cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kikno
Apolonov sin
U mitologiji se spominje još jedan Kikno, sin Apolona i Hirije ili Tirije, kćeri Amfinomove; priču o njemu kazuje Antonin Liberal. Prema njemu, ovaj je Kikno živeo u Etoliji, između Pleurona i Kalidona i većinu je vremena provodio u lovu. Bio je obdaren izuzetnom lepotom, ali se ponašao vrlo oholo prema mnogobrojnim mladićima koji su se u njega zaljubljivali. Zbog takvog ponašanja svi su ga oni naposletku napustili, a ostao mu je privržen samo jedan, koji se zvao Filije i koji ga je toliko voleo da je bio spreman preći preko Kiknove oholosti. Međutim, Kikno je i njega mučio te mu je dao tri nadljudska zadatka, nadajući se da će ga se tako rešiti. Prvo, trebalo je da bez ikakva oružja ubije lava koji se pojavio u okolini. Filije je pojeo mnogo hrane i popio mnogo vina, a zatim sve to povratio na mestu gde se lav obično pojavljivao; lav je sve to pojeo i tako se opio vinom, a potom ga je Filije ugušio vlastitom odećom. Zatim, Filije je morao, takođe bez upotrebe ikakvog oružja, da uhvati dva ogromna stvorenja koja su se hranila ljudima i takođe predstavljala veliku pretnju. Dok je Filije razmišljao kako da priđe tom zadatku, ugledao je kako je jedan orao slučajno ispustio na zemlju svoj plen, mrtvog zeca. Filije se namazao zečjom krvlju i legao na zemlju pretvarajući se da je mrtav. Kad su ga ona dva stvorenja napala, uhvatio ih je za noge i dovukao ih Kiknu. Naposletku, Filije je morao da vlastitim rukama dovede jednog bika do Zevsovog žrtvenika. Kako nije mogao smisliti način da to postigne, pomolio se Heraklu za pomoć. Tad je ugledao kako se dva bika bore oko jedne junice te je čekao dok tokom borbe oba bika nisu onemoćela i pala na zemlju; uhvatio je jednoga za noge i odvukao ga do žrtvenika. Nakon toga Filije je uz Heraklovu pomoć prezreo Kikna i odbio da izvršava njegove dalje naloge. To je toliko povredilo Kiknovu sujetu da se on bacio u Konopsko jezero. Apolon je Kikna i njegovu majku, koja je za njim otišla u smrt, preobrazio u labude. Zbog toga je to jezero otad nazvano Labuđim jezerom, a kad je umro, i Filije je sahranjen u njegovoj blizini.
I u verziji koju kazuje Ovidije u svojim Metamorfozama Filije izvršava tri spomenuta zadatka, ali na kraju odbija da Kiknu odnese bika kojega je uhvatio. To uvredi Kikna, pa se on baci s jedne litice, ali se u padu pretvori u labuda i odleti. Njegova majka Hirija, ne znajući za to preobraženje i misleći da joj je sin mrtav, toliko je plakala da se rastočila u jezeru, koje ja stoga nazvano Hirijskim jezerom.
Ostale ličnosti
Ime Kikno može se odnositi na još nekoliko ličnosti.
Vajt Rok
Vajt Rok se može odnositi na
Мајур
Мајур може бити:
Србија:
Хрватска:
остало:
NGC 757
NGC 757 je galaksija u zviježđu Kit.
Miroslav Barbir Mimo
Miroslav Barbir Mimo bio je direktor i glavni urednik Radio-stanice Ploče. Glazbenik po profesiji, tokom 1980-ih svirao je klavijature u pratećim grupama Seida Memića Vajte, Jasne Zlokić, Zdenke Kovačiček i Mirka Cetinskog, a 1987. i 1988. godine angažirala ga je grupa Parni valjak kao klavijaturista na turneji "Jesen u meni".
Damir Martin
Damir Martin (Vukovar, 14. srpnja, 1988.), je hrvatski veslač koji je osvojio zlatnu medalju na svjetskom prvenstvu 2010. godine na Novom Zelandu.
Miroslav Barbir Mimo
Učešće u kvizovima
Široj javnosti najpoznatiji je iz kvizova (Tko želi biti milijunaš?, Upitnik, Izazov, Najslabija karika, 1 protiv 100 itd.), u kojima je redovito pobjeđivao. Pravi skandal izazvao je njegov nastup u kvizu 1 protiv 100, u kojem je ispao na kontroverznom pitanju o visini Tonija Kukoča.
Nagrade
Miroslav Barbir je dobitnik "Zlatnog mikrofona" za radijska dostignuća u 2012. godini, najvišeg radijskog priznanja Hrvatske udruge radija i novina (HURIN), a koji je dodijeljen na 5. Danima elektroničkih medija, održanima od 13. do 15. prosinca 2012. godine u Opatiji.
Damir Martin
Veslačka karijera
Damir Martin došao je u Zagreb iz Vukovara kao prognanik u studenom 1991. godine nakon pada grada. Kada mu je bilo jedanaest godina počeo je trenirati veslanje u VK Zagrebu, a sada vesla za VK Trešnjevku.
Presenaio, Belluno
Presenaio je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 359 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 977 m.
Beaufort (Savoja)
Bofor je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Albervil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1985 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 149,53 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 758 metara (maksimalnoj 2.882 m, a minimalnoj 683 m).
Prosodija
Prosodija ili prosodij (προσόδιον = doslovno, "prilazna pesma") bila je u drevnoj Grčkoj ophodna pesma koja se pevala dok je svečana povorka išla prema žrtveniku nekog božanstva, obično Apolona ili Artemide, pre peana. Među autorima prosodija antički pisci navode Eumela iz Korinta i Limenija, kao i različite pobednike u umetničkim nadmetanjima (Mouseia). Etimološki, termin je u vezi s imenicom ὁδός (= hod, stupanje), a ne sa ᾠδή (= pesma).
Somatostatinski receptor 4
Somatostatinski receptor tip 4 je protein koji je kod čoveka kodiran genom.
Spoljašnje veze
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Bleksburg (razvrstavanje)
Bleksburg se može odnositi na
Belton
Belton se može odnositi na
Pasoš Novog Zelanda
Pasoš Novog Zelanda je javna putna isprava koja se državljaninu Novog Zelanda izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju.
Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu Novog Zelanda. Pasoš Novog Zelanda se izdaje za neograničen broj putovanja.
Građanima Novog Zelanda nije potrebna viza za ulazak u Evropsku Uniju, u SAD, u Kanadu, u Meksiko i u mnoge druge zemlje Južne Amerike.
Građanima Novog Zelanda takođe nije potrebna viza za ulazak u Republiku Srbiju.
Jezici
Pasoš je ispisan engleskim i maorskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Pasoš Čilea
mini|desno|Pasoš Čilea Pasoš Čilea je javna putna isprava koja se izdaje državljaninu Čilea za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju.
Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu. Pasoš Čilea se izdaje za neograničen broj putovanja.
Građanima Čilea nije potrebna viza za ulazak u Evropsku uniju i u Rusku Federaciju.
Građani Čilea imaju slobodu kretanja u skoro celoj Južnoj Americi.
Građanima Čilea nije potrebna viza za ulazak u Republiku Srbiju.
Jezici
Pasoš je ispisan španskim i engleskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Sugarloaf, Colorado
Šugarlouf je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 261.
Pian Nava, Verbano-Cusio-Ossola
Pian Nava je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 726 m.
Shaw, Mississippi
Šo je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Pasoš Maršalskih Ostrva
mini|Pasoš Maralskih Ostrva.
Shaw, Mississippi
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.952, što je 360 (-15,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pasoš Maršalskih Ostrva
Pasoš Maršalskih Ostrva je javna putna isprava koja se državljaninu Maršalskih Ostrva izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju.
Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu. Pasoš Maršalskih Ostrva se izdaje za neograničen broj putovanja.
Građanima Maršalskih Ostrva je potrebna viza za ulazak u mnoge zemlje.
Građani Maršalskih Ostrva ne mogu ući bez vize u Republiku Srbiju.
Jezici
Pasoš je ispisan engleskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Sentral
Sentral se može odnositi na
NGC 758
NGC 758 je galaksija u zviježđu Kit.
Rodrigo Díaz de Vivar
mini|250px|desno|Spomenik Sidu u [[Burgosu]] Rodrigo Dijaz de Vivar rođen je u malom mestu Vivar kod Burgosa između 1043. i 1047. godine, a umro je 10. jula 1099, u Valensiji. Bio je kastiljanski ratnik i junak koji je aktivno učestvovao u Rekonkisti Iberijskog poluostrva u službi kastiljanskih kraljeva, ali i nezavisno. Mavri su mu dali ime El Sid Kampeador, Mio Sid ili El Sid, što bi na dijalektu arapskog značilo gospodar.
Rodrigo Dijaz zauzima veoma značajno mesto kako u istoriji srednjovekovne Kastilje, tako i u epici. Prvi španski epski spev napisan oko 1140. godine, Pesma o Sidu, napisan je upravo o Rodrigu Dijazu i njegovim podvizima u borbi protiv Mavara.
Podaci o njegovom životu se nalaze u brojnim dokumentima na arapskom i latinskom, od kojih je najvažniji Istorija Roderiči napisana između 1103. i 1109. godine, koja predstavlja autentičnu biografiju Rodriga Dijaza.
Drugi izvori koji govore o Sidovom životu su :
Biografija
Postoje različita mišljenja što se tiče Sidove godine rođenja - Menendez Pidal, veliki poznavalac i proučavalac Sidovog lika, predlaže godinu 1043, Ubijerto Arteta godinu Sidovog rođenja smešta između 1054. i 1060, a Gonzalo Martinez Dijez u 1048. godinu.
Bio je sin Dijega Laineza i Tereze Rodrigez. Pripadao je nižem plemstvu i borio se u službi Sanča II. Učestvovao je u osvajanju i pripajanju kastiljanskoj kruni Leona, Portugala, Galisije, Tore i Samore. Kada je Sančo ubijen za vreme opsade Samore 1072. godine, njegov brat Alfonso VI ga je nasledio na kastiljanskom prestolu. Od samog početka odnosi između Rodriga i novog vladara nisu bili baš najbolji, jer je Sid sumnjao da je Alfonso bio umešan u ubistvo Sanča. Da bi pridobio Sidovu naklonost, Alfonso ga je oženio sa Himenom Dijaz, pripadnicom visokog leonskog plemstva, koja je bila kćerka grofa od Ovijeda. Međutim, doći će do sukoba između njih koji je doveo do Sidovog proterivanja iz Kastilje. Naime, mavarski kralj Sevilje, Almutamis, bio je vazal Alfonsa VI, i kao takav, plaćao mu je danak. Alfonso je poslao Sida da prikupi danak, međutim, u međuremenu mavarski kralj Granade, Almudafar, napao je Almutamisa te mu je Rodrigo Dijaz pomogao da se odbrani. Almudafara su pomagali i neki kastiljanski plemići, među kojima je bio i Garsija Ordonjez, i koji je u jednom trenutku bio i zarobljen, ali ga je Rodrigo Dijaz potom pustio. Nakon toga, pokupio je danak i vratio se u Kastilju. Međutim, neprijatelji koje je imao na dvoru su optužili Rodriga da je zadržao deo novca od danka te je Alfonso ovo iskoristio jer se pribojavao ovog previše smelog vazala te ga je proterao prvo na njegov skorman posed u Vivaru, a kasnije i iz same Kastilje. Rodrigo Dijaz je tako 1081. godine napustio Kastilju u pratnji male grupe svojih vernih vojnika.
Vrhunac slave Rodrigo Dijaz je postigao osvajanjem taife Valensije. Valensija je bila pod vrhovnom vlašću Kastilje, i Alfonso ju je dodelio Kadiru, kralju Toleda. Pošto je kralj Kadir 1092. godine bio svrgnut i ubijen, Rodrigo Dijaz je za osvetu osvojio Valensiju koja je postala hrišćanski posed. Zanimljivo je reći da je Sid osvajanje Valensije izvršio u ime kralja Alfonsa, tako da je Valensija do Sidove smrti 1099. godine bila pod vrhovnom vlašću Kastilje. Rodrigo Dijaz i Himena imali su dve kćerke - Mariju, koja se udala za Ramona Berengera III, grofa od Barselone, i Kristinu, koja se udala za Ramira Sančeza od Navare, gospodara Monzona i sina Sanča Garsesa IV, kralja Navare.
Sid se nastanio i ostao do kraja života u Valensiji, braneći je od mavarskih napada. Kako je Valensija bila dosta udaljena od hrišćanskih teritorija, Sid je mogao da se osloni samo na sopstvene snage. Nakon njegove smrti, njegova žena, Himena je pod pritiskom Almoravida, 1102. godine morala da napusti Valensiju u pratnji Sidovih vojnika, odnoseći telo Rodriga Dijaza sa sobom. Odnela ga je u Burgos, gde ga je sahranila u mestu San Pedro de Kardenja. U toku Rata za nezavisnost, francuski vojnici su oskrnavili Sidov grob. Ostaci su bili vraćeni 1842. godine i prenešeni u kapelu u Burgosu. Od 1921. godine, Sidovi posmrtni ostaci počivaju pored posmrtnih ostataka njegove žene Himene u Katedrali u Burgosu.
Sid u književnosti
mini|200px|levo|faksimil rukopisa Pera Abata koji se nalazi u Narodnoj biblioteci u Madridu
Ubrzo posle smrti, Rodrigo Dijaz je postao centralna ličnost prvog španskog epa, Pesma o Sidu. Pesma o Sidu je nastala oko 1140. godine i sačuvana je zahvaljujući tome što ju je zabeležio 1037. godine Per Abat, o kome se ništa ne zna. Ovaj dragoceni rukopis se čuva u Nacionalnoj biblioteci u Madridu.
Među legendarnim svedočanstvima koja nastaju oko manastira San Pedro de Kardenja nakon Sidove smrti je i to da je koristio dva mača koja su nosila vlastita imena - Kolada i Tizona. Prema legendi, ta dva mača su pripadala kralju Maroka i napravljena su u Kordobi. Već od nastanka Pesme o Sidu ova dva mača se pojavljuju kao obavezni deo legende o Sidu, kao i njegov verni konj, Babijeka.
Od 14. veka, Sid se pojavljuje kao glavni protagonista u hronikama i romansama Romansera. Do 14. veka njegov život je pripovedan u formi epopeje, da bi se od tada sve više pažnje poklanjalo (sa mnogo umetničke slobode) Sidovoj izmišljenoj mladosti, kao što se može videti iz epa Rodrigova mladost, u kom Sid kao veoma mlad kreće u invaziju Francuske. U ovom delu Sid je veoma arogantan što je bilo veoma popularno u to doba, ali daleko od umerenog i razboritog Sida iz „Pesme o Sidu“. Takođe postoje romanse u kojima se obrađuje tema njegove ljubavi sa Himenom.
U 16. i 17. veku, pored romansi, Sid se takođe pojavljuje i u nekoliko pozorišnih komada koji su doživeli veliki uspeh, i koji su u suštini bili direktno inspirisani Romanserom. Godine 1579. Huan de la Kueva je napisao komediju „Smrt kralja Sanča“, baziranu na epu o opsadi Samore. Lope de Vega je ovekovečio Sida u komediji „Tvrđave Tore“. Naj važnija dva dela 17. veka koja govore o Sidu su dve komedije Giljena de Kastra : „Sidova mladost“ i Sidova junaštva  iz 1618. godine. Pjer Kornej je 1636. godine napisao klasičan pozorišni komad francuskog teatra, „Sid“, po uzoru na Kastrovo delo.
Romantičari 19. veka su takođe bili oduševljeni Sidom, ugledajući se uvek na Romansero: na primer, Zorilja sa svojim pozorišnim komadom „Legenda o Sidu“, ili Harcenbuš „Zakletva iz Santa Gadeje“.
U 20. veku, Pedro Salinas i nobelovac Kamilo Hose Sela, napisali su moderne poetske verzije Pesme o Sidu.
Najnovija kritička izdanja Pesme o Sidu su obnovila interesovanje za ovu staru epopeju, kao na primer, izdanje iz 2000. godine koje je priredio Alberto Montaner Frutos.
Sredinom 20. veka, glumac Luis Eskobar je uradio adaptaciju „Sidove mladosti“ za pozorište, pod imenom „Ljubav je razuzdano ždrebe“. Osamdesetih godina 20. veka Hose Luis Olaizola objavio je esej „Sid, posednji heroj“, i godine 2000. profesor istorije i romanopisac Hose Luis Koral je napisao roman „Sid“, koji desmistifikuje lik srednjovekovnog junaka.
Legenda
Postoji legenda koja kaže da je nakon Sidove smrti, Sidova žena vezala njegovo telo za konja i poslala ga natrag u bitku, veruju ći da će to trupama povratiti moral. Trupe, misleći da uz njih jaše njihov gospodar okupili su se u velikom broju. Neprijateljska armija se razbežala misleći da se Sid vrato iz mrtvih i vratila na svoje brodove. Tako je Sid i pored toga što je bio mrtav pobedio odlučujuću bitku za Valensiju.
Sid na filmu
Takođe su u Španiji u više navrata bile snimane serije i parodije na temu Sidovog života.
Sid u operi
Priča o Sidu je bila takođe adaptirana za operu u četiri čina na osnovu Kornejevog dela. Muziku je napisao Žil Masane.
Коренита
Коренита може да буде:
или
Abbenans
Abenan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Šero (razvrstavanje)
Šero se može odnositi na
Abbenans
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 370 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 33 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,17 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 360 metara (maksimalnoj 447 m, a minimalnoj 270 m).
Klover
Klover se može odnositi na
Denmark
Denmark se može odnositi na
NGC 759
NGC 759 je galaksija u zviježđu Andromeda.
Постење
Постење може бити:
Efektivna vrijednost električnog napona i struje
Pojam efektivne vrijednosti električnog napona i struje od temeljne je važnosti pri razmatranju rada i snage izmjeničnog električnog napona, odn. struje. Efektivna vrijednost napona i struje kvantitativno povezuje amplitudu i oblik izmjeničnog napona, odn. struje s veličinom rada i snage u električnim strujnim krugovima.
Rad i snaga u mehanici
Rad je u fizici definiran kao savladavanje sile na određenom putu. Ukoliko je sila ne mijenja svoj iznos tijekom puta tada je ukupan rad određen kao:: gdje je W rad, F sila, a s put na kojem je djelovala sila. Ukoliko sila F tijekom svojeg djelovanja nije konstantna, tada je ukupan rad određen kao: gdje je sila djelovala na putu od s=0 do s=s, a gdje je iznos sile u svakoj točki puta određen funkcijom F=F(s). Definiramo li snagu kao brzinu obavljanja rada, tada je prosječna snaga određena kao: gdje je W ukupan rad izvršen u vremenu t, a uz uvjet da je rad u svakom trenutku jednak. Ukoliko, međutim, na tijelo djeluje promjenljiva sila tada niti rad u svakom trenutku ne će biti jednak, gdje možemo definirati trenutnu snagu sustava kao:
Rad i snaga u elektrostatici
Kako bi se električni naboj +q pomaknuo suprotno smjeru električnog polja konstantne jakosti, valja savladati odbojnu elektrostatsku silu i u tu svrhu uložiti odgovarajuću energiju, odn. izvršiti odgovarajući rad: gdje je W rad izvršen u električnom polju, F sila električnog polja koja djeluje na naboj, s pomak naboja protivno smjeru silnica električnog polja, E jakost električnog polja, a U razlika potencijala između točaka na putu s, od Uundefined do Uundefined.
Rad i snaga istosmjerne električne struje
Ukoliko se naboj giba kontinuirano, odn. jednoliko tada možemo govoriti o istosmjernoj električnoj struji gdje je tada rad određen kao: Sada već možemo razmatrati strujni krug kojim teče struja I kroz neki otpornik otpora R tijekom vremena t. Ukupan rad izvršen nad elektičnim nabojima proteklim kroz otpor razmjeran je, dakle, jačini napona (pad napona na otporu), jačini struje kroz otpor i vremena u kojem je tekla električna struja. Razmatramo li utrošak energije u jedinici vremena, tada možemo za istosmjerne napone i struje definirati električnu snagu kao:
Rad i snaga izmjeničnog napona i struje
Pri prolasku izmjenične struje kroz razmatrano opterećenje otpora R, napon, odn. pad napona na otporu i električna struja koja teče kroz otpor mijenjaju se u svakom trenutku vremena. Ukoliko vremenski period učinimo po volji kratkim tada je izvršen rad na otporu jednak:
gdje su u, odn. i neke odgovarajuće trenutne vrijednosti napona, odn. struje izražene funkcijama u(t), odn. i(t). Međutim, kada:
možemo zapisati da je ukupan rad u vremenu T jednak: Uvedimo sada pojam efektivne vrijednosti izmjeničnog napona, odn. struje kao onu vrijednost izmjeničnog napona, odn. struje koja bi na otporu R oslobodila istu energiju kao upravo jednaka vrijednost istosmjerne električne struje.
Rad i snaga izmjeničnog pravokutnog napona i struje
Razmotramo li pravokutni napon amplitude \pm Um, perioda T, nalazimo da je u vremenu od t=0 do t=T izvršen ukupan rad: Pomnožimo li jednakost s R nalazimo, redom:
što znači da je efektivna vrijednost izmjeničnog napona pravokutnog oblika jednaka njegovoj maksimalnoj vrijednosti što se moglo i pretpostaviti. Jednako vrijedi i za pravokutni oblik izmjenične struje, gdje je efektivna vrijednost izmjenične struje pravokutnog oblika jednaka njezinoj maksimalnoj vrijednosti.
Rad i snaga izmjeničnog sinusoidalnog napona i struje
Razmotramo li periodički promjenljiv napon: odn. struju: gdje su Um, odn. Im vršne vrijednosti (amplitude) izmjeničnog napona, odn. struje, perioda T, nalazimo da je u vremenu od t=0 do t=T izvršen ukupan rad: Načinimo li izvod računa za, na primjer, izmjenični efektivni napon, pomnoživši jednakost s R nalazimo, redom: Kako je, međutim, vrijednost integrala cos(2ωt)d(2ωt) u naznačenim granicama jednaka nuli, može se zapisati da je, redom: što znači da je efektivna vrijednost izmjeničnog sinusoidalnog napona jednaka približno: gdje bi se na jednak način pokazalo da je efektivna vrijednost izmjenične sinusoidalne struje približno jednaka:
Rad i snaga izmjeničnog pilastog napona i struje
Razmatramo li periodički promjenljiv pilasti napon vršne vrijednosti \pm Um perioda T, u vremenu od t=0 do t=T izvršen je ukupni rad: Pomnožimo li jednakost s R i uzmemo li u obzir oblik pilastog napona nalazimo, redom:
što znači da je efektivna vrijednost izmjeničnog napona pilastog oblika jednaka približno: gdje bi se na jednak način pokazalo da je efektivna vrijednost izmjenične struje pilastog oblika jednaka približno:
Branson
Branson se može odnositi na
Volla, Frosinone
Volla je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 181 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Hardivil
Hardivil se može odnositi na
Милошевац
Милошевац може бити:
Magnezijum citrat
Magnezijum citrat je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 214,413 Da.
Ithobaal I
Ithobaal I (ili Ethbaal) (vladao 887 - 856. pne.) bio je kralj Tira i osnivač nove dinastije u tom gradu. Za vrijeme njegove vladavine, Tir je proširio svoju vlast na okolna područja, učinivši svojom teritorijom Feniciju sve do Bejruta, uključujući Sidon, te čak i dijelove otoka Cipra. U isto vrijeme Tir je sagradio nove prekomorske kolonije: Botrys (današnjiBatrun) kralj Byblosa, i Auzu u Libiji.
Ithobaal je imao dobre diplomatske veze s kraljem Ahabom od Izraela. Njegova kći Jezebela se udala za Ahaba, a ojačao je fenički utjecaj u Samariji i izraelitskim gradovima.
Mihajlo III Šišman
Mihajlo Asen III, često nazivan Mihajlo Šišman je bio bugarski car od 1323. do 1330. Tačna godina njegovog rođenja je nepoznata, ali pretpostavlja se da je rođen između 1280. i 1292. Bio je osnivač dinastije Šišmanovića, poslednje vladajuće dinastije Drugog bugarskog carstva. Nakon krunisanja Mihajlo je koristio ime Asen da naglasi svoje veze sa dinastijom Asena, prvom vladajućom dinastijom Drugog bugarskog carstva.
Kao energičan i ambiciozan vladar, Mihajlo Šiman je vodio agresivnu, ali i oportunističku spoljnu politiku protiv Vizantije i Srbije, što se okončalo katastrofalnim porazom u bici kod Velbužda, koja ga je koštala života. Mihajlo Šišman je bio poslednji srednjovekovni bugarski vladar koji je težio vojnoj i političkoj prevlasti na Balkanu i poslednji koji je pokušao da osvoji Carigrad. Nasledio ga je njegov sin Jovan Stefan, a kasnije sinovac Jovan Aleksandar, koji je preokrenuo Mihajlovu politiku osnovavši savez sa Srbijom udajom svoje sestre Jelene za srpskog cara Dušana.
Gus Krik
Gus Krik se može odnositi na
NGC 760
NGC 760 je dvostruka zvijezda u zviježđu Trokutu.
Inman
Inman se može odnositi na
Baal-Eser II
Baal-Eser II (također poznat kao Balbazer II i Baalmazzar) (863 - 829. pne.) bio je kralj Tira.
Baal-Eser je vladao na vrhuncu tirske moći, kada je taj grad imao odlučujući utjecaj na zbivanja u području Levanta. Za vrijeme njegove vladavine, njegova sestra bila je kraljica Izraela a nećaka kraljica Jude, pa je tako posredno imao vlast nad golemim područjima.
Iako sami Tirani u tome nisu sudjelovali, historičari ih smatraju jednim od glavnih pokretača anti-asirske koalicije koja se Shalmaneseru III suprotstavila prilikom bitke kod Qarqara.
Međutim, taj isti tirski kralj je Shalmaneseru godine 842. pne. platio danak dok su Asirci vodili pohod u Kanaanu. Isto je učinio i kralj Jehu što je prikazano na Crnom obelisku.)''
Прово
Прово може бити:
или
Grejt Fols
Grejt Fols se može odnositi na
Kosovski mit
thumb|250px|Srpska pravoslavna [[ikona Kosovske bitke.]]
Nort
Nort se može odnositi na
Kosovski mit
Kosovski mit predstavlja pojednostavljenu i netačnu sliku o Kosovskom boju i povezanim događajima. Osnovu mita čini kosovski ciklus epskih pesama.
Kosovski kult se temelji na mitologizaciji Kosovske bitke iz 1389. godine. Iako je Moravska Srbija u to vreme bila kneževina, jedno od temeljnih verovanja kosovskog kulta glasi da je "Srpsko carstvo" propalo na Kosovu polju. Knez Lazar Hrebeljanović, nazvan "sveti car Lazar", je navodno svesno žrtvovao svoje "zemaljsko carstvo" da bi zadobio carstvo nebesko. Miloš Obilić je uzet kao uzor svetog ratnika koji daje život u borbi za pravoslavnu veru protiv muslimanskih nevernika, postajući tako stanovnik "nebeske Srbije". Nebeska Srbija je predstavljena kao nacionalno nebesko carstvo u koje nakon smrti odlaze pobožni Srbi koji daju život za veru i za Kosovo, poput Lazara i Obilića.
Tokom istorije, kosovski mit je postao simbol krvave osvete svim "Turcima", odnosno muslimanima uopšte, koji su uzrok srpskog "pada". Vremenom se sadržaj ovog kulta menjao, pa su nakon sloma Otomanskog carstva dotadašnju ulogu Turaka preuzeli Albanci, koji su označeni kao uzurpatori Kosova, srpske "svete zemlje". Tokom rata u Bosni i Hercegovini, tradicionalna negativna uloga je namenjena Bošnjacima, koje je tadašnja propaganda proglasila "Turcima". Politička manipulacija strahom od ponovne dominacije "Turaka" je postala ideološka osnova koja je dovela do tragedije u Bosni i Hercegovini 1990-ih.
Uloga kosovskog mita u politici se smatra fatalnom jer neguje iracionalne pojmove o rasnoj specifičnosti, promoviše mirenje sa sudbinom i fatalizam, zagovara nužnost žrtvovanja obećavajući "carstvo nebesko" i favorizovuje smrt nad životom. Kosovski mit predstavlja jednu od glavnih prepreka prijateljskim odnosima Srba i Albanaca i ugrađen je u same temelje srpsko-albanskog sukoba.
Savremena srpska istoričarka Olivera Milosavljević podseća da kosovski mit nije stvorio narod nego elita, da bi njime manipulisala. Još je Ilarion Ruvarac u 19. veku pokazao da dobar deo pesama kosovskog ciklusa uopšte nisu narodne pesme. One su nastale u Crkvi i deo su crkvenih propovedi koje su pevači kasnije na svoj način uobličavali.
Nastanak
thumb|desno|[[Adam Stefanović, Boj na Kosovu (1870).]] Srpski patrijarh Danilo III (1390-1396) je neposredno nakon kosovske bitke svojim pisanjem postavio temelje kulta kneza Lazara i kosovskog mita. U narednim vekovima kosovski kult je razvijan kroz pesme kosovskog ciklusa, koje uopšte nisu "narodne" već su nastale u Crkvi kao deo crkvenih propovedi, koje su pevači kasnije uobličavali.
Savremeni kosovski kult nastaje u 19. veku na temelju kosovske epike koja opevava Kosovski boj između Srba i Turaka iz 1389. godine. Na nastanak mita o Kosovu više su uticali folklor i književnost nego istorijske činjenice. U vreme nacionalnog romantizma kosovska legenda postaje važan element srpskih nacionalnih osećanja, nešto što ujedinjenuje Srbe i razlikuje ih od drugih naroda. U procesu nastajanja nove srpske države kosovska legenda deluje kao faktor političke i kulturne homogenizacije.
Crnogorski episkop i vladar Petar II Petrović Njegoš svojim delom Gorski vijenac (1847) na osnovu elemenata kosovske legende formuliše razrađen sistem. Prema Njegoševom obrascu, srpski srednjovjekovni lideri su počinili smrtni greh razdora i nelojalnosti. Bog ih je kaznio preko poraza na Kosovu, nakon čega su Srbi pali pod tursku vlast, što predstavlja nacionalnu paralelu biblijskoj priči o padu, po kojoj je ljudski pad kazna za prvobitni Adamov greh neposlušnosti Bogu. Da bi se Srbi iskupili pred Bogom, oni moraju biti jedinstveni. Glavna pretnja srpskom jedinstvu nije osvajačka turska vojska, već otrov u samom srpskom narodu, tzv. “poturice”, odnosno domaći muslimani, koji su prihvatili neprijateljsku veru. Njegoš stvara kult Obilića, svetog ratnika koji daje život u borbi za veru. Kao što se čovečanstvo može spasti sledeći Isusa, tako i Srbi mogu sledeći Obilića. U Njegoševom sistemu glavni neprijatelji više nisu Turci, već domaći muslimani, koji postaju ljudska žrtva kojom se iskupljuje prvorodni greh nacionalnog nejedinstva. Smatra se da je Njegoš, pravoslavni episkop i vladar, podsticao kult Obilića kao "žertve blagorodne" vođen svojim državničkim rezonom.
U Srbiji je do polovine 19. veka Vidovdan je bio gotovo nepoznat praznik i nije postojao u zvaničnom crkvenom kalendaru. Lazarev kult se slavio jedino u Manastiru Ravanica, njegovoj zadužbini, jer manastiri neguju kult svojih osnivača. Tokom 19. veka započinje nacionalno-verska proslava Vidovdana i potencira se kult "svetog cara Lazara". Krajem 19. vijeka Srpska pravoslavna crkva uzima za svoj praznik 28. jun, dan Svetog Vida, koji postaje jedan od glavnih elemenata srpske nacionalne mitologije. Od 19. veka nadalje, kosovski mit igrao bitnu ulogu u srpskoj politici i stvaranju moderne srpske države. Za njega vezivana je ideja "osvete Kosova" i on postaje temelj čitave nacionalne strategije koja se oslanjala na kosovsku mitologiju. U drugoj polovini 19. veka, kada je Srbija postala međunarodno priznata kneževina, formulisani su politički ciljevi "oslobođenja zemlje predaka": Novopazarskog sandžaka, Kosova i Makedonije, od otomanske vladavine. Nakon 1860-ih kosovski kult postaje centralna tema srpskog nacionalizma i opravdavajuće sredstvo za srpske zahteve prema Kosovu. Česta su pozivanja na obnovu "Dušanovog carstva". Pošto je veliki deo ovog prostora bio naseljen nesrpskim stanovništvom, Kosovski boj je reinterpretiran kao isključivo osmanlijsko-srpski sukob, a Albanci su poistovećeni sa Turcima i predstavljeni kao uzurpatori srpske istorijske teritorije. Albanci su predstavljani kao "narod bez istorije": varvarska plemena genetski nesposobna za kulturni i politički razvoj.
Kneževina Srbija i Kneževina Crna Gora, krajem 19. veka, po zvaničnoj politici koju su vodile, bile su dve srpske pravoslavne države zasnovane na kosovskom zavetu. U vreme kada je kosovski mit postao "sržni nacionalni mit", uz njega će ići i borbena krilatica "Za krst časni i slobodu zlatnu!" Krajem devetnaestog veka, kosovski mit je značio poziv na oružje. Tadašnji crnogoranski vladar Nikola I Petrović Njegoš je 1867. godine napisao pesmu Onamo, 'namo u kojoj govori o oružanom zauzimanju Prizrena i proterivanja "vraga" odnosno "kuge" odatle:
Balkanski ratovi
Kosovski kult je naročito cvetao za vreme Balkanskih ratova, kada je Kosovo pripojeno srpskoj državi, a Metohija crnogorskoj. Srbija i Crna Gora, države čije su nacionalne ideologije, kao plod dinastičkih aspiracija, bile zasnovane na kosovskom zavetu, jedva su dočekale rat kao priliku da ispune svoju želju za osvetom Kosova.
U Prvom balkanskom ratu 1912. godine, srpska i crnogorska vojska su zauzele Kosovo i Metohiju protivno volji većinskog stanovništva, što je srpska politika tumačila kao oslobađanje Kosova i osvetu Turcima za srpski vojni poraz iz 1389. godine. Javnosti je objavljeno da je zavet predaka ispunjen, i osveta na koju se čekalo pet vekova. Sloganom iz Prvog balkanskog rata "Za Kosovo - Kumanovo", tadašnja pobeda nad Turskom vojskom je tumačena kao "izjednačenje u utakmici" koja traje vekovima.
Poslije Kumanovske bitke 1912, koja je proglašena za "osvetu Kosova", Vidovdan se našao upisan crvenim slovima u kalendaru Kraljevine Srbije kao jedan od devet zvaničnih državnih praznika. Kosovski mit je tako iz konteksta narodnih pjevača postao deo zvanične državne ideološke konstrukcije.
Prvi svetski rat
Iako je mit o Kosovu najpre povezani sa srpskim narodom, do kraja 1914. je počeo da se tretira kao zajedničko kulturno nasleđe Srba, Hrvata i Slovenaca i kao dokaz da su oni zajedničkog porekla, kulture i tradicije. Kosovski mit se u to vreme širi i među drugim Jugoslovenima.
thumb|desno|[[Ivan Meštrović, Vidovdanski hram.]]
Krajem 1915, kada se srpska vojska opkoljena na Kosovu povlačila prema Albaniji, među mnogima je vladalo uverenje da je suđeno da srpska država doživi slom upravo na Kosovu. Takođe je motiv izdaje ponovo aktuelizovan, ovoga puta usmeren ka onima koji su se vratili kućama nakon propasti srpske države, ne želeći da nastavljaju povlačenje preko Albanije. Tokom austro-ugarske okupacije Srbije u prvom svetskom ratu, kosovski mit je stalno bio prisutan u propagandi, književnosti i umetnosti u emigraciji. Mit je svoj novi život i novu upotrebu. Verovalo se da će srpska država poput feniksa ponovo vaskrsnuti.
thumb|Plakat Dan Kosova, solidarnost sa srpskim saveznicima ([[1916).]]
Na desetine publikacija sa kosovskim temama je objavljeno među srpskim iseljenicima u SAD. U Južnoj Americi je ogranak Jugoslovenske narodne odbrane u Antofagasti, koji su vodili hrvatski iseljenici, nazvan "Kosovka devojka". Narodne epske pesme kosovskog ciklusa su objavljene nekoliko puta u Francuskoj tokom rata. U jačanju kosovskog mita videla se "energija za osvetu". U javnom mnjenju Kosovo je bilo najviše prisutno u Velikoj Britaniji, gde je 28. jun proglašen za Kosovo dan. To je bio povod manifestacijama u korist Srba organizovanih širom zemlje. Uoči Vidovdana 1915. u Muzeju Viktorije i Alberta u Londonu je otvorena izložba skulptura Ivana Meštrovića iz njegovog kosovskog ciklusa, koja je imala izuzetan propagandni efekat. Sledeće godine je skoro cela Britanija učestvovala u proslavi Kosovo dana. Tekst Seton-Votsona "Srbija juče, danas i sutra" je čitan u 12.000 škola i 23.000 crkava. Istog dana, Kosovski odbor, kojim je predsedavao Elsi Inglis, je organizovao službu u katedrali Svetog Pavla u Londonu, gde su govorili arhiepiskop Kenterberija i srpski episkop Nikolaj Velimirović. Podeljeno je preko 200.000 pamfleta, i oko 1.000 bioskopa je prikazalo srpske filmove.
Milutin Bojić je u Solunu 1917 objavio Pesme bola i ponosa, Dragoljub Filipović Kosovske božure (Krf 1917), a zatim mladi Rastko Petrović Kosovske Sonete (Zabavnik, Krf 1917). Milan B. Nedić je objavio Kosovske noći (Bizerta 1918). Kosovo se pominje u gotovo svemu što je objavio. Ova ratna poezija je inspirisana potrebom da se ponovo piše o herojskim vremenima, često u epskoj formi. Pesme pažljivo prate obrazac kosovskog mita, sa jedinom razlikom da nisu odredile izdajnika. Kosovski ciklus narodnih pesama je štampan i u Francuskoj. Leo D'Orfer je nagrađen od strane Francuske akademije za prevođenje (Les Chants de guerre de la Serbie). Na jugoslovenskoj izložbi u Grafton Galeriji u Londonu krajem 1917, Mirko Rački je izlagao svoje slike majke Jugovića, devet braće Jugovića, Kosovke devojke i Miloša Obilića, a Jozo Kljaković svoju sliku Boška Jugovića (oba slikara su bili Hrvati). U to vreme, Vasa Eškićević slika Poslednji pozdrav kosovskom osvetniku, a Uroš Predić čitav serijal slika inspirisanih kosovskim mitom.
Jugoslovenski ratovi
Kosovski mit je ponovo iskorišćen za formulisanje srpske politike prema Kosovu 1980-tih, kada je realnost na samom Kosovu bila već odavno promenjena. Srbi, koji su bili manjina na Kosovo, osjetili su se ugroženi od tamošnjeg većinskog albanskog stanovništva. Krajem 1980-tih godina, u Srbiji dolazi do ponovnog oživljavanja kosovskog mita, koji često ide zajedno sa pričom o "genocidu" nad Srbima od strane Albanaca u autonomnoj pokrajini Kosovo. Svaki tamošnji incident u koji su bili uključeni pripadnici obje nacionalnosti se uskoro počeo prikazivati kao međunacionalni i kao pokušaj Albanaca da izbace Srbe s vjekovne srpske zemlje. Strah od nestanka srpske države postaje vodeća tema među srpskim intelektualcima 1980-ih i neka vrsta "psihološke mobilizacije za rat". U tamošnje poremećene međunacionalne odnose se ubrzo ubacila srpska pravoslavna crkva koja izjednačava srpske probleme na Kosovu i židovske u Palestini. Tako se mitska povjest Srba počinje izjednačavati s povješću Židova. Tu tezu ubrzo usvajaju i neki političari, poput Vuka Draškovića koji 1985. godine izjavljuje: "Srbi su 13, izgubljeno i najnesretnije pleme Israela." Kosovo, u skladu sa tom paralelom, počinje da se naziva svetom zemljom.
thumb|[[Slobodan Milošević govori na Gazimestanu 1989.]]
Prilikom obeležavanja 600. godišnjice bitke na Kosovu, Slobodan Milošević je u govoru na Gazimestanu iskoristio simboličku moć kosovskog mita radi okupljanja masa oko svoje politike. U svom govoru, on je Kosovo nazvao srcem Srbije, što je kasnije postalo široko prihvaćena nacionalistička parola. Ova proslava, na poprištu srednjovekovne bitke iz 1389, uz prisustvo svih crkvenih zvaničnika, je privremeno uspostavila jedinstvo crkve, države i različitih nacionalističkih tradicija u Srbiji. Miloševićev govor na Kosovu je označio kraj zajedničke jugoslovenske ideje, a on je postao nacionalni srpski lider.
Srpska pravoslavna crkva je aktivno podsticala oživljavanje kosovskog mita, smatrajući da se s Miloševićem ukazala mogućnost "osvete Kosova". Pridružujući se Miloševićevoj političkoj mobilizaciji, SPC je 1989. godine obavila "duhovnu mobilizaciju srpstva" nošenjem zemnih ostataka kneza Lazara po "svim srpskim zemljama". Crkva je prenosila mošti srpskog srednjevekovnog kneza Lazara Hrebeljanovića širom Srbije i Bosne i Hercegovine, uz veliki medijski publicitet. Pored toga, započelo je masovno otkopavanje masovnih grobnica iz Drugog svetskog rata, čime je manipulisano ljudskom traumom. Srbi počinju da se prikazuju kao balkanski Jevreji (večite žrtve), a propaganda se uskoro okreće ka Hrvatima koji postaju genocidno nastrojene Ustaše (kao nacisti za Židove) i muslimanima koji postaju Turci. Pokušaji izjednačavanja Bošnjaka s Turcima i prizivanje vremena turske vladavine su prošli prilično hladno u samoj Srbiji, ali s određenim uspjehom među bosanskim Srbima. Tvrdilo se da bi stvaranje nezavisne bosanske države rezultiralo podvrgavanjem tamošnjih Srba fundamentalističkom islamskom režimu. Usled političke manipulacije, "srpski strah od nestajanja" i ponovna dominacija "Turaka" postajaju izvor agresivnosti i ideološke osnove koji dovode do tragedije u Bosni i Hercegovini 1990-ih. Neke od lokacija kojima su prolazile Lazareve mošti su postale poprišta najkrvavijih etničkih obračuna u jugoslovenskim ratovima 1991-1999. Tokom rata u Bosni i Hercegovini Srpska pravoslavna crkva je veličala ratno rukovodstvo bosanskih Srba, naglašavajući da Radovan Karadžić i Biljana Plavšić idu svetolazarskim putem. Amfilohije Radović je Biljanu Plavšić nazivao kosovkom devojkom, a majku Radovana Karadžića - majkom Jugovića.
Kosovski mit i dalje igra važnu ulogu u srpskoj politici i srpsko-albanskom sukobu oko teritorije Kosova. Srpski političari se i dalje služe kosovskim mitom u govorima o Kosovu, a mnogi od njih koriste pitanje Kosova da osiguraju sopstvenu političku budućnost. Tokom kosovske krize, kosovski mit je služio za obračun sa "unutrašnjim neprijateljima" odnosno sa liberalnim delom Srbije.
Kosovska bitka
Kosovski kult nastaje u 19. veku na temelju srpske narodne epike koja opevava Kosovski boj između Srba i Turaka iz 1389. godine. Nakon Kosovske bitke moć srednjevekovne Srbije je naglo počela da opada i ona je uskoro, zajedno sa ostatkom Balkana, potpala pod tursku vlast. Kroz hronike, zapise i usmenu tradiciju legenda o Kosovu je postepeno evoluirala, i vremenom u velikoj meri premašila značaj bitke i njene posledice. Tokom vekova Kosovo je postalo sinonim za propast srpske države.
Kult cara Lazara
thumb|150px|Knez [[Lazar Hrebeljanović, slavljen kao Sveti car Lazar.]]
Kosovski mit predstavlja srednjevekovnog srpskog kneza Lazara Hrebeljanovića kao mučenika za veru. Prema ovom mitu, poraz na Kosovu polju 1389. godine nije bio poraz, jer ima dublji duhovni uzrok: "Car Lazar" se svesno opredelio za "nebesko" umesto "zemaljskog" carstva. Knez Lazar Hrebeljanović je u Kosovskom boju svesno žrtvovao svoje "zemaljsko carstvo" da bi zadobio carstvo nebesko. Knez Lazar je time postao ovaploćenje svih onih koji su se borili za odbranu hrišćanstva i postao svetac, čiji primer treba slediti. Njegov izbor je Srbe učinio "nebeskim narodom", narodom izabranim od Boga. U narodnoj pesmi Kneževa večera vrši se povezivanje kneza Lazara sa Isusom Hristom.
Proučavaoci mita smatraju da nema razumnih razloga za sumnju u namere kneza Lazara da na Vidovdan 1389. porazi Turke, učvrsti vlast, osigura naslednike i, dokle god i koliko god može, obezbedi sebi dug život i u njemu sva smrtniku dostupna zadovoljstva. Sociolog religije Mirko Đorđević kosovki mit analizira na sledeću način:
Naučnici podsećaju da uprošćena srpska verzija Kosovske bitke naglašava samo herojstvo i mučeništvo kneza Lazara, brišući iz istorijskog sećanja činjenicu da su se protiv turske vojske na Kosovu polju zajedno sa srpskim borili i albanski i bosanski vlastelini. Mitska prerada kosovskog boja takođe ignoriše činjenicu da su se na turskoj strani borili sultanovi hrišćanski vazali, među kojima i etnički Srbi.
Kult Obilića
thumb|150px|[[Ikona Miloša Obilića kao svetog ratnika u Hilandaru.]] Miloš Obilić je legendarni junak koji je ubio turskog sultana Murata I u Kosovskoj bici. Kult Obilića je zasnovao Njegoš u Gorskom vijencu. Miloš Obilić tako postaje uzor svetog ratnika koji je dao svoj život u borbi za veru. Smatra se da je Njegoš, pravoslavni episkop i vladar, podsticao kult Obilića kao "žertve blagorodne" vođen svojim državničkim rezonom. U Njegoševom delu Obilić izrasta u neku vrstu "srpskog Supermana". Miloš Obilić i Lazar Hrebeljanović u kosovskom kultu postaju oličenje srpskih vitezova koji su dali život za Kosovo u borbi protiv nevernika i tako postali stanovnici nebeske Srbije.
Obnova Carstva
Kosovski mit je razvijen u 19. vijeku i njegov suštinski element je insistiranje na odnosno na obnovi Srpskog carstva, koje nije ni postojalo u vreme Kosovske bitke. Prema kosovskom mitu, Srbi su bili originalni posednici ovog dela Balkana i njihovo veliko carstvo je ugašeno na Kosovu polju. Činjenica je, međutim, da je kratkotrajno Dušanovo carstvo imalo izrazito multietnički karakter i da je propalao nekoliko decenija ranije. Srbija je u doba Kosovske bitke bila kneževina, koja čak nije ni obuhvatala kosovsku oblast.
Mitsko Kosovo
Kosovo je glavni predmet obožavanja kosovskog kulta. U srpskoj političkoj mitologiji, Kosovo se redovno naziva svetom zemljom. Srpski nacionalistički autori prikazuju Kosovo kao obećanu zemlju Srba, poput Jerusalima za Jevreje. Kosovo se takođe prikazuje kao državni centar u hiljadugodišnjoj istoriji srpskog naroda. Međutim, mnogi autori to osporavaju, navodeći da je Kosovo u sastavu Srbije bilo mnogo kraće i da nikada nije bilo državni centar - centar srednjevekovne Srbije je bila Raška a novovekovne Šumadija.
Dario Zahora
Klupska karijera
U ljeto 2012. godine potpisao je ugovor sa grčkim drugoligašem Ergotelisom.
Kosovski mit
Mitsko Kosovo
Srpski nacionalisti Kosovo nazivaju srcem Srbije. Srpska pravoslavna crkva mitsko Kosovo poistovećuje sa Lazarevom glavom. Sociolog religije Mirko Đorđević smatra da Kosovo o kojem oni govore ne postoji u stvarnosti već je ono imaginarna, odnosno fiktivna teritorija.
Dario Zahora
Reprezentativna karijera
U hrvatskoj nogometnoj A reprezentaciji nije nastupio a u mlađim selekcijama ima nastupe u svim dobnim uzrastima, do 15, do 16, do 17, do 18, do 19, do 20 i do 21.
Kosovski mit
Nebeska Srbija
thumb|desno|[[Nebeska Srbija, pravoslavna ikona. U donjem desnom uglu Draža Mihailović kao Hristov vojnik.]]
Dario Zahora
Klupska
Dinamo Zagreb
NK Domžale
Kosovski mit
Nebeska Srbija
Nebeska Srbija je jedan od ključnih pojmova srpske nacionalne mitologije. Nebeska Srbija predstavlja neku vrstu nebeskog carstva u koje nakon smrti odlaze pobožni Srbi koji daju život za veru i za Kosovo, poput Miloša Obilića i cara Lazara.
Uslovni nastanak
Uslovljeni nastanak (sanskrit: प्रतीत्यसमुत्पाद pratītya-samutpāda, pali: paticca-samuppāda patića-samupada) je temeljno Budino učenje koje objašnjava poreklo ”čitavog ovog okeana patnje.”
Dario Zahora
Klupska
NK Interblock
Kosovski mit
Nebeska Srbija
Mit o "nebeskoj Srbiji" je nastao radi objašnjenja srpskog vojnog poraza u bitci na Kosovu, tako što su Srbi navodno izabrali duhovno spasenje umesto vojne pobede. Naglašavajući posvećenost nebeskom carstvu i obećavajući obnovu srpskog carstva, ovaj mit je pomogao Srbima da podnesu vekovnu dominacije stranih sila. Nakon što su konačno zbacili tursku vlast i povratili državnost u 19. veku, Srbi zadržavaju ovaj mit u vidu osećanja superiornosti nad svojim susedima ("Srbi kao nebeski narod") i sudbinske predodređenosti da postanu dominantna sila u Balkanu. Ovaj mit je podstican od strane srpskih političkih i verskih vođa, pisaca i umetnika, te je široko prihvaćen u Srbji.
Uslovni nastanak
U zakonu „uslovnog nastanka", Buda svaki kosmički proces izvodi iz neznanja, a sveukupno spasenje iz prestanka neznanja. On je poreklo patnje objasnio nizom povezanih uzroka, od kojih je osnovni neznanje. Nastanak patnje Buda je objasnio isključivo ljudskim uzrocima, na koje možemo uticati, bez uključivanja natprirodnog. Ovaj lanac uzročnosti je ono što se zove samsara, ili Točak rađanja i smrti. To je glavni izvor patnji svesnih bića. Nakon otkrivanja uzroka patnje, Buda je formulisao Plemeniti osmostruki put koji vodi njenom ukidanju.
Dario Zahora
Klupska
Rosenborg B.K.
Kosovski mit
Sveti rat
U kosovskoj mitologiji, rat se povezuje sa spasenjem Srbije. U cilju obnove srpske države, kosovski mit je naglašavao razliku između pravoslavnih i nevernika, odnosno potlačenih hrišćana i muslimanskih okupatora. Kosovski mit se ispoljavao kao mešavina patriotizma i mržnje prema onima koji su urok "pada": Turci, muslimani i srpski "izdajnici".
Uslovni nastanak
Lanac uzročnosti opisuje sklonost uma da, kada primi neki čulni nadražaj, iz njega šikne čitava bujica emocija i misli, maštanja i zamišljanja. U onome ko nema ispravno znanje o svim tim nadražajima, i njima sledstvenoj „bujici”, ta energija, pre ili kasnije, dovede do patnje. Zato Buda kao lek savetuje pomno motrenje na vratima čula, praćeno svešću da svaki inpuls može voditi smirenju ako ga prevladamo razumevanjem, ali i do sukoba i patnje ako izmakne kontroli i njime postanemo zaslepljeni.
Stanje oslobođenja sa Točka rađanja i smrti, odnosno konačnog oslobođenja od patnje zove se nirvana.