cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Piapoco
Ženidba je egzogamna, i u nekim slučajevima poligamna, a tada prva žena ima više ovlasti od ostalih, ali nema mnogo sporova među njima. Najmlađoj ženi zapada i najteži posao, rad u polju, dok je starija zadužena za kućanstvo.
U socijalnoj strukturi, nuklearna obitelj osnovna je jedinica šire, proširene obitelji. Svaka proširena obitelj ima vlastitog poglavicu, a žene i djeca svake obitelji ovise o muževima i očevima. Podijeljeni su na pet patrilinearnih klanova koji svoje porijeklo imaju u petorici mitske braće.
Sva svoja znanja o poljodjelstvu Piapoco zahvaljuju kulturnom heroju i stvoritelju Kúwai-Séiri. On ih je naučio tajnama sadnje manioke i kako od nje napraviti jestivu hranu.
Boljšoj teatar
Boljšoj teatar (Большой театр [ bɐlʲˈʂoj tʲɪˈatər ] ) (rus.: veliki teatar; službeno Državni akademski Veliki teatar Rusije, rus. Государственный академический Большой театр России), moskovski baletni i operni teatar, smješten na Teatarskom trgu.
Rusi su za operne i baletne kuće gradili impozantnije građevine zato se i zove Boljšoj = Veliki, a za klasične teatarske kuće puno manje zgrade.
Historija
Za službeni početak tog teatra se računa 28. mart (17. mart po julijanskom kalendaru) 1776. kad je carica Katarina Velika dodjelila knezu Petru Urusovu privilegiju organiziranja teatarskih predstave svih vrsta, uključujući i maškarade, plesove i druge oblike zabave, za razdoblje od deset godina.
Urusov je ubrzo ušao u dugove, pa si je uzeo patnera britanskog trgovca Michaela Maddoxa, koji je tad radio velike poslove po Carskoj Rusiji, na kraju je Urusov izašao iz tog posla, pa je i Maddox zapao u nepremostive dugove, koje je nakraju preuzela carska riznica. Boljšoj je svoju prvu zgradu dobio 1780. ona se nalazila na desnoj obali rijeke Neglinaja u ulici Petrovka (zbog tog su Moskovljani taj teatar zvali Petrovski teatar). Zgrada teatra je svečano otvorena 30. decembra 1780., i bila je u funkciji, do jeseni 1805. kad je izgorila. Boljšoj je ponovno postao beskućnik, i davao predstave po privatnim dvoranama. Od 1808. ponovo imaju dvoranu Arbatov, drvenu građevinu, koji je u rekordnom roku, izgradio Carlo Rossi, ali je i ona izgorila 1812. za vrijeme Napoleonovog zauzimanja Moskve.
Od 1806. Boljšoj je postao jedan od carskih teatara, a njegova teatarska škola, za baletane, pjevače i muzičare, dotad zvana - Teatarska škola Petrovski - Moskovski teatarski carski licej (ona je 1911. prezvana u Moskovsku školu baleta).
Natječaj za projekt nove dvorane proveden je 1819. na njemu je pobjedio Andrej Mihalkov, profesor na Umjetničkoj akademiji, ali je na kraju njegov projekt odbačen kao preskup. Zbog tog je tadašnji gradonačelnik Moskve Dmitrij Golicin naručio projekt od arhitekta Osipa Bove 1820. koji je novi Boljšoj projektirao kao klasicističku palaču, sa portikom na osam masivnih stupova, na novom trgu u čijoj sredini je podignuta veliki spomenik Apolonu. thumb|left|320px|Pogled na obnovljenu unutrašnjost 2011. Nova zgrada otvorena je 1825. i služila je svrsi punih 30 godina, sve dok i nju nije zahvatio požar 11. marta 1853., nakon kojeg su od nje ostali samo kameni djelovi.
Nakon tog proveden je natječaj za obnovu zgrade teatra, na natječaju je pobjedio Alberto Cavos, glavni arhitekt carskih teatara i profesor na Petrogradskoj umjetničkoj akadamiji. Obnovljena zgrada teatra, podignuta je kao potpuno nova građevina 1856., i bitno veća, tako da se u gledalištu novog teatra visokom 6 katova, moglo smjestiti više od 2300 gledaoca. Novi Boljšoj otvoren je svečano 20. augusta 1856. na dan krinidbe cara Aleksandra II., Bellinijevom operom Puritanci.
Krajem 19. vijeka Boljšoj je izrastao u moćnu teatarsku instituciju, čija je operna i baletna produkcija ruskih i drugih evropskih autora izvršila snažan uticaj na te umjetničke discipline u cijelom zapadnom svijetu. Nakon Oktobarske revolucije 1924. Boljšoj je dobio svoju drugu manju pozornicu, a 1961. i treću, nedaleku Kongresnu palača u Kremlju, kapaciteta 6 000 gledatelja, koja je adaptirana u pozornicu za velike spektakle.
Boljšoj je unatoč poteškoća uspio preživiti Oktobarsku revoluciju - 1917., oba svjetska rata i raspad Sovjetskog saveza 1990.- 1991. Za vrijeme Drugog svjetskog rata Boljšoj je djelomično evakuiran u sibirski Kujbišev, dio ansambla koji je ostao u Moskvi nastavio je davati predstave na njihovoj manjoj sceni, a dobar dio mlađih članova ansambla regrutiran je u Crvenu armiju da brani zemlju. Glavna zgrada teatra je oštećena - 22. oktobra 1941. kad je bomba udarila u portik, ali je unatoč ratu Boljšoj obnovljen za zimskih mjesci 1942.
Okrug Saḩār, Sa'dah
Okrug se nalazi na nadmorskoj visini od 1983 m.
Boljšoj teatar
Historija
Od sredine 1950-ih Boljšoj poduzima česta gostovanja po svijetu.
Današnji Boljšoj
Glavna zgrada teatra restaurirana je u više navrata (prvi put 1921.), ali uvijek nabrzinu - nikad temeljito, iako je još 1987. tadašnja vladina komisija, da zgrada zaslužuje temeljnu rekonstrukciju. Nakon brojnih odgoda, rekonstrukcija glavne zgrade teatra započela je 1. jula 2005. i trajala je sve do 28. oktobra 2011.
Obnovljeni Boljšoj svečano je otvoren izvedbom opere Ruslan i Ljudmila Mihaila Glinke na kojoj su bili prisutni tadašnji predsjednik Rusije Medvjedev i predsjednik vlade Putin.
1100
thumb|Istočna hemisfera godine 1100.
Godina 1100. (MC) bila je prijestupna godina koja počinje u nedjelju po julijanskom kalendaru.
Smrti
upright=0.7|thumb|left|Smrt kralja [[William II Rufus|Williama II Rufusa, koga je za vrijeme lova slučajno strijelom pogodio Walter Tirel.]]
Eremo Sant'Anna, Catania
Eremo Sant'Anna je naselje u Italiji u provinciji Catania, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 292 m.
Frontenac, Missouri
Frotnak je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Avricourt, Meurthe-et-Moselle
Avrikur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mert i Mozel koja pripada prefekturi Linevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 442 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 196 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,25 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 310 metara (maksimalnoj 336 m, a minimalnoj 277 m).
Litchville, North Dakota
Ličvil je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 172, što je 19 (-9,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bermel
Bermel je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 86 opštinskih središta okruga Majen-Koblenc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 371 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7137011.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majen-Koblenc Bermel se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majen-Koblenc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 400 metara. Površina opštine iznosi 7,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 371 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 51 stanovnika/km².
Rich and Strange
Bogati i čudni (eng. Rich and Strange) britanska je drama-komedija iz 1931. koju je režirao Alfred Hitchcock, kojemu je to 17. film. Radnja se labavo zasniva na romanu kojeg je napisao Dale Collins, a scenarij su napisali sam Hitchcock i njegova supruga Alma Reville. Glavne uloge tumače Henry Kendall, Joan Barry i Percy Marmont.
Zanimljivosti
Film nije bio osobito zapažen ni kod kritike ni kod publike. Ipak, Hitchcock je u razgovoru za biografsku knjigu Hitchcock François Truffauta izjavio da su Bogati i čudni ipak imali barem jednu spomena vrijednu šalu koja je u međuvremenu postala legendarna: ona u kojoj Freda i Emily spase kineski moreplovci te im daju neku hranu. Par sve pojede i zaključi kako im je hrana odlična. No onda otkriju recept – pojeli su mačku.
Također je spominjao neobične lokale koje je posjetio u Francuskoj prilikom snimanja filma. Jednom prilikom, kada je Hitchcock sa suprugom tražio plesačice za film, jedan ga je čovjek autom odveo do jednog puba. Tamo ga je vlasnik, pred njegovom suprugom Almom, pitao kakvu prostitutku traži.
Osmancea, Mereni
Osmancea je naselje u Rumuniji u okrugu Konstanca u opštini Mereni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 599 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 69 m.
The Grand Budapest Hotel
Bio je to osmi Andersenov dugometražni film, financiran iz njemačkih kompanija te snimljen u Njemačkoj. Smješten je u fiktivnu srednjoevropsku Republiku Zubrovku, sa navodima da se odigrava u razdoblju prije dolaska fašizma na vlast i propasti jednog zlatnog razdoblja. Anderson je snimio film u tri različita foramata ekrana, 1.33, 1.85 i 2.35:1, jedan za svako vremensko razdoblje. Pobrao je pohvale kritičara te je nominiran za nekoliko nagrada.
Radnja
Jedna djevojka čita memoare jednog pisca kraj njegovog groba. U memoarima se prisjeća putovanja u Grand Budapest Hotel 1968., koji se tada nalazio u fiktivnoj republici Zubrovci, evropskoj alpskoj državici koja je tada već propadala zajedno sa hotelom. Autor je tamo sreo starog vlasnika, Zerou Mustafu, koji mu pak ispriča priču o avanturi koju je doživio u hotelu 1932. Te godine, mladi i neiskusni Zero je po rangu najniži zaposlenik u hotelu u kojem dominira vratar Gustave H. Vlasnik hotela je nepoznat. Gustave ima afere sa starijim i bogatim gospođama, a kada jedna od njih, Madame D, umre pod sumnjivim okolnostima, sazna da mu je ostavila vrijednu sliku. To naljuti njenog sina, Dimitrija, te je Gustave ubrzo uhićen zbpg sumnje da je ubio Madame D.
Gustave uspijeva pobjeći iz zatvora te se ujedini sa Zerom kako bi dokazao sopstvenu nedužnosti. Proganja ih J.G. Jopling, hladnokrvni ubica koji radi za Dimitrija. Gustave i Zero putuju do manastira na planini kako bi upoznali Sergea, navodno jedinu osobu koja može dokazati. Ipak, Jopling ubija i Serga. Zero i Gustave ukradu sanjke te pobjegnu iz manastira. Prilikom dvoboja, Zero gurne Joplinga sa litice te tako spasi Gustava. Natrag u hotelu, vojska lokaciju oduči da transformiše u barake zbog prijetnje rata. U kaosu i borbi za sliku, otkriva se druga oporuka Madame D, koja ju je dala Sergeu a ovaj stavio u sliku, a koja pak dokazuej da je Gustave doista nedužan. Ova oporuka bi jedino stupila na snagu ako je umorena. Pretpostavlja se da je Jopling njen ubica. U oporuci se otkriva da je bila vlasnica hotela te ga ostavila zajedno sa većinom bogatstva Gustavu. Zero tako za nagradu postaje novi vratar. Prilikom putovanja vlakom, njemački vojnici se obruše na Zeroa, vjerojatno stoga jer nije arijevac. Zero opisuje kako je Gustave odveden van i strijeljan zbog toga jer ga je branio. Zerova djevojka Agatha je preminula od "pruske gripe", kao i njen sin. Zero je pak nasljedio Gustavino bogatstvo te je odlučio život posvetiti očuvanju hotela. Međutim, implicira se da je dolazak komunista na vlast doveo i do propadanja hotela. Natrag u 1968., Zero prizna autoru da je ne želi zatvoriti hotel jer je posljednja uspomena na njegovu voljenu Agathu i najbolje godine njegova života. Autor odlazi i 1985. piše svoje memoara. U sadašnjosti, djevojka završava čitanje njegovih memoara ispred kipa autora.
Los Serrano
Seranovi (Los Serrano) je španska televizijska serija, koja prati događaje porodice Serano i njihovih prijatelja. Snimala se od 2003. godine do 2008. godine. Serija je postigla veliki uspeh u svakoj zemlji u kojoj se prikazivala, a u Španiji je proglašena za jednu od najgledanijih serija u istoriji. Naslovnu numeru "1 i 1 su 7" (španski: "1 más 1 son 7") otpevao je Fran Perea, koji u seriji glumi Markosa. Zahvaljujući uspehu serije, Fran je postao muzička zvezda u Španiji. 2005. godine nastala je grupa Santa Husta Klan (španski: Santa Justa Klan ili SJK), koju su činili mlađi glumci ove serije. Grupa SJK je postigla veliki uspeh među mladima. Glavne uloge u ovoj seriji tumače Antonio Resines, Hesus Bonilja i Antonio Molero, a donedavna glavna glumica, Belen Rueda, napustila je seriju 2007. Telesinko je 22.5. 2008. objavio otkazivanje serije usled značajnog pada gledanosti u Španiji. Preostalih sedam epizoda poslednje, osme sezone, u Španiji su emitovane od 05. juna do 17. jula, svake sedmice po jedna epizoda. Kako su producenti unapred najavili poslednjih sedam epizoda su bile pune emocija, kako i dolikuje završetku. Poslednja epizoda Seranovih je bila prepuna iznenađenja i emocija i izazvala je razne komentare gledalaca povodom potpuno neočekivanog kraja. Kao gosti u poslednjoj epizodi pojavili su se Lusija (Belen Rueda), Markos (Fran Perea) i Ana (Natalija Verbake).
Likovi iz kafane Serano
DAnijela
Spedaluzzo, Firenze
Spedaluzzo je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 344 m.
Coatepec Harinas, México
Coatepec Harinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2007. godine u naselju je živelo 7243 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2446 m.
Ne zovi me tatice
Ne zovi me tatice je jugoslovenska crno-bela TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1969. godine. Predstavlja adaptaciju, odnosno rimejk Call Me Daddy, TV-drame irskog pisca Ernesta Geblera dve godine ranije emitovanog kao epizoda BBC-jeve antologije Armchair Theatre. Režirao ju je Jovan Konjović.
Godine 1970. je po istom predlošku u Britaniji snimljen film Hoffman sa Peterom Sellersom u glavnoj ulozi.
Mir-Jam
Milica Jakovljević (poznata pod pseudonimom Mir Jam; rođena 22. 4. 1887. u Jagodini, preminula 22. 12. 1952. u Beogradu) je bila srpska književnica. Detinjstvo i mladost provela je u Kragujevcu, a nakon Prvog svetskog rata preselila se u Beograd. Novinarsku karijeru je započela u beogradskim „Novostima“, a nastavila u „Nedeljnim ilustracijama“. Pod pseudonimom Mir Jam objavila je više ljubavnih priča i romana.
Književni rad
Laki, ljubavni sadržaji, kao i jednostavan, često sladunjav i iznad svega slikovit stil, obezbedili su njenim romanima stalnu popularnost. Stvarnu vrednost njenih romana predstavlja detaljno i autentično dočaravanje života i vrednosti građanske klase u međuratnoj Jugoslaviji, koje joj je donelo nadimak Džejn Ostin srpske književnosti.
Paraje Tandaa, San Pedro y San Pablo Teposcolula
Paraje Tandaa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro y San Pablo Teposcolula.
Mir-Jam
Književni rad
Milica Jakovljević, sestra Stevana Jakovljevića (autora „Srpske trilogije“) govorila je ruski i francuski jezik i, iako je pisala o ljubavi i braku, nikad se nije udavala.
Paraje Tandaa, San Pedro y San Pablo Teposcolula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 80 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2230 m.
Mir-Jam
Objavljena dela
Romani:
Zbirke pripovedaka:
Pozorišni komadi:
Loch Awe
Loch Awe prevedeno Jezero Awe  (škotsko-gelski: Loch Obha) je slatkovodno jezero na zapadu Škotske.
Geografske karakteristike
Jezero Awe leži u Argyll i Butu jugoistočno od Obana, proteže se 37 km u smjeru - sjeveroistok - jugozapad, pa je najduže jezero Škotske.
Jezero pune vodama rijeke Orchy i Strae, koje uviru na njegovom sjeveroistočnom kraju, i brojne kratki vodotoci koji uviru sa svih strana.
Vode jezera otječu kratkom rijekom Awe do zaljeva Loch Etive i Atlantika. Ona na svom kratkom toku kroz prijevoj Brander, pokreće jednu protočnu hidroelektranu. Dio voda jezera prebacuje se pumpama do akumulacionog jezera Cruachan sjeverno od jezera, te vode pokreću moćnu hidroelektranu Cruachan.
Na jednom od jezerskih otoka Inishail, leže otatci stare kapelae, a uz obale jezera dvije utvrde klana Campbell; - Kilchurn (na sjeveroistoku) i Fincharn na jugoistoku. U neposrednoj blizini obale jezera leži niz malih naselja; Lochawe, Port Sonachan, Ford, Dalavich, Inverinan i Taychreggan.
Castel Volturno
Castel Volturno je općina od 26,972 stanovnika u Južnoj Italiji u kampanijskoj Provinciji Caserta.
Geografske karakteristike
Castel Volturno leži na ušću rijeke Volturno u Tirensko more, udaljen 35 km sjeverozapadno od centra Napulja, sa kojim je spojen u jedinstvenu urbanu cjelinu. thumb|left|240px| [[Most preko Volturna]]
Historija
Castel Volturno je nikao pored antičkog Volturnuma, logora Rimske vojske podignutog za Drugog punskog rata 211. pne. radi opsade Capue. Od 194. je Rimska kolonija koju su u 11. vijeku razorili Saraceni. Nakon tog je podpao pod vlast Capue, i sa njom dijeli sudbinu.
Za vrijeme borbi za Ujedinjenje Italije, kod grada se 1860. odigrala Bitka kod Volturna, u kojoj je Giuseppe Garibaldi pobjedio protiv vojske Napuljskog Kraljevstva.
Privreda
Castel Volturno je trgovačko - uslužni centar poljoprivredno-stočarskog kraja u kom se uzgaja žito, repa, duhan, stočna hrana, i voće i povrće. Od industrije ima male manufakture koje proizvode obuću i mocarelu od bivoljeg mlijeka i par firmi koje se bave građevinarstvom i obradom drva.
Za ekonomiju je važno i ribarstvo i turizam.
La Guadiana, Parras
La Guadiana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Parras.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1111 m.
Casigliano, Salerno
Casigliano je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 514 m.
La Saladita (razvrstavanje)
La Saladita ima više značenja:
Bogdand (razvrstavanje)
Bogdand ima više značenja:
Agua Zarca, Rioverde
Agua Zarca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Rioverde.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1245 m.
Posljedice Drugog svjetskog rata
Gubici
lang=en|250px|thumb|left|Njemački teritorijalni gubici 1919.-1945. thumb|250px|Njemačke okupacijske zone nakon aneksacija istočnih teritorija [[1945.]] Točan broj ljudskih žrtava drugog svjetskog rata nije utvrđen niti će ikada biti utvrđen. Razlog tome je djelomično u tome što ih je teško razlučiti od nekih ratova koji su vođeni prije i poslije, a dijelom i u tome što se s brojkama iz raznih političkih razloga manipuliralo. Većina procjena spominje brojku od 55 milijuna ljudi, pri čemu se također drži da samo 10 % otpada na neposredne sudionike, tj. pripadnike oružanih formacija, dok se ostatak odnosi na civile. Zbog tog nesrazmjera se drugi svjetski rat često navodi kao krajnji primjer totalnog rata.
Rat je doveo do dramatičnih demografskih promjena u mnogim oblastima svijeta. Cijele etničke zajednice su ili desetkovane ili prisilno raseljene. Najspektakularniji primjer predstavlja gotovo potpuni nestanak Židova u Europi - oni koji su preživjeli Holokaust su uglavnom emigrirali u SAD ili Palestinu, gdje je uskoro stvorena država Izrael. 15 milijna Nijemaca je protjerano iz velikog dijela Istočne Europe, a nešto slično se dogodilo i talijanskoj manjini na istočnim obalama Jadrana.
I materijalni gubici su bili veliki. Gotovo na svakom području gdje su se vodile ratne operacije došlo je do velikog ili potpunog uništenja cesta, mostova, željeznica, telekomunikacijskih sistema i drugih oblika infrastrukture, a mnoge države su doživjele ozbiljno smanjenje vlastitih industrijskih i drugih resursa.
U ratu su nestali i mnogi dijelovi kulturne baštine, za što su najbolji primjer Varšava, koja je nakon neuspjelog ustanka godine 1944. u potpunosti razorena od Nijemaca, te Dresden čiji je veći dio godine 1945. spaljen u savezničkom bombardiranju.
Promjene granica
thumb|left|250px|[[Velika trojka: Winston Churchill, Franklin Delano Roosevelt i Josif Staljin na konferenciji u Jalti (1945.) na kojoj su dogovarali podjelu svijeta nakon rata.]] Već u početnim fazama rata je postalo jasno da će on po svom završetku dovesti do velikih promjena u budućem svjetskom poretku.
Vinicka (Berane)
Vinicka je naselje u opštini Berane u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 607 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 640 stanovnika).
Posljedice Drugog svjetskog rata
Promjene granica
Najvidljivije promjene bile su one koje su se ticale državnih granica. SSSR je nakon rata i formalno u svoj sastav uveo Estoniju, Letoniju i Litvu te se proširio na račun Finske, Njemačke, Poljske, Čehoslovačke i Rumunjske. Mirovnim ugovorima su se na zapad proširile Poljska na račun Njemačke, odnosno Jugoslavija na račun Italije - s time da je pitanje Trsta riješeno tek 1954. godine. Kina je od Japana preuzela otok Tajvan, dok je Koreja od Japana stekla nezavisnost.
Sama Njemačka je ubrzo nakon rata postala podijeljena na Zapadnu i Istočnu Njemačku. Austrija je također povratila nezavisnost i godine 1955. postala suverena i neutralna država.
Vinicka (Berane)
Demografija
U naselju Vinicka živi 434 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 34,9 godina (34,9 kod muškaraca i 34,9 kod žena). U naselju ima 169 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,59.
Posljedice Drugog svjetskog rata
Političke promjene
thumb|250px|Nacistički ratni zločinici na suđenju u [[Nürnberški proces|Nürnberškom procesu.]] Jedna od dugoročnijih posljedica rata postala je jasna već pri samom kraju ratnih operacija, kada su se one u Aziji iz globalnog transformirale u lokalni sukob. Nastojanje bivših kolonijalnih sila Nizozemske i Francuske da povrate suverenitet nad teritorijima prethodno izgubljenim od Japana je dovelo do oružanih sukoba u Nizozemskoj Istočnoj Indiji i Indokini, odnosno do demonstracija i jačanja pokreta za nezavisnost u mnogim kolonijama.
Vinicka (Berane)
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Posljedice Drugog svjetskog rata
Političke promjene
Britanija, koja je bila krajnje iscrpljena ratom, shvatila je da više ne može održavati Britanski Imperij te je godine 1947. Indiji, odnosno Pakistanu, priznala nezavisnost. Dvije godine kasnije su Nizozemci Vijetnamu te ga napustili tek nakon vojnog poraza godine 1954. Dotada je već započeo proces koji će se nazvati dekolonizacija i tokom koga će bivši kolonijalni imperiji biti zamijenjeni nizom novih suverenih država poznatih pod nazivom Treći svijet.
Dekolonizacija je bila samo jedna od manifestacija kraja primata Europe u međunarodnoj politici. Na mjesto iscrpljenih, poniženih i devastiranih bivših europskih su došle dvije države oko kojih će se slijedećih nekoliko desetljeća formirati globalni blokovi - SAD i SSSR. Njihovo suparništvo, djelomično motivirano borbom za prevlast u svijetu, a djelomično nesuglasicama nazvano je hladni rat, a granica između njihovih sfera u Europi prozvana Željezna zavjesa - često navođena kao jedna od najvidljivijih i najdugotrajnijih posljedica drugog svjetskog rata.
U nastojanju da steknu propagandnu i drugu nadmoć nad Sovjetima, Amerikanci su u Zapadnu Europu uložili ogromna sredstva u svrhu ekonomske obnove preko tzv. Marshallovog plana. Mnoge od europskih država, pogotovo one u početku neopterećene potrebom obnove oružanih snaga, ta su sredstva uspješno iskoristile za nezapamćeni ekonomski uzlet, pa će tako s vremenom ratni gubitnici poput Njemačke i Japana uspješno suprotstaviti SAD na ekonomskom polju.
Kulturni utjecaj
Dijelom zbog svog trajanja i dimenzija, a dijelom zbog toga što je bio prvi oružani sukob u kome su ulogu imali novi masovni mediji kao radio i film, drugi svjetski rat je na svjetsku kulturu općenito ostavio snažan utisak koji traje i danas i koji se manifestira u dva često proturječna oblika.
S jedne strane su dotle nezapamćena razaranja dala još veći poticaj od prvog svjetskog rata sve jačem trendu pacifizma kao dominantne ideologije, odnosno odbacivanja rata kao potpuno štetnog društvenog fenomena koji se mora izbjeći po svaku cijenu. Tome je dodatno u prilog išla i upotreba nuklearnog oružja koja je mnoge uvjerila kako će slijedeći treći svjetski rat biti još razorniji i sadržavati rizik potpunog uništenja ljudske civilizacije, odnosno nestanka ljudske vrste i života na Zemlji.
S druge strane je Holokaust, čije su razmjere i oblici otkriveni tek nakon završetka rata, za mnoge predstavljao još veći šok od samih ratnih razaranja. Spoznaja da je jedna civilizirana i prosvijećena država u 20. stoljeću sposobna najsuvremenija tehnička sredstva iskoristiti u svrhu genocida, odnosno da bi to nastavila raditi po ostatku svijeta da nije bila zaustavljena oružanom silom mnoge je uvjerila kako je drugi svjetski rat imao opravdanje, odnosno da predstavlja jedan od rijetkih primjera gdje se na sudionike može primijeniti jasno razgraničenje između dobra i zla.
Oba ta stava su se kasnije primjenjivala na druge sukobe, od kojih je možda danas najbolji primjer Rat protiv terorizma.
Roberto Barrios (razvrstavanje)
Roberto Barrios ima više značenja:
Bogdan Vodă (razvrstavanje)
Bogdan Vodă ima više značenja:
La Salitrera (razvrstavanje)
La Salitrera ima više značenja:
Bogdana (razvrstavanje)
Bogdana ima više značenja:
Džepnica
Џепница је насеље у Србији у општини Блаце у Топличком округу. Према попису из 2002. било је 231 становника (према попису из 1991. било је 235 становника).
Демографија
У насељу Џепница живи 201 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 45,4 година (43,0 код мушкараца и 47,7 код жена). У насељу има 66 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,50.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
AAO
Termin AAO ima više značenja.
Roberto Madrazo Pintado (razvrstavanje)
Roberto Madrazo Pintado ima više značenja:
Bogați (razvrstavanje)
Bogați ima više značenja:
La Salud (razvrstavanje)
La Salud ima više značenja:
Bogata (razvrstavanje)
Bogata ima više značenja:
Roca Azul (razvrstavanje)
Roca Azul ima više značenja:
Bodoc (razvrstavanje)
Bodoc ima više značenja:
Bugnins, Udine
Bugnins je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 118 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Engleske dame
250 px|thumb|right|Ploča za igranje engleskih dama Engleske dame ili engleska dama (britanski engleski: English draughts; američki i kanadski engleski: checkers; također American checkers (američka dama) ili straight checkers) je oblik igre na ploči dame karakterističan za anglosaksonski svijet. Igra se na ploči od 8x8 (64) kvadratnih polja pri čemu svaki igrač ima 12 figura. One se pokreću i protivničke figure zarobljavaju dijagonalno. Mogu se kretati samo naprijed dok ne dosegnu suprotni rub ploče i tada postanu "okrunjene", tj. mogu se pokretati naprijed i nazad.
Figure su tradicionalno obojene crno, crveno ili bijelo. Neprijateljske figure se zarobljavaju preskakanjem.
Preandino Aravaki
Preandino Aravaki (Preandino Arahuacanos, Preandino Arawakanos, arawak preandino), zbirni naziv jezicima i plemenima Maipurean Indijanaca, Velika porodica Arawakan, nastanjenih u džunglama istočnog Perua i zapdnog Brazila. Smatra se da su ova plemena u krajeve u podnožjima Anda doselili u neka stara vremena migracijama sa sjevera Južne Amerike. Ova hipotetska seoba završila je tek na vrhovima Anda gdje su aravačkii mogući potomci plemena Uru, Chango i Puquina.
Najpoznatiji predstavnici Preandino Aravaka su današnji Campa, Piro i Machiguenga Indijanci, no broj plemena koja su poznata pod raznim nazivima daleko je veći. Utjecaj Indijanaca sa Anda (Inke) je postojao, ali nije bio velik. Ime jednog od plemena ili skupine plemena bilo je Anti, po kojima su i same Ande dobile ime, a po njima je prozvan i istočni dio carstva Inka, Antisuyu.
Plemena i jezici
U Pre-Andine Arawajke pripadaju: a) Peru: Antaniri, Anti, Camatica, Campa ili Kampa sa svojim podskupinama, Catongo, Chicheren, Chontaquiro, Huachipairi, Machiguenga, Masco, Pangoa, Piro, Quimbiri, Quirinairi, Simirinch, Sirineri, Tampa, Ugunichiri i Unini; b) Brazil: Cacharari, Canamari, Catiana, Catuquina, Cujisenajeri, Cuniba, Cutinana, Inapari, Ipurina, Maniteneri, Maraua, Uaraicu, Uainamari ili Wainamari,
Quiniquináu
Quiniquináu (Kinikináo, Kinikinau, Kinikinawa), pleme američkih Indijanaca iz skupine Južnih Arawaka, porodica Arawakan, naseljenih nekada na području južnog Brazila (Mato Grosso do Sul), Bolivije i Paragvaja. Čine jednu od podgrupa Chané ili Guana Indijanaca. Kulturno i jezično srodni su Terenima. Nešto je preživjelih očuvano u Brazilu. Jezik (ISO 639-3: gqn) im je izumro.
Njemanica
Njemanica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Istočni Stari Grad koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 126 stanovnika.
Istorija
Njemanica se prije rata u Bosni i Hercegovini nalazila u sastavu opštine Stari Grad.
Viktor Vasnjecov
Viktor Mihajlovič Vasnjecov (rus. Víktor Miháйlovič Vasnecóv) (Lopjal kod Vjatke, 15. svibnja 1848. - Moskva, 23. lipnja 1926.) je bio ruski umjetnik specijaliziran za mitološke i povijesne teme. Smatra se vodećom figurom ruskog pokreta historicističke obnove u umjetnosti.
Životopis
mini|250px|lijevo| Pokretna kuća, 1876., ulje na platnu, 53 x 67 cm, [[Galerija Tretjakov, Moskva.]] Viktor Vasnjecov je rođen 1848. god. u zabačenom selu Lopjal, gubernije Kirov, u obitelji seoskog svećenika, Mihajla Vasiljeviča Vasnjecova, koji je mladom umjentiku usadio ljubav prema filozofiji, prirodnim znanostima, astronomiji i slikarstvu. Njegov djed je bio priznati slikar ikona, a njegov brat Apollinar je također postao slikarom, dok je drugi brat postao učiteljem. Još kao desetogodišnji učenik u sjemeništu, Viktor je pomagao izbjeglom poljskom slikaru Mihajlu Elwiru Andriolliju da oslika freske za katedralu Aleksandra Nevskog u Vjatki.
God. 1867., prodajom svojih slika financirao je svoj put u prijestolnicu, Sankt Peterburg, da otpočne studij umjetnosti. Tamo je primljen u Carsku akademiju umjetnosti gdje se sprijateljio s Ivanom Kramskojem, vođom pokreta Peredvižnjiki koji su se pobunili protiv akademizma i kolegom studentom a kasnije slavnim slikarom, Rjepinom. Ironično za umjetnika koji je najslavniji kao slikar mitoloških i povijesnih prikaza, no on je isprva grozničavo izbjegavao ove teme. Ranih 1870-ih je za svoje slike suvremenog života, kao što su „Provincijski prodavač knjiga“ (1870.) i „Dječak s bocom votke“ (1872.), dobio brončanu medalju na Svjetskom sajmu u Londonu (1874.). Njegove žanr slike, kao što su „Seoski pjevači“ (1873.) i „Pokretna kuća“ (1876.) su toplo primljene u demokratskim krugovima ruskog društva. mini|lijevo|250px| Vitez na raskršću, 1878., ulje na platnu. mini|200px| Akrobati u pariškom predgrađu, 1877., ulje na platnu, 221 x 136 cm, Sankt Peterburg. Od 1876. seli se u koloniju peredvižnjika u Pariz gdje je proučavao klasične, ali i suvremene slikare poput Impresionista. U Parizu se počeo zanimati za ruske bajke i započeo je neke svoje slavne slike (Ivan Carević na sivom vuku i Žar ptica), a bio je i model za Rjepinovu slavnu sliku „Sadko u podvodnom carstvu“.
God. 1877. vratio se u Moskvu gdje se koncentrirao na ilustriranje ruskih bajki i herojskih epova (bilina), poput njegovih najslavnijih slika Vitez na raskršću (1878.), Princ Igor na bojnom polju (1878.), Tri carevne u podzemnom carstvu (1879.), Čarobni tepih (1880.), i Aljonuška (1881.). Kako one nisu bile prihvaćene od kritike, koja je preferirala realizam peredvižnjika, vratio se religijskom slikarstvu i ikonama u Abramcevo za svoga mecenu, Savvu Mamontova. Od 1884. do 1889. god. oslikao je freske u katedrali sv. Vladimira u Kijevu u kojima je spojio ruske i zapadnoeuropske tradicije vjerskog slikarstva.
God. 1885. slikar je studijski otputovao u Italiju, a iste godine je dizajnirao kostime za operu „Snjeguljica“ Rimski-Korsakova. Zajedno s bratom Apollianarijem je 1897. god. uradio i cjelokupan dramski dizajn za još jednu premijeru Rimski-Korsakova, Sadko.
Na prijelazu stoljeća više se bavio "bajkovitom" historicističkom arhitekturom. Njegov prvi nacrt bio je za crkvu u Abramcevu (1882.), koju je izgradio Vasilij Polenov. God. 1894. dizajnirao je svoju kuću u Moskvi, a 1898. ruski paviljon za svjetsku izložbu u Parizu. Najslavnija njegova bajkovita ruska zgrada je Galerija Tretjakov (1904.), a od 1906. do 1911. god. dizajnirao je mozaike za Katedralu Aleksandra Nevskog u Varšavi. Kada je postao njenim upraviteljem, Galerija Tretjakov je postala njegov drugi dom, te je čak jedno vrijeme dio svojih prihoda koristio za bogaćenje njene kolekcije.
Nakon Oktobarske revolucije 1917. god., Vasnjecov je kao upravitelj galerije pomogao zaštiti neke vjerske slike iz mnogih moskovskih crkava (od kojih su najpoznatije one Aleksandra Ivanova), te ih sklonio u galeriju Tretjakov. Slijedeće godine je čak sudjelovao u dizajniranju vojne uniforme novoosnovane Crvene Armije i njemu se prepisuje dizajn vojne kape, tzv. buđonovke (izvorno bogatirka) koja je podsjećala na kupaste šljemove starih Rusa.
Baština
Astronom Sovjetskog Saveza Ljudmila Zuravljova je maleni planet, koji je otkrila 1978. god. nazvala 3586 Vasnetsov, upravo po slavnoj braći slikarima
LGBT i wicca
Većina Wicca smatra da su sve seksualne orijentacije zdrave i dobre, ukoliko su ljudi u svojim seksualnim odnosima srećni i ispunjeni ljubavlju. Seksualna orijentacija, prema tome, ne predstavlja posebno pitanje. Gejevi, lezbejke, biseksualne, transrodne i transeksualne osobe (LGBT su prihvaćene uglavnom u svim kovenima, krugovima i zajednicama. Mnoge LGBT osobe smatraju Wiccu privlačnom upravo zato što se tu osećaju prihvaćeno i jednako poštovano.
Mnoge veštice i vešci u prilog ovakvom prihvatanju LGBT osoba citiraju tekst Nadzor Boginje u kome se kaže: „Sva dela Ljubavi i Zadovoljstva su Moji rituali.“. Prema tome, svi oblici seksualnosti, sve dok su oni zdravi i dobrovoljni, jesu prihvaćeni.
Izuzeci
Jedan od izuzetaka je Gardnerovska Wicca i druge srodne konzervativne grupe. Gardnerijanci ne osuđuju LGBT osobe, ali svoje kovene formiraju uglavnom sa muško-ženskim parovima. Ovakva praksa potiče od Geralda Gardnera koji je pisao:
Većina Wiccanskih tradicija obožava Boga i Boginju i centralni deo rituala je tzv. Great Rite, čin stvarnog ili simboličnog seksualnog odnosa božanstava. Ovo tradicionalno čine sveštenica i sveštenik koji su prizvali božanstva na sebe i praksa je isključivo heteroseksualna. Kada se ovaj ritual obavlja simbolično, onda se atame (koji predstavlja muški princip) uranja u pehar (ženski princip).
Tradicionalni koveni teže tome da imaju jednak broj muških i ženskih članova i članica, kako bi ostvarili ideal o balansu muškog i ženskog principa. Ovaj ideal međutim često nije ispunjen. Ipak, ovo može biti prepreka za inicijaciju gejeva i lezbejki u tradicionalne kovene. Istu prepreku mogu da imaju i osobe koje se same priključuju kovenu. Sama seksualna orijentacija, međutim, nije prepreka.
Drugi primer gde je pristup LGBT osobama ograničen jeste Dijanička Wicca, grana Vike koju praktikuju isključivo žene. Većina veštica su heteroseksualne žene, mada ima i lezbejki, jednako kao i u drugim školama. Dijanička Wicca obožava Boginju, ali ne i Boga i formira čisto ženske kovene. Postoje, međutim, i mešovite grupe, kao što je McFarland dijanička tradicija, koja se praktikuje ili u isključivo ženskim ili u mešovitim grupama, i koja može da uključuje invokaciju Boga, ali ne mora.
Gej i lezbejke tradicije
Dijanička Wicca je popularna među lezbejskim pagankama, jer su one dobro prihvaćene u ovoj tradiciji zbog svojih pogleda na feminizam, seksizam i žensko osnaživanje u okviru patrijarhata.
Mada nije isključivo vikanska tradicija, jedan pravac veštičarenja organizovan je od strane gejeva i lezbejki. Vilenjačka tradicija je potpuno otvorena za osobe bilo koje seksualne orijentacije, a jedna grana ove tradicije posebno uključuje biseksualno ponašanje u rituale za postizanje ekstaze. Vilenjačka tradicija ne treba da se meša sa drugim tradicijama koje imaju sličan naziv (uključujući tu i Radical Faefies (Radikalne vilenjake), kao i neke vikanske tradicije koje se zasnivaju na vilenjačkom predanju).
Minojsko bratstvo je osnovao Edmund Buczynski 1977. godine, s namerom da zasnuje tradiciju u kome se ispituje Veština specifična za muškarce koji vole muškarce. Minojsko sestrinstvo osnovala je neposredno posle bratstva Lady Rhea sa Lady Miw-Sekhmet u saradnji sa Buczyinskim. Minojski koveni formiraju isključivo istopolne krugove, a koriste rituale koji su proistekli iz gardnerovske tradicije.
Bratstvo feniksa je osnovano 2004. godine i koristi različite tradicije ceremonijalne magije, šamanizma i pre-gardnerovskog veštičarenja.
Religija i homoseksualnost
Veza između homoseksualnosti i religije u mnogome se razlikuje u zavisnosti od vremena i mesta, zatim od same religije i, konačno, u zavisnosti je od forme homoseksualnosti ili biseksualnosti. Trenutno velike svetske religije imaju negativan stav prema homoseksaulnosti.
LGBT i wicca
Gej i lezbejke tradicije
Još jedna dominantno gej grupa se naziva Radical Faeries, koju je 1979. osnovao Harry Hay (faery se prevodi kao vila, ali se u slengu koristi i za gejeve). Radical Faeries naglašavaju queer spiritualnost. Neke grupe se fokusiraju samo na mušku gej spiritualnost, ali ima grupa, koje su otvorene za sve rodove i seksualne orijentacije.
Monte, Campobasso
Monte je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Religija i homoseksualnost
S druge strane u okviru svih ovih religija postoje struje koje na homoseksaulnost gledaju pozitivno (ili pozitivnije). Takođe, postoje denominacije koje punopravno uključuju gejeve, lezbejke i biseksualne osobe u svoje članstvo, postavljaju javno deklarisane gejeve i lezbejke za sveštenike i sveštenice, daju blagoslove istopolnim zajednicama, pa čak i sklapaju istopolne brakove (Vidi dalje: Blagosiljanje istopolnih zajednica u hrišćanskim denominacijama).
Çaro
Caro je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Bajon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 147 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 37 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 205 metara (maksimalnoj 305 m, a minimalnoj 174 m).
Religija i homoseksualnost
= Odnos religijskih grupa prema gejevima i lezbejkama =
Abrahamske religije
Abrahamske religije ili religije pisma, kao što su Judizam, Hrišćanstvo i Islam, tradicionalno zabranjuju seksaulne veze između istog pola i uče da je takvo ponašanje grešno. Tekstovi Starog zaveta (Lev. 18:22 i 20:13 ), Novog zaveta (Rim 1:26-27, I Tim 1:9-10  i 1 Kor 6:9-11 ) i Kurana (7:80-81 i 26:165) se obično se čitaju kao potvrda pisama za ovako učenje. Prvi zapisani zakon protiv homoseksaulnosti je knjiga Levitskih zakona u kojoj se seksualni odnos između dva muškarca smatra velikim prestupom. Danas postoje i drugačija tumačenja ovih tekstova.
Pored denominacija sa negativnim stavom, koje su i dalje u većini, danas postoje i one koje prihvataju gejeve i lezbejke u svoje članstvo, dajući blagoslove istopolnim parovima, a neke i obavljaju ceremonije venčanja gej i lezbejskih parova.
Judaizam
Rabinska jevrejska tradicija razume ovaj stih kao zabranu analnog seksa sa drugim muškarcem. Rabinska tradicija, međutim, zabranjuje bilo kakve homoseksualne odnose, bilo između muškaraca ili između žena. Ono što se danas smatra biološkom ili psihološkom homoseksualnošću ne pominje se u klasičnim rabinskim spisima. Izvori govore samo o specifičnim seksualnim činovima.
Ortodoksni judaizam smatra da je svaki istopolni seksulni odnos grešan. Mnogi ortodoksni Jevreji vide homoseksualnost kao izbor, a neki izvori govore o homoseksualnosti kao o namernoj devijaciji. Noviji trendovi u učenju kreću se ka boljem razumevanju i prihvatanju religioznih gejeva i lezbejki, ali nisu načinjene nikakve promene u zakonu. Ortodoksne grupe veruju da nikakve promene u zakonu nisu moguće.
Konzervativni judaizam, kao i ortodoksi, vidi Jevrejski zakon kao normu, ali ima fleksibilnije shvatanje kako ga treba tumačiti. Iz otg razloga, od 1990. otpočele su dubinske studije na ovu temu i različiti rabini su dali različite odgovore na razmatraje u zajednici. Zvanični stav od 1990. jeste da gejeve i lezbejke treba prihatiti u njihovim sinagogama i podstiče borbu protiv diskriminacije u društvu, ali zabrana istopolnih seksaulnih odnosa odstaje. Januara, 2007., Komitet za jevrejski zakon i standarde je izglasao da gejevi i lezbejke mogu postati rabini i hazzani. Neka vrsta ceremonije uvođenja gej ili lezbejskog para u istopolnu zajednicu takođe se smatraju legitimnim.
Liberlani judaizam, koji više ne prihvata jevrejske zakone kao norme, smatra da su sve dobrovoljne seksualne prakse između odraslih osoba prihvatljive, bez obzira na to da li su heteroseksualne ili homoseksaulne. Liberalni Jevreji ne smatraju da se jevrejski zakoni mogu promeniti da bi odobrili istopolne seksualne odnose; smatra se da ti jevrejski zakoni više nisu važeći ili etični. Reformistički judaizam smatra da je homoseksualnost prirodno osećanje privlačnosti i da se zabrane, koje se nalaze u Tori, odnose na paganske religijske rituale, posebno one u Egiptu i Kanaanu, u kultovima plodnosti i prostituciji u hramovima.
Hrišćanstvo
Vidi još: Spisak hrišćanskih denominacija i njihov odnos prema homoseksualnosti i Biblija i homoseksualnost.
Citirajući Bibliju većina hrišćanskih denominacija tvrdi da je homoseksualnost greh. U Levitskim zakonima muška homoseksualnost se smatra velikom gnusobom, abominacijom, i stavlja se u isti red sa incestom, bestijalnošću i jedenjem školjki. Lezbejski seks se pominje u Poslanici Rimljanima kao protivprirodan.
Rimo-katolička crkva zahteva čednost od gejeva i lezbejki, smatrajući da su istopolni odnosi protivni prirodnim zakonima. Insistira se na tome da je seks dopušten jedino između muškarca i žene i to samo u kontekstu braka, dok su homoseksaulne težnje „iskušenje“. Naglašava se, međutim, da osobe sa takvim iskušenjem treba da budu „prihvaćene sa poštovanjem i saosećanjem“. Stav Pravoslavlja je sličan.
Monte, Campobasso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 686 m.
Religija i homoseksualnost
Hrišćanstvo
Neke hrišćanske crkve, međutim, ne osuđuju homoseksualnost. Mnogi liberlnai hrišćani su otvoreni prema gejevima i lezbejkama i postoje denominacije koje u potpunosti podržavaju LGBT osobe, kao što je Metropolitan Community Church. Protestantske crkve u zemljama sa visokim stepenom prihvatanja LGBT osoba i poštovanja ljudskih prava (kao na primer u Skandinaviji, Nemačkoj, Holandiji, Kanadi...) daju blagoslov istopolnim parovima ili obavljaju rituale venačanja.
Rochivo (razvrstavanje)
Rochivo ima više značenja:
Religija i homoseksualnost
Islam
Vidi još: Pederastija na Srednjem Istoku
Loma del Ocotillo, Zapotlán el Grande
Loma del Ocotillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapotlán el Grande.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1600 m.
Religija i homoseksualnost
Islam
Sve glavne islamske sekte se protive homoseksualnosti. Homoseksualnost se kažnjava smrću u šest islamskih zemalja: Saudijska Arabija, Iran, Mauritanija, Sudan, Somalija i Jemen. Talibani u Afganistanu takođe predviđaju smrtnu kaznu. U drugim islamskim zemljama, kao što su Bahrein, Katar, Alžir, Pakistan, Malezija i Maldivi, homoseksualnost se kažnjava zatvorom, novčanom kaznom ili bičevanjem.
Islamska učenja u tradiciji hadisa priznaju istopolnu privlačnost, cene uzdržavanje i (u Kuranu) osuđuj konzumaciju istopolne ljubavi. U skladu sa ovim u islamskim zemljama osećanje privlačnosti muškarca prema lepom mladiću je očekivano i oprašta se kao ljudska priroda. Ipak, uzdržavanje od otkrivanja ili delovanja u cilju ispunjena ove požude nagrađuje se u rajskom životu, gde čovek uživa sa večno mladim, nevinim ljubavnicama i ljubavnicima (hurija i gulam, jednako upoređivani sa biserima ) Istopolni odnos se smatra ogrešenjem o Kuran. Dakle, premda istopolna privlačnost nije protiv Šerijata, fizičko prepuštanje strastima kažnjava se po šerijatskom zakonu.
Pasivna uloga u seksualnom odnosu se smatra nedostojnom. Transrodne osobe koje često nastupaju kao zabavljači(ce) bivaju prezrene zbog svoje submisivne uloge i cenjene zbog svojih veština. ovo ima svoje začetke u ulogama koje su imali bacche i kočeci. Aktivnu ulogu u seksualnom činu ima muškarac koji sebe ne identifikuje kao homoseksualca ili geja i koji je obično ispunio društvena očekivanja da se oženi i ima decu. Njihova homoseksualna iskustva se smatraju daljim potvrđivanjem muževnosti. Premda ovo predstavlja generalnu kulturnu konstrukciju, praksa može umnogome da se razlikuje.
Diskurs o homoseksualnosti u islamu tiče se gotovo isključivo odnosa između muškaraca. Ako se ženska homoseksualnost nekada pominje to je izjednačeno sa prevarom. Istoričar al-Tabari beleži ubistvo lezbejskog para iz harema pod kalifom al-Hadijem (785-786).
Islam toleriše istopolne želje kada ih posmatra kao iskušenje, ali istopolne seksualne odnose smatra transgresijom prirodne uloge i cilja seksualne aktivnosti 200px|thumb|right|Mladić traži savet svog oca pri izboru ljubavnika – iz [[Haft Awrang pesnika Jamija u priči Otac savetuje sina o ljubavi]] Istorijski posmatrano i sa izuzecima, kažnjavanje za istopolne odnose između muškaraca u islamu bilo je mnogo blaže nego u judaizmu ili hrišćanstvu. U Kuranu se navodi da osoba koja je počinila greh može da se pokaje i da sačuva svoj život. Mnoge islamske kulture, one rane kao što su one na teritoriji Vavilonje, Egipta i Hanana, gde je dokumentovano da je homoseksualnost igrala važnu društvenu ulogu zbog njihove izloženosti helenističkoj kultur, ali i one koje su se kasnije razvile, kao abasidski kalifat ili safavidska Persija, bile su poznate po negovanju sofisticirane homoseksualne estetike u umetnosti i književnosti. Svoj ljubavni i religiozni život oni mire citiranjem hadisa: „Onaj koji voli i ostane čedan i krije svoju tajnu i umre, umire kao mučenik“. Kasniji hadisi su oštriji: „Kada se muškarac popne na drugog muškarca, Božje presto se trese… Neka se ubije onaj koji to radi i neka se ubije onaj nad kojim se to radi.“ I stari i moderni fundamentalisti ove reči tumače doslovno, što je rezultiralo brojim ubistvima.