cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francuska zajednica
Osnivanje i članstvo
Dana 28. rujna 1958., diljem Francuske unije održan je referendum o usvajanju novog ustava; ustav je potvrđen u svim teritorijima osim u Francuskoj Gvineji, koja je izglasala svoju potpunu nezavisnost. Stupanjem na snagu novog ostava, osnovana je Peta Republika, a tada već ionako krnja Francuska unije zamijenjena je Francuskom zajednicom, federacijom država sa samostalnom upravom. Na čelu Zajednice bio je predsjednik (predsjednik Republike), dok su kolektivna tijela bila Izvršno vijeće i Senat; kako ne bi postala "kolonija svojih kolonija", Francuska je ograničila glasačko pravo afričkih zemalja kako se iste ne bi grupirale u brojčano dominantniji blok - afrički predstavnici morali su postati članovi francuskih stranaka kako bi realizirali pravo glasa. Postojao je i Arbitražni sud Zajednice, sastavljen od sedam od strane predsjednika imenovanih sudaca, a koji je bio zadužen za rješavanje sporova među članicama.
Nakon organiziranja Zajednice, zemlje članice su dobile vremenski rok do 4. veljače 1959. godine da samostalno odluče o svom statusu unutar nove zajednice, imajući pritom sljedeće opcije:
Uprave perkomorskih teritorija odlučile su zadržati dotadašnji status, dok su bivše afričke kolonije pristale postati dio Zajednice, s tim da su neke od njih u procesu promijenile imena. Dakle, u trenutku potpunog formiranja Zajednice, odnosno početkom 1959. godine, njezino članstvo sačinjavali su:
Francuski Kamerun i Francuski Togoland, starateljska područja Ujedinjenih nacija pod francuskom upravom, kao i anglofrancuski kondominij, Novi Hebridi, bili su povezani sa Zajednicom, ali nisu činili njezin integralni dio.
Raspad
Onako kako je inicijalno zamišljena, Zajednica je funkcionirala samo tokom 1959. godine, kada je u različitim glavnim gradovima održano ukupno šest sjednica Izvršnog vijeća. Neposredno nakon posljednje od tih sjednica, održane u prosincu 1959. godine u Dakaru, Charles de Gaulle je pristao na zahtjeve Malija za potpunom nezavisnošću, čime je započet val koji će tokom 1960. godine zahvatiti gotovo sve zemlje Zajednice. Dana 4. lipnja 1960. godine, Ustavni zakon br. 60-525 promijenio je članke 85 i 86 Ustava, čime su zemlje članice Zajednice dobile pravo ostvariti potpunu nezavisnost i izbor žele li, kao nezavisne zemlje, ostati u Zajednici ili ne; te izmjene predvidjele su i mogućnost da se nezavisna zemlja, bez gubitka suvereniteta, pridruži Zajednici, međutim ta odredba nikada nije primijenjena u praksi.
Do 1961. godine, u Zajednici su ostale samo Srednjoafrička Republika, Čad, Republika Kongo, Malagaška Republika i Senegal. Ustavom propisana tijela više nisu funkcionirala, a predsjednik Zajednice se više nije navodio u službenim dokumentima. Ipak, iako se Zajednica de facto raspala početkom 60-ih godina, preostale članice nikada se nisu povukle i ona je formalno nastavila postojati sve do 4. kolovoza 1995. godine, kada je Ustavnim zakonom br. 95-880 i službeno ukinuta.
Oksfordski centar za hebrejske i jevrejske studije
Oksfordski centar za hebrejske i jevrejske studije je priznati neovisni centar Univerziteta u Oksfordu. Profesori centra podučavaju na mnoštvu preddiplomskih i diplomskih kolegija na orjentalnim studijima te objavljuju Journal of Jewish Studies. Centar je osnovan 1972. godine kako bi pomogao obnovu jevrejskih studija u Evropi nakon Drugog svjetskog rata.
Colla
Colla (pl. Collas) je pleme Aymaran Indijanaca dominantno u vremenima Inka u područjima južne obale jezera Titicaca u Peruu i Boliviji. Iza Colla su ostali kameni funeralni tornjevi poznati kao chullpas, podizani njihovim vođama. Colla Indijanci svoju civilizaciju razvijaju nakon civilizacije Tiahuanaco, odnosno oko 1150.
Zajedno sa Lupacama oni više-manje kontroliraju cijeli region Titicace. Nakon pobjede Ince Pachacuteca nad plemenom Chanca, on sa velikom vojskom kreće prema jezeru da zarati sa Collama i njihovim vođom Chuchi Capacom. Bitka je bila strašna, nakon koje su vođe naroda Colla ipak zarobljeni. Pachacuti se zatim vrati u Qosqo (Cuzco) i povede sa sobom zarobljene vođe Colla u zarobljeništvo. Chuchi Capacu tada odrubiše glavu u hramu Coricancha, a Hatuncolla i zemlja naroda Colla postadoše provincija inca poznata kao Collasuyu.
Padom naroda Colla Pachacutecov sin Tupac (Topa) Yupanqui, nastavio je daljnja osvajanja Inca do potupunog poraza nad Collama i tada se okrenuo osvajanjima dalje na jug, u Čile i Argentinu.
Paul Lindau
thumb|Paul Lindau.
Njegov brat je bio poznati diplomat Rudolf Lindau.
Rock Me
Rock Me je pjesma grupe Riva iz 1989. godine. Tekst pjesme napisao je Stevo Cvikić, a glazbu Rajko Dujmić. Riva je s ovom pjesmom predstavljala Jugoslaviju na Eurosongu 1989. u Lausannei i, s ukupno 137 bodova, osvojila prvo mjesto i donijela pobjedu toj zemlji. Ovo je bila prva i posljednja pobjeda Jugoslavije na Eurosongu.
Pjesmu je Emilija Kokić izvodila na hrvatskome, a govori o vrsnom pijanistu (Svirao je 'ko pijanista, Mozarta, Chopina, Liszta) koji je zamoljen da odsvira nešto plesno.
Postojao je izvorni apel da se Eurosong održi u Zadru, mjestu gdje je Riva osnovana, no ipak je domaćinstvo dobio Zagreb i Koncertna dvorana "Vatroslav Lisinski". Pjesma je uvelike popularizirala jugoslavenski rock u svijetu i pokazala kako jugoslavenska rock scena nije patila od monopola velikih gradova (zbog činjenice da je Riva osnovana u Zadru).
Rivu je na mjestu jugoslavenskog predstavnika nasljedila Tajči s pjesmom Hajde da ludujemo, a na pobjedničkom postolju nasljedio ju je Toto Cutugno s pjesmom Insieme: 1992.
La Chamusca, Villa de Tututepec de Melchor Ocampo
La Chamusca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Villa de Tututepec de Melchor Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Bujumbura
Bujumbura (fonetski Bužumbura) je glavni i najveći grad Burundija, na obali jezera Tanganjike.
Geografija
Bužumbura se prostire na površini 86.54 od km², uz obale jezera Tanganjike na zapadu Burundija. Teren grada je ravnica, koja se blago uzdiže od zapada i obale Tanjganjike, gdje je nadmorska visina 774 m, prema istoku i obroncima masiva Mumirva, gdje je nadmorska visina 1000 m. Prema posljednjem popisu stanovništva iz 1990. grad je imao 235.440 stanovnika. U ovo doba Bužumbura je bila podjeljena na 9 zona, a danas je podjeljena na 13 općina. Na temelju najnovijih podataka dobivenih od općina Bužumbura danas ima 550.000 stanovnika.
Klima
Bužumbura ima tropsku savansku klimu po Köppenovoj klasifikaciji klime, s kišnom i sušnom sezonom. Sezona kiša traje od oktobra do aprila, a ostalih pet mjeseci je suho. Unatoč tome što se nalazi blizu ekvatora, u Bužumburi nije tako vruće zbog nadmorske visine na kojoj se nalazi. Temperaturne oscilacije su vrlo male i kreću se od 19 °C do 29 °C.
Historija
thumb|left|220px| Pogled na grad sa katedrale Grad su osnovali Nijemci 1897. pod nazivom Usumbura, kao vojnički i administrativni centar tog dijela njihove kolonije Njemačke Istočne Afrike. Grad je dugo bio karakterističan po razdvojenosti na dva dijela, evropski (zapadnjački) i domorodački (orijentalni), a takav je ostao sve do početka Prvog svjetskog rata dok je bio po njemačkom upravom. Od 1918. napravljena je carinska unija između Ruande-Urundi i Belgijskog Konga s Usumburom kao političkom i ekonomskom prijestolnicom. U grad su se naselili brojni azijski i grčki trgovci, a tada su izgrađeni i novi gradski kvartovi za smještaj novih stanovnika. thumb|right|300px| Jezero Tanjganjika i grad u pozadini Nakon Prvog svjetskog rata Usumbura je postao glavni grad mandatnog područja Lige naroda Ruanda-Urundi koje je dato Belgiji na upravljanje. Belgijanci su kod tadašnjeg sela Bujenzi 1938. izgradili dva potpuno nova kvarta namijenjena za svoju administraciju, u kojoj su oni živjeli potpuno odvojeni od lokalnog stanovništva. Nakon što je Ruanda postala nezavisna 1962. ime grada je promijenjeno iz Usumbura u Bužumbura. Od samog stjecanja nezavisnosti Bužumbura je poprište čestih sukoba između dvije najveće etničke skupine u gradu i zemlji, Hutua i Tutsija, sve je to kulminiralo pravim građanskim ratom 1990-ih i početkom 21. vijeka, koji se vodio između raznih milicija Hutua i burundijske vojske u kojoj su dominirali Tutsiji. Iz tog rata Bužumbura je izašla prilično razorena i još siromašnija, tako da se danas teško opravlja od tih posljedica.
Znamenitosti
thumb|left|220px| Džamija iz Bužumburua Historijski centar grada je građen u kolonijalnom stilu 19. vijeka, najveća atrakcija je njegova pitoreskna tržnica, velika džamija i katedrala koja je sjedište nadbiskupije. Bužumbura ima dva interesantna muzeja, geološki i etnografski, te atraktivni novi stadion. Pored grada nalazi se Nacionalni park Rusizi i Spomenik Livingstonu i Stanleyu kod Mugere.
Privreda, transport i školstvo
Okolica Bužumburua je bogat poljoprivredni kraj u kom se uzgaja puno banana, manioka, graha, kukuruza, pšenice i pamuka. Bužumburu ima tvornice tekstila, kože, papira, kemikalija i prehrambenih proizvoda.
Grad je i glavna luka zemlje na jezeru Tanganjiki, preko koje se odvija većina izvoza i uvoza iz zemlje, najviše preko luke Kigoma u Tanzaniji i nešto manje preko Kalemija u Kongu. Grad ima i međunarodni aerodrom (IATA kod: BJM, ICAO kod: HBBA) sjeverozapadno od grada. Univerzitet Burundi osnovan 1960. i Centar Burundske civilizacije su dvije najvažnije obrazovno-kulturne institucije u gradu.
Făurești (razvrstavanje)
Făurești ima više značenja:
José María Morelos y Pavón (razvrstavanje)
José María Morelos y Pavón ima više značenja:
Cerneglons, Udine
Cerneglons je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 647 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 97 m.
Bor (Petnjica)
Bor je naselje u Opštini Petnjica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 243 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 323 stanovnika).
Demografija
U naselju Bor živi 161 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 31,6 godina (31,7 kod muškaraca i 31,4 kod žena). U naselju ima 55 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 4,42.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Bošnjacima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja dva popisa primećen je pad u broju stanovnika.
Chilque
Chilque (Chilqui, Chillque), indijanski jezik i grupa malenih plemena Masca, Aco, Papre (Papri, Pabre), Cuyo, i možda još neki, naseljenih u predhispansko doba u istoimenoj provinciji Chilque na području današnjeg Perua. Oni su po svoj prilici osvojeni od Inka u vrijeme kada su pokorena i plemena Aimara, Umasuyu i Cotapampa. Za njih se kaže da su imali privilegije naroda Inka /"Inca de Privelegio" / i da su govorili quechua (Sefiores, 1904, p. 200; Poma, 1936, pp. 84, 85, 337; Pachacuti, 1879, p. 318.). U provinciji Chilque, preci Quechua su prema predaji, izašli iz zemlje na površinu.
Făurei (razvrstavanje)
Făurei ima više značenja:
El Ojo de Agua, Atengo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1569 m.
Santa María Chimalhuacán, México
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 525389 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2249 m.
Rancho Acosta (razvrstavanje)
Rancho Acosta ima više značenja:
Fărău (razvrstavanje)
Fărău ima više značenja:
Ovo je Balkan
Ovo je Balkan je pjesma Milana Stankovića iz 2010. godine s kojom predstavlja Srbiju na Eurosongu 2010. Tekst pjesme napisao je proslavljeni glazbenik Goran Bregović, a glazbu je napisala Marina Tucaković.
Pjesma i autor su izabrani u konkurenciji od 10 prijavljenih pjevača za izlučno natjecanje 3 pa 1 za Oslo. Izbor pjevača napravio je sam Bregović. Nakon toga je Stanković, uz Eminu Jahović i Olivera Katića, izveo svoju pjesmu na nacionalnom finalu i odnio uvjerljivu pobjedu. Pjesma je odnijela ukupno 58 428 glasova od ukupnih 129 105, što iznosi 45,25% ukupnih glasova. Stanković je pjesmu izvodio na srpskome, nastupao je kao sedmi u prvom polufinalu, održanom 25. svibnja 2010. Nakon održanog polufinala, Milan Stanković je dobio 79 bodova i tako završio na 5. mjestu, što je bilo dovoljno za finale.
U finalu je nastupao osmi, a nakon glasovanja je završio na 13. mjestu sa 72 bodova. Srbija je 12 bodova dobila od Bosne i Hercegovine.
Napadi NOVJ na Okučane januara 1943.
U drugoj polovini januara 1943, nakon šestodnevnih borbi za Voćin, 12. slavonska divizija orijentisala se prema Posavini. U sklopu napada na komunikaciju i koncentraciju nemačkih trupa za operaciju Vajs I, 12. slavonska brigada napala je 22. januara Nemce, ustaše i domobrane u utvrđenom garnizonu Okučani. I pored znatnog zalaganja, napad je odbijen, pa se 12. brigada nakon osmočasovne borbe vratila na polazne položaje. Napad je ponovljen 28. januara, takođe bez uspeha.
U periodu od 22. do 31. januara 12. brigada i ostale jedinice 12. slavonske divizije izvršile su veliki broj napada na komunikaciju Beograd-Zagreb, izvršili obimna razaranja i izazvali prekid saobraćaja.
Tokom celog rata, usled ravnog terena, jake utvrđenosti, prisustva jakih snaga i odlične komunikacijske povezanosti, snage NOVJ ni jednom nisu uspele da zauzmu neki garnizon na komunikaciji Zagreb-Beograd. Na toj komunikaciji vršena su međutim neprekidno intenzivna diverzantska dejstva
Nakon napada na Okučane i na komunikaciju, 12. divizija izvela je 1. februara napad na Pakrac i Lipik.
Plan napada
20. januara 1943. otpočela je operaciju Vajs I, i Vrhovni štab NOV i POJ izdao je opštu direktivu svim snagama da intenziviraju dejstva na komunikacije i neprijateljske garnizone u cilju sadejstva sa napadnutim snagama Prvog hrvatskog i Prvog bosanskog korpusa NOVJ. Dvanaesta slavonska divizija, koja je formirana 30. decembra 1942, upravo je okončala svoju prvu operaciju - napad na Voćin. U skladu s ovom direktivom, radi neposrednijeg sadejstva, prenela je težište svoje aktivnosti u Posavinu.
Za sam napad na Okučane štab divizije odredio je 12. slavonsku brigadu, a druge dve brigade dobile su zadatak da uništavaju komunikacije i odbiju pokušaje intervencije sa svih strana.
Štab 12. slavonske brigade, u uvodnom delu borbene zapovesti, obratio se borcima: "Okučani su čuveni po zvjerskom ubijanju srpskog stanovništva i uništavanju njihovih sela. Zbog toga neprijatelja treba nemilosrdno uništavati. Štab brigade zahtjeva da se neprijatelj likvidira i Okučani oslobode još u toku noći, jer produžavanje borbe po danu je neizvjesno zbog ravnog terena i glavne željezničke pruge Zagreb - Beograd"
U Okučanima se prema obaveštajnim podacima nalazila posada od: 400 nemačkih vojnika, 150 domobrana, ustaša i žandarma, ojačana vodom tenkova. Neposredno pred napad 12. slavonske brigade, u železničku stanicu Okučani ušla je kompozicija sa 8 putničkih vagona, u kojima se nalazilo 150 nemačkih vojnika. Dolaskom železničke kompozicije broj njemačkih vojnika povećao se na 550, a ukupan broj osovinskih snaga u Okučanima na 700 vojnika. Brojno stanje 12. slavonske brigade u tom periodu iznosilo je oko 1.200 boraca.
Odbrana posade u Okučanima sastojala se od dva pojasa: spoljnjeg obezbeđenja i čvora odbrane koji se nalazio u centru grada i na železničkoj stanici.
Tok borbe
Da bi stigla na polazni položaj za napad, 12. brigada morala je u dva dana da maršem pređe 80. kilometara po vrlo hladnom vremenu, savlađujući prepreke.
Napad je počeo 22. januara u 22 časa. Štab 12. divizije nastojao je da brzim privlačenjem snaga iz daljine postigne iznenađenje. Međutim, dogodilo se suprotno. Od svojih špijuna i obaveštajaca na terenu Nemci su dobili obaveštenje o napadu, pa su pred sam napad dobili pojačanje, Bataljone 12. brigade prilikom prilaženja spoljnoj liniji odbrane dočekala je uraganska vatra. Štaviše, već na samom početku borbe nemačke snage prešle su u protivnapad.
Uprkos nepovoljnom razvoju događaja na samom početku, delovi 12. brigade uspeli su da prodru u grad. Prvi bataljon ojačan 1. četom 2. bataljona uspeo je da se pod borbom probije do same železničke stanice, gde je bio izložen žestokoj vatri i nemačkim protivnapadima. nemački vojni voz koji je krstario prugom svojom vatrom veoma je otežavao manevar.
Nakon osmočasovne borbe, 12. brigada bila je prisiljena da prekine napad i povuče se na polazne položaje, da bi izbegla izloženost nadmoćnoj neprijateljskoj vatri pri dnevnom svetlu u ravnici. Prilikom napada pretrpela je tegubitke od 28 poginulih i 47 ranjenih boraca. Neprijateljski gubici procenjeni su na "oko 120 poginulih i ranjenih i veliku materijalnu štetu". :
16. omladinska brigada "Joža Vlahović" i 17. slavonske brigade izvršile su napade na Dragalić, Rajić, Roždanik i Paklenicu, kao i rušenje glavne železničke pruge.
25. januara ponovljen je napad na prugu, a 28. januara 12. slavonska brigada još jednom je napala na Okučane, uz ponovni napad ostalih snaga na železničku prugu, Dragalić, Rajić, Roždanik i Paklenicu. Napad na Okučane imao je demonstrativan karakter, a glavni cilj bila je likvidacija bunkera i obezbeđenja na pruzi i njeno miniranje. Ovim napadima železnička pruga Zagreb-Beograd razorena je na šest mesta, u dužini od 5 -{km}-, na oba koloseka. Saobraćaj je obustavljen u prvoj fazi napada 48 sati, a u drugoj, sa kraćim intervalima, bio je u prekidu sedam dana.
U operativnom izveštaju od 28. januara 1943. komandant Korpusa Hrvatska general Rudolf Liters obavestio je o ovim napadima opunomoćenog generala u Hrvatskoj Edmunda Gleza fon Horstenaua:
Radi suprotstavljanja, u Novsku, Okučane i Novu Gradišku prebačeni su dodatni delovi nemačke 187. divizije. Nemci su sa nekoliko organizovanih protivudara težili da zahvate u klešta 12. slavonsku diviziju, i unište je u obuhvatu. U protivudaru, uz podršku 15 aviona, učestvovali su delovi nemačke 187. divizije, 1. gorske divizije, 3. domobranske divizije i posade iz uporišta između Novske i Nove Gradiške. Ove operacije okončane su neuspehom, a delovi 12. divizije izvršili su još nekoliko rušenja na pruzi 28-31. januara.
XMT
Termin XMT ima više značenja.
Spantekow
Špantekov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ostforpomern. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.152 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13059091.
Fărăgău (razvrstavanje)
Fărăgău ima više značenja:
José María Morelos (razvrstavanje)
José María Morelos ima više značenja:
Mitu tuberosum
Mitu tuberosum je vrsta ptice iz roda Mitu, porodice Cracidae.
Rasprostranjena je u velikom dijelu Amazonske prašume, iako je dosta ograničena u južnim područjima Amazone. Prije je bila smatrana podvrstom izumrle u prirodi Mitu mitu, ali danas se smatra zasebnom vrstom..
Ukupno je duga oko 83 centimetra. Perje joj je crne boje s plavkastim sjajem. Za razliku od ostalih članova roda Mitu, ima duboko kestenjasto područje između nogu i repa, te bijeli vrh repa. Kljun joj je crvene boje, te je zbijen i zaobljen, dok su noge narančaste boje.
Rancho Agua Zarca (razvrstavanje)
Rancho Agua Zarca ima više značenja:
Bloomington, Minnesota
Blumington je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 82.893, što je 2.279 (-2,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fărcașele (razvrstavanje)
Fărcașele ima više značenja:
Liberalno-demokratska partija (Srbija)
Osnivač LDP-a je Čedomir Jovanović, bivši potpredsednik Vlade Srbije, koji je isključen iz Demokratske stranke.
Ona
thumb| thumb| Ona (pl. Onas; Selk'nam, Selcnam, Selknam, Shelk'nam, O'ona, Aona, Aoniks, Oens ), indijanski narod sa otoka Tierra del Fuego u Argentini i Čileu. Onasi su nomadski narod koji je živio u unutrašnjosti otoka od nomadskog lova na gvanako i ptice, dok su žene sakupljale bobice i drugo. Južni susjedi Onasa bijahu Yahgan Indijanci, koji su svojevremeno, za vrijeme svog postojanja, bili najjužniji narod na zemlji. Istočni susjedi Onasa bijahu Haush Indijanci, danas nestali. Na zapadu susjedi im bijahu Indijanci Alacaluf, svi su ovi narodi, osim Onasa, imali kulturu ribara i kanu-Indijanaca. Nasuprot njima Onasi bijahu noga-Indijanci, organizirani po malenim bandama čija je kultura počivala i opstanak ovisio o gvanaku, od njega su dobivali su meso i krzno.
Selk'nami su blisko u svezi sa naseljavanjem sjeveroistočne Ognjene zemlje, no ipak se pretpostavlja da su Onasi došli s kraja, otkamo su doplovili na kanuima preko Magellanova prolaza. U holocenu se je područje njihove naseljenosti prostiralo do Cerro Beniteza i Cerro Tora, oba u Čileu.
Podjela
mini|[[Julio Popper sa svojim zločincima u pokolju jednog sela Onasa. Snimljeno za jednog lova na ljude. U 19. su stoljeću estancierosi i tragači za zlatom pokrenuli cijeli pohod istrjebljenja domorodačkih naroda Ognjene zemlje.]] mini|Popperovi zločini. Prema jeziku, kao i geografski, postojale su dvije grupe Onasa, to su Ona-Šelk'nám ili južni Onasi i na sjeveru Onakojuká, sjeverno od Rio de Fuego i Rio Grande, koji su govorili dijalektom Chonkóiuka ili Čonkujeká. –Pleme Haush sa poluotoka Mitre, redovito se klasificiraju kao ogranak Onasa, njihova etnička srodnost izgleda ipak upitna. Haushi su kulturno izgleda bili razvijeniji, a među njima dolazilo je i do ratova. Jedan autor o njihovoj jezičnoj srodnosti piše ' that a Selk'nam could understand a Haush only with a great deal of difficulty. ', toliko o tome. Ona Indijanci rasno pripadaju tipu Chon Indijanaca, bijahu to gorostasni i snažni ljudi, jezično srodni, porodica Chonan.
Dolazak Europljana
mini|desno|Posljednji Onasi (Selknami) u Puerto Harrisu na [[otoku Dawson (Fotografija iz 1896.]] Onasi naseljavaju Ognjenu Zemlju tisućama godina. Bilo ih je u domorodačko doba kojih 4000. Dolazak Europljana Indijancima je značio skoru propast.
Zanimljivost je da je Ognjena zemlja dobila ime prema lomačama odnosno dimovima s njih koje su uočavali europski istraživači sa svojih brodova.
mini|desno|lijevo|Pljačkanje domorodačkih artefakata tijekom zločinačkih pohoda Julija Poppera 1898., Libro Genocidio Ona. Selk'nam su vrlo rijetko dolazili u dodir sa španjolskim kolonizatorima koji su opustošili veliki dio Južne Amerike. Doseljenici su stigli krajem 19. st. koji su prisvojili veliki dio Ognjene zemlje radi uspostave velikih estancija - ovčarskih rančeva, oduzimajući tako domorodcima njihovu rodnu zemlju na kojoj su njihovi predci tisućama godina lovili. Selk'nam su shvaćali stada ovaca kao plijen i ne kao privatno vlasništvo te su ih lovili. Vlasnici posjeda to su ponašanje shvaćali kao razbojništvo, zaboravljajući da su sami vlasnici došli na tuđu zemlju koju su oteli domaćem stanovništvu. Estancierosi su podupirali naoružane skupine koje su lovile i ubijali Selk'name. Što je ovom nečovječnom nedjelu davalo još veću težinu je to što su se u lovu na domorodce služili psima, posebice mastifima. Da bi dobili naknadu za svoj 'ulov', lovci na ljude morali su se vratiti s ušima svojih žrtava. Nakon što su uočeni neki bezuhi Selk'nami kako šetaju otokom, za potvrditi ulov lovci na ljude morali su donijeti cijelu glavu.
Odnosi se bijelim doseljenicima u području Kanala Beagle bili su nešto srdačniji, naročito sa porodicom Bridges, koja je osnovala estanciju Harberton i Ushuaiju. Lucas Bridges, jedan od triju sinova Thomasa Bridgesa, mnogo je učinio za pomoći lokalnim kulturama, naučivši jezik raznih skupina i pokušavajući omogućiti domorodcima prostor u kojem bi živjeli život prema svojim običajima kao "gospodari svoje zemlje". S obzirom na veličinu lova na ljude, to je bilo premalo i prekasno, ali Bridgesova knjiga "Uttermost part of the earth" daje simpatizirajući pogled u živote domorodaca.
Selknamskim susjedima Alacalufima glave je došao izvjesni Popper koji je vodio kopače zlata. Na drugu stranu Onase su potukli čileanski general Manuel Señoreto, što je vodio istrebljivački rat protiv njih i argentinski časnik Ramón Lista. Zločine što ih je Lista počinio zapisao je talijanski svećenik Fagano koji je putovao sa njim. -Lothrop (1928.) procjenjuje da je 1850. bilo 3600 Onasa i 300 sumnjivo srodnih Hausha.
Liberalno-demokratska partija (Srbija)
Učešće na izborima
LDP je prvi put nastupio na parlamentarnim izborima 2007, i to u koaliciji sa Građanskim savezom Srbije, Socijaldemokratskom unijom i Ligom socijaldemokrata Vojvodine. Ta je koalicija osvojila 5,3% glasova.
Der Andere (drama)
Der Andere je kazališni komad njemačkog pisca Paula Lindaua objavljen 1893. godine. Protagonist je Hallers, državni tužilac koji zbog strogosti predstavlja strah i trepet kriminalcima, iako u stvarnosti vodi dvostruki život kriminalca. Radnja prikazuje kako žena po Analie Frieben otkrije njegovu tajnu, ali je ne može objaviti, jer i sama ima "problematičnu" prošlost. Tekst, koji se zbog sličnosti radnje i likova često vezuje sa Stevensonovim Jekyllom i Hydeom, je nekoliko puta bio adaptiran za film - u Njemačkoj godine 1913. u istoimenoj nijemoj i 1930. u zvučnoj verziji, koja je pak, dobila i svoje francusko izdanje pod naslovom Le procureur Hallers.
Liberalno-demokratska partija (Srbija)
Učešće na izborima
Na parlamentarnim izborima 2008. LDP je dobio 5,2% glasova.
Ona
Dolazak Europljana
Na otoku Dawson bio je krajem 20. vijeka otvoren koncentracioni logor za Onase (Selkname) i ine Indijance. Ondje su vlasti napravile pravi genocid nad Selknamima.
Liberalno-demokratska partija (Srbija)
Učešće na izborima
LDP je na parlamentarne izbore 2012. izašao u koaliciji Preokret, koja je osvojila 6,2% glasova.
San Joaquín, Taretan
San Joaquín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Taretan.
Ona
Dolazak Europljana
1890. je godine u potrazi za alternativnim rješenjima, nasuprot ubitstvima koje su za vrijeme genocida nad Selknamima izvršili rančeri i tragači za zlatom, čileanska vlada poslala je talijanske misionare iz reda salezijanaca. Dala im je otok na 20-godišnju koncesiju za obrazovanje i prilagođavanje domorodaca. Selkname koji su preživjeli genocid vlasti su deportirali na otok. Uspostavljene su dvije misije radi spašavanja preostalih Selk'nama. Misije su trebale pružiti domorodcima dom i hranu, ali bile su prisiljene zatvoriti zbog premalo preostalih Selk'nama. Alejandro Cañas je 1896. godine procijenio im populaciju na 3000 pripadnika (Selk'nama). Martín Gusinde pisao je da je 1919. preživjelo samo 279 Selk'nama a salezijanac Lorenzo Massa izbrojao je 1945. godine tek njih 25.
Sredinom šezdesetih godina 20. vijeka preostalo je tek kojih 50 Onasa. Posljednja punokrvna pripadnica ovog plemena, Virginia Choinquitel, umrla je 1999.
San Joaquín, Taretan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1159 m.
Ona
Život i običaji
Kultura sjevernih Ona-Šelk'náma razlikovala se donekle od one kod Onakojuká sa juga. Tako Cooper (1946.) navodi kako bande Onasa žive u šumovitim krajevima južno od Rio de Fuego, a sjeverni Onasi u bezdrvnom ravničarskom kraju sjeverno od nje.
Gusinde, poznavatelj Onasa, navodi, da uz iznimku egzogamije bande i zabranu braka krvnih srodnika, Onasi nemaju drugih prepreka slobodnog izbora bračnog partnera. Nakon probnog matrilokalnog boravišta obitelj, gotovo bez izuzetka, odlazi na stalno stanište muževe bande. Akoprem monogamija ima vodeću ulogu, sororalna poliginija se zna javljati kod Onasa. Ipak tek poneki stariji muškarci imaju dvije žene, tri još rjeđe. Ponekad muškarac zna oženiti ženu i njezinu kćerku iz prethodnog braka. Dob za ženidbu muškarca je 20. godina, dok se djevojke udaju između 15. i 19 godina. –Prije ženidbe muškarac mora biti podvrgnut inicijacijskom obredu kloketen, i prije nego pristane na brak djevojka mora doživjeti svoju prvu menstruaciju. Rastava je rijetka.
Zadnja osoba koja je bila čistokrvna Ona-Šelk'nám je Ángela Loij, koja je umrla svibnja 1974. godine.
Katoličke misije su postigle vidan uspjeh u prikupljanju informacija o selknamskoj vjeri i običajima. Također je napravljen kratki rječnik selknamskog jezika.
Religija
mini|desno|Luk i strijela pripadnika plemena Ona-Selk'nam. Religija Ona je monoteistička s vjerovanjem u vrhovno biće Temaukel. On nema ni tijela, ni žena, ni djece. Postoji oduvijek i održava svemir i društveno-moralne zakone. Kaspi (duše) nakon smrti odlaze u Temaukelovo boravište, što se nalazi iznad zvijezda. Temaukel je i stvoritelj prvog čovjeka, to je bio Kenos, a dao im je i civilizaciju i kulturu. <!-- na en.wiki stoji ovako: Sustav vjere u Onasa vrlo je složen. Manje ili više poriče postojanje višeg bića --nedostaje izvor--; ta su bića samo spomenuta u jednoj legendi kao dio prošlosti, u mitu o stvaranju svijeta. Temáukel je ime velikog natprirodnog entiteta za kojeg smatraju da čuva poredak stvari u svijetu, iako smatraju da je božanstvo koje je stvorilo svijet imena Kénos odnosno Quénos. U brojnim njihovim pričama može se pročitati o šamanolikim likovima. Takvi /xon/ ima natprirodne sposobnosti, primjerice može kontrolirati vremenske prilike.Gusinde, Martin: Nordwind—Südwind. Mythen und Märchen der Feuerlandindianer. E. Röth, Kassel, 1966 -->
O čilskim Selk'namima pisao je čileansko-hrvatski historičar Sergio Laušić Glasinović,  talijanski salezijanac, planinar i geograf Alberto María de Agostini (po njemu se zove nacionalni park), Martín Gusinde (njemu u čast zove se antropološki muzej u Puerto Williamsu s onaskim etnografskim izlošcima), Mateo Martinic
Fair Play, Missouri
Fer Plej je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 475, što je 57 (13,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Centrale, Bergamo
Centrale je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Chachapoya
mini|područje Chachapoyasa u sjevernom Peruu. mini|Kuleap Chachapoya (kečua ‘Oblačni narod; Narod oblaka’). Indijanski narod nastanjen u Peruu u planinama uz rijeku Marañon. Ime Chachapoyas (oblačni narod) dali su im Inke jer su živjeli na nepristupačnim planinskim predjelima. Iza njih ostale su ruševine od utvrđenih kamenih gradova čije su kružne kuće poznate kao sunderhuasi. Dublje u džungli znanstvenici još uvijek otkrivaju nalazišta ovog naroda.
Centrale, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 486 m.
Chachapoya
Negdje 800. Chachapoyasi kultivairaju svoja polja po obroncima planina, žive u u dobro utvđenim gradovima na planinskim vrhuncima zaštičeni džunglom. Monumentalne građevine i ekstenzivna poljoprivreda ukazuju da su bili napredan narod.
1400-tih. započinje ekspanzija Inca koja progoni omrznute Chanca Indijance a put ih vodi u zemlju Chachapoyasa. Opsada Inka dugo je trajala i tek je Inca Tupac Yupanqi oko 1475. porazio Oblačni narod.
Uskoro međutim i Inke i Chachapoyasi dobivaju novog neprijatelja. Prvi koji ih je ugledao bio je Hernando de Soto, on putuje ovom zemljom 1532.
Španjolci pomažu Chachapoyasima u njihovoj borbi protiv Inka sve dok obje civilizacije nisu propale. Europski najpoznatiji uvoz u Ameriku, boginje, kao i uvijek bile su i ovdje smrtonosni saveznik Španjolaca.
874
Godina 874. (DCCCXLXXIV) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru.
Fărcașa (razvrstavanje)
Fărcașa ima više značenja:
Okrug Adh Dhlia'ah, Hadramaut
Adh Dhlia'ah je okrug u Jemenu u pokrajini Hadramaut.
Okrug se nalazi na nadmorskoj visini od 1479 m.
José María Pino Suárez (razvrstavanje)
José María Pino Suárez ima više značenja:
Fonteiaova, Campobasso
Fonteiaova je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 499 m.
Oksfordski centar za hindu studije
Oksfordski centar za hindu studije je priznati neovisni centar Univerziteta u Oksfordu koji je osnovan 1997. godine. Centar je uključen u razvoj akademskih obrazovnih programa, istraživanja i izdavaštvo u sferi hindu studija. Istovremeno, cilje je centra da potiče Hindu zajednicu na akademske studije u skladu sa njihovim vlastitim tradicijama i kulturom.
Familia Patiño, Ensenada
Familia Patiño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Nenad Prokić
Nenad Prokić je srpski dramski pisac, reditelj, redovni profesor na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, jedan od osnivača LDP i narodni poslanik u Skupštini Srbije u dva mandata
Njegova drama Metastabilni Graal je uvrštena u Antologiju savremene srpske drame. Autor je romana Alpha foxtrot. Ostale drame: Dom Bergmannovih, Strah za granicu, Homo Volans, Očevi i oci (Dramatizacija romana Slobodana Selenića), U potrazi za Marselom Prustom, Dantes Divinus, Ruska misija, Poslednji dani čovečanstva (Adaptacija drame Karla Krausa), Le Petit et le Grand Theatre du Marquis de Sade, Edelheim, Finger Trigger Bullet Gun, Neharni sin hrvatski (TV scenarij o A.G. Matošu)...
Nenad Prokić je u pozorištu režirao sledeće komade: Follie a Deux Heinera Muellera (Jugoslovensko dramsko pozorište), Sluškinje Jeana Geneta (Bitef teatar), Noć Helvera Ingmara Villqista (Bitef teatar), Porazgovarajmo o životu i smrti Krzsysztofa Byzioa (Bitef teatar), Nedostupna ili Unapred plaćeno milosrdje Zanussi/Zebrowsky (Bitef teatar), Daleko Tamare Bosak (Bitef teatar)...
Autor je disertacije o Karlu Krausu: Glasovi odsutnog diskursa.
Od oktobra 2014. godine Nenad Prokić je na položaju Savetnika za humanitarne poslove u ambasadi Suverenog Vojnog Malteškog Reda u Republici Srbiji.
Batman (film u nastavcima)
Poglavlja
Izvor:
Kayambi
Kayambi, indijanski narod naseljen u krajevima oko vulkana Cayámbe u sjevernom Ekvadoru. Njihovo porijeklo nije kečuansko, nego su pos vlast Inka došli za dvadesetgodišnjeg osvajanja Inke Huayna Capaca (oko 1498), nakon čega su primili i kečuanski jezik. Oko 20.000 ratnika iz plemena kayambi i karanki bilo je tada pobijeno, a njihova tijela bačena u jezero Yawar Cocha ,sjeverno od današnjeg grada Ibarra. Osvajanjem ovih zemalja inka je oženio djevojku Quilago Túpac Palla, iz čije se veze rodio Atahualpa.
Kayambi danas žive od poljodjelstva i uzgoja muznih krava.
Ponte Torello, Benevento
Ponte Torello je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Splietsdorf
Šplitsdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 64 opštinska središta okruga Nordforpomern. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 518 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13057081.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordforpomern Šplitsdorf se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordforpomern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 14 metara. Površina opštine iznosi 26,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 518 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 20 stanovnika/km².
Dal segno
175px|frame|right|Segno znak U muzici segno (, čitaj: senjo, od latinskog signum) znači znak. To je znak za obeležavanje početka ponavljanja, koji muzičaru nalaže da ponovi sviranje počevši od znaka. Znak se piše iznad linijskog sistema.
U muzici se upotrebljavaju sledeći znaci (tzv. senja)  16px   ili   |25px   ili   16px.
Skraćenica ili abrevijatura D.S. (, čitaj: dal senjo) se koristi kao navigacioni marker za ponavljanje sviranja notnog teksta — od znaka.
Rečeno ilustruje sledeći primer:
thumb|590px|centar|mini|Primer za Dal segno u [[kompozicija|kompoziciji za klarinet i klavir iz zbirke Pesme za početnika Radivoja Lazića   —    Vlastimira Peričića: Lutka s klarinetom.   ]]
Upotrebe senja u muzici
Dal segno ili D.S. može biti praćen sledećim izrazima:
Izvori
<References/>
Mi Pobre Ranchito, El Mante
Mi Pobre Ranchito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini El Mante.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 111 m.
Rancho Alarcón (razvrstavanje)
Rancho Alarcón ima više značenja:
Fălcoiu (razvrstavanje)
Fălcoiu ima više značenja:
El Yaqui, Moctezuma
El Yaqui je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Moctezuma.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1672 m.
Canelo
Canelo (Alama; pl. Canelos, Alamas), pleme američkih Indijanaca porodice kečua, koje živi na području andskog podnožja od ekvadorskog grada Puyo, pa na istok do peruanske granice. Populacija im iznosi oko 10 000 od čega 8 000 u Ekvadoru, i 2 000 u Peruu. Kraj koji nastanjuju su džungle uz rijeke Bobonaza, Conambo i Tigre.
Ekonomija se temelji na ratarstvu, uzgoj manioke i drugih kultura. žene su zadužene za sve korjenaste biljkke, a muškarci za kukuruz, duhan i banane. I muškarci i žene bave se i ribolovom. Lov je posao muškarca, dok žene i djeca odlaze u sakupljanje divljeg voća, sjemenja, i sitnijih životinja, među kojima i kornjače, rakove i drugo
Mrena
Mrena je košljoriba, savitljivih peraja (mekoperka) koja ima četiri izraštaja u obliku brkova oko usta. Pripada porodici šarana Cyprinidae. U vreme polaganja, ikra ove ribe je otrovna.
Opis i građa
Mrena ima telo vretenastog oblika sa naglašenim i jakim perajima. Leđa su joj sivomaslinasta, a prema stomaku je srebrnasta prekrivena gustom sitnom krljušti. Usta su joj mesnata i žilava ukrašena sa dva para malih brkova. Raste do težine od 10 kilograma mada se takvi primerci nisu videli već duže vreme. Najčešće se viđaju primerci od 500 grama do jednog kilograma, a primerci od 5 kilograma se smatraju kapitalnim ulovima. Životni vek mrene je 9 godina.
Navike, stanište, rasprostranjenost
Mrena naseljava sve vode centralne i zapadne Evrope, uključujući basen Dunava. Najradije se nalazi u glavnom toku reke, tamo gde je dno od kamena. Tipično naseljava više i srednje tokove reka. Aktivna je pretežno noću, ali se hrani i danju nakon oluja, kada kupi male životinje koje su upale u vodu.
Tudor Vladimirescu, Băneasa
Tudor Vladimirescu je naselje u Rumuniji u okrugu Konstanca u opštini Băneasa.
Orson Welles
George Orson Welles (Kenosha, 6. svibnja 1915. - Los Angeles, 10. listopada 1985.), američki redatelj, glumac, scenarist i producent za film, kazalište, radio i televiziju.
Tudor Vladimirescu, Băneasa
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 124 m.
Orson Welles
Kritičko priznanje za Wellesa povećalo se nakon njegove smrti. Smatra se jednim od najvažnijih dramskih umjetnika dvadesetog stoljeća, a 2002. u izboru Britanskog filmskog instituta proglašen je najvećim filmskim redateljem svih vremena.
Na zao glas došao je svojom radio-dramom H.G. Wellsa Rat svjetova od 30. listopada 1938. kojom je izazvao masovnu paniku. Welles i njegovi biografi kasnije su tvrdili kako izlaže lakovjernost američke publike u strahu od Drugog svjetskog rata. Sredinom tridesetih su postale legenadarne adaptacije vudu Macbetha (sa postavom crnoputih glumaca) i alegorijskog Julija Cezara u newyorškom kazalištu. Welles je bio i priznati iluzionist, nastupajući u mnoštvu spektakala tijekom ratnih godina. Tijekom tih godina je kroz novinarstvo, radio i javne nastupe postao ozbiljni politički aktivist i komentator, blisko povezan s Franklinom D. Rooseveltom. 1941. je napisao, režirao, producirao i nastupio u  Građaninu Kaneu, koji se u raznim anketama nalazi na prvom mjestu najboljih filmova svih vremena. Građanin Kane je jedini Wellesov film za kojeg je našao sredstava i nad kojim je imao potpunu kontrolu do konačne verzije, dok će ostatak njegove karijere obilježiti manjak sredstava, nekompetentno upletanje studija i loša sreća, i tijekom egzila u Europu i kratkih povrataka u Hollywood. Unatoč ovim poteškoćama Othello je 1952. osvojio Zlatnu palmu na Filmskom festivalu u Cannesu, a Dodir zla glavnu nagradu na Svjetskoj izložbi u Bruxellesu, dok je sam Welles svojim najboljim djelima smatrao Proces i Ponoćna zvona.
Iako je Welles kao redatelj/scenarist ostao na marginama velikih studija, njegova karizmatična osobnost učinila ga je profitabilnim glumcem. U svojim kasnijim godinama se borio protiv hollywoodskog sustava koji je odbijao financirati njegove neovisne projekte, zarađujući najviše preko glume, reklama i pripovijedanja. 1975. je osvojio nagradu za životno djelo Američkog filmskog instituta, kao treća osoba kojoj je to pošlo za rukom nakon Johna Forda i Jamesa Cagneyja.
Mladost i rana karijera
Welles je rođen 1915. u Kenoshi, Wisconsin, kao drugi sin Richarda Heada Wellesa, tada proizvođača farova, i Beatrice Ives, koncertne pijanistice i feministice. Odgojen je kao katolik.
Dr. Maurice Bernstein, čikaški liječnik zaluđen njegovom majkom Beatrice, proglasio je Wellesa čudom od djeteta. Kad mu je bilo šest godina, roditelji su mu se razveli. Beatrice je odigrala presudnu ulogu u njegovu odgoju, učeći ga Shakespearea, kao i klavir i violinu. Nedugo nakon majčine smrti započeo je period ispunjen međunarodnim putovanjem. Kad mu je bilo 11, Maurice Bernstein ga je odveo u Havanu. Sljedeće godine ga je otac odveo u Europu. Od 1929. je putovao sam. Popisi putnika pokazuju kako je 1932. i 1933. sam putovao u Europu.
Beatrice Welles umrla je 10. siječnja 1924. u čikaškoj bolnici od žutice, četiri dana nakon Wellesova devetog rođendana. Nakon majčine smrti, Wellesa više nije zanimala glazbena karijera. Richard Welles postao je alkoholičar te umro kad je Orsonu bilo 15, ljeto nakon Orsonove mature u školi za dječake Todd u Woodstocku, Illinois. Welles je u kasnijim intervjuima otkrio kako se osjećao kao da ga je otac zanemario i izdao.
Maurice Bernstein postao je njegov skrbnik. Postoji pitanje Bernsteineove skrbničke prikladnosti s obzirom na njegovu prošlost. Rođen u Rusiji, 1890. je došao Chicago, studirao i postao uspješan liječnik. U nekoliko godina je imao nekoliko žena, uključujući sopranisticu Edith Mason. Edith se razvela od ravnatelja kazališta Giorgia Polaccoa kako bi se udala za Bernsteina. Nedugo nakon toga su se razveli, a ona se preudala za Polaccoa. 1930. je Bernstein živio u Highland Parku, dijelu Chicaga, kao uspješan liječnik s drugom ženom i djetetom, tvrdeći da je rođen u Illinoisu u obitelji iz New Yorka.
U Toddu je Welles potpao pod pozitivan utjecaj i vodstvo Rogera Hilla, profesora koji je kasnije postao ravnatelj Todda. Hill mu je pružio ad hoc obrazovno okruženje koje se pokazalo neprocjenjivo za njegovo kreativno iskustvo, dopuštajući Wellesu da se posveti predmetima koji su ga zanimali. Ondje je postavio svoje prve kazališne eksperimente i produkcije.
Po očevoj smrti, otputovao je u Europu uz pomoć malog nasljedstva. Na proputovanju kroz Irsku, zakoračio je u Gate Theatre u Dublinu i ustvrdio da je brodwayska zvijezda. Direktor Gatea Hilton Edwards kasnije je tvrdio kako mu nije vjerovao, ali je bio impresioniran njegovom drskošću. Welles je 1931. u Gateu ostvario svoj kazališni debi, pojavivši se u Jew Suss kao Duke. Glumom je pokupio brojne pohvale koje su se pročule i u Sjedinjenim Državama. Nastupao je i u manjim sporednim ulogama. Po povratku u SAD je shvatio kako mu je slava bila kratkog vijeka pa se vratio scenarističkom projektu u Toddu koji će postati neopisivo uspješni Everybody's Shakespeare, a kasnije, The Mercury Shakespeare. Dok je radio na stotinama ilustracija za Everybody's Shakespeare, putovao je po Sjevernoj Africi. Serija ekukacijskih knjiga ostat će u optjecaju desetljećima.
Nakon upoznavanja s Thornotonom Wilderom našao se na newyorškim kazališnim daskama. Nastupao je u tri manje produkcije s družinom Katharine Cornell. Uznemiren i nestrpljiv kad je planirana brodwayska premijera Romea i Julije otkazana, Welles je sa svojom Todd School postavio dramski festival, pozvavši Michaela MacLiammoira i Hiltona Edwardsa iz dublinskog kazališta da nastupe, zajedno s majstorima newyorškog kazališta. Bio je to veliki uspjeh. Nakon naknadnog postavljanja Romea i Julije, Wellesa je primijetio John Houseman, koji je tada tražio neobičnog glavnog glumca za Federalni kazališni projekt.
1935. je dopunjavao svoje prihode kao radijski glumac u New Yorku, radeći s mnogim glumcima koji će kasnije činiti jezgru njegova Mercury Theatrea. 1934. se oženio s glumicom i pripadnicom otmjenih društvenih krugova Virginiom Nicholson. Dobili su jednu kćer, Christopher, koja je postala poznata kao Chris Welles Feder, autorica edukacijskih materijala za djecu. Welles je s Nicholson snimio i osmominutni nijemi film, The Hearts of Age.
Slava u kazalištu i na radiju (1936.-1939.)
Nakon uspjeha Macbetha, Welles je postavio apsurdnu farsu Horse Eats Hat. Zacementirao je svoju reputaciju "Bijele nade" s Dr. Faustom. Bila je ovo još revolucionarnija kazališna produkcija nego Macbeth, koristeći svjetlo na gotovo zamračenoj pozornici. 1937. je pripremao prosindikalnu 'radničku operu' Kolijevka će se zaljuljati. Zbog ozbiljnih uskraćivanja financija i navodne zabrinutosti u Kongresu oko komunističke propagande u Federalnom kazalištu, premijera predstave u Maxine Elliott Theatreu je otkazana, a kazalište su čuvali pripadnici Nacionalne garde. U posljednjem trenu Welles je objavio da se predstava premjestila u Venice, oko dvadeset ulica dalje. Glumci, ekipa i publika su prehodali do drugog kazališta. Kako su sindikati zabranjivali glumcima i glazbenicima nastup u kazalištu, Kolijevka će se zaljuljati počela je Blitzsteinovim uvodom u predstavu i sviranjem klavira, dok su glumci svoje dijelove izvodili iz publike. Ova improvizirana izvedba postala je kolosalni hit.
Napustivši Federalno kazalište, Welles i Houseman su formirali vlastitu družinu, Mercury Theatre, u kojoj su nastupali glumci kao što su Agnes Moorehead, Joseph Cotten, Ray Collins, George Coulouris, Frank Readick, Everett Sloane, Eustace Wyatt i Erskine Sanford, koji su svi godinama radili s Wellesom. Prva njihova produkcija bila je melodramatska i iznimno izrezana verzija Shakespearova Julija Cezara, smještena u okvire fašističke Italije. lijevo|thumb|Slika ploče na kojoj je zabilježen Wellesov prijenos Rata svjetova Welles je u velikoj mjeri bio aktivan i na radiju, kao glumac, a poslije i kao redatelj i producent. Igrao je Hamleta za CBS, adaptirajući i režirajući sam predstavu. Mutual Network mu je dao sedmotjednu seriju da adaptira  Jadnike, što je i učinio s velikim uspjehom. Krajem 1937. je nastupao kao Sjena u istomenom komadu (ponovno za Mutual), a u ljeto 1938., CBS je njemu i Mercury Theatreu dao jednosatnu tjednu emisiju da izravno izvodi klasična književna djela. Emisija se zvala The Mercury Theatre on the Air, s originalnom glazbom Bernarda Hermanna, koji će godinama nastaviti raditi s Wellesom na radiju i na filmovima.