cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Okrug Dunajska Streda
mini|150p|Položaj okruga u Trnavskom kraju Okrug Dunajska Streda je okrug u Trnavskom kraju, u Republici Slovačkoj. Administrativno središte okruga je grad Dunajska Streda.
Ljubuški
Austro-Ugarsko doba
Nakon Berlinskoga kongresa 1878. austro-ugarska vojska pod vodstvom generala Jovanovića ušla je 2. augusta 1878. u Ljubuški. Tokom austro-ugarske uprave Ljubuški doživljava značajan privredni razvoj. Udareni su temelji vinarstvu i uzgoju duhana, izvršena je melioracija Ljubuškoga polja, sagrađene su ceste, mostovi, ustrojio se katastar i podigle se upravne zgrade, crkve i samostan. Osnivaju se i kulturna društva, među nima i hrvatsko kulturno društvo «Napredak». Godine 1906. zabilježen je i štrajk u Duhanskoj stanici, kada su radnici tražili veće nadnice.
20. stoljeće
Prvi svjetski rat Ljubuškom je donio veliku glad, neimaštinu i bolesti. Nazadak se nastavio i u razdoblju Kraljevine SHS, kada su se mnogi Ljubušaci iselili u prekooceanske zemlje. Na političkom polju intenzivira se rad Hrvatske seljačke stranke.
Okrug Dunajska Streda
Geografija
Nalazi se u južnom dijelu Trnavskog kraja.
Ljubuški
20. stoljeće
Razdoblje 1945. do 1990. vezano je za socijalistički sistem FNRJ i SFRJ. Mnogi Hrvati iz ovog kraja nakon 1960. odlaze na tzv. privremeni rad u Njemačku, Austriju i druge evropske zemlje. Ipak, zahvaljujući dobrim dijelom kapitalu ljubuških iseljenika grad i općina počeli su se razvijati na industrijskom i privrednom planu. Podižu se tvornice, struja i telefon dolaze do mnogih do tada nerazvijenih naselja, grade se ceste, škole i crkve.
Okrug Dunajska Streda
Geografija
Graniči:
Ljubuški
20. stoljeće
Godine 1990 u novembru su održani prvi poslijeratni višestranački izbori u Bosni i Hercegovini.. U gradu su pobijedile stranke sa hrvatskim nacionalnim predznakom, uglavnom HDZ.
Na početku rata u BiH, u aprilu 1992. avioni JNA bombardiraju grad i okolna naselja, što prouzročava ljudske i materijalne žrtve. Godinu dana kasnije, za vrijeme sukoba između bošnjačke Armije BiH i hrvatskog HVO, svi Bošnjaci u Ljubuškom su 15.9. 1993. internirani u koncentracioni logor Helidrom kod Mostara, a potom protjerani.
Okrug Dunajska Streda
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine okrug je imao 116.865 stanovnika. Mađari su većinsko stanovništvo.
Ljubuški
20. stoljeće
Nakon mirovnih pregovora 1994. u Washingtonu i 1995. u Daytonu Ljubuški je u okviru Federacije Bosne i Hercegovine ušao u sastav Zapadnohercegovačkog kantona, zajedno sa Širokim Brijegom, Grudama i Posušjem.
Okrug Dunajska Streda
Naselja
U okrugu se nalazi tri grada i 64 naseljena mjesta. Gradovi su Veljki Meder, Dunajska Streda i Šamorin.
Ljubuški
Stanovništvo
Po posljednjem službenom popisu stanovništva iz 1991. godine, općina Ljubuški imala je 27.182 stanovnika, raspoređenih u 35 naselja.
Naseljena mjesta su:
Banja, Bartulovo vrilo, Bijača, Borajna, Borasovac, Brdo, Brkići Vlaka, Brljica, Bučine, Cerno, Crkvina, Crnopod, Crveni Grm, Čuljkova Njiva, Ćuže, Dabrnja (Dabranja), Doci, Dole, Donji Proboj, Donji Radišići, Donji Studenci, Drače, Galići, Glavica, Gornja Vitina, Gornji Studenci, Gožulj, Grab, Grabovnik, Grabovo Vrilo, Gradska, Greda, Grljevići, Hardomilje, Hrašljani, Humac, Jabuka, Jakšenica, Jurića vrilo, Kapel Mala, Kartuša, Kašće (Kašče), Klobuk, Kovačica, Krvnica, Ligat, Lipno, Lisice, Ljubuša, Ljubuški, Mala Šipovača, Marići, Miletina, Mostarska Vrata, Nezdravica, Novo Naselje, Odut, Osoje, Orahovlje, Otok, Otunj, Pobrišće, Podvale, Poljane, Pregrađe, Prilaz, Proboj, Prolog, Pržine, Radalj, Radišići, Rašića vrilo, Sinac, Srebrenica, Staje, Stubica, Studenci, Šiljevište, Šipak, Šipovača (Šipovače), Teskera, Trseljevina, Uljevina, Vašarovići, Velika Šipovača, Veljaci, Vitina, Vlake, Vojnići, Vrilo, Vrioštica, Zastražnica, Zvirići i Žabljak.
Supruga Liang
Supruga Liang (梁貴人, osobno ime nepoznato) (62(?)-83?), posthumna titula Carica Gonghuai (恭懷皇后, doslovno, "carica velečasnog štovanja") bila je supruga kineskog cara Zhanga iz Istočne dinastije Han. Godine 79. mu je rodila sina po imenu Liu Zhao (劉肇), ali je oin kasnije usvojen od strane careve prve supruge carice Dou te nije znao tko mu je prirodna majka sve dok sam nije došao na prijestolje kao car He.
Borgo Redentore, Vicenza
Borgo Redentore je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Campo Niño Gastón, Angostura
Campo Niño Gastón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Angostura.
Jesús María, Amatlán de Cañas
Jesús María je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Amatlán de Cañas.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 474 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 915 m.
Čudsko-pskovsko jezero
Čudsko-pskovsko jezero (estonski: Peipsi-Pihkva järv, ruski: Чу́дско-Пско́вское о́зеро, Пско́вско-Чудско́е о́зеро), ponegdje poznato i kao jezero Peipus (njemački: Peipussee), jezerski je sustav u Istočnoj Europi, na granici između Estonije na zapadu i Rusije na istoku (odnosno ruskih oblasti Lenjingradske i Pskovske). S površinom od 3,555 km², to je peta najveća jezerska površina u Europi, nakon Ladoge, Onege, Vänerna i Saimae. Jezera pripadaju porječju Finskoga zaljeva Baltičkoga mora s kojim su povezana preko rijeke Narve, u koju se voda iz Čudsko-pskovskoga jezera ulijeva.
Čudsko-pskovski jezerski sustav čine tri međusobno povezana jezera:
Godine 1242. na ovome se jezeru odvila slavna "Bitka na ledu" između teutonskih vitezova i Novgorodske Republike predvođene Aleksandrom Nevskim.
Fizičko-geografske karakteristike
Sustav Čudsko-pskovskoga jezera relikt je nekadašnje znatno prostranije vodene mase ledenjačkoga podrijetla. Tijekom paleozoika, prije nekih 300 do 400 milijuna godina, cijelo područje suvremenoga porječja Finskoga zaljeva bila je pod morem, a dokazi za tu maritimnu fazu su naslage marinskih sedimenata debljine do 200 metara. Suvremeni reljef i porječje nastalo je pod utjecajem ledenjačkoga procesa tijekom Zadnjega Velikoga ledenoga doba prije 12,000 godina. Povlačenjem ledenjaka nastalo je Littorinsko more, čija je površina bila od 7 do 9 metara iznad razine današnjega Baltičkoga mora, a njegovim postepenim povlačenjem nastalo je suvremeno područje Čudsko-pskovskoga jezera.
Obale, reljef dna i hidrografija
Površina Čudsko-pskovskoga jezera iznosi 3,555 km², obujam 25 km³, prosječna dubina 7.1 m, a najveća dubina 15 m. Ukupna dužina obala iznosi 520 kilometara, dok površina porječja iznosi 47,800 km². Površina jezera leži na nadmorskoj visini od 30 metara (po prosječnome vodostaju).
Iako je jezero svoj suvremeni oblik dobilo pod utjecajem ledenjačkih sila, njegove obale dosta su ravne i niske, s veoma malim stupnjem razvedenosti. Obale su uglavnom niske, s moćnim naslagama treseta, iza kojih se nalaze niske priobalne ravnice, često zamočvarene i podložne poplavama. Tijekom razdoblja proljetnih poplava poplavljeno je gotovo 1000 km² niskoga priobalnoga područja. Nešto više i razvedenije jedino su zapadne obale južnoga Pskovskoga jezera kod sela Krasnaja Gorka i na tome se području duž obala nalaze pješčane dine i brežuljci obrasli borovim šumama. Na pjeskovite obale nastavlja se pojas izrazito plitke vode širine od 200 do 300 metara.
Édouard Mathé
Édouard Mathé (1886 - 1934) je bio francuski glumac, poznat po nastupima u nijemim filmskim serijalima Louisa Feuilladea. Od njih je najpoznatiji Les Vampires, gdje je tumačio protagonista, novinara Philippea Guérandea. Značajnije uloge su mu bile Roger de Trémeuse, brat protagonista serijala Judex te Raoul de Nérac u serijalu Barrabas (1919).
Čudsko-pskovsko jezero
Obale, reljef dna i hidrografija
Reljef dna dosta je jednoličan i gotovo ravan, a dno se blago izdiže idući k obalama. Uglavnom je prekriveno slojevima gline, a mjestimično i sitnozrnastim pijescima. Najdublji dio nalazi se u središnjem dijelu Toploga jezera, oko 300 metara od obale, gdje se obala strmo spušta do maksimalnih 15.3 metara dubine.
Jezero se odlikuje visokim stupnjem protoka vode, i na godišnjoj razini ukupan protok jednak je polovici obujma jezera.
Čudsko-pskovsko jezero slatkovodno je jezero. Odlikuje ga niska stopa mineralizacije i dosta mala prozračnost (od svega 2.5 metara) koja je posljedica visoke količine raznih nanosa koje u jezero donose njegove pritoke, ali i intenzivnijega razvoja planktona. Kretanje vode u jezeru uglavnom je dosta sporo i u najvećem dijelu godine uzrokovano je radom vjetra s prosječnim brzinama 5 – 9 cm/s. Tijekom proljetnih poplava nešto je intenzivnije kretanje jezerske vode u smjeru jug-sjver.
Zbog dosta male dubine jezerska voda brzo se zagrijava, ali se jednako tako i brzo hladi. Tijekom ljeta jezerska voda dostiže maksimalnih 25 – 26 °C u priobalnome dijelu, odnosno 22 °C na otvorenima vodama. Krajem studenoga i početkom prosinca stvara se ledeni pokrivač koji se prvo javlja na krajnjem jugu, a potom se širi k sjeveru Čudsko-pskovskoga jezera. Led se počinje topiti krajem travnja i početkom svibnja.
Porječje jezera i otoci
Područje Pskovsko-čudskoga jezera pripada porječju Finskoga zaljeva Baltičkoga mora, a k jezerima odvodnjava se područje površine oko 47,800 km². U jezera se ulijeva oko 30 rijeka, a dvije najveće i po pritoku vode najznačajnije rijeke su Velikaja (dužina toka 430 km) koja se na krajnjem jugu ulijeva u Pskovsko jezero, i Emajigi (dužina toka 218 km) koja se ulijeva u Čudsko jezero. Značajnije pritoke još su: Želča (107 km), Čerma (48 km), Gdovka (23 km), Čjornaja (57 km). Voda iz Čudsko-pskovskoga jezera ulijeva se jedino u rijeku Narvu koja istječe iz sjevernoga dijela Čudskoga jezera i teče k Finskome zaljevu.
Na jezerima se nalazi 29 otoka ukupne površine od 25.8 km², te još oko 40 manjih otoka u delti rijeke Velikaje na krajnjem jugu Pskovskogaa jezera. Otoci su dosta niski i zamočvarena i iznad razine jezera izdižu se u visini od svega 1 – 2 metra (maksimalno do 4.5 m). Mnogi su otoci tijekom poplava u cijelosti prekriveni vodom. Najveći otoci su Piirissaar (površine 7.39 km²), Kolpina (11.2 km²) i Kamenka (6.2 km²). U središnjem dijelu Pskovskoga jezera nalazi se arhipelag Talapski otoci koji čine tri manja otoka ukupne površine 1.54 km².
Živi svijet i ekologija
Priobalno područje i obale jezera obrasle su s 54 različite vrste vodenih biljaka među kojima su najraširenije trska, iđirot, milava. Plutajuće biljke u priobalju su rijetke i čine ih strelice, žuti lokvanj i vodeni dvornik. Močvare u priobalnome pojasu značajna su hranilišta za labudove, patke i guske tijekom njihovih migracija s Bijeloga k Baltičkome moru. Najraširenije riblje vrste su grgeč, deverika, bodorka, Coregonus autumnalis, Osmerus eperlanus.
Ekološka slika jezera i njihove okoline na zadovoljavajućoj je razini, vode se uglavnom klasificiraju u grupu čistih (I. i II. stupanj), izuzev u području oko ušća rijeka Võhanduu i Piuze gdje je zbog povišenoga sadržaja fosfata voda svrstana u treću kategoriju.
Najveći ekološki problemi jezera su povećani stupanj eutrofikacije uzrokovane intenzivnijim razmnožavanjem cijanobakterija.
San Agustín, Ocosingo
San Agustín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 534 m.
Alfa Romeo
Alfa Romeo je čuveni italijanski proizvođač automobila koji se proslavio kroz istoriju auto sporta. Kompanija je osnovana 24. juna 1910. godine u Milanu. U auto sportu je prisutna još od 1911-te godine. Od 1932-1986-te godine je bila u vlasništvu države, a 1986. postaje članica FIAT grupacije. Februara 2007. godine došlo je do reorganizacije unutar Fijatove grupacije., i tako nastaje Alfa Romeo automobili A.D.
Prvobitna firma koja je kasnijim preuzimanjem transformisana, se zvala SAID (Società Anonima Italiana Darracq). Osnovana je 1906-te godine od strane francuskog državljanina pod imenom `Alexandre Darracq` i grupe italijanskih investitora. Obzirom na slabe rezultate prodaje, krajem 1909. se osniva nova firma pod nazivom A.L.F.A (Anonima Lombarda Fabbrica Automobili). Prvi model, 24 hp je ugledao svetlost dana 1910-te godine, dizajniran od strane Đuzepe Merosija odmah počinje svoju "trkačku karijeru" na trci Targa Florio. 1915-te godine, firmu preuzima Nikola Romeo koji preusmerava proizvodni program fabrike za potrebe vojske. 1920-te, ime kompanije se menja u Alfa Romeo, te pod novim imenom izbacuje i novi model automobila; Torpedo 20-30HP.
Osnivanje i rane godine
thumb|upright| 1908. Darak 8/10 HP proizveden u okviru Alfa Romeo predhodnika, Darak Italija Kompanija koja je transformisana u Alfa Romeo je osnovana pod imenom "Soćieta Anonima Italiana Darak" (italijanski: Società Anonima Italiana Darracq (SAID) 1906-te godine od strane francuske automobilske kuće koja je bila u vlasništvu Aleksandr Daraka (Alexandre Darracq) te i uz podršku italijanskih investitora. Jedan od njih, Kavaliere Ugo Stela, aristokrata iz Milana, je proglašen za predsednika SAID-a 1909. Početna lokacija firme je bila u Napulju, ali čak i pre nego što je planiranog konstruisanja fabrike počelo, Darak odlučuje krajem 1906. da je Milano ipak bolja pozicija za fabriku te je prema tome zauzeta lokacija u predgrađu Milana, Portelo (italijanski:Portello) gde se podiže nova fabrika na 6.700 kvadratnih metara. Krajem 1909 godine, zaključujući da se italijanski "Darak" slabo prodaje, Stela zajedno sa italijanskim investitorima osniva novu kompaniju pod nazivom A.L.F.A. (italijanski:Anonima Lombarda Fabbrica Automobili), koja je u samom početku i dalje bila u partnerstvu Darakom. Prvi ne-Darak automobil proizveden u pogonima fabrike je lansiran 1910 i zvao se 24 HP. Automobil je dizajnirao Đuzepe Merosi, koji je unajmljen 1909. radi dizajniranja novih automobila koji bi bili odgovarajući za italijansko tržište. Merosi nastavlja i dalje da radi za kompaniju, dizajnirajući nove serije A.L.F.A. automobila, sa još snažnijim motorima (40-60 HP). A.L.F.A. ubrzo počinje da učestvuje u automobilskim trkama. 1911-te godine, vozači Frankini i Ronconi se takmiče u auto trci Targa Florio, vozeći dva modela 24 HP. 1914. A.L.F.A. dizajnira i proizvodi unapređeni automobil za trku Velika Nagrada, pod radnim nazivom GP1914 koji je sadržao četvorocilindrični motor, dve bregaste osovine, četiri ventila po cilindru i dvostruko paljenje. Na žalost, početak Prvog Svetskog rata obustavlja proizvodnju automobila u kompaniji A.L.F.A. naredne tri godine.
Avgusta 1915-te godine, kompanija dolazi pod rukovodstvo napolitanskog preduzetnika koji se zvao Nikola Romeo (Nicola Romeo). Nikola Romeo, reorganizuje fabriku i počinje proizvodnju vojnih komponenti, kako za italijanske potrebe tako i za potrebe Alijanse. Municija, aviomotori i ostali delovi, kompresori i generatori bazirani na kompanijinim postojećim motorima su proizvođeni u obimno proširenoj fabrici za vreme rata. Po završetku rata, Nikola Romeo investira sav svoj ratni profit u proizvodnju vagona za potrebe železnice i to u sledećim gradovima; Sarono, Rimu i Napulju. Proizvodnja automobila još uvek nije razmatrana, ali je ipak ponovo pokrenuta 1919. obzirom da su delovi za 105 automobila još uvek bili dostupni i čekali svoj novi "život" još od 1915-te godine. 1920-te godine, sa lansiranjem novog modela pod nazivom Torpedo 20-30 HP, ime kompanije je promenjeno u Alfa Romeo te navedeni model postaje prvi automobil pod imenom koje je ostalo i dan danas. Prvi uspeh Alfa Romeo automobila na auto trkama se beleži već iste godine; Đuzepe Kampari pobeđuje na stazi Muđelo, a Enco Ferari osvaja drugo mesto na trci Targa Florio. Đuzepe Merosi i dalje radi za Alfa Romeo kao glavni dizajner, kompanija proizvodi ozbiljne putničke automobile kao i veoma uspešne trkačke automobile (uključujući 40-60 HP, te RL Targa Florio).
Enco Ferari se dokazao kao bolji menadžer tima nego li vozač, te kada se fabrički tim privatizovao, nastala je Skuderia Ferari. Po odlasku iz Alfa Romea, Ferari pokreće sopstvenu proizvodnju. Tacio Nuvolari je često vozio za Alfu, donoseći mnoge pobede na trkama pre Drugog Svetskog rata.
thumb|8C 2900B Turing Spajder (1937)
Kada vidim Alfa Romeo kako prolazi, dodirnem moj šešir.
Grb
Znak krsta i zmije koji ponosno krasi automobile ovog proizvođača, zapravo predstavlja grb grada Milana, u kome je kompanija osnovana. Amblem je podeljen vertikalno na dve polovine, sa krstom na levoj i zmijom na desnoj strani. Ovo su bili simboli na zastavama dve vladajuće milanske porodice u 11. veku koje su njihove vojske nosile u Krstaškim ratovima. Crveni krst Svetog Đorđa na beloj podlozi simbolizuje herojsko držanje Đovanija da Roa, koji je tokom bitaka za oslobođenje Svete Zemlje i njen povratak hrišćanstvu, prvi postavio krst na zidine Jerusalima. Drugi deo amblema predstavlja grb plemića Otonija Viskontija. Pobedivši saracenskog protivnika u dvoboju tokom prvog krstaškog rata, Viskonti preuzima znak zmije koja proždire čoveka sa štita svog protivnika, i stavlja ga u svoj porodični grb.
Tokom petnaestog veka, ove dve milanske porodice udružuju snage (a samim tim i zastave) i stvaraju moćno Viskonti vojvodstvo. Da bi simbolizovali kraljevski pristanak i saglasnost ovom udruživanju, austrijski vladari (koji u to vreme gospodare Italijom), daju odobrenje da se postavi kruna na glavu zmije. Čak i nakon prestanka moći porodice Viskonti, krunisana zmija koja proždire Saracena i krst ostaju kao grb grada Milana, simbolišući njegovu snagu i uspeh.
Dizajneri iz Alfe, krst i zmiju okružuju plavim poljem u kome na vrhu piše “A. L. F. A.“, a na dnu “Milano“. Dve uvijene zlatne trake Savojske dinastije, simbolizuju dve milanske kraljevske porodice i razdvajaju sa strane natpise na vrhu i dnu amblema.
1915-te godina, Nikola Romeo otkupljuje i reorganizuje fabriku, te već naredne godine dodaje svoje ime na amblem firme istovremeno menjajući naziv kompanije; “A. L. F. A.“ prestaje da bude skraćenica i nastaje Alfa Romeo. Nakon osvajanja prvog Automobilskog Svetskog Šampionata 1925-te godine, uvodi se veliki lovorov venac oko amblema. Francuski ogranak kompanije, početkom tridesetih godina prošlog veka (1932. godine) uspeva da izdejstvuje zahvaljujući velikom broju prodatih vozila, da na amblemima svih automobila namenjenih francuskom tržištu, bude dodata reč “Pariz“ koja će zameniti “Milano“ (danas se vrednost ovih amblema smatra gotovo neprocenjivom i oni predstavljaju pravu retkost).
Nakon Drugog Svetskog rata, amblem u boji nakratko biva zamenjen jednostavnim mesinganim izlivkom sa slovima i figurama u uglačanom metalu na krvavo crvenoj emajliranoj pozadini. Amblem se dalje pojednostavljuje za vreme promene oblika vladavine i pretvaranja Italije u republiku, kada dve uvijene zlatne trake Savojske dinastije bivaju zamenjene dvema talasastim linijama, a takođe i obim lovorovog venca biva smanjen. Istovremeno, prečnik amblema se smanjuje na 54 mm.
Orginalni amblem iz 1910. godine imao je prečnik od 65mm. Vremenom, njegova veličina se menjala i sada iznosi 75 mm.
Quousque tandem abutere, Catilina, patientia nostra?
thumb|300px|Ciceron optužuje Katilinu
Ove reči čine slavni incipit, tj. početak prvog govora protiv Katiline. Reči je izrekao Ciceron u Hramu Jupitera Statora (govor nije održan u Rimskom Senatu zbog sigurnosnih razloga) dana 8. oktobra 63. pr. Hr. radi otkrivanja i kažnjavanja druge Katilinine urote, tj. neuspešnog državnog udara protiv Rimske Republike kojeg je predvodio Katilina sa svojim pristalicama.
Fraza se prigodno koristi i danas radi razotkrivanja nečije hipokrizije. Obično se izriče žalosnim glasom. Može se pretpostaviti kako je većinom uobičajen izraz u zemljama u kojima deca moraju učiti latinski, poput Italije. Govor se nastavlja rečima ''quamdiu etiam furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit audacia?'' što prevedeno znači "Dokle će nas izigravati to tvoje ludilo? Dokle će se razmetati ta tvoja neobuzdana smelost?" tvoreći tako slavni hendiatris.
El Manantial, Tierra Blanca
El Manantial je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 319 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Clairmarais
Klermare je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Sent Omer.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 689 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 38 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,02 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 9 metara (maksimalnoj 34 m, a minimalnoj 1 m).
La Calera, Alto Lucero de Gutiérrez Barrios
La Calera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Alto Lucero de Gutiérrez Barrios.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 261 m.
Adem Demaçi
Adem Demaçi (, 6. februar 1936 – 26. jul 2018) bio je kosovski političar i pisac albanske narodnosti.
Mladost i književno djelo
Demaçi je studirao književnost u Prištini, pravo u Beogradu i pedagogiju u Skoplju. Pedesetih godina 20. stoljeća objavio je niz kratkih priča s istaknutom socijalnom notom časopisu Jeta e re, a 1958. godine izdao je roman pod Gjarpijt e gjakut, koje obrađuje temu krvne osvete na Kosovu i u Albaniji. Ovo mu je djelo donijelo književnu slavu. Godine 1963. osnovao je ilegalnu organizaciju Revolucionarni pokret za ujedinjenje Albanaca.
Proveo je 28 godina u jugoslavenskim zatvorima kao politički zatvorenik, da bi bio pušten tek 1990. godine. Demaçi je prvi put uhićen zbog protivljenja autoritarnoj vladi Josipa Broza Tita 1958. godine i odslužio je tri godine zatvora; konkretno, kritizirao je deportaciju tisuća Albanaca u Tursku. Ponovno je bio zatvoren od 1964. do 1974 godine i od 1975. do 1990. godine. Iz zatvora ga je pustio novi predsjednik Srbije Slobodan Milošević.
Godine 2010. dobio je orden Heroja Kosova.
Politička djelatnost
Nakon puštanja na slobodu bio je predsjednik Vijeća za obranu ljudskih prava i sloboda naroda Kosova od 1991. do 1995. godine. Također je bio glavni urednik časopisa Zëri, sa sjedištem u Prištini, od 1991. do 1993. godine. Godine 1991. nagrađen je nagradom Saharov Europskog parlamenta za slobodu misli.
Godine 1996. Demaçi se počeo aktivno babiti politikom zamijenivši Bajrama Kosumija na mjestu predsjednika Parlamentarne stranke Kosova; Kosumi je postao njegov potpredsjednik. Za to je vrijeme predložio konfederaciju država koja bi se sastojala od Kosova, Crne Gore i Srbije i koja bi bila poznata kao "Balkanija". Njegov zatvorski dosje dao mu je vjerodostojnost među stanovnicima Kosova, ali njegov je mandat na čelu stranke bio obilježen borbom između različitih frakcija i nedostatkom akcije.
Dvije godine kasnije pridružio se Oslobodilačkoj vojsci Kosova (OVK) kao šef njenog političkog krila. U intervjuu koji je 1998. dao za New York Times odbio je osuditi uporabu nasilja od strane OVK, rekavši da "nas put nenasilja nije doveo nikamo. Ljudi koji žive pod takvom vrstom represije imaju pravo na otpor". Godine 1999. izašao je iz OVK nakon što su njezini predstavnici prisustvovali mirovnim pregovorima u Francuskoj, kritizirajući predloženi sporazum zbog toga što ne jamči nezavisnost Kosova. Izvori su izjavili da se Demaçi otuđio od mlađeg, pragmatičnijeg vodstva OVK, što ga je ostavilo "suočenog s odlukom da skoči ili sačeka da bude gurnut".
Iako je Demaçijeva supruga napustila Kosovo prije rata, on je tijekom cijelog kosovskog rata ostao u Prištini sa svojom 70-godišnjom sestrom. Bio je kritičan prema Ibrahimu Rugovi i drugim albanskim čelnicima koji su pobjegli od sukoba, navodeći da su propustili važan povijesni događaj. Vojnici Savezne Republike Jugoslavije dva su puta uhitili Demaçija, ali su s njim uglavnom postupali humano.
Nakon rata, Demaçi je bio direktor Kosovske radiotelevizije do januara 2004. godine. Kasnije je ostao aktivan u politici, povezavši se s Albinom Kurtijem, šefom nacionalističkog pokreta Vetëvendosje.
Smrt
Demaçi je umro 26. srpnja 2018. u Prištini na Kosovu, u 82. godini života. Njegovu smrt obilježila su tri dana nacionalne žalosti. Dana 28. jula 2018. godine Demaçi je, uz državne počasti, pokopan na groblju mučenika u Prištini.
Oxnard, California
Oxnard je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 197.899 stanovnika.
Kinana
Kinana (na grčkom Kυνανη ili Kυνα, Kynane; ? - 323. pne.) bila je makedonska princeza, kći kralja Filipa II i ilirske princeze Audate, odnosno polusestra Aleksandra Velikog.
Otac ju je, u skladu s ilirskim običajima, odgajao tako da bude spretna u muškim aktivnostima kao što su lov, jahanje i borba. Potom ju je dao vjenčati za svog mladog nečaka Amintu, koga je bio svrgnuo ss prijestolja. Kinana je s Amintom imala kćer po imenu Adea ili Euridika.
Godine 336. pne. je Filipovo ubistvo natjeralo njegovog sina i nasljednika Aleksandra da provede krvavu čistku među svojom rodbinom, pri čemu je kao žrtva pao i Aminta. Obudovjelu Kinanu je, pak, poslao da se vjenča za Langara, kralja Agrijana. Međutim, i njen novi muž se uskoro razbolio i umro.
Nakon Aleksandrove smrti 323. pne. se njegov nasljednik Filip III Aridej odlučio oženiti za Euridiku, pa je Kinana iz Makedonije krenula u Aziju pratiti svoju kći. Perdika i Antipater su se zabrinuli zbog Kinaninog uticaja, pa je Perdika poslao svog brata Alketu da presredne i likvidira Kinanu. Antički izvori navode kako je Kinana svoju sudbinu dočekala stoički. Njena kći je preživjela te se udala za Filipa Arideja.
Cariano, Verona
Cariano je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 137 m.
Puerta Blanca, Nopala de Villagrán
Puerta Blanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Nopala de Villagrán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2240 m.
Ascona, Genoa
Ascona je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 927 m.
Granarolo, Ravenna
Granarolo je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1249 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Ciénega de Juana Ruiz, San Miguel de Allende
Ciénega de Juana Ruiz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Ranchería de la Laguna, Guachochi
Ranchería de la Laguna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Dibenzil keton
Dibenzil keton je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 210,271 Da.
Dolazak Slavena na Balkan
Praslaveni (Slaveni prije dolaska Avara)
Ime Slověninъ dolazi od korijena wleu - κλυζω - cluere, i označava ljude, koji žive oko rijeka. Prvi put se spominje to ime u teološkim pitanjima i odgovorima Pseudo-Cezara Nazijanskog. S gornje strane Dunava spominje ih u prvoj polovini VI veka i savremeni vizantiski pisac Prokopije, gdje su stigli tokom druge polovine V i na početku VI stoleća, zajedno sa hunskim i bugarskim četama, koje su nadirale iz istočnijih krajeva Evrope i potiskivale Slavene imajući ih više kao podložnike nego kao saveznike. Radi ovisnosti od tih zavojevačkih naroda slavensko je narodno ime kod mnogih zapadnih pisaca i plemena dovedeno u etimološku vezu sa latinskim nazivom robova: Slověninъ- Sclavanus- Sclavus.
Prvi i najvažniji lokalitet Praslavena, dakle Slavena prije dolaska Avara, dao je Jordanes oko 551/552. godine, poslije njihovog strašnog upada na balkanski prostor 550/551. godine. Jordanes je bizantski istoričar gotskog porijekla iz Mezije. Napisao je istoriju Gota (Getica), koje je objavio 551/552. U tom djelu, pod imenom Veneta, Slavena i Anta posmatra samostalan narod koji ima svoju oblast, uokvirenu sa četiri tačke. a) Noviodunum ad Istrum je ruina pored gradića Isaccea, okrug Tulča, na početku delte Dunava u rumunskoj Dobrudži. Nedaleko odatle, sa sjevera se na suprotnoj strani ulijeva rijeka Prut u Dunav i daje mu konačni zaokret prema Crnom moru. U tom predjelu je Dunav – Istrum –  Istros razuđen i relativno plitak. Tu je postojao gaz koji je spajao Bizantsko carstvo s „barbarikumom“, to jeste beskrajnim stepama i prašumama sjeverne Europe gdje su se nalazili razni gentilni narodi barbara.
b) Lacus Mursianus je korito rijeke Mureš, u Transilvaniji (Erdély, Siebenbürgen), centralna Rumunija, koja se na mađarskoj teritoriji ulijeva u Tisu kao Maroš.
c) Treća navedena tačka bi bila Danaster, što se odnosi na rijeku Dnjestar, koja se ulijeva u Crno more između ušća Dunava i Dnjepra. Tok rijeke Dnjestar je istočna granica prostora kojeg je Jordanes „dodijelio“ Slavenima, a uz to i neka vrsta razgraničenja prema Antima.
d) Na sjeveru do Vistule, odnosno do rijeke Visle, vjerovatno samo njen gornji tok.
Prva pojava Slavena
U Europi tog vremena sjevernije od linije koje otprilike daju rijeke Sava i Dunav preko Balkana, te sjevernije od Crnog mora živjeli su razni gentilni narodi. Jedan gentilni narod ima geografski prostor svog življenja, ali nema državne strukture niti jasnih granica. Mada ti ljudi nisu nikome plaćali bilo kakvog poreza, ipak to nisu bila plemena. Doduše, sjeverno od donjeg toka Dunava nalazila se kraljevina Gepida, a sjevernije od čitavog toka Save ležala je kraljevina Langobarda (Dugobradi). Grci su sav taj prostor podrugljivo nazivali „barbarikum“, prostor bez urbane civilizacije. Zavisno od epohe, Bizant je manje ili više držao priobalne dijelove Crnog mora. Iz pravca Azije, te iz prostora sjevernije i zapadnije od Crnog mora, kao i iz prostora sjevernije od donjeg toka Dunava upadale su pljačkaške horde na balkanski prostor Bizantskog carstva.
Prvi upadi
Godine 535. Justinijan I je počeo dvadesetogodišnji rat u Italiji protiv Istočnih Gota. Za vrijeme tog dugog rata u Italiji Slaveni pljačkaju po Balkanu, sve do Drača, povremeno se i naseljavaju.
Jedan strahovit pohod Slovena u unutrašnjost carstva zabilježen je 548. godine. Zauzeše i primorski trački grad Toper, dvanaestak dana hoda od samog Carigrada. Muško stanovništvo u njemu, oko 15.000 poubijaše, a žene i djecu sa svim blagom povedoše u roblje. Ovaj slovenski pohod opisan je kao jezovito djelo klanja i mrcvarenja, ravno hunskim krvološtvima. Iza njih su kao svirep trag ostajale lešine poubijanih bez obzira na godine, pobijenih na kolje ili premlaćenih po glavi. Druge su, ne mogavši ih sa sobom uz mnogu stoku povesti kućama, ugonili u njihove staje i tamo ih sve zajedno spaljivali. U svoju zemlju poveli su roblja na desetine hiljada.
U toku 550. godine pređe preko Dunava nova grupa Slavena i spoji se sa onima, što su već bili na drugoj strani. Smatra se da između Gota i Slavena postojala neke veze. Totilino ime ostalo je zapamćeno kod Južnih Slavena i Dukljanska hronika, stavlja Totilu u slavenske vladare. Protiv tih novih slavenskih četa car je ovog puta opremio znatnu vojsku. Sukobili su se čak kod Adrijanopolja. Vizantiski poraz bio je potpun; prvi put tom prilikom Slaveni su oteli i njihovu zastavu.
Poslije Totilina poraza i njegove pogibije (552.) i propasti gotske države, prestaju za neko vrijeme i upadi Slavena i drugih naroda s Dunava.
Slovensku rasutost tumači dovoljno njihov način života. Bez čvrste, povezane unutrašnje organizacije oni su živeli plemenski podeljeni, ne priznavajući vlast jedne vrhovne uprave. Ova su plemena, iako zahvaćena jednom opštom bujicom, ipak nastavljala da žive svojim zasebnim životom, vezujući se za srodne susjede po nuždi.
Dolazak Avara
U to vreme dolazi na vizantijske granice još jedno novo azijsko pleme, koje će nekoliko vijekova biti jedno od najvažnijih u istoriji srednje Evrope. To su Avari ili Obri.
Avari su okupili oko sebe ostatke srodnih hunskih plemena u istočnoj Evropi, neke milom, a neke silom, i počeli da se šire prema zapadu i bez pristanka Vizantije. Iskrsavaju čak na franačkim granicama. Tako su se krajem šezdesetih godina VI veka Avari raširili po svoj Panoniji, postali na tom području glavni činilac i osnovali svoju državu, Avarski kaganat. Dolazeći kao pobednici oni su zagospodarili i svim Slavenima, koji su se tu zatekli od ranijih pohoda, ili su ih dovodili sa sobom, kad su prolazeći njihovim zemljama pomerali slavenska staništa sve od doline Dnjestra i Dnjepra.
U zajedničkoj državi Avari i Slaveni žive u simbiozi, karakterističnoj po slavenizaciji, fenomenu koji nije u potpunosti naučno objašnjen.
Avari osvajaju 582. godine Sirmijum, najvažniji branik za prelaz Save. Tim padom stvorena je prva rupa na bedemu carevine. Padom cara Mavrikija 602. napuštena je i njegova ofanzivna politika prema Avarima i Slavenima. On je bio poslednji car Istočne Imperije, koji je na dunavskoj liniji odbijao navale sjevernih i istočnih plemena.
Naseljavanje Balkana
mini|desno Prvih godina VII vijeka otpočela je masovna slavenska kolonizacija. Dok su se Avari poslije pljačkanja povlačili preko Dunava, Slaveni se trajno naseljavaju, oduzimajući Vizantincima velike teritorije. Vizantijska vlast na Balkanu bila je slomljena. Njihova naselja u VII veku prostiru se od Crnog Mora pa sve do bavarske granice.
God. 611. Slaveni provaljuju u Istru i Bavarsku i pljačkaju. Drugi dio (po Solunskoj legendi sv. Dimitrija) pljačkaju po Tesaliju, grčkim ostrvima zajedno sa Cikladima, Ahaji, Epiru, Peloponezu a jedan dio i u Aziji. Napadan je i Solun.
Došlo je do velike promjene u etničkom sastavu čitavog Balkanskog poluostrva.
Opsada Carigrada
U ljeto 626. god. izveden je zajednički napad na Carigrad. Perzijanci su napali sa azijske strane, a Avari sa evropske, zajedno sa Slavenima, koji sačinjavaju najveći dio njihove flote. Ali slavenski mali čamci nisu se mogli mjeriti sa vizantiskim bojnim lađama. Poraz je bio završen 8. avgusta 626. god.
Avarsko-slovenski poraz pred Carigradom stvorio je novu fazu u odnosima između njih. Postupanje Avara sa Slavenima, izazvalo je ogorčenje. Kako piše hroničar Fredegar, oni su napred slali Slavene, a sami uzimali plijen. Zimi bi dolazili među Slavene, da se hrane, da im uzmu plijen i da spavaju s njihovim ženama i kćerima. Uz to su im Slaveni davali i drugi danak. S toga je razumljivo da sad, nakon poraza kod Carigrada, počne razlaz s Avarima.
Bitka kod Carigrada potresla je avarsku moć. Za narode koji su dotad bili podložni Avarima, a osobito za mnogobrojna slavenska plemena, bio je to signal za ustanak i oslobađanje od avarskog jarma. U borbi protiv Avara Zapadni Slaveni su na području današnje Južne Češke, Austrije i sjeverne Slovenije pod vodstvom franačkog trgovca Sama, uspjeli su stvoriti svoju prvu slavensku državu, koja je trajala nekoliko desetina godina. Samu se negdje iza 632. pridružio i Drvan, knez Lužičkih Srba, dux gente Surbiorum, que ex genere Sclavinorum erant, koji je dotad bio pod franačkom vlašću. To je najstariji istorijski spomen srpskog imena uopšte, koje će se posle javiti i kod slavenskih plemena na jugu.
Od avarske se vlasti nekoliko godina potom oslobodio i bugarski savez istočnih Bugara, Unogundura, koji su stanovali od Dnjestra i Azovskog Mora na istok. Odmetnuvši se od Avara, bugarski poglavica Kuvrat uđe u bliže veze sa Vizantijom i sklopi s njom savez. Car Iraklije napravi čak Kuvrata vizantiskim patricijem.
Dolazak Hrvata i Srba
U okvir selidbi naroda, pripada i selidba Srba i Hrvata, o kojoj je opširan izvještaj ostavio Konstantin Porfirogenet. I ona se dogodila u dogovoru s Bizantom (car Iraklije) i u borbi protiv uzdrmane avarske sile. Hrvati i Srbi, jedina dva plemena sa kojima je Carstvo sklopilo foedus, napustili su svoj dotadašnji zavičaj, Bijelu Hrvatsku i Bijelu Srbiju i pojavili se na Balkanskom poluostrvu. Hrvati su se naselili oko Kupe i Cetine, proširivši se i u zapadnu Slavoniju. Srbi su zauzeli Gornje Podrinje i područje rijeka Plive, Tare i Lima. Naseljavanjem Hrvata (628-630 g) i Srba (630-634) Vizantija je, u nedostatku vlastitih vojnih snaga, zatvorila Avarima prodiranje na svoju teritoriju.
Na istoku, između Dunava i Balkana, Vizantiski pisci navode, da je tamo bilo sedam slavenskih plemena.
Isto je tako u VII vijeku bila je u slavenskim rukama i Dalmacija (Zahumljani, Neretljani, Travunjani, Konavljani i Dukljani). Sredinom VII vijeka, 642. God. Slaveni s velikom flotom prodrli su u Italiju (beneventsko kneževstvo) i usudili se iskrcati blizu Seponta. Taj im podvig nije uspio, ali je svakako karakterističan i za sigurnost njihove zaleđine i za njihov napadački duh.
Cena ovog vizantijskog prepuštanja teritorije bila je velika. Prisustvo vizantijske vojske i činovnika, pa i samog romejskog stanovništva osjećala se samo u nekim gradovima na jadranskoj obali i južno od linije Drač – Serdika u Bugarskoj.
Živeći u svojim političko teritorijalnim jedinicama, Sklavinijasklavinijima, Slaveni će do propasti Avarskog kaganata iskazivasti lojalnost. Cijelo to vrijeme, njih će sa Vizantijom povezivati opasnost od zajedničkog neprijatelja, Avara. Istovremeno, Vizantija nema vojne moći da nametne vlast, niti privrednog interesa, jer je Balkan u to vrijeme bio područje razorenih gradova i uništene privrede.
Vizantijske protumjere na jugu Balkana
Tokom prve polovine VII vijeka kolonizacija Slavena na Balkanu bila je završena. Vizantijski Balkan se raspao u niz Sklavinija, kako su sami Vizantinci zvali oblasti koje su pripale Slavenima i u kojima vizantijska vlast više nije postojala.
Kad se car Konstans II oslobodio arapskog pritiska, 658. godine krenuo je protiv Sklavinija (vjerovatno u Makedoniji) i nametnuo priznanje vizantijskih prava. Konstansov pohod bio je praćen preseljavanjem Slavena u Malu Aziju i uključivanjem u vizantijsku vojsku. Tako se spominje da je jedan njihov odred od 5.000 ljudi prišao Arabljanima pa je naseljen u Siriji.
Veliki pohod protiv Slavena izveo je i car Justinijan II 688/89. Pokorene Slavene je izveo u zapadnu Malu Aziju, u temu Opsikija. Od preseljenih Slavena car je mogao formirati vojsku od 30.000 ljudi.
Za vrijeme carice Irine Vizantija 783 poduzima veliki pohod protiv Slavena na Peloponezu i nameće im vizantijski suverenitet i plaćanje danka. Slaveni su poslije nekoliko puta dizali ustanke, da bi konačno bili poraženi 805. godine kod Patrasa i time se završila njihova vlast na Peloponezu u trajanju od 218 godina. Među poražene Slavene Vizantija je naseljavala stanovnike Male Azije.
Unutrašnjost Balkanskog poluostrva ostala je van domašaja vizantijskih mjera.
Prva južnoslavenska država
Vizantijsku zauzetost sa Arapima koriste Bugari sa vođom Asparuhom, prelaze oko 679. godine na desnu obalu Dunava i trajno se naseljavaju, sa središtem u Pliski. Slaveni, Severci i sedam drugih slavenskih plemena smještenih na tom prostoru, iako brojčano nadmoćniji, nisu im se mogli oduprijeti i priznaju njihovu vlast. Združivala ih je zajednička borba protiv Vizantije. Bugari su svojom organizacijom i imenom dali obilježja novoj državi, koju je Vizantija veoma brzo priznala. Proći će tri vijeka dok se ta relativno mala grupa Bugara, krvnim mješanjem, zajedničkim životom, a posebno hrišćanstvom izjednači sa masom svog stanovništva, primajući i njihov jezik (proces Slavenizacije).
Gorivo (budizam)
Upadana (upādāna) je sanskritska i pali reč koja doslovno znači gorivo, ali se u savremenom budističkom kontekstu najčešće prevodi kao prianjanje, vezivanje.
U budizmu, gorivo (upadana) i žeđ (tanha ) se smatraju dvema osnovnim uzrocima patnje. Prestanak upadane vodi do nirvane. Below are some excerpts from the Pali Canon indicative of the statement that clinging's cessation leads to Nirvana:
Etimologija
mini|144p|Monasi, sve gori. Oko gori. Uho gori. Telo gori. Um gori... Gori vatrom strasti, vatrom odbojnosti, vatrom obmane.
Već u vreme kada je Budagoša pisao svoje komentare (4. vek), upādāna je počela da se prevodi kao ”vezivanje”.
Budino učenje
Prema Budinom učenju, na osnovu žeđi nastaje gorivo, a na osnovu dotoka goriva nastaje bivanje. Kada ugasimo žeđ, dotok goriva prestaje, nema više bivanja, i um je oslobođen.
Цикот
Цикот је насеље у Србији у општини Рековац у Поморавском округу. Према попису из 2011. било је 198 становника.
Историја
До Другог српског устанка Цикот (тада Цикоте) се налазио у саставу Османског царства. Након Другог српског устанка Цикот улази у састав Кнежевине Србије и административно је припадао Јагодинској нахији и Левачкој кнежини све до 1834. године када је Србија подељена на сердарства.
Демографија
У насељу Цикот живи 242 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 56,8 година (55,3 код мушкараца и 58,1 код жена). У насељу има 105 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,46.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Gorivo (budizam)
Dotok goriva
Buda tvrdi da u onome ko se usredsredi na mane primamljivih pojava želja nestaje, a sa nestankom želje dolazi do nestanka goriva, a samim tim i nestanka čitave ta gomile patnje.
Prestanak goriva
Buda nastanak svesti na osnovu čula poredi sa nastankom vatre na osnovu goriva, kao i sa njenim nestankom kada goriva nestane:
Pali kanon prenosi dijalog između učenika Vaće u Bude o sudbini oslobođenog uma posle smrti:
Buda potom zaključuje da se isto odnosi i na Tatagatu, čiji je um oslobođen.
Olivet, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 428.
Quintana Roo, Ocosingo
Quintana Roo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 571 m.
Cirkadijani sat
Najnovcije studije pokazuju da je mozak centralni hronometar — biološkog časovnika koji reguliše cikluse buđenja i spavanje — i ima dva dela koja ispadaju iz sinhronizacije tokom promena intenziteta svetlosti u toku rada u smenama od šest sati, ili vremena koje je potrebno da preletimo preko Atlantika. Tim istraživača sa Univerzitetskog centra u Virdžiniji i Univerzitetskog Medicinskog centra u Holandiji objavio je svoje istraživanja o uticaju promene vremenskih zona na organizam, i njegov biološki časovnik (u časopisu -{Current Biology}-). Kao posledica narušene ritmičnosti biološkog časovnika nastaje tzv.cirkadijalna disritmija, koja podrazumeva remećenje (desinhronizaciju) normalnog biološkog časovnika, cirkadijalnog ritma, spoljnim uzrocima (npr. ciklus dan—noć, svetlo—tama) i jedan je od bitnih činilaca pojave premorenosti u gotovo svim profesijama koje svoje aktivnosti obavljaju u smenama ( vozači, piloti, lekari, vojnici, policajci itd), ili u toku rada prolaze kroz veći broj časovnih zona (piloti, astronauti, stjuardese itd). Cirkadijalni ritam ima periodičnost od 24 do 26 časova i karakterističan je za pravilno funkcionisanje velikikog broj organskih sistema, čija desinhronizacija najčešće prvo dovodi do pojave premora.
Nauka koja istražuje «biološki časovnik» kod čoveka i životinja naziva se hronobiologija. Osnovni cilj hronobiologije je da pokreće zajedničke projekte istaraživanja u sledećim oblastima: dnevno merenje funkcionalnosti cirkadijanskih sistema, precizna dijagnoza cirkadijalnih poremećaja ritma sa kvantifikacijom znakova i simptoma, izrada definicija i kliničkih smernica vezanih za cirkadijalne poremećaja ritma čovekovog biološkog časovnika i kvantifikacija uspešnosti primenjenih smernica.
Vergennes, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 298, što je 193 (-39,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lista epizoda serije Rome
Rome (Stari Rim) je TV-serija koja se originalno prikazivala od 2005. do 2007. u dvije sezone. Prva sezona je (2005) imala 12, a druga (2007) 10 epizoda. Ukupno je snimljeno i prikazano 22 epizode.
Epizode
U donjoj tablici broj u "Serija #" označava broj epizode cijele serije, a broj u "Sezona #" broj epizode u odnosu na sezonu.
Hati (Germani)
Hati (Chatti) su bili germansko pleme čija je prapostojbina početkom 1. milenijuma bila dolina gornjeg Wesera. Područje gdje su živjeli je odgovaralo današnjem centralnom i sjevernom Hessenu, odnosno Donjoj Saksoniji, oko rijeka Weser, Eder i Fulda. Prema Tacitu, među Hatima su se nalazili preci Batavaca, koje su unutarplemenske svađe natjerale da se presele na zapad u današnju Nizozemsku.
Hati se u rimskim izvorima prvi put spominju 1. vijeku, a posebno dobar opis je ostavio Tacit; prema njemu su bili jedno od rijetkih germanskih plemena koje je preferiralo pješadijsku od konjičke borbe, odnosno imalo logističku infrastrukturu za dugotrajne kampanje. Hati su sudjelovali u bitci u Teutoburškoj šumi, te nakon toga žestoko branili svoju nezavisnost od Rimljana. Oko godine 50. je spriječen njihov upad u Donju Germaniju. Aktivnost Hata i njima srodnih plemena su postale jedan od razloga za izgradnju rimskog limesa.
Vjeruje se da su se Hati s vremenom stopili s većim, odnosno kasnijim germanskim narodima, među kojima se kao najbolji kandidat spominju Franci.
Također se vjeruje da naziv Hessen dolazi upravo od njihovog imena.
Okrug Pještjani
mini|150p|Položaj okruga u Trnavskom kraju Okrug Pještjani je okrug u Trnavskom kraju, u Republici Slovačkoj. Administrativno središte okruga je grad Pještjani.
2. venecijanski filmski festival
2. venecijanski filmski festival je održan kao dio Venecijanskog bijenala od 1. do 20. augusta 1934. godine. Predstavljao je prvi filmski festival na kome su uručene službene nagrade; od njih je najvažnija bila Mussolinijev kup (Coppa Mussolini) koja se dijelila za najbolji italijanski i najbolji strani film. Prvu je osvojila Teresa Confalonieri, a drugu britanski dokumentarni film Man of Aran.
Okrug Pještjani
Geografija
Nalazi se u istočnom dijelu Trnavskog kraja.