cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prilike
Prilike je naselje u Srbiji u opštini Ivanjica u Moravičkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1395 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1329 stanovnika). Najviše je poznato po Zemaljskoj satelitskoj stanici koja se nalazi neposredno uz magistralni put. U blizini se nalaze crkvica svetog Ilije na Gradini i manastir Klisura.
Sjeverna Afrika u antici
Područje Sjeverne Afrike u antičkom periodu je bilo poznato po nizu važnih događaja, kao i lokacija na kojoj se razvilo nekoliko poznatih civilizacija, država, odnosno potekle mnoge značajne ličnosti. Područje Sjeverne Afrike u dolini Nila je u 4. milenijumu pne. postalo jezgrom kulture, odnosno države koja će kasnije postati poznato kao Drevni Egipat, te imati značajan uticaj na područja Mediterana i Bliskog Istoka. Zapadno od doline Nila su živjela plemena i narodi koji će se kasnije početi nazivati Berberima, a koji su s vremenom počeli razvijati vlastitu civilizaciju i kulturu. Oko 900. pne. na obale Sjeverne Afrike počinju dolaziti feničanski trgovci i osnivati male trgovačke kolonije. Jedna od njih - Kartagina - osnovana 816. pne. se s vremenom nametnula kao trgovačka, kulturna, a potom politička i vojna sila na zapadnom Mediteranu. Moć Kartagine je u 3. vijeku pne. oslabila nakon poraza u prva punska rata, da bi sama Kartagina bila razorena 146. pne. To slabljenje su prije svih iskoristile dva berberska kraljevstva - Numidija i Mauretanija - od kojih je prethodno, pod dugom i uspješnom vlašću kralja Masinise, doživjelo zlatno doba. Od 2. vijeka pne. u Sjevernu Afriku se počinju doseljavati Rimljani, koji su osvojili područje današnjeg Tunisa i od njega stvorili provinciju Afriku. Za vrijeme građanskih ratova u 1. vijeku pne. Rim je anektirao Numidiju, a u 1. vijeku i Mauretaniju. Pod rimskom vlašću područja Sjeverne Afrike doživljavaju snažan ekonomski i kulturni razvoj te postaju jedna od najprosperiternijih područja Rimskog Carstva. U 2. vijeku u Sjevernu Afriku počinje prodirati kršćanstvo, i to će područje postati jedno od glavnih uporišta nove vjere u Carstvu. U 5. vijeku su Sjevernu Afriku, koristeći slabljenje Carstva, osvojili Vandali i tamo stvorili državu koja će se održati sve do početka 6. vijeka kada je Sjeverna Afrika pala pod bizantsku vlast. Ta je vlast potrajala oko sto godina, prije nego što je Sjeverna Afrika pala pod vlast muslimanskih osvajača u 7. vijeku.
Prilike
mini|200p|Zemaljska satelitska stanica Ivanjica
Demografija
U naselju Prilike živi 1098 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,7 godina (38,6 kod muškaraca i 40,8 kod žena). U naselju ima 397 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,51.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Căraci, Baia de Criș
Căraci je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Baia de Criș.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 389 m.
Opština San Salvador, Hidalgo
San Salvador je opština u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 13313 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1979 m.
Salsipuedes, Canelas
Salsipuedes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Canelas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1981 m.
Lagunas, Santiago Lachiguiri
Lagunas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Lachiguiri.
Dolenčice
Dolenčice je naselje u slovenskoj Općini Gorenjoj vasi - Poljane. Dolenčice se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 73 stanovnika.
Stjepan Horvat (geodet)
Stjepan Horvat (Sremski Karlovci, 29.11. 1895. - Buenos Aires, 12.3. 1985.) bio je hrvatski geodet.
Studij geodezije završio je u Zagrebu, u kojem je kasnije predavao svoju struku na Tehničkom fakultetu. Od 1944. do 1945. godine bio je rektorom zagrebačkog Sveučilišta.
Autor je "Memoranduma rektora Hrvatskog sveučilišta" iz 1945. godine, kojim je pokušao u sveučilišnom svijetu ishoditi moralnu pomoć svojemu narodu i uvjeriti međunarodnu javnost u opravdanost opstanka hrvatske države. Pisao je pjesme i uglavnom duhovne skladbe, među njima i "Misu blažene Djevice Marije", koju je posvetio zagrebačkom nadbiskupu Alojziju Stepincu.
Sitzendorf
Zicendorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Zalfeld-Rudolštat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 887 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16073084.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zalfeld-Rudolštat Zicendorf se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zalfeld-Rudolštat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 305 metara. Površina opštine iznosi 2,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 887 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 352 stanovnika/km².
Calvino, Asti
Calvino je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 150 m.
Rimokatolička biskupija Ossory
Rimokatolička biskupija Ossory (Diocese of Ossory; Deoise Chnoc Osraí) je rimokatolička biskupija u istočnoj Irskoj. Predstavlja jednu od šest sufraganskih biskupija u crkvenoj provinciji Dublina i pod nadležnošću Nadbiskupije Dublin. Trenutni ordinarij je Séamus Freeman.
Po tradiciji je osnovana 549. a ime je dobila po drevnom irskom Kraljevstvu Ossory, na čijoj se teritoriji nalazila.
Dalcahue
Dalcahue je grad od 7,200 i općina od 15,069 stanovnika u Regiji Los Lagos (Provincija Chiloé) na jugu Čilea.
Historija
Dalcahue je nikao polovicom 18. vijeka, - 1787. imao je samo 662 stanovnika od kojih 637 španjolskih kolonista i 25 autohtonih Huillicha. Do 1842. već je izrastao u grad od 897 kuća, današnja crkva počela se graditi 1858. thumb|left|240px| [[Crkva Nuestra Señora de los Dolores]] Ona je jedna od 16 crkava koje su kao lokalitet Drvene crkve Chiloé - 2000. uvrštene na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Americi.
Privreda i transport
Glavne privredne aktivnosti vezane su; trgovina, turizam, konzerviranje riba i poljoprivreda (krumpir, ovce, goveda). Dalcahue ima jedini aerodrom na otoku - Mocopulli (IATA: MHC, ICAO: SCPQ).
Case Carraro, Venezia
Case Carraro je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Jalón (rijeka)
Jalón je rijeka na sjeveroistoku Španjolske duga 224 km, velika pritoka rijeke Ebro.
Karakteristike
Sliv rijeke velik je 9.338 km².
Put u bespuće
Put u bespuće je bugarski crno-bijeli nijemi film snimljen 1928. godine u režiji Vasila Gendova. Protagonistkinja, čiji lik tumači Gendovljeva supruga Žana, je devojka koja je potajno rodila vanbračno dete, a njeno nastojanje da to sakrije od porodice i mladića koji joj se sviđa dovede do tragičnih posljedica.
Villecchia, Massa e Carrara
Villecchia je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 430 m.
Stanko Hondl
Stanko Hondl (Zagreb, 22. listopada 1873. - Zagreb, 16. travnja 1971.), profesor fizike na Sveučilištu u Zagrebu, bavio se teorijskom i eksperimentalnom fizikom te filozofijom znanosti.
Studirao je matematiku i fiziku na Mudroslovnom fakultetu u Zagrebu (kod prof. Vinka Dvořáka) i diplomirao 1895. Boravio je u Göttingenu i Berlinu, gdje je slušao Planckova predavanja i sudjelovao u njegovu seminaru. Doktorirao je 1898. u Zagrebu. Zaposlio se kao gimnazijski profesor fizike u Vinkovcima 1896., a potom u Zagrebu (1896. - 1911.). Habilitirao je za privatnog docenta fizike i započeo predavanja na Sveučilištu (1902./03.). Godine 1911. biva izabran za izvanrednog, a 1915. za redovitog profesora Mudroslovnog (kasnije Filozofskog) fakulteta. Bio je predstojnik Fizikalnog kabineta od 1911. i dekan fakulteta (1919./20. i 1932./33.), te je zaslužan za izgradnju zgrade Prirodoslovno-matematičkog fakulteta na Marulićevom trgu 19 (koja je sve do 1991. korištena za tu namjenu). Bio je rektor Sveučilišta (1936. - 1938.), član Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti: dopisno od 1908. i redoviti od 1923. te njezin potpredsjednik (1933. - 1942.), predsjednik Hrvatskog prirodoslovnog društva (1934. - 1936.), pročelnik Astronomske sekcije, potpredsjednik Društva srednjoškolskih profesora i suradnik Nastavnoga vjesnika (1907. - 1911.).
La Papatla, Tantoyuca
La Papatla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
Fraccionamiento Framboyanes, Atlatlahucan
Fraccionamiento Framboyanes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Atlatlahucan.
Tajget
Tajget (Ταΰγετος, Taugetos), Taygetus, također Taugetus ili Taigetus), poznat jos i kao Pentadaktil (Πενταδάκτυλος) je planinski lanac na poluotoku Peloponez u južnoj Grčkoj. Predstavlja najvišu planinu na Peloponezu, čiji vrh Prorok Nikola (Προφήτης Ηλίας), ima nadmorsku visinu od 2407 m. Tajget je dug oko 115 km, a u najsirem delu zahvata 30 km i prostire se od središta poluotoka sve do rta Matapan na krajnjem jugu.
Ime je dobio po Tajgeti, nimfi iz grčke mitologije. Dominira panoramom gradova Sparta i Kalamata. U bizantsko doba je također bio poznat po imenu Pentedaktylos ili "Petoprsti". Područje planine se danas nalazi u prefekturama Lakonija, Mesenija i Arkadija.
Tajget je poznat i po okrutnosti Spartanaca koji su svoju djecu sa psiho-fizičkim teškoćama bacali s njegovih litica.
Cantarranas, Tanquián de Escobedo
Cantarranas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tanquián de Escobedo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
Dolge Njive (Gorenja vas - Poljane, Slovenija)
Dolge Njive je naselje u slovenskoj Općini Gorenjoj vasi - Poljane. Dolge Njive se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 59 stanovnika.
Opština Căianu, Cluj
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 435 m.
Galera Vieja, Cuerámaro
Galera Vieja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Cuerámaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1712 m.
Aulo Kremucije Kord
Aulo Kremucije Kord (Aulus Cremutius Cordus, ? - 25) bio je rimski historičar, koji je živio u doba Julijevsko-Klaudijevske dinastije. Napisao je knjigu o građanskim ratovima i vladavini cara Augusta, od koje su danas sačuvani samo fragmenti. Godine 25. je njen sadržaj bio razlog zbog koga ga je tadašnji pretorijanski prefekt Sejan natjerao da izvrši samoubistvo, optuživši ga da je počinio maiestas, odnosno zločin protiv države. Prema antičkim izvorima, pravi razlog je bila Kordova kritika Sejanove odluke da sebi naruči spomenik. Prema Tacitu, osudda jedne historijske knjige kao zločina protiv države predstavljala je presedan, odnosno dotada nepoznat slučaj u rimskom krivičnom pravu.
Iako je temeljem presude Senat naredio da se Kordova knjiga spali, Seneka je kasnije naveo kako je ona ipak sačuvana, vjerojatno zahvaljujući Kordovoj kćeri Marciji, te objavljena u doba cara Kaligule.
Solkwitz
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Orla Zolkvic se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Orla. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 315 metara. Površina opštine iznosi 2,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 69 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 32 stanovnika/km².
Ninguno, CERESO, Mulegé
Ninguno, CERESO je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 121 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 77 m.
Antun Barac
Antun Barac (Kamenjak, 22. 8. 1894. — Zagreb, 1. 11. 1955.) bio je hrvatski povjesničar.
Puqueldón
Puqueldón je selo od 560 i općina od 4,201 stanovnika u Regiji Los Lagos (Provincija Chiloé) na jugu Čilea.
Neolit
thumb|right|250px|Grupa neolitskih artefakata, uključujući ogrlice, vrškove sjekira, dlijeta i oruđe za poliranje
Antun Barac
Životopis
Raspon njegovog znanstvenog zanimanja vrlo je širok i kreće se od kritičko – esejističkih napisa o manje važnim piscima, preko monografija o vrhunskim hrvatskim stvaraocima poput Nazora, Šenoe, Vidrića ili Mažuranića do velikih sinteza o hrvatskoj književnoj kritici 19. stoljeća ili započete povijesti hrvatske književnosti od hrvatskog narodnog preporoda do stvaranja Jugoslavije. Dva su temeljna njegova polazišta u vrednovanju književnosti. Ona mora biti izraz čovjeka u njegovom totalitetu, kao individualnog i društvenog bića, te duboko zahvatiti u osnovna pitanja života. Druga mu je teza da se velika umjetnost rađa samo iz velike boli. Dakako, najvažniji je vrijednosni kriterij koliko je pisac za svoj doživljaj našao adekvatni izraz. U svoja proučavanja unio je i specifični nacionalni kriterij, držeći da svaka mala književnost u većoj mjeri odražava društveni život svoga naroda nego velika. Otuda i poznata njegova krilatica o veličini malenih.
Neolit
Neolitik je mlađe kameno doba. Ime dobiva od grčkih riječi neos = nov i lithos = kamen.
Osnovna obilježja neolitika su razvoj zemljoradničke i stočarske privrede, pojava stalnih ruralnih i protourbanih naselja tj. prijelaz na sjedilački način života, te proizvodnja keramičkog posuđa i drugih predmeta od pečene gline. Kameno se oruđe oružje i dalje proizvodi (sve do u brončano doba), a javljaju se tehnike glačanja i poliranja. Umjetnost se ogleda u ukrašavanju keramičkih posuda, figuralne plastike i različitih kultnih predmeta.
Neolitik se nije ravnomjerno pojavljivao u svim krajevima svijeta niti na europskome tlu. Negdje nastaje postupnim razvojem, negdje kao posljedica naglog lokalnog preobražaja, a u neka područja stiže seobom nove populacije. Radi se o dugotrajnom procesu koji se odvijao između 12. i 6. tisućljeća prije Krista. Britanski prapovijesničar Gordon Childe uveo je u znanost pojam neolitičke revolucije, prve revolucije u povijesti ljudskog roda koja ima društveno-gospodarski karakter.
Neolitičke se promjene nisu svuda odvijale istovremeno. Novosti se pojavljuju prije što bliže idemo prema JI, Grčkoj i Maloj Aziji, tj. bliže žarištima - pokretačima društvenih tokova. Teorija o plodnom polumjesecu zasniva se na činjenici da su prvi koraci u proizvodnji načinjeni u prostoru koji čini široki luk što se pruža visoravnima (ne dolinama) od Levanta preko Male Azije do iračkog Kurdistana, južno od Kaspijskog jezera, a ovija se oko velikih pustinjskih prostranstava (Arapska, Sirijska, Iranska pustinja). Pravo poljodjelstvo počinje, dakle, neovisno u različitim dijelovima svijeta, u različita vremena, s uzgojem različitih biljaka (Plodni polumjesec - pšenica, ječam, mahunarke oko 8000. g. pne.; Azija - riža, proso oko 6000. g. pne.; Srednja Amerika - kukuruz, grah, krumpir u 7. tis. pne.)
Protoneolitik
Prijelazno razdoblje između mezolitika i neolitika naziva se protoneolitik (grč. protos=prvi, prednji).
Tada kasni mezolitik ne zadržava izvorne osobine klasičnog mezolitika, već se nazire prijelaz sa skupljanja i lova na proizvodnju hrane, kao i pripitomljavanje životinja. Pojava pripitomljenih životinja potvrđena je arheološki u području Kurdistana (Zagroz planine), ali nema dokaza o uzgoju biljaka. Ipak određeni arheološki nalazi poput kamenih žrvnjeva i mužara, batova i bruseva, jama za zalihe i sl. svjedoče o promjenama u gospodarstvu. Važan izvor prehrane postaju samonikle žitarice čija je postojbina upravo u području Bliskog i Srednjeg Istoka. Istovremeno se javljaju tragovi prvih trajnih naselja koji sugeriraju sjedilački način života (sedentizam), što je vidljivo u ostacima nastambi, a također ga potvrđuju skladištenje i čuvanje hrane, ostaci flore i faune koji pokazuju na izmjenu godišnjih doba, te pokapanje mrtvih u sklopu naselja.
Primjeri protoneolitičkih zajednica su Karim Shahir kultura u području Kurdistana (Zagroz planine)i natufijenska kultura na području današnjeg Izraela i Jordana (10000. – 8300. g. pne.), za koju su karakteristična trajna naselja na otvorenom: Ejnan, Jerihon i Beidha, ali se još uvijek naseljavaju i pećine. To su djelomično ukopane nastambe kružnog tlorisa koje imaju donji dio od kamena, gornji od trske i rogožine, a središnji stup nosi krovnu konstrukciju. Smještene su oko središnjeg prostora u kojem je ukopano više jama obljepljenih ilovačom, a koje su služile za spremanje zaliha žitarica. Natufijenska kultura u svome je prostoru pojam nečeg novog, a to je osnivanje seoskih zajednica i uvođenje žitne ishrane. Bitno je nova društvena kategorija ruralni život sa standardiziranim stambenim elementima i dugotrajnim boravkom na jednom mjestu kroz više generacija, dakle barem stotinu godina.
U Europi, protoneolitičkom razdoblju pripada kultura Lepenskog vira čije je gospodarstvo (lov i ribolov) tipično mezolitičko, ali sjedilački način života u naseljima bliži je neolitiku.
Pretkeramički neolitik
Nazivom pretkeramički neolitik se obilježavaju zajednice koje su u različitim dijelovima svijeta dosegle razinu neolitika u svim aspektima (gospodarskom, društvenom, duhovnom) osim u poznavanju keramičke proizvodnje.
Najprije je ta pojava uočena na Bliskom Istoku - pretkeramički Jerihon A i B, Çatal Höyük, Asikly Hoyuk, Cayonu, Hacilar, Jarmo - gdje vrlo stabilne klimatske prilike početkom holocena pogoduju razvoju zajednica koje uzgajaju biljke i nastavljaju s pripitomljavanjem životinja. Slične pojave uočene su u Kirokitiji (Cipru) i u grčkoj Tesaliji (tesalski pretkeramik). Sve ovo dovodi do porasta broja stanovnika i stvaranja velikih naselja, a na Bliskom istoku i u Anadoliji i do početaka stvaranja gradova.
Euklidska udaljenost
Definicija
Euklidova udaljenost između tačaka p i q je dužina segmenta prave koja ih povezuje.
Neolit
Pretkeramički neolitik
Na osnovu arheoloških nalaza i radiokarbonske analize izrađena je ASPRO (Atlas des sites du Proche-Orient - Atlas of Near East archaeological sites) hronologizacija perioda, kultura i osobenosti neolita na području Plodnog polumjeseca.
Antun Barac
Životopis
Za vrijeme Drugog svjetskog rata Antuna Barca uhapsile su vlasti NDH i internirale u logoru Stara Gradiška, od listopada 1941. do svibnja 1942. godine. O tome piše u svojoj knjizi "Bijeg od knjige", koja je objavljena posthumno, 1965. u izdanju kuće Naprijed.
Euklidska udaljenost
Dvodimenzionalna udaljenost
Pojam udaljenosti, koji se upotrebljava u svakodnevnici, odnosi se upravo na Euklidsku udaljenost.
Puqueldón
Geografske karakteristike
Puqueldón leži na sjeveru otoka Lemuy istočno od najvećeg otoka arhipelaga - Chiloé, od kog ga razdvoja uski tjesnac.
Euklidska udaljenost
Dvodimenzionalna udaljenost
Ako su tačke date u polarnim koordinatama onda
Puqueldón
Geografske karakteristike
Općina Puqueldón ima površinu od 97.3 km² a to je cijeli otok Lemuy.
Historija
Puqueldón je osnovan kao garnizon i vojni zatvor, dvije godine kasnije - 1787. ustanovljeno je da u njemu živi 1021 španjolskih kolonista i 374 autohtonih Huillicha.
Bucey-en-Othe
Bisej an Ot je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ob koja pripada prefekturi Troa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 341 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 26 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,03 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 143 metara.
Puqueldón
Historija
left|240px| [[drvo (materijal)|Drvena crkva Virgen de la Candelaria]] Poznat je po Drvenoj crkvi, koja je 2000. uvrštena na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Americi kao jedna od 16 crkava lokaliteta Drvene crkve Chiloé - ]
Euklidska udaljenost
Izvor
Cluster Analysis /March 2, 2011.
Kijevo (Trnovo)
Kijevo je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Trnovo koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 452 stanovnika.
Andrija Štampar
Životopis
Porijeklom je bio iz Čanka u Lici. Od 1919. bio načelnik higijenske službe Ministarstva narodnog zdravlja (Odjeljenje za rasnu, javnu i socijalnu higijenu) u Beogradu; postavio je temelje javnozdravstvenoj službi u Jugoslaviji i osnovao niz socijalno-medicinskih ustanova. Izgrađujući naprednu medicinu došao je u sukob s komercijaliziranom medicinom, a zbog svoje socijalnodemokratske ideologije postao je nepoćudan vladajućim krugovima. Nakon prisilnog umirovljenja 1931. bio je stručnjak Higijenske organizacije Lige naroda u Kini. Zaslužan je za reformu nastave na zagrebačkom Medicinskom fakultetu, osnivanje Više škole za medicinske sestre i Medicinskog fakulteta u Rijeci. Izradio je ustav Svjetske zdravstvene organizacije te je 1948. predsjedao Prvoj svjetskog zdravstvenoj skupštini u Ženevi. Bio je prvi potpredsjednik Ekonomskog i socijalnog vijeća OUN-a.
thumb|Škola narodnog zdravlja Andrija Štampar
Bar
Bar ima više značenja:
Mjesta
Komune u Francuskoj
Ljudi
BAR može biti skraćenica za:
BAR također može predstavljati:
Central, South Carolina
Sentral je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
El Rodeo, Zirándaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 740 m.
Central, South Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.159, što je 1.637 (46,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sottanego, Genoa
Sottanego je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 294 m.
Star Carr
280px|minijatura|desno|Rijeka Hertford Star Carr je mezolitsko arheološko nalazište u Yorkshireu u Ujedinjenom kraljevstvu. Nalazi se pet milja južno od grada Scarborough.
Pripada ranoj maglemosijskoj kulturi, o kojoj postoje dokazi u nizinama Sjeverne Evrope. Bilo je nastanjeno oko 8700 godina pne. u periodu oko 300 godina. Pronađeno je godine 1947. tokom čišćenja poljskog jarka.
Glavna značajka Star Carra je nasuto granje koje se našla na rubu negdašnjeg jezera. Ona je vjerojatno postavljeno kako bi se ojačao prirodni nasip na rubu močvarne vode. Ognjišta u blizini ukazuju na privremeno stanište. Njega su sezonski posjećivali mezolitski lovci u potrazi za jelenima, srndaćima, losovima, prabikovima i divljim veprovima. Analiza životinjskih kostiju ukazuje da je nalazište bilo nastanjeno između proljeća i jeseni. Blato na dnu je sačuvalo neke od predmeta bačenih u jezero, te su pronađeni lovački alati kao kremena strugala kojima su se čistile životinjske kože, odnosno obrađivale kosti i rogovlje. Najzanimljiviji primjer su 54 vršaka kopalja napravljenih od jelenskog rogovlja. Komadić vesla ukazuje da su stanovnici nalazišta vjerojatno znali praviti čamce, najvjerojatnije čunjeve ili jednostavne kanue. Ogrlice od kamena i jantara ukazuju na osobne ukrase. Ostaci psa su dokaz o pripitomljavanju životinja u tom periodu.
Najzanimljiviji nalaz je gornji dio jelenske lubanje zajedno s rogovima. Kroz lubanju su izbušene dvije rupe te se vjeruje da je služila kao kamuflaža u lovu, ili u nekoj vrsti rituala.
Cement City, Michigan
Siment Siti je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 438, što je 14 (-3,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Triunfo, Villaflores
El Triunfo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1066 m.
Stjepan Ivšić
Stjepan Ivšić (Orahovica, 13. kolovoza 1884 - Zagreb, 14. siječnja 1962.) hrvatski jezikoslovac, slavist i akcentolog.
Zona Industriale Cattagnina-Palazzina, Piacenza
Zona Industriale Cattagnina-Palazzina je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Stjepan Ivšić
Pučku je školu završio u Orahovici, gimnaziju polazio u Osijeku i Požegi, gdje je maturirao 1904. Na Filozofskome fakultetu u Zagrebu (1904–1907) i u Krakovu (1907–1908) studirao hrvatski jezik i klasičnu filologiju. Na studijskom usavršavanju radi učenja slovenskih jezika boravio u Pragu, Petrogradu, Moskvi i Kijevu (1913–1914). U doktora filologije promoviran (1913) na osnovi rasprave Prilog za slavenski akcenat (Rad JAZU 187). Profesor gornjogradske gimnazije u Zagrebu (1909-1914). Otada do umirovljenja profesor slavistike na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, izabran za docenta kao nasljednik Tomislava Maretića.
Znatnu pozornost Ivšić je posvetio hrvatskim štokavskim govorima o kojima je objavio nekoliko iznimno važnih studija (Šaptinovačko narječje, 1907.; Današnji posavski govor, 1913.). Posebno je proučavao akcentuaciju hrvatskih govora te u starim slavonskim gramatikama. Prvi je utvrdio postojanje novoga akuta u sva tri hrvatska narječja.
Zona Industriale Cattagnina-Palazzina, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Stjepan Ivšić
Godine 1928. sudjelovao u radu državnog povjerenstva za izradu načela zajedničkoga pravopisa hrvatskoga i srpskog jezika. U raspravi Jezik Hrvata kajkavaca (1936.) kajkavske govore, bez goranskih, podijelio je u četiri skupine. Proučavao je hrvatskoglagoljsku baštinu, posebno njezine jezične značajke, o čemu je objavio više radova. Godine 1934. pratio je Bašćansku ploču s Krka u Zagreb i o tome napisao zanosan članak Sveta Lucija u Jurandvoru i njezin dragi kamen (Jutarnji list, br. 8115). Od 1937. potpredsjednik je Društva "Hrvatski jezik" a 1938. urednik časopisa Hrvatski jezik. Bio je rektor Sveučilišta u Zagrebu od 1939. do 1943. U vrijeme NDH otklonio ponudu da bude ravnatelj Hrvatskoga državnog ureda za jezik i zagovarao fonološki pravopis nasuprot službenomu "korienskomu".
U proljeće 1945. zbog navodne suradnje s neprijateljima (tzv. kolaboracija) osuđen na izgon iz Zagreba i isključen iz Akademije. Zaključke s Novosadskoga dogovora jedini potpisao s ogradom: "Ovaj potpis dajem s napomenom da izjava u t. 4 zaključaka ne smije služiti za propagandu ekavskog izgovora na dosadašnjem književnom ijekavskom području." Jedan od najvećih hrvatskih filologa i jezikoslovaca, akcentolog svjetskoga glasa.
Djela
Bibliografija: M. Somborac, Bibliografija radova prof. Stjepana Ivšića, u Zbornik u čast Stjepana Ivšića, Zagreb, 1963.
Văleni, Baia de Criș
Văleni je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Baia de Criș.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 246 m.
Zaragoza (provincija)
Provincija Zaragoza ili Saragossa (španjolski: Provincia de Zaragoza) je jedna od tri provincije španjolske autonomne zajednice - Aragon, koja se nalazi na sjeveroistoku Španjolske.
Administrativni centar provincije je istoimeni grad Zaragoza, ostali veći urbani centri su Calatayud, Tarazona de Aragón, Caspe, Ejea de los Caballeros i Tauste.
Geografske karakteristike
Provincija Zaragoza prostire se na površini od 17,275 km² u kojoj živi 953,486 stanovnika. Sa istoka i sjeveroistoka graniči sa provincijama Tarragona i Lérida, sa juga sa provincijama Guadalajara i Teruel i sa zapada sa španjolskim autonomnim zajednicama Navarra i La Rioja, te sa Provincijom Soria.
Zaragoza je zajedno sa današnjim provincijama Huesca i Teruel formirala staru Kraljevinu Aragon. Prostire se sjeverno i južno od srednjeg toka rijeke Ebro, sve do obronaka Pirineja na sjeveru. To je brdoviti kraj koji se postepeno spušta do ravnice uz rijeku Ebro, ali je i vrlo sušan jer prosječno padne samo oko 380 do 460 mm padavina. Zbog tog većina stanovnika živi u naseljima doline Ebra i njene pritoke Jalón, zapravo samo u pojasu dokle dopire navodnjavanje sa tih rijeka.
Седобро
Седобро је насеље у Србији у општини Пријепоље у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 322 становника (према попису из 1991. било је 302 становника).
Zaragoza (provincija)
Privreda
Proizvodnja žitarica, naročito pšenice i ječma je najvažniji izvor prihoda ove provincije, uz to proizvodi se i nešto kukuruza a razvijeno je i ovčarstvo i voćarstvo].
Седобро
Демографија
У насељу Седобро живи 228 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 35,9 година (35,1 код мушкараца и 36,8 код жена). У насељу има 89 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,62.
Zaragoza (provincija)
Privreda
Industrija je uglavnom koncentrirana u provincijskoj prijestolnici Zaragozi, to su tvornice automobila, tekstila, metalnih, kemijskih i prehrambenih poizvoda.
Седобро
Демографија
Ово насеље је у углавном насељено Србима (према попису из 2002. године).
Izveštaj iz sela Zavoj
Izveštaj iz sela Zavoj je jugoslovenski kratki dokumentarni film snimljen 1963. godine u režiji Krste Škanate. U njemu se prikazuju dramatični događaji sa početka godine, kada je iznenadni odron zemlje zaprečio tok reke Visočice na jugoistoku Srbije i poplavio selo Zavoj, te potakao akciju spasavanja i izgradnje brane kojom se stvorilo današnje Zavojsko jezero.
Pozlata (dekoracija)
Pozlata je potpuno ili djelomično prevlačenje zlatnim listićima ili zlatnim prahom površine kamena, kovine, drva, stakla, kože, tekstila i papira radi ukrašivanja. U antičkoj Grčkoj i Rimu pozlaćivali su se kameni i drveni kipovi te ornamentirani arhitektonski dijelovi. U Bizantu se pozlata upotrebljavala u slikarstvu (zidnom, mozaičnom i minijaturnom) i u arhitektonskoj dekoraciji. Posebno ikonografsko značenje ima pozlata, odnosno zlatna boja, u srednjovjekovnom crkvenom slikarstvu kao simbol svjetlosti i svetosti (aureola i nimb). Oko 1500. u zapadnoj umjetnosti, osobito slikarstvu na ploči, nestaje zlatne pozadine, koja se u istočnoj Europi održala i dalje u oslikavanju ikona. U doba baroka pozlata se obilno koristila u crkvenoj skulpturi (oltari, propovjedaonice, ukrasi na orguljama i slično).
Porijeklo i širenje
Već Herodot spominje da su Egipćani pozlaćivali drvo i metale, te su i pronađeni brojni predmeti koji o ovome svjedoče. Neki slavni grčki kipovi bili su od pozlaćenog drveta i bjelokosti, a najznamenitiji su primjeri ove tehnike bili Zeusov kip u Olimpiji, te kip Atene Parthenos.
Plinije Stariji govori da su prvi primjeri pozlate u Rimu bili poznati nakon uništenja Kartage. Pozlaćivali su stropove kako hramova tako i palača bogatih građana. Ovaj se običaj brzo širio, te su na kraju i obični građani, kao i siromasi, počeli pozlaćivati zidove i stropove svojih kuća.
Pozlaćivanje u vatri, koje je koristilo amalgam zlata i žive, počelo se koristiti u 4. stoljeću prije Krista, i to prvo u Kini, spominju ga Plinije i Vitruvije.
Proces pozlate
Suvremen proces pozlate primjenjiv je u raznim postupcima na najrazličitije podloge. Tradicionalnije primjene su izrada okvira za slike, rjeđe kod rezbarskih radova, na namještaju, u dekorativnom slikarstvu i unutarnjem uređenju, knjigoveštvu, ukrašavanju kože, keramike i porculana te stakla.
Mehanički postupci
Polirano željezo ili čelik, te drugi metali mogu se pozlatiti putem nanošenja zlatnih listića na metal ugrijan ispod temperature crvenog usijanja, potom listiće pritisnemo čeličnim alatom za poliranje, te tako obrađeni predmet još jednom zagrijemo kako bi nanijeli drugi sloj listića. Završimo hladnim poliranjem pomoću ahata ili čelika za poliranje.
Postavljanje zlatne folije ili listića na posebno pripremljene površine jedna je od najstarijih tehnika, spominju je Homerova Odiseja, te Stari zavjet.
Sljedeće dvije tehnike koriste zlatne listiće. Listići se proizvode tako da otpuštene, meke komade zlata tučemo do željene debljine, s time da su komadi zlata zamotani u posebne kožne pakete. Nekada su listići bili i desetak puta deblji nego danas. Listići se nanose na posebno pripremljenu kredno tutkalnu podlogu tkz. "Gesso"; ovaj sloj smočimo te nanosimo listiće, koje po sušenju još možemo i ispolirati ahatom za poliranje, umjesto ovog se mogao koristiti i vučji zub. U drugoj tehnici listići bi se samljeli u najfiniji prah te se dalje koristili kao svaki drugi pigment.
Pozlata utrljavanjem
Za ovaj proces zlato bi se otopilo u zlatotopci, te bi se sa ovom tekućinom natopila lanena krpu koju po sušenju spalimo, a dobiveni pepeo koristimo kao prah za pozlaćivanje. Ovaj se prah zatim pomoću komada kože ili prsta utrljava na predmet. Postoje i varijante koje koriste cijanidne otopine, no s obzirom na visoku otrovnost bolje je koristiti ovu primitivniju verziju postupka.
Mokra pozlata
Koristimo otopinu zlato (III) klorida u eteru, u omjeru 1 dio otopine zlata i 2 dijela etera. Potom otopinu nanesemo na od oksida i masnoće očišćene čelične predmete, po isparenju etera na predmetu zaostaje tanak sloj zlata. Postoje i brojne na vodenim otopinama zasnovane varijante ove vrste pozlate.
Pozlata u vatri
Pozlata u vatri je proces u kome se na metalnu površinu nanosi slitina žive i zlata, objekt potom zagrijemo kako bi živa isparila,a na predmetu ostao sloj zlata. Kod priprave amalgama zlato mora biti u obliku što tanje isjeckanog lima ili praha, koji zagrijemo do usijanja, te bacimo u posudu sa zagrijanom živom. Smjesu miješamo pomoću komada željeza, te se zlato potom potpuno rastvori u živi. Omjer žive i zlata najčešće je 6-8 na 1. Hladni amalgam pomoću komada kože stisnemo kako bi odvojili suvišak žive. Po ovoj operaciji amalgam bi morao imati konzistenciju maslaca. Na ravne površine amalgam možemo nanijeti direktno dok kod iskucanih, reljefnih predmeta predmet prvo uronimo u vodenu otopinu neke živine soli, najčešće nitrata.
Amalgam ravnomjerno nanesemo na metal, živa po zagrijavanju ispari, a na površini ostaje sloj zlata mutne boje, koji dodatno još moramo ispolirati čelikom ili ahatom za poliranje. Kako bi još poboljšali boju predmeta isti možemo obraditi i nanošenjem pozlatarskog voska. Osim pčelinjeg voska ovaj sadrži i crveni oker, verdigris, bakrene opiljke, kalij alumij sulfat, sumpornu kiselinu i boraks. Ova obrada još više intenzivira boju pozlate i izgleda da do toga dolazi uslijed potpunog raspršivanja zaostale žive. Nakon toga predmet prekrijemo kalij nitratom, ili stipsom, pomiješanima sa vodom ili razblaženim amonijakom. Nakon zagrijavanja predmet bacimo u vodu. Ako je sve ispravno izvedeno dobivena pozlata mora biti lijepe boje, te izvrsno prijanja za predmet. Kod svih ovih operacija živa kod grijanja isparava, a kako su njene pare vrlo otrovne sam je proces krajnje nezdrav po one koji ga izvode, ali i po okoliš općenito.
Iako nekada često i naširoko korišten danas je ovaj postupak potpuno istisnut od pozlate elektrolitskim putem, koja iako i sama opasna i štetna (još uvijek se najviše koriste kupke na osnovi smrtno otrovnih cijanida) ipak predstavlja znatno manji rizik, te je  stoga isplatljivija.
Pozlata preferentnim otapanjem neželjenih kompomenti
Ova je tehnika otkrivena i korištena u predkolumbovskoj Americi, no treba naglasiti da su slični procesi dugo korišteni i u Europi ("bijeljenje" srebra niže finoće, "žuta kupka" u slučaju lošijeg zlata). Predmeti od slitine zlata i bakra, zvane od strane španjolaca tumbaga, bili su kuhani u smjesi organskih kiselina biljnog porijekla. Kod ovog bi kiselina na površini otopila bakar kao manje plemenitu komponentu, te bi tako dobili tanak sloj zlata. Ovaj bi se porozni sloj još dodatno ispolirao te bi ovi predmeti dobili izgled čistog zlata. Konkvistadori bi često bili prevareni ovom sličnošću, jer bi na kraju ustanovili da su predmeti koje su smatrali čistim zlatom u stvari od slitine siromašne zlatom. Kod procijene ovih predmeta zbunjeni su bili i suvremeni arheolozi, koji su pak isprva mislili da su predmeti bili pozlaćeni elektrolitskim putem.
Reduktivna pozlata
U široj uporabi od 1970. godine,može se koristiti na  bakru i  slitinama ,niklu,srebru i paladiju.Po sastavu  kalij cijano aurat ,kao   reduktivno  sredstvo  obično se koristi  dimetil amin  boran ili kalij  bor hidrid.Glavna  primjena u industriji  štampanih  pločica za  elektrotehniku.
Elektrolitska pozlata
mini|desno|300px|[[Elektroplatiranje zlatom|Elektroplatirano zlato (pozlata) na modelu Stirlingovog motora.]] Danas najrašireniji postupak pozlate, tehnika koja je u potpunosti istisnula brojne zastarjele postupke. Metal spojen na minus pol izvora istosmjerne struje uronimo u otopinu elektrolita koji sadrži u vodi rastvorene zlatne soli, na pozitivan pol spajamo ploču od zlata ili platiniranog titanija, na metalu se uslijed rada električne struje istaloži sloj zlata. Prvi primjeri početkom 19. stoljeća (Brugnatelli), industrijska primjena nakon 1840. Koristi se istosmjerni napon 2 - 6 volta.
Elektroplatiranje zlatom se donedavna elektroplatiralo skoro isključivo radi dekoracije i (ili) povećanja vrijednosti proizvoda. U novije vrijeme to se sve više čini za tehničke svrhe, na primjer za zaštitu finih, mjernih i medicinskih instrumenata, proteza, preciznih utega i alata, za dobivanje slojeva nepromjenjive moći refleksije (osobito za infracrveno zračenje) i velike postojanosti (posebno za električne kontakte koji isključuju prijelazne otpore, u tehnici poluvodiča, gradnji ispravljača, elektroničkih računala, valovoda, vakuumskih cijevi, u nuklearnoj tehnici i kod svemirskih letjelica). Često se umjesto zlata, posebno kad se traži veća tvrdoća galvanskih spojeva i (ili) jeftiniji proizvod, elektroplatira njegovim slitinama s antimonom, kositrom, niklom, bakrom, srebrom i kobaltom.
Za elektroplatiranje zlatom i njegovim slitinama također se upotrebljavaju cijanidne kupke, s elektrolitima od cijanoaurata alkalija, s manjim ili većim sadržajem cijanida alkalija i drugih metala te različitih dodataka, već prema tome kakva se svojstva izratka žele postići. Kako je disocijacija složenih cijanida zlata u vodenim otopinama vrlo slaba, a u ovim kupkama potiskuju je još i cijanidi alkalija, zlato se ponaša kao da je manje plemenito od srebra, pa ako je koncentracija cijanida alkalija u kupki dovoljno velika, elektroplatiranje zlatom nije ometano spontanim izlučivanjem.
Pozlata na keramici ili porculanu
Keramika i porculan se pozlaćuju već stoljećima. Oko 1970. je ova proizvodnja trošila godišnje oko 5 tona zlata. Postupak je primjenjiv i na zidne pločice. Otopina se nanosi prskanjem, kistom, strojevima za oblikovanje ruba, direktnim ili indirektnim sitotiskom.
Po nanošenju predmeti se peku u keramičkoj peći, kako bi se zlato čvrsto i trajno spojilo sa glazurom. Na kvalitetu prevlake prije svega utječu sastav pozlate, stanje površine na koju se ista nanosi, debljina samog sloja, te uvijeti pečenja.
Nekoliko osnovnih načina i sastava otopine su sljedeći:
Pomponije Mela
Mela je također svijet podijelio u pet klimatskih zona, od kojih su samo dvije - sjeverna umjerena i južna umjerena - bile pogodne za ljudski život. Vjerovao je kako ljudi koji žive u sjevernoj umjerenoj zoni nikada neće doći do južne umjerene zone s obzirom na ekstremno toplu zonu nepodnošljive vrućine koja ih dijeli.
Montecalvo Versiggia, Pavia
Montecalvo Versiggia je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 555 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 357 m.
Crkvica svetog Ilije na Gradini
Crkvica Svetog Ilije pripada Eparhiji žičkoj Srpske pravoslavne crkve i smeštena je na stenovitom vrhu uzvišenja Gradina (653 m nmv), iznad klisure Moravice, između mesta Prilike i Dobrače, južno od Arilja. Osmanlije su je u nekoliko navrata spaljivale, nakon čega je iznova obnavljana, poslednji put 1811. godine i danas se u njoj tri puta godišnje obavlja bogosluženje.
Prema mišljenju Feliksa Kanica, crkvica je podignuta ostacima stražarske kule iz doba Rimljana, a na postojanje utvrđenja na tom mestu ukazuje i sam naziv Gradina, kako se obično nazivaju ruševine starih utvrđenja, čija su se imena izgubila tokom vekova.Sam lokalitet se nalazi na mestu koje kontroliše putni pravac dolinom Moravice, a u njegovom podnožju smešten je manastir Klisura (Dobrača), čija crkva je podignuta u Raškom stilu,krajem XIII veka.
Narodna predanja o postanku crkve navode da je prvobitno podignuta na drugom mestu. Jedno od njih navodi da je crkvica iz Prilika pred Osmanlijama odletela na vrh Gradine, dok drugo govori da je Bog pomogao lokalnim Srbima da je prenesu na njeno današnje mesto.
Dorfarje
Dorfarje je naselje u slovenskoj Općini Škofji Loki. Dorfarje se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 203 stanovnika.
Hrvoje Iveković
Hrvoje Iveković (1901. - 1991.), hrvatski kemičar, rektor Sveučilišta u Zagrebu i redovni član HAZU.
Na njegovu inicijativu 1945. osnovan je Farmaceutski fakultet u Zagrebu, a Iveković je redoviti profesor opće i anorganske kemije do odlaska u mirovinu 1971. godine. Od 1954. do 1956. bio je rektor Sveučilišta u Zagrebu. Predsjednik je Hrvatskoga kemijskog društva od 1962. do 1963. Od 1968. do 1970. predsjednik Matice hrvatske.
Carbuccia
Karbuča je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Korzika, u departmanu Južna Korzika.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 182, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km².
El Capulín de Galvanes, Jesús María
El Capulín de Galvanes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1953 m.
Ameyalco, Atlatlahucan
Ameyalco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Atlatlahucan.
Santo Domingo la Reforma, Santiago Lachiguiri
Santo Domingo la Reforma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Lachiguiri.
La Vía, Apizaco
La Vía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Apizaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2443 m.
Eklesiologija
Eklesiologija (, od gr. ἐκκλησίᾱ, ekklēsiā - sabor, crkva; i λογία, logia) je teološka disciplina koja se bavi pitanjem hrišćanske crkve, njenom: ulogom, mestom, položajem, porukom, uređenjem, delatnošću, organizacijom, itd.
Obzirom da postoje različite hrišćanske denominacije, postoje i različite ekleziologije. Prema pravoslavnom učenju, eklisiologija je učenje ο Crkvi kao bogočovečanskom telu, zajednici Boga, Anđela, provođenih, svetih, i vernika - članova Crkve na zemlji.
Ignatije
Ignatije, antiohijski biskup, svoju definiciju crkve zasniva na podređenosti biskupu:
Ignacije tvrdi da izvan crkvene hijerarhije »nema ničeg što se može nazvati crkvom«.
Irenej
Irenej, lionski biskup, kaže da je jedina prava crkva ona koja svugde »održava isti oblik crkvenog ustrojstva«. Samo opšta crkva nudi »potpun sistem doktrine«. Izvan te crkve nema spasenja: »ona je ulaz u život; svi drugi su lopovi i pljačkaši«. Svi koji odbacuju hrišćansku hijerarhiju su »lažne osobe, zli zavodnici i hipokriti«, koji »govore mnoštvu o onima u crkvi koje oni nazivaju katolicima ili eklezijasticima.«
Tertulijan
Tertulijan i njegov učenik Hipolit su delili mišljenje po kome je crkva jedini čuvar istine. Poput Ireneja, oni su kao istinu definisali ono što — na osnovi kanona i crkvene doktrine — garantuje apostolsko nasleđe. Dok je bio »katolički hrašćanin«, Tertulijan je tvrdio da samo opšta crkva sadrži apostolska pravila vere, poštuje kanon Biblije i sadrži potvrdu apostolskog nasleđa ispoljenu u crkvenoj hijerarhiji. Tertulijan je optuživao jeretike za kršenje svih ovih pravila. On osuđuje jeretike što su »tabor buntovnika«, koji je odbio da se pokori autoritetu biskupa. Govoreći u prilog strogoj hijerarhijskoj poslušnosti i pokoravanju, on zaključuje da je »dokaz strože discipline među nama još jedan dokaz istine«.
Međutim, pred kraj života, kada ga je prišao pokretu montanista, odbacio je opštu crkvu kao crkvu »apstraktnih« hrišćana. Tertulijan je počeo da pravi razliku između empiričke crkve i duhovnog viđenja crkve. Više nije definisao crkvu na osnovu crkvene organizacije, nego samo pomoću duha koji je posvećivao pojedinačne pripadnike. On prekoreva katoličku zajednicu kao »crkvu određenog broja biskupa«:
Petrova apokalipsa
Nasuprot doktrini o prevlasti episkopa, gnostički hrišćani tvrde da ono po čemu se razlikuje prava od lažne crkve nije njen odnos prema sveštenstvu, nego nivo razumevanja njenih članova i kvalitet međusobnih odnosa. Petrova apokalipsa kaže da »oni koji su iz života« pošto su prosvetljeni, sami umeju da razlikuju šta je pravo a šta lažno. Privučeni znanjem gnoza, oni niti pokušavaju da vladaju drugima niti se pokoravaju biskupima i đakonima, tim »bezvodnim kanalima«. Umesto toga, oni učestvuju u »mudrosti bratstva koje stvarno postoji ... u duhovnom drugarstvu sa onima ujedinjenim u pričesti«.
Druga rasprava o velikom Setu
Druga rasprava o velikom Setu slično govori da ono što karakteriše istinsku crkvu jeste zajedništvo njenih pripadnika s Bogom, kao i njihovo međusobno zajedništvo:
Svedočanstvo istine
Ranohrišćanki gnostički spis Svjedočanstvo istine odbacuje kao pogrešna mnoga obeležja opšte crkve (pretenzije na isključiv pristup istini, pokoravanje zakonu i vlasti, verovanje u obred, i sl.). Autor smatra da poslušnost prema svešteničkoj hijerarhiji zahteva od vernika da se pokoravaju »slepim vođama«, čija vlast dolazi od demijurga. Pokoravanje pravilu vere nameće svim hrišćanima jednu inferiornu ideologiju: »Oni kažu, (čak i ako anđeo) dođe s neba, i propoveda vam nešto što vam mi ne propovedamo, neka bude proklet!« Verovanje u svete tajne pokazuje naivno mađijsko mišljenje: crkveni hrišćani obavljaju krštenje kao obred posvećenja, u uverenju da su samo oni koji su kršteni »određeni za život«.
Protiv takvih »laži« spis objavljuje da »kad čovek spozna sebe, i Boga, koji je iznad istine, biće spasen.« Samo oni koji uvide da žive u neznanju i nauče da se oslobode otkrivanjem ko su, doživljuju prosvetljenje kao nov život, kao »vaskrsenje«. Fizički obredi poput krštenja postaju nevažni, jer je »krštenje istinom« nešto drugo: ono se nalazi samo odricanjem od sveta.
Autoritativno učenje
Ranohrišćanki spis Autoritativno učenje žestoko napada univerzalno hrišćanstvo oličeno u crkvi biskupa.
Prvo, autor optužuje ove hrišćane da »ne tragaju za Bogom«. Pisac napominje da Isusova poruka nije zbir odgovora, već ohrabrenje duši na traženje Boga, i pravi hrišćani idu tim putem. Međutim, crkveni hrišćani ne tragaju za Bogom. Oni jedino veruju propovedi koju čuju, ne postavljaju pitanja, prihvataju ponuđeno bogosluženje, i ne samo da ostaju neznalice, već »ako naiđu na nekoga ko se raspituje za spasenje« , odmah preduzimaju korake da ga cenzurišu i ućutkaju. Autor kritikuje i pretenzije tih »neprijatelja« da budu »pastiri« duša: