cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deportacija Krimskih Tatara
Uvod
right|thumb|225px|[[Krim na karti Crnog mora]] Krimski Tatari imali su stoljećima svoj krimski kanat, od 1441. pa sve do 1783., kada je Krim postao meta imperijalnog ekspanzionizma te je ga je tada anektiralo Rusko Carstvo. Tatari, koji su po vjeroispovijesti većinom štovali islam, su bili izrazito neskloni carskom vladavinom, te su svojom voljom napuštali Krim u nekoliko valova iseljavanja. Kao posljedica toga, Tatari su postali manjina te je njihov udio u stanovništvu tog poluotoka smanjen na samo 34,1% do 1897. godine. Istodobno, Moskva je vršila rusifikaciju tog područja, te ga naseljavala Rusima, Ukrajincima i drugim slavenskim narodima. Ova naseljavanja su nastavljena i tijekom sovjetske vladavine. Već između 1784. i 1790., od ukupne populacije od oko milion, odselilo se 300.000 krimskih Tatara i otišlo u Tursku. Krimski rat izazvao je novi masovni egzodus krimskih Tatara koji su utočište potražili u Otomanskoj imperiji zbog čega je broj stanovnika poluostrva naglo opao. Između 1855. i 1866. najmanje 500.000, a možda i do 900.000 muslimana je napustilo Rusko Carstvo i emigriralo u Osmansko Carstvo. Od toga broja, jedna trećina je bila iz Krima, a preostali iz Kavkaza. Ovi emigranti su činili između 15 i 23 % ukupnog stanovništva Krima. Rusija je to iskoristila kako bi slavilizirala "Novu Rusiju".
Položaj krimskih Tatara načelno se poboljšao nakon Oktobarske revolucije kada je Krim dobio status autonomije u SSSR-u, ali je kolektivizacija 1920-ih dovela do gladi od koje je preminulo do 100.000 krimskih Tatara jer su namirnice iz regije transportirane u "važnija" područja SSSR-a. Status im je opet pogoršan nakon što je Josif Staljin postao sovjetski poglavar i počeo provoditi razne represije. Staljin je ubio najmanje 5,2 milijuna sovjetskih građana 1927.–1938.
1940. Krimska Sovjetska Socijalistička Republika imala je 1.126.800 stanovnika, od čega su krimski Tatari brojali oko 218.000 pripadnika ili oko 19,4% stanovništva. 1941. Treći Reich je izvršio invaziju istočne Europe te anektirao velik dio zapadnog SSSR-a. Tijekom nacističke okupacije Krima, dio Tatara je to vidio priliku da nakon 160 godina opet stekne neovisnost od ruske vladavine. Oko 10 % krimskih Tatara, ili oko 15.000–20.000 ljudi, je služilo u nacističkim četama. Tatarsko vijeće je čak organiziralo masovne pokolje Rusa u Krimu, u kojem je na desetke tisuća pripadnika tog naroda preminulo. Ipak, nisu se svi Tatari pridružili kolaboraciji: nacisti su provodili brutalnu represiju nad Krimom, i uništili više od 70 sela u kojima je živjelo oko 25% populacije krimskih Tatara. Također su prisilno odvezli na hiljade krimskih Tatara u Treći Reich kako bi ovi radili kao Ostarbeiter ('Istočni radnici') u raznim njemačkim tvornicama pod nadzorom Gestapoa u uvjetima koji su opisani kao "pusta radionica robova". Treći Reich smatrao je krimske Tatare i razne druge narode "ljudima niže rase". Krimski Tatar Ahmet Özenbaşlı, primjerice, snažno se protivio okupaciji, te je čak održavao tajne kontakte sa sovjetskim pokretom otpora, kojima je davao strateške i političke informacije. I do 130.000 ljudi je poginulo tijekom nacističke okupacije Krima. Krimskom ofenzivom aprila 1944. sovjetski vojnici uspjeli su otjerati sile Osovine sa tog poluotoka.
Deportacije
right|thumb|225px|Dijete gleda kroz zapečaćeni vagon prije odlaska Usprkos tome, Staljin je odlučio kazniti cijele narode zbog "izdaje domovine". Izdao je naredbu GKO-a 5859ss kojom je odredio raseljavanje tog naroda. Deportacija se odigrala u samo dva dana — između 18. i 20. 5. 1944. — a sastojala se od NKVD-a koji je sastavio popis, išao od kuće do kuće, skupljao krimske Tatare te ih prisiljavao da se ukrcaju u zapečaćene vagone za stoku odakle su vlakovima prevezeni u gotovo 3.000 kilometara udaljen Uzbekistan. Mještanima je bilo dozvoljeno sa sobom ponijeti do najviše 500 kg sopstvene imovine po obitelji. Do 8:00 sati 18. 5., NKVD je ukrcao 90.000 krimskih Tatara u 25 vlakova. Idućeg dana, poslao je dodatnih 136.412 osoba u vagone. Hiljade osoba je preminulo tijekom tog putovanja. Putovali su u prekrcanim vagonima nekoliko tjedana do svoje destinacije, uz nedovoljno hrane i vode.
Procjenjuje se da je sveukupno najmanje 228.392 osoba deportirano sa Krima, od čega je 183.155 bilo Tatara. Ovaj broj nije uključivao i krimske Tatare koji su tada još vršili vojnu službu ili bili časnici Crvene armije. Oni su nakon rata kasnije deportirani i pridruženi Tatarima u egzilu. Sveukupno, ako bi se i ti vojnici ubrojali, dobila bi se brojka od ukupno 191.044 deportiranih krimskih Tatara. left|thumb|225px|Uzbekistan, glavno odredište deportiranih Zvanično tako više nije bilo nijednog krimskog Tatara na Krimu. Deportacije su nesrazmjerno obuhvatile svaku osobu krimskotatarskog podrijetla, bez obzira bili oni djeca, žene, starci, pa čak i pripadnici komunističke partije ili Crvene armije: marta 1949., u posebnim nastambama zabilježeno je 8.995 bivših vojnika Crvene armije krimskotatarskog podrijetla. Među veteranima je bilo 534 oficira, 1.392 narednika i 7.079 vojnika. Isto je tako bilo i 742 člana komunističke partije i 1.225 komsomolista. Ovo je bilo osobito ponižavajuće za ratne heroje: Iljas Ablajev, primjerice, se iskazao borbom na svim bojištima u ratu i služio u Crvenoj armiji do maja 1947., da bi nakon toga bio prisiljen živjeti u egzilu, u okolici Taškenta.
Prilikom te masovne deložacije, sovjetske vlasti zaplijenile su oko 80.000 kuća, 500.000 grla stoke, 360.000 hektara zemlje i 40.000 tona poljoprivrednih namirnica koje su silom prilika iza sebe ostavili krimski Tatari. Dodatno, svi krimski Tatari su otpušteni iz službe Crvene armije. Uz oko 190.000 krimskih Tatara, sa tog poluotoka je deložirano i 9.260 Armenaca, 12.420 Bugara i 15.040 Grka. Svi su kolektivno proglašeni izdajicama i desetljećima bili "građani drugog reda" u SSSR-u. Među raseljenima je bilo i 283 osoba drugih narodnosti: Talijana, Rumunja, Kurda, Čeha, Mađara, Hrvata. Tijekom 1947. i 1948., dodatnih 2.012 veterana povratnika je sa Krima deportirao mjesni MVD.
right|thumb|150px|[[Lavrentij Berija, notorni šef NKVD-a]] Masovne krimske deportacije organizirao je Lavrentij Berija, šef sovjetske tajne policije NKVD-a, kao i njegovi podređeni, zamjenici B. Z. Kobulov, Ivan Serov, B. P. Obručnikov, M.G. Svinelupov i A. N. Apolonov. Operacije na terenu provodili su G. P. Dobrinjin, zamjenik upravitelja sistema Gulaga, pukovnik državne bezbednosti G. A. Bežanov, major general I. I. Pijašev, komesar državne bezbednosti S. A. Klepov, pukovnik general I. S. Šeredega, pukovnik državne bezbednosti B. I. Tekajev, kao i dvojica mjesnih vođa, P. M. Fokin, voditelj krimskog ogranka NKVD-a i V. T. Sergjenko. Radi krimske deportacije, NKVD je osigurao 5.000 naoružanih agenata a NKGB dodatnih 20.000, uz nekoliko hiljada regularnih vojnika. Dvije Staljinove direktive iz maja 1944. otkrivaju da je svaki aspekt sovjetske vlade, od financiranja do prijevoza, bio uključen u provedbu ove operacije.
Sovjetska propaganda je pokušavala zataškati ovo raseljavanje, te tvrdila da su se Tatari "odlučili odseliti dobrovoljno u središnju Aziju". U suštini, Krim je 'etnički očišćen'. Ironično, iako su povolški Tatari zapravo proporcionalno puno više sudjelovali u kolaboraciji, jer su dali oko 35.000 do 40.000 dobrovoljaca da se bore u nacističkim jedinicama, potpuno su izbjegli kolektivnu kaznu za razliku od krimskih Tatara. Nakon ovog čina, izraz "krimski Tatar" je izbačen iz rusko-sovjetskog leksikona, i svi tatarski toponimi (imena gradova, sela, planina) na Krimu su preinačeni u ruske na svim kartama. Tijekom Staljinove vladavine, nitko više nije smio ni priznati da uopće postoji takav narod u SSSR-u. Ovo je išlo tako daleko da je mnogima bilo čak i zabranjeno uopće i izjasniti se kao krimski Tatar u evidenciji prilikom sovjetskog popisa stanovništva 1959., 1970 i 1979. Tek je 1989. ukinuta ova zabrana prilikom narodnog izjašnjavanja. Muslimanska groblja i vjerski objekti na Krimu su uništeni i pretvoreni u sekularnu upotrebu.
Ljudske žrtve
Ukupan mortalitet kao posljedica deportacija krimskih Tatara je i dalje predmet rasprava, dijelom stoga što je i sam NKVD držao tek krnje evidencije o smrtnosti među raseljenim narodima. Velik broj deportiranih morao je vršiti prisilni rad i teške fizičke poslove, poput u rudnicima ili drvnoj industriji, koji bi trajali tijekom cijelog dana, uz nadzor NKVD-a. Dezerteri su kažnjavani strijeljanjem. Sam prijevoz do tih radnih kolonija bio je jednako težak: NKVD je ukrcao 50 ljudi u jedan vagon, zajedno sa njihovom imovinom. Imali su samo jednu rupu na podu koja je služila kao zahod.
Prenapučenost vagona samo je pogoršao i manjak higijene, te su se pojavili slučajevi tifusa. Pošto su ljudi tek povremeno smjeli izaći van, kad bi vlak stao na nekoj željezničkoj postaji, bolesni su neminovno zarazili ostale u vagonu. Tek su 6. 6. 1944. svi krimski Tatari stigli do odredišta u Uzbečkoj SSR, te su pušteni iz vagona. Ipak, neki su potom usmjeravani i dalje, u druge pravce. Pojedini svjedoci su naveli da su putovali u vagonima i do 24 dana. Procjenjuje se da je najmanje 7.889 krimskih Tatara preminulo uslijed žurnog, dugog i surovog puta u vagonima, odnosno oko 4% ukupne populacije tog naroda.
Veliki mortalitet nastao je zbog pothranjenosti, bolesti, manjka medicinske njege i izloženosti surovim pustinjskim uslovima u Uzbekistanu. Prvih pet godina mortalitet je bio najveći. 1949. odigralo se sustavno prebrojavanje deportiranih osoba koje su živjele u posebnim nastambama. Prema tim evidencijama, u tih pet godina preminulo je 44.887 osoba, ili 19,6% ukupne populacije. Drugi izvori navode brojku od 44.125 mrtvih u tom razdoblju, a treći da je alternativna NKVD-ova arhiva navela brojku od 32.107 umrlih. Ovi izvještaji su uključivali sve narode raseljene sa Krima, iako su krimski Tatari činili većinu u toj skupini. Tek nakon pet godina, broj rođenih među deportiranima je počeo nadilaziti broj preminulih. Arhiva NKVD-a je navela da je između maja 1944. i januara 1945. preminulo 13.592 krimska Tatara u Uzbekistanu, odnosno oko 7% ukupne krimskotatarske populacije. Gotovo polovica ovih smrti iz 1945. zahvatilo je djecu ispod 16 godina te oko 1/4 odraslih muškaraca: 6.096 preminulih bila su djeca, 4.525 žene a samo 2.562 muškarci. Tokom 1945., preminulo je dodatnih 13.183 osoba. Do kraja decembra 1945. tako je već umrlo oko 27.000 krimskih Tatara u egzilu.
Pojedini tatarski izvori su navodili visoke brojke od čak i do 46 % preminulih krimskih Tatara tijekom godina u egzila. 1968., kada je Leonid Brežnjev bio sovjetski poglavar, krimskotatarski aktivisti su proganjani zbog korištenja te brojke pod optužbom da time "blate" SSSR. Kako bi dokazao krimskotatarsku "krivnju", KGB je objavio podatke prema kojima je "samo" 22% tog naroda umrlo. Hannibal Travis procjenjuje da je sveukupno 40–80.000 krimskih Tatara umrlo u egzilu. J. Otto Pohl procjenjuje da je najmanje 42.000 krimskih Tatara umrlo od deportacija maja 1944. do 1951 — to bi značilo da je 20% te cjelokupne nacije stradalo kao posljedica ove politike, što Pohl navodi kao "jedan od najgorih slučajeva etnički motiviranog masovnog ubistva 20. vijeka". Krimsko državno vijeće je procijenilo da je 45.000 ljudi preminulo u egzilu od 1944. do 1948. Zvanični izvještaj NKVD-a procjenjuje da je gubitak bio 27% tog naroda.
Rehabilitacija
right|thumb|225px|Kronologija udjela Tatara u stanovništvu Krima (zelena boja)
Joviša Vojinović
Joviša Vojinović (Beograd, 1920 — Beograd, 26. januar 1967) je bio jugoslovenski i srpski filmski i pozorišni glumac.
Deportacija Krimskih Tatara
Rehabilitacija
Staljinov režim zabranio je krimskim Tatarima obrazovanje ili publikacije na krimskotatarskom jeziku, te su umjesto toga morali pohađati nastavu i studirati na ruskom ili uzbečkom jeziku, ali su oni svejedno očuvali svoj kulturni identitet u egzilu. 1956. novi sovjetski poglavar Nikita Hruščov osudio je Staljinove zločine, među njima i deportacije raznih naroda. Ipak, iako su neki narodi dobili pravo vratiti se svojim domovima, krimskim Tatarima, povolškim Nijemcima i mešketskim Turcima to nije dozvoljeno. 1954., Hruščov je jedino dozvolio da se Krim priključi Ukrajinskoj SSR pod razlogom da je geografski spojen sa njom, a ne sa Ruskom SFSR, te 1956. ukinuo posebne restrikcije protiv krimskih Tatara, iako su druge restrikcije i dalje ostale na snazi, te nisu dobili nikakvu odštetu zbog otete imovine.
right|thumb|175px|Zagovornik prava krimskih Tatara [[Mustafa Džemilev je proveo nekoliko godina u zatvoru zbog svojih aktivnosti]] Od 1960-ih, krimski Tatari su počeli aktivno zagovarati pravo na povratak. Već 1957. skupili su 6.000 potpisa u peticiji koju su poslali Vrhovnom sovjetu, a koja je zahtijevala rehabilitaciju i povratak na Krim. 1961., skupljeno je već 25.000 potpisa u peticiji koja je poslana Kremlju. Mustafa Džemilev, koji je imao svega šest mjeseci kada je njegova obitelj deportirana sa Krima, a odrastao u egzilu u Uzbekistanu, te postao aktivist za povratak krimskih Tatara, je 1966. prvi put uhićen te je proveo ukupno 17 godina u pritvoru. Zbog toga je dobio nadimak "tatarski Mandela". 1984. je osuđen po šesti put zbog "antisovjetskih aktivnosti", a velik publicitet mu je osigurao ruski disident Andrej Saharov koji je prisustvovao na njegovm četvrtom suđenju 1976. Kad bi stari disidenti bili uhićeni, pojavila bi se nova, mlađa generacija koja bi ih zamijenila. Napokon, 21. 7. 1967., predstavništvo krimskih Tatara, koje je predvodio disident Ajše Sejtmuartova, je dobilo dozvolu otići u Moskvu i sastati se sa visoko rangiranim sovjetskim službenicima, među kojima je bio i Juri Andropov. Tijekom sastanka, predstavnici krimskih Tatara zahtijevali su ispravak svih nepravdi koje je SSSR počinio njihovom narodu. Septembra 1967., Vrhovni sovjet je izdao proglas kojim je amnestirao krimske Tatare optužbi za masovnu izdaju tijekom drugog svjetskog rata te im dao veća prava u SSSR-u. Ipak, Tatari nisu dobili ono što su najviše priželjkivali: povratak na Krim. Pažljivo složen proglas je naveo da su "Tatari koji su nekada živjeli na Krimu [...] pustili korijene u Uzbečkoj SSR". Pojedinci su se udružili i u skupini samovoljno otišli natrag na Krim 1968., bez dozvole vlasti — samo da bi 6.000 njih bilo još jednom deportirano sa tog područja. Najistaknutiji primjer otpora protiv takve politike pružio je tatarski aktivist Musa Mahmut, koji je deportiran sa 12 godina, te se vratio na Krim jer je htio opet vidjeti svoj dom. Kada mu je policija poslala obavijest da će biti deportiran, polio se benzinom i zapalio. Usprkos ovome, 577 obitelji ipak je dobilo dozvolu za prebivalište na Krimu.
Usprkos destaljinizaciji SSSR-a, tek je tijekom perestrojke i dolaskom Mihaila Gorbačova na vlast 1980-ih došlo do promjena. 1987. krimskotatarski aktivisti su organizirali prosvjed u središtu Moskve, u blizini Kremlja. To je nagnalo Gorbačova da osnuje komisiju o stanju krimskih Tatara. Iako je prvi zaključak komisije, koju je vodio tvrdolinijaš Andrej Gromiko, bio da "nema temelja za obnovu autonomije i povratka krimskih Tatara na Krim", Gorbačov je naredio drugu komisiju koja je preporučila obnovu autonomije tog naroda. 1989. restrikcije o zabrani povratka deportiranih naroda su konačno i zvanično proglašene ništavnima te je Vrhovno vijeće Krima 14. 11. 1989. izdalo deklaraciju kojom prethodne deportacije naroda tvore kriminalnu aktivnost. Time je oko 260.000 krimskih Tatara napokon dobilo priliku za povratak svojoj domovini. Džemilev se iste godine vratio na Krim, a do 1. 1. 1992. to je učinilo i 166.000 krimskih Tatara. Do 2004., oni su činili oko 12 % stanovništva Krima. Usprkos tome, povratak krimskih Tatara svojim domovima nije bio lagan proces — 1989., kada su se počeli masovno vraćati, pojedini ruski nacionalisti su organizirali prosvjede na Krimu pod sloganom 'Tatari izdajice - Van iz Krima!' Odigrali su se i okršaji između mjesnog stanovništva i krimskih Tatara 1990. kraj Jalte, pri čemu je čak pozvana i vojska da smiri situaciju. Mjesne sovjetske vlasti oklijevale su pomoći tatarskim povratnicima da pronađu novi smještaj i posao. Povratnici su naišli na 517 napuštena krimskotatarska sela, ali je birokracija otežavala njihove napore da ih obnove. 1991. je 117 krimskotatarskih obitelji živjelo na dvije livade u šatorima u blizini Simferopolja, čekajući na trajni smještaj na Krimu. Nakon raspada SSSR-a, Krim se našao u sklopu Ukrajine, ali je Kijev davao tek ograničenu potporu tatarskim povratnicima. Pošto je egzil trajao gotovo 50 godina, dio krimskih Tatara je odlučio ostati u Uzbekistanu, te je to dovelo do razdvajanja obitelji koje su se vratile na Krim.
Moderni pogledi i nasljeđe
Peter J. Potichnyj navodi da je nezadovoljstvo krimskih Tatara nad egzilom zrcalilo širu sliku neruskih naroda SSSR-a koji su počeli javno izricati svoju srdžbu protiv nepravdi počinjenih od ideologa Velike Rusije. 1985. pojavio se esej zvan Ništa nije zaboravljeno, nitko nije zaboravljen u ruskom emigrantskom žurnalu Kontinent, koji je napisao ukrajinski pisac i novinar Vasil Sokil. Esej je na povremeno sarkastičan način ukazivao na selektivno zaboravljanje mnogih sovjetskih građana koji su trpjeli tokom drugog svjetskog rata, ali čija iskustva remete zvaničnu poslijeratnu naraciju herojske pobjede: "Mnogi su pretrpjeli Hitlerove konc logore samo da bi kasnije bili poslani u sibirske gulage. [...] Što, zapravo, treba ljudskom biću? Ne puno. Jednostavno da ga se prizna kao ljudsko biće. Ne kao životinju." Sokil je simbolično uzeo kao primjer sudbinu krimskih Tatara kojima je uskraćeno to priznanje. Između 1989. i 1994., oko četvrt miliona krimskih Tatara se vratilo iz centralne Azije natrag na Krim — to je predstavljalo simboličnu pobjedu njihovog dugogodišnjeg napora, pošto im je sve do tada bilo uskraćeno izraziti sopstveni narodni identitet, govoriti svojim jezikom i vratiti se u svoju domovinu. right|thumb|225px|Simbol progona Tatara sa [[Krima]] right|thumb|225px|Dan sjećanja na deportaciju krimskih Tatara u [[Kijevu 2016.]]
2000. na Krimu je zabilježena 46.603 žalbi povratnika koji su zahtijevali udio zemlje. Većina tih zahtjeva je odbijena. Oko velikih gradova, kao što su Sevastopolj, krimski Tatar je u prosjeku dobivao tek oko 0,04 hektara zemlje, koja je uglavnom bila lošije kvalitete ili neprikladna za uzgoj farme.
Među modernim historičarima ima pobornika koji smatraju da se ova deportacija civila može navesti kao zločin protiv čovječnosti. Ovaj događaj neki karakteriziraju kao "etnocid", odnosno namjerno brisanje identiteta i kulture neke nacije. Krimski Tatari ovaj događaj zovu Sürgünlik ("egzil"). Akademik Walter Kolarz navodi da je deportacija i likvidacija krmskih Tatara kao naroda 1944. bila tek "završni čin" dugog procesa ruske kolonizacije Krima, koji je započet još 1783. Gregory Dufaud smatra da su optužbe protiv krimskih Tatara bile prikladan izgovor za njihovu deportaciju kojom je Moskva osigurala neosmetan geostrateški pristup južnijem, Crnom moru s jedne strane, te eliminirala hipotetske prijeporne narode s druge.
Marta 2014. odigrala se ruska aneksija Krima, koju je UN proglasio ništavnom (→Rezolucija Generalne skupštine Ujedinjenih nacija 68/262), a što je sa sobom povuklo i novo masovno pogoršanje prava i represije protiv krimskih Tatara. Iako je 21. 4. 2014. Ruska Federacija objavila odredbu "O mjerama rehabilitacije Armenaca, Bugara, krimskih Tatara i Nijemaca i državne potpore za njihovu obnovu i razvoj", u praksi je od 2014. ta država postupala sa krimskim Tatarima sa puno manje brige, te ju je 2016. Visoki povjerenik za ljudska prava UN-a upozorio na "zastrašivanje, zlostavljanje i uhićenja" krimskotatarskih aktivista, često pod sumnjivim optužbama, kao i na gašenje nekoliko medija koje je vodio taj narod. Ruska Federacija, nasljednica SSSR-a, nikada krimskim Tatarima nije isplatila odštetu niti im nadoknadila potpuno izgubljenu imovinu. Isto tako nije pokrenula niti jedan sudski postupak protiv počinitelja deportacije.
UN navodi da je preko 10.000 osoba napustilo Krim 2014., većinom Tatara, čime je ta ionako krhka nacionalna zajednica još jednom smanjena na tom području. Većina krimskih Tatara koja je 2014. pobjegla sa Krima je navela nesigurnost, strah, društvene i političke pritiske kao glavni razlog za odlazak. Ovo se posebno odnosilo na osobe koje su se protivile ili kritizirale referendum o pripajanju Krima Ruskoj Federaciji. Drugi su naveli da su htjeli ostati živjeti u Ukrajini, a ne u Rusiji. Visoki povjerenik za ljudska prava UN-a upozorio je u izvještaju iz 2015. da su se na Krimu kršila ljudska prava slobode govora, slobode okupljanja (Tatarima nije dozvoljeno obilježiti 71. godišnjicu deportacije), slobode vjeroispovjesti i druga, dok su razni tatarski aktivisti zlostavljani. Aprila 2016., ruske vlasti su zabranile Medžlis kao predstavničko tijelo Tatara, dok je Džemilovu 2014. na pet godina zabranjen pristup ukrajinskom području koje je anektirala Rusija, čime je po drugi put deložiran iz svoje domovine. Ovo je podsjetilo mnoge krimske Tatare na bolnu prošlost, te samo pojačalo nepovjerenje i animozitet prema Moskvi.
12. 11. 2015. parlament Ukrajine usvojio je rezoluciju kojom je ovaj događaj priznao kao genocid te 18. 5. proglasio "danom sjećanja na žrtve genocida krimskih Tatara". Pojedini moderni akademičari navode da su sovjetske deportacije bile usmjerene k istrebljenju manjina, dok se drugi ne slažu da su dosegle razinu genocida: Aleksandar Statiev navodi da Staljinov režim nije imao svjesnu genocidnu namjeru istrijebiti deportirane narode, ali da su sovjetska politička kultura, loše planiranje i ratna oskudica bile odgovorne za genocidnu stopu smrtnosti među njima.
U popularnoj kulturi
left|thumb|210px|[[Džamala je skrenula pozornost na deportaciju pjesmom 1944 na Eurosongu]]
Lily Hyde, britanska novinarka koja živi u Ukrajini, je 2008. na engleskom jeziku objavila roman Dreamland [Zemlja snova] koja se vrti oko krimskotatarske obitelji koja se vraća u domovinu 1990-ih, a ispričana je iz perspektive 12-godišnje djevojčice Safi, koja se doseli u razoreno selo na Krim sa roditeljima, bratom i djedom iz Uzbekistana. Safi je potom nesigurna gdje je njen pravi dom, dok joj djed priča o herojima i žrtvama među krimskim Tatarima. Roman je preveden na francuski, krimskotatarski i ukrajinski jezik.
Još veću pažnju svjetske javnosti je na te događaje dala pjesma 1944 ukrajinsko-tatarske pjevačice Džamale, koja je i sama rođena u egzilu u Krigistanu. Ona je postala prva Tatarka na Eurosongu, kao i prva pjevačica koja je pjevala refrene na krimskotatarskom jeziku, a koja je izvela pjesmu posvećenu njezinoj prabaki koja je i sama bila žrtvom deportacije. Sa pjesmom je 2016. godine kao predstavnica Ukrajine pobijedila na Eurosongu.
Gibbs, Missouri
Gibs je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 107, što je 7 (7,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Poza Verde, Acapulco de Juárez
Poza Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acapulco de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
La Pipima, Navolato
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 392 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Krizantema (TV drama, 1959)
Krizantema je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1959. godine. Režirao ju je Slavoljub Stefanović Ravasi, a scenario je pisao Marijan Matković.
San Martín, Las Choapas
San Martín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Las Choapas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Vidite još
Administrativna po
Crăiești, Stănișești
Crăiești je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Stănișești.
Cerritos, Marín
Cerritos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Marín.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 436 m.
Poblado Nuevo Villaflores, Simojovel
Poblado Nuevo Villaflores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Simojovel.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 108 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 696 m.
Palmillas, Tepeapulco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2670 m.
Nuevo Yajalón, Palenque
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 226 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 154 m.
Loma Bonita, Piaxtla
Loma Bonita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Piaxtla.
Cerchiarito, Matera
Cerchiarito je naselje u Italiji u provinciji Matera, u regiji Basilicata.
Corte Bellaria, Mantova
Corte Bellaria je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Cerchiarito, Matera
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Corte Bellaria, Mantova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Loma Bonita, Piaxtla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1068 m.
Buzescu, Buzescu
Buzescu je naselje u Rumuniji u okrugu Teleorman u opštini Buzescu.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4243 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
Ra’s an Nuqayl, Sa'dah
Ra’s an Nuqayl je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Tunel Seikan
right|thumb|200px|Karta tunela Seikan na Japanu right|thumb|200px|Karta tunela Seikan na Japanu Tunel Seikan (青函トンネル) je 53,85 kilometara dug željeznički tunel u Japanu, od čega se 23,3 kilometara njegove trase nalazi ispod mora. Staza je oko 100 metara ispod morskog dna i oko 240 metara ispod morske razine. Prelazi preko tjesnaca Cugaru, čime se spaja Prefektura Aomori na glavnom japanskom ostrvu Honshu sa sjevernim ostrvom Hokkaido. Njime upravlja Hokkaido Railway Company (JR Hokkaido). Ime Seikan potječe od spajanja slova on'yomi od Aomorija, najbližeg većeg grada na strani Honšua, i Hakodate, najbližeg većeg grada na strani Hokkaida.
Ra’s an Nuqayl, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1418 m.
Tunel Seikan
Tunel Seikan je najduži svjetski tunel koji prolazi ispod mora (Eurotunel, koji spaja Englesku i Francusku, ipak ima dužu trasu ispod mora, oko 37 kilometara, ali je sveukupno kraći ako se u to ubroji i kopnena trasa koja je duga 50 kilometara). Također je drugi najdublji i drugi najduži glavni željeznički tunel nakon što se 2016. godine otvorio Bazni tunel Gotthard u Švicarskoj.
Coenandio, Huetamo
Coenandio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Huetamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 206 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 202 m.
Ejido Jesús García, Madera
Ejido Jesús García je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Madera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 185 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2182 m.
Yerbanices, Mezquital
Yerbanices je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1094 m.
Úrsulo Galván, Palenque
Úrsulo Galván je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 231 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 180 m.
La Cañada, Tepeapulco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2622 m.
Teritorijalni nacionalizam
Zbog toga što se državljanstvo a ne narodnost idealizira od teritorijalnih nacionalista, Athena S. Leoussi i Anthony D. Smith 2001. iznose tezu da je Francuska revolucija bila pobuna teritorijalnih nacionalista.
Teritorijalni nacionalizam se također povezan s konceptima Lebensrauma, prisilnog premještanja, etničkog čišćenja a u najekstremnijim slučajevima i s genocidom kada jedan narod zahtijeva određeni zamišljeni teritorij te se želi riješiti drugih naroda koji na njemu žive. Ove teritorijalne težnje su dio cilja etnički čiste države jedne nacije. To također katkad dovodi do iredentizma, pošto neki nacionalisti pozivaju da su država i narod nepotpuni ako se cijeli jedan narod ne uključi u jednu državu, te stoga cilja uključiti pripadnike svoje nacije u susjednoj državi. To često dovodi etničkih okršaja. Thomas Ambrosio navodi: "Ako vođa države A pošalje materijalnu potporu i/ili vojne snage u državu B u nadi da će odvojiti dijasporu države A u državi B, to bi bila jasna indikacija etničkog-teritorijalnog nacionalizma".
Soriso, Novara
Soriso je naselje u Italiji u provinciji Novara, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 704 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 442 m.
Maitland, Pennsylvania
Mejtland je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 357.
Călinești, Călinești, Teleorman
Călinești je naselje u Rumuniji u okrugu Teleorman u opštini Călinești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3964 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Crocicchie, Perugia
Crocicchie je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
San Antonio Tzacalá, Mérida
San Antonio Tzacalá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Mérida.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 650 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Cinco de Mayo, Navolato
Cinco de Mayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Navolato.
Campo Berlín, Navolato
Campo Berlín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Navolato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 344 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Branko Đorđević
Branko Đorđević (Požarevac, 25. decembar 1896 — Beograd, 2. oktobar 1975) je bio srpski filmski i pozorišni glumac.
Filmografija
Glumac |  Sam sebe  | Dugometražni film |  TV film  |  TV serija
<div id="GlumacDugometražni_film"> ! style="width: 3em;" | ! style="width: 21em;" |Naziv ! style="width: 16em;" |Uloga ! 1948 ! colspan = "3" style = "text-align:center;" | 1950-te ▲ ! 1951 ! 1953 ! 1954 ! 1955 ! 1955 ! 1957 ! 1958 ! 1958 ! 1959 ! colspan = "3" style = "text-align:center;" | 1960-te ▲ ! 1961 ! 1964 <div id="GlumacTV_film"> ! style="width: 3em;" | ! style="width: 21em;" |Naziv ! style="width: 16em;" |Uloga ! 1958 ! colspan = "3" style = "text-align:center;" | 1960-te ▲ ! 1963 ! 1968 <div id="GlumacTV_serija"> TV dokumentarni film
La Canoa, Las Choapas
La Canoa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Las Choapas.
Branko Đorđević
Filmografija
<div id="Sam sebeTV_dokumentarni_film"> ! style="width: 3em;" | ! style="width: 21em;" |Naziv ! style="width: 16em;" |Uloga ! 1966
La Canoa, Las Choapas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Vidite još
Administrativna po
Bruck an der Leitha
Bruck an der Leitha (doslovno prevedeno Most na Leithi) je grad na sjeveroistoku Austrije od 7,705 stanovnika.
Bruck an der Leitha je administrativni centar Okruga Bruck an der Leitha.
Geografske karakteristike
Bruck an der Leitha leži u Donjoj Austriji u Bečkoj kotlini, duž rijeke Leitha, udaljen četrdesetak km jugoistočno od Beča.
Historija
Bruck an der Leitha je izgrađen u 13. vijeku, kao plansko naselje sa ortogonalnim rasporedom ulica, iz tog doba još ima vidljive fragmente gradskih bedema. Iako je bio utvrđen nikad nije igrao nikakvu ulogu u ratovima, jer se njegova posada predala bez borbi, tako da je ostao pošteđen i za osmanskih napada na Beč 1529. i 1683.
Znamenitosti
Najveće znamenitosti grada su barokna parohijska crkva, podignuta između 1696. - 1702., kapela iz nekadašnje bolnice iz 1762., renesansna gradska vijećnica i palača okružnog suda s kraja 16. vijeka i Dvorac Prugg (prvi put dokumentiran 1242.) restauriran u baroknom stilu 1706. od strane Hildebrandta.
Privreda
Najviše stanovnika radi u uslužnom sektoru (1991. oko 67%) ali ima i nešto industrije, tvornicu hrane za kućne ljubimce, uljaru, tvornicu kablova i školskog pribora.
Colonia Valle Encantado, Acapulco de Juárez
Colonia Valle Encantado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acapulco de Juárez.
Iramuco, Huetamo
Iramuco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Huetamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 203 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 385 m.
Colonia Valle Encantado, Acapulco de Juárez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Ana Rosa, Marín
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 393 m.
Al Khaff, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1086 m.
Mödling
Mödling je grad na sjeveroistoku Austrije od 20.679 stanovnika.
Mödling je administrativni centar Okruga Mödling.
Geografske karakteristike
Mödling leži u Donjoj Austriji u Bečkoj kotlini, duž potoka Mödlingbach (pritoka Schwechata), udaljen 14 km južno od Beča i danas je zapravo samo njegovo predgrađe.
Historija
Mödling je prvi put dokumentiran 907. razvio se oko zamka (danas u ruševinama). Negdje od 1177. postao je sjedište Grofova od Mödlinga, jedne grane Babenbergovaca. Osmanlije su ga u dva navrata razorili 1529. i 1683.
Sve do 19. vijeka Mödling je bio poznat kao vinarski kraj, a od kraja Bečkog kongresa do Revolucije 1848. kao ladanjsko mjesto za boravak tokom ljeta u kom su boravili brojni bečki kompozitori od Beethovena, Schuberta do Grillparzera. U Mödlingu je Ludwig van Beethoven komponirao, Missu Solemnis između 1818. - 1819. thumb|240px|left| Shopping City Süd Počevši od kraja 18. vijeka - Mödling sve više postaje industrijsko predgrađa Beča, tako da je status grada dobio 1875.
Atempa, Piaxtla
Atempa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Piaxtla.
Mödling
Historija
Od 1938. do 1954. bio je samo jedan od kvartova Velikog Beča.
Milan Šević
Milan Šević (Skoplje 18. avgust 1939) srpski je organizator kulturno-umetničkih delatnosti, urednik zabavnog programa Doma omladine, idejni tvorac Beogradskog džez festivala i direktor Beogradske estrade.
Mödling
Znamenitosti, kultura i obrazovanje
Najveće historijske znamenitosti grada su gotička parohijska crkva sv. Otmara, podignuta još u 12. vijeku, i temeljno restaurirana 1454. - 1523., Bolnička crkva (Spitalskirche) podignuta između 1443. - 1453. i Dvorac Liechtenstein restauriran između 1820. - 1822.
Atempa, Piaxtla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 116 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 910 m.
Mödling
Privreda
Mödling je i danas industrijski grad u kom se proizvode cipele i metalni proizvodi, ali sve više postaje stambena zona Beča i mjesto za izgradnju velikih trgovina, tu se nalazi jedan od najvećih evropskih trgovačkih centara - Shopping City Süd.
Tamanché, Mérida
Tamanché je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Mérida.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 587 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Zoran Ristanović
Zoran Ristanović (Skoplje, 1924 — Beograd, 1. jul 1977) je bio jugoslovenski i srpski filmski i pozorišni glumac.
John Gray (filozof)
John Nicholas Gray (South Shields, 17. 4. 1948. – ), britanski filozof čiji su glavni interesi politička filozofija i historija ideja. Interdisciplinarne studije filozofije, politike i ekonomije studirao je na Koledžu Exeter Univerziteta u Oxfordu na kojem je diplomirao, magistrirao i doktorirao. Akademsku karijeru započeo je kao docent političke teorije na Univerzitetu u Essexu i oksfordskom Koledžu Jesus, te kasnije kao profesor politologije na Univerzitetu u Oxfordu. Radio je i kao vanredni profesor na američkim univerzitetima Harvard, Bowling Green, Tulane i Yale. Autor je više utjecajnih knjiga među kojima su Lažna zora: zablude globalnog kapitalizma (1998), Slamnati psi: Osvrt na ljude i druge životinje (2003), te Crna misa: Apokaliptična religija i smrti utopije (2007). Radi kao dopisnik odnosno recenzent za The Guardian, The Times Literary Supplement i New Statesman.
El Porvenir, Simojovel
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 694 m.
Corte Bugno, Mantova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
San Ignacio de Loyola, Tepeapulco
San Ignacio de Loyola je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tepeapulco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2577 m.
Laguna el Pajaral, Las Choapas
Vidite još
Administrativna po
Lake Helen, Florida
Lejk Helen je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.624 stanovnika.
Platanal, Simojovel
Platanal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Simojovel.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 649 m.
Paty, Marín
Paty je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Marín.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 332 m.
Radmilo Ćurčić
Radmilo Ćurčić (Kruševac, 25. jun 1930 — Beograd, 1993) je bio jugoslovenski i srpski filmski i pozorišni glumac.
Charles Taylor (filozof)
Charles Margrave Taylor (Montreal, 5. 11. 1931. – ), kanadski analitički filozof, poznat po doprinosima u sferi političke filozofije, filozofije društvenih nauka, historije filozofije i intelektualne historije. Pohađao je školu Selwyn House u Westmountu i završio studij historije na Univerzitetu McGill (1952) odnosno studije politike, filozofije i ekonomije na Univerzitetu u Oxfordu (1955). Na potonjem univerzitetu magistrirao je 1960. godine, odnosno obranio doktorat godinu kasnije. Veći dio akademske karijere proveo je predavajući na kanadskom McGillu i britanskom Oxfordu, a radio je i na američkom Univerzitetu Northwestern. Dobitnik je višestrukih nagrada i priznanja među kojima su Nagrada Templeton (2007), Nagrada Kyoto (2008) i Nagrada Kluge (2015). Od 1986. počasni je član Američke akademije umjetnosti i nauke. Tokom 1960-ih bio je aktivno angažiran u politici i triput je sudjelovao na federalnim izborima kao kandidat Nove demokratske stranke.
Opus
Djelomična lista djela:
El Patio, Mezquital
El Patio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2030 m.
Hamid Dabaši
Hamid Dabaši (Ahvaz, 15. 6. 1951. – ), iransko-američki sociolog, kritičar, historičar i pisac.
Opus
Djelomična lista djela:
Presón de Golondrinas, Madera
Presón de Golondrinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Madera.
Licuriciu, Călinești
Licuriciu je naselje u Rumuniji u okrugu Teleorman u opštini Călinești.
Dhū Salmān, Sa'dah
Dhū Salmān je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Cañada Guamuchilito, Navolato
Cañada Guamuchilito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Navolato.
Dhū Salmān, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2016 m.
Licuriciu, Călinești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 895 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 82 m.
Cañada Guamuchilito, Navolato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 323 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Antonești, Călinești
Antonești je naselje u Rumuniji u okrugu Teleorman u opštini Călinești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 468 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 86 m.
Cirigliano, Matera
Cirigliano je naselje u Italiji u provinciji Matera, u regiji Basilicata.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 329 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 649 m.
Colobraro, Matera
Colobraro je naselje u Italiji u provinciji Matera, u regiji Basilicata.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1209 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 618 m.
Huerta David Jiménez, Acapulco de Juárez
Huerta David Jiménez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acapulco de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Las Varas, Madera
Las Varas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Madera.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1417 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2207 m.
La Curva, Las Choapas
La Curva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Las Choapas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Los Coyotes, Tepeapulco
Los Coyotes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tepeapulco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2579 m.
Amor de Dios, Simojovel
Amor de Dios je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Simojovel.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 116 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 590 m.
Lakeland, Florida
Lejkland je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 97.422 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 97.422 stanovnika, što je 18.970 (24,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Salix, Iowa
Saliks je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 363 stanovnika.
Ghāful, Sa'dah
Ghāful je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Salix, Iowa
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 363 stanovnika, što je 7 (1,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ghāful, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1597 m.
Inopilco, Piaxtla
Inopilco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Piaxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1003 m.
Pocita Tres, Marín
Pocita Tres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Marín.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 401 m.
Once de Julio 2da. Sección, Palenque
'''Once de Julio 2da. Sección''' je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 241 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 195 m.
Los Reyes, Tepeapulco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2567 m.
Benești, Stănișești
Benești je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Stănișești.
Las Trincheras, Huetamo
Las Trincheras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Huetamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 161 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 431 m.
Marița, Călinești
Marița je naselje u Rumuniji u okrugu Teleorman u opštini Călinești.
Alvin Plantinga
Alvin Carl Plantinga (Ann Arbor, 15. 11. 1932. – ), američki analitički filozof i jedan od vodećih predstavnika suvremene kršćanske filozofije.
Studirao je na koledžima Jamestown i Calvin (uključujući dva semestra na Harvardu) od 1949. do 1954. godine, a postdiplomske studije započeo je na Univerzitetu u Michiganu i doktorirao 1958. na Univerzitetu Yale. Karijeru predavača započeo je 1957. na Yaleovom odsjeku za filozofiju. Iduće godine postaje profesorom filozofije na Državnom univerzitetu Wayne i tokom idućih pet godina institucija postaje jednim od glavnih centara za analitičku filozofiju. Godine 1963. odlazi na Koledž Calvin gdje mijenja umirovljenog W. H. Jellemu i predaje idućih 19 godina. Na Univerzitet Notre Dame prelazi 1982. i radi kao profesor sve do 2010. kada se vraća na Calvin.
Godine 1975. primljen je u Američku akademiju umjetnosti i nauke. Od 1981. do 1982. obnašao je dužnost predsjednika Američkog filozofskog društva, a od 1983. do 1986. bio je na čelu i Društva kršćanskih filozofa. Počasne doktorate primio je na Univerzitetu u Glasgowu (1982), Koledžu Calvin (1986), Koledžu North Park (1994), Slobodnom univerzitetu u Amsterdamu (1995), Univerzitetu Brigham Young (1996) i Univerzitetu Valparaiso (1999). Dobitnik je prestižne Nagrade Templeton za promociju duhovne dimenzije života.
Opus
Djelomična lista djela:
Bi’r al ‘Abādīyah, Sa'dah
Bi’r al ‘Abādīyah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1879 m.
Corte Cantagallo, Mantova
Corte Cantagallo je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Peñascos Blancos, Mezquital
Peñascos Blancos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Crocicchio Basso, Perugia
Crocicchio Basso je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Peñascos Blancos, Mezquital
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1691 m.
Crocicchio Basso, Perugia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 372 m.
Socorro Rivera, Madera
Socorro Rivera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Madera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 270 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2204 m.
Sovazza, Novara
Sovazza je naselje u Italiji u provinciji Novara, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 232 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 637 m.
Santa María Yaxché, Mérida
Santa María Yaxché je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Mérida.
Nuevo Egipto, Palenque
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 246 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
El Momal, Las Choapas
El Momal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Las Choapas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.