cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Irene Adler
Irene Adler je fiktivni lik iz priča Arthura Conana Doylea o slavnom detektivu Sherlocku Holmesu. Irene Adler se prvi, ali i jedini put pojavila u priči "A Scandal in Bohemia", objavljenoj u srpnju 1891. godine. Iako se pojavila u tek jednoj priči, Irene Adler je stekla kultni status unutar franšize te se u derivativnim djelima često koristila kao potencijalna ljubav Sherlocka Holmesa, mada je u originalnoj priči jasno naglašeno kako Holmes ne posjeduje nikakve romantične emocije prema njoj.
Mada, u originalnoj priči, Holmes doista ne pokazuje nikakve romantične emocije prema Irene Adler, jasno je kako prema njoj osjeća enormno divljenje i poštovanje. Ona je za njega Žena, jedina osoba svoga spola koja ga je uspjela nadmudriti, u čemu leži razlog njegovog divljenja prema njoj. Svakako, ovdje bi trebalo u obzir uzeti Holmesovo stalno isticano nepovjerenje prema ženama kao spolu, ali i činjenicu, koju je jednom naglasio Watsonu, da nikada ne treba dozvoliti subjektivnom dojmu o klijentu da utječe na razum, pogotovo kod žena, nadodavši da je najatraktivnija žena koju je ikada upoznao obješena jer je pobila svoju djecu kako bi podigla novac od osiguranja. Uzevši u obzir navedene činjenice, priroda odnosa Sherlocka Holmesa i Irene Adler potpuno je jasna, a najbolje ju oslikava Watsonov uvod u priču "A Scandal in Bohemia":
""Za Sherlocka Holmesa ona je zauvijek ostala Žena. Rijetko kad sam čuo da ju spominje pod bilo kojim drugim imenom. U njegovim očima zasjenila je i premašila sve osobe svog spola. Nije da je prema Irene Adler gajio osjećaje slične ljubavi. Sva osjećanja, a posebno ovakva, bila su strana njegovom hladnom, preciznom i savršeno uravnoteženom razumu. Smatram da je on bio najsavršeniji stroj za rasuđivanje i zapažanje kojeg je svijet ikada vidio. Ali kao ljubavnik, nije se snalazio. O njenim osjećajima govorio je s podsmijehom i ruganjem. Za promatrača su to bile divne stvari - izvrsne da bi čovjek maknuo veo s ljudskih pobuda i postupaka. Ali kad bi uvježbani promatrač dopustio takvo prodiranje u svoju pažljivo podešenu i osjetljivu prirodu, to bi značilo da uvodi faktor koji odvraća i može baciti sumnju na sva njegova postignuća. Sitni pijesak u nekom osjetljivom instrumentu ili naprslina na jednoj od njegovih jakih leća kod prirode kao što je njegova predstavljala bi manju smetnju nego jaka emocija. Pa ipak, za njega je postojala samo jedna žena, a ta žena bila je Irene Adler, osoba sumnjivog ugleda.""
- Dr. Watson u priči "A Scandal in Bohemia"
Osim pojavljivanja u priči "A Scandal in Bohemia", Irene Adler je spomenuta u još barem tri, možda i četiri priče. Zasigurno je spomenuta u pričama "The Adventure of the Blue Carbuncle", "His Last Bow" i "A Case of Identity", u kojoj Watson govori kako je Irene Adler jedina osoba za koju on zna da je pobijedila Holmesa. Jedina nejasnoća prisutna je u priči "The Five Orange Pips", u kojoj Holmes govori da je u svojoj karijeri poražen ukupno četiri puta - triput od muškarca i jednom od žene. Kako je radnja navedene priče smještena u 1887., dakle prije radnje priče "A Scandal in Bohemia", izgledno je kako žena na koju Holmes misli nije Irene Adler, ukoliko je kronologija točna. No, kako se u cijelom serijalu ne pojavljuje nijedna žena, izuzev Irene, na koju bi se to moglo odnositi i prema kojoj je Holmes izrazio takvo poštovanje, a Doyle je u nekoliko navrata bio nekonzistentan, vjerojatno se radi tek o autorovoj pogrešci, odnosno, ta žena iz priče "The Five Orange Pips" je doista Irene Adler.
Po pitanju inspiracije za lik postoji nekoliko teza. Autori se većinom slažu kako se radi o ženskoj osobi s kazališnim poslom koja je postala ljubavnica moćnog aristokrata. Najočitiji primjer je Lola Montez, plesačica koja je postala ljubavnica Ludwiga I. Bavarskog i utjecala na nacionalnu politiku. S druge strane, bliže istini svakako je mišljenje da je inspiracija bila Lillie Langtry, ljubavnica princa Edwarda, o čijem se životu mnogo govorilo u Doyleovo vrijeme. Ta glumica, poznata po nadimku "Jersey Lily" (rođena je na Jerseyu, a Irene Adler u New Jerseyu), imala je nekoliko ljubavnika iz redova aristokracije, a njezin buran život donio joj je spomenutu slavu. Posljednja na popisu je Ludmilla Stubel, pjevačica koja je, navodno, bila ljubavnica austrijskog nadvojvode Johanna Salvatora.
Broom (rijeka)
Broom je rijeka na sjeverozapadu Škotske duga 8 km.
Bjelina (razvrstavanje)
Bjelina može značiti:
Broom (rijeka)
Geografske karakteristike
Broom teče kroz kraj zvan - Wester Ross dio sjeverozapadnog Highlandsa.
Rijeka nastaje spojem vodotoka Drome i Cuileig kod lokaliteta Braemore. Od tamo teče prema sjeveru do ušća u zaljev Loch Broom.
Hohendorf
Hoendorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ostforpomern. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 916 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13059032.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ostforpomern Hoendorf se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Ostforpomern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 8 metara. Površina opštine iznosi 30,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 916 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 30 stanovnika/km².
Izamal (razvrstavanje)
Izamal ima više značenja:
Bojovići
Bojovići su naselje u opštini Andrijevica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 128 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 131 stanovnika).
Demografija
U naselju Bojovići živi 93 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 34,9 godina (30,9 kod muškaraca i 39,0 kod žena). U naselju ima 34 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,76.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Al Miqārab, Amanat Al Asimah
Al Miqārab je naselje u Jemenu u pokrajini Sana.
Fernseh
Fernseh AG je njemačko poduzeće za proizvodnju elektronske opreme, najpoznatije po proizvodnji prvih televizijskih uređaja. Osnovano je 1929. godine u Berlinu od strane televizijskih pionira kao što su John Logie Baird i Robert Bosch.
Accademia di San Luca
Accademia di San Luca (službeno talijanski Accademia Nazionale di San Luca ) je umjetnička akademija iz Rima u Italiji.
Historija
Prvi poznati statut datira iz 1478. i još se čuva u akademijinom arhivu, na njegovim koricama je minijatura sa sv. Lukom koji prima nove regule od četvorice članova univerziteta. Po nepisanoj tradiciji, sv. Luka je svetac zaštitnik slikara jer je on po legendi prvi naslikao ikonu sa Marijom i djetetom.
Nakon propasti Vasarijeve Akademije, njene ideje o potrebi obrazovanja umjetnika preuzela je Akademija di San Luca. Ona je kao obrazovna institucija startala s radom 1593. na inicijativu slikara Federica Zuccarija i kardinala Federica Borromea. S naglaskom na obrazovanje i izložbe, Accademia di San Luca bila je prototip današnjih suvremenih akademija. Među brojnim inovacijama koje su u njoj nastale, a danas se primjenjuju po svim akademijama svijeta, bio je običaj da se predavanja članova akademije kasnije publiciraju i tako daju na raspolaganje široj javnosti. Taj način rada postao je sredstvo kojim je akademija uspješno propagirala svoje estetske vizije i osigurala javnu podršku.
Akademija San Luca je 1635. reorganizirana kao snažna institucija, uz veliku pomoć pape Urbana VIII. Prvo sjedište Akademije bila je mala bazilika Sant'Eustachio, kasnije je premješteno u crkvu Santi Luca e Martina na Rimski forum, a zatim u palaču Carpegna u kojoj je i danas.
Danas u svom novom sjedištu u Palači Carpegna, Akademijina aktivnost je usmjerena na koordinaciju rada brojnih drugih starih obrazovnih institucija. Gotovo svi su vodeći talijanski umjetnici i brojni stranci bili su članovi te Akademije, čiji su ciljevi bili i jačanje ugleda vlastitih članova.
Hülseburg
Hilseburg je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ludvigslust. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 172 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13054047.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ludvigslust Hilseburg se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Ludvigslust. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 47 metara. Površina opštine iznosi 9,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 172 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 19 stanovnika/km².
Badger, Minnesota
Badžer je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 375, što je 95 (-20,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rignano sull'Arno, Firenze
Rignano sull'Arno je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3343 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 135 m.
Zgornji Tuhinj
mini|304x304piksel|Zgornji Tuhinj Zgornji Tuhinj je naselje u slovenskoj pokrajini Gorenjskoj, u sastavu općine Kamnik.
Geografija
Kao što samo ime ukazuje nalazi se u gornjem dijelu Tuhinjske doline pod Menina planinom na potoku Tuhinjščica. Novije kuće nalaze se i na cesti Kamnik - Ločica pri Vranskem- Na putu za Golice je zaselak Kovik. Zgornji Tuhinj je raštrkano naselje na čak 7,65 kvadratnih km i s 390 stanovnika središte je gornjeg dijela Tuhinjske doline.
Povijest
Tuhinj se u urbaru oko 1400. sominje kao sjedište parohija s svih dvanaest gazdinstava. Tada se spominje i Tuhinjska planina. Spominje se prvi put 1404, kada je u jednom spisu za Hruševku rečeno da leži u tuhinjskoj parohiji. Tada se Hruševka isto prvi put spominje.
U naselju je crkva sv. Marije iz XV. st.. Višlje stoji obnovljena crkva sv. Vida. Današnji parohijski dom je nekadašnji dvorac Celjskih grofova.
Porijeklo imena
Prvotno ime Tuxyn'ь je stvoreno iz hipokoristika Tuxynъ, tj. iz Tuxa, koje je lično imen Tuxomyslь ili Tuxoměrъ. U spomenutom urbaru je mjest upisano kao Tuchein kasnije i kao Tuchen.
Poznate ličnosti
U Tuhinju je 1920. rođen botaničar Ernest Mayer
Plan de San Miguel (razvrstavanje)
Plan de San Miguel ima više značenja:
La Reata, Ensenada
La Reata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 690 m.
Rokalos, Caltanissetta
Rokalos je naselje u Italiji u provinciji Caltanissetta, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 752 m.
17-ketoreduktaza
Termin 17-ketoreduktaza ima više značenja.
Noria Sector Número Dos, Francisco I. Madero
Noria Sector Número Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Francisco I. Madero.
Iztacalco (razvrstavanje)
Iztacalco ima više značenja:
Noria Sector Número Dos, Francisco I. Madero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1106 m.
Las Juntas de los Ríos, Atotonilco el Alto
Las Juntas de los Ríos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Atotonilco el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 132 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1596 m.
Plan de Villa (razvrstavanje)
Plan de Villa ima više značenja:
The Peacemaker (film, 1997)
The Peacemaker je američki akcioni film snimljen 1997. u režiji Mimi Leder. Protagonisti, koje tumače George Clooney i Nicole Kidman, su američki vojni obavještajac i stručnjak za nuklearno oružje. Radnja prati njihove napore da zaustave bosansko-srpskog diplomata (čiji lik tumači Marcel Iures), koji je u bivšem SSSR-u dobavio nuklearno oružje, te ga namjerava detonirati u New Yorku.
Film se originalno trebao snimati u Hrvatskoj, ali je jedan od producenata, Branko Lustig, premjestio produkciju u Makedoniju. Prema navodima tadašnjeg hrvatskog tiska, to se dogodilo iz protesta zbog historijskog revizionizma i apologetskog odnosa prema NDH i poricanja Holokausta.
Puerto Rico, El Mante
Puerto Rico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini El Mante.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 72 m.
Spring Arbor, Michigan
Spring Arbor je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.881, što je 693 (31,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Iztapalapa (razvrstavanje)
Iztapalapa ima više značenja:
17beta-HSD
Termin 17beta-HSD ima više značenja.
Zračne snage Vojske SAD
Zračne snage Vojske Sjedinjenih Država (United States Army Air Forces, skraćeno UAAF ili AAF) predstavljao je rod avijacije, odnosno zrakoplovne snage unutar američke kopnene vojske, koji je postojao od 1941. do 1947. godine. Godine 1942. je Vojska SAD bila službeno podijeljeno u tri komponente - Kopnene snage Vojske, Službe opskrbe i AAF.
AAF je naslijedio i objedinio sve dotada razdvojene resurse Zrakoplovnog zbora, Zračnih snaga Općeg štaba, kao i zrakoplovnih snaga pri pojedinačnim službama i korpusima. Također je postala prva zrakoplovna služba sa vlastitim instalacijama i pomoćnim osobljem. U decembru 1943. AAF je raspolagao sa oko 80.000 aviona, 783 baze na teritoriju SAD i oko 2,4 miliona pripadnika. Do maja 1945. je imao 1,25 miliona pripadnika izvan SAD u oko 1600 različitih baza.
AAF je ostao formalno podređen Vojski sve do 1947. kada je postao osnov za samostalno i danas postojeće Ratno zrakoplovstvo SAD.
Belgi
thumb|300px|Karta sjeveroistočne Galije oko godine 70. n.e.
Belgi (Belgae) je naziv za drevni narod koji je potkraj Željeznog doba živio na sjeveru antičke Galije i dijelovima Britanije. Po njima je ime dobila rimska provincija Gallia Belgica te moderna država Belgija.
Burt Lancaster
Burton Stephen "Burt" Lancaster (2. novembar 1913–20. oktobar 1994) bio je američki Oscarom nagrađeni filmski glumac, poznat kao jedna od najvećih holivudskih zvijezda sredine 20. vijeka, ali i jedna od prvih koja je svoj zvjezdani status iskoristila kao odskočnu dasku za producentsku i redateljsku karijeru. U mladosti je bio akrobat, te je nakon službe u drugom svjetskom ratu zahvaljujući mišićima i markantnom fizičkom izgledu privukao pažnju brodvejskih, a potom i holivudskih agenata. Iako nije imao nikakvog formalnog glumačkog obrazovanja, ispostavilo se da posjeduje veliki talent koga je znao koristiti kako u "laganim" pustolovnim filmovima i vesternima, tako i "ozbiljnim" film noirima i dramama. Godine 1953. je nastupio u znamenitom filmu From Here to Eternity, gdje je imao antologijsku ljubavnu scenu s Deborah Kerr.
1950-ih se Lancaster se počeo baviti produkcijom i režijom filmova, a njegove filmske uloge su postale sve ozbiljnije i složenije. 1960-ih je sve češće odlazio u Evropu, kako bi nastupao u filmovima tamošnjih režisera, a i uloge koje je tumačio su bile pod uticajem njegovih ljevičarskih shvaćanja. Posljednje godine života je proveo oporavljajući se od moždanog udara zbog koga je prekinuo karijeru.
Lancaster je bio poznat po tome što je ljubomorno čuvao svoj privatni život. Bio je oženjen tri puta te imao petoro djece.
Martigny
Martigny (njemački Martinach, latinski Octodurum, ponekad i Octodure na francuskom) je administrativni centar frankofonskog distrikta Martigny u švicarskom kantonu Valais.
Geografske karakteristike
Martigny leži u planinskoj kotlini na nadmorskoj visini od 471 metara, te ima oko 16 897 stanovnika, koji sebe zovu Martignerains ili "Octoduriens".
On je raskrsnica puteva koji spajaju Italiju, Francusku i Švicarsku. Cestom je spojen preko prijevoja Sv. Bernarda za Aostu u Italiji, a preko prijevoja Col de la Forclaz sa Chamonixom u Francuskoj. Planinski masiv Mont Blanc leži 40 km sjeverozapadno od grada.
Martigny je popularna turistička destinacija, osobito zimi zbog blizine skijališta kao što je Verbier.
Suesioni
thumb|Zlatnik Suesiona. thumb|Karta [[Galija (oblast)|Galije u 1. vijeku pne. na kojoj je prikazan relativan položaj keltskih plemena.]]
Suesioni (Suessiones) su bili drevno belgijsko pleme koje je potkraj Željeznog doba živjelo u području između rijeke Oise i Marne u današnjoj Francuskoj. Za vrijeme galskih ratova im je vladao kralj Galba, a godine 57. pne. ih je pokorio Julije Cezar. Cezar u svom Galskom ratu navodi kako je prije njegovog vremena suesionski kralj Divijak vladao velikim dijelom sjeverne Galije, ali i Britanije. Njihov glavni grad, kome je Cezar dao ime Noviodonum, danas je poznat kao suvremeni grad Soissons.
The Voice of Firestone
The Voice of Firestone je bila američka radio-emisija i TV emisija posvećena klasičnoj muzici koja se emitirala na radio programu mreže NBC od 1928. do 1956. te, na televiziji od 1949. do 1963. godine. Ime je dobila po svome sponzoru, poduzeću Firestone Tire and Rubber Company.
Prvi put se pojavila na radiju pod imenom The Firestone Hour. Od 1943. do 1947. se na televiziji emitirala pod naslovom Voice of Firestone Televues.
Plan del Higo (razvrstavanje)
Plan del Higo ima više značenja:
Stan Smith
Stanley Roger "Stan" Smith (Pasadena, 14. decembar 1946 -) je bivši američki teniser poznat kao osvajač dva Grand Slam naslova u pojedinačnj konkurenciji, ali i zbog toga što je zajedno sa Bobom Lutzom, tvorio jedan od najuspješnijih teniskih timova u historiji. Godine 1970. Smith je osvojio prvi Masters Grand Prix na krajju gdoine. Na kraju 1972. je bio br. 1 u pojedinačnoj konkurenciji. Poznat je i po Adidas Stan Smith, popularnom brendu patika.
Smith je studirao na Univerzitetu Princeton gdje je igrao za tamošnji teniski tim i upoznao buduću suprugu Majory Gengler. S njom ima četvoro djece, od kojih su se sve četvoro natjecali u tenisu kao studenti. Smith i njegova supruga su krajem 1970-ih pomogli mladom crnom teniseru Marku Mathabaneu da se useli u SAD iz tadašnje Južnoafričke Republike, čime su izražavali svoj protest prema tadašnjem režimu apartheida.
Clauiano, Udine
Clauiano je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 457 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Plan del Río (razvrstavanje)
Plan del Río ima više značenja:
Jeff Fahey
Jeffrey David "Jeff" Fahey (29. novembar 1952 -) je američki filmski i televizijski glumac, poznat po ulozi kapetana Franka Lapidusa u TV-seriji Lost.
Upahl
Upal je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 91 opštinskog središta okruga Nordvestmeklenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 732 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13058100.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordvestmeklenburg Upal se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordvestmeklenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 37 metara. Površina opštine iznosi 16,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 732 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 46 stanovnika/km².
Galski ratovi
Pod pojmom Galski rat podrazumeva se vojni pohod koji je preduzeo rimski vojskovođa Gaj Julije Cezar (Gaius Iulius Caesar) protiv "slobodne Galije" u periodu od 58. do 51/50. pne.
Najvažniji izvor o ratu predstavlja spis koji je Cezar napisao pod naslovom Komentari o Galskom ratu (lat. Commentarii de bello Gallico) čiju je 8. knjigu napisao jedan njegov oficir, Aul Hircije. Ovo delo, koje je i u literarnom smislu veoma uspešno, omogućuje tačno praćenje pohoda. I pored toga treba imati u vidu da su događaji predstavljeni iz Cezarovog ugla i da ima veoma malo drugih istorijskih dela (kao npr. Diona Kasija) koja mogu da posluže kao izvor.
Razlozi za rat
U politički nesložnoj "slobodnoj Galiji" obitavao je veliki broj plemena čija su nam imena poznata samo Cezarovim posredstvom. Ta plemena su bila ili čisto keltska, ili su u njima na vlasti bili keltski prvaci. Kraljevska vlast kod Kelta je u vreme Cezara već nestala ustupajući mesto aristokratskoj vladavini. Neka plemena, kao Edui, bila su saveznici Rima. Cela Galija je bila uvučena u vrtlog ranih seoba naroda, od kojih je jedna Cezaru dala izgovor za napad.
Helveti, koji su naseljavali današnju Švajcarsku došli su pod udar Ariovista, za koga se veruje da je bio poglavica Sveva, tako da su morali da se povuku u pravcu Galije. Zbog toga su se 58. godine pne. obratili Cezaru, kao tamošnjem rimskom upravitelju, jer su želeli da pređu preko rimske provincije koja je nosila naziv Narbonska Galija (lat. Gallia Narbonensis, današnja Provansa). Međutim, Cezar je ovo odbio i dao da se izgradi zid koji bi Helvete sprečio u njihovom naumu. Helveti su jednostavno zaobišli ovaj zid, pa i rimsku provinciju Narbonsku Galiju, ali je Cezar ipak okupio armiju uzevši i dve novoformirane legije iz Italije i stigao Helvete kod mesta Bibrakta, gde ih je teško porazio i naterao na povratak.
Ovakav Cezarov postupak nije bio potpuno legitiman, jer je rimski zakon propisivao da vojska jedino može da vodi opravdane ratove, dok je istovremeno Senat garantovao pomoć Eduima koji u tom trenutku, realno, nisu bili ugroženi. Međutim, Cezar je po svaku cenu želeo da svoju upravu nad ovim provincijama maksimalno iskoristi kako bi povećao svoj ugled u Rimu, pa je tako kao objavu rata uzeo Ariovistovo naseljavanje u današnjem Alzasu, teritoriji koja se graničila sa Galijom, a koju je ovaj svevski poglavica na poklon dobio od jednog plemena, Sekvana, sa kojima je zajedno ratovao protiv Helveta. U svojim spisima Cezar je tvrdio da je Ariovist planirao da pokori celu Galiju, pa je u leto 58. pne. krenuo u rat. Ariovist je katastrofalno potučen i samo čudom je uspeo da se spase.
Prvi deo rata
Iako se već u pohodu protiv Sveva pokazalo da rimska armija ne želi da ratuje samo da bi zadovoljila ambicije svojih vojskovođa (kasniji rimski istoričar Dion Kasije izveštava o skoro otvorenim pobunama u Cezaroj vojsci), Cezar se početkom sledeće godine, 57.p.n.e, odlučuje za još jedan riskantan pohod. Izgovor je, ovoga puta, našao u navodnoj zaveri Belga i ostalih Gala, ali mu je pravi cilj od samoga početka bilo pokoravanje cele "slobodne Galije". Da bi postigao ovaj cilj Cezar je pojačao svoje trupe na ukupno osam legija (u leto 53. pne. pod svojom komandom je imao celih 10 legija). Ovolika koncentracija vojne snage u rukama samo jednog upravitelja provincije sigurno je uznemirila rimski Senat, posebno jer je ova armija postala moćna ratna mašina koja se Cezaru zaklela na vernost. Ovakav razvoj događaja nije proistekao samo iz Cezarove harizme i njegovog ratnog genija, već i iz činjenice da je on odlično razumevao i materijalne potrebe svojih vojnika za čije je namirenje, ali i popunjavanje sopstvene kase, često organizovao pljačkaške pohode protiv galskih sela.
U svom pohodu Cezar se oslanjao i na galske saveznike Rima, kao što su bili Edui koji su veoma profitirali od vojnog pohoda iz godine 58. p.n.e, ali je računao i na poslovičnu galsku neslogu koju je vešto koristio za svoje ciljeve. U prvom naletu rimske legije su prodrle na sever Galije, teško porazile Belge (pri čemu je pleme Neura gotovo potpuno istrebljeno) i tako izbile na obalu Atlantika. Cezar je javio da je cela Galija umirena, što nije odgovaralo istini.
Već sledeće godine, 56. p.n.e, Cezar je morao da uguši nekoliko ustanaka pokorenog stanovništva. Ništa drugačije nije bilo ni u godinama koje su dolazile, tako da je, praktično, svakog leta rimska vojska bila angažovana u gušenju pobuna i ponovnom pokoravanju Gala. Da bi jasnije demonstrirao rimsku vojnu superiornost, Cezar je preduzeo i jedan vojni pohod preko Rajne u kasno leto 55. p.n.e, kao i dve ekspedicije na Britanska ostrva (u leto 55. i proleće 54. pne.). Po povratku sa drugog pohoda u jesen 54. Cezar je opet morao da guši ustanak Gala, ovoga puta plemena Kornuta, koji su se pobunili zbog nametanja poreza i obaveze da daju pomoćne trupe rimskoj vojsci.
Novembra 54. rimska vojska je kod Atvatuka pretrpela težak poraz, kada je udeoni kralj Eburona, Ambioriks, uništio jednu legiju i pet kohorti rimske vojske. Cezar, koji je zimu provodio u logoru Samarobriva (danas Amijen) od tada se svirepo svetio civilnom stanovništvo ovog ratobornog plemena.
Da bi zaustavili dalje istrebljenje nedužnog naroda, galske starešine su se okupile i predale Cezaru 53. godine pne. dozvoljavajući i da se pogube vođe bune. Pošto su iste godine u pomoć nemirnim Galima pristigla i neka germanska plemena, odlučio se Cezar na svoj drugi prelazak preko Rajne. Kako je situacija u Galija izgledala mirna Cezar je krajem te godine svoje trupe povukao u severnu Italiju jer su u Rimu opet izbili politički nemiri. Tu ga je početkom 52. godine pne. zatekla do tada najveća galska buna.
Galski ustanak pod Vercingetoriksom (52. p.n.e)
Veliki galski ustanak, koji je ugrozio plodove Cezarovih osvajanja, izbio je u Cenabumu (današnji Orlean). Grad su na juriš zauzeli Kornuti koji su za svog vođu uzdigli mladog poglavara Arverna, Vercingetoriksa, koji je odmah pokušao da izoluje rimske trupe u njihovim obližnjim zimovnicima. Da bi to sprečio Cezar je po snegom zavejanim planinskim prevojima doveo sveže trupe i ponovo osvojio Cenabum. Tada Gali prelaze na novu, gerilsku taktiku. Umesto sukoba sa bolje opremljenim i odlično uvežbanim rimskim legijama na otvorenom polju, Vercingetoriks se odlučio da napada razvučene rimske linije snabdevanja. Tek pošto je nakon ogorčene borbe za Avarikum Cezar uspeo 52. pne. da osvoji ovaj strateški važan grad, rimska vojska je mogla ponovo da pređe u ofanzivu. Najbolji Cezarov vojskovođa, Tit Labijen, dobio je zadatak da na sebe privuče pažnju galskih snaga, dok bi Cezar napao Arverne. Umesto očekivane pobede Rimljani su doživeli gotovo katastrofalni poraz u bici kod Gergovije, nakon čega su se i druga galska plemena, do tada rimski saveznici (kao npr. Edui) priključila ustanicima.
Tek u ovakvoj situaciji do punog izraza je došao Cezarov vojnički genije. Umesto da se povuče i Galiju prepusti njenoj sudbini, Cezar kreće u kontranapad i u bici kod današnjeg Dižona na Armankonu poražava Vercingetoriksa. I tada galski vođa čini svoju fatalnu grešku, koju ni do danas istoričari nisu uspeli da objasne. Umesto da nastavi sa brzim manevrima u susret svojim pomoćnim jedinicama, on odlučuje da se zatvori u tvrđavu Aleziju. Cezar je brzo reagovao i oko utvrđenja postavio dva prstena svojih trupa: jedan koji je trebao da spreči Gale da napuste grad i, drugi, koji je onemogućavao pojačanju da se probije do Vercingetoriksa. Pošto nisu uspeli da se probiju do grada Gali se uskoro povlače prepuštajući svoju izgladnelu i izmučenu braću u Aleziji njihovoj daljoj sudbini. Krajem septembra 52. pne. Vercingetoriks se predao. Kao ratni plen Vercingetoriks je odveden u Rim i posle učešća u Cezarovom trijumfu javno pogubljen.
Kraj rata
Pošto se bližio kraj njegovom namesništvu nad ovim provincijama Cezar je požurio da rat pobedonosno privede kraju. Sa druge strane, posle odlaska Vercingetoriksa Gali više nisu imali centralnu figuru koja bi mogla da se nametne kao ratni vođa. Galske poglavice, umorni od rata, koje je Cezar pridobio slatkorečivim obećanjima i bogatim darovima, odlučile su da prihvate rimsku vlast.
Bilans rata je bio katastrofalan po Gale. Njihova zemlja je bila toliko iscrpljena, plemena toliko proređena, da je čitava provincija bila vojno obezbeđena već u 50. godini pne. i to u tolikoj meri da je ostala potpuno mirna još i za vreme rimskog građanskog rata između Cezara i Pompeja. U ovom ratu Cezar je uspešno koristio protiv svog rivala Pompeja vojne odrede očvrsle u borbama protiv Gala.
Desetkovano stanovništvo Galije brzo je romanizovano, a Galija je postala jedna od najznačajnijih rimskih provincija u kojoj se galo-rimska kultura očuvala i posle pada Zapadnog rimskog carstva u 5. veku nove ere.
Brian Schmidt
Brian Paul Schmidt (Missoula, Montana, 24. veljače 1967.) je američko-australski astrofizičar koji trenutno radi na Australskom nacionalnom univerzitetu. Schmidt je najpoznatiji po svom radu na supernovama, a od 2012. je član Kraljevskog društva. Godine 2006., Schmidt je dobio Shawovu nagradu za astronomiju, a 2011. godine je, zajedno s Saulom Perlmutterom i Adamom Riessom, podijelio Nobelovu nagradu za fiziku zbog dokazivanja kako širenje svemira akcelerira.
La Carbonera de Abajo, Moctezuma
La Carbonera de Abajo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Moctezuma.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 98 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1971 m.
Izúcar de Matamoros (razvrstavanje)
Izúcar de Matamoros ima više značenja:
Playa Vieja, Villa de Tututepec de Melchor Ocampo
Playa Vieja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Villa de Tututepec de Melchor Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 166 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Jabalí (razvrstavanje)
Jabalí ima više značenja:
Vultureni, Vultureni, Cluj
Vultureni je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Vultureni.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1551 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 423 m.
Bayt Ḩalwān, Amanat Al Asimah
Bayt Ḩalwān je naselje u Jemenu u pokrajini Sana.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2171 m.
Gorani
Gorani mogu biti:
Guarachanillo, Tangancícuaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 393 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2257 m.
Contrada Scalo Ferroviario, Campobasso
Contrada Scalo Ferroviario je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 812 m.
La Garita, San Sebastián del Oeste
La Garita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Sebastián del Oeste.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 787 m.
Giustiniana, Bergamo
Giustiniana je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 363 m.
Plan Grande (razvrstavanje)
Plan Grande ima više značenja:
Leighton, Iowa
Lejton je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 162 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 162 stanovnika, što je 9 (5,9%) stanovnika više nego 2000. godine.
MUD
MUD je skraćenica engleskog izraza multi-user dungeon. U prevodu, ovaj engleski izraz znači "više-korisnički splet lokacija". MUD označava jedan tip više-igračke računarske igre u kojem se cela interakcija između igre i igrača, kao i između dva ili više igrača odigrava putem teksta.
Doslovan prevod izraza engleske reči dungeon srpskohrvatskim "tamnica" ne prenosi ekvivalentno značenje izraza dungeon u razmatranoj sintagmi. Prevod koji predlažemo za termin dungeon glasi "splet lokacija". Lokacija, naime, predstavlja strukturni element simuliranog sveta. Taj simulirani svet, unutar kojeg se obično odvija igra, čini jedan od ključnih sastavnih delova MUD-a, i sastoji se od spleta lokacija.
Reprezentacija lokacije i objekata koji se nalaze na njoj je potpuno tekstualna. U tom pogledu, MUD je identičan interaktivnoj prozi. Igrač, koji je unutar igre predstavljen jednim likom, likom koji se nalazi na lokaciji unutar igre, zadaje tom liku naredbe putem unosa teksta. Putem tih naredbi lik interreaguje sa drugim objektima na lokaciji unutar simuliranog univerzuma igre.
Jabalíes (razvrstavanje)
Jabalíes ima više značenja:
Barica
Bara ima više značenja:
Carlo Rainaldi
Carlo Rainaldi (Rim, 4. maj 1611. – Rim, 8. februar 1691) bio je talijanski barokni arhitekt, koji je svojim radom doprinio transformaciji Rima tokom 17. vijeka u barokni grad. Poznat je kao autor i graditelj apside Bazilike Sv. Marije Velike (1669–1675) i fasade bazilike Sant'Andrea della Valle (1656–1665).
Biografija
Kao sin poznatog arhitekta Girolama Rainaldia, još kao mali zajedno s ocem radio je na gradnji brojnih objekata od Palazza Nuova, Campidoglia do palače Pamphil na Piazza Navona. Carlo Rainaldi je naročito vješto rješio problem dviju crkava blizanaca,Santa Maria in Montesanto i Santa Maria dei Miracoli, na početku Via del Corso, između ulica Babuino i Ripetta. Taj zadatak mu je 1662. povjerio papa Aleksandar VII koji je gradnjom tih dviju crkava želio napraviti trijumfalni ulazak u grad. Nakon papine smrti 1667. posao na daljnjoj gradnji tih dviju crkava povjeren je Berniniju i Carlu Fontani, koji su poprilično izmjenili Carlove ideje, ali ne i osnovnu zamisao. Pored tih većih projekata Rainaldi je izgradio puno manjih palača i crkava po Rimu, okolici i Marchama (crkve u Ascoli Picenu i Fanu). Zbog zasluga je 1673. proglašen knezom Akademije San Luca.
The Shape of Water
Film je premijerno prikazan na filmskom festivalu u Veneciji 31. kolovoza 2017. godine gdje je osvojio nagradu Zlatni lav za najbolji film. Također je prikazan i na filmskom festivalu u Torontu. Pobrao je hvalospjeve gledatelja i kritike diljem svijeta, poglavito za glumačka ostvarenja, scenarij, režiju, produkciju, dizajn i glazbu. Mnogi kritičari proglasili su ga najboljim del Torovim filmom još od njegovog Panovog labirinta.
U ograničenu kino distribuciju film Oblik vode krenuo je 1. prosinca 2017. godine u dva kina u New Yorku, prije nego je tjedan dana kasnije započeo sa službenom kino distribucijom, 8. prosinca. Do danas je sveukupno utržio preko 74 milijuna dolara na svjetskim kino blagajnama. U Hrvatskim kinima film se započeo prikazivati 1. veljače 2018. godine, a u prvom vikendu prikazivanja pogledalo ga je 8.038 ljudi. Dana 27. veljače 2018. godine u prodaju je puštena književna adaptacija filma čiji su autori del Toro i Daniel Kraus.
Američki filmski institut proglasio je Oblik vode jednim od 10 najboljih filmova 2017. godine. Sam film nominiran je u čak 13 kategorija za prestižnu nagradu Oscar uključujući one za najbolji film, režiju, originalni scenarij, glavnu glumicu (Hawkins), sporednog glumca (Jenkins) i sporednu glumicu (Spencer). Od sveukupno sedam nominacija, film je osvojio dvije nagrade Zlatni globus u kategorijama najboljeg redatelja i najbolje originalne glazbe, a također je nominiran i u 12 kategorija za prestižnu britansku nagradu BAFTA, uključujući onu za najbolji film godine.
Radnja
Uskoro u laboratorij, u velikom spremniku, dolazi neobično biće koje je pukovnik Richard Strickland (Shannon) uhvatio u rijeci u Južnoj Americi. Znatiželjna Elisa otkriva da je biće zapravo humanoidni vodozemac (Jones) te ga u tajnosti započinje posjećivati. Nakon nekog vremena između njih dvoje razvije se blizak odnos.
U nastojanju da ga iskoristi kao potencijalnu prednost u svemirskoj utrci, general Frank Hoyt (Searcy) naređuje Stricklandu da izvrši vivisekciju nad bićem. Tome se snažno protivi znanstvenik Robert Hoffstetler (Stuhlbarg), tajni sovjetski špijun, koji na sve načine pokušava biće održati na životu radi daljnjih istraživanja, premda mu istovremeno njegovi nadređeni također zapovijedaju da ga ubije. Elisa saznaje za američke planove u vezi bića te uspijeva nagovoriti Gilesa da joj pomogne osloboditi ga. Hoffstetler otkrije Elisin plan i odlučuje joj pomoći u njezinom naumu. Igrom slučaja i Zelda postane umiješana u cijelu priču oko spašavanja koje završava uspjehom.
Elisa drži biće u kadi u svojem stanu, koristeći razne kemikalije koje joj je prokrijumčario Hoffstetler te u sljedećih nekoliko dana planirajući pustiti biće na potpunu slobodu u obližnjem kanalu kada se kanal spoji s oceanom. Za to vrijeme Strickland pokušava odgonetnuti što se dogodilo s bićem te ispituje Elisu i Zeldu, ali neuspješno. U stanu, Giles otkriva da je biće pojelo jednu od njegovih mački te u strahu agresivno reagira i prema Gilesu, ranivši ga u ruku i pobjegavši iz stana. Biće uspijeva doći do kino dvorane ispod stana gdje ga Elisa pronalazi i vraća u svoju kupaonicu. Biće dodiruje Gilesa po njegovoj ćelavoj glavi i ranjenoj ruci, a sljedećeg jutra Giles otkriva da mu je kosa ponovno počela rasti, a ruka potpuno zacijelila. Elisa i biće uskoro postanu romantično povezani, vodeći ljubav u kupaonici koju ona za njega u potpunosti poplavi.
U međuvremenu Hoyt daje ultimatum Stricklandu da pronađe biće u roku od 36 sati. Istovremeno, Hoffstetlerovi nadređeni obavještavaju ga da će ga izvući u roku od dva dana. Kako se dan puštanja bića na slobodu kroz kanal približava, njegovo zdravstveno stanje se počinje pogoršavati. Kada se Hoffstetler ode naći sa svojim nadređenima, Strickland ga prati. Rusi pucaju na Hoffstetlera, ali prije nego ga uspijevaju dokrajčiti, Strickland ih ubija te nakon toga muči Hoffstetlera kako bi došao do vrijednih informacija. Prije smrti od zadobivenih rana, Hoffstetler razotkriva Elisu i Zeldu. Strickland nakon toga dolazi do Zeldine kuće gdje prijeti njoj i njezinom prestrašenom suprugu koji u konačnici otkriva da Elisa skriva biće u svojem stanu. Strickland pretražuje Elisin stan te pronalazi kalendar na kojem je jasno napisano gdje je odvela biće.
Kod kanala se Elisa i Giles opraštaju s bićem, ali Strickland uspijeva stići i napasti ih. Biće ipak uspijeva izliječiti samo sebe (nakon što ga je Strickland pogodio s par metaka) te ubija Stricklanda. U tim trenucima stiže Zelda s policijom, a biće uzima Elisu i s njom skače u kanal gdje ju uspijeva izliječiti, a njezine ožiljke na vratu transformirati u škrge. U završnoj naraciji, Giles izražava svoje vjerovanje da su Elisa i biće "živjeli sretno do kraja njihovih života".
Produkcija
Ideja za film Oblik vode rodila se 2011. godine tijekom zajedničkog doručka del Tora i Daniela Krausa s kojim je del Toro kasnije napisao knjigu Trollhunters. Film sadržava sličnosti s kratkim igranim filmom The Space Between Us iz 2015. godine te s romanom Mrs. Caliban autorice Rachel Ingalls. Glavnu inspiraciju za priču del Toro je pronašao u uspomenama iz vlastitog djetinjstva kada je gledao film Stvorenje iz Crne lagune, ali je za razliku od tog filma ovdje želio da romantika između čudovišta i lik Julie Adams sretno završi. Kada se nalazio u razgovorima s čelnicima Universala u vezi režije potencijalnog remakea filma Stvorenje iz Crne lagune, del Toro je pokušao dogovoriti snimanje verzije filma iz perspektive bića, a u kojoj bi biće na kraju završilo s glavnom glumicom; čelnici studija odbili su takav koncept.
Snimanje filma započelo je 15. kolovoza 2016. godine u Hamiltonu (Ontario) i trajalo je sve do 6. studenog iste godine. Glazbu za film skladao je Alexandre Desplat.
U intervjuu o filmu za IndieWire, del Toro je rekao: "Za mene je ovo film iscjeljenja... U devet dosadašnjih filmova stavio sam reference na strahove i snove iz vlastitog djetinjstva, ali ovo je prvi put da se obraćam publici kao odrastao čovjek i to o nečemu što me zabrinjava kao odraslog čovjeka. Govorim o povjerenju, seksu, ljubavi i putu gdje idemo kao ljudska rasa. Ovo nisu stvari koje su me mučile dok sam imao sedam ili devet godina".
Zarada na kino blagajnama
Do danas je film Oblik vode u američkim i kanadskim kinima utržio 46,3 milijuna dolara te dodatnih 20,7 milijuna dolara u ostatku svijeta čime njegov sveukupni box-office rezultat trenutno iznosi 67 milijuna dolara.
Nakon što je u prva tri tjedna u ograničenoj kino distribuciji utržio 4,6 milijuna dolara, dana 22. prosinca 2017. film je započeo sa širokom kino distribucijom istovremeno kad i filmovi Downsizing, Pitch Perfect 3, Father Figures te Prijelomni čas. U 726 kina film je zaradio 3 milijuna dolara, a 4,4 milijuna dolara ako se uračunava četverodnevno kino otvaranje koje uključuje i Božić. Sljedećeg vikenda film je zaradio 3,5 milijuna dolara. U vikendu 27. siječnja 2018. godine, nakon što je dobio 13 nominacija za prestižnu nagradu Oscar, distribucija filma proširena je na preko tisuću kina (sveukupno 1854 kino dvorane) te je zaradio 5,9 milijuna (porast od 171% u odnosu na prethodni vikend) te završio na osmom mjestu gledanosti.
Kritike
Na popularnoj internetskoj stranici koja se bavi prikupljanjem filmskih kritika, Rotten Tomatoes, film Oblik vode ima 92% pozitivnih ocjena temeljenih na 290 zaprimljenih tekstova uz prosječnu ocjenu 8.4/10. Zajedničko mišljenje kritičara te stranice glasi: "Oblik vode je del Torov vizualno najbolji film, a emotivno upijajuću priču u život dovodi fantastična Sally Hawkins". Na drugoj internetskoj stranici koja se također bavi prikupljanjem filmskih kritika, Metacritic, film ima prosječnu ocjenu 86/100 temeljenu na 51 kritici. Prema CinemaScoreu, publika ispod 40 godina života dala je filmu ocjenu "+5" ili "5", dok su oni iznad 40 godina života film ocijenili s peticom ili "-5" (na ljestvici od 1 do +5). ComScore je izvijestio da je publika u prosjeku filmu dana pozitivnu ocjenu u preko 80% slučajeva.
Ben Croll iz IndieWirea dao je filmu peticu i prozvao ga "jednim od del Torovih najuspješnijih filmova... Također se radi i o moćnoj viziji kreativnog majstora koja se doima potpuno slobodnom". Pišući za Rolling Stone, Peter Travers dao je filmu tri i pol od četiri zvjezdice nahvalivši Hawkinsinu glumu, fotografiju i del Torovu režiju uz opasku: "Premda film zaranja u mučenje i tragediju, jezgra odnosa između dvoje neobičnih ljubavnika uspijeva nas održati njihovim zatočenicima. Del Toro je filmski umjetnik svjetske klase. Nema smisla analizirati kako mu to uspijeva".
Haley Bennett je u novinama Minnesota Daily također reagirala pozitivno na film: "Oblik vode sadržava razinu nježnosti koja je neuobičajena za del Torove filmove... Premda sam film nije revolucionaran, svejedno je elegantan i očaravajući". Suprotno tome, Rex Reed iz New York Observera dao je filmu negativnu kritiku, ocijenio ga čistom jedinicom i prozvao "zatupljujućim i napornim".
Razne liste najboljih filmova
Film Oblik vode našao se na listama najboljih filmova 2017. godine mnogih kritičara:
Bartula
Bartula (albanski Bartulla [baɾtuˈɫa]), naselje u opštini Bar u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 355 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 400 stanovnika).
Demografija
U naselju Bartula živi 274 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 37,0 godina (37,8 kod muškaraca i 36,4 kod žena). U naselju ima 97 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,66.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine).
San Bartolomeo in Galdo, Benevento
San Bartolomeo in Galdo je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4465 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 607 m.
Топоница (Бела Паланка)
Топоница је насеље у Србији у општини Бела Паланка у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 68 становника (према попису из 1991. било је 117 становника).
Пре Другог светског рата село је имало више од 800 становника, а данас је на граници потпуне депопулације. Топоница је дала своје жртве у борби против окупатора 1941. године. Због тога се у центру села налази споменик посвећен партизанима.
Топоница заузима место у подножју Суве Планине. Са села се пружа поглед на врх Суве Планине који се назива Трем. Његова висина износи 1.810 метара. Природа овог подручја садржи мноштво биљних и животињских врста.
Овај део југоисточне Србије обилује кишама, па је зато село богато рекама и потоцима. Корита река су највећа у пролеће јер се у том периоду снег отапа са околних планина. Вода је толико чиста да може да се можр пити. Једини проблем за природно станиште су дрвосече које током целе године обарају огромна стабла. Тако се животна средина гмизаваца, водоземаца, инсеката као и неких крупнијих звери непрекидно сужава. Природа је за сада готово нетакнута, али уколико се наставе сече шума истим темпом, околина ће се врло брзо променити.
Демографија
У насељу Топоница живи 64 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 58,6 година (51,6 код мушкараца и 65,2 код жена). У насељу има 39 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 1,74.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Galba (Suesioni)
thumb|Kovanica [[Suesioni|Suesiona iz 1. vijeka pne.]]
Galba (1. vijek pne.) bio je kralj drevnog belgijskog naroda Suesiona u današnjoj sjevernoj Francuskoj. Kada je godine 58. pne. Julije Cezar pokrenuo svoj pohod na Galiju, belgijska plemena su sklopila savez protiv Rimljana i Galbu proglasila svojim vrhovnim komandantom. Iako se protiv Galbe borio u bitci na Aksoni, Cezar ga je u svojim Komentarima opisao kao mudrog i pravičnog vladara.
Galba nije imao nikakve potvrđene veze s istoimenim Rimljanima, uključujući njegovog suvremenika i Cezarovog oficira Servija Sulpicija Galbu. Prema Svetoniju je "Galba" na galskom značilo "debeo" (a što je slično staroirskoj riječi golb). Historičari ne vjeruju da je to bila referenca na gojaznost samog Galbe, s obzirom da tadašnji Gali nisu mogli zamisliti vladara koji nije fizički spreman za rat; vjerojatnijim se čini objašnjenje prema kome se "debljina" odnosila na prosperitet, odnosno "debele" godine.
Rimaggino, Firenze
Rimaggino je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Sirotište
Sirotište je naziv za ustanovu koja se brine o siročadi.
Historija
Prva sirotišta osnivale su crkve već od 4. vijeka. Tokom srednjeg vijeka ta briga prešla je u ruke samostane. Crkva i njene bratovštine borile su se protiv prakse napuštanja neželjene djece, pa su porastom gradova u 15. vijeku počeli osnivati i prve specijalizirane ustanove za zbrinjavanje takve djece kao što je bila firentinska Ospedale degli Innocenti.
Nakon procesa sekularizacije crkvenih institucija, vezanih sa procesom širenja autonomije gradova, od kraja 18. vijeka sirotišta polako prelaze u nadležnost gradova i država, ali i postaju predmet slobodnog poduzetništva.
Najnoviji trend po Zapadnoj Evropi i Americi je da se sirotišta zatvaraju, a da se takva djeca daju na posvojenje, ili na udomljenje.