cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plodni polumjesec
Zbog bogatog istorijskog nasleđa ovo područje se često naziva kolevkom civilizacije jer je tu počeo prvi uređeni proces modifikacija prirodnih vegetacija u daljnjem razvoju pripitomljavanja biljaka za uzgoj. Tehnološki razvoj u regionu omogućio je razvoj agrikulture na bazi osam pripitomljrnih biljaka, sistema navodnjavanja, pripitomljavanje životinja (ovca, koza, goveče, svinja), proizvodnju keramike i pojavu prvog zanata (keramičarski), pojavu stakla, točka, prvo pismo. Krajnji rezultat je stvaranje prve ljudske civilizacije - Sumeri.
Praviteljstvo suda crnogorskog i brdskog
Sastav Praviteljstva
U početku svoga rada Praviteljstvo suda crnogorskog i brdskog brojalo je 50 članova nazvanih činonačelnikov.
Na bazi spiska članova Praviteljstva iz 1789., 1799. i 1803., povjesničar Dušan Vuksan je objavio 1951. njegov sastav:
El Fraile, Ayotlán
El Fraile je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ayotlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 194 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1560 m.
Plodni polumjesec
Ovovremene države čije se teritorije nalaze sasvim ili jednim delom unutar Plodnog polumeseca su Irak, Izrael (sa Palestinom), Jordan, Liban, Sirija, deo severoistočnog Egipta i mali deo jugoistočne Turske kao i zapadnog Irana.
Ponte Selva Grossa, Pesaro e Urbino
Ponte Selva Grossa je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Plodni polumjesec
Na osnovu arheoloških nalaza i radiokarbonske analize izrađena je ASPRO (Atlas des sites du Proche-Orient - Atlas of Near East archaeological sites) hronologizacija perioda, kultura i osobenosti neolita na području Plodnog polumjeseca.
Megido
Megido (hebrejski: מגידו‎; arapski: المجیدو; Tell al-Mutesellim, grčki: Μεγιδδώ/Μαγεδδών, Megiddó/Mageddón; latinski: Mageddo; asirski: Magiddu, Magaddu, te Magidda i Makida na tablicama iz Amarne; staroegipatski: Maketi, Makitu i Makedo) je drevni grad koji je bio naseljen negdje od 7000. pr. Kr. do negdje 586. pr. Kr. Danas su od njega ostale samo ruševine (u 26 odvojenih slojeva) na brdu kod kibuca Megiddo u pustinji Negev u Izraelu.
Megido se nalazio na strateškom položaju na zapadnom rubu Jizreelske ravnice, na ulazu u jedini prolaz koroz planinski vijenac Karmel, kroz koji je vodio put iz Egipta u Asiriju. Obližnja planina Megido dala je ime Armagedonu, koji se spominje u Novom zavjetu, a što je grčki naziv za hebrejski izraz Har Megiddo, tj. "Gradina Megido".
God. 2005., Megido je, zajedno s gradovima Hazor i Tel Beer Ševa, upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji. mini|lijevo| Plan drevnog Megida
Povijest
Megido je bio važan grad-država na sjecištu nekoliko drevnih putova koji su povezivali Egiat i Asiriju i stoga su zbog njega vladari Bliskog istoka često ratovali s Egiptom. Nekolicina bitaka se dogodila kod Megida:
U Starom zavjetu se spominje i pod hebrejskim imenom דרך הים‎ (Derekh HaYam ili "Put prema moru"), te je za vrijeme Rimskog carstva bio važan dio istoimene vojne ceste Via maris.
U Novom zavjetu se spominje u knjizi Otkrivenja (Apokalipsa) u kojoj se navode budući događaji velike bitke na brdu kod Megida, tj. Armagedona, te je ovaj naziv postao sinonim za svršetak svijeta.
Megido je nenaseljen od 586. godine, iste godine kada su Babilonci uništili Salomonov hram u Jeruzalemu i odveli Izraelce u Babilonsko izgnanstvo. Stoga su građevine arheološkog lokaliteta ostali upravo onakvi kakvi su bili prije ove godine, neoštećene daljnom izgradnjom.
Danas je Megido izraelski nacionalni park i važna raskrsnica na glavnoj cesti koja povezuje središnji Izrael s Galilejom i sjevernim pokrajinama, te dolinu Jezreel kroz prolaz Wadi Ara s izraelskom morskom obalom.
Las Cañadas, Ensenada
Las Cañadas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
Barrio Segundo (razvrstavanje)
Barrio Segundo ima više značenja:
Corușu, Baciu
Corușu je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Baciu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 641 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 476 m.
Kosmos-2388
Kosmos-2388 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2388 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 1. aprila 2002. Raketa-nosač Molnija je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Ikhrānah, Taiz
Ikhrānah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 608 m.
Oltenița, Oltenița
Oltenița je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Oltenița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 26356 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Barrio Tercero (razvrstavanje)
Barrio Tercero ima više značenja:
Caraccioli, Avellino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 251 m.
Altenhof (Mecklenburg)
Altenhof je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 60 opštinskih središta okruga Miric. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 402 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13056005.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Miric Altenhof se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Miric. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 82 metra. Površina opštine iznosi 16,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 402 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 24 stanovnika/km².
Švedska šibica
Švedska šibica je originalno označavala vrstu šibica koju je, nastojeći je učiniti manje samozapaljivom i toksičnom, 1855. godine patentirao švedski industrijalac Johan Edvard Lundström, a koja je do početka 20. vijeka nametnula kao svjetski standard. Također može označavati:
El Pescadito, San Pedro Mixtepec -Dto. 22 -
El Pescadito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Mixtepec -Dto. 22 -.
Wahneta, Florida
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
El Pescadito, San Pedro Mixtepec -Dto. 22 -
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 284 m.
El Alto, Gustavo Díaz Ordaz
El Alto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Gustavo Díaz Ordaz.
Mazapa (razvrstavanje)
Mazapa ima više značenja:
Dragnjić
Geografija
Dragnjić se nalazi na samom jugu Glamočkog polja. Nalazi se ispod komca na nadmorskoj visini 950 m. Dragnjić se nalazi na vrhu gornjeg Glamočkog polja, ispod samih padina planine Cincar (2006 m), udaljen of Glamoča 25 km a od Livna 9 km. Polje se još u narodu zove Dragnjičko. To je kraško polje okrušeno nešto nižim brdima,koje potapaju u jesen tri bujna potoka - rječice oko samog Dragnjića,a to su: Tramošnjik na lijevoj strani sela, Trmak i Badanj na desnoj strani do Glamoča na kojem se nalazi 5 mlinova. U kasno proljeće ponori isuše polje veličine cirka 4x8km sa prosječnom dubinom oko 3-4m. Tada poraste bujna trava, koja se kosi i hrani stoku 7 sela do Glamoča i neka livanjska sela i Gornjeg Grada. Pošto je nadmorska visina nepovoljna za druge kulture osim ječma, ozimice i krompira, tu je jako razvijeno stočarstvo. U polju je sijeno za zimu, a po padinama Cincara nepregledni pašnjaci, puni cvijeta zvanog vrisak, po kojem zuje zlatne pčele i pune košnice čuvenog dragnjičkog meda.
Historija
Ovi uslovi su doveli prve nomadske narode Ilire u ove krajeve, a spomen na njih su njihovi nadgrobni spomenici - ogromni kameni blokovi i gradine oko Dragnjičkog Polja. Poslije područje osvajaju Rimljani, a u sedmom vijeku dolaze Južni Slaveni sa kojima se asimiliraju zaostali Iliri i započinju zajednički život. Dolaskom Osmanlija mnogi prelaze na islam, kao i plemićka porodica Dural. Prelaskom na islam, kao veleposjednici, dobijaju titulu age i prezime se mijenja u Duralagić. Iz Dragnjića je čuveni Duralagić Meho koji je u XVI. vijeku išao na mejdan bišćanskome banu da bi iz sužanjstva izbavio zarobljene Bošnjake i poštedio život banu, s kojim se pobratio. Njegovi nasljednici (tri brata) odlaze u rat u tursku vojsku u XVI. vijeku i postaju komadanti dobrovoljaca, koji su se zvali Đonlije, a komadanti Đonlage. Po povratku sa ratišta iz Budima, mjenja im se prezime u Đonlagići. Đonlagića je bilo u Dragnjiću i 1920. Po podacima Miroslava Niškanovića i knjizi Porodični korijeni - to su bile tri porodice čije su kule kamene bile sačuvane sve do posljednjih ratnih zbivanja 1993. godine. U U Kosta i ćer Milka. Radić Božo i sinovi Djuro, Rade, David i Marinko a takodje ćeri Zorka i Nevenka, Radić Ljupko, Radić Pero - Ćato i sin mu Momir. Dragnjić je jedno selo od višenacionalnog sastava stanovništva čije su kuće u čoporu, kao mala čaršija, izmiješane. Reklo bi se, Dragnjić je Đonlagića starina, naseljen njihovim kmetovima i zetovima. Tu su vladali pravi komšinski odnosi. Nikad nije došlo do naconalnih ili vjerskih sukoba. Često su
Privreda
U Dragnjiću se proizvodi čuveni livanjski masni sir.
Los Fresnos, Ayotlán
Los Fresnos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ayotlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 251 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1956 m.
Sellarino, Ferrara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Cucurbitaceae
Bundeve ili tikve (lat. Cucurbitaceae), biljna porodica iz reda ljubicolika (Violales) koja obuhvaća preko 120 rodova čiji je najpoznatiji predstavnici rodovi Cucurbita (tikve, buće i bundeve) i Cucumis (krastavci i dinje). Većina poznatijih rodova porijeklom je iz Amerike (Cucurbita), a iz tropskog dijela Azije je porijeklom krastavac iz roda Cucumis.
Barrio Xochimilco (razvrstavanje)
Barrio Xochimilco ima više značenja:
Altkalen
Altkalen je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 62 opštinska središta okruga Gistrov. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 884 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13053003.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gistrov Altkalen se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Gistrov. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 37 metara. Površina opštine iznosi 45,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 884 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 19 stanovnika/km².
Ronca, Bergamo
Ronca je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 204 m.
Kosmos-2389
Kosmos-2389 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2389 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 28. maja 2002. Raketa-nosač Kosmos je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Kosmos-2390
Kosmos-2390 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2390 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 8. jula 2002. Raketa-nosač Kosmos je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Kraljevina Dalmacija
Prošlost
Kraljevina Dalmacija formirana je od teritorija koje je Habsburška monarhija uspjela osvojiti od francuske imperije 1815. godine. Kraljevina je ostala u sastavu Habsburške monarhije kao posebna jedinica do 1918. godine, kada većina teritorije, osim Zadra i ostrva Lastovo, ulazi u sastav Države Slovenaca, Hrvata i Srba, kasnije Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca (1929. godine preimenovana u Kraljevina Jugoslavija).
Demografska struktura
Austrijski popis iz 1900. godine, navodi sljedeće podatke u Kraljevini Dalmaciji:
Religije
Upotreba slovenske liturgije napisane u Glagoljici, stara privilegija koje su imali stari rimokatolici iz Dalmacije i Hrvatske, prouzrokovala je mnogo problema početkom 10-og vijeka. Postojala je “bojazan” da bi glagoljičke liturgije potpuno uklonile latinske, posebno na sjeverim ostrvima i izvan većih gradova gdje je slovenski elemenat bio veoma jak. Tako je 1904-te godine Vatikan zabranio upotrebu Glagoljice na proslavama Ćirila i Metodija pod izgovorom da ugrožava jedinstvo rimokatolicizma. Nekoliko godina kasnije, arhiepiskop Rajčević iz Zadra, diskutujući “glagoljički spor”, označio je katoličkom sveštenstvu (kleru) pokret kao “inovaciju od strane Panslavizma” da se odvoji od latinskog Rima.
Mazatepec (razvrstavanje)
Mazatepec ima više značenja:
Švedska šibica (priča)
Švedska šibica je novela ruskog književnika Antona Čehova originalno objavljena 1884. godine. U njoj se opisuje kako policija istražuje ubistvo umirovljenog gardijskog oficira, pri čemu se kao ključni dokaz pokazuju švedska šibica, koja će istražitelja voditi do počinitelja, ali i otkrića da, zapravo, nikakvog zločina nije bilo. Novelu je Čehov zamislio kao parodiju detektivskih romana i priča koje su stekle izuzetnu popularnost u Rusiji 1880-ih.
Švedska šibica je u 20. vijeku bila nekoliko puta ekranizirana - u SSSRu kao istoimeni igrani film 1954. godine, te u Jugoslaviji kao TV-drama Švedske šibice 1969. godine i u Čehoslovačkoj kao TV-drama Svédská zápalka 1982. godine.
Rosopsida
Rosopsida naziv za razred koji u tzv. Revealovomsistemu obuhvaća mnogobrojne redove sa njihovim porodicama. Ime je uzeto prema rodu Rosa ili pravim ružama.
Ovaj Revealov razred podijeljen je na podrazrede koji se ne podudaraju sa porodicama na koj su ih drugi znanstvenici podijelili:
Basigochi (razvrstavanje)
Basigochi ima više značenja:
Mesa Rica, Susupuato
Mesa Rica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Susupuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1381 m.
Al Ma‘lam, Taiz
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 648 m.
Zeitz
Zeitz je grad u okrugu Burgenlandkreis, Saska-Anhalt, Njemačka. Nalazi se na rijeci Weisse Elster, na tromeđi pokrajina Tiringije, Saske i Saska-Anhalt.
Povijest
Zeitz prvi put spominje pod imenom Cici na ravennskom sinodu 967. godine Između 965. i 982. to je bila glavna tvrđava Zeitzske marke. Između 968. i 1028. Zeitz bio rezidencija biskupa koji je kasnije bio premješten u Naumburg. No, od kraja 13. stoljeća biskupi su ponovno boravili u dvorcu u Zeitzu. Herrmannsschacht (izgrađena 1889.) je jedna od najstarijih tvornica opeke u svijetu.
Grad je industrijsko središte sve do 1989./90.. Dana 18. kolovoza 1976. protestantski svećenik Oskar Brüsewitz iz Rippicha se samozapaljuje ispred Michaeliskirche. To je bio prosvjed protiv DDR sustava, te je bio jedan od korijena ustanka 1989. godine.
Glavne znamenitosti
Znamenitosti Zeitza su uglavnom smještene uz romaničku cestu (točka 52.).
Mazatlán (razvrstavanje)
Mazatlán ima više značenja:
Pojava kršćanstva u Bosni i Hercegovini
Najranije crkvene organizacije u Bosni i Hercegovini počinju se organizovati nakon što je hrišćanstvo 391. godine postalo državnom vjerom u Rimskom carstvu.
Kraj 4. i početak 5. st. je vrijeme početka hristijanizacije okolnih ruralnih prostora u zaleđu jadranske obale. U nepovoljnim ekonomskim i društvenim uslovima 5. stoljeća, nije bilo intenzivnije gradnje crkava. Do nje dolazi tek pod upravom Istočnih Gota. Tokom njihove uprave, do početka bizantsko-gotskog rata, dovršena je hristijanizacija. Drugi val izgradnje crkava uslijedio je po okončanju bizantsko-gotskog rata.
Na području nekadašnje rimske Dalmacije do održavanja Salonitanskog metropolitanskog sinoda 530. g. nalazilo se devet ranokršćanskih dijeceza: Salonitanska, Jadertinska, Arbenska, Epidaurska, Skardonitanska, Naronitanska, Bistoenska, Kataritanska te Senienska. Tokom održavanja sinoda 533. g. osnovane su još tri: Sarsenterska, Mukuritanska i Ludroenska. Kao što je poznato, akti salonitanskih sabora pridodani su nekim rukopisima “Salonitanske povijesti” splitskog hroničara Tome Arhiđakona, poznate pod imenom Historia Salonitana Maior.
Dijeceze u Bosni i Hercegovini
Od 12 navedenih dijeceza, dvije su imale sjedište na teritoriji današnje Bosne i Hercegovine.
Sarsenterska biskupija
Historia Salonitana Maior ne precizira u kom mjestu se nalazilo središte dijeceze. Obzirom na redosljed novoosnovanih biskupija moglo bi ga se tražiti istočno od biskupije Mukur (Muccur) i zapadno od Epidaurske.
Vodeći računa o uhodanoj praksi Crkve u antičko doba da se dijeceze mogu osnivati samo u mjestima dostojnim značaja crkvenog središta, smatra se da je središte Sarsenterske biskupije - Sarsenterum (Sarsiteron) bilo u Diluntumu, antičkom urbanom naselju u Stocu. Ono svojom veličinom i važnošću nadvisuje sva druga antička naselja sa područja donje Neretve, osim Narone.
Sarsenterska biskupija nije se ugasila provalom Avara. Njezin biskup u to burno vrijeme sklonio se u svoju zaklonitiju župu Ston (Stantino iz 533. godine). Upravo zbog toga splitski sabori 925. i 928. godine ne osporavaju pravo postojanja Stonskoj biskupiji. Sarsenterska dijeceza preseljenjem njezinog biskupa u Ston (Stantino) postaje Stonskom odnosno Zahumskom biskupijom, prema oblasti u čijem se okviru nalazila.
Bistuenska Biskupija.
Bistoenska ranokršćanska dijeceza bila je na području  današnje srednje Bosne i Hercegovine.
Dokumenta Salonitanskih metropolitanskih sinoda je supotpisao i Bistoenski biskup Andrija (Andreas), koji je upoznao Sinod sa velikim siromaštvom njegove dijeceze, koja nije mogla ni samu sebe uzdržavati. Andrija je 533. g. tražio da se njegova dijeceza razdijeli te da se postavi još jedan biskup za ona područja do kojih sam nije mogao doprijeti kako bi i briga o sveštenstvu i vjernicima bili učinkovitiji. Iako je imao razumijevanja za njegovo traženje, salonitanski nadbiskup Honorije II. (528-547), nije mu udovoljio odgodivši podjelu za drugo vrijeme. Iz prijedloga biskupa Andrije da mu se razdijeli dijeceza proizilazi da se ona prostirala na velikim prostorima, odnosno da je u njenom sastavu bio najveći dio unutrašnjosti nekadašnje rimske Dalmacije.
Rimski municipij u kojem se nalazila i Bistuenska biskupija istraživali su mnogobrojni naučnici. Do danas nema jedinstvenog stava o veličini municipijuma, njegovim granicama i ubikaciji. Municipalno i središte dijeceze najčešče se ubicira u Bugojno, u kojem je i otkrivena reprezentativna bazilika (Čipuljić) i značajno naselje.
Naronitanska biskupija je imala središte u Naroni. Njeno područje na sjeveru dopiralo je do Prenja i Veleža, a istočno do područja Stoca, koje će postati nova Sarsenterska biskupija.
Duvanjski kraj dodjeljen je dijecezi sa sjedištem u Mukuru (današnja Makarska) (Ecclesia Muccuritana).
Epidaurska biskupija zauzimala je pretežno prostor današnje istočne Hercegovine. Nema preciznih podataka kada je Epidaurska dijeceza (Ecclesia Epitauritana) bila osnovana. U aktima sabora 530. nalazi se i supotpis epidaurskog biskupa Fabricijana (Fabricianus episcopus ecclesiae Epitauritanae). Šezdesetak godina kasnije spominje se jedan drugi epidaurski biskup Florencije u nekom crkvenom sporu sa salonitanskim nadbiskupom Natalom (oko 580.-592.) koji je pokušao rješavati i Papin opunomoćenik Antonin oko godine 597.
Na temelju poznatih činjenica, istoričari smatraju sigurnim kako su rušenje Epidaura i bijeg preživjelog pučanstva i prijelaz epidaurskog biskupa na maleni obalni otočić Lausion završili u tokom 7. stoljeća.
Provala Avara
U drugoj polovini VI. stoljeća. na to područje, koje je pod vlašću Bizanta, provaljuju Avari iz Panonske nizine. Oni pokoravaju zatečeno stanovništvo i osnivaju Avarski kaganat. Pod Avarima u Panoniji živjeli su Slaveni koji kao podložnici sudjeluju u avarskim vojnim pohodima, kada su porušili i osvojili brojne gradove, a među njima glavni grad provincije Dalmacije Salonu, te na jugu Epidaurum, na mjestu današnjeg Cavtata. Preživjeli stanovnici Salone sklonili su se na obližnja ostrva Šoltu, Brač, Hvar i Korčulu, a bjegunci iz Epidaura sklonili su se na obližnjim nepristupačnim strmim mjestima. Jedno od njih bio je i maleni obalni otočić sjeverno od Epidaura, gdje nastao je gradić kojeg su prvobitno prozvali Lausion, kasnije Rausion. Nešto kasnije Slaveni su mu dali ime Dubrovnik.
U naredna dva stoljeća, do propasti kaganata 795. godine, hrišćanstvo je bilo vezano za usko područje dalmatinske obale. Širenje i novo teritorijalno organizovanje će se nastaviti u X stoljeću, ali sada u novim istorijskim uslovima, kada dolazi sve više do podjele u hrišćanstvu.
Vergas, Minnesota
Vergas je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 331, što je 20 (6,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Teokrit
200px|thumb|Teokrit Teokrit (grčki: Θεόκριτος) bio je helenistički grčki pesnik, značajan kao tvorac bukolskog pesništva, koji je živeo i stvarao u prvoj polovini 3. veka pne.
Život
U ovim stihovima iza imena "Sikelide sa Samosa" krije se zapravo epigramatičar Asklepijad sa Samosa. Na Teokritovu povezanost s Filetom ukazuje i jedan oštećeni odlomak teksta vizantijskog gramatičara Georgija Hirovoska, koji glasi: Φιλίππας [tj. Φιλήτας] διδάσκαλος Θεοκρίτου = "Filipa [tj. Fileta] učitelj Teokritov". Teokrit je, izgleda, održavao veze i s pesnikom Aratom, kome je uputio svoju 6. idilu i koga tri puta spominje u 7. idili; odnosno, antički su gramatičari bili ti koji su verovali da je Teokrit u navedenim stihovima mislio upravo na onog poznatog Arata koji je napisao Pojave (Φαινόμενα). Može se sa sigurnošću pretpostaviti da je Teokrit ove pesnike upoznao u Aleksandriji, koja je u to doba već postala središte književnog života grčkoga sveta i koju je Teokrit bar jednom u životu sigurno posetio. Njegove idile pod brojevima 14, 15. i 17. imaju mnoge indicije koje ukazuju na to da su napisane u Aleksandriji, a u svakom slučaju dokazuju da je pesnik u nekom trenutku živeo tamo pod pokroviteljstvom Ptolemeja II Filadelfa. Šesnaesta idila, koja slavi Hijerona II, sina Hijeroklovog, očito je bila napisana u Sirakuzi, verovatno ne pre 270. pne., kad je Hijeron proglašen za kralja. S druge strane, nepoznati autor spisa Teokritov rod kaže da vrhunac Teokritovog stvaralaštva pada u u doba Ptolemeja, sina Lagovog; autor grčkog argumenta uz 1. idilu navodi da je bio savremenik Arata, Kalimaha i Nikandra, te da vrhunac njegova stvaralaštva pripada vremenu Ptolemeja II Filadelfa; dok argument uz 4. idilu kaže da taj vrhunac pada oko 124. Olimpijade, tj. u period između 284. i 280. pne.
Kod tumačenja ovih svedočanstava osnovna teškoća proističe iz dvostruke nesigurnosti u vezi s pesnikom Filetom. Prva se odnosi na tačno vreme njegova života, a druga na prirodu njegove povezanosti s Teokritom, naime na to da li antička svedočanstva o tome da je on bio Teokritov učitelj aludiraju na ličnu interakciju ili se odnose samo na uticaj koji je Filetina poezija izvršila na Teokrita. Prema jednom modernom tumačenju, navedeni period između 284. do 280. pne. možda se odnosi na vreme kada je Teokrit prvi put otišao u Aleksandriju ili kada je, nakon što je tamo proveo neko vreme školujući se kod Filete i Asklepijada (ili tek proučavajući njihova dela), počeo da stiče glas kao pesnik. Zahvaljujući svojim prvim pesničkim naporima ― kaže dalje ova teorija ― stekao je pokroviteljstvo Ptolemeja II Filadelfa, koji je oko 285. pne. postao savladar svoca oca, Ptolemeja Lagovog, i u čiju je slavu spevao 14, 15. i 17. idilu, koje sadrže indicije da su sastavljene u doba kad je Ptolemej započinjao svoju samostalnu vladavinu (od 283. pne.), kao i da ih je pesnik napisao na početku svoje književne karijere. Način na koji se aludira na Ptolemeja, sina Lagovog, u 17. idili (stih 14) potvrđuje pretpistavku da je Teokrit živeo pod tim kraljem. Iz 16. idile vidi se da se Teokrit vratio u Sirakuzu i tamo živeo pod Hijeronom II, ali sadržina te pesme nije sasvim jednoznačna, pa se ne može utvrditi u kom je tačno trenutku Hijeronove vladavine ona nastala: iz 76. i 77. stiha moglo bi se možda zaključiti da je napisana tokom prvog punskog rata, i to nakon što je Hijeron 263. pne. sklopio savez s Rimljanima. U svakom slučaju, ton cele pesme ukazuje na Teokritovo nezadovoljstvo zbog nedovoljne Hijeronove velikodušnosti kod nagrađivanja njegovog pesničkog rada, kao i zbog političkih prilika u Sirakuzi. Zato se otada ― može se pretpostaviti ― predao gotovo u potpunosti pevanju pesama sa scenama iz prirode i seoskog života, zbog kojih je u kasnijem razdoblju najviše i uživao slavu.
Drugih podataka o Teokritovom životu nema, osim to da se među njegovim bliskim prijateljima nalazio i lekar Nikija, kome se u svojim pesmama obraća s velikim poštovanjem.
Delo
Pored 25 epigrama i jedne pesma koja se po svom obliku zove Siringa, pod Teokritovim imenom sačuvano je oko 30 pesama ili idila (εἰδύλλιον = "sličica", pa "pesmica"), od kojih neke nisu autentične, a obično se dele na dve grupe. Prvu čine pastirske ili bukolske pesme (βουκόλος = "govedar"), na kojima se i temelji Teokritova pesnička slava i značaj, dok su u drugoj grupi svojersni mimi, koji opisuju kratke prizore iz svakodnevnog gradskog života. Neke od ovih pesama, premda sačuvane pod Teokritovim imenom, definitivno nisu njegove (npr. 19, 20, 21, 23), a sumnja se i u autentičnost nekih drugih (npr. 25, 26).
Antički su gramatičari pripisivali Teokritu i neka druga dela. Suda kaže da je Teokrit napisao "takozvane bukoliske pesme u dorskom dijalektu" te da mu neki pripisuju i sledeća dela: Proetide (Προιτίδες), Nade (Ἐλπίδες), himne (ὕμνοι), Junakinje (Ἡρωίνες), pogrebne pesme (ἐπικήδεια μέλη), elegije (ἐλεγεῖαι) i jambi (ἰάμβοι) te epigrami (ἐπιγράμματα). Nepoznati autor kratkog grčkog spisa o odlikama Teokritovog pesništva, koji se nalazi u rukopisima njegovih pesama, kaže da se sva poezija može podeliti u tri vrste: narativnu (διηγηματικός), dramsku (δραματικός) i mešanu (μικτικός), kao i da bukolska poezija pripada mešanoj vrsti.
Od trideset idila, samo deset pripadaju pastirskim ili bukolskim pesma (βουκολικά), koje su stari zvali još i ποιμενικά i αἰπολικά. No ako se termin "idila" svati u svom širem smislu i primeni na sve pesme koje prikazuju život obilnih ljudi, onda toj grupi pripadaju prvih jedanaest pesama te 14, 15. i 21. pesma, od kojih je ova poslednja posebno značajna, jer je jedini prikaz života grčkih ribara kojim danas raspolažemo. Druga i petnaesta očito su napisane po uzoru na Sofronove mime. Neke obrađuju ljubavnu tematiku, a po obliku su povezane sa različitim pesničkim vrstama: tako su, na primer, 12. i 29. pesma imaju jasno lirski ton, 19. pesma epigramski, 20. bukolski, a 23. tragički; 13. i 18. pesma, koje se takođe bave ljubavnim temama, imaju ton epske pesme; 27. pesma je ljubavna, ali je data u formi dijaloškog mima; 16. i 17. pesma oponašaju enkomij; 22. ima oblik epske himne Dioskurima; 24. i 25. su, kako se čini, fragmenti neke epske pesme o Heraklovim delima, ispevane u učenom stilu aleksandrijske epike, ali i u slobodnom i jednostavnom tonu koji je i inače karakterističan za Teokrita; 26. pesma takođe je u epskom tonu, ali je manje uspela,jer na dosta suvoparan retorski način priča deo mita o Penteju; napokon, 28. idila, nazvana Preslica (Ἠλακάτη), predstavlja prigodnu pesmu i napisana je u vrlo ugodnom lirskom tonu. Ova velika raznolikost u vrstama poezije sasvim je u skladu s duhom aleksandrijskog pesništva uopšte, u okviru kojega je i Teokrit stvarao. No u onim idilama koje se smatraju sigurno autentičnim, sva ta raznolikost usklađena je istinskih pesničkim genijem Teokritovim.
Bukolske pesme i mimi
thumb|200px|Pan podučava Dafnida sviranju na siringi, skulptura pronađena u [[Pompejima, oko 100. pne.]] Teokrit je tvorac bukolskog pesništva kao posebnog žanra u okviru grčke književnosti, a preko svojih sledbenika, uključujući Vergilija, i u okviru rimske književnosti. Bukolska poezija svoje korene ima u grčkom folkloru. Zametak ove vrste pesništva može se u vrlo ranom razdoblju pronaći među Doranima, kako onima u Lakoniji, tako i onima na Siciliji, posebno u Tindariju i Sirakuzi, gde se u Artemidine svetkovine unosila naročita živost pevanjem pesama u kojima bi se dva pastira ili dve grupe pastira međusobno nadmetali. Taj je običaj na izrastao u posebnu veštinu, koju je izvodila posebna grupa izvođača, koja se zvala "Lidijasti" (Lydiastae) ili "Bukolisti" (Bucolistae), kojih je bilo naročito mnogo na Siciliji i u obližnjim delovima južne Italije. To su obično bile pesme o popularnim mitskim pričama, kao i o scenama iz seoskog života: pastiri koji umiru mladi ne okusivši čar ljubavi i nakon smrti pretvaraju se u neki krasan cvet, senovit izvor, ili postaju ljubimci nekog božanstva i sl. Omiljeni lik tih priča bio je mladi i lepi pastir Dafnid, mitski osnivač bukolske poezije i ideal pastira. O Dafinidu je bilo mnogo priča, koje su govorile o njegovoj lepoti, ljubavima i nesrećnom kraju. Već je Stesihor iz Himere u svojim pesmama slavio Dafnida kao tradicionalnog junaka pastirskog pesništva. Drugi su za pastirski ideal uzimali nekog Dioma, koga u dve svoje drame spominje Epiharm. Spominju se još plahi lovac Menalka, koga Hermesijanakt iz Kolofona lokalizira na Eubeji, kao doduše i Dafnida, koga većina antičkih pisaca čvrsto vezuje za Siciliju. Te pučke pesmice zadržale su svoju popularnost sve do Diodorovog vremena, ali jedini fragment takve jedne pesme koji je došao do nas sastoji se od ova dva stiha, koja se u rukopisima nalaze ispred Teokritovih pesama:
Teokrit je prvi pučkim pastirskim pesmama dao formu posebnog književnog žanra i umetnički ih usavršio. U tome se on oslanjao ne samo na vlastiti književni dar, nego, u velikoj meri, i na dela Epiharma i, posebno, Sofrona. Njegovi mimi, koji su u osnovi imali dramski i mimetički karakter, slikali su prizore iz svakodnevnog života običnih ljudi na Siciliji. Pastoralne pesme i romanse kasnijih vremena vrlo se razlikuju od Teokritovih, u kojima nema ništa od onih afektiranih emocija, čiste nevinosti, iskonske jednostavnosti ili čak obožavanja prirode, dakle svih onih elemenata koji se pripisuju imaginarnim pastirima fiktivne Arkadije. Nema kod Teokrita ništa ni od one oštre razlike između grada i sela, koja je kasnije pretvorena u ogorčenu satiru uperenu protiv navodnih zala civilizacije. Ono što kod Teokrita nalazimo jesu jednostavne i verne slike običnog života na Siciliji, oslikane s puno istinskog poetskog duha. Ne pribegava pukim stilističkim sredstvima, kao što su bujne slike, snažne boje i patetične emocije. Tek povremeno upušta se u deskripciju, koju uvek uvodi samo kao epizodu, i nikada, za razliku od Vergilija, ne daje alegorijsko značenje osećajima i ponašanju pastirâ u svojim pesmama. Prizore života opisane u Teokritovim pesmama karakterišu dramska jednostavnost, tačnost i fina duhovitost.
Jedna od najlepših Teokritovih pesama jesu Čarobnice (Φαρμακεύτριαι, 2. idila), gde je "u obliku lirske monodrame" prikazana ljubav siromašne Simete prema lepom Dafinidu, koji pripada višim društvenim krugovima. Pošto mu je ona predala svoju ljubav, a on je ostavio, Simeta ga u gluvo doba noći pokušava pridobiti spravljajući razne vradžbine sa svojom služavkom Testilidom, kazujući pri tom kako ga je zavolela. Ovu je idilu Jean Racine nazvao najživljom i najlepšom od svih antičkih pesama koje je pročitao.
Vrlo je važna pesma Žetveni praznik (Θαλύσια, 7. idila), čija je radnja smeštena na ostrvu Kosu. Tu se opisuje kako mladi Simihida (koji najverovatnije predstavlja lik samog pesnika) s dva prijatelja putuje na Kos da tamo proslavi žetveni praznik. Na putu sreće Likidu iz Kidonije na Kritu, "kozara, za koga niko ne bi ni pomislio da je nešto drugo, jer izgledao je baš kao kozar". Likida i Simihida, tj. sam Teokrit, stanu se nadmetati svojim pesmama: Likida svom ljubimcu Aganeaktu želi srećnu plovidbu u Mitilenu, a Simihida moli Pana da pomogne Aratu, koji voli lepog Filina. Spominju se pre samog nadmetanja savremeni pesnici Fileta i "Sikelida sa Samosa" (najverovatnije epigramatičar Asklepijad), a Likida svog mladog takmaca hvali što nije prihvatio da piše pesme na homerski način. Kao pobednik iz nadmetanja izlazi Simihida, kome je zapravo nagrada obećana unapred, "što je i dobro, jer se njegov zabavni uradak ne može meriti sa sofisticiranom pesmom nasmejanog Likide"; kako je, naime, uverljivo pokazano, Likida je zapravo lično Apolon, bog pesništva, čija epifanija u ovoj pesmi označava Teokritovo "pesničko posvećenje", slično onom koje su Hesiod i Arhiloh dobili od Muza.
U pesmi Pastiri Dafnid i Dameta (Βουκολιασταὶ Δάφνις καὶ Δαμοίτας, 6. idila) ova dva pastira na dramatičan način ismevaju zaljubljenog Polifema, a u pesmi Kiklop (Κύκλωψ, 11. idila) isti pastiri predstavljaju Polifema kao ružnog prostaka koji se pomamio za lepom nimfom Galatejom, ćerkom Nerejevom, ali ona ne mari za njega.
Pesma Kiniskina ljubav ili Tionih (Κυνίσκας Ἔρως ἢ Θυώνιχος, 14. idila) napisana je u dijaloškoj formi, i u njoj mladi Eshin svome prijatelju priča o tome kako se posvađao sa svojom dragom. Pesma je zanimljiva jer eksperimentiše s transpozicijom jedne scene tipične za novu atičku komediju u heksametarski oblik.
Epske pesme
thumb|300px|Hila i nimfe, [[by John William Waterhouse,1896]] Pesme 16, 17. i 22. imaju oblik himni. U 16. idili pesnik hvali Hijerona II, u 17. Ptolemeja Filadelfa, a u 22. Dioskure. Ovoj grupi pripadaju još pesma Hila (Ὕλας, 13. idila), koja priča mit o mladom Hilu za kojim jure nimfe, i pesma Mladi Herakle (Ἡρακλίσκος, 24. idila). Ne može se reći da u epskim pesmama Teokrit iskazuje isti jedinstveni talenat kao u svojoj bukolskoj poeziji. U 13. pesmi dolazi donekle do izražaja pesnikova sposobnost za živo opisivanje; u pesmi Harite ili Hijeron (Χάριτες ἢ Ἱέρων, 16. idila), u kojoj se Teokrit predstavlja kao gladan pesnik u potrazi za pokroviteljem, pokazuje se njegova fina mašta kad svoje pesme naziva Haritama, a završni deo, u kome priča o radostima mira nakon što je neprijatelj isteran sa Sicilije, odzvanja pravom bukolskom atmosferom. Pesme Dioskuri (Διόσκουροι, 22. idila) i Mladi Herakle (Ἡρακλίσκος, 24. idila) pune su dramatike i nalikuju sličnim delima drugih aleksandrijskih pesnika, kao što su Kalimah i Apolonije Rođanin. U pesmi Pohvala Ptolemeja (Ἐγκώμιον εἰς Πτολεμαῖον, 17. idila) Teokrit proslavlja svadbu Ptolemeja Filadelfa, koji se ženi svojom sestrom Arsinojom. Smatra se da je taj brak sklopljen 277. pne., a iz jednog natpisa saznajemo da je Arisinoja umrla 270. pne., u petnaestoj godini bratovljeve vladavine. Stoga je ova pesma najverovatnije nastala u tom periodu.
Kosmos-2391
Kosmos-2391 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2391 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 8. jula 2002. Raketa-nosač Kosmos je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Teokrit
Lirske pesme
Dve lirske pesme ― Preslica (Ἠλακάτη, 28. idila) i Idila zaljubljenog (Εἰδύλλιον Ἐρῶντος, 29. idila) ― napisane su eolskim dijalektom i u eolskoj strofi. Prva je posvećena Teugenidi, ženi miletskog lekara Nikije, kojoj pesnik po svom prijatelju Nikiji na poklon šalje preslicu. Druga je po tematici ljubavna, upućena je nekom lepom dečaku i po tome nalikuje 12. idili, ali je neposrednija i manje konvencionalna.
Formalna obeležja
Stih Teokritovih pesama većinom je heksametar, ali više izlomljen u odnosu na konstantan ritam veličanstvemih homerskih pesama. Česta je bukolska cezura, a stihovi su okretno udešeni prema sadržaju. Jezik Teokritov je pretežno dorski, ali ublažen elementima eolskog i jonskog dijalekta.
Druge pesme
Što se drugih Teokritovih pesama tiče, Berenika ― od koje je sačuvano samo pet stihova u Atenejevoj Gozbi sofista ― bila je enkomij za ovu slavnu kraljicu, ženu Ptolemeja I Sotera i majku Ptolemeja II Filadelfa. Pesma pod naslovom Siringa, koja je sačuvana u Palatinskoj antologiji, sastavljena je od dvadeset stihova, ali tako da je dužina svaka dva stiha kraća od prethodnog para stihova, pa cela pesma nalikuje na deset komada muzičkog instrumenta poznatog kao Panova frula ili "siringa" (σύριγξ). Od epigrama, dva (17. i 18) možda su delo Leonide iz Tarenta, dok, s druge strane, Palatinski rukopis 10. epigram Erikija iz Tesalije pripisuje Teokritu.
Značaj
Aleksandrijski su gramatičari dali Teokritu mesto u svojoj Plejadi. Na Teokrita se ugledao veliki rimski pesnik Vergilije u svojim Pastirskim pesmama (Eclogae ili Bucolica) i njima odmah stekao veliku slavu, ali u obradi pastoralne tematike između njih dvojice postoje značajne razlike. Kao pesnik seoske idile, mirne prirode, vesele vreve gradskog života i napokon žarke ljubavi, uticao je Teokrit i na mnoge kasnije pesnike pastoralne lirike.
Jeanne de Valois-Saint-Rémy
Jeanne de Valois-Saint-Rémy, "Grofica de la Motte" (22. srpnja 1756. – 23. kolovoza 1791.) bila je ozloglašena francuska prevarantkinja i lopov; njen je suprug bio Nicholas de la Motte čija obiteljska tvrdnja da su plemići je sporna. Ona je bila osiromašeni potomak Dinastije Valois kroz izvanbračnog sina kralja Henrika II. Igrala je glavnu ulogu u tzv. Aferi kraljičine ogrlice, jednom od mnogih skandala koji su doveli do Francuske revolucije i uništili monarhiju Francuske.
Osiromašena aristokratkinja, Jeanne de Valois-Saint-Rémy, sačinila je plan da iskoristi ogrlicu kako bi lako zaradila bogatstvo ili utjecaj. U ožujku 1784. godine upoznaje Louisa Renéa Édouarda, kardinala od Rohana i bivšeg veleposlanika francuskog dvora u Austriji. Kardinal je pao u nemilost Marije Antoanete nakon što je neke njene tajne otkrio njenoj strogoj majci, nadvojvotkinji Mariji Tereziji.
Pošto joj suprug nije mogao financirati njen rastrošni život, ona je zahtijevala veću mirovinu zbog njene plemićke krvi. Željela je osobno zamoliti Antoanetu u svezi toga, ali je ova saznala za njen sumnjiv život te ju nije željela vidjeti. Jeanne je stoga postala ljubavnica kardinalu Rohanu. Rohan je želio slijediti primjer ostalih kardinala - postati predsjednik francuske vlade. Da bi to ostvario, morao je ponovno zadobiti kraljičinu naklonost. Jeanne, vješta varalica koja se kardinalu predstavila kao grofica Lamotte, ugovorila je sastanak između njega i jedne prostitutke, za koju je on mislio da je Marija Antoaneta. Kardinal od Rohana se jedne večeri sastao sa "kraljicom", koja mu je ostavila ružu rekavši da mu je oprostila prijašnje nesporazume.
Jeanne de Valois je sada uspjela uvjeriti naivnog kardinala da joj je Marija Antoaneta osobno rekla kako želi da on uzme tu ogrlicu, a koju će ona kasnije platiti. On je požurio kupiti ogrlicu, a zatim ju je dao "grofici", misleći da će je ova odnijeti kraljici. Marija Antoaneta, naravno, nije nikada vidjela ogrlicu - Jeanne ju je dala svom mužu, koji je iz ogrlice povadio dijamante i prodao ih u Londonskim draguljarima. Draguljari od kojih je kardinal uzeo ogrlicu zahtjevali su da ima kraljica plati, ali Marija Antoaneta nije znala o kojoj je ogrlici riječ. Kardinal i samoprozvana grofica su izvedeni pred sud, koji je 31. ožujka 1786. njega oslobodio optužbi a nju osudio na bičevanje i zatvor za prostitutke.
Prevarantica je na kraju pobjegla iz zatvora i otišla u London, gdje je nastavila širiti glasine o Mariji Antoaneti. Zarađivala je od pisanje memoara u kojima je opisivala svoje navodne seksualne odnose sa francuskom kraljicom. Poginula je pri padu sa hotelskog prozora, nakon što se pokušala sakriti od poreznika. Kardinal se vratio u Pariz po završetku revolucije, nadživjevši i Luja XVI i Mariju Antoanetu.
Ozan Tufan
Ozan Tufan (Orhaneli, 23. ožujka 1995.) je turski nogometaš i reprezentativac koji trenutno igra kao vezni igrač za turski klub Fenerbahçe S.K. u Süper Ligi. Iako je primarno centralni vezni, Tufan može igrati i kao desni bek i desno krilo. Godine 2013. debitirao je, kao igrač Bursasporu, u turskoj prvoj ligi u utakmici protiv Gençlerbirliğija. Dana 12. kolovoza 2015., Fenerbahçe S.K. je kupio Tufana za €7,000,000.
Za tursku reprezentaciju je debitirao 2014. godine te je sudjelovao na Euru 2016. godine u Francuskoj.
La Ponderosa Dos, Ensenada
La Ponderosa Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 662 m.
Kralj Arthur
Kralj Arthur također znan i kao Arthur ili Arthur Pendragon bio je legendarni kralj Brita i lider Vitezova Okruglog stola. Ne zna se kako su ove legende nastale, kao i to da li se lik Arthura bazira na stvarnoj historijskoj ličnosti. Ono što je manje više sigurno da je legenda vjerojatno nastala ili u Walesu ili u onim dijelovima sjeverne Britanije koje su naseljavali britski govornici keltskog.
Stvarni Arthur je vjerojatno bio Britski vojskovođa koji je na neko vrijeme otklonio Anglosaksonsku invaziju Britanije. U legendi postaje veliki kralj, osvajač desetak područja; vladar fantastičnog carstva Camelot, osnivač Okruglog stola i bastion pravde u svijetu u kom vlada sirova sila. Glave su mu došli ljudi koji su mu bili najbliži, žena Guinevere, najbolji vitez Lancelot, nećak Gawain, sestra, Morgan i sin Mordred, koji je uzurpirao tron i od čije je ruke poginuo u Bitci kod Camlanna. Ipak u legendi on još uvijek živi na otoku Avalonu, odakle će se vratiti da ponovno povede svoj narod.
Po legendi Arthur je bio sin Uthera Pendragona i Igraine od Cornwalla. U keltskim pričama kao što je ona o Culhwchu i Olwenu, Arthur je gotovo mitski lik. U ranijim kronikama pisanim na latinskom oslikan je kao vojskovođa - dux bellorum. U kasnijim romantičnim pričama predstavljen je kao kralj i car. Jedno od pitanja koje je okupiralo sve one koji su proučavali lik kralja Arthura, dali je postojao kao stvarna historijska ličnost ?. Rasprave o tom pitanju rasplamsale su se za renesanse kad je Arthurova historičnost bila snažno branjena, dijelom i zato što su tudorovski monarsi pratili svoju genealogiju sve do Arthura i koristili tu vezu kao opravdanje za svoju vladavinu.
Moderna historiografija generalno pretpostavlja da je kao baza za tu legendu, postojala neka stvarna ličnost, iako naravno ne kao kralj okružen svitom vitezova u sjajnim oklopima. Ako je doista postojao kao historijska ličnost, jasno je da se radilo o ratniku koji je stekao slavu u bitkama protiv Anglosaskih osvajača, vođenih krajem 5. vijek i početkom 6. vijeka. Budući da ne postoji konačan dokaz za ili protiv stvarnog historijskog Arthura, za pretpostaviti je da će se polemika nastaviti.
Ali ono što je neupitno je da je legenda o njemu izvršila veliki utjecaj na književnost, umjetnost, muziku i društvo od srednjeg vijeka do danas.
Pretpostavke da je historijski Arthur vodio velški otpor protiv invazije Zapadnih Saksonaca iz doline srednje Temze baziraju se na spajanju podataka iz djela dvaju ranih pisaca, svećenika Gildasa i historičara Nenija, te na Annales Cambriae s kraja 10. vijeka. U djelu Historia Brittonum iz 9. vijeka, koje se tradicionalno pripisuje Neniju, navedeno je 12 bitaka koje je Arthur vodio protiv Anglosasa, i njegova konačna pobjeda u Bitci kod Mons Badonicusa. Međutim upravo se za dio tog djela u kom se priča o Arthuru, ne navodi izvor, pa se pretpostavlja da se autor oslonio na neki raniji ep.I Annales Cambriae također spominje Arthurovu pobjedu kod Mons Badonicusa i smješta je u 516., navodi se i Bitka kod Camlanna iz 537. u kojoj su zajedno poginuli Arthur i Mordred. U Gildasovoj De Excidio et Conquestu Britanniae (sredina 6. vijeka) govori se da se Bitka kod Mons Badonicusa odigrala oko 500. ali se ne povezuje s Arthurom.
Rana velška literatura brzo je pretvorila Arthura u mitskog kralja koji čini čuda. Romantične legende iz 12. vijeka o Culhwchu i Olwenu povezuju ga sa drugim junacima velške mitologije, ta koncepcija Arthura kao lidera herojskih boraca, bez sumnje je kasnije dovela do ideje Arthurova dvora i Vitezova Okruglog stola.
Kralj Arthur u historijskim izvorima
Jedini pisani izvor, koji je donekle blizak vremenu kad je navodno živio Arthur, je djelo britskog svećenika iz 6. vijeka Gildasa - De Excidio et Conquestu Britanniae ("Ruševine i osvajanja Velike Britanije"). Ono je nastalo oko 540, dakle četrdeset do osamdeset godina nakon vremena kad je živio historijski Arthur. Nažalost Gildas je napisao pseudohistorijsku kritiku, a ne historiju, i nikad nije spomenuo Arthurovo ime. On ukratko opisuje kraj rimske vlasti u Britaniji i doba prije anarhije koja nastupila nakon njihova povlačenja. Gildas uopće ne spominje ni Ambrosiusa Aurelianusa (koji je kasnije pretvoren u Arthurovog ujaka), a ni Vortigerna ni druge likove koji su postali povezani sa Arthurom u kasnijim kronikama i legendama.
Spinazzedo I, Pordenone
Spinazzedo I je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Kralj Arthur
Kralj Arthur u historijskim izvorima
On istina pripovjeda o velikom Anglosaksonskom porazu na Brdu Badonicus, ali ne navodi britskog vođu. U kasnijim izvorima on postaje Arthur.
Spinazzedo I, Pordenone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Kralj Arthur
Kralj Arthur u historijskim izvorima
Historijska djela iz tog vremena, nastala na kontinentu u tom periodu, daju nešto malo informacija o situaciji na Britanskom otoku, iako se u nijednom od njih ne spominje Arthur. Dva su primjera za to Historia Francorum Gregora od Toura i Jordanova Getika (O porijeklu i djelima Gota).
Halapić
Halapić je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Glamoč koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 530 stanovnika.
Kralj Arthur
Kralj Arthur u historijskim izvorima
Ovo posljednje djelo daje informacije o britskom kralju Riotamu iz 5. vijeka, kog neki povezuju sa Arthurom. Riotam je navodno po nalogu Rimljana poveo britsku vojsku u Galiju, da se suprostave Vizigotima. Nakon što je bio potučen, sklonio se kod Burgunda, pored mjesta zvanog Avallon, gdje mu se gubi svaki trag.
Halapić
Istorija i Arheologija
Prostor današnje opštine Glamoč za arheološku struku već odavno je determiniran kao područje od velikog značaja. To je geografska cjelina koju je zaposjedalo ilirsko pleme Dalmati i koju su Rimljani pretvorili, najprije, u svoju peregrinsku civitas, a kasnije, procesom romanizacije u jedinicu municipalne organizacije, Salvium.
Od ranije je utvrđeno da su Halapić i Vrba dva najvažnija arheološka lokaliteta u Glamočkom polju. Onaj u Vrbi je bio centar područja Salvium dok je ovaj u Halapiću bio putna stanica Salviae
Kralj Arthur
Kralj Arthur u historijskim izvorima
U kasnijim pisanim djelima kao što su Nenijeve; Historia Brittonum i Annales Cambriae, napisanim oko 500 godina nakon doba kad je Arthur živio, daju se neke informacije o historiji Britanije i Brita i naročito o Arthuru. Nenije navodi dvanaest velikih bitaka koje je vodio Arthur protiv Anglosasa, među njima i Bitku kod Mons Badonicusa.