cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Indokina
thumb|300px|right|Indokina [[1886.]] Indokina, odnosno Indokineski poluotok, je dio Indija u Jugoistočnoj Aziji a obuhvaća njene dijelove koji od azijskog kopna ulaze u Južno kinesko more.
Naziv je izveden od ranijeg naziva francuske kolonije "Francuska Indokina", koja je obuhvaćala velike dijelove poluotoka, a povezan je i s kulturnim utjecajima koje su na to područje imali Kina (na Vijetnam) i Indija (na Kambodžu, Laos i Tajland).
Indokineski poluotok leži između Sijamskog (često se naziva i Tajlandski zaljev) i Tonkinškog zaljeva, oba zaljevi Južnokineskog mora, koje je, opet, rubno more Tihog oceana (Pacifika). U zemljopisnom smislu, na poluotoku su cijela Kambodža, južni dio Laosa, istočni dio središnjeg Tajlanda i središnji i južni dio Vijetnama, područja jugoistočno od zamišljene crte između Bangkoka kao najzapadnije točke Indokineskog i najistočnije točke Malajskog poluotoka, i Tonkinškog zaljeva.
Sjeverno odnosno sjeverozapadno od te crte, poluotok prelazi u azijski kontinent.
Otoci
U područje Indokine ubrajaju se još i otoci:
Glavna religija ovog područja su Theravada i Hinayana budizam. U Vijetnamu prevladava Mahayana budizam, dok je Malezija multireligiozna sa islamom kao glavnom religijom, a budistima, hinduistima i kršćanima kao najvećim manjinama.
Privatna svojina
Privatna svojina ili vlasništvo je vlasništvo imovine (ili bilo čega korisnog npr. intelektualna svojina) od strane pojedinca ili korporacije. U sistemima koji prepoznaju i priznaju privatnu svojinu vlasnik ima određena imovinska prava i postoji pravni sistem zaštite i ograničenja korištenja privatne svojine.
Za koncept svojine ne postoji usvojena definicija. Kao i drugi osnovni, fundamentalni koncepti od velikog značaja za javnu raspravu, upotreba imovine i svojine i značenja koja im se pridaju veoma su raznolika. Različite nauke (npr. pravo, ekonomija, sociologija, antropologija) i ideološke škole (npr. komunizam, kapitalizam, apsolutizam) posmatraju i definišu ovaj pojmam različito.
Upotreba naziva
U najširem smislu, svojina je "nečija lična stvar", i označava vezu između lica (vidi fizičko lice, pravno lice) i objekta (dobra) za koji lice smatra da mu pripada. U društvenim naukama, svojina se najčešće gleda kao "skup prava i obaveza". U tom smislu, svojina nije odnos lica i objekta već odnos lica koja imaju odnos prema objektima. Na svojinu se često gleda i kao na imovinu, vlasništvo, posedovanje u pravnom smislu.
Opšte karakteristike
Savremena svojinska prava gledaju na vlasništvo i posedovanje kao na ličnu svojinu. Ovo podrazumeva pojedince kao fizička lica, i grupe odn. organizacije kao virtuelna lica, i samim tim su korporacije, vlade, organizacije uključene u ovaj obrazac. Ovaj koncept razlikuje još i javno dobro (npr. etar, zemlju i njene resurse) kojima najčešće upravlja vlada ali načelno mogu svi da ga koriste, i zajedničko dobro koje najčešće pripada manjim zajednicama (npr. lokalnim zajednicama).
Privatnu svojinu su prepoznavali i najstariji pravni sistemi, koji su podrazumevali da vlasnik svojine koristi i ostvaruje interes nad svojom svojinom. Savremena svojinska prava (npr. vidi kapitalizam) razvila su se sa idejom da je privatna svojina značajna kao opšte dobro i da podstiče ekonomski razvoj i eksploataciju dobara.
Pod svojinom se često poima i skup prava i obaveza koje definiše i garantuje lokalni suverenitet. Čak se i suverenitet definiše kao "neosporivo pravo na upražnjavanje vrhunskog autoriteta" posebno u odnosu na svojinu. Ovo znači da pravo nad svojinom ne podrazumeva i suverenitet, odn. da uvek postoji i skup ograničenja nad svojinom. Drugim rečima, "ja ovo posedujem i mogu da radim što mi je volja" nije koncept savremenog svojinskog prava.
Tradicionalno, prava i obaveze podrazumevaju: Pravni sistemi su se razvili u smeru kontrole sporova koji mogu da nastanu u procesu upotrebe, eksploatacije, razmene, prodaje ili prava na svojinu. Ovi procesi se posebno regulišu ugovorima.
Zona Industriale, Udine
Zona Industriale je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 358 m.
Silbury Hill
thumb|right|Silbury Hill Silbury Hill je dio kompleksa neolitskih spomenuka oko Aveburyja u engleskoj grofoviji Wiltshire (koja uključuje West Kennet Long Barrow), je najviši prehistorijski umjetni brežuljak u Evropi i jedan od najvećih na svijetu.
Bitka za Dorostoru
thumb|right|thumb|300px|Granice Kijevske Rusije na početku vladavine Svjatoslava su crvene, dok su narandžastom bojom označene granice Svjatoslavovih osvajanja Bitka za Dorostoru ili Opsada Dorostore se vodila između Bizanta i Kijevske Rusije 971 godine. Ova danas gotovo zaboravljena skupina bitaka je postala povjesna prekretnica cijele balkanske regije.
Predigra
S druge strane u Bizantu je 963 godine car postao proslavljeni general Nikefor II. Foka. Za njega diplomacija i njene norme su bile nešto potpuno beznačajno što će dovesti do velikog broja diplomatskih incidenata. Jedan od njih će biti obustava plaćanja danka Bugarskoj 966 što dovodi na opće carevo iznenađenje do objave rate. Kako je cijela karijera Nikefora bila posvećena ratu s Arapima ova objava rata će dovesti do improvizacije ili bolje govoreći kupovine kijevske vojne pomoći koja bi trebala napasti Bugarsku sa sjevera.
Svjatoslav se na ovu ekspediciju uputio s 50 000 - 60 000 vojnika koji su tijekom prve bitke kod Dorostoruma 968 godine ostvarili potpunu pobjedu nad Bugarima. Oduševljen i istovremeno zabrinut potpunim kijevskim uspjehom car Nikefor se zahvalio Svjatoslavu na pomoći i zamolio ga da napusti Bugarsku. U odgovoru Svjatoslav je poslao ultimatum Bizantu da mu prepusti sve posjede u Europi zajedno Carigradom ili će se njihove države naći u ratu. Kako bi svima postalo jasno da to misli ozbiljno Svjatoslav je 969 godine protivno željama bojara i svoje majke premjestio svoj glavni grad iz Kijeva u Perejaslavec na ušću Dunava. Kako bi odobrovoljio bojare on također dijeli svoje ruske zemlje na tri dijela među svojim sinovima. Gotovo istovremeno u Carigradu dolazi do dvorskog puča i na čelo države stupa novi general Ivan I. Cimisk.
Bitka
Do prve bitke ovog rata dolazi 970 godine kada su na samo 100 kilometara od Carigrada bizantske snage uspjele zaustaviti četiri puta brojnijeg protivnika. Posljedica ove prve pobjede postaje Svjatoslavovo napuštanje Perejaslaveca i premještanje svoga središta u bolje utvrđeni Dorostorum. Sljedeće godinu novi general-car Bizanta je pokrenuo veliki vojni pohod s ciljem potpunog uništenja protivnika. Kako bi spriječio dolazak pojačanja iz Kijeva kao i mogućnost Svjatoslavovog bijega on šalje svoju mornaricu kako bi blokirala Dunav.
Prva od grupe bitaka koje se vode oko Dorostorum se dogodila 12.04. 971. kada Ivan I. Cimisk tek uz pomoć garde pobjeđuje kijevske trupe vođene od svojih generala. Sam Svjatoslav je odlučio dočekati svoga protivnika kod Dorostoruma kada bi u teoriji njegove odmorne trupe trebale imati prednost nad Bizantskim koje će biti umorne od prve bitke i dugog marširanja. Ta druga, a najvjerojatnije i odlučujuća bitka se vodila 23.04. 971. godine pred zidinama Dorostoruma. Zavisno od gledišta povjesničara ona je završila pobjedom Bizanta ili nerješenim ishodom pošto niti jedna vojska nije ostvarila svoj cilj. Gledajući iz perspektive Bizanta njihova konjica nije uspjela probiti bojni red kijevske pješadije kojoj je odgovarao teren, dok iz kijevske perspektive njihova pješadija nije uspjela potući veoma pokretljivu neprijateljsku konjicu. Rezultat toga je ipak u konačnici bila Bizantska taktička pobjeda pošto je Svjatoslav ostao u Dorostorumu kojega se tada našao u opsadi. Bez obzira na to njegova vojska nije bila uništena tako da nekoliko dana poslije u iznenadnom napadu uništava opsadne sprave Bizanta. U očaja zbog gladi koja će uskoro nastupiti unutar gradskih zidina tamošnje kijevske i bugarske trupe (koje su lojalne Kijevu) će vršiti i ljudske žrtve kako bi odobrovoljili bogove. To im neće pomoći tako da se Svjatoslav odlučio na čekanje prave prilike za posljednju bitku.
thumb|right|thumb|400px|Proganjanje Svjatoslavovih ratnika od strane bizantske vojske. Minijatura iz 11 stoljećaOna se ukazala 22.07. 971. godine kada se olujno nevreme spustilo na Dorostorum. U nadi da je to ona dugoočekivana prilika Svjatoslavova vojska je napustila Dorostorum i napala bizantsku vojsku. Ta opklada se veoma brzo pokazala kao odlučujuća greška pošto se kišno nevrijeme s jakim vjetrom pokazalo kao veća smetnja kijevskoj pješadiji nego bizantskoj konjici. Sljedećeg dana su počeli mirovni pregovori koji će potvrditi potpunu pobjedu Bizanta pošto će Svjatoslav prepustiti Bugarsku protivniku i istovremeno garantirati sigurnost bizantskih posjeda na Krimu.
Nakon bitke
Na svom povratku kući ostaci vojske kneza Svjatoslava će biti napadnuti i uništeni od Pečeneza. Sam Svjatoslav će tada izgubiti život, a njegova država će ući u kratkotrajni građanski rat. Bez obzira na kasnije uspostavljanje unutrašnjeg mira nakon ovog rata sve do XIX. stoljeća ruske države više nikada neće pokušati invaziju Balkana Bizant će s druge strane nakon kratke vladavine Ivana I. Cimiska doći u svoje zlatno doba tijekom gotovo pola stoljeća vladavine Bazilija II.
Ove obje države će nakon druge polovine XI stoljeća ući u spiralu propadanja nakon koje se više nikada neće oporaviti.
Literatura
Ю. H. Лyбченkoв : Пoдлиннaя иcтopия Рюрикoвич
Antiosovinska ofanziva JVuO 1943.
mini|250px|Uništen železnički most u blizini [[Višegrada.]] Antiosovinska ofanziva JVuO usledila je nakon kapitulacije Italije septembra 1943. godine, u očekivanju skorog kraja rata.
Nakon sloma fašističke Italije sa kojom je do tada sarađivala, Jugoslovenska vojska u otadžbini je pokrenula antiosovinsku ofanzivu u bivšoj italijanskoj zoni.
Pozadina
minijatura|Ustanak u Jugoslaviji septembra 1943. godine, nakon kapitulacije Italije. Od početka ustanka u okupiranoj Jugoslaviji, četnici su bili u službi fašističke Italije (MVAC). Početkom septembra 1943. Italija je kapitulirala, čime su četnici ostali bez glavnog oslonca. Očekujući savezničko iskrcavanje i skori kraj rata, Jugoslovenska vojska u otadžbini je pokrenula antiosovinsku ofanzivu u bivšoj italijanskoj okupacionoj zoni.
Istovremeno, partizani su podigli ustanak širom okupirane Jugoslavije. Obe zaraćene strane su se nadmetale za posedanje bivših italijanskih položaja i zaplenu njihovog naoružanja.
Septembarska ofanziva u Sanžaku
thumb|[[Vojislav Lukačević, koji se te godine borio rame uz rame sa Nemcima, nakono kapitaluacije Italije ih je napao.]]
Uoči kapitulacije Italije Lukačević je bio četnički komandant Sandžaka, neposredno pod Vrhovnom komandom, čiji se štab nalazio na Čemernici, na granici sreza požeškog i novovaroškog. Tadašnji šef britanske misije, pukovnik Bejli, izdao je naređenje da se prenesu uslovi kapitulacije Italijanima. Italijansku vojsku koja ne bi htela da prihvati te uslove, trebalo je razoružati. Međutim, Nemci su iz istoga razloga pošli u Sandžak i njihova 118. divizija stigla je pre četnika do Prijepolja. Lukačević je, prema sopsvenim rečima, ne čekajući naređenje napao Nemce.
Napad JVuO na Prijepolje
Lukačević je izvestio Dražu Mihailovića 11. septembra:
Lukačevićeve pripreme potvrđuju nemački dokumenti iz tog perioda. Jutarnji izveštaj Obaveštajnog odeljenja komande 21. brdskog armijskog korpusa od 12. septembra 1943. beleži:
Jutarnji izveštaj Obaveštajnog odeljenja komande 21. brdskog armijskog korpusa od 14. septembra 1943. u 05,00 časova prenosi da je Prijepolje i okolina u rukama četnika:
O ovom napadu na Prijepolje Vrhovna komanda JVuO je 15. septembra poslala raspis svim jedinicama:
Dnevni izveštaj komande Jugoistoka od 16. septembra 1943. detaljnije govori o borbama za Prijepolje:
Dnevni izveštaj Obaveštajnog odeljenja 21. brdskog armijskog korpusa od 20. septembra 1943. opisuje borbe za Prijepolje:
Napad JVuO na Priboj
Nemački izveštaj od 12. septembra 1943. govori o četničkom napadu na Priboj:
Napad JVuO na Novu Varoš
Izveštaj 2. oklopne armije od 18. septembra 1943. beleži da je Nova Varoš zauzeta od četnika:
Večernji izveštaj Obaveštajnog odeljenja komande 2. oklopne armije od 18. septembra 1943. precizira da su "DM-bande Kalaitovića zauzele Novu Varoš".
Ostala dejstva
Večernji izveštaj Obaveštajnog odeljenja komande 21. brdskog armijskog korpusa od 13. septembra 1943. govori o sadejstvu Italijana i četnika u ovim borbama:
Ako je verovati obaveštenju Draže Mihalovića trupama od 17. septembra, borbe su se vodili i u primorju:
Izveštaj 2. oklopne armije od 19. septembra 1943. govori o nastavku četničkih borbi:
Lukačević navodi da tokom ofanzive zarobio sedam topova, od kojih su dva bila u ispravnom stanju, da su četnici imali veliki broj zarobljenika, i zaplenjeno mnogo municije i hrane.
Napad NOVJ na JVuO
Lukačević kao jedan od uzroka sloma ofanzive navodi to što Draža Mihailović nije pozvao na opšti ustanak u Srbiji i drugde:
Kao drugi razlog sloma ofanzive, Lukačević navodi sukob sa partizanima:
20. septembra pukovnik Bejli javlja Kairu da partizani napadaju teritoriju oslobođenu od četnika:
Partizani su od četnika zauzeli Pljevlja 22. septembra, Prijepolje 26. septembra, Bijelo Polje 27. septembra i Kolašin početkom oktobra 1943.
24. oktobra Vojislav Lukačević je javljao Zahariju Ostojiću da iz Priboja izvlači hranu i municiju i deli je jedinicama.
Oktobarska ofanziva u istočnoj Bosni
Pod utiskom slabljenja osovinske koalicije, Mihailović je prikupio znatne snage iz Srbije (oko 15.000 ljudi) i sa njima krenuo u pohod u istočnu Bosnu. Istovremeno, komandant Romanijskog korpusa naređuje opštu mobilizaciju u istočnoj Bosni:
Napad JVuO na Višegrad
Prema izveštaju američkog kapetana Mensfilda, Višegrad je napadalo 2.500 četnika, a u gradu se nalazilo 800 neprijateljskih vojnika. Napad je počeo 5. oktobra u 4 časa ujutru. Leva kolona, iako je energično napala, bila je u prvo vreme odbijena žestokom neprijateljskom vatrom iz bunkera. Za to vreme je desna kolona, upadom bombaških odeljenja u samu varoš i gađanjem bacača na Rodića Brdo, nanela paniku kod neprijateljske posade. Leva kolona, posle odbijenog prvog napada, narednim napadom prisiljava neprijateljsku posadu na Borovcu da napusti utvrđenje i pobegne u Višegrad. Desna kolona počela je svoje dejstvo iznenadnom vatrom, što je kod neprijatelja izazvalo paniku i komešanje. Grad Višegrad zauzet je u 9,30 časova.
Mensfild piše da su u četvoroiposatnoj borbi četnici ubili “oko 200 Nemaca“, dok su ostali “nagnuti na bekstvo ka severu“. Prema četničkim izvorima, gubici su bili 350 mrtvih, 400 ranjenih i 22 zarobljena nemačka i hrvatska vojnika; dok su četnici imali 23 mrtva i 5 ranjenih.
Četnički plen se sastojao od dva poljska topa, velike količine automatskog oružja, pet stotina pušaka, dva železnička voza, dva automobila, četiri motorna čamca, tri gumena čamca, sedam velikih i 12 malih minobacača, jedne radio stanice i "neverovatne količine municije".
Nakon zauzimanja grada, četnici su počinili niz zločina nad civilima, što pominje i Zaharije Ostojić u svom izveštaju od 8. oktobra 1943. godine:
Tokom Bitke za Višegrad, leteće brigade Cerskog, Mačvanskog i Avalskog korpusa nalazile su se u Višegradskoj banji. Potom one provode nedelju dana u obezbeđenju Višegrada, pa dobijaju naređenje da zauzmu Rogaticu.
Napad JVuO na Rogaticu
Nakon pada Višegrada, nastavio je nastupanje prema Rogatici, koja je pala 13. oktobra. O borbama za Rogaticu 13. oktobra Operativno odeljenje obaveštava Komandu 15. brdskog korpusa:
S obzirom da je do ovog napad došlo neposredno nakon poraza u Tuzli od partizana, to je dodatno zabrinlo nemačku komandu, ali ona nije imala resursa da se aktivno suprotstavi. S obzirom na nastupanje NOVJ od Tuzle prema Doboju, napad na Travnik i nastupanje kod Prozora, Nemci su stekli utisak o ugroženosti Sarajeva, i ograničili su se na jačanje odbrane.
Podčetrtek (općina)
Općina Podčetrtek (slovenski: Občina Podčetrtek) je jedna od 212 slovenskih općina od 3.322 stanovnika. , administrativni centar općine je selo Podčetrtek.
Geografske karakteristike
Općina Podčetrtek prostire se po istoku Slovenije, pored hrvatske granice u kotlini rijeke Sutle na površini od 60.6 km², na kojoj leži 25 naselja.
Antiosovinska ofanziva JVuO 1943.
Napad NOVJ na JVuO
minijatura|3. divizija NOVJ u oslobođenoj Tuzli oktobra 1943.
Podčetrtek (općina)
Naselja Općine Podčetrtek
Brezovec pri Polju, Cmereška Gorca, Golobinjek ob Sotli, Gostinca, Imeno, Imenska Gorca, Jerčin, Lastnič, Nezbiše, Olimje, Pecelj, Podčetrtek, Polje ob Sotli, Prelasko, Pristava pri Lesičnem, Pristava pri Mestinju, Roginska Gorca, Rudnica, Sedlarjevo, Sela, Sodna vas, Sveta Ema, Verače, Vidovica, Virštanj, Vonarje
Antiosovinska ofanziva JVuO 1943.
Napad NOVJ na JVuO
Partizani, koji su nakon bitke na Neretvi potisli Mihailovića u Srbiju, nisu mu dozvolili širenje u Bosnu. Četnička grupacija se pojavila na važnoj strateškoj poziciji i uklinila između 2. i 3. korpusa NOVJ. Stoga su dve divizije NOVJ angažovane da je uklone. Novoformirana 27. divizija NOVJ, orijentišući se na prostor istočno od Sarajeva, 22. oktobra zauzela je Rogaticu razbivši četnike. Peta divizija zauzela je 26. oktobra Višegrad od četnika, čime je grupacija JVuO bila potpuno razbijena.
General Mihailović je pokušavao da dovuče još vojnika iz Srbije, ali oni su odbijali da se bore protiv partizana u Bosni. 27. oktobra 1943. godine Radomir Cvetić, komandant Javorskog korpusa JVUO, izveštava Dražu Mihailovića da je streljao neke od mobilisanih boraca iz Srbije, ali oni i dalje neće u Bosnu:
Vrhovna komande Vermahta je ovu operaciju doživela kao lokalni obračun "između četnika i komunista":
27. divizija NOVJ je nakon razbijanja četnika u borbama 37-31. oktobra oslobodila Sokolac od ustaša.
Snage NOVJ u Crnoj Gori su istovremeno uspele da preotmu sve gradove koje su četnici oslobodili od okupatora i istisnu četnike sa svih bitnih pozicija, uspostavljajući pri tom kontrolu nad znatnim italijanskim snagama i resursima.
Posledice
minijatura|Presretnuta depeša generala [[Draža Mihailović|Draže Mihailovića vojvodi Đujiću od 21. 11. 1943. kojom mu nalaže da poveća saradnju sa Vermahtom u borbi protiv partizana.]]
Mihailovićeva antiosovinska ofanziva nije ostavila bitan utisak ni na Saveznike ni na Nemce, koji su Tita i dalje smatrali najvećim protivnikom na Balkanu. Nemački komandant Jugoistoka Maksimilijan fon Vajhs je krajem oktobra 1943 ovako ocenio situaciju:
U to vreme, britanska propaganda je već definitivno prešla na stranu partizana. BBC je ignorisao četničku ofanzivu, a potom je izveštavao da su partizani oslobodili te gradove:
Uviđajući da partizani ne prihvataju njegovo prestrojavanje, Mihailović je obustavio antiosovinske aktivnosti i vratio se staroj politici:
7. novembra general Mihailović je izdao direktivu o opštem napadu na komuniste, nakon čega stupa u pregovore sa novim nemačkim izaslanikom za Balkan Hermanom Nojbaherom. Velika većina njegovih snaga van Srbije već se čvrsto vezala za Nemce, a tokom novembra i decembra 1943. i veliki deo snaga u Srbiji (Vojislav Lukačević, Nikola Kalabić, Jevrem Simić, Ljuba Jovanović) potpisao je sporazume sa Nemcima. Obaveštenje nemačkog komandanta jugoistoka o sklopljenom sporazumu sa Lukačevićem vrlo brzo je došlo do Čerčila, i imalo je presudan značaj u odluci o napuštanju Mihailovića.
Krvno-moždana barijera
250px|right|thumb|Deo [[Kapilara|kapilarne mreže koja snabdeva moždane ćelije ]] thumb|right|Astrociti tipa 1 okružuju kapilare u mozgu
Krvno–moždana barijera (, BBB) je separacija cirkulišuće krvi od moždanog ekstracelularnog fluida (BECF) u centralnom nervnom sistemu (CNS). Ona se javlja duž svih kapilara i sastoji se od tesnih kontakta oko kapilara koji se ne javljaju u normalnoj cirkulaciji. Endotelne ćelije ograničavaju difuziju mikroskopskih objekata (e.g., bakterija) i velikih hidrofilnih molekula u cerebrospinalni fluid (CSF), dok dozvoljavaju difuziju malih hidrofobnih molekula (O2, CO2, hormona). Ćelije barijere aktivno transportuju metaboličke produkte kao što je glukoza kroz barijeru putem specifičnih proteina. Ova barijera takođe obuhvata gustu bazalnu membranu i astrocitni sloj.
Esencijalni nutrijent
Esencijalni nutrijent je nutrient koji je neophodan za normalno funkcionisanje tela. To je materijal koji telo ne može da sintetiše, ili ne može da sintetiše adekvatne količine (npr. niacin, holin), i stoga se mora unositi putem ishrane. Esencijalni nutrijenti se takođe definišu putem kolektivne fiziološke evidencije za njihovu važnost u ishrani.
Neke od kategorija esencijalnih nutrijenata su vitamini, dijetetski minerali, esencijalne masne kiseline, i esencijalne aminokiseline. Različite vrste imaju veoma različite esencijalne nutrijente. Na primer, većina sisara sintetiše sopstvenu askorbinsku kiselinu, i stoga se ona ne smatra esencijalnim nutrijentom za te vrste. Ona je međutim esencijalni nutrijent za ljude, kojima su neophodni spoljašnji izvori askorbnske kiseline (vitamina C). Mnogi esencijalni nutrijenti su toksični u velikim dozama (i.e. hipervitaminoza). Neki se mogu koristiti u količinama većim od neophodnih bez očevidnih štetnih efekata.
Masne kiseline
Esencijalne masne kiseline su masne kiseline koje ljudi ne mogu da sintetišu, jer im nedostaju enzimi desaturaze.
α-Linoleinska kiselina se ne koristi u telu u svojoj originalnoj formi. Ona se razlaže u dugolančane polinezasićene masne kiseline eikozapentanoinsku kiselinu (EPA, 20:5) i dokozaheksaenoinsku kiselinu (DHA, 22:6). EPA i DHA se takođe mogu konzumirati kao prehrambeni izvor iz ribe ili ribljeg ulja.
Linolna kiselina se takođe ne koristi u originalnom obliku. Ona se razlaže u dugolančane polinezasićene masne kiseline gama-linolnu kiselinu (GLA, 18:3), dihomo-gama-linolnu kiselinu (DGLA, 20:3) i arahidonsku kiselinu (AA, 20:4).
Omega-9 masne kiseline nisu esencijalne za ljude. Ljudi generalno poseduju sve enzime neophodne za njihovu sintezu.
Aminokiseline
Esencijalne aminokiseline su: • 4
Vitamin
• 4
Dijetarni minerali
• 4 Neophodne količine znatno variraju među nutrijentima. Na primer, 70 kg težak čovek sadrži 1.0 kg kalcijuma, i samo 3 mg kobalta.
Polacanthus
Polacanthus (od starogrčkog poli-/πολυ- "mnogo" i akanta/ακανθα "trn" ili "bodlja" ) bio je rani oklopljeni ankilosaur sa bodljama iz perioda rane krede, koji se hranio biljkama. U ranim prikazima imao je vrlo nedefiniranu glavu budući da su pronađeni samo ostaci zadnjeg dijela tijela. Živio je prije 130 do 125 miliona godina na prostoru današnje zapadne Europe.
Opis
Polacanthus je dostizao dužinu od 4 do 5 m. Bio je četveronožan pripadnik Ornithischia, dinosaura s ptičjim kukovljem. Nije pronađeno mnogo njegovih ostataka, a neke važne anatomske osobine, kao što je izgled glave, ostaju slabo poznate.
Polacanthus je imao velik leđni štit, tj. dermalnu kost iznad kukovlja koja nije bila spojena sa kostima ispod sebe, a imala je tuberkule na svojoj površini. Tu osobinu dijeli sa ostalim "polakantinima" (primitivnim nodosauridima) kao što su Gastonia i Mymoorapelta. Na tom dijelu tijela također je imao malene okrugle kvrge i koštane bodlje, ali njihov tačan raspored nije poznat. Vjerojatno su se nalazile na njegovim bokovima.
Otkriće i vrste
thumb|240px|right|Skeletalna restauracija vrste P. foxii, napravio [[Franz Nopcsa von Felső-Szilvás]] Nakon roda Hylaeosaurus, Polacanthus je bio drugi ankilosaur koji je otkriven u Engleskoj tijekom 19. stoljeća. Rod Polacanthus sastoji se od dvije europske vrste:
Sistematika
Neki naučnici smatraju da je rod Hylaeosaurus – kod kojeg su poznati prednji dijelovi tijela – sinonim za Polacanthus, pa se on ponekada svrstava u njega.
Salem, Virginia
Sejlem je grad u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 24.802 stanovnika.
Polacanthus
Sistematika
Sistematsko svrstavanje u infraredu Ankylosauria još uvijek je sporno pitanje. Prema Polacanthusu je svoj naziv dobio takson Polacanthidae ili Polacanthinae, grupa ankilosaura koji se ponekada svrstavaju u Ankylosauridae, a ponekada uNodosauridae; ponekada se posmatraju i kao samostalna porodica. Preciznu klasifikaciju je teško postići zbog nepotpunih ostataka, pa stoga M. Vickaryous et al. (2004.) svrstavaju rod Polacanthus kao "Ankylosauria incertae sedis".
Salem, Virginia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 24.802 stanovnika, što je 55 (0,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Mladen Žujović
Mladen Žujović može da bude:
Springfield Model 1866
Springfield Model 1866 je bila američka sporometna puška ostraguša koju je od 1866. do 1873. proizvodila Springfield Armory za potrebe američke vojske. Predstavljala je drugu po redu ostragušu, odnosno pokušaj da se ugradnjom zatvarača konvertiraju tada zastarjele sprednjače kao što je Springfield Model 1861. Temeljila se na Modelu 1865 koji se brzo pokazao zastarjelim, te je inženjer Erskine S. Allin već nakon godinu dana proizveo njenu poboljšanu verziju. Iako je stekla reputaciju puške koja je teška za održavanje, već 1867. je pokazala svoju vrijednost u Ratu Crvenog oblaka kada su malobrojne grupe američkih vojnika upravo zahvaljujući njima u nekoliko navrata uspješno odbile napade brojčano nadmoćnih indijanskih snaga.
Masakr u Ahmićima
Pokolj u Ahmićima bio je ratni zločin kojeg su počinili pripadnici 4. bojne VP HVO-a i jedinice “Jokeri” protiv muslimanskih vojnika i civila tijekom bošnjačko-hrvatskog sukoba 16. travnja 1993. u selu Ahmićima, u Središnjoj Bosni. Ubijeno je 116 osoba. To je bio najveći pojedinačni pokolj tijekom sukoba između bosanskohercegovačkih Hrvata i Bošnjaka.
Springfield Model 1866
Godine 1873. ju je zamijenila poboljšana verzija Springfield Model 1873.
Masakr u Ahmićima
Međunarodni sud za ratne zločine počinjene na području bivše Jugoslavije presudio je da su ubojstva u Ahmićima bila zločin protiv čovječnosti, a jedan od zapovjednika ove akcije, Dario Kordić, osuđen je na 25 godina zatvora. Pokolj su otkrili mirovne snage UN-a sastavljene od britanske vojske, i pukovnik Bob Stewart.
Napad
3. travnja 1993. hrvatsko vodstvo sastalo se u Mostaru i raspravljalo o mirovnom planu Vancea-Owena. Sukladno sporazumu, prema uputi ministra obrane BiH, odlučeno je da će se provesti stavljanje svih oružanih snaga (i Armije BiH i HVO-a) na području "hrvatskih provincija" (provincije 3, 8 i 10) pod zapovjedništvo HVO-a, kao i stavljanje svih oružanih snaga (i Armije BiH i HVO-a) na području "muslimanskih provincija" pod zapovjedništvo Armije BiH, radi efikasnije obrane od velikosrpske agresije. Bošnjaci nisu pristali provesti odluku.
U petak, 16. travnja, u 5:30 ujutro, došlo je do istodobnih sukoba između HVO-a i Armije BiH u naseljima Vitez, Stari Vitez, Ahmići, Nadioci, Šantići, Pirići, Novaci, Putiš i Donja Večeriska. Tog jutra, HVO vozila blokirala su glavne ceste a napad na Ahmiće je započeo sa tri strane kako bi se stanovništvo u bijegu usmjerilo prema jugu gdje su vojnici čekali i pucali na ljude. Male skupine od oko pet do deset vojnika išle su od kuće do kuće, palili ih te ubijali ili tjerali mještane. Na kraju, Ahmići su teško razoreni. Ubijeno je 116 osoba, od čega su 32 bili žene a 11 djeca mlađa od 18 godina. Dvije lokalne džamije su uništene eksplozivima.
Prema Centru za ljudska prava u Zenici, od 200 bošnjačkih kuća, spaljeno je njih 180.
Počinitelji su bili pripadnici sljedećih postrojbi: Anti-teroristička bojna Vojne Policije HVO-a "Jokeri", Viteška brigada HVO-a, PPN Vitezovi te brigada "Nikola Šubić Zrinski".
Suđenja
desno|mini|220px|Razrušena džamija u Ahmićima, travanj [[1993.]] ddesno|mini|220px|Lokacija općine Vitez, u sklopu koje se nalaze Ahmići Nakon tragičnih događaja, hrvatski politički vrh pokušao je zataškati cijeli slučaj ili okriviti drugu stranu u ratu u Bosni. Dario Kordić i Tihomir Blaškić su osporavali da je HVO imao ikakve veze sa Ahmićima. Bivši hrvatski predsjednik Stjepan Mesić otkrio je tisuće dokumenata i audio vrpci o planu Franje Tuđmana za napad na pojedine lokacije u Bosni protiv Bošnjaka. .
Tijekom suđenja u Haagu saslušane su izjave nekoliko svjedoka. Svjedok B je u početnom, otvorenom dijelu svjedočenja ispričao kako je u njegovu kuću 16. travnja 1993. godine ušao vojnik koji je izveo svjedokova brata na balkon odakle su se zatim čula tri ili četiri pucnja. "Taj vojnik je zatim izveo na balkon mene i majku i naredio nam da skočimo", nastavio je svjedok, napominjući da su vojnici oko njegove kuće bili u maskirnim uniformama, jedan je imao crnu maramu oko glave, a jedan drugi je bio namazan po licu. Svjedokinja D govorila je kako su u razdoblju između prvog oružanog incidenta u Ahmićima u listopadu 1992. godine i napada 16. travnja 1993. godine odnosi između Hrvata i Bošnjaka u Ahmićima bili pogoršani."Incidenti su bili gotovo svakodnevni, oni (Hrvati) su nas vrijeđali i provocirali", ustvrdila je, napominjući kako su prije tog razdoblja međunacionalni odnosi bili dobri.
6. rujna 2000., na konferenciji za novinare Policijske uprave zadarske, glasnogovornik Ivan Bilić službeno je potvrdio da su Ante Slišković, bivši načelnik SIS-a u Kiseljaku, i Tomislav Vlajić, Sliškovićev pomoćnik, uhićeni u ponedjeljak navečer na području Republike Hrvatske. Obojica su državljani Hrvatske, a njihova imena povezuju se sa zločinima u Ahmićima. Premijer Ivica Račan ocijenio je da uhićenjem dvojice osumnjičenika za ratni zločin u Ahmićima hrvatska država dokazuje da u njoj više nijedan zločinac neće moći živjeti mirno i slobodno.
Bradikininski receptor B1
Bradikininski receptor B1 (B1) je G-protein spregnuti receptor kodiran genom kod ljudi. Njegov principalni ligand je bradikinin, peptid sa 9 aminokiselina koji se formira u patofiziološkim uslovima kao što je inflamacija, trauma, opekotine, šok, i alergija. B1 receptor je jedan od dva G protein-spregnuta receptora za koje je utvrđeno da vezuju bradikinin i posreduju response na te patofiziološke uslove.
B1 protein se sintetiše de novo nakon povrede tkiva. Njegovo vezivanje za receptor dovodi do povećanja citosolne koncentracije jona kalcijuma, što ultimatno dovodi do hroničnog i akutnog inflamatornog responsa.
Masakr u Ahmićima
Suđenja
Zoran, Mirjan i Vlatko Kupreškić bili su nepravedno prvostupanjskom presudom osuđeni na zatvorske kazne od 6 do 10 godina zbog navodnog sudjelovanja u napadu, no tek pravomoćnom presudom su 2001. oslobođeni svake krivnje, nakon više od 4 godine nevino provedenih u pritvoru. Drago Josipović dobio je 12 a Vladimir Šantić 18 godina zatvora. Dragan Papić oslobođen je krivnje.
Josipovićeva isprika
15. travnja 2010., novoizabrani predsjednik Hrvatske Ivo Josipović u pratnji vrhbosanskog nadbiskupa kardinala Vinka Puljića i poglavara Islamske zajednice u BiH reis-ul-uleme Mustafe Cerića, poklonio se bošnjačkim žrtvama hrvatskih zločina u Ahmićima, a zatim i hrvatskim žrtvama bošnjačkih zločina u Križančevu Selu. U Ahmićima je položio vijenac na kojem je pisalo 'Nevinim žrtvama, predsjednik Republike'. Događaj su pratili svjetski mediji. Josipović je novinarima izjavio:
Reis Cerić kazao je pak kako se osobnim primjerom postiže puno više nego riječima: "Ovo je danas jedan od tih dana u BiH, kad smo se osobnim primjerom zauzeli za povjerenje i vraćanje povjerenja među ljudima, a okupili smo se na poziv predsjednika Josipovića", kazao je Cerić. Pritom je podsjetio koliko su Ahmići i Križančevo Selo bolni za Bošnjake, odnosno Hrvate. 'Želimo na ovaj način zatvoriti jednu ružnu stranicu u našim odnosima i otvoriti novu".
Mnogi su tu gestu proglasili velikim korakom pomirbe.
Valli I, Chieti
Valli I je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 747 m.
Châteauneuf-d'Oze
Šatonef d'Oz je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornji Alpi koja pripada prefekturi Gap.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 14 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 0 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 26,23 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 963 metara (maksimalnoj 2.016 m, a minimalnoj 861 m).
Sedmogodišnji rat
Sedmogodišnji rat je vođen od 1756. do 1763. godine između Austrije, Francuske, Rusije, Švedske, Španije i Saksonije sa jedne, i Pruske, Velike Britanije i Portugala sa druge strane.
Glavni protivnici na evropskim bojištima bili su Austrija i Pruska (Fridrih Drugi) koje su se borile oko Šleske, a na moru i kolonijama Velika Britanija i Francuska koje su ratovale za prevlast u Sjevernoj Americi i Indiji.
Najizdašniju pomoć Austriji u borbi protiv Pruske pružila je Rusija, čija je vojska zauzela čak i prusku prijestonicu Berlin i tako srušila mit o nepobjedivosti pruske vojske. Kada se Rusija povukla iz rata 1762, Pruska se oporavila i uspjela da sačuva Šlesku, ranije otetu od Austrije. Istovremeno je Velika Britanija porazila Francusku na moru i u kolonijama. Mirom u Parizu 1763. Pruska je zadržala Šlesku i stekla položaj velike sile, a Francuska je Velikoj Britaniji ustupila Kanadu, zemlje istočno od Misisipija i Floride, i gotovo se sasvim povukla iz Indije. Po broju angažovanih snaga i prostoru na kojem je vođen, Sedmogodišnji rat bio je do tada najveći sukob.
Pozadina
Za ovaj rat se često kaže da je nastavak Rata za austrijsko nasleđe koji je trajao od 1740. do 1748, u kojoj je kralj Fridrih II Veliki, osvojio bogatu pokrajinu Šlesku od Austrije. Carija Marija Terezija je potpisala Ahenski mir 1748. da bi dobila na vremenu da obnovi svoje vojne snage i sklopi nove saveze, što joj je u znatnoj meri u uspelo. Politička mapa Evrope je bila ponovo podeljena u narednih nekoliko godina pošto je Austrija napustiča svoj dvadesetpetogodišnji savez sa Velikom Britanijom. Tokom Diplomatske revolucije iz 1756, viševekovni zakleti neprijatelji: Francuska, Austrija i Rusija su napravile jedan savez protiv Pruske.
Jedina značajna pomoć Pruskoj došla je od Velika Britanije, njenog novog saveznika, čija je vladajuća dinastija smatrala njene stare hanoverske posede u Nemačkoj ugroženim od Francuske. U mnogim pogledima dve saveznice su odlično nadopunjavale jedna drugu. Britanija je imala najveću, najefikasniju mornaricu na svetu, dok je Pruska imala najmoćniju kopnenu vojsku u kontinentalnoj Evropi. Ovo je omogućilo Britaniji da usredsredi svoje vojne resurse na kolonijane ekspedicije. Britanci su se nadali da će novi niz savezništava stvorenih tokom Diplomatske revolucije održavati mir, ali se ispostavilo da su oni bili katalizator izbijanja neprijateljstva u Evropi 1756.
Austrijska vojska je pretrpela promene po ugledu na pruski sistem. Marija Terezija, čije je poznavanje vojnih pitanja moglo posramiti mnoge njene generale, je bezobzirno sprovodila reforme. Njeno interesovanje za dobrovit njenih vojnika joj je zadobilo njihovo neupitno poštovanje. Austrija je doživela nekoliko ponižavajućih poraza od Pruske u prethodnom ratu, i, vrlo nezadovoljna ograničenom pomoću koju je dobila od Britanije, sada je smatrala Francusku jedinim saveznikom koji joj može pomoći da povrati Šlesku i zaustavi širenje Pruske.
Još jedan razlog za rat je nastao zbog žestoke borbe za kolonijalnu prevlast između Britanske i Francuske imperije, koje su se, kako su se obe širile, sukobljavale na dva kontinenta. Zvaničnom početku neprijateljstava u Evropi su prethodile borbe u Severnoj Americi, gde je širenje na zapad britanskih kolonija smeštenih na istočnoj obali počelo da ugrožava francuske interese u dolini Misisipija krajem 1740ih i početkom 1750ih. Da bi sprečili širenje Virdžinije i Pensilvanije, Francuzi su sagradili niz utvrđenja u današnjoj zapadnoj Pensilvaniji sredinom 1750ih. Britanski napori da se uklone je doveo do sukoba koji se uglavnom smatraju delom Francuskog i indijanskog rata, u kom su borbe počele dve godine pre početka neprijateljstava u Evropi.
Strategije
Najvećim delom 17. veka Francuska je na isti način pristupala svojim ratovima. Prepuštala bi kolonijama da se same brane ili bi pružila minimalnu pomoć slanjem ili ograničenog broja vojnika ili neiskusnih vojnika, očekivaćući da će borbe za kolonije ionako verovatno biti izgubljene. Ova strategija je nekim delom bila nametnuta Francuskoj; njen geografski položaj u kombinaciji sa nadmoćnošću britanske mornarice, bi otežao francuskoj mornarici da obezbedi značajnu količinu zaliha i održava francuske kolonije. Isto tako, nekoliko dugih kopnenih granica je učinilo veliku domaću vojsku imperativom za svakog francuskog vladara. Zbog ovih vojnih potreba, francuska vlada je zasnovala svoju strategiju na vojsci u Evropi; ona bi držala najveći deo svoje vojske na evropskom kontinentu, nadajući se da bi takva vojske bila pobednička u borbama bliže domovini. Plam je bio da se bori do okončanja neprijateljstava i onda na mirovnim pregovorima da razmeni teritorijalne dobitke u Evropi kako bi povratila izgubljene prekomorske posede. Ovaj pristup nije dobro poslužio Francuskoj u ovom ratu, jer su kolonije zaista bile izgubljene, i uprkos tome što je rat u Evropi tekao dobro, do njegovog kraja Francuska je imala malo uspeha Evrope kojima bi balansirala. thumb|right|Bataljon grade kod Kolina 1757.
Britanci su, zbog svojih opredeljenja i zbog praktičnih razloga, težili izbegavanju velikom učešću svoje vojske na evropskom kontinentu. Težili su da nadoknade ovaj nedostatak stupajući u savez sa jednom ili više evropskim sila čiji su interesi bili suprotstavljeni interesima njihovih protivnika, naročito Francuske. U Sedmogodišnjem ratu Britanci su za svog glavnog saveznika izabrali najboljeg stratega tog vremena Fridriha Velikog i njegovu Prusku, tada silu u usponu u srednjoj Evropi, i dali su Fridrihu značajna sredstva da bi pomagali njegove pohode. U jasnoj suprotnosti sa Francuskom, Britanija je težila da aktivno vodi rat u kolonijama, iskorišćavaju u potpunosti moć svoje mornarice. Britanci su koristili taktiku pomorske blokade i bombardovanja neprijateljskih luka i iskorišćavali svoju sposobnost da prevoze vojsku morem do maksimuma. Oni bi ometali neprijateljska snabedavanja i napadali neprijateljske kolonije, često koristeći koloniste iz obližnjih britanskih kolonija za ove poduhvate.
Rusi i Austrijaci su bili rešeni da smanje moć Pruske, nove pretnje na njihovom praku. 1756. su načinnjni planovi za uzajamnu odbranu i napade Austrije i Rusije na Prusku, koje bi plaćala Francuska.
Marcel Granollers
Marcel Granollers Puyol (rođen 12. aprila 1986. godine u Barseloni, Španija) je španski teniser. Najbolji plasman na ATP listi mu je dvadeset treće mesto u pojedinačnoj konkurenciji, a u parovima peto mesto na ATP listi.
2006
Granollers je prošao u prvo kolo Vimbldona 2006. godine, ali je izgubio od Andreja Pavela. U kvalifikacionim rundama, je pobedio Stefana Roberta, Konstantinosa Ekonomidisa i Marka Kjudinelija.
2007
U 2007, Granollers je osvojio Napoli i Rim u parovima sa Flavijom Čipolom, i Maspalomas čelendžer sa Markom Lopezom. Na Otvorenom prvenstvu Francuske 2007. godine on je prošao drugi krug u parovima sa sunarodnikom Felisijanom Lopezom pre nego što su izgubili u tri seta od Fabrisa Santoroa i Nenada Zimonjića rezlutatom 7–5, 1–6, 6–4. Izgubio je na otvoreno prvenstvo Francuske u tenisu i na Vimbldonu oba puta u drugom kolu kvalifikacija za glavni žreb.
2009
Granollers je osvojio tri turnira u parovima i to u Baiji, Buenos Ajresu i Moskvi sa Tomijem Robredom, Albertom Martinom i Pablom Kuevasom.
2011
Granollers izgubio u prvom kolu Otvorenog prventsva Australije Novaka Đokovića, on nije igrao sve do Otvorenog prvenstva Majamija gde je stigao do četvrtog kola. U julu je osvojio turnir u Gštadu gde je pobedio Stanislasa Vavrinku, Mihaila Južnjog i Fernanda Verdaska i osvojio drugu titulu u karijeri i prvu u 2011. godini. Na Otvorenom prvenstvu SAD u tenisu je stigao do trećeg kola na nekom Grend Slem turniru prvi put u svojoj karijeri. Na kraju 2011. godine njegov plasman na ATP listi bio je 30. mesto.
Bee, Verbano-Cusio-Ossola
Bee je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 585 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 597 m.
Umjetna vagina
thumb|200px|Umjetna vagina za [[konje]] thumb|200px|Umjetna vagina s vibratorom Umjetna vagina (engl. fleshlight ili fleshjack) pomagalo je čija je svrha simulacija ženskog spolovila (vagine).
Može biti izrađena za medicinske ili istraživačke svrhe, za rasplod ili kao erotsko pomagalo za masturbaciju.
Fornaci, Belluno
Fornaci je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 322 m.
Alton, Kansas
Olton je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 103, što je 14 (-12,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Jesús Navas
Jesús Navas González (Los Palacios, 21. studenog 1985.) je španjolski nogometaš i reprezentativac koji trenutno igra za Manchester City.
Kobalt(II) karbonat
Kobalt(II) karbonat je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 118,942 Da.
Ana Vidović
thumb|200px|Ana Vidović Ana Vidović (rođena 8. 11. 1980.) je hrvatska klasična gitaristica i jedna od najmlađih virtuoza klasične gitare u svijetu. Rođena je u Karlovcu, a gitaru je po uzoru na brata Viktora počela svirati u dobi od 5 godina. S 11 godina započela je međunarodnu karijeru, a s 13 je postala najmlađim studentom u Muzičkoj akademiji u Zagrebu gdje je studirala pod vodstvom profesora Istvana Romera. Njen ugled u Europi doveo je do pozivnice na studij s Manuelom Barruecom iz Instituta Peabody iz Baltimorea u SAD-u, gdje je diplomirala u svibnju 2003. godine.
Ana Vidović je osvojila dojmljiv niz nagrada i međunarodnih natjecanja, a od početka karijere je širom svijeta izvela tisuće recitala.
Svetislav Goncić
Svetislav "Bule" Goncić (Kladovo, 5. maj 1960) je srpski glumac.
Biografija
Diplomirao je glumu na Fakultetu naprednih umetnosti 2012 godine.
Boutenac-Touvent
Butnak Tuvan je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Sent.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 217 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 69 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 45 metara (maksimalnoj 64 m, a minimalnoj 6 m).
Kobalt(II) hlorat
Kobalt(II) hlorat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 225,836 Da.
Jezdegerd III
thumb|250px|Kovanica s likom Jezdegerda III. Jezdegerd III., također Jazdgird (perzijski: یزدگرد Yazdgerd, od Boga stvoren), je bio posljednji perzijski kralj iz dinastije Sasanida (632. - 651.).
Sasanidska Perzija u doba Jezdegerda III.
Jezdegerd je bio unuk kralja Hozroja II., nakon čije je smrti godine 628. u Perziji zavladala anarhija. Država je i izvana (zbog rata s Bizantom koji je izgubila) i iznutra zbog nemira i borbi bila iscrpljena i oslabljena. Kada je Jezdegerd kao posljednji muški član dinastije Sasanida zavladao činilo se je da je anarhiji kraj i da će novi kralj uspjeti stabilizirati državu.
Arapi osvajaju Perziju
Međutim, Arapi su nedugo zatim godine 634. napali i Bizant i Perziju. Izaslanstvo kalifa isprva je zatražilo od Jezdegerda da se pokori što je on naravno odbio. Prvi arapski napad Perzijanci su odbili, ali je u drugom godine 636. perzijski general Rostam u teškoj bitki na području današnjega Iraka poginuo, a njegova vojska teško poražena nakon čega su Arapi s lakoćom osvojili Mezopotamiju.
Jezdegerd je morao pobjeći iz glavnog grada Ktezifonta i povući se na istok u današnji Iran gdje je organizirao otpor. Godine 642. Arapi su ponovo pobijedili njegovu brojčano nadmoćniju vojsku nakon čega su perzijski velikaši izgubili povjerenje u Jezdegerda i pokušali se dogovoriti s osvajačima. Jezdegerdu nije preostalo ništa drugo nego pobjeći još dalje na istok.
Bijeg i smrt
Jezdegerd je bježao sve dalje na istok do grada Merva u današnjem Turkmenistanu. Više je puta zatražio pomoć protiv Arapa od Kine kojom je tada vladala dinastija T’ang, ali bezuspješno. Godine 651. Jezdegerd je kod Merwa vjerojtno po nalogu tamošnjega namjesnika ubijen. Perzijsko-arapski autori izvještavaju još stoljećima poslije da su potomci toga namjesnika zvani "Kraljoubojice" jer je u perzijskim očima osoba velikoga kralja bila sveta i nepovrediva, a njegovo ubojstvo težak zločin.
Jezdegerdov sin Peroz pobjegao je Turcima a zatim na dvor kineske dinastije Tang, ali nije se mogao vratiti u domovinu te je umro u kineskom egzilu. Tako je izumrla perzijska dinastija Sasanida. Jezdegerdova smrt i arapska osvajanja označavaju za Bliski istok kraj antike i početak srednjega vijeka.
1222
mini|300px|Pečat sa [[Zlatna bula Andrije II.|Zlatne bule]]
Godina 1222 (MCCXXII) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru (1. januar).