cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oton Kučera
Životopis
Znanstvena prosvijećenost nekoga naroda ne stječe se samo školskom naobrazbom, nego veliku ulogu u tom procesu ima popularizacija odnosno promicanje znanosti u puku, što se postiže na više načina: popularnim predavanjima za široki krug slušatelja različitih struka i obrazovanja, izdavanjem znanstveno-popularnih časopisa, koji na jednostavan način objašnjavaju čitateljstvu dosege određene znanosti te objavljivanjem popularnih djela iz određene znanosti, u kojima je na zanimljiv i jednostavan način prikazano ono najvažije iz te znanosti, što bi trebalo predstavljati temelj za njezino upoznavanje. U XIX. stoljeću naročito je ojačala popularizacija znanosti, posebice zato što se i u znanosti počelo sustavno koristiti hrvatski jezik. Kučera slovi kao naš najpoznatiji popularizator znanosti i tehnike, a u astronomiji ga nazivaju i "hrvatskim Flammarionom", po čuvenom francuskom popularizatoru astronomije.
Kučera je smatrao da je odnos čovjeka prema znanosti o zvjezdanom nebu posve drukčiji nego prema bilo kojoj drugoj znanosti i da se može usporediti s odnosom čovjeka prema rodnoj grudi i domovini i da astronomija usmjerava čovjeka na razmišljanje o posljednjim i najvećim problemima prirode i čovjeka u njoj, a takva razmišljanja jako utječu na to da se umire i natrag potisnu strasti, koje nisu ures naobraženih ljudi te u tome vidi snagu astronomije i njezinu veliku odgojnu vrijednost za sve naraštaje.
Najplodnije razdoblje stvaralaštva
Godine 1899. Oton Kučera je napisao udžbenik Fizika za niže razrede, s dodatkom iz astronomije i kemije i promoviran za doktora na Sveučilištu u Zagrebu, tezom o Marinu Getaldiću te postao predavačem više matematike i teorijske fizike s mehanikom na Šumarskoj akademiji u Zagrebu, gdje je predavao sve do umirovljenja, 1915. godine. Na Šumarskoj akademiji uveo je dvogodišnji geodetski tečaj, a prve godine je bio i predstojnik. Iz ovoga geodetskog tečaja izrastao je današnji Geodetski fakultet u Zagrebu.
Godine 1902. tiskana je njegova Eksperimentalna fizika za više i srednje i njima slične škole, a iste godine je, na njegov poticaj, u okviru Hrvatskoga prirodoslovnog društva, osnovana Astronomijska sekcija. Kučera je potom, uz svoja predavanja na fakultetu, prihvatio i zahtjevan posao ravnatelja Zvjezdarnice, čije je utemeljenje inicirao i aktivnim djelovanjem uspio ostvariti i koja je otvorena 1903. godine. Iz Kučerinih spisa doznajemo da u vrijeme osnivanja Astronomijske sekcije niti u najvišim vrstama hrvatske inteligencije još nije bilo dovoljno svijesti o važnosti i potrebi astronomije kao kulturnom elementu u naobrazbi svakoga inteligenta bez obzira na njegovo zvanje i zanimanje. Držao je, međutim, da niti kod velikih naroda nije bilo drugačije te navodi da je iste godine kad je osnovano Hrvatsko naravoslovno društvo, francuski astronom Camille Flammarion osnovao Francusko astronomsko društvo u Parizu (1886.), te da je to društvo, u jednom od najciviliziranijih naroda svijeta, od 40 milijuna ljudi, u prvoj godini djelovanja okupilo jedva 90 članova. Tim se više mogao ponositi činjenicom da je broj članova Hrvatskoga prirodoslovnog društva do osnutka Astronomijske sekcije padao i iznosio 95 članova, a nakon osnutka porastao na oko 230, što svjedoči koliko zanimanje je pobudilo osnivanje te sekcije kao i ideje o utemeljenju hrvatskoga društvenog opservatorija. Godine 1924. i sâm je izabran za člana Francuskoga astronomskog društva u Parizu.
U godini otvaranja Zvjezdarnice, 1903., iz tiska izlazi njegova knjiga Valovi i zrake, a 1907. prevodi udžbenike: J. Scheiner, Uredba svemira i I. Walentin, Fizika za više razrede srednjih škola. Cijelo to vrijeme bio je aktivan i na mnogim drugim poljima: predsjednik je prvoga radio kluba, član književnoga odbora Matice hrvatske, a osam godina, od 1909. do 1917. i njezin predsjednik. Od 1908. do 1911. predsjednik je društva srednjoškolskih profesora. Redoviti je predavač na Zagrebačkom pučkom sveučilištu], na kojem su njegova predavanja bila vrlo rado slušana. Uza sve ovo i u uredništvu je Glasnika hrvatskoga planinarskog društva, od prvoga broja, da bi u vremenu od [[1892. do 1913. godine bio odbornik, tajnik i predsjednik Hrvatskoga planinarskog društva. Bio je i član Bratstva hrvatskog zmaja, pod nazivom zmaj Petrinjski te član radnik Hrvatskoga književnog društva svetog Jeronima.
Po drugi puta upravitelj Zvjezdarnice
Godine 1915. Kučera je umirovljen, a 1920., nakon sloma Austro-ugarske monarhije, reaktivirao se i postao srednjoškolskim ravnateljem pri Zemaljskoj kraljevskoj vladi, a zatim i ponovno upraviteljem Zvjezdarnice od 1920. do 1925. godine, kada po drugi puta odlazi u mirovinu. U vremenu od 1924. do 1926. uređivao je Astronomski kalendar "Bošković".
Između brojnih knjiga koje je objavio u svojem kasnijem razdoblju ističu se one iz biblioteke "Novovjeki izumi", Gibanja i sile (Crtice iz mehanike neba i zemlje) iz 1915. i Telegraf i telefon bez žica, iz 1925. godine.
Zbog njegovog golemog doprinosa znanstvenom i tehnološkom preporodu Hrvatske, odgajanja mnogih ljubitelja astronomije, pa i otkrivača osobno, prvi numerirani asteroid Zvjezdarnice Višnjan, otkriven 22. svibnja 1996. godine, imenovan je njemu u čast, (7364) Otonkucera.
Calabrò, Palermo
Calabrò je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 746 m.
Gourchelles
Guršel je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Bove.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 119 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 53 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,23 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 169 metara (maksimalnoj 215 m, a minimalnoj 158 m).
Aktinorhodin
Aktinorhodin je organsko jedinjenje, koje sadrži 32 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 634,540 Da.
Odranci (općina)
Općina Odranci (slo.:Občina Odranci) je općina u sjeveroistočnoj Sloveniji u pokrajini Prekomurje i statističkoj regiji Pomurje.
Opština Beceni, Buzău
Beceni je opština u Rumuniji u okrugu Buzau.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 261 m.
El Gibraltar, Xicoténcatl
El Gibraltar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Xicoténcatl.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 165 m.
San Carlos, Tecomán
San Carlos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
Opština Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional, Guanajuato
Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional je opština u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 103111 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1899 m.
Stanišor
Stanišor je naselje u opštini Gnjilane, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Istorija
Selo je osnovano ili obnovljeno pre albanskog doseljavanja u Gornju Moravu. Sadašnje selo prvo je bilo nešto niže u ravnici, pa su ga najstariji osnivači povukli pred klisuru, da bi u ravnici napravili njive.
Poreklo stanovništva po rodovima
Podaci iz 1929. godine)
Srpski rodovi:
Arbanaški muhadžirski rod:
Robecco, Piacenza
Robecco je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 720 m.
Peggy Noonan
Peggy Noonan (rođena kao Margaret Ellen Noonan 7. septembra 1950. u Brooklynu) je američka novinarka i književnica, poznata kao autor nekoliko knjiga na temu politike, religije, kulture te kao autor tjedne kolumne za The Wall Street Journal. Pažnju javnosti je privukla kao glavni pisac govora i specijalni pomoćnik predsjednika Ronalda Reagana. Na temelju stavova u njenim kolumnama i knjigama se smatra simpatizerom Republikanske stranke.
Canis dirus
Canis dirus, koji se u literaturi ponekad nalazi pod nazivom "strašni vuk", a rjeđe "strahovuk" ili "jezovuk", je vrsta izumrlog prahistorijskog vuka.
Ciriancito, Jilotlán de los Dolores
Ciriancito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jilotlán de los Dolores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 960 m.
Canis dirus
Njegovi fosili su prvi put pronađeni u Sjevernoj Americi 1854. godine.
Veliki broj fosila je pronađen u katranskim jamama La Brea u Kaliforniji, na temelju čega se pretpostavlja da su, poput suvremenih vukova, lovili u čoporima.
Usprkos svom nazivu, Canis dirus nije bio mnogo veći od suvremenog sivog vuka. Noge su mu bile nešto kraće, a zubi malo veći.
Pretpostavlja se da je Canis dirus oko 10.000 godina pne. pao kao žrtva dolaska čovjeka na sjevernoamerički kontinent. Ljudski lovci istrijebili su megafaunu kojom se Canis dirus dotada bio hranio, a, za razliku od sivih vukova, Canis dirus nije bio dovoljno brz da lovi manji, ali brži plijen.
Canis dirus je s vremenom ušao u popularnu kulturu kao velika i opasna zvijer, pogotovo u svijetu fantasy literature i RPG igara, gdje ga opisuju daleko većim nego što je bio u stvarnosti. Najpoznatije pojavljivanje vrste je u TV seriji Igra Prestola.
Evolucija
Fosilni zapisi ukazuju na to da je rod Canis potekao od malenog Leptocyona, sličnog lisici, u Sjevernoj Americi, nekada za vrijeme epohe kasnog miocena, prije nekih 9 do 10 miliona godina, zajedno sa još dva roda - Urocyon i Vulpes. Pripadnici porodice pasa (Canidae) potom su se proširili po Aziji i Evropi (prije nekih 8 miliona godina), te se razvili u današnje vukove, šakale, lisice i rakunske pse.
Do prije 3-5 miliona godina bili su nastanili i Afriku (rani pliocen) i Južnu Ameriku (kasni pliocen). Njihova invazija Južne Amerike kao dio velike američke razmjene životinja omogućilo je formiranje panamskog tjesnaca prije 3 miliona godina.
Međutim, moguće je i da je C. dirus potekao iz Južne Amerike, budući da ima recentnijeg zajedničkog pretka sa južnoameričkim vukovima C. gezi i C. nehringi.
Tokom idućih 9 miliona godina, do srednjeg pleistocena, odvijao se ekstenzivan razvoj i diversifikacija sjevernoameričkih vukova. Pojavio se Canis armbrusteri, koji je možda potekao od C. chihliensis iz Azije. Postoje snažni dokazi da je jezovuk evoluirao od C. armbrusteri, budući da su ta dva taksona zajedno nastanjivala otvorene ravnice i travnjake centralnog dijela današnjih Sjedinjenih Američkih Država.
Mala Slatina
Mala Slatina je naselje u opštini Kosovo Polje, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Canis dirus
Evolucija
C. dirus je kasnije zamijenio C. armbrusteri, te se rasprostranjenost posljednjeg smanjila na jugoistok današnjeg SAD-a, odnosno Floridu. Dok se to dešavalo, C. dirus se širio na područje vrste C. armbrusteri i prešao u Centralnu i Južnu Ameriku, gdje se na sjeverozapadu javlja u fosilnim zapisima iz kasnog pleistocena.
Poznate su dvije podvrste jezovuka koje su nastanjivale današnji SAD. C. dirus guildayi je bio manji i živio zapadno od Stjenjaka. C. dirus dirus je bio veći i nastanjivao područje istočno od Stjenjaka.
Iako je bio u bliskom srodstvu sa sivim vukom i ostalim sestrinskim vrstama, C. dirus nije predak i jedne današnje vrste. Za razliku od sivog vuka, koji je evroazijskog porijekla, jezovuk je evoluirao na sjevernoameričkom kontinentu, zajedno sa kojotom. Jezovuk je koegzistirao sa sivim vukom u Sjevernoj Americi nekih 100 000 godina.
Morfologija
Unatoč površnoj sličnosti sa sivim vukom, te dvije vrste su vrlo različite. Vukovi kasnog pleistocena su genetski jedinstveni i morfološki posebni. Ni jedan od 16 mtDNA haplotipova pronađenih kod 20 pleistocenskih istočnoberinških vukova nije im zajednički sa bilo kojim današnjim vukom. Umjesto toga, čini se da su u najbližem srodstvu sa kasnopleistocenskim vukovima iz Evroazije. Najveći današnji sivi vukovi bili bi slične veličine kao i prosječan jezovuk; najveći jezovuci bili bi znatno veći od bilo kojeg današnjeg sivog vuka. Izračunato je da je jezovuk težio 25% više od današnjih sivih vukova.
Mnoge od tih karakteristika bile su nephodne za lovljenje i obuzdavanje tadašnje megafaune. Noge su kod jezovuka bile proporcionalno kraće i čvršće nego kod sivog vuka, a moždana šupljina mu je bila manja nego kod sivog vuka slične veličine.
Zubi
Zubi jezovuka bili su slični zubima sivog vuka, samo malo veći, što je pokazatelj hiperkarnivorne do mezokarnivorne prehrane. Bili su pretežno mesojedi, ali i djelomično svejedi. Osim veličine, nemaju nikakve važne posebne prilagodbe u čeljusti koje bi ih razlikovale od sivog vuka.
Između vrsta C. lupus i C. dirus, C. lupus je imao znatno veću mehaničku prednost sljepoočnog mišića nad vrstom C. dirus kod donjeg karnasijalnog zuba i P4 (MATM1, MATP4).
Zubi rezači (P4, karnasijalni) u gornjoj čeljusti C. dirusa veći su nego kod sivog vuka, ali oni u donjoj čeljusti su slične veličine. Sljepoočni mišić jezovuka mogao je stvoriti veću silu ugriza nego današnji sivi vuk.
Mnogi su paleontolozi predložili da je jezovuk koristio svoje realtivno velike zube za lomljenje kostiju, što je ideja koju podržava velika istrošenost krune na mnogim fosiliziranim zubima. Gornji karnasijalni zubi imali su mnogo veći oštri rub nego oni kod sivog vuka, što ukazuje na veću sposobnost rezanja. Imao je duža sljepoočna udubljenja (fossa temporalis) i šire zigumatične lukove (arcus zygomaticus) kojima je stvarao malo jači ujed nego sivi vuk. Međutim, drugi naučnici su primijetili da su dorsoventralni i labiolingualni profili lica isti kao kod ostalih pripadnika porodice pasa, kao što su kojoti i afrički divlji psi, što je pokazatelj da su imali sličnu ishranu.
Zubi C. dirusa nisu imali kraniodentalne prilagodbe prisutne kod životinja koje lome kosti, kao što su hijene i borofagini. Krupna lubanja jezovuka i osjetljivost zuba na lomljenje ukazuje na to da je lovio veliki plijen ili se hranio strvinama velikih životinja. Dorsoventralno slaba tačka simfize (tačka spajanja lijeve i desne strane donje čeljusti) ukazuje na to da je ubijao plijen slično kao i njegovi današnji srodnici, praveći plitke ugrize, a to je snažan znak da je lovio u čoporima. Međutim, broj slomljenih postkarnasijalnih kutnjaka mnogo je veći nego kod ostataka sivih vukova iz istog perioda, što pokazuje da je jezovuk vjerovatno bio slabije prilagođen lomljenju kostiju nego sivi vuk.
Ponašanje
thumb|Dva jezovuka se bore sa [[Smilodonom oko strvine kolumbijskog mamuta u katranu]] Canis dirus je pripadao istoj ekološkoj grupi mesoždera kao i sivi vuk, njegov manji srodnik, i kojot. Jezovukov snažni ugriz, 129% jačine onog kod današnjeg sivog vuka, omogućavao mu je hvatanje i obuzdavanje plijena. Po njihovom velikom tijelu i zubima mesoždera, može se zaključiti da su često lovili veliki plijen ili megafaunu, čemu je doprinosio i život u čoporu. Nisu bili specijalizirani lovci - hranili su se bilo kojom megafaunom koja im je bila dostupna.
Saturnijski stih
Saturnijski ili saturnski stih (versus saturnius) najstariji je poznati stih u rimskom pesništvu. Ime je dobio po imenu starog italskog boga Saturna, koji je u mitu imao i ulogu kralja drevnog Lacija, čiju je vladavinu karakterisalo "zlatno doba" sreće i izobilja. Tako su rimski gramatičari nazivom versus saturnius obeležili drevnost ovoga stiha i njegovo italsko poreklo.
Canis dirus
Ponašanje
U usporedbi sa današnjim vrstama neobično je veliki broj primjeraka iz katranskih jama La Brea imao tragove lomljenja zuba tokom života. Primjerci u starijem dijelu jame imaju istrošenije zube od onih u novijem, do čega je možda došlo zato što su u starijem dijelu jame završile starije jedinke ili zato što su one imale ishranu koja je uključivala tvrđu hranu, poput strvina i kostiju. Još jedno objašnjenje bila bi kompeticija sa drugim mesožderima, zbog čega je C. dirus bio prisiljen pojesti što veći dio strvine što prije.
Saturnijski stih
Njegova metrička struktura je nejasna, jer su nam od dela pisanih u ovom stihu sačuvani samo fragmenti, tj. oko 160 pouzdanih primera. Ni o prirodi ritma ne zna se ništa pouzdano. Jedni smatraju da se radi o kvantitativnom ritmu, kao u grčkoj poeziji, a drugi da je saturnijski stih imao akcenatski ritam, tj. da je zavisio od rasporeda naglašenih slogova. Jasno je toliko da se saturnijski stih može podeliti na dva dela nejednake dužine. Prvi se sastoji iz tri, a drugi iz dva prirodno naglašena sloga, dok je broj nenaglašenih slogova među njima neodređen. Međutim, nije sasvim sigurno kako je izgledao taj raspored naglašenih slogova.
Canis dirus
Ponašanje
Fosili jezovuka su zastupljeni na izuzetno velikom prostoru. Sjevernu granicu čini Kanada, a južnu Bolivija. U Meksiku postoji deset lokaliteta sa ostacima C. dirusa: Cedazo, Aguascalientes; Comondu, Baja California; El Cedral, San Luis Potosí; kamenolom El Tajo, Tequixquiac i Valsequillo, svi u Saveznom distriktu, Meksiko; Lago de Chapala, Jalisco; pećina Loltun, Yucatán; Potrecito, Sinaloa; i pećina San Josecito, Nuevo León. Većina tih lokaliteta nalazi se u centralnom i jugoistočno-centralnom dijelu Meksika, sa nekolicinom na sjeveru ili zapadu. Od centralnih lokaliteta, pećina San Josecito i Cedazo imaju najveći broj jedinki C. dirusa; na ostalim lokalitetima u Meksiku pronađena je samo nekolicina primjeraka.
S obzirom na veliki broj ostataka u katranskim jamama La Brea, moguće je da su lokalni jezovukovi koristili životinje zarobljene u njima kao izvor hrane, pri čemu su neki na kraju bili i sami zarobljeni u istima, te su se njihovi ostaci potom očuvali. Također se može zaključiti da su bili društveni grabežljivci, jer su od svih grabežljivaca vukovi najuspješniji u obrani strvine od ostalih mesojeda.
Stanište i rasprostranjenost
Staništa C. dirusa bila su vrlo raznolika. U Sjevernoj Americi su ona obuhvatala sve od ravnica i travnjaka do šumovitih planinskih područja. U Južnoj Americi su nastanjivali područja koja su karakterizirali suhi savanski uslovi i suho vrijeme. Nastanjivao je nekoliko različitih staništa, tropske močvare sa trnovitim grmljem, umjerene listopadne šume sa obližnjim travnjacima, od nivoa mora do nadmorske visine od 2255 metara. Bio je široko rasprostranjen, a njihovi ostaci pronađeni su na 136 različitih lokaliteta, od Alberte (Kanada) do Tarije (Bolivija). Mada su živjeli čak u Alberti, njihovi ostaci nikada nisu pronađeni sjevernije od toga. Takva je situacija nastala zato što, iako je Canis dirus vjerovatno ponekada zalazio u sjevernu Kanadu tokom interglacijalnih perioda, njihovi fosili su vjerovatno uništeni zbog naknadnih glacijalnih aktivnosti. Međutim, smatra se da je posljednja imenovana vrsta jezovuka pronađena u Sjevernoj Americi vodila porijeklo sa Floride. Također se smatra da su najveći poznati primjerci pronađeni u tom dijelu Sjeverne Amerike. Iako je jezovuk migrirao, moguće je da su u pitanju bile sezonske migracije.
Saturnijski stih
Aliteracija je imala važnu ulogu u ovom stihu, s obzirom na to da se on koristio u religijskim himnama kao što su Arvalska i Salijska pesma, te u epitafima i trijumfalnim pesmama. U saturnijskom je stihu Livije Andronik preveo Homerovu Odiseju, a Gnej Nevije napisao Punski rat. U narodnom pesništvu održao se ovaj stih do Ciceronovog vremena. Horacije za ovaj stih kaže da je rusticus (= seljački) i horridus (= grub). Čini se da je od 240. pne. bio pod jakim uticajem grčke kvantitativne metrike.
Dinastija Romanov
Dinastija Romanov je bila posljednja carska i imperatorska dinastija koja je vladala Rusijom od 1613. do 1917. godine.
Canis dirus
Stanište i rasprostranjenost
Canis dirus je vrlo poznat po neobično velikoj učestalosti kojom se javlja u katranskim jamama La Brea u Kaliforniji. Pronađeno je preko 200 000 fragmenata od preko 4000 jedinki, više nego kod i jedne druge vrste sisara. Tako velik broj ukazuje na to da je jezovuk, poput današnjih vukova i pasa, živio u čoporima. Količina ostataka sivog vuka (C. lupus ili C. furlongi) u katranskim jamama iznosi oko 1% količine ostataka jezovuka.
Dinastija Romanov
Porijeklo
Prvi poznati predak Romanova i mnogih drugih plemićkih porodica bio je Andrej Ivanovič Kobila — boljar moskovskog kneza Ivana Daniloviča Kalite. U rodoslovnim knjigama iz 18. vijeka tvrđeno je da je Andrej Kobila bio sin pruskog princa Glanda Kambile koji je pobjegao u Rusiju nakon invazije Tevtonskog reda na Prusku krajem 13. vijeka. Jedan od vođa Pruske pobune (1260—1274) stvarno se nazivao Gland.
Canis dirus
Izumiranje
Canis dirus je bio pripadnik mnogobrojne pleistocenske megafaune — raznolikih velikih sisara koji su živjeli tokom perioda pleistocena. Canis dirus je izumro prije oko 10 000 godina, zajedno sa većinom drugih pripadnika sjevernoameričke megafaune.
Dinastija Romanov
Porijeklo
Andrej Kobila je imao pet sinova: Semjona Žerebeca, Aleksandra Jelku, Vasilija Ivanteja, Gavrila Gavšu i Fjodora Koška. Oni su rodonačelnici mnogih ruskih plemićkih kuća.
Canis dirus
Izumiranje
Tokom kasnog pleistocena (prije 300 000 godina) sivi vuk (C. lupus) je preko Beringovog prolaza prešao u Sjevernu Ameriku i bio u kompeticiji sa jezovukom. Ispreplićući fosilni ostaci jezovuka i sabljozube mačke (Smilodon) pokazuju da je, pored sivog vuka, imao još jednog konkurenta u Sjevernoj Americi. Oboje su bili društvene životinje, što znači da su lovili u čoporima, a dijelili su i životinjske vrste koje su im predstavljale plijen. Međutim, prije oko 16 000 godina, sa krajem posljednjeg ledenog doba i dolaskom ljudi u Sjevernu Ameriku, većina velikih sisara o kojima je jezovuk ovisio za ishranu počeli su izumirati (moguće zbog klimatskih ili antropogenih promjena, kao što je sugerirano u dokumentarcu na National Geographic Channelu iz 2008. godine ).
Dinastija Romanov
Porijeklo
Potomci Fjodora Koške su se nazivali Koškini. Djeca Zaharija Ivanoviča Koškina su postali Koškini-Zaharini, a unuci samo Zaharini. Od Jurija Zaharijeviča su krenuli Zaharini-Jurjevi, a od njegovog brata Jakova — Zaharini-Jakovljevi. Tako se porodica podijelila na dvije grane: Zaharine-Jurjeve i Zaharine-Jakovljeve. Unuci Romana Zaharina-Jurjeva su počeli da nose prezime Romanov. Prvi koji je nosio prezime Romanov bio je Fjodor Nikitič (patrijarh moskovski Filaret) u čast svoga djeda Romana.
Canis dirus
Izumiranje
Sporiji od ostalih tadašnjih vrsta vukova na tom kontinentu, prije svega sivog i crvenog vuka, jezovuk nije mogao loviti brže vrste koje su preživjele i bio je prisiljen na život strvinara. Do prije oko 10 000 godina i veliki sisari i jezovuk potpuno su nestali. Njihovo izumiranje, zajedno sa nestankom drugih velikih pleistocenskih mesoždera, pokazalo se vezano za izumiranje velikog plijena. Kako bi se izumiranje C. dirusa u potpunosti shvatilo još se mnogo njegovih primjeraka mora direktno datirati. Uz to, mora se prikupiti više informacija o faktorima koji su utjecali na njegovu biogeografsku rasprostranjenost i veličinu populacije, uključujući i kompeticiju, interakciju sa grabežljivcima i plijenom, fizičku okolinu, kao i na koji su način svi njegovi konkurenti i plijen odgovorili na događaje iz tog perioda; prema tome, mora se odrediti tačno vrijeme izumiranja megafaune koja je bila u bliskoj interakciji sa C. dirusom.
Dinastija Romanov
Porijeklo
Neki istoričari smatraju da su Romanovi zapravo porijeklom iz Novgoroda.
Uspon
Anastasija Romanova Zaharina se udala za moskovskog velikog kneza Ivana Groznog i nakon što je on uzeo titulu cara, ona je postala prva krunisana ruska carica. Ovo je dovelo do velikog uspona porodice Zaharini-Jurjevi u državničkom životu. Nakon misteriozne smrti Anastasije Romanove (1560), car Ivan Grozni je započeo vladavinu terora jer je sumnjao da su je njegovi boljari otrovali. Nakon njegove smrti, tron je nasledio njegov mlađi sin Fjodor.
Za vrijeme Fjodorove vladavine, ruska uprava je bila podijeljena između Borisa Godunova i porodice Romanov. Nakon smrti Fjodora, ugasila se 700-godišnja moskovska dinastija Rjurikoviča. Nakon dugih borbi za presto, Boris Godunov je uspio prevladati i bio je izabran za novog cara. On se žestoko osvetio Romanovima: čitava porodica i njeni rođaci su prognani na najudaljenije predjele ruskog sjevera i Urala gdje su mnogi umrli od gladi i okova. Vođa porodice, Fjodor Nikitič Romanov, prognan je u Antonijev-Sijevski manastir gdje je natjeran da se zamonaši pod imenom Filaret.
Sreća porodice Romanov se dramatično promijenila nakon naglog pada Godunove dinastije (1606). Kao bivšeg vođu antigodunovog pokreta i rođaka zadnjeg legitimnog cara, Filareta Romanova, pokušali su da podmite svi pretendenti na presto Rjurikoviča u periodu Smutnih vremena. Lažni Dmitrij I ga je postavio za mitropolita, a Lažni Dmitrij II za patrijarha. Nakon protjerivanja Poljaka iz Moskve (1612), Zemski sabor je ponudio krunu mnogim kneževima porodice Rjurikoviča i Gedimina, ali su svi oni odbili krunu.
Naposljetku je kruna ponuđena Mihailu Romanovom, 16-godišnjem sinu Filareta Romanova koji je živio u Ipatijevskom manastiru u Kostromi. On nije htio naslijediti presto, ali ga je majka Ksenija Ivanovna Šestova natjerala da preuzme presto i blagoslovila ga ikonom Fjodorovske Bogorodice. Osjećajući koliko je presto nesiguran, Mihail se savjetovao sa Zemskim saborom u svim važnijim pitanjima što je dovelo do njegove popularnosti među pripadnicima Rjurikoviča i cijelim narodom.
Dinastičke krize
Cara Mihaila je nasledio njegov sin jedinac Aleksej koji je rukovodio zemljom kroz mnoge nevolje. Nakon njegove smrti nastala je dinastička borba između njegove djece iz prvog braka (Fjodor III, Sofija Aleksejevna, Ivan V) i sina iz drugog braka sa Natalijom Kirilovnom Nariškinom, budućeg Petra Velikog. Novi dinastički sukobi su izbili nakon smrti Petra Velikog, čiji je jedini sin bio pogubljen i novi nasljednik nikada nije imenovan. Muška linija Romanova se završila sa smrću Petra II.
Romanov-Holštajn-Gotorp
Nakon braka Ane Petrovne (najstarija ćerka Petra Velikog i Katarine I) sa vojvodom Karlom Holštajn-Gotorpom, linija Romanova je prešla na liniju Holštajn-Gotorpa (mlađa grana dinastije Oldenburg). Međutim, prema dinastičkom ugovoru i dalje je zadržan naziv Romanov kod Petra III (sin Ane Petrovne i Karla Holštajn-Gotorpa) i svih kasnije ruskih imperatora. Imperator Pavle I je govorio da se ponosi što je potomak slavnih ruskih monarha, ali njegova majka carica Katarina Velika (iz porodice Anhalt-Cerbst) je pisala u dnevniku da je njegov pravi otac zapravo bio njen ljubavnik Sergej Saltikov. Svjestan da bi moglo doći do novih dinastičkih sukoba oko prava nasljedstva, imperator Pavle je donio Akt o prestolonasljeđu, jedan od najstrožih u Evropi. Imperatori su morali biti pripadnici Ruske pravoslavne crkve, njegova porodica i svi koji su prvi u liniji nasljedstva. Pavle I je bio potomak i dinastije Rjurikoviča i dinastije Romanov zbog toga što je potomak velikog kneza Tvera iz porodice Rjurikoviča bila Katarina Velika koja se udala za Petra III.
Pavle I Petrovič je ubijen u Mihajlovskom zamku u Sankt Peterburgu. Naslijedio ga je Aleksandar I, koji nije ostavio muškog nasljednika. Nikolaj I, mlađi brat Aleksandra I, postao je novi imperator. NJegova vladavina, kao i vladavina Pavla I, bila je usmjerena na vojsku. Nikolaj I je imao četiri sina kojima je pružio dobro obrazovanje, naročito vojno, kako bi mogli ispuniti izazov vladanja Rusijom.
Nakon smrti imperatora i samodržca Nikolaja I (1855), presto je nasledio njegov sin Aleksandar II koji je bio dobro obrazovan i inteligentan čovjek, i koji je želio održati mir u Evropi. On je posvećivao mnogo vremena vojsci, oslobodio je kmetove (1864), darovao je više samostalnosti Velikoj kneževini Finskoj i zbog toga je dobijao mnogo podrške od naroda. NJegova žena Marija Aleksandrovna je imala mnogo problema sa plućima što je dovelo do njene smrti. Porodicu Romanov je zabrinjavalo što je Aleksandar II želio da sklopi morganatski brak sa svojom dugogodišnjom ljubavnicom kneginjom Katarinom Dolgorukom. Velike kneginje nisu mogle prihvatiti da bi bile stalno potčinjene Katarini Dolgorukoj budući da bi ona kao imperatorka zadržala prednost nad njima svima nakon smrti imperatora, budući da je imperatorka udovica imala veći protokolarni rang nego djeca imperatora. Dana 13. marta 1881. Aleksandar II Nikolajevič je ubijen kada se vraćao sa vojne parade. Slovenski patriotizam, kulturni preporod i panslavističke ideje dobile su na važnosti na kraju 19. vijeka kako bi dinastija Romanov bila više ruska. Romanovi su imali mnogo veće obaveze prema pravoslavnoj vjeri. Mnogi brakovi su sklapani sa princezama i kneginjama iz drugih slovenskih monarhija i pravoslavnih kraljevina.
Nakon Aleksandra II, novi imperator je postao njegov sin Aleksandar III Aleksandrovič koji je izvršio konzervativne reforme u Rusiji. On nije bio spreman da postane imperator, budući da je nasljednik prestola bio njegov stariji brat Nikolaj koji je umro. Nedostatak obrazovanja je mnogo uticao na njegovu politiku, kao i na politiku njegovog sina Nikolaja II. Aleksandar je autokratski vladao prema politici „pravoslavlje, samodržavlje i narodnost“ koju je sprovodio imperator Nikolaj I. Sproveo je mnoge reforme koje su zasjenile prethodne liberalne reforme njegovog oca Aleksandra II. Oženio se je danskom princezom koja je pri prelasku na pravoslavlje dobila ime Marija Fjodorovna. Bio je to prvi put da imperator nije imao ljubavnice i da je imao šestoro djece.
Najstariji njegov sin Nikolaj II Aleksandrovič je postao novi imperator, iako je i sam tvrdio da nije spreman za vladanje. On je nastavio strogu i konzervativnu politiku svog oca. NJegova žena, Aleksandra Fjodorovna, kao i on nije imala vladarske osobine. Imperator i imperatorka su često nazivani car i carica prema slovenskom rječniku. Kada je imperator Nikolaj preuzeo položaj glavnokomandujućeg ruske vojske u Prvom svjetskom ratu, ostavio je svoju ženu da vlada Rusijom. Ona nije dobro uspijevala u tom zadatku zato što nije vjerovala nikome i nije bila kompetentna za mnoga područja. Zbog toga što je bila NJemica, narod joj je još manje vjerovao.
Konstantin Pavlovič i Mihail Aleksandrovič se ponekad ubrajaju među ruske monarhe, ali nikad nisu bili krunisani niti su vladali. Obojica su bili oženjeni morganatski kao što je bio imperator Aleksandar II Nikolajevič sa svojom drugom ženom.
Nakon Oktobarske revolucije
Nakon abdikacije imperatora Nikolaja II Aleksandroviča i carevića Alekseja Nikolajeviča dana 2. marta 1917, pravo na presto je prešlo ka imperatorovom bratu velikom knezu Mihailu Aleksandroviču. Veliki knez je manifestom od 3. marta 1917. godine odložio preuzimanje vlasti do konačne odluke Osnivačke skupštine o obliku državnog uređenja. Dana 1. septembra 1917, još prije saziva Osnivačke skupštine, predsjednik Privremene vlade Aleksandar Kerenski je proglasio republiku.
Godine 1918. bilo je presječeno sve muško potomstvo imperatora Aleksandra III Aleksandroviča. U skladu s pravilima nasljeđivanja prestola, pravo nasljedstva je prešlo na drugog sina imperatora Aleksandra II Nikolajeviča — velikog kneza Vladimira Aleksandroviča. NJegov najstariji sin je bio veliki knez Kiril Vladimirovič koji se 1922. godine proglasio za čuvara prestola, a manifestom od 31. avgusta 1924. proglasio se za imperatora sveruskog u izgnanstvu.
Taj čin je bio u skladu s Osnovnim državnim zakonima i bio je priznan od strane skoro svih zakonitih potomaka Romanova, a takođe i od strane inostranih kraljevskih domova. Manifest nisu priznali veliki knezovi Nikolaj i Petar Nikolajevič i sin posljednjeg kneza imperatorske krvi Roman Petrovič, koji su smatrali da se o prestolu mora odlučivati putem narodnog izjašnjavanja. Udovica imperatorka Marija Fjodorovna nije osporavala poteze velikog kneza Kirila Vladimiroviča, ali ih je smatrala za preuranjene jer do smrti nije izgubila nadu da se spasio neki od njenih sinova ili unuka. U trenutku kada je Kiril Vladimirovič uzeo imperatorsku titulu, u emigraciji se nalazilo još 18 muških zakonitih potomaka.
Imperator Kiril Vladimirovič je preminuo 12. oktobra 1938. godine. Starješina dinastije je postao njegov jedini sin — veliki knez Vladimir Kirilovič, koji je po primjeru većine starješina inostranih dinastija, odlučio da ne uzima titulu imperatora do obnove monarhije. Akt njegovog oca je već pravno produžio dejstvo Osnovnih državnih zakona u oblasti dinastičkog prava. Veliki knez Vladimir Kirilovič je koristio službenu titulu „starješina Ruskog imperatorskog doma NJegovo imperatorsko visočanstvo vladar veliki knez“, što je podrazumijevalo de jure status imperatora. Dana 13. avgusta 1948, veliki knez Vladimir Kirilovič stupio je u brak s kćerkom starješine gruzijske dinastije kneza Georgija Aleksandroviča Bagration-Muhranskog, velikom kneginjom Leonidom Georgijevnom. Status Bagrationa, kao vladajućeg doma, bio je određen Georgijevskim traktatom (1783) i potvrđen aktom od 3. decembra 1946, kojeg je izdao starješina Vladimir Kirilovič po molbi španskog kraljevskog doma, i bio je priznat od strane svih kraljevskih kuća Evrope.
Iz tog braka, 23. decembra 1953, rodila se kćerka — velika kneginja Marija Vladimirovna. Velika kneginja je postala jedini nasljednik prestola u skladu s Osnovnim državnim zakonima. Zbog toga je veliki knez Vladimir Kirilovič odredio njeno punoljestvo u 16. godini, i 23. decembra 1969. godine izdao je akt kojim je naznačio veliku kneginju, u slučaju njegove smrti, za čuvara pravilnog poretka nasljeđivanja starješinstva u dinastiji. Taj akt je izazvao kritiku od strane nekih knezova imperatorske krvi, ali njegova zakonitost je bila neupitna, budući da on nije lišavao muške članove dinastije njihovih zakonskih privilegija, nego je samo ustanovljavao kontrolu nad poretkom nasljeđivanja prestola.
Nakon smrti posljednjeg kneza imperatorske krvi Vasilija Aleksandroviča (1989), još za vrijeme života velikog kneza Vladimira Kiriloviča, velika kneginja Marija Vladimirovna je u skladu s Osnovnim državnim zakonima postala faktički nasljednik prestola. Godine 1976. ona je stupila u ravnorodni brak sa princem Francom Vilhelmom Pruskim, kojem je nakon primanja pravoslavlja veliki knez Vladimir Kirilovič dodijelio titulu velikog kneza, a na krštenju je dobio ime Mihail Pavlovič. Dana 13. marta 1981. iz tog braka se rodio sin — veliki knez Georgij Mihajlovič. Po dogovoru starješina ruske i njemačke imperatorske dinastije, velikog kneza Vladimira Kiriloviča i princa Ludviga Ferdinanda, otac velikog kneza Georgija Mihajloviča prešao je u rusku dinastiju, te bi stoga svaki novorođeni potomak pripadao dinastiji Romanov i imao pravo na rusku titulu.
Dana 21. aprila 1992, preminuo je veliki knez Vladimir Kirilovič. NJegovom smrću ugasila se posljednja muška linija dinastije Romanov, kao svojevremeno 1730. godine. U skladu s Osnovnim državnim zakonima, pravo nasljedstva je prešlo na žensku liniju, odnosno na tada zakonitu članicu dinastije, veliku kneginju Mariju Vladimirovnu.
Imperatorski dom
Kolokvijalno, pod dinastijom Romanov podrazumijevaju se svi krvni potomci. U pravnom smislu, članovima dinastije smatraju se samo zakoniti potomci koji uživaju to pravo na osnovu Osnovnih državnih zakona, i oni čine tzv. Ruski imperatorski dom. NJegovi članovi su kroz istoriju jedini mogli da imaju pravo na presto. Rusko dinastičko pravo je regulisano Aktom o prestolonasljeđu od 5. aprila 1797. godine kojeg je donio imperator Pavle I Petrovič. NJime je određen način nasljeđivanja prestola i pripadnost Imperatorskom domu. Taj akt je bio dopunjen manifestom imperatora Aleksandra I Pavloviča od 20. marta 1820. godine. Manifestom je određeno da ukoliko član Imperatorskog doma stupi u brak sa licem koje nema jednako dostojanstvo, odnosno koje ne pripada nekom vladajućem domu, da ne može prenijeti pravo nasljedstva prestola na potomke proistekle iz tog braka.
Rusko dinastičko pravo, formulisano u Aktu o prestolonasljeđu, pripada austrijskom sistemu nasljeđivanja prestola, zasnovanom na muškom prvenstvu. Nasljeđivanje po ženskoj liniji je dozvoljeno samo kada se presječe posljednja muška linija. Odredbe o načinu nasljeđivanja prestola u Osnovnim državnim zakonima Ruske Imperije bile su neprikosnovene. Ruski imperatorski dom imao je rang državne institucije iz koje su proizilazili nosioci vrhovne vlasti. Nakon Oktobarske revolucije, Imperatorski dom je lišen političke vlasti i izgubio je status državne institucije, ali je postao svojevrsna istorijska institucija sa svojim unutrašnjim dinastičkim pravom.
Jedini pravni osnov za utvrđivanje pripadnosti Imperatorskom domu su Osnovni državni zakoni Ruske Imperije. Nakon Oktobarske revolucije, Ruski imperatorski dom se našao u izgnanstvu, ali je poredak nasljeđivanja starješinstva i pripadnost Imperatorskom domu sačuvan.
Danas, Ruski imperatorski dom čine:
Svi ostali potomci članova dinastije nemaju prava na presto i ne pripadaju Ruskom imperatorskom domu. U nepriznatoj državi Pridnjestrovlje, Ruski imperatorski dom ima službeni status kao istorijska institucija sa određenim pravima. Postojeće Udruženje članova roda Romanovih, koje okuplja morganatske potomke nekadašnjih zakonitih potomaka i na čijem čelu se nalazi sin kneza imperatorske krvi Romana Petroviča — Nikolaj Romanovič Romanov, ima status udruženja građana i ne pominje se Osnovnim državnim zakonima Ruske Imperije. Prvi predsjednik udruženja od 1979. do 1980. godine bio je knez Dmitrij Aleksandrovič, a nakon njegove smrti od 1981. do 1989. bio je knez imperatorske krvi Vasilij Aleksandrovič. Od 1989. predsjednik je knez Nikolaj Romanovič Romanov. Godine 1992. udruženje je osnovalo Fond Romanovih za Rusiju, koje sprovodi više stotina humanitarnih akcija. Nezakoniti potomci smatraju brak između Romanova i Bagrationa neravnorodnim, a isto tako spore i prava na presto Kirila Vladimiroviča.
Dinastičko prezime
Članovi Imperatorskog doma nisu uopšte nosili nikakvo prezime. Nazivali su se po tituli, imenu i očestvu (npr. carević Ivan Aleksejevič, veliki knez Nikolaj Nikolajevič i sl.). Od 1761. godine Rusijom su vladali potomci sina Ane Petrovne i Karla Fridriha, vojvode od Holštajn-Gotorpa — Petra III Fjodoroviča. Od tada, dinastička muška linija više nije proisticala iz dinastije Romanov, nego iz dinastije Holštajn-Gotorp.
Rodoslovni spisi, ponajviše inostrani, spominju predstavnike dinastije (počevši od Petra III Fjodoroviča) kao Romanov-Holštajn-Gotorpe. Međutim, Ruski imperatorski dom je i dalje koristio naziv i obilježja dinastije Romanov.
Ca' Ferrotti, Venezia
Ca' Ferrotti je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -2 m.
Crăciunel, Ocland
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 527 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 531 m.
Agrodelicias de la Baja Sur, La Paz
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 218 m.
Riemannova zeta-funkcija
Rimanova zeta-funkcija \zeta(s) je bez sumnje najvažnija funkcija Teorije Brojeva, zbog svoje veze sa raspodelom prostih brojeva. Osnovno pitanje o ζ-funkciji, Rimanova hipoteza, i pored ogromnih napora i danas ostaje neodgovoreno.
Definicija
Rimanova zeta-funkcija \zeta(s) definisana je za kompleksne brojeve s u poluravni \Re(s)>1 kao a zatim se analitički produžuje na celu kompleksnu ravan do funkcije holomorfne svuda osim u s=1, gde ima prost pol sa ostatkom 1.
Veza sa raspodelom prostih brojeva
Veza ζ-funkcije sa raspodelom prostih brojeva ostvaruje se preko Ojlerovog identiteta gde se proizvod vrši po svim prostim brojevima p. Ojlerov identitet analitički izražava Osnovnu Teoremu Aritmetike, koja govori da se svaki prirodan broj može jednoznačno razložiti na proizvod prostih brojeva. I zaista, prema formuli za zbir geometrijskog reda, Ako bismo dakle pomnožili  i, dobili bismo zbir svih mogućih sabiraka oblika ; ako pak izvršimo proizvod po svim prostim brojevima, dobićemo da je  jednak zbiru svih mogućih razlomaka oblika  Ali Osnovna Teorema Aritmetike nam upravo kaže da ćemo među izrazima ovog oblika naći svaki  tačno jednom; to i jeste potpun dokaz Ojlerovog identiteta (osim tehničkih detalja u vezi konvergencije svih izraza).
Korišćenjem Ojlerovog identiteta, broj prostih brojeva u datom intervalu (na primer, ne većih od nekog zadatog x) može se izraziti kao podesni konturni integral logaritamskog izvoda gde log označava prirodni logaritam. Konturni integral se zatim računa primenom Košijeve teoreme u Kompleksnoj analizi, za šta je potrebno znanje o polovima integranda, dakle o nulama od \zeta(s). Konrektno, može se dokazati eksplicitna formula sumiranje je po svim netrivijalnim kompleksnim nulama zeta-funkcije. Ako se podsetimo da je, gde je , vidimo da je u gornjoj formuli prvi član x „glavni“ (najveći), dok su treći i četvrti ograničeni; tako da je raspodela prostih brojeva kontrolisana drugim članom, dakle položajem nula zeta-funkcije.
Svojstva
ζ-funkcija zadovoljava funkcionalnu jednačinu gde Γ označava gama-funkciju. Kako je prema gornjem Ojlerovom proizvodu ζ-funkcija bez nula i singulariteta u poluravni \Re(s)>1, iz funkcionalne jednačine sledi da ona u oblasti \Re(s)<0 ima jedino "trivijalne" nule, koje odgovaraju polovima Γ-funkcije. Poznato je i da ζ-funkcija nema drugih realnih nula, niti nula na pravoj \Re(s)=1 (pa dakle ni \Re(s)=0); ovo drugo tvrđenje je ekvivalentno Teoremi o prostim brojevima. Nule u kritičnom pojasu 0<\Re(s)<1 nazivaju se, sasvim prigodno, netrivijalnim. ζ-funkcija ima beskonačno mnogo netrivijalnih nula, za koje se tradicionalno koristi oznaka ; njihov broj u oblasti 0<\beta<1, dat je sledećom Riman-fon Mangoldtovom formulom: Iz definicije i funkcionalne jednačine se lako vidi da su nule ζ-funkcije simetrične u odnosu na realnu osu i pravu \Re(s)=1/2. Rimanova hipoteza je tvrđenje da sve netrivijalne nule zapravo leže na kritičnoj pravoj \Re(s)=1/2, dakle da je za sve njih \beta=1/2.
Ni danas nije poznato čak ni da li β može biti proizvoljno blizu 1. Dokazano je da sve netrivijalne nule ζ-funkcije leže u oblasti da „skoro sve“ leže u oblasti  (gde je Φ proizvoljna funkcija takva da ), te da bar 40% leži na kritičnoj pravoj \beta=1/2. (Vidi priloženu sliku.) Za više detalja o položaju nula ζ-funkcije, vidi članak o Rimanovoj hipotezi.
U okolini tačke s=1, ζ-funkcija ima Loranov razvoj gde je γ Ojlerova konstanta, a \gamma_n su takozvane Stiltjesove konstante.
Za vrednosti \zeta(2n) imamo eksplicitnu formulu gde su B_{2n} Bernulijevi brojevi. Tako je, na primer,, , itd. Kako je broj π transcendentan, to su i svi brojevi \zeta(2n) transcendentni, dakle i iracionalni. Analogno pitanje za vrednosti \zeta(2n+1) je mnogo teže, i nije poznata nijedna slična formula. Danas znamo da je \zeta(3) iracionalan broj, te da je beskonačno mnogo brojeva \zeta(2n+1) iracionalno, među njima bar jedan od \zeta(5), \zeta(7), \zeta(9) i \zeta(11).
Od izuzetnog značaja je i pitanje veličine \zeta(s).
Puna ζ-funkcija je Melinova transformacija Jakobijeve teta-funkcije : U svetlu ove relacije, funkcionalna jednačina ζ-funkcije je odraz modularnosti θ-funkcije. ζ-funkcija se pojavljuje i u konstantnom članu Furijeovog razvoja Ajzenštajnovog reda pune modularne grupe, odakle se takođe može videti njena funkcionalna jednačina i neka druga svojstva.
Istorijat
Red kojim se definiše ζ-funkcija posmatrao je za realne s>1 još Leonard Ojler. Njemu je bilo poznato da je činjenica da harmonijski red divergira (to je red koji se dobija formalnim uvrštavanjem s=1 u definiciju) ekvivalentna teoremi da je prostih brojeva beskonačno mnogo. Ojler je dalje dokazao da već red divergira, i izračunao vrednosti \zeta(2n). Međutim tek nam je Bernard Riman pokazao kako zeta-funkciju treba posmatrati kao funkciju kompleksne promenljive. Rimanu dugujemo i analitičko produženje, funkcionalnu jednačinu i, naravno, samu Rimanovu hipotezu. U svom memoaru O broju prostih brojeva ispod zadate veličine (Über der Anzahl der Primzahlen unter einer gegebenen Größe) iz 1859, svom jedinom radu u Teoriji Brojeva, Riman jednostavno konstatuje da nula na kritičnoj pravoj ima „otprilike“ isto koliko i svih nula zajedno, i da je „vrlo verovatno“ da su na toj pravoj zapravo sve netrivijalne nule. ("Man findet in der Tat etwa so viel reelle Wurzeln innerhalb dieser Grenzen, und es ist sehr wahrscheinlich, daß alle Wurzeln reell sind.") Ovim kratkim, uistinu vanvremenskim, radom Bernard Riman je osnovao Analitičku Teoriju Brojeva.
Odsustvo nula na pravoj \Re(s)=1, a time i Teoremu o prostim brojevima, dokazali su 1896, nezavisno jedan od drugog, Adamar i La-Vale Pusen. Najbolji do sada poznati rezultat o oblasti bez nula zeta-funkcije dokazao je 1937 Vinogradov.
Uopštenja
L-funkcije, veoma široko uopštenje klasične Rimanove zeta-funkcije, jedna su od osnovnih tema moderne Teorije Brojeva. Vidi i Hurvicova ζ-funkcija, Dirihelova L-funkcija, Dedekindova ζ-funkcija, Hekeova L-funkcija.
Caprinale-Luscio, Sondrio
Caprinale-Luscio je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 930 m.
Piedra Ancha, San Gabriel
Piedra Ancha je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Gabriel.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2146 m.
San Juan Frontera, Santiago Chazumba
San Juan Frontera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Chazumba.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1363 m.
Altenberga
Altenberga je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 93 opštinska središta okruga Zale-Holcland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 757 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16074002.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Holcland Altenberga se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Holcland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 250 metara. Površina opštine iznosi 17,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 757 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 43 stanovnika/km².
Beno Zupančič
Beno Zupančič (22. mart 1925 - 28. august 1980) bio je slovenski književnik, novinar i publicist. Kao adolescent je u Drugom svjetskom ratu sudjelovao u pokretu otpora i neko vrijeme bio zatvoren u logor od strane italijanskog okupatora. Ta su iskustva, između ostalog, inspirirala njegov najpoznatiji roman Sedmina, za koji je dobio Prešerenovu nagradu.
Glenwood, New Mexico
Glenvud je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 143.