cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Louis-Marie de La Roche Saint-André
Kao i brojni francuski plemići, bio je neprijateljski nastrojen prema Revoluciji i novom republikanskom režimu, a taj je odnos dijelio i sa lokalnim seoskim stanovništvom u Vandeji. Usprkos toga je prilično nevoljko postao zapovjednik improvizirane seljačke vojske stvorene dan nakon masakra u Machecoulu 11. marta 1793. koji se tradicionalno uzima kao početak sukoba. Sa njome se odlučio obračunati sa okolnim gradovima čije je stanovništvo bilo sklono Republici. Tako je bez otpora zauzeo grad Bourgneff, a 23. marta popodne obalni grad Pornic. Međutim, nije bio u stanju zavesti disciplinu među svojim ljudima koji se odali pljački i pijančevanju, te brzo postali nesposobni za borbu. Iste večeri su republikanci to iskoristili kako bi krenuli u iznenadni protunapad, preoteli grad te zarobili i potom masakrirali na stotine pobunjenih seljaka. Smatrajući kako će ga seljaci smatrati odgovornim za katastrofu, pobjegao je i pronašao utočište kod drugih pobunjeničkih vođa te postao jedan od oficira u novostvorenoj Katoličkoj i kraljevskoj vojsci. U ljeto 1793. je ranjen, a krajem iste godine je poginuo, držeći odstupnicu poraženim pobunjenicima u bitci kod Savenaya.
Casa Fabbri, Modena
Casa Fabbri je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 134 m.
Opština Maní, Yucatán
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1092 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Estación Roseta, Tepic
Estación Roseta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Tepic.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Fosforil fluorid
Fosforil fluorid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 103,968 Da.
Santa Maria Celeste, Vicenza
Santa Maria Celeste je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Colonia Huitexcalco, Chilcuautla
Colonia Huitexcalco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Chilcuautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 860 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2066 m.
Prati, Bolzano
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 996 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 959 m.
El Peñón, San Felipe
El Peñón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2583 m.
Жабаре (Крушевац)
Жабаре је насељено место града Крушевца у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 361 становника (према попису из 1991. било је 401 становника).
La Toma, Ayahualulco
La Toma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Ayahualulco.
Жабаре (Крушевац)
Демографија
У насељу Жабаре живи 298 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,5 година (42,2 код мушкараца и 46,8 код жена). У насељу има 101 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 3,57.
La Toma, Ayahualulco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1064 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3026 m.
Zaštićeno stanište
Zaštićeno stanište je područje čiji je prioritetni cilj zaštita određenih vrsta ili staništa i upravljanje. Ovakvo stanište pripada kategoriji IV, jednoj od 6 (šest) kategorija u sistemu IUCN kategorizacije zaštićenih područja. Mnoga zaštićena područja ove kategorije imaju redovne i aktivne intervencije kako bi se odgovorilo na zahtjeve pojedinih vrsta, i to je zahtjev drugih kategorija.
Primarni cilj: održavanje, očuvanje i obnavljanje staništa i vrsta. Ostali ciljevi:
Molineri F.Ti, Cuneo
Molineri F.Ti je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1029 m.
Zaštićeno stanište
Zaštićena područja kategorije IV obično pomažu u zaštiti ili obnavljanju: biljnih i faunskih vrsta od međunarodnog, nacionalnog ili lokalnog značaja, uključujući rezidentnu ili migratornu faunu i/ili staništa. Veličina područja varira, često može biti relativno mala, i po tome se ne pravi razlika između zaštićenih staništa.
Upravljanje se razlikuje ovisno o potrebama.
Huahuitare, Guerrero
Huahuitare je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2367 m.
Warao (jezik)
Warao (poznat i kao Guarauno, Guarao, Warrau) je izolirani jezik domorodačkih indijanaca Warao.
Tim jezikom govori oko 28.100 ljudi, po delti Orinoka na sjeveroistoku Venecuele (države Delta Amacuro i Monagas) i neke manje izolirane grupe na zapadu Gvajane i Surinama.
Danas se povezuje u veliku porodicu Macro-Chibchan. Članovi porodice su jezici i plemena Guarau ili Warrau (Warao), Chaguan, Guaykeri (Guaiqueri) i Mariusa.
Guarau su ribarski narod, prilično snažan, matrifokalan, sa kućama podignutim na drvenim nosačima zabijenim u dno delte.
Perticaro, Crotone
Perticaro je naselje u Italiji u provinciji Crotone, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 402 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 634 m.
Galilea, Coyame del Sotol
Galilea je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Coyame del Sotol.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1585 m.
Betania, Mazapa de Madero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1750 m.
Prva bitka za Sables-d'Olonne
Prva bitka za Sables-d'Olonne se odigrala 24. marta 1793. godine, na početku Rata u Vandeji, između snaga francuske republikanske vlade na jednoj, i vandejskih kontrarevolucionarnih pobunjenika na drugoj strani. Do nje je došlo kada je vojska od oko 6000 pobunjenih seljaka, na čelu sa Jean-Baptisteom Jolyjem, bivšim narednikom u kraljevskoj vojsci pokušala zauzeti Les Sables-d'Olonne, grad na obali Atlantika koji je branio garnizon pod zapovjedništvom lokalnog republikanskog političara Joseph-Marie Gaudina. Iako mu je vojska bila uglavnom naoružana poljoprivrednim alatima, Joly je bio uvjeren u svoju brojčanu nadmoć te poslao Gaudinu izaslanika sa ultimatom o predaji. Gaudin je, međutim, ne samo ultimatum odbio, nego izaslanika dao uhapsiti te sa vojskom izašao izvan gradskih zidina. Međutim, brzo se pokazalo kako seljaci previše brojni, te je Gaudin naredio povlačenje. Joly je na to odlučio pokrenuti napad, pri čemu mu je podršku trebalo pružiti i nekoliko topova. Branitelji su, međutim, raspolagali sa brojnijom artiljerijom te počeli napadačima nanositi ozbiljne gubitke. To je bilo dovoljno da kod seljaka stvori demoralizaciju, te je veliki broj njih počeo samoinicijativno napuštati bojište i vraćati se kućama, a zbog čega je i sam Joly na kraju morao odustati od napada. Pet dana kasnije će Jolyjev novi pokušaj osvajanja grada dovesti do druge bitke za Sables-d'Olonne.
Santa Maria Maddalena, Vicenza
Santa Maria Maddalena je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1000 m.
Guadalupe Victoria, Tlalnelhuayocan
Guadalupe Victoria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalnelhuayocan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1457 m.
Cazaci, Tarcău
Cazaci je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Tarcău.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 518 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 432 m.
Rincón del Treinta y Seis, Agrícola, Culiacán
Rincón del Treinta y Seis, Agrícola je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Opština Unirea, Călărași
Unirea je opština u Rumuniji u okrugu Kalaraš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Fucitol
Fucitol ( L -fucitol, 6-deoksi- L -galaktitol, (2R,3S,4R,5S)-heksan-1,2,3,4,5-pentol) je šećerni alkohol. On se dobija iz severno atlantske morske trave Fucus vesiculosus.
Arroyo de los Naranjos, Tepic
Arroyo de los Naranjos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Tepic.
Pavle Radenović
Pavle Radenović (?-1415) je bio knez iz redova Pavlovića koji je bio jedan od najmoćnijih velikaša u kraljevini Bosni na prelazu iz XIV u XV vek. Bio je sin Radena Jablanića koji je imao posede u istočnoj Bosni oko Krivaje i Prače. Kao jedan od proverenih ljudi u kraljevstvu, zajedno sa Vlatkom Vukovićem (?-1392) 1391. godine zauzima Konavle, koje su do tada držali Sankovići. Posle smrti Tvrtka I(ban 1353 – 1377, kralj 1377 — 1391) aktivno je učestvovao u smenjivanju i postavljanju kraljeva Bosne i za njegove vlasti su Pavlovići postali najmoćnija velikaška porodica uz Kosače i Vukčiće. Ubijen je u zaveri kralja Ostoje (prva vlada 1398 — 1404, druga vlada 1409 — 1418), vojvode Sandalja(1392 — 1435) i Zlatonosovića tokom lova na Parenoj poljani kraj Bobovca, posle čega ga je nasledio nastariji sin Petar I(1415 — 1420).
Byhalia, Mississippi
je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Pavle Radenović
Porodica
Pavle Radenović je bio sin vlastelina Radena Jablanića i osnivač velikaške porodice Pavlovića. Imao je dva sina koji su ga nasledili posle njegove smrti:
Byhalia, Mississippi
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.302, što je 596 (84,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
The IPCRESS File
The IPCRESS File je britanski špijunski triler film snimljen 1965. godine u režiju Sidneya J. Furieja, poznat kao prvo ostvarenje iz serije o Harryju Palmeru, ali i po tome što se smatra jednim od najboljih ostvarenja žanra.
Pavle Radenović
Politički angažman
Preuzimanjem dela Konavla 1391. godine knez Pavle je postao sused Dubrovačke republike prema kojoj je držao nekoliko carina. Njenim trgovcima je 1397. godine izdao povelju o slobodnoj trgovini i zaštiti u njegovim zemljama, za šta je nagrađen titulom građanina Dubrovnika. U spoljnoj politici je, kao i ostali velikaši kraljevine Bosne, podržavao Vladislava Napuljskog u sukobu sa Žigmundom Luksemburškim (1387 — 1437) oko titule kralja Mađarske, koja se u to doba vodila.
The IPCRESS File
Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Lena Deightona. Protagonist, koga tumači Michael Caine, je britanski obavještajac koji dobije zadatak istražiti otmice britanskih raketnih naučnika, za koje se sumnja da ih otmičari odvode u Istočni blok. Radnja prikazuje kako se Harry Palmer suočava sa izdajom u vlastitim redovima, ali i zastrašujućim tehnikama ispiranja mozga.
Pavle Radenović
Politički angažman
U unutrašnjoj politici je aktivno učestvovao u jačanju položaja plemstva u kraljevini, a potom i u nekoj vrsti -{de facto}- velikaškog namesništva kraljice Jelene (Grube) (1395 — 1398) koje su kao njeni savetnici pored njega, između ostalih, činili i Hrvoje Vukčić(?-1416) i Sandalj Hranić. Učestvovao je u izboru Ostoje za kralja 1398. godine, da bi ga sa ostalim velikašima zbacio sa vlasti 1404. godine postavivši Tvrtka II (prva vlada 1404 — 1409, druga vlada 1420 — 1443) za novog kralja. Posle poraza Vladislava Napuljskog 1408. godine, sa ostalim velikašima je zbacio Tvrtka II koji je podržavao Vladislava i vratio na presto Žigmundovog pretendenta Ostoju.
The IPCRESS File
The IPCRESS File je napravljen u vrijeme kada su špijunski filmovi iz Jamesu Bondu uživali izuzetnu popularnost. Njihov producent Harry Saltzman je, pak, stajao i iza ovog filma, reklamirajući ga kao "Goldfinger za misleće ljude". Film je u mnogo čemu zamišljen kao svojevrsna alternativa, odnosno antiteza Bondovim filmovima. Tako se radnja umjesto na egzotičnim lokacijama gotovo u potpunosti odvija u Londonu, a protagonist je, umjesto šarmantnog pustolova, prikazan kao skromni i nenametljivi intelektualac koji u oči upada prije svega zato što nosi naočale.
Pavle Radenović
Ubistvo na Parenoj poljani
Tokom avgusta 1415. godine na Kraljevoj Sutjesci kod Bobovca održavao se sabor kralja i vlastele kraljevine Bosne. Prilikom posebno organizovanog lova na Parenoj poljani, Zlatonosovići su na znak koji je mačem dao sam Sandalj Hranić napali Pavla i teško ga ranili, a njegovog sina Petra i poslanika Braila Težalovića su zarobili. Zaveru su organizovali sam kralj Ostoja i vojvoda Sandalj zbog političkih sukoba sa Pavlom, optuživši ga za izdaju kraljevstva. Prema prvobitnom planu, Pavlov sin Petar je trebalo da bude oslepljen, a posedi Pavlovića podeljeni između Sandalja i Zlatonosovića, koji su se nadali Olovu, koje se nalazilo uz njihove posede, ali se od tog plana odustalo i Petru su ostavljeni očevi posedi. Celom činu je prisustvovao i poslanik Dubrovačke republike Nikola Gučetić i Vlatko Tumurlić. Sam Pavle je ubrzo umro od posledica rana koje je zadobio, ali je zato Petar pušten da se vrati na porodični posed i nastavi upravljanje njime. Kao svedok ovog napada Petar je za smrt svoga oca direktno okrivio Sandalja, što je celokupni jugoistočni deo današnje Bosne i Hercegovine gurnulo u rat između Pavlovića sa jedne i Sandalja odnosno Kosača sa druge strane. Najveća posledica ovog žestokog sukoba za koji je delovalo da se može okončati samo potpunim uništenjem jednih ili drugih bilo je direktno uključivanje Osmanlija u njega, prvo na strani Pavlovića, a potom i na Sandaljevoj strani, iako su oni -{de facto}- radili isključivo za sebe i postepeno osvajali delove kraljevine Bosne. Sam sukob se vremenom smirio, tako da su obe porodice praktično nestale sa osmanlijskim osvajanjem Bosne i Hercegovine.
The IPCRESS File
The IPCRESS File je usprkos svega postigao veliki uspjeh kod publike, ali i kod kritike, te je dobio nagradu BAFTA za najbolji britanski film. Michael Caine je, velikim dijelom zahvaljujući svom nastupu, postao velika filmska zvijezda. Sljedeće godine je snimljen nastavak pod naslovom Pogreb u Berlinu.
Pavle Radenović
Njegov posed
Pored porodične baštine u istočnoj Bosni oko Prače, između Krivaje, Drine i Lima, on je 1391. godine preuzeo deo Konavla, dok su ostatak preuzeli Vlatko Vuković i Kosače sa kojima je na Ledenicama imao zajedničku carinu ka Dubrovačkoj republici.
Značajniji gradovi u severnom delu njegovih zemalja bili su: dok su u južnom delu najznačajniji bili: sa župama: Vrm, Trebinje, Rudine i Fatnica.
Opština Maxcanú, Yucatán
Maxcanú je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Turčjanske Tjeplice
Turčjanske Tjeplice je grad u Slovačkoj, u okviru Žilinskog kraja.
Prirodni uslovi
Turčjanske Tjeplice su smeštene u središnjem delu države. Glavni grad države, Bratislava, nalazi se 210 km jugozapadno od grada.
Livonski jezik
Livonski jezik (liv: līvõ kēļ, ) spada u grupu Ugro-finskih jezika. Poslednja osoba kojoj je livonski bio maternji jezik je preminula 2013. godine. Govore ga Livonci na Livonskoj obali Riškog zaliva.
Turčjanske Tjeplice
Prirodni uslovi
Reljef: Turčjanske Tjeplice su se razvile u prostranoj dolini reke Turijec, središta istorijske oblasti Turijek. Nadmorska visina grada je oko 520 metara. Istočno od grada izdiže se planina Velika Fatra, a zapadno Mala Fatra.
Livonski jezik
Neki etnički Livonci koji uče ili su naučili livonski pokušavaju da ga ožive, ali mogućnosti korišćenja livonskog jezika su ograničene zato što su mala manjina. Jezik se uči na univerzitetima u Letoniji, Estoniji i Finskoj.
Turčjanske Tjeplice
Prirodni uslovi
Klima: Klima u Turčjanskim Tjeplicama je umereno kontinentalna.
Vode: Kroz Turčjanske Tjeplice protiče rečica Tjeplica, pritoka veće reke Turijec.
Istorija
Ljudska naselja na ovom prostoru datiraju još iz praistorije. Naselje pod današnjim imenom prvi put se spominje u 1281. g., a 1533. g. naselje je dobilo gradska prava. Tokom sledećih vekova grad je bio u sastavu Ugarske kao banjsko lečilište.
Krajem 1918. g. Turčjanske Tjeplice su postale deo novoosnovane Čehoslovačke. U vreme komunizma grad je naglo industrijalizovan, pa je došlo do naglog povećanja stanovništva. Posle osamostaljenja Slovačke grad je postao njeno opštinsko središte, ali je došlo i do problema vezanih za prestrukturiranje privrede.
Stanovništvo
Danas Turčjanske Tjeplice imaju oko 7.000 stanovnika i poslednjih godina broj stanovnika stagnira.
Etnički sastav: Po popisu iz 2001. g. sastav je sledeći:
Verski sastav: Po popisu iz 2001. g. sastav je sledeći:
Bajram (ime) (razvrstavanje)
Bajram se može odnositi na sledeće osobe:
El Carril, Cuautinchán
El Carril je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuautinchán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2165 m.
Casa Gallo, Modena
Casa Gallo je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1170 m.
El Guayabo, Pénjamo
El Guayabo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 171 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1771 m.
Paredones, Atotonilco el Grande
Paredones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Atotonilco el Grande.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 176 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1970 m.
Mondragon di Sotto, Verona
Mondragon di Sotto je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 103 m.
Adorf
Adorf se može odnositi na:
La Escondida, Guerrero
La Escondida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2085 m.
El Cerrito, San Felipe
El Cerrito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2086 m.
Brateș, Tarcău
Brateș je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Tarcău.
Santa Maria, Vicenza
Santa Maria je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 252 m.
Santa Romana, Vicenza
Santa Romana je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
Здравиње (Крушевац)
Демографија
У насељу Здравиње живи 737 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,3 година (43,8 код мушкараца и 44,8 код жена). У насељу има 246 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,65.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Tres Castillos, Coyame del Sotol
Tres Castillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Coyame del Sotol.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1288 m.
Molineri, Cuneo
Molineri je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 974 m.
Moldava (razvrstavanje)
ostalo:
El Ciprés, Ayahualulco
El Ciprés je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Ayahualulco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 503 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2522 m.
De Jesús, Cuautinchán
De Jesús je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuautinchán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2139 m.
Molette, Roma
Molette je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
El Fusil, Culiacán
El Fusil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Molette, Roma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 151 m.
El Fusil, Culiacán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 210 m.
Tvrdošin
Tvrdošin je grad u Slovačkoj, koji se nalazi u okviru Žilinskog kraja, gde je u sastavu okruga Tvrdošin.
Prirodni uslovi
Tvrdošin je smešten u krajnje severnom delu države, blizu državne granice sa Poljskom - 10 kilometara severoistočno od grada. Glavni grad države, Bratislava, nalazi se 280 kilometara južno od grada.
Reljef: Tvrdošin se razvio u slovačkom delu planinskog bila Visokih Tatri, koji su ovde granica sa Poljskom. Naselje se nalazi u prostranoj Oravskoj kotlini, ispod planina. Područje oko grada je planinsko, na približno 615 metara nadmorske visine.
Klima: Klima u Tvrdošinu je oštrija umereno kontinentalna zbog znatne nadmorske visine.
Vode: Tvrdošin se razvio na reci Oravi.
Istorija
Ljudska naselja na ovom prostoru datiraju još iz praistorije. Naselje pod današnjim imenom prvi put se spominje 1111. godine, kao mesto naseljeno Slovacima. Naselje je 1369. godine dobilo gradska prava. Tokom sledećih vekova grad je bio u sastavu Ugarske kao važna stanica pri prelasku preko Karpata u Poljsku.
Krajem 1918. Tvrdošin je postao deo novoosnovane Čehoslovačke. U vreme komunizma grad je naglo industrijalizovan, pa je došlo do naglog povećanja stanovništva. Posle osamostaljenja Slovačke grad je postao njeno opštinsko središte, ali je došlo do privrednih teškoća u vreme tranzicije.
Stanovništvo
Danas Tvrdošin ima oko 9.500 stanovnika i poslednjih godina broj stanovnika stagnira.
Etnički sastav: Po popisu iz 2001. sastav je sledeći:
Verski sastav: Po popisu iz 2001. sastav je sledeći:
Pavlovići
Pavlovići ili Jablanići su bosanska srednjovekovna porodica koja je u doba kraljevine Bosne (kraj XIV i prva polovina XV veka) upravljala istočnim i jugoistočnim delovima današnje Bosne i Hercegovine. Njihov najpoznatiji predstavnik i rodonačelnik bio je Pavle Radenović (?-1415). Sa završetkom osmanlijskog osvajanja kraljevine Bosne 1463. godine Pavlovići nestaju sa istorijske scene.
Prošlost porodice Pavlovića
Najstariji poznati član Pavlovića bio je lokalni vlasteličić Raden Jablanić. Njegov sin Pavle Radenović (?-1415) se uzdiže tokom vladavine Tvrtka I (1338-1391) i postaje jedan od najmoćnijih velikaša kraljevine Bosne vladajući prostorom oko Krivaje i Prače. On sa Vlatkom Vukovićem 1391/92 po nalogu kralja Bosne i velikaša zauzima Konavlje i proširuje svoje posede, kontrolišući sa Vlatkom carinu na Ledenicama. On održava dobre odnose sa Dubrovačkom republikom i 1397. godine postaje njen građanin izdavši Dubrovčanima povelju o slobodnoj trgovini i zaštiti na njegovim posedima. Kao jedan od najmoćnijih velmoža kraljevine Bosne aktivno učestvuje u previranjima oko vlasti, kako u Bosni tako i u Mađarskoj podržavajući Vladislava Napuljskog protiv Žigmunda Luksemburškog. Pavle umire 1415. godine od posledica rana koje je zadobio u lovu na Parenoj Poljani nedaleko od Kraljeve Sutjeske odnosno Bobovca. Tom prilikom su ga tokom lova zaverenici iz porodice Zlatonosovića, po nalogu kralja Stefana Ostoje i Sandalja Hranića napali, nanevši mu smrtonosne povrede.
Nasleđuju ga sinovi Petar (1415-1420), koji 1420. godine gine u borbi sa Osmanlijama i Radoslav (1420-1441) koji je bio oženjen Teodorom, ćerkom Vukca Hranića Kosače i sestrom Stefana Vukčića Kosače. On 1426. godine prodaje Dubrovčanima svoj deo Konavlja, da bi od 1430. do 1432. godine vodio protiv njih rat oko Cavtata osvojivši ga. Pored Dubronika, Radoslav se sukobljavao i sa Kosačama, porodicom svoje žene uspevši da Stefana Vukčića Kosaču potisne iz Primorja. Posle njegove smrti 1441. godine nasleđuje ga sin Ivaniš (1441-1450) koji umire 1450. godine, posle čega vlast prelazi na dva preostala Radoslavova sina Petra i Nikolu (1450-1463). Njih dvojica staju uz kralja Stefana Tomaša u borbi za odbranu kraljevine Bosne protiv Osmanlija. Obojica su stradala 1463. godine tokom pada kraljevine Bosne pod osmanlijsku vlast, čime je ugašena vlastelinska porodica Pavlović.
U bliskom srodstvu sa ovom porodicom bila je bosanska kraljica Kujava Radinović.
Posed porodice Pavlović
Posedi Pavlovića obuhvatali su prostore današnje istočne i jugoistočne Bosne i Hercegovine sa delom Konavlja.
Opština Mayapán, Yucatán
Mayapán je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Pavlovići
Posed porodice Pavlović
Najznačajnije tvrđave pod njihovom kontrolom bile su: Pored toga imali su nekoliko carina, od kojih su najznačajnije bile kod:
Fosfoserin
Fosfoserin je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 185,072 Da.
Pavlovići
Moguće potomstvo
Moguće potomstvo se nalazi na tlu Kuršumlije, selima u okolini, gde se može naći selo selo po imenu Trebinje, na sećanje o poreklu.
Otilpan, Tlalnelhuayocan
Otilpan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalnelhuayocan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2005 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1574 m.
Victoria, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 37, što je 22 (-37,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Prato alla Drava, Bolzano
Prato alla Drava je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 316 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1144 m.
Loma del Toro, Tepic
Loma del Toro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Tepic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1108 m.
Opština Vâlcelele, Călărași
Vâlcelele je opština u Rumuniji u okrugu Kalaraš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Tepetate de Origel, Pénjamo
Tepetate de Origel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 173 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1712 m.
Modesty Blaise
Modesti Blejz je izmišljeni lik iz istoimenog stripa nastalog 1962. godine čiji su tvorci Piter O'Donel (scenario) i Džim Holdavej (crtež). Strip prati doživljaje Modesti Blejz, neobične mlade žene sa mnogo talenata i kriminalnom prošlošću i njenog vernog pratioca Vilija Garvina. Strip je ekranizovan 1966, 1982. i 2003, a postoji i serija romana i novela koja je počela 1966. godine.
Mnogi kritičari smatraju rane godine stripa klasičnim primerom avanturističkog stripa, dok se romani smatraju klasicima avanturističkog žanra.
Radnja
Godine 1945. devojčica bez imena beži iz zarobljeničkog logora u Karilosu u Grčkoj. Ne seća se ničega iz svoje kratke prošlosti. Po završetku Drugog svetskog rata luta Mediteranom i Arabijom pri čemu uči umetnost preživljavanja u negostoljubivom svetu. Postaje dobar prijatelj sa još jednim lutalicom, mađarskim naučnikom po imenu Lob koji joj pružio obrazovanje i dao ime: Modesti Blejz. Kasnije će preuzeti kontrolu nad kriminalnom bandom u Tangeru i proširiti je na ceo svet pod imenom Mreža.
U to vreme sreće i Vilija Garvina. Uprkos očajničkom životu koji je tada živeo, uvidela je njegov potencijal i ponudila mu posao. Inspirisan njenim poverenjem u njega, Vili je napredovao i postao njena desna ruka u Mreži i najverniji prijatelj. Njihova veza je bazirana na uzajamnom poštovanju u zajedničkim interesima, ali nikad nisu postali ljubavnici, plašeći se da će to ugroziti posebnost njihove veze. Uvek je zove Princeza, način obraćanja dozvoljen samo Viliju.
Kada je procenila da je sakupila dovoljno novca, penzionisala se i u pratnji Vilija preselila se u Englesku. Pošto im je život bogataša bio dosadan, prihvataju poziv za pomoć koji im je uputio Ser Džerald Tarant, visoki funkcioner Britanske tajne službe — i odatle priča zaista počinje.
Mnoge pustolovine su bazirane na slučajevima u koji su Modesti i Vili umešani zahvaljujući njihovoj saradnji sa Tarantom. Međutim, neretko pomažu i potpunim strancima ili se bore protiv ekscentričnih zlikovaca na egzotičnim lokacijama svojom voljom, zbog želje za izvršenjem pravde; „duhovi“ iz njihove prošlosti u Mreži ih takođe proganjaju s vremena na vreme. Iako Modesti i Vili neće oklevati da ubiju, ako je neophodno — a jesu, u nekim prilikama, preuzeli uloge sudije, porote i dželata — izbegavaju preteranu silu kad god je moguće, često se oslanjajući na svoje posebne veštine.
U duhu drugih popularnih stripovnih i literarnih likova, Modesti i Vili generalno nisu starili tokom decenija; Modesti je uvek bila opisana kao devojka sa oko 26 godina, dok je Vili nekoliko godina stariji. Jedini izuzetak je bio u kratkoj priči iz 1996. "Cobra Trap" (vidi Knjige) — poslednjoj priči o Modesti Blejz — u kojoj se radnja dešava u neodređenoj budućnosti u kojoj Modesti ima oko 40 godina, dok Vili ima oko 50.
Strip
Modesti Blejz je debitovala u londonskim novinama The Evening Standard 13. maja 1963. Strip je još bio objavljivan u raznim drugim novinama i magazinima kao što su Johannesburg Star, The Detroit Free Press, The Bombay Samachar, The Telegraph (Kalkuta, Indija), The Star (Malezija), The West Australian (Pert, Australija) i The Evening Citizen (Glazgov, Škotska). Nakon smrti Džima Holdaveja 1970, strip će crtati Enrike Romero. Osam godina kasnije, Romero daje otkaz da bi se posvetio svojim strip projektima. Nakon njega, kao crtači su se oprobali Džon Berns, Patrik Rajt, Nevil Kolvin sve do 1986, kada se Romero vraća i nastavlja da crta strip do kraja.
Popis priča
Postoji 96 strip priča o Modesti Blejz i sve ih je napisao Piter O'Donel. Stripovi su crtali Džim Holdavej, Džon Berns, Patrik Rajt, Nevil Kolvin i Enrike Romero. Crtači su pomenuti pored svake epizode; reprinti su takođe na spisku, koristeći sledeće skraćenice: T = Titan, K = Ken Pierce, CR = Comics Revue, MB = Modesty Blaise Quarterly, MP = Manuscript Press, S = Star Books. Postojeći naslovi na srpskom jeziku navedeni su ukoliko su poznati, a pored njih brojevi izdanja u kojima su se koristili (PZ = Politikin Zabavnik) (rad na ovome spisku je u toku).
Filmovi
Usled velike popularnosti stripa, 1966. je snimljen film u žanru komičnog trilera. Režiser je bio Džozef Loui, a glavne uloge su tumačili Monika Viti kao Modesti, Terens Stamp kao Vili Garvin i Dirk Bogard kao Gabrijel. Film nije bio preterano uspešan. Originalni scenario Pitera O'Donela je mnogo puta bio prepravljan i kasnije je prokomentarisao da gotov film sadrži samo jedan dijalog iz njegovog originalnog scenarija. Npr. scena u kojoj Vili ubija siledžiju nakon smrti ženskog lika je odigrana drugačije nego što je trebalo po O'Donelovom originalnom scenariju.
Vatreni obožavaoci stripa film smatraju uvredljivim, jer ignoriše mnoge elemente stripa u korist komedije. Najgora promena likova, po obožavaocima, je ta što se Modesti i Vili zaljubljuju jedno u drugo, što je bio pravi tabu u stripovima i romanima. Par je čak izveo i zajedničku muzičku numeru!
1982. snimljen je jednosatni pilot za najavljenu Modesti Blejz TV seriju, u kom su glavne uloge igrali En Terkel kao Modesti Blejz i Luis Van Bergen kao Vili Garvin. Film je prikazan na Ej Bi Si Netvork-u, dobio je pozitivne kritike, ali serija nije bila snimljena. Ovo je bila mnogo ozbiljnija verzija priče nego kemp verzija iz 1966. U filmu je radnja premeštena iz Londona u Holivud, a Modesti i Vili su Amerikanci.
2002. godine, Miramax, trenutni vlasnik prava na Modesti Blejz, je snimio film Moje ime je Modesti, sa britanskom glumicom Aleksandrom Stejden kao Modesti, baziran na životu glavne junakinje pre početka stripa.
Film je snimljen prvenstveno da bi se sačuvala filmska prava, nije bio prikazan u bioskopima i odmah je objavljen na DVD-u u Evropi oktobra 2003; DVD nije bio objavljen u Severnoj Americi sve do septembra 2004, dve godine nakon završetka filma. Kritike su zavisile od kritike samog stripa. Oni koji su bili svesni Modestinog porekla u stripu su bolje prihvatili film nego oni koji su očekivali akcioni film ili još jednu komediju, iako su se obožavatelji razočarali zbog nepojavljivanja Vilija Garvina u filmu.
Gluma Stejdenove je uglavnom bila hvaljena, iako je mnogi smatraju suviše nežnom i krhkom da bi igrala Modesti.
Kventin Tarantino je godinama bio zainterosavan da režira Modesti Blejz, tako da je jednom Nil Gejmen čak i napisao sinopsis baziran na O'Donelovom romanu I, Lucifer. Za sada ništa nije proizašlo iz tih planova. Tarantino je sponzorisao objavljivanje filma Moje ime je Modesti pod uslovom da bude objavljen sa prefiksom „Kventin Tarantino predstavlja...“ Nikol Kidman je jednom izjavila da je zainteresovana za ulogu Modesti Blejz.
Knjige
Od Pitera O'Donela je bilo traženo da napiše roman koja bi bio zasnovan na radnji filma. Roman, jednostavno nazvan po imenu glavne junakinje, baziran je na njegovom originalnom scenariju za film i mnogi ga smatraju boljom od samog filma (objavljena je godinu dana pre filma). Tokom narednih decenija, napisaće ukupno 11 romana o Modesti Blejz i dve zbirke kratkih priča. Nekoliko kratkih priča su u stvari adaptirane priče iz stripa, ili će kasnije biti adaptirane kao stripovi.
O'Donelova poslednja knjiga, Cobra Trap, je najkontroverznija do sada, jer u njoj odlučuje da da Modesti i Viliju definitivni kraj (iako će strip trajati još nekoliko godina pre konačnog prekida). Mnogi Modestini obožavaoci nisu želeli da čitaju priču kojom se završava Cobra Trap. Možda je to razlog zbog kojeg je O'Donel odlučio da strip završi optimističnijom porukom.
Budućnost lika
Kao što je rečeno, 1996. O'Donel je napisao poslednju zbirku priča o Modesti Blejz, Cobra Trap, dok se 2001. završio i strip. Lik i koncept Modesti Blejz je ostao dovoljno popularan, tako da su bili traženi novi pisci koji bi pisali njene doživljaje. O'Donel, koji poseduje prava na Modesti Blejz, je strogo zabranio da iko drugi piše Modesti Blejz. Napravio je izuzetak u obliku filma iz 2003, Moje ime je Modesti, ali posle filma (trećeg pokušaja ekranizacije stripa), različitih kritičarskih ocena i neuspešnog bioskopskog života, O'Donel je izjavio da ne želi da se više prave filmovi o njegovoj junakinji.
O'Donelov stav je pokrenuo raspravu o vlasništvu nad literarnim likovima i o tome da li autor može potpuno da kontroliše kreaciju koja je postala popularna (ignorišući teme o autorskim pravima, intelektualnim svojinama i licencama). Ne zna se da li će O'Donelova izjava imati uticaja na najavljeni Tarantinov film Modesti Blejz, ni da li će njegovi naslednici dozvoliti novim piscima da nastave sa stripom.
Los Ángeles el Rosario, Las Margaritas
Los Ángeles el Rosario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 326 m.
Pedregal de San Nicolás, Atotonilco el Grande
Pedregal de San Nicolás je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Atotonilco el Grande.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 195 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2049 m.
Santagiuliana Sotto, Vicenza
Santagiuliana Sotto je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 679 m.
La Botonuda, San Felipe
La Botonuda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2026 m.
Druga bitka za Pornic
Druga bitka za Pornic se odigrala 27. marta 1793. na zapadu Francuske na početku Rata u Vandeji. Do nje je došlo nedugo nakon Prve bitke za Pornic, odnosno pokušaja vandejskih kontrevolucionarnih pobunjenika da zauzmu Pornic, grad na atlantskoj obali koji je završio katastrofalnim porazom koje su nanijele snage vjerne novouspostavljenoj Republici. Iako je poraz bio takvih razmjera da je pobunjenički zapovjednik Louis-Marie de La Roche Saint-André morao bijegom tražiti spas od vlastitih ljudi, među pobunjenicima je odmah zaživjela želja za osvetom, pogotovo zbog stotina zarobljenih i naknadno masakriranih drugova, pa su za novog zapovjednika izabrali Françoisa de Charettea koji je kao bivši mornarički oficir i veteran Američkog rata za nezavisnost, za razliku od svog prethodnika, raspolagao određenim ratnim iskustvom. Ponovno okupivši oko 4000 ljudi, Charette je mnogo uspješnije iskoristio brojčanu nadmoć, kao i to da je garnizon u Pornicu bio bitno oslabljen. Usprkos toga, branitelji su nastojali pružiti određeni otpor, koristeći kuće kao improviziranu fortifikaciju, ali su prisiljeni na povlačenje kada su ih pobunjenici počeli paliti. Pobunjenici su zauzeli grad, zaplijenivši jedan top i starinsku bombardu. Pobunjenici su nadzor nad gradom držali nepunih mjesec dana, prije nego što ih je kontraofanziva republikanskog generala Jeana-Michela Beyssera natjerala na povlačenje. Republikanske vlasti u Parizu, nastojeći nagraditi vjernost grada Republici, naknadno poslali financijsku pomoć od 6000 livri za obnovu razrušenih kuća, odnosno po 50 livri za udovicu svakog poginulog branitelja.
Casa Gazzotti, Modena
Casa Gazzotti je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Petilia Policastro, Crotone
Petilia Policastro je naselje u Italiji u provinciji Crotone, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5704 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 493 m.
Večenike (Večerić)
Večenike ili Večerić je župa iz ranog srednjeg vijeka u oblasti Huma, Bosna i Hercegovina. Primarno značenje ove riječi nema geografski sadržaj, a etimološki korijen je riječ ″veče″. Oba izraza nalaze se u istorijskim izvorima, pa ni jedan ne može se odbaciti.
Dio istoričara smatra da su na ovom području živjeli pripadnici plemena Vetonci, koje je ogranak istoimenog zapadnoslavenskog plemena u porječju Labe u Poljskoj. Iz imena plemena lako se izvodi ime župe, Večenike.
U arhivu Dubrovnika, ime župe Večerić se pominje više puta (trgovina robljem, pljačke, otimačina, status).
U povelji kralja Ostoje Radivojevićima, spominje se i provincia Vechenicam. Analizom tih dokumenata, smatra se, prema današnjoj administrativnoj podjeli, da se župa prostirala na području opština Čitluk, Široki Brijeg i Mostar. Po starijoj nomenklaturi to su: Brotnjo, Blato i bliža okolina Mostara (sa Bijelim poljem i Drežnicom). Ovaj teritorij se i do savremenog doba ponaša kao određena cjelina. U tursko doba i kadiluk Mostar obuhvata nahije Mostar, Brotnjo, Blato i Drežnica.
Proces integracije gradova završen je 1468., u prvim godinama turske uprave. Tada jedinstveni grad nosi narodno ime Mostar (tur. Kopruhisar).
Venezuelanski zaljev
Venecuelanski zaljev (španjolski: Golfo de Venezuela) je veliki zaljev u Karipskom moru, na sjeverozapadu Venecuele i istoku Kolumbije.
Geografija
Zaljev sa zapada omeđuje poluotok Guajira, a sa istoka poluotok Paraguaná. Venecuelanski zaljev se produžuje na jezero Maracaibo jer je preko tjesnaca Tablazo povezan s jezerom.
San Francisco, Ayahualulco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 455 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2452 m.
Sant'Agostino, Vicenza
Sant'Agostino je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Zapadnopustinjska kampanja
Rat u pustinji (1940–1943) bio je glavno ratište severnoafričkog fronta, u pustinjama Libije i Egipta. Rat je počeo u septembru 1940. italijanskom invazijom Egipta; operacija Kompas, britanska petodnevna ofanziva u decembru 1940. dovela je do uništenja italijanske 10. armije. Benito Musolini zatražio je pomoć od Adolfa Hitlera, koji je odgovorio upućivanjem malog nemačkog odreda u Tripoli (11. januara 1941.) po Direktivi 22. Nemački Afrički korpus pod generalom Ervinom Romelom bio je formalno pod italijanskom komandom, ali je italijanska zavisnost od Trećeg rajha učinila Nemačku dominantnim partnerom.
U proleće 1941. snage Osovine pod Romelovom komandom potisle su Britance nazad u Egipat, izuzev luke Tobruka koji je ostao pod opsadom sve dok nije oslobođen u operaciji Krstaš. Snage osovine su do kraja godine potisnute na polazne položaje. U 1942. snage Osovine ponovo su potisle Britance i zauzele Tobruk nakon bitke kod Gazale, ali nisu postigle odlučujuću pobedu. U poslednjem prodoru Osovine u Egipat, Britanci su se povukli do El Alamejna, gde je u Drugoj bici kod El Alamejna britanska Osma armija potukla snage Osovine. One su potisnute iz Libije u Tunis, gde su potučene tokom kampanje u Tunisu (1943).
Za Hitlera Istočni front protiv Sovjetskog Saveza bio je daleko važniji od Rata u pustinji, koji je bio diverzija sporednog značaja. Sile Osovine nikad nisu imale dovoljno snaga, niti načina da ih dopreme, da pobede Britance. Britanci su propustili više prilika da okončaju rat kada su preusmerili snage u Grčku i Levant 1941. i na Daleki istok 1942.
Libija
mini| Kirenajka (Libija) bila je italijanska kolonija od Italijansko-turskog rata (1911–1912). Sa Tunisom, delom Francuske Severne Afrike na zapadu i Egiptom na istoku, Italijani su se spremali da brane obe granice u Severnoafričkom Glavnom štabu, pod komandom guvernera Italijanske Libije, maršala vazduhoplovstva, Itala Balba. Glavni štab imao je na raspolaganju italijansku 5. armiju (general Italo Gariboldi) i 10. armiju (general Mario Berti) koje su sredinom 1940. imale 9 divizija iz metropole sa po 13.000 ljudi, 3 divizije dobrovoljaca (Crnih Košulja) i dve libijske kolonijalne divizije sa po 8.000 ljudi. Italijanske regularne divizije reorganizovane su krajem 30-ih godina, sa po 3 regimente na samo 2, a rezervisti su mobilisani 1939. uz uobičajeni poziv regruta.
Moral je smatran visokim i armija je imala sveže borbeno iskustvo. Italijanska mornarica napredovala je pod fašističkim režimom, koji je dao novac za brze, kvalitetne i dobro naoružane brodove i veliku podmorničku flotu, ali mornarici je nedostajalo iskustvo i uvežbanost. Vazduhoplovstvo je bilo spremno za rat još 1936, ali je do 1939. bilo u stagnaciji i od Britanaca nije smatrano sposobnim za veće operacije. 5. armija sa 8 divizija bila je smeštena u Tripolitaniji, zapadnoj polovini Libije prema Tunisu, a 10. armija sa 6 pešadijskih divizija držala je Kirenajku na istoku. Kada je rat objavljen, 10. armija je rasporedila 1. libijsku diviziju Sibele na granicu od Jagbuba do Sidi Omara, i 21. korpus od Sidi omara do obale, Bardije i Tobruka. 22. korpus prebacio se jugozapadno od Tobruka, spremajući se za protivnapad.
Egipat
Britanci su držali vojsku u Egiptu od 1882, ali ona je jako umanjena nakon Anglo-egipatskog sporazuma iz 1936. Mala britanska posada držala je Suecki kanal i obalu Crvenog mora. Kanal je bio vitalan za britanske komunikacije sa kolonijama na Dalekom istoku i u Indijskom okeanu. Sredinom 1939. general Arčibald Vejvel postavljen je za vrhovnog komandanta nove komande za Srednji istok, koja je obuhvatila sredozemno, blisko-istočno i afričko ratište. Do primirja Sila Osovine sa Francuskom 22. juna 1940, francuske divizije u Tunisu ugrožavale su italijansku 5. armiju na zapadnoj granici Libije. Kraljevska italijanska vojska u Libiji imala je oko 215.000 ljudi, a u Egiptu Britanci su imali oko 36.000 boraca, sa još 27.500 neobučenih ljudi u Palestini.
mini| Britanske snage obuhvatale su Egipatsku motorizovanu diviziju (general Persi Hobart), jednu od samo dve britanske oklopne jedinice u formiranju, koja je sredinom 1939. preimenovana u Egipatsku oklopnu diviziju (16. februara 1940. postala je 7. Oklopna divizija). Egipatsko-libijsku granicu branio je Egipatski Granični odred, a u junu 1940. štab britanske 6. pešadijske divizije (general Ričard O'Konor) preuzeo je komandu u Zapadnoj pustinji, sa zadatkom da potisne Italijane sa graničnih položaja i prodre u unutrašnjost ako rat započne. 7. Oklopna divizija bez 7. oklopne brigade okupila se u Mersa Matruhu i uputila 7. oklopnu grupu prema granici kao zaštitu, gde je i RAF prebacio većinu svojih bombardera; Malta je takođe ojačana.
Štab 6. pešadijske divizije, bez kompletnih i potpuno obučenih jedinica, preimenovan je u Zapadno-pustinjski Odred (eng. West Desert Force) 17. juna. U Tunisu, Francuzi su imali 8 divizija, sposobih samo za ograničene operacije, a u Siriji još 3 slabo naoružane i obučene divizije, sa oko 40.000 vojnika i graničara, na okupacionim dužnostima protiv civilnog stanovništva. Italijanske kopnene i vazduhoplovne snage u Libiji daleko su premašale Britance u Egiptu, ali su patile od slabog morala i lošije opreme. U Italijanskoj Istočnoj Africi bilo je još 130.000 italijanskih i afričkih trupa sa 400 topova, 200 lakih tenkova i 20.000 kamiona. Italija je objavila rat 11. juna 1940.
Sile Osovine
mini| upright = 0.5| Normalan put italijanskog snabdevanja za Libiju išao je oko 600 mi zapadno oko Sicilije, a zatim uz obalu Tunisa do luke Tripoli, da bi se izbegli britanski brodovi, avioni i podmornice sa Malte. U Africi, zalihe su se morale prenositi na ogromne udaljenosti putem, ili u malim tovarima duž obale. Udaljenost od Tripolija do Bengazija bila je oko 650 mi, a do El Alamejna 1.400 milja. Trećina italijanske trgovačke mornarice bila je zarobljena nakon što je Italija objavila rat i do septembra 1942. polovina preostalih brodova bila je potopljena, iako je deo nadokknađen gradnjom, popravkom i prebacivanjem nemačkih brodova. Od juna 1940. do maja 1943. 16% pošiljki je potopljeno.
Tobruk je stavljen u službu u junu 1942, ali velika udaljenost i savezničko bombardovanje doveli su do napuštanja u avgustu. Nemačka vojska smatrala je da motorizovana armija može da operiše najviše 200 mi daleko od baze, ali u proseku oko trećine osovinskih kamiona bilo je u kvaru i 35-50% goriva trošilo se da bi se ostatak dopremio na front. Nestašica goriva u Italiji, male luke u Libiji i potreba za snabdevanjem civilnog stanovništva, značila je neefikasno slanje velikog broja malih konvoja. Nemačka vrhovna komanda (nem. Oberkommando des Heeres), zaključila je da se nemačke snage u Libiji ne mogu snabdeti dovoljno za odlučujuću ofanzivu, ukoliko se italijanske snage ne povuku u Italiju, što je bio politički nemoguć uslov.