cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zdravstveno veleučilište u Zagrebu
Promjena naziva u Zdravstveno veleučilište
Ubrzano se započinje s nužnom kadrovskom obnovom, budući da je većina nastavnika nakon odvajanja ostala na Medicinskom fakultetu. Raspisuju se natječaji za zapošljavanje novih nastavnika, ali u ograničenom, a ne potrebnom broju, zbog postojanja ograničavajuće Odluke Vlade RH o privremenoj zabrani zapošljavanja u javnim i državnim službama. Osim nedostatka nastavnika, velik i trajni problem Veleučilišta je nedostatak dovoljnog prostora za sve veći opseg nastavne djelatnosti, za sve veći broj studenata i za širu stručnu i znanstvenu djelatnost. Zato se većina razvojnih napora usmjerava u pravcu osiguranja dovoljnog broja nastavnika i suradnika i dovoljnog prostora za potrebe osnovnih djelatnosti. Nedostatak velikih predavaonica, zbog čega se izdvajaju znatna sredstva za najam potrebnih prostora za teoretsku nastavu, u prvi plan stavlja izgradnju aneksa zgrade u Mlinarskoj cesti 38, za što se štede sredstva iz posebnih prihoda iz kojih se 2002. godine započinje s rekonstrukcijom i adaptacijom, kojom se osiguravaju dvije velike dvorane za teoretsku nastavu i novi prostori za nastavnike.
Dvije godine kasnije izgrađuje se i drugi aneks zgrade u Mlinarskoj i time se iscrpljuju sve mogućnosti rekonstrukcije postojeće zgrade za novim prostornim proširenjima. Zbog toga se Veleučilište uključuje u projekt pod nazivom „Biomedicinsko središte“ pokrenut od strane Medicinskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu i KBC Rebro, a usmjeren objedinjavanju nastavnih kapaciteta većine studija iz područja biomedicine na zajedničkom prostoru na Šalati. Projekt je funkcionalno vezan uz izgradnju novih kliničkih prostora KBC-a Zagreb na Rebru i uz preseljenje klinika KBC-a Zagreb sa Šalate na Rebro. No, izbori i promjena vlasti dovodi do odustajanja od projekta, od kojeg se djelomično realizirala samo izgradnja novih prostora KBC-a, a ideja o objedinjavanju nastavne djelatnosti biomedicinskih studija, ostaje nerealizirana.
Najam i adaptacija novih prostora kompleksa Ksaver
Preseljenje Privredne banke iz prostora na Ksaveru, nekoliko minuta udaljenog od Zdravstvenog veleučilišta, pruža novu priliku za osiguravanjem osnovnih prostornih uvjeta rada. Sklapa se ugovor o dugoročnom najmu bivšeg prostora Privredne banke na Ksaveru i 2006.godine, nakon manje adaptacije prostora, veći dio nastavnika i suradnika iz pretijesne zgrade u Mlinarskoj seli se u prostore na Ksaveru.
Godine 2011. sklapa se povoljan Ugovor o najmu također sa najmodavcem na Ksaveru i uređuje pet novih dvorana za teoretsku nastavu.
Bolonjski model
thumb|right|Diplomanti Zdravstvenog veleučilištaNakon pristupa Hrvatske zemljama koje su potpisale Bolonjsku deklaraciju, započinje proces prilagodbe i novog ustroja cjelokupnog visokog obrazovanja, pa tako i obrazovanja na Zdravstvenom veleučilištu. Nacionalno vijeće za visoko obrazovanje odredilo je rokove za izrade prijedloga novih, Bolonjskih nastavnih planova i programa, prilagođenih i po sadržajima i po nastavnim opterećenjima, europskim standardima. Na inicijativu Zdravstvenog veleučilišta u području biomedicinskog stručnog obrazovanja osnivaju se zajedničke radne grupe na razini Hrvatske, sastavljene od predstavnika svih visokoškolskih ustanova koje su tada u Hrvatskoj izvodile stručne zdravstvene studije (uz Zdravstveno veleučilište još i Medicinski fakultet u Rijeci, Splitu i Osijeku), a u cilju izrade jedinstvenog nastavnog programa pojedinog studija jednakog za cijelu Hrvatsku. Uz određene razlike u programima, prijedlozi takvih usuglašenih nastavnih programa prihvaćeni su od Nacionalnog vijeća za visoku naobrazbu RH godine 2005., a sami studiji organizirani prema načelima Bolonjske deklaracije i s uvedenim ECTS bodovima u nastavni program započeli su po novim programima 2005./2006. akademske godine.
Novi Bolonjski model visokog obrazovanja svim je studijima na Zdravstvenom veleučilištu omogućio izlaz iz dugogodišnjih slijepih ulica viših stručnih sprema. Naime, osim dodiplomske razine na trogodišnjim studijima, omogućen je i nastavak studija za još dvije godine na specijalističkim diplomskim stručnim studijima, što je ranije bila privilegija samo studenata sveučilišnih studija. Zahvaljujući činjenici da je Zdravstveno veleučilište već 1999/2000. akademske godine uvelo trogodišnje studije, odmah po prihvaćanju novog Bolonjskog modela studiranja u dva ciklusa (3+2), bilo je moguće započeti i s organiziranjem specijalističkih diplomskih stručnih studija, jer su već postojali završeni studenti trogodišnjih studija. Prvi diplomski studiji bili su studiji Menadžment u sestrinstvu, Javno zdravstvo, Fizioterapija i Sanitarno inženjerstvo.
Studiji na Zdravstvenom veleučilištu
Zdravstveno veleučilište danas ima trajne dopusnice za izvođenje nastave za 6 stručnih trogodišnjih studija i 6 specijalističkih diplomskih stručnih dvogodišnjih studija i to:
Studiji na Zdravstvenom veleučilištu organizirani su kao redoviti i izvanredni. Na obje vrste studija u 2009/2010. godini na Zdravstvenom veleučilištu, studira oko 3 000 studenata. Nastavu izvodi oko 500 izabranih nastavnika i asistenta u stalnom, kumulativnom i dopunskom radnom odnosu. Teoretska nastava se izvodi u prostorima Zdravstvenog veleučilišta na Ksaveru 209 i Mlinarskoj cesti 38, a praktična na 50-tak nastavnih radilišta u suradničkim zdravstvenim i srodnim ustanovama, ugovorenim nastavnim radilištima Zdravstvenog veleučilišta.
Sukladno strateškim opredjeljenjima Stručnog vijeća Zdravstveno veleučilište priprema nove nastavne programe dvogodišnjih specijalističkih diplomskih stručnih studija, kako bi se svim studentima preddiplomskih studija pružila mogućnost nastavka studija nakon tri, za još dvije godine. Planirani razvoj nameće potrebu izgradnje nove zgrade Zdravstvenog veleučilišta uz neku od suradničkih bolničkih ustanova.
Razvojne perspektive Zdravstvenog veleučilišta kao javne visokoškolske ustanove ovise o društvenim odrednicama razvoja ukupnog sustava visokog obrazovanja kao i potrebama sustava zdravstva, za koji se studenti na Veleučilištu u najvećoj mjeri školuju. Zato se i strategija razvoja veže uz temeljne dokumente kojima se određuje sadašnji i planira budući razvoj ova dva sustava, prije svega na pozitivne zakonske propise, od kojih je najvažniji Zakon o znanstvenoj djelatnosti i visokom obrazovanju (NN 123/03), i strateški dokument Vlade RH pod nazivom „Strategija razvoja znanosti i visokog obrazovanja u Hrvatskoj 2005.– 2010. godine“, kao i na dokumente Europske komisije koji su definirali određene standarde obrazovanja za regulirane profesije, prije svega za medicinske sestre (direktiva 2005/36 EC).
Izvor
Zdravstveno veleučilište Zagreb - službene Internet stranice
Maria Montessori
Maria Montessori (, rođena 31.8. 1870. u Kjaravaleu, u Italiji, preminula 6.5. 1952. u Nordviku, u Holandiji) bila je italijanska lekarka, obrazovni radnik i pedagog, filozof i filantrop; najpoznatija je po svom obrazovnom sistemu „Montessori“, koji se odnosi na djecu od rođenja do adolescencije. Njene obrazovne metode se danas primenjuju u velikom broju državnih i privatnih vrtića, osnovnih i srednjih škola širom svijeta.
Školovanje
Marija Montessori je rođena u Kjaravaleu, u provinciji Ankona, u Italiji. Njen otac, Alesandro, bio je računovođa, a majka, Renilde Stopani, bila je takođe dobro obrazovana i gajila je ljubav ka književnosti. Kada je imala 5 godina, porodica se preselila u Rim. Po završetku osnovne škole nastavila je školovanje na Regionalnom tehničkom institutu „Leonardo da Vinči“, sa namjerom da postane inženjer. U to vrijeme, kada su se žene uglavnom bavile društvenim naukama, to nije bilo uobičajeno.
Do mature su se njene želje izmijenile, te je sada željela da upiše medicinski fakultet. Iako su je roditelji nagovarali da se počne baviti obrazovnim radom, tj. da postane nastavnik u školi, ona je čvrsto ostala pri svojoj odluci da postane ljekar. Pored njenih roditelja, međutim, ni tadašnje društvo nije bilo spremno na takvo nešto: na medicinskom fakultetu svi studenti su bili muškarci i Mariji je odbijen upis. Nakon neuspješnog razgovora sa profesorom, Marija se nije predala i navodno mu je odgovorila: „Ja znam da ću postati ljekar.“ Montessori se upisala na Univerzitet u Rimu, na odseku za fiziku, matematiku i prirodne nauke gde je posle dve godine diplomirala. Na osnovu te diplome je bez problema upisala medicinski fakultet i tako postala prva ženska osoba u Italiji koja je završila medicinski fakultet, na Univerzitetu „La Sapijenca“ u Rimu.
Počeci
Odmah nakon što je kao vrlo dobar student diplomirala, u julu 1896. godine, Montessori se zaposlila u bolnici „San Đovani“ u sklopu univerziteta. Iste godine je dobila molbu da predstavlja Italiju na Međunarodnom kongresu za prava žena, na kojem je u svom govoru zastupala društvene reforme po kojima žene treba da imaju ista prava kao i muškarci. Novinar koji je izvještavao sa kongresa upitao ju je kako pacijenti reaguju na ženskog ljekara, na šta je ona odgovorila da „oni osjećaju kad neko zaista brine o njima... samo viši slojevi imaju predrasude po kojima žena ne može voditi koristan život“ U novembru 1896. godine je primljena kao asistent u bolnici „Santo Spirito“ u Rimu. Tu je uglavnom radila sa siromašnima i, naročito, sa njihovom djecom. Njen rad je zapažen kao „brižljiv“, dok se starala da budu nahranjeni i na toplom, prepoznavala njihove bolesti i liječila ih. Godine 1897. je dobrovoljno pristupila istraživačkom programu u psihijatrijskoj klinici Univerziteta u Rimu, gdje je radila sa Đuzepeom Montesanijem, sa kojim će kasnije razviti ljubavnu vezu.
Ridgefield, Connecticut
Ridžfild je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Maria Montessori
Počeci
Postavši član univerzitetske psihijatrijske klinike, Montessorijeva je ubrzo počela da se zanima za obrazovanje „retardiranih“ i „nazadnih“. Kada je jedan od vaspitača dječijeg odjeljenja sa gađenjem komentarisao da djeca kupe mrve sa poda i jedu ih, Montessori je shvatila da ta djeca, ne imajući nikakvog namještaja u skromnim prostorijama u kojima su obitavala, vape za čulnom motivacijom i aktivnošću ruku, što je takođe pogoršavalo njihovo stanje. Tokom 1897. i 1898. godine Montessori je pokušala proširiti svoja znanja pohađanjem kurseva pedagogije, čitajući Rusoa, Pestalocija i Frebela. Oko 60 godina ranije, Frebel je razvio dječiji vrtić u kojem je naglasak bio na dječijoj igri u ranom dobu života. U toj školi Frebel je razvio niz obrazovnih igračaka koje je nazivao „darovima“, a koji su i kasnije ostali poznati kao „Frebelovi darovi“.
Dayton, Alabama
Dayton je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 52 stanovnika.
Ridgefield, Connecticut
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.645, što je 433 (6,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Marko Anaf
Biografija
Prof. dr Marko Anaf je rođen u Požarevcu 24. decembra 1909 godine u jevrejskoj porodici. U Požarevcu je završio osnovnu školu i gimnaziju. Medicinski fakultet je završio u Beogradu, 1936 godine. Od 1938 godine radio je kao volonter na I internoj klinici, gde ga je zatekao Drugi svjetski rat. Pod uticajem svoga brata Solomona pristupio je naprednom pokretu i 1938 izabran za sekretara Udruženja lekara stažera. Početkom Drugog svetskog rata, uredio je u svojoj kući sklonište za skrivanje ilegalaca i ilegalnog materijala. Gestapo i Specijalna policija nisu uspeli otkriti sklonište za sve vreme trajanja rata. U Narodnooslobodilački pokret Jugoslavije (NOP) je stupio na početku ustanka tj. tokom okupacije Jugoslavije. U njegovom stanu održavani su ilegalni partijski sastanci PK KP Srbije i skrivali su se istaknuti partijski rukovodioci.
Posle rata je bio lekar u II beogradskoj brigadi KNOJ-a. Posle demobilizacije je izabran za upravnika Kliničke bolnice Medicinskog fakulteta. Na mesto prvog asistenta na Katedri biologije Medicinskog fakulteta u Beogradu izabran je 1946 godine, kada su po prvi put uvedene praktične vežbe iz ovog predmeta. Godine 1953 dr. Marko Anaf je modernizovao praktične vežbe, uveo je uporednoanatomski materijal koji je omogućio bolju ilustraciju evolutivnih promena građe organskih sistema. Uveo je i elemente genetike u program praktične nastave. U zvanje docenta izabran je 1954, a u zvanje vanrednog profesora 1965 godine. U međuvremenu se 1949 godine upisao na Biološki odsek Prirodno-matematičkog fakulteta, na kome je diplomirao 1954 godine. Angažovanjem dr. Marka Anafa zatečeni nastavni program je znatno izmenjen unošenjem savremenih medicinskih i bioloških otkrića, tako da je izvršena značajna modernizacija nastave i stvoren adekvatan, kompletan i maksimalno usmeren program za studije medicine. Tako su uključena nova otkrića iz molekularne biologije, gde su posebno istaknute odlike ćelija na nivou molekula i fiziologija ćelija. Takođe se izlažu osnovi biohemijske genetike, imunogenetike i genetike mikroorganizama. Naročito je istaknut značaj humane genetike i njene kliničke primene, citogenetike, aktivnost gena i genetičkog koda. Posvećena je posebna pažnja problemima transplantacije, regeneracije, imunobiologije i neuroendokrinologije, koji imaju značaj za fundamentalnu biologiju i kliničku primenu. Dr. Marko Anaf je publikovao niz radova iz oblasti eksperimentalne endokrinologije. Osnivanjem Citogenetske laboratorije 1966 godine postavljen je za rukovodioca, gde se angažovao u organizaciji rada i naućnoj delatnosti. Penzionisan je 1977 godine.
Prof. dr Marko Anaf je umro 2010 godine u Beogradu.
11. 5.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
11. maj/svibanj (11. 5.) je 131. dan godine po gregorijanskom kalendaru (132. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 234 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Maria Montessori
Počeci
U toku 1898. godine rad Marije Montessori sa djecom zaostalom u razvoju je počeo da pridobija više pažnje u naučnim krugovima. Pozvana je da održi predavanje na obrazovnom kongresu u Torinu o obuci hendikepiranih lica. Tu je zastupala spornu teoriju da nedostatak odgovarajućeg staranja o nazadnoj i psihički uznemirenoj djeci uzrokuje njihovo kasnije prestupništvo. Nakon ovog događaja, Montessori se sljedeće godine obratila Nacionalnom pedagoškom kongresu, predstavljajući svoje viđenje reforme društva i političke ekonomije kroz reformu školovanja. Ova ideja se i kasnije održala kod Montessorijeve tokom cijelog njenog života.
11. 5.
Smrti
.
Blagdani/Praznici
..
Maria Montessori
Ortofrenička škola
Montessorina uključenost u Nacionalnu ligu za obrazovanje djece zaostale u razvoju joj je omogućila razgovor sa jednim od direktora nove ustanove pod nazivom „Ortofrenička škola“. U školi se staralo o djeci sa širokom lepezom različitih duševnih poremećaja, što je predstavljalo prekretnicu u Montessorinom životu, pretvarajući je od ljekara u obrazovnog radnika. Do tog trenutka sve njene ideje su bile samo na papiru, ali u ovoj maloj školi je mogla da ih sprovede u djelo. Provela je dvije godine radeći sa djecom, eksperimentišući i dorađujući obrazovni materijal koji su osmislili Itar i Sigin (Jean Marc Gaspard Itard i Edouard Seguin), francuski ljekari koji su imali veliki uticaj na Montessori. Itar i Sigin, njegov učenik, bili su vrlo poznati u naučnim krugovima po svom izuzetnom radu sa „Divljim dječakom iz Averona“. Danju je radila, podučavala i posmatrala djecu, a noću pravila bilješke, uvodeći naučni, analitički stav u svoj rad.
11. 5.
Blagdani/Praznici
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Maria Montessori
Ortofrenička škola
Njen prvi značajan uspjeh predstavljali su osmoro njenih učenika koji su se prijavili za državni ispit čitanja i pisanja. „Nazadna“ djeca ne samo da su položila, nego su njihove ocjene bile iznad prosjeka, što je kasnije nazvano „prvim čudom Montessori“.
Godine 1901. Montessori je napustila Ortofreničku školu i započela samostalan rad u oblastima obrazovne filozofije i antropologije. Godine 1904. je prihvatila položaj predavača u Pedagoškoj školi Univerziteta u Rimu, na kojem je ostala do 1908. godine. Na jednom predavanju je govorila svojim studentima:
Dječija kuća
U vrijeme dok je predavala na Univerzitetu u Rimu, grad Rim se brzo razvijao i u groznici građenja novih i novih zgrada i stalnih variranja potrebe i potražnje, mnoge građevinske firme su dolazile do bankrota i ostavljale nezavršene zgrade za sobom, koje su se brzo pretvarale u skvotere. Jednu takvu zgradu, koja se nalazila u distriktu San Lorenco, spasila je grupa bogatih bankara koji su podijelili velike stanove na više malih i naselili ih siromašnim porodicama. S obzirom da je većina stanara radila tokom dana van svojih stanova, novogradnju su brzo ugrožavali dječiji nestašluci, zbog čega su pokrovitelji prišli Mariji Montessori i ponudili joj da se stara o djeci da bi umanjili štetu. Montessori je ushićeno prihvatila poziv da radi sa normalnom djecom i, računajući na materijal koji je pripremila tokom rada u Ortofreničkoj školi, 6. januara 1907. godine otvorila „Dječiju kuću“. Organizovana je mala ceremonija otvaranja škole, ali je malo ko mogao predvidjeti njen kasniji značaj. Marija Montessori, međutim, tvrdila je da je već tada imala poseban osjećaj :
Širenje sistema Montessori
thumb|left|250px|Učionica u prvoj holandskoj školi „Montessori“, u [[Hagu, 1915. godine]] Do 1908. godine već je postojalo pet „dječijih kuća“ — četiri u Rimu i jedna u Milanu. Djeca koja su pohađala nastavu u nekoj od tih škola su brzo napredovala i djeca su čitala i pisala već sa 5 godina starosti. Vijesti o Montessorinom novom pristupu u radu sa djecom su se brzo širile i u toku samo jedne godine brojni švajcarski vrtići su se prebacivali na njene metode, te je započelo širenje njenih učenja.
U ljeto 1909. godine održala je prvi kurs za oko 100 studenata, a njeni zapisi i bilješke su se pretvorili u knjigu pod naslovom „Naučna pedagogija“ i pod naslovom „Dječija kuća“, koja je ubrzo prevedena na preko 20 jezika. Godine 1946. je ponovo objavljena, ovaj put pod naslovom „Otkriće djeteta“, a pod tim naslovom je prevedena i na srpski jezik, ali sa ogromnim kašnjenjem — tek 2001. godine. Prevodilac knjige i autor predgovora je dr Željko Đurić.
Kada je 1912. godine umrla njena majka, u 72. godini života, Marija je dovela svog sina Marija da živi s njom. Već tada njena učenja su doživjela veliku ekspanziju; društva „Montessori“, škole i kursevi su postojali širom svijeta, a Montessori je mnogo vremena provodila putujući i držeći predavanja i govore; najviše u Sjedinjenim Američkim Državama, Ujedinjenom Kraljevstvu i Holandiji. Napredak je, međutim, velikim dijelom pokvaren izbijanjem Prvog svjetskog rata. Nakon što se 1917. vratila iz SAD, pošto se Mario u međuvremenu oženio svojom prvom ženom Helen Kristi, Marija se preselila u Španiju, u Barselonu, gdje je za nju organizovana „Laboratorija seminara pedagogije“ (. Uskoro su joj se pridružili njen sin i njegova žena, a oni su uskoro dobili dva sina, Marija Juniora i Rolanda, i dvije kćerke, Marilenu i Renilde. Renilde, njena najmlađa unuka, do skora je bila na funkciji generalnog sekretara udruženja „Montessori“, koje je Marija osnovala 1929. godine da bi se nastavio njen rad.
Drugi svjetski rat
Montessori je željela da osnuje trajno središte razvoja svoje metode učenja, ali mnogo toga je spriječeno pojavom fašizma u Evropi. Do 1933. godine sve njene škole u Njemačkoj su zatvorene i njen portret je gorio na gomili spaljenih knjiga u Berlinu. Iste godine, nakon što je odbila da sarađuje sa Musolinijem i program svojih škola u Italiji oblikuje po modelu pokreta fašističke omladine, i one su sve zatvorene. Izbijanje građanskog rata u Španiji je navelo Montessori i njenu porodicu da iz Barselone prebjegnu u London, u ljeto 1936. godine. Odatle su prebjegli u Holandiju i tu ostali u kući Ade Pirson, kćerke holandskog bankara. Mario, koji se do tada bio uveliko otuđio od svoje prve žene, kasnije se oženio Adom.
Godine 1939. Indijsko teozofsko društvo je poslalo pozivnicu Mariji Montessori da dođu u Indiju. Pristali su i otputovali tamo, gdje su namjeravali održati tromjesečni seminar i predavanja u Madrasu. Međutim, po izbijanju rata, kao italijanski državljani, Mario i Marija su uhapšeni, Mario je poslat na prisilni rad, a Marija je stavljena u kućni pritvor. Provela je ljeto u Kodaikanalu, a misli su joj bile ispunjene razmišljanjima o povezanosti svih stvari u prirodi, što je kasnije izrodilo ideju koja ju je držala do kraja života, poznatu pod nazivom „kosmičko obrazovanje“, koje je predstavljalo novi pristup u obrazovanju djece između 6 i 12 godina starosti. Tu u Indiji, Montessori je kasnije upoznala Mahatmu Gandija, Nehrua i Tagoru. Na svoj sedamdeseti rođendan, Marija je uputila zvanični zahtjev indijskoj vladi da joj se sin oslobodi, što je i učinjeno. Marija i Mario su kasnije obučavali preko hiljadu indijskih nastavnika.
Kraj života
thumb|desno|250px|Grob Marije Montessori u Nordviku, u Holandiji Godine 1946. po završetku rata, Montessorijevi su se vratili u Holandiju, gdje je Marijevu djecu i dalje čuvala Ada Pirson. Sljedeće godine Montessori se obratila Unesku na temu „Obrazovanje i mir“. Dvije godine kasnije je nominovana za Nobelovu nagradu, koju, međutim, nije dobila. Njen posljednji javni nastup je bio u Londonu 1951. godine, gdje je prisustvovala devetom Međunarodnom kongresu „Montessori“.
Dana 6. maja 1952. godine, odmarajući se u bašti porodice Pirson u Holandiji, u Nordviku, Marija Montessori je preminula u prisustvu svog sina Marija. Razgovarali su o tome da li treba da se uputi u Afriku. Rečeno joj je da je sa osamdeset i jednom godinom isuviše krhka da bi putovala tako daleko i da bi mogao neko drugi ići umjesto nje i održati predavanje. „Znači više nikakve koristi od mene?“, upitala je. Nakon oko sat vremena umrla je od moždanog udara.
Obrazovni sistem „Montessori“
Polazni stav Marije Montessori je da „dijete sāmo sebe otkriva pokretima i senzomotornim iskustvima“ još od najranijih trenutaka svog života. Dijete u sebi po samom rođenju ima potrebu da uči i stvara i sve što vaspitač treba da čini je da mu oslobađa puteve kojima će moći da se samosazna. Te unutrašnje potrebe su uvijek konstruktivne ukoliko im se omogući ostvarivanje. Ovaj princip se često izražava rečenicom: „Pomozi mi da to uradim sam!“.
Po Montessorijevoj, u najranijim uzrastima dijete neće da mu se išta pokaže, nego samo da mu se „pomogne u procesu njegovog prirodnog razvoja“. Da se pažnja djeteta ne bi raspršila, odnosno da bi se dijete usredsredilo na određeno učenje, treba mu pružiti potrebnu tišinu i mir u prostoriji u kojoj uči.
Za provjeru naučenog ili za korektivnu pomoć pri učenju, koristi se potreba djeteta za pažnjom. Ono samo donosi svoj rad (rezultat svog rada) da ga pokaže učiteljici. Ona tada treba da bude tiha i strpljiva. Treba da razumije, prihvata i podstiče. Učiteljica ne treba da pokušava da ulije znanje u glavu djeteta, nego da u kratkim i pojedinačnim razgovorima, objašnjavanjem i pružanjem pomoći u razumijevanju podstiče njihovu radoznalost i usmjerava njihov daljnji rad. Ovde će dodatno biti izloženi samo od nekih aspekata obrazovanja po sistemu „Montessori“.
Presudno doba
Montessori smatra da je dijete sa tri godine već postavilo temelje svoje ličnosti i da mu je tek tada potrebna spoljašnja pomoć u školskom obrazovanju. U knjizi „Upijajući um“ Montessori tvrdi:
Montessori je tako došla do zaključka da obrazovanje nije rezultat rada učitelja, nego prirodni proces koji se odvija spontano u ljudskom biću. Dijete ne uči slušajući riječi učitelja, nego sopstvenom aktivnošću i iskustvima. U toj situaciji učitelj treba da omogući djetetu okruženje u kojem će samo moći učiti.
Kazna i nagrada
U obrazovnom sistemu „Montessori“ nema potrebe ni za nagradom, ni za kaznom. Montessori se suprotstavlja uvriježenom stanovištu po kojem dijete treba već po počinjenoj grešci ispravljati ili čak kritikovati. Takođe, smatra da nagrada, koja se ionako, osim u sistemu ocjena, u ustaljenim školskim programima relativno rijetko daje, oduzima duhovnu spontanost djeteta. Po njenom mišljenju, najbitnije je da dijete usvoji tzv. „kontrolu greške“, tj. da grešku sāmo prepoznaje i u skladu sa svojim sistemom vrijednosti otklanja u budućim aktivnostima. U jednoj igri koja je predstavljala vježbu čitanja, djeci su dati određeni predmeti i kartice na kojima su sa jedne strane bili napisani nazivi odgovarajućih predmeta, a sa druge strane njihove slike. Djeci je postavljen zadatak da, bez gledanja u slike, nego samo čitajući, postave kartice pored odgovarajućih predmeta. Kada bi ih postavili, djeca su mogla da okrenu kartice i provjere kako su uradili. To bi im, tvrdi Montessori, predstavljalo veliko zadovoljstvo. Na taj način dijete može da vidi gdje je pogriješilo (ako je pogriješilo) i da bez spoljašnje nagrade osjeti radost učinjenog rada.
Obrazovni materijal i okruženje
thumb|left|250px|Obrazovni materijal korišćen u Montessorinim školama U skladu sa idejom da djeca treba da budu slobodna i uče kroz sopstvenu aktivnost, Montessori je djeci u svojim školama zadavala različite zadatke iz oblasti botanike, vrtlarstva, kuvanja, čišćenja, brige o životinjama i, naravno, čitanja, pisanja itd. Djeci je bilo dozvoljeno da se slobodno kreću po učionici, a nastavnik bi bio tu da pomogne ako postoji neki problem. Učionica nije smjela biti prenatrpana i bučna i trudilo se da svakom djetetu bude pružen mir u kojem može da rješava/obavlja svoj zadatak, a da mu se pažnja ne rasprši.
Korišćene su različite „igračke“, poput gore-pomenutih kartica sa slikama, zatim predmeti geometrijskih oblika poput cilindara, kugli, kocki itd. U jednom zadatku, djetetu je postavljen zadatak da umetne garnituru cilindara različitih dimenzija u okrugle otvore odgovarajućih veličina. Jedno od djece je umetnulo sve cilindre osim jednog, koje nije moglo da stane u preostali otvor, a ostali cilindri su se svi klimali u svojim otvorima. Dijete je bilo primorano da analizira gdje je pogriješilo, a istovremeno zainteresovano da vježbu ponovi kako bi došlo do uspjeha. Ovaj pribor je istovremeno izoštravao dječija čula i omogućavao kontrolu greške.
Kritični periodi
Montessori se duboko slagala sa stavovima Itara koje je stekao tokom svog rada sa „divljim dječakom iz Averona“: da postoje određena razdoblja u životu djeteta kada ono može nešto da nauči i da se ta sposobnost vremenom smanjuje; ako prođe isuviše vremena, a dijete to ne nauči, može potpuno izgubiti tu sposobnost. Itar je do ovog zaključka došao nakon više godina uzaludnog truda da dječaka Viktora, koji je pronađen u divljini sa svojih 12 godina, nauči ljudskom govoru. Spekulisao je da je dijete prošlo kroz period kada je trebalo da nauči govor i da sa već više od 12 godina starosti to više nije u stanju.
Montessori je ovo stanovište ugradila u samu srž svog sistema obrazovanja i u svojim knjigama izložila detaljne šeme razvoja djetetovog jezika, šake, inteligencije itd. kroz pojedina razdoblja njegovog života. U samoj školi, Montessori smatra da će djeca na odgovarajućem stupnju bez ikakvih teškoća učiti ono za šta su trenutno spremna, ako je unaprijed poznato kada je došlo do tog trenutka i ako im se za to spremi odgovarajuće okruženje. Naravno, neće se svoj djeci ovi periodi poklapati tačno u datum, štaviše; zato djecu treba promatrati, pratiti njihov razvoj i primijetiti kada dođe do trenutka njihove spremnosti za određeno učenje.
Uticaj
Iako je doživjela brojne kritike tokom 1930ih i 1940ih godina, metoda „Montessori“ je preživjela i danas se primjenjuje u brojnim školama i vrtićima širom svijeta. Najviše se primjenjuje u Sjedinjenim Američkim Državama, u kojima postoji preko 1100 škola zasnovanih na toj metodi. U Ujedinjenom Kraljevstvu postoji preko 500 škola zasnovanih na obrazovnom sistemu „Montessori“, u Kanadi 33, u Australiji 160 sa preko 12.000 učenika,, a brojne škole zasnovane na njenom sistemu postoje i u Njemačkoj, Holandiji itd.
Postoje i razne škole koje su samo deklarativno zasnovane na metodi „Montessori“ iz marketinških razloga.
U mnogim državnim školama obrazovni sistem „Montessori“ se primjenjuje samo djelimično. Nažalost, ovakva djelimična primjena ne može dovesti do željenih rezultata.
Priznanja
thumb|desno|250px|Kovanice od 200 italijanskih lira, sa likom Marije Montessori
Miristoleinska kiselina
Miristoleinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 226,355 Da.
Abametin
Abametin je organsko jedinjenje, koje sadrži 95 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1732,127 Da.
Drest IV
Drest, sin Giromov, bio je kralj Pikta od 522. do 531.
Popisi kraljeva u Piktskoj kronici ga povezuju sa Drestom III. Različite godine vladavina, zajedničkih i posebnih, se pripisuju davama Drestovima, od jedne do petnaest godina. Nakon zajedničke vladavine ovaj je Drest, po svemu sudeći, vladao sam četiri ili pet godina.
Drest je prvi od tri moguće braće, odnosno ličnosti koje se sve zovu "sin Giromov", navedenih u popisima kraljeva; ostali su njegovi nasljednici Gartnait I i Caltram.
Bemarivo (Sofia)
Bemarivo je rijeka na zapadu Madagaskara duga 283 km, najveća pritoka rijeke Anjobonija lijeve pritoke rijeke Sofia.
Geografske karakteristike
Rijeka Bemarivo izvire na jugoistočnim obroncima planine Antolana (1 199 m) u Masivu Tsaratanana zapadno od mjesta Andilamena. Od izvora do mjesta Miarinarivo, Bemarivo je poznat pod imenom Ankobaka. Bemarivo od svog izvora teče kao pravi planinski brzak, sa brojnim slapovima u pravcu sjeverozapada. Nakon Miarinariva, pad Bemariva rapidno se smanjuje, jer tu rijeka ima široku kotlinu kroz Masiv Marovato (1 268 m). Odatle rijeka teče gotovo paralelno sa rijekom Anjoboni praveći velike meandre, tu prima brojne male pritoke s lijeve i desne strane. Nešto malo iznad Mampikonija, Bemarivo ulazi u nizinu iz ranog trijasa, nakon što primi svoju najveću pritoku sa lijeve strane - Mampikoni, naglo zavija i teče u pravcu sjevera do svog ušća u Anjoboni, kod mjesta Anahidrano. Svega 5 kilometara dalje Anjoboni uvire u rijeku Sofiju.
U svom donjem dijelu Bemarivo ima vrlo široko korito, sa niskom pješčanom obalom, i sa malo vode većinom godine, tako da često plavi okolne ravnice za velikih monsunskih kiša.
Ukupna duljina rijeke Bemarivo je 265 km, a površina njena sliva iznosi 15 270 km², što je više od polovice sliva Sofije , koji je 27 315 km².
Konkordije iz Spoleta
Konkordije iz Spoleta (Concordius) je kršćanski mučenik i svetac iz 2. vijeka. Živio je isposničkim životom. Za vrijeme vladavine cara Marka Aurelija je uhapšen i ponuđeno mu je pomilovanje ako bi pristao štovati boga Jupitera. Konkordije je to odbio te je pretučen i bačen u zatvor na dva dana. Tada mu je ponovno ponuđeno da štuje Jupitera u zamjenu za slobodu, na što je on pljunuo statuu. Tada mu je odsječena glava.
Mjesto pod suncem (razvrstavanje)
Mjesto pod suncem (A Place in the Sun) može označavati:
Skuša
Opis
Skuša ima vretenasto tijelo, usko pri vrhu glave koje se širi prema sredini tijela te se ponovno sužava prema repnoj peraji. Repna peraja su izbačena pri vrhu i dnu a po sredini su duboko urezana. Male ljuske prema repu su sve sitnije. Leđa su joj zelenkasto-smeđe boje ispresjecana okomitim tamnim crtama. Bočne strane tijela su boje sedefa, a trbuh je bijel. Skuša u Jadranu raste najviše do 50 cm i skoro do 1 kg težine. Prosječna joj je dužina 15-20 cm a težina oko 0,7 kg. Atlantske skuše narastu i do 3 kg a procjenjuje se da žive do 15 godina.
Kaahumanu
Kaahumanu, formalno poznata kao Elizabeta Kaahumanu, (1768-1832), kraljica Havaјa, rođena јe 17. marta 1768. na havaјskom ostrvu Maui od oca Keeaumokua i maјke Namahane. Keeaumoku јe bio kraljevski savjetnik i priјatelj Kamehamehe Prvog, kome јe uređeno da se oženi sa Kaahumanu kada јe imao 13 godina. Iako јe imao mnogo žena, Kaahumanu će postati njegova miljenica. Ona јe bila ta koјa јe podržala i ohrabrila svog muža u ratu za uјedinjenje Havaјa.
Skuša
Rasprostranjenost
Skuša obitava u Atlantiku od Kanarskih otoka do obala Norveške, a rijetko i u Baltičkom moru. Može je se pronaći i u Sredozemlju pa tako i u Jadranu. Također obitava uz zapadnu obalu Sjeverne Amerike, ali i u Tihom oceanu.
Kaahumanu
Kraljica
Nakon smrti Kamehamehe 5. maјa 1819., Kaahumanu јe prema kraljevoј želji podijelila vlast na Havaјima sa svoјim sinom Liholihoom, koјi јe uzeo ime Kamehameha Drugi. Skupština se složila i postavila јe za premiјera. Njena moć јe rasla do poziciјe kraljice - regenta, sa koјom јe vladala za vrijeme Kamehamehe Drugog i potonjeg Kamehamehe Trećeg.
Prva havaјska feministkinja
Kaahumanu јe bila ispred svog vremena boreći se za prava havaјskih žena starosjedilaca. Otklonila јe tabue koјi su forsirali havaјske žene. Izborila se, u zaјedništvu sa Keopuolani, kraljicom Kamehamehe Drugog, da јede za istim stolom kao i mladi kralj, čime јe razbila pravila starog društva.
Kaumualii od Kauaia
Kada јoј јe muž umro, Kaahumanu se uplašila da će ostrvo Kauai, koјe Kamehameha nikada niјe silom osvoјio, prekinuti svoј odnos sa kraljevinom. 9. oktobra 1821. Kaahumanu јe kidnapovala guvernera ostrva Kauai i vjenčala se s njim na silu.
Skuša
Rasprostranjenost
Iako je 90-ih godina 20. stoljeća gotovo posve nestala iz Jadranskog mora, u posljednje vrijeme zamijećeni su veći migracijski dolasci skuša u Jadrani pa je opet postala važan dio gospodarskog ulova..
Kaahumanu
Pokrštavanje
Aprila 1824, Kaahumanu јe zvanično obјavila svoјe pristupanje protestantskom kršćanstvu i pozvala svoјe podanike da se krste. Iste godine predstavila јe Havaјima prvi havaјski poredak zasnovan na kršćanskoj etici i vrijednostima. Kaahumanu јe krštena 5. decembra 1825. na mjestu gde јe danas crkva Kavaiahao.
Misionari su ubijedili Kaahumanu da Katolička crkva treba da bude protjerana sa ostrva. 7. јula 1827. Kaahumanu јe naredila prvim katoličkim misionarima da napuste ostrvo. 1830. godine Kaahumanu јe potpisala zakon koјi јe zabranio katoličko učenje i zaprijetio deportaciјom svakome ko bi se oglušio o zakon.
Skuša
Način života i ishrana
Skuša živi kao riba selica a kreće se u plovama. Grabežljivac je koji se hrani raznim morskim životinjicama, srdelama, inćunima, račićima i ostalom sitnom ribom. Skuša je uz lokardu jedina jadranska skušovka koja se hrani i filtriranjem planktona.
Kaahumanu
Ustanovljavanje relaciјa sa SAD
Kaahumanu јe prva pregovarala između Kraljevstva Havaјi i Sјedinjenih Država sa predsjednikom Johnom Quincy Adamsom 1826. Pregovori su uspostavili odgovornost starosjedilaca Havaјa koјi su dugovali američkim trgovcima. Dug јe plaćen sandalovinom vrijednom 150.000 američkih dolara. Isti dokument јe bio i sporazum o slobodnoј trgovini, osiguravaјući Amerikancima pravo da uplove u sve luke Havaјa za potrebe trgovine. Amerikancima јe zagarantovano i pravo da tuže havaјskim sudovima i da budu zashtićeni prema havaјskim zakonima.
Skuša
Razmnožavanje
U vrijeme mriještenja skuše se sele bliže obali. Diljem Sredozemlja, pa i u Jadranu, skuše se mrijeste tijekom ožujka i travnja, a u Atlantiku od lipnja do kolovoza. Ženka nakon mriještenja izbacuje do 500 000 jajašaca. Već nakon tjedan dana iz jajašaca prelaze u male ribice koje rastu vrlo brzo. Skuše spolnu zrelost dostižu tek u trećoj godini života.
Dekurion
Dekurion (decurio) je titula, odnosno čin koji se koristio za nekoliko funkcija u rimskoj državi:
Skuša
Gospodarska vrijednost
mini|desno|Skuša Skuša se smatra najukusnijom plavom ribom Jadrana. Obiluje zdravim masnim kiselinama, mekanog je mesa i kostiju, pa je vrlo tražena.
Kaahumanu
Kraј vladavine
1827. Kaahumanu se razbolila i njeno zdravlje se pogoršavalo. Umrla јe 5. јuna 1832. U njenu čast misionari su odštampali novu kopiјu Novog zavjeta na havaјskom јeziku. Opelo јe održano u Kavaiahao crkvi, koјu јe proglasila Vestminsterskom opatiјom Havaјa. Sahranjena јe na posjedu palate Јolani, ali јe kasniјe premeštena u Kraljevski mauzoleј Havaјa.
Broeck Pointe, Kentucky
je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 272, što je 22 (-7,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Florence Nightingale
desno|250px
Florence Nightingale (12.5. 1820. - 13.8. 1910.) je britanska bolničarka i humanitarna radnica. Rođena u imućnoj obitelji i povezana sa stupovima britanskog društva, u mladosti se počela zanimati za matematiku, statistiku, ali i njegovanje bolesnika. Slavu je stekla kada je organizirala vojne bolnice za vrijeme krimskog rata i primijenila nove metode njege ranjenika, zahvaljujući kojima je dramatično opala smrtnost u bolnicama. Nakon rata je napisala knjigu u kojoj opisuje principe medicinske njege. Smatra se prvom modernom bolničarkom u povijesti.
Deatsville, Alabama
Deatsville je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 1.154 stanovnika.
Spoleto
Spoleto je grad u središnjoj Italiji, on je četvrti po veličini grad u provinciji Perugiji u regiji Umbriji.
Geografija
Grad Spoleto nalazi se u središnjem delu Italije, u jugoistočnom delu Umbrije, na 60 km od Peruđe. Grad se smestio na veoma neobičnom mestu, strmoj padini iznad koje se izdižu središnji Apenini.
Stanovništvo
Spoleto danas ima oko 38.000 stanovnika (brojčano čevrti grad u okrugu), mahom Italijana. Poslednjih decenija broj stanovnika u gradu stagnira.
Monte Marcone, Chieti
Monte Marcone je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 765 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
Morristown, Tennessee
Morstaun je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 29.137, što je 4.172 (16,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Gartnait I
Popisi kraljeva u Piktskoj kronici navode da je vladao šest ili sedam godina između Dresta IV i Cailtrama.
Za Cailtrama se navodi da je bio Gartnaitov brat, a tri sina Giroma se navode kao kraljevi, iako se eksplicitno ne navodi da je Drest, sin Giromov, bio je Gartnaitov i Cailtramov brat.
Doncourt-aux-Templiers
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 68 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,18 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara (maksimalnoj 225 m, a minimalnoj 206 m).
Liu Zhiji
Liu Zhiji (661–721), kurtoazno ime Zixuan (子玄), bio je kineski historičar poznat kao autor knjige Shitong, prvog djela koje je na kritički način komentiralo dotadašnju kinesku historiografiju. Njegov otac Liu Zangqi i stariji brat Liu Zhirou bili su carski službenici, poznati po književnom talentu. Liu Zhiji je carski ispit položio 680, i ušao u državnu službu, radeći na nekoliko zbirki sužbenih historija 699. Godine 708. je podnio ostavku kako bi mogao dovršiti Shitong.
662
Godina 662. (DCLXII) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. Oznaka 662. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
thumb|Maksim Ispovjednik, ruska ikona iz 17. vijeka
Abearnil
Abearnil je organsko jedinjenje, koje sadrži 24 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 404,458 Da.
Maksimin Tračanin
right|thumn|250px|car Maksimin Tračanin
Gaj Julije Ver Maksimin (rođen oko 173. godine, umro 238. godine), poznat pod imenom Maksimin Tračanin ili Maksimin I, bio je rimski car od (235. do 238. godine.
Maksimin Tračanin bio je prvi varvarin koji je postao rimski car. To je prvi car koji nikada nije kročio u Rim. On je bio prvi od takozvanih vojničkih careva 3. veka.
Kada je su pobunjeni vojnici iz Panonije ubili Aleksandra Severa u Majncu 235. godine, za cara je izvikan Maksimin. Izbor vojske potvrdio je senat. Odmah potom došlo je do pokušaja uzurpacije Kvartina u Mesopotamiji, ali je taj ustanak brzo propao.
Maksimin nije voleo plemstvo i bio je veoma nepoverljiv prema mogućim zaverenicima. I zaista, nekoliko zavera protiv Maksimina je bilo organizovano. Te zavere su predvodili uticajni senatori ili ljudi bliski porodici poginulog cara.
Maksimin je odustao od Aleksandrove politike prema hrišćanstvu. Proganjao je hrišćane nemilosrdno, a dvojica rimskih episkopa su poginuli mučeničkom smrću. Maksimin je ratovao protiv Alemana, i uspeo je da ih pobedi uprkos velikim rimskim žrtvama. Pobeda je izvojevana u današnjoj nemačkoj pokrajini Baden Vitenberg. Posle pobede Maksimin se prozvao Germanicus Maximus, a svog sina Maksima je podigao u rang cezara i predvodnika omladine. Zatim je Maksimin otišao u zimski logor u Sirmiju, i odatle ratovao protiv Dačana i Sarmata koji su ugrožavali rimsku granicu.
thumb|300px|left|Novac sa likom cara Maksimina.
Maksimin je udvostručio plate svojim vojnicima. To je tražilo povećanje poreza, što je izazvalo otpore i pobune stanovništva. Početkom 238. godine u Africi došlo je do pobune nekih lokalnih zemljoposednika i ubrzo se ustanak proširio na čitavu provinciju. Ustanici su za proglasili upravnika te provincije, Gordijana I i njegovog sina Gordijana II za careve. Senat je odmah podržao njihov izbor, ali kada je ustanak propao senat je izabrao dvojicu careva Pupijena i Balbina. U Rimu je bilo pristalica i Gordijana III, unuka Gordijana I.
Futog
mini|199px|desno|[[Arsenije III Crnojević|Patrijarh srpski Arsenije III Čarnojević koji je boravio u Futogu, čiji je potomak futoški plemić Mihailo Čarnojević izgradio Crkvu Svetih Vračeva Кozme i Damjana u Futogu.]] mini|199px|desno|[[:en:Andras Hadik|Grof-maršal Hadik koji je sagradio velelepni dvorac koji je danas pretvoren u Poljoprivrednu školu.]] Futog je gradsko naselje u Srbiji u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini koje se nalazi u gradskoj opštini Novi Sad u Južnobačkom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 18641 stanovnika (prema popisu iz 2002. bilo je 18582 stanovnika).
Geografski položaj
Varoš na levoj obali Dunava, na aluvijalnoj terasi, na 82 m nadmorske visine, 6-7 km udaljen od Novog Sada, Bačka (Srbija). Pošto je bio smešten između dva potoka, utoke, nazvan je Futtak, Futog. Nalazi se na sredini toka reke Dunav. Graniči se sa gradom Novim Sadom i Veternikom na istoku, Rumenkom na severoistoku, Kisačom i Stepanovićevom na severu, Gložanom i Begečom na zapadu, a na južnoj strani sa Dunavom. Dugačak je 8 km. Površina teritorije iznosi 8.561 ha. Broj stanovnika je 18269. Naselje čini Stari i Novi Futog.
Reljef
Atar Futoga se prostire na lesnoj terasi, aluvijalnoj ravni i inundacionoj ravni. Kraj Futoga se nalaze dve ade, dok je jedan rukavac pretvoren u ribnjak. Klima: umerenokontinentalna, uslovljena blizinom Fruške gore i Dunava. Vetrovi su: košava, zapadni i povetarac. Količina padavina: 700 mm godišnje.
Hidrografija
Reka Dunav i ribnjak.
Istorija
Prva zvanična škola u Futogu, po zabeleženim podacima, počela je da radi već 1707. godine. Prvi učitelj tada otvorene škole bio je pop Janko, koji je pored učenja crkvenog pojanja podučavao svoje učenike i osnovama pismenosti. Škola je okupljala manji broj mladića iz mesta, a po zabeleženim podacima pop Janko je imao upisanog i jednog učenika iz sremskog mesta Čerević sa druge strane Dunava.
U drugoj polovini 18. veka počela je kolonizacija Nemaca u Futog, koja je završena 1774. godine. Bečki dvor je svojom politikom nastojao da u ovim krajevima ojača svoj uticaj te je pored ostalih značajnih vojvođanskih mesta odabrao i naše mesto u koje bi ubacio svoje verne podanike. Kako su pridošlice - koje su starosedeoci primali sa otporom i nepoverenjem - što čvršće vezali za novi kraj, austrougarska vlast im je činila mnoge povlastice i davala svakovrsne pomoći. Sprovodeći ovakvu politiku u delo, futoški vlastelin grof Hadik je 1778. godine doseljenim Nemcima sagradio školu.
Da bi se suprotstavili sve većem uticaju Nemaca, Srbi koji su živeli u Futogu počeli su da vode računa o kulturno-prosvetnom uzdizanju svog življa. Mala škola, koja je okupljala nekoliko mladića, proširena je i na taj način je stvorena mogućnost elementarnog opismenjavanja većeg dela lokalnog stanovništva. Započelo je i postupno odvajanje škole i njenog rada od crkve. Učiteljskim pozivom i radom u školi počinju se baviti ljudi kojima je to životni poziv, dok se uticaj crkve i sveštenika zadržao u domenu pouke o veri. Proširenje škole podrazumevalo je povećanje školskog prostora te je podignuto nekoliko školskih zgrada. Veći deo doseljenih Nemaca živeo je u naselju koje je nazvano Novi Futog, dok su Srbi pretežno živeli u Starom Futogu. Zato su, počev od kolonizacije pa sve do kraja Drugog svetskog rata, u mestu radile dve škole.
Prema podacima iz 1940. godine u mestu je radilo 12 učitelja sa 12 odeljenja u kojima je bilo oko 400 dece. Prvi slobodni dani krajem oktobra 1944. godine zatekli su Futog više nego poluprazan. U januarskim danima 1945. godine, još dok su trajale borbe na Sremskom frontu, formirana su nova školska odeljenja i tako je počela da radi nova škola. U tim danima škola je imala mali broj dece, ali se radilo mnogo i za kratko vreme ostvareni su značajni rezultati. Tokom 1945. i 1946. godine, novom kolonizacijom, u Futog su stigle porodice iz srema i Bosne, tako da se brojno stanje učenika u odeljenjima vratilo na predratno stanje. Tih dana u Futogu osnovana je i prva srednja škola. Progimnazija, koja je imala tri razreda.
U posleratnim godinama škola je obavila veliku i značajnu misiju. Pored rada sa decom redovnog uzrasta radilo se i sa velikim brojem dece i omladine čije je školovanje bilo ometeno ratom. Veći broj polupismenih i nepismenih meštana bio je obuhvaćen analfabetskim tečajevima na kojima je savladao osnove pismenosti. Život Futoga je u to vremebio obeležen zamahom obrazovanja i vaspitanja. Pored školskih zadataka učinjeni su napori i ostvareni značajni rezultati na opštem kulturnom polju. Takav razvoj situacije doveo je do stvarnog ostvarivanja građana na osnovno obrazovanje, ali i do povećanog obima zahteva i poslova koje ješkola trebalo da realizuje. Zato je u Futogu 1950. godine od osnovne četvororazredne škole i Progimnazije stvorena jedinstvena osmorazredna škola kojom je obezbeđeno školovanje sve dece u trajanju od osam godina. Zvanično, škola je osnovana aktom Skupštine opštine Novi Sad, br. 9994-22 od 22. 08. 1950. godine, i upisana je u sudski registar kod Okružnog privrednog suda u Novom Sadu Rešenjem br. 338 od 1979. godine, Registar. list br. 1-237. Do 1954. i 1955. radilo se sa 15 odeljenja i sa oko 600 učenika, a sve do 1956. godine naša škola nije imala ime. Tada je, na predlog kolektiva, Školski odbor odlučio da škola dobije ime narodnog heroja Pinkija.
1968. godine izgrađena je savremena školska zgrada sa fiskulturnom salom na lokaciji na kojoj se škola sada nalazi. U tom periodu, u našoj školi se školovalo gotovo 1700 učenika što je - uprkos novoj zgradi - predstavljalo ozbiljan problem. Ipak, 1985. godine izgrađena je u Futogu još jedna školska zgrada u koju su se preselili deo naših učenika i deo kolektiva. Tako je Futog dobio još jednu osnovnu školu - OŠ „Miroslav Antić“.