cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miljan Miljanić
Miljan Miljanić je u Zvezdi bio kao fudbaler još tokom slavnih 50-ih, ali je tek dolaskom na mesto prvog trenera u leto 1966. godine pronašao pravo mesto za sebe i klub. Miljanić je bio predvodnik nove orijentacije u klubu – oslanjanja na sopstvene snage. U prvoj sezoni on je izvršio potpunu smenu generacija i osvojio peto mesto, baš kao i prethodne godine. A posle toga počeli su uspesi. Generacija koju je predvodio Dragan Džajić, zvanično najbolji igrač u istoriji ove zemlje (u izboru Fudbalskog saveza upriličenom povodom 50-godišnjice UEFA) i svakako jedno od najboljih levih krila u istoriji sveta, ostaviće dubok trag i napraviti veliku razliku u odnosu na sve najveće rivale.
Nakon loše prethodne sezone uprava Real Madrida otpustila je Migela Munjoza, a za novog trenera postavljen je bivši strateg jugoslovenske reprezentacije Miljan Miljanić. U prvoj sezoni, Miljanić je Real Madrid doveo do titule šampiona Španije na impresivan način, sa 12 poena više u odnosu na Saragosu koja je zauzela drugo mesto. Kao uvertira u sezonu održana je oproštajna utakmica u čast legendarnog Ignasia Zoca gde su predstavljeni novi trener i nova zvučna pojačanja kao što su nemački reprezentativac Pol Brajtner, Argentinac Robert Martinez i Francisko Urіa, pojačanje iz domaćeg Ovijeda. Velike nade koje su se polagale u Miljanića odmah su se pokazale kao osnovane. Real je pobedio Valensiju na Mestalji 2-1 u 1. kolu, što je označilo početak briljantne serije u kojoj je Miljanićev Real prvi poraz doživeo tek u 14 kolu kada su izgubili u Bilbau 1:0. Ovaj poraz nije osujetilo njiegove planove i odmah je usledila nova serija bez poraza koja je trajala 12 nedelja. Real Madrid je osvojio titulu 27. aprila 1975 godine, pet kola pre kraja šampionata. Kup kralja je osvojen posle boljeg izvođenja jedanaesteraca protiv Atletika iz Madrida.
Španski diktator Francisko Franko po tradiciji je pehar za šampionsku titulu predavao treneru šampiona. Poslednji trener koji je primio iz Frankovih ruku pehar za osvojenu titulu bio je Miljan Miljanić.
Miljanićeva druga titula
Jugoslovenski trener je kreirao posebnu atmosferu u timu gde su osnove bile profesionalizam, naporan rad i Miljanov urođeni pobednički mentalitet. Ponovo je usledila furiozna serija i Real Madrid je ostao neporažen do gostovanja Barseloni na Nou Kampu u 14. kolu Primere. Ispostavilo se da je ova serija bila presudna u osvajanju titule. Barselona predvođena Johanom Krojfom i Atletiko iz Madrida su se pokazali kao dostojni takmaci te je Miljan tutulu osigurao kolo pred kraj šampionata pobedom u Granadi, gde je Real pred poslednje kolo imao zalihu od nedostižnih 5 bodova u odnosu na Barselonu.
Usled neslaganja sa upravom, Miljanić je 1977 napustio kormilo Reala, ali je baš on bio taj koji će najviše uticati na postavljanje Vujadina Boškova za šefa stručnog štaba kraljevskog kluba dve godine kasnije, 1979.
Važnija dela:
- Praktikum za fudbalske sudije
- Edukacija u primeni psihologije na fudbal
- Jugoslovenska škola fudbala
Luis Ríos Salas, Huajicori
Luis Ríos Salas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Huajicori.
Miljan Miljanić
- Metodika rada sa mladim fudbalerima
- Priručnik za ideo-motornu obuku sporta
Luis Ríos Salas, Huajicori
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 653 m.
Miljan Miljanić
Pod okriljem UEFA i FIFA držao je seminare na gotovo svim kontinentima gde se igra fudbal, rame uz rame sa legendama evropskog i svetskog fudbala.
Kada je kao trenr reprezentacije SFRJ upitan kakvu će taktiku upotrebiti na predstojećoj utakmici, odgovorio je : „Igraćemo ofanzivnu defanzivu.“
Na optužbe da je nezakonito pribavio materijalnu dobit oštro je reagovao : „Šta vi mislite, da sam se ja u Srbiju vratio zbog para? Ja sam u inostranstvu zaradio za unuke svojih unuka“.
Kao gost u studiju na otvaranju Euro ‘96, tog dana je prethodno bio na svadbi Save Milosevica: "Meni je bugarski carinik rekao da zna da smo mi navijali za njih kad su pobeđivali Nemce."
http://www.crvenazvezdafk.com/istorija1.htm http://www.realmadrid.com/cs/Satellite/en/1202735874751/noticia/Noticia/1974_75.html http://www.realmadrid.com/cs/Satellite/en/1202735829383/noticia/Noticia/1975_76.html
Dimagnezijum fosfat
Dimagnezijum fosfat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 120,284 Da.
Case Matte, Reggio Emilia
Case Matte je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Montenotte Inferiore, Savona
Montenotte Inferiore je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 565 m.
Port Byron, Illinois
Port Bajron je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Poljska narodna partija (predratna)
Narodna partija (poljski: Stronnictwo Ludowe, akronim: ST) bila je poljska politička partija, osnovana u martu 1931. udruživanjem Poljske narodne partije-Piast, Poljske narodne partije-Oslobođenje i Poljske seljačke partije.
Port Byron, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.647, što je 112 (7,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Poljska narodna partija (predratna)
Karakteristika i historija
Sve do 1935. ST je bio parlamentarna partija, ali je nakon državnog udara maršala Józefa Piłsudskog i uvođenja aprilskog ustava, otišla u opoziciju i bojkotirala izbore 1935. i 1938.
Između 1932.-33. ST se koncentrirao da organizira seljačke štrajkove, na kojima se tražilo smanjenje poreza, razbijanje kartela i smanjenje dugova seoskih domaćinstava. Počevši od 1935. počeo je organizirati masovne seljačke demonstracije protiv vlade, od kojih je najveća bila u Nowosielcu 1936. Slijedeće 1937. ST je organizirao desetodnevni štrajk seljaka, koji su tražili ostavku vlade, ukidanje aprilskog ustava, demokratske izbore za Sejm i bolju obrane zemlje.
Narodna partija je do 1939. bila najutjecajnija politička partija u Drugoj Poljskoj Republici. Njen program bio je strogo usmjeren na seljake (agrarizam), pa su naglašavali da je potrebna agrarna reforma i eksproprijacija velikih feudalnih imanja i pravna rekonstrukcija kapitalističkog sistema. Uz to su se i nadalje zalagali za parlamentarnu demokraciju, ali republikanskog tipa.
Za vrijeme Drugog svjetskog rata i okupacije -ST je nastavio djelovati kao ilegalna Narodna partija Roch.
Azov
Azov je grad u Rostovskoj oblasti u Ruskoj federaciji, koji leži u delti rijeke Don, 7 km od Azovskog mora, po kom je dobio ime. Azov je velika morska i riječna luka od 90 642 stanovnika.
Najstarija naselja u okolici
Ušće rijeke Don je oduvijek bilo važno kao centar trgovine, tako da su početkom 3. vijeka pne., Grci iz Bosporskog kraljevstva ovdje osnovali koloniju - Tanais, prema grčkom imenu za rijeku Don. Ostatci antičkog Tanaisa leže oko 20 km sjeverno od Azova, pored današnjeg sela Nedvigovka. thumb|left|260px|Ostatci nekadašnje slavne utvrde Nekoliko vijekova kasnije tu koloniju razorio je kralj Polemon Bosporski. Ponovni dolazak grčkih kolonista vratio je prosperitet naselju. Kraj te kolonije bila je provala Gota koji su koloniju gotovo potpuno uništili u 3. vijeku ne..
Čitav taj kraj je u 10. vijeku, došao pod vlast slavenske kneževine Tmutarakan.
Turkijski - Kipčaci, koji su zauzeli taj kraj 1067., preimenovali su ga u Azak (Nizina). Od tog naziva je izveden današnji naziv za grad Azov.
Tatarska Zlatna horda zauzela je veći dio obale Azovskog mora u 13. i 14. vijeku, ali su i pored toga mletački i genovski trgovci dobili dozvolu za daljnje trgovanje, pa su na mjestu današnjeg Azova, osnovali svoju koloniju koju su nazivali Tana (La Tana). Azov je od 1471. pod vlašću Osmanskog carstva, ono je izgradilo jaku utvrdu na brdu iznad grada, koje dominira čitavim krajem.
Azovska utvrda
Donski kozaci uspjeli su zauzeti Azovsku utvrdu, u jednoj od najslavnijih stranica svoje historije 1637., savladavši turski garnizon od 4000 vojnika, naoružanih sa 200 topova. Kozaci su držali pod svojom vlašću Azovsku utvrdu punih 5 godina. Čak su u junu 1641. uspjeli izdržali dugu tursku opsadu, ali kad su se 1642., osmanske snage povukle, car Aleksej I. je sazvao tadašnji ruski parlament - Zemskij Sobor, a on je odlučio predati utvrdu da izbjegne opći rat s Osmanskim carstvom. Prije napuštanja tvrđave, Kozaci su uništili sve fortifikacije.
Za vrijeme Velikog rusko-turskog rata zauzela ga je vojska generala Petra Rumjanceva, nakon sklapanja Mira u Kučuk-Kajnardžiju 1774. Azov je konačno pripao Rusiji. Sedam godina Azov je bio glavni grad istoimene gubernije, ali je nakon rasta nedalekog Rostova na Donu Azovu opala važnost, pa je administracija preseljena u Rostov. Za vrijeme Drugog svjetskog rata Azov su okupirale snage Wehrmachta i držale ga pod svojom vlašću od jula 1942. do februara 1943.
Klimatske karakteristike
Azov ima blagu varijantu Kontinentalne klime po Köppenovoj klasifikaciji klime, sa nešto blažim zimama od ruskog prosjeka, i toplim ljetima. Na Azov prosječno padne na godinu oko 539 mm kiša. Prosječna godišnja temperatura je oko 14 ° C, a dnevni maksimum je 27 ° C ljeti, a prosječni dnevni minimum zimi je 1 ° C.
Klinci (Luštica)
mini|Selo Klinci, panorama Zaseok Klinci jedno je od naseljenih mjesta na Luštici, najvećem crnogorskom poluostrvu koje se nalazi na ulazu u Bokokotorski zaliv. Dvije trećine poluostrva, pa tako i selo Klinci, administrativno pripada Opštini Herceg Novi.
Klinci se nalaze na nadmorskoj visini od 180 metara. Riječ je o selu razbijenog tipa i sastoji se od dva zaseoka. Selo dominira nad čitavim područjem pružajući impresivan vidik na otvoreno more, uz panoramu Radovanića, uvale Žanjic, ostrva Mamula, ulaza u Bokokotorski zaliv i zaleđe Herceg Novog.
Selo Klinci i okolina predstavljaju snažan kontrast pitomog meditaranskog i grubog karstnog pejzaža.
Pretpostavlja se da je selo nastalo još u 15. vijeku, a da je ime dobilo po prezimenu prve naseljene porodice – Klinčić, koja se pominje i u spisima Kotorskog arhiva. 'Postanak sela se gubi u nedoglednoj prošlosti. Neka od današnjih plemena se pominju u općoj čitulji luštičkoj, koja se čuva u manastiru Savina, a napisana je na početku 18. vijeka' - piše Sava Nakićenović.
U selu Klinci živi danas pedesetak mještana ili 8 stalno naseljenih porodica - Kaluđerovići, Radovići, Popovići - u oko 15 stambenih kuća.
Porodice se pretežno bave turizmom, poljoprivredom, a preci su bili mahom moreplovci.
U ovom kroz prethodne vijekove dobro razvijenom selu otvorena je prva luštička osnovna škola na narodnom jeziku, 1878. godine.
Turizam i privreda
Stanovnici Klinaca kroz istoriju su se bavili pomorstvom, kao i poljoprivredom.
Danas se bave etno turizmom i proizvodnjom domaće hrane. Za selo, kao i za Lušticu, karakteristični su sir, pršut, maslinovo ulje.
Klinci Village Resort je hotelski kompleks na imanju porodice Kaluđerović, sagrađenom u XVIII vijeku, koje se sastoji iz nekoliko objekata: hotela, muzeja, konobe, sušare za meso, magazina za čuvanje vina i maslinovog ulja, dva bazena, dva seoska trga i tri ulice.
Spomenici
Pet hramova u ovom pitomom mjestu koji su posvećeni svetom arhangelu Mihailu, svetom Savi, svetom Pantelejmonu, svetom Trifunu i svetom Haritonu ispovjedniku.
Crkva svetog arhangela Mihaila, sazidana je 1670. godine, a natpis sa ikonostasa otkriva da je on rad Rafaila Zografa iz 18. vijeka.
U crkvi se nalazi Triod, u kome se pominje 'Stefan od grada Skadra', odnosno Stefan Skadarnik - štampar iz 16. vijeka, kao i Zbornik kojeg je napisao erdeljski mitropolit Genadije 1580. godine. Ovdje se vjekovima čuvaju i nekoliko ručnih krstova, srebrnih sa drvenim minijaturama, donijetih iz Jerusalima.
Crkva Svetog Tripuna u Klincima, jedna od najzanimljivijih luštičkih crkava. Nalazi se na prirodnom uzvišenju s koga se otvara pogled na more i unutrašnji dio Bokokotorskog zaliva. Skromna je po izgledu i proporcijama, jednobrodna. Početkom 20. vijeka obnovio je Rade Kaluđerović iz Klinaca. 1953. djelimično je očišćen ostatak crkvene freske.
Od identifikovanih arheoloških nalazišta (prema navodima iz knjige '22 sage o Herceg Novom', Lazara Seferovića) vrijedi pomenuti antičke nalaze obala, te gomile i gradine iz praistorije i ranog srednjeg vijeka.
Blanzat
Blanza je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Pij de Dom koja pripada prefekturi Klermon Feran.
Opština Alma, Sibiu
Alma je opština u Rumuniji u okrugu Sibinj.
Blanzat
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3918 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 562 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,96 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 400 metara (maksimalnoj 611 m, a minimalnoj 360 m).
Opština Alma, Sibiu
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 476 m.
Celso Viviano, Celaya
Celso Viviano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Celaya.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1778 m.
Redwood, Oregon
Redvud je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.627, što je 3.217 (-55,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Live and Let Die (roman)
Live and Let Die je špijunski roman britanskog pisca Iana Fleminga objavljen 1954. godine, poznat kao drugi iz originalnog ciklusa o britanskom tajnom agentu Jamesu Bondu. Radnja prikazuje kako Bond pokušava pronaći Mr. Biga, tajanstvenog kriminalca povezanog kako sa američkim organiziranom kriminalom i svijetom vudua, tako i sa sovjetskom tajnom službom Smjerš, a koji, krijumčareći zlatnike iz 17. vijeka sa Jamajke u SAD, financira sovjetske špijunske operacije. Live and Let Die je velikim dijelom bila inspirirana Fleimingovim vlastitim iskustvima vezanim uz život na Jamajci, kao i posjeti SAD, ali i Hladnim ratom, koji je tada bio na vrhuncu. Live and Let Die je, slično kao i prethodni roman Casino Royale, dobio izvrsne kritike i postao bestseler, iako će mu neki od kasnijih kritičara zamjerati rasističke predrasude u prikazu crnačkog stanovništva na Jamajci i u SAD.
Live and Let Die je godine 1973. poslužio kao predložak za istoimeni igrani film iz serije o Jamesu Bondu, a neki od elemenata zapleta su kasnije korišteni i u filmovima For Your Eyes Only (1981) i License to Kill (1989).
Sant'Angelo Romano, Roma
Sant'Angelo Romano je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1931 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 381 m.
Salvador Maldonado Rangel, Santa Cruz de Juventino Rosas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1756 m.
Poljska seljačka partija
Poljska seljačka partija (poljski: Stronnictwo Chłopskie, akronim: SC) bila je poljska politička partija, osnovana je 1926. ujedinjenjem Seljačkog saveza sa frakcijom Jana Dąbskog, koja se odcjepila od Poljske narodne partije-Oslobođenje.
Karakteristika i historija
Program partije bio je usmjeren na seljake, koji su u to vrijeme bili većinsko stanovništvo u Poljskoj. On se uglavnom svodio na provođenje agrarne reforme, tako da se ekspropiraju velika imanja i razdjele malim seljačkim domaćinstvima - dakle neka vrsta Agrarnog socijalizma.
SC je podržao državni udar maršala Józefa Piłsudskog u maju 1926., ali kad je njegov režim počeo uvoditi diktatorske metode, postali su njegova žestoka opozicija. Seljačka partija je 1929. bila jedan od osnivača ljevičarske koalicije Centrolewa, koja se borila protiv režima. Zbog tog su njeni lideri 1930. zatvoreni i suđeni na procesu u Brestu.
Opština Tanquián de Escobedo, San Luis Potosí
Tanquián de Escobedo je opština u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2245 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Poljska seljačka partija
Karakteristika i historija
Partija je izdavala novine; Gazeta Chłopska, a njeni lideri su bili; Jan Dąbski, Stanisław Wrona i Andrzej Waleron.
Caprauna, Cuneo
Caprauna je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 133 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 951 m.
Colletta, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1111 m.
El Divisadero, Guazapares
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1652 m.
Dragutin Dobričanin
Dragutin "Guta" Dobričanin (9. jul 1922, Prokuplje, Srbija, Jugoslavija – 28. novembar 1988, Beograd, Srbija, Jugoslavija) je bio srpski glumac. Najpoznatiji je po ulozi Vase S. Tajčića u popularnoj TV-seriji Pozorište u kući.
Osim glumom se bavio i pisanjem. Njegova komedija Zajednički stan iz 1954. godine je bila prevedena na nekoliko jezika, a 1960. godine adaptirana u istoimeni film sa Čkaljom u glavnoj ulozi. Također je napisao scenario za film Šeki snima, pazi se. .
Cavion, Vicenza
Cavion je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 441 m.
La Adelita, Tierra Blanca
La Adelita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Przeworsk
Przeworsk (ukrajinski: Переворськ) je grad od 15,971 stanovnika na jugoistoku Poljske u Potkarpatskom vojvodstvu.
Geografske karakteristike
Przeworsk leži u Sandomirskoj kotlini na rijeci Mleczka, udaljen četrdesetak km istočno od grada Rzeszówa.
Historija
Počeci naseljavanja Przeworska sežu do neolita, zna se da je od 9 do 12. vijeka na tom mjestu bila gradina. Od druge polovice 13. vijeka je Rusinsko naselje. Negdje nakon 1340. zauzeo ga je poljski kralj Kazimierz III i odtad je dio Kraljevine Poljske. Przeworsk je gradska prava dobio 1393., od 15. vijeka pa sve do 1795. bio je administrativni centar povjata. Tokom 15 - 16. vijeka, razvio se kao zanatsko-trgovački centar i postao poznat po tkaninama, koje su se tkale do kraja 19. vijeka.
Za Prve podjele Poljske 1772. pripao je habsburškoj Kraljevini Galicija i Lodomerija u kojoj je ostao do 1918. Krajem 19. vijeka povezan je željezničkom prugom, a vremenom je postao i važno raskršće pruga. U međuratnom perodu, bio je poznat po velikim seljačkim demonstracijama i štrajkovima, od kojih je najipresivniji bio onaj iz 1933.
Privreda i znamenitosti
Današnji Przeworsk je trgovačko uslužni centar poljoprivrednog kraja. On je i industrijski grad sa pogonima prehrambene, tekstilne industrije i drvne industrije.
Od znamenitosti ima kasnogotičku crkvu (restaurirana u 15. vijeku), kasnogotički samostan (restauriran u 16. vijeku) i fragmente gradskih bedema (prva polovica 16. vijeka).
Pobratimski gradovi
Przeworsk ima ugovore o prijateljstvu sa slijedećim gradovima;
South Taft, California
South Taft je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.169 stanovnika.
Moonraker (roman)
Moonraker je špijunski roman britanskog pisca Iana Fleminga objavljen 1955. godine, poznat kao treći iz originalnog ciklusa o tajnom agentu Jamesu Bondu. Radnja prikazuje kako je Bonda njegov šef M šalje da istraži Sir Huga Draxa, bogatog industrijalca kome je britanska vlada povjerila izgradnju interkontinentalnog balističkog projektila pod imenom Moonraker; Bond otkriva da je Drax, koji se proslavio kao vojnik u Drugom svjetskom ratu u stvari njemački aristokrat i fanatični nacist koji je pod krinkom amnezije preuzeo identitet britanskog industrijalca te to nastoji iskoristiti kako bi, uz pomoć nuklearne glave koju su mu dostavili Sovjeti projektilom uništio London.
Za Moonraker, koji je Fleming inspiraciju pronašao kako u elitnim klubovima britanske aristokracije, tako i vlastitim dobrim poznavanjem obavještajne djelatnosti u Drugom svjetskom ratu, je karakteristično da je jedini roman o Jamesu Bondu čija se radnja u potpunosti odigrava u Engleskoj, a zbog čega mu je dio čitatelja zamjerao nedostatak "egzotičnih" lokacija. Roman je, sa druge strane, svojom temom pogodio preokupacije tadašnje publike - kako strah od nuklearnog uništenja, tako i od raketnih napada nalik na udare V-1 i V-2 u Drugom svjetskom ratu, ali i bojazni da bi Njemačka, čiji je zapadni dio upravo tada formirao vlastitu vojsku i prolazio kroz munjeviti rast poratne ekonomije, mogla ponovno ugroziti Britaniju. Kao i raniji romani, Moonraker je postao bestseler i dobio dobre kritike.
Crucero Corozal, Ocosingo
Crucero Corozal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 152 m.
Djehtice
Djehtice je naseljeno mjesto u okrugu Trnava, u Trnavskom kraju, Slovačka Republika.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 1.790 stanovnika.
Lepindea, Bahnea
Lepindea je naselje u Rumuniji u okrugu Mureš u opštini Bahnea.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 270 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 327 m.
Hausen (Eichsfeld)
Hauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ajhsfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 439 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16061043.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajhsfeld Hauzen se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Ajhsfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 320 metara. Površina opštine iznosi 4,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 439 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 103 stanovnika/km².
Pontadhó, Metztitlán
Pontadhó je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Metztitlán.
Diamonds Are Forever (roman)
Diamonds Are Forever je špijunski roman britanskog pisca Iana Fleminga objavljen 1956. godine, poznat kao četvrti roman originalnog ciklusa o tajnom agentu Jamesu Bondu. Radnja prikazuje kako Bond od svojih pretpostavljenih dobiva zadatak istražiti krijumčarenje dijamanata iz tadašnje britanske kolonije Sijera Leone u SAD, te se infiltirira u organizaciju koju vode američki gangsteri te tamo upozna i zaljubi u ženu po imenu Tiffany Case, a s kojom će razbiti krijumčarsku operaciju u Las Vegasu.
Diamonds Are Forever, koji predstavlja jedini Flemingov roman o Bondu gdje su glavni negativci "obični" kriminalci, a ne špijuni, je napisan nakon što je autor, u nastojanju da radnja bude što najautentičnija, detaljno proučavao krijumčarenje dijamanata te, između ostalog posjetio SAD; pri povratku se vratio znamenitim putničkim brodom RMS Queen Elizabeth koji je također postao mjesto radnje. Diamonds Are Forever je zanimljiv i po tome što se u njemu prvi put pojavljuju homoseksualni likovi, odnosno par plaćenih ubica Mr. Wint i Mr. Kidd. Fleming je od materijala prikupljenih za istraživanje napisao knjigu The Diamonds Smugglers, u kojoj je opisao tadašnje krijumčarenje dijamanata.
Haines Borough, Alaska
Hejns Boro je grad u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.508, što je 116 (4,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
1423
Godina 1423 (MCDXXIII) bila je redovna godina koja počinje u petak (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Los Pajarillos, Alvarado
Los Pajarillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Alvarado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Galatro, Reggio Calabria
Galatro je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1769 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 140 m.
The Diamond Smugglers
The Diamond Smugglers je knjiga britanskog pisca Iana Fleminga objavljena 1957. godine. Posvećena je krijumčarenju dijamanata u svijetu, a sa posebnim naglaskom na Južnu Afriku i tadašnje evropske kolonije kao što su Portugalska Zapadna Afrika, Sijera Leone, Tanganjika i Zlatna Obala. Fleming je ideju za knjigu dobio tokom istraživanja materijala za roman Diamonds Are Forever iz ciklusa o Jamesu Bondu objavljen prethodne godine. Temelj Flemingove knjige je intervju sa Johniom Collardom, članom Međunarodne organizacije za bezbjednost dijamanata (IDSO), koju je bila osnovala južnoafrička kompanija De Beers. Originalno je bila objavljena kao serija članaka u The Sunday Timesu nedugo prije nego što je izdana kao knjiga.
Vodjeradi
Vodjeradi je naseljeno mjesto u okrugu Trnava, u Trnavskom kraju, Slovačka Republika.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 1.609 stanovnika.
Sant'Antonio, Roma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 233 m.
Case Mellini, Reggio Emilia
Case Mellini je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 69 m.
Damville
Damvil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Er koja pripada prefekturi Evre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2017 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 171 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,74 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 145 metara (maksimalnoj 164 m, a minimalnoj 130 m).
Opština Tierra Nueva, San Luis Potosí
Tierra Nueva je opština u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2362 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2055 m.
Alluwamna
Alluwamna je hetitski kralj koji je bio nasljednik kralja Telipinua, posljednjeg hetitskog kralja iz perioda Starog kraljevstva. O Alluwamni i njegovoj vladavini se ne zna gotovo ništa, osim toga da ga je Telipinu u doba svoje vladavine dao prognati, te da ga je (prema nekim navodima) naslijedio sin Hantili II.
Alluwamna se smatra prvim kraljem Hetitsko Srednjeg kraljevstva ili tzv. mračnog doba Hetitskog Carstva.
Zeferino Lerma González, Santa Cruz de Juventino Rosas
Zeferino Lerma González je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Santa Cruz de Juventino Rosas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1729 m.
Милавчићи
Милавчићи су насељено место града Краљева у Рашком округу. Према попису из 2002. било је 432 становника (према попису из 1991. било је 473 становника).
Демографија
У насељу Милавчићи живи 360 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,3 година (43,9 код мушкараца и 44,7 код жена). У насељу има 152 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,84.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Divan (razvrstavanje)
Divan može biti:
Bitka na Sommi
Najveća bitka Prvog svetskog rata, bitka za Somu imala je više od milion zaraćenih vojnika izbačenih iz stroja. Britanske i francuske snage su pokušale da se probiju kroz nemačke linije koje su se protezale duž 40 km dugačkog fronta koji je išao severno i južno od reke Some u severnoj Francuskoj. Jedan od ciljeva ove bitke bio je da odvuče nemačke snage iz bitke za Verden ili popusti njihov pritisak (cilj koji je na kraju i bio ispunjen); ali, na kraju su gubici ove bitke premašili gubitke bitke za Verden.
Sećanje na bitku se najviše vezuje za njen prvi dan, 1. jul 1916. godine, u kojem je iz stroja britanske armije izbačeno 57.470 vojnika, od kojih je bilo 19.240 ubijenih ili umrlih od posledica ranjavanja. Do danas je ovo dan sa najvećim gubicima u istoriji britanske armije.
Iako je u britanskom pamćenju, Bitka na Somi ostala u stravičnom sećanju, ona je takođe bila strahovit udarac za nemačku vojsku; jedan oficir je opisao bitku poznatim riječima kao „muljeviti grob njemačke kopnene vojske“. Tokom bitke na Somi, britanske snage su naučile puno lekcija o modernom ratovanju, dok su njemačke snage pretrpjele nenadoknadive gubitke. Zvanični britanski istoričar, Ser Džejms Edmonds, je izjavio da „nije previše tvrditi da su temelji završne pobjede na zapadnom frontu postavljeni tokom bitke na Somi godine 1916."
Civilno stanovništvo u Britaniji je po prvi put vidjelo užase modernog rata sa izdanjem propagandnog filma, Bitka na Somi koji je koristio snimke prvog dana bitke.
South Whittier, California
South Whittier je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 57.156 stanovnika.
Bitka na Sommi
Uvod
Saveznička strategija za 1916. godinu je većinom definisana tokom konferencije u Šantilu 6. decembra, 1915. kada je odlučeno da se izvrše simultane ofanzive sa ruske strane na istoku, Italijana na Alpama, i kombinovanih anglo-francuskih snaga za zapadnom frontu, koje su imale za cilj napad na centralne sile sa svih strana.
Tokom kraja decembra mjeseca 1915, general Daglas Hejg je zamijenio generala Džona Frenča kao glavnog komandanta britanskih ekspedicionih snaga (eng. British Expeditionary Force - BEF ) Hejg je favorizirao britansku ofanzivu u Flandersu; zbog toga što je to područje bilo blizu linije opskrbe samih britanskih ekspedicionih snaga preko engleskog kanala, i imala je za cilj da odbaci njemačke snage od sjeverno morske obale Belgije, sa koje su njemačke podmornice bila prijetnja Britaniji. Ipak, mada nije bilo zvaničnog dogovora, britanske snage su bile mlađi partner na zapadnom frontu i trebale su da se prilagođavaju francuskoj politici. U januaru 1916, francuski komandant, general Žozef Žofr, se složio da BEF načini glavni napor u Flandriji, ali nakon kasnijih rasprava u februaru, odluka je preinačena u kombinovanu ofanzivu u kojoj bi se francuska i britanska armija srele sa suprotnih strana reke Some u Pikardiji.
Saltillo, Acateno
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 238 m.
Bitka na Sommi
Uvod
Planovi za zajedničku ofanzivu na Somi jedva da su počeli da se realizuju, kada su Nemci započeli bitku za Verden 21. februara, 1916. Nakon što su se Francuzi posvetili odbrani Verdena, njihova mogućnost da se drže svoje dogovorene uloge tokom planirane ofanzive je nestala, i cijeli teret se prebacio na britanske snage. Kako su borbe kod Verdena potrajale, cilj ofanzive na Somi se promijenio od zadavanja odlučujućeg udarca njemačkoj, na olakšavanje pritiska na francusku armiju.
Sredinom 1916. godine, Foker Skourdž je bio završen Kraljevski Letački Korpus je uspostavio vazdušnu dominaciju iznad fronta Some. Ovdje je britansko ratno vazduhoplovstvo je imalo 10 eskadrila sa 185 aviona protiv njemačke snage od 129 aviona. Snage Britanaca su vodile agresivnu ofenzivnu politiku koja im je omogućila da vrše korekciju atriljerijske vatre, uz pomoć aviona ili balona, dok su istovremeno sprečavali njemačke snage da same sprovode isto. Ta se situacija zadržala do septembra kada su Nijemci uveli u bitku nove avione, i balans snaga se opet promijenio u korist njemačkih snaga.
Prvi dan bitke
mini|desno|Eksplozija Houtorn Ridž utvrđenja sa minama, 7.20, [[1. 7.|1. jul 1916]]
Glavni članak: Prvi dan bitke na Somi
Prvom danu bitke je prethodilo sedam dana pripremne artiljerijske vatre u kojoj su britanske snage ispalile preko 1.5 miliona granata. Deset tunela napunjenih minama je takođe iskopano ispod njemačkih linija fronta i utvrđenih tačaka. Trii najveća tunela su sadržavala oko dvadeset tona eksploziva.
U napad je trebalo da krene trinaest britanskih divizija (11 iz IV britanske armije i dva iz III britanske armije) severno od reke Some i šest divizija VI francuske armije sa južne strane reke. Sa druge strane nalazila se II nemačka armija pod komandom generala Frica fon Belofa (Fritz von Below). Osovina napretka bila je usredsređena na stari rimski drum koji je išao od Albera prema zapadu do Bapoma, mesta udaljenog 19 kilometara severoistočno.
Trenutak napada u bici za Somu je bio 07:30, 1. jul 1916. godine. Deset minuta pre toga, u 07:20, tunel sa minama, Houtorn Ridž utvrđenja, je dignut u vazduh. Osam minuta kasnije ostatak tunela sa minama je takođe detoniran (izuzev miniranog tunela na Kasino Pointu, zbog kašnjenja). U samom trenutku napada zavladala je kratka tišina, dok je artiljerija usmeravala svoje cevi radi otvaranja vatre na sledeću liniju ciljeva. Kada je artiljerijska vatra počela opet, oficiri su dunuli u pištaljke pozivajući prvi talas pešadije da izađe iz rovova.
mini|levo|250p|Britanski [[Pešadija|pešadijski plan napada za 1. juli. Jedini uspeh prvog dana je bio na jugu kod Mameca i Montobana na francuskom delu fronta.]]
Pešadija je bila natovarena sa 32 kilograma opreme. U nekim slučajevima je izdata naredba da se formiraju talasi i da se hodajući napreduje prema ciljevima. na ostalim delovima fronta jedinice su ispuzale u prostor između rovova ("ničija zemlja") ranije, te su mogli da napadnu prednje nemačke rovove onog trenutka kad je paljba prestala. Uprkos žestokom bombardovanju, veliki broj nemačkih branilaca je preživeo, zaštićen u duboko ukopanim zaklonima, i oni su upeli da nanesu velike gubitke ranjivoj pešadiji u napadu.
Severno od Albert-Bapom druma, Britanci su doživeli neuspeh u napadu. Na nekoliko mesta upali su u nemački frontalni rovovski sistem, ili čak liniju održavanja, ali bilo ih je malo da bi se tu održali u nemačkom kontranapadu. Kako se nemačka artiljerijska vatra se usmerila na područje ničije zemlje, postalo je nemoguće da se pojačanje probije do njih ili da se vrate. Komunikacije su bile jako loše i komandanti nisu često znali kako se razvija bitka. Pogrešan izveštaj da je 29. divizija uspela na Bomon Hamelu uzrokovao je da se rezervnoj brigadi naredi da ide napred da ih podrži. Prva Njufaundland pukovnija, veličine bataljona, nije mogla da dođe do prednjih rovova, tako da je napredovala iz rezervnih rovova. Većina bataljona je nestalo pre nego što su prešli liniju fronta i imali su 91% žrtava. Od 801 vojnika samo 67 se vratilo nepovređaeno.
Britanski napredak sa strane Alber-Bapom druma takođe je bio neuspešan, iako su eksplodirale dve mine na La Buaselu. Drugi tragičan napredak doživela je Tanesajd irska brigada 34. divizije, koja je krenula jednu milju od nemačke frontalne linije. Mogla je jasno videti nemačka mitraljeska gnezda. Bili su zbrisani pre nego što su uspeli da stignu do svojih prednjih rovova.
Na sektoru južno od druma, francuske divizije su imale više uspeha. Tu je nemačka obrana bila relativno slaba. Osim toga francuska artiljerija, koja je bila brojnija i iskusnija od britanske bila je jako efikasna. Od grada Montobana do reke Some ostvarili su sve ciljeve prvog dana. Iako je francuski XX korpus trebao da ima samo ulogu podrške u tom sektoru, oni su zapravo predvodili. Južno od Some, francuska vojska se isto dobro pokazala, iznad zacrtanih ciljeva.
Prvi kolonijalni korpus krenuo je iz svojih rovova u 9:30 kao deo plana da se zavaraju Nemci, da imaju lažni osećaj sigurnosti. Ta varka je bila uspešna, tako da su uspešno napredovali na tome delzufronta. Za jedna sat oni su zauzeli Faj, Dompjer, Bekinkor i uspostavili su uporište na Flako platou. Cela nemačka prva linija je bila u francuskim rukama. Do 11:00 uspeli su da zauzmu i drugu liniju označenu sa Asevilerom, Herbekurom i Fejerom. Desno od kolonijalnog korpusa napao je i XXXV korpus u 9:30, ali pošto je imao samo jednu diviziju napred napredovao je mnogo manje. Ipak svi ciljevi prvoga dana bili su ostvareni. Nemački prvi rovovi bili su potpuno uništeni. Na severnoj obali Francuzi su napredovali 1500 metara, a na južnoj 2 kilometra.
Ipak prvi dan bitke na Somi predstavljao je neuspeh jer Britanci su imali: Ukupni gubitak je bio 57.470 vojnika, od čega 19240 mrtvih. Početni gubici posebno su bili veliki među oficirima, koji su još uvek bili različito obučeni od vojnika, pa su ih Nemci lakše prepoznavali. Tačan broj nemačkih žrtava prvoga dana bitke nije poznat, jer Nemci su prikazivali gubitke u periodu od 10 dana. Procenjuje se da su imali 8.000 žrtava i 2.200 zarobljenika. Najveći disparitet britanskih i nemačkih gubitaka bio je u Ovijeru, gde je britanska 8. divizija imala 5.121 žrtvu, dok su Nemci tu imali 280 žrtava.
Analiza bitke i svedočenja učesnika
Glavni krivac za za ovakav krah je britanska artiljerija, koja nije bila sposobna da preseče nemačku bodljikavu žicu kako treba, a ni da razvali nemačke ukopane položaje, niti da ućutka nemačke i mitraljeze. Još jedan važan razlog debakla bila je brzina kretanja britanskog artiljerijskog baraža, za kojim je britanska pešadija nastupala: bilo je predviđeno da pljusak granata suzbije nemačku odbranu tako da pešadija bezbedno prođe kroz prvu, a zatim i kroz drugu liniju nemačke odbrane. Međutim, baraž je odmicao napred znatno brže no što je pešadija mogla da trči. Ovo je Nemcima dalo vremena da izađu iz svojih duboko ukopanih skloništa, da se rasporede po rovovima, i da puškama i mitraljezima izmasakriraju Britance koji još nisu stigli do nemačkih rovova.
Neobična, ali istinita činjenica je, da je britanski komandant koji je komandovao ovom ofanzivom na Somi, general Rolinson (eng. Rawlinson) savršeno dobro znao, i to još od 1915. godine za ovaj problem. Naime, opisujući kako je bio izveden jedan britanski napad 1915. godine, Rolison je u pismu od 21. juna 1915. godine objasnio da "naša artiljerijska priprema... nije imala željeno dejstvo na neprijatelja, pa je na većem delu fronta neprijatelj uspeo da uđe u svoje rovove i počne dejstvo pre no što je naša pešadija uspela da stigne do njih." U istom tom pismu Rolison ponavlja svoju analizu: "U te svoje duboko ukopane podrume neprijateljske trupe su se povukle tokom naše kanonade, a onda u trenutku pokreta naše pešadije hitno izašao odatle i raspodelio se po rovivima, ne pretrpevši skoro nikakve gubitke od paklene naše vatre kojom smo ih bili zasuli. Mislim da je to bio glavni razlog neuspeha." Neverovatno je da ni general Rolinson i njegov pretpostavljeni feldmaršal ser Daglas Hejg (eng. Sir Douglas Haig) - (1861 – 1928. g.) nisu mogli da pojme da je britanska kanonada pre bitke na Somi, koja je bila mnogo jača i impresivnija od one 1915. godine mogla Nemcima da pruži priliku da je prežive. 1916. godine pucalo je 2207 topova, čitavih nedelju dana pre pešadijskog juriša, ispalivši ukupno 1700000 granata, a onda 1. jula 1916. godine, dakle prvog dana bitke, neposredno pre pešadijskog napada, još oko 600000 granata. Sigurno se Hejgu i Rolinsonu učinilo da će ova ogromna količina granata otvoriti pouzdan put ka uspehu. Međutim, kao što se toliko puta ponovilo tokom Prvog svetskog rata, sposobnost branilaca da se vrlo duboko ukopaju da bi izbegli dejstvo projektila, zatim i nepreciznost artiljerije, neiskustvo u organizovanju ofanziva, i teškoće u tačnom koordiniranju pešadisjkog napada sa artiljerijskim dejstvom, dovele su do propasti poduhvata.
Evo svedočenja očevidaca i neposrednih učesnika bitke na Somi:
„''Još samo pola sata do početka! Čitav ovaj istureni deo fronta, od Bomont Hamela do močvara Some, prekriven je, i to nekoliko stotina metara u dubinu, prekrivačem od bele vune - to je dim od eksplodiranih granata! Najveća kanonada u ovom ratu, najveća u istoriji sveta. Kazaljke časovnika vuku se polako napred, a dumbaranje granata dostiže nov intenzitet. Sada je to jedna neprekidna vibracija, ako da Votanu (nem. Wotan, germanski bog rata) ovaj naš šuplji svet služi kao bubanj, pa on po njemu udara toliko da Zemljina kora podrhtava. Ništa ne može ostati živo pod ovom kišom čelika koji se rasprskava.''“
Dakle, ovakvi utisci pilota Sesila Luisa podržavaju pretpostavku da su general Rolison i feldmaršal Hejg bili, naprosto, impresionirani samim vizuelnim izgledom kanonade. Luis, međutim, istog dana u svoj dnevnik beleži i ovo: „''Sa naše tačke gledišta, apsolutni neuspeh. Vidi se mnogo aktivnih nemačkih baterija, kompletnu informaciju o svakoj poslali smo putem radija, ali, ništa, naša artiljerija uopšte ne pogađa te koordinate. Mora biti da negde postoji neki kolosalni propust u koodinaciji.''“ Luis je tu potpuno u bio pravu, jer je jedini britanski protiv-baterijski zadat tog dana bio skoro u celosti neispunjen.
Henri Vilijamson (eng. Henry Williamson), mlađi oficir u britanskoj 8. diviziji, koja je 1. jula 1916. godine napadala u pravcu Ovijea (fr. Ovillers), zabeležio je svoje utiske:
„''Vidim kako ljudi ustaju i kreću hodom napred; i ja s njima polazim, u jednom staklenom delirijumu, gde vidimo da neki od nas kao da zastanu, pognu glavu, i pažljivo se spuste na kolena, i prevale se na jednu stranu, i leže nepomično. Drugi se valjaju i kotrljaju, urličići, i u najvećem strahu me grabe za nogavice, a ja moram da se otržem od njih, a prašina iblato na mom ogrtaču polako menjaju boju, iz sive u crvenu.
Jurim dalje, već me bole noge, malo uzbrdo, malo nizbrdo, i moj talas se topi, ali stiže nas drugi talas, koji se takođe topi, a onda se treći stapa sa ostacima prvog i drugog, i posle nekog vremena i četvrti talas srlja u ostatke prethodnih, a mi trčimo da sustignemo naš artiljerijski baraž, sasvim zadihani i preznojeni, ovde grupica - tamo grupica, a svi onoliki meseci drila i uvežbavanja sad su zaboravljeni, jer niko nije mogao očekivati da će „Velika navala“ (eng. Big Push) izgledati ovako?''“
„''U 07:30 časova, uragan granata je prestao onako iznenada kao što je i počeo. Naše ljudstvo je odmah jurnulo uz strma okna koja su vodila iz ukopanih skloništa. Izvlačili su sa sobom i mitraljeze, i žurno ih postavljali na položaje, a drugi su sa stepeništa vukli teške sanduke sa municijom, do mitraljeza ... I tek što smo se postavili na položaj, vedesmo kako iz britanskih rovova izlazi prvo jedna široka linija, pa za njom još nekoliko takvih. Prva linija prostorala se toliko daleko u levu i desnu stranu da se činilo da joj nema kraja. Posle prve, iz rovova je brzo izašla druga linija, pa treća i četvrta. Išli su su postoajnim korakom kao da misle da u našim prednjim rovovima neće zateći ništa živo ... Nekoliko minuta kasnije, kad je prva linija britanske pešadije bila na nekoliko stotima metara od nas, zatreštala je naša puščana i mitraljeska vatra, duž cele naše pozicije, koja je bila sva u rupama od granata. Neki od nas su se pridigli na jedno koleno da bi tačnije gađali preko neravnog terena; drugi su, poneti uzbuđenjem, naprosto ustali, i ne mareći za svoju sopstvenu bezbednost, stojeći gađali gomilu ljudi ispred nas. Crvene signalne rakete pojurile su u plavo nebo, kao signal artiljeriji, i već u sledećim trenucima ogroman broj granata je zafijukao kroz vazduh i počeo da se rasprskava među nastupajućim Britancima. Oni su padali, čitavi segmenti linija odjednom ... Pod ovim pljuskom granata i metaka, njihov napad se brzo rasipao. Videlo se duž čitave linije kako dižu ruke, padaju i sotaju nepomični zauvek. Teško ranjeni su se previjali u agoniji, a drugi, lakše ranjeni, puzali su ka najbližim rupama od granata, da tu nađu zaklon.''“
Ovaj nemački izveštaj ukazuje na koji način je britanski napad propao 1. jula 1916. godine i, istovremeno, kako su nemački branioci iskoristili kratere od granata kao zaklon od eventualne nastavljene artiljerijske vatre. Pored toga, Nemci su ustanovili da britanski sistem napada u talasima nudi odličnu metu njihovim topovima, mitraljezima i puškama. Pa ipak, Francuzi su u tom istom napadu, samo nešto južnije, prošli daleko bolje: toliko bolje da su, zapravo osvojili, sve svoje zacrtane ciljeve, dok su Britanci zaposeli nešto terena samo na svom desnom, južnom krulu. Britanci su imali 4000 mrtvih vojnika po diviziji, a Francuzi samo po 450. Ovakav ogroman disparitet se može objasniti samo time da su Francuzi bili višestruko jači sa artiljerijom; npr., južno od Some gađali su iz 85 teških baterija, protiv samo 8 nemačkih teških baterija. Osim toga, Francuzi su nešto već bili naučili na Verdenu (fr. Verdun), naime da treba forsirati svoju vatrenu silu a ne gurati umesto nje živu silu; pa, ako je recimo kod nekog sela, kao što je to bilo selo Kurlu, otpor bio jak, oni nisu traćili svoje živote u kontiuranim napadima napadima na isto mesto, nego su prvo artiljerijom doslovno razbucali čitavo selo, pa tek onda polazili u još jedan napad. Slično tome, Francuzi su pretrčavali napred u malim grupama, od zaklona do zaklona, sve vreme pokrivani jakom vatrenom podrškom svojih snaga, a nisu ustajali da pešače napred postrojeni u liniju, kao Britanci. Pored toga, pustili su Britance da istrče prvi i tak kad su Nemci na britanskom sektoru ubacili rezerve, dva sata kasnije su napali; najzad, imali su ravniji teren, a ne, kao Britanci, seriju brežuljaka i grebena ispred sebe. Artiljerija je, međutim, stvarno presudila u korist Francuza.
Posle takvog 1. jula, i Britanci i Francuzi su nastavili da napadaju, ali to su bile uglavnom ofanzive malih razmera; trošilo se ljudstvo, osvajao se teren, ali nikada napredovanje nije bilo brže no što bi Nemci uspevali da iskopaju još mnoge sledeće i dalje linije rovovske odbrane. U novembru 1916. godine saveznička kampanja na Somi je bila zaustavljena, a do tog trenutka Britanci su na tom ratištu imali oko 420000 mrtvih i ranjenih, Francuzi oko 200000, a Nemci oko 500000.
Promene u nemačkoj koncepciji do kojih je dovela bitka na Somi
Iako je bitka na Somi očegledno skupo koštala Antantu, i nova nemačka Vrhovna komanda, na čijem čelu su bili feldmaršal Paul fon Hindenburg (puno ime na nemačkom Paul Ludwig Hans Anton von Beneckendorff und von Hindenburg) - (1847 – 1934. g.) i general Erih Ludendorf (nem. Erich Ludendorff) - (1865 – 1937. g.), morala se potruditi da smanji gubitke u ljudstvu. Za ovo su smislili jednu novu nemačku defanzivnu politiku na Zapadnom frontu, i odobrili, krajem 1916. godine nov sistem dubinske odbrane.
mini|desno|300p|Feldmaršal fon Hindenburg (levo) i general Ludendorf (desno), autor: profesor Hugo Fogel