cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Harry Cohn
Rodio se u jevrejskoj radničkoj porodici u New Yorku, a u filmski posao je ušao zahvaljujući bratu Jacku, zaposlenom u ranom filmskom studiju Universal Pictures. Godine 1919. je zajedno sa njim i Joeom Brandtom osnovao CBC Films Corporation, od koje će kasnije nastati Columbia. Specijalnost studija su tada bili niskobudžetni B-filmovi akcijskog i vestern žanra, zbog koga se Columbia dugo vremena smatrali drugorazrednim ili tzv. Poverty Row studijom u hijerarhiji klasičnog Hollywooda. Ta se reputacija počela mijenjati tek 1934. godine kada je Columbia, na iznenađenje mnogih, sa filmom It Happened One Night porazila mnogo prestižnije suparnike u utrci za Oscar. Cohn, koji je tada surađivao sa mladim Frankom Caprom je nakon toga mogao računati na kreativne i druge potencijale mnogih uglednih hollywoodskih imena, te je Columbia sa vremenom počela postajati hollywoodski major studio. Iako komercijalno uspješan, Cohn je u samom Hollywoodu izazivao kontroverze zbog tiranskog odnosa prema zaposlenicima, ali i glasinama o traženju seksualnih usluga od strane svojih glavnih glumica. Umro je iznenada od srčanog udara, a nakon čega je proglašen jednim od posljednjih "mogula" klasičnog Hollywooda.
Cañada del Cacao, Santa María del Río
Cañada del Cacao je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2048 m.
Nicolasa Ramírez, Sayula de Alemán
Nicolasa Ramírez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Petar Ljebedev
Pjotr Nikolajevič Lebedev (rus.: Пётр Никола́евич Ле́бедев; Moskva, 8. ožujka 1866. – Moskva, 14. ožujka 1912.), ruski fizičar. Diplomirao (1891.) u Strasbourgu. Radio na Moskovskome državnom sveučilištu Lomonosov (od 1891. do 1911.). Konstruirao izvor elektromagnetskih valova valne duljine od nekoliko milimetara (1895.). Prvi je dokazao (1899.) da svjetlost tlači površinu na koju pada, a prvi je i pokusima izmjerio tlak elektromagnetskog zračenja. Prvi je izmjerio djelovanje tlaka elektromagnetskog zračenja na molekule plina (1909.). Djelovanjem tlaka elektromagnetskog zračenja na plinove tumači se na primjer svinutost repova kometa. Bavio se teorijom magnetizma, a osobito je proučavao Zemljino magnetsko polje. Pridonio je osnivanju instituta za fiziku u Moskvi, koji se danas naziva Lebedevljev institut za fiziku Ruske akademije znanosti. Po njem je nazvan krater na Mjesecu (Lebedev (krater)).
Tlak elektromagnetskog zračenja
mini|lijevo|300px|[[Komet Hale-Bopp: utjecaji tlaka elektromagnetskog zračenja i sunčevog vjetra na repove prašine i plina jasno se vide.]] Tlak elektromagnetskog zračenja, radijacijski tlak ili svjetlosni tlak je tlak kojim svjetlost ili drugo elektromagnetsko zračenje djeluje na plohu na koju pada. U svakodnevnim uvjetima zanemarivo je malen, ali može biti velik za lasersko zračenje usmjereno na malu površinu. Tlak elektromagnetskog zračenja Sunca nije zanemariv pri proračunima putanja međuplanetarnih letjelica. Prvi ga je opisao J. Kepler (1619.) tumačeći zašto je rep kometa uvijek usmjeren poprečno (radijalno) od Sunca, teorijski ga je predvidio J. C. Maxwell (1862.), a prvi je pokusom dokazao njegovo postojanje (1899.) i izmjerio njegovo djelovanje na molekule plina (1909.) P. N. Lebedev.
Tlak elektromagnetskog zračenja je tlak koji pritišće bilo koju površinu, koja je izložena elektromagnetskom zračenju. Ako ga površina upije, onda je tlak jednak iznosu zračenja podijeljenim sa brzinom svjetlosti. Ako je zračenje potpuno odbijeno (reflektirano), onda je tlak elektromagnetskog zračenja dvostruk. Tako na primjer, Sunčevo zračenje ima snagu 1 370 W/m2, pa je onda tlak elektromagnetskog zračenja 4,6 x 10-6 Pa (upijeno).
Mardin
Mardin je grad u jugoistočnoj Turskoj, on je i administrativni centar Provincije Mardin, poznat po svojoj arapskoj arhitekturi, te strateškom položaju na planini s koje se mogu nadzirati nizine sjeverne Sirije.
Historija
Najraniji stanovnici Mardina su bili sirijski pravoslavni kršćani, koji su osnovali grad u 3. vijeku. Grad je održao svoj kršćanski identitet tokom muslimanske arapske vlasti između 7. i 13. vijeka, te čak kada ga je za svoj glavni grad proglasilo pleme Artukidskih Turkmena između 12. i 14. vijeka. Pleme su godine 1394. pokorili Mongoli, ali nikada nisu direktno upravljali područjem.
left|thumb|220px| Pogled na Mardin, uključujući minaret džamije Reyhane.
Mardin je postao dio Otomanskog imperija pod Selimom I godine 1517, te ostao pod otomanskom vlašću sve do prvog svjetskog rata. U gradu su se godine 1832. pobunili Kurdi. Mnogi od kršćanskih stanovnika Mardina, potomci drevnih osnivača, su bili ubijeni ili prognani za vrijeme ustanka asiraca,jermena i sl. i etnickog ciscenja muslimanskog stanovnistva(pa i samih Asiraca i Jermena koji su tijekom istorije u ogromnoj vecini konvertirali u islam) u pokusaju stvaranja etnicki ciste teritorije tj velike Jermenije u jeku 1svjetskog rata i poraza Osmanlijske i Austrougarske imperije, te kršćani danas čine sićušnu manjinu u gradu vecinom uslovljeno ekonomskom nerazvijenoscu i migracijom u zapadne zemlje.Migracija arapskog,kurdskog,asirskog  i turskog stanvnistva je u kontinuitetu prisutna i dan danas sto odslikava temelj ekonomske nerazvijenosti,valja napomenuti da se ekonomija Maardina zasniva na 90% poljoprivredi kultura koje uspijevaju na tom podrucju.
right|thumb|280px| [[Dayro d-Mor Hananyo isto tako poznat kao Deyrulzafarân, sirijski pravoslavni ministar smješten nekoliko kilometara od Mardina. Nekada je bio sjedištem antioškog patrijarha.]]
V. također
Popis asirskih nasilja
Saturn V
desno|mini|300px|Prvi let rakete u misiju Apollo 4. Saturn V je bila višestupanjska raketa na tekuće gorivo koju je NASA koristila za misije iz programa Apollo i kasnije Skylab. Raketa je u upotrebi bila između 1967. i 1973. godine i predstavljala je najjaču raketu iz obitelji raketa Saturn.
Saturn V je bila i ostala najsnažnija, najveća, najteža i raketa s najvećom nosivošću koja se ikada nalazila u operativnom statusu. Ruska raketa Energia dvaput korištena 1980-ih imala je nešto veći potisak.
Povijesne prilike
Da bi SAD-u vratio ponos, predsjednik John Fitzgerald Kennedy je 25. svibnja 1961. objavio da će SAD pokušati odvesti čovjeka na Mjesec do kraja desetljeća. SAD je u tom trenutku imao malo iskustva s ljudskim letovima u Svemir. Alan Shepard je bio jedini Amerikanac u Svemiru ali njegov let je bio podorbitalni i trajao je samo 15 minuta. SAD nije imao tada raketu sposobnu da lansira letjelicu s ljudskom posadom do Mjeseca u jednom komadu. Saturn I je tada bio u završnim fazama razvoja i još će mjeseci proći prije njegova prvog leta. Saturn I je bio daleko najjača Američka raketa u to doba, ali nije bio u stanu lansirati letjelicu s ljudskom posadom prema Mjesecu u jednom potezu. U slučaju upotrebe rakete bilo bi potrebno više lansiranja da se svi dijelovi letjelice nađu u orbiti, spoje i krenu prema Mjesecu. Sve se to smatralo preriskantnim, a dovoljna jaka raketa koja bi letjelicu prema Mjesecu mogla poslati u jednom potezu tada nije bila ni u razvoju. Od buduće rakete Saturn V tada je bio testiran par puta samo njen motor, F-1.
Konfiguracija lunarne misije
U početnom razdoblju razvoja rakete, NASA je razmatrala tri načina za izvođenje spuštanja na Mjesec. O načinu izvođenja misije ovisili su troškovi i razvoj raketa nosača.
MRT
Termin MRT ima više značenja.
Saturn V
Konfiguracija lunarne misije
NASA je u početku odbacila LOR kao riskantnu opciju. U to doba, spajanje letjelica nije izvedeno ni u Zemljinoj orbiti, a kamoli u Mjesečevoj. Nakon uvjeravanja vodstva NASA-e u izvedivost ideje, LOR je konačno prihvaćen kao način izvođenja misije u studenom 1962.
Od C-1 do C-4
Između 1960. i 1962. dizajnirano je više raketa za različite misije.
C-1 je razvijena u Saturn I. C-2 je dizajn odbačen u korist C-3, koji je trebao koristiti dva F-1 motora na prvom stupnju, četiri J-2 na drugom stupnju i S-IV kao treći stupanj.
NASA je planirala koristiti C-3 za koncept "spajanja u Zemljinoj orbiti" misije. Za jednu misiju bi bila potrebno najmanje pet lansiranja. Već tada je bila planirana veća raketa, C-4, koja bi koristila 4 motora F-1 na prvom stupnju, pojačanu verziju drugog stupnja C-3, i S-IVB kao treći stupanj. Takva raketa bi dva lansiranja uspjela ponesti sve dijelove letjelice radi spajanja u zemljinoj orbiti.
C-5
Nasa je 10. siječnja 1962. objavila plan za gradnju rakete C-5. Trostupanjska raketa sastojala bi se od pet F-1 motora na prvom stupnju, pet J-2 motora na drugom stupnju i jednog J-2 motora za treći stupanj. C-5 je bila dizajnirana za lansiranje do 41,000 kg u mjesečevu orbitu.
Raketa C-5 odabrana je za let na Mjesec 1963. godine. Pritom je dobila i novo ime: Saturn V.
S-IC
Prvi stupanj je bio S-IC kojeg je gradila tvrtka Boeing. S-IC je imao masu od preko 2,000 t, većinom goriva. Stupanj je bio dug 42 m i imao je 10 m u promjeru. Pet raketnih motora F-1 davali su preko 34 MN potiska. Motori su bili poslagani u križ. Središnji motor je bio fiksno postavljen dok su se vanjska četiri mogla hidraulički naginjati. Radi kontroliranja akceleracije, središnji motor se prvi gasio. Prvi stupanj nosio je raketu do visine od 68 km.
S-II
Drugi stupanj rakete, S-II, gradila je tvrtka North American Aviation. Stupanj je imao pet J-2 motora poslaganih u sličan raspored kao i prvom stupnju. Motori su koristili tekući vodik i kisik kao gorivo. Komponente goriva bile su odvojene zajedničkom pregradom. S-II je bio dug 24.9 m i imao je 10 m u promjeru. Zbog svojih dimenzija, radi se o najvećem kriogenom raketnom modulu ikad napravljenom. Masa S-II je bila 480,900 kg, a potisak oko 5.1 MN.
S-IVB
Zadnji stupanj rakete, S-IVB, gradila je tvrtka Douglas Aircraft Company. Ovaj stupanj je koristio samo jedan J-2 raketni motor. Gorivo i dizajn spremnika su isti kao i kod S-II. Stupanj je bio 17.85 m dug, i imao je 6.60 m u promjeru. S-IVB se dvaput koristio tokom leta. Prvo je 2.5 minute radio radi ubacivanja u nisku orbitu oko Zemlje, a drugi put za ubacivanje u putanju prema Mjesecu. Drugo izgaranje trajalo oko 6 minuta. S-IVB je imao masu od 119,900 kg i potisak od 1 MN.
Instrumentalna jedinica
Instrumentalnu jedinicu je gradio IBM. Ona se nalazila na vrhu trećeg stupnja. Računalo na toj jedinici kontroliralo je let rakete od trenutka lansiranja do odbacivanja S-IVB. Jedinica je imala uređaje za navođenje rakete i slanje telemetrije. Mjerenjem akceleracije i visine rakete, računalo je moglo izračunati položaj i brzinu te tako ispraviti sva odstupanja.
Upotreba
Saturn V korišten je za lansiranje letjelica Apollo prema Mjesecu. Osim letova za Mjesec, jedna inačica Saturna V korištena je za lansiranje svemirske postaje Skylab. Raketa je ukupno poletjela 13 puta. Od tih 13 letova, dva su bila pokusna, 10 je ponijelo ljudsku posadu (1 u zemljinu orbitu, a 9 prema Mjesecu), dok je jedan iskorišten za lansiranje Skylaba. Ukupno je bilo proizvedeno 15 primjeraka ove rakete. Ostala dva neiskorištena primjerka danas su svoje mjesto našli u muzejima.
Ljubljanski drveni kotač
200px|mini|desno Ljubljanski drveni kotač je najstariji drveni kotač s osovinom na svijetu. Otkriven je 2002. prilikom provedbe projekta uzorkovanja drveta na lokaciji Stare gmajne pri Vrhniki, koji je vodio dr. Anton Veluščak (Slovenska akademija znanosti i umjetnosti). U jednom od drenažnih jarkova nalazila su se, uz brojne nalaze, dva drvena čamca i ostaci drvenog kotača, koji je bio zbog prethodnog produbljivanja jarka vrlo oštećen. Na mjestu nalaza jarak je proširen te je otkrivena i osovina, zbog koje se smatra da je kotač pripadao kolicima na dva kotača. Kotač je sastavljen od dvije jasenove ploče spojene hrastovim klinovima, a na sredini se nalazi pravokutno otvorenje (što pokazuje da se kotač okretao zajedno s osovinom). Promjer kotača iznosi 72 cm, a debljina 5 cm, dok je osovina bila duljine 124 cm. Kotač je datiran pomoću stratigrafskih podataka, dendrokronoloških istraživanja i ugljikom-14 (laboratorij VERA u Beču). Dobivena starost iznosi 5150 godina. Krajem 2008. kotač je odnesen u konzervatorsku radionicu Römisch-Germanisches Zentralmuseuma u Mainzu, gdje je provedena konzervacija melaminskom metodom. Po završetku konzervacije, 18. prosinca 2012., kotač je vraćen u Mestni muzej u Ljubljani. .
Slična kolica na dva drvena kotača s osovinom su pronađena u Švicarskoj i jugozapadnoj Njemačkoj, a Ljubljanski drveni kotač je najveći i najstariji. Slična vrsta kolica su se skoro istovremeno pojavila i u Mezopotamiji.
Emilio Portes Gil (razvrstavanje)
Emilio Portes Gil ima više značenja:
Niederlauch
Niderlauh je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 49 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232276.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Niderlauh se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 480 metara. Površina opštine iznosi 0,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 49 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 62 stanovnika/km².
Valdugliano Iv, Avellino
Valdugliano Iv je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Boulaur
Bulor je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Žers koja pripada prefekturi Oš.
Hrvatska Dubica
Hrvatska Dubica (do 1992. Dubica), naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj, koja administrativno pripada Sisačko-moslavačkoj županiji.
Geografija
Hrvatska Dubica je općina na Baniji (Sisačko-moslavačka županija). Nalazi se na ljevoj obali rijeke Une nekoliko km prije ušća u rijeku Savu.
Na desnoj obali Une, u Bosni i Hercegovini, nalazi se grad Bosanska (Kozarska) Dubica.
Hrvatska Dubica ujedno se nalazi na važnoj geostrateškoj točki; na dodiru Zrinskog pobrđa, te vratima Pounja u prostranu posavsku nizinu, što je omogucilo izgradnju bitnog prometnog smjera iz središnje Hrvatske prema sjeverozapadnoj Bosni.
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Hrvatska Dubica imala je 2.341 stanovnika, raspoređenih u 6 naselja:
Popis iz 2001. godine:
Uprava
Načelnik općine Hrvatska Dubica je Matija Mikulić. Zamjenik načelnika općine Hrvatska Dubica je Juraj Abaza. Članovi općinskog poglavarstva su: Matija Krznar, Ankica Koturović i Mato Knežević
Historija
Dubica se prvi put spominje 1239. godine, kao naselje na desnoj obali Une. Vjeruje se da je ime dobila po dubovima (hrastovima). Njome je do svog ukinuća 1312. gospodario templarski red. Godine 1461. Dubicu prvi put napadaju Turci.
Iako je hrvatski ban Petar Berislavić u bitci kod Dubice 18.8. 1513. izvojevao pobjedu na Turcima, grad je 1538. potpao pod Turke i postao njihovo važno uporište u prodoru na zapad.
Za vrijeme Velikog bečkog rata hrvatske snage pod banom Nikolom Erdodyjem su osvojile Dubicu 1687. godine, ali je Karlovačkim mirom vraćena Turskoj 1699. Pod austrijsku vlast je pala 1717. godine, ali su Austrijanci s desne obale otjerani 1738. godine.
Tada je na lijevoj obali sagrađeno naselje koje je dobilo ime Hrvatska Dubica, dok se ostatak Dubice počeo nazivati Bosanska Dubica. Na području Hrvatske i Bosanske Dubice se između 1788. i 1791. vodio posljednji veći oružani sukob između Austrijskog i Otomanskog Carstva, među narodom poznat kao Dubički rat.
Hrvatska Dubica je otada dijelila političku sudbinu Hrvatske. Godine 1918. je ušla u sastav Kraljevine SHS, a od 1941. do 1945. bila pod kontrolom NDH. Od 1945. do 1991. bila je dio Socijalističke Republike Hrvatske u sastavu SFRJ.
Krajinske snage su mjesec dana kasnije, 21.10. 1991. počinile masakr nad nekoliko desetaka stanovnika hrvatske nacionalnosti. Hrvatska Dubica je pod nadzor hrvatskih snaga došla 4.8. 1995. za vrijeme Operacije Oluja.
Spomenici i znamenitosti
Na području općine Hrvatska Dubica pronađena su 4 miljokaza i to 3 u Baćinu, a jedan u samoj Hrvatskoj Dubici. Miljokazi se nalaze u Arheološkom muzeju u Zagrebu.
Kultura
U Hrvatskoj Dubici djeluje Kulturno umjetničko društvo "Jeka" - Hrvatska Dubica.
U Hrvatskoj Dubici održava se svake godine smotra folklora 05.08./na dan oslobođenja od srpskog agresora/ pod nazivom "Dubički susreti".
Sport
U Hrvatskoj Dubici djeluju sljedeća sportska društva:
1,4,2-Ditiazol
1,4,2-Ditiazol je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 105,182 Da.
Fudbalski savez Jugoslavije
Fudbalski savez Jugoslavije, odnosno Nogometni savez Jugoslavije (Nogometna zveza Jugoslavije; Фудбалски Сојуз на Југославија) bila je fudbalska federacija Jugoslavije koje je djelovalo od 1930. do 1991. (na području cijele bivše države), odnosno do 2003. na području SRJ (kada je preimenovano u Fudbalski savez Srbije i Crne Gore). Osnovano je
Osnivanje Saveza
Osnovan je u Zagrebu u kavani Medulić 15. travnja 1919.
Na osnivačkoj sjednici bila su zastupljena nogometna središta: Beograd, Karlovac, Niš, Novi Sad, Osijek, Požega, Sisak, Skoplje, Slavonski Brod, Split, Valjevo, Varaždin i Zagreb (7 zagrebačkih klubova). Osnivačku sjednicu vodio je Hinko Würth koji je izabran za prvog predsjednika JNS-a. Prvim tajnikom Saveza postao je dr. Fran Šuklje. Priznata su nogometna pravila koja je preveo dr. Milovan Zoričić. Prof. Franjo Bučar je predviđen za predstavnika u FIFA-i, a izbornikom reprezentacije je postao Veljko Ugrinić.
Nazivi kroz povijest
JNS je promijenio naziv 1930. godine u “Nogometni Savez Jugoslavije“. Od 1. listopada 1939. godine do 6. travnja 1941. Godine nosio je naziv „Vrhovni nogometni savez Jugoslavije“. 1945. godine osnovan je Odbor za nogomet pri “Fiskulturnom odboru Jugoslavije“, a potom “Fiskulturni savez Jugoslavije“ (FISAJ). Od 8. rujna 1948. godine do 1991. godine nosio je naziv „Nogometni savez Jugoslavije“.
Član međunarodnih nogometnih saveza
JNS je privremenim članom FIFA-e postao 4. svibnja 1921. godine, a stalnim članom 20. svibnja 1923. godine. 1927. godine je primljen u Srednjoeuropski kup. Član UEFA-e je od 1954. godine.
1919. - 1939.
JNS je 1920. godine imao 130 nogometnih klubova (Bačka i Banat 5, Bosna i Hercegovina 14, Dalmacija 12, Hrvatska i Slavonija 82, Slovenija 9 i Srbija 8). Veliki broj klubova otežalo je rad Saveza pa su osnovani nogometni podsavezi: Zbog stalnog povećanja broja novoosnovanih klubova JNS je donosio odluke o osnivanju novih podsaveza izdvajajući ih iz teritorija postojećih podsaveza:
1939. - 1941.
Preseljenje Saveza iz Zagreba u Beograd 1930. godine dovelo je do rascjepa unutar Saveza, te je 1939. godine došlo do osnivanja triju nogometnih saveza unutar Vrhovnog nogometnog saveza Jugoslavije:
1945. - 1991.
1945. godine osnivaju se republički Fiskulturni odbori, a od 1948. godine nastaju republički i pokrajinski nogometni savezi koji su udruženi u Nogometni savez Jugoslavije
1946. - 1991.
Od sezone 1946./47. do 1990./91. igra se ligaški sustav natjecanja gdje najlošije momčadi prelaze u niži razred natjecanja, a najbolje momčadi nižeg razreda u viši razred. Najuspješnije momčadi u prvenstvima od 1946./47. do 1990./91. godine su beogradski klubovi Crvena zvezda (18 naslova prvaka), Partizan (11), te splitski Hajduk (7) i zagrebački Dinamo (4). Savez je u razdoblju od 1947. do 1991. godine organizirao i kup natjecanje pod imenom Kup maršala Tita.
Reprezentacija
Jugoslavenska nogometna reprezentacija je do sredine 1991. godine odigrala više od 500 utakmica. Najveći uspjeh na svjetskim prvenstvima bio je plasman u poluzavršnicu 1930. godine, te 4. mjesto 1962. godine. Europski doprvak bila je 1960. i 1968. godine. Osvojila je 5 olimpijskih medalja, 4 u nizu: srebro 1948., 1952., i 1956., zlato 1960. i broncu 1984. godine.
Buenos Aires (provincija)
thumb|275px|right| Provincija Buenos Ajres ili Pokrajina Buenos Aires (šp. Provincia de Buenos Aires) je najveća i najnaseljenija argentinska provincija. Ime je dobila po glavnom gradu Argentine, Burnos Ajres. Prema severu se graniči sa provincijama Entre Ríos i Santa Fe, prema zapadu sa provincijama Córdoba, La Pampa i Río Negro, prema jugu i istoku ima izlaz na Atlantski okean. Glavni grad je La Plata koji je osnovan 1882. godine.
Virus (bend)
Virus je argentinski glazbeni sastav.
GBL
Termin GBL ima više značenja.
El Encino, Pabellón de Arteaga
El Encino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Pabellón de Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1905 m.
Cansatessa
Cansatessa je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 680 m.
Puțuri, Castranova
Puțuri je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Castranova.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1641 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
Altus, Oklahoma
Altus je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 19.813, što je 1.634 (-7,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Serra, Salerno
Serra je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 410 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 269 m.
Oselada, Treviso
Oselada je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 62 m.
Ejido San Antonio Ocoyotepec, Almoloya de Juárez
Ejido San Antonio Ocoyotepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Almoloya de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 479 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2583 m.
Bitka kod Welfesholza
Bitka kod Welfesholza (Schlacht am Welfesholz) se odigrala 11. februara 1115. u sjevernoj Njemačkoj između carske vojske pod grofom Hoyerom od Mansfelda na jednoj, i saksonskih pobunjenika pod vojvodom Lotarom od Supplinburga na drugoj strani. Do nje je došlo tokom višedecenijske Borbe za investituru tokom koje su rimski pape, nastojeći potkopati autoritet rimsko-njemačkih careva iz Salijske dinastije, poticali ustanke njihovih feudalnih vazala u Njemačkoj. Posljednji od njih je u oktobru 1114. podigao vojvoda Lotar, nedugo nakon što je - za kaznu zbog prijašnjeg ustanka - bio prisiljen prisustvovati vjenčanju cara Heinricha V i engleske princeze Maud noseći na sebi cilicij. Lotaru su se priključili svrgnuti vojvoda Heinrich od Donje Lotaringije i biskup Rheinhard od Blankenburga. Heinrich je protiv ustanika poslao grofa Hoyera. Do sudara dviju vojski koju Chronica Sclavorum opisuje "kao najveći u našem dobu" je došlo blizu Welfesholza. On je riješen na samom početku kada je grof Hoyer poginuo u pojedinačnom dvoboju sa mladim baronom Wipprechtom, sinom zatočenog pobunjeničkog vođe Wiprechta od Groitzscha. Carska vojska je nakon toga natjerana u bijeg, a Lotar je konsolidirao svoj položaj u Saksoniji. Heinrich je, međutim, uspio zadržati vlast zahvaljujući vjernosti švapske vojvode Friedricha II i njegovog brata Konrada. Godine 1123. je Lotar prešao na Heinrichovu stranu, što mu je omogućilo da nakon Heinrichove smrti i izumiranja Salijske dinastije 1125. dođe na njemačko prijestolje.
Romana, Brescia
Romana je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 188 m.
El Chorro, Mazamitla
El Chorro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mazamitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2197 m.
Boothville-Venice, Louisiana
Butvil-Venis je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 2.220.
Béost
Beo je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Oloron Sen Mari.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 197 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 44 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 530 metara (maksimalnoj 2.688 m, a minimalnoj 484 m).
Emilio Rabasa (razvrstavanje)
Emilio Rabasa ima više značenja:
Las Canoas Altas, Turicato
Las Canoas Altas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1168 m.
VK Bečej
Vaterpolo klub Bečej je bivši vaterpolo klub iz Bečeja. Klub je osnovan 1947. godine, a zbog loše finansijske situacije ugašen je 2002. godine.
Istorija
Klub je osnovan 1947. godine. Prvo vaterpolo igralište u Bečeju se nalazilo na kanalu između dva Šlajza, početkom šezdesetih klub prelazi na novi bazen olimpijskih dimenzija u centru grada, dok je zatvoreni bazen otvoren 1987. godine.
Šezdesetih godina je ušao u Drugu saveznu ligu, gde je igrao pune dve decenije. Početkom osamdesetih je počeo uspon kluba, a prvo je dve sezone proveo u Prvoj B saveznoj ligi, pre nego što je 1983. ušao u Prvu saveznu ligu Jugoslavije. U prvoligaškom društvu su se zadržali do raspada SFRJ, a Bečej je sa takmičenjem nastavio u Prvoj ligi SR Jugoslavije. Polovinom devedesetih Bečej je postao dominantan u jugoslovenskom vaterpolu, pa je uspeo da od 1996. do 2001. osvoji šest duplih kruna (prvenstvo i kup) zaredom.
Najveći uspeh u svojoj istoriji klub je ostvario 2000. godine, kada je postao prvak Evrope, a u finalu 27. maja su savladali zagrebačku Mladost sa 11:8. Zanimljivo je da su do tog trofeja stigli bez poraza, imali su deset pobeda i jedan nerešen rezultat, koji je ostvaren na gostovanju nemačkom Špandau 04. Aleksandar Šapić je te sezone sa 39 postignutih golova bio najbolji strelac Lige šampiona. Pored te sezone kada su postali prvaci Evrope, još tri puta su su stizali do završnog turnira. Prvi put, 1997. godine su osvojili četvrto mesto u Napulju. Već naredne sezone, takođe u Napulju, su stigli do finala u kome su poraženi od Splitske banke. U Splitu 2001. godine ponovo su bili četvrti. Zbog finansijskih problema klub je ugašen 2002. godine.
Nakon gašenja VK Bečej u Bečeju osnovani su novi klubovi PVK Bečej 2005 i Vaterpolo akademija Bečej, prvi je osnovan 2005, a drugi 2007. godine. Spajanjem ova dva kluba 2010. godine osnovan je VK Bečejac.
Šampionski sastav Bečeja
Sastav osvajača titule prvaka Evrope 2000. godine.
1521
thumb|250px|[[Pad Beograda (1521)|Pad Beograda]]
Robert Walpole
Volpol je bio vigovac i izabran je za poslanika u britanskom parlamentu 1701. godine. Obavljao je državne funkcije u vreme vladavine Džordža I i Džordža II. Pojedini istoričari broje Volpolov mandat „premijera“ od 1730. godine, kada je, sa povlačenjem sa vlasti Lorda Taunsenda, Volpol postao jedini i neosporni vođa kabineta. Međutim, uglavnom se Volpolov mandat „prvog ministra“ računa od 1721. kada je postao prvi lord Trezora. Tadašnja štampa, posebno opoziciona, daleko više se bavila Volpolom nego Taunsendom. Volpol je bio premijer sve do 1742, što ga čini ne samo prvim već i najdugovečnijim predsednikom vlade u britanskoj istoriji.
Poreklo i obrazovanje
Volpol je rođen u Hoton Holu u Norfoku 1676. godine. Njegovi roditelji Robert i Meri imali su ukupno devetnaestero dece. Volpol je bio treći sin i ukupno peto dete u svojoj porodici. Njegov otac bio je aktivan u stranci vigovaca i bio je poslanik okruga Kasl Rajzing u donjem domu parlamenta. Majka Meri bila je naslednica ser Džefrija Burvela iz Safoka. Horejšio Volpol, prvi baron Volpol bio je Robertov mlađi brat.
U detinjstvu Volpol je pohađao privatnu školu u Masinghemu u Norfoku, a zatim je školovanje nastavio 1690. na Koledžu Iton gde je smatran za odličnog učenika. Iton je napustio 2. aprila 1698. godine da bi istog dana bio upisan na Kraljev koledž u Kembridžu. Školovanje je napustio već u maju iste godine pošto je primio vest o smrti preostalog starijeg brata Edvarda. Robert je prvobitno planirao da se posveti crkvenoj karijeri, ali sada, kada je postao najstariji sin u porodici, rešio je da se vrati kući i pomogne ocu u rukovođenju imanjima. Robertov otac je preminuo u novembru 1700. i Volpol je nasledio devet imanja u Norfoku i još jedno u Safoku.
Početak političke karijere
Volopolova politička karijera počela je u januaru 1701. kada je izabran za poslanika u Kasl Rajsingu koji je napustio već 1702. kako bi mogao da zastupa susedni okrug Kings Lin, „džepni“ okrug koji će iznova birati sve do kraja njegove političke karijere. Poput svog oca, Robert Volpol je bio član vigovaca. Kraljica Ana je 1705. imenovala Volpola za člana saveta njenog supruga danskog princa Georga, lorda vrhovnog admirala. U vreme kada su vigovci bili u sukobu sa vladom Volpol je posredovao da se svađa izgladi. Lord Godolfin, tadašnji prvi lord trezora i šef kabineta, je prepoznao Volpolove sposobnosti i 1708. ga je imenovao u Ratni sekretarijat. Volpol je zakratko 1710. godine obavljao i dužnost blagajnika mornarice (Treasurer of the Navy).
Uprkos ličnom uticaju, Volopol nije mogao da spreči lorda Godolfina i vigovce da zahtevaju sudsko gonjenje Henrija Saheverela, sveštenika koji je držao antivigovske propovedi. Suđenje je bilo vrlo nepopularno širom zemlje, izazvalo je brojne nemire i gubitak izbora za vigovce 1710. godine. Novi kabinet, pod vođstvom torijevca Roberta Harlija, otpustio je Volpola sa mesta u Sekretarijatu rata, ali je sve do 2. januara 1711. ostao na mestu blagajnika mornarice. Volpol je odbio Harlijeve pozive i pretnje da se priključi torijevcima i umesto toga je postao jedan od najglasnijih predstavnika vigovske opozicije. Efikasno je branio lorda Godolfina u parlamentarnim debatama sa torijevcima, kao i u štampi.
Volpol je 1712. optužen za korupciju u slučaju dva ugovora o krmnom bilju namenjenih Škotskoj. Iako je dokazano da nije zadržao bilo kakav novac, Volopol je proglašen krivim za „veliko kršenje poverenja i zloglasnu korupciju“. Tako je izgubio poslaničko mesto u Donjem domu, dok ga je Gornji dom proglasio krivim. Izbačen je iz parlamenta i na šest meseci pritvoren u Londonskom taueru. Dok je boravio u Taueru, Volpol je praktično proglašen za političkog mučenika i posećivali su ga vođe vigovaca. Nakon izlaska iz zatvora pisao je i objavljivao anonimne pamflete u kojima je napadao Harlijevu vladu, a pomagao je i ser Ričardu Stilu u sastavljanju političkih pamfleta. Za narodnog poslanika reizabran je 1713. godine, ponovo u Kings Linu.
Vlada Stanhoup-Sanderland
upright|thumb|Ser Robert Volpol
Posle smrti kraljice Ane 1714. godine, u skladu sa Aktom o nasleđivanju iz 1701, novi vladar Velike Britanije postao je kraljičin najbliži protestantski srodnik Georg Ludvig, vojvoda od Hanovera, poznatiji kao Džordž I. Novi kralj je gajio nepoverenje prema torijevcima pošto je verovao da osporavaju njegova prava na presto. Dolazak Džordža Prvog na presto 1714. označio je istovremeno i dolazak vigovaca na vlast za narednih pedeset godina. Volpol je postao član vladarevog Tajnog saveta i blagajnik oružanih snaga u vladi koju je nominalno predvodio Lord Halifaks. Prave vođe vlade bili su Lord Taunsend, inače Volopolov zet, i Džejms Stanhoup. Takođe, Volpol je bio imenovan za presedavajućeg tajne komisije ovlašćene da istraži rad prethodnog torijevskog ministarstva iz 1715. godine. Lord Oksford je izgubio mesto u parlamentu, a Lord Bolingbruk je kažnjen bez suđenja.
Lord Halifaks, titularni vođa kabineta, umro je 1715. godine i Volpol je imenovan za prvog lorda trezora i kancelara blagajne. Uveo je poseban fond u koji su se slivali viškovi koji je služio za saniranje nacionalnog duga. Ipak, vlada u kojoj je ministrovao bila je podeljena po važnim pitanjima. Obično su Volpol i lord Taunsend bili na jednoj, a Stenhoup i lord Sanderlend na drugoj strani. U spoljnoj politici, kralj Džordž I je prvensteno imao na umu interese svojih nemačkih poseda, ali je kabinet Stanhoup-Sanderland ipak uživao vladarevu podršku. Taunsand je 1716. smenjen sa funkcije državnog sekretara za severnu oblast i postavljen je na mesto lorda zastupnika za Irsku. Međutim, ni ova promena nije zadovoljila Stanhoupa i Sanderlanda, pa je u aprilu 1717. Taunsand smenjen. Već sutradan i Volpol je dao ostavku i izašao iz vlade. Volpol je zvanično objavio da ne može da učestvuje u nekim preduzetim delima i da, prelaskom u opoziciju, nema namere da čini vladaru neprijatnosti ili osujećuje kraljeve poslove. U novom kabinetu Sanderland i Stanhoup, koji je u međuvremenu proizveden u erla, bili su neosporne vođe.
Nedugo nakon Volpolovog povlačenja u kraljevskoj porodici izbila je ogorčena svađa između Džordža I i princa od Velsa, budućeg Džordža II. Volpol i druge opozicione vođe okupljljali su se u Lesterovoj kući, domu princa od Velsa, gde su kovani novi politički planovi. Volpol je takođe postao i savetnik i blizak prijatelj sa prinčevom ženom Karolinom od Anzbaha. Njegov položaj je ojačan kada je 1720. godine doprineo pomirenju kralja i prestolonaslednika.
Tokom ovog perioda Volpol je bio uticajna ličnost u Donjem domu. Posebno je bio aktivan u opoziciji jednom od vladinih značajnijih zakona, Zakona o plemstvu, koji je trebalo da ograniči monarhovo pravo da proglašava novo plemstvo. Donji dom je direktno odbacio predlog zakona. Ovaj neuspeh je doveo da se vođe vlade izmire sa političkim protivnicima i Volpol je ponovo ušao u vladu kao blagajnik oružanih snaga, dok je Taunsend postavljen za lorda predsednika saveta. Ipak, ulaskom u vladu Volpol je izgubio naklonost princa od Velsa koji je još uvek bio nezadovoljan tadašnjom vladom zbog očeve politike.
Politički uspon
Ubrzo nakon Volopolovog povratka u kabinet, Britanija je bila zahvaćena veoma optimističnim spekulacijama vezanim za Kompaniju Južnih mora. Vlada je, naime, razvila plan prema kome je Kompanija Južnih mora trebalo da preuzme nacionalni dug Velike Britanije u zamenu za lukrativne obveznice. Naširoko se verovalo da će Kompanija ostvariti ogromnu zaradu kroz međunarodnu trgovinu tkaninama, poljoprivrednim proizvodima i robljem. Mnogi su, uključujući i samog Volopola, grozničavo ulagal u Kompaniju. Međutim, u drugoj polovini 1720. godine Kompanija je počela da propada usled naglog pada vrednosti obveznica. Volpol, koji je prvobitno trgujući na berzi ostvario ogromnu zaradu, uspeo je da proda svoj deo obveznica.
Tokom 1721. godine povedena je istraga vezana za skandal oko Kompanije Južnih mora ( South Sea Bubble) preko parlamentarne komisije. Pokazalo se da su u korupciju bili umešani i pojedini ministri, posebno kancelar blagajne Džon Ajslabi,, Džejms Kregs Stariji, upravnik poštanske službe (Postmaster General), državni sekretar za južnu oblast Džejms Kregs Mlađi, pa čak i lordovi Stenhoup i Sanderland. Kregs Mlađi i Kregs Stariji su pomrli jedan za drugim u nemilosti, ostali članovi vlade su opozvani zbog korupcije. Ajslabi je osuđen i pritvoren, ali je Volpol svojim ličnim uticajem spasao Stanhoupa i Sanderlenda. Volpol je time stekao nadimak Zaštitnik
Premijer u vreme Džordža I
Pod Volpolovim vođstvom, parlament je pokušao da ublaži finansijsku krizu koju je doneo skandal oko Kompanije Južnih mora. Imovina vodećih ljudi Kompanije upotrebljena je za isplatu odštete žrtvama krize, dok su deonice kompanije podeljene između Banke Engleske i Britanske istočnoindijske kompanije. Sama kriza je pričično pogodila poverenje javnosti u vladara i partiju vigovaca, ali je Volopol u svojim govorima spretno branio i Džordža I i svoju stranku u Donjem domu.
Tokom vladavine Džordža Prvog, politička moć monarha je postepeno slabila, dok je vlast njegovih ministara jačala. Glavni politički rival Volopola i Taunsenda, lord Karteret, je 1724. smenjen sa funkcije državnog sekretara za južnu oblast i postavljen, ponovo, na formalno niži položaj lorda zastupnika za Irsku. U Irskoj Karteret je iskoristio svoju moć da produbi krizu do koje je došlo kada je država poverila kovanje bakarnog novca za Irsku privatnoj kovnici Vilijama Vuda. Karteret je tajno podržavao Džonatana Svifta koji je tim povodom objavio sedam pamfleta poznatih pod nazivom Drejperova pisma. Volpol je uspeo da prebrodi ovu krizu tako što je povukao patent kojim je Vudu prvobitno bila data dozvola da kuje novac. Ipak, javno mnenje u Irskoj je i dalje bilo antiengleski nastrojeno.
U međuvremenu, Taunsand je, sarađujući sa kraljem, uspeo da obezbedi mir u spoljnoj politici, pre svega zahvaljujući sporazumima sa Francuskom i Pruskom 1725. godine. Volpol nije bio konsultovan po ovim pitanjima, smatrao je da je Taunsand u svojoj spoljnoj politici bio „preslobodan“. Volpol je 1725. ubedio kralja da obnovi red Red vitezova od kupatila i 1726. Red vitezova od podvezice zahvaljujući čemu je dobio nadimak „Ser plava traka“ (Sir Bluestring).. Takođe, njegov najstariji sin dobio je titulu barona.
Premijer u vreme Džordža II
Volpolova pozicija delovala je ugroženo 1727. nakon smrti kralja Džordža Prvog. Nekoliko dna je delovalo kao da će ga novi vladar, Džordž II, smeniti sa mesta prvog ministra. Međutim, pod uticajem kraljice Karoline, Džordž II je zadržao Volopla kao premijera. Iako je kralj bio podozriv prema Taunsandu, zadržao je i njega. Tokom narednih godina, Volpol i Taunsand su bili u vladi, ali su se sukobljavali po pitanjima spoljne politike, naročito u pogledu odnosa sa Habzburškom monarhijom. Postepeno je Volpol postao dominantni partner u vladi. Taunsand se povukao iz kabineta 15. maja 1730. i ponekad se taj datum uzima za početak Volpolovog nezvaničnog mandata premijera. Taunsendov odlazak omogućio je Volopolu da zaključi Bečki sporazum (1731) i tako sklopi Anglo-austrijski savez.
Podrška
Uprkos takvoj opoziciji, Volpol je obezbedio podršku naroda i Donjeg doma politikom izbegavanja ratova zahvaljujući čemu su porezi bili niski.. Zahvaljujući ličnom uticaju na vladara sprečio je da Džordž II uvede Veliku Britaniju u Rat za poljsko nasleđe 1733. godine. S druge strane, iste godine Volpol je pokušao da uvede reformu poreza na vino i duvan. Naime, usled krijumčarenja prihodi države su bili sve niži, pa je predsednik vlade hteo da uvede zakon o akcizama. Bilo je planirano da se akcize na vino i duvan ne naplaćuju u lukama, već u stovariptima. Ovaj predlog je podigao buru i izazvao protivljenje britanskih trgovaca. Volpol je na kraju pristao da povuče predlog zakona pre glasanja u parlamentu, ali je otpustio političare koji su mu se suprotstavili po ovom pitanju. Tako je jedan deo vigovaca priešao u opoziciju.
Povlačenje sa vlasti
Kraljica Karolina, jedna od Volpolovih bliskih prijatelja, preminula je 1737. godine. Ipak, njena smrt nije dovela i do gubitka uticaja na Džordža Drugog koji je u prethodnim godinama stekao veliko poverenje u Volpola. Fredrik, princ od Velsa, bio je jedan od Volpolovih protivnika. Otuđen od svog oca, kralja Džordža II, princ je oko sebe okupio mlađe političare poput Vilijema Pita Starijeg i Džordža Grenvila, koji su formirali frakciju poznatu kao Patriotski vigovci.
Volpol nije uspeo da održi politiku izbegavanja vojnih sukoba što ga je na kraju koštalo položaja. Mirom u Sevilji iz 1729. Velika Britanija se obavezala da neće trgovati sa španskim kolonijama u Severnoj Americi. Španija je zadržala pravo da zaustavlja i pretresa britanske lađe da bi osigurala sprovođenje sporazuma. Na kraju su sporovi izbili oko trgovine u Zapadnim Indijama. Volpol je i ovoga puta pokušao da izbegne rat, ali je na kraju popustio pošto su opoziciju činili kralj, Donji dom i jedna struja unutar kabineta. Tako je 1739. Volpol digao ruke od mirovnih pregovora i ušao u Rat za Dženkinsovo uvo.
Volpolov uticaj nastavio je da slabi i pošto jet počeo. Na opštim izborima 1741. njegove pristalice dobile su više glasova u većim izbornim okruzima, ali su izgubili u brojnim džepnim okruzima. Uopšteno govoreći, vlada je dobro prošla u Engleskoj i Velsu, ali nije mogla da preokrene gubitke sa prethodnih izbora iz 1734. i dalje gubitke u Kornvolu, gde je snažan bio uticaj princa od Velsa koji je istovremeno bio i vojvoda od Kornvola. Slično je bilo i u nekim delovima Škotske zahvaljujući uticaju Džona Kembela, drugog vojvode od Argajla. Volpolova većina u parlamentu nije bila sigurna pre svega zbog upitne odanosti većine novih poslanika. Savremenici, ali i istoričari, procenili su da je odnos snaga bio četrnaest prema osamnaest.
U novom sazivu parlamenta, brojni vigovci su smatrali da je stari premijer nesposoban da vodi rat. Volopolova većina nije bila sigurna kao ranije, njegovih protivnika bilo je okvirno koliko i podržavalaca. Kada je Donji dom 1742. godine trebalo da odluči o navodnim izbornim nepravilnostima u Čipenhemu, Volpol i ostali su odlučili da predsednik vlade više nije nadležan za ovo pitanje. Volpol nije mogao da obezbedi većinu u parlamentu i odlučio se za ostavku. Vesti o katastrofi u pomorskoj bici kod grada Kartahena de Indijas gde su Španci potukli Britance ubrzale su kraj Volpolove političke karijere. Kralj se složio da Volpola, kao grofa od Orforda, uvrsti u Dom lordova. Volpol je postao član Gornjeg doma 6. februara 1742. godine, a pet dana kasnije je i zvanično vratio mandat.
Poslednje godine života
grofa od Orforda na mestu premijera nasledio je Lord Vilmington. Vilnington je pak bio samo formalni vođa vlade. U praksi, prvi čovek kabineta bio je Lord Karteret. Formirana je komisija koja je trebalo da istraži rad Volopolove vlade, ali nisu nađeni dokazi o lošem radu ili korupciji. Iako više nije bio u vladi, grof od Orforda je i dalje imao veliki uticaj na kralja Džordža Drugog. Zbog toga su ga često zvali „Ministar iza zavese“. Uspeo je da 1744. isposluje otpuštanje Kartereta i dovođenje na vlast Henrija Pelama, koga je smatrao za svog političkog štićenika. Pelama je savetovao da zauzme njegovo nekadašnje mesto u Donjem domu i posluži kao posrednik između kralja i parlamenta.
Ovtočići
Ovtočići je naselje u opštini Bar u Crnoj Gori u oblasti Crmnica. Prema popisu iz 2003. bilo je 57 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 142 stanovnika).
Robert Walpole
Poslednje godine života
Volpolovo zdravlje, koje nikada nije bilo dobro, počelo je da se naglo pogoršava krajem 1744. godine. Umro je u Londonu 1745. u svojoj šeszdeset i devetoj godini. Sahranjen je u parohijskoj crkvi na svom imanju u Hotonu u Norfoku.
Ovtočići
Demografija
U naselju Ovtočići živi 56 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 63,6 godina (62,7 kod muškaraca i 64,3 kod žena). U naselju ima 34 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 1,68.
Robert Walpole
Nasleđe
thumb|upright|Volpolova vladavina – politička satira
Volpolov uticaj na politički život unjegovo vreme bio je ogroman. Torijevci su postali mala i beznačajna stranka, dok su vigovci bili velika partija, praktično bez opozicije. Volpol se prevashodno oslanjao na podršku vladara, mnogo manje nego na Donji dom. Njegova moć počivala je na ličnom uticaju više nego na uticaju funkcije prvog ministra. Njegovi neposredni naslednici bili su prilično slabi. Bilo je potrebno da prođe nekoliko decenija kako bi mesto premijera postalo najuticajniji i najznačajniji položaj u državi.
Volopolva politika izbegavanja ratnih sukoba značajno je doprinela prosperitetu Velike Britanije. Uspeo je takođe da osigura položaj dinastije Hanover i praktično suzbije pokrete jakobita. Nedugo posle Volpolove vladavine, jakobitska pretnja je definitivno otklonjena neuspehom pobune iz 1745. godine. Edmund Berk, koji je kasnije bio vigovski poslanik, smatrao je da je Volpolu mesto u „vigovskom panteonu“.
Volpol je, kao prvi britanski premijer, imao zvaničnu rezidenciju u Dauning ulici broj 10. Naime, kralj Džordž Drugi poklonio mu je kuću na toj adresi 1732. kao lični dar, što je Volpol odbio. Poklon je primio ne kao lični dar, već kao poklon prvom lordu Trezora. U Dauning ulicu broj 10 uselio se 22. septembra 1735. godine. Njegovi naslednici su obično boravili u svojim prostranim privatnim rezidencijama, ali je Dauning ulica 10 vremenom postala zvanična rezidencija britanskog premijera.
Iza sebe je ostavio i čuvenu Volpolovu zbirku umetničkih dela koju je sakupljao tokom života. Veći deo zbirke je njegov unuk Džordž Volpol, treći grof od Orforda, prodao 1779. ruskoj carici Katarini Drugoj. Kolekcija, koja je smatrana za jednu od najlepših u Evropi, nalazi se danas u muzeju Ermitaž.
Porodica
Volpol se ženio dva puta. njegova prva supruga bila je Ketrin Šorter sa kojom se oženio 30. jula 1700. godine. Izvori je opisuju kao lepu ženu izgrađenih manira. Volpolu je rodila tri sina i dve ćerke:
Volpolova prva žena Ketrin Šorter umrla je 20. avgusta 1737. i sahranjena je u Kapeli Henrija VII u Vestimsterskoj opatiji.
Volpolova druga supruga bila je Marija Skerit. Venčali su se 1738, a otvoreno su živeli zajedno u Hoton holu i Ričmondu od pre 1728. godine Marija mu je rodila istoimenu ćerku. Volpolova druga supruga umrla je od posledica pobačaja 4. juna 1739. godine. Volpol ju je smatrao nezamenljivom i teško se razboleo posle njene smrti.
Niedermohr
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kajzerslautern Nidermor se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kajzerslautern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 219 metara. Površina opštine iznosi 12,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.532 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 126 stanovnika/km².
San Francisco, Sayula de Alemán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Gignano
Gignano je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 734 m.
Fraccionamiento Riberas de San Jerónimo, Santa María Atzompa
Fraccionamiento Riberas de San Jerónimo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Atzompa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1191 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1573 m.
DHB
DHB se može odnositi na:
Tres Hernández, Río Bravo
Tres Hernández je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Bricco, Alessandria
Bricco je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 379 m.
Tosachi, Urique
Tosachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2154 m.