cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historija Italije
Južna Italija
Robertov brat Rožer dovršio je 1095. godine osvajanje Sicilije od muslimana i 1103. godine poneo je titulu sicilijanskog grofa. Vladao je do 1154. godine, a svoj uticaj proširio je i na severnu obalu Afrike (od Tripolija do Tunisa). . Papa mu je dodelio titulu kralja Sicilije. Afričke teritorije su nakon Rožerove smrti osvojili Almohadi, a Siciliju je Rožerova ćerka u miraz donela Henriku VI. Ubrzo je kralj Sicilije postao Karlo Anžujski Aragonski kralj Petar III oženio je ćerku nezakonitim sinom Henrika te je smatrao da polaže pravo na Siciliju. Zbog toga je pobunio stanovništvo Sicilije koje je podiglo pobunu protiv francuskog stanovništva i poklalo 3000 do 4000 Francuza (Sicilijansko večernje). Petar je postao kralj Sicilije, a njegovi potomci nosili su ovu titulu sve do kraja srednjeg veka
Italija u poznom srednjem veku
250px|mini|levo|[[Bitka kod Lenjana 1176. godine]] Otonovo carstvo bilo je manjeg obima od Karolinške države. Obuhvatalo je samo Nemačku i deo Italije. Od vremena krunisanja Oton za cara počinju tzv. "italijanski pohodi" nemačkih careva. . Oslanjajući se uglavnom na sitne nemačke ritere, carevi pljačkaju bogatu Italiju i drže u potčinjenosti papu. Oton III je čak živeo u Rimu do pred kraj svoje vladavine. U prvoj polovini 11. veka dolazi do borbi za papsku stolicu između trojice pretendenata. Vladar Henrik III zbacio je sve tri pape i na presto postavio Aleksandra III. Time je papska stolica oslobođena uticaja italijanskih feudalaca i potčinjena carskoj kruni. Od 1073. do 1122. carsko-papski sukobi dostigli su vrhunac u tzv. Borbi za investituru. Novi papa, Grgur VII, ušao je u sukob sa carem Henrikom IV oko prava postavljanja crkvenih velikodostojnika. Borba za investituru vođena je, sa promenljivim ishodima, sve do 1122. godine. Okončana je Vormskim konkordatom. Vormski konkordat predstavlja prvi dokument te vrste. U prvoj polovini 12. veka dolazi do većeg osamostaljivanja italijanskih gradova. Gradovi su dobijali prava samouprave, kovanja novca, ubiranja poreza, kontrole nad trgovinom i sl. Svetorimski car Fridrih Barbarosa (1152-1190) preduzimao je više pohoda na Italiju. Fridrih je 1162. godine osvojio Milano, najjači grad Lombardije. U svrhu odbrane od njegovih napada, severnoitalski gradovi obrazuju 1162. godine Lombardski savez. Na strani severnoitalskih gradova bio je i papa Aleksandar III. Savez je Fridrihu naneo težak poraz kod Lenjana 1176. godine. Fridrih se sledeće godine izmirio sa papom, a učvrstio je svoje veze i na Siciliji gde je svog naslednika Henrika oženio princezom Konstancom. Mir između pape i cara nije zadovoljio nijednu od strana. Tokom 12. i 13. veka Italiju će potresati sukobi pristalice papa (Gvelfi) i careva (Gibelini) Fridrih je poginuo u Trećem krstaškom ratu. Nekoliko godina kasnije na papsku stolicu dolazi Inoćentije III koji je iskoristio rat Velfa i Hoenštaufovaca za nemačku krunu da oslobodi Italiju nemačkog sizerenstva. Fridrih II Hoenštaufen (1212-1250) zavladao je i Sicilijanskom kraljevinom. Fridrih je blisko sarađivao sa muslimanima. Tokom njegove vladavine formirana su muslimanska uporišta na Siciliji i južnoj Italiji To je, prirodno, naišlo na otpor papa. Fridrih je više puta ekskomuniciran. Nakon Fridrihove smrti papa na Siciliju poziva Karla Anžujskog i pomaže mu da učvrsti vlast. Pogubljenje poslednjeg propadnika dinastije Konradina označilo je kraj dinastije Hoenštaufen (1268) i kraj nemačkih invazija na Italiju. Iz borbe careva i papa Italija je izašla još rascepanija nego ranije.
Nakon pada Hoenštaufovaca, Italija je postala faktički nezavisna od Svetog rimskog carstva. Tada se teritorija današnje Italije sastojala od tri dela: Južni deo ili Sicilijanska kraljevina pod Karlom Anžujskim, srednji deo koji su činile Papska država, Toskana, Firenca, Piza, Sijena i severni deo u kome su se nalazile dve moćne trgovačke države (Mletačka i Đenovljanska republika), Milano, Verona, Padova, Pjačenca, Parma i nekoliko feudalnih oblasti (vojvodstvo Savoja i markizati Monferat i Saluco). Nakon Sicilijanske večernje iz 1282. godine Karlo Anžujski zbačen je sa prestola, a Sicilija je pripala aragonskom vladaru Pedru III. Četrnaesti vek u Evropi obeležen je Avinjonskim ropstvom papstva. Feudalci u papskoj oblasti osilili su se tokom Avinjonskog ropstva. Godine 1347. zbačena je vlast feudalaca u Rimu i proglašena je republika na čelu sa Kola di Rijencijem. Francuski kralj Karlo predao je Rijencija papi Klimentu čime je njegov ustanak ugušen. Velika Šizma rešena je na saboru u Konstanci (1414-1418). Papska ovlašćenja su umanjena, a na saboru u Bazelu (1431-1447) potvrđena je odluka sabora u Konstanci da je sabor iznad pape.
Humanizam i renesansa
Od 14. veka u Italiji, gde je najranije došlo do procvata gradova, dolazi do javljanja novog širokog pokreta koji je dobio naziv "Preporod" ili "Renesansa". Renesansa je dovela do prevrata u svim oblastima duhovne kulture, književnosti, umetnosti, filozofiji, nauci i do znatnih promena u pogledu na svet. Nosioci novih pogleda na svet prozvani su "humanistima". Istorija humanizma i renesanse može se podeliti u dva perioda: prvi (od 14. do 15. veka), tj. period uspona i punog procvata humanizma i renesanse i pozni Renesans (16. vek) kada dolazi do opadanja sa dostignute visine. Rimska crkva u prvom periodu renesanse pokret nije smatrala opasnim i na humaniste nije gledala kao na protivnike. Čak su i pojedine pape, poput Nikole V i Pija II, pripadali redu humanista. Za vreme ovih papa u Rimu se okuplja čitava grupa humanista koja, po nalogu pape, prevodi grčke i latinske tekstove Krajem 15. veka humanizam i renesansa šire se iz Italije i u ostale države Zapadne Evrope.
Italijanski ratovi
250px|mini|levo|Italija 1494. godine mini|[[Bitka kod Pavije 1525. godine]] Italijanski ratovi su vođeni krajem 15. i u prvoj polovini 16. veka za dominaciju u Italiji. Krajem 15. veka, kada u Zapadnoj Evropi nastaju centralističke države sa nacionalnim osnovama, Italija je bila rasparčana na niz malih, vojnički slabih i međusobno zavađenih država. Francuska, Španija i Nemačka preduzimaju niz pohoda radi osvajanja tih država, što je ujedino bila i njihova međusobna borba za dominaciju i prevlast u ovom delu Evrope. U Italijanske ratove uvučena je i Rusija i Osmansko carstvo, kao i većina italijanskih državica.
Nakon pobede francuskog kralja Luja XI nad burgundijskim vojvodom Karlom, Francuska se odlučno počela boriti protiv ekspanzije Habzburgovaca na severozapadu njenih granica. Lujev sin Karlo VIII nije nastavio očevu politiku, već je za ekspanziju izabrao Apeninsko poluostrvo. Francuska je u Italiji već posedovala Grofoviju Asti koju je dinastija Orlean dobila 1395. godine kao miraz Valentine Viskonti, žene vojvode Luja I Orleanskog. Nakon izumiranja Anžujaca (1481. godina), Provansa se ujedinila sa Francuskom, a Karlo je odlučio delovati u skladu sa starim naslednim običajima po kojima su Anžujci polagali nasledno pravo na Napuljsko kraljevstvo koje su im oduzeli Aragonci iz Španije. Prvi italijanski rat otpočeo je 1494. godine, napadom Karla na Napulj. Uz kratak prekid, rat je završen 1498. godine porazom Francuske.
Treći italijanski rat ili rat Kambrejske lige vođen je od 1508. do 1515. godine. Papa Julije II formirao je Kambrejsku ligu za borbu protiv sve moćnije Mletačke republike. U rat su se umešale i Francuska, Španija i Sveto rimsko carstvo. Tokom rata su često menjane strane. Završen je pobedom francusko-mletačke koalicije nad špansko-nemačko-italijanskoj koaliciji.
Između 1515. i 1559. godine Italijanski ratovi predstavljaju sukob interesa dinastija Habzburg i Valoa na Apeninskom poluostrvu. Sporazumom u Kato-Kambreziju okončani su Italijanski ratovi. Većina italijanskih država (Milano, Napulj, Sicilija, Sardinija) potpali su pod špansku kontrolu. Nezavisnost su sačuvale jedino Savoja i Venecija.
16. i 17. vek
250px|mini|levo|Evropa posle Ahenskog mira (1748-1766) U periodu od 1559. do 1796. godine Italija se nalazila najpre pod vlašću Habzburške Španije (do 1713. godine), a potom pod austrijskom vlašću. U Italiji je i pored ekonomskih teškoća započeo dugotrajan period mira. Ekonomski pad bio je uslovljen pomakom centra trgovine sa Sredozemlja na Atlantik nakon velikih geografskih otkrića. Mletačka republika nastavila je borbu protiv Osmanlija za kontrolu nad Istočnim Sredozemljem. I pored pobede Svete lige nad Osmanlijama u bici kod Lepanta, Turci osvajaju Kipar i Tunis, a hrišćanske države, rastrzane međusobnim sukobima, nisu uspele da iskoriste pobedu. Papa Grgur XIII izvršio je 1582. godine reformu kalendara. Protestantske države prihvatile su Gregorijanski kalendar u 17. i 18. veku, a pravoslavne tek nakon Prvog svetskog rata.
Protestantska reformacija podelila je Evropu u dva tabora zbog čega je Papska država izgubila mnogo od svog ugleda. I pored Augzburškog mira iz 1555. godine kojim su izjednačena prava protestanata i katolika, sukobi su nastavljeni. Pape su pokušale da povrate svoj ugled tzv. Kontrareformacijom. Na Tridentskom saboru (1545-1563) potvrđeno je učenje katoličke crkve o spasenju, sakramentima, biblijskom kanonu, a nakon njega ujednačen je način slavljenja mise u celoj Crkvi. Verski sukobi kulminirali su 1618. godine kada izbija Tridesetogodišnji rat u kome je učestvovala većina evropskih sila. Španija je rat finansirala delom iz poreza koje je nametnula italijanskim državama. To je produbilo ekonomsku krizu u Italiji. Visoki porezi izazvali su izbijanje više ustanka u Italiji. Najšire razmere dostigao je ustanak u Napulju 1647. godine pod vođstvom Mazanjela Rat je završen sledeće godine Vestfalskim mirom.
Tokom Tridesetogodišnjeg rata Italija je bila pogođena novom epidemijom Crne smrti koja je odnela oko milion života ili 25% stanovništva. . Od kuge je do 1656. godine umrlo 43% stanovništva Napuljske kraljevine Istoričari smatraju da je dramatičan pad italijanskog stanovništva doveo do pada Italije kao velikog ekonomskog i političkog centra
18. vek
250px|mini|Italija 1796. godine Jug Apeninskog poluostrva posebno je propao tokom 16. i 17. veka. Napulj je bio jedan od gradova koji je pretrpeo najveću štetu izazvanu nehigijenskim uslovima, kriminalom i španskom hegemonijom. Zbog toga su Napuljci pozdravili dolazak Austrijanaca 1707. godine tokom Rata za špansko nasleđe. Međutim, ubrzo će uvideti da se njihov položaj nije promenio pod hegemonijom Austrije. Beč je, poput Španije u Tridesetogodišnjem ratu, nametnuo italijanskim državama visoke poreze za finansiranje rata. Raštatskim mirom iz 1714. godine Austrija je dobila Napulj, Sardiniju i vojvodstvo Milano sa Mantovom. Time je zamenila Španiju kao italijanski hegemon. Viktorio Amadeo II, vojvoda savojski, dobio je Monferato i Siciliju, a sa njom i kraljevsku krunu.
Španija je ubrzo nakon Raštatskog mira pokušala da obnovi svoju hegemoniju nad Italijom. Godine 1714. napala je Austrijance na Sardiniji, a 1718. godine Pijemonteze na Siciliji. Rezultat je izbijanje rata Četvorne alijanse (Britanija, Francuska, Sveto rimsko carstvo i Holandija) protiv Španije (1718-1720). Španija je u ratu poražena te se morala odreći pretenzija prema Italiji (mirom u Hagu). Iste, 1720. godine, izvršena je razmena Sicilije za Sardiniju između Austrijanaca i Pijemonteza. Novi sukobi između Španije i Austrije oko Italije vođeni su tokom Rata za austrijsko nasleđe (1740-1748). Modena i Đenova su tokom rata izgubile nezavisnost, ali su je povratile Ahenskim mirom 1748. godine. Španci su u ratu potisli austrijskog suparnika iz Napulja, ali je austrijski uticaj i dalje bio snažan. Italija se u drugoj polovini 18. veka nalazila u sličnoj poziciji kao u 17. veku. Razlika je bila samo u tome što je Austrija zamenila mesto Španije, a Savoja je ojačala svoj uticaj. U takvoj situaciji dočekala je Francuske revolucionarne ratove.
Francusko osvajanje Italije
250px|mini|levo|Bitka kod Marenga Napredni slojevi italijanskog društva sa ushićenjem su pozdravili Francusku revoluciju koja je kod naroda pobudila težnju k oslobođenju od feudalno-apsolutističkog ugnjetavanja i nacionalnom ujedinjenju zemlje. Kad je septembra 1792. Francuska republikanska vojska prvi put ušla u Italiju, u Savoju, koja je pripadala sardinskom kralju, narodne mase su je dočekale sa oduševljenjem. 21. oktobra u Šambreiu, glavnom gradu Savoje, otvorena je narodna skupština. Ona je ukinula kraljevsku vlast, feudalne obaveze, zatvorila manastire, konfiskovala sveštenička imanja i stavila sekvestar na emigranstvu imovinu. Oduševljen doček prireljen je vojsci Francuske Republike i u Nici. Dekretima Konventa Savoja i Nica uskoro potom bile su pripojene Francuskoj.
Osloboditeljske ideje francuske revolucije brzo su se širile po celoj Italiji. Obrazovani su politički klubovi i tajna udruženja koji su sebi postavili za zadatak da povedu borbu protiv feudalizma i apsolutizma. Monarhijske vlade italijanskih država odgovorile su na taj pokret svirepim represalijama protiv demokrata.
Napoleon se sa vojskom pojavio u Italiji 1796. godine. Savojski kralj Viktor Amadeo III brzo je poražen i prisiljen na mir. Nakon pobede nad austrijskom vojskom, Napoleon ulazi u Milano. . Formirane su brojne države od teritorija oslobođenih od austrijske vlasti: Cispadanska republika, Transpadanska republika, Ligurska republika (od Đenove), Cisalpinska republika (spajanjem Cispadanske i Transpadanske) i Rimska republika. Odredbama Kampoformijskog mira kojim je okončan rat Prve koalicije, Mletačka republika izgubila je svoju viševekovnu samostalnost Vojna akcija ruskog generala Suvorova tokom Napoleonove ekspedicije u Egiptu i Siriji nakratko je poništila francuska osvajanja. Napoleonove pobede nad austrijskom vojskom u Italiji 1800. godine uništile su rezultate Suvorovljevih pobeda. Cisalpinska i Ligurska republika ponovo su uspostavljene. Pijemont, Parma, Pjačenca priključene su Francuskoj. Toskana je pretvorena u Kraljevinu Etruriju i predata španskim burbonima. Cisalpinska republika je 1802. godine preimenovana u Italijansku republiku. Za predsednika je izabran sam Napoleon, a za potpredsednika lombardski plemić, grom Melci
Napoleon se 18. marta 1805. godine krunisao za kralja Italije u Milanu.
Napoleonova Italija
250px|mini|Napoleon I Bonaparta Napoleon je za vicekralja Italije postavio svoga brata Ežena de Boarnea. U narednim godinama, kraljevini Italiji priključene su teritorije preostalih nezavisnih država na Apeninskom poluostrvu (Ligursko, Parmsko i Modensko vojvodstvo, Napuljska kraljevina, Toskana, Papska država). Teritorija čitavog Apeninskog poluostrva bila je pod kontrolom Francuza. Jedino su Sicilija i Sardinija očuvale izvesnu nezavisnost.
El Doce, Durango
El Doce je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Durango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1869 m.
Historija Italije
Napoleonova Italija
Liberalno-buržoaske reforme koje su u periodu Napoleonove vladavine izvedene u Italiji doprinele su čišćenju zemlje od mnogih preostataka srednjovekovnog uređenja. Napoleonova ekonomska politika pretvorila je Italiju u francusku polukoloniju svoje vrste. Carine na francusku robu bile su svedene na minimum, pamučne prerađevine mogle su se uvoziti u Italiju samo iz Francuske, a svilu i vunu je Italija mogla uvoziti samo u Francusku. Bio je zabranjen uvoz mašina za industrijska preduzeća u Italiji. Kontinentalna blokada dovela je do potpunog mrtvila italijanskih pristaništa (Mletaka, Đenovljana, Livorno, Ankona...) koja su živela od pomorske trgovine. Ogromne dažbine koje je Napoleon nametnuo Italiji još više su upropastile njeno stanovništvo. Bio je uveden i „danak u krvi“, italijanska omladina morala je da ratuje za francuske ciljeve.
Ovakvo stanje u zemlji dovodilo je do nezadovoljstva. 1806. godine Napoleon je ugušio ustanak seljaka u planinama Kalabrije pod vođstvom kaluđera Fra-Djavola. 1807. godine na jugu Italije poniklo je tajno udruženje karbonara (ugljara) koje je sebi dalo zadatak borbu protiv francuskog ugnjetavanja i nacionalnu nezavisnost. Ipak, pokret u to vreme nije uzeo većih razmera. Nakon poraza Napoleona kod Lajpciga i ulaska saveznika u Pariz, Napoleon je proteran na Elbu, najveće ostrvo u Toskanskom arhipelagu. Tamo je proveo deset meseci nakon čega je ponovo pokušao obnoviti Francusko carstvo. Poražen je u bici kod Vaterloa 1815. godine nakon čega je proteran na Svetu Jelenu gde je proveo ostatak života. Nakon Napoleonovog poraza, u Italiji je obnovljena austrijska vlast
Ujedinjenje Italije
Bečkim kongresom ponovno je uspostavljena politička razdrobljenost Italije, iako je broj država sada bio manji: prestala je da postoji Đenovljanska republika (zauzeo ju je Pijemont), Mletačka republika (od 1814. godine u sastavu Lombardsko-mletačke oblasti koje su odredbama Kongresa pripojene Austriji) i izvestan broj manjih kneževina koje su pripojene većima. Broj država u Italiji sada je bio osam: Lombardsko-mletačka kraljevina, Pijemont, Kraljevstvo Dve Sicilije, Papska država, Toskana, Parma, Modena i mala Luka. Najveći broj ovih država bio je pod posrednim ili neposrednim uticajem Austrije. Stanovništvo Italije je, sem toga, dosta stradalo u reakcijama monarhističkih država u Evropi nakon poraza Napoleona.
Pokret za ponovno ujedinjenje Italije započeli su Karbonari još u vreme Napoleonovih ratova. Osnovani su 1810. godine na jugu Italije. Karbonari su podigli revoluciju u Napulju 1820. godine. Ferdinand I primoran je da prihvati ustav zbog čega se privremeno odrekao prestola. Vojska Svete Alijanse od 16.000 ljudi upala je u Napulj i obnovila Ferdinandovu vlast. Iste godine ugušena je i revolucija u Pijemontu na isti način. Ponovno jačanje revolucionarnog pokreta otpočelo je 1830. godine pod uticajem Julske revolucije u Francuskoj. Već 1831. godine revolucije u Modeni i Papskoj državi ugušili su Austrijanci. Iste godine je Đuzepe Macini u Marseju osnovao revolucionarni pokret "Mladu Italiju" čiji je zadatak bio da promoviše revolucionarne pokrete.
Revolucija 1848.
250px|mini|levo|Kamilo Benso di Kavur 250px|mini|Đuzepe Garibaldi Ekonomska i politička kriza koja se pojavila u svim evropskim zemljama zahvatila je i Italiju već 1846. godine. Kriza je izazvala življi društveni pokret. Kao povod je poslužila smrt pape Grgura XVI. Novi papa, Pije IX, bio je naklonjen liberalizmu te je izvršio određene reforme u cilju liberalizacije. Reforme su oduševile i samog Macinija. Pije i Macini započeli su sa planiranjem ustanka protiv Austrijanaca. Karlo Albert, vladar Pijemonta, stao je na stranu revolucionara.
Revolucije su najpre podigli građani Palerma na Siciliji i Pijemonta. Nakon izbijanja revolucije u Francuskoj i Beču, trupe generala Jozefa Radeckog proterane su iz Milana, a ustanak je podignut i u Veneciji koja postaje centar novoformirane Mletačke republike. Nakon poraza Pijemonta kod Kustoce, revolucija je nakratko prekinuta. Novembra 1848. godine je obnovljena. Proglašena je Rimska republika, a papa je prinuđen na bekstvo. Nakon poraza Karla Alberta kod Novare, Austrijanci guše otpor u Pijemontu, Rimu i Mletačkoj republici. Time je prva faza borbe za oslobođenje završena.
Rat iz 1859. i ujedinjenje
200px|mini|levo|[[Bitka kod Mađente]] Nakon gušenja revolucije iz 1848. godine, Italija je i dalje ostala rasparčana. Na severu su gospodarili Austrijanci, a u Rimu, sem austrijske, boravila je i francuska vojska, ali i papina švajcarska garda. Pedesetih godina 19. veka Italiju je zahvatio opšti ekonomski polet. . Razvitak je bio najbrži u Pijemontu, a najsporiji u Papskoj državi i Kraljevini Dve Sicilije. U isto vreme osnivaju se brojna udruženja sa zadatkom da rade na ujedinjenju Italije. Godine 1852. Macini je bezuspešno pokušao da podigne ustanak u Mantovi. Revolucionarne ideje podržavao je novi politički vođa Pijemonta, Kamilo Benso di Kavur. Kavur je bio umereni liberal i protivnik apsolutizma. Godine 1858. održan je sastanak Kavura i Napoleona III u Pijemontu. Kavur je obećao Napoleonu Savoju i Nicu u zamenu za podršku u ratu sa Austrijom. Drugi rat za ujedinjenje Italije otpočeo je aprila 1859. godine. Francusko-pijemontske snage odnose značajne pobede nad Austrijancima kod Mađente (4. jun) i Solferina (24. jun). Ustanak je podignut i u Srednjoj Italiji, u Parmi, Modeni, delu Romanje i Papskoj oblasti. Zaplašen mogućnošću formiranja nove jake sredozemne sile, Napoleon se tajno sastao sa Franjom Josifom i izradio uslove za mir. Francuska je dobila Savoju i Nicu i istupila iz rata. Sledeće godine proterana je dinastija Burbon iz Napulja. Aprila iste godine izbio je ustanak na Siciliji. Ustanike je pomagao Đuzepe Garibaldi. Nakon pobede kod Kalatafimije celo ostrvo oslobođeno je austrijske vlasti. Februara 1861. godine otvoren je prvi italijanski parlament. Sardinski kralj Viktor Emanuel II proglašen je za kralja Italije. Novoformiranu državu prva je priznala Britanija, a kasnije i Francuska, Švajcarska i SAD Godine 1861. bila je ujedinjena cela Italija sem Mletačke oblasti i Rima. Garibaldi je sledeće godine pokušao da napadne Rim, ali ga je zaustavila vojska Viktora Emanuela kome je oštro zapretio Napoleon. Garibaldi je prognan na malo ostrvo Kapreru koje je bilo njegov posed. Italijani su uzeli učešća u Austrijsko-pruskom ratu stajući na stranu Pruske. Nakon poraza Austrije, Mletačka oblast predata je Napoleonu koji ju je uručio italijanskoj vladi. Koristeći se neprilikama u koje je Francuska zapala prilikom rata sa Pruskom, Italijani 20. septembra 1870. godine zauzimaju Rim. U znak protesta što mu je oduzeta svetovna vlast, papa je ostao u Vatikanu i izjavio da neće nogom kročiti na teritoriju italijanskog kralja Time je završeno ujedinjenje Italije.
Od ujedinjenja do Prvog svetskog rata
250px|mini|Mapa kraljevine Italije sa Libijom i Etiopijom Nakon ujedinjenja Italija se našla u teškom privrednom položaju. Ekonomski i politički bila je zavisna od drugih država, pre svega Francuske, a zatim i Nemačke i Engleske. Država je imala ogroman nacionalni dug od 10.000 lira. . Druge kapitalističke zemlje već su zauzele svetsko tržište. Po uređenju, Italija je bila ustavna monarhija. Kralju je pripadala izvršna vlast, pravo objave rata, sklapanja mira, postavljanje ministara i činovnika, sazivanja i raspuštanja skupštine. Zakonodavnu vlast vršio je senat i narodna skupština Nakon zauzimanja Papske oblasti, Pije IX isključio je italijansku vladu iz crkve, a sebe proglasio "vatikanskim robom". U prvom periodu postojanja Kraljevine Italije, na vlasti su bili "desničari", predstavnici krupne buržoazije i plemstva severne Italije Oni su se drugačije nazivali "kavuristima". Sa druge strane, "levičari" su otvoreno isticali demokratske poglede. Godine 1876. obrazovana je levičarska vlada na čelu sa Agostinom Depretisom. Sa kratkim prekidima, njegova vlada održala se do 1887. godine.
Cilj kolonijalne politike Italije osamdesetih godina bilo je osvajanje najbližih teritorija, onih na afričkoj obali (Tunis, Tripoli i dr). U borbi za Tunis, Italija se sukobila sa Francuskom koja ga je zauzela 1882. godine. Dolazi do zbližavanja Italije i Nemačke i Austro-ugarske koje obrazuju tzv. Trojni savez. . Pritom se italijanska vlada morala suočiti sa strankom iredenata koji su zahtevali pripajanje austrijskih teritorija na kojima je većinsko stanovništvo bilo italijansko (Tirola i Trst). Godine 1887. Italijani su napali Etiopiju i stvorili tamo koloniju. Italijanska Eritreja postala je prva italijanska kolonija. To je početak stvaranja Italijaskog kolonijalnog carstva (1889-1943). Od 1887. do 1896. godine vladu je formirao Frančesko Krispi. Krispi je organizovao ekspediciju koja bi pokorila Abisiniju, ali je, nakon teškog poraza kod Adve prisiljen da se, mirom u Adis Abebi, odrekne pretenzija na protektorat i plati Abisiniji ratnu odštetu od 10 miliona lira. Tokom Krispijeve vlade došlo je do ustanaka na Siciliji i u Milanu. Novi ustanci zahvatili su više gradova Italije 1898. godine. Vladine represalije izazvale su pojačanu terorističku delatnost anarhista. Kralja Umberta I (1878-1900) ubio je atentator Anđelo Breši. Novi kralj postao je Viktor Emanuel III. Godine 1911. Italija je zaratila sa Osmanskim carstvom. Rat je Italiju koštao 900 miliona lira i mnogo ljudi U ratu je Italija odnela pobedu i osvojila Tripolis (1912). Italijanski imperijalizam krojio je grandiozne planove pred izbijanje svetskog rata. Planovi su obuhvatali kontrolisanje Jadranskog, Sredozemnog i Tirenskog mora i proširenje u Severnoj Africi i Maloj Aziji. Dana 7. juna 1914. godine izbio je revolucionarni pokret proletarijata poznat pod nazivom "Crvena nedelja". Uhapšeno je nekoliko hiljada radnika, a poginulo je 20 ljudi
Italija u Prvom svetskom ratu
250px|mini|levo|Italijanski front u Prvom svetskom ratu Iako je bila u savezništvu sa Nemačkom i Austro-Ugarskom, Italija je po izbijanju rata proglasila neutralnost ističući defanzivni karakter Trojnog saveza. Interesi Italije na Balkanskom poluostrvu suprotstavljali su se austro-ugarskim. Koristeći se njenim porazima (Cerska, Kolubarska bitka), Italija je 25. decembra 1914. godine zaposela ostrvo Sezan i Valonu. Oslanjajući se na pokret iridente, izrazila je želju za Trstom i južnim Tirolom. Italija pregovara sa Centralnim silama oko ovih teritorija, a istovremeno vodi pregovore i u Londonu. Oni su završeni 26. aprila sledeće godine potpisivanjem Londonskog ugovora po kome Italija (u roku od mesec dana) ulazi u rat protiv Centralnih sila dobijajući za uzvrat Trst, Goricu i Gradišku, Istru, severnu i srednju Dalmaciju sa Trebinjem, Valonu, ostrvo Sazan, neka ostrva u Jadranskom moru i učešće u posleratnoj podeli Male Azije i Severne Afrike Italija je 3. maja istupila iz Trojnog saveza i objavila rat Austro-Ugarskoj. Nemačka se ograničila samo na prekid diplomatskih odnosa kako bi sačuvala uvoz sirovina i hrane, naročito pamuka iz SAD, koji je išao preko Italije. Austro-Ugarska je izgradila plan rata protiv Italije.
Na samom početku rata, Italija napada Goricu. Iako brojnije, italijanske snage nisu probile austougarske odbrambene linije na Alpima. Austro-Ugarska prelazi u kontraofanzivu i probija italijanske linije. Pojačanja sa drugih frontova sprečili su pad Italije. Sledeće godine vođene su četiri bitke na Soči. U šestoj bici odnose pobedu i osvajaju Goricu. . U sledeće tri bitke na Soči nisu ostvareni značajniji rezultati. Italijani prelaze u napad i probijaju austrijske linije, ali se povlače zbog lošeg snabdevanja. Austrijancima u pomoć pristižu Nemci. U bici kod Kobarida Italijani trpe veliki poraz i gube dosta teritorija. Austrijska ofanziva zaustavljena je u novembru 1917. godine pojačanjima pristiglim iz SAD, Francuske i Britanije. U bici na Pijavi Italijani nanose Austrijancima težak poraz Dolazi do kontraofanzive Italije koja je završena bitkom kod Vitorija Veneta. Ovom bitkom završena je Italijanska kampanja. Austro-Ugarska je potpisala primirje 4. novembra
Međuratni period
Juna 1934. došlo je do prvog sastanka Hitlera i Musolinija. Italija se tridesetih godina 20. veka povezuje sa Nacističkom Nemačkom i Japanom. Protokolom od 25. oktobra 1936. godine obrazovana je osovina Rim-Berlin. Sledeće godine Italija je pristupila Antikominterna paktu i istupila 11. decembra iz Društva naroda koje je proglašeno glavnim neprijateljem Italije. Trojni pakt sa Nemačkom i Japanom potpisan je 27. septembra 1940. godine.
Italija u Drugom svetskom ratu
Na događaje u Italiji, Nemci reaguju munjevito. Rim su zauzeli već 10. septembra, a dva dana kasnije Musolini je oslobođen padobranskom akcijom na Gran Sasu. Musolini je pod nemačkom zaštitom proklamovao Italijansku Socijalnu Republiku u Veroni. U daljem toku rata, Italija je formalno u ratu sa Nemačkom. Maršal luftvafea, Albert Keselring, potpisao je kapitulaciju nemačkih snaga 28. aprila 1945. godine. Istog dana Musolini je pogubljen. Pariskim mirovnim ugovorom (10. februar 1947) Italija se odrekla svih kolonija u Africi, Dodekaneza i anektiranih područja na Balkanu.
Italijanska republika
250px|mini|Italija danas Nakon abdikacije Viktora Emanuela, presto je preuzeo njegov sin Umberto. Međutim, na njemu se zadržao svega 33 dana. Italijani su se na referendumu izjasnili za republiku (2. jun 1946). Republikanska stranka osvojila je 54% glasova. Muškim članovima Savojske dinastije zabranjen je povratak u Italiju. Zabrana je ukinuta tek 2002. godine. Godine 1947. pod pritiskom Amerikanaca, komunisti su proterani iz vlade. Hrišćanska demokratija odnela je ubedljivu pobedu na izborima u Italiji 1948. godine. Sledeće godine Italija je pristupila NATO paktu. Priključivši se Maršalovom planu, Italija je pedesetih godina doživela "ekonomsko čudo". Jedna je od osnivača Evropske ekonomske zajednice (1957) koja je kasnije prerasla u Evropsku uniju
Sedamdesetih godina Italija prolazi kroz period političke nestabolnosti poznat kao "Olovne godine". Period Olovnih godina karakterišu rasprostranjeni društveni sukobi i terorističke akcije. . Vrhunac krize je ubistvo premijera Alda Mora, pripadnika Hrišćanske demokratije. Rezultat je sklapanje "istorijskog kompromisa" između Hrišćanske demokratije i Italijanske komunističke partije. Po prvi put, još od 1945. godine, državu su vodili premijeri koji nisu pripadali Hrišćanskoj demokratiji, Đovani Spadolini (liberal) i Betino Kraksi (socijalista) Tokom Kraksijeve vlade privreda se oporavila i Italija je postala peta najjača industrijska država i ušla u klub G7. Međutim, kao posledica njegove politike ulaganja, italijanski nacionalni dug je strmoglavo narastao tokom Kraksijeve ere i ubrzo prešao 100% BDP 180px|mini|levo|upright|Silvio Berluskoni Italija je devedesetih godina ponovo zapala u krizu izazvanu političkom paralizom, velikim javnim dugom i korupcijom poznatom pod nazivom Tanđentopoli (italijanski: Čiste ruke) u koju su bili uključeni i članovi Hrišćanske demokratije. . Hrišćanski demokrati se raspadaju i dele na nekoliko frakcija (1994). Komunisti su se reorganizovali u socijaldemokrate. Na izborima 1994. godine za premijera je izglasan Silvio Berluskoni, osnivač političkog pokreta "Napred Italijo" i vođa desnog centra. Međutim, on se nekoliko meseci kasnije povukao kada je Severna liga otkazala podršku. Do 1996. godine premijer je bio Lamberto Dini. Na izborima 1996. godine za premijera je izglasan Romanio Prodi na čelu levičarske koalicije "Maslina" (L'Ulivo). Godine 1998. premijer postaje Masimo D'Alema, bivši komunista, sada na čelu Demokrata levica. Alema je 2000. godine dao ostavku. Od 2000. do 2001. godine premijer je Đulijano Amato, a od 2001. do 2006. Silvio Berluskoni. Do 2008. premijer je Romano Prodi, a od 2008. ponovo Silvio Berluskoni. Dana 12. novembra 2011. Berluskoni podnosi ostavku predsedniku Italije Đorđu Napolitanu, posle gubljenja parlamentarne većine i velike ekonomske krize koja je snašla zemlju. Đorđo Napolitano je za premijera predložio Marija Montija. Na izborima iz 2013. godine pobedila je koalicija "Italija opšte dobro" koja nije uspela da osvoji većinu u Domu poslanika. Stranka koja je osvojila najviše glasova bila je "Pokret 5 zvezda" osnovana 2009. godine od strane Bepe Grila. Nakon ostavke Pjera Luiđija Bersanija (koji nije uspeo da formira vladu), Đorđo Napolitano pozvao je Enrikea Letu da formira novu vladu Leta je formirao veliku koaliciju Demokratske partije, Naroda slobode i Građanskog izbora. Funkciju premijera Italije službeno je preuzeo 28. aprila 2013. godine. Leta je podneo ostavku 22. februara 2014. godine. Predsednik Saveta ministara Republike Italije postaje Mateo Renci koji se nalazi na čelu nove velike koalicije (Građanski izbor, Unija demohrišćana i centra, Novi desni centar)
Crucero Seiscientos y Meridiano, Cajeme
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Ejutla de Crespo, Oaxaca
Ejutla de Crespo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 8117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1444 m.
Guns of a Stranger
Guns of a Stranger je američki vestern film snimljen u režiji Roberta Hinklea. Protagonist, koga tumači popularni pjevač Marty Robbins, je šerif koji, nakon što je u samoobrani ubio mladog odmetnika, zgađen svojim postupkom napušta službu i počne lutati Zapadom. Radnja prikazuje kako sticajem okolnosti naiđe na porodicu koju treba zaštititi.
Anzoleconte, Potenza
Anzoleconte je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
San José de las Minas, Chenalhó
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1801 m.
La Concepción, Tepotzotlán
La Concepción je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Tepotzotlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1472 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2331 m.
La Paz, Huatusco
La Paz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Huatusco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 188 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1346 m.
La Curva, Concepción del Oro
La Curva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Concepción del Oro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 536 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1929 m.
Candia Canavese, Torino
Candia Canavese je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1165 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 292 m.
Nueva Segovia (departman)
Departman Nueva Segovia (španjolski: Departamento de Nueva Segovia) je jedan od 15 departmana i dvije autonomne regije na koji je Nikaragva podjeljena.
Karakteristike
Nueva Segovia se nalazi na planinskom sjeveru zemlje, ime je dobio po gradu Segoviji koji se nalazi sjeverozapadno od Madrida.
Departman sa sjevera i zapada graniči sa Republikom Honduras, sa istoka i juga sa Departmanom Jinotega, i sa juga sa Departmanom Madriz.
Departman ima površinu od 3,491 km², na kojoj je 2021. živilo 275,291 stanovnika.
Administrativna podjela
Departman je podjeljen na 12 općina (španjolski: municipalities), to su; Ciudad Antigua, Dipilto, El Jícaro, Jalapa, Macuelizo, Murra, Ocotal, Quilalí, San Fernando, Santa María, Wiwillí De Nueva Segovia i Mozonte.
Administrativni centar departmana je grad Ocotal koji ima 47,988 stanovnika.
Historija
Španjolski kolonisti počeli su pristizati u taj kraj tokom 16. vijeka, ali su se zbog otpora indijanaca i provala gusara često napuštali svoja naselja i selili se prema zapadu.
Departman je osnovan 1858. u to vrijeme pokrivao je čitav sjever zemlje. Godine 1891. od njega se odvojio Departman Esteli, a nakon toga 1936. i Departman Madriz.
Carricito, Morelos
Carricito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1357 m.
Ḩūmirān, Sa'dah
Ḩūmirān je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1508 m.
Loma el Sapo, Tehuacán
Loma el Sapo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tehuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2131 m.
El Porvenir, Durango
El Porvenir je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Durango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1862 m.
Ocotal
Ocotal je općina od 49,296 i grad od 47,988 stanovnika. na sjeveru Nikaragve u Departmanu Nueva Segovia u kom je administrativni centar.
Geografske karakteristike
Ocotal se prostire duž potoka Dipilto (pritoka Rijeke Coco) na nadmorskoj visini od 611 metara, udaljen 226 km sjeverno od glavnog grada Manague. U Nikaragvi je poznat kao Grad borova.
Zapadno od grada nalazi se vrlo prometni granični prelaz Las Manos, prema Hondurasu.
Historija
Prvo naselje španjolskih kolonista Nueva Segovia osnovao je kapetan Diego de Castañeda na ušću rijeke Jícaro u Rijeku Coco 1543. Od njega su ostale samo ruševine danas poznate kao Ciudad Vieja. Njegovi stanovnici su se 1611. preselili blizu današnjeg grada Ciudad Antigua, ali je to naselje gusar Morgan gotovo potpuno razorio 1654.
Stanovnici su se ponovno preselili na teritorij današenjeg grada i 1780. službeno osnovali Ocotal, koji je dekretom 1847. postao općina.
Ocotal je bio mjesto u kom se u julu 1927. odvila bitka između gerilaca Augusta Sandina koji su napali kasarnu Američkih marinaca. Marincima je na kraju pomogla mornarička avijacija tako što je bombardirala grad. Pritom je poginulo oko 300 ljudi, među njima i civili, tako je Ocotal postao prvi grad u Latinskoj Americi kog su bombardirali Amerikanci.
Današnji Ocotal je administrativno-trgovački centar, čija industrija proizvodi namještaj, obuću i alkoholna pića.
Arbusto, Potenza
Arbusto je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 629 m.
Francuska Zapadna Afrika
Francuska Zapadna Afrika (francuski: Afrique-Occidentale française, A.-O.F.) bila je velika kolonijalna federacija Francuske na području Zapadne Afrike, koja je postojala od 1895. godine do potpunog ukidanja kolonija 1958. godine.
Francuska Zapadna Afrika "konstruirana" je kroz nekoliko etapa i njezin se teritorij mijenjao kroz historiju, da bi na vrhuncu obuhvaćala Mauritaniju, Senegal, Francuski Sudan (danas Mali), Gvineju, Obalu Bjelokosti, Niger, Gornju Voltu (danas Burkina Faso), i Dahomej (danas Benin); koloniji su pripadale i dvije enklave na području današnje Nigerije, koja je tada bila britanska kolonija. Ukupna površina Francuske Zapadne Afrike iznosila je 4,689,000 km2, što je bilo sedam pute više od površine Metropolitanske Francuske. Na čelu federacije bio je generalni guverner (od 1957. do ukidanja se zvao visoki povjerenik), a sjedište je isprva bilo u Saint-Louisu, do 1902. godine, a onda u Dakaru.
Od 1910. godine, jugozapadno od Francuske Zapadne Afrike postojala je i Francuska Ekvatorijalna Afrika, istovjetna federacija koja je okupljala francuske posjede u Centralnoj Africi.
Pozadina
Francuska kolonizacija Afrike započla je s malom kolonijom na području Senegala, koja je obuhvaćala četiri grada – Dakar, Gorée, Saint-Louis i Rufisque. Ta su četiri grada bila znana kao "Četiri komune" i njihovi su stanovnici još od 1848. godine uživali značajna prava te su zakonski bili Francuzi; imali su građanska i politička prava, pravo reprezentacije, a od 1916. godine, kada je senegalski zastupnik u Narodnoj skupštini, Blaise Diagne, u parlamentu progurao poseban zakon (Loi Blaise Diagne), i puni građanski status. "Četiri komune" (Quatre communes) su, doduše, bile posebne u tom kontekstu, jer su svi ostali francuski posjedi u Africi sve do 1946. bili pod ingerencijom Zakona o urođenicima iz 1881. godine, prema kojem su njihova građanska i politička prava bila uvelike ograničena. Afrikanci nisu smatrani Francuzima, već urođenicima (indigénats), što je za sobom imalo dalekosežne posljedice.
"Utrka za Afriku" i formiranje federacije
Početkom 1880-ih i tokom 90-ih godina, Francuska se aktivno pridružila tzv. "utrci za Afriku" te je krenula u aktivnu kolonizaciju od Senegala prema istoku, do centralnog dijela kontinenta. S obzirom da je Afrika u ovom periodu bila prepuna plemenski ili etnički baziranih kraljevstava koja nisu imala modernu opremu kao kolonizatori, francuska je vojska bez većih problema stjecala teritorij, kojim su, u početku, mahom upravljali francuski časnici. Osvojena područja inicijalno su znana kao "vojni teritoriji".
Daljnjom ekspanzijom, došlo je i do organizacije osvojenog teritorija. Neka područja pripojena su već postojećem Senegalu, dok su druga osvojena područja, posebica ona u centralnom dijelu kontinenta, postajale zasebne kolonije. Godine 1890. osnovan je Francuski Sudan (danas Mali), a godinu dana poslije i Francuska Gvineja. Kolonija Côte d'Ivoire nastala je 1893. godine, a nakon rata s lokalnom monarhijom, godine 1894. formiran je i Francuski Dahomej. Iste godine, parlament Treće Republike je 20. ožujka donio zakon kojim je dotadašnje državno podtajništvo pretvoreno u pravo Ministarstvo kolonija, čiji je primarni cilj bila izrada modela centralizirane uprave za francuske kolonije, bilo da se radilo teritorijima koji su se smatrali dijelom Francuske, bilo da se radilo o protektoratima; bitno je jedino bilo da se nalaze izvan Europe. U tu je svrhu formirana i škola za obrazovanje budućih kolonijalnih administratora.
Kolonijalni život do Drugog svjetskog rata
Nedugo nakon osnivanja federacije, Francuska je nastavila s potpunom kolonizacijom svojih posjeda; tako je 1900. godine i Dahomej pretvoren u koloniju i inkorporiran u Zapadnu Afriku. Uz to, početkom XX. vijeka, došlo je do fiskalne reforme u kolonijama. Dana 29. srpnja 1901. godine, Senegalska banka (Banque du Sénégal) reorganizirana je kao Zapadnoafrička banka (Banque de l'Afrique-Occidentale), a od 1903. godine je dotadašnja valuta, francuski franak, zamijenjena posebnom kolonijalnom valutom - zapadnoafrički frankom - koja je vrijedila za područje kolonijalne federacije. Banka je, zajedno s glavnim gradom, godine 1902. iz Saint-Louisa premještena u Dakar, koji je, kao što je već rečeno, postao novi glavni grad federacije.
Godine 1903., Francuska je organizirala obrazovni sustav u Zapadnoj Africi, a naredne godine i inspektorat za obrazovanje koji će 1916. godine postati ugledna nastavnička škola, École William Ponty. Tokom 1904. godine, Francuska Zapadna Afrika brojala je šest kolonija - Senegal, Gornji Senegal i Niger, Mauritanija (nastala 1903.), Gvineja, Côte-d'Ivoire i Dahomej. Tokom Prvog svjetskog rata, Francuzi su aktivno uključuli afričke trupe (troupes noires) u sukobe, a već spomenuti zastupnik Blaise Diagne je 1917. godine bio zadužen za regrutiranje trupa diljem Afrike (vidi Tirailleurs Sénégalais), što je ranije obećao Narodnoj skupštini. Nakon rata, 1919. godine, kolonijalna administracija osnovala je Gornju Voltu, koja je tako postala sedma kolonija, dok je mandatni Togo administrativno priključen Zapadnoj Africi, međutim kako se nikada nije radilo o francuskoj koloniji, već o mandatu pod kontrolom međunarodne zajednice, Togoland nikada nije postao punopravni dio kolonijalne federacije. Posljednja formirana kolonija bio je Niger, koji je zasebni kolonijalni status stekao 1922. godine, čime je kompletirana kolonijalna struktura Zapadne Afrike.
Kolonizatori su uvelike unaprijedili život u Zapadnoj Africi, modernizirali životne uvjete, a posebice unaprijedili prometnu povezanost; jedan od simbola kolonijalnog napretka u Zapadnoj Africi, pruga Dakar–Niger, stigla je 1923. godine do Bamaka.
Drugi svjetski rat i poslijeratne reforme
Kada je izbio Drugi svjetski rat, Francuska Zapadna Afrika inicijalno je bila lojalna Trećoj Republici do pada Francuske 1940. godine. Iako je većina Francuske Ekvatorijalne Afrike, uz izuzetak Gabona, stala na stranu savezničkih snaga, guverner Zapadne Afrike, Pierre Boisson, izjavio je svoju lojalnost režimu u Vichyju. Slobodna Francuska je sa Saveznicima pokušala osvojiti Zapadnu Afriku, međutim bitka za Dakar iz rujna 1940. godine bila je vojni neuspjeh za njih i Zapadna Afrika je sve do 1942. godine ostala pod osovinskom kontrolom; s druge strane, Gabon je pao pod kontrolu Slobodne Francuske već u studenom 1940. godine.
Nakon uspješnog savezničkog iskrcavanja u Sjevernoj Africi, Boisson je izjavio podršku admiralu Darlanu, koji je u dogovoru sa Slobodnom Francuskom pristao narediti afričkim trupama da se priklone Saveznicima, u zamjenu za privilegije. Francuska Zapadna Afrika konačno je prisegla na odanost Slobodnoj Francuskoj te se pridružila ostalim afričkim trupama u borbi protiv Sila Osovine. Nakon atentata na Darlana, Boisson se priključio kampu generala Girauda, a nakon ujedinjenja žirodista i golista u Francuskom odboru nacionalnog oslobođenja (Comité français de libération nationale), Francuska Zapadna Afrika je prisegla na lojalnost generalu de Gaulleu.
Po završetku Drugog svjetskog rata, Francuska je krenula davati ograničena politička prava i slobode svojim kolonijama u Africi. Privremena vlada Francuske Republike je 1945. godine odlučila dodijeliti deset mjesta Francuskoj Zapadnoj Africi u novoj ustavotvornoj skupštini, koja je za zadatak imala pripremiti tekst novog ustava. Pet zastupnika birali bi francuski građani (to su bili samo stanovnici "Četiriju komuna", jer građanski status još uvijek nije proširen na ostatak Afrike), a preostalih pet "urođenici" iz kolonija. Dana 21. listopada 1945. godine, čak je šest Afrikanaca ušlo u konstituantu; bili su to pripadnici jedne nove, u Francuskoj obrazovane generacije Afrikanaca, koja se borila za puna politička prava afričkog naroda, a u konačnici i za nezavisnost od Francuske. "Četiri komune" su kao jedinog Afrikanca, od pet zastupnika, izabrale Laminea Guèyea, dok su petorica afričkih zastupnika bili Léopold Sédar Senghor (Sengal/Mauritanija), Félix Houphouët-Boigny (Côte d'Ivoire/Gornja Volta), Sourou-Migan Apithy (Dahomej/Togoland), Fily Dabo Sissoko (Sudan/Niger) i Yacine Diallo (Gvineja). Svi su oni reizabrani u drugu konstituantu, u lipnju 1946. godine.
Radeći u sklopu Konstituante, afrički zastupnici su snažno zagovarali veća politička prava za Afriku. Borba je kulminirala u travnju 1946. godine, kada su dva zakona iz temelja promijenila položaj afričkog puka u Francuskoj. Prvi od njih, od 11. travnja 1946. godine, ukinuo je prisilni (kazneni) rad na području Afrike, a nazvan je po svom inicijatoru, Félixu Houphouëtu-Boignyju (loi Houphouët-Boigny). Drugi od njih, ujedno i mnogo važniji, iniciran je od strane Laminea Guèyea (loi Lamine Guèye), dao je građanski status cijeloj Francuskoj Africi, dakle ne samo "Četirima komunama", koja je nakon formiranja Francuske unije u listopadu 1946. godine izgubila status kolonije i stekla status prekomorskog posjeda. Taj je revolucionarni zakon u cijelosti izjednačio politička i građanska prava Afrikanaca s onima iz ostatka Francuske, što je bio revolucionaran pomak za taj kontinent; bitna posljedica ovoga bilo je i pravo reprezentacije za Afrikance, što je dovelo do značajnog broja afričkih zastupnika u Narodnoj skupštini i Senatu, ali i inkluzije afričkih političara u izvršnu vlast (tako su, primjerice, Léopold Sédar Senghor i Félix Houphouët-Boigny bili i ministri u jednom periodu, uz zastupničke mandate). Bivše kolonije, sada prekomorski posjedi, reformirani su i dalje tokom Četvrte Republike te su dobili ograničenu samoupravu te zasebno Veliko vijeće, koje je, istina, imalo samo savjetodavnu ulogu generalnom guverneru, ali je svejedno bio važan korak u dekolonizaciji Afrike.