cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pinot noir
Istorijat
Poreklo vodi iz Burgundijskog regiona istočne Francuske i kasnije je identifikovan u regionu Šampanj. U Australiji se smatra da je Gregori Baksland pravio vino od Pinot noara 1820-tih godina kad je stigao u Sidnej sa pelcerima sa Rta 1805. godine. Sigurno je da je pinot noar stigao u Bazbijevoj kolekciji 1832. godine. Tek sedamdesetih godina 20. veka je porastao interes za ovom sortom i vinogradi su se proširili.
Geografska distribucija
Pinot Noir je dominantna crna sorta grožđa Burgundijskog regiona u Francuskoj, posebno u regionu Kote Dior. Takođe je od velikog značaja u Šampanji gde se meša sa šardoneom da bi se napravila poznata penušava vina ovog regiona. Ima još mnogo vinograda uključujući one u SAD – posebno u Kaliforniji i Oregonu i u Australiji.
Osobine
Aroma ovog vina je jako zavisna od područja na kome se uzgaja grožđe, a najpoznatija vina dolaze iz Burgundije. Iz tog razloga se često naziva i crnim burgundcem. Ukus i miris se osim što zavise o području dosta menjaju s vremenom, pa su tu prisutni i jagoda, kupina, malina, višnja, ljubičice, kupus, a kod starijih vina prevladavaju zemljani tonovi.
Loza: Postoji mnogo različitih klonova koji su pravljeni da budu prilagođeni različitim klimatskim i zemljišnim uslovima, jer ova sorta generalno bolje podnosi hladniju nego toplu, suvu klimu. Loza sama po sebi sporo dostiže plodnost, slabo rađa i plodovi rano sazrevaju. Listovi su bledo zeleni sa mat površinom, srednje veličine, često skoro okrugli, nemaju duboke ureze i imaju vrlo krznastu donju površinu.
Plod: Grozdovi su mali, generalno kompaktni i čine ih male, čvrsto nabijene, pomalo ovalne, slatke sočne bobice sa tamno ljubičastom kožom.
Vino: boja, miris i paleta dosta variraju u zavisnosti od klona i uslova u kojima je raslo. Vinu Pino Noar iz toplijih krajeva može da nedostaje dubina boje, miris i paleta, dok vina iz hladnijih regiona ima tamniju boju, srednje puno telo. To su kompleksnija vina sa aromom trešnje i jagode, sa paletom koja se razvija dok stari, koja može da dobije karakteristike slične Burgundiju i voćne arome koje podsećaju na šljive. Kad se koristi za proizvodnju penušavih vina Pino Noar se može mešati sa više sorti belih grožđa u vinima superiornog kvaliteta koja podsećaju na šampanjac, šardone ili Pinot Meunier. Najbolja od ovih vina se proizvode u skladu sa tradicionalnom francuskom metodom. Aroma i paleta se kreću od suvog do slatkog i najbolja vina će imati svežu voćnu aromu i delikatnu i kompleksnu dugotrajnu paletu.
Ostali nazivi: pinot noar, burgundac crni, burgund mare, blauburgunder, pinot nero.
Veinticuatro de Febrero, Motozintla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1727 m.
Rancho Nuevo de las Trojes, San Luis de la Paz
Rancho Nuevo de las Trojes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Luis de la Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2187 m.
Morărești, Ciuruleasa
Morărești je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Ciuruleasa.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 197 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 777 m.
Securitate
Sekuritatea (na rumunskom bezbednost; zvanični naziv Departamentul Securităţii Statului, Ministarstvo za državnu bezbednost), je bila obaveštajna služba i ozloglašena tajna policija Narodne Republike Rumunije. Pređašnja rumunska služba bezbednosti se zvala Siguranţa statului (Sigurnost države). Sekuritatea je bila, u odnosu na broj stanovnika Rumunije, najveća tajna policija u Istočnom bloku.
Siffiano, Bolzano
Siffiano je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Securitate
Osnivanje
Generalna direkcija za bezbednost naroda (rumunski inicijali: DGSP, ali uobičajeno samo Sekuritatea) je zvanično osnovana, pod bliskim vođstvom oficira sovjetskog KGB, 30. avgusta, 1948. dekretom 221/30. Međutim, efektivno je postojala od 1944, kada su komunisti počeli u velikoj meri da se infiltriraju u ministarstvo unutrašnjih poslova.
Siffiano, Bolzano
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 989 m.
Securitate
Osnivanje
Deklarisana svrha je bila „odbrana demokratskih postignuća i garancija bezbednosti Rumunske Narodne Republike od unutrašnjih i spoljnjih neprijatelja."
El Calvario, Chietla
El Calvario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Chietla.
Securitate
Osnivanje
Na poziciju direktora Sekuritatee je postavljen general George Pintilie (pravo ime Pantelej Bondarenko; poznat kao Pantjuša), dok su dva sovjetska oficira bila na mestima zamenika direktora. U praksi, dva sovjetska ovicira, general majori Aleksandru Nikolši (koji je u stvario bio Rumun rođen u Besarabiji) i Vladimir Mazuru, su držali moć u svojim rukama, i niko nije mogao da bude postavljen u rukovodstvo Sekuritatee bez njihovog odobrenja.
El Calvario, Chietla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1043 m.
Securitate
Osnivanje
U početku, veliki broj agenata Sekuritatee su bili bivši članovi Kraljevske sigurnosne policije (Generalni direktorat bezbednosne policije - Direcţia Generală a Poliţiei de Siguranţă). Međutim, nije prošlo puno vremena pre nego što je Pintilie naredio da se uhapsi svako ko je služio u kraljevskoj policiji u bilo kom svojstvu, a na mesto uhapšenih je postavio zagrižene članove komunističke partije, kako bi osigurao potpunu lojalnost unutar organizacije.
Prvi budžet Sekuritatee iz 1948. je predviđao 4641 radno mesto, od čega je 11. februara 1949, bilo zaPristupljeno 3549: bilo je 64% radnika, 4% seljaka, 28% službenika, 2% osoba neodređenog porekla, i 2% intelektualaca.
Kampanja protiv „klasnih neprijatelja“
Do 1951, brojnost osoblja Sekuritatee je porasla pet puta, zajedno sa eskalacijom klasnih borbi u Rumuniji. Te godine je Sekuritatea, na zahtev partije, počela da sistematski istrebljuje protivnike režima. Uspostavljeni su specijalni zatvori za „klasne neprijatelje“, u koje su ljudi slani, obično bez naloga, suđenja ili istrage. U ovim zatvorima, zatvorenici su ili terani da rade do smrti, ili izvođeni pred streljački vod.
1964, vlada je proglasila amnestiju, i 10.014 (prema zvaničnim statistikama Sekuritatee) ljudi je pušteno iz ovih zatvora. Međutim, propaganda je (lažno) tvrdila da više nema političkih zatvorenika u Rumuniji, iako su hapšenja zbog „zavera protiv socijalnog reda“ ili prosto „zavereništva“ bila česta.
„Poziv na savest naroda“
Nakon ove amnestije, Sekuritatea je „pozivala na savest naroda“, što je u praksi značilo da je ova organizacija u velikoj meri povećala upotrebu doušnika. Mnogi Rumuni su putem ucena bili primorani da optužuju svoje prijatelje ili članove porodica, mada su mnogi dobrovoljno postajali doušnici radi ličnih osveta. Doušnici su potpisivali ugovor u kome su obećavali da će „obaveštavati o pretnjama za državu“.
Tokom 1980-ih, Sekuritatea je započela široku kampanju iskorenjivanja različitog mišljenja, manipulisanjem stanovništva pomoću glasina (kao što su navodni kontakti sa zapadnim obaveštajnim službama), mahinacija, nameštaljki, javnih osuda, ohrabrivanja sukoba između delova stanovništva, javnog ponižavanja disidenata, pooštrene cenzure i represije prema i najmanjim aktima nezavisnosti intelektualaca.
Pad
Sekuritatea je ukinuta kasne 1989, nakon pada komunističkog diktatora Čaušeskua.
Do 2005. je bilo opšte prihvaćeno da je do samog kraja Čaušeskuove vladavine, Sekuritatea bila žestoko lojalna vlasti. Međutim, u rumunskim novinama su nakon okončanja drugog predsedničkog mandata post-komunističkog lidera, Jona Ilijeskua, objavljivani članci, koji sugerišu da su veliki delovi Sekuritatee u stvari bili umešani u pad Čaušeskua. Ovu teoriju podržava činjenica da je unutar same Sekuritatee postojao snažan pokret protiv Čaušeskua (vidi Jon Mihai Pacepa).
Za veliki broj milionera u današnjoj Rumuniji se sumnja ili zna da su bili visoki članovi ili saradnici Sekuritatee.
Thurn und Taxis
thumb|upright=1.3|Obiteljski grb Thurn und Taxis na Palais Thurn und Taxis u Frankfurtu na Maini
Securitate
Generalni direktorat za tehničke operacije
Generalni direktorat za tehničke operacije je bio ključni deo Sekuritatee. Osnovan je uz sovjetsku pomoć 1954, i služio je da prati glasovne i elektronske komunikacije unutar, i izvan Rumunije. Prisluškivao je telefone i presretao sve telegrafske i teleprinterske poruke. Postavljao je mikrofone u javne i privatne zgrade.
Thurn und Taxis
Thurn und Taxis (sh. Thurn i Taxis) je njemačka plemićka obitelj, koja stoluje od 1748. u Regensburgu i koja je u razdoblju od 16. do 18. stoljeća stekla bogatstvo davanjem poštanskih usluga. Iz tih dohodaka članovi obitelji su kupili u 19. stoljeću brojna zemljišta, industrijska poduzeća i pivovare.
Securitate
Direktorat za kontra-špijunažu
Direktorat za kontra-špijunažu je pratio sve strance u Rumuniji, i trudio se da oteža kontakte između stranaca i Rumuna. Kontakti koji nisu mogli da budu sprečeni, su nadzirani. Ovaj direktorat je koristio različite mere kako bi sprečio da Rumuni žive sa strancima. Jednu od ovih mera je predstavljao zahtev da se svi poznati stranci prijave Sekuritatei u roku od 24 sata. Ovaj direktorat je takođe sprečavao Rumune da traže azil u stranim ambasadama.
Thurn und Taxis
Obitelj Thurn und Taxis posjedovala je brojna imanja i u Hrvatskoj. U Turopolju je od Erdödyja naslijedila vlastelinstvo Želin gdje je sagradila tvornicu špirita, a imala je i kuću u Velikoj Gorici. Do 1928. posjedovali su Stari grad Ozalj te druga velika primorska imanja, poput Kaštela Grobnik čiji su vlasnici do nacionalizacije 1945. godine.
Securitate
Direktorat za kaznionice
Direktorat za kaznionice je upravljao rumunskim zatvorima, koji su bili poznati po lošim uslovima. Zatvorenici su redovno tučeni, uskraćivana im je medicinska nega, oduzimana im je pošta, a ponekada su im davane smrtonosne doze otrova.
Direktorat za unutrašnju bezbednost
Direktorat za unutrašnju bezbednost je bio zadužen za iskorenjivanje različitih mišljenja u samoj komunističkoj partiji. Ovaj direktorat je delovao kao Sekuritatea za Sekuritateu, i bio je zadužen za prisluškivanje drugih članova Sekuritatee kako bi se obezbedila potpuna lojalnost.
Nacionalna komisija za vize i pasoše
Nacionalna komisija za vize i pasoše je kontrolisala sva putovanja i emigraciju u, i izvan Rumunije. Emigracija nije bila moguća osim za visoke partijske zvaničnike, a obični Rumuni koji bi podneli zahtev za emigraciju bi obično odmah bili otpušteni, i ne bi mogli da rade ništa osim fizičkih poslova. Kada su propisi o emigraciji olabavljeni 1988, 40.000 Rumuna je prebeglo u Mađarsku.
Direktorat za bezbednosne trupe
Direktorat za bezbednosne trupe je delovao kao paravojna formacija vlade, sa ljudstvom koje je brojalo 20.000, i naoružana artiljerijom. Ovaj direktorat je čuvao televizijske i radio stanice, kao i partijske zgrade. Kako bi se osigurala potpuna lojalnost među ovim trupama, bilo je pet puta više političkih oficira u Direktoratu za bezbednosne trupe, nego što je bilo u regularnoj armiji. u slučaju puča, ovaj direktorat bi bio pozvan da štiti režim. Pripadnici ovih trupa su uživali poseban tretman, i često su živeli u boljim uslovima od opšte populacije.
V direktorat
V direktorat su sačinjavali telohranitelji za visoke vladine zvaničnike.
Il magnifico avventuriero
Il magnifico avventuriero ili L'Aigle du Florence  je italijansko-francusko-španski pustolovno-historijski film snimljen 1963. godine u režiji Riccarda Frede. Protagonist, čiji lik tumači Brett Halsey, je znameniti italijanski renesansni kipar Benvenuto Cellini. Radnja prikazuje njegove pustolovine za vrijeme italijanskih ratova, odnosno ulogu koju je imao u obrani Rima pred habsburškim napadom 1527. godine.
Servus
Tradicionalan je prijateljski pozdrav u velikim dijelovima srednje Europe.
Hebulininska kiselina
Hebulininska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 41 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 956,677 Da.
Servus
Rasprostranjenost
Koristi se u južnoj Njemačkoj (Saarland, Rheinland-Pfalz, Baden-Württemberg, Bavarska, u Austriji (također "Servas") u Sloveniji, Hrvatskoj ( "Bok" ili "Serbus"), Mađarskoj ( "Szervusz "/" Szervusztok "," Szia "/" Sziasztok "), Slovačkoj, Sjeverozapadnoj Rumunjskoj i Transilvaniji (" Servus "), Poljskoj (" Serwus ") i Vojvodini ("Sevus" i "Serbus").
Riječ dolazi iz latinskog servus, Lat: "rob" ili "sluga") i znači, u kratkom obliku "Ja sam tvoj sluga", ili "stojim ti na usluzi".
Servus može koristiti za pozdravljanje, ili za oproštaj.
"Servus" je posebno koristi među prijateljima i poznanicima.
U mnogim područjima južne Njemačke i Austrije kao i u Alpama "Servus" se vrlo često rabi.
El Manantial, Purísima del Rincón
El Manantial je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Purísima del Rincón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1764 m.
Morelia, Tapachula
Morelia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 657 m.
Puy Inferiore, Cuneo
Puy Inferiore je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1005 m.
Punta Monterrey, Bahía de Banderas
Punta Monterrey je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Bahía de Banderas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Demografija srednjeg vijeka
thumb|right|270px|Seljaci pripremaju polja za zimu [[drljača|drljačom i sijanjem zimskih žitarica, iz Très Riches Heures du Duc de Berry, c.1410]]
Srednjovjekovna demografija je istraživanje ljudske demografije u Evropi i Sredozemlju tokom srednjeg vijeka. Procjenjuje i pokušava objasniti broj ljudi koji su živjeli u srednjovjekovnom periodu, populacijske trendove, životni vijek, porodičnu strukturu i slično. Demografija se smatra ključnim elementom historijskih promjena u srednjem vijeku.
Populacija Evrope ostala je na niskom nivou u ranom srednjem vijeku, procvjetala u razvijenom i dostigla vrhunac oko 1300. godine, a onda su brojne nesreće izazvale oštar pad, o čijoj prirodi historičari još uvijek raspravljaju. Nivo populacije počeo se oporavljati u kasnom 15. vijeku i dobio je na zamahu u ranom 16. vijeku.
Nauka srednjovjekovne demografije ovisi o raznim linijama dokaza, kao što su administrativni zapisi, arheološki terenski podaci, testamenti i drugi tipovi zapisa, ekonomski podaci i pisana historija. Budući da su podaci često nepotpuni ili dvomisleni, među srednjovjekovnim demografima mogu postojati značajna neslaganja.
Demografska historija Evrope
Populacijski nivoi Evrope tokom srednjeg vijeka može se ugrubo kategorizirati na sljedeći način:
Kasna antika
U kasnoj antici razni indikatori rimske civilizacije počeli su opadati, uključujući urbanizaciju, pomorsku trgovinu i ukupnu populaciju. U usporedbi sa 1. vijekom, pronađeno je samo 40% broja brodskih olupina iz 3. vijeka. Tokom perioda od 150. do 400. godine, procjenjuje se da je populacija Rimskog Carstva pala sa 70 miliona na 50 miliona, što je pad od gotovo 30%. Neposredni uzroci pada populacije su Antoninska kuga, Ciprijanova kuga i kriza 3. vijeka. Evropska populacija vjerojatno je dostigla svoj najniži novo tokom ekstremnih vremenskih prilika 535-536 i posljedična Justinijanova kuga. Neki su povezali taj demografski prelaz sa pessimumom perioda velikih seoba naroda, kada je došlo do pada u globalnim temperaturama koji je smanjio poljoprivredne prinose.
Rani srednji vijek
Velika epidemija kuge pogodila je Sredozemlje i velik dio Evrope u 6. vijeku.
U ranom srednjem vijeku došlo je do relativno malog porasta populacije sa urbanizacijom znatno ispod vrhunca u danima Rima, što je bio odraz niskoh tehnološkog nivoa, ograničene trgovine i političkih, društvenih i ekonomskih pomjeranja koja su pogoršale vikinška ekspanzija na sjeveru, arapska ekspanzija na jugu i kretanje Slavena i Mađara na istoku. Takav ruralan, nesiguran život izazvao je razvoj feudalizma i pokrštavanje Evrope. Procjene ukupne populacije Evrope spekulativne su, ali u vrijeme Karla Velikog smatra se da je živjelo između 25 i 30 miliona, od kojih je možda pola bilo u Karolinškom Carstvu koje je pokrivalo današnju Francusku, Nizozemske, zapadnu Njemačku, Austriju, Sloveniju, sjevernu Italiju i dio sjeverne Španije. Većina srednjovjekovnih naselja ostala je malena, sa poljoprivrednim zemljištem i velikim zonama nenaseljene i bezakonite divljine između njih.
Razvijeni srednji vijek
Od 10. do 13. vijeka, poljoprivreda se proširila u divljinu tokom tzv. "velikom raščišćavanju". Tokom razvijenog srednjeg vijeka, mnoge šume i močvare raščišćene su i obrađene. U isto vrijeme, tokom Ostsiedlunga, Nijemci su se naselili istočno od rijeka Laba i Zale, u regionima koji su prije toga bili samo slabo naseljeni Slavenima Polabije. Križari su se proširili u Križarske države, dijelovi Iberijskog poluotoka preoteti su od Maura, a Normani su kolonizirali Englesku i južnu Italiju. Ta kretanja i osvajanje dio su većeg uzorka širenja populacije i ponovnog naseljavanja do kojeg je došlo u Evropi u to vrijeme.
U razloge za to širenje i kolonizaciju spadaju sve bolja klima (tzv. srednjovjekovni topli period), što je dalo duže i produktivnije sezone uzgoja; kraj pljački od strane Vikinga, Arapa i Mađara, što je rezultiralo većom političkom stabilnošću; napredak u tehnologiji srednjeg vijeka, što je omogućilo obradu većih kopnenih površina; reforme Crkve u 11. vijeku koje su dodatno povećale društvenu stabilnost; i uspon feudalizma, što je također donijelo određenu mjeru društvene stabilnosti. Gradovi i trgovina su oživjeli, a uspon novčane ekonomije počeo je slabiti spone kmetstva koje su vezale seljake za zemlju. Isprva je postojala izdašna površina zemljišta, dok je radnka za raščišćavanje i obradu zemljišta bio rijedak; gospodari koji su posjedovali zemljišta nalazili su nove načine za privlačenje i zadržavanje radnika. Urbana središta mogla su privuči kmetove sa obećanjem slobode. Kako su novi regioni naseljavani, i interno i eksterno, populacija se prirodno povećavala.
Sve u svemu, procjenjuje se da je evropska populacija dostigla vrhunac od čak 100 miliona stanovnika.
Engleska
Procjenjuje se da je populacija Engleske od oko 1,5 miliona ili više 1086. godine porasla do negdje između 3,7 million i 5-7 miliona, iako procjene za 14. vijek potiču od izvora nakon prvih epidemija kuge, a procjene za populaciju prije kuge ovise o pretpostavljenoj stopi smrtnosti kuge, omjeru djece i stopi propusta u povraćaju oporezivog stanovništva.
Francuska
Vjeruje se da je 1328. Francuska podržavala između 13,4 miliona ljudi (na manjem geografskom području nego danas) i 18 do 20 miliona ljudi (na današnjem području), i tu drugu brojku nije ponovo dostigla do ranog modernog perioda.
Italija
Populacija Italije oko 1300. godine procjenjuje se na između 10 i 13 miliona.
Kasni srednji vijek
thumb|Građani [[Tournaia sahranjuju žrtve kuge.]] Do 14. vijeka, granice naseljenog obradivog zemljišta prestale su se širiti i internom naseljavanju došao je kraj, ali nivo populacije ostao je visok. Potom je niz događaja - koji se ponekada naziva kriza kasnog srednjeg vijeka — kolektivno ubio na milione ljudi. Počevši sa velikom glađu 1315. i crnom smrću 1348. godine, populacija Evrope naglo je opala. U periodu između 1348. i 1420. došlo je do najvećih gubitaka. U dijelovima Njemačke, oko 40% imenovanih stanovnika je nestalo. Populacija Provanse navodno je prepolovljena, a u nekim dijelovima Toskane, 70% je izgubljeno u tom periodu.
Historičari su se mučili sa objašnjavanjem razloga zašto je toliki broj ljudi umro. Neki su sumnjali u dugogodišnju teoriju da je pad u populaciji izazvan samo zaraznim bolestima (više u članku o crnoj smrti) pa su tako istražili i ostale društvene faktore.
Klasičan maltuzijski argument je da je Evropa bila prenaseljena: čak i u dobrim godinama, populacija je jedva uspijevala prehraniti se. Prinosi u 14. vijeku bili su između 2:1 i 7:1 (2:1 znači da su za svako zasijano zrno dva požeta. Današi prinosi iznose 30:1 ili više.) Tokom decenija se postepeno razvijala pothranjenost, smanjivši otpornost na bolesti i takmičenje za resurse značilo je više ratovanja, a onda je prinose konačno srozalo malo ledeno doba.
Alternativna teorija je da je takmičenje za resurse pogoršalo neravnotežu između vlasnika i radnika i da je ponuda novca nastavila ići ukorak sa fiksnom povećanom ekonomskom aktivnošću (budući da je bio robni novac prije svega zasnovan na srebru) pa su plate padale dok su kirije rasle, što je dovelo do demografske stagnacije. Ekonomski uslovi siromašnih također su pogoršali bijedu kuge zato što nisu imali pribježište, kao npr. vilu na selu poput plemića u Boccacciovom Decameronu. Siromasi su živjeli u skučenim uslovima i nisu se mogli izolirati od bolesnih i imali su slabiji imunitet zbog neodgovarajuće ishrane, teških uslova života, rada i sanitacije. Nakon što su kuge i ostali egzogeni uzroci pada populacije snizili ponudu rada, plate su se povećale. To je povećalo mobilnost radnika i dovelo do preraspodjele bogatstva, iako su pokušaji vlasnika imovine da se odupru promjenama zabranama za povišenje nadnica i kontrolom cijena doprinijeli narodnim ustancima kao što je seljački ustanak u Engleskoj 1381. Do 1450. godine, ukupna populacija Evrope bila je znatno niža nego 150 godina ranije, ali su sve klase generalno imale viši životni standard.
Demografske tabele
Tabele u nastavku prikazuju procjene prema Urlanis (1941:91, 414).
Nauka i umjetnost srednjovjekovne demografije
Srednjovjekovna demografija je prilično novo polje istraživanja. Izvori koje današnji demografi tradicionalno koriste, kao što su zapisi o brakovima, rođenjima i smrtima, obično nisu dostupni za taj period, pa se učenjaci oslanjaju na druge izvore, kao što su arheološka istraživanja i pisani zapisi kada su dostupni.
Primjeri terenskih podataka uključuju fizičku veličinu naselja i kako je s vremenom rasla, te pojava i nestanak naselja. Na primjer, nakon Crne smrti arheološki zapisi pokazuju napuštanje do 25% svih sela u Španiji. Međutim, arheološke podatke je često teško interpretirati. Često je teško odrediti tačnu starost otkrića. Također, neka od najvećih i najvažnijih nalazišta još uvijek su zauzeta i ne mogu se istraživati. Dostupni arheološki podaci mogu biti koncentrirani u perifernijim regijama, na primjer anglosaksonski ukopi u Sutton Hoou (Istočna Anglija, Engleska, rani srednji vijek), za koje pored toga ne postoje zapisi.
Zbog tih ograničenja, mnogo našeg znanja dolazi od pisanih zapisa: opisnih i administrativnih iskaza. U opisne iskaze spadaju oni od hroničara koji su pisali o veličinama vojski, žrtvama rata ili gladi, učesnicima u zakletvi. Međutim, na njih se ne može oslanjati kao na tačne i najkorisniji su kao dodatni dokazi, umjesto da ih se same posmatra.
Najvažniji pisani iskazi su oni koji se nalaze u administrativnim zapisima. Ti iskazi su objektivniji i precizniji budući da motivacija za njihovo pisanje nije bio utjecaj na druge. Ti se zapisi mogu podijeliti na dvije kategorije: istraživanja i serijske dokumente. Istraživanja obuhvataju imanje ili regiju u neko određeno vrijeme, slično kao današnji inventar. Manorijalistička istraživanja u srednjem su vijeku bila vrlo česta, naročito u Francuskoj i Engleskoj, ali su blijedila kako je kmetstvo zamjenjivala novčana ekonomija. Fiskalna istraživanja došla su sa usponom novčane ekonomije, od kojih je prvo i najpoznatije Domesday Book iz 1086. godine. Knjiga srca iz Italije iz 1244. još je jedan primjer. Najveće fiskalno istraživanje provedeno je u Francuskoj 1328. godine. Budući da su kraljevi nastavljali tražiti nove načine za prikupljanje novca, ta fiskalna istraživanja s vremenom su postajala brojnija i sveobuhvatnija. Istraživanja imaju ograničenja, budući da predstavljaju samo fotografiju u nekom vremenu; ne prikazuju dugoročne trendove i obično isključuju društvene elemente.
Serijski zapisi dolaze u različitim oblicima. Najraniji su iz 8. vijeka i bilježe prodaju, razmjenu, donacije i najmove. Drugi tipovi serijskih zapisa su zapisi o umrlima iz religijskih institucija i krsni upisi. Među ostale zapise koji su od pomoći spadaju isplate gospodara kralju nakon smrti, dvorski zapisi, cijene hrane i najma, na osnovu kojih se mogu napraviti zaključci.
Prosinačke žrtve 1918.
mini|Prosvjedi 5. prosinca 1918. godine '''Prosinačke žrtve 1918. godine''' je naziv za kratkotrajni oružani sukob do koga je došlo 5. prosinca 1918. godine na Jelačićevom trgu u središtu Zagreba između pripadnika vojske i policije odanih novoproglašenoj Kraljevini SHS na jednoj, te pobunjenih pripadnika nekadašnjeg Kraljevskog hrvatsko-ugarskog domobranstva koji su pokušali očuvati nezavisnu Državu Slovenaca, Hrvata i Srba.
Do pobune je došlo nekoliko dana nakon što je u Zagreb došla vijest o proglašenju Kraljevine SHS u Beogradu 1. prosinca, kada su nezadovoljnici organizirali demonstracije na zagrebačkim ulicama, tražeći republiku. Pobunjenike, koji su bili naoružani, je dočekala zasjeda koju je organizirao šef policija Grga Budislav Angjelinović, odnosno bivši austro-ugarski mornari naoružani mitraljezima. U okršaju je, prema službenim podacima, poginulo 13, a ranjeno 17 ljudi. Organizatorima pobune je nekoliko tjedana kasnije suđeno, te su dobili zatvorske kazne od godinu do 10 godina zatvora.
Jedan od vođa pobune vojnika bio je bivši austro-ugarski časnik Josip Metzger, potonji ustaški ratni zločinac.
Opisi savremenika
O događajima svedoči bivši sudionik oktobarske revolucije Franjo Drobni, koji je 5. prosinca 1918. s Antun Ciligom došao u Zagreb. On kaže da je na ulicama Zagreba naišao na povorku koja je klicala Republici:
Tumačenja
O motivima i krajnjim ciljevima pobunjenih vojnika postoje različita tumačenja; u današnjoj Hrvatskoj prevladava stav da su bili motivirani nacionalizmom, odnosno protivljenju stvaranju jugoslavenske države, dok su u doba SFRJ vladajući komunisti tvrdili da su pobunjenici namjeravali stvoriti komunističku državu po uzoru na ruske revolucionare.
El Limón, Motozintla
El Limón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Landriana, Roma
Landriana je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
El Limón, Motozintla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 994 m.
Meticilin rezistentni stafilokokus aureus
Meticilin rezistentni stafilokokus aureus, MRSA, multirezistentni stafilokokus aureus, oksacilin rezistentni stafilokokus aureus (ORSA) je posebna vrsta bakterije iz grupe stafilokoka otporna na sve betalaktamske antibiotike (BLA), označena kao antibiotska rezistencija na meticilin.
Meticilin rezistentni stafilokokus aureus izaziva vanbolničke i bolničke infekcije kod ljudi oslabljenog imuniteta. Na ovu bakteriju deluje sve manji broj antibiotika, tako da se u terapiji o tome mora voditi računa.
Pacijenti sa ovom bakterijom obavezno podležu lečenju antibioticima prema biogramu-antibiogramu i izolaciji od drugih bolesnika kako bi se na taj način sprečilo dalje širenje ovog soja bakterija unutar bolnice.
Rastuća rezistencija stafilokokus aureus na antibiotike predstavlja veliki problem za lekara kliničara u svakodnevnoj praksi, a posebno u slučaju teških infekcija koje ugrožavaju život bolesnika (sepsa, meningitis). Ona je, takođe, pretnja čitavoj ljudskoj zajednici jer se, sve češće, izveštava i o vanbolničkim sojevima stafilokokus aureus rezistentnim na antibiotike.
Istorijat
Ranih sedamdesetih godina 20. veka, lekari su bili prisiljeni da napuste svoje dotadašnje verovanje po kome se sve bakterijske infekcije mogu izlečiti upotrebom efikasnih antimikrobnih lekova. A sve je počelo pojavom multiple rezistencije na antibiotike od strane patogena kao što su Stafilokokus aureus (MRSA), Streptokokus pneumonije, Pseudomonas aeruginoza i Mikobakterijum tuberkuloze. Poznato je da je penicilin davno izgubio primat u lečenju stafilokoknih infekcija. Sposobnost stvaranja inducibilnog enzima penicilinaze koji razgrađuje beta laktamski prsten penicilina, širila se ogromnom brzinom među članovima roda Stafilokokusa, pa je danas procenat penicilin osetljivih stafilokoka veoma mali
Na ovu pojavu uticao je razvoj i povećanje broja bakterijskih vrsta rezistentnih na antibiotike koja se zasnivala na većem broju faktora u koje spadaju; široka rasprostranjenost i ponekad nepravilno korišćenje antibiotika, široka primena ovih agenasa kao faktora rasta u stočnoj hrani i povećanje kako regionalnih tako i međunarodnih putovanja, što je olakšalo prelaz bakterija rezistentnih na antibiotike preko geografskih barijera.
MRSA se prvi put pojavila kao klinički relevantan humani patogen pre više od četri decenije. Agresivnost bakterije prvi put je otkrivena u bolnicama i drugim zdravstvenim ustanovama kod „ugroženih osoba“, koje su bile često izložene selektivnoj primeni intenzivne antimikrobne terapije, i čestim invazivnim procedurama (što je dodatno kompromitovalo odbrambene snage domaćina) i stvaralo povoljan ambijent za njeno širenje.
MRSA je postepeno sve više postajala važan izvor problema u zdravstvenoj zaštiti, povezan sa infekcijama krvnog sistema, disajnog sistema (sa pridruženim pneumonijama) i sve češćim hirurškim infekcijama postoperativnih rana. Uprkos usvajanju niza preventivnih mera za njeno širenje, učestalost MRSA infekcija u većini bolnica je stalno rasla u poslednjih dvadeset godina.
Meticilin, je bio prvi polusintetski antibiotik iz grupe penicilina otporan na penicilinazu, koji je uveden u upotrebu 1959. sa ciljem da „napadne“ sojeve stafilokoknih bakterija otporne na penicilin. Ali, samo dve godine kasnije (1961), pojavili su se sojevi otpornih bakterija na novouvedeni lek. Ova pretnja, bila je MRSA, koja je prvo uzela maha u Evropi pre nego što se pojavila i u bolnicama u SAD.
Ranih 1980-ih, više od sto američkih bolnice izvestilo je da je MRSA infekcija; dostigla razmere epidemije, u Hjustonu, Portland (u dve bolnice), Džeksonu itd. Univerzitetska bolnica u Virdžiniji imala je svoj prvi MRSA slučaj u 1978. Ali, u roku od dve godine, zaraza je zahvatila skoro polovinu bolnice - šokantno nagoveštavajući da će se sa širenjem infekcijom suočiti i druge bolnice u decenijama koje dolaze. Vrlo brzo, lekari su spoznali opasnosti eksplozivnih epidemija u kojima se MRSA infekcija bukvalno širila iz bolničkog kreveta u krevet .
Nažalost sve masovniju pojavu MRSA infekcije mnoge bolnice su ignorisale decenijama, (navodi dr Vilijam Džarvis, koji je penzionisan 2003 kao direktor Centara za kontrolu i prevenciju bolesti u SAD).
''MRSA je zato decenijama unazad izazivala sve više bolnih i teško lečiveih lezije kože koje su potom prelazile u krv. Zbog toga se i oko jedan odsto infekcija završavalo smrtnim ishodom. Niko danas ne zna koliko ljudi nosi ovu klicu na svojoj koži. Nacionalni, medicinski istraživači su procenili da je to 1 ili 2 odsto opšte populacije, dok je skrining sproveden u Vašingtonskim bolnicama otkrio znatno viši nivo - i do 11 odsto .''
Novi izveštaji o izolatima stafilokokusa aureusa koji poseduju itermedijernu ili potpunu rezistenciju na samo na meticilin već sve više pokazuju razistneciju i na vankomicin najavljuju novu antibiotsku eru u kojoj efikasni baktericidni antibiotici više neće biti dostupni.
Epidemiologija
U SAD značajno raste broj MRSA infekcija. Prema izveštaju američkog Centra za kontrolu i prevenciju bolesti, učestalost infekcija u SAD udvostručila se u 2005 u odnosu na 1999 (sa 127.000 na 278.000 pacijenata).
U srednjoj Evropi u periodu od 1990. do 1995. prevalenca oksacilin rezistentnih stafilokoka porasla je sa 1,7% koliko je iznosila 1990, na 12,9% 1995, dok je kod koagulaza negativnih stafilokoka (KNS) porasla sa 15,8% na 55,8% sa daljim trendom porasta procenta rezistentnih izolata.
Istraživanja sprovedena u 25 bolnica u više Evropskih zemalja, u period od aprila 1997. do februara 1999e ukazala su da je najveća zastupljenost MRSA infekcije bila u Portugalu 54% i Italiji 43-58%, dok je najniža bila u Švajcarskoj i Holandiji (2%). Iistraživanja u ovoj studiji takođe su pokazala da je MRSA najčešće izolovan iz materijala bolesnika koji su lečeni na odeljenjima intenzivne nege, 38%, a najređe kod bolesnika sa internih klinika, 22%.
MRSA je zastupljen među uzročnicima nozokomijalne pneumonije sa 34%, kod mokraćnih infekcija sa 28,3%, hemokultura 23,8% i infekcija kože i mekog tkiva sa 22,4%.
Podaci o prevalenci MRSA-izolata (vidi tabelu) razlikuju se u raznim delovima sveta kao i među bolnicama i iznose od 0,6% u Norveškoj do 66,8% u Japanu. Prevalenca MRSA-izolata iz hemokultura I u Evropi postoji krajnja raznovrsnost u zastupljenosti MRSA. Najveća prevalenca MRSA izolata je na jugu i delimično na zapadu Evrope (Grčka, Bugarska, Irska, Portugal), a najmanja na severu (Danska, Švedska, Holandija). I u drugim zemljama zabeležene su varijacije među bolnicama: najviše u Nemačkoj, najmanje u Sloveniji
U našem regionu, udeo izolata u period od 2000. do 2002. na Klinikama za hirurgiju i nefrologiju iznosio je za izolate MRSA infekcije 60,95%, a za izolate MRKNS 72,05%, što je približno rezultatima dobijenim u Portugaliji, Italiji i Španiji u istom periodu.
U Srbiji u različitim bolničkim centrima, različita je zastupljenost MRSA izolata. Prema podacima iz 2005. u Kliničkom centru Srbije u Beogradu, MRSA bio je prisutan u 81% kliničkih izolata, na Ortopedskoj klinici na Banjici u Beogradu iz rana je izolovano 41% MRSA, a u Kliničkom centru u Nišu i Kliničkom centru u Kragujevcu učestalost MRSA izolata bila je 55% i 44% Prisutnost jako visokog procenat meticilin rezistentnih izolata Stafilokokusa aureusa i koagulaza negativnih stafilokoka u Srbiji, koji od 2003. neprestano raste, navodi na zaključak da zdravstvena služba Srbije mora preduzeti dodatno angažovanje koje će dovesti do smanjenja veoma visoke zastupljenosti ovih infekcija.
Putevi prenošenje MRSA
Meticilin rezistentan stafilokokus aureus (MRSA) je veoma često prisutan u koži (pazusi, prepone), kao i sluzokoži nosa mnogih zdravih osoba, ili kao prolazna flora u crevima i kožnim infekcijama u vidu rana, bubuljica ili čireva. Najmanje kod jedne, od četiri zdrave osobe (ili u 25-30% slučajeva), MRSA živi na koži ili u nosnim šupljinama, ali ne izaziva nikakve probleme ili infekcije. Ako se stafilokokna bakterija unese u telo zdrave osobe, ona može da izazove infekciju; koja može biti lokalna i manje izražena (na primer, bubuljica), ili ozbiljna (uključujući promene na srcu, plućima, u krvi ili na kostima). Ozbiljne infekcije stafilokokama su češći kod osoba sa oslabljenim imunskim sistemom.
Najmanje dve na svakih sto osoba poseduje neotpornost na stafilokoke rezistentnim na antibiotike. Biti neotporan znači da antibiotik nije u stanju da leči i izleče infekciju sa ovom vrstom bakterija. Ovo posebno uključuje osobe u bolnicama na dugotrajnom lečenju kao i osobe na dijalizi bubrega ili lečenju raka. MRSA se prenosi dodirom ili u kontaktu sa MRSA kontaminiranom osobom bilo da je ona bolesnik ili potpuno zdrava osoba (kliconoša).
MRSA infekcija se može javiti kod bilo koje osobe bez obzira na pol, rasu ili uzrasta ako je izložene povećanom rizuku od zaražavanja :
Etiologija
Stafilokokusa aureus rezistentan na meticilin dugi niz godina povezuje sa boravkom u bolnici, domovima za starije i nemoćne i sličnim institucijama i tek se od devedesetih godina pojavljuje pojam „vanbolnička MRSA“, s nizom karakteristika koje ga razlikuju od ranije poznatih, bolničkih MRSA. Zato danas medicinska struka razlikuje dva tipa meticilin rezistentnog stafilokokusa aureusa ;
Bolnički „HA-MRSA“ tip
Ovaj tip MRSA otkriven je u bolnicama i zato nosi naziv „HA-MRSA“. Bolnički MRSA su uglavnom multirezistentni pa je izbor antibiotika za lečenje infekcija izazvanim bolničkim MRSA sužen na vankomicin i linezolid, uglavnom izazivaju teže infekcije kod bolesnika koji su na neki način predisponirani: oslabljenim imunskim sistemom, dugotrajnim bolničkim lečenjem, dugotrajnom primenom antimikrobnih lekova, progresijom osnovne bolesti i slično. Infekciji MRSA sojevima u bolničkim uslovima obično prethodi kolonizacija različitog trajanja. Svega nekoliko epidemijskih MRSA-klonova je odgovorno za veliki procenat infekcija izazvanih ovim uzročnikom.
Vanbolnički „CA-MRSA“ tip
Ovaj tip MRSA, je poznat kao vanbolnički tip ili „CA-MRSA“. Vanbolnički MRSA se epidemiološki, fenotipski i genotipski razlikuju od bolničkih MRSA. Zajedničko svim izveštajima o infekcijama koje uzrokuju vanbolnički MRSA su: nepovezanost sa rizičnim faktorima koji su prisutni u bolesnika inficiranih MRSA-sojevima poreklom iz bolnice; nisu rezistentni na nebetalaktamske antibiotike; češće se javljaju u beskućnika, siromašnih, zatvorenika i sportista. Poseban značaj tih sojeva je u tome što su virulentniji od bolničkih MRSA, i brže se šire među bolesnicima zbog bržeg prilagođavanja na domaćina. Vanbolnički MRSA javljaju se u značajno mlađoj starosnoj grupi nego bolnički. Infekcije koje vanbolnički MRSA izaziva obično su teške kožne infekcije (celulitis, nekrotizirajući fasciitis) i nekrotizirajuće pneumonije.
Oba tipa meticilin rezistentnog stafilokokusa aureusa imaju isti mehanizam rezistencije na antibiotike, a to je promena ciljnog mesta delovanja antibiotika. Poseduju takozvanu heterorezistenciju što znači da svi MRSA sojevi imaju gen za rezistenciju na hromozomu, ali neke bakterije iz pojedinih sojeva jesu, a neke nisu rezistentne. Razlike između HA-MRSA i CA-MRSA infekcija
Između MRSA sojeva bolničkog i vanbolničkog porekla osim sličnosti ima i mnogo razlika: razlikuju se epidemiološki, klinički, po faktorima virulencije, po učestalosti javljanja. U odnosu na bolničke, vanbolnički izolati Stafilokokusa aureusa rezistentnih na meticilin, još uvek je, značajno manje, mada ima predviđanja da će se ta razlika u budućnosti smanjiti. Zastupljenost vanbolničkih MRSA u evropskim zemljama je, uglavnom niska (1,5-9%), a podaci su dobijeni ispitivanjem nazalnog kliconoštvo među zdravom populacijom (deca, vojnici, zdravi odrasli koji u poslednjih 12 meseci nisu imali kontakta sa bolničkom sredinom).
Prema podacima iz Srbije, vanbolnička MRSA zastupljen je sa 17,7%, u različitom materijalu iz hirurških, pedijatrijskih, ORL, oftalmoloških i dermatoloških ambulanti.
Mehanizmi
Dva glavna mehanizma koja dovode do rezistencije stafilokokus aureusa na beta-laktamske antibiotike su: mini|centar|600p|Dijagram prikazuje antibiotsku rezistenciju promenom ciljnog mesta antibiotika, po uzoru na rezistenciju MRSA prema [[penicilinu. Beta-laktamski antibiotici trajno inaktiviraju PBP enzime koji su neophodni za život bakterija trajno se vezujući za njihova aktivna mesta. Neki oblici MRSA, međutim, postoji i PBP koji neće dozvoliti da se antibiotik veže za njegovo aktivno mesto.]]
Dijagnostika
thumb|300px|Miler Hinton agar pokazuje otpornu MRSA na oksacilinski disk U dijagnostici MRSA ključnu ulogu imaju mikrobiološke laboratorije i druge referentne laboratorije osposobljene za brzu identifikovanje pojave MRSA, primenom savremenih i brzih tehnika za identifikaciju i karakterizaciju MRSA.
Uprkos tome, bakterija generalno moraju biti gajena u krvi, urinu, sputumu, ili drugim tečnim kulturama iz telesnih tečnosti, u laboratorijiskim uslovima i u dovoljnim količinama potrebnim za dokazivanje u testovima.
Tehnike dijagnostike MRSA sve više uključuju i primenu PCR-u realnom vremenu ili primenu kvantitativnog PCR, u kliničkim laboratorijama za brzu detekciju i identifikaciju MRSA sojeva, umnožavanjem njihovog molekula DNK.
Još jedan značajan laboratorijski test za dijagnozu MRSA je test brze aglutinacije lateks čestica ili lateks test, koji detektuje PBP2a protein. Protein PBP2a je varijanta penicilin vezujućeg proteina koji daje sposobnost S. aureusu da bude otporan na oksacilin.
Novine u istraživanjima
Na osnovu nedavno objavljen studija farmaceutskog koncerna AstraZeneka, ova farmaceutska kuća je na tržište izbacila antibiotik ceftarolinfosamil, pod imenom Zinforo® koji se pokazao uspešnim u lečenju MRSA. Iako ovaj antibiotik spada u grupu cefalosporina, on je pokazao delotvornost i protiv stafilokokus aureusa. Prema izjavi Ernsta Molitora primarijusa na Institutu za medicinsku mikrobiologiju, imunologiju i parazitologiju Univerzitetske klinike u Bonu ovaj antibiotik je pokazo zadovoljavajuće rezultate i da: „treba očekivati da će ovaj on imati manje neželjenih posledica od nekih drugih alternativnih lekova“.
Otkrićem ovog leka i dalje problem rezistentnih bakterija nije rešen, jer bakterije poseduju izuetno veliku sposobnost preživljavanja, jer se brzo razmnožavaju i veoma brzo prilagođavaju novim životnim uslovima. Što se bakterije češće sreću sa lekovima koji ih uništavaju, veća je verovatnoća da neće uspeti da razviju odgovarajuće odbrambene mehanizme za sopstveni spas od takvih lekova.
Izolacija kliconoša
Najbolji način prevencije zaražavanja MRSA infekcijom je da se izbegava direktan kontakt sa kožom, izlučevinama, odećom ili bilo kojim predmetima koji dolaze u kontakt; bilo sa pacijentima zaraženim MRSA-om ili direktno sa meticilin rezistentni stafilokokusom aureusom. To često nije moguće, jer MRSA-om zaraženi pojedinci ili prenocioci MRSA infekcije nisu odmah kao takvi identifikovani.
Zdravi nosioci stafilokoka, posebno oni koji učestvuju u proizvodnji i distribuciji hrane, moraju se udaljiti sa posla i lečiti dok se ne obeskliče. Ipak, dešava se da posle lokalne primene antibiotika MRSA perzistira ili se naseljava na neko drugo mesto, ili se u toku lečenja može razviti rezistencija na, prethodno, osetljivi agens.
Dokle god zaražena osoba na sebi ima održivu infekciju MRSA-om, u/ili na telu, ona se smatra infektivno (zaraznom) za svoju okolinu.
Lična higijena
Najsigurnije i najjednostavnija ali i najefikasnije mere za sprečavanje širenja MRSA su, počev od održavanja lične higijene (posebno ruku) do higijene radnog mesta, porodičnog domaćinstva. Zato je prvi korak u prevenciji MRSA pravilna i redovna higijena, a pre svega ruku:
Obavezno pranje ruku
Dezinfekcija površina antisepticima
Antiseptici su idealno rešenje u vidu rastvora ili antiseptičkih maramica i dostupni su u većini prodavnica sa sredstvima za održavanje higijene ruku i čistoće površina koje mogu biti kontaminirane MRSA-om.
Antiseptike treba korisne kod kuće, na radnom mestu u teretanama, javnim toaletima ili skoro na svakom javnom mestu.
Konfiskacija
Konfiskacija imovine je sudska mera koja predstavlja prinudno oduzimanje bez naknade u korist države celokupne imovine (potpuna konfiskacija) ili tačno određenog dela imovine (delimična konfiskacija) fizičkog ili pravnog lica.
Kod konfiskacije se imovinom fizičkog lica smatra i imovina koja predstavlja njegov udeo u zajedničkoj imovini sa drugim licima. Pod imovinom se razumeju i sva imovinska prava.
Konfiskaciju mogu izreći samo državni organi koji su za to zakonom ovlašćeni i samo u slučajevima koji su predviđeni zakonom.
U demokratskim pravno uređenim državama ova mera se može izreći isključivo licima za koje se dokaže da su do imovine došli isključivo činjenjem krivičnog dela, te se i mera može odnositi isključivo na tu imovinu.
Konfiskacija se, dalje, ne može izreći licu koje je osuđeno na smrt, a nakon izvršenja kazne ili u slučaju da se odluka donosi nakon smrti optuženog, jer nakon njegove smrti njegove imovina automatski postaje vlasništvo naslednika.
Gradina (Virovitičko-podravska županija)
Gradina je općina u Hrvatskoj. Nalazi se u Virovitičko-podravskoj županiji.
Konfiskacija
Kod totalitarnih sistema često je ova mera izricana paušalno i politički motivisano, kršeći osnovne pravne norme, pa se neretko ovakve odluke poništavaju osim ako ne postoji dokaz da je imovina stečena kao posledica izvršenja krivičnog dela.
Gradina (Virovitičko-podravska županija)
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Gradina imala je 4.485 stanovnika, raspoređenih u 11 naselja:
Povijest
mini|295px|desno|Župna crkva sv. Ilije proroka u Gradini mini|210px|desno|Nadgrobna ploča obitelji Festetić iz 1336. godine u Župnoj crkvi u Gradini
Konfiskacija
Konfiskacija u Jugoslaviji
U Jugoslaviji je konfiskacija imovine vršena za vreme Drugog svetskog rata (1941-1945), a posebno je intenzivirana nakon rata. Konfiskacijom je prinudno oduzimana, bez naknade a u korist države, celokupna imovina ili tačno određeni deo imovine, koja je bila u svojini lica koje je kao učinilac određenog krivičnog dela osuđeno na kaznu konfiskacije imovine. Pored imovine, konfiskacijom su bila obuhvaćena i sva imovinska prava.