cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Now You See Me
Radnja prati FBI agenta Dilana Roudsa koji traga za timom iluzionista poznatih pod imenom "Četiri jahača" nakon što su tokom jedne od svojih tačaka opljačkali banku u Francuskoj i novac prebacili na račune ljudi u publici. Glavne uloge tumače Džesi Ajzenberg, Mark Rafalo, Vudi Harelson, Ajla Fišer, Dejv Franko, Melani Loran, Morgan Friman i Majkl Kejn.
Uprkos podeljenim mišljenjima kritike, film je ostvario dobru zaradu na bioskopskim blagajnama, a natavak pod nazivom Velika iluzija: Drugi čin je prikazan 2016.
San Juan Cuahutengo, San Agustín Metzquititlán
San Juan Cuahutengo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini San Agustín Metzquititlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1595 m.
Maschio, Savona
Maschio je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
Hidalgo, Tierra Blanca
Hidalgo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 91 m.
Yuan An
thumb|200px|Stela posvećena Yuan Anu iz 117. godine, koja opisuje ključne trenutke u njegovom javnom životu.
Yuan An 袁安 (stilsko ime Shaogong 邵公, ? - 9. april 92) je bio kineski učenjak, službenik i političar u službi dinastije Han, koji se smatra osnivačem klana Yuan iz Ru'nana, jedne od najmoćnijih i najuticajnijih porodica Istočnog Hana. Služio je caru Zhangu, a potom mladom caru car He od Han|Heu, odnosno njegovoj pomajci Dou koja je vladala kao regentica. Tada je došao u sukob sa Douinim rođacima koji su preuzeli sve važne funkcije u državnog upravi, prvenstveno Dou Xianom. Razlog je bilo neslaganje sa Douovom militarističkom politikom, odnosno nastojanjem da se unište Xiongnui na sjeverozapadnim granicama tadašnje Kine; Yuan An se umjesto toga zalagao da se Xiongnu za Kinu vežu diplomatskim putem te služe kao tampon protiv drugih nomadskih naroda. Njegova politika je odbačena te je pokrenut pohod tokom koga su između 89. i 91. Xiongnui uništeni ili protjerani daleko na zapad. Godine 92. su njegovi suparnici svrgnuti i likvidirani u puču kojim je mladi car He svrgnuo svoju pomajku. Yuan He je umro nekoliko mjeseci kasnije, a mladi car mu je nakon smrti dao brojne počasti. Yuanovi potomci će nakon toga igrati važnu ulogu na kineskom dvoru, a dva praunuka - Yuan Shao i Yuan Shu - će krajem 2. vijeka kao gospodari rata osnovati i vlastite države.
Livezile, Livezile, Mehedinți
Livezile je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Livezile.
Courteilles (Er)
Kurtej je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Er koja pripada prefekturi Evre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 165 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 26 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,24 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 174 metara (maksimalnoj 177 m, a minimalnoj 140 m).
Beuren (Eifel)
Bojren je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 92 opštinska središta okruga Kohem-Cel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 472 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7135008.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kohem-Cel Bojren se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kohem-Cel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 420 metara. Površina opštine iznosi 10,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 472 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 44 stanovnika/km².
Amador Macías, Colima
Amador Macías je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Colima.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 499 m.
Das verrückteste Auto der Welt
Das verrückteste Auto der Welt je zapadnonjemačka filmska komedija snimljena 1975. godine u režiji Rudolfa Zehetgrubera. Predstavlja četvrti dio ciklusa filmova o čudesnom automobilu po imenu Dudu. Zehetgruber ponavlja ulogu njegovog vozača Jimmyja Bondija, a radnja prikazuje kako sudjeluje na reliju kako bi prikupio novac za sirotište.
Princeton, California
Princeton je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 303 stanovnika.
Crabtree, Oregon
Krabtri je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 391.
Malcantone, Ravenna
Malcantone je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Deterministički konačni automat
DKA prima niz ulaznih znakova, i za svaki ulazni znak obavlja prijelaz u stanje koje određuje funkcija prijelaza. Kada je pročitan cijeli ulazni niz, prihvatit će ili odbiti niz znakova ovisno o tome je li DKA u prihvatljivom ili neprihvatljivom stanju.
Formalna definicija
DKA se formalno definira uređenom petorkom,, koja se sastoji od
Neka je M DKA takav da M =, i niz znakova nad abecedom \Sigma. M prihvaća niz znakova X ako slijed stanja, postoji u Q uz sljedeće uvjete:
Kao što je pokazano u prvom uvjetu, stroj započinje rad u početnom stanju s. Drugi uvjet kaže da će za svaki znak ulaznog niza X stroj preći iz trenutnog stanja u stanje upravljano funkcijom prijelaza \delta. Posljednji uvjet kaže da stroj prihvaća ulazni niz ako posljednji znak ulaznog niza X uzrokuje prijelaz u jedno od prihvatljivih stanja. Inače kažemo da stroj ne prihvaća (odbija) ulazni niz. Skup nizova znakova koje DKA prihvaća je oblik formalnog jezika, i predstavlja oblik jezika kojeg DKA prepoznaje.
Mr. Deeds Goes to Town
Mr. Deeds Goes to Town je američka crno-bijela filmska komedija snimljena 1936. u režiji Franka Capre. Scenarij je napisao Caprin suradnik Robert Riskin na temelju kratke priče Opera Hat Clarencea Buddingtona Kellanda. Naslovni protagonist, koga tumači Gary Cooper je Longfellow Deeds, pjesnik iz zabitog sela u državi Vermont koji dolazi u New York kako bi preuzeo ogromnu svotu novca naslijeđenu od ujaka. Radnja prikazuje kako "priprosti", ali dobrodušni Deeds odlučuje novac razdijeliti siromašnima, i tako potakne advokate, koji su novac nastojali pokrasti, reagiraju tako da ga na sudu pokušaju proglasiti duševno bolesnim, a nakon čega se za slučaj zainteresira lijepa novinarka (čiji lik tumači Jean Arthur).
Deterministički konačni automat
Primjer
desno|okvir|[[dijagram stanja za M]] M = gdje je
Dietilentriamin
Dietilentriamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 103,166 Da.
Deterministički konačni automat
Primjer
Kratko rečeno, stanje S1 predstavlja događaj da se u ulaznom nizu dosad pojavio paran broj znamenki 0, dok stanje S2 predstavlja događaj da se pojavio neparan broj. Znamenka 1 u ulaznom nizu ne mijenja stanje automata. Kada se završi čitanje ulaznog niza, trenutno stanje će pokazati da li je ulazni niz sadržavao paran broj znamenki 0 ili ne.
Mr. Deeds Goes to Town
Godine 1969. je u SAD prerađen kao TV-serija, a u Indiji je 1960. je prije toga bio snimljen remake Raja Saja na bengalskom jeziku u režiji Bikasha Roya. Godine 2002. je snimljen još jedan, ovaj put hollywoodski remake, pod naslovom Deeds sa Adamom Sandlerom u glavnoj ulozi.
Busati, Vicenza
Busati je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 712 m.
Deterministički konačni automat
Prednosti i nedostaci
DKAi su jedni od najpraktičnijih modela izračunljivosti, s obzirom da postoji trivijalan online algoritam koji ih simulira u linearnom vremenu i konstantnom prostoru nad tokom ulaznih simbola. Za dva dana DKAa postoje učinkoviti algoritmi za pronalaženje DKA koji prepoznaje uniju, presjek te komplement jezika koje oni prepoznaju. Također postoje učinkoviti algoritmi za određivanje da li DKA prihvaća bilo koji niz znakova, da li DKA prihvaća sve nizove znakova, da li dva DKA prihvaćaju isti jezik, te za pronalaženje DKA sa minimalnim brojem stanja za zadani jezik.
Rincón Zacaiste, Tierra Blanca
Rincón Zacaiste je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Deterministički konačni automat
Prednosti i nedostaci
DKAi su modeli izračunljivosti jednake moći kao NKAi (nedeterministički konačni automati).
Studebaker
Korporacija Studebaker (fonetski:ˈstjuːdəbeɪkər) je bila američka kompanija za proizvodnju teretnih kola i automobila sa sjedištem u South Bendu u Indiani. Osnovana je 1852. a korporacijom postala 1868 pod imenom Studebaker Brothers Manufacturing Company. Ispočetka je proizvodila teretna kola za farmere, rudare i vojsku.
Studebaker je postao dio auto-industrije godine 1902. sa proizvodnjom električnih vozila, da bi 1904. počeo proizvoditi vozila na benzin; sva su se prodavala pod imenom "Studebaker Automobile Company". Sve do 1911. je njen automobilski odjel poslovao u partnerstvu sa E-M-F Company i Garford Company iz grada Elyria. Prva vozila na benzin u potpunosti proizvedene od Studebakera su na tržište izašla u augustu 1912. Sljedećih 50 godina je kompanija izgradila reputaciju temeljenu na kvaliteti i pouzdanipsti njenih proizvoda Konkurencija Velike trojke iza drugog svjetskog rata se, međutim, pokazala previše jakom; tvornica u South Bendu je s radom prestala 20. decembra 1963, a posljednji Studebaker je proizveden u kanadskom Hamiltonu 16. marta 1966.
Cuacnopalan, Puebla
Cuacnopalan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 7888 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2230 m.
Croix de guerre 1939–1945
Ratni krst 1939–1945. je francusko vojno odlikovanje ustanovljeno 26. septembra 1939, u čast ljudi koji su se borili sa saveznicima protiv Sila osovina u bilo kom trenutku za vreme Drugog svetskog rata.
Primaoci
Primaoci su prilično različiti, u zavisnosti od ratne zone u kojoj su se borili:
Na svakom „Ratnom krstu“, postoji bar jedan spomen, ovo je medalja za hrabrost za bilo kog pripadnika francuske vojske i njenih saveznika. Stepen pokazuje značaj uloge bivših ratnika za vreme Drugog svetskog rata: najniži stepen predstavlja bronzanu zvezdu dok najviši stepen predstavlja bronzanu palmu.
Priznanja
Najniži stepen predstavlja bronzana zvezda, dok najviši stepen predstavlja bronzana palma.
Dodeljuje se za hrabrost pripadnicima francuske vojske ili njenih saveznika, u zavisnosti od stepena. Ekvivalenti ovoj medalji su Bronzana zvezda i Zlatna zvezda (SAD) ili Vojni krst i Vojna medalja (Velika Britanija).
Galerija
Croix de Guerre Croix de Guerre Croix de Guerre (Frankrijk) Croix de Guerre Krzyż Wojenny Croix de Guerre
Roca Mar, Alto Lucero de Gutiérrez Barrios
Roca Mar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Alto Lucero de Gutiérrez Barrios.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 189 m.
Back, Bolzano
Back je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1096 m.
Thomasboro, Illinois
Tomasboro je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.126, što je 107 (-8,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Nogueral, Delicias
El Nogueral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Delicias.
Makovce
Makovce je naseljeno mjesto u okrugu Stropkov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 144 stanovnika.
Linearno ograničen automat
Linearno ograničen automat (LOA) (još i omeđeni stroj ) je ograničen oblik nedeterminističkog Turingovog stroja. Posjeduje diskretnu traku koja sadrži znakove (simbole) konačne abecede, pomičnu glavu za čitanje i pisanje koja operira vremenski diskretno, te konačan skup stanja. Razlikuje se od Turingovog stroja u tome što, iako se vrpca na početku smatra beskonačne duljine, samo konačni kontinuirani njezin dio čija je duljina linearno proporcionalna duljini početnog ulaznog niza se može čitati/pisati od strane glave za čitanje i pisanje. Ovo ograničenje čini LOA nešto preciznijim modelom stvarnog računala nego Turingov stroj.
Gaiazza, Genoa
Gaiazza je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Napad četnika na Užičku Republiku
minijatura|250px|[[Ustanak u okupiranoj Jugoslaviji septembra 1941. godine, kojim je stvorena najveća slobodna teritorija u okupiranoj Evropi.]] Napad četnika na Užice novembra 1941. je bio napad četnika pod komandom pukovnika Dragoljuba Mihailovića na partizansku slobodnu teritoriju u zapadnoj Srbiji i Šumadiji, poznatu kao Užička republika.
Linearno ograničen automat
Linearno ograničeni automati prihvaćaju klasu kontekstno ovisnih jezika. Jedino ograničenje nad gramatikom takvih jezika jest da ne postoji produkcija koja preslikava niz znakova (string) u kraći niz znakova. Stoga ne postoji produkcija niza znakova u kontekstno ovisnom jeziku koja sadrži rečenični oblik dulji od samog niza. Budući da postoji bijektivna korespondencija između linearno ograničenog automata i takvih gramatika, nije potrebno više vrpce nego što zauzima početni niz znakova da bi sam niz znakova bio prepoznat od strane linearno ograničenog automata.
Napad četnika na Užičku Republiku
Opšti napad četnika na partizansku teritoriju sa središtem u Užicu usledio je nakon dogovora pukovnika Mihailovića sa generalom Nedićem početkom septembra i njegove ponude Nemcima za saradnju u borbi protiv partizana krajem oktobra. Neposredno uoči napada, 26. oktobra 1941. godine pukovnik Mihailović je sklopio sporazum u Brajićima sa partizanskim vođom Titom, o nenapadanju i zajedničkoj borbi protiv okupatora.
San José de Merino, Santa Cruz de Juventino Rosas
San José de Merino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Santa Cruz de Juventino Rosas.
Napad četnika na Užičku Republiku
Neuspeh četničkog napada na Užice u noći 1/2. novembra i pretrpljeni vojni poraz u prvoj fazi četničko-partizanskih borbi novembra 1941, primorao je četnike da se povuku u Požegu, nakon čega su partizani zauzeli ovaj grad 3. novembra 1941. Istovremeno, dok su se vodile borbe oko Požege, Mihailović je naredio napad na partizane u Čačku. 7-8. novembra 1941. usledio drugi pokušaj četničkog napada na Užice koji se takođe okončao neuspehom. Borbe oko Čačka okončane su 8. novembra 1941. četničkim porazom. Istovremeno, 7-8. novembra četnici su uspeli da preuzmu kontrolu nad Gornjim Milanovcem. Ovi događaji karakteristični su po prvim zabeleženim masovnim zločinima četnika nad zarobljenim partizanima i simpatizerima pokreta otpora.
San José de Merino, Santa Cruz de Juventino Rosas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 254 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1730 m.
Napad četnika na Užičku Republiku
Do zajedničkog suprotstavljanja okupatoru nije došlo. Prva i najvažnija posledica četničko-partizanskog sukoba bila je ubrzani slom ustanka. Nemci su neočekivano lako pregazili razjedinjene ustaničke snage, koje su do tada imale znatne uspehe. Nakon slamanja partizanskog ustanka u Srbiji krajem novembra, nemačke snage su početkom decembra 1941. preduzele akciju protiv Mihailovićevog štaba.
Talbot-Lago
thumb|right|140px Talbot-Lago je bila francuska kompanija za proizvodnju automobila sa sjedištem u Suresnesu kraj Pariza. Nastala je 1935. kada je francusku kompaniju Talbot preuzeo inženjer Anthony Lago. Kompanija je 1940-ih i 1950-ih bila poznata po nizu sportskih i luksuznih automobila, ali je 1959. prestala s radom nakon što ju je preuzela Simca.
Napad četnika na Užičku Republiku
Četničko-partizanski sukob, koji je počeo u Srbiji, ubrzo se proširio na sve krajeve okupirane Jugoslavije, i besneo je sve do kraja drugog svetskog rata i četničkog poraza na Zelengori. Istoričar Branko Petranović ocenjuje da je napadom četnika na Užice, Ivanjicu, Čačak, Gornji Milanovac i druga mesta slobodne teritorije početkom novembra 1941. godine u Srbiji započeo "građanski rat u senci nemačke ofanzive".
Ustanak u Srbiji 1941.
thumb|Ustanak u Jugoslaviji i Evropa 1941.
Komunistička partija Jugoslavije je započela dizanje ustanka u okupiranoj Jugoslaviji jula 1941. godine. U roku od par meseci, veliki deo porobljene Jugoslavije je bio pod kontrolom ustanika.
Kada je partizanski ustanak uzeo maha, pukovnik Dragoljub Mihailović, koji se sa svojim štabom skrivao na Ravnoj gori, započeo je formiranje četničkih odreda. Mihailović je sebe proglasio komandantom ostataka Jugoslovenske vojske. On je smatrao da ima isključivo pravo da silom mobilišu ljude u svoje jedinice, dok su partizani bili za dobrovoljnu mobilizaciju. Njegovi odredi nisu vodili nikakve borbe, već su uspostavljali kontakte sa organima kvislinške uprave. Pukovnik Mihailović je cenio da je okupator jači u svakom pogledu, te bi borba protiv njega bila kontraproduktivna.
Nakon formiranja prvih partizanskih odreda u Srbiji, sve se više naroda pridruživalo partizanima. Neki od seljaka su uskratili izdržavanje oficirima koji "leže" na Ravnoj gori. Pukovnik Mihailović je preko Neška Nedića stavio komunistima do znanja da niko nema pravo da organizuje ma kakvu vojsku sem njegovih oficira, koji su jedini ovlašćeni za to. Zabranio je da se napadaju žandarmi i Nemci, ili da se izvode sabotaže. Krajem juna ili početkom jula, Draža Mihailović je stupio u pregovore sa kvislinzima Dimitrijem Ljotićem i Milanom Aćimovićem za suzbijanje ustanka.
U avgustu 1941. godine pukovnik Mihailović je naredio da se "formiraju čete od vojnih obaveznika" mlađih godišta od 20—30 godina. Zadatak ovih četa je "krstarenje po okolini u patrolama ili atarom sela u cilju sprečavanja pljačke i nasilja" i da jačim organizovanjem onemoguće "razornim elementima da uzimaju maha", odnosno da onemoguće KPJ da organizuje borbu protiv okupatora. U slučaju opšteg ustanka, zadatak ovih četa je preduzimanje vlasti u svoje ruke.
9. septembra 1941. Mihailović je izdao uput o formiranju četničkih odreda. Ove jedinice imale su zadatak da „krstare po okolini u cilju sprečavanja pljačke i nasilja". Naloženo je da se "sukobi sa Nemcima i Italijanima da se izbegavaju dok je god to moguće", a isto tako i sa "komunistima". Mihailović se proglasio legitimnim predstavnikom Jugoslovenske vojske i na osnovu ratnih zakona tražio odazivanje vojnih obveznika.
Ponuda Mihailovića Nediću
Razvojem partizanskog ustanka, nekoliko četničkih vođa se samoinicijativno priključilo borbi protiv okupatora. Istovremeno sa prilaskom njegovih oficira ustanku, pukovnik Mihailović početkom septembra 1941. šalje delegaciju na sastanak sa generalom Nedićem u Beograd radi dogovora o zajedničkoj borbi protiv partizana. Delegaciju su činili potpukovnik Dragoslav Pavlović, potpukovnik Živojin Đurić i major Aleksandar Mišić. Po odobrenju nemačkog generala Turnera, general Milan Nedić je dogovorio saradnju sa pukovnikom Mihailovićem:
Nakon dogovora sa Nedićem, Mihailovićeva delegacija se vratila na Ravnu goru 6. septembra 1941. U međuvremenu na Ravnu goru je krenuo i major Marko Olujević, pomoćnik komandanta Nedićeve žandarmerije. Njega su na putu za Ravnu goru 8. septembra 1941. uhvatili partizani, pronašavši kod njega plan komande žandarmerije za napad sa četnicima na partizane sa linije Zvornik-Krupanj-Valjevo-Mionica. Posle saslušanja major Olujević je streljan 10. septembra.
Sporazum Mihailovića sa partizanima
desno|thumb|175px|Partizanski vođa [[Tito]] U toku ustanka u Srbiji, i pored međusobne saradnje na području zapadne Srbije i Šumadije, između partizanskih i četničkih odreda dolazilo je do neslaganja, sporova, pa i sukoba. Tokom oktobra 1941. na terenu je održano nekoliko sastanaka između predstavnika dva pokreta koji su rezultirali delimičnim uspehom. U međuvremenu nemački okupator je pojačao vlastite snage usmerene prema zapadnoj Srbiji (Užička republika) i otpočeo snažne napade na slobodnu teritoriju. Vrhovni štab NOPOJ nastojao je da se u borbi protiv okupatora ujedine sve antiokupatorske snage u Srbiji, zbog čega je ulagao napore da se izglade nesporazumi i otklone sukobi sa pokretom pukovnika Mihailovića, u cilju postizanja čvršćeg dogovora o budućoj saradnji dva pokreta.
Nakon dvadesetodnevnih pokušaja da ugovore sastanak sa najvišim četničkim vođstvom, predstavnici partizanskog Vrhovnog štaba, uspeli su da izdejstvuju sastanak na kome su prisustvovali Josip Broz Tito i Draža Mihailović. Sastanak je održan u Brajićima, u blizini Ravne gore 26. oktobra 1941. godine. Osnova za pregovore bilo je pismo sa 12 tačaka koje je Tito 20. oktobra 1941. uputio Mihailoviću, sa predlogom o sklapanju sporazuma i zajedničkoj saradnji. Na sastanku je postignut delimičan sporazum koji je načelno garantovao održavanje statusa qou u međusobnim odnosima i sugerisao izbegavanje sukoba, dok se partizanska strana obavezala da je ispuniti određene isporuke četničkoj strani (1.200 pušaka, municiju i izvesna novčana sredstva).
Gaiazza, Genoa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 556 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 315 m.
Napad četnika na Užičku Republiku
Sporazum Mihailovića sa partizanima
Partizanska strana se pridržavala odredbi sporazuma i isporučila je poslednjih dana oktobra 500 pušaka i 24.000 metaka četničkom štabu na Ravnoj Gori i oko 5 tona žita požeškim četnicima. Ovu isporuku potvrdio je i Draža Mihailović na suđenju 1946: "Što se tiče pušaka i municije, dobio sam sve kako je Tito obećao." S druge strane, četnici kapetana Vučka Ignjatovića u noći između 27. i 28. oktobra 1941. zarobili su Milana Blagojevića, komandanta Prvog šumadijskog NOP odreda na železničkoj stanici u Požegi. Blagojević je ubijen nakon nekoliko dana u obližnjem selu Glumču. Komandant opsade Kraljeva major Radoslav Đurić, na suđenju Draži Mihailoviću 1946. svedočio je da su četnici Vučka Ignjatovića u Požegi, tokom poslednjih dana opsade Kraljeva, krajem oktobra 1941, oduzimali naoružanje i municiju koja je iz Užica dopremana na front prema Kraljevu.
Santa María de Jaltemba, Compostela
Santa María de Jaltemba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Compostela.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 230 m.
Napad četnika na Užičku Republiku
Ponuda Mihailovića Nemcima
Mihailović je krajem oktobra 1941. obavešten da će Nemci krenuti u veliku ofanzivu i da je to najbolji način da "komunistički rival bude slomljen".
Prema svedočenju Branislava Pantića, Draža Mihailović je 27. oktobra 1941, dan nakon održanog sastanka sa partizanskim predstavnicima u Brajićima, održao sastanak sa najbližim saradnicima u kući majora Aleksandra Mišića u Struganiku. Sastanku su pored Mihailovića i Mišića prisustvovali i Dragiša Vasić, potpukovnik Dragoslav Pavlović, pukovnik Branislav Pantić i kapetan Nenad Mitrović. Govoreći o unutrašnjoj situaciji i stanju u četničkom pokretu, Mihailović je istakao da četničke jedinice nemaju dovoljno oružja, ni municije, za razliku od partizana, koji svakim danom postaju sve snažniji. Mihailović je stoga saopštio da je odlučio da se obrati za pomoć Nemcima i ponudi im svoje odrede na uslugu u borbi protiv partizana, s tim da ih Nemci naoružaju i snabdeju municijom. Na kraju je naglasio da je to jedini način da se suzbije narastanje i omasovljavanje partizanskih snaga ili, čak, da se one unište. Neki od učesnika sastanka smatrali su da se, bar za neko vreme, ne bi trebalo obraćati Nemcima, već da bi oružje i municiju trebalo tražiti od Milana Nedića. Tome su se suprotstavili Mihailović i Mišić. Branislav Pantić je upamtio sledeće Mihailovićeve reči:
thumb|175px|Četnički vođa, pukovnik [[Dragoljub Mihailović]]
Prema mišljenju istoričara Žarka Jovanovića, "kako bi dokazao Nemcima da je uistinu ogorčeni protivnik komunista, odnosno partizanskog pokreta, i stvorio povoljnije uslove za pregovore, Mihailović je naredio svojim odredima da izvrše napad na partizane." Zbog otpočinjanja otvorenih sukoba između četnika i partizana, početkom novembra, Mihailović je, kako navodi u odgovoru nemačkim vojnim predstavnicima u Srbiji, od 3. novembra 1941, bio sprečen da lično dođe u Beograd. Ovo je rezultiralo nešto kasnijim susretom Mihailovića sa predstavnicima nemačkog okupatora, 11. novembra 1941. u Divcima.
Mihailovićev plan napada
Štab Draže Mihailovića je krajem oktobra 1941. izradio detaljan plan za napad na partizanske snage i preuzimanje Užica. Procenjuje se da je plan sačinjen oko 26. ili 27. oktobra. Kapetan Miloš Glišić, tada načelnik Štaba Požeškog četničkog odreda, na posleratnom saslušanju je izjavio da ga je sa planom napada upoznao kapetan Vučko Ignjatović. Nakon toga je Glišić otišao u Štab Draže Mihailovića, koji mu je pojasnio:
Planirano je da četnici brzim udarima zauzmu ključne tačke u gradu i preuzmu Užice od partizana. U toku noći 1. novembra 1941. bi se četnici sa raznih strana privukli Užicu da bi izjutra 2. novembra opkolili grad, presekli komunikacije i blikirali Užice ("Nikoga ne puštati ni u varoš ni iz varoši"). Četnički napad na Užice planiran je iz četiri pravca: 1) jugozapadnim pravcem, sa Zlatibora, od Čajetine preko Mačkata ka Užicu 2) zapadni pravac, od Kremana i Bioske preko Stapara ka gradu 3) severoistočnim pravcem, od planine Crnokose preko Karana ka gradu 4) istočnim pravcem, od Požege preko brda Trešnjica ka Užicu. Određeno je da pojedine čete zauzmu fabriku koža, slagalište municije, železničku stanicu i fabriku tkanina, dok je Požeškom četnikom odredu poveren glavni zadatak zauzimanja partizanske fabrike oružja u Krčagovu i strateški važnih zgrada Narodne banke, Učiteljske škole i gimnazije, u kojima su se nalazili partizani.
Mihailovićeva objava namera
Pukovnik Mihailović je najavio obračun sa partizanima svim uključenim akterima, jugoslovenskoj vladi, britanskoj misiji i nemačkoj komandi. U radio-depeši predsedniku izbegličke jugoslavenske vlade Dušanu Simoviću, od 28. oktobra 1941, Draža Mihailović je najavio skori napad na Užice, iznoseći svoje motive:
Mihailović je strahovao od dodatnog jačanja partizanskog pokreta, što bi za posledicu imalo marginalizaciju ravnogorskog četničkog pokreta u odnosu na partizanski, stoga je u depeši istakao nužnost zauzimanja dva najveća grada na slobodnoj teritoriji, osobito Užica zbog fabrike oružja koja se nalazila u ovom gradu. Prema posleratnom svedočenju kapetana Bila Hadsona (Duane Hudson), prvog šefa britanske vojne misije pri četničkoj Vrhovnoj komandi, neposredno pred otpočinjanje četničkog napada na partizansku teritoriju Mihailović ga je upozorio da je to isključivo njegova unutrašnja stvar:
Takođe, Draža Mihailović je 1. novembra 1941. uputio pismo generalu Hinhoferu, komandantu 342. nemačke divizije, u Valjevo, kojim ga obaveštava da je organizacija četnika u stanju da uništi partizane i "održava red" na području zapadne Srbije, samo ako dobije "dovoljno naoružanja":
U pismu nemačkom komandantu pukovnik Mihailović naglašava da "četnička akcija nije usmerena protiv nemačkih jedinica, ukoliko one ne napadaju četnike i narod". Istoričar Venceslav Glišić ocenjuje da je Draža Mihailović odlučio da napadne partizanske jedinice u centru slobodne teritorije ohrabren uspostavljanjem veza sa britanskom i jugoslovenskom vladom, koje su mu obećale pomoć, i pregovorima koji su bili u toku sa nemačkom komandom u Beogradu.
Prvi četnički napad na Užice
mini|Borci Takovskog bataljona Čačanskog partizanskog odreda na putu za Užice, oktobra 1941.
Sve do napada na Užice, Mihailovićevi četnici kretali su se po slobodnoj teritoriji bez ikakvih smetnji, sem ukoliko su pljačkali po selima. Zahvaljujući obaveznoj mobilizaciji koju su vršili na oslobođenoj teritoriji, četnički odredi su znatno narasli. Krajem oktobra, zapažena je koncentracija četničkih snaga oko Užica. Zlatiborsko-užički četnički odred prebacio se sa područja Višegrada u Užice, odakle je 31. oktobra 1941. prešao u Požegu gde se spojio sa glavninom četničkih snaga. Krajem oktobra na užičkom, požeškom i ivanjičkom području nalazio se veći broj četničkih grupacija, iako su na graničnim područjima vođene oštre borbe sa nemačkim snagama. Prema podacima četničkog hroničara Sergija Živanovića, četnička formacija u napadu na Užice brojala je oko 3.000 boraca.
Partizanski Vrhovni štab je imao pouzdanu dojavu da četnici planiraju napad na Užice. S obzirom da je najveći broj boraca Užičkog partizanskog odreda bio angažovan u intenzivnim borbama sa nemačkim snagama na frontu, Vrhovni štab je pojedine jedinice koje su poslednjih dana oktobra dolazile u Užice da prime oružje i municiju stavio na raspolaganje štabu Užičkog odreda: Dragačevski bataljon Čačanskog odreda, Rudarska četa Kopaoničkog odreda. Sem toga, naređeno je da 2. užička i 2. požeška četa Užičkog odreda, na čelu sa Dušanom Jerkovićem, komandantom odreda, napuste položaj prema Valjevu i krenu ka Karanu (selo između Užica i Kosjerića).
Borbe na prilazima
Oružane borbe počele su 31. oktobra uveče kada su četnici iz Karana i Ribaševine su u Trnavi kod Užica naleteli na partizane Dragačevskog bataljona Čačanskog NOP odreda, koje su povučene sa fronta ka rejonu Užica. Prema partizanskoj verziji, tada su četnici napali četu Dragačevskog bataljona Čačanskog NOPO i primorali je na povlačenje. Prema četničkoj verziji, partizani su napali njih. Kakogod, karanski i ribaševski četnici su u početku uspeli da potisnu partizane iz Trnave, ali su 1. novembra ujutro razbijeni zahvaljujući pristiglim pojačanjima Užičkog NOP odreda.
1. novembra partizanski agitatori su uspeli na terenu Zlatibora, Kremana i Bioske da ubede mobilisane seljake da četničke vođe planiraju napad na Užice, nakon čega se većina mobilisanih seljaka razišla kućama. U selu Bioska partizani su razoružali lokalni četnički odred. Takođe, u Užicu je pohapšeno osoblje četničke komande mesta i razoružano 20 četnika koji su pripadali straži. Tako su neutralisane neke četničke grupe na području Užica pre glavnog napada.
Istovremeno, 1. novembra vođa napada kapetan Vučko Ignjatović, komandant Požeškog četničkog odreda, je naredio raznim četničkim odredima u okolini Užica napad na partizane. U naređenju Ribaševskom četničkom odredu za napad na Karan, on navodi da "partizani svuda napuštaju položaje" i zato ih četnici "moraju po svaku cenu sprečiti u ovome". Istovremeno naređuje i komandiru Dobrodolake čete razoružavanje i hapšenje partizana, a poručniku Tankosiću da ovlada Trešnjicom, a potom "ceo odred krenuće večeras u tri kolone na Užice".
U naređenju Požeškom odredu za napad na Užice, Vučko Ignjatović objašnjava da su partizani "pod vidom borbe protiv okupatora težili da prikriveno sprovedu u delo svoja politička načela", da su u Užicu "u masama hapsili naše ljude i noću ih izvodili iz zatvora da se više nikada i nigde ne pojave", i da su prvi stupili u otvorenu borbu protiv četnika ("sinoć su napali naše odrede u Karanu i Ribaševini"). Pošto "ne mogu dalje gledati kako nestaju jedan po jedan srpski život u borbi za političku vlast koju žele da uzmu nekoliko ljudi", četnici će radi zaštite ljudi ući u Užice. U zapovesti Vučka Ignjatovića od 1. novembra 1941. za napad na Užice se naređuje: "U radu biti odlučan, hrabar i energičan kao što to dolikuje srpskim četnicima", a potom:
Bitka na Trešnjici
Grupacija Vučka Ignjatovića je bila najbrojnija i najbolje organizovana četnička grupacija koja je učestvovala u napadu na Užice, i njoj je namenjen glavni udar. Prikupljena je u Požegi i brojala je oko 1.000 ljudi. U ovoj grupaciji, pored mobilisanih seljaka koji nisu znali pravu nameru svojih oficira (s obzirom da je pojedinim mobilisanim seljacima kazivano da idu na vojnu paradu u Užice, drugima da ih vode na položaje kod Višegrada), bili su zastupljeniji žandarmi, podoficiri i oficiri u odnosu na druge četničke odrede. Ignjatović je svoje trupe podelio u tri kolone. Desna kolona nastupala je iz pravca sela Zdravčići preko brda Trešnjica (uzvišenje koje dominira gradom), srednja kolona (kojom je komandovao major Manojlo Korać i koja je činila glavninu požeških četnika) nastupala je pravcem iz sela Visibaba, južnim delom uzvišenja Trešnjica, prema Sevojnu i Užicu, a leva kolona je nastupala iz pravca Visibabe dolinom Đetinje ka Sevojnu i Užicu.
U noći između 1. i 2. novembra, četnici su krenuli ka Užicu. Nailaskom na partizanske položaje na brdu Trešnjevica i Čakarevom brdu, koje su držali borci 1. i 4. čete Užičkog odreda i manji broj boraca 6. ibarske čete Kopaoničkog odreda, došlo je do borbe. Na ovim položajima, istočno od Užica, nalazio se mali broj partizanskih boraca (oko 200). Međutim, jedan deo požeške četničke grupacije je bio prinuđen da nastupi ka Karanu, dolinom Lužnice, a deo četnika je pokušao da nastupi ka južnim prilazima gradu iz pravca sela Drežnik i Zbojištica, gde je takođe uspostavljena partizanska odbrana, pa napad četničke glavnine na brdo Trešnjicu nije rezultirao očekivanim uspehom. Takođe, partizani su imali prednost jer su bili na višem terenu od napadača, dobro obezbeđeni zaklonima, uključujući i rovove. Ubrzo je na položaje na Trešnjici pristiglo partizansko pojačanje iz Užica (delovi Dragačevskog bataljona Čačanskog odreda i Račanske čete Užičkog odreda), kojim je zapovedao poručnik Radivoje Jovanović Bradonja. Položaj između Užica i Sevojna, na Mendinom brdu, uspešno su branili borci Železničke čete Užičkog NOP odreda kao i naoružani radnici užičkih fabrika.
Sporazum partizana i četnika
Na ivanjičkom području partizani su bili u odnosu koegzistencije sa četnicima Draže Mihailovića, dok su sa četnicima Bože Javorskog, predstavnika vojvode Koste Pećanca u ivanjičkom kraju, bili u otvorenom sukobu još od leta 1941. 1. novembra 1941. predstavnici Ariljskog bataljona Užičkog partizanskog odreda potpisali su sporazum sa ivanjičkim četnicima Draže Mihailovića (Moravički četnički odred), kojim bi rešili pitanje Bože Javorskog. Garantovano je da će Boža Javorski biti potčinjen četničkim odredima Jugoslovenske vojske koji stoje pod komandom Draže Mihailovića:
Sporazumu je prethodio i dolazak četničkog kapatana Milorada Mitića, izaslanika četničke Vrhovne komande, koji je lokalne partizane uverio u želju ravnogorskih četnika za saradnjom. Sporazumom je bilo predviđeno da u oslobođenoj Ivanjici ravnopravno egzistiraju partizanska i četnička komanda uz minimalan broj naoružanih boraca, kao i da se svakom pojedincu ostavlja mogućnost slobodnog odabira kojim jedinicama će pristupiti.
Iznenadni četnički napad
Istog dana kada je sporazum potpisan, partizani u Ivanjici i okolini bili su zajednički napadnuti od četnika Moravičkog odreda i odreda Bože Javorskog. Smatra se da je sporazum bio samo paravan za lakši napad na partizane, s obzirom na ulogu moravičkih četnika u opštem četničkom napadu na Užice. Napadom na partizane u Ivanjici, moravički četnici su trebali da vežu deo partizanskih snaga, kako bi četnička glavnina u napadu na Užice naišla na što slabiji otpor.
Napad je usledio u ranim jutarnjim časovima 2. novembra 1941. godine. Iako iznenađeni, partizani su se u Ivanjici brzo organizovali i pružili otpor. Nakon poludnevnog pritiska partizani su uspeli da organizuju protivnapad i primoraju četnike na povlačenje. Prema partizanskim podacima u borbi je palo 14 partizanskih boraca uključujući i Stevana Čolovića, političkog komesara Ariljskog bataljona. Prema istim podacima u napadu na Ivanjicu palo je oko 30 četnika.
Partizanski protivnapad
Posle poraza u napadu na Užice, četnici su zaposeli položaje na prilazima Požegi, odlučivši da po svaku cenu ne dozvole partizanima da zauzmu grad i četnička uporišta u okolnim selima. Četnicima je područje Požege bilo važno ne samo zbog njenog strateškog položaja koji preseca saobraćajnu komunikaciju između Užica i Čačka koji su bili pod partizanskom kontrolom, već i zbog aerodroma Tatojevica jer su očekivali vojnu pomoć od Britanaca.
Nakon borbe na Trešnjici, Radivoje Jovanović Bradonja i komandant Užičkog NOP odreda Dušan Jerković 2. novembra otišli su u Užice da referišu Titu o protekloj borbi. Na sastanku je odlučeno da je nužno zauzeti Požegu kako bi se sprečila dalja koncentracija četnika i novi napad na Užice. Detaljan plan za napad na Požegu načinjen je sutradan u Zdravčićima, selu udaljenom 5 km od Požege, odakle je nastupala glavnina partizanskih snaga. Koliki značaj je Vrhovni štab pridavao zauzimanju Požege potvrđuje i činjenica da su na taj sektor upućena i dva člana Vrhovnog štaba, Sreten Žujović i Ivo Lola Ribar.
Partizansko zauzimanje Požege
Partizanske snage su nastupale prema Požegi u tri napadne grupe: 1) desno krilo, iz pravca Arilja i Gorobilja, sa zadatkom da preseče put Požega-Čačak, u slučaju četničkog izvlačenja iz varoši; 2) srednje krilo, iz pravca Užica i Rasne, sa obe strane puta Užice-Požega do puta Požega-Arilje; 3) levo krilo, iz pravca Zdravčića prema Glumču, selu na putu Požega-Kosjerić, koje su kontrolisali četnici, težeći da Požegu obuhvati sa severa. Delovi partizanskih snaga koji su trebali da nastupe iz pravca Arilja bili su onemogućeni da učestvuju u napadu zbog prethodnog četničkog napada na Ivanjicu.
Nakon što su se levo i desno krilo približilo varoši, borci srednje kolone, prešli su nabujalu reku Skrapež, koja ih je delila od četničkih položaja u Požegi, i izvršili juriš na varoš. Jurišom partizana četnici su bili primorani da se povuku prema Glumču i Prijanovićima. Obostrani gubici bili su veliki. Prema partizanskim podacima, u borbi za zauzimanje Požege poginulo je oko 30 partizanskih boraca, među kojima i Bogdan Kapelan, komandant Dragačevskog bataljona Čačanskog NOP odreda (posthumno narodni heroj) i Miladin Popović, komandant Požeško-užičke čete Užičkog NOP odreda. Među brojnim ranjenicima bio je i Sreten Žujović.
Primirje i četnički ultimatum
Vrhovni štab je partizanskim jedinicama naredio obustavu vatre, a dvojica četničkih oficira su oslobođeni. U Požegi im je određen vozač, Ljubivoje Kovačević, koji ih je odvezao do četničkih položaja u selu Dobrinja, gde je zarobljen i potom predan Nemcima koji su ga zatvorili na Banjici u Beogradu, odakle je prebačen u Mathausen, gde je i umro 1943 godine.
U večernjim časovima istog dana, četnička Vrhovna komanda uputila je ultimatum partizanima da moraju napustiti Požegu do ponoći, u protivnom će četnici obnoviti oružani sukob. Ultimatum je odbijen.
Istog dana 3. novembra Draža Mihailović je uputio pismo nemačkom komandantu Srbije, generalu Francu Bemeu, u kom ističe da je voljan da se odazove pozivu na pregovore i lično dođe u Beograd, ali je trenutno sprečen usled borbe sa partizanima:
Četnički napad na Čačak
thumb|Protest protiv međusobnog ubijanja, Čačak novembar 1941. minijatura|Posle četničkog napada, građanke i građani Čačka protestuju noseći transparent sa natpisom: "Mi, majke, žene i sestre tražimo obustavu bratoubilačke borbe." Prema Dnevniku Vladimira Dedijera, četnici su pucali na kolonu.
Odbijanje naređenja za napad
Četnički napad na partizane u Čačku bio je predviđen da se izvrši u isto vreme kada četničke jedinice budu napadale Užice. Noću 1/2. novembra pukovnik Dragoljub Mihailović naredio je majoru Radoslavu Đuriću, komandantu četničkih snaga u opsadi Kraljeva, da "odmah u toku noći, pod okriljem mraka" napusti položaj prema Nemcima i napadne partizanske položaje u Čačku i okolini. Trebalo je:
U to vreme, četnici i partizani su zajedno vodili borbe protiv Nemaca na frontu kod Kraljeva. Većina boraca četničkih odreda, kao i Đurić lično, bili su protiv ovakve Mihailovićeve odluke. Major Radoslav Đurić ovo naređenje nije izvršio, već je obavestio saborce iz Štaba Čačanskog partizanskog odreda o tome. Na posleratnom suđenju Draži Mihailoviću, major Đurić je govorio o tome zašto nije mogao izvršiti Mihailovićevu naredbu:
Štab Čačanskog partizanskog odreda je o ovome odmah izvestio Vrhovni štab NOPOJ, nakon čega je dogovoreno da major Đurić lično ode kod pukovnika Mihailovića i interveniše da povuče izdato naređenje. Mihailović je ostao pri svojoj odluci o napadu na Čačak. On nije bio zadovoljan ponašanjem majora Đurića, pa je u ličnoj belešci zapisao:
3. novembra 1941. usledila je nova Mihailovićeva zapovest za napad na partizane u Čačku. Komandant četničkih odreda Čačak Bogdan Marjanović tražio je noću 3. novembra od poručnika Uroša Katanića da napadnu Čačak, ali on je izjavio da mu je ljudstvo umorno. Sutradan, 4. novembra poručnik Uroš Katanić je odbio još tri naređenja da zajedno sa kapetanom Bogdanom Marjanovićem povede svoje ljude u napad na Čačak.
Partizansko preuzimanje grada
Vrhovni štab NOPOJ je 4. novembra saopštio da su Draža Mihailović i njegov štab »povukli svoje trupe sa opsade Kraljeva i uputili na partizane«, i naredio svojim jedinicama da preduzmu čišćenje terena od četnika. Takođe, povučena su dva bataljona Čačanskog partizanskog odreda sa kraljevačkog fronta.
Četničke snage, povučene sa kraljevačkog fronta, su usput napadali partizanska uporišta u selima između Kraljeva i Čačka. 4. novembra kod sela Samaile četnici su napali partizanski tenkovski vod, zaplenili tenk i ubili komandira voda Srećka Nikolića. Istog dana napali su i posadu partizanskih topova kod Mrčajevaca, zaplenivši topove. Istovremeno, Trnavski bataljon Čačanskog partizanskog odreda, takođe povučen sa kraljevačkog fronta, sukobio se sa četničkim predstražama kod Čačka. Partizanske vođe su tom prilikom proglasili komandanta četničkih odreda Čačak Bogdana Marjanovića kao glavnog krivca i osudili ga na smrt (u odsustvu). U samom Čačku, partizani su razoružali četnike i preuzeli vlast (pre toga je postojala zajednička komanda mesta).
minijatura|Politički komesar Čačanskog odreda [[Ratko Mitrović govori borcima u Čačku.]]
Četnička strana navodi da su 4. novembra partizani u Čačku razoružali odred od 100 četnika, neke ubivši, nakon čega su ovladali gradom. Istoga dana partizani su pohapsili porodice četnika u Čačku i 7 oficira koji su zaostali u gradu. Partizanska strana navodi da je hapšenje "desetak četničkih oficira i njihovih porodica" usledilo kao reakcija na hapšenje Momčila Radosavljevića, komandanta Čačanskog partizanskog odreda, koji je 5. novembra otišao u četnički štab na periferiji Čačka radi pregovora o smirivanju situacije. 6. novembra 1941. komandant čačanskih četnika Radoslav Đurić piše političkom komesaru čačanskih partizana Ratku Mitroviću:
U izveštaju Draži Mihailoviću od 6. novembra 1941. komandant četničkih odreda Čačak Bogdan Marjanović takođe govori o međusobnim hapšenjima u Čačku:
Četnički ultimatum
Ujutru 6. novembra 1941. godine je stiglo novo naređenje Draže Mihailovića za napad na Čačak, koji bi vodio Jovan V. Deroko uz podršku artiljerije:
minijatura|185px|Kapetan [[Jovan V. Deroko, vođa četničkog napada na Čačak.]]
Partizani u Čačku su bili voljni da učine neke ustupke četnicima, sa željom da pregovaraju. Komandant četničkih odreda Čačak Bogdan Marjanović ovo je video kao znak slabosti, zaključivši da su "partizani obezglavljeni" i uplašeni pa je "sve to odbio postavljajući im zahteve za koje sam bio siguran da neće prihvatiti, jer bi to značilo njihovu kapitulaciju i polaganje oružja." 6. novembra, Radoslav Đurić je prosledio Ratku Mitroviću ultimatum kojim se, između ostalog, traži:
Major Đurić se svim silama trudio da ubedi partizane da prihvate postavljene uslove. Istog dana on šalje pismo partizanskom komandantu Momčilu Radosavljeviću u kojem mu objašnjava da će partizani snositi odgovornost za bratoubilački rat i ostavlja rok do 18.30 časova:
Četnički napad na Čačak
6. novembra 1941. godine Jovan V. Deroko je poseo topovima položaj na Ljubiću u nameri da izvrši bombardovanje Čačka kojeg su držali partizani. Partizanska izvidnica otkrila je Derokov položaj, nakon čega je došlo do borbe na Ljubiću u popodnevnim časovima. U borbi je poginuo četnički komandant Jovan V. Deroko, nakon čega su partizani preoteli, odnosno povratili zaplenjene topove.
Četnički napad na Čačak je počeo 7. novembra oko 16.00 sati. Do 03.00 sata sledećeg dana vođene su presudne borbe za grad, tokom kojih su partizani odbili nekoliko četničkih juriša. Posle žestokih okršaja u zoru 8. novembra, partizani su prinudili četničke snage na povlačenje prema planini Jelici i Ravnoj gori. Obe strane imale su značajne gubitke.
U toku borbi partizani su zarobili veći broj četnika (obično se navodi 400 zarobljenika). Osim oficira i žandarma, svi su pušteni kućama, dok je manji broj pristupio partizanima. Ovakva odluka bila je u skladu sa naredbom Vrhovnog štaba NOPOJ od 8. novembra 1941. o zabrani odmazdi i mučenja: