cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sveti Martin na Muri
Zemljopis
Općina Sveti Martin na Muri smještena je na najsjevernijoj točki Republike Hrvatske. Područje Općine Sveti Martin na Muri je prostor gdje rijeka Mura ulazi u državni teritorij Republike Hrvatske, a peripanonski se prostor polako pretapa u perialpski.
Sa površinom od 2525 hektara Općina Sveti Martin na Muri svrstava se u red srednje velikih općina u Međimurskoj županiji, a u red malih općina u Hrvatskoj.
Na prostoru Općine mogu se jasno izdvojiti dva tipa reljefa: nizinski sjeverni dio Općine i brežuljkasti - južni dio Općine. Stoga se sjeverni dio Općine uvrštava u područje pleistocenske ravni uz rijeku Muru, a južni dio u Gornje Međimurje.
Uprava
Općina Sveti Martin na Muri prvi puta u svojoj povijesti ustrojena je 1993. godine. Općinsko vijeće Općine Sveti Martin na Muri čini 13 vijećnika koji dolaze iz četiri stranke. Većinu u Općinskom vijeću trenutno ima HSLS iz čijih je redova i načelnik općine. U radnom odnosu u Općini su načelnik odnosno predsjednik Općinskog vijeća i administrativna tajnica. U okviru Općine djeluju i tri mjesna odbora. U dosadašnjem radu Općinsko vijeće većinu je bitnih odluka donosilo konsenzusom što govori u prilog dekmokratičnosti i odsustva ispolitiziranosti.
Povijest
Smješten u dolini između zadnjih sjevernih brežuljaka međimurskih gorica prema rijeci Muri, Sv. Martin na Muri, jedna je od najstarijih župa i naselja u ovom dijelu Međimurja. Ovdje je i važno prethistorijsko arheološko nalazište, a upravo ovdje je preko rijeke Mure prelazila znamenita rimska cesta između Ptuja i Lendave (POETOVIO – HALLICANUM).Nije čudno što je kod Sv. Martina pronađeno nalazište vrlo rijetkog rimskog novca i drugih materijalnih ostataka antičke kulture. Ovaj kraj bio je važan u srednjem vijeku bilo da se radi o gotičkim i baroknim crkvama ili o starim dvorcima i kurijama (Gradiščak, Lapšina). Najvrijedniji očuvani spomenik do danas je gotičko-barokizirana župna crkva Sv. Martina. Ta se župa spominje već 1334. god. (SANCTI MARTINI), pa 1501. (SANCTI MARTINI SUPERIOR) i 1650. god. (SANCTI MARTINI in KOMORY).Na ovom povijesnom lokalitetu najprije je izgrađena drvena župna crkva, da bi polovicom 15. st. bio sagrađen najveći dio svetišta. Svetište je poligonalno, a nadsvođeno je vrlo uspjelim kasnogotičkim mrežastim svodom, koji nosi deset konzula. Zanimljivi su, jer imaju uklesane motive bilja te likove anđela.(Na jednom je uklesana 1468. god.). Kustosija ove prekrasne crkve nastala je 1567. u kamenu vapnencu s tragovima crvene boje. Naročito zanimljive i vrijedne su gotičke zidne slikarije kao prava rijetkost u Međimurju. Današnja sakristija izgrađena je 1777. god., da bi najkasnije bio zamijenjen tabulat na stropu lađe 1779. godine.
Gospodarstvo
U općini Sveti Martin na Muri funkcionira jedna poduzetnička zona
Obrazovanje
Jedna škola i to: osnovna škola Sveti Martin na Muri
Kultura
Kandidiran je projekt kulturne ceste "Putevi sv. Martina" i dobio zeleno svjetlo od fonda Europske unije, a kandidirao ga je mađarski grad Szombately koji je izradio prijedlog projekta ceste od njihovog grada preko drugih mađarskih mjesta kojima je sv. Martin zaštitnik župe.
Kulturna europska cesta povezivala bi mjesta Szombathely (hu) - Podturen - sv. Martin na Muri.
Monticello, New York
Montiselo je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.726, što je 214 (3,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Zapuntel
Zapuntel je naselje u sastavu Grada Zadra, u Zadarskoj županiji. Nalazi se na otoku Molatu.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 42 stanovnika.
Tajna misija
Tajna misija može označavati:
Marselin
Marselin se može odnositi na
985 Rosina
985 Rosina je Marsov trojanski asteroid čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,299 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,7 a geometrijski albedo 0,423.
Maršfild
Maršfild se može odnositi na
Perspektiva prostornog razvoja Evropske unije
Perspektiva prostornog razvoja Evropske unije (na engleskom: ESDP - European Spatial Development Perspective, na francuskom: SDEC – Schéma de développement de l’espace communautaire, na nemačkom: EUREK - Europäisches Raumentwicklungskonzept) je dokument Evropske komisije odobren na neformalnom sastanku ministara zaduženih za prostorno planiranje u Potsdamu u maju 1999. godine. Ovaj dokument je plod desetogodišnjeg rada i sastanaka koji su se održavali od 1989. godine u sledećim gradovima: Nant, Torino, Hag, Lisabon, Lijež, Kerkira, Lajpcig, Strazbur, Madrid, Venecija, Narvik i Glazgov.
Dokument se sastoji iz analitičkog dela A pod nazivom „Za uravnotežen i održiv razvoj teritorije Evropske unije: doprinos politike prostornog razvoja, nove dimenizije evropske politike“ i sinteznog dela B – „Teritorija Evropske unije: trendovi, perspektive i izazovi“. Ključne teme PPREU-a su policentričan razvoj, infrastruktura i prirodna i kulturna baština.
U maju 2007. godine u Lajpcigu usvojen je dokument Teritorijalna agenda  koji ažurira postavke PPREU-a.
Makitrik
Makitrik se može odnositi na
Mangan(III) oksid
Mangan(III) oksid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 157,874 Da.
Béduer
Bedije je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Fižak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 623 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 24,78 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 260 metara (maksimalnoj 405 m, a minimalnoj 176 m).
Thieves Like Us (roman)
Thieves Like Us je roman američkog književnika Edwarda Andersona objavljen 1937. godine. Protagonist filma je Arthur "Bowie" Bowers, mladi osuđenik za ubistvo koji bježi iz južnjačkog chain ganga te pronalazi utočište kod Catherine "Keechie" Mobley, kćeri vlasnika benzinske stanice. Radnja prikazuje kako se njih dvoje zaljube i pokušavaju voditi mirni zajednički život, prije nego što se Bowie ponovno oda kriminalu sa tragičnim posljedicama.
Thieves Like Us je danas najpoznatiji kao predložak za dva hollywoodska filma - They Live By Night, klasični film noir u režiji Nicholasa Raya iz 1949. godine, te Thieves Like Us u režiji Roberta Altmana iz 1974. godine.
Longtaun
Longtaun se može odnositi na
Lucern (razvrstavanje)
Lucern se može odnositi na
Sands of Iwo Jima
Pijesak Iwo Jime (eng. Sands of Iwo Jima) je američki ratni film iz 1949. godine u kojem je glavnu ulogu ostvario John Wayne, a čija radnja prati grupu američkih marinaca od njihove obuke do bitke za Iwo Jimu koja se odvila za vrijeme Drugog svjetskog rata. U filmu također glume i John Agar, Adele Mara i Forrest Tucker. Scenaristi filma su Harry Brown i James Edward Grant, a režirao ga je Allan Dwan. Film je producirala kompanija Republic Pictures.
Film Pijesak Iwo Jime nominiran je u četiri kategorije za prestižnu filmsku nagradu Oscar: za najboljeg glavnog glumca (Wayne), najbolju montažu, najbolji zvuk i najbolji originalni scenarij.
Radnja
Strogog narednika Johna Strykera (John Wayne) ne vole kolege vojnici njegove jedinice zbog njegovih iscrpljujućih treninga kroz koje ih vodi tijekom obuke. Pogotovo ga preziru Peter Conway (John Agar), arogantan i obrazovan sin oficira, pukovnika Sama Conwayja pod kojim je Stryker služio i kojem se divio te Al Thomas (Forrest Tucker) koji ga okrivljuje za svoju vlastitu vojničku degradaciju.
Nakon što Stryker povede svoju jedinicu u invaziju na Tarawu, vojnici počinju cijeniti njegove metode - svi osim Conwayja koji ga i dalje smatra brutalnim pogotovo nakon što ovaj odluči ne pomoći ranjenom vojniku u bitci. Tijekom bitke, Thomas umjesto da odnese dodatno sterljivo dvojici kolega stane iza linija i popije kavu. Zbog toga, premda se vrati na mjesto gdje je ostavio svoje kolege s kavom, jedan od njih pogiba, a drugi bude ozbiljno ranjen. Nakon što Stryker otkrije istinu, on i Thomas se potuku. Njihovoj tuči svjedoči oficir u prolazu, ali Thomas - na Strykerovo iznenađenje - ne oda pravi razlog njihove tuče nadređenom. Thomas se kasnije slomi i ispriča Strykeru zbog svih problema koje mu je ranije prouzrokovao.
Stryker pokazuje svoju nježniju stranu tijekom odmora na Honoluluu. Upoznaje djevojku u baru (Julie Bishop) i odlazi s njom u njezin stan. Nakon što ona ode kupiti piće on u drugoj sobi otkriva njezinog gladnog malog sina u dječjem krevetiću. Kada ona kaže da je otac njezinog sina naprosto "otišao", Stryker joj ostavlja nešto novca i odlazi.
Tijekom vojne vježbe jednom od novih vojnika slučajno ispadne ručna bomba. Svi se brzo bace na pod osim Conwayja koji niti ne gleda što se događa oko njega, jer čita pismo koje mu je upravo poslala supruga. Stryker ga obara u posljednji trenutak na taj način mu spasivši život, ali se nakon toga odmah i izdere na njega zbog neodgovornosti.
U konačnici Strykerova jedinica poslana je u bitku za Iwo Jimu gdje će svjedočiti ikonografskom podizanju američke zastave na planini Suribachi. Dok se vojnici odmaraju u kratkoj stanci u bitci, Strykera pogađa jedan od japanskih snajpera. Preostali članovi jedinice pronalaze njegovo pismo koje je namjeravao poslati sinu, a u kojem Stryker izražava sve ono što mu je oduvijek želio reći, ali nikada nije smogao snage.
Glumačka postava
thumb|General [[Graves B. Erskine (desno) i John Wayne (lijevo) tijekom snimanja filma Pijesak Iwo Jime]]
Stvarni marinci
Rene Gagnon, Ira Hayes i John Bradley, trojica preživjelih od petorice marinaca koji su podigli drugu zastavu na planini Suribachi tijekom stvarne bitke nakratko se pojavljuju u filmu. Hayes je glavni lik biografskog filma The Outsider, a Bradley je glavni lik knjige čiji je autor njegov sin James, Zastave naših očeva.
U filmu se također pojavljuju glumeći sami sebe Harold Schrier, koji je vodio patrolu koja je digla zastavu na Iwo Jimi, David M. Shoup koji će kasnije postati zapovjednik marinačkog korpusa i dobitnik medalje časti na Tarawi te Henry P. "Jim" Crowe, zapovjednik drugog bataljuna osme divizije marinaca na Tarawi gdje je zaradio mornarički križ.
Oscar
Film Pijesak Iwo Jime nominiran je u četiri kategorije za prestižnu filmsku nagradu Oscar, ali nije osvojio niti jednu:
Mineral Pojnt
Mineral Pojnt se može odnositi na
3. udarna divizija NOVJ
Treća udarna divizija NOVJ formirana je naredbom Vrhovnog štaba NOV i POJ od Pete proleterske crnogorske udarne brigade, Desete hercegovačke udarne brigade i Prve dalmatinske udarne brigade 1. novembra 1942. godine u Tičevu. Smatrala se jednom od elitnih jedinica NOVJ.
Borbeni put Treće divizije
minijatura|Ulazak jedinica 3. divizije u Bijelo Polje, septembra 1944. Nakon formiranja divizija kao celina učestvovala je krajem novembra i početkom decembra 1942. godine u borbama za Jajce. Zatim je prešla u nastupanje na osovinske garnizone i komunikacije u srednjoj Bosni.
Tokom Bitke na Neretvi u ofanzivi u dolinu Neretve predstavljala je srednju napadnu kolonu i zauzela italijanski garnizon u Prozoru. Učestvovala je u protivudaru kod Gornjeg Vakufa i u razbijanju četnika kod Nevesinja i Kalinovika. U Nevesinju je 28. marta 1943. poginuo komandant Pero Ćetković, narodni heroj.
Tokom Bitke na Sutjesci bila je deo Južne operativne grupe. Ostala je u zaštitnici sa Centralnom bolnicom. Prilikom pokušaja proboja nemačkih položaja u dolini Sutjeske 13. juna 1943. divizija je pretrpela teške gubitke, razbijena je na više bataljonskih grupa, od kojih su se neke probile i spojile sa Operativnom grupom Vrhovnog štaba, dok su se druge probile u Hercegovinu, Crnu Goru i Sandžak. Prilikom pokušaja proboja u jurišu je poginuo treći komandant divizije Sava Kovačević.
Tokom Bitke na Sutjesci iz sastava divizije izašla je Deseta hercegovačka brigada, a umesto nje je u sastav divizije ušla je Treća proleterska sandžačka udarna brigada.
Početkom septembra 1943. divizija je obnovljena. Njen sastav su činile Četvrta proleterska crnogorska udarna brigada, Peta proleterska crnogorska udarna brigada i Deseta hercegovačka udarna brigada i potčinjena je Drugom udarnom korpusu. Krajem 1943. godine umesto Desete hercegovačke i Četvrte proleterske u sastav su ušle Šesta i Sedma crnogorska brigada. Od aprila 1944. do kraja rata u sastavu divizije nalaze se Peta proleterska brigada, Sedma i Deveta crnogorska brigada, i Britanski Artiljerijski divizion (od 20. aprila 1945. Artiljerijska brigada).
U sastavu svog korpusa divizija je vodila gotovo neprekidne borbe sa jedinicama nemačkog 21. armijskog korpusa i sa četnicima. Nakon oslobođenja Crne Gore divizija je učestvovala u Sarajevskoj operaciji i oslobađanju Karlovca. 12. maja 1945. kod Zidanog Mosta, zajedno sa Četvrtom i Desetom krajiškom divizijom zarobila je nemačku 7. SS divizije „Princ Eugen“ i 373. legionarsku diviziju.
Do kraja (album)
Do kraja je deseti album hrvatskog glazbenog sastava Colonia koji sadrži 14 pjesama. Objavljen je 2006. godine.
Selz, North Dakota
Sels je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 46.
Casilina, Latina
Casilina je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 95 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Prostorno planiranje
Prostorno planiranje se bavi organizacijom, uređenjem i opremanjem nekog prostora kako bi stanovnici tog prostora kvalitetnije živeli.
Evropska povelja o prostornom planiranju iz 1983. godine sa Evropske konferencije ministara prostornog planiranja (CEMAT) koja se te godine održavala u španskom gradu Toremolinos definiše prostorno planiranje na sledeći način:
Teritorijalni nivoi planiranja
Prostorno planiranje se sprovodi na različitim prostornim nivoima i to su:
Misuri Siti
Misuri Siti se može odnositi na
Prostorno planiranje
Teritorijalni nivoi planiranja
Na međunarodnom nivou se mogu izdvojiti:
Kontinentalni nivo u Evropi je u nadležnosti Saveta Evrope (CEMAT) i Evropske unije (Direkcija za regionalnu politiku Evropske komisije). Na kontinetalnom nivou, u Evropi, postoji nekoliko referentnih dokumenata iz oblasti prostornog planiranja: PPREU iz 1999. godine i Teritorijalna agenda iz 2007. godine, revidirana 2011. godine. Neki značajan dokument iz oblasti prostornog planiranja je rezultat svake od CEMAT-ovih konferencija koje se održavaju svake treće godine počevši od 1970.
Na svetskom nivou neke organizacije Ujedinjenih nacija se bave problemima prostornog planiranja – UNDP, UN Habitat, UNCRD. Referentni dokument su Smernice za prostorno i urbanističko planiranje iz 2015. godine na koji se oslanja Nova urbana agenda usvojena na konferenciji Habitat III u Kitu 2016. godine.
Prekogranične i interregionalne aktivnosti u oblasti prostornog planiranja imaju za cilj saradnju lokalnih zajednica na međunarodnom nivou pri čemu se prekogranične aktivnosti odnose na oblasti u bilizini granica, dok se interregionalne aktivnosti odnose na saradnju geografski međusobno udaljenih oblasti koje nemaju zajedničku granicu.
Tematske oblasti u prostornim planovima
Prostorno planiranje je interdisciplinarana naučna oblast i veština koja koristi integralni pristup koji uzima u obzir konceptu održivog razvoja. Cilj integralnog pristupa je povezivanje različitih tematskih oblasti čiji se interesi prepliću na određenom prostoru. Za tematske oblasti se najčešće koristi naziv sektori. Da bi prostorni planovi bili kvalitetni potrebno je analizirati određeni prostor sa različitih gledišta. Osnovne sektorske oblasti koje treba uzeti u obzir u procesu prostornog planiranja su: prirodni resursi, urbana i ruralna naselja, privreda, infrastruktura, javne službe, životna sredina, kulturna baština.
Morisvil
Morisvil se može odnositi na
2062 Aten
2062 Aten je Aten asteroid. Približan prečnik asteroida je 1,1 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi ,966 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 18,933 stepeni, a orbitalni period iznosi 347,077 dana (0,950 god). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,182. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 16,80 a geometrijski albedo 0,26.
Asteroid je otkriven 7. januara 1976. godine.
Prestinone, Verbano-Cusio-Ossola
Prestinone je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 808 m.
Aucelon (Francuska)
Oslon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Di.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 39 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 26,34 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 740 metara (maksimalnoj 1.485 m, a minimalnoj 435 m).
Opsada Zadra 1813.
Opsada Zadra je bila najpoznatija kampanja hrvatskog vojskovođe Franje Tomašića protiv Francuza 1813., prigodom pohoda na Dalmaciju. Trajala je od 1. rujna do 6. prosinca 1813. godine.
Odjel francusko-talijanske vojske, što ga je francuski general Roize poslao protiv Tomašića, morao se povući nakon okršaja kod Dračevca, a sljedećeg dana zaposjeo je Tomašić selo Arbanase kraj Zadra. Od 4. do 19. studenoga, uz male prekide, gruhali su engleski topovi s kopna na Zadar, no sa slabim uspjehom zbog vrlo lošeg vremena. Ipak, 19. studenog započelo je pravo bombardiranje grada.
Štrigova
Štrigova (mađarski: Stridóvár) je općina u Hrvatskoj. Smještena je u Međimurskoj županiji.
Opsada Zadra 1813.
Veći dio zadarske posade činili su lički Hrvati. Čim su čuli da su grad opkolila njihova subraća Hrvati, počeli su planirati kako da se izvuku iz neugodnog položaja. To je general Roize opazio, pa je istjerao iz tvrđave ličke satnike: Mesića, Grgurića, Devčića i Alsterna. Ni to nije pomoglo. Kad su 2. prosinca njihove tri satnije pošle na vanjske utvrde, kaplar Jerko Pavičić dao je svojim ljudima znak za pobunu. Te tri satnije uzeše oružje i onesposobiše obližnje topove. Drugih osam topova bacili su u grabu, te pojurili prema vratima. Čim je Roize to opazio, dao je ispaliti nekoliko karteča i obasuti ih jakom paljbom iz pušaka. Jedan top je namješten da ih kod vrata smrvi, no tad je skočio tesar Franjo Sebail, koji je baš sjekao zapor na vratima, te je slomio sjekirom kolo topa, a njegovi su drugovi sretno umakli iz tvrđave. Sebail je ostao smrtno pogođen. Tom prilikom stradalo je 50 Ličana.
Štrigova
Općinska naselja
U sastavu općine je 10 naselja: Banfi, Grabrovnik, Jalšovec, Leskovec, Prekopa, Robadje, Stanetinec, Sveti Urban, Štrigova i Železna Gora.
Opsada Zadra 1813.
Posljedice
Za zasluge pri zauzimanju Zadra vojskovođu Tomašića pohvalio je sam car pismom što ga je vlastoručno napisao u Freiburgu 26. prosinca 1813. godine. Tomašić je još nagrađen Komanderskim križem Reda Marije Terezije i 8. kolovoza promaknut u čin podmaršala. Kao kruna svega, car je Tomašiću povjerio upravu u osvojenim zemljama, što je on obavljao 18 godina, pomirljivo i razborito, sve do svoje smrti.
Štrigova
Zemljopis
Štrigova (nekoć Stridon) je selo i općina u Međimurskoj županiji na sjeveru Hrvatske. Nalazi se 19 kilometara sjeverozapadno od sjedišta županije Čakovca i otprilike dva kilometra jugoistočno od prijelaza slovenske granice u Razkrižju. Samo selo je prema popisu stanovništva iz 2001. imalo populaciju od 447, a uz to je i sjedište općine koja obuhvaća još devet sela i prema istom popisu je imala 3.221 stanovnika. Cijelo područje općine je vrlo brdovito zbog čega se često naziva i Gornjim Međimurjem, a sama Štrigova se nalazi na nadmorskoj visini od 202 metra.
Ostala sela u općini Štrigova su Banfi, Grabrovnik, Jalšovec, Leskovec, Prekopa, Robadje, Stanetinec, Sveti Urban i Železna Gora. Općina pokriva površinu od nešto više od 39 kilometara kvadratnih.
Povijest
Prvi dokumenti o postojanju Štrigove potječu iz 13. stoljeća, ali njezine najznačajnije građevine su izgrađene između 15. i 18. stoljeća, a uključuju Crkvu Svetog Jeronima i Crkvu Marije Magdalene, koja je glavna crkva u lokalnoj župi. Crkvu Svetog Jeronima je 1749. obnovio poznati slikar Ivan Ranger nakon što je prethodna kapelica sagrađena u 15. stoljeću potpuno uništena u potresu iz 1738. U općini se nalaze i dva povijesna dvorca. Dvorac Banfi u Banfiju je sagradio Grof Banffy 1373. godine, a za Dvorac Tkalec na brdu Kalec vjeruje se da su ga izgradili lokalni Pavlini u 18. stoljeću.
Vanjske veze
Turistička zajednica općine Štrigova
Nju Florens
Nju Florens se može odnositi na
Sekretnaja misija
Tajna misija je sovjetski crno-bijeli špijunski film snimljen 1950. u režiji Mihaila Roma. Radnja se događa u proljeće 1945. godine, na samom kraju Drugog svjetskog rata) te prikazuje kako čelnici nacističke Njemačke, koja se nalazi pred porazom, nastoje u posljednjih trenutak tajnim pregovorima isposlovati separatni mir sa zapadnim saveznicima, a kako bi mogli nastaviti rat protiv Sovjeta. Protagonistica, čiji lik tumači Jelena Kuzmina, je sovjetska obavještajka koja se pod lažnim identiteom uspjela ubaciti blizu njemačkog vrha te nastoji sabotirati taj plan. Tajna misija, koja je inspiraciju imala u stvarnim događajima poznatim kao operacija Sunrise, napravljena je u jeku Hladnog rata i imala je snažan propagandni naboj, optužujući Zapad da je bio spreman sklopiti mir sa nacističkim zločincima. U SSSR-u je bio najgledaniji film godine, a sljedeće godine su članovi ekipe dobili Staljinovu nagradu. Isti motiv je dvije decenije kasnije iskorišten u popularnoj TV-seriji Sedamnaest trenutaka proljeća.
Nju Franklin
Nju Franklin se može odnositi na
Sveta Marija (općina)
Sveta Marija (prije Marija na Muri, Sveta Marija na Muri, Altarec i Družilovec, mađ. Muraszentmária [ˈmurɒsɛntmaːriɒ]), općina u Hrvatskoj. Smještena je u Međimurskoj županiji.
Ryan Reynolds
Ryan Rodney Reynolds (rođen 23. listopada 1976) kanadski je glumac. Poznat je postao po ulozi u sitcomu Two Guys and a Girl, od tada je izgradio karijeru u Hollywoodu, glumeći u dramskim i humorističnim ulogama.
2100 Ra-Shalom
2100 Ra-Shalom je Aten asteroid. Približan prečnik asteroida je 2,3 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi ,832 astronomskih jedinica (AJ).
Ryan Reynolds
Rani život
Reynolds je rođen u Vancouveru, Britanska Kolumbija kao sin majke Tammy, prodavačice, i oca Jima Reynoldsa, radnika u prehrambenoj industriji i bivšeg polu-profesionalnog boksača. Najmlađi je od četvoro braće. Reynolds je maturirao u Kitsilano Secondary School u Vancouveru 1994. godine. Također, polazio je Kwantlen University College u Richmondu, Britanska kolumbija, ali ubrzo odustaje od školovanja.
Sveta Marija (općina)
Općinska naselja
U sastavu općine su 2 naselja (stanje 2006), to su: Donji Mihaljevec i Sveta Marija.
2100 Ra-Shalom
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 15,759 stepeni, a orbitalni period iznosi 277,242 dana (0,759 god). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,436. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 16,05 a geometrijski albedo 0,13.
Ryan Reynolds
Karijera
Reynolds je karijeru započeo u seriji Hillside gdje je tumačio ulogu Billyja Simpsona između 1991. i 1993. godine, no bez zapaženog uspjeha. Nakon toga, igrao je manje uloge u filmu Serving in Silence: The Margarethe Cammermeyer Story i CBS-ovom uratku In Cold Blood.
Sveta Marija (općina)
Povijest
Međimurje se prvi put u pismenom dokumentu spominje tek u trinaestom stoljeću, u povelji pisanoj u Zagrebu 1226. godine (čuva se u arhivu zagrebačkog Kaptola). U njoj se spominje posjed Bistrec na kojem je između 1334. i 1501. godine (od kada datiraju dvije najstarije kanonske vizitacije međimurskih župa) osnovana župa sv. Vida. Pod patronatom župe sv. Vida bila su sela Sveta Marija, Donja Dubrava i Donji Mihaljevec te utvrde Kotoriba i Legrad.
2100 Ra-Shalom
Asteroid je otkriven 10. septembra 1978. godine.
Ryan Reynolds
Karijera
Nakon toga, 1998. dobiva ulogu studenta medicine Michaela "Berga" Bergena u seriji Two Guys and a Girl. Iako serija nije polučila uspjeh, odobrena je druga sezona, a na seriji počinje raditi novi scenarist, Kevin Abbott, koji je prethodno radio na humorističnoj seriji Roseanne. Serija polučuje manji uspjeh, ali dovoljno da Ryan bude zapažen u svijetu glume.
Sveta Marija (općina)
Povijest
Godine 1350. Međimurje darovnicom dolazi u vlasništvo nekadašnjih erdeljskih vojvoda Lackovića i postaje jedinstveni feudalnim posjedom. Gospodar Međimurja je stanovao u palači čakovečke tvrđave i u upravnom se smislu Međimurje od tada naziva Čakovečko vlastelinstvo. Međimursko plemstvo je bilo sitno plemstvo (plemići armalisti), ovisni o čakovečkoj vlasteli.
Ryan Reynolds
Karijera
Godine 2001. dobiva ulogu Quigleya u filmu Finder's Fee, zatim tumači Van Wildera u filmu Van Wilder, nakon čega slijedi uloga Kevina u kanadskome filmu Foolproof. Svjetski uspjeh postiže ulogom Hannibala Kinga u filmu Blade: Trojstvo i Georgea Lutza u MGM-ovom remakeu horrora The Amityville Horror iz 1979. godine. Za ove dvije uloge Reynolds je morao proći kroz težak fizički trening. Također, gostovao je u popularnoj seriji Stažist gdje je glumio Spencea, školskog prijatelja glavnih likova J.D.-a i Turka.
Olijan
Olijan se može odnositi na
Ryan Reynolds
Karijera
U jednom intervjuu u ožujku 2005., Reynolds je izrazio zanimanje za uključivanje u moguću filmsku adaptaciju stripa Deadpool sa scenaristom Davidom S. Goyerom. Također, rekao je da postoji mogućnost da utjelovi The Flasha, iliti Wallyja Westa, junaka stripa The Flash izdavačke kuće DC Comics u remakeu istiomenog filma iz 1990.
Sveta Marija (općina)
Povijest
Prema pričanjima mještana, radi se o dva naselja koja su se spojila u jedno - Svetu Mariju. U doba Zrinskih, 1638. godine navodi se uz ime Altarec i ime Szent Maria.
Zrinski su Međimurjem upravljali od 1546. do 1691. godine. Juraj IV, sin Nikole Šubića Zrinskog, otvoreno je priznavao da je protestant. Dao je sa Čakovečkog vlastelinstva protjerati sve katoličke svećenike, a protisti su oštećivali katoličke crkve. Josip Bedeković u svom djelu "Natale solum magni ecclesiae doctoris sancti Hieronymi Stridonis occultatum" kaže da u selu Sveta Marija kod Vidovca stoji vrlo stara crkva podignuta u čast Blažene Djevice Marije. U njoj se nalazio kip Blažene Djevice Marije koji je nadaleko bio poznat kao čudotvoran, a kojeg su protisti obeščastili. Po svim većim mjestima bili su namješteni protestantski propovjednici.
Ryan Reynolds
Privatni život
Godine 2001. Reynolds je hodao sa glumicom Rachel Leigh Cook, no par se ubrzo razišao. Od 2002. do 2003. Reynolds je bio u romantičnoj vezi sa Alanis Morissette. Zaručili su se 2004. godine. U srpnju 2006. magazin People objavio je da su prekinuli, ali ni Morissette ni Reynolds to nisu službeno potvrdili. Mjesec dana kasnije, Contact Music objavio je da su glasine o njihovu prekidu veze bile lažne. No, u veljači 2007. par se i službeno razišao. 2008. Reynolds se vjenčao za glumicu Scarlett Johansson, ali se od nje razveo 2011. Godine 2012. se vjenčao za glumicu Blake Lively.
Sveta Marija (općina)
Slavni ljudi
Franjo Mustač - Medarov (slikar)
Ryan Reynolds
Privatni život
Reynolds je navijač Green Bay Packersa i obožava motocikle, a vlasnik je dva; preuređenog 2005 Harley Davidson Springer Softail, i 2005 Confederatea.
Sveta Marija (općina)
Spomenici i znamenitosti
U Svetoj Mariji još od davnina mještani su se utjecali Bogorodici. Poznato je da je srednjovjekovna kapela bila posvećena Blaženoj Djevici Mariji. Današnja je crkva, posvećena Uznesenju Blažene Djevice Marije, kasnobarokna, sagrađena oko 1782. godine. Građena je kao područna kapela župne crkve Svetog Vida u Donjem Vidovcu, od koje se odvojila 1789. godine. Nalazi se na zapadnoj periferiji mjesta. Uz nju je uređen mali park s klupama za odmor vjernika i hodočasnika.
Crkva je longitudinalna, pravilno orijentirana tako da je ulazno pročelje na istok, a apsida na zapadu. Jednobrodna je građevina s polukružnom apsidom, neznatno užom od lađe. U sredini pročelja nalazi se zvonik kvadratnog tlocrta. Uz južnu stranu svetišta prigrađen je dvoetažni aneks pravokutnog tlocrta: u prizemlju je to sakristija, a na katu oratorij. Glavni ulaz u crkvu je kroz zvonik, a postoji i bočni ulaz, smješten na južnom zidu broda. Lađa je podijeljena u tri traveja. Svetište čini četvrti travej, nešto uži od onih u lađi, te polukružna apsida. Traveji su odijeljeni zidnim ojačanjima i susvodnicima i svođeni baldahinskim svodovima. Ojačanja zida naglašena su na čeonoj strani udvojenim pilastrima čiji su kapiteli složeni, slični kompozitnima. Kapiteli su izvedeni u štuku, oblikuju ih florealni i antropomorfni motivi. Žtukature koje pokazuju figuralne motive nisu česte u hrvatskim crkvama pa su ovi kapiteli tim značajniji. Svetište je podignuto od razine lađe za dvije niske stepenice. Dok su u lađi odsječci greda samo iznad pilastara, u svetištu ono kontinuira duž čitavog traveja. Na gredu, između prvog traveja i apside, postavljen je pojedan anđeo izveden u štuku. Tu se greda prekida i ne nastavlja se na zidu apside. Crkva je osvijetljena velikim segmentno završenim prozorima. Oratorij je bio župna biblioteka, u njemu se danas čuvaju vrijedne knjige. na podu je sačuvan mozaik, geometrijskih oblika, koji tvore crni, bijeli i crveni komadići kamena. U prvom traveju lađe dva masivna toskantna stupa nose kor koji se žiri u prostor lađe. Glavni oltar, koji svojom visinom ispunjava čitavo svetište, nosi posvetu Uznesenja Bogorodice. U središtu se nalazi polikromni reljef Uznesenja Bogorodice, a flankiran je s po dvije kolos-statue (sv. Ambrozije, sv. Josip, sv. Ivan Krstitelj, sv. Dominik). Izgrađen je za svetište dominikanskog samostana u Ptuju. Nakon što je samostan ukinut, oko 1786. godine oltar je dopremljen u Svetu Mariju. U crkvi se nalazi još pet oltara. Četiri bočna (posvećeni Srcu Isusovu, Srcu Marijinom, sv. Jeronimu i sv. Barbari) postavljeni su uz zid ispod prozora. Manji drveni oltar Muke Kristove postavljen je ispod kora, u prvom traveju. Od kamenog inventara važno je spomenuti dvije škropionice koje se nalaze ispod kora, ispred stupova. Na jednoj on njih urezana je 1837. godina. U svetištu, uz sjeverni zid crkve, nalazi se krstionica. Na koru su pseudogotičke velike orgulje, potječu iz 1869. godine. Godine 1910. talijanski majstori oslikali su crkvenu unutrašnjost u duhu baroka. Glavni majstor bio je slikar Ivan Bierti iz Udina.
Pročelje crkve su crvenkaste boje, tzv. "terra di siena", s bijelo obojenom arhitektonskom plastikom. Bijelim trakama obrubljeni su prozori i niše, portali te etaže zvonika. Vrh sokla profiliran je bijelom trakom. Sjeverno i južno pročelje artikulirana su ritmičkom izmjenom izduženih polukružno završenih prozora, po tri sa svake strane, te jonskim pilastara. Streha je oblikovana kao bijeli profinjeni vijenac. Profilacija vijenca jednaka je na lađi, sakristiji i apsidi, a nastavlja se i na istočnom pročelju i na zvoniku. Ulazno pročelje je pravokutno i završava zabatom. U sredini pročelja nalazi se zvonik podijeljen u tri etaže. Na pročelnoj strani zvonika jednostavan je portal iznad kojeg je pravokutna niša s kipom sv. Ivana Nepomuka. U drugoj etaži nalazi se niša u obliku kartuše u kojoj je smješten kip Bogorodice. Crkva u Svetoj Mariji, koja spada među nekoliko najznačajnijih baroknih crkvi Međimurja, predstavlja središnji akcent ovog ravničarskog mjesta.
Iz diplomskog rada: Župna crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije u Svetoj Mariji, Andreje Gloc.
Kultura
KUD "Ivan Mustač-Kantor"
Udruge
Udruga za informatiku, bežične mreže i napredne tehnologije SMWireless
Udruga umirovljenika Međimurske županije
KLA "Zdravi život"
Društva
KUD "Ivan Mustač-Kantor" (kulturno umjetničko društvo)
DVD Sveta Marija (dobrovoljno vatrogasno društvo)
Sport
NK "Mladost" (nogometni klub)
ŠRD "Klen" (sportsko ribolovno društvo)
Tenis klub Sveta Marija
Lovačko društvo "Patka"
Orik
Orik se može odnositi na
A Day's Pleasure
A Day's Pleasure je američka kratka crno-bijela nijema filmska komedija snimljena 1919. u režiji Charlesa Chaplina. U njemu Chaplin tumači oca koji zajedno sa suprugom (čiji lik tumači Edna Purviance) i djecom odlazi na izlet gdje upada u niz komičnih pustolovina. Chaplin je film snimio na brzinu, u pauzi snimanja svog daleko ambicioznijeg projekta The Kid, dijelom da umanji pritisak studija First National zabrinutog zbog oduženog snimanja, a dijelom da izađe u susret u obožavateljima koji su htjeli nove Chaplinove filmove. Slično kao i Sunnyside snimljen iste godine, i A Day's Pleasure se smatra jednim od slabijih Chaplinovih ostvarenja, odnosno odrazom kreativne krize u koju je tada bio upao.
Rushville, Ohio
Rašvil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 302, što je 34 (12,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Mangan(IV) fluorid
Mangan(IV) fluorid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 130,932 Da.
Ouks
Ouks se može odnositi na
Normandy
Normandi se može odnositi na
Overland
Overland se može odnositi na
Full Frontal
Full Frontal je američki igrani film snimljen 2002. godine u režiji Stivena Soderberga. Radnja prikazuje svakodnevnicu ljudi zaposlenih u holivudskoj industriji, pri čemu se koriste narativne tehnike filma u filmu.
Josip Bersa
Josip ili Giuseppe Bersa (Zadar, 13. siječnja 1862. - Zadar, 5. prosinca 1932.), hrvatski književnik i arheolog.
Konzervator, ravnatelj Arheološkog muzeja u Zadru. Autor niza studija o arheološkim lokalitetima Dalmacije i kulturno-povijesnih vodiča o Zadru (Guida storico-artistica di Zara, 1926.). Pisao pjesme (Sonetti zaratini, 1902. i dr.) i prozu (S mora i primorja, 1896.) mediteranskog ugođaja te libreta za opere svoje braće Blagoja i Vladimira.
Cevins
Seven je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Albervil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 687 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 32,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 401 metar (maksimalnoj 2.680 m, a minimalnoj 375 m).
Parkvil
Parkvil se može odnositi na
Parkvej
Parkvej se može odnositi na
The Professor (film)
The Professor je američka crno-bijela kratka filmska komedija snimana 1919. u režiji Charlesa Chaplina. Chaplin ju je snimao istovremeno sa svojim daleko ambicioznijim projektom - cjelovečernjim filmom The Kid. Međutim, nakon što je snimio samo jednu scenu, odustao je od projekta, pa je film ostao nedovršen. Scena je prvi put prikazana tek 1983. u britanskoj dokumentarnoj TV-seriji Unknown Chaplin.
Rorei, Belluno
Rorei je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Plezant Vali
Plezant Vali se može odnositi na
Nicole
Nicole može biti žensko osobno ime ili prezime.
Rorei, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 388 m.
Dragutin Blažeković
Dragutin Vinko Blažeković (Osijek, 26. listopada 1828. – Celovec, 7. travnja 1893.), austrougarski podmaršal, namjesnik i vojni zapovjednik u Dalmaciji.
Biografija
Rođen je 26. listopada 1828. u Osijeku, porijeklom iz plemićke obitelji. Po završenu školovanju u kadetskoj školi u Grazu, započeo je vojnu službu. Godine 1886. imenovan je vojnim zapovjednikom Dalmacije. Zaslužan za podizanje najvećeg zadarskog perivoja - današnjeg Perivoja Vladimira Nazora (1888–90). U borbi narodnjaka i autonomaša oko uvođenja hrvatskog jezika u urede, podržavao je politiku Narodne stranke. Kad prijedlog nije bio prihvaćen dao je 1890. ostavku i po vlastitoj želji bio umirovljen. Ostatak života proveo je u Celovcu.
Parsel
Parsel se može odnositi na
Hampton, Virginia
Hempton je grad u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 137.436 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 137.436 stanovnika, što je 9.001 (6,1%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Potosi
Potosi se može odnositi na
Pardi
Pardi se može odnositi na
Bazoge-Montpinçon
Bazož Monpenson je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Majen koja pripada prefekturi Majen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 525 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 62 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,44 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 118 metara (maksimalnoj 144 m, a minimalnoj 99 m).
Pasadina Hils
Pasadina Hils se može odnositi na
Kvin Siti
Kvin Siti se može odnositi na
Aquilano, Chieti
Aquilano je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 160 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 100 m.
Vladimir Bersa
Vladimir Bersa (Zadar, 4. listopada 1864. - Zadar, 7. srpnja 1927.)
Uz studij prava u Grazu učio je i glazbu. Bio je upravni činovnik u Zadru, Supetru i Splitu. Skladao orkestralna (simfonijska slika Marjan), komorna (gudački kvarteti, klavirska trija), crkvena djela, nešto klavirskih skladbi, popijevke i 4 opere (Cvijeta, Andrija Čubranović, Komedijaš, Mozartova smrt). Zabilježio je mnogo pučkih napjeva (zbirku od 460 napjeva iz Dalmacije objavio je HAZU 1944.).
Manganocen
Manganocen je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 177,061 Da.
River Bend
River Bend se može odnositi na
Popis rimskih i bizantskih carica
Ovo je popis svih žena koje su bile rimskae carice, tj. supruge rimskog cara, vladara Rimskog Carstva.
Rimljani nisu imali jedinstvenu titulu/naslov za taj položaj. Umjesto toga su se koristile latinske i grčke titule kao Augusta (od prvog cara Augusta), Caesarissa ili Kaisarissa (nastale od Julija Cezara), basilissa (Greek βασίλισσα), ženski oblik basileusa ili Autokratorissa, ženski oblik autokrata. U 3. vijeku su augustae također dobivale titule Mater castrorum (majka vojnih logora) i Mater patriae (majka domovine). Još jedna titula za bizaantske carice je bila "Eusebestatē Augousta" (Najpobožnija Augusta); također su se nazivale Kyria (Gospa) ili Despoina (δέσποινα), ženski oblik "despota".
Zbog prakse nekih careva da dijele Rimsko Carstvo, postojali su periodi u kojima je bilo više od jedne rimske carice. Sve rimske carice su navedene zajedno sa ko-caricama. Sve carice nisu imale titulu Augusta, niti su sve Auguste bile carice, jer bi ponekad i careva sestra ili ljubavnica dobila tu titulu. Neke Caesarisse i Despoine koje nikad nisu bile carice su, pak, navedene zbog sličnosti titulu; U Istočnom Rimskom Carstvu su te titule, pak, bile slične današnjem pojmu "Krunska princeza".
They Live by Night
They Live by Night je američki crno-bijeli film snimljen 1948. u režiji Nicholasa Raya, kome je predstavljao režijski debi. Po žanru je kombinacija drame i film noira, a temelji se na romanu Thieves Like Us Edwarda Andersona. Protagonist, čiji lik tumači Farley Granger, je Bowie, mladić nepravedno osuđen za ubistvo, koji zajedno s dva osuđenika bježi sa zatvorske farme i pronalazi utočište kod Keechie, kćeri vlasnika benzinske stanice (a čiji lik tumači Cathy O'Donnell). Radnja prikazuje kako se njih dvoje zaljube te pokušavaju započeti miran život, ali ih i kako ga Bowiejevi drugovi ponovno vraćaju na put kriminala, a što će dovesti do tragičnih posljedica.
They Live by Night je poznat ne samo kao Rayev režijski debi, nego i kao film pri čijoj produkciji je imao najviše kreativne kontrole. To se vidjelo i na samom početku snimanja, kada je za snimanje scene bijega iz zatvora koristio helikopter, a što je bilo bez presedana u tadašnjem Hollywoodu. Iako je snimanje dovršeno u oktobru 1947. godine, distribuciju je odgodio kaos nastao u matičnom studiju RKO Pictures tokom preuzimanja od strane Howarda Hughesa. Film je zbog toga premijerno prikazan u Britaniji sljedeće godine, a u SAD se prikazao tek 1949. godine. Komercijalni rezultati nisu bili dobri, ali su kritike bile povoljne. Ray je zahvaljujući privatnim projekcijama stekao naklonost brojnih hollywoodskih ličnosti, uključujući Humphreya Bogarta, koji ga je bio angažirao za svoju nezavisnu produkciju Knock on Any Door. Današnji kritičari, pak, They Live By Night drže jednim od prvih korištenja motiva "ljubavni par u bijegu" u Hollywoodu, odnosno preteču trenda koji će karakterizirati Bonnie and Clyde.
Uloge
Godine 1974. je Robert Altman na osnovu istog romana snimio film Thieves Like Us.
Quarata, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 180 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 248 m.
Olib (Zadar)
Geografija
Naselje Olib se nalazi u središnjem dijelu istoimenog otoka, na mjestu gdje je otok najviše sužen. Smješten je na zapadnoj obali, s pogledom prema susjednoj Silbi. Po postanku to nije jedinstveno naselje već se ono sastojalo od više zaseoka koji su postupno, kroz stoljeća, srasli u jedno naselje. Nekada su na otoku bila i druga, manja naselja, ali je danas Olib jedino naselje na otoku. Olib je naselje disperzivnog tipa. Olib je dio Grada Zadra i Zadarske županije.
Povijest
Već u prvim godinama nove ere povjesničar antičke Grčke Strabon spominje današnji Olib odnosno naselje Aloip. Prvobitno naselje Aloip se nalazilo na uzvisini Gradina. I položaj i naziv lokaliteta Gradina upućuju da je to naselje postojalo još u doba Ilira tj. Liburna, pretpovijesne kulture željeznog doba. Osim toga, na naseljenost otoka Liburnima upućuju i drugi toponimi (Gradina Petrova, Zagradina), grobni humci (Garkova gomila) te niz tumulusa na lokalitetu Sambore i Pasje gomile. Očito su Liburni odabrali za stvaranje naselja najuži dio otoka na kojem je i danas naselje Olib. Glavni razlog tome bio je blizina obje strane otoka, luke Olib na zapadnoj te luke Samotvorac na istočnoj strani otoka.
U vrijeme rimske vladavine nastaje novo naselje Aloip na poluotočiću Arat na jugu otoka koji zatvara uvalu Svetog Nikole. Tu je pronađeno puno liburnske i romanske keramike, a kasnije to naselje spominje i Konstantin VII. Porfirogenet. U obližnjoj uvali Banjve pronađeni su ostaci rimskog veleposjeda iz 1. st. po. Kr., groblje iz 4. st. te ostaci nekakve obrambene građevine vjerojatno iz doba nakon Pax Romana-e. I na sjeverozapadnoj strani otoka, na lokalitetu Mirine su pronađeni ostaci građevina te novac iz 6. st. Moguće je da se radi o villi rustici. Nije isključeno da je istovremeno na otoku u to antičko doba bilo više naseobina pa čak i da su istovremeno postojali stari i novi Aloip.
Hrvati naseljavaju otok postupno, od sredine 7. do kraja 8. st. na što upućuju brojni toponimi romanskog porijekla, ali i hrvatsko nazivlje za neke zatečene objekte. U vrijeme nesigurnog Srednjeg vijeka život se zadržao samo uz Gradinu, osim nekoliko vjerskih objekata izvan tog središnjeg dijela otoka. To su bili starokršćanski samostan sv. Ante Opata u uvali Banjve koji se zadržao sve do početka 19. st., crkvica i groblje Svetog Nikole u istoimenoj uvali te crkvica Svetog Ivana u sjevernom dijelu otoka. Kroz stoljeća su na središnjem dijelu otoka, oko Gradine, nastali odvojeni zaseoci. U vrijeme mletačke uprave, od 1409. g. do 17. st. otok je više puta bio iznajmljivan zadarskom plemstvu. Natpis kraj tadašnje župne crkve Svete Stošije ukazuje da su 1476. g. na otok doselili izbjeglice pred Turcima iz Vrlike pod vodstvom Jure Cetinjana. U 16. st. izgrađen je Kaštel, kula za obranu otoka od gusara i pirata. Početkom 17. st Mletačka Republika prodala je otok zadarskoj plemićkoj obitelji Lantana koja ga je kasnije preprodala, a Olibljani su se oslobodili kmetstva otkupivši otok od vlasnika Filipija 1900. g.
U 20. st. Olib je kao dio istočnojadranske obale bio željom talijanskih iredentista za širenjem Kraljevine Italije. Iako je, za razliku od matičnog Zadra, između dva svjetska rata ostao dijelom Hrvatske tj. Kraljevine SHS, bio je na rubu države i potpuno zapostavljen. Zbog toga se proces iseljavanja Olibljana, koji je započeo već prije Prvog svjetskog rata nastavio te je trajao još i nakon Drugog svjetskog rata. Depopulacija odnosno masovno iseljavanje i deagrarizacija najznačajniji su događaji koji su u 20. st. nepovratno pogodili otok. Unatoč razvoju turizma, zbog nepovoljne dobne strukture stanovništva Oliba, izumiranje naselja je neizbježno.
Stanovništvo
U Olibu je prema posljednjem popisu stanovnika iz 2001. g. živjelo 147 stanovnika. Današnjih 147 stanovnika predstavlja samo 9,8 % nekadašnjeg broja stanovnika. Mjesto Olib zahvaćeno je neprekidnom depopulacijom već više od sto godina, a u nekim periodima, npr. 1950-ih i 1970-ih godina, ta je depopulacija izrazita. Do depopulacije je na Olibu došlo zbog dugotrajnog iseljavanja stanovništva i to u prvom redu mladog stanovništva. Time je na otoku gotovo nestalo stanovništva iz „reproduktivne dobne skupine“ zbog čega se depopulacija nastavila i nakon što je smanjen ili zaustavljen proces iseljavanja.
Tijekom druge polovine 19. st. broj stanovnika postupno je rastao, sa 1195 stanovnika 1857. g. na 1495 stanovnika 1900. g. Te godine postignut je ujedno i najveći broj stanovika. Crkveni podaci su bitno drukčiji i prema njima je Olib imao najviše žitelja 1913. g. – čak 2030. U svakom slučaju početkom 20. st. počinje dugi period masovnog iseljavanja Olibljana u prvom redu u prekomorske zemlje, najviše u SAD i Argentinu. Tako je 1931. g. popisano 1128 stanovnika, 1953. g. 805 stanovnika.
Iseljavanje se nastavilo i nakon Drugog svjetskog rata, ali ne samo u prekomorske zemlje nego i u zapadnu Europu te u neke gradove, prvenstveno Zadar. Međutim, upravo u tom periodu dolazi do najvećeg pada broja stanovnika, ali ne toliko zbog tadašnjeg iseljavanja koliko zbog činjenice da je masovno iseljavanje iz prethodnih desetljeća dovelo do toga da je mortalitet postao veći od nataliteta. Tako se poklopilo razdoblje iseljavanja i negativnog prirodnog priraštaja, a što je rezultiralo naglim padom sveukupnog broja stanovnika. Na taj drugi razlog ukazuje i činjenica da je 1950-ih smatrano da u svijetu živi oko 6000 Olibljana, ali od čega 2000 onih koji su rođeni na Olibu, a čak 4000 njihovih potomaka. Od 1953. g. do 1961. g. broj stanovnika pao je s 805 na 585. Novi veliki pad bio je između popisa 1971. g. (569 stanovnika) i 1981. g (226 stanovnika).
Iako je podatak o 714 žitelja iz 1991. g. službeni, on nije točan jer se u stanovništvo pribrojilo i Olibljane koji su živjeli u inozemstvu. Te je godine na Olibu živjelo 168 stanovnika.
Posljednjih dvadesetak godina iseljavanje se uglavnom zaustavilo, ali ne i potpuno jer s otoka odlazi upravo mladi dio stanovništva koji je jedini sposoban za prirodno povećanje i obnovu žiteljstva. Štoviše, u posljednjih se desetak godina na otok doselilo i 40 osoba, od čega 12 iz Bosne i Hercegovine (izbjeglice i prognanici) te 8 iz Zadra (zapravo umirovljenici podrijetlom s Oliba), ali i nekoliko iz kontinentalne Hrvatske. Međutim, dobna struktura preostalih 147 stanovnika je takva da je nemoguć preokret prirodnog kretanja broja stanovnika i bez doseljavanja mlađeg stanovništva Olib će u budućnosti kao naselje izumrijeti.