cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Superkavitacija
mini|275px|Tijelo ([[crno) prolazi kroz tekućinu (plavo) pri velikoj brzini: tlak fluida iza tijela niži je od tlaka tekućine zbog dolazi do pojave mjehurića pare tj. kavitacije koja okružuje tijelo]] Superkavitacija je postupak umjetnog stvaranja kavitacije i njenog iskorištavanja za postizanje situacije minimalnog vodenog otpora. Osnovni princip je stvaranje košuljice plinovitih mjehurića unutar tekućine čime se anulira trenje, što otvara mogućnost velikim podvodnim brzinama. Tehnologija superkavitacije u praksi je vrlo ograničena i koristila se za vijke brzih vojnih ili sportskih brodova, te za torpeda. Krajem 1950-ih godina britanska kompanija Vospers izgradila je dva patrolna čamca klase Brave sa superkavitacijskim vijkom, koja su dosezala maksimalnu brzinu od 58 čvorova (107,4 km/h). Superkavitacijska torpeda u operativnoj službi imaju Rusija (VA-111 Škval) i Iran (Hut). Dva modela su vrlo sličnog dizajna i oba postižu brzine iznad 360 km/h, tj. četverostruko su brži od konvencionalnih torpeda. Mana im je velika bučnost i što u podmorničkom ratovanju onaj tko lansira takav projektil odaje svoju nazočnost, stoga mora pomno odvagnuti dobit i korist njegovog korišenja. U 21. vijeku javile su se i ideje o primjeni takve tehnologije na cijele podmornice, i to primarno zbog superbrzih civilnih putovanja. Kod vojnih podmornica takva tehnologija bila bi problematična jer velike košuljice plinovitih mjehurića ostavljale bi iza sebe vidljive tragove na morskoj površini, čime bi predstavljale lako uočljivu metu neprijateljskim avijacijama.
Malini 22 Palayamkottai
Malini 22 Palayamkottai je indijski triler film snimljen na tamilskom jeziku 2014. godine u režiji Sripriye. Predstavlja remake filma 22 Female Kottayam snimljenog na malayalama jeziku 2012. godine. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Nithya Menon, je studentica iz Bangalorea koja upozna mladića (koga glumi Krish J. Sathaar) za koga se ispostavi da je svodnik. Radnja prikazuje kako zbog toga bude silovana i seksualno zlostavljana prije nego što se odluči krvavo i okrutno osvetiti svojim mučiteljima.
Sivaji (film)
Sivaji je indijski igrani film snimljen na tamilskom jeziku 2007. godine u režiji S. Shankara. Po žanru je masala film, odnosno kombinacija nekoliko žanrova, sa posebnim naglaskom na akciju. Naslovni protagonist, koga tumači Rajinikanth, je uspješni informatičar koji se iz SAD vraća u svoj rodni Chennai te odlučuje svoje bogatstvo iskoristiti kako bi siromašnim sugrađanima pružio obrazovanje i zdravstvenu zaštitu. Radnja prikazuje kako se pri tome sukobi sa lokalnim gangsterima, ali i birokratima i političarima koje oni drže u džepu. Film je imao komercijalnog uspjeha ne samo u Indiji, gdje je za dio tržišta sinkronziran na telugu jezik, nego i u inozemstvu, a 2012. godine je napravljena verzija konvertirana u 3D tehniku.
El Casahuate, Izúcar de Matamoros
El Casahuate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Izúcar de Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1283 m.
Cervara, Parma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 580 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Las Palmas, Salto de Agua
Las Palmas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Salto de Agua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 329 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Wetherby (film)
Weatherby je britanski igrani film snimljen 1985. godine u režiji Davida Harea. Po žanru je drama, a radnja prikazuje kako učiteljica iz sredovječna učiteljica iz grada Weatherby u Yorkshireu poziva nekoliko prijatelja na večeru, gdje će im se priključiti mladi neznanac (čiji lik tumači Tim McInnerny) koji iznenada počini samoubistvo. Weatherby je premijerno prikazan na Berlinskom filmskom festivalu gdje je osvojio Zlatni medvjed.
Die Frau und der Fremde
Die Frau und der Fremde je istočnonjemački igrani film snimljen u režiji Rainera Simona i premijerno prikazan početkom 1985. godine. Predstavlja adaptaciju priče Karl und Anna Leonharda Franka, odnosno remake nijemog filma Heimkehr iz 1928. godine. Radnja prikazuje kako se za vrijeme Prvog svjetskog rata dva njemačka vojnika sprijatelje u ruskom zarobljeničkom logoru, te kako jedan od njih uspije pobjeći i vratiti se u Njemačku gdje započinje ljubavnu vezu sa suprugom svog druga. Die Frau un der Fremde je prikazan na Berlinskom filmskom festivalu gdje je osvojio Zlatni medvjed, postavši jedinim ostvarenjem istočnonjemačke kinematografije kome je to uspjelo.
Lona-Lases, Trento
Lona-Lases je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 729 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 635 m.
Nuevo Morelos, Churintzio
Nuevo Morelos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Churintzio.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1923 m.
Ocna Sibiului, Ocna Sibiului
Ocna Sibiului je naselje u Rumuniji u okrugu Sibinj u opštini Ocna Sibiului.
Santa Isabel Ziján, Siltepec
Santa Isabel Ziján je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Siltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1781 m.
Spomenik palim borcima Bogomolje
Spomenik palim borcima Bogomolje je je monumentalni spomenik palim borcima i žrtvama fašističkog terora u selu Bogomolje, na istoku otoka Hvara, rad poznatog slikara i kipara Joke Kneževića.
Spomenik od bijelog i crnog kamena nalazi se na istočnoj strani trga u centru sela. Podignut je na kamenoj bazi i to u obliku dva kamena bloka položena pod kutom od devedeset stupnjeva, od kojih je onaj sjeverniji položen uspravno, podsjećajući na obelisk, dok je istočni položen vodoravno. Sam način postavljanja ova dva bloka može asocirati na stojećeg i na palog borca. Između blokova nalazi se crna kamena ploča grobnice.
Tvrđa
mini|desno|300px|Pogled na Tvrđu Osječka Tvrđa je barokni grad-tvrđava 18. stoljeća, nastao transformacijom zatečenog starijeg povijesnog grada koji je stajao na ključnom strateškom prijelazu preko rijeke Drave. Prvi je novi grad-tvrđava nastao u velikom strateškom sustavu baroknih utvrđenih gradova na granici prema Osmanskom carstvu kojega je od 1712. godine koncipirao i izgradio princ Eugen Savojski.
Spomenik palim borcima Bogomolje
Na samoj bazi spomenika, nalazi se natpis u jednom redu: „Vaše srce kuca u srcu zemlje ove za koju ste dali živote i snove.“
Tvrđa
Povijesni razvoj
Nakon oslobođenja grada od osmanske vlasti 1687. austrijske vojne vlasti pristupile su planskoj izgradnji nove tvrđave 1. kolovoza 1712., pod nadzorom zapovjednika osječke tvrđave generala Johanna Stephana baruna von Beckersa. Podignuta je po uzoru na nizinske nizozemske vojne fortifikacije.
Spomenik palim borcima Bogomolje
Spomenik, svečano otvoren u ljeto 1969., sam autor je u svojim memoarima opisao riječima: ''„U Bogomolju sam također napravio spomenik palim borcima, arhitektonskog žanra. Tu je obelisk s tri kamene plohe na kojima su ugravirani motivi iz NOB-a. To je spomenik arhitektonsko-kiparski, pa čak i slikarski, jer je rađen crnim i bijelim kamenom.“''
Tvrđa
Povijesni razvoj
Do 1722. tvrđava je uglavnom dovršena, ali su gradnje manjeg opsega bile nastavljene do šezdesetih godina 18. stoljeća. U 19. stoljeću bilježimo izgradnju samo manjeg broja zgrada unutar tvrđave. Zbog potreba vojske sve su građene od pečene opeke i kamena.
Spomenik palim borcima Bogomolje
Ovaj spomenik valja promatrati u kontekstu desetak metara dugog urezanog reljefa slične tematike, kojeg je autor, također u bijelom kamenu izradio 1965. za tadašnju Vojnu bolnicu u Splitu (danas bolnica Križine). Spomenik u Bogomolju je od njega kasniji, ali likovno i zamjetno kvalitetniji.
Tvrđa
Povijesni razvoj
Osječka je Tvrđa u 18. i 19. stoljeću bila multietnički grad. U njoj su živjeli domaći ljudi i doseljenici iz Štajerske, Kranjske, Bavarske, Moravske, Italije, Francuske, Ugarske, Bugarske. Strani su doseljenici učili hrvatski jezik, ali ipak su službeni jezici bili latinski i njemački. Pojedine su trgovačke obitelji govorile novogrčki i talijanski te francuski, pa tako Tvrđa ima obilježje internacionalnog grada s više jezika.
Los Terreros, Ocampo
Los Terreros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ocampo.
Tvrđa
Povijesni razvoj
Ulice Tvrđe nastajale su planski, a svojim su imenima pokazivale postojanje vojnih objekata (Kasarnička, Vojarnička, Provianska) i koncentraciju obrta (Staklarska, Mjernička, Obrtnička i sl.).
Los Terreros, Ocampo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1114 m.
Tvrđa
Trg Sv. Trojstva
mini|desno|250px|Sveučilište J.J. Strossmayera Trg sv. Trojstva, jedan od najstarijih osječkih trgova. Nastao je početkom 18. stoljeća s izgradnjom vojne tvrđave. Najstariji naziv trga bio je Vinski trg, zato što se vino dopremalo iz Baranje svake subote i srijede te se na trgu prodavalo vojnicima i gostioničarima. Godine 1729. udovica generala Petraša, zapovjednika osječke tvrđave, podigla je zavjetni kip Sv. Trojstva koji je trebao čuvati grad od kuge, što dokazuju sveci koji se nalaze na njemu, posebno: Sv. Sebastijan, Sv. Rok, Sv. Rozalija i Sv. Katarina.
Od kraja 18. stoljeća trg se je nazivao Paradnim, zatim Glavnim, a 1898. dobija naziv Trg Franje Josipa u čast pedesete obljetnice vladavine austrijskog cara i hrvatsko-ugarskog kralja.
Između dva svjetska rata poznat je po imenima Trg Sv. Trojstva i Karađorđev trg. Nakon 2. svjetskog rata bio je Partizanski, da bi 1992. dobio današnji naziv.
El Puerto, Ocampo
El Puerto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2281 m.
Tvrđa
Izgradnja trga kroz povijest
Najstarija javna građevina na Trgu Sv. Trojstva zgrada je Gradskog magistrata i komorske direkcije podignuta u baroknom stilu 1702. godine. Pored zgrade Magistrata nalazila se kuća trgovca i prvog gradskog suca Ferdinanda Daniela Vesentina (1690.–1693.), koja je nakon nekoliko prodaja dana u zakup gradu i spojena sa zgradom Gradskog magistrata.
Godine 1715. na središnjem dijelu Trga Sv. Trojstva podignuta je zgrada Glavne straže. Kasnije je uklonjena, da bi 1729. na sjeverozapadnom dijelu trga bila podignuta nova zgrada sa stanom za zapovjednika Glavne straže na prvom katu. Masivnost zgrade te promatračnice s kupolom maursko-venecijanskog oblika, govore o njezinoj vojnoj namjeni. Podizanjem zgrade vojnog zapovjedništva, Glavne straže, i zavjetnog kipa Sv. Trojstva, Trg sv. Trojstva dobio je svoj konačni izgled.
Po nalogu princa Eugena Savojskog od 1724. do 1726. na sjevernoj je strani trga podignuta zgrada vojnog zapovjedništva (Generalatshaus), kasnije vojarne (Generalatskasserne) izgrađene u sintezi renesanse i baroka. Pročelje je zgrade renesansno, osim portala koji je tipično barokni, s dvostrukim stupovima u dovratnicima iznad kojih je valovito riješen balkon. Godine 1765. dograđen je drugi kat.
U ovoj je zgradi bilo sjedište Slavonske general-komande od 1735. do 1786. godine, te Slavonske zemaljske vlade od 1736. do 1745. Istočno krilo prvobitno je bilo topnička vojarna koja je daljnjim pregradnjama uklopljena u zgradu vojnog zapovjedništva.
U zgradi Generalata odsjedao je i austrijski car i hrvatsko-ugarski kralj Josip II. prigodom svojih posjeta Osijeku. U zgradi je djelovalo i kazalište na njemačkom jeziku, najstarije u Osijeku. Prema dokumentu o posudbi namještaja iz 1750. potvrđeno je da je postojalo kao stalno glumište. Nalazilo se na prvom katu sjevernog krila Glavne komande. U početku se sjedilo za običnim stolovima, a nakon podizanja drugog kata 1765. dobilo je izgled pravog kazališta koje se sastojalo od pozornice, gledališta s ložama i galerije. Predstave su počinjale u 18 sati zbog zatvaranja vrata tvrđe. U istoj je zgradi bilo i sjedište društva Ressource, osnovanog 1857. godine. Tvrđavski časnici i građani organizirali su javne balove, igre i zabave sve do 1918. godine. mini|lijevo|250px|Arheološki muzej Od 1877. u zgradi se nalazio dio postave današnjeg Muzeja Slavonije. U 20. stoljeću balkonska ograda dobiva secesijske karakteristike. Na južnoj strani trga nalazio se u 18. stoljeću niz građanskih kuća. U Kuhačevoj ulici br. 11 bila je kuća ravnatelja Slavonske komorske inspekcije baruna Alexandra Johanna von Kallanecka. Kuću je oporučno ostavio ocima franjevcima koji su je zbog potreba gradnje svog novog samostana zamijenili s vojskom za staru kuću generalata u blizini samostana. Zbog svog položaja na glavnom trgu kuća je bila idealna za stan zapovjednika mjesta.
Na današnjem br. 13, početkom 18. stoljeća, podignuta je kuća baruna Pejačevića, koja je kasnije došla u posjed građana. Tako u 20. stoljeću vlasnikom postaje mesar Mirko Kolčić koji je uklonio rozetu s plemićkim grbom nad kolnim ulazom i dao uklesati svoje inicijale.
Sljedeća kuća u nizu (Kuhačeva 15) bila je krajem 17. stoljeća u vlasništvu ljekarnika Franza Ludwiga Poccornyja. Tokom 18. stoljeća izmjenjivali su se kao vlasnici građanski i vojni ljekarnici, zbog čega se pretpostavlja da je baš tu bila najstarija osječka građanska ljekarna. Godine 1895. u zapadnom dijelu kuće u kojoj je rođen, podignuta je spomen-ploča violinistu Franji Krežmi. Na uglu prema Markovićevoj ulici br. 2 nalazila se kuća trgovca Mihaela Pejačevića sa zanimljivim baroknim detaljem, kipom Sv. Margarete.
Na sjeveroistočnoj strani Trga sv. Trojstva od početka 18. stoljeća nalazile su se zgrade skladišta i solarski ured te se taj dio nazivao Solarskim trgom. Na tom je dijelu biskupija bosansko-đakovačka i srijemska imala svoje zemljište. Godine 1879. Gradsko poglavarstvo se obratilo biskupu Josipu Jurju Strossmayeru sa zamolbom da ga ustupi gradu za izgradnju klasične Velike gimnazije. Biskup Strossmayer potvrdno je odgovorio, ali je pritom postavio uvjete: gradu i mladeži.
Na temelju dobivenog biskupovog i kasnije vladarskog dopuštenja, 1880. započela je izgradnja nove zgrade Velike gimnazije, koja je završena 1883. Nacrt je izradio arhitekt Hermann Bollé u klasicističkom stilu. Danas tu djeluje Ekonomska škola.
Biskup Strossmayer zaslužan je za podizanje još jedne važne školske ustanove. Kupovinom dviju kuća sa zapadne strane Trga Sv. Trojstva 1898. tu je započela izgradnja Biskupskog đačkog konvikta (sjemeništa) koja je već sljedeće godine počela s radom. Danas se tu nalazi Glazbena škola "Franjo Kuhač".
Trg Jurja Križanića
mini|desno|250px|Crkva sv. Mihaela Nekadašnjom Patkinom ulicom (Ulica Josipa Bösendorfera) povezana su dva glavna tvrđavska trga – Trg Sv. Trojstva i Trg Jurja Križanića koji je tijekom vremena mijenjao svoja imena (Crkveni, Jezuitski), a od 1946. nosi ime svećenika Jurja Križanića.
Pored crkve Sv. Mihaela nalazi se i nešto ranije podignut Isusovački samostan, u kojem je neko vrijeme u 18. stoljeću, dok su na njoj isusovci predavali kao profesori, djelovala i Klasična gimnazija. Ukidanjem isusovačkog reda 1773. samostan je pretvoren u vojarnu.
Ulice starog grada
Unutrašnjim prostorom dominiraju dvije najvažnije prometnice: Cardo (Franjevačka ulica), koja je vezala tvrđavske objekte s vojnim skladištima, i Decumanus (Ulica Franje Kuhača) koja je kao glavna magistrala povezivala istočni i zapadni dio tvrđave.
Nekadašnjom Gimnazijskom ulicom (dio Ulice Ruđera Boškovića) i Ulicom Matije Petra Katančića ranije Provianskom (Opskrbničkom), može se doći do Trga Vatroslava Lisinskog. Tu se nekada nalazilo tvrđavsko šetalište (Promenade), a zbog blizine franjevačke crkve Sv. Križa taj se prostor nazivao i Franjevačkim trgom. Na trgu je polovinom 18. stoljeća izgrađena Opskrbnička vojarna (Proviant-Kasserne) i vojno skladište za brašno.
Iz Tvrđe se moglo izaći Tokarskom ulicom (Ulica Vjekoslava Klaića) i Vojničkom ulicom (Ulica Tadije Smičiklasa).
Jedna od najvažnijih ulica u tvrđavi bila je Glavna ulica, koja od 1913. nosi ime muzikologa Franje Kuhača. U ulicu se ulazilo kroz Valpovačka vrata koja su srušena 1884. prilikom izgradnje tramvajske pruge. Popločena je u drugoj polovici 19. stoljeća keramitom i asfaltom. U Glavnoj ulici su se zbog njezine važnosti nalazili mnogi vojni objekti, ali i niz građanskih kuća, većinom izgrađenih u barkonom slogu uz poneke historicističke odlike.
Godine 1912. Društvo hrvatskih književnika postavio je spomen-ploču iz koje vidimo da je u kući na današnjem br. 14 rođen i živio Franjo Ksaver Kuhač. Stoga kuća pored stilske ima i kulturno-povijesnu vrijednost. Ona je spomenik kulture prve kategorije i ima tretman trajne zaštite.
Dobar primjer građanske kuće u tipičnom baroknom slogu predstavlja kuća trgovca Verkića iz tridesetih godina 18. stoljeća (Kuhačeva 16).
Uglom Kuhačeve ulice i Ulice Danice Pinterović dominira zgrada Vojne bolnice koju danas koristi Prehrambeno-tehnološki fakultet. Isti fakultet koristi zgradu nekadašnje vojne straže i garnizonskog zatvora (Kuhačeva 20). Preko puta, na broju 31 nalazila se nekada najotmjenija osječka gostionica "K bijelom vuku" ("Zum weisen Wolfen"), u kojoj su izvođene i manje kazališne predstave. Susjedna zgrada (Kuhačeva 29) bila je prenoćište za vojne časnike i službenike te vojna ljekarna, a danas se u njoj nalaze Zavod za znanstveni i književni rad HAZU i Agencija za obnovu osječke Tvrđe.
Prema Ulici Danice Pinterović (Kuhačeva 27) početkom 18. stoljeća bila je gostionica "Fortuna" ("Sreća"). Kad je 1734. preminuo njezin vlasnik Georg Roth, kuću je kupio susjed Leopold Übel, po zanimanju pekar. Kasnije je pripala osječkoj donjogradskoj pivarskoj obitelji Raith koja je oko 1890. čitavu zgradu dala u zakup gradskoj općini. Ona ju je preuredila u razne urede (Porezni, Građevinski, Stambeni i sl.). Do 1936. u prizemlju se nalazio Gradski muzej, a od 1947. i osječka ispostava zagrebačkog Državnog arhiva. Danas je sjedište Konzervatorskog odjela Ministarstva kulture Republike Hrvatske (Državne uprave za zaštitu spomenika kulture).
Istočna strana Kuhačeve ulice do Fakultetske ulice između dva rata zvala se Lisinskijeva. Zgrada Gradske uprave Osijek, Kuhačeva 9, izgrađena je u drugoj polovici 18. stoljeća za komandu garnizona, tj. zapovjedništvo tvrđavske posade. Na uglu prema Ulici Ruđera Boškovića nalazio se Inženjerski ured, te je u 19. stoljeću poznata i kao Inženjerska (Inžinirska) i Mjernička.
Na jugoistočnom križanju Franjevačke i Kuhačeve ulice br. 5 nalazi se jednokatna uglovnica, poznatija kao gostionica "Zlatno sunce". Povijest kuće može se rekonstruirati po arhivskoj dokumentaciji. 1752. vlasnikom je postao Franjo Fritz, kovački majstor, a Franjo Ksaver Walter kupio ju je od njega 1765. za 700 forinti. On je staru južnu kuću srušio i izgradio katnicu na uglu, najvjerojatnije 1766. godine, a 1774. ju je prodao graditelju Ivanu Schmidtu. U staroj kući koju je Walter srušio nalazila se spomenuta gostionica. Zbog dobrog mjesta (križanje tvrđavskog carda i decumanusa i tradicije stare gostionice), Walter je prizemlje nove kuće namijenio za gostionicu istog imena. Uglovnicu je dao izgraditi u duhu kasnobaroknog tvrđavskog graditeljstva (u prizemlju poslovni, a na katu stambeni prostor). Kuća je tijekom 19. stoljeća više puta mijenjala vlasnike, a početkom 20. stoljeća vlasnik je bio pekar Eugen Faith.
Cascina Misericordia, Milano
Cascina Misericordia je naselje u Italiji u provinciji Milano, u regiji Lombardija.
Tvrđa
Ulice starog grada
Na sjevernoj strani u kući na današnjem br. 4 nalazila se već u 18. stoljeću tvrđavska građanska ljekarna. Do preseljenja u Gornji grad tu se u 20. stoljeću nalazila ljekarna Bulart. U zgradi do nje bila je još jedna tvrđavska gostionica, "K topu". Ulica Danice Pinterović krajem 19. stoljeća zvala se Staklarska, a zatim Obrtnička, jer se na početku te ulice nalazio Obrtni zbor (Ulice Danice Pinterović 1). Na istom je mjestu bila i gostionica "Kod ruže".
Lomas de Mihuacán, Izúcar de Matamoros
Lomas de Mihuacán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Izúcar de Matamoros.
Tvrđa
Ulice starog grada
U južnom dijelu tvrđave početkom 18. stoljeća nastala je ulica K trima potkovama, nazvana po istoimenoj gostionici. Na njezinom zapadnom dijelu, pored Valpovačkih vrata, protezao se Vojnički trg s postajom vojne diližanse. U drugoj polovici 19. stoljeća ulica se dijelila na Mesnički (zapadni dio) i Kovački sokak (istočni dio).
Lomas de Mihuacán, Izúcar de Matamoros
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1319 m.
Tvrđa
Ulice starog grada
Ulica je kasnije poznata pod imenom Vojarnička, jer su se na njezinoj južnoj strani nalazile tri vojarne: Neuthor-vojarna (danas Državni arhiv u Osijeku), Cavallerie-vojarna (danas su tu stambeno-poslovne zgrade) i Donatti-vojarna (danas II. gimnazija Osijek). Zgrada Državnog arhiva u Osijeku prvobitno je služila kao vojarna (Neuthor-Kasserne), izgrađena 1714. Od 1971. tu je sjedište Historijskog arhiva u Osijeku.
Cascina Misericordia, Milano
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 126 m.
Tvrđa
Ulice starog grada
Na sjevernoj strani nekadašnje Beckersove ulice (Ulice Kamila Firingera), nazvane tako po barunu i generalu Johannu Stephanu von Beckersu, graditelju osječke tvrđave, nalazile su se većinom stambene zgrade. Posebna je zanimljivost ove ulice u tome što je u devet građanskih kuća bilo čak sedam gostionica vrlo živopisnih naziva: "Crni medvjed", "Plavi šaran", "Zlatni lav", "Smeđi konjić", "Zeleni križ", "Zlatno sidro" i "Tri potkove".
Zgrada u kojoj je bila gostionica "Crni medvjed" nalazila se na današnjem broju 18, a u blizini je bila i znamenita gostionica "Plavi šaran" u kojoj je odsjedao i prestolonasljednik Josip II. kada je dolazio u Osijek.
Jedan dio zgrade Crtačke škole bio je srušen te je na tom mjestu od 1887. do 1890. podignuta nova zgrada Kraljevske velike realke. Realka je prvo djelovala kao mala trorazredna škola, da bi do kraja 19. stoljeća bila proširena na osam razreda. Nakon 1918. radila je pod imenom Muška realna gimnazija. Od 1919. do 1921. polazio ju je Vladimir Prelog, dobitnik Nobelove nagrade za kemiju. Od 1992. škola je poznata pod imenom III. gimnazija Osijek.
Od Novih vrata (južnog ulaza u tvrđavu) pa sve do tvrđavskog šetališta protezala se Novogradska ulica, od kraja 19. stoljeća poznata kao Kohlhofferova. Johann Kohlhoffer bio je krajem 18. stoljeća poznati osječki građanin, gostioničar i vlasnik kuće u današnjoj Franjevačkoj ulici br. 3. To je prvobitno bila kuća zidara Jakova Neuperta. U prizemlju se nalazila vrlo popularna osječka gostionica "K zlatnom volu", a na katu je bio stambeni prostor. Gostionica je bila veoma posjećena jer se nalazila na atraktivnom mjestu uz glavnu prometnicu (Franjevačka ulica) i blizu glavnog ulaza u tvrđavu (Nova vrata). Zato se dio ulice od današnje Kuhačeve do Firingerove nazivao i Volovska ulica.
Idući sjevernije, Kohlhofferovu ulicu presijeca nekadašnja Patkina, nazvana tako po istoimenoj gostionici. U 20. stoljeću nosi ime Mate Grškovića, profesora i ravnatelja Klasične gimnazije i Više djevojačke škole. Kohlhofferova je ulica poznata po brojnim kućama u baroknom stilu, od kojih se posebno ističe Plemićeva kuća (Franjevačka 5). To je jedna od najstarijih kuća baroknog stila iz 18. stoljeća. O njezinim se vlasnicima do početka 20. stoljeća malo zna. 1917. kupila ju je Marija, udovica kipara Vatroslava Doneganija. Po njihovoj kćeri, Zlati, udovi Plemić, kuća je dobila ime.
Nedaleko se nalazi i kuća koja se smatra najstarijom građanskom kućom u Tvrđi. S kraja je 17. ili početka 18. stoljeća, a podigao ju je tesar Zaharias Friedrich.
Kohlhofferova se ulica danas naziva Franjevačkom. Dolazak franjevaca u Osijek vezujemo uz oslobođenje grada od osmanske vlasti 1687. Na mjesto nekadašnje Sulejman-hanove džamije podignuta je crkva sv. Križa posvećena 1732. godine. Istočno i zapadno od crkve nalazi se samostan, građen od kraja 17. do polovice 18. stoljeća. "Novi" samostan istočno od crkve građen je od 1731. do 1733. godine, nakon što su franjevci od Ratne komore dobili zemljište starog generalata (južno od Klanca do Bösendorferove ulice). Taj je dio povezan s ostatkom samostanskog kompleksa kada je podignut luk preko Klanca. Kao i ostali crkveni redovi, i franjevci su se našli pod udarom jozefinskih reformi te su carskom odlukom iz 1783. godine, a i zbog vojnih razloga, morali napustiti svoj samostan. Preselili su se u bivši isusovački samostan u kojem su ostali sve do 1938. kada su se ponovo vratili u svoj prostor.
Franjevački kompleks u Tvrđi bio je već u 18. i 19. stoljeću važno žarište kulture i obrazovanja, ne samo za Osijek nego i za cijelu Slavoniju. Od 1779. do 1855. franjevci su bili ravnatelji i profesori na osječkoj Klasičnoj gimnaziji. U 18. stoljeću u samostanu su djelovale dvije visoke škole na fakultetskoj razini (filozofsko učilište i bogoslovna škola). Od 1735. obje su dobile najviši naslov među školama u franjevačkom redu: "Generalni studij I. stupnja u franjevačkom redu". Godišnje je studiralo 15 do 20 studenata koji su zajedno s profesorima stanovali u samostanu. Tu je studirao glasoviti Matija Petar Katančić, a predavao gramatičar Marijan Lanosović.
Već u 18. stoljeću osječki franjevci dosegli su europski standard u crkvenom, filozofskom i teološkom obrazovanju. Odlukom cara Josipa II, 1783., studij je prestao s radom. U starom dijelu samostana prema Akademskoj (danas Fakultetskoj ulici) od 1735. djelovala je prva tiskara u Osijeku. Ona je radila za potrebe franjevačke provincije Bosne Srebrene, samostana i učilišta, ali i za potrebe gradske općine. Zbog slabe opremljenosti i malih prihoda tiskare osječka komorska općina objavila je 1775. godine natječaj, temeljem kojega ju je otkupio Ivan Martin Divald.
Prolazeći ispod svodova dolazimo do Fakultetske ulice. Na prijelazu iz 19. u 20. stoljeće nazivala se Kasarničkom i Topničkom ulicom što ukazuje na koncentraciju vojnih objekata. U vremenu nakon 2. svjetskog rata nosila je ime skladatelja Ivana pl. Zajca, da bi 1990. postala Fakultetskom, po najstarijem fakultetu u Osijeku u sklopu franjevačkog samostana.
Od vojnih objekata u Fakultetskoj ulici posebno se isticala Donja oružana. Nalazila se na uglu prema ulici koja je dobila ime po jezikoslovcu i slavistu Vatroslavu Jagiću. Upravo zbog oružane koja se u njoj nalazila, ulica se zvala i Oružanska. Najraniji naziv ove ulice opet vezujemo uz jednu gostionicu, Kod kugle.
Stara pošta
Najstarija pošta u Osijeku nalazila se u Tvrđi. U današnjoj Kuhačevoj ulici br. 31 bila je zgrada pošte i ravnateljev stan. Redovan poštanski promet uspostavljen je u Osijeku već 1692. godine, a prvi ravnatelj pošte bio je Johann Gaspar Hann. Na uglu današnje Kuhačeve i Markovićeve ulice br. 2 nalazi se kuća koju je 1774. kupila Fortifikacijska uprava, podigla je na kat i u nju smjestila poštanski ured. 1849. tu je sjedište Poštanskog i brzojavnog ureda koji je počeo raditi kao treći takav ured u Hrvatskoj.
Sirotište
Johann Kohlhoffer bio je jedan od trojice osječkih građana koji su ustanovili zakladu za gradnju sirotišta u Osijeku. Naime, sredinom 1782. Johann Kohlhoffer, potresen smrću svoje mlade kćerke jedinice, odlučuje cijelu svoju pokretnu i nepokretnu imovinu ostaviti gradu Osijeku za gradnju sirotišta. Iste je godine donjogradski kožar Josef Huttler sastavio sličnu oporuku. Isusovac Cristian Monsperger imao je glavnu inicijativu u stvaranju zaklade. Kraljevska ugarska komora povukla je zakladu u Budim dajući je na posudbu mađarskim velikašima. Mnogi su se građani zauzimali za njezino vraćanje u Osijek, a posebno biskup Strossmayer. Sirotište je podignuto tek 1869. u Gornjem gradu, a 1874. sredstvima zaklade podignuta je Zemaljska bolnica u Donjem gradu.
Rušenje zidina Tvrđe
Utvrda je imala četvora vrata: Nova (južna), Vodena (sjeverna), Carska (istočna) i Valpovačka (zapadna). Od četiri ulaza u tvrđavu do danas je ostao samo jedan - sjeverni, Vodena vrata. U vratima se nalazi spomen-ploča graditelju osječke tvrđave generalu Johannu Stephanu von Beckersu. Vjeruje se da je njegovo tijelo zazidano s vanjske strane bedema.
Tijekom vremena vojno se značenje osječke tvrđave smanjivalo, a naročito nakon odluke cara Josipa II. iz 1783. kojom se vrhovno zapovjedništvo vojske za Slavoniju i Srijem preselilo u Petrovaradin.
Zbog brzog razvoja ratne tehnike i skupog održavanja postojećih vojnih objekata, krajem 19. i početkom 20. stoljeća tvrđava je postala neprikladna za vojsku. Osim toga, osječka javnost i gradska uprava zahtijevali su rušenje tvrđavskih zidina jer su one ometale gospodarski razvoj Tvrđe i prometno povezivanje Gornjeg i Donjeg grada. Rušenje tvrđavskih zidina započelo je 1923. i trajalo do 1926. Tako su do danas ostali očuvani samo dijelovi 1. (Karlovog) i 8. (Eugenijevog) bastiona s vodotornjem.
Iako je znatan dio tvrđave do danas nestao, grad Osijek može se pohvaliti činjenicom da je jedan od malobrojnih gradova u Hrvatskoj koji ima na svom prostoru skladno povezanu baroknu urbanu jezgru i vojnu utvrdu.
Po svojim stilskim, graditeljskim i povijesnim značajkama osječka Tvrđa predstavlja spomenik svjetske baštine nulte kategorije kojega je nužno i potrebno zaštititi.
Ḩamīrah, Sa'dah
Ḩamīrah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1600 m.
Parlament Wisconsina, Madison
Zgrada Parlamenta američke savezne države Wisconsin nalazi se u Madisonu. Dovršena 1917. godine kao peta građevina državnog parlamenta u zgradi se danas nalaze sjedišta zakonodavne vlasti (parlament), vrhovni sud države Wisconsin kao i kancelarija guvernera Wisconsina. Zgrada parlamenta najviša je građevina u gradu dok državni zakon istovremeno brani gradnju građevina koje bi bile više od kupole. Izgradnja zgrade parlamenta trajala je od 1906. godine do 1917. godine i koštala je 7,25 miliona američkih dolara. Zgradu je osmislila firma arhitekta Georga B. Posta & Sons. Zakon iz 1990. godine ograničio je izgradnju građevina viših od zgrade parlamenta dok je 2001. godine zgrada postala nacionalno zaštićeno kulturno dobro na nivou cijelog SAD-a.
San Antonio del Gigante, León
San Antonio del Gigante je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini León.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2220 m.
Fienile, Cremona
Fienile je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
San Antonio del Gigante, León
Vidite još
Administrativna po
Fienile, Cremona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Stipe Kostanić
Stipe Kostanić (Makarska, 6. 10. 1982), hrvatski performer, kazališni i televizijski glumac.
Podrijetlo i školovanje
Stipe Kostanić je rođen 6. 10. 1982 godine u Makarskoj. Potiče iz sportske porodice, pa se kao mali bavio sportom. Trenirao je tenis, atletiku i jedrenje, a najduže vaterpolo u kojem je nastupao za juniorsku reprezentaciju Hrvatske 1996. i 1997. godine. Godinama je radio i kao fotomodel. Nakon trećeg pokušaja upisa na Akademiju dramske umjetnosti Sveučilišta u Zagrebu, odlučio je spakirati stvari i uputiti se u Beograd. Na početku studiranja imao je samo jedno neugodno iskustvo, kada je jedan mladić poprilično negativno regirao na to što je Stipe iz Hrvatske. Diplomirao je 2007. godine na Akademiji umetnosti u Beogradu u klasi Ivana Bekjareva.
Kazališna karijera
Odmah po završetku akademije započeo je karijeru kazališnog i televizijskog glumca. Stipe je do sada u karijeri ostvario nekoliko glavnih uloga u kazalištu i autorske performanse. Između ostaloga, tumačio je ulogu Raskoljnikov u adaptaciji "Zločina i kazne" francuskog dramatičara Bernarda-Marie Koltesa, Josepha u "Brani na Pacifiku" francuske spisateljice Marguerite Duras, Anđela u adaptaciji romana "Adio kauboju" Olje Savičević, Borisa Davidoviča Novskog u adaptaciji priče "Grobnica za Borisa Davidoviča" Danila Kiša. Do sada je nastupio u više predstava u Beogradu, Ljubljani, Splitu, Zagrebu i drugim gradovima bivše Jugoslavije. S različitim kazališnim predstavama također je nastupao na brojnim međunarodnim festivalima, među kojima su "Festival de Teatro de La Havana" na Kubi, "Teatar La MaMa" u New Yorku i "DasArts" u Amsterdamu.
Grobnica za Borisa Davidoviča
"Grobnica za Borisa Davidoviča" je nastala u srpsko-hrvatsko-slovenskoj koprodukciji i partnerskoj suradnji beogradskih organizacija "Hartefakt" i "Bitefteatar", "Novog kazališta" iz Zagreba, "Mini teatra" iz Ljubljane, te festivala "Zadar snova". Predstavu je režirao Ivica Buljan. Sama predstava je pobudila veliko zanimanje u Hrvatskoj, Sloveniji i Srbiji zbog erotskih scena u kojima su glumci potpuno goli. Dramatična scena u kojoj Stipe s leđa "zaskoči" svoju partnericu, glumicu Aleksandru Janković, strgne najprije njoj pa sebi gaće, te se tako goli prepuste agresivnom "vođenju ljubavi" postala je predmet javne analize u gotovo svim medijima. Scena seksa izgleda, barem prema fotografijama objavljenim u novinama, kao da se zapravo dogodila. Redatelj Ivica Buljan je navodno izjavio da "seks u predstavi nije bio fingiran, nego stvaran". Sam Stipe je potvrdio da je scena seksa nastala spontano. "Grobnica za Borisa Davidoviča" je Stipu izbacila u prvi plan, te je ubrzo postao poznat širom bivše Jugoslavije.
Hipólito Landero, Tatahuicapan de Juárez
Hipólito Landero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tatahuicapan de Juárez.
Stipe Kostanić
Performansi
Kao glumac-performer nastupio je u predstavi "Psi" ("Les chiens") francuskog pisca Hervea Guiberta, zatim u performansu-predstavi "After whom Ljubljana can be named" slovenskog pjesnika Tomaža Šalamuna, projektu "Svršimo s božjim sudom" hrvatske redateljice Senke Bulić i predstavi "Nije to crvena, to je krv!" u režiji Bojana Đorđeva po motivima jugoslavenske revolucionarne poezija.
Hipólito Landero, Tatahuicapan de Juárez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 132 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 65 m.
Stipe Kostanić
One Touch
Stipe je potkraj 2012 godine premijerno izveo performans "One Touch" kojim je propitavao percepciju sebe kao osobe, a koja je u paradoksalnom odnosu istodobno subjekt i objekt, izvođač i instrument. Publika je bila pozvana bilo kojim dijelom svog tijela jednom dodirnuti bilo koji dio tijela izvođača tj. Stipe. Stipe je u performansu bio potpuno gol. Performans je izveden u Domu omladine u Beogradu i Domu hrvatskih likovnih umjetnika u Zagrebu.
Silazak devetorice
Silazak devetorice (Η κάθοδος των εννιά) je grčki igrani film snimljen 1984. godine u režiji Christosa Siopachasa. Po žanru je ratna drama, a predstavlja adaptaciju istoimenog romana Thanassisa Valtinosa koji je također napisao scenario. Radnja se događa na samom kraju grčkog građanskog rata 1949. godine, a protagonisti su malobrojni preživjeli pripadnici poražene ljevičarske Demokratske armije koji su se našli odsječeni u planinama južne Grčke, te se odlučuju na silazak prema moru i započinju putovanje koje će preživjeti samo jedan od njih. Silazak devetorice je sljedeće godine prikazan na Moskovskom festivalu gdje je zajedno sa još nekoliko filmova podijelio glavnu nagradu.
Stipe Kostanić
Kontroverze
2015 godine Stipe je na svom Facebook profilu objavio fotografiju na kojoj je spolovilo prekrio Katekizmom Katoličke Crkve. Pojedini mediji u Hrvatskoj su to protumačili kao Stipin protest na pobjedu Kolinde Grabar Kitarović na izborima za predsjednicu Hrvatske. Stipe je na brojne kritike, koje su mu stigle na njegov Facebook profil, odgovorio: "Možda sam ja učio iz drugih knjiga koje su me naučile slobodi mišljenja i izražavanja, kao i hrabrosti da se ne bojim ni sebe ni drugih. Ne znam čime sam ja prijetio tuđoj slobodi, ali znam tko je meni. Primitivizam vidim u osuđivanju prava da se kaže svoje mišljenje koliko god ono moglo bit neugodno za bilo koga. A i trebalo bi znati bolje artikulirat svoje mišljenje ako se želi suprotstavit drugom. Pakao su drugi."
La Barranca, Chalma
La Barranca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chalma.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 282 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Vidite još
Administrativna po
Paraschivești, Priboieni
Paraschivești je naselje u Rumuniji u okrugu Arđeš u opštini Priboieni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 814 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 301 m.
Granja San Rafael, Rosario
Granja San Rafael je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Rosario.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 53 m.
Buenavista de Reynaga, Churintzio
Buenavista de Reynaga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Churintzio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2105 m.
Loppio, Trento
Loppio je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 100 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 228 m.
Ferguson, Iowa
Ferguson je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 126 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 126 stanovnika, što je 0 (0,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Ma‘taq Ziyād, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2222 m.
El Canelo, General Terán
El Canelo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini General Terán.
Birs
Birs francuski: Birse) je rijeka na sjeveru Švicarske duga 75 km, lijeva pritoka Rajne.
Hidrologija
Birs izvire u Masivu Jura na nadmorskoj visini od 762 m u podnožju planinskog prijevoja Pierre-Pertuis. Od tamo teče prema sjeverozapadu preko sela u Juri, protiče kroz kanjon Court i dotiče do grada Moutiera, gdje prima pritoku Raus. Odmah nakon tog protiče kroz kanjon Moutier i dotiče do sela Roches. Nešto dalje utiče u Kanton Jura, gdje teče kroz više kanjona do Delémonta, gdje prima pritoke Scheulte i Sorne.
Nakon Delémonta, protiče kroz još jedan kanjon i nakratko formira granicu kantona između Basel-Landschafta i Solothurna. Protiče preko doline kod Laufena i dotiče do baselske aglomeracije gdje ponovno formira granicu između Solothurna i Basel-Landschafta. Protiče pored baselskog stadiona i dotiče do ušća u Rajnu na nadmorskoj visini od 246 m
Porječje rijeke prostire se na površini od 887 km², po Švicarskim kantonima Bern, Jura Basel-Landschaft, Solothurn i Basel-Stadt. Prosječni protok je 6.3 m³/s.
Historija
Rijeka je za srednjeg vijeka korištena za splavarenje drva, pogon mlinova, pilana, kovačnica i staklana. Korekcijama u 19. vijeku spriječene su ranije česte poplave. Nakon izgradnje željezničke pruge Basel-Biel/Bienne- 1876., ubrzan je razvoj industrije.
El Pitahayo, Cuajinicuilapa
El Pitahayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Cuajinicuilapa.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1617 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Parlament Idaha, Boise
Zgrada Parlamenta američke savezne države Idaho nalazi se u Boisu. Dovršena 1912. godine ova neoklasicistička građevina je 1976. godine zaštićena kao federalno kulturno dobro. Na zgradi parlamenta radili su arhitekti John E. Tourtellotte i Charles Hummel. Tourtellotte je bio porijeklom iz savezne države Connecticut ali je karijeru započelo u Massachusettsu, a nastavilo nakon preseljenja u Boise. Hummel je bio njemački imigrant koji se udružio s Tourtellotteom 1901. godine. Konačni trošak izgradnje zgrade iznosio je nešto više od 2 miliona američkih dolara, a finalni radovi dovršeni su 1920. godine. Arhitekti su u izgradnji koristili različite materijale dok je dizajn inspiriran klasičnim primjerima.
El Cartucho, San Felipe Orizatlán
El Cartucho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini San Felipe Orizatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
Drvenik Veli
Drvenik Veli (talijanski: Zirona Grande) je otok u Jadranskom moru u Hrvatskoj, koji administrativno podpada pod grad Trogir u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Geografske krakteristike
Drvenik Veli je jedan od otoka Srednjodalmatinskog arhipelaga, koji leži između kopna na sjeveru i Šolte na jugoistoku. Od kopna ga dijeli kanal širok 1,7 km, a od Šolte kanal od nekih 3,5 km. Nešto zapadnije od njega (1,5 km) leži Drvenik Mali.
Na otoku je 2011. živjelo 140 stanovnika u jedinom naselju Drvenik Veliki, smještenom na sjeveru, koje se sastoji od četiri zaselka; Gornja Banda, Grabule, Kačinje i Letilovići.
Stanovnici se bave maslinarstvom, vinogradarstvom, ovčarstvom, ribarstvom i turizmom.
Historija
Otok je prvi put dokumentiran u 13. vijeku pod imenom Gerona (Giruna) iz kog je kasnije izvedeno njegovo talijansko ime Zirona. Tokom 14. vijeka naselili su ga izbjeglice iz Vinišća pored Trogira.
Transport
Otok je povezan dnevnim brodskim i trajektnim linijama sa Trogirom i Splitom.
Pueblo Nuevo, Salto de Agua
Pueblo Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Salto de Agua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 339 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
El Molinillo, Izúcar de Matamoros
El Molinillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Izúcar de Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1265 m.
Arbora, Novara
Arbora je naselje u Italiji u provinciji Novara, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 328 m.
Fernando López Arias, Tatahuicapan de Juárez
Fernando López Arias je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tatahuicapan de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 112 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 383 m.
Fienili, Cremona
Fienili je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Los Mimbres, General Terán
Los Mimbres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini General Terán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 180 m.
Douglassville, Pennsylvania
Daglasvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 448.
Los Pilares, Temósachi
Los Pilares je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Temósachi.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1493 m.
La Laja, Chalma
La Laja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chalma.
Brusco, Perugia
Brusco je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 195 m.
El Jagüey de Reynaga, Churintzio
El Jagüey de Reynaga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Churintzio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2078 m.
Alțina, Alțina
Alțina je naselje u Rumuniji u okrugu Sibinj u opštini Alțina.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1587 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 417 m.
Topârcea, Ocna Sibiului
Topârcea je naselje u Rumuniji u okrugu Sibinj u opštini Ocna Sibiului.
Nela Kocsis
Nela Kocsis (Osijek, 16. rujna 1970.), hrvatska je kazališna, televizijska i filmska glumica.
Lover, Trento
Lover je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 246 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 584 m.
Kunayyah, Sa'dah
Kunayyah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1365 m.
Parlament Texasa, Austin
Zgrada Parlamenta američke savezne države Texas nalazi se u Austinu. Dovršena 1888. godine ova neorenesansna građevina je 1986. godine zaštićena kao federalno kulturno dobro, a danas se u njoj nalazi zakonodavna vlast Texasa (skupština) i kancelarija guvernera. Podzemni kompleks zgrade parlamenta vrijedan 75 miliona američkih dolara dovršen je 1993. godine. Današnja zgrada treća je građevina u istoriji koja služi kao sjedište texaškog parlamenta od kojih je prva toj svrsi služila prije ulaska Texasa u uniju i u prvom periodu nakon toga. Druga, koja se od 1853. godine nalazila na mjestu današnje zgrade parlamenta, izgorila je u požaru 1881. godine kada su već postojali planovi za izgradnju veće zgrade parlamenta.
Bajío de Santa Rosa, León
Bajío de Santa Rosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini León.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1769 m.
Vidite još
Administrativna po
San José Obrero, Siltepec
San José Obrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Siltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1254 m.
Univerzitet u Alžiru
Univerzitet u Alžiru (جامعة الجزائر; Université d'Alger) je javni univerzitet sa sjedištem u Alžiru, glavnom gradu istoimene države na sjeveru Afrike. Univerzitet je osnovan 1909. godine i podijeljen je na sedam fakulteta.
El Mangal, Siltepec
El Mangal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Siltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1221 m.
Valea Popii, Priboieni
Valea Popii je naselje u Rumuniji u okrugu Arđeš u opštini Priboieni.
Fiesco, Cremona
Fiesco je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1095 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
Valea Popii, Priboieni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 526 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 270 m.
El Repartidor, Temósachi
El Repartidor je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Temósachi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1877 m.
El Zapote 1ra. Sección, Salto de Agua
'''El Zapote 1ra. Sección''' je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Salto de Agua.
Litchfield, Minnesota
Ličfild je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.