cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ftalaldehid
Ftalaldehid je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 134,132 Da.
Spinosa di Sopra, Vicenza
Spinosa di Sopra je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Località Vallicelle I, Roma
Località Vallicelle I je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Kom
Kom (perz. قم; /kōm/, poznat i kao Kum ili Gom) je grad u Iranu i sjedište Komske pokrajine. Smješten je u dolini rijeke Kom-Rud, oko 156 km južno od glavnog grada Teherana. Grad je osnovan u starom vijeku, a na značaju je posebno dobio islamskog razdoblja s obzirom da je u njemu sahranjena Fatima bint Musa (sestra imama Reze) zbog čega Kom spada među najvažnija šijitska svetišta. Osim religijskog značaja, grad je i jedan od iranskih znanstvenih centara i u njemu se nalazi kozmodrom za lansiranje svemirskih letjelica kao i neka od ključnih proizvodnih pogona iranskog nuklearnog programa poput postrojenja za obogaćivanje uranija. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Komu je živjelo 951.918 ljudi što ga čini osmim najvećim iranskim gradom.
Alpine, Coyame del Sotol
Alpine je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Coyame del Sotol.
Cargedolo, Modena
Cargedolo je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Alpine, Coyame del Sotol
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1690 m.
Cargedolo, Modena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 918 m.
Rancho San José de Payán, San Felipe
Rancho San José de Payán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2125 m.
Garavice
Garavice su mjesto masovnog pogubljenja, masovna grobnica i spomen-područje u neposrednoj blizini grada Bihaća. Početkom drugog svjetskog rata 1941. godine u Garavicama je izvršen masovni pokolj srpskog civilnog stanovništva od strane ustaša u kojem je, prema procenama, ubijeno oko 12000 ljudi, među kojima veliki broj djece. Ubijeni stanovnici Bihaća i okoline su bili skoro isključivo Srbi i u manjem broju Jevreji.
Jul 1941.
Sredinom jula 1941. po nalogu župana Ljubomira Kvaternika svi Srbi iz grada i bliže okoline su hapšeni i zatvoreni u zloglasni kazamat Kula, a potom su uslijedile masovne egzekucije. Zatvoreni civili su iz Kule prevoženi na pripreljena stratišta Garavice, Karađorđevo selo i Ceravice. Rečeno im je da idu na prisilan rad u Njemačku. Žrtvama je naređeno da se svuku, opljačkane su i ubijene. Streljani ili zaklani nožem su zakopani u unaprijed iskopane jame. Mnoga tijela zaklanih Srba su bačena u rijeku Klokot.
Prve grupe žrtava su odvođene i ubijane noću, a kasnije u julu i avgustu 1941. godine i danju. Ubistva Srba iz Bihaća se sprovode po porodičnim kućama, njivama i na brojnim masovnim stratištima u okolini Bihaća.
25. jul 1941.
Očevidac Milka Pepić-Kovačević navodi :
Na fotografiji snimljenoj 1940. godine vidi se trideset i sedam mališana, učenika osnovne škole u selu Pritoka. Među njima su i braća Dušan i Đuro (treći i četvrti zdesna u gornjem redu) koje su ustaše sa još tridesetak učenika sa fotografije odvele i pobile.
Link ka fotografiji:
Pokatoličavanje
Dio Srba je pod strahom od istrebljenja prisilno preveden u katoličku vjeru. Ali ni to im nije osiguralo sigurnost, ubijanje srpskih civila je nastavljeno.
Katolički sveštenik Fra Marijan užasnust zločinima nad pokatoličenim Srbima 17. marta 1942. piše predsjedniku cazinskog kotara :
Oslobođenje Bihaća 1942. godine
O masovnosti stradanja srpskog civilnog stanovništva i organizovanom državnom zločinu Hrvatske svedoči i izvještaj Koste Nađa od 4. novembra 1942. godine, komandanta operativnog štaba za Bosansku krajinu Vrhovnom štabu NOVJ i POJ. Tamo se kaže da se kod jednog zarobljenog ustaše našlo naređenje za klanje Srba i brojka od 12-15 000 likvidiranih „grko-istočnjaka“ na području Bihaća. Dokument je na sebi nosio pečat „Ustaškog logora - Bihać“ i sadržao je sledeću formulaciju: „Nalog za vojnika Ramu Melkoča, da ima sve Vlahe, bili sumnjivi ili ne, poubijati. To ima izvršiti jer sam danas dobio nalog od velikog župana da se pobiju svi od 16 - 100 godina. I Vlahinje koje su sumnjive. Koji vam dođu pod ruku ne puštajte.“
Spomen park
mini Narod i opština Bihać su 1949. podigli skromni spomenik žrtvama pokolja. Na spomeniku stoje riječi: „Sa trajnom uspomenom na dvanaest hiljada nevino i zvjerski ubijenih Srba od strane ustaških zlikovaca”.
Tek 1981. otvoren je spomen-kompleks na Garavicama. Memorijalni spomenik je delo arhitekte Bogdana Bogdanovića. Prije otvaranja visoki funkcioner KPJ Hakija Pozderac održao je sastanak sa novinarima, da bi se dogovorili detalji o izvještavanju. Sugerisao je da se piše da su u Garavicama umoreni Srbi, Hrvati i Muslimani. Novinar radija Velike Kladuše je napomenuo da su samo Srbi ubijani na Garavicama. Pozderac je tada promijenio formulaciju, koju novinari treba da koriste, u slijedeću: „u Garavicama je pobijeno dvanaest hiljada rodoljuba”.
Međutim ovo veliko gubilište je slabo poznato i zapostavljeno. Svjest o počinjenom genocidu i razmjere pokolja koji je hrvatska država sprovela 1941. godine nad nedužnim civilima u Bihaću držane su dalje od šire javnosti u Jugoslaviji.
Huerto Dos Ramones, Culiacán
Huerto Dos Ramones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Traian, Zănești
Traian je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Zănești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1079 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 284 m.
Mitad de Noria, Pénjamo
Mitad de Noria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 278 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1686 m.
Al Lettieri
Al Lettieri (24. februar 1928 - 18. oktobar 1975) bio je američki glumac koji se tokom svoje kratke karijere istakao sporednim, ali upečatljivim ulogama gangstera i nasilnika. Među tim ulogama je najpoznatiji lik Virgila Sollozza u filmu Kum. Lettieri je inspiraciju za svoje uloge pronalazio među stvarnim ličnostima iz mafijaškog mileja, uključujući Thomasa Ebolija, zamjenikom šefa njujorške mafijaške porodice Genovese, sa kojim je bio tazbinski povezan. Lettieri je također napisao scenario za britanski gangsterski film Villain. Karijeru mu je prekinula iznenadna smrt od srčanog udara u 48. godini života.
Valencia, Las Margaritas
Valencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1651 m.
Ftalan
Ftalan je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 120,149 Da.
La Reforma, Benito Juárez
La Reforma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Benito Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 612 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 372 m.
Huerta las Adrianas, Guerrero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2113 m.
Arauca (rijeka)
Arauca (španjolski: Río Arauca) je rijeka koja izvire u Kolumbiji, i ulijeva se u Orinoco duga 1050 km.
Geografske karakteristike
Arauca izvire u Kolumbiji na obroncima Anda (Páramo del Almorzadero) nakon tog teče u smjeru sjeverozapada, jednim dijelom svog toka formira granicu između Kolumbije i Venecuele, nakon tog teče kroz Llanos a iza tog uvire u Orinoco.
Rütli
Rütli (francuski: Grütli) je planinska livada iznad Lucernskog jezera u kantonu Uri, važno mjesto u Švicarskoj historiji koju zovu Kolijevkom Švicarske Konfederacije.
Historija
Prema narodnoj predaji na livadi su se okupila tri lidara Stare Švicarske Konfederacije Walter Fürst iz Urija, Werner Stauffacher iz Schwyza i Arnold von Melchtal iz Unterwaldena i zakleli (Rütlischwur) se jedan drugom na vječni savez.
Tu livadu okruženu šumom, koja leži na 502 metara visine, kupilo je Švicarsko dobrotvorno društvo (Schweizerische Gemeinnützige Gesellschaft, SGG) 1859. da spriječi gradnju nekih turističkih objekata na njoj.
Nakon tog je 2. augusta 1891. na livadi održana velika svečanost u povodu 600. godina osnivanja Švicarske Konfederacije, izvedena je kantata koju je otpjevao Pevački hor od 600 pjevača.
Švicarsko dobrotvorno društvo od 1860. na livadi svakog 1. augusta održava proslavu kojom obilježava taj događaj, on je od 1994. postao švicarski nacionalni praznik.
Montarossa, Cuneo
Montarossa je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 315 m.
Los Cuatro de a Caballo, Tepic
Los Cuatro de a Caballo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Tepic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 654 m.
Praderas del Potrero, Atotonilco de Tula
Praderas del Potrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Atotonilco de Tula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1066 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2319 m.
Rancho Kalimba, Tlalnelhuayocan
Rancho Kalimba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalnelhuayocan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1434 m.
Spinosa Nord, Vicenza
Spinosa Nord je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Monte Mamaor, Verona
Monte Mamaor je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 122 m.
Opština Tepakán, Yucatán
Tepakán je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán.
Martolozi
Martolozi (turska riječ od grčkog: Αρματολός / armatolos = naoružan ) ili Martolosi, Armatoli su bili paravojska u Osmanskom Carstvu sastavljena u prvo vrijeme od lokalnog kršćanskog stanovništva, koja je egzistirala od 15. do 18. vijeka.
Opština Tepakán, Yucatán
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2222 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Martolozi
Martolozi su u zamjenu za službu, imali nešto povoljniji status od ostalog stanovništva. Njihove jedinice su se u prvo vrijeme koristile za osiguranje granica novoosvojenih teritorija, ali i za upade na neprijateljski teritorij i vršenje terorističkih akcija (plačke, paleža, odvođenje zarobljenih u roblje) da bi se tako podrila moć protivničke strane.
Od sredine 16. vijeka sve se više koriste kao policija po unutrašnjosti Osmanskog Carstva na održavanju unutrašnjeg reda i mira. Kad je Osmansko Carstvo ušlo u krizu, tokom 17.. i 18. vijeka - martolozi su bili već toliko nepouzdani da ih je sultan Ahmed III fermanom iz 1721. ukinuo. Ipak su neke njihove jedinice nastavile egzistirati sve do 19. vijeka u pojedinim dijelovima Balkana.
Historija
Osmanski izvori s kraja 15. vijeka spominju da su turska plemena za vrijeme dok su osvajala Malu Aziju u 13. i 14. vijeku često borila sa bizantijskim armatolima. Armatole su usvojili i Srbi tokom 14. vijeka, osmanski kroničar Dursun-beg, savremenik osvajanja Srpske despotovine i Bosne, zabilježio je da su osmanski komandanti u svojim ofanzivama koristili lokalne martoloze kao vodiče.
Osmansko Carstvo se početkom 15. vijeka znatno teritorijalno prošilo, i postalo pravi konglomerat različitih naroda, pa se pojavila potreba da se i lokalno kršćansko stanovništvo u novoosvojenim evropskim dijelovima carstva iskoristi kao faktor stabilnosti. Zbog tog su Osmanlije zatečene vojničke i paravojne formacije, uključile u svoje redove. Isprva da bi ojačale vlastite snage, a kasnije tokom 16.. i 17. vijeka da ojačaju sistem unutrašnje sigurnosti. Tokom vladavine Murata II (1421. - 1451.) martolozi su kao institut uklopljeni u državni sistem, negde između 1421. i 1438.
Martolozi nisu bili jedine paravojne formacije u koje su uključivani i kršćani, pored njih postojali su još vojnuci i derbendžije. Prvi su najčešće bili konjušari, a derbendžije su osiguravali puteve na opasnim mjestima po planinskim tjesnacima i klisurama. Ono što je interesantno sve tri formacije, se gotovo i ne spominju u usmenoj narodnoj predaji, kao tradicija nedostojna sjećanja.
Martolozi kao policija
Od druge polovine 16. vijeka raste značaj martoloza kao dijela sistema unutrašnje sigurnosti. Ali ono što je interesantno oni nisu bili svuda jednako raspoređeni, u krajevima sa brojnim muslimanskim stanovništvom gotovo da ih nije ni bilo. Marolozi se nisu proširili po Peloponezu, ali se tamo razvio vrlo sličan institut lokalnih policija zvan, kapoji (κάποι) i meintanidesi (μεϊντάνηδες). Osmanlije su uglavnom dopuštali aktivnost tih policija, tamo gdje nisu imali interesa ni snaga da održavaju sami red.
Osnivanje nove martološke jedinice u nekom sandžaku ili kadiluku, nije išlo jednostavno, lokalne vlasti trebale su uputiti molbu beglerbegu ili samom sultanu. Ukoliko su dobili odobrenje birali bi pogodne ličnosti, pored sinova i braće postojećeg martoloza u obzir su dolazili i derbendžije. Uz preporuku lokalnih vlasti kandidat bi slao molbu, a ako je sve bilo u redu dobio bi beret, tek tad bi ga lokalne vlasti upisivale u defter kao martoloza. Kako je slabila centralna vlast, tako se raspadala procedura, tako da su u 17. i 18. vijeku, same lokalne vlasti osnivale i postavljale martoloze.
Ukidanje martoloza
Kad su u 18. vijeku prestali veliki osvajački pohodi Osmanlija, a s druge strane narasli rashodi Porte, sve brojnije administracije i janjičara, porasla je porezna presija na kršćansku raju, a dotadašnje privilegije martoloza su jedna po jedna ukidane. Tad su se počeli martolozi odmetati od vlasti i discipline, i raditi na svoju ruku - pljačkajući trgovce i putnike po putevima i ubirući namete za sebe. Ukoliko bi ih se pokušalo raspustiti - digli bi oružanu bunu koju su vlasti morale silom gušiti. Pored toga i sve oštrija podjela na vladajuće muslimane i podčinjene kršćane vodila je zaoštravanju odnosa osmanskih vlasti i martoloza koji su sve češće bježali na austrijsku i venecijansku stranu, ili se odmetali u hajduke. Pa su Muslimani na njih počeli gledati kao na nepouzdane, pa su ih od početka 17. vijeka počeli izbacivati kršćane iz martoloza a umjesto njih postavljati lokalne muslimane. Kad su se brojne martološke jedinice pridružile Karpoševom ustanku 1689. po sjeveoistočnoj Makedoniji to je bio poticaj za ferman iz 1692. kojim je zabranjeno primanje kršćana u martoloze. Porta je pokušala nadomjestiti nedostatak ljudstva na terenu primanjem u martoloze cijelih albanskih klanova, ali se i to rješenje pokazalo nepouzdanim, pa je već 1704. zabranjeno dalnje primanje Albanaca u martoloze. Nakon što nisu uspjeli osigurati red i mir u Rumeliji sultan Ahmed III ih je u jesen 1721. fermanom ukinuo.
Iako su nakon tog bili službeno ukinuti martolozi se sve do 19. vijeka i nadalje spominju po Grčkoj, Bosni i Makedoniji. Zna se da su mnoge njihove jedinice, kao i mnogi grčki hajuduci (klefti), sudjelovale u Grčkom ratu za nezavisnost od 1821. do 1832. i na taj način su brojni martolozi postajali nacionalni heroji.
Organizaciona struktura
Martolozi su imali sličnu strukturu kao i ostala osmanska vojska, najmanja jedinica bila je buljuk ili oda, sastava 10 do 15 martoloza, kojima je komandirao buljukbaša ili odabaša. Veća jedinica od stotinjak martoloza zvala se yüz (četa) kojom je komandirao juzbaša ili sermija. Ipak najčešća jedinica martoloza bila je džemat (odred) za koji nije postajao točan broj, u njemu je moglo biti desetak ali čak i do nekoliko stotina martoloza. Tako je džemat utvrde Soko Grad imao 1516. svega deset martoloza, dok je u isto vrijeme džemat Smedereva imao čak 400 martoloza. Od 16. vijeka komandant džemata martoloza nosio je titulu age, a od 18. vijeka aga džemata martoloza imao je i štab od 3 do 4 člana. Vrhovni komandant svih martoloza u jednom sandžaku bio je lokalni sandžak-beg.
Opština Bolintin-Vale, Giurgiu
Bolintin-Vale je opština u Rumuniji u okrugu Đurđu.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Carobbio, Modena
Carobbio je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Tepetzintán, Cuetzalan del Progreso
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 814 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 564 m.
Ludopatija
Patološko kockanje se u MKB-10 klasifikaciji (zajedno s trihotillomanijom kleptomanijom i piromanijom) svrstava pod abnormalne navike s poremećajom kontrole impulsa''.
Simptomi
Često sudjelovanje u igrama, uz izraženo mentalno bavljenje ili razmišljanje glede pronalaska "uspješne tehnike ili načina prikupljanja novca – kao početni kapital".
Pokušaji odolijevanja napasti ne uspijeva u više navrata i prikriva se od "ostalih" (članova obitelji, prijatelji, starim znancima). Često nastaju ozbiljne financijske posljedice, i dovode do raskidanja međuljudskih odnosa.
Faze igračke karijere
“Kockarska karijera“ se može dijeliti u tri faze: dobiti, gubitka i očaja.
Liječenje
Terapija zahtijeva pomoć psihoterapije (multimodalnu psihoterapijiu), kao i mjere za pomoć u rješavanju financijskih dugova. Preporučuje se sudjelovanje u grupama, na primjer, grupe "anonimnih kockara".
U Hrvatskoj se problematikom ovisnosti o igrama na sreću bavi Zajednica Cenacolo kroz program "Edukacije za život", koji za cilj ima cjelovitu izgradnju osobe u punini njene slobode, čime osoba postiže sposobnost odgovornog i uravnoteženog korištenja tehničkih dostignuća bez dodatnih neželjenih posljedica.
Posljedice i komplikacije
Ovisnici o kockanju često se bave pronalaženjem "poboljšanih" tehnika kockanja, te pokušaju pribaviti novaca za igre pomoću krađe, prekomjernim zaduživanjem ili prijevarama.
La Espada, San Felipe
La Espada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2314 m.
Paseos de la Pradera, Atotonilco de Tula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1131 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2264 m.
Bluff City, Tennessee
Blaf Siti je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Maravillas de Morales, Pénjamo
Maravillas de Morales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Bluff City, Tennessee
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.733, što je 174 (11,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Maravillas de Morales, Pénjamo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 278 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1681 m.
La Floresta, Las Margaritas
La Floresta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1132 m.
Bitka kod Azincourta
Bitka kod Azenkura je bila jedna od bitaka Stogodišnjeg rata i odigrala se 25. oktobra 1415. godine u severnoj Francuskoj, kraj mesta Azenkur. Bitka je vođena po kiši na dan Svetog Krispina između engleske i velške armije kralja Henrija V i francuske vojske kralja Šarla VI. Francuskom vojskom nije lično komandovao onemogućeni kralj, već njegov glavni zapovednik vojske (Konstabl) Šarl D'Albre.
Bitka je poznata po korišćenju engleskog dugog luka, a strelci su činili veći deo engleske vojske. Bitku je takođe ovekovečio (i donekle dodao fiktivne elemente) Vilijam Šekspir u svojoj drami Henri V. Iako se učvrstilo verovanje o odlučujućoj pobedi Engleza uprkos činjenici da su bili brojčano daleko inferiorniji, nova istraživanja se ne slažu sa ovom tvrdnjom.
Pohod
Henri V je izvršio invaziju na Francusku iz više razloga. Nadao se da će ojačati svoju poziciju u Engleskoj vodeći popularan rat u inostranstvu. Želeo je da poboljša svoju finansijsku poziciju osvajajući posede u Francuskoj koji bi mu obezbedili prihode. Želeo je takođe da učini što više francuskih plemića svojim zatočenicima, nadajući se da bi platili otkup ili od francuskog kralja iznudili novac za svoj povratak kući. Dokazi takođe pokazuju da je nekoliko velikaša u oblasti Normandije obećalo Henriju da će mu zaveštati svoje posede, ali je francuski kralj konfiskovao njihove posede.
Henrijeva vojska, koja je brojala oko 12.000 ljudi, iskrcala se 13. avgusta 1415. godine u severnoj Francuskoj i opsela luku Arfler. Opsada je trajala duže nego što je bilo očekivano. Grad se predao 22. septembra, ali ga engleska vojska nije napustila do 8. oktobra. Sezona za vođenje kampanje se bližila kraju i engleska armija je pretrpela mnoge gubitke zbog epidemije. Henri je odlučio da premesti glavninu svoje vojske (otprilike 9.000 vojnika) do luke Kale, jedinog engleskog utvrđenja u severnoj Francuskoj, gde bi ona mogla da se ponovo snabde hranom, opremom i municijom potrebnom za nastavak kampanje naredne godine.
I pored toga, Francuzi su pretrpeli katastrofalni poraz, ne samo u pogledu broja izginulih, već i zbog velikog broja izginulih plemića najvišeg ranga. Pobeda je otvorila Henriju mogućnost da ostvari sve svoje ciljeve. Ugovorom u Troju (1420.) Francuzi su ga prihvatili kao regenta i naslednika francuskog prestola. Ovo je potvrđeno njegovim brakom sa Katarinom Valoa, ćerkom kralja Šarla VI.
Ipak, Henri Peti nije doživeo da nasledi tron Francuske. Godine 1422, dok je osiguravao položaj protiv dalje francuske opozicije, umro je od dizenterije u trideset četvrtoj godini, dva meseca pre smrti Šarla VI. Nasledio ga je njegov mladi sin Henri Šesti, tokom čije vladavine su Englezi isterani iz čitave Francuske, sem Kalea, zahvaljujući vojnim uspesima francuske vojske, predvođene Jovankom Orleankom, i novim kraljem, Šarlom VII.
Tok bitke
Bitka se vodila u prolazu koji su sačinjavale azenkurska sa jedne i tramkurska šuma sa druge strane. Na severnoj strani prolaza sa postavila vojska Šarla D'Albrea, konstabla Francuske, da blokira prolaz ka Kaleu. Noć 24. oktobra je zatekla obe armije na otvorenom, i Englezi su imali malo zaklona od jake kiše koja je padala. Rano ujutru narednog dana, Henri je postavio svoju vojsku (sada sastavljenu samo od devet stotina teških pešaka i pet hiljada strelaca, kao posledica dizenterije) u bojni poredak. Verovatno je da su se standardne tri grupacije raspoređene u liniju, svaka sa svojom konjicom vitezova i teških oklopnika na bokovima i teškom pešadijom u sredini. Engleski vitezovi su bili oklopljeni u jake gvozdene kacige i postavljene kožne jakne, ispod kojih su nosili verižne tunike kratkih rukava. Bili su postavljeni u četiri reda duboku formaciju rame uz rame. Engleski strelci su bili postavljeni ispred njih u trougaone formacije sa zašiljenim štapovima pobodenim u zemlju da bi oslabili juriš konjice, skoro istovetno kao u bici kod Kresija. Mnogi engleski strelci su bili goli ispod pojasa, zbog dizenterije dobijene tokom marša. Poslednji obrok Englezi su imali pre četiri dana i, nakon što su jednom zauzeli formaciju, strelcima je bilo zabranjeno da iz nje istupaju, te bi se olakšavali tamo gde bi stajali.
Bitan faktor u bici je teren, koji je bio veoma blatnjav od skorašnjih kiša. Duboko blato je išlo u prilog Englezima, jer kada bi teško oklopljeni francuski vitezovi jednom pali, ne bi mogli da ustanu, što ih eliminiše kao efektivnu borbenu jedinicu. Blato je bilo dovoljno duboko da se jedan vitez ugušio nakon što je oboren u njega. Blato je takođe uticalo na sprečavanje francuske artiljerije da učestvuje u bici. Francuski samostrelci su, kao i obično, bili postavljeni iza vitezova i teške pešadije, sa čim se D'Albre nije slagao, pošto se sam postavio u prve redove. Francuski izvori kažu da je Henri Peti pre bitke uverio svoje plemstvo da će svi, ukoliko budu uhvaćeni, biti pošteđeni i otkupljeni natrag. Međutim, obični vojnici neće biti te sreće, te im je poručio da bi bilo bolje da se bore za svoj život. mini|320px|Položaji engleske i francuske vojske pre bitke Tokom tri časa posle svitanja nije bilo bitke; zatim je Henri, shvativši da Francuzi neće napredovati, pomerio svoju armiju napred. Na oko četiri stotine jardi od francuske linije, nakon što su ukopali drvene kočeve (zvane pealings) pod takvim uglom da odbiju konjicu, bitku su jednim plotunom otpočeli velški strelci. Treba primetiti da su ovakvi posebni kočevi bili inovacija i da ih, u dve slične bitke ovoj, kod Kresija i Poatjea, strelci nisu imali.
Francuske snage nisu predstavljale sređenu vojsku, već grupu vitezova koji su se okupili na poziv Šarla Šestog. Bili su nedisciplinovani i nemarni prema greškama učinjenim kod Kresija i Poatjea, i veoma bi brzo kretali u akciju. Francuski teški oklopnici su jurnuli na engleske strelce, samo da bi bili skoro potpuno uništeni i nagnani u zbunjujuć beg. Konstabl lično je bio na čelu borbene linije teške pešadije koja je, opterećena oklopom, sporo napredovala kroz duboko blato, mučeći se da dopre do engleskih pešaka. Nezgrapno napredujući kroz blato, predstavljali su lake mete za engleske strelce. Međutim, postalo je još gore nakon što su stigli do engleskih redova. Francuski redovi su bili toliko tesno zbijeni da bi vojnici jedva podizali oružje da napadnu neprijatelja. Broj žrtava se, ipak, počeo povećavati. Francuzi su uspeli da organizovano napadnu neprijateljske redove i sa dobrim učinkom. Tanka linija branilaca je bila potisnuta nazad, i kralj Henri je skoro oboren na zemlju. U ovom trenutku su se engleski strelci, koristeći sekire, mačeve i druga oružja, probili u otvore nastale među sada već neorganizovanim Francuzima, koji nisu mogli da se izbore sa svojim neoklopljenim napadačima i bili pobijeni ili zarobljeni. Druga linija Francuza je stigla, samo da bi bila okružena meleom. Njene vođe, kao i one iz prve linije, su bili pobijeni ili zarobljeni. Zapovednici treće linije su tražili i našli smrt u bici, dok su njihovi ljudi jahali u bezbednost.
Jedini uspeh Francuza je bio napad Isambara od Azekura, koji je izašao iz zamka Azenkura, na kraljev prtljag. Misleći da mu je napadnuta zaštitnica i da će napadači naoružati zarobljenike, Henri je naredio da se isti pobiju svi do jednog (zarobljenici su lako mogli da dođu do oružja koje je bilo razbacano svuda po polju). Plemići i stariji oficiri, želeći da zadrže mogućnost otkupa talaca, su odbili Henrijevo naređenje, tako da je krvavi posao zapao običnm vojnicima. Henrijevi postupci su možda bili nečovečni, ali ukoliko bi se zarobljenici naoružali, njegova vojska je mogla biti zdrobljena između francuskih snaga i zarobljenika.
Ujutru se Henri vratio na polje i ubio svakog ranjenog Francuza koji je preživeo noć na otvorenom. Sve plemstvo je već bilo odvedeno, a bilo koji od prostih vojnika koji je ostao na polju je bio preteško ranjen da bi mogao da preživi bez medicinske pomoći. Ukupni engleski gubici su brojali trinaest teških oklopnika (uključujući Edvarda od Norviča, drugog vojvodu od Jorka, unuka Edvarda Trećeg) i oko stotinu pešaka. Francuzi su izgubili najmanje dvanaest hiljada ljudi i više ranjenih, uključujući konstabla, trojicu vojvoda, petoricu grofova i oko devedeset barona; hiljadu je odvedeno u zarobljeništvo, među njima vojvoda od Orleana (poznati pesnik Šarl od Orleana) i Žan le Mengr, maršal Francuske.
Ser Pirs Leg
Kada je ser Pirs Leg ranjen u bici kod Azenkura, njegov mastif je stajao nad njim i branio ga kroz mnoge sate bitke. Iako je Leg kasnije umro, mastif je vraćen njegovom domaćinstvu i bio je osnova za mastife Lajm Hola. Pet vekova kasnije ovaj pedigre je postao jedan od najznačajnijih za formiranje vrste engleskog mastifa.
Popularni mitovi
Dugo se smatralo da poznati pozdrav sa dva prsta potiče od gestova engleskih strelaca koji su se borili kod Azenkura. Naime, priča kaže da je, prkoseći Francuzima koji bi odsekli dva prsta desne ruke uhvaćenim strelcima, taj znak osmišljen od strane onih koji nisu bili osakaćeni.
Ovo možda ima neke činjenične osnove — Žan Froasar (oko 1337. — oko 1404) je bio istoričar i autor Hronike, dokumenta koji je najbitniji za shvatanje Evrope četrnaestog veka i suštine Stogodišnjeg rata. Priča o Englezima koji sa dva prsta mašu Francuzima je ispričana u prvom licu od strane Froasara, mada to nije bio opis bitke kod Azenkura (koju sam istoričar nije ni doživeo), već drugog incidenta u vezi sa opsadom nekog zamka. Dakle, ovaj pozdrav je najverovatnije korišćen kod Azenkura, ali nije tamo i nastao.
Dochia, Dochia
Dochia je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Dochia.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 2135 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 306 m.
Избеница
Избеница је насеље у Србији у општини Варварин у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 531 становника (према попису из 1991. било је 833 становника).
Историја
До Другог српског устанка Избеница се налазила у саставу Османског царства. Након Другог српског устанка Избеница улази у састав Кнежевине Србије и административно је припадала Јагодинској нахији и Темнићској кнежини све до 1834. године када је Србија подељена на сердарства.
Демографија
У насељу Избеница живи 425 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,3 година (40,9 код мушкараца и 43,6 код жена). У насељу има 167 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,18.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Santo Spirito, Crotone
Santo Spirito je naselje u Italiji u provinciji Crotone, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
Los Arados, Culiacán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 287 m.
Državni univerzitet u Adidžanu
Državni univerzitet u Adidžanu (Andijon davlat universiteti) je javni univerzitet u Adidžanu u istočnom Uzbekistanu, osnovan 1939. godine u periodu Uzbečke Sovjetske Socijalističke Republike.
Huerta Javier Medellín, Guerrero
Huerta Javier Medellín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2155 m.
José María Medina
José María Medina Castejón (Sensenti, 19. ožujka 1826. – Santa Rosa de Copán, 23. siječnja 1878.) bio je honduraški časnik i političar, koji je u nekoliko navrata obnašao dužnost predsjednika Hondurasa. Medina je rekorder po broju mandata na čelu Hondurasa – odradio je čak osam mandatnih razdoblja, s tim da se u različitim periodima radilo o vršenju dužnosti ili pak nastavcima prekinutih mandata.
Rođen je u Sensentiju 1826. godine; s 18 godina pridružio se honduraškoj vojsci te je sudjelovao u odbijanju Walkerovog pokušaja osvajanja Srednje Amerike.
Godine 1863. godine, uz pomoć zajedničke gvatemalske, salvadorske i honduraške vojske svrgnuo je predsjednika te postao de facto predsjednik, međutim odstupio je nakon nekoliko mjeseci. Godine 1864. je, doduše, izabran za predsjednika na izborima prema tada važećem ustavu iz 1848. godine. U rujnu 1865., Medina je sazvao konstituantu, koja je izradila novi ustav, donešen 18. rujna 1865. godine. Najznačajnije promjene bile su ograničenje predsjedničkog mandata na samo jedan mandatni period, odnosno pretvaranje Nacionalnog kongresa u jednodomni parlament. Na sljedećim izborima, Medina se ponovo kandidirao te je osvojio novi mandat; prisegnuo je 1. veljače 1866. godine.
Njegov trogodišnji mandat prekidan je dva puta, a kada je shvatio da se po novom ustavu ne može ponovo kandidirati za mandat nakon 1870. godine, Medina je ponovo promijenio ustav i tako si omogućio reizbor. Nakon javnog negodovanja, čak je održao i referendum o tom pitanju, na kojem je dobio podršku od 95% glasova. Na izborima je, dakako, osvojio novi mandat, međutim 1872. godine je svrgnut u pobuni liberala, međutim ostao je politički aktivan.
Tokom 1876. godine je ponovo, mada kratko bio vršitelj dužnosti predsjednika. Njegova prisutnost u honduraškoj polici predstavljala je opasnost za tadašnju vlast, tako da je tokom 1878. godine skovana zavjera protiv njega. Medina je uhapšen i u konačnici strijeljan 23. siječnja 1878. godine. Njegovo tijelo preneseno je u grad Gracias.
Villain (film, 1971)
Villain je britanski kriminalistički film snimljen 1971. godine u režiji Michaela Turnera. Predstavlja adaptaciju romana The Burden of Proof Jamesa Barlowa. Protagonist, čiji lik tumači Richard Burton, je Vic Dakin, sadistički vođa bande londonskih pljačkaša koji održava bizarnu homoseksualnu vezu sa Wolfiejem, svojim potčinjenim (koga glumi Ian McShane). Radnja prikazuje kako Dakin i njegova banda nastoje osigurati zaštitu od policije ucjenjujući uticajnog homoseksualnog člana parlamenta (čiji lik tumači Donald Sinden), ali kako im je svejedno na tragu policijski inspektor (koga tumači Nigel Davenport).
Scenario za film su napisao britanski televizijski scenaristi Dick Clement i Ian La Frenais zajedno sa američkim glumcem Alom Lettierijem koji je, s obzirom na tazbinske veze, dobro poznavao mafijaški milje u svom rodnom New Yorku. Kao inspiracija za naslovni lik je, pak, poslužio zloglasni londonski gangster Ronnie Kray, a lik njegovog zaštitnika je modeliran po Lordu Bothbyju. Burton je, pak, bio oduševljen filmom koji mu je dao priliku da tumači gangstera, odnosno snima akcijske scene. Villain se, kao i mnoga slična ostvarenja žanra u to vrijeme, isticao izuzetno eksplicitnim i brutalnim nasiljem, ali je bio još neobičniji zbog eksplicitnog prikaza homoseksualne veze između dvoje glavnih likova. Producenti su, na kraju, bojeći se cenzure, te scene izbacili iz svoje verzije. Villain je, međutim, svejedno neslavno propao na američkim kino-blagajnama, ali i kod tadašnjih kritičara, pri čemu se posebno isticalo Burtonovo slabo i neuvjerljivo vladanje cockney dijalektom. Iako su kritike u Britaniji bile nešto bolje, relativno je brzo pao u zaborav, ali i doprinio da se Burton više ne smatra vrhunskom filmskom zvijezdom.
Mark Frechette
Mark Frechette (4. decembar 1947 - 27. septembar 1975) bio je američki glumac, poznat po svom debitantskom nastupu u znamenitom filmu Zabriskie Point zahvaljujući kome je nakratko postao jednom od ikona američke kontrakulture, ali i sudbini zbog koje je postao jedna od njenih najtragičnijih ličnosti.
Frechette se rodio u Bostonu u radničkoj porodici francusko-kanadskog porijekla. Kao tinejdžer je napustio srednju školu i živio u New Yorku krajem 1960-ih, povremeno uzdržavajući sebe, suprugu i dijete radeći kao stolar, ali i prošnjom na ulici. Potom se preselio u Boston gdje je postao pripadnik hipijevske komune koju je u četvrti Fort Hill vodio lokalni guru Mel Lyman.
Ulogu u filmu je dobio slučajno, zahvaljujući tome što ga je režiser Michelangelo Antonioni slučajno opazio na ulici dok je psovao, i postao uvjeren da je bijesni mladić idealan za protagonista. Frechette je angažiran iako nije imao nimalo glumačkog iskustva; na samom setu se često svađao sa Antonionijem, a poslije je otvoreno kritizirao film. Sa druge strane, sa Daria Halprin, koja je tumačila njegovu partnericu u filmu, je započeo ljubavnu vezu. Iako je film doživio komercijalni neuspjeh, njih dvoje su nakraktko uživali slavu kao "prvi par" američke kontrakulture. Veza je prekinuta nakon što se Halprin odbila priključiti Lymanovoj komuni, kojoj je Frechette bio donirao 60.000 US$ - svoj cjelokupni honorar iz filma.
Frechette je nakon Zabriskie Point nakratko otišao u Evropu te nastupio u dva filma koja su mu imponirala svojim pacifističkim i antiestablišmentskim sadržajem. To je uključivalo i ratni spektakl Ljudi protiv, snimljen 1970. u tadašnjoj Jugoslaviji. Nakon ta dva filma se vratio u SAD i nastavio živjeti u Lymanovoj komuni.
HK Slovan Bratislava
Slovan Bratislava je slovački hokejaški klub iz Bratislave. Klub se takmiči u Kontinentalnoj hokejaškoj ligi. Klub utakmice kao domaćin igra u Samsung areni kapaciteta 10.115 mesta.
Mark Frechette
29. augusta 1973. je Frechette zajedno sa dvojicom pripadnika komune - Christopherom "Hercom" Thienom i Sheldonom T. Berhnardom - u bostonskoj četvrti Roxbury pokušao izvesti oružanu pljačku poslovnice New England's Merchant Bank. Prilikom toga je došlo do oružanog okršaja sa policijom u kome je Thien ubijen, a Frechette i Berhnard uhapšeni. Na suđenju je Frechette tvrdio da je napad na banku izveo kao protest protiv vlade predsjednika Nixona, razbješnjem otkrićima u afere Watergate; kasniji navodi su tvrdili da je Frechette pljačkom pokušavao prikupiti sredstva za novi film koji je trebao biti adaptacija Zločina i kazne. Frechette je osuđen na kaznu zatvora od šest do petnaest godina, te upućen u kaznioznicu Norfolk koja je tada imala status minimalne sigurnosti.
HK Slovan Bratislava
Istorija
Klub je osnovan 1921. pod imenom CSK Bratislava. Današnji naziv dobio je 1939. godine.
Mark Frechette
27. septembra 1975. je Frechette smrtno stradao kada je prilikom dizanja utega uteg od 70 kg iznenada pao na njegov vrat i ugušio ga. Službena istraga je to proglasila nesretnim slučajem.
HK Slovan Bratislava
Istorija
Od sezone 2012/13 se takmiči u Kontinentalnoj hokejaškoj ligi. Već u debitantskoj sezoni klub se plasirao u plej-of gde su poraženi od kasnijeg šampiona Dinama iz Moskve.
Dvorana
mini|desno|250p|Spoljašnjost dvorane Samsung arena ili Klizalište Ondrej Nepel ima kapacitet 10.110 mesta. Dvorana je otvorena 14. decembra 1940. godine i njen kapacitet je bio 8.350 mesta. Njena rekonstrukcija je počela 2009. godine i završena je 2011, za potrebe Svetskog prvenstva 2011. godine.
Slovan je 30. septembra 2008. godine odigrao meč sa NHL klubom Tampa bej lajtningsima. Utakmica je završena pobedom američkog kluba od 3:2.
Stamberga, Vicenza
Stamberga je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 339 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
San Pedro Tlapacoyan, Tlapacoyan
San Pedro Tlapacoyan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlapacoyan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1003 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 109 m.
Kemijoki
Kemijoki (švedski: Kemi älv) je sa svojih 597 km, najduža rijeka Finske.
Geografske karakteristike
Kemijoki'se formira na sjeveroistoku Regije Lapland, spajanjem vodotoka Naltiohaara, Keskihaara i Kemihaara kod sela Savukoski, nedaleko od ruske granice. Od tamo rijeka teče prema jugozapadu, i pritom prima velike pritoke Luiro, Kitinen, Raudanjoki.
Kod grada Rovaniemi prima najveću pritoku Ounasjoki, nakon tog teče još 120 km do ušća u Botnijski zaljev kod grada Kemi.
Sliv rijeke velik je 51,127 km², i proteže se kroz rijetko naseljen kraj. Od decembra do maja rijeka se ledi, tad ima vrlo malo vode, ali od proljeća nabuja.
Prva hidroelektrana na rijeci podignuta je 1948. a danas ih ima 17, one proizvode oko 34.5% sve finske električne energije
Pluralizam (razvrstavanje)
Pluralizam može značiti:
Monte, Cuneo
Monte je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 687 m.
Bălușești, Dochia
Bălușești je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Dochia.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 159 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 355 m.
Opština Bucșani, Giurgiu
Bucșani je opština u Rumuniji u okrugu Đurđu.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
San Juan, Tepic
San Juan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Tepic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 520 m.
Opština Tetiz, Yucatán
Tetiz je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Zacatipan, Cuetzalan del Progreso
Zacatipan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuetzalan del Progreso.
Los Vaqueros, Coyame del Sotol
Los Vaqueros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Coyame del Sotol.
Zacatipan, Cuetzalan del Progreso
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 745 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 531 m.
Los Vaqueros, Coyame del Sotol
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1123 m.
Numerička integracija
thumb|Numerička integracija se sastoji od traženja numeričke aproksimacije za neku vrijednost S U numerici, numerička integracija se sastoji od velike porodice algoritama za računanje numeričke vrijednosti određenog integrala, a termin je također korišten da opiše numeričko rješenje diferencijalne jednačine. Termin numerička kvadratura je manje-više sinonim za numeričku integraciju, pogotovo za jednodimenzionalne integrale. Numerička integracija u više dimenzija se opisuje kao kubatura, iako se izrazom kvadratura podrazumijeva i višedimenziona integracija.
Historija
Kvadratura je matematički historijski pojam, a znači računanje površine. Kvadraturni problemi su bili glavni zadaci koji su zadavani kao izvor za matematičku analizu. Matematičari Stare Grčke, prema Pitagorinoj doktrini, shvatili su računanje površine kao proces konstrukcije geometrijskog kvadrata koji ima jednaku površinu (kvadriranje). To je razlog zašto je proces nazvan kvadratura. Naprimjer: kvadratura kruga, hipokratov mjesec i kvadratura parabole. Ova konstrukcija mora biti izvedena jedino upotrebom šestara i lenjira.
U ovu svrhu, moguće je koristiti sljedeću činjenicu: ako se nacrta krug sa zbirom stranica a i b kao prečnik, onda je visina BH (sa tačke njihovog dodira do presjecanja sa krugom) jednaka njihovoj geometrijskoj sredini. Jednaka geometrijska konstrukcija rješava problem kvadrature paralelograma i trougla.
thumb|200px| Površina segmenta parabole Problemi kvadrature za krivolinijske figure su mnogo komplikovaniji. Kvadratura jednog kruga sa šestarom i lenjirom je bila dokazana u 19. vijeku kao nemoguća. Ipak, za neke oblike (naprimjer hipokratov mjesec) kvadratura se može obaviti. Kvadrature sferične površine i dijela parabole urađena od strane Arhimed a je postao najveći uspjeh u antičkoj analizi. Za dokaz rezultata, Arhimed je koristio metodu Eudoksa.
Kvadratura hiperbole od strane Saint-Vincent i de Sarasa-e je ustupila novu funkciju, prirodni logaritam, od kritičnog značaja.
Sa otkrićem integralnog računa došla je univerzalna metoda za računanje površine. Kao odgovor, termin kvadratura je postao tradicionalan, a umjesto toga moderna fraza "računanje određenog integrala" je češće upotrebljavana.
Razlozi za numeričku integraciju
Moguće je naći antiderivaciju simbolično, ali je mnogo jednostavnije naći numeričku aproskimaciju nego računati antiderivaciju (anti-izvod). Ovo može biti korišteno ako je antiderivacija data kao neograničeni niz proizvoda, ili ako bi proračun zahtjevao specijalne funkcije koje nisu dostupne računarima.
Metode za jednodimenzione integrale
Metode numeričke integracije se mogu generalno opisati kao kombinacije procjena integranda (funkcije) da se dobije aproksimacija integrala. Integrand je definisan kao konačan skup tačaka nazivanih integracione tačke i zbir ovih vrijednosti se koristi za aproksimaciju integrala. Integracione tačke i zbir zavise od posebnih metoda koje se koriste i preciznosti koja se traži aproksimacijom.
Važan dio analize bilo koje numeričke integracione metode je proučavanje ponašanja greške aproksimacije kao funkcija broja procjene integranda. Metoda koja ima malu grešku za mali broj procjena je često smatrana superiornom. Smanjenjem broja procjena integranda, smanjuje se i broj korištenih aritmetičkih operacija, te se smanjuje ukupna greška proračuna. Takođe, svaka procjena uzima vrijeme, a integrand može biti svojevoljno komplikovan.
Brute force metoda ("nasilna metoda" koja koristi sve kombinacije) numeričkog integrisanja može biti obavljena ako integrand ima "dobro ponašanje" (tj. ako je funkcija kontinualna i iz ograničene varijacije), sa procjenom integranda sa veoma malim korakom - inkrementom.
Kvadraturna pravila bazirana na interpolaciji funkcija
Veliki broj kvadraturnih pravila se može naći izvođenjem funkcija koje su jednostavne za integriranje. Najčešće funkcije koje se interpoliraju su polinomi.
frame|Ilustracija trapeznog pravila. Interpolacijska funkcija može biti polinom prvog stepena koja prolazi kroz tačke: (a, f(a)) i (b, f(b)). Ovo se zove trapezno pravilo.
frame|Ilustracija Simpsonovog pravila. Za bilo koje od ovih pravila se može napraviti preciznija aproksimacija prekidanjem intervala [a, b] na veći broj podintervala, računajući aproksimaciju za svaki podinterval, te sabirajući sve u jedan rezultat. Ovo se zove kompozitno pravilo, prošireno pravilo ili iterativno pravilo. Naprimjer, kompozitno trapezno pravilo ima slijedeći oblik:
gdje podintervali imaju oblik [k h, (k+1) h], sa h = (b−a)/n i k = 0, 1, 2, ..., n−1.
Interpolacija sa polinomima procijenjena sa tačkama sa jednakim rastojanjima u zatvorenom sektoru [a, b] se radi Newton-Cotesovim formulama (njutn-kotes), od koje su primjeri trapezno i kvadratno pravilo. Simpsonovo pravilo, koje se bazira na polinomima drugog reda, je također Newton-Cotesova formula.
Kvadraturna pravila sa jednako razmaknutim tačkama imaju veoma pogodnu osobinu gniježđenja. Odgovarajuće pravilo sa svakim podpodijeljenim intervalom sadrži sve trenutne tačke, pa ove vrijednosti integranda mogu biti ponovo iskorištene.
Ako se dopusti da intervali između interpolacionih tačaka variraju, onda se nalazi nova grupa kvadraturnih formula, kao što je Gausova kvadraturna formula. Gausovo kvadraturno pravilo je još preciznije od Newton-Cotesovog pravila koje zahtjeva jednak broj iteracija ako je funkcija koja se integriše (integrand) glatka krivulja (npr, ako je dovoljno diferencijabilna). Ostale kvadraturne metode sa varijacijom intervala uključuju Clenshaw–Curtis kvadraturne metode (također zvane Fejér kvarature), koje se gnijezde.