cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Furnir
mini|desno|Komoda, čije su ladice i gornja ploča izrađene furnirskom intarzijom mini|desno|Drvene obloge zidova sa furnirskom intarzijom Furnir su tanki listovi od drveta debljine 0,3 do 6 mm (a po nekim teorijama na osnovu nove japanske tehnologije 8 mm), koji se specijalnim procesima rezanja, obično bez nastanka otpada, odvajaju od trupca ili njegovog dijela. Posebna grupa furnira su mikrofurniri sa debljinom od 0,08 mm (0,09 mm) do 0,1 mm, a po DIN 4079 0,1-0,3 mm za čiju proizvodnju je potrebna posebna tehnologija. Riječ furnir nastala je u 16. stoljeću od francuske riječi "fournir". Cilj prozvodnje furnira je oplemenjivanje manje vrijednih vrsta drveta ili ploča na bazi drveta, koje služe kao nosivi materijal na koje se postupkom presanja i ljepljenja povećava vrijedost proizvoda drvne industrije. Za proizvodnju furnira mogu se koristiti gotovo sve vrste drveta, mada se zbog učešća smole, težište stavlja na lišćare, a manje na četinarske vrste drveta.
Historija
Riječ furnir, je izvedena od njemačke riječi furnieren, koja se pisala po starom francuskom furnier a tek se po u modernom francuskom jeziku počela pisati kao fournier. U starim engleskim knjigama nalazi se izraz fenere, da bi konačno postala veneer. Tako se definicija furnira mijenjala kako se mijenjala i upotreba furnira, tj od definicije tankih daščica za oblaganje manje vrijednog drveta, pa do upotrebe za proizvodnju šperovanog drveta. U govornom području južnoslavenskih jezika, zbog nedostatka adekvatnog prevoda, riječ furnir je zaživjela u upotrebi, s jedini izraz koji zamjenjuje furnir je oplatica, koji označava plemeniti furnir. Prve poznate tragove proizvodnje i upotrebe furnira nalazimo u Starom Egiptu, na raznim predmetima od drveta iz kraljevskih grobnica. Furniri su upotrebljavani u vidu intarzija, zajedno sa slonovačom, dragim kamenjem i metalima. kao dekorativno sredstvo za postizanje umjetničkih efekata. U Egipatskom muzeju u Kairu nalaze se pored intarzija i furnirani stolovi, kreveti, stolice i ostali namještaj iz tog vremena. Slični predmeti su nađeni u staroj Grčkoj i područjima pod upravom Antičkog Rima. Kod Rimljana susrećemo furnir za slične svrhe kod stolova, koji su u njihovom domaćinstvu zauzimali centralni položaj. Po Pliniju Starijem, u enciklopediji od 37 knjiga, u kojoj opisuje proizvodnju papirusa, Rimljani su poznavali i neke vrste šperovanja sa tankim daščicama. Furnir se u Starom Egiptu, kao i u Srednjem vijeku izrađivao ručnim piljenjem tračnom pilom, a kasnije se proizvodio piljenjem kružnom pilom. Na osnovu pronađenih arheoloških nalaza, slikarstva i keramike, moguće je slijediti razvoj furnira od Egipta, preko Starog Rima do Srenjeg vijeka. Vrhunac korištenja furnir doživljava u renesansi od 1350. godine u Italiji, te u baroku i u rokokou. Od 15. vijeka koristile su se ručno izrezane ili izblanjane daščice, tanki drveni elementi, ukrasi za ormare i kutije za garderobu, kao i ostali namještaj. Proizvodnja malih količina furnira bia je radno-intenzivna i skupa, tako da su ovakve predmete mogli si priuštiti samo bogati slojevi stanovništva. Prvi podaci o furnirskoj pili pojavljuje se 1812. godine, kao patent jednog francuskog inžinjera, a u proizvodnju ulazi 1825. godine. Zbog velikog gubitka kvalitetnog drveta, ovu tehnologiju zamjenjuje mašina za sječeni furnir, koju patentira 1834. francuski inžinjer Charles Picot. Upotreba ove mašine počinje tek od 1860. godine. Ljušteni se furnir, vrlo jednostavnom tehnologijom prvi put pojavljuje 1818. godine, dok Garand 1844. godine patentira ljuštilicu koja je uz nož imala i pritiskivač, sa mogućom dužinom trupca do 2 m i brzinom ljuštenja od 4–5 m/min. Otprilike u isto vrijeme je u SAD-a otkrivena ljuštilica istih karakteristika. Prva fabrika furnira u Njemačkoj otvorena je 1843. godine u Freiburgu, a sa puštanjem u pogon mašina za rezanje 18780. u Hamburgu počinje industrijska proizvodnja furnira.
USS Missouri (BB-63)
USS Missouri (BB-63) ("Mighty Mo" ili "Big Mo") je američki bojni brod klase Iowa. Četvrti je brod koji je imenovan u čast američke savezne države Missouri. Missouri je zadnji sagrađeni bojni brod u historiji SAD-a i brod na kojem je potpisana kapitualcija Japanskog Carstva čim je završio Drugi svjetski rat.
USS Missouri je bio naručen 12. 6. 1940. godine, a u službu je ušao 11. 6. 1944. (pred sam kraj rata). Sudjelovao je u završnim bitkama u Tihom oceanu, a kasnije je sudjelovao i u misijama u Korejskom ratu od 1950. do 1953. godine. Povučen je u rezervnu flotu tokom 1955., ali je ponovno aktiviran 1984. godine u sklopu plana 600 brodova za mornaricu, a kasnije se borio i u Zaljevskom ratu.
USS Missouri je odlikovan sa 11 borbenih zvijezda za sudjelovanje u Drugom svjetskom ratu, Korejskom ratu i Zaljevskom ratu. Konačno je izašao iz aktivne službe 31. ožujka 1992. godine, ali je ostao u mornaričkom registru sve do januara 1995. godine. Doniran je muzeju i od 1998. godine se nalazi u Pearl Harbor na Havajima kao brod-muzej.
Konstrukcija
USS Missouri je jedan od brzih bojnih brodova klase Iowa. Dizajniran je 1938. od strane Preliminary Design Branch. Porinut je 19. 1. 1944., a u službu je ušao 11. 6. iste godine. Brod je bio planiran kao treći u svojoj klasi, ali je bio četvrti i posljednji porinut. Tokom uvođenja u službu u izradi su bila još dva planirana bojna broda: USS Illinois i USS Kentucky. SAD je imao namjeru nakon klase Iowa početi izgradnju novih bojnih brodova klase Montana. No, Illinois i Kentucky su otkazani usred izgradnje, a plan o klasi Montana je odbaćen i prije nego što su položene prve kobilice za nove brodove. USS Missouri je bio posljednji dovršeni bojni brod koji je izgrađen u SAD-u. Brod je prilikom porinuća krstila Mary Margaret Truman, kćer Harry S. Trumana koji je tada bio senator američke savezne države Missouri.
Glavno naoružanje USS Missourija je devet 406 mm/50 kalibara Mark 7 mornaričkih topova, koji mogu ispaliti približno 1200 kg probojnih granata do najviše 32 km udaljenosti. Sekundarno naoružanje čini 20 127 mm/38 kalibara topova koji se nalaze po dva u jednoj kupoli sa dometom oko 14 km. Kako bi mogao zaštiti nosače zrakoplova, morao je imati i protuzrakoplovno oružje. Zato su ugrađeni Oerlikon 20 mm i Bofors 40 mm topovi. Nakon 1984. godine, 20 mm i 40 mm topovi su zamjenjeni sa Phalanx CIWS sustavom za zračnu obranu koji štiti od neprijateljskih raketa i zrakoplova. Postavljene su i lansirne kutije dizajnirane za ispaljivanje krstarećih Tomahawk raketa i Harpoon protubrodskih raketa.
Drugi svjetski rat (od 1944. - 1945.)
Nakon testiranja i izvedenih vojnih vježbi, USS Missouri se seli 11. 11. 1944. iz Norfolka u Virginiji preko panamskog kanala (18. 11.) sve do San Franciscoa za završene pripreme. Napustio je San Francisco 14. 12. i otplovio u luku Pearl Harbor na Havajima 24. 12. 1944. godine. Havaje je napustio 2. 1. 1945. godine i otplovio do Karolinskog arhipelaga (otok Ulithi) gdje je stigao 13. 1. 1945. Tamo je bio privremeni stožer Viceadmirala Marca A. Mitschera. Bojni brod Missouri je 27. 1. poslan u borbu zajedno sa nosačem zrakoplova USS Lexington (CV-16) koji je 16. 2. obavio svoj prvi zračni udar na Japan. Prvi udar je napravljen sa nosača USS Hornet (CV-8) u aprilu 1942. godine.
USS Missouri je tada krenuo na operaciju iskrcavanja na Iwo Jimi gdije je sa svojim topovima pružao direktnu potporu invaziji koja je započela 19. 2.. Nakon povratka na Ulithi 5. 3., "Missouri" je preseljen na zaštitu nosača USS Yorktown (CV-10) i njegove grupacije. Dana 14. 3. poslan je zajedno sa svojom grupacijom na glavne japanske otoke. Tokom napada na ciljeve koji su započeli 18. 3. uzduž obale Japana, USS Missouri je srušio četiri japanska zrakoplova.
Napadi na aerodrome i pomorske luke blizu Unutarnjeg mora su i dalje nastavljene. Tokom japanskog napada, dvije bombe probile su hangar i međupalubu nosača USS Franklin (CV-13) na udaljenosti 90 kilometara od japanskog otočja. Krstarica USS Pittsborgh (CA-72) je teglila sve dok nije postignuta brzina od 14 čvorova (26 km/h). USS Missouri i cijela pratnja nosača pružila je zaštitu USS Franklinu do Ulithija do 22. 3., a tada je krenula prema invaziji na Okinawu.
"Missouri" se pridružio ostalim brzim bojnim brodovima na bombandiranju obale otoka Okinawe 24. 3. 1945., koje je prisililo japanske snage na povlačenja sa obale i otvorio se prostor za iskrcavanje. Iskrcavanje je započelo 1. 4. 1945. godine. Avioni sa nosača napadali su specijalne Japanske postrojbe predvođenu bojnim brodom Yamato 7. 4.. "Yamato", najveći bojni brod na svijetu se nasukao zajedno sa krstaricom i razaračem. Tri druga japanska razarača bila su teško oštećena. Ostala četiri razarača, jedini preživjeli tokom napada, su oštećeni povučeni do luke Sasebo.
mini|lijevo|200px|Japanska kamikaza tokom udara u Missouri
Oko 23:05 17. 4. 1945. Missouri je uočio neprijateljsku japansku podmornicu 22 km ispred njegove formacije. Njegovo upozorenje je riješenu uz pomoć lakog nosača USS Bataan (CVL-29) i četiri razarača, koji su potopili japansku podmornicu "I-56".
"Missouri" je odvojen od nosača zrakoplova kod Okinawe 5. 5. i otplovio je do Ulithija. Tokom bitke za Okinawu, srušio je pet neprijateljskih zrakoplova, sudjelujući uuništavanju ostalih šest i preživio jednu sigurnu smrt. Pomogao je izdržati 12 dana napad neprijatelja i borio se četiri noći tokom napada na njegovu grupaciju. Njegovo bombandiraje otoka uništilo je nekoliko topova i mnoge vojne građevine i tvornice.
"Missouri" je došao na Ulithi 9. 5. 1945. od kuda je zaplovio za Apra Harbor, Guam, gdje je stigao 18. maja Luku je napustio 21. 5., a 27. 5. je izveo kraće bombandiranje japanskih položaja na Okinawi. USS Missouri je nakon toga poveo 3. flotu u napad na aerodrome i vojne objekte na japanski otok Kyushu 2. i 3. 6.. Ušao je u jaku oluju 5. i 6. 6. koja je oštetila pramac krstarice USS Pittsburght (CA-72). Neki najviši vrhovi broda su razvaljeni, ali Missouri nije pretrpio veću štetu. Njegova flota je ponovno napala Kyushu 8. 6. u koordiniranom bombandiranju prije nego što se vratila do otoka Leyte. U lagunu San Pedro na otoku Leyte je stigao 13. 6. 1945., nakon skoro tri mjeseca neprekidnog sudjelovanja u bitki za Okinawu.
Tu je pripremljen za vođenje jake 3. flote u napad na srce Japana. Flota je postavila kurs prema sjeveru 8. 6. i približila se japansom glavnom i navećem otoku, Honshū. Uzbuna je iznenadila Tokijo 10. 6. koja je praćena rušenjem veza između Honshūa i Hokkaida, po veličini drugog japanskog otoka. Po prvi puta mornarički topnički napad je uništio glavne ciljeve unutar glavnog japanskog otoka kada se Missouri 15. 6. pridružio bombandiranju koje je oštetilo Nihon Steel Co. i Wanishi Ironworks u Muroranu, Hokkaido.
Tokom noći sa 17. na 18. 6. "Missouri je gađao industrijke mete na otoku Honshū. Sukobi su se nastavili i 25. 6. 1945. kada je Missouri štitio nosače zrakoplova koji su napali glavni grad Japana. Do kraja juna, Japan nije imao kontrolu nad morem oko sebe. Missouri je vodio flotu u zauzimanju kontrole nad zračnim prostorom glavnih japanskih otoka.
Potpisivanje japanske kapitulacije
mini|desno|200px|Saveznički mornari i časnici promatraju Generala armije Douglasa Mac Arthura kako potpisuje dokument o bezuvjetnoj kapitulaciji Japana na bojnom brodu "Missouri" [[2. 9. 1945. Kapitulacija Japana označila je kraj Drugog svjetskog rata.]]
Napadi na Hokkaido i sjeverni Honshu su stali 9. 8. 1945., dan kada je bačena duga atomska bomba na Nagasaki. Dan kasnije, 10. 8. 1945., u 20:54, časnici na USS Missouriju su obaviješteni neslužbenom informacijom s je Japan spreman na predaju. U 7:45, 15. 8., je potvrđeno da je američki predsjednik Harry S. Truman potvrdio i prihvatio bezuvjetnu kapitulaciju Japana.
Visoki vojni časnici svih savezničkih zemalja su se ukrcali 2. 9. 1945. Ukrcali su se kineski general Hsu Yung-Ch'ang, britanski Admiral flote Sir Bruce Fraser, sovjetski general pukovnik Kuzman Nikolaevich Derevyanko, australiski general Sir Thomas Blamey, kanadski zapovjednik Lawrenca M. Cosgrave, francuski general Philippe Leclerc de Hautecloque, nizozemski viceadmiral Conrad Emil Lambert Helfrich i novozelanđanski maršal Leonard M. Isitt.
Tokom ceremonije, paluba broda je bila ukrašena sa samo dvije američke zastave. Jedna je bila izvrno napravljena za bojni brod, a druga je bila od broda komodora Perrya. Do 9:30 japanski izaslanici su napustili brod. Poslije podne, 5. 9., Adimiral Halsey je premjestio svoju zastavu na bojni brod USS South Dakota (BB-57) i sljedeću zoru "Missouri" je napustio tokijsku uvalu. Kao dio tekuće operacije "Crveni tepih" je pokupio vojnike u Guamu za povratak kući i otplovio do Havaja. Uplovio je u luku Pearl Harbor 20. 9. i 28. 9. ujutro je primio zastavu Admirala Nimitza za prijem.
Poslije rata (1946.–1950.)
mini|desno|200px|Missouri prolazi kroz [[Panamski kanal na putu za SAD u oktobru 1945.]]
Sljedeće jutro, Missouri je iz Pearl Harbora zaplovio za istočnu obalu SAD-a. Došao je do New Yorka 23. 10. 1945. godine. Četiri dana kasnije, Missouri je zapucao iz svojih topova kada se na njega ukrcao predsjednik Truman za vrijeme proslave dana američke mornarice.
Nakon ispitivanja i provjere u New York Naval Shipyard i trening krstarenja do Kube, Missouri se vratio u New York. Tokom popodneva 21. 3. 1946., primio je posmrtne ostatke turskog veleposlanika u SAD-u, Münira Ertegüna. Iz Amerike je otplovio do Istambula i došao 5. 4.. Primio je sve počasti, uključujući i počasno pucanje iz 19 topova broda tokom iznošnja tijela i ponovo za vrijeme sprovoda.
Missouri je napustio Istambul i ušao u Grčke vode gdje je dočekan od strane Grčke vlade i antikomunističkih građana. Grčka je postala mjestom građanskog rata između komunističkih pokretaća otpora i povratničke Grčke vlade u progonstvu. SAD su vidjele da je ovo važan test za njihovu novu princip zaustavljanja utjecaja SSSR-a i komunizma općenito. Sovjeti su također ovdje vidjeli šansu da si osiguraju nesmetan prolaz između Crnog i Sredozemnog mora. Plovidba Missourija po istočnom dijelu Sredozemnog mora simbolizirala je američke strateške interese za tu regiju.
Missouri je napustio grčke vode 26. 4., pristajući u Alžiru i Tangeru prije nego što je 9. 5. zaplovio za Norfolk, Virginija. Produžio je za Culebru 12. 5. kako bi se pridružio 8. floti Admirala Mitschera u prvoj većoj mornaričkoj vježbi u Atlanskom oceanu poslije Drugog svjetskog rata. Bojni brod se vratio u New York 27. 5., i proveo je sljedeću godinu patrolirajući uzduž američke obale i obavljajuči vojne vježbe. Tokom vježbe gađanja u sjevernom Atlantiku 13. 12., pogođen je ne eksplodiranom granatom ali srećom nije bilo ozljeđenih.
mini|lijevo|200px|Missouri se u zoru [[17. 1. 1950. slučajno nasukao.]]
Choccuma
Choccuma, nekadašnje maleno pleme američkih Indijanaca, koji su živjeli negdje u kraju između Choctawa i Cherokeeja, možda u današnjoj Alabami. Poznato je da su imali svega jedno selo koje su negdje 1770. uništili i zapalili Choctawi. Njihovi ratnici su tom prilikom bili pobijeni, a žene i djeca odvedeni u roblje.
El Cariñán, Aguascalientes
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 310 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1890 m.
Ölsen
Elzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Altenkirhen (Vestervald). Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 95 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7132087.
Duške
Duške je naselje u opštini Podgorica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 72 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 119 stanovnika).
Ölsen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altenkirhen (Vestervald) Elzen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Altenkirhen (Vestervald). Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 281 metra. Površina opštine iznosi 2,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 95 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 42 stanovnika/km².
Duške
Demografija
U naselju Duške živi 57 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 45,7 godina (44,1 kod muškaraca i 47,2 kod žena). U naselju ima 26 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,77.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Longstreet, Louisiana
Longstrit je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 157, što je 6 (-3,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fátima (razvrstavanje)
Fátima ima više značenja:
Dinastija Shang
thumb|Ostaci naprednih, stratificiranih društava koja datiraju iz perioda Shang su pronađeni u dolini Žuite rijeke.
Dinastija Shāng (kineski: 商朝) ili Dinastija 'Yīn' (殷代) (cca. 1600. pne. - cca. 1046. pne.) je prva historijska kineska dinastija koja je vladala sjeveroistočnim dijelom regije poznate kao "Uža Kina", u dolini Žute rijeke. Dinastija Shāng je slijedila kvazi-legendarnu dinastiju Xià i prethodila dinastiji Zhōu. Podaci o dinastiji Shang dolaze iz historijskih zapisa dinastije Zhou kao i natpisa samih Shanga na bronzanim artefaktima i kostima za proricanje — kornjačninim oklopima i drugim kostima na kojima je napisan prvi značajnih korpus kineskih znakova. Natpisima na kostima za proricanje, koje datiraju iz druge polovice dinastije, obično su bilježili datum u Šezdesetogodišnjem ciklusu Nebeskih pupoljaka i Zemaljske grane, iza kojih je slijedilo ime vjernika i tema o kojoj su se pitali bogovi. Tumačenje odgovora (prognostikacija) i da li je proriracnje bilo uspješno se naknando dodavalo. Današnja kineska kultura potječe iz ove dinastije.
Ova gatanja služe kao izvor podataka o politici, ekonomiji, kulturi, religiji, geografiji, astronomiji, kalendaru, i umjetnosti u tom periodu, te daju ključni uvid u rane stadije kineske civilizacije. Jedna od prijestolnica Shanga, kasnije u historiji poznato kao Ruševine Yina (殷墟), je u blizini modernog Anyanga (安陽). Archaeološka iskapanja su tamo razotkrila 11 većih kraljebvskih grobova Yina, kao i temelje palače i ritualnih objekata, na kojima se nalazi oružje, kao i ostaci ljudskih i životinjskih žrtava. Desetine tisuća artefakata od bronce, žada, kamena, kostiju i keramike su pronađene; kvaliteta brončanih predmeta ukazuje na visok stupanj civilizacije. Pronađeno je više od 20.000 natpisa na kostiju za gatanje za vrijeme početnih naučnih iskopavanja u 1920-im i 1930-im, a još više otada.
Historija
Za dinastiju Shang se vjeruje da ju je osnovao vođa pobunjenika koji je uspio svrgnuti posljednjeg vladara dinastije Xia. Njena civilizacija se temeljila na ratarstvu, uz lov i stočarstvo. Zapisi Velikog historičara navode kako je dinastija Shang premještala svoju prijestolnicu šest puta. Posljednja i najvažnija selibda u Yin godine 1350. pne. rezultirala je zlatnim dobom dinastije. Izraz dinastija Yin predstavlja sinonim s izrazom dinastija Shang, a kroz historiju je bio i popularniji, iako se danas prije koristi kako bi se označila druga polovica perioda Shang. Japanci, pak još uvijek za dinastiju Shang koriste izraz dinastija Yin (In).
Loza nasljednjih kraljeva Shanga je u to doba vladala velikim dijelom sjeverne Kine, a trupe Shanga su često vodile ratove sa susjednim naseljima i nomadskim stočarima iz stepa u unutrašnjosti Azije. Glavni gradovi, pogotovo Yin, bili su središte raskošnog dvorskog života. U njima su se razvili složeni dvorski rituali s ciljem odobravanja duhova. Osim svoje političke funkcije, kralj je bio i poglavar kulta temeljenog na štovanju predaka i duhova. I sam kralj je često obavljao rituale gatanja, pogotovo pred kraj dinastije. Dokazi iz kraljevskih grobnica pokazuju da su vladari i članovi njihovih porodica pokapani s vrijednim predmetima, vjerojatno kako bi im služili u zagrobnom životu. Vjerojatno zbog istog tog razloga su se zajedno s njihovim truplima pokapano na stotine živih pučana, koji su možda bili robovi.
Borbi Yina i Zhoua je posvećen kineski klasični romanFengshen Yanyi.
Nakon kolapsa Yina, preživjeli članovi porodice su kolektivno promijenili prezime iz kraljevskog Zi (子) (pinyin: zi; Wade-Giles: tzu) u ime pale dinastije Yin (殷). Porodica je ostala dio aristokracije i često pružala administravne usluge novoj dinastiji Zhou. Kralj Cheng od Zhoua (周成王) iako tek regent, njegov ujak vojvoda Dan od Zhou (周公旦), dali su bratu bivšeg Shangovog kralja Weia, WeiZija (微子) vlast u bivšoj prijestolnici Shanga Shangz (商) te teritoriju koja će poslije postati država Song (宋). Država Song i nasljednici Shanga su održavali rituale u počast preminulih kraljeva Shanga koji su trajali do 286. pne.
Rani i kasni Shang
Zapisi pronađeni u Anyangu potvrđuju historijsko postojanje dinastije Shang. Međutim, zapadni historičari se još uvijek ustručavaju povezati neke od naselja iz doba Anyanga s dinastiijom Shang. Tako se, na primjer, arheološki nalazi u Sanxingduiu tumače kao zasebna i napredna civilizacija, koja, za razliku od Anyanga, nije poznavala pismo.
Opseg kontrole Shanga je teško odrediti, s obzirom na nedostatak arheoloških istraživanja. Historičari smatraju da je grad Yin, kojim su upravljali Shangi iz službene historije, koegzistirao s kulturno različitim naseljima u ostatku Sjeverne Kine. thumb|right|200px|Nalazište [[Yin (grad)|Yina, glavnog grada (1350 - 1046. pne.) dinastije Shang, također poznate kao dinastija Yin.]] Kineski historičari iz kasnijih perioda su bili naviknuti na ideju da jedna dinastija zamjenjuje drugu, ali se vjeruje da je politička situacija u ranoj Kini ipak bila nešto složenija. Xia i Shang mogu biti reference na političke entitete koji su istovremeno postojala, isto kao što se zna da je rani Zhou (država sljednica Shanga), postojao u isto vrijeme kao i Shang. Ovaj pristup sistemu Sandai (Tri dinastije) je promovirao poznati arheolog Kwang-chih Chang.
Isto tako, iako ruševine Yinxua potvrđuju postojanje Kasnog Shanga, ne postoje dokazi koji bi ukazivali na postojanje dinastije Shang prije preseljenja u njenu posljednju prijestolnicu. To se ponekad u historiji referrira tako da se Shang Yin-ere naziva Kasni Shang a Shang prije jiaguwena kao Rani Shang. Problem je manje u urotnicima i pobunjenicima koji su u zapisima pokušali dati legitimitet dinastiji Shang, a više u nastojanju hsitoričara i arheologa da razdvoje historijski potvrđena društva i pra-historijske arheološke kulture.
Organizacija, obrt i rad
thumb|left|240px|Brončano posuđe iz dinastije Shang s poklopcem i ručkom.
Još od oko 1500. pne., rana dinastija Shang je masovno proizvodila bronzane posude i oružje. Ovakva produkcija je zahtjevala brojnu radnu snagu koja bi kopala rude, rafninirala i prevozila bakrenu, kalajnu i olovnu rudu. Dvor dinastije Shang i aristokrati su zahtjevali velike količine različitog brončanog posuđa za razne ceremonijalne svrhe i vjerske obrede, pa je to sa sovom povlačilo potrebu za službenim nadzornicima koji bi upravljali radnicima i obrtnicima. S velikom količinom bronce na raspolaganju, vojska je mogla biti bolje opremljena s raznim brončanim oružjem, a bronca se koristila i za kotače dvokolica koje su se počele široko koristiti oko 1200. pne.
Osim što su bili komandanti vojske, kraljevi Shanga su svoju nadmoć nad ostatkom društva pokazivali i kao vrhovni svećenici, odnosno voditelji vjerskih obreda. Kao što jedna kost za gatanje pokazje, kraljevi Shanga su se vidjeli kao članovi društva najkvalificiraniji za nuđenje žrtava svojim kraljevskim precima, odnosno vrhovnom bogu Diju, koji je po njihovom vjerovanju bio odgovoran za kišu, vjetar i grom.
Vojska Shanga
thumb|Skulptura iz doba dinastija Shang/ Zhou, 14-10. vijek pne.
Pješadija Shanga bila je naoružana s različitim oružjem od kamena i bronce, uključujući máo koplja, yuè sjekire na motkama, ge helebarde, lukove, te šljemove od bronce i kože (Wang Hongyuan 1993). Njihovu zapadnu vojnu granicu su predstavljale planine Taihang, gdje su se borili protiv ma ili "konjskih" barbara, koji su možda koristili dvokolice. Sami Shangi su dvokolice vjerojatno koristili jedino kao mobilna komandna vozila ili elitne simbole. Iako je Shang ovisio o vojničkim vrlinama plemstva, mase gradskog i ruralnog stanovništva su vladarima služile ne kao izvor radne snage nego i regruta prilikom važnijih vojnih akcija. Vazali plemenitog roda i vladari podređenih država su imali obavezu svoje lokalne vojne snage opremati s oružjem, oklopom i opremom, dok je sam kralj Shanga držao oko tisuću ljudi u svom glavnom gradu, te je osobno vodio u bitjku. Rudimentarna vojna birokracija se morala razviti kako bi se snage od oko tri do pet tisuća ljudi mogle voditi u graničnim pohodima, a jednom je zapisano kako se trinaest tisuća vojnika mobiliziraklo kako bi se ugušio ustanak pobunjenih vazalnih država.
Vojska se obično dijelila u tri sekcije - lijevo krilo, desno krilo i sredinu. U tim sekcijama su postojale dva glavna tipa jedinica - labavo organizirana pješadija regruta koja je imala pomoćnu ulogu, te jezgro vojske sastavljeno od vojničkog plemstva koje je koristilo dvokolice. Ratovanje uz pomoć dvokolica je dominiralo kineskim bojnim poljima sve do perioda Zaraćenih država (481. pne.-221. pne.), iako ga je s vremenom zamijenila pješadijska taktika, a kasnije konjica u 3. vijeku pne. Međutim, čak i nakon što je Shang uveo dvokolice u vojsku, plemstvo se još uvijek borilo pješke, a dvokolice uglavnom korištene za transport, ceremonije i velike lovačke ekspedicije. Dvokolice su u periodu Shanga nosile tri čovjeka - vozača u centru, strijelca na lijevoj strani i ratnika s helebardom na desnoj strani. Bile su četvrtastogh oblika, s dva velika kotača i vučena od dva konja, iako su neke vukli četiri konja.
Mincio
Mincio (latinski: Mincius, čita se Minčio) je važna rijeka u Sjevernoj Italija duga 75 km, posljednja velika lijeva pritoka Poa. Ako joj se pribroji rijeka Sarca, čiji je ona logički nastavak iz jezera Garda, tad Mincio ima čak 194 km.
Hidrografija
Rijeka Mincio izvire iz jezera Garda kod mjesta Peschiera (Provincija Verona), na nadmorskoj visini od 65 m.
Od tamo teče prema jugu i za 28 km ulazi u Padsku nizinu sa padom od 34 metra. Kroz nizinu teče u istom smjeru, a onda nešto iznad Mantove zaokreće prema istoku i prolazi kroz tri umjetna jezera; Gornje (Superiore), Srednje (Mezzo) i Donje (Inferiore), nastavlja prema jugoistoku i kod mjesta Governolo uvire u Po. Mincio je karakterističan po oscilacijama vodotoka, često plavi u proljeće i jesen, ali zimi ima malo voda.
Manzanillas, Cabo Corrientes
Manzanillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cabo Corrientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Dolovi (Velika Kladuša)
Dolovi su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Velika Kladuša koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 977 stanovnika.
Miltepec, San Andrés Tuxtla
Miltepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Andrés Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 207 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 234 m.
Puerto de las Huertas, Tlalpujahua
Puerto de las Huertas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tlalpujahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2791 m.
Pezzoro, Brescia
Pezzoro je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Gatta, Enna
Gatta je naselje u Italiji u provinciji Enna, u regiji Sicilija.
Prebilovci
Historija
Malo je naselja u Bosni i Hercegovini koja imaju takvu burnu istoriju kao Prebilovci u Hercegovini. Naselja ruralnog tipa, kao što su Prebilovci, malo je i u svijetu a da su tako stradali. Samo je veća tragedija sela Ladice u Češkoj. U Drugom svjetskom ratu od preko 1000 stanovnika rat je preživjelo samo 172 čeljadi. U agresiji na Bosnu i Hercegovinu BiH 1992. godine stanovništvo iz Prebilovaca je protjerano a selo zapaljeno.
Srednji vijek
Poslije Pribilovića u selu Prebilovcima kao najstarija porodica pominju se Dragićevići. Dragićevići, se pominju u istorijskim izvorima u XIV vijeku. Pominju se u Dečanskoj hrisovulji 1335. godine. Živjeli su na prostoru sela Ljubomira i Popova polja kod Trebinja odakle se pokreću ka Prebilovcima. U periodu od 1419. do 1454. godine pominje se kao svjedok na poveljama knez Đurađ Dragićević. Turska osvajanja u Hercegovini 1481. godine zatekla su Dragićeviće u Prebilovcima.
Drugi svjetski rat
U Drugom svjetskom ratu selo je izraslo u simbol stradanja srpskog naroda u takozvanoj Pavelićevoj NDH. Bacanjem žive djece i njihovih majki u jamu Golubinku kod Šurmanaca ubijeno je oko 600 stanovnika ovog sela. Dogodilo se to 6. 8. 1941. godine. U istom mjesecu na više od 40 mjesta ubijeno je još više od 200 ljudi iz ovog sela koje je pred Drugi svjetski rat imalo oko hiljadu stanovnika. U Prebilovcima su, tada, potpuno uništene 52 porodice a 36 ognjišta je ugašeno. Stradanje su preživjela samo 172 stanovnika Prebilovaca. Svi koji su preživjeli ustaške pokolje u ljeto 1941 godine vratili su se krajem avgusta u svoje selo. Počeli su odmah kupovati i na druge načine pribavljati oružje. Već u septembru većinom su imali puške i po koju bombu. Poslije nekoliko sastanaka dogovoreno je da se u selu formira partizanska četa. Četa u koju su ušli svi borci formirana je 15.oktobra 1941. Ona je u početku pripadala Stolačkom, a poslije Sitničkom partizanskom bataljonu, ali je bila duboko u okupiranoj teritoriji, 30 kilometara daleko od najbliže partizanske jedinice. Pa iako pod vrlo teškim uslovima četa je održavala stalnu vezu sa najbližim jedinicama i Operativnom štabom za Hercegovinu. Pored Prebilovčana, u četi se nalazio izvjestan broj boraca iz susjednih sela, koji su se poslije ustaških pokolja tu sklonili. Odmah poslije formiranja čete ustaše su formirale žandarmerijsku stanicu u Loznici i danonoćno održavale stražu prema Prebilovcima.
Danas
U ratu  BiH koji je počeo 1992. godine selo je zapaljeno, crkva sa kriptom, u kojoj su bili sahraljeni posmrtni ostaci žrtava, uništena je i sravnjena sa zemljom a stanovništvo je u operaciji „Čagalj“, združenih snaga Hrvatske vojske, HVO i Muslimanskih snaga, pod komandom generala Janka Bobetka protjerano. Od 174 stanovnika Prebilovaca, koliko ih je bilo prema popisu stanovništva u BiH 1991. godine, danas najveći broj, uglavnom, živi u izbjeglištvu. U Beogradu je 20. maja 2006. godine održana osnivačka skupština Srpskog nacionalnog društva "Prebilovci". Osnovni zadatak društva je da okuplja pripadnike srpskog naroda iz doline Neretve koji žive u Beogradu i da zajedno rade na pružanju pomoći zavičaju, čuvanju i njegovanju uspomena na žrtve iz 1941. i ponovljenog zločina iz 1992. godine. Objektivno tumačenje zbivanja u dolini Neretve u posljednja dva rata, ključni je zadatak SND ”Prebilovci” čiji su članovi porijeklom s područja opština Čapljina. Mostar, Stolac i Neum a to je područje i u centru interesovanja ove nevladine organizacije. U Prebilovcima je obnovljeno, iz sredstava raznih donacija, a najviše američkih, samo devetnaest, dok su u vlastitoj režiji obnovljene tri kuće. Selo je ponovo dobilo električnu energiju. Sredstvima opštine Čapljina na čijem se području nalaze Prebilovci popravljen je asfaltni put od mjesnog groblja do Prebilovaca, selo je zahvaljujući humanitarnoj organizaciji UMKOR dobilo ponovo pitku vodu iz bušotine u centru naselja. Prebilovci su u maju 2007. godine imali 58 stanovnika.
Gatta, Enna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 492 m.
Chapelle-aux-Lys
Šapel o Li je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Vandeja koja pripada prefekturi Fontne le Konte.
La Hondura, Santa Cruz Itundujia
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1018 m.
Une saison en enfer (film)
Une saison en enfer je francusko-italijanski biografski film snimljen 1971. godine u režiji Nela Risija. Protagonist, čiji lik tumači Terence Stamp je znameniti francuski pjesnik Arthur Rimbaud. Radnja prikazuje njegov život i odnos sa mentorom, prijateljem i kolegom Paulom Verlaineom (čiji lik tumači Jean-Claude Brialy, kao i posljenje godine koje je proveo u Africi kao krijumčar oružja i trgovac robljem.
Queen Elizabeth 2
Koncept i izgradnja
Sredinom 1960-ih zračni putnički promet preoteo je brodarskim kompanijama većinu interkontinentalnog putničkog prometa. Veliki transatlantici kao Queen Mary i Queen Elizabeth postaju sve teže isplativima i neovisno o tome, zastarjelima. Unatoč tome Cunard Line nije se želio odreći tradicije velikih oceanskih brodova. S prijeratnim "krajicama" neminovno na zalasku karijere, odlučuje se na gradnju novog, 80 milijuna dolara vrijednog broda, koji je morao uz iste brzine i dimenzije stvarati znatno manju potrošnju goriva, opće troškove održavanja, i zadovoljiti mogućnost konverzije u brod za krstarenje. Kobilica je u škotskom brodogradilištu John Brown and Company, u Clydebanku položena 5. rujna 1965., porinut je 20. rujna 1967., a pokusne vožnje započele su 19. studenoga 1968. 22. travnja 1969. isplovljava na neslužbeno prvo putovanje za Las Palmas de Gran Canaria.
Aktivna služba
Na službeno prvo putovanje Southampton - New York, isplovio je 2. svibnja 1969. 1971. sudjelovao je u spašavanju 500 putnika iz gorućeg francuskog broda Antilles. 17. svibnja 1972. dojava o postavljenoj bombi, koja se pokazala lažnom, inspirirala je 1974. snimanje filma Juggernaut, redatelja Richarda Lestera. Iduće godine sudjelovao je u Izraelu na proslavi 25 godina osnivanja te zemlje. lijevo|230px|mini|Za vrijeme falklandskog rata. Po izbijanju falklandskog rata 1982., QE2 je modificiran za prevoz trupa. Između ostaloga ugrađeni su helidromi i sistem za nadolijevanje goriva u vožnji. Do Južne Georgije, s 3000 vojnika, plovio je bez radara i modernih navigacijskih pomagala da izbjegne otkrivanje. 7. kolovoza 1992. teško je oštećen nasukavanjem kod otoka Cuttyhunk, blizu Martha's Vineyard, država Massachusetts, SAD. 1994. za vrijeme dokovanja u Hamburgu, prolazi potpunu obnovu interijera. U Southamptonu 1999. obilježava 30 godina službe. U tri desetljeća obavio je 1159 putovanja, preplovio 4 648 050 nautičkih milja (8 605 209 km) i prevezao preko 2 milijuna putnika. 1990. i 1999. prolazi veće obnove interijera i eksterijera. Uvođenjem u promet novog broda Cunard Linea, Queen Mary 2, sa tradicionalne transatlantske rute preusmjeren je u krstarenja, ali nastavlja i s godišnjim putovanjima oko svijeta. 5. studenoga 2004. postao je najdugovječniji brod u povijesti kompanije Cunard, prestigavši 35 godina službe transatlantika RMS Aquitania. desno|200px|mini|Queen Elizabeth 2 U [[Sydneyu.]] U Sydneyu, 20. veljače 2007., susreće se sa Queen Mary 2, događaj koji je izazvao veliko zanimanje u tom gradu. Nakon oproštajne plovidbe oko britanskih otoka, 11. studenoga 2008., uz veliki vatromet i pratnju mnoštva manjih plovila, ispraćen tisućama ljudi na obali posljednji put isplovljava iz Southamptona. Ukupno je u karijeri preplovio 6 milijuna milja, prevezao 2,5 milijuna putnika i 806 puta preplovio Atlantik.
Nakon povlačenja iz službe
Iako su se gradovi Southampton i Clydebank ponudili primiti brod nakon povlačenja iz prometa, Queen Elizabeth 2 prodan je za 100 milijuna dolara investicijskoj kompaniji Istithmar iz Dubaja, koja će bivši britanski transatlantik preurediti u plutajući hotel i turističku atrakciju u Dubaju.
Eksterijeri
lijevo|230px|mini|Queen Elizabeth 2. Za razliku od Queen Mary i Queen Elizabeth, čiji se izgled čak i u vrijeme njihove izgradnje smatrao staromodnim, posebno u odnosu na francuske transatlantike Normandie iz 1935. i France iz 1962., Cunard je za novi brod tražio od projektanata moderan dizajn, u skladu sa estetikom 1960-ih, kao i najnovija dostignuća u pogledu hidrodinamike. Jedan od inovativnih dijelova broda bio je dimnjak čija je konstrukcija strujanje zraka preusmjeravala na svoje bokove što je ispusne plinove udaljavalo od paluba. Kontroverznom se smatrala bijelo-crna boja dimnjaka, u sukobu sa stoljetnom tradicijom Cunardovih crvenih dimnjaka. 1983. dimnjak je ipak obojen u crveno, a nakon promjene strojeva 1986.-1987. zamijenjen je novim radi većeg broja ispusnih cijevi.
Interijeri
Konfiguraciju interijera karakterizirao je horizontalni raspored raznih klasa, umjesto vertikalnog na starijim brodovima, te pozicija prve klase ispod turističke. Originalni dizajn interijera bio je inspiriran tehničkim dostignućima i popularnom kulturom kraja 1960-ih: Prvim letom Concordea, misijama Apolla na mjesec, filmom 2001: Odiseja u svemiru, te su uglavnom korišteni moderni materijali kao plastika, aluminij, pleksiglas, modularni namještaj, a prostori su dekorirani apstraktnom umjetnošću. Također su korišteni tradicionalni materijali kao drvo, posebno u hodnicima i luksuznim apartmanima. Tijekom 40 godišnje službe izvedeno je više renoviranja interijera. Više umjetničkih djela i predmeta iz bogate Cunardove povijesti krasilo je interijere.
Tehničke karakteristike
Pri izgradnji nadgrađa obilno je korišten aluminij, radi uštede na težini i potrošnji goriva, ali to je stvorilo probleme u spajanju aluminijskih i čeličnih djelova broda, problem riješen posebnom vezivnom smjesom. Nisko talište aluminija bilo je izvor zabrinutosti za vrijeme falklandskog rata, u aspektu mogućeg argentinskog raketnog napada.
La Lagartija, Nuevo Laredo
La Lagartija je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Nuevo Laredo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 159 m.
Contrada Macere, Isernia
Contrada Macere je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 902 m.
Chumbia
Jezik chumbia je nestao
El Ya Merito, Monclova
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 575 m.
Echternacherbrück
Ehternaherbrik je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 704 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232028.
Redovna godina koja počinje u nedjelju
Ovo je kalendar za svaku redovnu godinu koja počinje u nedjelju (nedjeljno slovo A) ili za svaku godinu u kojoj je “sudnji dan” utorak. Primjeri: Gregorijanske godine 1995, 2006 & 2017 ili julijanske godina 1917. (V. tablicu na dnu.)
Redovna godina je godina sa 365 dana — tj. godina koja nije prijestupna godina.
Coyaima
Coyaima, jedno od plemena američkih Indijanaca iz grupe Pijao srodni plemenu Natagaima, nastanjeni u ranom 17. stoljeću na području današnjeg kolumbijskog departmana Tolima. Prema Ruhlenu njihov jezik je nestao, a bio je dijalekt jezika yukpa. Njihovi potomci danas se služe španjolskim. (Oliveros 1996) kaže da Coyaima (općina Coyaima) i Natagaima (općina Natagaima) žive u 77 naselja i broje 35,000 duša sa 5.337 obitelji
Naselja
Općina Coyaima (1994.): 1) Anonales, 2) Bocas de Baby [35 obitelji], 3) Castilla, 4) Chenche Aguafría [22 obitelji], 5) Chenche Amayarco [40 obitelji], 6) Chenche Balsillas [73 obitelji], 7) Chenche Buenos Aires [130 obitelji], 8) Chenche Socorro [80 obitelji], 9) Coyarco, 10) Doyare Centro, 11) Doyare Porvenir, 12) Floral [80 obitelji], 13) Guadualito, 14) Guayaquil, 15) Lomas de Guguarco [150 obitelji], 16) Lomas de Hilarco [84 obitelji], 17) Media Luna [66 obitelji], 18) Mesas de Inca, 19) Mesas de San Juan [370 obitelji], 20) Nueva Esperanza [70 obitelji], 21) Palmas, 22) Potrerito [205 obitelji], 23) San Miguel, 24) Santa Marta Diamante [33 obitelji], 25) Santa Marta Palmar [60 obitelji], 26) Santa Marta Inspección [95 obitelji], 27) Tambo [97 familias], 28) Tres Esquinas, 29) Totarco Dinde [60 familias], 30) Totarco Niple [30 obitelji], 31) Totarco Piedras [80 obitelji], 32) Totarco Tamarindo [50 obitelji], 33) Yaberco, 34) Zanja Honda, 35) Zaragoza Centro, 36) Zaragoza Tamarindo [160 obitelji], 37) Buenavista [312 obitelji].
Burduca, Dragodana
Burduca je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Dragodana.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 934 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 195 m.
The Adventure of the Norwood Builder
"The Adventure of the Norwood Builder" (srpskohrvatski: Norvudski graditelj) je jedna od 56 priča o Sherlocku Holmesu što ih je napisao Arthur Conan Doyle. Premijerno je objavljena u Strandu 1893. godine, uz ilustracije Sidneyja Pageta, a danas čini sastavni dio zbirke The Return of Sherlock Holmes.
Slučaj
Sherlocka Holmesa i dr. Watsona posjećuje "nesretni John Hector McFarlane", mladi odvjetnik koji je optužen za ubojstvo svog klijenta, Jonasa Oldacrea. McFaralane objašnjava kako se Oldacre pojavio u njegovu uredu samo dan ranije i zatražio od njega da mu sastavi oporuku. Na McFarlanovo iznenađenje, jedini nasljednik bio je upravo on, što je Oldacre objasnio ranijim poznanstvom s McFarlaneovom majkom i neimanjem vlastite rodbine. McFarlane posjetio Oldacrea u Norwoodu kako bi pregledao neke papire. Papiri su čuvani u sefu u sobu u kojoj se dogodilo navodno ubojstvo. McFarlane je Oldacreovu kuću napustio prilično kasno i prenoćio u Norwoodu, a za vijest, kao i činjenicu da ga traži policija, čuo je dok se vozio jutarnjim vlakom. Dokazi protiv njega prilično su čvrsti, no odvjetnik se zaklinje u svoju nedužnost.
Inspektor Lestrade prilično je uvjeren u McFarlaneovu krivnju i svesrdno hvali vlastitu istragu, smatrajući kako je u boljem položaju od Holmesa. Holmes, pak, svoju istragu započinje u Blackheathu (gdje McFarlane radi i živi), a ne u Norwoodu, što zbuni inspektora, ali Holmesu pruži nekoliko interesantnih podataka, uključujući i onaj o Oldacreovoj okrutnosti. To im je potvrdila McFarlaneova majka, koja je upravo tu osobinu navela kao povod za raskid njihovih ranijih zaruka.
Proučavajući rukom napisanu oporuku Jonasa Oldacrea, Holmes zaključuje kako je pisana preko volje, čisto da bude napisana, bez istinskog obraćanja pažnje na sadržaj. Izmjena čitkog i nečitkog rukopisa sugerira Holmesu kako je oporuka sastavljena u vlaku i kako čitki dijelovi predstavljaju točke na kojima se vlak zaustavljao. Lestrade naglašava kako nijedan papir nije ukraden iz Oldacreove sobe, a jedino je McFarlane imao interesa u tome da svi papiri ostanu na mjestu. Nadalje, postavlja se pitanje Oldacreovih neobičnih financijskih transakcija, odnosno velikih svota novca uplaćenih na ime gospodina Cornelius. Holmesa istraga dovodi do zaključka kako Oldacreova kućna pomoćnica zna puno više nego što govori i kako je ona ključ cijele zagonetke, ali ubrzo zaključi kako mu njezina pomoć neće biti toliko neophodna.
Lestradeova istraga dostiže svoj vrhunac kada u Oldacreovoj kući pronađu krvavi otisak palca koji savršeno odgovara McFarlaneu. Ipak, Holmes sumnja u njegovu autentičnost, siguran kako prilikom ranijeg pregleda tog dijela kuće otiska nije bilo. To ga navodi na zaključak kako se priprema nešto prilično zlokobno - naime, McFarlane je cijelo to vrijeme bio u pritvoru, a nakon napuštanja Oldacreove kuće više se u nju nije vraćao, čime Lestradeova teza postaje nemogućom, iako je prilično vjerojatna.
Holmes ubrzo dođe do ispravnog zaključka i u hodniku kuće podmetne malu, kontroliranu vatru i naredi policajcima da uzvikuju "Požar!". Na iznenađenje svih, osim slavnog detektiva, iz skrivene sobe iskače prilično živahan Jonas Oldacre! Policija odmah uhvati prevaranta, koji je sve pokušao prodati pod neslanu šalu, ali mu to nije pošlo za rukom.
Oldacre je cijeli scenarij smislio kako bi se osvetio ženi koja ga je davno odbila, a meta je bio njezin voljeni sin. Holmes zaključuje kako je "gospodin Cornelius" vjerojatno alias Jonasa Oldacrea što ga je planirao uzeti nakon što bi cijeli slučaj bio zatvoren. Na samom kraju, Holmes provocira Lestradea zbog ignoriranja Blackheatha, gdje je slavni detektiv dobio ključne podatke.
Gabino Barrera (razvrstavanje)
Gabino Barrera ima više značenja:
Glavica (Velika Kladuša)
Glavica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Velika Kladuša koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 1.266 stanovnika.
El Garambullal, San Luis Potosí
El Garambullal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Luis Potosí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1874 m.
Quattro Strade, Grosseto
Quattro Strade je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Medici, Caserta
Medici je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 222 m.
Alberic od Citeauxa
Sveti Albéric od Cîteauxa (Aubry de Cîteaux; ? - 26. januar 1109), bio je katolički redovnik, najpoznatiji kao osnivač Cistercitskog reda.
Talha (grad)
Talha (arapski:طلخا) je grad od 103,471 stanovnika u Egiptu u Muhafazi Dakahlija.
Geografske karakteristike
Talha se nalazi u Donjem Egiptu na sjeveroistoku Delte Nila, na desnoj (zapadnoj) obali rukavca Nila - Damijeta.
Na suprotnoj (istočnoj) obali leži grad Mansura administrativni centar Muhafaze Dakahlija koji ima 570,271 stanovnika. Danas su ta dva grada povezana željezničkim i cestovnim mostom, pa zajedno formiraju jedinstvenu aglomeraciju.
Talha je industrijsko predgrađe Mansure, mjesto velike termoelektrane i tvornice ureje.
Matuz Puerto del Rodeo, Amatepec
Matuz Puerto del Rodeo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Amatepec.
Dogi
Dogi (Tacci), naziv za pleme američkih Indijanaca koji su bili prvio poznati stanovnici regije Piedmont u Virginiji, koje su kasnije nastanili plemena istoćne skupine sioun govornika. U vrijeme dolaska Johna Lederera 1670. koje on naziva imenom Dogi ili Tacci oni su veće bili nestali.
Očigledno nisu isto što i Doeg (Nanticoke).
Marsing, Idaho
Marsing je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.031, što je 141 (15,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Piamborno, Brescia
Piamborno je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4670 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 240 m.