cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Доња Врежина
Историја
Према попису из 1498. године, село је имало 32 куће, 8 неожењених, 5 удовичких кућа, 2 муслиманске куће и дажбине у износу 5.332 аспре. Припадала је као спахилук Хизир-аги из Пирота, а једну воденицу са два камена држао је у свом власништву вакуф покојног Сулејман-паше из Ниша.
Conaire Mór
Prema Lebor Gabála Érennu je na prijestolje došao ubivši svog prethodnika i očeivog ubicu Nuadu Nechta. U sagi Togail Bruidne Dá Derga je Eterscéla naslijedio neposredno. Nakon Eterscélove smrti je održana velika gozba, nakon koje je jedan od uzvanika zaspao, a za vrijeme sna se nad njim izvela čarolija; određeno je da će onaj koga uzvanik vidi u snu postati novi kralj; u snu goli čovjek sa kamenom u praćki dolazi na Taru. U međuvremenu mladi Conaire u svojoj dvokolici lovi ptice; nakon što ih natjera do mora, one se pretvore u naouružane ljude i kažu mu da mu je ubuduće zabranjeno loviti ptice te da se mora gol vratiti u Taru; tamo će postati kralj, ali mora poštovati nekoliko geasa (tabua), između ostalog, ne smije dozvoliti da tri "crvena čovjeka" ispred njega dođu u kuću "crvenog čovjeka".
Доња Врежина
Историја
Према турском попису нахије Ниш из 1516. године, место је било једно од 111 села нахије и носило је назив Доња Врезина, а имало је 35 кућа, 4 удовичка домаћинства, 3 самачка домаћинства, 2 муслимана.
Conaire Mór
Conaire je poslušao naredbu i postao kralj. Vladao je uglavnom mirno, sve do događaja koje opisuje staroirski ep Togail Bruidne Dá Derga, "Uništenje Da Derginog prenoćišta", u kome se događaji urote kako bi ga netjerali da jednu za drugom prekrši sve gease. Conaire nakon toga putuje irskom obalom na jug gdje mu savjetuju da prenoći u Da Derginom prenoćištu, ali na dolasku zapazi kako pred njim jašu tri čovjeka u crvenom, a da "Da Derga" znači "Crveni bog". Tada shvati da je prekršio zabrane, a da su tri čovjeka tri sina Dond Dése koga je Conaire bio prognao u Albu (Britanija), a koji su se u savezu sa britskim kraljem Ingcél Cáechom vratili i počeli pustošiti Irskoj. Oni napadnu Da Dergino prenoćište i dolazi do strahovite borbe u kojoj kralja uspješno brani njegov prvak Mac Cécht i ulsterski junak Conall Cernach; kada kralju i braniteljima ponestane vode, Mac Cécht je ide tražiti i sa njom se vraća tek kada je Conaire poginuo. Mac Cecht je u borbi poginuo, ali je Cernach pobjegao.
Доња Врежина
Историја
Године 1841, током Нишке буне, село је делимично спаљено.
Kölbingen
Kelbingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 192 opštinska središta okruga Vestervald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.066 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7143249.
Доња Врежина
Историја
Ослобођење од Турака дочекано је са око 40 домова након чега је село почело да доживљава свој успон захваљујући доброј земљи и близини Ниша. Године 1895. село је имало 44 домаћинства и 328 становника, а 1930. године 69 домаћинстава и 434 становника.
Најинтензивнији развој остварује се након Другог светског рата када 1960-70. година постаје приградско насеље Ниша. Данас се званично води као део града.
Демографија
У насељу Доња Врежина живи 5485 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 38,9 година (38,5 код мушкараца и 39,3 код жена). У насељу има 2163 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,12.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника. По резултатима пописа становништва из 2011. године, Доња Врежина има 6758 становника и 2163 домаћинства.
Kölbingen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Kelbingen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 377 metara. Površina opštine iznosi 4,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.066 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 262 stanovnika/km².
Cagnanò, Messina
Cagnanò je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 412 m.
Conaire Mór
Prema raznim izvorima je vladao trideset ili četrdeset godina. Lebor Gabála Érenn navodi kako je vladao u doba rimskog cara Augusta (27. pne. - 14. pne.) i iza rođenja Krista te bio suvremenik pokrajinskih kraljeva Conchobara mac Nesse, Cairbre Nia Fera i Aillila mac Mate. Kronologija Keatingove Foras Feasa ar Éireann mu vladavinu smješta u period 63-33. pne., a Annals of the Four Masters u period 110-40. pne.
Kao potomak Íar mac Dedada Conaire je pripadao klanu Clanna Dedad, odnosno legendarnoj kraljevskoj porodici Érainna. Njegovi potomci u Irskoj i Škotskoj su bili poznati kao Síl Conairi. Posljedni gelski kralj Škotske iz loze Conaire Móra bio je Aleksandar III.
Poteskeet
Poteskeet, pleme Algonquian Indijanaca sa područja današnjeg okruga Currituck u Sjevernoj Karolini. Poteskeeti pripadaju široj, sada izumrloj skupini Weapemeoc. Bili su lovci i ribari na Currituck Sound i Currituck Banksu. Bili su jedno od posljednjih preživjelih Weapemeoc plemena. Prema Lawsonu (1860) njihova populacija (bez žena i djece) svedena je 1701. na 30 ratnika, od ukupno 40 koliko su imali svi Weapemeoci ukupno.
Niskotemperaturna fizika
mini|desno|250px|Tekući dušik.
mini|250px|desno|[[Apsolutna nula iznosi −273,15 °C ili 0 K.]]
mini|desno|250px|[[Supratekućina|Suprafluidni helij koji se nalazi u gornjoj posudi će pomalo isticati iz nje, kap po kap, sve dok se ne isprazni.]]
mini|desno|150px|[[Ventil za niske temperature.]]
mini|desno|250px|Danas se od plinova najviše ukapljuje [[zrak, iz kojega se frakcijskom destilacijom izdvaja kisik za metalnu i kemijsku industriju, dušik, koji se u kapljevitom stanju koristi za postizanje niskih temperatura, te plemeniti plinovi, prije svega argon.]]
Niskotemperaturna fizika ili kriofizika (grč. ϰρύος: studen, mraz + fizika) je grana fizike koja se bavi proučavanjem tvari i pojava na niskim temperaturama, obično nižima od 77,3 K ili -195,79 °C (vrelište dušika), a najviše se bavi suprafluidnošću i supravodljivošću. Razvija se otkako je Heike Kamerlingh Onnes uspio ukapljiti helij (1908.). U Institutu za fiziku Sveučilišta u Zagrebu niskotemperaturna svojstva čvrstih tvari istražuju se od 1964. Na Fizičkom odsjeku Prirodoslovno-matematičkog fakulteta u Zagrebu, korištenjem 3He kriostata (od 2003.) mogu se ostvariti pokusi do temperatura od 250 mK. Atomske pare mogu se laserskim metodama ohladiti na još niže temperature.
Povijest
Supravodljivost je 1911. otkrio Heike Kamerlingh Onnes dok je proučavao ovisnost električnoga otpora žive o temperaturi. Primijetio je da na temperaturama nižima od 4.2 K (-269 °C) električni otpor pada na nemjerljivo malu vrijednost. Zbog supravodljivosti će, na primjer, u olovnom prstenu uronjenom u ukapljeni helij, istosmjerna električna struja nastaviti teći i godinama nakon što se izvor struje isključi. Walther Meissner je 1933. otkrio da se metali ohlađeni do supravodljivoga stanja ponašaju kao savršeni dijamagneti, tj. u tankom površinskom sloju induciraju se struje koje stvaraju takvo magnetno polje koje poništava vanjsko polje, te je u unutrašnjosti supravodiča magnetno polje jednako nuli. Ako se na primjer na materijal koji može biti supravodljiv na temperaturama višima od 100 K postavi lagani magnet i ako se materijal polije ukapljenim dušikom, magnet će se podići iznad njega i lebdjeti.
Supravodljivo stanje određuju tri čimbenika svojstvena svakoj tvari: kritična temperatura, kritična magnetska indukcija i kritična gustoća električne struje. Ako je samo jedan od tih triju čimbenika veći od kritične vrijednosti, tvar ne može biti u supravodljivom stanju. Supravodiči se mogu podijeliti na:
Apsolutna nula
Apsolutna nula temperature je temperatura na kojoj termodinamički sustav ima najmanju energiju. Izražena termodinamičkom temperaturom apsolutna nula temperature iznosi nula kelvina (0 K), a Celzijevom temperaturom –273,15 °C. Pojam proizlazi iz Charlesova zakona ovisnosti tlaka plina o temperaturi uz stalni obujam (plinski zakoni). Rezultati tih mjerenja prikazani u t,p-koordinatnom sustavu (na apscisu se nanosi temperatura t, a na ordinatu tlak p) leže na pravcu. Taj pravac siječe apscisu na temperaturi od – 273,15 °C pa bi uz pretpostavku da isti zakon vrijedi i za vrlo niske temperature tlak plina na temperaturi od – 273,15 °C bio jednak nuli. Za još niže temperature produljivanjem tog pravca dobio bi se negativni tlak, što nije moguće. Time se došlo do zaključka da temperatura niža od – 273,15 °C nije moguća.
Charlesov zakon zapravo je samo približan i ne vrijedi za niske temperature jer snižavanjem temperature dolazi do kondenzacije plina u tekućinu, ali je ispravno predviđanje apsolutne nule izvedeno iz tog zakona. Na apsolutnoj nuli temperature u tijelu ne bi potpuno prestala sva molekulska gibanja (kinetička teorija plinova), nego samo ona koja bi se mogla prenositi u obliku topline na druga tijela. Zakoni kvantne fizike ne dopuštaju molekulama tvari da potpuno miruju, nego se one na toj temperaturi statistički raspoređuju po stanjima najmanjih brzina, pa se točna vrijednost apsolutne nule temperature određuje kao temperatura na kojoj je energija tijela najmanja.
Supratekućina
Supratekućina ili suprafluidnost je naziv za agregatno stanje koje nastaje u nekim ukapljenim plinovima na vrlo niskim temperaturama (2,17 K za helijev izotop 4He), a svojstveni su mu nestanak viskoznosti i beskonačno velika toplinska vodljivost. Pored toga približavanjem temperaturi prijelaza (tzv. lambda točka) specifični toplinski kapacitet također teži k beskonačno velikoj vrijednosti.
Suprafluidnost je stanje ukapljenoga helija koje se očituje gibanjem tekućine bez trenja na ekstremno niskoj temperaturi uz očuvana adhezijska svojstva. Otkrio ju je 1937. Pjotr Leonidovič Kapica, a neovisno o njemu otkrili su je iste godine Donald Misener i John Frank Allen proučavajući pojave do kojih dolazi kada se helij ohladi na temperaturu nižu od 2,17 K. Ako se u suprafluidni helij djelomično uroni prazna posuda, po njezinim će se stijenkama u tankom sloju (do 30 nm) helij penjati i spuštati u posudu sve dok se razina helija u posudi ne izjednači s razinom okolnoga helija; ako se kapilarna cjevčica jednim krajem uroni u suprafluidni helij i osvijetli, na njezinu će gornjem kraju istjecati helij poput vodoskoka visoka do 10 centimetara (takozvani učinak vodoskoka). Danska fizičarka Lena Hau uspjela je 1999. u suprafluidu usporiti svjetlost do brzine 17 m/s, a 2001. uspjela ju je zaustaviti.
Supravodljivost
Supravodljivost je stanje pojedinih tvari koje se na niskim temperaturama očituje u nestanku njihova električnoga otpora, prolasku električne struje kroz tanku izolatorsku barijeru unutar njih bez električnoga otpora (Josephsonov učinak - Brian Josephson) i lebdenju magneta iznad njihove površine (Meissnerov učinak - Walther Meissner). Supravodǉivost je kvantnomehanička pojava i ne može se objasniti klasičnom fizikom. Tipično nastaje u nekim materijalima na jako niskim temperaturama (nižim od -200 °C).
BCS-teorija
BCS-teorija ili Bardeen-Cooper-Schriefferova teorija je prva mikroskopska teorija supravodljivosti (1957.). Polazi od pretpostavke da na vrlo niskim temperaturama u kristalnoj rešetki supravodiča privlačno međudjelovanje elektron–rešetka–elektron nadjačava odbojnu električnu silu među elektronima, tj. da elektroni pri prolasku kroz rešetku privlače njezine ione, što rezultira povećanjem gustoće pozitivnog naboja u tom području i, dok se rešetka ne vrati u ravnotežno stanje, privlači druge elektrone. U takvim uvjetima elektroni kojima su spinovi i količine gibanje suprotni gibaju se u parovima (Cooperovi parovi), a svaki par elektrona na međusobnoj udaljenosti od približno 100 nm giba se kroz kristalnu rešetku bez gubitka energije i može tunelirati kroz izolatorsku barijeru. Porastom temperature atomi rešetke sve jače titraju, iznad kritične temperature razdvajaju elektronske parove, elektroni se više ne mogu gibati bez gubitaka i pojavljuje se električni otpor. Za razvoj BCS-teorije John Bardeen, Leon Neil Cooper i John Robert Schrieffer dobili su Nobelovu nagradu za fiziku 1972.
Ukapljivanje plinova
Ukapljivanje plinova ili likvefakcija je prevođenje plinova u kapljevito (tekuće) agregatno stanje. Provodi se ponajviše radi lakšega prijevoza i skladištenja plinova, te za postizanje niskih temperatura. Plinovi se mogu ukapljiti hlađenjem, kompresijom ili kombinacijom tih postupaka. Pritom značajnu ulogu imaju kritični tlak i kritična temperatura, svojstveni svakomu plinu posebno. Ukapljivanje samo kompresijom pri stalnoj temperaturi uspijeva ako je ta temperatura niža od kritične, a samo hlađenjem pri stalnom tlaku ako je tlak niži od kritičnoga. Tako će zrak pri stalnom atmosferskom tlaku prijeći iz plinovitog u kapljevito agregatno stanje kada ga se ohladi na –194 °C. Slično tomu dolazi do ukapljivanja zraka njegovim tlačenjem na dovoljno visok tlak pri stalnoj temperaturi nižoj od kritične (na primjer pri –150 °C za ukapljivanje zraka potreban je tlak od približno 20 bara). Za zrak je, zbog njegove niske kritične temperature, takav postupak nepraktičan, ali je prikladan na primjer za ugljikov dioksid, koji postaje kapljevit primjenom tlaka od 57,4 bara, pri temperaturi od 20 °C.
Pionirske radove na ukapljivanju plinova niske kritične temperature izveli su 1877. gotovo istodobno francuski fizičar Louis Paul Cailletet (1832. – 1913.) i švicarski fizičar Raoul Pictet (1846–1929), postigavši pojavu magle kisika u laboratorijskim uvjetima. Time su dokazali da je kisik plin koji se može dovesti u kapljevito i čvrsto stanje. Prvo ukapljivanje zraka uspjelo je 1883. poljskim fizičarima Zygmuntu Wróblewskomu (1845. – 1888.) i Karolu Olszewskomu (1846. – 1915.) primjenom trostupanjskoga rashladnoga stroja. Tadašnje stanje rashladne tehnike nije dopuštalo uporabu takvih kaskadnih rashladnih uređaja za industrijsku primjenu, ali se oni danas primjenjuju ravnopravno s ostalim sustavima ukapljivanja plinova.
Prvi industrijski uređaj za ukapljivanje plinova, ponajprije zraka, patentirao je 1895. Carl von Linde. Uređaj je zasnovan na Joule-Thomsonovu učinku, prema kojemu plinovi prilikom smanjenja tlaka (prigušivanja) mijenjaju temperaturu: iznad takozvane inverzne temperature oni se zagrijavaju, a ispod nje se hlade. Jednostupanjski Lindeov uređaj izvana je dobro izoliran protusmjerni izmjenjivač topline (rekuperator), a čini ga cijev u cijevi. Kroz središnju cijev struji vrlo stlačen plin (oko 200 bara), koji se na izlazu prigušuje na atmosferski tlak. Pritom se na primjer zrak hladi za 0,25 °C/bar, pa se pri prigušenju s 200 na 1 bar ohladi za približno 50 °C. Dio tako ohlađena plina vraća se kroz vanjsku cijev rekuperatora, hladeći u protustruji novonadolazeći stlačeni plin. Plin nakon višekratnoga prigušivanja poprima temperaturu koja je niža od vrelišta, te se jedan dio izlučuje kao kapljevita faza, dok se ostatak (zasićena para) vraća u rekuperator kako bi se hladio novonadolazeći plin. Linde je postupak usavršio uvođenjem stupnjevane kompresije i prigušivanja te prethlađenjem plina. Takvi usavršeni postupci koriste se i danas u industrijskim pogonima za ukapljivanje zraka i drugih plinova, a primjenjuju se i slični postupci, u kojima je prigušni dio zamijenjen ekspanzijskim strojem radi povrata dijela rada utrošena pri kompresiji. Takvi su postupak sa stapnim kompresorom i ekspanderom, te postupak s turbokompresorom i turboekspanderom. Za ukapljivanje plinova služe i strojevi zasnovani na lijevokretnom Stirlingovu procesu (patent Philips), te kaskadni rashladni uređaji.
Danas se od plinova najviše ukapljuje zrak, iz kojega se frakcijskom destilacijom izdvaja kisik (svjetska proizvodnja viša od 100 milijuna tona na godinu) za metalnu i kemijsku industriju, dušik, koji se u kapljevitom stanju koristi za postizanje niskih temperatura, te plemeniti plinovi, prije svega argon. Osim zraka, u velikim se količinama ukapljuju i gorivi plinovi: smjesa propana i butana u bocama za kućansku uporabu kapljevita je pri sobnoj temperaturi već na umjerenim tlakovima (između 2,5 i 8 bara, ovisno o udjelu propana), a za ukapljivanje metana pri atmosferskom tlaku (približno 1 bar) potrebno ga je ohladiti na temperaturu od –162 °C. U budućnosti se očekuje izdašna primjena vodika, koji se racionalno skladišti samo u kapljevitom stanju, a kapljeviti helij osobito je važan u istraživanju supravodljivosti.
San Luis Boro, Atlacomulco
San Luis Boro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Atlacomulco.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1415 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2610 m.
Girga
Girga (arapski: جرج/Jirjā) je grad od 140,622 stanovnika u u Gornjem Egiptu u Muhafazi Sohag.
Historija
Za Antičkog Egipta vjerojatno je bila lokalitet na kom se nalazio  This (Thinis), mjesto iz kojeg su potekli faraoni Prve dinastije (2925. pne. - 2775. pne.), - ujedinjitelji Egipta.
Za vladavine Muhameda Alija (1805.-48), Girga je postala administrativni centar puno veće Muhafaze Gigra. To je bila sve do 1960. kad je administracija premještena u Sohag.
Današnja Girga je grad sa nekoliko lijepih džamija, a u Egiptu je poznata po kvalitetnoj grnčariji. U Girga živi značajna Koptska manjina, pa je sjedište episkopa Koptske pravoslavne crkve.
Znamenitosti
Oko 16 km južno od centra grada nalazi se arheološki lokalitet antičkog Abidosa.
Privreda
Od industrije Girga ima predionicu pamuka, mljekaru i šećeranu koja je početkom 1980-ih proširena, pa danas ima kapacitet od 75.000 tona godišnje. Dolina na zapadnoj obali je ratarski kraj u kom se proizvodi pamuk, žitarice, datulje i šećerna trska.
Lake Mohawk, New Jersey
Lejk Mohok je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.916, što je 161 (1,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Yeopim
Yeopim (Weapemeoc vlastiti, Jaupim), glavna skupina Algonquian Indijanaca na koju se odnosi naziv Weapemeoc. Živjeli su duž rijeke Yeopim u Sjevernoj Karolini, dok su ostale skupine Pasquotank, Perquiman i Poteskeet živjeli u susjednom obližnjem kraju Currituck Sounda, gdje su se bavili lovom i ribarenjem.
Rathdrum, Idaho
Ratdram je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.826, što je 2.01 (41,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Shazam! (film)
Godine 1941. je isti predložak poslužio za The Adventures of Captain Marvel, crno-bijeli film u nastavcima koji se smatra najstarijom od svih ekranizacija DC Comicsovih stripova.
Mswati III
Msvati III (rođen kao Makosetve 19. april 1968) je kralj Svazilenda. Na prestolu je nasledio svog oca kralja Sobhuza II 1986. godine.
Rođen je kao drugi od 67 sinova kralja Sobhuza II i jedino dete Ntombi Thvale, jedne od kraljevih žena. Rođen je samo pet meseci pre nego što je Svazilend dobio nezavisnost od Velike Britanije. Njegovo ime Makosetve znači kralj nacije.
Kada je njegov otac preminuo od pneumonije 1982. godine, princu je bilo 14 godina. Tada je odlučeno da će Makosetve biti sledeći kralj kada postane punoletan. Krunisan je 25. aprila 1986. godine.
Jednom godišnje se organizuje Umhlanga ples na kome učestvuje oko 20000 mladih devica, golih do pasa, koje plešu pred kraljem i tradicionalno na tom skupu kralj bira novu ženu.
Svjetsko prvenstvo u reliju 1973
Svjetsko prvenstvo u reliju 1973. bila je prva sezona Fédération Internationale de l'Automobile (FIA) Svjetskog prvenstva u reliju (engl. WRC). Sezona je ukupno sadržaval 13 utrka u različitim zemljama od kojih su se neke održale do danas (2007.), npr. Reli Monte Carlo.
Prvi naslov prvak među proizvođačima pripao je Alpine-Renault, dok je Fiat završio drugi ispred Forda. Od sezone 1973. do 1978. u natjecanju Svjetskog prvenstva bili su samo proizvođači. Pojedini proizvođač je osvojio bodove na kraju utrke samo od najviše plasiranoga vozača, dok mu se bodovi koji su osvojili ostali vozači njegovih automobila nisu pribrajali. Ipak su pojedinim proizvođačima koristila i osvojena ostala mjesta među dobitnicima bodova, tako što su time sprečavali ostale momčadi da osvoje bodove.
Conchobar Abradruad
Conchobar Abradruad ("crvene trepavice"), sin Find Filea sina Rosa Ruada sina Ferhus Fairggea sina Nuadu Nechta od Laigina, bio je, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, veliki kralj Irske. Prijestolje je naslijedio nakon smrti svog prethodnika Lugaid Riab nDerga. Vladao je godinu dana prije nego što ga je ubio Lugaidovv sin Crimthann Nia Náir. Lebor Gabála Érenn navodi kako je vladao u doba rimskog cara Vespazijana (69-79. n.e.). Kronologija Keatingove Foras Feasa ar Éirinn mu vladavinu smješta u period 13-12. pne., a Annals of the Four Masters u period 9-8. pne.
Доње Власе
Доње Власе је насеље у градској општини Палилула на подручју града Ниша у Нишавском округу. Налази се на јужном рубу Нишке котлине, у подножју Селичевице, удаљено 8 км од центра Ниша. Године 1878. имало је 26 домаћинстава и 185 становника, а 1930. године 70 домаћинстава и 154 становника. Према попису из 2002. било је 152 становника (према попису из 1991. било је 182 становника).
Историја
Порекло назива села упућује на средњовековну насељеност овог места влашким становништвом. Кроз турски период, када је већ била извршена етничка словенизација Влаха, развој села је обавијен непрозирним велом. Истина, у турском дефтеру из 1498. године помиње се напредно село Власи са 36 кућа, 14 неожењених, 5 удовичких, једном баштином, једном воденицом (која меље пола године) и у близини којег се налази манастир Светог Јована са 3 калуђера, али није сигурно да се ово не односи на село Горње Власе у Заплању. Уочи ослобођења од Турака, Доње Власе је било господарлук Ђорђа и Манојла Краналића, а његови житељи су се, пре свега, бавили сточарством и горосечом. У периоду Србије и међуратне Југославије становништво се постепено преоријентисало ка земљорадњи и печалбарству, а од 1950. године и у правцу градских (радничких) занимања. Од 1955. године почело је масовно пресељавање Доњовлашана у кованлучку долину где су формирали посебну групацију кућа. Године 1973. у груписаној целини било је око 40 домаћинстава, а у целој кованлучкој долини око 85 доњовлашких кућа.
Демографија
У насељу Доње Власе живи 139 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 56,0 година (56,2 код мушкараца и 55,7 код жена). У насељу има 71 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 2,14.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Daniel Auteuil
Daniel Auteuil (24. januar 1950 -) je francuski glumac. Rođen je u Alžiru, koji je tada bio pod vlašću Francuske, u porodici opernih pjevača. Međunarodna javnost ga je zapazila po glavnoj ulozi u filmu Jean de Florette, a otada se nametnuo kao jedan od najpopularnijih francuskih i najuglednijih evropskih glumaca.
Osobni život
Auteuil ima dvije kćeri - Aurore Auteuil sa svojom bivšom partnericom Anne Jousset, te Nelly iz desetogodišnje veze s Emmanuelle Béart, parnerice iz filma Un cœur en hiver. Oženio je Aude Ambroggi, korzinasku kiparicu 22. jula u Porto-Vecchiju na Korzici.
Barijum-karbonat
Barijum-karbonat je neorgansko hemijsko jedinjenje hemijske formule BaCO3.
Dobijanje
Javlja se u prirodi u vidu minerala viterita, ali se može dobiti industrijskim putem iz barita.
Istorijat
Mineral viterit je nazvan prema Viljemu Viteritu koji je 1784. utvrdio da je hemijski različit od barijum-sulfata. Viterit kristališe u ortorombičnom kristalnom sistemu.
Svojstva
To je beo prah, koji podseća na kredu. Nerastvoran je u vodi, mada se u maloj meri rastvara u prisustvu viška ugljen-dioksida. Reaguje sa kiselinama dajući rastvorljive barijumove soli : Sa sumpornom kiselinom slabo reaguje.
Značaj
Upotrebljava se za spravljanje otrova za pacove, keramike i cementa.
Barijum-nitrat
Barijum-nitrat je neorgansko hemijsko jedinjenje opšte hemijske formule Ba(NO3)2.
Svojstva
Gradi bele ili bezbojne kristale na sobnoj temperaturi. U prirodi se nalazi kao redak mineral nitrobarit. Rastvorljiv je u vodi (na 20 °C u 100 g vode se rastvara 8,7 g barijum-nitrata) i poput drugih barijumovih soli rastvorljivih u vodi, otrovan je i preporučuje se oprez pri radu sa njim.
Upotreba
Koristi se za dobijanje oksida i za dobijanje zelene boje vatrometa.
Santiago Retama Velazco, San Juan Evangelista
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 67 m.
La Garita, Tumbiscatío
La Garita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tumbiscatío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 505 m.
El Tuzal (razvrstavanje)
El Tuzal ima više značenja:
Vilin konjic i plehana furuna
Vilin konjic i plehana furuna je jugoslovenska crno-bela TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1967. godine. Režirao ju je Nebojša Komadina, a scenario je napisao Aleksandar Popović.
Gourdon (Ardeš)
Gurdon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Ardeš koja pripada prefekturi Priva.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 79 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,84 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 600 metara (maksimalnoj 1.068 m, a minimalnoj 514 m).
El Cuerno, Mezquitic
El Cuerno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 785 m.
Seniga, Brescia
Seniga je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1234 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
El Tábano (razvrstavanje)
El Tábano ima više značenja:
Krašići (Tivat)
Krašići su jedno od naselja mesta Krtoli na severnoj obali poluostrva Luštica zaliva Boka kotorska – Crna Gora i nalazi se, skoro na sredini puta Tivat – Krtoli – Rose – Žanjic, 15 km sa jedne i sa druge strane.
To je nekada bilo malo i tiho naselje u brdu na obroncima Obosnika, udaljeno oko 2 km od mora. Na obali, ispod Krašića, nalazilo se malo ribarsko selo Franciskovići u koje su se, vremenom, doseljavali žitelji iz Krašića. Sredinom prošlog veka Krašići su ostali bez ijednog stanovnika, a meštani su Franciskoviće počeli nazivati Krašići, a Krašiće – Gornji Krašići. Danas, u Gornjim Krašićima postoji samo aktivno groblje u okviru crkve Sv. Nikola, a Crkva Sv. Mučenici, na samoj obali Krašića, je za bogosluženje.
Danas se Krašići mogu podeliti na: U Krašićima stalno živi oko 151 stanovnika, a tokom leta broj žitelja se poveća na preko 3000.
Prema popisu iz 2003. bilo je 151 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 114 stanovnika).
Demografija
U naselju Krašići živi 129 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 47,7 godina (45,8 kod muškaraca i 49,3 kod žena). U naselju ima 83 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 1,82.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Convento San Francesco, Napoli
Convento San Francesco je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 261 m.
Vanilmandelična kiselina
Vanilmandelična kiselina je metabolit iz kateholamina. Poznatija je pod skraćenicom VMA.
VMA se pronalazi u urinu, kao i ostali kateholaminski metaboliti, uključujući i HVA.
Köngernheim
Kengernhajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 66 opštinskih središta okruga Majnc-Bingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.350 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7339033.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majnc-Bingen Kengernhajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majnc-Bingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 138 metara. Površina opštine iznosi 3,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.350 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 372 stanovnika/km².
Ojo de Agua de la Vaca, Palmillas
Ojo de Agua de la Vaca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Palmillas.
Granja Brenda, Aguascalientes
Granja Brenda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Ojo de Agua de la Vaca, Palmillas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1527 m.
Granja Brenda, Aguascalientes
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1869 m.
Modeni, Imperia
Modeni je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 341 m.
Olteni, Uliești
Olteni je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Uliești.
Kosta Stamenković
Kosta Stamenković (Leskovac, 3. oktobar 1893. – Šilovo, kod Lebana, 26. mart 1942), učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Olteni, Uliești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 198 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 165 m.
Kosta Stamenković
Biografija
U periodu od 1903. do 1934. godine bio je član Mesnog komiteta KPJ u Leskovcu, a od 1934. i član Okružnog komiteta. Iako nije imala veze s Centralnim komitetom Komunističke partije Jugoslavije, leskovačka partijska organizacija je i u najtežim uslovima ilegalnog rada nastavila delatnost i uticaj na radnike. Preko leskovačke organizacije, Centralni komitet je uspostavio vezu s organizacijama u Makedoniji.
Kosta je bio veoma popularan i cenjen među radnicima. Organizovao je veliki broj štrajkova, tarifnih i drugih akcija radnika Leskovca, među kojima je, svakako, najznačajniji veliki štrajk tekstilnih radnika u Leskovcu, 1940. godine, podržan od svih radnika u gradu.
Na novembarskim izborima 1938. godine, Kosta je, na predlog Komunističke partije Jugoslavije, bio kandidat za poslanika Radničko-seljačke liste. Sredinom januara 1940. godine uhapšen je i deportovan u koncentracioni logor u Bileći. Posle izlaska iz logora, 1940. godine, izabran je za političkog sekretara Okružnog komiteta KPJ za Leskovac.
Na Petoj pokrajinskoj konferenciji KPJ za Srbiju, izabran je za člana Pokrajinskog komiteta i delegata za Petu zemaljsku konferenciju KPJ, na kojoj je izabran za člana Centralnog komiteta Komunističke partije Jugoslavije.
Posle Aprilskog rata i okupacije Kraljevine Jugoslavije, Kosta je je radio na organizovanju i povezivanju partijskih organizacija i pripremanju oružane borbe u leskovačkom okrugu. U avgustu 1941. je napustio Leskovac i otišao na planinu Kukavicu, gde je formiran Leskovački partizanski odred, a Kosta je bio član njegovog Štaba.
Imao je istaknutu ulogu u organizovanju oslobodilačke borbe i širenju ustanka na jugu Srbije. Marta 1942. protiv partizanskih odreda na jugu Srbije, pokrenuta je snažna ofanziva. Okružni komitet KPJ i štabovi partizanskih odreda, u nemogućnosti da se frontalno suprotstave nadmoćnim snagama okupatora, odlučili su da se povuku u Jablanicu. Leskovački partizanski odred je, pod rukovodstvom Koste Stamenkovića, dao neprijatelju odlučni otpor, ali se i on morao povući u Jablanicu.
Oštre borbe s neprijteljem vođene su 25 i 26. marta 1942. godine. Četnici su u Popovačkoj šumi i u Šilovu kod Lebana, opkolili iznurene i slabo naoružane partizane. U borbi, većina boraca čete je izginula, a ranjenici zarobljeni i poubijani. Kosta je s nekoliko boraca dao odlučan otpor. Pošto su znali da se među preostalim borcima nalazi i Kosta, četnici su pokušali da ga uhvate živog.
Kosta se borio sve do poslednjeg metka. Kad su mu ostale još samo dve bombe, njegova kćerka Leposava bacila je jednu među četnike, a drugu je Kosta aktivirao. Poginuo je zajedno sa ćerkom Lepšom i partizankama Marom i Vericom.
Ukazom Prezidijuma Narodne skupštine Federativne Narodne Republike Jugoslavije, 4. decembra 1949. godine, proglašen je za narodnog heroja.
Kosta i KUD „Abrašević” iz Leskovca
U periodu između dva svetska rata, Kosta Stamenković bio je ličnost koja je najviše bila vezana za rad društva. Ovaj period predstavlja veoma značajnu fazu u radu „Abraševića”. Društvo je imalo posebnu ulogu u vreme kada je vladajući režim Kraljevine SHS zabranio Komunističku partiju Jugoslavije. Tada su zabranjeni i radnički sindikati pa je posle donošenja Obznane i Zakona o zaštiti države bila onemogućena bilo kakva legalna forma rada KPJ. U takvim uslovima KPJ je tražila pogodne načine i mogućnosti da prodre u redove radničke klase.
1920. godine Organizacija KPJ u Leskovcu skoro se iznova stvorila sa nekoliko članova među kojima su bili Kosta Stamenković i Blagoje Nikolić koji zauzimaju vidno mesto u daljem organizovanju sindikalnog i revolucionarnog pokreta. Još pre zabrane KPJ, Kosta je sa još nekoliko naprednih radnika dao inicijativu da se obnovi kulturno-umetničko društvo „Abrašević”. Od tog momenta pa sve do početka oslobodilačkog rata on postaje njegov idejni i politički vođa. Na Drugoj zemaljskoj konferenciji KPJ u Beču 1923. godine bilo je ukazano na potrebu stvaranja između ostalog i kulturno-umetničkih društava preko kojih bi Partija mogla da ostvaruje svoj uticaj.
Kosta je učestvovao u kulturnom radu društva kao glumac-amater, recitator i njegov aktivan član da bi posle 1926. godine, kad je izgubio ruku, veliki deo svog vremena posvetio „Abraševiću” kao njegov organizator i rukovodilac. On je, pre svega, ispoljavao naročitu darovitost za glumu. Imao je glavne uloge u komadima „Šaran”, „Nekršteno zvono” i „Car Ćira” a sporednu u drami „Nesrećna porodica”. Bio je i izvrstan recitator. Poznata recitacija sa kojom je Kosta nastupao bila je „U sindžiru”. Pored svega toga, on je uspeo da nađe vremena da režira i suflira u pojedininim komadima na priredbama.
Delatnost Koste u „Abraševiću” i preko njega može se shvatiti samo u sklopu celokupne akitvnosti KPJ i organizovanog radničkog pokreta u vreme kada je KPJ bio van zakona. Organizovanje radničkog pokreta, mnogobrojnih štrajkova i akcija za poboljšanje ekonomskog položaja i političkih prava radničke klase zahtevali su i pripremanje same radničke klase, podizanje njenog znanja, njene pismenosti i njene kulture uopšte. On se neobično mnogo zalagao za podizanje znanja i kulture radnika. Isticao je da samo svesna i kulturna radnička klasa može biti sposobna za borbu protiv klasnog neprijatelja. Kosta je upravo preko „Abraševića” tražio da unese ljudima one individualne vrednosti bez kojih radnik kao borac protiv buržoazije nije mogao da se zamisli. U okviru duštva unosio je i posebne forme kulturno-prosvetnog i obrazovnog rada od kojih je organizovan poseban napor za opismenjivanje radnika odnosno članova društva kao i njihovog vaspitanja. U tom pogledu bio je veoma rigorozan prema članovima „Abraševića” kao i prema svakom radniku uopšte ako bi primetio da neko pije i da se opija.
Kosta Stamenković je shvatio da „Abrašević”, kao kulturno-umetničko društvo, treba da ostvaruje stalni kontakt sa radnicima, da ih ima stalno na okupu. Ovo društvo se tako pojavljuje u ilegalnim uslovima i kao pogodna forma za okupljanje radničke klase, za jedan masovan kulturni i politički rad sa radnicima. Utvrđeni red proba dramske, horske ili bilo koje druge sekcije neodložno su obavezivale radnike i članove da dođu u radnički dom nekoliko puta nedeljno. Dolazak na probu, neke od sekcija „Abraševića”, značio je i dolazak u centar pokreta, na mesto organizovanja akcije radničke klase gde je Kostino prisustvo bilo neizostavno. Takvi uslovi omogućavali su da „Abrašević” okuplja radnike i da ih onda organizovano sve više uključuje u revolucionarni pokret.
Uslovi života u fabrikama i radionicama nisu pružali mogućnosti za kulturno uzdizanje i iživljavanje radničke klase. Sam taj proces kulturnog rada radnika u okviru društva podizao je njihovu muzičku kulturu, humanizirao je unutrašnje odnose, podizao ih je na jedan viši nivo. Takav kulturni život jačao je njihovo jedinstvo i njihovu solidarnost.
Široki uticaj u masama društvo je postizalo u okviru svoje repertoarske politike, kroz odabrani program koji je trebao da razotkrije klasni karakter vladajućih produkcionih odnosa kapitalističkog sistema, kao odnosa eskploatacije radničke klase od strane buržoazije. Takav program delovao je vaspitno i politički na njegove gledaoce. U tom pogledu Kosta je naročito koristio pozorišne komade iz radničkog života koji su nailazili na veliko interesovanje i dopadanje među radnicima što je upravo i privuklo tako veliki broj radnika u „Abraševiću”.
Kosta je bio i neizostavan učesnik priredbi i zabava u organizaciji društva. I pored svih smetnji koje je policija činila, društvo je i u vreme najvećih progona radničkog pokreta u Leskovcu kao prvu tačku u svom repertoaru izvodilo „Internacionalu”. Priredbe i zabave organizovane su u ogromnoj dvorani hotela „Kostić”, tada najvećeg hotela u Leskovcu. Posle otpevane „Internacionale” Kosta je pozdravljao okupljene. Njegova pojava stvarala je posebnu atmosferu poverenja i ljubavi. Pozdravna reč Koste bila je zapravo sažeto kazivanje revolucionarnog programa i predstojećih akcija i izražavanje zadovoljstva za prethodno postignute uspehe u štrajku ili u bilo kojoj radničkoj akciji.
Nastojao je da na priredbama uspostavi saradnju grada i sela, da ojača jedinstvo radnika i seljaka. Seljaci su se oduševljavali samim programom i dočekom u Leskovcu i obećavali da će se uvek odazivati takvim priredbama. Kosta je u „Abraševiću” stvarao posebne uslove za vaspitanje dece i omladine sa kojima je obožavao da radi. Poseban oblik ili čak metod, kome je on obraćao izuzetnu pažnju, bio je pripremanje mlade, buduće generacije i njihovo sistematsko podizanje preko i unutar društva. Stalno je isiticao „Mi moramo početi od dece, od omladine”. Kao predsednik i funkcioner „Abraševića” Kosta je organizovao dečji hor „Abraševića”. Namenski je birao pozorišne komade u kojima bi se pojavljivala i deca. U tom cilju on se posebno zalagao da se okupe, u prvom redu, deca radnika i odraslih članova „Abraševića”. Interesantno je da su tadašnje vlasti Ginnazije zabranjivale i pretile sankcijama učenicima Gimnazije za koje bi doznali da su članovi društva.
Rad sa decom imao je dva vida. Prvi je bio kulturni rad, održavanje proba hora i dramske sekcije a drugi politički rad sa decom. Kosta je vodio politički čas. On je organizovano, u okviru „Abraševića”, uključivao i omladinu iz redova studentske napredne omladine koji su kao članovi „Abraševića” zajedno radili sa radnicima. Među ovima naročito se ističu Bora Dimitrijević Piksla, Kiril Mihajlovski Ćira i drugi.
U patrijahalnoj sredini, kakav su bili Leskovac i okolina u to vreme, bilo je teškoća da se okupi ženska omladina i uključi u rad Abraševića. Razgovor sa roditeljima, objašnjavanje značaja rada u „Abraševiću” i preuzimanje odgovornosti za njih bili su Kostin zadatak koga se rado prihvatao. Značaj i uloga Koste Stamenkovića, kao rukovodioca radničke klase i radničkog tribuna, a posebno njegov rad u „Abraševiću”, ležali su upravo u njegovom ličnom kvalitetu, individualnoj vrednosti njega kao čoveka i kao humaniste. On je neobično voleo radnike. Uvek je našao vremena da razgovara sa radnikom, da sluša njegove probleme i nevolje, da u tome pokaže maksimum strpljenja i spremnost da mu pomogne. Nikada nije dozvolio da se ma prema kome odnosi neozbiljno. Živeo je sa radničkom klasom i za radničku klasu. Njegov interes bio je opšti interes proletarijata. Zbog svega toga bio je neverovatno popularan među radnicima.
Zahvaljujući Kosti, društvo „Abrašević”, nekoliko godina pred početak ustanka i revolucije, beležilo je značajne uspehe koji će ostati kao najsvetlije stranice njihovog rada.
38. pne.
Godina '''38. pne.''' bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Pulhera i Flaka ili, rjeđe, '''godina 716. Ab urbe condita'''. Oznaka 38. pne. za ovu godinu se počinje koristiti od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godine. Hispaniji, gdje je do 14. vijeka u upotrebi bila španska era, ova godina se nazivala godina 1.
thumb|Livija Druzila
Lugaid Riab nDerg
Lebor Gabála Érenn navodi kako je na prijestolje došao poslije petogodišnjeg interregnuma (šestogodišnjeg prema Annals of the Four Masters) nastalog po smrti svog prethodnika Conaire Móra. Njegov poočim je postao ulsterski heroj Cúchulainn; kada je Lia Fáil (krundibeni kamen na Tari) odbio zapjevati kada je na njega zasjeo Lugaid, Cuchulainn ga je mačem razbio na dva dijela. On više nikada nije zapjevao osim pod Connom od Sto Bitaka.
Supruga mu je bila Derbforgaill, kćer kralja Lochlanna (Skandinavija); ona se u Cúchulainna zaljubila iz daljine te zajedno sa sluškinjom došla u Irsku u obliku para labudova, vezanih zlatnim lancem, kako bi kao pronašla. Cúchulainn i Lugaid su bili u Loch Cuanu (Strangford Lough) i vidjeli ih kako lete. Cúchulainn ih je na Lugaidov poziv gađao praćkom; kamen je pogodio Derbforgaill i prošao kroz matericu, i obje žene su pale u jezero u ljudskom obliku. Cúchulainn je spasio Derbforgaillin život tako što je isisao kamen iz nje; ona mu izjavila ljubav, ali pošto je sisanjem prekršen geis ili tabu nije se mogla udati za njega. Umjesto toga ju je dao Lugaidu. Njih dvoje su se vjenčali i dobili djecu.
Jednog dana usred ciče zime, Ulsterci su sagradili stupove od snijega, a ulsterske žene su se natjecale koja će urinirati dublje u stupove i tako sebe učiniti najpoželjnijim mušakrcima. Derbforgaillin urin je došao do tla, i druge žene su je zbog ljubomore napale, iskopale joj oči, te odrezale nos, uši i kosu. Lugaid je vidio da se snijeg na vrhu kuće nije otopio, i shvatio je da mu je žena blizu smrti. On i Cúchulainn su tamo požurili, ali je Derbfogaillin je umrla prije nego što su došli. Lugaid je umro od tuge. Cúchulainn ih je oboje osvetio razbivši kuću u koju su se sklonile žene, i ubio nih 150.
Postoji alternativna verzija priče o Lugaid Réodergu, prema kojoj ga je smrt snašla od ruku Trí Rúadchinn Laigena ili "Tri Crvena od Laigina" također poznatih kao ubice Conaire Móra. Lucius Gwynn pretpostavlja da se taj događaj odnosio na ranijeg kralja Tare po imenu Lugaid Réoderg, odnosno da je došlo do zbrke sa zasebnom i manje važnom ličnošću iz Ulsterskog ciklusa povezanog sa Cúchulainnom.
T. F. O'Rahilly, s druge strane, vjeruje da je nadimak Riab nDerg jednostavna korupcija ranijeg Réoderg, što je značilo "od crvenog neba", i ne vjeruje da je u pitanju zasebna legendarna ličnost. O'Rahillyjeva teza je da je Lugaid Riab nDerg još jedna inkarnacija herojske mitsko-historijske ličnosti Lugaida, blisko povezane sa prahistorijskim Érainnima, odnosno stanovništvom iz kasnog Željeznog doba čiji su pripadnici u irskim legendama bili najstariji kraljevi Tare, a među kojima se nalazi i Lugaidov prethodnik Conaire Mór. O'Rahilly je vjerovao da je Lugaid Riab nDerg dvojnik ličnosti po imenu Lugaid mac Con Roí, čiji je alternativni nadimak mac Trí Con "sin tri psa", i koji je u mnogim značajkama gotovo identičan Lugaid Mac Conu. Posljednji od njih, poznat kao Mac Con "Psov sin", je kralj Érainna koji odgovara Conaire Móru. Drugi je Cú Roí mac Dáire ili Dáire, otac Lugaida mac Con Roíja. 'Četvrti' Lugaid i 'predak' Mac Cona je bio Lugaid Loígde.
Ovisno o izvorima vladao je dvadeset, dvadeset pet ili dvadeset šest godina. Lebor Gabála  navodi da je vladao u doba rimskog cara Klaudija (41-54. ne.). Kronologija Keatingove Foras Feasa ar Éireann mu vladavinu datira u period 33-13. pne., a Annals of the Four Masters u period 33-9. pne.
Crimthann Nia Náir
Crimthann Nia Náir (nećak Nárov), sin Lugaid Riab nDerga, bio je, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, veliki kralj Irske. Prema predaji ga je Lugaid začeo sa vlastitom majkom Clothru, kćeri kralja Eochu Feidlecha.
Lebor Gabála ga smješta u doba rimskog cara Vespazijana (69-79. n.e.). Kronologija Keatingove Foras Feasa ar Éirinn mu vladavinu datira u period 12. pne. - 5. n.e., dok Annals of the Four Masters navodi period 8. pne. - 9. n.e.
Colognole, Livorno
Colognole je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 208 m.
Charey, Meurthe-et-Moselle
Šare je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mert i Mozel koja pripada prefekturi Tul.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 64 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,31 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 242 metara (maksimalnoj 312 m, a minimalnoj 205 m).
Attacapan
mini|Podsručje porodice Attacapan. Attacapan je ime porodici indijanskih jezika, nekad klasificirani Velikoj porodici Hokan-Siouan, danas se vode pod Veliku porodicu Macro-Algonquian. Powell ih smatra posebnom grupom jezika koju po Attacapa Indijancima naziva Attacapan. Plemena što su govorila jezicima ove porodice življaše u krajevima ekstremnog jugozapada Louisiane i susjednim predjelima Teksasa. Nije poznat točan broj plemena porodice Attacapan. Poznati članovi su: Akokisa, Attacapa¹, Bidai, Deadose, Opelousa, Patiri, Tlacopsel. (¹Louisiana; neoznačeni Teksas.)
Heraklopolis Magna
Heraklopolis Magna (grčki: Μεγάλη Ἡρακλέους πόλις) je arheološki lokalitet u Gornjem Egiptu, udaljen petnaestak km zapadno od današnjeg grada Beni Suejfa u Muhafazi Beni Suejf.
Historija i karakteristike
Het-Nesut kako mu je bilo ime na staroegipatskom bio je prijestolnica 20. provincije Gornjeg Egipta, koja se prostirala nedaleko od današnje Muhafaze Fajum. Het-Nesut je bio naročito važan u Prvom prelaznom periodu Egipta između Starog i Srednjeg kraljevstva, kao mjesto iz kog su dolazili faraoni Desete dinastije, koji su ga možda koristili i kao rezidenciju.
Iskapanja
Prva iskapanja na tom lokalitetetu, proveli su Naville 1891. i Petrie 1904.
Petrie je naišao na slojeve koji su pripadili različitim civilizacijama od rimske, bizantske pa čak i islamske. Jedna od posljednjih građevina koju je iskopao datirana je u 7. vijek.
Španjolski arheolozi su krajem 20. vijeka iskopali nekropolu iz Prvom prelaznog perioda i početka Srednjeg kraljevstva, perioda koji je dotad bio malo poznat.