cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Belorusija
XX vek
Nacistička Nemačka i SSSR su 1939. izvršile invaziju na Poljsku, a delovi severoistočne Poljske (koji su ušli u njen sastav shodno odredbama Riškog mira iz 1921) ušli su u sastav BSSR-a. thumb|desno| Tvrđava u [[Brest (Belorusija)|Brestu, mesto herojskog otpora nacističkom okupatoru]] Nemačka je 22. juna 1941. napala SSSR, a Belorusija se prva našla na udaru. Nakon samo mesec dana, Vermaht je okupirao celokupnu teritoriju Belorusije. Tokom trogodišnje okupacije, Belorusija je doživela strahovita razaranja. Do temelja je razrušeno 209 gradova (od ukupno 290), 85% industrije je uništeno, a poginulo je između 2 i 3 miliona ljudi (što je činilo oko trećinu tadašnjeg stanovništva), uništeno je i preko milion građevina. Na području Belorusije nalazilo se 287 koncentracionih logora kroz koje je prošlo više miliona ljudi. Jevrejska zajednica je tokom Holokausta u Belorusiji bila zbrisana sa lica zemlje i nikada se nije oporavila. Belorusija se vratila na predratni broj stanovnika tek 1971. godine.
Najveći deo Belorusije je oslobođen u operaciji Bagration u leto 1944. Po završetku Drugog svetskog rata, počeo je veliki proces obnove razrušene zemlje. Belorusija je ubrzo bila pretvorena u veliko gradilište, a potom i u glavni centar industrijske proizvodnje celog sovjetskog zapada. To je dovelo do otvaranja novih radnih mesta, ali i do intenzivnijeg naseljavanja ruskog stanovništva iz unutrašnjih delova SSSR-a.
Beloruska SSR je (nezavisno od SSSR-a) bila potpisnica povelje o osnivanju OUN-a (26. jun 1945) i imala je vlastitu stolicu u UN-u.
U avgustu 1945. na osnovu dogovora o razgraničenju između Poljske i SSSR-a (a shodno Kurzonovoj liniji), Belorusija je izgubila oblast oko Bjalistoka i tri rejona oko Bresta koji su vraćeni Poljskoj. thumb|left| Karta [[Beloruska SSR|Beloruske SSR iz 1940.]] Staljin je sprovodio intenzivnu politiku „sovjetizacije“, posebno na zapadu SSSR-a sa ciljem da se spreči širenje zapadnih uticaja. Na rukovodeće pozicije u zemlji su obično bili postavljani kadrovi iz Moskve, a bila je ograničena i upotreba beloruskog jezika. Staljinovu politiku je nastavio njegov naslednik Nikita Hruščov pod parolom: Što pre svi progovorimo ruski, brže ćemo izgraditi komunizam.
U nuklearnoj centrali kod Černobilja u Ukrajini, na samoj granici sa Belorusijom, 26. aprila 1986. došlo je do havarije usled koje je veliki deo teritorije Belorusije bio zahvaćen radijacijom, što je ostavilo ozbiljne posledice na stanovništvo i živi svet.
Tokom juna 1988. u šumi Kuropati kraj Minska pronađena je masovna grobnica u kojoj su sahranjene žrtve sovjetske tajne policije NKVD iz perioda između 1937. i 1941. Beloruski nacionalisti su ta otkrića koristili kao „ključni dokaz“ o težnji sovjetskih i ruskih vlasti da unište Beloruse kao narod (iako se u tim grobnicama nalaze svi protivnici tadašnje sovjetske vlasti, bez obzira na naciju) što je jačalo težnje za nezavisnost od SSSR-a. thumb|left| Beloruska zastava od 1991. do 1995 na poštanskoj markici iz 1992.Međutim na izborima za Vrhovni sovjet BSSR održanim u martu 1990. pristalice nezavisnosti Belorusije (Beloruski nacionalni front - Partыя BNF) je osvojio svega 10% mesta u sovjetu.
Vrhovni Sovjet Beloruske SSR je 27. jula 1990. usvojio deklaraciju o suverenitetu Belorusije (229 od 232 deputata je glasalo u korist deklaracije). Na referendumu od 17. marta 1991. čak 83% građana Belorusije se izjasnilo za očuvanje i reformisanje SSSR-a.
Nezavisnost je bila proglašena 25. avgusta 1991. godine kada je deklaracija o suverenitetu iz 1990. bila uključena u Ustav Belorusije, a usvojene su i deklaracije o političkoj i ekonomskoj nezavisnosti Belorusije, kao i o ukidanju Komunističke partije Belorusije. Država je bila preimenovana u Republiku Belorusiju 19. septembra 1991, a ubrzo su bili ustanovljeni novi grb, zastava, ustav i pasoš. Lideri Belorusije, Ukrajine i Rusije, Stanislav Šuškevič, Leonid Kravčuk i Boris Jeljcin su 8. decembra 1991. u Bjaloveškoj šumi proglasili formalan raspad SSSR-a i formiranje Zajednice nezavisnih država (ZND).
Po Ustavu iz 1994. Belorusija je predsednička republika. Na prvim predsedničkim izborima 1994. godine u dva kruga glasanja pobedio je do tada anonimni Aleksandar Lukašenko (u prvom krugu osvojivši 45% glasova, a u drugom čak 80%). Lukašenko je dobio i predsedničke izbore 2001. 2006. i 2010. godine.
Demografija
Prema popisu iz 2011. godine Belorusija ima 9.481.193 stanovnika. Nacionalni sastav stanovništva je sledeći: Prema popisu iz 2009. u Belorusiji živi 130 različitih nacionalnosti. Pored Belorusa, koji su najveća etnička zajednica u zemlji, najbrojnije nacionalne manjine su Poljaci i Ukrajinci, dok Rusi imaju status konstitutivnog naroda u državi. Prema Ustavu Belorusije, pored beloruskog, službeni je još i ruski jezik (i to na teritoriji cele države). Međutim, čak 72% beloruskog stanovništva maternjim jezikom smatra ruski, dok je beloruski na drugom mestu sa 12%. Glavni manjinski jezici su poljski, ukrajinski i jidiš. Prosečna gustina naseljenosti iznosi oko 50 stanovnika po km².
Kao i većina evropskih zemalja, i Belorusija ima negativnu stopu rasta stanovništva i negativan prirodni priraštaj (prirodni priraštaj iznosi -0,06%). Beloruska populacija je 2007. godine opala za 0,41% jer je Koeficijent fertiliteta svega 1,22, što je nedovoljno za održanje trenutnog broja stanovnika. Migracioni bilans je pozitivan i iznosi +0,31 na 1000 stanovnika (što znači da je broj doseljenih ili imigranata veći od broja onih koji su napustili zemlju, emigranata). Starosno najveći broj stanovnika ima između 14 i 64 godine starosti (70%), što znači da je Belorusija država sa zrelim stanovništvom jer je prosečna starost 37 godina. Međutim, zbog negativnog priraštaja Belorusiju u narednim decenijama očekuje proces starenja nacije. Na jednu ženu dođe 0,88 muškaraca. Očekivani životni vek 2008. godine iznosio je oko 70,5 godina (za muškarce 64,7 a za žene 75,6 godina). Stopa pismenosti je izrazito visoka i iznosi 99%.
Gallo, L'Aquila
Gallo je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Belorusija
Religija
Prema članu 16 beloruskog Ustava, Belorusija je sekularna država bez službene religije i svim građanima je zagarantovano pravo na slobodu veroispovesti. Po podacima Komesarijata za vere Republike Belorusije, 2011. godine se oko 58,9% stanovništva izjasnilo kao vernici: pravoslavci, pripadnici Ruske pravoslavne crkve (Beloruski egzarhat), rimokatolici i ostali. Do Drugog svetskog rata Belorusija je imala i veliku jevrejsku zajednicu, ali danas je taj procenat manji od 1%. Islam kao religiju ispovedaju tatarska i azerska manjina.
Anime music video
thumb|right|150px|Zaštitni znak AMV pozorišta Anime muzički video je poznatiji pod skraćenicom AMV. AMV je sklop japanske animacije, muzike i specijalnih efekata i teksta. Uglavnom se pravi kao spot od Anime crtaća. Ponekad se koriste i slike. AMV nije original koji je obradio i autor animea,nego ga rade fanovi. Uglavnom se radi na sledeće Anime: Naruto, DragonBallZ, Digimon Advanture, Pokemoni i mnoge druge manje poznate.
Belorusija
Obrazovanje
thumb|desno| Akademija nauka Belorusije (NAN Belarusi) Obrazovni sistem u Belorusiji se deli na sledeće nivoe:
Nastava se odvija na oba službena jezika. Međutim u gradskim sredinama i na univerzitetima u najvećem broju slučajeva nastava se odvija na ruskom jeziku, dok je beloruski jezik u nastavi zastupljen uglavnom u ruralnim sredinama.
Najviša naučna institucija u zemlji je Nacionalna akademija nauka Belorusije osnovana 1928. Beloruski državni univerzitet koji je osnovan 1921. smatra se najprestižnijim univerzitetom u zemlji.
Najveći gradovi
Broj stanovnika u gradovima iz godine u godinu se povećava, na štetu seoskog stanovništva. Tako je samo u 2008. broj stanovnika na selima opao za oko 58.000 u odnosu na godinu ranije, dok se broj stanovnika u gradovima popeo za 45.000. Na selima živi oko 26% ukupnog stanovništva (ili 2.5 miliona ljudi), dok je broj gradskog stanovništva trostruko veći.
Godine 2009. 23 grada su imala više od 50.000 stanovnika, dok samo jedan grad ima populaciju veću od milion ljudi (prestonica Minsk).
Politika
thumb|left|Trg Pobede u [[Minsku]] Prema Ustavu, Belorusija je predsednička republika sa predsednikom kao šefom države i Narodnom skupštinom kao nosiocem zakonodavne vlasti. Predsednik se bira na petogodišnji mandat na direktnim izborima sa neograničenim brojem mandata (u skladu sa izmenama Ustava iz 2004). Od 1994. predsedničku funkciju obavlja Aleksandar Lukašenko. Narodna skupština je dvodomni parlament koga čini 110 članova Predstavničkog (donjeg) doma i 64 člana Saveta Republike (gornji dom).
Predstavnički dom predlaže amandmane na ustav i predlaže smernice spoljne i unutrašnje politike. Sve odluke donjeg doma moraju proći potvrdu u gornjem domu koji ima i ovlaštenja za opoziv predsednika države. Na čelu Vlade je premijer i pet potpredsednika. Ministre u Vladi bira predsednik države. Najviša sudska instanca je Vrhovni sud koji nadgleda rad nižih sudova i revidira njihove odluke ukoliko za to ima potrebe. Ustavni predmeti i tužbe se šalju na razmatranje Ustavnom sudu Republike Bjelorusije. Sudije Vrhovnog suda imenuje predsednik države sa odobrenjem Saveta Republike.
Poslednja dva kruga predsedničkih izbora (iz 2006. i 2010) pratile su brojne kontroverze. Posmatrači iz Rusije i ZND-a su izbore smatrali fer i legitimnim, dok su posmatrači uglavnom zapadnih organizacija dovodili rezultate izbora u pitanje.
Politički sistem
Predsednik Lukašenko je svoj način vladavine opisao kao autoritativan demokratski sistem. Sa druge strane zapadne vlade beloruskog predsednika smatraju diktatorom, što je u Belorusiji protumačeno kao mešanje u unutrašnje stvari. thumb|desno| Stara zastava je danas simbol opozicije u Belorusiji Savet Evrope je 1997. suspendovao Belorusiju iz svog članstva zbog nepravilnosti na izborima održanim godinu dana ranije i zbog represalija koje vladajuća stranka vrši nad opozicijom, nevladinim organizacijama, novinarima i manjinskim grupama. Predsednik Lukašenko je dva puta predlagao prilično kontroverzne izmene Ustava koje su u oba slučaja bile prihvaćene. Prvo je 1996. bilo produženo trajanje mandata predsednika sa 5 na 7 godina, a 2006. bio je usvojen amandman o neograničenom broju mandata predsednika države.
Međunarodni odnosi
Belorusija je jedna od prvih članica i osnivača OUN (još od 1945. kao Beloruska SSR). Najbliže bilateralne odnose Belorusija ima sa susednom Rusijom koja je jedan od najvažnijih trgovačkih i diplomatskih saveznika Minska (još od raspada SSSR-a). Beloruska privreda zavisi od uvoza sirovina iz Rusije, odnosno glavnina domaćeg izvoza upućena je na to tržište. Kao rezultat bliskih odnosa formiran je Savez Rusije i Belorusije 1996. kao nadnacionalna konfederacija čiji je krajnji cilj uspostavljanje jedinstvenog monetarnog sistema, jedinstvene odbrambene i spoljene politike, kao i uvođenje jedinstvenog pasoša. Sredinom decembra 2007. uspostavljeni su osnovni okviri buduće federacije. Beloruski predsednik je 27. maja 2008. objavio da je Premijer Rusije Vladimir Putin imenovan za premijera rusko-beloruske unije.
thumb|left|180px| Amblem [[Zajednica Nezavisnih Država|ZND-a]] Belorusija je takođe jedna od osnivača Zajednice Nezavisnih Država. Belorusija ima potpisane ugovore o slobodnoj trgovini sa nekoliko zemalja članica EU, iako je službeno EU zavela sankcije prema predsedniku Lukašenku i njegovim saradnicima. Srbija sa Belorusijom ima potpisan ugovor o slobodnoj trgovini i specijalnim vezama, a bilateralni odnosi između dve zemlje su na najvišem nivou (Srbija ima ambasadu u Minsku, a Belorusija u Beogradu).
Odnosi sa NR Kinom su takođe na visokom nivou, posebno u ekonomskoj sferi.
Belorusija je članica i Organizacije Ugovora o zajedničkoj bezbednosti, zatim Pokreta nesvrstanih od 1998. i Organizacije za Evropsku bezbednost i saradnju (OEBS).
Vojska
thumb|desno|180px| Amblem [[Oružane snage Republike Belorusije|Ministarstva odbrane Belorusije]] Oružane snage Republike Belorusije su formirane 1992. godine na ostacima nekadašnje Sovjetske armije koja je bila stacionirana na teritoriji BSSR-a. Transformacija nekadašnje sovjetske armije je završena do 1997. godine, a broj vojnika je smanjen za 30.000. Oružane snage deluju u okviru Ministarstva odbrane i podeljene su u tri roda: kopnena vojska, vazduhoplovstvo i specijalne jedinice. Glavnokomandujući oružanih snaga je predsednik države.
Svi punoletni mladići imaju obavezu redovnog služenja vojnog roka i oni ujedno čine rezervni sastav Vojske Belorusije (vojni rok traje 12 meseci za visokoobrazovane regrute, dok za ostale traje 18 meseci). Status profesionalnih vojnika imalo je 2001. godine 12.000 pripadnika Oružanih snaga Belorusije. Godine 2005. je za potrebe odbrambenih snaga izdvojeno 1,4 % ukupnog BDpx-a. Iako Belorusija ne izražava interese ka budućem članstvu u NATO-u, ipak učestvuje u nekim NATO programima poput Partnerstva za mir (od 1995), a takođe pruža i podršku misiji ISAF u Avganistanu. Od 1992. godine članica je Organizacije kolektivne bezbednosti zajedno sa još 6 bivših država SSSR-a.
Privreda
Iz bivše zajedničke države Belorusija je nasledila izrazito razvijenu i jaku industrijsku i poljoprivrednu osnovu, kao i veoma obrazovan stručni kadar. Životni standard je bio među najvišima na području bivše SSSR. Nakon sticanja nezavisnosti i dalje je zadržan stari sovjetski sistem, a privatizacije državnog kapitala gotovo da nije ni bilo (oko 80% industrije, uključujući i najveće kombinate, ostali su u vlasništvu države). Preduzeća u državnom vlasništvu čine oko 75 % celikupne vrednosti nacionalnog BDpx-a.
Najvažnije prirodno bogatstvo je treset koji se koristi kao gorivo, kao đubrivo, i u hemijskoj industriji. Ekonomski su isplative i zalihe kamene i kalijumove soli. Rezrve nafte i prirodnog gasa su veoma skromne, tako da se većina energenata uvozi iz susedne Rusije (naftna polja u Polesju zadovoljavaju svega 30% domaćih potreba). Postoje i značajnije zalihe uljnih škriljaca, procenjene na oko 8,8 milijardi tona. Najvažnije rafinerije nafte i gasa nalaze se u Novopolacku i Gomelju (50% gotovih proizvoda se izvozi).
Razvijena je industrija traktora i drugih poljoprivrednih i građevinskih mašina, zatim hemijska, tekstilna i drvoprerađivačka industrija. Glavni poljoprivredni proizvodi su krompir, lan, konoplja, šećerna repa, zob, raž i pšenica, dok u stočarstvu dominira mlečno i mesno govedarstvo, svinjogojstvo i uzgoj pilića. thumb|left|250px| Banknota od 500 [[Beloruska rublja|beloruskih rublji]] Glavni spoljnotrgovački partneri Belorusije su Rusija, Poljska, Ukrajina i Nemačka.
Nuklearna havarija u Černobilju 1986. godine ostavila je veoma negativne posledice i na belorusku privredu. Zbog pojačane radijacije, došlo je do zagađenja zemljišta, mnoga sela (posebno na jugu zemlje) u potpunosti su napuštena, a stanovništvo preseljeno. Proces dekontaminacije zagađenih područja je jako skup i dugotrajan. thumb|Mapa najvažnijih drumskih linija u Belorusiji Ukupan BDpx u 2007. iznosio je 110,6 milijardi dolara, a BDpx po glavi stanovnika iznosio je $10.841 (2008). Stopa nezaposlenosti u januaru 2010. iznosila je svega 0,9%. Spoljni dug zemlje u 2010. iznosio je 22,06 milijardi američkih dolara. Sektor usluga čini 51% ukupnog BDpx-a, industrija 27,1, a poljoprivreda 13 %.
Razvijene su sve vrste saobraćaja. Ukupna dužina železničkih pruga iznosi 5.512 km, a nacionalni železnički prevoznik su Železnice Belorusije, preko kojih se odvija 3/4 ukupnog teretnog i oko 1/2 putničkog saobraćaja u zemlji. Ukupna dužina asfaltiranih puteva iznosi 83.000 kilometara. Nacionalni avio-prevoznik je Belavija iz Minska.
Književnost
thumb|desno| [[Francisk Skorina je standardizovao beloruski jezik i štampao prvu knjigu na ćiriličnom pismu]] Počeci beloruske književnosti se vezuju za period Kijevske Rusije (između XI i XIII veka) i uglavnom se odnose na liturgijske spise i žitija. Iz tog perioda datiraju žitija i pouke svetog Kirila Turavskog koga su savremenici nazivali „ruskim Jovanom Zlatoustim“ (bogoslovska akademija u Minsku nosi njegovo ime).
Prve štampane knjige na beloruskom jeziku pojavile su se početkom XVI veka kada je današnja Belorusija činila deo Litvanske kneževine u kojoj je starobeloruski imao status službenog jezika. Prvu štampanu knjigu na beloruskom, Psaltir, objavio je 1517. godine u Pragu Francisk Skorina. To je ujedno bila i prva knjiga štampana na nekom od istočnoslovenskih jezika.
Period moderne beloruske književnosti počinje krajem XIX veka, i kombinuje elemente romantizma, impresionizma, realizma i modernizma. Najvažniji književnici iz tog perioda su bili pesnici Maksim Bogdanovič i Janka Kupala i prozaista Zmitrok Bjadulja.
Muzika
Tek sredinom XIX veka u većim gradovima širom zemlje počinju se otvarati operske i baletske kuće, a klasična muzika je doživela veliki napredak tokom sovjetske ere. Nacionalni baletski teatar iz Minska je 1996. godine dobio nagradu za najbolju baletsku kuću na svetu. thumb|left|200px| [[Dmitrij Koldun je predstavljao Belorusiju na Pesmi Evrovizije 2007.]] Tokom 1970-ih godina planetarnu slavu su stekli članovi grupe Pjesnjari koji su kombinovali folk muziku sa savremenim rokom, i bili su prvi sovjetski bend koji je imao turneju po SAD. Trenutno najpopularniji domaći bend je Ljapis Trubjeckoj koji promovišu alternativni rok.
Gallo, L'Aquila
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 853 m.
Glashütte
Glashite je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 41 opštinskog središta okruga Zeksiše Švajc-Ostercgebirge. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 7.323 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14628130.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Zeksiše Švajc-Ostercgebirge Glashite se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Zeksiše Švajc-Ostercgebirge. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 340 metara. Površina opštine iznosi 95,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.323 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 77 stanovnika/km².
Melis sa Samosa
Melis sa Samosa (grč. Μέλισσος ὁ Σάμιος, rođen oko 470. god. st. e.) bio je samoski državnik i pomorski vojni zapovednik, koji se takođe bavio filozofijom kao pripadnik elejske škole, te izvršio određeni uticaj na atomističku filozofiju Leukipa i Demokrita.
Melis je zapovedao samoskom flotom koja je porazila Atinjane 440. godine st. e. tokom ustanka Samosa protiv Atine u okviru Delskog pomorskog saveza.
Aix (Korez)
Eks je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Limuzan, u departmanu Korez koja pripada prefekturi Isel.
Melis sa Samosa
Melis je bio učenik Parmenida, čije je filozofske postavke dopunio. Melisova dela, čiji su fragmenti sačuvani kod Simplikija i koje pominje Aristotel, bila su posvećena odbrani Parmenidovog učenja. Prema njemu, bitak nema početak jer nije moguće da je nastao iz ničega (εἴη γὰρ ἂν οὔτω καὶ οὐ γένοιτο; ex nihilo nihil fit). Isto tako, on je nepropadljiv, jer bitak ne može preći u nebitak, a ako biće prelazi u drugo biće, tu nikakvog propadanja ni nema.
Belorusija
Muzika
Od 2004. godine Belorusija se takmiči na izboru za Pesmu Evrovizije i na taj način promoviše vlastitu muziku i kulturu na globalnom nivou. Najveći uspeh na tom takmičenju do sada su ostvarili 2007. godine u Helsinkiju kada je pevač Dima Koldun sa pesmom «Daй mne silu» (ili na engleskom «Work Your Magic») zauzeo 4. mesto u finalnoj večeri.
Aix (Korez)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 307 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 48,02 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 850 metara (maksimalnoj 880 m, a minimalnoj 650 m).
Hondroitin 6-sulfotransferaza
Hondroitin 6-sulfotransferaza (, hondroitinska 6-O-sulfotransferaza, 3'-fosfoadenozin 5'-fosfosulfat (PAPS):hondroitin sulfat sulfotransferaza, terminalna 6-sulfotransferaza) je enzim sa sistematskim imenom 3'-fosfoadenilil-sulfat:hondroitin 6'-sulfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Belorusija
Muzika
thumb|desno| Narodna nošnja Belorusije na poštanskoj marki iz [[1961.]] U gradu Vitebsku se svake godine tradicionalno održava međunarodni muzički festival Slavjanski bazar (jez-blr|Slavяnskі Bazar u Vіcebsku) koji promoviše sve slovensku kulturu i umetnost. Na Slavjanskom bazaru su čak četiri puta gran pri festivala osvajali pevači iz Srbije (poput Željka Joksimovića, Maje Nikolić i Svetlane Slavković).
Narodna nošnja
Beloruska narodna nošnja datira iz vremena Kijevske Rusije i izrađena je uglavnom od lana ili vune, a detalji se razlikuju od regije do regije. Etnografi su utvrdili postojanje oko tridesetak različitih varijanti beloruske nošnje na kojoj dominiraju bela i crvena boja. Neki od tradicionalnih uzoraka se nalaze čak i na beloruskoj zastavi.
Glauchau
Glauhau je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 33 opštinska središta okruga Cvikau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 24.991 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14524080.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Cvikau Glauhau se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Cvikau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 266 metara. Površina opštine iznosi 51,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 24.991 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 485 stanovnika/km².
Belorusija
Telekomunikacije i mediji
Godine 2008. na celoj teritoriji Republike Belorusije bilo je registrovano 3.720.000 pretplatnika fiksne telefonije i 8.640.000 korisnika mobilne telefonije. Nacionalna telefonska agencija je Beltelekom i u državnom je vlasništvu. Postoji oko 113.000 internet hostova koji zadovoljavaju potrebe oko 3,5 miliona korisnika interneta. Najveća medijska kuća u zemlji je Nacionalna radio-televizija Belorusije (NGTRK RB), koja emituje radijski i TV program preko zemaljskih i satelitskih frekvencija.
Prema Ustavu Belorusije zagarantovana je sloboda medija, međutim stav 5 Ustava zabranjuje klevete na račun predsednika države i visokih državnih zvaničnika. Zbog toga člana u Ustavu, mnoge nevladine organizacije sumnjaju u stvarnu slobodu medija u Belorusiji. Zbog toga su OEBS i Freedom House rangirali Belorusiju kao zemlju u kojoj je ugrožena sloboda medija.
Sport
thumb|desno|200px|Najbolja svetska teniserka [[Viktorija Azarenka]] Najviše sportsko telo u državi je Olimpijski komitet Belorusije. Beloruski sportisti su debitovali na Olimpijskim igrama u Helsinkiju 1952. kao deo olimpijskog tima Sovjetskog Saveza, a od Lilehamera 1994. Belorusija nastupa kao samostalna zemlja. Prvi beloruski sportista koji je osvojio olimpijsku medalju bio je bacač kladiva Mihail Krivonosov u Melburnu 1956. godine, dok je prvu medalju za Beloruski olimpijski komitet osvojio takmičar u brzom klizanju Igor Železovski na ZOI 1994. u Lilehameru (srebro). Jekaterina Karsten-Hodotovič, veslačica u skifu, zvanično je najbolja beloruska olimpijka sa 4 medalje (dve zlatne, i po jedna srebrna i bronzana). Učestvovala na svih pet LOI na kojima je učestvovala Belorusija.
Hokej na ledu je najpopularniji ekipni sport u Belorusiji. Hokejaški klub Dinamo iz Minska takmiči se u najjačoj hokejaškoj ligi u Evropi KHL ligi. Arena Minsk u kojoj hokejaši Dinama igraju svoje utakmice na domaćem terenu, sa kapacitetom od preko 15.000 mesta je najveći zatvoreni sportski objekat u zemlji. Hokejaška reprezentacija je redovan učesnik svetskih prvenstava i olimpijskih turnira. Najveći uspeh hokejaška reprezentacija je ostvarila na ZOI 2002. u Solt Lejk Sitiju (SAD) osvojivši četvrto mesto. Belorusija će biti domaćin hokejaškog svetskog prvenstva 2014. godine. Fudbaleri kluba Bate Borisov u tri navrata su nastupali u grupnoj fazi Uefine Lige šampiona.
Poznatiji beloruski sportisti su i teniseri Viktorija Azarenka — najbolja svetska teniserka i dvostruka pobednica Otvorenog prvenstva Australije (2012 i 2013), Maks Mirnji (svojevremeno 18. teniser sveta) te Nataša Zvereva (svetski broj 1 1991. godine). Stonoteniser Vladimir Samsonov je bio šestostruki evropski prvak, Vitalij Šerbo je proglašen za najboljeg gimnastičara svih vremena (12 titula svetskog prvaka i 6 olimpijskih zlatnih medalja). Olga Korbut je osvojila 4 olimpijska i 2 svetska zlata u gimnastici.
Melis sa Samosa
Parmenid je tvrdio da bitak ili Jedno jeste prostorno konačno, ali Melis tu postavku nije prihvatio. Ako je bitak konačan, onda izvan njega mora postojati ništa, čime bitak mora biti okružen ili ograničen. Međutim, ako je bitak ograničen ničim, onda bitak mora biti beskonačan a ne konačan. Ne može postojati praznina izvan bitka, "jer praznina je ništa, a ništa zaista ne bi moglo da bude" (fr. 7).
Prema Aristotelu (Metaph. 986b 18–21), Melis je Jedno shvatao kao materijalno. Međutim, Simplikije navodi jedan fragment kojim dokazuje da Melis nije Jedno smatrao kao telesno, nego kao bestelesno: "Zaista, ako bi uopšte bilo, moralo bi biti jedno; a pošto je jedno, ono ne sme imati nikakvo telo; jer ako bi imalo debljinu, imalo bi i delove i više ne bi bilo jedno" (fr. 9; Simplic., Phys. 109, 34). Međutim, izgleda da Melis ovde zapravo govori o jednom hipotetičkom slučaju, odnosno o slučaju da su u pravu zastupnici pitagorejske teze o postojanju mnoštva jediničnih priroda (monada): Melis tu zapravo pokušava da opovrgne postojanje pitagorejskih krajnjih jedinica, a da uopšte ne govori o parmenidskom Jednom.
Alfred-South La Paloma, Texas
Alfred-South La Paloma je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo. stanovnika.
Fenilacetaldoksimska dehidrataza
Fenilacetaldoksimska dehidrataza (, PAOx dehidrataza, arilacetaldoksimska dehidrataza, OxdB, (Z)-fenilacetaldehid-oksimska hidrolijaza) je enzim sa sistematskim imenom (Z)-fenilacetaldehid-oksim hidrolijaza (formira fenilacetonitril). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Enzim iz Bacillus sp. OxB-1 sadrži protohem IX.
Ipswich Town F.C.
Ipswich Town Football Club je profesionalni fudbalski klub iz Ipswich u Suffolku u Englekoj. Popularni naziv je Blues (engleski: Plavi) prema boji dresova, ili Town, što je skraćenica naslova. Konj u grbu kluba se zove Suffolk Punch. Odnedavno se Town naziva "The Tractor Boys" (engleski: Momci s traktorima).
Hudson, Massachusetts
Hadson je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 14.907, što je 519 (3,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Miller City, Ohio
Miler Siti je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 137, što je 1 (0,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Belloy-sur-Somme
Beloa na Somi je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Amjen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 788 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 59 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,24 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 30 metara (maksimalnoj 109 m, a minimalnoj 12 m).
Fludroksikortid
Fludroksikortid je organsko jedinjenje, koje sadrži 24 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 436,514 Da.
TRNK (citidin32/uridin32-2'-O)-metiltransferaza
TRNK (citidin32/uridin32-2'-O)-metiltransferaza (, YfhQ, tRNK:Cm32/Um32 metiltransferaza, TrMet(Xm32), TrmJ) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:tRNK (citidin32/uridin32-2'-O)-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
U Escherichia coli YfhQ je jedina metiltransferaza koja je odgovorna za formiranje 2'-O-metilcitidina32 u tRNK. Ona ne uzrokuje metilaciju citozina34 u tRNKLeu(CAA). In vitro ovaj enzim 2-O-metiliše citidin32 u tRNKSer1 i uridin32 u tRNKGln2.
Viteksin 2"-O-ramnozid 7-O-metiltransferaza
Viteksin 2"-O-ramnozid 7-O-metiltransferaza (, Vitexin 2-O-rhamnoside 7-O-methyltransferase) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:viteksin-2-O-beta-L-ramnozid 7-O-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Flavonoidi viteksin i izoviteksin 2-O-arabinozid nisu supstrati enzima iz ovsa (Avena sativa'').
Chester, Georgia
Čester je gradić u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.596 stanovnika.
Dragoslav Jevrić
Na Svjetskom prvenstvu 2006. u Njemačkoj nastupao je za Srbiju i Crnu Goru. Debi za reprezentaciju imao je 2002., a povukao se 2006. nakon što ga je novi (tada već srpski) izbornik, Javier Clemente, zamijenio Vladimirom Stojkovićem. Nakon raspada Srbije i Crne Gore, Jevrić je potvrdio reprezentativnu mirovnu, izjavivši kako neće nastupati ni za Srbiju (za koju je bio na klupi u prvoj međunarodnoj utakmici te zemlje) ni za Crnu Goru.
Efeška škola
Efeška škola je termin koji se ponekad koristi da bi se označila filozofska misao antičkog grčkog filozofa Heraklita iz Efesa, koji je praelementom (bitkom) čitavoga sveta smatrao vatru. Prema njemu, dakle, bitak je materijalan i jedan, ali Heraklit istovremeno priznaje da u svetu stalno dolazi do promene. Kretanje praelementa (vatre) je protivrečno, ono je disharmonično, iako je harmonija konačni rezultat tog procesa. Ta promena, taj prelaz materije iz jednoga stanja u drugo, ne događa se slučajno, nego se vrši po stalnoj zakonitosti, u izvesnim granicama i u određenom vremenu. Taj opšti zakon naziva Heraklit logosom (λόγος). Prema tome, "efeškom školom" mogli bismo nazvati onu ranu grčku filozofsku misao koja u problemu Jednog i Mnoštva (i njihovom međusobnom odnosu) nastoji pomiriti dve "krajnosti": parmenidovsko tvrđenje Jednog i poricanje mnoštva i promene, s jedne strane, te pitagorovsko tvrđenje Mnoštva (monada) i kretanja i poricanje Jednog, s druge strane. Heraklit, međutim, koliko je danas poznato, nije imao direktnih učenika i nastavljača, pa se izraz "efeška škola" može koristiti samo uslovno.
Vlada Avramov
Vladimir "Vlada" Avramov (Novi Sad, 5. travnja 1979.) je srpski nogometni vratar.
Od 2011. igra za Cagliari Calcio, gdje je prešao iz Fiorentine.
Debi za reprezentaciju imao je 2. rujna 2006. protiv Azerbejdžana.
Zenon iz Eleje
thumb|220px|Zenon iz Eleje
Zenon iz Eleje (grč. Ζήνων ὁ Ἐλεάτης, oko 490–oko 430. god. st. e.) bio je antički grčki filozof, pripadnik elejske škole, koju je osnovao Parmenid.
Život
O njegovom životu ne zna se mnogo. Glavni izvor obaveštenja o njegovom životu predstavlja Platonov dijalog Parmenid, napisan nekih stotinu godina nakon Zenonove smrti. U tom dijalogu Platon opisuje kako su Parmenid i Zenon posetili Atinu, u doba kada je Parmenidu bilo "oko 65 godina", Zenonu "gotovo 40 godina", a Sokrat je bio "veoma mlad" (Parm. 127). U istom odeljku Platon kaže da je Zenon bio "visok i lep čovek" te da je kao mladić bio Parmenidov "miljenik" (ἑταιρός, eromenos). Ostala manje-više pouzdana obaveštenja o Zenonovom životu daju nam doksografski zapisi Diogena Laertija pod naslovom Životi i mišljenja znamenitih filozofa, gde se kaže da je Zenon bio rođeni sin Teleutagore, ali da ga je posvojio Parmenid, te da je Zenon imao "veštinu raspravljanja u prilog obe strane nekog pitanja". Diogen Laertije takođe kaže da je Zenon bio uhapšen i možda ubijen po naređenju elejskoga tiranina.
Aporije
Zenon je bio odlučan pristalica Parmenidove teorije o postojanju Jednog i nepostojanju mnoštva, promene i kretanja. Parmenid je, dakle, odbacio kretanje i promenu kao puke privide, ali pošto su nam oni dati u čulnom iskustvu, to je Parmenidova teorija kod nekih mogla izazvati podsmeh. Zenon dokazuje da ta teorija nikako nije smešna te da, štaviše, pitagorejski pluralizam zapada u mnogo veće teškoće, tako da kretanje i promena nisu mogući čak ni ako se pokušaju dokazati samim pitagorejskim hipotezama. Zenon je sastavio jedan prozni spis, u kojem je bilo oko četrdeset dokaza ili argumenata (λόγοι), koje je Aristotel nazvao aporijama (ἀποιρίαι), koji pobijaju pitagorejska shvatanja svodeći ih na besmisao (reductio ad absurdum), s ciljem da se pokaže kako je bitak Jedno. Platon u Parm. 128b jasno iznosi svrhu Zenonove (danas izgubljne) knjige: "Ti su spisi ustvari zamišljeni kao neka odbrana Parmenidove teze protiv onih koji mu se podsmevaju i tvrde da mnoge smešne i protivrečne posledice slede iz potvrđivanja Jednog. Moj spis pobija pobornike mnoštva, odbacuje njihov napad i uz to im još vraća, težeći samo da pokaže kako njihova pretpostavka da postoji mnoštvo, ako se pažljivo ispita, vodi čak ka smešnijim posledicama nego hipoteza da Jedno postoji".
Uvidom u sačuvane fragmente, može se zaključiti da je Zenon sastavio tri vrste dokaza: dokaze protiv teze o postojanju mnoštva, dokaze protiv teze o postojanju praznine, te dokaze protiv teze o postojanju kretanja.
Dokazi protiv praznine
Parmenid je poricao postojanje praznine ili praznog prostora. Pretpostavimo, ipak, da postoji prostor u kome se nalaze stvari. Ako je prostor ništa, onda se u njemu ne može ništa ni nalaziti. Ako je prostor nešto, onda se i on mora nalaziti u prostoru, a taj prostor takođe mora biti u prostoru, i tako u beskonačnost. Prema tome, stvari se ne nalaze u prostoru, a Parmenid je bio u pravu kada je negirao postojanje praznine.
Dokazi protiv kretanja
Najpoznatiji su Zenonovi argumenti protiv kretanja, kojima on nastoji pokazati kako je kretanje – koje je Parmenid poricao – jednako nemoguće i prema pluralističkoj teoriji pitagorejaca.
Zasnivanje dijalektike
Zenonove aporije mogu se shvatiti kao domišljate sofističke zamke, koje greše pretpostavljajući da je linija sastavljena od tačaka, a vreme od odvojenih trenutaka. Većina ovih aporija zaista se i može "rešiti" pokazivanjem da su dužina i vreme kontinuirani, a ne sastavljeni od odvojenih veličina. Međutim, Zenon i nije smatrao da su oni sastavljeni od odvojenih delova: kao Parmenidov učenik on je verovao da je kretanje privid i da ono nije moguće, a cilj mu je bio da dokaže kako kretanje nije moguće ni prema pluralističkoj hipotezi, te kako pretpostavka o mogućnosti kretanja vodi ka besmislenim i protivrečnim zaključcima.
Zbog ovoga je Aristotel Zenonu pripisao otkriće dijalektike. Zenon, kao ni njegovi prethodnici, nije znao za termin "dijalektika", koji će prvi uvesti Platon kao naziv za jednu posebnu metodu ispitivanja. Aristotel je ipak otkriće te metode pripisao Zenonu, verovatno zato što se ovaj prvi bavio logički dobro vođenim pobijanjem drugačijih stanovišta, odnosno doslednim izvođenjem logičkih posledica pitagorejskih teza o bitku. Zenonov postupak najčešće se sastojao u pokazivanju šta ne može biti, pa je stoga Hegel taj postupak označio kao "negativnu dijalektiku". Glavni doprinos Zenonove dijalektike nije toliko u potvrđivanju parmenidskog monizma (koji se teško mogao održati), koliko u pokazivanju da je nužno dopustiti pojam o kontinuiranom kretanju.
Moldavija
Moldavija (rumunjski Moldova [molˈdova]; službeno Republika Moldavija, rum. Republica Moldova), kontinentalna država u istočnoj Evropi. Graniči se sa Rumunijom na zapadu i Ukrajinom na istoku. Granicu s Rumunjskom formira rijeka Prut i donji tok Dunava. Moldavija je u periodu od 1945. do 1991. bila jedna od republika Sovjetskog Saveza poznata kao - Moldavska Sovjetska Socijalistička Republika. Nezavisnost je proglasila 27. augusta 1991. Trenutačno je Moldavija jedna od najsiromašnijih evropskih država, a njen poslednji izabrani predsednik Vladimir Voronin je 2009 zbog ustavnog ograničenja morao podnesti ostavku nakon čega se država našla u dugotrajnoj političkoj krizi.
Historija
Prije nove ere područje Moldavije nastanili su Kimerijci, Geti, Skiti i Dačani. Od 1. do 3. vek dio današnje države je pod vlašću Rimskog Carstva, dok je u doba seobe naroda naseljavaju Slaveni i Anti, a od 9. do 11. veka Uliči i Tiverci.
Od 9. do 13. veka Moldova je bila u sastavu Galičko-Volinske kneževine i Kijevske Rusije. Nezavisna Moldavska kneževina osnovana je 1359. na čelu s Bogdanom, vlaškim vojvodom. Ta kneževina je svoj zenit imala za vladavine vojvode Stefana III Velikog kad se uspješno suprostavljala napadima Osmanlija Poljskog kraljevstva i Ugarske. Ipak početkom 16. vijeka pokleknula je pod Osmanskim priticima i postala njihov vazal.
Tokom 18. vijeka, iako je i tad Moldavija i nadalje formalno bila pod osmanskim suverenitetom, porastao je utjecaj Ruskog Carstva koje se proširilo do granica Moldavije, pa je ona postala izvor sukoba između Osmanskog Carstva i Ruskog Carstva koja su prerasla u niz Rusko-turskih ratova. Nakon Rusko-turskog rata (1768–1774) Habsburška Monarhija anektirala je Bukovinu. A nakon Rusko-turskog rata (1806–1812) i potpisivanja Bukureštanskog mira - 1812. Carska Rusija anektirala je istočnu Besarabiju kraj između Pruta i Dnjestra. Nakon tog je na tom teritoriju osnovala Besarabijsku Guberniju.
Nakon ruskog poraza u Krimskom ratu (1853. -1856.), Moldavija je reorganizirana kao nezavisna kneževina iako i nadalje formalno sa sultanom kao suverenom. Pod utjecajem probuđenog rumunjskog nacionalizma - 1859., vladajuća moldavska skupština izglasala je ujedinjenje sa Vlaškom kneževinom i njihovim knezom Alexandru Cuzom. Formalno ujedinjenje je odgođeno do 1861. kad su se te dvije dotad nezavisne kneževine stopile u Ujedinjene kneževine Moldavija i Vlaška.
Nakon Prvog svjetskog rata i Oktobarske revolucije rumunjska vojska okupirala je Besarabijsku Guberniju u kojoj su moldavski nacionalisti osnovali Moldavsku Demokratsku Republiku koja se 1918. ujedinila sa Kraljevinom Rumunjskom.
Nakon sovjetskog ultimatuma Kraljevina Rumunjska prepustila je 1940. Moldaviju SSSR-u, koji na tom teritoriju osniva Moldavsku Sovjetsku Socijalističku Republiku. Ali ona nije dugo egzistirala, jer je već 1941. Kraljevina Rumunjska zajedno sa Trećim Reichom napala SSSR i ponovno zauzela Moldaviju i dobar dio Ukrajine. Nakon ofenzive Crvene armije u augustu 1944u, SSSR ponovno zauzima Moldaviju i obnavlja - Moldavsku Sovjetsku Socijalističku Republiku.
U vrijeme raspada SSSR-a - 27. augusta 1991. i Moldavija je poput ostalih republika proglasila svoju nezavisnost.
Geografija
Najveći dio zemlje nalazi se između Dnjestra i Pruta, na krajnjem jugozapadu Ruske ploče. U reljefu prevladavaju valovite ravnice, a tek ponegdje ima brežuljaka. U središnjem dijelu uzdižu se praporom prekriveni Kordi, dok je na zapadu najviši vrh zemlje - Balanesti (429 m). Na jugu zemlje nalazi se tokovima jako rasčlanjena Južnomoldavska ravnica. Na sjeveru se prostire Srednjomoldavska nizina sa stepom Balti i brodima do oko 300 metara.
Vegetacija je uglavnom pretvorena u u obradive površine. Miješane šume bukve, hrasta i graba zauzimaju oko 12% površine, a pošumljavanje je potrebno za zaštitu od erozije tla. Uglavnom se odvodnjava prema Crnome moru.
Deklaracija o nezavisnosti
Parlament Moldavije je 27.8. 1991. godine donio brzopletu deklaraciju o nezavisnosti koja će dati zakoniti casus belli Transnistriji za proglašenje nezavisnosti. Kontroverzne riječi deklaracije govore da dogovor Nemačke i Sovjetskog Saveza od 23.8. 1939. postaje nevažeći kao i sve pravne posljedice tog dogovora su ukinute pošto su bile donešene bez da je pitano stanovništvo pokrajina kojih se to tiče (Besarabija, Sjeverna Bukovina, Herta okrug) i koje su okupirane 28.6. 1940. godine kao i Transnistrije osnovane 12.10. 1924. godine. Sovjetski Savez je potom kršeči svoja ustavna prava donio zakon o stvaranju Moldavske SSR (2.8. 1940.) i zakon o granici Ukrajinske i Moldavske SSR (4.11. 1940). Pošto su te odluke bile donesene bez ikakvih zakonitih prava one se ukidaju.
Kako je Transnistria tek poništenom odlukom od 2.8. 1940 godine priključena Moldaviji njen već od ranije pobunjen parlament proglašava nezavisnost koristeći kao casus belli Moldavsku deklaraciju o nezavisnosti
Administrativna podjela
thumb|200px|Moldavija - podjela
Država je podjeljena na 33 distrikta, pet općina (Bălţi, Kišinjev, Comrat, Bender, Tiraspol) i dvije nezavisne regije - Gagauzija i Pridnjestrovlje.
Pridnjestrovlje je de jure dio Moldove, a njena neovisnost nije priznata ni od jedne zemlje, iako de facto nije kontrolirana od strane Moldovske vlade.
Stanovništvo
thumb|200px|Sastav stanovništva 1989.
Od oko 3.380.000 stanovnika većinu (oko 76% stanovništva) čine Moldavci, nerijetko poistovjećeni s Rumunjima. Od ostalih najviše je Ukrajinaca (8.3%), Rusa (5.9%), Gagauza (4.4%) i ostalih 5.5%.
U vjeri prevladavaju pravoslavci (95% stanovništva).
Grimma
Grima je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 41 opštinskog središta okruga Lajpcig. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 19.106 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14729160.
Demel
Demel punim nazivom ''K. u. K. Hofzuckerbäcker Ch. Demel’s Söhne'') je jedna od najpoznatijih slastičarni i kavana u Beču na Kohlmarktu, u neposrednoj blizini carske rezidencije Hofburg.
Historija
Osnivač Demela bio je pekarski kalfa Ludwig Dehne iz Württemberga koji se 1786. naselio u Beču i otvorio slastičarnu na Michaelerplatzu kojoj su odlično išle krafne punjene pekmezom, ali i druge vješto oblikovane i ukrašene slastice. Njegov sin August prodao je dućan 1857. svom kalfi Christophu Demelu. Njegovi sinovi Josef i Carl, uspjeli su dobiti koncesiju dvorskih dobavljača konditorskih proizvoda i od tad se firma diči svojim punim nazivom '''Kraljevski i carski Konditoraj Ch. Demel sinovi''' (K. u. K. Hofzuckerbäcker Ch. Demel’s Söhne). thumb|left|240px| Enterijer Demela na [[Kohlmarktu]] Braća Demel preselila su 1888. radnju u palaču na Kohlmarktu, jer se u to vrijeme po nalogu cara Franje Josipa rušile zidine oko Hofburga, tako da se slastičarna nakon toga našla praktički na ulazu u Hofburg. Tad su naručili kod Portois und Fixa, najprestižnije bečke firme za unutrašnju dekoraciju u to vrijeme, uređenje lokala u rokoko stilu (koji je ostao do danas).
Slastičarna Demel se i nakon propasti Austro-Ugarske monarhije 1918., i nadalje vješto kitila svojim starim nazivom Kraljevski i carski (K. u. K.) na ambalaži, iako je u to vrijeme to bilo strogo zabranjeno. Tako da je Anna Demel uspjela preživjeti teška vremena, zbog tog su je 1952. izabrali u Kommerzialrat (Privredna komora) kao prvu ženu. Njena usvojena kći Klara Demel nastavila je voditi firmu od 1956.
Nakon Klarine smrti 1965., Demel je nastavio voditi njen muž barun Federico Berzeviczy-Pallavicini. On je bio talentirani umjetnik, učenik i nastavljač tradicije Wiener Werkstaetten tako da je sam dizajnirao većinu ambalaže za tada već veliki pogon konditorskih proizvoda, ta ambalaža ostala je do danas ponos Demela. Federico je na kraju 1972. prodao Demel i otišao živjeti u Italiju i New York, gdje je nastavio raditi kao arhitekt i dizajner.
Narednih 30 godina Demel je doživio brojne turbulencije, i promijenio vlasnike u više navrata, od 2002. vlasnik Demela je austrijska firma DO & CO grupa.
Muzej Demel
Grad Beč otvorio je 2000. muzej u podrumu zgrade pod imenom Demel Chocolate and Marzipan Museum, s artefaktima iz historije slastičarstva i konditorske proizvodnje.
Istopolni brak u Španiji
Za razliku od Kanade, stranci i strankinje se ne mogu venčati u Španiji; bar jedna strana mora imati špansko državljanstvo. Ipak, ako obojica partnera ili obe partnerke imaju boravak u Španiji, mogu sklopiti brak.
Istorija
Tokom 1990-ih nekoliko gradskih većnica i autonomnih pokrajni su dozvolile građanske zajednice nevenčanim heteroseksaulnim i istopolnim parovima, kako bi dobili neke od lokalnih beneficija. U to vreme je španski zakon dozvoljavao pojedincima i pojedinkama da usvoje decu. To je značilo da, iako istopolni parovi mogu de facto da usvoje decu, samo jedna strana je imala zakonska prava i obaveze, dok njegov partner ili njegova partnerka nije imala nikakva parava u slučaju smrti partnera/ke ili raskida veze. Istopolni brakovi nisu bili legalni u autonomnim pokrajnama, jer brakovi potpadaju u ingerencije države.
Španski ministar pravde, Juan Fernando López Aguilar je 30. juna, 2004. objavio da je španski Parlament odobrio vladin plan legalizacije istopolnih brakova. Ovo je trebalo da ispuni obećanje koje je predsednik José Luis Rodríguez Zapatero dao prilikom inauguracije.
U isto vreme, ministar López je objavio predlog stranke Convergència i Unió da se izjednači pravni status istopolnih i heteroseksualnih civilnih brakova (parejas de hecho – de facto zajednica) i zakon kojim bi se stranseksualnim osobama dozvolila promena imena i zakonskog pola bez obavezne operacije.
Vladin kabinet je odobrio zakon o istopolnom braku 1. oktobra, 2004. Zakon je predat parlamentu na glasanje 31. decembra i izglasan je u donjem domu 21. aprila, 2005. . Međutim, Senat, u kome konzervativna stranka Partido Popular ima većinu, glasao je protiv zakona, 22. juna, 2005. . Zakon je vraćen na glasanje u donji dom, koji ima veću snagu, i koji je konačno izglasao zakon 30. juna, 2005. godine, sa 187 glasova „za“, 147 glasova „protiv“ i 4 uzdržana.
Prvo gej venčanje obavljeno je osam dana po izglasavanju zakona u Tres Cantos, predgrađu Madrida, između Carlosa Baturina i Emilio Menéndeza. Prvo lezbejsko venčanje obavljeno je u Barceloni jedanaest dana kasnije.
Donošenje zakona 13/2005
Predlog zakona koji je najavljen 30. juna, 2004. ispitivao je Consejo de Estado. Iako je priznato da se postojeća diskriminacija protiv gejeva i lezbejki ne može zanemariti, Consejo de Estado je bio vrlo kritičan prema proširenju bračnog prava na istopolne parove, uključujući i usvajanje dece. Tvrdio je da španski Ustav ne zahteva ovakvo proširenje i da se isti rezultat (ukidanje diskriminacije) može postići drugim zakonskim merama, kao na primer regulisanjem istopolnih zajednica.
Uprkos negativnom izveštaju vlada je predala zakon španskom kongresu 1. oktobra, 2004. Sve parlamentarne stranke, izuzev Partido Popular i nacional-hrišćanske Unió Democrática de Catalunya podržavale su novi zakon. Kongres je glasao 21. aprila, 2005. u korist zakona, sa 183 glasa „za“, 136 glasova „protiv“ i 6 uzdržanih.
Prema ustavnim pripisima, tekst zakona je onda predat Senatu, koji bi trebalo da ga konačno potvrdi, izmeni ili da stavi veto. Stranke u Senatu u 21. juna, 2005. pozvale eksperte koji bi trebalo da upotpune debatu. Mišljenja eksperata su bila podeljena. Neki su tvrdili da usvajanje dece od strane istopolnih parova nema uticaja na razvoj deteta (osim u slučaju jačanja tolerancije prema LGBT osobama). Ipak, psihijatar Aquilino Polaino, koga je pozvala Partido Popular, nazvao je homoseksualnost patologijom, emotivnim poremećajem i govorio je o tome da „su mnoge homoseksualne osobe silovane od detinjstva“ ili da gejevi i lezbejke potiču iz porodica sa „nasilnim i udaljenim ocem, koji je alkoholičar“ i „previše zaštitničkim majkama“ (u slučaju dečaka) ili „hladnim majkama“ (u slučaju devojčica). Članovi Partido Popular, koja je pozvala Polaina, kasnije su odbacili njegove tvrdnje.