cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Binson-et-Orquigny
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 185 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 54 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,39 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 83 metara.
Die Straße
Die Straße je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1923. u režiji Karla Grunea. Neimenovani protagonist, čiji lik tumači Eugen Klöpfer, je oženjeni i relativno situirani muškarac, koji jedne večeri, nakon što mu je dojadila monotonija bračnog života, impulzivno napušta kuću i odlazi na ulicu u potrazi za uzbuđenjima. Radnja prati njegove pustolovine u kojima se suočava s prostitutkama, kriminalcima i drugim oblicima društvene patologije, ali i samom ulicom koja je simbolički prikazana kao živo i neprijateljski nastrojeno biće. Die Strasse, kao jedan od prvih filmova koji je kombinirao ekspresionističke tehnike sa socijalnim temama, se smatra začetnikom tzv. filmova ulice koje će postati popularni žanr u njemačkoj kinematografiji u weimarskom periodu.
Hemel
ima više značenja.
Region (razvrstavanje)
Region ima više značenja:
Cefovecin
Cefovecin je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 453,493 Da.
CD 2
CD 2 ima više značenja.
Inhumacija
Inhumacija ( — zemlja, tlo) podrazumeva ukopavanje ljudskog tela u tlo u relativno intaktnom obliku. Ovo je najstariji i najrasprostranjeniji način sahranjivanja, koji se sreće od praistorijskih zajednica do danas. Često se upotrebljava i sinonim skeletno sahranjivanje, koji nije preterno precizan, jer može asocirati na sekundarno sahranjivanje dekarniranog skeleta.
Položaj tela može biti različit:
U istorijskim i praistorijskim kulturama svaka etnička zajednica je imala specifičan način sahranjivanja, preko kojih se danas tumače odlike religije i kulture. Ležeći položaj kod primarnog sarhanjivanja i bojenje kostiju kod sekundarnog predstavljaju želju za životom (ideja da pokojnik spava ili je obojen u crveno, boju koja je simbol života).
Inhumacija tokom praistorije
thumb|right|200px|Prikaz neandertalske sahrane thumb|right|200px|Natufijenski grob
O sahranjivanju tokom paleolita nemamo mnogo podataka. Neandertalac je sahranjivao svoje mrtve i da je to, bar u nekim slučajevma, radio sa pietetom (primer je »Cvetna sahrana« u pećini Šanidar u Iraku, gde je pronađen polenov prah od cvetnog bilja koji ukazuje da je pokojnih bio prekriven cvećem). Šalozijenska, šelska i ašelska kultura, koje se datuju na prelaz između donjeu u srednji paleolit i koje odgovaraju geološkoj epohi dilivijuma, ne donose dokaze o organizovanim ljudskim zajednicama, a sahranjivanje se tumači kao nagonska radnja sklanjanja ili sakrivanja mrtvog saplemenika. Pretpostavlja se da u ovom periodu čovek nije imao ideju o zagrobnom životu.
Materijalni ostaci razvoja duhovne koncepcije javljaju se u Musterijerskoj kulturi tokom perioda srednjeg paleolita.
Periodu srednjeg i gornjeg paleolita pripadaju skeleti pronađeni u francuskoj pećini La Ferasi. Ovde je pronađeno kamenje, koje je pokrivalo pokojnika, preko koga je poređano musterijersko oruđe, ostaci životinja i pepeo. Slična sahrana otkrivena je na lokalitetu Tešik Taš u Uzbekistanu, gde je lobanja neandertalskog dečaka bila okružena kostima kozoroga. U bilizini La Šapel o Sena u Francuskoj otriven je sličan nalaz. Izuzetno je zanimljiva nekropola Grimaldi, gde je otriven skelet u potpunosti obojeno okerom.
Tokom mezolita su se dešavale velike ekonomske i društvene promene, koje su se kao posledicu donele kontinuirano formalno sahranjivanje. Veoma značajne podatke donelo je istraživanje lokaliteta na Đerdapu. Pokojnici su bili sahranjivani u različitim položajima, grobovi su imali oblik rake sa kamenim platformama.
thumb|right|200px|Prirodno mumificirano telo izloženo u Britanskom muzeju u Londonu
U neolitu je inhumacija bila jedini oblik sahranjivanja, pretežno unutar naselja, mahom u pojedinačnim grobovima u zgrčenom položaju. U Egiptu, tokom mlađeg neolita sačuvan je veliki broj grobova, koji se datuju u oko 3500. godinu pne. Prilog je bilo oružje, pribor za rad i posude sa jelom i pićem. U dolini Nila pronađeni su i mumificirani pokojnici.
Na teritoriji Evrope tokom ovog perioda inhumacija je bila jedini oblik sahranjivanja. U Unjetičkoj kulturi prisutni su plitki ravni grobovi sa zgrčencima, u Mokrinu je otrivena Lalina humka sa preko 400 idividua. Tokom srednjeg bronzanog doba karakteristični su tumuli, a javlja se i kremacija.
Biritualno sahranjivanje karakteristično je za Halštatsku kulturu.
Antički period
U staroj Grčkoj praktikovana je uporedo inhumacija i incineracija (tokom arhajskog perioda manje je zastupljena inhumacija). U klasičnm periodu mrtvi se polažu u okna ili jame čiji su zidovi ponekad obloženi gipsom i prekrivani su pločama. Iz ovog perioda potiču i glineni ili kameni sarkofazi.
Rimljani su takođe praktikovali biritualno sahranjivanje, način je zavisio od porodične ili regionalne tradicije. Oblici grobova su raznovrsni. U najstarijem periodu javljaju se sarkofazi ili izdubljeno deblo. Kasnije se nad grobom grade spomenici.
Istorijske epohe
U kasnijim istorijskim epohama običaji se kodifikuju u skladu sa religijskom tradicijom.
Cuma
Cuma ima više značenja.
Corwin, Ohio
Korvin je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Cottontown, Tennessee
Kotontaun je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 367.
McRae, Georgia
Makrej (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.740 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 5.740 stanovnika, što je 3.058 (114,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
120. lovačka avijacijska eskadrila
120. lovačka avijacijska eskadrila (LAE) je bila eskadrila Jugoslovenskog ratnog vazduhoplovstva i protiv vazdušne odbrane (RV i PVO).
120. LAE je formirana u Zadru u aprilu 1960 godine u okviru 83. lovačkog avijacijskog puka (LAP). 120. LAE je tokom postojanja koristila američke lovce F-86 Sabre. 1963 godine, u okviru 83. LAP, bila je prebazirana u Titograd. Po rasformiranju 83. LAP, u periodu od 1964 do 1965 godine, 120. LAE postaje samostalna eskadrila u okviru 1. vazduhoplovnog korpusa (VAK). 1966 godine, 120. LAE je preimenovana u 242. lovačkobombardersku aviacijsku eskadrilu (LBAE). Iste godine je ušla u sastav 97. puka ne mjenjajući tip aviona niti mjesto baziranja.
HPP
HPP ima više značenja.
Ometoat
Ometoat je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 213,192 Da.
Morristown, Arizona
Morristown je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 227 stanovnika.
Pasa
Pasa ima više značenja.
Paser
Paser ima više značenja.
Vekenega
Vekenega (Zadar, pol. 11. stoljeća – Zadar, 27. rujna 1111.), iz zadarske patricijske obitelji Madijevaca, Čikina kći i opatica samostana benediktinki sv. Marije u Zadru.
Sa sigurnošću se zna da je opatica Vekenega, predstojnica Benediktinskog samostana sv. Marije, bila svjedokinja vremena dolaska kralja Kolomana na hrvatsko prijestolje i njegova trijumfalnog ulaska u Zadar što se navodi i u njezinu epitafu u samostanskoj vijećnici.
Nakon tragične pogibije svoga muža Dobroslava, ulazi kao redovnica u samostan sv. Marije oko 1072. godine. Vekenega je kao poglavarica i prva Čikina nasljednica na opatskoj stolici znala koristiti velike političke promjene u Hrvatskoj krajem 11. stoljeća, nagovorivši novoga kralja Kolomana da novčano podupre njezinu veliku građevinsku djelatnost na dovršenju trobrodne bazilike 1091. godine i podizanju novih samostanskih objekata. Uz kraljevsku pomoć uspjela je podići samostansku vijećnicu - vjerojatno najljepši presvođeni romanički prostor u Hrvatskoj - i veleban romanički zvonik koji nosi Kolomanovo ime i godinu 1105.
Benediktinski samostan sv. Marije uz kojega je izgrađena nova crkva posvećen je 1091. Godine. Zadarski prior Drago, i sam Madijevac, dosuđuje baštinu u korist predstojnice Vekenege, a samostanu dodjeljuje imunitet, tj. oslobađanje od davanja.
U Zadru je 1096. godine održan crkveni sabor i nastaje svečani Evanđelistar opatice Vekenege. Vekenega ga je naručila u skriptoriju samostana sv. Krševana, a danas se čuva u Bodleian Library u Oxfordu. Vekenegin evanđelistar sadrži 196 listova (veličine 285 x 190 mm). Tekstualni dio listova veličine je 194 x 97 mm, a svaka stranica ima 19 redaka. Tekst je ispisan beneventanskim pismom, koje se u Dalmaciji i Hrvatskoj koristilo od 10. do 13. stoljeća. U njemu je zabilježen dugačak napjev uskrsnog hvalospjeva (Exultet), u zaključnom dijelu kojega se spominju bizantski car, zadarski prior, papa, zadarski biskup, a na kraju poimence Vekenega i samostan sv. Marije.
Vekenega je umrla 27. rujna 1111., a 20 latinskih stihova na četiri ploče, koji ukrašavaju njezinu grobnicu u samostanskoj vijećnici (kapitulu) i kojima nepoznati pjesnik slavi Vekenegine zasluge za taj samostan, pravi su biseri domaće latinske poezije, na primer:
EN
EN ima više značenja.
DM1
ima više značenja.
Henry Fox Talbot
„U našoj je moći napraviti sliku krećućih se predmeta ako ih budemo mogli osvetliti naglim električnim izbojem.“ Kao prvi na svetu je predložio prenosni fotografski aparat.
Pronalazak procesa kalotipije
Već u godini 1819. pronašao je Džon Heršel sposobnosti natrijum tiosulfata da raspušta halogenide srebra i o tome je informisao svoga prijatelja Talbota.
Talbot je pravio fotografske eksperimente od 1834. godine i koristio se saznanjima svojih prijatelja Džona Heršela i Tomasa Vegvuda. Talbot je najpre i već 1835. godine pronašao metodu koja se naziva „fotogenički crteži“ što su u stvari fotogrami koje je na ovaj način otkrio. Za tu priliku on je na papir stavljao cvetove, latice, delove bilja iz herbarijuma i druge predmete koji su bili plohi. Negativnu sliku ovih senki je mogao da prevede na pozitivnu kopiranjem. 1835. godine je konstruisao fotografske aparate sa velikim sočivima za koje su mu prijatelji govorili da su mišolovke. Za četiri naredne godine on je svoje metode poboljšao. Običnu hartiju za crtanje on je namazao srebrnim nitratom, zatim je to osušio i namakao u kalijum jodid i ponovo sve osušio. Neposredno pre upotrebe se papir učinio osetljivim sa rastvorom kiseline hidrobenzove. Papir se razvijao pri svetlosti sveće a pozitiv se dobijao kopiranjem pri čemu je dužina osvetljavanja imala uticaj na ton koji se manjao od karmina do purpura sve do braon crnoga ovako dobivenog pozitiva.
Kalotipija je prva omogućila umnožavanje snimaka prema procesu negativ-pozitiv, slike su bile manje ranjive, a proizvodnja jeftinija.
Talbot je sažeo svoj rad u nekoliko rečenica: „Netvrdim da umetnost treba da bude dovedena do savršenstva ali sam nešto sam započeo. Ove granice nisu do danas dosegnute. Povećavam napore da ova umetnost bude na kraju postavljena na čvrste noge.“
Galerija
U jednom svom pismu Talbot je govorio: „Mislim da snimci koje radi Dager u Francuskoj se jako razlikuju od engleske heliografije“. Sigurno je imao na umu mogućnosti kopiranja slika. Svi dalji pobornici fotografije su pošli putevima pozitiv – negativ.
PIO
PIO ima više značenja.
Via Brusnengo-Buronzo, Vercelli
Via Brusnengo-Buronzo je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 226 m.
DV
ima više značenja.
Harréville-les-Chanteurs
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 303 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,76 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 310 metara.
GEO
ima više značenja.
Pira
ima više značenja.
OIN
ima više značenja.
Case Bocio, Padova
Case Bocio je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Antsirananski zaljev
Antsirananski zaljev (poznat i po svom starom imenu Zaljev Diego Suarez) je veliki prirodni zaljev na sjeveroistoku Madagaskara, jedna od najboljih prirodnih luka na svijetu.
Geografija
thumb|left|200px|Pogled na zaljev i otočić Glava šećera sa Francuskog brda Antsirananski zaljev širok je dvadeset kilometara i isto toliko dugačak, a sastoji se od četiri manje uvale:
Case Bocio, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Antsirananski zaljev
Geografija
Ulaz u Antsirananski zaljev iz Indijskog oceana je samo kilometar širok i dubok pedeset metara, između rta Nosi Volan, na sjeveru i rta Andranomodi na jugu. Zaljev je dobro je zaštićen brdima od jakih uraganskih vjetrova s Indijskog oceana.
Stjenoviti otok vulkanskog porijekla na jugu zaljeva Andovobazaha, zvan Glava šećera, lokalni Malgaši drže za sveto mjesto.
Spokane, Louisiana
Spoken je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
The Royal Oak (film)
The Royal Oak je britanski crno-bijeli nijemi historijski film snimljen 1923. u režiji Mauricea Elveya. Radnja se temelji na istoimenoj drami Henryja Hamiltona i Augustusa Harrisa te je smještena u Englesku u doba građanskog rata. Protagonistica, čiji lik tumači Betty Compson, je žena koja se prerušava u kralja Charlesa II (čiji lik tumači Henry Victor), kako bi mu pomogla da nakon poraza rojalista u bitci kod Worcestera izbjegne pred pobjedničkim parlamentarnim trupama Olivera Cromwella (čiji lik tumači Henry Ainley). Film je bio tako popularan da je šest godina kasnije ponovno prikazivan u britanskim kino-dvoranama.
Cefozopran
Cefozopran je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 515,526 Da.
Vilas, Colorado
Vajlas je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 114, što je 4 (3,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dobitnici Porina 1999.
Porin je najuglednija diskografska nagrada u Republici Hrvatskoj. Ustanovljen je 1993. godine od Hrvatske diskografske udruge, Hrvatske glazbene unije, Hrvatskog društva skladatelja i Hrvatske radio televizije, a redovito se godišnje dodjeljuje od 1994. godine.
Ononin
Ononin je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 430,405 Da.
Catillon-sur-Sambre
Katijon sir Sambr je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Kambre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 846 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 64 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,03 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 153 metara (maksimalnoj 167 m, a minimalnoj 133 m).
Case Cappuccini, Pescara
Case Cappuccini je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Buchen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nekar-Odenvald Buhen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Nekar-Odenvald. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 337 metara. Površina opštine iznosi 139,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 18.506 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 133 stanovnika/km².
Marija Husar
Marija Husar (Zagreb, 25. lipnja 1975.) hrvatska pjevačica, skladateljica i bivša članice nekad popularne grupe Divas, u kojoj je bila od 1995. do 2005. godine kada su se razišle.
Glazbena karijera
Već osnovnoj školi počela je nastupati sa školskim zborom, a kasnije je nastavila pjevati u zboru "Zvjezdice", da bi 1994. godine pratila Tonyja Cetinskog na Eurosongu s pjesmom "Nek' ti bude ljubav sva" uz sestru Ivanu Husar, Maju Vučić i Martinu Pongrac. Sa kojima 1995. godine osniva grupu Divas i snima pet studijskih albuma.
Inflamacija (antropologija)
Praistorija
thumb|right|200px|Kultura polja sa urnama thumb|right|200px|Antičke urne
Antika
Tokom atičkog perioda spaljivanje je bilo rasprostranjeno zajedno sa inhumacijom. U geometrijskom periodu incineraciju je obično pratilo sekundarno sahranjivanje: pepeo je polagan u urne koje su postavljane u grobne jame. U Staroj Grčkoj, tokom arhajskog perioda spaljivanje je najčešće vršeno u samim grobovima koji su imali oblik prostrane jame sa ventilacionim otvorima, tokom klasičnog perioda grobovi su jednostavniji, a urne su mnogo češći nalaz. Tokom helenističkog perioda inhumacija je mnogo češća.
Incineracija je praktikovana uporedo sa skeletnim sahranjivanjem u starom Rimu. Na lokalitetima Viminacijum, Karataš, Androva, kao i kod Beograda otkriveni su rimski grobovi sa keramičkim urnama, na nalazištima Skupi i Kutina - kameni sanduci, a takoće su otkrivene i amfore, metalne urne i grobovi od opeke. Tokom atnike u oblastima koje su naseljavali Gali i Germani, takođe je bilo uobičajeno spaljivanje.
U Starom Egiptu inflamacija je bila poznata. Kod sarih Jevreja po pravilu mrtvi nisu spaljivani.
Yaz
ima više značenja.
Inflamacija (antropologija)
Inflamacija na Dalekom istoku
U Budizmu se smatra da je za pokojnika najbolje da bude inflamiran, mada ima primera i inhumacije. U velikom delu Japana sačuvan je običaj da se urne postavljaju na groblja koja se ne posećuju, a da se u bilizi mesta stanovanja podigne spomenik. U Indiji, pripadnici Brahamske kaste svoje umrle spaljuju i posle deset dana polažu u urnu. U ovoj zemlji je inflamacija javni čin kome pristustvuje veliki broj ljudi, a ceo postupak se odvija prema strogom ritualu.
Ponte Marmone, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 271 m.
Ozawkie, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 645, što je 93 (16,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
To Nisi
Ostrvo je grčka TV serija snimana 2010.
U Srbiji je prikazivana 2012. na televiziji Pink.
Sinopsis
Mlada Aleksis Filding nalazi se na raskršću važnih životnih odluka koje su je naterale da sazna više o dugo skrivanoj prošlosti svoje majke Sofije. Sve što zna jeste da je majka odrasla u malom ribarskom selu Plaka na grčkom ostrvu Krit, pre nego što se doselila u London. Aleksis napokon odlučuje da poseti taj grčki gradić, i pre polaska na put, majka joj daje pismo koje je napisala za staru prijateljicu Fotini, u nadi da će to pismo, s vremenom, ponuditi odgovore na sva Aleksisina pitanja. Čim je dotakla tlo Plake, Aleksis iznenadi činjenica da rodno mesto njene majke gleda na napušteno ostrvce Spinalonga, koje je za vreme Drugog svetskog rata bio kolonija leproznih. Putujući Kritom, Aleksis upoznaje stare porodične prijatelje, ali i davno zaboravljenu rodbinu koja joj rado prepričava događaje koji su obeležili generacije stanovništva. Potom pronalazi Fotini, i napokon čuje priču koju je Sofija čitavog života skrivala: priča o njenoj prababi Eleni i njenim kćerkama, o porodici razdvojenoj tragedijom, ratom i strašću. Usput otkriva koliko je prisno povezana sa tim ostrvom, i kako sve njih čuvanje tajne drži u snažnom stisku ...
Binarville
Binarvil je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Sent Maneu.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 124 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,61 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 200 metara.
Bradenton, Florida
Brejdenton je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 49.546 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 49.546 stanovnika, što je 42 (0,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Hallignicourt
Alinjikur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Sen Dizje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 286 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,86 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 132 metara.
Marion Center, Pennsylvania
Marion Senter je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 451, što je 0 (0,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bundeva
Bundeva ili tikva, jednogodišnja je biljka puzavica iz familije bundeva (Cucurbitaceae), čiji se krupni plodovi koriste u ljudskoj ishrani a semena i u fitoterapiji.
Kuna bjelica
thumb|Kostur Kuna bjelica je zvijer iz porodice kuna (Mustelidae). Živi u skoro svim zemljama u kojima i kuna zlatica, a brojnija je u krškim predjelima, nego u kontinentalnom dijelu. U visokim planinama preko ljeta boravi u najvišim predjelima, a zimi se spušta u podnožje.
Bundeva
Opis
Bundeva je jednogodišnja biljka, poleglog, uglastog stabla sa rašljikama, pokrivenog oštrim dlakama. Stablo može biti dugačko i 10 m, debljine u proseku 10 mm. Listovi su sa dugačkim drškama, veliki, petorežnjeviti i obrasli oštrim dlakama. Cvetovi su krupni, jednopolni, žuti. Muški cvetovi su pojedinačni ili ih je više sakupljenih u pazuhu listova, a ženski su usamljeni. Cvetna drška je neznatno proširena ispod ženskih cvetova. Krunični listići su srasli do polovine. Plod je velika bobica, loptastog ili cilindričnog oblika, žute, bele ili narandžaste boje.
Kuna bjelica
Nešto je manja od zlatice, noge su joj razmjerno kraće i niže. Dlaka krzna je kraća i nešto svjetlije boje, a mrlja na prsima – po kojoj je dobila ime – bijele je boje. Podgrlac je uvijek manji nego kod zlatice. Tabani i jagodice prstiju su goli.
Bundeva
Rasprostranjenje
Smatra se da je poreklom iz Amerike a naturalizovana je širom sveta. Gaji se po vrtovima i njivama, često kao međuusev u kukuruzu.
Case Bordin, Padova
Case Bordin je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Kuna bjelica
Vrlo se često nastanjuje u blizini ljudskih naselja, koja zlatica uvijek izbjegava. Voli osamljene gospodarske zgrade, hrpe granja i kamenja i slično. Penje se po drveću, ali ni približno tako vješto kao zlatica.
Hrani se istim malim kralježnjacima koji su ponekad i dvostruko veći od nje same, često se zadržava u blizini ljudskih naselja, pa će se nahraniti i domaćim životinjama, uglavnom peradi i kunićima.
Bjelica se pari u srpnju i kolovozu, ima jedno leglo godišnje. Mlade nalazimo od travnja do svibnja. Ženka nosi 247-280 dana, jer je i kod bjelice razvijena embriotenija. Koti 3-5, iznimno 7 mladih. Ženka ima 4 sise. Mladi ostaju 34-38 dana slijepi, sišu 6-8 tjedana. Spolno su zreli u dobi između 15-39 mjeseci. Životni vijek bjelice je 10-12 godina.
Doral
ima više značenja.
Chester, New York
Čester je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.969, što je 524 (15,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Margareta Mađerić
Margareta Mađerić, (Zagreb, Hrvatska, 2. srpnja 1977.), hrvatska političarka, trenutačno kandidatkinja za zagrebačku gradonačelnicu. Po zanimanju je menadžer marketinga i komunikacija.
Osobno
Udana, majka dvoje djece.
Efron
Efron ima više značenja.
Munds Park, Arizona
Munds Park je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 631 stanovnika.
Faktor VIII
Faktor VIII (FVIII) je esencijalni protein zgrušavanja krvi. On je takođe poznat kao antihemofilički faktor (AHF). Kod ljudi, faktor VIII je Kodiran F8 genom. Defekti tog gena dovode do hemophilije A, recesivnog X-vezanog koagulacionog poremećaja.
Benediktinski samostan sv. Marije
thumb|250px|Crkva sv. Marije u Zadru
Ženski '''benediktinski samostan sv. Marije''' u Zadru iz 1066. godine nalazi se uz crkvu sv. Marije na istočnoj strani nekadašnjeg rimskog foruma.
Povijest
Godine 1507. Korčulanin Nikola Španić podiže pročelje i južni bočni zid crkve kao i glavni portal u renesansnom stilu. U unutrašnjosti je bogata barokna štukatura iz 1744. godine.
U drugom svjetskom ratu samostan i crkva su srušeni u anglo-američkom bombardiranju Zadra. Crkva sa samostanom (na menzi oltara natpis s imenom Čike i Petra Krešimira IV.; kip Pieta iz 15. st.), te zvonik i kapitul obnovljeni su tijekom poslijeratne obnove Zadra.
Samostanski arhiv čuva vrlo vrijednu zbirku povelja u kojima se spominju hrvatski kraljevi 11. stoljeća.
Stalna izložba crkvene umjetnosti (SICU) - Zlato i srebro grada Zadra
Benediktinke u Zadru posjeduju jednu od najvrijednijih crkvenih zbirki u Hrvatskoj. Zbirka je osnovana 1967. godine i sadržava oko 200 predmeta: kamene skulpture, slikarstvo, drvorezbarstvo, zlatarske radove, križeve, kaleže, ciborije, pokaznice, relikvijare (u obliku ruke, poprsja, pokaznice, pacifikali, kanonske tablice, okove ikona i drugo, vez, crkveno ruho i čipke).
Posebno vrijedni izlošci su:
El octavo mandamiento
El octavo mandamiento je meksička telenovela snimana tokom 2011. i 2012.
Sinopsis
Ovo je priča o mladoj novinarki Kamili, koja se nalazi u vrtlogu izazova potkrepljenih istorijskim dešavanjima u Meksiku, ali i svetu. Ona mora da nauči kako da se ponaša u vezi, da shvati kako da bude dobra kćerka i sestra, te da razume da svoju profesiju katkad mora da stavi ispred ljubavi.
Ovo je takođe priča o jednoj porodici. Za Hulijana, kome je trebalo deset godina da preboli nestanak supruge Isabel i zaljubi se u Marijanu, to je priča o ljubavi i trudu da povrati porodični mir i harmoniju. Za Isabel, koju su svi smatrali mrtvom i koja je izgubila pamćenje u napadu na ”bliznakinje”, to je priča o ponovnom susretu sa prošlošću. Za Kamilu, njenog brata Dijega i sestru Huliju, ”Osma zapovest” je priča o povratku majke, sukobu sa ocem koji ih je, umesto da im pruži bezuslovnu podršku, potpuno izgubio iz vida. Za Marijanu, Hulijanovu novu ljubav, to je priča o borbi sa duhom, sa ženom koja se vraća nakon dugo godina, baš u trenutku kada je Marijana smatrala da je njen dragi potisnuo uspomenu na nju... Najzad, ovo je priča koja pokušava da odgovori na brojna pitanja o životu i ljubavi.
Bühl
Bil je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Raštat. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 29.386 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8216007.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Raštat Bil se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Raštat. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 138 metara. Površina opštine iznosi 73,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 29.386 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 401 stanovnika/km².
Visarion
Vasilije Visarion ili Bazilije Besarion (grč. Βασίλειος Βησσαρίων, oko 1403–1475), pogrešno nazivan i Ivan ili Jovan (lat. Johannes), bio je jedan od najpoznatijih vizantijskih humanista u Italiji, koji je dao snažan podstrek ponovnom izučavanju antičke književnosti, posebno grčke, u zapadnoj Evropi 15. veka.
Rođen u Trapezuntu, Visarion je bio Pletonov učenik, a 1437. postao je arhiepiskop u Nikeji. Bio je veliki pobornik unije sa zapadnom crkvom, pa je bio i vođa "unijatske" stranke na saboru u Ferari-Firenci. Godine 1439. postao je kardinal i posle toga ostao u Rimu, gde je oko sebe okupljao italijanske humaniste. Nakon pada Carigrada, 1463. godine postao je carigradski latinski patrijarh.
Pored mnogobrojnih teoloških spisa, napisanih većinom u odbranu unije, te govora i pisama, napisao je i jedno delo upereno protiv Georgija Trapezuntskog (koji je zastupao aristotelizam protiv Pletona i Visariona) pod naslovom Protiv Platonovog kvaritelja (In calumniatorem Platonis), u kome – slično Tomi Akvinskom, koji je koristio Aristotelova dela, – uvodi Platona u službu hrišćanske vere i dogme. Treba istaći i njegov prevod Aristotelove Metafizike na latinski jezik. Visarion je imao najveću zbirku grčkih rukopisa onoga vremena (482 kodeksa), koje je zaveštao crkvi sv. Marka u Veneciji.
Stjepan Mihaljinec
Stjepan Mihaljinec (Zagreb, 1. prosinca 1935. – Zagreb, 13. veljače 2014. ), hrvatski skladatelj, aranžer, dirigent i pijanist zabavne glazbe.
Životopis
Diplomirao je na Muzičkoj akademiji u Zagrebu 1963. s temom "O pojmu, produkciji i reprodukciji tzv. zabavne muzike". Jedan je od utemeljitelja Festivala kajkavske popevke u Krapini (1966.), čiji je umjetnički direktor bio do 2005. godine. Od 1957. bio je urednik u programu i Muzičkoj proizvodnji Radio Zagreba, a od 1981.-1990. urednik glazbenog programa. Od 1971.-1979. bio je predsjednik Saveza muzičkih udruženja Hrvatske, a 1983.-1984. predsjednik Društva hrvatskih skladatelja. Skladao je preko 300 zabavnih melodija od kojih su mnoge nagrađivane na festivalima u zemlji i inozemstvu (Svitanje, Ako sada odeš, Zadnji fijaker, Proplakat će zora, Noćas ćemo zemlji k'o materi reći itd.). Skladao je veći broj pjesama za djecu, glazbu za televizijske serije te orkestralna djela, među kojima se posebno ističe Fantazija za klavir i orkestar (1971.). Autor je dva glazbenoscenska djela: Ja i moje drugo ja (1964.) i Ljubovnici (1981.). Kao pijanist i dirigent gostovao je u nizu europskih zemalja te u Americi, Kanadi, SSSR-u i Australiji, surađujući s mnogim našim istaknutim vokalnim solistima te s Josephine Baker, Domenicom Modugnom, Sergiom Endrigom, Johnny Loganom i drugima. Pisao je aranžmane za sve vrste orkestralnih sastava. Na festivalima zabavne glazbe primio je niz nagrada za skladbe i aranžmane, od kojih su najznačajnije: prva nagrada publike i žirija na festivalu u Splitu za skladbu Proplakat će zora (1971.), prva nagrada publike na festivalu u Splitu za skladbu Noćas ćemo zemlji ko materi reći (1973.), treća nagrada publike na festivalu Zagreb '63. i druga nagrada na festivalu Intervizije '63. za skladbu Ako sada odeš, nagrada žirija na prvom međunarodnom festivalu u Aleksandriji za skladbu Ljubav (1970.). Za svoj umjetnički rad primio je mnoge nagrade i priznanja, a godine 2003. uvršten je u ediciju "2000 Outstanding Intellectuals of 21st Century" međunarodnog biografskog centra u Cambridgeu.
Manassas, Georgia
Manasas (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 94 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 94 stanovnika, što je 6 (6,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Burladingen
Burladingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Colernalb. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 12.621 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8417013.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Colernalb Burladingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Colernalb. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 722 metra. Površina opštine iznosi 123,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 12.621 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 102 stanovnika/km².
Mate Meštrović
Mate Meštrović (Zagreb, 13. rujna 1930.), hrvatsko-američki povjesničar, novinar i političar.
Biografija
Mate Meštrović rodio se u Zagrebu 1930. godine. U Zagrebu je završio osnovnu školu a daljnje školovanje nastavlja u inozemstvu. Nakon što je njegov otac, hrvatski kipar Ivan Meštrović, s obitelji emigrirao, 1942. godine, živjeli su prvo u Rimu, potom u Švicarskoj a zatim u SAD-u od 1946. godine. Godine 1951. je diplomirao a 1952. godine i magistrirao na Syracuse sveučilištu u SAD. Za vrijeme Korejskog rata bio je u američkoj vojsci u činu poručnika. Nakon povratka iz rata i izlaska iz vojske doktorirao je 1957. godine na Columbia sveučilištu u New Yorku. Nakon toga deset godina je radio kao novinar a poslije je od 1967. do 1991. godine predavao suvremenu europsku povijest na Farleigh Dickinson sveučilištu u New Jerseyju.
Politička djelatnost
Od 1980. do 1982. godine bio je pročelnik za vanjske poslove a od 1982. do 1991. godine predsjednik Izvršnog odbora Hrvatskog narodnog vijeća (HNV), krovne političke organizacije hrvatskog političkog iseljeništva. Početkom 1990. godine vratio se u domovinu a 1993. godine bio je kao zastupnik izabran u Županijski dom Hrvatskog sabora. Nakon isteka zastupničkog mandata bio je imenovan veleposlanikom Republike Hrvatske u Bugarskoj i na toj dužnosti je bio od 1997. do 2000. godine.
Alvo
ima više značenja.
Cerklje ob Krki (aerodrom)
Aerodrom Cerklje ob Krki (slovenski: Letališče Cerklje ob Krki) (ICAO: LJCE) je jedini vojni aerodrom u Sloveniji, koji leži u selu Cerklju ob Krki, 5 km od Brežica i 6 km od Krškog. Aerodrom je i sjedište istoimene baze Slovenske vojske koja na njemu danas drži helikoptere.
Aerodrom Cerklje bio je jedan od najvećih vojnih aerodroma u nekadašnjoj SFRJ. Na njemu je bila stacionirana 82. zrakoplovna brigada, koju su formirale tri lovačko-bombarderske eskadrile; 237. lovačko-bombarderska sa avionima Soko J-21 JastrebJ-21, 238. lovačko-bombarderska eskadrila sa avionima J-22 Orao i 351. izvidnička eskadrila s istim tipovima aviona. Ukupno je na aerodromu bilo 67 aviona, 1200 oficira, podoficira, vojnika i civila te dio vojnih specijalaca iz Niša.
Historija
Za kratkotrajnog aprilskog rata 1941. Luftvafe je uništila već prvog dana 9 od 12 aviona. Ubrzo po okupaciji aerodrom su preuzele jedinice Wehrmachta i proširile ga, produživši mu sletnu pistu i izgradivši tri tri zgrade od cigle. Gradnja je završena u proljeće 1942. Aerodrom je uglavnom služio za izviđanje i potporu kopnenih snaga s više različitih jedinica, odigrao je i važnu ulogu u Desantu na Drvar u maju 1944.
Nakon Drugog svjetskog rata aerodrom je preuzela JNA (Jugoslavensko ratno zrakoplovstvo) i moderniziralo ga za Tršćanske krize - 1953. Nakon tog nije bitnije uređivan, iako je bio ključ obrane sjeverozapadnog zračnog prostora države. Tokom događanja 1991. svo ljudstvo i avioni povučeni su u Bosnu i Hercegovinu i Srbiju.
Aerodrom danas
Slovenski ministar obrane Karl Erjavec je 7. decembar 2006. potpisao protokol o obnovi i razvoju aerodroma, koji uključuje i izgradnju objekata koji će ga osposobiti za prihvat NATOvih aviona. Taj potez izazvao je negodovanje u susjednoj Hrvatskoj, zbog mogućih ekoloških, ali i zbog ekonomskih posljedica, jer taj projekt pod imenom Phoenix, uključuje i izgradnju civilnog terminala koji će vjerojatno ugroziti promet Zračne luke Zagreb. Projekt sa 40 milijuna dolara financira NATO, dok 30 milijuna eura osigurava slovenska država.
Aerodrom je bio zatvoren za civilni promet od 28. januar 2012. do 18. februara 2012. zbog loše vidljivosti sa kontrolnog tornja zbog refleksija, to je rješeno postavljanjem sjenila.
SSE
SSE ima više značenja.
Cattenières
Katanijer je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Kambre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 674 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 124 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,4 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 101 metar (maksimalnoj 124 m, a minimalnoj 82 m).
Coshocton, Ohio
Košokton je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.216, što je 466 (-4,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Via Per Crova, Vercelli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
Moe
Moe su izumrla porodica ptica neletačica iz reda nojevki. Ova porodica sastoji se od deset vrsta raspoređenih u šest rodova. Sve vrste su bile endemi Novog Zelanda, te izumrle su oko 1500. Uglavnom su nastanjivale šume, sve dok Maori nisu došli na Novi Zeland i iskrčili većinu šuma. Prema istraživanjima znanstvenika, moe su se hranile biljkama. Često su gutale stijene koje bi se zadržale u želucu (gastroliti), pa bi tako ptice lakše probavile teško probavljive biljke. Hodale su brzinom oko 3-5 km/h. U muzejima se nalazi 36 fosilizianih jaja ptica iz ove porodice. Jaja su bila velika 120-240 mm. Kod većine vrsta jaja su bila bijele boje, samo kod vrste Megalapteryx didinus bila su plavozelenkasta.
Taksonomija
Ova porodica nekoć je tvorila poseban red ptica u koji su biolozi ubrajali i kivije. Postojale su dvije porodice: manje moe (lat. Anomalopterygidae) i velike moe (lat. Dinornithidae). Manje moe su činile ptice veličine purana ili malo veće. Među njima je bila najmanja od svih moa, Euryapteryx curtus koja ja bila teška oko 20 kg. Drugu porodicu, velike moe su činile jako velike ptice, među kojima je bila velika moa, jedna od najviših ptica ikada. Bila je visoka oko 4,5 m. Najbliži rođaci ovih ptica su emu i kazuar.
Vanilija
Vanilija je zapravo aroma koja se dobija iz mahunastog ploda biljke vanilija planifolia povijuše iz roda orhideja.
Riječ vainilla je španjolskog porijekla, a znači mala mahuna.
Opis i porijeklo vanilije
Španjolski konkvistador Hernán Cortés je oko 1520. prvi upoznao evopljane sa vanilijom i čokoladom, kad se upoznao s tim plodovima u Meksiku. Jedan od njegovih oficira, je nakon što su zarobili astečkog kralja Montezumu, primjetio da on pije chocolatl (piće napravljeno od zrna kakaovca i meda sa vanilijom). Španjolcima se toliko dopalo to piće da su ga odnjeli u Španjolsku. Vanilija je postala pravi hit oko 1700. po cijeloj Evropi. Meksiko je postao najveći proizvođač vanilije puna tri vijeka.
Pokušaji da se vanilija presadi u druge krajeve, dugo su ostali bez rezultata, jer su njen pelud raznosile jedino posebne meksičke pčele - melipona. Takvo stanje vladalo je sve do 1837., kad je belgijski botaničar Charles François Antoine Morren otkrio metodu umjetnog oprašivanja bilja. Ipak njegova metoda je bila financijski neisplativa. Onda je 1841, Edmond Albius, 12 godišnji rob sa Reuniona u Indijskom oceanu, otkrio način ručnog oprašivanja vanilijina cvijeta, i to je omogućilo njegovo širenje po svijetu. thumb|left|200px|Mahunasti plod vanilije
Nakon Meksika, vanilija se počela uzgajati na Madagaskaru i susjednim komorskim otocima, Reunionu i Polineziji (Tahiti). Beru se nedozreli plodovi (jer se zreli plodovi raspucaju), suše se na suncu ili ispiru u vrućoj vodi. Zatim se zamataju u vunene pokrivače, da se izazove zrenje i vrenje i mahune postaju tamnosmeđe. Tokom vrenja na površini mahuna razvijaju se vrlo sitni bijeli kristalići, tzv. - vanilin. Vanilija ima intenzivan i ugodan miris. Po Evropi se najviše prodaje vanilija iz Madagaskara i otoka u Indijskom oceanu, a najfinije vrste nose oznaku burbonska vanilija (po starom francuskom imenu za otok Reunion - Île Bourbon). Duljina mahune je od 10 do 22 cm. Kvalitet mahune određuje se po dužini ploda i njegovoj elastičnosti, kao i po boji - što je plod tamniji i sjajniji, ima više - vanilina, i kvalitetniji je. Vanilin brzo hlapi, pa se kod izuzetno kvalitetnih plodova svaka mahuna pakira u staklenu ili plastičnu ambalažu s dobrim zatvaračem.
Proizvodnja i upotreba vanilije
Vanilija je uz šafran najskuplja mirodija, i puno se koristi u slastičarstvu, kod izrade kolača, nekih vrsta peciva, čokolade pa i u proizvodnji likera. Vanilija se u slastičarstvu koristi kao mahuna - koja se nariba po slasticama zbog arome, ali puno više kao gotova mješavina sa šećerom. Postoje dvije vrste mješavina od šećera i vanilije:
New Franklin, Missouri
Nju Franklin je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.089, što je 56 (-4,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ononitol
Ononitol je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 194,182 Da.
Kapski zec
Kapski zec (lat. Lepus capensis) je vrsta zeca, koji obitava u raznim dijelovima Afrike, te u dijelovima Europe, Bliskog istoka i Azije. Noćni je biljojed.
Izgled
Kapski zec je tipičan zec, s dobro razvijenim nogama za skakanje i trčanje. Ima velike oči i uši, kako bi mogao paziti na prijetnje iz svoje okoline. Ima bijeli prsten oko oka. Fini, mekani sloj krzna, varira u boji od svijetlo smeđe do crvene i pješčano sive. Neobično među sisavcima, ženka je veća od mužjaka, ovaj fenomen naziva se spolni dimorfizam.
Obitava u makiji, na travnjacima i polupustinjskim područjima.
Kapski zec je biljojed, obično jede travu i grmlje raznih vrsta. Uobičajeno ponašanje je koprofagija, konzumacija izmeta, što je pozitivno, a ne štetno za zeca.
Poput drugih zečevima, brz je. Jedini predator, koji ga je u stanju uloviti je gepard. Svi ostali predatori čekaju u zasjedi kao što su: leopard, karakal, lisica i crnoleđi šakal.
Nakon 42-dnevne trudnoće, ženka rađa od jednoga do tri mlada. Može imati čak 4 legla godišnje. Obilježje zečeva, koje ih razlikuje od kunića jest, da su mladi rođeni s otvorenim očima i mogu se kretati ubrzo nakon rođenja. Tako je i kod kapskoga zeca.
Taksonomija
Postoji dvanaest podvrsta koje postoje u Africi:
Prugasta hijena
Prugasta hijena je sisavac iz reda zvijeri i porodice Hyaenidae.
Ova vrsta je na nižem stupnju opasnosti od izumiranja i smatra se skoro ugroženim taksonom.
Područje rasprostiranja prugaste hijene obuhvaća veći broj država u Africi i Aziji. Vrsta ima stanište u: Turskoj, Tanzaniji, Butanu, Nepalu, Iranu, Iraku, Saudijskoj Arabiji, Egiptu, Libiji, Alžiru, Maroku, Mauretaniji, Maliju, Nigeru, Nigeriji, Kamerunu, Etiopiji, Keniji, Armeniji, Azerbejdžanu, Gruziji, Burkini Faso, Čadu, Džibutiju, Senegalu, Tunisu, Jordanu, Libanonu, Omanu, Tadžikistanu, Turkmenistanu, Uzbekistanu, i Jemenu. Vrsta je možda izumrla u Kuvajtu, Kataru i Ujedinjenim Arapskim Emiratima.
Staništa prugaste hijene su: šume, polupustinje i pustinje do 3300 metara nadmorske visine.
Sonata (razvrstavanje)
ima više značenja.
Ivan Mečar
Ivan Mečar - Dugi (Zagreb, 27. prosinca 1909. — Zagreb, 19. ožujka 1943.) bio je sindikalni radnik, sudionik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Životopis
Rođen je 1909. godine u Zagrebu, u obitelji bravarskog radnika. Završio je osnovnu školu i šest razreda gimnazije. Od 1935. godine potpuno se posvetio radu u organizaciji Ujedinjenog radničkog sindikalnog saveza Jugoslavije, kao profesionalni sindikalni radnik. Pored toga je bio i aktivan u kulturno-umjetničkim radničkim društvima, osobito u pekarskom društvu „Živežar“. Član Komunističke partije Jugoslavije postao je 1938. ili 1939. godine.
Nakon proglašenja Nezavisne Države Hrvatske 1941., bio je izabran za člana Četvrtog rajonskog komiteta KP Hrvatske (područje centra grada). Policija mu je bila na tragu, pa je u jesen 1941. godine prešao u ilegalnost. Tada je bio uključen u rad Mjesnog komiteta KPH za Zagreb, isprva kao njegov član. U siječnju 1942. godine, preuzeo je dužnost organizacijskog sekretara, au prosincu iste godine, političkog sekretara Mjesnog komiteta. Tu je dužnost vršio sve do svoje pogibije.
U veljači 1943. godine, bio je ranjen u Kušlanovoj ulici u jednom okršaju udarne grupe kojom je rukovodio. Ta je grupa trebala likvidirati jednog ubačenog agenta, koji je otkrio veze zagrebačke organizacije KPH sa organizacijama na terenu preko kojih se odlazilo u partizane. Pošto se nije mogao kretati, sklonio se u ilegalni stan. Iako se još uvijek teško kretao, 19. ožujka 1943. godine, napustio je ilegalni stan u Boškovićevoj ulici i krenuo zajedno sa Stjepanom Bubanićem, rukovoditeljem tiskarnice KPH u Zagrebu, na jedan sastanak na Novoj Vesi. Tamo su ih u zasjedi čekala dva policijska agenta i očekivali dolazak njih dvojice. Mečar i Bubanić primjetili su agente u Mlinarskoj ulici i pošli prema Medveščaku. Bijeg im je bio otežan, jer Mečar nije mogao trčati zbog ranjene noge. U Gregorjančevoj ulici ih je presreo stražar, koji je čuvao kuću nekog ustaškog dužnosnika. Tada su se njih dvojica pokušali probiti oružjem, ali su poginuli u okršaju.
Ukazom predsjednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 24. srpnja 1953. godine, proglašen je za narodnog heroja.
DICO
ima više značenja.
Popis monarha Kuša
Dolje je navedena nepotpuna lista s imenima osoba koje su nosile titulu Qore (Carica majka), Qo (kralj) ili Kandake (carica) Kuša. Neki od dolje navedenih datuma predstavljaju tek grube prcjene. Kronološki raspored vladara je dobro poznat, ali se samo za nekoliko vladara znaju točne godine vladavine. To se prvenstveno odnosi na one koji su vladali Egiptom kao i one koji su vladali za vrijeme stranih najezdi ili slavnih trgovačkih ekspedicija.
Dolje navedeni datumi se temelje na procjenama koje je napravio Fritz Hintze. On ej ustanovio prosječnu dužinu vladavine, koju je potom produživao ili skraćivao na osnovu veličine i raskoši u grobnici vladara. On je pretpostavio da su vladari s dužom vladavina imali više vremena i resursa da sagrade i ukrase svoje grobnice. Međutim, u posljednje vrijeme postoje kontroverze o tome kojem grobnica pripada kojem vladaru, pa se dolje navedene brojke moraju uzeti s rezervom.
Najprecizniji datumi su kušitske vladari koji su kao Dvadeset peta dinastija vladali Egiptom, odnosno kada je Egipat bio dio države Kuš. Datumi su također izvjesni za kraljeve kao što su Aspelta, Arakamani, Nastasen te kandake Shanakdakhete, Amanirenas, Amanishakheto, Amanitore i Amanikhatashan.
Rani dio kronologije je nedovršen. Grobnice i piramide u Sudanu sadržavaju ostatke najmanje četrnaest vladara Kušitskog Carstva koji su prethodili Piankhiju, a najraniji od njih datira iz godine 1020. pne. Vladari u dvije grobnice su identificirani - Alara i Kashta koji su prethodili Piankhiju. Također je moguće da se u jednoj grobnici nalazio Aserkamani, koji je živio oko godine 950. pne. i koji je slao ekspedicije u Egipat i na mediteransku obalu Sjeverne Afrike.
Glavni grad Napata
Sulfanil
Sulfanil ima više značenja.
Popis monarha Kuša
Glavni grad premješten u Meroë.
AVC
AVC ima više značenja.
Šelska kultura
Šelska kultura je praistorijska kultura, kojoj pripadaju kameni artefakti paleolitskih hominida, nađenih u Francuskoj, koje je otrkio Gabrijel Mortilje (, 1821-1898). Šelska kultura dobila je naziv po lokalitetu Šel, mestu u Pariskom regionu, u departmanu Sena i Marna..
Jedan od naziva ovog kulturnog sloja je i Olduvaj, prema Olduvaju u Tanzaniji gde je otrkiven veliki broj alatki. Takođe se za oruđe i oružje ove kulture koristi i izraz Ašelsko.
Za vreme šelske epohe klima je u Francuskoj bila blaga i vlažana. Rečna korita su bila široka i nastanjena, ikao je praistorijski čovek tokom ovog perioda zbog mogućih izlivanja reka živeo i na uzvišenjima, do kojih voda nije mogla stići.
Ostaci iz ovog perioda zatrpani su diluvijalnim šljunkom i pomešani su sa ostacima iz narednih epoha mustijerskom (Moustier), solitreskom (Solutre) i magdalenskom (Madeleine).
Cefhinom
Cefhinom je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 528,604 Da.
Ivan Matarić
Ivan Matarić (Zagreb, 1952.), hrvatsko-švicarski je glazbenik, glazbeni pedagog i skladatelj. Svira na orguljama i klaviru. Jedan od najistaknutijih predstavnika hrvatskih orguljaša.
Životopis
Rođen je u Zagrebu 1952.godine. U Zagrebu je pohađao nižu i srednju glazbenu školu na Glazbenoj školi Pavao Markovac u razredu prof. Zente Figenwald.
S 15 je godina bio orguljašem u crkvi sv. Klare.