cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amhara (narod)
Amhari su dominirali političkim životom Etiopije, tako da je etiopski car Haile Selasije bio njihov pripadnik. Amharski jezik predstavlja jedan od "radnih" jezika današnje Etiopije.
Alisitos (razvrstavanje)
Alisitos ima više značenja:
Nuevo Mundo (razvrstavanje)
Nuevo Mundo ima više značenja:
Varda Mamikonijan
mini|Vardino ubistvo, ilustracija u [[Madriski Skilici|Madridskom Skilici, 12. vijek]] Varda Mamikonijan (Βάρδας; Bardas; ? - 21. april 866) bio je bizantski plemić i velikodostojnik. Bio je brat carice Teodore i pod njenim mužem Teofilom se uspeo u sam vrh tadašnje bizantske vlasti. Nakon Teofilove smrti je došao u drugi plan zahvaljujući Teodorinom regentstvu pod kojim je upravom dominirao Teoktist. Usprkos međusobnom neprijateljstvu, Teoktist i Varda, koji se smatraju jednim od najprosvjećenijih intelektualaca tog doba, su surađivali na obnovi rada znamenite Magnaurske škole u Carigradu. Godine 855. je njegov nećak Mihailo postao punoljetan i formalno predao vlast Vardi, koji je nedugo potom dao likvidirati Teoktista, a vlastitu sestru prognati u manastir. Sljedećih deset godina je Varda bio de facto vladar Bizantskog Carstva, a 862. je preuzeo i formalnu titulu cezara. Varda se pokazao kao sposoban vladar, prije svega na vojnom i vanjskopolitičkom planu. Godine 863. su bizantske trupe nanijele abasidskim Arapima težak poraz u Lalakaona, što je ne samo zaustavilo dotadašnju arapsku ofenzivu nego omogućilo Carstvu da povrati niz teritorija u Maloj Aziji. Varda je također podržao i misiju pokrštavanja Slavena pod Ćirilom i Metodom, a najveći uspjeh mu je bilo pokrštavanje Bugara. Međutim, svi ti uspjesi nisu mogli spriječiti da nećak pronađe novog favorita u liku Vasilija; Vasilije je svog suparnika dao ubiti, a potom godinu dana kasnije i samog Mihaila, što je označilo početak nove Makedonske dinastije bizantskih careva.
Lotti-Sant'Anna, Firenze
Lotti-Sant'Anna je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Aljojuca (razvrstavanje)
Aljojuca ima više značenja:
El Puerto, Huehuetlán
El Puerto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Huehuetlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 434 m.
Mashra‘ah, Taiz
Mashra‘ah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1202 m.
Nuevo México (razvrstavanje)
Nuevo México ima više značenja:
Велико Боњинце
Велико Боњинце је насеље у Србији у општини Бабушница у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 459 становника (према попису из 1991. било је 678 становника).
Положај
Велико Боњинце се налази на раскрсници регионалних путева Пирот - Лесковац и Ниш - Црна Трава (преко Заплања). Велико Боњинце је од Ниша (преко Заплања) удаљено 58 km, од Бабушнице 20 km а од Власотинца 19 km.
Насеље је подељено на две целине:
Демографија
У насељу Велико Боњинце живи 403 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 50,8 година (49,3 код мушкараца и 52,1 код жена). У насељу има 195 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,35.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Између Првог и Другог светског рата
Велико Боњинце је између Првог и Другог светског рата било привредно административни центар за околна села. У селу је у то време био велики број занатлијских радњи: кројач, ковач, лимар, пекар, содара, столар, машинбраварска радионица, бакалнице, продавнице мешовите робе, вуновлачара, месара, неколико кафана. Интересантно је да је Велико Боњинце захваљујући својим богатим мештанима, индустријалцима, имало електричну енергију још тридесетих година двадесетог века. «Мала» електрична хидро-централа у оближњем селу Модра Стена, на реци Лужници, снабдевала је село електричном енергијом тако да су домаћинства имала осветљење (по једену до две сијалице), а у селу је било неколико уличних светиљки. Тридесетих година прошлог века по причи старијих мештана Велико Боњинце је било једно од 100 електрифицираних места у ондашњој Југославији. У то време ни Бабушница ни Власотинце нису имали електричну енергију. Овакво снабдевање електричном енергијом било је све до почетка шездесеих година прошлог века када је село прикључено на јединствени југословенски електро-енергетски систем.
Abwege
Abwege je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1928. u režiji Georga Wilhelma Pabsta. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Brigitte Helm, je supruga ostarjelog uglednika (čiji lik tumači Gustav Diessl), koja se osjeća nezadovoljnom i sputanom u braku, te to nastoji nadoknaditi vanbračnim aferama. Film je poznat po scenama koje su kasnije služile kao svojevrsno svjedočanstvo o dekadentnom noćnom životu weimarskog Berlina.
Велико Боњинце
Друга половина двадестог века
После Другог светског рата Велико Боњинце је било економски, културни и административни центар за околна насеља. У то време је само у осмогодишњој школи «Младост» било око 250 ученика. Од предратних занатских радионица остала је највећа ковачко-машинбраварска радионица (са мини ливницом) од које је формирано друштвено (државно) предузеће «Метална индустрија Балкан» које и данас постоји. Ово предузеће је крајем прошлог века било, са својих 100-200 радника, једини материјални ослонац и носилац развоја и опстанка овог краја.
У то време је село поред основне школе имало: месну канцеларију, милицијску станицу, цркву, амбуланту, земљорадничку задругу, библиотеку са читаоницом, биоскоп, пошту, вуновлачару, неколико кафана, продавницу текстила, продавницу металне и шрафовске робе, продавницу прехрамбене робе, продавницу мешовите робе, две пекаре, две кројачке радње, содаџијску радњу, машинбраварску радионицу, ковача, стругару, лимара, посластичару, берберницу, неколико кафана.
Свака кућа (домаћинство) је имала електричну енергију, а у селу је било осам чесми са пијаћом водом из локалног сеоског водовода. Крајем двадесетог века село добија електричну енергију из јединственог Југословенског електроенергетског система, а вода се изградњом водоводне мреже доводи до сваке куће. Због тешких услова за живот и привређивање, миграцијом становништва у градове, дошло је до тога да се број становника, за двадесетак година, у селу готово преполовио.
Данас
Село је данас административно - културни центар за осам околних села: са месном канцеларијом, црквом, осмогодишњом школом, амбулантом и поштом. Предузеће «Балкан» и земљорадничка задруга запошљавају стотинак становника села и околних места. У селу је остало још неколико: занатских радњи, кафана, кафића и продавница мешовите робе.
Занимљивости
Пошто није било назива за улице то се живело по махалама које су имале своје називе: „Шопа“, „Крс' ", „Долинка“, „Дубрава“,"Мала' ", „Десиовска мала“.
Allende (razvrstavanje)
Allende ima više značenja:
Rincón, Tamazula de Gordiano
Rincón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1256 m.
Contrada Sopracanale, Agrigento
Contrada Sopracanale je naselje u Italiji u provinciji Agrigento, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 270 m.
Los Medina, Ensenada
Los Medina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 311 m.
Nuevo Oasis (razvrstavanje)
Nuevo Oasis ima više značenja:
Godern
Godern je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 76 opštinskih središta okruga Parhim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 345 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13060024.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Parhim Godern se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Parhim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 40 metara. Površina opštine iznosi 4,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 345 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 75 stanovnika/km².
Los Coyotes, Tacámbaro
Los Coyotes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Sesto al Reghena, Pordenone
Sesto al Reghena je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Los Coyotes, Tacámbaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 243 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1611 m.
Amour (film, 2012)
Ljubav (francuski Amour) je drama iz 2012. koju je napisao i režirao Michael Haneke a glavne uloge tumače Jean-Louis Trintignant, Emmanuelle Riva i Isabelle Huppert. Film je nastao u austrijsko-francusko-njemačkoj koprodukciji. Radnja se odvija oko zadnjih mjeseci u životu starijeg bračnog para u 80-ima, umirovljenih glazbenih učitelja, u kojima suprug skrbi oko svoje bolesne žene, čija su noga i ruka ostali paralizirani nakon neuspjele operacije. Priča se temelji na identičnoj situaciji koja se dogodila u Hanekeovoj obitelji.
Film je premijerno prikazan u svibnju 2012. na filmskom festivalu u Cannesu, gdje je osvojio Zlatnu palmu. Bio je i austrijski službeni kandidat za Oscara, te je prošao u užem krugu u siječnju 2013. Nominiran je i za europsku filmsku nagradu, te je pobjedio u četiri kategorije, uključujući i najboljeg redatelja i film. Nominiran je i u četiri kategorije za nagradu BAFTA, uključujući najboljeg redatelja i glavnu glumicu. Za Oscara je nominiran u pet kategorija, među njima za najbolji film, glavnu glumicu (Emmanuelle Riva) i redatelja. Sa 85 godina, Emanuelle Riva je najstarija glumica koja je u povijesti nominirana u kategoriji najbolje glavne glumice.
Radnja
Pariz. Vatrogasci provaljuju u stan nakon pritužbi o smradu te nalaze leš stare žene na krevetu. Sljedeće scene prikazuju koncertnu predstavu koju posjećuje ostarjeli bračni par u 80-ima, Georges i Anne. Oni su umirovljeni glazbeni profesori koji sami žive u jednom stanu. Jednog doručka, Anne pada u katatoničko stanje i ne odgovara na njegova pitanja. Upravo kada on odluči otići po pomoć, ona se opet vrati u normalu i ponaša kao da se ništa nije dogodilo. Doktor otkriva da ima blokiranu arteriju i da bi mogla dobiti moždani udar, pa otiđe na operaciju. No operativni zahvat pođe po zlu i Annina desna noga i ruka su ostali djelomično paralizirani. Georgesu ne preostaje ništa drugo nego progutati tu gorku situaciju i njegovati ju.
Njihova kćer Eva ih obilazi i izražava zabrinutost, no ni sama ne zna kako bi im pomogla. Georges ju ne želi opterećivati jer želi da živi svoj život. On kuha i pomaže Anne ići na zahod, dok se ona kreće pomoću kolica. Anne i dalje ima svoju oštroumnost i svjesna je događaja oko sebe. Međutim, s vremenom se njeno stanje pogoršava. Georges unajmi njegovateljicu, ali ju otpusti kada sazna da se nemarno ponaša prema Anne. S vremenom, Anne više ne može smisleno govoriti niti pokazuje znakove da je svjesna ljudi oko sebe. Odbija jesti i piti te samo prikazuje da ju sve stalno boli. Jednog jutra, Georges ne može više podnijeti njenu bol te ju uguši jastukom. Primjeti goluba koji je zalutao u njihovu sobu te ga uhvati. Napiše oproštajno pismo. U halucinaciji, ugleda opet Anne koja ga pozove da izađu van.
Produkcija
Nakon 14 godina, glumac Jean-Louis Trintignant se vratio na velike ekrane za Hanekea. Haneke je napisao scenarij specifično s njim na umu. Trintignant je rekao da bira filmova na temelju redatelja, a za Hanekea je rekao da "posjeduje potpuno majstorstvo kinematografijske discipline, od tehničkog aspekta kao što je zvuk i fotografija do načina na koji se odnosi sa glumcima."
Kritike
Film je pobrao pohvale kritičara. Kritičarski website Rotten Tomatoes je skupio 93% pozitivnih kritika na temelju 88 recenzija. Metacritic je također sakupio 93% pozitivnih kritika na temelju 24 recenzije.
Sesto al Reghena, Pordenone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1021 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Amour (film, 2012)
Kritike
Kolumnist časopisa Guardian, Peter Bradshaw, je napisao da je "ovo filmotvorstvo najviše inteligencije i uvida". Jamie Graham je filmu dao pet od pet zvijezdica i zapisao: "daleko od toga da bude hladna, znanstvena studija filmaša kojemu se često spočitava da stavlja staklenu barijeru između svojih djela i gledatelja, ovaj osjećajan film na kraju ispadne dirljiv i human." Dave Calhoun je također dao 5 od 5 zvijezdice, zaključivši: "Ljubav na razarajuće originalan i otvoren način istražuje učinke ljubavi na smrt, i obrnuto". A. O. Scott je za New York Times film proglasio svojim najdražim godine, te izjavio da već sad ima dojam da je ostavio "trajan učinak." Manohla Dargis je hvalio film kao "remek-djelo o životu, smrti i svemu između." Joe Morgenstern ga je također proglasio remek-djelom.
Roger Ebert je također filmu dao četiri od četiri zvijezdice, te šaljivo citirao Bette Davis: "Starost nije za slabčine. A nije ni ovaj film." Arsen Oremović je dao 4,5 od 5 zvijezdica: "Film Michaela Hanekea u velikoj je mjeri uljez u kategoriji nominiranih filmova..."Ljubav" je savršen film i za filmske snobove (naglašavam i za njih, ne samo za njih). Pravi art-film, s važnom društvenom temom o dvoje starih ljudi koji koji idu u smrt jedno za drugim." S druge strane, Jeff Beck je filmu dao samo 2,5 od četiri zvijezdice: "Što je točno Haneke htio reći? Da ljudi postaju stari? I slabi? To nisu osobito nova saznanja...Postoji tako nešto kao film koji je previše izravan, a upravo to se dogodilo Ljubavi. Ako ništa, poželjeti ćete da je barem imao malo više sadržaja."
Ponte Mezzotta, Napoli
Ponte Mezzotta je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Almanza (razvrstavanje)
Almanza ima više značenja:
Dalmati
thumb|250px|Ilirska plemena Dalmati ili Delmati (lat. Dalmati, Dalmatae ili Delmatae; antgrč. Δελματοί [Delmatoí]) su antička etnogrupa koja je nastanjivala današnju srednju Dalmaciju i sjeverozapadnu Bosnu i Hercegovinu između rijeka Krke i Neretve. Po njima se potom zove rimska provincija Dalmacija. To je jedini naziv iz ilirskog perioda koji se zadržao do današnjih dana (današnja Dalmacija u Hrvatskoj.
Etnogeneza Dalmata
Na prostoru jugozapadne Bosne, tokom željeznog doba, period Ha B, došlo je do znatnog povećanja broja stanovnika, čime je stvorena etno – kulturna osnova za intezivni i prilično samostalni razvoj koji će trajati do kraja starijeg željeznog doba.
Danas je u arheološkoj nauci sasvim prihvaćeno mišljenje da su polja u jugozapadnoj Bosni (Duvanjsko polje, Livanjsko polje i Glamočko polje) naseljavali Dalmati. Glavni oslonac ovom mišljenju su antički izvori koji se odnose na rimsko – dalmatske ratove i vrijeme rimske dominacije. Ovo je klasična dalmatska teritorija na kojoj oni žive počev od starijeg željeznog doba i odakle su u IV stoljeću počeli širenje prema jadranskoj obali.
Kontinuirano prisustvo neo-eneolitskog supstrata (Prediliri) i njegova dominacija tokom svih perioda razvoja gradina govori da je etnogeneza počela u ranom bronzanom dobu. Tada se još ne može govoriti o Dalmatima kao formiranoj etno grupi, ali na početku željeznog doba završen je proces sažimanja domaćih i stranih elemenata i nastao je period mirnog razvoja protohistorijskog elementa i stvaranja dalmatskog etnosa.
Tokom čitavog razvoja gradina u jugozapadnoj Bosni vodeću ulogu imala su naselja iz Duvanjskog polja.
Širenje prema jadranskoj obali
I na novoj teritoriji Dalmati podižu gradinska naselja, čija izvorna imena nisu poznata, ali su u antičkim izvorima koji opisuju ratove sa Rimljanima i kasniji period rimske dominacije, dobivali rimska imena. Poznatija dalmatska naselja su:
U političkom pogledu Dalmati se pojavljuju samo kao plemenski savez, ali nikada nisu oblikovali posebnu državu s pravim vladarima. Nakon njihove povijesno potvrđene pojave od 4. st., Dalmati se razvijaju kao izrazito ratnička etnogrupa koja na zapadu potiskuje starije Liburne preko rijeke Krke, a na istoku ilirske Ardijejce i Daorse preko Neretve.
Borbe s Rimljanima
Uzastopni napadi Dalmata na ovdašnje rimske saveznike tj. susjedne Liburne i stare grčke gradove srednjeg Jadrana, poslužili su Rimljanima kao povod za više uzastopnih ratova protiv ratobornih Dalmata, u svrhu osvajanja i pacifikacije istočnog Jadrana te konačno pripajanje tih zemalja u Rimsko carstvo. Prvi Dalmatinski rat Rima trajao je od god. 156.- 155. pne. kada je konzul Scipion Nasica zauzeo i razorio dalmatsku prijestolnicu Delminium na Duvanjskom polju. Nakon ponovnog ustanka Dalmata drugi sličan rat vodio je 119.- 117. pne. konzul Cecilije Metel (Caecilius Metellus). Nakon toga su se Dalmati oporavili i proširili na more, pa je u trećemu Dalmatskom ratu od 78.- 76. pne. prokonzul Gaj Koskonije (Caius Cosconius) osvojio lučki grad Salona (Solin). Potom opet slijede novi ustanci Dalmata koji su u rimskom građanskom ratu (49.- 44. pne.) bili kao saveznici na strani Pompeja protiv Cezara, nakon čega se oblikuje moćno Rimsko carstvo. Zatim se većina Ilira ujedinjuje oko borbenih Dalmata u zajedničkom ustanku protiv rimske vlasti, pa tad slijedi zadnji i četvrti Dalmatski rat rimskog cara Oktavijana protiv Ilira 34.- 33. pne., koji završava osvajanjem nove dalmatske prijestolnice Klisa (potom nazvan rimski Soetovio). Posljednji neuspješni ustanak, zajedno sa ostalim ilirskim plemenima, Dalmati su digli protiv rimske vlasti pod vodstvom Batona Desidijatskog od 6-9. god. ne.
Kultura i gospodarstvo
Izuzev moćnoga i raznolikog naoružanja uz njihove grobove, u kulturnom pogledu su inače Dalmati bili vidljivo primitivniji od njihovih starijih susjeda. Jedino njihovi plemenski poglavice su stanovali u zidanim kamenim kućama, a kod Livna su nedavno nađeni i kameni mauzoleji s grobovima tih dalmatskih čelnika. Ostali Dalmati su većinom bili polunomadski sezonski stočari koji su najviše boravili i spavali u brojnim prirodnim pećinama Dinarskog krša. Dalmati su bili najveći majstori na istočnom Jadranu u izgradnji mnogobrojnih kamenih gradina za obranu od susjeda i Rimljana, pa su dosad na njihovu bivšem prostoru nađene ruševine oko 400 manjih tvrđava i pedesetak većih megalitnih gradina.
Bili su uglavnom nepismeni i prvi se natpisi kod njih nalaze tek nakon rimskih osvajanja. Njihova plemena većinom su se sastojala od pastira i ratnika kojima su zapovijedali lokalni plemenski poglavice. Osim polunomadskog stočarstva (konji, ovce i koze), važan izvor prihoda i egzistencije bili su im uzastopni gerilski ratovi i pljačke susjednih dinarskih plemena i rimskih gradova na obali. Dalmati su razorili čuveni grad Daorson, koji su helenizirani Daorsi podigli u Ošanićima kod Stoca.
Vjera i praznovjerje
Važnija božanstva starih Dalmata prikazana su na više reljefa po stijenama srednje Dalmacije, a ruševine njihova kamenog hrama nađene su u Imotskom polju. Glavno i najviše štovano božanstvo njihov je stočni bog Silvan (Silvanus) i njegova božanska družica Thana. Ona je bila zaštitnica izvora i često se prikazuje u društvu košute, pa približno odgovara rimskoj Dijani (Diana). Treće važno dalmatsko božanstvo bio je ratni bog Armatus koji odgovara rimskom Marsu i grčkom Aresu. Četvrti bog zla bio je crni nebeski zmaj koji je po njihovu vjerovanju za vrijeme pomrčina proždirao Sunce ili Mjesec, a njegovi reljefi su prikazani pri ulazu pećine na Braču (Mužić, 2002.).
U bronzanom dobu preovladavaju grobne humke tipa tumuli od nabacanog kamenja, sa kamenim sanducima i grobnim prilozima – nakit i oružje. . U nomadsko-patrijarhalnom obrednom kultu pri pokopu Dalmata prilagalo se obilno oružje koje je puno rjeđe u grobovima susjednih Liburna i Japoda. Postojao je i način sahranjivanja u pećine (podunci kod Uneđića), što je slučaj i na japodskom području. To je polaganje mrtvih sa nakitom i darovima na kamene litice uskih kanala u pećini. Početkom prvog milenijuma dolazi i do sahranjivanja u rake ukopane u zemlju ili usječene u laporac. To su tzv. ravni grobovi, bez tumula. I ova pojava se javlja u isto vrijeme kod Japoda i na otocima, ali nije do kraja objašnjena. Tokom čitavog I milenijuma Dalmati su svoje mrtve sahranjivali u zgrčenom ili opruženom položaju, ali ih nikad nisu spaljivali. Taj će se običaj pojaviti u rimsko doba.
Po rimskim zapisima, Dalmati su bili krajnje praznovjerni i kao neki današnji Dinarci imali su paničan strah od raznih nebeskih pojava. Bojali su se pogledati zvijezde na nebu da ne umru, a za vrijeme pomrčina bi padali u kolektivni delirij popraćen zvjerskim urlanjem da bi otjerali crnoga nebeskog zmaja koji proždire Sunce ili Mjesec. Pritom su bučno lupali u razne metalne kante, a mnogi bi počinili i kolektivna samoubojstva zbog vjerovanja u skori smak svijeta.
Nošnja i nakit
Kao izrazito stočarsko pleme („ovčari“) Dalmati su od pamtivijeka koristili vunu i krzno ovaca za svoju odjeću, a kožu svojih goveda za obuću, što je bilo uobičajeno i u XX vijeku. Tkaninu su dobivali tkanjem. Tkalački utezi su nađeni na gradini Zidine kod Buškog Blata. U rimsko vrijeme postojale su velike radionice tkanina (u Saloni), koje su snabdjevale veća naselja.
Sa dalmatskog području brojni su kameni spomenici posvećeni božanstvima (najčečšće Silvan i Dijana) i romaniziranim stanovnicima, obučenim u narodnu nošnju ljudi tih krajeva. Muškarci su u kratkoj tunici, haljetku sa rukavima, koji se vjerovatno uvlačio u pantalone. Hlače su od debelog sukna, koje se sužavaju prema stopalama, na kojima su mrežasti opanci sa remenjem. Na glavi je šiljata šubara od sukna ili krzna.
Ženska nošnja je prikazana u potpasanoj tunici i marami koja najčešće pokriva kosu zavezanu u pletenice, zatim haljetak i suknja, sa naborom u sredini. Haljine su često prikazane i sa bogatim vezom. Slična nošnja je bila i kod susjednih Ilira.
Ordoño I od Asturije
Ordoño I (أردون بن إذفنش; Urdūn ibn Iḍfunš; doslovno: Ordoño od Beni Alfonsa; ? - 27. maj 866) bio je kralj Asturije od 850. do svoje smrti.
Strucut, Ceanu Mare
Strucut je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Ceanu Mare.
Dalmati
Nošnja i nakit
Nalazi umjetničkog karaktera su nakit i dijelovi ratne opreme. Među njima su fibule, narukvice, ogrlice, igle, naušnice i svici za kosu od bronze, ukrašenih ornamentom zapadnobalkanskog geometrijskog stila. Dosta ovog materijala je pronađeno u nekoliko ostavama (skrivnica), kao što je ona u Krehinom gracu blizu Čitluka. U tom nalazu su posebno vrijedni veliki štitovi i ukrasna dugmad, ukrašeni vanredno precizno urezanim ornamentima. Jedan komplet nakita nađen u Otoku kod Vitine, prikazuje odlike dalmatske nošnje. U drugoj polovini I milenijuma opada broj autohtonih nalaza, a javljaju se forme keltsko-latenskog i helenističkog nakita.
Ordoño I od Asturije
Rođen je u Oviedu i mladost je najvjerojatnije proveo na dvoru kralja Alfonsa II; neko vrijeme je proveo i u Lugu kod svog oca Ramira I, tamošnjeg guvernera i budućeg kralja. Kada mu se otac otišao oženiti za svoju drugu suprugu Paternu, Ordonu je ostavio mjesto guvernera Galicije. Nije sudjelovao u građanskom ratu u kome mu je otac uspio izboriti krunu.
Strucut, Ceanu Mare
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 211 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 380 m.
Dalmati
Romanizacija
Proces romanizacije Dalmata, na području obale i otoka počeo je mnogo prije nego su Rimljani formirali svoju provinciju na Balkanskom poluostrvu. Još je Cezar uzdigao Salonu iz običnog naselja u rang kolonije (Colonija Martia Iulia Salona), čime je postala gospodar prostranih plodnih površina na obali. Njen se ager proširio i na otoke što je dovelo do slabljenja grčkog elementa i helenizacije. Na taj je način, pola stoljeća prije konačnog pokoravanja, na obali Dalmata uspostavljen mostobran rimske političke i administrativne strukture. Tako je Salona postala uporište za daljnja politička i ekonomska podvrgavanja ilirskog područja.
Ordoño I od Asturije
Na prijestolje je stupio u januaru 850. kao prvi kralj Asturije isključivo po nasljednom pravu, a ne uz dodatni izbor ili potvrdu asturijskih plemića. Na početku vladavine se borio protiv Baska koje je podržavao muslimanski klan Banu Kasi iz Zaragoze. Godine 859. je, pak, uspio zauzeti i uništiti grad Albelda. Pet godina ranije je poražen kod Gudalacetea; taj je poraz protumačio nedostatkom stanovništva u tzv. "Pustinji Dueroa" te mu španske kronike tradicionalno pripisuju početak repoblacióna, odnosno politike naseljavanja kršćanskog stanovništva u Leónu, Talamanki, Astorgi, Tuiju i Amayi. Pokušaj da zauzme Navarru i Baskiju je, pak, zaustavljen od Kordovskog Emirata koji je u bitci kod Burebe porazio prvog kastiljskog Rodriga i tako odgodio za nekoliko godina zaustavio Rekonkvistu.
Dalmati
Rimske ceste
Drugi korak, poslije Batonovog ustanka 9. god, bila je izgradnja cesta čije je ishodište bilo u Saloni:
Vojni logori
Slijedeći korak bio je uspostavljanje vojnih logora, VII legije u Gardunu, XI u Burnumu i jedne u Humcu, čiji su vojnici postali pioniri romanizacije dalmatske teritorije. Velike površine dalmatskih polja postale su vlasništvo ratnih veterana, koje oni podižu radom pokorenih Dalmata. Dolazi do velikih promjena u načinu života, i domaće stanovništvo se ekonomski i duhovno mnogostruko mijenja. Svemu ovome doprinijela je i ženidba veterana sa domaćim djevojkama.
Legije su nakon 60 god. zamijenile auzilijarne čete, ale i kohorte. Od vremena Hadrijana u ovim jedinicama u službi su i Dalmati, koji su kao i ostali Iliri, ratovali širom Carstva. Ne mali broj bio je uključen u mornaricu. Iza sebe su ostavili znatan broj spomenika na teritorijama gdje su služili. Nema ni jednog dokaza da su se vratili, već su svi ostajali u mjestu službe. Istovremeno, u dalmatskom području su ostajali vojnici iz nekih drugih krajeva. Ova drevna pojava emigracije i imigracije bila je osnov miješanja stanovništva čitavog Rimskog carstva.
Municipiji
Rimska vlast je pojedinim naseljima davala status municipija, a pojedincima građanska prava (civitet), sa svim prednostima koje je to pružalo. Na taj se način stvarao domaći sloj na koji se vlast oslanjala i koji je postojao dio rimskog političkog i društvenog sloja. Ti novi rimski građani su svom ilirskom imenu dodavali naziv carske dinastije: Julijevci, Flavijevci, Ulpijevci, Elijevci i Aurelijevci.
Lucije Cecilije Metel (konzul 68. pne.)
Lucije Cecilije Metel (Lucius Caecilius Mettelus, ? - 68. pne.) bio je rimski političar iz doba kasne Republike.
Pripadao je uglednoj i uticajnoj porodici Metela. Djed Kvint Cecilije Metel Makedonac mu je bio konzul, isto kao i otac Gaj Cecilije Metel Kaprarije, te brat Kvint Cecilije Metel Kretik.
Godine 70. pne. je kao guverner Sicilije naslijedio zloglasnog Gaja Vera. Za konzula je izabran godinu dana nakon brata Kvinta. Umro je na dužnosti.
El Sacrificio, Matamoros
El Sacrificio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Mezzotinta
Mezzotinta (franc. manière noire, njem. schabkunst, engl. mezzotint), grafički postupak dubokog tiska pri kojem se matrica izrađuje mehaničkim putem.
Povijest
Izum mezzotinte se pripisuje Ludwigu von Siegenu (1609. – 1680.) sredinom 17. stoljeća.
Princip
Tehnika se zasniva na granuliranju metalne ploče s pomoću njihalice (kolijevke), specijalnog alata koji ima kanaliranu oštru reznu površinu, pokretima u četiri smjera. S ovako ravnomjerno granulirane površine preciznim se mjestimičnim uklanjanjem zrna postižu tamniji ili svjetliji tonovi. Ploča se boji i briše kao kod dubokog tiska i tiska na tijesku za duboki tisak.
Ova spora tehnika koja zahtijeva preciznost i strpljivost grafičara danas se rijetko koristi.
Mariborska krvava nedjelja
Mariborska krvava nedjelja (njemački: Marburger Blutsonntag, slovenski: Mariborska krvava Nedelja) je naziv za masakr koji se dogodio u ponedjeljak 27. siječnja 1919. u Mariboru (njemački: Marburg an der Drau) u Sloveniji. Vojnici iz vojske Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca (buduće Jugoslavije), pod zapovjedništvom slovenskog časnika Rudolfa Maistera, ubili su između 9 i 13 njemačkih civila, ranili još oko 60, za vrijeme prosvjeda u središnjem gradskom trgu. Procjene žrtava se razlikuju između slovenskih i austrijskih izvora.
U studenom 1918, nakon Prvog svjetskog rata, područje južne Koruške i južne Štajerske, na koje je polagala pravo Republika Njemačka Austrija, bili su zarobljeni od strane vojnih postrojbi pod zapovjedništvom Maistera.
Maribor je bio najveći grad u južnoj Štajerskoj s 80% njemačkog stanovništva. Američko izaslanstvo na čelu s Shermanom Milesom posjetilo je Maribor 27. siječnja 1919. kao dio šire misije rješavanja teritorijalnih sporova. Na isti dan, njemački građani su organizirali prosvjed izražavajući želju za uključenje Maribora u Njemačku Austriju. Prosvjed su prekinuli Meisterovi vojnici pucajući na ljude i uzrokuju brojne žrtve. Kao odgovor, Njemačka Austrija pokrenula je vojnu ofenzivu kojom su protjerani Slovenci iz nekoliko manjih gradova u Gornjoj Štajerskoj uz rijeku Muru. Primirje dogovoreno je uz posredovanje Francuske u veljači 1919. Prema Ugovoru iz Saint-Germain-en-Laye, potpisanom 10. rujna 1919., Maribor i ostatak Donje Štajerske postali su dijelom Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Odgovornost za mariborski masakr nikada nije utvrđena.
Pozadina
Republika Njemačka Austrija je nastala nakon poraza Austro-Ugarske u Prvom svjetskom ratu i potraživala je pravo na područja s pretežno njemačkim stanovništvom unutar granica bivšeg carstva. Pored područja Republike Austrije, to je uključivalo i dijelove Južnog Tirola i grada Trbiža (tal. Tarvisio), oboje u sklopu sadašnje Italije; južnu Korušku i južnu Štajersku, sada u Sloveniji, te sami Sudeti i Njemačka Češka (kasnije dio Sudetenlanda), sada u Češkoj Republici.
Pobjedničke savezničke snage podijelile su područje bivše Austro-Ugarske između Njemačke Austrije, Mađarske i nekoliko drugih zemalja. Iako je podjela teritorija provedena kroz proglašenje načela nacionalnog samoodređenja, populacije etničkih Nijemaca i Mađara  i dalje su živjeli u mnogim od tih područja, uključujući Čehoslovačku, Rumunjsku i Kraljevinu Jugoslaviju.
Kontrola nad Mariborom je bila predmet spora Jugoslavije i Njemačke Austrije. Savezni Zakon Njemačke Austrije o "rasponu, granicama i odnosima državnih teritorija 22. studenog 1918", ustvrdio je potraživanja na područje Donje Štajerske u kojima je Marburg / Maribor bio smješten, ali su isključili iz svojih zahtjeva pretežno slavensko-naseljena područja. Da bi riješili pitanje vlasništva Koruške, većeg područja koje je Donja Štajerska činila dio, Coolidge misija pod upravom SAD-a predložila je u Beču demografsko istraživanje teritorija. Misiju je vodio Archibald Cary Coolidge, profesor povijesti na Harvardskom sveučilištu, a djelovao je pod američkim povjerenstvom za mirnovne pregovore. Misija je imenovala izaslanstvo na čijem je čelu bio pukovnik Sherman Miles, a uključivalo je i poručnika LeRoya Kinga, profesora slavenskih jezika na Sveučilištu Missouri, i profesore Roberta Kernera i Lawrencea Martina.
Na putu do Koruške, izaslanstvo je posjetilo Maribor koji, prije Prvog svjetskog rata, imao stanovnika od 80% austrijskih Nijemaca i 20% Slovenaca. Većina Mariborskog kapitala i javnog života bio je u austrijsko-njemačkim rukama i grad je bio poznat uglavnom po svom njemačkom naziv Marburg an der Drau (Marburg na Dravi). Prema posljednjem popisu stanovništva Austro-Ugarske u 1910, grad i njegova okolica Studenci (Brunndorf), Pobrežje (Pobersch), Tezno (Thesen), Radvanje (Rothwein), Krčevina (Kartschowin), i Košaki (Leitersberg) naseljavalo je 31.995 austrijskih Nijemaca (uključujući i Židove koji su govorili njemački), a 6.151 etničkih Slovenaca. Okolno područje je bilo međutim naseljeno gotovo u potpunosti od strane Slovenaca, iako su mnogi austrijski Nijemci živjeli u manjim mjestima kao što su Ptuj (Pettau, 79,39%) ili Celje (Cilli, 66,80%).
U studenom 1918, slovenski bojnik (kasnije general) Rudolf Maister zauzeo je grad Maribor i okolicu Donje Štajerske u ime novoformirane države Slovenaca, Hrvata i Srba, preteče kraljevine Jugoslavije. Dana 23. studenog, 1918, Maister i njegovi vojnici su razoružali i raspustili "Zelenu gardu" (njemački: Schutzwehr, slovenski: Zelena Garda). snage sigurnosti pod nadzorom Mariborskog gradskog vijeća Maister je zarobio i nekoliko sela i gradova sjeverno od rijeke Mure, uključujući i Lichendorf, Bad Radkersburg, Mureck i Marenberg. Dana 31. prosinca 1918 Maisterova jedinica je zatvorila 21 istaknutog građanina Maribora etničkog njemačkog podrijetla.
Masakr
Izvori se razlikuju oko točnog uzroka i opsega Masakra u Mariboru. Svi se slažu da je 27. siječnja 1919., izaslanstvo Coolidge Misije, na čelu s Shermanom Milesom, posjetilo Maribor i otkrilo da se tisuće građana njemačkog etničkog podrijetla okupilo na glavnom gradskom trgu i mahalo zastavama Njemačke Austrije, od kojih su mnoge također krasile obližnje zgrade. Njemački austrijski izvori pokazuju da je 10.000 prosvjednika pjevalo pjesme i nosilo domoljubnu odjeću. Dvadeset vojnika pod zapovjedništvom Maistera je bilo stacionirano ispred gradske vijećnice, naoružano puškama s bajunetama.
Izvori na njemačkom jeziku tvrde da su vojnici počeli pucati u gomilu, bez provokacija, ciljajući na nenaoružane civile. Prema tim izvorima žrtava je bilo 13, a daljnjih 60 prosvjednika je ranjeno.
Slovenske procjene istog događaja tvrde da su vojnici počeli vatru tek kad je austrijski državljanin ispraznio revolver u smjeru slovenskog vojnika, ciljajući bajunet jednog od njih Vojnici su zatim uzvratili vatru. Po ovoj računici bilo je 11 ubijenih, a nepoznat broj ranjenih.
Borrine, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 157 m.
Ulmeni, Ulmeni, Călărași
Ulmeni je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Ulmeni.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5285 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Mariborska krvava nedjelja
Posljedice
Nakon ovih događaja, 4. veljače 1919, Njemačka Austrija je započela vojnu ofenzivu kako bi opet zauzela regiju Gornje Štajerske pod nadzorom Maisterovih vojnika. Primirje je dogovoreno 10. veljače 1919, pod francuskim posredovanjem iz vojne misije u Mariboru. 13. veljače 1919, mirovni sporazum potpisan je i Maister je povukao trupe iz Gornje Štajerske.
LeRoy King, jedan od članova Misije Coolidge, napisao je u svom izvješću da su vlasti u Mariboru bile sumnjičave oko rada misije i očito su se bojali da je imala neotkrivene podatke koje bi radije skrila od javnosti. On je uzvraćao je da ima slovenskog stanovništva u Štajerskoj, koji bi radije ostalo pod austrijskom vlašću.
Ugovorom iz Saint-Germain-en-Laye, potpisanim 10. rujna 1919, smatrano je da Maribor bio čvrsto pod kontrolom Jugoslavenske vojske, te da, budući da Slovenci čine većinu u području oko grada, Maribor treba ostati, zajedno s ostatkom Donje Štajerske, unutar Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca.
Odgovornost za pucnjavu u Mariboru nikada nije uvjerljivo utvđena. Austrijski izvori pripisuju krivnju Rudolfu Maisteru, te ga u nekim izvorima spominju kao "mariborskog koljača" U Sloveniji, naprotiv, Maister ostaje pozitivno upamćen. Brojna društva, institucije i ulice nose njegovo ime, a on se obilježava u nekoliko spomenika.
Lista tunela u Crnoj Gori
lista tunela u Crnoj Gori, lista uređenih prokopa cjevastog oblika u Crnoj Gori koji služe kao prolaz za Automobilski saobraćaj, željeznicu, plovni put, pješačku stazu (saobraćajni tunel), za dovod i odvod vode u hidrocentralama, vodovodima, kanalizacijama (hidrotehnički tunel), za provođenje komunalnih ili industrijskih instalacija (instalacijski tunel), kao sklonište ili smještaj osoba i stvari i dr. (tunel posebne namjene). Ovdje se navode svi tuneli bez obzira na dužinu.
Najduži tunel u Crnoj Gori je željeznički tunel Sozina dug 6176 m na pruzi Beograd–Bar.
Rancho las Águilas, Ayutla
Rancho las Águilas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ayutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1523 m.
Fahri Korutürk
Fahri Koruturk (Istanbul, 3. avgust 1903 — Istanbul, 12. oktobar 1987) bio je turski mornarički oficir, diplomata i 6. predsednik Turske.
Biografija
Pohađao je školu za mornaričke kadete 1916, na kojoj je diplomirao 1923. godine. Mornaričku akademiju diplomirao je 1933. godine. Obučavao se na krstaricama i podmornicama.
Godine 1936, učestvovao je na mirovnoj konferenciji kao vojni savetnik. Bio je i mornarički ataše u Rimu, Berlinu i Stokholmu. Godine 1950. postao je kontraadmiral, zapovedao s nekoliko vojnih jedinica dok nije postao admiral.
Godine 1960. penzionisan je s položaja zapovednika turske mornarice. Tadašnji predsednik Džemal Gursel imenovao ga je u Senat. Predsednik Dževdet Sunaj predložio ga je Velikoj narodnoj skupštini Turske, te je Koruturk tako postao šesti predsednik Turske. Položio je zakletvu 6. aprila 1973, a odstupio na isti datum 1980. godine, nakon odsluženog sedmogodišnjeg mandata. Nakon toga je postao doživotni senator.
Prezime Koruturk dao mu je Kemal Ataturk. Od 1944. do smrti bio je oženjen s Emel. Imali su troje dece.
Umro je u Istanbulu, ali je sahranjen na Turskom državnom groblju u Ankari.
Santas Marías de Arriba, Tamazula de Gordiano
Santas Marías de Arriba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1253 m.
Tepeguaje, San Pedro Pochutla
Tepeguaje je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 168 m.
North Lynnwood, Washington
Nort Linvud je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 16.574.
NexGen
thumb|NexGen Nx586 procesor NexGen je bila kompanija koja se bavila proizvodnjom procesora za PC računala.
Nastanak
Ova kompanija nastaje 1986. godine s ciljem proizvodnje 80386 kompatibilnog procesora s potpuno novom, nezavisnom arhitekturom. Od svog samog pokretanja Nexgen se potpuno posvećuje svojim dizajnersko-inžinjerskim ciljevima zapuštajući sve druge poslovne aspekte što će ju na kraju uništiti. Prvi svima neprimjećen problem je sam konačni cilj. Nexgen koji počinje od ničega želi stvorit procesor koji tada Intel već ima u proizvodnji?!
Zahvaljujući prekasnom izlasku svog procesora na tržište Nexgen se 1990. našao u prvim financijskim problemima od kojih ih spašava Compaq koji postaje glavni sponzor njihovih budućih projekata.
Proizvodi
Kada je postalo očito da 80386 kompatibilni procesor neće biti konkurentan radi kasnog izlaska na tržište, kompanija se preorjentirala na jače modele. Zahvaljujući tome Nextgen u proljeće 1994. godine izlazi s svojim procesorom Nx586. Odmah s njegovom najavom javljaju se novi, nikad upitni problemi za ovu kompaniju. Preveliko usmjeravanje na stvaranje nove arhikteture procesora rezultiralo je ne obaziranjem na pojedinosti....
Novi procesor nije bio pin kompatibilan s niti jednim drugim na tržištu, pa je za njega bilo potrebno raditi posebne matične ploče. Rezultat svega toga postaje financijski neuspjeh, kojemu sigurno pripomaže i teškoća nalaska tvornice koja bi bila raspoložena proizvoditi Nx586.
Prodaja i AMD K6
Polovicom devedesetih godina AMD potresa žestoka kriza. Do procesora Pentium Intel im je bio prisiljen predavati licencna prava na svoje proizvode ( procesori 086, 286, 286, 486 ) tako da do tada oni samo rade klonove konkurenta. Prvi samostalni proizvod AMDa Pentium kompatibilni procesor imena K-5 je bio katastrofa. Kako bi spasili svoju kompaniju od neminovne propasti vodstvo AMD se odlučuje 1996. godine na kupovinu Nexgen-a čiji procesor nove generacije ( koji još nije izašao na tržište ) imena Nx686 ima sigurno najbolji neintel dizajn procesora na svijetu.
Nakon kupovine AMD uvodi inžinjerske umove Nextgena u realnost prisiljavajući ih da svoj procesor oblikuju tako da može stati u utor za Pentium procesore. S tom promjenom Nextgenov procesor Nx686 se počinje na tržištu prodavati s imenom AMD K6, nakon čega AMD postaje ono što je danas.
U prvom razdoblju taj posljednji procesor tvrtke Nexgen se prodavao pod imenom AMD Nx686.
The Snows of Kilimanjaro
Snjegovi Kilimandžara mogu označavati:
Nuevo Ocotal (razvrstavanje)
Nuevo Ocotal ima više značenja:
Göhlen
Gelen je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ludvigslust. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 365 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13054034.
Baggara
Arapi Šuva (Arapi Shuwa), poznatiji pod nazivom Baggara ili Baqqarah su nomadski beduinski narod koji živi u Africi između jezera Čad i Nila, u državama Sudan (posebno Darfur), Niger, Čad, Kamerun, Nigerija i Srednjoafrička republika. Oni su uglavnom nomadi-stočari koji svake godine putuju između travnatih područja u kišnoj, i riječnih područja u sušnoj sezoni. Uglavnom govore Shuwa jezikom - dijalektom arapskog. Većina su muslimani, a smatra se da potječu od arapskih plemena koja su se na području Sjeverne Afrike naselila u srednjem vijeku. Njihovo ime se često koristi u zapadnom Sudanu za arapske stočare i doslovno znači "kravar."
Göhlen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ludvigslust Gelen se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Ludvigslust. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 20 metara. Površina opštine iznosi 13,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 365 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 26 stanovnika/km².
Baggara
Baggare uključuju nekoliko plemena kao što su Rizeigat, Ta’isha, Habbaniya u Darfuru te Misseiria i Humur i Hawazma u Kordofanu. Misseiria iz Jebel Muna govore Tama jezik (isto tako poznat kao Miisiirii) iz Nilo-saharske porodice jezika.
Ajn Usera
Ajn Usera (arapski: عين وسارة) za Francuske kolonijalne uprave znana kao Paul Cazelles, je grad i općina od 98,107 stanovnika u sredini Alžira u Pokrajini Dželfa.
Geografske karakteristike
Ajn Usera leži na sjevernoj granici planinskog kraja na nadmorskoj visini od 700 metara. Teren grada je pretežno ravničarski obrastao travom esparto. Usera je udaljena 200 km južno od glavnog grada Alžira, 88 km sjeverno od svog administrativnog centra Dželfe, 155 km istočno od Tiareta i 130 km južno od Médeje.
Historija
Kad su prvi Francuzi stigli u taj kraj 1853. Ajn Usera je bio gotovo jedini izvor vode na putu za Laguat. Zbog tog je francuska vojska do 1870. sagradila karavansaraj, koji je služio kao odmorište putnika, sve do 1916. kad je željeznička pruga stigla do mjesta. Tadašnje selo je 1935. preimenovano u Paul Cazelles po imenu vojnog guvernera tog kraja između 1901. - 1931.
U brzo rastućem gradu je 1951. podignut aerodrom, pa je 1956. dobio status općine i postao administrativni centar tadašnjeg departmana Médéa. Nakon proglašenja alžirske nezavisnosti 1963. gradu je promjenjeno ime u današnje Ajn Usera.
Privreda
Privreda grada bazira se na nomadskom stočarstvu (ovčarstvo) po obližnjoj ravnici, uslugama i trgovini. Na južnoj periferiji nalazi se industrijska zona, tu se nalazi: mlin, tvornica polistirena, staklara, punionica pića Badr, tvornica cijevi, mljekara i velika tvornica odjeće.
Crystal Mountain, Michigan
Kristl Mauntin je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 54.
Almeya (razvrstavanje)
Almeya ima više značenja:
Rimska mornarica
Osnovana je godine 311. pne. i ispočetka je bila beznačajna. Međutim, pedeset godina kasnije, kada se Rim našao u sukobu s pomorskom velesilom Kartaginom, brzo je sagradio veliku flotu. Za vrijeme prvog punskog rata rimska mornarica je naglo narasla i igrala ključnu ulogu u pobjedi u prvom punskom ratu. U prvoj polovici 2. vijeka pne. Rim je uništio Kartagu i pokorio helenizam|helenistička kraljevstva Istočnog Mediterana, ostvarivši tako potpunu prevlast nad Sredozemnim morem koje su Rimljani otada zvali Mare Nostrum. Rimske flote su ponovno igrale važnu ulogu u 1. vijeku pne. kada su se vodili ratovi protiv pirata, te u građanskim ratovima koji su uništili Republiku. Godine 31. pne. je velika pomorska bitka kod Akcija okončala Završni rat Rimske Republike|građanske ratove, dovevši na vlast Augusta i stvorivši Rimsko Carstvo.
Geschlecht in Fesseln
Geschlecht in Fesseln je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1928. u režiji Williama Dieterlea, poznat kao jedan od filmova Weimarske Njemačke koji se na najeksplicitniji način dotakao teme homoseksualnosti. Dieterle u filmu igra glavnu ulogu - mladog muškarca koji je, braneći suprugu (čiji lik tumači Mary Johnson) od napasnika, slučajno prouzročio njegovu smrt te je osuđen na višegodišnju zatvorsku kaznu. Radnja prikazuje kako dugogodišnja razdvojenost tjera supružnike da svoje seksualne potrebe zadovolje izvan braka - supruga u preljubničkoj aferi, a suprug kod gej zatvorenika, a što će na kraju dovesti do tragičnih posljedica.
Nuevo Ojo de Agua (razvrstavanje)
Nuevo Ojo de Agua ima više značenja:
Shatuo
Shatuo ili Šatuo ( or, takpđer: Shato, Sha-t'o, sanskrit:; Sart su bili turkijsko (drevno tursko) pleme poznato po važnoj ulozi u politilčkom životu Kine na kraju 9. i u 10. vijeka. Ona se odrazila u tome da su Shatuo osnovali 3 od tzv. Pet dinastija te jedno od nezavisnih kraljevstva u periodu Pet dinastija i Deset kraljevstava.
Neki od historičara smatraju da su Shatuo, zapravo, istovjetni s narodom/plemenom koje se u ranijim kineskim izvorima navodi kao Xueyantuo. Drugi dio da su bili dio Üç-Oğuz konfederacije Oghuz Turaka.