cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zastava Turske
Istorija
Simbol polumeseca i zvezde, danas uglavnom povezan sa islamom bio je korišćen na području Male Azije i od strane turskih naroda pre nastanka islama. Što se tiče crvene boje, poznato je da su Osmanlije koristile crvene zastave trouglastog oblika još od 1383. godine, a da se oblik promenio u četvorougao tokom istorije. Osmanlije su koristile različite izglede zastave, sa jednim ili nekoliko polumeseca a ponekad i sa zelenom podlogom. Menjao se i broj krakova zvezde. Tokom poznog perioda osmanlijskog carstva crvena boja korišćena je za sekularne a zelena za verske institucije. Broj krakova zvezde sveden je na pet 1844. godine kada je zastava Turske zapravo i poprimila konačan izgled.
O nastanku zastave postoje brojne legende, koje često kontriraju istorijskim saznanjima.
mini|desno|250px|Jedna od legendi vezuje se i za izgled neba iznad [[Gazimestana u večeri Kosovske bitke. Pozicija: Lat: 43.41, Long: 25.65]]
Petnjik
Petnjik je naselje u opštini Berane u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 669 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 737 stanovnika).
Demografija
U naselju Petnjik živi 523 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,0 godina (37,4 kod muškaraca i 38,6 kod žena). U naselju ima 179 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,74.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine).
Bayburt
Bayburt čita se Bajburt je administrativni centar istoimene turske provincije Bayburt od 35 947 stanovnika.
Geografske karakteristike
Bayburt leži na sjeveroistoku Turske, u regiji Crno More u kotlini rijeke Çoruh.
Historija
Bayburt je bio važan grad još u doba Puta svile, tako da je u njemu boravio i Marco Polo. Za osmanske vladavine postao je značajni provincijski centar. Vojska Carske Rusije razorila ga je 1825. ali je vrlo brzo obnovljen, od 1989. je ponovno provincijski centrar.
La Parota, Zihuatanejo de Azueta
La Parota je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zihuatanejo de Azueta.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 195 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 193 m.
Campori, Lucca
Campori je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 414 m.
Gesù Maria, Messina
Gesù Maria je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 607 m.
Greenbriar, Virginia
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.166.
Coronel Fabriciano
Coronel Fabriciano je grad i općina u istočnom Brazilu, u državi Minas Gerais. Status grada je dobio još 1948. godine. Po popisu iz 2009. godine, ova općina ima 105.037 stanovnika na površini od 221.049 km².
Megaliti na Korzici
Korzika je četvrto ostrvo po veličini na Mediteranu i spada u jednu od regija Francuske. Nalazi se na oko 200 km jugoistočno od Azurne obale,zapadno od Toskane i sverno od Sardinije. Korzika ima oko 1000 km obale i većinom je planinsko ostrvo. Najviši vrh je Monte Cintu, čija nadmorska visina iznosi oko 2 710 m. Na ovom ostrvu postoji još 50 vrhova, čija nadmorska visina iznosi više od oko 2 000 m. Podeljena je na četiri administrativne oblasti: severni deo ostrva sa središnjim delom u Bastiji, zatim zapadna obala sa centrom u Ajačiju.Korzika ima jedinstvenu megalitsku baštinu, kao i koncentraciju i originalnost tih ostataka, koji se većinom datuju u bronzano doba.
Abu Kabir
Abu Kabir (arapski: أبو كبير/Abū Kabīr) je grad od 142,420 stanovnika u Donjem Egiptu u Muhafazi Šarkija.
Karakteristike
Abu Kabir se nalazi na sjeveroistoku Delte Nila, udaljen 25 km sjeveroistočno od svog administrativnog centra Zakazika i 84 km od glavnog grada Kaira. thumb|left|240px| Pogled na [[arheološko nalazište Avaris]] Dvadesetak km prema sjeveroistoku kod Tel el Dabe, nalazi se arheološko nalazište antičke prijestolnice Hiksa - Avarisa.
Današnji Abu Kabir je četvrti grad po veličini u Muhafazi Šarkija i važna željeznička stanica, raskršće važnih pruga za Damijetu i Ismaliju.
La Nopalera, Santa María Colotepec
La Nopalera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Colotepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
El Carretón, Santa María del Río
El Carretón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1812 m.
La Cuchilla, Turicato
La Cuchilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 771 m.
Чамурлија
Чамурлија је насељено место у градској општини Црвени Крст на подручју града Ниша у Нишавском округу. Налази се у Нишкој котлини под Поповом главом, на око 7 км северозападно од центра Ниша. Према попису из 2002. било је 546 становника (према попису из 1991. било је 566 становника).
Историја
Остатак римског кастела указује на античку насељеност сеоског простора, али недостатак каснијих налаза или података указује на могућност да Чамурлије није било у словенском средњовековном периоду или је, можда, егзистирала под неким другим именом. О Чамурлији нема података ни из турског периода све до периода буна у првој половини 19. века и ослобођења 1877. године када је Чамурлија имала око 25, махом задружних домаћинстава. После ослобођења од Турака село је почело да се обнавља и јача напуштајући постепено натуралне и прелазећи на тржишне облике привређивања, с примарном оријентацијом на ратарство и стајско сточарство. Раној, још у периоду између два светска рата, оријентацији на допунско градско запошљавање и мешовиту привреду, допринела је релативна близина Ниша. После Другог светског рата већина домаћинстава нарочито од 1955/60. године, оријентисала се на радничка занимања, али, осим у малом броју случајева, не напуштајући земљу. Поред тога, Чамурлија је постала привлачна и за усељавање радника, који су дошли у Ниш из удаљених крајева, а од 1970/75. године привлачи пажњу и викендаша, који у њој откупљују мање поседе и и плацеве за одмор, а и ради бављења производном рекреацијом.
Године 1971. у Чамурлији је живело 19 пољопривредних, 74 мешовита и 8 непољопривредних домаћинстава.
Демографија
Крајем 19. века (1895) Чамурлија је мање село са 33 домаћинства и 224 становника.
У насељу Чамурлија живи 432 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 39,6 година (38,8 код мушкараца и 40,5 код жена). У насељу има 142 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,85.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Obergeckler
Obergekler je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 161 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232096.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Obergekler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 400 metara. Površina opštine iznosi 6,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 161 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 25 stanovnika/km².
Los Gavilanes, Aculco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 304 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2569 m.
Zastava Vatikana
thumb|right|250px|Zastava Države Vatikanskog Grada
Zastava Vatikanskog Grada sastoji se od dva polja jednake veličine žute (simbol zlata) i bijele boje. Kada je zastava izvješena, žuto polje je uz koplje. Omjer širine i dužine zastave su 1:1. Naime, zastava Vatikana i zastava Švicarske su jedine državne zastave na svijetu kvadratičnog oblika.
Na sredini bijelog polja nalaze se dva ukrižena ključa, jedan žute boje i drugi bijele boje koji su povezani crvenom vrpcom. Iznad ključeva smještena je papinska tijara. Ključevi i tijara predstavljaju grb Vatikana
Zastava je prihvaćena 7.6. 1929. Iste je godine papa Pio XI. potpisao ugovor s Italijom, kojim je konačno riješeno pitanje Papinske države.
Skedee, Oklahoma
je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 51, što je 51 (-50,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Carona, Alessandria
Carona je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 285 m.
1-Hidroksi-4-(p-tolilamino)antracen-9,10-dion
1-Hidroksi-4-(p-tolilamino)antracen-9,10-dion je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 329,349 Da.
Pegoraro, Treviso
Pegoraro je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Saobraćaj u Andori
mini|220px|desno|Putna karta Andore i okruženja mini|220px|desno|Ulazni put u Andoru mini|220px|desno|Reka [[Valira (reka)|Valira plovna je samo za najmanja sportska plovila]] Andora je jedna od najmanjih zemalja na svetu. Ta državica se nalazi na velikoj nadmorskoj visini i izrazitog je planinskog reljefa pa su uslovi za razvoj saobraćaja izuzetno složeni. Međutim, razvojem zemlje proteklih decenija saobraćaj u zemlji je znatno unapređen i izolovanost zemlje je smanjena na najmanju moguću meru.
Saobraćaj u Andori tesno povezan sa saobraćajem u Francuskoj i saobraćajem u Španiji, koje je okružuju.
Železnički saobraćaj
Železnička mreža u Andori ne postoji, a najbliže stanice nalaze se u susednom delu Francuske. Postoje planovi za izgradnju posebne vrste "visećeg metroa" u Andora la Velji iznad reke.
Drumski saobraćaj
Ukupna dužina puteva u Andori je 269 km, od čega 198 km sa savremenom tvrdom podlogom. Autoputeva nema. Glavni putni pravac je pravac koji vodi iz doline reke Valire (gde je smeštena većina naselja) do Francuske na severu preko prevoja Elvira.
Vodeni saobraćaj
Andora, kao visokoplaninska i kontintenalna država, nema plovnih voda. Najbliža velika morska luka je Barselona.
Gasovodi i naftovodi
Gasovod: nema
Naftovod: nema
Vazdušni transport
Andora nema aerodroma, a najbliži aerodromi su Tuluzu (Francuska) i Barseloni (Španija).
Transport i Andorra Saobraćaj u Andori
Ay-sur-Moselle
E sir Mozel je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Mec Kampanj.
Saobraćaj u Belgiji
mini|220p|desno|[[Antverpen je jedna od najvećih evropskih luka]] mini|220p|desno|Karta železnica u Belgiji Belgija spada u najrazvijenije zemlje Evrope sa veoma povoljnim položajem između drugih značajnih zemalja. Zbog toga je saobraćaj u Belgiji veoma razvijen i gust. Belgija ima razvijen drumski, železnički, vazdušni i vodni saobraćaj. Najvažnije saobraćajno čvorište je glavni grad Brisel.
Železnički saobraćaj
mini|220px|Glavna železnička stanica u [[Antverpenu]] mini|220px|Tramvaj na ulicama [[Genta]] U Belgiji postoji preduzeće nadležno za železnicu pod nazivom „Narodno železničko preduzeće Belgije“.
Ukupna dužina železničke mreže standardnog koloseka u Belgiji je 3.536 km (1998. godine), od čega je elektrifikovano čak 2.950 km železnice ili oko 80% celokupne mreže. Takođe, celokupna mreža je standardnog koloseka. Postojeće pruge dvostrukog ili višestrukog koloseka su preovlađujuće, odnosno njihova ukupna dužina je 2.563 km. Svi ovi pokazatelji govore o veoma razvijenoj i savremenoj železničkoj mreži sa velikim prometom. U skladu sa tim, prevoz železnicom je čest i jeftin.
Smatra se da je belgijska železnička mreža najgušća u svetu, a masovni javni prevoz železnicom vezuje se još za razdoblje pre Prvog svetskog rata. Zapravo, svako mesto ima makar malu železničkju stanicu i stalnu vezu vozom sa obližnjim gradom. Najveća železnička čvorišta su veliki gradovi - Brisel, Antverpen i Lijež.
Jedini grad sa klasičnim metro sistemom je Brisel (pogledati: Briselski metro). Laki metro postoji u Antverpenu i Šarleroi. Tramvajski prevoz je prisutan u svim značajnijim gradovima - Brisel, Antverpen, Gent, Lijež, Luven, Šarlroa, Mons, Haselt, Namur, Briž, Ostende, ....
Železnička veza sa susednim zemljama:
Drumski saobraćaj
mini|220px|desno|Karta autoputeva u Belgiji mini|220px|desno|Autoput A27 u istočnoj Belgiji mini|220px|desno|Autoput A4, nazvan i "Autoput sv. Huberta"
Ukupna dužina drumskih puteva u Belgiji je 149.018 km (2002. g.). Dužina magistralnih puteva je 12.610 km, a autoputeva je znatna, 1.729 km, što je i osobeno za gusto naseljene zemlje poput Belgije. Belgija je bila među prvim državama koje su gradile autoputeve, a danas ih ima „u svakom kutku“ države. Postoje i autoputevi sa tri kolovozne trake u jednom smeru.
Današnji državni autoputevi povezuju sve važnije gradove u državi i okruženju. Mnogi autoputevi prate linije glavnih železnica. Oni se uglavnom pružaju trasama Evropskih koridora, a nose dvojne oznake "A+broj". U autoputeve se ubrajaju i autoputni prsteni oko velegrada sa tim što oni nose dvojne oznake "R+broj". I putna mreža nižeg ranga je gusta i veoma savremena.
Najvažniji državni autoputevi su oni duž evropskih koridora i to su:
Vodeni saobraćaj
mini|220|desno|[[Albertov kanal]] mini|220px|desno|Stara luka u [[Ostendeu]] mini|220px|desno|Kanal u jezgru [[Brižu]]
Belgija je primorska zemlja, međutim ona nevelikom dužinom izlazi na Severno more, gde se nalazi jedina značajna luka na otvorenom moru, Ostende. Sa druge strane, za privredu zemlje i evropskog zaleđa mnogo je važnija luka Antverpen, jedna od najvećih u Evropi. Ona se nalazi na ušću reke Šelde u more i ima pristup otvorenom moru preko Holandije. Luka grada Briža takođe se može smatrati morskom, pošto se nalazi na par kilometara od otvorenog mora, sa kojim je povezana duboko prokopanim kanalom, pogodnim i za morska plovila.
Pored pomorskog saobraćaja Belgija se može bolje pohvaliti veoma razvijenim rečnim i kanalskim saobraćajem. Svaka belgijska reka koja je imala uslove da postane plovna postala je ljudskih radom, a tamo gde to nije bilo moguće prokopavani su veštački kanali i građeni nasipi. Po poslednjim procenama dužina unutarkopnenih plovnih puteva u Belgiji je 2.043 km, od čega oko 75% može primiti brodove srednje veličine, pa je pogodno za privredni saobraćaj. Najpoznatije plovne reke su Šelda i Meza. Na prvoj se nalazi Antverpen, a na drugoj Lijež i Namir.
Belgijski kanali se koriste mnogo više od reka za mesni i međugradski prevoz feribotima. Mreža kanala u Belgiji povezana je i sa mrežama kanala u Francuskoj i Holandiji, a posebno je gusta u severnom delu zemlje, koji je nizijski i otvoreniji ka moru. Značajno je i to što kanali obično prolaze kroz istorijska jezgra gradova, pa je moguć veoma lak prevoz iz središta jednog grada u središte drugog. Posebno su poznati kanali Genta, Briža, Luvena, Antverpena. Najpoznatiji kanali u državi su:
Gasovodi i naftovodi
Naftovod: Dužina tokova je 161 km.
Gasovod: Dužina tokova je 3.300 km.
Vazdušni transport
mini|220px|desno|Satelitski snimak [[Aerodrom Brisel|briselskog aerodroma]] U Belgiji postoji mnogo aviopreduzeća, od kojih je najpoznatije državno preduzeće Brisel erlajns.
U državi postoji i 42 zvanično upisana aerodroma, od toga sa tvrdom podlogom ukupno 24. Ukupno 9 aerodroma ima IATA kod (IATA Airport Code) i, samim tim, međunarodni značaj. Poznati aerodromi su:
Najveći i najvažniji aerodrom u zemlji je briselski Aerodrom "Zaventem", koji se nalazi 11 km severoistočno od grada. Aerodrom je veoma prometan, a značajan broj korisnika su ljudi povezani sa ustanovama Evropske unije u gradu Briselu. Pored ovog aerodroma potrebno je spomenuti i Aerodrom "Bierze" u Liježu, koji spada u red prvih 10 kargo aerodroma u Evropi po prometu.
U Belgiji postoji i 1 zvanično upisan helidrom.
Elsa Morante
Elsa Morante (Rim, 18. avgust 1912 — Rim, 25. novembar 1985) je bila jedna od najvećih italijanskih pesnikinja i književnica.
Biografija
Uprkos tome što je njena porodica bila siromašna Elsa je uspela da završi klasičnu gimnaziju.
Zbog ekonomskih i porodičnih razloga nije uspela da završi fakultet, počela je da radi kao učiteljica u školi i da daje privatne časove italijanskog, latinskog i grčkog jezika.
Bila je veoma mlada kada je počela prvi put da piše mini-romane, da se bavi poezijom i ozbiljnom literaturom.
Njene priče su uvek bile objavljivane iako je u to vreme u Italiji Fašizam bio na vlasti.
Stekla je brzo veliku popularnost i baš zbog toga Fašistički režim nije mogao direktno da je napadne jer bi to izazvalo bes Italijana.
1936. godine upoznala je poznatog italijanskog pisca Alberta Moraviju a u aprilu 1941. godine udala se za njega.
Pri kraju Drugog Svetskog Rata Elsa i Alberto morali su pobeći iz Rima koji je bio tada pod nemačkom okupacijom.
Bolu
Bolu je administrativni centar istoimene turske provincije Bolu od 131 264 stanovnika.
Elsa Morante
Biografija
Elsa Morante i Alberto Moravija su se razveli 1961. godine a taj događaj je posebno uticao na rad književnice kao i na njenu psihu.
Bolu
Geografske karakteristike
Bolu leži na sjeveru Turske, u regiji Crno More na starom putu Istanbul - Ankara.
Historija
Za antike se grad zvao Bithynium ili Claudiopolis, zna se da je Claudiopolis bio sjedište nadbiskupije u tadašnjoj Bitiniji. Osmanlije su ga zauzele - 1325. za njihove vladavine postao je centar sandžaka, a kasnije i vilajeta Kastamonu.
Elsa Morante
Biografija
Elsa Morante je pokušala da izvrši samoubistvo 1983. a umrla je 1985. zbog infarkta nakon jedne hiruške operacije.
Dela
Najpoznatija dela Else Morante su:
Punta Cirio, Cosío
Punta Cirio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Cosío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1958 m.
Evropski dan sjećanja na žrtve staljinizma i nacizma
Evropski dan sjećanja na žrtve staljinizma i nacizma (poznat i kao Dan crne trake u nekim zemljama), međunarodni dan sjećanja na žrtve totalitarnih ideologija, naročito staljinizma, nacizma i fašizma, koji se obilježava 23. augusta.
Određen je od strane Evropskog parlamenta 2008/2009 kao "dan sjećanja u čitavoj Evropi na žrtve svih totalitarnih i autoritarnih režima, koji će se obilježavati sa dostojanstvom i nepristrasnošću," i obilježava se svake godine od strane tijela Evropske unije od 2009. godine. Odluka Evropskog parlamenta iz 2009. o evropskoj svijesti i totalitarizmu, ko-sponzorirana od strane Evropske narodne partije, Saveza liberala i demokrata za Evropu, Zelenog-evropskog slobodnog saveza i Unije za Evropu nacija, pozvala je na njegovo provođenje u čitavoj Evropi. Uspostavljanje 23. augusta kao međunarodnog dana sjećanja za žrtve totalitarizma također je podržano Vilniuškom deklaracijom Parlamentarne skupštine OSCE-a iz 2009. godine.
23. august odabran je kako bi se podudarao sa potpisivanjem Pakta Molotov-Ribbentrop, pakt o nenapadanju iz 1939. između SSSR-a i Nacističke Njemačke koji je sadržavao protokol o podjeli Rumunije, Poljske, Litvanije, Latvije, Estonije i Finske na utvrđene njemačke i sovjetske sfere utjecaja. Predsjedavajući Evropskog parlamenta, Jerzy Buzek, 2010. je taj sporazum opisao kao "dosluh dva najgora oblika totalitarizma u hisoriji čovječanstva." Dan sjećanja nastao je iz prosvjeda koji su se održali u zapadnim gradovima protiv sovjetskih zločina i okupacije tokom 1980-ih, koje su pokrenuli kanadski izbjeglice iz zemalja pod okupacijom Sovjetskog Saveza i koji su kulminirali Baltičkim putem, velikom demonstracijom tokom revolucija 1989. koja je doprinijela oslobađanju država Baltika.
Svrha Dana sjećanja je očuvanje sjećanja na žrtve masovnih deportacija i istrebljenja, istovremeno ističući demokratske vrijednosti sa ciljem pojačavanja mira i stabilnosti u Evropi.
23. august također je službeno priznat od strane Kanade i Sjedinjenih Država, gdje je poznat kao Dan crne trake.
Fernando II od Aragona
'''Fernando II. Aragonski ili kako ga neke wiki prevode Ferdinand II. znan i kao Fernando el Católico (10. mart 1452., Sos del Rey Católico - 23. januar. 1516., Madrigalejo) formalno je bio samo kralj Aragona (1479.- 1516) i uz ženu Izabelu kao Fernando V.''' suvladar Kastilje (1474. - 1504.) a jedno vrijeme i regent Kastilje (od 1507. do smrti).
Njegov značaj međutim bio je puno veći jer je on preko ženidbe za Izabelu zapravo ujedinio španjolske kraljevine i dovršio rekonkvistu a zatim protjerao sve one koji nisu katolici (islamske Maure i Židove) zbog tog su njih dvoje i nazvani - Katolički kraljevi. Ujedinjenje Iberijskog poluotoka omogućilo je ekspanziju Španjolske po Apeninskom poluotoku. Fernando je bio i kralj Sicilije (1468.- 1516.) pod vladarskim imenom Fernando II. i kralj Napulja kao Fernando III. (1504.- 1516). On je čak jedno kratko vrijeme pred smrt uspio zasjesti na oba trona i tako obnovio Kraljevinu dviju Sicilija.
Nakon njegove smrti Španjolska je postala prva novovjeka velesila koja je dominirala zbivanjima tokom 16. vijeka.
Biografija
Fernando je bio sin aragonskog kralja Juana II. Aragonskog i Juane Enríquez, koji su oboje bili kastilijanskog porijekla. U jeku natezanja oko nasljednika - 1461. ga je otac još kao dječarca, - proglasio svojim nasljednikom i guvernerom svih svojih zemalja. Budućnost mu je osigurana kada je navršio 14 godina - 1466., dvije godine kasnije - 1468. otac ga je postavio za kralja Sicilije, da impresionira kastiljski dvor, kamo ga je u konačnici i želio instalirati.
Fernando je navodno bio fascinatna ličnost, nikad previše srdačan, već sračunato rezerviran, što je naslijedio od oca, a impulzivnost i emociomalnost koju je naslijedio od majke znao je vješto prikrivati - neprobojnom maskom.
Oženio se princezom Izabelom od Kastilje u Valladolidu u oktobru 1469. Osim sudjelovanja u dvorskom životu, mladi kraljević je sudjelovao i u katalonskom ratovima. To je bio dogovoreni brak iz političkih interesa, a ne iz ljubavi. Aragonski dvor sanjao je o povratku u Kastilju a Izabela je trebala pomoć da dobije nasljedstvo na krunu.
Vladavina
Kao vladar Fernando se konstantno morao boriti protiv vlastitih osiljenih feudalaca, čas po Aragonu a onda po Kastilji, prebacivajući svoje snage od jednog do drugog kraljevstva prema intenzitetu opasnosti. Unatoč političke prirode - taj brak je ispočetka i funkcionirao, jer je Fernando iskreno zavolio Izabelu. Ona mu je ubrzo izrodila djecu, najstarija kći Izabela rođena je 1470., sin nasljednik, Juan 1478., te nakon toga infantkinje Juana, znana kao Luda Juana (Juana la Loca), Catalina (kasnije znana kao Katarina Aragonska prva žena engleskog kralja Henrya VIII i Marija.
Poslije tog sretnog perioda njihov brak je počeo pucati, jer su nakon tog bili gotovo stalno razdvajeni. Fernando je često obilazio kastiljanske gradove ili bio na putu po Aragonu, i usput korio svoju ženu za udoban dvorski život. Tako je proveo 20 posljednjih godina svog života, ipak i on nije bio bez mana, jer se za dugih izbivanja upuštao u veze sa drugim ženama. Zna se da su mu one rodile najmanje dvije kćeri, ali se ne zna kad su točno rođene. Njegovi zvanbračni izleti bili su uzrok provala ljubomornog bijesa kod Izabele.
Zastava Ujedinjenog Kraljevstva
mini|[[Datoteka:FIAV_111000.svg|20px Proporcije 3:5]] thumb|[[Datoteka:FIAV 000001.svg|20x20piksel Proporcije 1:2]] thumb|Zastava Engleske thumb|Zastava Škotske thumb|Razvoj zastave
Zastava Ujedinjenog Kraljevstva, često zvana i Union Jack, kombinacija je zastava triju konstitutivnih delova zemlje godine 1801. kada je službeno proglašena: engleskog krsta svetog Đorđa, škotskog krsta svetog Andrije i irskog krsta svetog Patrika (kojeg su sami Irci retko koristili).
Prva je verzija ove zastave, bez zastave sv. Patrika, nastala kraljevskom uredbom 1606. nakon što je 1603. škotski kralj Džejms VI postao i kralj Engleske (kao Džejms I) i tako ujedinio dva kraljevstva u personalnu uniju. Upotreba ove zastave bila je isprva ograničena na brodove, a na kopnu je korišćena zastava pojedinog kraljevstva. Godine 1707. Zakonom o uniji kojim je stvoreno Kraljevstvo Velike Britanije propisana je i upotreba zastave na kopnu.
El Chino, Mascota
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 533 m.
Zastava Ujedinjenog Kraljevstva
Godine 1801. donesen je novi Zakon o uniji kojim su ujedinjena Kraljevstva Velike Britanije i Irske u Ujedinjeno Kraljevstvo. Već postojećoj zastavi dodan je krst sv. Patrika tako da su dotada beli dijagonalni krakovi razdeljeni u belu i crvenu polovinu sa belim rubom koji ih je, prema heraldičkim pravilima, razdvajao od plave.
Službeno, -{Union Jack}- je prvenstveno kraljevska zastava, a njena upotreba kao narodne zastave tradicionalnog je karaktera. Upotreba zastave na moru strogo je propisana; civilni brodovi ne smeju je koristiti i moraju umesto nje vioriti crvenu zastavu sa -{Union Jack}- u gornjem levom uglu.
Pojavljivanje u drugim zastavama
Zastava Ujedinjenog Kraljevstva pojavljuje se u gornjem levom uglu gotovo svih zastava britanskih prekomorskih teritorija, kao i u zastavama nekih bivših britanskih kolonija: Australije, Novog Zelanda, Tuvalua i Fidžija, kao i američke savezne države Havaji koja nikad nije bila pod britanskom upravom.
Dinofelis
Dinofelis bio je rod sabljozubih mačaka (Felinae) koje su pripadale tribusu Metailurini. Bili su rasprostranjeni u Evropi, Aziji, Africi i Sjevernoj Americi prije barem 5 do 1,2 miliona godina (rani pliocen-rani pleistocen). Fosili vrlo slični fosilima Dinofelisa iz ranih stijena formacije Lothagam koje u starosti dosežu do ranog miocena, prije nekih 8 miliona godina.
Opis i ekologija
Po veličini bio je između današnjeg leoparda i lava, otprilike veličine jaguara (70 cm visok i težine do 120 kg) - srednje velika, ali snažna mačka koja je imala dva istaknuta sabljasta zuba. Prednji udovi bili su izrazito snažno građeni u usporedbi s današnjim mačkama (pa čak i jaguarom). Tako zdepasto tijelo možda ukazuje na to da je preferirao staništa sa gustom ili mješovitom vegetacijom, mada je možda također bio sličan jaguaru, u čija staništa spadaju i prašume i otvoreni prostori poput močvara bez drveća.
Tjelesna težina
Serge Legendre i Claudia Roth su pregledali dva primjerka u svrhu nalaženja podataka o tjelesnoj masi. Za prvi primjerak procijenjeno je da je imao težinu od 31,4 kg. Drugi je imao težinu od 87,8 kg.
Fosili
Fosili Dinofelisa pronađeni su u južnoj Africi, zajedno sa kostima pavijana kojeg je možda ubio. Također su pronađene kosti nekoliko primjeraka Dinofelisa i pavijana u jednoj prirodnoj zamci. Dinofelisi su možda ušli u nju kako bi se hranili uhvaćenim životinjama ili su možda jednostavno prolazili kroz područje gdje se ta zamka nalazila i nisu se više mogli izvući iz nje. Na nekoliko nalazišta u južnoj Africi pronađeni su dokazi da je Dinofelis lovio Australopithecusa africanusa, budući da su tu pronađeni fosilizirani ostaci Dinofelisa, hominida i drugih velikih životinja koje su u to vrijeme živjele na tom području. Osim toga, budući da su u južnoj Africi ostaci Dinofelisa pronađeni blizu fosiliziranih lubanja Paranthropusa, od kojih nekoliko ima parne rupe na sebi čija razdaljina gotovo savršeno odgovara onoj kod gornjih zuba Dinofelisa, moguće je da su Dinofelisi također lovili krupne hominide.
Smatra se da je postepeni nestanak šuma, u kojima je Dinofelis lovio, doprinjeo njegovom izumiranju na početku ledenog doba.
Ishrana
Dinofelis je lovio životinje, uključujući mladunce mamuta, mlade i stare mastodone i Homo habilisa (pretka današnjih ljudi).
Vrste
Moguće je da postoji još neopisanih vrsta.
U popularnoj kulturi
U prvoj sceni filma 2001: A Space Odyssey grupa primitivnih hominida, prije otkrića alata, žive u strahu od velike, grabežljive mačke (koju je glumio jaguar), koja vjerojatno pretpostavlja Dinofelisa, mada je u istoimenom romanu mačka nazvana "leopardom".
Ivana Hirschmann
Ivana Hirschmann (rođena: Nanette Hirschmann) (Donja Zelina, 5. 5. 1866 - Koncetracijski logor Auschwitz, 8. 5. 1943), zagrebačka učiteljica gimnastike, poznata kao prvi ženski učitelj i profesor gimnastike u Trojednoj Kraljevini Hrvatskoj, Slavoniji i Dalmaciji za vrijeme Austro-Ugarske Monarhije. Na početku 20. stoljeća popularizirala je razne sportove među ženama.
Karijera
Prof. Hirschmann je svoj cijeli radni vijek provela u Zagrebu. Od 1891 radila je kao privremena pomoćna učiteljica tjelovježbe u Građanskoj djevojačkoj školi, 1908 godine je postavljena za stalnu učiteljicu nižih pučkih škola "s potrebnom podukom u gimnastici". Od 1912 prof. Hirschmann je radila kao stalna učiteljica u višim djevojačkim školama kućanskoga i trgovačkog smjera. Službovala je i u Ženskom liceju u Zagrebu od 1892 do 1920, a do umirovljenja 1923 poučavala je tjelovježbu u Stručnoj školi, Višoj djevojačkoj školi, Zemaljskoj višoj djevojačkoj školi, Učiteljskoj školi uz realnu gimnaziju, Ženskoj realnoj gimnaziji i u Zemaljskoj preparandiji. Prof. Hirschmann je bila prva gimnastička učiteljica u školama u Hrvatskoj s položenim državnim stručnim ispitom. U odgoju je primjenjivala igre, te je u nastavu uvela i udomaćila kriket i kroket, pojednostavljeni i primijenjeni nogomet, te 1921 hazenu. 1906 je napisala knjižicu "Kratak izvadak iz historije gimnastike" koja je prvo posebno izdanje o povijesti gimnastike na hrvatskom jeziku. Iste godine je napisala priručnik s vježbama za nastavnice tjelovježbe "Djevojačka gimnastika". Članke o unapređenju tjelesnog vježbanja i odgoja u školama, higijeni djevojčica i vježbama za djevojke objavila je u časopisima "Gimnastika" (1885–99), "Sokol" (1908), "Domaće ognjište" (1911–12, 1917) i "Narodna zaštita" (1918). Također je pisala o Sinjskoj alci. 1923 godine otišla je u penziju. U penziji je jako puno čitala, posjećivala kazališta i simfonijske koncerte.
The Four Horsemen of the Apocalypse (film)
thumb|The Four Horsemen of the Apocalypse The Four Horsemen of the Apocalypse (u prijevodu Četiri jahača apokalipse) je američki nijemi igrani film snimljen 1921. u režiji Rexa Ingrama. Radnja je temeljena na istoimenom romanu španjolskog pisca It Vicentea Blasco Ibaneza. Protagonisti su članovi porodice argentinskog veleposjednika koje će prvi svjetski rat natjerati da se bore na suprotnim stranama. Film je danas poznat prije svega po tome što je predstavljao prvi veliki hit u karijeri Rudolpha Valentina te uspostavio njegov imidž latinskog ljubavnika. Antologijska scena tanga je također značajno pridonijela da dotada nepoznati argentinski ples postane popularan širom svijeta.
Чагровац
Чагровац је насеље у Србији у општини Гаџин Хан у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 161 становника (према попису из 1991. било је 246 становника).
Према турском попису нахије Ниш из 1516. године, место је било једно од 111 села нахије и носило је исти назив као данас, а имало је 35 кућа, 7 удовичка домаћинства.
Демографија
У насељу Чагровац живи 147 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 54,2 година (54,5 код мушкараца и 53,8 код жена). У насељу има 82 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 1,96.
PSAT
Termin PSAT ima više značenja.
Zastava Ukrajine
thumb|250px|Zastava Ukrajine. Razmera 2:3
Ustav Ukrajine definiše da je zastava Ukrajine sačinjena od dve jednake horizontalne linije plave i žute boje.
Savremeno poreklo zastave je u nacionalnoj revoluciji iz 1848. godine. Prvi put je tom prilikom na zgradi magistrata Lavova istaknuta žuto-plava zastava. Iako je pokret ostao bez značajnijih političkih posledica, novoformirane ukrajinske divizije u austrijskoj vojci koristile su žuto-plave zastave u svojim oznakama.
Iako su originalne zastave iz 1848. godine bile zasita žuto-plave, s žutom bojom kao gornjom, prelaz ka sadašnjem izgledu izvršen je kako bi širim slojevima ukrajinskog stanovišta bilo lakše objašnjeno značenje. Tako je nastalo uobičajeno tumačenje da zastava predstavlja nebo iznad polja žita, koje se održalo do danas iako nema veze sa istorijskim nastankom zastave. thumb|Zastava Ukrajinske Narodne Republike
Zastava Ukrajine prvi put je usvojena 1918. godine kao zastava kratkotrajne Ukrajinske Narodne Republike. Pored tamnije nijanse plave, zastava je u gornjem levom uglu imala ukrajinski trozubac, koji će danas biti usvojen za grb Ukrajine. U sovjetsko vreme zastava je zamenjena novom koja je bila u upotrebi do 1992. godine.
Chogota, Soconusco
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 469 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Veikko Väänänen
Veikko Ilmari Väänänen (Mikkeli, 28. novembar 1905 — 1. jun 1997, Helsinki) finski filolog, latinist, romanski filolog i epigraf svetskog glasa. Redovni profesor romanske filologije na Univerzitetu u Helsinkiju. Najcitiraniji finski istraživač.
Život i karijera
Doktorirao 1937. u Helsinkiju. Na Univerzitetu u Helsinkiju radio je kao vanredni profesor klasične filologije (1938—1951), a potom kao redovni profesor romanske filologije (1951—1972). Bio je upravnik Rimskog instituta Finske (Institutum Romanum Finlandiae) 1959—1962. i 1968—1969.
Pažnju naučne javnosti osvojio je radom oko natpisa iz Pompeja, koje je u svojoj doktorskoj disertaciji prikazao i izložio naučnom proučavanju. Studija je imala tri izdanja. Väänänen je prvi finski istraživač koji je istraživao na osnovu građe iz Pompeja i zavredeo je znatan međunarodni ugled finskoj epigrafskoj školi. Njegova knjiga o vulgarnom latinitetu ostala je temeljni priručnik u toj oblasti, pa je prevedena na mnoge jezike. U Francuskoj je 2012. objavljeno novo izdanje.
U povodu stote godišnjice rođenja prof. Väänänena, u Helsinkiju održan je naučni skup novembra 2005., s kojega je objavljen i zbornik Veikko Väänänen (1905–1997): latinist i humanist, Publications du Département des langues romanes de l'Université de Helsinki 20, 2008.
Samoubilački napad
Samoubilački napad je izraz kojim se opisuje nasilni čin koji za cilj ima izazvati smrt jedne ili većeg broja osoba, odnosno veliku materijalnu štetu, a koji se izvodi na način koji izaziva neizbježnu smrt samog počinitelja, a koji se time unaprijed upoznat i pomiren, čime takav čin istovremeno predstavlja i samoubistvo.
Samoubilačke napade mogu izvoditi pojedinci, kao i grupe više osoba. U prošlosti su se smaoubilački napadi znali koristiti u konvencionalnim sukobima, bilo u taktičke svrhe, bilo kao dio strategije (pri čemu su najpoznatiji primjer japanske kamikaze u Drugom svjetskom ratu. Danas se samoubilački napadi najčešće vezuju uz terorističke aktivnosti ilegalnih paravojnih formacija, odnosno kao sredstvo tzv. asimetričnog ratovanja kojim slabija strana nastoji, prije svega psihološki, iscrpiti onu koja je brojčano i tehnički jača. Samoubilački napadi se obično vezuju uz militantne oblike islamskog fundamentalizma, iako su korišteni i od ne-islamskih, odnosno nacionalističkih organizacija, pa su tako predstavljali omiljenu taktiku Oslobodilačlih tigrova tamiskog Elama, separatističkog pokreta koji je okupljao pretežno hinduske Tamile u Šrilakanskom građanskom ratu od 1983. do 2009. godine.
Prema jednoj studiji 1981. i 2006. odigralo se sveukupno 1.200 samoubilačkih napada, koji su činili tek 4% svih terorističkih napada, ali su odnijeli 32% sveukupnih žrtava terorizma (14.599 osoba). Najpoznatiji i najspektakularniji teroristički čin u modernoj historiji, napadi 11. septembra 2001., su također predstavljali samoubilački napad.
El Havamedija
El Havamedija (arapski: الحوامدية/al-Ḥawāmidiyya) je grad od 149,567 stanovnika u Donjem Egiptu u Muhafazi Giza.
Havamedija sa širom okolicom ima 198,042 stanovnika, a zapravo je samo dio velike konurbacije Metropolski Kairo (Al-Qāhirah al-Kubrā) koja ima 20,875,109 stanovnika.
Karakteristike
Havamedija se prostire duž zapadne obale Nila, udaljena 17.5 km južno od svog administrativnog centra Gize (19 km od Kaira. ).
Osam km zapadno od centra grada nalazi se arheološko nalazište Sakara u kom je aprilu 2006. otvoren muzej posvećen graditelju Djoserove piramide - Imhotepu.
Historija
S druge strane Nila leži Helvan sa kojim je povezan trajektom jer je na tom dijelu Nil preširok za most.
Babsk
thumb|250px|Crkva (sagrađena 11806.) Babsk je naselje u Poljskoj, koje se nalazi između Varšave i Lođa, na rijeci. Babsk ima oko 690 stanovnika (prema podacima iz 2006).
John Adams
John Adams (30. listopada 1735. - 4. srpnja 1826.) bio je drugi Predsjednik Sjedinjenih Američkih Država (1797. - 1801.) te prvi Potpredsjednik SAD-a (1789. - 1797.). Jedan od osnivača Sjedinjenih Američkih Država, Adams je bio državnik, diplomat te glavni zagovornik američkog odcjepljenja od Velike Britanije. Kao visoko obrazovani građanin, Adams je bio prosvjetiteljski politički teoretičar koji je promicao republikanizam kao i unitarizam te je učestalo pisao o svojim idejama koje su bile objavljivane kao njegov službeni rad ili su bile napisane u pismima koje je slao svojoj supruzi i glavnoj savjetnici Abigail Adams. Adams je bio snažan protivnik robovlasništva i nikada u svom vlasništvu nije imao robove. Nakon bostonskog masakra kada su u gradu Bostonu osjećaji protiv Britanaca bili na vrhuncu, Adams je uspješno obranio optužene britanske vojnike na sudu zbog toga što je vjerovao u pravo na obranu svakog čovjeka te "zaštitu nevinih".
Adams je široj javnosti postao poznat već u ranoj fazi Američke revolucije. Kao odvjetnik i javna osoba u Bostonu te kao delegat iz države Massachusetts u Kontinentalnom kongresu, Adams je igrao glavnu ulogu u nagovaranju Kongresa za objavu nezavisnosti. Pomogao je Thomasu Jeffersonu u izradi Deklaracije o nezavisnosti iz 1776. godine te je bio njezin glavni zagovornik u Kongresu. Kasnije, kao diplomat u Europi, pomogao je u mirovnim pregovorima s Velikom Britanijom te uspio dogovoriti krucijalne zajmove vlade od bankara iz Amsterdama. Kao politički teoretičar i povjesničar, Adams je uglavnom sam napisao Ustav države Massachusetts 1780. godine koji je skupa s njegovim ranijim radom Thoughts on Government snažno utjecao na američko političko mišljenje. Jedna od njegovih najznačajnijih karakteristika bila je da je znao izuzetno dobro procijeniti ljude: godine 1775. predložio je da George Washington bude zapovjednik oružanih snaga, a 25 godina kasnije nominirao je Johna Marshalla da postane vrhovni sudac SAD-a.
Zbog svojih zasluga tijekom revolucije, Adams je osigurao dva mandata kao prvi potpredsjednik SAD-a tadašnjem predsjedniku Georgeu Washingtonu, a kasnije je i sam izabran za predsjednika nakon izbora 1796. godine. Tijekom svog jednog mandata, Adams je bio izložen oštrim napadima Jeffersonovskih Republikanaca, kao i dominantnom frakcijom vlastite Federalne stranke koju je predvodio njegov neprijatelj Alexander Hamilton. Adams je donio kontroverzne zakone o otuđivanju i pobuni te okupio vojsku i mornaricu zbog prijetnje nikad objavljenog rata (tzv. "Kvazi-rata") s Francuskom u razdoblju od 1798. - 1800. godine. Jedna od najvećih postignuća njegovog predsjedničkog mandata bila je upravo mirovna rezolucija navedenog sukoba u jeku neslaganja s Hamiltonom.
Godine 1800. Adamsa je na predsjedničkim izborima porazio Thomas Jefferson, pa se Adams povukao u mirovinu u Massachusetts. Kasnije je nastavio svoje prijateljstvo s Jeffersonom. On i njegova supruga osnovali su obiteljsku liniju političara, diplomata i povjesničara koja je danas poznata pod nazivom Politička dinastija Adamsovih. Adams je bio otac Johna Quincyja Adamsa, šestog predsjednika SAD-a. U moderno doba njegova postignuća se uglavnom ističu iznimno pozitivnim, iako tako nisu gledana u vrijeme dok je još bio živ. Adams je bio prvi američki predsjednik koji je za vrijeme svog predsjedničkog mandata boravio u rezidenciji koja će kasnije postati poznata pod nazivom Bijela kuća.
Rani život i obrazovanje
Kao najstariji od trojice sinova, John Adams rođen je 30. listopada 1735. godine (19. listopada 1735. godine prema starom julijanskom kalendaru) u gradu koji danas nosi naziv Quincy, država Massachusetts (tada je to područje bilo poznato kao "sjeverni policijski okrug" Braintree, Massachusetts). Roditelji su mu bili John Adams Stariji i Susanna Boylston Adams. Adamsovo mjesto rođenja sada je dijelom povijesnog parka Adams National. Njegov otac (1691. - 1761.) bio je potomak pete generacije Henryja Adamsa koji je iz Engleske emigrirao u gradić koji će uskoro dobiti naziv Braintree, Massachusetts oko 1632. ili 1633. godine. John Adams Stariji, potomak Puritanaca nastavio je s tom religijskom tradicijom služeći kao đakon u kongregacijskoj crkvi; također je bio poljoprivrednik, u vojsci je služio kao poručnik, a bio je i gradski vijećnik koji je pod svojim nadzorom imao planove i izgradnju škola i ulica. Adams je učestalo hvalio svog oca i u više navrata isticao da su njih dvojica bili vrlo bliski dok je on bio dječak. Susanna Boylston Adams je bila potomak obitelji medicinara - Boylstons of Brookline.
Mladi Adams upisao je sveučilište Harvard u dobi od 16 godina života, 1751. godine. Njegov otac očekivao je od njega da će postati svećenik, ali Adams u tom pozivu nije vidio sebe. Nakon što je 1755. godine diplomirao nekoliko je godina proveo u Worcesteru (Massachusetts) kako bi si dao vremena da razmisli o tome kamo želi usmjeriti vlastitu karijeru. Nakon pomnog razmišljanja odlučio je postati odvjetnikom, a u pismu kojeg je tom prilikom poslao ocu istaknuo je da rad odvjetnika smatra "plemenitim i galantnim zanimanjem". Pravo je studirao u uredu Johna Putnama, vodećeg odvjetnika u Worcesteru.
Godine 1758., nakon što je završio s Harvardom, Adams je primljen u odvjetničku komoru. Još od rane mladosti stekao je naviku pisanja pa je tako detaljno opisivao događaje i svoja mišljenja o ljudima koje je susretao, a koji su svi dijelom njegova dnevnika kojeg je vodio. Tu je vještinu upotrijebio i u odvjetničkom poslu, često zapisujući slučajeve na koje je nailazio kako bi ih kasnije mogao proučavati i eventualno upotrijebiti u svom radu (dobar primjer ovoga je njegov zapis o slučaju Jamesa Otisa iz 1761. godine na Visokom sudu Massachusettsa).
Dana 25. listopada 1764. godine, pet dana prije svog 29. rođendana, Adams se oženio s Abigail Smith (1744. - 1818.), njegovom rođakinjom u trećem koljenu i kćerkom kongregacijskog svećenika Williama Smitha iz Weymoutha (Massachusetts). Njihova djeca su bila Abigail (1765. - 1813.); budući Predsjednik SAD-a John Quincy Adams (1767. - 1848.); Susanna (1768. - 1770.); Charles (1770. - 1800.); Thomas Boylston (1772. - 1832.) i Elizabeth (mrtvorođena 1777.).
Adams nije bio popularan vođa poput njegovog rođaka u drugom koljenu Samuela Adamsa. Umjesto toga, njegov utjecaj proizašao je iz njegovog rada kao konstitutivni odvjetnik i njegove detaljne analize povijesnih primjera skupa s iscrpnim znanjem pravnih pitanja i njegove posvećenosti principima republikanizma.
Protivnik Zakona o žigovima iz 1765.
Adams se prvi puta istaknuo u javnosti kao oštri protivnik Zakona o žigovima (porezu) iz 1765. godine kojeg je bez prethodnog savjetovanja s američkim zakonodavcima u praksu proveo britanski parlament. Amerikanci su ljutito protestirali protiv navedenog zakona zbog toga što su smatrali da isti krši njihova tradicionalna prava kao Engleza. Adams će kasnije istaknuti da je popularnost otpora prema zakonu potaknuta ispisanom verzijom propovijedi bostonskog svećenika Jonathana Mayhewa koji je citirao Poslanicu Rimljanima kako bi objasnio princip pravedne pobune.
Godine 1765. Adams je napisao instrukcije koje su stanovnici Braintreeja poslali svojim predstavnicima u zakonodavno tijelo države Massachusetts, a koje su poslužile kao model za druge gradove koji su nakon toga napisali instrukcije i poslali ih njihovim predstavnicima. U kolovozu iste godine Adams je anonimno napisao četiri članka za Boston Gazette (kasnije su članci objavljeni u The London Chronicle 1768. godine pod naslovom True Sentiments of America, a također su poznati i pod naslovom Rasprava o kanonskom i feudalnom pravu). U potonjem je istaknuo da postoji veza između protestantskih ideja koje su Adamsovi puritanski preci donijeli sa sobom u Novu Englesku i ideje koja se nalazi iza njihovog otpora prema Zakonu o žigovima. U prvom je objasnio da protivljenje kolonija prema Zakonu o žigovima postoji zbog toga što postojanje tog zakona negira američkim kolonistima dva temeljna prava koja su zagarantirana svim Englezima, a koja su zapravo prava svih slobodnih ljudi svijeta: pravo na oporezivanje isključivo nakon pristanka na isto i pravo na suđenje pred porotom.
"Instrukcije Braintreeja" predstavljale su sažetu i otvorenu obranu prava i sloboda kolonija, dok je Rasprava bio esej o političkom obrazovanju.
U prosincu 1765. godine Adams je održao govor pred guvernerom i vijećem u kojem je Zakon o žigovima proglasio nevažećim iz razloga što Massachusetts zbog toga što nema vlastitog predstavnika u Parlamentu nikada nije niti pristao na isti.
Godine 1766. na velikom sastanku u gradu Braintree, Massachusetts, stanovnici su izabrali Johna Adamsa kao svog predstavnika.
Bostonski masakr
Godine 1770. nakon sukoba na ulici nekoliko je britanskih vojnika ubilo pet civila u onome što je danas poznato pod nazivom bostonski masakr. Vojnici koji su bili umiješani u pucnjavu ubrzo su uhićeni i imali su problem pronaći pravnog savjetnika koji će ih braniti na sudu. U konačnici su zamolili za pomoć Adamsa. On je prihvatio, iako je vjerovao da bi to moglo naštetiti njegovoj tadašnjoj reputaciji. Tijekom iznošenja njihove obrane, Adams je izrekao svoj danas izrazito poznati citat u vezi donošenja odluka na temelju dokaza: "Činjenice su tvrdoglava stvar; i bez obzira na naše osobne želje, naše sklonosti ili strast - ništa od toga ne smije promijeniti status činjenice i dokaza." Također se poslužio i slavnim riječima Williama Blackstonea:
Šestorica vojnika bila su oslobođena svih optužbi. Dvojica koja su pucala direktno na masu ljudi optužena su za ubojstvo, ali za ono bez predumišljaja. Adams je za posao obrane dobio tek malu novčanu kompenzaciju od strane britanskih vojnika. Unatoč njegovim sumnjama, Adams je još u lipnju 1770. godine tijekom pripremanja za suđenje bio izabran za generalni sud Massachusettsa.