cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Samantha Stosur
Privatni život
Samants Stoser rođena je 30. marta 1984. u Brizbejnu, Kvinslend, kao kćerka Dajen i Tonija Stosera. Ima dva brata, Danijela i Dominika. Kada je Stoserova imala šest godina, kuća njene porodice u Gold Koastu je uništena tokom oluje, pa se njena porodica preselila u Adelejd. Tenis je počela da igra sa osam godina, trenirajući u lokalnom teniskom klubu zajedno sa bratom Danijelom. Uzor joj je bila Štefi Graf.
Seksualna orijentacija Stoserove je stvar nagađanja. Mnogi tvrde da je homoseksualne orijentacije, poput svoje sadašnje partnerke u igri parova Rene Stabs i svog bivšeg trenera, nekadašnje teniserke Điđi Fernandez. Stoserova je veliki obožavalac filmova Hjua Granta, kao što su Noting Hil i Ustvari ljubav. U slobodno vreme voli da surfuje i igra sudoku.
Trenutni plasman (21. jun 2010)
thumb|right|Samanta Stoser
Goram
Goram se može odnositi na
Geografija naselja
Geografija naselja je geografska disciplina, deo društvene geografije. Bavi se proučavanjem naseljenih mesta i njihove teritorijalne mreže i sistema. Istražuje tipologiju naselja, geografske pretpostavke njihovog postanka i razvoja, grupne oblike naseljavanja, ukupan boroj nekih naselja u nekoj oblasti ili državi itd.
Istorijat
Sela se proučavaju 10.000 godina, a gradovi oko 6.000 godina. Prve naučne osnove geografiji naselja dali su Aleksandar fon Humbolt, Fridrih Racel i Karl Riter. Kod nas je osnivač Jovan Cvijić, a nagli razvoj doživljava tokom 1950-ih godina.
Pojava i razvoj
Geografija naselja je prošla kroz nekoliko faza razvoja. Od pojave prvi geografskih znanja do naučnog utemeljenja. Tom prilikom nauka je prošla kroz brojne teorijsko-filozofske pravce (determinizam, posibilizam, pragmatizam itd).
Faze razvoja nauke
Geografija naselja je prošla kroz tri faze razvoja:
Predmet proučavanja
thumb|200px|Urbano naselje
Uopšteno rečeno predmet proučavanja geografije naselja je naselje, kao osnovna naseobinska jedinica. Postoje dva shvatanja o predmetu proučavanja:
Podela geografije naselja
Geografija naselja se može podeliti na sledeći način: Podela geografije naselja
Geografija naselja se može podeliti na sledeći način: Teorijska (opšta) — bavi se opštim pitanjima, formulisanjem teorije i metodologije, kao i objašnjenjem cele nauke, Ruralna geografija — bavi se proučavanjem seoskih naselja i njegovih bitnih karakteristika, Urbana geografija — bavi se proučavanjem gradskih naselja i njegovih bitnih karakteristika, Geografija privremenih naselja — bavi se proučavanjem privremenih naselja (kampovi, katuni itd.) i Aplikativna geografija — bavi se primenom rezultata i prakse u planiranju i uređenju naselja (prostorno planiranje)..itd
Vrste naselja
thumb|200px|Kamp
Naselja se mogu podeliti na stalna i privremena:
Veza sa drugim naukama
Geografija naselja je samostalna disciplina, koja je tesno povezana sa nekoliko nauka. Na prvom mestu, sa geografijom, kao osnovnom naukom o prostoru. Veza sa sociologijom ogleda se u proučavanju osnovnih odlika stanovništva, gde se jednim delom primenjuju i psihološka znanja. Ekonomska geografija obezbeđuje znanja o poljoprivrednim i industrijskim karakteristikama naselja i na kraju bliska veza ostvaruje se i sa ostalim društvenim i fizičkim naukama u okviru geografije, na prvom mestu geografija stanovništva, geomorfologija, pedologija, i dr.
Vidi još
thumb|200px|Ribarsko naselje
Exmore, Virginia
Eksmor (Virdžinija) je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.460 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.460 stanovnika, što je 324 (28,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Skordisci
thumb|350px|Približan razmještaj keltskih i ilirskih plemena u Panoniji prije rimskih osvajanja u I stoljeću pne.
Pohodi po Balkanu
Skordisci su svoju pažnju koncentrirali na Panoniju konsolidujući svoju kontrolu na tom području. Od nekoliko panonskih plemena su uzimali "danak".
Koristeći poremećaje koji su uslijedili nakon smrti Aleksandra Velikog, krenuli su na jug. Najprije su potčinili Autarijate (320-310. p.n.e), zatim Tribale i nekoliko plemena u Moeziji, uključujući i Dardance, nekoliko zapadnih tračanskih plemena i Peone. Pobijedili su Grke kod Termopila 280.p.n.e, došli do Delfija i poharali tamošnji hram. Tu su bili poraženi. Jedan dio je dospio u Malu Aziju i tamo osnovao koloniju pod imenom Galatija. 350px|thumb|Država Skordiska, 3-1. vek pre nove ere. thumb|350px|Keltska plemena na Balkanu oko 50. godine pne.
Stvaranje države Skordiske
Nametnuli su se kao malobrojna ali snažna vladajuća klasa ali su se razmjerno brzo utopili u brojnije populacije lokalnog stanovništva. Iako se njihov keltski naziv plemena održao, "ilirizirana" verzija Scordistae se često koristila nakon II stoljeća pne. Andras Mocsy navodi da su lična imena Skordisca na području južne Panonije odnosno srednjeg Balkana poprimila ilirska i tračanska obilježja.
Pronađeno je dosta predmeta koji potiču iz Latenske kulture i to na području Panonije i sjeverne Moezije što upućuje na tamošnju koncentraciju keltskih naselja. Južno od rijeke Save, keltski predmeti u arheološkim nalazištima su rijetki, pa Andras Mocsy smatra da su Skordisci tamo imali samo povremenu kontrolu.
Borbe sa Rimljanima
Godine 168. p.n.e Rimljani osvajaju grčku Makedoniju i dolaze u dodir sa Skordiscima. Od 141. goidne p.n.e. Skordisci neprestano učestvuju u borbama protiv Rimljana u Makedoniji. Koskonije ih je porazio 135. godine pne. u Trakiji. Zahvaljujući pronađenom "spomen-obilježju" kod Soluna, utvrđeno je da je Sextus Pompejus ubijen u borbi protiv Skordisca kod mjesta Stobi (današnje Gradsko u Makedoniji). A 114. godine pne. Skordisci su na zapadnim planinama današnje Srbije zaskočili i uništili vojsku koju je predvodio Gajus Porcius Kato. Ali, Minucius Rufus ih je pobijedio 107. godine pne. No, Skordisci i dalje nisu odustajali od Panonije jer se pominju kao učesnici u sukobu tokom druge opsade Siska 119. godine pne.
Povremeno stvaraju probleme rimskim guvernerima provincije Makedonija gdje udruženi sa Medima i Dardancima vrše upade. Lucius Cornelius Scipio Asiaticus ih je konačno nadjačao i 88. godine pne. otjerao preko Dunava. Od tada snaga Skordiscija naglo opada. Ipak, to je više rezultat stanja u barbarikumu nego posljedica rimskih vojnih kampanja. Posebno su Panonci ojačali kao rimski vazali i dobili političku nezavisnost. Između 56. i 50. godine pne. Dačani nanose poraz Skordiscima i oni bivaju potčinjeni njihovom kralju Burebisti (vladao od 82. do 44. godine pne.).
Konačno, 15. godine pne. Tiberije ih je "smrvio" i potčinio Rimu nakon čega su Skordisci najčešće djelovali kao plaćenici. Kasnije, za vrijeme vladavine Trajana, mogli su postati i građanima Rima, skupa sa Andizetima i Breucima, kako navodi J.J. Wilkes. Romanizacija Skordisca učinila je neminovnim njihov nestanak kao nezavisnog etno-političkog bića, kao što je i njihov dolazak na Balkan doveo do nestanka Autarijata i Tribala.
Napomena
Naziv Skordisci je možda u vezi sa antičkim nazivom Šar-planine - Scordus. Grčki historičar Strabon navodi na jednom mjestu da je Scardus mons makedonska planina, a na drugom tvrdi da se nalazila na granici s Makedonijom. Iz ovog proizilazi da se Strabon vjerovatno koristio izvorima različitog vremenskog porijekla. Sigurno je da su u antičko doba granice bile fluidne; teritorije država su se pomjerale u zavisnosti kako od njihove vlastite snage i osvajanja tako i od njihovih susjeda.
Bians-les-Usiers
Bjan le Usjer je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Pontarlije.
Bella Farnia, Latina
Bella Farnia je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Bians-les-Usiers
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 529 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 37 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,01 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 745 metara (maksimalnoj 922 m, a minimalnoj 700 m).
Bella Farnia, Latina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1002 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Hajvud
Hajvud se može odnositi na
Ruralna geografija
Ruralna geografija je geografska disciplina, segment društvene geografije. Naziva se još i geografija seoskih naselja.
Ona se bavi proučavanjem geografskih i drugih faktora koji utiču na postanak, razvoj i osnovnu funkciju (poljoprivrednih) seoskih naselja. Izdvaja i proučava tipove sela katrakteristične za određene regije i države, zakonitosti njihovog razmještaja i teritorijalnog grupiranja, veze sa okolinom, a posebno sa gradskih sredinama.
Hikri Hils
Hikri Hils se može odnositi na
Ruralna geografija
Prvi koji se bavio pitanjima ruralne geografije bio je njemački ekonomist Johann Heinrich von Thünen koji analizirao odnose gospodarstva i prostornog uređenja u svom djelu "Izolirana država" (njem.: Der isolierte Staat in Beziehung auf Landwirthschaft und National-őkonomie).
1038
Godina 1038. (MXXXVIII) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru.
Bolgije
Bolgios (grčli Βόλγιος, također Bolgije ili Belgije) bio je galski poglavica koji je godine 279. pne. vodio na Makedoniju i Iliriju prilikom koga je ubijen makedonski kralj Ptolemej Keraun.
Bolgios je bio dio velike galske ekspedicije koja je pod kraljem Kambaulom iz Panonije prodrla na Balkan. Ekspedicija se podijelila na tri grupe - prvu, koja je pod Keretrijem krenula na Tračane i Tribale; drugu, u kojoj su Bren i Akihorije išli na Peoniju; te Bolgiosovu, koja je išla na Makedoniju i Grčku.
Bahati makedonski kralj Ptolemej Keraun je potcijenio Bolgiosovu snagu, te je odbio ponudu Dardanaca od 20.000 najamnih vojnika. Bolgios je imao više poštovanja prema svom protivniku, te je prije bitke Ptolemeju ponudio da za određenu svotu odustane od pohoda. Ptolemej je to prezrivo odbio, zatraživši umjesto toga da mu Gali predaju oružje i taoce. Nekoliko dana kasnije je došlo do bitke u kojoj je Ptolemej zbačen sa svog bojnog slona, a nakon čega mu je odsječena glava i paradirana ispred keltske vojske.
Bolgios nije imao prilike uživati u pobjedi, s obzirom da su Makedonci pregrupirali pod Sostenom i nešto kasnije ga porazili. Međutim, tada je Bolgiosovim snagama u pomoć došao Brenov kontingent, porazio Sostena te nastavio pohod prema Grčkoj.
Houmtaun
Houmtaun se može odnositi na
Piniè, Belluno
Piniè je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 815 m.
Rockford, Ohio
Rokford je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.120, što je 6 (-0,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
OR6T1
Olfaktorni receptor 6T1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR6T1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Srednjoasirsko Carstvo
Srednjoasirsko carstvo naziv je koji se u povijesnoj znanosti obično rabi za razdoblje povijesti Asirije od 1243. do 1076. godine pne.
Priprema za stvaranje carstva
Stalan rast bogatstva i moći Asirije doveo je do stvaranja prvog asirskog carstva koje se u povijesti obično naziva Srednjoasirskim, kako bi ga se razlikovalo od kasnijeg Novoasirskog carstva. Ovo se carstvo kronološki može podijeliti u dva razdoblja, od kojih se prvo odnosi na vrijeme Šalmanasera I. (oko 1273.-1244. pne.), sina, i Tukulti-Ninurte I. (oko 1243.-1207. pne.), unuka Adad Nirarija I. O ovom razdoblju postoji i prilično bogata povijesna i arheološka dokumentacija.
Vojni pohodi
Slične je pohode vodio i Tukulti-Ninurta I., no on se upravio i protiv Babilonije, te dodao i to područje svome kraljevstvu. Postoje tri opisa ovog pohoda: jedan u kraljevskim natpisima Tukulti-Ninurte I., drugi u povijesnom epu o Tukulti-Ninurti, a treći je fragmentarni izvještaj u jednom babilonskom ljetopisu. Prema tim izvorima, Kaštiliaš, kasitski kralj Babilonije pobijeđen je i ubijen, a Babilon je opljačkan i razoren, dok je kip boga Marduka odnijet u Asiriju. Važni su bili i pohodi ovog kralja prema sjeveru, sjeveroistoku i zapadu, gdje je pobijedio Hetite. Velika skupina pobijeđenih Hetita odvedena je u izgnanstvo u svojevrsne radne logore u Asiriji. Ovo će postati ustaljena praksa kojom se uklanja nestabilnost s pograničnih područja, a istovremeno dobiva značajna radna snaga.
Građevinska djelatnost i kultura
Oba ova kralja dodatno su izgradili Ašur i Ninivu, a Tukulti Ninurta izgradio je i sasvim novu prijestolnicu, nedaleko od Ašura, sa suprotne strane Tigrisa. Grad je bio bogato opremljen, a u središtu je bila kraljeva palača u kojoj je kralj i ubijen. U ovom je razdoblju, zahvaljujući pripojenju Babilonije, došlo i do značajnog kulturnog utjecaja toga područja na asirsku civilizaciju, a posebice na književnost i religiju.
Stagnacija
Nakon ubojstva Tukulti Ninurte, Asirija prolazi kroz razdoblje stagnacije i pada, te dolazi do rasta moći Babilonije. Glavni razlog pada moći Asirije bilo je nutarnje nezadovoljstvo stanovništva, a izvana pokreti novih naroda prema Plodnom polumjesecu. Od tih naroda najznačajniji su bili Frigijci koji su provalili u Anatoliju i doveli do propasti kraljevstva Hetita. Sa zapada su nadirali, pak, Aramejci.
Drugo razdoblje (oko 1132.-1076. pne.)
U ovom se razdoblju priširila uporaba željeza, pa je došlo i do znatnih promjena u načinu ratovanja. Zapravo je uporaba željeza u izradi oružja i oklopa dovela do novog velikog preokreta, sličnog onom kad su uvedene dvokolice s konjskom zapregom početkom 2. tisućljeća pne.
Novi uspon
Dolazak na vlast asirskoga kralja, Ašur-reš-išija I. (oko 1132.-1115. pne.) označava početak novog uspona Asirije. Njegova je najveća zasluga ponovno uspostavljanje unutarnje stabilnosti u kraljevstvu, te utvrđivanje granica i utvrda. Nakon njega na vlast dolazi Tiglat-Pileser I. (oko 1114.-1076. pne.), jedan od najznačajnijih kraljeva u asirskoj povijesti. Pod njegovom se vlašću Asirija proširila u svim smjerovima, od Sredozemnog mora na zapadu, do Babilona na jugoistoku. Prvi izazov, neposredno nakon njegova stupanja na prijestolje, bio je napad Frigijaca (Mušuku u asirskim izvorima), koji će se pretvoriti u dugotrajno ratovanje na zapadu asirskoga kraljevstva, u koje će se potom uključiti i Aramejci koji su u tom razdoblju stvorili snažan plemenski savez. Tiglat-Pileser I. uspio je po svoju vlast dovesti čitavu Siriju i južnu Anatoliju, do gorja Taurus.
Usto, Tiglat-Pileser I. vodio je i bitke protiv babilonaca. Nakon pobjede kod rijeke Donjeg Zaba, Asirci u nastavili prema jugu, te osvojili glavne babilonske gradove, uključujući Babilon i Sipar. Čini se, ipak, da nisu uspjeli zagospodariti i južnom Babilonijom.
Život unutar carstva
Ovi vojni uspjesi doveli su i do blagostanja u samoj Asiriji, gdje se razvija zamjetna umjetnička djelatnost. U gradovima dolazi do značajnih građevinskih radova, a asirski pisari ostvaruju dvije zbirke zakona: zakonik dvorskih uredbi sve od Ašur-ubalita I., te zbirku zakona koji se uglavnom bave položajem žena u Asiriji. U svim ovim civilizacijskim dostignućima znatan je bio utjecaj babilonske civilizacije.
Glanes (Lot)
Glan je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Fižak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 247 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 90 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,72 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 261 metar (maksimalnoj 353 m, a minimalnoj 148 m).
Herst
Herst se može odnositi na
Danilo Lekić
Nakon rata je bio general-pukovnik JNA i istaknuti diplomata SFRJ.
Predratna biografija
Rođen je 23. juna 1913. godine u selu Kraljima, kod Andrijevice u Crnoj Gori. Potiče iz učiteljske pordice, njegov otac Blagoje je bio veoma cenjen i poštovan u Gornjem Polimlju. Osnovnu školu je završio u rodnom selu, a gimnaziju je pohađao u Podgorici, Beranama, Bitolju i Tetovu. Studirao je na Filozofskom fakultetu u Skoplju i diplomirao 1936. godine.
Još za vreme studija uključio se u revolucionarni studentski pokret. Član Komunističke partije Jugoslavije postao je 1935. godine. Iz Beograda je, 1937. godine, otišao kao dobrovoljac u Španiju, i do 1939. godine se borio za odbranu Španske republike. U internacionalnim brigadama zauzimao je istaknute funkcije. Najpre je bio zamenik komandanta Baze internacionalnih brigada, pa komandant Podoficirske škole. Na lični zahtev je prebačen u jedinicu na frontu, gde se nalazio na funkcijama političkog komesara čete, pa bataljona i vršioca dužnosti političkog komesara Petnaeste internacionalne brigade.
Posle sloma republikanskih snaga, od 1939. do 1941. godine bio je u koncentracionim logorima u Francuskoj, u Sen Siprijenu, Girsu i Verdeu. Danlo je imao vodeću ulogu u organizovanju prebacivanja španskih dobrovoljaca u Jugoslaviju. Po direktivi KPJ, kao sekretar partijske organizacije i vođa grupe, maja 1941. godine poveo je prvu grupu na dobrovoljni rad u Nemačku. Posle napada Trećeg rajha na SSSR, 22. juna, na Lekićev predlog, grupa donosi odluku o bekstvu i sredinom jula je uspela da se prebaci u Jugoslaviju.
Drugi svetski rat
Avgusta 1941. godine Danilo je, kao iskusan oficir i politički radnik, postavljen za političkog komesara Mačvanskog partizanskog odreda. Sve do marta 1942. godine ratovao je u Srbiji, učestvovao je u borbama kod Šapca, na Ceru i u Prvoj ofanzivi.
Marta 1942. godine postao je za zamenika komandanta Prve proleterske udarna brigade, a od novembra i komandant. Kao komandant, uspešno je vodio brigadu u borbama za Jajce, Kotor Varoš, Teslić, i druga mesta u Bosni, krajem 1942. i početkom 1943. godine. Sa brigadom je aktivno učestvovao u Četvrtoj i Petoj neprijateljskoj ofanzivi.
280px|mini|Danilo Lekić govori borcima uoči [[Bitka na Sutjesci|proboja na Sutjesci, juna 1943]] Tokom bitke na Sutjesci imao je ključnu ulogu, kada je 10. juna u ranim jutarnjim časovima, nakon njegovog govora Prva proleterska brigada probila neprijateljski obruč i pregazila borbenu grupu Höhne:
Jula 1943. godine Lekić je postavljen za komandanta Šesnaeste vojvođanske divizije. Pod njegovom komandom, divizija je 1943. godine učestvovala u borbama u istočnoj Bosni. U avgustu i septembru oslobodila je Bijeljinu, Vlasenicu, Caparde i Zvornik. U proleće 1944. godine vodila je borbe na Majevici i za oslobođenje Kladnja.
Od 1. jula do sredine novembra 1944. godine, Danilo je bio komandant Dvanaestog korpusa NOVJ, sa kojim je vodio borbe u istočnoj Bosni, Crnoj Gori i Srbiji. Učestvovao je u borbama za oslobođenje Beograda, i borbama kod Avale i Rušnja. Dvanaesti korpus je 22. oktobra forsirao Savu, i nastavio gonjenje neprijatelja kroz Srem.
Decembra 1944. godine, kao general-potpukovnik, Danilo je upućen na Višu vojnu akademiju „Vorošilov“ u Moskvi.
Period SFRJ
Posle oslobođenja zemlje do 1957. godine bio je na raznim funkcijama u Jugoslovenskoj narodnoj armiji.
OR6V1
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Danilo Lekić
Period SFRJ
Od 1957. do 1969. godine bio je u diplomatskoj službi - ambasador FNRJ u Brazilu, šef misije SFRJ u OUN-u, pomoćnik državnog sekretara za inostrane poslove i ambasador SFRJ u Egiptu.
Umro je 3. oktobra 1986. godine. Za njegovu smrt se vezuje jedna anegdota. Uoči smrti Lekića, zvao ga je Koča Popović iz Dubrovnika, pozdravljajući ga rečima: "Ovde pokojni Koča." Danilo je spremno odgovorio: "A ovde budući pokojni Danilo." Prsnuše obojica u gromoglasan smeh od kog je nastao kvar u telefonskom uređaju.
Po ličnoj želji je sahranjen u rodnim Kraljama, kod Andrijevice.
Odlikovanja
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 20. decembra 1951. godine.
Odred izviđača Vinkovci
Prva izviđačka jedinica u Vinkovcima pojavila se 1951. godine. Rasla je i razvijala se u vrlo skromnim uvjetima. Budući da je to bilo vrijeme prvih koraka izviđačke organizacije u Hrvatskoj i bivšoj Jugoslaviji, još nisu bili točno utvrđeni ciljevi i zadaci organizacije.
Odred izviđača "Boris Kidrič" formiran je 1954. godine kada je postignuta potpuna organiziranost izviđača u Vinkovcima. Prvi starješina bio je prof. Stojan Stanić koji je postao počasni doživotni starješina Odreda.
Tijekom godina, Odred se trudio što bolje i dosljednije provoditi program SIJ-a i SIH-a. Vinkovački izviđači sudjelovali su na puno različitih akcija i natjecanja od kojih možemo izdvojiti i sudjelovanje na 1. smotri SIH-a u Karlovcu (1964.), 4. smotri SIH-a u Varaždinu (1981.), 5. smotri SIH-a u Zagrebu (1985.) te 7. smotri SIH-a u Fužinama (2001.).
Od samog nastanka Odreda, skoro svake godine organizirano je logorovanje za članove Kokarje '67.; Đakovačka Breznica '72, '73; Zlarin '74, '75, '76; Nin '77, '78, '82; Budva '80, Posedarje '81, itd). Godine 1982. po prvi put je organizirana kolonija u Brodarici kraj Šibenika zajedno s izviđačima iz Velike Gorice. Sljedećih godina Odred logoruje na "Otoku mladosti" kraj Šibenika.
Odred je 1992. godine osnovao dvije družine: 1. družinu "Tena" koja je djelovala u Domu izviđača i 2. družinu "Bartol Kašić" koja je djelovala pri Osnovnoj školi "Bartol Kašić". Uz velike napore i puno truda, bez pomoći brđana, mladi su članovi učili sebe i djecu istovremeno. Tako su dvije ekipe započele ponovo suradnju s ostalim odredima 1993. na Olimpijadi u Krapini i 1994. na DION-u u Splitu.
Od 1995. Odred organizira tradicionalno natjecanje Memorijal 12 redarstvenika.
2001. godine 23 člana Odreda idu na 7. smotru Saveza izviđača Hrvatske zajedno s ostalim slavonskim udrugama. U siječnju 2002. organizira Slavonsku zimsku školu u Domu izviđača, a u organizaciji sudjeluju kadrovi Slavonije. Iste te godine Odred uspješno organizira i Državno izviđačko orijentacijsko natjecanje.
Trenutno Odred čine 3 družine: 1. družinu poletaraca "Tena", 2. družinu izviđača i istraživača "Josip Kozarac" i klub brđana "Nezgrušani puding".
U Odredu djeluju 4 licencirana instruktora i jedan državni.
Nagrade i priznanja
Vinkovački odred je u svom radu ostvario izvanredne uspjehe i dobio niz značajnih priznanja:
Hibron
Hibron se može odnositi na
Isshi incident
190px|thumb|right|Atentat na Soga no Iruku prikazan na svitku Tōnomine Engi Scroll, [[Edo period (17-19. vijek).]]
Japanski dvor je decenijama prije tih događaja bio pod dominacijom klana Soga, koji je bio rodbinski čvrsto povezan sa carskom porodicom i držao monopol na mjesto premijera. 628. je klan bio toliko moćan da je nakon smrti carice Suiko prijestonasljednika princa Yamashira njegov član Soga no Emishi zamijenio princom Tamurom (kasnije poznatim kao car Jomei. Godine 643. je Yamashira ubio Soga no Emishijev sin Soga no Iruka.
To, kao i činjenica da su pripadnici članova Soga sebi počeli podizati palače raskošnije od carske je na tadašnjem japanskom dvoru stvorilo dojam da Soge namjeravaju svrgnuti carsku porodicu i sebe proglasiti novom vladajućom dinastijom. To je princa Naka no Oea nagnalo da zajedno sa svojim prijateljem Nakatomi no Kamatarijem, skuje zavjeru sa ciljem svrgvanja Soga sa vlasti.
Zavjerenici su odlučili da se na Soga no Iruku izvrši atentat. Prilika za to je bilo dvorska ceremonija, na kojoj je 10. jula 645. dvorjanin Ishikawa no Maro čitao memorijale Tri kraljevstva Koreje tadašnjoj carici Kogyuku. Kada je Soga no Iruka došao na ceremoniju, princ Naka no Oe je dao zaključati sva vrata, sakrio koplje u dvorani te potkupio četvoricu dvorskih stražara, naloživši im da ubiju Soga no Iruku. Međutim, stražari su u posljednjem trenutku izgubili hrabrost, te je princ uzeo koplje te teško ranio Soga no Iruku. Dok je ranjeni Soga no Iruka molio za milost, carica se, zgrožena nasiljem povukla; stražari su to iskoristili kao priliku da ga dokrajče.
Sljedeći dan je, saznavši za ubistvo sina, Soga no Emishi odlučio izvršiti samoubistvo, i to tako što je zapalio vlastitu palaču. Pri tome su izgorjeli mnogi vrijedni spisi i carske dragocjenosti povjerene klanu Soga na čuvanje, iako su neke od njih uspjeli spasiti dvorjani.
Nakon krvoprolića je carica Kogyuku, smatrajući sebe i svoju vladavinu "uprljanom" i obešćašćenom, jasno stavila do znanja kako nema više namjeru ostati na carskom prijestolju. Iako je namjeravala odmah predati prijestolje princu Naka no Oeu, Nakatomi no Kamatari ju je od toga odgovorio i predložio njegovog starijeg brata Furuhito no Oea te kao alternativnog kandidata naveo caričinog brata princa Karua. Kada je Furuhtio no Oea obrijao glavu simbolički izrazivši želju da postane budistički redovnik, prijestolje je pripalo Karuu koji je nastavio vladati kao car Kotoku. Princ Naka no Oe će nakon smrti svog strica, a kasnije i majke koja se poslije vratila na prijestolje, vladati kao car Tenji.
Uklanjanje klana Soga je stvorilo uvjete da se u Japanu provedu Taika reforme, koje su dodatno osnažile carsku vlast i centralizirale državu. Nakatomi no Kamatari je, pak, postao osnivačem klana Fujiwara, jedne od najmoćnijih porodica u cijeloj historiji Japana.
OR6X1
Olfaktorni receptor 6X1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR6X1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Lugdunam
Lugdunam je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 352,344 Da.
Colle San Giovanni, Chieti
Colle San Giovanni je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 283 m.
Tilis
Tilis (grčki: Τύλις) ili Tile je bio glavni grad kratkotrajne antičke države koju spominje Polibije a koju su osnovali Kelti pod vodstvom Komontorija u 3. vijeku pne. nedugo nakon njihovog pohoda na Trakiju i Grčku 279. pne. Bio je smješten na istočnom rubu Hemskog (Balkanskog) gorja u današnjoj istočnoj Bugarskoj. Grupe Kelta koji se nisu naselili u Trakiji nastavili su na istok, te naselili u Maloj Aziji postavši Galaćani. Grad Tilis su uništili Tračani godine 212. pne.. Danas na njegovom mjestu postoji selo po imenu Tulovo u provinciji Stara Zagora. thumb|right|Tračka plemena i Gali iz Tilisa
Greben Tile na Otoku Greenwich u Južni Shetlandima kraj Antarktike je ime dobio po Tylisu.
Fairmount, Sullivan County, Tennessee
Fermaunt je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Francesco Contarini
Francesco Contarini (Venecija, 1554. - Venecija, 6. decembar 1624.) bio je 95 mletački dužd koji je vladao od 8. septembar 1623. svega jednu godinu do svoje smrti.
Biografija
Francesco je rano ostao bez oca, ali kako je bio iz poznate i bogate Venecijanske porodice Contarini iz koje je bilo puno duždeva, diplomata i visokih crkvenih prelata, - to su mu braća omogućila solidno obrazovanje. Pa je nakom otopljenja odnosa sa Sveta stolica i skidanja papine anateme sa Venecije, poslat u Vatikan kao mletački ambasador u kom je radio od 9. maja 1614. do 1609.
Bitka kod Askula
Bitka kod Askula odigrala se 279. pne. između Rimljana i kombiniranih snaga Epira, Taranta, Oskana i Samnita. Rimljane predvodi konzul Publije Decije Mus, a savezničke snage Pir. Bitka pripada Pirovom ratu, za kontrolu Velike Grčke.
Vojske
Ta bitka predstavlja drugi sukob rimske legije i vojske bazirane na falangama tipa Aleksandra Makedonskog. Dve vojske su imale podjednako vojnika.
Rimska vojska
Rimljani su imali više pešadije, 4 legije sastvljene od saveznika Dauna i 20.000 Rimljana. Osim toga Rimljani imaju i 300 protuslonovskih sprava.
Pirova vojska
Pir je došao na bojno polje sa makedonskom pešadijom i konjicom, njegovom vlastitom vojskom, grčkim plaćenicima, savezničkim Grcima iz Italije, 20 slonova i samnitskom pešadijom i konjicom. Pirova vojska je imala više konjice i 20 slonova. Da bi uspostavio ravnotežu sa fleksibilnošću rimske legije Pir meša lake talijanske trupe sa falangom.
Bitka
Bitka se odvijala dva dana. Obe vojske su postavile konjicu na krila, a pešadiju u centar. Pir je svoju elitnu konjičku gardu držao u rezervi iza centra i pod osobnom komandom. Slonovi su u početku isto bili u rezervi.
Prvi dan bitke
Prvog dana šuma i brda su sprečavali Pirovu konjicu i slonove. Ali talijanske lake trupe pomešane sa falangom su se dobro borile. Makedonci razbijaju rimsku prvu legiju sa latinskim saveznicima na njihovom levom krilu. Međutim rimska treća i četvrta legija pobeđuju Tarantince, Oskane i centar sastavnjen od Epiraca. U međuvremenu Dauni napadaju Pirov logor, pa Pir šalje rezervnu konjicu i slonove da odbije Daune.
Posle odbijanja Dauna Pir šalje slonove protiv treće i četvrte legije, pa se rimske legije povlače na šumovita brda. Pir šalje snage svoju pešadiju da istera Rimljane iz šume, ali presreće ih rimska konjica. Dolazi mrak i obe strane se povlače.
Drugi dan bitke
Sledeće jutro Pirova laka pešadija zauzima nezgodan teren, koji mu je zadavao nevolje prethodnog dana. Time su Rimljani prisiljeni na otvorenu bitku. Rimske legije i Pirove falange (pomešane sa lakom pešadijoim ) vode ravnopravnu bitku, sve dok u bitku ne ulaze slonovi, koji probijaju rimsku borbenu liniju. Antislonovska borna kola su eliminirali Pirovi strelci. Istovremeno Pir predvodi napad elitne konjičke garde i pobeđuje. Rimljani se povlače u svoj logor.
Pirova pobeda
Rimljani su izgubili 6.000 vojnika. Pir je izgubio 3.500 vojnika, a među njima dosta oficira. Pobeda ga je jako mnogo koštala, pa odatle izraz "Pirova pobeda", što znači da je pobednik i nije dobio mnogo, jer je to pobeda sa mnogo žrtava. Posle te bitke Pir je rekao: "Još jedna takva pobeda i ja sam izgubio".
Petar Drapšin
Petar Drapšin (1914 — 1945) je bio dobrovoljac u Španskom građanskom ratu, komandant Hercegovačkog odreda u narodnooslobodilačkom ratu, general-lajtnant JA i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 15. novembra 1914. godine u selu Turiji, u blizini Srbobrana. Potiče iz siromašne seljačke porodice. Osnovnu školu završio u Turiji, a nižu gimnaziju u Srbobranu. Posle gimnazije, otišao je na zanat u Beograd.
Privučen oslobodilačkom borbom španskog naroda protiv generala Franciska Franka, posle kraćeg vremena odlazi da se bori na poljima Andaluzije. Kao odličan i hrabar borac Španske republikanske armije istakao se borbama kod Almanse i na Madridskom frontu. Posle Frankovog trijumfa, Drapšin sa ostalim borcima internacionalnih brigada odlazi u Francusku, odakle je interniran u logor. Bekstvo koje je organizovala KPJ preko svojih kanala, Drapšin je iskoristio da bi pobegao u Zagreb. Odatle je prešao u Hercegovinu i već u prvim danima rata postao jedan od organizatora ustanka.
Petar Drapšin je imao čin kapetana Španske republikanske armije, slično kao i Peko Dapčević, Kosta Nađ, Ivan Gošnjak, Franc Rozman Stane i mnogi drugi. U Hercegovini je postao zamenik komandanta operativne zone. Istakavši se na toj dužnosti dobrim rukovođenjem, postavljen je za komandanta. U Hercegovini se nalazio pod ilegalnim imenom Petar Ilić Španac. U Hercegovini je zbog grešaka bio partijski kažnjen, što ga je teško pogodilo. Partija mu daje novi zadatak za iskupljanje. Petar Drapšin je poslat u Slavoniju, gde obavlja dužnost komandanta Dvanaeste slavonske divizije od januara 1943. godine.
U leto 1944. godine postao je za zamenika komandanta Glavnog štaba NOV i PO Hrvatske. Krajem 1944. poslat je u Dalmaciju za komandanta Osmog korpusa NOVJ.
Prvi čin - pukovnika, dobio je 1. maja 1943. godine. U čin general-majora unapređen je 1. novembra 1943, a u čin general-lajtnanta 3. januara 1945. godine.
Kada je u februaru 1945. formirana Četvrta jugoslovenska armija, general-lajtnant Petar Drapšin je postavljen za njenog komandanta. U Štabu se na mestu načelnika Armije nalazio general-lajtant Pavle Jakšić, a na mestu političkog komesara armije pukovnik Boško Šiljegović. Čitav Štab Četvrte armije je imao zadatak da borbe prenese prema slovenačko-italijanskoj granici, da se oslobodi Hrvatsko primorje, Istra i Trst. General Drapšin je bio čuven po tome što su njegovi tenkovi zagazili Trstom. Tu je bio zarobljen i uništen veliki broj neprijateljskih snaga. Borbi za Trst su prethodile uspešno rukovođene operacije: desant na Istru, oslobođenje Tržića i Gorice. Drapšinova armija je takođe imala zadatak da zatvori italijansku granicu i uništi ostatke Srpskog Dobrovoljačkog Korpusa koji se povlačio prema Italiji.
Na prvim izborima za ustavotvornu skupštinu, novembra 1945. godine, kandidovan je za narodnog poslanika, ali je njegovu vojnu slavu prekinula smrt 2. novembra 1945. godine u Beogradu. Prema službenoj verziji, pištolj kojim je rukovao je slučajno opalio i usmrtio ga. Drugi izvori navode da je počinio samoubojstvo. Sahranjen je u Aleji narodnih heroja na Novom groblju u Beogradu.
Posmrtno je odlikovan Ordenom partizanske zvezde prvog reda, a 24. jula 1953. godine, ukazom predsednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, proglašen je za narodnog heroja.
Antagonist interleukin-1 receptora
Antagonist interleukin-1 receptora (IL-1RA) je protein koji je kod ljudi kodiran IL1RN genom.
IL-1RA antagonist se ranije zvao IL-1 inhibitor. Njega su nezavisno otkrile dve laboratorije 1984 godine. IL-1RA, se vezuje za interleukin-1 receptor (IL-1R) na površini ćelija. Za IL-1R se isto tako vezuje interleukin 1 (IL-1). IL-1RA sprečava IL-1 da pošalje signal.
Funkcija
IL-1RA je član interleukin 1 citokin familije. Ovaj protein inhibira aktivnosti interleukina 1, alfa (IL1A) i interleukina 1, beta (IL1B), i modulira niz interleukin 1 zavisnih imunskih i inflamatornih odgovora. Ovaj gene i pet drugih blisko srodnih citokin gena formiraju genski klaster koji obuhvata aproksimativno 400 kb na hromozomu 2. Četiri alternativno splajsovane transkriptne varijante koje kodiraju jedinstvene izoforme su bile utvrđene.
Klinički značaj
Za polimorfizam ovog gena se smatra da je vezan za povećani rizik osteoporoznih fraktura i gastričnog karcinoma.
Mutacije u IL1RN genu rezultuju u retkoj bolesti koja se zove nedostatak antagonista interleukin-1 receptora (DIRA). Varijante IL1RN gena su takođe asocirane sa rizikom od shizofrenije. Povišeni IL1RN nivoi su nađeni u serumu obolelih od shizofrenije.
Interleukin 1 receptor antagonist je korišćen u tretmanu reumatoidnog artritisa, autoimune bolesti u kojoj IL-1 igra ključnu ulogu. On se komercijalno proizvodi kao anakinra, što je ljudska rekombinantna forma L-1RA. U pogledu proteinske sličnosti, IL-1β srodniji sa IL-1RA nego IL- 1α.
Staroasirski period
Staroasirsko razdoblje u istraživanju povijesti područja Mezopotamije odnosi se na razdoblje koje počinje oko 1906. pne., a obilježeno je početkom širenja asirskih interesa izvan područja Središnje Asirije označenog gradovima Ašur, Niniva, Arbela i Kalah. Ovo razdoblje završava oko 1380. pne., stvaranjem preduvjeta za nastanak pravog carstva sa snažnim utjecajem izvan svojih granica. To sljedeće razdoblje naziva se Srednjoasirsko carstvo.
Staroasirske trgovačke kolonije
Kolonija u Kanišu bavila se pretežito trgovinom kositra, koji je uz bakar, bio neophodan za proizvodnju bronce. Nije potrebno naglašavati važnost ove trgovine, budući da je riječ o razdoblju koje se obično naziva brončano doba. Kolonija je bila na usponu kroz 150 godina (oko 1900.-1750. pne.), a njezini su trgovci bili punopravni građani Ašura, pa je i njihovo naselje ostalo neovisno i izolirano od okolnih mjesta u Anatoliji. Nije poznato ni da je bilo sukoba između kolonije i susjednih, domaćih naroda, a razlog je tomu vjerojatno obostrana korist. Od vladara Ašura u to se doba spominje Sargon I.
Doba Amorejaca
Gospodarski napredak ranih gradova središnje Asirije prekinula je amorejska najezda. Amorejci su bili semitski narod iz pustinje Sirije i Arabije koji su početkom 2. tisućljeća pne. provalili u Mezopotamiju. Kroz prva dva stoljeća toga tisućljeća utemeljili su nekoliko različitih vladarskih dinastija u gradovima-državama Asirije, Sirije i Babilonije. Ova je najezda, koja se protegla kroz više naraštaja, prouzročila veliku nesigurnost i brojne sukobe, ne samo između starosjedilaca i pridošlica, nego i između raznih gradova-država.
Amorejci su bili podijeljeni u više plemea, koja su predvodili moćni plemenski starješine. Među najmoćnije ubraja se Šamši-Adad I. (oko 1813.-1781. pne.), jedan od najzanimljivijih likova rane asirske povijesti. Premda je bio nomadskog porijekla, kako svjedoče tadašnji i nešto kasniji izvori, Šamši-Adad I., nakon što je uspio osvojiti veći dio Asirije, uspio je postići priznanje kao zakoniti vladar Ašura i izravan nasljednik tamošnjih vladara. Tako asirski popis kraljeva Šamši-Adadove pretke navodi kao vladare Ašura, iako to nikako nije moglo odgovarati istini.
Na svojim putovanjima Šamši-Adad stigao je i do Babilonije, te bio zasigurno opčinjen njezinom kulturom, budući da je kasnije u Asiriju uveo babilonske običaje, pa i obilježja babilonske religije. Kad je konačno osvojio Ašur, posvetio se građevinskim radovima, a osobito oko hrama boga Ašura, kojega je držao ekvivalentom babilonskoga boga Enlila. Iz dokumenata na klinopisu iz Marija na srednjem toku Eufrata saznajemo o Šamši Adadovu osvajanju toga grada, te postavljanju njegova mlađeg sina Jasmah Adada za upravitelja grada. Starijeg sina, Išme Dagana, postavio je upraviteljem Ekalatuma. Tako se mogao posvetiti osvajanju Sirije gdje zauzima grad Šubat-Enlil i čini ga svojom prijestolnicom. Tako je zagospodario čitavim područjem sjeverno od današnjeg Bagdada, zapadno od gornjeg toka Tigrisa, istočno od srednjeg toka Eufrata, te na zapad do središnje Sirije. Dotad na tom području nije bilo tako velike sile.
Nakon Šamši-Adadove smrti, oko 1781. pne., događaji su se u Mezopotamiji dramatično promijenili. Iz Babilonije je provalio Hamurabi te u samo nekoliko godina osvojio prvo Mari, a potom i Ašur. Nakon Hamurabija, malo je poznato o asirskoj povijesti, osim da su Ašuru prijetila plemena s gorja Zagros, te da su s istoka provalili Horijci koji će potom i zagospodariti zemljom.
Horijci i kraljevstvo Mitani
Od 18. do 14. stoljeća pne. vrlo je malo poznato o području Asirije i o gradovima-državama poput Ašura i Ninive. Razlog je tome pomutnja što su je unijele velike migracije novih naroda prema sjevernoj Mezopotamiji. Među ovim narodima ističe se onaj koji je utemeljio kraljevstvo Mitani sa središtem uz rijeku Habur, koje se za svoga najvećeg uspona prostiralo sve do Taurusa na zapadu i Asirije na istoku. Čini se da je ponekad ovo kraljevstvo kontroliralo i gradove Ašur i Ninivu. Malo je, međutim poznato o tom kraljevstvu, budući da njegova prijestolnica Vaššukani još nije identificirana, pa arheolozi nisu mogli doći u posjed eventualnih arhiva. Nešto je poznato iz stranih izvora - asirskih, babilonskih, hetitskih i egipatskih - iz kojih se može naslutiti da je bila riječ o velikoj sili sredinom 2. tisućljeća, te da su se njezini kraljevi odnosi kao ravnopravni prema egipatskim faraonima i hetitskim vladarima.
Ovo je kraljevstvo bilo sastavljeno od dva etnička elementa: indoeuropljana i Horijaca, čiji jezik nije bio ni indoeuropski, ni semitski, a čini se da su na to područje došli preko Kavkaza. Značajka ovog dvostrukog naroda bila je vještina uzgoja i korištenja konja i to je njihov najveći doprinos civlizaciji Asirije i Mezopotamije. Oni su zapravo uveli uzgoj konja u cijelo područje Plodnog polumjeseca. Prvi su počeli koristiti konje za vuču laganih dvokolica, kočija koje su im davale prednost u bitkama. Ubrzo su to od njih preuzeli i Hetiti i Asirci, što će im omogućiti ponovni uspon.
Uspon Asirije (oko 1741.-1274.)
Uspon Asirije kao države toga imena počeo je nakon dugog razdoblja koje se obično naziva »mračnim dobom.«
»Mračno doba« (oko 1741.-1364. pne.)
Do 14. st. pojam »Asirija« može se koristiti samo u zemljopisnom smislu, a otada se pojavljuje i prva država toga imena. Do tada je, kroz gotovo četiri stoljeća, trajalo »mračno doba.« Jedini dokument koji donekle govori o tom razdoblju jest Popis asirskih kraljeva, no upravo se za to doba ovaj popis odnosi isključivo na kraljeve Ašura, te ništa nije poznato o događajima u drugim velikim gradovima toga područja. Prema tome popisu, Išme Dagan I. (oko 1780.-1741.) prvi je nasljednik Šamši Adada I., a nakon njega slijedi niz raznih imena, dok nas na kraju ne izvijesti da je novu kraljevsku liniju osnovao Adasi, za kojega kaže da je »ničiji sin«, to jest uzurpator.
Vladavina Ašur-ubalita I. (oko 1363.-1328. pne.)
Dugotrajna vladavina Ašur-ubalita I. označuje ujedno i prvu pojavu Asirije kao političke stvarnosti, te početak njezina uspona sve dok se ne ubroji među najveće sile drevnog Bliskog istoka. Ovo se razdoblje obično naziva razdobljem Amarne, a Ašur-ubalit igrao je, uz Hetite, drevni Egipat, Kraljevstvo Mitani i Babiloniju, vodeću ulogu u Plodnom polumjesecu. On je ujedno i prvi asirski vladar koji se i službeno nazvao »kraljem Asirije«, dok su se prethodni vladari u gradu-državi Ašur nazivali »namjesnicima boga Ašura.
Ipak, vrlo je malo poznato o razdoblju Ašur-ubalita I. Zna se da je upravljao jedinstvenom i snažnom državom, da je i od ostalih vladara bio priznat kao moćan vladar, te da je kroz prilično dugo razdoblje imao vlast i nad Babilonijom. Dva njegova pisma nađena su u egipatskoj Amarni, a u njima se asirski kralj egipatskom faraonu obraća kao sebi ravnome. Sadržaj pisama odnosi se na dobre trgovačke i vjerojatno političke odnose između dvije zemlje.
Više pojedinosti ima o njegovim odnosima s Babilonijom. Ašur-ubalitova kći udala se za babilonskoga kralja, pa je Ašur-ubalitov unuk postao vladar Babilonije, u čemu mu je pomogao sam Ašur-ubalit I. Kad je došlo do pobune te je Ašur-ubalitov unuk svrgnut i ubijen, a na njegovo mjesto postavljen drugi kralj, asirski kralj provaljuje u Babiloniju, svrgava uzurpatora, a na njegovo mjesto postavlja kralja po svom izboru, te je do kraja života imao važnu ulogu u upravljanju Babilonijom.
Početak sjaja Asirije (oko 1327.-1274. pne.)
Stabilnost što ju je u Asiriji uspostavio Ašur-ubalit I. postat će temelj na kojem će njegov sin, Enlil-nirari, i dva unuka, Arik-din-ili i Adada-nirari I., izgraditi carstvo. Njih trojica vladali sveukupno preko pola stoljeća, a u tom su razdoblju nastojali učvrstiti i proširiti granice Asirije, no istovremeno su i izgubili nadzor nad Babilonijom. Najznačajniji uspjeh predstavljalo je širenje teritorija prema zapadu na područje koje je dotada pripadalo kraljevstvu Mitani, što je asircima donijelo bogatstvo i samopouzdanje. Odlučujuću je ulogu imao Adad Narari I. koji je poveo dva pohoda protiv toga kraljevstva, što je dovelo do konačnog pripajanja pola toga područja u asirsko carstvo.
Hilkrest
Hilkrest se može odnositi na
Bren (3. vijek pne.)
Bren (? - 279. pne.) bio je galski poglavica i jedan od vođa velikog galskog pohoda na Balkan. Njegova je vojska uspjela otjerati Grke od Termopila, te legende navode kako je uspio opljačkati svetište u Delfima, iako antički izvori to negiraju.
Za Brena se navodi da je bio poglavica opkskurnog plemena Prausi. Pohod je otpočeo 280. pne. pod kraljem Kambaulom kada je oko 85.000 galskih ratnika iz Panonije prodrlo u Trakiju. Sljedeće su se godine Gali podijelili u tri grupe - prva, pod Keretrijem, je krenula na Tračane i Tribale; druga, pod Bolgijem, je krenula protiv Makedonaca i Ilira; treća, pod Brenom i Akihorijem je krenula na Peoniju. Bolgije je godine 279. pne. porazio Makedonce i ubio njihovog kralja Ptolemeja Kerauna, ali su ga pregrupirani Makedonci porazili pod vodstvom plemića Sostena. Bolgijevim snagama je potom u pomoć došao Bren i porazio Sostena, otvorivši put za pohod na Grčku.
Sljedeće godine su ostale galske poglavice prihvatile Brenov prijedlog da koncentriraju sve svoje snage i krenu na Grčku, gdje ih je čekao najbogatiji plijen. Prema Pauzanijim podacima, galska vojska je imala 152.000 pješaka i 24.400 konjanika. Njima se suprotstavila udružena grčka vojska pod atenskim generalom Kalipom. Grci su Gale prvo pokušali zaustaviti spalivši mostove na rijeci Sperhios, ali su je Gali preplivali na ušću. Potom su Grci podigli obrambenu liniju kod Termopila i uspješno zaustavili, nanijevši mu teške gubitke. Bren je potom manji kontingent poslao na zapad da pustoši Etoliju, kako bi natjerao etolske kontingente kod Termopila da se vrate kući. Plan je uspio, ali su Etolci Galima nanijeli teške gubitke. Potom je Bren uspio pronaći prijevoje kako bi Grcima kod Termopila zašao iza leđa. Grčka je vojska zbog toga evakuirana morskim putem.
Bren je potom, ne čekajući povratak pojačanja iz Etolije, produžio prema Delfima. Tamo su ga lokalni Grci porazili, koristeći zbrku koju je u redovima galske vojske izazvala iznenadna oluja. Bren je ranjen, a pri povlačenju je umro od rana ili izvršio samoubistvo. Ostaci galske vojske su uništeni kod rijeke Sperhios.
Yang Manchun
Yang Manchun (fl. 645) bio je vojskovođa korejske države Goguryeo, zaslužan za pobjedom nad Kinezima u Prvom Goguryeo-Tang ratu 645.