cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Markgrofovija Brandenburg
Historija
Slaveni su postepeno kulturno, politički i ekonomski asimilirani, pa je Markgrofovija Brandenburg prosperirala tokom 13. vijeku, kad su osnovani brojni novi gradovi, među njima i Berlin. Brandenburg je tad podijeljen na Staru marku (Altmark), zapadno od rijeke Labe, Srednju marku (Mittelmark), između Labe i Odre, i Novu marku (Neumark), osvojeni teritoriji istočno od Odre.
Brandenburgški markgrofi od sredine 12. vijeka imaju status Izbornih kneževa Svetog Rimskog Carstva, to je pravo potvrdio im je 1356. svojom zlatnom bulom Svetorimski car Karlo IV.
Kad je starija grana brandenburške Askanske dinastije izumrla 1320. - Brandenburg je zahvatio proces dezintegracije, zbog sve jačeg lokalnog plemstva.
Proces jačanja centralne vlasti u Brandenburgu započeo je 1415. kad je Svetorimski car Sigismund Luksemburški postavio Friedricha I. za Izbornog kneza.
Njegov nasljednik Friedrich II. (vladao 1440.-70.) uspio je smiriti pobunjeno plemstvo i gradove, ali ne i susjedne Pomerance koji su svako malo upadali u Brandenburg. Tek je ih je njegov brat i nasljednik Albrecht Achilles (vladao 1470.-86) uspio savladati i potpuno zavladati njima. Joachim I. Nestor (vladao 1499. - 1535.) počeo je primjenjivati Rimsko pravo u Brandenburgu.
Za vladavine njegovih sinova i nasljednika Izbornih kneževa ''Joachima II. Hektora i Johanna Georga'', raširio se luteranizam, i zemlja se sekularizirala pa je brojne dotadašnje biskupske feude preuzela vladarska dinastija.
Savez sa Pruskom (Brandenburg-Pruska)
Njihov nasljednik Joachim II (vladao 1535.-71) proširio je vlast po Šleskoj, ali je njegov puno značajniji doprinos bio dogovor koji je sklopio 1569. sa svojim rođakom iz Dinastije Hohenzollern, pruskim vojvodom Albrechtom Friedrichom kojim su brandenburgški Izborni kneževi dobili pravo da zajednički vladaju Pruskom, a s druge strane su preko rođaka Hohenzollerna osigurali kontinuitet dinastije ukoliko bi branderburška grana izumrla.
Knez izbornik Johann Sigismund (vladao 1600.-20.) oženio se Annom, kćerkom Albrechta Friedricha, čime je taj savez dodatno učvršćen, pa je 1618. i zavladao Pruskim vojvodstvom, on je također stekao pravo na Kleve, Grofoviju Mark i Ravensberg, koji su postali jezgra moći Hohenzollerna na zapadu Njemačke.
Njegov sin Knez izbornik Friedrich I, požnjeo je rezultate očeve politike. Pomagao je Williamu Oranskom u njegovoj Invaziji na Englesku 1688. Udružio se sa ostalim njemačkim kneževima protiv Kraljevine Francuske i njenog kralja Louis XIV, a zatim ratovao na strani Svetog Rimskog Carstva protiv Francuske i Osmanskog Carstva.
Ružna epizoda Friedrichovog mandata, bio je događaj sa njegovim glavnim savjetnikom Eberhard Danckelmannom (1643.-1722), koji mu je puno pomogao, ali i stekao puno neprijatelja, pa ga je on smjenio 1697., a nakon tog i zatvorio na nekoliko godina.
Njegov glavni cilj bio je da okruni trud svoga oca - i osigura titulu pruskog kralja za sebe i svoje potomke. Taj je zahtjev lansiran - 1692. ali je prošao bez efekta, pa je to pitanje ponovno pokrenuto 1698. ovaj put u boljim okolnostima jer su Svetorimski car Leopold I i njegovi ministri, bili ozbiljno zabrinuti mogućim izbijanjem Rata za španjolsko nasljeđe, pa su svakako htjeli imati Brandenburg na svojoj strani.
Na kraju su odlučili da titulu kralja daju Brandenburgu, a ne pruskoj, jer se ona prostirala izvan granica Carstva, a i Friedrich je obećao pomoći Leopolda sa 8000 vojnika. Friedrichova krunidba održana je u Königsbergu 18. januara 1701.
U kasnijim godinama Friedrich je bio zaokupljen sudjelovanjem u Ratu za španjolsko nasljeđe i promatranjem interesa svoje zemlje u peripetijama Velikog sjevernog rata.
Friedrich nije bog zna što povećao teritorij Brandenburga, ali je izgradio puno palača za državne institucije, osnovao Univerzitet u Halleu 1694. i Akademiju nauke i umjetnosti i značajno unaprijedio Berlin.
Varadinci
mini|270p|Naselje Varad u periodu ugarske uprave mini|270p|Naselje Varadinci u periodu osmanske uprave Varadinci su bivše naselje na području današnjeg Novog Sada. Postojali su od srednjeg veka do osmanskog perioda.
Nazivi
Varadinci su poznati pod raznim nazivima - na srpskom: Varadinci, Varad, Petrovaradin, Stari Petrovaradin, Vašaroš Varad, Petro de Varadino, Petur Varad; na latinskom: -{Warad}-; na mađarskom: -{Vásárosvárad}-. Za naselje je ukupno upotrebljavano oko dvadesetak naziva.
Istorija
Ovo naselje se prvi put pominje u istorijskim izvorima tokom ugarske uprave 1213. godine pod nazivom Petro de Varadino. Međutim, arheološka istraživanja su potvrdila kontinuitet naseljavanja od 10. veka. Prema povelji ugarskog kralja Bele IV iz 1237. naselje je dodeljeno manastiru Cistercita. U njemu su se prikupljale dažbine iz susednih naselja i predavale manastiru.
Naselje je stradalo u vreme mongolske najezde 1242. godine. Ubrzo nakon toga je obnovljeno. 1522. godine se pominje kao Vašaroš Varad. Izvori iz 16. veka opisuju ovo naselje kao važno trgovačko središte.
U 16. veku, naselje ulazi u sastav Osmanskog carstva. Po turskim tefterima, naselje Varadinci je pripadalo Bačkoj nahiji. Tada se prvi put javlja i naziv Varadinci. Naselje se pominje i 1665. godine.
Demografija
Nema podataka o stanovništvu ovog naselja iz prvog perioda njegovog postojanja. Iz perioda pred sam kraj ugarske vladavine postoji poreski spisak iz 1522. koji pominje imena stanovnika naselja. Među ovim imenima ima kako mađarskih tako i slovenskih (Božo, Radovan). U vreme osmanske vlasti, svi popisani stanovnici naselja bili su Srbi. 1590. godine je u Varadincima popisano 18 kuća. Turske poreske knjige su popisivale samo hrišćanske porodice koje su plaćale porez. Turci (odnosno muslimani), kao i Srbi koji su bili u turskoj službi, nisu imali obavezu plaćanja poreza.
Karakteristike naselja
Arheološka iskopavanja otkrila su na ovoj lokaciji ostatke crkve i groblja. Stambeni objekti su bili male veličine. Naselje je sa Petrovaradinom na sremskoj obali Dunava povezivala skela. Ono je verovatno delom bilo utvrđeno.
Stanovnici naselja bavili su se ribarstvom, trgovinom i zanatstvom, posebno proizvodnjom čamaca i skela za prevoz žita i vina.
Laconia, Indiana
Lakonija je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 50, što je 21 (72,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ejido de Maxtha, Huichapan
Ejido de Maxtha je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huichapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2354 m.
Lumière (film, 1953)
Lumière et l'invention du cinématographe, skraćeno Lumière, je francuski kratki dokumentarni film u režiji Paula Pavlota. U njemu se prikazuje aktivnosti braće Lumière, odnosno njihov doprinos nastanku filmske umjetnosti.
Maierà, Cosenza
Maierà je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Vadiče
Vadiče je naselje u slovenskoj Općini Tržiču. Vadiče se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 18 stanovnika.
El Malinal, Tetela del Volcán
El Malinal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tetela del Volcán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2334 m.
Ancy-le-Libre
Onsi-l-Libr je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Avalon.
Klempau
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hercogtum Lauenburg Klempau se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Hercogtum Lauenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 15 metara. Površina opštine iznosi 10,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 625 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 62 stanovnika/km².
Ristovac
Ristovac je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Prema popisu iz 2002. bilo je 342 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 336 stanovnika).
Demografija
U naselju Ristovac živi 254 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,2 godina (37,5 kod muškaraca i 41,0 kod žena). U naselju ima 98 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,49.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Manolete (film, 1944)
Manolete je španski crno-bijeli igrani film koji se od 1943. do 1944. godine snimao u režiji Abela Gancea. Njegov protagonist je bio znameniti toreador Manuel Laureano Rodríguez Sánchez (poznatiji po nadimku Manolete), koji je u filmu tumačio samog sebe. Gance je film pokušao napraviti za vrijeme Drugog svjetskog rata, odnosno nakon što je u augustu 1943. iz Francuske pod njemačkom okupacijom prešao u neutralnu Španiju. Tamo je ispočetka namjeravao snimiti trilogiju epskih spektakala o velikanima španske historije, ali je umjesto toga odlučio snimiti film o Manoleteu, koji je upravo tada uživao vrhunac popularnosti. Zbog niza tehničkih i financijskih problema je bio prisiljen odustati od produkcije, tako da je od filma danas ostalo tek 300 m (oko 8 min. trajanja), koji se čuvaju u Španskoj filmskoj arhivi.
El Tecolote, Chihuahua
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1534 m.
BSTFA
BSTFA je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 257,401 Da.
Gualtieri, Reggio Emilia
Gualtieri je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3461 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Costa, Ancona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 288 m.
López de Abajo, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2155 m.
Ulaka (Bloke, Slovenija)
Ulaka je naselje u slovenskoj Općini Bloki. Ulaka se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Abelisauridi
Abelisauridi (lat. Abelisauridae - Abelovi gušteri) su porodica (ili kladus) ceratosaurskih teropoda. Abelisauridi su živjeli tijekom perioda krede na drevnom južnom superkontinentu Gondwani, a njihovi fosili se danas mogu naći u Africi i Južnoj Americi, kao i u Indiji i na Madagaskaru. Abelisauridi se u fosilnim nalazima prvi put pojavljuju u stijenama iz rane krede (mada bi neke kosti iz srednje jure mogle također pripadati njima), a posljednji rod (Majungasaurus) preživio je do kraja ere Mezozoika prije 65 milijuna godina.
Kletkamp
Kletkamp je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Plen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 129 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1057038.
Abelisauridi
Kao i većina teropoda, abelisauridi su bili dvonožni mesožderi. Karakterizirali su ih zdepasti zadnji udovi i ekstenzivni ornamenti na lubanji, sa brazdama i udubinama. Kod mnogih su abelisaurida, poput Carnotaurusa prednji udovi degenerativni, lubanja je kraća, a postoje i koštane izrasline iznad očiju. Većina poznatih rodova bila je između 5 i 9 m dužine, od njuške do kraja repa. Prije nego što su postali poznatiji, fragmentarni ostaci abelisaurida često su se pogrešno identificirali kao ostaci mogućih južnoameričkih tiranosaurida.
Lubanja
thumb|left|Umjetnička rekonstrukcija glave [[Abelisaurusa]]
Iako su proporcije lubanja varirale, lubanje abelisaurida su većinom bile vrlo visoke i često vrlo kratke. Kod roda je Carnotaurus, na primjer, lubanja bila gotovo isto tako visoka kao i duga. Premaxilla je kod abelisaurida bila vrlo visoka, pa je njuška sprijeda bila tupa, za razliku od njuški ostalih teropoda.
Dvije kosti lubanje, suzna kost i postorbitalna kost, izbijale su u očnu duplju sprijeda i sazada, gotovo ju dijeleći na dva dijela. Oko bi se nalazilo u gornjem dijelu, koji je kod Carnotaurusa bio lagano nagnut prema van, što je možda omogućavalo neki stepen binokularnog vida. Suzna i postorbitalna kost su se susretale iznad očne duplje formirajući greben ili obrvu iznad oka.
Na kostima lubanje postoje mnoge nepravilnosti u obliku udubina, kvrga i krijesti. Kao i kod drugih ceratosaura, čeone kosti na vrhu lubanje bile su spojene. Karnotaurini su često imali koštane izrasline na glavi. Carnotaurus je imao dva izražena roga iznad očiju okrenuta prema van, dok je njegov srodnik Aucasaurus imao manje izrasline na istom mjestu. Majungasaurus i Rajasaurus su imali samo jedan koštani rog ili kupolu okrenutu prema naprijed na lubanji. Te izrasline, kao i rogovi mnogih današnjih životinja, možda su služili za udvaranje, prepoznavanje između vrsta ili za zastrašivanje.
thumb|Skelet Carnotaurusa, Natural History Museum, London
Prednji udovi i ruke
Prednji udovi poznati su samo kod rodova Aucasaurus, Carnotaurus i Majungasaurus. Svi su imali degenerativne prednje udove. Kosti podlaktice (palčana i lakatna) bile su izrazito kratke, samo 25% dužine ramene kosti kod roda Carnotaurus i 33% kod roda Aucasaurus. Cijelu ruku držali su pravo, a lakatni zglob bio je nepokretan.
Tipično za ceratosaure, na ruci karnotaurina nalazila su se četiri osnovna prsta. Međutim, njihova sličnost završava tu. Nisu postojale kosti članka, a četiri kosti zapešća bile su direktno povezane sa podlakticom. Nisu postojale kosti prstiju na prvom ili četvrtom prstu, samo jedna na drugom i dvije na trećem prstu. Dva vanjska prsta bila su izuzetno kratka i nepokretna i nisu imali pandže.
Nepoznato je da li se ta neobična struktura prednjih udova može primijeniti i na abelisauride koji nisu karnotaurini, s obzirom na to da nihovi prednji udovi još uvijek nisu pronađeni. Primitivniji srodnici kao što su Noasaurus i Ceratosaurus imali su duže i pokretljivije ruke sa prstima i pandžama.
Zadnji udovi
Zadnji udovi abelisaurida bili su tipičniji za ceratosaure, sa spojenom gležanjskom i petnom kosti prema goljeničnoj kosti, formirajući tibiotarsus. Goljenična kost je bila kraća nego bedrena, pa su zadnji udovi izgledali zdepasto. Na stopalima su imali po tri funkcionalna prsta (drugi, treći i četvrti), dok prvi prst nije bio u kontaktu sa tlom.
Klasifikacija
Paleontolozi Jose Bonaparte i Fernando Novas smislili su naziv Abelisauridae 1985. godine kada su opisali eponimni rod Abelisaurus. Naziv joj je dat po prezimenu Robertoa Abela, koji je otkrio rod Abelisaurus, ali i od grčkog σαυρος/sauros - "gušter". Vrlo česti sufiks -idae se u zoologiji obično primjenjuje na porodicama i potiče od grčkog sufiksa -ιδαι/-idai, koji označava imenicu u množini.
Abelisauridae je porodica prema taksonomskoj kategoriji, unutar infrareda Ceratosauria i natporodice Abelisauroidea, koja također sadrži i porodicu Noasauridae. Imala je nekoliko definicija u filogenetičkoj taksonomiji. U početku se definirala kao takson zasnovan na čvorištu koji uključuje rodove Abelisaurus, Carnotaurus, njihovog zajedničkog pretka i sve njegove potomke.
Poslije je ponovo definirana kao takson zasnovan na stablu, uključujući sve životinje srodnije Abelisaurus (ili Carnotaurusu) nego Noasaurus. Definicija zasnovana na stablu ne bi uključivala rodove poput Rugopsa ili Ilokelesia, za koje sa smatra da su bazalniji nego Abelisaurus, a uključivali bi se u slučaju definicije zasnovane na čvorištu. Unutar Abelisauridae postoji podgrupa Carnotaurinae, a među karnotaurinima, Aucasaurus i Carnotaurus se ujedinjuju u Carnotaurini.
Zajedničke osobine
thumb|220px|Usporedba veličina između nekoliko rodova abelisaurida i čovjeka
Potpuni skeleti opisani su samo kod najnaprednijih abelisaurida (poput Carnotaurusa i Aucasaurusa), pa je teško ustvrditi definirajuće skeletne osobine za cijelu porodicu. Međutim, kod većine su poznate barem neke kosti lubanje, pa stoga poznate zajedničke osobine uglavnom dolaze iz tih ostataka.
Taksonomija
thumb|Ilustracija poznatih fosilnih elemenata roda Kryptops thumb|Umjetnički prikaz Indosuchusa thumb|Umjetnički prikaz Majungasaurusa Slijedi popis rodova abelisaurida prema klasifikaciji i lokaciji:
PORODICA ABELISAURIDAE
Indosaurus je možda mlađi sinonim za Indosuchus. Neki znanstvenici uključuju rodove Xenotarsosaurus (Argentina) i Compsosuchus (Indija) kao bazalne abelisauride, dok ih drugi uopće ne smatraju pripadnicima ove porodice. Rodovi Genusaurus i Tarascosaurus (pronađeni u Francuskoj) se također nazivaju abelisauridima, ali kod oba su pronađeni samo nepotpuni ostaci, tako da su možda bezalni ceratosauri.
Filogenija
Filogenetska analiza koju su 2004. godine proveli Paul Sereno i neki od kolega, donijela je sljedeće rezultate:
thumb|right|240px|Kryptops Ilokelesia je isprva opisana kao sestrinska grupa Abelisauroidea. Međutim, Sereno taj rod probno svrstava bliže Abelisaurusu nego noasauridima, što je rezultat koji se poklapa sa još nekim novijim analizama. Ako se koristi definicija zasnovana na stablu, Ilokelesia i Rugops su bazalni abelisauridi. Međutim, budući da su bazalniji od Abelisaurusa, u slučaju da se koristi definicija na osnovu račvišta, spadaju izvan Abelisauridae. Ekrixinatosaurus je također objelodanjen 2004. godine, pa nije uključen u Serenoovu analizu. Međutim, nezavisna analiza koju su proveli Jorge Calvo i kolege pokazuje da spada u abelisauride.
Partido del Trabajo, Tijuana
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 779 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 192 m.
Abelisauridi
Filogenija
Sa opisom roda Skorpiovenator 2008. godine, Canale et al. su objavili još jednu paleontološku analizu koja se fokusirala na južnoameričke abelisauride. Rezultati su pokazali da se svi južnoamerički oblici (uključujući i rod Ilokelesia) grupiraju zajedno kao podkladus karnotaurina, koji su nazvali Brachyrostra.
Rasprostranjenost
thumb|Restauracija Rajasaurusa iz [[indija|Indije]]
Na abelisauroide se obično gleda kao na kredsku grupu, mada su mogući ostaci abelisauroida poznati iz srednje jure na Madagaskaru. Ostaci abelisauroida pronađeni su samo na južnim kontinentima, koji su nekada činili superkontinent Gondwanu. Kada su prvi put opisani 1985. godine, jedini poznati rodovi bili su Carnotaurus i Abelisaurus, oba iz kasnokredske Južne Amerike. Novi abelisauroidi su tada pronađeni u indijskim (Indosuchus and Rajasaurus) i madagaskarskim (Majungasaurus) stijenama iz perioda kasne krede; Indija i Madagaskar su tokom većeg dijela krede bili povezani. Smatralo se da nedostatak fosila ove grupe u Africi ukazuje na to da su evoluirali nakon što se ona odvojila od Gondwane, prije oko 100 milijuna godina. Međutim, otkriće roda Rugops i jednog drugog abelisaurida iz srednje krede u sjevernoj Africi pobilo je tu hipotezu. Sada su srednjokredski abelisauridi također poznati i iz Južne Amerike, što je dokaz da je ta grupa postojala prije razdvajanja Gondwane.
La Esperanza, Zaragoza
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Zaragoza.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2054 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1923 m.
Copeland, Oklahoma
Koperland je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.629, što je 181 (12,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Gary Neville
Gary Alexander Neville (Bury, 18. veljače 1975.) je bivši engleski nogometaš i reprezentativac. Neville je desni bek s najviše nastupa za reprezentaciju i 5 je godina bio kapetan Manchester Uniteda, jedinog kluba za kojeg je igrao.
Kako je cijelu karijeru proveo na Old Traffordu, Neville je jedan od rijetkih igrača koji su igrali samo za jedan klub u svojoj karijeri. U trenutku umirovljenja (2011.), Neville je bio igrač s drugim najdužim stažom u klubu, iza momčadskog kolege Ryana Giggsa. Godine 1995. debitirao je za reprezentaciju te je tijekom 10 godina bio prvi izbor desnog beka kako u klubu tako i u reprezentaciji.
Njegov mlađi brat, Phil Neville, također je nogometaš i kapetan Evertona, a u Manchesteru je igrao od 1993. do 2005. godine. Nakon umirovljenja 2011., Neville je postao komentator na Sky Sportsu.
El Capulín, Tlacoachistlahuaca
El Capulín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlacoachistlahuaca.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 592 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 507 m.
Горачићи
Горачићи су насеље у Србији у општини Лучани у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 1276 становника (према попису из 1991. било је 1439 становника).
Демографија
У насељу Горачићи живи 1058 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,3 година (42,7 код мушкараца и 46,0 код жена). У насељу има 403 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,17.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Zamišljena zajednica
Zamišljena zajednica je koncept nacije koga je irski politolog Benedict Anderson iznio 1983. godine u svojoj knjizi Imagined Communities ("Zamišljene zajednice" na engleskom). Prema njemu nacija nastaje kao zamišljena zajednica, odnosno iz potrebe za zajednicom širom od one u kojoj pojedinci žive i s kojom imaju neposrednu interakciju. Razlog za nastanak takvih zamišljenih nacija Anderson vidi u trijumfu sekularnih ideja Prosvjetiteljstva koje su uklonile božansko pravo kraljeva kao vezivno tkivo podanika dotadašnjih država, te dovele do potrebe za njegovih nadomjeskom u obliku nacionalne pripadnosti.
The Nowhere Man
Čovjek bez prošlosti je roman koji je doživio veliki uspjeh u SAD i druga je knjiga Aleksandra Hemona (rođenog 1964. u Sarajevu), potpuno osmišljena i napisana na engleskom jeziku.
Ova autobiografska mistifikacija u kojoj Hemon pripovjeda život svog alter ega Jozefa Proneka tematski je u velikoj mjeri oslonjena na Sarajevo, Bosnu i SFRJ, i to Jugoslaviju iz onog vremena kada još nije bila na naslovnim stranicama svjetskih TV stanica i novina.
Pronekov životopis u prvom licu pričaju njegovi prijatelji i očevici, a pri tom se mogu izdvojiti tri zasebne cjeline. U prvoj narator pripovjeda o Pronekovom odrastanju u Sarajevu osamdesetih, u drugoj se Pronek, kao pripadnik ukrajinske manjine, zatiče na stipendiji u Kijevu tokom antidemokratskog udara u Moskvi, a u trećoj je Pronek imigrant u SAD, koji za Greenpeace prikuplja novčane priloge po kućama.
Roman završava borhesovskom novelom o ruskom "bijelom" oficiru Jevgeniju Picku i njegovim pustolovinama po Harbinu i Shangaju početkom vijeka.
1644
Godina 1644 (MDCXLIV) bila je prijestupna godina koja počinje u petak po gregorijanskom kalendaru odn. prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak po 10 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
thumb|200px|left|[[Akcija od 28. septembra 1644.]]
Circleville, Utah
Serklvil je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 547, što je 42 (8,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Opština San Miguel Amatlán, Oaxaca
San Miguel Amatlán je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 719 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2682 m.
Puntilla Aldama, Veracruz
Puntilla Aldama je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 4774 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Santa Bertha, Tempoal
Santa Bertha je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Stari Dojran
Stari Dojran ima veliki značaj za srpsku zajednicu u Republici Makedoniji, pošto Srbi čine manjinu u naselju.
Prirodni uslovi
Stari Dojran je smešten u krajnje jugoistočnom delu Republike Makedonije, nedaleko od granice sa Grčkom, koja se pruža 2,5 kilometra istočno od naselja.
Od najbližeg grada, Đevđelije, naselje je udaljeno 45 kilometara istočno.
Bisone, Bergamo
Bisone je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Stari Dojran
Prirodni uslovi
Stari Dojran se nalazi u istorijskoj oblasti Dojransko.
Selo je smešteno na jugozapadnoj obali Dojranskog jezera, koje Republika Makedonija deli sa Grčkom.
Bisone, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 210 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 200 m.
Stari Dojran
Prirodni uslovi
Naselje je položeno na približno 160 metara nadmorske visine.
Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Stari Dojran je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 363 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (70%), a manjina su Srbi (9%) i Turci (16%).
Današnje naselje je relativno mlado, pošto je osnovano posle Prvog svetskog rata na mestu dotadašnjeg grada Dojrana, potpuno uništenog u datom ratu.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
La Laguna, Santo Domingo Yanhuitlán
La Laguna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Yanhuitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2426 m.
Kanski filmski festival 1974.
Dvadesetsedmi po redu Kanski festival se održavao u  Cannesu od 9. do 24. maja 1974. godine. Smatra se jednim od najboljih od svih izdanja festivala, prije svega zbog izuzetne kvalitete i važnosti filmova koji su se natjecali, pri čemu se posebno ističu djela autora tzv. Novog Hollywooda kao što su Steven Spielberg, Martin Scorsese, Hal Ashby i Francis Ford Coppola. Jedina veća kontroverza je bila vezana uz uglednog francuskog sineasta Roberta Bressona koji se naljutio što njegov film Lancelot du Lac nije ušao u natjecateljski, nego u program Paralelnih sekcija, te je zato odbio primiti neslužbenu nagradu FIPRESCI.
Glavna nagrada je na kraju i pripala Coppolinom filmu Prisluškivanje, napravljenom nedugo pred njegov kasniji i još uspješniji film Kum II.
La Majada Colorada, Saltillo
La Majada Colorada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Saltillo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1339 m.
Aleksander Roslin
Aleksander Roslin (Alexander Roslin 15.7. 1718 — 5.7. 1793.) bio je švedski slikar, veoma popularan kao portretista evropske aristokratije sredinom 18. veka.
Biografija
Aleksander Roslin je rođen u Malmeu 1718. Prvu slikarsku narudžbinu dobio je od oficira Larsa Erenbila, koji je postao njegov mecena. Od 1736. obrazovao se za slikara u Stokholmu. Uz Larsa Erenbila, preselio se u Geteborg 1741, gde je radio kao portretista. Napustio je Švedsku 1745, i radio tri godine na dvoru u Bajrojtu (Bavarska) i u Parmi (Italija). Posle se, kao poznati autor portreta, nastanio u Parizu. Tokom 1770-ih putovao je u Rusiju (portretisao je caricu Katarinu), Beč i Varšavu. Bio je majstor psihološkog portreta. Najznačajnija dela je ostvario u Parizu, gde je i umro 1793.
Hunger (film, 1974)
Hunger je kanadski kratki animirani film snimljen 1974. godine u režiji Petera Foldesa. Jednostavna radnja prikazuje čovjeka koji se počinje prežderavati sa apokaliptičkim posljedicama. Film je danas najpoznatiji kao jedno od prvih ostvarenja koje je koristilo kompjutersku animaciju. Prikazan je na Kanskom festivalu gdje je osvojio specijalnu nagradu.
Classis Ravennatis
Classis Ravennatis (doslovno: "Ravenska flota") bila je jedna od dvije glavne flote u rimskoj carskoj mornarici. Sjedište joj je bilo u Ravenni, a područje djelovanja istočni dio Mediterana. Osnovao ju je car August u okviru svojih vojnih reformi 27. pne. zajedno sa Classis Misenensisom (Mizenskom flotom), zaduženom za kontrolu zapadnog dijela Mediterana.
Kao i ostali dio carske mornarice, Ravenska flota u decenijama i vijekovima koje su slijedile uglavnom nije sudjelovala u borbenim operacijama zahvaljujući dugotrajnom periodu mira poznatom kao pax romana. Umjesto toga je njeno ljudstvo, uglavnom regrutirano iz Egipta i istočnih dijelova Carstva, korišteno za javne radove ili naumahije, popularne rekonstrukcije pomorskih bitaka za javnu zabavu. Godine 70. car Vespazijan je dio njenog ljudstva iskoristio kako bi formirao novu legiju poznato kao II Adiutrix.
Godine 324. je rasformirana kada je Konstantin premjestio carsku prijestolnicu u Bizantij, koji je učinio glavnom bazom sada jedinstvene carske flote.
Trpčane
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 122 stanovnika.
Mitropolit beogradski Teodosije
Život pre ustočičenja
Teodosije je rođen u Baji 30. januara 1815., na praznik Sveta tri jerarha i kršten je na Sretenje kao Teodor, od oca Petra i majke Perside Mraović. Gimnaziju je završio u Baji, filozofiju u Pečuju, prava u Pešti, a bogosloviju u Sremskim Karlovcima. U čin đakona i prezvitera rukopoležen je 1841. godine u Beogradu, a u čin arhimandrita proizveden je, prema episkopu šumadijskom Savi, 1860. godine. U Beogradu je kao profesor Bogoslovije proveo ceo radni vek.
Ustoličenje
Posle odlaska mitropolita Mihajla iz zemlje, Beogradskom mitropolijom je od 18. oktobra 1881. godine pa sve do aprila 1883. upravljao kao administrator bivši episkop šabački i negotinski Mojsije. Kao administrator bio je samovoljan i činio je, kalo piše Čedomir Marjanović u svojoj „Istoriji srpske crkve“, brojne kanonske greške. Kad je vršen izbor za novog mitropolita, a saznavši da će kandidat za novog mitropolita biti arhimandrit Teodosije Mraović, a ne on, odbio je da prisustvuje izbornom saboru pa je ukazom od 6. aprila 1883. godine bio razrešen dužnosti.
Za novoga mitropolita izabran je 23. marta 1883. godine Teodosije Mraović, profesor bogoslovije u penziji. Za arhiepiskopa beogradskog i mitropolita srpskog rukopoložen je u Karlovcima 27. marta 1883. godine od strane karlovačkog patrijarha Germana Anđelića.
Code Inferiore, Biella
Code Inferiore je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Mitropolit beogradski Teodosije
Posle ustoličenja
Vreme u kome je mitropolit Todosije upravljao crkvom bilo je obeleženo nizom kriza; od velike Timočke bune radikala 1883. godine, Srpsko-bugarskog rata 1885. godine, sprovođenje novog Ustava od 1888., razvod braka Kralja Milana i Kraljice Natalije, i na kraju, do dramatične abdikacije kralja Milana. U vreme naprednjačke uprave Srbijom, kada je crkvom upravljao Teodosije, kako ističe Marjanović, „razvio se ateizam koji je širio Vasa Pelagić kod prostijeg sveta, i kabinetski naučnici kod inteligencije“, pa je, kako bi ojačao obrazovanje sveštenstva, donet 31. oktobra 1886. godine nov zakon o bogosloviji. Za rektora Beogradske bogoslovije tada je postavljen jedan od najobrazovanijih bogoslova 19. veka arhimandrit Nikodim Milaš.
Code Inferiore, Biella
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 650 m.
Mitropolit beogradski Teodosije
Posle ustoličenja
Mitropolit Teodosije je bio, kako piše episkop Sava, „sjajan znalac srpskog narodnog pojanja“ i osnivač „fonda za negovanje crkvenog pojanja“. Nosio je, kako piše Slobodan Jovanović, „na malom telu veliku dugačku glavu s jakim kukastim crvenim nosom; koračao je u crkvi s teatralnim dostojanstvom i zadržao je i u starim godinama nešto od onog lepog pojanja kojim se u mladosti odlikovao. Ali, van crkvenih svečanosti, to je bio beznačajan čovek, koji je svoj položaj smatrao za sinekuru; „žene, pesme, i vino“, a uz to i karte, bili su glavna stvar njegovog života“. Ukratko, Teodosije, je „ličio na one prečanske kaluđere na koje se Dositije bio okomio“. A zapravo, prema Grujiću, Teodosije je u svom vremenu bio čuven po lepom, prijatnom i čistom glasu i „veštini u pojenju“ i po tome što je osnovao fond od 50.000 dinara za negovanje crkvene pesme i muzike. Fondom je upravljlo pevačko društvo „Kornelije Stanković“.
Kada je kralj Milan abdicirao 22. februara 1889. godine u korist svoga maloletnog sina kralja Aleksandra Obrenovića i kada je austrofilska naprednjačka stranka ustupila mesto rusofilskoj liberalnoj i radikalnoj stranci dotadašnja „jerarhija“ je podnela ostavku i dozvolila Mihajlu da se vrati u zemlju i preuzme položaj mitropolita.
Kraj života
Arhiepiskop beogradski i mitropolit Srbije Teodosije umro je u Beogradu 27. februara 1891. godine. Sahranjen je u staroj Markovoj crkvi u Beogradu.
John Pemberton
mini| John Stith Pemberton John Stith Pemberton (8. srpnja 1831. – 16. kolovoza 1888.) bio je Konfederacijski veteran i američki ljekarnik, a možda je najpoznatiji po izumu napitka kasnije nazvanog Coca-Cola, koji se za njegovog životnog vijeka koristio samo u medicinske svrhe.
Izum Coca-Cole
Pri kraju američkog građanskog rata u travnju 1865.g. Pemberton je ranjen u bitci kod Columbusa, Georgia, te je kao i većina ranjenih veterana toga doba postao ovisnik o morfiju. Nakon rata, svjestan svog problema i u želji da pronađe adekvatan lijek, postao je farmaceut i počeo eksperimentirati sa listovima biljke koja potječe sa sjeverozapada Južne Amerike po imenu coca.
Po uzoru na svog prethodnika francuskog kemičara Angela Marianija koji je nešto ranije sa sličnim sastojcima patentirao tzv. Vin Mariani, Pemberton je kombinirajući cocu sa kokainom (coca vino) i još nekim aromatskim biljkama (kola orah) stvorio piće koje je nazvao "French Wine Coca".
U američkoj javnosti krajem 19.st. pojavila se ozbiljna zabrinutost o rastućoj ovisnosti, depresiji i alkoholizmu među veteranima obiju strana, što je 1885.g. u Atlanti rezultiralo donošenjem 'Zakona o trijeznosti'. Pemberton je tada proizveo formulu za bezalkoholnu inačicu svog "French Wine"-a.
Iduće godine Pembertonov mladi tajnik i knjigovođa Frank Mason Robinson dao je formuli ime Coca-Cola, napisao Spencerovim rukopisom čuveni colin logotip (isti Spencerov rukopis iskorišten je kasnije za Ford), a osmislio je i prve reklamne kampanje za novi osvježavajući napitak u kojima ga se predstavlja kao 'vrijedno sredstvo za jačanje' koje ujedno liječi glavobolju, oslobađa od iscrpljenosti i smiruje živce, te kao lijek protiv ovisnosti o morfiju i opijumu.
Originalna Pembertonova formula je ostala tajna, a jedna prosječna 'čaša' "navodno" je sadržavala 8,46 mg kokaina, dok prosječna 'doza' ulične droge varira od 15 do 35 mg. Međutim, efekti lišća koke znatno su umanjeni prisustvom kofeina iz drugih biljaka.
Adinfer
Adenfer je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Aras.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 212 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 34 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,19 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 130 metara (maksimalnoj 149 m, a minimalnoj 100 m).
Lukavica
Lukavica je naziv za:
Marie François Sadi Carnot
Marie François Sadi Carnot (Limoges, 11. kolovoza 1837. – Lyon, 25. lipnja 1894.) je bio francuski inženjer i političar koji je od 1887. godine pa do atentata 1894. godine obnašao dužnost petog predsjednika Francuske. Carnot je ustao zabilježen u povijesti kao prvi francuski predsjednik ubijen u atentatu.
Rođen u Limogesu 1837. godine, Carnot je bio potomak poznate političke obitelji u Francuskoj. Njegov otac, Hyppolite Carnot, bio je ljevičarski zastupnik u parlamentu i oštar protivnik Julske Monarhije, dok je njegov djed Lazare Carnot bio jedna od ključnih osoba Francuske revolucije. Školovao se za inženjera na École polytechnique, a onda i na École nationale des ponts et chaussées. Nakon što je u Annecyju bio vladin inženjer, Carnot je izabran za komesara u Normandiji sa zadatkom da organizira otpor tokom Francusko-pruskog rata. Nakon kratkog mandata na mjestu prefekta departmana Seine-Inférieure, izabran je u Zastupnički dom u departmenu Côte-d'Or. Kao član kluba lijevo orijentiranih republikanaca, Carnot se koncentrirao na probleme vezane uz javne radove i razvoj željezničke mreže.
U listopadu 1878. postaje niži tajnik zadužen za javne radove, a od 1880. vodi istoimeno ministarstvo. U travnju 1885. izabran je za potpredsjednika Zastupničkog doma dok je istovremeno služio kao ministar financija. Godine 1887., Sadi Carnot je izabran za predsjednika Republike bez da je aktivno aspirirao prema toj poziciji.
Carnotovo predsjedništvo blo je mahom obilježeno problemima. Svakako najzvučniji problem bila je afera Boulanger, a tu su bili i problemi s radnicima, Panamski skandali i rastući utjecaj i prisutnost anarhista. Ipak, Carnot je tokom sedam godina mandata uspio zadržati popularnost na tolikoj razini da mu čak ni deset vlada koje su se izmijenile za njegova mandata nisu naštetile. Upravo ga je ta popularnost koštala života. Naime, dok je 24. lipnja 1894. držao govor na javnom banketu u Lyonu, u kojem je implicirao kako nema namjeru natjecati se za reizbor, na njega je nožen nasrnuo talijanski anarhist Sante Geronimo Caserio. Carnot je podlegao ozljedama i preminuo netom poslije ponoći, 25. lipnja 1894. godine. Bio je tako prvi francuski predsjednik ubijen u atentatu.
Atentat na voljenog predsjednika izazvao je šok i val tuge diljem zemlje. Carnot je pokopan 1. srpnja 1894. godine u Panthéonu s najvišim državnim počastima. Caserio je ubojstvo predsjednika nazvao političkim činom te je konačno pogubljen 16. kolovoza 1894. godine u Lyonu.
Live at Leeds
Live at Leeds predstavlja prvi live album britanskog rock benda The Who, izdan 16. maja 1970. godine. Poznat je kao jedini live album koji je The Who snimio tokom svog redovnog djelovanja. Sastoji se od snimki koncerta koje je bend održao 14. i 15. februara na Univerzitetu Leeds i gradu Kingston upon Hull, a kojima je, između ostalog promovirao svoj album/rock-operu Tommy. Originalno se sastojao samo od materijala snimljenih u Leedsu, ali su kasnija izdanja sadržavala i snimke iz Hulla. Smatra se jednim od najboljih live albuma u historiji rock muzike.
Горња Краварица
Демографија
У насељу Горња Краварица живи 354 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 47,1 година (44,2 код мушкараца и 50,0 код жена). У насељу има 147 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,85.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
San Marcello Pistoiese
San Marcello Pistoiese je danas samo frazione od 6.370 stanovnika u općini San Marcello Piteglio u Sjevernoj Italiji u Toskani u Provinciji Pistoia.
Geografske karakteristike
San Marcello Pistoiese je centar općine San Marcello Piteglio, udaljen 15 km sjeverozapadno od Pistoje.
Historija
Sve do 2017. bio je samostalna općina tad se fuzionirao sa općinom Piteglio i formirao novu općinu San Marcello Piteglio.
Mjesto je poznato po opservatoriju, šumi Teso i Oazi prirode Dynamo.
Probota, Probota
Probota je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Probota.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3685 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 77 m.
Klinkrade
Klinkrade je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 599 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053068.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hercogtum Lauenburg Klinkrade se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Hercogtum Lauenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 52 metra. Površina opštine iznosi 7,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 599 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 81 stanovnika/km².
Opština Scânteia, Iași
Scânteia je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 173 m.
Costabianca, Ancona
Costabianca je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 274 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
Hacienda Huixcasdhá, Huichapan
Hacienda Huixcasdhá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huichapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2179 m.
Mitropolit beogradski Inokentije
Inokentije (Jakov Pavlović; 1. avgust 1840 — 1905) je bio beogradski mitropolit od 1898. do 1905.
Biografija
Inokentije Pavlović je rođen 1. avgusta 1840. u Šapcu kao Jakov Pavlović. Otac mu je bio poznati protojerej Jovan Pavlović, poslanik na čuvenoj Svetoandrejskoj skupštini. Osnovnu školu i četiri razreda gimnazije završio je u Šapcu, dva razreda bogoslovije u Beogradu i Duhovnu akademiju u Kijevu.
U Srbiju se vratio početkom 1863, i već 31. jula bio je rukopoložen za sveštenika. Bio je profesor gimnazije u Kragujevcu, vojni sveštenik, sveštenik Kaznenog zavoda u Kragujevcu, profesor i rektor bogoslovije, veroučitelj Više ženske škole, dvorski sveštenik i načelnika Crkvenog odeljenja u ministarstvu prosvete i crkvenih dela.
Posle smrti supruge zakaluđerio se 24. novembra 1892. godine i dobio ime Inokentije. Za episkopa niškog izabran je 1. avgusta 1894, a za mitropolita 15. februara 1898. voljom dvora i vlade.
Za vreme njegove uprave Beogradskom mitropolijom došlo je do ženidbe kralja Aleksandra i Drage Mašin, do nasilnog uklanjanja dinastije Obrenovića sa prestola (1903), i do izbora Petra Karađorđevića za novog kralja Srbije.
Mitropolit Inokentije je bio, kako piše Slijepčević, prosečan čovek, koji iza sebe nije ostavio nikakvo značajno delo. Bavio se književnim radom i po raznim časopisima objavljivao bogoslovsko-pedagoške članke. Napisao je i oko 250 propovedi, koji nisu, u celini, do danas objavljene.
Volpato, Venezia
Volpato je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Jurkova Voľa
Jurkova Voľa je naseljeno mjesto u okrugu Svidnjik, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 84 stanovnika.
Georgetown, Ohio
Džordžtaun je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.331, što je 640 (17,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rancho el Escondido, Chihuahua
Rancho el Escondido je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1575 m.
Dobrila Ojdanić
Dobrila Ojdanić (Lubnice, kod Berana, 15. decembar 1920 — Podgorica, 1995), učesnica Narodnooslobodilačke borbe, društveno-politička radnica SFR Jugoslavije i SR Crne Gore i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Nakon okupacije Jugoslavije 1941, učestvovala je u pripremama oružanog ustanka. Tokom Trinaestojulskog ustanka, učestvovala je u borbama za oslobođenje Berana i u odbrani slobodne teritorije Gornjeg Polimlja. Nakon formiranja Beranskog partizanskog bataljona u jesen 1941, Dobrila je postala njegov borac. Učestvovala je u svim borbama bataljona u Sandžaku i Potarju tokom 1941. i 1942. godine. Bila je ranjena tokom borbi u bici za Pljevlja. Istakla se u borbama bataljona protiv četnika na Tari 1942. godine.
S grupom komunista je u aprilu 1942. godine otišla na Durmitor, gde je po zadatku KPJ, radila na pomaganju partijskim organizacijama na ovom terenu. Kada je formirana Četvrta proleterska crnogorska udarna brigada, Dobrila je postala borac Petog bataljona. Posle borbi na Neretvi i Sutjesci, postavljena je za političkog komesara čete. Tu dužnost obavljala je do jeseni 1943, kada je došla u Berane na političko-partijski rad. Učestvovala je u svim bitkama Četvrte proleterske brigade, poput borbi za oslobođenje Bugojna, Kupresa, Imotskog i drugih mesta u Bosni. Prilikom borbi za oslobođenje Kolašina 1943, bila je ranjena dva puta.
Krajem 1943, izabrana je za članicu Sreskog komiteta KPJ u Beranama. Iste godine bila je članica inicijativnog odbora za formiranje AFŽ Crne Gore i Boke. Na Prvom zasedanju ZAVNO Crne Gore i Boke izabrana je za većnicu. Kraj rata dočekala je sa činom kapetana prve klase.
Posle rata, vršila je mnoge političke funkcije. Bila je članica Glavnog odbora Narodnog fronta, Glavnog odbora AFŽ-a, Glavnog odbora Saveza boraca, a na Osnivačkom kongresu KPJ za Crnu Goru izabrana je za članicu Centralnog komiteta KP Crne Gore. Bila je savezna poslanica u jednom sazivu. Od 1955. godine, bila je članica Centralnog odbora Saveza boraca Jugoslavije, a od 1948. članica Centralnog odbora AFŽ Jugoslavije. Na tim je funkcijama ostala do 1961. godine.
Kao profesionalna politička radnica, obavljala je dužnost sekretarice Glavnog odbora AFŽ Crne Gore do 1948. godine, kada je postavljena za pomoćnicu ministra za zdravlje i socijalnu politiku, a od 1953. bila je predsednica Glavnog odbora Saveza ženskih društava Crne Gore. Gotovo dve decenije bila je predsednica Komisije za brigu o borcima i deci palih boraca Glavnog odbora Saveza boraca.
Umrla je 1995. godine u Podgorici.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i ostalih jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovana je 10. jula 1953. godine.
Brod (Bosna i Hercegovina)
Brod (do 1992. i 2004–08. Bosanski Brod, 1992–2004. Srpski Brod), grad i središte istoimene opšine na krajnjem sjeveru Bosne i Hercegovine, na desnoj obali rijeke Save. Na lijevoj obali Save, u Hrvatskoj, se nalazi Slavonski Brod. Administrativno pripada Republici Srpskoj. Tradicionalno je bio ekonomsko i kulturno središte Bosanske Posavine.
Nuevo Progreso, Tijuana
Nuevo Progreso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Brod (Bosna i Hercegovina)
Istorija
Istorija naselja na području današnjeg Broda datira iz bronzanog doba prethistorije oko 1600. godine stare ere. Na mjestu na kojem se danas nalazi jedan dio postrojenja Rafinerije nafte "Brod", pod zemljom se mogu naći ostaci relativno velikog naselja iz prethistorije. To mjesto je narod nazivao Pekaruša.
Nuevo Progreso, Tijuana
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 821 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 174 m.