cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zdenka Vučković
Životopis
Pjevačka karijera Zdenke Vučković, započela je u punom smislu te riječi - 1958. godine kada je kao petnaestogodišnja djevojčica, nastupila na prvom Opatijskom festivalu otpjevavši dvije pjesme: Moja mala djevojčica (u duetu s Ivom Robićem) i Kućica u cvijeću. Obadva nastupa - oduševila su festivalsku publiku, - Moja mala djevojčica (autori: Vandekar, Ruben) bila je pobjednica festivala. Tako je Zdenka Vučković, ušla na estradnu scenu na velika vrata.
Bila je prava tinejdžerska pop zvijezda 1960-ih, koja je žarila i palila po tadašnjoj estradi čitavu jednu dekadu i bila visokotiražna Jugotonova zvijezda.
Godine 1963. pobjedila je na Zagrebačkom festivalu s pjesmom Zagreb, Zagreb (Vraćam se, Zagrebe, tebi), koja je nakon toga bila nešto kao neslužbena himna grada Zagreba. Na istom festivalu dobila je i nagradu za izvedbu najbolje plesne melodije, Krajačevog twista Platno, boje, kist i tvist koju je izvela u alternaciji s kvartetom 4M i  sastavom Bijele Stijele. 1963. je bila sjajna godina za Zdenku Vučković jer je osvojila i nagradu na Splitskom festivalu za izvedbu pjesme Veslaj, veslaj (glazba: Nikica Kalogjera, stihovi: Arsen Dedić ) - koju je izvela u duetu s Arsenom Dedićem, alternativnu izvedbu otpjevali su Marko Novosel i Gabi Novak. Nakon toga nije više imala toliko sreće s festivalskim nagradama, ali su mnoge od pjesama ispali pravi domaći radijski hitovi, poput;  Makovi, Još samo pet minuta, Dalmatinke male (I. Bašić - B. Vranicki - F. Pomykalo), Čemu istina, Nije li čudo to? , On je moj moj moj, Pod lipovim cvijetom.
Krajem 1950-ih godina, Zdenka Vučković upoznala je skladatelja Krešimira Oblaka - Kodu, koji je ubrzo postao njen nerazdvojni glazbeni pratilac (sa svojim malim orkestrom) i osobni skladatelj. Nakraju je postao i njen životni partner (vjenčali su se 1971. godine).
Od 1980-ih, nastupi su bili sve rijeđi i rijeđi. Oproštaj od festivalske scene imala je Zagrebačkom festivalu 1989. godine, kad je nastupila s pjesmom vrlo simboličkog značenja - Odrasla je djevojčica mala. I doista je bilo tako, Zdenka je Vučković prvenstveno bila poput svog talijanskog pandana Gigliole Cinquetti, interesantna publici samo kao mala djevojčica.
Para-tert-Butilbenzojeva kiselina
Para-tert-Butilbenzojeva kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 178,228 Da.
Island Heights, New Jersey
Ajland Hajts je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
DHT
__NOTC__ Termin DHT ima više značenja.
Treppanico, Frosinone
Treppanico je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 103 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 445 m.
Worland, Wyoming
Vorland je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.487, što je 237 (4,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ciprofibrat
Ciprofibrat je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 289,154 Da.
Ciramadol
Ciramadol je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 249,349 Da.
McCandless Township, Pennsylvania
Makandlis Taunšip je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 29.022.
Beaunay (Marna)
Bone je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 114 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 32 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,53 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 173 metara.
Datum
Datum ili nadnevak u kalendaru je navod određenog dana predstavljenog unutar kalendarskog sustava. Kalendarski datum omogućava identifikaciju određenog dana. Tako i broj dana između dvaju datuma može biti izračunat. Na primjer, "24. siječnja 2011." je deset dana nakon "14. siječnja 2011." u Gregorijanskom kalendaru.
Određeni dan može biti označen drugačijim nadnevkom po drugim kalendarima, kao što je slučaj s gregorijanskim kalendarom i julijanskim kalendarom, koji su bili u uporabi istovremeno na različitim mjestima. U većini kalendarskih sustava datum se sastoji od triju djelova: dan u mjesecu, mjesec i godina. Mogu postojati također i dodatni dijelovi, kao što je dan u tjednu. Godine se obično broje od nekog početnog događaja/točke, obično nazivanog epoha, gdje se kao era naziva određeni vremenski period.
Croce
Kroče je naselje i opština u Francuskoj u regionu Korzika, u departmanu Gornja Korzika koja pripada prefekturi Bastija.
224
Godina 224. (CCXXIV) bila je prijestupna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Julijana i Krispina (ili, rjeđe, godina 977. Ab urbe condita). Oznaka 224. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Croce
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 85 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,43 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 800 metara (maksimalnoj 1.655 m, a minimalnoj 259 m).
Jetmore, Kansas
Džetmor je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Stanfield, Arizona
Stanfield je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 740 stanovnika.
Jetmore, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 867, što je 36 (-4,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Case Mamprin, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Boris Vujčić
Boris Vujčić (Zagreb, 2. lipnja 1964.), hrvatski ekonomist, sveučilišni profesor, guverner Hrvatske narodne banke i zamjenik glavnog pregovarača Hrvatske s Europskom Unijom.
Poslovna karijera
Poslovnu karijeru započeo je kao asistent na Ekonomskome fakultetu u Zagrebu 1989. godine, da bi 1996. godine bio imenovan direktorom Direkcije za istraživanja Hrvatske narodne banke. Godine 1997. postao je docentom na Ekonomskome fakultetu u Zagrebu, a 2003. izvanrednim profesorom. Od 2000. obnaša funkciju zamjenika guvernera Hrvatske narodne banke, a 2012. postaje guverner.
Spring Valley, Arizona
Spring Valley je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,148 stanovnika.
Bogumili u srednjovekovnoj Makedoniji
minijatura|Bogomili teraju [[Naum Ohridski|svetog Nauma koji je došao da im propoveda novu varijantu hrišćansva. Freska iz Manastira svetog Nauma na Ohridskom jezeru.]] minijatura|Bogomili proteruju svetog Nauma.
Bogumili se javljaju u srednjovekovnoj Makedoniji sredinom 10. veka, koja je u to vreme bila pod Bugarskom vlašću. Bogumilski pokret u Makedoniji je bio upravljen protiv vizantijskih i bugarskih gospodara, protiv domaćih feudalaca i protiv vladajuće hrišćanske crkve, koja je, prema Kozminom svedočenjeu, bila potpuno iskvarena.
Istorijat
Bugarska vlast cara Simeona je u Makedoniji uvodila feudalne odnose, umesto dotadašnje plemenske i opštinske vlasti nad zemljom. Većina seljaka su postali sluge ili robovi na zemlji koju su obrađivali, potpuno zavisni od feudalnog gospodara.
Istovremeno, Makedonija u IX i X veku, usled delovanja Klimenta Ohridskog i njegovih učenika, postaje središte slovenske pismenosti i prosvete. Samo u oblasti Ohrida je za nekoliko godina opismenjeno oko 3500 hiljade ljudi. Tu se, osim zvaničnih crkvenih knjiga, izučavaju i apokrifni spisi koji se sa grčkog prevode na staroslovenski jezik (vidi: Slovenski apokrifi). Žitije svetog Klimenta govori o „lošoj jeresi“ u ohridskoj oblasti, nakon Klimentove smrti. Tokom 10. veka, Makedonija postaje središte novog hrišćanskog učenja, i u njoj se osnivaju glavne bogumilske opštine, na donjem Vardaru i oko planine Babune (odakle i naziv babuni). Na jednoj ikoni u crkvi „Sv. Bogorodice" u Ohridu, kao borac protiv bogomila pominje se Klimentov učenik Naum Ohridski, koji je umro 910. godine. Čuveni propovednik i starešina makedonskih bogumila je bio pop Bogumil, koji je oko 950. godine propovedao u oblasti Velesa i Prilepa.
976. godine, pod Samuilovim vođstvom brojna slovenska plemena dižu ustanak i osnivaju veliku južnoslovensku državu koja obuhvata Makedoniju, Srbiju, Crnu Goru i zapadnu Bugarsku. Samuilova majka je bila Jermenka, i pojedini članovi njegove porodice su bili pristalice bogomilskog učenja. Smatra se da je Samuilo bio naklonjen bogumilima, iz razloga što su bili jedina organizovana anti-vizantijska stranka, jasne slovenske orjentacije, u Makedoniji. Oni su se protivili romejskoj vlasti i helenizaciji zemlje i crkve. Nakon poraza Samuilove vojske, vizantijska odmazda nad Slovenima je bila svirepa. Oslepeli su hiljade zarobljenih vojnika, ostavivši svakom stotom jedno oko da vodi kolonu slepaca. Smatra se da su vizantinci oslepeli zarobljene slovene zbog njihove naklonosti bogumilskoj jeresi. U to vreme se bogomilstvo širi u Srbiju i Bosnu. Poznato je da su neki "pavlićani i Makedonci" prebegli u Italiju u vezi s ustankom u Makedoniji (1040-41). Zabeleženo je da se sa bogumilima u Ohridu susreo i Teofilakt Ohridski (oko 1081 – 1118), bugarski arhiepisop, koji ih više puta spiminje u svojim pisanjima.
Do ponovnog uspona bogumilstva dolazi u Makedoniji za vreme dinastije Komnina (1081-1085). Uništena tvrđava Pelagonija je verovatno bila bogumilska, kao i njeni kažnjeni stanovnici.
O nekadašnjoj rasprostranjenosti bogomilskog pokreta u makedonskim krajevima i danas govore toponimi poput sela Bogomila (kod Velesa), Kutugerci, Torbači, Jeremija, dolina Bogomilsko pole, planina i reka Babuna i dr.
Castellana, Bari
Castellana je naselje u Italiji u provinciji Бари, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14485 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 297 m.
Parahlorobenzotrifluorid
Parahlorobenzotrifluorid je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 180,555 Da.
ATC kod D05
{{Columns-list|2|
D05BX Drugi antipsorijatici za sistemsku primenu
}}
Metzingen
Mecingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Rojtlingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 21.999 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8415050.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rojtlingen Mecingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Rojtlingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 350 metara. Površina opštine iznosi 34,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 21.999 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 636 stanovnika/km².
Xi Kang
Xi Kang ili Ji Kang (223–262) bio je kineski književnik, pjesnik, taoistički filozof, muzičar i alkemičar, koji je živio u državi Cao Wei, jednom od Tri kraljevstva. Poznat je kao autor brojnih tekstova na temu dugovječnosti, etike, politike, muzičke teorije, kao i guqin muzičkih kompozicija.
Pripadao je kružoku taoističkih i drugih nonkonformističkih mislilaca kasnije poznatih kao Sedam mudraca Bambusovog gaja. Njemu je pripadao i Ruan Ji sa kojim će otpočeti homoseksualnu ljubavnu vezu. Kineski tekstovi navode kako je Gospa Han, supruga filozofa Shan Taoa, jednog od članova grupe, promatrala Ruana Jia kako vodi ljubav sa Xi Kangom te, duboko impresionirana Ruan Jijevom vještinom, svom mužu poslije rekla "kako je sa Ruan Jijem jednak po intelektu, ali ne i u spavaćoj sobi".
Xi Kangov nonkonforizam se očitovao u žestokoj kritici konfucijanstva i mnogih društvenih normi svog vremena. Te kritike su sa vremenom počele skandalizirati javnost, a kada je javno kritizirao ministre Zhong Huija i Sima Zhaoa, uhapšen je i osuđen na smrt.
Vitamin D (razvrstavanje)
Termin vitamin D ima više značenja:
Meßstetten
Mesšteten je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Colernalb. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 10.633 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8417044.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Colernalb Mesšteten se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Colernalb. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 907 metara. Površina opštine iznosi 76,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.633 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 138 stanovnika/km².
Milan Gorkić
Milan Gorkić (pravo ime Josef Čižinský) (Bosanski Brod, 19. februara 1904. – Moskva, 1. novembra 1937.), jugoslovenski revolucionar i komunista, Generalni sekretar ilegalne Komunističke partije Jugoslavije, Titov prethodnik, streljan tokom Staljinove čistke.
Jovan Mališić
Jovan Mališić (pseudonim Martinović; Glavica, kod Danilovgrada, 1902 — Moskva, 1939) je bio crnogorski komita i revolucionar, generalni sekretar KPJ, profesor filozofije u SSSR-u i dobrovoljac u španskom građanskom ratu.
Bio je šef CK KPJ od novembra 1928. do avgusta 1930. godine, u periodu oružanog otpora komunista šestojanuarskoj diktaturi.
Streljan je zajedno sa mnogim drugim istaknutim jugoslovenskim komunistima u Moskvi tokom staljinističkih čistki.
Biografija
minijatura|Danilovgrad pod snegom. Rođen je 1901. ili 1902. godine u selu Glavica kod Danilovgrada.
Prvi svjetski rat
Prvi svjetski rat Mališić je dočekao kao dječak, ali se uključio u crnogorsku vojsku. Poslije okupacije Crne Gore 1916. godine, kao gimnazijalac se priključio crnogorskim komitima u brdima. Njegov se potpis nalazi ispod poznate komitske Rezolucije u kojoj se ističe, da borbu protiv neprijatelja treba »nastaviti do njegovog istjerivanja iz zemlje«.
Mladi Mališić pripada generaciji crnogorske omladine koja je s oduševljenjem prihvatila ideju ujedinjenja, ali ubrzo biva razočarana novim režimom. Nakon rata je nastavio školovanje u učiteljskoj školi u Danilovgradu, gde se upoznao s idejama oktobarske revolucije. 1919. godine postao je član novoosnovane Socijalističke radničke partije Jugoslavije (komunista), sa svojih sedamnaest godina.
Od 1920. godine je član Okružnog komiteta. Nakon što je završio školu, postao je učitelj.
Emigracija u SSSR
Nema preciznijih podataka o tome kako je stigao u SSSR, ali pretpostavlja se da je 1923. emigrirao iz Jugoslavije u Sovjetski Savez. Naredne 1924. godine je postao član Svesavezne komunističke partije (boljševika) i zatim, pitomac Vojno-političke akademije u Lenjingradu.
Postoje navodi i da je studirao na Komunističkom univerzitetu „Sverdlov“ u Moskvi. 1927. godine je završio Vojnopolitičku akademiju Crvene armije u Lenjingradu. Iste godine je postao predavač na Komunističkom univerzitetu nacionalnih manjina Zapada u Moskvi, koji su polazili komunisti-emigranti iz evropskih zemalja, a među njima i mnogi Jugoslaveni.
Generalni sekretar KPJ
Tih godina, frakcijske borbe su razjedale KPJ. 20. lipnja 1928. godine, Mališić je izabran za člana tzv. Zagraničnog biroa, koji je imao ulogu da zamjenjuje ilegalno partijsko rukovodstvo u Jugoslaviji. Radio je na planu rada CK KPJ, a bio je i na čelu moskovske grupe jugoslavenskih studenata koja je nastojala preuzeti rukovođenje Partijom.
1928. godine Mališić je, kao jedan od desetak instruktora Biroa CK KPJ, upućen u zemlju da među partijskim članstvom radi na sprovođenju „Otvorenog pisma Kominterne članovima KPJ“. U Jugoslaviji je delovao ilegalno pod lažnim imenom „Milan Martinović“. Broza je upoznao ljeta 1928. godine kad je radio u zemlji.
Na Četvrtom kongresu KPJ u Drezdenu, u studenome iste godine je izabran za generalnog sekretara Centralnog komiteta Komunističke partije Jugoslavije. Nakon kongresa, veći dio rukovodstva KPJ odlazi na rad u zemlju. Među njima je i Mališić, koji održava ilegalne sastanke rukovodstva u Zagrebu, i širom zemlje.
Oružani otpor u Jugoslaviji
Nakon zavođenja šestojanuarske diktature u Jugoslaviji, KPJ je pozvala na oružani otpor. 1929. je obeležena serijom oružanih okršaja komunista i policije. Partijski radikali su uzalud pokušavali da pokrenu mase na "oružani ustanak" putem izolovanih uličnih borbi. Ova taktika KPJ je izazvala oštre odmazde policije, tokom kojih su ubijene mnoge vođe komunista, uključujući Mališićevog zamenika Đuru Đakovića.
U lipnju 1929. godine, Jovan Mališić, pod ilegalnim imenom — Mrkonjić, obaviještava Kominternu:
Krajem 1929. godine lideri KPJ Jovan Mališić i Filip Filipović su bili meta žestoke kritike iz Moskve, zbog tendencije razvoja podzemne jugoslovenske partije ka pučizmu, na štetu fabričkog organizovanja. Kominterna je tražila novo rukovodstvo da zaustavi frakcijske sukobe i obnovi organizaciju.
U siječnju 1930. godine Kominterna je u Politbiro uključila Petka Miletića i Ristu Samardžića, a ubrzo zatim u zajedničko rukovodstvo kooptirani su i Antun Mavrak, Akif Šeremet, Nikola Kovačević i Karl Hudomal. Samo nekoliko dana kasnije smijenjen je s funkcije sekretara Jovan Mališić, a obrazloženje — »sukob s cjelokupnim rukovodstvom«.
1930. godine Kominterna je nakon smene Mališića sa dužnosti političkog sekretara KPJ, postavila Filipa Filipovića za predsednika Centralne rukovodeće instance, a Antuna Mavraka za organizacionog sekretara. Nakon kraha oružanog otpora, novi fokus je stavljen na organizaciju ilegalnih sindikata, dok su oni koji zahtevaju trenutni oružani ustanak proglašeni teroristima u partijskoj štampi.
Povratak u SSSR
Mališić se 1931. godine vraća u Sovjetski Savez. Od 1931. do 1932. godine u SSSR-u je radio kao sekretar partijskog komiteta fabrike ”Nova zora”. Početkom 1930-ih se provodi prva »čistka« u KPJ. Tada je u Moskvi nekoliko bivših rukovodilaca isključeno iz KPJ, dok Mališić dolazi samo pod partijsku istragu. Pošto je skinut sa svih odgovornih funkcija u KPJ, on je studirao na Institutu crvene profesure. U to vreme ga sreće Rodoljub Čolaković, koji je o njemu zapisao sledeće:
Španski građanski rat
mini|Zastava [[Internacionalne brigade|Internacionalnih brigada.]]
U siječnju 1937. Jovan Mališić je otišao kao sovjetski instruktor u Španiju. On je putovao preko Pariza, gde je bio prihvatni i emigrantski centar KPJ, ali se nije nikome javio, iako su to učinili svi Jugoslaveni koji su tuda prolazili.
U Španjolskoj je Jovan Mališić obavljao razne dužnosti — bio je savjetnik u 27. diviziji republikanske vojske u Španiji, načelnik Vojne akademije, rukovodio je oficirskim kursevima... U Španiji je također bio jedan od glavnih članova GPU-a. Bio je komandant Vojne škole za interbrigadiste i ekspert za tenkovsko ratovanje. Navodno je, zbog neslaganja sa sovjetskim instruktorima u Španiji, opozvan zajedno sa komandantom 27. divizije Hoze del Bariom u Moskvu.
Milan Gorkić
Čižinski je bio stari član SKOJ i KPJ od osnivanja. Član vodstva KPJ od 1932, a generalni sekretar od 1936. U vreme velike čistke Gorkić je čvrsto stojao na staljinističkoj liniji, glorifikovao moskovske procese i Staljinovo streljanje "špijuna-izdajnika" bez pardona. Godine 1937. je pozvan u Moskvu gde je uhapšen, osuđen kao gestapovski špijun te strijeljan.
1956. godine je rehabilitovan u Sovjetskom Savezu, kao nevina žrtva Staljinovih čistki.
Rana biografija
Josip Čižinsky je rođen 1904. godine u Bosanskom Brodu, u porodici češkog radnika doseljenoga krajem 19. stoljeća u Bosnu kao stručnjaka. Njegov otac Vaclav Čižinsky rođen u prikarpatskoj Ukrajini (područje koje je nakon Prvog svjetskog rata pripalo Čehoslovačkoj), a kao činovnik je radio u Sarajevu.
Josip je završio nižu pučku školu u Bosanskom Brodu 1910–1914, te višu pučku školu (5. do 8. razred) u Slavonskom Brodu 1914–1918. U rujnu 1918. upisuje se u Trgovačku akademiju u Sarajevu.
Partijski rad
U svibnju 1919. postaje član "Organizacije intelektualnih radnika" na Trgovačkoj akademiji, a 4. prosinca iste godine, sa nepunih 16 godina, izabran je za člana Mjesnog komiteta SKOJ-a za Sarajevo. Krajem prosinca 1919. postaje član SRPJ(k). Obe organizacije krajem 1920. bivaju zabranjene donošenjem Obznane.
Nakon zabrane komunističkih organizacija, Čižinski nastavlja raditi za SKOJ i partiju u ilegali. Isključen je iz Trgovačke škole. Sa 17 godina postaje sekretar Okružnog komiteta SKOJ-a za Bosnu i Hercegovinu, sa 18 godina zamjenik je glavnog urednika sindikalnog lista Radničko jedinstvo. Objavljuje članke pod svojim pravim imenom, kao i pod pseudonimom "Gorkić". To je bio nadimak koji je dobio u Trgovačkoj akademiji, jer je oduševljeno čitao Maksima Gorkog i držao o njemu predavanja. Kada je jednom bio uhićen, policija ga je ispitivala pozna li Gorkića; tvrdio je da se radi o studentu iz Zagreba. Kasnije, boraveći u Moskvi, po tadašnjem običaju (da se od eventualnih progona zaštiti obitelj) živi pod pseudonimom Milan Gorkić, pod kojim je većinom kasnije spominjan.
Ravensburg
Ravensburg je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Ravensburg. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8436064.
Milan Gorkić
Partijski rad
Godine 1923. tajno napušta zemlju i sudjeluje na Drugoj partijskoj konferenciji KPJ u Beču, gde je riješeno da ga se pošalje u Moskvu na studij. U SSSR-u je odmah zaposlen u Propagandnom odijelu Kominterne jer je znao nekoliko jezika (njemački, francuski i češki).
Ravensburg
Geografski i demografski podaci
mini|left|Položaj grada u okrugu Ravensburg Revensburg se nalazi 20 kilometara severno od Bodenskog jezera na reci Šusen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 450 metara. Površina opštine iznosi 92,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 49.399 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 537 stanovnika/km².
Milan Gorkić
Partijski rad
Ujesen 1927. oženio se s Betti Nikolajevnom Glan, koja je također radila u Komunističkoj internacionali. Imao kćer Jelenu.
Ravensburg
Istorija
Ravenzburg se prvi put spominje u pisanim dokumentima 1088. godine. Osnovan je od strane porodice Velf, franačke dinastije u Švapskoj, koja je kasnije dobila vojvodstva Bavarsku i Saksoniju, sazidavši zamak Ravenzburg kao svoje glavno sedište. Ugovorom o nasleđivanju, 1191. godine, Fridrih Barbarosa, iz kraljevske porodice Hoenštaufen je stekao vlasništvo nad Ravenzburgom od svog strica Velfa Šestog, vojvode od Spoleta. Smrću Konradina, zvanog „Dečak“ 1268. godine u Napulju, loza Hoenštaufen postepeno nestaje. Sveto rimsko carstvo preuzima vlasništvo nad posedima porodice Hoenštaufen. Kao i mnogi drugi gradovi u Švapskoj, i Ravenzburg dobija status slobodnog kraljevskog grada 1276. godine. Ravenzburg je bio od 1276. do 1803. samostalan grad pod vlašću dinastije Habzburgovca. U srednjem veku Ravenzburg je bio važan ekonomski i trgovački centar u Evropi. Tzv. Veliko ravenzburško ekonomsko društvo imalo je trgovine i fabrike po celoj Evropi.
Jovan Mališić
Streljanje u Moskvi
Po povratku u Moskvu 1938. bio je raspoređen u jedan od najvažnijih delova Kominterne, u njeno Odeljenje kadrova. Na toj dužnosti uhapšen je 16. novembra 1938. godine, u Staljinovoj Velikoj čistki. U pismenoj karakteristici kadrovskom odelu Kominterne, Broz za njega kaže da je "u zemlji bio vrlo odvažan, ali je ostavljao dojam da je avanturist" i da je "pokazivao tendencije da bude vođa".
Milan Gorkić
Partijski rad
1928. godine Kominterna je poslala Gorkića i grupu instruktora u Jugoslaviju, da rade na provođenju "Otvorenog pisma Kominterne KPJ". Međutim, već 6. januara 1929. godine kralj Aleksandar je zaveo vojnu diktaturu, nakon čega je KPJ pozvala na oružani otpor. Vlada generala Živkovića posle ovog poziva je krenula svim sredstvima da uništi KPJ. U to vreme, mnogi od instruktora poslatih iz Moskve su "glavom bez obzira" napustili zemlju, uključujući i glavnog među njima, Gorkića. Ante Ciliga ga je nakon toga optuživao za dezerterstvo i "hladnokrvno žrtvovanje desetine i stotina ljudskih života".
Ravensburg
Istorija
Istorijsko jezgro grada je netaknuto, uključujući i tri gradske kapije i deset kula srednjovekovnog utvrđenja. Za vreme Tridesetogodišnjeg rata, grad i stari zamak, zvani "Veitsburg", bio je razoren od strane švedskih trupa. Za vreme Drugog svetskog rata grad nije imao neki strateški vojni značaj, kao na primer Fridrihshafen, u kome je bila smeštena avio-industrija. Bio je veliki distributivni centar švajcarskog Crvenog krsta, te grad nije bombardovan tokom rata, pa je njegovo staro jezgro ostalo netaknuto. Gradsko jezgro je potpuno obnovljeno 1980, i od tada je zabranjen bilo kakav saobraćaj unutar njega. Najpopularniji gradski festival je "Rutenfest“, koji se održava sredinom godine.
DSL
thumb|125px|Obični DSL modem DSL (Digital Subscriber Line) je porodica tehnologija koja nudi digitalnu razmjenu podataka preko običnih bakrenih žica koje nalazimo u većini običnih domova. Obično, brzina downloada ide od 128 kilobita po sekundi (Kbps) pa sve do 24000 Kbps, sve u zavisnosti koja se tehnologija koristi. Kod Asimetrične (ADSL) linije, upload (brzina slanja) je manji nego brzina downloada (skidanja), dok su kod simetrične SDSL linije obje stavke iste. Za uspostavljanje DSL linije obevazan je neki DSL modem.
Milan Gorkić
Vođa KPJ
thumbnail|185px|[[Nikolaj Buharin, Gorkićev mentor]]
U lipnju. 1932. Kominterna je raspustila tadašnje vodstvo KPJ i postavila Čižinskog, pod pseudonimom Sommer, za rukovodioca Privremenog rukovodstva. Gorkić je mesto rukovodioca KPJ imenovan uz podršku sovjetskog revolucionara Nikolaja Buharina. Pored njega, Privremeno rukovodstvo su činili Blagoje Parović i Vladimir Ćopić. Oni su se borili za konsolidaciju i organizaciono učvršćenje KPJ nakon teške krize izazvane šestojanuarskom diktaturom kralja Aleksandra i neuspelim oružanim otporom KPJ.
Slijedećih je godina sastav Privremenog biroa više puta mijenjan, ali Gorkić ostaje u njemu. Boravi ponajviše u Beču i u Moskvi. Krajem srpnja 1934. Čižinski upoznaje Broza, koji dolazi u Beč, i u narednom periodu ga snažno podržava i ubacuje u vrh KPJ. Decembra iste godine Čižinski učestvuje na Četvrtoj zemaljskoj konferenciji KPJ u Ljubljani, na kojoj je Tito izabran u Politbiro. Početkom 1935. godine Čižinski je biranim rečima preporučio Tita za rad u Moskvi:
U narednom razdoblju nije bilo sukoba o načinu rada između Gorkića i Tita, oni su se odlično slagali i delili iste stavove. 1935. godine na Sedmom kongresu Kominterne Gorkić je istupio s referatom u kojem je karakterizirao položaj KPJ i način rješenja osnovnih pitanja strategije i taktike KPJ. Preko Čižinskog Broz 1936. postaje član CK KPJ u Jugoslaviji.
Jovan Mališić
Streljanje u Moskvi
Prema nekim izvorima, navodno je osuđen na 15 godina robije zbog neslaganja sa sovjetskim instruktorima u Španiji. Sredinom marta 1939. godine, dok je bio u zatvoru u SSSR-u, isključen je iz KPJ. Jovan Mališić je streljan u Moskvi 19. aprila 1939. godine, zajedno sa drugim istaknutim članovima KPJ.
Aubry-du-Hainaut
Obri di Eno je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Valansjen.
Jovan Mališić
Streljanje u Moskvi
Rehabilitovan je 10. juna 1958. godine odlukom Vojnog kolegijuma Vrhovnog suda SSSR-a.
Milan Gorkić
Vođa KPJ
Nakon Aprilskog plenuma CK KPJ 1936. godine, Izvršni komitet Kominterne je smijenio sve članove Centralnog komiteta KPJ osim Gorkića. U kolovozu 1936. godine Kominterna je postavila Josipa Čižinskog za generalnog sekrata KPJ (prvi put je u KPJ uvedena ta titula ), a Josipa Broza za organizacionog sekretara i njegovog zamenika. Odlučeno je da Gorkić ostane u inozemstvu (sjedište CK KPJ bilo je u Beču, a 1. siječnja 1937. prebačeno je u Pariz), dok će Broz otići na partijski rad u Jugoslaviju.
Aubry-du-Hainaut
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1435 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 332 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 30 metara (maksimalnoj 48 m, a minimalnoj 25 m).
Milan Gorkić
Odbrana Staljinove čistke
U vreme velike čistke Gorkić čvrsto stoji na staljinističkoj liniji i javno denuncira "trockiste" u KPJ. Gorkić i Broz u to vreme objavljuju tekstove u kojima napadaju kao "trockiste" sve one koji kritikuju "kult autoriteta", ili dovode u pitanje odluke partijskih funkcionera. Sam Gorkić glorifikuje moskovske procese i Staljinovo streljanje "špijuna-izdajnika" bez pardona. One koji kritikuju Staljinovu čistku Gorkić osuđuje kao "trockiste".
U članku: »O boljševičkoj nepomirljivost« Čižinsky ocenjuje da su Kamenjev, Zinovjev i Rykov bili »odlučni protivnici protiv proleterske revolucije«, da su na sudu dobrovoljno priznali svoje grijehe te strijeljani, da nije bilo nikakvog mučenja.
Čižinski je 1937. godine boravio u Parizu, gde je bilo sedište CK KPJ, organizirajući prebacivanje dobrovoljaca za građanski rat u Španolskoj. U to vreme Ivan Gržetić, predstavnik KPJ pri Kominterni, ga redovno izveštava iz Moskve o isključenjima i hapšenjima jugoslovenskih komunista, kao i to da je mnoge "prosto pojela magla". Na pitanja koja su u zemlja nicala u vezi s likvidacijama vodećih komunista, Gorkić odgovara tako što svaljuje krivicu na njih:
Phyllis Auty smatra da je Gorkić bio sasvim nesvestan svog položaja i da nije ni sumnjao da će biti ubijen ako ode u Moskvu. Štaviše, on je u pismima otvoreno izražavao nezadovoljstvo politikom Kominterne i ruskog rukovodstva, negodujući što su članovi poljske, nemačke i austrijske KP bolje tretirani od Jugoslovena.
Hapšenje i streljanje u Moskvi
Njegova supruga Beti Nikolajevna Glan je prva uhićena, u junu 1937. U moskovskoj „Pravdi“ izašla je notica da je Beti Glan uhapšena kao „špijun Gestapa i inteližans servisa“. Krajem jula 1937, baš u najvećoj našoj kampanji protiv „trockističkih i buharinskih hijena“, Kominterna poziva u Moskvu Milana Gorkića. Neki drugovi su ga upozoravali da ne ide, ali on je bio uvjeren da će sve biti u redu. Sperber, koji se u to vrijeme razišao sa staljinistima, nastojao ga je odvratiti od nauma, ali Gorkić mu je odgovorio:
Neposredno pred polazak video se u Parizu sa Rodoljubom Čolakovićem, koji je to zabeležio:
Ne sumnjajući šta ga tamo čeka, a i suviše računajući na svoje velike veze u Kominterni, otputovao je u Moskvu bez odlaganja i na samoj stanici uhapšen, kao agent engleske obavještajne službe — Intelligence Service. Sa hapšenjem Gorkića, uhapšeno je i celo partijsko predstavništvo KPJ u Komintreni. Prvo glavni predstavnik Ivan Gržetić, a zatim i ostali. Neposredno potom, počinje uklanjanje vođstva Komunističke partije Jugoslavije kao „gorkićevaca“:
thumb|right|Zloglasni zatvor [[Lubjanka (zgrada)|Lubjanka u Moskvi, pre 1917.]]
Hapšenje Gorkića i čistke u partiji vešto su se krile od partijskog članstva, pa čak i od članova CK koji su se nalazili u Parizu. Kada se saznalo, onda su „novi“ šefovi počeli sa objašnjenjima, koja su ustvari bila teške optužbe protiv Milana Gorkića. Nakon hapšenja Gorkića, Josip Broz se potpuno ograđuje od njega i teško ga optužuje pred organima NKVD-a da je bio pokvaren čovek koji je pravio pijanke sa najbližim saradnicima:
O Gorkiću postoje svedočenja da je u zatvoru bio politički aktivan, držao je predavanja o španskom građanskom ratu i dizao moral zatvorenicima. Gorkić je, između ostalog, pred sudom optužen i osuđen kao britanski špijun. 1. novembra 1937. godine je osuđen na smrt i streljan istog dana. Također je optužen za sudjelovanje u antipartijskoj organizaciji u Kominterni, kojom je navodno rukovodio Osip Pjatnicki. Pjatnicki i Gorkić nisu priznali optužnicu.
Posthumno isključenje iz KPJ
Kad je saznao šta se desilo sa Čižinskim, Tito piše Kominterni: "On je, po mom uvjerenju, učinio do danas najviše štete mojoj firmi". U jesen 1938. čim je došao u Moskvu, Tito Staljinovim poverenicima u Kominterni piše da je bio već 1937. godine "bio veoma nezadovoljan politikom Gorkića."
Tito ga je, nakon preuzimanja vodstva u KPJ, sredinom marta 1939. godine posthumno isključio iz partije. Tito ga je tada teško oklevetao svrstavajući ga među elemente "koji su našoj partiji i radničkoj klasi nanijeli goleme štete u toku niza godina svojim frakcijama i grupaškim borbama, vezama sa klasnim neprijateljima, varali KI, svojim destruktivnim radom kočili razvitak partije i pa taj način obezglavljivali pokret radničke klase Jugoslavije, i tako pomagali klasnom neprijatelju."
U listopadu 1940. godine, na Petoj zemaljskoj konferenciji KPJ u Dubravi, kada su diskutanti napadali i osuđivali Gorkića, novi generalni sekretar Josip Broz Tito je to prekinuo rečima:
Rehabilitacija
Njegova supruga se godine 7. travnja 1956. godine, nakon Dvadesetog kongresa KP SS, uspjela izboriti za odluku o punoj rehabilitaciji. Za razliku od svih ubijenih sekretara CK KPJ, Josip Čizinsky je i politički rehabilitiran, rješenjem Kontrolne partijske komisije CK KPSS, 20. lipnja 1956. godine, kao generalni sekretar CK KPJ.
Gordon Heights, New York
Gordon Hajts je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.042, što je 948 (30,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dogli, Pescara
Dogli je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 644 m.
Cleves, Ohio
Kleves je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.234, što je 444 (15,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Petros, Tennessee
Petro je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 583.
Srđan Španović
Srđan Španović (Zagreb, 1960. – Zagreb, 18. prosinca 1999.), bio je hrvatski, novinar i pisac politoloških knjiga i studija.
Životopis
Španović se novinarstvom počeo baviti od ranih 1980-ih godina, u tadašnjem rasadniku mladih novinara Poletu. Nakon te mladalačke faze zaposlio se kao novinar u Vjesnikovoj kući, radio je u dnevnicima Večernjem listu i Vjesniku, a kao reporter radio je u prvoj polovici 1990-ih godina i u tjednicima Vjesnikove kuće; Danas, Arena i Globus. Nakon toga dvije sljedeće godine Španović radi kao novinar za tjednik Nacional. A od proljeća 1998. godine, radi u Jutarnjemu listu sve do svoje iznenadne smrti.
Mosbach
Mosbah je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Nekar-Odenvald. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 24.726 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8225058.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nekar-Odenvald Mosbah se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Nekar-Odenvald. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 156 metara. Površina opštine iznosi 62,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 24.726 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 397 stanovnika/km².
Širokopojasni internet
Širokopojasni pristup Internetu (eng. broadband Internet access) ili često samo širokopojasni Internet je zajednički naziv za načine povezivanja na Internet koji omogućuju velike brzine prijenosa podataka.
Tehnologije koje su uobičajene kod privatnih korisnika, kabelski modem i asimetrična digitalna pretplatnička linija (ADSL) kao i simetrična digitalna pretplatnička linija SDSL, omogućuju brzine veće od 144 kbit/s, što se obično smatra kao donja granica da bi se pristup smatrao širokopojasnim.
Poslovni korisnici, pored toga imaju mogućnost pristupa preko digitalnih zakupljenih vodova koji se ostvaruju različitim tehnologijama digitalne pretplatničke linije (DSL) i optičkih vodova.
U žične tehlologije širokopojasnog pristupa internetu spada i BPL (Broadband Over Powerlines), koji koristi naponske vodove za prijenos signala. Ova tehnologija uzima sve više maha u svijetu kod korisnika u udaljenijim područjima, koja imaju strujno napajanje. Također u zgradama,u kojima je Wi-Fi problem (npr. šalovani betonski zidovi između), ali imaju strujne vodove se ponekad koristi u sprezi sa drugim tehnologijama za proširenje dometa signala.
ISDN, posebno u svojoj inačici PRI (Primary rate interface), kada teoretski dostiže i 2.048 Mbita/s, može se smatrati također širokopojasnim internetom. Ova tehnologija je, u odnosu na DSL, neekonomična.
Također, određene usluge satelitskog pristupa internetu su širokopojasne, pogotovo dvosmjerni satelitski internet. Ovakav pristup se većinom isplati na udaljenim, izoliranim lokacijama.
Optički kabel, između ostalih, koristeći i metodu pristupa poznatu kao "Fiber to the home" (FTTH), tj. "optika do kuće" ima jako veliku propusnost sve do krajnjeg korisnika.
Noviji načini pristupa su bežične tehnologije kao što su Wi-Fi, WiMax i GSM/GPRS/UMTS/HSDPA.
Internet access 초고속 인터넷
Parakumaril alkohol
Parakumaril alkohol je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 150,174 Da.
Maksim Ispovednik
Maksim Ispovednik (581—662) je bio hrišćanski monah i vizantijski teolog, tvorac širokog teološkog sistema koji obuhvata hrišćansku misao od Origena do Pseudo-Dionisija Areopagita, uključujući i helenske neoplatoniste, poput Plotina i Prokla.
U hristologiji, zastupao je diofizitsku poziciju (da Hrist ima i čovečansku i božansku prirodu) u vreme kada je pravoslavna crkva, na čelu sa vaseljenskim patrijarhom i vizantijskim carem, zastupala monofizitizam. Zbog svojih stavova je osuđen kao jeretik i proteran u izgnanstvo, gde je i umro. Ubrzo potom, njegovo učenje je opravdano na Šestom vaseljenskom saboru u Carigradu, i proglašen je za sveca.
Život
Maksim je najverovatnije rođen u Carigradu, iako su neki njegovi protivnici tvrdili da je rođen u Palestini. Bio je plemićkog porekla, pa je još kao mlad postao visoki dvorjanin (prvi sekretar ili savetnik carskog senata ) na dvoru vizantijskog cara Heraklija.
Oko 615. godine je napustio javne funkcije i postao monah u manastiru Filipik u Hrisopolju, gradiću u blizini Konstantinopolja sa azijske strane (danas Üsküdar u Turskoj). Tokom godina provedenih u Hrisopolju, Maksim je postao ava (odnosno starešina) manastira. Kada je Persijsko carstvo osvojilo Anatoliju, Maksim je bio primoran da prebegne u manastir blizu Kartagine. Tu je pod starateljstvom svetog Sofronija počeo da izučava neoplatonizam i hristološke spise (Grigorija Niskog i Dionisija Areopagita). U Kartagini je Maksim postao istaknuti teološki pisac i veoma uticajna duhovna figura u Severnoj Africi, visoko cenjen od strane egzarha, a u narodu smatran svetim čovekom.
Monotelitski spor
Tih godina se u Vizantiji vodio hristološki spor oko odnosa Hristove ljudske i božanske prirode. Monotelitizam je nastojao da opravda učenja koje je Halkedonski sabor proglasio za jeres. I monoteliti su sledili halkedonsku definiciju da su u ličnosti Hrista sjedinjene dve prirode, ljudska i božanska. Međutim, otišli su korak dalje tvrdeći da Hrist ima samo jednu volju, božansku (monotelitizam je nastao od grčkog "jedna volja"). Monotelistsku poziciju su, između ostalih, zastupali sam car Iraklije, patrijarh Carigrada Sergije I (634-639), patrijarh Aleksandrije Kir (630-640), i Maksimov stari prijatelj Pir (Pyrrhus), koji ga je nasledio kao starešina manastira u Hrizopolju. Na predlog patrijarha Sergija, car Iraklije je izdao edikt nazvan Ektesis (Izloženje) kojim se zabranjuje vođenje sporova o jednoj ili dve volje u Hristu, i kojim se učenje o jednoj volji proglašava pravoslavnim. Nakon smrti Sergija I 638. godine, Pir, takođe pristalica monotelitizma, postaje patrijarh. On je sazvao sabor koji je potvrdio monotelitsko izloženje vere. Međutim, na Zapadu je papa Severin (638-640) odbacio Ektesis, a njegov naslednik papa Jovan IV (640-642) ga je predao saborskoj anatemi. Nakon smrti cara Iraklija i dolaska Konstans II (641-668) na presto, Kir je iz političkih razloga 641. godine napustio patrijaršijski presto u Carigradu, i prešao u Severnu Afriku gde je živeo narednih desetak godina.
Između Pira i Maksima je u severno-afričkim gradovima često dolazilo do višečasovnih teoloških rasprava, pa su tako organizovali i sabor afričkih episkopa u Kartagini jula 645. godine, da čuje njihovu javnu raspravu o monotelizmu. Maksim je zastupao poziciju da je Hrist imao podjednako i ljudsku i božansku volju. Pir je dokazivao da dve volje impliciraju dve voljne osobe. Maksim je odgovorio da u tom slučaju mora biti tri volje u svetom trojstvu. Međutim, Maksim je tvrdio da volja pripada prirodi, pa je Pir nakon toga priznao dve volje na temelju dve prirode. Nakon sabora, Pir prihvata diotelističku poziciju i zajedno sa Maksimom odlazi u Rim iste godine. Međutim, kada se za to čulo u Carigradu, car je poslao u Italiju svog izaslanika Olimpija, koji se u Raveni našao sa Pirom i vratio ga monotelitizmu. Pir se nakon toga vraća u Carigrad i odriče se svog odobravanja diotelističke („dve volje“) pozicije.
648. godine car Konstans je uz pomoć carigradskog patrijarha Pavla izdao Tipos (uzor, obrazac) koji je propisivao monotelitizam kao pravovernu poziciju, zabranjujući dalje hristološke rasprave. U Rimu je novoizabrani papa Martin I odbio da prihvati Tipos o veri, već je sazvao Lateranski sabor od 5. do 13. oktobra 649. godine, koji je prokleo monotelitizam i carev Tipos. Saboru je prisustvovalo 105 episkopa. Maksim je na saboru učestvovao kao jedan od ključnih teologa, a neki smatraju da je on formulisao i mnoge zvanične akte. Zaključci sabora su poslati svim vernima u svetu.
Pitanje rimskog prvenstva
Tokom boravka u Rimu, Maksim je imao očigledan interes da dobije podršku Rimske crkve i da istakne njen autoritet. On u svojim spisima priznaje Rimskoj crkvi privilegovanu ulogu i smatra je za "prvu među Crkvama (rrinsers esslesiarum)". U pitanjima vere on vidi Crkvu Rima kao uporednik i normu za druge crkve, jer se rimske pape tokom kontroverzi monoenergista i monotelita, nikada nisu udaljile od pravoslavne vere, dok su istočni patrijarsi bili u jeresi.
Maksim takođe Papi priznaje vlast da vezuje i razrešuje, odnosno, da isključuje iz Crkve i da joj ponovno prisajedinjuje, ne samo episkope svoje crkve, nego i istočne patrijarhe koji su zabludeli u nepravoslavlje. Međutim, ova koncepcija nije ostvarena poštu su 653. godine u Rimu uhapšeni Maksim Ispovednik i papa Martin, po naređenju cara Konstansa II. Papa Martin I je osuđen bez suđenja i ubrzo je skončao od zime i gladi u Hersonu 16. septembra 655. godine, pre nego što je poslat u carsku prestonicu.
Suđenje, progonstvo i smrt
Maksim je sa svojim učenikom Anastasijem okovan i brodom odveden u Carigrad, gde ga je po izlasku na obalu, dočekala besna gomila, koja ga je vukla ulicama. Nakon toga je zatvoren sam u tamnicu, odvojeno od učenika Anastasija. Posle nekog vremena provedenog u tamnici, Maksim je 655. godine odveden na ispitivanje pred Senatom u carskoj palati. Tada je imao oko 75 godina. thumb|left|Car [[Konstans II, pristalica monotelitizma, sudio je Maksimu zbog njegovog učenja.]] Protiv njega su, pored optužbe za jeres, iznesene i optužbe za zaveru, veleizdaju carstva i saradnju sa Saracenima, kojima je navodno predao Egipat, Aleksandriju, Pentapolis i Afriku. Maksim je nakon toga odbio da komunicira. Tokom suđenja je održan i sabor sveštenstva u Carigradu koji je Maksima osudio ga jeretika. Nakon koga je Maksim oteran u progonstvo u Viziju (Byzia) u Trakiji, a njegovi učenici Anastasije i Anastasije u Perveru (Perberis) i Mesebriju (Nesebar). 24. septembra 656. godine je Teodosije, episkop Cezareje u Vitiniji, sa još nekoliko uglednika, posetio Maksima u izgnanstvu po carevoj zapovesti. Međutim, Maksim mu je rekao da neće komunicirati sa Carigradom sve dok odluke Lateranskog sabora ne budu zvanično prihvaćene. Kada mu je Teodosije saopštio: „Sabor je nevažeći, jer je održan bez carevog naređenja.“ Maksim je uzvratio; „Pobožna vera a ne carevo naređenje je to što potvrđuje sabore.“
662. godine Maksim i dvojica njegovih učenika Anastasije i Anastasije su dovedeni na suđenje u Konstantinopolj, gde su prokleti, zajedno sa sv. Martinom i sv. Sofronijem. Maksim je ponovo proglašen jeretikom i osuđen na doživotno progonstvo. Bio je vođen kroz grad, pljuvan od mase naroda i tučen od vojnika. Nakon suđenja je stavljen na strašne muke; jezik mu je odsečen da ne bi mogao više da iznosi svoju „jeres“ a desna ruka mu je odsečena, da ne bi više mogao da piše. Nakon toga, Maksima i njegove učenike, svakog posebno, proteraše u progonstvo u najzabačenije pokrajine carstva, bez hrane i odela. Maksim beše proteran u grad Shimar, pod Kavkazom (danas Gruzija).
Teologija
Maksim je tvorac širokog teološkog sistema kojim je sintezovao hrišćansku misao od Origena do Pseudo-Dionisija Areopagita, pod čijim je snažnim uticajem bio. Na njega je prilično uticao i Evagrije Pontski i njegova škola. Maksim je obrađivao i neoplatonističku filozofiju, uključujući mislioce poput Plotina i Prokla, a njegovo tumačenje Pseudo-Dionisija je kasnije nastavio Jovan Skot Eriugena.
Oboženje
Maksim je hrišćanstvu prilagodio Platonovo učenje da je čovečanstvo stvoreno po slici Boga i da je svrha spasenja da ponovo uspostavi čovekovu zajednicu sa Bogom. Bog se, usled svoje bezmerne ljubavi prema čoveku, ovaploćuje, postaje čovek, dok se čovek iz ljubavi prema Bogu obožuje. Oboženje je čovekov krajnji cilj, najsavršenije delo ljubavi i vrhunac njenog dejstva.
Stanje oboženja Maksim opisuje kao „večnokretno mirovanje“ ili „mirujuću večnokretnost“ (gr: αεικινητος στασις) sjedinjujući dva naizgled suprotna termina - mirovanje (gr: stasis) i pokret (gr: kinesis). U jedinstvu sa Bogom ljudska priroda večnokrećuće miruje bivajući oko onoga koji je isti i jedini. Prema Maksimu, kretanje prirode je kretanje prema Bogu, koje započinje stvaranjem. Mirovanje je eshatološki cilj koji se ispunjuje oboženjem. Mirovanje u Bogu znači da je ostvaren cilj zbog koga je čovek uveden u postojanje - nerazdvojiva zajednica ljubavi sa tvorcem. S druge strane, pokret označava činjenicu da je Bog „beskonačni okean", i učestvovanje čoveka u toj beskonačnosti povlači sa sobom neku vrstu pokreta, odnosno večnog rasta. Oboženi čovek je utvrđen u dobru i sozercanju Boga, a istovremeno, on večito napreduje.
Maksim podseća da je čovekovo oboženje omogućeno Božjim očovečenjem, ovaploćenjem logosa u Hristu. Učenje o oboženju smestilo je svetog Maksima među najznačajnije mislioce istočnog hrišćanstva.