cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Natrijum permanganat
Svojstva i upotreba
Natrijum-permanganat ima slične hemijske osobine kao i kalijum-permanganat, pa se može koristiti umesto njega u hemijskim reakcijama. Kao oksidans, može se koristiti za prečišćavanje vode, kada je potrebno promeniti oksidaciono stanje pojedinih metala u jedinjenjima koja mogu biti opasna i tako se nagraditi jedinjenja koja se mogu lako odstraniti iz vode.
Renate Müller
Renate Müller (26. april 1906 - 7. oktobar 1937) je bila njemačka pjevačica i glumica, poznata kao jedna od najvećih zvijezda na početku Trećeg rajha, ali i po nikada razjašnjenim okolnostima njene smrti.
Karijeru je započela krajem 1920-ih u Berlinu. Brzo je privukla pažnju svojim atraktivnim izgledom te dobila niz uloga prvo u nijemim, a potom u zvučnim filmovima. U Njemačkoj se smatrala zamjenom, odnosno nasljednicom Marlene Dietrich nakon njenog odlaska u Hollywood. Zbog toga što je imala plavu kosu i plave oči, nacisti su je smatrali oličenjem arijevskih ideala ljepote te je nastojali privoliti da nastupa u njihovim propagandnim filmovima.
Njena smrt je iznenadila njemačku javnost. Vlasti su objavile kako je umrla uslijed epilepsije. Kasniji historičari su je pripisali posljedicama pada kroz prozor. Špekulira se kako je u pitanju bilo samoubistvo ili pokušaj bijega pred Gestapoom.
La Peña Colorada, Ixtlán del Río
La Peña Colorada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Ixtlán del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1030 m.
Kieran Tierney
Kieran Tierney (5. jun 1997) profesionalni je škotski fudbaler koji igra na poziciji levog beka. Trenutno nastupa za Arsenal i reprezentaciju Škotske.
Još kao dečak se pridružio omladinskoj školi Seltika u kojoj je proveo 10 godina, da bi potom debitovao u prvom timu. Osvojio je četiri vezane titule prvaka Škotske. Nakon nepunih pet sezona u klubu je potpisao ugovor sa Arsenalom.
Za reprezentaciju Škotske debitovao je 2019. godine protiv Danske.
Dvadeset prva dinastija Egipta
Vladari
Nakon vladavine Ramzesa III je uslijedilo dugo i postupno slavljenje kraljevske vlasti u Egiptu. Faraoni Dvadeset prve dinastije su vladali iz Tanisa, ali se njihova vlast uglavnom prostirala na Donji Egipat. Ova dinastija se zbog prijestolnica Tanisa naziva 'tanitskom'. U međuvremenu su Visoki svećenici Amuna u Tebi de facto vladali Srednjim i Gornjim Egiptom. Kasniji egipatski svećenik Manetho od Sebennytos as u svom Epitomu egipatske kraljevske historije piše da je "21. dinastija Egipta vladala oko 130 godina".
Los Nogalitos, Apaseo el Alto
Los Nogalitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Apaseo el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1935 m.
Pond Creek, Oklahoma
Pond Krik je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 856, što je 40 (-4,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cischi, Vicenza
Cischi je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 232 m.
Reforma kalendara
Reforma kalendara je svaka značajna revizija kalendarskog sistema. Naziv se ponekad koristi za obične predloge novih kalendara ali i prelaske sa jednog kalendarskog sistema na drugi.
Istorijske reforme
U prošlosti, većina kalendarskih reformi je izvršena kako bi se kalendar sinhronizovao sa astronomskom godinom (solarnom ili sideralnom) i/ili sinodičkim mesecom (poznatim i kao lunacija) u lunarnim ili lunisolarnim kalendarima. Namera većine reformi je bila da kalendari budu tačniji. Tako je bilo sa reformom julijanskog u gregorijanski kalendar (i sličnom, Milankovićevom reformom, u Revidirani julijanski kalendar).
Reforma lunarnih i lunisolarnih kalendara
Kineski kalendar je tokom 2500 godina reformisan 50 do 100 puta, uglavnom da bi se kalendarski meseci bolje uskladili sa astronomskim lunacijama i preciznije dodavao dodatni mesec kako bi redovni meseci održali odgovarajuće sezonske pozicije, iako se odgovarajući sezonski markeri mogu naći bilo gde unutar svog meseca. Lunisolarna verzija Hindu kalendara je prošla bar kroz četiri slične reforme, sve sa ciljem da bi mesec bolje odgovarao lunaciji i godina bolje odgovarala zvezdanoj godini. I solarna verzija Hindu kalendara je reformisana tako da raspored dana po mesecima bolje odgovara dužini vremena koje Sunce provodi u svakom zvezdanom (sideralnom) zodijačkom znaku. Isto važi i za budistički kalendar. Reforma hebrejskog kalendara u prvom milenujumu ga je promenila iz osmatračkog u računski kalendar. Islamski kalendar je nastao reformom ranijeg lunisolarnog kalendara, koja ga je potpuna odvojila od solarne godine.
Reforme: julijanska, gregorijanska i Milankovićeva
U vreme kada je Julije Cezar došao na vlast u Rimu, rimski kalendar više nije tačno odražavao godinu. Umetanje dodatnog meseca godini nije dosledno i pravilno primenjivano, jer se time uticalo na trajanje funkcionerskih mandata.
Julijanskom reformom su produženi meseci (osim februara/veljače, zbog njegovog religijskog značaja) i predviđeno je da se februaru svake četiri godine dodaje interkalacioni dan, čime se dobija prestupna godina.
Ovo je proizvelo primetno tačniji kalendar, ali je počivao na srednjoj dužini godine od 365,25 dana (365 dana i 6 sati). Ali, godina je zapravo 11 minuta i 14 sekundi kraća od toga. Ovo ne zvuči mnogo, ali se tokom mnogo godina gomilalo, tako da je u 16. veku prolećna ravnodnevica padala oko 10. marta/ožujka (umesto 20-tog, kao u 4. veku).
thumb|300px|"Izborna zabava" na kojoj se vidi zastavica sa sloganom protiv gregorijanskog kalendara: "Dajte nam naših Jedanaest dana"
U vreme pape Gregorija XIII (1582.)je promenjeno pravilo prestupnih godina: sekularne (vekovne, deljive sa 100) godine, inače deljive sa četiri, neće biti prestupne, osim ako nisu deljive i sa 400. Ovim se trajanje srednje godine skraćuje na 365,2425 dana (365 dana, 5 sati, 49 minuta i 12 sekundi). Ovo je mnogo bliže pravoj vrednosti godine, tako da je potrebno preko tri milenijuma da se greška nagomila na jedan dan (trajanje solarne godine se skraćuje, što će uticati na preciznost kalendara). Ovaj novi kalendar je sinhronizovan sa starim godišnjim dobima, zbog čega je morao preskočiti deset dana. Reformu su ubrzo prihvatile katoličke zemlje, a protestantske u 18. veku, kada je korekcija morala biti 11 dana, što je izazivalo i proteste.
Pravoslavne zemlje su u službene svrhe prihvatile novi kalendar posle Prvog svetskog rata, na teritoriji kraljevina Srbije i Crne Gore, sada delova Kraljevine SHS, 1919. Što se pravoslavnih crkvi tiče, neke od njih su za računanje nepokretnih praznika prihvatile Milankovićevu reformu julijanskog kalendara -- Revidirani julijanski kalendar (ne i Srpska pravoslavna crkva).
U periodu razlike kalendara su nastali izrazi "stari kalendar" i "novi kalendar" (ili Old Style i New Style na engleskom), kako bi se pojasnilo koji kalendar koristi osoba koja zapisuje datum.
Predlozi
Veći deo sveta danas koristi gregorijanski kalendar. Postoji i međunarodni standard koji opisuje taj kalendar, ISO 8601, u različitim kulturama je modifikovan.
Od vremena poslednje papske reforme bilo je nekoliko predloga da bi zapadni kalendar bio korisniji ili pravilniji. Retko koji je ušao u zvaničnu upotrebu, npr. prilično različiti francuski republikanski i sovjetski revolucionarni, ali su ubrzo izašli iz upotrebe. Novoformirane Ujedinjene nacije su nastavile napore svog prethodnika, Društva naroda, da se ustanovi novi, Svjetski kalendar, ali pitanje je odloženo nakon što su SAD uložile veto, uglavnom zbog zabrinutosti religijskih grupa da će se poremetiti sedmični ciklus. Svetski savet crkava i dalje pokušava da pronađe zajedničko pravilo za datum Uskrsa, što bi moglo biti olakšano novim zajedničkim kalendarom.
Nemoguće je rešiti sva ova pitanja jednim kalendarom.
Većina planova podrazumeva solarnu godinu sa nešto više od 365 dana. Pošto taj broj nije deljiv sa 7 ni 12, razmišlja se o brojevima 360, 364 i 366. Postoje i lunarni predlozi.
Večni kalendari
Mnoge kalendarske reforme nude rešenja da se kalendar učini večnim. Ove reforme bi učinile transparentnijim na koji sedmični dan pada neki datum i jedan (fizički) kalendar bi mogao da služi za svaku godinu, čime bi se uštedeo papir. Ovo se, grubo rečeno, može postići na dva načina: prestupnom sedmicom i prestupnim danom. Oba imaju tačno 52 sedmice u svakoj godini. U prvoj varijanti se dodaje 53. sedmica svakih pet ili šest godina, a u drugoj jedan ili, u prestupnoj, dva dana koji ne pripadaju sedmičnom ciklusu. Predlozi se uglavnom razlikuju u izboru prestupnog pravila, lokaciji dodatnog intervala (obično sredinom ili na kraju godine), početnom danu sedmice i godine, u broju (12 ili 13) i veličini meseci i njihovom imenovanju; neki su kompatibilni sa sedmičnim datumom iz ISO 8601.
Svjetski kalendar, kojeg su UN favorizovale 1950-tih, i Međunarodni fiksni kalendar, prilično popularan među ekonomistima između dva svetska rata, su predlozi u kojima godina počinje nedeljom. Pošto u njima postoje dani koji su van sedmičnog ciklusa, dolazi do razilaženja sa tradicionalnim istim, što je problem za religije bliskoistočnog porekla. Pristalice kalendara se brane da bi ti dani mogli biti dodatni dani posvećeni bogosluženju i da bi prednosti večnog kalendara delili svi.
Kalendari sa prestupnom sedmicom umeću dodatnu sedmicu svakih pet ili šest godina kako bi se približno održao korak sa tropskom godinom. Njihove godine traju ili 364 dana (52 sedmice) ili 371 dan (53 sedmice), čime se čuva 7-dnevna nedelja/tjedan. Neki kalendari imaju kvartale pravilno raspoređenih meseci npr. Symmetry454 sa mesecima od, redom, 4, 5 i 4 sedmice, sa odgovarajuće umetnutom prestupnom sedmicom. Common-Civil-Calendar-and-Time ima mesece od 30 i 31 dan, prestupna sedmica se umeće sredinom godine.
Varijanta ovog koncepta je 53-tjedni kalendar, koji se koristi u fiskalnim godinama, u upravne i poslovne svrhe.
Neki predlozi ne pokušavaju da kalendar bude večan, već se opredeljuju za 11 meseci od 30 dana i na kraju dugi mesec od 35 odn. 36 dana.
Kalendari od 13 meseci
Neki kalendarski reformatori žele da izjednače dužinu svakog meseca u godini. Ovo se često postiže stvaranjem kalendara koji ima 13 meseci od po 4 sedmice (28 dana), ukupno 364 dana.
Jedan od prvih takvih predloga bio je Pozitivistički kalendar, kojeg je 1849. kreirao Auguste Comte. Podrazumevao je pomenutu godinu od 364 dana sa još jednim ili dva "prazna" dana. Sedmice bi počinjale ponedeljkom. Međunarodni fiksni kalendar je modernija varijanta ovog kalendara.
Pax kalendar (Colligan, oko 1930.) izbegava vankalendarske dane tako što se dodaje prestupna sedmica 71-dnoj od 400 godina od 364 dana. Slično se radi i u Novom zemaljskom kalendaru, sa drugačijim prestupnim pravilom.
Mana kalendara sa 13 meseci je u tome što se ne mogu lepo podeliti u 4 kvartala.
Lunisolarni kalendari
Lunisolarni kalendari obično imaju 12 ili 13 meseci od (naizmenično) 29 i 30 dana.
Neki predlažu poboljšanje prestupnih pravila postojećih kalendara, poput hebrejskog kalendara. Ovaj kalendar bi bio precizniji ako bi se koristio ciklus za prestupne godine od 4366 meseci i 353 godine, od čega 130 prestupnih i progresivno kraći interval molada. Ovim bi se zamenili današnji ciklus od 19 godina odn. konstantni interval molada iz tradicionalnog fiksnog aritmetičkog hebrejskog kalendara.
Imenovanje
U predlozima kojima se uvodi 13. mesec ili se menja julijansko-gregorijanski sistem meseci, često se predlažu nova imena za te mesece. Nova imena se predlažu i za vansedmične dane (npr. 365. i prestupni) i vanmesečne sedmice.
Ređe se predlažu promene tradicionalna imena meseci i sedmičnih dana. U gregorijanskom kalendaru imena uglavnom potiču od bogova prohujalih religija (npr. mesec mart od Marsa) ili vođa nestalih imperija (jul i avgust od Julija Cezara i Augusta) ili po zastarelom rednom broju (od septembra do decembra - "sedmi" do "desetog", mada su danas ti meseci od devetog do dvanaestog).
Zato su reformatori želeli da ono što su smatrali manjkavostima, isprave predlaganjem homogenijih skupova pojedinaca, obično sa nekom zajedničkom crtom.
Primeri imenovanja
Pomenuti Pozitivistički kalendar ima kalendare nazvane po likovima iz religije, književnosti, filozofije i nauke. Slično tome, Hermetički kalendar lunarne sedmice koristi 12 ili 13 lunarnih meseci nazvanih po 13 pionira i doprinosioca u istraživanju fizioaktivnih biljaka i hemikalija. Jednostavni lunisolarni kalendar imenuje svoje mesece po slovima grčkog alfabeta.
Drugi su predlagali da se upotrebi jedan već postojeći sistem imenovanja 13×4 objekata -- onaj iz karata za igranje. Meseci bi bili numerisani kao As, Dvojka ... Desetka, Žandar, Dama i Kralj; četiri sedmice bi bile nazvane po četiri znaka (♣♠♥♦). Po volji bi se ovo moglo i preokrenuti, ako bi kalendar imao četiri kvartala sa po trinaest sedmica. Prestupni dani ili sedmice bi se, naravno, zvali Džoker. Ovaj sistem bi, doduše, imao problema u internacionalizaciji, jer i tamo gde je poznat špil od 52 karte, poredak znakova može varirati.
Osnovni rimski alfabet ima 26 slova, koja bi se uz neki binarni indikator mogla upotrebiti za označavanje 52 nedelje.
Predlozi epoha
Holocenski kalendar kao 1. godinu ima 10.000. pne.
Dalje čitanje
(na engleskom)
Spoljne poveznice
(na engleskom)
Wesenberg (Holstein)
Vezenberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 55 opštinskih središta okruga Štormarn. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.227 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1062094.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štormarn Vezenberg se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Štormarn. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 14 metara. Površina opštine iznosi 11,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.227 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 103 stanovnika/km².
Wahlstorf (Holstein)
Valstorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Plen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 531 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1057084.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Plen Valstorf se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Plen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 22 metra. Površina opštine iznosi 14,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 531 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 36 stanovnika/km².
Three Rivers, California
Three Rivers je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.182 stanovnika.
Roseboro, North Carolina
Rosboro je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.191, što je 76 (-6,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Gălănești, Suceava
Gălănești je opština u Rumuniji u okrugu Sučava.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 395 m.
Dubodjel
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 918 stanovnika.
Perzijska vrata
mini|desno|275px| Perzijska vrata Perzijska vrata su drevni naziv za prijevoj južno od planine Dena u gorju Zagros, danas poznat kao Tang-e Mejran. On povezuje gradove Jasudž na zapadu i Sede na istoku, odnosno iranske pokrajine Kuhgiluje i Bojer-Ahmad i Fars.
Cascina Bombonina Sottana, Cuneo
Cascina Bombonina Sottana je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 475 m.
Contrada Dosso Valdiporro, Verona
Contrada Dosso Valdiporro je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1020 m.
Baskijski jezik
right|300px|Baskijska zemlja u Francuskoj i Španiji thumb|290px|Baskijski dijalekti
Baskijski jezik( baskijski: euskara, katkad i euskera ili eskuara ) Ne pripadan grupi indoevropskih jezika. Danas se govori na sjeveru Španije, u autonomiji Pais Basko, u sjevernoj zoni autonomije Navara i u jugoistočnom djelu Francuske (francuski Pais Basko).
Baskijski jezik je jedini preromanski jezik koji još uvijek postoji na iberijskom poluostrvu. Bio je od velikog utjecaja za razvoj vokalnog sistema španskog ili kastiljanskog jezika. U prvoj polovini XX vijeka je pao u duži period dekadecije, zbog represije i zabrane od strane španskih vlasti (na čelu sa španskim diktatorom Franciskom Frankom), a i opadanja interesovanja među mlađim generacijama. Krajem pedesetih i početkom šezdesetih godina XX vijeka, počinje ponovni oporavak i oživljavanje baskijskog jezika kao simbola nacionalne svijesti baskijskog naroda.
Uspostavljanjem demokratske vlasti u Španiji i novog ustava 1978. godine, kao i statuta Gernike kojim se reguliše vlast u Pais Basku, baskijski jezik postaje koslužbeni jezik u Španiji i postepeno se vraća u javni život. Jedinstveni baskijski jezik (euskara batua) se razvija od 1968. godine, iz potrebe sjedinjavanja različitih dijalekata radi uspostavljanja jedinstvene linguističke forme. Iako je skoro od nastanka baskijske književnosti postojala polemika oko standardizacije, tek se pedesetih godina XX vijeka definitivno započelo s njom. Na sastanku kongresa Aranđacu, 1968 godine, koji je sazvala Akademija, napravio se definitivan plan za jedinstveni baskijski jezik. Danas je euskara batua zvanična verzija jezika u obrazovanju i književnosti, administraciji, štampi i elektronskim medijima.
Prvi zapisi na baskijskom jeziku pronađeni su u manastiru San Milan od Kogolje, koji se nalazi u Riohi (čije područje je danas poznato u svijetu po odličnim vinima). Tu su se takođe našli i prvi zapisi kastiljanskog jezika. Danas se smatra da je baskijski jedini jezik iz porodice pre-indoevropskih jezika u zapadnoj Evropi, koji je preživio invaziju indoevropskih jezika počevši od XIII vijeka pne.
Od riječi euskara su nastali mnogi od pojmova kojima baskijci definišu sami sebe, ističući njima jezik koji govore, kao na primjer, euskaldun (baskijac koji govori baskijski kao maternji jezik) ili Euskalerija - zemlja gdje žive oni koji govore baskijski, pojam koji se takođe često koristi kao sinonim za baskijski narod. Za označavanje svih drugih jezika baskijci koriste izraz erdara, i za baskijca koji ne govori baskijski jezik se koristi izraz erdaldun, koji, iako u svom opštem značenju ima sličnosti sa izrazom varvarin, ne posjeduje nikakve ponižavajuće primjese.
Coasta Grindului, Chețani
Coasta Grindului je naselje u Rumuniji u okrugu Mureš u opštini Chețani.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 328 m.
Santa Palomba-Roma II, Roma
Santa Palomba-Roma II je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 600 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 124 m.
Miguel Ferrer
Miguel José Ferrer (7. februar 1955 – 19. januar 2017) je bio američki glumac, najpoznatiji u karakternim ulogama u nizu filmova i TV-serija. Među njima se najviše ističe lik ambicioznog japijevskog direktora Boba Mortona u SF-filmu RoboCop te pomoćnika direktora Owena Grangera u kriminalističkoj TV-seriji NCIS: Los Angeles.
Tres Cruces Ilamacingo, Acatlán
Tres Cruces Ilamacingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Acatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1213 m.
Shūsaku Endō
Shūsaku Endō (遠藤 周作) bio je japanski književnik, koji se često navodi kao jedan od najistaknutijih predstavnika tzv. Treće generacije japanskih poratnih pisaca. Na njegov opus je značajno uticala katolička vjera koju je primio u djetinjstvu, a koja predstavlja temu i njegovog najpoznatijeg djela, historijskog romana Tišina posvećenog progonima katolika u Japanu u 17. vijeku.
Dimetilaminopropilamin
Dimetilaminopropilamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 102,178 Da.
Betania, Delicias
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1201 m.
Batopilitas, Guazapares
Batopilitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guazapares.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1551 m.
Martino, Reggio Calabria
Martino je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 590 m.
Flavio Fierro, Alvarado
Flavio Fierro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Alvarado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Three Rocks, California
Three Rocks je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 246 stanovnika.
Drjetoma
Drjetoma je naseljeno mjesto u okrugu Trenčin, u Trenčinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 2.238 stanovnika.
Aunay-sous-Crécy
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 644 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 76 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,45 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 110 metara (maksimalnoj 172 m, a minimalnoj 106 m).
La Vainilla, Badiraguato
La Vainilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Badiraguato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 247 m.
Albinea, Reggio Emilia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4540 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Fontanet, Indiana
Fontanet je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 423.
Malcolm X
Malcolm X (Malkolm Eks), rođen kao Malcolm Little, poznat i pod imenom El-Hajj Malik El-Shabazz (Omaha, Nebraska, 19. maj 1925 - Manhattan, New York, 21. februar 1965) bio je muslimanski sveštenik, borac za ljudska prava u Americi i jedan od najuticajnijih Afro-Amerikanaca. Bio je najveći kritičar "bele" Amerike i njenih zločina počinjenih nad crnim Amerikancima. Bio je kritikovan za "crni" rasizam, antisemitizam, propovedanje cnačke superiornosti i nasilja. Svoje neobično prezime X, Malkolm uzima kao simbol protesta protiv dominaciji belaca, čija su prezimena ranije dodeljivana afričkim robovima tj. njegovim precima.
Kao sveštenik Nacije Islama isticao je dominaciju "bele" Amerike prema "obojenom" stanovništvu. Bio je protiv integracije crnaca u američko društvo i zalagao se za stvaranje jedinstvene države unutar Amerike koja će pripadati crnom narodu. Međutim, Malkolmova uverenja su se vremenom menjala, tako da kasnije ublažava rasne razlike, a ističe socijalne, ekonomske i političke činioce Amerike kao glavne krivce rasne netrpeljivosti.
Detinjstvo
Malcolm X je rođen 19. moja 1925. godine u gradu Omaha u zaveznoj državi Nebraska, od oca Earl Little i majke Louise Norton. Njegova majka Louise (Luiz) je bila domaćica i bavila se održavanjem porodice koja je brojala osmoro dece. Njegov otac, Earl (Erl) je bio baptistički sveštenik i pristalica lidera organizacije Black nationalist (Crni Nacionalist)- Marcus Garveya. Očev aktivizam u borbi za ljudska prava je izazvao pretnje od strane Black Legion (Crna Legija), organizacije belih supremacista. Usled učestalih napada Ku Klux Klana porodica se seli 1926. godine u Lansing saveznu državu Michigan. Iapk, ne uspevaju da im umaknu, te njihova kuća biva spaljena do temelja, 1929 godine. Samo 2 godine kasnije, kada je Malkolmu bilo 6 godina, njegov otac pronađen mrtav na tramvajskim šinama. Vlasti su proglasile ovaj incident nesrećnim slučajem. Crna zajednica je osporavala ovo kao pravi uzrok smrti, verujući da je posredi bila reč o napadu. Iako je Earl Little imao dve polise životnog osiguranja, njegova porodica je dobila malu odštetu. Osiguravajuće društvo je odbilo da im da punu odštetu, trvdeći da je njihov otac izvršio samoubistvo. Porodica je ostala bez oca i sve više upada u siromaštvo. Godine 1938. majka, Louise Little, je imala nervni slom i pravno je proglašena ludom. Porodica se raspala i deca su dodeljena različitim hraniteljskom porodicama i domovima.
Odrastanje
Tokom pohađanja škole Malkolm je bio jedan od najboljih učenika i predsednik odeljenja. Po okončanju osmog razreda osnovne škole napustio je školovanje, nakon što mu je učitelj rekao da su njegove želje da postane advokat "previsok cilj za jednog crnca". Tada je počeo je da se budi njegov rasni identitet. Nakon života u različitim hraniteljskim porodicama, Malcolm se seli u Boston 1941. godine, kod svoje starije polu sestre Elle Little Collins. Ella je živela u dominantno Afričko-Američkom društvu srednje klase, što je za Malcolma bilo novo okruženje. Počeo je da pronalazi razne poslove kao što su pranje sudova i čišćenje cipela u noćnom klubu. Potom se zaposlio u putničkom vozu kao perač posuđa na putničkoj liniji iz Michingen-a ka Washington D.C.-ju do New York-a. Između 1943. i 1946. menjao je gradove i poslove, a kada je sakupio dovoljno novca seli se u New York, Harlem 1943. godine. Tokom života u Harlemu počeo je da se bavi sitnim kriminalom: dilovanjem droge, kockanjem, svodništvom, reketiranjem i pljačkanjem. Tokom ovog perioda imao je nadimak "Detroit Red" ("Riđa iz Detroita"), zbog svog Mičigenskog porekla i riđe kose. Tokom rata, glumeći da je lud, uspeva da izbegne vojsku koja ga proglašava "mentalno diskvalifikovanim za vojnu službu". Zatim odlazi u Boston gde sa grupom prijatelja počinje niz kućnih provala, a 1946. godine biva uhapšen i osuđen na deset godina zatvora.
Zatvor
Počeo je izdržavanje kazne u državnom zatvoru Charlestown, Boston. Tada je dobio nadimak "Sotona", zbog svoje netrpeljivosti prema religiji. U zatvoru se sprijateljio sa zatvorenikom John Elton Bembry, koji ga je ubedio da počne da se obrazuje. Malcolm je razvio ogroman apetit prema čitanju i često je čitao i u zatvorskom polumraku. Godine 1948. dobija pismo od brata Philberta (Filbert), koji mu piše o Nation of Islam (Naciji Islama). Nacija Islama propoveda o uzdizanju crnačkog samopouzdanja, ujedinjenju pripadnika afričke dijaspore, slobodi od "bele" američke i evropske dominacije. Malkolm počinje prepisku sa liderom Nacije Islama - Elijah Muhammadom (Ilija Muhamed), prihvata Islam i postaje član Nacije Islama. Iz zatvora izlazi 1952. nakon odležanih 6 godina.
Nacija Islama
Nedugo nakon što je postao član Nacije Islama, promenio je svoje prezime iz Little u X. To je učinio u znak poštovanja prema svojim afričkim precima, koji su dovedeni u Ameriku kao robovska radna snaga. Robovi su, u vreme robovlasništva, dobijali prezimena svojih vlasnika, stoga on menja svoje u X kako bi označio izgubljeno afričko prezime. Kao inteligentan i vešt govornik ubrzo postaje sveštenik Nacije Islama, a zadužen je i za osnivanje novih džamija u Detroitu, Michiganu i Harlemu, New York. Koristi medije širom Amerike kako bi preneo poruke ove organizacije i zahvaljujući njemu povećava se članstvo Nacije Islama (od 500 članova 1952. na 30 000, 1963.) Propovedao je o netrpeljivosti "bele" Amerike prema afro-američkom narodu, isticao ideju buđenja i ujedinjenja crnog naroda. Postavši sve popularniji Malkolm dolazi u neprijatnost da njegova slava postaje veća od vođe organizacije Ilije Muhameda. Rasni tenzije u Americi postaju sve intenzivnije, početkom 60 tih godina, a Malkolm sve više privlači pažnju javnosti koja hoće da ga osudi za glavnog podstrekivača nereda. U samom vrhuncu pokreta, 1963. godine, dolazi do velikih sukoba u organizaciji. Malkolm saznaje da je vođa organizacije imao seksualne afere, odbija da pomogne zataškivanju ove afere i 1964. godine napušta Naciju Islama. Nakon toga, osniva vlastite organizacije Muslim Mosque, Inc. (Muslimanska Džamija) - religijsku organizaciju i Organization of Afro-American Unity (Afro-Američkog jedinstva) političku organizaciju, koja se zalaže za Pan-Afrikanizam. Zatim odlazi na hadž (hodočašće) u Meku.
Putovanje i povratak
Putovanje u Saudijsku Arabiju i hodočašće u Meki je bila životna prekretnica za Malkolma. Prvi put se susreće sa različitim kulturama, deli svoja uverenja sa ljudima svih rasa i revidira svoje stavove. Putovanje se nastavilo i po Africi i Bliskom Istoku, gde je upoznavao razne političke lidere i držao predavanja po univerzitetima. Po povratku u Ameriku promijenio je svoje ime u El-Hajj Malik El-Shabbazz (El Hadž Malik El-Šabaz) i u to vreme svoje govore počinje da upućuje svima, a ne samo Afro-Amerikancima. Nakon što je podneo ostavku u Naciji Islama, njegovi odnosi sa Ilijom Muhamedom su postali sve zategnutiji. Malkolm je dobio dojavu da mu preti ubistvo. Od tada se retko kretao bez telohranitelja. Godine 1965. na njegov dom, gde je živeo sa suprugom Betty i četiri ćerke, bačena je bomba. Svi su preživeli ovaj incident.
Ubistvo
Malkolmov broj neprijatelja je svih ovih godina brzo rastao i nije moglo se moglo pretpostavi da li će smrt doći od strane belca ili bivše "braće" iz Nacije Islama. Samo nedelju dana nakon incidenta sa eksplozijom došlo je do tragičnog događaja. Na skupu, 1965. godine, na kome je Malkolm držao govor, tri naoružana napadača su pritrčala Malkomu do pozornice. Pucali su 15 puta iz neposredne blizine. Tridesetdevetogodišnji Malkolm je po dolasku u Columbia Presbyterian bolnicu proglašen mrtvim. Sva trojica, koji su pripadnici Nacije Islama, su uhapšeni i osuđeni. Sahrani je prisustvovalo 1500 ljudi u Harlemu, 27. februara, koja se održala u crkvi Faith Temple Church of God in Christ. postoje indicije da je atentat organizovao FBI, odnosno J. Edgar Huver.
Nacija Islama
Malkolm nije objavljivao tekstove i knjige. Osim biografije, postoje njegovi govori i intervjui koji su posthumno sakupljeni i objavljeni. Pre nego što je napustio Naciju Islama, Malkolm je propovedao svoju veru u govorima koje je počinjao sa "Poštovani Ilija Muhamed nas uči da..." Učio je da je čovečansto poteklo od crnih ljudi, a da su beli ljudi kreirana rasa demona. Nacija Islama je verovala da su crni ljudi superiorniji u odnosu na bele i da je nestanak bele rase neminovan. Kada su pitali Malkolma da komentariše sboju izjavu da su beli ljudi đavoli, on bi odgovarao "Istorija dokazuje da je beli čovek đavo. Svako ko pleni i porobljava, krade i baca bombe na ljude...svako ko radi ove stvari je ništa drugo nego đavo". Malkolm je smatrao da je Islam bio "istinska religija crnog čovečanstva", a da je Hršćanstvo "religija belog čoveka", koja je bila nametnuta afričkim robovima. Rekao je da Nacija Islama praktikuje Islam kao što se to radi i svuda u svetu, ali da njena učenja variraju od tradicionalnog Islama, s obzirom na specifično težak položaj crnaca u Americi. Dok se Pokret za građanska prava u Americi borio za integraciju, Malkolm je zagovarao potpunu separaciju afričkih Amerikanaca od belih ljudi. Nacija Islama je predložila osnivanje posebne države za crnce na jugu SAD-a, kao privremenu meru dok se afrički Amerikanci ne vrate na svoj kontinent - Afriku. Malkolm je čak predlagao i novčanu odštetu za sav neplačeni rad porobljenih predaka. Protivio se nenasilnim strategijama Pokreta za građanska prava i zalagao se za zaštitu prava "svim raspoloživim sredstvima".
Nakon Nacije Islama
Nakon napuštanja Nacije Islama i osnivanja Afro-American Unity (Afro-Američko jedinstvo), Malkolm najavljuje spremnost na saradnju sa liderom Pokreta za građanska prava. Izjavio je da su on i ostali članovi organizacije Afro-Američkog jedinstva, rešeni da se brane od agresora, "bilo kojim sredstvima", kako bi obezbedili slobodu, pravdu i jednakost. Takođe, izjavio je da ukoliko vlada nije voljna da im pomogne, oni moraju da se zaštite sami. Kako je na putovanjima po istoku proširio svoje vidike, Malkolm sve više ističe globalni kontekst. Stavlja u direktnu vezu borbu američkih crnaca za svoja prava, sa borbom zemalja Trećeg sveta za nezavisnot. Govorio je: "Afro-Amerikanci su pogrešili kada su sebe smatrali manjinom, crnci su većina, ne manjina". Kritikovao je kapitalizam, ali kada je upitan kakav bi politički i ekonomski sistem on želeo, rekao je: " Ne znam, ali nije slučajnost da novoslobođene zemlje Trećeg sveta hrle ka socijalizmu". Iako se više nije zalagao za stvaranje posebne države za crnce, nastavio je zalaganje za "crni" nacionalizam, koji smatra neophodnim za Afro-Američku zajednicu. Najveću promenu pretrpeo je njegov prethodni pogled na rasizam. U pismima koje je slao iz Meke, pisao je kako su ga susreti sa belim ljudima naterali da potpuno odbaci neke pređašnje stavove.
"Slušao sam lidere, kao što su Nasser, Ben Bella i Nkrumah, koji su me upozorili na opasnosti rasizma. Shvatio sam da rasizam nije samo crno-beli problem. On je donosio pokolj skoro svakoj naciji na svetu u nekom trenutku."
"U mnogim delovima Afričkog kontinenta video sam bele studente kako pomažu crnim ljudima. Tako nešto pobija dosta argumenata. Uradio sam mnogo stvari kao "crni" musliman, za kojima sad žalim. Bio sam zombi tada, kao i drugi "crni" muslimani, hiponotizovan, uperen da marširam u jednom pravcu. Pa valjda čovek ima pravo da napravi budalu od sebe, ako je spreman da plati cenu. Mene je ona koštala 12 godina života."
Popularnost
Malcolm X je najviše dobio na popularnosti nakon izlaska autobiografske knjige Autobiografija Malcolma X. Knjigu je ispričao Malkolm X, a napisao Alex Haley. Objavljena je i na srpskom jeziku. Po njenim motivima je godine 1992. znameniti afroamerički režiser Spike Lee snimio film Malcolm X u kome Malkolmov lik tumači Denzel Washington.
Silvana Armenulić
Silvana Armenulić (10. maj 1939—10. oktobar 1976) je bila poznata jugoslovenska pevačica folk i sevdah muzike.
El Veladero, Ixtlán del Río
El Veladero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Ixtlán del Río.
Silvana Armenulić
Biografija
Silvana (Zilha) Armenulić, devojačko Bajraktarević, rođena je 18. maja 1939. godine u Doboju. Bila je treće od desetoro dece poslastičara Mehmeda Bajraktarevića. Sa šesnaset godina otišla je kod tetke u Sarajevo i počela da peva po kafanama.
El Veladero, Ixtlán del Río
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1193 m.
Silvana Armenulić
Biografija
Umetničko ime Silvana uzela je po tada popularnoj glumici Silvani Mangano, čiji je film „Gorak pirinač“ posebno volela.
Bila je interpretatorka novokomponovanih narodnih pesama i sevdalinki. Svoje arhivske snimke sevdalinki snimila je za arhiv Radio Beograda šezdesetih godina XX veka. Svojom pojavom, načinom odevanja i pesmama napravila je veliku promenu u narodnoj muzici. Pesma „Šta će mi život“ Tome Zdravkovića, koju je otpevala u TV seriji „Ljubav na seoski način“, postala je megahit, a istoimena ploča, koju je izdao zagrebački „Jugoton“, prodata je u to vreme u neverovatnih 300.000 primeraka.
Godine 1961. se udala za poznatog jugoslovenskog tenisera Radmila Armenulića, sa kojim je 1964. dobila ćerku Gordanu.
Poginula je 10. oktobra 1976. godine u saobraćajnoj nezgodi na auto-putu Beograd-Niš, kod mesta Kolari. Zajedno sa njom poginula je i njena sestra Mirjana (Mirsada) Bajraktarević i Rade Jašarević, šef Narodnog orkestra RT Beograd, koji je i vozio kola.
St. Stephen, Minnesota
Sent Stiven je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 851, što je 9 (-1,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nalježići
Nalježići je naselje u opštini Kotor u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 147 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 193 stanovnika).
Selo se nalazi u oblasti Grbalj.
Demografija
U naselju Nalježići živi 109 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,7 godina (33,5 kod muškaraca i 44,3 kod žena). U naselju ima 39 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,77.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Winsen (Holstein)
Vinsen je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 95 opštinskih središta okruga Zegeberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 404 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1060100.
Pokondirena tikva (opera)
Pokondirena tikva, komična opera u tri čina Mihovila Logara napisana 1956. godine povodom 150-godišnjice rođenja i 100-godišnjice smrti Jovana Sterije Popovića.
Winsen (Holstein)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zegeberg Vinsen se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Zegeberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 37 metara. Površina opštine iznosi 4,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 404 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 99 stanovnika/km².
Pokondirena tikva (opera)
Libreto
Hugo Klajn prema istoimenoj komediji Jovana Sterije Popovića
Sadržaj
NB Dato prema klavirskom izvodu opere u izdanju Saveza kompozitora Jugoslavije
I čin
U jednom zabačenom provincijskom mestancu u kući Feme, udovice nedavno preminulog čizmara, velika je halabuka: sluge, među kojima se ističu lepuškasta Ančica i prevejani šegrt Jovan, iznose iz stana stari nameštaj i unose novi. Sluge komentarišu razlog ovoj promeni i primećuju da je gazdarica Fema odjednom počela da „tera modu“. Dolazak Feme očigledno potvrđuje sve glasine, jer ona, u našušurenoj haljini, s ogledalom u jednoj i zvoncetom u drugoj ruci, počinje da daje lekcije dobrog ponašanja ne samo priprostoj služinčadi, već, pre svega, i svojoj kćeri Evici. Svi ti naopaki saveti sadržani su u njenoj „ariji sa zvoncetom“. Fema je otmena dama, „nobles“, i zato samo dok je Evica „prava krava i glupa ćupa“, koja ne zna „praviti komplimente, primati prezente, francuski parlirati i s kurmaherom špacirati“. Ona, majka, mora svoju kćer iz osnova „reparirati“. Na ovo mahnitanje pokondirene čizmarice nailazi kalfa Vasilije, Evičin verenik, koji svojom jednostavnošću i neposrednošću izaziva kod buduće tašte takav bes, da mladić mora da beži ostavljajući u kući nesrećnu, ali nepokolebljivu Evicu.
Glavni Femin učitelj u „noblesu“ je čankoliza Sara koja je nekada bila kod otmene gospode i koja pre svake lekcije izdiktira bogat niz jela, koja Fema treba da joj servira kao nagradu. Sara ne upućuje Femu samo u ponašanje i oblačenje, već uzima i ulogu provodadžike. Ona je za Evicu našla otmenog muža, pravog „filozofa“. Fema je oduševljena, jer će sad pred njom komšinice puziti i pucati od jeda. Svoje nakaradno znanje francuskog jezika želi Fema da prenese i na Evicu. Ali devojka ostaje nesalomiva, naročito kada čuje da neće smeti da pođe za svog Vasilija, nego za nekog filozofa, koga joj je majka namenila.
Kad nije mogla da „pofrancuzi“ ćerku, Fema pokušava da to učini sa slugom Jovanom. Ona se trudi da mu ulije u glavu iskrivljene francuske reči i da ga obuče u lakejsku livreju. Jovan ne pristaje da bude „pedinter“, ni kada ga gazdarica želi da podmiti novcem, ali se pokoleba kada mu ona obeća da će mu dati Ančicu za ženu.
Ančica je veći šeret od Jovana. Ona je za nagradu spremna majstoricu da oslovljava kao „milostivu gospoju“ i da joj otkrije tajnu kako se „noblese“ zabavljaju, udaraju u fortepijano i nose „šteker“. Fema će zasada mesto u pijano udarati u „drombulju“, a mesto štekera nosiće naočare svog pokojnog muža.
U svojoj ponesenosti i uspaljenosti, Fema se ne osvrće na svoga brata Mitra koji se zgražava zbog promena kod nje i u kući. Ančica objašnjava Mitru prve posledice Feminog ludovanja: majka ne dopušta kćeri da pođe za Vasilija, već hoće da je uda za filozofa. Međutim, ni Mitar nije naklonjen toj vezi Evice sa Vasilijem, jer je ovaj puki siromah. Kao dokaz „novog stanja“ u kući se pojavi odnekud Jovan u drečavoj livreji. To je za Mitra previše, te beži iz lude kuće glavom bez obzira.
Evici ne ostaje ništa drugo, nego da se požali svom Vasiliju na namere njene majke da je uda za drugog. Vasilije je tužan, ali u njemu tinja iskra nade. On je kupio loz, na koji će sigurno dobiti premiju, jer je njegove brojeve sastavljao po brojevima poljubaca, koje mu je Evica u snu dala. Maštanje verenika o lepšoj budućnosti brutalno prekida Fema.
II čin
Seoski mladići i devojke toliko navaljuju da vide preuređen dom pokojnog čizmara da Jovan i Ančica jedva uspevaju da ih odagnaju. Odmah zatim održava se čas francuskog jezika, koji „nobles“ Fema daje „pedinteru“ Jovanu. Fema izopačeno izgovara reči, a Jovan ih pritom još više izopačuje.
Sara dovodi kandidata za ženidbu, „filozofa“ Ružičića, varalicu i opsenara, izelicu i gurmana. Da bi na Femu ostavio što veći utisak, on se koristi citatima iz opskurne literature na starom crkvenom „slavenoserpskom“ jeziku, nerazumljivom za proste ljude. U svojim tiradama, „filozof“ kudi bedno svakodnevno zanimanje, a uzdiže svoje stihotvorstvo. Dolazi do upoznavanja sa Evicom koja se prostosrdačnom naivnošću i nehotice naruga Ružičićevoj nadmenosti. Ali, kada filozof počne da prokazuje svoje moći zastrašujućim alegorijama, tvrdeći da na samu reč pesnikovu mogu najstrašnije nemani proizaći i svakog uništiti, Evica užasnuta pobegne od prosioca.
Ružičić se požali Sari na Evičino držanje, kako on ne želi nju da uzme za ženu, jer je „u pauna Juno pretvorila Helenu“. Sara se naljuti i izgrdi nadmenog filozofa, koga nikako ne uspeva da udomi. Ružičić, uvređen, hoće da napusti kuću, ali kada mu Sara spomene bogati ručak štoga je Fema dala spremiti, pesnik se predomisli i zapeva zanosnu slavopojku trbuhu koji je toliko svemoćan da Ovaj poslednji pesnički motiv natera Saru na pomisao da Ružičića oženi samom Femom. Pesnik je takvim predlogom najpre revoltiran, ali ipak velikodušno pristaje, kada se seti da bi Fema mogla da štampa njegova dela. Čim Sara saopšti Femi pesnikovu odluku, ova pada u nesvest, očigledno lažnu jer se u njoj zaboravi i upućuje Saru, gde će naći kapljice koje će je vratiti svesti. Došavši sebi, Fema gotovo pomahnita od sreće. Kako li će sad tek puziti komšinice, ćiftinice i krpinice pred „gospojom filozoficom“! Na Sarino nagovaranje, Fema preda mladoženji poklon – sat i burmuticu svog muža – i kod tog svečanog čina veridbe kleči pred pesnikom kao „pred Jovišem Leda“.
Pesnik, međutim, ostaje u nedoumici, šta da uradi s darovima. Jovan, koji na pesnikov slavenoserpski jezik odgovara iskvarenim slovačkim, pristaje da sar i burmuticu založi negde za deset forinti. Pritom u burmutici nađe loz, koji mu Ružičić velikodušno daje kao nagradu za uslugu. Čin se završava svečanom večerom.
III čin
Evica sačeka Vasilija koji razdragan dolazi i obasipa je poljupcima sav srećan. Jedva uspeva da saopšti da je dobio premiju – dvanaest hiljada forinti! Njegov se loz nalazi na čuvanju kod Evice koja hita u kuću da ga donese. Ali, avaj, Fema je dala na dar filozofu burmuticu u kojoj se nalazi loz! Vasilije je utučen i besan. Evica se doseti kako će doći do burmutice. Učiniće kao da se zaljubula u pesnika, pa će mu izmamiti dragocenu burmuticu. Filozof nailazi i Evičina igra lako uspeva. Kad ona zatraži burmuticu, Ružičić kaže da je netragom nestala. On se rešio da ipak za ženu uzme Helenu, a ne Hekubu, kćer, a ne majku.
U nezgodan čas nailazi Fema, o kojoj filozof, zanesen Evičinim čarima, govori kao o rugobi koja izgleda „kao da dvadeseto dete doji“. Femu ova uvreda užasno razbesni. Toliko se istrošila i ponizila, pa sad i ovu porugu da dočeka! Usred najžešćeg sukoba „noblese“ sa „filozofom“ nailazi Mitar koji sarkastičnom duhovitošću razgolićuje ponesenost pomodarki. Zatim se obraća Femi, teražeći računa o njenom rasipanju imanja pokojnog muža, jer su se muževljeva burmutica i sat našli u zalogu. Jovan mora da prizna da mu je te stvari dao filozof da ih založi. Ružičić uzalud pokušava da pesničkim uzletima zabašuri prevaru. Evica se jako obraduje kad ugleda burmuticu, ali u njoj nema loza! U kritičnom trenutku Jovan pokazuje loz kojimu je Ružičić poklonio i predaje ga srećnim mladencima. Sada će i Mitar pristati na njihovo venčanje. Ali, pre toga treba raščistiti stvar sa Ružičićem. Mitar se odjednom seti ko je taj „filozof“ – trgovački kalfa koji je u dućanu načinio štetu i zatim pobegao na „nauke“. A Sara? I nje se Mitar seća. Bila je kuvarica kod nekog grofa. Kada sve to sazna, Fema je razočarana, poražena i – najzad – opamećena. Svi ostali ukućani srećni očekuju veliko veselje u budućem mirnom i smernom životu.
Kraljevina Crna Gora
thumb|desno|mini|Narodna zastava Kraljevine Crne Gore
Kraljevina Crna Gora je istorijski period u istoriji Crne Gore nastala 1910. godine, nastala je iz Kneževine Crne Gore. Jedini kralj je bio Nikola Petrović.
Historijski kontekst
Od 1852. godine bila je Crna Gora kneževina, a na čelu države je bio knez.
Crnogorci su obično svoga vladara nazvali Gospodar, što je bila stara titulacija iz sredjovjekovne istorije, za doba crnogorske dinastije Balšića i vladara Ivana Crnojevića.
Prije 1851. vladari Crne Gore bili su mitropoliti (ili vladike) na Cetinju. Istovremeno su oni bili i crkveni pravoslavni autokefalni poglavari. Takva je tradicija postojala od početka 16. vijeka.
Prvi knez je od 1852.-1860. bio Danilo I. Petrović. Pravni sastav sekularne države verifikovan je usvajanjem Zakonika Danila I. 1855. godine.
Knez Nikola I. Petrović postao je državni poglavar 1860. godine. Na blagdan Velika Gospojina 28. avgusta 1910., povodom 50 godina na crnogorskom prijestolju, proglasio se kraljem a Crna Gora je postala Kraljevina.
Državno uređenje
thumb|levo|200px|[[Nikola I. Petrović, vladar Kraljevine Crne Gore.]] thumb|desno|Crnogorski oficiri
Kraljevina Crna Gora je bila ustavna i parlamentarna, ali u biti apsolutistička monarhija. Prvi crnogorski Ustav je donesen 19. prosinca 1905. no on nije ostavljao mnogo demokratskih opcija i u stvarnosti je sva vlast bila u rukama vladara.