cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sparta
Spartanska kultura
Prema oceni klasičnog istoričara Antona Pauela, način obrazovanja u Antičkoj Sparti je bio napredniji u odnosu na Atinu jer je obrazovanje mladih Spartanaca organizovala država. Pauel spominje čak i Aristotelovo priznanje, koji nije imao najbolje mišljenje o spartanskom sistemu, da sama Sparta najbolje brine o svojim podanicima, što se tiče obrazovanja. Danas je ostao poznat veliki broj spartanskih izreka koje su ostale kao simbol spartanske kratkorečnosti i duboke mudrosti. Kada je Likurg upitan da li su Sparti potrebne zidine, on je odgovorio da prave zidine jednog grada nisu napravljene od cigli već od hrabrih muškaraca. Kada su pitali spartanskog kralja Harilaja, zašto su spartanski zakoni toliko kratki, on je odgovorio da ljudima kratkim na rečima nisu potrebni dugački zakoni. Kada je Gorgo, supruga Leonide zapitala svog muža šta da radi ako on se ne vrati živ iz rata, on joj je odgovorio da nađe dobrog muža i da rodi zdravu decu. Jedna od najpoznatijih izreka svih vremena je kada je Persijski kralj Kserks zahtevao od Leonide da položi oružje, on mu je odgovorio: „Dođi i uzmi“. Posle poraza spartanske flote u Kiziku, Spartanci su poslali glasnika koji je pao u ruke Atinjana. Pismo je glasilo ovako: Brodovi su potopljeni. Mindar je poginuo. Vojnici su gladni. Šta da radimo?. Jedan od najpoznatijih primera lakonizma je kada kralj Makedonije Filip II koji je bio ljut zašto su ga Spartanci ignorisali, poslao preteće pismo gde im je prema jednoj verziji napisao: Ako napadnem Spartu, sravniću grad i porobiću vas zauvek. Spartanski odgovor je glasio: Ako!
Kulturno nasleđe
Zbog posebne prirode njenih institucija, Antička Sparta nastavlja da fascinira širom sveta. Ovo se naročito odnosi na Termopilsku bitku koja je postala predmet divljenja spartanskoj vojničkoj kulturi i tradiciji. Napisan je veliki broj knjiga inspirisan istorijom Antičke Sparte. Osim toga, Sparta je vrlo često povezivana sa mitom o Heleni Trojanskoj koji je takođe često upotrebljavan u umetničke svrhe. Karakteristično je da je Atinski komediograf, Aristofan često upotrebljavao elemente lakonske kulture u svojim komedijama. On je u komedijama posebno ismejavao ne toliko Spartance zbog njihovih krajnje neobičnih običaja već njihove imitatore, kojih je bio popriličan broj u Atini njegovog doba. Nasuprot ostatku helenskog sveta, Sparta nije bila mesto za mislioce i teoretičare. Lakedemonska država nije ostavila svoj trag u umetnosti i u duhovnom životu što je bila glavna karakteristika Helena. Sparta je, međutim, postala primer jedinstvene kulture u Antičkoj Grčkoj koja nastavlja da izaziva polemike i da fascinira zbog jedinstvene prirode njenih institucija.
Beleške
<div class="references-small" style="-webkit-column-width:50em; -moz-column-width:50em; column-width:50em;"> <ol class="references" style="list-style-type:lower-alpha;"> ^Neki istraživači smatraju da je Dima bila jedna od pet sela Sparte. Međutim najverovatnije je da je Dima bila neko manje naselje. Najprihvatljivija teorija je da su zapravo Amikle a ne Dima bile peto selo Antičke Sparte.
^Pol Kartledž smatra da je broj od 2.000 prvobitnih Doraca koji pridaje Isokrat, netačan. Međutim Periklis Delijanis smatra da je Kartledžov stav netačan iz razloga zašto Isokrat je naveo bio taj broj kao deo tradicije. Moderni Grčki istoričar Sakelariju je upotrebio taj broj da bi izračunao da je ukupan broj Dorskog stanovništva tokom seobe Doraca bio 32.000 ljudi.
^Porazi Spartanske vojske u Tegeji, 570. pne. u Sfakteriji, 425. pne. i kod Leheja, 392. pne. nisu smatrani otvorenim porazima Spartanaca, nego već običnim incidentima. Poraz Spartanske vojske kod Tegeje nije smatran krupnim porazom, iz razloga zašto ga ne spominje antički istoričar Herodot, niti mu posebnu pažnju pridaje Pol Kartledž. Dodatno Spartanski porazi u Sfakteriji i u Leheju nisu se desili tokom otvorenih bitaka, nego već tokom prepada i opsada.
^Ime Likurg, prema Bertrandu Raselu znači, odbijač Vukova. Rasel je tvrdio da je Likurg zapravo bio Arkadskog porekla. Smatra se da je to ime poticalo od planine Likej u Arkadiji. Likurg je imao sopstveni kult u Lakoniji. Herodot piše da je Likurg zapravo uveo Krićanske zakone u Spartu. Verodostojni istorijski podaci o nastanku Spartanskih zakona ne postoje. Većina analiza se okreću oko 8. i 7. veka pne. Mnogi smatraju da su zapravo Spartanski zakoni, nisu bili delo jednog čoveka već da je bilo potrebno više generacija kako bi dobili svoj konačan oblik. Karakteristično je da Tukidid navodi da su Spartanski zakoni za vreme kraja Peloponeskog rata bili stari 400 godina. Prema istoričarima Raselu Migsu i Džon Bagnelu Bjuriju, Spartanci su voleli da pokazuju kako je njihov poredak bio najstariji u helenskom svetu.
^Ksenofont smatra da je izbor u Gerusiji bio nagrada za časno proveden život. Aristotel međutim smatra da je izbor članova Gerusije bio zapravo samo borba između ljudi ambicioznih za vlast.
^Spartanci i njihove porodice su živeli od ploda njihovih klerova. Svaki homijos je bio obavezan da da državi jedan eginitski medimn brašna (26 kilograma), osam hoa vina (9-14,5 kila), pet mna sira (9,5 kila), 2,5 mna smokva (5 kila) i 10 eginskih ovola za druge potrebe. Ukoliko neki homijos nije bio u stanju da prida državi navedenu količinu, on je bio degradiran u rang hipomijona, odnosno slabijih. Ti slabiji su trajno gubili svoja politička prava i njihovi potomci nisu bili uključeni u agogu.
^U Antičkoj Atini i ostatku helenskog sveta Spartanke su bile izuzetno popularne, ali su smatrane i izuzetno hirovitim. Euripid u njegovom delu, Andromaha, spominje da nijedna Spartanka nije imala "nevinu dušu".
^Herodot pridaje da je svaki Spartanski lohos sastojao od 1.000 vojnika. Međutim nije poznato koliki je zapravo bio broj Spartanskih vojnika u jednom lohosu pre Grčko-persijskih ratova. Prema Delijanisu postoje mnoge teorije koje navode razne brojke, koje međutim nisu uopšte pouzdane.
^Karakteristično je da su Spartanci njihovim mrtvima stavljali nadgrobnu spomenicu samo ukoliko bi poginuli u ratu, dok ženama samo ako bi umrle na porođaju.
^Francuski kaluđer Furmon (Fourmont) je uništio veliki broj arheoloških ostataka Antičke Sparte u 18. veku tokom svog obilaska Peloponeza koji je tada bio deo Otomanske imperije. Prema Vlasisu Rasijasu, Furmon je uništio veliki deo ostataka Antičke Sparte, kako bi se osvetio Manjotima, koje je smatrao potomke drevnih Spartanaca. </ol>
OpenSSH
OpenSSH je slobodna verzija SSH konekcijske alatke. Korisnici telnet-a, rlogin-a, i ftp-a često ne obraćaju pažnju činjenicu da se njihove lozinke ne šalju u kodiranom formatu preko Interneta. OpenSSH enkriptira sav saobraćaj (uključujući lozinke) da bi efektivno eliminisao nedozvoljen pristup, i slične nepoželjene interakcije. OpenSSH omogućava bezbedan „tunneling“, metode prepoznavanja (autentikacije), i podržava sve verzije SSH protokola.
OpenSSH paket zamjenjuje rlogin i telnet sa ssh programom, rcp sa scp, i ftp sa sftp. Takođe je dostupan i sshd (serverska strana paketa), i druge alatke poput ssh-add, ssh-agent, ssh-keysign, ssh-keyscan, ssh-keygen i sftp-server.
OpenSSH je razvijen od strane OpenBSD projekta. Softver je nastao u zemljama koje dozvoljavaju eksport kriptografije i slobodan je za korištenje pod BSD licencom.
Postoje dva OpenSSH tima. Jedan tim se bavi striktnim OpenBSD baziranim razvojem, nastojeći da proizvede kod koji je čist, jednostavan, i siguran. Drugi tim polazi od čiste verzije koda i bavi se njenom portabilnošću.
Kaisersesch
Kajzerzeš je grad u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 92 opštinska središta okruga Kohem-Cel. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.012 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7135045.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Kohem-Cel Kajzerzeš se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kohem-Cel. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 410 metara. Površina opštine iznosi 8,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.012 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 368 stanovnika/km².
Danilo I Petrović Njegoš
thumb|[[Krstaš-barjak: Zasatava Kneževine Crne Gore za doba Danila I. Petrovića]] Danilo I. Petrović (ćirilica Данило I Петровић Његош, Njeguši 6. lipnja 1826. - Kotor 13. kolovoza 1860.) crnogorski knez (orig. knjaz) državni poglavar Kneževine Crne Gore.
Opće karakteristike
Danilo I. je sin Stanka Stijepova Petrovića i bratvelikog vojvode Mirka Petrovića (oca crnogorskog kralja Nikole I. Petrovića). Crnogorci su Danila I. zvali i Danilo Stankov ili nadimkom Zeko. Bio je oniža rasta, s prodornim zelenim očima koje su ulijevale strah. Imao je viziju obnove starocrnogorske države Crnojevića u povijesnim granicama i stvaranja suvremene, na pravnom sustavu utemeljene crnogorske države. U krvi i bez trunke milosti se obračunao s plemenskim separatizmima u Bjelopavlićima i Kučima koje su inspirirale proturski orijentirane vođe Crnogoraca.
Dolazak na vlast
Crnogorski Senat je Danila, slijedeći oporuku Petra II. Petrovića Njegoša 1. siječnja 1852. proglasio vladarem. Također, odlukom Senata 1. ožujka 1852. Crna Gorapostaje nasljedna kneževinasa knezom na čelu, čime obavljena razdioba držvne i crkvena vlasti koju su od 1696. objedinjavali vladari, ujedno crkveni poglavari autokefalne Crkve iz dinastije Petrovića.
Pohara Bjelopavlića
Godine 1854. dio plemena Bjelopavlića se odmetnuo od crnogorskih vlasti, navodno iz razloga što su se perjanici nemoralno ponijeli prema nekim ženama u Bjelopavlićima. Danilo I. nije uvažio njihove prosvjede, te je dio Bjelopavlića imao namjeru zauzeti vojno skladište kod Manastira Ostroga. Danilo I. je 1. srpnja 1854. sa oko 5.000 za Crnogorca spustio u Bjelopavlićku ravnicu. Oko 20 plemenskih vođa Bjelopavlića pobjegli su turskom paši u Skadar. Danilo I. zapovijedio je oduzimanje stoke i novčane kazne za Bjelopavliće.
Pokolj Kuča
Pokolj Kuča, u dva navrata, zbio se lipnja i srpnja 1855., nakon što su neke plemenske vođe objavile pokornost turskom paši u Skadru.
Danilov zakonik
Godine 1855. donijet je Zakonik Danila I, kneza i gospodara slobodne Crne Gore i Brda, također poznat i pod nazivom Danilov zakonik, kojim je udaren snažan temelj pravnoj državi. Danilov zakonik (koji ima karakteristike ustava), u svojih 95 članaka, definira različite grane prava: ustavno, krivično, građansko, međunarodno, procesno i obligaciono. Njime se garantuje svakom Crnogorcu i Brđaninu jednakost, čast, imovina, život i sloboda. Članak 16 definira najtežu kaznu u Crnoj Gori - izdaju domovine koja se sankcionira smrtnom kaznom. Do 1870. Danilov zakonik je bio u punoj primjeni, a od tada je 40 njegovih članaka ostalo na snazi.
Obnova Ivanbegovine
Danilo I. je, po dolasku na vlast, izradio plan obnove Crnojevića države, s teritorijalnim proširenjem i potpunim međunarodno-pravnim priznanjem crnogorske neovisnosti. Svoj plan je nazvao Obnova Ivanbegovine (Ivanbeg, popularni naziv u crnogorskom pučanstvu za vladara Ivana Crnojevića iz 15. stoljeća).
Godine 1856. uputio je Danilo I. memorandum velikim silama tijekom kongresa u Parizu u kojem je zahtijevao:
Premda su njegovi zahtjevi odbijeni, ostvario je Danilo I. blisku suradnju s Francuskom. Naredne, 1857. je bio u posjetu Napoleonu III. sve više napuštajući tradicionalni oslonac na Rusko Carstvo.
Članak za "The Times"
thumb|desno|250px|Orden Danila I. Danilo I. prvi je, u sklopu svoje diplomatske akcije animiranja europske javnosti objavio u "The Times"-u 30. rujna 1856. autorski članak u kojem je obrazložio ciljeve neovisne crnogorske države koji su oslonjeni na povijesnu zadaću Obnove Ivanbegovine (cit.izvor. crnogorski):
Reforma Crnogorske vojske
Od 1854. Danilo I. je počeo reformirati Crnogorsku vojsku.
Odličje za neovisnost
Danilo I. je Orden za nezavisnost Crne Gore ustanovio 1853. godine, u obliku osmokrake zvijezde sastavljene od sitnih kružića. Na zvijezdi je malteški križ a u njegovoj sredini je kružni crveni emajlirani medaljon s ćiriličnim tekstom Danil I. Knjaz Crnogorski, kraci su spojeni s lovorovim vijencem.
Bitka na Grahovcu
Nakon neuspješno okončnih pregovora s Osmanlijama u Mostaru oko razgraničenja u Hercegovini, turske postrojbe u jačini od 10.000 ljudi pod komandom bosanskohercegovačkoga guvernera Ćani-paše su iz Trebinja pokrenute ka Crnoj Gori s ciljem da zauzmu mjesto Grahovo i Grahovac, dominantnu točku nad Grahovačkim poljem. U susret im je, po zapovijedi Danila I. 12. svibnja 1858. krenulo 5.500 Crnogoraca. U strahovitoj dvodnevnoj klanici poginulo je oko 4.000 Osmanlija i oko 2.000 Crnogoraca. Nakon toga, Porta je morala prihvatiti zahtjev Danila I. o međunarodnom verificiranju granica. Neovisnoj crnogorskoj državi pripojeni je dio povijesnog teritorija Ivanbegovine (Grahovski kraj, Rudine, Župa Nikšićka, Gornje Lipovo, dio Vasojevića, Drobnjaka i Kuča), ukupno oko 1.500 km2.
Obitelj
Danilo I. se 1855. oženio Darinkom Kvekić, Srpkinjom iz Trsta. Imali su kći Olgu. Na prijestolu Crne Gore ga je nasljedio sinovac Nikola I. Petrović.
Tute bianche
Bela odela (it. Tute Bianche) je bio italijanski društveni pokret (aktivan od 1994. do 2001.) zasnovan na taktikama uličnih protesta.
Pokret je nastao 1994. godine kada je gradonačelnik Milana, Formentini, naredio rasturanje socijalnih centara rečima: ”Od sada centri neće biti ništa drugo nego duhovi iznad grada”. Ubrzo su izbile masovne demonstracije za odbranu društvenih centara, na kojima su se “beli duhovi” tj. aktivisti obučeni skroz u belo, pojavili.
Bela odela odbacuju tradicionalnu dihotomiju nasilje/nenasilje i praktikuju taktike koje se mogu opisati kao borbeno nenasilje. Za razliku od taktike pasivnog nenasilja (npr. sedenje na ulici isped policije) aktivno nenasilje podrazumeva obmotavanje tela sunđerima da bi se probili kroz policijski obruč i zaštitili od pendreka. Umotani u sunđere i madrace i zaštićeni debelim slojem izolacije, katapultiraju sopstvena tela na barikade, a naoružani vodenim topovima se probijaju kroz redove policije. Obično marširaju u blok formacijama (kao policijski kordon) radi međusobne zaštite tokom demonstracija i odbrane aktivista od hapšenja.
Središte pokreta je činila italijanska Ya basta asocijacija, mreža grupa širom Italije inspirisanih zapatističkim ustankom u Čjapasu 1994. godine i italijanskim autonomnim pokretom 1970-ih i 80-ih. Pokretačka deviza pokreta je preuzeta od zapatista: Ya basta! (Dosta!). Bore se, između ostalog, za univerzalno zagarantovani “osnovni prihod”, globalno državljanstvo koje garantuje slobodno kretanje ljudi preko granica i slobodan pristup novim tehnologijama, što u praksi najčešće podrazumeva slobodan softver i borbu protiv restriktivnih autorskih prava.
Strategija pokreta se naziva građanska i društvena neposlušnost i uključuje zauzimanja i stvaranje samoupravih socijalnih centara, anti-kapitalističko organizovanje, aktivizam za prava izbeglica i radnika emigranata, kao i stvaranje velikih blok-formacija tokom demonstracija, da bi se zadržale ulice tokom sukoba sa policijom.
Tokom protesta protiv G8 u Đenovi u julu 2001. pokret je dostigao svoj vrhunac, sa oko 10.000 demonstranata u zajedničkoj blok formaciji. Nakon Đenove se asocijacija Ya Basta! raspada, a neke preostale grupe menjaju ime u Disobedienti (neposlušni).
Pirabaktin
Pirabaktin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 377,256 Da.
16. 4.
Dani - Godine
Pomračenje sunca
Termin pomračenje sunca ima više značenja:
16. 4.
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
.
Blagdani/Praznici
.
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Kalinik I od Konstantinopola
thumb|70px|[[Ikona svetog Kalinika]]
Kalinik I je hrišćanski svetitelj i carigradski patrijarh. Bio je patrijarh od 693. do 705. godine. Prvo je bio prezviter pri crkvi Vlaherni, a 693. godine, za vreme vladavine cara Justinijana II, postao je patrijarh. Ubrzo po dolasku na presto sukobio se sa Justijanom jer nije hteo da dozvoli rušenje Bogorodičinog mitropolitskog hrama u Carigradu. Godine 695. Kalinik je pomogao Leontiju da svrgne Justinijana i krunisao ga je za cara. Potom je krunisao i sledećeg cara Tiberija III Apsimara. Kada se Justinijan po drugi put vratio na presto iskopao je oči patrijarhu. U hrišćanskoj tradiciji se pominje da je posle mučenja poslat u Rim gde je zazidan, a kada je zid srušen posle 40 dana Kalinik je još bio živ. Međutim posle nekoliko dana je preminuo. Sahranjen je u Rimu u crkvi Svetih Apostola Petra i Pavla.
Cornara, Padova
Cornara je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Denton County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 662.614.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 662.614 stanovnika, što je 229.638 (53,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Sofia (regija)
Sofia je jedna od 22 regije Madagaskara, čiji je glavni grad Antsohihi. Nazvana je po istoimenoj velikoj rijeci Sofiji.
Geografija
Regija Sofia nalazi se na sjeveroistoku Madagaskara u provinciji Mahajangi. Na sjeveru graniči s regijom Dianom, na sjeveroistoku s regijom Savom, na istoku s regijom Analanjirofom, na jugoistoku s regijom Alaotra-Mangorom, na jugu s regijom Betsibokom i na jugozapadu s regijom Boeni. Broj stanovnika procjenjen je 2004. na 940.800, a ukupna površina na 52.504 km².
Administrativna podjela
Regija Sofia podjeljena je na sedam distrikta:
AP2 adapter
AP2 adapterski kompleks je multimerni protein koji dejstvuje na ćelijskoj membrani pri internalizaciji ćelijskog sadržaja u klatrinom posredovanoj endocitozi. On je stabilan kompleks sa četiri adaptina koji ima strukturu sa osnovnim domenom i dva dodatna domena vezana za osnovni domen polipeptidnim linkerima. Osnovni domen se vezuje za membranu i za teret koji će biti internalizovan. Alfa i beta dodatni domeni se vezuju za pomoćne proteine i za klatrin. Njihove interakcije omogućavaju vremensku i prostornu regulaciju konstrukcije klatrinom pokrivenih vezikula i njihovu endocitozu.
AP-2 kompleks je heterotetramer koji se sastoji od dva velika adaptina (alfa ili beta), srednjeg adaptina (mi), i malog adaptina (sigma):
Kandel
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Germershajm Kandel se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Germershajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 123 metra. Površina opštine iznosi 26,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.466 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 318 stanovnika/km².
Dinteville
Dentvil je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Šomon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 64 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,46 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 218 metara.
Tagatoza kinaza
Tagatoza kinaza (, tagatoza 6-fosfatna kinaza (fosforilacija), D-tagatoza 6-fosfatna kinaza, tagatoza-6-fosfatna kinaza) je enzim sa sistematskim imenom ATP:D-tagatozna 6-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Sant'Onofrio, Frosinone
Sant'Onofrio je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 339 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 301 m.
Coaldale, Bedford County, Pennsylvania
Kouldejl je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 161, što je 15 (10,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
ASCII (skvot)
ASCII (Amsterdam Subversive Center for Information Interchange – Amsterdamski subverzivni centar za razmenu informacija), je skvotirani prostor s komunikacionom laboratorijom i besplatnim javnim pristupom mreži u Amsterdamu, Holandija, koji drže zajedno hakeri i aktivisti (spoj iz koga je nastao haktivizam). Sebe često opisuju kao kolektiv „tehnički osposobljenih i politički zavednih hakera”.
Osnovan je 1997. u Herengrahtu, a od tada je promenio preko pet lokacija. Centar ASCII je uspostavljen pomoću reciklaže starih računara i uz upotrebu isključivo slobodnog softvera, pod GNU GPL licencom, poput Linuksa, Open Office i Fajerfoksa. Bore se za slobodan pristup tehnologijama i tvrde da je pravo na komunikaciju pravo svakoga, a slobodan softver je sredstvo. U centru se nalazi besplatni internet kafe sa bežičnim pristupom mreži, koji radi na agregat i svakome omogućava pristup informacijskim tehnologijama. Njihov link u svet teče preko antene izrađene od recikliranih konzervi, što se navodi kao primer gerilskog hardvera. Takođe su pokrenuli projekat bežičnog umrežavanja dela Amsterdama.
Trenutna lokacija centra ASCII nije ni prvi prostor, jer se oni bore za oslobađanje prostora od komercijalnog pritiska a to podrazumeva neplaćanje prostora u kome deluju. Obično zauzimaju napuštene prostore, a struju dobijaju uz pomoć agregata. Bežični internet i mobilna infrastruktura podesni su zbog čestih selidbi. Kada ih isele sa jednog prostora, oni jednostavno, sa celokupnom infrastrukturom, zauzimaju novu lokaciju.
Njihov moto je: “Poslednje programske kodove ćemo pisati na barikadama!”
Case Lucidi, Teramo
Case Lucidi je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 194 m.
Diana (regija)
Diana je jedna od 22 regije Madagaskara, s glavnim gradom Antsirananom.
Geografija
Regija Diana se nalazi na sjeveru Madagaskara, u provinciji Antsiranani. Na istoku graniči s regijom Savom, a na jugu s regijom Sofijom. Broj stanovnika je 2004. procjenjen na 485.800, a ukupna površina na 19.266 km².
Administrativna podjela
Regija Diana podjeljena je na sedam distrikata:
DeWitt County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 20.097.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 20.097 stanovnika, što je 84 (0,4%) stanovnika više nego 2000. godine.
Gilead, Nebraska
Gilead je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 39 stanovnika.
Champguyon
Šangijon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Malajsko-polinezijski jezici
thumb|350px|malajsko-polinezijski jezici
Malajsko-polinezijski jezici su najveća grana porodice austronezijskih jezika. Obuhvaća (1248) jezika klasificiranih na brojne jezične skupine i podskupine. Govore se po otočnim državama južne Azije i Oceanije: Indonezija, Malezija, Madagaskar, Istočni Timor.
Teorija receptora
Teorija receptora je primena receptorskih modela u objašnjavaju ponašanja lekova. Farmakološki receptorski modeli često prethode stadijumu preciznog poznavanja receptora. Džon Njuport Langli i Paul Ehrlić su uveli koncept receptora koji posreduju dejstvo leka početkom 20-tog veka. J Klark je proizveo prvi kvantitativni odnos lekom uzrokovanog biološkog odgovora (koristeći jednačinu koju je opisao A V Hil 1909. i 1910.) i predložio model kojim se objašnjava lekom posredovana aktivacija receptora.
Najveći deo kvantitativnih teorijskih modela receptorske funkcije se bavi ligandom kontrolisanim jonskim kanalima i GPCR receptorima.
Trepile, Bari
Trepile je naselje u Italiji u provinciji Бари, u regiji Apulija.
Piranin
Piranin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 524,385 Da.
Trepile, Bari
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Bodljikava žica
Bodljikava žica.|thumb|desno
Bodljikava žica je posebna vrsta žice namijenjena za izradu prepreka za vojne i druge namjene, naročito ograđivanje polja za ispašu stoke. Uz to se koristi za ograđivanje zatvora i koncentracionih logora.
Pronalazač je Amerikanac Džozef Gliden (Joseph Glidden) koji je 1874. na glatkoj žici svoje ograde ručno dodao bodlje radi bolje zaštite bašte. Patent je dobio te godine za mašinu za izradu dvostruke bodljikave žice. Njena upotreba brzo raste i već 1900. je proizvodnja oko 200000 tona godišnje.
U vojsci se masovno koristi od Burskog rata 1899-1902., a masovno je primijenjena u Prvom svjetskom ratu.
Konstrukcija
Razne vrste bodljikave žice.|thumb|desno
Po konstrukciji b. može biti jednostruka, dvostruka i trostruka.
Jednostruka je od čelika sa kvadratnim presjekom da se spriječi okretanje bodlji.
Dvostruka je najčešće u upotrebi za fortifikacije, ima 2 žice sa upletom dužine oko 50 mm. Žica je prečnika do 3 mm, gvozdena, modrožarena, savitljiva, otporna na rđanje i otpornosti na kidanje do 40 kp/mm2. Za veću otpornost protiv rđe može biti i pocinkovana. Bodlje su dužine oko 20 mm na svakih 100-150 mm, i obično imaju 4 šiljka od 2 komadića žice.
Upotreba
Za 1 km jednoredne ograde treba oko 800 kg bodljikave žice, za dvorednu 2400 kg, i trorednu 3200 kg žice.
Tipovi
Postoji mnogo različitih vrsta bodljikave žice. Neke umjesto bodlji od žice koriste oštre komade metala (kao žilet).
Sumpor reduktaza
Sumpor reduktaza je enzim sa sistematskim imenom (donor):sumpor oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Sumpor se može redukovati vodonikom kao donorom u prisustvu hidrogenaze, ili putem fotohemijske redukcije u prisustvu fenosafranina.
AMV
__NOTC__ Termin AMV ima više značenja.
Kastel-Staadt
Kastel-Štadt je grad u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 103 opštinska središta okruga Trir-Sarburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 405 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7235057.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Trir-Sarburg Kastel-Štadt se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Trir-Sarburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 330 metara. Površina opštine iznosi 5,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 405 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 77 stanovnika/km².
Ipswich, Massachusetts
Ipsvič je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.222, što je 61 (1,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Drostanolon
Drostanolon je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 304,467 Da.
Dickens County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.444.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 2.444 stanovnika, što je 318 (11,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
15. 4.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
15. travanj/april (15. 4.) je 105. dan godine po gregorijanskom kalendaru (106. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 260 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Blagdani/Praznici
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Ubikvitin
Identifikacija
thumb|left|200px|Površina ubikvitina Ubikvitin (prvotno sveprisutni imunopotentni polipeptid) je bio identifikovan 1975. godine kao sveprisutni protein mase 8.5 kDa. Osnovne uloge ubikvitina otkrivene su u ranim 1980-im u istraživanjima Foks Čejs instituta za rak, a otkrila ga je ekipa naučnika koju su sačinjavali Aron Ciechanover, Avram Hershko i Irvin Rose, koji su za svoje otkriće dobili Nobelovu nagradu za hemiju 2004. godine.
Ubikvitinski sistem je prvotno okarakterisan kao ATP-zavisni proteolitički sistem prisutan u ćelijskim ekstraktima. Za termostabilani polipeptid prisutan u ovim ekstraktima, ATP-zavisni proteolitički faktor 1 (APF-1), je utvrđeo da je povezan kovalentnom vezom za model supstrata lizozima, u ATP i Mg2+ zavisnim procesima. Višestruki APF-1 molekuli su bili povezani s jednim molekulom supstrata izopeptidnim vezama. Ustanovljeno je da se njihovi konjugovani proteini brzo razlažu uz oslobađanje slobodnih APF-1. Ubrzo nakon toga, razjašnjena je konjugacija APF-1 proteina, koji je nazvan ubikvitinom. Karboksilna grupa aminokiseline glicina (Gly76) je otkrivena kao mjesto spajanja sa lizinom supstrata.
Protein
Ubikvitin je protein koji se sastoji od 76 aminokiselina i ima molekulsku masu od 8.5 kDa. Ključne karakteristike su C-terminalni rep i 7 lizina. Visoko je konzerviran među eukariotskim vrstama: ljudi i kvasci dele 96% sekvence. Sekvenca ljudskog ubikvitina, pri čemu svako slovo označava aminokiselinu, je:
Ubikvitinacija
thumb|right|400px|Ubikvitinacija Proces označavanja nekog proteina ubikvitinom (ubikvitinacija) se sastoji od serije koraka:
U reakciji ubikvitinacije E1 se može povezati sa desetinama E2, koji se mogu povezati sa stotinama E3, hijerarhijski. Ostali ubikvitinu-slični proteini takođe reaguju preko E1-E2-E3 kaskade.
E3
E3 enzimi poseduju jedan od dva moguća domena:
Prenos je moguć na dva načina:
Funkcije i načini vezivanja
Ubikvitinacijski sistem učestvuje u brojnim ćelijskim procesima, kao što su :
Lanci povezani preko 48-og lizina
Najistraživaniji poliubikvitinski lanci, oni povezani preko 48-og molekule lizina, označavaju proteine za razgradnju u procesu koji se zove proteoliza. Barem četiri ubikvitinska molekula moraju biti povezana za lizinske nastavke ciljanog proteina kako bi ga prepoznao 26S-proteasom. . Proteasom je kompleksna, bačvasta struktura s dve komore, u kojima se odvija proteoliza. Proteini se brzo razgrađaju u manje peptide (obično duge od 3 - 24 aminokiseline). Ubikvitinski molekuli se odvajaju od proteina pre same razgradnje i recikliraju za dalju upotrebu. Iako je većina proteosomskih supstrata ubikvitinirana, postoje primeri neubikvitiniranih proteina za razgradnju u proteasomu.
Monoubikvitinacija
Ubikvitin takođe može da označava membranske proteine (na primer, receptore) koje treba odstraniti s membrane, i vrši nekoliko signalnih uloga u ćeliji. Molekuli na ćelijskoj membrani označeni s ubikvitinom su često monoubikvitinizirani, i ove modifikacije često označavaju protein za razgradnju u lizosomu.
Genetički poremećaji
Neki genetički poremećaji često povezani s ubikvitinom su:
Imunohistohemija
Antitijela za ubikvitin se koriste u histologiji kako bi se identifikovale abnormalne nakupine proteina unutar ćelije, koje su markeri bolesti. Ove nakupine se nazivaju inkluzijska telešca. Primeri za takve nenormalne inkluzije su:
East Shoreham, New York
Ist Šoram je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.666, što je 857 (14,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Analanjirofo
Analanjirofo je jedna od 22 regije Madagaskara. Nalazi se u provinciji Toamasini i glavni grad regije je Fenoarivo Atsinanana.
Geografija i klima
Regija Analanjirofo nalazi se na sjeveru Madagaskara, na sjeveru graniči s regijom Savom, na zapadu s regijom Sofijom, na jugozapadu s regijom Alaotra-Mangorom i na jugu s regijom Atsinananom. Broj stanovnika procjenjen je 2004. na 860.800, a ukupna površina na 21.930 km².
Administrativna podjela
Regija Analanjirofo podjeljena je na šest distrikta:
Atsinanana
Atsinanana je jedna od 22 regije Madagaskara, smještena u provinciji Toamasini. Glavni grad regije je Toamasina.
Geografija
Regija Atsinanana nalazi se na istoku Madagaskara, uz Indijski ocean. Na sjeveru graniči s regijom Analanjirofom, na zapadu s regijom Alaotra-Mangorom, na jugozapadu s regijama Alaotra-Mangorom i Amoron'i Manijom, te na jugu s regijom Vatovavi-Fitovinanijom. Broj stanovnika 2004. procjenjen je na 1,117.100, a ukupna površina na 21.934 km².
Administrativna podjela
Regija Atsinanana podjeljena je na šest distrikata:
Cornegliana, Padova
Cornegliana je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Autonomna Republika Krim
Autonomna Republika Krim (ukrajinski: Автономна Республіка Крим [Avtonomna Respublika Krym]; ruski: Автономная Республика Крым [Avtonomnaya Respublika Krym]; krimskotatarski: Qırım Muhtar Cumhuriyeti, Къырым Мухтар Джумхуриети ili Ҡырым Мухтар Җумхуриети) je do marta 2014. bila jedna od ukrajinskih administrativnih jedinica na poluotoku Krim.
Ona od marta 2014. predstavlja jednu od potencijalno najvećih kriznih žarišta na svijetu.
Geografija i klima
Krim ima površinu od oko 27.000 km², na njemu po procjenama iz 2013. živi 1 965 177 stanovnika, od kojih je oko 59% Rusa. Krim je poluotok trapezoidnog oblika, koji leži između Crnog i Azovskog mora.
Poluotok je spojen na sjeverozapadu sa ukrajinskim kopnom 8 km širokom prevlakom Perekop, koja je bila poprište brojnih bitaka za kontrolu nad Krimom. Između Krima i ukrajinskog kopna sa sjeveroistoka leži Sivaš (Gnjilo more), mreža plitkih uvala koja je odvojena od Azovskog mora Arabatskom prevlakom, 113 km dugim sprudom, uz istočnu obalu Krima. Izuzetno slane vode Sivaša prerađuju se u kemijskim postrojenjima Krasnoperekopska na sjeverozapadu Krima.
Geografski se Krim da podijeliti na tri područja. Prvo od njih, prostire se po sjevernom i centralnom dijelu Krima (na površini od oko 3/4 poluotoka). Ta regija se sastoji od serije ravnica koje se blago spuštaju od juga prema sjeveru. Taj inače stepski kraj, se danas intenzivno obrađuje, najviše se uzgaja; ozima pšenica, kukuruz, krumpir i suncokret. Klima u tom dijelu je suha i kontinentalna, a dodatne količine vode potrebne ljeti za navodnjavnje, dopremaju se kanalom od Nove Kahovke na rijeci Dnjepar.
Druga regija, Poluotok Kerč, prostire se na krajnjem istoku pored ruskog Krasnodarskog kraja. To je kraj niskih brežuljaka bogatih željeznom rudom. Brojni termalni izvori i lječilišta meka su za turiste. I tu prevladava stepa, ali poljoprivreda nije osobito razvijena zbog malih zemljišnih posjeda. Industrija osobito metalurška koncentrirana je u najvećem urbanom centru Kerču.
Treća regija je planinski pojas koji se prostire na jugu poluotoka, on je formiran od tri masiva, koji se paralelno nižu duž južne obale. Ti masivi pokriveni ravnim vapnenačkim blokovima, poznati kao Krimske planine, postupno se uzdižu od sjevera prema jugu do najvišeg vrha na planinini Rimski-Koš od 1 545 metara. Sjeverne padine Krimskih planina su blage, dok je potpuna suprotna stvar na jugu, gdje se strmo spuštaju prema moru i uskom dobro razvedenom obalnom pojasu.
Količina oborina u toj regiji su znatno veće nego bilo gdje na Krimu. Prosječna godišnja količina oborina iznosi iznad 600 mm. Krimske planine imaju bujnu i raznoliku šumsku vegetaciju, počevši od hrasta, bukve, graba, javora i drugih vrsta drveća, po nižim dijelovima, do smreka i pojasa trava na višim nadmorskim visinama.
Klima južne obale, zaklonjene planinama od uticaja hladnih sjevernih struja, je mediteranska. Tu je uvezeno i posađeno brojno egzotično bilje; čempresi, oleandri, bademi, mirte, palme i druga suptropska flora. Niži planinski obronci na jugu zasađeni su vinogradima. Tu se sadi i dosta duhana i cvijeća za parfeme. Većina urbanih centara u tom pojasu, bavi se preradom poljoprivrednih proizvoda i podrumarstvom (vino). Na sjevernim padinama se nalazi i Simferopolj administrativni centar te autonomne republike. On je i glavni transportni centar sa mješovitom ekonomijom lake industrije i usluga. Kod naselja Naučnij nalazi se Krimska astrofizička opservatorija, jedna od najvećih astronomskih istraživačkih ustanova u Istočnoj Evropi. U toj regiji postoji velik broj kamenoloma, naročito krečnjaka i diorita. Za regiju je osobito važan turizam, u centrima; Jalta, Gurzuf, Alušta i Alupka. Lučki grad Sevastopolj služi kao baza i za ukrajinsku i rusku Crnomorsku flotu.
Stanovništvo
Prema službenom popisu stanovništva iz 2001. u Autonomnoj republici Krim živjelo je 2 033 736 stanovnika. Po procjenama iz 2013. danas na Krimu živi 1 965 177 stanovnika. Većinsko stanovništvo su Rusi (58,5%), zatim slijede Ukrajinci sa 24,3%, pa Krimski Tatari sa 12,1%, Bjelorusi sa 1,4% i Armenci sa 1,1%. Židovi, Nijemci i svi ostali narodi ne prelaze 1% krimske populacije.
Najveći gradovi
Najveći grad na poluotoku je Sevastopolj sa svojih 342 580 stanovnika ali on formalno nije u sastavu AR Krim, već ima poseban administrativni status, jer je pod direktnom upravom ukrajinske metropole Kijeva i samog predsjednika Ukrajine.
Zoran Lilić
Zoran Lilić je rođen je 27. 8. 1953. godine u Brzoj Palanci kod Kladova gde je završio osnovnu i srednju školu. Diplomirao je na Tehnloško-metalurškom fakultetu u Beogradu. Zaposlio se u Fabrici gume "Rekord" u Rakovici i posle 12 godina obavljanja raznih dužnosti imenovan je za generalnog direktora. Bio je poslanik SPS u Skupštini Srbije a potom izabran za predsednika parlamenta. Posle smene Dobrice Ćosić predsednika SRJ izabran je za predsednika SRJ. Na čelu "Treće Jugoslavije" ostao je do 1997. godine kada je u jesen postao kandidat SPS za predsednika Srbije. Posle neuspelog drugog kruga predsedničkih izbora gde je odmeravao snage sa Vojislavom Šešelj postao je podpredsednik Savezne vlade u kabinetu Momira Bulatovića i na ovoj dužnosti se zadržao do avgusta 1999. godine kada je imenovan za savetnika predsednika SRJ Slobodan Miloševića za ekonomske odnose sa inostranstvom. U to vreme obavljao je funkcije predsednika UO Jugoimporta i predsednika Šahovskog saveza Jugoslavije. 2000. godine izašao je iz SPS-a i osnovao Srpsku socijaldemokratsku stranku koju smatra naslednicom ideja Svetozara Markovića.
Autonomna Republika Krim
Historija
Prvi naseljenici Krima su najvjerojatnije bili Kimerijci koji su ga naselili oko 1000-e pne. U 7. vijeku pne. nomadski Skiti pokorili su sve krimske stepe, osim krajnjeg istoka, na kom se održalo Bosporsko Kraljevstvo na poluotoku Kerč, ono je došlo pod jak grčki utjecaj. Od 5. - 4. vijeka pne. pa nadalje, Grci su osnovali brojne kolonije duž obala Krima, od kojih su najvažnije bile Herson, koja se nalazila gdje danas leži moderni Sevastopolj i Pantikapaion, gdje danas leži grad Kerč. Te kolonije su počevši od 15. pne. potpale su pod vlast Rima, i uspješno se odhrvavale brojnim napadima nomadskih hordi sa istoka, koje su ipak ovladale stepskom unutrašnjošću.
U 10. vijeku na sve obalne krimske gradove polagao je pravo Vladimir Veliki vladar Kijevske Rusije, ali Kijev nije bio u mogućnosti da održi svoju vlast na Krimu. On je isprva pokleknuo pod Kipčacima a kasnije pod tatarskom Zlatnom Hordom. U 13. vijeku Genovežani osnovaju vlastite trgovačke kolonije duž krimskih obala, kojima upravljaju iz prijestolnice Kaffe (današnja Feodosija) koja dominira crnomorskom trgovinom. Početkom 14. vijeka islam se počeo rapidno širiti među tatarskim stanovništvom krimske unutrašnjosti, za vladavine kana Ozbega, najdugovječnijeg vladara Zlatne Horde, koji je i sam upravo tad konvertirao na islam. Krimski ostaci Zlatne Horde, vremenom su postali poznati kao Krimski kanat, koji od 1475. priznaje osmansku vlast. Iako je njihova moć dramatično oslabila od dana kad su sijali strah za mongolskih osvajanja, Tatari su često poduzimali pljačkaške pohode na Moskovsku kneževinu iz svoje prijestolnice Bahčisaraj na jugu Krima.
Regionalno rivalstvo između Rusije i Osmanskog carstva oko Krima, nastavilo je tinjati i nakon toga. Ono se ponovno razbukalo za Krimskog rata (1853. - 1856.), koji se proširio u širi evropski sukob, kad su se na osmansku stranu svrstale Francuska i Britanija. Anglo-francuski ekspedicioni korpus iskrcao se u septembru 1854. u Sevastopolju, ali kako nije imao teške artiljerije trebalo mu je godinu dana da natjera ruske snage na povlačenje iz Sevastopolja. Nakon tog rata mnogi Krimski Tatari (zbog otvorene kolaboracije) su prisilno raseljeni po drugim dijelovima Rusije.
Kad je revolucija iz 1917. dovela do raspada Ruskog Carstva, u nastalom metežu su Krimski Tatari proglasili Krim samostalnom demokratskom republikom. Pred sam kraj Ruskog građanskog rata (1918. - 1920.), Krim je postao posljednje uporište bjelogardejskih snaga, a njihov poraz značio je i kraj nezavisne krimske države. Nakon tog je poluotok reorganiziran kao Krimska Autonomna Sovjetska Socijalistička Republika u sastavu Ruske Sovjetske Federalne Socijalističke Republike, i kao takav je funkcionirao od 1921. do 1945.
Za vrijeme Drugog svjetskog rata najveći dio Krima je već od kraja 1941. do početka 1944. bio pod okupacijom jedinica Trećeg Reicha. Nakon oslobođenja poluotoka u maju 1944, nekih 200.000 Krimskih Tatara je prisilno deportirano u Sibir i republike centralne Azije, zbog optužbi za kolaboraciju sa nacistima tokom Drugog svjetskog rata.
Od 26. aprila 1954. Krim je dio Ukrajinske Sovjetske Socijalističke Republike. Tu odluku donio je tadašnji predsjednik SSSR-a Nikita Hruščov u povodu 300 godišnjice Perejaslavsog sporazuma, kojim je Ukrajina podpala pod rusku vlast.
Krimski Tatari su pravno rehabilitirani 1967., ali im je i nadalje onemogućavan i otežavan povratak na Krim. Krajem 1980-ih i početkom 90-ih, u vrijeme kad se raspadao Sovjetski Savez, brojni Krimski Tatari iseljeni sa Krima, počeli su se vraćati, tako je njihov broj koji je 1989. bio oko 38.000 narastao na otprilike 300.000 na prijelazu u 21. vijek. U tim burnim vremenima lelujao se i pravni status Krima, jer je od 1991. još jedamput postao autonomna republika, ali taj put unutar Sovjetskog Saveza. No kad se Sovjetski Savez i formalno raspao u decembru iste godine, Krim je postao dio nove nezavisne Ukrajine.
Treba reći da je odnos između službenog Kijeva i Krima izuzetno složen. Etnički Rusi čine većinu stanovništva Krima, a kratkotrajni pokret za nezavisnost od Ukrajine, koji se razbuktao 1994., doveo je do toga da je Kijev ukinuo funkciju predsjednika autonomne republike. Interesi Rusije na Krimu dodatno kompliciraju situaciju, kao i problemi oko Crnomorske vojne flote i korištenja baze u Sevastopolju.
Budimpeštanski memorandum, koji su potpisali Rusija, Ukrajina, Sjedinjene Američke Države i Ujedinjeno Kraljevstvo u decembru 1994., obavezao je zemlje potpisnice da će poštovati zatečene (sovjetske) granice Ukrajine. Ukrajina se obavezala da će sve svoje zatečene zalihe nuklearnog oružja prenijeti u Rusiju na razgradnju i uništenje. Pitanje Crnomorske flote je riješeno tako, da je ona proporcionalno podjeljena između Ukrajine i Rusije. Rusiji je (uz potpisivanje Ugovora o prijateljstvu, suradnji i partnerstvu) omogućen zakup na lučke kapacitete u Sevastopolju do 1997. (uz mogućnost naknadnih produženja ugovora). Tako je Krim još jedamput dobio status ukrajinskog teritorija, a delikatna granična pitanja sa Rusijom i želje Ukrajine da se približi evropskim integracijama, naizgled su izmirene. Ipak je pokušaj Rusije da izgradi branu u Kerčkom prolazu izazvao je veliki diplomatski incident 2003., jer su to ukrajinski politički lideri okarakterizirali kao povredu ukrajinskog teritorijalnog integriteta.
thumb|300px|Politička podela Krima prema gledištu Ukrajine - [[Autonomna Republika Krim i grad Sevastopolj.]] Na početku 21. vijeka, kad se ukrajinska politička scena ustalasala takozvanom Narančastom revolucijom, većinsko rusko stanovništvo Krima oprijedijelilo se za Viktora Janukoviča i njegovu prorusku Partiju regija. Kad je Janukovič postao predsjednik 2010., on je produžio Rusiji zakup za luku u Sevastopolju do 2042., istovremeno je po tom sporazumu Rusiji dozvoljeno da drži 25 000 vojnika u Sevastopolju i par avio baza na Krimu. Nakon dugotrajnih protestnih akcija u Kijevu, Janukovič je februaru 2014. u strahu za vlastiti život pobjegao iz Kijeva, pa su demonstranti srušili njegovu vladu. S druge strane krimski parlamentarci, izabrali su Sergeja Aksjonova, lidera proruske Partije jedinstva za svog premjera. Mitinzi podrške pro ruskim političarima uobičajena su pojava po cijelom Krimu, uz nešto manje vidljive mitinge Krimskih Tatara koji uglavnom podržavaju daljnju vezu sa Ukrajinom. U martu je ruski predsjednik Vladimir Putin dobio odobrenje vlastitog parlamenta da pošalje ruske vojnike na Krim, ukoliko bi to trebalo da zaštite ruske stanovnike. U svega nekoliko dana ruske (zapravo jedinice bez ikakvih oznaka) i lokalne proruske snage preuzele su kontrolu nad cijelim poluotokom. S druge strane Krimski parlament jednoglasno je izgasao otcjepljenje od Ukrajine i udruživanje sa Ruskom Federacijom.
Dimmit County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.996.
Autonomna Republika Krim
Historija
Referendum o statusu Krima održan je 16. marta 2014, iako ga je privremena vlada iz Kijeva proglasila neustavnim, a lideri krimskih Tatara pozvali svoje birače da ga bojkotiraju. Na referendumu je 97% glasalo za otcjepljenje od Ukrajine i udruživanje sa Rusijom, od 83,1% glasača koliko ih je izašlo na izbore. Rezeltate tog referenduma ne priznaje prijelazna (privremena) vlada iz Kijeva, kao ni Sjedinjene Američke Države i EU, koji su istovremeno uveli i neke oblike sankcija protiv pojedinih ruskih lidera i članova samoproglašene krimske vlade.
Dimmit County, Texas
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 9.996 stanovnika, što je 252 (2,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Germisay
Žermize je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Sen Dizje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 27 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,73 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 376 metara.
Glenvil, Nebraska
Glenvil je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 310 stanovnika.
Ugaona rezolucija
Ugaona rezolucija (prostorna rezolucija) opisuje sposobnost uređaja koji formira sliku, poput optičkog ili radio teleskopa, mikroskopa, kamere, ili oka, sa razlikuje male detalje objekta. Ona je važna odrednica rezolucije slike.
Definicija
Rezoluciona moć je sposobnost uređaja da razdvoji tačke objekta koji su locirane na malom ugaonom rastojanju. Termin rezolucija ili minimalno razloživo rastojanje je minimalno rastojanje između raspoznatljivih objekata na slici, mada se ovaj termin ima šire značenje u kontekstu mikroskopa i teleskopa gde opisuje rezolucionu moć. U naučnoj analizi se ovaj termin generalno koristi za opisivanje preciznosti sa kojom instrument meri i arhivira (na slici ili u spektru) neku promenljivu u studiranom uzorku.
THN
__NOTC__ Termin THN ima više značenja.
Enol
Enoli (alkenoli) su alkeni sa hidroksilnom grupom na jednom od ugljenikovih atoma dvostruke veze. Alkeni sa hidroksilnim grupama na obe strane dvostruke veze se nazivaju endioli. Deprotonisani anjoni enola su enolati. Redukton je jedinjenje koje ima endiolnu strukturu sa susednom karbonilnom grupom.
C=C dvostruka veza sa susednim alkoholom daje enolima i endiolima njihove hemijske karakteristike. Oni ispoljavaju keto-enolni tautomerizam. U keto-enolnom tautomerizmu, enoli se inter-konvertuju sa ketonima ili aldehidima.