cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rosemary's Baby
Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Ire Levina. Naslovni lik, koga tumači Mia Farrow, je Rosemary, supruga siromašnog teatarskog glumca Guya Woodhousea (čiji lik tumači John Cassavetes) koja se sa njim useljava u neogotičku zgradu u središtu New Yorka i postaje predmetom neobičnog zanimanja njenih ostarjelih i ekscentričnih susjeda. Radnja prikazuje kako se Rosemary sa vremenom počne suočavati sa nizom neobičnih i zastrašujućih događaja, pogotovo nakon što zatrudni, te postaje uvjerena kako su njeni susjedi u stvari pripadnici tajnog satanističkog kulta koji misle žrtvovati njenu bebu.
Rosemary's Baby je predstavljao prvi hollywoodski film u karijeri Romana Polanskog, a zbog sličnosti teme se često smatra drugim dijelom njegove tzv. "stanarske" trilogije (koju još tvore Repulsion iz 1965. i The Tenant iz 1976. godine). Miji Farrow, koja se zbog angažmana u filmu posvađala, a potom i razvela od tadašnjeg muža Franka Sinatre, uloga Rosemary je bila najuspješnija u karijeri i dala joj status filmske zvijezde. I sam film Rosemary's Baby postigao izuzetan komercijalni uspjeh i dobio brojne pohvale od strane kritičara, koji su držali kako je Polanski izuzetno vješto izgradio napetost stvorivši izuzetno uznemirujuće ostvarenje koje će kulminirati u mračnoj, antologijskoj završnici. Uspjeh Rosemary's Baby je tokom sljedećih godina potakao niz drugih hollywoodskih studija da snimaju viskobodužetna horor-ostvarenja na temu Satane i satanizma, a što će sljedeće decenije kulminirati sa naslovima kao što su Egzorcist i Predskazanje.
Rosemary's Baby je 1976. dobila nastavak u obliku televizijskog filma pod naslovom Look What's Happened to Rosemary's Baby gdje je lik Rosemary tumačila Patty Duke. Godine 2010. je, pak, snimljen remake u obliku istoimene televizijske miniserije gdje je glavni lik tumačila Zoe Saldana.
Priča
Film počinje kada se Rozmari Vudhaus, mlada i naivna domaćica, useli u stan u Njujorku. Njen suprug, Gaj, je slabo poznat glumac koji bi uradio sve da postane popularan. Njihov život se odvija normalno, uprkos dosadnim starijim susedima sa kojima su se slučajno upoznali. Rozmari ubrzo ostaje u drugom stanju. Sve bi bilo uobičajeno da ona svako veče nema noćne more i da nekoliko njenih prijatelja iznenada ne umire. Pritom, bol koji oseća u stomaku, daleko je od prihvatljivog za trudnice. Povezujući činjenicem i hvatajući detalje, Rozmari zaključuje da su ljudi oko nje u dosluhu. Iako već u devetom mesecu, prikuplja poslednju snagu da svakodnevno istražuje satanističke rituale za koje sumnja da se sprovode nad njom. Na kraju otkriva da su njene komšije, kao i njen suprug, vešci i veštice a da je dete koje nosi u utrobi - dete samog Satane. Kraj filma je veoma uznemirujuć i izaziva osećaj nemoćnosti i straha.
Prijem filma
Roman Polanski je koristio veoma uznemirujuće kadrove i muziku da izazove neponovljiv osećaj napetosti i jeze. Iako u celom filmu postoje svega dve scene tipične za horor filmove, Rozmarina beba se smatra jednim od najboljih horora svih vremena. Američki filmski institut je 2001. godine ovaj film stavio na 9. mesto, na listi 100 najuzbudljivijih filmova svih vremena.
Glumica Rut Gordon je 1968. godine dobila Oskar za najbolju sporednu glumicu, za ulogu Mini Kastevet u ovom kultnom hororu.
El Ramal, Teoloyucan
El Ramal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Teoloyucan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 519 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2254 m.
Braida, Torino
Braida je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 548 m.
Frank Løke
Frank Løke (Sandefjørd, 6. veljače 1980.) je norveški rukometaš i bivši reprezentativac koji trenutno igra kao pivot za novreški klub IL Runar Sandefjørd, gdje je 1998. godine i započeo svoju karijeru. Tokom karijere je promijenio nekoliko klubova u različitim zemljama, a najviše, pet sezona, igrao je za njemački TuS N-Lübbecke.
Za reprezentaciju je debitirao 6. siječnja 2001. u utakmici protiv Saudijske Arabije, a do umirovljenja 2011. je skupio 186 nastupa i postigaop 646 golova. Na EHF Euru 2008. u Norveškoj je izabran za najboljeg pivota turnira.
Fracción Ocho, Palenque
Fracción Ocho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Las Víboras, Palenque
Las Víboras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
El Zapote, Madero
El Zapote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Madero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1197 m.
La Galera, Hidalgotitlán
La Galera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Hidalgotitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
Santa Silvia, Caborca
Santa Silvia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Caborca.
El Desengaño, Unión Juárez
El Desengaño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Unión Juárez.
Río Negro (Centralna Amerika)
Negro (španjolski: Río Negro) je pogranična rijeka između Hondurasa i Nikaragve, duga 154 km.
El Desengaño, Unión Juárez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 395 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 991 m.
Río Negro (Centralna Amerika)
Hidrologija
Negro izvire na jugu Hondurasa od tamo teče prema jugozapadu pa nakon tog prema jugu duž honduraško-gvatemalske granice. Nešto prije ušća razvaja se na dva glavna rukavca Estero El Bariral i Estero Real, koja uviru u Zaljev Fonseca. Estero El Bariral uvire u Hondurasu a Estero Real u Nikaragvi.
Familia Llanes Ontiveros, Gómez Palacio
Familia Llanes Ontiveros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Gómez Palacio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1112 m.
Río Negro (Centralna Amerika)
Hidrologija
Porječje rijeke prostire se na površini od 2,371 km², od tog 1,421 (60 %) u Nikaragvi i 950 (40 %) u Hondurasu.
Međunarodni problemi sa rijekom počeli su sa Uraganom Mitch 1998., koji je poremetio tokove rijeke. Dotad je veći dio vode tekao rukavcem Estero El Bariral u Honduras, a odtad rukavcem Estero Real u Nikaragvu. Pored toga ekološki problemi u slivu su deforestacija, erozija i sedimentacija.
Las Tablas, Santiago
Las Tablas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Santiago.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2089 m.
Achotla, Arcelia
Achotla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Arcelia.
San Cayetano, Tecamachalco
San Cayetano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tecamachalco.
Achotla, Arcelia
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 136 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 963 m.
San Cayetano, Tecamachalco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1994 m.
Genzano di Lucania, Potenza
Genzano di Lucania je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5736 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 595 m.
Al Kadirah, Sa'dah
Al Kadirah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 393 m.
Fossato, Mantova
Fossato je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Granja Pita, Meoqui
Granja Pita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Meoqui.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1145 m.
Camarón de la Isla
mini|desno|Camarón de la Isla i Paco de Lucía El Camarón de la Isla  (pravim imenom José Monge Cruz Cádiz, 5. prosinca 1950. — 2. srpnja 1992.) bio je poznati španjolski pjevač romskog podrijetla.
Ghārib al Ḩanak, Sa'dah
Ghārib al Ḩanak je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Camarón de la Isla
Rođen je u naselju San-Fernando u gradu Cádizu u Španjolskoj. Još u djetinjstvu odrastao je u flamenco okruženju. Otac mu je radio u kovačkoj radionici a majka je pravila korpe. Dječak José je zbog svoje mršavosti i svoje plave kose dobio nadimak Camarón, što na španjolskom jeziku znači račić. Ostatak imena "de la isla" asocira na rodno mjesto pjevača San Fernando, koje je poznato pod nazivom "otok".
Ghārib al Ḩanak, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 575 m.
Camarón de la Isla
Prerana smrt njegovog oca uzrokovala je ekonomske probleme u obitelji Joséa Monge, kada on, iako tek desetogodišnjak, počinje pjevati po ugostiteljskim objektima po San Fernandu da bi zaradio novac. Kao dvanaestogodišnjak dobio je prvu nagradu na flamenco natjecanju u Montilli a kada kao šesnaestogodišnjak kada dobiva prestižnu nagradu na festivalu Mairena del Alcor, u pokrajini Sevilla odlučuje se do kraja posvetiti zanimanju pjevača flamenca.
Odlazi u Madrid kao član flamenco sastava Miguel de los Reyes i Dolores Vargas. Pjevao je u najpoznatiem flamenco baru u Madridu, "Torres Bermejas", gdje je upoznao gitaristu  Paca de Lucíu, s kojim je surađivao na objavljenim albumima u periodu od 1969. do 1977. Svoj najpoznatiji album "La leyenda del tiempo" objavljuje 1979., na kojem unosi novi zvuk u flamenco glazbu mješajući je s jazzom i rock and rollom. Tijekom svoje karijere objavio je 19 albuma, među kojima je "Soy gitano" (Ciganin sam) 1989. godine, koji je najprodavaniji album flamenco glazbe u povijesti. Svoj zadnji album objavio je 1992. godine a iste godine umire u 41. godini života.
Bosna i Hercegovina u Rimskom Carstvu
Bosna i Hercegovina u Rimskom carstvu našla se nakon osvajanja Oktavijana Avgusta od 35-32. god. p.n.e. Poslednji vladar bio je vizantijski car Manojlo Komnin (1140-1180) godine.
Predrimski period
Predrimsko stanovništvo na Balkanu, koje nazivamo Iliri, nije bilo jedinstveno po porijeklu niti po kulturi, pa se pojmovi Iliri i ilirski moraju shvatiti uslovno. Ti su termini tvorevina grčkih trgovaca i njihovih pisaca, a kasnije kada su bili pokoreni, i rimske administracije. Oni su naprosto ime jednog manjeg plemena ili saveza plemena prenosili i na ostala njima slična plemena u unutrašnjosti Balkana. Iliri se dakle nisu pojavili kao gotova narodnosna grupacija plemena, nego su se formirali u procesu simbioze i asimilacije raznorodnih etničkih i kulturnih komponenata.
Ilirsko etničko ime se prvi put javlja u 6 vijeku p.n.e, daleko na jugu, na granici sa Grcima, i najdalje do rijeke Drima. U 3. vijeku ime se proširuje do obala Neretve, a u 1 vijeku p.n.e do rijeke Cetine, da bi ga nakon toga tada Rimljani proširili do Dunava.
Još u u neolitu stanovnici Bosna i Hercegovina su imale trgovačke veze sa Grcima i njihovim kolonijama u Južnoj Italiji i Siciliji, uvozeći pretežno keramiku, oružje i nakit. Te se veze nastavljaju i u bronzanom dobu, kada dolazi i do migracije pojedinih skupina protoilira u Italiju i Grčku. Uvezena roba se prenosi i u unutrašnjost Balkana.
Ilirska kraljevina
Među Ilire prodire i novčana privreda, pa dolazi do raslojavanja, odnosno do prvih elemenata državnosti. Najprije se stvaraju plemenski savezi po uzoru na grčke polise. U periodu 5-4. vijeka p.n.e plemenski savezi se pretvaraju u prvu ilirsku državnu formaciju koja krajem tog vijeka ima odlike prave države sa kraljem. Izvori iz tog vremena državu nazivaju Ilirskom kraljevinom, dok u savremenoj historiografiji većina autora državnost pripisuje plemenu Dardanaca.
Sredinom III stoljeća pne državotvornost se pripisuje plemenu Ardijejaca, a osim njih u kraljevstvo su uključeni i: Daorsi i Plereji, Melkomeni, Vardei, Dokleati, Labeati i dr. Sve su to plemena sa teritorije istočno od Neretve, oko bokokotorskog zaljeva, Skadarskog jezera i dalje do Epira.
Ratovi sa Rimljanima
Prvi sudar ilirske države i rimskog imperijalizma desio se nakon smrti kralja Agrona 231/230. god. p.n.e, za vrijeme Agronove udovice Teute, regentkinje pastorka Pinesa. Razlog je bio ilirsko gusarenje i pljačkanje grčkih i italskih gradova koje su već držali Rimljani. Teuta je bila poražena i te 229. god ilirska država nije postala rimska tributatna država ali je ušla u njenu interesnu sferu. Nakon toga, 219 Rimljani osvajaju ostrvo Hvar i zadugo ostavljaju na miru Makedonce i Ilire jer su zauzeti borbama sa Kartaginom.
Kada je makedonski kralj Perzej započeo novu proturimsku akciju, u nju se uključio i ilirski kralj Gencije. Ovaj treći makedonski rat (ujedno i treći ilirski rat) završio se 168. god porazom i slomom Makedonije i Ilirije. Ilirska država je nestala, podijeljena na tri dijela, koji će postati zametak rimskog Ilirika.
Nakon toga Rimljani započinju 156. god ratove sa Dalmatima, koji će sa dužim prekidima trajati 160 god. Rat se vodio u dolini Trebižata i na Imotskom i Duvanjskom polju. Završen je osvajanjem glavnog grada Delminijuma i odvođenjem dijela Dalmata u ropstvo.
U godini 135. Rimljani još jednom pokoravaju Ardijejce i Plereje nakon njihovih novih gusarenja.
U drugom dalmatskom ratu Rimljani 117. osvajaju Salonu i nanovo pustoše zemlju. Nakon toga su i Liburni sa sjevernog Jadrana i Japodi iz Like i Une izgubili samostalnost i postali dio rimske imperije. Tada je započela prva organizacija provincije Ilirik. Cijela je unutrašnjost i dalje bila slobodna.
Do trećeg dalmatskog rata dolazi 78. god u kojem je Rimljanima trebalo dvije godine da ponovo ovladaju Salonom i primorjem. Do četvrtog dalmatskog rata dolazi 51. god, u vrijeme Cezarevog prokunzulata Ilirijom. Dugogodišnji rat se završio 39. god novim rimskim osvanjem Salone, zajedničkim snagama Marka Antonija i Oktavijana. Rimljani su i dalje držali samo primorje. U ratu su učestvovali i Japodi. U to vrijeme osnovan je i rimski vojni logor Gračine na Humcu kod Ljubuškog.
Vojna okupacija i organizacija
Tek sa Oktavijanovim pohodom 35.-33. god. p.n.e. na Dunav, na današnju teritoriju Bosne i Hercegovine stupaju rimske legije koje su predhodno pokorile Japode, Kolapijane i Dalmate. Otpor su pružali Japodi, Dalmati, Desitijati i Mezeji.
Ilirsko područje je priključeno rimskoj imperiji pod nazivom provincija Ilirik. Ilirikom su kao guverneri upravljali carski legati konzularnog ranga, ujedno vojni i civilni namjesnici. U tome su im pomagali vojni i civilni službenici staleškog reda zaduženi za razne oblasti (finansije, rudnici,...). Tek u trećem stoljeću carskog legata je zamijenio civilni guverner.
Batonov ustanak
Do posljednjeg sukoba Rimljana, pod vodstvom budućeg cara Tiberija i Ilira, došlo je u periodu 6-9. god n.e. kada su pod vodstvom Batona učinjeni očajnički pokušaji da se izbjegne sudbina porobljenog naroda. Ustanak je izbio na području plemena Desitijati i odmah su mu se pridružili Dalmati i Breuci iz Panonije. Bio je to opšteilirski ustanak. Posljednja epizoda rata se odigrala u ilirskom gradu Ardubi. Iliri su bili poraženi. Iste te godine su Germani porazili Rimljane u Teutoburškoj šumi i zadržali samostalnost.
Ne postoji ni jedan arheološki nalaz koji bi se dovodio u vezu sa borbama iz posljednjeg ustanka.
Slijedila je pacifikacija osvojene zemlje uz vrlo stroge mjere. Veći dio stanovništva je raseljen, a jedan dio odveden u ropstvo. Omladina je odvedena u druge dijelove carstva i od njih je formirano osam kohorti (vojna jedinica). Obaveza davanja vojnika je postala stalna, najprije za jedinice izvan, a vremenom i u zemlji. Peregrinskim civitates (teritorijalna jedinica domaćeg stanovništva) je po ratnom pravu oduzet dio plodnijeg zemljišta, rudnici i zemljište na kojima su izgrađeni vojni logori.
Saobraćaj
mini|Karta antičkih naselja i putova na području Bosne i Hercegovine|desno
Čim su definitivno umirili krajeve u unutrašnjosti, Rimljani su otpočeli izgradnju i regulisanje putne mreže. Mreža puteva je urađena, najprije iz vojnih razloga, kasnije iz privrednih. Magistralne ceste su polazile iz Salone i Narone. Osnovna mreža puteva izgrađena je u prvoj polovini prvog vijeka, najviše u vrijeme vladavine cara TiberijeTiberija (vladao od 14. do 37. godine), koji je kao zapovjednik legija u doba Batonovog ustanka dobro upoznao Ilirik. Najzaslužniji za izgradnju cestovne mreže je Publije Kornelije Dollabela, namjesnik provincije Dalmacije od 14 do 20 godine. Kasnije se istakao značajnim vojnim uspjesima kao prokonzul u Africi. . U nepunih sedam godina dok je bio namjesnik izgrađeno je 550 rimskih milja cesta po vrlo teškom, planinskom predjelu. Time su postavljene osnove kasnije vrlo guste cestovne mreže, koja će se kroz punih 400 godina dalje dograđivati i održavati te služiti još dugi niz stoljeća, a neki njezini dijelovi vidljivi su i danas.
Osnovna mreža puteva izgrađena u prvoj polovini prvog vijeka:
Uz ceste su se gradile putne stanice koje su imale zadatak da se brinu o obezbjeđenju i održavanju, jer se putevima odvijao poštanski saobraćaj i glavni promet roba. Za potrebe putnika, u njima su se nalazile i radionice, konačišta, gostionice, trgovine.
I ako skromnijeg karaktera odvijao se i riječni saobraćaj, donjim tokovima Neretve, Drine, a naročito Save prema Sirmiumu.
Uprava
Nakon početnih strogih mjera pacifikacije vojne vlasti su stupile u kontakt sa plemenskim prvacima iz redova aristokratije. Njima je dodjeljivan status rimskog građanina. Kada bi broj takvih građana dovoljno porastao, peregrinske civitates dobivaju status municipija, kojima upravljaju domaći ljudi i koji predstavljaju upravne jedinice sa određenim nivoom autonomije.
Naselja su se gradila uz puteve, u ravnici, ispod utvrđenja, ne rijetko i na starijim ilirskim naseljima. Takav je Raetinum u Golubiću kod Bihaća. Bila su pravilnog rastera, dosta nalik jedno na drugo. U sjecištu glavnih komunikacija nalazio se trg (forum). U komunalnom smislu bila su to dobro opremljena naselja, sa vodovodom, kanalizacijom, zidinama, riječnom lukom, ako je to bilo moguće, a ponegdje i centralnim grijanje i javnim kupatilima.
Takvi su gradovi nastali u Hercegovini: u Stocu (Diluntum), Orahovicama kod Bileća, Gacku, Kifinu Selu, Vitini, Krehinu Gracu (Brotnjo), Posuškom Gracu, Konjicu i dr. U srednjoj Bosni su se vremenom razvila gradska naselja na Ilidži (Aquae S...), Višnjici kod Kiseljaka, Rogatici (Col. Ris...), u Srebrenici (Domavia), u Skelanima (Malvesiatium). U zapadnoj Bosni su značajni centri u Livnu, Vrbi kod Glamoča (Salvium), kod Duvna (Delminijum), Duvno (Bistue vetus), Bugojnu (Bistue Nova), Malom Mošunju kod Travnika, Šipovo (Baloia), Jajcu, Mrkonjić Gradu (Leusaba), Banjoj Luci (Castra), Bosanska Gradiška|Bosanskoj Gradiški (Servicij).
Vremenom su se u ta naselja počelo naseljavati i domaće stanovništvo koje tako prima jezik, pismo, vjerske običaje i posmrtni kult. U gradskim sredinama su djelovala mnoga vjerska i strukovna udruženja (collegia) koja su nadživjela pad Carstva, pa će se kolegiji u kršćanstvu zadržati do današnjih dana.
Privreda
mini|desno|Mogorjelo Poljoprivreda je predstavljala osnovnu granu privređivanja autohtonog stanovništva. Rimljani su uveli posebne privredne naseobine (villae rusticae) na poljoprivrednim dobrima (fundi) koje će uz napredne metode rada dovesti do povećanja poljoprivredne proizvodnje. Obično su bile uz veća gradska naselja.
Rudarski cenri bili su porječje Sane i Japre, Fojnica i Kreševo, te doline za željezo. Kod Mrkonjić Grada dobijalo se željezo i bakar, a srebro u Sasama kod Srebrenice. Ovi rudnici su snabdjevali radionice oružja i kovnice novca u SisakSisku i Sirmiumu. Rudarska područja su bila dobro naseljena sa mnoštvom uređenih naselja i sela. U rudarsko-metalurgiskoj industriji su radili rudari, topioničari, metalurzi i razne zanatlije domaćeg i stranog porijekla, između ostalog i kao poslovođe, nadzornici i stručnjaci. Bio je tu i čitav štab funkcionera sa zadatkom da rukovodi cjelokupnom proizvodnjom, koja je prvenstveno bila u državnim rukama.
Građevinarstvo i arhitektura
Ulaskom u Rimsko carstvo Bosna i Hercegovina prihvatila je rimski način građenja i arhitektonske forme. Podizani su gradovi po rimskom uzoru, trasirane i regulisane ceste, izgrađeni mostovi, vile i drugi javni i privatni objekti. Osnovno gradivo sačinjavaju kamen, opeka (cigla), malter, drvo, metali, staklo i drugi materijali. To je dovelo do zanatske proizvodnje građevinskog materijala. Na više mjesta otkriveni su tragovi ciglana.
Gradovi su imali centralni prostor, forum, objekat pravilnog četvrtastog plana sa čvrstim patosom od kamenih ploča. Oko foruma bile su prostorije kurije (gradske vijećnice), zatvora, javne govornice, hramovi, prodavnice, javno kupatilo sa odjeljenjima za muškarce i žene i spomenici. Razmjere foruma u Tomislavgradu (Delminium) bile su 48,10 x 37,40m.
U životu provincijskih gradova kupatila su igrala značajnu ulogu. Građani su se okupljali ne samo radi kupanja, već i radi odmora, razgovora i diskusija. Kupatilo je imalo prostorije za komuniciranje, sale za odmor, hodnike, čekaonice, kuhinja, restoran. Postojale su tople kupaonice, zatim one sa hladnom vodom i odjeljenja sa zoplim vazduhom. Prostorije su bile ukrašene mozaičkim patosom. Poznata kupatila su otkrivena u Sasu kod Srebrenice (Domavija), Stocu (Diluntum) i Ilidži (Aquae S...).
Umjetnost
Autohtono stanovništvo se upoznalo sa rimskim vajarstvom i slikarstvom, ali se nije razvijao bogat duhovni i umjetnički život. Nova tehnika i materijal potiskivali su narodnu umjetnost koja se povlačila u konzervativno selo. U glavnim poslovima gradnje pretežno su učestvovali stranci.
San Juan Tepehuixco, Tenango del Valle
San Juan Tepehuixco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Tenango del Valle.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3200 m.
Bosna i Hercegovina u Rimskom Carstvu
Umjetnost
Likovna umjetnost je zastupljena plastikom i slikarstvom. Monumentalna plastika je u kamenu, a sitna u bronzi, olovu i srebru. Reljef je našao primjenu u nadgrobnoj arhitekturi. Statue su rađene u malom obimu, uglavnom od bronze.
Zidovi hramova, palata i vila bili su ukrašeni zidnim slikama, ali su slabo očuvane.
San Martín de Porres, Palenque
San Martín de Porres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
Bosna i Hercegovina u Rimskom Carstvu
Umjetnost
Domaće stanovništvo se prvi put upoznalo i sa staklom. Za naše područje karakteristični su obični, jednostavni i skromno dekorisani predmeti: male boce, vrčevi, čaše, plitke posude, pehari. Među staklenim izrađevinama posebno mjesto ima nakit, različite veličine i boja. Žene su koristile nakit, dok su muškarci uglavnom koristili prstenje.
Religija
Religija rimske države i njenih građana sastojala se od nekoliko glavnih božanstava. Među njima, prvenstveno su iskazivali zahvalnost i odanost „Najboljem i Najvećem Jupiteru“, ocu bogova i ljudi. On je bio i ostao božansko oličenje snage, ugleda i egzistencije Rima.
San Martín de Porres, Palenque
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Bosna i Hercegovina u Rimskom Carstvu
Religija
Šireći svoju dominaciju, Rimljani su svuda pokazivali toleranciju prema religiji i kultovima naroda koje su uključivali u imperiju. Tako je bilo i sa Ilirima na šta ukazuju arheološki nalazi. Počelo je izjednačavanje domaćih božanstava sa rimskim, rimska interpretacija (interpretatio Romanum). Najbrojniji su žrtvenici i reljefi posvećeni Silvanu i Dijani. Silvan je bio vrhovni ilirski bog, predstavljan kao pola jarac a pola čovjek, a ponegdje kao pravi ljudski lik. U posvetama se označava kao zaštitnik šuma, stada, prirode i zaštitnik u lovu, u primorju i sa grozdom u ruci. Jedno od njegovih glavnih obilježja je veselost, spremnost na igru i zabavu, jer postoje i njegove predstave sa nimfama. Dijana je prikazana kao boginja lova, u lovačkoj haljini i u potjeri za divljači.
Dolazak hrišćanstva u današnju Bosnu i Hercegovinu]] je potvrđen arheološkom i istorijskom građom. Ovdašnje stanovništvo veoma rano upoznalo se sa hrišćanstvom. Pošto su se u Bosni i Hercegovini nalazili mnogobrojni rudnici, u njima je uglavnom radila radna snaga sa prostora Judeje, Palestine i Sirije, koje su klasične zemlje hrišćanstva. Preko njih je prenošeno novo vjersko učenje. O tome svjedoče ostaci crkava, odnosno bazilika, koje su građene posebnim stilom pa se nazivaju bazilike bosanskog tipa. Imale su jedinstven plan sa skromnim dimenzijama, unutrašnja oprema je kameni namještaj, sa motivima i simbolima.
Pad Zapadnog Rimskog carstva
Najznačajnija organizaciona promjena u carstvu se dešava 395. kada car Teodosije I dijeli carstvo na dva dijala i uspostavlja granicu rijekom Drinom, koja je i danas granica. Bosna i Hercegovina se našla u Zapadnom Rimskom carstvu. Bilo je to u vrijeme velike Seobe naroda i barbarskih pohoda Gota, Sarmata, Vandala, Markomana, Alana i posebno Huna koji preuzimaju Panoniju. Antička civilizacijska kojoj je Bosna i Hercegovina kulturno i vremenski pripadala, počela je da se urušava.
Zapadno Rimsko carstvo je 476. godine biti srušeno. Učinile su to germanske vojne jedinice u službi rimske imperije, predvođene svojim vojskovođom Odoakarom. Njihova vlast će trajati do 492. god, kada ih pobjeđuju Istočni Goti pod vodstvom kralja Teodorika Velikog. Nestalo je i suštinski rimske vlasti na tlu Bosne i Hercegovine, koja će se do 555. nalaziti u Gotskom kraljevstvu.
Bosna i Hercegovina i Vizantija
Godine 535. n. e., Justinijan I, car Istočnog Rimskog carstva, započeo je rat protiv Istočnih Gota. Vojskovođe Belizar i Narzes uništavaju Istočne Gote u Italiji. Kapituliralo je 7. 000 ljudi na rijeci Ofanto sjeverno od Salerna, i cijela Italija i Balkansko poluostrvo ponovo su se 555. god.našli u Rimskom carstvu. Francuski i njemački istoričari su tek nakon pada Istočnog Rimskog carstva 1453. god. pod Osmanlijsku vlast, uveli pojam Vizantija.
Tererio, Madero
Tererio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Madero.
Bosna i Hercegovina u Rimskom Carstvu
Dolazak Hrvata i Srba
Zatim su, u roku od nekoliko godina, stupila na scenu još dva slavenska plemena: Hrvati i Srbi. Jasno je da su Srbi i Hrvati imali sličnu i povezanu istoriju od najstarijih vremena: Ptolomej, koji je pisao u II.st. naše ere, također spominje Serboi medju seramitskim plemenima sjeverno od Kavkaza. Većina naučnika vjeruje da su Srbi i Hrvati bili Slavenska plemena s iranskom vladajućom kastom, ili da su prvobitno bili iranska plemena koja su stekla slavenske podanike. Negdje na početku VII.st. oba su plemena osnovala svoje države u srednjoj Evropi: "Bijelu Hrvatsku", koja je obuhvatala dio današnje južne Poljske, i "Bijelu Srbiju", u današnjoj Češkoj. Odatle su se i jedni i drugi doselili na zapad Balkana. Istorijska je istina prilično jasna: Srbi i Hrvati bili su od najranijih vremena različiti, ali tijesno povezani, živeći i seleći se u tandemu.
U vrijeme kad su oni došli na Balkan ondje je već postojalo brojno slavensko stanovništvo, brojnije od Srba i Hrvata zajedno. Taj glavni slavenski supstrat ne može se podijeliti na razdvojene subetničke grupacije i stoga je neminovno uzaludan sav projekat izmišljanja prastarih etničkih podjela medju njihovim potomcima. A tome treba dodati da je taj slavenski supstrat zacijelo još asimilirao i ostatke stanovnistva iz svih dijelova Rimskog carstva, romanizirani Iliri, Goti, Alani, Huni i Avari.
Srbi su se naselili na području koje odgovara današnjoj jugozapadnoj Srbiji (teritorija koja je poslije u srednjem vijeku postala poznata pod imenom Raška ili Rascia), i malo po malo proširili svoju vlast na teritorije Duklje ili Docleje (Crna Gora) i Huma ili Zahumlja (Hercegovina).
Tererio, Madero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2113 m.
Bosna i Hercegovina u Rimskom Carstvu
Dolazak Hrvata i Srba
Hrvati su se naselili otprilike na područje koje odgovara današnjoj Hrvatskoj, u koje je bio uključen i dio današnje Bosne, osim istočnog pojasa uz dolinu rijeke Drine i pomenutog Huma.
Vizantijski su vladari već u VIII.st. bezuspješno pokušavali pokrstiti Hrvate uz pomoć latinskih sveštenika iz ono malo gradova na dalmatinskoj obali što su jos bili pod vlašću Vizantije. Ali, glavnina je Hrvata pokrštena tek u IX.st., preko Franačkih sveštenika. Srbi su pokršteni sredinom IX st. Može se samo pretpostaviti da su udaljenija i nedostupnija područja u Bosni posljednja podvrgnuta tom procesu, koji je do njih dopro iz priobalja potkraj IX.st. ili na početku X .st.
Vizantijsko Carstvo, nije bilo u stanju direktno vladati, njegova vlast je bila simbolična, zato što su crkve na Balkanu bile pod jurisdikcijom Rima, ali je uspijevalo prisiliti stanovništvo da od vremena do vremena prizna njegovu vrhovnu vlast. Zbog toga je car Lav III Isavrijac 732. izuzeo crkve sa područja Italije i Balkana iz rimske jurisdikcije i pripojio Carigradskoj patrijaršiji. Bio je to prvi sukob Rimske i Carigradske crkve, koji će se završiti konačnim raskolom 1054. god. i imati trajne posljedice na istoriju balkanskih naroda.
Propast Avarskog kaganata
minijatura|Zapadni Balkan u [[11. veku]] Potkraj VIII.st. i na početku IX.st., Franci Karla Velikog, srušili su Avarski kaganat, preuzeli sjevernu Hrvatsku, pa i dobar dio sjeverne i sjeverozapadne Bosne. Ti su teritoriji ostali pod franačkom vlašču sve do sedamdesetih godina IX.st. Vjerovatno se baš u tom razdoblju stari plemenski poredak u Bosni i Hrvatskoj počeo mijenjati po uzoru na zapadnoevropski feudalizam. Avari nisu više isključivi nosioci vlasti već to postepeno i prvenstveno postaju Slaveni.
Dotle su Srbi bili uspostavili vlast nad dijelovima teritorija u današnjoj Hercegovini i Crnoj Gori, a istočna skupina srpskih župa u današnjoj jugozapadnoj Srbiji okupljena je u neku vrstu srpske kneževine (pod vlašću "velikog župana") oko sredine IX.st.
Na pocetku X.st. Hrvatska je bila moćna i nezavisna država pod kraljem Tomislavom; opet je veći dio sjeverne i zapadne Bosne pripadao njegovom kraljevstvu. Nakon njegove smrti (vjerovatno 928.g.) Hrvatska je bila razdirana građanskim ratom i kratko vrijeme (izmedju tridesetih i šezdesetih godina X.st.) veći dio Bosne prigrabila je obnovljena i trenutačno snažna srpska kneževina Časlava Klonimirovića koja je priznavala vrhovnu vlast Vizantijskog Carstva. U kontekstu ovih događaja prvi put se spominje Bosna kao teritorij. Riječ je o djelu De administrando imperio koje je 958. godine napisao bizantski historičar i car Konstantin Porfirogenit. U dijelu posvećenom zemljama srpske kneževine piše: "u pokrštenoj Srbiji nalaze se naseljeni gradovi Destinikon (itd.)..., a na tlu Bosone Katera i Desnik." Odavde jasno proizilazi da se Bosna (manja od današnje Bosne i koncentrisana uz rijeku Bosnu koja teče od mjesta blizu Sarajeva na sjever) smatrala zasebnim teritorijem, iako je u to vrijeme pripadala Srbima. U šezdesetim godinama X.st. ponovo je potpala pod Hrvatsku i ostala pod hrvatskom vlašću otprilike pedeset godina.
Meanguera
Meanguera je otok u salvadorskom dijelu Zaljeva Fonseca u Departmanu La Unión.
Bosna i Hercegovina u Rimskom Carstvu
Posljednji vizantijski period
Zatim je, 1019. godine ponovo moćno Vizantijsko Carstvo pod carem Vasilijem II., "zatornikom Bugara", prisilio srpske i hrvatske vladare da priznaju vizantijsku vrhovnu vlast. Nominalno podaništvo Hrvata postepeno se pretvorilo u nešto kao savezništvo, pa je u XI.st. Bosnom neko vrijeme vladao hrvatski namjesnik, a u istočnom dijelu neko vrijeme srpski vladari koji su bili neposrednije pod vizantijskim nadzorom. Nešto više nezavisnosti uživali su krajevi južno od same Bosne, teritorij Duklje, inače poznat pod imenom Zeta (Crna Gora) i Hum (Hercegovina), gdje su lokalni srpski knezovi odolijevali vladavini Vizantije. Ti su krajevi ujedinjeni u jedinstvenu srpsku kneževinu, koja se u sedamdesetim godinama XI.st. proširila i na srpski teritorij Rašku. U osamdesetim godinama proširila se pod kraljem Bodinom jos više, pa je obuhvatila veći dio Bosne, ali je nakon Bodinove smrti 1101.g. kraljevstvo uskoro propalo.
Kraj XI.st. označava prekretnicu u istoriji zapadnog Balkana. Nakon Bodinove smrti težište srpskih političkih težnji premjestio se na istok, na Rašku, koja je postala srce srednjovjekovne Kraljevine Srbije. Dotle je hrvatske zemlje prigrabila Ugarska, a 1102.g. ugarski kralj Koloman okrunjen je za kralja Hrvatske i tako je uspostavljen odnos izmedju te dvije države, ponekad odnos direktnog podložništva, a ponekad personalne unije i savezništva koje će trajati (uz nekoliko prekida i preinaka) sve do 1918. godine. Ugarska je vlast 1102.g. protegnuta i na Bosnu, ali je Bosnom kao udaljenim i nedostupnijim teritorijem vladao ban, čija je vlast u toku XII.st. bivala sve samostalnija.
U šezdesetim i sedamdesetim godinama XII.st. Hrvatska i Bosna potpale su nakratko opet pod vizantijsku vlast, nakon uspješnog vojnog pohoda ekspanzionističkog cara Manojla I Komnina, prvenstveno protiv Ugarske. Nakon njegove smrti 1180.g. svi njegovi vojni uspjesi ubrzo su pali u vodu. U borbama je učestvovao bosanski ban Borić sa svojom vojskom. Nakon toga, moćno Rimsko carstvo, poslije perioda od 1400 god. nije više uticalo na istoriju Bosne i Hercegovine. U tome će ga zamijeniti Hrvatska, Srbija i prvenstveno Ugarska, čiji će kraljevi nositi i titulu kralj Rame (jedna od župa u Bosni).
Bosna se, međutim, u suštini, oslobodila ugarske vlasti, a kako njome nije više vladalo ni Vizantijsko Carstvo ni Hrvatska, uspjela je prvi put postati manje-više samostalna i nezavisna država. Odatle onaj glasoviti opis Bosne iz pera tajnika cara Manuela Komnena, ljetopisca Kinama, koji je vjerovatno u osamdesetim godinama, zapisao: "Bosna ne sluša srpskog velikog župana; to im je tek susjedni narod koji ima svoje običaje i vlast." Kinam je takodjer pribilježio da Bosnu od Srbije dijeli rijeka Drina, crta razdjelnica koja je ostala istočna granica Bosne u većem dijelu njene kasnije istorije.
Meanguera
Geografske karakteristike
Otok ima površinu od 16.68 km² i oko 2,000 stanovnika, koji žive u općini Meanguera del Golfo koja ima 2,805. Dug je 6,4 (sjever-jug), i širok 3 km (istok-zapad).
Meanguera je građena iz tri mala stratovulkana iz pleistocena. Graben koji povezuje vrhove sva tri vulkana proteže se od sjevera prema jugu. U centru, koji je najviša točka otoka leži kružni krater na visini od 468 m.
Terreros, Atolinga
Terreros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Atolinga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2090 m.
Jiquilisco (zaljev)
Zaljev Jiquilisco (španjolski: Bahía de Jiquilisco) je dio Tihog oceana koji se nalazi na jugoistoku Salvadora u Departmanu Usulután, 110 km jugoistočno od San Salvadora.
Jemenski građanski rat
Jemenski građanski rat može da se odnosi na:
Jiquilisco (zaljev)
Karakteristike
Zaljev ima površinu od 637 km² i 50 km dugu obalu, obraslu mangrovim šumama, duž koje se nižu estuariji, pješčani sprudovi i plaže. Kako se u zaljev kanalima izljevaju rijeke Grande de San Miguel i Lempa, ima bočatu vodu.
U njemu se nalazi 27 otoka različite veličine, lagune i sezonski plavljene šume. On je usputno stanište za najmanje 87 vrsta ptica selica i trajno stanište brojne faune, uključujući i vrlo ugroženu morsku kornjaču - karetnu želvu. Od koje je ostalo u cijeloj regiji istočnog Tihog oceana samo 500 ženki.
Jiquilisco je 2005. uvršten na Ramsarsku listu vlažnih područja, a također je uvršten i na UNESCO-vu listu rezervata biosfere 2006.
El Camiral, Santiago
El Camiral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Santiago.
Jiquilisco (zaljev)
Karakteristike
Njegovo ime na jeziku domorodačkih Lenka bilo je Xirihualtique, a to je značilo Zaljev zvijezda.
El Camiral, Santiago
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 557 m.
El Roble, Hidalgotitlán
El Roble je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Hidalgotitlán.
El Ocotito, Arcelia
El Ocotito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Arcelia.
El Roble, Hidalgotitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
El Ocotito, Arcelia
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 138 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1437 m.
Josef Čapek
Josef Čapek (23.3. 1887. – april 1945. ) bio je češki umjetnik koji je najbolje znan kao slikar, ali je isto bio i spisatelj i pjesnik. Izumio je riječ robot, koju je kasnije u popularnoj literaturi proširio njegov brat Karel Čapek.
Jalisco, Caborca
Jalisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Caborca.
Josef Čapek
Josef Čapek se rodio u Hronovu, Bohemija, Austro-Ugarska, 1887. Isprva je slikao u kubizmu, ali je kasnije razvio svoj vlastiti razigrani stil. Surađivao je sa bratom Karelom na nekoliko kazališnih predstava i kratkih priča; napisao je utopijski kazališni komad Zemlja s puno imena kao i nekoliko romana, i eseja u kojima se zalagao za umjetnost podsvjesnog i dječjeg. Izumio je danas općepoznati termin robot. Crtao je i stripove i karikature za novine Lidové Noviny u Pragu.
Jalisco, Caborca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 580 m.
Josef Čapek
Zbog svoje kritičnosti prema nacističkoj diktaturi Adolfa Hitlera, uhićen je ubrzo nakon što je otpočela Njemačka okupacija Čehoslovačke 1939. Pisao je Pjesme iz koncentracijskog logora iz logora Bergen-Belsena, gdje je i preminuo 1945.
Njegove ilustrirane priče 'Povídání o Pejskovi a Kočičce' ('Sve o psima i mačkama') se smatra klasikom češke dječje literature.
Barrio de Jalacingo, Tecamachalco
Barrio de Jalacingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tecamachalco.
Piedras Blancas, Madero
Piedras Blancas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Madero.
Las Cribas, Gómez Palacio
Las Cribas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Gómez Palacio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1127 m.
Nottoria, Perugia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 951 m.
Spisak narodnih heroja/D
200p|desno|Orden narodnog heroja Spisak narodnih heroja čije prezime počinje na slovo D:
Estrella, Meoqui
Estrella je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Meoqui.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1130 m.
Al Qu‘ayţī, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 378 m.
El Apompal, Hidalgotitlán
El Apompal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Hidalgotitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Comalilla, Santiago
Comalilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Santiago.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 640 m.
Skammen
Skammen je švedski crno-bijeli igrani film snimljen 1968. godine u režiji Ingmara Bergmana. Radnja je smještena u blisku budućnost, u kojoj je Švedsku pogodio građanski rat između vlade i neimenovanih pobunjenika. Protagonisti, čije likove tumače Liv Ullmann i Max von Sydow, su bračni par apolitičnih intelektualaca koji se od borbi pokušao skloniti u izolaciju na otoku Gotland, ali koje, kada borbe konačno zahvate i to područje, čekaju velika iskušenja koja će na kraju pogoditi i njihov međusobni odnos. Skammen je Bergman snimio pod snažnim dojmom protesta protiv vijetnamskog rata koji su se tada odvijali u Švedskoj, te predstavlja jedino ostvarenje njegove filmografije sa radnjom smještenom u budućnost. Iako je raspolagao sa relativno malim sredstvima, brojni kritičari su hvalili način na koji prikazuje futuristička ratna zbivanja, ali prije svega njihov efekt na obične i dotada "normalne" ljude.
Sirr ‘Aţīfah, Sa'dah
Sirr ‘Aţīfah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Córdova Matasanos, Unión Juárez
Córdova Matasanos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Unión Juárez.
Sirr ‘Aţīfah, Sa'dah
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 795 m.
Córdova Matasanos, Unión Juárez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 775 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1495 m.
Identitet
Identitet se može odnositi na:
Las Flores, Tecamachalco
Las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tecamachalco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1984 m.
Álvaro Quiroga, Caborca
Álvaro Quiroga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Caborca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Covarrubias, Atolinga
Covarrubias je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Atolinga.
San Jacobo, Palenque
San Jacobo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
Loma San Joaquín, Tenango del Valle
Loma San Joaquín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Tenango del Valle.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2646 m.
Trinidad de la Ley, Palenque
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
Corte Quadre, Mantova
Corte Quadre je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Spisak narodnih heroja/Dž i Đ
200p|desno|Orden narodnog heroja Spisak narodnih heroja čije prezime počinje na slovo Dž i na slovo Đ:
Literatura
bs:Spisak narodnih heroja Jugoslavije: Đ sr:Списак народних хероја: Ђ Seznam narodnih herojev Jugoslavije (Đ)
Spisak narodnih heroja/G
200p|desno|Orden narodnog heroja Spisak narodnih heroja čije prezime počinje na slovo G:
Operacija Gladio
Operacija Gladio je naziv za plan subverzivnih aktivnosti koju je italijanska vlada u doba Hladnog rata pod pokroviteljstvom NATO-pakta pripremila za slučaj eventualne invazije i/li okupacije zemlje od strane SSSR-a i drugih zemalja, odnosno tajne tzv. stay-behind paravojne formacije koje su trebale izvoditi gerilske aktivnosti i služiti kao pokret otpora protiv sovjetskog okupatora i njegovih domaćih pristalica. Projekt je dobio ime po latinskoj riječi gladius koja je u drevnom Rimu označavala kratki mač, koji je, usprkos malih dimenzija, predstavljao izuzetno efikasno oružje rimske vojske. Italijanska i svjetska javnost je za postojanje plana doznala tek na samom kraju Hladnog rata, kada je u jesen 1990. njegovo postojanje priznao tadašnji premijer Giulio Andreotti. Prije toga je postojanje takve organizacije bilo predmetom špekulacija, obično vezanih uz njene zloupotrebe u dnevnopolitičke svrhe, odnosno kontroverznu ulogu u tzv. olovnim godinama, kada su se njenim pripadnicima pripisivale terorističke akcije u svrhu fizičke eliminacije ili diskreditacije ljevičarskih pojedinaca i organizacija (kroz operacije pod lažnom zastavom). Operacija Gladio se kasnije počela koristiti u širem kontekstu, odnosno za označavanje sličnih stay-behind organizacija u drugim zemljama NATO-pakta.
Ghiasti, Potenza
Ghiasti je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 836 m.
Braidacroce, Torino
Braidacroce je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 355 m.
La Ilusión, Santiago
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 409 m.
‘Awaḑ, Sa'dah
‘Awaḑ je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1776 m.
Trinidad, Unión Juárez
Trinidad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Unión Juárez.
Arroyo Verde, Madero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1238 m.
La Loma, Tenango del Valle
La Loma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Tenango del Valle.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2747 m.
El Papalote, Meoqui
El Papalote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Meoqui.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1144 m.
Santo Domingo, Unión Juárez
Santo Domingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Unión Juárez.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3796 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 864 m.
Puerto Morazán
Geografske karakteristike
Puerto Morazán se nalazi nedaleko od ušća rukavca Estero Real Rijeke Negro u Zaljev Fonseca, udaljen 157 km sjeverozapadno od glavnog grada Managve.