cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ahemenidska Monarhija
Arhitektura i urbanizam
U rano doba perzijska plemena nisu imali jedinstveni arhitektonski stil, budući da su bili polunomadski narod seljaka i jahača. Međutim, nakon što je Kir Veliki 550. pne. osnovao Perzijsku Monarhiju, diljem zemlje niknuti će mnoge monumentalne građevine. U početku se ahemenidska arhitektura temelji na elementima pokorenih naroda, no prema njima ubrzo je razvijen autohtoni stil. Prvi perzijski grad Pasargad još pokazuje neke nomadske utjecaje gdje su objekti raspršeni u ogromnom parku, no pedeset godina kasnije gradi se Perzepolis koji postaje simbolom racionalizacije i ravnoteže u perzijskoj arhitekturi. Plan kompleksa je strogo ortogonalan, broj stupova u dvoranama je slagan u omjerima 1:1 ili 1:2, raspored objekata je poslagan na zaštićenoj terasi. Trijemovi s dvostrukim kolonadama na apadani sijeku se na uglovima koji postaju kule, što je bila velika funkcionalna i estetska inovacija. Kompleksu se pristupa s dvaju velikih portala kroz koje teče sav promet.
Uspjesi ovih originalnih djela temelje se na brojnim elementima koji kombiniraju arhitekture podvrgnutih naroda. Perzijski elementi nisu hibrid već fuzija stilova koji stvaraju novi. Proizlaze iz stručnosti arhitekata i radnika širom monarhije, pa je perzijska arhitektura utilitaristička, ritualna i simbolična. Perzepolis je pun elemenata koji svjedoče o njihovim višestrukim utjecajima.
Egipatski elementi prepoznatljivi su na krovnim vijencima i portalima, a mezopotamski kod povezivanja dviju palača gdje jedna ima privatnu, a druga javnu namjenu. Rozete i biljni reljefi sa stubišta skupa s nazubljenim bedemima i zidovima podsjećaju na arhitekturu zigurata, koji su u ranije doba nicali u Mezopotamiji i Elamu. Glazure reljefa imaju babilonski utjecaj, dok krilati ljudi-bikovi na portalima potječu od asirskog stila. Nakon uključivanja Jonije u Perzijsku Monarhiju, perzijska arhitektura dovodi do jakog utjecaja na grčki jonski red, kao i obrnuto. Ti utjecaji posebno su vidljivi kod dvorana sa stupovima (hipostila). Lidijski i jonski arhitekti sudjelovali su na radovima u Pasargadu, te kasnije u Perzepolisu i Suzi, o čemu svjedoče grafiti na grčkom u kamenolomu blizu Perzepolisa i zapis iz Suze. Spiralni elementi (volute) s perzijskih kapitela kasnije su postali glavno obilježje grčke arhitekture jonskog reda. Perzepolis je kasnije snažno utjecao na Artemidin hram u Efezu, jedno od antičkih sedam svjetskih čuda.
Načelo unutrašnjeg prostora, gdje dvorana sa stupovima predstavlja jezgru palače, prisutno je na Bliskom istoku i prije doba Perzijske Monarhije. Ipak, sofisticiranost perzijske tehnologije koja je vidljiva na visini i rasponima stupova, uvjetovala je veliku prostranost i upotrebljivost dvorana, za razliku od sličnih hipostila u Grčkoj i Egiptu čiji su stupovi bili zdepasti, rasponi maleni, a prostori skučeni.
Državna cesta D8
D8 Jadranska magistrala (Jadranska turistička cesta) je jedna od glavnih hrvatskih državnih cesta koja povezuje sjeverni i južni Jadran. Pruža se duž sjeverne obale Jadranskog mora pa je zbog toga i nazvana Jadranska magistrala. Izgrađena je 50-tih i 60-tih godina 20. stoljeća, a cestovna oznaka joj je D-8. U novije vrijeme je poznata i pod imenom Jadranska turistička cesta, a dužina kojom prolazi kroz Hrvatsku joj je 658 kilometara.
Ahemenidska Monarhija
Arhitektura i urbanizam
Konstruktivni sistemi u Perzepolisu su isključivo tektonski odnosno sastoje se od stupova i greda, dok nema traga stereotomskom sistemu (lukovi, svodovi i kupole). Većina stupova izrađenih od drva su nestali, no sačuvane su njihove kamene baze. Kod dvorana gdje su visine bile prevelike za korištenje drva, stupovi su građeni od masivnih kamenih blokova. Kameni stupovi koji su preživjeli vrlo su heterogenog stila, odnosno pokazuju utjecaje različitih civilizacija. Baza stupa ima hetitski utjecaj, dok je omjer visine i promjera debla gotovo identičan stupovima jonskog reda. Ogromni kapitel koji čini gotovo trećinu ukupne visine stupa karakterističan je za egipatske stupove s kapitelom lotosa. Skulpturalni kapiteli sa životinjskim oblicima vjerojatno su inspirirani asirskom arhitekturom, no predstavljaju originalni perzijski stil.
Kao i većina ahemenidskih palača, Perzepolis je imao zidove izgrađene od opeke, koji možda izgledaju neobično na području gdje je kamen dostupan u velikim količinama. To je zajedničke karakteristika svim narodima Istoka, koji kamen koriste uglavnom za gradske zidine. Danas su uglavnom sačuvani samo temelji zidova, kao i masivni kameni portali i stupovi.
Državna cesta D8
Ova cesta povezuje sve važnije hrvatske primorske gradske centre od Rijeke, preko Zadra, Šibenika, Splita, Makarske, Ploča i Dubrovnika, pa sve do graničnog prijelaza Debeli brijeg između Hrvatske i Crne Gore, a završava na krajnjem jugu Crne Gore. Cesta prolazi kroz tri države, Hrvatsku, Bosnu i Hercegovinu i Crnu Goru, te kroz šest hrvatskih županija: Primorsko-goransku, Ličko-senjsku, Zadarsku, Šibensko-kninsku, Splitsko-dalmatinsku i Dubrovačko-neretvansku.
Ahemenidska Monarhija
Arhitektura i urbanizam
Iako je građen gotovo dva vijeka, Perzepolis kao cjelina pokazuje jedinstveni stil koji je karakteristika ahemenidske umjetnosti. Kasniji ahemenidski vladari nisu mnogo odstupali od umjetnosti i tehnike koju je Kir Veliki započeo u Pasargadu, odnosno Darije Veliki nastavio u Perzepolisu. Samo najnovije vladarske grobnice Artakserksa II. i Artakserksa III. razlikuju se od onih u Nakš-i Rustamu po tome što nisu urezane u okomitu liticu planine već u kosi teren, no na pročelju sadrže iste elemente kao i Darijeva grobnica.
Državna cesta D8
Vanjske veze
Hrvatske ceste
Ahemenidska Monarhija
Kiparstvo
Najpoznatije skulpture iz ahemenidskog perioda nalaze se u Perzepolisu. Brojni reljefi krase stubišta, panele ispred palače i unutrašnjost kraljevskih dvorana. Pretpostavlja se kako su također korišteni za uređenje prostorija sa stupovima. Inspiracija perzijskih skulptura vuče korijene iz Egipta, Grčke i Asirije, a karakterizira je velika preciznost i detaljnost izvedbe. Tipologija skulpturalnog oblikovanja je tipična za orijentalnu umjetnost; svi likovi prikazani su u profilu. Reljefi najčešće prikazuju perzijskog vladara i vojnike, te bikove, lavove i grifone; životinje vrlo su stilizirane, bez varijacija. Osim reljefa, historičari poput Herodota i Plutarha spominju Kserksov kip i Perzepolisu, te kip Darijeve žene Artistone u Suzi. Neke skulpture su u potpunosti realistične, poput psa (mastifa) koji je pronađen na uglu apadane.
Polikromija
Polikromija igra važnu ulogu u perzijskoj umjetnosti, a karakteriziraju je šareni i bogato ukrašeni reljefi na zidovima. Za razliku od Perzepolisa, palača u Suzi nema reljefe urezane u kamenu, već raznobojne keramičke glazure na zidovima od opeke, očito inspirirane mezopotamskom kulturom. Na njima su najčešće oblikovani likovi raznih životinja (lavovi, bikovi, grifoni) ili perzijskih vojnika, koji podsjećaju na reljefe u Perzepolisu.
U Suzi je polikromija na keramici očuvana, no to nije slučaj sa kamenim reljefima u Perzepolisu gdje se pigment s vremenom raspao. Područja na kojima su korištene boje teško je tvrditi, budući da je pigment gotovo u potpunosti nestao. Vrijeme, tanki slojevi nanošenja boja, te raspadanje organskih pigmenata glavni su razlozi njegova nestanka. Ipak, dokazi o korištenju boja nalaze se u tragovima diljem palače što svjedoči kako Perzepolis nije bio jednoličan, već u bogatim bojama. Također, pronađeno je i mnogo posuda koje su sudeći prema unutrašnjim pigmentima služile za pohranu boja. Boje su korištene na svim arhitektonskim elementima; zidovi, reljefi, stupovi, vrata, podovi, stepenice, kipovi, itd. Opeka je bila glazirana, crvena oker boja korištena je na podovima od vapnenca ili sivo-zelenkastog gipsa, stupovi su oslikani u više boja, kao i eksterijer palača. Tragovi crvene boje pronađeni su i na skulpturi Darijeve žene Darijeve žene Artistone koja se danas čuva u iranskom Nacionalnom muzeju u Teheranu. Velika paleta pronađenih boja govori o njihovom bogatom polikromatskom podrijetlu. Spominje se i upotreba biljnih pigmenata, no s obzirom na raspadanje takvih organskih boja, nažalost nisu sačuvane.
Zlatarstvo
Zlatarstvo je jedan od najvažnijih elemenata perzijske kulture, koji se u ahemenidsko doba proširio diljem imperija. Reljefi u gradovima poput Perzepolisa pokazuju kako su Perzijanci zlatnom nakitu pridavali veliku važnost.
Otkrića brojnih komada posuđa izrađenih od plemenitih kovina poput zlata i srebra također pokazuju kako je zlatarstvo bila važna karakteristika perzijske kulture, ali i dokaz njihove estetske zrelosti i napredne tehnologije. Ukrašavanje vaza, čaša, posuda, nakita, pa čak i oružja kombinira klasicizam i sinkretizam. Kao i kod ostalih grana perzijske umjetnosti, na zlatarstvo su utjecaj imale i razne pokorene kulture, koji su Perzijanci koristili u stvaranju novog i originalnog perzijskog stila.
Arheološki pronalasci zlatnih predmeta u Maloj Aziji pokazuju velike sličnosti sa onima iz pokrajine Fars, a ponekad su sličnosti tolike da se pretpostavlja kako potječu iz iste radionice, iako se radi o predmetima koji datiraju desetljećima ili čak vjekovima kasnije. Neke stilske analogije mogu se pronaći i u Grčkoj i Tračkoj što svjedoči o snažnom perzijskom utjecaju i na Europu.
Tehnologija
thumb|280px|Konstruktivne spone (kopče) između kamenih blokova koje su korištene u Perzepolisu i [[Pasargadu datiraju iz 6. vijeka pne. i najstarije su u historiji; predstavljaju veliki napredak u antičkoj građevinskoj tehnologiji]] thumb|280px|Unatoč aktivnoj [[potresnoj zoni, perzijski stupovi apadane u Perzepolisu viši su i vitkiji od bilo kojih iz tog doba, uključujući grčke]]
Kompleksi u Pasargadu i Perzepolisu obiluju mnogim inovativnim elementima na području građevinskog inženjerstva. Novija istraživanja strukturalne tehnologije u susjednom Pasargadu koji je udaljen svega 43 km i građen tri desetljeća prije Perzepolisa, pokazala su kako su perzijski inženjeri sagradili kompleks koji je mogao izdržati jake potrese, čak do 7. stupnja prema Richterovoj ljestvici. Temelji graditeljskih zdanja u Perzepolisu i Pasargadu građeni su tehnologijom izolirane baze temelja, koja se danas koristi pri gradnji modernih osjetljivih objekata poput nuklearnih elektrana, zbog zaštite od seizmičkih aktivnosti.
Značajan doprinos graditeljstvu predstavlja i uporaba konstruktivnih spona (kopči) između kamenih blokova, koje su izgrađene od metala. Takav konstruktivni sistem zajedno s izoliranom bazom temelja stvorili su preduvjete za gradnju mnogo većih i tanjih konstruktivnih elemenata, koji su svoj vrhunac doživjeli u apadani Perzepolisa gdje su stupovi bili visoki čak 20 metara što ih čini najvišim te u odnosu na visinu najtanjim stupovima antičkog graditeljstva, dok su osni rasponi stupova od 8.65 m također veći od bilo kojeg arhitektonskog zdanja tog doba. Usporedbe radi, Artemidin hram u Efezu kojeg su Grci uvrstili na Sedam svjetskih čuda imao je mnogo manje raspone od 5.9 m, dok su stupovi bili 1.5 m kraći od onih iz apadane Perzepolisa.
Veliki doprinos perzijskih inženjera ostvaren je i na području opskrbe vodom tzv. kanatima koje su graditelji usjekli duboko u planine te bi pomoću njih dopremali i čuvali svježu vodu. Zahvaljujući tom vodovodnom sistemu i umijeću kontroliranja tlaka, u kompleksu Perzepolis izgrađen je sofisticiran sistem vodovodnih, kanalizacijskih i drenažnih cjevovoda. Mreža cjevovoda usječena je u teren terase prije gradnje temelja, što predstavlja prvi takav slučaj u historiji.
Golemi perzijski inženjerski pothvati poput gradnje prvog Sueskog kanala, pontonskih mostova preko Dardanela ili kanala kroz poluotok Atos predstavljaju tehnološke uspjehe koji nisu ostvareni nikada ranije u historiji, niti stotinama godina kasnije.
Kulturni utjecaj
Perzijska kultura ostavila je i snažan utjecaj na samog Aleksandra koji se pred kraj života oblačio kao Perzijanac, primio Perzijance kao veći dio svoje vojske, oženio se Perzijankom iz ahemenidske dinastije, a glavni grad svoje monarhije premjestio je u (tada) perzijski Babilon. Ovi Aleksandrovi potezi uzrokovali su veliko neslaganje sa njegovim generalima (dijadosima).
Novonastala Seleukidska Monarhija objedinjavala je ahemenidsku i helenističku kulturu, što je kasnije ostavilo dubok trag i na političko uređenje novog iranskog Arsakidske Monarhije, te kasnije Sasanidske Monarhije koje je povratilo stari sjaj Perzije.
Budući kako su Stari Grci prozvali Iran „Perzijom“ prema vladajućoj perzijskoj dinastiji Ahemenida, od kraja 6. vijeka pne. u zapadnom svijetu sve države iranskih vladarskih dinastija nazivale su se „Perzijom“ što se zadržalo do danas (vidi: Terminologija Irana i Perzije).
Ahemenidska Monarhija predstavlja veliki značaj za moderni Iran, budući kako ta starovjekovna država predstavlja početak dominacije Perzijanaca nad ostalim iranskim narodima što se zadržalo do današnjeg dana (Perzijanci čine 2/3 iranske populacije). Osnivač monarhije Kir Veliki često se naziva „ocem Irana“.
Gemù, Como
Gemù je naselje u Italiji u provinciji Como, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 577 m.
2-Hidroksimukonat-6-semialdehid dehidrogenaza
2-Hidroksimukonat-6-semialdehid dehidrogenaza (, xylG (gen), praB (gen)) je enzim sa sistematskim imenom (2E,4Z)-2-hidroksi-6-oksoheksa-2,4-dienoat:NAD+ oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Supstrat ovog enzima se formira dejstvom katehol 2,3-dioksigenaze (EC 1.13.11.2) na katehol. On je intermedijer u bakterijskoj degradaciji nekoliko aromatičnih jedinjenja. Ovaj enzim je manje potentan na benzaldehidnom supstratu. Njegova aktivnost sa NAD+ je više od 10-puta veća nego sa NADP +</si[>, cf. EC 1.2.1.32, aminomukonat-semialdehidna dehidrogenaza.
MPO
Termin MPO ima više značenja.
South Brooksville, Florida
Saut Bruksvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.007, što je 2.631 (191,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Caruso
Caruso ima više značenja:
Clase 406
Clase 406 je meksička tinejdžerska telenovela snimana tokom 2002. i 2003. godine u Meksiku.
U Srbiji se od 28. februara 2011. emituje na Televiziji Happy u Srbiji pod naslovom Lude godine.
Sinopsis
Ovo je priča o tinejdžerima, njihovom školovanju i odrastanju. Govori o svetu ljubavi, prijateljstva i droga. Prati život homoseksualaca, klasnih razlika, mladih ljudi koji su pretrpeli silovanje i kako se nose s tim, izdaja i zatvora. Uglavnom, prati mlade ljude koji iz puberteta sazrevaju u odrasle ljude noseći se sa životnim iskušenjima i problemima.
Odigrava se u razredu 406, sa mladim ljudima koji ga pohađaju. Sve je počelo iznenada sa Fredijevom homoseksualnošću, Tatjaninim drogiranjem zbog Leonarda, Klarom koja je abortirala jer nije imala podršku partnera, Huan Davida, opsednutog karijerom, odgovornog za silovanje i uništenje života Gabi i Džesike.
Врбаска бановина
thumb|250px|Врбаска бановина thumb|250px|Врбаска бановина (1929-1941) thumb|250px|Врбаска бановина (1931) thumb|250px|Врбаска бановина (1939) Врбаска бановина је једна од девет бановина Краљевине Југославије, које су основане 3. октобра 1929. Њено сједиште је било у Бањој Луци, а укључивала је дијелове данашње Босне и Херцеговине и Хрватске. Име је добила по ријеци Врбас и, као и све бановине Југославије, намјерно није била заснована на историјским и етничким границама. Први и најпознатији бан био је Светислав Тиса Милосављевић.
Врбаска бановина је имала своје представнике у Сенату (3), Народном представништву (25) и Банском вијећу (35). Обухватала је подручја бивше Врбаске и Бихаћке области те дијелове Травничке, Тузланске и Приморско-Крајишке области. Њена територија, површине 20.900 km², била је подијељена на нижа управна подручја: срезове (24), среске испоставе (8) и општине (161).
Становништвo
Према попису из 1931. године на њеној територији било је 1.037.382 становника, од којих је 50,96% мушкараца и 49,04% жена. Православно становништво је било доминантно са 57,89% од укупног броја, 24,13% су чинили муслимани, 16,66% католици, 0,36% протестанти, 0,11% Јевреји и 0,85% остали.
Carzano
Carzano ima više značenja:
Врбаска бановина
Историја
Оснивањем Бановине Хрватске 1939. године, њој су припојени и неки срезови који су се до тада налазили на сјевероистоку Врбаске бановине. Године 1941. Врбаску бановину, као и цијелу краљевину Југославију, окупирале су Силе Осовине. Бановина је укинута, а њена територија је у цијелости припојена Независној Држави Хрватској. Након Другог свјетског рата, у социјалистичкој Југославији, област је подијељена између СР Босне и Херцеговине и СР Хрватске, којој је припао мањи дио на сјеверозападу бановине. Данас највећи дио територије Врбаске бановине припада Републици Српској, а Бања Лука, која је била сједиште бановине, данас је главни град Републике Српске.
Tinker Tailor Soldier Spy (roman)
{{Infokutija knjiga }}
Tinker Tailor Soldier Spy, u Jugoslaviji objavljen pod naslovom Dečko dama kralj špijun je špijunski roman britanskog književnika Johna le Carréa, poznat kao jedno od najpopularnijih djela njegovog opusa, odnosno najuticajnijih djela žanra.
Predstavlja dio ciklusa o Georgeu Smileyu, operativcu britanske tajne službe MI6. Radnja se događa 1973. godine za vrijeme tada aktualnog Hladnog rata i prikazuje kako je ostarjeli Smiley prisilno umirovljen nakon što je operacija prebacivanja čehoslovačkog generala na Zapad završila katastrofom tokom koje je uhapšen i mučen britanski agent; Smiley je, uvjeren da je do toga došlo zato što je jedan od vodećih funkcionara MI6 sovjetska krtica, te započinje vlastitu tajnu istragu kako bi ga raskrinkao.
Kao i mnogi drugi le Carréovi romani, i Tinker Tailor je bio inspiriran autorovim ličnim iskustvima u britanskoj tajnoj službi, te se također isticao izuzetnim realizmom i nesentimentalnim prikazom obavještajne aktivnosti prilikom koje se često moraju donositi moralno upitne odluke. Roman je privukao pažnju i bogatstvom detalja, kao i time da je le Carré za njega izmislio poseban žargon koji koriste britanski obavještajci, a čije su mnoge fraze kasnije ušle u široku upotrebu. Roman je postigao izuzetan uspjeh te je 1977. napisao nastavak pod naslovom The Honourable Schoolboy, a 1979. i Smiley's People, koji se smatra završnim dijelom trilogije pod naslovom Smiley versus Karla.
Casa Bianca
Casa Bianca ima više značenja:
Anne Crawford
Anne Crawford (Haifa, 22. novembar 1920 - London, 17. oktobar 1956), rođena kao Imelda Crawford, bila je britanska filmska glumica, najpoznatija po ulozi Morgan LeFay u pseudohistorijskom spektaklu Knights of the Round Table. Karijeru joj je prekinula leukemija od koje je preminula u dobi od 35 godina.
Cârja, Murgeni
Cârja je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Murgeni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1160 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Arap Bethke
Arap Betke je meksički glumac i model.
Marjanski Ivanovci
Marjanski Ivanovci su naselje u Hrvatskoj, regiji Slavoniji u Osječko-baranjskoj županiji i pripadaju općini Marijanci.
Zemljopisni položaj
Marjanski Ivanovci se nalaze na 92 metara nadmorske visine u nizini istočnohrvatske ravnice. Susjedna naselja: sjeverno se nalazi općinsko središte Marijanci, a sjeveroistočno se nalaze Bocanjevci naselje u sastavu grada Belišća. Južno od naselja nalazi se rijeka Vučica i šumski kompleks bogat naftno- plinskim bušotinama. Pripadajući poštanski broj je 31555 Marijanci, telefonski pozivni 031 i registarska pločica vozila NA (Našice). Površina katastarske jedinice naselja Marjanski Ivanovci je 18,80 km.
Stanovništvo
Iskazuje se od 1931., i to do 1961. kao dio naselja pod imenom Ivanovci Marijanački, a od 1971. kao samostalno naselje pod imenom Marjanski Ivanovci nastalo izdvajanjem iz naselja Marijanci.
Po Popisu stanovništva 2011. u Marjanskim Ivanovcima živjelo je dvoje stanovnika u jednom kućanstvu, pa u doglednoj budućnosti postoji velika mogućnost nestanka sela kao naseljenog mjesta.
Ana Brenda Contreras
Ana Brenda Contreras Perez ( Mc Allen, Teksas, 24. decembar 1986 ) poznatija kao Ana Brenda Contreras ili samo Ana Brenda američka je glumica, manekenka i voditeljica meksičkog porijekla. Iako je karijeru počela 2003. pjevajući, sa grupom T'detila nastaloj iz rijalitija "Pop Stars", kao oficijalni debi pripisuje joj se manja uloga u telenoveli Barrera de Amor iz 2005. Njena prva protagonistička uloga je ona iz 2008. u telenoveli Juro que te amo. Od tada bila je protagonistica uspješnih televizijskih ostvarenja poput La que no podía amar i "Corazon Indomable" iz 2011. i 2013 godine. Takodje, Ana je poznata i po svom pozorišnom radu, prije svega po ulogama u mjuziklima kao što su "Mentiras" iz 2015-2016 i "El hombre de la Mancha" iz 2016-2017.
4375 Kiyomori
4375 Kiyomori je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,293 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,7.
Ana Brenda Contreras
Rani život i počeci
Ana Brenda Contreras Perez, kćerka Efraina Contrerasa i Blance Perez vda Contreras, rođena je u McAllenu, Teksasu, a, zajedno sa mlađim bratom Albertom, odrastala je na kulturnoj razmeđi između rodnog mjesta i Tamaulipasa, Meksika,  mjesta iz kojeg su njeni roditelji. Sa 15 godina došla je sa roditeljima u Meksiko Siti kako bi 2003. prisustvovala kastingu za muzički rijaliti šou "Pop Stars" produkcijske kuće Televisa. Iz naticanja je izašla kao pobjednica i zajedno sa još četiri djevojke oformila grupu T'detila i snimila jedan album, nakon čega se grupa raspala. Danas su iz pomenute grupe najpopularnije članice upravo Ana Brenda i Maria Leon, bivša pjevačica grupe Playa Limbo. Zahvaljujući uspjehu koji je s grupom postigla, Ana Brenda je upisala Televisinu Dramsku Akademiju te je završila u generaciji od 2003 - 2005, kada i Maite Perroni i Angelique Boyer, danas takodje protagonističke zvijezde pomenute produkcijske kuće.
Karijera
Iako je karijeru počela pjevajući, kao oficijalni televizijski debi pripisuje joj se manja uloga "Juane" u telenoveli Barrera de Amor iz 2005 godine, producenta Ernesta Alonsa.
2006. je manjim ulogama "Claudije" i "Sonie" učestvovala u telenoveli Duelo de Pasiones producenta Juana Osorio, te pozorišnom mjuziklu Vaselina inače meksičkoj verziji poznatog film-mjuzikla Brilijantin.
2007. je, zamjenjujući Niurku Marcos, ušla u Televisinu reality emisiju Los 5 Magnificos, za koju, poznati meksički bend, RBD pjeva naslovnu numeru, a u kojem je ona ostala svega jednu sedmicu.
Tokom 2008-2009. protagonizirala je ulogom "Violete" i kraj Josea Rona kao partnera svoju prvu telenovelu u Televisi, Juro que te amo, producentice MaPat. Zbog promocije serije i zajedno sa Joseom, učestvovala je 2008 godine u spotu španskog  pjevača Davida Bisbala za istoimenu pjesmu i naslovnu numeru telenovele. 2009 godine debitovala je i kao protagonistica u pozorištu, mjuzikl predstavom Aladino, el musical tumačeći "Jazmin", te je manjom ulogom "Bibi"  i filmom Divina Confusion debitovala na filmu koji joj je, te godine, na dodjeli nagrada Diosas de Plata obezbijedio nagradu za Filmsko otkriće godine.
2010. odlazi na kasting za glavnu ulogu telenovele Teresa producenta Josea Alberta Castra, međutim, na zahtjev samog producenta isprobava lik najbolje prijateljice glavne junakinje, tako da tokom 2010-2011 ko-protagonizira ulogom "Aurore" pomenutu telenovelu. Telenovela joj je obezbijedila evidentnu popularnost, te nakon nje prelazi u stalne protagonistice produkcijske kuće Televisa, osim toga što osvaja nominaciju kao Najbolja sporedna glumica dodjele nagrada časopisa TVyNovelas 2011 godine. Te godine manjom ulogom "Carol" igra u mjuzikl predstavi Timbiriche, el musical.
Tokom 2011-2012 zahvaljujući producentu Jose Albertu Castru protagonizira svoju drugu telenovelu, La que no podía amar u kojoj kraj Jorge Salinasa kao partnera tumači "Anu Paulu", a koja postaje hit i donosi joj 2012. nagrade Chica que me quita el sueno/Mi protagonista favorita dodjele "Premios Juventud", Omiljeni televizijski par dodjele časopisa "People en Espanol", te nominacije za Najbolju glumicu dodjela časopisa "TVyNovelas" i "People en Espanol". Osim toga, s obzirom na njenu prošlost sa grupom T' de tila i učešća u mjuzikl predstavama, za ovu telenovelu izvodi numeru No puedo amar
Globotriozilkeramid b-1,6-N-acetilgalaktozaminil-transferaza
Globotriozilkeramid b-1,6-N-acetilgalaktozaminil-transferaza (, globozid N-acetilgalaktozaminiltransferaza, uridin difosfoacetilgalaktozamin-glikosfingolipid acetilgalaktozaminiltransferaza, glikosfingolipid beta-N-acetilgalaktozaminiltransferaza, GalNAc transferaza) je enzim sa sistematskim imenom UDP-N-acetil-D-galaktozamin-globotriosilkeramid beta-1,6-N-acetilgalaktozaminiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je visoko specifičan za akceptor. On ne deluje na globotetraozilkeramid ili laktozilkeramid.
Ana Brenda Contreras
Karijera
2015. protagonizira svoju četvrtu i prvu telenovelu u udarnom terminu Televise, Lo imperdonable u kojoj kraj Ivana Sancheza tumači "Veronicu", a koja ne nailazi na dobre rezultate gledanosti. Za ovu telenovelu Ana Brenda ponovo pjeva i to pjesmu Como perdonar. Iako ne nailazi na pozitivne ocjene kritike, pjesma se dopala njenim obožavaocima. Te godine protagonizira ulogom "Esmeralde" predstavu Miseria Esmeralda u kojoj se ostvaruje i kao producentica zajedno sa koleginicom glumicom i dobrom prijateljicom Zuriom Vegom. 2015. se pojavila i u spotovima Por siempre te amare i Como pagarte pjevača Sandovala i Carlosa Rivere.
Tokom 2015-2016 protagonizira ulogom "Daniele" mjuzikl predstavu Mentiras, el musical.
Tokom 2018-2019 je protagonizirala ulogom "Alejandre" telenovelu Por amar sin ley producenta Josea Albeta Castra i Davida Zepede kao partnera. Te ulogom "Cristal" američki dramski serijal Dinasty, kraj Grant Showa kao partnera, čime je ostvarila svoj glumački debi na engleskom tržištu. Kao što se i ostvarila kao rediteljka, režirajući i protagonizirajući likom "Mame" kratkometražni film na engleskom jeziku Wingbeat.
2020. se ostvarila kao voditeljica Tu cara me suena američke televizije na spanskom jeziku Univision.
2021. se ostvarila kao voditeljica dodjele nagrada Latin Grammy.
Privatni život i modne kampanje
Contrerasova je bila skoro tri godine, od 2005 do 2008 godine, u vezi sa meksičkim glumcem Alexisom Ayalom, koji joj je kod producentice MaPat obezbijedio glavnu ulogu u telenoveli Juro que te amo, iako je Ana prije toga bila početnica u glumačkom svijetu. Nakon te veze, kratak period 2009., je ljubovala sa pjevačem grupe "REIK", Juliom Ramirezom, dok se sa toreadorom Alejandrom Amayom vjenčala 2013. u Las Vegasu. Međutim, crkveno venčanje, kao i vezu,  naprasno je prekinula ostavljajući novinarima mnoštvo materijala za nagađanje razloga, od čega su neki: da joj je bivši dragi bio nevjeran, da je njegovi roditelji nisu prihvatili jer je glumica, te da je njen bivši homoseksualac, a da mu je ona služila samo kao paravan. Medjutim, njen dragi je malo poslije potpisivanja razvoda objavio da se ženi biseksualkom Barbarom Coppel i da ona čeka njegovo dijete, stavljajući tako tačku na tračeve o svojoj seksualnoj opredjeljenosti, ali istovremeno podgrijavajući one o tome da je za raskid sa Anom kriva treća osoba. Tokom 2015 - 2018 bila je u vezi sa glumcem Ivanom Sanchezom, partnerom iz četvrte joj protagonističke uspješnice "Lo Imperdonable". Od 2020. je u vezi sa biznismenom Zacariasom Melhelmom, bratom dobre joj prijateljice Danijele Melhelm cijoj je kcerki, Mariji Emiliji, kuma. U maju 2023. objavila je na drustvenim mrezama da se vjerila. Inace, Anin izabranik je udovac sa dvoje djece: Alex Patricio Melhelm Lopez i Viviana Melhelm Lopez.
U toku svoje karijere učestvovala je u reklamama, te bila zaštitno lice kuća poput Blackberry, Always, Dove, Beauti Control, Moda Club, Pantene, Viaja i Grupo Julio.
Godine 2021. pokrenula je liniju proizvoda za njegu kose naziva Eva+Avo.
Časopis "People en Espanol" ju je uvrstio na svoju listu 50 najljepših 2012, 2014, 2015 i 2016 godine, gdje je pozirala za naslovnicu svake godine izuzev 2015.
Godine 2016. časopis "TVyNovelas" ju je uvrstio na svoju listu Los + bellos, a 2017. časopis "Quien" na svoju listu 31 mujeres que amamos
Iako je rodjena u MC Allenu, Teksasu, SAD Ana Brenda je oduvijek bila privržena rodnom mjestu svojih roditelja zbog čega ju je 2014 godine guverner grada Rio Bravo iz Tamaulipasa, Meksiko Rogelio Villasenor Sanchez imenovao počasnom ambasadoricom mjesta.
Mandićevac
Mandićevac je naselje u Hrvatskoj, regiji Slavoniji u Osječko-baranjskoj županiji i nalazi se u sastavu općine Drenje.
Zemljopisni položaj
Mandićevac se nalazi na 220 metara nadmorske visine (središte sela) na jugoistočnim obroncima Krndije, a poznati su po vinogradima i proizvodnji vina. Selo se nalazi na županijskoj cesti ŽC 4118. Susjedna naselja: sjeveroistočno se nalazi općinsko središte Drenje, istočno je Pridvorje, te zapadno je naselje Borovik i jezero Borovik i sjeverno se nalazi Slatinik Drenjski. Pripadajući poštanski broj je 31418 Drenje, telefonski pozivni 031 i registarska pločica vozila DJ (Đakovo). Površina katastarske jedinice naselja Mandićevac je 4,85 km2.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 284 stanovnika.
Od 1857. do 1880. podaci su sadržani u naseljima Drenje, Pridvorje i Slatnik Drenjski.
Viteksin
Viteksin je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 432,377 Da.
Mandićevac
Crkva
U selu se nalazi rimokatolička crkva Sv. Vinka, đakona i mučenika koja pripada katoličkoj župi Sv. Mihaela arkanđela u Drenju i đakovačkom dekanatu Đakovačko-osječke nadbiskupije. Crkveni god (proštenje) ili kirvaj slavi se u 22. siječnja.
Potamogetonaceae
Potamogetonaceae (mrjesnjakovke) su porodica monokotiledonih skrivenosjemenica, prepoznata od strane većine istraživača. U sistemu APG II porodica je uključena u red Alismatales.
Medicinski potpomognuta oplodnja
Medicinski potpomognuta oplodnja, MPO (engl. assisted reproduction) visoko je specijalizirana grana medicine kojom se liječi neplodnostu slučajevima kad se uzroci neplodnosti ne mogu otkloniti, već se moraju zaobići. Najčešći postupci medicinski potpomognute oplodnje su inseminacijaili IUI, izvantjelesna odnosno in vitro oplodnja ili IVF, intracitoplazmična injekcija spermija ili ICSI te prijenos odmrznutih zametaka ili FET (engl. Frozen Embryo Transfer). Ostale metode kao ITI (inseminacija u jajovodu umjesto maternici), GIFT (prijenos jajne stanice i spermija u jajovod da se oplodnja dogodi tamo), ZIFT (prijenos zigote, odnosno oplođene jajne stanice u jajovod, gdje se u prirodi događa oplodnja) su uglavnom napuštene te se više niti ne bilježe u registrima medicinski potpomognute oplodnje. Novija i još nerasprostranjena metoda je in vitro sazrijevanje jajnih stanica ili IVM (engl. in vitro maturation).
Uvriježen je naziv „umjetna oplodnja“ za postupke medicinski potpomognute oplodnje. Međutim, i materijal (jajna stanica i spermij), i sam proces oplodnje, su posve isti kao i kod spontanih začeća. Kod inseminacije, oplodnja se događa u tijelu, tj. to je unutartjelesna oplodnja. Metode IVF-a i ICSI-ja su metode izvantjelesne oplodnje jer do oplodnje dolazi van tijela. Kod IVF-a, jajne stanice se kroz zid vagine dugačkom iglom izvade iz jajnika žene i pomiješaju u Petrijevoj zdjelici sa spermijima muškarca u omjeru 1:75,000 te se ostave da se oplodnja desi prirodno. Kod ICSI metode, kad nema dovoljno dostupnih kvalitetnih spermija, zaobilazi se prodiranje spermija kroz omotač jajne stanice direktnim ubacivanjem spermija u jajnu stanicu, međutim, sama rekombinacija DNK molekula iz muške i ženske stanične jezgre i ostali stanični procesi su isti kao i kod spontanog začeća. Budući da su i ženska i muška spolna stanica i sam proces oplodnje jednaki kao i u prirodi, koristi se termin medicinski potpomognuta, a ne umjetna oplodnja, jer medicina samo omogućava da do oplodnje dođe, ali ne zamjenjuje sam proces oplodnje umjetnim postupkom.
Medicinski potpomognuta oplodnja je tek krajnji oblik liječenja neplodnosti kad su sve ostale opcije iscrpljene. Prije pristupa ovim metodama liječnik može, ovisno o dijagnozi i pojedinačnom slučaju, preporučiti promjenu stila života (prestanak pušenja, zdrava hrana itd), lijekove za izazivanje ovulacije (klomifen citrat) ili ublažavanje insulinske rezistencije (metformin), „propuhivanje jajovoda“ za žene ili operaciju varikokele za muškarce. Važno je međutim naglasiti da nije uputno predugo čekati s ozbiljnijim oblicima liječenja jer plodnost para i uspjeh medicinski potpomognute oplodnje znatno pada s godinama, a nakon navršene 35. godine života žene pravodobnost učinkovitog liječenja postaje gorući problem.
Inseminacija se kod čovjeka provodi već dva stoljeća. Radi se o tehnički nezahtjevnoj metodi gdje se pripremljeno sjeme muškarca kroz dugu tanku cjevčicu ubacuje u maternicu žene i na taj način zaobilazi grlić maternice koji je prirodna barijera za strana tijela, pa tako i spermije te predstavlja najveću prepreku prolasku spermija do maternice i jajovoda. Prvo dijete začeto inseminacijom rođeno je 1839. jednoj grofici, a rezultat je u medicinskoj literaturi objavio francuski doktor Girault.
Od prve uspješne oplodnje jajne stanice izvan ljudskog tijela 1963. do rođenja prve „bebe iz epruvete“, Louise Brown, 1978. prošlo je 15 godina. Stopa uspjeha, odnosno broj trudnoća po postupku, bila je na početku vrlo niska. Poboljšana je uvođenjem kontrolirane stimulacije jajnika kojom se umjesto jedne jajne stanice prosječno proizvede njih desetak. Iako se oplodnjom više jajnih stanica može dobiti više zametaka nego je moguće odjednom vratiti ženi, ostali zameci mogu se zamrznuti za prijenos u slučaju neuspješnog postupka ili nakon uspješne trudnoće. Manji broj postupaka ima dovoljno zametaka za zamrzavanje – primjerice, samo 30% postupaka u Španjolskoj imalo je dovoljno zametaka za zamrzavanje. Zameci koji se zamrznu ne mogu biti stariji od 5 dana starosti jer tada počinje prirodno ugnježđivanje u maternicu (implantacija). Zametak tada ima oko stotinjak stanica i promjera je oko 0.1mm.
Razlog zašto mnogo zametaka spontano umre je što mnogi zameci, bilo oni začeti spontano ili u laboratoriju, imaju kromosomske greške (aneuploidije). Primjerice, tek 30% spontano začetih zametaka kod zdravih parova na kraju završi rođenjem bebe, a kod neplodnih parova taj postotak može biti i manji. Većina aneuploidija izgleda potiče već od jajne stanice, a manji dio od spermija, međutim to nije vidljivo niti mikroskopom i genetska nepravilnost može se utvrditi tek nakon što zametak počne proizvoditi vlastite proteine i prestati pratiti programirane stope u razvoju. Smatra se da oko 50% spontanih pobačaja ima kromosomske uzroke kod utvrđenih trudnoća. Što je trudnoća više poodmakla, ima manje spontanih pobačaja. Dakle, može se logično zaključiti da su spontani pobačaji najčešći prije nego što se trudnoća može utvrditi, odnosno prva dva tjedna nakon oplodnje. Znanstvene studije to potvrđuju.
U samo 30 godina uz pomoć ove tehnologije rođeno je u svijetu oko tri milijuna djece, od čega pola milijuna iz odmrznutih zametaka. U Hrvatskoj je oko 20,000 djece rođeno ovim metodama. Pregled stopa trudnoća po transferu pojedinog postupka 2005. u Evropi je u sljedećoj tablici: metoda	stopa trudnoća inseminacija (Evropa) 	13% IVF (Evropa)	30% ICSI (Evropa)	31% FET (Evropa)	20% IVF kod optimalne grupe pacijenata (Maribor)	preko 50% prirodni IVF (s 1 jajnom stanicom) (Maribor) 	9% transfer 2 odlična zametka kod žena 25-35 godina 	40% transfer 2 suboptimalna zametka kod žena 25-35 godina	20% transfer 2 odlična zametka kod žena 40-44 godina	17% transfer 1 zametka kod žena ispod 30 godina	20% transfer 1 zametka kod žena iznad 40 godina	6%
Stavovi monoteističkih religija prema medicinski potpomognutoj oplodnji
Katolička crkva protivi se svakom obliku medicinski potpomognute oplodnje. Prvi razlog je isti kao i protivljenje svakoj kontracepciji, jer se bračni odnos odvaja od prokreacije. Drugi razlog je protivljenje zamrzavanju zametaka, za koji smatraju da oštećuje zametke te ih dovodi u opasnost da se par ne vrati po njih, kao i selekcija zametaka koja se navodno provodi kod zamrzavanja zametaka.
Iako islam nema centralni autoritet koji bi dopustio ili zabranio medicinski potpomognutu oplodnju, već se za religijsko učenje oslanja na fatve imama, liječenje neplodnosti smatra se dužnošću, a smatra se da fetus stječe dušu 40 do 120 dana nakon oplodnje. Metode medicinski potpomognute oplodnje su dozvoljene dok se koriste spolne stanice bračnih partnera, kao i zamrzavanje i čak i uništenje zametaka.
Stav judaizma prema medicinski potpomognutoj oplodnji potječe iz Božje zapovijedi „idite i množite se“. Izrael kao religiozna država financira postupke medicinski potpomognute oplodnje do rođenja dva djeteta, bez obzira na broj potrebnih postupaka. IVF i zamrzavanje zametaka je dozvoljeno.
Martinšćica
Martinšćica (talijanski San Martino di Cherso [sam marˈtiːno di ˈkerso] ili San Martino in Valle [sam marˈtiːno in ˈvalle]), naselje na otoku Cresu. Administrativno, naselje pripada gradu Cresu.
Zemljopisni položaj
Nalazi se u uvali na zapadnoj obali otoka, jugozapadno od Vranskog jezera.
Najbliža naselja su Grmov (2 km istočno) i Miholašćica (2 km južno).
Stanovništvo
Prema popisu iz 2001. godine, naselje ima 155 stanovnika.
Zemunik Donji
Zemunik Donji je općina u Hrvatskoj, smještena u blizini Zadra u Sjevernoj Dalmaciji. Administrativno pripada Zadarskoj županiji.
Stanovništvo
Općina broji 1903 stanovnika (popis 2001.), od toga mjesto Zemunik Donji 1466 stanovnika. Općina je naseljena gotovo homogeno hrvatskim stanovništvom (po popisu 1991. Hrvata ima 1792 ili 94%). U općini žive i 63 osobe srpske nacionalnosti (3%), 20 Albanaca (1%), 2 Roma, te po 1 Mađar, Nijemac, Turčin i Slovenac. (Izvor Državni zavod za statistiku)
Historija
Na području današnje općine su se za vrijeme rata u Hrvatskoj vodile žestoke borbe između hrvatskih s jedne te JNA i krajinskih snaga s druge strane. Kao posljedica toga područje je poznato po velikoj količini zaostalih mina.
Mistadina, Bologna
Mistadina je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Torgheli, Trento
Torgheli je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
4376 Shigemori
4376 Shigemori je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,231 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,6.
Torgheli, Trento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 656 m.
Pakistan
Pakistan (پاکستان ); službeno: Islamska Republika Pakistan) je država u južnoj Aziji. Graniči s Indijom, Kinom, Afganistanom i Iranom. Na jugu izlazi na Arapsko more, koje je dio Indijskog oceana.
Pakistan je stvoren 1947. godine, od većinski muslimanskog dijela Britanske Indije, dok je ostatak zemlje postao današnja država Indija. Godine 1956., Pakistan se proglasio prvom islamskom republikom na svijetu. Istočni dio Pakistana je od 1971. godine, postao nezavisna država Bangladeš.
Regionalna historija do 1947.
mini|Kamena figura [[Indska kultura|Indske kulture protumačena kao "kralj svećenik"]] Iako područje današnjeg Pakistana nikad nije bilo država pod tim imenom sve do nezavisnosti 1947. već dio mnogih državnih tvorevina osvajača s Iranske visoravni i Indijskog potkontinenta, na ovom području se razvila jedna od najranijih svjetskih civilizacija. Indska civilizacija imala je razvijenu poljoprivredu, trgovinu, građevinarstvo i znanost, a koristila je dosad nedešifrirano indsko pismo. Ova civilizacija datira iz sredine 3. milenija pne., a nestala je oko 1800. pne. iz danas još nepoznatih razloga. Indska civilizacija protezala se uzduž Inda i njenih pritoka u Sindhu i Pandžabu sve do sjeverozapadne Indije i Gudžarata. Među brojnim pronađenim gradovima i naseljima najznačajniji su Harappa u Pandžabu i Mohendžo Daro u Sindhu.
Sredinom 2. milenija pne. u Pakistan iz Centralne Azije dolaze Arijci. Njih je karakterizirala vedska kultura i hinduizam. Sredinom 6. vijeka pne. čitavo područje zauzimaju Ahemenidi. U 4. vijeku pne. dolazi do širenja budizma, a dolaskom Makedonaca dolazi do miješanja helenističke i budističke kulture. U 2. i 1. vijeku pne. dolazi do procvata Gandhara koje se nalazilo na prostoru današnjeg Afganistana i sjeverozapadnog Pakistana. Kasnije je Pakistan pripadao Kušanskom i Guptskom carstvu.
Početkom 8. vijeka je područje Pakistana došlo u kontakt s islamom, a 712. godine su Arapi pod vodstvom Muhameda ibn Kasima osvojili područje Inda. Vjekovima je granica između islamske i indijske kulture bila istočno od Inda, tako da je Pandžab ostao izvan islamskog utjecaja. Tek oko 1000. godine je iranska dinastija Gaznavida proširila svoju državu na cijeli Pakistan i sjeverne dijelove Indije. Sve do početka 19. vijeka područjem Pakistana vladale su razne dinastije, uključujući vladavinu iranske Guride (12. i 13. vijek), sjevernoindijski Delhijski sultanat (13. i 14. vijek) i Mogulsko Carstvo (od 16. do 18. vijeka), te afgansku dinastiju Durani (18. i 19. vijek).
Godine 1843. je Britanska istočnoindijska kompanija zauzela Sindh, a šest godina kasnije i Pandžab. Tada počinje stogodišnje razdoblje pakistanske povijesti pod britanskom kolonijalnom vlašću. Od 1858. godine su britanski posjedi u Indiji pod izravnom upravom britanske krune.
Historija nastanka Pakistana
Indijski pokret za nezavisnost počeo je djelovati od 1885. godine, stvaranjem Indijskog nacionalnog kongresa. Uz većinom hinduistički kongres, 1906. godine je stvorena i Muslimanska liga. Njen vođa Muhamed Ali Džina uz potporu indijskih muslimana počinje zahtjevati zasebnu državu, ali svi pokušaji kompromisa s kongresom propadaju. Iako je veliki dio muslimanskog stanovništvo podupro ovu ideju, većina Paštunaca je bila za ujedinjenu Indiju ili za priključenje paštunskih područja Afganistanu. Lahorskom rezolucijom 1940. godine, udareni su temelji za stvaranje muslimanske države u Indiji.
Zapadni i istočni Pakistan do 1971. godine
mini|Položaj zapadnog i istočnog Pakistana (1971.) u Aziji
Godine 1948. umire Ali Džina. Zbog raznih političkih razloga 1958. godine, dolazi do državnog udara pod vodstvom generala Muhameda Ajub Kana što je točka prekretnica u povijesti zemlje. Nakon ovog vojnog režima slijedio je idući od 1969. godine, pod vodstvom generala Muhameda Jahje Kana.
Velika udaljenost između dva dijela država je onemogućivala državnu i gospodarsku organizaciju, te stvaranje zajedničkog nacionalnog identiteta. Usprkos pripadnosti istoj religiji, zbog koje je ustavom iz 1956. Pakistan postao prva islamska republika na svijetu, bengalski jezik i kultura ostali su najvažniji elementi identiteta istočnog Pakistana. Nejednakost se vidjela i u raspodjeli političke moći i gospodarskih resursa. Vlada u zapadnopakistanskom Karačiju, te od 1958. u Islamabadu koji je postao novi glavni grad, zapostavljala je istočni Pakistan u raspodjeli državnog novca i u dodjeli vodećih funkcija u upravi i oružanim snagama. Nakon što je separatistička Awami Liga koja je bila druga po jačini politička stranka u Pakistanu, na izborima 1970. pobijedila u svim izbornim jedinicama u istočnom Pakistanu, te time osvojila apsolutnu vlast u zajedničkom pakistanskom parlamentu, predsjednik Jahja Kan je proglasio izbore neregularnima i odbio predati vlast. Kao rezultat toga izbile su pobune čime je počeo istočnopakistanski rat za nezavisnost. U prosincu 1971. je istočni Pakistan proglasio nezavisnost kao samostalna država Bangladeš.
Vanjska politika Pakistana ostala je u sjeni moćnije susjedne države Indije s kojom je od 1947. vodila tri rata, od čega dva zbog Kašmira. Ni prvi indijsko-pakistanski rat koji je trajao od 1947. do 1949., niti drugi indijsko-pakistanski rat (1965.) nije promijenio status Kašmira. Godine 1971., Indija je stala na stranu istočnopakistanskog pokreta za neovisnost u Bangladeškom ratu. Godine 1999., ponovno je izbio oružani sukob u Kašmiru, ali je ostao ograničen na manje područje. Iako službeno nisu bili u ratu, u tom sukobu poznatom kao Kargilski rat je poginulo više stotina osoba u nekoliko tjedana.
Demokratsko razdoblje od 1988. do 1999.
mini|[[Benazir Buto: prva žena na čelu neke islamske države]] Nakon smrti Zije ul-Haka 1988. godine, održani su prvi slobodni izbori u zemlji nakon 1977., na kojima je pobijedila Benazir Buto koja je postala prvom ženom na čelu neke islamske države. Godine 1990., na vlast dolazi Navaz Šarif. Buto opet dolazi na vlast 1993., nakon čega je Šarif opet zamjenjuje od 1997. godine. U svibnju 1998., Pakistan provodi nekoliko nuklearnih pokusa kao reakciju na indijske nuklearne pokuse.
Vojna diktatura od 1999.
U jednom od oružanih sukoba s Indijom u kašmirskoj kargilskoj regiji u ljetu 1999. je Pakistan doživio poraz. Vojnim udarom na vlast dolazi general Pervez Mušaraf koji uspostavlja četvrtu vojnu diktaturu u Pakistanu. Od 2001. godine je Mušaraf predsjednik države.
Od terorističkih napada 2001. na SAD se u Pakistanu događaju brojni religijski motivirani sukobi, posebice zato što je Mušaraf bliski saveznik u političkom i vojnom smislu sa SAD-om. Usprkos nezadovoljstvu pakistanske javnosti Mušarafov režim i dalje je aktivno uključen u rat protiv terorizma kojeg su pokrenule Sjedinjene Države.
U studenom 2007. godine je general Mušaraf proglasio izvanredno stanje i suspendirao ustav zemlje. Nedugo nakon toga je Pakistan izbačen iz Commonwealtha.
Geografija
Pakistan se proteže između 24. i 37. sjeverne geografske širine, te između 61. i 77. istočne geografske dužine na površini od 796.095 km² čime je deveta po veličini država u Aziji. Ako se uključe Azad Kašmir i Sjeverna područja, država ima površinu od 880.254 km² što je površina koja je otprilike 3,5 puta veća od bivše Jugoslavije. Graniči s četiri nezavisne države: Iranom na jugozapadu, Afganistanom na sjeverozapadu, Kinom na sjeveroistoku i Indijom na istoku. Na jugu Pakistan ima 1046 km dugu obalu na Arapskom moru.
Položaj
mini|lijevo|Topografska karta Pakistana mini|Vrh [[K2 (8611 m) koji je najviša točka Pakistana]]