cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gianluigi Donnarumma
Gianluigi Donnarumma (Castellammare di Stabia, 25. veljače 1999.), talijanski nogometni golman i reprezentativac koji od 2021. godine igra za Paris Saint-Germain. Karijeru je započeo u Milanu, gdje je igrao šest godina prije prelaska u Pariz.
Za seniorsku momčad Milana debitirao je 2015. godine sa samo 16 godina i 242 dana, čime je postao drugi najmlađi golman koji je debitirao u Serie A. Vrlo brzo je dobio status prvog golmana te je opisan kao jedan od najvećih golmanskih talenata na svijetu. U ožujku 2016. godine, sa 17 godina i 28 dana, postao je najmlađi U-21 reprezentativac u historiji U-21 reprezentacije Italije. Šest mjeseci kasnije, u dobi od 17 godina i 189 dana, debitirao je i za seniorsku reprezentaciju Italije, postavši tako njezin najmlađi golman u historiji. Bio je prvi golman reprezentacije na UEFA Euru 2020. godine, gdje je s Italijom postao prvak Europe. Također je dobio i nagradu za Najboljeg igrača turnira, postavši tako prvi golman u historiji turnira koji je dobio tu nagradu.
Agua Fría, Victoria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1071 m.
Guatagora, Bocoyna
Guatagora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Chaignes
Šenj je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Er koja pripada prefekturi Evre.
Po podacima iz 1999. u opštini je živelo 252 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 39 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,41 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 148 metara (maksimalnoj 151 m, a minimalnoj 97 m).
Colletto, Cuneo
Colletto je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1254 m.
Amimona
Amimona je u grčkoj mitologiji bila Danaida, kćerka kralja Danaja i Europe.
Mitologija
Njen atribut je krčag vode. Tako je predstavljena da bi se skrenula pažnja na svetu i zdravu vodu Argosa. S obzirom da njeno ime znači "nevina", "neukaljana", ona je možda ista osoba kao i danaida Hipermnestra, koja je jedina odbila da ubije svog muža, ali ih Apolodor ipak pominje obe. Neki autori je poistovećuju sa okeanidom Berojom.
Palmita, Concordia
Palmita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Concordia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 414 m.
Elvira Hernández Flores, Tihuatlán
Elvira Hernández Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tihuatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
Nova Bošaca
Nova Bošaca je naseljeno mjesto u okrugu Novo Mesto na Vahu, u Trenčinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 1.126 stanovnika.
Стубал (Краљево)
Стубал је насељено место града Краљева у Рашком округу. Према попису из 2002. било је 1314 становника (према попису из 1991. било је 1526 становника).
Демографија
У насељу Стубал живи 1077 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,1 година (41,6 код мушкараца и 44,6 код жена). У насељу има 371 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 3,54.
Opština San Damián Texóloc, Tlaxcala
San Damián Texóloc je opština u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2216 m.
Babel One
Babel One je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Enterprise, premijerno prikazana 28. januara 2005. godine. Predstavlja prvi dio trodijelne cjeline koju još čine epizode United i The Aenar. Radnja prikazuje kako Enterprise prevozi tellaritske delegate na mirovnu konferenciju sa Andorijancima, ali kako je ona sabotirana djelovanjem tajanstvenog broda napada tellaritske i andorijanske ciljeve.
Oksijart
mini|250px|Oksijart je nakon Aleksandrove smrti postao satrap Paropamisa. Oksijart (perz. وخش‌ارد; Uksšijarta, grč. Oxyartes ) je bio kratkotrajni satrap Baktrije (možda i Sogdijane ) u službi Perzijske Monarhije tokom prve polovice 4. vijeka pne. U historiji je najviše ostao upamćen kao otac Roksane , koja se udala za Aleksandra Makedonskog. Oksijart se najranije spominje kao jedan od perzijskih vojskovođa koji su 329. pne. pratili Besa prilikom njegovog prijelaza preko rijeke Amu-Darje odnosno povlačenja u Sogdijanu. Nakon Besove smrti Oksijart je na kratko vrijeme ovladao Baktrijom, te je sklonio Besovu ženu i kćeri na „Sogdijansku stijenu“, utvrdu u istoimenoj pokrajini koju je čuvao Arimaz. Ipak, Aleksandar ih je naposljetku zarobio 328. pne., no drevni historičari navode kako se velikodušno ponio prema njima, zbog čega je Oksijart pristao da Roksana postane Aleksandrova žena. Oksijart je nakon toga imenovan satrapom Paropamisade (Hindukuš), a na tom mjestu ostao je i nakon Aleksandrove smrti, što su dijadosi 321. pne. potvrdili sporazumom u Triparadisu. U ratovima dijadoha je podržavao je Eumena, no 316. pne. priključio se Antigonu. Pretpostavlja se da je umro prije Seleukovog pohoda na Indiju, s obzirom da je Seleuk kasnije Čandragupti Mauriji prepustio njegovu satrapiju Parompisadu. Baktrija je ranije pripala u ruke Artabazu II., kojeg je na tom mjestu postavio sam Aleksandar.
Elefantopin
Elefantopin je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 360,358 Da.
Las Margaritas, Ocozocoautla de Espinosa
Las Margaritas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocozocoautla de Espinosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 781 m.
Croce di Bovo, Vibo Valentia
Croce di Bovo je naselje u Italiji u provinciji Vibo Valentia, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 816 m.
Splitski festival
Festival zabavne glazbe Split ili jednostavnije Splitski festival jedan je od najpopularnijih festivala lakih nota kod nas, koji se već 45 godina održava svakog ljeta u Splitu. Splitske Prokurative, na kojima se festival održava od kasnih 1960ih, zna zablistati početkom jula i postati centar muzičkog svijeta zemlje za narednih par festivalskih dana. Prvi Splitski festival održan je 1960. godine, kao muzičko-modna revija "More-Revija-Split", a od tada je pa do danas na njemu izvedeno preko 800 kompozicija najznačajnijih domaćih autora (Zdenko Runjić, Arsen Dedić, Milica Milisavljević Dugalić, Ðelo Jusić, Nikica Kalogjera, Rajko Dujmić, Zrinko Tutić, Ðorđe Novković) u interpretaciji najjačih imena domaće zabavne muzike (Oliver Dragojević, Tereza Kesovija, Kemal Monteno, Zdravko Čolić, Radojka Šverko, Ibrica Jusić, Miki Jevremović, Meri Cetinić, Tedi Spalato, Zorica Kondža) i najboljih domaćih vokalno-instrumentalnih sastava ("Dubrovački trubaduri", "Pro arte", "Indexi", "Teška industrija", "Novi fosili", "Magazin", "777").
Melodije Jadrana 1960-1966
Prvi splitski festival održan je 1960. godine, tek kao popratni dio programa ljetne modne revije "More-Revija-Split", koja se održavala na bazenima omladinskog školskog kluba POŠK. U pauzi presvlačenja manekenki, među kojima je bila i kasnija zvijezda ranih Splitskih festivala, Maruška Šinković, izvedene su samo tri od prispjelih 70ak skladbi. Pjesme su izvedene uz plesni orkestar Đekija Srbljenovića, a jednu od njih pjevao je kasniji šampion "Splita" Vice Vukov. 1961. festival nije održan, jer je odlučeno, da ta godina bude pripremna, no zato je 1962. "Split", tada poznat još pod imenom "Melodije Jadrana" zabljesnuo na istom mjestu u još većem sjaju, ovaj put krajem ljeta. Na Festivalu se prvi put pojavljuje Zdenko Runjić, tada još srednjoškolac, čije "Ćakule o siromajima" sa Terezom Kesovijom odnose prvu nagradu publike. Festival je pod velikim utjecajem dva starija mediteranska festivala, onog u San Remu i Opatiji, što se osjeća i u prvim skladbama sa "Melodija Jadrana", koje neodoljivo vuku na talijansku kanconu. Među zvijezdama prvih festivalskih godina je sama krema tadašnje domaće zabavne muzike: Tereza Kesovija, Arsen Dedić, Gabi Novak, Ivo Robić, Ðorđe Marjanović, Vice Vukov, Nada Knežević, Anica Zubović. Prve festivalske uspješnice govore o moru, obali, mjesečini, šetnjama na rivi, putovanjima, ribanju. Ništa se ne mijenja ni 1963., kad festival seli na ljetnu pozornicu kina "Bačvice", u istoimenoj splitskoj gradskoj uvali. Prve nagrade odnose uglavnom autori sa zagrebačkom adresom, Dedić i Kalogjera, no već nekoliko godina kasnije sve će se promijeniti u korist domaćih snaga.
Internacionalna festivalska ljeta 1967-1974
1967. splitski festival prelazi sa ljetnje pozornice kina "Bačvice" na monumentalne Prokurative, gdje dobija internacionalni karakter. Organizatori su, naime, shvatili da nešto treba promijeniti, jer je zanimanje domaće publike za festival naglo poraslo, što se vidjelo i u broju prodanih festivalskih ploča. Iz Zagreba stižu prva voditeljska imena domaće televizije, Gordana Bonetti i Ljubo Jelčić. Uz 13 jugoslavenskih skladatelja zabavne muzike, osam njihovih inostranih kolega rade na aranžmanima za 22 skladbe, koje izvodi 14 domaćih izvođača i tri ansambla, te osam stranih pjevača i dva vokalno-instrumentalna sastava internacionalnog ranga, engleski "The Shadows" i "The Lords". Te 1967. debitira i Oliver Dragojević, no sa bljedunjavom izvedbom Runjićeva "Picaferaja" ostaje ipak nezapažen. Sljedeća je, 1968. godina neponovljiva, jer na Prokurative dolazi prvo ime talijanske kancone, legendarni Domenico Modugno, koji pjeva u gala-programu. Od domaćih snaga briljiraju "Dubrovački trubaduri", Maruška Šinković, Arsen Dedić, a ne treba zaboraviti i neke od slovenskih autora i pjevača, čije su pjesme veoma odgovarale splitskom i dalmatinskom festivalskom senzibilitetu. Od 1969. festival je i službeno odbacio naziv "Melodije Jadrana" i sad se zove Internacionalni festival zabavne glazbe. Te 1969. festival bilježi brojne skandale i pikanterije, koje "Splitu" na kraju samo gode. Na Prokurativama pjevaju prva imena talijanske kancone, Claudio Villa, Gino Paoli i Iva Zanicchi (umjesto najavljene Ornelle Vanoni), a prvu ligu domaćih izvođača čine Arsen Dedić i Tereza Kesovija. Oko njihove dvije pjesme te 1969. - "Vraćam se" i "Nono, moj nono" stvorio se čitav jedan skandal, u kojem je "Nono" Nikice Kalogjere nadmašio favorita žirija Arsena Dedića, koji se uz zvižduk publike morao povući sa svojim talijanskim prijateljem Paolijem, koji je tu istu pjesmu pjevao u alternaciji.
Na desetom jubilarnom festivalu "Split ´70" nastupilo je čak 18 zemalja. Selekcijska komisija izabrala je 18 domaćih i 18 stranih skladbi za izvođenje na Prokurativama, na kojoj se te godine pojavila čitava plejada novih, mladih i perspektivnih imena: Ibrica Jusić, Josipa Lisac, Duško Lokin, Majda Sepe, Krunoslav Slabinac, Boba Stefanović, Ljupka Dimitrovska. Međutim, te će 1970. nadmoćno pobijediti Radojka Šverko sa evergreenom Esada Arnautalića "Kud plovi ovaj brod", čiji tekst potpisuje Arsen Dedić, skriven iza pseudonima Luka Juras, zbog toga što je godinu prije obećao da se nikada više neće vratiti na "Split", barem ne kao pjevač ili skladatelj. Naredna je 1971. u znaku dalmatinskog megahita "Proplakat će zora", koja je nastala na osnovu istoimene dalmatinske narodne pjesme. Mišo Kovač ovom se pjesmom konačno etablirao na domaćem estradnom nebu, pokazujući da ima izraziti senzibilitet za pjesme sa dalmatinskom tematikom, kojoj će se vraćati i narednih godina. Pažnju medija na festivalu iz 1972. godine izaziva zanosna Milva, talijanska diva osebujnog glasa, koja uz Tonyja Christiea pjeva u gala-programu festivala. Naredne godine primjetna je izvjesna zasićenost i pad festivala, jer Prokurative tog ljeta ne bilježe onako veliki broj hitova kao proteklih godina. Favoriti festivalskog auditorija su Miki Jevremović sa pjesmom "Jedna soba s pogledom na more" i Maruška Šinković sa " Ča je bilo tega više ni". 1974. na Prokurative se vraća i Oliver, no njegovo vrijeme dolazi tek godinu dana kasnije, kad će pjevati "Galeba". Zdenko Runjić je stvarni pobjednik "Splita ´74", jer su njegove dvije šansone, "Sunčane fontane" sa Terezom Kesovijom i "Ja ne mogu drugo nego da je ljubim" sa Mišom Kovačem apsolutni favoriti festivala. Splitski biseri 1967-1974:
Zlatne godine na Prokurativama 1975-1980
Ljeta koja predstoje se sa sigurnošću mogu nazvati zlatnima, a čovjek koji je najviše zadužen za to je Zdenko Runjić. Ovaj se vrsni splitski skladatelj svake godine pojavljivao sa barem dvije pjesme na Prokurativama, a svaka je znala pogoditi «u sridu». Kombinacija Zdenko Runjić (muzika), Tonči Zuppa ili Jakša Fiamengo (tekst), Stipica Kalogjera (aranžman), te Oliver Dragojević (interpretacija) pouzdan su znak za kvalitet i sinonim za preko dvadesetak splitskih festivalskih bisera, koji su nerazdvojan dio dalmatinske pjesmarice 20. stoljeća. Nakon što je 1974. Splitski festival po posljednji put bio internacionalni, 1975. nastaje praznina, koju su organizatori popunili Večerima dalmatinskih šansona.
Na Večeri dalmatinskih šansona te 1975. nastupa i Oliver sa «Galebom», no od 12 šansona prema glasovima publike Oliver ostaje tek na slabom osmom mjestu. Tek će kasnije «Galeb» dobiti ono priznanje, kakvo je i zasluzi i kakvo ima i danas kao pjesma nad pjesmama svih splitskih festivala (do 1990). Suradnja Runjić-Dragojević 1976. rezultira uspjehom «Skalinade», koja je postala najizvođenija dalmatinska pjesma i svojevrsna himna življenja na dalmatinskom kamenu. Festival je te, ali i narednih godina bio pun mediteranske raspjevanosti i živosti, nota koje su slijevale u zvukove mora i mirise obale. Tereza Kesovija te 1976. pjeva pjesmu Nikice Kalogjere «Sviraj mi, sviraj» i pobjeđuje, a ništa lošiji nije ni Kemal Monteno, koji od te godine postaje redovit gost na Prokurativama. Nezaboravne su njegove interpretacije pjesama "Cvite bili iz đardina" (1977), "Sunce djetinjstva" i "Putovanja" (1978), "Adrijana" (1979), "Zvono djetinjstva" (1980), "Pričaju stare none" (1981), "Dobra večer uzorita" (1983), "Produži lađo" (1984), "Zaboravi" (1995), "Kad ja ne mogu" (1997), "U meni imaš dom" (2002), "Da je moja mandolina znala" (2005). 1977. su svi bili zaraženi romantikom. U tri festivalske večeri moglo se čuti na pretek ljubavnih šansona, serenada i mediteranskih šlagera, koji kao da su se natjecali, koji će biti ljepši od drugoga. Prva liga domaćih izvođača pjevala je te 1977. o malinkoniji, romanci, đardinima, mjesečini, šetnjama uz more, raspjevanim djevojkama, Diridondi. Naredna je godina bila u sličnom tonu, s tim da su sve prve nagrade, na sve tri festivalske večeri ponijeli Oliver i Zdenko Runjić. «Poeta», «Oprosti mi, pape» i «Cvit Mediterana» danas su sastavni dio svake dalmatinske muzičke antologije i jednako tako svježi kao i prije 27 godina. 1979. je u znaku apsolutnih debitanata, kada Đorđe Balašević za svoga «Panonskog mornara» zaslužno odnosi festivalsko zlato na Večeri dalmatinskih šansona, a njegov kolega Zlatko Pejaković, iz iste diskografske kuće PGP RTB, zlato za mediteransku kantolinu «Ljetu je mome kraj» na Večeri zabavnih melodija.
Dvadeseti jubilarni Splitski festival 1980. godine, kao i njegovi prethodnici, u potpunosti je u znaku tradicionalne dalmatinske melodije i poetskog, pitkog teksta, koje izvodi sam Olimp domaćih izvođača. Festivalske melodije sa «Splita» objavljuje čak pet diskografskih kuca kod nas, uključujući i vječite konkurente zagrebački «Jugoton» i beogradski «PGP RTB». Na festivalu pjevaju Oliver, Meri Cetinić, Mišo Kovač, Ljupka Dimitrovska, «Novi fosili», Kemal Monteno, Ivo Pattiera, «Pepel in kri», Miki Jevremović, Maja Odžaklievska, Ditka Haberl. Veliki je hit tog festivalskog ljeta bio duet Olivera i Borisa Dvornika sa neponovljivom «Nadalinom». Splitski biseri 1975-1980:
Pjesme za cijelo ljeto 1981-1986
Pjesme sa Splitskih festivala bile su godinama zvučna kulisa svih naših ljetovanja u Makarskoj, Trogiru i drugdje diljem jadranske obale. To se nastavlja i u novoj festivalskoj dekadi, tokom 1980ih godina, kad su ploče sa «Splita» najprodavaniji festivalski i kompilacijski album zagrebačkog «Jugotona». To ni ne čudi, ako se zna, da na ovom festivalu nastupaju samo najbolja imena domaće zabavne muzike.
Jubilarni 25. Splitski festival 1985. godine donosi «Pokoru» Zorice Kondža, «Tajnu života» Tereze Kesovije i «Zar je voljeti grijeh» Jasne Gospic. «Split ´85» tuče svaki rekord sa 170.000 prodanih nosača zvuka, prije samog festivala i čak 270 akreditiranih novinara. Ni sljedeća godina ne zaostaje za uspjehom, mada se neki novinari žale na komercijalizaciju festivala i njegovo tematsko naslanjanje na beogradski MESAM. Te 1986. objavljene su već legendarne «Konoba» sa Meri Cetnić i Tedijem Spalatom, «Vrijeme ljubavi» Zorice Kondža, «Molim te, ostani» Tereze Kesovije i «Mižerja» Olivera Dragojevića. Prvi se put uvodi i autorska večer, a prva je posvećena Zdenku Runjiću, koji plasira 12 novih pjesama. Sama će se autorska ploča prodati u većoj nakladi, no festivalski album sa 28 pjesama, što govori o privlačnosti melodija sa Runjićevim potpisom.
1985. godine na večeri Ustanak i More festivala SPLIT, najpoznatija interpretatorka zabavne muzike sa Kosova i Metohije, Milica Milisavljević Dugalić osvaja prvu nagradu - plaketu ,, Biser - Dalmacija u oku '' odlukom svih RTV stanica i TV revija, za pjesmu Lijepo si mi govorio oče za koju je tekst napisao Jakša Fiamengo a muziku uradio Sinan Alimanović.
Došla marka dinaru na more 1987-1991
Kraj 1980ih godina i raspad Jugoslavije «Split» doživljava postupnom komercijalizacijom i laganim odmakom od dalmatinskog identiteta. Broj nagrada se povećava iz godine u godinu, baš kao i broj pjesama. U finalnoj večeri 1987. bilo ih je čak 29, no niti jedna od njih nije mogla zasjeniti Terezu Kesoviju sa fantastičnom pobjedničkom pjesmom Đele Jusića «Zapjevajmo prijatelji», koja je na kraju odnijela i Zlatni grb grada Splita. Glasanje je bilo pomalo komplicirano, jer su na svoje trebali doći publika, žiri i čak 17 RTV-centara iz cijele zemlje.
1988. za umjetničkog direktora sada već tradicionalne splitske lakoglazbene fešte dolazi sâm Zdenko Runjić, koji na toj funkciji ostaje naredne tri godine. S jedne je strane to dobro, jer kvalitet odabranih pjesama postaje ponovo nešto bolji, s druge pak loše, jer publika naredna tri ljeta ostaje bez nacionalnih hitova Zdenka Runjića tipa «Skalinade», «Malinkonije», «Romance» ili «Poete». Od 1988. uvodi se Večer splitskih bisera, na kojoj je, u naredne tri godine, predstavljeno sve najbolje iz određene festivalske dekade. I Večer «Ustanak i more - Marjane, Marjane», iz godine u godinu dobiva na kvaliteti, tako da ne zaostaje puno za Večeri zabavnih melodija. Ključna pjesma toga ljeta bila je zasigurno «Došla marka dinaru na more», koju je pjevala Đurđica Barlović, a koja je kao i «K-15» par godina prije, na šaljiv i humorističan način progovorila o našoj ekonomskoj situaciji kasnih 1980ih. Autor obje pjesme bio je dežurni «zafrkant» Duško Mucalo, koji se tog ljeta ipak nije pojavio kao izvođač. 1989. trijumfiraju Neno Belan i «Đavoli» sa nostalgičnim ljetnim šlagerom «Dugo, toplo ljeto», a za njima ne zaostaje ni prošlogodišnji pobjednik Matko Jelavić, rodonačelnik novog grčko-latinskog vala kod nas, koji ovaj put pjeva «Ti si samo za me rođena». Na jubilarnom 30. Festivalu zabavne glazbe «Split» očito je da su došla neka druga vremena: prema pisanju nekih kroničara grčka kolonizacija je stvar prošlosti, a vidljiv je i novi duh vremena, koji sjedi u počasnoj loži u prvome redu, smješkajući se domovini i njenom svekolikom pučanstvu. Ljeto je te 1990. bilo veoma melodiozno i bogato. Na Prokurativama pjevaju Tereza Kesovija («Ljubav je moj grijeh»), Oliver Dragojević («Neka se drugi raduju»), Meri Cetinić («Perlo moja»), Zlatko Pejaković («Rodi mi, zemljo), debitanti «Daleka obala» («Tonka»), Oliver & Zorica Kondža u duetu («Ti si moj san»), Matko Jelavić («Sretno ti bilo, anđele»). Među nagrađenima za 30. obljetnicu Festivala su Tereza kao najbolja pjevačica, Oliver kao najbolji pjevač i «Dubrovački trubaduri» kao najbolja grupa. Najuspješniji pjesnik bio je Tonči Zuppa, skladatelj nezaobilazni Zdenko Runjić i aranžer Stipica Kalogjera. 1991. festival nije bio održan, zbog neposredne prijetnje rata, iako je izdan dvostruki festivalski album i album posebne Večeri domoljubne pjesme «Lijepa naša». Od 34 nove melodije valja izdvojiti duet Nene Belana i Anje Šovagović-Despot, te pjesme Radojke Šverko, Ibrice Jusića i Meri Cetinić. Zanimljivo, ali po prvi put se nakon 1974. na jednom festivalskom izdanju nisu pojavili ni Oliver, ni Zdenko Runjić.
Zaboravljena ljeta 1992-1995
I dok su u pozadini pucali topovi, sa Prokurativa se mogla čuti pjesma. Doduše, pjesma je bila puno tiša no obično, a izostale su i brojne zvijezde, koje smo bili navikli gledati iz godine u godinu. Sve je puklo 1993. godine, kad Zdenko Runjić, prvi skladatelj «Splita», zbog nesporazuma sa upravom festivala, odlučuje napustiti Prokurative i na Zvončacu osnovati drugi, konkurentski festival «Melodije hrvatskog Jadrana» ili, kako je on to rado volio naglasiti, «pravi Split». I dok su 1992. na još jednom, posljednjem zajedničkom festivalu pjevali Oliver Dragojević, Tereza Kesovija, Meri Cetinić, Zlatko Pejaković, Matko Jelavić i nova, mlada zvijezda «Splita» - Gibonni, Zdenko Runjić ih je naredne godine sve okupio na prvim «Melodijama» na bazenima Zvončaca. Prokurativama su ostali vjerni Radojka Šverko, Ibrica Jusić, Zorica Kondža, Ljupka Dimitrovska, Vice Vukov, «Tutti frutti» i velika masa drugih, o kojima se danas malo zna. 1994. festival se u pjesmi ponovo vraća moru i Dalmaciji. Vidljivo je to iz naslova nekih festivalskih uspješnica tog ljeta: «Nek zapjeva stara klapa» (Tereza Kesovija), «Rajski cvite moj» (Maja Blagdan), «Dok ploviš morima» ([[Zorica Kondža), «Dalmacija rap» (Dino Dvornik), «Kora kruha u vinu» (Vinko Coce), «Švere su stale» (Vice Vukov), «Putovanje» (Radojka Šverko]]), «Lipa Dalmacija» (Ljupka Dimitrovska).
Ništa lošije nije bilo ni 1995., ako ne zaboravimo da je pola Balkana gorilo i da su putevi bili puni izbjeglica. Na Prokurativama se mogla osjetiti lagana letargija i žal za prošlim, mirnijim vremenima, no jednako je tako bilo pjesama, koje su plijenile optimizmom. Jedna je od njih «Ništa kontra Splita», svojevrsna himna novog Splita, koju je pjevao Dino Dvornik, a koji je na početku izvedbe iznesen u mrtvačkom sanduku, iz kojeg je potom izašao! Festival je imao jubilarni karakter i bio je posvećen 1700. obljetnici grada pod Marjanom. Tim povodom nastupio je i Gibonni, tada nova splitska glazbena nada, koji je Splitu posvetio pjesmu «Rodni grad». Kao i ljeta prije, i ovaj su put zablistale Radojka Šverko («Lanterna»), Zorica Kondža («Tko je kriv»), Tereza («Tamo sam rođena») i Kemal Monteno ((«Zaboravi»), možda kao posljednje zvijezde pred festivale, koji su tek trebali uslijediti.
Zvijezda koja pada 1996-2002
Festival je na prijelazu milenija doživio veliki pad. Došlo je do primjetne smjene generacija, koja ipak nije donijela pjesmu, nego tek samo scenski show. Sa izuzetkom 1997. i možda 2000. godine, sva ostala festivalska ljeta bolja su da se zaborave.
Novi početak 2003-2005
Novi festivalski koncesionar «Splita» postao je 2003. Zdenko Runjić. 2002. održane su posljednje «Melodije Jadrana», tako da je Runjićeva producentska kuća «Skalinada» spremna da organizira «Nove Melodije na Prokurativama», kako je to svojevrsno ujedinjenje dva festivala kao slogan označeno u press-materijalu. Na Prokurative se doduše te 2003. i 2004. vratio dio pjevačkih imena, ali je pomalo izostao sjaj. Nakon duga godina ovdje pjevaju Doris Dragović, «Magazin», Hari Rončević i Jasna Zlokić, te po prvi put Petar Grašo, Giuliano i ostala plejada novih splitskih imena. Festivalska izdanja 2003. i 2004. su puna recentnih, komercijalnih imena mladih instant-zvijezda za jedno ljeto, što se osjeti i na albumima sa «Splita». Festival je tu, ali kao da se još traži, kao da to nije to!
Literatura
Stručne ili sekundarne literature (isključivo) na temu Splitskog festivala do sada nije bilo, mada se navodno već od 1999. čeka izdanje G. Pelaića iz Splita, koji - prema vlastitim navodima- čeka da ga objavi.
Opština Bogda, Timiș
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 228 m.
Splitski festival
Literatura
U sekundarnu literaturu ovdje se mogu ubrojati neki od leksikona domaće pop kulture i muzike:
Yankton, South Dakota
Jankton je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 14.454, što je 926 (6,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Collino, Cuneo
Collino je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 912 m.
El Bajío, Del Nayar
El Bajío je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Del Nayar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2079 m.
Crescencio Hernández Hernández, Tihuatlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 87 m.
Snimak ekrana
Snimak ekrana je slika trenutnog stanja prikaza na ekranu (obično računara, mada se može odnositi i na TV ili filmski ekran).
Danas
Razvojem računarskog softvera i grafike, postalo je moguće trenutni prikaz sa monitora odštampati ili osvetliti na filmu (pomoću uređaja za osvetljavanje dijapozitiva), da bi kasniji napredak operativnih sistema ka grafičkim okruženjima (Epl Mekintoš, Vindouz) omogućio da se snimak ekrana ubaci u klipbord ili snimi u datoteku jednostavnim pritiskom na dugme.
Fosse, Vicenza
Fosse je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 205 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 606 m.
Greenback, Tennessee
Grinbak je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.064, što je 110 (11,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Moravské Lieskové
Moravske Ljeskove je naseljeno mjesto u okrugu Novo Mesto na Vahu, u Trenčinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 2.524 stanovnika.
Campo Agrario, Ajalpan
Campo Agrario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Ajalpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1244 m.
Caña Amarilla, Angel R. Cabada
Caña Amarilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Angel R. Cabada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 53 m.
1463
thumb|250px|Ruševine [[Bobovac|Bobovca]]
Godina 1463 (MCDLXIII) bila je redovna godina koja počinje u subotu (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Capricho, Apaseo el Grande
Capricho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Apaseo el Grande.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1800 m.
Eletefin
Eletefin je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 341,358 Da.
Galletti, Savona
Galletti je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 424 m.
Favaletto, Verona
Favaletto je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Brje
Brje (tal Bria dei Furlani li Berie, njem. Bria), skupna zaselaka od 420 stanovnka (2020.) na tršćanskom Krasu u općini Ajdovščina, Primorska (Slovenija)
Geografija
mini|276x276piksel Naselja leže na uzvisini Vipavskih brda, koja predstavlja prirodnu povezanost između Vipavske doline i dolino Branice. Valovito područje daje slikovitu sliku s velikim poljoprivrednim i šumovitim površinama. Isod Brja teče rijeka Vipava. Na lijevoj strani rijeke Vipave se uspinju brežuljci na kojima je 12 zaselaka: Kasovlje, Nečilec, Most, Kodrovi (Codrovi), Pečenkovi (Pecenchi/Pencecovi), Martini, Mihelji (Micheli), Žulji (Zuli), Možin (Mussini/Mozini), Cinki (Cinchi), Furlani (Furlani) i najviši zaselak Sveti Martin (San Martino). Najviša točka zaselka Sveti Martin je istoimena crkvica, a u selu Martini je crkva posvećena slavenskima apostolima svetemu Cirilu i Metodu.
Najviši vrhovi su Cerovo (Col Cerreto) 202 m n/v i Glink (Camencello) 312 m n/v, a kroz područje prolazi potok Svinjšček (Svino).
Stanovništvo
Prema podacima Statističnog ureda RS 2020. ta su naselja imala 420 stanovnika. Etnički sastav 1991: Slovenci: 360 (98,3 %), regionalno opredijeljeni: 4 (1 %), Hrvati: 1, Jugoslaveni: 1
Vladimir Meščerski
Knez Vladimir Petrovič Meščerski, Sankt Peterburg, 26.1. 1839. - Carsko Selo, 23.7. 1914.) bio je ruski pisac, publicist i konzervativac, izdavač novina „Graždanin“, komornik Aleksandra II.
El Platanar Chabelo, Concordia
El Platanar Chabelo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Concordia.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 153 m.
Vladimir Meščerski
Život
Meščerski je bio unuk ruskog istoričara Nikolaja Karamzina po majčinoj liniji. Roditelji kneza Meščerskog su pripadali ambijentu oko Aleksandra Puškina, a njegova baba Sofija Sergejevna Meščerska je bila prevodilac s francuskog jezika.
Knez Meščerski je bio uticajni konzervativni publicist i savetnik vlade (Aleksandra III, zatim Nikolaja II). Postao je čuven svojom ponudom da se prekinu reforme Aleksandra II („postavitь točku“).
Novine „Graždanin“, koju je on izdavao, dobijale su supsidije (finansijsku pomoć) od vlade. Fjodor Dostojevski (koji je sam bio ranije izdavač tih novina) je sarađivao sa knezom Meščerskim.
Reputacija kneza je bila odiozna kod liberala i levičara, no i kod nekih konzervativaca — knez je bio „seryj kardinal“ vlade.
Knez Meščerski je pisao članke o Tjutčevu, Tolstoju, Dostojevskom
Modrovka
Modrovka je naseljeno mjesto u okrugu Novo Mesto na Vahu, u Trenčinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 206 stanovnika.
Papiu Ilarian, Papiu Ilarian
Papiu Ilarian je naselje u Rumuniji u okrugu Mureš u opštini Papiu Ilarian.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 997 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 378 m.
Yonthe Chico, Alfajayucan
Yonthe Chico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Alfajayucan.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 719 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1922 m.
Corral de Piedra, Victoria
Corral de Piedra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Victoria.
Casa Blanca, Ocozocoautla de Espinosa
Casa Blanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocozocoautla de Espinosa.
Cannon Beach, Oregon
Kanon Bič je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Corral de Piedra, Victoria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 131 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1874 m.
Cannon Beach, Oregon
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.690, što je 102 (6,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
United (Star Trek: Enterprise)
United je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Enterprise, premijerno emitirana 4. februara 2005. godine. Radnja se neposredno naslanja na radnju ranije epizode Babel One i prikazuje kako Enterprise nastoji prikupiti brodove različitih vanzemaljskih rasa kako bi se zajedno suprostavili tajanstvenom brodu-dronu, te kako te napore poremeti andorijanski zapovjednik Shran izazvavši tellaritskog ambasadora na dvoboj.
Opština San Francisco Tetlanohcan, Tlaxcala
San Francisco Tetlanohcan je opština u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2778 m.
Chantelle
Šantel je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Alije koja pripada prefekturi Mulen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1040 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 94 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,96 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 324 metara (maksimalnoj 349 m, a minimalnoj 258 m).
Jeff Hanneman
Hanneman je rođen u Oaklandu, a odrastao je u Long Beachu, u Kaliforniji. Otac mu se je borio u Drugom svjetskom ratu, a brat u Vijetnamu, pa je rat bila česta tema razgovora. Hanneman je često pisao pjesme s temom rata. Preminuo je 2. 5. 2013. godine zbog zatajenja jetre.
El Pino, Guadalupe y Calvo
El Pino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Oguerare, Bocoyna
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2564 m.
El Pino, Guadalupe y Calvo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1559 m.
Maregnano, Viterbo
Maregnano je naselje u Italiji u provinciji Viterbo, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 348 m.
Serramazzoni, Modena
Serramazzoni je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3232 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 759 m.
Glorenza, Bolzano
Glorenza je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 835 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 911 m.
André Vaillant
André Vaillant (Soissons, 3. novembar 1890 –– 1977) francuski slavist, profesor na Collège de France. Bio je potpredsednik Instituta za slovenske studije u Parizu (Institut d'études slaves), urednik Revue des Études slaves, član Lingvističkog društva u Parizu (Société de Linguistique de Paris), dopisni član Slovenskog instituta u Pragu, dopisni član Bugarske akademije nauka i umetnosti i Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti.
Studirao je na École normale supérieure u Parizu (1911–1914), potom je učio na École nationale des langues orientales vivantes i specijalizirao se na Filozofskom fakultetu u Beogradu (1920–1921). Radi naučnog napredovanja, boravio je u Jugoslaviji, Čehoslovačkoj, Sovjetskom Savezu i Poljskoj. U Jugoslaviji je bio mnogo puta između 1922. 1934. godine.
U École nationale des langues orientales vivantes služio je kao profesor srpskohrvatskog jezika (1921–1927), a kao redovni profesor tamo radi od 1927 do 1952. Od 1932. bio je direktor Odeljenja za jezike i književnosti slovenskih naroda u srednjem veku na École pratique des hautes études.
Objavljivao je u Revue des Études Slaves (najviše tamo), Bulletin de la Société de Linguistique de Paris, Onomastica, Revue critique d'histoire et de littérature (Pariz), Slavia (Prag), Prilozi (Beograd).
Corral Macho, Ajalpan
Corral Macho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Ajalpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2273 m.
Santa María Xigui, Alfajayucan
Santa María Xigui je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Alfajayucan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1852 m.
Foza, Vicenza
Foza je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 293 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1084 m.
La Rinconada, Angel R. Cabada
La Rinconada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Angel R. Cabada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Serrazone, Modena
Serrazone je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 642 m.
Predsjednički izbori u Austriji 2010.
'''Izbori za predsednika Austrije 2010. godine''' su se održali 25.4. 2010. godine. Na njima je bilo kandidovano troje kandidata i to Barbara Rozenkranz, Hajnc Fišer i Rudolf Gering.
Water Valley, Mississippi
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.392, što je 285 (-7,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pedro García Gómez, Tihuatlán
Pedro García Gómez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tihuatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 114 m.
The Aenar
The Aenar je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Enterprise, premijerno prikazana 11. februara 2005. godine. Predstavlja završni dio trilogije koje su činile ranije epizode Babel One i United. Radnja prikazuje kako posada Enterprisea, u nastojanju da zaustavi romulanski dron, traži pomoć Aenara, andorijanske telepatske podrase čiji je predstavnik natjeran da služi Romulancima kao pilot.
Promil
mini|Promil Promil (iz latinskoga, doslovno znači "za (svaku) tisuću") desetinka je postotka ili jedan (dio) od tisuću. Obilježava se znakom ‰ (Unicode U+2030), koji izgleda kao znak postotka (%) s dodatnom nulom na kraju.
Jedan promil se definira kao:
Promil se ne smije miješati s ppm. Mjera u ppm označava dijelove milijuna i stoga u nazivniku ima 1,000.000, a ne 1000.
Piedra Iglesia, Del Nayar
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 436 m.
Promil
Primjeri
Primjeri uobičajene uporabe su:
Abureachi, Bocoyna
Abureachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2281 m.
Heist (razvrstavanje)
Heist označava općinu u njemačkoj pokrajini Schleswig-Holstein. Također može označavati:
Nandraž
Nandraž je naseljeno mjesto u okrugu Revuca, u Banskobistričkom kraju, Republika Slovačka.
Opština Boldur, Timiș
Boldur je opština u Rumuniji u okrugu Timiš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Nandraž
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 287 stanovnika.
Robert Goddard
Robert Hutchins Goddard (Worcester, Massachusetts, 5. listopada 1882. – Baltimore, Maryland, 10. kolovoza 1945.) je bio američki profesor, fizičar, matematičar i izumitelj, najpoznatiji po tome što je prvi napravio i testirao raketu na tekuće gorivo 1926. godine. Između 1926. i 1941. Goddard je sa svojim timom lansirao 34 rakete, a postigao je najveću visinu od 2,6 kilometara i brzinu od 885 km/h. Smatra se ocem moderne raketne tehnike.
Ideja i realizacija
Za razliku od Konstantina Ciolkovskog, Robert Goddard je rakete dizajnirao, ali i izrađivao. Iako nije čuo za teorije Ciolkovskog, u svojim je istraživanjima ne samo došao do gotovo identičnih zaključaka, već ih je i dokazao. Premda su u početku ismijavane do točke da je proglašen i ludim, Goddard je danas znan kao "otac modernih raketa u SAD". Nakon što je 1920. New York Times na prvoj stranici objavio veliki članak kako rakete neće nikada letjeti, povukao se iz javnosti. Slijedio je trijumfalni povratak 1926. godine, nakon što je prvi u povijesti lansirao raketu pogonjenu tekućim gorivom. U godinama koje su slijedile patentirao je preko 200 izuma vezanih za raketnu tehnologiju, ponovio uspješno lansiranje rakete, ali i konstruirao prvi avion na raketni pogon. Njegovi rezultati inspirirali su "The Rocket Into Interplanetary Space", knjigu Hermanna Obertha koja je i zadnje skeptike uvjerila da rakete i njihove mogućnosti treba shvatiti ozbiljno. Njegov učenik, Wernher von Braun poklonio je knjigu Hitleru, koji se oduševio njom, označivši tako početak njemačkog raketnog programa. On je rezultirao stvaranjem V-1 i V-2 raketa, prvih raketa koje su mogle doseći svemir.
Život i rad
Robert Goddard je prvih sedam godina života proveo je u Bostonu, a onda se zajedno sa roditeljima vratio u Worcester. Još u ranoj fazi svog života bio je inspiriran djelima znanstvene fantastike, posebno djelima "Rat svjetova", H. G. Wellsa i "Put na Mjesec", Julesa Vernea. Godine 1902., za vrijeme pohađanja srednje škole u Worcesteru, objavio je u časopisu "Popular Science News" članke o mogućnostima rakete za putovanja svemirom, te o primjeni višestupanjskih raketa u te svrhe. Godine 1908. diplomirao je na Politehničkom institutu u Worcesteru i potom upisao poslijediplomski studij na sveučilištu Clark u Worcesteru, gdje je 1911. obranio doktorat iz fizike. Na istom sveučilištu počeo je predavati 1914., a 1923. postavljen je za direktora fizičkog laboratorija.
Razvoj raketa
mini|desno|250px|Dijagram de Lavalove mlaznice, prikazuje približnu brzinu protoka (v), zajedno s utjecajem na temperaturu (t) i tlak (p) Tijekom poslijediplomskog studija, 1909., Goddard je počeo praviti detaljne izračune vezane uz raketne motore na tekuće i kruto gorivo, te (neovisno o Ciolkovskom) teoretizirao da bi kombinacija tekućeg vodika i tekućeg kisika bila (sa stajališta učinkovitosti) idealno pogonsko gorivo. Svi aparati, koji su u to vrijeme nazivani raketom, imali su pogon na kruto gorivo. Godine 1912., kada je na sveučilištu Princeton počeo predavati eksperimentalnu fiziku, uzeo je po prvi put raketu u ruku. Bila je to jedna od englesko-američkih raketa za spašavanje brodova, kojim se uže za spašavanje izbacivalo na nasukane brodove. Radilo se o posve običnoj barutnoj raketi i Goddard je uskoro otkrio da je iskorišteno samo 3 % energije njezina punjenja. Glavni uzrok tome bila je nedovoljno savršena konstrukcija mlaznice i vanjskog oblika rakete, pa se Goddard počeo vrlo pomno baviti njihovim usavršavanjem.
Istraživao je i 1912. matematički dokazao praktičnost primjene korištenja raketnog pogona za dosezanje velikih visina, praktički do Mjeseca. Dokazao je i da će raketa djelovati i u vakuumu iako nema zraka uz pomoć kojeg bi se "odgurivala".
Oko 1914. počeo je u blizini Worcestera lansirati svoje prve testne rakete na kruto gorivo i iste je godine zaštitio svoja dva patenta, za raketu na tekuće gorivo i dvostupanjske i trostupanjske rakete na kruto gorivo. Dvije godine kasnije, 1916. dobio je potporu Smithsonian fondacije. Kada se 1917. SAD uključio u Prvi svjetski rat, Goddard je otišao raditi rakete za vojsku, koje međutim nisu upotrijebljene, budući da je rat uskoro završio. Do 1918. uspio je usavršiti mlaznice (De Lavalova mlaznica) čak toliko da je brzina izbijanja mlaza ispušnih plinova dostigla brzinu od 2400 m/s, dok je teoretska brzina koja se tim gorivom uopće mogla postići bila 2500 m/s. Pogonsko gorivo se zapalilo kao i obično, u djeliću sekunde stvorio se debeli tamni oblak dima, a zatim se umjesto uobičajenog titravog plamena pojavio pravi vatreni šiljati mlaz, koji je glasno zviždao. Na prvi se pogled (po boji) vidjelo da je temperatura izgaranja mnogo viša nego obično. Goddard je nakon toga razmišljao i o ubacivanju prikladnih obroka goriva u malu komoru izgaranja (po principu mitraljeza), umjesto klasičnog pristupa gdje je čitava spremnica ujedno i komora izgaranja.
Prva raketa na tekuće gorivo
mini|desno|250px|16. ožujka 1926. lansirao je Goddard službeno prvu svjetsku raketu na tekuće gorivo.
Dana 16. ožujka 1926. lansirao je Goddard u okolici Auburna službeno prvu svjetsku raketu na tekuće gorivo. Iako plod naporna rada, bio je to skroman događaj. Uređaj koji je vrlo malo nalikovao današnjim raketama, letio je samo 2,5 sekunde brzinom oko 100 km/h (60 mph) i dostigao visinu od 12,5 m (41 ft), no bio je to tek početak veličanstvenog razvoja. Testiranja su nastavljena sve do ljeta 1929., kada je kod četvrtog, do tada najpotpunijeg lansiranja sa znanstvenim instrumentima (termometar, barometar, fotoaparat), raketa bila toliko bučna i sjajna da su mnogi očevici smatrali da se radi o nesreći zrakoplova. Lokalna vatrogasna služba zbog toga je zabranila daljnja testiranja u Auburnu, pa se Goddard u prosincu 1929., uz dozvolu vojske, nakratko preselio u Camp Devens, artiljerijski poligon udaljen oko 40 kilometara od Worcestera.
Početak raketnog doba
mini|desno|250px|Goddard s raketom u Roswellu Uz zalaganje legendarnog pilota Charlesa Lindbergha, koji je izuzetno cijenio Goddardov rad, 1930. Guggenheimova mu je zaklada za nastavak istraživanja donirala iz fonda za promociju aeronautike 50 000 američkih dolara, a manji je iznos donirala i Carnegie zaklada za izgradnju testne infrastrukture. Sada se Goddard mogao potpunije posvetiti testiranju i lansiranju raketa, te je na Mescalero ranču, u polupustinjskom području blizu Roswella u Novom Meksiku (kasnije poznatom kao "White Sands Proving Ground") podignuo novu radionicu. Već krajem 1930. lansirao je ovdje svoju prvu veliku raketu (dužine 3 m), koja se uzdigla na visinu od 600 metara. Ta se raketa dosta kolebala pri letu, pa je nastavio sa istraživanjima problema stabilizacije, riješivši ga u proljeće 1932., pomoću žiroskopa. Njegova tehnička rješenja su iskoristili njemački znanstvenici koji su na temelju toga projektirali balističku raketu V-2.
Zbog velike američke gospodarske krize, zaklada Guggenheim prekinula je donacije 1932. godine, pa je Goddard bio prisiljen vratiti se na sveučilište Clark i tamo uz pomoć donacija Smithsonian zaklade vršiti skromnija statična testiranja. 1933. godine obnovljena Guggenheimova zaklada nastavlja mu pružati financijsku pomoć, pa se vraća u Novi Meksiko. Tako je 1935., iznad Moscalera ponovno poletjela nova velika raketa, dostigavši visinu od 2200 metara. Goddard je nastavio sa testiranjima sve do početka Drugog svjetskog rata, kada se u Marylandu uključio u testiranje vojnih raketa za pomoć zrakoplovima pri uzlijetanju (JATO). U Drugom svjetskom ratu, Goddard se ponovo ponudio na raspolaganje američkoj mornarici za pomoć u razvoju praktičnog mlaznog pomoćnog pogona za uzlijetanje i raketnih motora na tekuće gorivo s promjenjivim potiskom. U oba područja je briljirao. Umro je 10. kolovoza 1945., četiri dana nakon što je bačena prva atomska bomba na Japan.
Priznanja
Američka je Vlada Goddardu odala priznanje tek nakon njegove smrti i objave zbirke njegovih radova 1948., pa je između ostalog, 1. svibnja 1959. godine, NASA po njemu nazvala svoj Goddard Space Centre u Greenbeltu u Marylandu.
Poznati citati
“Teško je reći što je nemoguće, jer snovi jučerašnjice su nada današnjice i stvarnost sutrašnjice.”
“Svaka ideja je šala sve dok je netko ne ostvari, a tada postaje svakodnevna stvar.”
Croce, Vibo Valentia
Croce je naselje u Italiji u provinciji Vibo Valentia, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 459 m.
Colombaio, Cuneo
Colombaio je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 338 m.