cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mensa (udruženje)
Ciljevi i oblici delovanja
Mensa ima svoju unutrašnju organizaciju. Međunarodna Mensa deluje kroz nacionalne grupe, dok svaka nacionalna Mensa ima manje teritorijalne lokalne grupe. Komunikacija među članovima je intenzivna i odvija se kroz okupljanja lokalnih grupa. Članovi se okupljaju u tzv. SIG-ove ( - Grupe sa specijalnim interesima) koji se mogu osnivati kako na lokalnom tako i na nacionalnom nivou. Zajednički interesi članova variraju pa samim tim i vrste SIG-ova. Međunarodna Mensa kao i njene nacionalne grupe redovno objavljuju biltene (pretežno za svoje članove) u kojima su opisane dotadašnje i buduće aktivnosti, kao i članci raznovrsnog sadržaja. Mensa nastoji da svojim najistaknutijim članovima obezbedi adekvatne stipendije, a redovno se organizuju i razna književna ili slična takmičenja.
Mensa na prostorima Srbije i Crne Gore
Prva Mensa na ovim prostorima osnovana je 1989. godine u Zagrebu, i bila je to Mensa Jugoslavije.
Zbog političkih prilika 90-ih Mensa Jugoslavije se raspada.
Mensa Jugoslavije je konačno obnovljena 1998. u Novom Sadu gde joj je i danas sedište.
Posle promene naziva države i Mensa na ovim prostorima postaje Mensa Srbije. Ona je punopravni član Mense International, odnosno njena nacionalna grupa. Predsednik Mense Srbije od 2013. je Aleksandra Borović.
Timidilatna sintaza
Timidilat sintaza (, dTMP sintaza, timidilatna sintetaza, metilintetrahidrofolat:dUMP C-metiltransferaza, TMP sintetaza) je enzim sa sistematskim imenom 5,10-metilintetrahidrofolat:dUMP C-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Potezanje konopca
mini|desno|250px|Nadvlačenje konopca Nadvlačenje ili potezanje konopca je stara, jednostavna, grupna igra u kojoj se dvije grupe od po osam ljudi takmiče u fizičkoj snazi. Nadvlačenje konopca spada u sportove i od 1900. do 1920. godine je bilo zvaničan sport na olimpijskim igrama, ali je kasnije ukinut.
Igra se sastoji od toga da svaka grupa, sa članovima poredanim jednim iza drugog, uhvati jedan konopac i u datom trenutku počne da ga vuče svaka prema sebi. Pobjednička grupa je ona koja uspije da prevuče konopac na svoju stranu. Preciznije, na sredini konopca se označi centralna tačka koja na početku bude postavljena iznad centralne tačke na tlu. Na konopcu se zatim, po četiri metra od centralne tačke na konopcu, na svakoj strani označi po jedna tačka. Kada igra počne, i takmičari počnu da vuku, cilj je suparničku tačku dovesti do centralne tačke na tlu. Pobjeda se može postići i ukoliko neki od suparničkih takmičara padne ili sjedne na tlo.
Konopac je debeo oko 10 cm i mora biti dovoljno jak da izdrži snažno razvlačenje.
Loitz
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Demin Loic se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Demin. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 6 metara. Površina opštine iznosi 63,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.320 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 69 stanovnika/km².
Pringle, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 979, što je 12 (-1,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Gottardello, Padova
Gottardello je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
The Pinehills, Massachusetts
Pajnhils je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 955.
Bessières
Besjer je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Tuluz.
Torre Rossa, Brindisi
Torre Rossa je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 308 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Punicinska kiselina
Punicinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 278,430 Da.
Fidaksomicin
Fidaksomicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 52 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1058,039 Da.
Fosfatidilglicerol—membranski-oligosaharid glicerofosfotransferaza
Fosfatidilglicerol—membranski-oligosaharid glicerofosfotransferaza (, fosfoglicerolna transferaza, oligosaharidna glicerofosfotransferaza, fosfoglicerolna transferaza I) je enzim sa sistematskim imenom fosfatidilglicerol:membranski ligosaharid D-glukoza glicerofosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
1,2-beta- i 1,6-beta-vezani glukozni ostaci u membranskim polisaharidima i u sintetičkim glukozidima mogu da deluju kao akceptori.
Rene Bitorajac
Rene Bitorajac (Zagreb, 2. 3. 1972.) je hrvatski filmski i kazališni glumac.
Karijera
Završio je Akademiju dramske umjetnosti u Zagrebu. Završio osnovnu glazbenu školu - instrument truba. Od jezika, služi se engleskim. Aktivno je igrao nogomet. 12 godina je u dramskom studiju ZKM-a.
Rene Bitorajac je poznat po ulogama u serijama "Bitange i princeze" i "Naša mala klinika" te u filmovima "Kako je počeo rat na mom otoku" i "Ničija zemlja".
Pored glume piše scenarije, bavi se voditeljskim poslom (dodjela Večernjakove ruže), te pisanjem (dvije objavljene priče u časopisu "Metro").
2006. je s partnericom Mirjanom Žutić nastupao u prvoj sezoni TV emisije "Ples sa zvijezdama" i stigao do finala gdje je izgubio od para Zrinka Cvitešić i Nicolas Quesnoit. 2009. godine dobiva voditeljsku ulogu novog zabavnog showa Nove TV "Supertalent".
Baizieux (Soma)
Bezje je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Amjen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 215 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 42 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,09 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 107 metara (maksimalnoj 127 m, a minimalnoj 61 m).
Damir Lončar
Damir Lončar (Osijek, 1961.) je hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac.
Izoleucin-tRNK ligaza
Izoleucin-tRNK ligaza (, izoleucil-tRNK sintetaza, izoleucil-transferna ribonukleatna sintetaza, izoleucil-transfer RNK sintetaza, izoleucin-transfer RNK ligaza, izoleucin-tRNK sintetaza, izoleucinska translaza) je enzim sa sistematskim imenom L-izoleucin:tRNKIle ligaza (formira AMP). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Young Bess
Young Bess (prevedn kao Mlada Bess, također distribuiran i pod naslovom Kraljica devica) je američki historijski film snimljen 1953. u režiji Georgea Sidneya. Radnja, temeljena na romanu Margaret Irwin, prikazuje život engleske kraljice Elizabete I (čiji lik tumači Jean Simmons) prije njenog dolaska na prijestolje. Lik Elizabetinog oca Henryja VIII tumači Charles Laughton, ponavljajući ulogu koja ga je dvadeset godina ranije proslavila u filmu The Private Life of Henry VIII.
Lübow
Libov je grad u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 91 opštinskog središta okruga Nordvestmeklenburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.630 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13058063.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nordvestmeklenburg Libov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordvestmeklenburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 20 metara. Površina opštine iznosi 35,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.630 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 46 stanovnika/km².
Topanera, Pescara
Topanera je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 487 m.
Anne Revere
Anne Revere (25. lipnja 1903. - 18. prosinca 1990.), američka kazališna, filmska i televizijska glumica, dobitnica Oscara za najbolju sporednu glumicu (1945. godine). Jedna je od žrtava makartističke histerije s početka 1950-ih godina.
Biografija
Rođena u New Yorku, Revere je od rane mladosti bila glumica, pojavljujući se u školskim predstavama. Nakon što je diplomirala na koledžu Wellesley, pridružila se kazalištu mladih "American Laboratory Theatre". Brodvejski debi je imala 1931. godine, a ubrzo zatim, 1934. godine, snimila je i svoj prvi film, Dupla vrata (Double Door). Sljedeće se godine udala za pisca i redatelja Samuela Rosena. Ponovo se vratila kazalištu, gdje je nastupala do 1940. godine. Tada je snimila svoj drugi film, nakon šest godina pauze. Manja, ali zapažena uloga u tom filmu, Howardi iz Virginije (The Howards of Virginia), gdje je nastupila uz Caryja Granta, omogućila joj je daljnje angažmane.
U naredne četiri godine snimila je čak 20 filmova, od kojih je jedan bio i National Velvet. U njemu je glumila majku lika Elizabeth Taylor, velike dječje zvijezde, koja se natječe kao džokej. Film, koji je bio veliki hit, a i danas je često na TV programu, donio je Anne Revere Oscara za najbolju sporednu glumicu, koji joj je izmakao prethodne godine za ulogu u filmu Bernadettina pjesma (The Song of Bernadette). Treću je nominaciju zaradila za ulogu u filmu Džentlmenski sporazum (1947.)
Uspješna karijera Anne Revere je naprasno prekinuta 1951. godine, kada se našla na "hollywoodskoj crnoj listi" nepodobnih. Optužena je da je član Komunističke partije i gotovo otjerana iz Hollywooda, premda je tvrdila da su dokumenti korišteni u procesu protiv nje bili krivotvoreni. Vrativši se u New York, ponovo je počela nastupati u kazalištu, s velikim uspjehom. Tek dvadeset godina nakon izgona iz Hollywooda, dobila je filmsku ulogu. Pojavila se i u nekoliko TV uloga, ali se nije uspjela približiti nekadašnjem uspjehu.
Anne Revere je umrla od upale pluća 1990. godine.
Preljub (vojskovođa)
Jedan od učesnika građanskog rata u Vizantiji 1341–1347, Preljub je vodio srpske odrede poražene u bici kod Stefanijane 1344. U jesen 1348. godine Preljub je osvojio Tesaliju, nakon čega njome upravlja sa titulom cezara (1348–1356). Komandovao je uspešnom odbranom Srbice (1350), tokom opsade Jovana Kantakuzina.
Gregor Preljub je bio blizak sa rimskim papom. 24.12.1354. godine papa Inoćentije VI u pismu svoje poslanike upućuje na Preljuba, kao nekoga ko bi mogao pomogne tokom pregovora o sklapanju crkvene unije.
Život
Preljub potiče iz vlastelinske porodice, koja je imala posede oko srednjeg toga Crne reke, Mariova i Selečke planine, u današnjoj Makedoniji. Bio je oženjen Irinom sa kojom je imao sina Tomu.
Bitka kod Stefanijane
Preljub se prvi put pominje 1344. godine, kada je učestvovao u srpskom osvajanju Makedonije, tokom vizantijskog građanskog rata. Maja iste godine, kralj Dušan ga je poslao sa odredom konjice da uništi snage Umur Bega, emira od Smirne, koji je nastupao kao saveznik vizantijskog cara Jovana VI Kantakuzina. Međutim, emirove snage, koje su se vraćale iz neuspešnog napada na Solun, su potukle srpske konjanike u bici kod Stefanijane, ali to nije bitnije uticalo na nastavak srpskih osvajanja. Ovo je, inače, bio prvi okršaj Srba i Turaka na evropskom tlu.
Vizantijski car i savremenik Jovan Kantakuzin navodi za Preljuba da je izgleda hrabrošću, srčanošću i iskustvom premašivao njegove (Dušanove) velikaše.
Kesar Tesalije
1348. godine, stekavši podršku Albanaca, Preljub je zauzeo Tesaliju. U to vreme, čitava oblast je stradala od epidemije "crne smrti", koja je pokosila i lokalnog vizantijskog guvernera Jovana Anđela, nakon čega je vlast pripala Srbima. Posle osvajanja Tesalije, tokom jeseni (pre 01.11. ) 1348. godine, Dušan ga je postavio za upravnika te oblasti sa visokom titulom cezara. Njegovo sedište se nalazilo u Trikali.
Tokom jeseni 1350. godine, koristeći Dušanov pohod u Bosnu, Jovan Kantakuzin je započeo ofanzivu u južnoj Makedoniji protiv Srpskog carstva, uspevajući da povrati nekoliko ključnih tvrđava oko Bera i Vodena, posle čega su se njegove snage uputile ka Srbici. Odbranom grada komandovao je cezar Preljub, sa oko 500 vojnika raspoređenih na ključnim mestima. Kantakuzin posle višednevne opsade nije uspeo da osvoji celo utvrđenje koje je branio Preljub te se povukao sa vojskom u Ber, a potom i u Solun. Već tokom zime 1351. godine, Dušan je došao pod Solun i povratio izgubljene gradove.
Smrt
Kesar Preljub je poginuo ubrzo nakon cara Dušana, u sukobu sa lokalnim albanskim snagama, krajem 1355. ili početkom 1356. godine. Njegov posed je već u proleće 1356. godine zauzeo Nićifor II Orsini, koji je nakon toga vladao kao despot Tesalije i Epira (1356–1359).
U umetnosti
Preljub je predstavljen na istorijskoj kompoziciji „Proglašenje Dušanovog zakonika“ Paje Jovanovića, na velikom turnirskom konju, na desnom delu slike.
F2 generacija
F2 generacija ili druga filijalna (potomačka) generacija nastala Mendelskim ukrštanjem hibridnih jedinki (F1 generacija). U ovoj generaciji, pri monohibridnom ukrštanju, javljaju se dva fenotipa: dominantna i recesivna osobina u odnosu 3 : 1, ako je dominanatan gen poptuno dominantan.
Don Juan DeMarco
'Don Huan de Marko' (originalni naslov Don Juan DeMarco) je američki irgani film iz 1995. koji je režirao Džeremi Leven. Glavne uloge igraju: Džoni Dep koji igra Džona R. Demarka koji veruje za sebe da je Don Žuan, najveći ljubavnik na svetu, Marlon Brando, njegov doktor u mentalnoj bolnici i Fej Danavej, doktorova supruga.
Zarada
Film je imao budžet oko 25.000.000 dolara, dok je ukupno zaradio 66.200.000, od toga 22.200.000 dolara SAD.
Waldron, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11, što je 6 (-35,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bitka kod Niša (268)
thumb|right|Karta gotske invazije 267—269.
Bitka kod Niša ili Bitka kod Naisusa se odigrala u septembru 268. godine između gotske vojske i Rimljana koje su predvodili tadašnji car Galijen i budući carevi Klaudije II i Aurelijan. Ovaj događaj ima važnu ulogu u istoriji krize tokom trećeg veka.
Rezultat je bila velika rimska pobeda koja je, u kombinaciji sa efikasnim gonjenjem okupatora nakon bitke i sa energičnim naporima imperatora Aurelijana, u velikoj meri otklonila pretnju germanskih plemena na Balkanu u sledećim dekadama.
Predistorija
Tokom druge polovine 267. godine Goti su se u velikom broju naselili preko Dunava na rimsku teritoriju, zapretivši Panoniji. Neke gradove u ovoj provinciji su i opljačkali i raširio se strah da bi ista sudbina mogla zadesiti i Rim, ukoliko Goti krenu prema Italiji. Izgleda da su i drugi delovi Carstva stradali 267. od Gota. Postoji podatak da je tada i Atina bila napadnuta i opljačkana. U savezu sa Gotima bili su i Heruli.
Galijen je u proleće 268. pobedio Gote, ali Rimljani nisu imali snage da konačno proteraju ove varvare sa svoje teritorije. Zato je Galijen u jesen iste godine krenuo u novu ekspediciju.
Tok bitke
Galijen je predvodio predvodio vrlo pokretnu vojsku sastavljenu od Pretorijanske garde i veksilacija više legija.
Posledice
Ovaj poraz, kao i onaj iz aprila iste godine, slomio je moć Gota. Neki od njih su ostali na rimskoj teritoriji, dok ih Aurelijan 271. godine odatle nije proterao preko Dunava. No, uprkos tome, oni više nisu predstavljali opasnost za Rim. Svoju moć Goti će obnoviti tek za sto godina. Jedan od prvih uslova da bi se prevazišla velika kriza III veka, pobeda nad varvarima bila je ostvarena.
Mletačko-osmanski rat (1714–1718)
'''Mletačko-otomanski rat 1714. - 1718. ili Drugi Morejski rat' bio je Osmi tursko-mletački rat'' odnosno posljednji sukob između Presvijetle republike Venecije i Otomanskog carstva koji je završio otomanskom pobjedom, i mletačkim gubitkom Peloponeza. Veneciju je od veće katastrofe spasila vojna intervencija Habsburške Monarhije 1716., nakon koje je sklopljen Požarevački mir 1718, koji je doveo do okončanja rata.
Pozadina sukoba
Nakon posljednjeg Morejskog rata (1684-1699) Otomansko Carstvo bilo je prisiljeno potpisati Karlovački mir, u januaru 1699, kojim je pristalo na teritorijalne ustupke na račun Mletačke republike, od kojih je najznačajniji bio Peloponez. Ti gubitci su osmanlijama teško pali, tako da je carstvo jedva čekalo priliku za revanš. Priliku nije dugo trebalo čekati - ona se ukazala 1714, tad je Carstvo upravo izašlo iz uspješnog rata sa Ruskim Carstvom, a Austrija se uplela u Rat za španjolsko nasljeđe, tako da se proturska kršćanska koalicija raspala. Visoka Porta je procijenila da je idelno vrijeme za napad na najslabiju kariku Veneciju.
Otomanska invazija na Peloponez (Moreju)
Osmanlije su proglasile rat Veneciji 9. decembra 1714, navodeći kao Casus belli neke malverzacije venecijanskih trgovaca. Tokom prvih mjeseci 1715, okupili su vojsku od oko 70. 000 vojnika u Makedoniji koje je osobno Veliki vezir Damad Ali-paša poveo na marš prema jugu, u glavni logor kod Tebe stigli su početkom juna. U međuvremenu je otomanska flota od 80 ratnih brodova pod komandom Hadži Husein paše, zauzela posljednje mletačke veće posjede u Egejskom moru, otoke Tinos i Eginu.
Mletačka republika (kao i mnoge tadašnje države), nije imala stalnu vojsku i oslonjala se uglavnom na plaćenike, tako da je u Moreji raspolagala sa samo 8.000 vojnika i 42 uglavnom manja broda, pod komandom generala Geronima Delphina. . S tim malobrojnim snagama, nije mogla osigurati ni dovoljno posada za sve utvrde koje je izgradila proteklih 15 godina. Osim toga, lokalno grčko stanovništvo nije trpjelo krutu mletačku birokratsku vladavinu, što je Veliki vezir Damad Ali-paša vješto iskoristio, obećavši im sigurnost i imovinu, što su njegovi vojnici uglavnom poštovali.Tako je mogao računati na mnoge grčke dobrovoljce koju su mu poslužili kao pomoćne snage. s druge strane venecijanci koji su se nadali da će uspjeti okupiti lokalne milicije, ostali su usamljeni u svojim utvrdama. Otomanska vojska je 25. juna, prešla Korintsku prevlaku i ušla na Peloponez. Nakon kratke opsade zauzela je utvrđen grad Akrokorint, koji je kontrolirao ulaz na poluotok i tako si osigurala siguran prolaz. Tad je došlo do incidenta, kad se neki janjičari, željni pljačke, nisu se obazirali na naredbe svog komandanta Damad Ali-paše, i samostalno provalili u grad. Oni su masakrirali veći dio zatečenog garnizona, uključujući i providura Giacoma Minota, a civile i dio vojnika prodali u ropstvo. Od cijelog grada samo je 180 preživjelih venecijanaca otpremljeno do Krfa. Taj tragični događa inspirirao je engleskog pjesnika Lorda Byrona za njegovu poemu Opsada Korinta.
Nakon Korinta, otomanska vojska nastavila je napredovanje prema Nafplionu (Napoli di Romagna), glavno venecijansko uporište u Moreji. Nafplio je bio dobro zaštićen s nekoliko jakih utvrda a imao je i posadu od 2000 vojnika. Međutim već 20. jula, nakon samo devet dana opsade, turski podkopavači zidina, uspjeli su postaviti minu pod bastion Palamidi, eksplozija je napravila rupu u zidu, tako da su nakon toga provalili u utvrdu, venecijanski branitelji su se uspaničili i razbježali, što je dovelo do općeg kolapsa obrane i Naflio je pao.
Osmanlije su nastavile invaziju prema jugozapadu, - prema utvrdama Navarino i Koroni koje su venecijanci napustili i pobjegli u Metoni (Modon), u koji su se slile sve preostale mletačke snage sa Peloponeza. Kad je posada uvidjela da nemože računati na podršku brodova, koje providur Delfino nije želio riskirati - predala se.
Slično su napravile i dvije preostale mletačke utvrde, na otocima pored Krete; Spinalonga i Souda, čije su se posade predale bez borbe u zamjenu za siguran odlazak. Tako je u samo sto dana cijeli Peloponez pao u osmanske ruke.
Opsada Krfa
Nakon uspjeha u Moreji, Osmanlije su nastavili invaziju na Jonske otoke. Prvo su zauzeli otok Lefkadu (Santa Maura), koji su Mlečani zauzeli 1684, i utvrdu Butrinto nasuprot gradu Krfu. Otomanska vojska od oko 33.000 ljudi, iskrcala se 8. jula 1716 na Krfu, najvažnijem jonskom otoku. Unatoč pomorske bitke relativno ujednačenih snaga, koja se vodila taj dan u vodama Krfa, otomanska vojska se nastavila iskrcavati i napredovati u unutrašnjost otoka. Nakon zauzimanja venecijanskih otočkih utvrda Mantoki, Garica, Avrami i Spasitelj otomanska vojska došla je pred zidine Krfa 19. jula i otpočela opsadu grada.
Odbranom je komandirao grof Johann Matthias von der Schulenburg, koji je imao oko 8000 boraca. Snažne zidine i odlučnost branitelja uspjele su zadržati nekoliko otomanskih napada. Spas za branitelje došao je s neba, u vidu velike oluje 9. augusta, koja je potopila brojne otomanske brodove i odnijela brojne žrtve, što su branitelji kasnije pripisali svecu zaštitniku Krfa - Svetom Spiridonu. Zbog velikih gubitaka Turci su prekinuli opsadu 11. augusta, a posljednje osmanske snage povukle su se otoka 20. augusta.
Austrijska intervencija i završetak rata
U ljeto 1715, bosanski je paša Sari Mustafa okupio vojsku od nekih 40.000 ljudi, i navalio na venecijanske posjede u Dalmaciji. Osmanlije su odbijene i poražene pred Sinjom, ali je otomanska prijetnje na Dalmaciju ostala, pa je Austrija odlučila intervenirati.
Austrija je prije toga osigurala financijsku podršku za svoj angažman od pape Klementa XI, i dobila garancije od Francuske da ona neće navaliti na austrijske posjede u Italiji, - tako je bila spremna za rat. Austrijski car Karlo VI javno je obnovio savez s Mletačkom republikom 13. aprila 1716, nakon čega je Visoka Porta objavila rat Austriji. Austrijsko napredovanje na sjeveru prema Vojvodini prisililo je Osmanlije da prebace svoje snage na sjever daleko od Jonskih otoka, ali je Presvijetla republika Venecija bila preslaba da organizira neku ozbiljnu protuofenzivu. Jedino je njezina mornarica nastavila borbene aktivnosti po Egejskom moru (Bitka za Imbros, Bitka kod Matapana, ali te bitke nisu utjecale na ishod rata. Jedini stvarni venecijanski uspjeh bilo je ponovno zauzimanje Preveze i Arte u Grčkoj 1717 i Imotske krajine i manjih područja u Boki kotorskoj (aquisto nuovissimo).
Monohibridno ukrštanje
mini|Mendelovsko nasleđivanje Monohibridno ukrštanje je ukrštanje roditelja (roditeljska generacija) koji se razlikuju u jednoj osobini: kod jednih je izražena dominantna varijanta, a kod drugih recesivna varijanta te osobine. Jedinke u narednoj, potomačkoj generaciji nazivaju se hibridima (heterozigoti) jer nastaju ukrštanjem roditelja iz čistih linija. Kod ovog ukrštanja obrazuju se hibridi u odnosu na jednu osobinu.
Kontrolisana ukrštanja sa jedinkama koje su pripadale čistim linijama (homozigoti) prvi je vršio Mendel.
Mletačko-osmanski rat (1714–1718)
Austrijska intervencija i završetak rata
Zbog tih pobjeda je Visoka Porta bila primorana potpisati Požarevački mir 1718. kojim je Otomansko carstvo izgubilo značajna područja na sjeveru prema Austriji (Temišvarski Banat, istočni Srijem, dio Srbije od Ćuprije do Paraćina, dio Bosne uz Savu, te Olteniju (zapadni dio Vlaške), s druge strane sve osvojeno u Grčkoj uspjeli su zadržati, osim Preveze koja je pripala Veneciji. Venecija je na Jadranu dobila Imotsku krajinu, nekoliko utvrda u Hercegovini i nešto malo u Boki kotorskoj.
Radicikol
Radicikol je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 370,825 Da.
Merrick, New York
Merik je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 22.097, što je 667 (-2,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
RRNK (adenin-N6-)-metiltransferaza
rRNK (adenin-N6-)-metiltransferaza (, ribozomalna ribonukleatna adeninska 6-metiltransferaza, gen ksgA metiltransferaza, ribonukleinska kiselina-adenin (N6) metilaza, ErmC 23S rRNK metiltransferaza, S-adenozil-L-metionin:rRNK (adenin-6-N-)-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:rRNK (adenin-N6-)-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim takođe metiliše 2-aminoadenozin do 2-metilaminoadenozina.
Lubjanka (zgrada)
thumb|right|300px|Lubjanka 2009. thumb|right|300px|Lubjanka pre 1917. Lubjanka je popularno ime za štab NKVD-a i zatvor na Lubjanka skveru u Moskvi, Rusija. To je velika neobarokna zgrada sa fasadom od žutih cigli koju je dizajnirao Aleksandar V. Ivanov 1897. i modifikovao Aleksej Ščusev od 1940 do 1947. Lubjanka je originalno izgrađena kao štab Sveruskog osiguravajućeg preduzeća. Ona ima lepe parketne podove i bledo zelene zidove.
Nakon Oktobarske revolucije, strukturu je preuzela vlada i koristila je kao sedište tajne policije, koja se u to vreme zvala Čeka. Tokom Velike čistke, zgrada je bila pretrpana osobljem. Tokom 1940. zgrada je uvećana dodatkom jednog sprata i podzemnih objekata. Rad je bio ometen ratom, i zgrada ostala sa asimetričnom fasadom sve do 1983, kad je fasada restaurirana na insistiranje Jurija Andropova.
Boulogne-sur-Gesse
Bulonj sir Žes je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Sen Godan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1433 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 57 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 24,73 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 335 metara (maksimalnoj 388 m, a minimalnoj 243 m).
Cardonville
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 78 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,29 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 25 metara (maksimalnoj 38 m, a minimalnoj 13 m).
Lübs
Libs je grad u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 54 opštinska središta okruga Iker-Randov. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 414 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13062066.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Iker-Randov Libs se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Iker-Randov. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 12 metara. Površina opštine iznosi 30,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 414 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 14 stanovnika/km².
1514
thumb|200px|[[Đerđ Doža|Dožino pogubljenje]]
Membranski-oligosaharid glicerofosfotransferaza
Membranski-oligosaharid glicerofosfotransferaza (, periplasmična fosfoglicerotransferaza, fosfoglicerolna ciklaza) je enzim sa sistematskim imenom membranski oligosaharid 6-(glicerofosfo)-D-glukoza:membranski-oligosaharid D-glukoza glicerofosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
1514
Godina 1514 (MDXIV) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju (1. jan./sij. po julijanskom kalendaru).
Membranski-oligosaharid glicerofosfotransferaza
Beta-vezani glukozni ostataci u jednostavnim glukozidima, poput gentiobioze, mogu da deluju kao akceptori.
Valerisce, Gorizia
Valerisce je naselje u Italiji u provinciji Gorica, u regiji Friuli-Venezia Giulia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Utrka života
Utrka života može označavati:
Ahrensbourgijenski šiljak
Arensburgijenski šiljak je oruđe sa trnom koji je oblikovan od strane dva simetrično postavljena, strmo retuširana, jamičasta udubljenja. Vrh šiljka ponekad podseća na oruđe sa veoma kosim i retuširanim prelomom. Pojavljuje se u arensburgijenu, kao i u kulturi federmeser.
Carska palača u Nari
thumb|lijevo| Snimak iz zraka područja palače (lijevo) i parka Sakitatanamikofungun (佐紀盾列古墳群) u Nari thumb| Dvorište ispred Dvorane za prijeme (Daigokuden)
Povijest
God. 710. carica Gemmei je preselila japansku prijestolnicu iz Fujiware u Naru koja je ostala političkim, gospodarskim i kulturnim središtem Japana slijedeće 74. godine. Lokacija Nare je pažljivo odabrana po kineskim geomancijskim načelima, po uzoru na kinesku prijestolnicu dinastije Tang, Chang'an. Položena je ortogonalna mreža ulica s palačama, budističkim hramovima, šintoističkim svetištima, javnim i privatnim zgradama. Pretpostavlja se kako se grad pružao na površini većoj od 2.500 hektara i imao je oko 100.000 stanovnika.
God. 784., prijestolnica se na devet godina preselila u Nagaoku, a potom u Heian (Kyoto), gdje je ostala sve do 1184., a nominalno sve do 1896. godine. Bogata Nara je postala pusta, ali je većina hramova i svetišta ostalo nedirnutima, a čak su zadržali visoko pokroviteljstvo careva. Oko zapuštene palače je niknuo novi grad, poznat kao Nanto ("Južna prijestolnica"), a oko bogatih hramova (Tôdai-ji, Kôfuku-ji, Gangô-ji i Kasuga-Taisha) je u 16. stoljeću niknuo moderni grad Nara.
Odlike
Sama palača se nalazila na sjevernom kraju središnje avenije i zauzimala je površinu od 120 hektara. U njoj se nalaze upravne zgrade gdje su se održavale političke i vjerske ceremonije, te Carska dvorana za prijeme (Daigokuden) i državne dvorane (Chôdô-in), ali i carska rezidencija (Dairi), zajedno s različitim upravnim i drugim sklopovima (radionice, trgovine, štale i dr.).
Cijeli kompleks je ograđen nasipima od nabijene zemlje (Tsuji-ogaki) koji su visoki do 5 m i otvoreni s 12 vrata. Glavni ulaz su Suzaku vrata (Suzakumon) na sredini južnog zida, čime se moglo pristupiti glavnim zgradama političkog i društvenog životra, Daigokudenu i Chôdô-inu.
Gottardo, Padova
Gottardo je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Lizin-tRNK ligaza
Lizin-tRNK ligaza (, lizil-tRNK sintetaza, lizil-transfer ribonukleat sintetaza, lizil-transfer RNK sintetaza, L-lizin-transfer RNK ligaza, lizin-tRNK sintetaza, lizinska translaza) je enzim sa sistematskim imenom L-lizin:tRNKLis ligaza (formira AMP). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Torre San Gennaro, Brindisi
Torre San Gennaro je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Fenproporeks
Fenproporeks je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 188,269 Da.
Komadna palica
Komadna palica ili perforirana palica je praistorijska alatka od roga za koju se jedno vreme mislilo da je skiptar.
Duži kraj je služio za držanje, dok je suprotni širi kraj, koji se najčešće nalazi na kraju gde se rog račva, perforiran. Na perforiranim delu vide se tragovi upotrebe, pa se smata da je ovo oruđe imalo utilitarni karakter.
Jedna od mogućih upotreba je bila i zaispravljanje i glačanje projektila kao što su drvena koplja. Javljaju se u orinjaku, gravetijenu, solitreju, magdalijenu, iz koga potiču najreprezentativniji primerci koji su bogato ukrašeni izgraviranim predstavama.
Sveti Valentin
thumb|Sv. Valentin, zaštitnik zaljubljenih Sveti Valentin (zaštitnik zaljubljenih) je bio episkop i mučenik, a živeo je u 3. veku. Pogubljen je 269. godine odsecanjem glave u doba kad je Rimskim carstvom vladao car Klaudije II.
Kasnije je car Julije I u 4. veku nad njegovim grobom podigao baziliku, i od se tada taj svetac počeo slaviti među hrišćanima.
U 15. veku je ovaj svetac povezan sa praznikom zaljubljenih (dan zaljubljenih), što se održalo do danas.
Dan Svetog Valentina je 14. februar.
Istorija
Zašto je Dan zaljubljenih, dan svetog Valentin smešten sredinom februara? Veza prema tom datumu, tom dobu mogu biti sledeće:
Kod Starih Grka je od sredine januara do sredine februara bio mesec Gamelion u kojem se obeležavala svetost braka Here i Zevsa.
U Antičkom Rimu je 15. februar bio dan kad se slavio Luperkus, bog plodnosti (često prikazivan polugol, obučen u kožu jarca). Devojka koju bi glumac koji je personifikovao Luperkusa dotaknuo, bila bi uverena kako će biti plodna.
U srednjem je veku sredina februara je bila tredicionalno smatrana kao doba kad se pare ptice.
Crkve i dan Sv. Valentina
Sve do 1969. godine u Katoličkoj crkvi dan Sv. Valentina je bio uključen kao standardni dan kad se slavio dan sveca - 14. februara. Ali taj je dan izbrisan iz katoličkog kalendara zbog želje za smanjenjem broja svetih dana kod onih svetaca kod kojih nije bilo istorijskih činjenica povezanosti dana i sveca.
Pravoslavna crkva svetog Valentina proslavlja 30. jula po starom, odnosno 13. avgusta po novom kalendaru s još jednom razlikom da se ovaj svetitelj u pravoslavnoj crkvi ne proslavlja kao zaštitnik zaljubljenih.
Banatska vojna granica
thumb|280px|Delovi Banatske vojne granice, krajem 18. i početkom 19. veka Banatska vojna granica je bila deo Vojne granice u Habzburškoj monarhiji koji se nalazio u oblasti Banata (danas deo Rumunije i Srbije).
Stanovništvo i geografija
Banatska vojna granica je bila teritorija naseljena Srbima (zvanim još i „ilirskom nacijom“ ili Racima), Nemcima i Rumunima (Vlasima). Banatskoj vojnoj granici pripadao je i južni deo Bačke.
Mesta
Među najznačajnijim mestima u Banatskoj vojnoj granici nalazili su se Pančevo, Bela Crkva, Titel, Žabalj, Alibunar, Kovin i Karansebeš.
Istorija
Ukidanjem odnosno pomeranjem Potisko-pomoriške vojne granice od 1702. do 1741. austrijska Vojna granica konačno se od 1742. protezala od Hrvatskog primorja preko Banata do Transilvanije.
Teritorija Vojne granice bila je podeljena na vlaški (rumunski), ilirski (srpski) i nemački pukovski okrug, od kojih je svaki carsko-kraljevskoj vojsci davao po jedan graničarski pešadijski puk (Nemačko-banatski graničarski puk br. 12, Romansko-banatski graničarski puk br. 13, Srpko-banatski graničarski puk br. 14). Banatska vojna granica razvojačena je 1871/72. Pukovi su raspušteni novembra 1872, a pukovski okruzi pridodani popunidbenim okruzima pešadijskog puka br. 29 (sa okružnom komandom u Velikom Bečkereku), br. 61 (sa okružnom komandom u Temišvaru) i br. 43 (sa okružnom komandom u Karansebešu).
Organizacija
Teritorija Vojne granice bila je podeljena na različita lena: za pešadiju, vojnike i oficire. Graničarska lena dodeljivana su na slobodno korišćenje. Na znak uzbune muškarci od 17 i više godina morali su da se pojave na zbornom mestu. Pojedina lena nisu smela ni da se usitnjavaju, ni da se proširuju. Vojno nesposobnima nisu ni zaveštavana ni poklanjana nikakva lena. Plata za graničarsku službu su bili prihodi od korišćenja lena.
Za vreme Marije Terezije Vojna granica je dobila svoju konačnu organizaciju. Graničari su grupisani po pukovima. Jedan puk obuhvatao je tačno određenu teritoriju. Graničari su bili seljaci-vojnici. Jedna trećina seljaka pod oružjem služila je 135 dana u zamenu za platu za stražarenje ili manevre, a ostatak godine mogli su provoditi obrađivajući zemlju. Dve trećine seljaka je u vreme mira moglo da se bavi poljoprivredom. Svaka graničarska kuća je imala popust na porez. Na znak uzbune ili u ratno doba svi od 17 godina i iznad koji su nosili oružje nalazili su se na zbornom mestu u roku od nekoliko časova.
Oficiri u Vojnoj granici nisu bili samo komandanti, već i administrativni službenici. Komandni i administrativni jezik je bio nemački. Nastavom je bilo obuhvaćeno svako mestu u Vojnoj granici. Svako graničarsko dete je pored svog maternjeg jezika učilo i nemački. Broj Mađara i Sekelja, Hrvata i Srba, kao i Rumuna, koji su služili u graničarskim pukovima, bio je znatan.
Salina, Utah
Salajna je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.489, što je 96 (4,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Jatagan
Jatagan (od turskog yatağan ) je vrsta turskog mača, koji se u otomanskoj vojsci koristio od sredine 16. do kraja 19. st.. Ime je dobio po gradu Yatağanu u jugozapadnoj Turskoj u kojem su se takvi mačevi počeli proizvoditi. Vremenom je taj mač postao simbol Orijenta.
Jatagan je mač nalik na sablju s jednom oštricom, kojim se barata jednom rukom. Duljina oštrice je od 60 do 80 centimetara, specifičnog je oblika - savijena prema napred, poput grčkog kopisa ili iberijskog falkata i sliči slovu "S".
Taj oblik imao je svoju funkcionalnu stranu, - ubod jatagana bio je ubojitiji od ravnog mača jer je razderao više tkiva. Oštrica jatagana izrađivala se laminacijom od dvije vrste čelika, između dva lista mekšeg i elastičnijeg, umetan je list tvrđeg - kaljenog čelika. Ova tri lista bi se kovanjem i temperaturnom obradom spojila u jedan koji je nakraju tako dobio dvije kvalitete - visoku črstoću i elastičnost, što je bila prednost u odnosu na druge mačeve koji su se koristili u to vrijeme.
Jatagani koje su koristili janjičari i druge pješadijske jedinice otomanske vojske bili su kraći i lakši od klasičnih jatagana, da im ne bi smetali kod dugih marševa.
Zbog svojih dobrih karakteristika, jatagan je poslužio kao model za bajonet, koji je postao sastavni dio vojničke puške evropskih armija sredinom 19. vijeka.
Morejski rat
Morejski rat (talijanski: La guerra di Morea) poznat je i kao Sedmi tursko-mletački rat. Ovaj sukob odvijao se između 1684-1699 godine, kao dio jednog većeg ratnog sukoba poznatog kao Veliki turski rat. Rat se vodio između Presvijetle republike Venecije i Otomanskog carstva. Ratne operacije vodile su se od Dalmacije do Egejskog mora, ali glavne bitke vodile su se na Peloponezu (Moreji) poluotoku u južnoj Grčkoj.
Mletačani su tim ratom željeli nadoknaditi gubitak Krete (Kandije) u tek završenom Kandijskom ratu, dok su Turci bile zauzeti ratnim sukobima na svojim sjevernim granicima prema Habsburškoj Monarhiji i tako spriječeni da se sa svim snagama posvete sukobu s Mlečanima. Morejski rat je bio jedini veći otomansko-mletački sukob u kojem su Venecijanci zauzeli neki veći teritorij. Ali ova mletačka ekspanzija nije dugo trajala, jer je Venecija svoje morejske posjede izgubila za Otomansko-mletačkog rata već 1715 godine.
Pozadina sukoba
Venecija držala je nekoliko strateški vrlo važnih otoka u Egejskom i Jonskom moru, uz dobro smještene utvrde duž obale grčkog kopna, po padu i komadanju Bizantskog carstva nakon Četvrtog križarskog rata.
Međutim rastom moći Otomanskog carstva, tokom 16. i ranog 17. st., oni su izgubili većinu levantskih posjeda, poput Cipra i Eubeje (Vojvodstvo Negropont) koji su pali pod Turke.
Između 1645 i 1669 Mlečani i Osmanlije ratovali su međusobno u dugom i skupom ratu za Kretu za posljednji veliki mletački posjed u Egejskom moru - Kretu. Tokom Kandijskog rata, mletački komandant budući dužd Francesco Morosini, došao je u kontakt s grčkim ustanicima iz Moreje (Peloponez) - Maniotima, i počeo dogovore za zajedničke vojne akcije u Moreji. 1659 godine Morosini se iskrcao u Moreji, i zajedno s Maniotima, zauzeo grad Kalamata. Međutim vrlo brzo je bio prisiljen pobjeći na Kretu, tako da taj prvi Morejski pothvat nije uspio.
Kada je 1683 godine buknuo Veliki turski rat imeđu Habsburške Monarhije i Otomanskog carstva, velika otomanska vojska uputila se u pohod na Beč. Kao odgovor na tu prijetnju osnovana je druga Sveta liga 1684. Nakon velikog poraza što ga je doživila otomanska vojska u Bitci kod Beča, 1683, Mlečani su htjeli iskoristiti ukazanu im priliku i napasti sa juga oslabljeno i dezorganizirano Otomansko carstvo. Zato je 25. aprila 1684 Presvijetla Republika Venecija objavila rat Otomanskom carstvu
Mlečani su bili svjesni činjenice da će morati oslanjati na svoje vlastite snage u tom sukobu. U pripremama za rat Venecija je osigurala financijsku i vojnu pomoć u posadama i brodovima od saveznika: Vojvodstvo Savoja, Papinska država i Red Sv. Stjepana. Pored toga, Venecija je organizirala veliku regrutaciju plaćenika po Italiji i njemačkim zemljama.
1-Alkenil-2-acilglicerol holin fosfotransferaza
1-alkenil-2-acilglicerol holin fosfotransferaza (, CDP-holin-1-alkenil-2-acil-glicerol fosfoholintransferaza) je enzim sa sistematskim imenom CDP-holin:1-alkenil-2-acilglicerol holinfosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Morejski rat
Vojne operacije u Jonskom moru
Sredinom jula 1684. snažna venecijanska flota isplovila je iz Jadrana i dojedrila do svojih utvrda na Jonskim otocima. Prvi cilj flote bio je zauzeće otoka Lefkade (Santo Mauro), kojeg su Mlečani zauzeli nakon kraće opsade od 16 dana, 6. augusta 1684. Mlečani su se tada uz pomoć grčkih ustanika otpočeli akcije na grčkom kopnu, iskrcali su se na nasuprot Lefkadi u Akarniji. Ubrzo je većina toga kraja bila pod mletačkom kontrolom, a krajem septembra uspjeli su zauzeti i posljednje turske utvrde u Preveza i Vonitsa. Ovi početni uspjesi bili su važni za Mlečana ne samo iz psiholoških razloga, zbog stečenog pouzdanja, već i stoga jer su tako osigurali svoju komunikaciju s Venecijom, i odbili mogućnost da Turci ugroze Jonske otoke i preko zapadne Grčke dopreme nove snage na Peloponez. Ovi uspjesi ohrabrili su i lokalno grčko stanovništvo da se otvorenije pridruži Venecijancima u borbi protiv Turaka.
Zauzimanje Moreje
Nakon što si je dobro osigurao pozadinu tokom prethodne godine, Morosini je počeo uspostavljati svoju mrežu doušnika po Peloponezu, među grčkim stanovništvom, posebice Maniotima, koji su se već stali otvoreno buniti protiv otomanske vlasti i tražili suradnju s Morosinijem, obećavši mu svoju pomoć.
Ismail-paša, novi vojni komandant Moreje, saznao je za te namjere i prodro na poluotok Mani (na Peloponezu) sa 10 000 novih boraca osvježivši tako snage u tri glavna morejska garnizona, usput je natjerao grčke Maniote da mu predaju vlastite taoce da osigura njihovu lojalnost u budućim sukobima.
Zbog toga su Manioti suzdržani do 25. juna 1685, kad se snažni mletački odred od 8 100 vojnika iskrcao pored bivše venecijanske utvrde Koroni i navalio na nju. Utvda se predala nakon 49 dana opsade 11. augusta, a posada je masakrirana. Nakon tog uspjeha, Morosini se sa svojim vojnicima iskrcao kod grada Kalamate, u cilju poticanja Maniota na pobunu. Mletačka vojska ovaj put ojačana sa 3 300 saksonskih vojnika pod komandom generala Degenfelda, porazila je turske snage od oko 10 000 ljudi kod Kalamate 14. septembar 1685, te je do kraja mjeseca, cijeli poluotok Mani i velik dio poluotoka Mesenija bili su pod mletačkom kontrolom.
thumb|right|300px|Nafplio ili kako su ga Venecijanci zvali Napoli di Romagna (sredinom 16 st.) U oktobru 1685 godine venecijanska vojska povukla se Jonske otoke da prezimi (tad se tako ratovalo), tada je izbila kuga među posadom, kuga je bila redovita pojava i nekoliko sljedećih godina, i uzela je veliki danak u mletačkoj vojsci, posebice među vojnicima iz njemačkih zemalja. U aprilu slijedeće godine, Mlečani su uspjeli zaustaviti turski napad koji je zaprijetio poluotoku, uz pomoć pojačanja koja su došla od Papinskih zemalja i Toskane.
Švedski najmnik maršal Wilhelm Otto Königsmarck postavljen je za komandanta kopnenih snaga mletačke vojske, dok je Morosini zadržao komandu nad flotom.
Maršal Königsmarck je 3. juna 1686 zauzeo Pilos, i nastavio opsjedati utvrdu Navarin. Turske snage poslane u pomoć posadi Navarina pod komandom Ismail-paše poražene su u bitci 16. juna, a već sljedeći dan predala se turska posada Navarina. Turskoj posadi i stanovništvu dopušteno je da se povuče u nedaleki Tripoli. Mlečani su tada usmjerili svoje napade prema Argosu i Nafpliju, koji je tada bio najvažniji grad na Peloponezu. Mletačka vojska od skoro 12 000 ljudi, iskrcala se je kod Nafplija između 30. jula i 4. augusta 1686. Königsmarck je odmah poveo napad na neutvrđeno brdo Palamidi, koje je dominiralo nad gradom. I pored toga što su mlečani zauzeli stateški važno brdo Palamidi, njihov položaj je ozbiljno ugrozio dolazak 7000 svježih turskih vojnika pod komandom Ismail paše u obližnji Argos.
Vijest o ovoj velikoj pobjedi dočekana je u Veneciji s velikom radošću i slavljem. Nafplio je postao glavna mletačka utvrda, a vojska Ismail-paše povukla se u Ahaju, turski garnizon u Korintu bitno je osnažen jer je on kontrolirao prolaz u središnju Grčku.
Unatoč velikim gubitcima u ljudstvu zbog epidemija kuge tokom jeseni i zime 1686, Morosinijeve snage su popunjene dolaskom novih njemačkih plaćenika iz Hanovera u proljeće 1687. S tim pojačanjem Morosini je mogao poduzeti napade na posljednje veće otomanske utvrde na Peloponezu, grad Patras i utvrde na ulazu u Korintski zaljev Rion i Antirion.
Morosini se s posadom od 14.000 ljudi iskrcao kod Patrasa 22. jula 1687, gdje se utaborio novi otomanski komandant Mehmed-paša, koji je imao odred otprilike jednake veličine. Odmah po iskrcavanju napao je Mlečane, ne želivši im dati priliku da se priberu, ali je u borbi poražen i prisiljen na povlačenje. Tad se u turskim redovima raširila panika, te su Mlečani u svega par dana zauzeli sve značajnije utvrde; Patras, Rion, Antirion i Nafpaktos (Lepant) bez ikakvog otpora jer su ih njihove posade u panici napustile.
Ovaj novi vojni uspjeh izazvao je provalu oduševljenja u Veneciji, tako da su Morosiniju i njegovim oficirima iskazane brojne počasti. Morosini je dobio titulu Peloponnesiacus, a njegova brončana bista izložena je Velikoj dvorani Duždeve palače, što je bila počast koja se nikad do tada nije ukazala nekom još živućem sugrađanu.
Venecijanci su nakon ovih uspjeha nastavili sa likvidacijom otomanskih utvrda po Peloponezu, među posljednjima se predala ona u Korintu, 7. augusta, te ona u Mistri u Mesaniji, koja se predala nakon mjesec dana otpora. Tako je Peloponez bio pod potpunom Mletačkom kontrolom, osim utvrde Monemvasije na jugoistoku u Lakoniji koja se još uvijek pružala otpor sve do 1690 godine.
Napad na Atenu i Negropont
thumb|left|300px|Gravura koja prikazuje mletačku opsadu Atene Nakon svih ovih pobjeda kojima je očišćen Peloponez od Turaka, Morosini je odlučio napasti središnju Grčku, usredočivši svoje napore na dvije ključne turske utvrde Tebu i Halkidu (Negropont).
Königsmarck se sa snažnim odredom od 10 750 ludi iskrcao u Eleusini 21. septembra 1687, istovremeno je mletačka flota uplovila u luku Pirej. Pritisnuti s dviju strana Turci su vrlo brzo evakuirali grad Atene, ali se garnizon i velik dio stanovništva povukao na drevnu Akropolu. Mletačka vojska započela je sa opsadom akropole, koja je trajala svega šest dana (od 23-29 septembra) ali koja je donijela teška razaranja antičkih spomenika.
Turci su porušili Hram Atene Nike da bi na to mjesto postavili topovsku bateriju, ali najveća šteta bila je razaranje Partenona. Turci su hram pretvorili u skladište baruta, te kada je uvečer 26. septembra 1687, ne baš bog zna koliko razorna granata iz mletačkog mužara pogodila zgradu, rezultat je bila strahovita eksplozija, koja je potpuno raznijela krov hrama, dobar dio zidova i kiparske dekoracije hrama. I pored gubitka gotovo 200 ljudi samo u toj eksploziji, Turci su se i dalje uporno branili sve dok im nije propao pokušaj spajanja s pomoćnim snagama koje su upućene iz Tebe, a koje su Mlečani odbili 28. septembra 1687. Nakon te vijesti turski garnizon se predao, pod uvjetom da mu se dopusti slobodan prolaz do maloazijske Smirne.