cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Località Monache, Brescia
Località Monache je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
East Brooklyn, Illinois
Ist Bruklin je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 106, što je 17 (-13,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
2-sec-Butil-4,5-dihidrotiazol
2-sec-Butil-4,5-dihidrotiazol je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 143,250 Da.
Frassinello Monferrato, Alessandria
Frassinello Monferrato je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 445 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 240 m.
Alès (Gar)
Ale je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Gar koja pripada prefekturi Ales.
Po podacima iz 2000. godine u opštini je živelo 41 054 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1700 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,16 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 150 metara (maksimalnoj 356 m, a minimalnoj 116 m).
Kljunorošci
Kljunorošci (lat. Bucerotidae) su porodica ptica iz reda modrivrana. Po građi tijela i izgledu su slični tukanima, ali su nesrodni. Ta sličnost se može pripisati konvergentnoj evoluciji. Po Sibley-Ahlquistovoj taksonomiji kljunorošci se svrstavaju u zaseban red Bucerotiformes.
Opis
300px|thumb|left|Oblici kaciga kod nekih kljunorožaca Ove ptice su jedine ptice na svijetu kojima su prva dva vratna pršljena (axis i atlas) spojena, vjerojatno zbog vrlo velikog kljuna karakterističnog za ovu porodicu. Dugačak je i zakrivljen nadolje, a vrhovi vilica se spajaju tačno pa tako formiraju "kliješta". Unutarnji oštri rubovi nazubljeni. Mnoge vrste na kljunu imaju kacigu koja je u svom najjednostavnijem obliku samo greben, a kod ostalih se razvila u posebnu strukturu koja može biti raznih oblika. Ponekada je čak i veća od samog kljuna. Kod mladih jedinki je ova kaciga uvijek djelomično razvijena, a kod odraslih mužjaka je veća i potpunija nego kod ženki. Kod svih vrsta osim jedne se kaciga sastoji od tanke navlake keratina i unutarnjih koštanih podupirača. Oglašavaju se nazalno prostim kvocanjem, zviždanjem, hukanjem, brujanjem ili piskavim vrištanjem, pa je moguće da kaciga ima ulogu i u oglašavanju.
Mogu narasti od 30 do 160 cm, zajedno sa izduženim središnjim repnim perima kod šljemastog kljunorošca. Mogu težiti od 85 g do 4,5 kg i imati raspon krila od 1,8 m. Mužjak je 10% veći od ženke i ima 15-20% duži kljun. Perje je crne, bijele, sive ili smeđe boje, a kljunorošci često imaju kombinacije ovih boja. Goli dijelovi na licu, vratu i oko očiju često su jarko obojeni.
Leovigildo Tello, Soledad de Graciano Sánchez
Leovigildo Tello je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Soledad de Graciano Sánchez.
Kljunorošci
Opis
Hrane se voćem, bubama, a dvije vrste su mesojedi.
Leovigildo Tello, Soledad de Graciano Sánchez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1841 m.
Kljunorošci
Razmnožavanje
240 px|thumb|left|Mužjak [[veliki kljunorožac|velikog kljunorošca dodaje plod smokve zatočenoj ženki.]] Kljunorošci postaju spolno zreli između prve i šeste godine života. Teritorije oko gnijezda, koje mogu biti veličine od 10 ha do 100 km kvadratnih, brane oglašavanjem. Većina ih je monogamna. Gnijezda su prirodne šupljine u drveću ali i na zemljanim i stjenovitim odsjecima. Kod svih vrsta, osim dvije vrste koje žive na tlu, ženka zatvara ulaz u rupu i ostavlja samo uski prorez da bi joj mužjak mogao dodavati hranu. Ostatke hrane i otpatke izbacuju kroz istu rupu. Ženke većih vrsta nesu 1-2 jajeta, a kod većih do 8. Inkubacija traje 25-40 dana, a mladunci ostaju u gnijezdu 45-86 dana. Nakon što se mladi izlegu, ženka probija zid, a kod nekih vrsta roditelji ponovo zagrade ptiće unutra.
Rasprostranjenost
Nastanjuju podsaharsku Afriku, Arapski poluotok, Pakistan, Indiju, jugoistočnu Aziju i otoke istočno od Nove Gvineje. Staništa su im šume i savane. Postoji 57 vrsta u 14 rodova. Dvije filipinske vrste su kritično ugrožene, sedam drugih vrsta je ugroženo.
Hönningen
Heningen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 74 opštinska središta okruga Arvajler. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.097 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7131029.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Arvajler Heningen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Arvajler. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 200 metara. Površina opštine iznosi 10,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.097 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 109 stanovnika/km².
Don Berna, Tijuana
Don Berna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
Los Guayabos, Batopilas
Los Guayabos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 714 m.
La Condition humaine
La Condition humaine (srpskohrvatski: Život ljudski / Ljudska sudbina) je roman Andréa Malrauxa iz 1933. godine koji se danas smatra njegovim najboljim i najznačajnijim djelom. Radi se o egzistencijalističkom romanu koji zaključuje Malrauxovu "trilogiju" o revolucionarnoj Aziji, napisanom nakon uspješnica Les Conquérants i La Voie royale. Životom ljudskim je Malraux zaključio svoj ciklus o Aziji, davši svojim klasičnim temama smrti i smisla ljudske egzistencije, na koji simbolično referira i sam naslov, konačno obol. Ovdje je Malraux dao tek natruhe u svom pokušaju nadilaženja i razrješenja problema besmisla i apsurda ljudske egzistencije, prikazujući nekoliko različitih vrsta likova (npr. idealista, oportunista, ...) i ispreplućući njihove sudbine na majstorski način, prikazujući odnos različitih "ljudskih sudbina" te njihovo međusobno ispreplitanje, odnosno pokušaj pronalaska smisla u tim sudbinama.
Roman je izvorno objavljivan u seriji u sklopu časopisa La Nouvelle Revue française i Marianne, a 1933. godine je Gallimard po prvi puta izdao cjelovito izdanje djela. Uz aktivnu participaciju Gastona Gallimarda, roman je 1933. godine nagrađen s Prix Goncourt i to nakon što je dvostruki glas predsjednika žirija, J.-H. Rosnyja aînéa, odlučio u situaciji gdje je Život ljudski bio izjednačen s romanom Le roi dort Charlesa Braibanta na rezultatu 5:5. Tokom 1950. godine je bio na popisu najboljih francuskih romana prve polovice XX. stoljeća, a kasnije stavljen i na peto mjesto Le Mondeovih 100 knjiga vijeka.
Radnja
Radnja se odvija kroz razdoblje od tri tjedna (izuzev epiloga), a najvećim djelom je smještena u Shanghai. U gradu je 1927. vlast preuzeo Kuomintang, nakon čega je došlo do razlaza interesa između komunista i građanskog krila stranke predvođenog Chiang Kai-shekom. Sukob je ubrzo prerastao u krvavi obračun u kojemu su nadjačani komunisti poraženi i pobijeni. Poseban fokus stavljen je na Chena, koji se sve do svoje smrti bori s internim konfliktima vezanim uz sebe kao pijuna revolucije i vezanim uz sebe kao nositelja ideala i individualnog smisla.
Roman nema istaknuti glavni lik; bavi se sudbinama nekoliko ljudi povezanih međusobnim odnosima i situacijom u kojoj se nalaze. Svi su prikazani kao tipski predstavnici određenih društvenih skupina, životnih stilova i uvjerenja.
Kritike
U svom osvrtu, novinar Christopher Hitchens navodi kako, iako je Malraux u Kini boravio jako kratko, roman "naglašava rastuću ulogu Azije u svjetskoj politici; opisuje epske trenutke patnje i prevrata, posebice u Shanghaiju (Sergej Ejzenštejn ga je gotovo ekranizirao); te demonstrira ogroman respekt prema komunizmu i komunistima dok istovremeno evocira tragediju revolucije koju je izdala Moskva." Malrauxov biograf, Olivier Todd govori kako Malrauxova Kina "nije istinita do u detalje niti potpuno pogrešna, ali svejedno imaginarna" i da "se ne može u potpunosti udaljiti od konvencionalne ideje o Kini prepunoj bambusa, uživatelja opijuma, siromaha i prostitutki". Bruno Kragić je u svojoj analizi rekao kako je Život ljudski "vjerojatni vrhunac njegova romanesknog opusa, djelo u kojem se, i dalje vjerujući u univerzalne, premda problematične vrednote, usmjerava na skupnog problematičnog protagonista", naglašavajući značaj erotizma za ovo djelo i činjenicu da se Život ljudski savršeno uklapa u "poetčki kompleks modernističkog romana, a specifično anticipirajući egzistencijalizam".
Ekranizacija
Prvi razgovori o ekranizaciji romana dogodili su se još 1936. godine, kada je Malraux razgovarao sa Sergejom Ejzenštejnom o potencijalnoj ekranizaciji. Ipak, sovjetski režiser je na koncu odustao jer je smatrao da su poruke romana bile previše kritičke prema staljinizmu. Godine 1966., Fred Zinnemann je započeo rad na projektu pod imenom Man's Fate no nakon tri godine priprema, produkcijska kuća Metro-Goldwyn-Mayer je otkazala projekt samo mjesec dana prije namjeravanog početka snimanja. Talijanski režiser Bernardo Bertolucci je tokom 80-ih godina predložio ekranizaciju filma kineskoj vladi, no ista se odlučila za njegov alternativni prijedlog, The Last Emperor, biografski film o caru Pu Yiju snimljen 1987. godine. Najrecentniji pokušaj snimanja najavljen je 2001. godine, kada je Michael Cimino rekao kako priprema adaptaciju filma, no od tada nije bilo nikakvih vijesti o toj adaptaciji.
Opština Șicula, Arad
Șicula je opština u Rumuniji u okrugu Arad.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 100 m.
Jibna
mini|desno|275px|Ruševine Jibne i [[Mamelučki Sultanat (Kairo)|mamelučkog minareta]] Jibna (يبنى; Yibna) je bivše palestinsko naselje koje je bilo smješteno oko 15 km jugozapadno od grada Ramla u današnjem Izraelu. Imalo je izuzetno dugu historiju koje seže u biblijska vremena kada je bila poznata kao Jabneel; u rimsko doba je bilo poznato kao Iamnia, Jamnia ili Yavne. Različiti autori su ga opisivali kao grad ili kao veće selo, smješteno na vrhu brda. U vrijeme križarskih ratova su križari tamo izvojevali pobjedu nad egipatskim Fatimidima u bitci kod Jibne te sagradili zamak poznat kao Ibelin. U njemu je 1386. sagrađena džamija koja i dan-danas postoji. Godine 1941. su jevrejski doseljenici u neposrednoj blizini sagradili kibuc od koga se razvio današnji grad Yavne. Pred početak arapsko-izraelskog rata je u njemu živjelo 5420 stanovnika. Tokom sukoba su izraelske snage 4. juna 1948. zauzele Jibnu i odatle protjerale sve stanovnike.
Kunobelin
thumb|400px|right|Kunobelinove kovanice
Kunobelin (Cunobelinus, Κυνοβελλίνος, Cunobeline, kraj 1. vijeka pne. - 40-e n.e.) bio je kralj Britanije u periodu neposredno pred rimsko osvajanje. Poznat je prije svega po navodima rimskih historičara kao što su Svetonije i Kasije Dion, te kovanicama koje je dao iskovati. Na osnovu tih podataka historičari smatraju da je vladao najvećim dijelom današnje jugoistočne Engleske, te je uživao titulu Brittanorum rex (kralj Britanaca). U britanskim legendama je poznat kao Cynfelyn (velški) i Kymbelinus (brito-latinski), dok ga je William Shakespeare iskoristio kao protagonista svoje drame Cymbeline.
Lindsay Davenport
Lindsi En Davenport (rođena 8. juna 1976.) je američka teniserka. Prvo mesto na VTA listi po prvi put je zauzela 12. oktobra 1998, i dostizala ga je u još sedam navrata. Davenportova je jedna od četiri teniserke koje su makar osam puta zauzimale prvo mesto na VTA listi, uz Kris Evert, Martinu Navratilovu i Štefi Graf, i jedna od samo pet teniserki koje su tu poziciju dostigle i u pojedinačnoj i u konkurenciji parova, uz Martinu Navratilovu, Aranču Sančez Vikario, Martinu Hingis i Kim Klajsters.
Sedam puta je igrala finale grend slem turnira u pojedinačnoj konkurenciji, a pobedila je tri puta. U konkurenciji ženskih parova odigrala je trinaest finala, i ostvarila je tri pobede. Ukupno je osvojila 55 pojedinačnih, kao i 37 turnira u konkurenciji parova. Osvojila je i zlatnu medalju na Olimpijskim igrama 1996. u Atlanti. Časopis Tenis ju je 2005. proglasio 29. najboljom teniserkom u periodu od 1965. to 2005. U dva je navrata (2007. i 2009) prekidala karijeru zbog trudnoće.
Privatni život
Dana 25. aprila 2003. godine na Havajima se udala za bankara Džona Liča, brata američkog tenisera Rika Liča. Krajem 2006. objavila je da namerava da se povuče iz profesionalnog tenisa na neko vreme da bi rodila dete. Dana 10. juna 2007. u Njuportu, Kalifornija, rodila je sina Džegera Džonatana, a kćerku Loren Endruz 27. juna 2009. u istom mestu.
Santa Elena, Tomatlán
Santa Elena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tomatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 121 m.
Valle dell'Angelo, Salerno
Valle dell'Angelo je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 278 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 651 m.
Paoletti, Lucca
Paoletti je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
MES
MES se može odnositi na:
Marija Asenina
Marija Asenina je bila bugarska carevna (princeza) i carica.
O njoj se zna veoma malo.
Bila je kći cara Ivana Asena II i njegove treće žene Irene Komnene. Imala je sestru Anu Teodoru.
Njezin je muž bio Mico, koji je uzeo prezime Asen te mu je Marija rodila sina Ivana Asena III i kćer Kiru Mariju Aseninu.
Boissy-Mauvoisin
Boasi Movoazen je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Ivlen.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 471, a gustina naseljenosti je iznosila 92 stanovnika/km².
Cuecillos, Tamiahua
Cuecillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tamiahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 242 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Kromosom
mini|desno|Hromosom: 1. Hromatida 2. Centromera 3. Kratki krak 4. Dugi krak.
Kromosom, hromosom ili hromozom je mikroskopski sitan vlaknasti dio stanice koji nosi nasljedne informacije u obliku gena.
Opis i karakteristike
Najveća osobina kromosoma je njegova kompaktnost. Npr. 46 kromosoma koji se nalaze u ljudskim stanicama dugi su zajedno 200 nm (1 nm = 10-9 m), kad bi se ti kromosomi dali rasplesti, genetski materijal koji sadrže bio bi otprilike dug dva metra. Kompaktnost kromosoma igra važnu ulogu u organizaciji genetskog materijala tokom stanične diobe, jer na taj način mogu stati unutar objekta, kao što je stanična jezgra, prosječnog promjera od 5 do 10 μm (1 μm = 0.001 mm), ili na poligonalni vrh čestice virusa, promjera od samo 20 do 30 nm.
Glavna razlika između virusa, prokariota i eukariota je u strukturi i položaju kromosoma. Neživi virusi imaju kromosome koji se sastoje od dezoksiribonukleinske ili ribonukleinske kiseline, taj materijal je vrlo kompaktno upakiran na glavi virusa. Kod organizama sa prokariotskim stanicama (bakterije i modrozelene alge), kromosomi se sastoje isključivo od DNK. Jedan kromosom prokariotske stanice nije zatvoren nukleusnim ovojem. Kod eukariota, kromosomi se nalaze u staničnoj jezgri omotani membranom. Kromosomi jedne eukariotske stanice sastoje se prvenstveno od DNK na proteinskoj jezgri.
Proces diobe
Tjelesne (somatske) stanice razmnožavaju se diobom, taj proces se zove - mitoza. U interfazi (između diobe stanica) kromosomi postoje u nekondenziranom stanju, stvarajući difuznu masu genetskog materijala poznatog kao kromatin. Kromatin formiraju molekula dvolančane DNK i proteini (histoni i nehistonski proteini). Odmotavanje trake kromosoma omogućuje da počne sinteza DNK. Tokom ove faze DNK se sam duplicira i priprema za staničnu diobu.
Iako sve eukariotske stanice imaju kromosome u jezgri, oni su za vrijeme interfaze (između dvije stanične diobe), dekondenzirani i rašireni po čitavoj jezgri, pa se ne vide. Kromosomi postaju vidljivi tek kada stanica uđe u diobu, jer tada dolazi do njihove kondenzacije (spiralizacije, tj. do jačeg pakiranja molekule DNK sa proteinima).
Histoni su relativno mali bazični proteini sa visokim postotkom pozitivno nabijenih aminokiselina (lizin i arginin) što im omogućava čvršće vezanje za negativno nabijenu DNK. Histoni se dijele u 2 skupine;
Histoni imaju ključnu ulogu u pakiranju (kondenziranju) molekule DNK. Osnovna jedinica pakiranja - nukleosom otkrivena je 1974., on nastaje namatanjem (1,8X) molekule DNK oko histonskog oktamera (formiraju ga nukleosomalni histoni, svaki zastupljen 2X, dakle 2x H2A, 2x H2B, 2x H3, 2x H4=8, zato se zove oktamer). Nukleosomi se dalje povezuju (pakiraju) uz pomoć histona H1 te tako nastaje - 30 nm (nanometarsko) kromatinsko vlakno. Daljnjim zapetljavanjem nastaje 300 nm - vlakno ili solenoid (to je u biti promjer interfaznog kromosoma).
Maksimalna kondenzacija postignuta je u metafazi mitoze ili mejoze, kada su kromosomi maksimalno spiralizirani, tad se najbolje može vidjeti njihova građa (jer imaju promjer 1400 nm). Svaki je takav kromosom dvostruk jer ga formiraju 2 sestrinske kromatide koje su spojene u području centromera kromosoma. Svaka kromatida ima jednu dvolančanu molekulu DNK. Dvije sestrinske kromatide su genetički identične jer su nastale semikonzervatibnom replikacijom molekule DNK.
Nakon diobe - DNA se kondenzira u kromosome. U tom trenutku, svaki kromosom se zapravo sastoji od niza duplih kromatida koji su spojeni zajedno na suženju centromera. Centromera je točka spajanja kinetokora, proteinske strukture koja je povezana spiralnim vlaknima (dio strukture koja vuče kromatide na suprotni kraj stanice). Tokom srednje faze diobe stanica, centromera se duplicira, a par kromatida se razdvaja, tako da svaka kromatida u tom trenutku postaje zasebni kromosom. Stanica se dijeli, a obje stanice kćeri imaju kompletan (diploidni) set kromosoma. Kromosomi se odmotavaju u nove stanice, i ponovno formiraju difuznu mrežu kromatina.
Kromosomski lom je naziv za fizički prekid pojedinih dijelova kromosoma. Nakon tog obično slijedi spajanje (često na drugom mjestu, što rezultira - razikama od orginala). Pucanje i spajanje homolognih kromosoma tokom mejoze dovodi do degenerativnih posljedica po plod.
Građa metafaznog kromosoma
Svaki metafazni kromosom se sastoji od:
Pored tih dijelova, karakterističnih za sve kromosome, poneki kromosomi mogu imati i sekundarno suženje. Akrocentrični kromosomi u humanom kariotipu imaju to suženje.
Vrste kromosoma
Po položaju centromere u kromosomu razlikuju se:
Broj kromosoma
Svaka eukariotska vrsta ima karakterističan broj kromosoma, to se zove kariotip. Kod vrsta koje se reproduciraju aseksualno, broj kromosoma je isti u svim stanicama organizma.
Organizmi koji imaju odvojene spolove, imaju dvije osnovne vrste kromosoma: spolne kromosome i autosome kromosome. Autosomi kromosomi kontroliraju sve nasljedne osobine osim - spolnih, koje su pod kontrolom spolnih kromosoma. Ljudi imaju 22 para autosomih kromosoma i jedan par spolnih kromosoma.
Broj kromosoma tjelesnih stanica je diploidni (od grčki: diploos = dvostruk) označava se 2n (znači par od svakog kromosoma). A broj kromosoma spolnih stanica ili gameta je dvaput manji, zato se zove haploidni (od grčki: haploos = jednostruk), označava se 1n. Haploidni kromosomi nastaju tokom mejoze. Tokom oplodnje, dvije gamete stvaraju zigot, jednu stanicu s diploidnim setom kromosoma.
U donjoj tabeli dat je broj kromosoma u tjelesnim stanica nekih eukariotskih organizama:
Kromosomske promjene
Ravnoteža genetičkog materijala je vrlo važna jer geni, koji se nalaze na kromosomima, daju upute stanicama tijela. Bilo kakva promjena u broju, veličini ili strukturi kromosoma može značiti kobnu promjenu u količini i sadržaju genetičke informacije, a to može dovesti do poremećaja u razvoju.
Promjene u broju kromosoma
Obično svaka stanica u tijelu čovjeka sadrži 46 kromosoma. Ponekad se ipak može roditi dijete s previše ili premalo kromosoma. Takvo dijete nosi previše ili premalo gena, odnosno uputa. Jedan od najpoznatijih primjera bolesti uzrokovane viškom kromosoma je Downov sindrom, ljudi s tom bolešću imaju 47 umjesto 46 kromosoma u stanicama, zbog toga što imaju po tri kopije kromosoma 21 umjesto uobičajene dvije kopije.
Promjene u strukturi kromosoma
Do promjena u strukturi kromosoma dolazi ako se kromosom slomi i razmjesti na neki način. To može dovesti do dodatka ili gubitka kromosomskog materijala.
Historija otkrića
Kromosome je otkrio švicarski botaničar Carl Nägeli 1842. Ime kromosom dao je Heinrich Wilhelm Waldeyer njemački anatom i fiziolog 1888., to je sintagma grčkih riječi χρώμα = boja + σώμα = tijelo, dakle to bi bilo obojeno tijelo. To ime je dao iz čisto praktičkih razloga, jer se kromosomi vrlo jasno boje različitim tehnikama bojanja koje se koriste u histologiji, citologiji i citogenetici.
Big Flats, New York
Big Flats je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.277, što je 2.795 (112,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Vikingo Noventa, Arteaga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2055 m.
El Nueve, Santa María Huatulco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1249 m.
Yale, Iowa
Jejl je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 246 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 246 stanovnika, što je 41 (14,3%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cerro Colorado, Batopilas
Cerro Colorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 720 m.
Лалић
Историја
Почело је тако што су коморско добро Пустару Лалић населили у време Терезијанске и Јозефијанске колонизације првих тристотине српских и словачких породица у периоду од 1760—1790. Прва општинска управа формирана је 1761. године 1764. уписан је први новорођени (Штрбачки Василије) и први венчани (Стеван Деспотов). Циљ колонизација био је да се плодна бачка равница насели радно способним, вредним и верско толерантним становништвом. Срби и Словаци верски толерантни лако су се уклопили у заједнички живот. Село је и онда и данас јединствено и ако је једна половина српска а друга словачка. Прво насеље није се налазило на садашњем месту, а напуштено је зато што су се куће због мочварног земљишта срушиле. Лалић се први пут спомиње као село Срба слободних сељака 1769. године. То су биле породице досељене под вођством Арсенија III Чарнојевића. Породична презимена су им била: Поповић, Ракић, Јовкић, Кривокућа...
Први Словаци су у Лалић дошли 1788. из Баната где су били колонизовани па су одатле се склонили од сталних турских напада. Друга знатно већа група Словака стигла је 1780. из Словачке (околина Татре) и то из Пештанске, Звоњенске, Гемерске и Њитрањске жупаније. Према запису из 1834. на зиду православне цркве тада је у селу било 1.606 становника.
Број становника се споро повећавао како због исељавања на друга места тако и због епидемија и поплава. За време велике епидемије колере 1836. године умрло је преко 900 лица а међу њима и поп. Из тог времена је и прича о словачком свештенику, фарару, који је кренуо да бежи из села на свом фијакеру али када је осетио грозницу вратио се да умре у свом селу да не би пренео заразу другима. Када би се Дунав излио (водена година 1873) вода би у атарима остала скоро годину дана. Многе куће су се од влаге срушиле а кроз село се ишло чамцем. После поплаве дошла је епидемија колере. У једној од епидемија умрло је стотине Словака а ниједан Србин. Предање каже да су Срби нешто себи кували и јели и тако се спасли, а можда је то само неки природни фактор или можда стечени имунитет.
1873. доселило се и 15 јеврејских породица. Сем њих било је и нешто Мађара и Немаца. Уз цркве и школе је био везан сав културни и просветни живот. Словачка евангелистичка црква грађена је 1848—1852. Уз српску цркву ради српска школа. Српска црква са лепим олтаром и барокним звоником саграђена је 1834.
Према попису из 1900. Лалић је имао 2.530 становника и 465 кућних бројева. Из тог времена је и прича да су први насељеници Срби од стране Марије Терезије исто као и стапарци, пресељени на дунавске обале, да тамо не би више пресретали и пљачкали шајке. Зато су кажу после, још дуго време страдали каравани, оробљаване чарде.
Из Лалића је пореклом песник Нестор Жучни (Прока Јовкић) који је после повратка из Америке био стипендиста Српске владе а као добровољац умире од пегавог тифуса па је и сахрањен у Нишу.
Демографија
Кретање броја становника:
Према попису из 2011. било је 1343 становника (према попису из 2002. било је 1646 становника). У насељу има 563 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,38.
Popis konfederacija germanskih plemena
Dolje je naveden popis konfederacija, odnosno plemenskih saveza koji su uključivali dva ili više različitih germanskih plemena u antici ili periodu Velike seobe naroda:
Dafna (mitologija)
thumb|Dafna, lovorova nimfa
Dafna (grč. Δάφνη, Dáphnê) je u grčkoj mitologiji nimfa Najada. Ime joj znači "lovor". U mitu mitu iz Arkadije se spominje da je kćer Ladona.
Eros je odapeo svoju strijelu ljubavi na Apolona, koji se zaljubio u Dafnu, ali je ona od njega pobjegla. Molila se Geji, Majci Zemlji i svom ocu Peneju, riječnom bogu. On ju je pretvorio u lovor i posvetio Apolonu. To spominje Ovidije u Metamorfozama. Djelo iste tematike je opera Dafne.
Tejani
Demografija
U naselju Tejani živi 75 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,9 godina (40,6 kod muškaraca i 41,3 kod žena). U naselju ima 25 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,72.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Albancima (prema popisu iz 2003. godine).
Fontana Pasquale, Benevento
Fontana Pasquale je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 424 m.
Skila
thumb|250px|Skila, detalj s [[Beotija|beotijske posude, 5. stoljeće pne., Louvre]]
Españita, Quitupan
Españita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Quitupan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1575 m.
Skila
Karakteristike
thumb|Skila, [[terakota, Melos, 5. stoljeće pne.]]
Skila je stanovala je u crnoj špilji jedne hridi, a svoju je nazočnost objavljivala strahovitim lavežom koji preko pučine odjekuje kao glas tek okoćenog šteneta. Protiv nje nije vrijedilo biti hrabar jer joj se nije moglo nauditi, a jedini je spas bio pobjeći od nje.
Christa Meves
Christa Meves (rođena kao Christa Mittelstaedt, Neumünster, Schleswig-Holstein, 4. ožujka 1925.) njemačka je psihoterapeutkinja i spisateljica.
Mladost i obrazovanje
Christa Meves rođena je kao drugo od dvoje djece 1925. godine u Neumünsteru u Schleswig-Holsteinu. Otac joj je radio kao nastavnik likovne kulture. U rodnom mjestu 1943. godine završila je srednju školu. Nakon Drugog svjetskog rata studira filozofiju u Breslauu, a kasnije njemački jezik i književnost i geografiju u Kielu.
Skila
Karakteristike
U klasičnoj umjetnosti prikazivana je kao riborepa Sirena s četiri do šest psećih glava.
Christa Meves
Psihoterapeutski i spisateljski rad
Za vrijeme studija upoznaje oftamologa Haralda Mevesa za kojeg se 1946. godine udaje. U Hamburgu nastavlja studij psihologije i pedagogije koji završava 1949. godine. U Hannoveru i Göttingenu specijalizira analitičku psihoterapiju djece i mladeži. Godine 1960. otvorila je privatnu psihoterapeutsku ordinaciju u Uelzenu u Donjoj Saskoj.
Godine 1969. objavila je prvu knjigu, a tijekom godina napisala i objavila više od stotinu knjiga koje su prevedene na desetak jezika, te održala više tisuća predavanja u zemljama njemačkog govornog područja. Od 1978. do 2006. godine bila je suurednica tjednika Rheinischer Merkur, a piše i za katoličke novine Die Tagespost. Za svoj rad dobila je desetak priznanja i nagrada. Meves je 1987. godine prešla iz Evangeličke u Katoličku Crkvu.
Skila
Preobrazba
thumb|[[Johann Heinrich Füssli: Odisej sa Skilom i Haribdom, 1794.]]
No, Kirka se također zaljubila u Glauka te ga je obasipala slatkim riječima, no Glauk ju je odbijao. Kirka se strahovito naljutila, ali ne na Glauka nego na Skilu. Pripremila je moćni otrov i izlila ga u bazen u kojem se Skila kupala. Kad je Skila ušla u vodu, pretvorila se u strašno čudovište s dvanaest nogu i šest glava te tri reda zubi. Stajala je očajna, nije se mogla micati, uništavala je sve što je prolazilo i do čega je mogla doći. Kad bi koji brod prolazio, svaka bi njezina glava dohvatila jednog mornara.
Argonauti
Argonauti su uspjeli izbjeći obje jer ih je vodila Tetida, jedna od Nereida.
Odiseja
thumb|[[John Flaxman: Odisej i Skila]]
Odisej, za razliku od Argonauta, nije imao toliko sreće. Izabrao je riskirati i prijeći preko Skile te izgubiti nekoliko ljudi nego izgubiti cijeli brod kod Haribde. Odisej je uspješno održavao pravac i izgubio samo šest ljudi. No, njegovi su drugovi poslije uvrijedili Helija ubivši njegovo sveto stado, stoga je Zeus na posljetku uništio brod i posadu munjom, a samo se Odisej spasio.
Odisej je ostao na svojoj splavi te je vraćen do Skile i Haribde, ali je ovaj put prošao pored Haribde koja je uvukla u sebe njegovu splav. No, Odisej je preživio držeći se za smokvino stablo koje je raslo na stijeni. Pri sljedećem izlijevanju vode, njegova je splav odbačena te je nastavio s putom.
Heraklo
U kasnogrčkom mitu govori se da je Heraklo susreo Skilu na putovanju do Sicilije te da ju je ubio. Njezin otac, morski bog Forkid, plamenim je bakljama oživio njezino tijelo.
Eneja
Također, neki izvori pišu da je, kad je Enejina flota prošla kroz zaljev nakon pada Troje, Skila pretvorena u opasnu stijenu.
Lokacija
Tradicionalno se Skilina lokacija povezuje s Mesinskim zaljevom na sicilskoj obali u obličju stijene. Ondje se stvara vrtlog (Haribda), ali je rijetko opasan. Druga je moguća lokacija rt Skila u sjevernoj Grčkoj.
Buenavista, Tamiahua
Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tamiahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 241 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Palombaro, Messina
Palombaro je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Schela, Schela, Galați
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3548 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 66 m.
Frassineto Po, Alessandria
Frassineto Po je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1357 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Località Poia, Brescia
Località Poia je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 459 m.
Hövels
Hevels je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Altenkirhen (Vestervald). Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 654 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7132054.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altenkirhen (Vestervald) Hevels se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Altenkirhen (Vestervald). Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 180 metara. Površina opštine iznosi 7,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 654 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 83 stanovnika/km².
Amazy
Amazi je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Nijevr koja pripada prefekturi Klamsi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 246 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,74 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 193 metara (maksimalnoj 338 m, a minimalnoj 159 m).
Los Tepehuajes, Tzitzio
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 704 m.
Sapareachi, Batopilas
Sapareachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1692 m.
Katuvelauni
Većina historičara smatra da su se u decenijama pred rimsko osvajanje Katuvelauni borili za prevlast nad Britanijom sa Trinovantima. Na osnovu navoda u Cezarovim Galskim ratovima, većina historičara smatra da je Kasivelaun, vođa otpora protiv Cezarove invazije, bio poglavar Katuvelauna. Prvi vladar koji se povezuje s tim plemenom je Tasciovan, koji je oko 20. pne. kovao novac. Njegov sin Kunobelin je bio najuspješniji od svih britskih vladara, i njegova vladavina od preko tri decenije je Katuvelaune učinila najmoćnijim britskim narodom. Godine 43. je Kunobelinov sin Karatak vodio otpor protiv rimske invazije, ali je on slomljen, a teritorija Katuvelauna postala nukleus rimske Britanije. Sami Katuvelauni su se relativno brzo romanizirali, te se njihovo područje navodi kao civitas, odnosno grad danas poznat kao St. Albans.
Parcela Don Federico, Soledad de Graciano Sánchez
Parcela Don Federico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Soledad de Graciano Sánchez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1838 m.
Alberto Carrera Torres, Soto la Marina
Alberto Carrera Torres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
2-Vinilpiridin
2-Vinilpiridin je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 105,137 Da.
Opština Șilindia, Arad
Șilindia je opština u Rumuniji u okrugu Arad.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 167 m.
Obalna vidra
Obalna vidra (Lontra felina) rijedak je i slabo poznat morski sisavac, pripadnik porodice kuna (Mustelidae). Jedina su vrsta morskih vidri u Južnoj Americi, i rijetko zalaze u slatke vode ili estuarije. Njeno latinsko ime znači "vidra mačka", dok na španjolskom jeziku, obalnu vidru često se naziva "gato marino" – morska mačka.
Obilježja
Obalne vidre maleni su sisavci, rijetko dostižući duljinu veću od jednog metra i 4.5 kilograma težine. Krzno obalne vidre tamnosmeđe je boje na leđima, dok je trbušni dio prekriven svijetlosmeđim krznom. Zaštitne dlake prekrivaju kratko izolacijsko krzno sivkastog tona. Krzno je grublje i kruće od krzna morske vidre. Mnogi smatraju kako je to posljedica njihovog obitavanja u zoni zapljuskivanja valova gdje ih val lako može nanijeti na stijene.
Obalne vidre žive u samotno ili u manjim skupinama do tri jedinke. Teško ih je opaziti, plivaju nisko ispod vode, izlažući samo glavu i rep. Nije poznato jesu li teritorijalne ili ne, pošto su viđene borbe mužjaka, no i borbe parova tijekom sezone parenja. Borba zauzima mjesto na stijenama iznad morske površine koje su korištene za odmaranje, hranjenje i njegovanje krzna. Obalne vidre također su promatrane tijekom grupnog hvatanja velikih riba, no nije poznato koliko je česta ta navika.
Obalne su vidre dnevne životinje, prvenstveno aktivne tijekom dana.
Rasprostranjenost
Obalne vidre obitavaju na litoralnim područjima jugozapadne Amerike. Pronalazi ih se na obalama međuplimnih područja južnog Perua, čitave obale Čilea i najdaljih južnih dosega Argentine. Povremeno ih se viđa na Falklandskim Otocima.
Stanište i prehrana
Obalne vidre većinom nastanjuju kamenite obale s obiljem kelpa i morske trave i rijetko posjećuju estuarije i slatke vode. Prednost daju staništima sa snažnim vjetrovima i valovima, ne nalik većini drugih vrsta vidra, koje prednost daju mirnijim vodama. Pećine i pukotine u kamenitim obalama pružaju im skrovište, a jazbina često neće imati pristup s kopna nakon plime. Obalne vidre izbjegavaju pjeskovite plaže.
Prehrana obalnih vidri slabo je poznata, no vjeruje se kako njihovu prvenstvenu prehranu uključuju rakovi, morskim račićima, mekušci i ribe.
Fuego en Castilla (Tactilvisión del páramo del espanto)
Fuego en Castilla (Tactilvisión del páramo del espanto) ( je španski kratki crno-bijeli dokumentarni film snimljen režiji Joséa Val del Olmara i premijerno prikazan 1961. godine na Kanskom festivalu. U njemu se prikazuju skulpture u Museo Nacional de Escultura u Valladolidu koje je autor snimao pune dvije godine (1958 - 1960) koristeći posebnu tehniku Tactilvision. Na Kanskom festivalu je dobio posebno tehničko priznanje.
Obalna vidra
Razmnožavanje
Obalne vidre monogamne su ili poligamne, a parenje se odvija u prosincu ili siječnju. Kote dvoje do petoro mladunčadi nakon gestacije koja traje od 60 do 70 dana, u siječnju, veljači ili ožujku. Mladunčad ostaje uz majku slijedećih 10 mjeseci, i ponekad mogu biti viđeni na majčinom trbuhu dok ona pliva leđno, na način kao što to čine morske vidre. Roditelji hrane mladunčad i uče ih kako loviti.
Beovizija 2003.
Beovizija 2003. je bila prva Beovizija, takmičarski festival zabavne muzike. Održana je od 12. do 14. aprila 2003. godine.
Prvobitno, Festival je planiran za termin od 23. do 25. marta 2003., ali je izvođenje pomereno zbog vanrednog stanja nakon ubistva predsednika Vlade dr Zorana Đinđića. Zamišljena kao generalna proba za nacionalni izbor za predstavnika na Pesmi Evrovizije, no i kao prilika da se isprobaju razne moguće forme takvog događaja, ova se Beovizija po formatu značajno razlikovala od kasnijih. Od oko 200 pesama pristiglih na konkurs odabrano je 28, koje su izvedene u takmičarskom delu programa, 12. i 13. aprila, kada je obavljeno i glasanje i uručene tri nagrade žirija za najbolje numere i šest specijalnih nagrada (vidi tabelu kasnije), dok je 14. aprila održana "Revija pobednika" na kojoj su ponovo izvedene pobedničke kompozicije i uručene nagrade Festivala za 2002. godinu, po izboru medija, izdavačkih kuća i Umetničkog veća Festivala. Program su vodili manekenka Katarina Rebrača, voditeljka Milica Gacin i glumac Feđa Stojanović, a u revijalnom delu prve dve večeri nastupili su Vlado Georgiev i Dejan Najdanović Najda (koji je zamenio ranije najavljenog Dadu Topića). Poseta takmičarskim večerima bila je primetno slaba.
Žiri Beovizije 2003. su sačinjavali Sanja Ilić (predsednik), kompozitor, Slobodan Kovačević i Dragan Brajović, muzičari, Ivana Pavlović, Tanja Banjanin i Leo Martin, pevači, Bogomir Mijatović, muzički kritičar, Svetlana Đurašević i Aleksandar Filipović, novinar. Sa 75 poena, pobedio je Toše Proeski sa pesmom Čija si, delom Leontine Vukomanović (kojoj je pripala i nagrada od 300.000 dinara) i Željka Joksimovića; ova pesma pobedila je i u glasanju publike SMS-om, koje se u ovom prvom izdanju Beovizije "računalo" zasebno od žirija. Nataša Kojić je pesmom 'Oko Plavo' pobednik nagrade za 'Muzičko otkriće’ 2004. Nula poena su osvojili Tempo Slavija, Pasaž trio, Danijela Vranić, Husa i Jellena. Primetno je bilo gotovo potpuno odsustvo izvođača koji snimaju za izdavačku kuću City records, koja je tako faktički bojkotovala festival smatrajući ga nameštenom privatnom manifestacijom—ovo trvenje doći će na naročito ružan način do izražaja nakon pobede Željka Joksimovića na Evropesmi-Europjesmi 2004. Festival Beovizija 2003. zatvorila je zvezda turbo-folka Jelena Karleuša. Karleuša je spuštena sa plafona sale, a potom je, nakon nekoliko numera sa igračima, izvela i završnu pesmu Manijak, pipkajući se u stilu Madone na velikom krevetu specijalno za ovu priliku iznešenom na binu sa grupom gotovo nagih muškaraca, što se nastavilo skakanjem po krevetu i napokon cepanjem jastuka te letenjem perja i konfeta.
Beovizija 2003. bila je najgledaniji zabavni program u Srbiji te godine.
Ideja o pokretanju Beovizije 2003. godine, pred povratak Srbije i Crne Gore na Pesmu Evrovizije nakon 12 godina odsustva, pripada umetničkom direktoru Marini Tucaković. Prvobitno, Beovizija je zamišljena kao festival na kojem bi se počevši od 2004. birao predstavnik SCG za Pesmu Evrovizije, no u kasnijim razgovorima sa Radio-televizijom Crne Gore ovaj predlog je zamenjen zajedničkim festivalom Evropesma-Europjesma, na kojem onda, kao sa polufinala iz Srbije, nastupa i određen broj najbolje plasiranih kompozicija sa Beovizije, već prema pravilniku koji se menjao svake godine.
* Pesma se na zvaničnom albumu Beovizije pojavljuje pod naslovom 9000 metara.
Montol jezik
Klasificira se podskupini pravig angas jezika, šira skupina angas-gerka. Dijalekti su mu montol i baltap-lalin. srodan mu je tal jezik.
Guadalupe Victoria, Xochistlahuaca
Guadalupe Victoria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Xochistlahuaca.
Tupandactylus
Tupandactylus ("Tupanov prst", što se odnosi na boga grmljavine kod naroda Tupi) je rod pterosaura tapežarida iz ranokredske Formacije Crato u Brazilu. Ističe se po svojoj velikoj kresti, koja se dijelom sastojala od kosti, a dijelom od mekog tkiva. Rod Tupandactylus vjerovatno sadrži dvije vrste, od kojih obije imaju kreste različitog oblika i veličine, koje su mogle služiti za signaliziranje i pokazivanje pred drugim Tupandactylusima, kao što tukani koriste svoje žarke kljunove za međusobnu komunikaciju. Kreste Tupandactylusa sastojale su se od polukružne kreste na njušci, a u slučaju nomenklaturnog tipa, T. imperator, i koštane bodlje koja je stršila iz stražnjeg dijela glave. Druga vrsta, T. navigans, nije imala tu bodlju, ali je imala dosta uspravniju krestu. Otisci mekog tkiva također pokazuju da se na malenu koštanu krestu nastavljala mnogo veća struktura od keratinskog materijala. Potpuna kresta kod T. navigans dizala se u oštru, jedroliku "kupolu" visoko iznad ostatka lubanje.
Geirangerfjord
Geirangerfjord (norveški: Geirangerfjorden) je fjord u općini Stranda, pokrajine Sunnmøre u županiji Møre og Romsdal u Norveškoj. Zapravo je 15 km dug rukavac velikog fjorda Storfjord, a ime je dobio po malom selu Geiranger koje se nalazi na njegovom kraju gdje se u njega ulijeva rijeka Geirangelva.
Tupandactylus
Opis
thumb|left|Umjetnička restauracija T. imperator Tupandactylus imperator je poznat iz četiri gotovo potpune lubanje. Holotip je MCT 1622-R, lubanja i nepotpuna donja vilica pronađene u Formaciji Crato sa prelaza iz aptija u albij (rana kreda, prije oko 112 miliona godina). Isprva je opisan kao vrsta roda Tapejara, ali su naknadna istraživanja ukazala na to da zaslužuje vlastiti rod. U lubanji nije bilo zuba, ali je imala istaknutu krestu, kod koje je jedino osnova bila koštana: na prednjem dijelu kreste nalazio se visok koštani produžetak koji se protezao prema gore i nazad, a strašnji dio kreste imao je još jedan dug produžetak koji je stršio prema nazad. Veći dio kreste sastojao se od mekog tkiva sličnog keratinu, kojeg su podržavala ta dva koštana podupirača. Na još jednoj lubanji opisanoj 2011. godine, primjerku CPCA 3590, očuvao se veći dio donje vilice, pokazujući da je, kao i Tapejara, T. imperator imao veliku, asimetričnu krestu sličnu kobilici sa donje strane vrha čeljusti.
Na nekim primjercima roda Tupandactylus očuvali su se tragovi keratinskog kljuna na vrhovima čeljusti. Međutim, to je bilo ograničeno na dio donje vilice sa krestom, a na jednom primjerku također su se očuvala piknovlakna (prosti filamenti slični perju), koja su pokrivala čeljusti bliže njenom stražnjem dijelu.
Geirangerfjord
Ovaj fjord je jedno od najsposjećenijih turističkih atrakcija u Norveškoj, iako postoje planovi za izgradnju električnih kabela preko njegovog klanca čime bi se ugrozio njegov status neirnute prirode i naštetilo turizmu Uz njegove obale nalaze se slikovite napuštene farme Skageflå, Knivsflå i Blomberg, od kojih se posljednje dvije mogu posjetiti samo brodom. Turističkim trajektom koji čini obilazak fjorda upravlja tvrtka Fjord1 Nordvestlandske, a povezuje malene gradove Geiranger i Hellesylt na kraju lijevog (manjeg) rukavca fjorda.
Tupandactylus
U popularnoj kulturi
thumb|Umjetnička rekonstrukcija T. navigans Tupandactylus navigans, koji se tada klasificirao kao pripadnik roda Tapejara, pojavio se u BBC-jevoj TV seriji Šetnja s dinosaurima iz 1999. godine, prikazan tokom hipotetske sezone parenja u Brazilu. Interesantno je da, iako je ta serija emitovana 1999. godine, T. navigans nije službeno opisan i nazvan do 2003. godine. Tupandactylus se također javlja kao potklasa u klasi Letača u igri Primal Carnage: Extinction.
Geirangerfjord
Geirangerfjord, zajedno s Nærøyfjordom čini izniman krajolik strmih kristalnih stijena koje se uzdižu i do 1400 metara iznad površine mora, te imaju dubinu do 500 metara. Njihov krajolik ima nekoliko prirodnih fenomena kao što su podmorske morene i morski sisari. Zbog toga su ovi fjordovi upisani na popis mjesta svjetske baštine u Europi 2005. godine.
Tupandactylus
Bespilotna letjelica Pterodrone
Istraživački tim koji se sastojao od paleontologa Sankara Chatterjeeja, aeronautskog inžinjera Ricka Linda i njihovih studenata Andyja Gedeona i Briana Robertsa pokušao je oponašati fizičke i biološke osobine tog pterosaura - kožu, krvne sudove, mišiće, tetive, nerve, lubanjsku ploču, strukturu skeleta i više - kako bi napravili bespilotnu letjelicu po imenu Pterodrone, koja ne bi samo letjela, već i hodala i jedrila kao prava životinja. Veliko, tanko jedro poput kormila na glavi funkcioniralo je kao senzorni organ koji se ponašao slično kao letni kompjuter u modernom avionu i također potpomagao okretnost te životinje. “Ove životinje uzimaju najbolje dijelove šišmiša i ptica,” izjavio je Chatterjee. “Imali su manevarsku sposobnost šišmiša, ali su mogli jedriti poput albatrosa. Ništa što danas živi nije usporedivo sa učinkovitošću i okretnošću ovih životinja. Živjele su 160 miliona godina, tako da nisu bile glupe životinje. Jata njih bi zamračila nebesa. Bile su dominantne leteće životinje svog vremena.” “[M]i smo otkrili da su zapravo mogle jedriti na vjetru veoma dugo dok su letjele preko okeana.... Podižući svoja krila poput jedara na brodu, mogle su osjetiti najblaži povjetarac na isti način na koji se katamaran kreće kroz vodu. Mogle su brzo poletjeti i sa malo truda preletati velike razdaljine.”
Međutim, neki su osporili ispravnost tih istraživanja. Primijećeno je da su tapežaridi imali kratka krila, prilagođena jedrenju koliko i krila pripadnika Galliformes, što je u skladu sa prilagodbama kopnenom načinu života i penjaju. Također, ne postoje dokazi za aerodinamičnu funkciju kreste, a čini se da je Sankar Chatterjee ignorirao novija istraživanja o aerodinamici kod pterosaura kada je došao do tog zaključka.