cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vukovarsko-srijemska županija
Historija
Završetkom rata je na području Srijemske županije došlo do podjele kojom su kotarevi, kasnije općine sa sjedištem u Vinkovcima, Vukovaru, Županji (jedno vrijeme i u Iloku) pripali Hrvatskoj, a ostatak Vojvodini, odnosno Srbiji. Nakon rata je došlo i do kolonizacije stanovništva iz tzv. pasivnih krajeva Like, Dalmacije, BiH i Crne Gore, koje je, između ostalog, naseljeno na imanja prethodno iseljene njemačke etničke zajednice (folksdojčera).
Vukovarsko-srijemska županija je stvorena zakonom iz 1992. godine, a njena vlast formirana nakon izbora 1993. godine, s time da je sjedište privremeno bilo u Vinkovcima.
Erdutskim sporazumom iz 1995. godine, RSK je formalno prestala postojati, a nakon trogodišnjeg prijelaznog perioda su njena područja mirno reintegrirana u Republiku Hrvatsku.
Gospodarstvo
Vukovarsko-srijemska županija raspolaže bogatim prirodnim resursima od kojih su najznačajniji obradive površine, šume, nalazišta nafte, plina, gline i šljunka te razvijena hidrografska mreža.
Također je važan i izuzetno povoljan geoprometni položaj Županije, koja se nalazi na raskrižju prometnica koje povezuju Istok sa Zapadom te Srednju Europu s izlaskom na more. Sve to rezultiralo je tradicionalnom ratarsko - stočarskom proizvodnjom i šumarstvom, razvitkom industrije i trgovine te konačno veoma bogate kulture.
Ne manje značajnu ulogu ima ljudski radni potencijal, kojeg je u strukturi stanovništva Županije oko 65% ili blizu 150000. Prema popisu iz 1991. godine broj poljoprivrednih gospodarstava iznosio je 27262 ili 36% od ukupnog broja domaćinstava.
Poljoprivreda je uz prehrambenu industriju najznačajnija djelatnost s dominantnom ulogom u ukupnoj gospodarskoj strukturi. Prije rata preko 50% pučanstva svoj osnovni izvor egzistencije imalo je upravo u ovoj djelatnosti čiju podlogu razvitka čine meliorirane zemljišne površine, koje zahvaljujući veoma visokom bonitetu tla s pravom nose atribute najkvalitetnijih ratarskih površina na prostoru Republike Hrvatske.
Poljoprivredne površine zauzimaju 150856 ha ili 61,8% površine Županije od kojih se 93% odnosi na oranice i vrtove, dok ostatak od 7% jesu pašnjaci, livade, vinogradi i voćnjaci. U privatnom vlasništvu nalazi se 58% poljoprivrednih površina, a preostali dio bivšeg društvenog sektora u vlasništvu je države.
Ratarska proizvodnja okrenuta je tradicionalnim ratarskim kulturama kao što su pšenica, kukuruz, šećerna repa, soja, suncokret i ječam, dok je u stočarskoj proizvodnji najzastupljenije svinjogojstvo i govedarstvo uz primjetan razvoj, u novije vrijeme, ovčarstva i kunićarstva.
Primarna poljoprivredna proizvodnja uvjetovala je poslije Drugog svjetskog rata intenzivniju izgradnju u prehrambenoj industriji. Danas na području Županije imamo kvalitetno strukturirane kapacitete za proizvodnju šećera i špirita, mlijeka i mliječnih prerađevina, mlinsko-pekarskih proizvoda, mesa i suhomesnatih proizvoda, prerađevina od voća i povrća, vina, stočne hrane te doradu i preradu sjemena.
Ukupne šumske površine s nadaleko poznatim spačvanskim bazenom zauzimaju 69011 ha što čini 28,3% površine Županije i uglavnom su zastupljene glasovitim slavonskim hrastom lužnjakom i poljskim jasenom. Bogatstvo raspoložive drvne mase je oko 20 mil. m3 i godišnji sječivi etat koji iznosi oko 290000 m3. To je bila dobra osnova za razvitak drvoprerađivačke industrije čiji su kapaciteti uglavnom instalirani u dva velika poduzeća. U posljednje vrijeme otvara se veći broj tvrtki - drvoprerađivača iz oblasti malog i srednjeg poduzetništva.
Kališe (Železniki, Slovenija)
Kališe je naselje u slovenskoj Općini Železniku. Kališe se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Vukovarsko-srijemska županija
Gospodarstvo
Bogata nalazišta kvalitetne gline, šljunka i pijeska omogućila su razvitak industrije građevinskog materijala, poglavito ciglarstva, opekarstva i graditeljstva u cjelini.
Kališe (Železniki, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 54 stanovnika.
Vukovarsko-srijemska županija
Gospodarstvo
Od metaloprerađivačke djelatnosti danas je najznačajnija proizvodnja poljoprivrednih strojeva i priključnih uređaja koja uz sebe veže i razvoj niza manjih kooperantskih tvrtki s područja Županije.
Promatrajući strukturno najzastupljeniji su poljoprivreda, šumarstvo te prehrambena i prerađivačka industrija, čija se zastupljenost kretala od oko 60% u prijeratnom razdoblju do današnjih 40-ak%.
U posljednjih nekoliko godina sve veću zastupljenost u strukturi gospodarstva na uštrb poljoprivrede, prehrambene i prerađivačke industrije imaju trgovina, obrtništvo i uslužne djelatnoti općenito, tako da se s prijeratnih 24%, prema najnovijim pokazateljima, popela na 38%.
Postojeća struktura gospodarstva i instalirani kapaciteti, koji su ranije svrstavali Županiju u krug gospodarski najrazvijenijih dijelova Republike Hrvatske, te nedovoljno iskorištene mogućnosti i svjetski trendovi razvitka, koji neminovno prate i ovo gospodarstvo, dobra su pretpostavka sveukupnom budućem razvitku. Pored trgovačkih društava kojih ima 1830, od čega 95% pripada skupini malih trgovačkih društava, bitan segment gospodarskog razvoja predstavlja sektor obrta koji na području Županije ima dugu tradiciju i predstavlja najheterogeniju stranu gospodarstva. Broj od oko 4200 obrtničkih radnji ima stalnu tendenciju rasta kao i u svim razvijenim zemljama te otvara velike mogućnosti i perspektive daljnjeg razvoja.
Okupacija velikog dijela Županije (preko 50%) onemogućila je na tom prostoru primjenu općeg koncepta privatizacije i restrukturiranja, koji nažalost ni dandanas nije proveden na odgovarajući način.
Ukupno procijenjene ratne štete na području Županije iznose 8,38 milijardi bivših DEM od kojih na gospodarstvo otpada 2,6 milijardi, a samo za objekte i kapacitete Kombinata "Borovo" ona iznosi 603,8 milijuna bivših DEM.
Kultura
Tradicijski život i kultura područja krajnjeg istoka Hrvatske vrlo je znakovita, raznolika i bogata. Po kulturološkim se očitovanjima Vukovarsko - srijemska županija ubraja u panonsku kulturnu zonu s užim specifičnim područjima: iločki kraj i vukovarsko - srijemsko šokačko područje, vinkovački slavonski, ali i srijemski šokački kraj i županjska Posavina s posebnostima Cvelferije i specifičnostima ostaloga dijela Šokadije.
Povijesno gledajući iločki, vukovarski i dio vinkovačkog kraja bili su u sastavu Paorije - Banske, odnosno civilne Hrvatske, a ostali dio vinkovačkog i županjskog područja u okviru Vojne krajine ili Granice. U prostornom smislu, po koncipiranosti sela, specifičnostima graditeljskih ruralnih stambenih i gospodarskih objekata i cijelom kućanskom i gospodarskom inventaru, domaće ili obrtničke provenijencije, ovo područje u cijelosti pripada panonskoj ili nizinskoj hrvatskoj kulturnoj zoni.
Šokci su domaće starosjedilačko hrvatsko pučanstvo rimokatoličke vjeroispovijesti koji daju temeljna tradicijska kulturna obilježja ovog kraja, slavonskog ili srijemskog. Stoga je i ovo područje poznato i prepoznatljivo kao Šokadija. Na ove prostore tijekom 19.st. pa sve do pedesetih godina 20.st., uvjetovana ekonomskim razlozima, vršena su brojna organizirana, ali i individualna useljavanja hrvatskog stanovništva katoličke vjeroispovijesti iz različitih krajeva: Gorskog kotara, Like, Korduna, Krbave, Dalmacije, Zagorja, Prigorja, Međimurja, Hercegovine, Bosne, Vojvodine.....Kroz stariju i noviju povijest u neka od ovih područja useljavani su Mađari, Nijemci (Švabe), Srbi, Slovaci, Rusini, Ukrajinci, Česi, Talijani.... Tradicijska kulturna obilježja ovih etničkih skupina više su ili manje sačuvana unutar samih zajednica.
Pod utjecajem povijesnih prilika, ne samo na području Vojne krajine, već i Paorije, sela su raspoređivana u obliku jednoga ili duploga križa. U središtu sela građene su mjesne crkve, a na raskrižjima sela, ulazima i izlazima u selo, izvan sela u polju - podizane su kapelice i križevi - mali zavjetni sakralni spomenici. sela su zbijenog tipa s kućama bočnom stranom okrenute prema javnoj površini - ulici (šor), posložene u nizu jedna do druge. U dubini dvorišta usmjerena je podužna strana kuće s pripadajućim prostorijama, te kućarima - stambenom zgradom sa sobama za mlađe bračne parove i svim pripadajućim gospodarskim objektima: štagalj, čardak, štala, pecara, krušna peć... Unutar središnjeg dijela dvorišta obično su dominirali gospodarska zgrada ambar -"trbuh" svake kuće, gdje su smještene žitarice i različite namirnice i drveni bunar s đermom.
Šokačke kuće u početnom razdoblju gradnje (18.st.) građene su od drva hrastovine i naboja, pokrivene slamom, a kasnije i drvenim daščicama - šindrom. U to vrijeme građene su bez trijema ili s manjim trijemom, koji je polovicom 19.st., izgradnjom zidanih stambenih zgrada, preinačen u veliki trijem građen po cijeloj dvorišnoj podužnoj stani kuće. Šokačke kuće uglavnom su bijelo ličene, a kreativnost i maštovitost seoskih majstora ogledala se na svakoj kući, u ukrasnim detaljima zabata, tipu trijemova, po uličnim ogradama, ulaznim i kolskim vratima. Veće zadružne obitelji i bogatiji pojedninci gradili su svoje kuće pod utjecajem javnih objekata, širokim pročeljem - frontom usmjerene prema mjesnom putu s tri ili više prozora ili na ključ u obliku slova L i obveznim kolskim ulaznim vratima.
Društveni život u prošlosti po selima Vukovarsko - srijemske županije, napose graničarskim, obilježavaju velike obiteljske zadruge u kojima se živjelo na temelju zajedničke ekonomije i određenih nepisanih, ali međusobno poštivanih pravnih regula. Uz zadruge, kao čuvare tradicije, živjelo se i stvaralo i u pojedinačnim obiteljskim zajednicama. Izrazito se držalo do brojnih i raznolikih pučkih običaja vezanih uz različite poslove na selu. Običajno su bili propisani i upražnjavani životni običaji (rođenje, odrastanje, svadba, smrt,...) a redovito su održavani godišnji običaji vezani uz crkvene blagdane: Badnju večer, Božić, Poklade, korizmeni period preko Cvjetne nedjelje, Veliki petak, Uskrs. U pučkoj socijalnoj kulturi brojnošću običaja značajno mjesto zauzimaju blagdani: Duhovi, Velika Gospa, Svi sveti, mjesni crkveni godovi - kirbaji ....
Starinačko šokačko pučanstvo ovoga područja govorilo je specifičnim ikavskim govorom stare akcentuacije, što se i danas može čuti među starijim osobama. U jednom dijelu ovoga područja starinski dijalektalni govor je štokavska šokačka ekavica.
Seoski kućni inventar vezan je uz domaću kućnu radinost, ali i stare obrte, što je isključivo bila muška vještina.
U svakom većem mjestu bio je poneki majstor stolar, kovač, lončar, opančar, papučar, remenar - sedlar, užar, kožuhar, krznar, pletač valjanom robom - čarapar, klobučar, licitar i voskar... Izrada tekstila, veziva, čipke, različitih odjevnih predmeta, na ovim prostorima bila je gotovo isključivo ženska vještina. Izrađivane su jednostavnije svagdanje i svečane tkane ponjave (tekstilni pokrivači), prekrivači od vune, tkani ručnici, torbe i torbice. Brojne su i raznolike suvrstice svakidašnjih i svečanih narodnih nošnji za žene, muškarce i djecu. Kao gornji odjevni predmeti za hladnijeg vremena nošeni su obrtnički proizvodi s obilježjima specifičnim za lokalnu sredinu: različiti kožuščići, pršnjaci prsluci, rekle, haljine, kabanice, bunde, opaklije... Brojne je i raznolika ženska i muška obuća, načini i vrste pokrivala glave, formiranja frizura za djevojčice i odrasle djevojke....
Imućnije djevojke, momci i mlađe udane žene za svečanih prigoda obavezno su se kitile malim i velikim dukatima - zlatnim novcem. Taj dominantan i dekorativan nakit ovog kraja bio je i simbolom bogatstva i prestiža određene kuće i njenih članova.
Seoska moda, pod utjecajima građanske kulture i opće industrijalizacije na ovim prostorima, na prijelazu iz 19. u 20. stoljeće mijenjala se i raslojavala. Od tog vremena sve su češći unosi industrijskih tkanina u seosko ruho. U potpunosti su prevladali polovicom 20. st. kada narodno ruho na ovim prostorima prestaje biti življeni oblik.
Margarito Marín Reyes, Tecolutla
Margarito Marín Reyes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tecolutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
GEF
Termin GEF ima više značenja.
Maramureș (okrug)
Maramureș  čita se Maramureš (rumunjski: Județul Maramureș, mađarski: Máramaros megye, njemački: Kreis Marmarosch) je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica lokalne uprave) na sjeveru Rumunjske pored ukrajinske granice.
Geografske karakteristike
Okrug Maramureș graniči sa Okrugom Suceava sa istoku, sa Okrugom Satu Mare sa zapada, sa Ukrajinom sa sjevera i sa okruzima; Sălaj, Cluj i Bistriţa-Năsăud sa juga.
Maramureș je uglavnom planinski kraj koji se prostire po Istočnim Karpatima uključujući planinske masive Maramureș i Țibleș. Najveći vodotok je rijeka Tisa koja oplakuje jugoistok okruga i formira njegovu sjevernu granicu, dok rijeke Vișeu i Someș oplakuju jug okruga.
Okrug Maramureș ima površinu od 6,304 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imao je 478,659 stanovnika, od toga 374,488 Rumunja, 32,618 Mađara, 30,786 Ukrajinaca, 12,211 Roma i 1,054 Njemaca.
Privreda i atrakcije
Administrativni centar je grad Baia Mare, koji je i najveći rumunjski centar obojene metalurgije i industrijski grad u kom se proizvode strojevi. Gradovi Sighet Marmaţiei, Viseu de Sus i Borșa su centri drvne industrije, a tvornice u Bistri proizvode građevinski materijal.
Maramureș je i rudarski kraj sa rudnicima metala kod Herje, Baia Sprie, Cavnica, Suior i Băiuta.
Okrug Maramureș je stočarski kraj, poznat i po uzgoju voća.
Na rijeci Firiza podignuta je hidroelektrana, sa akumulacionim jezerom pored Strâmtoija.
Maramureș je poznat po malim seoskim drvenim crkvama iz 18. vijeka, pored gradova Târgu Lampuș i Sighet Marmatiei, koje su uvrštene na UNESCOvu Listu svjetske baštine u Evropi. Sighet Marmatiei ima i etnografski muzej i manastir iz 18. vijeka.
Državno ime
Državno ime je po definiciji državno-pravni identitet države. Ovaj pravni identitet je osnovni pravni atribut subjektiviteta kojim se država predstavlja kao pravno lice u međunarodnom pravu i u domaćim pravnim poslovima. Državno-pravni identitet odnosno državno ime je osnovni element međunarodnopravnog i unutrašenje pravnog subjektiviteta države. Sa ovim pravnim identitetom, država pravno funkcioniše kao međunarodno pravno lice, sa svojim međunarodnim pravima i obavezama, i slično kao i druga lica u unutrašnjem pravnom poretku država se pojavljuje kao odgovorno lice pred domaćim sudovima ili u pravnim postupcima koji podrzumevaju postojanje pravnog subjektviteta države. Po pravilu, „državno-pravni identitet“ (odnosno državno ime)je isto i u međunarodnom pravnom predstavljanju i u domaćem pravnom predstavljanju. Posedovanje i potpuno nezavisan izbor državno-pravnog identiteta deo je prava na samoopredelenje naroda i osnovno suvereno pravo. Saglasno članu 2. Povelje Ujedinjenih nacija mešanje u ovakve predmete koji su u "strogoj unutrašnjoj nadležnosti" države nije dopustivo.
Latignano, Pisa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 775 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Mariemont, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.403, što je 5 (-0,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Carica Erzhu Ying'e
Carica Erzhu Ying'e (爾朱英娥) (514 - 556) bila je carica kineske/Xianbei dinastije Sjeverni Wei, odnosno supruga cara Xiaozhuanga. Otac joj je bio Erzhu Rong, Xiongnu poglavica i general u službi cara Xiaominga; kineski historijski izvori navode da je oca naslijedila neke ratničke vještine i bila spretna u baratanju lukom i strijelom. Za vrijeme vladavine cara Xiaominga je postala njegova priležnica. Nakon što joj je muž 528. ubijen, Erzhu Rong je s vojskom zauzeo prijestolnicu Luoyang i na prijestolje postavio cara Xiaozhuanga koji ju je oženio i proglasio caricom. Godine 530. joj je muž ubio oca, a odmah potom bio svgrnut od očevih rođaka na čelu sa Erzhu Zhaom. Potonji je dao pogubiti njenog tek rođenog sina. Već sljedeće godine se protiv klana Erzhu digao general Gao Huan, koji ih je porazio 532. Ubrzo nakon toga je postala Gao Huanova konkubina. Godine 547. je Gao Huan umro, a njegov sin Gao Yang poslije toga svrgnuo dinastiju Istočni Wei i uspostavio dinastiju Sjeverni Qi. Godine 566. se prilikom jedne gozbe Gao Yang napio i htio s njom imati seksualne odnose; kada je ona to odbila, razbješnjeli car ju je ubio vlastitim rukama.
937
Godina 937. (CMXXXVII) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru.
Aktivirajući protein GTPaze
GAP proteini posreduju uključivanje i isključivanje G proteina. Prelaz iz aktivne GTP-vezane forme G proteina u neaktivnu GDP-vezanu formu se ostvaruje hidrolizom, putem unutrašnje aktivnosti GTPaze. To može biti vraćeno (ponovno uključivanje G proteina) putem faktora razmene guanin nukleotida (GEF). Samo aktivno stanje G proteina može da prenese signal do reakcionog lanca.
Sposobnost GAP proteina da isključe G proteine zavisi od njihove lokalne koncentracije u ćeliji, i od stanja njihove aktivnosti. Oba proteina su često regulisana sa jednim i više signalnih puteva, i modifikuju se vezivanjem regulatornih proteina, specifičnih lipida, ili fosforilacijom.
Tlalixcoyan, Lagos de Moreno
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1932 m.
Bazalni metabolizam
Bazalni metabolizam je najmanja potrošnja energije neophodna za održavanje vitalnih telesnih procesa organizma. Nivo energije koji pojedinac troši tokom odmora.
Gavelli, Asti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 204 m.
Porúbka (Bardjejov)
Porúbka je naseljeno mjesto u okrugu Bardjejov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 223 stanovnika.
Turkana
Turkana, nekoć poznato kao Rudolfovo jezero, je slano jezero u Dolini velike rasjeline u Keniji, koje svojim sjevernim dijelom završava u Etiopiji. Po svom obujmu Turkana je četvrto slano jezero na svijetu, nakon Kaspijskog, Issyk-Kula i Aralskog, a među svim jezerima je dvadeseto po veličini.
Jezerska voda, iako slana (boćata) da se piti, ali je neukusna. U jezeru i pored njega živi puno divljih životinja, klima je vruća i vrlo suha. mini|lijevo|250px| Središnji otok (Krokodilski otok) jezera Turkana mini|lijevo|250px| Pogled na Jezero Turkana
Prirodne odlike
Stijene oko jezera kao i u ostalom dijelu Doline velike rasjeline su većinom vulkanskog podrijetla. Na središnem jezerskom otoku nalazi se još aktivni vulkan, iz kojeg suklja para. Istočna i južna jezerska obala su stjenovite, dok su zapadna i sjeverna obala niže, pokrivene pješčanim dinama.
Na jezeru Turkana znaju puhati vjetrovi orkanske snage, zbog velikih razlika u temperaturi jezerske vode i okolnog tla. Jezero uglavnom prima vode od tri glavna izvora, rijeka: Omo, Turkvel i Kerio. Kako jezero nema istjek, već vodu gubi jedino isparavanjem (koje je znatno), tako je i veličina jezera promjenjiva, između 1975. i 1993. razina jezera pala je za 10 m.
Jezero Turkana i danas zbog svoje izoliranosti, i nedostupnosti ima puno osobina izvorne afričke divljine. Vode i obale jezera pune su nilskih konja, krokodila, škorpiona i zmija tako da samostalna šetnja nije preporučljiva.
Ime jezera i njegovi stanovnici
Na istočnoj obali jezera Turkana (u NP Sibiloi) nalazi se greben Koobi Fora koji naseljava nomadski narod Gabbra i na njihovom jeziku naziv grebena znači "Izvor mitre". Greben je najpoznatiji po fosilnim ostacima iz pleistocena, između ostalih i ranih hominina (Australopitek).
Jezero se do polovice 20. stoljeća zvalo Rudolfovo jezero, u čast princa Rudolfa od Austrije. Tako je jezero nazvala Austro-Ugarska ekspedicija iz 1888., koju su vodili mađarski grof Sámuel Teleki i austrijski pukovnik Ludwig Von Ritter Höhnel. Oni su bili prvi europljani koji su na čelu velike ekspedicije dospjeli do jezera, i izvjestili o njemu i brojnim plemenima koja su živjela uz obale jezera; Turkane, Samburu, Rendille, Gabbre, Daseniči, Hamar Koke, Kare, Niagatomi, Murse, Surme i Elmoli.
Novinar J.W. Gregory napravio je 1894. u Geographical Journal-u reportažu o jezeru, nazvavši ga Basso Narok, tako su ga zvali i domoroci (pleme Samburu) koji su ga nastanjivali. Što prevedeno sa samburu jezika znači "Crno jezero". Nakon proglašenja neovisne Kenije, predsjednik Jomo Kenyatta, preimenovao je Rudolfovo jezero u Jezero Turkana 1975., po najbrojnijem plemenu uz obale jezera.
Vjetroelektrana
Kako na jezeru stalno pušu snažni vjetrovi, tvrtka Wind Power Consortium (LTWP) planira izgraditi vjetroelektranu snage 300 MW. Planom se želi podići 360 vjetroturbina, kapaciteta 850 kilovata. Kenijska vlada na svoj teret izgradit će dalekovod, kad se dovrši bit će najveća vjetroelektrana Afrike.
Saturno, Mexicali
Saturno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Cai Lun
Cai Lun (cca. 50 – 121), kurtoazno ime Jingzhong (敬仲) bio je kineski carski eunuh koji se tradicionalno smatra izumiteljem papira, odnosno procesa proizvodnje papira koji se koristi i u modernom dobu (nasuprot egipatskog papirusa). Iako je papir u Kini postojao i prije Cai Luna (te se može datirati još u 2. vijeku pne.), Cai Lun se smatra zaslužnim za prvo značajno poboljšanje i standardizaciju proizvodnje papira.
Saturno, Mexicali
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Orăștioara de Sus, Orăștioara de Sus
Orăștioara de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Orăștioara de Sus.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2428 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 346 m.
Milutin Morača
Milutin Morača (1914 — 2003), učesnik Narodnooslobodilačke borbe Jugoslavije, potom general-pukovnik JNA, društveno-politički radnik SFRJ i SR Bosne i Hercegovine i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 7. jula 1914. godine u selu Stekerovci, kod Glamoča. Potiče iz siromašne seljačke porodice, koja se 1925. preselila u selo Žednik kod Subotice, gde je njegov otac, kao jugoslovenski dobrovoljac u Prvom svetskom ratu, dobio zemlju.
Gimnaziju i Pravni fakultet završio je u Subotici. Kao student, pristupio je revolucionarnom studentskom pokretu. Učestvovao je u radu studentskog udruženja „Svetlost“, kao i u demonstracijama i drugim političkim akcijama na fakultetu i u Subotici. Pripadao je maloj grupi studenata koja se angažovala u širenju revolucionarnih ideja u selima severne Bačke.
Godine 1936. primljen je u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ), i postao član prve partijske organizacije u Žedniku. U to vreme najviše je radio na okupljanju đačke i seoske omladine u Žedniku i drugim selima, i u stvaranju organizacija Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ). Od tada je bio jedan od najistaknutijih partijskih aktivista u ovom delu Vojvodine. Bio je inicijator stvaranja Kulturne zadruge vojvođanskih naseljenika „Preporod“, koja je imala svoju organizaciju u mnogim selima Bačke. Radio je i na okupljanju poljoprivrednih radnika i organizovanju njihovih štrajkačkih i drugih akcija. Kao istaknuti partijski aktivist, 1939. godine izabran je za člana Okružnog komiteta KPJ za severnu Bačku. Godine 1936, kao vojni obveznik, završio je Školu rezervnih oficira.
Narodnooslobodilačka borba
U Aprilskom ratu, 1941. godine, kao oficir Jugoslovenske vojske, bio je zarobljen i upućen u zarobljenički logor u Mađarskoj. Kada je obavešten da Mađarska, na zahtev vlade Nezavisne Države Hrvatske, oslobađa sve zarobljenike s njene teritorije, među zarobljenim oficirima se zalagao da se ta mogućnost iskoristi. Tako je i sam, u prvoj polovini juna 1941. godine, došao u Drvar, rodno mesto svoga oca. Tu se povezao s mesnom organizacijom KP Jugoslavije i uključio u rad na pripremama za oružanu borbu. Kao rezervni oficir, posebno je bio angažovan u organizovanju vojnih priprema.
Formiranjem Štaba gerilskih odreda za Bosansko Grahovo i okolinu, odlukom Sreskog komiteta KPJ postao je član tog Štaba. U tom svojstvu, izradio je plan prve ustaničke akcije u Bosni i Hercegovini - napada na Drvar, Bosansko Grahovo i Oštrelj, koji je 27. jula 1941. godine uspešno izveden.
U toku leta 1941. godine, komandovao je Drvarsko-petrovačkim bataljonom „Sloboda“, koji je vodio mnoge uspešne borbe protiv okupatora. Jedinice ovog bataljona su u višednevnim borbama razbile ustaško-domobransku ofanzivu na oslobođenu teritoriju Drvara. Posebno je radio na učvršćivanju partizanskih jedinica i njihovom obučavanju u duhu taktike partizanskog ratovanja.
Komandovao je Drvarskim partizanskim bataljonom u borbama protiv Italijanskih snaga u zimu i proleće 1942. godine, koje su se završile pobedom i oslobođenjem Drvara. Tada je primio dužnost zamenika komandanta, a nešto kasnije i komandanta Petog krajiškog partizanskog odreda, s kojim je izveo više uspešnih akcija, među kojima i napad na Glamoč. Od jedinica ovog Odreda, početkom septembra 1942. godine, po odluci Vrhovnog štaba NOP i DVJ, formirana je Četvrta krajiška udarna brigada, a Milutin imenovan za njenog prvog komandanta.
Maja 1943. godine, Morača je postavljen za komandanta Pete krajiške divizije, s kojom je postigao mnoge uspehe. U periodu od maja do jula 1943. godine rukovodio je prodorom divizije iz centralne i istočne Bosne. Od više uspešno izvedenih borbenih akcija u toku tog marš-manevra, posebno je značajan napad na komunikaciji Sarajevo-Slavonski Brod, kada je divizija zauzela rudnik Kakanj, i rušenjem više mostova i železničkih stanica za duže vreme onemogućila saobraćaj na ovoj pruzi.
U oktobru 1943. godine, po planu Vrhovnog štaba za prenošenje operacija u Srbiju, Vrhovni komandant NOV i POJ Josip Broz Tito je poverio Petoj krajiškoj diviziji veoma odgovoran i složen borbeni zadatak - da iz centralne Bosne prodre u Sandžak i odakle borbeno deluje na teritoriji Srbije. Divizija je uspešno prodrla u Sandžak, a zatim oslobodila Rudo, Priboj, Višegrad i druga mesta i razbila znatne četničke snage. Od početka decembra 1943, do sredine januara 1944. godine, Morača je rukovodio obrambenim borbama divizije u toku nemačkih ofanzivnih operacija u Sandžaku i istočnoj Bosni.
U veme neposrednih priprema za operacije, čiji je cilj bio oslobođenje Srbije, Morači je Vrhovni komandant, u drugoj polovini marta 1944. godine, poverio komandu nad Operativnom grupom Druge proleterske i Pete krajiške divizije, sa zadatkom da počne prodor u Srbiju. U periodu od marta do maja 1944. godine komanduje radom ove Grupe. Njeni prodori najpre u dolinu reke Ibra, a potom kroz zapadnu Srbiju do Valjeva, bili su u centru pažnje komandanta njemačkih trupa u Srbiji i četničke Vrhovne komande, koji su nastojali da, angažovanjem svih snaga, spreče prodor Grupe divizija i njeno spajanje sa snagama NOV i POJ na jugu Srbije i u Šumadiji. Za uspešno forsiranje Lima, Vrhovni komandant NOV i POJ maršal Jugoslavije Josip Broz Tito je pohvalio Petu krajišku udarnu diviziju.
U drugoj polovini jula 1944. godine, Morača je komandovao Petom divizijom u toku nemačke ofanzive u Crnoj Gori, kada su u protivudaru grupe divizije NOVJ, u rejonu Čakora i Andrijevice, razbijene znatne nemačke snage, a potom vodi diviziju u nastupnom maršu ka jugu Srbije, u izvođenju složene operacije forsiranja Ibra, i u borbama na Kopaoniku protiv glavnine četničkih snaga.
Kasnije je učestvovao u izvođenju prodora iz Toplice u Šumadiju, i u teškim borbama s nemačkim snagama u rejonu Topola-Aranđelovac, koje su po svaku cenu branile magistralu Beograd-Skoplje kojom su se nemačke snage povlačile iz Grčke. Potom je s divizijom učestvovao u operaciji za oslobođenje Beograda, oktobra 1944. godine. Kada je januara 1945. godine formirana Prva armija NOVJ, postavljen je za načelnika njenog Štaba, a prilikom proboja Sremskog fronta, neposredno je komandovao Severnom grupom divizija.
Posleratni period
Posle oslobođenja, 1948. godine, završio je Višu vojnu akademiju „Vorošilov“ u Sovjetskom Savezu, a potom obavljao visoke dužnosti u Jugoslovenskoj narodnoj armiji:
Od 1963. do 1967. godine bio je član Saveznog izvršnog veća (SIV). Potom je bio član Savezne konferencije Socijalističkog saveza radnog naroda Jugoslavije (SSRNJ), član Centralnog komiteta Saveza komunista Bosne i Hercegovine (CK SK BiH) i član Opunomoćstva CK SKJ za JNA za područje Sedme armijske oblasti. Bio je i predsednik Saveza rezervnih vojnih starešina Jugoslavije. Više puta je biran za narodnog poslanika Republičke skupštine Bosne i Hercegovine i Savezne skupštine, a biran je i za člana Saveta federacije.
Napisao je više tekstova i rasprava iz oblasti vojne veštine i istorije Narodnooslobodilačkog rata. Godine 1962. objavio je knjigu „Ratni dnevnik“, a kasnije i knjigu „Peta krajiška divizija“.
Njegov rođeni brat, takođe učesnik Narodnooslobodilačkog rata, bio istoričar Pero Morača.
Umro je 17. decembra 2003. godine u Beogradu i sahranjen je u Aleji narodnih heroja na Novom groblju.
Jeršiče
Jeršiče je naselje u slovenskoj Općini Cerknici. Jeršiče se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 17 stanovnika.
Opština Tianguistenco, México
Tianguistenco je opština u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 18157 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2754 m.
Ulpija Marcijana
thumb|right|Ulpija Marcijana Ulpija Marcijana (Ulpia Marciana, 15/30. august 48 - 112/114) bila je rimska plemkinja, najpoznatija kao sestra cara Trajana. Rodila se kao dijete hispanija|hispanskog senatora Marka Ulpija Trajana i plemkinje Marcije, po kojoj je i dobila ime. Udala se za senatora Gaja Salonija Matidija Patruina, kome je godine 68. rodila kćer Saloninu Matidiju. Nakon muževe smrti 78. je išla s kćerkom živjeti kod brata. Nakon što joj je brat postao car, često ga je pratila na putovanjima i pohodima i savjetovala prilikom važnih političkih odluka. Godine 105. joj je brat ponudio titulu Augusta, što je ona, nakon kraćeg odbijanja, prihvatila. Trajan je po njoj nazvao dvije novoosnovane rimske kolonije - olonia Marciana Ulpia Traiana Thamugadi (današnji Timgad u Alžiru) i Marcijanopolis (danas dio Devnje u Bugarskoj). Nakon smrti je proglašena boginjom.
Giai di Pracurte, Venezia
Giai di Pracurte je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Beverley
Beverley (čita se Beverli) je grad i unitarna jedinica od 30,709 stanovnika na sjeveroistoku Engleske u Grofoviji East Riding of Yorkshire čiji je administrativni centar.
Geografske karakteristike
Southend leži udaljen 13 km sjeverozapadno od Kingston upon Hulla, pa je danas zapravo njegovo stanbeno predgrađe.
Historija
Prvi put je status grada dobio - 1129. kao važno trgovište koje je prosperiralo na trgovini vunenim tkaninama sa Evropom.
Znamenitosti
Najveća znamenitost grada je velika gotička katedrala Beverley Minster, koja dominira nad gradom.
Grad je poznat i po svojoj gimnaziji Beverley Grammar School osnovanoj 700., koja je najstarija škola u Britaniji.
Mrtvo lišće
Mrtvo lišće je jugoslavenska TV drama u produkciji TV Sarajevo emitirana 1972. godine. Predstavlja adaptaciju novele američkog pisca Roga Filipsa. Režirao ju je Branislav Mitić a scenario je napisao Miodrag Žalica.
Novo naselje (Novi Sad)
Novo Naselje (poznato i kao Bistrica) je gradska četvrt Novog Sada. Naselje se nalazi zapadno od centra grada, pored puta prema Futogu, Bačkoj Palanci, Vukovaru; na važnoj obilaznici teških kamiona, kroz Bulevar Vojvode Stepe. Naselje ima oko 37.500 stanovnika, a podeljeno je u dve mesne zajednice: "Bistrica" i "Gavrilo Princip". Danas, većina stanovništva živi u kolektivnim stambenim objektima (zgradama).
Ime
Prvobitni naziv naselja bio je Novo Naselje, ali je 1992. godine zvanično usvojeno ime Bistrica. Međutim, stanovnici naselja, kao i drugi Novosađani, još uvek češće koriste naziv Novo Naselje.
Delovi naselja
thumb|250px|Detaljna mapa Novog Naselja thumb|250px|Bulevar Jovana Dučića thumb|250px|Dobrodošli na Novo Naselje - bilbord na engleskom jeziku na Novom Naselju, postavljen tokom muzičkog festivala EXIT 2010
U Novo Naselje se ubraja i nekada zasebna gradska četvrt poznata kao Satelit. Pored Satelita, neki od naziva delova Novog Naselja su: Savina, Tozin Sokak (Šonsi), Šarengrad (Jamajka), Rasadnik (Radna Zona Zapad), Zapadna Privredna Zona (Radna Zona Zapad), itd. Centralni deo Satelita naziva se Mali Satelit ili Tozinovac. Prema nekim tumačenjima, naziv Tozinovac se takođe odnosi i na istočni deo Satelita (između Malog Satelita i Zapadne privredne zone).
U administrativnom smislu, Novo Naselje je podeljeno u dve mesne zajednice: "Bistrica" (na severu) i "Gavrilo Princip" (na jugu). MZ "Bistrica" obuhvata severozapadne delove Novog Naselja i jugoistočni deo Jugovićeva, dok MZ "Gavrilo Princip" obuhvata jugoistočne delove Novog Naselja, naselje Satelit i delove industrijske zone pod nazivom Radna zona zapad.
Granice naselja
Severnu granicu Novog Naselja čini Bulevar Vojvode Stepe, zapadnu granicu čini ulica Somborska rampa, južnu granicu čini ulica Futoški put, dok istočnu granicu čini Subotički bulevar (Bulevar Evrope).
Susedni delovi grada su: Jugovićevo (na severu), Veternička Rampa (na zapadu), Telep (na jugu) i Sajmište i Detelinara (na istoku).
Poreklo imena - naselje Bistrica
Prema starim mapama iz 16-og i 17-og veka, na području današnjeg Novog Sada nalazilo se staro srpsko selo Bistrica, dok se od 18-og veka ovo mesto više ne pominje. Službeni naziv modernom naselju dat je prema nazivu ovog sela.
Kartograf Lazarus (Lazzarus) je 1528. godine nacrtao kartu teritorije na kojoj se danas nalazi Novi Sad, gde se po istraživanju istoričara Pavla Stanojevića, bivšeg direktora Arhiva Vojvodine, na području današnjeg Novog Sada nalazio lokalitet sa nazivom BISSTRITZ (Bistrica). Ovaj naziv se pominje na još 7 mapa koje datiraju iz 16. i 17. veka, na kojima je preko puta Petrovaradinske tvrđave ucrtano naselje sa imenom Bistrica. Između ostalih, naziv se nalazi i na karti čuvenog flamanskog kartografa Merkatora (1512-1594), koji je kartografiju postavio na strogo naučne osnove.
Bistrica je inače slovenska reč koja označava brzu reku ili potok. Naziv naselja Bistrica mogao je nastati zbog blizine nekog potoka, bare ili utoke, kojih je ranije bilo mnogo, a od jedne takve utoke je i Futog dobio ime (staroslovenski VTOK, gde se ono "V" na nemačkom čita kao "F"). Toponimi "bistrica" i "bistra" su veoma česti kod Slovena, a javljaju se na svim prostorima gde su Srbi živeli.
Ne može sa sigurnošću reći da li se staro naselje Bistrica nalazilo baš na području današnjeg Novog Naselja ili na području nekog drugog dela grada. Arheolozi su, međutim, nedavno na prostoru Novog Naselja pronašli ostatke srednjovekovnog sela.
Šume i izletište
thumb|200px|Šume na području današnjeg Novog Naselja na mapi Novog Sada iz 1805. godine Nesporno je da su se na prostoru današnjeg Novog Naselja u srednjem veku nalazile dve veće šume: Gornja i Donja. Gornja (ili Čenejska) šuma je bila na severozapadnom delu Novog Naselja, prema Sajlovu, dok se Donja, površine oko 340 hektara, nalazila otprilike na južnom delu današnjeg Novog Naselja. Bile su to dobre šume, pune tvrdih lišćara, hrastova, brestova i topola.
Prvi problemi oko prava na korišćenje ovog prostora javio se posle 1748. godine, kada su Novosađani kupovinom prava od Bečkog dvora ostvarili pravo na Gradsku upravu (Magistrat), dobili Povelju o elibertaciji, odnosno dobili status slobodnog kraljevskog grada. U ovo vreme su počele čarke između Gradske uprave i futoške vlastele oko granice atara, ali i oko propuštanja voda, te su zbog nerešenih problema oko vlasništva radnici vlastelinstva provaljivali nasipe. U to vreme Donja šuma se oslanjala na Futošku šumu. Kroz te šume vodio je drum prema Futogu, pa dalje prema Beču i ostatku srednje Evrope. Poslednji futoški vlastelin bio je grof Kotek.
Posle elibertacije, Novosađani su od Donje šume napravili izletište, 6 kilometara udaljeno od centra Grada. Na početku šume uređene su aleje i prostori za igru i zabavu po uzoru na sličan park u Beču, te su Novosađani taj deo šume nazvali Prater. Ispred Pratera nalazila se krčma porodice Pejić koja je u Buni popaljena. U Mađarskoj buni ili Srpskom pokretu 1848-1849. godine, Donja šuma je dosta nastradala sečom (Izv. dok. Mag. sl. kr. gr. 27/1867: Izveštaj senatora Atanasija Trifkovića Ekonomskom odboru Magistrata Novog Sada o ishodu licitacije za krčenje Praterske šume. Ishod licitacije se odobrava od strane Ek. Odbora).
Posle Prvog svetskog rata, nestalo je i poslednjeg dela šume. Gradsko poglavarstvo je te krčevine prodavalo bolje stojećim baštovanima, većim delom Rotkvarcima, koji su u konjukturi i izvozu baštovanskih proizvoda, uvek bili gladni zemlje. Stariji Novosađani sećaju se tri velike topole koje su bile poslednji ostatak Donje šume a koje su posečene posle Drugog svetskog rata kada se gradio Jugoalat.
Na severnom delu ove teritorije uglavnom su bili pašnjaci, a od 1913. godine i Aerodrom. Posle Drugog svetskog rata, aerodrom je prebačen u Batajnicu iz strateških razloga, a podsećanje na njega je čuvena kafana Pilot u centru Detelinare.
thumb|centar|700px|Ulica Bate Brkića
Izgradnja Novog Naselja
U prvom Generalnom urbanističkom planu posle Drugog svetskog rata, 1950. godine, grad za ovaj prostor nije imao nikakav plan. Revizijom GUP-a, 1963. godine, uspostavlja se i koncept Novog Naselja. Novim elementima GUP-a iz 1985. godine, Novo Naselje se proširuje prema zapadu.
Prema knjizi Dr Slobodana Ćurčića (Naselja Bačke - geografske karakteristike, Novi Sad, 2007.), u istočnom delu današnjeg Satelita su još 1952. godine postojale kuće. Nastavak izgradnje na ovom lokalitetu datira iz 1956-1957. godine, kada su na području centralnog Satelita podizane prizemne stambene kuće. Ova faza sa izrazitim intezitetom traje do 1963. Tada izgrađeno nekomforno naselje nosi naziv Tozinovac, prema tadašnjem gradonačelniku Todoru Jovanoviću Tozi – od Futoškog puta do Ložioničke ulice (Satelit).
Sadašnju konstituciju naselje dobija u periodu 1977-80. masovnom koncetrisanom gradnjom. Početkom 1978. Natalija Nataša dr Reba postavljena je, kao zamenik direktora Zavoda za građevinsko zemljište, za rukovodioca društvene usmerene izgradnje na Novom Naselju, a i njen suprug Blagoje Reba (1938-2002) projektovao je veliki broj stambenih objekata na Novom Naselju. U to vreme (1977-80) je izgrađeno 4.250 stanova i izvršena je rekonstrukcija i potpuna izgradnja komunalnih objekata (putevi, vodovod, toplovod, kanalizacija, električna struja, telefoni). Po projektu Zavoda za fizičku kulturu, izgradnja Osnovne škole Prva vojvođanska brigada započeta je 1. februara 1979. godine, a završena je septembra 1980. Građena je sredstvima samodoprinosa. Nastava je na novom prostoru (na oko 7.100 -{m²}-) krenula u školskoj 1980/81. godini.
Gradnja je i dalje nastavljena, ali smanjenim intezitetom, tako da je do leta 1994. izgrađeno još 8.728 stanova.
Opština Podunavlje
thumb|300px|Sedište opštine Podunavlje između 1980. i 1989. godine Između 1980. i 1989. godine, na Novom Naselju se nalazilo sedište gradske opštine Podunavlje, jedne od sedam opština koje su tada činile Grad Novi Sad. Pored Novog Naselja sa Satelitom, opština je obuhvatala i naselja Telep, Adice, Veternik, Futog i Begeč.
Stanovništvo
Prema popisu iz 1991. godine, Novo Naselje je imalo 24.595 stanovnika, podeljenih u sledeće etničke grupe:
U istočnom delu Novog Naselja nalaze se neformalna romska naselja, ali se njihovo izmeštanje planira, jer je na tom prostoru predviđena izgradnja novih stambenih i poslovnih zgrada.
Kultura, zdravstvo, sport
thumb|300px|Pravoslavna crkva na Novom Naselju (u izgradnji) thumb|300px|Osnovna škola "Prva vojvođanska brigada" Novo Naselje ima dve osnovne škole: "Prva vojvođanska brigada" (jedna od modernijih škola u gradu) i "Miloš Crnjanski" (na Satelitu), kao i školu "Milan Petrović", namenjenu edukaciji dece ometene u razvoju.
Naselje takođe ima dom zdravlja, gerontološki centar, odeljak gradske biblioteke, kao i pravoslavnu crkvu, čija je gradnja počela krajem 90-ih godina i koja je većim delom dovršena, ali još uvek ne u potpunosti. Na Bulevaru Evrope je planirana izgradnja novog objekta Radio Televizije Vojvodine.
U zapadnom delu naselja (na Satelitu) nalazi se sportski centar u okviru kojeg postoji fudbalski stadion fudbalskog kluba "Mladost", kao i teniski tereni teniskog kluba "Elite". U istočnom delu naselja nalazi se sportski klub "Meridiana", sa teniskim terenima.
Privreda
Ostali značajni privredni subjekti:
Pored toga, na Novom Naselju postoji i manji poslovni centar, nekoliko banaka, kao i veći broj trgovačkih i zanatskih radnji različitog profila.
Saobraćaj
Ovaj deo grada je povezan sa Centrom Novog Sada gradskim autobusima broj 2, 7, 8 i 9 ; kao i linijama 6, 52, 53, 54, 55 i 56, koje iz pravca železničke stanice ili centra grada prolaze Futoškim putem ka Adicama i prigradskim naseljima Futog, Veternik i Begeč. Novo Naselje ima široke ulice sa lepim drvoredima, a značajnije ulice u naselju su: Bulevar Jovana Dučića, Bulevar Slobodana Jovanovića, Subotički bulevar (Bulevar Evrope), Bulevar vojvode Stepe, Bulevar kneza Miloša, Futoški put, Radomira Raše Radujkova, Bate Brkića, Somborska rampa, itd.
Dalji razvoj naselja
Pored završetka pravoslavne crkve, planira se i izgradnja crkvenog doma, zatim izgradnja dve srednje škole, proširenje sportskog centra, izgradnja sportskog parka, rušenje starih kuća na Malom Satelitu i izgradnja saobraćajnice koja će povezati satelitsku pijacu sa ulicom Bate Brkića, kao i izgradnja novih stambenih i poslovnih objekata duž novih saobraćajnica, naročito na Subotičkom bulevaru (Bulevaru Evrope) i području Malog Satelita.
Najviše zgrada se trenutno gradi u delu Novog Naselja koji se zove Šarengrad.
Opština Cornățelu, Dâmbovița
Cornățelu je opština u Rumuniji u okrugu D'mbovica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 164 m.
Corsaint
Korsen je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Monbar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 128 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,37 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 320 metara (maksimalnoj 386 m, a minimalnoj 219 m).
Ferna
Ferna je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ajhsfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 586 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16061031.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajhsfeld Ferna se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Ajhsfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 230 metara. Površina opštine iznosi 4,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 586 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 132 stanovnika/km².
El Puerto la Esperanza, Canelas
El Puerto la Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Canelas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2401 m.
San Rafael, Rancho, Ixtacuixtla de Mariano Matamoros
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2465 m.
Scorzoletta-Molino, Pavia
Scorzoletta-Molino je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 245 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
Arial, South Carolina
Arijal je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.543, što je 64 (-2,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Tornarezza, Piacenza
Tornarezza je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 873 m.
Donji Grad (Zemun)
Donji Grad je urbano gradsko naselje u Beogradu, koje se nalazi na teritoriji opštine Zemun.
Lokacija
Donji Grad zauzima centralni deo Zemuna na desnoj obali Dunava. Graniči se sa naseljima Gardoš na severu, Ćukovac i Muhar na severozapadu, Kalvarija na zapadu, Tošin Bunar na jugozapadu, Retenzija na jugu, dok se njegovo pod-naselje, Zemunski kej, nalazi uz samu obalu Dunava. Naselje zauzima površinu između ulica Njegoševe, Trga Branka Radičevića (Muhara), Cetinjske, Senjskog trga, Vrtlarske, 22. oktobra, Karađorđevog trga i Keja oslobođenja.