cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ekološki faktori
Biotički faktori
Predstavljaju uzajamne uticaje biljaka, životinja i čoveka (antropogeni faktor). Sve biljke i životinje uslovljene su životnom delatnošću drugih organizama. Na taj način očigledno je da biljke mogu delovati jedne na druge – uzajamni odnosi biljaka kao što su simbioza, parazitizam idr. Među životinjama postoje uzajamni odnosi koji se najjasnije ogledaju u lancima ishrane, mada su prisutni i drugi odnosi kao što su simbioza, komensalizam (jedan organizam ima koristi,a drugi je neutralan) i parazitizam. Sa druge strane, biljke mogu delovati na životinje, a životinje na biljke.
Iako ekološki faktori deluju celovito i međusobno se uslovljavaju, ponekad samo jedan ekološki faktor može da ima odlučujuću ulogu za život određenog organizma. Tada taj faktor postaje ograničavajući ili limitirajući faktor, koji može da ugrozi ili potpuno onemogući život tog organizma. Na primer, količina soli u podlozi po pravilu predstavlja limitirajući faktor. Na zaslanjenim staništima, bez obzira na povoljne ili čak optimalne klimatske uslove, velika količina soli u zemljištu onemogućava život mnogim biljkama. Karakteristične osobine koje živim bićima omogućuju opstanak u specifičnim ekološkim uslovima staništa nazivaju se adaptacije ili adaptivne karakteristike. One predstavljaju evolutivni rezultat dugotrajnog procesa ekološkog prilagođavanja organizama specifičnim uslovima spoljašnje sredine. Adaptacije, kao osobine koje omogućuju opstanak u specifičnim uslovima spoljašnje sredine, zapisane su u genetičkoj osnovi svakog organizma. Adaptacije se, pre svega, ispoljavaju na morfološkom nivou. Lako je uočiti da je kaktus oblikom svoga tela morfološki adaptiran na uslove ekstremne suše u pustinji. Međutim, adaptacije se mogu ispoljiti i na fiziološkom nivou. U pustinjama ne žive samo kaktusi. U njima se mogu naći i naizgled obične biljke koje žive i izvan pustinjskih ekosistema. Te biljke nisu adaptirane na morfološkom nivou. Ali način njihovog funkcionisanja je veoma specifičan. Način na koji vrše fotosintezu ili način na koji čuvaju vodu je drugačiji. One su se adaptirale na fiziološkom nivou. Svako živo biće je adaptirano na uslove spoljašnje sredine u kojoj živi. Da nije tako, ono jednostavno ne bi moglo da opstane. Međutim, često se u prirodi može videti da jedna ista jedinka, ukoliko je pokretna i ukoliko tokom svog kretanja dolazi u različita staništa, menja svoj izgled. Slično je i sa sesilnim organizmima. Ukoliko u toku sezone dođe do značajnijih promena u uslovima spoljašnje sredine, i oni mogu značajnije izmeniti svoj opšti izgled. Te kratkotrajne morfološke promene nazivaju se modifikacije. Za razliku od adaptacija, one su neobavezne i nestalne, a traju onoliko dugo koliko traje i izmenjeni uticaj spoljašnjeg faktora.
Skup svih adaptivnih karakteristika jednog organizma predstavlja životnu formu te vrste. S obzirom na ogromnu raznovrsnost staništa na Zemlji i ogroman broj rešenja do kojih su došli različiti organizmi, jasno Je da je danas moguće prepoznati i izuzetno veliki broj različitih životnih formi. Međutim, kao što je u sistematici na osnovu pojedinih karaktera, moguće grupisati milione različitih vrsta u nekoliko osnovnih carstava, tako se i sve životne forme mogu razvrstati u nekoliko osnovnih grupa.
Adaptacije i životna forma
Ekološki faktori su povezani u celinu, jer se uzajamno uslovljavaju i menjaju, pa zajedno, kao kompleks, deluju na živa bića. Organizmi se prilagođavaju na te promene u težnji da prežive. Zbog toga se svaka vrsta odlikuje posebnim osobinama koje su nastale tokom evolucije, uslovljene su naslednim činiocima i nazivaju se adaptacije (prilagođenosti).
Adaptacije su uvek u skladu sa staništem u kome žive i odražavaju karakter samog staništa. Životno stanište je određeni prostor na Zemlji koji se odlikuje specifičnom kombinacijom životnih uslova (ekoloških faktora). Skup svih adaptivnih osobina, koje se javljaju kod organizma jedne vrste kao odgovor na uticaje ekoloških faktora, čini životnu (ekološku) formu. Životna forma već na prvi pogled ukazuje na uslove sredine na koje su organizmi prilagođeni. Ona se ostvaruje na osnovu genetskih mogućnosti vrste u toku dugotrajnog prilagođavanja na uslove spoljašnje sredine. Pojava da međusobno veoma udaljene vrste imaju slične morfološke i fiziološke osobine, ukazuje da su se one na sličan način prilagođavale istim uslovima sredine, pa su ostvarile istu ekološku formu. Nasuprot tome, često se u okviru srodnih vrsta sreću sasvim različite životne forme jer te vrste žive u različitim uslovima sredine.
Bogatstvo i raznovrsnost živog sveta u pogledu različitih tipova životnih formi može se ilustrovati mnogobrojnim primerima:
adptacija moze biti na morfološkom nivou i na fiziološkom nivou Na morfološkom nivou znaci da organizmi menjaju spoljašnji izgled da bi se bolje prilagodili sredini (okolini) u kojoj se nalaze Na fiziološkom nivou znaci da menjaju rad unutrašnjih organa da bi se bolje prilagodili sredini.
Ecological factors
Falda de Ramblas, Valle de Guadalupe
Falda de Ramblas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Valle de Guadalupe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1849 m.
Irene Papas
Irene Papas (Ειρήνη Παππά) (Chiliomodi, Grčka, 3. septembra 1926. – 14. septembra 2022 ), grčka glumica i pjevačica, a glumila je u više od 70 filmova.
Rođena je kao Irini Lelekou (Ειρήνη Λελέκου). Irenin je talent otkrio Elia Kazan.
Irena je glumila Helenu Trojansku u filmu Trojanke, zajedno s Katharine Hepburn. Glumila je i druge žene iz grčke mitologije, npr. Klitemnestru u Ifigeniji, Elektru u Elektri i Antigonu u istoimenu filmu.
Pojavila se kao kraljica Katarina Aragonska u filmu Anne of the Thousand Days te također u filmu Muhamed, Božji glasnik.
Njezini najpoznatiji filmovi su Zorba the Greek i Z.
Opština Avrămeni, Botoșani
Avrămeni je opština u Rumuniji u okrugu Botošani.
Irene Papas
Papas je bila žena Alkisa Papasa i ljubavnica glumca Marlona Branda.
Colonia Cruz Alta, Acatepec
Colonia Cruz Alta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acatepec.
Šestar (zviježđe)
Šestar (lat. Circinus) jedno je od 88 modernih zviježđa. Manja konstelacija južne polutke.
The Stone Killer
The Stone Killer je američki akcijski film snimljen 1973. godine u režiji Michaela Winnera. Predstavlja adaptaciju A Complete State of Death Johna Gardnera, pri čemu je scenario radnju i likove premjestio iz Britanije u SAD. Protagonist, koga tumači Charles Bronson je nasilni, ali efikasni njujorški policijski detektiv koji je zbog navodne brutalnosti morao pronaći novi posao u losanđeleskoj policiji. Radnja prikazuje kako tamo istražuje niz neobičnih ubistava, i sa vremenom razotkriva komplicirani plan mafijaškog dona (čiji lik tumači Martin Balsam) da, koristeći duševno neuravnotežene veterane vijetnamskog rata, izvrši masovnu likvidaciju vodstva američke mafije i tako osveti oca koji je bio stradao u krvavoj čistki prije četiri decenije. The Stone Killer je predstavljao treći po redu film koji je Bronson snimio pod Winnerovom režijom, godinu dana prije Paul Kersey ne oprašta, koji će postati njegov najveći hit.
Šestar (zviježđe)
Povijest
Zviježđe je u 18. stoljeću uveo Nicolas Louis de Lacaille, koji je svoju fascinaciju znanošću prenio na nebo uvodeći nova zviježđa na južnom nebu i davajući im imena prema znanstvenim instrumentima. Ovaj dio neba nije bio vidljiv antičkim civilizacijama, zbog čega ne postoji ni mitološka priča vezana uz njega.
Горња Полошница
Горња Полошница је насеље у Србији у општини Косјерић у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 152 становника (према попису из 1991. било је 141 становника).
Демографија
У насељу Горња Полошница живи 128 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,7 година (44,7 код мушкараца и 46,6 код жена). У насељу има 45 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,38.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године).
.us
.us je najviši Internet domen državnih kodova (ccTLD) za Sjedinjene Američke Države, ustanovljen godine 1985.
Registranti .us domene moraju imati američko državljanstvo, boravište u SAD, odnosno biti organizacije ili strane pravne osobe prisutne u SAD. Većina registranata u SAD se registrirala preko .com, .net, .org i drugih gTLDova umjesto .us, koji se tradicionalno koristi od strane državnih i lokalnih vlasti (iako je svaki entitet imao opciju registriranja .us domene). Valja napomenuti kako su domene .gov i .mil bile rezervirane za upotrebu u SAD, dok je .edu uglavnom rezerviran za američke entitete (iako se mali broj ne-američkih obrazovnih institucija uspio registrirati pod njom).
Originalni administrator .us domene bio je Jon Postel s Instituta za informatičke nauke na Univerzitetu Južne Kalifornije. .us je administrirao pod pod-ugovorom kga je USC/ISI bio sklopio s SRI International (koji je .us and i generičke domenevodio pod ugovorom s američkim ministarstvom obrane) i kasnije tvrtkom Network Solutions (koji je .us i gTLD-e imao pod ugovorom s National Science Foundation.) Registranti su mogli registrirati jedino domene treće razine ili više po geografskoj ili organizacijskoj hijerarhiji. Većina geografskih pod-domena u .us bila su delegirana raznim privatnim entitetima i .us registranti bi se registrirali kod delegiranog administratora na nivou na kome su se htjeli registrirati (ne direktno kod .us administratora.) Međutim, od aprila 2002 su i domene drugog nivoa postale otvorene za registraciju. Domenom .us trenutno upravlja NeuStar Inc. pod ugovorom s američkim ministarstvom trgovine.
Guillaume I od Akvitanije
thumb|Guillaume Pobožni na srednjovjekovnoj ilustraciji Guillaume I (Vilim I; 22. mart 875 – 6. jul 918), poznat po nadimku Pobožni, bio je grof Auvergnea od 886. i vojvoda Akvitanije od 893. do smrti. Poznat je po brojnim monastičkim donacijama, od kojih je najvažnije osnivanje znamenite Opatije Cluny 11. septembra 910.
Guillaume je bio sin grofa Bernard Planteveluea (Bernarda II od Auvergnea) i njegove supruge Ermengarde. Oženio se za bosonidsku princezu Engelbergu, kćerku Bosona od Provanse i Ermengarde.
Vlast nad Auvergnea i Limousina je stekao nasljedstvom, a Poitou i Akvitaniju je 893. osvojio za račun maloljetnog Ebalus Manzera, nominalnog vladara. Kada je osnovao Opatiju Cluny, postavio je njenog prvog opata - Bernoa - ali je inzistirao da njeni opati i redovnici ne budu podređeni njemu kao feudalnom gospodaru, nego neposredno papi, što je utrlo put za kasnije clunyjevske reforme.
Guillaume je kovao vlastiti novac. Nije imao muških nasljednika te je po smrti Akvitaniju preuzeo njegov nećak Guillaume II, sin sestre Adelinde.
Balijsko more
mini|desno|250p|Položaj Bali mora Bali more (id.: Laut Bali) je more koje se nalazi između indonezijskih ostrva Bali na sjeveru i Kangeani na jugu. More formira jugozapadni dio Floreskog mora a preko Madura moreuza je otvoreno prema zapadu.
Geografija
Bali more se ponekad zajedno sa Floreskih morem, uglavnom u okeanografske svrhe, grupira kao jedno more međutim u nekim nautičkim kartama za plovidbu ovo more se navodi kao zasebno more. Zauzima površinu od 45.000 km2 sa maksimalnom dubinom od 1590 m. Prema definiciji Međunarodne hidrografske organizacije Bali more čini dio Istočnoindijskog arhipelaga.
Salento, Salerno
Salento je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 760 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 419 m.
Crécey-sur-Tille
Krese sir Tij je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Dižon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 164 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,77 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 287 metara (maksimalnoj 424 m, a minimalnoj 272 m).
Timotej Efeški
thumb|Sveti apostol Timotej Sveti Timotej (grčki: ; Timótheos - "štovatelj Boga" ili "poštovan od Boga" ) je bio episkop Efesa i jedan od Sedamdeset apostola.
Rođen u Listri Likaonskoj od oca Grka i majke Jevrejke. Njegova majka Eunika i baka Loida se spominju u Drugoj poslanici Timoteju, gde ih Apostol Pavle pohvaljuje zbog vere nelicemerne (2. Tim 1, 4-5). Timotej je upoznao Pavla, tijekom njegova drugog posjeta Listri. Pavao ga je obratio na kršćanstvo i postao njegov mentor. Docnije je Timotej postao saputnik Pavlov na brojnim misijskim putovanjima, obišavši sa njim Ahaju, Makedoniju, Italiju i Španiju. Veliki revnitelj vere, i izvrstan besednik, Timotej je mnogo doprineo rasprostranjenju i utvrđenju vere hrišćanske. Pavle ga naziva pravim sinom u vjeri (1. Tim 1, 2).
Po mučeničkoj smrti Pavlovoj Timotej je imao za učitelja Jovana Evanđelista. Ali kada ovoga Car Dometijan progna iz Efesa na ostrvo Patmos, Timotej osta u Efesu da episkopuje. U vreme nekog idolskog praznika zvanog Katagogium, neznabošci, kivni na hrišćane, mučki i pod maskama napadnu Timoteja i ubiju ga (oko 93. godine). Njegove mošti su docnije prenete u Carigrad i sahranjene u crkvi Svetih Apostola, do groba Luke Evanđelista i Andreja Prvozvanog.
Srpska pravoslavna crkva slavi ga 22. januara po julijanskom, a 4. februara po gregorijanskom kalendaru.
Izvori
Deo teksta je preuzet iz ohridskog prologa Nikolaja Velimirovića.
Kronologija ženskog prava glasa
Žensko pravo glasa se uvodilo (i ukidalo) u različitim periodima u različitim dijelovima svijeta. U mnogim zemljama je žensko pravo glasa uvedeno prije opće pravo glasa, pa žene (i muškarci) iz nekih društvenih slojeva nisu mogli glasati, dok su negdje to pravo oba spola dobila u isto vrijeme.
Donja kronologija navodi godine kada je žensko pravo uvedeno. U mnogim slučajevima se prva primjena u praksi dogodila na izborima sljedeće godine.
Iako su neke američke federalne države nešto ranije dale pravo glasa ženama, mora se uzeti u obzir da je Novi Zeland (godine 1893.) bio prva važnija samostalna država koja je dala puno pravo glasa ženama. :)
Cerghiraro, Massa e Carrara
Cerghiraro je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 419 m.
Moji dragi susjedi (kratki film)
Moji dragi susjedi je jugoslavenski kratki igrani film snimljen u režiji Bogdana Žižića i prikazan početkom 1972. godine. Scenarij su napisali Marijan Arhanić i Bogdan Žižić.
Veracruz, Villaflores
Veracruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 515 m.
Truchas, New Mexico
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 560.
Familia Solís, Tijuana
Familia Solís je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 241 m.
Urdari, Urdari
Urdari je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Urdari.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3162 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 161 m.
Tipoldo, Messina
Tipoldo je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 289 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 760 m.
Sichau
Zihau je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Altmark Salcvedel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 252 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15081490.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altmark Salcvedel Zihau se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Altmark Salcvedel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 59 metara. Površina opštine iznosi 22,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 252 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 11 stanovnika/km².
Progoni hrišćana u Rimskom Carstvu
thumb|250px|right|[[Jean-Léon Gérôme, The Christian Martyrs' Last Prayer (1883).]] Progoni kršćana u Rimskom Carstvu predstavljaju progone osoba koje su ispovedale kršćansku vjeru.
Tistega lepega dne
Tistega lepega dne je jugoslavenska crno-bijela filmska komedija snimljena na slovenskom jeziku 1962. godine u režiji Franceta Štiglica. Predstavlja adaptaciju istoimene noveli Cirila Kosmača. Radnja se događa 1930-e u slovenskom primorskom mjestu koje se tada nalazi pod vlašću fašsističke Italije, i čiji se stanovnici bore da sačuvaju svoj slovenski identitet. Protagonist, čiji lik tumači Bert Sotlar je dvostruki udovac, koji se u sjeni svih događaja nastoji oženiti po treći put kako bi mu netko pomogao u brizi za četvoro kćeri.
Progoni hrišćana u Rimskom Carstvu
Kršćanstvo se sa progonima susretalo od svojih samih početaka, pa su tako rani kršćani još kao jevrejska sekta u 1. vijeku bili metom progona od drugih Jevreja, a potom od vlasti Rimskog Carstva. Od kad su 60-ih godina najistaknutiji među njima, Jakov, Petar i Pavle, bili pogubljeni, svaki hrišćanin je shvatio da pripadanje pokretu znači opasnost.
Nekog općeg progona u cijelom carstvu, na temelju posebne odluke vrhovne vlasti, u II stoljeću nije bilo. Najopasniji je protivnik kršćana u 2. vijeku bilo pagansko javno mnijenje. O kršćanima su se širile različite zastrašujuće glasine, da na svojim sabranjima vrše ljudožderske večere, edipovski blud, itd, koje su u nekim slučajevima izivale provale bijesa, te podsticale državne organe na progon određenih osoba ili skupina.
Progoni u raznim vidovima su se nastavili do početka 4. vijeka kada je kršćanstvo legalizirano odlukom cara Konstantina. Progoni su uticali na sve aspekte hrišćanskog života, uključujući hrišćansku teologiju i organizaciju crkve.
Razlozi za progone
Progoni države temeljili su se na pravnom mišljenju da Crkva nije bila zakonski odobrena religija (religio licita). Rimljani su hrišćane smatrali opasnim radikalima, čije su učenje tumačili kao bezbožništvo. Rimljani su hrišćane smatrali ateistima, zato što su odbijali da poštuju narodne bogove koji štite zajednicu. Verovalo se da su hrišćani štetni po društvo, a njihov način života je smatran antisocijalnim. Mnogi Heleni su mrzeli hrišćane zbog njihovog „ateizma", koji će, kako su Rimljani strahovali, navući gnev bogova na cele zajednice. Kada bi se dogodila neka nesreća, ili zavladao strah da može da se dogodi, stanovništvu bi najverovatniji krivac bili hrišćani.
Sredinom 2. veka, paganski intelektualci su počeli da napadaju hrišćane u svojim traktatima. Bilo je zapaženo da se hrišćani okupljaju pod okriljem noći, nazivaju međusobno „brate" i „sestro" i pozdravljaju se poljupcima; govorilo se da obožavaju svog boga tako što jedu meso i piju krv Sina Božijeg. Protivnici su tvrdili da se hrišćani upuštaju u ritualni incest (seksualni čin među braćom i sestrama), ubijanje dece (ubijanje Sina) i ljudožderstvo (jedenje njegovog mesa i pijenje krvi). Kolale su priče da kršćani na svojim sastancima jedu meso djeteta i piju njegovu krv, što je helenističko stanovništvo nazivalo »tijestovskim gozbama«. Spis Octavius sadrži detaljnu optužbu da kršćani kod primanja novoga člana pružaju ovome novorođenče zavito u koru kruha da on udari po kruhu i tako ubije dijete. Potom svi ližu djetetovu krv, i dijelove tijela kao za jagmu dijele među sobom, a novi je član kao sukrivac prisiljen na šutnju. Takođe su kružile glasine da kršćani svojim govorom o braći i sestrama u stvari prikrivaju svoj seksualni libertinizam, dapače incestuoznost.
Državne su vlasti uglavnom znale, ili su mogle utvrditi, kako svjedoči Plinije Mlađi (g. 112), da su te optužbe bez temelja, ali se redovno nisu upuštale u ispitivanja, nego je za osudu bilo dovoljno priznavanje kršćanske pripadnosti i odbijanje da se od kršćanstva odstupi kroz izvršenje akta državne religije. Rimske vlasti su posmatrale hrišćane kao protivnike države koji podstiču izdajničke aktivnosti te su ih privodile zbog nepokornosti. Osumnjičeni kršćani su neretko odbijali da se podlože aktima državnog kulta, što je shvaćano kao javno otkazivanje lojalnosti državi. Privedenim hrišćanima koji bi odbili da ispoštuju carski kult pretilo je pogubljenje - odsecanjem glave ukoliko su rimski građani, ili dugim mučenjem u javnoj areni. Rimski zvaničnici koji su imali dužnost da naređuju pogubljenja zbog nepokornosti, su obično pružali šansu hrišćanima da spasu život iskazujući simboličnu lojalnost caru, ali su mnogi to odbijali prihvatajući mučeništvo.
Kult cara je bio tijesno povezan sa monoteizmom, vjerovanjem u jednog oca. From tumači da su u dubljem psihološkom smislu Rimljani bili u pravu kad su proglašavali kršćanstvo ateizmom, jer je vjera u čovjeka patnika uzvišenog do Boga bila fantazija potlačenih koja je željela da istisne vladajuće snage — boga, cara i oca — i sebe stavi na njihova mjesta.
Apologeti su pokušali da utiču na mišljenje naroda, a posebno učenih kritičara, što ih je prisililo da traže dodirne tačke između hrišćanstva i helenske filosofije.
Povest progona
Tokom prva dva veka, hrišćani su više progonjeni na lokalnom nivou, nego usled organizovanog državnog progona. U tim godinama, hrišćanstvo nije bilo nezakonito, a njegov najveći neprijatelj je bilo pagansko javno mnenje.
Neron
thumb|250px|[[Henryk Siemiradzki, Kršćanska Dirka (1897). Klasični prikaz kršćanke koja postaje mučenicom za vrijeme Neronovih progona.]] Prvi veliki progon hrišćana je započeo pod carem Neronom (54-68). Godine 64. je izbio veliki požar u Rimu. Neron je za podmetanje požara koji je uništio veliki deo grada optužio hrišćane i započeo progone protiv njih. Za vreme ovog gonjenja, Hristovi sledbenici su razapinjani na krst, bacani u Tibar i predavani divljim zverima u amfiteatru, radi uveseljavanja rimskih građana. Među ovim prvi mučenicima nalazili su se i apostoli Petar i Pavle, pogubljeni oko 67. godine. U to vreme je mučenički skončala i Fotina Samarićanka, nakon što je preobratila Neronovu ćerku Domninu. Hrišćani koji su bili rimski državljani kažnjavani su odsecanjem glave, dok su oni bez građanskog statusa uglavnom kažnjavani spanjivanjem. Mnogi hrišćani su tada bili razapeti i živi spaljeni u Neronovoj bašti, kao ljudske buktinje.
Tacit i Suetonije, istoričari carskog dvora, koji su potpuno prezirali hrišćane, pominju tu grupu prevashodno kao metu zvaničnog progona. U opisivanju Neronovog života, Suetonije kaže »da su kažnjeni hrišćani, klasa ljudi posvećena novom i štetnom sujeverju«. Tacit dodaje svojim opaskama o požaru u Rimu:
Tacit tumači Neronovo ponašanje kao njegovu potrebu za žrtvenim jarcem. Hrišćanska grupa imala je sva obeležja zavere. Pre svega, bili su sledbenici čoveka optuženog za mađiju, koji je zbog mađije i izdaje pogubljen; drugo, bili su »ateisti«, koji su odbacivali kao »demone« bogove zaštitnike blagostanja rimske države — čak i genij (božanski duh) samog cara; treće, pripadali su ilegalnom društvu. Pored ovih dela koje je policija mogla da potvrdi, širili su se glasovi da njihova tajnost krije zverstva: njihovi neprijatelji su govorili da u njihov ritual spada jedenje ljudskog mesa i pijenje ljudske krvi, praksa za koju su obično optuživani mađioničari.
Domicijan
Posle kratkog perioda zatišija počeli su novi progoni za vreme cara Domicijana (81-96), u kojima je, između ostlih, život izgubio i sveti Timotej. 92. godine je stradao i episkop Antipa Pergamski, koga su spalili mnogobožački stanovnici tog grada.
Trajan
U vreme Trajana između ostalih su postradali i episkopi Simon Jerusalimski i Ignjatije Antiohijski, koji je bačen lavovima.
Iako u to vreme nijedan zakon nije posebno zabranjivao prelazak u hrišćanstvo, od svakog sudije koji je čuo da je neko optužen za prelazak u hrišćanstvo zahtevalo se da izvrši istragu. Ne znajući kako da postupa u takvim slučajevima, Plinije, guverner Bitinije (provincija u Maloj Aziji), pisao je (oko 112. godine) caru Trajanu (98-117), zahtevajući razjašnjenje:
thumb|175px|Ikona mučeništva [[Ignjatije Antiohijski|sv. Ignjatija]]
Trajan je odgovorio odobravajući Plinijev postupak u toj stvari:
Od 112. godine, povodom pitanja upravnika Plinija Mlađeg, određeno je da gonjenje hrišćana od državnih vlasti ne bude proizvoljno, već samo po potpisanoj optužnici građana. Ovakvo stanje trajalo je sve do vremena Dekija (249–251) i doprinelo je tome da se državna reakcija protiv hrišćanstva premesti na drugi nivo: na narodno mišljenje.
Las Parotas, Jilotlán de los Dolores
Las Parotas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jilotlán de los Dolores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 923 m.
Progoni hrišćana u Rimskom Carstvu
Hadrijan
Hadrijan je poznat po pismu o tome da se hrišćani ne smeju napadati ni goniti bez suda, koje prenosi Eusebije:
Marko Aurelije
Dobrovoljno srljanje u smrt je izazvalo prezir Marka Aurelija, koji je gledao hrišćane kao morbidne i zavedene egzibicioniste.
Irenej je, u leto 177. godine, bio svedok sve većeg neprijateljstva prema hrišćanima u sopstvenom gradu, Lionu. Najpre im je bio zabranjen pristup na javna mesta, tržnice i kupatila. Zatim, kad je provincijski guverner bio van grada:
Članovi crkava u Lionu i susednom gradu Vijenu hapšeni su i okrutno mučeni u zatvoru čekajući dan određen za masovno pogubljenje, 1. avgust. To je bio praznik u slavu veličine Rima i cara. U takvim prilikama tražilo se od guvernera da pokaže svoj patriotizam organizovanjem raskošne javne zabave za celo stanovništvo grada, što je iziskivalo ogromne izdatke za iznajmljivanje profesionalnih gladijatora, boksera, rvača i mačevalaca. Ali prethodne godine car i senat su doneli nov zakon da se smanje troškovi za gladijatorske predstave. Sad je guverner mogao legalno da atletske igre zameni osuđenim kriminalcima, koji nisu bili građani Rima, nudeći spektakl njihovog mučenja i pogubljenja. Ovo je, bez sumnje, još više podsticalo zvaničnu žestinu protiv hrišćana, koji su mogli da pruže, kao u Lionu, najjeftiniju prazničnu zabavu.
Jedna od napoznatijih žrtava ovog progona je sveta Blandina, poznata po strahovitom višednevnom mučenju.
U vreme imperatora Marka Aurelija je mučenički postradao i Polikarp, episkop Smirne.
Septimije Sever
Za vreme cara Septimija Severa (193-211) u progonima su stradali i Haralampije, episkop u Tesaliji, i Irinej episkop Lionski.
Aleksandar Sever
Aleksandar Sever (222-235) je prvi rimski car koji je pokazao blagonaklonost prema hrišćanima. Carstvom su kružile glasine da je postavio kipove Avrama i Isusa pored Sokrata i drugih svetih ljudi u svom dvorskom svetilištu. Međutim, niži službenici su progonili hrišćane i bez careve naredbe, pa je tada nakon dugih muka ubijena i đakonesa Tatjana Rimska.
Dioklecijan
Neke od mnogobrojnih žrtava ovog gonjenja su: centurion u rimskoj legiji Akakije, zapovednik tebanske legije Sveti Mavrikije, vojnik carske garde sveti Georgije, načelnik carske garde Sveti Sebastijan, osamnaestogodišnji Julijan Tarsanin, četrnaestogodišnji Pankratije Rimski, krčmar Teodot Ankirski, Ardalion Glumac, episkop Kliment Ankirski, lekari Kozma i Damjan iz Kilikije, supružnici Julijan i Vasilisa, trinaestogodišnja Agnija Rimska, mučenice Julijana Nikomedijska, Anastasija Sremska, Pelagija Tarska, Doroteja Cezarejska i mnoge druge.
Po svom obimu ovo je vjerojatno bilo najžešće gonjenje koje je rimska država pokrenula protiv hrišćana. U nekoliko navrata progoni su obustavljani, da bi ih formalno ukinuo tek Milanski edikt koga su 313. donijeli carevi Konstantin i Licinije. U vijekovima koji su slijedili, Dioklecijanovi progoni su Crkvi poslužili da stvori "kult mučenika", a vrlo često je bilo pretjerivanje u navođenju opsega i razmjera okrutnosti progona. Kasniji historičari, počevši od doba Prosvjetiteljstva u 18. vijeku, su počeli dovoditi u sumnju tradicionalne kršćanske navode o progonima. Moderni historičari, pak, drže da su progoni uzrokovali tek između 3.000 i 3.500 žrtava, odnosno da je najveći broj kršćana izbjegao progone.
Dioklecijanovi progoni su ipak imali određene dugoročne posljedice na kršćansku crkvu. Prije svega se to odnosilo na rascjep između "čistih" kršćana koji su bili voljni postati kršćanski mučenici i onih koji su se formalno pokorili carskim ediktima, odnosno tzv. "izdajnika" (traditores); on je poslužio kao povod sa šizmu donatista u Sjevernoj Africi i meletijanaca u Egiptu koji će vijekovima izazivati sukobe unutar kršćanske zajednice.
Kult mučeništva
Mučenik (od grčkog μάρτυς martys - svjedok) je naziv za osobu koja je ubijena zbog ispovedanja kršćanske vjere, i to kamenovanjem, razapinjanjem, spaljivanjem na lomači ili nekom drugom metodom mučenja ili pogubljenja.
Hrišćani su u Rimskoj državi često postajali meta policijske akcije. Za one koji su se našli u takvom položaju izbor je bio jednostavan: ili da govore otvoreno, izlažući se hapšenju, mučenju, formalnosti besmislenog suđenja, izgnanstvu i smrti, ili da ćute i spasu se. One koji su otvoreno govorili crkva je poštovala su kao »ispovednike«, a one koji su izdržali sve, do smrti, smatrali su »svedocima« (martyres). Mučenička smrt se smatrala djelom koje briše grijehe, te kod nekrštenih kršćana nadomješta krštenje vodom, "krštenjem u krvi". Crkva je poticala kult mučeništva, te se od 4. stoljeća nad grobovima mučenika grade crkve a njihovim relikvijama pripisuju čudotvorne moći.
Međutim, nisu svi hrišćani zastupali mučeništvo. Mnogi su mučeništvo smatrali budalastim traćenjem ljudskog života, i zato protivnim Božjoj volji. Tvrdili su da je »Hrist, pošto je umro za nas, bio ubijen da mi ne bismo bili ubijani«.
Posledice progona
Izveštaji o okrutnostima prema hrišćanima izazivali su oprečna osećanja među ljudima izvan tog kruga. Čak i oholi Tacit, opisujući kako je Neron ismevao hrišćane i mučio ih do smrti, podstaknut je da doda:
El Establo, Zamora
El Establo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zamora.
Progoni hrišćana u Rimskom Carstvu
Posledice progona
right|thumb|Amfiteatar u Lionu, sa spomen-pločom ubijenima tokom progona. Posle pokolja u areni, neki građani Liona su hteli da unakaze leševe, neki su ismevali mučenike kao budale, dok neki, »kao da su pokazivali izvesno saosećanje«, razmišljali o tome šta je izazvalo hrabrost hrišćana: »Kakva je to prednost koju im je dala njihova religija, a koju oni više vole nego svoj život?« Nema sumnje da su progoni zaplašili mnoge i naterali ih da izbegavaju dodir sa hrišćanima, ali i Justin i Tertulijan kažu da je prizor mučenika izazvao čuđenje i divljenje, što je navelo ljude da se raspitaju o pokretu, i da mu se priključe. Kao što Justin primećuje:
Tertulijan u pismu Skapuli, rimskom prokonzulu Kartagine kaže:
Tertulijan se hvali rimskom tužiocu da »što nas češće sravnjujete sa zemljom, sve nas je veći broj: krv hrišćana je seme!«
Christine Lagarde
Christine Madeleine Odette Lagarde (rođ. Lallouette; 1. januar 1956 -) je ministarka ekonomskih poslova, financija i industrije Francuske, i dezignirani direktor Međunarodnog monetarnog fonda, na koju će dužnost stupiti 5. jula 2011. Na trenutno mjesto ju je imenovao predsjednik Nicolas Sarkozy u junu 2007. Prije toga je bila ministrica poljoprivrede i ribarstva i ministrica trgovine u vladi Dominiquea de Villepinea. Lagarde je prva žena koja je postala ministar ekonomskih poslova u državama G8 i prva žena koja će voditi MMF.
Istakavši se kao advokat u antitrustovnom i radnom pravu, Lagarde je postala prva žena na čelu međunarodne advokatske firme Baker & McKenzie. 16. novembra 2009. ju je The Financial Times rangirao kao najboljeg ministra financija Eurozone. Godine 2009. je Lagarde proglašena 17. najmoćnijom ženom svijeta od strane časopisa Forbes.
28. juna 2011. je imenovana za sljedećeg izvršnog direktora Međunarodnog monetarnog fonda na petogodišnji mandat, koji će početi 5. jula 2011, i čime će zamijeniti Dominiquea Strauss-Kahna, prisiljenog na odstupanje zbog optužbi za pokušaj silovanja.
Presa los Gatos, Valle de Guadalupe
Presa los Gatos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Valle de Guadalupe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1838 m.
Xaxalpa, Milpa Alta
Xaxalpa je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Milpa Alta.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2461 m.
Zaista zamršen slučaj
Zaista zamršen slučaj je jugoslavenska TV komedija u produkciji RTV Zagreb emitirana 1973. godine. Režirala ju je Višnja Lasta, a scenarij je napisao Marjan Marinc.
Valdamonte, Pavia
Valdamonte je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Opština Pichucalco, Chiapas
Pichucalco je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Valdamonte, Pavia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 294 m.
Opština Pichucalco, Chiapas
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 10326 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 245 m.
Hollins, Virginia
Holins je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 14.673, što je 364 (2,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Châteauvert
Šatover je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Var koja pripada prefekturi Brinjol.
Rosignano Monferrato, Alessandria
Rosignano Monferrato je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 400 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 277 m.
Loma del Aquiche, Tantoyuca
Loma del Aquiche je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 465 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 122 m.
La Y, Santa María Yucuhiti
La Y je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Yucuhiti.
Opština Bălușeni, Botoșani
Bălușeni je opština u Rumuniji u okrugu Botošani.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 146 m.
Mećava (razvrstavanje)
Mećava može značiti:
Slični pojmovi:
Norman Rockwell
Norman Percevel Rockwell (3. februar 1894 – 8. novembar 1978) je bio američki slikar i ilustrator, čija su djela stekla veliku popularnost te mu omogućila status jedne od ikona američke kulture u 20. vijeku. Karijeru je započeo kao umjetnički urednik Boy's Life, časopisa američkih skauta, ali je slavu stekao kao autor ilustracija za časopis The Saturday Evening Post za koga je radio gotovo četrdeset godina. Od tih ilustracija su najpoznatije one iz vremena drugog svjetskog rata, među kojima se ističe serija koja prikazuje život i ratni put fiktivnog vojnika po imenu Willie Gillis i ciklus Četiri slobode. Rockwell je, međutim, najpoznatiji kao autor plakata Zavarivačica Rosie, kojom se slavilo sudjelovanje žena u ratnoj industriji i koja je postala jednom od pop ikona Amerike tog doba. Rockwell je dugo vremena bio zanemarivan i nepriznat kao pravi umjetnik od strane američkog kulturnog establishmenta, koji je njegov realistički stil smatrao "prevladanim" i povlađivanjem malograđanštini. Sam Rockwell, s druge strane, nikada nije krio svoj prezir prema modernoj umjetnosti te je isticao svoj patriotizam i slavljenje američkog načina života. Sa druge strane je slikom Problem sa kojim svi živimo iz 1964. izrazio svoju osudu institucionalnog rasizma i podršku pokretu za prava crnaca.
Virginia Puente Leal, Victoria
Virginia Puente Leal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 217 m.
Santomila, Tampacán
Santomila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tampacán.
Roggiano Gravina, Cosenza
Roggiano Gravina je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Barranca Bejuco, Acatepec
Barranca Bejuco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acatepec.
Roggiano Gravina, Cosenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5693 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 221 m.
Barranca Bejuco, Acatepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1117 m.
Oxfordshire
Oxfordshire (skraćeno Oxon) čita se Oksfordšir je engleski historijski, nemetropolitanski i ceremonijalni county u sredini Engleske.
Geografija
Oxfordshire leži u regiji Jugoistočna Engleska, ima površinu od 2606 km², na kojoj živi 653.798 stanovnika. Sa sjeverozapada graniči sa countyem - Warwickshire, a sa sjeveroistoka, sa Countyem Northamptonshire, sa istoka sa Countyem Buckinghamshire, sa juga sa Countyem Berkshire, sa jugozapada sa Countyem Wiltshire i sa zapada sa Countyem Gloucestershire.
Oxfordshire je administrativno podjeljen na 5 distrikta: Oxford, Cherwell, South Oxfordshire, Vale of White Horse i West Oxfordshire. Tradicionalni administrativni centar je Oxford, grad slavnog Univerziteta Oxford.
Oxfordshire se topografski sastoji od dvije visoravni razdojene dolinom širokom oko 16 km. Sjeverna visoravan Oxfordshire Heights, uzdiže se do visine od 210 metara na sjeverozapadu kod Edgehilla, brda od jurskog vapnenca. Brežuljci Berkshire Downs i Chiltern su građena od krečnjaka iz Krede. Dolina od gline proteže od sjeveroistok]]a prema jugozapad]]u. Ona je podijeljena vapnenačkim grebenom na doline Oxford Clay i White Horse.
Oxfordshire se nalazi gotovo u cijelosti unutar sliva rijeke Temze, koja teče sjeveroistočno duž doline Oxford Clay, gdje sa sjevera prima pritoke Windrush, Evenlode i Cherwell.
Historija
Po Oxfordshiru su pronađeni brojni artefakti iz paleolitika i mezolitika, kao i neolitski alati i grnčarija. Iz tog razdoblja ima i tumulusa i  megalita. Za rimskih vremena Dorchester i Alchester, bili su najvažnija naselja Oxfordshira, koji je i tad bio gusto naseljen. Za ranog srednjeg vijeka Oxfordshire je bio dio anglosaksonskih kraljevstva Wessex i Mercija. Tokom 10 i 11. vijeka uslijedila je invazija Vikinga iz Danske.
U vrijeme kad je pisan Domesday Book za Williama Osvajača, 1086. Oxfordshire je bio prilično dobro naseljen, a glavni centri bila su trgovišta Oxford i Bampton. Srednjovjekovno razdoblje obilježila je gradnja brojnih crkava, kao što je Iffley, južno od Oxforda, jedan od najboljih primjera čistog romaničkog stila u Engleskoj; Adderbury, južno od Banburya i Minster Lovell, koji je građen u čisto gotičkom stilu. Od svjetovnih građevina tu su dvorci Broughton (14. vijek), Stonor Park, Stanton Harcourt (1450), Chastleton i Palača Blenheim (početak 18. vijeka), izgrađen u blizini Woodstocka za Johna Churchilla, 1. vojvodu od Marlborougha, člana jedne od velikih engleskih političkih dinastija. Za Engleskog građanskog rata (1642.-51.). gradove Oxford i Banbury opsjedale su snage parlamenta, jer je Oxford bio sjedište rojalista.
Privreda
Poljoprivreda je i danas važna grana privrede Oxfordshira, po sjevernom Oxfordshire Heightsu na velikim farmama razvijeno je ovčarstvo i ratarstvo. Od srednjeg vijeka pa sve donedavno, vuna je bila oslonac privrede. Po dolinama se uglavnom sije trava, za stočarstvo i proizvodnju mlijeka. Dolina White Horse i sjeverna padina Downsa (na jugu) poznati su po proizvodnji voća.
Pored Banburya postoji kamenolom, a glina, pijesak i šljunak se iskapaju po različitim dijelovima Oxfordshira. Cowley, predgrađe Oxforda, je glavni ndustrijski centar, u kom se proizvode motorna vozila, Banbury ima metalurgiju a Witney tekstilnu industriju. tvornice papira se nalaze u Wolvercotu, Shiplaku, Sandfordu i Eynshamu.
Solpke
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altmark Salcvedel Zolpke se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Altmark Salcvedel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 59 metara. Površina opštine iznosi 15,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 584 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 37 stanovnika/km².
John Savage (glumac)
John Savage (rođen kao John Smeallie Youngs, 25. august 1949 - ) je američki glumac poznat po nizu zapaženih uloga u hollywoodskim filmovima 1970-ih, a među kojima se najviše izdvaja lik Stevena Pushkova u Lovcu na jelene.
Salice, Salerno
Salice je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Rancho de los Díaz, Zamora
Rancho de los Díaz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zamora.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1562 m.
Dečani (grad)
Dečani (arhaično Dečane; ) je varošica i središte opštine Dečani u zapadnom delu Kosova i Metohije. Administrativno pripada Đakovičkom okrugu.
Porodično stablo Dvanaeste dinastije Egipta
Kao i kod svih dinastija egipatskog Srednjeg kraljevstva, porodično stablo Dvanaeste dinastije je složeno i nejasno, sa mnogim opksurnim i nepotpunim vezama.
Dečani (grad)
Dečani je poznato po manastiru Srpske pravoslavne crkve Visoki Dečani, koji je podigao Stefan Uroš III Dečanski, i po isposnicama u ataru sela Belaje, od manastira uz levu obalu Dečanske Bistrice. Nalazi se na petnaestom kilometru puta Peć—Đakovica, udaljen dva kilometra od manastira. Iznad varošice i manastira, na Kožnjarskoj reci podignuta je, pedesetih godina posle Drugog svetskog rata, hidroelektrana Kožnjar, a u neposrednoj blizini je odmaralište hotelskog tipa „Dečanski borovi”.
Fântânele, Urdari
Fântânele je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Urdari.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 931 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
Tecomate, Tantoyuca
Tecomate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 464 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 200 m.
Car Shizong od Liaoa
Car Shizong od Liaoa (29. januar 919–7. oktobar 951), rođen kao Yelü Ruan, također poznat kao Wuyu, bio je treći car dinastije Liao, koji je vladao od 16. maja 947. do 7. oktobra 951.
Bio je sin princa Beija, najstarijeg sina Abaojija, osnivača Kitanskog Carstva. Iako mu je otac neko vrijeme bio prijestonasljednik, taj je status izgubio odlaskom na dvor kineske dinastije Kasniji Tang, pa je Abaojija na prijestolju naslijedio njegov mlađi sin, odnosno Shizongov stric Taizong. Taizong je svog nećaka odgojio kao vlastitog sina, te ga je Shizong godine 947. pratio na pohodu u Kinu.
Na istom je pohodu Taizong umro, a Shizong je iskoristio priliku nagovoriti oficire da ga priznaju za cara. Kasnije je uspio pridobiti i vodeće plemenske vođe, uvjerivši ih da je princ Lihu, na čijem je ustoličenju inzistirala carica majka Yingtian, udovica Abaojija, nedostojan prijestolja. Ubrzo nakon toga je i Yingtian i Lihua protjerao s dvora; Yingtian je nedugo potom umrla od starosti, a Lihu u pokušaju pobune.
Usprkos toga, Shizong se u drugim slučajevima iskazao kao velikodušan vladar; također je nastavio politiku svojih prethodnika i provodio reforme s ciljem da od nomadskih plemena stvori sjedilačko društvo i centraliziranu državu. Kroničari, pak, navode također pretjeranu sklonost piću i lovu. Godine 951. je uspio poraziti razbiti kineski pohod s juga, ali je krajem iste godine ubijen od strane jednog od svojih oficira.
Zolezzi, Genoa
Zolezzi je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 504 m.
Equinox (Star Trek: Voyager)
Equinox je dvodijelna epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno emitirana 26. maja i 22. septembra 1999. godine. Predstavlja finale pete i premijeru šeste sezone. Radnja prikazuje kako Voyager pronalazi USS Equinox, brod Zvjezdane flote koji se na isti način našao u Delta kvadrantu, ali i sa njime dolazi u sukob kada otkrije da je njegov zapovjednik mučio i ubijao vanzemaljce kako bi ih iskoristio za povratak kući.
Hulagu-kan
Hulagu-kan (1217—8. februar 1265) je bio mongolski vladar, koji je osvojio veliki deo jugozapadne Azije. Unuk je Džingis-kana i brat Kublaj-kana. Prvi je kan Ilkanata u Persiji. Osnovao je dinastiju Hulagida. Osvojio je Bagdad 1258. i razorio ga do temelja. Srušio je Abasidski halifat.
Uvod
300p|mini Hulagu je 1255. krenuo po zadatku svog brata, velikog kana Mongkea (1251—1258) da osvoji ili uništi preostale muslimanske države jugozapadne Azije. Njegova majka, žena i najbliži prijatelj bili su nestorijanski hrišćani. Obožavao je Persiju i njenu kulturu. Persijski i nestorijanski uticaj bili su značajni faktori, koji su ga ohrabrili da napadne Arape. Hulagu je oko sebe imao mnogo persijskih savetnika, koji su želeli da se osvete Arapima za osvajanje Persije izvedene nekoliko vekova pre toga. Osim toga Persija je bila stari neprijatelj Abasidskog halifata.
Marš na Bagdad i bitka kod Bagdada
Hulagu-kan je zapovedao najvećom mongolskom vojskom, koja je ikad skupljena. Među njegovim generalima bio je i nestorijanski hrišćanin general Kitbuka. Hilagu je lako razorio Luristan, da se glas o tome nadaleko proširio, pa su Hašašini odmah predali svoju tvrđavu Alamut bez borbe. Mongoli si imali davno nameru da zauzmu Bagdad. Veliki kan je zapovedio Hulaguu da bude milostiv prema onima, koji se predaju.
Mongolska vojska je krenula u novembru 1257. na Bagdad. Po naređenju velikog kana svaki deseti sposoban za borbu u celom carstvu morao je biti u sastavu Hulaguove armije. Hulagu je od halifa Al Mustasima zahtevao da se preda. Halif je odbio i zapretio je Mongolima da će navući gnev boga, ako napadnu halifa. Halif se nije dovoljno dobro pripremio. Nije sakupio dovoljno vojske, a i zidove Bagdada nije ojačao. Halif je učinio najgoru stvar koju je mogao, a to je bila da je naljutio Hulagua i dao mu izgovor za kasnije haračenje Bagdada. A sa druge strane nije se pripremio za odbranu.