cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pop
U pravilu, pop-muzika sadrži jednostavne, pamtljive melodije s refrenima koji lako ulaze u uho. Često imaju udicu - jednu ili više glazbenih, ritmičkih ili vokalnih zamisli dizajniranih da ponavljanjem zakvače slušateljevu pažnju.
Pop je muzika najčešće izravno pristupačna svakome, čak i muzičkom početniku.
La Rabia, Encarnación de Díaz
La Rabia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Encarnación de Díaz.
Pop
Izraz pop ponekad ima i pejorativno značenje, odnosno njime se opisuje vulgarizacija, komercijalizacija i gubitak dubljih sadržaja u nekom muzičkom žanru u svrhu podilaženja ukusima masa odnosno političkim ili ekonomskim interesima establishmenta.
La Rabia, Encarnación de Díaz
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1990 m.
Pop
Kriza rock i (and) rolla
Krajem 1950-ih i početkom 1960-ih dolazi do velike krize crnačkog rock and rolla, kojeg su neki znali zvati "glazbom đungle". Buddy Holly i Eddie Cochran pogibaju u tragičnim nesrećama, Chuck Berry je zatvoren zbog spolnog odnosa sa maloljetnicom, Jerry Lee Lewis oženio se sa svojom trinaestogodišnjom sestričnom, te su ga radi toga masovno bojkotirali, Little Richard posvetio se crkvi, a Elvis se vrati nakon dvogodišnjeg odsluženja vojnoga roka. Sve ove okolnosti dovele su do toga da starija generacija još neko vrijeme održava popularnost, mada će vrlo skoro biti prisiljena priznati poraz u tom glazbenom ratu. U to vrijeme hladnog rata dok je mandat u Bijeloj kući imao John F. Kennedy glazba se nije sastojala samo od sentimentalnih balada i laganih rima, već je bilo i klasičnih trominutnih pop skladbi što su ih stvarale ekipe mladih skladatelja i producenata u Brill Buildingu u New York Cityju.
Pop glazba je širila mladenački optimizam te je istodobno služila kao sredstvo za odvraćanje pažnje od velikih svjetskih problema. Iako je Amerika veći dio 20. stoljeća bila u vodstvu što se tiče pop glazbe, status quo će se promijeniti kada neki britanski glazbenici čiju su karijeru obilježili rock and roll i R&B, svoje znanje prenesu natrag preko Atlantika. Nakon toga pop glazba se proširila čitavim glazbenim svijetom, te postala najpopularnijim glazbenim stilom toga vremena.
Pop glazba 1950-ih
thumb|right|250px|[[Johnnie Ray velika tinejdžerska zvijezda 1950-ih godina.]]
Beta-karoten 15,15'-dioksigenaza
Beta-karoten 15,15'-dioksigenaza (, blh (gen)) je enzim sa sistematskim imenom beta-karoten:kiseonik 15,15'-dioksigenaza (razlaganje veze). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Pop
Pop glazba 1950-ih
Preuzimanje crnačkih R&B pjesama počeo je 1955. godine Pat Boone svojim obradama "Two Hearts' Otisa Williamsa & The Charms" i "Ain't That A Shame" Fatsa Domina. Boone je tijekom 1950-ih godina također izvodio obrade pjesama od Little Richarda, Ivorya Joea Huntera, sastava The Flamingosa i The El Doradosa te su mu pomogle da proda više ploča od bilo kojeg izvođača toga vremena, osim Elvisa Presleya. Bill Haley je godinu ranije u pjesmi "Crazy Man Crazy" spojio country i western s R&B-om i tako doveo rock and roll na vrhove top ljestvica. Isto je napravio s obradivši pjesmu "Shake, Rattle And Rock'n'Roll" od Big Joea Turnera, kojoj je promijenio mnoge dijelove teksta.
Cocorrilla, Granja, Tepatitlán de Morelos
Cocorrilla, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tepatitlán de Morelos.
Beta-karoten 15,15'-dioksigenaza
Ovaj enzim sadrži Fe2+. Enzim iz morskih bakterija 66A03 učestvuje u proteorodopsinskom sistemu koji koristi retinal kao hromofor.
Pop
Pop glazba 1950-ih
1950-ih godina vrlo popularan je bio takt 6/8 kojim su se izvodile pop balade, a veliki dio melodije bio je smješten u bas dionice. Vodeći izvođači toga vremena bili su Pat Boone, Lonnie Donegan, Paul Anka, Bill Haley & His Comets, Connie Francis, The Everly Brothers, Jerry Lee Lewis, The Platters, Elvis Presley, Cliff Richard i Tommy Steele.
Pop glazba sredinom 1960-ih
Sredinom 1960-ih godina veliku popularnost u pop glazbi stekli su Beatlesi čija se glazba temeljila na bubnjevima i gitari. Prate ih rockeri pod utjecajem R&B-a, poput Animalsa i Rolling Stonesa, a tu su također i mod sastavi kao što je The Who. U to vrijeme američki su se izvođači po prvi puta našli u neviđenom položaju da su bili prisiljeni oponašati svoje europske kolege kako bi se našli na top ljestvicama. Sredinom desetljeća sastavi sa zapadne obale poput The Mamas & the Papas i Turtlesa uveliko su doprinijeli uspostavljanju ravnoteže.
Krajem 1970-ih pop glazba je do tada već stvorila usporedni ali posve različiti stil rock glazbe, te se sve više povezuje s komercijalizacijom najboljem i eksploatacijom u najgorem slučaju. Pop glazba prvenstveno je bila privlačna mlađoj generaciji, tinejdžerima i ljudima srednje životne dobi.
Pop sastavi
Naredna desetljeća u prvi plan izbacuju dimenzije ritma ali glazbeni stilovi poput raggea, rapa i denca, ostaju u središtu glavne upotrebe u pop glazbi. Stil varira u brojnim sastavima od tinejdžerskih The Osmonds i Bay City Rollers u 1970-ma, te Wham! i New Kids On The Block u 1980-ma, pa sve do Hansona i Spice Girls u 1990-ma.
Ubacivanjem drugih glazbenih stilova i njihovim korištenjem u pop glazbi, stvorile su se ne nove podvrste tog žanra kao što je new wave (proizašao iz punka) i 2-Tone (nusproizvod ska). Pop glazba se kroz desetljeća razvijala od funkya do latinske glazbe, a neprestano se razvija i dan danas.
BAFTA
desno|mini|250px|Nagrada BAFTA BAFTA (The British Academy of Film and Television Arts, prevedeno "Britanska akademija filmske i televizijske umjetnosti" ) je britanska organizacija koja dodjeljuje nagrade filmovima, televiziji i interaktivnim medijima jednom godišnje.
Uvod
BAFTA je osnovana 1947. kao "Britanska filmska akademija" od slavnih filmskih umjetnika, među kojima su bili David Lean, Carol Reed, Charles Laughton i drugi. Njen cilj je bio ojačati filmsku industriju koja je oslabila nakon 2. svjetskog rata. 1958. akademija se spojila sa organizacijom "The Guild of Television Producers and Directors" da bi konačno postala BAFTA 1976.
Njen glavni ured je u Piccadilly u Londonu, a kipovi imaju oblik maske po uzoru na pozorište. Članovi mogu postati oni radnici koji su bili barem 4 godine zaposleni u industriji filma, televizije ili interaktivnih medija te koji su preporučeni od drugih članova. 2004. BAFTA je brojala oko 4.000 članova. Ukupno se dodjeljuje u 19 kategorija. Mjesto održavanja je u Odeon kinu u Londonu te se redovno uživo prenosi od BBC-a.
Prezentacije
Dodjele BAFTA-e za film se od 2000. održava u Odeon cinema na Leicester trgu. Svečanost se prije održavala u aprilu ili maju, no od 2002. se održava u februaru kako bi preduhitrila cereminiju dodjele Oscara.
Dodjela BAFTA-a za televiziju, se održava u aprilu ili maju, u odvojenoj svečanosti od BAFTA-e za film. BAFTA za dječji program osnovan je 1995. i održava se u novembru, dok se nagrade za interaktivne medije osnovane 1998.
BAFTA je s vremenom stekla visoku reputaciju.
Torre Ruffa, Vibo Valentia
Torre Ruffa je naselje u Italiji u provinciji Vibo Valentia, u regiji Kalabrija.
Montegiove
Montegiove ima više značenja:
Torre Ruffa, Vibo Valentia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Tasajeras, Platón Sánchez
Tasajeras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Platón Sánchez.
Krv na zemlji
Krv na zemlji (Το χώμα βάφτηκε κόκκινο, translit. To Homa vaftike kokkino) je grčki crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Vassilija Georgiadesa i premijerno prikazan početkom 1966. godine. Radnja, djelomično inspirirana stvarnim događajima, je smještena u Tesaliju na početak 20. vijeka i prikazuje kako dva brata iz bogate zemljoposjedničke porodice imaju različita shvaćanja o tome kako se odnositi prema siromašnim seljacima koji traže svoja prava. Krv na zemlji je ušla u uži izbor nominacija za Oscar za najbolji strani film.
Tasajeras, Platón Sánchez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 368 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 97 m.
Montegrosso
Montegrosso ima više značenja:
Bahlul ibn Marzuk
Bahlul Ibn Marzuq (? -802) bio je vaskonski (baskijski) muslimanski plemić, sin lokalnog velmože po imenu Marzuq ibn Uskara ("sin Baska" na arapskom). Godine 798. je u Zaragozi digao ustanak protiv emira Al-Andalusa (islamske Španije). Godine 800. je zauzeo Huescu oid Banu Salame. Emir je na njega poslao Amrus ibn Yusufa, vojskovođu rodom iz Husece. Oko godine 801. su ustanici protjerani iz Zaragoze i Huesce. Bahlul je pobjegao u Pallars gdje ga je ubio potčinjeni Jalaf Ibn Rashid], komandant grada Barbitanya ([[Barbastro).
Royal Palm Estates, Florida
Rojal Pam Estejts je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.025, što je 558 (-15,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Личин Дол
Личин Дол је насељено место града Лесковца у Јабланичком округу. Према попису из 2002. било је 139 становника (према попису из 1991. било је 198 становника).
Демографија
У насељу Личин Дол живи 116 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,3 година (40,4 код мушкараца и 47,1 код жена). У насељу има 43 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,23.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
NGC 2660
NGC 2660 je rasejano zvezdano jato u sazveÅ¾Äu Jedra koje se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je - 47° 12' 2" a rektascenzija 8h 42m 38,0s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 2660 iznosi 8,8. NGC 2660 je još poznat i pod oznakama OCL 759, ESO 260-SC4.
Santa Efigenia, Nuevo Urecho
Santa Efigenia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Nuevo Urecho.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1102 m.
Trombocitička trombocitopenična purpura
Simptomi
Simptomi koje uzrokuje TTP nisu specifični za bolest, ali postoji kombinacija pet simptoma (tzv. pentada) koja upućuje na bolesti, iako neki simptomi kod TTP mogu i izostati:
Uzroci
Do nastanka TTP, kao i ostalih mikroangiopatskih hemolitičkih anemija, dolazi zbog spontane agregacije trombocita i aktivacije koagulacijskog sistema u malim krvnim sudovima. TTP se može u grubo po patogenezi podeliti na:
Lečenje
U lečenju bolesti koristi se plazmafereza, imunospresivna terapija, glukokortikosteroidima, vinkristinom, i ciklofosfamidom. Bolesnici su i splenektomirani.
Cabelli, Forlì-Cesena
Cabelli je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 371 m.
Monteleone
Monteleone ima više značenja:
Jones County, North Carolina
je okrug u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 10.153, što je 228 (-2,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ostelsheim
Ostelshajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Kalv. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.463 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8235057.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kalv Ostelshajm se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Kalv. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 425-588 metara. Površina opštine iznosi 9,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.463 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 267 stanovnika/km².
Jason Bateman
Jason Kent Bateman (14. januar 1969 -) je američki glumac, najpoznatiji po ulozi Michaela Blutha u televizijskom sitkomu Arrested Development.
Radešić
Radešić je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Breznički Hum, Varaždinska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 233 stanovnika te 70 obiteljskih kućanstava.
Tienopiridin
thumb|200px|[[Tiklopidin]] thumb|200px|[[Klopidogrel]] thumb|200px|[[Prasugrel]]
Karotenoid izomerooksigenaza
Karotenoid izomerooksigenaza (, ninaB (gen)) je enzim sa sistematskim imenom zeaksantin:kiseonik 15,15'-oksidoreduktaza (razlaganje veze, cis-izomerizacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Enzim iz moljca Galleria mellonella i voćne muve Drosophila melanogaster učestvujeu u sintezi retinala iz karoteoida.
Tienopiridin
Primeri
Primeri lekova iz ove grupe su:
Passo San Ginesio, Macerata
Passo San Ginesio je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 284 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 339 m.
NGC 2658
NGC 2658 je rasejano zvezdano jato u sazvežđu Kompas koje se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je - 32° 39' 22" a rektascenzija 8h 43m 27,3s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 2658 iznosi 9,2. NGC 2658 je još poznat i pod oznakama OCL 723, ESO 432-SC4.
Osage, Wyoming
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 208, što je 7 (-3,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Località Giarol, Rovigo
Località Giarol je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Rancho Santiago, San Mateo Piñas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 858 m.
Ra’s an Naqīl, Hajjah
Ra’s an Naqīl je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1542 m.
Crnofiguralni stil
Crnofiguralni stil je način oslikavanja vaza u arhajskom periodu (6. vek pne.). Stil potiče iz Korinta, odakle se proširio celom antičkom Grčkom. Ova tehnika je cvetala dok nije zamenjena naprednijom tehnikom crvenih figura, oko 530.g.pne.
Tehnika
Grčke vaze su pravljene od blede gline bogate gvožđem, koja je dobijala crvenkastu boju nakon pečenja. Oslikavane su tako što su isctravane konture crteža, koje su kasnije bojene crnom bojom dobijenom od prerađene gline. Detalji su urezivani iglom, tako da su otkrivali crvenkastu podlogu. Vaze su se zatim pekle na temperaturi od oko 800 °C.
Slikari su morali paziti da figure budu razdvojene, jer u ovoj tehnici postoji samo jedan plan i bilo kakvo preklapanje bi bilo konfuzno. Dodavanje anatomskih detalja je bilo skoro nemoguće i figure su ostajale na nivou silueta.
Pored crne, koristile su se i druge boje, ali u manjoj meri i uglavnom za detalje. Izbor boja je bio ograničen na svetle, da bi se isticale naspram crne pozadine. Najuobičajenija je bila žućkasto-bela, dobijena iz pročišćene gline bez gvožđa i purpurno-crvena, dobijena dodavanjem oksida gvožđa.
Stilovi i teme
Korinćani su obično oslikavali frizove sa životinjskim motivima do sredine VI veka pne., kada su atinski slikari razvili sofisticirani stil narativne dekoracije, sa temama bitki, mitskih stvorenja i legendarnih događaja.
Stil crnih figura je obično prikazivao samo siluete. Umetnička sloboda je bila ograničena grubim alatima. Poznato je samo nekoliko imena slikara iz ovog perioda, mada je moguća klasifikacija prema stilu oslikavanja, najverovatnije delima jedne osobe ili radionice. Najpoznatiji slikar je Eksekijas, poznat po prizorima bitaka. Poznati su još Sofilos (590-580.g.pne.) i Andokides (550-525.g.pne.)
Mignete, Lodi
Mignete je naselje u Italiji u provinciji Lodi, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 501 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
Carnal Knowledge
Carnal Knowledge je američki igrani film snimljen 1971. godine u režiji Mikea Nicholsa. Po žanru je kombinacija drame i komedije, a protagonisti, koje tumače Jack Nicholson i Art Garfunkel su dvojica prijatelja - agresivni ženskar Jonathan i stidljivi Sandy - koji se upoznaju kao cimeri na Amherst Collegeu 1940-ih. Radnja prikazuje njihov život u sljedeća četvrt vijeka tokom kojih se mijenjaju seksualni običaji, te kako obojica, usprkos različitog odnosa prema ženama, na kraju ostanu razočarani svojim ljubavnim životima.
Rolipram
Rolipram je PDE4-inhibitor. Poput većine PDE4-inhibitora, on je antiinflamatorni lek. Rolipram je studiran kao mogući antidepresiv. Nedavne studije su pokazale da rolipram manifestuje antipsihotičke efekte. Drugi korisni efekti roliprama identifikovani u eksperimentima na životinjama su:
Ispitivanja su takođe pokazala da rolipram može da bude koristan u tretmanu Alchajmerove bolesti, Parkinsonove bolesti kao i u regeneraciji presečenih aksonskih tela kičmene moždane.
Janusz Korczak
Janusz Korczak, pravim imenom Henryk Goldszmit, poznat još i kao Stari Doktor ili Gospon Doktor (Stary Doktor, Pan Doktor), (Varšava, 22. srpnja 1878. ili 1879. – Sabirni logor Treblinka, 5. ili 6. kolovoza 1942.) – poljski liječnik židovskog porijekla, pedagog, pisac, publicist, društveni djelatnik, časnik poljske vojske.
Bio je moderni pedagog, autor brojnih izdanja iz područja teorije i prakse odgoja, te začetnik ideje o promicanju prava djeteta i potpune ravnopravnosti djece. Kao ravnatelj sirotišta osnovao je dječji sud časti na kojem su djeca sama razmatrala i odlučivala o slučajevima koje bi prijavila. Pred sudom su odgovarali i odgojitelji. „Divan čovjek koji je imao hrabrosti vjerovati djeci i mladima o kojima je skrbio, povjerivši im održavanje discipline, a pojedincima preuzimanje najsloženijih i iznimno odgovornih zadaća“ – pisao je o Korczaku poznati švicarski psiholog Jean Piaget nakon posjeta „Domu za siročad“ koji je poljski pedagog osnovao i vodio.
Korczak je pokrenuo i izdavanje prvog časopisa namijenjenog djeci Male smotre koji se sastavljao od radova koje su u uredništvo slali dječji autori. Bio je jedan od začetnika istraživanja iz područja psihološkog razvoja djece i pedagoške dijagnostike.
Bio je poljski Židov koji je cijeloga života naglašavao kako pripada obama narodima.
Mladost i obrazovanje
Korczak se rodio u Varšavi u poloniziranoj židovskoj obitelji kao sin odvjetnika Józefa Goldszmita (1844-1896) i Cecylie rođ. Gębicke (1853/4–1920). Korczakov rodni list nije sačuvan, stoga datum rođenja nije posve pouzdan. Obitelj Goldszmit porijeklom je iz Lubelskog kraja, dok obitelj Gębicki svoje porijeklo vuče iz okolice Poznanja. Pradjed Maurycy Gębicki i djed Hersz Goldszmit bili su liječnici. Grobovi Korczakova oca te njegovih djeda i bake s majčine strane (majčin grob nije pronađen) nalaze se na židovskom groblju u Varšavi u Okopovoj ulici.
Početno dobra materijalna situacija obitelji Goldszmit pogoršala se zbog psihičke bolesti oca koji je početkom devedesetih godina 19. st. prvi put završio u psihijatrijskoj bolnici sa simptomima psihoze. Otac je umro 26. travnja 1896. Kako bi pomogao u uzdržavanju obitelji nakon očeve smrti Korczak je kao sedamnaestogodišnji đak počeo davati instrukcije. Njegova pak majka Cecylia Goldszmit iznajmljivala je sobe u njihovu varšavskome stanu. Korczak je polagao maturu kao dvadesetogodišnjak.
Kao dijete Janusz Korczak je puno čitao. Mnogo godina kasnije, u memoarima koje je pisao u getu, kaže: „(…) zahvatila me je ludost, manija čitanja. Svijet oko mene je nestao, postojala je samo knjiga“. Godine 1898. krenuo je na studij na Medicinski fakultet Carskog sveučilišta u Varšavi. U ljeto 1899. po prvi je put otputovao u inozemstvo – otisnuo se u Švicarsku gdje se između ostaloga upoznao s djelatnošću i pedagoškim stvaralaštvom J. H. Pestalozzija. Krajem iste godine bio je i nakratko uhićen zbog svoje aktivnosti u čitaonicama Varšavske udruge za dobrotvorni rad. Studirao je šest godina, ponavljajući prvu godinu studija. Također je pohađao nastavu na tzv. Letećem učilištu. Tijekom godina provedenih na studiju upoznao je najsiromašnije varšavske četvrti, život radnika i lumpenproletera. Bio je član masonske lože Zvijezda mora, pripadnice Međunarodne masonske federacije Le Droit Humain osnovane u svrhu „pomirenja svih ljudi podijeljenih vjerskim barijerama te u svrhu traganja za istinom uz istovremeno poštivanje drugog (čovjeka)“.
Liječnik
23. ožujka 1905. Korczaku je uručena liječnička diploma. U lipnju iste godine kao liječnik je unovačen u rusku carsku vojsku. Sudjelovao je u rusko-japanskome ratu, služeći u Harbinu. Od djece u Mandžuriji učio je kineski jezik. Krajem ožujka 1906. vratio se u Varšavu. Od 1905. do 1912. radio je kao pedijatar u dječjoj bolnici Bersoni i Baumani. Kao tzv. mjesni liječnik imao je obvezu stalnog dežurstva u bolnici (zauzvrat mogućnost stanovanja u bolnici) te je požrtvovno ispunjavao sve obaveze. U svojoj liječničkoj praksi nije izbjegavao ni radničke četvrti grada. Od siromašnih pacijenata uzimao je često samo simboličnu naknadu ili bi sam kupovao potrebne lijekove. Nije se pak libio naplaćivati visoke honorare imućnima, što mu je omogućavala i književna popularnost.
Između 1907. i 1910/11. usavršavao se u inozemstvu, gdje je slušao predavanja, pohađao praksu u dječjim bolnicama, posjećivao odgojne i udomiteljske ustanove. U Berlinu je boravio gotovo godinu dana (1907–1908), četiri mjeseca proveo je u Parizu (1910), a mjesec dana u Londonu (1910 ili 1911). Kako je pisao mnogo godina kasnije, upravo je u Londonu donio odluku o tome da će se umjesto osnivanja vlastite obitelji posvetiti „službi dobrobiti djeteta“. U ovome je razdoblju bio aktivan u društvenoj djelatnosti, između ostalog kao član Varšavske udruge za higijenu i Udruge za ljetni odmor s kojom je 1904, 1907. i 1908. odlazio u ljetni kamp za poljsku i židovsku djecu. 1906. objavio je roman Salonsko dijete koji su i čitatelji i kritika vrlo toplo dočekali. Zahvaljujući odjeku ovoga i drugih izdanja postao je u Varšavi poznat i tražen pedijatar. 1909. pridružio se židovskoj Udruzi Pomoć za siročad koja je nekoliko godina kasnije podigla vlastiti Dom za siročad čiji je direktor postao upravo Korczak.
Tijekom Prvog svjetskog rata ponovno je primljen u carsku armiju. Služio je uglavnom u Ukrajini kao mlađi primarijus u ratnoj divizijskoj bolnici. Godine 1917. premješten je kako bi pružao lječničku pomoć u prihvatilištima za ukrajinsku djecu u okolici Kijeva. Dvije godine ranije, tijekom kratkog godišnjeg odmora u Kijevu, upoznao je Mariju Rogowsku-Falsku, poljsku društvenu djelatnicu i aktivisticu za neovisnost Poljske koja je vodila odgojnu ustanovu za poljske dječake. Službu u ruskoj armiji završio je činom satnika te se u lipnju 1918. vratio u Varšavu. Nakon proglašenja nezavisnosti Poljske (11. studenog 1918) Korczak je ponovno pozvan u vojsku, ovoga puta u obnovljenu poljsku armiju. Tijekom poljsko-boljševičkog rata (1919–1920) služio je kao liječnik u vojnim bolnicama u Lođu i Varšavi. Bolovao je od trbušnog tifusa. Zbog predanog rada promaknut je u čin bojnika Poljske vojske.
Stavovi
Korczak je od rane mladosti iskazivao interes za pitanja odgoja djece, a na oblikovanje njegovih pogleda utjecale su ideje i iskustva tzv. „nove škole“. Inspirirala ga je progresivistička pedagogija Johna Deweya te radovi O. Decrolya i M. Montessori, kao i starijih pedagoga – J. H. Pestalozzija, H. Spencera, F. Fröbela. Također je bio upoznat s pedagoškim koncepcijama L. Tolstoja. Naglašavao je nužnost dijaloga s djecom.
Objavljivao je i izlagao radove na teme vezane za odgoj djece i pedagogiju. Svoje je iskustvo u radu s djecom stjecao najprije kao odgojitelj, kasnije kao društveni djelatnik, a na kraju i kao ravnatelj Doma za siročad te suosnivatelj Našeg doma. Između dvaju svjetskih ratova predavao je na brojnim poljskim visokoškolskim ustanovama, primjerice na Državnom institutu za specijalnu pedagogiju (današnja Akademija specijalne pedagogije Maria Grzegorzewska) i Državnom učiteljskom institutu, kao i na Državnom seminariju za učitelje judaističke religije.
Korczak je zagovarao emancipaciju i samostalno odlučivanje djeteta te poštivanje dječjih prava. Kroz oblik samoupravljanja štićenici su u Korczakovim ustanovama svakodnevno uvježbavali načela demokracije koja su se u istoj mjeri odnosila na djecu i odrasle. „Dijete povezuje stvari i razmišlja kao odrasla osoba – pritom je neopterećeno iskustvom odraslih“[potreban izvor]. Časopis Mala smotra koji su uređivala djeca za djecu bio je njihov forum, kovačnica talenata i važan stup asimilacije, pogotovo za djecu iz ortodoksnih židovskih obitelji. Liječnik Korczak zauzimao se za resocijalizaciju te kompleksnu i modernu skrb nad djecom s društvene margine.
Smatrao je da je djetetu mjesto među vršnjacima, a ne na kućnom ognjištu. Smatrao je potrebnim da djeca razmjenjuju svoja rana uvjerenja i prve nazore jer na taj način podliježu procesu socijalizacije i pripremaju se za život odraslih. Trudio se djeci osigurati bezbrižno djetinjstvo, no ne bez obaveza. Prema Korczaku dijete samo treba razumjeti određenu situaciju, emotivno je doživjeti i iskusiti, samo treba donijeti zaključke i pokušati spriječiti moguće posljedice. „Ne postoje djeca – postoje ljudi“ – pisao je.
Svu djecu koju je liječio ili odgajao smatrao je svojom djecom, a njegova je kasnija djelatnost potvrdila takav stav. Altruistička uvjerenja nisu mu dopuštala izdvajanje i moguć poseban tretman omiljenih štićenika. Tradicionalnu obitelj nije smatrao ni osnovnom ni najvažnijom stanicom društva. Također nije prihvaćao ulogu obitelji kakvu su promovirali konzervativno-kršćanski i tradicionalni židovski društveni krugovi.
Najvažniji elementi Korczakove koncepcije odgoja su:
Današnja percepcija
Danas je Janusz Korczak prepoznat kao začetnik brojnih pravaca u pedagogiji, a njegovo shvaćanje prava djeteta referentna je točka za stajališta mnogih suvremenih autora. „Reformirati svijet znači reformirati odgoj“ – pisao je.
Premda nije stvorio ni jednu cjelovitu teoriju, smatra se jednim od začetnika pedagoške škole „moralnog odgoja“ (engl. moral education). Njegove su se moderne pedagoške ideje temeljile na praksi – premda je dobro poznavao pedagoške i psihološke tendencije svoga doba, protivio se utjecaju doktrine u didaktici. Kako je pisao poljski pisac i Korczakov biograf Igor Newerly, Korczak nije podržavao ni jednu političku ideologiju ni obrazovnu doktrinu.
Pa ipak, mnogi suvremeni autori navode upravo Korczaka kao pionira nekoliko struja. Američki psiholog L. Kohlberg priznaje da je svoju ideju Pravedne zajednice djece (eng. Children Just Community) temeljio na Korczakovoj praksi. Prema nekim mišljenjima, Korczak i brazilski pedagog i teoretičar odgoja i obrazovanja Paulo Freire dijele slične poglede na demokraciju u školi i na dijalošku metodu. Zagovornici tzv. „pedagoške ljubavi“ (eng. pedagogical love) svoju teoriju temelje na Korczakovu modelu odnosa učitelj–učenik. Drugi pak autori upravo kod Korczaka i filozofa Martina Bubera nalaze početke „vjerskog obrazovanja”. Korczakove ideje koriste se i u „ideologiji normalizacije“ obrazovanja djece s intelektualnim poremećajima u razvoju. Njegov pristup odgoju bitno je utjecao na poslijeratno zakonodavstvo usmjereno ka dobrobiti djece. Značajan je pritom bio i doprinos Poljske koja je aktivno sudjelovala u pripremanju Deklaracije o pravima djeteta iz 1959. te je inicirala priređivanje Konvencije o pravima djeteta koju je Generalna skupština UN-a usvojila 1989.
Dom za siročad i Naš dom
Zajedno sa svojom bliskom suradnicom Stefaniom Wilczyńskom (1886–1942) Korczak je osnovao i vodio Dom za siročad, varšavsko sirotište za židovsku djecu u Krochmalnoj ulici broj 92 (danas Jaktorowska 6), koje je financirala udruga „Pomoć za siročad“. Dom je počeo s radom 7. listopada 1912, Korczak je postao ravnatelj, a glavnom je odgojiteljicom imenovana Stefania Wilczyńska (ili kako su je zvala djeca: gospodična/gospođa Stefa). Na čelu sirotišta Korczak je bio 30 godina. Na prijelazu iz listopada u studeni 1940. Dom za siročad bio je premješten na teritorij varšavskog geta, u Chłodnu ulicu. Tijekom preseljenja u geto Korczak je bio uhićen i zatvoren u zloglasnom pritvoru Pawiak gdje je proveo nekoliko tjedana dok nije izašao uz jamčevinu.
Od 1919. uz Mariu Falsku, vodio je još jednu starateljsku ustanovu – sirotište za poljsku djecu Naš dom, čije se sjedište prvotno nalazilo u podvaršavskome Pruszkowu, a od 1928. u varšavskoj četvrti zvanoj Bielany. Suradnja s Falskom trajala je sve do 1936, a u radu Našeg doma također su korištene pionirske pedagoške metode.
Obje ustanove bile su namijenjene djeci od 7 do 14 godina i ostvarivale su koncepciju samoupravne zajednice koja kreira vlastite institucije poput parlamenta, suda, novina, sustava dežurstva, pravne pomoći ili blagajne uzajamne pomoći. Za odgojno-obrazovnu djelatnost Korczak je 1926. primio Časnički križ Ordena obnove Poljske koji mu je dodijeljen 11. studenog 1925., na dan nacionalnog praznika Dana nezavisnosti.
Pisac, publicist, radijski djelatnik
Debitirao je u tjedniku Kolce (sh. Trnje) 26. rujna 1896. još kao gimnazijalac – budući da nije mogao službeno objavljivati svoje radove, potpisivao ih je nadimkom Hen. Kasnije je koristio i druge nadimke, Hen-Ryk, Hagot, Stari Doktor. No nadimak Janasz Korczak, koji je u nešto izmijenjenu obliku Janusz Korczak postao poznatiji od njegova pravog imena, preuzeo je iz naslova jednog od romana J.I.Kraszewskog (O Janaszu Korczaku i pięknej miecznikównie). Prvi ga je put upotrijebio 1898. potpisavši tako svoju dramu u četiri čina Kuda? s kojom se prijavio na dramsko natjecanje (tekst nije sačuvan). Između 1898. i 1901. objavljivao je u časopisu Czytelnia dla Wszystkich (sh. Čitaonica za sve), no kao Janusz Korczak počinje publicirati 1900. godine. Ovim je nadimkom potpisivao čak i privatna pisma, premda nije odustao ni od ostalih nadimaka – kao Hen-Ryk surađivao je sa satiričkim časopisom Kolce u kojem je od 1901. pisao feljtone. Njihova je zbirka pod naslovom Svaštarije (polj. Koszałki opałki) objavljena je 1905. U istom časopisu tiskan je i roman u nastavcima Djeca ulice (1901).
Korczakova književna ostavština obuhvaća ukupno 24 knjige i više od 1400 tekstova objavljenih u periodici, no sačuvalo se samo 300 tekstova – malobrojni rukopisi pisani rukom ili pisaćim strojem, dopisi, pisma. Među najznačajnija Korczakova djela iz područja pedagogije spadaju: ciklus od četiri knjige pod naslovom Kako voljeti dijete (polj. Jak kochać dziecko,1920), Odgojni trenuci (polj. Momenty wychowawcze, 1924), Kada budem opet malen (polj. Kiedy znów będę mały, 1925), Pravo djeteta na poštovanje (polj. Prawo dziecka do szacunku, 1929) i Šaljiva pedagogija (polj. Pedagogika żartobliwa, 1939). Među knjigama za djecu najveću su popularnost stekle, te su prevedene na više od 20 jezika, knjige Kralj Maćuš I. i Kralj Maćuš na pustom otoku (polj. Król Maciuś Pierwszy i Król Maciuś na wyspie bezludnej, 1923) te Bankrot malog Džeka (polj. Bankructwo małego Dżeka, 1924), Pravila života (polj. Prawidła życia, 1930) i Kajtuš čarobnjak' (polj. Kajtuś Czarodziej'', 1935).
Za književnu djelatnost 1937. godine dobio je Zlatni lovorov vijenac Poljske akademije književnosti. U književnu ostavštinu ulaze i memoari koje je Korczak pisao tijekom Drugog svjetskog rata, a čiji se značaj veže prvenstveno za okolnosti nastanka i opisa autorova ratna iskustva.
U svome pedagoškom radu Korczak je koristio za ono vrijeme vrlo moderna sredstva. Pokrenuo je dječji časopis Mala smotra (1926–1939) tiskan kao tjedni prilog varšavskim dnevnim novinama Naša smotra (polj. Nasz Przegląd). Mala smotra bila je prvi poljski časopis namijenjen samo djeci, a prvi je broj iz tiska izašao 9. listopada 1926. Od 1930. funkciju glavnog urednika preuzeo je književnik i Korczakov tajnik Jerzy Abramow (poslije Drugog svjetskog rata poznat kao Igor Newerly). Časopis je izlazio i tridesetih godina, usprkos sve snažnijem antisemitizmu, netoleranciji i rasnoj segregaciji. Posljednji broj izašao je 1. rujna 1939.
Kao Stari Doktor istaknuti je pedagog stekao popularnost zahvaljujući ciklusu radijskih emisija. Izgradio je vlastiti stil obraćanja najmlađim slušateljima kojima je o važnim stvarima govorio na jednostavan način. Zbog sve snažnijeg antisemitskog ozračja te vanjskih pritisaka, 1936. godine obrazovne emisije Starog Doktora skinute su s programa – unatoč izvrsnim kritikama slušatelja i struke. Korczak se na radio vratio dvije godine kasnije, a slušateljima Poljskoga radija obraćao se i nakon izbijanja rata, u prvim danima rujna 1939.
Drugi svjetski rat, geto, posljednja povorka
Kao časnik poljske vojske Korczak se nakon izbijanja rata dobrovoljno javio u vojsku, no zbog poodmakle životne dobi nije bio primljen. Za vrijeme njemačke okupacije nosio je poljsku vojnu odoru. Nije prihvaćao diskriminirajuće obilježavanje Židova Davidovom zvijezdom koje su zahtijevali nacisti smatrajući ga oskvrnjivanjem simbola. Zadnja tri mjeseca života (od svibnja 1942) proveo je u varšavskome getu. I. Newerly pokušavao mu je uručiti lažirane isprave kako bi pobjegao u arijevski dio grada, no Doktor je odbio napustiti geto. Vratio se pisanju memoara koje je počeo pripremati 1939, no više od dvije godine nije na njima radio zaokupljen skrbi za štićenike Doma za siročad i drugim aktivnostima vezanima za probleme djece u getu. Posljednja bilješka datira iz 4. kolovoza 1942. Memoari su prvi put u Poljskoj objavljeni 1958. godine.
Ujutro 5. ili 6. kolovoza 1942. područje geta na kojemu se nalazilo i Korczakovo sirotište (tzv. mali geto) opkolile su SS-trupe te ukrajinske i latvijske policijske postrojbe. Za vrijeme tzv. „velike akcije“, odnosno glavne faze eksterminacije stanovništva varšavskoga geta, ne želeći napustiti djecu i zaposlenike Doma za siročad, Korczak je još jednom odbio mogućnost bijega. Na dan deportacije iz geta poveo je povorku svojih štićenika na Umschlagplatz, odakle su kretali transporti za logore smrti. U povorci je koračalo oko 200 djece i desetak odgojitelja, među kojima i Stefania Wilczyńska. Njihov marš prešao je u legendu, postao jedan od poslijeratnih mitova i čest motiv sjećanja, koje nerijetko nisu bile jedinstvene i vjerodostojne u opisu detalja.
Prema drugim izvorima djeca su koračala poredana po četvoro nosivši zastavu Kralja Maćuša I., junaka jednog od romana njihova odgojitelja. Svako je dijete ponijelo svoju omiljenu igračku ili knjigu. Jedan od dječaka na čelu povorke svirao je violinu. Ukrajinski vojnici i esesovci mahali su bičevima iznad dječje gomile, no jedan od njih predvodio je povorku – očigledno je osjećao neku vrst simpatije. Janusz Korczak poginuo je zajedno sa svojim štićenicima u nacističkom logoru smrti u Treblinki.
Godine 1948. posthumno je odlikovan Viteškim križem Ordena obnove Poljske.
Identitet
Janusz Korczak smatrao se Židovom-Poljakom. Aktivno se zalagao za zbližavanje Poljaka i Židova. Materinski jezik bio mu je poljski na kojemu je i pisao. Jidiš, jezik većine poljskih Židova, razumio je donekle zahvaljujući poznavanju njemačkoga, a hebrejski je jezik počeo učiti tek tridesetih godina približivši se cionističkome pokretu. Tada je počeo iskazivati i interes za židovski narodni preporod, te je surađivao s tiskovinama cionističkih omladinskih organizacija i sudjelovao u njihovim susretima. U tome se razdoblju suočavao s problemima u privatnom i profesionalnom životu. Svojevrsnu pomoć u prevladavanju krize pronašao je u dvama putovanjima u Palestinu 1934. i 1936. godine na koja je odlazio radi – kako je pisao – „upijanja prošlosti, stjecanja uporišta za razmišljanja o sadašnjosti i – neka bude – dosezanja budućnosti“.
Brătilești, Brăești
Brătilești je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Brăești.
IC 4307
Reference
</references>
Montelongo
Montelongo ima više značenja:
Las Vegas, Tonalá
Las Vegas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tonalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
The Search (film, 2014)
Potraga (engleski The Search) francuski je dramski film iz 2014. koji je režirao i napisao Michel Hazanavicius. Glavne uloge tumače Bérénice Bejo, Annette Bening i Maksim Emeljanov. Radnja se odvija oko žene koja radi za nevladinu udrugu te razvije prijateljski odnos za dječakom tijekom drugog čečenskog rata. Film je nominiran za Zlatnu palmu u Cannesu.
NGC 3247
NGC 3247 je rasejano zvezdano jato u sazvežđu Pramac koje se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je - 57° 45' 48" a rektascenzija 10h 24m 12,0s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 3247 iznosi 7,6 a fotografska magnituda 8,0. NGC 3247 je još poznat i pod oznakama OCL 809, ESO 127-SC19, Westerlund 2, in EN.
Radovec
Radovec je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Cestica, Varaždinska županija.
Rancho Vallarta, Cedral
Rancho Vallarta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Cedral.
Ostrach
Ostrah je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Zigmaringen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 6.759 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8437086, NUTS i LOCODE  kod.
Haloalkanska dehalogenaza
Haloalkanska dehalogenaza (, 1-hloroheksanska halidohidrolaza, 1-haloalkanska dehalogenaza) je enzim sa sistematskim imenom 1-haloalkan halidohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim deluje na širok opseg 1-haloalkana, haloalkohola, haloalkena i pojedina haloaromatična jedinjenja.
Giulești, Fârtățești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 378 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 227 m.
Chesapeake Ranch Estates, Maryland
Česapik Ranč Estejts je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 10.519.
Gorski vijenac
Gorski vijenac (u prvom izdanju: Горскıй вıенацъ) je pesnički ep i drama koja se smatra vrhunskim djelom crnogorske književnosti epohe romantizma. Autor „Gorskog vijenca“ je crnogorski episkop, vladar i pesnik Petar II Petrović Njegoš.
Njegoš je ovo delo napisao narodnim jezikom u desetercu u formi narodne epike. Delo je napisano 1846. na Cetinju, a štampano februara 1847. u jermenskom manastiru u Beču.
Lee County, North Carolina
je okrug u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Gorski vijenac
Gorski vijenac opisuje događaje iz crnogorskog ustanka s kraja XVII veka, poznate kao „istraga poturica“, odnosno istrebljenje domaćih muslimana.
Lee County, North Carolina
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 57.866, što je 8.826 (18,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Gorski vijenac
Istorijska pozadina
Njegoš opisuje zbivanja u Crnoj Gori s kraja 17. veka (noviji autori smatraju je u pitanju početak 18. vijeka), poznata kao „istraga poturica“. Radi se o masovnim progonima muslimana iz Crne Gore (tzv. "poturica"), potaknutim slabljenjem Otomanskog carstva u Evropi, tokom Velikog bečkog rata (1683-1699). Ohrabreni vojnim uspesima hrišćanskih zemalja, crnogorski pravoslavci su, predvođeni Njegoševim pretkom vladikom Danilom Ščepćevićem, nameravali da se oslobode od Turaka tako što bi domaće muslimane pokrstili ili ih istrebili. Njegoš ovaj tragičan sukob predstavlja kao nužnost radi oslobođenja Crne Gore.:)
Sadržaj
Gorski vijenac se sastoji iz sledećih poglavlja :
Posveta
Ovo Njegoševo delo je posvećeno Prahu Oca Srbije, odnosno ubijenom voždu Karađorđu, koji je započeo oslobođenje Srbije od Turaka:
Njegoš radosno zaključuje da Srpkinje ponovo rađuju heroje i da je došlo blagorodno vreme za Srpstvo. Posveta je pisana u Beču na Novo ljeto 1847. godine.
Lica
thumb|[[Danilo Ščepćević Njegoš|Vladika Danilo.]]
I veliki broj sporednih likova koji odslikavaju prilike u ondašnjoj Crnoj Gori.
Skupština na Lovćenu
Skupština na Lovćenu je održana uoči Trojičina dne. Trojičina dne, odnosno praznik svete Trojice, je pokretni hrišćanski praznik koji se obeležava u nedelju 50 dana nakon Uskrsa, što znači da je sabor crnogorskih glavešina verovatno održan krajem maja ili početkom juna.
Na ovom saboru glavešine raspravljaju o tome kako početi «čišćenje» zemlje od muslimana. Najpre se episkop Danilo žali kako je «srpstvo ugašeno», a za to je kriv lažni «demonski mesija» (Muhamed) koji «lažne vjere pruža poslastice». Pravoslavni episkop Srpske pravoslavne crkve je kivan na svoje sunarodnike jer tolerišu islam.
Jedan od prisutnih junaka, Vuk Mićunović, ga tada upita hoće li krenuti u «čišćenje» muslimana ili ćemo samo kukati:
Nakon toga su iznijeli krste s Lovćena navrh Crkvine, gde su gledali munje i zaključili da je to povoljno znamenje za predstojeće događaje.
Skupština na Cetinju
Skupština na Cetinju je održana o Malome Gospođinu Dne. Mala Gospojina, je nepokretni hrišćanski praznik koji se slavi 21. septembra (odnosno 8. septembra po tadašnjem starom kalendaru ), što je datum ovog skupa.
Sabor počinje glasom narodnoga Kola, odnosno naratora, koji identifikuje dva glavna uzroka propasti srpskog carstva: zapostavljanje boga i «velikaški» separatizam, te propast države i „svekolikog srpstva“ tumači kao zasluženu božju kaznu. On, međutim, ostavlja nadu da nije sve izgubljeno. Sve što je valjalo od nekadašnjih junaka, a nisu ubijeni ili pokršteni, uteklo je «u ove planine». Stoga, svi oni su izabrani. Ali avaj, i pored njihovog junaštva, došla su takva vremena da se više ne ratuje, „gore su umučale“ i „ne razležu ratnijem klicima», što za njih nije željena situacija. Rđa se nahvatala na sjajno oružje jer muslimani zajednički žive sa hrišćanima:
thumb|[[Cetinjski manastir, sedište pravoslavnog vladike Danila.]]
Narator ovde završava izlaganje, a jedan od crnogorskih vojvoda, Milija, povika:
Drugi vojvoda, Stanko, nastavi da potpiruje anti-muslimansko raspoloženje, nazivajući muslimane pogrdnim imenima:
U tom trenutku na gorski sabor stigoše i Ozrinići, koji se pohvališe uspešnom pljačkom. Naime, njih dvadest-tridest su sa četom dočekali karvan od Nikšića; Ubili su četrnaest nikšićkih muslimana, uzeli im sedamdeset konja i uhvatili dvije tri «robinje». Nakon toga su išli da se sastanu sa njima da im daju «roblje» na otkup, pa stoga su malo zadocnili. Na razmeni su se posvađali oko vjere, nakon čega je došlo do pucnjave u kojoj pogibe «šest našijeh, devet njihovijeh.»
Konačno, dođoše i Martinovići, koji žive najbliže a najviše su okasnili jer im, kako kažu, «Turci ženu ugrabiše». Naime, Mujo Alić je odveo Ružu Kasanovu. Ispostavlja se da su oni već neko vreme bili u vezu i da je ona dobrovoljno otišla s njim:
thumb|[[Crnogorci, stara grafika. U pozadini se vide minareti.]]
Iz daljeg razgovora se saznaje da su Mujo i Ruža htjeli da se venčaju, ali su Martinovići stigli svatove i ubili ih - Muja Alića, njegovog brata i «nesrećnu nevjestu». Ubrzo potom vladika Danilo iziđe među okupljene. Mladi i energični Vuk Mićunović zatraži da ih više ne drži u neizvesnosti i prebaci mu da previše razmišlja o sudbini Turaka («a ja zebem od mnogo mišljenja»). Nakon dužeg razmišljanja, vladika prozbori:
Svi muče. Noć je mjesečna; sjede oko vatri. Narator počinje:
Svi glavari skočiše na noge i podržaše s velikom grajom. Vladika Danilo apelova da pruže muslimanima šansu, da pozovu “glavare braće isturčene“ da se dobrovoljno preobrate. Oni ih pozvaše i na skup ubrzo dođoše “turske poglavice” i posjedaše s Crnogorcima. Hadži-Ali-Medović (kadija) naivno pretpostavi da su se skupili radi mirenja krvne osvete:
Međutim episkop otpoče govor o povratku izgubljenih sinova iz „nevjere“ na vjeru. Jedan od muslimana, Skender-Aga, mu razložno odgovori:
Tu nastade komešanje i velika graja. Kadija Mustaj reče:
Knez Janko ga podrža i odbrusi da neće više „slušat odže u Ćekliće“! Nadalje su crnogorski muslimani uglavnom istrajavali na miru a vladičini ljudi na sukobu. Skender-aga odmerenim rečima pokuša da umiri narod, podsećajući na etničko bratstvo, zajednički život i zajedničke bitke:
Ferat Začir, kavazbaša, takođe pokuša da smiri situaciju:
Knez Janko im odgovori da od te ljubavi nema ništa. Prepirka se nastavi do u noć i oni polijegaše. Janko se obrati Roganu koji ležaše do njega:
Knez Rogan mu odgovara:
Ujutro, "Turci" jedan za drugijem svi odoše, "ljuto sjetni".
Badnje veče
Ovo poglavlje počinje prazničnom scenom u kojoj vladika Danila i iguman Stefan koji sjede kraj vatre, a oko njih veseli đaci igraju i nalažu badnjake. Oni slave badnje veče (24. decembar) i nazdravljaju, a iguman Stefan poje uz gusle.
Sledeće jutro, nakon što su svršili božićnu liturgiju, iziđoše ispred crkve, a njihov razgovor ubrzo prekide pucnjava pušaka niz polje. Vladika Danilo izjaha i vide braću Martinoviće i Vuka Borilovića, sve krvave, kako dolaze sa pet-šest stotina naoružanih ljudi. Vojvoda Batrić čestita božić i izvesti vladiku o „veselim glasima“, da su sinoć poklali domaće muslimane, popalili im kuće i srušili džamiju:
thumb|[[Cetinje, stara fotografija.]]
Odgovara vladika Danilo:
Vladika siđe sa konja i izljubi svoje „junake“. Oni zajedno nastaviše niz polje „pjevajući i puškama veselje čineći“. Kada stigoše do crkve, iguman Stefan im reče da skinu kape kako bi učinili pomen dušama „vitezova našega naroda“, od Kosova do danas. Iguman Stefan zatim pomenu cara Dušana, Miloša Obilića, devet Jugovića i „ostale naše vitezove“.
Novo ljeto
thumb|[[Rijeka Crnojevića]] thumb|Ostaci tvrđave [[Besac.]]
Riječki muslimani objesiše glasnike i pobegoše iz grada „u lađama put bijela Skadra“, a Crnogorci uhvatiše i ubiše riječkog kadiju. Glasnik još dodade i to da su „serdar i glavari“ htjeli lično doći da sve potanko ispričaju svom episkopu, ali nemaše kada jer su zauzeti razaranjem grada Obodnika i njegovih džamija, da im pazar "ne smrdi nekršću". Glasnik poljubi vladiku u ruku, ostavi mu pismo, i ode. Vladika Danilo pozove đače i dade mu pismo da pročita naglas. Njime Nikola, seoski knez Dupila, izveštava vladiku da se Dupiljani poklaše sa domaćijem „Turcima“, da je pokolj trajao „dan i noć“ i da je reka Crmnica bila puna Turaka. Dalje kaže da su Dupiljani takođe „grdno izginuli“, da je nestalo mesta na groblju oko crkve ali da je krajnji ishod zadovoljavajući:
Vladika Danilo plače zbog crnogorskih žrtava, a iguman Stefan se smije zbog pobjede. Utom ulete Vuk Mandušić, sav namrčen, pocepan i krvav, sa slomljenom puškom u rukama. On se bejaše veoma rastužio jer je tokom borbi izgubio omiljenu pušku te plačući moli vladiku da mu je negde odnese na popravku. Vladika se samo nasmeši i reče: