cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wusterhausen/Dosse
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ostprignic-Rupin Vusterhauzen se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Ostprignic-Rupin. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 33 metra. Površina opštine iznosi 195,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.378 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 33 stanovnika/km².
Gambier, Ohio
Gambir je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.391, što je 520 (27,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kofein sintaza
Kofein sintaza (, dimetilksantinska metiltransferaza, 3N-metiltransferaza, DXMT, CCS1, S-adenozil-L-metionin:3,7-dimetilksantin 1-N-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:3,7-dimetilksantin N1-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Paraksantin je najbolji supstrat ovog enzima.
Dimetilfenilpiperazinijum
Dimetilfenilpiperazinijum (DMPP) je agonist nikotinskog acetilholinskog receptora koji je selektivan za ganglionski podtip. Jedan od najranijih izveštaja o njegovoj farmakologiji ga opisuje kao stimulator gangliona i hipertenzivni agens.
Cedar Rapids, Nebraska
Cedar Rapids je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 382 stanovnika.
Rulja
thumb|Rulja
Rulja označava vrstu skupa ili neodređeni broj ljudi na istom prostoru koji dijele određeni stav prema problemu, osobama ili skupinama. Rulja se moze odnositi na gužve, političke skupove, sportske događaje, ili na ponašanje neorganizirane skupine u vrijeme pljačke. Rulja nije društvena skupina u sociološkom smislu. Prisutnost drugih osoba utječe na ponašanje pojedinaca. Snažno se odražava i sklonost histeričnom ponašanju.
Djeluju bez jasnog vodstva i uglavno na vlastitu inicijativu. Slijede kratkoročne ciljeve (pljačke, javna pogubljenja linčom i sl.)
Rulja je u strogom smislu, je tipičan fenomen nastao u pred-industrijsko doba, kad su se nadničari, radnici, prosjaci, siromašni i socijalno isključene osobe spontano okupljali i bez upozorenja činili militantne prosvjede.
Ivica Matas
Ivica Matas je hrvatski nogometaš iz Šibenika. Svoju karijeru je započeo u Šibeniku, u HNK Šibeniku. Poslije je nastupao za HŠK Zrinjski Mostar, NK Kamen Ingrad i HNK Šibenik. Sada igra za HNK Primorac Biograd na Moru.
Ovaj šibenski vratar karijeru je započeo u Šibeniku. Nakon toga prelazi u mostarski Zrinjski. Tu izrasta u kvalitetnog golmana, a u sezoni 2001./2002. svojim zalaganjima na terenu, ali i korektnim odnosom prema igračima i navijačima Ivica osvaja srca navijača u Mostaru. To mu donosi navijački trofej "Filip Šunjić - Pipa". U sezoni 2003./2004. odlazi u Šibenik. Sezonu 2005./2006. provodi u redovima Kamen Ingrada. Na ljeto 2006. vraća se Šibenik, u kojem igra do ljeta 2008. godine. U srpnju 2008. godine, Ivica Matas prelazi u redove Primorca iz Biograda.
PF-4840154
PF-4840154 je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 466,619 Da.
Mutacija pomeranja okvira čitanja
Mutacija pomeranja okvira čitanja (frejmšift mutacija) je genetička mutacija uzrokovana umetanjem ili brisanjem jednog ili više nukleotida iz DNK sekvence. Usled tripletne prirode ekspresije gena kodonima, umetanja ili delecije mogu da promene okvir čitanja (grupisanja kodona), čime se proizvode kompletno različite translacije u odnosu na originalnu.
Mutacija pomeranja okvira čitanja generalno uzrokuje da čitanje kodona nakon mutacije kodira različite aminokiseline. Ova mutacija takođe menja stop kodon ("UAA", "UGA" i "UAG") sekvence. Kreirani polipeptid može da bude abnormalno kratak ili dugačak, i obično nije funkcionalan. Frejmšift mutacije frekventno proizvode ozbiljne genetičke bolesti. One su odgovorne za onesposobljavanje CCR5 HIV receptora i za neke tipove porodične hiperholesterolemije (Lewis, 2005, pp. 227-228). Frejmšift mutacije isto tako mogu da budu izvor novih bioloških karakteristika.
Pomeranje okvira čitanja se takođe može javiti tokom translacije proteina, čime se proizvode različiti proteini i preklapajući otvoreni okviri čitanja, kao što su gag-pol-env retroviralni proteini. To je veoma uobičajeno kod virusa, a javlja se i kod bakterija i kvasca.
Postaja McMurdo
250px|mini|desno|McMurdo-Station (2006.) pogled sa Observation Hill-a 250px|mini|desno|Slika iz zraka McMurdo Station (nadimak MacTown) je najveće mjesto na Antarktici ili bolje rečeno najveća istraživačka stranica. McMurdo Station pripada SAD-u, tj. američkoj vladi.
Stanovništvo
Dok po zimi živi oko 250 osoba u tom mjestu, a ljeti naraste i na preko 1100 osoba.
Klima
Prosječna godinšnja temperatura je -17°C.
Energetika
Između 1962. i 1972. stanicu je opskrbljivala mala nuklearna elektrana s reaktorom snage 1,8 MW.
Mirko Vučinić
Mirko - Miša Vučinić (Nikšić, 1. Oktobra 1983.), crnogorski nogometaš.
Trenutno igra za klub iz Ujedinjenih Arapskih Emirata Al Jazira Club. Igra u napadu.
Od stjecanja neovisnosti 2006. je kapetan i ključni nogometaš crnogorske reprezentacije.
Damir Milanović
Igra u veznoj liniji.
U svojoj karijeri ubilježio je nastupe za:
Dammartin-sur-Tigeaux
Damarten sir Tižo je naselje i opština u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna koja pripada prefekturi Proven.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 731 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 81| stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,04 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 91.50 M metara (maksimalnoj 133 M m, a minimalnoj 50 M m).
Armando Marenzi
Armando Marenzi je hrvatski nogometaš talijanskih korijena. Rođen je 16. ožujka 1963. godine. Igrao je za HNK Šibenik, FK Spartak Subotica, Panargiakos F.C. i HŠK Zrinjski.
Armando Marenzi se cijelom razdoblju u kojem je nastupao za Zrinjski borio svojom odličnom igrom za plemićki dres, a sa svojim iskustvom pomagao je mladima koji su u to vrijeme igrali u Zrinjskom. Kao pravi vođa i kapetan Zrinjskog svojim suigračima je pomagao u svakom pogledu. U sezonama 2001./2002. i 2002./2003. bio je najbolji strijelac kluba. Prema navijačima bio je više nego korektan i često je u svojim nastupima kako na radiju tako i na televiziji hvalio Ultrase. To mu je donijelo trofej "Filip Šunjić - Pipa" najboljeg igrača Zrinjskog u sezoni 2002./2003. Premijer lige BiH. Navijački trofej za najboljeg igrača sezone se tada nazivao "Zrinjevac", a Marenziju ga je dodijelio tada istaknuti član Ultrasa, Filip Šunjić - Pipa. "Pipa" je tragično poginuo u prosincu 2003. godine, a 2004. godine trofej Zrinjevac je preimenovan u trofej "Filip Šunjić - Pipa". Tijekom igranja u dresu Zrinjskog, od navijača i simpatizera toga mostarskog kluba, dobio je nadimak "nebeski skakač".
Armando Marenzzi je izrazio veliku želju da jednog dana trenira Šibenik i Zrinjski, dva kluba u kojima je proveo svoju nogometnu karijeru.
Nakon što je završio s igračkom, Marenzi se posvetio trenerskoj karijeri. Danas je trener NK Neretve iz Metkovića, hrvatskog trećeligaša. Marenzi ima UEFA A trenersku licencu.
James Bond
mini|Voštana figura Džejms Bond, poznat i kao 007 je izmišljeni britanski špijun koji se prvi put pojavio 1953. godine u delu pisca Ijana Fleminga. Fleming je napisao više romana i pripovedaka sa Bondom kao glavnim junakom, a posle njegove smrti 1964. godine nove literarne avanture smišljali su i pisali Kingsli Ejmis, Džon Pirson, Džon Gardner, Rajmond Benson i Čarli Higson; takođe, Kristofer Vud napisao je dva romana po scenarijima za filmove, a lik Džejmsa Bonda pojavljuje se u delima više pisaca.
Džejms Bond je najpoznatiji po seriji filmova filmske kuće EON Productions. O ovom junaku snimljena su dvadeset četiri filma od kojih je jedan parodija žanra, a drugi je snimljen u američkoj produkciji. Albert R. Brokoli i Hari Salcman producirali su većinu oficijalnih naslova do 1974. godine kada Brokoli postaje samostalni producent. Brokolijeva ćerka, Barbara Brokoli i njegov pastor, Majkl Dž. Vilson, nasleđuju ga u producentskom poslu od 1995.
U oficijalnim filmova Bonda je do sad glumilo šest glumaca:
Brokoli i Salcman su, preko svoje kompanije Danjaq, L.L.C., zajedno sa kompanijom Junajted Artists, do sredine sedamdesetih godina prošlog veka imali autorska prava na snimanje filmova o Džejmsu Bondu, kada Salcman svoj udeo u kompaniji prodaje Junajted Artistsu. Trenutno, prava na snimanje i distribuciju serije ima konzorcijum Komkast/Soni i to posredstvom kompanije Metro-Goldvin-Majer.
Dva su filma o Džejmsu Bondu snimljena u nezavisnoj produkciji: Kazino Rojal sa Dejvidom Nivenom (1967) i Nikad ne reci nikad sa Šonom Konerijem (1983). Američka televizijska adaptacija prvog Flemingovog romana, Kazino Rojal snimljena je 1954. godine sa Barijem Nelsonom u glavnoj ulozi.
Lik Džejmsa Bonda, osim u romanima i filmovima, pojavljuje se i u mnogim kompjuterskim i video-igricama, stripovima strip-sveskama te filmskim parodijama.
Lik
Fleming je Džejmsa Bonda nazvao po ornitologu Džejmsu Bondu, autoru ptičarskog priručnika Ptice Zapadne Indije. I sam strastveni ptičar, Fleming se nalazio na Jamajci u trenutku kada je, sa primerkom navedene knjige u ruci, odlučio da junaka svog prvog romana, Kazino Rojal, napisanog 1953. nazove po autoru knjige. Kasnije je objašnjavao da mu je to ime zvučalo "kratko, ne previše romantično, anglosaksonski i usput vrlo muževno... upravo onako kao što mi je odgovaralo u tom trenutku".
Inspiraciju za Bondov lik Fleming je crpio iz vlastitog života. Naime, pisac je bio poznat po svom raskošnom i razuzdanom načinu života. Fleming je inspiraciju nalazio i među svojim kolegama, agentima britanske tajne službe za vreme Drugog svetskog rata, a naročito u događajima u Estoril kazinu u portugalskom gradiću Estorilu, gde su špijuni zaraćenih država dolazili u dodir sa evropskim plemstvom. Sve to je poslužilo Flemingu kao nadahnuće za pisanje prvog romana Kazino Rojal. (Vidi Inspiracija za lik Džejmsa Bonda.)
Bond je strastveni ženskaroš i obožava piće i cigare. U isto vreme, on je vrhunski špijun koji vrlo dobro obavlja svoj posao.
Po sajtu website koji se do u detalje bavi Bondovim navikama u pogledu alkohola, agent je u svim filmovima popio 102 alkoholna pića, a preko 300 u svim Flemingovim romanima. U filmovima, Bond je pio šampanjac 32 puta, a koktel votka-martini 20 puta. Zanimljivo da je u romanima Bondovo najomiljenije piće burbon viski.
Kao literarni junak, Džejms Bond je težak pušač koji zna popušiti i do 70 cigareta na dan. Pušenje je ostavio tek u 80-im godinama prošlog veka kada pripovetke počeo pisati Džon Gardner. Na filmu Bond se pušenja ostavio u Sutra ne umire nikad iako ga viđamo da puši kubanske cigare u filmovima Živi i pusti umreti i Umri drugi dan.
Filmski Bond je već legendaran po svojoj svestranosti i nepobedivosti. U Goldfingeru bez problema izračuna koliko je potrebno kamiona da bi se prevezlo sve zlato u Fort Noksa i koliko dugo će zlato biti radioaktivno nakon eksplozije Goldfingerove bombe. U filmovima sa Rodžerom Murom kao agentom 007 Bondova "genijalnost" je blago parodirana, ali već u Operaciji Svemir dostiže novi uzlet... Za vreme "vladavine" Timotija Daltona autori su tu Bondovu osobinu sveli na razumnu meru, ali je nisu u potpunosti eliminisali.
Zarada
Zarada od filmova o Džejmsu Bondu trenutno je na drugom mestu na listi najvećih zarada, odmah iza Ratova zvezda. Žanrovski, romani i filmovi o Bondu kreću se u rasponu od realističkih špijunskih drama do izleta u naučnu fantastiku.
Flemingovi originalni radovi su uglavnom mračni – bez lepršavosti i svima poznatih pronalazačkih "dosetki". Umesto toga, u njima imamo spoj jedinstvenih negativaca, neobičnih zapleta i senzualnih žena koje se najčešće zaljubljuju u Bonda. U filmovima se detaljno razrađuju sadržaji Flemingovih knjiga i uvode razne spravice koje smišljaju genijalci iz Kjuovog odeljenja, angažuju kaskaderi u opasnim scenama i vrlo često Flemingovi zapleti menjaju do neprepoznatljivosti tako da postanu mnogo primereniji filmskom mediju i samim tim zanimljiviji publici. Bondove avanture su obično u vezi s nekom formulom pri čemu Bond spasava svet koji želi uništiti apokaliptični negativac, obično ludak. Naravno, negativac nastoji da ubije Bonda namamljujući ga u smrtonosnu zamku pri čemu taj isti negativac gubi važne informacije; Bond se izvlači iz opasnosti i koristi upravo te informacije da bi onemogućio zločinca.
Rusi, najčešći negativci u romanima, bili su prilično iritirani velikim uspehom tih "zapadnjačkih" špijunskih romana u kojima junak sa Zapada baš svaki put pobeđuje Ruse. Zbog toga su 1968. godine na tržište izbacili špijunski roman Zahovljeva misija pisca Andreja Guljaškog u kojem komunističi junak u velikom stilu definitivno poražava 007.
Prvi glumac uopšte koji je glumio Bonda bio je Amerikanac Bari Nelson 1954. godine u TV-filmu producentske kuće CBS Kazino Rojal u kojem se glavni junak zove "Džimi Bond." Godine 1956. Bob Holnes posuđuje glas Bondu u južnoafričkoj radio-adaptaciji Operacije Svemir.
Albert R. Brokoli i Hari Salcman započinju oficijelnu proizvodnju bioskopskih filmova o Bondu 1962. godine filmom Doktor No sa Šonom Konerijem u glavnoj ulozi. Njihova producentska kuća, EON Productions (verovatno akronim od 'Everything Or Nothing'(sve ili ništa), što je bio i moto kompanije), u početku je izbacivala naslove jednom godišnje, a potom jednom u dve godine i filmovi su u tom ritmu snimani sve do 1989. godine. Uz nekoliko izuzetaka, svi filmovi su dobro prolazili na blagajnama. I nakon povlačenja iz bioskopske distribucije, filmovi još uvek donose profit putem videokaseta, DVD-a i prava od TV-emitovanja. U Velikoj Britaniji, Bond zauzima tri od prvih pet mesta na listi najgledanijih filmova prikazanih na televiziji.
U 80-tim godinama raste nezadovoljstvo kritičara koji smatraju da su napadni Bondov seksizam i raskošne mondeni ambijenti postali zastareli i dosadni te da se Bondov uglađeni i doterani izgled i maniri ne mogu nositi sa, recimo, "modernističkom violentnošću" Brusa Vilisa u tadašnjem konkurentskom hitu Umri muški. Manje džentlmenski a više ravnodušni i nasilni Bond Timotija Daltona sa kraja osamdesetih nailazi na pomešane reakcije gledaoca; neki pozdravljaju realističniji pristup temi i glavnom junaku, dok su drugi žalili za opuštenim samoironijskim odmakom karakterističnim za eru Rodžera Mura. Iako je Dozvola za ubistvo, Bond iz 1989. godine, finansijski dobro prošao, ipak se nije mogao meriti sa svojim prethodnicima, a jedan od razloga je bila i slabašna reklamna kampanja u Sjedinjenim Američkim Državama. Novi film iz serije bio je najavljen za 1991. godinu, ali je borba oko autorskih prava udaljila 007 sa velikih ekrana na šest godina.
Nakon pauze, obnovljena i modernizovana serija filmova započinje 1995. sa Zlatnim okom. Pirs Brosnan utelovljuje Bonda sa elegantnom mešavinom markantnog cinizma Šona Konerija i lakrdijaškog samoironizovanja Rodžera Mura.
Džejms Bond je duže vreme neka vrsta zaštitnog znaka i snažno je uticao na celokupni žanr špijunskog filma. Serija filmova Ostin Pauers te parodije kao što su Džoni Ingliš (2003) i Kazino Rojal (1967) su uspele posvete Bondu i njegovom uplivu na popularnu kulturu. (vidi: Parodije Džejmsa Bonda). Televizijske imitacije bondovskih filmova iz šezdesetih godina kao što su Ja, špijun, Uhvati Smarta, Divlji, Divlji Zapad i Čovek iz U.N.C.L.E. imale su zapažen uspeh. (Fleming je i sam učestvovao u kreiranju lika glavnog junaka U.N.C.L.E., "Napoleona Sola", koji je dobio ime po liku iz Flemingovog romana Goldfinger a takođe Flemingova ideja je bila da se glavni lik kasnije serije Devojka iz U.N.C.L.E. zove Ejpril Danser.)
Junakova biografija
Džejms Bond je sin Škota Endrua Bonda i Švajcarkinje Monike Delakroa koji nesrećnim slučajem ginu na planinarenju na Egvije Ružu i to kad je Džejms imao 11 godina. Džejms odlazi da živi u Kent sa tetkom Šarmejn Bond. Porodični moto Bondovih, koji će Džejms Bond usvojiti za vreme "Operacije Korona" u romanu U tajnoj službi Njenog Veličanstva  je Orbis non suficit ("Svet nije dovoljan" na latinskom).
O Bondovom datumu rođenja postoje različiti podaci; po navodima Džona Pirsona u knjizi Džejms Bond: Autorizovana biografija 007, Bond je rođen 11. novembra 1920. godine; međutim, ovaj datum nije potvrđen niti u jednom Flemingovom romanu. Na osnovu Bondove čitulje u romanu Samo dvaput se živi, Bond je napustio školu sa 17 godina i pristupio Ministarstvu odbrane 1941. godine. Ali, ako je Bond 1941. godine imao 17 godina, tada izlazi da je rođen 1924. Fleming navodi da je Bond svoj prvi automobil, Bentli, (pojavljuje se u nekoliko prvih romana i u drugom filmu Iz Rusije s ljubavlju), kupio 1933. godine, što relativizuje obe navedene godine njegovog rođenja; naime, bio bi suviše mlad da kupi automobil da je rođen 1920. ili 1924. godine! Mnogi Flemingovi biografi slažu se u zaključku da Fleming nikada nije ni pomišljao da napiše više od nekoliko romana o Bondu, ali, kako su se romani množili, tako je Fleming bio prisiljen da "uradi reviziju Bondove rane mladosti" te promenom datuma i godina omogući Bondu da ima odgovarajući broj godina za rad u tajnoj službi. Događaj s automobilom samo je jedan takav primera. U novom romanu o Bondu (Mladi Bond) izdavačke kuće Ian Fleming Publications, ako je verovati piscu Čarliju Higsonu, Bond je rođen 1920. godine.
Biografi se takođe ne slažu oko mesta Bondovog rođenja. Po Pirsonu, Bond je rođen blizu Esena u Nemačkoj; međutim, Čarli Higson u romanu SilverFin navodi da je Bond rođen u Švajcarskoj.
U dobi od 12 godina Bond počinje pohađati itonski koledž, ali biva izbačen nakon dva semestra kada se saznalo za njegov sukob sa sobnim kolegom. U Flemingovoj pripoveci "Samo za tvoje oči," Bond navodi da je nevinost izgubio sa 16 godina pri prvoj poseti Parizu. Ovaj značajan događaj iz Bondovog života navodi se i u romanu Slomljena čeljust Džona Gardnera. Nakon Itona, Bond je duže vreme pohađao prestižni Fetes koledž u Edinburgu u Škotskoj. U romanu Oktopusi, Fleming piše da je Bond kratko vreme pohađao i đenovski univerzitet. Pažljiviji čitaoci su primetili da je Bond pohađao iste škole kao i Fleming (osim Fetesa).
Godine 1941. Bond stupa u rezervni sastav Kraljevske mornarice pri čemu se predstavio starijim nego što jest da bi uopšte bio primljen. Iz Drugog svetskog rata izlazi sa činom komandira, a zatim pristupa službi MI6. U romanima koje je pisao 80-tih i 90-tih pisac Džon Gardner unapređuje Bonda u čin kapetana ali njegov naslednik, Rajmond Benson, bez objašnjenja vraća Bondu čin komandira.
Džejms Bond je oženjen i u romanu i u filmu s naslovom U tajnoj službi Njenog Veličanstva ali njegovu nevestu, Terezu di Vičenco (Trejsi) na sam dan venčanja ubija njihov arhineprijatelj Ernst Stavro Blofild; posledice tog događaja su vidljive kroz nekoliko sledećih godina. Naime, odmah u sledećem romanu Samo dvaput se živi Bond mora putovati do Japana da bi se osvetio Blofildu dok se filmski Bond u Dijamanti su večni ne uspeva u potpunosti osvetiti Blofildu.
Bond je imao jedno dete i to sa Kisi Suzuki u Samo dvaput se živi ali je za postojanje deteta saznao mnogo kasnije pošto mu Kisi na rastanku (Bond je hitno morao da otputuje za Rusiju) ne saopštava ništa o svojoj trudnoći. Svi ovi događaji opisani su u romanu Čovek sa zlatnim pištoljem. Za postojanje svog sina Džejmsa Suzukija Bond saznaje u pripoveci Rajmonda Bensona "Govorkanja iz prošlosti".
Ijan Fleming često je puta navodio fizičku sličnost Džejmsa Bonda sa pevačem Hougijem Karmajklom; većina kritičara se slaže da je glumac Timoti Dalton (koji je kasnih 80-tih dva puta glumio Bonda) najsličniji Flemingovoj zamisli Bondovog izgleda. Bondov fizički izgled do kraja je definisan u Flemingovim romanima (naročito Iz Rusije s ljubavlju): vertikalni ožiljak dužine sedam centimetara na njegovom levom obrazu (izostavljen u filmskim verzijama), plavosive oči, "okrutna" usta, kratka crna kosa, čuperak koji pada na čelo (i koji s vremenom posedi u romanima Džona Gardnera) i (nakon Kazino Rojala) jedva primetan ožiljak u obliku ruskog ćiriličnog slova "Š" na nadlanici (koji su urezali SMERSH-ovi agenti).
I u literarnoj i u filmskoj verziji Bond se slično ponaša u obavljanju svog posla. Iako sa dozvolom za ubijanje, Bond nije voleo ubijanje mada njegove cinične šale i usputne opaske nakon ubistva navode na suprotan zaključak. U Pirsonovoj knjizi navodi se da je Bond prvi put ubio čoveka još kao tinejdžer. Na početku romana Goldfinger Bonda progoni sećanje na minornog meksičkog kriminalca kojeg on nekoliko dana ranije zadavi golim rukama. U filmu Zlatno oko postoje diskretni nagoveštaji da Bond ipak nije hladnokrvni ubica, a u Svet nije dovoljan izjavljuje da je hladnokrvno ubistvo prljava rabota. Ipak, iako Bond ubija samo u krajnjoj nuždi, u filmovima počini dela koja bi u drugim okolnostima bila proglašena ubistvima (u filmu Doktor No puca u leđa profesoru Dentu; ubija nenaoružanu Elektru King u Svet nije dovoljan). Literarni Bond retko koristi ovlašćenje da ubije; u nekim Flemingovim romanima Bond ne počini niti jedno ubistvo.
Filmski Bond poznat je po svojoj sklonosti da pije votku martini i to "promućkan, ne promešan." Literarni Bond preferira votku martini ali takođe pije i džin martini a u romanu Kazino Rojal naručuje martini sa votkom i džinom! Bond je taj koktel nazvao "Vesper martini" po svojoj tadašnjoj ljubavnici Vesper Lind. U romanima 007 uvek poručuje martini sa tankom kriškom limuna (izgleda da je Fleming osetio da konobari stavljaju masline u martini samo da bi zakidali mušterije sipajući manje pića) dok na filmu ovu Bondovu naviku srećemo samo u Doktoru No. U stvarnosti, u martini barovima se "promućkan, ne promešan" martini naziva "martini Džejms Bond." (Videti martini koktel za detaljne informacije o tome kako razlikovati promućkani od promešanog martinija). U romanima posle Kazino Rojala Bond pije i razna druga pića.
Starost glavnog junaka značajno se razlikuje u literarnoj i bioskopskoj verziji. U Flemingovom romanu Operacija Svemir agent 007 bi trebalo da se penzioniše u dobi od 45 godina, dok u mnogim filmskim verijama srećemo znatno starijeg Bonda. Uzevši u obzir korigovanu godinu rođenja (u rasponu od 1920. do 1924.) Bond bi trebao u penziju između 1964. (kada umire Fleming) i 1969. (posle knjige Pukovnik San' 1968). Pirson u Bondovoj biografiji sugeriše da je Bond i nakon penzionisanja nastavio raditi za MI6 kao specijalni agent i u 70-tim. U romanima Džona Gardnera Džejms Bond je mlađi nego u Flemingovoj verziji tako da ostaje u aktivnoj službi i tokom 80-tih i 90-tih godina a nije mnogo stariji od 50 godina. U verziji Rajmonda Bensona, Bondova starost odgovara starosti Pirsa Brosnana, glumca koji tumači njegov lik, što implicira da je Bond rođen 50-tih godina prošlog veka.
Filmski Bond (koji se pojavio 1962. godine) jedno vreme bio je angažovan u MI6. U Doktoru Nou, kada nerado zamenjuje slabašnu automatsku beretu kalibra 0.25 sa valterom 7.65 mm, agent 007 negoduje govoreći M-u da beretu koristi već deset godina, što sugeriše da najmanje toliko godina radi kao tajni agent. U filmu Doktor No, Bond se upravo vratio sa šestomesečnog boravka u bolnici u koju je dospeo kada mu je na prethodnom zadatku bereta zakazala.
U filmu Samo dvaput se živi Bond ima diplomu iz orijentalnih jezika sa kembričkog univerziteta; međutim, to je u suprotnosti sa podacima iz romana i iz filma Sutra ne umire nikad gde Bond nije u stanju da se služi računarskom tastaturom na kineskom jeziku. Rajmond Benson u romanu Sutra na umire nikad (adaptaciji scenarija) sugeriše da je Bond lagao gospođici Manipeni u prošlom filmu u vezi njegovog znanja jezika. U filmu Svet nije dovoljan on tečno govori ruski, tvrdeći da ga je studirao na Oksfordu. I u ostalim filmovima možemo sresti Bonda kako govori razne jezike.
Fleming u svojim knjigama nagoveštava da je izvesni tajni agent za vreme antisovjetskog ustanka 1956. godine bio ubačen u Mađarska da bi obučavao pobunjenike, iako je poraz pobunjenika već bio izvestan. Fleming u svojim knjigama tvrdi da je taj agent bio upravo Džejms Bond.
Autor: Ijan Fleming
U januaru 1952. Ijan Fleming počinje rad na svom prvom romanu o Džejmsu Bondu. U to vreme Fleming ja radio kao spoljnji menadžer za organizaciju Kimzli Njuspejpers koja je pripadala London Sandej Tajmsu. Fleming je prihvatio posao pod uslovom da mu se godišnje obezbedi najmanje dva meseca dopusta za pisanje. Od tada bi se početkom svake godine (sve do smrti 1964.) Fleming povlačio u svoju kuću "Zlatno oko" na Jamajci da piše romane o Džejmsu Bondu.
Između 1953. i 1966. godine Fleming objavljuje 12 romana i dve zbirke pripovedaka o Džejmsu Bondu, s tim da su mu jedan roman i jedna zbirka objavljeni posthumno. I do današnjih dana postoje nedoumice oko toga da li je Fleming uspeo dovršiti roman Čovek sa zlatnim pištoljem (objavljen 1965. godine) pošto je umro ubrzo nakon što je knjiga dovršena. Prva njegova zbirka pripovedaka pod naslovom Samo za tvoje oči uglavnom se sastoji od prerađenih scenarija za TV-serijal koji je trebala proizvesti TV-kuća CBS. Pošto je projekat propao, Fleming je scenarije preradio u pripovetke: (i) "Pogled na ubistvo", (ii) "Samo za tvoje oči", (iii) "Riziko" uz još dve ranije objavljene priče: "Hildebrandska retkost" i "Velika uteha". Druga zbirka, Oktopusi i Dah smrti (u mnogim izdanjima naslovljena samo kao Oktopusi), izvorno sadrži samo dve pripovetke, "Oktopusi" i "Dah smrti"; treća priča, "Gospođin posed" dodata je 1967. u roto-izdanju, a četvrta, "007 u Njujorku", dodata je 2002. godine.
Romani napisani posle Flemingove smrti
Nakon Flemingove smrti 1964. godine Glidrouz prodakšns, izdavač Flemingovih romana, planirao je novu seriju knjiga koje bi bile potpisane pseudonimom "Robert Markam" i koje bi naizmenice pisali razni autori. Međutim, samo jedan od planiranih romana ugledao je svetlo dana i to 1968, a radilo se o romanu Pukovnik San autora Kingslija Ejmisa. Ejmis je prethodno napisao dve knjige o Bondu, esej Dosije Džejms Bond iz 1964. godine i duhovitu Knjigu o Bondu, ili svaki muškarac je 007 iz 1965. (napisanu pod pseudonimom "Poručnik-pukovnik Vilijam ("Bil") Taner", gde se radi o stalnom sporednom liku u romanima o Bondu). Dugo godina se smatralo da je Ejmis imao ulogu pisca iz senke u romanu Čovek sa zlatnim pištoljem iako više izvora demantuje tu tvrdnju. (Vidi Kontroverze oko Čoveka sa zlatnim pištoljem.)
Godine 1973. Flemingov biograf Džon Pirson dobio je porudžbinu od Glidrouza da napiše izmišljenu biografiju Džejmsa Bonda. Pirson je napisao knjigu Džejms Bond: Autorizovana biografija agenta 007 u prvom licu i to kao da je poznavao Bonda osobno. Obožavaoci Bondovog lika i dela, podjednako i čitaoci i gledaoci, sjajno su primili knjigu. Pošto se u knjizi pojavljuje mnoštvo faktografskih neslaganja u osnosu na Flemingove knjige, došlo je do žučnih rasprava među obožavaocima oko kanoničkog statusa knjige; neki su čak smatrali da se radi o apokrifnom delu sve dok jedan izdavač nije ponovo objavio knjigu, ali ovaj put kao oficijelni roman u biblioteci Flemingovih romana. Glidrouz je planirao i novi serijal romana koje bi pisao Pirson, ali do realizacije te zamisli nije došlo. Pre ovog romana, Pirson je napisao ranu biografiju Ijana Fleminga pod naslovom Život Ijana Fleminga.
Godine 1977 snimljen je film Špijun koji me voleo, a odmah potom scenario je prerađen u roman koji je Glidrouz objavio uprkos značajnim odstupanju scenarija od istoimenog Flemingovog romana. Slično će se desiti i sa preradom scenarija za roman Operacija Svemir iz 1979. godine. Obe prerade delo su scenariste Kristofera Vuda i smatraju se prvim oficijelnim preradama filmskog scenarija o Bondu u roman, iako, u tehničkom smislu, ta čast pripada dvama ranijim scenarijima. Naime, Flemingov roman Operacija Grom u stvari je prerađen scenario istoimenog filma koji su napisali sam Fleming, Kevin Meklori i Džek Vitingam (i gde je roman objavljen pre filma), a zbirka pripovedaka Samo za tvoje oči najvećim je delom zasnovana na neobjavljenim scenarijima.
Zbog narušenog zdravlja Džon Gardner 1996. godine prekida pisanje romana o Bondu a ubrzo ga zamenjuje Amerikanac Rajmond Benson. Izbor Amerikanca Bensona za pisca romana o britanskom agentu u samom startu izazvao je mnoge kontroverze, a naročito Bensonovo izneveravanje literarnih standarda koje je postavio Gardner. Benson je nešto ranije napisao knjigu Uz uzglavlje kreveta Džejmsa Bonda koja je bila posvećena Flemingu, oficijelnim romanima i filmovima. Prvo izdanje knjige pojavilo se 1984. godine, a drugo, dopunjeno izdanje, 1988. Benson je takođe bio angažovan u kreiranju neikoliko varijanti popularnih bondovskih kompjuterskih igrica iz kasnih 80-tih. Napisao je šest romana o Džejmsu Bondu, tri romana po scenarijima za film te tri pripovetke.
Krajem 2002. godine Benson iznenada napušta posanje romana o Bondu iako je već ranije planirao zbirku pripovedaka. Po mišljenju Bondovih obožavaoca, razlozi zbog kojih je Benson tako iznenada odustao ležali su, između ostalog, u slaboj prodaji knjiga te u nameri Ijan Fleming Pablikejšna da povodom pedesetgodišnjice od pojave Bondovog lika ponovo objavi originalne Flemingove romane. Zbog svega toga, 2003. godine, prvi put posle 1980, nije objavljen niti jedan roman o Džejmsu Bondu.
Mladi Bond
U aprilo 2004. godine izdavačka kuća Ijan Fleming Pablikejšns (Glidrouz) najavljuje novi serijal knjiga o Džejmsu Bondu. Umesto da nastave tamo gde je 2002. godine Benson stao, izdavač je odlučio da glavni junak serije bude Džejms Bond kao trinaestogodišnji pitomac itonskog koledža. Autor knjiga bio je Čarli Higson (Brzi sneg), a romani su se trebali bazirati na sadržaju Flemingovih knjiga. Kada je zamisao objavljena, naišla je na oštre reakcije kritike koja je smatrala da će serijal biti namenjen samo "haripoterovskoj publici" i da neće biti ništa drugo već samo očajnički pokušaj da se pridobiju novi čitaoci. Međuti, prvi roman je u postao bestseler u Velikoj Britaniji i naišao je na dobre kritike. Izlazak drugog romana planira se za januar 2006. godine, a planirano je da Higson napiše ukupno pet romana.
Takođe, serijal o mladom Bondu trebao bi 2006. uključiti i strip-sveske, ali se ne zna da li će to biti adaptacije Higsonovih knjiga ili originalne priče.
Manipenijini dnevnici
U maju 2005. godine najavljena je nova trilogija romana pod naslovom Manipenijini dnevnici pod uredničkim nadzorom Kejt Vestbruk a u izdanju Džona Marija. Okosnica romana bi bio lik gospođice Manipeni. Tek nakon dugih pregovora, serijal je dobio zeleno svetlo od nosioca autorskih prava, izdavačke kuće Ijan Fleming Pablikejšns. . Prvo izdanje trilogije planirano je za 10. oktobar 2005.
Romani su u početku reklamirani kao tajni dnevnici jednog od kolega "pravog" Džejmsa Bonda, ali je, nakon istraživanja londonskog Sandej Tajmsa izdavač 28. avgusta 2005. objavio da se ipak radi o lažnim dnevnicima.
Roland Filips, Marijev izvršni direktor doslovno je rekao: “od momenta kada sam prvi put saznao za ovo značajno otkriće znao sam da će to biti najvažniji deo dosad neobjavljenih istorijskih zapisa.”
Za Vestbrukovu se govorkalo da je nećakinja "prave" Džejn Manipeni i da su dnevnici "otkriveni" nakon njene smrti 1990. godine. Takođe se tvrdilo da je Vestbrokova pohađala Triniti koledž u Kembridžu. Međutim, uprava koledža— koji su 30-tih godina pohađali sovjetski špijuni Kim Filbi, Donald Meklejn i Entoni Blant — negirala je te navode.
Ostala izdanja o Bondu
Godine 1967. Glidrouz objavljuje knjigu 003½: Avanture Džejmsa Bonda Juniora koju je napisao Artur Kolder-Maršal pod pseudonimom R. D. Maskot. Knjiga je bila namenjena mlađim čitaocima i opisivala je avanture Bondovog nećaka (iako je naslov sugerisao nešta drugo).
Animirani televizijski serijal iz 90-tih godina, Džejms Bond junior, imao je 65 epizoda i na osnovu njega Džon Pil, pod pseudonimom Džon Vinsent, napisao je šest romana. (Ova serija knjiga nema nikakve veze sa Maršalovim knjigama iz 1967.) Kao dodatak mnoštvu fan fiction-podataka nastalih od prvog pojavljivanja Džejmsa Bonda, dva poznata pisca napisala su knjige za koje se smatralo da ih je naručio Glidrouz. Prvu knjigu, Za finu uncu napisao je 1966. godine Džefri Dženkins, blizak prijatelj Ijana Fleminga, tvrdeći pri tome da je zajedno sa Flemingom saznao za priču iz ranih 50-godina o krijumčarenju dijamanata koja je bila vrlo slična priči iz romana Dijamanti su večni. Po navodima iz knjige Dosije Bond Endija Lejna i Pola Simpsona, kuća Glidrouz, ubrzo nakon Flemingove smrti, nudi Dženkinsu da napiše roman o Bondu. Međutim, roman nikad nije ugledao svetlo dana. Neki izvori tvrde da je Dženkinsonov roman trebao biti objavljen pod Markamovim pseudonimom. Druga priča, Smrtonosna zona pisca Džima Hatfilda, objavljena je 1985. godine. Iako se na koricama knjige navodi da je izdavač Glidrouz, doznalo se da je u pitanju bilo piščevo privatno izdanje. Osim toga, nije previše verovatno da bi Glidrouz tražio od Hatfilda da napiše roman o Bondu baš u periodu kada je njihov službeni autor bio Džon Gardner. Knjiga Smrtonosna zona može se naći na internetu na adresi ovde.
Oficijelni filmovi
Seriju filmova o Džejmsu Bondu karakteriše posebnost stila i sadržaja i to još od prvog filma iz serije snimljenog 1962. godine.
Od filma Doktor No, svaki oficijelni film o Džejmsu Bondu započinje "scenom pištoljskog pucnja", kojom se uvodi lik agenta 007 u film. Cev pištolja vidi se iz napadačeve perspektive koji gleda nadole prema Bondu koji korača i koji se u jednom trenutku brzo okreće i puca; kadar postaje crven (simbolizujući liptanje napadačeve krvi), otvor cevi se pretvara u beli krug i – počinje film.
U prva tri filma, lik Džejmsa Bonda u sekvenci pištoljskog pucnja predstavlja kaskader Bob Simons i na taj način, barem tehnički, postaje prvi interpretator lika Džejmsa Bonda na filmu! Počevši sa filmom Operacija Grom iz 1965. u navedenoj sceni pojavljuju se glumci koji tumače Bondov lik u tom filmu. Za film Doktor No dizajner uvodne špice Moris Binder snimio je navedenu scenu sa minijaturnim otvorom blende na kameri pin hole kamera montiranoj u pravoj pištoljskoj cevi. Kaskader Simons te glumci Šon Koneri i Džordž Lejzenbi jedini su u navedenoj sceni nosili šešir, dok su Rodžer Mur, Timoti Dalton i Pirs Brosnan nosili frak. Od filma Zlatno oko (1995) pištoljska cev je kompjuterski generisana, dok sledeći film, Umri drugi dan, koji je ujedno bio i dvadeseti film o Bondu, uvodi još jednu novinu: kompjuterskom grafikom napravljen metak koji izleće iz Bondovog pištolja i leti pravo prema gledaocu.
Nakon sekvence pištoljskog pucnja, svaki film, počevši sa Iz Rusije s ljubavlju (1963), započinje višeminutnom sekvencom koja ide pre uvodne špice i popularno se naziva "uvodni gambit." U tim sekvencama Bond je najčešće prikazan kako dovršava prethodni zadatak i preuzima novi koji često puta nije povezan sa njegovim glavnim zadatkom. Ponekad su te sekvence povezane sa zapletom filma (kao u Špijunu koji me voleo). Sve te sekvence nakrcane su akcionim elementima koji iz filma u film postaju sve spektakularniji, sve luđi i sa mnogo više specijalnih efekata nego u prethodnom filmu. Film iz 1999. Svet nije dovoljan ima najdužu uvodnu sekvencu u svim filmovima o Bondu koja traje čak 15 minuta, dok uvodne scene u većini filmova o Bondu traju oko pet minuta.
Po završetku uvodne sekvence, započinje uvodna špica filma na kojoj su u manirističkom stilu prikazane diskretno obnažene lepotice koje se senzualno predaju raznim aktivnostima kao što su ples, skok sa trampolina ili čak pucanje iz raznog oružja. U četrnaest filmova o Bondu uvodna špica delo je dizajnera Morisa Bindera i vrlo brzo postala je zaštitni znak i glavna atrakcija svih filmova o Bondu. Posle Binderove smrti 1999. dizajn uvodne špice preuzima Danijel Klajnman pri čemu uvodi elemente kompjuterske grafike koji, naravno, nisu postojali u Binderovo vreme. Za vreme trajanja uvodne špice, popularni pevači interpretiraju glavnu muzičku temu filma. U najvećem broju slučajeva uvodna špica je nevezana za zaplet filma, iako ponekad dizajn špice nagoveštava opštu temu filma (na primer, Samo dvaput se živi koristi japanske motive zajedno sa slikama vulkana pošto su oba motiva sadržana u samom filmu). Samo za tvoje oči započinje naslovnom pesmom koju Šina Iston peva pojavljujući se lično na špici. Umri drugi dan je neobičan po tome što kadrovi iz uvodne špice prate osnovnu nit priče. Negde od sredine 90-tih u filmskoj industriji postaje uobičajen manir da se uvodna špica izostavlja sa početka filma, pa filmovi o Džejmsu Bondu (koji zadržavaju uvodnu špicu) i po tome ostaju izuzetni.
Bondovo predstavljanje
Bondovo poznato predstavljanje, "Bond. Džejms Bond" postaje popularna fraza nakon što je u filmu Doktor No prvi put promrmlja Šon Koneri (sa neizbežnom cigaretom u uglu usana). Potom je fraza uvrštena i u leksikon zapadne popularne kulture kao simbol uglađenog i ležernog mačizma. Ovu frazu je 21. juna 2005. godine Američki institut za film proglasio za 22. najbolju frazu u istoriji filma.
Postoji anegdota o susretu Džejmsa Bonda sa glumcem Van Damom. Bond mu se prilikom njihovog prvog susreta uredno predstavio frazom: "Bond. Džejms Bond", na to mu je Van Dam odgovorio u istom maniru: "Dam. Van Dam. Klod Van Dam. Žan Klod Van Dam".
Kažu i da se Bondov pas predstavlja u maniru svog gospodara sa: "Vau. Vau vau". (d)
Svaki obožavalac ima svog favorita među tumačima uloge Džejmsa Bonda: Šona Konerija—grubijana, ali čiji je mačizam sakriven iza uglađene pojave, Džordža Lejzenbija—kontroverznog grubijana, podjednako voljenog i odbacivanog, Rodžera Mura— prefinjenog, uvek uredno počešljanog pri spasavanju sveta, Timotija Daltona#8212;nasilnog literarnog lika, te Pirsa Brosnana—uglađenog nasilnika. Očekuje se da će EON Productions tokom 2005. godine objaviti ime i prezime šestog oficijelnog tumača lika tajnog agenta 007.
Filmovi
U svakom filmu, izuzev Doktora Noa (1962), za vreme trajanja odjavne špice ili nakon nje čuje se najava: "Džejms Bond ponovo..." ili "Džejms Bond će se vratiti". Takođe, sve do filma Oktopusi (1983) u najavi se imenuje i naslov sledećeg filma ("Džejms Bond ponovo u..."). Kroz sve ove godine, tri su najave bile pogrešne: prva u filmu Goldfinger iz 1964, gde je u prvim kopijama Bondov povratak najavljen za film U tajnoj službi Njenog Veličanstva. Ubrzo nakon puštanja filma u distribuciju, producenti su promenili planove u vezi sledećeg filma pa je u ostalim kopijama filma pogreška ispravljena. Godine 1977. u Špijunu koji me voleo najavljeno je da se Bond vraća filmom Samo za tvoje oči. Međutim, producenti donose odluku da iskoriste tadašnju popularnost kosmičkih tema izazvanu filmom Ratovi zvezda ekranizujući Flemingov roman Operacija Svemir u kojem je radnja smeštena u kosmos. Treća pogreška je u ostvarenju Oktopusi (1983) gde se pogrešno navodi naslov sledećeg filma kao Od pogleda do ubistva iako je službeni naziv bio Pogled na ubistvo.
Muzika
Slavnu muzičku temu "Džejms Bond" komponovao je Monti Norman a izvodi je orkestar Džona Barija. Tema se prvi put čuje u prvom oficijelnom Bondu iz 1962. godine Doktor No iako je autorstvo nad kompozicijom predmet dugogodišnjih sporenja. Bari je komponovo muziku za jedanaest filmova o Bondu (uključujući i njegov nepotpisan doprinos u Doktoru Nou) a u nekoliko filmova potpisan je i kao autor teme "007" (koja je korišćena kao alternativna muzička podloga u nekoliko filmova) te kao autor popularne orkestralne kompozicije "U tajnoj službi Njenog Veličanstva". Obe su kompozicije (i "The James Bond Theme" i "U tajnoj službi Njenog Veličanstva") kasnije obrađivali mnogi popularni umetnici kao što su Mobi, Pol Oukenfold i grupa Propelerheds.
Barija je nasledio Dejvid Arnold a na špici filmova pojavljivala su se i takva kompozitorska i producentska imena kao što su Džordž Martin, Bil Konti, Majkl Kejmen, Marvin Hamliš i Erik Sera. Arnold je dosad komponovao muziku za tri filma o Bondu, a najavljeno je da će komponovati i za sledeći film, Kazino Rojal.
Marion County, Florida
je okrug u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 331.298.
James Bond
Muzika
U tajnoj službi Njenog Veličanstva jedini je film o Bondu u kojem dominira jedna instrumentalna kompozicija. Glavna muzička tema u filmu Doktor No je već pominjana "James Bond Theme" iako uvodna špica započinje nepotpisanim bongo-interludijem a završava se obradom pesme "Tri slepa miša" koju u filmu interpretira grupa "Kingston Kalipso". Film Iz Rusije s ljubavlju takođe započinje instrumentalnom obradom naslovne teme (koja kasnije prelazi u James Bond Theme) ali vokalna se verzija u interpretaciji Mata Monroa dva puta pojavljuje u filmu, uključujući i odjavnu špicu; ova pesma se smatra glavnom muzičkom temom iako je nema na uvodnoj špici filma.
Skraćena verzija The James Bond Theme uvek se čuje na početku filma ali se često koristi i u samom filmu, naročito u akcionim scenama. Na primer, u pomalo nadrealnoj sceni iz Oktopusija, indijski krotitelj zmija na svojoj fruli svira Bondu tu temu, pri čemu Bond jednom usputnom opaskom sugeriše da mu je ta pesma poznata.
Marion County, Florida
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 331.298 stanovnika, što je 72.382 (28,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
James Bond
Muzika
Glavnu muzičku temu filma za vreme najavne špice uglavnom izvode popularni pevači tog vremena. Najviše ih je otpevala Širli Besi - čak tri, a ostala poznata imena su Tina Tarner, Djuran Djuran, Tom Džons, Pol Makartni, Nensi Sinatra, Karli Sajmon, Gledis Najt, A-ha, Šeril Krou, Šina Iston, Garbidž i Madonna.
Neoficijelni filmovi
Kada su krajem 50-tih godina planovi za snimanje filmova o Bondu bili u punom zamahu, sinopsis pod naslovom Operacija Grom koji su napisali Fleming, Kevin Meklori i Džek Vitingam prerađen je u vidu Flemingovog devetog romana o Bondu. Meklori je pokušao sudskim putem da dobije prava na filmovanje romana tokom 1963. godine. Uspeo da se nagodi sa kućom EON Productions oko produciranja filmske verzije romana u kojoj bi glumio Šon Koneri. Međutim, u ugovoru je izričito naglašeno da Meklori ne sme producirati niti jednu drugu filmsku adaptaciju sve dok ne prođe određeni vremenski period. Napokon, Meklori 1983. godine producira film Nikad ne reci nikad u kojem Šon Koneri po sedmi put glumi agenta 007. Pošto Nikad ne reci nikad nije nastao u Brokolijevoj producentskoj kući EON Productions taj film se ne smatra delom oficijelne serije filmova o Bondu. Treći Meklorijev pokušaj da uradi rimejk Operacije Grom zbio se u 90-tih godina pokušajem saradnje sa kućom Sony Pictures, ali je Meklori pravnim putem onemogućen, a Sony Pictures odustaje od namera da producira rivalsku seriju bondovskih filmova. Meklori i dandanas smatra da poseduje prava za snimanje Operacije Grom, dok MGM i EON tvrde da su ta prava istekla. Za detaljnije informacije posetite sajt kontroverze oko Operacije Grom.
Ostali likovi
Glavni članci: Spisak Bondovih saveznika, Spisak Bondovih neprijatelja, Bondove devojke.
Filmovi i romani o Džejmsu Bondu sadrže mnoštvo zanimljivih likova, bilo pozitivnih, bilo negativnih. Bondovi šefovi i ostali službenici MI6 poznati su uglavnom po slovima kao što su M i Kju. U romanima (za razliku od filmova) Bond ima dve sekretarice, Meri Gudnajt i Leliju Ponsonbi a njih obe na filmskom platnu utelovljuje jedna osoba, M-ova sekretarica gospođica Manipeni. Povremeno se u rešavanju nekog slučaja Bondu pridružuje njegov dobar prijatelj, agent CIA Feliks Lajter. Zahvaljujući redovnom pojavljivanju u mnogim romanima i filmovima, Lajter je postao najpopularniji sporedni lik serijala o Bondu. U svakom filmu lik Lajtera tumačio je drugi glumac. Bondove žene, naročito u filmovima, obično nose lascivno ime i prezime, kao na primer "Pusi Galor" u Goldfingeru (ime je izmislio sam Fleming), "Plenti O'Tul" u Dijamanti su večni ili "Zinija Onatop" (negativka koja se seksualno uzbudi davljenjem muškaraca stiskom butina) u Zlatnom oku. Bez obzira na Bondov muški šovinizam prema ženama, mnoge od njih se ili zaljube u njega ili ih Bond odvuče u krevet.
I u romanima i u filmovima nailazimo takođe na velik broj sporednih likova. Najpoznatiji su: Bil Taner,Rene Matis i Džek Vejd.
Vozila i spravice
thumb|200px|[[Aston Martin DB je najpopularniji i najprepoznatljiviji Bondov automobil]] Egzotična špijunska oprema i vozila vrlo su popularni elementi svih Bondovih literarnih i filmskih poduhvata i gotovo uvek su presudni za uspeh svake Bondove misije.
U Flemingovim romanima te filmovima iz rane faze nema baš mnogo takvih naprava; u Iz Rusije s ljubavlju to je akt-tašna sa tempiranom bombom, u Doktoru Nou, jedina spravica je Gajgerov brojač te ručni časovnik sa svetlećim (i radioaktivnim!) brojčanikom. Ipak, u filmu Goldfinger (1964) ta oprema postaje mnogo složenija i atraktivnija; njena efikasnost ohrabruje Kjuove genijalce da izmišljaju i izrađuju sve složeniju i bolju opremu za agenta 007. Po mišljenju mnogih kritičara ali i obožavaoca, neki filmovi se pretrpani raznoraznim spravicama i vozilima, naročito pokušaj izleta u naučnu fantastiku – film Operacija Svemir iz 1979. godine, te Umri drugi dan iz 2002. u kojem Bondov Aston Martin čak može postati nevidljiv. U filmovima snimljenim nakon Operacije Svemir producenti nastoje, uz velike napore, ali sa promenljivim rezultatima, izbalansirati tehnološko-izumiteljski i pripovedački aspekt filma ne insistirajući više na zavisnosti glavnog junaka od tehnologije.
Videoigre
Međutim, videoigrice o Bondu nisu bile baš nešto popularne sve do 1997. godine kada se pojavljuje igrica Zlatno oko 007 koju je proizvela kompanija Rer za platformu Nintendo 64. Nakon tog uspeha, gotovo svaka nova igrica pokušava da kopira Zlatno oko 007 u svakom pogledu, ali sa promenljivim uspehom. Godine 2004. Elektronik Arts izbacuje na tržište igricu nazvanu Zlatno oko: Agent bitanga koja nije imala nikakve veze ni sa videoigrom ni sa filmom istog naziva, a u njoj Bond ima malu ulogu i biva ubijen na samom početku igrice na potpuno istom zadatku kao u uvodnoj sekvenci filma Iz Rusije s ljubavlju.
Elektronik Arts bi trebalo da izbaci ukupno sedam igrica o Bondu, uključujući i popularnu Sve ili ništa u kojoj se prekida sa tradicijom pucanja iz subjektivne perspektive (kao u Zlatnom oku) i prelazi se na opciju treće osobe. U toj igri se prvi put pojavljuju poznati glumci uključujući Pirsa Brosnana u ulozi Džejmsa Bonda, mada je nekoliko prethodnih igrica koristilo Brosnanu slične računarski generisane osobe. U 2005. godini Elektronik Arts izbaciće na tržište igricu Iz Rusije s ljubavlju u kojoj će se svaki igrač moći da bude u ulozi Bonda koji je slika i prilika glumca Šona Konerija. Ovo će biti tek druga igra zasnovana na Konerijevom Bondu (prva je bila adaptacija literarne avanture Goldfinger koja se pojavila 80-tih godina) a prva u kojoj se koristi i fizički lik Šona Konerija. Koneri će posuditi glas Bondu u igrici i to će, nakon 22 godine, biti prvi put da Koneri glumi Bonda.