cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valjevo
Pod turskom vlašću
Na mesto odseljenog lokalnog stanovništva doseljavaju se muslimani iz udaljenijih krajeva. Istovremeno, sa pomeranjem granice u Valjevu su stvoreni svi uslovi za ponovni procvat trgovine, a time i za dalji razvoj varoši. Slikovitu predstavu ubrzanog razvoja i islamizacije koja ga prati pružaju turski popisi iz 16. veka. Na samom početku tog procesa, 1528. godine u Valjevu ima ukupno oko 600 stanovnika, od čega je dve trećine hrišćana. Samo tri decenije kasnije, 1560. godine, broj stanovnika se povećao za tri i po puta (oko 2.060), ali u stvari, povećao se samo broj muslimana, dok je broj hrišćana smanjen, tako da je sada njihov odnos 6 prema 1 u korist muslimana (1528. godine je u Valjevu bilo 71 hrišćanska i 27 muslimanskih kuća, a tada je broj hrišćanskih kuća spao na 51, dok se broj muslimanskih popeo na 293). Ovaj proces islamizacije je nastavljen i u sledećem veku, tako da nekadašnji hrišćanski trg postaje prava orijentalna kasaba. Takvu sliku o njemu je početkom 17. veka ostavio i poznati francuski diplomata i putopisac Luj Žedeon, napisavši da je Valjevo: „mnogoljudno i prostrano mesto, prijatno po velikom broju vrtova“. Sličnu predstavu orjentalne naseobine je 1660. godine ostavio i čuveni turski putopisac Evlija Čelebija pominjući postojanje desetak džamija, jednog turskog kupatila i većeg broja kuća okruženih vrtovima i baštama. U to vreme Valjevo se za dva i po puta povećalo u odnosu na stanje pre sto godina. Tada je u njemu bilo ima 870 kuća sa oko 5.200 stanovnika. Pored toga Čelebija je zabeležio da se Valjevo nalazi u dolini, da zauzima obe obale reke Kolubare koja ga deli na dva dela. Na jednoj obali je takozvana čaršija, poslovni deo grada, sa radnjama i dućanima, dok se sa druge strane reke nalazi stambeni deo. Valjevo se tada nalazilo na onom mestu gde je danas njegovo najuže jezgro, zauzimajući kao i danas obe obale reke. Predpostavlja se da je pre Čelebijine posete, kada je u varoši bilo manje domaćinstava, celokupan njegov sadržaj bio smešten samo na jednoj obali reke.
17. i 18. vek
Plan grada Valjeva iz 30-ih godina 18. vekaKao što je pomeranje granice dalje od Valjeva izazvalo njegov brz razvoj, tako će i ponovno približavanje granice, uzrokovano slabljenjem Osmanskog carstva i jačanjem Habzburške monarhije, izazvati opadanje. Sa Velikim Bečkim ratom (1683-1699) Osmansko carstvo je izgubila veliki deo svojih dotadašnjih teritorija i njena granica prema Habzburškom carstvu se opet ustalila na samo nekoliko desetina kilometara severno od Valjeva. Time su stvoreni uslovi da u svim sledećim ratovima Valjevo i njegova okolina postanu poprište zaraćenih strana. Čak, posle rata, koji se završio 1719. godine, Valjevo se privremeno našlo unutar novih granica Austrijske carevine i ponovo je postalo hrišćansko naselje, ali dosta manja, sa manje od 200 domaćinstava.
Valjevska tvrđava u 18. vekuPošto je većinsko tursko stanovništvo sada napustilo Valjevo trebalo ga je iz početka naseljavati. U ispražnjeno mesto je stiglo novo stanovništvo. To su pre svega bili Srbi, kako civili, tako i vojnici, graničari, jer je Valjevo bilo pogranično mesto sa Osmanskim carstvom, budući da se duž planinskih vrhova, samo par sati hoda od samog grada protezala nova granična linija između dve neprijateljske države. To je svakako uticalo da novi razvoj bude znatno sporiji. Ipak, pored Srba u varoš se naselio i izvesni broj nemačkih porodica. Vojni planovi sačuvani iz tih vremena nedvosmisleno pokazuju da se tadašnje Valjevo prostiralo na obe obale Kolubare, na istom mestu na kom se nalazi i današnje gradsko jezgo.
Međutim, vremena za duži neometan razvoj nije bilo dovoljno, pošto je već početkom druge polovine četvrte decenije 18. veka počeo novi rat između Austro-ugarske i Osmanskog carstva i na osnovu mira potpisanog 1739. godine Valjevo se ponovo našlo u okvirima Turske imperije. Varoš je opet bila ispražnjena i počinjao je njen novi razvoj, ponovo kao islamske kasabe. Na početku toga razvoja, 1741. godine, zabeleženo je da u Valjevu ima 80 muslimanskih i 11 hrišćanskih domaćinstava, sa ukupno oko 550 stanovnika. Već četiri decenije kasnije, 1784. godine, Valjevo se povećalo skoro pet puta, jer u njemu tada ima 400 muslimanskih i 50 hrišćanskih kuća (oko 2.300 stanovnika). Planovi i opisi grada nastali krajem tog veka prikazuju naselje smešteno na mestu jezgra današnjeg grada, na obe obale Kolubare, stim što je, kao i danas, veći deo naselja bio sa leve strane reke. Međutim, promene koje uskoro slede dovešće do novih drastičnih, ovaj put trajnih, promena. Upravo u to vreme nastala je danas najstarija sačuvana zgrada u Valjevu, Muselimov konak.
U modernoj srpskoj državi
Valjevska gimnazija krajem 19. vekaSa početkom 19. veka počeo je i istorijski proces ubrzane transformacije većeg dela teritorije Srbije. Počela je Srpska revolucija sa Prvim ustankom kao početnom oružanom fazom. Već 1804. godine lokalno srpsko stanovništvo je podiglo pobunu protiv turskih gospodara i uspelo da oslobodi veliki deo Srbije. Na toj oslobođenoj teritoriji je osnovana posebna ustanička država. Valjevo je bilo jedno od prvih naselja gradskog tipa koje je oslobođeno. Tada, posle skoro tri i po veka, ono ponovo postaje srpski grad u nezavisnoj srpskoj državi, ali stalne borbe za očuvanje nezavisnosti i slabo razvijena trgovačko zanatska praksa među srpskim stanovništvom onemogućili su brži razvoj ovoga grada.
Srpsko stanovništvo je vekovima živelo uglavnom po selima baveći se skoro isključivo poljoprivredom, prepuštajući Turcima one privredne delatnosti zastupljene po gradovima, te nije imalo potrebe da u većem broju naseljava oslobođenu varoš. Zato je 1808. godine zabeleženo da u Valjevu ima samo 200 kuća sa oko 1.000 stanovnika. Ipak, temelji današnjeg hrišćanskog naselja su baš tada postavljeni. Krajem 1813. godine turska ofanziva je uspela da pokori nezavisnu državu stvorenu u Prvom srpskom ustanku i na kratko, muslimani su opet zagospodarili Srbijom i Valjevom, ali 1815. godine je počeo Drugi srpski ustanak. Posle samo nekoliko meseci borbi ustanak je završen pregovorima kroz koje je Srbija dobila ograničenu autonomiju koja će u narednim decenijama, korak po korak, biti proširivana do potpune nezavisnosti. Iako, zvanično, i dalje u okvirima turske imperije, ona hrišćanska varoš, stvorena tokom Prvog srpskog ustanka, i dalje postoji. Istina u Valjevu je i dalje bilo Turaka, ali njihov broj je bivao sve manji. Tako je zabeleženo da 1826. godine u samom Valjevu ima oko 150 hrišćanskih i jedva 30 muslimanskih kuća. Većina muslimana je napustila svoja imanja i preselila se u druge gradove koji su imali tvrđave, budući da su se tu osećali bezbedniji. Ali ni ono malobrojno muslimansko stanovništvo nije dugo ostalo.
Snimak starog Valjeva iz avionaPočetkom tridesetih godina, knez Miloš Obrenović je sa turskim državnim organima postigao dogovor o povećanju autonomije. Na osnovu njega svi oni Turci koji su napustili svoju imovinu po Valjevu i drugim sličnim mestima za nju su dobili pravične naknade, dok Turci koji su u tim mestima ostali i dalje da žive, obavezali su se da svoju imovinu prodaju i da se nastane, ili samo u gradovima sa tvrđavama, ili van Srbije. Tako i Valjevo ponovo postaje isključivo hrišćansko mesto. Međutim od 1815. do 1830. godine odliv turskog stanovništva iz grada je bio daleko veći nego priliv novoga hrišćanskog stanovništva. Malobrojni hrišćani koji su dolazili bili su uglavnom zanatlije i trgovci i stoga su se naseljavali samo u onom delu grada gde je bila čaršija, kao svojevrsna privredna četvrt, znači, na desnoj obali Kolubare. Tako su, upravo u to vreme, na mestu gde se i ranije nalazila valjevska čaršija, postavljeni temelji današnjeg Tešnjara, starog, sada rekonstruisanog i revitalizovanog trgovačkog i zanatskog dela nekadašnjeg Valjeva. Istovremeno, suprotna, leva obala ove reke, na kojoj se ranije nealazio veći, stambeni deo naselja, postaje pusta. Već 1832. godine knez Miloš Obrenović naredio da se sa te strane podigne nova valjevska crkva. Knez je znao da je crkva centar gradskog života u Srbiji i da će ubrzo oko nje početi i sa te strane da niču i nove kuće. Ali, da taj razvoj novog dela Valjeva ne bi bio stihijski knez Miloš je već sledeće 1833. godine, dok crkva još nije ni počela da se gradi, poslao u Valjevo inžinjera koji je na pustoj ledini trasirao buduće ulice duž kojih varoš treba da se širi. Naravno, sve to je dalo veliki podstrek daljem razvoju naselja. Na početku toga procesa, 1839. godine varoš koju su Turci napustili, a novi stanovnici nisu došli na njihovo mesto, imala je 873 stanovnika, ali, samo dve decenije kasnije, pošto je širenje naselja na drugu obalu uzelo maha, 1862. u Valjevu je registrovano dva i po puta više ljudi, 2.150. Ovakvo povećanje stanovništva je prevazišlo mogućnosti koje su u popunjavanju prostora nudile one 1833. godine trasirane ulice. Godine 1855. je izrađen novi plan razvoja modernog, ortogonalnog Valjeva u kome se ulice seku pod pravim uglom. On je rađen sa perspektivama dugoročnog razvoja grada i zato one ulice koje su tada predviđene i danas postoje predstavljajući najuže gradsko jezgro današnjeg Valjeva.
Izrada ovog plana dugoročnog razvoja grada predstavljala je važan impuls za ubrzanu modernizaciju i evropeizaciju dojučerašnje orijentalne varoši. Valjevo doživljava brz razvoj i broj stanovnika se višestruko povećava. Pored povećanja broja stanovnika napredak u drugoj polovini 19. veka je vidljiv i na drugim planovima. U doskora isključivo zanatskom naselju se otvaraju i prvi industrijski pogoni, stiže železnička pruga, električna energija, otvara se Gimnazija, prikazuju se prve pozorišne predstave.
20. stoleće
U 20. stoleću Valjevo je postalo važan industrijski i kulturni centar. Tokom Prvog svetskog rata u blizini Valjeva vođena je Kolubarska bitka, a sam grad pretvorio se u ogromnu bolnicu u kojoj su ležali ranjenici i osobe zaražene tifusom. Grad je znatno razaren i u Drugom svetskom ratu, ali i na samom kraju 20. stoleća, kad je više puta bio bombardovan tokom NATO-ovog bombardovanja SR Jugoslavije.
Kolonizacija Kosova
thumbnail|thumb|Teritorijalna proširenja [[Kraljevina Srbija|Kraljevine Srbije (zeleno) i Crne Gore (ljubičasto) nakon 1913.]] Kolonizacija Kosova nealbanskim stanovništvom, a prvenstveno Srbima, planski je sprovođena od strane beogradske vlade u periodu između dva svetska rata.
Valjevo
Stanovništvo
U naselju Valjevo živi 49184 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38.7 godina (37.8 kod muškaraca i 39.6 kod žena). U naselju ima 21387 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2.85.
Kolonizacija Kosova
Kolonizacija je započela odmah nakon pripajanja Kosova Kraljevini Srbiji i delova Metohije Kraljevini Crnoj Gori u prvom balkanskom ratu 1912. i nastavljena je tokom perioda Kraljevine Jugoslavije, od 1918. do 1941. godine. Kolonizacija Kosova je imala naglašeno nacionalnu notu i njome je „anacionalni elemenat” trebalo zameniti „zdravim nacionalnim elementom”. Paralelno sa srpskom kolonizacijom, tekao je proces prisilnog iseljavanja Albanaca sa Kosova. Između 1912 i 1941. godine, na Kosovo je naseljeno između 60.000 i 65.000 kolonista. Preko 90% ukupnog broja kolonista su činili Srbi sa raznih krajeva Jugoslavije (uključujući i Crnogorce).
Gamberale, Chieti
Gamberale je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Valjevo
Stanovništvo
Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Kolonizacija Kosova
Kolonizacija novih krajeva se sprovodila zajedno sa agrarnom reformom. Agrarna reforma je imala za cilj likvidaciju feudalnih odnosa i uspostavljanje pretpostavki za razvoj kapitalizma, dok je kolonizacija imala za cilj izmenu demografske slike Kosova u korist Srba. Pritom je i agrarna reforma imala etno-religijski aspekt, jer je imovina bivših muslimanskih zemljoposednika uglavnom prelazila u ruke Srba.
Gamberale, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 222 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1318 m.
Valjevo
Stanovništvo
U naselju Valjevo živi 49184 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,7 godina (37,8 kod muškaraca i 39,6 kod žena). U naselju ima 21387 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,85.
Kolonizacija Kosova
Kolonizacija Kosova se uglavnom smatra neuspelim projektom, jer nije zadovoljila ni državu ni naseljenike, ni starosedeoce. Rezultati nove etničke mape su poništeni drugim svetskim ratom, kada je Kosovo priključeno Albaniji, a većina kolonista proterana nazad u Srbiju i Crnu Goru. Po završetku rata, nekim kolonistima je zabranjen povratak na Kosovo.
Valjevo
Stanovništvo
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine)
Kolonizacija Kosova
Događaji vezani za kolonizaciju Kosova su umnogome doprineli narastanju srpsko-albanskog sukoba.
Valjevo
Stanovništvo
{| style="width:50%; background:none;"
Sport
U opštini Valjevo svake godine tradicionalno održavaju se svake godine kulturne,sportske i muzičke manifestacije kao što su Svetosavska Ulična Trka, Trka Sećanje na Generala "Svetomira Đukića" u Valjevu, šahovski i košarkaški turniri i ostalo.
Kolonizacija Kosova
Hronologija
Tokom balkanskih ratova, Kosovo i Metohija su pripojeni Srbiji i Crnoj Gori. I pored masovnih prisilnih iseljenja kosovskih Albanaca (od 1912-1914 je iseljeno 281.747 ljudi ), oni su i dalje na Kosovu činili većinu stanovništva. Crna Gora i Srbija su nastojale da merama kolonizacije utiču na izmenu etničke slike Kosova i Metohije. Crna Gora je već krajem 1912. godine počela naseljavati svoje državljane na teritoriji zapadne Metohije. U toku prvog svetskog rata ti su se naseljenici povukli u Crnu Goru, da bi se nakon rata vratili na dobijena imanja.
NK Utrina Zagreb
NK Utrina je nogometni klub iz zagrebačkog naselja Utrina.
Kolonizacija Kosova
Hronologija
Nakon Prvog svetskog rata i stvaranja Kraljevine SHS, beogradska vlada je započela opsežan program kolonizacije Kosova, dajući prednost bivšim vojnicima ili pripadnicima četničkih odreda. Namera je bila da se nasele „nacionalno zaslužni i provereni elementi”, tj. ratni dobrovoljci, četnici, žandarmi, graničari, optanti, izbeglice i partijski aktivisti. Kolonisti su regularno snabdevani oružjem preko Saveza agrarnih zadruga. U brdovita albanska naselja kolonizovani su najpre Crnogorci, jer se smatralo da su bili kulturno najsličniji Albancima. Osim toga, oni su se bez mnogo straha useljavali u konfiskovane kuće kačaka „ne brinući mnogo ni o mogućoj osveti, niti o tapijama”. Kolonisti su u početku masovno dobijali zemlju koja je oduzimana od vlasnika sa regularnim papirima. Veliki broj kolonista je useljen u kuće Albanaca koji su prinudno iseljeni. Oduzimanje zemlje od Albanaca dovodi do pobuna čitavih sela, pa čak i intervencije vojske. Tokom čitavog perioda kolonizacije, beogradska vlast se morala nositi sa oružanim otporom albanskih kačaka, koji su se borili protiv uspostavljanja srpske vlasti.
NK Utrina Zagreb
Trenutačno se ne natječe u seniorskim ligama.
Kolonizacija Kosova
Hronologija
thumbnail|Kolonizacijom je menjana etnička slika Kosova u korist Srba.
Između 1919-1927 na Kosovu i Metohiji je osnovano 245 novih srpskih naselja. Samo u jesen 1931. u Metohiji je naseljeno 1.400 porodica iz Crne Gore: podignute su im tipske kuće i dodeljeno preko 20.000 ha zemlje između puta Prizren–Đakovica–Peć i reke Drim. Za koloniste je podignuto 11.273 kuće na Kosovu do kraja 1935. godine. Od 1936. je započeo novi talas oduzimanja zemlje od Albanaca u pograničnim krajevima, pri čemu im je ostavljano svega 0,4 ha po članu domaćinstva, dok su naseljeničke porodice dobijale u proseku 8 ha zemlje. Vlasti su na ovaj način pokušavale da unište osnov albanske egzistencije i primoraju ih na iseljavanje, čime je pojačano anti-državno raspoloženje kod Albanaca.
Srbizacija Kosova se nastavila sve do 1941. godine i na taj način su stvorene mnoge srpske enklave na Kosovu i Metohiji, između ostalih: Kosovo Polje, Obilić, Hercegovo, Orlović, Devet Jugovića, Lazarevo, Gornji Svračak, Donji Svračak, Jezero, Lug, Novo Rujce, Staro Gracko i dr. Nove kolonije su osnivane uglavnom u blizini glavnog puta, koji vodi Kosovom od juga prema severu. Postojala je namera da se ratni dobrovoljci naseljavaju uz važne strateške punktove, prvenstveno u Metohiji, Drenici, dojranskom i maleškom srezu. Do 1939. godine je naseljeno oko 54.000 kolonista, od čega 49.000 Srba (uključujući i Crnogorce), oko 4.500 Hrvata i oko 150 Slovenaca. Ukupan broj naseljenika, prema agrarnom povereništvu u kojem su bili prijavljeni, je dat u sledećoj tabeli :
Dugogodišnja postepena kolonizacija nije ispunjavala očekivanja srpske strane. Vasa Šaletić, upravnik Saveza agrarnih zadruga, je smatrao da Albance treba neodložno iseliti u Tursku i da je "naseljavanje Srba među pola miliona Albanaca bilo greška". Kritikujući polovične rezultate dotadašnje kolonizacije Kosova, srpski akademik i političar Vasa Čubrilović predlaže načine za rešavanje "albanskog problema" totalnim etničkim čišćenjem Kosova od Albanaca. Čubrilović je 1937. godine izradio projekat isterivanja Albanaca za Stojadinovićevu vladu, koji je trebalo da sprovedu državne vlasti.
U cilju pritiska na Albance, beogradska vlast je organizovala paravojne formacije četnika, koje su predvodili Kosta Pećanac, Milić Krstić, Jovan Babunski, Vasilije Trbić i drugi, koji su organizovali kaznene ekspedicije vršeći nasilje, teror i organizovanu pljačku. U međuratnom periodu (1918-1941), koji je trajao 23 godine, na Kosovu je skoro osamnaest godina bila uspostavljena vojna uprava. U vreme veoma teškog perioda za Albance pod srpskom monarhističkom upravom, Komunistička partija Jugoslavije je delovala na Kosovu i Metohiji, zalažući se za autonomiju i bratsku ravnopravnost naroda Kosmeta, a protiv iseljavanja Albanaca u Tursku, oduzimanja njihove zemlje i državnog terora nad njima.
Pravna regulativa i zloupotrebe
Kraljevina Srbija je donela Uredbu o naseljavanju novooslobođenih oblasti 20. februara 1914. godine, ali je njeno sprovođenje ubrzo ometeno izbijanjem prvog svetskog rata već jula iste godine.
Između 1918. i 1920, Kosovo je stihijski naseljavano. Kolonizacija novih oblasti je pravno regulisana Uredbom o naseljavanju južnih krajeva, od 24. septembra 1920. Prema ovoj uredbi privatna svojina se mogla oduzeti radi stvaranja naseljeničkih kompleksa, ali je država morala dati u zamenu zemlju istog boniteta u blizini oduzetog zemljišta. U praksi, to se uglavnom nije poštovalo. Oduzimajući zemlju od Albanaca, agrarne vlasti ih nisu upoznavale s njihovim pravima. Prilikom gradnje naseljeničkih kompleksa uglavnom se nije vodilo računa o životnim interesima albanskih seljaka: u nekim slučajevima je porodicama sve oko kuće oduzeto, pa su radi ulaza u kuću morali prolaziti kroz naseljeničko imanje. Ovakvi slučajevi dovodili su u neprijatan položaj i Albance i naseljenike. Uredba o naseljavanju južnih krajeva je 1931. pretvorena u Zakon o agrarnoj reformi i kolonizaciji, koji je pretrpeo izvesne izmene i dopune juna 1933.
Sprovođenje kolonizacije i agrarne reforme, koje su bile neposredno povezane, je prvih godina bilo u nadležnosti Ministarstva za agrarnu reformu. Od 1929. godine, kada to ministarstvo prestaje da postoji, pa do izbijanja Drugog svetskog rata 1941. godine, kolonizacija je bila u nadležnosti Ministarstva poljoprivrede. Kolonizacija i agrarna reforma su imale i socijalnu dimenziju jer je zemlja oduzimana od nekadašnjih aga i begova i deljena siromašnim seljacima. Otuđenje tzv. „velikog poseda” sprovodio je sreski poglavar po odluci velikog župana, posle čega bi država određivala otkupnu cenu „viška” zemljišta koje bi bilo oduzeto za potrebe agrarne reforme. Bivši vlasnici često nisu bivali adekvatno isplaćeni, a pitanje isplate bivših vlasnika je posmatrano kao teret za državni budžet, naročito u godinama svetske ekonomske krize.
Da bi podstakla naseljavanje, država je iz budžeta obezbedila besplatan prevoz i građevinski materijal: 1921. izdvojeno je šest miliona dinara, a tokom naredne budžetske godine skoro 24 miliona. Kolonisti su po naseljavanju oslobađani državnih poreza na tri, a od 1928. na pet godina. Uglavnom je deljena državna zemlja, napuštene parcele muhadžira i zemlja oduzeta od odmetnika-kačaka. Skoro četvrtinu zemlje činila su tzv. „bezvlasnička imanja” koja su muslimani trajno napustili. Samo na teritoriji Agrarnog povereništva u Peći je 1919–1939. bilo 9.674 ha trajno napuštenog (kačačkog) zemljišta.
Između 1918. i 1928. promenilo se 23 ministra agrarne reforme, od čega su samo četvorica obišla južne oblasti. Nakon zavođenja šestojanuarske diktature 1929. godine, među agrarnim poverenicima su dominirali skoro isključivo pukovnici (Čemerikić, Dimitrijević, Branovački). Rad vrhovnog agrarnog povereništva bio je obeležen korupcijom. Iako je zakon nalagao da se zemlja deli hronološki, tj. po redosledu podnošenja zahteva, u praksi su ipak kvalitetne parcele deljene brže onome ko bi platio. I Savez agrarnih zadruga Južne Srbije je bio prilično kontroverzna ustanova. Njen dugogodišnji upravnik Vasa Šaletić je 1936. predlagao iseljavanje Albanaca u režiji Saveza, koji bi istovremeno bio zadužen za otkup njihovih imanja. Pored toga što je politički zloupotrebljavan, Savez je ubrzo postao i simbol korupcije.
Razne zloupotrebe i oduzimanja privatnih imanja albanskih seljaka radi naseljavanja kolonista su imale loše posledice na odnose meštana i naseljenika, koji su dobijali zemlju oduzetu na taj način. Iz raznih dokumenata se vidi da su agrarne vlasti protivzakonito ograničavale i oduzimale zemlju albanskih seljaka, često bez ikakve zamene ili naknade. U najtežem položaju su bili Albanci u pograničnim oblastima prema Albaniji, gde su vlasti nastojale da nasele što više kolonista, smatrajući da će tako obezbediti sigurnost granice. U tim su oduzimana imanja albanskih seljaka bez obzira na to mogu li njihove porodice opstati na ono malo zemlje što im je ostavljeno.
Posledice
thumbnail|thumb|[[Nacionalni komitet oslobođenja Jugoslavije|Nove jugoslovenske vlasti su 1945. donele Odluku o privremenoj zabrani povratka kolonistima.]]
Kao posledica dugogodišnjeg iseljavanja Albanaca i naseljevanja Srba i Crnogoraca, došlo je do značajnih izmena u etničkoj strukturi stanovništva. Takođe, usled primene nasilnih mera odnosi između etničkih grupa su postali veoma napeti, posebno između albanskih starosedelaca i srpskih kolonista, što je imalo posledica na produbljenje srpsko-albanskog sukoba. Nestalnost kolonističkih poseda i neregularna podela zemljišta doveli su do opšteg osećaja neizvesnosti kod naseljenika na „njihovim” neubaštinjenim posedima. Mnogi kolonisti su dobijenu zemlju nelegalno prodavali i vraćali se u rodni kraj, ili su je iznajmljivali muslimanskim veleposednicima, čime je „poništavan jedan od glavnih ciljeva agrarne reforme i kolonizacije”. S druge strane, neki kolonisti, uglavnom crnogorski, su redovno izazivali konflikte sa domorocima.
Tokom Drugog svetskog rata, Kosovo je pripojeno Kraljevini Albaniji, koja je bila italijanski protektorat. Brojni srpski i crnogorski kolonisti doseljeni 1920-ih i 1930-ih su proterani nazad u Crnu Goru i Srbiju, a mnogi su ubijeni. Krajem rata, neki od srpskih i crnogorskih kolonista proteranih s Kosova su učestvovali u masakru Albanaca u Baru.
Po završetku rata 1945. godine, vlasti nove Demokratske Federativne Jugoslavije su svim kolonistima zabranile povratak na Kosovo, jer su smatrani eksponentima predratne velikosrpske politike, od koje se novi režim distancirao. Marta 1945. nova federalna vlada je donela tzv. ''Odluku br. 153'' kojom je svim kolonistima privremeno zabranjen povratak na njihova prijašnja mesta življenja. Nove vlasti su već početkom avgusta 1945. usvojile Zakon o reviziji kolonističkih odnosa, koji je za koloniste predviđao izvesne kompenzacije u Vojvodini, odakle su masovno iseljeni podunavski Nemci. U septembru iste godine oko 3.352 „bivših kolonista” je dobilo pravo da se vrati na Kosovo i Metohiju, dok je 306 naseljenika, koji su izgubili pravo povratka, preusmereno u Vojvodinu.
Stubica (razvrstavanje)
Stubica može biti:
Posejdon
thumb|225px|Posejdon s trozubom Posejdon (grč. Ποσειδῶν, Poseidỗn) je grčki bog mora i zemljotresa i konja. Njegov je pandan u rimskoj mitologiji Neptun.
Kult
Posejdon je štovan u ilirskoj mitologiji kao Rodon te u etruščanskoj kao Nethuns. U Mikeni je bio vrlo štovan, pa su postojali brojni spomenici s njegovim izgledom. Pomorci su mu se molili za sigurna putovanja, a katkad su utapali konje kao žrtvu. Posejdon je zauzvrat stvarao mirno more i nove otoke.
Rođenje i vladanje
Posejdon je Kronov i Rejin sin. Braća su mu Zeus i Had, a sestre Hera, Demetra i Hestija. Nakon svrgavanja Krona, Posejdon je dobio vlast nad morem. Kiklopi su mu iskovali zlatni trozubac. Također, budući da je Posejdon moćan bog i Zeusov stariji brat, nosi krunu. Kad je bio uvrijeđen ili ignoriran, svojim bi trozubom udario tlo te bi uzrokovao brodolome, potrese, utapanja i oluje. U Rimu je bio bog konja - Neptune Equester, zaštitnik konjskih utrka. Postojao je njegov hram u blizini konjskih trkaćih staza u Rimu - Circus Flaminius, a također i jedan u mjestu Campus Martius gdje se slavila svečanost Neptunalia 23. srpnja. Posejdon ima kočiju koju vuku konji koji mogu jahati po moru. Uz njega je i dupin. Njegova je palača na dnu Egejskog mora, izgrađena od koralja i dragulja.
Drugi mitovi
thumb|230 px|Posejdonova obitelj, Triton, Amfitrita i Posejdon Atena se natjecala s Posejdonom tko će biti zaštitnik novog i neimenovanog grada. Atena je ljudima dala maslinu te su ju građani prihvatili, a i Atenu za zaštitnicu, jer stablo im donosi ulje, drvo i hranu. Grad je nazvan Atenom, a Posejdon ga je htio prozvati Posejdonijem. U drugoj inačici priče, Posejdon je stvorio prvog konja, ali je ipak Atenin dar izabran. U Italiji su kolonizatori izgradili Posejdoniju. thumb|300px|left|Posejdon, skulptura u Kopenhagenu Posejdon i Apolon uvrijedili su Zeusa i poslani su služiti kralju Laomedonu. On im je zapovjedio da sagrade velik zid oko grada i obećao da će ih dobro nagraditi, ali to nije i ispunio. Da bi se osvetio, prije Trojanskog rata, Posejdon je poslao morsko čudovište da napadne Troju (čudovište je poslije ubio Heraklo). Posejdon je u ratu na strani Ahejaca, Grka, a katkad je i sam sudjelovao u borbi protiv Trojanaca. No, u 20. pjevanju ipak je spasio Eneju od Ahileja. Posejdon mrzi Odiseja jer je oslijepio njegova sina Kiklopa Polifema. Stoga je poslao na njegovu posadu oluju i odgodio Odisejev povratak na Itaku. Odiseju je, nakon što se vratio svome domu, rečeno da će morati na još jedno putovanje prije nego što može voditi sretan i miran život, bez Posejdonova gnjeva. Vrač Tiresija rekao mu je da na otoku štuje Posejdona, da bi ublažio njegov gnjev. U Vergilijevoj Eneidi Neptun, Posejdonov rimski pandan, još je uvijek uvrijeđen i nije na strani Trojanaca. Ali ipak im je pomogao kad je Junona (Herin pandan) u prvom pjevanju htjela uništiti trojansku flotu. No, glavni je razlog bio taj što se Junona umiješala u njegovo područje.
Ares
thumb|Ares, kip iz Ville Hadriane, Tivoli
Ares (antgrč. Άρης [Arês] ili Ἄρεως [Areôs]) bog je rata, pandan u rimskoj mitologiji mu je Mars.
Ares u ratu
Ares je sin Zeusa i Here, njihov najstariji sin, Hefestov brat. Raduje se smrti. Mrzi svoje roditelje, a posebno Atenu, božicu ratnika, mdrosti i umijeća. Aresa raduju miris krvi, borba, zveket oružja, jauci. Aresa ne zanima uzrok rata, čak ni ishod, bitno je samo ratovanje. Prikazivan je u četveropregu s četiri pastuha osedlana zlatnim sedlom koja rigaju vatru. Ares u ratu nosi ono nužno: bakreni oklop, kacigu i koplje i štit. Njegove su svete ptice orao, djetlić i strvinar. Najdraža mu je životinja pas koji mu se žrtvovao. Dim i Fob (Deimos i Phobos) su njegova djeca s Afroditom, a označavaju užas i strah. Također je uz njega i demon rata i zveketa oružja - Kydoimos. Homer u Ilijadi spominje da je Aresova sestra božica nesloge i razdora Erida, a također i Enija, božica ratnog klanja.
Osnivanje Tebe
Ares je osnovao Tebu u Grčkoj. Praotac je vodenog zmaja kojeg je ubio Kadmej. Od zmajevih je zubiju nastala rasa boraca, Aresovih potomaka. Da bi se umilio Aresu, Kadmej je oženio Harmoniju, Aresovu i Afroditinu kći. Zbog Harmonije, sve je dovedeno u sklad i osnovana je Teba.
Ares i Afrodita
thumb|240 px|Afrodita i Ares Aresova je ljubavnica Afrodita. Helios, Sunce, je jednom vidio kako su Ares i Afrodita skupa. Dojavio je to Hefestu, Afroditinu mužu. Bogovi su došli vidjeti osramoćeni par, ali su božice odbile zbog sramote. Bogovi su komentirali Afroditinu ljepotu, a Hermes je rekao kako bi mijenjao mjesto s Aresom. Nakon što su ih pustili, Ares je odjurio u svoju domovinu Trakiju. Ares je morao platiti preljubničku kaznu, a Hefest se najvjerojatnije razveo od Afrodite i vratio je njezinu ocu. U drugoj je inačici priče Ares postavio Alektriona da ih čuva, no on je zaspao. Ares ga je poslije pretvorio u pijevca tako da je osuđen svaki put najavljivati izlazak Sunca. Uz Dima i Foba, Afrodita mu je rodila i Erosa i Anterosa koji su naslijedili Afroditine dobre osobine, a također i kćer Harmoniju.
Ares u drugim mitovima
Ot i Efijalt, Aloidi, divovi, bacili su Aresa u lance i stavili ga u brončanu urnu u kojoj je ostao 13 mjeseci. Prekrasna je Eribeja, pomajka dvaju divova, rekla Hermesu što su učinili te ga je on spasio, a Artemida je prevarila Aloide rekavši da će se udati za Ota, a to je Efijalta učinilo ljubomornim. Počeli su se svađati, a Artemida se pretvorila u bijelu košutu i stala između njih. Divovi, lovci, bacili su na nju koplja i tako zapravo ubili jedan drugoga. Homer opisuje da Ares nema poštovanja ni odanost prema Temidi, pravednosti. Obećao je Ateni i Heri da će se boriti na strani Ahejaca, ali je Afrodita uvjerila Aresa da se bori na strani Trojanaca. Za vrijeme rata, Diomed se borio s Hektorom i vidio Aresa kako se bori na strani Trojanaca te je pozvao svoje vojnike da se polako povuku. Hera, Kozolendova majka vidjela je njegovo miješanje te je ohrabrila Diomeda da napadne Aresa te je on bacio koplje na nj, a Atena je usmjerila koplje u Aresovo tijelo koje je pokleknulo nad bolom. Ares se vratio na Olimp prislivši Trojance da se povuku.
Fougueyrolles
Fugerol je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Beržerak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 431 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 37 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,45 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 103 metara (maksimalnoj 152 m, a minimalnoj 33 m).
Natrijum tetrahloropaladat
Natrijum tetrahloropaladat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 294,212 Da.
Artikain
Artikain je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 284,375 Da.
Formoso, Kansas
Formoso je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 93, što je 36 (-27,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Operacija Bilogora istok
Operacija Bilo gora Istok (njem. Bilo gora Ost) je bila zajednička operacija Vermahta i snaga NDH protiv partizana u oblasti Bilogore. Vođena je od 25. do 27. avgusta 1943. godine.
Stubica (Lazarevac)
Stubica je naselje u gradskoj opštini Lazarevac u gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 269 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 302 stanovnika).
Demografija
U naselju Stubica živi 219 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,5 godina (41,4 kod muškaraca i 41,6 kod žena). U naselju ima 77 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,49.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
NK Zapruđe Zagreb
NK Zapruđe Zagreb je zagrebački nogometni klub iz naselja Zapruđe. Trenutno se natječe u 3. Zagrebačkoj ligi.
Château-du-Loir
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 5 148 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 449| stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,46 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 101 metar (maksimalnoj 131 m, a minimalnoj 44 m).
Mera, Vercelli
Mera je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1505 m.
Askomicin
Askomicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 43 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 792,007 Da.
Flat Rock, Surry County, North Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.556, što je 134 (-7,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Borghetto, Padova
Borghetto je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 303 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Egg Harbor City, New Jersey
Eg Harbor Siti je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.243 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 4.243 stanovnika, što je 302 (6,6%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Brooklyn Heights, Missouri
Bruklin Hajts je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 100, što je 25 (-20,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Podgorička skupština
thumb|300px|Učesnici podgoričke skupštine.
Podgorička skupština ili "Velika narodna skupština srpskog naroda u Crnoj Gori" održavala se između 24. studenog i 29. studenog 1918. godine. Na njoj je donesena sporna odluka o prisajedinjenju Kraljevine Crne Gore Kraljevini Srbiji.
Uvod
thumb|200px|Crna Gora nakon Balkanskih ratova 1913 godine
Odmah nakon uspjeha srpskog ustanka iz 1815. u Crnoj Gori, a prije svega u Srbiji(mada se tako nije zvala u tom periodu), pojavila se želja za sjedinjenjem ove dvije države. Te početne tendencije će Srbija(tako ćemo je zvati u tekstu) i Crna Gora pojačati kada 1866. godine potpisuju politički ugovor kojim se pokreće pitanje sjedinjenja država. Kao odgovor na to srpska vlada šalje iste godine svoga diplomata i agenta Milana Piroćanca u Crnu Goru kako bi radio na brisanju crnogorske posebnosti.
Bez obzira na rezultate te i sličnih akcija, javnost Crne Gore ostat će podijeljena na zagovornike bezuvjetnog pripojenja Srbiji i one koji će zagovarati striktno očuvanje državno-pravne crnogorske posebnosti i/ili tražiti zajamčenu autonomiju u budućoj zajedničkoj južnoslavenskoj državi. Tijekom 1913. i 1914. godine će početi pregovori o stvaranju srpsko-crnogorske federacije ili konfederacije, ali oni će biti naglo prekinuti izbijanjem Prvog svjetskog rata i Austro-Ugarskom okupacijom 1916. godine.
Izbjeglištvo i rat
Dolazi do trajnog kvarenja diplomatskih odnosa zbog sumnji u želju Srbije da anektira Crnu Goru. Crnogorski odbor za narodno ujedinjenje predvodi crnogorski eks-premijer Andrija Radović. Radovićev Odbor obavlja promidžbene aktivnosti u zemljama Antante s ciljem bezuvjetnog prisajedinjenja.
Situacija uoči Podgoričke skupštine
Zapovjednik srpskog Glavnog stožera, vojvoda Živojin Mišić, dao je nalog svojim snagama, pod nazivom Jadranske trupe, da iz Peći hitno krenu prema Crnoj Gori. Sa srpskim trupama su u Crnu Goru pristigle i četničke formacije Koste Pećanca. U Crnoj Gori je uvedena vojna uprava i policijski sat. Dio daleko malobrojnijih savezničkih postrojbi Francuske, Velike Britanije, SAD i Italije također je razmješten u Crnoj Gori. Crnogorski komiti su od strane srpskih vojnih vlasti pozvani da polože oružje. Napetost je rasla , jer su očekivanja bila da se vrati Nikola I koji je pobjegao iz Crne Gore i da se Kraljevina Crna Gora restaurira u kraljevinu i/ili, u drugoj varijanti, nakon toga kao zasebno definiran entitet s konfederalnim statusom poveže s novom jugoslavenskom državom.
Pripreme za glasovanje
Tijekom Austro-Ugarske okupacije Kraljevine Crne Gore, ona je po međunarodnom pravu, nadalje ostala u statusu "zaraćene strane". Legitimitet kralja Nikole I. nitko nije osporavao a sile Atante, uključujući i Kraljevinu Srbiju, držale su veleposlanike pri sjedištu njegove Vlade u egzilu. Posljednji saziv Crnogorske narodne skupštine izabran je 1914. godine i imao je ustavni mandat. No, unatoč tome, srpska vlada osniva Središnji Izvršni Komitet za prisajedinjenje Crne Gore čiji osnovni zadatak postaje organiziranje izbora za novi parlament koji bi trebao glasovati o prisajedinjenju. Kako bi se spriječio povratak protivnika ujedinjenja iz Austro-Ugarskog zarobljeništva ili iz zemalja Antante srpski Vrhovni vojni stožer šalje zapovjed nadležnim stožerima da zabrane povratak u domovinu crnogorskim časnicima, dočasnicma i vojnicima dok se ne dovrše izbori. Slično tome, srpska vlada je zatražila i dobila od Francuske odluku o diplomatskom blokiranju povrataka kralja Nikole I. i njegovih sinova iz izbjeglištva. Umjesto dopuštenja za povratak u svoju domovinu, on dobiva lažna jamstva od francuskog ministra vanjskih poslova da će neovisnost Crne Gore biti zaštićena.
Izbori
Središnj Izvršni Komitet za prisajedinjenje Crne Gore i Srbije je bio propisao svoja pravila za izbore po kojima:
Ovako izabrani elektori su trebali potom glasovali tko će ući u parlament i to tako da je svaka kapetanija davala 2 zastupnika, srez 3, a gradovi 1 ili 2 ovisno o veličini. To je bilo u potpunoj suprotnosti s crnogorskim izbornim zakonodavstvom.
Pobjeda u atmosferi straha najavljena je tijekom "izbora" kada se prozivalo:"Crnogorac to se stvarno zbilo jer ima dosta usmenih glasina koje su babe prepricavale iz sigurnih izvora, koji bi bio protivu ujedinjenja Srpskog naroda, taj je izdajnik, to nije Srbin, već je izrod, njega će narod zgaziti kao crva koji kalja zemlju kud prolazi".
Odluke
thumb|desno|Knez, kasnije i Kralj Crne Gore slavni Nikola I Petrović Njegoš Podgorička skupština je bila uspostavljena 24. studenog 1918. pod zaštitom srpske vojske, a dva dana potom će donesti svoje najvažnije odluke tajnim glasovanjem. te odluke su bile:
Epilog
Tom odlukom skupštine Kraljevina Crna Gora de facto prestaje postojati i postaje dio Srbije to jest Kraljevine SHS. 10.000 bojovnika Kraljevine SHS opskrbljenih teškim naoružanjem spremno dočekati 21. prosinac 1918. godine (6. siječanj 1919. po gregorijanskom kalendaru) i Božićnu pobunu zagovornika nezavisnosti i pristalica kralja Nikole I.
Iako će se u jednom trenu svi veći centri naći pod opsadom ustanika, njihove lagano naoružane trupe će biti pobjeđene od srpskih vojnika nakon čega će početi voditi gerilski rat za kralja i otadžbinu,mada je kralj u tom trenutku bio na Azurnoj obali(Francuska)Gdje mu se i unuk rodio.
Pobuna će potrajati sve do 1929. godine kada će ustanici prihvatiti amnestiju kralja Aleksandra.
Iako je neovisna Crna Gora de facto prestati postojati 1918. godine vlade Antante će još godinu-dvije priznavati nezavisnost ove države tako da će njeni predstavnici biti pozvani čak i na Versajsku konferenciju 1919.
Mindelheim
Mindelhajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 52 opštinska središta okruga Unteralgoj. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9778173.
Geografski i demografski podaci
mini|left|Položaj grada u okrugu Unteralgoj Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 607 metara. Površina opštine iznosi 56,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 14.135 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 250 stanovnika/km².
Toronto
Toronto je najveći grad Kanade, i glavni grad kanadske provincije Ontario. Grad leži na sjeverozapadnoj obali jezera Ontario. Sa svojih 2.5 milijuna stanovnika, je peti po veličini grad u Sjevernoj Americi, iza Mexico Citya, New Yorka, Los Angelesa i Chicaga. Toronto je srce konurbacije Greater Toronto Area (GTA), najgušće naseljenog dijela Južnog Ontarija zvanog Zlatna potkova, u kojem živi 8.1 miliona stanovnika, a to je skoro 25% svih Kanađana. Po posljednjem kanadskom popisu stanovništva Metropolitanski Toronto imao je 5,113,149, a konkubacija Veliki Toronto 5,555,912.
Historija
Nakon osnivanja provincije Ontario 1867 Toronto je postao njezin glavni grad. U razdoblju 1849.–1852. i 1856.-1858. Toronto je bio glavni grad Ujedinjenih provincija Kanade. Gradovi Toronto i Montreal su se sporili oko prava tko će postati glavni grad Kanade, tako da je na kraju salomonski odlučeno da glavni grad postane grad između njih - Ottawa. Krajem 19. vijeka Toronto je postao značajan industrijski i prometni centar Kanade. Velik dioToronta, onda pretežno građenog od drva izgorio je 1904, ali je grad ubrzo obnovljen.
Od polovice 20. vijeka Toronto je postao grad u koji se doseljava najviše imigranata u Kanadu, ispočetka su to bili Evropljani; Englezi, Irci, Škoti, Nijemci, Talijani, Grci, Česi, Poljaci, Mađari, Hrvati, Makedonci, Srbi. Od 2000 prevladavaju azijati.
Geografske karakteristike
Toronto je smješten na jugu Kanade, uz jezero Ontario, jedno od Velikih jezera koja su spojena preko rijeke Saint Lawrence i naknadno izgrađenim kanalima sa Atlantskim oceanom i rijekom Mississippi, tako da su vrlo prometni vodeni put. Sredinom jezera prolazi i granica sa Amerikom, te su značajne prekogranične veze preko jezera. Toronto je i velika brodska luka do koje mogu dolaziti prekooceanski brodovi. thumb|right|300px|Avionski snimak Toronta Toronto se nalazi u najgušće naseljenom i ekonomski najrazvijenijem dijelu Kanade (tzv. Main street). To je zbog relativno dobre klime, jedne od najblažih u Kanadi (Kontinentalna klima) i blizine velikih američkih industrijskih gradova.
Klima
Toronto ima kontinentalnu klimu, sa hladnim zimama i toplim letima. Zimi su česte jake mećave, kao i topli peiodi uz temperaturu nešto iznad 0C, dok je leti veoma sparno. Temperatura retko prelazi 35 stepeni ili pada ispod -20. Kiše su česte, a suše veoma retke, čak i tokom leta.
Znamenitosti
Najveća gradska znamenitost je televizijski toranj CN Tower (Canada National Tower), visok 553 m, donedavno najviša samostojeća građevina na svijetu. Sad ga je pretekao neboder Burj Dubai u Ujedinjenim Arapskim Emiratima (koji je još u izgradnji). Sa CN Towera postoji vidikovac (staklena kupola) iz kojeg se pruža pogled na cijeli grad i jezero Ontario.
Od ostalih znamenitosti valja spomenti Gradsku vijećnicu, svojevremeno smatranu za ultra modernu građevinu, stadion Rogers centre, jedan od najvećih trgovačkih centara na svijetu Eaton Centre, mnogo kazališta i muzeja. Toronto je prepun velikih javnih parkova i rekreacijskih centara. Posebno je atraktivna zona uz jezero i otoci na jezeru (Toronto islands), koji su rezervirani isključivo za rekreaciju - oni su najveća američka zona na kojoj je zabranjen promet automobilima.
Privreda
Toronto je glavni kanadski poslovni i financijski centar, u kojem sjedište ima većina najvećih kanadskih kompanija, ali i mnoštvo američkih i japanskih, zbog blizine granice i boljih poslovnih uvjeta. Down town Toronto (financijski kvart) prepun je nebodera, sjedišta velikih banaka i financijskih institucija. Toronto ima sedmu najveću burzu na svijetu, jer je Kanada veliki proizvođač energije (nafta, hidroenergija), žitarica i skupih ruda (uran). Sve kanadske velike banke i većina tvrtki ima sjedište u Torontu. Grad je također važno medijsko, izdavačko, telekomunikacijsko, informacijsko i filmsko središte. Najveće i najpoznatije kompanije koje imaju sjedište u Torontu su; Thomson Corporation, CTV globemedia, Rogers Communications, Celestica, Sun Life Financial, Four Seasons Hotels, The Hudson's Bay Company i Manulife Financial.
Hermes
Hermes ili Hermo (grč. Ἑρμῆς, Hermễs) je starogrčki glasnik bogova, zaštitnik putnika i lopova, pastira, pjesnika, atletičara i trgovaca; Zeusov i Majin sin. Hermesov je pandan u rimskoj mitologiji Merkur. Egipćani su ga poistovjećivali s Thothom pa je nastala legenda o Hermesu kao bogu mudrosti.
Etimologija
Za Hermesovo se grčko ime mislilo da dolazi od grčke riječi ἕρμα, herma koja označava kamen; kvadratni ili pravokutni stup s Hermesovom glavom na vrhu, a muškim genitalijama na dnu. No, vjerojatnije je da je obrnuto, da je imenovanje stupova došlo od njegova imena. Od njegova su imena izvedene riječi hermetičan koja označava nešto zatvoreno, budući da bi on, kao glasnik bogova, premostio komunikacijski jaz između bogova i ljudi. Na grčkom je hermaion označavalo sretan pronalazak. Isprva je Hermes bio falični bog.
Karakteristike
thumb|left|250px|[[Artus Quellinus: Merkur (Hermesov rimski pandan), sa svojim simbolima, 17. stoljeće ]]
Hermesovi su simboli pijevac i kornjača, a može ga se prepoznati po putničkoj kapi (petasus), torbi, krilatim sandalama (talaria) i glasničkom štapu - grč. kerykeion s astrološkim simbolom bika ili pak štap kaducej sa zmijama. Nosio je odjeću putnika, radnika ili pastira.
Ovidije daje kratak opis u svojim Metamorfozama: <i> Odmah na glavu klobuk i krila na noge ovaj
Kojom koze ko pastir po zahodnim poljima goni. </i> Hermes je odan Zeusu, prati duše mrtvih u podzemlje, k Hadu. Izumitelj je vatre koju čuva Hefest, a ukrao ju je Prometej. Također je izumio liru i sirinks koje je potom razmijenio s Apolonom. Izmislio je i mnoge vrste utrka i boksački sport te je zaštitnik atletičara i sportaša. Često je jedini bog koji može ulaziti i izlaziti u Had bez ograničenja, uz samog Hada i Perzefonu.
Hermesovi epiteti
Ovi epiteti vežu se uz Hermesove zadaće:
Rođenje
Hermesa je rodila nimfa Maja na brdu Kileni u Arkadiji. Maja je bila jedna od Plejada, Atlantova kći. U Homerskim himnama opisano je rađanje boga Hermesa. Njegovu je majku Maju tajno oplodio Zeus te je ona zamotala dijete u povoje, ali je ono pobjeglo dok je spavala.
Hermes i Arg
Argeiphontes, Hermesov epitet koji označava Argova ubojicu, pridan mu je pošto je ubio diva Arga s mnoštvom očiju koji je pazio na nimfu Iju, Zeusovu ljubavnicu, u Herinu svetištu u gradu Argu. Hermes je, na Zeusovu zapovijed, uspavao Arga, a potom iskoristio čaroliju da mu zatvori sve oči, a potom mu je odsjekao glavu. Njegove su oči zatim postavljene u paunov rep, a paun je postao Herin simbol. Kasnije je Hera nastavila goniti Iju poslavši na nju (bila je u obličju junice) obada da je progoni po svijetu i da joj smeta. Ija je na posljetku stigla do Egipta gdje je štovana kao božica Hator.
Operacija Leander
Operacija Leander je bila vojna operacija Vermahta protiv jugoslovenskih partizana u zaleđu Zadra. Vođena je od 9. do 14. septembra 1943. godine.
Pozadina
Pošto je dolina Une za njemačkog komandanta Jugoistoka bila najvažnija za odbranu Balkana, on je naredio da 373. divizija "Tiger" rasporedi svoje jedinice u toku avgusta u Ličko Petrovo Selo, Donji Lapac, Kulen-Vakuf, Bosanski Petrovac, Bihać, Bosansku Krupu, Bosanski Novi i Prijedor, te da takvim rasporedom oslobodi 114. lovačku diviziju da kao prva izbije po šifri "Leander" u Zadar i Šibenik.
Mähring
Mering je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Tiršenrojt. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.909 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9377139.
Ponti-La Selva, Frosinone
Ponti-La Selva je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 265 m.
Chanteloup-les-Bois
Šantlu le Boa je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Šole.