cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jovan Lazić
Status narodnog heroja
Jovanu Laziću je "Ministarstvo odbrane Vlade Federativne Narodne Republike Jugoslavije" izdalo 29. XI. 1950. godine "Spomenicu za večnu uspomenu i slavu palih boraca narodnooslobodilačkog rata", koju je potpisao (i) Josip Broz Tito. Iako se Jovana Lazića smatralo narodnim herojem, njemu nije dodijeljen Orden narodnog heroja pa nije uvrštena u knjigu "Narodni heroji Jugoslavije" (I-II, Beograd, 1975).
Grob Jovana Lazića
Jovan Lazić je bio sahranjen u dvorištu roditeljske kuće u Majškim Međama, na kojoj mu je 22. XII. 1979. bila postavljena i spomen-ploča, dok se njegova bista, uz biste Sare Bertić i Ernea Kiša, nalazila na Trgu slobode u Belom Manastiru (poslije mirne reintegracije preseljena na belomanastirsko Partizansko groblje). Nakon što su Lazićevi rođaci prodali roditeljsku kuću, njegov je grob prenesen na majškomeđansko groblje.
"Ljubav za heroja"
Godine 1989. izdao je Nikola Živković u Belom Manastiru knjigu o životu Jovana Lazića "Ljubav za heroja", koja se u baranjskim školama čitala kao lektira.
Izvori:
1,2,4-Trimetilbenzen
1,2,4-Trimetilbenzen je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 120,192 Da.
El Saucito, Turicato
El Saucito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1093 m.
Natalija Sedova
Natalija Ivanovna Sedova (5. april 1882 - 23. jun 1962) je bila ruska revolucionarka i sovjetska komunistička političarka, najpoznatija kao druga supruga revolucionarnog vođe, a kasnije sovjetskog disidenta Lava Trockog.
Biografija
Rođena je u imućnoj porodici, koja je, prema nekim izvorima, poticala od kozaka sa očeve, a od poljskog plemstva sa majčine strane. Zahvaljujući plemićkom porijeklu je bila upisana u elitnu privatnu školu u Harkovu iz koje je izbačena zbog revolucionarne aktivnosti. Nakon toga je emigrirala u Francusku gdje se na Sorbonni upisala na studij umjetnosti. Tamo je nastavila sa revolucionarnim radom, sudjelujući u radu Lenjinovog časopisa Iskra. 1902. se upoznala sa Levom Bronštajnom, koji će kasnije preuzeti revolucionarni pseudonim Trocki. On je zbog nje napustio svoju prvu suprugu Nadeždu Sokolovskaju. Sedova je sa Trockim u Francuskoj sklopila građanski brak, i rodila mu dva sina - Leva (1906) i Sergeja (1908) - koji su oboje preuzeli majčino, umjesto očevog prezimena.
Natalija se sa mužem vratila u Rusiju za vrijeme Revolucije, a 1918. je nakon dolaska boljševika na vlast preuzela dužnost načelnice odjela za muzeje i zaštitu spomenika kulture i antikviteta pri Narodnom komesarijatu prosvjete Sovjetske Rusije. Na tom se mjestu istakla pri zaštiti brojnih kulturnih spomenika koji bi inače bili uništeni u vandalizmu i pljački pri kaosu usred građanskog rata.
Sedova je na tom mjestu ostala sve dok joj muž u frakcijskim borbama unutar KPSS nije poražen i izbačen iz Partije. Godine 1929. je zajedno sa njim otišla u egzil. Stariji sin Lev, koji se nije bavio politikom, ostao je u SSSR, ali je svejedno pogubljen 1937. godine u Velikoj čistki. Njegov mlađi brat Sergej je u Parizu 1938. godine umro, službeno od apenciditisa, iako su česte špekulacije da je bila riječ o trovanju od strane sovjetske tajne službe NKVD.
Muža je nastavila pratiti u Meksiko, gdje je 24. maja 1940. zajedno sa njim preživjela spektakularni pokušaj atentata koji je na njihovo imanje izveli lokalni meksički staljinisti na čelu sa slikarom Davidom Alfarom Siqueriosom. Njen muž, međutim, nije preživio atentat cepinom koji je 21. augusta izveo sovjetski agent Ramon Mercader, uspješno infiltriran među sljedbenike Trockog.
Nakon muževe smrti, Natalija Sedova se smatrala jednom od njegovih nasljednica, odnosno autentičnih tumača trockističke ideologije. U tu je svrhu zajedno sa Victorom Sergeom pisala muževu biografiju. Bila je aktivna u trockističkoj Četvrtoj internacionali sve do 1951. godine kada ju je napustila, prihvativši stav bivšeg trockista Maxa Shachtmana o tzv. "birokratskom kolektivizmu", sa kojim se ostatak Internacionale nije htio složiti. Posljednjih godina života je blisko surađivala sa španskim revolucionarom i bivšim trockistem Grandizom Munisom.
Fiktivni portreti
Natalija Sedova se pojavljuje kao lik u biografskom filmu Ubistvo Trockog iz 1972. godine, u kome ju je tumačila Valentina Cortese, kao i u biografskom filmu Frida iz 2002. godine, gdje ju je tumačila Margarita Sanz.
Las Moras, Santa Catarina
Las Moras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 85 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1067 m.
Laplaceova jednačina
Laplasova jednačina' je eliptička parcijalna diferencijalna jednačina drugoga reda oblika: Rešenja Laplasove jednačine su harmoničke funkcije. Laplasova jednačina je značajna u matematici, elektromagnetizmu, astronomiji i dinamici fluida.
Definicija
U tri demenzije Laplasiva jednačina može da se prikaže u različitim koordinatnim sistemima. U kartezijevom koordinatnom sistemu je oblika: U cilindričnom koordinatnom sistemu je: U sfernom koordinatnom sistemu je:
U zakrivljenom koordinatnom sistemu je: ilir
Dvodimenzionalni sistem
U polarnom koordinatnom dvodimenzionalnom sistemu je oblika:
U dvodimenzionalnom kartezijevom sistemu je:
Grinova funkcija
Laplasova jednačina se često rešava uz pomoć Grinove funkcije i Grinova teorema: Definicija Grinove funkcije je: Uvrstimo u Grinov teorem \psi=G pa dobijamo: Sada možemo da rešimo Laplasovu jednačinu u slučaju Nojmanovih ili Dirihleovih rubnih uslova. Uzimajući u obzir: pa se jednačina svodi na:
Kada nema rubnih uslova Grinova funkcija je:
Moșneni, Almăj
Moșneni je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Almăj.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 356 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 147 m.
Temamatla, México
Temamatla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 5150 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2278 m.
Alija Alijagić
thumb|[[Crvena pravda u Zagrebu, koja je sebi stavila u zadatak da se obračunava sa tvorcima zloglasne Obznane. S leva na desno: Alija Alijagić, Nikola Petrović, Rodoljub Čolaković, Stevo Ivanović i Dinko Lopandić.]]
mini|250p|Spomenik Aliji Alijagiću u [[Delnice|Delnicama]]
Alija Alijagić (Bijeljina, 1896 — Zagreb, 8. mart 1922) bio je crvenopravdaš i atentator, poznat po tome što je 1921. godine u Delnicama izvršio atentat na Milorada Draškovića, ministra unutrašnjih poslova u Vladi Kraljevine SHS.
Suđenje za ubistvo ministra policije je počelo 6. oktobra 1921. godine. Suoptuženi su bili pripadnici Crvene pravde Rodoljub Čolaković, Dinko Lopandić, Nikola Petrović, Marinković i Stevo Ivanović. Alijagić je osuđen na smrt i obešen 1922. godine. Pošto je njegov grob bio mesto okupljanja komunista, vlasti su ga 1925. ekshumirale i prenele u selo Turiju kod Bihaća. Povodom godišnjice njegove smrti, skojevci su štampali letke.
Posle Drugog svetskog rata po njemu je nazvana ulica u Beogradu, na Petlovom brdu, koja je s početka 21. veka preimenovana u ulicu Milorada Draškovića. U Sarajevu je postojala osnovna škola sa njegovim imenom. U Orašju je prva ulica uz rijeku Savu bila nazvana KEJ ALIJE ALIJAGIĆA.
Međureč (Ulcinj)
Međureč je naselje u opštini Ulcinj u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 9 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 41 stanovnika).
Demografija
U naselju Međreč živi 9 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 74,4 godina (73,8 kod muškaraca i 74,9 kod žena). U naselju ima 4 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,25.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Zenica (film)
Zenica je jugoslavenski dugometražni igrani film snimljen 1957. godine u režiji Miloša Stefanovića i Jovana Živanovića. Po žanru je drama, s radnjom smještenom u grad Zenicu gdje je protagonist mladi inženjer koji radi na stvaranju tamošnje industrije.
Stazione Bolgheri, Livorno
Stazione Bolgheri je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Tora, Caserta
Tora je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 493 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 312 m.
Navolè, Treviso
Navolè je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 310 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Las Antenas, Rincón de Romos
Las Antenas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1954 m.
Union City, Oklahoma
Junion Siti je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.645, što je 270 (19,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Brother Sun, Sister Moon
Brother Sun, Sister Moon je italijansko-britanski biografski film snimljen 1972. godine u režiji Franca Zeffirellija. Protagonist, koga tumači Graham Faulkner, je Francesco di Bernardone, sin bogatog trgovca tekstilom u italijanskom gradu Asissi koji početkom 13. vijeka doživljava duhovnu transformaciju te odlučuje svoj život posvetiti katoličkoj vjeri, lišivši se materijalnog bogatstva i upražnjavajući asketski život okružen prirodom. Radnja prikazuje kako pri tome stiče brojne, uglavnom mlade, sljedbenike, ali i neprijateljstvo starijih generacija, da bi ga na kraju papa Inocent III priznao kao vođu novog franjevačkog reda.
Zeffirelli je film snimio potaknut velikim uspjehom svoga ranijeg filma Romeo i Julija, koji je istoimenu Shakespeareovu dramu ekranizirao na način i u tumačenju koje je odgovaralo tadašnjim antiestablišmentskim stavovima mladih generacija. Taj je postupak ponovljen i u Brother Sun, Sister Moon gdje je pjesme za film napisao i izvodio škotski pjevač Donovan, tada izuzetno popularan među mladima i jedna od ikona kontrakulture. Brother Sun, Sister Moon je, pak, u svome scenariju nastojao što više naglasiti paralele Franjinog života sa modernim trendovima i svjetskim problemima, pa se tako u njemu rat u kome mladi Francesco sudjeluje prikazan nalik na tada aktualni vijetnamski rat, njegov sukob sa ocem pak predstavlja alegoriju na tada aktualni generacijski jaz, a na kraju su Franjo i njegovi sljedbenici prikazani kao svojevrsna preteča modernih hipija. Usprkos svega toga, film je doživio neuspjeh.
Gocogachi, Uruachi
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1550 m.
Metterich
Meterih je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 492 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232081.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Meterih se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 310 metara. Površina opštine iznosi 5,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 492 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 88 stanovnika/km².
Carrizalillo, Mezquitic
Carrizalillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1866 m.
Béning-lès-Saint-Avold
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1231 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 333 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,69 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 337 m, a minimalnoj 202 m).
Sara Bertić
Sara Bertić (Majiš, 21. XII. 1919. - Osijek, 16. XI. 1941), narodni heroj.
Životopis
Potiče iz porodice solunskog dobrovoljca koji je 1921. godine, nakon potpisivanja mirovnog ugovora između Mađarske i Jugoslavije, morao napustiti Mađarsku. Nekoliko godina (1921-24) njena je porodica tražila rješenje svog materijalnog pitanja u Baranji (Popovac, Suza, Uglješ, Krčevine), a 1924. odlazi u Osijek (Donji grad, Ulica vojvode Mišića 55, kasnije Matije Gupca), zadržavši veliki salaš s 80 jutara zemlje u Krčevinama. Osnovno i srednje obrazovanje stekla je u Osijeku, a 1938. upisala je agronomiju na Beogradskom univerzitetu. Na studijama u Zemunu uključila se u rad revolucionarne studentske omladine. Iste je godine primljena u SKOJ. Aktivno je učestvovala u svim studentskim manifestacijama do izbijanja Drugog svjetskog rata (npr. u studentskim demonstracijama 14. decembra 1939. u Beogradu, nakon kojih je zatvorena). Sljedeće godine postala je član KPJ.
Revolucionarni rad i stradanje
Za vrijeme ljetnih praznika dolazila je na salaš u Krčevinama. Poslije bombardovanja Beograda, početkom aprila 1941. godine, po nalogu KPJ, dolazi u Osijek i Baranju, gdje se uključuje u rad na pripremanju narodnog ustanka. Kao član Okružnog komiteta KPJ Osijek radila je na prikupljanju oružja i municije, koje su mađarske okupatorske vlasti pronašle na imanju njenog oca Jovana (zvanog Baćika) u Baranji. Prilikom slične akcije u Osijeku Saru su, zbog izdaje nekih suboraca, uhapsile ustaše 26. jula 1941. godine. Poslije dvomjesečne torture, koju je herojski izdržala, na Prijekom sudu u Osijeku osuđena je 15. septembra 1941. godine na smrt strijeljanjem zbog komunističke propagande i pripreme sabotaže. Strijeljana je sa svojom majkom Agripinom (Gripom, rođenom Jovičić) tri sata poslije izricanja presude.
Spomenica
Sari Bertić i njenoj majci Agripini "Ministarstvo odbrane Vlade Federativne Narodne Republike Jugoslavije" izdalo je 20. novembra 1950. godine "Spomenicu za vječnu uspomenu i slavu palih boraca narodnooslobodilačkog rata", koju je potpisao i Josip Broz Tito. Iako se Saru Bertić smatralo narodnim herojem, njoj nije dodijeljen Orden narodnog heroja pa nije uvrštena u knjigu "Narodni heroji Jugoslavije" (I-II, Beograd, 1975).
Sara Bertić kao eponim
Poslije Drugog svjetskog rata njenim su imenom nazvane ulice u Osijeku (Donji grad), Belom Manastiru (danas Ulica kralja Petra Svačića) i Šećerani (danas Ulica svetog križa), osnovne škole u Osijeku (danas Osnovna škola Ljudevita Gaja) i Dardi (danas Osnovna škola Darda), gimnazija u Osijeku, mjesna zajednica u Osijeku, izviđačka četa (ČIZ "Sara Bertić") u osječkom odredu izviđača "Franjo Kluz" te karaula u Baranji... U osječkoj Ulici Jože Vlahovića 6 (danas Ulica Lorenza Jägera) postavljena joj je 14. aprila 1950. godine spomen-ploča, dok se njena bista, uz biste Jovana Lazića i Ernea Kiša, nalazila na Trgu slobode u Belom Manastiru (poslije tzv. mirne reintegracije preseljena na belomanastirsko Partizansko groblje).
Do 1966. godine u zgradi današnje osječke Treće gimnazije djelovale su dvije gimnazije, bivša ženska "Sara Bertić" i muška "Ivo Lola Ribar". U školskoj godini 1955/56. formirani su prvi mješoviti razredi u obje gimnazije.
Camptown, Virginia
Kampton je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 766.
El Morillo, Reynosa
El Morillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Majstori (Cetinje)
Majstori su pusto naselje u opštini Cetinje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. nije bilo stanovnika (prema popisu iz 1991. takođe).
Demografija
U naselju Majstori je bilo stanovnika samo po popisu iz 1971. godine.
Ovo naselje nema više stanovnika (prema popisu iz 2003. godine).
La Loma, Santiago Tuxtla
La Loma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Judi Bowker
Judi Bowker (6. april 1954 - ) je britanska glumica, najpoznatija po ulozi princeze Andromede u fantasy spektaklu Clash of the Titans iz 1981. godine.
Coraline (film)
Koralina je američki animirani film iz 2009. godine režisera i scenariste Henrija Selika snimljen po istoimenom romanu Nila Gejmana. Naslovna protagonistkinja, kojoj glas pozajmljuje Dakota Fening, je hrabra i znatiželjna devojčica koja, istražujuži novouseljenu kuću, ulazi u paralelni univerzum, koji je naizgled savršen, ali za koga se ubrzo ispostavi da ima tamnu stranu.
Film je naišao na pozitivan prijem kod kritičara i ostvario je dobru zaradu na bioskopskim blagajnama. Bio je nominovan za nagrade Oskar, BAFTA i Zlatni globus, a našao se i na listi najboljih filmova 2009. po izboru Američkog filmskog instituta.
U Hrvatskoj je prikazan pod naslovom Koralina i tajna ogledala.
Manarola, La Spezia
Manarola je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 398 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Potraži Vandu Kos
Potraži Vandu Kos je jugoslovenski film iz 1957. godine. Režirao ga je Žika Mitrović a scenario je napisala Frida Filipović.
Radnja
Olga Bojanić želi da po svaku cenu sazna pravu istinu o pogibiji svog brata. Krivac je Ivka devojčica koja ga je izdala slučajno i koja zbog osećanja krivice pokušava samoubistvo. Olga, je u dilemi ipak joj oprašta i žuri da je spase.
Portico, Brescia
Portico je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 176 m.
Kralj Atene
Prije atenske demokracije, tirana i arhonta, Atenom su vladali kraljevi. Većina njih su vjerojatno mitski ili u polu-povijesni. Ovaj popis se zasniva na radu Euzebija.
Rosales
Rosales je jedan od brojnijih redova skrivenosemenica. U ovaj red spada devet familija, od kojih su ekonomski najznačajnije Rosaceae i Moraceae.
Kralj Atene
Najstariji kraljevi
Ova dva kralja su vladala prije poplave iz priče o Deukalionu.
Rosales
Red Rosales je snažno podržan kao monofiletski u filogenetskim analizama DNK sekvenci, kao što su one koje su sproveli članovi APG grupa. U njihovom APG III sistemu biljne klasifikacije, oni definišu Rosales kao red koji se sastoji od devet familija. Međusobni odnosi tih familija su bili neodređeni do 2011, kad su razrešeni putem molekularno filogenetičke studije bazirane na dva nukleusna gena i deset hloroplastnih gena.
Kralj Atene
Erehtidi ili Kekropidi
Kekrop se smatra prvim pravim kraljem Atene, iako je bio polučovjek-poluzmija. Datumi ostalih kraljeva su navedeni tek u izvorima od nekoliko vijekova kasnije. Nakon Kodrove smrti, njegovi nasljednici su se prestali zvati kraljevima, a umjesto toga su postali nasljedni arhonti. Godine 753. pne. nasljedno arhontstvo je zamijeneno arhonstvom (pogledajte Arhonti Atene).
Rosales
Kronkvistov sistem
U zastarelom Kronkvistovom sistemu, red Rosales je višestruko polifiletski. On se sastojao od familije Rosaceae i 23 drugih familija koje su sad stavljene u razne druge redove. Te familije i njihova sadašnja pozicija u APG III sistemu su:
Filogenija
Sledeće filogenetsko stablo je proizašlo iz kladističke analize DNK koja je objavljena 2011. godine.
Mettweiler
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Birkenfeld Metvajler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Birkenfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 445 metara. Površina opštine iznosi 5,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 291 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 53 stanovnika/km².
Yosocahanu, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Yosocahanu je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 175 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2382 m.
Zakoni termodinamike
Zakoni termodinamike su skup od četiri osnovna zakona u termodinamici koji direktno slede iz postulata termodinamike.
Osnovni termodinamički zakoni su teorijska osnova termodinamike. Postoje četiri opšta zakona termodinamike čija važnost ne zavisi od vrsta termodinamičkih sistema i njihovih interakcija, već samo od protoka materije i energije.
Nulti zakon
Nulti zakon termodinamike tvrdi da je termodinamička ravnoteža relacija ekvivalencije.
Nulti zakon se dobija iz nultog postulata termodinamike:
Prvi zakon
Prvi zakon termodinamike se odnosi na održanje energije.
Prvi zakon termodinamike sledi iz prvog postulata termodinamike:
Drugi zakon
Drugi zakon termodinamike vezan je za definiciju entropije.
Drugi zakon se dobija iz drugog postulata termodinamike u kojem se definiše funkcija entropija: ''
Treći zakon
Treći zakon termodinamike govori o nemogućnosti dostizanja apsolutne nule temperature.
Treći zakon termodinamike je posledica trećeg postulata:
Captain America (film u nastavcima)
Captain America je američki crno-bijeli science fiction kriminalističko-pustolovni film u nastavcima snimljen u režiji Elmera Cliftona i Johna Englisha i premijerno prikazan 1944. godine, poznat kao prva ekranizacija istoimenog stripa, odnosno prva ekranizacija stripa u izdanju Marvel Comics. Sastoji se od 15 poglavlja (epizoda), a naslovni lik, koji tumači Dick Purcell je okružni tužilac Grant Gardner koji, suočen sa tajanstvenim gasom "Purpurna smrt" koji izaziva samoubistva, preuzima svoj tajni identitet maskiranog osvetnika kako bi se obračunao sa zlikovcima. Captain America je nastao u produkciji Republic Pictures, studija specijaliziranog za filmove B-produkcije, te je predstavljao njegov najskuplji serijski film, odnosno posljednji serijski film posvećen superherojima. Scenarij je u brojnim detaljima, uključujući one najvažnije, predstavljao odmak od stripovskog predloška, pa je tako protagonistu promijenjeno ime i u potpunosti izostavljena njegova karijera američkog vojnika, kao i bilo kakve reference na tada aktualni Drugi svjetski rat i borbu protiv nacista. Purcell, koji je svojim pomalo gojaznim stasom bio antiteza stripovskom superheroju, je nekoliko mjeseci nakon snimanja umro od srčanog udara, što neki historičari pripisuju posljedicama prevelikih fizičkih napora.
Kvantna teorija polja
Kvantna teorija polja (engl. QFT, Quantum field theory) je fizička teorija koja primjenjuje kvantnu mehaniku na fizičko polje. Kvantna teorija polja je rezultat kombinacije klasične teorije polja, kvantne mehanike i posebne relativnosti. Kvantna teorija polja čini temelje za najveći dio moderne teorijske fizike, posebice fizike elementarnih čestica.
Standardni model fizike elementarnih čestica je specijalni tip kvantne teorije polja, koja opisuje osnovnu strukturu materije i njenu interakciju. Primjena elektromagnetizma uzrokuje kvantnu elektrodinamiku, koja se koristi unutar atomske fizike. Moderna fizika kondenzirane materije koristi kvantnu teoriju polja za opisivanje nekih fenomena, npr. supervodiče. Unutar kozmologije kvantna teorija polja se koristi za opis fenomena koji se vjerojatno desio u ranom nastanku univerzuma, tzv. inflaciju svemira.
Kao uspešan teorijski radni okvir danas, kvantna teorija polja proizašla je iz rada generacija teorijskih fizičara 20. veka. Njen razvoj je počeo 1920-ih sa opisom interakcija između svetlosti i elektrona, kulminirajući u prvoj kvantnoj teoriji polja - kvantnoj elektrodinamici. Velika teorijska prepreka ubrzo je usledila sa pojavom i postojanošću raznih beskonačnosti u perturbativnim proračunima, problem koji je rešen tek pedesetih godina prošlog veka izumom renormalizacijske procedure. Druga velika prepreka bila je očigledna nesposobnost kvantne teorije polja da opiše slabe i jake interakcije, do te mere da su neki teoretičari tražili napuštanje teorijskog pristupa. Razvoj teorije kalibra i završetak Standardnog modela 1970-ih doveli su do renesanse kvantne teorije polja.
Kvantnu teoriju polja razvijao je veliki broj znanstvenika ali za prve temelje zaslužni su između ostalih: Paul Dirac, Vladimir Fock, Wolfgang Pauli, Tomonaga Shinichrō, Hans Bethe, Robert Oppenheimer, Julian Schwinger, Richard Feynman i Freeman Dyson.
Povijest
mini|200x200piskel| [[Magnetno polje|Linije magnetnog polja vizualizovane upotrebom gvožđa. Kada je komad papira posut gvozdenim strugotinama i postavljen iznad magnetnog šipka, strugotine se poravnavaju prema smeru magnetnog polja, formirajući lukove. ]]
Najstarija uspešna klasična teorija polja je ona koja je nastala iz Njutnovog zakona univerzalne gravitacije, uprkos potpunoj odsutnosti koncepta polja iz njegovog traktata iz 1687. godine Matematički principi prirodne filozofije. Sila gravitacije koju opisuje Njutn je „akcija na daljinu” - njeni efekti na udaljene objekte su trenutni, bez obzira na udaljenost. Matematički fizičari su tek u 18. veku otkrili prikladan opis gravitacije na osnovu polja - numeričke veličine (vektor) dodeljene svakoj tački u prostoru koja ukazuje na delovanje gravitacije na bilo koju česticu u toj tački. Međutim, ovo se smatralo samo matematičkim trikom.
Polja su počela da preuzimaju sopstveno postojanje sa razvojem elektromagnetizma u 19. veku. Majkl Faradej je 1845. skovao engleski termin „polje”. On je unosio polja kao svojstva prostora (čak i kada je lišen materije) koja imaju fizičke efekte. On se protivio „akciji na daljinu" i predložio da se interakcije između objekata odvijaju kroz „linije sile” koje ispunjavaju prostor. Ovaj opis polja ostaje do danas.
Teorija klasičnog elektromagnetizma završena je 1862. godine sa Maksvelovim jednačinama, koje su opisale odnos između električnog polja, magnetnog polja, električne struje i električnog naboja. Maksvelove jednačine podrazumevale su postojanje elektromagnetnih talasa, fenomen gde se električna i magnetska polja šire iz jedne prostorne tačke u drugu pri konačnoj brzini, koja ispada da je brzina svetlosti. „Akcija na daljinu” je tako konačno odbačena.
Uprkos ogromnom uspehu klasičnog elektromagnetizma, nije mogao da uzme u obzir diskretne linije u atomskom spektru, niti raspodelu zračenja crnog tela u različitim talasnim dužinama. Plankovo istraživanje zračenja crnog tela označilo je početak kvantne mehanike. On je tretirao atome, koji apsorbuju i emituju elektromagnetno zračenje, kao sitne oscilatore sa ključnim svojstvom da njihove energije mogu da preuzmu samo niz diskretnih, a ne kontinuiranih vrednosti. Oni su poznati kao kvantni harmonički oscilatori. Ovaj proces ograničavanja energije na diskretne vrednosti zove se kvantizacija. Na osnovu ove ideje, Albert Ajnštajn je predložio 1905. godine objašnjenje za fotoelektrični efekat, da se svetlost sastoji od pojedinačnih paketa energije koji se nazivaju fotoni (kvant svetlosti). To implicira da elektromagnetno zračenje, dok su talasi u klasičnom elektromagnetnom polju, takođe postoji u obliku čestica.
Nils Bor je 1913. godine uveo Borov model atomske strukture, pri čemu elektroni unutar atoma mogu preuzeti samo niz diskretnih, a ne kontinuiranih energija. Ovo je još jedan primer kvantizacije. Borov model uspešno je objasnio diskretnu prirodu atomskih spektralnih linija. Godine 1924. Luj de Broj je predložio hipotezu o dualnosti talasa i čestica, da mikroskopske čestice pokazuju osobine i talasa i čestica u različitim okolnostima. Ujedinjavanje ovih raspršenih ideja, koherentna disciplina, kvantna mehanika, formulisana je između 1925. i 1926. godine, sa važnim doprinosima de Broja, Vernera Hajzenberga, Maksa Borna, Ervina Šredingera, Pola Diraka i Volfganga Paulija.
Iste godine kada je izašao i njegov rad o fotoelektričnom efektu, Ajnštajn je objavio svoju teoriju posebne relativnosti, izgrađenu na Maksvelovom elektromagnetizmu. Nova pravila, nazvana Lorencova transformacija, data su za način na koji se vremenske i prostorne koordinate događaja menjaju pod promenama brzine posmatrača, a razlika između vremena i prostora je zamagljena. Predloženo je da svi fizički zakoni moraju biti isti za posmatrače pri različitim brzinama, tj. da su fizički zakoni invarijantni pod Lorencovim transformacijama.
Jovan VI Kantakuzin
thumb|right|210px|Jovan VI Kantakuzin Jovan VI Kantakuzin (1292 — 15. jun 1383) je bio vizantijski car (1347-1354) i istoričar.
Nicole Kidman
Nikol Meri Kidman je australijska glumica, rođena 20. juna 1967. godine u Honolulou (Havaji). U njenoj dugogodišnjoj karijeri zabeleženi su veliki svetski blokbasteri poput filmova Australija, Hladna planina, i filma Sati za koji je dobila Oskara za najbolju glavnu ulogu. Zaštitno je lice parfema Šanel 5, Nintendo-a, a 2003. godine dobila je svoju zvezdu na Bulevaru slavnih. Jedna je od najmoćnijih i najbogatijih žena 21. veka. S obzirom da su joj roditelji Australijanci i da je rođena na Havajima ona ima dvojno državljanstvo, australijsko i američko.
Jovan VI Kantakuzin
Jedan je od glavnih učesnika građanskog rata u Vizantiji 1341–1347.
Nicole Kidman
Karijera
Nikol Kidman prvi put stupa na scenu 1983., kada je imala samo 15 godina. Reč je o spotu za pesmu Bop Girl. Krajem iste godine dobija malu ulogu u tv seriji Five Mile Creek, kao i uloge u filmovima BMX Bandits i Bush Christmas. Do 1989. usledilo je još manje značajnih uloga (serije A Country Practice, Vietnam, Emerald City, Bangkok Hilton...). Prvu značajnu ulogu, Nikol je dobila 1989. godine. U filmu Dead Calm tumači lik Rae Ingram, pored Sema Nila i Bilija Zejna. Glumica je dobila svoje prve kritike, koje su bile pozitivne. Sledeće godine sa Tomom Kruzom igra u filmu Days of Thunder, zatim u filmu Billy Bathgate za koji dobija svoju prvu nominaciju za Zlatni Globus; 1992. u Ron Hauardovom Far and Away a 1995. u blokbasteru Batman Forever.
Međunarodna priznanja stižu tek posle filma To Die For, snimljenog 1995. godine. Za svoju interpretaciju dobila je nekoliko značajnih filmskih nagrada, među kojima i Zlatni Globus. Kasnih devedesetih snima filmove sa nekim od najzvučnijih holivudskih imena: The Peacemaker sa Džordžom Klunijem, Practical Magic sa Sandrom Bulok i poslednji film Stenlija Kjubrika Eyes Wide Shut sa Tomom Kruzom. Film Moulin Rouge! joj 2002. godine donosi nekoliko novih nagrada, uključujući i drugi Zlatni Globus, kao i prvu nominaciju za Oskara. Iste godine snima vrlo uspešan horor The Others, za koji četvrti put biva nominovana za Zlatni Globus.
Jovan VI Kantakuzin
Život
Jovan Kantakuzin je rođen u Carigradu u imućnoj porodici Kantakuzina. Kao najbolji prijatelj i saradnik Andronika III (1328-1341) u građanskom ratu dva Andronika biva 1328.godine za zasluge u pobedi nagrađen titulom velikog domestika, odbivši tom prilikom da postane savladar novom caru.
Nicole Kidman
Karijera
Istorijska drama Sati, (u kome glumi sa Meril Strip), snimljena 2002., je njen najbolji film u dotadašnjoj karijeri, pošto za njega dobija neka od najvećih priznanja koja se dodeljuju filmskim zvezdama. Za svoju interpretaciju Virdžinije Vulf dobila je prvu nominaciju za Nagradu udruženja glumaca, prvu nominaciju za Nagradu filmske kritike, Srebrnog medveda, treći Zlatni Globus i svoj prvi Oskar za najbolju glavnu glumicu. Time je postala prva osoba iz Australije, koja je dobila ovu prestižnu nagradu američke filmske akademije.
Do kraja 2005. godine snimila je još nekoliko potpuno različitih filmova: Dogiville; Tragovi na duši sa Entonijem Hopkinsom; Hladna planina, sa Džadom Louom za koji je dobila još jednu nominaciju za Zlatni Globus; Rođenje za koji ponovo dobija nominaciju za Zlatni Globus, kao i nominaciju za nagradu Zlatni Lav na filmskom festivalu u Veneciji. Njeni filmovi iz 2005. The Interpreter i Bewitched nisu privukli toliku pažnju, koliku je te godine imala njena reklama za parfem Chanel No. 5 čije je Nikol zaštino lice. Te godine je oborila rekord kao najplaćenija glumica za reklamu po minutu, jer je za ta tri minuta (koliko traje reklama za parfem) dobila čak 12 miliona dolara. Iste godine na Forbsovoj listi 100 najmoćnijih javnih ličnosti zauzela je 45. mesto. U periodu od 2004. do 2005. godine, se na listi 100 najplaćenijih glumica istog magazina, našla na drugom mestu (iza Džulije Roberts), sa 17 milona dolara po filmu. Sledećih godina je snimala još filmova (nažalost, manje uspešnih), pozajmljivala je glas za neke crtane filmove, postala zaštitno lice Nintendo-a.
Ogromnu medijsku pažnju 2008. godine privlači njen film Australija. U ovoj istorijskoj sagi, ona tumači lik gospođe Sare Ešli, koja sa Droverom (Hju Džekmen), uprkos ratu, pokušava da se izbori za njihovu ljubav. To je drugi najskuplji australijski film svih vremena, koji je za međunarodne projekcije pokupio oko 211 miliona dolara. U 2009-oj godini se pojavljuje mjuzikl Devet, u kome pored Nikol glume i Džudi Denč, Penelope Kruz, Marion Kotijar i Sofija Loren. Film je dobio nekoliko nominacija za Oskara. U zimu 2010. godine izlazi film Zečija rupa u kome pored Nikol glumi i Aron Ekhart.
Filmovi koji slede a u kojima će glumiti Nikol su The Danish Girl, adaptacija istoimenog romana, zatim film Little Bee, koji je predviđen za 2011. godinu, a pojavljuje se i u romantičnoj drami Just Go On With It, pored Dženifer Eniston i Adama Sendlera.
Pevanje
Iako pre toga nije nikada imala pevačkih iskustava, Nikol je dobila veliki broj pohvala za svoj muzičko-scenski nastup u mjuziklu Moulin Rouge!. Kasnije je sa Ivanom Mekgregorom napravila poznati britanski singl Come What May, a sa Robijem Vilijamsom pesmu Somethin' Stupid. 2006. godine pozajmljuje glas animiranom filmu Happy Feet, a 2009. briljira u mjuziklu Nine.
Privatni život
Nikol se udavala dva puta. Njena veza sa glumcem Tomom Kruzom je započela na snimanju filma Dani groma, 1990. godine. Venčali su se na Badnje veče (po gregorijanskom kalendaru 24. decembra) 1990. u gradu Telluride, Kolorado. Dobili su kćerku Izabelu Džejn (rođenu 1992) i sina Konora Entonija (rođenog 1995). Razdvojili su se odmah nakon 10. godišnjice braka. Kidmanova je bila tri meseca trudna i imala je spontani pobačaj. Kruz je podneo zahtev za razvodom u februaru 2001. Razvedeni su 2001. a Kruz je kao razlog naveo nepomirljive razlike. Razlozi za prekid braka nikada nisu bili dostupni javnosti. Za časopis Marie Claire Kidmanova je rekla da je imala vanmateričnu trudnoću na samom početku braka. U junu 2006. za magazin Ladies' Home Journal je izjavila da još voli Kruza: „On je bio ogroman; i još uvek je. Za mene, on je bio samo Tom, ali za sve ostale on je bio ogroman. Bio mi je divan. I ja sam ga volela. I Još uvek ga volim.“ Pored toga, rekla je da je bila šokirana u vezi sa razvodom.
Robi Vilijams je potvrdio da su bili u kratkoj romanski na njenoj jahti leta 2004. Nakon što je dobila Oskara, pojavile su se glasine o vezi između nje i Adrijena Brodija. Godine 2003. upoznala je muzičara Lenija Kravica i sa njim bila u vezi do 2004.
Svog drugog muža, kantri pevača Kita Urbana je upoznala u januaru 2005. Venčali su se 25. juna 2006. u Sidneju.
Jovan VI Kantakuzin
Život
Godine 1347. Kantakuzin je zauzeo Carigrad i nametnuo sebe za vladara. Vladao je sve do 1354. Njegova vladavina je bila ispunjena unutrašnjim borbama. U tim borbama Kantakuzin se naposletku u velikoj nevolji oslonio na pomoć Osmanlija, koji su se tada prvi put učvrstili u Evropi, na Balkanskom poluostvu.
Svoju ćerku je udao za Sultana Orhana. Borba između dva cara još više se rasplamsala 1352. kada je počeo novi građanski rat u Vizantiji. Pobeda je na kraju pripala Jovanu V Paleologu.
Pošto je 1354. godine primoran da se odrekne prestola, zakaluđerio se u manastiru Mangani u Carigradu, a kasnije otišao na Atos (kaluđersko ime Joasaf). Tamo je pod pseudonimom Hristodulos napisao četiri knjige istorije (Ίστορίαι) lat. „Historia libri IV“ (Istorija u četiri knjige) u kojima je, u nameri da opravda svoju vladavinu, dao u lepim bojama, ali uglavnom ipak pouzdane podatke i opis vremena između 1320. i 1356. godine, i pri tome se s vremena na vreme pozivao i na kasnije događaje - sve do 1362. godine.
Za vreme boravka u manastiru, Kantakuzin je nastavio svoju političku delatnost i učestvovao je u svim značajnim događajima u Vizantiji.
Književni rad
Delo je naročito važno i za period srpske države za vreme cara Dušana Nemanjića, jer se Kantakuzin nekoliko puta obraćao caru Dušanu za pomoć u građanskom ratu, da bi na kraju, kad je Dušan podržao Jovana V, zatražio i dobio pomoć Turaka.
thumb|220px|Ο Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός
Osim toga, dok je bio car, napisao je parafrazu prvih pet knjiga Aristotelove Nikomahove etike, kao i niz teoloških spisa, od kojih je najvažniji obimno pobijanje dela Παλαμιτικαί παφαβάσεις Jovana Kiparisiota. Napisao je još i spise u odbranu palamizma protiv Prohora Kidona, Isaka Argira, latinskog patrijarha u Carigradu Pavla i dr. Treba spomenuti i obimno zamišljenu apologiju hrišćanstva u poređenju s islamom, kao i spis protiv Jevreja.
Porodica
U braku sa Irinom Asen, Jovan je imao šestoro dece:
Manastir Rača
mini|250px|Manastir Rača.
Prema predanju, manastir je sagradio srpski kralj Dragutin (1276-1316). Manastir je više puta uništavan i ponovo iz pepela građen. Sadašnja Crkva je građena 1826. Za vreme turske vladavine, manastir je bio značajan centar prepisivačke škole.
Račanska prepisivačka škola
Istorija srpske književnosti najveći deo stvaralaštva u 17. i prvim decenijama 18. veka određuje pojmom "Račanska prepisivačka škola"
Turski putopisac derviš Zulih poznatiji kao Evlija Čelebija je 1630. godine zapisao da je skriptorija imala 300 kaluđera-prepisivača, koje je opsluživalo 400 čobana, kovača, ekonoma i druge posluge. U obezbeđenju je bilo 200 stražara.
Račanska prepisivačka škola se nalazila na oko 40 minuta hoda uz rečicu Raču, blizu vrela Lađevac. Račanski kaluđeri-prepisivači su ovo mesto još u 17. veku nazivali Banja jer je teperatura vode 17 -{°C}- cele godine. U neposrednoj blizini Lađevca, kome se do izgradnje pešačke staze vrlo teško pristupalo, se nalazi isposnica posvećena Svetom Đorđu. Ostaci srednjovekovne skriptorije još postoje i u fazi istraživanja su.
Seobe
Pošto su Srbi u ratu Austrije protiv Turske 1683-1699. učestvovali na austrijskoj strani i posle austrijskog poraza kod Kačanika, Srbi su počeli da se sele na sever. Za vreme velike seobe pod Patrijarhom Arsenijem Čarnojevićem (1690) godine i mnogi kaluđeri iz manastira Rače su stigli čak do Sent Andreje kod Budimpešte. I njima zahvaljujući Sent Andreja je postao uskoro kulturni centar Srba u Mađarskoj.
Posle izvesnog vremena ovi kaluđeri su se povukli na jug u manastir Beočin kod Sremske Mitrovice u podnožje Fruške gore. I u ovom manastiru su kaluđeri nastavili da se bave prepisivanjem crkvenih knjiga. Među ovim kaluđerima naročito su se istakli:
Prvi srpski ustanak
Manastir je 1795. rekonstruisao Hadži Milentije Stefanović (1766-1824). Iguman Hadži Milentije je bio jedan od vođa u Prvom srpskom ustanku protiv Turaka i bio vrlo uspešan u oslobađanju Užica. Hadži Milentijev barjak iz 1807. godine se i danas čuva u manastiru.
Manastir je spalio 1813. godine Memiš aga ajan srebrenički.
Manastir je obnovljen 1818. pri čemu je značajnu pomoć dao knez Miloš Obrenović.
Drugi svetski rat
U Rači je za vreme Drugog svetskog rata čuvano Miroslavljevo jevanđelje najveći i najvažniji dokument srpske književnosti iz 12. veka. Za vreme Drugog svetskog rata iguman Platon Milojević ga je sačuvao ispod kamenih ploča u oltaru crkve i to ga je spaslo od bugarske kaznene ekspedicije koja je 1943. spalila sve manastirske objekte.
Slava
Manastirska slava je Spasovdan, (Voznesenje Gospodnje).
Andronik III Paleolog
Andronik III Paleolog (, rodio se 25.03.1297.godine u Carigradu, umro 15.06.1341.godine u Carigradu) je bio vizantijski car(1328—1341) iz porodice Paleologa, pretendent na presto od 1321.godine, sin Mihajla (IX) i jermenske princeze Marije(Ksenije). Započeo je svoju vladavinu pobedom u građanskom ratu protiv svog dede Andronika II(1282—1328), da bi posle njegove smrti Vizantija ponovo ušla u građanski rat dvojice Jovana oko regenstva nad njegovim maloletnim sinom Jovanom (V) (1341—1376, 1379—1390, 1390—1391). Tokom njegove vladavine, Vizantija je potpuno potisnuta u Maloj Aziji od Osmanlija i Srba u Makedoniji, pogotovo posle pobede kod Velbužda i dolaska Dušana Silnog (kralj 1331—1346, car 1346—1355) na vlast. Međutim on je uspeo da iskoristi unutrašnje trzavice u Bugarskoj posle katastrife kod Velbužda i prostoru današnje Grčke i obezbedi Vizantiji kontrolu nad Trakijom, Epirom i Tesalijom. Najmarkantnija ličnost njegove vladavine bio je njegov najbolji prijatelj i de facto savladar Jovan (VI) Kantakuzin (pretendent 1341—1347, car 1347—1354), a njegovu vladavinu karakterišu i reforme vizantijske mornarice i pravosuđa uvođenjem institucije generalnih sudija Romeja. Bio je oženjen Irinom (Adelaidom) od Braunšvajga i Anom od Savoje sa kojima je imao nekoliko dece, od kojih je najbitniji njegov sin i naslednik Jovan V.
Poreklo i porodica
Andronik je bio sin Mihajla (IX) i jermenske princeze Marije (Ksenije), koji su pored njega imali još troje dece:
Ženio se dva puta. Prvi put 1318.godine Irinom (Adelaidom) od Braunšvajga koja je preminula 1324.godine i sa kojom je imao jednog sina koji je umro po rođenju 1321.godine. Drugi put se oženio 1326.godine Anom Savojskom sa kojom je imao četvoro dece:
Little Orphan Annie
Strip, na koji je značajno uticao The Gumps (na kome je Gray ranije radio kao pomoćni crtač), stekao je ogromnu popularnost, koja će svoju kulminaciju imati 1930-ih. Tada je bila emitirana radio-serija, ali su snimljena i dva filma pod naslovom Annie - 1932. sa Mitzi Green i 1938. sa Ann Gillis. U isto vrijeme je Annie dobila i snažan politički naboj, s obzirom da je Gray, koji je u ranijim epizodama iskazivao populističke stavove, postao ogorčeni protivnik predsjednika Roosevelta i New Deala, te su u epizodama negativci u pravilu bili subverzivni sindikalci i pripadnici radničkog pokreta, kao i federalni birokrati. Iako je zbog toga izgubio dio čitatelja i postao predmetom žestokih kritika, strip je očuvao svoju popularnost sve do Grayeve smrti 1968. Nakon toga se na njemu 1970-ih izredalo nekoliko autora koji su, suočeni s nesposobnošću da lik prilagode novim društveno-ekonomskim okolnostima, napustili projekt. Od 1976. pa sve do 1979. su se redovno objavljivale samo stare epizode.
Godine 1977. je na Broadwayu premijerno prikazana adaptacija stripa u obliku mjuzikla pod naslovom Annie. Ona je doživjela ogroman uspjeh, te je potakla angažman novih crtača 1979. godine. Godine 1982. je mjuzikl adaptiran u igrani film u režiji Johna Hustona s Aileen Queen u glavnoj ulozi, a 1993. je dobio i kazališni, iako daleko manje uspješni nastavak. Godine 1999. je snimljena nova filmska adaptacija gdje je glavnu ulogu tumačila Alicia Morton.
Amărăștii de Jos, Amărăștii de Jos
Amărăștii de Jos je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Amărăștii de Jos.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5870 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 120 m.
Rudolf Perešin
Rudolf Perešin (Jakšinec, 25. 3. 1958 - Stara Gradiška / Bosanska Gradiška, 2. 5. 1995), vojni pilot, stožerni brigadir Hrvatske vojske i pukovnik Jugoslavenske narodne armije.
Školovanje
Stožerni brigadir Rudolf Perešin je rođen 25. 3. 1958 u Jakšincu kraj Gornje Stubice u porodici Mije i Zorice Perešina. Odrastao je uz mlađu sestru Biserku i brata Dragu. Kada je brigadir Perešin imao 10 godina, 1968, otac mu je otišao na rad u Njemačku. U osmom razredu osnovne škole opredjelio se za pilotski poziv. Završio je srednju vojnu školu Maršal Tito Jugoslavenskog ratnog zrakoplovstvo (JRZ) u Mostaru. Uspješno je savladavo visoke medicinske i psihofizičke kriterije JRZ-a, a 1977 godine u Zadru je upisao Zrakoplovnu vojnu akademiju JRZ-a. 1981 godine je među najboljim pilotima, s natprosječnim rezultatima, završio pilotsku akademiju i dobio zvanje borbenog pilota, pilotska zlatna krila i prvi časnički čin. Te iste godine zbog visokih letačkih, zdravstvenih i psihofizičkih sposobnosti, posebno, zbog visoke tehnike pilotiranja, preciznosti i odmjerenosti u postupcima, izražene memorije i moći zapažanja, ušao je u grupu od 19 pilota odabranih za preobuku za nadzvučni avion MiG-21, te je kasnije bio određen za pilota-izviđača. Tokom karijere u JRZ-u brigadir Perešin je bio stacioniran na bihačkom vojnom aerodromu Željava u sklopu 125 LAE (lovačka avijacijska eskadrila). Leteći na MiG-ovima u Bihaću dostigao je stručne i profesionalne vrhunce pilotskog zvanja. Članom Saveza komunista Jugoslavije (KPJ) postao je tijekom srednje škole.
Bijeg iz JNA
1990 godine, brigadir Perišin je odbio pristupiti novoosnovanoj stranci Savez komunista — Pokret za Jugoslaviju (SK-PJ). 25. 10. 1991, za vrijeme prvog leta nakon duže pauze nametnute administrativnim zabranama letenja, brigadiru Perešinu je naređeno da sa MiG-om 21 (registracijska oznaka: 26112) nadzire povlačenje Jugoslavenske narodne armije (JNA) iz SR Slovenije nakon Rata u Sloveniji. U tom trenutku imao je čin pukovnika JNA. Brigadir Perešin se planiranom trasom preko Zagreba, Ljubljane sve do Kopra i nazad preko Ljubljane, spustio u razinu tla, te uletio u zračni prostor Austrije otprilike oko Bleiburga. Odmah po ulasku u Austrijski zračni prostor, izvukao je stajni trap, te se zaputio prema aerodromu pokraj Klagenfurta u, gdje je uspješno prizemljio svoj nenaoružani MiG. Brigadir Perešin je nakon bijega izjavio: "Ja sam Hrvat, ne mogu i ne ću pucati na Hrvate!". Četiri dana kasnije, brigadir Perešin se vratio u Hrvatsku gdje je pristupio novoustrojenom Hrvatskom ratnom zrakoplovstvu (HRZ).