cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grace Kelly
Biografija
Velika promena u njenom životu dešava se kada Grace upoznaje i odluči se da se uda za princa Rainiera III od Monaka. Postavši princeza, odustaje od filmske karijere i odlazi sa velikih ekrana, posvećuje se porodici – braku i troje dece. Iako se povukla iz holivudskog sjaja i slave, ostala je u srcima svih obožavalaca – miliona ljudi širom sveta, koji su u njoj videli ostvarenje najluđih i najlepših snova. Nažalost, sve je snažno potresla vest o njenoj tragičnoj preranoj smrti – princeza Grace od Monaka poginula je automobilskoj nesreći septembra 14. 1982. u svojoj 52 godini, u Monaku – ironičnom igrom sudbine - u blizini mesta gde je snimljena scena piknika u filmu “Country Girl”, scena tokom koje je prvi put čula za princa Rainiera videvši njegove vrtove koji se prostiru niz mediteransku obalu.
Eksterni linkovi
! colspan="3" style="background: #C1D8FF;" | Supruga vladajućeg monarha Monaka
Damaskus
Damaskus se može odnositi na
1848 Delvaux
1848 Delvaux je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,870 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 10,9.
Campuzan
Kampizan je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Tarb.
Des Arc
De Ark se može odnositi na
Campuzan
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 160 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,62 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara (maksimalnoj 333 m, a minimalnoj 249 m).
Massiola, Verbano-Cusio-Ossola
Massiola je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 796 m.
Samburg, Tennessee
Samberg je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Fargo (razvrstavanje)
Fargo se može odnositi na
Samburg, Tennessee
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 217, što je 43 (-16,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
OR52E2
Olfaktorni receptor 52E2 je protein koji je kod ljudi kodiran OR52E2 genom.
Ivning Šejd
Ivning Šejd se može odnositi na
Inola
Inola se može odnositi na
Everton
Everton se može odnositi na:
1849 Kresák
1849 Kresák je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 3,051 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,6.
Tonka Kulčar-Vajda
Tonka (Antonija) Kulčar-Vajda (Varaždin, 10. srpnja 1887. – Rogaška Slatina, 24. studenoga 1971.), hrvatska fotografkinja.
Donaldson
Donaldson se može odnositi na
Tonka Kulčar-Vajda
Fotografsku karijeru započela je kod kod fotografa  Rudolfa Mosingera u Zagrebu, a potom u Munchenu studirala je modernu fotografiju na fotografskoj stručnoj školi. Nakon povratka otvorila je 1916. dva ateljea. U lipnju 1917. preuzela »atelijer za modernu fotografiju i slikovnu umjetnost« na ondašnjem Trgu Franje Josipa I. (Tomislavov trg) pod imenom »Olga« a uskoro se i udala za bivšeg vlasnika atelijera Artura Kulčara. Desetak godina poslije (1929.) modernizirala je fotografski salon i preselila ga u negdašnji slikarski atelijer Vlaha Bukovca, pod imenom » Tonka«, koje će postati zaštitni znak vrhunske portretne fotografìje. Bila je kraljevski dvorski fotograf dinastije Karadordević do 1934. U rujnu 1932. otvorila je u Ilici fotografski salon koji je uz fotografske prostorije, u salonskom dijelu, izrastao u prestižno okupljalište zagrebačkih književnika i umjetnika. Foto-atelijer »Tonka« će tijekom četvrt stoljeća djelovanja s tisućama fotografskih zapisa (foto ploča) postati svojevrsni kroničar društvenoga i kulturnoga života u Zagrebu. Njezine su fotografije izražavale i sve pomodne tendencije u tretmanu portreta, te aktualizirale ženski akt kao fotografsku temu. Dame koje je portretirala namjestila je u poze holivudskih filmskih zvijezda dokumentirajući "lude dvadesete". Poslije smrti supruga Artura Kulčara, udala se 1937. za akademskog slikara Jožu Psuta. Također je bila jednom od najboljih dvorskih fotografkinja dinastije Karađorđevića. Za vrijeme NDH Foto-atelijer »Tonka« je i dalje radio, ali smanjeno zbog ratnog stanja. U jednom dijelu njezina prostora smjestio se VIII. tabor ustaške mladeži. Godine 1958. Tonka Kulčar je otišla u Rogašku Slatinu, gdje je (od 1959.) također imala fotografski atelje.
La Forcella, Latina
La Forcella je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 192 m.
Smeltertown, Colorado
Smeltertaun je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 120.
Andy Whitfield
Andy Whitfield (17. jul 1972–11. septembar 2011) bio je velški glumac i maneken, najpoznatiji po ulozi Spartaka u TV-seriji Spartak: Krv i pijesak.
Andy Whitfield se rodio u mjestu Almwch u Walesu, a potom je studirao strojarstvo na šefildskom Univerzitetu te neko vrijeme radio kao inženjer u Lidcombeu. Godine 1999. se preselio u Sydney u Australiji. Tamo se upisao u glumačku školu Screenwise, a nakon toga imao nekoliko glumačkih angažmana u australijskim TV-serijama. Godine 2007. je dobio ulogu arhanđela Gabrijela u niskobudžetnom filmu Gabriel. Tom i drugim ulogama je privukao pažnju producenata TV-serije Spartak: Krv i pijesak koji su ga odabrali da oživotvori glavnog junaka.
Whitfield je snimio 13 epizoda prve sezone koje opisuju Spartakov život gladijatora u Kapui, odnosno događaje prije izbijanja Spartakovog ustanka. Kada su te epizode početkom 2010. emitirana, doživjele su ogroman uspjeh, te je tako osigurano snimanje druge sezone. U martu 2010. godine je, međutim, Whitfieldu dijagnosticiran ne-Hodgkinov limfom, te je morao napustiti set kako bi otišao na liječenje. Producenti serije su tada odlučili umjesto druge sezone snimiti šestodijelnu mini-seriju pod nazivom Spartacus: Gods of the Arena koja predstavlja prednastavak serije, odnosno prikazuje događaje u Kapui prije Spartakovog dolaska.
Iako je Whitfield najavio povratak na set, krajem godine 2010. se limfom ponovno pojavio, te je morao trajno odustati od uloge. Producenti su bili prisiljeni njegovu ulogu povjeriti australijskom glumcu Liamu McIntyreu.
Whitfield je devet mjeseci kasnije preminuo u svojoj kući u Sydneyu, okružen porodicom. Iza sebe je ostavio suprugu Vashti i dvoje djece.
Dumas
Dumas se može odnositi na
Anglars-Juillac
Onglar-Žuijak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Kaor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 331 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 60 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,48 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 98 metara (maksimalnoj 240 m, a minimalnoj 81 m).
RK Varteks Varaždin
RK Varteks je rukometni klub iz grada Varaždina, grada kolijevke rukometa u Hrvatskoj. Klupske su boje plava i bijela.
Klub je kroz povijest nastupao pod imenima Tekstilac, Varteks, Varteks Tivar, Varteks-Inkos i Varteks di Caprio.
Domaće prvenstvo
Od osnivanja je igrao u nižim ligama. 1971. je dosegnuo drugu ligu u kojoj je ostao do 1979. godine. 1978. je godine bio drugi u 2. ligi. Nakon 1979. je selio po ligama, ušao je u 2. ligu, pa ispao sve do ondašnje 1. hrvatske lige (onda je to bila natjecateljska razina ispod 2. jugoslavenske lige, na neki način 3. hrvatska zonska liga). 1977./78. su igrali u završnici jugoslavenskog kupa.
1985. i 1887. je osvojio seniorsko prvenstvo Hrvatske. (Sloboda iz Varaždina i prvenstvo 1960.)
U 1. HRL nastupali su pod imenom Varteks Tivar do sezone 2000./01., nakon koje su nastupali pod imenom Varteks di Caprio.
Plasmani po sezonama 1. HRL:
Genitiv
Genitiv (lat. genitus = rođen) drugi je padež u srpskohrvatskome jeziku i odgovara na pitanje čiji?, (od) koga? ili (od) čega?
Služba
U hrvatskom jeziku genitiv označava:
od, do, iz, s(a), ispred, iza, izvan, van, unutar, iznad, ispod, više, poviše, niže, prije, uoči, poslije, nakon, za, tijekom, tokom, dno (podno, nadno, odno), vrh (povrh, navrh, uvrh, zavrh), čelo, nakraj, onkraj, krajem, potkraj, sred (nasred, posred, usred), oko, okolo, blizu, kod, kraj, pokraj, pored, nadomak, nadohvat, i, u, mimo, duž, uzduž, širom, diljem, preko, bez, osim, mjesto (umjesto, namjesto), uime, putem, (s) pomoću, posredstvom, između, (na)spram, put, protiv, nasuprot, usuprot, usprkos, unatoč, zbog, uslijed, radi (zaradi, poradi), glede, prigodom, prilikom, povodom
U rečenici je genitiv:
Litijum peroksid
Litijum peroksid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 45,881 Da.
Genitiv
Služba
Genitiv s prijedlogom u rečenici može biti:
Kvalitativni genitiv
Kvalitativni genitiv označava neku osobinu:
Subjektni genitiv
Subjektni je genitiv moguće preoblikovati u konstrukciju u kojoj genitiv postaje subjekt u nominativu:
Objektni genitiv
Objektni genitiv označava objekt radnje i moguće ga je preoblikovati u glagolsku konstrukciju u kojoj imenica postaje glagol, a genitiv izravni objekt u akuzativu:
Objasnidbeni (eksplikativni) genitiv
Objasnidbeni igenitiv objašnjava sadržaj imenice na koju se odnosi:
Vremenski genitiv
Vremenski genitiv označava vrijeme radnje:
Ablativni genitiv
Ablativni genitiv govori o udaljavanju ili lišavanju koga ili čega:
Emfatični genitiv
Emfatični genitiv služi za izražavanje osjećaja ili usklika te kao genitiv zaklinjanja:
Genitiv cijene ili vrijednosti
Genitiv cijene ili vrijednosti dolazi uz riječi, najčešće pridjeve i glagole koji označavaju vrijednost koga ili čega:
Slavenski genitiv
Slavenski je genitiv svojstven slavenskim jezicima:
Posvojni genitiv
Genitiv označava i pripadnost, takozvani posvojni genitiv:
No, posvojni se genitiv treba izbjegavati kad god se može uporabiti posvojni pridjev:
Posvojni se genitiv koristi:
Prijedlog od ne koristi se za živa bića u posvojnome genitivu:
Zoran Jeftić
Zoran Jeftić (Varaždin, 31. srpnja 1982.) je hrvatski rukometaš.
Igrao je za hrvatsku reprezentaciju na SP-u 2005. u Tunisu gdje je osvojio srebro. Tada je bio ročnik Hrvatske vojske. HV je služio u športskoj satniji.
Cantorov skup
Konstrukcija
Uzmimo segment pravca u intervalu [0,1] te izuzmimo srednju trećinu bez krajnjih točaka (dakle, interval <1/3,2/3>). Sa svakim od preostala dva segmenta učinimo isto i nastavimo postupak s ostatkom. Točke koje ostanu nakon beskonačnog broja iteracija čine Cantorov skup. Zanimljivo je da je Cantorov skup ono što ostane od prvobitne crte Kochove krivulje. lijevo|okvir|prvih šest iteracija Cantorovog skupa (zajedno s nultom)
Sadržaj Cantorovog skupa
Cantorov je skup sve što ostane nakon oduzimanja srednjih trećina, pa zbroj duljina svih segmenata možemo dobiti tako da zbrojimo duljine svih izuzetih segmenata i oduzmemo ga od duljine početne dužine. U prvoj smo iteraciji oduzeli 1/3 ukupne duljine, u drugoj još 2/9 itd. Zbroj tog geometrijskog niza je:
Drugim riječima, izgleda da smo sve izbacili. Isti smo rezultat mogli dobiti i drugačije, zbrojimo li sve što smo ostavili:
Višedimenzionalni Cantorovi skupovi
thumb|lijevo|Cantorova prašina thumb|Cantorov oblak Višedimenzionalni analogoni Cantorovom skupu obično se nazivaju Cantorova prašina. Postupak za dvodimenzionalni analogon je sličan: jedinični se kvadrat podijeli na 9 jednakih kvadrata od kojih se izbaci pet kvadrata koji ne sadrže vrh početnog kvadrata (izbace se kvadrati u obliku znaka +). Postupak se ponovi s ostala četiri kvadrata i tako beskonačno puta.
Trodimenzionalni se analogon naziva i Cantorov oblak. Kreće se od kocke koja se podijeli na 27 jednakih kocaka. Izostavi se 19 od njih koje ne sadrže vrhove kocke, odnosno ostavi se 8 kocaka koje sadrže dijelove triju stranica početne kocke. Postupak se ponovi s preostalim kockama.
Zločini nad Albancima u Balkanskim ratovima
thumb|desno|[[Izveštaj međunarodne komisije o Balkanskim ratovima|Izveštaj međunarodne komisije objavljen 1914. u Vašingtonu.]] Zločini nad Albancima tokom Balkanskih ratova podrazumijevaju masovna pogubljenja, masakriranje civilnog stanovništva, etničko čišćenje, nasilno pokrštavanje, kao i progone na etničkoj i vjerskoj osnovi pripadnika albanske i muslimanske populacije od strane vojnih i policijskih snaga Kraljevine Srbije i Kraljevine Crne Gore tokom i nakon završetka operacija u balkanskim ratovima.
O zločinima srpske i crnogorske vojske prilikom zaposedanja albanskih naselja 1912 i 1913. godine je izveštavala evropska, američka i srpska opoziciona štampa. Radi ispitivanja zločina Karnegijeva zadužbina za međunarodni mir je formirala posebnu komisiju koja je 1913. poslata na Balkan. Sumirajući situaciju u albanskim oblastima, članovi komisije zaključuju:
Broj žrtava u delu Kosovskog vilajeta pod srpskom kontrolom se u prvih nekoliko meseci procenjivao na oko 25.000 ljudi. Najvišu procenu broja žrtava tokom 1912. i 1913. godine u svim albanskim oblastima pod srpskom kontrolom dao je Kosta Novaković, koji je procenio da je stradalo oko 120.000 Albanaca oba pola i svih uzrasta. Cilj zločina je bio da se srpski zahtevi potpomognu "etničkim čišćenjem" i statističkom manipulacijom pre konferencije velikih sila koja će utvrditi nove granice. Srpska vlada je većinu izveštaja o ratnim zločinima dočekala službenim poricanjem. I neki kasniji srpski autori navedene podatke o ratnim zločinima svode na "austrougarsku propagandu" koja je "širila glasove o navodnim zverstvima srpske vojske u Albaniji i Makedoniji nad muslimanskim stanovništvom".
Srpska okupacija Albanije
thumb|desno|[[Srpska okupacija Albanije 1912-1913.]] Prvi balkanski rat zatekao je Albance kao naciju u borbi za sopstvenu nacionalnu državu. Krajem 1912. godine, nakon što je Porta priznala autonomiju Albanije, susedne balkanske države Srbija, Crna Gora i Grčka su zajednički napale Otomansko carstvo i u toku narednih nekoliko meseci osvojile i međusobno podelile gotovo sve otomanske teritorije naseljene Albancima. Kraljevina Srbija je zauzela najveći deo kopnene Albanije i veći deo albanske jadranske obale. Albanci su se protivili komadanju tih oblasti i u tom cilju su organizovali oružani otpor.
Pezzei, Belluno
Pezzei je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Zločini nad Albancima u Balkanskim ratovima
Srpska okupacija Albanije
Srpska okupacija Albanije je trajala od novembra 1912. do 25. oktobra 1913. godine. Pod jakim međunaronim pritiskom, balkanski susedi su sredinom 1913. godine bili prinuđeni da se povuku sa teritorije međunarodno priznate države Albanije, koja je obuhvatila tek oko polovinu albanske etničke teritorije, dok se veliki broj Albanaca našao u okviru Srbije, Crne Gore i Grčke.
Pezzei, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1343 m.
Zločini nad Albancima u Balkanskim ratovima
Albanska pobuna (1913)
Nakon povlačenja srpske vojske i stvaranja Kneževine Albanije, koja je obuhvatila tek oko polovinu albanske etničke teritorije, brojno albansko stanovništvo je ostalo izvan svoje matične države. Srbija je nakon aneksije Makedonije i Kosova, postavila nove granice između naselja vekovima upućenih jedna na druge. Srpska vlada je, protivno dogovoru Londonske konferencije, zabranila dolazak stanovništvu iz Albanije na pijace u novopripojenim oblastima, pod izgovorom učestalih napada u graničnom području. Ta blokada je veoma otežala život pograničnom stanovništvu i stvorila povećanu napetost kod Albanaca.
U septembru dolazi do velikog albanskog ustanka protiv srpske vlasti u oblasti Ljume (jugozapadno od Prizrena, današnja severna Albanija), Debra, Struge i Ohrida (današnja Makedonija) i u planinama zapadno od Đakovice (oblast Kosova). U pobuni je učestvovalo oko 10.000 Albanaca, uz pomoć nekoliko komitskih odreda Unutrašnje makedonske revolucionarne organizacije. Za gušenje albanskog ustanka Srbija je morala mobilisati blizu tri divizije, odnosno poslato je oko 20.000 srpskih vojnika, koji su prodrli u Albaniju i stigli skoro u do Elbasana.
4. oktobra (odnosno 21. septembra po starom kalendaru) srpska vlast je donela "Uredbu o javnoj bezbednosti u oslobođenim oblastima", kojom se, između ostalog, predviđa smrtna kazna za ustanike, a sama odluka policijskih vlasti je dovoljan dokaz da je neko pobunjenik. Dalje se predviđa deportovanje porodica pobunjenika, za koje se predviđa kazna od 3 godine robije ukoliko se vrate svom domu bez dozvole (član 5). Pritom, izdržavanje bezbednosnih trupa u pobunjenom naselju snosi samo to naselje. Srpska opozicija se protivila ovakvom nejednakom zakonskom tretmanu i neprijateljskom odnošenju spram stanovništva, zahtevajući vladavinu prava i ekstenziju Ustava Kraljevine Srbije na aneksirane teritorije. Vlada u Beogradu je objavila amnestiju oktobra 1913. godine, ali se pogrom albanskog stanovništva nastavio.
Ratni zločini
thumb|[[The New York Times, 31.december 1912.]]
O zločinima srpske vojske i paravojnih jedinica nad albanskom populacijom je izveštavala evropska (francuska, austrijska, italijanska, nemačka, engleska, danska, rumunska, ruska), američka i srpska opoziciona štampa. Brojni izveštaji govore o masovnim pogubljenjima albanskog stanovništva, teškim razaranjima albanskih gradova, spaljivanju sela, pljačkanju kuća, klanju ukućana, silovanju žena i devojčica i zverstvima nad civilnim stanovništvom. Albanski domaćini su klani prilikom pretrage kuće, čak i kada oružje nije pronađeno. Albanski i turski zarobljenici su bili prisiljeni da marširaju stotinama kilometara, a kada bi se neko srušio od umora, bio bi izboden bajonetima i ostavljen pored puta da truli. Za ubistvo srpskog vojnika su vršene nasumične odmazde nad civilnim stanovništvom. U mnogim albanskim krajevima srpske vlasti su podizale vešala. Mnoge škole na albanskom jeziku su pozatvarane.
Bečki publicista Leo Frojndlih (Leo Freundlich), koji je prikupljene izveštaje o srpskim ratnim zločinima iz evropske štampe objavio u knjizi Albanska Golgota, navodi da su masakri vršeni jedan za drugim otkad je srpska vojska prešla granicu i zaposela zemlje naseljene Albancima. On zaključuje da su zločini srpske vojske i četničkih odreda uglavnom bili usmereni protiv muslimana i katolika novoosvojenih oblasti. Njujork tajms od 31. decembra 1912. ocenjuje da su ova "užasna zverstva" rezultat promišljene politike da se istrebe muslimani. Pariski L'Humanité je objavio zvanični izveštaj francuskog konzula iz Soluna u kojem se srpske aktivnosti u Albaniji opisuju kao pljačkanje, uništavanje i pokolji. Fric Magnusen, ratni izveštač danskih novina Riget javlja: "Aktivnosti srpske vojske u Makedoniji su poprimile karakter istrebljenja albanske populacije." Rumunski lekar, dr. Leonte, u bukureštanskim novimana Adevarul od 6. januara 1913. ocenjuje da su užasi koje je video, počinjeni od srpske vojske, daleko prevazišli njegove najgore strahove. Lav Trocki, ratni dopisnik sa Balkana (kasnije čuveni vođa Crvene Armije), u ruskom listu Luč januara 1913. godine piše da "Srbi u staroj Srbiji, u svom nacionalnom poduhvatu ispravljanja onih podataka u etnološkim statistikama koji nisu na njihovu korist, jednostavno uništavaju muslimansko stanovništvo u selima, gradovima i čitavim okruzima." Kosta Novaković, srpski opozicionar, koji je bio pripadnik srpskog ekspedicionog korpusa u Albaniji, kaže da "srpska imperijalistička vlada nije ostavila ništa neučinjeno Albancima tokom okupacije". Novaković smatra da je istrebljenje kosovskih Albanaca vršeno da bi se Kosovo kolonizovalo Srbima, odnosno da bi se izvršila srbizacija Kosova. Dimitrije Tucović je opominjao srpsku javnost da je "izvršen pokušaj ubistva s predumišljajem nad celom jednom nacijom", što je "zločinačko delo" za koje se "mora ispaštati".
thumb|Međunarodna komisija razgovara sa izbeglicama Nakon brojnih i učestalih glasina o ratnim zločinima na Balkanu, Karnegijeva zadužbina za međunarodni mir je 1913. godine ustanovila međunarodnu komisiju, koju su pretežno činili univerzitetski profesori iz Francuske, Velike Britanije, SAD, Nemačke, Austrije i Rusije. Sa srpske i grčke strane su se mogle čuti kritike da je ruski član komisije bio "bugarofil". Komisija je putovala Balkanom od početka avgusta do kraja septembra i na terenu je prikupljala građu, beležila razgovore sa izbeglima i prognanima, fotografisala spaljena naselja, arhivirala originalna dokumenta (pisma, objave, naredbe, letke, saopštenja) i ostalo, da bi po povratku u Pariz sav materijal bio obrađen i objavljen u formi iscrpnog izveštaja. Od samog ulaska u Srbiju, komisija se susrela sa nizom problema i odbojnim stavom srpskih zvaničnika, iako je njen dolazak bio najavljen preko srpske ambasade u Parizu. Nalazi međunarodne komisije su potvrdili da je bilo teških ratnih zločina. Ustanovljeno je da oružje nije upotrebljeno samo protiv neprijateljske vojske, već je korišteno za pokolj stanovništva u Makedoniji i Albaniji, starijih ljudi, seljaka, zemljoradnika, žena i dece. Komisija procenjuje da je u bitoljskom vilajetu, koji su podelile Srbija i Grčka, spaljeno 80% muslimanskih sela. Srpske vlasti su krajem avgusta 1913. godine onemogućile ulazak Komisije u albanske oblasti pod kontrolom srpske vojske, a uporedo sa tim srpska štampa je napala dolazak međunarodne komisije kao ograničavanje suvereniteta i mešanje u unutrašnje stvari države. Podaci koje je komisija prikupila objavljeni su u izveštaju 1914. godine, koji je ubrzo zasenjen izbijanjem Prvog svetskog rata.
Kumanovo
Prema pojedinim izveštajima, nakon srpske pobede u Kumanovskoj bici, koju je srpska propaganda tumačila kao „osvetu“ muslimanima za poraz u Kosovskom boju 1389. godine, ranjeni Turci i Albanci su zajedno sa poginulima zakopani u zajedničku grobnicu. Skopski nadbiskup Lazar Mjeda izveštava da su se nakon ulaska srpske vojske u kumanovska sela, mnogi stanovnici krili na tavanima svojih kuća. Vojska je potom palila kuće ubijajući ispred vrata ukućane koji su pokušavali da se spasu od plamena. Isti izvor tvrdi da su deca ubijana bajonetima jer nije bio potrebe da se troši municija na njih. Ratni dopisnik Kijevske misli (Kievskaya Mysl) sa Balkana, Lav Trocki, prenosi svedočanstvo srpskog vojnika da su mnoga sela u okolini Kumanova gorela, i da se taj prizor ponavljao uz prugu sve do Skoplja.
Njujork tajms navodi da je između Kumanova i Skoplja ubijeno oko 3.000 osoba.
Skoplje
thumb|desno|Stara razglednica [[Skoplje|Skoplja.]] thumb|desno|Most nad [[Vardarom 1913.]] Skoplje je bilo upravno sedište Kosovskog vilajeta i pred rat je, prema nekim procenama, imalo oko 60.000 stanovnika, od čega polovinu Albanaca i Turaka. Iako je srpska vojska ušla u Skoplje bez otpora, izveštaji prenose da su srpski odredi u narednom periodu bacali oko 20-30 Albanaca u Vardar svake noći. Prema raznim izveštajima, najgore zločine su činile paravojne formacije, srpski komiti, koji su sprovodili teror nad muslimanskim stanovništvom. Grupe pijanih vojnika su noću provaljivali u kuće i otimali i klali, a zabeleženi su i brojni slučajevi silovanja žena i devojčica. Dešavalo se da srpski četnici ubiju Albance na ulici, bez da ikome odgovaraju. Ubijeni Albanci često nisu sahranjivani, jer je zemlja bila smrznuta tokom zime, pa su leševi bacani u bunare. Navodno je izbrojano 38 bunara u okolini Skoplja punih albanskih leševa. Skopski nadbiskup Lazar Mjeda (Lazer Mjeda) izveštava da se iza gradske tvrđave nalazio veliki jarak u koji je bačeno više od stotinu albanskih leševa i da se u mestu Kisela Voda nalazi jaruga koja je masovna grobnica 80 Albanaca. Rajhpost (Reichspost) navodi slučaj pacijenata Albanaca u skopskoj bolnici kojih je tokom prvog obilaska bilo 132 da bi ih sledeći dan bilo 80 a dan posle toga jedva 30. Albanskim pacijentima je uskaćivana hrana i piće, pa su neki umrli od gladi. Mnogi su živi bačeni u Vardar.
Očevici prenose da su vojnici međusobno pričali o ubistvima i pljačkanju Albanaca, kao da je to nešto sasvim normalno. Masa ljudi je dolazila čak iz Šumadije da pljačka okolna albanska sela. Neki su odvodili konje i stoku a neki su čak skidali prozore i vrata sa albanskih kuća. U izveštaju međunarodne komisije se navodi izjava Vasila Smileva, skopskog učitelja, koji je bio svedok kada su srpske trupe masakrirale albanske izbeglice, šezdesetak muškaraca i žena, u blizini sela Butel. Smilev je ovaj zločin nakon toga prijavio ruskom konzulatu. Austro-ugarski konzul u Skoplju fon Hajmrot izveštava da je celo Skoplje videlo sela koja gore. Procenjuje se da je oko 2.000 Albanaca muslimana poklano u području Skoplja.
Niš
Srpska vojska je mnoge ratne zarobljenike i ranjenike prebacivala u Niš. Poznati ratni dopisnik Hermenegild Vagner (Hermenegild Wagner), koji je izveštavao za londonski Dejli mejl, bečki Rajhpost i Njujork tajms, je tokom trodnevnog boravka u Nišu novembra 1912. godine bio svedok nečovečnih postupaka prema albanskim i turskim zaborbljenicima. Isti izveštaj prenosi da je srpski kralj Petar prilikom obilaska bolnice u Nišu, nakon što mu se jedan vojnik požalio da su Albanci pucali na njega otetom puškom, izjavio: "Svinje će platiti za to!" Pojedini izveštaji ocenjuju da su zarobljenici i ranjenici u Nišu i Beogradu služili samo za pokazivanje.
Istorijski institut u Prištini govori o postojanju koncentracionog logora u Nišu u koji su odvođeni Albanci. Pozivajući se na dokumente srpske arhive, kosovski istoričari prenose da je 27 oktobra 1912. godine 650 Albanaca poslato u logor u Nišu, a 30. oktobra još 700 njih.
Priština
Prilikom napada srpske vojske na Prištinu u oktobru 1912. godine, izgleda da su Albanci, predvođeni turskim oficirima, zloupotrebili belu zastavu na gradskoj tvrđavi i na taj način ubili mnoge srpske vojnike. Nakon toga je usledila surova odmazda srpske vojske. Izveštaji kažu da je odmah po ulasku u grad, srpska vojska je započela "lov" na Albance, vršeći pokolje kojima je prištinska populacija "doslovno desetkovana". Nakon toga, vojni komandant Božidar Janković je primorao glavešine grada da pošalju telegram zahvalnosti kralju Petru.
Broj ubijenih albanskih stanovnika Prištine u prvim danima srpske vlasti se procenjuje na 5.000.
Ferizović
Regujući na izveštaje o zločinima, srpski konzul u Skoplju je rekao da je u Ferizovićima bila zlouptrebljena bela zastava, i da je 1.200 Albanaca ubijeno u borbi. Nakon pripajanja Kraljevini Srbiji ime grada je promenjeno u Uroševac, po srpskom caru Urošu.
Đakovica
thumb|desno|Srpski i crnogorski oficiri u [[Đakovica|Đakovici 1913. godine.]] Među gradovima koji su stradali od srpsko-crnogorske vojske, pominje se i Đakovica. Njujork tajms prenosi da su ljudi na vešalima visili sa obe strane puta, i da je put za Đakovicu postao „aleja vešala“. U području Đakovice su delovale crnogorske policijsko-vojne formacije pod nazivom Kraljevski žandarmerijski kor, u narodu poznatije kao krilaši, koje su počinile mnoge zloupotrebe položaja i nasilja, uglavnom nad nehrišćanskim stanovništvom.
U Đakovici je sprovođeno i nasilno pokrštavanje katolika u srpsku pravoslavnu veru. Bečki Neue Freie Presse (od 20. marta 1913.) izveštava da je 7. marta pravoslavni sveštenik uz pomoć vojske nasilno pokrstio oko 300 đakovičkih katolika u pravoslavnu veru, a da je franjevac Pater Angelus, koji je odbio da se odrekne svoje vere, bio je mučen i potom ubijen bajonetom. Istorijski institut u Prištini navodi da je Crna Gora pokrstila preko 1.700 Albanaca u srpsku pravoslavnu veru u oblasti Đakovice marta 1913. Savremeni albanski istoričar Zef Mirdita govori o "sistematskom progonu katoličkog klera" i ubistvima katoličkih prvaka. On navodi podatak da je iz đakovačke oblasti tokom 1913. godine prevedeno u pravoslavlje oko 12.000 Albanaca katolika.
Prizren
Nakon što je srpska vojska ostvarila kontrolu nad gradom Prizrenom, usledile su represivne mere nad civilnim stanovništvom. Srpski odredi su provaljivali po kućama, pljačkajući, vršeći nasilja i ubijajući, bez obzira na pol i godine. Oko 400 ljudi je "iščezlo" tokom prvih dana srpske vojne uprave. Leševi su ležali na ulicama, a prema izjavama očevidaca tih dana je oko Prizrena bilo oko 1.500 leševa Albanaca. Pritom, stranim novinarima nije bilo dopušteno da idu u Prizren. Nakon dejstava srpske vojske i paravojnih jedinica, Prizren je postao jedan od najviše razorenih gradova Kosovskog vilajeta i stanovništvo ga je prozvalo "Kraljevstvo Smrti". Nakon svega, general Janković je primorao albanske glavare Prizrena da potpišu izjavu zahvalnosti srpskom kralju Petru za njihovo oslobođenje.
Procenjuje se da je 5.000 Albanaca masakrirano na području Prizrena.
Kada srpske trupe nisu uspele da pronađu konje za transport opreme dalje na zapad, upregle su 200 Albanaca prisiljavajući ih da nose 50-60 kilograma tereta sedam časova po noćnom maršu u pravcu Ljume.
Ljuma
Kada je general Janković video da albanska plemena Ljume neće dozvoliti srpskim trupama da nastave napredovanje ka Jadranskom moru, proglasio ih je za ljudski odrod koji treba pobiti, nakon čega je naredio trupama da nastave sa posebnom žestinom. Vojska je masakrirala svo stanovništvo, muškarce, žene i decu, nikoga ne štedeći, i popalila 27 sela u oblasti Ljume. Izveštaji govore o nečuvenim svirepostima srpske vojske, uključujući spaljivanje žena i dece vezanih za plastove sena, pred očima očeva. Nakon toga, oko 400 muškaraca Ljume se dobrovoljno predalo srpskim vlastima, ali su odvedeni u Prizren, gde su poubijani. Daily Telegraph je tada pisao da su "svi užasi istorije premašeni zverstvima koje su počinile trupe generala Jankovića".
Na londonskoj konferenciji decembra 1912. odlučeno je da Ljuma ostane Albaniji, ali srpska vojska se nije povukla. Albanci dižu veliku pobunu u septembru 1913. godine, nakon čega je Ljuma je još jednom teško stradala u odmazdi srpske vojske. Izveštaj međunarodne komisije navodi pismo srpskog vojnika koji opisuje kaznenu ekspediciju krajem septembra protiv pobunjenih Albanaca. On piše da se "strašne stvari dešavaju ovde" i pita se "kako ljudi mogu biti toliko surovi da počine takva zverstva". U nastavku piše: minijatura|Srpska vojska u Ljumi 1912.
Drač
thumb|desno|Pozdrav sa srpskog primorja, propagandni poster iz 1913. Drač je grad u središtu albanskog primorja, koji je Srbija okupirala i pokušala da učini svojom glavnom lukom. Po zauzeću grada, srpske trupe su 6. marta spalile više sela u oblasti Drača. Izveštaji kažu da je u selu Zezi dvadesetak žena spaljeno u svojim kućama.
Srpskim trupama koje su zauzele Drač je odmah bilo zapoveđeno da nastave dalje bez obezbeđenog snabdevanja, pa su morale da se oslanjaju isključivo na pljačku. Pljačka je poprimila tolike razmere da su Srbi u Draču tovarili čitave brodove opljačkanom robom i slali za Solun, odakle je tovar dalje išao za Beograd.
Debar
Debar je bio jedan od centara velikog albanskog ustanka u septembru 1913. godine. U odmazdi srpske vojske, albansko stanovništvo grada i okolnih sela je teško stradalo. Istaknuti srpski socijaldemokrata Dimitrije Tucović opisuje situaciju nakon izbijanja albanske bune:
U decembru 1913. godine, Albanci su uputili zvanični izveštaj velikim silama, u kome se listom navode spaljena i opljačkana sela u oblasti Debra. Izveštaj takođe navodi imena i prezimena osoba koje su ubili srpski odredi, često na najokrutniji način (spaljivanjem, klanjem, kasapljenjem bajonetima i tome slično) i to nakon proglašene amnestije.
Ostala mesta
Njujork tajms navodi svedočanstvo lekara Crvenog krsta da je general Živković blizu Sjenice pogubio 950 viđenijih Turaka i Albanaca. U izveštaj austrijskog konzula se navodi da su mnogi leševi Turaka i Albanaca ležali pored pruge u Lipljanu 17. novembra 1913. Takođe postoje navodi da je izvršen pokolj nad stanovništvom Gnjilana, a grad je spaljen i uništen, iako Albanci tog grada nisu pružali otpor. Albanci su ubijani i u naseljima Trstenik, Vrban, Preševo, itd. Nakon poraza u bici kod Brdice pored Skadra, srpske snage su počinile pokolj stanovništva u selu Barbuluš, uključujući starce, žene i decu. Selo Staro Gracko u kojem su živeli izbegli muhadžiri iz Srbije je potpuno uništeno zato što su pucali na srpsku vojsku koja nastupala kroz njega. thumb|desno|Srpski oficiri na položaju iznad [[Lješa 1912. godine.]] Crna Gora je do juna 1913. godine u oblasti Peći pokrstila 20 albanskih sela, a u samom gradu oko 200 osoba. Albansko stanovništvo Đakovice, Peći, Plava, Gusinja i bivšeg Kosovskog vilajeta je 21. septembra 1913. godine uputilo peticiju Velikim silama u kojoj se kaže: "srpska i crnogorska regularna vojska su preduzele i učinile sve, od prvog dana osvajanja albanske teritorije, bilo da primoraju stanovništvo da izgubi svoju nacionalnost, bilo da surovo uguše albanski rod".
Mnoge devojke i devojčice Strumice su silovane i nasilno pokrštene. Major Ivan Grbić, komandant četvrtog bataljona 14. regimente (line regiment), imao je 80 vagona natovarenih nameštajem i ćilimima opljačkanim u Strumici koji su poslati za Srbiju.
U Kruji, rodnom mestu albanskog narodnog heroja Skenderbega, veliki broj muškaraca i žena je „jednostavno upucan“ i mnoge kuće su spaljene. Zapovednik srpske vojske A. Petrović, kapetan prve klase, je 5. januara 1913. godine izdao sledeći proglas stanovništvu okupiranog okruga Kruja u zapadnoj Albaniji: "...Ako samo jedan srpski vojnik bude ubijen u gradu, selu ili okolini, grad će biti sravnjen sa zemljom i svi muškarci iznad petnaest godina starosti će biti usmrćeni bajonetom." Navodi se takođe su Srbi uništili katoličku crkvu u tom gradu.
Izveštaj od 12. marta govori o zločinu srpskih trupa u okolini Tirane. Naime, kada je srpska vojska saznala da je lokalno stanovništvo pružilo smeštaj albanskim dobrovoljcima, čitavo naselje je spaljeno. Deset muškaraca i dve žene je pogubljeno dok je 17 ljudi stradalo u požaru.
Odgovornost
Neki srpski novinari, učesnici albanskog pohoda, su u člancima imenovali neke od počinilaca zločina. Dimitrije Tucović, koji je kao oficir srpske vojske učestvovao u albanskom pohodu, kao odgovorne za pokolj u Ljumi naveo je kapetana Jurišića i potpukovnika Milićevića. Dušan Popović kao odgovornog za zločine nad civilima navodi pukovnika Damnjana Popovića ("Tamo se pljačka, ara, pali, razorava, kolje, uništava sve u klici. Turgut-Šefket paša moraće da prebledi od zavisti pred pukovnikom Damnjanom Popovićem." ). Kosta Novaković kao odgovornog za zločine navodi kapetana Petrovića, komandanta posade u Kroji.
Skopski nadbiskup Lazër Mjeda i bečki novinar Leo Freundlich imenuju generala Božidara Jankovića, koji je komandovao Trećom armijom, kao odgovornog za zločine nad civilnim stanovništvom. Daily Telegraph je tada pisao da su "svi užasi istorije premašeni zverstvima koje su počinile trupe generala Jankovića".
Posledice
Po završetu Balkanskih ratova, albanski susedi su stekli velike dobitke teritorija i stanovništva. Novonastala albanska država je obuhvatila tek oko polovinu oblasti naseljenih pretežno Albancima, dok su preostale delove podelile Crna Gora, Srbija i Grčka. Usled pojačanog pritiska na Albance pod srpskom upravom, veliki broj njih se iseljava iz zemlje. Istorijski institut u Prištini, pozivajući se na dokumenta srpske diplomatije, navodi da je od oktobra 1912. do avgusta 1914. godine prisilno iseljeno 281.747 osoba (ne ubrajajući decu do šest godina) sa Kosova, Metohije, Sandžaka i Makedonije. Na imanja raseljenih Albanaca, srpska vlada je naselila preko 20.000 srpskih porodica, a vlada Crne Gore je planirala da naseli 5.000 porodica. Preostalo stanovništvo "novooslobođenih oblasti" pod srpskom vojnom upravom u narednim decenimaja biva izloženo sistematskom procesu kolonizacije i srbizacije. 20. februara 1914. srpska vlast je donela Zakon o Agrarnoj reformi i kolonizaciji novih oblasti, nakon čega su mnoga albanska imanja naseljavana srpskim kolonistima, uglavnom službenicima, vojnicima i policajcima. Crnogorska vlada 27. februara 1914. donela zakon o kolonizaciji novoosvojenih zemalja, i do 1915. godine, kada je Crna Gora osvojena, crnogorski kolonisti se naseljavaju na zemlji oduzetoj od Albanaca u Metohiji. Vlada Crne Gore je još novembra 1912. ustanovila komitet ovlašten da prizna vlasništvo Albancima samo u slučaju da imaju papire preko 50 godina, overene u registru (defterhane) u Istanbulu; u protivnom, njihove nekretnine su zavođene kao državno vlasništvo.
Dimitrije Tucović ocenjuje da je srpska buržoazija proklamujući osvajačku politiku prema Albaniji "prvi put sa lica srpskog naroda skinula veo jedne poštene nacije koja se bori za svoje oslobođenje". On podseća da je Srbija htela izlazak na more i jednu svoju koloniju, ali je ostala bez izlaska na more a od zamišljene kolonije stvorila je krvnoga neprijatelja. Tucović zaključuje da je "bezgranično neprijateljstvo" albanskog naroda prema Srbiji prvi rezultat albanske politike srpske vlade. Drugi još opasniji rezultat je "odgurivanje Albanije u šake Italije i Austro-Ugarske", dve na zapadnom Balkanu najzainteresovanije velike sile.
U novembru 1915. austrougarske jedinice su na Kosovu dočekani kao oslobodioci.
Charpey
Šarpe je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Valans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 901 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 58 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,48 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 287 metara (maksimalnoj 408 m, a minimalnoj 209 m).
OR52E4
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Caldwell, Kansas
Koldvel je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.068, što je 216 (-16,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Laddonia, Missouri
je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 513, što je 107 (-17,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
OR52E5
Olfaktorni receptor 52E5 je protein koji je kod ljudi kodiran OR52E5 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Sementa Rajhard
Samanta Rajhard (Rijeka, 4. januar 1991.) hrvatska je glumica i pjevačica. Najpoznatija je po ulozi Jasmine Klarić u seriji Stella.
Biografija
Sementa Rajhard se rodila u Rijeci, a odrastala u Oroslavju. Na bavljenje glazbom još od rane dobi poticali su je otac Ladislav i majka Melita. Počela se ozbiljnije baviti pjevanjem u crkvi kao član zbora. Godine 2009. sudjelovala je u showu Hrvatska traži zvijezdu, a prvu ulogu ostvarila u televizijskoj seriji Jelene Veljače Stella gdje je utjelovila Jasminu Klarić. Također je u hrvatskoj verziji Oscarom nagrađenog crtanog filma Frozen posudila glas Anni, glavnome liku te animacije.
Lana Kos
Lana Kos (Varaždin, 25. rujna 1984.) - hrvatska operna pjevačica
Mirko Androić
Mirko Androić (Varaždin, 8. srpnja 1922. - 7. lipnja 1982.) je bio hrvatski povjesničar i arhivist.
Lana Kos
Rođena je u Varaždinu 25. rujna 1984. Učila je solo pjevanje kod Darije Hreljanović u  Glazbenoj školi u Varaždinu. Sa 17 godina, debitirala je u zagrebačkom HNK-u kao Kraljica noći u "Čarobnoj fruli". U istoj predstavi, nastupila je i na gostovanju u Ljubljani. Upisala je studij na Muzičkoj akademiji Sveučilišta u Zagrebu u klasi Lidije Horvat-Dunjko. Ima raspon glasa od tri oktave. Godine 2003. osvojila je nagradu na državnom natjecanju u Dubrovniku. Potkraj prosinca 2005., na audiciji Mstislava Rostropoviča izabrana je za ulogu "Nataše" u operi "Rat i mir", moskovskog Boljšoj teatra. Sa svjetskim poznatim glazbenikom Rostropovičem, godinu dana je pripremala ulogu u operi, koja je na kraju otkazana.
Četiri je godine bila solistica Bavarske državne opere u Münchenu. Bila je i članica Opere Slovenskoga narodnog gledališča u Mariboru.
Ostvarila je čitav niz zapaženih nastupa u opernim kućama diljem svijeta, pa je tako nastupila i u Japanu, Santiago de Chileu, Tel Avivu, Bruxellesu, Liègeu itd. Treća je hrvatska operna pjevačica, nakon Biserke Cvejić i Ljiljane Molnar-Talajić, koja je pjevala u Veronskoj areni. Nastupila je kao "Violetta Valery" u Verdijevoj "Traviati". Do sada je pjevala na više stranih jezika: talijanskom, francuskom, njemačkom, češkom i dr.
Dobila je 2011. godine, Nagradu hrvatskog glumišta u kategoriji izuzetnog ostvarenja mladih umjetnika do 30 godina - za nastup u glavnoj ulozi u operi "Lucia di Lammermoor".
Majka je sina Adama iz veze s Njujorčaninom Macchewom Svenom Brillom, koji živi na Filipinima.
Mirko Androić
Životopis
Prvo je radio u HAZU, a potom se vratio u rodni Varaždin gdje je osnovao Gradski arhiv kojem je bio direktor sve do smrti. Bio je značajnom osobom arhivske službe u Hrvatskoj, a imao je ugled i u međunarodnim krugovima.
Predsjedavao je Savezom društava arhivskih radnika Hrvatske.
Područje njegova znanstvenog interesa bila je varaždinska povijest i povijest sjeverozapadne Hrvatske. Suuređivao je veći broj zbornika i inih izdanja.
Litijum stearat
Litijum stearat je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 290,410 Da.
Fejetvil
Fejetvil se može odnositi na
Champagne for Caesar
Champagne for Caesar je američka filmska komedija snimljena 1950. u režiji Richarda Worfa, poznat kao jedan od prvih hollywoodskih filmova koji je kao jedan od motiva koristio tada još novi medij televizije. Protagonist, čiji lik tumači Ronald Colman, je izuzetno obrazovani fizičar koji nikako ne može naći posao, a koga je prilikom posljednjeg razgovora za posao ponizio direktor tvrtke za proizvodnju sapuna (čiji lik tumači Vincent Price). Radnja prikazuje kako mu se nastoji osvetiti tako što se prijavi kao sudionik kviz-emisije koga je organizirala direktorova tvrtka i kako je, zahvaljujući svom izuzetnom znanju, dovodi na rub bankrota.
Fordajs
Fordajs se može odnositi na
Forman
Forman se može odnositi na
185 Eunike
185 Eunike je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 157,51 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,739 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 23,224 stepeni, a orbitalni period iznosi 1656,296 dana (4,534 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,127. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 7,62 a geometrijski albedo 0,063.
Asteroid je otkriven 1. marta 1878. godine.
Gejtvej
Gejtvej se može odnositi na
Idžipt
Idžipt se može odnositi na
Federati
Federati (foederati, jednina foederatus) je latinska riječ koja je u doba antičkog Rima imala različita značenja, iako bi se okvirno mogla prevesti kao "saveznici". U rano doba Rimske Republike se koristila za pripadnike naroda, plemena ili gradova koji su posebnim sporazumom ili savezom (foedus) bili obvezni pružiti ljudstvo za rimsku vojsku, ali nisu uživali status kolonije niti imali rimsko državljanstvo; za njih se također koristio izraz i socii. Nastojanje takvih saveznika da se stekne rimsko državljanstvo je dovelo do velikog Savezničkog rata 91-88. pne. nakon koga je ono uvjetno priznato.
Izraz foederati se kasnije koristio u doba Rimskog Carstva za "barbarska" plemena koja su pružala ljudstvo za rimsku vojsku, najčešće pomoćne trupe, a zauzvrat dobivala novac. Od sredine 4. vijeka su te trupe bile stacionirane unutar rimskih granica, odnosno počeo je rasti njihov udio unutar rimske vojske; istovremeno su rimski carevi umjesto novca kao naknadu pomoćnim trupama počeli davati zemlju. Taj je proces započeo sa Julijanom koji je 358. na lijevoj obali Rajne naselio Franke; godine 382. su nakon Gotskog rata isto pravo izborili i Vizigoti na Balkanu.
Do sredine 5. vijeka se broj foederata među pripadnicima rimske vojske je dosegao takve razmjere da su se Rimljani protiv Atilinih Huna morali koristiti isključivo na njihove snage. Foederati su sa vremenom stekli i politički uticaj, stvarajući vlastite de facto nezavisne države koje će 476. dovesti do kolapsa Zapadnog Rimskog Carstva. Institucija foederata se, pak, još oko sto godina očuvala i u istočnom, odnosno Bizantskom Carstvu.
Od izraza federati dolaze današnji izrazi federacija i federalizam.
Gilmor
Gilmor se može odnositi na
Contrada Torre Marino, Chieti
Contrada Torre Marino je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 324 m.
Džilet
Džilet se može odnositi na
Fort Smit (razvrstavanje)
Fort Smit se može odnositi na
Chambost-Longessaigne
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 714 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 46 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,44 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 600 metara (maksimalnoj 681 m, a minimalnoj 477 m).
1850 Kohoutek
1850 Kohoutek je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,251 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,8.
Fauntin Hil
Fauntin Hil se može odnositi na
Fatma Haseki Sultana
Fatma Haseki Sultana bila je žena Šehzade Bajezida i majka njegove djece. Rođena je oko 1530, a gdje tačno ne zna se. Rodila mu je devetero dece, pet prinčeva i četiri sultanije. Kada je Šehzade Bajazit pobjegao iranskom šahu Tahmaspu sa svojim sinovima, po sultanovoj naredbi i njegovi sinovi su pogubljeni. Poslije smrti Šehzade Bajezida o njoj se nista ne zna. Umrla je vjerovatno u Istanbulu.