cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palo Verde, Ocampo
Palo Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Ocampo.
Nuevo Peñalba, Ocampo
Nuevo Peñalba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Ocampo.
Sac
mini|Obitelj Saca. mini|Keokuk, poglavica Saca Sac (Sauk, Asakiwaki).- /Osa'kiwug, "people of the outlet," ili "people of the yellow earth." je pleme američkih Indijanaca porodice Algonquian, najsrodnije Fox Indijancima, čiji je najraniji poznati dom (prije kontakta) bio uz zaljev Saginaw Bay u Michiganu, ali su u ranom 17 stoljeću odatle protjerani od Ottawa i Attiwandaronka (Neutralaca). Saci bježe preko tjesnaca Strait of Mackinac i nastanjuju se na području današnjeg Wisconsina. Otac Allouez nalazi ih 1667. kod Green Baya, a njihov broj iznosio je oko 6,500. Carver 1766. nalazi njihova naselja na rijeci Wisconsin, gdje će se zadržati do 1804., kada će potpisati ugovor po kojemu moraju napustiti čitav svoj teritorij u Wisconsinu i Illinoisu, koji su prigrabili (1769) nakon uništenja Illinois Indijanaca. Većina ih odbija napustiti ovaj kraj, i preći Mississippi, na što ipak pristaju 1831, pa prelaze u Iowu. Sljedeće godine (1832) vraćaju se na suprotnu obalu i napadaju pogranična naselja. Ovime piočinje rat Black Hawk War. Nakon rata, u kojemu su pobijeđeni od američke vojske, nogi bježe na teritorij Iowe, gdje se udružuju sa Foxima u konfederaciju Sac-Fox, pod vodstvomn Keokuka (Watchful Fox; 1780–1848), i dobivaju zemlju u jugoistočnoj Iowi. Mnogi Foxi pobjegoše u Iowu, a saveznici Saci završiše u Kansasu i Oklahomi.
Etnografija
Materijalna kultura Saca pripada Istočnim šumama. Dok su još živjeli u području Velikih jezera oni su bili kanu-Indijanci, koji su svoje glavno prijevozno i transportno sredstvo izrađivali od najčešćeg materijala toga područja, brezove kore (birch-bark canoe), nadalje dugout-kanui, ali dolaskom na preriju Saci prelaze na jedan drugi tip kanua, to je bull-boat.
Agrikultura Saca je ista kao i kod mnogih plemena Sjeverne Amerike, kukuruz, squash-tikva, grah i duhan. Poznati poglavica Saca Ma-ca-tai-me-she-kia-kiak (Black Hawk ili Black Sparrow Hawk), predlaže 1833. američkoj vladi, da one slobodne države koje ne žele crnačke žene za služavke, mogle bi ih dati Sac Indijancima, pa bi pomagale njihovim ženama u žetvi kukuruza. Usprkos ekstenzivnom uzgoju kukuruza i drugih kultura, i usprkos njihovim fiksnim naseljima Saci nisu vodili sjedilački život, i mnogo vremena tijekom godine provodili su u lovu i ribolovu. Do većih stada konja ne dolaze sve do Black Hawk Wara i dolasku u Kansas.
Njihove nastambe su kolibe od kore za toplog vremena, dok su po zimi bile od ovalnog oblika, od trske. Svaki od gensa imao je veliku vlastitu kolibu od kore u kojoj su se održavale svečanosti. U ovoj kolibi držali su se obješeni sveti svežnjevi (sacred bundles) gensa, koje su čuvali svećenici.
Organizacija
Saci i Lisice imali su sljedeće klanove: 1. Mo-wha-wis' so-uk (Vuk; Wolf). 2. Ma-kwis'-so-jik (Medvjed; Bear). 3. Pa-sha'-ga- sa-wis-so-uk (Jelen; Deer). 4. Ma-sha-wa-uk' (Sjeverni jelen; Elk). 5. Ka-ka-kwis'-so-uk (Jastreb; Hawk). 6. Pa-mis'-so-uk (Orao; Eagle). 7. Na-ma-sis'-so-uk (Riba; Fish). 8. Na-nus-sus'-so-uk (Bizon; Buffalo). 9. Na na-ma' ke’w-uk (Grom; Thunder). 10. Ah-kuh' ne-näk (Kost; Bone). 11. Wa-ko-a-wis'-so-jik (Lisica; Fox). 12. Ka-che- kone-a-we'-so uk (More; Sea). 13. Na-ma-we' so-uk (Jesetra; Sturgeon). 14. Ma-she' ma-täk (Veliko drvo; Big Tree).
Porijeklo, nasljeđivanje i pravilo o zabrani brakova unutar klana, isti su kao i kod Miamia.
Nuevo Peñalba, Ocampo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1101 m.
Sac
Vanjske poveznice
<gallery> Datoteka:Catlin - Dance to the berdache.jpg|Ples berdaša, Sac Indijanci Datoteka:Massika and Wakusasse.jpg|Massika, poglavica Saca, lijevo, i Wakusasse, desno, Fox Indijanac </gallery>
Yatacaba, Santa Cruz Tacahua
Yatacaba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Cruz Tacahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1559 m.
Palo Verde, Ocampo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 349 m.
La Higuera, Bolaños
La Higuera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Bolaños.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1575 m.
Verziliani, Grosseto
Verziliani je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 534 m.
Joya de la Venta, Amatepec
Joya de la Venta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Amatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 192 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1347 m.
Granja Puente, Aguascalientes
Granja Puente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1850 m.
Quaestor sacri palatii
Quaestor sacri palatii (, pojednostavljeno, na srpskohrvatskom doslovno "kvestor svete palače") je kasno-rimska i bizantska titula koja se koristila za visoke carske službenike zadužene za izradu nacrta zakona. Vjerojatno najpoznatiji quaestor u historiji bio je Tribonijan, koji je za cara Justinijana izradio znameniti zakonik Corpus iuris civilis. Titula je kasnije u Bizantu promijenila značenje, odnosno njeni nositelji su umjesto zakonodavne preuzeli upravne dužnosti, uglavnom vezane uz upravu Konstantinopola. Do 14. vijeka je titula postala tek počasna.
NB-15
NB-15 bio je naoružani brod u sastavu mornarice NOVJ. Izvorno je to bio njemački desantno-jurišni čamac koji je potopljen u ožujku/travnju 1944. od strane savezničkih zrakoplova. 11. kolovoza partizani izvlače brod s namjerom da ga stave u svoju službu.
Zbog čestih kvarova i nedostatka rezervnih dijelova, prvu probnu vožnju nakon preuzimanja od strane partizana obavio je tek 7. ožujka 1945.
Nakon rata je korišten za obuku mornaričkog pješaštva. Povučen je 1949.
Pietroșița, Pietroșița
Pietroșița je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Pietroșița.
Huerta Matilde (razvrstavanje)
Huerta Matilde ima više značenja:
Pietroșița, Pietroșița
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3298 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 575 m.
NB Partizanka
NB Partizanka (Biserka) bio je naoružani brod u sastavu mornarice NOVJ. Prije prenamjene u partizanski brod, plovila je kao luksuzna jahta pod imenom Lala IV.
Nakon završetka rata, s broda je uklonjeno naoružanje te je dobila naziv Biserka. U Službi jugoslavenske ratne mornarice ostala je do 1969. kao brod za smještaj i rad zapovijedništva.
Bienville, Louisiana
Bjevil je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 218, što je 44 (-16,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sita (vizantijski general)
Sita ili Sitas (Σίττας, Sittas, ? - 538) je bio bizantski vojskovođa koji se istakao u službi cara Justinijana. Podaci o njegovom ranom životu su oskudni, te se spominje kao doriphoros (tjelohranitelj) Justinijanovog strica i prethodnika Justina I. Odatle je postepeno napredovao u vojsci, da bi nakon početka Iberijskog rata bio poslan u Armeniju da se bori protiv Perzijanaca. 528. je dobio čin magister milituma za Armeniju, a potom se istakao porazom kavkaskih nomada Tzana koje je pokrstio i regrutirao u bizantsku vojsku. Godine 530. je uspješno obranio Armeniju od Perzijanaca u bitci kod Satale. Poslije završetka rata je primio brojne počasti; oženio je Komito, sestru carice Teodore. 535. je porazio Bugare u Trakiji, a iste godine je proglašen konzulom. Godine 538. je poslan u Armeniju gdje je poginuo prilikom gušenja lokalne pobune.
Caivano, Napoli
Caivano je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34604 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Località Crevada, Treviso
Località Crevada je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 85 m.
Siesbach
Zisbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 96 opštinskih središta okruga Birkenfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 388 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7134084.
Indijska velika vjeverica
Indijska velika vjeverica (lat.: Ratufa indica) je jedna od četiri vrste orijentalnih velikih vjeverica porijeklom iz Indije.
Cros-de-Géorand
Kro de Žeoran je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Ardeš koja pripada prefekturi Laržantjer.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 205 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 43,39 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1029 metara (maksimalnoj 1.594 m, a minimalnoj 916 m).
Bitka kod Satale (530)
Bitka kod Satale se odigrala u ljeto 530. za vrijeme Iberijskog rata kraj Satale u bizantskoj Armeniji između bizantske vojske pod Sitom na jednoj, i perzijske vojske pod Mihr-Mihroem. Perzijska vojska je prije bitke napredovala prema Satali, nastojeći je staviti pod opsadu. Iako je raspolagao s dvostrukom manjim snagama, Sita je smjelim napadom u perzijsku pozadinu izazvao rasulo i povlačenje perzijske vojske, očuvavši tako bizantske položaje u Armeniji.
Campus Sceleratus
Campus Sceleratus (prevedeno sa latinskog Zlopolje, Polje hulja) bilo je mjesto u Antičkom Rimu na kom su kažnjavane Vestalke koje su prekršile zakletvu djevičanstva.
Karakteristike i historija
Kako su Vestalke za Rimljane bile nepovredive svetinje, pa im se ni krv nije smjela proliti, jedini način da se ubije Vestalka bio je da se živa zakopa. Upravo to su radili na tom polju izvan Servijevog zida, iako vrlo rijetko jer su se Vestalke većinom držale datog obećanja - da će dok su god Vestalke (a to je bilo 30 godina) ostati - djevice.
Za razliku od tog njihove ljubavnike smaknuli bi javno na Comitiumu ispred Foruma.
Vista Hermosa, San Juan Evangelista
Vista Hermosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Juan Evangelista.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1019 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 118 m.
Sitters
Ziters je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 81 opštinskog središta okruga Donersberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 121 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7333072.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Donersberg Ziters se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Donersberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 198 metara. Površina opštine iznosi 2,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 121 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 46 stanovnika/km².
Twin Rivers, New Jersey
Tvin Rivers je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.443, što je 21 (0,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Full Metal Jacket
Full Metal Jacket je ratna drama Stanleyja Kubricka iz 1987. temeljena na romanu Gustava Hasforda, The Short-Timers. Naslov se odnosi na vrstu protupancirnog metka koje koriste strijelci iz pješadije. Film prikazuje grupu američkih marinaca koji vode urbane bitke u Vijetnamskom ratu. Egzistencijalna konfuzija i tjeskoba počinje kampu za obučavanje, s krvavim ishodom prije odlaska u Vijetnam.
Celio (regija u Rimu)
Celio (akronim R. XIX) je 19. od 22 riona talijanskog glavnog grada Rima, koji leži na lijevoj obali rijeke Tibar. Prostire se na jugoistoku po terenu Celija, jednog od sedam rimskih brežuljaka.
Castelfranco in Miscano, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 731 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 759 m.
Celio (regija u Rimu)
Historija
Za Antičkog Rima Celio je bio rezidencijalna zona dobro stojećih Rimljana. Tokom srednjeg vijeka i renesanse Celio se raselio, najvjerojatnije zato što je antička "Via Celimontana" prestala biti važna pa se raspala, tako da je do kraja 19. vijeka bio ruralan kraj, poznat po vinogradima.
Rione Celio je službeno proglašen 20. augusta 1921. godine, nakon što je odvojen od Campitellia. Iako je površinom malen, u njemu se nalazi Koloseum, jedan od zaštitnih znakova Rima.
Armijska oblast SFR Jugoslavije
Armijska oblast SFR Jugoslavije, je bila operativno-strategijska i vojnoteritorijalna komanda unutar granica SFR Jugoslavije, koja je u suradnji sa odgovarajućim organima društveno političke zajednice izvršavala sve poslove općenarodne odbrane u domeni svoje nadležnosti.
Full Metal Jacket
Radnja
Brutalni instruktor, narednik Hartman (R. Lee Ermey, koji je i u pravom životu bio instruktor za obuku), počinje oštru indoktrinaciju novaka marinaca. Vijetnamski rat je u punom zamahu, a njegov posao je stvoriti istrenirane ubojice koji neće oklijevati kad stigne trenutak odluke. Prvi dio filma govori o fizičkom i psihološkom zlostavljanju novaka Leonarda Lawrencea (Vincent D'Onofrio), kojem instruktor daje nadimak Gomer Pyle.
El Falsete, Tumbiscatío
El Falsete je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tumbiscatío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1363 m.
Full Metal Jacket
Radnja
Pyle se otpočetka smatra nedoraslim zadatku. Društveno je neprijatan, predebeo i izvan forme. Ima problema s fizičkim zahtjevima obuke te često ne slijedi naredbe i procedure. Nije jasno je li to zbog toga što mu nije stalo, zbog tjeskobe ili neinteligencije. Čini se da njegovi nedostaci osobno vrijeđaju Hartmana koji ga kažnjava kako bi dao primjer ostalima. Hartman na kraju zaduži Jokera kao njegova mentora, nadajući se da će on srediti Pylea. Tijekom inspekcije, Hartman otkriva nedopušteni uštipak u Pyleovu sanduku te odlučuje kazniti cijeli vod. Nakon nekoliko kolektivnih kazni, vod iskaljuje bijes na Pyleu izdudarajući ga, a u isto vrijeme ostvaruju timsku koheziju. Iako se Joker nevoljko pridružuje, očito je da je dirnut Pyleovim jecajima.
Sljedećeg jutra, Jokeru postaje jasno da je Pyle mrzovoljan i odbačen. Počinje se odvajati od voda, kao i iz stvarnosti. Njegova streljačka vještina impresionira Hartmana, ali zabrine Jokera, jer Pyle se obraća svojoj puški "Charlene". Pri kraju obuke, cijeli vod je pridružen pješadiji. Zadnju noć na Paris Islandu, Joker je zadužen za stražu, tijekom čega otkriva Pylea u zahodu kako stavlja prave metke u pušku. Uplašen, Joker pokuša smiriti Pylea; ne uspijeva, a Pyleova vika privuče Hartmana. On naređuje Pyleu da odloži pušku i odmakne se od nje; pogrešno protumačivši naredbu, Pyle ubija Hartmana; zatim ubija sebe dok ga Joker gleda.
Drugi dio priče odvija se u Vijetnamu, 1968.; Joker je podčasnik koji pazi na red i dopisnik lista Stars and Stripes zadužen za odnose s javnošću marinaca, dok se njegov partner, ratni fotograf zvan Rafterman, spetlja s vijetnamskom prostitutkom. Nakon što Vijetkongovci napadaju bazu marinaca, Joker prvi put iskušava bitku. Joker je sljedećeg dana poslan na prvu liniju zbog ironičnog smisla za humor, a Rafterman polazi s njim nadajući se da će "štogod uslikati".
Joker se povezuje s "Kaubojem", svojim prijateljem iz baze za obuku, koji je zamjenik zapovjednika voda poznatog kao postrojba Lusthog, te im se pridružuje na patroli kroz grad Hue. Počinje žestoka bitka te pogiba zapovjednik Kaubojeva voda, nakon čega zapovijedanje preuzima marinac poznat po nadimku Ludi Earl. Earl predvodi Lusthog postrojbu kroz uništeni dio grada. Jedna od najistaknutijih sekvenci u filmu je ona u kojoj cijeli vod pojedinačno ispituje televizijska ekipa, a oni izražavaju svoje misli o ratu.
Postrojba ponovno odlazi u patrolu, ovaj put sjeverno od rijeke Perfume (koja dijeli grad Hue), gdje se, vjeruje se, skrivaju neprijateljske snage. Ludi Earl nailazi na nadjevenu životinju i podiže je. Igračka je zamka koja eksplodira i ubija Earla, nakon čega Kauboj postaje zapovjednik postrojbe. Postrojba ubrzo ostaje izgubljena u razrušenom gradu, a snajper ranjava dvojicu vojnika, Doca Jaya i Eightballa, uz mogućnost da bude još ozlijeđenih. Kako postrojba odlazi potražiti snajperista, ovaj ubija i Kauboja. Uz marince oko sebe, Kauboj umire u Jokerovim rukama. Koristeći dim da prikriju svoja kretanja, postrojba opkoljava snajperista, a Animal Mother preuzima zapovjedništvo nad preostalim marincima. Dok se raširuju oko razrušene zgrade, Joker pronalazi snajperista. U ključnom trenutku mu se puška zaglavi, a mlada Vijetnamka otvori vatru, prikovavši Jokera iza stupa što ga onemogućava da pobjegne ili uzvrati. Stiže Rafterman i pogađa snajperisticu, spasivši Jokera. Dok se Joker, Rafterman, Animal Mother i ostatak marinaca okupljaju oko djevojke, ona se počinje moliti, a zatim zamoli marince da je ubiju. Joker i Animal Mother počnu se svađati treba li je ostaviti da pati i umre polako. Na kraju, dopušta ubojstvo iz milosti, ali samo ako to učini Joker, koji je dokrajči nakon duge pauze.
Film završava s marincima koji ironično izvode pjesmu Mickey Mouse Club marširajući u noć.
Kritike
Film je zaradio najviše kritika na račun lokacija na kojima je film sniman; mnogi kritičari su smatrali kako su engleske lokacije bile neadekvatne za film. Roger Ebert napisao je 1987.:
Stanley Kubrick
Stanley Kubrick (26.7. 1928. - 7.3. 1999.), američki filmski redatelj, scenarist i producent. Režirao je niz hvaljenih i ponekad kontroverznih filmova. Kubrick je bio poznat po pomnom biranju teme svojih filmova, sporoj metodi rada, raznolikim žanrovima u kojima je radio, tehničkoj perfekciji i povučenosti kad je bila riječ o njegovim filmovima i obitelji.
Rani život
200px|left|thumb|Slika Georgea Lewisa koju je Kubrick snimio za časopis Look 1950. godine Stanley Kubrick rođen je 26.7. 1928. u židovskoj obitelji u bolnici Lying-In na Manhattanu, kao prvo od dvoje djece u obitelji Jacquesa Kubricka (1901.-1985.) i njegove žene Gertrude (djevojački Perveler, 1903.-1985.). Njegova sestra, Barbara, rođena je 1934. Jacques Kubrick, čiji su roditelji bili židovski imigranti austrijskog i poljskog podrijetla, bio je liječnik.
Otac ga je naučio igrati šah kad mu je bilo dvanaest godina; igra mu je ostala životna opsesija. Kad je Stanleyju bilo trinaest godina, Jacques Kubrick kupio mu je Graflex fotoaparat, što je potaklo Kubrickovu fascinaciju fotografijom. Osim toga, bio je zainteresiran za jazz te je nakratko bio i bubnjar.
Kubrick je od 1941. do 1945. pohađao srednju školu William Howard Taft. Bio je loš učenik. Na maturi, 1945., kad su se vojnici vraćali iz 2. svjetskog rata i počeli popunjavati fakultete, njegove slabe ocjene odnijele su nadu za više obrazovanje. Kubrick je u kasnijem životu prezirno govorio o svojem obrazovanju i obrazovanju općenito, naglasujući kako ga ništa u školi nije zanimalo. Roditelji su ga na godinu poslali rođacima u Los Angeles u nadi da će to pomoći njegovim akademskim vještinama.
U srednjoj školi je jednu godinu bio izabran za službenog školskog fotografa. 1946. je kratko pohađao City College of New York (CCNY), a zatim odustao. Nakon škole počeo je raditi te prodao seriju fotografija časopisu Look u New Yorku. Svoj dohodak je nadomještao igrajući šah za male iznose u Washington Square Parku i po raznim šahovskim klubovima na Manhattanu. 1946. je postao fotografski šegrt u Looku, a kasnije je postao njihov stalni fotograf. Mnoge njegove fotografije snimljene između 1945. i 1950. objavljene su u knjizi "Drama and Shadows" (2005., Phaidon Press), a pojavljuju se i na specijalnom DVD izdanju Odiseje iz 2007.
Dok je radio u časopisu Look, Kubrick se 29.5. 1948. vjenčao s Tobom Metz (rođena 1930.). Živjeli su u Greenwich Villageu, a razveli su se 1951. Tada je počeo odlaziti na filmska prikazivanja u Muzej moderne umjetnosti i kina New Yorka. Zadivili su ga kompleksni, ali tečni pokreti kamerom Maxa Ophülsa, čiji će filmovi utjecati na Kubrickov stil.
Rani radovi
250px|right|thumb|Autoportet Kubricka iz 1949. godine koje je učinio slikajući svoj i odraz Rosemary Williams na staklu 1951. ga je prijatelj Alex Singer nagovorio da snime kratke dokumentarce za March of Time, dobavljača žurnala koji se distribuiraju u kinima. Kubrick je pristao i nezavisno financirao Day of the Fight (1951.). Iako je distributer te godine bankrotirao, Kubrick je prodao film studiju RKO Pictures za sto dolara. Inspiriran svojim ranim uspjehom, dao je otkaz u časopisu Look i počeo snimati svoj drugi kratki dokumentarac, Flying Padre (1951.), kojeg je financirao RKO. Treći film, The Seafarers (1953.), prvi Kubrickov film u boji, bio je 30-minutni promotivni film za Seafarers' International Union. Ova tri filma su jedini preostali dokumentarci koje je Kubrick snimio. Vjerovalo se kako je snimio još nekoliko kratkih filmova koji su izgubljeni, od kojih je najpoznatiji World Assembly of Youth iz 1952. Bio je i pomoćni redatelj na snimanju epizode televizijske serije Omnibus o životu Abrahama Lincolna. Nijedan od ovih filmova nije službeno objavljen, iako se većina epizoda našla u neslužbenoj prodaji, a isječci iz njih korišteni su u dokumentarcu Stanley Kubrick: A Life In Pictures. Osim toga, Day of the Fight i Flying Padre prikazani su na TCM-u kao dio festivala kratkih filmova.
Strah i želja
Kubrickov ciklus dugometražnih pripovjedačkih filmova počeo je sa Strahom i željom (1953.). Film govori o grupi vojnika uhvaćenih iza neprijateljskih linija u izmišljenom ratu. Na kraju, ljudi shvaćaju da su lica njihovih neprijatelja identična njihovima (isti glumci glume sve likove). Kubrick i njegova žena Toba Metz bili su jedina ekipa koja je radila na filmu, koji je napisao Kubrickov prijatelj Howard Sackler, poslije uspješan dramaturg. Strah i želja zaradio je dobre kritike, ali komercijalno nije polučio veći uspjeh. Kubrick se kasnije sramio filma, rekavši kako je to amatersko djelo te nije dopuštao njegovo prikazivanje kad je postao ugledan redatelj. Pokupovao je gotovo sve primjerke filma kako ga drugi ne bi vidjeli, ali jedan primjerak ostao je u rukama privatnog kolekcionara pa je film nekoliko puta objavljivan na VHS-u, a poslije i na DVD-u.
Uzaludna pljačka
thumb|left|thumb|Sterling Hayden
Alex Singer upoznao je Kubricka s producentom Jamesom B. Harrisom te su dvojica ostala dugogodišnji prijatelji. Njihovo poslovno partnerstvo, Harris-Kubrick Productions, produciralo je tri sljedeća Kubrickova filma. Otkupili su prava na roman Lionela Whitea, Clean Break, koji je Kubrick sa scenaristom Jimom Thompsonom pretvorio u priču o pljački na konjskim utrkama koja je pošla u krivom smjeru. Sa Sterlingom Haydenom u glavnoj ulozi, Uzaludna pljačka je bio prvi Kubrickov film s profesionalnom glumačkom i suradničkom postavom. Film je koristio nelinearnu upotrebu vremena, što je bilo neobično za filmove pedesetih. Unatoč financijskom neuspjehu, bio je to prvi Kubrickov film koji je kritika hvalila.
Opće divljenje privuklo je pozornost MGM-a, koji je ponudio Harris-Kubrick Productionsu masu otkupljenih priča za ekranizaciju. Izabrali su priču The Burning Secret austrijskog pisca Stefana Zweiga. Kubrick je napisao scenarij s Calderom Willinghamom, ali projekt je propao prije nego što se film počeo snimati.
Staze slave
Kubrickov sljedeći film smješten je u vrijeme Prvog svjetskog rata, a temeljen je na istoimenom antiratnom romanu Humphreyja Cobba iz 1935. Govori o trojici francuskih vojnika koje nadređeni šalju u nemoguću misiju. Nakon što je misija propala, trojicu nevinih vojnika optužuju za kukavičluk kao primjer ostalim vojnicima. Kirk Douglas glumio je pukovnika Daxa, humanog časnika koji pokušava spriječiti pogubljenje vojnika. Douglas je bio ključna karika koja je osigurala potrebna sredstva za produkciju ambicioznog projekta. Staze slave (1957.) nisu postigle veliki komercijalni uspjeh, ali su zato zavrijedile priznanja unutar filmske industrije i učinile Kubricka jednim od najperspektivnijih mladih redatelja. Kritičari su hvalili nepatvorene scene bitki i Kubrickovo snimanje: marš pukovnika Daxa kroz rov u jednom neprekinutom kadru postao je klasični dio filmske povijesti. Steven Spielberg nazvao ga je jednim od njegovih najdražih Kubrickovih filmova.
Brak s Christiane Harlan
Staze slave snimane su u Münchenu gdje se Kubrick zaljubio u mladu njemačku glumicu Christiane Harlan, koja je glumila jedinu ženu koja progovara u filmu. Kubrick se 1957. razveo od svoje druge žene Ruth Sobotka. Christine Susanne Harlan (rođena 1932. u Njemačkoj) bila je iz filmaške obitelji, a i sama je bila glumica. Ona i Kubrick vjenčali su se 1958. i ostali zajedno do njegove smrti 1999. Tijekom svog braka s Kubrickom, Christiane se koncentrirala na svoju karijeru slikarice. Osim što su odgajali Christianinu mlađu kćer Katharinu (rođena 1953.) iz njezina prvog braka s pokojnim njemačkim glumcem, Wernerom Bruhnsom (umro 1977.), par je imao dvije kćeri: Anyu (rođena 1958.) i Vivian (1960.). Christianin brat Jan Harlan bio je od 1975. Kubrickov izvršni producent.
Spartak
thumb|left|thumb|Kirk Douglas
Vrativši se u Ameriku, Kubrick je šest mjeseci radio s Marlonom Brandom na filmu Jednooki Jack (1961.). Kubrick je kasnije tvrdio kako ga je Brando otjerao s filma jer ga je odlučio sam režirati. Dvojac se sukobio oko niza glumačkih odabira. Kubrick je nastavio raditi na neiskorištenim scenarijima sve dok ga Kirk Douglas nije zamolio da preuzme režiju filma Spartak (1960.) od Anthonyja Manna kojeg je dva tjedna nakon početka snimanja otpustio studio.
Produkcijskim poteškoćama unatoč, Spartak je bio veliki komercijalni i kritički uspjeh, a Kubricka je afirmirao kao velikog redatelja. Međutim, teška produkcija je uvjerila Kubricka da zadrži neovisnost kad radi s holivudskim studijima.
Lolita
thumb|thumb|[[Peter Sellers je bio jedan od Kubrickovih popularnih glumaca]]
Kubrick se 1962. preselio u Englesku kako bi snimio film Lolita, te ostao tamo do kraja života. Očekivano, Lolita je bio njegov prvi film koji je izazvao velike kontroverze. Knjiga Vladimira Nabokova koja govori o vezi srednjovječnog pedofila i dvanaestogodišnje djevojčice već je bila ozloglašena i prije nego što se Kubrick prihvatio projekta. Međutim, bila je i popularna, a teška tema bila je izrugana na naslovu filma, možda kako bi privukao pozornost: "How did they ever make a film of Lolita?" Kubrick je originalno angažirao Nabokova da adaptira roman za filmsku verziju. Pisac je napisao 400 stranica scenarija što je kasnije skratio na 200. KOnačnu verziju scenarija napisao je sam Kubrick, a procjena je bila da je u njemu zadržano 20 posto Nabokovljeva materijala. Piščev originalni scenarij kasnije je objavljen pod nazivom Lolita: A Screenplay.
Film se prije premijere suočio s cenzorskim ograničenjima. Kubrick je neke elemente učinio prihvatljivijima promijenivši Lolitinu dob s 12 na 14 godina te izostavivši cijeli dio koji govori o Humbertovom dugogodišnjom zanesenjenošću "nimfama". Bez obzira na to, neke su se scene morale ponovno montirati kako bi se film uopće mogao objaviti. Film nije prikazivao ono za što se smatralo perverznim dijelovima knjige, ostavljajući mnogo gledateljevoj mašti. Kubrick je kasnije izjavio, da je znao za strogost cenzure, vjerojatno nikad ne bi snimio film.
Lolita je bio prvi od dva filma na kojimm je surađivao s britanskim komičarom Peterom Sellersom. Suradnja će se pokazati jednom od najuspješnijih u njegovoj ranoj karijeri, najpoznatija po filmu Dr. Strangelove (1964.). Sellersova uloga Clarea Quiltyja, drugog starijeg čovjeka povezanog s Lolitom što je nepoznato Humbertu, dramski je poslužila kao Humbertova mračnija strana. U romanu, Quiltyjeva pojava je većim dijelom iza scene, ali ga Kubrick dovodi u prvi plan, što je rezultiralo produženjem njegove uloge (iako je ona na filmu trajala samo pola sata). Kubrick je dodao dramsko sredstvo Quiltyjeva pretvaranja višestruke ličnosti što je omogućilo Sellersu da iskoristi svoj dar za podrugljive naglaske.
Dr. Strangelove
Kubrickov sljedeći film, Dr. Strangelove ili: Kako sam naučio ne brinuti i zavolio bombu (1964.), postao je kultni film. Scenarij - zasnovan na romanu Crvena opasnost bivšeg poručnika RAF-a Petera Georgea (pseudonim Peter Bryant) - napisali su Kubrick, George i američki satiričar Terry Southern. Crvena opasnost je ozbiljna priča o slučajnom atomskom ratu. No, Kubrick je smatrao kako su okolnosti koje su dovele do nuklearnog rata tako apsurdne da je priča postala stravična komedija. Kad je ona tako i osmišljena, Kubrick je angažirao Southerna da ulašti konačni scenarij.
Priča se vrti oko američkog nuklearnog napada na Sovjetski Savez kojeg je pokrenuo general Američkog vojnog zrakoplovstva Jack D. Ripper (Sterling Hayden) bez službenog odobrenja. Kad je Ripper dao naredbu, bombarederi su već iza točke opoziva. Priča se odvija na tri lokacije: (1) zrakoplovna baza Burpleson, gdje satnik RAF-a Lionel Mandrake (Sellers) pokušava zaustaviti ludog generala Rippera; (2) Pentagonov ratni stožer, gdje američki predsjednik (Sellers) i general Buck Turgidson (George C. Scott) pokušavaju zaustaviti B-52 bombardere da ne bace nuklearne bombe na Rusiju; (3) B-52 bombarder bojnika Konga (Slim Pickens) u kojem on i njegova ekipa, bez saznanja da su im naredbe pogrešne, pokušavaju izvršiti misiju. Ubrzo postaje jasno da će bombarderi dosegnuti Rusiju jer samo general Ripper zna šifre za opoziv. U tom trenutku se pojavljuje lik dr. Strangelovea (Sellers). Njegovi planovi u nacističkom stilu o preživljavanju najsposobnijih članova ljudske rase u slučaju nuklearnog rata su vrhunac crnog humora filma.
Peter Sellers, koji je igrao malu, ali središnju ulogu u Loliti, trebao je igrati četiri uloge u Dr. Strangeloveu. Ipak je igrao tri, zbog ozlijeđene noge i teškoća s prihvaćanjem teksaškog naglaska pilota bombardera, bojnika "King" Konga. Kubrick je kasnije nazvao Sellersa "nevjerojatnim", ali je dodao kako njegova energija ne traje duže od dva-tri ponavljanja. Kako bi iskoristio glumčevu ograničenu energiju, Kubrick je postavio dvije kamere kako bi snimio Sellersovu improvizaciju. Igrom slučaja, Columbia Studios je ranije iste godine trebao objaviti triler o nuklearnom ratu nazvan Fail-Safe, ali film je bio zaustavljen kako bi Strangelove dobio prednost u kinima.
2001: Odiseja u svemiru
thumb|thumb|Arthur C. Clarke pisac knjige 2001: Odiseja u svemiru
Kubrick je proveo pet godina pripremajući svoj sljedeći film, 2001: Odiseja u svemiru (1968.). Film je zamišljen kao Cinerama spektakl, a snimljen je Super Panavisionom 70. Kubrick je napisao scenarij sa SF piscem sir Arthurom C. Clarkeom, proširivši Clarkeovu kratku priču "The Sentinel".
Film počinje prije četiri milijuna godina sa susretom između skupine majmuna i misterioznog crnog monolita, za koji se čini kako u njima budi sposobnost da koriste kost kao oruđe i oružje. Potonje im omogućuje da oduzmu izvor vode drugom čoporu koji se još nije naučio rabiti oruđe. Majmun u zanosu baci kost u zrak nakon čega se film prebacuje u svemirsku orbitu oko 2000. godine. U tom vremenu skupina Amerikanaca na bazina Mjesecu otkriva sličan monolit koji šalje signal na Jupiter. Osamnaest mjeseci kasnije, Amerikanci šalju grupu astronauta u svemirskom brodu Discovery na misiju prema Jupiteru, čija je svrha istražiti signal monolita iako se to krije od same posade. Tijekom leta, brodsko računalo HAL 9000 se nakon kvara odupire svom isključenju vjerujući kako je njegova uloga ključna za uspjeh misije. Računalo skida većinu posade s aparata za održavanje života prije nego što biva konačno isključeno. Preživjeli astronaut David Bowman (Keir Dullea) u maloj svemirskoj kapsuli susreće drugi monolit u orbiti oko Jupitera gdje biva usisan u svemirski portal pri velikoj brzini svjedočeći tako mnogim astronomskim fenomenima. Njegovo međuzvjezdano putovanje završava u misterioznom novom biću koje podsjeća na fetus zatvorenom u svjetlosnom nebeskom tijelu, a koje u posljednjem kadru zuri prema Zemlji.
Film je u svoje vrijeme bio masivna produkcija. Specijalni efekti, koje je nadzirao Kubrick, a uredio pionir specijalnih efekata Douglas Trumbull (Silent Running, Blade Runner), bili su izvor inspiracije za mnoge filmove iz tog žanra. Izvanredna fotografija filma bila je djelo legendarnog britanskog snimatelja Geoffreyja Unswortha, koji će kasnije snimiti klasične filmove kao što su Cabaret i Superman. Producenti su se konzultirali s mnogim proizvođačima o tome kako će razni uređaji iz svakodnevne upotrebe izgledati u budućnosti. 2001 je poznata kao jedan od filmova koji realistično prikazuju putovanje u svemir, scene u svemiru su tihe; bestežinsko stanje je konstantno, likovi su pričvršćeni na mjestu; kad likovi nose svemirska odijela, jedino što se čuje je njihov dah.
Film je poznat i po korištenju klasične glazbe, kao što je Also Sprach Zarathustra Richarda Straussa i valcer Na lijepom plavom Dunavu Johanna Straussa. Obje kompozicije kasnije su obično povezivane s filmom, pogotovo potonja jer valcer nije bio toliko poznat među javnošću. Kubrick je koristio i glazbu modernog avangardnog mađarskog skladatelja Györgyja Ligetija, iako su neki brojevi izmijenjeni bez njegova odobrenja. Pojavljivanje skladbi Atmospheres, Lux Aeterna i Requiem na soundtracku filma bilo je prvo veliko komercijalno izlaganje Ligetijeve glazbe. Kubrick je angažirao skladatelja Alexa Northa da sklada glazbu za film, ali mu se toliko svidio moderni soundtrack kojeg je složio tijekom montaže da je u potpunosti odustao od ideje originalne glazbe.
Iako je s vremenom doživio veliki uspjeh, film nije bio trenutni hit. Prvotne kritičarske reakcije bile su žestoke, ponajviše zbog nedostatka dijaloga, sporog ritma i naizgled nedokučive priče. Publika je zavoljela film, pogotovo pripadnici kontrakulture šezdesetih. Posebno im se svidjela "Star Gate" sekvenca, koja se činila kao psihodelično putovanje u beskonačna prostranstva svemira. Unatoč nominacijama za režiju, scenarij i u raznim producentskim kategorijama, jedini Oscar koji je Kubrick ikad dobio bio je onaj za specijalne efekte za ovaj film.
Umjetnički, 2001: Odiseja u svemiru bio je radikalan odmak od prethodnog Kubrickova filmskog opusa. Ima samo 45 minuta dijaloga, koji se čini suvišan za priču, slike i glazbu. Najupečatljiviji dijalozi pripadaju računalu HAL 9000 i njegovim razgovorima s Daveom Bowmanom. Neki tvrde kako Kubrick prikazuje ljudsku budućnost s velikim odmakom ljudi od svog okruženja. Dvoznačni, zbunjujući završetak filma nastavlja fascinirati suvremenu publiku i kritičare. Nakon ovog filma, Kubrick nikad neće tako radikalno eksperimentirati sa specijalnim efektima ili narativnim formom, no njegovi kasniji filmovi ostat će do neke razine dvoznačni.
Brojne su interpretacije Odiseje i uglavnom se razlikuju. Iako je objavljen 1968., film i danas izaziva rasprave. Kad je kritičar Joseph Gelmis upitao Kubricka o značenju filma, redatelj je odgovorio:
Paklena naranča
Nakon Odiseje, Kubrick je pokušao snimiti film o životu Napoleona Bonapartea. Kad je propala financijska konstrukcija projekta, Kubrick je počeo tražiti projekt kojeg bi mogao realizirati na brzinu s malim budžetom. Odlučio se za Paklenu naranču (1971.). Njegova filmska verzija romana Anthonyja Burgessa bio je mračni, šokantni prikaz nasilja u ljudskom društvu. Film je u Americi prvo zabranjen, ali mu je rejting izmijenjen u onaj "samo za odrasle", a u Sjedinjenim Državama je izazvao mnoge kontroverze.
Priča se odvija u futurističkoj verziji Velike Britanije koja je ujedno autoritarna i kaotična. Film govori o tinejdžeru huliganu, Alexu DeLargeu (Malcolm McDowell), koji bez grižnje savjesti i žaljenja muči, tuče, pljačka, krade i siluje. Njegovo brutalno premlaćivanje i ubojstvo starije žene konačno ga odvodi u zatvor. Ondje se podvrgava psihijatrijskom tretmanu kako bi se riješio svojeg instiktivnog refleksnog nasilja iako ne posjeduje stvarni slobodni moralni izbor. Nakon što je oslobođen, odlazi u kuću političkog pisca koji prezire "moderno doba" i isprva se smiluje zbog Alexova stanja sve dok ne shvati da je Alex brutalno silovao njegovu ženu nekoliko godina prije. Alex zatim postaje pijun u političkoj igri.
Društvo se ponekad doživljavalo socijalističkim zbog manjih veza s ruskom kulturom. Tinejdžerski sleng je pod utjecajem ruskog vokabulara, što se može pripisati Burgessu, a u romanu ulice su iscrtane radnika u stilu ruskog socijalizma. I dok su kritičari Pauline Kael i Vincent Canby društvo doživljavali na taj način, Kubrick nije dijelio njihovo mišljenje. Držao je da film koketira i s lijevim i desnim krajem političkog spektra. Izjavio je, "Ministar, kojeg glumi Anthony Sharp, očito je desničarska figura. Pisac, Patrick Magee, je luđak s ljevice... Razlikuju se samo po dogmi. Njihova sredstva i krajevi jedva se razlikuju."
Kubrick je snimio Paklenu naranču brzo i skoro u potpunosti na lokacijama u ili oko Londona. Iako nije bila korištena visoka tehnologija, u usporedbi s Odisejom, Kubrick je bio jako inovativan, npr. bacanje Arriflex kamere s krova kako bi se dočarala željena gledateljeva dezorijentacija. Redatelj je za glazbu izabrao skladateljicu elektronske glazbe Wendy Carlos - tada poznate kao Walter Carlos - kako bi adaptirala klasična djela kao što je Beethovenova Deveta simfonija za Moog sintesajzer.
Film je izazvao kontroverze zbog eksplicitnog prikazivanja grupnog silovanja i nasilja. Izdan iste godine kad i filmovi Sama Peckinpaha, Psi od slame, i Dona Siegela, Prljavi Harry. Tri filma su izazvala rasprave u medijima o društvenim efektima filmskog nasilja. Kontroverze su se još više povećale kad su slično nasilje u Engleskoj počinili kriminalci obučeni u iste kostime kao likovi u Paklenoj naranči.
Kad su Kubricku i njegovoj obitelji zaprijetili smrću, povukao je neobičan potez kako bi povukao film s britanskog tržišta. Film nije ponovno izdan sve do 2000., godinu dana poslije njegove smrti, iako se mogao vidjeti u susjednoj Francuskoj. Kino Scala na londonskom KIng Crossu prikazivalo je film početkom devedesetih, a Kubrick ga je tužio i zatvorio, ostavivši London bez jednog od samo nekoliko neovisnih kina. Danas je poznat kao noćni klub Scala.
U Engleskoj je sredinom devedesetih objavljen dokumentarac o cenzorskim kontroverzama nazvan "Zabranjeno voće". Kubrick nije uspio spriječiti producente da u svoj film ubace isječke iz Paklene naranče.
Barry Lyndon
Kubrickov sljedeći film, objavljen 1975., bio je adaptacija romana Williama Makepeacea Thackeraya, The Luck of Barry Lyndon, poznatog i kao Barry Lyndon, pikaresnog romana o kockaru i skorojeviću iz 18. veka koji se polako probija u englesko visoko društvo.
Neki kritičari, posebno Pauline Kael, jedna od Kubrickovih najžešćih kritičara, smatrali su kako je Barry Lyndon hladan, spor i beživotan film. Njegova duljina - više od tri sata - zasmetala je mnogim američkim kritičarima i publici, međutim, film su hvalili kritičari Rex Reed i Richard Schickel. Časopis Time objavio je veliku priču o filmu, a Kubrick je bio nominiran za tri Oscara. Film je bio nominiran za sedam Oscara, a osvojio je četiri, više od ijednog drugog Kubrickova filma. Unatoč tome, Barry Lyndon nije dobro prošao u američkim kinima, ali je zato naišao na veći odaziv u Europi, posebno u Francuskoj.
Kao što je to slučaj s mnogim Kubrickovim filmovima, reputacija Barryja Lyndona je porasla tijekom godina, posebno među drugim filmašima. Redatelj Martin Scorsese je rekao kako mu je to najdraži Kubrickov film. Steven Spielberg je hvalio "besprijekornu tehniku", iako ga je, kad je bio mlađi, slavno opisao "kao da idete kroz Prado bez ručka".
Kao i u svojim drugim filmovima, Kubrickova fotografija i tehnike osvjetljivanja bile su inovativne. Scene interijera snimane su specijalno prilagođenim Zeiss kamerama s brzim lećama (koje je originalno razvila NASA) što je omogućilo da se mnoge scene osvijetle samo sa svijećama. Kubrickova mješavina glazbe, scenografija i kostimi postavili su standarde za drame iz tog razdoblja s kojima se samo par filmova moglo mjeriti.
Kao i njegova dva prethodnika, film nema originalne glazbe. Irske narodne pjesme (u izvedbi The Chieftainsa) kombinirane su sa skladbama Antonija Vivaldija, Johanna Sebastiana Bacha, Georga Friedricha Händela i Franza Schuberta.
Isijavanje
thumb|left|thumb|Jack Nicholson glavni glumac filma Isijavanje slikan zajedno s Dennis Hopperom
Udo Kier
Udo Kier (rođen kao Udo Kierspe 14. oktobra 1944.-) je njemački glumac koji je stekao kult-status nastupima u evropskim hororima i drugim žanrovskim filmovima 1970-ih. Poznat je i kao česti suradnik Larsa von Triera.
Stanley Kubrick
Isijavanje
Kubrickov radni elan oslabio je nakon Barryja Lyndona; nije snimio film sve do Isijavanja. Objavljen je 1980., kao slobodna adaptacija horor romana Stephena Kinga. U glavnoj ulozi propalog pisca Jacka Torrancea koji preuzima posao nadzornika Overlook Hotela izvan sezone pojavio se Jack Nicholson, dok je njegovu suprugu Wendy igrala Shelley Duvall, a sina Dannyja obdarenog oblikom telepatije - "isijavanja" - Danny Lloyd
Kako nastupa zima, pojačava se obiteljska izolacija, a u isto se vrijeme bude demoni i duhovi iz mračne prošlosti Overlook Hotela. Dannyju se po hotelu počinju ukazivati strašne fantastične slike. U međuvremenu, Jacka izluđuje ukleto okružje sve dok ne obuzme ubojita psihoza.
Film je većim dijelom sniman u londonskim tonskim studijima, uz iznimku eksterijernog materijala snimljenog u Coloradu, Montani i Oregonu. Kako bi dočarao klaustrofobičnu opsjednutost ukletog hotela, Kubrick je najviše koristio tek proizvedena Steadicam postolja za kamere što je omogućavalo glatke pokrete kamerom u zatvorenim prostorima.
Više od bilo kojeg drugog njegova filma, Isijavanje je pridonijelo legendi o Kubricku kao megalomanskom perfekcionistu. Navodno je zahtijevao stotine ponavljanja nekih scena što je posebno iritiralo glumicu Shelley Duvall, naviknutu na na brži, improvizacijski stil Roberta Altmana.
Stephen King nije bio zadovoljan filmom, nazvavši Kubricka "čovjekom koji previše misli, a premalo osjeća". King je 1997. surađivao s Mickom Garrisom na stvaranju mini-serije po romanu.
Film je zaradio većinom negativne kritike, ali je zato prošao vrlo dobro komercijalno. Kao i u slučaju mnogih drugih Kubrickovih filmova, kritičari su poslije mijenjali svoja stajališta nakon što su ponovno pogledali film. Među obožavateljima horor filmova, Isijavanje je kultni film te se često pojavljuje sa Psihom Egzorcistom (1974.) i Noći vještica (1978.) na vrhu liste najboljih horor filmova. Neke od scena iz filma, kao ona u kojoj se iz antiknog dizala izlije rijeka krvi jedne su od najpoznatijih iz Kubrickovih filmova. Komercijalni uspjeh obnovio je povjerenje Warner Brothersa u Kubrickovu sposobnost stvaranja umjetnički zadovoljavajućih i komercijalno profitabilnih filmova nakon financijskog fijaska Barryja Lyndona u Sjedinjenim Državama.
Full Metal Jacket
250px|thumb|Glumac [[R. Lee Ermey koji se proslavio u filmu Full Metal Jacket.]]
Prošlo je sedam godina do novog Kubrickova filma, Full Metal Jacket (1987.), ekranizacije romana Gustava Hasforda o Vijetnamskom ratu, The Short-Timers. U glavnim ulogama pojavili su se Matthew Modine kao Joker, Adam Baldwin kao Animal Mother, R. Lee Ermey u ulozi narednika Hartmana i Vincent D'Onofrio kao vojnik Leonard "Gomer Pyle" Lawrence. Kubrick je rekao filmskom kritičaru Geneu Siskelu da ga knjiga Gustava Hasforda privukla jer nije bila "ni antiratna ni pro-ratna", nije držala "moralnu ili političku poziciju", a bavila se sa "stanjem stvari".
Film počinje u centru za novačenje marinaca u Parris Islandu u Južnoj Karolini, gdje narednik Hartman bezosjećajno obučava grupu muškaraca kako bi izvukao iz njih potisnuti ubilački nagon i pretvorio ih iz "crva" u marince. Vojnik Lawrence, debeli i spori novak, kojem Hartman daje nadimak "Gomer Pyle", nesposoban je pratiti program obuke i polako podliježe pritisku. Prije kraja obuke, Pyle doživi živčani slom, ubija narednika Hartmana prije nego što je ubio i sebe, ponavljajući marinsku mantru: "Ovo je moja puška. Ima još takvih, ali ova je moja..."
Drugi dio filma prati Jokera, sada promaknutog u narednika, koji pokušava zadržati zdrav razum u Vijetnamu. Kao izvjestitelj za američke vojne novine, Stars and Stripes, Joker koristi dosjetke i sarkazam kako bi se "iskopčao" iz ratnih zbivanja. Iako Amerikanac i marinac, on je i novinar koji mora slijediti etičke norme profesije. Film nakon toga slijedi pješačku postrojbu kroz Hue City, desetkovanu Tet ofenzivom. Bitka doživljava vrhunac u obračunu Jokerova voda i snajperistice skrivene među ruševinama; ona umalo ubija Jokera sve dok je novinarev kolega ne pogađa i ozbiljno ranjava. Joker je ubija kako bi je poštedio muka.
Snimanje filma o Vijetnamskom ratu u Engleskoj bio je izazov za Kubricka i ekipu. Dobar dio filma snimljen je u Docklandsu, dijelu Londona u kojem je scenograf Anton Furst kreirao set uništenog grada. To je pomoglo kako film ne bi sličio drugim filmovima o Vijetnamskom ratu, kao što su Vod smrti i Hamburger Hill, od kojih je većina snimljena na Dalekom Istoku. Umjesto tropske, jugozapadne azijske prašume, drugi dio priče odvija se u gradu, otkrivajući urbani aspekt rata koji se obično poistovjećuje s prašumom.
Potawatomi
mini|Simon Pokagon; Pokagon Potawatomi. mini|Poglavica Kack Kack (Prairie Potawatomi) mini|Ples kiše; Prairie Potawatomi, c. 1920. mini|Poglavica Wabaunsee Potawatomi (u vlastitom jeziku nIshnabe'k =ljudi).- Jedno od jezerskih plemena Algonquian Indijanaca čiji je dom bio Lower Peninsula ili Lower Michigan, ali se kasnije nalaze i po drugim državama današnjih SAD, u Illinoisu, Indiani, Iowi, Kansasu, Ohiu, Oklahomi i Wisconsinu, te u Kanadi u Ontariju. Potawatomi su se u 19 stoljeću raspali na više bandi, među kojima su 1) Prairie Potawatomi sa Potawatomi rezervata i središtem u Hortonu. Od njih se kasnije dio odvojio i naselio u Oklahomi, danas su poznati kao Citizen Potawatomi. 2) U Wisconsinu su nastanjeni Forest ili Stray Potawatomi, najtradicionalnija grupa među Potawatomima u Michiganu; 3) Huron Potawatomi, koji su porijeklom od bandi Mogwago i Pamptopee, koje su 1840 vojnici otpremili u Kansas, ali su se vratili u Michigan. 4) Hannahville Potawatomi danas žive na Upper Michiganu; 5) Citizen Potawatomi, najveća grupa Potawatoma porijeklom iz južnog Michigana i sjevernew Indiane, u Oklahomu su preseljeni 1870 ,a središte im je gradić Shawnee; 6) Pokagon Potawatomi su iz jugozapadnog Michigana; 7) Grupe u Kanadi. Prema NAHDB-u, Potawatomi 2000 broje 25,700 duša, i to 4,300 u Kansasu; 9,600 u Michiganu; 10,600 u Oklahomi; 200 u Ontariju; i 1,000 u Wisconsinu.