cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inđija
Istorija
Industrijski razvoj Inđije je usko povezan sa razvojem železničke infrastrukture, koja se u Inđiji razvila 1883. godine iz dva pravca, Subotice i Zagreba na severu i zapadu, nastavljajući prema Beogradu. Ovo je suštinski postavilo Inđiju na raskrsnicu dva ključna balkanska železnička pravca. Pored toga što je prva imala železničku infrastrukturu, Inđija je razvila i prvi moderan put u Srbiji, takozvani Međunarodni put Novi Sad-Beograd, koji je kroz Inđiju prolazio još 1939. godine.
Različiti sajmovi su počeli da se održavaju u Inđiji na početku XIX veka u vreme kada je osnovana državna poštanska služba. Telegraf je postao operativan u Inđiji u 1850. godini, dok je poštanski transfer novca započet 1886. godine. Prva banka je osnovana 1897. godine, kao i prva trgovinska škola. Prva elektrana u Inđiji je počela da radi u 1911. godini.
Industrijski progres u Inđiji je započet osnivanjem mlinova tokom sredine XIX veka. Prvi veći mlin na paru kapaciteta od deset vozila pšenice po danu, napravila je kompanija iz Budimpešte u 1890. godini. Posle mlinova, sledile su fabrike od cigle, dok je tradicija u proizvodnji tepiha i nameštaja započela 1876. godine. Na početku XX veka, osnovana je poznata fabrika za proizvodnju krzna. Posle Drugog svetskog rata, osnovane su mnoge različite nove fabrike, koje su proizvodile sve - od kolica za decu, eksera, džema, jaja u prahu i padobrana do tekstila i industrije za obradu metala.
Već u prvoj polovini XX veka, Inđija je postala tradicionalna destinacija za trgovinu i centar uspešnih trgovinskih kompanija. Šezdesete godine su obeležene naglim razvojem malih i srednjih preduzeća.
Privreda
Razvijena je poljoprivreda, zatim prerada pšenice, voća i povrća. Značajno učešće ima gumarska, a nešto manje metalska industrija. Više srednjih škola, biblioteka. Postoje bogata nalazišta podzemnih termalnih i lekovitih voda. Poznata banja u Starom Slankamenu. Lovni i ribolovni turizam.
Danas je opština Inđija jedna od najrazvijenijih opština Srbije. Dominantne privredne grane su poljoprivreda, industrija, mala privreda (proizvodno i uslužno zanatstvo), trgovina i turizam. Inđija je takođe jedan od najuspešnijih gradova u Srbiji po pitanju privrednog razvoja, koja važi za izvanrednu odrednicu za privredna ulaganja (investicije).
Početkom 2008. godine magazin „Fajnenšel tajmz (Financial Times)“ dodelio je nagradu opštini Inđija i svrstao je na listu 25 najboljih evropskih destinacija za strana ulaganja
Na konkursu „Evropski gradovi i regioni budućnosti“ koju tradicionalno raspisuje magazin „FDI Intelligence“, deo Financial Times-a koji analizira tržišta i pruža vredne informacije onima koji promovišu svoju lokaciju, traže novu biznis lokaciju ili samo analiziraju trendove, opština Inđija je početkom marta 2012. proglašena drugom najboljom destinacijom u Evropi kada je u pitanju efektivnost troškova ulaganja.
Neke od kompanija koje su investirale i investiraju u Inđiju su: Grundfos, Thyssenkrupp, Henkel, Metal Cinkara, Embassy group, Gas Teh, Fashion Park Outlet Centar, Monbat, Energozelena, IGB, Indomie..
Naseljena mesta
Banstol, Beli Breg, Beška, Gladnoš, Inđija, Jarkovci, Keltsko naselje, Krčedin, Krčedinska ada, Leje, Ljukovo, Maradik, Novi Karlovci, Novi Slankamen, Slankamenački Vinogradi (do 1978. deo Novog Slankamena), Stari Slankamen i Čortanovci.
Turizam
Mnogobrojni kulturno-istorijski spomenici, od praistorije do novijeg vremena, svedoče o burnoj prošlosti ovog područja. Iako naseljenost teritorije opštine datira iz praistorije, prvi pisani podaci o samom naselju Inđija potiču iz sredine XV veka. Ostaci rimskih i srednjovekovnih utvrđenja i spomenik Slankamenačkoj bici govore o strateškom značaju ovog područja uz Dunav, koji je kroz istoriju predstavljao granicu različitih imperija.
Urbano jezgro Inđije potiče sa kraja XIX i početka XX veka, iz perioda industrijskog razvoja i perioda naseljavanja stanovnika nemačke nacionalnosti, kada nastaju zgrada Opštinske uprave, kuća Vojnovića, Rimokatolička crkva svetog Petra, zgrada Župnog dvora i gradske kuće sa uličnim fasadama eklektički oblikovanim sa elementima baroka, klasicizma, secesije i neorenesanse. Nešto ranije nastaje crkva Vavedenja presvete Bogorodice koja po svojim proporcijama spada među najlepše i najskladnije građevine u Sremu sačuvane iz XVIII veka.
Inđija, kao centar jedne od najrazvijenijih i najuređenijih opština u zemlji, zahvaljujući svom ubrzanom razvoju danas je prerasla u moderno uređenu urbanu sredinu.
Svojom novom pešačkom zonom sa monumentalnim trgom, modernom zgradom Kulturnog centra, cvetnim aranžmanima i urbanim mobilijarom, Inđija gradi imidž evropskog grada po meri savremenog čoveka.
Kultura
Inđija kao centar jedne od najnaprednijih opština u Srbiji, zahvaljujući svom ubrzanom razvoju, prerastao je u modernu urbanu sredinu. To je grad bogatog kulturnog života, u kome se tokom cele godine organizuju brojna kulturna dešavanja, sa akcentom na muzičke festivale.
Inđija je poznata kao dobar organizator velikih događaja kao što je nezaboravni koncert Red Hot Chili Peppers i tradicionalni Scena fest koji iz godine u godinu pomera standarde kulture.
Sport
Inđija je grad koji neguje sportski duh i kulturu življenja svojih građana ali i pruža dobrodošlicu svima onima koji se bave sportom ili žele da svoje vreme u Inđiji provedu ili upotpune bavljenjem sportskim aktivnostima.
Na ulazu u Inđiju iz pravca Novog Sada nalazi se sportsko-rekreativna zona, gde su smešteni gradski bazen i tereni za različite sportove kao i sportska hala.
Inđija, kao svojevrstan promoter zdravog načina življenja i bavljenja sportom, izabrana je za jednog od domaćina Univerzijade, koja je u Srbiji održana u julu 2009. godine
Rajčilovci
Demografija
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Bugarima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Opština Luncoiu De Jos, Hunedoara
Luncoiu De Jos je opština u Rumuniji u okrugu Hunedoara.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 324 m.
Риђаке
Демографија
У насељу Риђаке живи 350 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,7 година (42,1 код мушкараца и 45,1 код жена). У насељу има 144 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,97.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Zemlja Sanikova (film)
Zemlja Sanikova je sovjetski pustolovni film snimljen 1974. godine u režiji Alberta Mkrtčjana i Leonida Popova. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Vladmira Obručeva, koji je za temu imao mitski otok u Arktičkom oceanu zvan Zemlja Sanikova. Radnja se događa početkom 20. vijeka i prikazuje kako grupa pustolova u potrazi za zlatom odlazi na sjever i pronalazi otok gdje, zahvaljujući aktivnom vulkanu, postoji dovoljno topla klima da podrži život male zajednice primitivnih ljudi.
Film je originalno bio zamišljen kao projekt u kome su trebali nastupiti Vladimir Visocki i njegova supruga Marina Vlady, ali je Visocki prije početka pao u nemilost kao disident. Snimanje filma, koji je za lokacije koristio područja širom tadašnjeg SSSR-a - od Kamčatke do Krima - su obilježili brojni problemi vezani uz otvoreno neprijateljstvo glumačke ekipe sa režiserima, koje su držali nedostojnim "amaterima". Prema službenim sovjetskim podacima, u kino-dvoranama ga je pogledalo 41 milion ljudi.
Gelting
Gelting je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Šlezvig-Flensburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.837 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1059112, NUTS (DEF0C) i LOCODE (DE GEL) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šlezvig-Flensburg Gelting se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Šlezvig-Flensburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 17 metara. Površina opštine iznosi 19,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.837 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 92 stanovnika/km².
Rancho Morales, Tecate
Rancho Morales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
La Barranca, Torreón
La Barranca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Torreón.
Rancho Morales, Tecate
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 717 m.
La Barranca, Torreón
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1126 m.
Bakir Izetbegović
Bakir Izetbegović je bošnjački političar, predsjednik Stranke demokratske akcije (SDA), te sin prvog Predsjedavajućeg Predsjedništva Republike Bosne i Hercegovine, Alije Izetbegovića.
Predsjednički mandat
Na Općim izborima 2010. godine, Izetbegović se izabran za bošnjačkog člana Predsjedništva Bosne i Hercegovine. Četiri godine kasnije, na općim izborima 2014. godine ponovo je izabran za bošnjačkog člana Predsjedništva, osvojivši 247.235 glasova.
Demon
thumb|desno|300px|Demon Belial Demon (grč. δαίμων, daimon - duh, biće) je bestjelesno mitološko biće za kojega se u grckoj mitologiji držalo da  je zlo.Kasnije se, pretvorila u pravog demon koji je počeo držati za zlo biće koje želi odvesti čovjeka na krivi put, dalje od Boga. Demone su također zvali, ili palim anđelima. Demonski zavodnici žena su se zvali incubi; muškaraca succubi. A potomke takvih incubi demona i žena se smatralo vješticama.
Etimologija
U drevnoj Grčkoj riječ daimon (δαίμων) označavala je duha općenito da bi se s vremenom počela koristiti u današnjem smislu u značenju "zlog duha".
Tradicija
U Knjizi postanka čitamo o anđelima koji opće s "ljudskim kćerima". Mitovi drevne Grčke i Rima izvještavaju o bogovima koji se prikazuju ženama kao bikovi, ili labudovi ili zlatna kiša i u tom obliku ih oplođuju. U jednoj ranoj kršćanskoj tradiciji, filozofija ne proizlazi iz ljudskog genija nego od demonskih spletki, od palih anđela koji odaju nebeske tajne svojim ljudskim bračnim drugovima. Izvještaji sa sličnim elementima pojavljuju se u svim svjetskim kulturama. Usporedno s incubima pojavljuju se arapski djinn-i, grčki satiri, hinduistički bhut-i, samoanski hotua poro-i, keltski dusii i mnogi drugi. U jednoj epohi opsjednutoj demonima, bilo je lako demonizirati one kojih se bojimo ili ih mrzimo. Tako se govorilo da je Merlinov otac incubus. Isto se govorilo za Platona, Aleksandra Velikog, Augusta i Martina Luthera. Povremeno cijele narode - na primjer Hune ili stanovnike Cipra - njihovi neprijatelji optuže da njima gospodare demoni.
U talmudskoj tradiciji arhetipni succubus je Lilith, koju je Bog stvorio iz prašine, zajedno s Adamom. Ona je istjerana iz Raja zbog neposlušnosti - i to ne Bogu, nego Adamu. Sve otada, ona provodi svoje noći zavodeći Adamove potomke. U drevnoj iranskoj i mnogim drugim kulturama, vjerovalo se da noćne izljeve sjemena prouzročuju succubi.
Antička Grčka
Vjera u demone je bila proširena u starom svijetu. O njima se mislilo više kao o prirodnim nego natprirodnim bićima. Hesiod ih često spominje. Sokrat je opisivao svoju filozofsku inspiraciju kao djelo osobnog, dobroćudnog demona. Njegova učiteljica, Diotima iz Mantineje, govori mu (u Platonovoj Gozbi) da je "Sve demonsko posrednik između Boga i smrtnika. Bog nema izravni kontakt s čovjekom." I nastavlja: "samo kroz demonsko postoji doticaj i razgovor između čovjeka i bogova, ili u budnom stanju ili u snu."
Platon, najčuveniji Sokratov učenik, pripisivao je veliku ulogu demonima: "Niti jedna ljudska priroda ojačana velikim moćima nije u stanju srediti ljudske poslove" rekao je "a da ne bude preplavljena drskošću i krivnjom..."
Ne dajemo govedu da bude gospodar goveda, ili kozi da gospodari kozama, nego smo mi nadmoćna rasa koja njima vlada. Na sličan način Bog, u svojoj ljubavi spram čovječanstva, nad nas postavlja demone, koji su nadmoćna rasa, i oni se s velikom lakoćom i užitkom za sebe, a i ništa manje za nas, brinu o nama i daju nam mir, poštovanje, red i pravdu, nikad ne zakažu i čine ljudska plemena sretnima i ujedinjenima.
On je čvrsto poricao da su demoni izvor zla, i prikazao je Erosa, čuvara seksualnih strasti kao demona, a ne boga, "koji nije ni smrtan ni besmrtan, ni dobar niti zao." Ali svi kasniji platonisti, uključujući neoplatoniste koji su snažno utjecali na kršćansku filozofiju, smatrali su da su neki demoni dobri a neki zli. Njihalo se ljuljalo. Aristotel, čuveni Platonov učenik, ozbiljno je razmatrao ideju da su snovi djelo demona. Plutarh i Porfirije smatrali su da demoni, koji nastanjuju gornji zrak, dolaze s Mjeseca.
Kršćanstvo
Rani crkveni oci, unatoč tome što su upijali neoplatonizam iz kulture koja ih je okruživala, žudjeli su za time da se odvoje od "poganskih" sustava vjerovanja. Naučavali su da sve poganske religije štuju demone i ljude, i oboje pogrešno shvaćaju kao bogove. Kada se Sv. Pavao žalio (u Efežanima VI, 12) o zloći na visokim mjestima, on nije mislio na korumpiranost vlasti, nego na demone koji žive na visokim mjestima: Jer mi se ne borimo protiv krvi i mesa, nego protiv kneževina, protiv sila, protiv vladara svjetske tame, protiv duhovne zloće na visokim mjestima.
Otpočetka, puno se više mislilo pod pojmom demona, negoli što podrazumijeva poetska metafora o zlu u ljudskim srcima.
Sv. Augustin je bio jako uznemiren demonima. On navodi pogansko mišljenje koje je prevladavalo u njegovo doba: "Bogovi zauzimaju najviša područja, ljudi najniža, a demoni srednja područja... Oni imaju besmrtnost tijela, ali strasti su im zajedničke s ljudima." U Knjizi VIII Božje države (otpočete 413.), Augustin upija ovu drevnu tradiciju, zamjenjuje bogove Bogom, demonizira demone, tvrdeći da su svi, bez iznimke, zli. Oni nemaju nikakvih vrlina. Oni su izvor svog duhovnog i materijalnog zla. On ih zove "zračnim životinjama... koje žude nanositi zlo, kojima je potpuno tuđa pravednost, koji su natečeni od ponosa, blijedi zbog zavisti, vješti u zavođenju."
Oni mogu tvrditi da nose poruke između Boga i čovjeka, prerušavajući se u božje anđele, ali ovo držanje je zamka kojom nas pokušavaju namamiti u vlastitu propast. Oni mogu poprimiti svaki oblik, I znaju mnogo stvari - "demon" znači "znanje" na grčkom - posebice o materijalnom svijetu. Ma koliko bili inteligentni, nemaju milosti. Oni vrebaju "uhvaćene i prevarene duhove ljudi" pisao je Tertulijan "prebivaju u zraku, zvijezde su im susjedi, saobraćaju s oblacima."
Srednji vijek
"Ove životinje žive u našem vlastitom životu, koji je pun strasti, jer oni su prisutni većinom u strastima, a njihovo prebivalište je materija, a takav im je i položaj i stupanj. Iz tog razloga i oni su podložni strastima i čvrsto su uz njih vezani."
Kuliminacija straha od demona
Opsjednutost demonima počela je dosizati vrhunac kada je, u svojoj čuvenoj Buli iz 1484., papa Inocent VIII. objavio:
"Došlo je do naših ušiju da pripadnici oba spola ne izbjegavaju odnose sa zlim anđelima, incubima i succubima, i da uz pomoć njihovih vradžbina, i čarolija, bajanja, čini i zazivanja, guše, istrebljuju i uništavaju ženski porod."
Isto tako, oni stvaraju brojne druge nevolje. Ovom Bulom Inocentije je otpočeo sa sustavnim optuživanjem, mučenjem i smaknućima bezbrojnim "vještica" po cijeloj Europi. One su bile krive zbog, kako je to Augustin opisao, “zločinačkog miješanja s nevidljivim svijetom”.
Unatoč tome što je Bula spominjala "pripadnike oba spola", nije iznenađujuće što su smaknute bile većinom djevojke i žene.
Mnogi vodeći protestanti narednih stoljeća, unatoč svojim razlikama spram katoličke crkve, prihvatili su gotovo identične poglede. Čak i humanisti poput Desideriusa Erasmusa i Thomasa Moorea vjerovali su u vještice. "Napuštanje čarolija" rekao je Johne Wesley, utemeljitelj metodizma "je u biti napuštanje Biblije". William Blackstone, čuveni pravnik, tvrdio je u svojim Komentarima engleskih zakona (1765.):
"Nijekati mogućnost, a kamoli postojanje čarobnjaštva i vještica je izravno kontradiktorno Božjoj riječi u raznim paragrafima i Starog i Novog Zavjeta."
"Prepoznavanje" demona u čovjeku
Papa je zadužio Kramera i Sprengera da napišu preglednu analizu, koristeći svo akademsko oružje kasnog petnaestog stoljeća. Uz pomoć iscrpnih citata iz biblije, iz djela starih i novih učenjaka, oni su stvorili Malleus Maleficarum (Malj za vještice), ispravno opisan kao jedan od najužasnijih dokumenata ljudske povijesti. Thomas Ady, u Svijeći u mraku, osudio ga je kao "skup zlobnih doktrina i izuma", "stravičnih laži i nemogućih stvari", koji služi da bi se prikrila "njihova besprimjerna okrutnost od ušiju svijeta." Ono na što se Malleus zapravo svodi je da ako si optužen za čarolije, onda si vještica. Mučenje je nepogrešivo sredstvo za demonstraciju ispravnosti optužbe. Optuženi nema nikakvih prava. Ne postoji mogućnost suočavanja s tužiteljima. Malo je pažnje poklonjeno mogućnosti da je optužba podignuta iz nečasnih motiva - recimo, zbog osvete ili ljubomore, ili pohlepe inkvizitora koji su u vlastitu korist rutinski konfiscirali imovinu optuženih. Ovaj tehnički priručnik za mučitelje također sadrži i metode kažnjavanja sračunate da oslobode demone iz tijela žrtve prije no što je proces "ispitivanja" ubije. S Malleusom u ruci, i zajamčenim papinim hrabrenjem, inkvizitori su se počeli pojavljivati po cijeloj Europi.
Demoni danas
U naše vrijeme, vještice i zlodusi se nalaze kao normalna pojava u dječjim pričama, istjerivanje demona se još uvijek provodi u rimokatoličkoj i drugim crkvama, a zastupnici nekog kulta još uvijek optužuju za čarobnjaštvo ritualne običaje drugih kultova. Još uvijek koristimo riječ "pandemonij" (doslovce, svi demoni). Više od pola Amerikanaca izjavljuje u anketama da "vjeruje" u postojanje Đavla, a deset posto kaže da je komuniciralo s njim, kao što je to redovito govorio i Martin Luther. U "priručniku za duhovno ratovanje" iz 1992. godine Rebecca Brown nas obavještava da pobačaj i izvanbračni seks "gotovo uvijek završe u demonskoj zarazi"; da su meditacija, joga i ratne vještine smišljene zato da bi nedužni kršćani bili zavedeni da služe demonima; i da rock muzika nije "nastala samo tako" nego da je to bio pažljivo zamišljen plan samog Sotone. Ponekad "su vaši voljeni demonski vezani i zaslijepljeni". Demonologija je još i danas dio i prateći element mnogih iskrenih religija.
Heinz Fischer
thumb|Heinz Fischer Dr. Heinz Fischer (* 9.10. 1938 u Grazu, u Štajerskoj) je austrijski političar (SPÖ) i od 8. jula 2004. godine predsjednik Austrije. Oženjen je sa Margit Fišer i ima dvoje dece, Filipa i Lisu.
Između 1963. i 1975. bio je sekretar i od 1975. do 1983. glavni poslovni zadužnik Socijalističke Partije Austrije (SPÖ).
Od 1971. do 2004. bio je član austrijskog parlamenta (Nationalrat). 25. aprila 2004. postao je predsednik Austrije. Od 1. januara 2006. do 31. jula 2006. je bio predsedavajući Evropske unije.
Stenel
Stenel (Σθένελος) ime je nekoliko ličnosti u grčkoj mitologiji.
Puerto Encinal, Xilitla
Puerto Encinal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Xilitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 384 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 947 m.
Novo Selo (Štip)
Novo Selo je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Novo Selo je selo u sastavu opštine Štip.
Prirodni uslovi
Novo Selo je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije.
Naselje Novo Selo se nalazi u istorijskoj oblasti Lakavica. Naselje je položeno u dolini reke Krive Lakavice, leve pritoke Bregalnice. Istočno od naselja izdiže se planina Smrdeš.
Nadmorska visina naselja je približno 440 metara.
Homița, Cristești
Homița je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Cristești.
Novo Selo (Štip)
Stanovništvo
Novo Selo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 1 stanovnika.
Homița, Cristești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 424 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 387 m.
Novo Selo (Štip)
Stanovništvo
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
La Providencia, Chihuahua
La Providencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1650 m.
Farinelli
right|250px|mini|Farinelli Farinelli (Puglia, 24. 1. 1705. – Bologna, 15. 7. 1782), čije pravo ime je Carlo Broschi (Karlo Broski), je jedan od najpoznatijih italijanskih soprana kastrata iz 18. vijeka.
Život
Rođen je u nižoj plemićkoj porodici. Bio je kastriran kao dječak kako bi se sačuvao njegov divan glas u starijim godinama. Obrazovao je u posebnom kozervatoriju za trening kastrata. Uzeo je ime Farinelli, nakon završetka obrazovanja.
Postao je prvo poznat diljem južne Italije, kao "il ragazzo" (dječak). Godine 1724. pojavljuje se u Beču, te u Veneciji, iduće godine, potom u Napulju, i nadalje u svim velikim gradovima Italije, da bi 1731. po treći put došao u Beč. Godine 1734. dolazi u London, ali u drugu operu od one u kojoj su radili Georg Friedrich Händel i kastrat Senesino. Mnoga muzika Farinellija koju je izvodio bila je od njegovog brata (Riccardo Broschi).
Nakon tri godine boravka u Engleskoj, Farinelli odlazi za Španiju, pritom je neko vrijeme ostao u Francuskoj pjevajući pred Lujom XV. U Španiji, gdje je namjeravao ostati samo nekoliko mjeseci, proveo je 25 godina. Njegov glas je uposlila kraljica da pjevanjem liječi kralja Filipa V od lošeg raspoloženja, pri čemu je Farinelli imao jaka državna ovlaštenja. Devadeset godina Farinelli je pjevao iste pjesme kralju, a bio je aktivan i kao direktor ondašnje opere u Madridu.
Farinelli se u doba mirovine smjestio u Bolonji, gdje je proveo zadnje dane života. Osim pjevanja, Farinelli je svirao i čembalo, te viola d'amore.
Film
Godine 1994. snimljen je Farinelli Il Castrato, film o Farinellijevom životu, u kome je Hendel prikazan u naprasitom smislu; naime Hendl je prikazan kao pojam za braću Broski, prikazan je kako ih podučava Čembalu, međutim Hendl po filmu, iako nije htio čuti za Farinellija, odlazi u suparničku operu, i tokom vrhunca završetka arije Farinellija, njegovog maestrouznog pjevanja, od samog pjeva, Hendl pada sa gornje lože, od ushićenja Farinellijevim pjevanjem. Također, u filmu je prikazana muka kastrata Farinellija, iz razloga što sa suprugom nije mogao voditi ljubav kao čovjek.
Otkrivanje groba Farinellija
Dana 12. 7. 2006. ekshuminirano je tjelo Farinellija na historijskom Certosa groblju u Bolonji, izjavio je Carlo Vitali, osnivač Farinellijevog obrazovnog centra. Cilj iskopavanja je da se sazna više činjenica o kastratima, njihovoj konstituciji, fizionomiji, itd.
Selo (Krško, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Selo je imalo 14 stanovnika.
Il saprofita
Il saprofita je italijanski igrani film snimljen 1974. godine u režiji Sergija Nasce, kome je to bio cjelovečernji debi. Po žanru je drama sa primjesama erotike. Protagonist, koga tumači Al Cliver u svojoj prvoj glavnoj ulozi, je učenik katoličkog sjemeništa koji se zbog govorne mane ne može zarediti. Radnja prikazuje kako umjesto toga pronalazi posao u porodici gdje se brine o paraplegičnom sinu, te gdje vješto koristi njene vjerske osjećaje kako bi njene članove seksualno i na drugi način iskorištavao. Il saprofita je izazvao kontroverze zbog navodno negativnog prikaza Crkve i katolika općenito.
Ceja de San Agustín, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Ceja de San Agustín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 301 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1980 m.
Charmoy (Jon)
Šarmoa je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Okser.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1209 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 172 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,02 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 84 metara (maksimalnoj 147 m, a minimalnoj 80 m).
Fonte d'Olio, Ancona
Fonte d'Olio je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 181 m.
Diamond Beach, New Jersey
Dajmond Bič je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Caldopiano-Commicelle, Cosenza
Caldopiano-Commicelle je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Diamond Beach, New Jersey
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 136, što je 82 (-37,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Caldopiano-Commicelle, Cosenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 313 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 550 m.
Bisabolol
Bisabolol je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 222,366 Da.
West Liberty, Ohio
Vest Liberti je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.805, što je 8 (-0,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Benito Juárez, Temixco
Benito Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Temixco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 594 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1255 m.
Carrizal de León, Teloloapan
Carrizal de León je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Teloloapan.
Senožete (Krško, Slovenija)
Senožete je naselje u Općini Krško u istočnoj Sloveniji. Senožete se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Senožete je imalo 22 stanovnika.
Mihail Jakimovič
Mihail Ivanovič Jakimovič (bjeloruski: Міхаіл Іванавіч Якімовіч; Sluck, 12. prosinca 1967.), umirovljeni sovjetski i bjeloruski rukometaš i reprezentativac koji je igrao kao lijevi vanjski.
Profesionalnu karijeru započeo je 1984. godine u SKA Minsku, gdje je igrao sve do 1992. godine. Nakon SKA-a prelazi u Španjolsku, gdje prvo igra za Teku od 1992. do 1999. godine, a onda od 1999. do 2004. godine, kada se i umirovio, za Portland San Antonio. Uz brojna nacionalna prvenstva i kupove, Jakimovič je čak pet puta osvajao i Ligu prvaka, od čega tri puta sa SKA Minskom te po jednom s Tekom i Portlandom.
Reprezentativnu karijeru započeo je 1987. godine kao reprezentativac Sovjetskog Saveza, s kojim je 1990. godine osvojio drugo mjesto na Svjetskom prvenstvu u Čehoslovačkoj. Tokom 1992. godine nastupao je za ondašnji ZND, koji je kao Ujedinjena reprezentacija nastupio na Olimpijskim igrama u Barceloni i osvojio zlatnu medalju. Od 1992. do reprezentativnog umirovljenja 1995. godine nastupao je za Bjelorusiju. Na svom oproštajnom Svjetskom prvenstvu, onom 1995. godine, bio je treći najbolji strijelac turnira s 57 golova.
Geltorf
Geltorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Šlezvig-Flensburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 408 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1059032.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šlezvig-Flensburg Geltorf se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Šlezvig-Flensburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 25 metara. Površina opštine iznosi 8,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 408 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 50 stanovnika/km².
Vaterpolo reprezentacija Italije
Talijanska vaterpolska reprezentacija predstavlja državu Italiju u športu vaterpolu.
Nadimak ove reprezentacije je settebello.
Povijest i uspjesi
Osvojena odličja:
Povijest
Slava talijanske izabrane postave je počela na OI 1948. u Londonu, kada su Talijani, ondašnji aktualni europski prvaci sa EP-a godinu prije, osvojili prvo zlatno olimpijsko odličje u sastavu: Pasquale Buonocore, Emilio Bulgarelli, Mario Majoni, Cesare Rubini, Geminio Ognio, Gianfranco Pandolfini, Aldo Ghira, Gildo Arena e Tullo Pandolfini (Luigi Fabiano, Alfredo Toribolo).
Na putu do zlatnog odličja, talijanska je vrsta pobijedila Australiju sa 9:0, sa Jugoslavijom odigrala 4:4, pobijedila Mađarsku sa 4:3, Egipat sa 5:1, Francusku sa 5:2, Belgiju sa 4:2 i Nizozemsku sa 4:2.
<!-- Il suo corrispettivo al femminile è il setterosa, la cui fama è però più ristretta dal punto di vista temporale.
Dopo il terzo posto alle olimpiadi di Helsinki del 1952 e all' europeo del 1954 e il quarto del 1958 sempre nella rassegna continentale, fu l'oro conquistato in casa alle olimpiadi di Roma del 1960 a segnare una volta di più la storia del settebello. La squadra che vinse era composta da: Dante Rossi, Giuseppe D'Altrui, Eraldo Pizzo, Gianni Lonzi, Franco Lavoratori, [Danio Bardi], Rosario Parmegiani, Brunello Spinelli, Salvatore Gionta, Amedeo Ambron, Giancarlo Guerrini e Luigi Mannelli. Il cammino dell'Italia: (Romania (4-3), Giappone (8-1), Germania (3-0), URSS (2-0), Iugoslavia (2-1), Ungheria (3-3)).
In seguito come risultati di rillievo ci saranno il secondo posto ottenuto ai mondiali del 1986 ed il terzo agli europei del 1987 e del 1989 dopo il quarto a quelli del 1985 (stesso piazzamento anche nell' edizione del 1991).
Il mito del Settebello cresce, raggiungendo l'apice, quando, allenato da Ratko Rudic, riuscì a conquistare il Grande Slam tra cui spicca l’oro alle Olimpiadi di Barcellona nel 1992 battendo in finale la Spagna con un gol di Ferdinando Gandolfi nel settimo tempo supplementare.
La squadra dei record: Francesco Attolico, Marco D'Altrui, Alessandro Bovo, Pino Porzio, Sandro Campagna, Paolo Caldarella, Mario Fiorillo, Franco Porzio, Amedeo Pomilio, Ferdinando Gandolfi, Massimiliano Ferretti, Carlo Silipo e Gianni Averaimo. Il cammino vide l'Italia battere, dopo il girone di qualificazione, nel quale pareggiò con i rivali storici dell'Ungheria e con le furie rosse della Spagna, nell' ordine la Grecia per 8-6, la Russia per 9-8, e naturalmente in finale la Spagna (9-8).
A questa conquista faranno seguito le vittorie negli europei del 1993 e 1995 e nel mondiale in casa del 1994. Dopo il bronzo alle Olimpiadi di Atlanta nel 1996 la nazionale ha qualche battuta d' arresto agli europei del 1997 dove viene eliminata ai quarti dell' Ungheria, poi vincitrice della competizione, e ai mondiali del 1998 dove non si qualifica per la seconda fase a gironi, decisiva per l' assegnazione del titolo. Si riscatta in parte arrivando terza agli europei di Firenze del 1999.
Le Olimpiadi di Sydney segnano il capolinea della carriera di Rudic in azzurro: dopo i quarti persi il tecnico verrà squalificato per un anno a causa delle dichiarazioni rilasciate nell' incandescente dopo partita che porterà anche delle squalifiche di alcune giornate per dei giocatori italiani. Viene così promosso il suo secondo Sandro Campagna che l' anno successivo arriva secondo agli europei e quarto ai mondiali. In seguito verrà sostituito da Paolo De Crescenzo che nel 2003 dopo il deludente europeo conquisterà un inaspettato secondo posto ai mondiali dello stesso anno. Dopo l' ottavo posto alle Olimpiadi di Atene si dimette e al suo posto arriva Perluigi Formigoni, reduce dalla carriera da C.T. della nazionale femminile condita da grandi successi in serie. Ai mondiali del 2005 il settebello si ferma ai quarti e qualche tempo dopo Formigoni lascia il suo incarico in cui subbentra Paolo Malara. Agli europei del 2006 la nazionale è arrivata quinta battendo la Grecia nella finalina per il quinto-sesto posto dopo che nello spareggio valido per le semifinali è stata eliminata dalla Romania.
-->
Babina Greda
Babina Greda je naselje i istoimena općina u Hrvatskoj. Nalazi se Vukovarsko-srijemskoj županiji
Zemljopis
Prema svom zemljopisnom položaju i dnevnomigracijskim obilježjima općina Babina Greda pripada županjskoj Posavini.
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Babina Greda imala je 4.262 stanovnika, raspoređenih samo u jednom naselju - Babinoj Gredi.
Uprava
Marko Mrkonjić načelnik
Rimsko-perzijski ratovi
Rimsko-perzijski ratovi je izraz koji u najširem smislu označava sve oružane sukobe koji su se u Starom vijeku vodili između drevne rimske države na jednoj te drevne perzijske države na drugoj strani. U užem smislu se pod time podrazumijevaju sukobi između Rimskog Carstva i obnovljene perzijske države pod dinastijom Sasanida - Sasanidskog Carstva. U još užem smislu se pod time podrazumijevaju sukobi Sasanidskog Carstva s Rimskim Carstvom prije njegove podjele na Zapadno i Istočno Carstvo, kasnije poznato kao Bizant.
Sukobi Rima sa Perzijom prije stvaranja Sasanidskog Carstva, se stoga navode kao rimsko-partski ratovi, dok se sukobi Bizanta sa Sasanidskim Carstvom navode kao bizantsko-perzijski ratovi.
Uvod
Politički život države Parta i Rimskog Carstva je bio obilježen mirom i trgovinom koja se prekidala samo kratkotrajnim ratovima. Ta priča o mirnom suživotu istoka i zapada doživljava svoj iznenadni kraj građanskim ratom u državi Parta i pobjedom Ardašira I. koji osniva kraljevstvo Sasanida. Osnovni politički program nove države postaje obnova Carstva Kira Velikog u njegovim povjesnim granicama. U skladu s tim programom ovo kraljevstvo potražuje od Rimskog Carstva Armeniju, Bliski Istok, Malu Aziju i Egipat što će dovesti do 400 godina ratnih sukoba
3. stoljeće
thumb|Valerijan kleči pred Šapurom I. Prvi rat ova dva Carstva počinje 230. godine kada Veliki kralj Perzijskog Carstva Ardašir I. napada rimsku Mezopotamiju. Odgovor je protuudar rimskog cara Aleksandra Severa koja završava nerješnim ishodom i prestankom vojnih operacija (ali ne i sklapanjem mira). Novi otvoreni sukob počinje napadom velikog kralja Šapura I. 240. godine. On će završiti za Rimljane nepovoljnim mirovnim sporazumom iz 245. godine. Novi rat će početi 253. godine perzijskim osvajanjem Antiohije. Tijekom ovog rata rimskog cara Valerijana će pobijediti i zarobiti Perzijanci. Nakon smrti on će biti prepariran i držan kao najveća ulovljena zvijer na perzijskom dvoru sve do finalne rimske pobjede u VII stoljeću. Bez obzira na te pobjede i rimsku krizu 3. stoljeća Perzija će iz ovog rata izaći s teškim ljudskim gubicima i mirovnim sporazumom iz 274. godine kojim će priznati poraz. Mir će ipak kratko trajati pošto novi rat počinje 283. godine kada rimski car Kar objavljuje rat. Novi mirovni sporazum sa samog kraja ovog stoljeća će biti toliko ponižavajući po Perziju da njen kralj Narseh abdicira u sramu 301 godine.
4. stoljeće
thumb|Novac Šapura II. Ovaj mir će potrajati sve do 337 godine kada perzijski kralj Šapur II. objavljuje rat Rimskom Carstvu. Ovaj rat je trajao 26 godina (s primirjem od 8), a završava velikom rimskim porazom kada car Jovijan potpisuje mir kojim se obvezuje prepustiti Perziji gradove Tigris, Nisibis kao i tamošnje rimske provincije. Također Carstvo se obvezalo da neće više pomagati Armeniju tako da ju je 367 godine Perzija anektirala. Ovaj povjesni trenutak se smatra vrhuncem političke, ekonomske i vojne moći države Sasanida s kojom se Rim neće više usuditi ratovati bez obzira na provokacije tijekom sljedeće polovine stoljeća. U takvim uvjetima sklapa se 384 godine ugovor o prijateljstvu između ove dvije sile kojim se Armenija dijeli na prorimsko i properzijsko kraljevstvo kako bi se uklonio najveći kamen razdora njihovim odnosima.
5. stoljeće
Mir će trajati do 421. godine kada sada već fundamentalističko (samo kršćani mogu biti državni službenici) Rimsko Carstvo najavljuje rat Perziji zbog njenog odnosa prema kršćanima. Mirovnim sporazumom iz sljedeće godine daruje se sloboda vjere kršćanima u Perziji i zoroatristima u Rimskom Carstvu. Također kako bi se spriječili barbarske invazije preko Kavkaza postiže se dogovor da će perzijski vojnici braniti tamošnje puteve, ali sve troškove će snositi Rim. Kada je Rimsko Carstvo "zaboravilo" platiti te troškove 440. godine Perzija je objavila kratki pobjednički rat kojim se vratio status quo. Kako su se obje ove države nalazile pod čestim barbarskim napadima tijekom 5. stoljeća niti jedna od njih nije bila zainteresirana za početak novog rata tako da će mir potrajati više od 60 godina.
VI stoljeće
thumb|Justinijan I. Veliki Novi rat je započeo 502 godine kada nakon stupanja na perzijsko prijestolje poslije građanskog rata kralj Kavad I. zahtijeva dodatni novac od cara Anastazija I.. Ovaj vladar poznat u povijesti po svojoj štedljivosti to odbija što je bilo jednako objavi rata. Ovaj rat opsada gradova i tvrđava, ali bez pravih bitaka završava veoma brzo 506. godine kada Huni koristeći povlačenje perzijskih trupa s Kavkaza vrše pljačkaški pohod na teritorij obje države. Mir je označio povratak na status quo samo što se sada izričito spominje dužnost Rima za snošenje troškova u perzijskoj obrani Kavkaza dok se prije to vodilo neodređeno kao danak Rimskog Carstva.
Mir je ovaj put trajao samo 20 godina kada su ga narušila malena kavkaska kršćanska kraljevstva Lazika i Iberija koja su se pobunila protiv perzijskog gospodara. Dok je odluku Lazike da pređe pod zaštitu Rimskog Carstva Kavad I. "progutao" ovu drugu nije mogao tako da 526 godine izbija novi vojni sukob. Ovaj rat će se voditi na do tada najvećem teritoriju od Jemena do Kavkaza i završit će 532. godine povratkom na status quo iz 525. godine tako da je Iberija dana Perziji, a Lazika Rimu.
Sklapanje "vječitog mira" 532 godine je dalo Justinijanu I. slobodne ruke da krene u "oslobađanje" Zapadnih prefektura (Zapadno Rimsko Carstvo) od barbara. Kada su vijesti o rimskom osvajanju Afrike i Rima stigle u Perziju tamošnji kralj Hozroje I. Anuširvan je 540 godine odlučio objaviti rat kako bi se spriječilo ostvarenje Justinijanovog sna o obnovljenom Rimskom Carstvu u njegovom punom sjaju. Novi rat će trajati sve do 557 godine godine i imati će obostrano katastrofalne posljedice. Da li je ovaj rat kao nuspojavu imao Justinijanovu kugu ili se ona potpuno neovisno pojavila 541. godine danas se s sigurnošću ne može potvrditi. Bez obzira na to posljedice su za stari svijet bile katastrofalne. Procjenjuje se da ja na Mediteranu od ove bolesti preminula trećina stanovništva (u samom Carigradu 40 %), a ona će se potom u smrtonosnim valovima vraćati sve do 750. godine.
Kao što je prethodni rat trebao završiti nakon samo 5 godina, a ponovno se bio rasplamsao akcijama lokalnih kavkaskih moćnika tako je i rat iz 572. godine započeo iz identičnih razloga kada su se Armenija i Iberija pobunile protiv Perzije. Ovaj sukob će završiti tek 592 godine kada će završiti tamošnji građanski rat pobjedom Horzoja II.. Zahvalan na primljenoj pomoći od strane rimske vojske i cara Mauricija za stupanje na prijestolje novi kralj je ustupio Rimskom Carstvu Iberiju i polovicu perzijske Armenije.
VII stoljeće
thumb|right|300px|Kavadh II. se klanja Herakliju
Ubojstvo cara Mauricija od strane uzurpatora Foke je bila neoprostivi grijeh za perzijskog kralja čiji jedini mogući odgovor je bila objava rata 602. godine. Bez obzira na danas povjesno popularne kritike tadašnjeg rimskog cara prva faza ovog rata je bila neodlučena, a jedini veći perzijski uspjeh je bio pljačkaški prodor u Siriju i Malu Aziju 608 godine. Stupanjem na vlast cara Heraklija 610. godine stanje se prvobitno drastično poboljšalo za Perziju. Već sljedeće godine njena vojska osvaja Siriju, a 613. godine sam car Heraklije je bio potučen u bitci kod Antiohije nakon čega se pobjedniku predaju Damask i Jeruzalem. 618. godine perzijska vojska će osvojiti i Egipat tako da se činilo da je san o obnovljanju carstva Kira Velikog postao stvarnost.
Poslije tih katastrofalnih poraza car Heraklije je odlučio promjeniti taktiku tako da donosi odluku o pomicanju vojnog djelovanja u brdoviti Kavkaz i Armeniju gdje ima potpunu podršku lokalnog stanovništva. Tom odlukom on dopušta Perziji i Avarima prodor do Carigrada 626 godine pretpostavljajući da on neće pasti dok istovremeno s rimskom vojskom car postepeno prodire u centar Perzijske države. Također on nagovara Turke iz srednje Azije da objave rat Perziji što rezultira velikom rimskom pobjedničkom kampanjom iz 627 godine kada i sama palača kralja Hozroje II. Parviza pada u rimske ruke, a perzijske snage bivaju potučene u bitci kod Ninive. Nakon tako nagle promjene vojne sreće u Perziji dolazi do puča koji ruši sada osramoćen kralja. Na prijestolje tada dolazi Kavad II. koji sklapa po Perziju nepovoljni mir 628 godine. Jedan od uvjeta toga mira je bilo predaja prepariranog tijela Rimskog cara Valerijana kako bi bilo uništeno.
Muhamed i Rimsko Carstvo
Moguća nuspojava ovog posljednjeg rata je nastanak islama. Tijekom ovoga i svih prethodnih rimsko-rerzijskih ratova obje velesile su htjele na razne načine dobiti podršku što većeg broja arapa. Povjesno nepobitne činjenice prihvaćene od svih povjesničara su da je prorok Muhamed od 615. godine propovjedao neupitnu pobjedu Rima u ovom sukobu bez obzira na pad Sirije i Jeruzalem]]a u ruke Perzije. Također postoje pisma koja su izmjenjivana između Heraklija i Muhameda dok je s druge strane Hozroje II. Parviz odbio ikakvu suradnju ili barem dopisivanje s Muhamedom. Jedino pitanje koje ostaje bez sigurnog pozitivnog ili negativnog odgovora je moguća rimska financijska pomoć Muhamedu tijekom njegovog izgnanstva
Kraj
Ove dvije ratom iscrpljene države će se uskoro naći pod napadom Arapa ujedinjenih islamskom vjerom. Dok je objava rata Perziji 633. godine bila prije svega inspirirana širenjem nove vjere među "neprijateljski" nastrojenim nevjernicima, Bizant je bila potpuno smatrano nevjerničkom ali ne i neprijateljskom silom.
Današnje područje Iraka koje je do tada bilo gotovo najvažniji ekonomski posjed Perzije praktički odmah 633 godine pada u ruke Arapa. Na tu vijest dolazi do organizacije jedne rimsko-perzijske armije sa zadatkom da izbaci osvajače. Odlučujući okršaj ovog sukoba tako postaje bitka kod Firaza kada Arapi pobjeđuju nekoliko puta veću neprijateljsku vojsku.
Ova bitka je imala dva rezultata od povjesne važnosti. Prvi je praktički nestanak Perzije čiji će posljednji kralj Jezdegerd III. bježati pred Arapima do svojeg ubojstva 651. godine (njegov sin će pobjeći u Kinu), a drugi je rat protiv Rimskog Carstva koje je svojom intervencijom u Iraku postala neprijateljska država. Više o tim ratovima je moguće pogledati u tekstu Bizantsko-arapski ratovi.
Napomena
Naziv Rimsko Carstvo tijekom ovih ratova sve do 7. stoljeća je potpuno opravdano s gledišta jedne povijesne škole koja zagovara da Bizant nastaje tek 640. godine kada Egipat pada u ruke Arapa. Razlog za to su drastične promjene u strukturi društva i ekonomiji. Kao primjer je dovoljno navesti da se jedna vrsta žitarica uzgajala do 640 (nakon pada Egipta), a druga poslije kao i prestanak upotrebe ulja (nakon pada Sirije) i početak korištenja masti za pripremanje hrane.
Orel (Makedonija)
Orel je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Orel je selo u sastavu opštine Sveti Nikola.
Prirodni uslovi
Orel je smešten u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Štipa, naselje je udaljeno 35 kilometara severozapadno.
Naselje Orel se nalazi u istorijskoj oblasti Ovče polje. Selo je smešteno neposredno severno od polja, na zapadnim padinama planine Mangovice. Nadmorska visina naselja je približno 430 metara.
Mesna klima je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Orel je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 45 stanovnika.
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Kaybolan Yıllar (TV serija)
Kaybolan Yıllar je turska TV serija koja se originalno emituje od 2006. godine. Radnja prikazuje živote troje dece razdvojenih u detinjstvu koji tokom decenija kreću različitim životnim putevima.
U Srbiji se od 2011. godine prikazivala na programu Happy TV.
Radnja
Esmer i Ali su jedne kišovite noći pronašli bebu ispred sirotišta,to je ćerka Sedamnaestogodišnje Bugarke(Rose) koja je ostala trudna,kad ju je njen očuh silovao.On je bio vrlo uticajan čovek,pa nije mogao podneti skandal u porodici,pa je Rosu poslao u Istanbul,i rekao joj da je njeno dete po rođenju umrlo.Kada su je Esmer i Ali uzeli,devojčica je prestala plakati u njihovim rukama.Deca su već postala nerazdvojna,ali ubrzo će jedna bogata porodica usvojiti Ajlin(tako se zvala ta devojčica) i odvešće je zauvek iz sirotišta...
Likofron
Likofron iz Halkide (Λυκόφρων ὁ Χαλκιδεύς, rođen oko 320. pne.) bio je helenistički grčki pesnik, koji je pisao tragedije i bio uvršten u aleksandrijsku Plejadu tragičkih pesnika, Sva su njegova dela izgubljena, osim jedne epsko-lirske pesme pod naslovom Aleksandra, za koju se, međutim, danas drži da je nije sastavio Likofron, pa se njen autor naziva Pseudo-Likofronom. Prema Sudi, Likofronov otac zvao se Sokle (Σωκλῆς), no posle ga je usvojio historičar Lik iz Regija. Drugi izvori, pak, kažu da je Likofron bio rođeni sin Likov.
Proučavanje komedija
Likofron je živeo u Aleksandriji, za vreme vladavine Ptolemeja II Filadelfa, koji mu je poverio rad na sređivanju dela komičkih pesnika u Aleksandrijskoj biblioteci. Rezultat tog rada bilo je Likofronovo vrlo opsežno delo O komediji (Περὶ κωμῳδίας), koje je danas izgubljeno, a obrađivalo je celokupnu historiju i teoriju grčke komedije, uključujući i prikaze pojedinih komičkih pesnika, pa i mnoge stvari koje su tek posredno bile vezane za tumačenje komediografskih dela.
Tragedije i satirske igre
Kao tragediograf Likofron je stekao mesto u tzv. Tragičkoj Plejadi, no od njegovih tragedija sačuvani su tek neznatni fragmenti. Suda navodi dvadeset naslova: Eol (Αἰόλος), Andromeda (Ἀνδρομέδα), Alet (Ἀλήτης), Eolidi (Αἰολίδης), Elefenor (Ἐλεφήνωρ), Herakle (Ἡρακλῆς), Pribegarke (Ἱκέται), Hipolit (Ἱππόλυτος), Kasandreida (Κασσανδρεῖς), Laj (Λάϊος), Maratonjani (Μαραθώνιοι), Nauplije (Ναύπλιος), Edip 1 i 2 (Οἰδίπους α, β), Siroče (Ὀρφανός), Pentej (Πενθεύς), Pelopidi (Πελοπίδαι), Saveznici (Σύμμαχοι) Telegon (Τηλέγονος) i Hrisip (Χρύσιππος). S druge strane, Jovan Ceces, Likofronov vizantijski komentaror, kaže da je Likfron napisao ukupno 64 ili 46 tragedija. Četiri stiha iz Pelopida navode se kod Stobeja. Napisao je i jednu satirsku igru pod naslovom Menedem (Μενέδημος), u kojoj je ismevao svog zemljaka, filozofa Menedema iz Eretrije, koji je, ipak, visoko cenio Likofronove tragedije.
Anagrami
Prema nekim izvorima, Likofron je bio vrlo vešt u sastavljanju anagrama, a nekoliko ih je napisao u čast Ptolemeja i njegove sestre i supruge Arsinoje.