cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Betsileo
Historija
Betsileji su u osnovi narod malajsko-indonezijskih korijena, pomješan tokom vremena sa Bantu crncima i u nešto manjoj mjeri Arapima i ostalim azijatskim narodima. U mnogočemu su slični susjednim narodima Antemoro sa istočne obale i Barama na jugu. Betsileji su na Madagaskaru, poznati kao dobri zemljoradnici i uzgajivači riže koju sade na terasastim poljima (kraj oko Fianarantsoe), koja je osnovna hrana Malgašana. Broj rižinih polja, označava porodično bogatvo, Betsileji uzgajaju i druge kulture; manioka, grah i ostalo povrće, i čuvaju goveda i perad, ali ne u tolikoj mjeri kao njihovi susjedi Bara.
Betsileji su u prošlosti živjeli u kolibama, izrađenim od granja i lišća, jedino su poglavice i njihove porodice imale drvene kolibe, danas je to rijetkost, jer grade kuće od cigle ili blata. Oni su poznati među Malgašanima kao odlični drvodjelje i kipari velikih drvenih statua, naročito klan Zafimaniri, čije je umjeće u obradi drva stavljeno na UNESCO-ovu Listu svjetske nematerijalne baštine 2002.
Geografska rasprostranjenost
Teritorij na kojem žive Betsileji ima ukupno 40 000 km², oni žive na jugu madagaskarske visoravni od rijeke Mania na sjeveru do obronaka Masiva Andringitra na jugu. Zapadna granica im je Regija Bongolava, a istočna šume gdje živi narod Tanala. Većina njihovih teritorija leži u današnjoj Provinciji Fianarantsoa. Nihov teritorij se dijeli u tri glavne drupe; Sjeverni Betsileo (ili Fisakana) koji je omeđen rijekama Ivato i Manandona sa sjevera, i rijekama Sahanivotri i Mania na jugu, Centralni Betsileo (ili Manandriana) leži između rijeka Ivato i Matsiatra i Južni Betsileo koji leži južno od rijeke Matsiatra (Isandra, Lalangina, Iarindrano i Masiv Andringitra).
Kultura i običaji
thumb|right|260px|Tradicionalni grob Betsilea Kultura Betsileja je po mnogočemu slična kulturi i tradiciji naroda Merina sa kojima su vjekovima dijelili iste teritorije na centralnoj visoravni. Duga tradicija ropstva, koje je ukinuto tek za vrijeme francuske kolonijalne uprave na kraju 19. vijeka - ostavila je tragove na njihov socijalni život. Njihovo društvo i danas je snažno hijerarhijski i kastinski podjeljeno. I oni su kao Merine imali podjelu na andriane (aristokracija), hove (slobodne ljude) i andeve (robove), čiji se potomci i danas drže najnižom kastom u njihovom društvu. Najviši društveni položaj među Betsilejima imaju - tompon-tani (“gospodari zemlje”), što preneseno znači, da imaju vlastitu zemlju i porodični grob na njoj (što preneseno znači da na osnovu tog polažu pravo na nju). Položaj u zajednici, često puta je značajniji od onog koji formalno ima neki pojedibnac u službenom državnom aparatu, porodične veze - presudne su pri zapošljavanju i napredovanju.
Od dolaska prvih evropskih misionara 17. vijeku, većina Malgašana obratila se na kršćanstvo, tako da su danas većina Betsileja protestanti ili katolici, ali sa još uvijek jakim utjecajam njihovih tradicionalnih animističkih vjerovanja, bogova i običaja.
Običaj koji su zadržali iz svojih predkršćanskih vremena je famadihana - “premetanje kostiju predaka” kad vade posmrtne ostatke svojih predaka iz grobova, i ponovno ih polažu u grob u novom rasporedu
Metil jasmonat
Metil jasmonat je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 224,296 Da.
TV Jadran
TV Jadran je hrvatska komercijalna televizijska postaja ovlaštena za emitiranje cjelodnevnoga programa na području Splitsko-dalmatinske županije. Gleda se još i u rubnim dijelovima dvije dalmatinske, i tri bosanskohercegovačke županije.
Sile
Rijeka Sile (venecijanski: Sil) je 95 km duga rijeka u sjevernoj Italiji u Venetu.
TV Jadran
TV Jadran se i od pučinskih otoka Središnje Dalmacije (Vis, Hvar, Korčula), do prekograničnih gradova, općina i mjesta Zapadne, Središnje hercegovačke i Istočne hercegovačke županije, na pravcu Kupres-Stolac. Koncepciju svog programa Televizija Jadran temelji u prvom redu na informativnom programu, ali i na emisijama iz područja politike, kulture, sporta, gospodarstva, zabave itd.
Sile
Rijeka izvire u 20 kilometara sjevernije od Trevisa kod Vedalga (Provincija Treviso), zatim teče u pravcu istoka, a potom kod Trevisa mijenja smjer i teče ravno u pravcu juga prema Venecijanskoj laguni gdje je nekad utjecala. Za velikih meliracionih radova u 17. vijeku (1683 godine), izgradnjom kanala, promjenjeno joj je ušće i danas rijeka utječe kod gradića Porto di Piave Vecchia u Jadran. Kod grada Trevisa s lijeve strane prima svoju najveću pritoku rijeku Botteniga (ili Cagnan).
TV Jadran
Pečat cjelokupnom programu daje jutarnji kontakt program s mozaičnom emisijom “Jutarnja ćakula”, ali prije svega originalne emisije u popodnevnom i večernjem terminu.
Sile
Dio vodotoka proglašen je 1991 godine, lokalnim Parkom prirode rijeke Sile (Parco naturale regionale del Fiume Sile).
TV Jadran
Značajnije emisije: Vijesti Televizije Jadran, Jutarnja Ćakula, mozaična emisija, Time out, sportska emisija, Agrosvijet, emisija o poljoprivredi, Ćakula kroz život, emisija socijalne tematike, Aktualno, talk politička i gospodarska emisija s aktualnom problematikom, Kratki rezovi, emisija o filmu, Cenzura, politička emisija Eugena Jakovčića, Auto moto nautic vision, emisja o auto moto industriji, Shalsha, glazbena top ljestvica, Vidljivi tragovi, vjerska emisija, Naše zdravlje, specijalizirana emisija o medicini, Poticaji duha, predavanja don Ivana Grubišića, Laku Noć, Hrvatska…. Uz naravno prijenose i snimke sportskih, kulturnih, glazbenih i ostalih događanja na ovom području.
Sile
Mlinovi na rijeci
Rijeka Sile je zajedno sa svojim pritokama od davnina bila poznata po brojnim vodenicama. Još u 19. vijeku samo u gradu Trevisu je radila 61 vodenica. Danas ne radi ni jedna, ali su brojne dobro očuvane i pravi su simbol grada.
Genetika čovjeka
Genetika čovjeka ili humana genetika nauka je o pojavama i procesima biološkog nasljeđivanja recentnog čovjeka i njegovih neposrednih predaka, od molekulske i ćelijske do populacijske i evolucijske razine. Genetika čovjeka buhvata razna preklapajuća područja sa drugim naukama, kao što su:  „klasična genetika“, citogenetika, molekulska genetika, biohemijska genetika, genomika, populacijska genetika, razvojna genetika, klinička genetika, genetička konsultacija i druge  srodne interaktivne  naučne oblasti. Pripadajuća istraživanja u humanoj genetici mogu biti korisna jer mogu odgovoriti na pitanja o ljudskoj prirodi, „normalnim“ stanjima zdravlja i razumijevanju  bolesti i razvoju djelotvornih tretmana bolesti, tj. o najopćijim i najdetaljnijim biološkim aspektima ljudskog života. Ovaj članak opisuje samo početne sadržaje genetike čovjeka, a za ostala njena područja upućuje na linkove pripadajućih nauka i pojmova.
Populacijska genetika
Populacijska genetika je grana evolucijske biologije koja istražuje prostornu i vremensku promjenljivost genetičke strukture populacije, odnosno procese koji uzrokuju promjene u frekvenciji alela i genotipova u populaciji,  na osnovu modela  mendelovskog (Gregor Mendel) nasljeđivanja. Četiri su različite snage koje mogu uticati na promjene frekvencije gena u populaciji: Populacija se može definirati kao prostorno i vremenski određen skup istovrsnij organizama. U procjeni različitih pokazatelja genetičke strukture populacije općeprihvaćen je model genetičke ravnotrže u populaciji. Temeljne postulate tog obrasca postavili su Hardy i Weinberg (1908.), koji se naširoko koriste u procjeni očekivane frekvencije gena i genotipova u proučavanoj populaciji.
Sopracroda, Belluno
Sopracroda je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 221 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 530 m.
Lakeville, Connecticut
Lejkvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 928.
Doubs (Du)
Du je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu [[Bourgogne-Franche-Comté]], u departmanu Doubs koja pripada prefekturi Pontarlije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2266 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 253 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,94 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 813 metara (maksimalnoj 1.052 m, a minimalnoj 795 m).
Luoyang
Luoyang je grad na razini prefekture u Henanu, zapadnoj provinciji Narodne Republike Kine. Graniči se s provincijskim središtem Zhengzhou na istoku, Pingdingshanom na jugoistoku, Nanyangom na jugu, Sanmenxiaom na zapadu, Jiyuanom na sjeveru i Jiaozuom na sjeveroistoku.
Smješten na centralnoj ravnici Kine, jednom od kolijevki kineske civilizacije, Luoyang je bio jedan od Četiri velike drevne prijestolnice Kine. Neka od starih imena grada su: Dongdu - istočna prestonica, Ćidžing  - zapadna prestonica. Bio je glavni grad Kine pod sledećim dinastijama: istočni Džou (771. pne. do 256 p. n. e), istočni Han (25-220), kraljevina Vei (220-265), zapadni Jin (265-316) i severni Vei (494-534).
thumb|left|Ulaz u Hram belog konja
Grad je poznat po brojnim kulturnoistorijski spomenicima, zbog kojih je od 2000. na listi Svetske baštine. Prvi budistički hram u Kini „Baima ši“ (ili „hram belog konja“) ovde je 68. godine podigao car Mingdi (dinastija Han). Pećine Longmen, na 12 kilometara južno od Luojanga, sadrže 2800 natpisa, 43 pagode i preko 100.000 budističkih crteža i slika.
Luojang je danas centar poljoprivredne regije sa razvijenom prehrambenom i mašinskom industrijom.
Cvet simbol Luojanga je božur.
Mildred Pierce (TV miniserija)
Mildred Pirs je američka mini-serija snimljena 2011. u produkciji HBO sa Kejt Vinslet u naslovnoj ulozi. Scenario, koji je napisao Tod Hejns se temelji na istoimenom romanu Džejmsa M. Kejna, odnosno predstavlja rimejk istoimenog filma iz 1945 sa Džoun Kraford u glavnoj ulozi. Pet epizoda prate život jedne samohrane majke u Kaliforniji tokom Velike depresije 1930-ih.
Kolumnista, pisac i režiser Stiven King, pohvalio je glumu Vinsletove, ali je rekao da je serija „prokleto, previše duga“. Kejt je dobila Emi za najbolju glavnu, a Pirs za najbolju sporednu ulogu u miniseriji ili TV–filmu.
Nagrade
Serija je bila favorit na ''63. dodelama Emija'', sa dvadesetdve nominacije, od kojih su sedam bile za glavne kategorije.
Liberalna demokracija
Liberalna demokracija ili demokratija, također poznata pod nazivima građanska ili buržoaska demokracija je naziv za društveno-političko uređenje, odnosno najčešći oblik moderne demokracije čija je karakteristika reprezentativnost (predstavnička demokracija) uz slobodu političkog djelovanja (politički pluralizam). U praksi se liberalna demokracija iskazuje kroz vlast koja legitimitet crpi na temelju slobodnih, tajnih i poštenih izbora na kojima se ravnopravno natječe više različitih stranaka (višestranačje). Liberalna demokracija u današnjem svijetu se javlja kako u obliku monarhija (ustavna ili parlamentarna monarhija, tako i u obliku republika (parlamentarna, predsjednička ili polupredsjednička.)
Sve države u današnjem zapadnom svijetu smatraju se liberalnim demokracijama, a u njima vlada široko rasprostranjeno mišljenje kako upravo liberalna demokracija predstavlja idealno društveno uređenje kojima sve zemlje trebaju težiti; takva shvaćanja su se proširila i na druge dijelove svijeta. U najširoj javnosti se, zato, liberalna demokracija smatra sinoninom za demokraciju.
Kritike
Kritičari sistema liberalne demokracije navode da stanovnici država s ovim političkim sistemom imaju moć samo u trenutku glasovanja nakon čega izabrana grupa ljudi donosi sve odluke. Zbog toga kritičari za ovaj sistem kažu da je on samo farsa koja prikriva stvarnu politički sistem oligarhije ili preciznije plutokracije u kojoj malen broj bogatih ljudi upravlja državom. Po tom razmišljanju jedini stvarni demokratski sistem je direktna demokracija koja se također ponekad zove i čista demokracija u kojoj se sve najvažnije odluke donose glasovanjem svih građana, a ne samo malog broja izabranog na izborima.
Važan vid demokratskog upravljanja je samoupravljanje, koji je kao demokracija na radnom mjestu uspješno provedena u samoupravnom socijalizmu SFRJ.
Autokratske želje
Istraživanja na području Evropske Unije čije sve države imaju politički sistem liberalne demokracije pokazuju postepeno razočaranje stanovništva ovim modelom pošto smatraju da oni nemaju nikakav utjecaj na polititiku i traže da tamošnja liberalna demokracija bude zamijenjena nekim autokratskim režimom gdje se državni vođa neće brinuti o izborima. Po nekim anketama u Nemačkoj takvo razmišljanje ima 33 % stanovnika, u Francuskoj i Velikoj Britaniji ih je 40 %, a postotak se još povećava u drugim državama sve do 60 % stanovnika u Poljskoj i Portugalu.
Kultura u Zagrebu
Grad Zagreb nadležan je za 38 kulturnih institucija u koje je uključeno 10 gradskih muzeja, od kojih su najvažniji Muzej grada Zagreba, Muzej za umjetnost i obrt i Muzej suvremene umjetnosti.
U okviru gradske uprave djeluje 14 centara za kulturu.
Grad je vlasnik 7 gradskih kazališta, a u Hrvatskom narodnom kazalištu sudjeluje s 50% vlasništva.
Koncertna dvorana Vatroslava Lisinskog i Zagrebačka filharmonija u vlasništvu su Grada Zagreba.
Knjižnice
Pri Knjižnici i čitaonici "Bogdan Ogrizović" djeluje Središnja knjižnica Albanaca u Hrvatskoj, a pri Knjižnicama grada Zagreba djeluje Središnja knjižnica Rusina i Ukrajinaca u Hrvatskoj.
Antikvarijati (knjige)
Prije 1990. u Zagrebu su postojala 3 antikvarijata, na Zrinjevcu, par metara od križanja Gundulićeve i Masarykove i u Ilici nedaleko Pčelarske centrale. Danas ih ima bitno više. Abecednim redom:
Festivali u Zagrebu
Naj, naj, naj festival, Zagrebački filmski festival, Animafest, Međunarodna smotra folklora, Eurokaz, Festival eksperimentalnog filma i videa 25 FPS, Dani hrvatskog filma, Revija amaterskog filma, ZagrebDox, Festival jednakih mogućnosti, Red rocks & crafts festival - Tjedan indijanske umjetnosti, glazbe i plesa...
Tisak u Zagrebu
U Zagrebu su sjedišta brojnih hrvatskih nacionalnih dnevnika (Vjesnik, Večernji list, Sportske novosti, Jutarnji list...), tjednika, polumjesečnika, mjesečnika i inih časopisa.
U Zagrebu su svojevremeno postojale i dnevne novine na njemačkom jeziku Agramer deutsche Zeitung, Kroatische Korrespondent, Agramer Tagblatt.
Vjesnikov neboder
Vjesnikov neboder je poslovni neboder smješten u Zagrebu, Hrvatskoj na adresi Slavonska avenija 4, na križanju Slavonske avenije i Savske ceste.
Tehnički podaci
Visok je 67 m. Iznad zemlje su visoko prizemlje i 16 katova, a na vrhu se nalazi radio jarbol.
Neboder je oblika kvadra stranica 14 i 39 metara.
Fasada je izvedena u reflektivnom narančastom i smeđem mat staklu, što je za vrijeme i mjesto gradnje bilo vrlo moderno. Prozori nisu fiksni. Statiku nebodera osigurava 7 armirano-betonskih ploča pri dnu dimenzija 40x80 cm, koje se prema vrhu stanjuju do dimenzija 40x40 cm.
Dio je kompleksa koji još sadržava niže poslovne objekte.
Povijest
Neboder je izgrađen 1972. godine. Arhitekt je Antun Ulrich, a konstruktor M. Fijember.
Slobodan Ž. Jovanović
'''Slobodan Ž. Jovanović''' (9. maj 1945, Kragujevac - 27. avgust 2016, Beograd) je srpski pozorišni, filmski, televizijski i radio reditelj. Diplomirao je na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju u Beogradu (sadašnjem Fakultetu dramskih umetnosti). Pozorišnu režiju u klasi prof. dr. Huga Klajna, filmsku režiju u klasi Radoša Novakovića, TV režiju u klasi Sava Mrmka i radio režiju u klasi Mire Trailović. Deset godina radio u Radio Beogradu i dvadeset i dve godine kao glavni reditelj u Umetničkom programu Radio-Televizija Srbije. Režirao je u mnogim pozorištima u zemlji i inostranstvu. Između ostalih nagrada dobitnik je i Evropske nagrade za režiju za predstavu „Proces“ na festivalu u Korbahu 1974., Nemačka; zatim dobitnik je nagrade stručnog žirija na Susretima profesionalnih pozorišta Srbije Joakim Vujić za pozorišnu predstavu „Čarlama, zbogom“, 1995. godine; i dobitnik je i nagrade Bronzana maslina za režiju filma „Bez pogovora“ na Internacionalnom TV festivalu u gradu Baru 1999. godine.
Milgramov eksperiment
right|thumb|200px|Osobu na kojoj je pokus izveden (uloga učitelja) (E) usmjerava nastavnik (T), koji je predmet pokusa da uzrokuje bolni [[strujni udar, jer on vjeruje da je tako, student (L), koji je zapravo glumac i suradnik pokusa. Učitelj je vjerovao da je student za svaki pogrješan odgovor izložen pravim električnim šokovima, ali u stvarnosti ih nije bilo.]]
Slobodan Ž. Jovanović
Preminuo je u Beogradu, 27. avgusta 2016. godine.
Milgramov eksperiment
Milgramov pokus (engl. Milgram experiment) je niz psiholoških pokusa, koji su prvi put provedeni 1961. u New Havenu. Pokuse je razvio psiholog Stanley Milgram za testiranje spremnosti prosječnih osoba suprostavljanju ili odbijanja poslušnosti uputama autoritarnoj osobi ukoliko stoje u izravnoj suprotnosti s njihovom savješću ili aktom koji bi kršio vlastita moralna načela.
Milgramov pokus je prvotno razvijen u potrazi za socijalno psihološkim objašnjenjem zločina iz doba nacionalsocijalizma. Osim toga pokus je trebao provjeriti teoriju "Germans are different" ("Nijemci su drugačiji" koja se je temeljila na pretpostavci da Nijemci imaju osobnost posebne poslušnosti prema nadređenima).
Pokusi su doveli do šokantnog zaključka. Znatan broj osoba su obavljale ono što se je tražilo od njih, i nisu se suprostavili prirodi akta ili prigovorima savjesti, dok se samo činilo da naredbe dolaze od legitimnih autoriteta.
65% sudionika bi koristili smrtonosan intenzitet električnog udara.
Oblik pokusa
Cijeli pokus bio je izveden kao igra u kojoj su svi sudionici osim osobe nad kojom se vodi pokus znali o čemu se radi.
Kad je napon dosegao 150 V, glumac je pitao smije li biti pušten iz svoje stolice, jer ne može više izdržati bol. No eksperimentator je od ispitnika zatražio da treba nastaviti za dobrobit znanosti. Kad je "učitelj" izrazio sumnju ili rekao da ne želi dalje ići, eksperimentator ga je uvjeravao s četiri standardizirane rečenica da nastavi. Rečenice su izgovorene jedna za drugom:
TV pokus 2009.
U proljeće 2009. pokus je koristeći "autoritet televizije", umjesto na znanstvenoj razini izveden u okviru televizijske igre, a ponovljeno je i 18. ožujka 2010. Po prvi put je emitirana u večernjem programu (uz napomenu: nije za djecu ispod 12 godina) na televizijkoj postaji France 2 nakon čega je slijedila rasprava. U tom pokusu 80% ispitanika je pristalo na uporabu najviše razine električnog napona pri kažnjavanju.
Bitka kod Hastingsa
Bitka kod HHastingsa se odigrala 14. oktobra 1066. godine između anglosaksonskih snaga predvođenih kraljem Haroldom II (1066) i normanskih osvajača na čijem se čelu nalazio vojvoda Vilijam Kopile od Normandije (vojvoda 1035—1087, kralj 1066—1087). Okončala se odlučnom pobedom normanskih snaga u kojoj je život izgubio i sam kralj Harold II, koji je prema legendi poginuo tako što ga je strela pogodila u oko. Nakon ove bitke Normani su skršili otpor preostalih anglosaksonskih feudalaca, a sam Vilijam je dobio nadimak Osvajač i 25. decembra iste godine je u Londonu u Vestminsterskoj opatiji krunisan za novog kralja Engleske. Sama bitka je odigrala presudnu ulogu u istoriji Engleske, a samim tim i Britanskih ostrva. Nekadašnje anglosaksonsko uređenje je zamenjeno potpuno drugačijim normanskim, a sa njime je stigao u Englesku stigao i francuski jezik. Zahvaljujući normanskim vezama sa evropskim kontinentom, prevashodno posedima u današnjoj Francuskoj i porodičnim vezama, Engleska (a sa njom i Britanska ostrva) izlazi iz viševekovne izolacije od glavnih tokova evropske istorije i počinje da uzima aktivnog učešća u njoj.
Povod za bitku
Bitka odnosno normanska invazija je došla kao posledica smrti kralja Edvarda Ispovednika (1043—1066) i nerešenih pitanja oko njegovog naslednika. Novi kralj je postao Harold uz podršku vitenagemota, ali su mu pravo na nju osporili i norveški kralj Harald III (1047—1066) i normandijski vojvoda Vilijam koji je tvrdio da mu je Edvard obećao krunu nakon njegove smrti. Norveški kralj je odlučio da vojnim putem preuzme ono što je smatrao da mu pripada i iskrcao se sa svojim trupama na severu Engleske u septembru 1066. godine. Iako je pobedio anglosaksonske snage u bici kod Falforda (20. septembra), Haraldov pohod se završio katastrofalnim porazom na Stamford Bridgu 25. septembra u kome je i sam kralj Norveške izgubio život. Vilijam je sa svoje strane takođe planirao invaziju na Englesku. Pošto nije raspolagao dovoljnim snagama za tako nešto, on je organizovao veliki sabor u Caenu na kome je prisustvovala mnogobrojna vlastela (bilo ih je čak i sa prostora današnje Italije), a uspeo je i da obezbedi podršku i samog Pape za pohod. Obećanjem novih poseda za plemiće i plena od pljačke slobodnjacima u ratu koji će se voditi pod papinim barjakom, on je sakupio vojsku svoju vojsku i prešao Lamanš uz pomoć flote od oko 760 brodova (776 ). Njegove trupe su se iskrcale na južnoj obali Engleske 28. septembra oko 3 km južno od budućeg bojišta. Iako su Haroldove snage bile na drugom kraju zemlje i izmorene od nedavne bitke, kralj Engleske je započeo dugi marš na jug sa ciljem da se obračuna i sa ovim pretendentom.
Tok bitke
Do same bitke je došlo 14. oktobra nedaleko od Hastingsa, na mestu na kome se danas nalazi katedrala oko koje se razvilo mestašce pod imenom Betl ( tj. Bitka). Anglosaksonske snage su zauzele položaj na vrhu brdašceta Senlak formiravši zaštitni zid od štitova. Normani su otpočeli bitku uz pomoć strelaca koji su trebali da prorede anglosaksonske redove, ali su u tome imali malo uspeha usled zida štitova. Vilijam je nakon toga naredio juriš pešadije na koji su Anglosaksonci odgovorili bacanjem kamenja i svega ostalog što im je palo pod ruku. Jak otpor ga je primorao da napad već u toj fazi ojača slanjem konjice. Bez obzira na to normanske snage su trpele značajne gubitke, što je na kraju dovelo do raspada levog krila na kome su se nalazili Bretonci i njihovog povlačenja. Njihovo odstupanje je primoralo i ostatak normanskih snaga da odstupi niz brdo. Sam Harold je naredio da se protivnik ne goni, ali su bez obzira na to delovi anglosaksonskih snaga krenuli u napad remeteći sopstvenu odbrambrenu liniju.
Tokom borbi koje su usledile Vilijamu je ubijen konj, što je stvorilo konfuziju u normanskim redovima jer su mnogi pomislili da je poginuo, ali se on pridigao i skidanjem vizira pokazao da je živ. Borbe su nastavljene, a u otvorenoj borbi prsa u prsa prevagu je odneo normanski način borbe, tako da su uskoro anglosaksonske snage koje su krenule niz brdo za protivnikom koji se povlači eliminisane, a među postradalima su bila i Haroldova braća Leofin i Girt. Nakon ovoga je došlo do zatišija u borbi koje su obe strane iskoristile za predah.
260px|mini|levo|Bitka kod [[Hastings, Sussex|Hastingsa, manuskript iz XIII veka]] Ostaje nejasno šta se tačno dogodilo nakon toga, ali je izvesno da je prilikom novih normanskih udara došlo do njihovog suzbijanja i povlačenja koje je sa sobom povlačilo i nove napade anglosaksonaca koji su napuštali svoje položaje u pokušaju da okončaju bitku uništavanjem protivnika koji je u povlačenju. Umesto toga, ponovila se situacija iz prvog udara i normanske snage su se bez većih poteškoća razračunale sa onima koji su napustili zaštitni zid na vrhu brda i desetkovali njihove redove. Vilijam je nakon ovoga naredio svojim strelcima da ponovo otpočnu paljbu, ciljajući ovog puta snage smeštene iza zaštitnog zida od štitova. Tokom njihovog dejstva je jedna od strela pogodila samog kralja Harolda II, prema legendi u samo oko.
Njegovo ranjavanje ili pogibija je razbila moral njegovih trupa i zaštitni zid je počeo da popušta. Ovo je iskoristio Vilijam i naredio sveopšti juriš. Normani su uspeli na više mesta da probiju zaštitni zid i da zadaju samrtni udarac kralju Haroldu, nakon čega su se anglosaksonski redovi skroz raspali. Preostali pripadnici fjirda su se u neredu povukli, našavši zaštitu u obližnjim šumama i večeri koja se spuštala. Na bojištu su ostali samo huskarli koji su se u skladu sa svojom tradicijom, borili do poslednjeg čoveka uz telo svog mrtvog kralja.
American Football Conference
Američka Football konferencija (engleski American Football Conference, 'AFC) je jedna dvije konferencije Nacionalne football lige američkog fudbala. AFC je bio osnovan nakon što se NFL spojio s Američkog football ligom (AFL) ranih 1970-ih. Klubovi Cleveland Browns, Pittsburgh Steelers i tadašnji Baltimore Colts su pristali priključiti se novoj AFC konferenciji zajedno s 10 klubova bivše AFL. Ostatak NFL klubova je formirao Nacionalnu football konferenciju (NFC). Ispočetka je ovaj aranžman bio prilično nepopularan među navijačima.
Navijači AFL-ovih klubova su bili ljuti jer je spajanjem AFL odustala od svog imena i zaštitnog znaka kako bi postao dio NFL-a, nekadašnje omrznute suparnice. Umjesto toga je spajanje stvorilo novi zaštitni znak AFC-a temeljen na elementima starog, prije svega slovo "A" okruženo sa šest zvijezda. Zaštitni znak AFC-a je ostao nepromijenjen od svog nastanka 1970, iako "A" nije bilo masnno slovo kao na početku. Još uvijek nije poznato zašto je današnje AFC-ovo "A" crveno, dok je AFL-ovo "A" bilo plavo.
Od spajanja se AFC-u priključilo pet novih klubova, dok su ga dva napustila, tako da danas postoji ukupno 16 klubova. Kada su se Seattle Seahawks i Tampa Bay Buccaneers priključili ligi godine 1976, privremeno su bili odvojeno razmješteni u NFC i AFC. To je trajalo jednu sezonu prije nego što su oba kluba promijenial konferencije. Seahawksi su se vratili u NFC kao rezultat reorganizacije 2002. Priključni tim Jacksonville Jaguars se priključio AFC-u godine 1995.
Zbog kontroverze vezane uz relokaciju Cleveland Brownsa, novi AFC klub zvan Baltimore Ravens je službeno osnovan 1996. dok su Brownsi "reaktivirani" godine 1999.
Kada su Oilersi napustili Houston godine 1997, nije bilo sporazumna sličnog Browns/Ravensima kako bi se očuvalo ime klube. Kada je vlasnik Oilersa Bud Adams promijenio ime kluba u Tennessee Titans godine 1999, izričito je zabranio da bilo koji NFL-ov klub ikada koristi naziv "Oilers". Kao rezultat te odredbe, kada je liga konačno uvela novi AFC-ov priključni tim u Houston godine 2002, dala mu je ime Houston Texans.
Današnjih 16 klubova su organizirani u četiri divizije (Sjever, Jug, Istok i Zapad) svaki sa po četiri kluba. Svaki tim za vrijeme redovne sezone igra protiv klubova svoje divizije dvaput (kod kuće i u gostima) te još 10 igara protiv drugih klubova koje je NFL odredila rasporedom u maju. Dva takva meča se igraju na temelju prošlosezonskih rezultata kluba. Preostalih 8 mečeva su podijeljeni između dvije ostale divizije NFL-a. Ovaj raspored se mijenja svake godine. Tako će, na primjer, u redovnoj sezoni 2006. godine svaki klub AFC Istoka igrati po jednu igru protiv klubova AFC Juga i NFC Sjevera. Tako se natjecanje u diviziji sastoji od uobičajenih suparnika, s izuzetkom dva meča na osnovu snage svakog kluba u prethodnoj sezoni. NFC djeluje po istom sistemu.
Na kraju svake sezone se igraju mečevi doigravanja između vodećih šest klubova AFC-a (četiri prvaka divizija te vodeća dva kluba koji nisu prvaci ("wild cards")). Dva tima koja najbolje igraju će igrati meć za prvenstvo konferencije, a pobjednik dobija trofej Lamar Hunt. Prvak AFC igra protiv prvaka NFC-a u Super Bowlu.
Ljudski vrt
Stadion Ljudski vrt je višenamenski stadion lociran na levoj obali reke Drave u Mariboru, Slovenija.
Stadion je domaći teren NK Maribor, a takođe je i jedan od dva glavna stadiona fudbalske reprezentacije Slovenije. Trenutni kapacitet stadiona je 12.994 mesta, a pored fudbala stadion je domaćin mnogih kulturnih dešavanja.
Istorija
Stadion je dobio svoje ime po javnom parku u Mariboru koji je bio zasađen 1873. Park je kasnije pretvoren u vojno strelište do 1920. kada je izgrađen prvi fudbalski teren na tom prostoru. Teren na današnjoj lokaciji je izgrađen 1952., dok sam stadion nije izgrađen do 1962. Glavna tribina koja je izgrađena 1962. je i dalje najprepoznatljiviji deo stadiona. Glavni znak tribine je 128,9 metara dugačak i 18,4 metara visok betonski lučni krov koji je zaštićen od strane Slovenačkog zavoda za zaštitu spomenika kulture. Prvi meč na stadionu je bio kvalifikacioni meč za ulazak u Drugu saveznu ligu igran 25. juna 1961. između Maribora i Mladosti Zabok, a Maribor je pobedio sa 3:2. Utakmica je ipak odigrana na Ljudskom vrtu uprkos činjenici da je glavna tribina još uvek bila u izgradnji, a razlog je bio bolji kvalitet terena na Ljudskom vrtu nego na starom stadionu Maribora.
Od tada stadion je prošao kroz četiri renoviranja. 1994. je renovirana glavna tribina, tada je postavljena i rasveta. Prva noćna utakmica odigrana je 25. avgusta 1994. u Kupu pobednika kupova protiv FK Norma iz Talina, koju je Maribor dobio rezultatom 10:0. Četiri godine kasnije (1998), sa uspešnim učešćem Maribora u evropskom takmičenju, postavljene su stolice na celom stadionu i samo godinu dana kasnije je u potpunosti rekonstruisan nakon plasmana Maribora u Ligu šampiona. Poslednje renoviranje od 2006. do 2008. je bilo i najveće, a tada je i povećan kapacitet stadiona na 12.881 mesta.
Za lokalne pristalice, stadion je poznat kao Nogometni hram (Fudbalski hram), a sam teren kao Sveta trava. Ovo je verovatno najviše zbog velikog uspeha koji je klub imao na ovom stadionu, ali možda i zato što se na tom području nalazilo groblje pre nego što je stadion izgrađen.
Kapacitet
Zvanični kapacitet stadiona nakon 1991. je bio 7.200, ali pošto je veliki deo tribina i dalje bio stajaći, bilo je moguće da na važnijim utakmicama stadion primi više od 10.000 gledalaca. Najviše je bilo 1997. kada se u poslednjem meču sezone 1996/97. na stadionu okupilo 14.000 gledalaca. Kada se NK Maribor kvalifikovao u Ligu šampiona 1999. urađena je velika rekonstrukcija i zbog UEFA sigurnosnih propisa postavljene su stolice na svim tribinama i kapacitet tada je bio 10.160 mesta.
Od 2006. do 2008. stadion je imao još jednu veliku rekonstrukciju kada je kapacitet povećan na 12.435 pokrivenih sedišta, što je 2010. ponovo povećano i trenutni kapacitet stadiona je 12.994 mesta.
Utakmice reprezentacije
Fudbalska reprezentacija Slovenije je na ovom stadionu odigrala sledeće utakmice:
Poznati mečevi NK Maribor
Uoči 50-godišnjice NK Maribor zvanični sajt kluba je predstavio četiri legendarne utakmice u istoriji kluba igrane na Ljudskom vrtu.
Prva utakmica na Ljudskom vrtu
Maribor je prvu utakmicu na Ljudskom vrtu igrao u kvalifikacijama za Drugu saveznu ligu, uprkos činjenici da je glavna tribina još uvek bila u izgradnji. Glavni razlog za takvu odluku je taj što je teren na Ljudskom vrtu bio u mnogo boljem stanju nego na starom stadionu Maribora.
Napomena: Zastave ukazuju na današnje države iz kojih su klubovi. Do 1991. oba kluba su bila u SFR Jugoslaviji
Najveća poseta
Napomena: Zastave ukazuju na današnje države iz kojih su klubovi. Do 1991. oba kluba su bila u SFR Jugoslaviji
Ulazak u Ligu šampiona
U kvalifikacijama za Ligu šampiona 1999/00. Maribor je igrao protiv Olimpik Liona. U prvom meču u Lionu Maribor je napravio iznenađenje i pobedio sa 1:0. Drugi meč je bio zakazan za 25. avgust 1999. i potražnja za kartama je bila toliko velika da je klub mogao da proda više od 30.000 karata, ali kapacitet stadiona je tada bio samo 7.500 mesta.
Prvi meč na novom Ljudskom vrtu
Prvi meč na novom Ljudskom vrtu, nakon velike rekonstrukcije, je odigran 10. maja 2008. između Maribora i Nafte.
Philip Zimbardo
200px|mini|desno|Philip Zimbardo (2009)
Philip George Zimbardo (23. ožujka 1933.), američki je psiholog.
Profesor je na sveučilištu Stanford i jedan od najpoznatijih američkih psihologa zahvaljujući pokusu pod nazivom Stanfordski zatvorski pokus koji je koji je opisao u jednako popularnom djelu "The Lucifer Effect".
Oak Grove Heights, Arkansas
Ouk Grouv Hajts je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 889, što je 162 (22,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Marapelle, Chieti
Marapelle je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Mihailo Đurić
Mihailo Đurić (Šabac, 22. avgust 1925 — Beograd, 25. novembar 2011 ) je bio jedan od najvećih srpskih filozofa i sociologa, profesor Pravnog fakulteta Univerziteta u Beogradu i član SANU. Istakao se knjigama i člancima na srpskom i nemačkom jeziku pisanim takozvanim „beogradskim stilom“. Posebno je poznat po radovima o Ničeu i Hajdegeru. Predavao je na mnogim fakultetima, naučnim skupovima i seminarima u Srbiji i u svetu.
Do 1973.
Mihailo Đurić je rođen 22. avgusta 1925. godine u Šapcu, od oca Stevana, sudije, i majke Milice rođ. Despotović, učiteljice. Osnovnu školu i gimnaziju učio je u raznim mestima službovanja svog oca. Studirao je pravo, filozofiju i klasičnu filologiju u Beogradu. Doktorirao je 1954. na Pravnom fakultetu s tezom Ideja prirodnog prava kod grčkih sofista. Iste godine je izabran za asistenta na Pravnom fakultetu, na kome je prošao kroz sva univerzitetska zvanja (docent 1957, vanredni profesor 1964, redovni profesor 1969). Predavao je Istoriju političkih teorija, Opštu sociologiju i Metodologiju društvenih nauka.
Progon i zatvor
Mihailo Đurić je udaljen sa Univerziteta, sudski gonjen i osuđen na dve godine strogog zatvora (odležao 9 meseci) 1973. godine zbog govora održanog 18. marta 1971. u vezi sa ustavnim amandmanima (kasnije objavljenom u Analima Pravnog fakulteta u Beogradu pod naslovom „Smišljene smutnje“) i članka „Kamen razdora“ objavljenom u časopisu Umetnost 27-28 za 1971. godinu.
U prvom članku Đurić upozorava da je Jugoslavija već praktično razbijena amandmanima od 1971. godine, da je nacionalizam uveliko zahvatio zemlju i da Srbi ovim razbijanjem imaju da izgube naročito mnogo zbog svog prisustva u drugim republikama. Ističući da Jugoslavija postaje samo geografski pojam, na čijem se tlu pod maskom doslednog razvijanja ravnopravnosti između naroda, uspostavlja nekoliko nezavisnih, čak i međusobno suprostavljenih nacionalnih država, prof. Đurić 1971. godine je govorio:
U „Kamenu razdora“, zajedno sa mnogobrojim javnim ličnostima, Đurić osuđuje rušenje Njegoševe grobne kapele na Lovćenu koje su tadašnje crnogorske vlasti preduzele. Mnogobrojne javne ličnosti iz zemlje i sveta (među kojima i nemački filozof Ernst Bloh) su protestovale protiv sudskog procesa.
Posle 1974. godine
Od 1974. do 1989. Đurić je bio naučni savetnik u Institutu društvenih nauka u Beogradu. U isto vreme deluje kao gostujući profesor filozofije na univerzitetima u Beču, Zapadnom Berlinu i Augsburgu, a drži predavanja i na mnogim drugim nemačkim i austrijskim univerzitetima. 1989. godine biva rehabilitovan i vraća se na Pravni fakultet.
Od 1981. do 1991. bio je direktor internacionalnih seminara o Ničeovoj filozofiji u Međuuniverzitetskom centru u Dubrovniku, zajedno sa profesorom Jozefom Simonom iz Bona kao kodirektorom. Od 1985. do smrti je predsednik Naučnog veća Instituta za filozofiju Filozofskog fakulteta u Beogradu.
Mihailo Đurić je učestvovao na mnogim filozofskim skupovima u zemlji i inostranstvu. Pored mnogih rasprava i članaka objavljenih u raznim domaćim i stranim časopisima i zbornicima, objavio je 12 knjiga i priredio 7 zbornika. Pokretač je i glavni urednik časopisa Filozofski godišnjak, koji od 1988. izlazi kao glasnik Instituta za filozofiju Filozofskog fakulteta u Beogradu. Dobitnik je Oktobarske nagrade grada Beograda za 1990. godinu. Član je Srpske akademije nauka i umetnosti u Beogradu i Evropske akademije nauka i umetnosti u Salcburgu. Izdavačko preduzeće Službeni glasnik iz Beograda izdalo je Izabrana dela Mihaila Đurića u dvanaest knjiga.
Preminuo je 26. novembra 2011. u Beogradu.
Spoljašnje veze
]
Boyer (Saona i Loara)
Boaje je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šalon sir Saon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 639 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 37 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,93 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 260 metara (maksimalnoj 305 m, a minimalnoj 169 m).
Cibonin toranj
Cibonin toranj je poslovni neboder smješten u Zagrebu, Hrvatskoj na adresi Trg Dražena Petrovića 3, u blizini križanja Kranjčevićeve ulice i Savske ceste.
Tehnički podatci
Treći je neboder po visini u Republici Hrvatskoj, 2,6 m niži od Zagrepčanke.
Visok je 92 m; iznad zemlje su: visoko prizemlje i 25 katova.
Na krovu se nalazi radio jarbol čiji je vrh 105 metara iznad zemlje.
Neboder je cilindar promjera 25 m koji u 4 stupnja smanjuje promjer prema vrhu, da bi završio s antenskim jarbolom. Cilindar je rastavljen smicanjem po promjeru tako da baza podsjeća na tupi propeler, a dvije su polovice pri vrhu odvojene crnom plohom. Fasada je izvedena u tamnom čeliku, potpuno reflektivnom staklu i crnom granitu. Prozori nisu fiksni. Prvi stupanj završava na 21. katu, drugi na 23. katu, treći na 24. katu, a zadnji se proteže do vrha 25.kata. Obod nebodera drži 26 armirano-betonskih stupova koji ga čine otpornim na jake potrese (do 7 stupnjeva po Richteru) i na udarac manjeg zrakoplova poput Cessne. Na 20. katu se nalaze konferencijske dvorane, a na 21. je restoran za djelatnike.
Povijest
Gradnja je počela u travnju 1986. godine, a završetak radova 1987. godine u povodu održavanja Univerzijade, u sklopu kompleksa "Sportsko poslovni kompleks CIBONA zagreb". Na projektu su radili: Marijan Hržić, Borislav Šerbetić i Ivan Piteša. Glavni je izvođač radova bilo poduzeće GRO Vladimir Gortan.
Cibonin toranj je predzadnji neboder izgrađen u Republici Hrvatskoj prije Domovinskog rata. Zadnji je Chromosov neboder izgrađen 1989. godine, a nakon rata, izgrađeni su HOTO business tower, Eurotower i Zagrebtower.
Zanimljivosti
mini|200px|[[Muzejsko-memorijalni centar Dražen Petrović|Muzej Dražena Petrovića u podnožju Ciboninog tornja.]]
Love Field (film)
Polje ljubavi je američki dramski film snimljen 1992. godine u režiji Džonatana Kaplana sa Mišel Fajfer u glavnoj ulozi. Mišel je za svoju izvedbu nagrađena Srebrnim medvedom na Berlinskom filmskom festivalu, a bila je nominovana za Zlatni globus i Oskar za najbolju glavnu glumicu. Mnogi kritičari su pohvalili njenu glumu, ali i njenu sposobnost da savlada južnjački dijalekat i uvežba drugi akcenat, uporedivši je sa Meril Strip.
Radnja
Loren Halet, domaćica iz Dalasa, je obožavalac Žakline Kenedi. Saznavši da će 22. novembra 1963. predsednik Džon Kenedi i njegova supruga doći u Dalas, odlučuje da ih dočeka na ulici sa ostalim građanima. Međutim, par sati kasnije, primećuje da u gradu vlada haos i da se na ulicama stvorila neka gužva, kao i da je Kenedi ubijen. Uprkos savetima svog supruga Reja, Loren odlazi u Vašington na sahranu. Na svom avanturističkom putovanju upoznaje mladu crnkinju Džonel i njenog oca Pola i oni postaju prijatelji. Vrlo brzo, policija i Rej kreću u potragu za njom i njenim društvom.
Silver Lake, Kansas
Silver Lejk je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.439, što je 81 (6,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cyd Charisse
Cyd Charisse (8. mart 1922 – 17. jun 2008) bila je američka glumica i plesačica. Usprkos toga što je u djetinjstvu bolovala od dječje paralize, 1940-ih se nametnula kao jedna od najkvalitetnijih plesačica u hollywoodskim filmovima i postala partnerica nekih od najboljih filmskih plesača kao što su Fred Astaire i Gene Kelly.
Filmografija
Cjelovečernji filmovi:
Kratkometražni filmovi:
Televizijski nastupi:
Metil metakrilat
Metil metakrilat je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 100,116 Da.
Otto von Bismarck
thumb|right|220px|Spomenik Bismarcku u Hamburgu
Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen (1. 4. 1815. — 30. 7. 1898.) je njemački političar koji se smatra najvećim i najuticajnijim državnikom u njemačkoj i evropskoj historiji.
Odrastao je u plemićkoj familiji i razvio konzervativne političke stavove, ali i politički talent. Godine 1862. je imenovan pruskim premijerom, odakle je svu svoju energiju uložio u projekt njemačkog ujedinjenja kojeg je namjeravao izvesti "krvi i željezom". Godine 1864. je zajedno s Austrijom vodio uspješni rat protiv Danske oko Schleswiga i Holsteina. Godine 1866. je pokrenuo rat protiv Austrije koji je završen velikom pobjedom i trajnom hegemonijom Pruske u Njemačkoj. Godine 1870. je tzv. emskom depešom isprovocirao rat Pruske i Francuske koji je završio francuskim porazom i proglašenjem Njemačkog carstva (tzv. Drugog Reicha) u okupiranom Versaillesu.
Nakon toga je Bismarck postao prvim kancelarom ujedinjene Njemačke i na tom položaju ostao do 1890. godine. Za njegova mandata je Njemačka dobila svoje prve kolonije, a sam je Bismarck pažljivo gradio sistem vojnih saveza s ciljem da spriječi Francusku u nastojanju da se osveti poraz u ratu. Također se istakao po tome što je, usprkos vlastitih konzervativnih uvjerenja, uveo sustav mirovinskog i socijalnog osiguranja.
Mladost i dolazak na vlast
Bismarck je rođen kao Otto Eduard Leopold grof von Bismarck (Otto Eduard Leopold Graf von Bismarck) u Schönhausenu. Studirao je pravo na sveučilištima u Getingenu i Humboltu, kao i na sveučilištu u Berlinu. Oženio je Johannu von Puttkamer 1847. godine. U njihovom dugom i sretnom braku je rođeno troje djece.
Oduševljen zbog propasti revolucionarnih pokreta 1848. godine u njemačkim državama, izabran je u pruski parlament 1849. godine. Postavljen da predstavlja Prusku u Frankfurtu na Majni, Bismarck postaje sve više uvjeren da je ujedinjena njemačka nacija, koju bi predvodila Pruska, važan cilj što se u to vrijeme smatralo liberalnim ciljem. Poslije ovog položaja, bio je postavljen za veleposlanika u Petrogradu, u kome se sprijateljio sa svojim budućim protivnikom, Aleksandrom Gorhakovim, i u Parizu. Godine 1862., pruski kralj Vilim I. postavio ga je za premijera i ministra vanjskih poslova Pruske, kao rješenje sukoba između sve liberalnijeg parlamenta i kralja.
Ujedinjenje Njemačke
Veličina uloge Bismarcka kao ujedinitelja Njemačke veoma je kontroverzna tema među povjesničarima. Također, postoji mnogo rasprava je li to bilo ujedinjenje Njemačke ili proširenje Pruske. Ono što je izvjesno, Bismarck je djelomično odgovoran za početak više ratova koji su vodili do dramatične promjene u političkoj strukturi Njemačke. Prvo, uz suradnju Austrije, Schleswig i Holstein su odcjepljeni od Danske u ratu. Mirovni ugovor je zaključen u Beču 30. listopada 1864. godine. Već 1865. Austrija je primorana prepustiti Pruskoj kontrolu nad sjevernim zemljama, a 1866. Bismarck napada Austriju i brzo ju pobjeđuje u bitci kod Königgrätza, priključivši Hannover, Hesen-Kasel, Nasau i Frankfurt Pruskoj formirajući tako Sjevernonjemačku konfederaciju.
Pošto je Bismarck izazvao Francusku, kojom je u to vrijeme vladao Napoleon III., izbio je Francusko-pruski rat, tijekom kojega su se južnonjemačke države, koje su smatrale Francusku agresorom, pridružile Sjevernonjemačkoj konfederaciji u borbi protiv Francuske. Francuska je pretrpjela ponižavajući poraz, i Vilim I. biva okrunjen kao njemački imperator u Dvorani ogledala u Versaillesu, koja je služila kao središte pruske armije. Bismarck je time zakonito stvorio Njemačko Carstvo pod vodstvom Pruske uz isključenje Austrije.
Kancelar
Na unutrašnjem planu bio je zabrinut pojavljivanjem dvaju novih političkih stranaka: Katoličke stranke centra, i Socijaldemokratske stranke Njemačke. Bitka protiv katolicizma koja je započela 1872. godine, pod imenom "Kulturna borba" (Kulturkampf) uglavnom je bila promašaj. Bismarck je napao socijaldemokrate na dvije fronte: socijaldemokratska stranka i njezine organizacije su stavljene izvan zakona, dok je radničkoj klasi dano vrlo napredno zakonodavstvo koje je omogućavalo zdravstveno osiguranje, osiguranje u slučaju nesreće na radu, kao i starosne mirovine.
Na izborima 1890. godine i Katolička stranka centra i socijaldemokrati osvajaju mnogo glasova, a Bismarck daje ostavku na zahtijevanje njemačkoga cara Vilima II., koji je došao na prijestolje 1888. godine. Bismarck je proveo svoje posljednje godine pisajući memoare (Gedanken und Erinnerungen; "Razmišljanja i sjećanja"). Umro je u 83. godini života 1898. godine u Fredrihsruhu. Za vrijeme Drugoga svjetskog rata Njemačka ratna mornarica imala je ratni brod imenovan u njegovu čast, Bismarck, kao i Njemačka carska mornarica čija su dva broda nosila njegovo ime. Također, mjesto Bismarck, Sjeverna Dakota, nosi njegovo ime, kao i Arhipelag Bismarck i Bismarckovo more kod bivše njemačke kolonije Nove Gvineje, te više ulica i škola u Njemačkoj.
Zaveštanje i sećanje
Istoričari su u znatnoj meri dostigli konsenzus po pitanju sadržaja, funkcije i važnosti Bizmarkovog lika u nemačkoj političkoj kulturu tokom zadnjih 125 godina. Prema Steinberg, njegova dostignuća tokom 1862–71 su bila "najveća diplomatska i politička ostvarenja bilo kojeg lidera u zadnja dva veka."
Nakon ujedinjenja, Nemačka je postala jedna od najmoćnijih nacija u Evropi. Bizmarkova mudra, oprezna i pragmatična spoljašnja politika je omogućila Nemačkoj da mirnim putem zadrži poziciju moći koju joj je on doneo; održavanjem dobronamerne diplomatije s gotovo svim europskim zemljama. Francuska, koja je jedina iznimka, je bila razorena Bizmarkovim ratovima i njegovim naknadnim oštrim političkim stavovima prema njoj. Francuska je postala jedan od najogorčenijih neprijatelja Nemačke u Evropi. Austrija je, takođe, bila oslabljena formiranjem Nemačke imperije, mada u znatno manjoj meri od Francuske. Bizmark je verovao da dokle god su Britanija, Rusija i Italija uverene u miroljubive namere Nemačke imperije, zaraćenost sa Francuskom je prihvatljiva. Njegove diplomatske podvige je poništio kajzer Wilhelm II, i takva politika je ujedinila druge Evropske sile protiv Nemačke tokom Prvog svetskog rata.
Istoričari naglašavaju da je Bizmarkova miroljubiva, „kontinentalno zasićena diplomatija“ postajala sve nepopularnija, jer je svjesno suzbijala sve ekspanzionističke pretenzije. U drastičnom kontrastu su stojale ambicije svetske politike Vilhelma II, čiji cilj je bio osiguravanja budućnosti države putem ekspanzije, što je dovelo do Prvog svetskog rata. Slično tome Bizmarkova politika osporavanja dominancije vojnih vlasti u spoljno poličkom odlučivanju je prekinuta 1914. naoružavanjem Nemačke.