cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olimpijada (kraljica)
Olimpijada (Ὀλυμπιάς) ili Olimpija, cca. 376–316. pne., je bila epirska princeza, četvrta žena makedonskog kralja Filipa II i majka Aleksandra Velikog. Bila je gorljiva štovateljica orgijastičkog zmijskog kulta boga Dioniza. Iako je Filip imao sedam ili osam različitih žena, Olimpijada je neko vrijeme bila njegova glavna žena. Ime je dobila u čast Filipove pobjede na Olimpijskim igrama 356. pne. Kao dijete je imala ime Poliksena, a pri udajiu Mirtala; kasnije je poznata kao Stratonika.
Olimpija je bila kći Neoptolema I, molosijskog kralja Epira. Kada je godine 360. pne. Neoptolem umro na prijestolje je došao njen brat Arimba, koji ju je udao za makedonskog princa Filipa, nastojeći ojačati državu savezom s moćnim susjedom. Plutarh navodi da se Filip zaljubio u suprugu kada su oboje na Samotraci zajedno sudjelovali u misterijama kabirskog kulta.
Plutarh navodi kako je Olimpijada imala prije konzumacije braka imala vizije kako joj u matericu dolazi loptasta munja, što je kasnije tumačila time da ju je zapravo oplodio bog Zeus. Sin Aleksandar se rodio u ljeto 356. pne., a poslije se rodila i kći Kleopatra.
Brak je vrlo brzo postao buran, s obzirom da Olimpijada nije mogla trpiti Filipovu sklonost drugim ženama, a u djeci nastaloj u takvim avanturama opasnost po Aleksandrovo prijestolje i život. Antički izvori navode da je Filipovog polubrata Arideja pokušala ubiti otrovom, zbog čega je dječak do kraja života ostao fizički i mentalni invalid. Svađe među supružnicima su eskalirale kada je Filip II godine 337. pne. oženio Kleopatru Euridiku, mladu nećaku generala Atala, a potom se posvađao s Aleksandrom, proglasivši kako je on nezakonito dijete. Bijesna Olimpijada je napustila dvor u Peli i otišla u Epir nastojeći svog brata, kralja Aleksandra I, nagovoriti da započne rat protiv Makedonije. Sljedeće godine se Filip, shvativši da je ugrozio planirani pohod na Perzijsko Carstvo, pomirio s Aleksandrom, a epirskog kralja je nastojao udobrovoljiti davši ruku kćeri Kleopatre.
Dvije godine kasnije Aleksandar je krenuo na veliki pohod u Aziju i Olimpijada ga više nije vidjela. Zbog toga nije imala neki veliki uticaj na sina i njegovu politiku, a s vremenom je njen uticaj na dvoru u Peli opadao zahvaljujući svađama s Antipaterom, Aleksandrovim guvernerom Makedonije i Grčke. Godine 330. pne. Olimpijada se vratila u Epir kako bi kćeri Kleopatri pomogla vladati nakon smrti njenog muža u Italiji.
Aleksandrova smrt 323. pne. je Olimpijadi dala razlog da se ponovno uključi u politiku, prije svega kako bi pokušala osigurati prijestolje Aleksandrovoj djeci, odnosno svom unuku Aleksandru IV. Godine 322. pne. je regentu Perdici ponudila Kleopatrinu ruku, a što je za posljedicu imalo Perdikino razvrgnuće zaruka s Antipaterovom kćeri Nikejom i prvi rat dijadoha. U ratu je Perdika ubijen, a novim regentom proglašen Perdika, čime je Olimpijada ponovno pala u nemilost.
319. pne. je Antipater umro, ostavivši regenstvo Poliperhonu umjesto svom sinu Kasandru. Nakon što se Kasandar pobunio, nastojeći steći legitimitet preko Filipa Arideja, nominalnog kralja, Olimpijada je sklopila savez sa Poliperhonom, na svoju stranu dovela Aleksandrovu udovicu Roksanu i Aleksandra IV. Godine 317. pne. je njen nećak, epirski kralj Eakid napao Makedoniju, pri čemu je makedonska vojska pod nominalnom komandom Arideja odbila boriti se protiv majke Aleksandra Velikog i prešla na njenu stranu. Olimpijada je tako osvojila Makedoniju, dala ubiti Arideja i masakrirala Kasandrove pristaše. Kasandar se, međutim, uz pomoć svojih saveznika u Aziji, pregrupirao, krenuo u protuofenzivu i opsjeo Olimpijadu u Pidni. Nakon godinu dana opsade se Olimpijada, kojoj je obećan život, predala, ali je Kasandar obećanje pogazio i dao je pogubiti.
Olimpijada u popularnoj kulturi
Lik Olimpijade se pojavljuje u filmu Alexander the Great iz 1956. godine, gdje ju tumačila Danielle Darrieux, te Alexander iz 2004. gdje ju je tumačila Angelina Jolie.
Kilómetro Treinta, Cuauhtémoc
Kilómetro Treinta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 162 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2000 m.
Негришори
Негришори је насеље у Србији у општини Лучани у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 549 становника (према попису из 1991. било је 628 становника).
Демографија
У насељу Негришори живи 462 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 45,6 година (43,6 код мушкараца и 47,7 код жена). У насељу има 183 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,00.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Popocatépetl, Tequila
Popocatépetl je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tequila.
Los Chivos, Ixtlahuacán
Los Chivos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Ixtlahuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 80 m.
El Ocotillo, Tataltepec de Valdés
El Ocotillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Tataltepec de Valdés.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 728 m.
Vlasenica
Vlasenica je grad i općina u istočnoj Bosni, (BiH), koji administrativno pripada Republici Srpskoj. Vlasenica je dobila ime po travi vlasulji koja raste u ovom kraju.
Geografija
Opština Vlasenica je smještena u istočnom dijelu Bosne i Hercegovine i Republike Srpske, u dijelu srednjeg Podrinja, na sjevernim obroncima planine Javor. Uvučena je u dio regije koja se zove Birač. Okružena je opštinama Kladanj, Šekovići, Zvornik, Bratunac, Milići i Han Pijesak. Vlasenica se nalazi na mjestu gdje se put, koji iz doline rijeke Drine vodi prema Sarajevu dijeli u dva kraka pa jedan produžava ka jugu prema Han Pijesku, Sokocu i Sarajevu, a drugi nešto zapadnijim smjerom Kladanj - Olovo - Sarajevo.
Karakteristično obilježje ovog kraja su visoke i guste šume, koje s ostalim ljepotama i bogatstvima daju posebnu draž Vlasenici. Prostorno pripada Dinarskoj reljefnoj makro cjelini sa najvećim vrhom Žep 1537 mnv i Velika Igrišta 1405 mnv na planini Javor koja se pruža u dužini preko 60 km od srednjeg toka rijeke Drine do početnog toka rijeke Drinjače. Svojim geografskim položajem i nadmorskom visinom od 668 metara, Vlasenica spada u red brdsko-planinskih gradova. U sjevernom dijelu općine nalazi se veoma plodno područje u kome uspijevaju mnoge vrste voća, povrća i drugi korisni usjevi. Dok je južni i jugo-istočni dio bogatiji šumom koja je jedno od najvećih blaga ovog kraja.
Historija
Okolina Vlasenice je po svim poznatim izvorima bila stalno naseljena od prapovijesti pa do današnjih dana, o čemu, pored ostalih, svjedoči i nekropola s humkama na lokalitetu Šosari. Drugi pokazatelji su brojne nekropole (71), stećci (1595 - 65 reljefno dekoriranih i jedan s natpisom), ostaci naselja, starih gradova, srednjovjekovnih puteva itd. U vrijeme bosanske samostalnosti područje današnje Vlasenice ulazilo je u sastav srednjovjekovne župe Birač o kojoj se prvi pisani tragovi naziru 1244. godine, a i danas se čuvaju u dubrovačkoj biblioteci. Ovaj kraj je u to vrijeme bio uglavnom u posjedu feudalne porodice Pavlovića, Dinjičića, Zlatonosovića i Orlovića koji su u blizini Vlasenice imali svoja utvrđenja i zamkove.
Polovinom 15. stoljeća, među prvima u Bosni, ovaj prostor prešao je u ruke Osmanlija i tih godina se formira i prvo veće naselje pod nazivom Birač. U vrijeme osmanlijeske vladavine, Vlasenica je bila važna raskrsnica. U 17. stoljeću, kao središte kadiluka (sreza) nalazila se u sastavu zvorničke kapetanije, a od 1842. godine bila je uključena u redovan telegrafsko-telefonski i poštanski promet. U Vlasenici se uz pomoć Salih-age Mehanovića renovira džamija, a znameniti imami i alimi su bili hafiz Sejfo ef. Mehanović i hafiz Mustafa ef. Sušić. Uspostavljanjem austrourgarske uprave osnovan je vlasenički srez kao dio Tuzlanske oblasti. Već 1879. rekonstruiran je makadamski put Sarajevo-Sokolac-Han Pijesak-Vlasenica-Zvornik.
Na području Vlasenice su se u prvom svjetskom ratu, u jesen 1914. odvijale žestoke borbe između austro-ugarskih i srpsko-crnogorskih snaga.
Ekonomska situacija u Vlasenici i njenoj okolici između dva svjetska rata je bila veoma teška. Harala je glad, tuberkuloza, tifus, dizenterija i razne druge bolesti.
Za vrijeme Drugog svjetskog rata (1941 -1945) Vlasenica je prelazila iz ruku u ruke raznih zaraćenih strana, što nije moglo ostati bez posljedica izraženih u velikim ljudskim žrtvama i materijalnim razaranjima širokih razmjera.
Stanovništvo
Po posljednjem službenom popisu stanovništva iz 1991. godine, općina Vlasenica imala je 33.817 stanovnika, raspoređenih u 92 naselja.
Naseljena mjesta su:
Bačići, Bakići, Bešići, Bijelo Polje, Bišina, Brda, Bukovica Donja, Bukovica Gornja, Buljevići, Cerska, Cikote, Cvijetanj, Derventa, Donje Vrsinje, Dragaševac, Drum, Dubačko, Dubnica, Dukići, Durakovići, Durići, Džemat, Đile, Đurđevići, Gerovi, Glušac, Gobelje, Golići, Gornje Vrsinje, Gornji Zalukovik, Grabovica, Gradina, Gunjaci, Jasen, Jeremići, Klještani, Kojčevina, Kokanovići, Koprivno, Kostrača, Kozja Ravan, Krajčinovići, Kulina, Kuljančići, Lukavica, Lukići, Maćesi, Majstorovići, Milići, Mišari, Mišići, Mršići, Nedjeljišta, Nova Kasaba, Nurići, Odžak, Pavkovići, Peševina, Pijuke, Piskavice (Piskavica), Plakalovići, Podbirač, Podcrkvina, Podgora, Podpećina, Pomol, Pustoše, Rača, Rajići, Rakita, Rakitnica, Raševo, Rašića Gaj, Raškovići, Ristijevići, Rogosija, Rovaši, Rupovo Brdo, Sebiočina, Simići, Skugrići, Supač, Sušica, Šadići Donji, Šadići Gornji, Štedra, Tikvarići, Tišča (Tišća), Toljevići, Toplik, Tugovo, Turalići, Višnjica, Vitići, Vlasenica, Vrli Kraj, Vrtoče, Vukovići, Vukšići, Zabrđe, Zagrađe, Zaklopača i Žutica.
Prema popisu stanovništva iz 1991. godine općina Vlasenica je imala 33 780 stanovnika, dok je sam grad imao oko 11 000.
Spomenici i znamenitosti
Spomenik palim borcima
Obrazovanje
Predškolskа ustаnovа-obdаnište “Prvi korаci”
Osnovnа školа “Vuk Kаrаdžić"
Srednjoškolski centаr ”Milorаd Vlаčić”
Kultura
Jasko "cozje" Berbic
Attin (Pa de Kale)
Aten je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Montreuil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 682 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 101 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 11 metar (maksimalnoj 77 m, a minimalnoj 2 m).
Dirty Harry
Prljavi Harry (eng: Dirty Harry) je američki kriminalistički film redatelja i producenta Dona Siegela snimljen 1971. Clint Eastwood se pojavljuje u glavnoj ulozi kao inspektor policijske uprave u San Franciscu (SFPD) Harry Callahan ili "Prljavi Harry", koji želi riješiti slučaj ubojice, pa makar se i ne pridržavao strogo zakona. Film je postigao kritički i komercijalni uspjeh i potaknuo cijeli jedan pod-žanr policijskih filmova.
Prvi je film u serijalu Prljavi Harry od pet filmova snimljenih između 1971. i 1988. od kojih je Eastwood režirao jednog: Iznenadni udar iz 1983.g.
Radnja
Sadistički serijski ubojica koji sebe naziva "Škorpion" (Andy Robinson), lovačkim snajperom ubija mladu ženu pri skoku u bazen u San Franciscu s nebodera 555 California Street. Inspektor Harry Callahan kojem je dodijeljen taj slučaj, na svoj način istražuje ubojstvo, te dobiva poruku da će slijedeća žrtva biti "katolički svećenik ili crnja".
Usputno, tokom "gableca", Callahan samo uz pomoć svog .44 Magnuma sprečava pljačku obližnje banke, te na kraju scene prilazi s uperenim revolverom i izaziva ranjenog pljačkaša koji leži uz napunjeni 12mm shotgun: "Znam što misliš; da li je ispalio svih šest metaka ili samo pet...Iskreno rečeno, zbog cijele ove gužve ne znam ni sam...Ostaje da sam sebe zapitaš 'Imam li sreće?'...Dakle, imaš li je, smradu?!" Pljačkaš odustaje i predaje se ne znajući da je Callahanov revolver bio prazan.
Sa jednog od krovova "Škorpion" snajperom ubija mladog Crnca i policija je uvjerena da je sljedeća žrtva katolički svećenik. Ali ubojica otme, siluje i u sanduku živu zakopa jednu mladu tinejdžericu, tražeći od gradskih vlasti dvostruko veći iznos prije nego ona ostane bez zraka. Callahan je zadužen za isporuku otkupnine, a ucjenjivač ga tempiranim telefonskim pozivima planski vodi od jedne do druge javne telefonske govornice. Susreću se na vrhu brda ispod ogromnog kamenog križa gdje "Škorpion" brutalno pretuče Callahana, ali ga on uspije raniti ubodom noža u bedro. Callahana spašava njegov partner, ubojica uspijeva šepajući pobjeći bez novca, ali bez da je otkrio lokaciju zakopane djevojke.
Liječnik koji je zbrinuo Škorpionovu ranu otkriva Callahanu da je tog tipa znao viđati na jednom od gradskih stadiona Kezar stadionu. Detektivi shvate da je ubojica domar na tom stadionu i da im ističe vrijeme da spase djevojku, te provaljuju u njegovu prostoriju bez sudskog naloga za pretres. "Škorpion" bježi preko travnatog igrališta, ali ga Callahan sustiže i puca u njegovu već ranjenu nogu. Pokušava saznati mjesto na kojem je djevojka zakopana, a kad ubojica to odbije i zatraži advokata, Harry ga muči gazeći njegovu ranu na nozi. "Škorpion" popušta i priznaje, ali policija može samo ekshumirati mrtvo tijelo djevojke.
Helike
mini|Arheološko nalazište Helikea Helike (,, suvremeni ) bio je drevni grčki grad u Ahaji na sjeveru Peloponeza, udaljen oko 2 km od obale Korintskog zaljeva. Najpoznatiji je po tome što ga je zimi 373. pne. pogodio katastrofalan potres, nakon čega je slijedio cunami, poslije čega je grad u potpunosti potopljen, a nijedan od njegovih stanovnika nije preživio. Nekoliko vijekova kasnije, ruševina grada su još bile vidljive ispod morske površine te izazivale pažnju i maštu antičkih turista i brojnih pisaca. U blizini Helikea je sagrađen novi grad po imenu Boura. Godine 2001. je tim arheologa na čelu s Dorom Katsonopolou i Stevenom Soterom uspio identificirati njegovu lokaciju.
Dirty Harry
Radnja
Budući je Callahan bez sudskog naloga upao u Škorpionov "dom" i bespravno zaplijenio njegovu pušku, okružni tužitelj donosi birokratsku odluku da protiv ubojice zbog tih "propusta" ne može biti podignuta optužnica. Bijesni i ogorčeni Callahan počinje pratiti "Škorpiona" u svoje slobodno vrijeme i o svom trošku. Ovaj unajmljuje lokalnog razbojnika i razbijača da ga okrutno, ali kontrolirano pretuče, te za to okrivljuje Callahana kojem je naređeno da prestane s praćenjem, uprkos njegovim protestima i tvrdnji da "...nema ništa s tim premlaćivanjem (nažalost)...".
Nakon nekog vremena "Škorpion" otme školski autobus pun djece i ponovno ucijeni gradske vlasti da mu plate otkupninu i osiguraju zrakoplov za bijeg iz grada. Gradonačelnik ponovo pristaje, ali Callahan bez službenog odobrenja skače sa jednog željezničkog nadvožnjaka na krov autobusa i uspijeva natjerati ubojicu na bijeg u obližnji kamenolom. Slijedi međusobna razmjena vatre u kojoj se "Škorpion" povlači sve dok slučajno na obali jezera ne naiđe na jednog dječaka kojeg uzima kao taoca.
Inspektor ranjava ubojicu u ruku i dječak bježi. Callahan prilazi "Škorpionu" i ponavlja svoj monolog "Imaš li sreće, smradu?". Ovaj nakon kraćeg razmišljanja poseže za svojim pištoljem manijakalno se smijući. Callahan ga pogađa metkom u prsa i odbacuje ga u jezero. Dok gleda tijelo ubojice kako pluta, vadi svoju policijsku značku, bijesno je baca u vodu i odlazi.
Produkcija
Harryjev lik je navodno temeljen prema stvarnom SFPD inspektoru po imenu Dave Toschi, koji je bio jedan od glavnih istražitelja u slučaju Zodiac. Prethodno je 1968.g. Steve McQueen u filmu Bullitt kopirao njegov jedinstveni način nošenja pištolja koji je omogućavao brzo izvlačenje oružja iz futrole pod pazuhom. Scenarist John Milius navodi utjecaj još jednog stvarnog policajca kojeg je poznavao: "...sa kriminalcima se odnosio 'po kratkom postupku', ali je bio iznimno nježan prema životinjama..."
Iako nije bio prvi izbor za ulogu, prema vlastitim riječima, Eastwood ju je prihvatio jer lik kojeg tumači iskazuje opsesivnu brigu za prava žrtava ekstremnog nasilja, koja su po njemu, bila zasjenjena političkom atmosferom toga doba. Motiv filma o policajcu koji više brine o pravdi nego o pravilima posljedično je inspirirao mnoga filmska ostvarenja.
Rečenica "Moj Bože, to je jedan veliki" koju spontano izgovara Škorpion kad Callahan skloni svoj pištolj, uzrokuje prasak smijeha cijele filmske ekipe zbog dvosmislenosti, scena se ponavlja, ali rečenica ostaje.
Završna scena u kojoj Callahan baca svoju policijsku značku u vodu, zgađen birokracijom i policijskom neučinkovitišću je homage sličnoj sceni snimljenoj 1952. u westernu Točno u podne.
Utjecaj
Eastwoodov prikaz ciničnog, nekonvencionalnog i uvredljivo iskrenog detektiva u stalnom sukobu sa nesposobnim šefovima i gradskom birokracijom pobudio je simpatije američke i svjetske javnosti frustrirane rastućim urbanim nasiljem. Film je izazvao brojne kontroverze na temu moralne ispravnosti i policijske brutalnosti.
Film je popularizirao i čuveni Smith & Wesson Model 29 revolver duge cijevi, sa snažnim .44 Magnum mecima (aproksimativno 10,9 mm u promjeru).
Sasi
Vešti rudari
Sasi su bili poznati kao vrsni rudari, te su ih srpski vladari unajmljivali u većini starih rudnika na području Srbije, kao i bosanski vladari za rudnike po Bosni gdje se i danas nekoliko rudnika naziva "Sasi" ili "Saski". Po Sasima se zovu i neki krajevi oko rudnika, kao u Bosni i Hercegovini u okolini rudnika i naselja Ljubija kod Prijedora (Saski do, Saski potok, Sasina), te rudnik olova i cinka "Sasi" u Srebrenici koji se još uvijek eksploatiše. Na makedonskoj planini Osogovo takođe postoji rudnik "Sase". Na to područje su došli na poziv bugarskog cara Ivana Šišmana.
Barotto, Verona
Barotto je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Sasi
Vešti rudari
Saski rudnici iz 13. veka se mogu videti na terenu Đavolje varoši, nedaleko od Kuršumlije.
Barotto, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Roncaiola, Sondrio
Roncaiola je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 802 m.
El Águila, San Miguel de Allende
El Águila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 170 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2136 m.
Uto-Aztec-Tanoan
Uto-Aztec-Tanoan (Uto-Aztec-Tano), Bivša Velika porodica sjevernoameričkih indijanskih jezika koja je obuhvačala veliki broj jezika rasipanih na prostoru od južnog Oregona pa kroz zapadne predjele današnjih Sjedinjenih država, na jug preko Meksika do u Panamu. Velika porodica Uto-Aztec-Tanoan obuhvačala je jezike porodica Uto-Aztecan sa skupinama Taracahitian, Piman, Nahuatlan sa Coran ili Corachol i Shoshonean sa Tübatulabal, Hopi Takic i Plateau Shoshonean; Kiowan; Tanoan; i Zunian. Porodica Zunian danas se vodi kao samostalna, jedini joj je član jezik zuni. Porodice Kiowan i Tanoan, ujedinjene su u jednu, Kiowa-Tanoan.
Cikloheksanon oksim
Cikloheksanon oksim je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 113,158 Da.
Barrio Chiltzapoyo, Matlapa
Barrio Chiltzapoyo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Matlapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 361 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 334 m.
El Canelo, Acayucan
El Canelo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Acayucan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 105 m.
Bibbiano, Siena
Bibbiano je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 207 m.
Sverker (dinastija)
Sverker je bila srednjovjekovna Švedska dinastija, koja je zemlji dala četiri vladara.
Historija
Kad je izumrla Dinastija Stenkil osnivač dinastije Sverker Stariji zauzeo je švedski tron i postao kralj oko 1130.
Nakon njegove smrti 1156. - rasplamsale su se dinastičke borbe za švedsku krunu sa rivalskom Dinastijom Erik koja je uporište imala u Västergötlandu, dok su Sverkeri imali uporište u Östergötlandu.
Tideri-Verginina, Bologna
Tideri-Verginina je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 917 m.
Opština Santa Lucía Monteverde, Oaxaca
Santa Lucía Monteverde je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 4790 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2354 m.
Mellott, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 197, što je 10 (-4,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Šmihel nad Mozirjem
Šmihel nad Mozirjem je naselje u slovenskoj Općini Mozirju. Šmihel nad Mozirjem se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 168 stanovnika.
Škedenj
Škedenj je naselje u slovenskoj Općini Slovenskim Konjicama. Škedenj se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 76 stanovnika.
4. 8.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
.
Praznici i dani sećanja
.
Augustów
Historija
Sve do kraja 13. vijeka u tom kraju živjeli su samoživi i ratoborni Jatvjagi, koje je 1283. savladao Teutonski viteški red; nakon toga, kraj je opustio pa se počeo naseljavati tek 1422. godine.
Augustów svoje ime i nastanak duguje posljednjem kralju iz Dinastije Jagelovića, Sigismundu II Augustu, koji mu je 1550. dodjelio gradska prava po uzoru na magdeburška.
Zahvaljujući povoljnom položaju Augustów se brzo razvio kao zanatsko-trgovački centar. Sve do 1569. pripadao je Velikoj Kneževini Litvaniji, a od 1570. je jedno od vojvodstava Kraljevine Poljske.
Zatim je nastupio period krize i depresije, zbog ratnih razaranja (Tatari, Šveđani), epidemija i dr., koji je potrajao do kraja 18. vijeka.
Nakon Bečkog kongresa (1815) Augustów se našao unutar granica proruske Kongresne Poljska, pa je 1837. postao je administrativni centar Gubernije Augustów.
To je bio period kad se ekonomski oporavio jer je 1824. započela izgradnja Augustówskog kanala kojim se rijeka Netta trebala spojiti sa Njemenom. A iz Augustówa se kanaliziranom Biebrzom trebalo doploviti do Narewa i dalje do Visle. Na taj način su se trebale izbjeći visoke takse za robu u tranzitu koju je enormno povisila Kraljevina Pruska u svojim baltičkim lukama. Kanal je dovršen 1838. i donio je gradu novu živost.
Nakon toga je 1898. izgrađena velika kasarna, a do grada je stigla i željeznička pruga.
Za međuratnog perioda kad je postao dio uskrsle Poljske, počeo se profilirati kao odmaralište i centar drvne industrije.
Razvoj je zaustavio Drugi svjetski rat; Crvena armija je oslobodila Augustów u oktobru 1944. i pritom razorila dobar dio grada. Nakon toga je u ljeto 1945. organizirala lov na raznorazne građanske gerilce koji su se krili po okolnim šumama. Pohapšeno ih je oko 2000; većina ih je puštena ali oko 600 zadržano i pobijeno, što se danas smatra najvećim posljeratnim zločinom nad Poljacima.
Nakon rata nastavio se razvoj grada u odmaralište. Godine 1972. započela je proizvodnja mineralne vode "Augustowianka". Od 1990-ih radi vrlo moderna tvornica cigareta kompanije British American Tobacco, koja većinu proizvodnje izvozi u Zapadnu Evropu.
Pobratimski gradovi
Augustów ima ugovore o partnerstvu sa sljedećim gradovima;
Tetenhusen
Tetenhusen je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Šlezvig-Flensburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 953 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1059087.
Helsingborg
Helsingborg nekad zvan kao - Hälsingborg, je grad na jugu Švedske od 97,122 stanovnika.
Helsingborg je i administrativni centar istoimene općine koja ima 129,177 stanovnika.
Geografske karakteristike
Helsingborg leži na najužem dijelu zaljeva Øresund točno nasuprot danskom gradu Helsingøru, na najpovoljnijem mjestu za prelaz iz Skandinavije prema ostaloj Evropi. Zbog toga Helsingborg ponekad zovu i Zaljevski biser.
Tetenhusen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šlezvig-Flensburg Tetenhusen se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Šlezvig-Flensburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 4 metara. Površina opštine iznosi 23,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 953 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 41 stanovnika/km².
Ruda Śląska
Ruda Śląska je grad od 137,360 stanovnika na jugu Poljske u Šleskom vojvodstvu.
Geografske karakteristike
Ruda Śląska je udaljena 20 km sjeverozapadno od centra Katowica i jedan je od 29 gradova-predgrađa Katowica - konurbacije u kojoj živi 2 400 000 stanovnika.
Iako je grad teške industrije ima jako puno zelenila i parkova. Grad se nalazi na trasi željezničke pruge Wrocław-Krakow, a preko južne periferije prolazi autoput A4. Najbliži aerodrom Pyrzowice udaljen je 35 km.
Historija
thumb|left|240px| Pozicija Rude Śląske u [[konurbacija|konurbaciji Katowice]] Iako je Ruda dobila gradska prava negdje na prelazu iz 13 u 14. vijek, ostala je selo, kao i mjesta u okolici koja su danas njezini kvartovi; Godula, Orzegów, Bykowina, Halemba, Kochłowice, Chebzie, Nowy Bytom, Wirek, Bielszowice i Czarny Las. thumb|left|240px| [[Tramvaj]] Taj kraj se počeo urbanizirati nakon što su u drugoj polovici 17. vijeka otkrivene velike količine kamenog uglja. To je privuklo brojne poduzetnike koji su otvarali; rudnike, željezare, ciglane i druge pogone. Naselja su brzo rasla i srastala jedno sa drugim, prvo su se spojili Ruda i Nowy Bytom, na kraju tog procesa je 1959. osnovan novi grad - Ruda Śląska.
Pobratimski gradovi
Ruda Śląska ima ugovore o partnerstvu sa slijedećim gradovima;
Helsingborg
Historija
Grad se prvi put spominje - 1085. zna se da je tokom srednjeg vijeka bio od velike vojne i političke važnosti, zbog svojih snažnih utvrda. Helsingborg je postao dio Švedske, tek nakon što ga je Danska - 1658. prepustila, ali je i nakon toga nekoliko puta opustošen od strane Danaca, sve dok međusobna neprijateljstva nisu zamrla početkom 18. vijeka.
Grad je procvjetao tek nakon 1857. kad je ukinuta naplata posebnih taksi za prelazak zaljeva.
Znamenitosti
Od svih njegovih starih utvrda, jedino je preživila - Kärnan. Ostale značajne građevine su Gradska vijećnica, podignuta u neogotičkom stilu 1897., Koncertna dvorana iz 1931., gotička Crkva sv. Marije iz 13. vijeka i moderni zatvoreni sportski centar, sa jednim od najvećih stadiona u Švedskoj.
Grad ima dva značajna muzeja; Umjetničku galeriju Vikingsberg i Muzej na otvorenom. Dva njegova spomenika privlače pažnju posjetioca to je statua kipara Carla Millesa i neobični spomenik podignut u čast astronoma Tycho Brahea, koji se sastoji od crne i zlatne kugle.
Pored grada nalazi se kraljevski ljetnikovac - Sofiero.
Privreda
Helsingborg je jedna od najvećih švedskih luka, zbog izuzetno velikog trajektnog prometa. On je i izuzetno snažan industrijski centar poznat po brodogradnji, odlično povezan željezničkim prugama sa Stockholmom, Göteborgom i Malmöm.
Belanovce (Vladičin Han)
Naziv potiče od imena Belan. Po predanju njegov brat je Beliš, po kome je nazvano susedno Beliševo. Belanovce se u starim turskim popisima. Mikrotoponimi Selo, Selište, Kućetine i Tivolovac upućuju na to da je više puta naseljavano. Nedaleko od seoskog groblja je staro groblje, sa obeležjima koje nije moguće odgonetnuti. Do polovine 20. veka bilo je poznato po proizvodnji voća, naročito krušaka (na to upućuje i narodna govorna tvorevina: "Da te bog sačuva od vranjsko juže, kumanovsku baglamu i belanovačku krušku", koja je inspirisana cenama ovih proizvoda). Do sredine druge polovine 20. veka postojali su vinogradi u donjem delu sela, na desnoj obali Obličke reke (koja nosi i nazive, u zavisnosti od toka, još i Beliševska i Jovačka), a mahom su podignuti nakon Prvog svetskog rata i to na taj način što su stene razbijane dinamitom. U selu postoje ostaci rimskog puta, duž čijeg pravca su mikrotoponimi Uši, Obličke uši (stražare), Anište. Crkva sv. Pantelejmona obnovljena je krajem 19. veka. Pre toga na tom mestu postojala je Hajdučka crkva. Među stanovnicima još uvek u predanjima živi sećanje na stari manastir (Crkva, na Pločarskom ridu, mahala Ploča). Legende ovog sela vezane su za planinu Oblik (1310), Zmijsko jezero, Bezdno jezero, Sokolički kamen, Ledenik, Garine, Samodovica... Postoje narodne lirske pesme koje nisu zapisane u drugim krajevima ni u varijantama, kao i posebna leksika. Belanovce je jedno od najizolovanijih sela na jugu Srbije.
Belanovce je naselje u Srbiji u opštini Vladičin Han u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 113 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 170 stanovnika).
Demografija
U naselju Belanovce živi 113 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 66,4 godina (64,6 kod muškaraca i 68,0 kod žena). U naselju ima 57 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 1,98.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Tübatulabal
Tübatulabal.- /domorodačko ime u značenju "a people that go to the forest to gather tubat (piñon nuts)"/ Polu-sjedilački šošonski narod u gornjem dijelu doline rijeke Kern u Kaliforniji. Tübatulabal isu podijeljeni na tri različite skupine, od kojih svaka govori drugačijim Tübatulabal-jezikom, to sau: Bankalachi (Toloim), Palagewan i Tübatulabal (Pahkanapil). Jezici ovih tri bandi čine posebnu skupinu unutar šoonske grane uto-astečkih jezika. Svaka banda je samostalna i ima vlastitog poglavicu (timiwal) i svoja vlastita sela. Bankalachi sa zapadnih obronaka Greenhorn Mountainsa, prema E. W. Voegelin (1938.) imali su svega 3 sela, to su: Holit, Pashgeshtap i Tcuhkayl. Banda Tübatulabal je po istom izvoru imala 11 sela: Hahalam, Kolokum, Omomíp, Padazhap, Tcebunun, Tushpan, Umubílap, Uupulap, Yítiyamup, Yowolup, i selo nepoznatog imena na South Fork of Kern Rivera.
Tübatulabal kultura tipična je kalifornijskom području, sakupljanje žira od šest različitih vrsta hrastova i piñon-orahe (koje zovu tubat). Sakupljanje žira dolazilo je u vrijeme kasne jeseni na istočnim obroncima Sierra Nevade. Tübatulabali dan započinju jedenjem mesa i kaše od žira. Hrastov žir čini 40% hrane ili 1,000 funti, odnosno 453 kilograma godišnje po obitelji. Žir je za upotrebu spreman nakon što se naročitim postupkom močenja i sušenja izgubi tanin, čime se gubi gorak okus. Važan je bio i ribolov za koji su Indijanci odlazili na planinske potoke i rijeke. Od većih životinja hvatali su jelena, medvjeda, planinsku ovcu, pumu i antilopu.
Rana populacija iznosila je oko 1,000 (1700), pojavom zlatne groznice i dolaska kopača zlata sredinom 19. stoljeća broj im počinje opadati, pa je 1855. iznosio tek 228. Najniža populacija iznosi im 1972, svega 50. Godine 2000 ima ih oko 100 ,od čega većina na rezervatu Tule River.
Campobello, Trapani
Campobello je naselje u Italiji u provinciji Trapani, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 100 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
Don Juan, San Miguel de Allende
Don Juan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 173 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1857 m.
Foster City, California
Foster City je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 30.567 stanovnika.
Montepennone, Biella
Montepennone je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 643 m.
Sarasău, Sărăsău
Sarasău je naselje u Rumuniji u okrugu Maramureš u opštini Sărăsău.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 2444 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 257 m.
Llano Grande, Huasca de Ocampo
Llano Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huasca de Ocampo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 168 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2204 m.
Los Pitos, Técpan de Galeana
Los Pitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 452 m.
Pyrzowice
Pyrzowice je selo od 578 stanovnika na jugu Poljske u Šleskom vojvodstvu.
Pyrzowice je danas poznato po Internacionalnom aerodromu Katowice, koji od 1990-ih služi za konurbaciju Katowice u kojoj živi 2 400 000 stanovnika.
Geografske karakteristike
Pyrzowice je udaljeno 35 km sjeverno od centra Katowica, 20 od Bytoma i 26 od Sosnowieca.
Teslić
Grad Teslić je relativno mladog porijekla (tek nekih 120 godina), Istorijat ovog kraja je veoma bogata i raznovrsna. Ova područja bila su interesantna još i praistorijskom čoveku. O tome na poseban način svedoče nalazi ostataka oružja i oruđa koji su iskopani u pećini u Rastuši, Blatnici, Vrućici i Čečavi. Opština Teslić po svim parametrima spada u red najvećih opština u Republici Srpskoj. Opština se prostire na 845 kvadratnih kilometara. Na osnovu podataka dobijenih iz popisa stanovništva iz 2013. godine, u Tesliću je zabilježeno 38.536 stanovnika. U okviru Teslića u samom gradu je živjelo 7.057 stanovnika, dok je preostalih 31.479 stanovnika živjelo u seoskim naseljima.
Od atraktivnih sadržaja na području opštine Teslić svakako valja pomenuti sportsko-rekreativno centar na planini Borja, sa motelom Hajdučka voda. Nadomak ovog centra nalazi se manastir Liplje. Manastir i manastirski ambijent ostavljaju impresivan utisak, sa kulturno-istorijskim refleksima koje sežu sve do 1219. godine, kada započinje njegovo građenje.
Naseljena mjesta
Banja Vrućica, Bardaci, Bare, Barići, Batinovo Brdo, Bešići, Bežlja, Bijelo Bučje, Bjelobor, Blatnica (dio), Brđani, Brežine, Brić, Brijestovi, Buletić, Centar, Cvijići, Čančari, Čečava, Devići, Dolići, Donji Kuzmani, Donji Očauš, Donji Ranković, Donji Ružević, Donji Vitkovci, Drače, Dubrave, Đorđani, Đulići (Đulić), Ereizi, Gaj, Glavica, Gomjenica, Gornja Radnja, Gornja Vrućica, Gornje Liplje, Gornji Buletić, Gornji Očauš, Gornji Ranković, Gornji Ružević, Gornji Teslić, Gotovci, Gračun (dio), Gradina, Gusta, Gusti Teslić, Huskići, Ignjića Rijeka, Ignjići, Irice, Jasenova, Jezera (dio), Jotanovići, Jovičići, Kamenica, Kertići, Kitići, Klam, Komušina Donja, Komušina Gornja, Kondžilo, Kopice, Krstova Gora (dio), Knež Polje, Košćuk, Kruškovice, Kuzmani, Letići, Lipovača, Lokva, Lug-Barić, Lug Marković, Lukavac, Ljeljug, Mala Usora, Malinjak, Markoči, Markovići, Mašići, Memić Brdo, Mihajlovac, Milan Polje, Miškići, Mladikovine, Motičići, Mršići, Novo Naselje, Očaušani, Očauš, Očauško Polje, Orid, Osivica, Paline, Parlozi, Pasjača, Pejići, Perišić, Petkovići, Plane, Podovi, Popovine, Potočani, Pranjići, Pribinić, Priština, Prodići, Radešići, Rajševa, Rastuša, Rode, Rudnik, Rudo Polje, Sadikovići, Savići, Slatina, Stenjak, Stevića Brdo, Studenci, Stupe, Šajinovići, Šimići, Šnjegotina Donja, Šnjegotina Gornja, Šnjegotina Srednja, Teslić, Tomići, Topići, Ugodnovići, Ukrinica, Uzvinska, Vitkovci, Vlajići, Vodijonica, Voznik, Vranpolje, Vrela, Vučija planina, Vukovača, Zečevo Brdo, Žarkovina i Živkovići.
Šentvid pri Planini
Šentvid pri Planini je naselje u slovenskoj Općini Šentjuru. Šentvid pri Planini se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 109 stanovnika.
Teslić
Istorija
Жупа Усора је од 7. вијека до владавине Часлава Клонимировића у била у саставу самосталне српске државе. Од доба владавине босанског бана Кулуна (1170—1204) владајућа вјера у Босни је богумилство. Богумилство се до 15. вијека скоро у потпуности изгубило. Из тог времена најзначајнији споменици су стећци, којих је било доста и на овим подручјима, цијелој Гомјеници и подручју Рудопоља. Сам урбани центар је подигнут доласком Аустроугарске монархије у посљедњој деценији 19. века. Прије подизања града на том мјесту није постојало никакво насеље, а сама пољана се звала Табор-поље. Мјеста у околини данашњег Теслића, као што су Чечава, Бања Врућица и Прибинић, далеко су старија од града Теслића.[тражи се извор од 09. 2009.] Нека од њих потичу још из средњег вијека.
Spomenici i znamenitosti
Prije oko pola desetljeća godine završena je obnova katoličke crkve u središtu Teslića. U isto je vrijeme započela i gradnja nove srpske pravoslavne crkve na trgu, čija je izgradnja završena prije 2 godine. U Stenjaku je izgrađena i džamija tako da svaka konfesija ima svoju bogomolju. Također ima i pješačka staza na planini Krstovoj Gori i vrhu Gračunu.
Privreda
Teslić je takođe poznat kao turistička destinacija, uglavnom zbog Banje Vrućice, u kojoj se leče kardio-vaskularne bolesti. Sa kompleksom od pet hotela i kapacitetom više od 1000 ležajeva, Banja Vrućica je jedno od najvećih turističkih kapaciteta u Bosni i Hercegovini. Važna je i obližnja planina Borje, sa dva hotela i sportskim ustanovama.
Kultura
Jedan od posebnih kulturnih događaja u Tesliću je zasigurno Sabor izvornog narodnog stvaralaštva koje se tradicionalno održava svake godine u junu mjesecu na Banji Vrućici i koji već duže godina plijeni pažnju turističke javnosti. Od ostalih kulturnih sadržaja spomenuo bih nezaboravnu fišijadu koju svake godine organizuje i sprovodi lokalno sportsko ribolovno društvo.Vrijedno spomena je svakako i to što u hotelu Kardijal na Banji Vrućici imamo tri zabave (Plavo veče,Šumarska zabava i Ribarska zabava) gdje se obavezno skupi i staro i mlado te uz svirku i igru stariji se podsećaju na mlađe dane a mlađi se uče kako se treba uživati u životu.Sve tri zabave su multietničkog tipa. Naravno ovdje treba posebno istaći amatersko dramsko pozorište "Branislav Nušić" koje na najbolji način predstavlja grad Teslić na prostorima bivše SFRJ.
Colonia Ampliación 3 de Mayo, Xochitepec
Colonia Ampliación 3 de Mayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Xochitepec.
Nižná Jedľová
Nižná Jedľová je naseljeno mjesto u okrugu Svidnjik, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Colonia Ampliación 3 de Mayo, Xochitepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 637 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1070 m.
Nižná Jedľová
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 104 stanovnika.
Manastir Žitomislić
Manastir Žitomislić – Blagoveštenja Presvete Bogorodice iz XV veka, obnovljen je 1563. godine, je srpski pravoslavni manastir smešten u selu Žitomislići kod Mostara, u Hercegovini.
Obnovljeni manastir je za ktitora imala čuvenu vlastelinsku porodicu Hrabreni-Miloradovići. U pisanim izvorima Manastir Žitomislići se prvi put spominje u osmanskim popisnim defterima za Bosanski, 1468/1469. godine, i Hercegovački sandžak, 1477. godine. Ovi podaci kazuju da je Žitomislić stara baština porodice Hrabrena i prije dolaska osmanske imperije na ove prostore. Porodica Hrabrena-Miloradovića jedina je u Hercegovini ostavila očuvane spomenike iz dva historijska razdoblja: srednjeg vijeka i osmanskog doba.
Godine 1566, nevesinjski kadija, na zahtjev žitomisličkih monaha, izdao je bujurdiju da se porušena pravoslavna crkva u Žitomislićima može obnoviti i rekonstruirati, pod uvjetom da «ne bude duža ni šira od prethodne». Odobrenje je izdato vojvodama Petru i Jovanu iz porodice Hrabren. Gradnja Crkve svetog Blagoveštenja u Žitomislićima okončana je 1602/1603. godine, a oslikavanje 1609. godine.
U istorijskim spisima 1583. i 1599. godine pominje se prvi iguman Žitomislića Joavan i Milisav Vukašinov iz sela Crnići. Iz godine 1602/1603. postoji sačuvan zapis majstora Vukašina iz manastira Orahovice, uklesan na kapitelu južnog stuba Žitomislićke crkve. Godine 1609. dovršen je živopis Žitomislićkog hrama po porudžbini igumana Save, trudom i troškom jeromonaha Maksima. Monasi manastira Žitomislića u XVII veku postaju i hilandarski igumani. Zatim je vekovima bratstvo bilo jako i uticalo je na život Srba u tim krajevima. Manastir je delio sudbinu srpskog naroda u dolini Neretve.
U manastiru je 1848. godine otvorena prva bogoslovska (duhovna) škola u Bosni i Hercegovini. Osnovali su je tadašnji arhimandrit Serafim Perović i Nićifor Dučić. Kasnije je otvorena i škola za opismenjavanje srpske dece, koja je postojala sve do 1971.
Godine 1883, grof Gligorij Miloradović, kao ruski general-major, posjetio je zemlju svojih predaka – Žitomisliće. Tom prilikom, na južnom zidu priprate postavio je memorijalnu ploču sa porodičnim grbom i natpisom o posjeti manastiru, na ruskom jeziku.
Pokretno nasleđe
Biblioteka Manastira Žitomislići bila je bogato opremljena (minej, trebnik, pentikostar,...), jer se u manastiru odvijala u prvoj polovini 17. stoljeća, živa prepisivačka djelatnost. Sva blaga koje je biblioteka posjedovala nisu sačuvana. Jedan služavnik prepisan 1706. godine u Žitomisliću, danas se nalazi u zbirci Britanske biblioteke u Londonu.
Većinu zlatarskih predmeta u riznici manastira radili su majstori hercegovačkih i sarajevskih radionica tokom 17. i 18. stoljeća. Predmeti stranog porijekla su bili rijetki. Jedan od takvih je bio srebrni, ručno rađeni krst sa raspećem, koji je 1865. godine stigao kao poklon iz Moskve.
Zbirka ikona koju je Manastir Žitomislići posjedovao, sačinjavala je relativno jedinstvenu cjelinu, pretežno ruskih ikona od 18. do kraja 19. stoljeća i samo nekoliko domaćih ili poznogrčkih.
Razaranja
U junu 1941. godine ustaše su pobile celo bratstvo manastira Žitomislića i bacile u Vidonjsku jamu, na desnoj obali Neretve. Manastir je opusteo. Krajem 1941. godine manastirske konake su zapalili ustaše i Nemci, pošto su prethodno opljačkali riznicu, arhivu i biblioteku. Manastirska crkva je sačuvana.
U nedelju 3. februara 1991. godine u Žitomisliću, svečano su sahranjene mošti Žitomislićkih Novomučenika. Zatim su Hrvati, polovinom juna 1992. godine, manastir spalili i srušili. Sestrinstvo sa igumanijom Evpraksijom i duhovnikom igumanom Jovanom (Nedićem) izbeglo je iz manastira nekoliko sedmica pre hrvatske agresije. Utočište su našli u manastiru Dokmir kraj Uba. Igumanija Evpraksija je umrla 2007.
Manastir je proglašen za nacionalni spomenik BiH
Likvidacija (ekonomija)
Likvidacija je izraz kojim se opisuje postupak prilikom koga prestaje postojati poduzeće, a njegova imovina i sredstva se dijele drugim fizičkim i pravnim osobama na osnovu zakona. Likvidacija se obično dijeli na prisilnu likvidaciju - koju određuje sud ili drugi državni organ kako bi na taj način omogućio namirenje vjerovnika - odnosno dobrovoljnu likvidaciju, do koje dolazi odlukom vlasnika ili uprave samog poduzeća koja je zaključila da više nije u stanju vršiti svoju redovnu djelatnost.
Izraz likvidacija se također kolokvijalno koristi i kao svojevrsni eufemizam za ubistva političkih neprijatelja, poslovnih suparnika ili bilo kojih drugih osoba koje predstavljaju smetnju nečijim interesima. Kako bi se ona razlikovala od privrednopravnog pojma, za njih se koristi izraz fizička likvidacija.
Woodlawn, Illinois
Vudlon je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 698, što je 68 (10,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Padiglione, Ancona
Padiglione je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
Marina di Schiavonea, Cosenza
Marina di Schiavonea je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7743 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Mons
Mons (nizozemski i njemački: Bergen, valonski: Mont) je grad i općina od 95,705 stanovnika na jugozapadu Belgije u valonskoj Provinciji Hainaut.
On je administrativni centar Arondismana Mons.
Geografske karakteristike
Mons se nalazi nedaleko od francuske granice udaljen 33,6 km južno od Bruxellesa. Historijski centar grada nalazi se na brežuljku između rijeka Trouille i Haine, na spoju kanala Nimy-Blaton-Péronnes i Centralnog valonskog.
Historija
thumb|left|240px| [[Panorama grada zimi]] thumb|left|240px| [[Gradska vijećnica]]
Mons je niknuo u 3. vijeku iz rimskog kastruma pod imenom Castrilocus.
Za ranog srednjeg vijeka negdje oko 650. kćer grofa od Hainauta Waldetruda (kasnije kanonizirana) osnovala je benediktinsku opatiju u kojoj je provela posljednje dane kao redovnica. Uz tu opatiju izrastao je srednjovijekovni Mons, koji je tokom 9. vijeka već bio opasan bedemima sa kulama. Karlo Veliki proglasio ga je 804. prijestolnicom Grofovije Hainaut.
Od 14. do 16. vijeka prosperirao je na tkanju platna, istovremeno je kao pogranični grad bio je dobro utvrđen. Njegove utvrde znatno je unaprijedio francuski inžererac Vauban.
I pored tog je više puta napadan, opsjedan i okupiran od strane nizozemskih, španjolskih, francuskih i engleskih trupa u ratovima vođenim od 16. do 18. vijeka. U tom periodu Mons je sve do 1830. izmenio brojne vladare od Francuza, Španjolaca, Austrijanaca do Nizozemaca.
Za Prvog svjetskog rata Mons je bio poprište prve bitke između Britanske armije i vojske Njemačkog Carstva koja se odvila 1914., i završila britanskim povlačenjem. Na samom početku Drugog svjetskog rata 1940. pretrpio je bombardiranje Luftwaffe.
Obrazovanje
Mons je grad studenata koji mogu studirati na Univerzitetu Mons-Hainaut, Akademiji lijepih umjetnosti, Visokom institutu za arhitekturu ili Kraljevskom konzervatoriju.
Privreda
Iako se nije razvijao kao industrijski grad, Mons je nakon dva uzastopna kooptiranja susjednih naselja to postao. Na jugozapadu je to Jemappes u kom je dominantna metalurgija, a u Cuesmesu poslovi vezani uz željeznicu. Na sjeverozapadu u Ghlinu, ima raznolikih tvornica, koje proizvode staklo, pivo, gume i kemijske proizvode. U predgrađima na istoku Obourg i Harmignies proizvodi cement i inovativna keramika.
Znamenitosti
Mons ima čak tri stvari uvrštenih na UNESCO-vu listu svjetske baštine, to je zvonik gradske vijećnice (1459.-67.), jedini koji je podignut u baroknom stilu, koji ima karijonom sa 47 zvona. On je 1999. uvršten na UNESCO-vu Listu evropske baštine kao kolektivni lokalitet Zvonici u Francuskoj i Belgiji.