cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Četnici u Drugom svjetskom ratu
Kvislinški karakter pokreta
Nakon oslobođenja 1945. Draža Mihailović s malom skupinom ostaje u zemlji i bježi u Bosnu. Nakon neuspješnih pokušaja da organizira oružani ustanak protiv novih vlasti, 12. ožujka 1946. biva uhvaćen od OZNE. Nakon kratkog sudskog postupka 10.-15. lipnja 1946., osuđen je na smrt streljanjem. Kazna je izvršena 17. lipnja 1946.
Spašavanje američkih pilota
U drugoj polovici 1944., kada su brojni saveznički bombarderi prelijetali Srbiju ka ciljevima dublje u Europi, Mihailovićevi četnici su spasili 417 savezničkih pilota (od čega 343 američkih). Oni su se tada veoma trudili pokazati svoju dobru volju i korisnost saveznicima, koji su svoju potporu prebacili na Titove partizane. Četnici su međutim isto tako spašavali i njemačke pilote, a u nekim su pak prigodama hvatali savezničke pilote i predavali ih Nijemcima. Za usporedbnu, na kopnenom djelu Hrvatske pripadnici Narodnooslobodilačkog pokreta spasili su preko 500 savezničkih zrakopolovaca, a u bazu na Visu su samo tijekom ljeta 1944. prisilno spustilo 215 četvoromotornih savezničkih bombardera, sa 1.936 zrakoplovaca. Nitko od zaslužnih za to nije bio odlikovan.
Zbog upornosti bojnika Richarda L. Felmana, njegovih suboraca i prijatelja, američki predsjednik Harry S. Truman, na osnovu pismene preporuke generala Dwighta D. Eisenhowera posmrtno je dodijelio Draži Mihailioviću kolajnu "Legion of Merit" (Orden za zasluge) za spašavanje života oborenih američkih pilota. Ova kolajna bila je dodjeljena u tajnosti, i nije bila objelodanjena da ne bi uvrijedili Tita i novu komunističku vlast u Jugoslaviji. SAD je imala interes da se Jugoslavija ne okrene u cjelosti SSSR-u.
Punih 60 godina kasnije, 9. svibnja 2005. Gordana Mihailović, kćer Draže Mihailovića, primila je očevu medalju u u ceremoniji koja je bila održana u uredu američkog vojnog atašea u Beogradu u nazočnosti nekoliko preživljelih spašenih američkih pilota te senatora srpskog podrijetla George Vojinovicha.
Četnici na području NDH
Tijekom drugog svjetskog rata, četničke postrojbe osnovane su i operirale i na području Nezavisne Države Hrvatske. U početku su nastajale manje-više spontano, vođene ideološkim velikosrpskim načelima (manje grupe) ili reakcijom na ustaške pokolje (masovnije). Kasnije, sve te jedinice priznaju Dražu Mihailovića za vrhovnog zapovjednika, iako on nikada nije nad njima imao apsolutnu kontrolu.
Četnički pokret se u NDH (Dalmaciji, Lici i Hercegovini kao i u delu Bosne) razvijao u posebnim okolnostima, odnosno ne nastaje inicijativom ravnogorskog štaba, već ga organiziraju talijanski štabovi kao formacijski potčinjene jedinice Antikomunističke dobrovoljačke milicije. Četnici u Hrvatskoj nastaju izdvajanjem iz ustaničkih snaga, da bi od samog početka, od Talijana bili naoružavani, opremljeni, hranjeni, plaćani i korišteni.
Sukob sa partizanima
Iskrene suradnje četnika s partizanima nikada nije bilo. Striktno orijentirani ka očuvanju monarhije, četnici su u komunistima gledali najljuće protivnke.
Tijekom 1942. Josip Broz Tito donosi odluku o osnivanju tzv. "dobrovoljačkih odreda" u kojima će biti okupljeni Srbi koji ne žele prihvatiti komunističku prevlast (preko komesara i partijskih ćelija u partizanskim odredima). Ti dobrovoljački odredi nisu imali valjanu disciplinu i stabilnost, pa su se ubrzo raspali. Do sredine 1942. došlo je i ovdje od jasne podjele između partizana i četnika.
Žestoke borbe između partizana i četnika rasplamsale su se tijekom 1942. i 1943. u Crnoj Gori. U prvom razdoblju četnici prevladavaju, da bi postepeno partizani preuzeli inicijativu, a osobito uprodor nakon bitki na Neretvi i Sutjesci sredinom 1943.
Nakon što su partizanske jedinice pod vodstvom komunista krajem 1941. bile izbačene iz Srbije, nad dobrim dijelom teritorije okupirane Srbije preuzimaju faktičku kontrolu Mihailovićevi četnici, ponekad u sukobima a češće u suradnji ili mirnoj kooegzistenciji sa kvislinškim snagama Milana Nedića koje drže gradove. Sredinom 1942. Politbiro KPJ pokušao je promijeniti odnos snaga šaljući sa područja koja je tada držao pod kontrolom u istočnoj Bosni i Hercegovini znatan broj partijskih aktivista i simpatizera u neprijateljsku pozadinu. U Crnoj Gori imali su djelomičnih uspjeha, dok su u Srbiji pretrpjeli teške gubitke i uspjevale su opstati samo manje grupe partizana u nekim područjima i ilegalaca u gradovima. Tek sredinom 1944. u Srbiji dolazi do ponovnog rasta partizanskog pokreta.
Četnici su pokušali uništiti partizane u istočnoj Hercegovini 1942.-1943. U okviru četvrte neprijateljske ofenzive (vidi članak Narodnooslobodilački rat na području Jugoslavije 1941-1945), u kojoj su Mihailovićevi četnici (po procjenama, između 12.000 i 20.000) sudjelovali u suradnji s Nijemcima, Talijanima i ustašama, nakon prelaska Neretve u svibnju 1943., partizani (odnosno Narodnooslobodilačka vojska i partizanski odredi Jugoslavije, NOV i POJ) u nekoliko uzastopnih bitki teško su porazili Mihailovićeve snage. Od toga se one nisu nikada oporavile. Mihailović se povukao u Srbiju, a na području Bosne i Hercegovine ostali su pretežno manji četnički odredi (veći jedino u Kninu pod zapovjedništvom Momčila Đujiča. Đujićevi četnici su bili prisiljeni na povlačenje u jesen 1944. Dobili su dozvolu za prelazak preko područja koje još drži vojska NDH u područje Slovenije i Austrije.
Tito je nekoliko puta upućivao pozive pripadnicima neprijateljskih postrojbi (to je uključivalo Mihilovićeve četnike, hrvatske domobrane i slovenske domobrance, ali ne i ustaše i nedićevce i ljotićevce) da pređu na stanu Narodnooslobodilačkog pokreta, uz obećanje amnestije. Posljednji rok bio je do 15. siječnja 1945. Znatan broj četnika iz Srbije iskoristio je tu priliku. Pri tome treba imati u vidu da mnogi, koje je Mihailović imao na svojim popisima kao članove svojih odreda, zapravo nikad nisu sudjelovali u borbama, čak ni nosili pušku. Pozivajući se na svoj položaj zapovjednika Jugoslovenske vojske u otadžbini, Mihailović se služio predratnim regrutacijskim spiskovima i prisilno regrutirao ljude. Jezgro njegovih snaga činile su stalne posade, koje nisu bile velike (osobito nakon poraza u Bosni i Hercegovini 1943.). Od početka 1945. i nova komunistička vlast vrši mobilizaciju.
U Crnoj Gori su bile formirane i jedinice crnogorskih separatista pod vodstvom Sekule Drljevića. Suprotstavljali su se kako komunistima tako i Mihailovićevim četnicima, te surađivali sa ustašama. Pavle Đurišić, zapovjednik četnika u Crnoj Gori, sklopio je početkom 1945. dogovor sa Drljevićem, te se sa svojim snagama povlačio prema zapadu. Drljevič je međutim dogovor raskinuo, te je vojska NDH u ožujku 1945. napala i uništila Đurišićeve snage na Lijevče polju kod Banja luke. Neke preživjele grupe uništili su partizani.
Mihailović je proveo zimu 1944.-1945. sa svojim preostalim snagama u istočnoj Hercegovini. U proljeće 1945. pokušao se probiti prvo na zapad, ali je zaustavljen, a zatim su preostale njegove snage uništene u bitci na Sutjesci, na istom mjestu gdje je dvije godine ranije vođena velika bitka u Petoj neprijateljskoj ofanzivi, 12.-14. svibnja 1945. Tu je pobijeno oko 7.000 četnika, a Mihailović je sa nekoliko stotina preživjelih uspio pobjeći u Srbiju, gdje se skrivao i pokušavao organzirati gerilske akcije. Zarobljen je u ožujku 1946., izveden pred sud i strijeljan.
Osim onih četnika koji su bili zarobljeni u Austriji, značajne snage raznih srpskih kolaboracionista našle su se početkom svibnja 1945. na području Istre, gdje su bili pod zapovjedništvom SS-ovca Odila Globočnika. Nadali su se da će ih zapadni saveznici primiti kao saveznike u borbi protiv komunista, što se nije dogodilo. Većina je bila izručena jugoslavenskim komunistima i bila odmah pobijena. Nakon što su stigle vijesti o masovnim ubijanjima zarobljenika (Srba, Slovenaca i Hrvata) Britanci i Amerikanci prestali su izručivati zarobljenike, koji su kasnije živjeli u emigraciji u raznim državama (npr. Momčilo Đujić u SAD).
Grupica četničkih odmetnika bilo je u šumama sve do 1955. godine.
Brojno stanje
Nemci su na dan 1. maja 1943. godine procenili brojno stanje četnika u NDH, Sloveniji i Crnoj Gori: Nemačka procena brojnog stanja četnika iz avgusta 1944:
Garden City South, New York
Garden Siti Saut je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.024, što je 50 (1,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Case Chioatti, Padova
Case Chioatti je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Hermina Pipinić
Hermina Pipinić (Zagreb, 1. svibnja 1928. - Zagreb, 19. prosinac 2020.), bila je hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica.
Case Chioatti, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Picacho, Arizona
Picacho je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 471 stanovnika.
Bitka na planini Dingjun
Bitka na planini Dingjun (定軍山之戰) se odigrala godine 219. za vrijeme kraja dinastije Han između snaga vjernih sjevernjačkom gospodaru Cao Caou na jednoj, i snaga vjernih južnjačkom gospodaru Liu Beiju. U njoj su Liu Beijeve snage odnijele pobjedu, omogućivši mu da osvoji strateški važan grad Hanzhong, koji će u periodu Tri kraljevstva biti dio države Shu Han.
Bitka, u kojoj je poginuo Cao Caov general Xiahou Yuan je opisana u djelu Romansa Tri kraljevstva, koja je poslije postala predložak za popularnu pekinšku operu. Predstava je zabilježena u Bitci u Dingjushanu iz 1905. koji predstavlja prvi film u historiji kineske kinematografije.
Picture Rocks, Arizona
Picture Rocks je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 9,563 stanovnika.
Voj, Vercelli
Voj je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 765 m.
Hemijsko obrazovanje
Hemijsko obrazovanje je sveobuhvatni termin koji se odnosi na izučavanje nastave i učenja hemije u školama, koledžima i univerzitetima. Teme hemijskog obrazovanja obuhvataju razumevanje načina na koji studenti uče hemiju, kako se hemija treba predavati, i kako se mogu poboljšati rezultati učenja promenom nastavnih metoda i odgovarajuće obuke instruktora hemije, u mnogim oblicima, uključujući klasična predavanja, demonstriranje, i laboratorijske aktivnosti. Postoji konstantna potreba za ažuriranjem umeća nastavnika angažovanih u nastavi hemije, i naučno polje hemijskog obrazovanja govori o tome.
Restauracija Meiji
thumb|right|Petnaestogodišnji [[Meiji Tenno seli se iz Kyota u Tokio pri kraju 1868., poslije pada Eda.]] Restauracija Meiji (jap. 明治維新 Meiji Ishin), naziv za lanac događaja kojima je 1868. u Japanu restaurirana praktična carska vlast pod carem Meijijem. Naziva se još i obnova, revolucija ili reforma Meiji.
U stvarnosti, prevrat su izveli samuraji i regionalni klanovi ujedinjeni u reformatorski pokret protiv šogunove vlasti, oslabljene nakon što je pod pritiskom zapadnih sila prekinuta viševjekovna politika izolacije Japana od vanjskog svijeta. Centar pokreta bio je u buntovnim, ali i zavađenim pokrajinama Satsuma i Choshu.
Oni su se ujedinili godine 1866. a godinu dana kasnije preuzeli carsku palaču, natjeravši posljednjeg šoguna Tokugawa Yoshinubu da podnese ostavku. Šogunovi pristaše su još dvije godine pružali oružani otpor.
Подграђе
Може се односити на насеља око рушевина тврђава или старих градова:
Restauracija Meiji
Meiji revolucija predstavlja jedan od najvažnijih događaja u historiji Japana i svijeta, jer je njime započeo proces napuštanja drevnih feudalnih institucija i ubrzane transformacije Japana u modernu industrijsku državu i svjetsku silu.
Оштра Стијена
Оштра Стијена је насеље у Србији у општини Пријепоље у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 123 становника (према попису из 1991. било је 139 становника).
Подграђе
или:
Оштра Стијена
Демографија
У насељу Оштра Стијена живи 103 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 39,8 година (37,8 код мушкараца и 42,1 код жена). У насељу има 36 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,42.
Становништво у овом насељу веома је нехомогено, а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Perkusijski revolveri Colt Pocket
Coltovi perkusijski (kapislarski) revolveri su porodica revolvera koje je Samuel Colt proizveo kao svojevrsni nastavak, odnosno nadovezivanje njegovog prvog modela Colt Paterson. Colt je za firmu Paterson Arms dizajnirao model koji je koristio kalibar 0,31 in zvan "Baby Paterson". Isti je kalibar kasnije proizveo kao svojevrsnu "džepnu verziju" revolvera Colt Dragoon, odnosno Colt 1851 Navy, Službeni mu je naziv bio Džepni model 1849 ("The Pocket Model of 1849) (Wilson 1985.)
Model Pocket je prodavao sa i bez poluga za punjenje, odnosno s dužinom cijevi od 7 do 12 cm. Verzije bez poluga se često nazivaju "Wells Fargo Model" iako ih Wells Fargo nikada nije kupovala. Sve do pojave revolvera koji su koristili sjedinjene metke 1870-ih, to je bio najpopularniji Coltov model.
Godine 1861. je poboljšanje metalurgije, odnosno mogućnost korištenja čvršćeg čelika omogućila adaptacije Pocket modela za veće kalibre, pa je .31 in zamijenjen s kalibrom .36 in. Te i druge izmjene su zaslužne za Police Model 1862. Verzija Pocket Navy je imala kalibar .36 in, ali je zadržala oktagonalni doboš.
Jedan od znamenitih ličnosti koja je nosila, a kasnije i hvalila Colt Pocket bio je britanski istraživač Richard Francis Burton.
V. također
Colt model 1849 pocket pistol*
Sigmaringen
Zigmaringen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Zigmaringen. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8437104, NUTS i LOCODE  kod. Poznat je po tome što je u njemu na kraju Drugog svjetskog rata svoje sjedište imala tzv. Sigmaringenska vladina komisija, odnosno pro-osovinska vlada u izbjeglištvu francuskog vichyjskog režima prognana nakon oslobođenja Francuske 1944.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Zigmaringen mini|250px|Zamak Sigmaringen (oko 1900. godine) Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 578–794 metra. Površina opštine iznosi 92,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 16.451 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 177 stanovnika/km².
Julija Kornelija Paula
Julija Kornelija Paula (Julia Cornelia Paula) ili Julija Paula (3. vijek) bila je rimska plemkinja koja je nakratko bila rimska carica. Bila je rodom iz Sirije i poticala od ugledne rimske porodice Kornelijevaca. Otac joj je bio Julije Kornelije Paul, komandant Pretorijanske garde. Godine 219. je Julija Meza, baka cara Elagabala, uredila brak koji je započeo sa raskošnim vjenčanjem, nakon koga je Julija Paula dobila naslov augusta. Međutim, već sljedeće godine se Elagabal od nje razveo kako bi se oženio za vestalsku djevicu po imenu Akviliju Severu. Julija Paula se nakon razvoda povukla iz javnog života, a njena daljna sudbina nije poznata.
Baizil
Bezil je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanja-Ardeni, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 262 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 18 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,49 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 173 metara.
Cetilistat
Cetilistat je organsko jedinjenje, koje sadrži 25 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 401,582 Da.
Case Pettinella, Pescara
Case Pettinella je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
Dachsberg
Dahsberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Valdshut. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.410 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8337027.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Valdshut Dahsberg se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Valdshut. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 842 metra. Površina opštine iznosi 35,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.410 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 40 stanovnika/km².
Bogdan Ogrizović
desno|mini|230px|Spomen-ploča u predvorju Pete gimnazije u Zagrebu, posvećena Bogdanu Ogrizoviću i učeniku [[Predrag Heruc|Predragu Herucu.]] Bogdan Ogrizović (Zagreb, 30. ožujka 1911. — Zagreb, 20. prosinca 1943.) je bio hrvatski srednjoškolski nastavnik i sudionik drugog svjetskog rata na partizanskoj strani.
Životopis
Kada je Zagreb došao pod NDH, Bogdan Ogrizović je bio obnašao dužnost sekretara Četvrtog rejonskog komiteta KPJ. Uskoro je bio izabran za predsjednika Narodnooslobodilačkog odbora grada Zagreba. Ustaše su ga uhitile 2. srpnja 1943. godine. Ništa nije priznao policiji za vrijeme dok ga je ispitivala i mučila. Njegova supruga Slava više je puta intervenirala kod pojedinaca u vladi NDH, ali ništa nije poduzeto oko Bogdanovog oslobođanja.
Dana 20. prosinca je zajedno s Milovanom Kovačevićem i još 14 drugih antifašističkih boraca odveden je na vješanje u Dubravu. Nekoliko dana kasnije, njegovo tijelo je pokopano na Mirogoju. Prilikom polaganja lijesa u grob pokraj svog pokojnog oca, Bogdanova majka je izjavila: "Milane evo ti sina, poklon Nezavisne Države Hrvatske".
Lander, Wyoming
Lander je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.487, što je 620 (9,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Papa Jovan III od Aleksandrije
Papa Jovan III od Aleksandrije bio je 40. koptski papa Aleksandrije i patrijarh stolice sv. Marka od 677. do 686. Za vrijeme njegovog stolovanja je obnovljena Koptska katedrala sv. Marka u Aleksandriji.
Jersey City, New Jersey
Džerzi Siti je drugi po veličini grad američke savezne države Nju Džerzi. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 247.597 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 247.597 stanovnika, što je 7.542 (3,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Pima, Arizona
Pima je gradić u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.387 stanovnika.
Dietenheim
Ditenhajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 55 opštinskih središta okruga Alb-Donau-Krajs. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.584 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8425028.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Alb-Donau-Krajs Ditenhajm se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Alb-Donau-Krajs. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 513 metara. Površina opštine iznosi 18,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.584 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 351 stanovnika/km².
Ikarus (fabrika aviona)
Ikarus — prva srpska industrija aeroplana, automobila i strojeva Kovačević i drugovi, bila je fabrika aviona u Novom Sadu, koja je kasnije preseljena u Zemun. Članak se odnosi na period poslovanja firme od 1923—1946. godine (do nacionalizacije preduzeća). Period poslovanja preduzeća nakon tog perioda dat je u članku Ikarus (fabrika aviona) (1946—1961).
Istorijat
mini|desno|300px|Upravna zgrada Ikarusa sagrađena 1938. god
Ikarus je počeo iz jednog malog i prezaduženog preduzeća sa neskromnim imenom Industrija motora Protić i drugovi, u Šumadijskoj ulici br.12 u Novom Sadu, koje se zbog lošeg rukovođenja u jesen 1923. godine našlo u stečaju. U to vreme penzionisani vojni pilot hidroaviona, kapetan korvete Dimitrije Konjović, shvatio je da vazduhoplovna industrija predstvalja budućnost. Konjović je uspeo da privoli, da mu se pridruži inženjer Josip Mikl, koji je još pre Prvog svetskog rata otpočeo da konstruiše hidroplane za austrijsku hidroavijaciju, a posle rata zaposlio se u Vazduhoplovnom arsenalu u Petrovaradinu.
Konstitutivna sednica Komandantnog društva održana je 13. oktobra 1923. godine, i stvoreno je preduzeće pod nazivom Ikarus — prva srpska industrija aeroplana, automobila i strojeva Kovačević i drugovi. Iste godine 20. novembra 1923. godine izvršena je registracija kod nadležnog suda.
Sledeći organizacioni korak je bio stvaranje akcionerskog društva (a.d.) to se desilo 28. jula 1924. godine na Skupštini akcionara Ikarusa A. D., dva dana kasnije 30. jula 1924. godine Ministarstvo trgovine i industrije izdaje rešenje da odobrava osnivanje Ikarusa AD. Okružni sud u Novom Sadu 8. septembra 1924. godine upisuje u sudski registar društvenih firmi Ikarus AD. Ovaj status firma ima sve do nacionalizacije 1946. godine.
Sedište društva je bilo u Novom Sadu što je imalo sledeće pogodnosti: u Novom Sadu je bila locirana Komanda vojnog vazduhoplovstva (VV), znači kupac za koga treba da se proizvodi, u Petrovaradinu je bio lociran arsenal vazduhoplovnih sredstava i radionice za opravku vazduhoplova, u Novom Sadu je postojao aerodrom a nalazi se na obali Dunava tako da je bilo idealno mesto za poletanje avoina i hidroaviona, razvijeno zanatstvo i industrijska kao preduslov za kooperaciju i obilje kvalifikovane radne snage, dobre komunikacije sa ostalim centrima kako u zemlji tako i prema inostranstvu (železnička pruga Beograd—Budimpešta—Beč, put E75 itd.).
Početak proizvodnje
U svom radu „Memoar o organizaciji vazduhoplovstva i Kraljevstvu Srba, Hrvata i Slovenaca“ general pilot Milan Uzelac je pored svega ostalog, istakao značaj razvoja domaće vazduhoplovne industrije. Ne samo iskustvo Srbije nego i ostalih zemalja učesnica u Prvom svetskom ratu govore u prilog ove tvrdnje. S toga je 1923. Ministarstvo vojske i mornarice raspisalo konkurs za izbor domaćih preduzeća, kojima bi se uz odgovarajuću tehničku, meterijalnu i organizacionu pomoć države poverila izrada aviona. Na raspisanom konkursu se prijavilo neočekivano veliki broj državnih i privatnih preduzeća. U oštroj konkurenciji ugovor su dobile dve male privatne firme: Ikarus iz Novog Sada i Rogožarski iz Beograda. Početak rada Ikarusa je bio više nego skroman - sa dva službenika, jednim poslovođom, 6 radnika i 4 šegrta, a od opreme preduzeće je imalo 2 glodalice, 4 struga, parni čekić, nekoliko bušilica i prilično ručnog alata. Uz samo načelnu saglasnost Odeljenja za vazduhoplovstvo da se može pristupiti izradi četiri školska aviona ŠB-1 Mali Brandenburg (i ustupljenu tehničku dokumentaciju aviona), koje će država otkupiti ako budu odgovarali potrebi i standardima za vazduhoplovni materijal, rukovodstvo Ikarusa se upustilo u avanturu koja se zvala „proizvodnja aviona“. Zakupljena je susedna fabrika nameštaja koja je poslužila za proizvodnju drvenih delova aviona a ostali delovi od metala i motori su nabavljeni u vojnom arsenalu u Beču. Posao je brzo napredovao a postepeno je povećavan broj radnika tako da je prvi avion bio završen 3. marta 1924. godine. Fabrički probni letovi koje je obavio jedan od suvlasnika Ikarusa kapetan korvete pilot Dimitrije Konjović trajali su do 17. marta 1924. godine kada je avion predat vojsci na testiranje. Vojna komisija je 28. marta 1924. godine utvrdila da je ŠB-1 po kvalitetu i sposobnostima u letu bolji od zaplenjenih austrougarskih aviona istog tipa. Ovaj uspeh je omogućio da vojno vazduhoplovstvo naruči novu seriju od 10 primeraka aviona ŠB-1 Mali Brandenburg. Ovo je bio prvi industrijski proizvedeni avion na teritoriji Jugoslavije, pa se ne bez razloga ovo smatra za početkom osnivanja vazduhoplovne industrije Jugoslavije i Srbije. Nekako u isto vreme sa Komandom mornarice je sklopljen ugovor za isporuku šest školskih hidroaviona Miklove (inženjer Josip Mikl) konstrukcije nazvan ŠM, ovo je bio prvi avion domaće konstrukcije.
Serijska proizvodnja aviona
Do kraja 1924. godine u Ikarusu je proizvedeno 4 aviona i 6 hidroaviona, dograđen je konstrukcioni biro, broj radnika se popeo na 66 a službenika na 10, i dobijen je prvi kredit za proširenje fabrike. U toku 1925. godine proizvedeno je 32 aviona, broj radnika se popeo na 98, dok je službenika bilo 19, fabrika je jednom rečju „rasla ko kvasac“. Najveći problem u to vreme je bilo obezbeđenje dovoljno kapitala pa je firma 1. marta 1925. godine povećala akcijski kapital sa 2 na 5 miliona dinara. Svi avioni koje je u to vreme Ikarus proizvodio bilo za Vojno vazduhoplovstvo (VV) ili Pomorsko vazduhoplovstvo (PV) su bili avioni namenjeni za obuku i trenažu pilota. Zahvaljujući kvalitetu tih aviona Komanda VV je stekla poverenje u Ikarus koji je stasao u pouzdanog proizvođača aviona. Komanda je stoga odlučila da Ikarusu poveri i proizvodnju ratnih aviona. Pridržavajući se smernica iz Memoara. generala M. Uzelca, Komanda VV je kupila licencu za proizvodnju 200 aviona Potez 25, i to ustupila Ikarusu uz uslov da Ikarus iz strateških razloga preseli fabriku u dubinu državne teritorije. Ikarus je to prihvatio i sledeća izabrana lokacija je bio Zemun koji je sa uslovima bio najpribližniji Novom Sadu (alternativa Kraljevo)
Preseljenje Ikarusa iz Novog Sada u Zemun
Maja meseca 1927. godine počela je izgradnja fabrike aviona Ikarus. Značajno je da je fabrika namenski projektovana za proizvodnju vazduhoplova. Na izradi projekta bili su angažovani kako domaći stručnjaci tako i francuski inženjeri iz firme Potez koja je ujedno bila i prodavac licence. Sinhronizovano se pri izgradnji fabrike radilo na nekoliko nivoa: projektovanje i izgradnja hala, hangara, radionica i pomoćnih objekata, nabavka i instaliranje fabričkih postrojenja i mašina, razrada projektno tehnološke dokumentacije aviona koji treba da se proizvode, obuka tehničkog osoblja (inženjera, tehničara, rukovodilaca proizvodnje, poslovođa, radnika i operatera u neposrednoj proizvodnji), pribavljanje svih ostalih resursa za otpočinjanje ovakve proizvodnje (obezbeđenje finansija, sirovina, polufabrikata, alata, potrebnih dozvola i sertifikata itd)
Kriza i oporavak
Kao i sva ostala preduzeća i Ikarus je teško pogodila ekonomska kriza koja se na našim prostorima najviše osetila u periodu 1932-1935. godine. Izostale su nove porudžbine kao i plaćanja države za već isporučene avione. U toku krize Ikarus je životario od proizvodnje elisa, nosača za bombe, aluminijumskih rezervoara, koje je radio za Kraljevačku fabriku aviona i od popravki i revizija aviona i motora. Troškovi su znatno redukovani smanjen je broj zaposlenih i preživelo se. Od 1935. do 1941. godine su godine razvoja, broj zaposlenih je u proseku bio oko 2.000, maksimalan broj radnika je iznosio 3.140, a radilo se u dve pa čak i tri smene. Godišnja vrednost isporučenih proizvoda je iznosila blizu 100 miliona dinara. Od osnivanja fabrike aviona Ikarus 1923. godine pa do početka Drugog svetskog rata 1941. godine u ovoj fabrici je proizvedeno ukupno 477 aviona. Razvijeno je i izrađeno 9 prototipova aviona domaće konstrukcije a 8 tipova aviona je proizvedeno na osnovu kupljenih licenci.
Drugi svetski rat
Nakon kapitulacije Kraljevine Jugoslavije, Nemci su 17. aprila 1941. godine, proglasili preduzeće Ikarus ratnim plenom, zaplenili fabričke zgrade, opremu i postrojenja, alat i proizvodni pribor, sav materijal, delove i započete kao i zatečene avione na opravci ili reviziji u fabrici aviona Ikarus u Zemunu, rekvirirali fabriku koja je nastavila da radi za potrebe nemačkih okupacionih vlasti kao filijala Wiener Neustadter Flugzeugwerke (WNF). U toku okupacije u Ikarusu su rađeni stabilizatori i delovi strukture Meseršmita Me-109, i revizije i popravke raznih aviona koje su Nemci zarobili u toku rata. Prema nepouzdanim podacima izvrešena je popravka preko 20 tipova aviona u količinama od više stotina komada. Uoči oslobođenja Beograda i Zemuna firma WNF je najvredniju opremu, alat i materijal iz Ikarusa odnela sa sobom u Nemačku i Austriju.
Savezničko bombardovanje
Tokom rata od 17 i 25. aprila 1944. godine fabrika Ikarus je u više navrata oštećena u toku savezničkog bombardovanja Beograda. Razrušeni su hangari i ručne radionice, do temelja su porušene najmoderniji pogon podignut 1939. godine kao i pogon farbare i lakirnice. Posle bombardovanja Ikarusa firma WNF je neoštećenu opremu dislocirala po raznim radionicama u Zemunu i okolini i nastavljala proizvodnju aviodelova i u takvim uslovima.
Obnova Fabrike
Obnovi fabrike Ikarus se pristupilo odmah nakon oslobođenja Zemuna tj. početkom novembra meseca 1944. za mesec dana fabrika je počela sa radom. Prvo su obnovljeni manje oštećeni objekti, prikupljeni su mašine, alat, pribor i uređaji koji su dislocirani u toku rata po zemunskim radionicama, i vraćeni u fabriku, popravljene oštećene mašine i prikupljeni raspoloživi radnici, popravljene nužne instalacije pa je u januaru 1945. godine počela proizvodnja za potrebe vojske. U prvi mah su se proizvodile: kašike, ašovi, zaprežna kola, proteze za ranjenike i slično. Za sovjetsko i jugoslovensko ratno vazduhoplovstvo vršena je popravka i revizija lovaca JAK i jurišnika Il-2.
Ortougljena kiselina
Ortougljena kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 80,040 Da.
Bergères-sous-Montmirail
Beržer su Monmiraj je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 130 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,52 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 80 metara.
A i B strana
Pojmovi Strana A i Strana B se u širem smislu koriste za sve dvostrane nosače zvuka i slike (najčešće gramofonsku ploču i audio-kasetu). Međutim, ovi pojmovi se izvorno (u užem smislu) odnose na dve strane vinil ploče od 7 inča na kojima su se objavljivali singlovi od 1950-ih godina. Strana A obično predstavlja pesmu od koje se, po mišljenju producenta, očekuje da postane hit i koja će najbolje promovisati album. Strana B sadrži pesmu od koje se očekuje manje uspeha i koja se, često, neće naći na LP-u.
Postoje i singlovi sa tzv. "dvostrukom A stranom" kod kojih je očekivan podjednak uspeh i jedne i druge pesme, kao i oni kod kojih su, igrom slučaja, obe pesme postale ravnopravni hitovi. Ipak, pesme na strani B najčešće nisu hitovi i zanimljive su jedino odanim fanovima dotičnog izvođača i kolekcionarima vinil ploča.
Sadržaj strane B varira od izdanja do izdanja, te osim pesme koja je snimljena isključivo da bi popunila stranu B na singlu, to može da bude i instrumentalna verzija pesme sa strane A, neka retka izvedba uživo ili neka remix ili "dub" verzija (čest slučaj kod elektronskih muzičkih žanrova).
Iako su se od 1990-ih godina singlovi preselili na jednostrane formate kao što su CD i digitalni download, ovi pojmovi su zadržani radi razlikovanja sadržaja, iako se u ovom slučaju dodatni sadržaj, koji je u vreme vinil ploča bio rezervisan za stranu B, često označava kao "bonus".
Picinisco, Frosinone
Picinisco je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 304 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 700 m.
Masontown, Pennsylvania
Mejsontaun je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.450, što je 161 (-4,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Louis Delluc
Louis Delluc (14. oktobar 1890 – 22. mart 1924) je bio francuski filmski režiser, scenarist i kritičar, poznat kao jedan od pionira moderne filmske kritike i filmske teorije, kao i najvažnijih ličnosti za razvoj tzv. impresionističkog pravca u francuskoj kinematografiji 1920-ih.
Prije nego što se bavio filmom, pisao je književne kritike. Filmu ga je privukla, između ostalog, belgijska glumica Ève Francis, s kojom se oženio, i koja će kasnije nastupati u mnogim njegovim ostvarenjima. Godine 1917. je počeo pisati filmske kritike, zatim uređivati filmske časopise Le Journal du Ciné-club i Cinéa te osnivati prve francuske i svjetske kino klubove. Godine 1921. je objavio prvu knjigu posvećenu Charlieju Chaplinu. Potom je u četiri godine snimio sedam filmova, čija je karakteristika bila da su se gotovo isključivo bavili običnim ili "banalnim" događajima i likovima. Snimanje posljednjeg od njih, L'Inondation, su obilježile loše vremenske prilike. Tada se Delluc razbolio od upale pluća i umro nekoliko tjedana prije premijere.
1810 Neue Korps-Jägerbuchse
1810 Neue Korps-Jägerbuchse, što na njemačkom znači Nova puška lovačkih jedinica Model 1810, bila je prva standardna puška-žljebuša koju je uvela Pruska. Uvedena je nedugo nakon uvođenja muskete Model 1809. Oba oružja su uvedena kao dio reformi kojima se Pruska vojska nastojala modernizirati poučena katastrofalnim porazom u Ratu četvrte koalicije.
Imala je cijev dužine 72 cm i kalibar 14,73 mm.
Slično kao i druge strandardne puške-žljebuše tog vremena, nisu bile namijenjene običnoj pješadiji nego specijaliziranim jedinicama kao što su čarkaši, lovci i snajperi. Pješadija je i koristila godinu dana ranije uvedenu standardnu musketu Model 1809.
Godine 1835. uveden je novi model puške koji je koristio kapisle pod nazivom 1835 Neue Korps-Jägerbuchse.
Asteride
Asteridi su naziv za kladu biljaka koje karakteriziraju posebni cvjetovi. Ti su cvjetovi simpetalni, sa samo jednim krugom prašnika koji alterniraju s kruničnim cvjetovima. Cvjetovi su tetraciklični, akninomorfne ili zigomorfne simetrije. Prašnici su redovito srasli u krunicu.
Cvijetna formula je K(5)[C(5)A5]G(_2).
Подградци (разврставање)
Подградци има више значења:
Dobroslav Paraga
Dobroslav Paraga (Zagreb, 9. 12. 1960) hrvatski političar, osnivač Hrvatske stranke prava, predsjednik Hrvatske stranke prava 1861 i borac za ljudska prava. U vrijeme Rata u Hrvatskoj bio je predsjednik HSP-a te osnivač i vrhovni zapovjednik Hrvatskih obrambenih snaga (HOS) od 1991 do 1993. Nakon što je Ante Đapić postao predsjednik HSP-a osnovao je vlastiti HSP 1861.
Podrijetlo i politička aktivnost u mladosti
Dobroslav Paraga je rođen 9. 12. 1960 u Zagrebu u porodici Smiljana i Arne Paraga. Sa majčine strane je židovskog podrijetla, tj. majka mu potječe iz bogate zagrebačke porodice Laufer. Troje Paraginih najbližih članova porodice je ubijeno tijekom Holokausta u Koncentracijskom logor Jasenovac 1941 godine, a 1945 komunisti FNR Jugoslavije su strijeljali njegovog djeda i ujaka. Paraga je u Zagrebu završio osnovnu školu i gimnaziju, nakon čega se upisao na studij prava i laičke teologije. Studij nije uspio završiti jer su ga 1980 godine uhitile vlasti SFR Jugoslavije tj. SR Hrvatske kad mu je bilo 19 godina. Bio je uhićen zbog potpisivanja peticije za amnestiju političkih zatvorenika, a koju je potpisalo nekoliko desetaka hrvatskih uglednika među kojima su bili Ivan Supek, Franjo Tuđman, Vlado Gotovac, Ivan Zvonimir Čičak, Dobriša Cesarić i drugi. Paraga je na sudskom procesu bio osuđen na četiri godine zatvora zbog "neprijateljske propagande, suradnje s ustaško-terorističkim organizacijama: počinio je krivično djelo protiv osnova socijalističkog samoupravnog društvenog uređenja i sigurnosti SFR Jugoslavije". Kaznu je služio u kaznionici Lepoglava i na Golom otoku. Od četiri zatvorske godine, od 21. 10. 1980 do 21. 10. 1984 godine, ukupno je samo u samicama proveo čak 271 dan, bez hrane, grijanja, danjeg svjetla i kretanja, a na Golom otoku sve to pod zemljom. Neprestano je bio premlaćivan, prijetilo mu se smrću, mučen je na zimi, prisilno mu je sondiran želudac. Dotični Slobodan Nedeljković, iz Srbca kraj Banja Luke, slomio mu je nogu na pet mjesta bacivši mu na nogu klupu. Hrvatski sudovi su 2002 godine utvrdili da su posljedice premlaćivanjem pendrekom vidljive i dva desetljeća nakon toga. . U prvom šestomjesečju 1982 godine, dok je bio na Golom otoku, višestruki ubojica Bruno Reketti mu je obećao zaštitu od ostalih zatvorenika. No, u nastupu pijanstva i posljedične iskrenosti Reketti mu je priznao da mu je rečeno da Paragu treba ubiti, kako bi sam bio pomilovan. Ono što je pijan rekao, Reketti je trijezan pokušao ostvariti: nožem je pokušao ubiti Paragu. Ipak, to mu nije pošlo za rukom, a kasnije su se odnosi između njih dvojice popravili tako da ga je Reketti čak dva puta spasio od dvojice također naručenih egzekutora, a osim toga, priznao mu je da ga je trebao nagovoriti na pokušaj bijega s Golog otoka što bi poslužilo vlastima da ga likvidiraju. Za Paragu je u zatvoru intervenirao francuski predsjednik Francois Mitterrand.
U Torontu je Paraga organizirao protujugoslavenske demonstracije. U Kongresu SAD-a ishodio je 4. 8. 1989 Rezoluciju br. 169 kojom se tražila bezuvjetna amnestija političkih zatvorenika u SFR Jugoslaviji, slobodno udruživanje građana i istraga političkih ubojstava. Time se svrstao uz rame komunističkih disidenata poput Andreja Saharova i Vaclava Havela, koji su dobili priznanje od saveznog parlamenta SAD-a za svoje djelatnosti na polju borbe za ljudska prava i demokraciju, a uz to, Paraga je postao i jedini Hrvat koji je dobio takvo priznanje. Paragine djelatnosti po svijetu nisu prošle nezapaženo te su u SFR Jugoslaviji izazvale žestoke reakcije. Beogradski, i neki drugi dnevnici i tjednici u SFR Jugoslaviji, optužili su tada SAD (pošto je Paraga bio gost mnogih utjecajnih osoba tamo, uključujući i demokratskog senatora Edwarda Kennedya i američkog predsjednika Georga Busha) da podržavaju "ustaško-albansku spregu". Očito se aludiralo da postoji veza između hrvatskog nacionalizma Dobroslava Parage i albanskog separatizma. Tako je glasilo socijalističkog saveza radnog naroda Jugoslavije, "Borba", 11. 8. 1989 godine, u članku pod naslovom "Poslije rezolucije američkog Senata: tko je Dobroslav Paraga – dugo putovanje u laž", objavilo:
''"(...)Od studenta teologije pretvorio se u očigledno utjecajnog disidenta u svijetu, a po nekim saznanjima dospio je do samog vrha ustaške emigracije. (...) Paraga se, inače, reklamira kao prvi čovjek koji je u zemljama istočnog bloka podigao glas protiv sudskih progona i nasilja. Navodno se poslije njegovih razgovora «svijetom proširio val zgražanja pa je pod pritiskom svijeta naša vlada zatvorila Goli otok. (...) Sa Slobodanom Miloševićem nije imao nikakvih kontakata, ali upozorava slušateljstvo da se radi o «balkanskom Führeru». Nedavne događaje na Kosovu i uvođenje privremenih mjera (izvanredno stanje i vojno-policijsko slamanje miroljubivih albanskih prosvjeda, op.a.) Paraga rado komentira kao «čistu okupaciju», potkrepljujući to lažnim podatcima – da je u nedavnim demonstracijama na Kosovu poginulo više od 250 ljudi (...) ... U Chicagu ga je u svibnju primio crnački vođa Jesse Jackson, bivši kandidat za američkog predsjednika (...) Prema pisanju «Nove Hrvatske», Jackson je Paragu primio ljubazno i srdačno, i predstavio ga svojim suradnicima kao «borca za ljudska prava koji je nekoliko godina proživio torturu u jugoslavenskim zatvorima». (...) Svojevremeno je i «Chicago Defender» objavio tekst u kojemu Annette Warmter, pored ostalog, opisuje strahovite patnje hrvatskog disidenta u zatvoru zato što je «odbio žaliti zbog diktatora kao što je Tito». Navodno je tada doživio pravi pakao koji se može usporediti samo s onim što su radili gestapovci u Auschwitzu i Dachau. U tim pričama inače prevladavaju ubojstva – recimo Paraga tvrdi da je osobno gledao na Golom otoku nekoliko ubojstava, 15 samoubojstava i bezbroj strahovitih mučenja. (...)»''
Osim posjeta zapadnim zemljama, Paraga se sastao i s potpredsjednikom Ruske demokratske stranke, svjetskim šahovskim prvakom, Garijem Kasparovim. Pred američkim Kongresom Paraga se uoči rata u Hrvatskoj oštro sukobio sa srpskim književnikom i političarem Dobricom Ćosićem. Paraga se pojavio pred komisijom Kongresa SAD-a u proljeće 1990 godine, održanoj kako bi se ustvrdilo proganjaju li Srbi kosovske Albance, kao albanski svjedok protiv Srba. . Također, uoči rata je pokušao uspostaviti anti-velikosrpsku koaliciju u kojoj su trebali biti uključeni Hrvatska, Crna Gora, SAP Kosovo, Albanija, Bugarska i Bosna i Hercegovina, obilazeći pritom te države i pokrajine apelirajući na svoj prijedlog. U Sofiji, gdje je je Paraga radio na uspostavljanju te koalicije, slučajno je susreo Ćosića prilikom čega ga je Paraga upitao što tu radi, a Ćosić je odgovorio da je došao spasiti Jugoslaviju, a na Ćosićevo pitanje što Paraga tu radi, potonji mu je odgovorio da je došao zagovarati raspad Jugoslavije. Svojim djelovanjem 1980-ih godina utjecao je i na zatvaranje zloglasnog zatvora Goli otok.
Djelovanje u HSP-u i rat u Hrvatskoj
U februaru 1991 godine, Paraga je sudjelovao na konferenciji Republikanske stranke u SAD-u gdje se zalagao za raspad SFR Jugoslavije. Svoju namjeru uspostavljanja anti-velikosrpske koalicije Paraga je nastavio i kroz djelovanje u HSP-u.
Početkom rata u Hrvatskoj Paraga je osnovao HOS, koji je sudjelovao u obrani Hrvatske, a potom i Bosne i Hercegovine. HOS je službeno osnovan 25. 6. 1991 godine. Paraga je na jednom sastanku početkom juna 1991 tadašnjem predsjedniku SDSS-a Joži Pučniku i ministru obrane Janezu Janši ponudio petsto vojnih dobrovoljaca iz HSP-a za pomoć u obrani Slovenije u slučaju napada JNA. Janša se, prema Paraginim riječima, složio s time, ocijenivši da pomoć hrvatskih dobrovoljaca vidi prvenstveno u njihovom protudiverzantskom djelovanju. Na sastanku u Ljubljani, na kojem je osim Pučnika, Janše i Parage bio prisutan i prvi načelnik stožera HOS-a Ante Paradžik, dogovorili su se da će ih slovenska strana uvježbati, opremiti i naoružati.
Uspjesi HOS-a u obrani zemlje kao i ekstremni nacionalizam baziran na tome jednako koliko i na kontroverznim izjavama i samom pojavom vodstva HSP-a, npr. Paraga je u nekim situacijama davao intervjue iza stola na kojem su smješteni protutenkovski raketni bacači dodatno su doprinijeli rastućoj popularnosti HSP-a. Povezivanje s ustaštvom bilo je prisutno na svim razinama stranke. Tako je na Prvome općem saboru HSP-a, održanom u februaru 1991 godine, Paraga 10. 4. 1941 označio kao "ostvarenje najsvetijih ideala HSP-a i hrvatskog naroda". Anto Đapić, također jedan od čelnih ljudi u stranci, izjavljuje da "HSP nikad nije krio svoje veze s NDH, s 10. 4. i s ustaškim pokretom", a možda je i najizraženiji je primjer neslužbene himne HOS-a, nastale 1992 godine koja sadrži pregršt otvorenih ustaških konotacija, a sam Paraga, spominje se u pjesmi uz imena zapovjednika zloglasne Crne legije, Jure Francetića i Rafaela Bobana, te ustaškog poglavnika Ante Pavelića (Kunem ti se, Francetiću, Srbiju spalit ću / Kunem ti se, moj Bobane, zavit ću ti sve rane / Kunem ti se, Paveliću, još bolji postat ću / Uz Paragu i uz HOS, ja do smrti ostat ću!). Vodstvo HSP-a otvoreno je priznavalo da njihovi dragovoljci na uniformama nose ustaško znakovlje. Paraga je u jednom intervjuu izjavio da se HOS nema zašto sramiti toga što nosi ustaške simbole i služi se pozdravom "Za dom spremni".
12. 9. 1991 na povratku sa stranačkog skupa ubijen je Paradžik. Paraga je slučajno izbjegao smrt, odustavši od putovanja u posljednji tren. Četiri policajca su u listopadu 1993. osuđena za taj zločin, od kojih je najdulju kaznu dobio prvooptuženi - šest godina zatvora. Pred pad Vukovara, Paraga je zajedno s Antom Đapićem boravio u Vinkovcima. Sudeći po izvješću Josipa Manolića pod naslovom "Izvješće državne komisije o pripremi i vođenju obrane Vukovara", u Vinkovcima je Paraga promicao tezu da se HSP zalaže za granice NDH uključujući i Boku Kotorsku te Sandžak. Tada je također izjavio da je HSP uspostavio "antisrpsku koaliciju" na osovini Zagreb-Priština-Tirana-Sofija, zajedno s izvjesnim crnogorskim snagama. U to vrijeme Paraga je uspostavio suradnju s Milom Dedakovićem, zapovjednikom obrane Vukovara.
Na dan pada Vukovara, 18. 11. 1991, Paraga je izjavio za Agence France-Presse (AFP) da "ako padne Vukovar, treba pasti i Tuđman". Ipak, u istoj izjavi naveo je i kako "nema namjeru da poduzme nasilnu akciju protiv vlade u Zagrebu, nego da razriješi predsjednika Tuđmana na fronti reorganizirajući obranu na istoku Slavonije". Paraga je optužio Tuđmana da je zaustavio pojačavanje vukovarske obrane s bojnom HOS-a od 1200 ljudi (ta brojka bila je mnogostruko preuveličana) te je najavio kako HSP ne priznaje prekid vatre. Međutim, sudeći po spomenutom Manolićevom izvještaju, takva Paragina teza o prodaji Vukovara nije odgovarala stvarnom stanju - naime, general Anton Tus je 20. studenog zapovjedio "nastavljanje spajanja jakih snaga u pozadinu agresora i spajanje sa snagama obrane Vukovara, u cilju narastanja otpora na tom prostoru".
Nakon pada Vukovara u novembru 1991, Dobroslav Paraga je postao prvooptuženi za pad Vukovara, a Mile Dedaković drugooptuženi. Policija je pretresla sjedište HSP-a u Zagrebu gdje su pronađene velike količine oružja i streljiva koje je HSP slao HOS-u diljem Hrvatske. Uhićeni su Paraga, Ante Prkačin i Dedaković pod optužbom za terorizam, rušenje demokratski izabrane vlasti i osnivanje paravojnih postrojbi. U pritvoru Paraga je štrajkao glađu, a Dedaković je bio teško premlaćiva. Ipak, svoju nevinost su dokazali na suđenju pred Vrhovnim sudom RH i Vojnim sudom RH koji su ih oslobodili optužbi - Vrhovni sud Republike Hrvatske 13. prosinca donio je rješenje prema kojemu su sve optužbe protiv njih odbačene kao neosnovane. Dedaković se, po izlasku, sklonio pod zaštitu Paraginih jedinica u Starčevićevom domu. Kasnije je Vrhovni sud Republike Hrvatske po drugi put potvrdio oslobađajuću presudu za Dobroslava Paragu, i k tome u obrazloženju naveo da je HOS legalni i legitimni dio Hrvatske vojske, čime je otpala i optužba na račun dragovoljaca HOS-a, da je HOS paravojna formacija.