cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reichweiler
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kuzel Rajhvajler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kuzel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 380 metara. Površina opštine iznosi 3,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 555 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 143 stanovnika/km².
Corte Cioni, Lucca
Corte Cioni je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Copyleft
thumb|desno|znak copylefta
Saadja ben Josef
Saadja ben Josef (arap.  سعيد بن يوسف الفيومي  [saʕadˈjaː ben ˈjuːsuf fajˈjuːmiː]; Dilaz u al-Fajjumu, Egipat, 882. – Sura Babilonska, 942.), židovski teolog i filozof. Prvi židovski srednjovjekovni sistematizator. Sukladno općim prilikama tog doba, pod značajnim utjecajem islamske misli. Osim metafizičkog spekuliranja, polje njegovog interesa proširilo se i na traženje pragmatičkih rješenja za političke probleme, pa tako definira zakone kao rezultat prepletanja racionalnog napora i Božje intervencije. Njegova razmatranja pojma duše polučila su zaključak da duša propada skupa s tijelom, jer je njegov neraskidivi dio.
Copyleft
Kopileft (engl. copyleft, igra rečima prema copyright: pravo umnožavanja; autorsko pravo), praksa da se koristi zakon o autorskom pravu da bi se uklonila ograničenja kopiranja i dalje distribucije dela drugih osoba, kao i da se iste slobode sačuvaju i u izvedenim (modifikovanim) verzijama.
Ideja kopilefta nije bliska samo levičarima, već i mnogim naučnicima koji veruju da je preduslov za napredak dostupnost rezultata prethodnih istraživanja. Pre početka kopileftovanja, program koji bi jedan čovekoljubivi autor predao u javno vlasništvo ubrzo bi bivao pretvoren u privatno vlasništvo korporacija ili pojedinaca koji su ga samo malo prepravili ili doradili i zatim zaštitili. Suština kopilefta je da se njime može obezbediti da sve izmenjene i dopunjene verzije kopileftovanog softvera ili nekog drugog dela ostaju slobodne i kopileftovane. Autorsko delo koje je kopileftom “oslobođeno” zaštite ne može se više zarobiti čak ni od strane najmoćnijih korporacija.
Kopileft i GNU licenca
Danas postoji nekoliko kopileft opcija pomoću kojih autor može tačno definisati stepen zaštićenosti svog dostignuća. Najpoznatija je GNU licenca koju je formulisao Ričard Stalman, začetnik ideje kopilefta i bivši istraživač u Laboratoriji za veštačku inteligenciju MIT univerziteta. Stalman, koji je 1984. godine pokrenuo Zadužbinu za slobodni softver, pokušava da razbije monopol firmi kao što je Microsoft računajući na solidarnost među članovima programerske zajednice. Stalman veruje da su mnogim programerima prijateljstvo i napredak važniji od bogaćenja i da njihova udružena kreativna energija može ugroziti destruktivni monopol softverskih giganata. Da bi obezbedio da niko ne prisvoji rezultate rada njegovih istomišljenika, Stalman je objavio nekoliko GNU licenci od kojih je najpopularnija Opšta javna licenca.
GNU licence garantuju slobodu deljenja i izmene softvera. Slobodni softver ne znači da on mora biti besplatan. Ali za razliku od velikih softverskih firmi koje vam prodaju program pažljivo skrivajući njegov izvorni kod, autori programa zaštićenog Opštom javnom licencom se obavezuju da će vam uz svoj proizvod, ako ga uopšte naplaćuju, dati sve podatke i kodove koje sami poseduju. Dostupnost izvornog koda, koji giganti kao što je Microsoft kriju kao najveću poslovnu tajnu, je preduslov da softver bude dobar i pristupačan. Samo je softver čiji je kod “oslobođen” kopirajta moguće relativno lako i jeftino modifikovati i prilagoditi potrebama korisnika.
Najveće dostignuće u borbi protiv kopirajta do sada predstavlja Linux, alternativa Bil Gejtsovom Windows-u, koji je začeo Linus Torvalds i koji već koristi više od dvadeset miliona ljudi. Ovaj operativni sistem nudi mnogo više mogućnosti jer uz instalaciju Linuxa po pravilu ide i paket besplatnih programa za obradu teksta, slika, zvuka, video montažu, dizajn, web dizajn i mnogo drugih korisnih progama. U svetu postoji mnogo verzija Linuxa, jer praktično svako ko se bavi programiranjem može napraviti svoju. Najpoznatije su: Redhat, Suse, Knopix, Rastasoft...
Sve je popularniji i Freenet, internet unutar interneta sa oko dva miliona korisnika. Ovaj kopileftovan program studenta Univerziteta u Edinburgu je tako decentralizovan da onemogućava bilo koju formu cenzure i špijuniranje korisnika čini izuzetno komplikovanim. Freenet se zato često koristi u Kini i Saudijskoj Arabiji za distribuciju zabranjenog i cenzurisanog materijala.
GNU licence su zahvaljujući grupi entuzijasta iz Srpskog računarskog društva “Uliks” prevedene i na srpski jezik, mada nezvanična verzija prevoda koju ćete naći na mreži još uvek nije usklađena sa našim zakonodavstvom. U zapadnim zemljama, gde je piraterija davno svedena na najmanju moguću meru, glavno uporište borbe za dostupniju zabavu, umetnost ili softver je u kopileftu.
Kopileft i Creative Commons
Ali, najveću nadu kopilefta koji je već prerastao okvire marginalne internet kontrakulture predstavlja neprofitna organizacija “Kreativno dobro” (Creative Commons ili CC), koju je osnovao Lorens Lesig, profesor prava na Stenfordskom univerzitetu. Lesig je uočio da postoji veliki jaz između sve razuđenije i slobodnije kulture u eri interneta i krutih pravnih normi. On je zamislio CC kao most između ova dva sveta. Lesigove fleksibilne i besplatne CC licence su za muziku, dizajn, knjige ili filmove ono što je GNU za softver. Lesig i saradnici već pripremaju licence prilagođene zakonodavstvu u više od šezdeset zemalja.
Dileme oko autorskih prava
Priča o autorskim pravima postaje mnogo komplikovanija ako sa softvera pređemo na dizajn, muziku ili filmove. Kopileft je smislen samo kada se radi o znanju ili stvarima koje se mogu kopirati ili reprodukovati. Ako bi u potpunosti kopileftovali neko ulje na platnu ili kamenu skulpturu, svako bi imao pravo da “doradi”, pa time i ozbiljno ošteti takvo delo. CC licenca zato omogućava autorima umetničkih dela da neke aspekte svoga rada praktično ostave nekopileftovanim.
Za ideologe kopilefta ključno je pitanje kolektivne prirode intelektualnog stvaralaštva. Veliki broj autora tvrdi da jedan izum nikada nije proizvod samo jednog tvorca, makar on bio i genijalan. Dejvid Beri i Džajls Mos tvrde da je koncept vlasništva nad idejama “poguban po kreativnost” i da su zahvaljujući zakonima o intelektualnoj svojini ideje postale roba koju su bogate korporacije prisvojile i sakrile.
Mada je moguće zarađivati na kopileftovanim proizvodima, to je prilično teško i profiti su mnogo manji. Kopileft ipak može poslužiti i kao odlično marketinško sredstvo. Neki umetnici su kopileftovali svoje radove ili muziku ne bi li pospešili prodaju ranijih kopirajtovanih izdanja. Beasty Boys, David Byrne i Gilberti Gil objavili su neka od svojih izdanja koristeći CC licencu.
Bil Gejts zagovornike kopilefta naziva “nekom vrstom savremenih komunista”, na osnovu čega su oni sebe ironično prozvali “Kreativne komunjare” (Creative Commies). Kopileft aktivisti tvrde da kopirajt najveću štetu nanosi zemljama trećeg sveta kojima su nedostupni zaštićeni i skupi lekovi, naučni časopisi ili genetski modifikovano semenje poljoprivrednih kultura. Intelektualna svojina je, prema njima, samo nov način da bogati Zapad nastavi eksploatacije bivših kolonija i ostalih zemalja trećeg sveta. Kopileftovci tvrde da Bila Gejtsa posebno uznemiravaju odluke vlada u Aziji i Latinskoj Americi da državnu administraciju opreme kopileftovanim softverom.
San Ramón, Tototlán
San Ramón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tototlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1536 m.
Car Ai od Tanga
Car Ai od Tanga (892–908), također poznat kao Car Zhaoxuan (昭宣帝), rođen kao Li Zuo, kasnije poznat kao Li Zhu , bio je posljednji car kineske dinastije Tang koji je vladao od 904. do 907. Emperor Ai was the son of
Bio je sin cara Zhaozonga, a na prijestolje došao u dobi od 11 godina, nakon što mu je 904. otac otrovan po naređenju vrhovnog vojnog komandanta Zhu Quanzhonga. Car Ai je sve vrijeme bio Zhuova marioneta, odnosno pod nadzorom dvorskih službenika koje je postavio Zhu. Godine 905. je Zhu, na poticaj svojih suradnika Liu Cana i Li Zhena, natjerao cara Aija da pozove 30 najvažnijih kineskih plemića i velikodostojnika kod Stanice Baima (白馬驛, u današnjegm Anyangu, Henan), kraj Žute rijeke; tamo okupljenim aristokratima je potom naređeno da izvrše samoubistvo, a njihovi leševi su kasnije bačeni u Žutu rijeku. Dvije godine kasnije, nakon što je dovršio sve pripreme, Zhu je konačno natjerao cara Aija da abdicira u njegovu korist. Zhu je potom proglasio novu dinastiju Kasniji Liang, a bivšem caru je dao titulu princ od Jiyina. Međutim, već 908. ga je dao otrovati. Car je tada imao 15 godina.
Moć cvijeća
thumb|[[Hipi devojka nudi cvet vojnom policajcu na protestima protiv rata u Vijetnamu.]]
Moć cveća (en. Flower Power) je bio slogan američke kontrakulture krajem 1960-ih i početkom 1970-ih, koji je izražavao pasivni otpor i ideologiju nenasilja. Postao je ukorijenjen u pokretu protiv ratu u Vijetnamu. Izraz je skovao američki bit pjesnik Alen Ginsberg 1965 godine.
Hipici su nosili cvetnu odeću šarenih boja i cvijeće u kosi, nazivajući se djecom cvijeća, što je postalo zajednički pojam za hipi pokret i kulturu droge, psihodelične muzike, psihodelične umjetnosti i društvene permisivnosti.
Neit
mini|200px|Neit sa svojim simbolima Neit (zvana i Nit, Net ili Neith) je u Egiptu bila vrlo staro božanstvo. Nadimci su joj "Majka Bogova", "Gospodarica Luka, Vladarica Strijele". Bila je zaštitnica grada Zau, božica ratovanja i lova. Neit odgovara božici Ta-Nit, štovanoj u sjevernoj Africi.
Karakteristike
Neit je personifikacija prvotnih voda, dakle povezana je s Nunom, prvim oceanom koji je imao svoju suputnicu Naunet. Zato je Neit bila velika majka bogova, stvoriteljica iz mora. Štitila je brak i žene. Također, štitila je i mrtve, a pomagale su joj tri božice, Izida, Neftis i Selkis. Četiri Horusova sina su također bili pomagači, posebno Duamutef. U kasnijim vremenima je postala majka zmije Apopa, koja je stvorena iz Neitine sline. Kao božica vode, postala je Sobekova majka, iako postoji mit da je Sobek prerušeni Geb. Također, žena je boga-ovna Hnuma. Herodot je smatrao da je Neitin pandan Atena. Atena je u grčkoj mitologiji božica rata i mudrosti. Jedan stih slavi Neit: "Ja sam sve što je bilo, što jest i što će biti." Kao i druge egipatske božice, prikazuje se u liku žene sa simbolom na glavi.
El Diez, Ascensión
El Diez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ascensión.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1310 m.
Río Chiquito, General Canuto A. Neri
Río Chiquito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Canuto A. Neri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 637 m.
Deer Creek, Illinois
Dir Krik je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 704, što je 99 (16,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bačko Petrovo Selo
Бачко Петрово Село је насеље у Србији у општини Бечеј у Јужнобачком округу на северу Србије, подигнуто на високој лесној терази, удаљено један километар дуж саме обале реке Тисе. Према попису из 2011. било је 6350 становника. Ово насеље и данас спада међу највећа насеља у Србији која садрже у свом називу суфикс село.
Историја
На овом простору постоје трагови организованог живљења из времена пре нове ере о чему сведоче археолошка налазишта недалеко од манастира на самој обали речице Чик. У овом значајном налазишту шездесетих година 20. века откривена је једна аварска некропола, житне јаме, глинене посуде, као и разне алатке из каменог и бронзаног доба.
Први помен Бачког Петровог Села као насеља је из 1092. године, али се зна да је село раније настало, да је више пута спаљивано, рушено и уништавано. У 11. веку ови крајеви су ушли у састав државе угараског краља Стефана I, мада су били ретко насељени због најезде Татара и разних пљачкашких хорди. Интересантан је податак из 1247. године да мађарски краљ Бела приликом обиласка поседа извесног грофа Понграца бележи постојање насеља Петерево, шест километара од данашњег насеља, што је отприлике локалитет данашњег манастира.
После Косовске битке 1389. године, српски живаљ пред најездом Турака повлачи се на север према средњој Европи, у Угарску. Овај простор 1412. године у поседу је српског деспота Ђурђа Бранковића и остаје у властелинству српских деспота све до доласка Турака 1526. године.
После склапања Карловачког мира 1699. године и одласка Турака из ових крајева, забележен је значајан прилив српског становништва на ове просторе.
Насеље је добило име Петрово Село (Péterréve) по једном од првих насељеника Петру Ташину. Наиме, у времену Турског робовања, Бачко Петрово Село је значајна саобраћајница и припада сегединској нахији. Године 1548. осим у Сегедину и Тителу, само у Сенти и Бачком Петровом Селу постоје скеле на реци Тиси. Власник скеле је био Петар Ташин који се помиње као оснивач данашњег села по коме је и добило име. И сада се зове тако његова улица, постоји и кућа од Петра Ташина, али свакако да није из тога доба.
Бачко Петрово Село је већ 1590/91 имало 9 домова. Као насеље у оквиру Војне границе 1707. имало је 30 граничара, а 1720 49 домова. Од тада број становника стално расте до 20. века, када почиње да стагнира. Године 1900 Бачко Петрово Село има 9504 становника, 1921 10.798, 1948 10.224, а 1971 9537, од чега 77,4% Мађара, 19,7% Срба и 2,9% припадника останих народа и народности.
Српски православни храм
На највишој коти места, недалеко од старе обале реке Тисе, налази се православна црква - храм који је зидан у византијском стилу. Црква се помиње 1739. године. Садашњи храм је подигнут између 1774 - 1780. на месту старијег, који се у изворима спомиње још од почетка 17. века. Храм је посвећен је Преносу моштију светом Николи 9/22 мај, чија се слава сваке године одржава. Висока конструкција храма и олтарске преграде носи око шездесет икона академског сликара Теодора Илића Чешљара распоређених у неколико зона: низ престоних икона са представама у стаклу, и бочним и царским дверима, ред празничних и ред икона са фигурама апостола, као и крст са распећем уоквирен сценама Христовог страдања. Чешљар је умро у Бачком Петровом Селу 1793. године, а посао је окончао његов сарадник Димитрије Лазаревић. Током конзерваторских радова 1965/66. године храм је очишћен од свих потоњих интервенција. Димензије храма су: дужина 35 метара, ширина 13 метара, висина 101,60 метара плус крст 25,40 метара.
Иконостас и зидне слике
Иконостас у храму има 57 икона, од којих су неке већег, а друге мањег формата. Дуборезац иконостаса је непознат а сликар је Теодор Илић Чешљар. Чешљарев рад је и живопис на своду над солејом. У угловима су приказана четири јевађелиста: Матеј, Лука, Јован и Марко на облацима. Иконостас је један од најстаријих у Војводини и 1966. године овај споменик иконографије 18. века је стављен под заштиту државе.
У књизи Попис сликарских и вајарских дела у друштвеном попису и приватној својини на подручју Бачке, Друштва музејских радника Војводине - Секција историчара уметности, VI, Нови Сад 1986., наведени су подаци о иконостасу и зидним сликама српске православне цркве у Бачком Петровом селу:
Потпис аутора налази се на икони Исиса Христа, а запис о ктитору на икони Јована Крститеља. Иконостас је три пута премазиван - Жарко Петровић, Павле Чортановић, и Павле Симић, а 1966. године скинути су премази и иконостас је конзервиран и рестауриран, где је на рестаурацији и конзервирању учествовао академски сликар-конзерватор Душан Нонин.
Зидне слике на Савоту на своду над солејом је такође Чешљаров рад.
Демографија
У насељу Бачко Петрово Село живи 5808 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 40,5 година (38,6 код мушкараца и 42,4 код жена). У насељу има 2877 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,53.
Ово насеље је углавном насељено Мађарима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Rocobata, Urique
Rocobata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2194 m.
Sapri, Salerno
Sapri je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Bucicani, Predești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 179 m.
Bagard
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1970 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 135 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,55 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 102 metara (maksimalnoj 440 m, a minimalnoj 119 m).
Dubailand
Dubailand je naziv za projekt izgradnje zabavnog parka, koji se gradi na periferiji grada Dubaja u Emiratu Dubai (Ujedinjenim Arapskim Emiratima).
Opis
Ambiciozni građevinski poduhvat najavio je osobno šeik Muhamed ibn Rašid al-Maktum vladar Emirata Dubai 2003., kao centralno mjesto budućeg razvoja turizma, sa brojnim atrakcijama namjenjenih zabavi, sportu, trgovini i slobodnom vremenu, na površini od 914 km². Po orginalnom projektu trebalo se izgraditi 45 mega objekata (podjeljenih na 200 manjih) međutim danas se gradi (ili je izgrađeno) samo 22 objekta, a ostali su zbog krize ostavljeni za bolja vremena.
Zabavni Park zabave Dubailand podjeljen je na 6 zona (svijetova); Attractions and Experience World, Sports and Outdoor World, Eco-Tourism World, Themed Leisure and Vacation World, Retail and Entertainment World i Downtown.
Projekt izgradnje vodi kompanija Tatweer koja je u vlasništvu Dubai Holdinga.
Kad se kompletno izgradi bit će duplo veći od danas najvećeg parka takve vrste – Walt Disney Worlda u Orlandu na Floridi.
Šest zona parka
Po orginalnom projektu iz 2003. trebali su biti izgrađeni
El Taray, Calvillo
El Taray je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Calvillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1660 m.
Quadrivio, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 233 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Fritz Zwicky
Fric Zviki (14. februar 1898. – 8. februar 1974.) je bio astronom rodom iz Bugarske. Većinu života je proveo na Institutu za tehnologiju u Kaliforniji u SAD i svojim radom je dao veliki doprinos teorijskoj i posmatračkoj astronomiji.
Biografija
Fric Zviki je rođen u Varni Bugarska, gde je radio njegov otac, poznati industrijalac. Majka mu je bila Čehinja. Ona je umrla 1927. Otac mu se 1945-e godine vratio u Švajcarsku.
Fric je 1904. godine poslat u Švajcarsku kod očeve rodbine. Tamo je zavoleo matematiku i fiziku i studirao na Švajcarskom institutu za tehnologiju u Cirihu. Emigrirao je za SAD kada je dobio Rokfelerovu stipendiju da bi radio na Kalifornijskom institutu za tehnologiju. Kancelarija mu je bila u blizini kancelarije Roberta Openhajmera.
Bio je odgovoran za postavljanje brojnih kosmoloških teorija koje imaju veliki uticaj na razumevanje svemira danas. On je skovao termin supernova tokom njegovog razvijanja koncepta neutronskih zvezda. Zviki je bio vuk samotnjak i sam je odrađivao svoje matematički zadatke. Nameravao je da napiše autobiografiju pod nazivom: "Operacija usamljeni vuk". Fric je 1942. godine imenovan za profesora astronomije na Kaltehu i radio je kao naučni direktor / konsultant za AEROJET Engineering Corporation (1943-1961). On je bio član osoblja Mount Vilson opservatorije i opservatorije Palomar kroz veći deo svoje karijere. Razvio je neke od najranijih mlaznih motora i ima preko 50 patenata, mnogi od njih u Jet Propulsion, i izumitelj podvodnog Jet (VREME 14. marta, 1949), Tvo Piece Džet potisak motora i Invertovani Hidro Puls.
U aprilu 1932. godine Fric Zvicki se oženio sa Doroti Vernon Gejts, kćerkom ugledne lokalne porodice i senatora Egbert Gejtsa. Njen novac je imao značajnu ulogu u finansiranju opservatorije Palomar tokom Velike depresije. Zviki i Doroti razveli su se sporazumno 1941. godine. Zviki se 1947. godine oženio u Švajcarskoj sa Anna Margaritha Zurcher i imali su tri ćerke: Margit, Franziska i Barbarina. Zviki je umro u Pasadeni 8. februara 1974. godine, a sahranjen je u Molisu u Švajcarskoj.
Naučni rad
Fric Zviki je bio plodan naučnik i dao je značajan doprinos u mnogim poljima astronomije.
Supernove i Neutronske zvezde
Zajedno sa kolegom Valterom Bade, Zviki je pionir u promovisanju upotrebe prvih Schmidt teleskopa korišćenih u planinskoj opservatoriji u 1935. Takođe su zajedno skovali termin supernova i pretpostavili da su da je to prolazna faza normalnih zvezda u neutronske zvezde, kao i poreklo kosmičkog zračenja. On je imao veliki uticaj na proces određivanja veličine i starosti svemira tokom narednih decenija.
Preobraćenje sv. Pavla na putu u Damask
'''Preobraćenje sv. Pavla na putu za Damask' (talijanski: Conversione di San Paolo'') je slavno ulje na platnu talijanskog baroknog slikara Caravaggia. mini|lijevo| Kapela Cerasi s Caravaggiovim slikama na bočnim zidovima. Slika sa slikom Razapinjanje sv. Petra čini par koji okružuju oltar, već prethodno ukrašen raskošnom i bogatom slikom Uznesenje Gospino slikara Annibalea Carraccija. Caravaggio je zasigurno ranije vidio oltarnu sliku i odlučio ju uokviriti svojim tamnim i nejasnim slikama koje se gotovo stapaju s mrakom pozadine. Giovanni Baglione, rani Caravaggiov biografu, navodi kako je obje slike u rujnu 1600. godine naručio Tiberio Cerasi, rizničar pape Klementa VIII. i kasnije kardinal, ali je kardinal naglo preminuo, a njegov nasljednik odbio prihvatiti prve verzije. Slikar je bio prinuđen naslikati druge koje i danas uokviruju oltar, a neki povjesničari smatraju da se odbijanje prvih verzija dogodilo jer je novi kardinal iskoristio mogućnost da se dočepa tih slika. Izvorno ''Razapinjanje sv. Petra je izgubljeno, dok se Preobraćenje sv. Pavla'' nalazi u kolekciji Odescalchi Balbi u Rimu.
Preobraćenje sv. Pavla na putu za Damask je dojmljiva, ekstremna i živo tenebristička slika; prekretnica u Caravaggiovom stilu. Kontrast svjetla i tame je iskorišten kako bi se postigla dramatika, ali istovremeno i nagovještaj božanskog svjetla. On na slici ne koristi ni linije ni boje, o čemu svjedoči činjenica kako nisu pronađeni njegovi crteži, kako bi ispričao priču. Naprotiv, on koristi svjetlo kako bi istaknuo odabrane detalje, pa čak i šokirao promatrača. Zbačeni Saul, koji će kasnije postati sv. Pavao nakon preobraćenja (Djela apostolska, IX.), leži na svojim leđima u jakom skraćenju, bespomoćan, zbačen s konja Božjom munjom koja također osvjetljava bok njegova golemog konja koji zauzima veliku većinu prostora slike. Sjajno svjetlo iz nepoznatog izvora s lijeve strane je iskorišteno kako bi izmodeliralo oblike i površine, a dominantno tijelo konja služi kao reflektor koji kupa tijelo sv. Pavla i preplavljuje njegovo lice. Simbolika svjetla je više nego očita, to je svjetlo Milosti koje obasjava griješnika. Crkva Santa Maria del Popolo je pripadala augustincima, a za sv. Augustina, najvećeg teoretičara Božje Milosti, znanje je čista „vizija u Bogu“, stalna prosvijetljenost – sama spoznaja, dar koji sjaji s visina. Uzdignute ruke preobraćenog progonitelja, zajedno s vratom životine koja spušta svoju glavu i ruku sluge, daju naslutiti na završetak kruga ili elipse. Figure su gotovo prevelike za prostor i stvaraju dojam kako su još veće i tek djelomice otkrivene svjetlom. Selektivno osvjetljavanje čini ove figure u prirodnoj veličini zapanjujuće prisutnima i dramatično tipičnima za barok.
Fritz Zwicky
Standardne sveće
Zajedno sa kolegom Valter Badeom, Zviki je predložio 1938. godine upotrebu supernove kao standardne sveće za procenu udaljenosti u dubokom svemiru. Zato što kriva svetla mnogih tipova supernova pokazuju zajedničku vrh (pik) blistavosti, oni su uspostavili kosmološku skalu za daljinu poznatu kao suštinsko osvetljenje.
Tamna materija
Dok je tokom 1933. godine istraživao klaster galaksiju Koma, Zviki je prvi upotrebio Virijalnu teoremu kvantne mehanike da zaključi postojanje nevidljive materije koju je on nazvao Tamna materija. Izračunao je gravitacionu masu galaksije unutar klastera i dobio vrednost barem 400 puta veću nego što se očekivalo na osnovu njihovog sjaja, što je značilo da je većina materije tamna. Isti proračun danas pokazuje manji faktor, ali je i dalje jasno da je većina materije tamna.
Zamor svetlosti
Kada Edvin Habl otkrio približno linearni odnos između udaljenosti galaksija i njihovog crvenog pomaka izraženog kao brzina, Zviki je odmah istakao da je korelacija između obračunatih udaljenosti galaksija i njihovih crvenih pomaka ima preveliko neslaganje da bi stala u okviru greške. On je predložio da efekat crvenog pomaka nije uzrokovan kretanjem galaksije, već da je posledica nepoznatog fenomena koji izazivaju fotoni koji gube energiju dok putuju kroz prostor. On je smatrao da je najverovatniji kandidat za takav proces efekat povlačenja u kojem fotoni prenose zamah na okolne mase preko gravitacione interakcije. On je takođe razmatrao i odbacio objašnjenja koja uključuju interakcije sa slobodnim elektronima, ili širenje prostora.
Zvicki je skeptičan prema širenju prostora 1929. godine, jer su stope izmerene u to vreme izgledale prevelike. Tako je bilo sve do 1956. godine kada je Valter Bade ispravio skalu daljina na osnovu Cefeida promenljivih zvezda i to je vesnik prvih preciznih mera stope širenja. Kosmički crveni pomak se sada konvencionalno razumeva kao posledica širenja prostora, odlika Velikog praska.
Morfološka analiza
Zviki je razvio opšti oblik morfološke analize, što je metod za sistematsko struktuisanje i istraživanje ukupnog skupa odnosa koji se nalazi u više dimenzija, obično ne merljivih, složenih problema. Napisao je knjigu na tu temu 1969. godine i tvrdio da je napravio mnoga njegova otkrića koristeći ovu metodu.
Campione, Brescia
Campione je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 153 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 65 m.
Wilder, Idaho
Vilder je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.533, što je 71 (4,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bondoufle
Bondufl je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Eson.
Po podacima iz 1999. godine broj stanovnika u mestu je bio 9.283, a gustina naseljenosti je iznosila 1,373 stanovnika/km².
Podvrš
Podvrš je naselje u opštini Nikšić u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 30 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 41 stanovnika).
Demografija
U naselju Podvrš živi 27 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 47,4 godina (39,8 kod muškaraca i 54,9 kod žena). U naselju ima 9 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,33.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
La Floreña, Tototlán
La Floreña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tototlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1536 m.
DOI
Doi ima više značenja
Rancho los Encinos, Mezquitic
Rancho los Encinos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1904 m.
Reidenhausen
Rajdenhauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 92 opštinska središta okruga Kohem-Cel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 174 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7135074.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kohem-Cel Rajdenhauzen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kohem-Cel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 445 metara. Površina opštine iznosi 2,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 174 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 84 stanovnika/km².
Salvador Alvídrez, Ascensión
Salvador Alvídrez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ascensión.
Volver
Volver je španski igrani film snimljen 2006. u režiji Pedra Almodovara. Radnja se događa u ruralnoj oblasti južno od Madrida, a protagonisti su ženske članice ekscentrične porodice. Film, čiji zaplet predstavlja sadržaj neobjavljenog romana u prethodnom Almodovarovom filmu La flor de mi secreto, je inspiraciju pronašao u italijanskim neorealističkim filmovima 1940-ih i 1950-ih. Osvojio je brojne prestižne nagrade.
Nagrade
Nagrada za najbolju glumicu (Kanski filmski festival) - Penelope Kruz Nagrada za najbolji scenario (Kanski filmski festival)
Nagrada Goja za najbolju glavnu glumicu - Penelope Kruz Nagrada Goja za najboljeg režisera - Pedro Almodovar Nagrada Goja za najbolju sporednu glumicu - Karmen Maura Nagrada Goja za najbolji film Nagrada Goja za najbolju pesmu
Evropska filmska nagrada za najbolju glumicu - Penelope Kruz Evropska filmska nagrada za najboljeg režisera - Pedro Almodovar Evropska filmska nagrada za najboljeg kompozitora
Oskar za najbolju glavnu glumicu - Penelope Kruz
Zlatni globus za najbolju glavnu glumicu - Penelope Kruz Zlatni globus za najbolji strani film
Nagrada Udruženja glumaca za najbolju glavnu glumicu - Penelope Kruz
Nagrada BAFTA za najbolju glavnu glumicu - Penelope Kruz Nagrada BAFTA za najbolji strani film
Nagrada filmske kritike za najbolju glavnu glumicu - Penelope Kruz Nagrada filmske kritike za najbolji strani film
Filmska nagrada Cezar za najbolji strani film
Masseria Marchittari, Benevento
Masseria Marchittari je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 618 m.
Udruženje za pomoć carskoj vladavini
Udruženje za pomoć carskoj vladavini (大政翼贊會/大政翼賛会) ili Udruženje za carsku pomoć je bila frontovska politička organizacija koja je u Japanu za vrijeme Drugog svjetskog rata djelovala kao vladajuća politička stranka u de facto jednopartijskom sistemu. Osnovana je 1940. godine nakon višegodišnje eskalacije rata sa Kinom, odnosno nakon što su iz donjeg doma Carske dijete izbačeni zastupnici koji su se zalagali za prekid rata. Preostali zastupnici, koji su pripadali trima vodećim strankama - konzervativnoj Rikken Seiyukai, liberalnoj Rikken Minseito i socijalističkoj Shakai Taishūtō su se nakon toga okupili u kratkotrajni blok Liga članova Dijete koji podržavaju vođenje svetog rata, a potom su se, nakon dolaska princa Konoea na vlast sve tri stranke ujedinile u novu organizaciju. Konoe, koji je stao na njeno čelo, originalno ju je zamislio kao univerzalnu stranku koja je trebala zastupati sve svjetonazore i dijelove japanskog društva, odnosno onemogućiti njihove međusobne sukobe koji bi ugrozili japansku pobjedu u ratu. Glavni uticaj na stranku su, međutim, stekli radikalni desničari i ultranacionalisti, pogotovo nakon dolaska generala Tojoa na mjesto premijera 1941. godine, koji je kao službenu ideologiju uveo japanski nacionalizam, te počeo stranku organizirati i voditi po uzoru na fašističke pokrete u Evropi, uključujući njemačke nacionalsocijaliste. Godine 1942. su osnovan podmladak Yokusan Sonendan, koji je također služio i kao paravojna formacija po uzoru na nacistički SA, a također je i razvijena i mreža tonarigumija, lokalnih organizacija koje su obavljale socijalne, ali i policijske poslove. Na izborima 1942. godine je Udruženje kao jedina stranka glatko osvojila većinu. Udruženje, međutim, nije spriječilo frakcijske borbe među japanskim političarima u pozadini, a koje su posebno došle do izražaja nakon što se protiv Japana okrenula ratna sreća. Posljednji ratni premijer Kantaro Suzuki ju je ukinuo 13. juna 1945. godine, dva mjeseca prije kapitulacije.
Carica Liu Jingyan
Carica Liu Jingyan (柳敬言) (534–616) bila je carica kineske dinastije Chen, odnosno supruga cara cara Xuana (Chen Xu).
Bila je kćer Liu Yana (柳偃), velikodostojnika u službi dinastije Liang, a po majci unuka cara Wua, njenog osnivača. Godine 552. se udala za Chen Xua, sina uticajnog generala Chen Baxiana, a koji je već bio oženjen. Chen Xuu je 553. rodila sina po imenu Chen Shubao. Godine 555. je zajedno sa mužem i sinom zarobljena od trupa države Zapadni Wei i dovedena u prijestolnicu Chang'an. Za vrijeme njenog zatočeništva je godine 557. Chen Baxian preuzeo prijestolje i osnovao dinastiju Chen kao car Wu. Godine 562. je Wuov nasljednik i Chen Xuov brat Chen Xian (car Wen) isposlovao puštanje Chen Xua i njegove porodice. Muž joj je godine 569. preuzeo prijestolje i proglasio Chen Shubaoa za krunskog princa.
Neposredno nakon smrti muža u proljeće 582. je njen posinak Chen Shuling, nastojeći preuzeti prijestolje, pokušao na pogrebu ubiti i nju i brata. Oboje su tada ranjeni, ali je carica majka Liu Jingyan nakon Chen Shulingovog bijega, dok joj se sin oporavljao od rana, organizirala vojsku koja je Chen Shulinga uhvatila i pogubila.
Godine 589. je dinastiju Chen svrgnula sjeverna dinastija Sui koja je ujedinila Kinu. Chen Shubao i njegova majka su dovedeni u prijestolnicu Chang'an, a kasnije i u Luoyang. Tamo je umrla 616. godine.
Izvori
[[en:Empress Liu Jingyan][]
Сарма
Познато је и на Кавказу, под именом „долма."
Етимологија
Сарма је именица која је произашла из турског глагола сармак, што значи „увијати“.
Иако назив означава увијање, у турском језику реч сарма се користи за два слаткиша која су слична баклави – сарај сарма и фистик сарма.
535
Godina 535. (DXXXV) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Belizara bez kolege (ili, rjeđe, godina 1288. Ab urbe condita). Oznaka 535. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
2,3-Dihidroksi-3-metilpentanoinska kiselina
2,3-Dihidroksi-3-metilpentanoinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 148,157 Da.
Todo sobre mi madre
Sve o mojoj majci je španska drama iz 1999, reditelja i scenariste Pedra Almodovara. Na neki način predstavlja rimejk filma Cvet moje tajne, jer je Almodovar prilično koristio scenario tog filma. Film je dobio brojne nagrade širom sveta, između ostalih i Oskar za najbolji strani film, Zlatni globus u istoj kategoriji, dve nagrade BAFTA, i šest Goja nagrada. Almodovar je Sve o mojoj majci posvetio „svim glumicama koje su glumile glumice, svim ženama koje glume, svim muškarcima koji su igrali žene i postali žene, svim ljudima koji žude za majčinstvom.“ I na kraju, njegovoj majci.
Zaplet
Manuelin sin gine želeći da dobije autogram poznate glumice. Premda ga je odgajila bez muža, i on je pritom bio njeno jedino dete, njena tuga je neizreciva. Ubrzo posle sahrane odlazi u Barselonu da potraži njegovog oca, transvestita Lolu, međutim nalazi njegovog prijatelja koji je upoznaje sa Rozom, mladom opaticom i socijalnom radnicom. Roza ima veoma loš odnos sa svojim roditeljima, a kada zatrudni sve postaje još gore, te traži pomoć od Manuele. Ova u međuvremenu ulazi u trag glumici zbog koje je njen sin poginuo i njih dve postaju prijateljice...
Cascine Zinzini, Alessandria
Cascine Zinzini je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 142 m.
Pokolj u Voćinu
Pokolj u Voćinu 12. i 13.12. 1991. je bio ratni zločin kojeg su počinile srpske postrojbe za vrijeme Rata u Hrvatskoj.
U ovom masakru srpske su paravojne postrojbe ubile između 45 i 55 civila, pretežno staraca hrvatske nacionalnosti u Voćinu. Kasniji nalazi su došli do brojke od 47 hrvatskih civila.
Kronologija
Prema izvještaju Amnesty International, srbijanske paravojne postrojbe, među njima "Beli orlovi" i "četnici", su prije povlačenja ubili najmanje 42 Hrvata, među njima i žene i starce, u selima Voćin i Hum. Kada su napuštali Voćin, u noći 13.12.1991. uništili su hrvatske kuće i eksplozivom razorili mjesnu katoličku crkvu staru preko 500 godina, u kojoj su skladištili oružje. Prema izvještajima, još 20-ak hrvatskih mještana u susjednim selima (Bokane, Krašković, Miokovićevo i Zvečovo) je također strijeljano.
Osebujnost ovog slučaja je to što je ovo najdokumentiraniji ratni zločin, jer su inozemni medicinski stručnjaci vrlo brzo pojavili na prizorištu zločina, čim su hrvatske snage oslobodile selo, omogućivši forenzičku istragu.
Video snimke koje svedoče o zločinima zabilježili su pripadnici HV-a, prilikom ulaska u ta sela. Pronađeni posmrtni ostatci žrtava su analizirani na Zavodu za sudsku medicinu u Zagrebu.
Obdukcije 43 leša pronađena u Voćinu, obavio je specijalista sudske medicine, Davor Strinović, koji je sačinio espertski izvještaj sa popisom žrtava, kasnije korišćen u sudskim procesima.
Prema forenzičarskom izvještaju objavljenom 19.12. u Zagrebu, pronađeno je 43 leševa: 15 je bilo žena od kojih je 12 imalo između 57 i 76 godina; a ostalo su bili muškarci, od kojih je 11 imalo između 60 i 84 godine, Najstarija žrtva je imala preko 90 godina.
Većina je smaknuta vatrenim oružjem, no sedmero je bilo spaljeno a jedna je žrtva imala rane za koje se pretpostavlja da potječu od sjekire. Valja napomenuti da je jedna od žrtava bio S.N., 77-godišnji Srbin, koji je prema izvještaju za autopsiju preminuo od krvarenja. Mjesni svečenik je izjavio da je on poginuo u pokušaju da zaštiti svoje hrvatske susjede.
Mještani su novinarima izjavili da su odnosi sa Srbima u tom kraju bili dobri te da prva tri mjeseca nakon što su Srbi preuzeli vlast u Voćinu nisu puno patili. No situacija se dramatično pogoršala kada su stigli "Beli orlovi" koji su počeli terorizirati Hrvate i tjerati ih na prisilni rad. Prema jednom svjedoku, policija RSK je upala u njihovu kuću i optužila njegovu obitelj da informiraju hrvatsku vlast, iako nisu imali radio prijenosnik. Svezali su ih i tukli, sve dok ih nije spasio srpski policajac koji ih je poznavao. Ipak, opljačkana im je i zapaljena kuća, a oca su smaknuli.
Ulaskom HV-a na područje Voćina i okolice, zločini nad civilnim stanovništvom nisu prestali. U razdoblju od 15. 12. 1991. do kraja januara 1992, desila su se ubojstva i nestanci Srba, koji su ostali u svojim domovima u Voćinu, Sekulincima, Gornjim Meljanima, Đuričićima, Bokanima, Hum Pustari, Macutama, nakon čega im se svaki trag izgubio. Neki od tih ljudi se i dalje vode kao nestali.
Sudski postupci
Istragu zločina nad Hrvatima u Voćinu pokrenuo je 1992. Županijski sud u Osijeku. Tada su raspisane i tjeralice za počiniteljima. Predmet je kasnije ustupljen Županijskom sudu u Bjelovaru koji je dovršio istragu i podigao optužnicu.
U sporu koji je Hrvatska u julu 1999. godine pokrenula protiv Srbije po optužbama za kršenje odredaba Konvencije o sprečavanju i kažnjavanju zločina genocida, pred Međunarodnim sudom za ratne zločine, predstavnici hrvatskog tima su konkretna ubojstva hrvatskog stanovništva u selima u istočnoj Slavoniji, uključujući i ubojstva u Voćinu pripisali JNA i   regularnim i paravojnim formacijama pod njenom kontrolom, ocenjujući da je Srbija odgovorna za propust da spriječi zločine i kazni počinioce, kao i za udruživanje radi izvršenja genocida, sa ciljem uništavanja hrvatske nacionalne grupe na tim prostorima, kako bi se stvorila etnički čista i homogena srpska država.
Tužilaštvo Međunarodnog suda za ratne zločine počinjene na području bivše Jugoslavije je otpužilo Slobodan Milošević, između ostalog i za zločine u Voćinu 1991. U aneksu „Hrvatske optužnice“ koja je objavljena protiv njega 2001. godine (nakon što je već bila podignuta „Kosovska optužnica“ 1999), navedena su imena 694 žrtava ubijenih iz Vukovara, Dubrovnika, Voćina, Škabrnje, Erduta i drugih mesta u Slavoniji i Krajini, koja su, prema "zajedničkom kriminalnom poduhvatu", trebalo da budu anektirana od Hrvatske. Prema istoj optužnici, navedeni su i drugi učesnici u zajedničkom krimnalnom poduhvatu, a tužilaštvo je izjavilo da se od navedenih nalaze pod istragom svi koji su u to vreme još uvek bili u životu, a nisu već bili optuženi.
Tužilaštvo Međunarodnog suda za ratne zločine počinjene na području bivše Jugoslavije je 2003. podiglo optižnicu protiv Vojislava Šešelja, u kojoj se, između ostalog, teretio i za progone, pljačkanje, razaranje kuća i ubojstva u Voćinu. Prema optužnici, njegov najznačajniji doprinos u zajedničkom zločinačkom poduhvatu su bili njegova "zapaljiva" i "ekstremno nacionalisticka retorika" i "ratna propaganda". Naveden je niz primjera, između ostalog i njegova poseta i govor "dobrovoljcima" u Voćinu neposredno prije zločina. Ova optužnica je modificirana tijekom 2005. i 2007. tako što su izostavljeni pojedini dijelovi u skladu s odlukom Pretresnog vijeća, uključujući i činjenični opis vezan uz zločine počinjene na području sela Voćina, Huma, Bokana i Kraskovića.
Nadležne institucije u Republici Hrvatskoj su djelomično procesuirale zločine nad Hrvatima, kroz kaznene postupke, vođene pred županijskim sudovima u Bjelovaru i Virovitici.
Optužnicom Županijskog državnog odvjetništva u Bjelovaru za predmetne zločine teretila su se 32 optuženika, koji su izdavali naredbe ili osobno provodili kaznena djela. Poznato je da su vođena dva sudska postupka protiv dvojice optuženika, dok su preostali postupci ostali u mirovanju zbog nedostupnosti optuženika hrvatskim pravosudnim tijelima. Sudsko vijeće u Županijskom sudu u Bjelovaru je 2001. godine proglasilo krivim Vladu Savića, kao pripadnika srpskih paravojnih postrojbi u selima na sjevernim obroncima Papuka, posebno Humu, Bokanima, Čeralijama i Voćinu, od srpnja (jula) do prosinca (decembra) 1991. Za svakodnevna privođenja, zatvaranja, batinjanja i odvođenja civila, nanošenje lakih i teških tjelesnih ozlijeda, te ranjavanje i ubijanje hladnim i vatrenim oružjem, za što nije bilo nikakvog vojnog opravdanja, a što je u suprotnosti s odredbama Konvencija o zaštiti građanskih osoba za vrijeme rata, osuđen je na maksimalnu kaznu zatvora od 20 godina.
U srpnju 2004, pred Županijskim sudom u Virovitici vođen je još jedan postupak za zločine počinjene u Voćinu 13. prosinca 1991, koji je završio oslobađajućom presudom.
Nakon što su formirana četiri suda u čijoj su nadležnosti suđenja za ratne zločine, spis je završio Županijskom sudu u Zagrebu.
Za izvršene zločine nad Hrvatima, do 2013. na području Voćina pokrenut je optužni postupak protiv 71 poznatoga počinitelja.
Godine 2016. u Županijskom sudu u Zagrebu je podignuta optužnica protiv Borivoja Radosavljevića, ondašnjeg komandanta štaba srpske postrojbe TO Podravska Slatina, te protiv još 31 osobe. S obzirom da nitko od optuženika nije dostupan hrvatskom pravosuđu, suđene treba da se obavi u njihovoj odsutnosti, mada u hrvatskom pravosuđu nije praksa da se ratnim zločincima sudi u odsutnosti.
Za zločine nad Srbima u Voćinu, nakon ulaska postrojbi HV-a, do sada nitko nije odgovarao.
Puerta de Mata Anona, Soledad de Doblado
Puerta de Mata Anona je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad de Doblado. Nalazi se u jugoistočnom dijelu zemlje, oko 403 km istočno od Ciudad de Mexica
Na području vlada tropska monsunska klima. Prosječna dnevna temperatura je oko 25 °C. Najtopliji je mjesec maj sa 36 °C, a najhladniji decembar sa 14 °C. Prosjčena količina padavina je 2,179 millimetara. Najkišniji mjesec je septembar, sa oko 494 mm padavina, a najsuši februar, sa oko 30 padavina.
Car Gaozu od Kasnijeg Jina
Shi Jingtang (, 892–942) bio je prvi car, odnosno osnivač dinastije Kasniji Jin (936–946), treće od Pet dinastija koje su vladale sjevernom Kinom u prvoj polovini 10. vijeka.
Shi je po nacionalnosti bio Shatuo Turčin, a porodica mu je bila skromnog porijekla. Otac Nielieji se istakao kao oficir u vojsci Li Keyonga i Li Cunxua, od kojih će potonji 923. osnovati dinastiju Kasniji Tang. I sam Shi je služio dinastiju, ali je 926. nagovorio Li Cunxuovog sina Li Siyuana da ubije oca i zavlada kao car Minzong. Shi je postao carev zet. Nakon careve smrti 933. je vlast preuzeo njegov posvojeni sin Li Congke (car Mo); sukobe unutar dinastije je Shi iskoristio da organizira novu pobunu, u kojoj su mu podršku pružili nomadski Kitani sa sjevera.
936. je Shi uspio svrgnuti cara Moa i uspostaviti svoju dinastiju. U znak zahvalnosti je kitanskoj dinastiji Liao predao vlast nad strateški važnih Šesnaest prefektura na sjeveru Kine, a zbog čega je bio žestoko kritiziran od kasnijih kineskih historičara. Poslije je prijestolnicu premjestio u Kaifeng. Umro je nakon šest godina vladavine, a naslijedio ga je Shi Chongggui, s kojim će ubrzo prestati dinastija.
Ventanillas, Calvillo
Ventanillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Calvillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1796 m.
Las Lajas del Bosque, Tuzantla
Las Lajas del Bosque je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 112 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1175 m.
Citoplazma
Citoplazma je homogena, najčešće transparentna materija u obliku želatina, koja popunjava unutrašnjost ćelije. Citoplazma se sastoji od citozola i ćelijskih organela, osim nukleusa. Citozol se sastoji od vode, soli, organskih molekula i mnogih enzima koji su katalizatori u određenim reakcijama. Citoplazma ima veliku ulogu u ćelijama, i služi kao molekularna supa, u kojoj su sve ćelijske organele potpoljene i koje su ograničene ćelijskom membranom. Citoplazma se nalazi između plazma membrane i nuklearne koverte.
Nerastvorljivi delovi citoplazme su ćelijske organele, kao što su mitohondrije, hloroplast, lizozomi, ribozomi, endoplazmatični retikulum i dr.
Sve ćelije bez obzira kom organizmu pripadaju imaju citoplazmu i u tom smislu sve ćelije su iste. Međutim, ćelije iz različitih bioloških grupa i porodica se razlikuju po svojim karakteristikama. Na primer, kod životinja, citoplazma zauzima gotovo polovinu ćelijske zapremine, dok kod biljaka citoplazma zauzima mnogo manje prostora usled prisustva vakuole.