cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beč
Stanovnici
Bečani su proizvod vjekovne miješavine raznih naroda iz planina i ravnica, od Balkana do njemačkih nizina. Najbolji dokaz za to je bečki telefonski imenik u kom se jasno vidi, da je jedna trećina Bečana češkog porijekla, jedna petina mađarskog, jedna sedmina poljskog, a jedna osmina balkanskog, oni zajedno s onima koju vuku porijeklo iz Njemačke i drugih dijelova Austrije, čine mješavinu koju zovemo Bečani. Od 1990. opet je porastao priliv imigranata, tako da je danas gotovo jedna petina stanovnika Beča rođena u inozemstvu.
Bečani govore - svojim dijalektom - Wienerisch, u kom ima puno riječi i izraza od južnih susjeda Talijana, Španjolaca, Francuza, Mađara, Turaka, Slavena i Židova, koje su danas toliko iskrivljene da je njihov izvor neprepoznatljiv.
Beč je sjedište rimokatoličkog nadbiskupa i protestantskog biskupa. Dvije trećine gradskog stanovništva su rimokatolici, uz nešto malo protestanata, sve veći broj građana su ateisti. Kako praktičnih vjernika ima sve manje, i Beč poput drugih suvremenih metropola, sve više svjetovan.
Prije Drugog svjetskog rata u Beču je živjela značajna židovska zajednica, od 160 000 pripadnika, koja je imala važnu ulogu u kulturi i ekonomiji grada. Procjenjuje se da je dvije trećine svih Židova emigriralo, bježeći od nacista. Većina onih koji su ostali su pobijeni u koncentracionim logorima, tako da ih danas ima manje od 1 %.
Medicinska i socijalna zaštita
Bečke bolnice i školovanje medicinskog kadra su naširoko cijenjeni već od sredine 18. vijeka. Car Josip II osnovao je Opću bolnicu - 1784, te je u 19. vijeku bečka medicina bila vodeća u svijetu. Tad je u Beču djelovalo nekoliko poznatih naučnika na polju medicine, među njima Ignaz Semmelweis, koji je otkrio uzrok babinje groznice, Theodor Billroth, pionir abdominalne kirurgije, Karl Landsteiner, otkrivač krvnih grupa i Sigmund Freud, osnivač - psihoanalize.
Kavane i taverne
Kavane su bečka institucija već tri vijeka. Prema legendi, prvi takav objekt otvoren je od zapljenjene turske kave, za vrijeme [[Opsada Beča 1683.|Opsade Beča 1683. Kavane su neka vrsta drugog dnevnog boravka za Bečane, gdje oni ne jedu samo kolače i piju piće, već čitaju časopise, igraju karte i ćaskaju s prijateljima.
Posebnost Beča su njegove taverne (Heurigeri) u kojima se toči mlado, kiselo vino. Neki od najpoznatijih taverni nalaze se u predgrađu, kao što je Grinzing, Nussdorf i Sievering, u njima sviraju i mali orkestri sastavljeni od violinista, harmonikaša, gitariste, ili citraša. thumb|left|240px| Palača [[Bečka državna opera|Bečke državne opere]]
Kultura
Dvije glavne operne kuće su Državna i Narodna opera (Volksoper), a dva vodeća teatra Burgtheater i Akademski teatar (Akademietheater), oni rade pod patronatom austrijske savezne vlade. Državna opera je jedna od vodećih opernih kuća u svijetu, u kojoj su Verdi i Wagner dirigirali a Gustav Mahler bio direktor. Opera je otvorena 1869. izvedbom Mozartova- Don Giovannija. Zgrada opere je za Drugog svjetskog rata teško oštećena, ponovo je otvorila vrata publici - 1955. nakon obnove. Burgtheater, osnovan 1776. je jedan od najcijenjenih njemačkih teatara. Pored nekoliko velikih teatara, Beč ima brojne male teatre i kabareje, koji daju avangardnije komade i lakša djela. thumb|left|240px| Zgrada austrijskog parlamenta
Muzeji, galerije i biblioteke
Beč ima široku paletu muzeja i memorijalnih objekata. Među njima se ističe Albertina, sa svojom ogromnom zbirkom grafika, u kojoj su i gravure Dürera i Rembrandta, Kunsthistorisches Museum, s najvećim brojem Bruegelovih slika izvan Holandije, Akademija likovnih umjetnosti, sa vrhunskom habsburškom kolekcijim starih majstora, osobito je bogata flamanskim i holandskim slikarima, Carska riznica iz Hofburga s carskom krunom i odorama careva Svetog Rimskog Carstva i kuće Habsburg. Vrijedni su; prirodoslovni, etnološki, vojni, tehnički, gradski muzek i Muzej satova.
Osim svojih muzeja i građevina, Beč je poznat i po svojim bibliotekama; Nacionalna, Univerzitetska i Gradske te biblioteke Prirodoslovnog muzeja i Akademije nauka.
Muzika
Beč je neosporno kulturno središte Austrije i jedna od svjetskih muzičkih metropola, jer i festivali u Salzburgu i Bregenzu ovise o bečkim orkestrima, muzičarima i redateljima. Opere, koncerti i kazališne predstave igrali su veliku ulogu u bečkom života od davnina, a mnogi svjetski poznati kompozitori živjeli su i radili u Beču. Poznato Društvo prijatelja muzike (Gesellschaft der Musikfreunde in Wien), osnovano - 1812, pomaže gradu da ima vodeći status u svijetu.
Obrazovanje
thumb|[[Univerzitet u Beču|Bečki univerzitet]] Beč ima puno veći udio u srednjoškolaca i studenata od bilo kog drugog austrijskog grada. Od 12 austrijskih univerziteta, pet ih se nalazi u Beču: Bečki univerzitet, Tehnološki univerzitet, Poljoprivredni univerzitet, Veterinarski univerzitet i Ekonomski univerzitet. Druge značajne obrazovne institucije grada su Akademija muzike i dramske umjetnosti, Akademija likovnih umjetnosti i Akademija primijenjene umjetnosti, uz to djeluje i Katolička akademija, te nekoliko naučnih instutucija poput Austrijske akademije nauka i brojni istraživački instituti. Bečki konzervatoriji, kao i fakulteti; medicine, prava i umjetnosti privlače brojne strane studente, koji čine oko 10 % svih studenata.
Gradovi prijatelji
Beč je zbratimljen sa slijedećim gradova;
Legio III Parthica
Legio tertia Parthica (Treća partska legija) bila je rimska legija - jedna od tri koje je rimski car Septimije Sever formirao 197. godine radi pohoda na Partsko Carstvo - zbog čega je dobila nadimak (cognomen) Parthica. Legija je nakon toga sve vrijeme provela na Istoku, a posljednji se put spominje početkom 5. vijeka.
NGC 1138
NGC 1138 je galaksija u zviježđu Perzej.
Giardino, Pescara
Giardino je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Donor elektrona
Donor elektrona je hemijski entitet koji donira elektrone drugim jedinjenjima. On je redukujući agens koji se doniranjem elektrona oksiduje.
Tipični redukujući agensi podležu permanentnim hemijskim promenama putem kovalentne ili jonske hemije. Rezultat je kompletni i nepovratni transfer jednog ili više elektrona. U mnogim hemijskim situacijama, međutim, moguć je frakcioni transfer elektronskog naelektrisanja na akceptor elektrona. Drugim rečima elektron se ne prenosi potpuno nego dolazi do elektronske rezonancije između donora i akceptora. To dovodi do formiranja kompleksa prenos naelektrisanja u kome komponente uglavnom zadržavaju svoj hemijski identitet.
Washington, D.C.
Washington ili Vašington je glavni grad Sjedinjenih Američkih Država. Dobio je ime po Džordžu Vašingtonu, vrhovnom zapovedniku američke vojske u Američkoj revoluciji i prvom predsedniku SAD.
Donor elektrona
Sposobnost doniranja elektrona donorskog molekula se meri njegovim jonizacionim potencijalom, koji je energija potrebna za uklanjanje elektrona sa najviše okupirane molekulske orbitale.
Washington, D.C.
U Vašingtonu su sedišta sve tri grane američke savezne vlade (izvršne, zakonodavne i sudske), kao i sedišta većine saveznih službi. Vašington je i sedište Svetske banke, Međunarodnog monetarnog fonda i Organizacije američkih država, kao i mnogih drugih međunarodnih i nacionalnih ustanova. Vašington takođe ima brojne američke spomenike, muzeje i sportske klubove, pa je jedno od glavnih turističkih odredišta u SAD. Osim toga, glavno gradsko šetalište se često koristi za masovne političke demonstracije.
Donor elektrona
Sveukupni energetski balans (ΔE), i.e., stečena ili izgubljena energija, tokom elektronskog transfera sa donora na akceptor je određena razlikom između akceptorskog elektronskog afiniteta (A) i jonizacionog potencijala (I):
Washington, D.C.
U SAD se grad službeno zove Washington, D.C.. Skraćenica D.C. znači District of Columbia ("Distrikt Kolumbija"), jer je grad smešten u posebnom saveznom distriktu kojim upravlja gradsko poglavarstvo, pa se u praksi grad i distrikt poklapaju.
Prema popisu stanovništva iz 2003. distrikt ima 563.384 stanovnika. Ako se uzme u obzir „metropolitansko područje“ Vašingtona, koje osim distrikta uključuje delove Merilenda, Virdžinije i Zapadne Virdžinije, onda ima više od 4,7 miliona stanovnika.
Istorija
Nakontčak, pleme Algonkino Indijanaca, je naseljavalo oblast oko reke Anakoste na mestu današnjeg Vašingtona kada su prvi Evropljani stigli u 17. veku. Međutim, Indijanci su se u velikoj meri raselili iz ove oblasti početkom 18. veka. Na severnoj obali reke Potomac podignuto je naselje Georgetown, koje je 1751. od Provincije Merilend dobilo status grada. Grad će biti uključen u teritoriju nove savezne teritorije koja će biti osnovana 40 godina kasnije. Grad Aleksandriji u današnjoj Virdžiniji je takođe prvobitno bio deo distrikta.
Džejms Medison je 23. januara 1788 istakao potrebu potrebu za postojanje federalnog distrikta, tvrdeći da glavni grad države mora ima drugačiji status od saveznih država, u cilju sopstvene bezbednosti i razvoja. Napad gomile ogorčenih vojnika na Kongres u Filadelfiji, poznat kao Pensilvanijska pobuna 1783., je naglasio potrebu vlade da se pobrine za sopstvenu bezbednost. Zato je nalog za uspostavljanje federalnog glavnog grada datu u članu 1, sekciji 8 Ustava SAD, koji dozvoljava da "distrikt (ne veći deset kvadratnih milja), uz ustupak pojedinih država, kao i saglasnost Kongresa, postane sedište vlade Sjedinjenih Američkih Država " Međutim, ustav nije odredio lokaciju za novi glavni grad. U onome što je kasnije postalo poznato kao Nagodba iz 1790., Medison, Aleksandar Hamilton i Tomas Džeferson su napravili sporazum po kojoj bi federalna vlada preuzela ratni dug na sebe od država, pod uslovom da se novi glavni grad se nalazi na negde južnije.
Zakon o rezidenciji donet 16. jula 1790. je odredio da se novi stalni glavni grad nalazi na reci Potomac, a da tačnu lokaciju odabere predsednik Džordž Vašington. Kao što je određeno Ustavom SAD, početni oblik federalnog okruga je bio kvadrat sa stranicama dugačkim 10 milja, u ukupnom iznosu od 100 kvadratnih milja (260 km²). Tokom 1791-92, Endju Elikot i nekoliko pomoćnika, među kojima je bio i Bendžamin Baneker, su odredili granice distrikta sa Merilendom i Virdžinijom, postavljakići granično kamenje na razdaljini od jedne milje, a mnogi od tih kamenova i dalje stoje. Novi "federalni grad" je zatim izgrađen na severnoj obali Potomaca, istočno od već osnovanog naselja Džordžtaunu. Dana 9. septembra 1791. grad je dobio ime po Džordžu Vašingtonu, a distrikt je nazvan teritorija Kolumbija, pošto je Kolumbija bilo poetsko ime Sjedinjenih Američkih Država u to vreme. Američki kongres je održalo prvu sednicu u Fašingtonu 17. novembra 1800.
Organski zakon iz 1801. je zvanično organizovao distrikt Kolumbiju i stavio celu federalnu teritoriju, uključujući i gradove u Vašington, Džordžtaun i Aleksandriju, pod isključivu kontrolu Kongresa. Dalje, vanurbana teritorija u distriktu bio organizovana u dva okruga: okrug Vašington istočno od Potomaca i okrug Aleksandriju zapadno. Nakon ovog zakona, žitelji distriktu se više nisu smatrali stanovnicima Merilenda i Virdžinije, čime je okončana njihova zastupljenost u Kongresu.
24. i 25. avgusta 1814. u napad poznat kao spaljivanje Vašingtona, britanske snage su napale glavni grad tokom Rata 1812., posle pljačkanja i paljenja Jorka (današnjeg Toronta). Kapitol, Trezor i Bela kuća su spaljeni tokom napada. Većina vladinih zgrada je brzo popravljena, ali Kapitol, koja je u to vreme bio uveliko u izgradnji, nije završen do 1868.
Od 1800, stanovnici distrikta su protestovali zbog nezastupljenosti u Kongresu. Da bi se ovo ispravilo ponuđeni su brojni predlozi da se Merilednu i Vridžiniji vrati oduzeta teritorija na kojoj je nastao distrikt. Međutim, takva nastojanja nisu uspela da steknu dovoljno podrške sve do 1830ih, kada je južni okrug Aleksandrija ekonomski oslabila zbog nebrige Kongresa. Aleksandrija je bila važna tržnica u američkoj trgovini robljem, a kružile su glasine da abolicionisti u Kongresu pokušavaju da ukinu ropstvo u distriktu; a takva akcija bi dodatno oslabila ekonomiju Aleksandrije. Nezadovoljni vlašću Kongresa vlast nad Aleksandrijom, njeni stanovnici su 1840. počeli da potpisuju peticiju za povraćaj južne teritorije distrikta Virdžiniji. Kongres je pristao na to u februaru 1846, delimično zbog toga što je povratak Aleksandrije obezbedio još dve pristalice ropstva u skupštinu Virdžinije. Dana 9. jula 1846. Kongres je odobrio povratak celokupne teritorije distrikta južno od reke Potomaca državi Virdžinija.
Demografija
2009. procenjeno je da Vašington ima 599.657 stanovnika, što nastavlja trend rasta populacije ovog grada jer je prema popisu iz 2000. grad imao 572.059 stanovnika. Tokom radne nedelje stanovništvo Vašington prelazi i milion zahvaljujući mnogim ljudima redovno putuju na posao iz predgrađa u grad. Metropolitsko područje Vašingtona, koje obuhvata okolne okruge u Merilendu i Virdžiniji, je deveto po veličini u SAD sa populacijom većom od 5 miliona stanovnika. Ako se uzmu u obzir Baltimor i njegova predgrađa, onda Baltimorsko–Vašingtonsko metropolitsko područje broji preko osam miliona stanovnika, pa je tako četvrto po veličini u SAD.
Jedinstven među gradovima sa visokim procentom afroamerikanaca, Vašington je imao značajnu crnu populaciju od stvaranja grada. Ovo je delimično rezultat oslobođenja robova na severnom delu Južnog SAD nakon Američkog građanskog rata. Prije ovog rata populacija crnaca u ovom regionu je dosezala tek 1% tadašnje populacije, dok su 1810., posle rata, crnci 10% populacije. Između 1880. i 1940. crnci su činili 30% stanovništva Vašingtona.
Crna populacija Vašingtona dosegla je vrhunac 1970. kada je činila 70% populacije. Od tada, međutim, ta populacija opada jer se crnci sele u okolna naselja. Neki stariji stanovnici su se vratili na jug zbog porodičnih veza i nižih troškova stanovanja. U isto vreme, bela populacija u gradu se stalno povećava, delom i zbog efekata gentrifikacije u mnogim crnačkim predgrađima. To je očigledno jer od 2000. zabilježeno je padanje crne populacije za 7,3% i porast bele populacije od 17,8%. Međutim, neki crnci, posebno oni sa višim stepenom obrazovanosti i mladi stručnjaci, se sele sa Srednjeg zapada i iz severnih država u Vašington. Vašington je top destinacijama za takve crnce zbog povećane mogućnosti za zapošljavanje.
Bailleul (Sever)
Bajel je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Denkerk.
Po podacima iz 2006. godine u opštini je živelo 13 566 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 325 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 43,42 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 44 metara (maksimalnoj 86 m, a minimalnoj 14 m).
Bitka kod Tindarija
Bitka kod Tinarija je bila pomorska bitka, koja se odigrala 257. pne. kraj Tindarija na Siciliji tokom Prvog punskog rata. Bila je to pomorska bitka između Kartagine i Rimske republike.
Washington, D.C.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2000. godine 30.000 odraslih stanovnika Vašingtona se izjašnjavaju kao gejevi, lezbijke ili biseksualci, što je 8,1% populacije grada. S obzirom na značajan broj homoseksualaca, istopolni brakovi su postali legalni od strane gradonačelnika Vašingtona koji je donio taj zakon. Ovaj grad je počeo izdavanje licenci za brak istopolnih parova u martu 2010.
Bitka kod Tindarija
Sirakuški tiran Hijeron II dozvolio je Tindariju da postane baza za Kartiginjane. Marko Atil Regul je predvodio Rimsku flotu i nalazio se kraj Tindarija.
Washington, D.C.
Demografija
Izveštaj iz 2007. utvrdio je da je oko jedne trećine stanovništva Vašingtona nepismeno. Ovo se pripisuje delom imigrantima koji ne znaju engleskom. Studija iz 2005. pokazuje da 85,16% stanovništva Vašingtona starosti od pet ili više godina i govore engleski samo kod kuće i 8,78% govore španski jezik. Francuski je treći govorni jezik i govori ga 1,35% populacije Vašingtona. Za razliku od visoke stope nepismenosti skoro 46% stanovništva ima završen koledž. Prema podacima iz 2000, više od polovine stanovnika Vašingtona su hrišćani: 28% su rimokatolici, 9,1% američki baptisti, 6,8% južni baptisti, 1,3% istočni ili orijentalni pravoslavci, a 13% su pripadnici drugih hrišćanskih veroispovesti. Stanovnici koji praktikuju islam čine 10,6% stanovništva, sledbenici judaizma čine 4,5%, a 26,8% stanovnika se pridržavaju drugih vera ili ne praktikuje religiju.
Bitka kod Tindarija
Primetio je Kartaginjansku flotu koja plovi u neuređenom stanju. Naređuje napad na jedan deo flote. Usledio je napad u kome je potopio 10 brodova, ali umakao im je admiralski brod. Ostala Rimska flota pravi zbijeni raspored i potapaju novih 8 brodova sa posadom, a zarobljavaju 10 brodova. Ostatak Kartaginjanske flote se povukao.
Washington, D.C.
Kriminal
Kao i u većini velikih gradova kriminal je najveći u oblastima vezanim za bande i nelegalne droge. Naselja u severozapadnom Vašingtonu imaju manju stopu kriminala, dok se učestalost kriminala povećava na istoku.
Gradski pejzaž
thumb|thumb|Lanfanov plan za Vašington, revizija Endrua Elikota (1792) Vašington je „novi grad“, odnosno planski građen grad. Nacrt za grad Vašington je najvećim delom delo Pjera Šarla Lanfana, arhitekte, inženjera, i gradskog planera francuskog porekla, koji je prvi put pristigao u američke kolonije kao vojni inženjer za markiza Lafajeta tokom Američkog rata za nezavisnost. Džordž Vašington je 1791. godine zadužio Lanfana da sačini plan budućeg glavnog grada. Lanfanov plan je bio modelovan u baroknom stilu i uključivao je široke avenije koje se zrakasto protežu iz pravougaonika i krugova, ostavljajući velikodušnog prostora za otvorene površine i pejzažno uređivanje. Marta 1972, Vašington je otpustio Lanfana zbog njegovog insistiranja na mikroupravljanju planiranjem grada, što je ishodovalo sukobima sa tri komesara koje je Vašington postavio da nadgledaju izgradnju grada. Endru Elikot, koji je do tada radio sa Lanfanom na pregledanju grada, je tada postavljen da završi planove. Iako je Elikot učinio izmene u izvornim planovima, uključujući i neke izmene u mreži ulica, ukupan dizajn grada se i danas pripisuje Lanfanu. Grad Vašington omeđavaju na severu ulica koja se danas zove Avenija Florida, Rok krik na zapadu, i reka Anakostija na istoku.
Kako se približavao početak 20. veka, Lanfanova vizija glavnog grada sa otvorenim parkovima i monumentalnim nacionalnim spomenicima postala je zamućena neuglednim naseljima i nasumično postavljenim zgradama, uključujući i železničku stanicu na Nacionalnom molu. Kongres je 1900. godine oformio Zajedničku komisiju, koju je vodio senator Džejms Mekmilan, sa zadatkom ulepšavanja ceremonijalnog jezgra Vašingtona. Plan, koji je postao poznat kao Mekmilanov plan, je završen 1901. On je uključivao ponovno pejzažno oblikovanje placa Kongresa i Mola, izgradnju novih saveznih zgrada i spomenika, uklanjanje neuglednih naselja, i uspostavljanje novog gradskog sistema parkova. Arhitekte koje je zaposlila komisija su zadržali izvorni tlocrt grada, i njihov rad se smatra velikim završetkom Lanfanovog nameravanog dizajna.
thumb|thumb|Vašington je podeljen u četiri kvadranta. Nakon izgradnje dvanaestospratne stambene zgrade „Kairo“ 1899, Kongres je usvojio Zakon o visini zgrada, koji je propisao da nijedna zgrada ne može biti viša od Kapitola. Zakon je izmenjen 1910. tako da je visina zgrada ograničena do širine ulice na koju izlazi plus 20 stopa (6,1 m). Silueta Vašingtona je i danas niska i široka, u skladu sa željama Tomasa Džefersona da učini Vašington „američkim Parizom“ sa „niskim i podesnim“ zgradama na „laganim ulicama punim vazduha“. U ishodu, Vašingtonov spomenik ostaje najviša građevina u Distriktu Kolumbija. Međutim, visinsko ograničenje u Vašingtonu je napadano kao osnovni razlog zašto grad ima ograničenu ponudu pristupačnih stanova i saobraćajne probleme kao rezultat eksurbanizacije. Kako bi izbegle visinsko ograničenje Distrikta, visoke zgrade nadomak centra se često grade na drugoj obali reke Potomac u Roslinu (Virdžinija).
Distrikt je podeljen u četiri kvadranta nejednake površine: severozapadni (NW), severoistočni (NE), jugoistočni (SE) i jugozapadni (SW). Koordinatne ose koje dele kvadrante polaze iz Kapitola SAD. Sva imena ulica uključuju i skraćenicu kvadranta kako bi ukazali na položaj. U najvećem delu grada, ulice su postavljene u pravougaonoj mreži, pri čemu su ulice koje se prostiru pravcem istok-zapad imenovane slovima (na primer, C Street SW) a one koje se pružaju pravcem sever-jug rednim brojevima (na primer, 4th Street NW). Avenije koje se zrakasto pružaju iz kružnih raskrsnica su mahom nazvane po saveznim državama; ovako je predstavljeno svih 50 država, kao i Porto Riko i sam Distrikt. Neke ulice u Vašingtonu su posebno poznate, kao na primer Pensilvanija avenija, koja povezuje Belu kuću sa Kapitolom SAD, i K ulica, u kojoj su kancelarije mnogih lobističkih grupa. U Vašingtonu se nalazi 173 strane ambasade, od kojih se 57 nalaze na delu Masačusets avenije koji je poznat kao „Red ambasada“.
Arhitektura
thumb|thumb|[[Bela kuća je bila druga na listi „Omiljena arhitektura Amerike“ 2007.]] Arhitektura Vašingtona značajno varira. Od deset zgrada na vrhu liste „Omiljena arhitektura Amerike“ Američkog instituta arhitekata iz 2007, šest se nalaze u Distriktu Kolumbija, uključujući: Belu kuću, Vašingtonsku nacionalnu katedralu, Džefersonov memorijal, Kapitol SAD, Linkolnov memorijal i Memorijal vijetnamskim veteranima. Neoklasični, džordžijanski, neogotički i moderni arhitektonski stilovi su svi prisutni na ovih šest zgrada i na mnogim drugim istaknutim zdanjima u Vašingtonu. Među značajnim izuzecima su građevine izgrađene i stilu francuskog Drugog carstva poput Stare zgrade izvršne kancelarije i Kongresne biblioteke.
Van centra Vašingtona, arhitektonski stilovi su još raznovrsniji. Istorijske zgrade građene su pre svega u stilovima kraljice Ane, francuskih dvoraca, ričardsonovskom romanesknom, stilu džordžijanske obnove, boz-ar i mnoštvu viktorijanskih stilova. Kuće u redu su posebno prisutne i oblastima koje su se razvile nakon Američkog građanskog rata i po pravilu prate federalističke i kasne viktorijanske dizajne. U delu grada Džordžtaunu, koji je osnovan pre grada Vašingtona, nalazi se najstarija arhitektura Distrikta. Stara kamena kuća u Džordžtaunu je izgrađena 1765. i najstarija je postojeća zgrada u gradu. Većina sadašnjih kuća u ovom kraju, međutim, izgrađena je tek 1870-ih ili kasnije i održava kasne viktorijanske dizajne tog perioda. Univerzitet Džordžtaun, osnovan 1789, izdvaja se po svojoj lokaciji i predstavlja mešavinu romaneskne i arhitekture neogotike. Zgrada Ronald Regan je najveća zgrada u Distriktu sa ukupnom površinom oko 288.000 m².
Ekonomija
thumb|thumb|Profesorska kapija na Univerzitetu Džordž Vašington, najvećem privatnom poslodavcu u Distriktu Vašington ima raznovrsnu ekonomiju u usponu, sa sve većim udelom profesionalnih i radnih mesta u oblasti poslovnih usluga. Bruto državni proizvod Distrikta je 2007. iznosio 93,8 milijardi američkih dolara, po čemu bi bio na 35. mestu u poređenju sa 50 američkih saveznih država. Savezna vlada je 2008. učestvovala sa oko 27% u ukupnom broju radnih mesta u Vašingtonu. Smatra se da ovo izoluje Vašington od prirodnih ekonomskih kriza, pošto savezna vlada nastavlja sa radom i tokom recesija. Pri tom, prema podacima iz januara 2007, zaspoleni u saveznoj administraciji u oblasti Vašingtona činili su samo 14% ukupnog broja zaspolenih u saveznoj vladi. Mnoge organizacije poput pravnih kancelarija, nezavisnih preduzetnika (kako u oblasti odbrane tako i civilnih), neprofitnih organizacija, lobističkih firmi, sindikata, privrednih unija i organizacija i profesionalnih udruženja imaju svoja sedišta u ili blizu Vašingtona kako bi bili blizu savezne vlade. Prema podacima iz novembra 2008, nezaposlenost u široj oblasti Vašingtona iznosila je 4,4% i bila je najniža među 49 najvećih aglomeracija u SAD. Sam Distrikt Kolumbija imao je stopu nezaposlenosti od 7,4% u oktobru 2008.
Grad je postao lider u globalnim investicajama u nekretnine, iza Londona, Njujorka i Pariza. Expansion Magazine je 2006. rangirao Vašington kao jednu od deset najboljih oblasti u SAD za razvoj poslovanja. Vašington ima treći po veličini centar grada u Sjedinjenim državama po komercijalnom kancelarijskom prostoru, odmah iza Njujorka i Čikaga. Uprkos nacionalnoj ekonomskoj krizi iz 2008, Vašington je bio drugi na „Forbsovoj“ listi najboljih dugoročnih oblasti za nekretnine u SAD.
Napori u džentrifikaciji puštaju korena u Vašingtonu, posebno u oblastima okruga Logan, Šoa, Kolumbijskih visova, te koridora uz U ulicu i uz 14. ulicu. Krajem 1990-ih, razvoj je u nekim krajevima ojačan izgradnjom zelene linije Metrorejla, vašingtonskog metro sistema, koji ih je povezao sa centrom. Novi centar za kupovinu na Kolumbijskim visovima izgrađen u martu 2008. postao je prvi veći maloprodajni centar u Distriktu u prethodnih 40 godina. Kao i u mnogim drugim gradovima, džentrifikacija ozdravljuje ekonomiju Vašingtona, ali su njene koristi neravnomerno raspodeljene po gradu i ona ne pomaže neposredno siromašnima. Stanovnici Vašingtona su 2006. imali prosečna godišnja primanja od $55,655, više od bilo koje od 50 američkih saveznih država. Međutim, 19% stanovnika su bili ispod linije siromaštva 2005, više od bilo koje države osim Misisipija, što ističe ekonomske razlike među stanovnicima grada.
Vlada
thumb|thumb|U zgradi Džona A. Vilsona nalaze se kancelarije gradonačelnika i veća Distrikta Kolumbija. Član jedan, odeljak osam Ustava Sjedinjenih Američkih Država daje Kongresu SAD konačnu vlast nad Fašingtonom. Distrikt Kolumbija nije imao izabranu gradsku vlast sve do donošenja Zakona o domaćoj upravi 1973. Ovaj zakon je predao neka od kongresnih ovlašćenja nad Distriktom lokalnoj vladi koju sprovode izabrani gradonačelnik, trenutno (2009) Adrijan Fenti, i trinaestočlano Veće Distrikta Kolumbija. Međutim, Kongres zadržava pravo da procenjuje i obara zakone koje donese gradsko veće i da se upliće u lokalne poslove. Svaki od osam gradskih okruga bira po jednog člana veća, dok se pet članova, uključujući i predsedavajućeg, biraju na opštim izborima. Mali krajevski distrikti biraju 37 Savetodavnih krajevskih komisija. Ove komisije tradicionalno poseduju značajan uticaj i gradska vlast po pravilu pažljivo razmatra njihove predloge.
Lokalna gradska vlast, posebno tokom gradonačelnika Mariona Barija, je kritikovana za loše upravljanje i razbacivanje. Bari je za gradonačelnika izabran 1978, i služio je tri uzastopna četvorogodišnja mandata. Međutim, nakon što je po osudi za lakše kriminalne radnje sa drogama proveo šest meseci u zatvoru, Bari se nije kandidovao za još jedan mandat. Šaron Prat Keli je 1991. postala prva crna žena koja je vodila veliki grad u SAD. Bari je ponovo izabran 1994, i sledeće godine je grad postao gotovo insolventan. Gradonačelnik Entoni Vilijams je pobedio na izborima 1998. Njegova administracija je nadgledala period većeg prosperiteta, gradskog preporoda i budžetskih suficita. Od svog izbora 2006, gradonačelnik Adrijan Fenti se prvenstveno usredsredio na unapređivanje obrazovanja. Ubrzo po preuzimanju funkcije, on je zadobio odobrenje od gradskog veća da neposredno upravlja i preobrazi nekvalitetni gradski sistem javnih škola.
Vašington obeležava sve savezne praznike SAD. Distrikt takođe slavi i Dan ukidanja ropstva 16. aprila, koji obeležava dan kada je predsednik SAD Abraham Linkoln 1862. potpisao Zakon o oslobađanju od ropstva uz naknadu.
Zastupanje na saveznom nivou i oporezivanje
Građani Distrikta Kolumbija nemaju predstavnika sa pravom glasa u Kongresu SAD. Njih u Predstavničkom domu predstavlja delegat bez prava glasa, koji može da učestvuje u radu odbora, učestvuje u raspravi, i predlaže zakone, ali ne može da glasa u Domu. Distrikt Kolumbija nema predstavnike u Senatu SAD. Za razliku od teritorija SAD kao što su Portoriko ili Guam, koje takođe imaju delegate bez prava glasa, građani Distrikta Kolumbija podležu svim saveznim porezima SAD. Tokom fiskalne godine 2007, građani i poslovni subjekti u Distriktu su platili 20,4 milijardi američkih dolara saveznih poreza, što je više od poreza koji su prikupljeni u 19 saveznih država i predstavlja najviše savezne poreze po glavi stanovnika u SAD.
Istraživanje iz 2005. pokazalo je da 78% Amerikanaca nije znalo da su stanovnici Distrikta Kolumbija slabije predstavljeni u Kongresu od stanovnika 50 saveznih država. Među naporima da se podigne svest o ovom pitanju bile su kampanje lokalnih organizacija kao i prikazivanje nezvaničnog gesla grada, „Oporezivanje bez prava glasa“ na registarskim tablicama Distrikta. Postoje indikacije o podršci javnog mnjenja SAD za glasačka prava u Distriktu; razna ispitivanja ukazuju da između 61% i 82% Amerikanaca veruje da bi Distrikt Kolumbija trebao da ima delegate sa pravom glasa u Kongresu. Uprkos podršci javnosti, pokušaji da se Distriktu daju delegati sa pravom glasa, uključujući i Pokret za državnost Distrikta Kolumbija i predloženi Amandman o pravima glasa Distrikta Kolumbija, bili su neuspešni.
Protivnici glasačkih prava za Distrikt Kolumbija kažu da delegati osnivači SAD nisu smatrali da građani Distrikta treba da imaju glas u Kongresu, pošto Ustav SAD jasno kaže da predstavnici moraju biti iz saveznih država. Protivnici davanja statusa savezne države Distriktu Kolumbija tvrde da bi takav potez uništio pojam zasbnog nacionalnog glavnog grada i da bi državnost nepošteno davala jednom gradu predstavnike u Senatu.
Azidocilin
Azidocilin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 375,402 Da.
Byrnes Mill, Missouri
Birns Mil je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.781, što je 405 (17,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kosta Vojinović
Kosta Vojinović Kosovac (1891. Smederevo - 23. decembar 1917. Grgurski potok) je bio potporučnik srpske vojske i vođa Topličkog ustanka u okupiranoj Srbiji 1917. godine.
Rana biografija
Kosta Vojinović je rođen 1886. godine u Smederevu. Nadimak Kosovac je nosio stoga što je njegova porodica živela u okolini Vučitrna na Kosovu. Vojinović je studirao ekonomske nauke u Beču, koje je prekinuo da bi učestvovao u balkanskim ratovima 1912 - 1913. godine. Njegov otac Jovan Vojinović je postao predsednik opštine Kosovska Mitrovica nakon pripajanja novih oblasti Srbiji, uoči Prvog svetskog rata.
Potporučnik Kosta Vojinović je ranjen u ratnim operacijama u jesen 1915. godine. Pri povlačenju srpske vojske u Albaniju 1915. godine, ostao je kao ranjenik u bolnici u Kuršumliji i bio svedok pokolja, pljačke i nasilja okupatora. Po izlasku iz bolnice, vratio se u kuću svoga oca u Kosovskoj Mitrovici i započeo rad na stvaranju organizovanog pokreta otpora.
Toplički ustanak
Vojinović je prvu gerilsku grupu od pet ljudi okupio na području Leposavića, a odatle je otišao na Kopaonik. U leto 1916. formirao je u Leposaviću četu, jezgro budućeg Ibarsko-kopaoničkog odreda. Već od jeseni 1916. godine pokret otpora se omasovio. Austro-ugarske snage su odmah započele odmazde; streljano je više ljudi u opštinama Borač, Dragušica, Guncati i Bumbarevo Brdo. I na teritoriji pod bugarskom okupacijom takođe su se pojavile odmetničke grupe.
Austrougarska okupaciona vlast je surovo kaznila porodicu Vojinović. Jovan i Mariola Vojinović (koja je bila Kostina pomajka) su sa dvoje dece, Natalijom od osam i Ilijom od pet godina, internirani u logor Nežider. U leto 1916. godine Austrougari su u Brusu obesili Sibina Jeličića i još sedmoricu, pod optužbom da su spremali ustanak. Kosta Vojinović se odmetnuo u planinu.
15. decembra 1916. godine kod Blaževa na Kopaoniku Vojinovićeve komite napale austrougarsku patrolu od 9 ljudi, spasao se samo jedan. Krajem 1916. i početkom 1917. namnožio se veliki broj četa, i širom Srbije vođene su česte borbe.
Ustanički vođi su 21. februara 1917. većali i glasali o dizanju opšteg ustanka. Jedino je Kosta Pećanac bio protiv, ali se morao složiti. Podeljene su i zone odgovornosti; Kosta Vojnović je bio određen za Kopaonik i dolinu Ibra, Kosta Pećanac za Toplicu, Milinko Vlahović za Vranje, Toško Vlahović za Timočku krajinu, a Jovan Radović za Pirot. U proglasu je pisalo da će se “dan opšteg ustanka i mesto mobilizacije odrediti kasnije.” Karakteristično je da je ustanak, kada su komandanti došli na teren, (spontano) već bio u toku. To potvrđuju i austrougarski izvori: vojni ataše u Sofiji je znao da je u regionu Prokuplja, Kuršumlije i Lebana već izbio ustanak.
26. februara ustanici su oslobodili Kuršumliju. Dva dana kasnije Kosta Vojnović naređuje da se digne Toplica. 2. marta 1917. oslobođeno je Prokuplje. Pet dana kasnije oslobođeno je i Blace od Austrougara. Krajem februara i početkom marta 1917. godine ustanici su kontrolisali teritoriju između reke Rasine, Kopaonika, Južne Morave i Đunisa. Ni mimo ove teritorije okupator nije bio miran; odmetničke čete su bile veoma aktivne i uspešne kod Knjaževca, Zaječara i Svrljiga. Prvi odgovor Bugarske i Austrougarske je bilo brojno jačanje sopstvene vojske, što su izveli prebacivanjem trupa sa Solunskog, Italijanskog i Istočnog fronta. Procenjuje se da su skoncentrisali oko 30.000 vojnika.
Tokom ustanka došlo je do sukoba ustaničkih vođa Koste Vojinovića Kosovca, koji je organizovao ustanak, i Koste Milovanovića Pećanca, kojeg je poslala srpska Vrhovna komanda da preuzme vodstvo. Neki smatraju da je njihov sukob "odsjaj sukoba Crne (Apisove) i Bele (kraljeve) ruke".
Obračun okupatora sa ustanicima je počeo 12. marta u rejonu Dubci-Zlatari gde su Austrougari opkolili 13.000 ljudi. Borbe su trajale 20 dana. Protiv austrougarskih trupa, Vojnović se prihvatio borbe kod Blaca, Jankove klisure i Brusa. Vojnović je imao uspeha i ceni se da su ove bitke bile i najveće ustaničke pobede.
Sa druge strane, Pećanac je izbegavao borbe i male komitske čete prebacivao u neprijateljevu pozadinu. Braća Vlahovići, pritisnuti od nadmoćnije sile, povlačili su se i prelazili u gerilu. Bugari su zauzeli Prokuplje 14. marta. 16. marta 1917. godine Austrougari su ušli u Kuršumliju - zvanične akcije traju još desetak dana uz teške represalije. Okupatori su masovno ubijali i civile, starce, žene i decu. Prema podacima samih Austrijanaca, pobijeno je oko 20.000 ljudi.
25. marta 1917. godine Bugarska je proglasila kraj antiustaničkih operacija. Otpor se nastavlja i dalje (Vojinović na Kopaoniku, Vojin Marjanović kod Aleksandrovca itd.) do jeseni čete u svim krajevima Srbije. Bez obzira na sve Bugarske i Austrougarske mere, "red i mir" nisu sasvim zavedeni u Toplicu, ni druge delove Srbije.
Akcije komitskih četa su trajale celu 1917. godinu, bez obzira na žrtve. Okupatori su obrazovali takozvane “protivčete”, čiji je zadatak bio da gone određenu četu do uništenja. U borbama najuspešniji su bili Vojnović, Pećanac, braća Vlahovići i Jovan Radović. Među njima nije bilo dovoljno saradnje, a između Vojnovića i Pećanca je bio otvoren sukob.
Pogibija Koste Vojinovića
minijatura|Vođe srpskih četa u oblasti Morave prilaze bugarskoj vojsci.
Bugari su sprovodili teror nad stanovništvom i porodicama boraca, istovremeno nudeći povoljne uslove onima koji se predaju i nagrade onima koji sarađuju. Neki od četnika prešli su na bugarsku stranu i predvodili protivčete u gonjenju Vojinovića, koji je u okršaju ranjen. 18. septembra Vojinović je poslao svoje četovođe Kostu Vučkovića i Milivoja Raičevića da nabave hranu. Međutim, oni su se predali Bugarima, kao i neki drugi. Ne samo što su odali veze, jatake i puteve, nego su krenuli na čelu bugarskih poternih odeljenja. To su činili: Jovan Bulajić, Jovan Jelić, Đorđe Koprivica, Novica Veljović, potom i Vučković i Raičević.
Bugari su (3) 16. oktobra, uz podršku austrijskog mitraljeskog odeljenja, opkolili odred Koste Vojinovića između Žareva i Trećaka, gde su borbe vođene od jutra do kasno u noć.
Bugari su izvestili da je njegov odred razbijen: „17 četnika mu je poginulo, cela arhiva mu zaplenjena a on, ranjen, sa svega nekoliko drugova je izmakao“. O tome, Vojinović je u svojim beleškama zapisao:
Vojnović je u svojim beleškama zapisivao imena četnika izdajnika:
Vojinović se od 7. novembra do 25. novembra nalazio u Toplici, gde su ponovo bili opkoljeni u selu Lazarevcu, ali su se probili bez gubitaka. Potkazali su ih bogati seljaci:
Baron Kun u poverljivom izveštaju svom ministru priznaje: "Ne može se poreći da je Kosta Vojinović pokazao izvesnu plemenitost u načinu na koji je vodio svoje ljude." Nakon rata, Hugo Kerchnawe je pisao da se Vojnović borio viteški, da je naređivao svojim gerilcima da ne čine nikakve zločine i da tretiraju zarobljenike velikodušno.
Gosti iz galaksije
Gosti iz galaksije (češki Monstrum z galaxie Arkana) jugoslavensko-češki je dugometražni film iz 1981. godine kojeg je režirao Dušan Vukotić. To je jedan od rijetkih znanostveno-fantastičnih filmova u hrvatskoj kinematografiji. Filmske lokacije snimane su u Dubrovniku. Specijalne efekte napravio je Jan Svankmajer dok je kostime izradila Jasna Novak.
Radnja
Iako radi kao vratar u nekom hotelu, Robert je opsjednut ZF-om i namjerava napisati roman o trojici androida-vanzemaljaca, Andri i dvoje djece Targu i Ulu, koji stižu na Zemlju sa nekog naprednog planeta iz daleke galaksije Arkana. Međutim, stalno ga ometaju djevojka Biba ili susjed Toni, fotograf. Kolega mu savjetuje da u priču ubaci neko čudovište jer bi samo tako mogao privuči pažnju čitatelja, pa Robert odluči djelomična ga poslušati ubacivši lik ogromnog ljubimca Mumua. Jedne noći čuje ženski glas na magnetofonu koji ga pozove na obližnji otok. On posluša, posudi ćamac od Tonija i stigne na otok gdje se šokira kada primjeti troje vanzemaljaca iz svoje vlastite priče - Andru, Targu i Ulua. Kada se vrati kući, to ispriča psihijatru, te mu doda da je otkrio da posjeduje telurgiju, sposobnost materijalizacije svojih misli, kada je kao beba poželio mlijeka pa su iznenada njegovom ocu narasle grudi iz kojih ga je dojio.
Legio I Parthica
thumb|300px|I Parthica je za simbol imala [[kentaura, predstavljenog na glavi kovanice iskovane u Singari pod carem Gordijanom III.]]
Gosti iz galaksije
Radnja
Biba mu ne vjeruje pa ju iduće noći Robert povede do otoka. Tamo ponovno pronađu troje vanzemaljaca koji u svojem svemirskom brodu u obliku plave svjetleće kugle proučavaju usnulog čuvara te mu izvade srce. Biba se prestraši pa ju pretvore u kocku. Kada se natrag u kući ponovno pretvori u svoj pravi oblik, Biba se šokira i gradom se počnu širiti glasine o vanzemaljcima. Skupina ronioca odlazi do otoka sa harpunima, ali ih Targo napadne pucajući lasere iz očiju. To probudi još veću znatiželju turista koji masovno odlaze na otok i skinu se goli kako bi uvjerili vanzemaljce da ne nose oružje, ali ih ne nalaze. Toni cijelo vrijeme pokušava napraviti fotografiju kako bi ovjekovječio taj događaj. Robert dobiva otkaz a kada se vraća kući, otkriva da su se vanzemaljci tamo premijestili. Andra ga fascinira te ju on nekoliko puta dodirne, no upravo tada upada ljubomorna Biba i nazove ju pogrdnim riječima. Ljubimac Mumu se oslobađa, poraste do visine od preko dva metra i napadne neke goste na zabavi, izbacujući vatru, pri čemu ubija nekolicinu njih. Naposlijetku, Robert odluči otići sa Androm, Mumom, Targom i Ulom te napušta Zemlju.
Legio I Parthica
Legio prima Parthica ("Prva partska legija") bila je rimska legija formirana 197. od strane cara Septimija Severa. Ime je dobila zato što je - zajedno sa II i III partskom legijom - trebala sudjelovati u pohodu protiv Parta. Služila je gotovo isključivo na području Bliskog Istoka, a posljednji se put spominje u 5. vijeku. Borila se protiv Parta, a potom protiv Sasanida. Simbol joj je bio kentaur. Sjedište joj je bila Singara, potom Nisibis, a od 363. Konstantina u Osroeni.
Gosti iz galaksije
Nagrade
Film je osvojio nekoliko nagrada: na festivalu fantastike Fantasporto u Portu (1984.), Međunarodnu nagradu za fantaziju za scenarij u Trstu 1981., prvu specijalnu nagradu žirija, Imagfic (Madrid) 1982., Grand prix, Grand prix publike, nagradu FIPRESCI, nagradu žirija za najbolju masku, nagradu publike u Cádizu 1982. te glavnu nagradu za režiju u Bruxellesu 1983.
Nandlstadt
Nandlštat je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Frajzing. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.967 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9178144.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Frajzing Nandlštat se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Frajzing. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 465 metara. Površina opštine iznosi 34,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.967 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 145 stanovnika/km².
Babe (Sopot)
Babe je naselje u Gradskoj opštini Sopot u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 332 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 278 stanovnika).
Istorija
Babe se nalazi u dolini istoimenog potoka, severozapadno od Sopota. Babe su naselje novijeg datuma. U „Spisku alija Beogradske Nahije nalazeći se u 1834. godini“ pod N.12 (Državna arhiva, Beograd) pominje se alija Babe koja „ soderžava u sebe dužine i širine po ¾ od sata. U ovoj aliji (Alija-spahiska zemlja koja je posle odlaska Turaka pripadala Srbima ) nalazi se svega oraće zemlje 191 dan, zavate D., kosanice 230 ko. I vinograda 67 motika; ostalo je sve žirorodna gora, ševarice nema. U lug zarasle zemlje nema. Ziratna pak zemlja više je divjačna. Na ovoj aliji naseljeno selo Babe još u vreme pokoinog G-ra Đorđa koje se iz 24 kuće sastoi i ono svu ziriti. Spahiji ništa nije plaćao osim običnog desetka.“
Na osnovu ovoga može se utvrditi, da je ovo naselje postalo prvih desetina 19. veka. Na ovoj aliji najpre su se naselili preci Novićića-Simića. Oni su starinom od Sjenice, odakle su prvo došli u Đurince, pa pošto su im se tu „mitiljavile ovce“ pređu i nasele se u Babe.. (podaci datiraju od 1718—1925. g).
Demografija
U naselju Babe živi 282 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 48,2 godina (47,1 kod muškaraca i 49,2 kod žena). U naselju ima 129 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,57.
Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Neotripterifordin
Neotripterifordin je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 318,450 Da.
NGC 1140
NGC 1140 je galaksija u zviježđu Eridan.
Arleux (Sever)
Arle je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Sever.
Aztreonam
Aztreonam je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 435,433 Da.
Merkava
Merkava (hebrejski: מרכבה, bojna kola) je glavni borbeni tenk izraelske vojske i predstavlja ponos izraelske vojne industrije. Merkava je nastala na iskustvu oklopnog ratovanja i prilagođena je izraelskim potrebama tj. pustinjskim uvjetima ratovanja. Sastavljen je većinom od američkih dijelova, a korišteni su i neki britanski i francuski sustavi. Tenk je namijenjen defenzivnim zadacima no sukobi u Libanonu 1982. su dokazali da nije loš ni u ofenzivi.
Dizajn
Merkava ima originalni dizajn, zbog odluke da se motor ugradi u prednji dio tijela. Tradicionalni tenkovi imaju motor u stražnjem dijelu tijela zato što većina pogotka u tenk dolazi s prednje strane, pa izravan pogodak uništava cijeli pogonski sustav. No zbog takve konstrukcije posada je dodatno zaštićena što Merkavu čini najsigurnijim tenkom. Kupola je sprijeda zašiljena i sliči obliku školjke. Sve verzije merkave imaju kupolu stavljenu više straga (zbog motora sprijeda). Merkava je od svojeg razvoja imao veliku težinu (preko 60 tona) i pokretljivost nije bila previše važna zato što je zamišljena kao defenzivni tenk.
Razvoj
mini|lijevo|200px|Merkava 1 Ideja o Merkavi krenula je 1960-ih. Izraelski stručnjaci 1965. godine osmisle tenk Sabra(na hebrejskom: zavičajan). Tijekom dizajniranja platforme za novi tenk, Britanci traže pomoć od Izraela da zajedno razviju novi tenk, britanski Chieftain. Prva dva prototipa stigla su u Izrael na testiranja 1967. i izrael je zatvorio Sabra program. Zbog pritiska Ujedinjenog Kraljevstva prototipovi su vraćeni u englesku 1969. godine, a Izrael je izgubio 5 godina za razvoj vlastitog tenka. Nakon tog incidenta Izrael je ponovno pokrenuo razvoj tenka koji je trebao imati visoke standarde u zaštiti posade. Godine 1974. završeni su prvi prototipovi. Prve fotografije novog tenka objavljene su 14. svibnja 1977. u jednom američkom časopisu. Godinu kasnije napravljeno je prvih 30 serijskih Merkava koje su predane vojsci za početnu obuku jedinica.
Merkava 1
Merkava 1 je prvi serijski izraelski tenk. Imao je težinu od 63 tone (to je bila velika težina za to vrijeme) i dizel motor snage 900 ks sa omjerom snage i težine od 14 ks/t. Glavno oružje bio je top sa 105 mm (licencirana kopija britanskog L7). Imao je još i dvije strojnice 7.62 mm i 60 mm minobacač. Merkava je prvi put korišten 1982. u Libanonskom ratu u kojem je sudjelovalo 180 Merkava. Nakon rata napravljene su mnoge promjene i otklonjeni nedostaci. U tom ratu Merkava 1 je bez problema uništavao sirijske T-62 i T-72 tenkove.
Merkava 2
mini|desno|200px|Merkava 2 Merkava 2 je uvedena u postrojbe izraelske vojske u travnju 1983. godine. Novi tenk je bio prilagođen urbanom ratovanju, a težina i motor ostali su isti kao kod prethodnika. Merkava 2 koristi isti 105 mm top i 7,62 mm strojnicom, a 60 milimetarski minobacač je sada smješten unutar kupole i pokreče se automatski. Napravljena su i manja poboljšanja na SUP-u.
Merkava 3
mini|lijevo|200px|Merkava 3 mini|lijevo|200px|Merkava 3 BAZ
Merkava 4
mini|desno|200px|Merkava 4 za vrijeme vojne vježbe mini|desno|200px|Merkava 4 mini|desno|200px|Merkava Howitzer Sholef Merkava 4 je najnovija generacija tenka Merkava i njegov razvoj je počeo 1999. godine. Serijska proizvodnja počela je 2003. godine. Jedan je od najboljih tenkova u svijetu.
Novi model ima bolji sustav paljbe (SUP) i prilagođen je urbanoj borbi. S novim sustavom moguće je gađati helikoptere osobito ruski helikopter Mi-24 kojeg koriste Izraelski susjedi. Dodan je i digitalni prikaz bojišta sličan onom na Leclercu. Prikazuje položaj otkrivenih protivničkih ciljeva i susjednih tenkova što smanjuje rizik od otvaranje vatre na prijateljski tenk. Streljivo je pohranjeno u posebne protupožarne posude koje su zaštita od eksplozije streljiva.
Merkava LIC
To su Merkave tenkovi koji su pretvoreni za urbano ratovanje. LIC znači niski intenzitet sukoba. Ti tenkovi su sposobni boriti se protiv gerilaca, i ostalih uličnih ratova.
Merkava Tenkbulenc
To je izvedba teškog ambulantnog vozila koji nije naoružan. Temeljna zadaća mu je prijevoz i pružanje pomoć ranjenicima. Može djelovati na prvim crtama bojišnice. Ima stražnja vrata što pojednostavljuje ulazak u vozilo.
Merkava IFV Namer
Namer je teški oklopni transporter napravljen na temelju tijela tenka Merkava IV. Naoružan je 12,7 mm Katlanit RCWS, 7,62 mm strojnicom i bacačima dimne zavjese. Umijesto 12,7 mm strojnice može se ugradit Mk 19 automatski bacač granata.