cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mavrikijevi balkanski pohodi
Lagano opadanje rimskog Balkana posle 626.
Neki gradovi su preživeli avarske i slovenske napade i uspeli da održe komunikacije sa Carigradom preko mora i reka. Letopisi pominju nekog rimskog zapovednika Singidunuma sredinom Iraklijeve vladavine. Ali, rimska naselja su opstala i na mnogim pritokama Dunava pristupačnim za brodove, npr. današnje Veliko Trnovo na reci Jantri, gde je u sedmom veku čak sagrađena crkva. Iraklije je iskoristio kratak predah između kraja poslednjeg rata sa Persijom 628. i Arapskih napada 634. da pokuša re-ustanoviti bar nešto od rimske vlasti na Balkanu. Jasan dokaz je gradnja tvrđave Nikopolis (Nikopol u Bugarskoj) 629. Iraklije je takođe dozvolio Srbima da se nasele u Iliriji, a Hrvatima u Dalmaciji i Donjoj Panoniji kao foederati (saveznici) protiv Avara; Hrvati su čak potisnuli granicu do Save 630. Ali, pošto se morao boriti protiv Arapa na istoku, nije mogao dovršiti svoj projekat. Rimska vlast u ruralnim područjima Balkana je bila ograničena na uspeh kratkih letnjih pohoda. Balkanski gradovi su se degenerisali iz polisa antičke klase u kastrone (ili kastele, vojnička naselja) i nisu mogli opet procvetati, zbog čega nisu mogli stvoriti kulturni i ekonomski nukleus. Zato su slovenski naseljenici asimilovali njihovo stanovništvo. Uprkos tome, neki gradovi na Dunavu su zadržali rimske crte do invazije Protobugara 679, do kada su bili i pod vizantijskom vlašću. Činjenica da su Protobugari koristili iskvareni oblik grčkog kao administrativni jezik, pokazuje da su rimsko stanovništvo i administrativne strukture tamo postojale čak i nakon 679. U Dalmaciji su romanski idiomi (Dalmatinski jezik) postojali do kasnog 19. stoleća, dok su u Makedoniji, preci današnjih Aromuna (poznatiji kao Cincari) opstali kao transhumantni nomadi.
I danas se vodi rasprava o poreklu Rumuna. Prema Robertu Roesleru, preci današnjih Rumuna su ranije živeli južno od Dunava i preselili se u Rumuniju: ova teza je draga Mađarima u njihovim nacionalističkim prepirkama sa Rumunijom oko Erdelja. Druga teorija, koju podržavaju Rumunski nacionalisti, tvrdi da dako-romanski kontinuitet počinje rimskim osvajanjem Dakije 106. U centralnoj Albaniji, jedna mala etnička grupa, preci današnjih Albanaca je neprimećena tokom vekova rimske vladavine zadržala svoj predrimski jezik a takođe i odolela slovenskom naseljavanju.
Da rezimiramo, opadanje rimske moći na Balkanu je teklo postepeno, i do njega je došlo usled izostanka vojnog vizantijskog prisustva. Pošto joj je nedostajalo vojnika na Balkanu, nije bilo mogućnosti da Vizantija obezbedi siguran prolaz između gradova. Vladavina nad lokalnim Slovenima je mogla biti nametnuta samo mestimično i samo na kraći rok, nedovoljno da ih asimilira. Ipak, Vizantinci će koristiti svaku priliku, stvorenu nekim zatišjem na arapskom frontu, da potčinjava Slovene i preseljava ih masovno u Malu Aziju. Sa zadrškom od dva stoleća, Trakija i Grčka su rehelenizovani, dok je ostatak Balkana zauzet od Bugara i/ili završio slaviziran, uz pomenute izuzetke Cincara i Albanaca.
Retrospektiva
thumb|[[Solid koji pokazuje Iraklija sa sinovima Konstantinom III i Heraklonasom]] Uspesi Mavrikijevih pohoda su u Fokino vreme postali prošlost. Nisu se ostvarili Mavrikijevi planovi za obnovu Balkana i preseljenje jermenskih vojnika-seljaka u raseljena područja. Iraklije je za Balkan mogao uraditi još manje. Zato je jedina neposredna posledica bila dvodecenijsko odlaganje slovenskog zauzeća Balkana. Zbog ovoga se često, pogrešno i površno, pretpostavlja da su Mavrikijeve balkanske kampanje bile neuspeh.
Verovatno je da su avarski porazi od 599. imali dugoročni uticaj. Avari su krvavo poraženi u sopstvenoj zemlji, otkrili su da nisu u stanju da zaštite sebe, a kamoli svoje podanike. Do bitke kod Viminacija (Kostolca) 599., smatrali su ih za nepobedive, na osnovu čega su cedili svoje podanike. Kada se ovo pokazalo kao netačno, došlo je do prvih pobuna, koje su slomljene iza 603. Avari su bili u stanju da postignu još uspeha protiva Lombarda, Franaka i Rimljana; ali, nisu mogli vratiti svoju staru reputaciju. Ovo može objasniti slovenski ustanak pod vođstvom Samoa 623, tri godine pre neuspele velike opsade Carigrada.
Eksterni linkovi
(na engleskom:)
Gonsans
Gonsan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 433 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,29 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 343 metara (maksimalnoj 644 m, a minimalnoj 447 m).
Mirko Hermann
Mirko Hermann (Osijek, 5. 8. 1868 - Zagreb, 2. 4. 1927), jugoslavenski veterinar, industrijalac, osnivač i dugogodišnji član "Prvoga hrvatsko-slavonskog dioničkog društva za industriju šećera" u Osijeku.
Biografija
Mirko Hermann je rođen 5. 8. 1868 godine. Potječe iz osječke židovske donjogradske obitelji Davida Hermanna. Osnovnu školu i gimnaziju je završio u rodnom gradu, a poljoprivredni i veterinarski fakultet u Beču 1895 godine. U Beču je upoznao svoju buduću suprugu Malvinu Steingraber sa kojom se oženio 1896 godine. 1897 u Čepinu im se rodila kćerka Marijana, te kasnije sin Ivan. Nakon diplome Mirko je kratko vrijeme radio u Lici, a 1897 preuzeo je kao zakupnik Mihajlovićevo imanje kod Čepina. 1903 postao je član osječke slobodnozidarske lože "Ljubav bližnjega", te je bio jedan od obnovitelja slobodnozidarske djelatnosti u Osijeku. 1912 izabran je za starješinu lože "Budnost". 1918 godine je napisao knjigu "O gospodarskoj snazi Jugoslavije". Zbog neslaganja s dijelom članstva i unutrašnjih sukoba u loži izazvanih novim političkim okolnostima nakon Prvog svjetskog rata, Mirko se povukao s mjesta starješine i izašao iz lože 1923 godine. Mirko je bio u "Hrvatskoj zemaljskoj banci d.d." vrstan stručnjak za administraciju i parcelaciju imanja. Bio je poznati kolekcionar umjetnina. U svojoj je zbirci imao Valdecovo poprsje i posmrtnu masku biskupa Josipa Jurja Strossmayera. Mirko Hermann je preminuo 2. 4. 1927 u Zagrebu. Pokopan je na židovskom djelu zagrebačkog groblja Mirogoj. Uoči Drugog svjetskog rata, 1939-40 godine, Mirkova udovica je poklonila osječkom muzeju veliki dio njegove zbirke.
Sherrodsville, Ohio
Šerodsvil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 304, što je 12 (-3,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ottawa Senators
Ottawa Senators je hokejaški klub iz Ottawe u pokrajini Ontario u Kanadi.
Ponovno formirani "Senatori" su se pridružili NHL-u u sezoni 1992/93.
Domaće klizalište: Corel Center.
Klupske boje: crna, crvena i zlatna
SLT
Termin SLT ima više značenja.
Mildred Pierce
Mildred Pierce je roman koga je 1941. objavio američki književnik James M. Cain. Naslovna junakinja romana je Mildred Pierce, domaćica iz srednje klase koja pokušava očuvati vlastitu porodicu i njen društveni položaj suočena sa neimaštinom, nezaposlenošću i drugim problemima vezanim uz Veliku depresiju.
Roman je poznat po tome što je godine 1945. adaptiran u Oscarom nagrađen film sa Joan Crawford, te 2011. u Emmyjem nagrađenu miniseriju sa Kate Winslet u naslovnoj ulozi.
Metil izoeugenol
Metil izoeugenol je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 178,228 Da.
Crkva sv. Blaža u Zagrebu
Crkva svetog Blaža je župna crkva čiji arhitekt je Viktor Kovačić i nalazi se u Zagrebu na adresi Prilaz Gjure Deželića 64. Presvođena je velikom armiranobetonskom kupolom, promjera oko 18 metara, prvom takve vrste na ovim prostorima.
Povijest crkve
Ideja o izgradnji crkve i pripadajućeg župnog dvora javlja se sedamdesetih godina 19. stoljeća na poticaj prebendara Eduarda Suhina koji 1888. godine ustupa prebendarsko zemljište na uglu Primorske ulice i Prilaza Gjure Deželića za izgradnju nove župne crkve. Početkom 20. stoljeća raspisan je natječaj za idejno riješenje izgleda crkve te među pristiglim radovima pobjedu odnosi rad arhitekta Viktora Kovačića s naslovom »DEO«. Kako je Kovačić neko vrijeme boravio u Ravenni tako je pod dojmom tamošnjih ranokršćanskih građevina zamislio izgled ove crkve. Gradnja crkve započela je 1912., a dovršena je 1915. godine.
Izgled crkve
mini|250px|Izgled crkve [[1930-ih.]] Crkva ima tlocrt grčkoga križa, a nadsvođena je velikom kupolom armirano-betonske konstrukcije. Upravo ta kupola je prva građena kupola tom konstrukcijskom metodom i u svoje je vrijeme bila vrsno tehničko dostignuće. Mramorni oltar je postavljen 1932. godine. Iznad oltara se nad svetohraništem uzdiže baldahin koji stoji postavljen na četiri stupa s kapitelima, koji su ukrašeni reljefima, a završava nadgradnjom u obliku piramide. Na samom baldahinu ispod vijenca s pleternom ornamentikom uklesani su likovi svetaca koji se spominju u hrvatskoj crkvenoj povijesti. Na lukovima je uklesan tekst proroka Malahije: »Od istoka sunca do zapada veliko je ime moje među narodima i na svakom mjestu prinosi se kad i žrtva čista Imenu mojemu« (Mal 1, 11). Unutrašnjosti baldahina ispunjava zlatni mozaik sa simbolom golubice koji predstavlja Duha Svetoga. Uz glavni oltar u crkvi se nalaze i dva pokrajnja oltara koji su posvećeni Majci Božjoj i Presvetom Srcu Isusovom. U sklopu crkve nalazi se i kapelica sv. Terezije od Malog Isusa iz 1933. godine u kojoj se nalazi oltarnu slika koju je izradio Mirko Rački, a darovala ju je obitelj dr. Izidora Kršnjavog. U predvorju crkve se nalazi reljef sv. Antuna kojega je u bijelome kararskom mramoru isklesao Ivo Kerdić. Uz crkvu je izgrađen i visok zvonik te župni dvor također prema zamisli Viktora Kovačića, a 1943. Katolički dom i kino »Prosvjeta« prema nacrtu ing. Marjana Haberlea.
Jaslice
U crkvi se nalaze prekrasne jaslice koje su postavljene uoči Božića 1916. po nacrtu kipara Vojte Braniša. Autor je u ovo djelo pod naslovom »Hrvatski Božić« udahnuo i ponešto narodnog duha, jer su neke figure obučene u hrvatske narodne nošnje te na taj način stvorio prvu inačicu hrvatskih jaslica. Posebnost jaslica je i u tome da se nalaze u velikom drvenom ormaru koji se izvan božićnog vremena drži zatvoren. Jaslice su temeljito obnovljene 1969. godine.
Orgulje
Orgulje je izradila poznata tvrtka Heferer 1911. godine kao op. 232. Izgrađene su kao izložbeni primjerak rada tvrtke za izložbu u Muzeju za umjetnost i obrt, a u crkvu su postavljene 1915. godine. Sastoje se od od jednog manuala i pedala uz 11 registara. Potpuna restauracija orgulja izvršena je tijekom 2003. godine. Dispozicija
Sonnino, Latina
Sonnino je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3350 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 294 m.
Mi Fu
Mi Fu (, 1051–1107), također poznat i kao Mi Fei (米芾), bio je kineski slikar, pjesnik i kaligraf rodom iz Taiyuana koji je živio u doba dinastije Song. Kao slikar je stekao slavu svojim stilom slikanja pejzaža u magli koji je koristio točke tinte s pljosnatim kistom, a koji je postao poznat kao "Mi Fu" stil. Kao pjesnik je slijedio stil Li Baija, a u kaligrafiji Wang Xizhija. Zbog nesklonosti konvencijama nije uživao veliku popularnost na dvoru dinastije Song.
Kao kaligraf je kasnije stekao reputaciju jednog od četiri najveća kaligrafa dinastije Song. Također je bio poznat i po ekscentričnom ponašanju, pa je stekao nadimak "Luđak Mi"; tome je pridonio njegov običaj da prikuplja kamenje i da jedan od kamena naziva svojim "bratom" i klanja mu se kao članu svoje porodice. Bio je sklon i piću. Njegov sin Mi Youren je kasnije postao poznat kao uspješni slikar.
RTA
Termin RTA ima više značenja.
Aplastična anemija
{{Infobox disease desno|bezokvira|260x260piksel }} Aplastična anemija je stanje u kome kostna srž ne proizvodi dovoljno ćelija da zameni stare krvne ćelije. Stanje, kao što i ime govori uključuje i aplaziju i anemiju. Obično, anemija podrazumeva niske vrednosti eritrocita, dok pacijenti oboleli od aplastične anemije imaju niže vrednosti svih triju tipa krvnih ćelija: eritrocita, leukocita i trombocita zajedničkim nazivom pancitopenija.
Uzroci
U većini slučajeva, etiologija se smatra idiopatskom (nema poznatog uzroka), ali jedan poznati uzrok je autoimuni poremećaj u kome leukociti napadaju kostnu srž.
Aplastična anemija se takođe povezuje sa otrovima kao što su benzen, ili sa upotrebom određenih lekova, uključujući hloramfenikol, felbamat, fenitoin, kinin i fenilbutazon. Mnogi lekovi su povezani sa aplazijom uglavnom na osnovu izveštaja iz studija ali sa vrlo malom verovatnoćom. Na primer, lečenje hloramfenikolom izaziva aplaziju u manje od 1 od 40,000 lečenja, a aplazija usled karbamazepina je još ređa.
Izloženost jonizujućem zračenju od radioaktivnih materijala ili uređaja koji emituju radijaciju se takođe povezuje sa aplastičnom anemijom. Marija Kiri, poznata po svom pionirskom radu na polju radioaktivnosti, je umrla usled aplastične anemije nakon rada sa radioaktivnim materijalima nezaštićena nakon dužeg perioda; efekti jonizujućeg zračenja tada nisu bili poznati.
Aplastična anemija je prisutna do 2% kod pacijenata koji boluju od akutnog virusnog hepatitisa.
Vantage Point
Vantage point se može odnositi na:
Car Ling od Hana
Car Ling od Hana, trad. kin. 漢靈帝;, poj. kin. 汉灵帝, py. hàn líng dì, wg. Han Ling-ti, (156 – 13. maj 189) je bio kineski car iz dinastije Han. Bio je šukunuk cara Zhanga. Najpoznatiji je po tome što je za vrijeme njegove vladavine izbio veliki ustanak Žutih turbana.
Vladavinu cara Linga je obilježila dominacija korumpiranih eunuha na carskom dvoru i u državnoj upravi. Među njima se istakao Zhang Rang čija je klika od godine 168. uspjela u potpunosti potisnuti uticaj Dou Wua, oca carice majke Dou te njegovog glavnog saveznika, konfucijanskog učenjaka Chen Fan (陳蕃). Čak i kada je car Ling odrastao, to se nije promijenilo, s obzirom da ga nisu zanimali državni poslovi, nego se odao ženama i rasklalašenom životu. U međuvremenu su korumpirani i pohlepni državni službenici nametali sve veće poreze seljacima, izazivajući sve više protesta, a na kraju i oružanih pobuna. Car Ling je svemu tome dodatno doprinio prodajući državne službe za novac.
Zbog svega toga, posljednjih pet godina Lingove vladavine je obilježio ustanak Žutih turbana koji je, iako vojnički neuspješan, značajno oslabio dotadašnji autoritet dinastije i centralne vlasti, a što su iskoristili ambiciozni lokalni i regionalni vojni komandanti, kasniji gospodari rata. Nakon njegove smrti 189. jedan od njih, Dong Zhuo je preuzeo vlast u carskoj prijestolnici, učinivši Lingovog sina i nasljednika Xiana najobičnijom marionetom. Lingovu izuzetno lošu reputaciju su potvrdili i njegovi suvremenici, s obzirom da mu je dano posthumno ime "nebrižan", što je predstavljalo presedan u dotadašnjoj kineskoj historiji. Za njegovu smrt se službeno uzima da predstavlja početak kraja dinastije Han, odnosno početak perioda koji će završiti podjelom Kine na Tri kraljevstva.
Muzej prekinutih veza
Povijest
Muzej je osnovan od strane dvoje umjetnika iz Zagreba - filmske producentice Olinke Vištice i akademskog slikara Dražena Grubišića. . Njih su dvoje bili u vezi od 1999. do 2003. godine, a nakon što su prekinuli nisu znali što da naprave sa svim stvarima koje su im preostale nakon veze. mini|170px|lijevo|[[Logotip muzeja.]] U šali su razmišljali kako otvoriti muzej u kojeg bi sve predmete mogli smjestiti. Tri godine kasnije Grubišić je nazvao Višticu kako bi je podsjetio na tu zamisao. Nakon tog razgovora oboje počinju moliti svoje prijatelje da doniraju predmete koji su im ostali nakon raskida svojih veza, s čime je ta neobična zbirka i rođena. Po prvi je put prikazana 2006. godine u Gliptoteci HAZU-a u sklopu 41. Zagrebačkog salona.
Slijedećih je godina zbirka bila na svjetskoj turneji, posjećujući Argentinu, Bosnu i Hercegovinu, Njemačku, Makedoniju, Filipine, Srbiju, Singapur, Sloveniju, Južnoafričku Republiku, Tursku, Ujedinjeno Kraljevstvo i Sjedinjene Američke Države. S vremenom su sakupili nove predmete koje su im donirali njihovi posjetitelji, od čega su više od 30 predmeta donirali građani Berlina kada je izložba posjetila njihov grad 2007. godine. mini|lijevo|upright|[[Plakat muzeja.]] mini|260px|Muzej prekinutih veza je bio veliki uspjeh u [[Berlinu 2007. godine. ]] U međuvremenu su, nakon neuspjelih pokušaja da pobude zanimanje Ministarstva kulture Republike Hrvatske za pronalazak privremenog mjesta za muzej, Vištica i Grubišić odlučili privatnim sredstvima iznajmiti prostor od 300 m² u zagrebačkom Gradecu, čime je muzej postao prvi zagrebački muzej u privatnom vlasništvu. Muzej je konačno otvorio svoja vrata u listopadu 2010. godine, te je postao posebno popularan kod stranih turista, i to ne samo zbog svoje originalne teme nego i zbog toga što je otvoren sedam dana u tjednu za razliku od ostalih muzeja u gradu.
U svibnju 2011. Muzej prekinutih veza dobio je nagradu Kenneth Hudson koju dodjeljuje Europski muzejski forum. Ta se nagrada dodjeljuje muzeju, osobi, projektu ili skupini ljudi koji su pokazali najneobičnije, najsmionije i možda prijeporno postignuće koje osporava (pobija) uobičajene (opće) spoznaje o ulozi muzeja u društvu, ocjenjujući važnost javne kvalitete i inovacije kao osnovni element uspješnog muzeja. mini|260px|Izlošci u muzeju prekinutih veza.
Koncept
Muzej prekinutih veza je umjetnički koncept koji, polazeći od pretpostavke da predmeti posjeduju združena polja - "holograme" sjećanja i emocija, svojim postavom želi kreirati prostor "sigurnosne memorije" ili "zaštićenog sjećanja" za očuvanje materijalne i nematerijalne emotivne baštine prekinutih veza.
Foscoe, North Carolina
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Zhang Xun (Tri kraljevstva)
Zhang Xun (156–199) je bio kineski general u doba Tri kraljevstva. Bio je rodom iz Huainana, a otac mu je bio trgovac koji je pripadao srednjoj klasi. Mladi Zhang se obrazovao sve dok nije stupio u službu lokalnog vojskovođe Yuan Shua. Na početku je bio običan vojnik, ali je zahvaljujući hrabrosti i ratničkim vještinama brzo napredovao do čina generala. Kada se Yuan Shu proglasio carem, Zhang je imenovan vrhovnim komandantom njegove vojske. Međutim, Yuan Shu je poražen u sukobu sa Lü Buom, a Zhang Xun nakon toga degradiran. Nakon Yuan Shuove smrti je Zhang Xun, zajedno sa nekoliko vodećih oficira biše vojske, uključujući Yang Hong, pokušao otići na jug kako bi stupio u službu Sun Cea. Međutim, njega je pri tome zaustavio i dao zatvoriti prefekt Lujianga Liu Xun. Sun Ce je nešto kasnije intervenirao i oslobodio najveći dio Liu Xunovih zarobljenika, ali ne i Zhang Xuna. Njega je Liu Xun prilikom bijega poveo na sjever i predao Cao Caou. Zhang Xun je umro u zarobljeništvu.
Auriac-sur-Dropt
Orijak sir Dro je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Marmand.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 186 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 35 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,28 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 43 metara (maksimalnoj 110 m, a minimalnoj 29 m).
Philadelphia Flyers
Philadelphia Flyers je hokejaški klub iz Philadelphie u Pennsylvaniji u SAD-u.
Nastupa u NHL ligi od 1967. godine.
Domaće klizalište:
Uspjesi:
Poznati igrači i treneri:
Neurološki poremećaj
thumb|200px|[[Neuroni kod pacijenta sa epilepsijom, 40x uvećani.]] Neurološki poremećaj je svaki poremećaj ljudskog telesnog nervnog sistema. Strukturne, biohemijske ili električne abnormalnosti u mozgu, kičmenoj moždini ili drugim nervima mogu da dovedu do opsega simptoma. Primeri simptoma obuhvataju paralizu, mišićnu slabost, slabu koordinaciju, gubitak senzacije, epileptičkih napada, konfuzije, bola i promenjenog nivoa svesti. Postoji mnoštvo poznatih neuroloških poremećaja, neki od kojih su relativno česti. Oni se mogu potvrditi putem neuroloških pregleda, i izučavati i tretirati u okviru specijalnosti neurologije i kliničke neuropsihologije.
Sopra Sospirolo, Belluno
Sopra Sospirolo je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 496 m.
25I-NBMD
25I-NBMD je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 441,260 Da.
Adenovirus
Način prenošenja
Glavni rezervoar ovih virusa je čovek. Prenose se kapljičnim putem, direktnim kontaktom i fekooralnim putem.
Dijagnoza
Adenovitusi se izoluju iz brisa nazofarinksa, aspirata bronha, brisa konjunktive, rektalnog brisa, stolice, urina, likvora. Identifikuju se direktnom detekcijom i serološkim testovima: ELISA, RIH, RVK, imunflorescencija, IM, PCR.
Lečenje
Lečenje se zasniva na mirovanju i primeni lekova i sredstava za ublažavanje opštih simptoma (obaranje povišene temperature, ublažavanje bolova, topli napici itd.) i sredstava za smirivanje kataralnih simptoma (kapi za nos, sredstva za olakšavanje iskašljavanja). Ipak kliničke manifestacije kao bronhiolitis i laringotraheobronhitis zahtevaju, u većini slučajeva, pregled i mišljenje specijaliste i lečenje u bolnici. Upotreba antibiotika indikovana je samo u slučajevima kada je dokazana bakterijska superinfekcija. U većini slučajeva oporavak je brz i bez trajnih posledica, posebno kod veće dece i odraslih. Bronhiolitis ima smrtnost od ispod 1% ukoliko se adekvatno leči. Laringotraheobronhitis je najteža i najopasnija manifestacija respiratornih infekcija u dece, jer je smrtnost čak do 20%.
Vantage Point (film)
Vantage Point je američki igrani film snimljen 2008. u režiji Petea Travisa. Po žanru je politički triler, a radnja se bavi spektakularnim bombaškim napadom čija je meta predsjednik SAD. Karakteristika filma je da jedan te isti događaj prikazuje nekoliko puta - iz perspektive različitih likova, omogućujući gledatelju da tek posredno shvati njegovu "pravu" prirodu.
U Hrvatskoj je prikazan pod naslovom Točka prednosti, a u Srbiji pod naslovom Trenutak prednosti.
Manicottelli, Chieti
Manicottelli je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 417 m.
Kensington, Connecticut
Kensington je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.459, što je 82 (-1,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Seward, Kansas
Sivod je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
St. Louis Blues (hokej)
St.Louis Blues je hokejaški klub iz St.Louisa u američkoj saveznoj državi Missouriju.
Natječe se u NHL ligi od 1967. godine.
Domaće klizalište:
Exincourt
Eksenkur je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Monbelijar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3309 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 959 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,45 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 330 metara (maksimalnoj 382 m, a minimalnoj 317 m).
Arizona Coyotes
Arizona Coyotes je hokejaški klub iz Phoenixa u američkoj saveznoj državi Arizoni.
Natječe se u NHL ligi od 1996./1997. godine, preuzevši franšizu od Winnipeg Jetsa.
Domaće klizalište:
Klupske boje: crvena, siva, pješčana, sienna i purpurna
Metil izopropil keton
Metil izopropil keton je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 86,132 Da.
Pittsburgh Penguins
Pittsburgh Penguins je hokejaški klub iz Pittsburgha u Pennsylvanijiu u SAD-u.
Nastupa u NHL ligi od 1967. godine.
Domaće klizalište: Civic Arena.
Klupske boje: crna, žuta i bijela
Oak Grove, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 369, što je 7 (-1,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Zhang Zhao
thumb|Zhang Zhao
Zhang Zhao (156–236) je bio kineski velikodostojnik iz doba kraja dinastije Han i početka Tri kraljevstva, poznat po službi u državi Istočni Wu.
Bio je rodom iz današnje provincije Jiangsu, a još u mladosti se istakao kao vrstan učenjak. Kao takvog ga je kao svog savjetnika regrutirao gospodar rata Sun Ce, a na svojoj samrti bratu Sun Quanu savjetovao da u svim unutrašnjim pitanjima sluša Zhang Zhaoa. Kada je sjevernjački gospodar rata Cao Cao pokrenuo pohod na jug protiv Sun Quana, Zhang Zhao je savjetovao predaju, smatrajući da ima moralnu dužnost spriječiti krvoproliće. Sun Quan ga nije poslušao nego je pružio otpor i uz velike žrtve očuvao svoju teritoriju, koja je poslije postala država Istočni Wu. Usprkos toga, ostavio je Zhang Zhaoa u službi, koji je zajedno sa zemljakom i kolegom Zhang Hongom poznat kao "Dva Zhanga".
San Jose Sharks
San Jose Sharks je hokejaški klub iz San Josea u američkoj saveznoj državi Kaliforniji.
Natječe se u NHL ligi od 1991/92. godine, iako joj se pridružio još 1990. godine.
Prve je utakmice, prije preseljenja u San Jose Arenu, igrao u The Cow Palaceu.
Klupske boje: "pacific teal", siva, crna i bijela
Mihailo Đurić (razvrstavanje)
Mihailo Đurić može da bude:
Milton Obote
Apolo Milton Obote (Akokoro, 28. decembar 1925 — Johanezburg, 10. oktobar 2005) bio je predsednik i premijer Ugande.
Biografija
Rođen je 1925. godine u mestu Akokoro na severu Ugande. nakon napuštanja studija, neklo je vreme učestvovao u pokretu za nezavisnost Kenije, nakon čega se 1956. vratio u Ugandu i postao član Narodnog kongresa Ugande.
Amin ga je svrgnuo 1971. godine, dok je bio na putu u Singapur. Posle vojnog udara, sklonio se u Tanzaniju. Oboteov pad pozdravili su mnogi Uganđani.
Kada su Amina srušile tanzanijske snage 1979. godine, Obote se vratio u zemlju i vladao još pet godina. Njegov drugi predsednički mandat obeležio je krvavi građanski rat. S vlasti ga je srušila grupa oficira 1986, a Obote je pobegao u Tanzaniju, pa u Zambiju.
Planirao je da se vrati u Ugandu, ali je umro 10. oktobra 2005. godine od zatajenja bubrega u bolnici u Johanezburgu. Priređena mu je državna sahrana u glavnom gradu Ugande, Kampali, oktobra 2005. godine.
Tampa Bay Lightning
Tampa Bay Lightning je hokejaški klub iz Tampe u američkoj saveznoj državi Floridi.
Natječe se u NHL ligi od 1992/93. godine.
Domaće klizalište:
Klupske boje: crna, plava, srebrna i bijela
CBT
Termin CBT ima više značenja.
Zhu Zhi
Zhu Zhi (156 - 234), stilsko ime Junli , bio je kineski vojskovođa iz doba Tri kraljevstva, poznat po tome što je služio državi Istočni Wu.
Sarajevska deklaracija o hrvatskom jeziku
Sarajevska deklaracija o hrvatskom jeziku je bila je proglas bosanskohrvatskih književnika i intelektualaca objavljen u Sarajevu 28. siječnja 1971. Predstavljao je svojevrsni "sestrinski" dokument Deklaracije o nazivu i položaju hrvatskog književnog jezika objavljene u Zagrebu četiri godine ranije. Inicirao ju je Mile Pešorda, a potpisala su ju sedmorica hrvatskih književnika iz BiH (Vitomir Lukić, Mile Pešorda, Nikola Martić, Veselko Koroman, Mirko Marjanović, Vladimir Pavlović, Stanko Bašić, zalažući se za hrvatsku nacionalnu i kulturnu suverenost i jednakopravnost s drugim narodima u BiH. Donesen je u vrijeme MASPOK-a u susjednoj SR Hrvatskoj koja je tada, kao i SR BiH, bila dio Jugoslavije.
BOP
Termin BOP ima više značenja.
Starčevićev dom
Starčevićev dom je zgrada na današnjem Trgu Ante Starčevića (k. br. 6) u Zagrebu. Izgrađen je dobrovoljnim prilozima građana. Danas se u njemu nalazi Gradska knjižnica i matična služba Knjižnica grada Zagreba. mini|lijevo|Starčevićev dom [[1913. godine]]
Povijest
Odluka o izgradnji Starčevićevog doma donesena je na skupštini Stranke prava održanoj 27. travnja 1892. u Rijeci, kojoj je nazočilo više od 80 istaknutih pravaša iz Banske Hrvatske, Dalmacije, Istre i Rijeke. Književnik i podpredsjednik kluba stranke Eugen Kumičić iznio je prijedlog riječima: "… u živoj nam je uspomeni kolikim je oduševljenjem i stotinama brzojavnih pozdrava bio naš "STARI" pozdravljen iz svih hrvatskih krajeva, kad je navršio šezdesetu godinu svoga života. … pa onda ono golemo slavljenje Stranke prava, prigodom prošlogodišnje gospodarske izložbe, kad su nagrnula čitava hodočašća iz svih hrvatskih krajeva u Zagreb, i kad su ti, nazovimo ih "hrvatski hodočasnici", smatrali svojom prvom i svetom dužnošću da pozdrave Antu Starčevića… …Ali naš "Stari" nije mogao da primi te poklonike u svom stanu, ako se uopće mogu nazvati stanom one dvije neugledne dvorišne sobice, u kojima naš "Stari", naš velikan boravi svoje dane…". Dr. Josip Frank je podržao prijedlog i predložio zaključak da se u Zagrebu prinosima stranke podigne palača koja će u svakom pogledu biti dostojan dom prvaku stranke i Ocu Domovine. U je svrhu izdan proglas hrvatskom narodu. Prvi prinos za temeljni kamen položen je 8. svibnja 1892. godine. U slijedeće četiri godine predano je 3.878 pojedinačnih i skupnih priloga u ukupnom iznosu od 104.471 kruna. Vlast je zabranila sakupljanje novaca u tu svrhu krajem listopada 1895. Za gradilište je plaćeno 23.000 kruna.
Izvedbeni projekt doma povjeren je arhitektima Leu Hönigsbergu i Juliju Deutschu te je napravljen do 20. lipnja 1894. godine. Od ostalih svoje radove na natječaj su bili poslali i Ćiril M. Iveković iz Sarajeva i Gjuro Carnelutti te Kuno Waidmann dvije varijante rješenja izvan natječaja. Natječajna porota zaključila je da svi pristigli radovi ne odgovaraju "u natječaju iztaknutom programu", a najboljim je ocijenjen projekt Lea Hönigsberga i Julija Deutscha u "monumentalnom slogu talijanske renaissance". Dom je završen 17. srpnja 1895.
Unatoč ispreplitanju pravaštva i Ustaškog pokreta, nove su vlasti ukinule Starčevićev dom d.d., čime je otvoreno pitanje odnosa vrha Ustaškog pokreta prema starijim pripadnicima nekadašnje Hrvatske stranke prava.
U stanu na drugom katu Starčevićevog domu je nakon povratka sa studija u Beču i Parizu 1922. pa do smrti 1928. godine stanovao blaženi Ivan Merz: to je bila jedina zagrebačka adresa tog rođenog banjalučanina koji je u tih zadnjih šest godina života ostavio duboki trag u hrvatskom katoličkom pokretu. .
Danas trg na kojem se nalazi Dom nosi ime "Trg Ante Stračevića", a u zgradi Doma se nalazi Gradska knjižnica i Matična služba Knjižnica grada Zagreba. Tijekom 1991. i 1992. godine u Starčevićevom domu bilo je sjedište suvremene Hrvatske stranke prava te je ondje bio smješten i Ratni stožer HOS-a.
GCP
Termin GCP ima više značenja.
Strijeljanje talaca (spomenik u Zagrebu)
300px|desno|thumb|"Strijeljanje talaca", prvi spomenik žrtvama fašizma u povijesnom centru Zagreba. „Strijeljanje talaca” je skulptura postavljena na kamenu osnovu pred kamenim zidom, posvećena svim žrtvama fašističkog terora s područja grada Zagreba, odnosno preko 7.000 Zagrepčana koje su ustaše između 1941. i 1945. godine pogubili u šumi Dotršćini, a oko 400 smaknuli u šumi Stupnički lug kod Rakova Potoka.
Gradska televizija Zadar
Gradska televizija Zadar (GTV Zadar) je bila hrvatska lokalna televizija koja je emitirala za grad Zadar. Prvu koncesiju za zemaljsko emitiranje dobila je 21. lipnja 2000. godine. Područje pokrivenosti televizije je 150.000 stanovnika. Odašiljač televizije nalazi se na Sv. Mihovilu, na otoku Ugljanu i odašilje program na 35. kanalu. Udjel u vlasništvu imaju Zoran (52 %) i Ljiljana Lokas (48 %).
2C-B-BZP
2C-B-BZP je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 315,206 Da.
Gradska televizija Zadar
GTV Zadar emitira emisije lokalnog karaktera te različite zabavne sadržaje. Surađuje s različitim lokalnim televizijama i produkcijskim kućama.
Dana 30. lipnja 2014. agencija za elektronične medije trajno im je oduzela koncesiju.
Strijeljanje talaca (spomenik u Zagrebu)
Spomenik se nalazi na Trgu Josipa Jurja Strossmayera, na suprotnoj strani Umjetničkog paviljona.
Autor ove skulpture u stilu socijalističkog realizma je akademski kipar Frano Kršinić. Skulptura prikazuje dramatičnu skupinu stradalnika od šest muškaraca i dvije žene. Spomenik je postavljen 1954. godine. Ovo je prvi spomenik žrtvama fašizma podignut u najužoj gradskoj jezgri.
Spomenik je zaštićeno nepokretno kulturno dobro Republike Hrvatske.
Bologna
Bologna je sedma talijanska općina po broju stanovnika i jezgro metropolitanskog područja od oko 1,000.000 stanovnika. Eksplozijom gradnje od 1960. Bologna i Modena se postupno spajaju u jednu urbanu cjelinu.
Bologna je sjedište najstarijeg univerziteta u svijetu (osnovan 1088.) i je jedan od najrazvijenijih gradova u Italiji, važno prometno čvorište i grad visoke kvalitete življenja. Bologna je grad bogate historije, ali i živi kozmopolitski grad, pun stranih studenata, grad umjetnosti, dobre kuhinje, muzike i kulture, 2000 bio je evropska prijestolnica kulture.
Za vrijeme Etruščana, Kelta i Rimljana
U 4. st. pne. etrurski grad Felsinu i okolicu pokorili su Boji, keltsko pleme iz Galije. Oni su se s vremenom stopili s Etruščanima i stvorili zajedničku kulturu koju moderni historičari zovu Galo-etrurskom (jedan od najboljih primjera je arheološki kompleks Monte Bibele, u bolonjskim Apeninima). Nakon Bitke kod Telamona, u kojoj su Boji i njihovi saveznici poraženi od rimske vojske, plemena su nevoljko prihvatila vlast Rimske Republike, tako da su nakon izbijanja punskih ratova prvi pomogli Hanibalu prijeći Alpe, i još mu dali svoje vojnike koji su se pokazali presudni u nekoliko bitaka.
Nakon poraza kartažana došao je i kraj Bojima kao slobodnim ljudima, Rimljani su uništili mnoga naselja i sela (Monte Bibele je bilo jedno od njih) i osnivali svoju koloniju Bononia oko 189. pne. za tri tisuće doseljenih obitelji iz Lazia na čelu s konzulom Lucijem Valerijem Flakom. Keltsko stanovništvo je konačnici apsorbirano u rimsko društvo, ali njihov jezik je preživio u nekoj mjeri do danas u bolonjskom narječju, za koje jezikoslovci kažu da pripada galsko-italskoj grupi jezika i narječja. Izgradnja ceste Via Emilia 187. pne. napravilo je od Bononije važno prometno središte, preko koje je tekao promet za Akvileju (Via Aemilia Altinate) i Arezzo (Via Flaminia).
Bononia je 88. pne. postala municipij, to je bio dobro osmišljen grad, sa pravokutnim uličnim planom, sa šest carda i osam decumana (poprečne ulice), one se naziru još i danas. Za rimskih vremena, broj stanovnika Bononije varirao je između 12.000 do 30.000, na svom vrhuncu, to je bio drugi grad u Italiji, i jedan od najvažnijih u Carstvu, s brojnim hramovima, termama, teatrima i arenom. Pomponije Mela držao je Bononiju za jedan od pet najbogatijih ("opulentissimae") gradova Rima. Požar je oštetio grad za vrijeme vladavine cara Klaudija, ali ga je Neron obnovio u 1. st. ne..
Srednji vijek
thumb|right|320px|Via Emilia još uvijek prolazi kroz Bolognu Nakon razdoblja stagnacije, Bologna je ponovno zaživjela u 5. stoljeću pod biskupom Petronijem. Prema legendi, on je sagradio crkvu sv. Stefano. Nakon pada Rima, Bologna se našla na granici moćnog bizantskog Ravenskog egzarhata, od kojeg su ga sve slabije štitile zidine preostale iz rimskih vremena. Tako da je 728, grad zauzeo langobardski kralj Liutprand i postala je dio njihova kraljevstva. Oni su izgradili svoj kvart ("addizione longobarda") pored crkve sv. Stefano, u njemu je boravio i Karlo Veliki kad je posjetio Bolognu 786 godine.
Za 11. stoljeća Bologna je počela opet rasti kao slobodna komuna, 1164 se udružio u Lombardski savez protiv Fridrika Barbarosse. Tada je osnovan Studio (najstariji univerzitet u Evropi, 1088), koji je okupio najbolje naučnike srednjega vijeka kao što je Irnerius, a studenti su mu bili između ostalih; Dante, Boccaccio i Petrarca. U 12. stoljeću, grade se novi bedemi radi proširenja grada, no i to je postalo pretjesno tako da su novi izgrađeni u 14. stoljeću da se grad može širiti dalje.
Bologna je 1256, objavila revolucionarni Legge del Paradiso ("Rajski zakon"), kojim je ukinuto feudalno kmetstvo i oslobođeni robovi, koristeći za provedbu javni novac. U to je vrijeme centar grada je bio pun tornjeva (možda ih je bilo 180), koje su gradile vodeće obitelji, ali su gradili i javne građevine, crkve, samostane. Kao i većina talijanskih gradova tog doba, i Bologna je bila razdirana unutarnjim borbama između Gvelfa i Gibelina, što je dovelo do protjerivanja gibelinske obitelji Lambertazzi u 1274.
Giovannijevu vladavinu dokinule su 1506 papinske trupe Julija II koje su nakon opsade ušle u Bolognu i opljačkale je. Od tad pa sve do 18. stoljeća, Bologna je bila dio Papinske države, kojom je vladao papin legat kardinal i Senat koji je svaka dva mjeseca birao gonfaloniera (suca). Ispred crkve sv Petronijo, papa Klement VII krunio je 1530 god. Karla V za cara Svetog Rimskog Carstva.
Bologna od 16 do 18. stoljeća
Grad je i dalje napredovao, iako je epidemija kuge krajem 16. stoljeća smanjila broj stanovnika od 72, 000 na 59, 000, a druga epidemija 1630 na 47, 000. Stanovništvo se kasnije oporavilo do broja 60.000 ili 65.000. Oko 1564 izgrađene su Piazza del Nettuno i Palazzo dei Banchi i predivna zgrada univerziteta Archiginnasio. Za razdoblja papinske vladavine izgrađene su brojne crkve i čak devedeset šest samostana, što je bilo daleko više od mnogih drugih talijanskih gradova. Slikari koji su stvarali u Bologni u to doba stvorili su bolonjsku školu slikarstva, poznatu po; Carracciju, Domenichinu i Guercinu.
Bologna u 19. stoljeću
thumb|left|240px|Bazilika Santa Maria dei Servi Nakon uspješnog Napoleonovog pohoda po Italiji, Bologna postaje glavni grad njegove marionetske Cispadanske Republike, a kasnije nakon osnivanja Cisalpinske Republike, drugi najvažniji grad te tvorevine nakon Milana, to je bio i za njegove Kraljevine Italije. Nakon pada Napoleona, Bologna je ponovno pod Papinskom državom, zbog tog su izbile bune 1831 i 1849, tad su građani privremeno istjerali iz grada austrijski garnizon koji je kontrolirao grad sve do 1860. Nakon posjete pape Pija IX 1857, grad glasao za ujedinjenje sa Kraljevinom Sardinijom 12. juna 1859, i tako je postao dio Ujedinjene Italije.
Bologna u 20. stoljeću
thumb|right|260px|Palazzo del Podesta na Piazza Maggiore Nakon ujedinjenja, Bologna dobiva na značenju kao važan trgovački, industrijski i prometni centar, stanovništvo raste, tako da su na početku stoljeća stare obrambene zidine oko grada porušene (osim na nekoliko sekcija) a na njihovom mjestu izgrađene kuće.
Tokom Drugog svjetskog rata, Bologna je bila ključna točka za prijevoz njemačkih snaga, tako da je više puta bombardirana. Bolognu je oslobodila poljska 3. Karpatska pješadijska divizija nakon Bitke za Bolognu 21. aprila 1945, ubrzo nakon toga oslobađana je čitava sjeverna Italija i skršen je njemački otpor. Bolonja je bila centar talijanskog pokreta otpora i talijanskih partizana, te je nakon Drugog svjetskog rata postala baza talijanske Komunističke partije.
Bologna je došla na naslovnice svjetskih novina 2. augusta 1980. kada je u terorističkom bombaškom napadu na glavnom kolodvoru poginulo 85 ljudi, a ranjeno više od 200. Napad je pripisan neofašističkoj organizaciji Oružane revolucionarne jezgre (Nuclei Armati Rivoluzionari). Samo dva mjeseca ranije, pao je pod sumnjivim okolnostima avion Aerolinee Itavia (let 870).
Klima
Bologna ima klimu koju klimatolozi opisuju kao umjerenu ili kontinentalnu, karakterističnu za sjevernu Italiju, s vrućim ljetima i hladnim, vlažnim zimama. Temperature prelaze 30 °C od maja do početka septembra, a česti su i toplinski udari tokom ljeta. Zbog visoke stope vlage, percepcije i topline ljeti i hladnoće zimi se pojačavaju. Zbog velike količne vlage, magle su uobičajene tokom kasne jeseni i zime (kao i u većem dijelu sjeverne Italije). Godišnja količina oborina kreće se od 700 milimetara do 800 milimetara, a koncentrirana je uglavnom u proljeće i jesen. Snijeg ponekad pada od kraja novembra do aprila, ali najčešći jeod decembra do februara. Minimalna zabilježena temperatura od -19,8 °C, izmjerena je 13. januara 1985, a najviša temperatura ikad zabilježena bila je 40,6 °C u augustu 2003.
Gradske znamenitosti
thumb|800px|center|Piazza Maggiore; od lijeva prema desno: Palazzo dei Banchi, Basilica San Petronio, Palazzo dei Notai, Palazzo d'Accursio thumb|left|240px|Svetište San Luca, na brežuljku (Colle della Guardia) thumb|left|upright|240px|Dva bolonjska kosa tornja; Torre degli Asinelli i Torre della Garisenda
Sve do početka 19. stoljeća, kad je otpočela velika urbana obnova grada, Bologna je bila jedan od najbolje očuvanih srednjovjekovnih gradova u Evropi, no i danas ima brojne historijske vrijednosti. Unatoč tome što je pretrpila znatna oštećenja u bombardiranju 1944, njen povjesni centar je jedan od najvećih evropskih, prvi poslije Venecije, u kojem ima mnoštvo romaničkih, gotičkih, renesansnih i baroknih zdanja.
Bologna se razvijala duž rimske ceste Via Emilia, ona i danas prolazi kroz grad, samo pod drugim imenima, kao; Strada Maggiore, Rizzoli, Ugo Bassi i San Felice. Kako se razvila na tlocrtu rimskih cesta, ulice u centru Bologne i danas slijede taj uzorak.
Bologna je grad u kojem su na mnogim mjestima još vidljivi orginalni rimski bedemi, koji su dograđivani za srednjeg vijeka do stoljeća. U gradu i danas ima dvadeset srednjovjekovnih obrambenih tornjeva, od njih preko 200 koliko ih je bilo u nesigurna vremena ranog srednjeg vijeka. Najpoznatiji su ukošeni Torre degli Asinelli (97,20 m.) i Torre della Garisenda (48 m.) izgrađeni u 12. st., koji su danas simbol grada, znani kao Dva tornja.
Bolongna je poznata po svojim elegantnim i brojnim arkadama (trijemovima), ukupne dužine od 38 km u gradskoj jezgri (preko 45 km u cijelom gradu), koje omogućuju šetaču zaklon od kiše, snijega, ili vrućeg ljetnog sunca. Trijem sv. Luke, jedan je od najdužih na svijetu (3,5 km, 666 arkada) povezuje Porta Saragozza (jedna od 12 gradskih vrata u drevnim zidinama koja su opasivala 7,5 km grada) sa Svetištem San Luca, na Colle della Guardia, brežuljak iznad grada na 289 m. thumb|right|260px|Bazilika Santo Stefano Bologna ima brojne crkve, samostane, palače, fontane i spomenike, ovo je samo dio najpoznatijih:
Privreda
Privreda Bologne bazira se na aktivnom industrijskom sektoru, koji je tradicionalno jak u preradi poljoprivrednih proizvoda i stočarstva. U gradu i okolici brojni su pogoni; obućarske, tekstilne, strojarske, keramičke, duhanske, elektroničke i kemijske industrije, grad je i centar izdavaštva i trgovine ("Centergross"). Bologna je i važan sajamski grad, Fiera di Bologna je jedan od najvećih današnjih sajamskih prostora u Evropi, s respektabilnim međunarodnim sajmovima (Arte Fiera, Saie, Cersaie, Cosmoprof, Motor Show, Lineapelle).
Transport
Javni gradski prijevoz organiziran je autobusima javnog poduzeća ATC.
Stanovništvo
Po popisu iz 2009, uže središte Bologne imalo je 374 944 stanovnika, sa okolicom grad ima 1 milijun. Od tog broja 46,7% su muškarci i 53,3% su žene. Maloljetnika (djeca u dobi od 18 i mlađi) ima 12,86 %, a umirovljenika 27,02 %. U Italiji je omjer 18,06% maloljetnici, 19,94 % umirovljenici. Prosječna dob stanovnika Bologne je 51 godina, a Italije 42. U pet godina, između 2002. i 2007, broj stanovnika porastao je za 0,0%, a u Italiji je rast bio 3,56%.
Najviše je Talijana koji čine 89,47% stanovništva, a najveće imigrantske grupe došle su iz drugih evropskih zemalja, uglavnom iz Rumunjske i Albanije (2,82%), zatim iz Istočne Azije (uglavnom Filipinci, 1,50%) i iz Južne Azije (uglavnom iz Bangladeša, 1,39%).
Kultura
thumb|left|240px|Glavna gradska ulica Via Rizzoli Tokom svoje višestoljetne egzistencije, Bolonga je dobila mnogo nadimaka, od kojih su najpoznatiji: "učena" (la dotta) zbog svog poznatog univerziteta, ali i "debela" (la grassa) zbog svoje dobre kuhinje.
Danas je zovu "crvena" (la rossa) nekad se to odnosilo na boju krovova i ciglenih fasada u historijskoj jezgri, ali danas je vezan uz politiku, Bologna je od Drugog svjetskog rata bastion socijalizma i komunizma, do izbora 1999 nitko od desnice nije pobijedio u Bologni. Ljevica se vratila vlast 2004. kada je njen kandidat Sergio Cofferati pobijedio na izborima za gradonačelnika.
Bologna je proglašena UNESCOvim gradom muzike 29. maja 2006.
Univerzitet
thumb|left|240px|Unutrašnjost stare palače Univerziteta Bologna (Palazzo dell'Archiginnasio) izgrađene 1637. Univerzitet u Bologni osnovan 1088. najstariji je postojeći univerzitet u Evropi i bio je važno središte evropske intelektualnog života u srednjem vijeku. Laura Bassi je 1732, bila prva žena koja je službeno primljena na studij u Evropi.
Univerzitetski botanički vrt Orto Botanico di Bologna dell'Università, osnovan 1568, četvrti po starosti u Evropi. U Bologni djeluje i depadansa američkog univerziteta Johns Hopkins, pod imenom SAIS Bologna Center.
Kulinarstvo
thumb|right|260px|Tipična mortadele iz Bologne Bologna kao bogat poljoprivredni kraj, poznata je po dugoj kulinarskoj tradiciji (zato su je i zvali la grassa). Svjetski je poznat umak bolognese (umak od mesa za tjesteninu), ali ako to naručite u Bologni, neće znati što želite, jer oni to zovu ragu. Bologna je poznata po svojim pršutima, mortadelama, salamama, kobasicama i vinima; Pignoletto dei Colli Bolognesi, Lambrusco di Modena i Sangiovese di Romagna.
Sport
Jedan od nadimaka Bologne devedesetih je bio Basket City, jer su tad bolonjezi bili ludi za košarkom. Tih godina dva gradska kluba Virtus i Fortitudo, smjenjivala su se na prvom mjestu u nacionalnoj i evropskoj lizi, a njihov lokalni derbi bio je događaj. Nogomet je isto popularan, Bologna je bila sedmerostruki talijanski prvak, a trenutno igra u prvoj ligi (Seria A). Popularni i jaki su odbojka (La Zinella Volley) i bejzbol (La Fortitudo Baseball) osvajači brojnih talijanskih i evropskih naslova.
VOX TV
VOX TV je ugašena lokalna televizija s koncesijom na razini grada Zadra. Službeno je započela emitiranje 12. svibnja 2007., javljanjem uživo sa zadarskog Narodnog trga, a do konačnog prekida emitiranja došlo je u svibnju 2016. Televizija je emitirala u digitalnim regijama D6 (54. kanal) i D7 (31. kanal). Bila je smještena u industrijskom dijelu grada, točnije u Gaženici, na adresi Uvala Bregdetti 23. Vlasnik televizije je bio Reno Sinovčić, a glavna urednica Ivana Vukić.
Program
Televizija VOX svakodnevno ima tri do četiri sata vlastitog programa. Ujutro se emitira emisija "Dobro jutro Zadre", koju vode Zorana Vrčić, Damir Granić, Kristina Štorić i Renato Babić. Babić ujedno vodi i dnevnu glazbenu emisiju "Mjuza". Četiri puta dnevno na rasporedu su vijesti.