cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Los Torres, San Miguel de Allende
Los Torres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Wales, Utah
Vejls je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Petro Marko
Petro Marko (25. novembar 1913 – 27. decembar 1991) bio je albanski pisac. Njegov je najpoznatiji roman naslovljen Hasta la vista i u njemu autor iznosi svoja iskustva kao dobrovoljac u republikanskim snagama tijekom Španjolskog građanskog rata. Petro Marko se općenito smatra jednim od očeva moderne albanske proze.
Wales, Utah
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 302, što je 83 (37,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Petro Marko
Život
Petro Marko rođen je u Dhërmiju u južnoj Albaniji 1913. godine. Počeo je pisati sa dvadeset godina, a njegova su prva djela objavljena u tadašnjim časopisima uz podršku mentora Ernesta Koliqija. Njegovi članci objavljivat će se u periodičnim časopisima kao Lirija, Shqipëria e re , Bota e re i Koha e re. Od 1. marta 1936. postao je urednik ABC-a, književne kritike koju su monarhističke vlasti nedugo zatim zabranile, nakon čega je Marko uhićen i poslan u internaciju. Augusta 1936. godine pridružio se bataljonu Garibaldi republikanskih snaga u Španjolskom građanskom ratu, zajedno s drugim značajnim Albancima poput Mehmeta Shehua, Asima Vokshija i Thimija Gogozota.
Tijekom Španjolskog građanskog rata, zajedno sa Skënderom Luarasijem, sinom Petra Ninija Luarasija, počeo je u Madridu izdavati albanski list Vullnëtari i lirisë, koji je ukinut nakon dva broja zbog ratnog stanja u Madridu. Na njegovo najpoznatije djelo Hasta la vista, objavljeno u Tirani 1958. godine, u velikoj su mjeri utjecala njegova iskustva u Španjolskom građanskom ratu. Godine 1940, nakon povratka iz Francuske u Albaniju, talijanska vojska ga je uhitila, zatim zatvorila u Bariju, i zajedno sa 600 drugih zatvorenika poslala na Ustiku, otok na Tirenskom moru, gdje je boravio od 1941. do 1943. godine, a potom bio prebačen u zatvor Regina Coeli pokraj Rima 1944. godine.
Rancho San Diego, Silao de la Victoria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1755 m.
Petro Marko
Život
U oktobru 1944. pridružio je se snagama Albanske narodnooslobodilačke borbe kao partizan. Nakon rata postao je glavni urednik časopisa Bashkimi, ali ga je 1947. godine ponovno uhapsio Koçi Xoxe, ministar obrane, a pušten je nakon Xoxeova pada 1949. godine. Marko je bio optužen za davanje informacija Anglo-Amerikancima dok je objavljao dužnost glavnog urednika. Posljednji je put bio zatvoren od maja 1947. do maja 1950. Unatoč tome, Marko je ostao idealist i antifašist. U pismu upućenom iz zatvora Vrhovnom vojnom sudu Albanije, izjavio je: »Petro Marko je osuđen na tri godine i bačen među one protiv kojih se borio i koje je mrzio. Za mene je ovo najveća nepravda, to je zločin koji se događa protiv mene, jer sam nevin i nikada, počevši od 1932. godine, nisam nanio nikakvu štetu narodu«. U drugom pismu koje je uputio Vrhovnom sudu, još dok je izdržavao kaznu u zatvoru, spomenuo je da su ga mučili i prisiljavali da nešto prizna, inače bi umro. Vrijeme koje je proveo u komunističkom zatvoru opisat će u svom Intervjuu sa mnom: Oblaci i kamenje. U toj će knjizi pisati i o svojim osjećajima prema vlastitom albanskom identitetu, uzimajući u obzir njegovo podrijetlo iz problematične regije Bregu, na južnoj obali Albanije i nedaleko od Grčke, koja se ponekad nazivala i Himara.
Preminuo je 1991. godine, a 2003. predsjednik Albanije Alfred Moisiu odlikovao ga je medaljom Čast nacije. Godine 2009. jedan trg u Dhermiju nazvan je po njemu, a ceremoniji je prisustvovao albanski premijer Sali Berisha. Njegovo ime nosi i glavno kazalište u Vlori.
Djelo
Godine 1964. objavljena je zbirka priča od 204 stranica koje je napisao u ranim godinama od 1933. do 1937. pod naslovom Rrugë pa rrugë. Godine 1973. objavljen je njegov roman Një emër në katër rrugë, čija je radnja smještena u monarhističko doba. Knjiga je zbog svog sadržaja odmah zabranjena, a Marko je izgubio pravo na objavljivanje od 1982. godine.
Scurati, Trapani
Scurati je naselje u Italiji u provinciji Trapani, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 54 m.
Taglio Corelli, Ravenna
Taglio Corelli je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Braye-en-Laonnois
Brej an Lanoa je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Laon.
Taglio Corelli, Ravenna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
La Colonia, Acaponeta
La Colonia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Acaponeta.
Barry Hines
Prije nego što je postao profesionalni pisac, radio je kao učitelj. Prvi i najpoznatiji mu je roman A Kestrel for a Knave, koji je poslije adaptiran u film Kes u režiji Kena Loacha, s kojim će Hines i kasnije surađivati. Njegov najpoznatiji TV-scenarij je za BBC-jevu dramu Threads o posljedicama nuklearnog rata na Britaniju, a za koju je dobio nagradu BAFTA.
Dendrobin
Dendrobin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 263,375 Da.
Rohrdorf (am Inn)
Rordorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 46 opštinskih središta okruga Rozenhajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 5.461 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9187169.
Flathead
thumb|Djevojčica iz plemena Flathead thumb|Flathead obitelj Flathead (Pljosnata Glava; Salish) je najistočnije pleme Salishan Indijanaca nastanjeno u ranom 19. stoljeću u dolini rijeke Bitteroot na zapadu Montane. Porodica Flathead Indijanaca
Ime
Ime koje nose 'Flathead' (na engleskom jeziku) ili ' Tętes-Plates' (na francuskom) odnosno 'Pljosnata Glava' dano im je potpuno pogrješno, jer ovo pleme nikada nije prakticirano deformaciju lubanje. Vjerojatno je prijevod raznih imena koje su im davali drugi Indijanci. Pleme Vrane (Crow) zvalo ih je A-shu'-e-ka-pe, Indijanci Hidatsa zvali su ih A-too-ha-pe, u Arapaho jeziku Ka-ka-i-thi, kod Cheyenne (Ka-ko'-is-tsi'-a-ta'-ni-o) i u Chippewa (Nebagindibe). Svi ovi nazivi znače 'pljosnata glava', ovaj je običaj bio raširen među plemnima zapadno od njih. Ovo je pleme poznato i pod imenom Salish (u značenju 'ljudi').
Povijest
thumb|lijevo|Kicking Horse; 1898
Kelly Rowan
Kelly Rowan (26. oktobar 1965 -) je kanadska glumica i bivša manekenka, najpoznatija po ulozi Kirsten Cohen u TV-seriji The O.C..
Flathead
Povijest
Otac De Smet 1841. utemeljio je misiju St. Mary na rijeci Bitteroot, gdje se okupilo 1,600 Indijanaca iz raznih planinskih plemena. Misija je napuštena 1850. zbog napada Indijanaca Crna Noga (Blackfeet). Drugu misiju St. Ignatius podigao je na jezeru Flathead. Osim Flatheada, katoličku vjeru tu su primila i plemena Pend d'Oreille (Hanging Ears, Obješene Uši), Kutenai i Spokan. Od 16. Srpnja 1855. plemena Flathead, Upper Pend d'Oreille i Kootenay potpisuju ugovor po kojemu državama Montana i Idaho prepuštaju svu svoju zemlju. Ugovorom iz 1872. (Garfield Treaty) ova tri plemena dobivaju zemljište na jezeru Flathead. Tu im je rezervat na kojem žive i danas u konfederaciji pod imenom 'The Confederated Salish and Kootenai Tribes of the Flathead Indian Reservation'.
Flatheadi pojavom konja postaju lovci na bizone, oni se šire na preriju što dovodi do niza sukoba s Indijancima Crna Noga, plemenom koje je živjelo isključivo od bizona. U ovim sukobima Flatheadima je spao broj na 350 duša.
Običaji
Flatheadi su najistočnija grana Salishan Indijanaca nastanjena u planinskoj regiji sjeverozapadne Montane, a također i njihovo najjače i najznačajnije pleme. Flatheadi su sebi priskrbili, iako nisu bili nikad brojni, reputaciju najhrabrijih među Salishima, ali i po prijateljskom držanju prema bijelcima. Kada su otkriveni početkom 19. stoljeća oni su živjeli od kopanja camas-korijenja, sakupljanja i lova. Njihova nastamba bila je kožni tepee-šator ili nastamba učinjena od hasura. Kada su dobili konje ovi Indijanci postaju lovci na bizone osvajajući preriju. Novousvojeno zanimanje nije se dopalo ratobornim Blackfoot Indijancima, što dovodi do niza sukoba, i smanjue Flatheadima broj na nekih 350. Flatheadi su po vjeri bili animisti i imali su cijeli niz ceremonijalnih plesova, uključujući i Sun Dance (Ples sunca), što su vjerojatno posudili Blackfoota.
Populacija
Salish ili Flathead. Žena plete košaru, Indijanci Flathead.
Opština Domingo Arenas, Puebla
Domingo Arenas je opština u Meksiku, u saveznoj državi Puebla.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1021 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2367 m.
Asili, Cuneo
Asili je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Barausse, Vicenza
Barausse je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Asili, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 260 m.
Kenichi Uemura
(22. april 1974.) je bivši japanski nogometaš.
Poiana, Căzănești
Poiana je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Căzănești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 215 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 177 m.
Colle San Marco, Ascoli Piceno
Colle San Marco je naselje u Italiji u provinciji Ascoli Piceno, u regiji Marche.
Chikara Fujimoto
(31. oktobar 1977.) je bivši japanski nogometaš.
Plan de la Santa Cruz, Silao de la Victoria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1790 m.
Colle San Marco, Ascoli Piceno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 131 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 707 m.
Barrio San Isidro, Zapotitlán Lagunas
Barrio San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Zapotitlán Lagunas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1472 m.
Opština Teslui, Olt
Teslui je opština u Rumuniji u okrugu Olt.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 134 m.
Gopher Flats, Oregon
Gofer Flats je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 379, što je 22 (-5,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Colonia Ignacio Allende, Tezonapa
Colonia Ignacio Allende je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tezonapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1190 m.
Braglia, Ferrara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
El Campamento, Nopala de Villagrán
El Campamento je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Nopala de Villagrán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2421 m.
Ратаре
Ратаре је насеље у Србији у општини Параћин у Поморавском округу. Према попису из 2011. било је 544 становника.
Демографија
У насељу Ратаре живи 500 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,6 година (40,8 код мушкараца и 44,4 код жена). У насељу има 175 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,49.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Hauviné
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 232 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,55 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 115 metara.
Clallam
Clallam (Klallam, S'Klallam, Nux Sklai Yem), pleme američkih Indijanaca porodice Salishan, najsrodniji grupi Songish, naseljeni na južnoj strani prolaza Juan de Fuca, između Port Discoveryja i rijeke Hoko, a kasnije i na plemenskom području Chimakum Indijanaca, Washington. Danas su organizirani u 3 plemena: 1) Lower Elwha Klallam Tribe na rezervatu Lower Elwha zapadno od Port Angeles, Washington, utemeljenom 1968.; 2) Port Gamble S'Klallam Tribe, na rezervatu Port Gamble; 3) Jamestown S'Klallam Tribe ili Jamestown Tribe na malenom rezervatu Jamestown.
Ime
Ime Clallam, točnije Nux Sklai Yem znači  'strong people' .
Povijest
Već sljedeće godine nakon što je 1787 otkriven prolaz Strait of Juan de Fuca u kojeg uplovljava trgovac krznom, Charles Barkley, Clallam Indijanci susreću prvog bijelca, to je Englez Robert Duffin kojega su napali na Discovery Bayu. Pripadnici ovog plemena očito su opasni ratnici. Tijekom 1840.-tih i 1850.-tih godina znatan dio ih velikim kanuima sa poluotoka Olympic prelazi na kanadski otok Vancouver, gdje se udružuju sa Songish Indijancima i na Victoria Harbouru podižu sebi dva naselja. Godine 1854. zauzimaju područje plemena Chimakum, a 14 godina kasnije (1868) dvadesetšestorica Clallama pod vostvom poglavice Nu-mah, lokalno poznat kao Lame Jack, na New Dungeness Spitu napali su pripadnike plemena Tsimshian koji su ovdje bili zbog trgovine, i na povratku za Fort Simpson kod Prince Ruperta u Britanskoj Kolumbiji. Sedamnaestoricu Tsimshiana su pobili, a uspjela se bijegom spasiti tek jedna žena, koja je i ispričala ovi priču. Povod napadu bila je krađa jedne od Lame Jackovih žena. Ovaj pokolj ostao je zapisan kao Dungeness Massacre.
Delettes
Delet je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Sent Omer.
Testi Rasponi, Ravenna
Testi Rasponi je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Delettes
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 912 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 62 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,69 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 54 metara (maksimalnoj 138 m, a minimalnoj 36 m).
Testi Rasponi, Ravenna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 103 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Never Forget
"Never Forget" je pjesma koju izvode islandski pjevači Gréta Salóme i Jónsi. Pjesma je predstavila Island na Eurosongu 2012. godine. Tekst i glazbu napisala je Gréta Salóme.
Pjesma je pobijedila na islandskom izlučnom natjecanju Söngvakeppni Sjónvarpsins 2012, ali na islandskom jeziku pod naslovom "Mundu eftir mér" ("Sjeti me se"), ali je on naknadno promijenjen u englesku verziju.
El Pobre, Zaragoza
El Pobre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 516 m.
Opština Eloxochitlán, Puebla
Eloxochitlán je opština u Meksiku, u saveznoj državi Puebla.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 9685 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1054 m.
Campedello, Verona
Campedello je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1074 m.
Deoksiepinefrin
Deoksiepinefrin je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 167,205 Da.
Ridarolo, La Spezia
Ridarolo je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
La Florida Uno, Ocosingo
La Florida Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 945 m.
Mountain Center, California
Mountain Center je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 63 stanovnika.
Ninguno, Campo Alfonso Reyes, Ahome
Ninguno, Campo Alfonso Reyes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Ahome.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Hugo, Minnesota
Hjugo je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Zoran Amar
Zoran Amar (Beograd, 6.6. 1954) je jugoslovenski reditelj i filmski pedagog.
Biografija
Zoran Amar je jedino dete iz braka Isaka Amara i Vere (rođ. Vajda). Oboje roditelja su svoj radni vek posvetili filmu, pozorištu i televiziji. Otac u oblasti organizacije i upravljanja, a majka kao sekretarica režije na RTB-u. Od rođenja do 1991. godine je živeo u Beogradu. Završio je Fakultet dramskih umetnosti odsek za filmsku i TV režiju. Tokom 80-tih godina je radio veliki broj spotova za grupe beogradske rok-scene i novog talasa. Za sada njegov najpoznatiji celovečernji film je "Šmeker" (1985) sa Žarkom Lauševićem u glavnoj ulozi.
Hugo, Minnesota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 13.332, što je 6.969 (109,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Zoran Amar
Biografija
Od 1991. godine živi u Njujorku gde je redovni profesor na School of Visual Arts} na predmetima filmske grupe.
Taufkirchen (Vils)
Taufkirhen je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Erding. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 8.905 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9177139.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Erding Taufkirhen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Erding. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 466 metara. Površina opštine iznosi 70,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.905 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 127 stanovnika/km².
Capreno, Genoa
Capreno je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 380 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 244 m.
El Filete, Tezonapa
El Filete je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tezonapa.
Richard Brautigan
Brautigan je odrastao zajedno s majkom koja se često preudavala, pa su mu djetinjstvo odredila česta fizička zlostavljanja od strane očuha. Pisanjem se počeo baviti u srednjoj školi, a nakon mature 1953. godine se odao boemskom životu. Godine 1956. se doselio u San Francisco gdje je počeo dijeliti svoje pjesme na ulicama. 1960-ih je postao jedna od ikona tamošnje kontrakulturne scene. 1970-ih je njegova popularnost počela blijediti, iako je nastavio eksperimentirati s različitim književnim stilovima.
El Filete, Tezonapa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 947 m.
Richard Brautigan
Vjeruje se da je 14.9. 1984. je, nedugo nakon telefonskog razgovora s bivšom djevojkom Marciom Clay, počinio samoubistvo. Privatni detektiv Robert Yench mu je tijelo pronašao tek 25.10. 1984. pa se točan datum smrti još uvijek ne zna.
Njegova kći Iante Elizabeth Brautigan je i sama postala spisateljica, a ocu 2000. godine posvetila biografsku knjigu You Can't Catch Death.
San Julián de Landeta, San Miguel de Allende
San Julián de Landeta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 386 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2042 m.
Spomen-park Vraca
mini|desno|Obilježje posvećeno sarajevskim borcima u Spomen-parku Spomen-park Vraca nalazi se u Sarajevu, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 3. do 9. maja 2005. godine, donijela je odluku da se kuća proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo (predsjedavajuća), Tina Wik.
Lokacija
Spomen-park nalazi se na dominantnoj koti, na prostoru od oko 6 ha, oko austrougarske tvrđave, u dijelu sarajevskog naselja Vraca, na sjevernim padinama Trebevića, Iznad naselja Grbavica i Kovačići. Prostor kompleksa je sa svih strana ograničen komunikacijama.
Historija
U ratu 1992-1995. godine, Spomen park služio je kao mjesto odakle je grad Sarajevo gađan iz teškog topovskog naoružanja i snajpera. Tada, i jedno vrijeme nakon rata, cijeli kompleks je devastiran, kako tvrđava i pojedinačna spomen-obilježja, tako i parkovske površine, platoi, stepeništa i dr.
Farmersville, Illinois
Farmersvil je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Xicola, Alpatláhuac
Xicola je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Alpatláhuac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 440 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1703 m.
San Blasito, Acaponeta
San Blasito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Acaponeta.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 225 m.
Shahaptian
Shahaptian (Sahaptian) /ime Shahaptian nastalo je od Saptini, pl. Sháptini, salishanski naziv za Indijance Nez Percé ili Pierced Nose/, porodica sjevernoameričkih indijanskih jezika u području Platoa uz rijeku Columbiju i njenim pritokama u Oregonu i Washingtonu. Porodica čini jednu od glavnih grana Velike porodice Penutian. Ovim jezicima služe se istoimena plemena, predstavnici su im: Klickitat, Mishalpan ili Mical, Nez Percé ili Shahaptin (sahaptin, probušeni Nos), Palouse, Pswanwapam, Skin ili Skinpah, Tenino, Tyigh, Umatilla, Walla Walla, Wanapam, Wauyukma, Wyam (Lower Deschutes), Yakima s Upper Yakima (Kittitas). Prema nekim lingvistima jezici Waiilatpuan i Lutuamian Indijanaca čine ogranke porodice Shahaptian, no one se danas vode kao posebne porodice.
Shahaptian plemena pripadaju kulturi Platoa čiji su najjužniji predstavnici, odnosno naseljavaju jug Washingtona i sjever Oregona duž rijeke Columbia i njezinih pritoka. Istom kulturnom području ( ali ne i jezično) treba pridodati i Indijance Klamath, Modoc, Cayuse i Molala. Kod Shahaptina glavnu hranu čini riba, osobito losos i razno korijenje, osobito camasa. Kod Shahaptina nije zabilježen nikakav oblik agrikulture, a to je i tipično Platou Columbije.
Siegfried Lenz
Siegfried Lenz (Lyck (Ełk), Istočna Pruska, 17. 3. 1926. – Hamburg, 7. 10. 2014) bio je njemački pisac koji je napisao dvanaest romana i nekoliko zbirki novela, eseje i drame za radio i teatar. Na 250. obljetnicu rođenja Johanna Wolfganga von Goethea je u Frankfurt-am-Mainu dobio Goetheovu nagradu.
Imunohemijske metode
Postoje razne imunohemijske metode koje služe za razna istraživanja u virologiji i molekularnoj evoluciji.
Siegfried Lenz
Za vrijeme drugog svjetskog rata je regrutiran u Kriegsmarine, odatle je dezertirao i prebjegao u Dansku, ali je krajem rata svejedno završio u zarobljeničkom logoru. Nakon puštanja je studirao na Univerzitetu u Hamburgu, ali je studij prekinuo kako bi počeo pisati za Die Welt. Tamo je upoznao svoju Liselotte.
1960-ih je kao član SPD-a bio zajedno s Güntherom Grassom jedan od glavnih zagovornika Istočne politike Willyja Brandta.
Imunohemijske metode
Uvod
Izuzetna specifičnost antitela za antigene čini antitela važnim reagensima za detekciju i prečišćavanje antigena. Takođe, kao reagens za identifikaciju i kvantifikaciju specifičnih antitela koriste se antigeni. Kako antitela mogu biti proizvedena za gotovo ma koji tip makromolekula, tehnike bazirane na reakciji antigen-antitelo imaju široku primenu u istraživačkom radu i kliničkim ispitivanjima.
Detekcija antigena ili antitela je moguća ukoliko reakcija antigen-antitelo može biti vizuelizovana ili izmerena. Selekcija metode zavisi od karakteristika antigena (veličina, broj i struktura antigene determinante), karakteristika odgovarajućih antitela (specifičnost, aviditet) i koncentracije antigena koja se određuje.
Kritični faktor koji determiniše da li će imuni kompleksi biti dektovani u solubilnoj formi ili kao precipitat, uključuje, pored koncentracije antigena koju treba odrediti, i odnos koncentracije antigena u odnosu na koncentraciju antitela (shodno Heidelberg-u i Kendall-u).
Tehnike koje se baziraju na reakciji antigen-antitelo se mogu podeliti u dve kategorije, indirektne i direktne. Indirektnim metodama koje omogućavaju direktnu vizuelizaciju imunoprecipitata svojstvena je relativna neosetljivost jer je neophodno prisustvo dovoljno reaktanata za formiranje vidljivih precipitata. Direktna merenja antigen-antitelo kompleksa su veoma osetljiva jer se koriste mašine koje direktno mere reakciju i ne zavise od formiranja vidljivog precipitata.
Metode sa precipitacijom
Metode sa precipitacijom se izvode se u polutečnom medijumu, a antigen-antitelo sistemi su podešeni tako da se test odvija u okviru zone ekvivalence.
Radijalna imunodifuzija
Test se izvodi u gelu od agara u koji su inkorporirana odgovarajuća antitela za antigen koji treba determinisati. Uzorak se aplicira na rupe u agaru. Antigen iz uzorka difunduje radijalno kroz gel, interaguje sa antitelom i kada se dostigne zona ekvivalence formira se precipitirajući prsten. Prema Mancini-ju dijametar prstena je proporcionalan logaritmu koncentracije pošto je količina antitela konstatnta. Prema Fahey-u brzina difuzije zavisna od koncentracije antigena se koristi za merenja, čime se skraćuje vreme reakcije u poređenju sa Mancini-jem. U oba slučaja koncentracija antigena se određuje korišćenjem kalibracione krive koja se konstruiše korišćenjem različitih koncentracija standardnog antigena. Ukoliko se pojavi više od jednog prstena došlo je do više antigen-antitelo reakcija.
Imunoelektroforeza
Elektroforetska separacija proteina se zasniva na razlikama u električnom naboju ili molekulskim masama različitih proteina. Pod dejstvom jednosmerne struje kretaće se prema anodi odnosno katodi zavisno od sopstvenog naboja. Ako se posle izvesnog vremena separacija zaustavi, proteini denaturisanjem fiksiraju za nosač, dobiće se poznate slike elektroforetske sepaparacije. Najveću primenu danas ima elektroforeza u poliakrilamidu u prisustvu SDS-a, dok su se elektroforeza na papiru, celuloza-acetatu i agaroznom gelu zadržale u kliničkim ispitivanjima. Kada se ima za cilj da se utvrdi prisustvo određenog proteina i eventualno odredi njegova količina u određenom uzorku, elektroforeze proteina odvijaju se u poliakrilamidnim gelovima (PAA), koji imaju odlike molekulskog sita. Korišćenjem jakog anjonskog deterdženta, natrijum-dodecilsulfata (SDS), obezbeđuju se uslovi pod kojima dolazi do disocijacije proteina u individualne polipeptidne subjedinice i istovremeno se minimizira njihova agregacija. U SDS-PAGE gelovima, proteini vezuju SDS čime stiču negativno naelektrisanje. Količina SDS-a koji je vezan je gotovo uvek proporcionalna molekulskoj težini polipeptida, a nezavisna od peptidne sekvence, tako da SDS-polipeptidni kompleksi migriraju kroz PAA gelove u zavisnosti od veličine tj. molekulske težine.
Dvodimenzionalna imunoelektroforeza
Ukoliko se za separaciju koriste medijumi sa kontinuiranim gradijentom pH, proteini će migrirati do vrednosti pH koja odgovara njihovoj izoelektričnoj tački kada gube naboj, postaju neutralni i prestaju da se kreću. Ovim su obezbeđeni uslovi za postupak izoelektrofokusiranja. U dvodimenzionalnoj elektroforezi se proteini u prvoj dimenziji separišu izoelektrofokusiranjem a u drugoj dimenziji koja je upravna na pravac separacije u prvoj dimenziji, podvrgavaju se SDS-PAGE-u.
Aglutinacija
Kada je antigen čestica reakcija antigena sa antitelom se detektuje aglutinacijom antigena. Termin aglutinin se koristi za opisivanje antitela koja aglutinišu korpuskularne antigene. Kada je antigen eritrocit koristi se termin hemaglutinacija. Aglutinacioni testovi mogu biti kvalitativni, kada se koriste za ispitivanje prisustva antigena ili antitela, i kvantitativni kada se određuje nivo antitela za određeni antigen.
Aglutinacija bakterija (Detekcija antitela, Widal-ova reakcija): suspenzija ubijenih ili inaktiviranih bakterija se koristi kao antigen i inkubira sa serumom pacijenta. Pojava aglutinacije je indikator prisustva odgovarajućeg antitela u serumu.
Detekcija antigena (Gruber-ova reakcija): za klasifikaciju i određivanje tipova bakterija čiste kulture se inkubiraju sa odgovarajućim klasama i antiserumima specifičnih za određeni tip.
Indirektna (pasivna) hemaglutinacija: Premda se za testove aglutinacije koriste korpuskularni antigeni, ukoliko se za eritrocite veže solubilni antigen (npr. viralni antigen poput polisaharida) ovi „ogrnuti“ eritrociti se mogu koristiti za test aglutinacije na solubilne antigene.
Testovi inhibicije aglutinacije: Direktni testovi se zasnivaju na tome da izvesni virusi produkuju aglutinine koji dovode do aglutinacije eritrocita i ukoliko serum sadrži antitela na viralne aglutinine aglutinacija je inhibirana. U indirektnim testovima se koriste stabilizovani eritrociti za koje su vezani antigeni i odgovarajuća antitela:
Metode sa obeleživačima
Savremene imunološke metode za kvantifikaciju koncentracije antigena su zasnovane na posedovanju čistog antigena ili antitela čija količina se može meriti indikatorskim molekulom. Antigeni i antitela su obeleženi fluoroforama (imunofluorescentne metode), radioaktivno (radioimunološke metode), enzimima (enzimske imunološke metode) ili hemiluminiscentnim obeleživačima (luminiscentni imunološke metode).
Obeleživači
Enzimski obeleživači: Enzimi koji se često koriste su alkalna fosfataza, peroksidaza rena i glukozo-6-fosfat dehidrogenaza.
Fluorescentni obeleživači: Fluorofore su molekuli koji apsorbuju energiju koju oslobađaju u vidu fotona u toku vremenskog perioda od 10-8 s. Najčešće se koriste fluorescin i rodamin.
Luminiscentni obeleživači: Hemiluminiscencija je svetlost koja se emituje tokom hemijske reakcije. Visoko aktivni su estri akridinijuma i izoluminol. Bioluminscencija je svetlost koja se produkuje tokom enzimske reakcije. Emitovana svetlost se meri detektorom.
Obeležavanje antitela
Direktno obeležavanje antitela postiže se vezivanjem antitela sa obojenim ili radioaktivno obeleženim molekulom. Vizuelizacija antigen-antitelo kompleksa postiže se i indirektno, naknadnom inkubacijom sa obeleženim sekundarnim antitelom (anti-antitelom). Sekundarna antitela mogu biti obeležena biotinom i naknadno inkubirana sa streptavidinom/avidinom koji su vezani za enzim koji može dati kolorimetrijsku reakciju u prisustvu odgovarajućeg supstrata, a aktivan je samo ako je deo kompleksa antigen/antitelo/sekundarno antitelo-biotin/ streptavidin. Biotin i streptavidin (ili avidin) su molekuli koji se vezuju sa izuzetno visokim afinitetom i svaki molekul biotina ima 4 mesta za vezivanje streptavidina ili avidina. Korišćenjem ovako obeleženih sekundarnih antitela vidljivost antigen/antitelo kompleksa se umnožava minimalno 4 puta. Merenje obeleženog liganda nakon vezivanja antigena za antitelo se može vršiti u tečnoj fazi (homogene metode) ili nakon separacije vezanog od nevezanog obeleženog liganda (heterogene metode).
Homogene metode
Nema potrebe za separacijom vezanog i slobodnog obeleženog antigena ili antitela jer je aktivnost obeleživača, obično enzima, modulisana vezivanjem antitela. Npr. uzorak koji sadrži analizirani antigen i obeleženi antigen se inkubiraju i kompetitori su za vezivna mesta antitela u rastvoru. Enzimski obeleživač antigena je katalitički aktivan samo ako nije vezan za antitelo. Nakon dodavanja supstrata homogenoj smeši konverzija supstrata je direktno proporcionalna koncentraciji analiziranog antigena u uzorku.
Heterogene metode
Zahtevaju dodatni korak radi eliminacije nevezanog antigena ili antitela. Mogu biti: U simultanoj metodi neobeleženi analizirani antigen i obeleženi antigen su kompetitori za ograničen broj antitela. Kako antitelo ima isti aviditet za obeleženi i neobeleženi antigen, vezivanje antitela za obeleženi antigen je inverzno proporcionalno koncentraciji neobeleženog antigena. U slučaju sekvencijalne metode najpre se antitelu dodaje neobeleženi antigen iz uzorka. Kada reakcija dostigne ravnotežu dodaje se konjugovani antigen. Konjugat će se vezati za antitelo svuda gde vezivno mesto nije okupirano neobeleženim imunogenom. Što je više imunogena u uzorku ili standardu, to će se manja količina antigena vezati. Nakon separacije koncentracija neobeoleženog antigena se određuje na osnovu obeleženog. enzimom ili radioaktivnim elementom. Što se više antigena vezuje to je jači signal. Rezultati dobijeni na osnovu standardnih rastvora se koriste za konstrukciju krive. Od značaja je da ova dva antitela ne prepoznaju iste determinante što se može postići monoklonskim antitelima specifičnim za različite epitope.
Imunofluorescentne metode
Kada je indikatorski molekul obeležen fluoroscentnim bojama sa različitim talasnim dužinama ekscitacije i emisije, a detekcija se vrši laserskim uređajima sa mogućnošću merenja intenziteta fluoroscencije, radi se o imunofluorescentnim metodama. Ove metode su kombinacija histoloških i imunoloških tehnika i koriste se za detekciju antigena u tkivima, izolovanim ćelijama, mikroorganizmima. Mogu biti direktni, kada se za detekciju antigena u tkivima ili vezanih za ćelije koriste se specifična antitela konjugovana sa fluorescentnim molekulom i indirektni, kada se koriste anti-antitela obeležena fluorescentnim molekulom.
Radioimunološke metode (Radioimmunoassay, RIA)
Indikatorski molekul je obeležen radioizotopom. Radioimunološke metode su najosetljivije kvalitativne i kvantitativne tehnike koje su našle široku primenu za merenje prisustva i koncentracije antigena, prisustva, koncentracije i afiniteta antitela i dokazivanje imunokompleksa.
Enzimske imunološke metode (Enzyme-Linked Immunosorbent Assay, ELISA)
U slučaju enzimskih imunoloških metoda indikatorski molekul je kovalentno kuplovan za enzim, a kvantifikacija se vrši spektrofotometrom koji detektuje stopu kojom enzim konvertuje supstrat u obojeni produkt. Postoji nekoliko varijacija ove dve metode ali je najčešće u upotrebi nekompetitivna metoda. Najčešće se koriste enzimi koji konvertuju bezbojni supstrat u obojeni produkt, na primer p-nitrofenilfosfat se konvertuje u žuti p-nitrofenol alkalnom fosfatazom. Kompetitivni ELISA metod je opcija kada par antitela nije dostupan za ciljni molekul. Koristi se peroksidaza rena koja može biti kuplovana ili sa antigenom ili sa primarnim antitelom.
Analize antigena ili antitela u formi solubilnih imunih kompleksa
U tehnikama za determinaciju nepoznate koncentracije antigena u rastvoru, imunonefelometriji i imunoturbimetriji, primenjuje se umereni višak antitela. Pod takvim uslovima formiraju se imuni kompleksi koji su i dalje solubilni 0,5 μm veličine što je u korelaciji sa molekularnom masom od 100 miliona Daltona. Takav kompleks sadrži oko 100 molekula antigena i 200 antitela.
Imunonefelometrija
Imunonefelometrija je aplikacija nefelometrije za određivanje koncentracije antigena. Nefelometrija je optička metoda kojom se meri intenzitet svetlosti rasute od strane partikula suspendovanih u fluidu ili makromolekula u rastvoru. Zasniva se na svojstvu razblažene suspenzije mikropartikula da rasipa svetlost. Inicijalni antigen-antitelo kompleksi su makromolekuli koji ne rasipaju svetlost. Međutim, ovi kompleksi imaju sposobnost da formiraju aggregate. Veličina agregata raste u toku nekoliko minuta do nekoliko sati dok njihova sposobnost da rasipaju svetlost ne dostigne maksimum. Ukoliko se koncentracija jednog reaktanta održava na konstantnom nivou, onda će stopa rasipanja svetlosti rasti sa rastućom koncentracijom drugog reaktanta, do dostizanja maksimalne vrednosti. Rasuta svetlost se sakuplja i meri u detektoru pod određenim uglom (najčešće 13-24ο). Bilo porast stepena rasipanja svetlosti bilo maksimalna vrednost se mogu kalibrisati za različite koncentracije reaktanata radi dobijanja kalibracione krive. Nepoznate koncentracije se onda mogu određivati merenjem odgovora i upoređivanjem sa standardnom krivom.
U slučaju viška antitela, koncentracija solubilnih imunih kompleksa merena posredstvom intenziteta rasute svetlosti je proporcionalna koncentraciji antigena. U slučaju viška antigena veličina solubilnih imunih kompleksa opada sa porastom koncentracije antigena, a na osnovu izmerenog signala stiče se pogrešna slika o niskoj koncentraciji antigena. Stoga se uzorak koji sadrži ciljni antigen razblažuje do uspostavljanja koncentracije koja spada u domen rastućeg dela Heidelbrerg-Kendall-ove krive, dok test reagens sadrži konstantnu količinu specifičnih antitela.
Princip: formiranje imunskih kompleksa se meri u nefelometru nakon dodavanja pufera, specifičnog antiseruma i uzorka koji sadrži ciljni protein. Laserski snop svetlosti usmeren kroz kivetu biva rasut od strane imunskih kompleksa. Električni signal koji se sistemom sočiva usmerava ka fotodetektoru je proporcionalan intenzitetu rasute svetlosti i konvertuje se u koncentraciju proteina korišćenjem standardne krive. Zavisno od geometrijskog aranžmana detektora detektuje se samo deo rasute svetlosti. Talasna dužina svetlosti i veličina partikula determinišu optimalni ugao za merenje.
Svetlost rasuta od strane antigen-antitelo kompleksa se može meriti:
Imunoturbidimetrija
Imunoturbidimetrija je metoda kojom se koncentracija antigena određuje na osnovu apsorpcije svetlosti od strane solubilnih imunih kompleksa.
Princip: solubilni imuni kompleksi se formiraju dodavanjem uzorka antiserumu i pufera koji sadrži akcelerator koji omogućava kinetička merenja u skladu sa principom fiksiranog vremena. Povećanje apsorpcije na 334 ili 340 nm se meri u okviru definisanog intervala vremena.
Izvori
Abbas, Abul K., Lichtman, Andrew H. (2003) Cellular and Molecular Immunology, Fifth Edition, Saunders, USA, str. 43-64.
Miletić, Vojislav D, Miletić, Ivanka (1997) Imunohemijske metode, Društvo medicinskih biohemičara Jugoslavije, Beograd
Thomas Lothar (1998) Clinical Laboratory Diagnosis, Use and Assessment of Clinical Laboratory Results, First Edition, TH-Books Verlagsgesellschaft mbH, Frankfurt/Main, Germany, str. 1427-1441.
Зоран Амар
Зоран Амар (Београд, 6. јун 1954) је југословенски редитељ и филмски педагог.
Биографија
Зоран Амар је једино дете из брака Исака Амара и Вере (рођ. Вајда). Обоје родитеља су свој радни век посветили филму, позоришту и телевизији. Отац у области организације и управљања, а мајка као секретарица режије на РТБ-у. Од рођења до 1991. године је живео у Београду. Завршио је Факултет драмских уметности одсек за филмску и ТВ режију. Током 80-тих година је радио велики број спотова за групе београдске рок-сцене и новог таласа. За сада његов најпознатији целовечерњи филм је "Шмекер" (1985) са Жарком Лаушевићем у главној улози.
Један је од покретача НТВ Студиа Б.
Од 1991. године живи у Њујорку где је редовни професор на School of Visual Arts на предметима филмске групе.
Отац је Саре (1980).
Григорије Микић
Григорије Микић (1882 — 1957) је био српски свештеник, катихета и гимназијски професор.
Рођен је 24. фебруара 1882. у Мартинцима, у Срему. Основно школовање је довршио у Врбасу, а Велику српску православну гимназију у Новом Саду. Богословију је завршио у Сремским Карловцима 1906. године. Слушао је предавања из филозофије и теологије у Загребу, Будимпешти и Женеви.
Цели радни век проводи као професор у средњим школама. Од 1909 — 1912. године ради као вероучитељ у гимназији у Сремској Митровици, а од 1912 — 1941. године предаје катихизис и француски језик у гимназији у Сремским Карловцима. Године 1941. је, заједно са својом породицом, протеран од стране усташких власти у Србију. До године 1943, када је пензионисан, ради као професор гимназије у Аранђеловцу.
Био је члан више административних тела у Српској православној цркви и министарству просвете; те страствени пчелар. Од 1925 — 1929. године био је уредник часописа Српски пчелар, а на богословији је уз морално богословље предавао пчеларство као изборни предмет.
Микић је интензивно проучава црквену историју и његова биографија је објављена у Енциклопедији српске историографије.
Miroslav Zavidović
mini|[[Miroslavljevo jevanđelje (12. vek)]] mini|desno|Potpisi Miroslava i Stefana Nemanje mini|desno|Crkva Sv. Petra u Bijelom Polju, podužni presek Miroslav Zavidović (oko 1110 - 1199.), poznat kao „veliki knez Miroslav“, je vladao Zahumljem u periodu oko 1168 do 1199.
Knez Miroslav je stolovao u gradu Stonu, a često je boravio i u gradu Blagaju kod Mostara. Osnivač je manastira Sv. apostola Petra na Limu, u blizini Bijelog Polja (Crna Gora).
Mladost
Miroslav je bio sin raškog vlastelina Zavide. Imao je braću Tihomira, Stracimira i Nemanju, i bar jednu sestru. Kao mlad je zajedno sa porodicom preživeo političke borbe i progon iz zemlje, nakon što im je otac Zavida svrgnut, te ponovo vraćen uz pomoć Vizantije. Pretpostavlja se da se Zavida sa porodicom vratio u Rašku na poziv velikog župana Uroša II (1146-1162) i tom prilikom su mu najverovatnije vraćeni njegovi posedi, što se tumači kao Urošev pokušaj da obezbedi sebi leđa za napad na Vizantiju. Ne zna se kada se to tačno desilo, ali je izvesno da je bilo posle svrgavanja zetskog kralja Đorđa (1135).
Vladavina
Bizantski car Manuel I Komnen zbacio je raškog velikog župana Desu oko 1166. godine. Najmlađi brat Nemanja je postao veliki župan Raške između 1166. i 1168. godine, zbacivši starijeg brata Tihomira, koji gine u bici, i proteravši braću Stacimira i Miroslava iz zemlje. Knez Miroslav je postao vladar Huma i dela Polimlja.
Miroslav je bio oženjen sestrom bosanskog bana Kulina. Po tvrđenju njegovog sinovca Vukana, sina Stefana Nemanje, ona je bila patarenka. Njihov sin Toljen bio je humski knez.
Sukobi sa papom
Miroslav je navukao na se prekore papske kurije i 1181. godine prokletstvo papinog legata, što je uzeo zaštitu neretljanske Kačiće, koji behu kamenovali na smrt splitskog biskupa Rajnerija, i što je zadržao za se biskupov novac. Sem toga, Miroslav je sprečavao da se urede odnosi i popune mesta u nekadašnjim katedralnim sedištima njegove oblasti.
Napad na Dubrovnik
Braća Stracimir i Miroslav su oko 1184. godine otpočeli sa napadima na posede Dubrovačke republike. Prvo je Stracimir sa flotom pokušao da zauzme Korčulu, ali je pretrpeo poraz u kome mu je flota spaljena, a on sam se jedva spasao. Iste godine, Miroslav je napao Dubrovnik sa 13 brodova, ali 18. avgusta biva potučen nedaleko od Poljica kod ostrvceta Koločepa. Naredne 1185. godine Miroslav opseda iz zaleđa, ali se posle sedam dana bombardovanja grada pomoću opsadnih sprava povlači. Međutim, okolina Dubrovnika je strašno stradala, sve je spaljeno i opljačkano.
Posle izvesnog vremena došlo je do primirja Dubrovčani su tim ugovorom dobili slobodnu trgovinu po raškoj državi; pravo ispaše na Nemanjinom području i iskorišćavanje šume. Humljanima je za to dato pravo slobodnog prometa u Dubrovniku. Ugovor su 27 septembra 1186. godine potpisali Stefan Nemanja i Miroslav, i Normani koji su držali Korčulu. Hum se odrekao svojih pretenzija na Korčulu i Vis.
Rastkova uprava
Između 1190-1192, Stefan Nemanja je poverio upravu Humom njegovom sinu Rastku Nemanjiću, dok je Miroslavu ostalo Polimlje i Bijelo Polje. No, Rastko ubrzo odlazi na Atos i postaje monah Sava, a Miroslav nastavlja da vlada Humom posle 1192.
Smrt Miroslava
Miroslav je umro oko 1198. godine.
Nakon smrti Miroslava dolazi do sukoba humske vlastele oko vlasti. Miroslava je naslijedio desetogodišnji sin Andrija kojega su humski plemići zajedno s njegovom majkom protjerali iz Huma. Tada je Humom od Cetine do Kotora zavladao Andrijin brat Petar (1220-ih god.), a kasnije sinovac Toljen kojega je 1239. god. knez Andrija uz pomoć raškoga kneza zbacio s vlasti.
Roś
Roś zvano i Varšavsko (njemački: Roschsee, Warschau See) je glacijalno jezero na sjeveroistoku Poljske, u Regiji Mazurska jezera kod grada Pisza, u Varminsko-mazurskom vojvodstvu.
Karakteristike
Roś leži na nadmorskoj visini od 115 metara, površina mu iznosi 18,8 km², a duboko je do 31,8 metara. Prostire se u dužinu od 11,4 km u smjeru sjeveroistok- jugoistok, a široko je do 2,2 km.
Šumovite obale jezera vrlo su razvedene, sa dva velika poluotoka, duga do 52 km, tako da ima izvijenu formu slova S. Iz jezera izvire rijeka Pisa, a Jeglinskim kanalom povezano je sa Jezerom Śniardwy.
Duž južne obale prostire se grad Pisz, popularna turistička destinacija za sportove na vodi.
Aueua, Cuneo
Aueua je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 288 m.
976
Godina 976. (CMLXXVI) bila je prijestupna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru.
Grčko-turski rat (1919–1922)
Grčko-turski rat vođen je između maja 1919. i oktobra 1922., neki ga zovu Rat u Maloj Aziji ili Grčka kampanja u turskom ratu za nezavisnost.
To je bio niz vojnih sukoba za vrijeme komadanja Osmanskog Carstva, nakon Prvog svjetskog rata. Rat je vođen između grčke vojske i osmanske regularne vojske i turskih nacionalista, koji su kasnije osnovali Republiku Tursku.
Grčka kampanja otpočela je zato jer su saveznici iz Antante, osobito britanski premijer David Lloyd George, obećali Grčkoj, za savezništvo u ratu, teritorijalno proširenje na račun protivničkog Osmanskog Carstva. Završio je tako da su se Grci morali povući na granice od prije početka rata i velikom razmjenom stanovništva, s tek osnovanom Republikom Turskom, nakon potpisivanja Mirovnog sporazuma iz Lausanne.
Propast vojne kampanje Grčke, kao i neuspjesi u tursko-armenskom sukobu, kao i neuspjesi u francusko-turskom ratu protiv Turskog nacionalnog pokreta, prisilili su Saveznike, da napuste Mir iz Sèvresa i pregovaraju u Lausanni o novom mirovnom sporazumu. Na kraju su morali priznati nezavisnost Turske Republike i turski suverenitet nad Istočnom Trakijom i Anatolijom.
Geopolitički okvir sukoba
Geopolitički kontekst sukoba proizlazi iz posljedica Prvog sjetskog rata, kao i u činjenici da je Osmansko Carstvo bilo uključeno u Blisko istočne intrige. Grci su dobili naredbu da se iskrcaju u Smirni (turski: Izmir) od stane Antante, kao dio dogovora o podjeli Osmanskog Carstva. Za vrijeme tog sukoba, Osmansko Carstvo se potpuno urušilo, i bilo prisiljeno od strane pobjedničke Antante, potpisati Mirovni sporazum u Sèvresu 10. augusta 1920. Bilo je puno tajnih sporazuma koji su uključivali komadanje Osmanskog Carstva, nakon Prvog svjetskog rata. Trojna Antanta je davala kontradiktorna obećanja Grcima na račun Male Azije.
To je uključivalo istočnu Trakiju, otoke Imbros (turski: Gökçeada) i Tenedos (turski: Bozcaada), kao i djelove zapadne Anadolije, oko grada Smirne, gdje je u to vrijeme živjela značajna grčka zajednica. Italo-anglo-francuski sporazum iz St.-Jean-de-Maurienne, potpisan 26. aprila 1917., ustanovio je srednjo-istočne interese Italije, ali je taj dogovor prekršen grčkom okupacijom Smirne, koja je obećana Italiji. Prije same okupacije, talijanska delegacija se opirala ideji grčke okupacije zapadne Anadolije, nakon toga napustila je Parišku mirovnu konferenciju i nije se vratila do 5. maja. Odlazak talijana olakšao je posao Lloyd Georgeu da uvjeri Francusku i Sjedinjene Američke Države da daju prednost Grcima u vojnim operacijama u Zapadnoj Anatoliji u odnosu na talijane.