cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Terminator 2: Judgment Day
Radnja
Film govori o povratku Terminatora T-800 iz budućnosti u sadašnjost, ali za razliku od prvog filma, ovaj put je poslan s zadatkom da zaštiti Saru Connor i njezinog desetogodišnjeg sina Johna od novog unaprijeđenog prototipa T-1000, sačinjenog od tekućeg metala.
Glazba
Guns N' Roses su za film napravili pjesmu You Could Be Mine i snimili videospot s brojnim efektima iz filma i Arnoldom Schwarzeneggerom s bendom.
Kačanička klisura
mini|221x221piksel|Kačanička klisura Kačanička klisura (albanski: Gryka e Kaçanikut) nalazi na krajnjem jugu Srbije, kroz nju protiče reka Lepenac u Makedoniju.
To je uska rečna kotlina duga 24 kilometara od grada Kačanika do pograničnog gradića Đeneral Janković. Lepenac je tu klisuru probio između Šar planine i Skopske Crne Gore. Strme padine klisure, prekrivene su šumom, a tlo je sastavljeno od krečnjaka i škriljaca. Geološki klisura predstavlja nekadašnji glacijalni ostatak povezanih jezera koja su nekada postojala u Kosovskom basenu. Danas kroz klisuru prolazi magistralni put i železnička pruga Priština - Skoplje, i ona je jedina veza između Kosovog polja i Vardarske kotline.
Coda di Lupo, Siracusa
Coda di Lupo je naselje u Italiji u provinciji Siracusa, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
Stelnik
Stelnik je naselje u slovenskoj Općini Kostelu. Stelnik se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 0 stanovnika.
Inwood, West Virginia
Invud je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.954, što je 870 (41,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
1461
Godina 1461 (MCDLXI) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Opština Maia, Ialomița
Maia je opština u Rumuniji u okrugu Jalomica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 72 m.
Ahualulco, Tempoal
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Colonia Benito Juárez, Tepoztlán
Colonia Benito Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tepoztlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1288 m.
Vera Hofmanova
Vera Hofmanova je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1991. godine. Naslovna protagonistkinja, koju tumači Gorica Popović, je ekscentrična žena koja živi u soliteru sa 90 ptica. Režirao ju je Slavoljub Stefanović Ravasi, a scenario je napisao Siniša Kovačević.
Fabbro, Reggio Emilia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Barahueco, Chínipas
Barahueco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chínipas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1223 m.
San Antón de las Minas, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
San Antón de las Minas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 470 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2218 m.
Lepčince
Lepčince je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Prema popisu iz 2002. bilo je 125 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 152 stanovnika).
Poreklo stanovništva
Najstarija porodica su Drnčinci koji su se doselili iz Kratova, Ćosaci su iz okoline Novog Brda, ima ih u Vranju, Jablanicu i druge krajeve. Anđelkovci iz Čelopeka kod Kumanova, Stošinci su takođe iz okoline Kumanova, Ilijinci su iz okoline Krive Palanke i Sugarci i Jovanovci su iz okoline.
Demografija
U naselju Lepčince živi 114 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 49,3 godina (49,3 kod muškaraca i 49,3 kod žena). U naselju ima 47 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,45.
Radika
Rijeka Radika (makedonski: Радика, albanski: Radikes) je rijeka koja izvire na planini Vraca (dio velike Šar planine), na nadmorskoj visini od 2 200 m., na jugozapadu Kosova) te zatim većim dijelom teče kroz zapadnu Makedoniju, do svog uvira u rijeku Crni Drim. Rijeka je ukupno duga 67 km.
Izvor rijeke
Radika je na svom izvoru planinski potok pod imenom Crni Kamen (makedonski: Црни Камен) koji izvire na padinama planine Vraca, južnog dijela Šar planine, ispod vrha Golema Vraca (2 582 m.). Potok Crni Kamen ispočetka teče na zapad, kroz kraj koji se zove - Gora, zatim se svija uz planinu Vraca i zatim teče pravo na jug na makedonsku granicu gdje se spaja sa drugom pritokom Ćafa Kadis (makedonski: Цафа Кадис; albanski: Qafa e Kadisë), od makedonske granice rijeka nosi naziv Radika.
Donja Radika
Na svom 44 km dugom toku, Radika teče prema jugu, zatim prolazi kroz 1 km duboku klisuru između planina Korab i Dešat na zapadu i Bistre. Dolina rijeke Radike je neobično atraktivna, u njoj se nalazi poznati manastir Sveti Jovan Bigorski, zatim termalno kupalište i liječilište Kosovratska banja, sa vodom od 49 °C) punom sumpora. U dolini se nalaze i pitoreskna sela sa orginalnom makedonskom narodnom arhitekturom, kao što su; Bituše, Janče, Gari, Lazaropole i druga. Nakon toga rijeka Radika uvire u rijeku Crni Drim, južnije od grada Debra, zapravo uvire u umjetno Debarsko jezero, koje dalje teče kao rijeka Crni Drim prema Jadranskom moru.
Opština San Juan Guelavía, Oaxaca
San Juan Guelavía je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1598 m.
Stopiče
Stopiče je naselje u slovenskoj Općini Novom Mestu. Stopiče se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 450 stanovnika.
Tenancingo, Teloloapan
Tenancingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Teloloapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 162 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1067 m.
Cucuteni, Lețcani
Cucuteni je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Lețcani.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 482 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
Xiloco, Huejutla de Reyes
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 226 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 339 m.
Erihtonije od Dardanije
Erihtonije (Ἐριχθόνιος) bio je, u grčkoj mitologiji, sin kralja Dardana i Bateje, kćerke kralja Teukra, ili Arizbe, najbogatiji među ljudima i rodonačelnik trojanske kraljevske kuće. Prema Homeru, na svojim je poljima imao 3.000 kobila, koje su bile takve ljepote da se u njih zaljubio i oplodio ih Boreja. Bio je oženjen Astiohom ili Skamandrovom kćerkom Kalirojom, koja mu je rodila Asarka i Troja, eponimnog heroja Troje. Spominje se i među kraljevima Krete.
Dardanija (grad)
Dardanija ( [Dárdanos — Dardanos]) u grčkoj mitologiji označava grad osnovan na planini Idi od Dardana po kome je oblast i narod dobili ime. Leži na Helespontu, te je korijen današnjeg naziva Dardaneli.
Od Dardanovog unuka Trosa narod je dobio novo ime Trojanci, a oblast dobila novi naziv Troad. Trosov sin Il je sagradio novi grad Ilij na ravnici, a koji je danas poznatiji kao Troja. Tada se kraljevstvo podijelilo između Ilija i Dardanije.
The Cars That Ate Paris
The Cars That Ate Paris je australijski igrani film snimljen 1974. godine u režiji Petera Weira, kome je to bio cjelovečernji debi. Po žanru predstavlja kombinaciju horora i crne komedije. Radnja se događa u Parisu, naizgled idiličnom gradiću u australijskoj provinciji čiji žitelji namjerno izazivaju prometne nesreće kako bi slučajne namjernike opljačkali ili pretvorili u svoje robove. Protagonist, čiji lik tumači Terry Camilleri) je jedna od njihovih žrtava koja je u prilici upoznati njihov bizarni način života u Parisu, i svjedočiti generacijskom sukobu koji će dovesti do apokaliptičkog nasilja u kome upravo vozila imaju glavnu ulogu. The Cars That Ate Paris je prikazan na Kanskom festivalu, gdje je privukao pažnju međunarodne kritike na Weira, koji će nakon toga imati niz zapaženih ostvarenja. The Cars se ponekad navodi kao jedna od inspiracija za mnogo poznatiji i uspješniji Mad Max koji je snimljen nekoliko godina kasnije.
El Alto de la Calle, Saltillo
El Alto de la Calle je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Saltillo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2174 m.
Tibor Adam
Tibor Adam (Subotica, 9. 7. 1923 – Novi Sad, 24. 8. 2010), jugoslavenski novinar.
Biografija
Tibor Adam je rođen 9. 7. 1923 godine u Subotici u jevrejskoj porodici Mirka i Margite Adam. Osnovnu školu i gimnaziju pohađao je u rodnom gradu. Ubrzo posle nacističke okupacije Kraljevine Mađarske, marta 1944, oteran je na prinudni rad. Tijekom Drugog svjetskog rata i Holokausta ubijeno je 40 članova njegove porodice, među njima i otac Mirko koji je bio deportovan 1944 u koncentracijski logor Auschwitz. U Suboticu se vratio u martu 1945, kada je stupio u Jugoslovensku armiju. Posle demobilizacije, pohađao je i završio Višu školu društveno-političkih nauka u Novom Sadu. Novinarstvom se bavio od osnivanja Radio Novog Sada, 15. 12. 1949. Do 1954 je radio u Redakciji na srpskohrvatskom jeziku, a potom u Mađarskoj redakciji gde je vodio unutrašnjopolitičku i privrednu rubriku. Bio je v.d. glavnog urednika te redakcije od 1960 do 1963, te pomoćnik glavnog urednika od 1963 do 1966. Kao slobodni reporter pisao je o aktuelnim društvenim temama SFR Jugoslavije. Godine 1966 pokrenuo je Radio-poštu, popularnu emisiju, koju je vodio i posle penzionisanja 1983 godine, sve do 1990. Godine 1957, sa petomesečnog putovanja teretnim brodom do Kine, slao je reportaže koje su objavljivane na skoro svim vojvođanskim radio-stanicama i u štampanim medijima. Tibor Adam je preminuo 24. 8. 2010 godine. Bio je oženjen za Olgu Adam.
Oesterdeichstrich
Esterdajhstrih je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 115 opštinskih središta okruga Ditmaršen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 295 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1051084.
Cagna, Biella
Cagna je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 215 m.
Chiarrione, Cosenza
Chiarrione je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 574 m.
Tierras Coloradas, Xilitla
Tierras Coloradas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Xilitla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 708 m.
Tibor Živković
Osnovno i srednje školovanje završio je u Beogradu. Diplomirao je na Katedri za stari vek Filozofskog fakulteta u Beogradu 1990. godine. Magistrirao je 1996. godine sa tezom Slavizacija na teritoriji Srbije od VII-XI veka. Od 1997. godine radi u Istorijskom institutu SANU. Doktorirao je 2000. godine sa disertacijom Sloveni pod vlašću Vizantije od VII do XI veka (do 1025. god.). Bio je direktor Istorijskog instituta.
Lipovac (Vranje)
Lipovac je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 36 stanovnika (prema popisu iz 2002. bilo je 79 stanovnika, prema popisu iz 1991. bilo je 119 stanovnika).
Demografija
U naselju Lipovac živi 75 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 56,0 godina (51,3 kod muškaraca i 60,6 kod žena). U naselju ima 28 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,82.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
The Man with the Golden Gun
Čovjek sa zlatnim pištoljem (eng. The Man with the Golden Gun) je britanski akcijski triler iz 1974. Bio je to deveti film iz serijala o Jamesu Bondu i drugi s Rogerom Mooreom u glavnoj ulozi. U filmu, Bond je poslan po Solex Agitator - uređaj koji može zauzdati sunčevu svjetlost. Udružuje se s agenticom Mary Goodnight protiv Francisca Scaramange - Čovjeka sa zlatnim pištoljem. Priča kulminira konačnim dvobojem dvojice muškaraca.
Čovjek sa zlatnim pištoljem bio je četvrti i posljednji film iz serijala kojeg je režirao Guy Hamilton. Scenarij su napisali Richard Maibaum i Tom Mankiewicz. Film je radnjom smješten pred naftnu krizu 1973., dominantnu temu scenarija - Britanija još nije prevladala krizu kad je film objavljen, 14. prosinca 1974.
Produkcija
Film su producirali Albert R. Broccoli i Harry Saltzman, a bio je to posljednji film koji su producirali zajedno jer je Saltzman nakon toga prekinuo partnerstvo. Saltzmanovih 50 posto udjela kupio je studio United Artists. Nesporazumi oko vlasništva na filmove odgodili su produkciju sljedećeg filma, Špijun koji me volio. Bio je to najduži interval između dva Bond filma sve do šestogodišnje stanke između filmova Dozvola za ubojstvo (1989.) i Zlatno oko (1995.).
Broccoli i Saltzman htjeli su da se Čovjek sa zlatnim pištoljem snima nakon filma iz 1969., Samo dvaput se živi, ali produkcija je otkazana jer bi se moralo snimati u Kambodži, gdje je u to vrijeme bjesnio rat u regiji. U verziji iz 1969. u glavnoj ulozi se trebao pojaviti Roger Moore.
Casting
Christopher Lee koji je glumio Scaramangu je rođak Iana Fleminga, a prema nekim izvorima, bio je jedan od Flemingovih kandidata za ulogu Dr. Juliusa Noa u filmu Dr. No (1962.). Zbog snimanja u Bangkoku, Lee nije mogao nastupiti u filmu Kena Russella Tommy (1975.), pa je uloga na kraju pripala Jacku Nicholsonu.
Iako je njezina uloga dosta neugledna, Mary Goodnight koju je glumila seks-simbol sedamdesetih Britt Ekland, pojavljuje se u nekoliko Flemingovih romana o Bondu, čak se pojavljuje umjesto gđice. Moneypenny; u romanima, Goodnight je Bondova tajnica.
Mark Lawrence, koji glumi gangstera kojeg ubija Scaramanga na početku filma, igrao je sličnu ulogu u filmu Dijamanti su vječni, iako film ne indicira je li Lawrence zapravo ponovio istu ulogu.
Snimanje
Film je sniman na lokacijama u Hong Kongu, Macauu, Bangkoku i Phuketu. Scene Scaramangina solarnog pogona i interijerne scene na otoku snimane su u studijima Pinewood.
Scene s otokom na kojem se skriva Scaramanga snimljene su u tajlandskoj provinciji Phang Nga, sjeveroistočno od Phuketa, na otoku zvanom Ko Tapu, kojeg sada i lokalni stanovnici i turisti najčešće zovu Otok Jamesa Bonda. Scaramangino skrovište je zapravo otok Ko Khao Phing Kan. Oba otoka sada su turističke atrakcije. To područje teško je pogodio tsunami nakon potresa u Indijskom oceanu, 2004.
Jedna od najzanimljivijih lokacija bila je olupina bivšeg prekooceanskog broda, Queen Elizabeth, kao strogo povjerljiva baza MI6-a u luci Hong Konga. Čovjek na trajektu na putu od Hong Konga prema Macauu spominje kako je brod potonuo 1971. Zapravo je potonuo u siječnju 1972.
Radnja
U uvodnoj sekvenci, film počinje na Scaramanginu tajnom otoku gdje njegov patuljasti sluga Nick Nack planira kako će s pridošlim gangsterom ubiti Scaramangu. Scaramanga ga se rješava u hodniku punom zrcala i dobroćudno napomene kako će se Nick-Nack morati više potruditi drugi put. Scaramanga pištoljem skida prste s replike Jamesa Bonda u prirodnoj veličini, nakon čega počinje uvodna špica.
Glavna sekvenca počinje s krupnim planom zlatnog metka na kojem je ugravirano "007" - Bondovo kodno ime - kojeg je primila Britanska obavještvajna služba (MI6). Čelnici MI6-a vjeruju kako je netko unajmio Scaramangu da ubije Jamesa Bonda, a da je metak poslan kako bi se zastrašila njegova nova meta.
Bond je u to vrijeme na misiji praćenja znanstvenika zvanog Gibson, za kojeg se vjeruje kako posjeduje informaciju ključnu za rješavanje energetske krize stvaranjem neograničene količine energije korištenjem nove tehnike za korištenje Sunčeve energije. Međutim, zbog pridošle prijetnje, M tobože povlači Bonda s misije i natjera ga da se makne od toga dok se stvar ne riješi.
Iako je službeno "povučen" sa svojih dužnosti, Bond se daje u potragu za Scaramangom prije nego Scaramanga nađe njega. Pronašavši zlatni metak kojim je ubijen drugi 00 agent u Bejrutu, Bond odlazi do čovjeka koji opskrbljuje Scaramangu njegovom neobičnom zlatnom municijom u Macauu, Lazarea.
Pritisnuvši Lazarea, ovaj ga odvodi do kasina gdje Andrea Anders, Scaramangina ljubavnica, skuplja njegovu municiju u kutiju cigareta i prati je sve do luke u Hong Kongu, do hotela Peninsula. Ondje prisiljava gđicu. Anders da mu kaže gdje je Scaramanga, kako izgleda i koje su mu namjere. Odveden je u otrcani striptiz klub u centru Hong Konga, "The Bottoms Up Club". Iako to Bond ne zna, to je mjesto gdje će Scaramanga izvršiti svoje sljedeće ubojstvo, a meta je znanstvenik Gibson, kojeg je Bond pratio na prethodnoj misiji, a koji je ubijen nakon što je izlazio iz kluba. Nakon ubojstva patuljasti Nick Nack ukrade "Solex Agitator" iz njegova džepa prije nego što su stigli Bond i policija.
Međutim, prije nego što je Bond uspio reći kako je nevin, poručnik Hip sklanja sumnjivog Bonda s mjesta zločina dok stiže policija, i vodi ga preko Hong Konga sve do luke u brod gdje se otkriva kako Hip radi za britansku vladu. U luci se Bond susreće s M i Q-om koji mu nalažu da pokupi solarni uređaj koji je ukrao Scaramanga.
Bondova misija postaje vratiti Solex Agitator prije nego što prouzroči energetsku krizu i obračuna se sa Scaramangom. Misija ga vodi do milijardera Hai Fata u Bangkok, na Tajland, koji je osumnjičen da je unajmio Scaramangu da ubije Gibsona, iako se s njim nikad nije sastao. Bond se predstavlja kao Scaramanga kako bi se sastao s njim na Thaiovom imanju. Iako to Bondu nije poznato, Hai Fat se već sastao sa Scaramangom te zarobljava Bonda u svojoj školi karatea nadajući se kako će ga ubiti njegovi borci. Bond uspijeva pobjeći nakon što u kamp stižu poručnik Hip i njegove istrenirane nećakinje, a bježi niz bangkoški kanal. Nakon što je kasnije večerao s britanskom operativkom Mary Goodnight, gđica. Anders upada u Bondovu sobu i kaže mu kako se želi riješiti Scaramange. Anders mu obećaje uređaj koji traži te da će mu ugovoriti sastanak u dvorani za tajlandski boks.
Stigavši na boksački meč, Bond otkriva kako je Anders ubijena te se sastaje s impozantnim Scaramangom. Scaramanga mu opisuje kako je ubojstvo Andersove bilo "teško, ali ugodno". U međuvremenu, poručnik Hip pronalazi Solex i predaje ga Mary Goodnight koja čeka vani. Međutim, prije no što je uspjela išta poduzeti, zaključana je u prtljažnik Scaramangina auta koji kreće u nezaboravnu utrku preko Bangkoka. Bond slijedi Scaramangu do njegova boravišta izvan Bangkoka, ali se Scaramangin auto pretvara u avion koji odlazi na njegov tajni otok u Južnom kineskom moru.
Stigavši na otok, Scaramanga ga toplo dočekuje. Nakon večere koju je pripremio Nick Nack, Scaramanga mu pokazuje osobni solarni pogon. Pokazuje mu i super-solarni pištolj koji pokreće Solex skriven u stijeni u obliku gljive koji uništava Bondov hidroavion smješten na plaži. Tijekom obroka, Scaramnga predlaže da se on i Bond upuste u tradicionalni dvoboj pištoljima na plaži. Međutim, Scaramanga odvodi Bonda u svoj hodnik sa zrcalima gdje se konačno suočava sa svojim vječnim neprijateljem, ali u to vrijeme Mary Goodnight, bacivši Scaramangina čovjeka u bazen s tekućim helijem, poremećuje ravnotežu solarnog pogona. Cijeli otok se zapaljuje dok Bond i Goodnight bježe neozlijeđeni u Scaramanginoj kineskoj džunki. U njemu ih pokušava ubiti Nick Nack, ali Bond ga vezuje za jarbol dok brod otplovljava Južnim kineskim morem.
Šar-planina
Šar-planina, ili kolokvijalno Šara , je planina (i masiv) koja se prostire u južnom dijelu Kosova, sjeverozapadnom dijelu Sjeverne Makedonije i vrlo malom dijelu istočne Albanije.
Geografske karakteristike
Šar-planina proteže se na površini od 1600 km., od toga 56,25% te površine leži u Sjevernoj Makedoniji, 43.12% na Kosovu i 0,63% u Albaniji. Planina se ortogonalno pruža u dva pravca, dio bila od vrha Ljuboten do vrha Karanikola pruža se pravcem sjeveroistok - jugozapad, dok drugi dio, od Karanikole do gornjeg toka Radike i Vrutoka ide pravcem sjever - jug. Ovaj drugi dio masiva koji leži u Sjevernoj Makedoniji znatno je razvedeniji, pa njegovi pojedini djelovi stvaraju utisak zasebnih cjelina - poput središnjeg dijela sa najvišim Titovim vrhom (Titov vrv), zbog toga nose lokalne nazive: Brodska planina, Rudoka, Vraca, Planina Radika itd. Šar-planina se na jugozapadu nadovezuje na planinu Korab (2764 m), na tom dijelu planinsko bilo prelazi u Albaniju.
Najveća jezera su; Bogovinsko, Crno, Belo, Golem Gjol, Mal Gjol, Krivošinsko, Golemo Dedelbeško, Malo Dedelbeško, Gorno Dobroško i Dolno Dobroško.
Najviši vrhovi Šar-planine su: thumb|left|260px|Šar-planina
Privreda, turizam, flora i fauna, ljudi
Najpoznatiji i najstariji turistički centar na Šar-planini je Popova Šapka u Sjevernoj Makedoniji, povezana žičarom sa obližnjim Tetovom (8 km), - no ona danas više nije u funkciji zbog ozbiljnih oštećenja. To je skijalište na visini od 1700 m, sa 35 km staza, 2 dvosedežnice i 9 ski liftova kapaciteta do 8000 skijaša na sat, sa četiri hotela i više planinarskih domova i privatnih pansiona. Pored njega sa kosovske strane planine beogradski Inex podigao je veliki ski centar Brezovica u općini Štrpce. To je skijalište sa 5 žičara i 5 ski lifta i 16 km staza (900-2,500 m) Dobro razvijeni zimski turizam na ovoj planini naglo je prekinut 1998. godine kada je došlo do rata na Kosovu.
Vegetacija na planini dijeli se u tri pojasa, do 1,000 - 1200 m rastu sve vrste usjeva i bjelogorične šume (hrast, bukva, kesten), iznad tog prostire se crnogorični šumski pojas do visine od oko 1, 700 m, iznad toga je pojas visokih pašnjaka, koji obuhvaćaju oko 550 km2. Šar-planina je najveća kompaktna površina u Europi pokrivena pašnjacima. Planina je puna stada ovaca koje od brojnih vukova i medvjeda čuvaju nadaleko poznati psi Šarplaninci. Od predatora na planini ima risova i orlova. Padine Šar-planine pune su brojnih sela, u kojima se većina ljudi bavi stočarstvom. Na sjevezapadnim padinama Šar-planine u predjelu zvanom Gora žive Goranci.
Etimologija
Za antike planina je bila poznata pod imenima Scardus Oros (Herodot), Scordi montis i Scordus (Rimljani), zato se smatra da je i današnje ime Šar-planina nastalo od tih starih imena.
Collemiers
Kolemje je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Sans.
Loogootee, Indiana
Luguti je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.751, što je 10 (0,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Collemiers
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 522 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 48 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 120 metara (maksimalnoj 194 m, a minimalnoj 93 m).
Opuzen
Opuzen je grad u Hrvatskoj, koji administrativno pripada Dubrovačko-neretvanskoj županiji.
Geografija
Grad Opuzen nalazi se 12 kilometara uzvodno od ušća rijeke Neretve. Dolina rijeke Neretve, koja se također naziva i Zelenom dolinom, nalaze se tri grada: Metković, Opuzen i Ploče. Grad Metković koji se prvi put spominje 1442. godine, grad Opuzen koji je naziv dobio po tvrđavi Fort Opus koju su Mlečani sagradili 1684. i grad Ploče koji je najmlađe gradsko naselje koje je sustavno izgrađivano tek poslje 1945. godine, iako se prvi put spominje 1387. pod imenom Porto Tolero.
Počevši od Opuzena rijeka Neretva račva se u dvanaest rukavaca, koji su raj za športske ribolovce. Opuzen je poznat po uzgoju kvalitetnog povrća i voća, u prvom redu mandarina i kivija.
Naziv mjesta
Postoji nekoliko hipoteza o nastanku imena Opuzen od kojih su najpoznatije dvije. Opuzen je naziv dobio po tvrđavi Fort Upus koju su Mlečani sagradili 1684.god. U Opuzenu i bližnjoj okolici otkrivena su arheološka nalazišta iz rimskog doba. Župna crkva sv. Stjepana sagrađena je 1883.god u neoklasicističkom stilu.
Prva hipoteza tvrdi da se u imenu mjesta Opuzen krije latinski korijen. Ime mjesta došlo bi od utvrde koju su 1684. sagradili Mlečani i nazvali je Forte Opus. Nestankom utvrde i vojničkog logora koji je bio u blizini nestala je riječ Forte pa je ostao samo Opus kojem je dodan sufiks – en, i s tim je formuliran današnji oblik imena Opuzen.
Lipovac (razvrstavanje)
Lipovac može da bude:
Opuzen
Naziv mjesta
Druga vjerodostojnija hipoteza govori kako se u imenu Opuzen ne krije latinski, već hrvatski korjen. Otok Posrednica na kojem leži današnji Opuzen nosilo je ime Opus, kako je to vidljivo iz Coronelijevih karata Neretve.
Lipovac (razvrstavanje)
ili
Opuzen
Naziv mjesta
Zbog nepristupačnosti narod ga je nazvao Opuzina ili Opuz, što je ostalo i u današnjoj terminologiji pučkog govora Neretvanske doline. Mletački naziv Forte Opus značio bi utvrda Opus ili Opuz, tj. utvrda postavljena na mjestu Opuz.
Nastanak mjesta
Područje današnjeg teritorijalnog smještaja Opuzena posjeduje bogatu povijest. Ovo područje bilo je naseljeno već u rimsko vrijeme. Arheološka iskapanja iz 1979. na predjelu Jesenske utvrdila su kako je na ovom području postojalo antičko naselje iz početka naše ere. Na temelju nalaza utvrđeno je kako je ovaj spomenuti lokalitet imao vrlo važnu ulogu ulaska iz Jadrana u Neretvu.
Cerro Pascle, Santo Domingo Tepuxtepec
Cerro Pascle je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tepuxtepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1787 m.
Opuzen
Nastanak mjesta
Prilikom ovog istraživanja naišlo se na objekte javnog karaktera s mnoštvom amfora, rimske keramike, tegula (crijepovi), te je ujedno pronađen i mozaik na vapnenoj žbuci. Sama prisutnost rimljana vidljiva je u prvim slojevima utvrde Brštanika građevinski element je specifičan za rimsko razdoblje dok prisutnost rimskih tegula i vaza, te natpisa samo potkrepljuju ovu činjenicu.
Velika povijesna naseljenja ovog područja dogodila su se u srednjem vijeku kada je sagrađena utvrda Brštanik od 1254. – 1264. Prava kulminacija ostvarena je uvođenjem trgovine u Neretvu i osnivanjem na otoku Posrednici trgovišta koje je nosilo isto ime.
Stjecanjem povijesnih okolnosti te učestalošću ratova ovo područje kao i čitava dolina Neretve ostala je prazna. Krajem 17. stoljeća u studenome 1684. godine, Mlečani iskoristivši savez cara Leopolda, pape Inocenta XI. i Poljske zaratili su s Turcima u Dalmaciji uz pomoć domaćeg stanovništva, te uplovili u Neretvu i sagradili utvrdu Forte Opus. Tursku kulu kod Norina osvojili su 19. studenog 1684. godine te je tim potezom osigurano vojno uporište u Neretvi.
Pošto su se utvrdili započeli su pridobivati pučanstvo Zažablja i okolnih krajeva za naseljenje novoosvojenog područja. U ovoj akciji posrednik im je bio don Petar Dragobratović koji je jednog od najuglednijih Zažabljanina Nikolu Nonkovića pridobio za tu ideju. Pošto je potpisana kapitulacija između Nonkovića i providura Petra Valiera preko posrednika don Petra, Nonković se obvezao na pokornost Mletačkoj republici kao njezin podanik te na naseljenje većeg broja katolika na njihovom teritoriju. S ovim vezanjem domaćeg stanovništva s Mlečanima započinje aktivni život Opuzena i ujedno čitavog područja donjeg toka rijeke Neretve.
Uz utvrdu Forte Opus podigla su se naselja Smokovo i Trnovo, obnavlja se Brštanik te Opuzen postaje središte Neretve. Mletačka Republika nakon osvajanja Čitluka, današnje Gabele (BIH) 1694. godine Opuzen je izgubio važnost jer je vojska i administrativna uprava prešla u utvrđeni grad Čitluk. Krajem 1714. godine Turci su navjestili Mlečanima rat. Kako Mlečani nisu željeli da Čitluk padne u ruke Turcima porušili su grad a stanovništvo preselili u Opuzen i okolicu. Od tada pa do danas Opuzen neprekinuto nastavlja svoju povijest.
Gradska naselja
U sastav Grada Opuzena ulazi Buk Vlaka, naselje uz desnu obalu Male Neretve.
Kulturne ustanove
Mletačka Republika nije vodila brigu oko opismenjavanja ne samo Neretve već svih osvojenih krajeva, a samom svećenstvu nije bilo dopušteno poučavanje. Padom Mletačke Republike i dolaskom Austrije započelo je s opismenjavanjem.
Prema vladinoj odredbi iz 1823. opuzenska škola spadala je u nižu pučku školu. Do 1840. godine učitelji su isključivo bili svećenici a od te godine i civili. U prvoj polovici 19. stoljeća imala je dva razreda. U Opuzenu je 1888. otvorena i posebna ženska škola. Ove dvije spojene su u jednu oko 1895. godine. Do 1912. nastava se održavala u privatnim kućama kao u kući obitelji Grossi, obitelji Šarić i Ančić.
Školska zgrada sagrađena je 1912. nasuprot općinske zgrade. Od kraja drugog svjetskog rata škola nosi naziv Stjepan Filipović. Nova školska zgrada radi nedostatka prostorija u staroj sagrađena je 1981. godine zajedno sa športskom dvoranom.
Radovo (Strumica)
Prirodni uslovi
Radovo je smešteno u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 10 kilometara istočno.
Opuzen
Kulturne ustanove
Osnovna škola također je osnovana i u Podgradini 1922. godine a nastava se održavala u privatnim prostorijama obitelji Luje Matage. Ova škola je otvorena kao područna škola jer u samom Opuzenu već tada nije bilo prostora za sve đake. Poslije drugog svjetskog rata nastava se održavala u kući Jure Bjeliša Lule, te ponovno kod Luje Matage.
Radovo (Strumica)
Prirodni uslovi
Naselje Radovo se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno u središnjem delu plodnog Strumičkog polja. Južno od naselja protiče reka Strumica. Nadmorska visina naselja je približno 220 metara.
Opuzen
Kulturne ustanove
Nakon što je sagrađen Dom kulture nastava se počela održavati u njemu za prva četiri razreda a viši razredi bili su u Opuzenu. Ova područna škola prestala je s radom 1981. godine kada je otvorena nova zgrada škole.
Radovo (Strumica)
Prirodni uslovi
Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).
Opuzen
Kulturne ustanove
U Opuzenu je također djelovala i pletarska škola osnovana 1905. godine. U početku je bila zamišljena kao zanatska obrtnička škola. U njoj se izučavalo pletenje košara od pruća, a kasnije izrada namještaja od plemenitog materijala. Zbog nedostatka učenika prekinula je s radom 1. listopada 1959. godine, kad se otvara srednja poljoprivredna škola, no i ona zbog nedostatka đaka biva zatvorena nakon nekoliko godina. Također u Opuzenu je djelovala i građanska škola otvorena 1928. godine no ubrzo je prestala s radom zbog nezainteresiranosti.
Radovo (Strumica)
Stanovništvo
Radovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 851 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su Makedonci (98%), a ostalo su mahom Turci (2%). Turci su činili većinsko stanovništvo naselja do sredine 20. veka, kada su se spontano iselili u maticu.
Opuzen
Kulturne ustanove
U kulturnom životu mjesta veliku ulogu odigrala su razna društva poput: Hrvatska neretvanska sloga osnovana 1890. godine, a ukinuta 1925. godine, Pučka čitaonica osnovana 1908. godine a prekinula s radom 1914. godine, Hrvatski sokol, Jugoslavenski sokol, Hrvatski katolički orao, Hrvatsko kuturno društvo Napredak, Seljačka sloga i neka druga.
Radovo (Strumica)
Stanovništvo
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je grkokatoličanstvo (jedno od dva naselja u celoj državi sa grkokatoličkom većinom).
Opuzen
Kulturne ustanove
Na glavnom oltaru nalazi se barokna slika Bogorodice, rad nepoznatog majstora mletačke škole iz 1752.god. Nedaleko od Opuzena iznad Podgradine nalaze se ostatci srednjovjekovnoga grada Brštanika koji je 1382.god dao podići bosanski kralj Tvrtko. Brštanik su u XV.stoljeću srušili Turci, a poslije su ga obnavljali Mlečani i Austrijanci.
Sastavljen je novi pravilnik kojeg je Biskupijski ordinarijat potvrdio 1907. godine. Novoupisanih u novoformiranu bratovštinu bilo je oko 114. Pravila su još jednom reformirana 1934. godine a bratovština djeluje i danas i broji oko 30 članova
Posebno važni kulturni događaji vezani za grad Opuzen i okolicu, a istovremeno povezani s turističkom ponudom grada jesu "Opuzensko lito" i festival zabavne glazbe "Melodije Hrvatskog juga". Ipak od svih kulturnih i sportskih priredbi nastalih u opuzenskoj radionici zasigurno je jedna od najatraktivnijih sportskih manifestacija uopće "Maraton ladja". Taj sportski spektakl - veslanje 22,5 km tokom Neretve osmišljen je upravo u Opuzenu od članova opuzenske udruge KUUNGO - (Kulturno umjetnička udruga Neretvanski gusari Opuzen), postao je sveneretvanski sportski događaj koji plijeni atraktivnošću.U utrci sudjeljuje oko 35 lađa svake godine iz doline Neretve i svijeta.
Spomenici
Jedan od arhitektonski najvažnijih spomenika koji se sačuvao do danas je utvrda Brštanik. Srednjovjekovna utvrda sagrađena je 1373. godine od bosanskog kralja Tvrtka na temeljima već postojeće rimske utvrde. Osim fortifikacijske uloge u srednjem vjeku ujedno je bio i trgovište sa skladištima soli, a podno njega nalazilo se kraljevsko brodogradilište. Iza 1395. godine nema nikakvog spomena ni o utvrdi ni o trgovištu. Brštanik kakav se danas nalazi obnovljen je 1686. godine od Mletačke Republike, a svoju funkciju utvrde s vojnom posadom zadržat će do 1878. godine. Od 1886. godine služi kao bolnica za oboljele od kolere. Brštanik je 1938. godine zapaljen i danas se nalazi u ruševnom stanju.
Najljepši građevina je župna crkva svetog Stjepana prvomučenika, koji je bio i nebeski zaštitnik Čitluka. Na mjestu današnje građevine građeno je nekoliko manjih i neuglednih crkvica. Današnja crkva sagrađena je 1883. godine dok je ponutrica dovršena 1884. godine. Građena je u neoklasicističkom stilu i u obliku latinskog križa. Od crkvenog inventara ističu se Bilinićevi oltari od kararskog mramora i to glavni oltar sv. Stjepana i pokrajni sv. Ante. Oltar BDM od bijelog kararskog kamena sagrađen je tek 1932. također u Bilinićevoj radionici. Od umjetničkih ostvarenja crkva posjeduje dva umjetnička djela neprocjenjive vrjednosti. Slika Bezgrešnog Začeća s početka XVIII. stoljeća od nepoznatog autora s baroknim pokretnim oltarom od pozlaćenog drva. Drugo, možda značajnije djelo je oltarna pala Mučeništvo sv. Stjepana koju je naslikao Filip Naldi iz Firenze 1752. godine. Posebnost ove slike je to što prikazuje Židove u turskim nošnjama kako kamenuju sv. Stjepana. Slika je restaurirana u tri navrata 1872. godine u Veneciji, 1981., 1998. godine u restauratorskom zavodu u Splitu.
Na mjesnom groblju nalazi se crkva sv. Roka koja se prvi put spominje 1759. godine u pravilniku bratovštine presvetog sakramenta. Bilješka iz pastirskog pohoda koji je obavio kanonik Josip Pavlović Lučić iz 1786. godine uopće je ne spominje. Krajem XVIII. stoljeća taj isti kanonik pregledao je crkvu i podjelio odriješenje mrtvima. Od inventara crkve ističu se dva medaljona Srca Isusova i Marijina, koje je naslikao Filippi iz Verone 1855. godine, te je velika oltarna slika nepoznatog autora.
Od ostalih zgrada svoju privlačnost posjeduje općinska zgrada iz 1888. godine. Od spomenika ističe se spomenik melioracije Neretve u obliku obeliska 1885. godine na Rivi, te spomenik u Opuzenskom parku “Pobjeda nad močvarom” podignut 1975. godine od domaćih umjetnika Dragana Popovića i Mate Pečića.
Od pokretnih umjetničkih ostvarenja antičke plasike donesenih iz Narone najvažniji su antički cipus s natpisom, obrubljen bujnim vegetabilnim viticama iz Flavijevskog razdoblja. U Opuzenu se nalazi torzo imperatora iz Trajanova vremena i dobro očuvana statua žene koja je po svoj prilici korištena u počasne ili grobne kipove. Nije isključeno da se radilo čak i o statui carice jer ima rupu za umetanje glave.
Augusteum Narone, sa 15 sačuvanih velikih kipova, od ukupno, vjerojatno, preko 20, predstavlja najbrojniju skupinu rimskih carskih kipova dosad uopće pronađenu. Osim Livije iz Augustova doba, novim otkrićem spoja glave i tijela kipa - koji je prikazan na marci Hrvatske pošte - došlo se i do drugog Livijina kipa, iz Tiberijeva doba, koji je nastao između 14. i 21. god. po Kr. Kip je visok 184 cm. Tijelo je od penteličkog mramora a glava od mramora iz Parosa.
Livia Drusilla, rođena 58. pne., umrla 29. po Kr., u prvom braku bila je žena rimskog vojskovođe Tiberija Klaudija Nerona, majka je cara Tiberija i vojskovođe Nerona Klaudija Druza. 38. pne. udala se za Oktavijana, budućeg cara Augusta. Carski namjesnik u provinciji Dalmaciji Publius Cornelius Dolabella simultano je u Naroni postavio kip Tiberija i kip Livije, koji je sada dobio naziv «Oxford-Opuzen Livija». Livija, kao majka cara, doživjela je u Tiberijevu razdoblju još veće časti od onih koje je imala u Augustovu periodu. Kad je za vrijeme Klaudija 41. konačno deificirana, njezin je kult u Naroni još narastao; naime dva natpisa tada spominju njezina svećenika: sacerdos Divae Augustae.
Livijin kult u Naroni, i prije ovog otkrića, potvrđivali su natpisi, kao i portret izložen u Ashmolean muzeju u Oxfordu, koji je bio pribavio Sir Arthur Evans u Metkoviću 1878. (prethodno ga je bio uočio Mihovil Glavinić, ujesen 1874.). Mramorna Livijina glava iz Ashmolean muzeja, University of Oxford, na izložbi je i višegodišnjoj posudbi Arheološkom muzeju – Split, od 18. prosinca 2000., zahvaljujući upravi Muzeja (Visitors of the Ashmolean Museum), i njegovu direktoru dr. Christopheru Brownu i kustosu prof. dr. Michaelu Vickersu. Tim velikodušnim pridonosom valorizaciji Livijina portreta i kipa, istaknuta je suradnja između dva muzeja, oxfordskog, najstarijeg u Engleskoj i u sjeverozapadnoj Europi, i splitskog, najstarijeg u Hrvatskoj i u jugoistočnoj Europi.
Nastojanje da se pronađe torzo koji bi odgovarao oxfordskoj glavi trajalo je dugo i izazvalo veliku pozornost medija, kako hrvatskih tako i britanskih. U londonskom The Times, iz pera Normana Hammonda, profesora na Bostonskom sveučilištu i Timesova dopisnika za arheologiju objavljena su čak četiri članka:
22. siječnja 2001. nedvojbeno je utvrđeno da je spoj oxfordske glave i torza kipa koji se čuvao u Opuzenu perfektan. Opuzenski torzo bio je pronađen prije 1847. u Naroni, najvjerojatnije zajedno s drugim kipom, za kojega se ustanovilo da je bio iz Augusteuma, Tiberijem. Torzo je prvi spomenuo Sir Gardner Wilkinson, koji ga je vidio u Opuzenu i o njemu pisao 1848. godine. Direktor splitskog Arheološkog muzeja Mihovil Glavinić, koji je zabilježio Livijinu i Merkurovu glavu ujesen 1874., vidio je i torzo te iste godine. Kipovi su preneseni u Opuzen 1847. ili nešto ranije, i to pod vodstvom Anđela Vidovića, prefekta, u njegovu kuću u Opuzen. Budući da je i Grad Opuzen posudio torzo splitskom Arheološkom muzeju, «novi» je kip Oxford-Opuzen Livije svečano predstavljen u tom muzeju 14. svibnja 2002.
Taj je kip potom predstavljen široj hrvatskoj i europskoj javnosti zahvaljujući velikom projektu izložbe o Augusteumu Narone, koji je ostvario Emilio Marin, voditelj radova u Naroni od 1988. do 2004. Izložbe su pratila četiri kataloga. U Splitu je izložba Augusteum Narone – Splitska siesta naronskih careva održana od 4. svibnja do 15. lipnja 2004., u Oxfordu The Rise and Fall of an Imperial Shrine – Roman sculptures from the Augusteum at Narona od 6. srpnja do 17. listopada 2004., u Barceloni Divo Augusto – La descoberta d'un temple romà a Croàcia – El descubrimiento de un templo romano en Croacia od 4. studenog 2004. do 30. siječnja 2005. U Vatikanu se izložba L'Augusteum di Narona – Roma al di là dell'Adriatico održava od 22. veljače do 18. svibnja 2005. U Zagrebu će se pak održati u Gliptoteci HAZU od 10. lipnja do 31. prosinca 2005. Na taj je način Oxford-Opuzen Livija iz Narone postala odličnom veleposlanicom hrvatske arheologije te ambasadorom dobre volje između Hrvatske i Velike Britanije. U Ashmolean muzeju u Oxfordu u suradnji s Aheološkim muzejom u Splitu i uz podršku Veleposlanstva RH u Londonu, otvorena monumentalna izložba rimskih skulptura pronađenih u nalazištu Augusteum u predjelu antičke Narone u Hrvatskoj. Izložba pod nazivom »Uspon i pad carskog hrama: rimska skulptura iz Augusteuma u Naroni« (The Rise and Fall of an Imperial Shrine: Roman Sculpture from the Augusteum at Narona), dopremljena je iz Arheološkog muzeja u Splitu i ostat će otvorena u Oxfordu do 17. listopada 2004.
Središnji izložak izložbe čine, ovom prigodom sjedinjeni, glava carice Livije, supruge cara Augustusa, koja se otprije nalazi u Ashmolean muzeju u Oxfordu, i torzo Livije, koji je stigao iz Arheološkog muzeja u Splitu. Cjelokupno nalazište, na kojem je pronađen torzo, otkriveno je 1995. godine u selu Vid, kod Metkovića. Rušenjem postojećih objekata u selu otkriveni su ostaci rimskog hrama te određeni broj ljudskih figura kojima su nedostajale glave. Jedno od njih bila je i Livija, čiju je glavu donio u Ashmolean muzej još 1878. godine Sir Arthur Evan, tadašnji balkanski dopisnik lista »Guardian« iz Manchestera. Nakon što su u Ashmolean muzeju saznali da je iskopavanjima u Hrvatskoj otkriveno tijelo Livije, počeli su pripreme da se glava i tijelo rimske carice spoje, prvo u Hrvatskoj, a sada i u Velikoj Britaniji.
Uvodno predavanje pred otvorenje izložbe održao je dr. Emilio Marin, direktor Arheološkog muzeja u Splitu, a izložbu je otvorio Joško Paro, veleposlanik RH u Velikoj Britaniji.
Statua antičke žene bila je izložena u Gradskoj vijećnici u Opuzenu sve dok nije spojena s glavom iz Oxforda.
Obrazovanje
Grad Opuzen je među prvima u Dalmaciji prije više od dvjesto godina (otvorena 18.svibnja 1798.) imao osnovnu školu, koja je iznjedrila mnoge intelektualce. Danas u Opuezenu osim osnovne ponovono djeluje i srednja škola(koja je ukinuta sedamdesetih godina) sa smjerovima poljoprivredni tehničar i komercijalist.
Stranska vas (Novo Mesto, Slovenija)
Stranska vas je naselje u slovenskoj Općini Novom Mestu. Stranska vas se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Tadukhipa
Tadukhipa, na huritskom Tadu-Hepa, bila je kći Tushratte, kralja Mitannija (vladao cca. 1382. pne.–1342. pne.) i njegove kraljice Juni.
Relativno malo se zna o mitanijskoj princezi. Vjeruje se da je rođena oko 21. godine vladavine egipatskog faraona Amenhotepa III, (cca. 1366. pne.). Petnaest godina kasnije Tushratta je dao udati svoju kćer za svog saveznika Amenhotepa III u 36. godini vladavine Amenhotepa III (1352. pne.). Amenhotep III je umro dvije godine kasnije (1350. pne.), nakon vladavine od trideset osam godina. Harem mu je naslijedio sin i nasljednik Amenhotep IV (Akhenaten). Što se dalje dogodilo s Tadukhipom nije poznato.
Neki naučnici špekuliraju da je Tadukhipa bila Kiya, Akhenatenova kraljica.
Tadukhipa se spominje u sedam od trinaest Tushrattinih pisama iz Amarne, 1350-1340. pne..
Old Eucha, Oklahoma
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 52, što je 6 (13,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Angel R. Cabadas, Veracruz
Angel R. Cabadas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11065 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Rečica (Kumanovo)
Rečica je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Rečica pripada opštini Kumanovo.
Rečica ima veliki značaj za srpsku zajednicu u Republici Makedoniji, pošto Srbi čine većinu u naselju.
Prirodni uslovi
Rečica je smeštena u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 5 kilometara severno.
Selo Rečica se nalazi u istorijskoj oblasti Žegligovo, u ravničarskom kraju, na približno 365 metara nadmorske visine. Istočno od sela protiče Konjarska reka.
Mesna klima je kontinentalna sa slabim uticajem Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Rečica je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 557 stanovnika.
Etnički sastav stanovništva:
Savremeni etnički sastav:
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Krokodili
Krokodili (latinski: Crocodilia) jesu red tropskih grabežljivaca. Uz ptice, to su jedini do danas preživjeli "potomci" velike grupe gmazova, Archosaura. Prema tome, njihovi i danas živući najbliži srodnici su ptice. Njihovo je srodstvo dokazivo cijelim nizom osobina, ali prije svega građom sistema krvotoka. Zbog koštanog oklopa, krokodile nazivaju i oklopljenim gušterima. thumb|550px|Raspoređenost krokodila Svi danas živući krokodili žive u rijekama i jezerima tropa i suptropskih područja, jedino Crocodylus porosus može živjeti i u moru a često se pojavljuje uz obale različitih otoka. Kao prilagodbu životnom okolišu, ove životinje jako dobro plivaju i prikrivaju se u vodi tako, da miruju uronjeni u vodu pri čemu iz vode izviruju jedino oči i nosnice.
Osobine
Građa tijela kao i fiziologija današnjih krokodila je izrazito prilagođena životu u vodi. Tu spada vodoravno spljošteno tijelo s uglavnom isto spljoštenom gubicom, dok im je rep spljošten postrano, a krokodili ga koriste uglavnom kao kormilo. Ovisno o vrsti, tijelo im može biti dugo od 1,20 pa do 7 m, a nađeni su fosili dugi i do 12 metara. Krokodili rastu cijelog života.
Glava
Lubanja im je izdužena, a oči su tijekom evolucije pomaknute visoko prema vrhu lubanje. Na očima imaju tri kapka, gornji, donji i migavicu. Nosnice, smještene na vrhu gubice povezane su sistemom kanala sa dušnikom, tako da mogu disati i punih ustiju, a kad su pod vodom, mogu ih, kao i ušni otvor, hermetički zatvoriti. Većina krokodila ima relativno široku gubicu koja omogućuje raznovrsnu prehranu. Jedina iznimka su gavijali koji se hrane pretežno ribama i imaju izrazito usku i izduženu gubicu.
Lubanja krokodila je kompaktna. Njen jedini pokretni dio je donja čeljust. Na gornjoj strani gubice i stražnjem dijelu glave su kosti lubanje sraštene s kožom koja je neposredno iznad njih, između kože i kostiju tvori se vapnenasti sloj, "Crusta calcarea".
Čunjasti zubi imaju samo jedan vrh i tekodontni su, smješteni su u udubljenjima gornje i donje čeljusti. Ovisno o vrsti, broj, oblik i dužina zubi variraju. Kad imaju zatvorenu gubicu, kod aligatora su zubi donje čeljusti smješteni unutar reda zubiju gornje čeljusti, dok kod pravih krokodila četvrti zub donje čeljusti ulazi u udubljenje u gornjoj čeljusti i izvana je vidljiv. Krokodili redovno mijenjaju zube, pri čemu se "zamjenski zubi" razvijaju u šupljinama "aktivnih zubi". Svaki zub se zamijeni u roku od dvije godine, pri čemu se prednji mijenjaju češće od stražnjih.