cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Metabolički putevi
U biohemiji, metabolički putevi su serije hemijskih reakcija koje se javljaju unutar ćelije. U svakom putu, glavno jedinjenje se modifikuje putem serije hemijskih reakcija. Enzimi katalizuju te reakcije, i često su neophodni dijetarni minerali, vitamini, i drugi kofaktori da bi oni korektno funkcionisali. Zbog mnoštva hemikalija (a.k.a. „metabolita“) koji mogu da učestvuju, metabolički putevi su obično prilično složeni. Pored toga, reakcije brojnih različitih puteva se uporedo odvijaju unutar ćelije. Kolekcija puteva se naziva metabolička mreža. Metabolički putevi su važni za održavanje homeostaze unutar organizma. Putevi katabolizma (razlaganja) i anabolizma (sinteze) često rade nezavisno da bi se formirali novi molekuli kao krajnji produkti.
Metabolički putevi obuhvataju višestepene modifikacije inicijalnih molekula. Rezultirajući produkti se mogu koristiti na jedan od tri načina:
Supstrat ulazi u metabolički put u zavisnosti od potreba ćelije i dostupnosti supstrata. Povišenje koncentracije anaboličkog i kataboličkog intermedijera i/ili krajnjeg produkta može da utiče na brzinu metabolizma datog puta.
Calvignac
Kalvinjak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Kaor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 192 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,89 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 144 metara (maksimalnoj 351 m, a minimalnoj 130 m).
Richmondville, New York
Ričmondvil je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 918, što je 132 (16,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Metabolička mreža
Metabolička mreža je kompletan set metaboličkih i fizičkih procesesa koji određuju fiziološka i biohemijska svojstva ćelije. Te mreže se sastoje od hemijskih reakcija metabolizma, kao i od regulatornih interakcija koje rukovode tim reakcijama.
OR2W1
Olfaktorni receptor 2W1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2W1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Linopristin
Linopristin je organsko jedinjenje, koje sadrži 50 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 950,090 Da.
Euklidova geometrija
Euklidovu geometriju često nazivaju elementarna geometrija. Geometriju koja se izučava u srednjoj školi takođe nazivaju Euklidova geometrija i to je u vezi s činjenicom da je njenu prvu sistematsku izgradnju izložio starogrčki geometar Euklid u 3. veku pre n.e. u svojoj knjizi Elementi (v. Euklidovi Elementi).
Prva geometrija različita od Euklidove geometrije bila je geometrija Lobačevskog, koju je izgradio veliki ruski matematičar Lobačevski.
Claveisolles
Klavezol je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona koja pripada prefekturi Vilfranš sir Saon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 554 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 28,33 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 483 metara (maksimalnoj 886 m, a minimalnoj 394 m).
Sloun
Sloun se može odnositi na
Smitland
Smitland se može odnositi na
Zagorska Sela
Zagorska Sela su naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj, u Krapinsko-zagorskoj županiji. Po popisu iz 2001. godine u općini je živelo 1.197 stanovnika. Površina opštine iznosi 25 km². Dan općine je 25.11.
Mononom
Mononom (lat.), jednočlani algebarski izraz, tj. izraz čiji dijelovi nisu vezani s plus (+) i/ili s minus (-), monom. (Vujaklija)
Usp. binom, trinom, kvadrinom, polinom
Kokorići
Kokorići su naselje u sastavu Grada Vrgorca, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 161 stanovnika.
Daniela Trbović
Životopis
U rodnom gradu završila je osnovnu i srednju školu te započela studij medicine u Zagrebu, od kojeg je kasnije odustala i zaplovila voditeljskim vodama na HRT-u. Rastavljena je, ima sina Lovru i živi u Zagrebu.
Televizijska karijera
Na ekranima se pojavila početkom 1990-ih na tadašnjem programu Z3, gdje je vodila razne emisije zabavnog karaktera. Proslavila se vođenjem zabavno-glazbene emisije "Hit depo" u duetu s kolegom Hamedom Bangourom. Emisija je ugašena nakon više od deset godina emitiranja. Zatim je vodila nedjeljnu zabavnu emisiju "Od 5 do 7", da bi se 2004. godine vratila u prve televizijske redove kao voditeljica kviza Najslabija karika.
Osim navedenih emisija, vodila je mnoge manifestacije i zabavne programe: Dora, Izbor za Miss Hrvatske, javljanje iz zagrebačkog studija pri glasanju za Eurosong, dječje kvizove, "Derbi" te razne priredbe i koncerte. Krajem listopada 2008. godine sudjelovala je kao natjecateljica u glazbeno-zabavnom spektaklu Ples sa zvijezdama, gdje joj je partner bio Nicolas Quesnoit.
Od 2010. godine vodi emisiju 8. kat.
Šime Vulas
Šime Vulas (Drvenik Veli na otoku Drveniku pokraj Trogira, 17. ožujka 1932.), hrvatski akademski kipar i akademik Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti.
Životopis
Rođen je 17. ožujka 1932. u Drveniku Velikom na otoku Drveniku pokraj Trogira. Pohađao je nižu gimnaziju u Trogiru u razdoblju od 1945. do 1948. godine. Godinu dana prije završetka, upućen je u Industrijsku školu (stolarski smjer) u Splitu, ali se ubrzo vratio i završio školovanje u Trogiru. Nakon završene niže gimnazije, upisao je Školu za primijenjenu umjetnost u Splitu koju pohađa od 1948. do 1953. godine i završava odličnim uspjehom.
U razdoblju između 1953. i 1958. godine studirao je kiparstvo na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu, u klasi profesora Vanje Radauša. Od 1958. do 1962. godine usavršavao se u Radauševoj Majstorskoj radionici. Godine 1959. otišao je na prvo studijsko putovanje u Pariz, nakon kojega kontinuirano izlaže na kolektivnim izložbama u zemlji i inozemstvu.
Godine 1987. vratio se na Akademiju kao redoviti profesor kiparstva gdje radi sve do umirovljenja 2004. godine.
U Hrvatsku akademiju znanosti i umjetnosti primljen je 1991. godine kao redoviti član Razreda za likovne umjetnosti HAZU.
Kiparski opus
"...želim komponirati i sjediniti skulpturu u njezinu cjelinu, napregnuti je da svojom jednostavnošću dinamično odzvanja; kada je raščlanjena, zgusnuti je i iz stanja disharmonije i nemira, svesti je u vlastitu mjeru suzvučja, da njezina rastvorenost i složenost teži koherenciji i harmoniji oblika". (Vulas)
"...nikada ne tražiti u skulpturi ono što nije svojim oblikom: nemoguće ju je prevesti u riječ." (Vulas)
Vulasove prve skulpture „Poprsje djevojke“ i „Glava djevojke“ rađene su u gipsu. Ubrzo je promijenio tehniku i započeo raditi skulpture u drvu, koje će ostati karakterističan materijal za najveći dio njegovog opusa. Pri radu s drvom najčešće korsiti hrastovinu. Od ostalih materijala koristi uglavnom kamen i broncu. Djelo „Maska“ (1960.) primjer je bavljenja antropomorfnim motivima koji su prisutni u ranoj fazi njegova stvaralaštva. Vulas od početaka „odbacuje suvišno na skulpturama, i priklanja se svijetu totema. Drvo mu je omogućilo slobodniju morfologiju i povratak u stari kraj, on je počeo rezati svoje likove, i od komada slagati oblike“.
U razdoblju između 1961. i 1962. godine započeo je raditi skulpture za čije nadahnuće crpi iz formi totema. Totemi, jedra, svijeće, jarboli, katarke, gradovi, orgulje, portali i tvrdalji motivi su koji prevladavaju u Vulasovu opusu.
Godine 1963. radi „Skulpturu“, kompoziciju koja se sastoji od tri izrezana trupca, a koja je označila napuštanje antropomorfnih oblika u njegovom opusu. Iste godine radi i skulpturu „Zvono djetinjstva“, koja predstavlja intimno prisjećanje na mladenačke dane u rodnom zavičaju. Iste godine izradio je i prvu skulpturu u nizu „Jedra“, motiva koji će mu postati svojevrsna umjetnička opsesija. Primjeri takvih radova su „Jedra III“ koja se se nazivaju i „Dvostruka jedra“ (1963.), „Jedra IV“ ili „Iskošena jedra“ (1963.), „Jedra V“ koja izgledaju teško, masivno i još se nazivaju „Ispuhani nabori“ ili „Obješena jedra“ (1964.).
Vulas u svome radu reinterpretira tradicionalne motive, reminiscencije na zavičaj kroz „modernu“ metodu fragmentiranja i preslagivanja fragmenata u pokrenute kompozicije, pritom se koristeći „tradicionalnim“ materijalom - drvom (kamenom ili broncom). Njegovu interpretativnu metodu, Radovani definira kao „simulaciju korijena“, dok izvedbenu metodu možemo definirati kao metodu „dezagregacije forme i mase pod snažnom sugestijom estetike enformela“ , tada dominantne estetike slikarstva. Iako se služi izvedbenom metodom bliskoj suvremenim tendencijama, tradicija se u Vulasovom radu ogleda u motivici, ali i u korištenom materijalu, najčešće drvu, a zatim, i u to vrijeme pomalo zaboravljenoj bronci i kamenu. Poslijeratno kiparstvo (do 70-ih) svojevrsno je „novo željezno doba“ u smislu dominantnog korištenja željeza za oblikovanje skulptura (Džamonja je možda najbolji primjer u domaćoj umjetnosti). thumb|Spomenik Podhumskim žrtvama
Možda najjasnije o umjetnikovom radu govori sam umjetnik, kada kaže sljedeće: „Za svaku formu potreban je i adekvatan materijal. Ja ga nalazim u drvu. Koristim ga njegovom vitalnošću. Ono odgovara mojem senzibilitetu za površinu i materiju. Skulpturu obično gradim od nekoliko različito oblikovanih komada: superponirano i horizontalno. Raščlanjivanjem komada želim postići izvjesnu živost u cjelini kompozicije.“
Godine 1964. uvodi kao nove motive orgulje i portale. Nakon samostalne izložbe u Galeriji suvremene umjetnosti, 1965. godine, nastupa „razdoblje u kojem se kiparova vizija ne samo diferencira i obogaćuje, nego i dosadašnja disciplina prima sve više značenje čisto strukturalnih cjelina“. Tada, među ostalim nastaju „Obla jedra“ ili „Jedra XIV“ (1966.) koja u usporedbi s nekim ranijim „Jedrima“ dobro pokazuju „mirni ritam evolucije forme“ koji se odvijao u Vulasovom radu, a koji donosi veću pokrenutost i voluminoznost skulptura.
Sedamdesetih godina se konstantno prijavljivao na natječaje za velike spomeničke skupine, uglavnom u čast ubijenom i potlačenom narodu. Upravo 1970. godine radi prvi takav spomenik „Podhumskim žrtvama“ na Grobničkom polju, a čiju studiju je radio 1969. godine. Tih godina radi nekoliko studija za spomenik „Seljačkoj buni“ i za natječajnu skulpturu za spomenik „Na Kozari“, pri čemu se vraća antropomorfnim oblicima. Za te radove predložak mu je bio njegovo djelo iz 1966. godine, „Tvrđa“ koji izgleda masivno, teško kao kompaktni obrambeni štit.
U drugoj polovici sedamdesetih okreće se temama poput „Grada“ i „Tvrdalja“ (Tvrđava). Godine 1977. radi „Lozu“ koja je opet podsjetnik na njegov rodni kraj kao motiv.
Osamdesetih i devedesetih godina bavi se tematikom križa i općenito sakralnih motiva koji su često završili u samostanima. „Križ je čvrsta okosnica skrivena iza mobilnih oblika jedara, a vidljiva jedino oku oslobođenom za gledanje čistih oblika. U skrivenosti križa čuva se njegova tajna i Vulas odolijeva iskušenju da tu tajnu dokine: u njegovim je jedrima nazočan križ, u njegovim križevima su nazočna preoblikovana jedra. Mnoga bi se Vulasova jedra mirne duše mogla nazvati križevima kao što bi se i mnogi križevi mogli preimenovati u jedra. Raspelo je znak Kristove nazočnosti u egzistenciji simbolički predstavljenoj jedrima i križevima“.
Spomenik Podhumskim žrtvama
Akademik Šime Vulas, kipar, autor je obeliska u Sobolima podignutog u spomen na 12. srpnja 1942. godine i stradanje sela Podhum na Grobnišćini kada su fašisti ubili 91 nevinu žrtvu, a mjesto do temelja spalili. Na anonimnom jugoslavenskom natječaju za spomenik podhumskim žrtvama 1968. dobiva prvu nagradu. Dvije godine kasnije, 1970. godine, izvedba 22 metra visokog spomenika je završena i postavljen je na Grobničkom polju.
Izložbe
Godine 1963. izlagao je na ''III. međunarodnom bijenalu mladih'' u Parizu na kojem dobiva počasno priznanje za skulpturu. Od tada njegov rad intenzivno prati likovna kritika. Prvu samostalnu izložbu održao je u Zagrebu 1965. godine u Galeriji suvremene umjetnosti. Velike monografske izložbe održane su u „Modernoj galeriji“ u Zagrebu 1980. i krajem 2011./početkom 2012. godine. Godine 1988. sudjelovao je na Olimpijadi umjetnosti u Seoulu, kada je njegova 8,5 metara visoka granitna skulptura "Legenda oblika" postavljena u Olimpijskom parku. Zajedno s Đurom Sederom, organizirao je 2003. godine zajedničku izložbu „Dvojica za pasiju“ u Muzeju Mimara. Skulpture Šime Vulasa izlagane su na brojnim samostalnim i grupnim izložbama u Hrvatskoj i u svijetu.
Nagrade i priznanja
Za svoj je rad dobio brojne nagrade. Godine 1963. dobiva počasno priznanje za skulpturu na ''III. međunarodnom bijenalu mladih'' u Parizu. Ovjenčan je nagradom Grada Zagreba 1971. godine, godišnjom Nagradom “Vladimir Nazor” 1981. za izložbu u Modernoj galeriji, Nagradu za životno djelo Hrvatskog društva likovnih umjetnika 2002., nagradu Vladimir Nazor za životno djelo 2010. te s još 20 raznih strukovnih i otkupnih nagrada i priznanja.
Interleukin 14
Interleukin 14 (IL-14) je citokin koji se takođe zove faktor rasta visoke molekulske težine B-ćelija (HMW-BCGF). On kontroliše rast i proliferaciju normalinih i kancerogenih B ćelija. Ovom molekulu je bio nedavno dato ime taksilin (taxilin). IL-14 izaziva proliferaciju B-ćelija, inhibira izlučivanje antitela, i proširuje izabrane B-ćelijske podgrupe. Ovaj interleukin proizvode uglavnom T ćelije i neke maligne B ćelije.
Dva različita traskript nastaju iz suprotnih lanaca IL14 gena. Oni se nazivaju IL-14α i IL-14β. IL14 lokus je blizo gena za LCK na hromozomu 1 kod ljudi.
Robert Knjaz
Robert Knjaz (Zagreb, 1971.), hrvatski TV-voditelj i autor. Završio Ekonomski fakultet. Prvi mu je posao bio na Dugavskoj kablovskoj televiziji, nakon toga na OTV-u je bio voditelj emisije "Serbus Zagreb" te poslije voditelj programa. Nakon emisije "Zaleđe" Knjaz je prešao na HTV, gdje je uređivao "Svlačionicu". Nakon toga dobio je stipendiju State Departmenta te otišao na jednogodišnje stručno usavršavanje za novinare u SAD, a kad se vratio u Hrvatsku, prešao je na RTL, gdje je pripremao i do ljeta 2005. godine vodio uspješnu zabavnu emisiju "Mjenjačnicu", u kojoj je zamijenio uloge ljudi različitog porijekla.
Njegov je rad okrunjen brojnim nagradama, poput nagrade Marija Jurić Zagorka za tok-šou "Zaleđe" te godišnje nagrade HRT-a za emisiju "Svlačionica".
Cervinelli, Chieti
Cervinelli je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 304 m.
Prapatnice
Prapatnice su naselje u sastavu Grada Vrgorca, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 179 stanovnika.
Oliver Mlakar
Oliver Mlakar (Ptuj, 1. VII. 1935.) hrvatski je radijski i televizijski spiker i voditelj, koji je 30 godina čitao vijesti te vodio najpopularnije kvizove, festivale i zabavne emisije. U Hrvatskoj je postao ikona za televizijsko voditeljstvo svojom jedinstvenošću, osobito svojim iskustvom i glasom. Veliku popularnost stekao je vodeći TV-kviz Kviskoteku.
Životopis
Rođen je u Ptuju (Slovenija), od 1945. do 1953. živio je u Osijeku, godine 1954. došao je u Zagreb, upisao studij francuskog i talijanskog jezika. Glumio je i u jednoj predstavi u kazalištu Gavelli, koju je režirao Božidar Violić. Bila je to predstava amaterskog kazališta "Zvonko Svjetličić", koje je bilo osnovano pri – Zagrebačkom vodovodu. Kad se pojavila audicija za spikere, prijavio se, prošao i postao spiker na Radio-Zagrebu.
Kronologija
I nakon umirovljenja traženi je voditelj među televizijskim kućama i festivalima. Živi u Samoboru.
Palearktička zona
thumb|right|250px|Palearktička zona Palearktička zona (ili palaearktička zona) na području biogeografije označava "stara kopnena područja" Evrope, sjeverne Afrike do južnog ruba Sahare i Azije (na jugu do Himalaje (bez Indijskog potkontinenta i Arapskog poluotoka) i pripadajuće otoke.
Zajedno s nearktičkom regijom (= Sjeverna Amerika, sjeverni Meksiko i Grenland) čini holarktičku regiju u sjevernoj polutci.
Stanhop
Stanhop se može odnositi na
Drača
thumb| Paliurus spina-christi
Drača (lat. Paliurus spina-christi) vrsta je biljke iz porodice krkovina.
Opis biljke
Obično se u većim skupinama nalazi na prijelazu listopadnih i zimzelenih šuma. Raste u obliku listopadnog grma ili malenog drveta. Obično je visoka 3 metara. Ima vrlo jak korijen koji prodire duboko u zemlju. Na izdancima su spiralno raspoređeni listovi i dvije stipularne bodlje (jedna ravna, druga zakrivljena).
Sjajno zeleni istovi su jajolikog oblika, imaju slabo pilaste ili cjelovite rubove. Dugi su 2 − 5 centimetara, dok su široki 1 − 4 centimetra. Žuti do zelenkastožuti cvijetovi pojavljuju se u obliku grozdastih cvatova. Plod drače je tvrda, drvenasta koštunica, oko koje se nalazi široko valovito krilce, tako da je cijeli plod promjera 2 − 3,5 centimetara. Plodovi najčešće dozrijevaju krajem ljeta, u kolovozu.
Tornburg
Tornburg se može odnositi na
Beynes (Gornjoprovansalski Alpi)
Ben je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 93, a gustina naseljenosti je iznosila stanovnika/km².
Difuzijska pumpa
Difuzijske pumpe koriste parne mlaznice velike brzine za plinske molekule, neposredno kroz mlaznice pare koje prolaze dalje kroz kućište na stražnji dio pumpe i kroz ispuh u okoliš. Wolfgang Gaede ih je prikazao 1915. g. pomoću živine pare. One su bile prvi tipovi visoko vakumskih pumpi koje su funkcionirale u režimu slobodnog molekularnog protoka, gdje kretanje plinskih molekula može biti razumljivije kod raspršivanja, nego kod konvencionalne dinamike tekućine. Gaede je koristio ime difuzijska pumpa prije njene konstrukcije, na osnovu pronalaska da se plin ne može raspršivati, nasuprot pare koja struji. Međutim, princip rada može biti točnije opisan kao plinsko- mlazna pumpa. Raspršivanje također ima ulogu u drugim velikim vakuumskim pumpama. U modernim udžbenicima, difuzijska pumpa je kategorizirana kao trenutno prijenosna pumpa. Difuzijska pumpa je široko primijenjena, u oba sektora: industriji i istraživanju. Najsuvremenije difuzijske pumpe koriste silikonsko ulje kao radni medij. Cecil Reginald Burch je otkrio 1928. g. mogućnost korištenja silikonskog ulja.
Uljne difuzijske pumpe
Uljna difuzijska pumpa je upravljana sa uljem niskog pritiska pri isparavanju. Njena svrha je postići viši vakuum (donji pritisak) nego je moguće za korištenje pumpi. Iako je njeno korištenje bilo uglavnom povezano u sklopu visoko- vakuumskih raspona (prema dolje 10-9 mbar- a), difuzijske pumpe danas mogu proizvesti pritiske približno 10-10 mbar, nakon ispravnog korištenja sa modernom i dodatnom opremom. Primjene difuzijskih pumpi za vrlo visoke vakuume koriste se pri velikim brzinama pumpanja i svim plinovima, a pri tom su niski troškovi po jedinici. Difuzijske pumpe ne mogu izravno ispustiti u atmosferu plin, tako se mehanički prednji dio pumpe u pravilu koristi za održavanje izlaznog pritiska oko 0.1 mbar- a.
left|thumb|250 px|Difuzijske pumpe koje koriste Calutron mase, tijekom projekta Manhattan (preuzeto sa engleske Wikipedije) thumb|right|250 px|Dijagram uljne difuzijske pumpe (preuzeto sa engleske Wikipedije) Kroz mlaznicu fluid teče velikom brzinom i pri tom ključa te se tako stvara para u sklopu mlaznice. Treba imati na umu da je ulje plinovito kada se unosi u mlaznicu. Unutar mlaznica, protok se mijenja od laminarnog, prema nadzvučnom i molekularanom. Često se različite mlaznice koriste u serijama za povećanje rada pumpe. Difuzijske pumpe se izvana hlade zrakom ili vodom. Para se kondenzira i obnavlja i zatim vraća u bojler. Plinovi u pumpi teku prema dnu, gdje se povećava pritisak plinova. Za razliku od turbomolekularnih pumpi, difuzijske pumpe nemaju pokretne dijelove te kao takve su veoma izdržive i sigurne. Difuzijske pumpe mogu raditi na pritiscima između 10-10 i 10-2 mbar- a. One se upravljaju konvekcijom i prema tome imaju vrlo slabu energetsku učinkovitost. Glavni nedostatak difuzijskih pumpi je sklonost strujanju ulja u vakuumsku komoru. Ulje može zaprljati unutrašnju površinu komore u kontaktu s vrućim plohama ili prilikom električnog pražnjenja, nakon čega dolazi do karbonizacije. Zbog povratnog strujanja, ulja difuzijskih pumpi nisu prikladna za primjenu sa visoko osjetljivom procesnom opremom. Često se hladne prepreke koriste zato da povratno strujanje bude minimalno, makar se iz tog razloga gube sposobnosti pumpe. Zajednička greška u radu uljne difuzijske pumpe je izloženost vrućeg ulja prema okolini. Ako se ovo dogodi, ulje će pregorjeti i mora se zamijeniti. Sustav uvijek trebati biti ohlađen na sobnu temperaturu, prije kontakta s atmosferom. thumb|right|250 px|Dijagram brzine pumpe u funkciji pritiska difuzijske pumpe (preuzeto sa engleske Wikipedije)
Parni ejektori
Parni ejektor je difuzijska pumpa za vakuumsku destilaciju i hladno sušenje. Mlaznica pare vuče paru koja mora biti izvučena iz vakuumske komore. Parni ejektori mogu imati jednu ili više faza, sa ili bez kondenzacije između faza.
Komprimirani-zračni ejektori
Jedna kategorija difuzijskih vakuumskih pumpi je višefazni komprimirano-zračni pogonjeni ejektor. To je vrlo popularna aplikacija gdje se objekt kreće oko komore i vakuumske linije.
Linsitinib
Linsitinib je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 421,494 Da.
OR2Y1
Olfaktorni receptor 2Y1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2Y1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Stanvud
Stanvud se može odnositi na
OR2W3
Olfaktorni receptor 2W3 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2W3 genom.
Anabolizam
Anabolizam ili biosinteza (grčki: ana = " prema gore, uvis" + ballein = "baciti") je niz metaboličkih putova koji formiraju velike, složene kemijske spojeve počevši od manjih jedinica. Anaboličke reakcije zahtijevaju energiju, koju uglavnom dobijaju iz Adenozin trifosfata (ATP), prethodno proizvedenog u kataboličkim reakcijama. Anabolizam se dakle napaja kataboličkim procesima, stoga ova dva aspekta metabolizma djeluju koordinirano i u kontinuitetu, kojeg je teško strogo razlučiti.
OR2W3
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Anabolizam
Anabolički procesi teže ka izgradnji organa i tkiva. Ovi procesi dovode do rasta i diferencijacije stanica i povećanja veličine tijela, što je proces koji pretpostavlja sintezu složenih makromolekula. Primjeri anaboličkih procesa su rast i mineralizacija kostiju i povećanje mišićne mase.
Endokrinolozi su tradicionalno klasifikovali hormone kao anaboličke ili kataboličke, u zavisnosti od dela metabolizma koji stimulišu. Klasični anabolički hormoni su anabolički steroidi, koji stimulišu proteinsku sintezu i rast mišića. Balans između anabolizma i katabolizma je takođe regulisan cirkadijalnim ritmovima, sa procesima poput fluktuacija glukoznog metabolizma koji su usklađene sa normalnim periodima aktivnosti tokom dana.
Na temelju proizvedenih biomolekula, anabolizam možemo podijeliti na više vrsta:
Carmita Abdo
Carmita Abdo (São Paulo, 1949), brazilska seksologinja i vodeća svjetska stručnjakinja za područje ljudske seksualnosti. Objavila je "formulu za bolji seks", tzv. seksualni kvocijent (Sexual Quotient ili SQ), koji je zamišljen kao seksualni ekvivalent kvocijentu inteligencije (IQ) i koji bi trebao postati svjetski standard prema kojem bi parovi procjenjivali kvalitet svog seksualnog života. Izračunava se pomoću upitnika za samoprocjenu, sastavljenog od 10 pitanja.
Palestine, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 200, što je 30 (17,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Stokport
Stokport se može odnositi na;
Nijemi krik
Nijemi krik (eng. Silent Scream) je američki propagandni film o abortusu, autora dr Bernarda Natansona iz 1984. godine.
Stokton
Stokton se može odnositi na
Nijemi krik
U Hrvatskoj je taj film bio prikazivan u školama na satovima vjeronauka, ali je 2004. povučen zbog prigovora da je sadržaj neprimjeren mlađim uzrastima.
Znanstvena javnost žestoko je kritikovala ovaj film između ostaloga i zato što sugerira da fetus od 12 nedelja oseća bol, iako je fetalni nervni sustav dovoljno zreo za percepciju boli tek oko 20. nedelje.
Auxvasse, Missouri
je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 983, što je 82 (9,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Najslabija karika
thumb|250px|[[Daniela Trbović u Studiju 7 HRT-a]] Najslabija karika televizijski je kviz koji je prvi put emitiran u Ujedinjenom Kraljevstvu na programu BBC 2 14. VIII. 2000. Od tada su prava za emitiranje otkupile mnoge svjetske televizijske kuće. Originalna verzija kviza, koju vodi Anne Robinson, 18. XII. 2006. dosegla je 1000 epizoda. U Hrvatskoj je emitiranje kviza počelo u travnju 2004. kao polusezona, a nove sezone počinju krajem rujna i traju do lipnja.Hrvatska verzija ovog kviza je jedina verzija koja je pored Britanske verzije dosegla 1000 epizoda (1008).
Pravila kviza
U igri sudjeluje ekipa od osmero natjecatelja koji se međusobno ne poznaju. No, da bi imali šanse osvojiti nagradu, moraju raditi kao ekipa, ali samo jedan osvaja novčanu nagradu do 90.000 kuna. Iz kruga u krug, igrači se međusobno nominiraju i natjecatelj koji dobije najviše glasova svojih suigrača, napušta igru kao najslabija karika. U finale kviza idu dvije osobe koje zadnje ostanu u igri. U finalu se svakom natjecatelju postavlja do pet pitanja, a pobjednik je onaj koji ima više točnih odgovora.Ukoliko su natjecatelji dali jednak broj točnih odgovora prelazi se na igru na ispadanje gde se idalje odgovara u paru s tim što ako neko netočno odgovori on gubi.
Prikupljanje novca
Cilj je u svakom krugu, u zadanom vremenu, odgovoriti točno na pitanje i osvojiti maksimalni iznos od 10.000 kuna. Najbrži put za to je napraviti uzastopan niz od osam točnih odgovora. U slučaju da natjecatelj odgovori netočno, niz se prekida i gubi se sav novac osvojen u tom nizu. Ali, ako natjecatelj koji je na redu za odgovaranje kaže "banka" prije nego mu je postavljeno pitanje, bankira se sav novac osvojen u tom nizu i počinje se graditi novi novčani niz. Dakle, u sljedeći krug se prenosi samo bankirani novac.
U zadnjem, sedmom krugu, u kojem igraju samo dva natjecatelja, finalista, sav bankirani iznos se utrostručuje i dodaje prethodno osvojenom iznosu.
Do sada najveći osvojeni iznos u kvizu iznosi 63.800 kuna (4. III. 2008), a najmanji iznos koji je osvojen jest samo 3.800 kuna (2. IV. 2009).
Statistika igre
U svakom krugu kompjuterski se bilježe odgovori natjecatelja i tako se radi statistika tko je najjača, a tko najslabija karika. Statistički najjača karika je natjecatelj koji je imao najviše točnih odgovora i koji je najviše bankirao u tom krugu. Statistički najslabija karika je natjecatelj koji je imao najmanje točnih odgovora i koji je najmanje bankirao.
U slučaju da se ni tako ne može utvrditi tko je najjači ili najslabiji u tom krugu, gleda se minuli rad, odnosno uspjeh u prethodnim krugovima. Natjecateljima u igri se ne govori tko je statistički najbolji ili najlošiji, već to sami moraju procijeniti.
Odabir najslabije karike
U prvih šest krugova natjecatelji slobodnom procjenom odabiru jednog natjecatelja za kojeg smatraju da bi trebao napustiti igru te pišu njegovo ime na nominacijsku pločicu. Voditelj kviza nakon okretanja pločica ima pravo zatražiti od natjecatelja koji je izbacio najslabiju kariku pojašnjenje zbog čega je odabrao baš tu osobu.
U slučaju da više osoba ima jednak broj glasova za izbacivanje iz igre, natjecatelj koji je statistički najjača karika odlučuje tko napušta igru i ima pravo promijeniti odluku koju je napisao na nominacijsku pločicu. Natjecatelji moraju biti svjesni da u svakom krugu može biti bilo tko izbačen pa tako i osoba koja nije statistički najslabija karika.
Razlozi izbacivanja ne moraju biti povezani sa znanjem pokazanim u kvizu, već iz osobnih razloga ili iz pohlepom za pobjedom. Nakon svakog izbacivanja, natjecatelj koji je napustio igru daje kratak intervju u kojem se osvrće na igru i daje svoje mišljenje o natjecateljima koji su ostali u igri.
Voditelj
Voditelj kviza je najčešće žena. Voditelj odnosno voditeljica kviza mora biti odjevena u tamnu (crnu) odjeću te mora biti hladna prema natjecateljima i što više ih provocirati i ismijavati njihovo neznanje.
Hrvatska verzija "Najslabije karike"
U svakoj verziji kviza, pa tako i u hrvatskoj, pravila moraju biti i jesu identična izvornom engleskom kvizu. Voditeljica kviza u prvoj sezoni bila je Nina Violić, dok je nakon nje vođenje kviza preuzela Daniela Trbović. U ožujku 2010. kviz je zbog bolovanja voditeljice privremeno vodio Mirko Fodor do travnja 2010.godine.Do kraja emitiranja kviza vodi Daniela Trbović (31.svibanj)
Stratford
Stratford se može odnositi na
Aziza
AZIZA, frekventno muslimansko i arapsko žensko ime, nastalo od arapskog azizä = moćna, silna; slavna; poštovana; cijenjena; draga, mila. Hipokoristici: Aska, Ziska, Ziza. Kod Arapa i Azizah.
Postoji i muško ime Aziz.
U Alžiru, Maroku i Togou postoje i toponimi Aziza.
Usp. Aziza Galal (na internetu).
Postoji poznata pesma L'Aziza značajnog francuskog pevača Daniel Balavoine.
La Sacca, Verbano-Cusio-Ossola
La Sacca je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Supirior
Supirior se može odnositi na
Courzieu
Kurzje je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona.
Iriri
IRIRI, rijeka u brazilskoj državi Pará u slivu Amazone, duga 1.300 km, lijeva pritoka rijeke Xingú uzvodno od mjesta Altamire i nizvodno od mjesta Pôrto Alegre. Izvire u gorju Serra do Cachimbo i teče uglavnom u smjeru jug-sjever, protječe kroz mjesto Entre Rios, a onda kod mjesta Paga Conta skreće na sjeveroistok i protječe kroz mjesto Pé do Morro. S lijeva prima rijeke Chiché, Catete, Curuá, a zdesna rijeku Iriri Novo. (Atlas svijeta, Mađarski atlas)
Toponim Iriri postoji i u Čadu, Ugandi te na Solomonskim otocima.
Tejbor
Tejbor se može odnositi na
Višnjica (Vrgorac)
Višnjica je naselje u sastavu Grada Vrgorca, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 14 stanovnika.
Vlaka (Vrgorac)
Vlaka je naselje u sastavu Grada Vrgorca, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 41 stanovnika.
Interleukin 15
Interleukin 15 (IL-15) je citokin koji je strukturno sličan sa IL-2. Poput IL-2, IL-15 se vezuje i signalizira kroz IL-2/IL-15 beta lanac (CD122) i zajednički gama lanac (gama-C, CD132). IL-15 se izlučuje iz mononuklearnih fagocita (i nekih drugih ćelija) nakon virusne infekcije. Ovaj citokin inducira ćelijsku proliferaciju prirodnih ubica ćelija iz urođenog imunskog sistema čija glavna uloga je da ubije viralno inficirane ćelije. Kod ljudi, interleukin 15 je kodiran IL15 genom.
Funkcija
Interleukin 15 je citokin koji reguliše aktivaciju i proliferaciju T i NK ćelija. Ovaj citokin i IL-2 imaju mnoge zajedničke funkcije. Za njih je nađeno da se vezuju za hematopoietin receptorske podjedinice, da mogu da konkurišu za isti receptor, i da tim putem negativno regulišu međusobnu aktivnost. Za brojne CD8+ memorijske ćelije je pokazano da su kontrolisane balansom između ovog citokina i IL-2. Ovaj citokin indukuje aktivaciju JAK kinaze, kao i fosforilaciju i aktivaciju transkripcionih aktivatora STAT3, STAT5, i STAT6. Studije odgovarajućeg mišjeg citokina su pokazale da ovaj citokin možda može da poveća izražavanje inhibitora apoptoze BCL2L1/BCL-x(L), možda kroz STAT6 transkripcionu aktivacionu aktivnost, i da tako sprečava apoptozu.
Održavanje memorijskih ćelija izgleda da ne zahteva održavanje originalnog antigena; već se, signali za preživljavanje memorijskih limfocita obezbeđuju citokinima kao što je IL-15.
Kod transgenetskih miševa koji nemaju IL-15 receptor alfa (IL15Rα) gene, prirodni ubica ćelije se ne razvijaju.
Gen
Dve alterantivno spojene transkriptne varijante ovog gena koje kodiraju isti protein su objavljene.
Klinički značaj
IL-15 je bio pokazan da pojačava antitumorni imunitet CD8+ T ćelija u pre –kliničkim modelima. Klinička ispitivanja faze I koja evaluiraju IL-15 bezbednost, doziranje, i antitumorsku efikasnost kod pacijenata sa metastatičkim melanomom i karcinomom renalnih ćelija (rak bubrega) su u toku u Nacionalnom institutu za zdravlje (NIH) u Betesda, Meriland, SAD.
Euklid
Euklid (grč., oko 330. pne. - oko 275. pne.), starogrčki matematičar. Euklid je poznati grčki matematičar iz Atene. Živio je i radio u Aleksandriji gdje je stvorio matematičku školu. Napisao je brojna djela, od kojih neka nisu sačuvana i poznata su samo po naslovu. Sačuvana djela su: Elementi (geometrija kao znanost o prostoru) u 13 knjiga, Data ( o uvjetima zadavanja nekog matematičkog objekta), Optika ( s teorijom perspektive), i drugo. U odnosu na druga znanstvena područja, geometrija je dostigla zavidan nivo oko 300. pne. pojavom djela Elementi. Tada u matematici geometrija dominira, pa su i brojevi interpretirani geometrijski. Euklid je pokušao da izlaganje bude strogo deduktivno i upravo zbog te dosljednosti Elementi su stoljećima smatrani najsavršenijim matematičkim djelom. Mnoge generacije matematičara i drugih naučnika su učili iz ove knjige kako se logički zaključuje i novo povezuje s ranije utvrđenim činjenicama. Kasnije su Elementi analizirani i dopunjavani. Posebnu pažnju su privlačili aksiomi i postulati. U ovoj knjizi su sadržana sva saznanja i otkrića do kojih su dosli Euklid i njegovi prethodnici i suvremenici u geometriji, teoriji brojeva i algebri. Također, dokazana su i 464 teorema na način koji je i danas besprijekoran.
Euklidovi Elementi
mini|desno|300px| Euklidova konstrukcija pravilnog [[dodekaedar|dodekaedra.]] Euklidovi Elementi (grč. Στοıχεῖα) su matematički spisi objavljeni oko 300. pne. u 13 knjiga. Njihovo je značenje u tome što je to bio toliko uspio pokušaj sustavna izlaganja sveukupne elementarne geometrije na aksiomatskoj osnovi da su vjekovima bili nenadmašen uzor stroge znanstvene dedukcije. Sve do 19. vijeka oni su bili i osnovni udžbenik geometrije, a doživjeli su više od 500 izdanja na mnogim jezicima. Nije se sačuvao izvorni tekst Euklidovih Elemenata, pa se ne zna točno što je u njima izvorni Euklidov prilog, no taj je svakako velik. U knjigama od I. do VI. obrađena je planimetrija, od VII. do X. aritmetika i teorija brojeva u geometrijskom obliku, a od XI. do XIII. stereometrija. Za načelna pitanja geometrijske aksiomatike najvažnija je I. knjiga jer su u njoj skupljeni svi aksiomi na kojima se zasnivaju Euklidovi Elementi.
Postulati
Među njima je, zbog svoje normalne složenosti i eksperimentalne neočitosti, najveću pozornost privukao takozvani 5. postulat. Jedan od najpoznatijih matematičkih problema, takozvani problem 5. postulata, ili problem paralela, traži da se 5. postulat dokaže na osnovi ostalih aksioma, i time se sam izbriše iz popisa aksioma. U 2000 godina bilo je mnoštvo neuspjelih pokušaja rješavanja toga problema. U 19. stoljeću uvidjelo se da je 5. postulat doista aksiom neovisan o ostalima, pa se zato ne može izvesti iz ostalih. Time je otvorena mogućnost i za drugi geometrijski sustav različit od Euklidova, takozvanu neeuklidsku geometriju. Analiza Euklidovih Elemenata otkrila je u njima niz nedostataka, a u prvome redu nepotpunost njihove aksiomatike.
Anegdote
Najpoznatija anegdota o Euklidu (autor je Proklo), kaže kako je Euklid išao faraonu Ptolemeju pokazati svoju knjigu Elementi. Faraon ga je upitao: "Postoji li lakši način do matematike od proučavanja Elemenata?" Ovaj je odgovorio: "Da, postoji." Faraon ga upita: "Postoji li kraljevski način do matematike?" Euklid mu odgovori: "Ne, ne postoji. Onaj tko želi shvatiti matematiku mora raditi. Isto vrijedi i za kraljeve."
Josip Bobi Marotti
Josip Marotti poznatiji pod nadimkom Hugo Boss Marotti (Montefredane, 18.12. 1922.- Zagreb, 23.7. 2011.), je bio popularni hrvatski glumac.
Godine 1941. upisao je glumačku školu i diplomirao 1943, nakon čega se priključio partizanskoj glumačkoj družini. Jedno vrijeme radio je u riječkom HNK-u, a od 1945. do 1946. u zagrebačkom HNK-u. Jedan je od osnivača kazališta Gavella, u kojem radi od 1953. godine.
Jedna od njegovih najpoznatijih uloga je posuđivanje glasa Fredu Kremenku u popularnoj animiranoj TV-seriji The Flintstones i zlom čarobnjaku Gargamelu u "Štrumpfovima".
Sinkronizacija
Posuđivao je glas i neobičnim likovima kao što su klupa, hrast, pas i sl..
Izvor:
Redvale, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 236.
Lipstatin
Lipstatin je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 491,703 Da.
Templton
Templton se može odnositi na
Interleukin 17
Interleukin 17 (IL-17, ili IL-17A) je osnivački član grupe citokina poznatih kao IL-17 familija. IL-17A, je originalno (1993. godine) identifikovan kao transkript iz glodarskih T-ćelijskih hibridoma. On je poznat kao CTLA8 kod glodara. IL-17 je visoko homologan sa IL-17 kodiranim sa otvoreno čitajućim okvirom T limfotropnog rhadinovirusa Herpesvirus saimiri. IL-17 dejstvuje putem vezivanja za tip I receptor na ćelijskoj površini sa imenom IL-17R. Postoje tri varijante IL17RA, IL17RB, i IL17RC.
OR2Z1
Olfaktorni receptor 2Z1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2Z1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Interleukin 17
Funkcije IL-17 familije
Brojne imuno regulatorne funkcije su objavljene za citokine IL-17 familije, što je posledica njihove sposobnosti da indukuju mnoge imune signalne molekule. Najznačajnijih IL-17 uloga je njegovo učešće u podsticanju i posredovanju proinflamatorni odgovora. IL-17 je često povezan sa alergijskim reakcijama. IL-17 izaziva proizvodnju mnogih drugih citokina (kao što su IL-6, G-CSF, GM-CSF, IL-1β, TGF-β, TNF-α), hemokina (uključujući IL-8, GRO-α, i MCP-1), i prostaglandina (npr. PGE2) iz mnogih ćelijskih tipova (fibroblasta, endotelijalnih ćelije, epitelijalnih ćelija, keratinocita, i makrofaga). Oslobađanje citokina izaziva mnoge funkcije, kao što je remodelovanje vazdušnih kanala, koji je karakteristika IL-17 odziva. Povećana ekspresija hemokina privlači druge ćelije uključujući neutrofile, ali ne eosinofile. IL-17 funkcija je isto esencijalna za podskup CD4+ T-ćelija zvanih T pomoćne 17 (Th17) ćelije. Kao rezultat ovikvog profile, IL-17 familija je bila vezana za mnoge imune/autoimune bolesti uključujući reumatoidni artritis, astma, lupus, alograft odbacivanje i antitumorski imunitet.
Genetska ekspresija IL-17 familije
Gen za ljudski IL-17 sadrži 1874 baznih parova, i bio je kloniran iz CD4+ T ćelija. Svaki član IL-17 familije ima poseban obrazac ćelijske ekspresije. Izražavanje IL-17A i IL-17F gena izgleda da je ograničeno na malu grupu aktiviranih T ćelija, i povećano je u toku inflamacije. IL-17B je izražen u perifernim tkivima i imunim tkivima. IL-17C je takođe visoko izražen pod inflamatornim uslovima, dok je u normalnim okolnostima minimalno prisutan. IL-17D je visoko izražen u nervnom sistemu i skeletalnim mišićima, i IL-17E se nalazi u niskim nivoima u različitim perifernim tkivima.
Regulacija IL-17 ekspresije
Značajan progres je napravljen u razumevanju IL-17 regulacije. Jedan od prvih koraka je bilo otkriće da je IL-17 produkcija zavisna od IL-23. Nakon toga je demonstrirano da su STAT3 i NF-κB signalni putevi neophodni za IL-23-posredovanu IL-17 produkciju. Saglasno sa ovim nalazima, ustanovljeno je da još jedan molekul, SOCS3, igra važnu ulogu u IL-17 produkciji. U odsustvu SOCS3, IL-23-inducirana STAT3 fosforilacija je povećana, i fosforisani STAT3 se vezuje za promotor regione oba IL-17A i IL-17F povećavajući njihovu gensku aktivnost. U kontrastu s tim, neki naučnici tvrde da je IL-17 indukcija nezavisna od IL-23. Nekoliko grupa su identifikovale načine da indukuju IL-17 produkciju in vitro i in vivo pomoću citokina TGF-β i IL-6, bez potrebe za IL-23. Mada IL-23 nije neophodan za IL-17 izražavanje u ovoj situaciji, IL-23 može da igra ulogu u promovisanju opstanka i/ili proliferacije T-ćelija koje proizvode IL-17. Nedavno je ustanovljeno da timus specifični nuklearni receptor, ROR-γ, usmerava diferencijaciju Th17 ćelija.
Proteinska struktura IL-17 familije
IL-17(A) je protein sa 155-aminokiselina. On je disulfidno-vezan, homodimerni, sekretivni glikoprotein sa molekulskom masom od 35 kDa. Svaka jedinica homodimera ima masu od aproksimalno 15-20 kDa. IL-17 struktura se sastoji od signalnog peptida sa 23 aminokiseline (ak), čemu sledi 123-ak region karakterističan za IL-17 familiju. Jedno N-vezano mesto glikozilacije na proteinu je prvo identifikovano nakon prečišćavanja proteina. Poređenje različitih članova IL-17 familije je ukazalo na četiri konzervirana cisteina koji formiraju dva disulfidna mosta. IL-17 je jedinstven po tome što nema sličnosti sa drugim interleukinims. Štaviše, IL-17 nije sličan nijednom drugom poznatom proteinu ili strukturnom domenu.
IL-17F kristalna struktura, koja je 50% homologna sa IL-17A, poseduje strukturnu sličnost sa 'cisteinski-čvor' familijom proteina u koju spadaju neutrotrofini. Cisteinski čvor presavijanje je karakterisano sa dva seta uparenih β-struka stabilizovanih sa tri disulfidne interakcije. Međutim, u kontrastu sa drugim cisteinski-čvor proteinima IL-17F nema treći disulfidni most. Umesto toga serin zamenjuje cistein. Ova jedinstvena osobina je konzervirana kod drugih članova IL-17 familije. IL-17F se takođe dimerizuje na način sličan nervnom faktoru rasta (NGF) i drugim neutrotrofinima.
Distribucija i signaliziranje IL-17 receptorske familije
IL-17RB, vezuje IL-17B i IL-17E. On je izražen u bubrezima, pankreasu, jetri, mozgu, i crevima. IL-17RC je izražen u prostati, hrskavici, bubrezima, jetri, srcu i mišićima. NJegov gen podleže alternativnom splajsovanju i proizvodi rastvorni receptor, u dodatku obliku receptora vezanom za ćelijsku membranu. U sličnom maniru, IL-17RD gen može podleći alternativnom splajsovanju da proizvede rastvorni receptor. Ova osobina možda omogućava ovim receptorima da inhibiraju stimulatorne efekte njihovih još-nedefinisanih liganda. Najmanje opisan od ovih receptora je IL-17RE, za koji se zna da je izražen u pankreasu, mozgu, i prostati.
Transdukcija signala ovim receptorima je raznovrsna koliko i njihova distribucija. Transkripcioni faktori kao što su TRAF6, JNK, Erk1/2, p38, AP-1 i NF-κB su bili implicirani u IL-17 posredovanu signalizaciju u stimulaciono-zavisnom, tkivno-specifičnom maniru. Drugi signalni mehanizmi su bili predloženi, ali je više rada potrebno da bi potpunije istražili signalni putevi koje ovi receptori koriste.
Tenant
Tenant se može odnositi na
Saderland
Saderland se može odnositi na
Hermon
Planina Hermon (arapski جبل الشيخ‎, Jabal el-Shaykh; hebrejski הר חרמון‎, Har Hermon) je 2814 metara visoka planina koja se nalazi na granici između Libanona i Sirije, u sklopu anitlibanonskog gorja. To je najviša planina na istočnom dijelu Sredozemnog mora.
Sastoji se od vapnenca i pješčenjaka te se proteže nekoliko kilometara u daljinu. Na zapadnom dijelu rastu šume, dok na istočnom dijelu većinom nema nikakve vegetacije.
Nakon Šestodnevnog rata 1967., izraelska vojska je zauzela donji dio Hermona u sklopu Golanske visoravni. Usprkos rezoluciji 242 Vijeća sigurnosti UN-a koja poziva na povlačenje IDF-a sa Golana, do danas se taj južni dio planine nalazi pod izraelskom kontrolom. Prema izraelskim dužnosnicima, to je područje strateški bitno za sigurnost hebrejske države jer nadgleda dio Galileje, poglavito grad Kirjat Šmonu. To je također popularna destinacija za skijaše. Godišnje i do 10.000 Izraelaca posjećuje južni dio planine tijekom zime. Ujedinjeni narodi već duže vrijeme raspoređuju mirovne snage na toj lokaciji kako bi razdvojili dvije sukobljene strane.
Springbruk
Springbruk se može odnositi na
Calviac
Kalvijak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Fižak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 202 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 26,49 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 600 metara (maksimalnoj 691 m, a minimalnoj 515 m).
Spring Hil
Spring Hil se može odnositi na
Marion, Virginia
Marion je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.968 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 5.968 stanovnika, što je 381 (6,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Zavojane
Zavojane su naselje u sastavu Grada Vrgorca, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 308 stanovnika.
Manuli, Latina
Manuli je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 85 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Springvil
Springvil se može odnositi na
Interpunkcija
Literatura
Pogledati: