Arapsko_proljeće
Tunis
thumb|[[Zine El Abidine Ben Ali predsednik Tunisa koji je pobegao u Saudijsku Arabiju 14.1.2011.]] Prva od arapskih revolucija tijekom arapskog proljeća je ona Tuniška. Temelje ove revolucije koja spada u prvu osnovnu revolucionarnu podvrstu je populacijska eksplozija tipična za muslimanske države spojena s također tipičnim absolutističkim režimom. Između 1956. i 2010. godine broj stanovnika je porastao s 3.378.300 na 10.589.025 u godini revolucije to jest 2010 s godišnjim rastom od 100.000 godišnje na prelazu iz 20 u 21 vek. Nemogućnost relativno bogate države da otvara nova radna mjesta onom brzinom kojom je rastao broj stanovništva je stvorilo veliki broj nezaposlenih ili osoba koje rade neformalne poslove tako da među mlađim generacijama formalna nezaposlenost iznosi 70 %. Za osiromašeno stanovništva takva situacija postaje neodrživa 2010 nakon naglog porasta cijena hrane što postaje iskra u buru baruta koja dovodi do eksplozije to jest Tuniške revolucije koja obara režim Zine El Abidine Ben Alija. Nakon bjega doživotnog predsednika u Saudijsku Arabiju novi predsednik postaje Alijev lojalist dotadašnji predsednik parlamenta (od 1997) Fuad Mebaza,a na poziciji premijera ostaje Mohamed Ganuši što će rezultirati novim masovnim demonstracijama pošto se ništa osim osobe na čelu državne piramide nije promenilo. Pod pritiskom novih demonstracija Ganuši je podnio ostavku 27.2.2011. godine, a novi premijer je postao Beji Caid el Sebsi. Mesecima nakon revolucije nova prelazna vlada će imati problema u normalizaciji, dok veće demonstracije de facto završavaju 6.5.2011. nakon što je demonstrante rastjerala policija. Kako bi se državi pomoglo po pitanju velike nezaposlenosti mladih i ekonomskih razlika između obalnog turističkog dijela i zaostale unutrašnjosti međunarodne institucije su posudile prelaznoj vladi 1.4 milijardi dolara u drugoj polovici maja 2011. Trenutačno Tunis očekuje oktobarske izbore za ustavnotvornu skupštinu koja će donesti novi ustav tako da tek kada on bude donešen država će imati svoje historijske prve "slobodne" izbore na kojima po mišljenju Roberta Fiska, Mark LeVinea i drugih neće biti dopuštena pobjeda desničarke islamske stranke kao što to nije bilo dopuštenu u Alžiru 1991. godine. Također u sklopu podrške ovoj bez obzira na propagandne poruke revoluciji zbog siromaštva zapadne države su obećale za početak financijsku pomoć od oko 3 milijarde dolara novom tuniskom režimu. Dok se o utjecaju interneta na ovu neočekivanu revoluciju vode polemike između zagovornika i protivnika koji uspešno dokazuju da samo 20 % Tunižana ima pristup na primer facebooku (u kući, na poslu ili u internet kafiću) utjecaj na događaje u Evropi i gotovo raspad šengenske zone je neupitan pošto su unutrašnju tunišku anarhiju iskoristile gomile takozvanih izbjeglica da uđu u Italiju što je dovelo do jačanja kontrole na unutrašnjim granicama Evropske Unije i internacionalnih svađa (pre svega Italija-Francuska). Konačni rezultat ove revolucije postaje de facto stvaranje islamske safalističke iz evropske perspektive fundamentalističke republike. Nakon izbora u Tunisu je došlo do političke borbe predsednika i premijera koji zastupaju drugačije političke opcije,a obojici se na kraju protive narodne mase koje periodično demonstriraju protiv nove vlasti.