cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
TOS-1
TOS-1 ispaljuje 220 mm rakete. TOS-1 raketni sustav je relativno kratkog dometa, do 3,5 km a prema nekim izvorima i do 5 km. Minimalni domet je 400 metara. Može ispaliti jednu ili dvije rakete istovremeno u vremenu od 0,5 sekundi. Da bi ispalio čitav lanser raketa potrebno mu je od 7,5 do 15 sekundi. Pri takvom ispaljivanju, rakete padaju na području veličine 200x400 metara.
TOS-1 je opremljen modernim sustavom za upravljane paljbom (skraćeno: SUP). Sva usmjerivanja i pripreme za paljbu se obavljaju unutar vozila, tako se posada ne izlaže neprijateljskoj vatri. Vozilo može stati i pucati na vidljive mete u 90 sekundi od trenutka kočenja, a njime upravlja 3 člana posade, zapovjednik, topnik i vozač. Punjenje lansirnih cijevi obavlja se uz pomoć TZM vozila za punjenje koje je također napravljeno na temelju podvozja T-72 tenka. Opremljeno je kranom i nosi set raketa.
TOS-1A
TOS-1A je posljednja inačica originalnog teškog raketnog sustava TOS-1. Ušao je u službu ruske vojske 2001. godine. Lanser BM-1 koji je postavljen na tijelo tenka T-72 koristi dulje 220 mm rakete. Broj lansirnih cijevi je smanjen sa 30 na 24. Nove lansirne cijevi su u usporedbi sa onima na originalnoj inačici duže. Maksimalan domet je povećan na 6,000 metara. Ovaj raketni lanser puni novo TZM-T vozilo za opskrbu. Nosi dvije grupe po 12 raketa između kojih je montiran kran. Vozilo za opskrbu također nosi i 400 litara benzina za nadopunjavanje lansirnog vozila.
Cándido Vite Ramírez, Tihuatlán
Cándido Vite Ramírez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tihuatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Lago de Arareco, Bocoyna
Lago de Arareco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2351 m.
Reichstag (Austrija)
Reichstag je bilo ime prvog relativno demokratski izabranog parlamenta Austrijskog Carstva, koji je egzistirao kratko, samo od 1848. do 1849., ali je ostavio velikog traga u historiji carstva.
Historija Reichstaga
Reichstag je osnovan kao reakcija na ustanak i demonstacije naroda na početku revolucionarne 1848. on je trebao smiriti naraslo nezadovoljstvo u carstvu.
Prvu sjednicu Reichstaga otvorio je 22. jula 1848. u Beču, nadvojvoda Ivan Habsburgški u prisutnosti 383 deputata, koje su izabrale Dijete krunskih zemalja austrijskog carstva ali bez predstavnika iz Ugarske. Nakon Bečkog ustanka - Reichstag se zbog sigurnosti preselio 22. oktobra 1848. u Kremsier (današnji Kroměříž u Moravskoj) i nastavio svoj rad sve do 7. marta 1849. kad je raspušten.
Iako je kratko trajao, Reichstag je izglasao važan zakon o ukidanju kmetstva, i izradio nacrt novog ustava zvanog - Kremsjerski ustav, koji je trebao odražavati višenacionalni karakter imperije, u svjetlu slavenskih zahtjeva kako ih je iznio češki političar František Palacky.
Po svemu sudeći Reichstag je bio samo manevar car Franje Josipa i njegovih savjetnika, da spase carstvo, jer je već 4. februara 1849., tadašnji dvorski premijer Felix Schwarzenberg, preuzeo inicijativu i nametnuo svoju verziju ustava, koji je isto tako nudio jednakost svim narodima imperije, i predviđao osnivanje dvodomnog parlamenta. Ali se uskoro pokazalo da je i to bio samo manevar jer je Schwarzenberg tri dana kasnije silom raspustio Reichstag i suspendirao ustav, koji je izglasao Reichstag, te ga zamjenio sa novogodišnjim patentom (Silvesterpatent) 1851. Od tad je car Franjo Josip ponovno apsolutistički vladao.
Ideja o Reichstagu kao predstavničkom tijelu Austrijskog Carstva ponovno je aktualizirana Oktobarskom diplomom - 1860. ali on nije zaživio jer njegov rad nisu ratificirale Dijete zemalja Austrijskog Carstva.
Regolelli, Viterbo
Regolelli je naselje u Italiji u provinciji Viterbo, u regiji Lazio.
Reichstag (Austrija)
Historija Reichstaga
Nakon usvajanja Februarski patent 1861., uslijedio je još jedan pokušaj obnove ideje o Reichstagu, na inicijativu tadašnjeg državnog sekretar]]a Anton von Schmerling. Ali i on je pao u vodu, zbog protivljenja ugarskih, talijanskih, a na kraju i čeških političara. Kao zamjena za Reichstag osnovan je Reichsrat (Carevinsko vijeće) ali samo kao savjetodavno tijelo cara, koji je ujedno sam birao njegove članove.
Carevinsko vijeće je na kraju - konačno pretvoreno u dvodomni parlament 1867., na temelju ustavnih reformi.
La Costa, Bolzano
La Costa je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
John Rolfe
''Ovo je članak o virdžinijskom kolonistu. Za kanadskog advokata i političara, v. John Rolph.''
John Rolfe (c. 1585 – 1622) bio je jedan od najranijih engleskih kolonista u Sjevernoj Americi. Pripusuje mu se prva uspješna sadnja i žetva duhana kao poljoprivredne kulture u Virginiji, ali je najpoznatiji kao suprug Pocahontas, kćeri poglavice Powhatana.
Los Llanos de Refugio, Cosalá
Los Llanos de Refugio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Cosalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 323 m.
Los Otatitos, Guadalupe y Calvo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1171 m.
Paso del Tigre, Angel R. Cabada
Paso del Tigre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Angel R. Cabada.
Himno Nacional Argentino
Oid, Mortales (Čujte, Smrtnici!) je nacionalna himna Argentine (-{Himno Nacional Argentino}-).
Paso del Tigre, Angel R. Cabada
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Himno Nacional Argentino
Tekst za pesmu je napisao Visente Lopez (Vicente López y Planes), dok je muziku komponovao Blas Parera (Blas Parera). Pesma je usvojena kao nacionalna himna Argentine 11. maja 1813. godine, tri dana pre dobijanja formalne nezavisnosti od Španije. Stoga je 11. maj Dan himne u Argentini.
Bečevica
Бечевица је насеље у Србији у општини Кнић у Шумадијском округу. Према попису из 2011. било је 274 становника.
Himno Nacional Argentino
24. maja 1812. godine, Visente Lopez je odgledao predstavu, izvedenu u Kući komedije (Casa de la Comedia) u Buenos Ajresu, pod nazivom ''25. Maj'' (El 25 de Mayo), koja zapravo govori o Majskoj Revoluciji, koja se desila dve godine ranije. Predstava, koju je napisao Ambrosio Morante, se završava himnom koju pevaju glumci. To je inspirisalo Lopeza da iste noći napiše prvu verziju himne koja će zameniti Moranteovu, i za koju je kasnije muziku napisao Blas Parera.
Bečevica
Историја
Некада је број становника био далеко већи, а село је било прилично развијеније. У средњем веку је ово насеље било село у Жупи Борач и кроз њега је пролазио царски друм који је преко Борча спајао Жичу са Београдом. На старом сеоском гробљу које потиче још из средњег века и које се налази на самој граници са селом Борач и данас се налази зидина једне цркве. По предању ту цркву је саградио Цар Душан и она се звала Мрњина црква, а порушена је у време турских разарања. Данас село нема своју цркву, матична црква мештана је Црква Архангела Гаврила у Борчу. Ово насеље је брдско-планинског типа и као такво подељено је на неколико засеока који су у једно и фамилије. Неки од засеока села Бечевица су: Ћосовићи, Кокићи, Дуб, Игрутиновићи, Васовићи, Јовановићи итд. Становништво је углавном пореклом из црногорских крајева и из рашке области, у мањој мери и са Косова, а највећи број досељавања извршен је крајем XVIII и почетком XIX века.
Himno Nacional Argentino
Tadašnja autonomna Vlada odobrava novu himnu 11. maja 1813. godine kao Patriotski marš (Marcha Patriótica), i zahteva od Parere da komponuje muziku. Neki autori kažu da je Parera prihvatio ponudu, ali da nakon dosta dana nije pokazao nikakve rezultate. S obzirom da tekst himne ima otvoren neprijateljski stav prema Španiji, a i sam Španac, Parera napokon odbija ponudu, plašeći se reakcije kralja. Nakon toga, vlasti ga hapse i primoravaju da komponuje pod pretnjom smrću. Iste noći završava muziku, jednostavnim kopiranjem muzike za pozorišnu predstavu koju je on sam i bio napisao. Biva pušten iz zatvora i nešto kasnije zauvek napušta zemlju, živeći dugo u Rio de Ženeiru, a kasnije u Španiji gde je i preminuo.
Apanguito, José Joaquín de Herrera
Apanguito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini José Joaquín de Herrera.
Himno Nacional Argentino
Konačna verzija pesme je prvi put izvedena 14. maja 1813. godine u kući aristokrate Markite Sančez de Tompson (Mariquita Sánchez de Thompson), a prezentovana javnosti 25. maja iste godine. Tada je himna nosila naziv Nacionalna Patriotska Pesma (Canción Patriótica Nacional), a kasnije samo Patriotska Pesma (Canción Patriótica), da bi 1847. godine bila preimenovana u Nacionalnu Himnu Argentine (Himno Nacional Argentino) i taj naziv se zadržao i do danas.
Apanguito, José Joaquín de Herrera
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 611 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1685 m.
Himno Nacional Argentino
U završnoj verziji Himne Maja (kako ju je Lopez nazvao) je naglašeno da prikazana politička vizija nije samo argentinska, već čitave Latinske Amerike. Tekst je izrazito indipendistički i anti-španski, jer se u to vreme zemlja borila za nezavisnost i odvajanje od Španije. Himna je 1860. godine pretrpela modifikaciju, po preporuci muzičara Huan Pabla Esnaola (Juan Pablo Esnaola) koji je pesmu u orkestarkom i harmonisjkom smislu obogatio.
Tokom 19. veka himna je pevana u celini. Međutim, posle izvesnog vremena kada se u narodu izgubio neprijateljski stav prema Španiji, a i kada je u zemlju došlo do upliva velikog broja španskih imigranata, himna je modifikovana dekretom predsednika Rokoa 30. marta 1900. godine. Dekret je glasio:
Bečevica
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Himno Nacional Argentino
,,Bez izmena teksta nacionalne himne, u pesmi se nalaze strofe koje jasno opisuju koncept da nacije svoje himne povezuju sa mirnim vremenima, kao i radi usklađivanja sa spokojom i ponosom hiljade Španaca koji žive sa nama, takve strofe mogu i moraju biti izvedene na javnim skupovima, radi poštovanja tradicije i zakona neagresivnosti, Predsednik Republike izdaje sledeći dekret:
Na oficijalnim i javnim skupovima, kao i u školama, će biti pevani samo prva i poslednja strofa i refren Nacionalne Himne odobrene od Autonomne Vlade 11. maja 1813. godine."
2. avgusta 1924. godine još jedna izvršna rezolucija, potekla i rukovođena iz Vlade, zabranila je da muzika koju je komponovao Parera, a kasnije dopunio Esnaol, i koja se svira na javnim mestima, bude muzički menjana, što je do tada postalo dosta učestalo.
Po argentinskom zakonu izvođenje himne je obavezno tokom službenih događaja, a od prisutnih se očekuje da ustanu i pevaju pesmu; radio stanice pustaju himnu u ponoć, dok TV programi to rade pre završetka svog dnevnog programa; tokom nacionalnih praznika, obavezno je izvođenje himne u ponoć i podne.
Rok muzičar Čarli Garsia (Charly García) je prekršio dugu tradiciju poštovanja himne, kada je stavio prepevanu verziju Nacionalne himne na svoj album Filosofía barata y zapatos de goma (Jeftina filozofija i gumene cipele) iz 1990. godine. Mnogi Argentinski muzičari su 1998. godine prepevavali himnu i druge patriotske pesme na zajedničkom albumu El Grito Sagrado (Sveti vrisak).
Stihovi - moderna verzija
Moderna verzija usvojena 1990. godine, bez vidljivog neprijateljskog stava prema Španiji:
Stihovi - originalna verzija
Originalna verzija, Patriotski marš (Marcha Patriótica):
Velika (Veljaci)
Župa Velika (poznata i kao Veljaci) sastavni je dio Humlja u razvijenom srednjem vijeku. Po nekim autorima izraz Velika je jedan od iskrivljenih oblika imena Veljaci. Župa se nalazila u području današnjeg grada Ljubuškog i doline rijeke Trebižat. Na istoku graničila je sa župom Večerić, na sjeveru sa župom Imota, na zapadu župom Gorska, a na jugu župom Luka.
El Nogal Chico, Victoria
El Nogal Chico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1958 m.
21. 3.
Dani - Godine
21. mart/ožujak (21. 3.) je 80. dan godine po gregorijanskom kalendaru (81. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 285 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
.
Praznici
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Benito Juárez Dos, Ocozocoautla de Espinosa
Benito Juárez Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocozocoautla de Espinosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 339 m.
CDw17 antigen
Ovo jedinjenje je supstrat enzima A4GALT.
Derma, Mississippi
Derma je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.025, što je 2 (0,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Piandelagotti, Modena
Piandelagotti je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 166 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1221 m.
Bezidu Nou, Sângeorgiu De Pădure
Bezidu Nou je naselje u Rumuniji u okrugu Mureš u opštini Sângeorgiu De Pădure.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 364 m.
El Uveral, Angel R. Cabada
El Uveral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Angel R. Cabada.
Бумбарево Брдо
Бумбарево Брдо је насеље у Србији у општини Кнић у Шумадијском округу. Према попису из 2011. било је 453 становника.
Демографија
У насељу Бумбарево Брдо живи 413 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 41,1 година (40,9 код мушкараца и 41,3 код жена). У насељу има 147 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,54.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Paština Zavada
Paština Zavada je naseljeno mjesto u okrugu Žilina, u Žilinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 244 stanovnika.
Fornetto, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
La Higuera, Tihuatlán
La Higuera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tihuatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 113 m.
Opština Cerro Azul, Veracruz
Cerro Azul je opština u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2234 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 149 m.
Las Conchas, Del Nayar
Las Conchas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Del Nayar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 425 m.
Rimininello, Viterbo
Rimininello je naselje u Italiji u provinciji Viterbo, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 116 m.
Šlesko-krakovsko gorje
Šlesko-krakovsko gorje ili Šlesko-krakovska visoravan (poljski: Wyżyna Śląsko-Krakowska) je niski planinski masiv i regija na jugu Poljske.
Karakteristike
Prostire se između centralnopoljske nizine na sjeveru i planina Beskida na jugu.
Proteže se od sjeverozapada prema jugoistoku, brda masiva prosječno su visoka od 200 do 500 metara (najviši vrh ima 516 m).
Châtelguyon
Šatelgijon je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Pij de Dom koja pripada prefekturi Riom.
Šlesko-krakovsko gorje
Karakteristike
Jezgra Šlesko-krakovskog gorja izgrađena je od paleozoičnih stijena, prekrivenih na sjeveroistoku trijasnim i jurskim stijenama. Mezozojski pokrov stvara nekoliko denudacijskih pragova (kvesta). U masivu postoje brojni vapnenački otoci, čitava se geološka struktura naginje prema sjeveru i postepeno pokriva centralnopoljsku glacijaciju (morenska brda).
Châtelguyon
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 5241 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 372 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,06 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 400 metara (maksimalnoj 721 m, a minimalnoj 374 m).
Šlesko-krakovsko gorje
Karakteristike
Ispod kvartarnih formacija na jugozapadnom dijelu masiva leže velike naslage kamenog ugljena. Zapadni i jugozapadni dio Šlesko-krakovskog gorja vrlo je urbaniziran i industrijaliziran, za razliku od tog centralni, istočni i jugoistočni dio je još uvjek kraj očuvane prirode, pa je popularan među planinarima i izletnicima (Nacionalni park Ojców).
Šlesko-krakovsko gorje se dijeli na tri podregije; Šlesku visoravan, Krakovsko-čenstohovske Jure i Vozničko-vjelunjsku visoravan.
Tlachimaltepec, José Joaquín de Herrera
Tlachimaltepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini José Joaquín de Herrera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 620 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1933 m.
Gangster
Gangster je izraz, u pravilu kolokvijalni, kojim se opisuje osoba koja se profesionalno bavi kriminalom kao član bande ili grupe organiziranog kriminala. Izraz potiče od engleske riječ gang, a popularnost je stekao u SAD u međuratnom periodu kada su aktivnosti tadašnjih kriminalaca izazvale veliku pažnju javnosti. Aktivnosti gangstera su, između ostalog, potakle i stvaranje žanra poznatog kao gangsterski film. U pežorativnom smislu se izraz "gangster" često koristi za osobu koja se koristi nasiljem, nema nikakvih skrupula i suptilnosti u ostvarivanju svojih ekonomskih i političkih ciljeva.
Pocahontas
right|250px|thumb|Gravira Pocahontas napravljena 1616. u Engleskoj - jedini prikaz napravljen za njenog života
Pocahontas (cca. 1595 - 21.3. 1617.) je kći indijanskog poglavice Powhatana koja se u Virginiji udala za engleskog kolonista Johna Rolfea te zajedno s njim otišla u Englesku. Smatra se jednom od najpoznatijih ličnosti među američkim domorocima, te joj je život poslužio kao inspiracija za brojne legende, književna djela i filmove.
Život Pocahontas
Motivi i prava priroda ovog događaja nisu poznati, a s obzirom da jedini zapis potječe od samog Smitha, od 1860-ih se među historičarima javljaju sumnje da se on uistinu dogodio.
Kasnije je Pocahontas otišla živjeti kod plemena Patawomec, koji su bili vazali Powhatana i imali teritorij oko rijeke Potomac. U martu 1613. ju je Japazaws, poglavica Patawomeca, zarobio i predao engleskim kolonistima iz Jamestowna kako bi se preko nje otkupili dva Engleza zarobljena od strane Powhatana. Powhatan je pristao vratiti Engleze, ali ne i njihovo oružje, te su se obje strane pripremale za rat. Sama Pocahontas je odvedena u Henricus u današnjem okrugu Chesterfield. Tamo ju je svećenik Alexander Whitaker podučavao engleskom jeziku i kršćanskom nauku, a poslije je i krštena te dobila ime Rebecca.
Nakon što su u martu 1614. otpočeli oružani sukobi između kolonista i Powhatana, kod naselja Matchot su održani pregovori prilikom kojih su Englezi pokušali isposlovati mir predajom Pocahontas. Međutim, tada je Pocahontas rekla poglavicama Powhatana kako je uvrijeđena time što ju je otac držao manje vrijednom od zaplijenjenog engleskog oružja, te rekla kako više voli živjeti među Englezima.
Za vrijeme boravka u Henricusu, u Pocahontas se zaljubio John Rolfe, uspješni uzgajivač duhana čija je supruga nedavno bila umrla. Rolfe je od guvernera tražio dozvolu da se oženi za nju, a kad ju je dobio, par se vjenčao 5.4. 1614. Njihovo prvo i jedino dijete - sin Thomas - rodio se 30.1. 1615.
Pocahontas u popularnoj kulturi
right|thumb|Portret Pocahontas iz 18. vijeka
U 18. i 19. vijeku je, pak, legenda o Pocahontas uz svoju romantičnu, dobila i političke i vjerske konotacije. Tako su kršćanski fundamentalisti njeno prijateljstvo s kolonistima- koji je, po njihovom tumačenju omogućio opstanak Jamestowna - te kasniji prijelaz na kršćanstvo shvaćali kao instrument Božje volje koja je bijelim anglosaksonskim protestanskim naseljenicima dala pravo da upravljaju sjevernoameričkim kontinentom. Američki nacionalisti su je, pak, smatrali svojevrsnom pramajkom američke nacije.
Film Novi svijet Terencea Mallicka iz 2005. godine je, pak, biografiju Pocahontas pokušao dramatizirati isključivo na temelju historijskih podataka.
Pečenjani
Pečenjani je naseljeno mjesto u okrugu Banovce na Bebravi, u Trenčinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 443 stanovnika.
Opština Pișchia, Timiș
Pișchia je opština u Rumuniji u okrugu Timiš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
La Providencia 2da. Sección Vallartito, Amozoc
'''La Providencia 2da. Sección Vallartito''' je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Amozoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2333 m.
Брзан
Брзан је насеље у Србији у општини Баточина у Шумадијском округу. Према попису из 2011. има 1754 становника (према попису из 2002. било је 2073 становника).
Место се под први пут помиње 1516. године под именом Грабовац.
Географија
Брзан се налази на 105 метара надморске висине, на 8 км југоисточно од Баточине, 23 км северно од Јагодине, 36 км источно од Крагујевца и 120 км јужно од Београда. Кроз Брзан пролази коридор 10 и железничка пруга Београд-Ниш-Скопље.
Историја
Први назив села био је Грабовац. Већ 1516. зна се да је имао шест кућа, а двадесет година касније 36 кућа. Данашњи назив село је добило по породици Љутић која се доселила са Косова из села Брзанци. На првом попису након завршетка Другог српског устанка 1818. Брзан је имао 136. домаћинства са 322 харачке главе. Црква брвнара је саграђена 1822. године. Прву школу Брзан добија 1840. Највише становника Брзан је имао 1910. године, а највише кућа је имао 1971., укупно 853.
Школство
Када је било све спремно за почетак зидања нове зграде, све је пало у заборав. Висока цена нове школске зграде уплашила је сељаке, јер је требало сакупити толики новац. Министарство просвете је предузело оштре мере да би село натерало да приступи изградњи нове школе, па је августа 1889. године затворило школу због старе зграде. Тек када су извршене поправке обеју зграда и обезбеђени станови за учитеље, новембра 1890. године одобрена је обнова наставе. Министарство је још два пута затварало школу и поново је отварало.
Шестог октобра 1901. коначно је освећен је темељ нове школеске зграде, а већ 1. септембра 1902. године нова школска зграда је била готова. На отварању школе био је шабачки епископ Димитрије Павловић, који ће касније постати српски патријарх. Он је 1870. године био учитељ у Брзану. За нову школу је утрошено 33.000 динара што је мање утрошеног новца него што је било планирано 1884. године.
У току Првог светског рата зграда је била оштећена. Године 1914. школска зграда служи за смештај избеглица из Мачве, а 1915. године као амбуланта наше војске све до доласка непријатеља који је претвара у коњушницу. После рата, захваљујући донацији самих сељана која је износила 12.000 круна, школа се обнавља и са радом почињу 3 одељења у која, поред деце из Брзан, долазе и деца из Кијева и Доброводица.
Име школе, које је некада гласило „Брзанска школа“, после рата је промењено у „Милован Марковић“, по великом ратном хероју из овог села. Мештани су се хвалили овим херојем преко назива школе све до 1991. године, када школа у Брзану постаје део школе у Баточини, па добија име „Свети Сава“. Школска зграда која се данас користи изграђена је 1963. године, а захваљујући скорашњој обнови опремљена је по свим савременим стандардима. Настава се одвија у две смене, а укупан број ученика који тренутно похађа ову школу од 1. до 8. разреда износи 106. Уколико се осврнемо на чињеницу да је у Брзану 1934. године било уписано укупно 353 ученика, и то само до 4. разреда, постаје јасно да је некадашњи проблем са мањком простора претворен у савремени проблем мањка ученика.
Привреда
Основне гране привреде у Брзану су: пољопривреда, индустрија, занатство, трговина, саобраћај, туризам и угоститељство.
Epsilon-Amanitin
Epsilon-Amanitin je organsko jedinjenje, koje sadrži 39 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 903,955 Da.
Брзан
Пољопривреда
Пољопривреда је водећа привредна грана по обиму производње као и по запослености локалног становништва.
Ратарско-повртарски регион обухвата површине око Велике Мораве. Ратарско-воћарском рејону припадају углавном виши делови падинских површина. Воћарско-ливадско-сточарско-шумски рејон налази се у планинском подручју са већим нагибом терена.
Сточарство
Сточарство је најзначајнија грана производње у пољопривреди у Брзану. Сточарство је најтраженији део пољопривреде, јер њени производи (месо, маст, млеко, јаја) спадају у главне прехрамбене производе становништва. Сељак ситног пољопривредног газдинства у Брзану је сваштар, гаји више врста стоке. Гаји говеда, свиње, овце, коње и живину.
Саобраћај
Кроз атар села Брзан пролази електрична железничка пруга са два колосека Београд-Ниш у дужини од 5,2 километара. У близини је и савремени ауто-пут Београд-Ниш (део E75), од кога се одваја магистрални путни правац Баточина-Крагујевац. Захваљујући железничком и друмском саобраћају, Брзан је повезана са Београдом, Крагујевцом, Великом Планом, Јагодином, Смедеревском Паланком, Свилајнцем...
Туризам
У Брзану се налази црква брвнара која је саграђена 1822. године и која је служила све до 1928. када је сазидана данашња црква. Стара црква брвнара је као историјски споменик културе под заштитом државе. Њу је градио мајстор Јован који је такође саградио Манастир Покајницу. Иконостас је насликао мајстор Јован Јања 1829-1830. године са великом позлатом.
Манифестације
Одржава се од 1. до 3. августа у Брзану сваке године, почев од 1990. године. Манифестација окупља културно-уметничка друштва и фолклорне ансамбле из читаве Србије, који негују изворно народно стваралаштво. Такође одржавају се и ликовне колоније, песнички сусрети, изложбе ручних радова.
Спорт
У Брзану постоји фудбалски клуб Шумадинац, који се тренутно такмичи у Зони Дунав, четвртом такмичарском нивоу српског фудбала.
Демографија
У насељу Брзан живи 1694 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 44,1 година (41,9 код мушкараца и 46,5 код жена). У насељу има 712 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,91.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Skošanska ploča
Skošanska ploča je jedna od glavnih litosfernih ploča na planetu Zemlja, površine od 1,651.000 km².
Karakteristike
Skošanska ploča leži ispod južnog dijela Atlanskog oceana ispod istoimenog Skošanskog mora, a omeđena je podmorskim planinskim masivima koji povezuju Ande sa Antarktičkim poluotokom. Zapadne granice Skošanske ploče leže pored Drakova prolaza koji razdvaja Južnu Ameriku od Antarktika, a istočne granice se nalaze kod arhipelaga Južni Sandwich.
Skošanska ploča graniči sa Antarktičkom, Južnoameričkom i Južnosendvičkom pločom, a sastoji se većinom od oceanske kore.
Geološke granice Skošanske ploče su:
Centro 8, Roma
Centro 8 je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Donald, Oregon
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 979, što je 371 (61,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Vertedor, Cosalá
El Vertedor je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Cosalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 292 m.
Colonia Villa Colombia, Apaseo el Grande
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1798 m.
Crocetta, Cuneo
Crocetta je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 372 m.
Joali-Lau, Ocozocoautla de Espinosa
Joali-Lau je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocozocoautla de Espinosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 835 m.
John Colicos
John Colicos (10. decembar 1928 - 6. mart 2000) bio je kanadski glumac čija su specijalnost bile karakterne i uloge negativaca, a među kojima je najpoznatiji lik Grofa Baltara u originalnoj verziji TV-serije Battlestar Galactica. Poklonicima Zvjezdanih staza je poznat po ulozi Kora, prvog klingonskog lika koji se 1967. godine pojavio Errand of Mercy, epizodi originalne TV-serije, a koga je decenijama kasnije tumačio u nekoliko epizoda TV-serije Star Trek: DS9. Colicos je 1999. godine sa Richardom Hatchom, kolegom sa seta originalne Battlestar Galactice, sudjelovao na snimanju Battlestar Galactica: The Second Coming, nikad prikazanog pilota za njen nastavak. Nedugo potom je preminuo od srčanog udara.
El Caballo Bayo, Guadalupe y Calvo
El Caballo Bayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2546 m.
La Fossa, Bolzano
La Fossa je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1521 m.
Burlington, Ohio
Berlington je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Besse Cooper
Besse Cooper (Tennessee SAD, 26. kolovoza 1896 - 4. prosinca 2012) bila je najstarija žena na svijetu. Rođena je u Tennessee u SAD-u.U vrijeme Prvog svjetskog rata preselila u Georgiju, gdje je bila učiteljica.
Burlington, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.676, što je 118 (-4,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Besse Cooper
Nakon njene smrti najstariji čovjek na svetu je japanac Jiroemon Kimura.
Krvava nedelja (1972)
Krvava (prokleta) nedelja (na irskom Domhnach na Fola odnosno Bloody Sunday na engleskom) je izraz koji se koristi za incident koji se dogodio 30. januara 1972. godine, u gradu Deriju u Severnoj Irskoj, kada su pripadnici britanskog 1. padobranskog bataljona pod komandom potpukovnika Dereka Vilforda i kapetana Majka Džeksona, ustrelili 26 demonstranata tokom marša koji je organizovala Asocijacije za građanska prava Severne Irske u predgrađu Bogsajd. Trinestoro ljudi, od koji je šestoro bilo maloletno, umrlo je na licu mesta dok je još jedno lice preminulo četiri meseca kasnije od povreda zadobijenih tokom ovog incidenta. Dva demonstranta su pregažena od strane vojnih vozila. Veliki broj svedoka, uključujući prolaznike i novinare tvrdili su da ubijeni demonstranti nisu bili naoružani. Petorica demonstranata koji su ranjeni, pogođeni su u leđa dok su bežali.
U vezi sa ovim incidentom britanska vlada je sprovela dve istrage:
Kampanja Irske republikanske armije protiv Severne Irske, koja je deo Ujedinjenog Kraljevstva, otpočela je dve godine pre Krvave nedelje, ali je ovaj događaj značajno uticao na porast njenog značaja i na povećanje broja dobrovoljaca spremnih za borbu. Krvava nedelja predstavlja jedan od najznačajnijih događaja u burnoj istoriji Severne Irske, jer se radi o incidentu u kojem su učestovale jedinice regularne britanske vojske i koji se odigrao javno uz prisustvo velikog broja novinara.
Tok događaja na dan incidenta
Mnoge pojedinosti događaja su sporne uključujući i podatak o broju demonstranata. Prema navodima organizatora protestnnog marša u njemu je učestvovalo 30.000 ljudi; Džon Vidžeri je tokom prvobitne istrage tvrdio da je u maršu učestvovalo između 3.000 i 5.000 ljudi. U knjizi „Put ka krvavoj nedelji“, lokalni lekar opšte prakse dr. Rejmond MekKlin naveo je podatak od 15.000 učesnika marša. Ovaj podatak će kasnije upotrebiti i Bernardet Devlin MekAlski tokom rasprave u Donjem domu Britanskog parlamenta. O ovom incidentu postoji puno izvora u vidu velikog broja knjiga i članaka kao i nekoliko dokumentarinih filmova.
Glavno odredište protestnog marša je trebalo da bude Gildhol, ali je zbog armijskih barikada marš preusmeren ka uglu Slobodni Deri. Mala grupa tinejdžera se odvojila od glavne grupe sa namerom da pomeri barikade i nastavi u pravcu Gildhola. Napali su britanske vojnike na barikadi sa kamenicama i izvikivali su uvrede. U ovoj fazi protesta, britanska vojska je upotrebila vodeni top, suzavac i gumene metke kako bi razbila izgrednike. Ovakvi sukobi između vojske i omladine su bili relativno česta pojava iako neki posmatrači tvrde da intenzitet sukoba nije bio veći od uobičajenog. Britanski vojnici ubili su i ranili dvoje ljudi u ulici Vilijem.
U jednom trenutku, u armijski komandni centar su stigle navodne tvrdnje o prisustvu snajperiste IRA u delu grada zahvaćenom nemirima. Ubrzo zatim britanska komanda je odobrila upotrebu bojeve municije. Prva žrtva, Džeki Dadi, ubijen je dok je bežao. Trčao je pored sveštenika Edvarda Delija, kada je pogođen u leđa. Nakon prvih žrtava među demonstrantima, napadi na britanske snage su eskalirali što je navelo britansku komandu da izda naredbu o otpočinjanju akcije za razbijanje demonstracija, hapšenje demonstranata i potiskivanje glavne mase do poljane kod ugla Slobodni Deri.
Uprkos tome što je britanska komanda izdala naredbu za obustavu vatre, snage pod komandom majora Teda Lodena ispalile su preko sto metaka u masu koja je bežala. Ubijeno je još 12 ljudi, od kojih su mnogi pogođeni dok su pokušavali da pomognu ranjenima. Ranjeno je 14 demonstranata, od kojih je 12 pogođeno mecima, a dvoje su pregaženi od strane armijskih vozila.
Analiza događaja
Trinest ljudi je ubijeno, dok je još jedan učesnik marša preminuo kasnije od posledica ranjavanja. Zvanični stav britanske vojske, podržan od strane britanskog Sekretara unutrašnjih poslova, tokom sednice Donjeg doma Britanskog parlamenta bio je da su padobranci otvorili vatru reagujući na pretnju koju su predstavljali naoružani pripadnici IRA. Međutim, svi svedoci (osim vojnika), uključujući učesnike marša, lokalne stanovnike, kao i britanske i irske novinare koji su pratili marš, tvrde da su britanski vojnici otvorili vatru na nenaoružanu masu kao i da su svesno nišanili u ljude koji su bežali ili koji su pokušavali da pomognu ranjenima, dok na britanske vojnike nije otvarana vatra. Ni jedan britanski vojnik nije ranjen vatrenim oružjem niti povređen na drugi način. Kod poginulih, ranjenih i uhapšenih demostranata nije pronađeno vatreno oružje ni ekser bombe. Kao reakcija na ovaj incident, revoltirani građani spalili su britansku ambasadu u Dablinu. Anglo-Irski odnosi, nakon ovog incidenta nikada nisu bili na nižem nivou zbog čega je irski ministar inostranih poslova, Patrik Hilari otišao u SAD kako bi zatražio angažovanje Ujedinjenih nacija u rešavanju problema u Irskoj.
Iako su na protestnoj šetnji bili prisutni brojni pripadnici IRA, tvrdi se da oni nisu bili naoružani zato što se pretpostavljalo da će britanski padobranci pokušati da ih izazovu na oružani sukob. Poslanik u parlamentu Ajvan Kuper je pred marš dobio obećanje da naoružani pripadnici IRA neće učestovati u maršu. Mnogi padobranci koji su svedočili tokom istrage izjavili su da su im njihovi oficiri rekli da očekuju vatreni obračun i da su ih ohrabrivali da dobro gađaju. Sveštenik Edvard Dili izjavio je da je video čoveka među demonstrantima kako otvara nasumičnu vatru iz revolvera u pravcu padobranaca. Kasnije identifikovan kao član zvanične IRA, ovaj demonstrant je fotografisan u trenutku kada je potegao oružje, ali nije opažen od strane vojnika niti je na njega pucano. Tokom Savil istrage dato je više različitih izjava u vezi sa naoružanim demonstrantom.
Zvanični mrtvozornik grada Derija, penzionisani major britanske vojske Hubert O'Nil je po završetku istrage, 2. avgusta 1973. godine dao sledeću izjavu: Iznenadilo me je to što je vojska bezglavo trčala i otvarala vatru bez razmišljanja o tome šta čini. Ubijali su nevine ljude. Ti ljudi su možda i bili učesnici u maršu koji je bio zabranjen ali to ne opravdava postupak vojske koja je na njih otvorila vatru bojevom municijom ne birajući mete. Bez oklevanja bih izjavio da se radi o najobičnijem ubistvu.
Dva dana nakon krvave nedelje, britanski parlament je usvoio rezoluciju o formiranju tribunala koji bi ispitao događaje. U skladu sa ovom odlukom parlamenta premijer Velike Britanije Edvard Hit imenovao je lorda Džona Vidžerija za predsedavajućeg tribunala. Mnogi svedoci nameravali su da bojkotuju tribunal zbog nedostatka poverenja u Vidžerijevu nepristrasnost, ali su na kraju ubeđeni da učestvuju u istrazi. Vidžeri je brzo sačinio izveštaj – izveštaj je bio gotov za samo deset nedelja 10. aprila, a objavljen je 19. aprila– koji je potvrdio armijsku verziju događaja. Među dokazima koji su prezentovani pred tribunalom bili su i rezultati parafinskog testa koji se koristi da bi se utvrdilo prisustvo barutnih gasova nakon upotrebe vatrenog oružja kao i bombe sa ekserima koje su pronađene kod poginulih demonstranata. Test koji je trebalo da ukaže na prisustvo tragova eksploziva na odeći jedanest poginulih učesnika marša bio je negativan, dok se ovaj test nije mogao sprovesti na telima preostalih poginulih jer su ona već bila oprana. Veliki broj svedoka događaja kao i značajan deo irske javnosti smatrao je da je izveštaj tribunala pokušaj da se incident zataška. Danas je široko rasprostranjeno mišljenje da su ekser bombe fotografisane na mrtvom telu Džerarda Donahjua podmetnute posle njegove smrti, dok su tragovi baruta pronađen na telu nekih poginulih posledica sekundarnog transfera do kog je došlo dok su vojnici koji su učestvovali u incidentu pomerali tela poginulih, a prisustvo olova na rukama Džejmsa Neša je jednostavno objašnjeno činjenicom da se u svom poslu koristio smesom za lemljenje na bazi olova. Zapravo, 1992. god. Džon Mejdžor je pišući Džonu Hjumu izjavio:
Vlada je 1974. godine jasno stavila do znanja da su lica koja su ubijena tokom „Krvave nedelje“ oslobođena od svake sumnje da su, u trenutku kada su ubijena, bila naoružana vatrenim oružjem ili eksplozivom. Nadam se da će porodice ubijenih prihvatiti ovu potvrdu.
U januaru 1997. godine, britanska televizijska stanica Kanal 4 je u svom izveštaju iznela podatak da su i pripadnici Kraljevskog Anglijskog puka takođe otvorili vatru na učesnike marša i da su odgovorni za 3 od 14 smrti.
Savil istraga
Dokazi koje je tokom istrage pružio Martin MekGinis, zamenik vođe Šin Fejna, izjavio je da je bio zamenik komandanta Deri ogranka privremene IRA i da je prisustvovao maršu. MekGinis nije odgovorio na pitanja gde je bio smešten zato što je smatrao da bi njegova izjava ugrozila bezbednost lica koja su mu pomagala.
Tokom Savil istrage izneta je tvrdnja da je tokom Krvave nedelje MekGinis bio odgovoran za obezbeđivanje detonatora za ekser bombe. Pedi Vord je tvrdio da je u januaru 1972. godine on bio vođa Fianna Éireann, omladinskog krila IRA. Prema njegovoj izjavi, MekGinis, koji je u to vreme bio zamenik komandanta IRA u gradu i anonimno lice pod nadimkom Provo dali su mu delove za bombe u jutro 30. januara, za kada je marš bio zakazan. On je takođe izjavio da je njegova organizacija planirala da izvede bombaški napad na prostorije gradskog centra u Deriju i to na dan kada su britanci ubili civile. Zauzvrat, MekGinis je odbacio ove tvrdnje kao izmišljotine, dok je Geri O'Hara, Šin Fejn savetnik za grad Deri izjavio da je on, a ne Vord bio vođa Fiane u to vreme.
Mnogi posmatrači tvrde da je Britansko ministarstvo odbrane učinilo sve kako bi ometalo istragu. Preko 1.000 armijskih fotografija i snimak iz vazduha načinjen iz vojnog helikoptera nisu stavljeni na uvid istražnom komitetu. Takođe, oružje koje je korišćeno tokom ovog incidenta, a koje je moglo da posluži kao dokaz u istrazi, izgubljeno je. <ref Name=Q&A>Q&A: Bloody Sunday inquiry Guardian Unlimited, November 22, 2004. Retrieved 27 August 2006. Ministarstvo odbrane tvrdilo je da je sve oružje uništeno, ali su se neke od jurišnih pušaka korišćenih u incidentu pojavile u Sijera Leoneu, Bejrutu i Litl Roku u Arkanzasu.
Do trenutka kada su se istražitelji povukli kako bi sačinili izveštaj, tokom 7 godina ispitano je preko 900 svedoka, a ukupna cena istrage iznosila je 155 miliona funti čineći je najvećom istragom u istoriji britanskog pravosuđa. Cena istrage izazvala je kritike javnosti. U junu 2003. godine cena istrage dostigla je 113.2 miliona funti. Godinu dana kasnije, u junu 2004. godine cena je dostigla cifru od 130 miliona. Očekuje se da će ukupna cena istrage iznositi oko 150 miliona funti. Britanska vlada je do sada pokrila sve troškove istrage.
Reakcija umetnika na Krvavu nedelju
Incident je ovekovečen u pesmi grupe U2 objavljenoj 1983. godine pod nazivom „Sunday Bloody Sunday“. Grupa Stif Litl Fingers takođe je snimila pesmu koja opisuje ove događaje, a koja se zove „Bloody Sunday“.
Victoria the Great
Victoria the Great je britanski historijski film snimljen 1937. u režiji Herberta Wilcoxa. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Anna Neagle, je britanska kraljica Viktorija, a radnja prati njenu višedecenijsku vladavinu. Snimljena, dijelom kako bi se obilježila 100. obljetnica Viktorijine krundibe, a dijelom i krundiba njenog praunuka Georgea VI, Victoria the Great se odlikovala velikom brigom za historijske detalje (pa je, između ostalog, za potrebe filma posuđen muzejski primjerak jedne od najstarijih lokomotiva) i glamuroznom rekonstrukcijom Britanije 19. vijeka. Film je postigao veliki uspjeh i potakao Wilcoxa da već sljedeće godine snimi remake u boji pod naslovom Sixty Glorious Years.
Krvava nedelja (1972)
Reakcija umetnika na Krvavu nedelju
Album Džona Lenona, pod nazivom „Some Time in New York City“ sadrži pesmu pod imenom „Sunday Bloody Sunday“, koja je inspirisana ovim događajem, kao i pesmu „The Luck of the Irish“ koja se odnosi na sukob imzeđu Iraca. (Džon Lenon je irskog porekla).
Pol Makartni (koji je takođe irskog porekla) izdao je ubrzo nakon incidenta singla pod imenom „Give Ireland Back to the Irish“, u kojem je izneo svoj pogled na čitav problem. Bila je to jedna od retkim Makartnijevih pesama koja je zabranjena na BBC.
Metal bend Kruahan takođe je snimio pesmu u kojoj je opisao Krvavu nedelju.
U pesmi Kristi Mur pod nazivom „Minds Locked Shut“ sa albuma „Graffiti Tongue“ detaljno je opisan tok događaja tog dana i navedena su imena poginulih civila.
Tragični događaj u Deriju 1972. godine dramatzovan je dva puta u 2002. godini. Prvo u filmu „Krvava nedelja“ u kojem glavnu ulogu igra Džejms Nezbit, a zatim i u TV filmu „Nedelja“ koji je režirao Džimi MekGavern. Njihov prikaz događaja je mnogo bliži verziji koju su zastupali preživeli učesnici marša i mediji i značajno se razlikuje od zvanične verzije događaja koju forsira Britanska armija.
Drama „Sloboda grada“ iz 1973. godine autora Brajana Frajla opisuje incident iz ugla tri civila.
Aguareachi, Bocoyna
Aguareachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2370 m.
Врбета
Врбета је насеље у Србији у општини Кнић у Шумадијском округу. Према попису из 2011. било је 133 становника.
Демографија
У насељу Врбета живи 146 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 49,7 година (46,3 код мушкараца и 52,7 код жена). У насељу има 64 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,64.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Otrhanki
Otrhanki je naseljeno mjesto u okrugu Banovce na Bebravi, u Trenčinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 403 stanovnika.
Tajno društvo (ekonomija)
Tajno društvo (engl. secret scompany, silent company, njem. Stille Gesellschaft) je takvo društvo u kojem tajni član sudjeluje s imovinskim ulogom u poduzeću drugoga na koga prelazi ulog tajnog člana. Na temelju tog uloga stječe se pravo sudjelovanja u dobiti i u gubitku poduzetnika. Prema trećima isključivi je nositelj svih prava i obveza poduzetnik. Tajno društvo nije trgovačko društvo, nije pravna osoba, što znači da se niti ne upisuje u sudski registar, i nema tvrtku, a u tvrtku poduzetnika ne mogu se unijeti ni ime niti tvrtka tajnog člana.
Ulog tajnog člana
Ulog tajnog člana ulazi u imovinu poduzetnika, i može se sastojati u novcu, stvarima i pravima čija se vrijednost može izraziti u novcu.
Ugovor o tajnom društvu
Tajno društvo nastaje obveznopravnim ugovorom, kojim su uređeni odnosi između poduzetnika i tajnog člana, a na njihove odnose se primjenjuju i propisi kojima se uređuju obvezni odnosi u ortakluku ako ti odnosi nisu uređeni ugovorom i odredbama zakona. Za ugovor o tajnom društvu nije propisan oblik, što znači da može biti sklopljen usmeno ili imati pisanu formu.
Tako i zakonske odredbe koje se odnose na tajno društvo dispozitivne su naravi što znači da poduzetnik i tajni član mogu svoje odnose i drugačije urediti.
Odnos prema trećima
Kod tajnog društva, u pravnom prometu prema trećima isključivo je ovlašten poduzetnik kao nositelj svih prava i obveza, on je zakonski zastupnik tajnog društva, i to svojstvo ne može prenijeti na tajnog člana, ali mu zato može dati prokuru ili trgovačku punomoć.
Položaj i prava tajnog člana
Odnos tajnog člana prema trećima je isključen, što znači da tajni član ne može sklapati pravne poslove s trećim osobama u ime i za račun tajnog društva, on nema pravo niti voditi poslove tajnog društva. Isto tako tajni član ne može svoj udio prenijeti na nekog trećeg bez znanja poduzetnika. Međutim, ako se tajni član potpuno isključi iz podjele dobiti, ili se ugovori plaćanje kamate na ulog, nije riječ o tajnom društvu već o zajmu.
Tajni član ima pravo nadzora nad poslovanjem tajnog društva pa stoga ima pravo zahtijevati da mu se: sve u svrhu provjere njihove ispravnosti i ta prava se ne mogu ugovorom isključiti ili ograničiti.