cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kosmos-628
Kosmos-628 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-628 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 17. januara 1974. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 550 kilograma. Kosmos-628 je bio vojni navigacioni satelit.
El Ujed
El Ujed (arapski: اﻟﻮادي/ Al-Wādī, berberski: Suf) što na obadva jezika znači vadi je grad od 186,525 stanovnika na sjeveroistoku Alžira u Pokrajini El Ujed u kojoj je administrativni centar.
Geografske karakteristike
El Ujed je najveći grad u Oazi Suf u sjevernoj Sahari, udaljen oko 80 km zapadno od granice sa Tunisom. Oaza Suf duga 40 km u smjeru sjeverozapad-jugoistok, tako se zove po istoimenom vadiju koji protiče koji teče kroz nju, okružena je pješčanim dinama Velikog Istočnog Erga, pa je pijesak doslovno progutao korito vadija koji je nekad davno tekao prema istoku.
El Ujed je neobično mjesto uskih vijugavih sokaka i kockastih kuća od adobe opeke sa kupolama umjesto krova. Njegove zbijene kuće stvaraju sliku - grada hiljadu kupola, kako ga je nazvala francuska spisateljica i avanturist Isabella Eberhardt (1877.-1904). Grad ima i specifičnu džamiju - utvrdu sa arkadama i lukovima, jednu neobičnu mješavinu maursko - rimskih utjecaja.
Râpile, Pănătău
Râpile je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Pănătău.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 175 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 396 m.
Buenos Aires, San Juan de los Lagos
Buenos Aires je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Juan de los Lagos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1849 m.
Mimi Morales
Mimi Morales (11. travnja, 1976. - Cartagena de Indias, Kolumbija) kolumbijska je glumica i model.
El Ujed
Geografske karakteristike
Stanovnici te oaze poznati su po neobičnom (i mukotrpnom) načinu na koji uzgajaju palme datulje. Prvo u pijesku iskopaju krater dovoljno blizu podzemnih voda vadija, onda u koncentričnim krugovima zasade palme da one rade štit od pješčanih oluja i pijeska koji bi inače zatrpao krater. Na taj način šire taj gaj dokle god je to moguće.
Historija
left|thumb|260px| Ulaz u grad
Oaza Suf dugo je bila naseljena Berberima, prvi Arapi stigli su u 7. vijeku. Prve stalne kuće u naselju počele su nicati kad su se stanovnici počeli baviti uzgojem palmi, umjesto kao dotada nomadskim stočarstvom koje je postalo nemoguće zbog širenja pustinje. Naselje je postalo obavezno odmorište, pojilište i suk saharskih karavana.
Još od 1947. El Ujed je postao tajni prolaz za gerilce FLN-a na njihovom putu za Planine Aures.
Administrativni centar svih tadašnjih naselja u oazi i općina ograničanih prava (commune mixte) postao je za Francuske kolonijalne vlasti 1892. Status punopravne općine dobio je dekretom 20. januara 1958.
Privreda
El Ujed je regionalni administrativno- trgovački centar, poznat je po odličnim datuljama i rukotvorinama, tepisima i tkaninama.
Dina Meyer
Dina Meyer (22. decembar 1968 -) je američka filmska i televizijska glumica, najpoznatija po ulozi Dizzy Flores u filmu Starship Troopers i detektiv Allison Kerry u seriji horor-filmova Saw.
Donja Vrela
Donja Vrela je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Brod (grad) koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 656 stanovnika.
Nacionalni komunizam
Nacionalni komunizam ili nacional-komunizam je izraz kojim se označavaju različiti pokušaji prilagođavanja komunističke (marksističko-lenjinističke) teorije i prakse specifičnim okolnostima u pojedinoj zemlji, što u širem smislu najčešće sadržava nacionalistički karakter. U svakoj nezavisnoj državnoj, imperiji ili u zavisnosti, odnosi klasa i nacije imale su svoje specifičnosti. Ruski boljševici mogu se smatrati prvi "nacionalni komunisti" u meri u kojoj Ruska socijaldemokratija se toliko primetno razlikuje od socijaldemokratije u zapadnoj Evropi. Ukrajinski komunisti su razvili nacionalne interese boljševičke ukrajnske države u suprotnosti sa zvaničnom politikom Komunističke partije Sovjetskog Saveza. Raskol između Jugoslavije i SSSR-a 1948. godine, odnosno raskol Tita i Staljina, ponekad je opisan kao početak procesa 'nacionalnog komunizma' u svetu, u vođenju samostalne spoljne politike nezavisno od SSSR-a.
134. pne.
Godina '''134. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Emilijana i Flaka (ili, rjeđe, godina 620. Ab urbe condita). Oznaka 134. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Nacionalni komunizam
Nacional-komunizam se ponekad smatra skretanjem u odnosu na marksističke temelje komunističke ideologije, s obzirom da su Karl Marks i Fridrih Engels promovisali internacionalizam, odnosno proleterski internacionalizam, smatrajući klasnu borbu važnijim prioritetom od stvaranja nacionalnih država, a tzv. buržoaski nacionalizam sredstvo kojim su vladajuće klase po načelu podeli pa vladaj nastojale držati u pokornosti proletarijat. Кoncept tzv. socijalizma u jednoj zemlji, koji je postao službena ideologija SSSR-a pod vodstvom Staljina sredinom 1920-ih, može se takođe smatrati prvim značajnijim primerom skretanja od dotadašnjih internacionalističkih stavova. Mnogi politički analitičari i istoričari smatraju da se ideološka celina staljinizma sastoji od ideološke mešavine marksizma-lenjinizma, nacionalizma i tradicionalizma koja u svom konačnom obliku formira ideološki koncept tzv. sovjetskog (ruskog) komunizma tj. boljševičkog socijalizma, koji je nastao u Carskoj Rusiji tj. Sovjeti. Nakon Drugog svetskog rata Josif Staljin, sprovodio je imperijalističku politiku, šireći imperijalni uticaj SSSR-a nad državama Istočnog bloka i celim svetom.
Bivše i sadašnje države koje se mogu smatrati nacionalkomunističkim državama su: Socijalistička Republika Rumunija u kojoj je bila službena državna ideologija nacionalkomunizam pod vladavinom Nikolaja Čaušeskua; Narodna Socijalistička Republika Albanija koja je pretendovala na stvaranje Velike Albanije od teritorija SFR Jugoslavije i Grčke gde žive albanci, te je bila javno zabranjena upotreba drugih jezika osim albanskog jezika u vreme vladavine Envera Hodže; Narodna Republika Кina koja se temeljila za vreme vladavine Mao Cetunga, i danas se temelji na političkom i ideološkom savezu sa nacionalistima, koji je za posledicu imao Кinesko-vijetnamski rat 1979. godine čemu je predhodio Кambodžansko-vijetnamski rat 1978. godine (međusobni ratovi između socijalističkih država) itd; i Demokratska Republika Nemačka koja je ispoljavala izraziti nacionalizam u državnoj politici.
Takođe, i druge socijalističke države iskazivale su nacionalkomunizam kroz razne vidove i oblike. Štiteći nacionale interese vlastite države i naroda, pritome negledajući na izvorna internacionalistička načela komunističke ideologije. Takođe, u većini bivših i sadašnjih socijalističkih država bilo je zabranjeno upražnjavanje homoseksualnih, biseksualnih i transeksualnih odnosa; kao i grupni seks (u današnjoj Кini). Prema ranijim psihijatrijskim bolestima iz grupe šifri 302; danas klasifikovanih psihijatrijskih bolesti iz kategorije poremećaja ličnosti: F64 poremećaj polnog identiteta, F65 poremećaj polne sklonosti i F66 psihološki poremećaji i poremećaji ponašanja sa polnim razvojem i orijentacijom. Takve su osobe prisilno smeštavane u psihijatrijske bolnice ili su bile društveno diskriminisane ili pak u krajnoj meri kastrirane. Takva pojava se može protumačiti kao iskazivanje nacionalizma unutar državnog birokratskog aparata boljševičkog socijalizma.
Alojox Mom, Tancanhuitz
Alojox Mom je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tancanhuitz.
Nacionalni komunizam
Izraz nacionalkomunizam se takođe koristio za opisivanje prilika u Jugoslaviji za vreme Hrvatskog proleća, kao i pred njen raspad, odnosno jačanje i postepena dominacija nacionalističkih struja u republičkim i pokrajinskim organizacijama vladajućeg Saveza komunista. Pri čemu se kao najčešći primer nacional-komunizma spominje Savez komunista Srbije, a kasnije i Socijalistička partija Srbije (1990—1992) pod vodstvom Slobodana Miloševića, neki takvu politiku nazivaju Slobizam. Takva je politika od 1992. godine sve više ideološki i društveno-politički slabila postepeno pretvarajući državu u društveno-politički oblik socijalizma sa kapitalističkim karakteristikama. Ovakav društveno-politički sistem usred ekonomskih sankcija, ratova i dekadentnih društvenih pojava poput povećanog kriminala i ratnog profiterstva dovodi do pada režima 5. oktobra 2000. godine, kada na vlast dolazi DOS.
Današnje države koje su zadržale ovakav oblik društveno-političkog uređenje su: samoizolovana od ostatka sveta DNR Кoreja i delom Kuba, Belorusija, Pridnjestrovlje, Mozambik, Venecuela, Bolivija itd. Takođe postoje socijalističke tj. nacional-komunističke države poput Кine, Vijetnama i Laosa koje funkcionišu po kapitalističkoj tržišnoj ekonomiji. Dok u Africi i Latinskoj Americi, postoje nacional-komunističke države koje se temelje na demokratskom socijalizmu i marksizmu-lenjinizmu.
Hamza Balje
Izvori
Kosovo
Nacionalni komunizam
Komunistički manifest (1848)
Tokom decenije 1840-ih reč "komunistički" ušao u opštu upotrebu da opiše one koji su pozdravili levo krilo jakobinskog kluba Francuske revolucije kao svoje ideološke pretke. U 1847. godini Savez komunista je osnovan u Londonu. Ligu su osnovali Karl Marks i Fridrih Engels i izradili Komunistički manifest, koji je usvojen od strane lige i objavljen u 1848. godini. U Komunističkom manifestu uključen je niz uloga nacije u implementaciji manifesta. Preambula napominje da Manifest nastaje od Evropljana koji dolaze iz različitih zemalja zajedno u London da objave svoje zajedničke stavove, ciljeve i tendencije. Onda u prvom poglavlju navodi se kako je uspon buržoazije dovelo do globalizacije i gde se nameće mesto nacionalnim pitanjima:
Kasniji razvoj nacionalnog komunizma
Milovan Đilas popularizovao je termin nacionalni-komunizam i nacional-komunizam u njegovom delu Nova klasa (1957):
Vladimir Lenjin lider boljševičke partije (formirane s leve strane Ruske socijal-demokratske radničke partije) njegova partija može se smatrati prva "nacionalna komunistička" partija. U martu 1918. godine Lenjin menja ime svojoj partiji u Ruska komunistička partija.
Nacionalni Komunizam se odnosi i na ne-ruske komunističke političke struje koje su se pojavila u bivšem Ruskom carstvu nakon što je Lenjin preuzeo vlast u oktobru 1917. godine, postojala je nacionalna pristrasnost među komunistima druge nacionalnosti. Takva praksa se zadržala i kod različitih komunističkih režima koji su se pojavili posle 1945. godine u drugim delovima sveta.
Pojave nacionanog komunizma nakon oktobarske revolucije postaju prisutne u Ukrajini i muslimanskim područijima bivšeg Ruskog carstva takođe su se razvile različite varijante komunizma koji se nastavljaju i u SSSR-u do 1928. godine. Ukrajinske i muslimanske varijante nacionalnog komunizma su se razlikovale jedne od drugih na dva dela. Muslimani su verovali u sudbinu svetske revolucije zavisno od događaja u Aziji i Evropi. Dok su Ukrajinci tvrdili da savezi od strane nacionalne buržoazije moraju biti neophodni za vreme trajanja oslobodilačke borbe. Klasne podele moraju da se zanemare, inače će nacionalna buržoazija odvraćati od nacionalnog oslobođenja.
Sva ta naklapanja o tzv. nacionalnom komunizmu, odraz su dogmatskih ili velikodržavnih shvatanja ili rezultat ideoloških uticaja ili spletaka buržoazije. Pokušaji da se priznavanje ravnopravnosti oblika razvitka socijalističkih procesa označi kao neka "nova" ideološka pojava, kao "nacionalni komunizam"- nemaju nikakve veze s naučnim objašnjenjem socijalističkog razvitka. Takve se teorije mogu roditi samo u glavama dogmatičara ili ih, pak, namjerno ubacuju predstavnici buržoazije s ciljem da u radnički pokret unesu dezorijentaciju i idejnu pometnju. Takve namjere ne smiju omesti uočavanje i razradu specifičnih kretanja, kao ni orijentaciju radničke klase prije svega prema problemima i uslovima sopstvene zemlje.
Serra, Forlì-Cesena
Serra je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 442 m.
Pogi, Arezzo
Pogi je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Jean Chiappe
mini|desno|250px|Jean Chiappe 1927. godine Jean Baptiste Pascal Eugène Chiappe (Ajaccio, 3. maj 1878 - Mediteran, 27. novembar 1940) bio je francuski policijski i državni službenik, najpoznatiji kao prefekt pariške policije od 1927. do 1934. godine.
Pogi, Arezzo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 248 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 222 m.
Jean Chiappe
Rodio se na Korzici u uglednoj porodici Chiappe. Karijeru je započeo nakon studija prava, zaposlivši se 1899. u Ministarstvu unutrašnjih poslova kao sekretar odjela za zatvorsku upravu. Sa vremenom je napredovao u službi, a od 1924. do 1927. bio načelnik kriminalističke policije. Na čelu pariške policije je godine 1930. donio odluku kojom se, nakon nasilnih demonstracija radikalnih desničara, zabranjuje prikazivanje Buñuelovog filma Zlatno doba. Usprkos desničarskih stavova, zadržao je položaj i pod vladama lijevog centra, sve dok nije došlo do javnih optužbi za zataškavanje i iznude vezanu uz aferu Stavisky i druge korupcijske skandale. 3. februara 1934. ga je premijer Edouard Daladier konačno smijenio. Chiappe je, međutim, prethodnih godina stekao takvu popularnost u redovima radikalne desnice da su oni na to reagirali uličnim demonstracijama koje su 6. februara eskalirale u krvoproliće.
Las Granjitas, Tonalá
Las Granjitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tonalá.
Jean Chiappe
Chiappe je te događaje iskoristio kako bi započeo političku karijeru. Godine 1935. je postao predsjednik pariškog općinskog vijeća, a 1936. godine je izabran u Parlament kao nezavisni zastupnik uz podršku stranaka desnice. Nakon pada Francuske je Chiappe bio odsutan kada je Parlament izglasao ustavne ovlasti maršalu Petainu i time uspostavljen višijski režim. Usprkos toga ga je višijski režim 24. novembra imenovao visokim komesarom za Levant, odnosno guvernerom Sirije i Libanona koji su tada bili pod francuskom vlašću. Tri dana kasnije je na put za Levant odletio avionom Air Francea, kojim je pilotirao proslavljeni avijatičar Henri Guillaumet; avion je nedaleko od obale Sardinije oboren od strane italijanskih lovačkih aviona; iako se danas uglavnom vjeruje da je to toga došlo pogreškom, odnosno da je višijski avion zamijenjen za britanski, višijski premijer Pierre Laval je za incident optužio Britance, te je Chiappe slavljen kao mučenik.
Las Granjitas, Tonalá
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Jean Chiappe
Njegov brat Angelo Chiappe je također imao istaknutu karijeru u državnoj upravi prije nego što je 1945. godine nakon oslobođenja Francuske pogubljen zbog kolaboracije sa okupatorom; nećak Jean-François Chiappe je bio poznati televizijski režiser.
Frizza, Vibo Valentia
Frizza je naselje u Italiji u provinciji Vibo Valentia, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Loma Nushiñu'u, San Miguel el Grande
Loma Nushiñu'u je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel el Grande.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2493 m.
Solarolo
Solarolo ima više značenja:
Sinuesa
Sinuesa (ili, Sinuessa) je bio drevni grad u Lacijumu, smješten na obali Tirenskog mora, oko 10 km sjeverno od ušća rijeke Volturno (drevni Vulturnus). Također se nalazio na ruti znamenitog puta Via Appia, i bio posljednja stanica puta koja je dodirivala morsku obalu. Ruševine grada se nalaze na teritoriji današnje općine Mondragone u italijanskoj regiji Kampanija.
Grad je nastao godine 295. pne. kao rimska kolonija u svrhu zaštite od Samnita. Prilično je prosperirao zahvaljujući Via Appiji, ali je s vremenom iščezao. Vrijeme i način njegovog uništenja ili napuštanja nije poznat.
Kosmos-629
Kosmos-629 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-629 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 24. januara 1974. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4000 kilograma. Kosmos-629 je bio osmatrački satelit.
Kosmos-630
Kosmos-630 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-630 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 30. januara 1974. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4000 kilograma. Kosmos-630 je bio osmatrački satelit.
Adriana Silva
Adriana Silva (Cali, Kolumbija, 8. lipnja 1978.) kolumbijska je glumica. Najpoznatija je po ulozi Josefine Sandoval u kolumbijskoj telenoveli Doña Bárbara.
Solferino
Solferino ima više značenja:
Donje Kolibe
Donje Kolibe je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Brod koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 837 stanovnika.
Dhirā‘ Mish‘āb, Hajjah
Dhirā‘ Mish‘āb je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 530 m.
Neupetershain
Nojpetershajn je opština u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Oberšprevald-Lauzic. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.473 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12066228.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Oberšprevald-Lauzic Nojpetershajn se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Oberšprevald-Lauzic. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 124 metra. Površina opštine iznosi 18,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.473 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 79 stanovnika/km².
Caddo County, Oklahoma
je okrug u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 29.600, što je 550 (-1,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nizozemska Republika
Nizozemska ili Holandska republika, službeno Republika sedam ujedinjenih Nizozemskih (nizozemski: Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden), bila je država koja je egzistirala od 1588. do 1795.
Ona se prostirala na otprilike istom prostoru gdje se danas nalazi Kraljevina Nizozemska, a svoj vrhunac imala je u 17. vijeku, kad je bila svjetska sila.
Historija
Republika se sastojala od tadašnjih sedam sjevernih provincija Nizozemske (Holland, Zeeland, Utrecht, Gelderland, Friesland, Overijssel i Drenthe), koje su stekle svoju nezavisnost od Španjolske u pobuni vođenoj od 1568. do 1609. Njen nukleus bila je Utrechtska unija (1579.), koja je osnovana kako bi se ojačala vojna sposobnost njenih potpisnica i izvela Nizozemska revolucija.
Neutrebbin
Nojtrebin je opština u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Merkiš-Oderland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.534 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12064365.
Nizozemska Republika
Historija
U sljedeća dva vijeka tinjao je sukob oko pitanja političke moći, te formalno jako decentralizirane republike, koja službeno nije imala ni glavni grad, između provincije Holland i prinčeva iz dinastije Oranje, koji su bili vladari (stadtholder) u dobrom dijelu provincija i htjeli stvoriti centraliziraniju državu.
Neutrebbin
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Merkiš-Oderland Nojtrebin se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Merkiš-Oderland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 4 metara. Površina opštine iznosi 36,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.534 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 42 stanovnika/km².
Franklin, Massachusetts
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2000. u gradu je živelo 29.560 stanovnika.
A Piece of the Action (Star Trek: The Original Series)
A Piece of the Action je epizoda američke science fiction TV-serije Zvjezdane staze. Radnja prikazuje kako USS Enterprise prilikom istraživačke misije završi na planeti, gdje su stanovnici pod uticajem ranijih posjetilaca sa Zemlje stvorili kulturu i civilizaciju po uzoru na čikaške gangstere 1920-ih.
Sól ziemi czarnej
Sól ziemi czarnej je poljski historijski film snimljen u režiji Kazimierza Kutza. Radnja se događa 1920. godine u Gornjoj Šleskoj kada lokalno poljsko stanovništvo, nezadovoljno time što se nakon Prvog svjetskog rata nije našlo u obnovljenoj poljskoj državi, diže ustanak protiv njemačke vlasti. Protagonist, koga tumači Olgierd Lukaszewicz, je Gabriel Basista, najmlađi od sedmoro braće Basista koji su se zajedno sa ocem priključili ustanicima, i čija domišljatost i hraborst pomaže u otporu daleko bolje naoružanom i opremljenom neprijatelju.
Kutz, koji je također napisao scenario, je bio sin veterana ustanka. Film, napravljen u vrijeme komunističke vladavine, se držao tadašnjeg službenog tumačenja događaja, odnosno sugerirao da je predratni antikomunistički režim svoje prekogranične sunarodnjake ostavio na cjedilu. Usprkos toga, kada se film našao na programu festivala u Karlovym Varyma, sovjetski član žirija mu je javno zamjerio nacionalističku orijentaciju. Sol crne zemlje je na kraju ipak bila službeni poljski kandidat za Oscara.
Kutz je sljedeće godine režirao film Perła w koronie, koji se zbog istog mjesta radnje, slične teme i iste glumačke ekipe ponekad naziva njegovim nastavkom.
Elisha Cuthbert
Elisha Ann Cuthbert (30. novembar 1982 -) je kanadska filmska i televizijska glumica. Proslavila se ulogom Kim Bauer, kćeri glavnog protagonista, u prvim sezonama popularne TV-serije 24.
Tepantlán, Iguala de la Independencia
Tepantlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Iguala de la Independencia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 791 m.
Santa Libera, Rovigo
Santa Libera je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Urbank, Minnesota
je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 54, što je 5 (-8,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Santa Julia, Industrial Ganadera, Chapala
Santa Julia, Industrial Ganadera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Chapala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1520 m.
Sutina (Muć)
Sutina je naselje u općini Muć, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Zemljopis
Naselje se nalazi na državnoj cesti D56.
Stanovništvo
1991. povećano za dio naselja Neorić. U 1869. i 1921. sadrži podatke za naselje Zelovo.
Poznate osobe
Duhovnikom je u Sutini bio don Većeslav Šupuk.
Firijba, Popești
Firijba je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Popești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 345 m.
Sologno
Sologno ima više značenja:
La Piedra, Burgos
La Piedra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Burgos.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
Cristo por su Mundo, Orfanatorio, Ensenada
Cristo por su Mundo, Orfanatorio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Potres u Nepalu 2015.
thumb|left|Šteta u potresu Potres u Nepalu 2015. s magnitudom od 7,8 stupnjeva po Richteru te IX (pustošni potres) po Mercallijevoj ljestvici dogodio se 25. travnja. Osim u Nepalu podrhtavanje se osjetilo i u sjevernoj i sjeveroistočnoj Indiji, Tibetu, Kini, Pakistanu i Bangladešu. Epicentar se nalazio oko 80 km sjeverozapadno od glavnog nepalskog grada Katmandua. Hipocentar se nalazio na dubini od 18 km. Prema podacima Američkog geološkog zavoda (USGS), dubina hipocentra bila je 15 km. Dan poslije zabilježen je i nešto slabiji potres od 6,7 stupnjeva.
Potres se smatra jednim od najsnažnijih koji je uzdrmao ovo područje u zadnjih 80 godina. Poginulo je više od 4 400 ljudi, a preko 8 000 je ranjeno. Još najmanje 67 osoba poginulo je u Indiji, a 20 u Kini. Potres je teško oštetio mnoge spomenike u dolini Katmandu pod zaštitom UNESCO-a. 18 planinara poginulo je penjući se na Mount Everest.
Šarlince (Leskovac)
Šarlince je naseljeno mesto grada Leskovca u Jablaničkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 854 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 944 stanovnika).
Demografija
U naselju Šarlince živi 665 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,8 godina (39,2 kod muškaraca i 40,4 kod žena). U naselju ima 227 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,76.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Donji Klakar
Donji Klakar je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Brod (grad) koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 583 stanovnika.
Rivarolo del Re, Cremona
Rivarolo del Re je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1259 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Kosmos-631
Kosmos-631 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-631 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 6. februara 1974. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 875 kilograma. Kosmos-631 je bio satelit namijenjen za elektronsko izviđanje, javljanje i navođenje.
Paula Barreto
Paula Barreto (Medellín, 7. kolovoza 1979.) kolumbijska je glumica .Najpoznatija je po ulozi Dorotee Cortés u telenoveli Niños ricos, pibres padres i Luisane Requene u Doñi Bárbari.
Vizantijska književnost
Vizantijska književnost naziv je za srednjovekovnu književnost na grčkom jeziku, koja počinje oko 330. godine, kada je rimski car Konstantin Veliki posvetio Bizant, drevnu koloniju Grka iz Megare na peloponeskom Istmu, za novu prestonicu Rimskog carstva, izgradio ga kao Novi Rim, u svemu izjednačio sa starim i dao mu svoje ime ― Konstantinopolj, i traje do 1453. godine, kada je poginuo Konstantin XI Paleolog, zvan još i Dragaš, sin vizantijskog cara i vlastelke Srpkinje, od svih napušten, beznadežno braneći Carski grad od Mehmeda II Osvajača i njegovih Turaka Osmanlija. Na svome je početku vizantijska književnost jednostavno grčka književnost kasnog carstva. Odlikuje je samo to što je u potpunosti srasla sa hrišćanskom književnošću grčkog jezika i što ova više ne živi zasebnim životom skriveno od državne i službene javnosti. Na svom kraju vizantijska književna predaja postaje bitna podloga za stvaranje moderne grčke nacije, a važne je i zanimljive veze vežu i za evropski humanizam.
Uticaji
Ako se vizantijska književnost shvati kao izraz intelektualnog života helenizovanog stanovništva Istočnog rimskog carstva tokom hrišćanskog srednjeg veka, onda se ona mora posmatrati kao višeslojan organizam, u kome se starogrčka i hrišćanska civilizacija kombinuju na temeljima rimskog političkog sistema, postavljenog u intelektualnu i etnografsku atmosferu Bliskog istoka. U vizantijskoj književnosti učestvuju četiri različita kulturna elementa: na helenističku intelektualnu kulturu i rimsku upravnu organizaciju naslanjaju se i emotivni život hrišćanstva i svet orijentalne imaginacije, pri čemu ovaj poslednji element prožima preostala tri.
Grčki
Najstarija od ove tri civilizacije jeste grčka, koja se nije razvijala samo u Atini, nego i u Aleksandriji, pa i u čitavom helenističkom svetu. Tokom ovog perioda Aleksandrija je bila središte i grčkog intelektualnog života i grčko-judejske svakodnevice, pa je svoj pogled upravljala kako ka Atini tako i ka Jerusalimu. Ovaj intelektualni dualizam učene i narodne kulture prožima ceo vizantijski period. Čak i helenistička kultura pokazuje dve različite tendencije, jednu racionalističku i naučnu, i drugu romantičarsku i narodnu: prva je nastala u školama aleksandrijskih sofista i svoj vrhunac doživela u retorskim romanima, dok je druga svoj koren imala u Teokritovim idilama i svoj vrhunac doživela u romanima s idiličnom tematikom. Obe ove tendencije opstale su u Vizantiji, ali je prva, budući zvanično prihvaćena, zadržala dominaciju sve do pada Carigrada 1453. godine. Reakcionarni lingvistički pokret poznat kao aticizam pružao je podršku ovoj učenoj tendendiji. Aticizam je prevlađivao od 2. veka pne. i zadržao kontrolu nad celom potonjom grčkom kulturom, tako da je živi oblik narodnog grčkog jezika bio potisnut u pozadinu i samo povremeno je dolazio do izražaja u privatnim dokumentima i narodnoj književnosti.
Rimski
Aleksandrija kao intelektualni centar ima svoj pandan u Rimu kao upravnom središtu vlade. Naime, Vizantija na istorijsku scenu stupa kao Rimsko carstvo: njeni građani sebe su, sve do pada Carigrada 1453, nazivali Rimljanima ili Romejima (Rhomaioi), a svoj su grad često zvali Novim Rimom. Vizantijski su zakoni po karakteru bili rimski, a takva je bila i organizacija vizantijske vlade, vojske i vladajućeg staleža, privatni i javni život, a u početku je i zvanični jezik bio latinski. Organizacija države odslikavala je upravnu organizaciju iz doba Rimskog carstva, skupa sa njenom hijerarhijom i birokratijom.
Hrišćanski
thumb|right|Vizantijsko [[Evanđelje iz 11. veka]]
Grčko-orijantalno hrišćanstvo nastalo je upravo u Aleksandriji. Tamo je nastala Septuaginta, tamo je nastala mešavina grčke filozofije i jevrejske religije koja koja svoj vrhunac doživela u Filonu, tamo je cvetao mističko-spekulativni neoplatonizam uz koji se vezuju imena Plotina i Porfirija. U Aleksandriji su veliki grčki crkveni pisci delovali uporedo sa paganskim retorima i filozofima, a nekoliko njih se tu i rodilo, na primer, Origen, Atanasije i njegov suparnik Arije, Kiril Aleksandrijski i Sinesije Kirenski. Na egipatskom tlu je nastalo i procvetalo monaštvo. Nakon Aleksandrije, veliki je značaj imala Antiohija, gde je pod Jovanom Hrizostomom cvetala jedna škola hrišćanskih komentatora i gde je kasnije nastala hrišćanska svetska hronika kao književna vrsta. U Siriji nalazimo prave bisere grčke crkvene poezije, dok je iz susedne Palestine poticao Jovan Damaskin, poslednji od velikih crkvenih otaca.
Orijentalni
Grčko hrišćanstvo imalo je izrazito orijentalni karakter. Egipat i Sirija zapravo su istinske kolevke grčko-orijentalne crkve i vizantijske civilizacije uopšte. Egipat i Sirija su, zajedno s Malom Azijom, za tamošnju autohtonu grčku civilizaciju postali mesta gde je nastalo na stotine naprednih gradova i gde je do izražaja mogla doći sva energija koja je u domovini bila skučena ili osiromašena. Ne samo da su ovi gradovi po materijalnom bogatstvu prevazišli grčku zemlju-maticu, nego su uskoro postali i mnogo većim središtima intelektualnog života. S obzirom na to nije čudno da oko devet desetina svih vizantijskih pisaca tokom prvih osam vekova vizantijske književnosti potiče iz Egipta, Sirije, Palestina i Male Azije.
Istorije i hronike
Ove dve vrste sekularne prozne književnosti jasno ukazuju na dvojni karakter vizantijskog intelektualnog života u njegovim društvenim, religijskim i lingvističkim aspektima. S te tačke gledišta istoriografska i hronografska književnost nadopunjuju jedna drugu: prva je više aristokratska po svojim autorima i sekularna po karakteru, dok druga i po autorima i po karakteru više pripada crkvenom i manastirskom okruženju. Vizantijske istorije pripadaju učenoj književnosti, dok su hronike bliže narodnoj književnosti i narodnom grčkom jeziku. Istorije su pažljivo komponovane, dok hronike uglavnom daju samo sirovu građu. Istorije se ograničavaju na opisivanje savremenih i tek minulih događaja, dok hronike obrađuju celokupunu svetsku istoriju, onako kako je ona bila percipirana u srednjem veku. Stoga su istorije značajne pre svega za političku istoriju, a hronike za istoriju civilizacije.
Istoriografija
Vizantijska istoriografija u najširem smislu reči predstavlja nastavak i negovanje antičkih grčkih tradicija. Antička istoriografija (Herodot, Tukidid, Ksenofont i Polibije) bila je, dakle, neposredan uzor vizantijskoj istoriografiji, i ona je sve do Laonika Halkokondila nastojala da održi kontinuitet istorijskog prikazivanja, u istom duhu i na istom nivou. U tome je Vizantija dala svoja najbolja, "najliterarnija" književna dela, koja se mogu meriti samo sa ostvarenjima u crkvenoj poeziji i nekim delima teološke literature. Antičke i helenističke tradicije u istoriografiji nastavljaju neposredno vizantijski istoričari, ne samo oni iz ranovizantijskog odnosno poznorimskog perioda, ili istoričari 6. i 7. veka (Prisk, Prokopije, Agatija, Menandar Protektor i dr.) nego i oni iz kasnijeg doba sve do 15. veka. Istoričari saopštavaju građu svojega ili neposredno protekloga vremena: njihovo područje je zapravo savremena istorija. Publika kojoj su ova dela namenjena sastavljena je od visoko obrazovanih ljudi vizantijskog dvora i crkve. I mada vizantijski istoričar piše da bi svoju publiku upoznao sa činjenicama istorijskih zbivanja, on te činjenice saopštava na način koji je literaran, jezikom svežim i plastičnim. Ličnost je u središtu istorijskog prikazivanja, a s time i čitavo to prikazivanje biva obojeno literarno-subjektivnom interpretacijom njenoga karaktera, kako to inače biva u književnom stvaranju. Za vizantijskog istoričara, istorija je pre svega istorija ljudi, ne društva, i zakonitosti istorijskog zbivanja svode se, naravno, najpre na metafizičke zakone, a onda na psihološke i moralne zakonitosti ponašanja pojedinih ličnosti. Zato ličnost ovde daje osnovni ton.
Vizantijska istoriografija broji mnoga krupna imena, bez čijeg bismo dela u poznavanju Vizantije imali nenadoknadivih praznina. Ovi su istoričari, pored toga, imali i neposrednih zasluga za razvitak vizantijske države i kulture uopšte, predstavljajući kulturnu i političku elitu, vrhunac na društvenoj lestvici. Većina vizantijskih istoričara zauzimala je najviši položaj i imala vrlo odgovorne funkcije carskih savetnika, sekretara, diplomata, pravnika, logoteta i sl., pa među njima nalazimo pravnike kao što su Prokopije, Agatija, Evagrije, Mihailo Atalijat, državnike kao što su Jovan Kinam, Nikita Honijat, Georgije Pahimer, Laonik Halkokondil, oficire i diplomate kao što su Nikifor Vrijenije, Georgije Akropolit, Georgije Sfrances, pa čak i careve i članove carskih porodica kao što su Konstantin Porfirogenit, Ana Komnina, Jovan VI Kantakuzin i drugi.
Vizantijski istoričari, prema tome, predstavljaju ne samo socijalni nego i intelektualni biser svoga vremena, nalikujući na svoje antičke prethodnike, Herodota, Tukidida, Ksenofonta i Polibija, koje su uzimali za uzore. Poneki vizantijski istoričar odabira jednog antičkog pisca da mu služi kao uzor u stilu i metodu, ali najčešće se za uzore uzimalo više pisaca, a taj je običaj doprineo izgradnji osobenog mozaičkog stila, karakterističnog za vizantijsku književnost, koji je onemogućavao razvoj nekog individualnog autorskog stila. Da su tako značajni istoričari kakav je bio Prokopije svoja dela sastavljali po uzoru na Polibija, a ne Tukidida, vizantijske bi istorije možda nastavile tradicionalni stil i metodologiju helenskoga doba. Međutim, helenistički aticisti su kasnijim generacijama snažno nametnuli svoj ukus i osećaj divljenja prema zlatnom dobu Atine. Nije slučajno ni to što su vojni oficiri kao Nikifor Vrijenije (11-12. vek) i Jovan Kinam (12. vek) podražavali Ksenofonta u preciznosti dikcije, niti što je jedan filozof kakav je bio Nikifor Grigora (13. vek) za svoj uzor uzeo Platona. S druge strane, nesumnjivo je upravo slučajnost to što su neki teološki pisci kao Lav Đakon i Georgije Pahimer odabrali da se oslanjaju na homerski stil. U svakom slučaju, upravo kod istoričara kasnijeg perioda najviše dolazi do izražaja dualitam vizantijske civilizacije: crkveno-politička tematik zaodenuta u stil klasične proze.
Premda su vizantijski istoričari najviše zavisili od antičkih modela, pa se stoga čini da oni predstavljaju jedan kontinuirani niz u kome se na prethodnika nastavlja njegov naslednik, oni se ipak ne stapaju u jednu uniformisanu celinu. Većina istoričara pripada ili periodu 6. i 7. veka, dakle tokom vladavine istočnorimskih careva, ili periodu od 11. do 14. veka, dakle u doba vladavine dinastije Komnina i Paleologa. Na svom vrhuncu, koji pada u vreme vladavine makedonske dinastije (9. i 10. vek), vizantijski je svet dao mnoge velike junake, ali ne i značajne istoričare, osim usamljene ličnosti cara Konstantina VII Porfirogenita.
U prvom periodu (6. i 7. vek) najznačajniji je Prokopije, kako zbog teme koju obrađuje tako i zbog književne vrednosti njegova dela. Njegova Tajna istorija, tipično vizantijsko delo, napada cara Justinijana s jednako snažnim patosom s kojim ga njegovo delo O građevinama uzdiže i slavi. Međutim, u književnom stilu i načinu istorijskog izlaganja on sledi antičke uzore, kao što se vidi po preciznosti i lucidnosti njegovog pripovedanja modelovanog prema Tukididovom te u pouzdanosti obaveštenja koja daje, što su sve veoma značajni kvaliteti za jednog istoričara. Prokopije, a u velikoj meri i njegov sledbenik Agatija, ostali su uzorima ovog deskriptivnog stila sve do 11. veka. Prokopije je prvi predstavnik uzvišenog stila u vizantijskoj književnosti, a u tome ga je prevazišao samo Teofilakt Simokata u 7. veku. Međutim, uprkos neklasičnom obliku njihovih dela, ovi istoričari približavaju se antici po svojoj slobodi od crkvenih i dogmatskih tendencija.
right|thumb|Učeni car [[Konstantin VII Porfirogenit, predstavljen kako ga kruniše Isus Hrist]]
Između istorijskih dela prvog i drugog perioda stoji jedna izolovana skupina dela, koja po tematici i obliku predstavljaju jasnu suprotnost obema ovim grupama. To su dela sačuvana pod imenom cara Konstantina VII Porfirogenita (10. vek) i koja obrađuju upravu nad carstvom, njegovu političku podelu i ceremonijal vizantijskog dvora. Ova dela bave se uglavnom unutrašnjim prilikama u carstvu, te predstavljaju važne izvore za etnografske informacije i istoriju civilizacije, a neka su značajna i po tome što se služe i izrazima iz narodnog govora.
Druga grupa istoričara predstavlja klasični eklekticizam ispod koga se skriva neklasična tradicija pristrasnosti i teološkog fanatizma. Premda su pisali u raskošnim klasičnim oblicima, istoričarima doba Komnina i Paleologa nedostajalo je klasičnog duha. Iako su mnogi od njih imali jače i privlačnije ličnosti nego pisci Prokopijeve tradicije, sama snaga ličnosti ovih pojedinaca i njihove bliske veze sa carskom vladom narušile su objektivnost istorijskog prikazivanja i proizvele subjektivna i pristrasna dela. Tako Aleksijada, pedantno delo princeze Ane Komnine, slavi njenog oca Aleksija I Komnina i reorganizaciju carstva koju je on započeo. Istorijsko delo njenog supruga, Nikifora Vrijenija, opisuje unutrašnje sukobe koji su pratili uspon Komnina u obliku svojevrsne porodične hronike (kraj 11. veka). Jovan VI Kantakuzin samozadovoljno pripoveda o svojim vlastitim dostignućima (14. vek). U ovoj grupi istoričara nalaze se i snažne antiteze, kako lične tako i objektivne. Nasuprot Jovanu Kinamu, koji je iskreno mrzeo sve što dolazi iz zapadne Evrope, stoje tolerantni Nikita Honijat (12. vek) i pomirljivi ali dostojanstveni Georgije Akropolit (13. vek). Nasuprot teološkom polemičaru Georgiju Pahimeru (13. vek) stoji građanin sveta Nikifor Grigora (14. vek) sa svojim dubinskim poznavanjem filozofije i antičkoga sveta. Premda subjektivni u unutrašnjim pitanjima vizantijske istorije, ovi i drugi istoričari ovoga razdoblja ipak su objektivni u prikazivanju spoljašnjih događaja, a posebno su vredni kao istorijski izvori za pojavu Slovena i Turaka na istorijskoj pozornici Evrope.
Hronografija
Hroničarski vid istorijskog prikazivanja razvio se u Vizantiji do savršenstva, i postao karakterističan za vizantijsku istoriografsku književnost uopšte. To je posledica činjenice da hronika, koja želi da pruži zaokruženu istoriju sveta kako bi svet u svome dinamičkom procesu mogao opet biti shvaćen kao jedna celina, najviše i odgovara vizantijskoj (možda uopšte srednjovekovnoj) potrebi da vlastitu istorijsku stvarnost izvede – preko božanske kosmogonije – iz akta božje volje i dejstva božje promisli, ili, kako bi to Vizantinac najradije rekao, iz Božje "ikonomije" (= plana). U hronici se opet srećemo sa onim što je izrazito vizantijski, srednjovekovni kolorit: sa religioznom, odnosno istoriozofskom interpretacijom sveta. Istorija je drama, a hronika priručnik sa građom koja treba da omogući rekonstrukciju te drame i razumevanje njene osnovne poruke. Zato hronika najčešće, i po pravilu, nastaje u crkvenoj sredini, i to upravo u monaškoj sredini. Vizantijska hronografija po svom je osnovnom karakteru lektira za široke slojeve, lektira koja treba da pouči i zabavi. Zato je njen ton didaktičan, ali i pristupačan i čitak. Pisana je jednostavnim jezikom, koji se u mnogim elementima približava narodnom govoru. Zahvaljujući tim osobinama, hronika je raširenija od "čistih" istorijskih dela: ona je prešla granice grčkog jezika i, prevedena na latinski, staroslovenski i neke orijentalne jezike, odigrala je značajnu ulogu u formiranju istorijske svesti mnogih evropskih naroda. Od čitave vizantijske istoriografske književnosti jedino su hronike prevođene na staroslovenski. Zbog svega toga je s pravom rečeno da je kulturno-istorijski značaj hronika daleko veći od značaja "pravih" istorijskih dela.
Činjenica da su vizantijske hronike, za razliku od "čisto" istorijskih dela, bile namenjene širokoj publici uticala je na razlike koje između ova dva korpusa postoje u pogledu njihovog porekla, razvoja, raširenosti, te karaktera, metodologije i stila. Premda koreni vizantijske hronografije još uvek nisu pouzdano utvrđeni, njihovo relativno kasno pojavljivanje (6. vek) i potpuno odsustvo helenističke tradicije u njima znače da one predstavljaju relativno novu tvorevinu. Hronistika je prvobitno bila nešto strano grčkoj civilizaciji, pa je i prva hronika koja se pojavlila u Vizantiji bila je delo jednog neobrazovanog Sirijca. Njen pretpostavljeni prototip, Hronografija Seksta Julija Afrikanca, ukazuje na orijentalne hrišćanske izvore. Nepovezana sa ljudima od ugleda i položaja i bez dodira sa svetom dvora i aristokratije, ona prati modele ograničene na svoju vlastitu usku sferu. U 9. veku vizantijska hronostika doživljava svoj vrhunac, upravo u doba kada dolazi do opadanja istorijske književnosti. Nakon toga hronografija ubrzano propada; kasniji manji hroničari, kojih je bilo sve do 12. veka, ugledali su se delom na savremene, a delom i na starije istoričare. Za vreme Paleologa više se ne pojavljuju hronografska dela.
thumb|left|Ilustracija i tekst iz hronike [[Jovan Skilica|Jovan Skilice iz 11. veka]]
Hronike nisu samo važan izvor za istoriju vizantijske civilizacije, nego su i same uticale na širenje te civilizacije prema novopridošlim Slovenima, Mađarima i Turcima. Obrađujući ono što je zanimalo običan narod – čudesne i zastrašujuće događaje opisane živim bojama i protumačene terminima hrišćanske interpretacije – hronike su izvršile značajan uticaj. Metodologija obrade istorijske građe sasvim je primitivna: iza svakog njihovog dela nalazi se neki stariji izvor koji je samo malo modifikovan, tako da celina nalikuje nekom zborniku sirove građe a ne brižljivo obrađenom mozaiku vizantijskih istoričara. Hronike su bogati izvor za proučavanje komparativne gramatike, jer su pisane narodnim jezikom, koji odaje siromašno obrazovanje i njihovih autora i publike kojoj su bile namenjene.
Najznačajnije vizantijske hronike napisali su Jovan Malala, Teofan Ispovednik i Jovan Zonara. Malalino delo predstavlja prvi primerak jedne hrišćanske vizantijske hronike nastale u manastirskom okruženju, a sastavio ju je u Antiohiji u 6. veku helenizirani Sirijac i monofizitski teolog. Prvobitno zamišljena kao gradska, proširila se u svetsku hroniku i postala popularno istorijsko delo, puno faktičkih i hronoloških grešaka, ali ipak glavni izvor za većinu kasnijih hroničara kao i za neke crkvene istoričare. Ta je hronika istovremeno prva narodna istorija koja je prevedena na staroslovenski jezik (početkom 10. veka). Bolja je u obradi i rasporedu građe, i više istorijska, jeste Hronika koju je napisao Teofan ispovednik, monah iz 9. veka, rođen u Maloj Aziji, koja je takođe postala uzorom kasnijih hroničara. Ona sadrži mnogo vrednih informacija koje potiču iz izvora koji nam se nisu sačuvali, a posebno važnom za Zapadnu Evropu čini je činjenica da je već do kraja 9. veka bila prevedena na latinski jezik. Kratka istorija Jovana Skilice napisana je kao povest vizantijskih careva, pa je i klasifikacija građe izvedena na tom principu. Univerzalna hronika, nazvana i Sažeta istorija, Jovana Zonare (12. vek) donekle odslikava atmosferu komninske renesanse: ne samo da pripovedanje teče lepše i lakše nego Teofanovo, nego su u tekst uključeni i mnogi odlomci iz antičkih pisaca. Ta je hronika bila prevedena ne samo na staroslovenski i latinski, nego i na italijanski i francuski jezik (16. vek).
Agua Nueva, Pátzcuaro
Agua Nueva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Pátzcuaro.
Vizantijska književnost
Hagiografija
Posebnu vrstu istorijske književnosti, koja ujedno pripada i religijskoj književnosti, čine žitija svetaca, odnosno hagiografija. Ovaj se književni rod obično i stavlja u grupu teoloških spisa, jer njegov osnovni cilj više i nije spasavanje ljudskih događaja od zaborava putem pisanog beleženja, već čista religiozna pouka. Žitija svetaca pripadaju, strogo uzev, liturgijskoj književnosti: istorija nije njihov osnovni zadatak i smisao. Međutim, hagiografija se može svrstati i među dela istorijske književnosti zbog istoriografske geneze i teološko-didaktičke evolucije ovog književnog roda, što predstavlja jednu karakterističnu pojavu za vizantijsku i srednjovekovnu književnost uopšte. Metafizičko-moralizatorske tendencije vizantijskog istorijskog prikazivanja došle su ovde do svog punog izražaja i odnele potpunu pobedu.