cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Osor
Bizant
Od prve polovice 6. st. spominje se Osorska biskupija, što pretpostavlja postojanje odgovarajuće monumentalne građevine. Crkveni sklop sačinjen od bazilike katedrale, krstionice (baptisterija) i biskupovog stana (episkopija) nije bio smješten u središtu nego na rubu grada. Osorska stolna crkva bila je ukrašena velikim stupovima i mozaikom na podu, a njezin prostor rasčlanjen lađama (pet ili sedam brodova). Danas je od tog sjaja ostala samo grobna kapela s malim zvonikom na preslicu koja je privukla brojne strane i domaće stručnjake koji su otkrili tragove mozaika, mnoštvo ulomaka pletene ornamentike i arheoloških pojedinosti. Pronađeni su ostaci baptisterija i episkopija.
Saraceni su u 9. st. napali grad i oštetili katedralu; šteta se vjerojatno mogla popraviti. Kobniji je bio napad Genovežana u [14. stoljeće|14. st.]] koji su uzrokovali poraznu štetu na katedrali i time potaknuli gradnju nove na današnjem mjestu (u središtu grada). Napuštena, prva stolna crkva postala je ruševinom.
Na bizantsko vrijeme podsjećaju i pojedinosti gradskih zidina s ostacima karakterističnim za oblike bizantske fortifikacijske arhitekture. Tada je u gradu bilo razvijeno zanatstvo poput zlatarstva.
Rani srednji vijek
Događaji u srednjem vijeku mijenjaju urbani lik naselja i utječu na razvoj njegovog političkog, društvenog i kulturnog života. Grad Osor ušao je u hrvatsku povijest.
Lagana inflacija Hrvata (u sklopu Slavenske migracije) pomalo ruši antičku tradiciju. U zaštiti zidina dalmatinskih gradova (Osora, Krka, Raba, Zadra, Trogira, Salone, Dubrovnika i Kotora) romansko stanovništvo životari i čuva svoj vulgarni latinski jezik i kršćansku vjeru. Konstantin Porfirogenet u djelu O upravljanju carstvom navodi da su ti gradovi mogli živjeti "od mora".
Mirom u Aachenu 812. g. romanski gradovi pripadaju Bizantu, a veliki crkveni raskol 863. g. dovodi ih pod crkvenu vlast Carigrada. Ostatak hrvatskog teritorija je pripao Francima i Ninskom biskupu. U drugoj polovici 9. st. Crkva je u hrvatskoj državi dobila jači oslonac i počelo se širiti slavensko bogoslužje i glagoljica. Otoci Krk i Cres bili su područje najživljeg širenja tog slavenskog bogoslužja. Konstantin Porfirogenet je zabilježio da Bizant plaća danak hrvatskim knezovima (za Osor 100 zlatnika).
Petar Krešimir IV. je 1018. g. uspio zagospodariti bizantskim gradovima pa tako i Osor ulazi u sastav jedinstvene kraljevine Dalmacije i Hrvatske. Sjećanje na izvanrednu ličnost tog vladara zabilježeno je u osorskom samostanu Sv. Petra. Osor tada proživljava svoje najveće i posljednje blagostanje.
Naselje se sad rasčlanjuje u tri jednako značajne jezgre: biskupsku, redovničku (benediktinska opatija Sv. Petra) i općinsku.
Biskupsko središte nastavlja raskošnu tradiciju, a biskup je i dostojanstvenik na hrvatskom dvoru.
Uloga Benediktinaca je značajna jer se oko njih širi pismenost – uglata glagoljica tzv. uglata beneventana. Samostan Sv. Nikole koji je podređen samostanu Sv. Petra jedan je od najstarijih skriptorija u Hrvatskoj. Iz tog je samostana Osorski evanđelistar (danas u Vatikanskom arhivu, pisan beneventanom između 1080.–1082. g.) u kojem se spominje rex noster, a to je bio Zvonimir, pored imena bizantskog cara; za oboje se molilo u večernjim molitvama.
Municipalno središte naselja postaje okosnica svakidašnjice, oko gradskog trga su nicale nove građevine, a najznačajnija je bila gradska vijećnica (visoko razvijena komuna).
Srednji i novi vijek
Prostor unutar zidina bio je dovoljan za sve potrebe ratom i pošastima kuge i malarije smanjenog stanovništva. Malarija se javila zbog plićina na istočnoj strani grada (Jazit) gdje je nekad bio rimski kanal.
Prema zapadnim vratima okrenuto je pročelje crkvice Sv. Gaudencija. Sagrađena je u 14. st. nakon pustošenja Genovežana. Sv. Gaudencije je bio osorski biskup koji je prema legendi protjerao sve zmije otrovnice sa cresko-lošinjskog arhipelaga. Kad je umro, njegovo tijelo je doplutalo morem iz Italije. To je Osoranima bio dovoljan razlog da ga proglase svojim zaštitnikom.
Jezgra naselja okuplja se oko starog gradskog trga gdje se osim stare gradske vijećnice nalaze biskupska palača i nova katedrala.
Gradska vijećnica je sagrađena između 1410. i 1450. g. Prizemlje joj je otvoreno ložom, na katu je dvorana za vijećanja, a na krovu tornjić sa satom. Od kraja 19. st. u zgradi je arheološki muzej i arhiv općine.
250px|desno|thumb|katedrala Marijina Uznesenja Nova katedrala Marijina Uznesenja najljepši je ukras trgu. Gradila se u vrijeme dvaju biskupa Antuna Palčića (1463. – 1470. g.) i Marka Nigrisa. Na pročelju je zabilježena 1497. g. kao završetak izgradnje, a oltar je posvećen iduće godine. Crkva nije pravilno orijentirana istok - zapad, ali izuzetnim položajem u prostoru predstavlja zanimljivo urbanističko rješenje. Na vanjštini katedrale prepoznaju se utjecaji Jurja Dalmatinca. Unutrašnjost je skromna, s renesansnim stupovima i svetištem sličnim kao u šibenskoj katedrali. Nezgrapnost u sklad ovog malog prostora unosi zvonik. Njega je u blizini katedrale sagradio krčki majstor Jakov Galeto 1575. g. To je danas najveći crkveni zvonik na otočju. U riznici katedrale nalazi se nekoliko vrijednih slika, crkvene relikvije i zbirka crkvenog posuđa i tekstila.
Sredinom 15. st. započinje razdoblje postupnog propadanja i degradiranja Osora, posebice od kada ga je napustio knez (comes). Neprekidno se smanjuje broj stanovnika i kuća. Za njima ostaju crkve koje se popravljaju i čiji se inventar povećava. Biskupi dolaze tek povremeno i uživaju u raskošnom biskupskom dvoru.
Ipak, u kasnijim desetljećima 15. stoljeća, u uvalici sjeverno od Osora, Bijaru, uspostavljen je glagoljaški samostan franjevaca trećoredaca. Samostan je uspostavljen u objektima koje je darovala obitelj Romeis: crkva sv. Marije, s kućom, vrtlom i zemljištem, a primatelj darova je bio franjevac koji je izbjegao pred turskim progoniteljima. Samostan je djelovao do 1841.
U 16. st. Osor ima samo 500 stanovnika, dok je u 18. st. broj smanjen na 250. Pravni život stare osorske komune održavao se sporo sve do 18. st. Pokušaj izgradnje solane sredinom 15. st. napušten je zbog krive pretpostavke da one uzrokuju malariju. Jedini prihod od takse brodova bivao je sve manji jer su oni sve rjeđe ovuda prolazili, a kanali su se zbog neodržavanja sve više zatrpavali.
Ni kratka Napoleonova okupacija od 1797. do 1813. g. nije poboljšala situaciju grada koji je sve više nestajao. Za duže austrijske vladavine (1813. – 1919. g.) grad je uglavnom održavan. Njegov izgled znatno je izmijenjen rušenjem gradskih zidina i vrata, što je bilo učinjeno da se smanji malarija. Talijanska okupacija koja je trajala od 1919. do 1943. g. pridonijela je arheološkim iskopavanjima i konzervacijama spomenika. Talijanska okupacija je utjecala i na govor stanovnika pa stariji stanovnici pričaju samo talijanski jezik. Od 1945. g. Osor je konačno u sastavu Hrvatske države.
Danas
200px|desno|thumb|Skulptura u Osoru Danas Osor privalči brojne posjetitelje i nautičare koji ga "opsjedaju" poput nekih novih Argonauta. U ljetnim mjesecima Osor je pozornica na kojoj se održava zanimljiv glazbeni festival: Osorske glazbene večeri na kojima sudjeluju glazbenici iz cijeloga svijeta. Zimi ponovo sve zamre. Broj stanovnika pao je na 100-tinjak. Bez demografske obnove ne može se ni zamisliti revitalizacija. Pitanje je kako to postići – jer Osor to svakako zaslužuje zbog svoje izuzetno bogate prošlosti, ali i zbog postojećih mogućnosti uključivanja u suvremene društveno–ekonomske tokove razvijanjem ribarstva, mediteranskog poljodjelstva, stočarstva i turizma.
Tragovi kulture očuvani tradicijom prelaze u seosko stvaralaštvo, i tu žive još i danas. Nisu to samo brojni jezični izrazi grčkog ili romanskog podrijetla (sidro = rakno), već bogata kultura nestalog grada koja živi u raznovrsnim pojedinostima predmeta svakidašnjice i načinu života otočkih seljaka. Povezanost kulture sela i grada očituje se i u osebujnostima crkvene glazbe (gregorijansko pjevanje s hrvatskom pučkom popijevkom).
Izvanredni položaj Osora u središtu Kvarnera, vrijednost fragmentiranih ostataka kulturne baštine, te agilnost njegovih stanovnika i entuzijazam stalnih posjetitelja osiguravaju Osoru vječnost.
Cielito Lindo, Campo, Ensenada
Cielito Lindo, Campo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Caputi 2, Avellino
Caputi 2 je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 813 m.
Benavides (razvrstavanje)
Benavides ima više značenja:
Invalidi di Guerra, Firenze
Invalidi di Guerra je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 178 m.
Litecoin
Litecoin (LTC ili Ł ) je peer-to-peer kriptovaluta i softverski projekt otvorenog koda (open source) izdan pod licencom MIT/X11. Stvaranje i transfer coina se temelji na kriptografskom protokolu otvorenog koda i ne vodi ga centralna uprava. Coin je inspiriran i u tehničkim detaljima sličan Bitcoinu (BTC). Stvoren je klon pod nazivom litecoin cash.
Babića Brdo
Babića Brdo je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Glamoč koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 67 stanovnika.
Vâlcelele, Vâlcelele, Călărași
Vâlcelele je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Vâlcelele.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1434 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Mata Redonda (razvrstavanje)
Mata Redonda ima više značenja:
Teheranska konferencija
mini|350px|Na slici, sa lijeva na desno: [[Staljin, Roosevelt, Churchill]] Teheranska konferencija je odrzana u Teheranu od 29. studenog do 1. prosinca 1943.godine i na njoj su se sastali Churchill, Staljin i Roosevelt tj. "velika trojica".
Crnogorski Senat
Ovlasti
Odluke Crnogorskog Senata imale su odraza na cjelokupni društveni i politički život Crne Gore. Crnogorski Senat sudio je u pvoodu svih vrsta sporova, od najmanjih do krvne osvete, izdavao isprave o vlasništvu, davao odličja, donosio odluke o pomilovanju i izgnanstvu, službeno komunicirao sa stranim vladama, verificirao propise o trgovini, javnim radovima, vojnim poslovima, mobiliziranju i slično.
Teheranska konferencija
Od bitnijih zakljucaka ove konferencije treba istaknuti prvenstveno odluku da se partizanima u Jugoslaviji pruzi potpuna podrska, kako vojna tako i politicka, putem slanja velikog broja vojnih komandosa u Jugoslaviju itd. Takoder je odluceno da ce se teziti obnovi nezavisnosti i opsegu nekadasnje Jugoslavije.
Crnogorski Senat
Ovlasti
Od 1868. Crnogorski Senat imao je ovlasti voditi državne financije, a 1874. formirane su i njegove posebne uprave: Uprava za unutarnja djela, Uprava za financije, Uprava za vojne poslove, Uprava za prosvetu i Kancelarija za vanjske poslove. Ne čelu ovih uprava bili su pojedini senatori koje je postavljao crnogorski monarh.
Teheranska konferencija
Ova konferencija je poremetila i planove izbjeglicke vlade Kraljevine Jugoslavije na celu sa Puricem u Londonu, koja je dotad i uzivala djelomicnu podrsku britanske vlade. Medutim, nakon Teheranske konferencije, britanska vlada je otkazala podrsku Drazi Mihajlovicu. Churchill je to nastojao rijesiti sa kompromisom sa Titom, trazeci da Tito prihvati odbjeglog jugoslovenskog kralja Petra II natrag u zemlju, a da ce Britanija zauzvrat otkazati suradnju sa Mihajlovicem. No medutim, Tito na ovaj kompromis nije pristao, a Mihajlovic je ipak izgubio podrsku.
Crnogorski Senat
Ovlasti
Crnogorski Senat imao je svoj pečat kojim je ovjeravao svoje dokumente, a nosio je naziv Mohur vse Černie Gori.
Teheranska konferencija
Nakon ove konferencije doci ce do znacajnije suradnje i dopisivanja izmedu Tita i Churchilla, sto ce na koncu rezultirati time da ce pod britanskim pritiskom, predsjednik izbjeglicke vlade u Londonu - Puric biti smijenjen a na njegovo mjesto ce biti imenovan Ivan Šubašić, koji ce ostvariti djelomicno uspjesnu suradnju sa Titom i potpisati dva sporazuma Tito-Šubašić.
Crnogorski Senat
Povijest i sastav
U početku je imenovano 16 crnogorskih senatora, narodnih prvaka, no u siječnju 1832. za predsjednika ovog tijela imenovan je Ivan Vukotić, a za podpredsjednika Matija (Mateja) Vučićević. I Vukotić i Vučićević, premda etnički Crnogorci, bili su ruski državljani. Njegoš ih je kao vladar osobno imenovao te potpisao ukaz o imenovanju Vukotića, Vučićevića i svih drugih senatora.
Tijekom vladavine kneza (knjaza) Danila I. Petrovića brojnost je bila između 9-14 senatora, a Crnogorski Senat u tom je razdoblju dobio tajnika. Kako su senatori bili iz raznih crnogorskih plemena, nisu svi stalno bili u prijestolnici Cetinju, već su obično njih trojica ili četvorica obavljali poslove.
Crnogoski Senat djelovao je do ožujka 1879. kada je knez Nikola I. Petrović donio odluku o njegovu ukidanju, jer su umjesto njega osnovana crnogorska ministarstva i Državni savjet, a posljednji predsjednik Crnogorskog Senata, vojvoda Božo Petrović, postat će prvi predsjednik Ministarskog vijeća.
Colonia Vista Hermosa, Ebano
Colonia Vista Hermosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ebano.
Crnogorska garda
Prvu gardijsku je postrojbu organizirao Šćepan Mali a potom i Petar I. Petrović Njegoš no one nisu bile dugoga vijeka.
Colonia Vista Hermosa, Ebano
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.
Crnogorska garda
Za odista pravi datum osnivanja Crnogorske garde u povijesnici se uzima 2. listopad 1831. godine, za vlade mitropolita Petra II. Petrović Njegoša kada je na općem crnogorskom zboru na Cetinju donesena, pored ostalih, i odluka da se oformi Gvardija od 164 probrana pripadnika koji bi motrili na prilike, kako na području slobodne Crne Gore, tako i na području još neoslobođenih Crnogorskih Brda.
Kentin Mahé
Kentin Mahé (Pariz, 22. svibnja 2010.) je francuski rukometaš i reprezentativac koji trenutno igra za Veszprém KSE u mađarskoj ligi. Kentin je sin Pascala Mahéa, uspješnog bivšeg reprezentativca Francuske, a cijelu svoju profesionalnu karijeru proveo je u Njemačkoj. Probio se u VfL Gummersbachu, nakon kojega je 2013. potpisao za HSV Hamburg. Za reprezentaciju je debitirao 2010. godine u prijateljskoj utakmici protiv Tunisa, a 2015. godine je imao svoj prvi nastup na velikom turniru, igrajući za reprezentaciju na Svjetskom prvenstvu u Kataru.
Crnogorska garda
Pripadnici Crnogorske garde su za svoju zadaću dobijali plaće a imali su, ne samo vojno-policijske ovlasti, već izvjesne sudske kompetencije npr obavljati umir krvi među Crnogorcima, rješavati raznorazne sporove, te izricati presude za manje prestupe.
Hijerarhijski je Crnogorska garda bila podređena Crnogorskom Senatu koji je imao ovlasti rješavati krupne i najkrupnije prestupe, kao efektivno najviša sudska instanca.
Imali su pripadnici Crnogorske garde značajnu ulogu u nametanju centralne vlasti i državne svijesti među samovoljnim crnogorskim brđanima. Iz nje je koncem 19. stoljeća izrasla Crnogorska policija.
Suvremena Uprava policije Crne Gore 2. listopada 1831. godine, datum osnivanja Crnogorske garde, proslavlja kao Dan policije.
Benemérito de las Américas (razvrstavanje)
Benemérito de las Américas ima više značenja:
Лапароскопска трансплантација бубрега
thumb|Лапароскопска нефректомија Лапароскопска трансплантација бубрега је минимално инвазивна хируршка метода за трансплантацију бубрега. Употребом лапароскопа (танких флексибилних цеви са хладним светлом, камером са пратећом видео опремом), и друге високософистициране опреме у трбух, преткодно анестезираног пацијента, уводи се неколико хируршких инструмената, уз помоћ којих се на минимално инвазиван (безболан и деструктиван) начин уклања оболео бубреге и уместо њега имплантира бубрег донора. Зато лапароскопска трансплантација бубрега све више добија на популарности. Лапароскопска нефректомија (вађење бубрега) може да се обавља само на живим, не и кадаверичним донорима. .
Mata Verde (razvrstavanje)
Mata Verde ima više značenja:
Лапароскопска трансплантација бубрега
Индикације
Трансплантација бубрега, уведена крајем педесетих година 20. века, постала је у 21. веку приоритетна метода лечења болесника у завршној (терминалној) фази хроничне бубрежне инсуфицијенције. Успешно пресађен бубрег омогућава примаоцу нормалан живот, а болеснику коме је дошло до одбацивања калема и који поново прелази на дијализу, пружа могућност да чека нови калем (бубрег).
Зато је трансплантација бубрега постала метода избора у надомештању бубрежних функција. Осим значајног побољшања квалитета живота, болеснику са хроничном бубрежном болести, трансплантација бубрега значајно продужава живот у односу на лечење дијализом, и омогућава значајан финансијски добитак друштву у целини.
Значај
Значајан број људи са афункцијом бубрега, који свакодневно проводи сате на дијализи, чека на трансплантацију бубрега. Тако на пример: Лапароскопска нефректомија (вађење бубрега), представља олакшање донорима, који су у највећем броју случајева родитељи који свој бубрег донирају деци, и који након операције требају бити способни за нормалан живот и бригу о детету након трансплантације.
Донор након лапароскопске нефректомије више не мора да не остаје у болници 10 до 15 дана као што је то то случај код класичне трансплантације, већ после три дана напушта болницу. Такође, након ове интервенције нема великих резова на трупу донора, а компликације су сведене на минимум. Тако се код класичних операција често дешавало да донор добије трбушну килу, и три месеца од операције он није могао да ради или није смео ништа тешко да подиже, што није случај након лапароскопске интевенције.
Иако операција траје дуже од класичне, она је троструко јефтинија, па се за иста планирана средства здравствених фондова може урадити троструко више интервенција.
Предности
thumb|200px|[[Лапароскоп последње генерације]] Метода лапароскопске трансплантације бубрега има следеће предности:
Начин извођења
Захват се изводи у општој анестезији, и траје око три сата. На трбуху пацијента кроз 3 до 4 отвора приступа се унутрашњим органима. Кроз један од отвора уводи се лапаросцоп (танка цеви са хладним светлом и камером на врху) а кроз друге отворе уводе се хируршки инструменти и кроз највећи отвор (рез) на трбуху вади бубрег.
Карактеристике донора бубрега
Донор бубрега треба да буде особа:
Компликације
Најчешће компликације које могу настати након лапароскопске трансплантације су ; Малигни тумори су код ових пацијената чешћи него у општој популацији, и могу бити рак коже, карцином ин ситу грлића материца и лимфоми.
Хируршке компликације су томбоза бубрежне артерије или вене, фистула или сужење мокраћног канала на месту његовог усађивања у мокраћну бешику.
El Huizache, Tamazula de Gordiano
El Huizache je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1433 m.
Anastazije Bibliotekar
Anastazije Bibliotekar (Anastasius Bibliothecarius; cca. 810 - cca. 878) bio je glavni bibliotekar i arhivist rimskih papa, poznat i po tome što je kraće vrijeme bio istaknut kao antipapa.
Bio je nećak biskupa Arsenija od Ortea, nekadašnjeg papskog legata. U mladosti je od bizantskih monaha naučio grčki jezik, i zahvaljujući tome postao jedan od najučenijih crkvenih vođa Italije u 9. vijeku.
Prema navodima nadbiskupa Hincmara od Reimsa je služio kao prezbiter u Rimu sve do 848. kada je odatle, iz nikad razjašnjenih razloga pobjegao. 850. je ekskomuniciran, a 853. na posebnom sinodu i anatemiziran. Međutim, kada je godine 855. umro papa Lav IV, car Lotar (ili njegov nasljednik Louis II) ga je istaknuo kao kandidata, a potom potvrdio kao papu. Anastazijev pontifikat je, međutim, spriječio novi legitimno izabrani papa Benedikt III; sa svojim suparnikom je, pak, "blago postupio", te su najvjerojatnije tada povučene ili ukinute odluke o anatemi i ekskomunikaciji.
Za vrijeme pontifikata Nikole I je Anastazije služio kao opat rimskog samostana Santa Maria in Trastevere. Na tom je mjestu je stekao papino povjerenje i postao njegov lični sekretar. Bibliotekarom je postao za vrijeme pontifikata Nikolinog nasljednika Hadrijana II. 868. je bio upetljan u skandal vezan za brata po imenu Eleuterije, koji je silovao i ubio papinu kćer. Kao osoba od carevog povjerenja je poslan 869. u diplomatsku misiju u Carigrad kako bi pokušao ishoditi brak između bizantskog prijestonasljednika Lava, najstarijeg sina cara Vasilija I i Louisove kćeri-jedinice Ermengard. Tokom misije je 870. održan Četvrti carigradski sabor na kome je Anastazije sudjelovao, zastupajući papine stavove. Bibliotekarom je nastavio biti i pod Ivanom VIII. Kao datum smrti se obično 878. s obzirom da se sljedeće godine kao glavni papski bibliotekar spominje Zaharije od Agagnija.
Anastazije je poznat kao prevodilac službenih dokumenata bizantske Crkve, kao i autor historijskog djela Chronographia tripartita; sačuvana su i pisma, odnosno korespondencija koju je vodio sa carigradskim patrijarhom Fotijem.
Perjanici
U početku ih je bilo osmorica, no ubrzo je njihov broj povećan na 30 uz godišnju plaću od 80 fiorina. Perjanicima je zapovjedao perjanički kapetan koji je ima plaću od 140 fiorina, a prvi je bio kapetan Nikola Kaluđerović.
1837. su Perjanici uniformizirani a na crnogorskim kapama su nosili posebno uočljive grbove - dvoglavoga crnogorskog orla s jako raširenim i uzdignutim krilima.
Bili su i izvršioci kazni strijeljana počinitelja najtežih djela a egzekucije su obavljane kod Vlaške crkve na Cetinju.
U drugoj polovici 19. stoljeća, poput Garde, prestali su postojati kao posebna formacija.
Suvremena Uprava policije Crne Gore, odnosno njezina konjička postrojba, baštini tradiciju Perjanika.
Također su uniforme počasne garde rezidencije predsjednika Crne Gore na Cetinju skrojene po uzoru na perjaničke.
Sottoforca, Pordenone
Sottoforca je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 255 m.
Al Mawţan, Taiz
Al Mawţan je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 755 m.
Biličić
Biličić je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Glamoč koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 179 stanovnika.
Kosmos-2374
Kosmos-2374 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2374 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, Kazahstan, 13. oktobra 2000. Raketa-nosač Proton-K je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Ta dobra duša
Ta dobra duša je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1970. godine. Temelji se na noveli Luigija Pirandello. Režirao ju je Vladimir Gerić, a scenarij je napisao Ivica Ivanec.
Kosmos-2375
Kosmos-2375 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2375 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, Kazahstan, 13. oktobra 2000. Raketa-nosač Proton-K je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
La Ciranda, Susupuato
La Ciranda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Susupuato.
Vranovina
Vranovina je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bosanski Petrovac koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 274 stanovnika.
Geografija
Vranovina leži na obroncima kojima se Grmeč od svog grebena Željeznik spušta u Petrovačko polje. Razlozi takvoj gradnji kuća na krajevima potiču iz vremena turske uprave, kad se svijet sklanjao u zabačenija i nepristupačnija mjesta, u šume i u zaklone, podalje od glavnih drumova, kako ne bi toliko bio na udaru. Osim toga, i spahije nisu dopuštale kmetu, da s kućom i drugim stajama zakrčuje plodnu zemlju, nego su ga potiskivale na kraj, na zemljište koje nije ni za kakvu privredu. Zbog toga i jesu kuće ponajviše na vrlo nezgodnim mjestima, u strani, u vrleti, sa težim pristupom.
Selo sačinjavaju ovi dijelovi: Rakovica, Jevića (Cvikića) Glavica, Vranješki Do, Kapetanov Do i Gornja Vranovina (pod Željeznikom). Klima je oštra, oštrija nego u drugim krajevima Petrovačkog Polja i selo je ne rijetko izloženo sjevernom vjetru. Ovdje snijeg pada ranije i duže se zadržava. Selo Vranovina ima nekoliko omanjih izvora i potoka, kao i jedan jači potok „Vranovina"; Ovaj izvire pod samim Željeznikom, prelazi preko Gornje Vranovine i dopire čak u polje, u nizinu, do sela Brestovca.
Istorija
U ovom selu na sjeveru leži jedna gradina, koju narod naprosto zove „Gradinom".To je ilirska praistorijska građevina, utvrđeno naselje oko čijeg platoa eliptičnog oblika teče odbrambeni zid. Sjeverna strana veoma strma, ostale se supštaju preko tri terase. Površinski su tu nađeni fragmetni keramike. Potiče iz bronzanog ili željeznog doba.
Matachique (razvrstavanje)
Matachique ima više značenja:
Benito Juárez 1ra. Sección (razvrstavanje)
'''Benito Juárez 1ra. Sección''' ima više značenja:
Ponte Nuovo, Pesaro e Urbino
Ponte Nuovo je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 400 m.
Benito Juárez 2da. Sección (razvrstavanje)
'''Benito Juárez 2da. Sección''' ima više značenja:
Wacissa, Florida
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 386.
Matamoros (razvrstavanje)
Matamoros ima više značenja:
Lyle, Washington
Lajl je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 499, što je 31 (-5,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Benito Juárez Dos (razvrstavanje)
Benito Juárez Dos ima više značenja:
Colonia Aeropuerto, San Pedro Mixtepec -Dto. 22 -
Colonia Aeropuerto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Mixtepec -Dto. 22 -.
Roccolo, Bergamo
Roccolo je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1165 m.
Matancillas (razvrstavanje)
Matancillas ima više značenja:
Kosmos-2376
Kosmos-2376 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2376 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, Kazahstan, 13. oktobra 2000. Raketa-nosač Proton-K je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Kosmos-2377
Kosmos-2377 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2377 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 29. maja 2001. Raketa-nosač Sojuz je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Berberska ovca
Berberska ovca ili audad (Ammotragus lervia) je vrsta divljih koza iz obitelji šupljorogih goveda (Bovidae). Ova vrsta se smatra ranjivom u pogledu ugroženosti vrste od izumiranja. Areal berberske ovce obuhvaća veći broj mediteranskih i država Sahela. Vrsta je uvedena u Sjedinjene Američke Države i Meksiko. Staništa vrste su šume, planine, brdoviti predjeli, polupustinje i pustinje. Vrsta je po visini rasprostranjena do 4100 metara nadmorske visine. Boje su uglavnom jednolično blijedo crvenosmeđe. Ženke se od mužjaka najčešće razlikuju po slabijoj grivi, dok su im rogovi isto toliko veliki i snažni kao kod mužjaka.
Prisutnost
Berberska ovca prirodno se nalazi u sljedećim afričkim državama:
Baciu, Baciu
Baciu je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Baciu.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 8046 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 395 m.
Hreljin
Hreljin je naselje u Hrvatskoj. Smješten je iznad Bakarskog zaljeva.
Administrativno pripada području grada Bakra, koji je dio Primorsko-goranske županije.
Zaštitnik mjesta je sv. Juraj. Dan mjesta (Jurjevo) je 23. travnja.
Zemljopis
Naselje Hreljin proteže se kroz područje 2 katastarske općine: Hreljin i Ružić-selo. Kroz Hreljin južnim dijelom naselja prolazi državna cesta D501 uz koju se nalazi i nogometno igralište "Lonja". Županijska cesta ŽC5063 prolazi kroz Hreljin i u naselju Melnice se spaja na županijsku cestu ŽC5068 koja ide u smjeru Zlobin i Fužine. Naselje prati konfiguraciju terena te se nepravilno širi od glavnih prometnica u dio zaštićeni od bure.
Naselje nema imenovane ulice, ali stanovništvo prepoznaje dijelove naselja (zaseoke): Solnice (centar mjesta), Pod Solnice, Palentarovo, Biljin, Raskrižje, Stara cesta, Čopovsko, Kukurinovo, Knezovo, Tursko, Vidasko, Sobolsko, Zastene, Gaj, Maj, Ravnica, Lokvica, Lonja, Glavičina, Dorisko, Placa, Kalac, Dragisino, Hrustica, Popelišće, Prinčica, Kalvarija, Cerkul, Fister, Melnice, Plase.
Sjeverno od Hreljina prolazi željeznička pruga M202 Zagreb Glavni kolodvor – Karlovac – Rijeka. Pruga dotiče mjesto iznad zaseoka Melnice i prolazi kroz Plase. Iznad Melnica je manja željeznička stanica istog imena, a Plase su jedna od većih željezničkih stanica (4 kolosjeka) na pruzi za Zagreb, nekada vrlo važno stajalište za opskrbu parnih lokomotiva vodom i gorivom.
U centralnom dijelu naselja nalazi se crkva Sv. Jurja iz 1794.godine, Dom kulture, dječji vrtić, osnovna škola, opskrbni centar i poštanski ured 51226 Hreljin.
Ísleifur Gissurarson
Ísleifur Gissurarson (1006 – 5. jul 1080) bio je islandski katolički svećenik, poznat kao prvi biskup Islanda.
Rodio se nekoliko godina nakon što je Island službeno prešao na kršćanstvo. Roditelji su mu bili Gissur Teitsson i Þórdís Þóroddsdóttir. Poslan je u Njemačku, gdje je studirao u Herfordu. Godine 1056. ga je biskupom imenovao bremenski nadbiskup Adalbert (Athelbjart).
Po povratku na Island je biskupsko sjedište sagradio na porodičnom imanju u Skálholtu, gdje je također osnovao i školu. Jedan od tamošnjih učenika bio je Jón Ögmundarson, koji je kasnije postao prvi biskup Hólara. Ísleifur je na mjestu biskupa ostao 24 godine, sve do smrti.
Imao je suprugu po imenu Dalla Þorvaldsdóttir, a s njom tri sina - Þorvaldura, Teitura i Gissura, koji je nakon njegove smrti 1080. preuzeo mjesto biskupa.
Hreljin
Povijest
Hreljin neki ubrajaju u sedam utvrda Liburna (septem turres) rimske Liburnije, što svjedoči da ga se drži za star grad. Tko i kada ga je osnovao ne može se pronaći, a narodna priča govori da ga je sagradio Hrelja (Herkul) koji je došao iz Grčke. Oko Hreljina ima pronađenih ostataka naseobina iz rimskog doba, rimskih miljokaza u blizini Bakarca, a pronađeno je i nešto rimskih novčića u blizini naselja Plase.
1225. s Vinodolom je i Hreljin došao u vlast knezova Krčkih Frankopana. Prvi ozbiljniji pisani trag je iz 1288. godine i to u poznatom Vinodolskom zakonu gdje je grad Hreljin jedna od devet vinodolskih općina. Darovnicom hrvatsko-ugarskog kralja Andrije II Hreljin je potpao pod vlast krčke vlastele, ali slobodni seljaci nisu željeli postati kmetovi pa je dolazilo do sukoba, koji su okončani propisivanjem Vinodolskog zakonika kojim su knezovi seljacima učinili neke ustupke, a seljaci priznali vlast otočkih knezova.
Stari grad Hreljin se nalazio na području današnje Gradine. Bio je opasan zidinama s dvije kule, i imao je dva ulaza. Na sjeverozapadnom i jugozapadnom kraju stajala je po jedna obrambena kula kružna tlocrta. Kula okrenuta prema Bakarskome zaljevu zatvarala je s obrambenim zidom i manjom četverougaonom kulom mali kaštel, vjerojatno najstariji dio utvrđenoga naselja. Na najvišem mjestu brežuljka je bila tvrđava čiji su ostaci i danas dobro sačuvani. U sredini naselja se je nalazila jednobrodna crkva sv. Jurja, s prizidanim zvonikom na pročelju.
1403. godine za vrijeme kneza Nikole Frankopana Hreljin se spominje kao grad sa 4 svećenika. 1440. godine Hreljin se spominje kada je u njemu izdana glagoljska isprava kojom Ivan Frankopan daruje zemlju Pavlinima samostana sv. Marije u Crikvenici. 1491. godina se spominje na kamenom okviru tabernakula (svetohraništa) koji je nekad bio smješten u crkvi sv. Jurja u starom gradu Hreljinu, a sada je pohranjen u arheološkom muzeju u Zagrebu. Tabernakul je završen oko te godine jer se na njemu čita »Hic. est. cborpus. Domini. Inostri. Yesu. Cristi. 1491. «. Na njemu grb Frankapana i grb grada Senja, i vjerojatno je to dar knezova Frankapana koji su tada upravljali gradom. mini|250px|Crkva Sv. Jurja na Hreljinu Od godine 1550. Hreljinom vlada knez Nikola Zrinski. Upravu je vodio njegov brat Juraj. 1605. godine potpisan je prvi poznati urbar za Hreljin. Po tom urbaru plaćali su hreljani "bir" u grad 424 libar u gotovu, a osim toga druga podavanja u naravi, "sulj" od marve, ubirala se "trgovina" od robe na cesti i u Bakarcu, gradskoj luci. U to vrijeme (kraj 16. i početak 17. stoljeća) je i crkva proširena na tri broda. 1649. pripao je Hreljin sa ostalim primorskim imanjima knezu Petru Zrinskom. 1692. godine odriče se udovica Zrinskih imanja muževih, prekupi ih austrijska komora od ugarske, pa je tako Hrejlin došao pod upravu Austrijske komore. 1699. kraj crkve sv. Jurja je podignuta kapelica Gospe Snježne (sv. Marije), jedini do danas potpuno sačuvani objekt u starom gradu Hreljinu. Svake godine na blagdan Gospe Snježne u kapelici se održava svečana misa.
Kad se 1726. g. počela graditi nova Karlova cesta iz Karlovca za Rijeku, počelo je seljenje hreljana na ondašnji Piket, a današnje područje naselja Hreljin. Ime Piket potječe iz doba Napoleonove Ilirije kada su francuske straže (franc. piquet znači "poljska straža") bile stacionirane na području današnjeg mjesta Hreljin.
1778. godine Bakar je proglašen slobodnim kraljevskim gradom, uspostavljena je municipalna uprava, a područje municipija je obuhvaćalo i bakarski kotar tj. teritorije od Trsata do Kraljevice, pa tako i Hreljin.
1789. godine ukinut je kaptol Hreljinski, a godine 1790. nakon požara koji je uništio crkvu, preseli se i plovan s Hreljina k crkvi sv. Jurja na Piketu koja postaje župna crkva Hreljina
1853. utemeljena je škola na Hreljinu, i tada je "Hreljin brojao oko 2.800 duša"
1861. dr. Ante Starčević izabran je zastupnikom kotara Hreljin-Grobnik u Hrvatski Sabor u svom prvom mandatu u Saboru.
Od sredine 19. stoljeća, a posebno između dva svjetska rata, veliki broj hreljana se iseljava u prekomorske zemlje, tako da praktički nema kuće koja nema nekoga u jednoj od Amerika. Prema postojećim pisanim podacima, u tom je razdoblju iz Hreljina u svijet otišlo 1.171 ljudi (991 muškarac i 180 žena). Pretpostavlja se da je što mornara, što neregistriranih iseljenika bilo barem još 350-400 što daje brojku od preko 1.500 ljudi koji su napustili Hreljin u to doba. Najpoznatiji hreljinski iseljenik je Josip Marohnić (Rođen 12. 11. 1866 na Hreljinu, umro u Americi 23. 1. 1921). Josip Marohnić je jedan od najutjecajnijijih hrvatskih emigranta u Ameriku: osnovao je prvu Hrvatsku crkvu u Americi, izdavao je novine "Hrvatski glasnik", jedan je od suosnivača Hrvatske bratske zajednice.
1874. nezadovoljstvo seoskih općina s područja municipija grada Bakra dovelo je do razvrgnuća municipija, a dotadašnji dijelovi municipija, pa tako i Hreljin, postali su samostalne općine. Sjedište hreljinske Upravne općine bilo je smješteno u zgradi u centru mjesta, u kojoj je do 2010. godine bio i dječjeg vrtić, a koju stariji hreljani još i danas zovu "općina".
1941. godine Hreljin okupira Talijanska vojska. Rimskim ugovorom (dogovor između NDH i Italije o granici od 18. svibnja 1941.) Hreljin je presječen u dijelu koji i danas hreljani zovu "Granica" državnom granicom između NDH i Italije. Granica se prema moru spuštala na polovicu Bakarskog zalijeva, a na drugu stranu prema Delnicama. mini|250px|Ostaci crkve Sv. Jurja na hreljinskoj Gradini Tijekom II svjetskog rata Hreljin aktivno sudjeluje u antifašističkoj borbi. U mjestu se nalazi talijanska vojska i institucije NDH. Prvi partizanski logor osnovan je šumi na području Tuhobića, brda iznad Hreljina. 7. listopada 1943. godine njemačka vojska je u ofenzivi uništila logor i život je izgubilo 107 partizana. Nakon pada Italije, Hreljin zauzima njemačka vojska. 17. travnja 1945. IV. armija Jugoslavenske armije oslobađa Hreljin od njemačke i vojske NDH.
1974. Hreljin s izmjenama ondašnjeg društveno-političkog uređenja postaje mjesna zajednica u sklopu općine Rijeka.
1991. Hreljin postaje naselje na području tadašnje općine Bakar sa sjedištem u Bakru. 1995. općina postaje grad Bakar, a naselje Hreljin jedan od mjesnih odbora na području grada Bakra.
Kultura
Centar kulturnog djelovanja na Hreljinu danas je Dom kulture koji se nalazi u centru mjesta, odmah do crkve Sv. Jurja. Sagrađen je u produžetku stare zgrade škole.
Već godinama je nositelj kulturnog života na Hreljinu Kulturno umjetničko društvo "Sloga" u današnjem obliku osnovana 1975. godine. KUD "Sloga" djeluje upravo u prostorima Društvenog doma.
Počeci organiziranog amaterskog kulturnog djelovanja sežu u davnu 1910. godinu kada je pri Narodnoj čitalnici osnovan mješoviti pjevački zbor, a nešto kasnije i tamburaški zbor i dramska sekcija. 1923. prestaje s radom to društvo, a njegovi članovi osnivaju tamburaški zbor "Primorac" a voditelj postaje Božo Vidas-Vuk.
1922. godine osnovana je u sklopu Športskog društva "Hridina" tamburaška sekcija.
1924. osnovan je Radničko-športski kulturno-prosvjetni klub "Sloga" koji je okupljao većinom politički aktivne radnike.
1995. godine osnovana je muška klapa "Frankopan" koja je djelovala 4 godine. 1997. osnovana je sekcija za očuvanje hreljinske kulturne i prirodne baštine te njegovanje čakavskog narječja. Najznačajnija aktivnost odvija se u sklopu odbora za maškare "Čočman Express" koji već deset godina organizira široj okolici poznate maškarane zabave.
1999. godine osniva se ženska klapa "Hreljin".
Udruge
Udruge koje djeluju na Hreljinu:
Vanjske poveznice
Službene stranice http://www.bakar.hr/kat.aspx?kat=250
Case Brunelli Sud, Treviso
Case Brunelli Sud je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 225 m.
Ahrenshagen-Daskow
Arenshagen-Daskov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 64 opštinska središta okruga Nordforpomern. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.088 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13057102.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordforpomern Arenshagen-Daskov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordforpomern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 22 metra. Površina opštine iznosi 58,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.088 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 36 stanovnika/km².
Floroaica, Vâlcelele
Floroaica je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Vâlcelele.
Scioperina, Ferrara
Scioperina je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Floroaica, Vâlcelele
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 711 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Scioperina, Ferrara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Zaragoza, Gustavo Díaz Ordaz
Zaragoza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Gustavo Díaz Ordaz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
La Luz, Guerrero
La Luz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 327 m.
Ronjgi
Ronjgi su zaselak u općini Viškovo u Primorsko-goranskoj županiji. U Ronjgima se nalazi osnovna škola.
Kultura i sport
U Ronjgima djeluje katedra Čakavskog sabora - Ustanova "Ivan Matetić Ronjgov".
Sve same varalice
Sve same varalice je jugoslavenska crno-bijela TV komedija u produkciji RTV Zagreb emitirana 1964. godine. Nastala je na temelju djela izraelskog pisca Efraima Kišona. Režirao ju je Tomislav Durbešić.
Al Mash‘abah, Taiz
Al Mash‘abah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 679 m.
El Chaveño, Ayotlán
El Chaveño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ayotlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 165 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1595 m.
Мали Извор (Зајечар)
Мали Извор је насељено место града Зајечара у Зајечарском округу. Према попису из 2002. било је 454 становника (према попису из 1991. било је 584 становника).
Смештено је 21 km југоисточно од града Зајечара, на десној страни Белог Тимока.
Историја
Село се помиње у турском попису из 15. века с манастиром Присат, што је данашњи назив једног сеоског потеса. У турско доба је расељено, па касније обновљено, 1883. године. Током турске окупација село је носило име Изворчић.
Демографија
У насељу Мали Извор живи 410 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 55,3 година (52,0 код мушкараца и 58,0 код жена). У насељу има 191 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 2,38.
Становништво села је претежно српско староседелачко, а у последња три пописа, примећен је значајан пад у броју становника. Године 1924. село је имало 1.768 становника у 382 куће.
Pijavica (Senj)
Pijavica je malo naselje udaljeno 2,5 km od grada Senja u smjeru Rijeke. Iako je to dio grada Senja, i naselje koje se djelom nalazi uz samo more, a najviša točka naselja je oko 100 metara nadmorske visine. Ipak naselje Pijavica katastarski spada u naselje općine Krivi put. Samo naselje sastoji se od oko 30-ak kuća sa malobrojnim stalnim stanovništvom. Osnovna djelatnost stanovnika Pijavice nekada je bila stočarstvo i dijelom poljoprivreda, a danas je to Turizam i ugostiteljstvo. Postoje također i neke prirodne znamenitosti poput spilje Pijavica koja se nalazi na moru, dijelom i na kopnu koja je danas nažalost devastirana i skoro potpuno uništena nesavjesnim postupanjem lokalnog stanovništva.
Kosmos-2378
Kosmos-2378 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Stuhr
Štur je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 47 opštinskih središta okruga Dipholc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 33.200 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3251037.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Dipholc Štur se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Dipholc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 20 metara. Površina opštine iznosi 81,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 33.200 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 407 stanovnika/km².
Integrirana skrb
Integrirana skrb obuhvaća kompleksno i sveobuhvatno područje, gdje postoji mnogi različitih pristupa i definicija pojma. Svjetska zdravstvena organizacija daje sljedeću definiciju: "Integrirana skrb je koncept objedinjavanja: uključivanja, pružanja, upravljanja,te organiziranja usluga vezanih za dijagnostiku, liječenje, njegu, rehabilitaciju i promicanje zdravlja. Integracija je sredstvo za poboljšanje usluga u pogledu pristupačnosti, kvalitete, zadovoljstva korisnika i djelotvornosti."
Središnji koncepti
Literatura o integriranoj skrbi razlikuje različite načine i stupnjeve suradnje, a tri središnja pojma u tom pogledu su autonomija, koordinacija i integracija. Dok se autonomija odnosi na jedan kraj kontinuuma s najmanje suradnje, integracija (kombiniranje dijelova u funkcionalnu cjelinu putem preklapanja usluga) odnosi se na kraj s najviše suradnje i koordinacije (odnos pojedinih dijelova) prema točki između tih dijelova.
Razlika je također između horizontalne integracije (povezivanje sličnih razina skrbi kao što su, primjerice, multiprofesionalni timovi) i vertikalne integracije (povezivanje različitih razina skrbi kao su primarna, sekundarna, i tercijarna skrb).
Kontinuitet skrbi usko je povezan s integriranom skbi, te naglašava pacijentovu perspektivu u odnosu na sustav zdravstva i socijalne skrbi, pružajući vrijedne pouke o integriranju sustava. Kontinuitet skrbi obično se dijeli na tri dijela: kontinuitet informacija (zajedničkim bilježenjem podataka), kontinuitet preko sučelja sekundarne i primarne zdravstvene skrbi (planiranje otpusta od specijalističke prema generalističkoj skrbi), ali i kontinuitet pružatelja usluga (skrb svaki put pruža isti stručnjak, gdje nastaje dodana vrijednost ako se uspostavi terapijski odnos i odnos povjerenja).
Benito Juárez Segundo (razvrstavanje)
Benito Juárez Segundo ima više značenja:
Integrirana skrb
Središnji koncepti
Integrirana skrb čini se osobito važnom za pružanje usluga starijim osobama, budući da stariji bolesnici često obolijevaju od kroničnih bolesti i podložni su komorbitidetima, te stoga imaju posebnu potrebu za kontinuiranom skrbi.
Kolaborativna skrb
Kolaborativna skrb je srodna zdravstvena filozofija i pokret koji ima mnogo naziva, modela i definicija koje često uključuje pružanje skrbi na razini primarne zdravstvene zaštite za mentalno zdravlje, za bihejvioralno zdravlje ("zdrave navike"), te skrb kod zloupotrebe supstanci. Česte su ove izvedenice naziva kolaborativne skrbi: integrirana skrb, primarna zaštita bihejvioralnog zdravlja, integrirana primarna zaštita, te zajednička skrb.
Agencija za istraživanje i kvalitetu u zdravstvu (Agency for Healthcare Research and Quality - AHRQ) objavila je pregled mnogo različitih modela, te istraživanja koja ih podržavaju. Ovo su ključne karakteristike modela kolaborativne skrbi:
Integracija stručnjaka za mentalno zdravlje u okruženjima primarne zdravstvene zaštite Uska suradnja između profesionalaca u mentalnom zdravlju i profesionalaca u medicini/ njezi Fokusiranje na tretman cijele osobe i cijele obitelji. Postoje razne nacionalne asocijacije posvećene olaborativnoj skrbi kao što je Collaborative Family Healthcare Association (Asocijacija za kolaborativnu obiteljsku zdravstvenu skrb).
Razlika u odnosu na spajanje uloga
Pravilno integriranje skrbi ne znači spajanje uloga. Bilo bi neekonomično da liječnik obavlja posao medicinske sestre. Osim toga, suprotan pristup strogo je zabranjen sustavom akreditacija i certifikacija. Valja održavati kombinaciju osoblja za različite uloge, čime se omogućava profitabilno integriranje u skrb.
Matancitas (razvrstavanje)
Matancitas ima više značenja: