cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alojzije Stepinac
Stepinac za vreme Drugog svetskog rata
Odmah po oslobođenju Zagreba, Tito je stigao i ljubazno razgovarao sa čelnicima katoličke crkve 2. jula 1945. Tito je pri tom obećao da nova vlast ništa neće napraviti bez dogovora s crkvom. Ovim razgovorima prisustvovao je i Vladimir Bakarić.
Tolerantni odnos između nove vlasti i katoličke crkve bio je kratkotrajan. Naročito su počeli da izbijaju problemi oko sekularizacije crkvenih dobara i ukidanje veronauke po školama.
Suđenje Alojziju Stepincu
mini|desno|250p|Suđenje Alojziju Stepincu Alojzije Stepinac je prvi put uhapšen 17. maja 1945. Bio je pritvoren u Mlinarskoj ulici, gde se svojevremeno nalazio Ustaški zatvor iz vremena rata. Saslušanje i pritvor su trajali do 3. juna 1945. kada je Stepinac pušten na slobodu. Dan kasnije, Stepinac i Tito su vodili dug telefonski razgovor, koga je Stepinac komentarisao kao: „Razgovarali smo muški.“ Tito i Stepinac se nisu ni oko čega složili. Stepinac javno kritikuje vlast jer oduzima imovinu katoličkih sveštenika i neke proteruje. Odnosi sa vlastima se još više zaoštravaju. Alojzije Stepinac je sa svojim biskupima protestovao u pasterskom pismu od 20. septembra 1945, gde iskazuje zamerke države prema crkvi. Stepinac se tada nalazi u procepu, jer s jedne strane trebao je popuštati u odnosu na državnu vlast, a s druge strane, nije želeo odvajanje katoličke crkve od Vatikana.
Odnosi Stepinca i nove vlasti se još više komplikuju jula 1946. Tada je Stepinčev stan bio pod blokadom i on je držan u nekoj vrsti kućnog pritvora.
Stepinac je mogao da se izvuče samo da je podržao novu komunističku vlast u Hrvatskoj.
Stepinac ovo nije učinio, već je nastavio kritiku vlasti.
Uhapšen je po drugi put 18. septembra 1946. Izveden je pred Vrhovni sud NR Hrvatske.
Suđenje Alojziju Stepincu i ostaloj petnaestorici, među kojima su bili i Erih Lisak i Ivan Šalić, održano je Pred Većem Vrhovnog suda NR Hrvatske od 9. septembra do 11. oktobra 1946. u dvorani fiskulturnog učilišta u današnjoj Tkačićevoj ulici u Zagrebu.
Suđenju je predsedavao dr Žarko Vimpulšek, članovi veća su bili: dr Antun Cerinec, Ivan Poldrugač i Ivan Pirker; optužnicu je zastupao Jakov Blažević, a zapisničar je bio dr Ante Petrović.
Alojzija Stepinaca je branio zagrebački advokat Zdravko Politea, koji je svojevremeno zastupao i Tita na "bombaškom procesu".
U najkraćem, Stepinac je optužen zbog saradnje s vrhom ustaške države, susreta s Pavelićem i drugim ustaškim časnicima, za prekrštavanje desetine hiljade Srba, za podstrek koji je Ustašama pružao katolički kler, za govore u kojima podstiče na molitvu za Pavelića i protivnarodnog delovanja nakon rata.
Branio se ćutanjem. Na kraju saslušanja 3. oktobra, Stepinac je prekinuo ćutanje i održao svoj veliki govor. Stepinac je prekrštavanje Srba nazivao neispravnim izrazom, jer se radi o verskom prelazu već krštenih ljudi. U završnoj reči, Stepinac je ponovio da je na sve optužbe nevin, te da će istorija oceniti njegov rad.
Presuda je donesena 11. oktobra 1946. Samo su Lisak i Šalić osuđeni na smrt, a svi ostali na vremenske kazne.
Alojzije Stepinac je osuđen na kaznu zatvora s prisilnim radom u trajanju od 16 godina, gubitak političkih i građanskih prava u trajanju od 3 godine, kasnije mu je kazna preinačena na kućni pritvor u rodnom Krašiću na Žumberku.
Zatvorski dani i smrt
Glasovi ogorčenja stizali su sa različitih strana. Za puštanje na slobodu Stepinca najviše su agitovali rimokatolički velikodostojnici, hrvatski pisci i književnici. U takvim okolnostima Titova vlast je popustila.
Tako je u ime komunističke vlasti Stepinca u Lepoglavi obišao dr Vladimir Bakarić već u martu 1947. Molio ga je da potpiše već sastavljenu molbu predsedniku Jugoslavije Titu za pomilovanje, uveravajući ga da će odmah biti pušten na slobodu i poslat u inostranstvo.
Telo Alojzija Stepinca je po kanonskom običaju sahranjeno u Zagrebačkoj katedrali. Na ceremoniji je sve najbolje o njemu govorio pesnik Lucijan Kordić.
Beatifikacija i kult Stepinca
Čim je na vlast 1990. godine došla partija predsednika Franje Tuđmana, hrvatska Katolička crkva u njoj je pronašla saveznika, a time su se obnovile i špekulacije o nasilnoj smrti kardinala Stepinca.
Suđenje i čitav proces protiv Stepinca proglašen je montiranim procesom protiv hrvatskog naroda i rimokatoličke crkve od strane komunista. Dolazi do izdavanja velikog broja knjiga i publicističkih dela o Stepincu.
Počelo je da se priča da su nadbiskupa, tačno 1.864 dana trovali čajem od oleandra iako je obdukcija posle Stepinčeve smrti 1960. godine pokazala da je nadbiskup umro od posledica teške upale bubrega. 1993. godine je napravljena nova obdukcija i dovela do navodno frapantnih otkrića. Jedan od najmorbidnijih navoda je glasina da prilikom druge autopsije u telu nije bilo srca. Traženi su mnogi detalji iz života da bi se ličnost Alojzija Stepinca uzdigla na pijedestalu mučenika vere.
Pojavile su se i priče kako je Stepinac učestvovao u spašavanju Jevreja od Holokausta.
Ocena
Jugoslovenske vlasti su ga 1946. godine osudile za saradnju sa ustašama, nakon čega je proveo ostatak života u kućnom pritvoru i u zatvoru.
U SFR Jugoslaviji, istoriografsko predstavljanje Stepinca, zasnovano na presudi za kolaboraciju, bilo je isključivo negativno. Treba imati na umu, da je bilo u istom vremenu na području sovjetskog utjecaja na montiranim procesima osuđeno nekoliko najviših dostojanstvenika Katoličke crkve, među kojima i mađarski primas i kardinal József Mindszenty.
S padom komunizma, dominantno istoriografsko predstavljanje Stepinca u Hrvatskoj promenilo se do te mere da ga sada općenito prikazuju u pozitivnoj svetlosti, kao pravednika i žrtvu istorijskih okolnosti. Između ove dve krajnosti, postoji niz istoričara koji uzimaju u obzir njegove zasluge (spasavanje Jevreja, protesti slati vlastima), ali i njegove greške (činjenica da se nikada nije potpuno distancirao od NDH). Srpska istoriografija nije promenila svoj odnos prema Stepincu, smatrajući ga odgovornim za saradnju sa fašističkim režimom.
Lorenzago di Cadore, Belluno
Lorenzago di Cadore je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 553 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 890 m.
Fokner
Fokner se može odnositi na
Hempsted
Hempsted se može odnositi na
Lafejet
Lafejet se može odnositi na
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1961./62.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza
Grupno prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza
Logan
Logan se može odnositi na
Kubebol
Kubebol je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 222,366 Da.
Luri
Luri (ili Lurci) su iranski narod koji naseljava jugozapad Iranske visoravni, uglavnom Luristan, Huzestan i Ilamsku pokrajinu u Iranu.
Govore lurskim jezikom koji se klasificira pod zapadnoiranske jezike, a temelji se na staroperzijskom odnosno srednjoperzijskom jeziku.
Osim Irana, Luri također naseljavaju Irak i Kuvajt. Po vjeroispovijesti su prvenstveno šijiti, a postoje i manji broj sljedbenika jarsana.
Litl River
Litl River se može odnositi na
MAS1 onkogen
__NOTC__
MAS1 onkogen je G protein spregnuti receptor koji vezuje angiotenzin-II metabolit angiotenzin-(1-7). Kad je MAS1 receptor aktiviran vezivanjem angiotenzina-(1-7) on ima suprotne efekte u odnosu na angiotenzin-II aktivirani angiotenzin receptor. Is tog razloga MAS1 receptor agonisti imaju slične terapeutske efekte sa antagonistima angiotenzin-II receptora, kao što je snižavanje krvnog pritiska.
Claret (Gornjoprovansalski Alpi)
Klare je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi koja pripada prefekturi Forsalkje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 249 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,04 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 610 metara (maksimalnoj 1254 m, a minimalnoj 528 m).
Ken Caryl, Colorado
Ken Karil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 32.438, što je 1.551 (5,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Horseshoe Beach, Florida
Horsšu Bič je gradić u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 169 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 169 stanovnika, što je 37 (18,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pobednik (spomenik)
Spomenik Pobednik je jedan od najpoznatijih spomenika u Beogradu nalazi se na Kalemegdanu
Songtsen Gampo
Songtsän Gampo (tibetanski: Datoteka:Songtsän Gampo name.svg སྲོང་བཙན་སྒམ་པོ་, Wylie: Srong-btsan sGam-po, 569-649?/605-649? bio je osnivač Tibetanskog Carstva (tibetanski: Bod; kineski: 吐蕃, Tubo/Tufan), koji je po tradiciji bio trideset treći vladar svoje dinastije. U kineskim zapisima mu se ime navodi kao 'Sōngzàngānbù' (鬆贊干布) ili 'Qìzōnglòngzàn' (棄宗弄贊).
Bar, Crna Gora
Bar ( ili Tivari [tivaˈɾi]; [antiˈvaːri], ili Antibari), grad na primorju Crne Gore, 75 km od Podgorice. Grad ima 13.719 stanovnika a opština ima 83 naselja i 40.037 stanovnika. Podijeljena je u dvanaest mjesnih zajednica. Bar je poznat po multietničnosti. Njegovo bogatstvo čini 25 nacionalnosti koje naseljavaju ovaj prostor. Od osnivanja je predstavljao jedinstvenu sintezu Mediterana i Orijenta. Današnju barsku razglednicu čine i brojni ugostiteljski objekti, sportski tereni, marine, plaže i luka.
Luka Bar je najveća crnogorska luka. Bar je veza Crne Gore sa svijetom, jer je granična opština, koja je Jadranskim morem vezana sa Italijom.
Geografija
Barska opština se nalazi na jugu Crne Gore, između Jadranskog mora i Skadarskog jezera. Sam grad se nalazi na 42°6' geografske širine i 19°6' geografske dužine, na nadmorskoj visini od 4 metra. Bar ima preko 270 sunčanih dana što ga čini jednim od najsunčanijih gradova u Evropi.
Bar okružuju brojne planine. Najveća je Rumija, koja se nalazi na nadmorskoj visini od 1.595 m. Pored nje, tu je, sa jedne strane Sutorman čiji se vrh „Široka strana“ na nadmorkoj visini od 1.185 m. Sa druge strane nalazi se Lisinj sa najvišim vrhom „Loška“ na nadmorskoj visini od 1.353 m.
U okolini Bara nalazi se nekoliko manjih rijeka. Najbliže gradu su Rikavac (17 km) i Željeznica (19,5 km), koje se ulivaju u Jadransko more.
Tokom 2010. godine opštinu Bar je posetilo 142.000 turista što je čini jednom od glavnih turističkih destinacija u Crnoj Gori. Jedna od plaža u Baru je Crvena stijena.
Istorija
thumb|desno|200px|Stara Maslina u Baru stara preko 2.000 godina. Stari dio grada, Stari Bar, pominje se u dokumentima koji potiču iz 9. vijeka. Dobro očuvani ostaci zidina i tvrđava kao i predivan pogled na cijeli grad i okolinu, obavezuju putnika da ga posjeti. Na samom ulasku u grad nalazi se drvo masline staro između 2.000 i 2.500 godina. Ovo je najstarija maslina na svijetu. Ova blagorodna starica još uvijek daje plodove. Pored Starog Bara, nalazi se Barski akvadukt jedini takav objekt u Crnoj Gori, i jedan od tri najveća u bivšoj Jugosllaviji.Ima 17 lukova.Tito je posetio Bar 4 puta: 1946, 1959, 1969, 1976.
Stari srednjovjekovni grad među najvećim arheološkim lokalitetima u zidinama u svijetu, smješten na gromadnom kamenom masivu, nepristupačnom sa istočne i južne strane, dok se prema zapadu i sjeverozapadu blago spušta. Nalazi se na jugoistočnom dijelu obale, udaljen 4 km od mora. Izdvaja se po svojoj jedinstvenoj poziciji i po bogatstvu spomeničkog blaga. Stari Bar svakog posjetioca ostavlja zadivljenog pred ljepotom njegovog prirodnog okruženja i svjedocima njegovog  viševjekovnog postojanja.
Registrovanih spomenika kulture na području opštine ima 32. U prvoj kategoriji je Stari grad Bar, u drugoj ostaci trikonhosa na Topolici, Ratačka opatija, manastiri, crkve, dvordki objekti, treća obuhvata Stari bunar, čaršiju i podgrađe oko bedema Starog Bara.
Dvorac kralja Nikole podignut je 1885. godine na morskoj obali. Sagradio ga je kralj svojoj kćeri knjeginji Zorki i zetu knjazu Petru Karađorđeviću. Sastoji se od velikog i malog dvorca, kapele, stražarnica, zimske bašte i parka. Pred zdanjem je bio drveni gat, za pristajanje brodova. Tu je i veliki cvjećarnik posebne konstrukcije, dar od italijanskog kralja Emanuela, ugostiteljski objekat “Knjaževa bašta”. Dvorski kompleks pretvoren je u Zavičajni muzej Bara, koristi se za kulturne manifestacije.
U Baru i okolini postojale su 54 crkvene građevine. Neke su u ruševinama, ali znatan broj je sačuvan. Najstariji crkveni spomenik ogleda se u ostacima objekta iz Justinijanove epohe. To je barski trikonhos koji je najprije imao funkciju memorijalne kapele neke značajne ličnosti iz 5. vijeka, dok se kasnije, u 9 ili 10., ove građevine čiji zidovi dosežu visinu do jednog metra nalazila nekropola sa crkvom. Jedna od crkava je i crkva Sv. Nedjelje.
Demografija
Po posljednjem službenom popisu 2011. Bar ima 42.368 stanovnika. Region je poznat po multikonfesionalnoj strukturi stanovništa, uz visok stepen tolerancije u međuljudskim odnosima. Etnički sastav:
Religija
Naseljena mjesta
Arbnež, Bar, Bartula, Besa, Bjeliši, Bobovište, Boljevići, Braćeni, Brca, Brijege, Bukovik, Burtaiši, Ckla, Čanj, Čeluga, Dabezići, Dedići, Dobra Voda, Donja Briska, Donji Brčeli, Donji Murići, Dračevica, Dupilo, Đenđinovići, Đuravci, Đurmani, Gluhi Do, Godinje, Gornja Briska, Gornji Brčeli, Gornji Murići, Grdovići, Gurza, Karanikići, Komarno, Koštanjica, Krnjice, Kruševica, Kunje, Livari, Limljani, Lise Potok, Lukići, Mala Gorana, Mali Mikulići, Mali Ostros, Marstijepovići, Martići, Mačuge, Miljevci, Mišići, Ovtočići, Orahovo, Papani, Pelinkovići, Pečurice, Pinčići, Podi, Polje, Popratnica, Seoca, Sozina, Sotonići, Stari Bar, Sustaš, Sutomore, Šušanj, Tejani, Tomba, Tomići, Trnovo, Tuđemili, Turčini, Utrg, Velembusi, Veliki Mikulići, Veliki Ostros, Velja Gorana, Velje Selo, Virpazar, Zagrađe, Zaljevo, Zankovići, Zgrade i Zupci.
Turizam
mini|Željeznička stanica u Baru Obalom, zapadno od Bara, nalazi se Sutomore, smješteno uz predivnu pješčanu plažu pored koje su nanizani brojni hoteli, odmarališta i kuće. Dalje put vodi kroz pitoma primorska mjesta Buljaricu, Čanj i mnoga druga, uz obilje sunca i netaknutu prirodu. Ovaj dio obale završava se ljupkim gradićem Petrovcem koji sve više postaje turistički centar sa kvalitetnom ponudom i turističkom uslugom.
Vignola, Chieti
Vignola je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1960.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza u sezoni 1959/60. bilo je u trećem rangu po jakosti.
Po završetku natjecanja, pobjednici Splitskog, Zadarskog i Šibenskog podsaveza igrali su međusobno za pobjednika koji bi otišao u daljnje kvalifikacije za viši rang.
U kvalifikacijama za popunu Druge lige - Zapad, Dalmatinac je nastupio u Drugoj grupi.
Prva grupa
Branik Maribor, prvak Slovenske lige Metalac Zagreb, prvak Zagrebačke zone Karlovac, prvak zone Karlovac - Sisak Sloboda Varaždin, prvak zone Varaždin - Bjelovar Uljanik Pula, prvak Zone Rijeka - Pula
Pretkolo:
Karlovac - Uljanik (Pula) 2:3 i 3:0 1. kolo:
Karlovac - Metalac (Zagreb) 1:0 i 4:0 Branik (Maribor) - Sloboda (Varaždin) 8:0 i 2:1
Lonok
Lonok se može odnositi na
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1960.
Finale:
Karlovac - Branik (Maribor) 2:0 i 3:0 (par forfe) Nije igrano zbog trovanja hranom. Branik potom rasformiran.
Druga grupa:
Dalmatinac Split, prvak Dalmatinske zone Borovo prvak Slavonske zone Čelik Zenica, prvak I. zone BiH Jedinstvo Brčko, prvak II. zone BiH Borac Čapljina, prvak III. zone BiH
Pretkolo: Čelik (Zenica) - Jedinstvo (Brčko) 4:2 i 2:0
1. kolo:
Čelik - Borac (Čapljina) 4:0 i 1:0 Borovo - Dalmatinac 3:0 i 3:4
Finale: Čelik (Zenica) - Borovo 2:1 i 0:0
Novi članovi Druge savezne lige postali su Karlovac i Čelik iz Zenice.
Grupno prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza po jakosti natjecanja bilo je u četvrtom rangu.
I grupa
Saobraćajni znakovi
thumb|Znak opasnosti - Radovi na cesti thumb|Znak zabrane thumb|Znak obavijesti - Biciklistička staza Prometni znakovi su znakovi postavljeni na prometnicama, koji upozoravaju sudionike u prometu kako se sigurno ponašati, odnosno koja pravila vrijede na određenoj dionici javne prometnice.
132
Godina 132. (CXXXII) bila je prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Serija i Sergijana (ili, rjeđe, godina 885. Ab urbe condita). Oznaka 132. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
20. 5.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
Rođenja
.
Smrti
.
Blagdani/Praznici
..
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Nevejda
Nevejda se može odnositi na
Misisipi (razvrstavanje)
Misisipi se može odnositi na
Bahtijari
Bahtijari (ili Bahtijarci) su lursko pleme koje živi u Iranu. Govore bahtijarskim narječjem lurskog jezika.
Tokom 1970-ih godina trećina od 600.000 Bahtijara živjela je nomadskim načinom života, migrirajući između ljetnih staništa (perz. ییلاق; jajlak) i zimskih staništa (perz. قشلاق; kišlak). Procjene o njihovom ukupnom broju stanovnika variraju, npr. Ethnologue navodi da je 2001. godine bilo približno 1,000.000 etničkih Bahtijara.
Bahtijari uglavnom žive u Luristanu, istočnom Huzestanu, Čahar-Mahalu i Bahtijariju, te Isfahanskoj pokrajini. U iranskoj mitologiji Bahtijari se smatraju nasljednicima Fereduna, legendarnog junaka iz iranskog nacionalnog epa Šahname.
Brojni značajni iranski političari i dužnosnici su bahtijarskog porijekla.
Filips (razvrstavanje)
Filips se može odnositi na
288. pne.
Godina '''288. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Tremula i Arvine (ili, rjeđe, godina 466. Ab urbe condita). Oznaka 288. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Crego, Verbano-Cusio-Ossola
Crego je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 792 m.
Gourbesville
Gurbvil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Šerbur-Oktevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 156 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,18 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 12 metara.
Moscow, Kansas
Moskou je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 310, što je 63 (25,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Poup
Poup se može odnositi na
Preri
Preri se može odnositi na
Fluoroantimonska kiselina
Fluoroantimonska kiselina (HSbF6) predstavlja mješavinu fluorovodonika i antimon-pentafluorida u različitim omjerima. Kombinacija 1:1 formira najjaču poznatu superkiselinu, koja može da protonizuje i ugljovodonike pri čemu se dobiju karbokatjoni i H2.
Struktura
Iz mješavine HF-SbF5 su kristalizovana dva produkta, i oba su bila analizirana uz pomoć rentgenske analize kristala. Ove soli imaju formule [H2F+][Sb2F11−] i [H3F2+][Sb2F11−]. U obe soli postoji anjon Sb2F11−. Kao što je već rečeno SbF6− spada u slabe baze, a veći anjon Sb2F11− je još slabija baza.
Mjere opreza
HF-SbF5 se razlaže sa vodom brzo i eksplozivno. Reaguje sa skoro svim rastvaračima. Rastvarač koji je kompatibilan sa HF-SbF5 je SO2ClF i tečni sumpor dioksid. Freoni su takođe koriste kao rastvarači. Posude za HF-SbF5 se prave od politetrafluoretilena.
Ajka
Ajka (njemački: Eikau) je grad na zapadu Mađarske od 28,487 stanovnika, koji administrativno podpada pod Županiju Veszprém.
Geografske karakteristike
Ajka leži u brdovitom Bakonyu zapadno od Jezera Balaton, udaljena oko 110 km od Budimpešte.
Historija
Sve do 1865. Ajka je bilo selo u kom su se stanovnici bavili poljoprivredom, tad je otvoren rudnik lignita, pa se mjesto počelo tranformirati u industrijsko naselje. Veliki poticaj daljnjem rastu bilo je otvaranje termoelektrane 1910., a još veći otvaranje rudnika boksita i Livnice aluminija.
Nakon Drugog svjetskog rata za socijalizma sve tvornice su nacionalizirane.
Krajem 1980-ih nakon kolapsa socijalizma sve su one bankrotirale, kao i većina zadruga, pa se grad našao u teškoj ekonomskoj krizi.
Kukurbalsaminol A
Kukurbalsaminol A je organsko jedinjenje, koje sadrži 30 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 474,716 Da.
Tati
Tati Arrana živi u planinskim dolinama sjevernog i sjeveroistočnog Azerbejdžana, na granici s Rusojom, koncentirana oko Krasnaje Slobode i Oguza. Veliki broj živi u i oko Bakua. Tati se dijele na tri grupe: muslimane (90% šijita), kršćane i židovske Tate - od kojih su potonji također poznati kao Planinski Židovi. Vode se rasprave o porijeklu Židovskih Tata, pa tako neki tvrde da oni uopće nisu Tati nego Židovi koji su preuzeli tatski jezik, dok ih drugi smatraju potomcima Tata koji su se preobratili na judaizam.
Naziv "Tati" su prvotno stvorili Turci kako bi označili kavkaske narode neturske narode. Alternativni nazivi su Tatsare, 'Tatijci' i 'Dagčufti'. Muslimanski, kršćanski i židovski Tati govore poseban dijalekt perzijskog (indoevropskog) jezika zvan tati. Pošto za Tati ne postoji abeceda, koriste se azerskim za prepisku i književnost.
Iako su Tati od početka bili poljoprivredni narod, također su razvili snažne urbane zajednice. Zemljoradnici žive u dolinama i uzgajaju pšenicu, ječam, kukuruz, vinovu lozu i krave. Oni koji žive u planinskim selima uzgajaju ovce, bikove i bivole. U sjeveroistočnom području, zajednice od 80 do 120 domaćinstava su sagrađene na hrbatima planinama. Pristup vodi određuje položaj sela, a svako selo ima vjerski objekt, kupalište, i obiteljske kuće.
Tati su poznati i po tome što inzistiraju na vjenčanjima samo unutar svog naroda.
Udovica
250px|thumb|Kip udovice sa djecom u japanskom hramu Yasukuni, koji simbolički prikazuje žene čiji su muževi poginuli u drugom svjetskom ratu Udovica je naziv za ženu čiji je suprug preminuo. Za muškarca čija je supruga preminula se koristi izraz udovac. Za stanje u kome se udovica ili udovac nalaze se koristi izraz udovištvo.
Običaji i općedruštveni pogledi na udovištvo se razlikuju od kulture do kulture, odnosno u odnosu na različite historijske periode i specifične ekonomske okolnosti, ali je za većinu slučajeva karakteristično da su žene-udovice u težem položaju od muškaraca-udovaca. Kao glavni razlog se obično navodi da su u većini društavama muškarci glavni izvor prihoda za porodicu, odnosno da žene imaju prosječno duži životni vijek od muškaraca, a obično su mlađe od svojih bračnih drugova.
Postoji i Bijela udovica što je naziv za ženu čiji je bračni drug jako dugo vremena odsutan (zbog posla ili zbog raznih životnih prilika-ne prilika), te za bračnog druga koji je nestao (ne zna mu se trenutačna lokacija, niti životni status). Inačica naziva za mušku osobu je naziv Bijeli udovac.
Lake Tapawingo, Missouri
Lejk Tapavingo je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 730, što je 113 (-13,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sent Fransis
Sent Fransis se može odnositi na
Sersi
Sersi se može odnositi na
Prokleta avlija (TV drama)
Prokleta avlija je jugoslavenska TV-drama koja je originalno prikazana na programu mreže JRT 1984. godine, a koju je producirala Radiotelevizija Beograd. Temelji se na istoimenoj pripovjetci Ive Andrića, koju je scenaristički obradio i režirao Milenko Maričić. U njoj su glavne uloge tumačili Petar Kralj, Dubravko Jovanović, Zoran Radmilović, Miloš Žutić, Zijah Sokolović i Laza Ristovski. Radnja je smještena u zloglasni carigradski zatvor u doba Otomanskog Carstva gdje bosanski franjevac fra Petar Ostojić upoznaje još jednog zatvorenika - Ćamil-efendiju, mladog turskog intelektualca opsjednutog historijom i sudbinom Džem sultana.
Miraš Dedeić
Miraš Dedeić (Ramovo Ždrijelo, Durmitor, Crna Gora, 8. novembar 1938) je drugi po redu poglavar kanonski nepriznate Crnogorske pravoslavne crkve, u kojoj ima naziv „arhiepiskop cetinjski i mitropolit crnogorski, poglavar Crnogorske pravoslavne crkve mitropolit Mihailo“.
Po nacionalnosti je Crnogorac. Vladičanska katedra nalazi se u Cetinju. Zamenio je prvog poglavara Crnogorske pravoslavne crkve, vikarnog episkopa Antonija Abramovića koji je preminuo 1996. godine.
Biografija
Dedeić je diplomirao na Teološkom fakultetu u Beogradu 1969. godine, potom bio suplent monaške škole u manastiru Ostrog. Završio je postdiplomske studije na Papskom orijentalnom institutu u Rimu 1973. godine, a potom pohađao Rusku duhovnu akademiju Svetoga Sergija u gradu Zagorsk. Radio je pri državnim arhivima u SFRJ, SSSR-u i Italiji.
Rukopoložen je za mirskog pravoslavnog sveštenika Srpske pravoslavne crkve 1988. godine u Beču, u Crkvi Svete Trojice, od strane mitropolita Austrije i egzarha Italije i Mađarske, Hrizostoma, uz pratnju episkopa austrijskog Mihaila Hristopulisa, grčkog arhimandrita Svete gore, arhimandrita ruskog i bugarskog. Bio je pravoslavni paroh Carigradske patrijaršije u Rimu gdje je kasnije i proizveden u arhimandrita. Početkom 1990ih, odlukom Svetog arhijerejskog sinoda Srpske pravoslavne crkve, zbog navodnih teških zloupotreba svešteničkog čina i mnogobrojnih kanonskih prestupa raščinjen je iz ove vjerske zajednice, te svoj rad nastavlja pri Vaseljenskoj patrijaršiji, pretstavništvu za Italiju.
Za vrijeme svog rada u Rimu, Dedeić se često oglašavao u medijima, a kao deklarisani Srbin, svoje sljedbenike bi pozdravljao kao „djecu Svetoga Save i potomke kneza Lazara“. Protivnici mu zamjeraju što bi često u tim oglašavanjima komentarisao i neka politička pitanja. Njegov razvod 1994. godine i optužbe bivše supruge za preljubu bile su razlog da ga mitropolit Vaseljenske patrijaršije za Italiju, Spiridon stavi pod zabranu činodejstva. U pismu mitropolitu zagrebačko-ljubljanskom Jovanu (SPC) od 16. maja 1995. Dedeić je ovu suspenziju pravdao navodnim grčkim zamjeranjem, jer je organizovao „srpsku crkvenu opštinu u Rimu“, te mitropolita Jovana molio da ga primi nazad u SPC za parohijskog sveštenika.
Budući odbijen, Dedeić pronalazi svoje mjesto u Crnogorskoj pravoslavnoj crkvi, nevladinoj organizaciji osnovanoj 1993. godine od strane nacionalnih Crnogoraca, privrženih ideji crnogorske nezavisnosti. Uz pomoć sličnih nekanonskih pravoslavnih crkvenih organizacija iz Bugarske i Ukrajine (izopštenih od strane carigradskog patrijarha), u Crkvi Svete Paraskeve u Sofiji, Dedeić je 1998. godine, ustoličen za arhiepiskopa ove nekanonske vjerske zajednice. Hirotonisan je za episkopa od strane nepriznatog patrijarha bugarskog, Pimena i sedam samozvanih mitropolita i episkopa nepriznatog Alternativnog sinoda Bugarske pravoslavne crkve.
Na Cetinju, 31. oktobra 1998. godine, u društvu simpatizera CPC-a, Mihailo se proglasio za samozvanog mitropolita ove vjerske zajednice.
Minneapolis, Minnesota
Minneapolis je najveći grad američke države Minnesota od 382.578 stanovnika.
Blic (novine)
Blic je dnevni list u Srbiji, koji je u vlasništvu švajcarske kompanije Ringier Axel Springer AG odnosno njene zavisne firme u Srbiji Ringier d.o.o (koja se ranije zvala Blic Pres d. o. o). List su 1996. godine osnovali Piter Kelbel i Aleksandar Lupšić. Prvo izdanje Blica izašlo je 16. septembra 1996. i od tada list redovno izlazi. U oktobru 2004, list je došao u vlasništvo kompanije Ringier AG.
Minneapolis, Minnesota
Metropolitanski Minneapolis zajedno sa glavnim gradom države Saint Paul koji leži u blizini ima 3,279.833 stanovnika.
Blic (novine)
Istorijat
Tokom protesta opozicije u Srbiji 1996, koji su izbili zbog poništavanja drugog kruga lokalnih izbora, Blic je bio jedini dnevni list koji je pisao o ovim događajima. Tradicionalni dnevni listovi (Politika, Večernje Novosti, Borba i drugi) uglavnom su ignorisali proteste koje su organizovale opozicione stranke DS i SPO. Tokom tog perioda dolazi do drastičnog porasta tiraža lista, koji je u jednom trenutku narastao na 250.000 primjeraka. Međutim, štamparija Borba tada objavljuje da zbog tehničkih razloga nije u stanju da štampa više od 80.000 primjeraka prazničnog broja lista Blic, što je bio očigledan pritisak tadašnjeg režima na uređivačku politiku Blica. Nakon toga, list je u prazničnom broju objavio komentar Pitera Kelbela, predstavnika vlasnika, u kojem se kritikuju protesti i izvještavanje o njima. Poslije ovog komentara neki od najistaknutijih novinara napustili su Blic.
Minneapolis, Minnesota
Historija
Kod ušća rijeke Minnesote u Mississippi vojska je podigla 1819. utvrdu Fort Snelling. Pored nje izraslo je naselje St. Anthony, od 1849. počelo je masovno naseljavanje kolonista na zapadnu obalu rijeke Minnesota, područje koje je dotad bilo rezervirano za Indijance. Vlada Sjedinjenih Američkih Država odobrila je njihovo naseljevanje 1855. Tako da je već 1856. to naselje prozvano Minneapolis, a to je bila sintagma od riječi minne, što na jeziku Siouxa značilo voda i od grčke riječi polis = grad.
Blic (novine)
Istorijat
Nakon konsolidacije, u oktobru 2004, list je došao u vlasništvo švajcarske multinacionalne kompanije Ringier AG, koja je otkupila 74,9 % akcija kompanije Blic d. o. o.. Pored Blica, kompanija Ringier d. o. o. izdaje i listove Alo, 24 časa, Blic žena i nedeljnik NIN.
Minneapolis, Minnesota
Historija
St. Anthony je dobio status grada 1860. a Minneapolis 1867., ta dva grada spojila su se - 1872. u jedinstveni grad Minneapolis.
Blic (novine)
Tiraž i čitanost
Nakon promjene vlasničke strukture, Blic bilježi konstantan rast tiraža i broja prodatih primjeraka. U 2006. godini tiraž lista iznosio je 164.221 primjeraka dnevno, da bi se u 2007. godini povećao na 180.948 primjeraka. Blagi rast tiraža nastavljen je i u narednom periodu. Mnoga istraživanja čitanosti štampanih medija svrstavaju Blic u red najčitanijih dnevnih listova u Srbiji, koji čitaoci doživljavaju kao proevropske novine, u kojima mogu pronaći kratke i jasne informacije, mada neki osporavaju ova istraživanja kao pristrasna.
Minneapolis, Minnesota
Geografija
Grad leži na obali rijeke Mississippi, koja pored grada ima ušće rijeke Minnesota.
Panonska nizija
thumb|right|350px| Karta dunavske ravnice Panonska nizija, ređe Panonski basen, je ravnica u centralnoj Evropi.
Minneapolis, Minnesota
Privreda, kultura, školstvo
Privreda Minneapolisa se temelji na trgovini, bankarstvu, željezničkom i cestovnom saobraćaju, medicini i industriji.
Panonska nizija
Najveći deo Panonske nizije leži ispod 200 m nadmorske visine, a monotoniju ravnice ublažavaju ostrvske planine, aluvijalne ravni, lesne zaravni i peščare.
Blic (novine)
Kritike
Neki mediji kritikuju Blic smatrajući novine propagatorom tranzicije, liberalnog kapitalizma i saradnje sa međunarodnom zajednicom, kao i ulaska Srbije u evroatlantske integracije. . List takođe kritikuju i određene političke partije, smatrajući ga glasilom Demokratske stranke i njenih političkih saveznika, zbog čega namerno iznosi neistine o opozicionim strankama.
Panonska nizija
Nizija zauzima sjeverni ravničarski deo Srbije i obuhvata ravnicu Vojvodine (Srijem, Banat, Bačka) i uski pojas južno od Dunava i Save.
Saint Paul, Minnesota
Pored grada nalazi se najveći grad u državi Minneapolis tako da spojeni gradovi zajedno imaju 3 279 833 stanovnika.
Panonska nizija
Postanak i evolucija Panonskog basena
Panonski basen nastao je tokom savske faze alpske orogeneze (oligo-miocen) spuštanjem starog Panonskog kopna duž velikih raseda. Početkom miocena basen je ispunjen vodom koja je prodrla iz Tetisa i formirano je Panonsko more. Ono je bilo deo mnogo većeg epikontinentalnog mora koje se protezalo od Bečkog basena preko Panonske i Vlaško-pontijske nizije do Crnog mora i Aralskog jezera na istoku. Ovo epikontinentalno more poznato je u nauci pod imenom Paratetis. Na početku svog postojanja Paratetis je imao nekoliko veza sa Tetisom. Jedna od veza išla je preko Ronskog zaliva, Bavarske i Bečkog basena. Na jugu, veza je postojala preko tzv. Transegejske brazde, od današnjeg Ulcinja preko današnje Albanije i starog kopna Egeide do Crnog mora.
Saint Paul, Minnesota
Historija
Jedan od prvih stalnih stanovnika budućeg grada bio je Pierre Parrant zvan Svinjsko oko (Pig’s Eye) koji je tu podigao gostionicu 1838. To naselje zvalo se Pig’s Eye Landing sve do 1841. kad je katolički misionar Lucien Galtier podigao kapelu posvećenu apostolu Pavlu, pa se odtada naselje zvalo Saint Paul. Ono je 1849. odabrano za glavni grad Teritorije Minnesota, koja je 1858. primljena u Uniju kao 32 država.
Sebaščan
Sebaščan se može odnositi na
Blic (novine)
Kritike zbog objavljivanja fotomontaže Muamera Zukorlića
Blic je u izdanju od 19. juna 2010. godine objavio foto-montažu sa likom muftije Muamera Zukorlića na kojoj je on prikazan kako se rukuje sa papom Benediktom XVI obučen u pravoslavnu odeždu sa krstom na glavi uz tekst „Veći Papa od Pape“. Objavljivanje ove foto-montaže izazvalo je oštre reakcije islamske zajednice u Srbiji, čiji je glavni muftija Zukorlić, uključujući i poziv na bojkot lista „Blic“. Glavni muftija je takođe najavio da će tužiti list i tražiti odštetu od 100 miliona evra. U odgovoru na optužbe Zukorlića i islamske zajednice u Srbiji, uredništvo Blica je zaključilo da Zukorlić zloupotrebljava jednu foto-montažu da bi politički trgovao s vlastima u Srbiji. . U odbranu Blica stale su i neke bošnjačke partije u Srbiji.
Saint Paul, Minnesota
Geografske karakteristike
Grad leži na obali rijeke Mississippi, koja tu meandrira u obliku slova S. Pored grada uvire rijeka Minnesota.
Privreda, kultura, školstvo
Saint Paul je posljednja velika riječna luka na Mississippiju.
Panonska nizija
Postanak i evolucija Panonskog basena
Panonsko more dopiralo je na zapadu do istočnih padina Alpa, na jugu i istoku do Dinarskih, Rodopskih i Karpatskih planina. Ono je prekrivalo severne delove današnje Srbije. O njegovom prostiranju svedoče i do danas očuvane naslage marinskih, odnosno jezerskih sedimenata, uglja, nafte, gasa. Sem toga na južnom obodu basena očuvani su delimično abrazioni oblici reljefa.
More je menjalo oblik usled čestih tektonskih pokreta u Alpama, Dinaridama i Karpatima. Voda se povlačila sa nekih površina dok je na druge, do tada suve površine, nadirala. Na osnovu tragova iščezlih organizama (fosila) utvrđeno je 5 stadijuma u istoriji Panonskog mora (po P. Stevanoviću). To su mediteran, sarmat, panon, pont i levant.
U mlađem mediteranu (početak Miocena) more se širilo i na istočne krajeve Jugoslavije, ali je bilo znatno pliće. Tragovi mora ovog stadijuma očuvani su na teritoriji severne Srbije u okolini Beograda, Golupca i Loznice. Sam Beograd leži na stenama mediteranskog stadijuma. Nivo vode bio je toliki da niži teren između Avale i Kosmaja još uvek nije bio potopljen te su one bile spojene i imale su izgled poluostrva. U Šumadiji more je prodiralo do grede Venčac-Bukulja. U zapadnoj Srbiji, more se širilo tamo gde su današnje doline Drine i Jadra. U istočnoj Srbiji more je nadiralo kroz Karpatske planine do Donjeg Milanovca, dolinom Mlave do Petrovca i uz Donji Timok. Iz ovoga stadijuma potiču naslage uglja u Aleksinačkom i Mlavskom basenu.
Poreklo naziva
thumb|310px|right| [[Budimpešta je najveći grad Panonske nizije. ]] Panonska nizija je dobila naziv po starorimskoj provinciji Panoniji. Naziv je donekle neodgovarajući, budući da je data provincija pokrivala samo južni deo današnje nizije. Takođe, neki narodi koji naseljavaju niziju (Mađari, Ukrajinci) imaju svoje, zasebne nazive za nju.
Fizički položaj i granice
Panonska nizija se pretežno prostire u srednjoj Evropi, a sasvim malim, južnim delom i u južnoj Evropi (Balkansko poluostrvo). Granice nizije su jasne na severu, zapadu i istoku. Na jugu nalazi sklop dolina, bregova i brda, koji postepeno prelazi u planinske oblasti Dinarida. Nedoumice postoje oko severozapadne granice, gde se Bečka kotlina sa gradovima Bečom i Brnom nekad ubraja, a nekad izdvaja izvan okvira Panonske nizije.
Prirodne odlike
thumb|right|310px|[[Park prirode Kopački rit|Kopački rit, jedno od sačuvanih močvarnih područja Panonske nizije]] Reljef: Panonska nizija predstavlja kontinentalno ravničarsko područje, okruženo mahom planinama. Ona se prostire na oko 600 km dužine u smeru zapad-istok, od krajnje istočnog dela Alpa u Austriji i Sloveniji, pa do Karpata u Rumuniji na istoku. Ravnica je sa juga zatvorena severnim Dinaridima u Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini i Srbiji, dok je sa severa zatvorena Tatrama u Slovačkoj. Njena širina je oko 400-450 km. Nadmorska visina Panonske nizije kreće se od oko 60 m u oblasti ulaska Dunava u Đerdapsku klisuru, do oko 200-250 m na zapadnom obodu (Prekomurje, Gradišće). Unutar ravnice ima nekoliko osamljenih (tzv. „ostrvskih") planina i gorja, koje je dele na manje celine. To su Fruška gora u Srbiji, Bilogora, Psunj, Dilj i Papuk u Hrvatskoj, te Meček, Piliš i Bakonjska gora u Mađarskoj.
Klima: U Panonskoj niziji vlada umereno kontinentalna klima, pa nizija ima izražena četiri godišnja doba. Zime su srednje hladne, dok su leta žarka. Proleća i jeseni su doba sa velikom količinom padavina.
Geopolitički položaj
Države: Sledeće države obuhvataju Panonsku niziju:
Središta nizije
thumb|right|310px| [[Temišvar, najveći panonski grad Rumunije. ]] U Panonskoj niziji se nalazi nekoliko veoma važnih gradova u Evropi. Posebno treba da se istaknu Beč, Budimpešta, Beograd i Zagreb.
Po državama (ravnica i njen obod):
Glavni gradovi
Lista gradova u Panonskoj niziji sa većem stanovništvom od 100.000 unutar užeg grada:
Meri Štajduhar
Meri Štajduhar (Prvić Luka (Šibenik), 16. septembar 1950 - Zagreb, 30. januar 2008) bila je hrvatska novinarka, poznata kao urednice kulturne rubrike tjednika Danas 1990-ih koji je tih godina važio za predvodnika demokratizacije na jugoslavenskim prostorima.
Kravarsko
Kravarsko je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj, u Zagrebačkoj županiji.
Meri Štajduhar
Biografija
Meri je rođena je u Prvić Luci, kod Šibenika, Filozofski fakultet (komparativnu književnost i filozofiju) završila je u Zagrebu 1975. Nakon toga pohađala je Vjesnikovu internu novinarsku školu "Otokar Keršovani" i upisala studij novinarstva na Fakultetu političkih znanosti u Zagrebu. Prvi posao bio joj je gradska rubrika Vjesnika 1977., ubrzo je postala urednica tjednog priloga Sedam dana. Od 1982. počinje pisati komentare za časopis Danas, a nakon toga postaje urednica kulturne rubrike tjednika Danas. Objavila je mnoge tekstove iz kulture s kraja turbulentnih devedesetih, koji su uvijek bili vrlo analitični i često puta vrlo kritični, ali nikad nekonstruktivni, niti puko razmetanje. Meri Štajduhar bila je među pionirima demokratizacije ondašnjeg društva, ali kako to uobičajeno biva revolucija jede vlastitu djecu - tako je i Meri Štajduhar nakon tih procesa postala žrtva vlastitih napora - ostala je bez posla. Ono što je još paradoksalnije - bila je proskribirana kao - ako ne baš čisti neprijatelj, a ono kao nesklona novoj hrvatskoj demokraciji.
I u tim izuzetno teškim trenucima, nije klonula duhom, pisala je za fanzin magazin Arkzin, i nastavila misliti svojom glavom. Pisala je bilo gdje su joj dali prostora, za Feral Tribune, Novi list. Ali taj život krajnjeg osiromašenog proletera koji živi od mrvica, nije bio za krhku i nježnu Meri moguć na dulje staze - dobila je rak i umrla u bolnici u Jordanovcu.
Kravarsko
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Kravarsko imala je 1.983 stanovnika, raspoređenih u 10 naselja:
Hrvati čine većinu stanovništva.
Uprava
Upravno područje općine Kravarsko obuhvaća naselja: Kravarsko, Gornji Hruševec, Donji Hruševec, Čakanec, Barbarići-Kravarski, Novo Brdo, Žitkovčica, Podvornica, Pustike.
Načelnik općine je Vlado Kolarec (HDZ).
Povijest
Kravarsko se dosta rano spominje već 1334 godine u srednjovjekovnim ispravama kao stara Katolička župa. Politički taj je kraj pripadao Plemenitoj općini Turopolje (slobodni predijalci koji nisu bili u kmetskom odnosu). Južni dio općine nalazio se na granici veleposjeda Topuske opatije. Prema legendi u blizini naselja Gornji Hruševec na vrhu strmog brijega zvanog Gradišće leže ostaci utvrde Kneza Ljudevita Posavskog (knez Posavske Hrvatske), protiv kojeg je Franačko carstvo vodilo četiri rata. Istoimena gradina Ljudevita Posavskog podignuta je na ostacima starog Rimskog grada (Ad Fines), spomenuti lokalitet nalazi se u privatnom posjedu te još nije dovoljno istražen.
Gospodarstvo
Vinogradarstvo, voćarstvo, stočarstvo i ponešto turizam osnovne su grane gospodarskog razvoja.
Slavni ljudi
Književnik Slavko Kolar (živio je i radio u Gornjem Hruševcu).
Obrazovanje
Osnovna Škola Slavko Kolar Kravarsko, područna škola Gornji Hruševec, područna škola Donji Hruševec.
MAS1
__NOTC__
MAS proto-onkogen je protein koji je kod ljudi kodiran MAS1 genom.
Dodatna literatura
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Ulster
thumb|right|200px|Zastava Ulsterа thumb|right|200px|Položaj Ulstera Ulster, (irski: Cúige Uladh) je jedna od četiri tradicionalne irske pokrajine.Ovaj izraz se često upotrebljava i kao sinonim za Sjevernu Irsku iako Sjeverna Irska pokriva samo dvije trećine Ulstera. Prostire se na području od 24.481 km², a prema popisu iz 2006. godine provincija je imala 1.993.918 stanovnika. Najveći grad je Belfast u kojem živi četvrtina od ukupnog broja stanovnika.
Ulster se sastoji od devet grofovija. Od toga šest grofovija (Antrim, Armagh, Down, Fermanagh, Londonderry/Derry i Tyrone) tvore Sjevernu Irsku, odnosno ostala su u sastavu Ujedinjenog Kraljevstva nakon Englesko-irskog sporazuma iz 1921. Ostale tri grofovije (Cavan, Monaghan i Donegal) ulaze u sastav Republike Irske. Približno polovina stanovništva Ulstera živi u grofovijama Antrim i Down.
Granica između dva dijela provincije je ustanovljena 1925. godine. Kada je Irska 1949. postala republika, britanski je parlament potvrdio status Sjeverne Irske kao dijela Ujedinjenog Kraljevstva. Ipak, Republika Irska je i dalje izražavala pretenzije za ujedinjenjem svih devet grofovija, a 1955. godine Irska republikanska armija je započela niz terorističkih akcija koje su imale za cilj spajanje dva dijela Ulstera. Stanovnici su Sjeverne Irske na referendumu iz 1973. potvrdili da žele ostati u sastavu Velike Britanije, mada je većina katolika bojkotirala ovaj referendum. Godine 1985. formiran je tzv. Irsko vijeće koje je imalo za cilj konačni prekid građanskog rata, a 31. kolovoza 1994. IRA je objavila bezuvjetnni prekid vatre.
Asotin
Asotin se može odnositi na
Sisenand
Sisenand je bio vizigotski kralj u Hispaniji i vladao je između 631. i 636. godine. Bio je grof Septimanije, učestvovao je u svrgavanju prethodnog kranja, Svintile tako što je osvojio provinciju Tarakonense uz pomoć Dagoberta od Neustrije.
Svintila je svojim promenama koje su išče na ruku narodu ali ne i plemstvu navukao mržnju i netrpeljivosti plemstva. Međutim, plemstvo je smatralo da nije bilo moguće da oni sami zbace Svintilu, te su 630. godine poslali Sisenanda, vojvodu od Septimanije, na dvor kralja Neustrije, Dagoberta, da traži vojsku koja bi im pomogla u njihovim prevratničkim namerama. Zauzvrat, Dagobertu je bila ponuđena tacna od zlata (koju je poklonio rimski vojskovođa Aecije kralju Turismundu 451. godine) i 200.000 dukata.
Kamen (razvrstavanje)
Kamen može da bude:
ili
Adell, Wisconsin
Adel je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Big Horn
Big Horn se može odnositi na
Adell, Wisconsin
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 516, što je 1 (-0,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Chaillevette
Šajvet je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Rošfor.
Sisenand
Sisenand je morao potom da uguši raznorazne ustanke pristalica prethodnog kralja, naročito u provinciji Betika. Gejla je bio jedan od lidera i imao je pomoć klera, što je izazvalo građanski rat. Sisenand je uspeo da kontroliše situaciju opet zajvaljujući kralju Dagobertu koji mu je pomogao da pobedi ustanike.
IV sabor u Toledu
Sisenand je sazvao IV sabor u Toledu kojim je predsedavao Isidor Seviljski i na kom su se formulisali svetovni i crkveni zakoni, kao na primer Forum iudiciorum što se tiče svetovnih, a što se tiče crkvenih, izglasano je 29 kanona u vezi sa disciplinom i administracijom crkve. Cilj ovih zakona je bio da se da veća moć kralju i stabilnost gotskoj naciji. Na ovom saboru se takođe potvrdio izbor Sisenanda za kralja, a Svintila je proglašen tiraninom zbog zločina i bogaćenja na račun siromašnih. Sva sveštena lica bila su oslobođena od poreza, smrtne kazne onima koji se ne zakunu na vernost kralju ili se pobune protiv njega. Gejla je bio proteran, a njegovo imanje konfiskovano. Sisenand je obećao da će biti umereni, dobronamerni, pravedni i pobožni vladar. Što se tiče nasledne monarhije, nije učinjen nikakav ustupak. Određeno je da i dalje plemići i biskupi biraju kraljeve.
Sisenand je umro u Toledu, 636. nakon pet godina vladavine. Na vizigotskom prestolu nasledio ga je Hintila.
Odnos prema Jevrejima
Na IV saboru u Toledu ponovo se analizirao problem Jevreja i potvrdile su se, ali i pooštrile politike ustanovljene na Trećem saboru.
Na ovom saboru se ustanovio zakon da deca Jevreja moraju biti odvojena od svojih roditelja. Prema modernim istoričarima, jedan tako drastičan zakon nije mogao biti primenljiv i odnosio se samo na krštenu decu. Takođe se ustanovio zakon da pokršteni Jevreji ne smeju da kontaktiraju sa nepokrštenim Jevrejima. Kazna za prekršaj ovog zakona bila je surova: nepokršteni Jevrejin je postajao rob nekog hrišćanina, a pokršteni Jevrejin bi bio javno izbičevan.