cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grahovsko polje (Bosna)
Pećina Ledenica
Ledenica je i arheološki lokalitet sa nalazima iz vremena neandertalaca. Tu su živjeli Iliri iz plemena Dicioni. Rimljani su napravili nekoliko naselja i saobraćajnica.
Maya Deren
Maya Deren (12. maj 1917 – 13. oktobar 1961), rođena kao Eleanora Derenkovska (Елеоно́ра Деренко́вська) je bila američka likovna umjetnica i filmska režiserka, poznata kao jedan od pionira eksperimentalnog filma i vodeća ličnost američke filmske avangarde 1940-ih i 1950-ih. Na njen opus su u značajnoj mjeri uticala i njena iskustva sa plesom, kao i interes za Haiti za njegovu kulturu, a opus, koji se sastojao od crno-bijelih kratkih filmova je velikom mjerom bio obilježen nastojanjem da se kroz inventivnu montažu i vizualne trikove na filmskom ekranu rekonstruira književna tehnika toka svijesti. Slavnom je postala zahvaljujući filmu Meshes of the Afternoon 1943. godine, iza koga su slijedili naslovi kao At Land (1944), A Study in Choreography for Camera (1945) i  Ritual in Transfigured Time (1946). Zahvaljujući njima je postala prva ličnost koja je dobila prestižnu Guggenheimovu stipendiju za filmski rad, kao i posebnu nagradu za eksperimentalni film na Kanskom festivalu.
Malcanton, Treviso
Malcanton je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
João Goulart
João Belchior Marques Goulart, znan i po nadimku Jango (São Borja, 1. ožujka 1918. – Mercedes, 6. prosinca 1976.) je brazilski političar koji je od 1961. do svog svrgavanja u vojnom puču 1964. godine bio predsjednik Brazila. Njegovim svrgavanjem uvedena je vojna diktatura, a Goulart je tako postao posljednji predsjednik Druge Republike. Goulart se smatrao posljednjim ljevičarskim predsjednikom Brazila dok 2003. godine Luiz Inácio Lula da Silva nije pobijedio na izborima.
Goulart je rođen u mjestu São Borja kao sin bogatog rančera. Studirao je pravo u Porto Alegreu, gdje je i diplomirao 1939. godine, kasnije od svojih kolega. Tokom studija je živio boemski te dobio spolnu bolest koja mu je gotovo u cijelosti paralizirala lijevo koljeno. Nikada nije radio kao advokat. U mladosti se bavio i nogometom te je čak i igrao za omladinski pogon Internacionala, s kojim je bio omladinski prvak države.
Godine 1946., kao štićenik utjecajnog predsjednika Getúlija Vargasa, izabran je u državnu skupštinu Rio Grande do Sula, a ubrzo je postao i državni tajnik za pravosuđe i unutarnje poslove. Od 1953. do 1954. je bio Vargasov ministar rada, industrije i trgovine, radeći na reformi radnog zakonodavstva. Od 1956. do 1961. bio je potpredsjednik Juscelinu Kubitscheku. Godine 1960. ponovo je izabran za potpredsjednika, a nakon što je Jânio Quadros podnio ostavku, Goulart je 1961., unatoč protivljenju vojnih krugova koji su ga optuživali za simpatije prema komunizmu, postao predsjednik.
Opozicija prema Goulartu je rasla, a kulminacija je bila kada je 31. ožujka 1964. godine general Olímpio Mourão Filho naredio svojim trupama da krenu prema Riju da svrgnu Goularta. Dana 1. travnja 1964., Goulart u 12:45 napušta Rio i odlazi za Brasíliju u nadi da će zaustaviti puč političkim mjerama, no saznao je samo da je ostao bez ikakve političke podrške. Sljedećega dana, Pascoal Ranieri Mazzilli prisegnuo je za predsjednika, što se tumačilo kao protuustavni čin jer je Goulart još uvijek bio u zemlji. Povukao se na svoju farmu blizu urugvajske granice, razmišljajući o otporu prije nego se 4. travnja konačno uputio za Montevideo. Vojni udar dokinuo je Drugu Republiku i uspostavio desničarsku vojnu diktaturu koja će vladati Brazilom narednih 20 godina.
Goulart je s obitelji isprva boravio u Montevideu samo da bi se kasnije preselio u Argentinu po pozivu Juana Peróna. U Argentini je živio u egzilu sve do svoje smrti. Preminuo je 6. prosinca 1976. godine u svom stanu u gradu Mercedes, službeno od posljedica srčanog udara. Njegova smrt ostaje i danas tema špekulacija jer nikada nije izvršena službena obdukcija, a brojni su kasnije tvrdili da je Goulart, kao i Kubitschek, zapravo ubijen u atentatu u sklopu Operacije Kondor.
Manfred von Ardenne
Manfred von Ardenne (20. januar 1907 – 26. maj 1997) bio je njemački fizičar i pronalazač. Poznat je kao autor preko 600 patenata koji uključuju pronalaske na polju elektronske mikroskopije, medicinske tehnologije, nuklearne tehnologije i fizike plazme, kao i radio i televizijske tehnologije. Od 1928. do 1945. je vodio privatnu istraživačku laboratoriju Forschungslaboratorium für Elektronenphysik. Po završetku drugog svjetskog rata je deset godina radio za sovjetsku vladu, uključujući projekt atomske bombe, a za što je dobio Staljinovu nagradu. Poslije je osnovao Forschungsinstitut Manfred von Ardenne, jedini privatni istraživački institut u tadašnjoj DR Njemačkoj.
Ukapljivanje plinova
mini|desno|250px|Tekući dušik.
mini|desno|250px|Danas se od plinova najviše ukapljuje [[zrak, iz kojega se frakcijskom destilacijom izdvaja kisik za metalnu i kemijsku industriju, dušik, koji se u kapljevitom stanju koristi za postizanje niskih temperatura, te plemeniti plinovi, prije svega argon.]]
Ukapljivanje plinova ili likvefakcija je prevođenje plinova u kapljevito (tekuće) agregatno stanje. Provodi se ponajviše radi lakšega prijevoza i skladištenja plinova, te za postizanje niskih temperatura (niskotemperaturna fizika ili kriofizika). Plinovi se mogu ukapljiti hlađenjem, kompresijom ili kombinacijom tih postupaka. Pritom značajnu ulogu imaju kritični tlak i kritična temperatura, svojstveni svakomu plinu posebno. Ukapljivanje samo kompresijom pri stalnoj temperaturi uspijeva ako je ta temperatura niža od kritične, a samo hlađenjem pri stalnom tlaku ako je tlak niži od kritičnoga. Tako će zrak pri stalnom atmosferskom tlaku prijeći iz plinovitog u kapljevito agregatno stanje kada ga se ohladi na –194 °C. Slično tomu dolazi do ukapljivanja zraka njegovim tlačenjem na dovoljno visok tlak pri stalnoj temperaturi nižoj od kritične (na primjer pri –150 °C za ukapljivanje zraka potreban je tlak od približno 20 bara). Za zrak je, zbog njegove niske kritične temperature, takav postupak nepraktičan, ali je prikladan na primjer za ugljikov dioksid, koji postaje kapljevit primjenom tlaka od 57,4 bara, pri temperaturi od 20 °C.
Verne Troyer
Vernon Jay "Verne" Troyer (1. januar 1969 – 21. april 2018) bio je američki glumac i kaskader, najpoznatiji po ulozi Mini-Mea u Austin Powers. Na njegov život i karijeru je značajno uticala McCusickova metafizealna kronodisplazija, rijetki genetski poremećaj uslijed kojeg je narastao samo do 81 cm, učinivši ga jednim od najnižih odraslih ljudi na svijetu.
Ukapljivanje plinova
Povijest
Pionirske radove na ukapljivanju plinova niske kritične temperature izveli su 1877. gotovo istodobno francuski fizičar Louis Paul Cailletet (1832. – 1913.) i švicarski fizičar Raoul Pictet (1846–1929), postigavši pojavu magle kisika u laboratorijskim uvjetima. Time su dokazali da je kisik plin koji se može dovesti u kapljevito i čvrsto stanje. Prvo ukapljivanje zraka uspjelo je 1883. poljskim fizičarima Zygmuntu Wróblewskomu (1845. – 1888.) i Karolu Olszewskomu (1846. – 1915.) primjenom trostupanjskoga rashladnoga stroja. Tadašnje stanje rashladne tehnike nije dopuštalo uporabu takvih kaskadnih rashladnih uređaja za industrijsku primjenu, ali se oni danas primjenjuju ravnopravno s ostalim sustavima ukapljivanja plinova.
Prvi industrijski uređaj za ukapljivanje plinova, ponajprije zraka, patentirao je 1895. Carl von Linde. Uređaj je zasnovan na Joule-Thomsonovu učinku, prema kojemu plinovi prilikom smanjenja tlaka (prigušivanja) mijenjaju temperaturu: iznad takozvane inverzne temperature oni se zagrijavaju, a ispod nje se hlade. Jednostupanjski Lindeov uređaj izvana je dobro izoliran protusmjerni izmjenjivač topline (rekuperator), a čini ga cijev u cijevi. Kroz središnju cijev struji vrlo stlačen plin (oko 200 bara), koji se na izlazu prigušuje na atmosferski tlak. Pritom se na primjer zrak hladi za 0,25 °C/bar, pa se pri prigušenju s 200 na 1 bar ohladi za približno 50 °C. Dio tako ohlađena plina vraća se kroz vanjsku cijev rekuperatora, hladeći u protustruji novonadolazeći stlačeni plin. Plin nakon višekratnoga prigušivanja poprima temperaturu koja je niža od vrelišta, te se jedan dio izlučuje kao kapljevita faza, dok se ostatak (zasićena para) vraća u rekuperator kako bi se hladio novonadolazeći plin. Linde je postupak usavršio uvođenjem stupnjevane kompresije i prigušivanja te prethlađenjem plina. Takvi usavršeni postupci koriste se i danas u industrijskim pogonima za ukapljivanje zraka i drugih plinova, a primjenjuju se i slični postupci, u kojima je prigušni dio zamijenjen ekspanzijskim strojem radi povrata dijela rada utrošena pri kompresiji. Takvi su postupak sa stapnim kompresorom i ekspanderom, te postupak s turbokompresorom i turboekspanderom. Za ukapljivanje plinova služe i strojevi zasnovani na lijevokretnom Stirlingovu procesu (patent Philips), te kaskadni rashladni uređaji.
Primjena
Danas se od plinova najviše ukapljuje zrak, iz kojega se frakcijskom destilacijom izdvaja kisik (svjetska proizvodnja viša od 100 milijuna tona na godinu) za metalnu i kemijsku industriju, dušik, koji se u kapljevitom stanju koristi za postizanje niskih temperatura, te plemeniti plinovi, prije svega argon. Osim zraka, u velikim se količinama ukapljuju i gorivi plinovi: smjesa propana i butana u bocama za kućansku uporabu kapljevita je pri sobnoj temperaturi već na umjerenim tlakovima (između 2,5 i 8 bara, ovisno o udjelu propana), a za ukapljivanje metana pri atmosferskom tlaku (približno 1 bar) potrebno ga je ohladiti na temperaturu od –162 °C. U budućnosti se očekuje izdašna primjena vodika, koji se racionalno skladišti samo u kapljevitom stanju, a kapljeviti helij osobito je važan u istraživanju supravodljivosti.
Istopolni brak u Argentini
Zakon o istopolnim brakovima u Argentini je usvojen 15. jula, 2010. godine od strane parlamenta, a zakon je stupio na snagu 22. jula, 2010. godine, kada je objavljen u zvaničnom glasniku. Donji dom parlamenta je odobrio zakon 5. maja, 2010. Senat je glasao u korist zakona 15. jula, 2010. Zakon stupa na snagu nakon što ga potpiše predsednica, Cristina Fernández de Kirchner, koja podržava donošenje ovog zakona, i nakon objavljivanja zakona u službenom listu. Zakon je usvojen uprkos protivljenji religijskih grupa.
Los Basureros, Nava
Los Basureros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Nava.
Chupadero Dos, San Martín Chalchicuautla
Chupadero Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Martín Chalchicuautla.
Los Basureros, Nava
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 320 m.
Chupadero Dos, San Martín Chalchicuautla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 94 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 241 m.
Istopolni brak u Argentini
Građanske zajednice
Građanske zajednice su registrovane zajednice koje se sklapaju između dve odrasle osobe istog ili različitog pola, koje daju neka prava garantovana brakom, kao što su osiguranje, bolničke posete i sl. Građanske zajednice ne daju pravo nasleđivanja i usvajanja dece.
Istopolni brak
[[Datoteka:State recognition of same-sex relationships (South America).svg|thumb|left|200px|Južna Amerika {{legend|#002255|Istopolni brak}} {{legend|#0066FF|Drugi tip partnerstva}} {{legend|#AACCFF|Neregistrovana kohabitacija}} {{legend|#cccccc|Bez priznavanja ili nepoznato}} {{legend|#FFD42A|Bez priznavanja, trenutno u razmatranju}} {{legend|#ec8028|Bez priznavanja, istopolni brak zvanično zabranjen}} {{legend|#e73e21|Bez priznavanja, svi vidovi partnerstava zabranjeni}}
{{legend|#800000|Homoseksualnost zabranjena}}]] Dve nedelje pre prevremenih izbora 2009. godine, ministar pravde, Aníbal Fernández je izdao saopštenje da se on zalaže za pokretanje debate u parlamentu o istopolnim brakovima, da bi rodno neutralni zakon "okončao diskriminaciju" i da "to zahtevaju mnogi". Fernández je, takođe, saopštio da bivši predsednik, Néstor Kirchner, suprug sadašnje predsednice, Cristine Fernández de Kirchner, podržava otvaranje šire debate o istopolnim brakovima u zemlji. Stav predsednice Fernández de Kirchner nije bio poznat u to vreme. Ministar je rekao da trenutno radi na zakonu i da njegovo ministarstvo mora da "razmotri različite aspekte ovog pitanja". Ovaj zakon nikada nije predstavljen.
Krajem 2009. godine, Parlament Argenitne je razmatrao dva predloga, koje su predložile Silvia Augsburger i Vilma Ibarra, kojima bi se promenio član 172 građanskog zakona. Oktobra, 2009. godine o istopolnim brakovima se diskutovalo na Pravnom odboru i na Odboru za poroducu, žene, decu i mlade. Diskusija o ovim predlozima je nastavljena 5. i 10. novembra, pre nego što je dalja diskusija odložena do marta, 2010. Istraživanje koje je u to vreme sprovedeno, pokazalo je da 70% građana i građanki Argentine podržavaju priznavanje istopolnih brakova.
Pravni odbor i odbor za porodicu, žene, decu i mlade su 15. aprila, 2010. godine preporučili priznavanje istopolnih brakova. Donji dom parlamenta je 5. maja, 2010. godine usvojio zakon o istopolnim brakovima, koji bi, takođe, omogućio istopolnim parovima usvajanje dece. Glasalo se 125 prema 109.
Tobin Bell
Joseph Tobin, a.k.a. Tobin Bell (New York, 7. kolovoza 1942.), američki filmski i televizijski glumac. Bell je najpoznatiji po ulozi serijskog ubojice Jigsawa u filmskom serijalu Slagalica strave.
Rođen je 7. kolovoza 1942. u Queensu, New York, kao Joseph Tobin. Njegova majka, Eileen Bell Tobin, je britansko-američka glumica.
Bellove uloge su u glavnom one negativaca i serijskih ubojica. U Pollackovom filmu Tvrtka igrao je plaćenog ubojicu, a u TV filmu Unabomber: The True Story je igrao Theodorea Johna Kaczynskog a.k.a. Unabombera, dok mu je najnovija uloga ona serijskog ubojice Jigsawa u franšizi Slagalica strave.
Bell je 2006. i 2007. bio nominiral za MTV Movie Award u kategoriji Najboljeg negativca, a osvojio je nagradu za Najboljeg koljača na festivalu Fuse/Fangoria Chainsaw Awards.
Osim na filmskim ekranima, Bell se pojavio i u nekoliko serija: Charmed, Seinfeld, La femme Nikita, Dosjei X, Zvjezdana vrata SG-1, Alias, Zapadno krilo, The Pretender, Obitelj Soprano, Njujorški plavci, 24, Hitna služba i Walker - Teksaški rendžer.
Costas Mandylor
Costas Theodosopoulos, poznatiji kao Costas Mandylor (Melbourne, 3. rujna 1965.), australski glumac. Rođen je 3. rujna 1965. u Melbourneu kao sin Louise (née Mandylaris) i Yannisa Theodosopoulosa, vozača taksija.
Mandylor je velik obižavatelj nogometa i nekoliko je puta igrao za klub Hollywood United F.C., sastavljen uglavnom od zvijezda i bivših profesionalaca.
Bakar(I)-hlorid
Bakar(I)-hlorid (kupro-hlorid) je neorgansko hemijsko jedinjenje hemijske formule CuCl.
Dobijanje
U oba slučaja, dobijeni talog se odvoji ceđenjem, ispira se i suši.
Fizičko-hemijske osobine
Kupro-hlorid je bela čvrsta supstanca, nerastvorna u vodi. Na vazduhu postepeno dobija zelenu boju usled građenja baznog kuprihlorida (CuCl2•3CuO•3H2O). Sa hlorovodoničnom kiselinom gradi kompleksna jedinjenja. Sa amonijakom takođe gradi kompleksno jedinjenje, čiji bezbojan rastvor na vazduhu postaje zatvorenoplav. Pošto lako apsorbuje ugljen-monoksid, u tu svrhu se i upotrebljava. Ovaj (amonijačni) rastvor apsorbuje i acetilen pri čemu se gradi crveni talog kupro-acetilida, inače eksplozivno jedinjenje, a koje predstavlja dokaz za prisustvo acetilena.
Avicii
Prema izboru časopisa DJ Mag našao se na trećem mjestu popisa 100 najboljih svjetskih DJ-eva 2012. i 2013. godine. Dvaput je bio predložen za Nagradu Grammy. U dva navrata bio je nominiran za prestižnu nagradu Grammy za pjesme Sunshine koju izvodi u duetom s Davidom Guettom i pjesmu Levels. Tijekom kratkotrajne i veoma uspješne karijere objavio je dva studijska albuma True i Stories. Veliku popularnost na globalnoj razini ostvario je s pjesmama I Could Be the One u suradnji s Nikijem Romerom, Wake Me Up, You Make Me, X You, Hey Brother, Addicted to You, The Days, The Nights, Levels, Waiting for Love, Without You i Lonely Together. Tijekom života nastupio je 2013. i 2015. godine na Ultra Music Festivalu u Splitu.
Godine 2016. dijagnosticiran mu je akutni pankreatitis, djelomično zbog velike količine alkohola koju je konzumirao zbog čega se privremeno povlači s glazbene scene. U travnju 2018. godine svijet doznaje tužnu vijesti kako je preminuo u svojoj 28. godini života.
Sligo
Slajgo je značajan grad u Republici Irskoj, u severozapadnom delu države. Grad je u sastavu okruga okruga Slajgo i predstavlja njegovo sedište i najveći grad.
Prirodni uslovi
Grad Slajgo se nalazi u severozapadnom delu irskog ostrva i Republike Irske i pripada pokrajini Konot. Grad je udaljen 205 kilometara severozapadno od Dablina. Reljef: Slajgo je smešten u priobalnom području zapadne Irske. Grad se razvio u dolini reke Garavog, na kratkom toku između mora i jezera Gil. Nadmorska visina središnjeg dela grada je oko 10 metara.
Klima: Klima u Slajgou je umereno kontinentalna sa izrazitim uticajem Atlantika i Golfske struje. Stoga grad odlikuje blaga i veoma promenljiva klima.
Vode: Slajgo se nalazi na reci Garavog, koja deli grad na južni i severni deo. Reka se par kilometara nizvodno uliva Slajgoški zaliv, deo Atlantskog okeana.
Istorija
Područje Slajgoa bilo naseljeno već u vreme praistorije. Dato područje je osvojeno od strane engleskih Normana u krajem 12. veka. Već 1245. godine na datom mestu izgrađen je zamak pod današnjim imenom. Ubrzo oko zamka obrazuje omanje naselje, koje dobija na značaju tokom sledećih vekova.
Tokom 16. i 17. veka Slajgo je učestvovao u burnim vremenima oko borbi za vlast nad Engleskom. Ovo je oštetilo gradsku privredu. Međutim, pravi sunovrat privrede grada desio se sredinom 19. veka u vreme irske gladi.
Slajgo je od 1921. godine u sastavu nezavisne Irske. Oporavak grada započeo je tek poslednjih decenija, kada je Slajgo ponovo zabeležio nagli razvoj i rast.
Stanovništvo
Prema poslednjim procenama iz 2011. godine. Slajgo je imao 18 hiljada stanovnika u gradu i blizu 20 hiljada u široj gradskoj zoni. Poslednjih godina broj stanovnika u gradu se naglo povećava.
Privreda
Slajgo je bio tradicionalno industrijsko, lučko i trgovačko središte. Poslednjih decenija gradska privreda se mahom zasniva na poslovanju, trgovini i uslugama. Takođe, poslednjih godina turizam postaje sve važnija delatnost u gradu.
Spoljašnje veze
[[Kategorija:Gradovi u Republici Irskoj]
Kirchheim an der Weinstraße
Kirhajm na Vinskom Putu je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 48 opštinskih središta okruga Bad Dirkhajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.742 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7332030.
San José de Palmillas, Palmillas
San José de Palmillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Palmillas.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1559 m.
Hecelchakán (razvrstavanje)
Hecelchakán ima više značenja:
Saxonburg, Pennsylvania
Saksonberg je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.525, što je 104 (-6,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lenapah, Oklahoma
je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 293, što je 5 (-1,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Josip Perković
Josip Perković (Našice, 17. svibnja 1945.), jugoslavenski i hrvatski obavještajac. Poznat je po kontroverznoj ulozi u posljednjem desetljeću postojanja bivše Jugoslavije i prvim godinama postojanja nezavisne Hrvatske, prilikom čega je u obje države vodio obavještajne službe - u SR Hrvatskoj republičku Službu državne sigurnosti, a u Hrvatskoj, kao bliski suradnik predsjednika Franje Tuđmana i ministra obrane Gojka Šuška Sigurnosno-informativnu službu (SIS). Današnjoj je javnosti najpoznatiji po umiješanost u likvidaciju hrvatskog političkog emigranta Stjepana Đurekovića u Münchenu 1983. godine, zbog koje je bio izručen njemačkim vlastima koje su ga 2016. godine zajedno sa bivšim jugoslavenskim obavještajcem Zdravkom Muštačem osudile na doživotni zatvor.
Bakar(I)-jodid
Bakar(I)-jodid je neorgansko hemijsko jedinjenje hemijske formule CuI.
Dobijanje
Dobija se prilikom mešanja rastvora kalijum-jodida i neke soli bakra, kao što je kupri-sulfat. Tada se taloži zajedno sa jodom. Ova reakcija može poslužiti za određivanje bakra, ali i za odvajanje jodida od hlorida i bromida, jer hloridi i bromidi ne daju kupro-soli pod ovim uslovima.
Causses-et-Veyran
Koz et Veran je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Ero koja pripada prefekturi Bezje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 546 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 30 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,65 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 150 metara (maksimalnoj 403 m, a minimalnoj 33 m).
Mânăstioara, Uliești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 739 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 161 m.
Río Ciruelo, Santa Cruz Zenzontepec
Río Ciruelo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Cruz Zenzontepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 234 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 566 m.
Državni udar u Brazilu 1964.
'''Državni udar u Brazilu 1964. godine' (portugalski: Golpe de estado no Brasil, poznatiji samo kao Golpe de 64'') započeo je 31. ožujka 1964. godine, a završen je 1. travnja 1964. godine svrgavanjem tadašnjeg predsjednika Joãa Goularta i uvođenjem desničarske vojne diktature. Uz pomoć Sjedinjenih Država, Oružane snage Brazila su uspješno svrgnule Goularta, koji je bio demokratski izabrani potpredsjednik iz redova Radničke partije, a koji je predsjedništvo preuzeo nakon što je konzervativac Jânio Quadros podnio ostavku. Quadros je ostavku podnio kako bi si povećao popularnost, što se pokazalo kao loš politički potez. Prema odredbama ustava iz 1946., koji je bio na snazi u to doba, Goulart je automatski trebao preuzeti predsjedništvo, no kako je on bio na službenom posjetu NR Kini, Pascoal Ranieri Mazzilli je bio v.d. predsjednika do njegova povratka.
Iako je Goulart bio umjereni nacionalist, desni vojni krugovi optuživali su ga da je komunist te su mu priječili preuzimanje vlasti. Nakon dugih pregovora, koje je primarno vodio Tancredo Neves, Goulart i desnica su postigli sporazum prema kojem bi dotadašnji predsjednički sustav bio zamijenjen parlamentarnim, s Goulartom kao predsjednikom, a Nevesom kao premijerom. Ipak, 1963. godine, Gouler je preko referenduma uspješno vratio prezidencijalizam. Tada je konačno preuzeo predsjedništvo u punom opsegu, no tek su se tada pojavili brojni interni problemi, kao i vanjskopolitičke situacije u kontekstu Hladnog rata koje su dodatno destabilizirale njegovu vladu. Njegov Plan o bazičnim reformama (Reformas de Base) temeljio se na socijalizaciji profita velikih stranih kompanija s ciljem osiguravanja boljeg životnog standarda za Brazilce, ali je od strane vojske i desnice prikazan kao "socijalistička prijetnja". To je dovelo do masovnih demonstracija znanih kao Marševi obitelji s Bogom za slobodu (Marchas da Família com Deus pela Liberdade).
Puč je uspješno proveden u kratkom periodu, a Goulart je 4. travnja konačno napustio zemlju za Urugvaj, odnosno kasnije Argentinu, gdje je živio u egzilu sve do svoje smrti. Pučem je ukinuta Druga Republika, a Brazil je ušao u period represivne desničarske vojne diktature koja će trajati sve do 1985. godine.
Ed O'Neill
Edward O'Neill, Jr., punim imenom Edward Phillip O'Neill, Jr. (Youngstown, Ohio, 12. travnja 1946.), američki glumac dvaput nominiran za Zlatni globus. O'Neill je najpoznatiji po ulozi glavnog lika Ala Bundya u FOX-ovoj serijie Bračne vode. O'Neill je tekođer poznat po tome što je u većini TV serija i filmova glumio policajca. O'Neill također posjeduje crni pojas u braziskom jiu-jitsu.
Rani život
O'Neill je rođen u Youngstownu, Ohio, kao sin Edwarda O'Neilla, radnika u željezari, i Ruth Ann O'Neill, kućanice i socijalne radnice. Pohađao je srednju školu Ursuline, te je otišao studirati na Ohioško sveučilište u mjestu Athens, Ohio gdje je bio član Delta Sigma Fi bratstva, i Savezno sveučilište u Youngstownu. O'Neill je 1969. potpisao ugovor za football momčad Pittsburgh Steelers. Pušten je prije početka sezone 1969/70. Kasnije, u Bračnim vodama, O'Neill tumači bivšu zvijezdu američkog nogometa (footballa), koja nije uspjela ostvariti karijeru, ali koja konstantno prepričava priče iz tih dana. O'Neill je, prije nego što je postao glumac, predavao društvene studije (slično sociologiji) u Youngstownu.
Karijera
O'Neill je igrao Lennya u kazališnoj verziji Steinbeckova O miševima i ljudima u Cambridgeu, Massachusetts. Nastupio je i u nekoliko filmova uključujući i Sakupljač kostiju, Mali divovi i Spartan. Glumio je i narednika Joea Fridaya u krimi seriji Dicka Wolfa Dragnet. Serija je bila kratkog vijeka (ABC ju je ukino već u drugoj sezoni). Njegov filmski debi bio je u filmu Deliverance.
No, O'Neill je najpoznatiji po ulozi Ala Bundya u dugoročnom amričkom sitcomu Bračne vode koji govori o disfunkcionalnoj čikaškoj obitelji. To je bila prva serija na FOX-u koja je emitirana u prime timeu kao međusezonska zamjena, a započela je s emitiranjem 5. travnja 1987., a završila 9. lipnja 1997. Seriju su stvorili Michael G. Moye i Ron Leavitt.
O'Neill je imao kratki cameo nastup u Wayneovom svijetu 1 i 2, ponovno glumeći lika kojeg je glumio u skeču filma na Saturday Night Live. Pojavio se i kao Relish, kralj trolova u ''10. kraljevstvu''. Imao je i kratak cameo u sitcomu 8 jednostavnih pravila za dečka moje kćeri tinejdžerice, glumeći starog dečka Katey Sagal.
O'Neill je također glumio i u seriji Zapadno krilo i to u ulozi guvernera Erica Bakera (D-PA). Baker je jaki kandidat demokrata za predsjednika, te u zadnjoj sezoni postaje potpredsjednik pod Mattom Santosom.
O'Neill se trenutno pojavljuje u AOL-ovim reklamama. Njegova najrecentnija uloga je ona u HBO-voj seriji John iz Cincinnatija.
Privatni život
O'Neill je oženjen glumicom Catherine Rusoff. Par se 1989. rastao, no ponovno su se vjenčali 1993. O'Neill trenira brazilski jiu-jitsu punih 9 godina pod mentorstvom Roriona Graciea.
Collesalvetti, Livorno
Collesalvetti je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3530 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
W2XCR
W2XCR je bila američka eksperimentalna televizijska stanica osnovana 1931. sa sjedištem u njujorškom naselju Long Island City (Queens). Osnovana je u okviru radio-stanice WGBS (današnji WINS-AM). Prvih nekoliko mjeseci te godine je emitirala eksperimentalni program mehaničke televizije koristeći tehnologiju Charles Jenkins Laboratories. Program se emitirao u dva formata – sa 48 linija pri brzini od 15 sličica u sekundi, odnosno 60 linija pri brzini od 20 sličica u sekundi.
Toplinski kapacitet
Toplinski kapacitet (toplotni kapacitet) (znak C) je fizikalna veličina koja pokazuje koliko topline treba nekomu tijelu dovesti da mu se temperatura povisi za 1 K (1°C).
Definirana je, dakle, omjerom topline (Q) koju tijelo razmjenjuje s okolinom i promjene temperature (∆T) tijela: C=Q/∆T.
Mjerna jedinica je džul po kelvinu (J/K).
Za plinove se razlikuju specifični toplinski kapacitet kod stalnoga tlaka (cp) i kod stalnoga volumena (cV).
Omjer tih dvaju kapaciteta (X = cp/cV) važna je veličina u opisivanju kružnih procesa u termodinamici, npr. jednadžba je adijabate pVx = konstanta, gdje je p tlak, a V volumen idealnoga plina.
Toplinski kapacitet koji se odnosi na masu neke tvari naziva se specifični toplinski kapacitet.
Razlikujemo toplinske kapacitete pri stalnom tlaku (p) i pri stalnom volumenu (V):
La Saucera, San Juan Evangelista
La Saucera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Juan Evangelista.
Toplinski kapacitet
Mjerna jedinica za toplinski kapacitet u sustavu SI je džul po kelvinu (J/K).
La Saucera, San Juan Evangelista
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Toplinski kapacitet
Molarni toplinski kapacitet - kapacitet po molu tvari:
Mjerna jedinica SI je džul po mol-kelvinu (J/molK).
Specifični toplinski kapacitet - kapacitet po jedinici mase:
Mjerna jedinica SI je džul po kilogram-kelvinu (J/kgK).
Molarni se toplinski kapaciteti elemenata na dovoljno visokoj temperaturi (~300 K) međusobno vrlo malo razlikuju i kreću se oko 26,12 J/molK.
gdje je n množina tvari, a R je plinska konstanta, R=8,314 J/molK.
Različite okolnosti mogu utjecati na promjenu specifične topline tvari, tipično promjena agregatnog staǌa. Također, promjene tlaka ili volumena tvari tijekom grijaǌa (što se posebno izraženo vidi kod plinova) utječu na mjereǌe specifične topline, iako ne utječu nužno ili izraženo na sam iznos specifične topline. Na primjer, možemo promatrati vodu i iznos ǌene specifične topline u tri različite okolnosti:
Toplina koju je tvari potrebno dovesti da bi se promijenilo agregatno staǌe se ne ubraja u specifičnu toplinu, budući da temperatura tijela za to vrijeme niti ne raste, već se naziva latentnom toplinom.
3-dezoksi-D-pentulozonsko kiselinska aldolaza
Termin  ima više značenja.
Jean Rouch
Jean Rouch (31. maj 1917 - 18. februar 2004) bio je francuski antropolog i filmski režiser, koji je slavu stekao 1950-ih zahvaljujući dokumentarnim filmovima kojima je bilježio običaje i svakodnevni život domorodačkog stanovništva tadašnje Francuske Zapadne Afrike. Rouch je u svojim znao miješati igrani sa dokumentarnim sadržajem, ali je usprkos toga postao poznat i kao jedan od začetnika pokreta cinema verite. Njegove montažne tehnike su, pak, značajno uticale na njegove kolege koji će 1960-ih steći slavu kao predvodnici Novog vala.
Popis decenija
Ovo je popis decenija, odnosno decenija kojima su posvećeni posebni članci u ovoj Wikipediji.
Za vrijeme 20. vijeka je postalo popularno označavati decenije kao historijske periode koji sadrže specifične kulturne karakteristike, pa se određeni tehnološki, kulturni i drugi fenomeni ponekad smatraju sinonimom za određene decenije.
Boranja
Planina Boranja ili Šarena bukva se nalazi u zapadnoj Srbiji. Najlakši pristup Boranji je iz pravca Loznice ka Stolicama pored varošice Krupanj. Od Stolica vodi makadamski put do planinarskog doma Šarena bukva koji je u vlasništvu PSD Gučeva. Staza je dugačka oko osam kilometara i dobro je markirana.
Dolores la Joya, Atlacomulco
Dolores la Joya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Atlacomulco.
Sigourney Weaver
Susan Alexandra Weaver (umjetničko ime Sigourney Weaver; New York, 8. listopada 1949.), američka glumica.
Galvanizacija
mini|desno|300px|Stroj za [[elektroplatiranje bakra na tiskane pločice.]]
Dolores la Joya, Atlacomulco
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 883 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2694 m.
Sigourney Weaver
Mlade godine
Sigourney Weaver se rodila kao dijete Pata Weavera, predsjednika NBC televizije, i Desiree Hawkins Ingles, britanske glumice. Počela se služiti imenom Sigourney 1963. prema liku iz romana “Veliki Gatsby” kojeg je napisao F. Scott Fitzgerald. Pohađala je srednju školu u New Yorku te je studirala engleski na Stanford fakultetu, a zatim glumu na Yaleu gdje je nastupala u kazališnim prestavama prijatelja Christophera Duranga.
Santa María, Mezquitic
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1764 m.
Stjepan Đureković
Stjepan Đureković (Bukovac kraj Petrovaradina, 8. kolovoza 1926 - Wolfratshausen, 28. srpnja 1983) bio je hrvatski poslovni čovjek koji je u Jugoslaviji, kao istaknuti član Saveza komunista napredovao do mjesta direktora hrvatskog republičkog naftnog poduzeća INA, ali sa tog mjesta pobjegao 1982. godine u tadašnju Zapadnu Njemačku gdje se priključio hrvatskoj političkoj emigraciji i bavio publicističkim radom. Godinu dana kasnije je ubijen u atentatu zbog koga su 2016. njemačke vlasti Josipa Perkovića i Zdravka Mustača, dvojicu istaknutih dužnosnika Službe državne sigurnosti proglasile krivim i osudile na doživotni zatvor.
Sigourney Weaver
Karijera
Njena prva uloga bila je jako mala – glumila je djevojku sa kojom Woody Allen izlazi uispred kina u hvaljenoj tragikomediji “Annie Hall”. Već kasnije je praktički dobila glavnu ulogu u klasiku ZF horora, “Osmi putnik” (engleski “Alien”) iz 1979. Kasnije su također uslijedili uspješni filmovi – nastupila je u drami “Godina opasnog življenja” iz 1982. koju je režirao Peter Weir, a fantastična komedija “Istjerivači duhova” postala je njen najveći komercijalni uspjeh. 1988. postala je prva glumica u povijesti koja je osvojila dva Zlatna globusa u istoj godini – jednog za glavnu ulogu u drami “Gorile u magli” a drugog za sporednu ulogu u komediju “Zaposlena djevojka” – a da kasnije nije osvojila Oscara ni za jedan film, iako je za oba bila također nominirana u istoj godini. Još ranije je dobila prvu nominaciju za Oscara za ulogu u nastavku “Aliens” iz 1986. U tom filmskom serijalu je nastupila sveukupno u sva četiri nastavka.
Udala se za kazališnog redatelja Jima Simpsona 1984. sa kojim je dobila kćerku Charlotte Simpson (1990.). Uz to se zalaže za očuvanje okoliša.
Galvanizacija
mini|desno|300px|S gledišta [[industrija|industrijske prakse najčešće se elektroplatira kositrom (bijeli lim za limenke u konzerviranju hrane).]]
mini|desno|300px|Dio [[tiskana pločica|tiskane pločice iz 1983. (Sinclair ZX Spectrum).]]
mini|desno|300px|[[Niklanje|Poniklani predmeti.]]
mini|desno|300px|Elektroplatirani [[Bakar (element)|bakar na aluminiju.]]
mini|desno|300px|Elektroplatirano [[zlato (pozlata) na modelu Stirlingovog motora.]]
mini|desno|300px|Galvanizirana ([[cinčanje|pocinčana) površina lima s vidljivim karakterističnim šarama legure željeza i cinka.]]
Galvanotehnika
Galvanotehnika je skup elektrokemijskih postupaka za nanošenje metalnog sloja na površinu nekog predmeta, najčešće uz istodobno elektrolitsko otapanje metala na anodi i njegovo taloženje na katodi. Razlikuju se dva osnovna galvanotehnička postupka: elektroplatiranje i elektrooblikovanje (elektroformiranje). Elektroplatiranje ili galvanostegija je nanošenje tankog sloja nekog metala na površinu predmeta izrađenog od drugog metala radi zaštite, uljepšavanja ili postizanja određenih površinskih svojstava. Elektrooblikovanje, elektroformiranje ili galvanoplastika nanošenje je metala na električki vodljiv model radi proizvodnje složenih konstrukcijskih dijelova, kalupa, matrica i slično. Anoda, najčešće građena od iste kovine, također je uronjena u kupku i spojena na pozitivan pol izvora. Zatvaranjem kruga istosmjerne struje zbivaju se elektrolitičke reakcije: na anodi kovina otpušta elektrone (anodno otapanje) i u obliku pozitivnih iona (kationa) prelazi u otopinu te putuje do katode, gdje prima elektrone i na njoj se izlučuje (katodno taloženje). Ako se postupak provodi s netopljivom anodom, istaloženi se kationi nadoknađuju dodavanjem elektrolita. Elektropoliranje je također poznato kao elektrokemijsko poliranje ili elektrolitsko poliranje (pogotovo u metalografijskom polju). To je elektrokemijski proces koji uklanja materijal od metalnog izratka.
Za rezultat galvaniziranja u elektroplatiranju i elektrooblikovanju bitan proces je katodno taloženje. Da bi se ono moglo neprestano odvijati, među ostalim, mora se održavati i koncentracija elektrolita u kupki. Najčešće se to postiže istovremenim otapanjem anode građene od metala kojim se galvanizira (anodnim otapanjem). No, kad se iz nekog razloga upotrebljavaju anode koje se ne otapaju, otopini se povremeno ili još bolje stalno dodaje elektrolit. Te dvije metode održavanja koncentracije elektrolita u kupki u galvanotehnici penekad se i nadopunjuju.
Način rada
Uređaj za provedbu galvanotehničkih postupaka sastoji se od kupke s uronjenim elektrodama (anodom i katodom), koje su spojene s vanjskim izvorom galvanske struje (istosmjerna električna struja stalne jakosti). Kupku čini otopina elektrolita, to jest otopina soli onog metala koji se želi istaložiti na katodi. Od tog su metala najčešće građene i anode, a kao katode stavljaju se predmeti na koje se metal treba nataložiti. Predmeti mogu biti od nekoga drugog metala ili od drugih materijala (plastika, vosak, gips) kojima se površina učini vodljivom nanošenjem električki vodljivog laka ili redukcijom metalnih soli. Zatvaranjem kruga istosmjerne struje zbivaju se elektrokemijske reakcije: na anodi metal otpušta elektrone (anodno otapanje) i u obliku pozitivnih iona (kationa) prelazi u otopinu svoje soli (elektrolitska disocijacija). Kation putuje kroz otopinu do katode, gdje prima elektrone i izlučuje se iz otopine (katodno taloženje). Može se raditi i s anodom koja se ne otapa, ali tada istaložene katione treba nadoknađivati dodavanjem elektrolita u kupku. Temperatura kupke obično je oko 80 °C, gustoća struje 1 do 10 A/dm2, a napon 1 do 15 V. Debljina je slojeva istaloženih elektroplatiranjem 1 do 50 μm, a elektrooblikovanjem 5 do 10 mm.
Kako se na galvanotehnici zasniva i elektrolitičko dobivanje i rafinacija metala, galvanotehnika se katkad promatra i kao grana elektrometalurgije. Međutim, galvanotehnički se procesi razlikuju od elektrometalurških time što iscrpak i čistoća slojeva nisu najvažniji u galvanizaciji, već se pritom postavlja niz teže zadovoljivih zahtjeva. Gotovo uvijek galvanski slojevi moraju biti fine, sitnozrnaste strukture, homogeni i čvrsti, moraju se lako polirati, biti jednolične debljine i, pri elektroplatiranju, dobro prianjati na podlogu. Za to su osobito mjerodavni procesi kristalizacije za vrijeme galvaniziranja. Međusobno djelovanje tih i elektrokemijskih procesa katodnoga taloženja pri galvaniziranju toliko je isprepleteno da se oni ne mogu promatrati odvojeno jedni od drugih. Zbog toga se za katodno taloženje galvanskih slojeva u suvremenoj tehnologiji sve više upotrebljava naziv elektrokristalizacija. Da bi se procesi elektrokristalizacije mogli odvijati tako da im rezultat budu galvanski slojevi tražene kakvoće, među ostalim je potrebno da se podloga prije galvaniziranja nalazi u prikladnu fizikalno-kemijskom stanju: da joj je površina dovoljno glatka, to jest da je bez ogrebotina, pukotina i rupa te da je dovoljno čista kako bi se mogao uspostaviti prikladan kontakt između nje i kupke. Obično je pri galvaniziranju potrebno površinu izradaka tek dovesti u takvo stanje. Također je za postizanje potrebne kakvoće galvaniziranih proizvoda obično nužna i doradba. Zbog toga galvaniziranje u širem smislu obuhvaća i niz operacija predobradbe i naknadne obradbe.
Elektrolitičko nagrizanje
Elektrolitičko nagrizanje se izvodi u spremniku s kiselom kupkom u kojem je izradak katoda (katodno nagrizanje) ili anoda (anodno nagrizanje). Zbog snažnog razvijanja plinova na površini izratka, iz kupke se lako odvajaju produkti oksidacije i drugi slojevi, osobito ogorine od toplinske obrade, pa je postupak djelotvorniji od kemijskog nagrizanja (dekapiranja). Osobito je elektrolitičko nagrizanje prikladno za čišćenje izradaka od željeza i čelika.
Katodno nagrizanje
Pri katodnom nagrizanju kupka je otopina s 10% sumporne kiseline i nešto kositar(II) sulfata. Izvodi se na 60 - 70 °C, uz gustoću struje od 0,08 do 0,1 A/cm2, obično s anodama od olova. Za vrijeme trajanja postupka, kositar koji se izlučuje zaštićuje već očišćena mjesta na izratku od vodikove krtosti. Prije dalje obrade taj se sloj kositra uklanja anodnim otapanjem u kupki s natrijevim karbonatom i trinatrij fosfatom kao elektrolitima. Prednost ovog načina nagrizanja je što se pri tome gubi vrlo malo materijala i kiseline. Nedostatak mu je razmjerno loša raspodjela elektrolita u udubinama katode, pa se upotrebljava samo u predobradi ravnih izradaka. Osim toga, primjena ovog postupka nagrizanja povezana je sa stanovitim rizikom od pojave vodikove krtosti površine njime obređenih izradaka.
Anodno nagrizanje
Pri anodnom nagrizanju za elektrolit se upotrebljava, također, sumporna kiselina ili smjesa sumporne i fosforne kiseline. Dakako, tu je gubitak materijala veći, ali se na njima ne može razviti krtost površine. Također je raspodjela elektrolita u udubinama bolja, pa je postupak primjenjiv i u nagrizanju jako profiliranih dijelova. Za vrijeme izvođenja postupka na površini željeznih izradaka nastaje oksidna kožica ravnomjerne debljine, koja ih štiti od jačeg najedanja. Ta se kožica može ukloniti metodama koje se upotrebljavaju za sprečavanje pasivacije.
Elektrolitičko odmašćivanje
Elektrolitičko odmašćivanje izvodi se u spremniku s alkaličnom kupkom, također kao katodno i anodno odmašćivanje i djelotvornije je od fizikalno-kemijskog odmašćivanja vrućim otopinama alkalija, također zbog razvijanja plinova na površini izradaka.
Katodno odmašćivanje
Katodno odmašćivanje djelotvornije je zbog toga što se na katodi razvija 2 puta više plina (vodika) nego na anodi (kisika). Nedostaci su mu što se pri tome na površini izratka mogu istaložiti male količine mekih metala iz soli prisutnih u kupki, što, kad se radi o izracima od željeza i čelika, može dovesti do vodikove krtosti. Zbog toga elektrolitičko odmašćivanje ne smije trajati više od 2 minute. Opasnost od razvijanja vodikove krtosti pri katodnom odmašćivanju umanjuje se smanjivanjem napetosti površine kupke pomoću prikladnih sredstava za kvašenje. Ponekad se otopinama elektrolita za katodno odmašćivanje dodaju male količine složenih cijanskih soli bakra. Vrlo tanki galvanski sloj bakra, kojim su nakon takvog čišćenja elektroplatirani izraci, služi za kontrolu uspjeha odmašćivanja, a u nekim slučajevima još i kao međusloj za povećanje prionjivosti drugih slojeva koje još treba nanijeti daljom obradom.
Anodno odmašćivanje
Anodno odmašćivanje povezano je s jačom oksidacijom površine izradaka nego anodno nagrizanje. To je često prednost, jer se često oksidna kožica lako odvaja uz nastajanje čiste površine izratka sa hrapavošću upravo prikladnom za elektrokristalizaciju. Zbog toga se ovim postupkom, međutim, ne smiju čistiti izraci od metala topljivih u alkalijama (na primjer cink), a ne mogu oni od lakopasivabilnih metala (na primjer aluminija, nikla). Izraci od metala osjetljivih prema alkalijama u oksidativnoj sredini (na primjer bakra i njegovih slitina) smiju se ovim postupkom obrađivati samo vrlo kratko (nekoliko sekundi). Anodno odmašćivanje izradaka od čelika obično je izvedeno za 2 minute, ali se smije produžiti, ako je to potrebno.
Galvaniziranje
Za upravljanje elektroplatiranjem posebno je važno poznavati uvjete galvaniziranja na koje se može utjecati. Oni obuhvaćaju sastav, temperaturu i konvekciju kupke, materijal i oblik anode, te gustoću kupke.
Sastav kupke
Za svojstva kupke najvažnija je, dakako, vrsta elektrolita. Pri elektroplatiranju elektrolit se odabire prema anionu soli koje su za to prikladne. Prema tome se i kupke nazivaju. Najvažnije su kloridne, sulfatne i cijanidne kupke, ali se često upotrebljavaju i fosfatne, pirosulfatne i pirofosfatne, fluorboratne, nitritne i druge kupke. Često se izborom elektrolita podesiva svojstva kupke postižu i kombiniranjem ovih glavnih elektrolita s elektrolitima koji imaju druge anione (na primjer sulfatnim kupkama često se dodaju kloridi da bi se smanjile smetnje procesu anodnog otapanja). No, elektroliti se ne biraju samo prema njihovim svojstvenim djelovanjima na odvijanje elementarnih procesa, već i prema njihovoj cijeni. Osim toga, svojstva kupke zavise i od koncentracije elektrolita (od toga zavisi i gustoća u procesu). S druge strane, optimalna koncentracija elektrolita zavisi od niza činilaca koji se ne mogu obuhvatiti općim pravilima. Ipak, u suvremenim postupcima teži se velikim koncentracijama elektrolita, jer su nužne za takozvane visokoučinske kupke (kupke koje omogućavaju galvaniziranje što sjajnijim, sitnozrnim slojevima za najkraće praktički dosizivo vrijeme).
Sredstva za povećanje vodljivosti
Sredstva za povećanje vodljivosti također su soli, ali i kiseline i baze. Soli koje se upotrebljavaju za tu svrhu obično su alkalijske ili amonijske, s istim anionom koji ima i elektrolit. Od kiselina za tu svrhu najviše se upotrebljava sumporna u sulfatskim kupkama, koje se zbog toga često nazivaju i kiselim. Baze za povećavanje vodljivosti obično su alkalijski hidroksidi. Obično se dodavaju cijanidnim kupkama, pa se te često također nazivaju alkaličnim (bazičnim). Djelovanje svih tih sredstva počiva na međusobnoj zavisnosti gibanja iona. Pri njihovoj upotrebi treba voditi računa o tome, da se na taj način ne može povećavati vodljivost, a da se pri tome ne promijene i druga važna svojstva kupke, na primjer zbog učinka zajedničkog iona i koncentracija iona metala elektrolita.
Heriberto Jara (razvrstavanje)
Heriberto Jara ima više značenja:
Galvanizacija
Depolizatori
Depolizatori koji se dodavaju kupkama za elektroplatiranje, da bi se smanjila polarizacija elektroda iznad stanovite vrijednosti, gdje njen dalji porast ima štetne posljedice, mogu biti vrlo različite tvari, već prema prirodi procesa koji uzrokuje tu pojavu. Najčešće se ti procesi odvijaju na anodama, pa su najvažniji anodni depolizatori, osobito nosioci iona klora i cijanidi alkalija. Prvi se upotrebljavaju na primjer za razaranje pasivizirajućih slojeva nikalnih elektroda agresivnim djelovanjem nascentnog klora, drugi na primjer u cijanidnim kupkama za stvaranje lako topljivih dvosoli. Jedan od najpoznatijih katodnih depolizatora jest vodikov peroksid, koji se često upotrebljava pri elektroplatiranju niklom. Djelovanje mu se zasniva na oksidaciji vodika koji se simultano izlučuje.
Puferi
Pufer (njem. Puffer) (puferska ili tamponska otopina) je otopina kojoj se može dodati manja količina vodikovih (H+) ili hidroksidnih (OH–) iona (u obliku jake kiseline ili jake lužine), a da se kiselost, odnosno lužnatost, to jest pH-vrijednost otopine, znatno ne promijeni. Kupkama se dodaju različiti puferi, već prema tome u kojem je području vrijednosti pH potrebno puferiranje. Tako se na primjer za puferiranje pri elektroplatiranju niklom upotrebljava borna kiselina. Najvažniji drugi puferi jesu oksalna kiselina i boraks.
Sredstva za suzbijanje vodikovog poroziteta
Sredstva za suzbijanje vodikovog poroziteta poznata su sredstva za kvašenje (ionski aktivni spojevi, kao što su natrijev alkilsulfonati, natrijevi sulfati masnih alkohola, amidi masnih kiselina). Pri njihovoj upotrebi nužno je paziti na to da su ispitani u primjeni uz ostala svojstva kupke, posebno s obzirom na njenu pH vrijednost. U sredstva za suzbijanje vodikovog poroziteta ubraja se i vodikov peroksid.