cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hipertenzija
Trudnoća
Hipertenzija se pojavljuje u oko 8–10% trudnoća. Većina trudnica s hipertenzijom, od prije trudnoće boluje od primarne hipertenzije. Visoki krvni tlak u trudnoći može biti prvi znak preeklampsije, ozbiljnog poremećaja u drugoj polovici trudnoće i u nekoliko tjedana nakon porođaja. Za postavljanje dijagnoze preeklampsije osim povišenog krvnog tlaka treba postojati nalaz bjelančevina u mokraći (proteinurija). Preeklampsija se razvija u oko 5% trudnoća i odgovorna je za oko 16% maternalnog mortaliteta u svijetu. Uz preeklampsiju se rizik od smrti djeteta podvostručuje. Preeklampsija je obično bez simptoma i otkriva se rutinskim probirom. Kad se pojave simptomi preeklampsije, najčešće su to glavobolja, smetnje vida (često "bljeskovi"), povraćanje, bol u epigastriju i edem (oticanje). Preeklampsija ponekad može napredovati do po život opasnog stanja - eklampsije. Eklampsija je hipertenzivna hitnoća i ima nekoliko ozbiljnih komplikacija. To su gubitak vida, edem mozga, toničko-klonički grčevi ili konvulzije, zatajenje bubrega, plućni edem i diseminirana intravaskularna koagulacija-DIK (poremećaj zgrušavanja krvi).
Dojenčad i djeca
U dojenčadi i male djece s hipertenzijom može biti povezano sporije napredovanje, konvulzije, razdražljivost, letargija te otežano disanje U starije dojenčadi i djece, hipertenzija može uzrokovati glavobolju, neobjašnjivu razdražljivost, zamor, slabije napredovanje, zamagljenje vida, epistaksu (krvarenje iz nosa) i Bellovu kljenut ličnog živca.
Komplikacije
U svjetskim razmjerima, hipertenzija je najvažniji čimbenik rizika od prijevremene smrti koji se može prevenirati. Ona povećava opasnost od ishemijske bolesti srca moždanog udara, periferne vaskularne bolesti, i drugih bolesti krvožilnog sustava, uključujući zatajenje srca, aneurizmu aorte, generaliziranu aterosklerozu i plućnu emboliju. Hipertenzija također predstavlja čimbenik rizika za razvoj kognitivnog oštećenja (spoznajnog oštećenja) demencije i kroničnog oštećenja bubrega. Ostale komplikacije su:
Sekundarna hipertenzija
Sekundarna hipertenzija nastaje uslijed poznatog uzroka. Najčešći uzrok sekundarne hipertenzije su bubrežne bolesti. Hipertenziju mogu uzrokovati i bolesti endokrinog sustava poput Cushingova sindroma, hipertireoze, hipotireoze, hiperpituitarizma, Connova sindroma ili hiperaldosteronizma, hiperparatiroidizma i feokromocitoma. Drugi uzroci sekundarne hipertenzije su gojaznost, apneja u snu, trudnoća, koarktacija aorte, prevelika konzumacija likvoricije i neki lijekovi, biljni pripravci i droge.
Patofiziologija
U većine osoba s utvrđenom esencijalnom (primarnom) hipertenzijom, visoki je tlak uzrokovan povećanim otporom protoku krvi (ukupni periferni otpor), uz normalni rad srca. Postoje i dokazi da je u nekih mlađih osoba s prehipertenzijom ili “graničnom hipertenzijom” rad srca pojačan, uz ubrzani rad srca i normalni periferni otpor. Takvo se stanje naziva hiperkinetskom graničnom hipertenzijom. U kasnijoj životnoj dobi, kako se sposobnost rada srca smanjuje, a periferni otpor raste, dolazi do razvoja tipične esencijalne hipertenzija. Dvojbeno je da li se u svih osoba s hipertenzijom ona razvija na opisani način. U razvijenoj hipertenziji, povišenje perifernog otpora se pripisuje ponajprije suženju malih arterija i arteriola. Povećanju perifernog otpora također može doprinijeti i smanjenje broja ili gustoće kapilara u tkivu. Hipertenzija je također povezana sa smanjenom elastičnošću perifernih vena,, što može povećati količinu krvi koja se vraća u srce i povećati opterećenje srca (kardiologija), dovodeći u konačnici do dijastoličke disfunkcije. Nije razjašnjeno da li aktivna konstrikcija krvnih žila ima neku ulogu u već razvijenoj esencijalnoj hipertenziji.
U starijih osoba s hipertenzijom često je povišen pulsni tlak (razlika između sistoličkog i dijastoličkog krvnog tlaka). Pri tome sistolički tlak može biti izrazito povišen, dok dijastolički ostaje normalan ili nizak. Ovakvo stanje se naziva izolirana sistolička hipertenzija. Visoki pulsni tlak u starijih osoba s hipertenzijom ili izoliranom sistoličkom hipertenzijom se objašnjava očvršćenjem stijenke arterija aterosklerozom, koja tipično prati starenje, a može se pogoršati uz hipertenziju.
Dijagnoza
Dijagnoza hipertenzije se postavlja kada bolesnik ima trajno povišeni krvni tlak. Za potvrdu hipertenzije, uobičajeni je kriterij nalaz povišenog krvnog tlaka prilikom tri mjerenja sfingomanometrom u razmacima od po mjesec dana. Početna medicinska obrada hipertenzivnih bolesnika obuhvaća potpunu anamnezu i tjelesni pregled. Dostupnost neprekidnog 24-satnog mjerenja holterom i tlakomjerom za kućanstva omogućila je razlučivanje pravih bolesnika od onih kod kojih je posjeta liječniku dovodila do porasta krvnog tlaka, a time i do promjena protokola za postupanje. U Velikoj Britaniji, trenutno je savjetuje pratiti osobu kod koje je jednom izmjeren povišeni tlak neprekidnim mjerenjem, odnosno nošenjem holtera. Također moguć, premda manje točan način praćenja je mjerenje krvnog tlaka kod kuće u razdoblju od sedam dana.
Kad je jednom dijagnoza hipertenzije postavljena, pokušava joj se pronaći uzrok, i to na osnovi čimbenika rizika i drugih simptoma, ukoliko oni postoje. Sekundarna hipertenzija je učestalija u djece prije adolescencije, i u većini je slučajeva posljedica bubrežne bolesti. Primarna ili esencijalna hipertenzija je učestalija u adolescenata, i prati višestruke čimbenike rizika u koje spadaju gojaznost i postojanje hipertenzije u obitelji. Kako bi se utvrdili mogući uzroci sekundarne hipertenzije, kao i da li je došlo do oštećenja srca, vida i bubrega mogu se učiniti laboratorijske pretrage. Dodatne pretrage na dijabetes i dislipidemije se izvode jer ova stanja predstavljaju čimbenik rizika za razvoj oštećenja srca zbog čega ih treba dodatno liječiti.
Razina serumskog kreatinina se mjeri kako bi se utvrdilo postojanje oštećenja bubrega, a koje može biti kako uzrokom, tako i posljedicom hipertenzije. Nalaz vrijednosti serumskog kreatinina kao jedinog pokazatelja, može dovesti do precjenjivanja brzine glomerularne filtracije. Nedavne smjernice za procjenu brzine glomerularne filtracije (eGFR) preporučuju korištenje prediktivnih formula poput formule modifikacije prehrane kod bubrežnih bolesti (MDRD). Pomoću eGFR također se omogućuje procjena početne funkcije bubrega, a uz pomoć koje se može nadzirati neželjene učinke nekih antihipertenzivnih lijekova na bubreg. Kao sekundarni pokazatelj oštećenja bubrega također služi i pretraga uzoraka mokraće na proteinuriju (sadržaj bjelančevina). Kao pokazatelj opterećenja srca uslijed hipertenzije služi elektrokardiogram (EKG). Njime se također može dokazati zadebljanje stijenke lijeve kljetke srca (hipertrofija lijeve kljetke) kao i da li je srce već prije pretrpjelo neko oštećenje, poput neprepoznatog srčanog udara. U potrazi za znakovima povećanja srca ili njegovog oštećenja služi i rendgen prsišta ili ehokardiogram.
Prevencija
Mnogi ljudi boluju od hipertenzije, ali toga nisu svjesni sve dok ona ne postane znakovita. Kako bi se smanjile posljedice visokog krvnog tlaka i potreba za liječenjem antihipertenzivnim lijekovima potrebno je provođenje javnozdravstvenih mjera. Za snižavanje krvnog tlaka, a prije početka liječenja lijekovima preporučuju se promjene u načinu života. U svrhu primarne prevencije hipertenzije, smjernice od strane Britanske udruge za hipertenziju (British Hypertension Society) iz 2004. naglasile su smjernice od strane US National High BP Education Program-a iz 2002. kako slijedi: Učinkovite promjene načina života mogu sniziti krvni tlak u jednakoj mjeri kao i pojedini antihipertenzivni lijekovi. Kombinacijom dvaju ili više promjena u načinu života mogu se postići još bolji rezultati.
Promjene načina života
Promjene u prehrani poput dijete siromašne natrijem imaju povoljan učinak. U bijele rase je dugotrajna (dulja od 4 tjedna) dijeta siromašna natrijem učinkovita u smanjenju krvnog tlaka, kako u osoba s hipertenzijom, tako i u osoba s normalnim krvnim tlakom. DASH dijeta, bogata orašastim plodovima, punozrnatim žitaricama, ribom, piletinom, voćem i povrćem, koju promiče National Heart, Lung, and Blood Institute, snižava krvni tlak. Okosnica prehrane je ograničenje unosa natrija, premda je dijeta također bogata kalijem, magnezijem, kalcijem i proteinima.
Lijekovi
Za liječenje hipertenzije trenutno postoji nekoliko skupina lijekova koji se nazivaju antihipertenzivi. Prilikom propisivanja lijeka u obzir se uzima individualni rizik od kardiovaskularnih bolesti (uključujući infarkt miokarda i moždani udar) i vrijednosti krvnog tlaka. Za početak liječenja lijekovima National Heart, Lung, and Blood Institute's Seventh Joint National Committee on High Blood Pressure (JNC-7) preporučuje da liječnik nadzire odgovor na liječenje i procijeni bilo koji nepoželjni učinak lijeka. Sniženje krvnog tlaka za 5 mmHg može smanjiti opasnost od moždanog udara za 34%, a opasnost od ishemijske bolesti srca za 21%. Sniženje krvnog tlaka može također umanjiti vjerojatnost razvoja demencije, popuštanja srca i smrti uslijed kardiovaskularnih bolesti. Cilj liječenja treba biti smanjenje krvnog tlaka ispod 140/90 mmHg (u većine bolesnika), a za bolesnike s dijabetesom i oštećenjem bubrega na još niže vrijednost. Neki stručnjaci preporučuju zadržavanje vrijednosti ispod 120/80 mmHg. Ako se ove ciljne vrijednosti ne mogu postići, potrebno je dodatno liječenje.
Smjernice za izbor lijekova i njihov najbolji izbor unutar različitih skupina bolesnika su se tijekom vremena mijenjale, a i različite su u različitim zemljama. Stručnjaci još nisu postigli dogovor o tome koji je lijek najbolji. Cochrane collaboration, Svjetska zdravstvena organizacija i smjernice u SAD-u kao najbolje početno liječenje zagovaraju malu dozu tiazidskog diuretika. Za osobe u dobi od 55 godina i više, te za osobe čija je obitelj porijeklom iz Afrike ili sa Kariba, smjernice iz Velike Britanije preporučuju blokatore kalcijskih kanala (engl. calcium channel blockers - CCB). Za početno liječenje mlađih osoba ove smjernice zagovaraju primjenu inhibitora angiotenzin konvertaze (ACEI). U Japanu je prihvaćeno početno liječenje bilo kojom od šest skupina lijekova, uključujući CCB, ACEI/ARB, tiazidske diuretike, beta blokatore, i alfa blokatore. Kao mogući lijekovi prvog izbora, u Kanadi su prihvaćeni svi prije nabrojani osim alfa blokatora.
Kombinacije lijekova
Za nadzor nad hipertenzijom, mnogim bolesnicima je potrebno više od jednog lijeka, JNC7 pa smjernice od strane ESH-ESC-a zagovaraju početno liječenje s dva lijeka u slučajevima kad je vrijednost krvnog tlaka za više od 20 mmHg iznad vrijednosti sistoličkog ili za više od 10 mmHg dijastoličkog tlaka koji se želi postići. Kombinacije kojima se daje prednost su inhibitori reninsko-angiotenzinskog sustava i blokatori kalcijskih kanala, ili inhibitori reninsko-angiotenzinskog sustava i diuretici. U prihvatljive kombinacije spadaju još i: Neprihvatljive kombinacije su: Uslijed velike opasnosti od akutnog zatajenja bubrega, kad god je to moguće treba izbjegavati kombinaciju ACE inhibitora ili antagonista receptora angiotenzina II, diuretika i NSAID-a (uključujući selektivne COX-2 inhibitore i lijekove koji se kupuju bez recepta, poput ibuprofena). Ova je kombinacija u australskoj znanstvenoj literaturi poznata pod nazivom “trostruke kletve”. Postoje tablete koje sadrže nepromjenjivu kombinaciju dvaju antihipertenziva. Premda su spretne za primjenu, najbolje ih je propisivati na individualnoj osnovi.
Starije osobe
U osoba u dobi od 60 godina i više, liječenje umjerene do teške hipertenzije smanjuje stopu smrtnosti i nepovoljnih učinaka na krvožilni sustav. Čini se da u osoba starijih od 80 godina liječenje ne smanjuje znakovito ukupnu stopu smrtnosti, ali smanjuje opasnost od bolesti srca. Preporučuje se postizanje ciljne vrijednosti tlaka ispod 140/90 mm Hg, s u Americi najomiljenijim tiazidskim diuretikom. U revidiranim smjernicama Velike Britanije, prednost se daje blokatorima kalcijskih kanala a ciljna vrijednost koja se želi postići je ispod 150/90 mmHg, dok je ona mjerena pomoću holtera ili kod kuće manja od 145/85 mmHg.
Učestalost
Prema podacima iz 2000. godine, skoro milijarda ljudi, ili oko 26% odraslog svjetskog stanovništva ima hipertenziju. Jednako je učestala u razvijenim (333 milijuna) i nerazvijenim (639 milijuna) zemljama. Stope se međutim znakovito razlikuju u različitim dijelovima svijeta, uz niske poput 3.4% (u muškaraca) i 6.8% (u žena) u ruralnim dijelovima Indije, do 68.9% (u muškaraca) i 72.5% (u žena) u Poljskoj.
Godine 1995. je procijenjeno da u SAD-u od hipertenzije boluje, ili lijekove protiv nje uzima 43 milijuna ljudi. Ova brojka predstavlja skoro 24% odrasle populacije SAD-a. Stopa učestalosti hipertenzije u SAD-u se povećava, te je 2004. dosegla 29%. Godine 2006. hipertenziju je imalo 76 millijuna odraslih osoba u SAD-u (34% populacije), a u Amerikanaca Afričkog podrijetla stopa učestalosti hipertenzije je među najvećima na svijetu i iznosi 44%. Hipertenzija je učestalija u američkih Indijanaca, a rjeđa u bijelaca i Amerikanaca podrijetlom iz Meksika. Stope se povećavaju s dobi i najveće su na jugoistoku SAD-a. Hipertenzija je češća u muškaraca nego u žena (premda se nakon menopauze ta razlika smanjuje) i u osoba niskog socioekonomskog statusa.
Djeca
Hipertenzija u djece je u porastu. Većina slučajeva dječje hipertenzije, osobito u preadolescentnoj dobi je sekundarna, uslijed neke druge bolesti. Osim gojaznosti, u djece su najčešći uzroci hipertenzije bolesti bubrega (60–70%). Adolescenti obično boluju od primarne ili esencijalne hipertenzije, koja čini 85–95% slučajeva.
Povijest
Suvremena saznanja o krvožilnom sustavu započela su radom liječnika Williama Harveya (1578–1657). Harvey je krvni optok opisao u svojoj knjizi De otu ordis ("O radu srca i krvi"). Engleski svećenik Stephen Hales po prvi puta je objavio rezultate mjerenja krvnog tlaka 1733. godine. Hipertenziju su, među ostalima, opisali, Thomas Young 1808. i Richard Bright 1836. Prvo izvješće o povišenom krvnom tlaku u osobe bez znakova bubrežne bolesti objavio je Frederick Akbar Mahomed (1849–1884). Međutim, klinički pojam hipertenzije zaživjeo je 1896, izumom tlakomjera sfingomanometra, koji je izumio Scipione Riva-Rocci, godine 1896. Ovaj je izum omogućio mjerenje krvnog tlaka u zdravstvenoj ustanovi. Godine 1905. Nikolai Korotkoff je poboljšao metodu mjerenja opisom Korotkoffljevih zvukova koji se čuju auskultacijom arterije pomoću stetoskopa, tijekom ispuhivanja manžete tlakomjera.
Tijekom povijesti, liječenje bolesti koja se nazivala "bolešću jakog pulsa" sastojalo se od smanjenja količine krvi puštanjem krvi ili pomoću pijavica. Puštanje krvi su zagovarali Žuti car Kine, Cornelius Celsus, Galen i Hipokrat. U 19. i 20. stoljeću, prije nego što je postojalo učinkovito liječenje hipertenzije lijekovima, primjenjivane su tri metode, sve s brojnim nuspojavama. To su bile strogo ograničenje natrija u prehrani (na pr. rižina dijeta ), simpatektomija (kirurško odstranjanje dijelova simpatičkog živčanog sustava) i primjena pirogena (unošenje injekcijom tvari koje uzrokuju vrućicu i na taj način posredno smanjuju krvni tlak). Prvi kemijski spoj za liječenje hipertenzije, natrij tiocijanat, primijenjen je 1900., ali je imao brojne nuspojave te nije bio omiljen. Nakon drugog svjetskog rata najpopularniji i relativno učinkoviti bili su tetrametilamonij klorid i njegov derivat heksametonij, hidralazin i rezerpin (porijeklom iz biljke Rauwolfia serpentina). Glavnina napretka postignuta je otkrićem prvih, dobro podnošljivih lijekova koji su se mogli uzimati peroralno (na usta). Prvi je bio klortiazid], prvi [[tiazidski diuretik, razvijen iz antibiotika sulfanilamida koji je postao dostupan 1958. On je djelovao na povećanje izlučivanja soli, sprječavajući nakupljanje vode u tijelu. Randomizirana kontrolirana studija pod pokroviteljstvom Veterans Administration usporedila je kombinaciju hidroklorotiazid, rezerpina i hidralazina s učincima placeba. Njezino provođenje ubrzo je prekinuto jer su osobe u skupini koja nije primala lijekove imale puno više komplikacija od liječenih bolesnika, te se smatralo neetičnim da im se uskrati liječenje. Istraživanje je nastavljeno u osoba s nižim krvnim tlakom, te je pokazalo da liječenje, čak i u osoba s blagom hipertenzijom, smanjuje opasnost od smrti uslijed krvožilnih komplikacija za više od polovice. Godine 1975., nagrada Lasker Special Public Health Award je dodijeljena timu koji je razvio spoj klorotiazid. Rezultati ovih istraživanja potaknuli su javnozdravstvene kampanje kako bi se povećala svijest ljudi o hipertenziji i promaknulo mjerenje i liječenje visokog krvnog tlaka. Čini se da su poduzete mjere barem djelomice doprinijele opaženom smanjenju moždanog udara i ishemijske bolesti srca u razdoblju od 1972. do 1994.
Svijest o bolesti
Svjetska zdravstvena organizacija je objavila kako je hipertenzija ili povišeni krvni tlak, vodeći uzrok mortaliteta od kardiovaskularnih bolesti. The World Hypertension League (WHL), čeona organizacija 85 nacionalnih udruga i liga, objavila je da više od 50% osoba s hipertenzijom nije svjesno svoje bolesti. Pokušavajući riješiti taj problem, WHL je2005. godine započela svjetsku kampanju s ciljem podizanja svijesti ljudi o hipertenziji, te je proglasila 17. svibnja Svjetskim danom hipertenzije (WHD). Tijekom protekle tri godine, sve više nacionalnih udruga se pridružuje WHD-u, te nastoje na nove načine prenijeti ljudima saznanja o hipertenziji. Godine 2007. WHL je zabilježio rekordno sudjelovanje od 47 zemalja. Tijekom Svjetskog dana hipertenzije, sve su one, zajedno s lokalnim vlastima, stručnim udrugama, nevladinim organizacijama i privatnim poduzetnicima promicale svijest o hipertenziju putem masovnih medija i javnih tribina. Putem masovnih medija poput interneta i televizije, poruka je doprla do više od 250 milijuna ljudi. Budući da se kampanja svake godine sve više zahuktava, u WHL-u smatraju da bi mogli doprijeti do skoro svih milijardu i pol ljudi za koje se smatra da boluju od hipertenzije.
Goce Delčev
Goce Delčev (1872 — 1903) je bio revolucionar, vođa Tajne makedonsko-odrinske revolucionarne organizacije (mk. Tajna Makedonsko-Odrinska Revolucionerna Organizacija, skraćeno TMORO), kasnije preimenovane u Unutrašnja makedonsko-odrinska revolucionarna organizacija (na bugarskom i makedonskom skraćeno VMORO) ili Unutrašnja makedonska revolucionarna organizacija (mk. Vnatrešna Makedonska Revolucionerna Organizacija, skraćeno VMRO).
U Severnoj Makedoniji se smatra da je Goce Delčev jedan od najvećih etnički makedonskih revolucionara, a u Bugarskoj je smatran Bugarinom.
Biografija i revolucionarna djelatnost
Rođen je 23. januara (4. februara) 1872. u Kukušu u Egejskoj Makedoniji (grč. Kilkis u današnjoj sjevernoj Grčkoj), kao prvo muško dijete, treće po redu u brojnoj porodici Delčevih koja je imala ukupno devetoro djece. Delčev je potekao iz relativno dobro situirane porodice. Njegov otac Nikola Delčev, bio je Kukušanac, a njegova majka Sultana Nurdžieva poticala je iz obližnjeg sela Murarci. Od 1879. do 1880. godine, Goce (Georgi) Delčev išao je u progimnaziju Bugarske egzarhije u Kukušu. Zatim je završio srednju školu u Solunskoj bugarskoj muškoj gimnaziji „Sveti Kiril i Metodij“ koja je delovala pod okriljem Bugarske egzarhije. Upisao se u Vojnu akademiju u Sofiji u Bugarskoj 1891. godine. Kasnije, kao pitomac vojne škole u Sofiji, tajno je posjećivao socijalističke skupove i širio socijalističku literaturu, zbog čega je isključen iz škole. Delčev je postao bugarski učitelj u gimnaziji Bugarske egzarhije u Štipu 1894. godine, gdje se upoznaje sa Damom Gruevim, jednim od osnovača revolucionarne organizacije. Kao rezultat bliskog prijateljstva među njima, Delčev se pridružio toj organizaciji 1895. godine, ubrzo postajući njezin vođa.
Godine 1896, u Solunu se održao kongres makedonsko-odrinskih revolucionara. Kongresu je prisustvovao i Goce Delčev. Goce Delčev i Đorče Petrov sastavili su Pravilnik i Ustav organizacije, koji je nosio naziv Ustav Bugarskog makedonsko-odrinskog revolucionarnog komiteta. U to vrijeme organizacija je počela da se zove i Unutrašnja makedonsko-odrinska revolucionarna organizacija (VMORO). Početkom januara 1898. godine ustanovljen je četnički institut, a Goce Delčev je postao načelnik svih četa u Makedoniji.
Cilj organizacije bila je autonomija Makedonije i Odrinske Trakije.
Da odstrani, ili bar da smanji djelovanje bugarskog dvora i njegovog tzv. Vrhovnog makedonsko-odrinskog komiteta u Makedoniji i Trakiji, Goce je aktivno radio protiv njihovog miješanja u rad Revolucionarne organizacije, koja je bila jedinstven predstavnik makedonsko-odrinskog oslobodilačkog ustanka. Zvaničnoj Bugarskoj Goce je poručio da ne misli na Makedoniju, već da čuva svoju teritoriju, a Makedonci će čuvati Makedoniju.
19. januara 1903. godine, Goce Delčev sa četom kreće za Makedoniju, a sa njim i Javorov. Istog dana stižu u Samokov. 19. marta 1903. Goce Delčev sa svojom četom minira most na rijeci Angisti, a u vazduh je dignut i tunel na železničkoj pruzi. Od 19. do 20. aprila iste godine Goce Delčev pristiže u Solun i smješta se u prostore Solunske bugarske muške gimnazije. Tu se nekoliko puta sreće sa Damem Gruevim i sa njim razmatra podizanje ustanka. Goce napušta Solun i vozom ide u Serez. Uveče 2. maja 1903. Goce Delčev pristiže u selo Banicu blizu Sereza. O pristignuću Goca Delčeva u Banicu izviješćeni su Turci. U zoru 4. maja 1903. godine, Goce Delčev i i njegova družina obaviješteni su od strane svojih jataka da su opkoljeni turskom vojskom. Goce naređuje ljudima da izlaze iz kuća i da se povlače kako bi se spasli turskog zuluma. U borbama prilikom izlaženja iz sela Banice, Goce Delčev je bio pogođen u lijevi dio grudi i pao je mrtav.
Goce Delčev u Makedoniji i Bugarskoj slovi za narodnog heroja. Njegovo ime je postalo legenda i ideal svim kasnijim organizacijama koje su se zalagale za Makedoniju i Makedonce.
Avgusta 1903. godine, na praznik Ilindan, u Makedoniji je podignut tzv. Ilindanski ustanak protiv turske vlasti. Iako Goce Delčev, koji je poginuo u maju te godine, nije učestvovao u njemu, ustanici su bili nadahnuti njegovim revolucionarnim idejama.
Carbonate, Como
Carbonate je naselje u Italiji u provinciji Como, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2822 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 269 m.
Penitas, Texas
Penitas je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.403 stanovnika.
Aromatična aminokiselina glioksilatna transaminaza
Aromatična aminokiselina glioksilatna transaminaza (, Aromatic-amino-acid---glyoxylate transaminase) je enzim sa sistematskim imenom aromatična-aminokiselina:glioksilat aminotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Fenilalanin, kinurenin, tirozin i histidin mogu da deluju kao amino donori. Glioksilat, piruvat i hidroksipiruvat mogu da deluju kao amino akceptori.
NGC 1620
NGC 1620 je galaksija u zviježđu Eridanu.
Metiklotiazid
Metiklotiazid je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 360,237 Da.
Toombs County, Georgia
je okrug u američkoj saveznoj državi Džordžija.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 27.223, što je 1.156 (4,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
192. pne.
Godina '''192. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Flaminina i Ahenobarba (ili, rjeđe, godina 562. Ab urbe condita). Oznaka 192. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Măcin, Măcin
Măcin je naselje u Rumuniji u okrugu Tulća u opštini Măcin.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 10295 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
X-Arg dipeptidaza
X-Arg dipeptidaza (, aminoacil-lizinska dipeptidaza, N2-(4-amino-butiril)-L-lizinska hidrolaza) je enzim. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je široko rasprostranjen kod sisara.
Jasensko
Jasensko je naselje u sastavu grada Sinja, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Zemljopis
Naselje se nalazi istočno od Karakašice i južno od Čitluka
Stanovništvo
U 1991. povećano za dio područja naselja Glavice, gdje je i sadržan dio podataka od 1857. do 1981. U 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju Karakašica.
Kultura
Crkva za Čitluk-Jasensko posvećena je sv. Franji. Filijala je župe Gospe Sinjske.
Vimignano-La Scola, Bologna
Vimignano-La Scola je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 484 m.
Toffano, Padova
Toffano je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Isidro Broca, Huimanguillo
Isidro Broca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tabasco, u opštini Huimanguillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Beaumesnil (Kalvados)
Bomenil je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 177, a gustina naseljenosti je iznosila 35 stanovnika/km².
Paso del Chino, Petatlán
Paso del Chino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Petatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Suchiapa, Chiapas
Suchiapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 13282 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 458 m.
Bayt Bashīr, Hajjah
Bayt Bashīr je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Sava Gotski
Sveti Sava Gotski je bio hrišćanski mučenik i svetac. Rođen je u hrišćanskoj porodici 334. godine u selu u dolini reke Buzau, u Dakiji (današnja Rumunija). U to doba arijanski sveštenik Ulfila je propovedao hrišćanstvo među Gotima, dok je Sava to isto radio među onima koji su već bili kršteni. Vodio je miran i povučen život u molitvi i propovedao hrišćanstvo. Bio je pevač u crkvi koju je vodio njegov duhovni vođa, sv. Sansal. Njih dvojica su vršili misionarske poslove u dolini reke Buzau šireći hrišćanstvo među paganskim Dačanima i Gotima.
Oko 370. godine gotski kralj Atanarih, koji se naselio u Dakiji, otpočeo je progon hrišćana na svojoj teritoriji. Mnogi gotski prinčevi i sudije pod uticajem paganskih sveštenika, počeli su da proganjaju hrišćane i da ih teraju da jedu meso životinja prinetih na žrtvu paganskim idolima. Mnogi pagani, u cilju da zaštite svoje rođake koji su primili hrišćanstvo od progona i smrti, zamenjivali su žrtveno meso običnim mesom. Mnogi hrišćani su pristali na ovu prevaru, međutim Sava je ustao protiv toga i izjavio kako hrišćani treba da otvoreno praktikuju svoju veru. Zbog toga su ga seljani prvo proterali iz sela, međutim, kasnije su ga molili da se vrati. Kad su progoni postali sve češći i brutalniji, žitelji Savinog sela su otišli kod lokalnog sudije i zakleli se da među njima nema hrišćana, ali Sava je otvoreno rekao da je on hrišćanin i prekoreo ih što su se kleli u njegovo ime. Onda su seljani rekli da u selu ima samo jedan hiršćanin, a sudija kad je video Savu u njegovoj više nego skromnoj odeći, zaključio je da on ne može nikome nauditi te ga je pustio da ide.
Atarid je onda naredio da se Sava ubije. Vojnici su ga odveli na reku s namerom da ga bace u vodu da se udavi. Međutim, sluge se pokolebaše i htedođe da ga puste, ali Sava im reče da moraju poslušati naređenje i da on vidi da anđeli čekaju spremno na dolazak njegove duše. Nakon toga, vojnici su mu vezali oko vrata kanap sa velikim komadom drveta na drugom kraju i bacili ga u reku. Kasnije su izvadili mrtvo Savino telo i ostavili ga na obali, koje su hrišćani potom sakrili. Oko 373. ili 374. skitski kralj Junije Soranos, preneo je njegove mošti u Kapadokiju gde ih je primio Vasilije Veliki na dan 1. januar. Uz mošti, Vasiliju je bilo predato i pismo pod nazivom „Epistola božje crkve u Gotiji božjoj crkvi u Kapadokiji i svim lokalnim crkvama Svete univerzalne crkve“. Ovo pismo se smatra jednim od najstarijih pisama koja su sastavljena na tlu današnje Rumunije i napisano je na grčkom, a verovatno ga je napisao sv. Bretanije iz Tomija (danas grad Konstanca u oblasti Dobrudža).
Sava je stradao 12. aprila, a pravoslavna crkva ga slavi 15. aprila, a rimokatolička crkva 28. aprila.
San Gregorio de las Casas, Huixtán
San Gregorio de las Casas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Huixtán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 920 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1919 m.
3109 Machin
Ekscentricitet orbite iznosi 0,088, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 7,180 stepeni, a orbitalni period iznosi 1401,671 dana (3,837 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 11,60 a geometrijski albedo 0,076.
Asteroid je otkriven 19. februara 1974. godine.
Igling
Igling je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 31 opštinskog središta okruga Landsberg am Leh. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.407 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9181127.
Aleksamen
Aleksamen se može odnositi na:
Rat u Libiji
Rat u Libiji je naziv za oružani sukob koji se vodio od 15.2.2011. do 20.10.2011. između vojske Libijske Džamahirije, te libijskih pobunjenika pomognutih stranim vojnim snagama s druge strane. Veliku ulogu tokom celog rata igraju zaljevski 24 časni satelitski kanali vijesti Al Arabiya i Al Jazeera koji vode propagandni rat protiv libijske vlade s ciljem pokretanja strane vojne intervencije što je 17.3.2011. dovelo do rezolucije Vijeća sigurnosti UN kojom se odobravaju "sve neophodne mjere" u tu svrhu, nakon čega SAD i Francuska počinju ratne operacije u ime "zaštite civila" dok je Libija praktički istovremeno bila pohvaljena u Ujedinjenim Narodima zbog poštivanja ljudskih prava svog stanovništva do trenutka izbijanja pobune. Za Billa Richardsona bivšeg američkog ministra energije razlozi za vojnu intervenciju su jednostavni,a zovu se energija pošto je Libija jedan od 10 najvećih izvoznika nafte i plina na svetu. . Zapadna vojna intervencija koja počinje u ime zaštite stanovnika će rezultirati s Libijom u ruševinama, milion izbjeglica i od NATO saveza priznatom odlukom da se ubije libijski državni vođa. će se odužiti bez obzira na bombardiranja, isporuke oružja pobunjenicima, protuzakonito prisustvo zapadnih, Katarskih i zloglasnih plaćeničkih Blackwater paravojnih jedinica na terenu koje ih pomažu. Rat će formalno završit zarobljavanjem i pogubljenjem Moamera Gadafija 20.10.2011. kojeg će dva meseca potom američki glasači Amnesty International izglasati herojem ljudskih prava u 2011. nakon čega će glasovanje biti poništeno dok će istovremeno sve službene rasprave u Ujedinjenim Narodima o situaciji u Libiji tokom i nakon rata biti zabranjene.
Gadafijeva Libija
Tijekom više od 40 godina svoje apsolutističke vladavine Moamer Gadafi se zbog svoje vanjske politike to jest podrške pre svega Palestincima našao više puta na "nišanu" SADa i zapadnoevropskih država dok je istovremeno koristeći enormne količine nađene nafte drastično podignuo standard Libijaca bez obzira na nasljeđeni Čadski rat koji će trajati do kraja osamdesetih godina. Rezultat te unutrašnje politike prosvjećenog apsolutizma postaje neupitna činjenica da su stanovnici Libije s prosjećnom godišnjom platom od 12000 američkih dolara uživali najviši životni standard u Africi koji je ujedno bio veći od životnog standarda stanovnika također naftom bogate Saudijske Arabije, svih država Latinske Amerike (s izuzetkom Argentina i Urugvaj) kao i 5 evropskih država ako se ne računa područje bivšeg Sovjetskog Saveza tako da argument o pobuni zbog siromaštva pada u vodu što je po završetku vojnih operacija u Libiji priznala i britanska vlada tvrdnjom da je rječ o relativno bogatoj državi. Također gotovo istovremeno s početkom pobune/vojne invazije u ime "zaštite" stanovništva Ujedinjeni Narodi su pohvalili Libiju Moamera Gadafija zbog poštivanja prava tih istih stanovnika u čije ime će biti pokrenute vojne akcije. .
Prosvjedi
250px|thumb|Gradovi pod kontrolom vlade su zeleni, a oni pod kontrolom pobunjenika su crni.Stanje krajem prve sedmice pobune Početkom 2011 godine na području istočne Libije to jest Kirinajike dolazi do demonstracija protiv korupcije koje ubrzo završavaju posle vladinih obećanje da će rješiti probleme. U tako napetoj tek smirenoj situaciji libijski represivni aparat donosi odluku o hapšenju vođa demonstracija što izaziva ogorčenje lokalnog stanovništva koje na poziv Nacionalne konferencije libijske opozicije sa sjedištem u Londonu. vrši velike demonstracije 17.2.2011.
Vladin pokušaj gušenja demonstracija oružanom silom dovodi do eskalacije nasilja kada na stranu demonstranata prelaze pojedine jedinice libijske vojske, a potom veliki broj libijskih diplomata i, konačno, neki od najbližih Gadafijevih suradnika. U roku od nekoliko dana ustanici su zauzeli Bengazi zajedno s istočnim diom Libije nakon čega već 24.2.2011. to jest već 7 dana kasnije dobivaju američku vojnu pomoć u obliku specijalnih jedinica s ciljem organiziranja političke vlasti pobunjenika i paravojnih jedinica. Tijekom sljedećih nekoliko dana dio gradova u zapadnom dijelu Libije također prelazi na stranu pobunjenika koji ubrzo dobivaju još jednu vojnu pomoć kada početkom marta na teritorij pod njihovom kontrolom ulaze i specijalne vojne jedinice novih "revolucionarnih" vlada Egipta i Tunisa kako bi pomogle pobunjenike. Zajedno s tom odlukom sedmicu nakon početka pobune u zapadnim medijima se počinje zahtjeva potreba stvaranja zone zabrane leta iznad Libije kako bi se zaštitilo civilno stanovništvo od napada "krvožednog diktatora"
Prva faza rata
280px|thumb|Gradovi pod kontrolom vlade su zeleni, a oni pod kontrolom pobunjenika su crni. Stanje 2. Marta Do početka marta su, međutim, Gadafiju lojalne jedinice uspjele konsolidirati svoje položaje oko prijestolnice Tripolija te krenule u kontraofanzivu, dok je s druge strane SAD zatražio od Saudijske Arabije da naoruža pobunjenike na što Rijad nije odgovorio .Ustanici, koji su u Bengaziju formirali privremenu vladu su od SAD i drugih zapadnih sila zatražili vojnu intervenciju kako bi Gadafi konačno bio zbačen dok se nekoliko američkih ratnih brodova približilo libijskoj obali,a američki senat je donio ne obavezujuću rezoluciju kojom se zahtjeva zabrana letova ili preciznije zabrana letova libijske vlade nad Libijom kako bi se sprečili njeni zračni napadi na pobunjenike za što bi bilo potrebno napasti libijsku zračnu obranu to jest izvršiti vojnu intervenciju. Po mišljenju Jamesa Clappera obavještajnog savjetnika američkog predsjednika Baracka Obame od 10.3.2011. vladine snage će poraziti pobunjenike, na što se nadovezao istog dana i diplomatski dopisnik BBCa koji govori kako strah da se situacija promjenila u korist vladinih snaga rezultira pozivima za hitnu internacionalnu akciju kojoj je jedan od najvećih protivnika ministar obrane SADa Robert Gates koji još ranije izjavljuje da svaki budući ministar obrane kome padne na pamet intervencija u Aziji ili Africi mora svoju glave pregledati. .
Zaustavljen "genocid"
U propagandnoj akciji prenešenoj preko prozapadnih i zaljevskih medija, pre svega Velika Britanija, Francuska i SAD tijekom marta počinju žestoku kampanju o potrebi vojne intervencije kako bi se sprečio genocid ili 100.000 budućih žrtava ili barem na desetke hiljada žrtava iako su činjenice na terenu već odavno pokazale takve vijesti kao potpunu laž pošto su u dotadašnjim borbama libijske snage oslobodile područje na kojemu živi isti broj stanovnika kao u Bengaziju bez osvetničkog krvoprolića.
Samo dan prije početka strane intervencije kako bi se spasila pobuna libijski lider Moamer Gadafi u svom govoru stanovnicima Bengazija preti i savjetuje kako "neće imati milosti prema njima" i "tko god preda oružje ili ostane u kući bez oružja će dobiti oprost bez obzira na ono što je do tada učinio" što će zapadni mediji i lideri potpuno okrenuti u Gadafijev govor u kojem navodno obećava da prema nikome u Bengaziju neće imati milosti ili kako je to Barack Obama propagandno preveo:"Samo jučer govoreći o Bengaziju koji ima oko 700.000 stanovnika pretio je da neće imati milosti. Neće imati milosti za svoje vlastite stanovnike".
Rat za naftu
thumb|Alain Juppe francuski ministar vanjskih poslova Tada u doba ove propagandne kampanje, a još mnogo više kasnije tijekom završne faze rata izlaze na svjetlo dana potvrde početnih sumnji nezavisnih političkih stručnjaka da interesi udarne trojke NATO saveza nisu bili humanitarni nego osvajanje visokokvalitetne libijske nafte  što je bivši američki ministar energije rekao da je to potpuno opravdan razlog. Na početku je još tijekom aprila 2011 časopis Forbes naveo da se naftni ugovor britanske British Petroleuma u Libiji vredan 20 milijardi dolara našao pred potencijalnim raskidom zbog naftne katastrofe u Meksičkom zaljevu, dok je Francuska uz pomoć Katara u zamjenu za "stalnu pomoć" pobunjenicima od njih dobila 35 % sveukupne libijske proizvodnje nafte. Nakon izlaska ove vijesti u javnost francuski ministar vanjskih poslova ju nije negirao nego je samo rekao "da on nije znao da taj dogovor, ali da je logično da države kao Francuska koje su pomogle pobunjenicima da preuzmu vlast učestvuju u "rekonstrukciji"". . Dok će se Francuska naplatiti tako naftom, Velika Britanija je po rečima svog ministra obrane osim zaštite svojih naftnih interesa zainteresirana za glavnu ulogu u poratnoj obnovi vrednoj 300 milijardi dolara.
Rezolucija UNa
thumb|"Linija fronte" na dan početka NATO napada po podacima SAD ministarstva obrane Kolaps pobunjeničkih snaga i propaganda kampanja u cilju sprečavanja napredovanja vladinih snaga rezultira izglasavanjem rezolucijem Vijeća sigurnosti UNa u trenucima kada je pretio pad pobunjeničkog glavnog grada Bengazija. Najvažniji delovi rezolucije su:
U danima prije i u doba izglasavanje rezolucija saveta sigurnosti UNa Libija je bila bez diplomatskog predstavništva u UNu pošto SAD zloupotrebljavajući činjenicu da je sjedište UNa u New Yorku odbija dopustiti da Ali Treki bivši libijski predsjednik generalne skupštine UNa preuzme ponovno svoju dužnost predstavnika Libije nakon što su dosadašnji predstavnici otkazali poslušnost Tripoliju. Pokušaj Libije da za svog diplomatskog predstavnika postavi uz Nikaragvanski blagoslov Nikaragvanskog političara koji se već nalazi tamo je također blokiran od SADa,a njemu samom je zabranjeno da održi konferenciju za novinare u UNu jer po američkoj interpretaciji događaja on nikoga ne predstavlja. Drugi dio te potpune diplomatske blokade Libije od strane zapadnih intervenističkih država je postala de facto zabrana dolaska stranih državnika u Libiju kako bi dogovorili prekid vatre pošto je po NATO interpretaciji dolazak njihov aviona u suprotnosti s odlukom o zabrani leta, a istovremeno se vrši pritisak upitne demokracije i slobode mišljenja na političare koji se protive intervenciji da umuknu.
Sama rezolucija koja poziva na zaštitu civila će ubrzo biti bezbroj puta prekršena od NATO saveza tako da postaje mrtvo slovo na papiru osim onog djela koji dopušta invaziju, pošto u interpretaciji zapadnih saveznika ona dopušta naoružavanje pobunjenika, slanje zapadnih vojnika takozvanih naoružanih zapadnjaka u Libiju, ubojstvo državnog vođe Libije kao i mobilizaciju školske djece na područjima koja kontroliraju pobunjenici.
Zona zabrane letenja
thumb|150px|[[Robert Gates američki ministar obrane]] Dana 28. februara, britanski premijer Dejvid Kameron je predložio da se uvede zona zabrane letenja nad Libijom kako bi sprečili Gadafija da koristi vojne avione i oklopne helikoptere protiv civila. Italija je saopštila da bi podržala zonu zabrane letenja ako iza nje stanu Ujedinjene nacije. Američki sekretar odbrane Robert Gejts je bio skeptičan po tom pitanju, upozoravajući američki kongres da bi zona zabrane letenja morala da počne napadom na libijsku protivvazdušnu odbranu. Ovaj predlog su Rusija i Kina odbile. Rumunija se apsolutno protivila uvođenju zone zabrane letenja. „Jedan od razloga koji želim da navedem kako bih potkrepio naš stav je da ovu misiju zone zabrane letenja može da sprovede samo NATO, a ne EU. Takođe smatramo da nije trenutak za vojno rešavanje problema u Libiji“, rekao je rumunski predsednik Trajan Basesku na samitu EU 11. marta.
Od trenutka izglasavanje zone zabrane leta nad Libijom 17.3.2011. godine jedina strana za koju je potvrđeno da ju je pregazila je ona pobunjenička čiji Mig 23 je oboren vatrom s tla 19.3.2011. godine
Vojna intervencija
Vremenski poslednje zeleno svetlo za početak napada na Libiju je dano 19.3.2011. na sastanli "svetskih lidera" u Parizu gdje je Afrička Unija odbila prisustvovati jer se protivi napadima. Po završetku sastanka u 16:00 po Griniču, Bi-Bi-Si je izvestio da su francuske vazdušne snage poslale 20 borbenih aviona koji nadleću površinu od 100 km puta 150 km iznad Bengazija, kako bi sprečili eventualne napade na ovaj grad kojeg su navodno potpuno kontrolisali pobunjenici. „Naše vazdušne snage će se suprotstaviti svakoj agresiji pukovnika Gadafija protiv stanovnika Bengazija“, rekao je francuski predsednik Nikola Sarkozi čiju odluku o napadu na Libiju podržava samo 36 % stanovnika Francuske. Bi-Bi-Si je u 16:59 po Griniču izvestio da je u 16:45 po Griniču francuski vojni avion pogodio i uništio libijsko vojno vozilo, što je potvrdio portparol francuskog ministarstva odbrane Loren Tiser. . Ovim napadom je zaustavljena libijska vojska koja je već ušla u dijelove Bengazija i tako de facto pobjedila u građanskom ratu.
U 20:31 po Griniču, Pentagon je saopštio da su američke i britanske snage ispalile 110-112 krstarećih raketa „Tomahavk“ na 20 libijskih integrisanih vazdušnih i kopnenih sistema odbrane. 25 savezničkih brodova, uključujući i 3 američke podmornice, nalaze se u tom području. . Po podacima nemačkog časopisa Focus i bivšeg zapovednika NATO saveza Wesleya Clarka na teritoriju Libije se još od februara nalaze britanske specijalne snage koje pomažu pobunjenike, a od početka vojne intervencije služe za navođenje zračnih napada. Po mišljenje Clarka za CNN prisustvo tih vojnih snaga je dopušteno po rezoluciji UNa. . Gotovo identično kao i u Francuskoj istraživanje razmišljanja stanovništva o vojnoj akciji je rezultiralo neugodnom istinom da je i ova "demokratska" država napala Libiju protiv u ovom slučaju plebiscitarne volje svojih stanovnika.
U međuvremenu je libijska državna televizija objavila da „krstaški neprijatelji“ bombarduju civilne mete u Bengaziju, Zuari i Misurati. Libijska državna televizija je još izvestila da su libijske snage oborile francuski vojni avion u Tripoliju. Francuska vojska je demantovala navode libijske državne televizije da je francuski avion oboren i izvestila da su se svi avioni vratili u svoju vazdušnu bazu. . Ubrzo po početku napada osim Afričke Unije koja se od početka njima protivi, napade na Libijske kopnene snage i ciljevi u gradovima izvan područja borbi su bii osuđeni od Arapske Lige, Rusije , Kine i Indije pošto smatraju da je s njima prekršena rezolucija UNa.
Fronta nakon početka zračnih napada
Na libijskom zapadnom frontu vode se borbe u gradu Misurata od 20.3.2011. godine koji je po stanovništvu treći najveći u Libiji, i tamo se borbe još uvek nastavljaju. U trenutku je izgledalo da je grad oslobođen suprotno ali borbe se nastavljaju 60 dana uz tipične propagandističke optužbe vlade za masakr u gradu što se prenosi u zapadnim medijima s druge strane gradska bolnica javlja o "samo" 142 ubijene osobe (+ 1400 ranjenih) u 10 dana borbi. Uspjeh pobunjenika i tako dugom držanju grada u obruču se temelji prije svega na dobivanju pomoći morskim putem pred svom ratnom mašinerijom NATO saveza koji to dopušta. Libijska vlada tvrdi da pobunjenici tako dobivaju pomoć u vojnoj opremi, dok pobunjenici tvrdi da je to samo "humanitarna" pomoć, bez objašnjenja od čega se ona sastoji. . Na kraju protivno rezoluciju UNa uz pomoć zapadnih vojnika pobunjenici će u potpunosti osvojiti grad Misurata i njegovu okolicu ..
Nakon prvih nekoliko dana zračnih napada počela se javljati strateška slika po kojoj su libijske vojne snage izvršile jedinu moguću obrambenu taktiku to jest ušle su u gradove kako bi se zaštitile od zračnih napada zapadnih sila, dok s druge strane NATO ponavljaju strategiju iz prve faze rata u Afganistanu po kojoj lokalni saveznici bivaju potpomognuti zapadnoevropskim specijalnim vojnim snagama koji se nalaze na frontu i zračnim napadima da bi srušili tamošnji za SAD i zapadnu Evropu neprihvatljivi režim.
Zajedno s početkom zapadnih napada na vladine snage pojavila se ignorirana u najvećim medijima kontroverza po pitanju da li Američki, britanski i francuski avioni u svojim napadima na kopnene ciljeve koriste radioaktivne projektile od osiromašenog urana. . Dok se na te optužbe britanski premijer David Cameron kune vlastitim životom da Velika Britanija ne koristi to oružje u Libiji, američki zapovjednik vojnog štaba Bill Gortney je u Pentagonu odbio odgovoriti jasno da ili ne s rječima kako on nije svjestan korištenja oružja s osiromašenim uranom u napadima
Londonska konferencija
Tijekom 29.3.2011. na poziv britanske vlade u Londonu se održala međunarodna konferencija o ratu u Libiji na koju su došli predstavnici 28 zapadnih i 7 arapskih saveznika SADa. Sve države koje se protiv zračnim napadima na libijske kopnene vojne snage su donesle odluku o ignoriranju konferencije tako da u London suprotno najavama, očekivanjima i službenom zaključku nije došao nitko iz Afričke Unije, Rusije i tako dalje. U službenoj izjavi nakon konferencije govori se o pripremanju Libije za razdoblje nakon Gadafija koji je po državama tamo prisutnim izgubio legitimitet.
U pojedinačnim izjavama nakon konferencije ministar vanjskih poslova SADa Hillary Clinton je izjavila da UN rezolucija o zabrani prodaje oružja Libiji više ne vredi, dok je francuski ministar Alain Juppe izjavio da saveznici razmišljaju o prodaji/davanju oružja pobunjenicima "zaboravljajući" pri tome da bez obzira na UN rezoluciju o zabrani slanja oružja u Libiju pobunjenici ga već dobivaju iz Egipta.
Mirovni plan
S linijom fronta koja se stabilizirala bez šanse za brzi završetak rata predstavnici Afričke Unije su početkom aprila napokon dobili zeleno svjetlo zapadnih snaga koje bombardiraju vladine snage za posjet i pokušaj sklapanja mira. Tijekom njihovog sastanka s Gadafijem Libijska vlada je 10.4. prihvatila uspostavu primirja, ali sljedećeg dana mirovnim predlog je odbačen od strane pobunjenika i od Velike Britanije pošto pobunjenici zahtjevaju kapitulaciju to jest pad Libijske vlade.