cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Холоценски календар
Претварање у Грегоријански календар
Holocene calendar
Stephen Suleyman Schwartz
Stephen Suleyman Schwartz (9. septembar 1948 - ) je američki novinar i publicist. Poznat je, između ostalog, po tome što je u mladosti bio trockist da bi se kasnije preobratio na islam. Danas ga se često povezuje sa neoconskim pokretom.
Šibice (Zaprešić)
Šibice su gradsko naselje u sastavu grada Zaprešića. Površina naselja iznosi 2,77 km2. Prema popisu iz 2001. imaju 777 stanovnika.
Green Springs, Ohio
Grin Springs je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.368, što je 121 (9,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pentalen
Pentalen je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 102,133 Da.
Taylorsville, Kentucky
Tejlorsvil je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 763, što je 246 (-24,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cao Fang
Cao Fang (231–274), formalno Vojvoda Li od Shaolinga, bio je treći po redu car kineske države Cao Wei, jednog od Tri kraljevstva. Biološki otac mu je bio Cao Kai (曹楷), princ od Renchenga, sin Cao Zhanga, trećeg sina Cao Caoa, praosnivača države. U mladosti ga je posvojio car Cao Rui. Cao Rui ga je 239. na samrtnoj postelji odredio za svog nasljednika. Cao Fang, međutim, nije nikada imao pravu vlast koju su držali regenti - Cao Shuang, a potom Sima Yi koji je 249. postao de facto gospodar države, i čiji je klan počeo postepeno preuzimati vlast. Sima Yija je nakon smrti zamijenio Sima Shao. Njega je 254. Cao Fang mislio ukloniti u dvorskom puču, ali je zbog neodlučnosti dozvolio da plan bude otkriven. Bijesni Sima Shao ga je tada svrgnuo, postavivši Cao Maoa za novog cara. Cao Fangu je, međutim, pošteđen život i dana titula Princ Qija. Godine 265. je Sima Shaov sin Sima Yan formalno svrgnuo posljednjeg cara dinastije Wei i sebe proglasio carem, osnovavši dinastiju Jin. Cao Fang je tada degradiran u titulu vojvode te sa njome proveo ostatak života. Nije imao poznatih potomaka.
3-Ketovalidoksilaminska C-N-lijaza
3-Ketovalidoksilaminska C-N-lijaza (, 3-ketovalidoksilamin A C-N-lijaza, p-nitrofenil-3-ketovalidamin p-nitroanilin lijaza, 4-nitrofenil-3-ketovalidamin 4-nitroanilin-lijaza) je enzim sa sistematskim imenom 4-nitrofenil-3-ketovalidamin 4-nitroanilin-lijaza (formira 5-D-(5/6)-5-C-(hidroksimetil)-2,6-dihidroksicikloheks-2-en-1). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Za dejstvo ovog enzima je neophodan jon Ca2+.
Deksoksadrol
Deksoksadrol je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 309,402 Da.
Udruga veterana domovinskog rata Velika Gorica - klub Tomislav Hrkovec Mraclin
Tomislav Hrkovec
Tomislav Hrkovec - Hrk (Velika Gorica, 11. rujna 1969. - Zagreb, 23. prosinca 1991.), hrvatski branitelj i heroj Domovinskog rata za Republiku Hrvatsku.
150px|mini|Grob Tomislava Hrkovca u Vukovini.
Po završetku školovanja i povratku iz vojske jedno vrijeme radi na naplati parkiranja u sadašnjem Zagreb parkingu, a nakon toga kao konobar u jednoj pizzeriji. Kao pripadnik 153. brigade HV-e ranjen je od srpske minobacačke granate u spomenutoj akciji u mjestu Šišinec, prilikom izvlačenja i spašavanja ranjenih suboraca. Od posljedica teškog ranjavanja umire 23. prosinca u bolnici u Zagrebu. Pokopan je na Župnom groblju u Vukovini, a njegov grob krasi bista koja nas podsjeća na Tomislavov lik i doprinos hrvatskoj slobodi i neovisnosti.
Svojim je preranim odlaskom u 22. godini života zauvijek ostavio prazninu u mnogim srcima.
Tomacella I, Frosinone
Tomacella I je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
Albanizacija
Albanizacija je termin koji se koristi za opisivanje jezičke ili kulturne asimilacije nealbanskog stanovništva na albanski jezik i albansku kulturu. Osnovni cilj albanizacije je stvaranje Velike Albanije koja bi sadašnje granice Albanije proširila na delove teritorija susednih država Srbije, Grčke, BJR Makedonije i Crne Gore.
Albanizacija na Kosovu i Metohiju
Albanizacija se najduže i najsistematičnije sprovodi na teritoriji Kosova i Metohije počev od 17. veka pa sve do današnjih dana.
Albanizacija Srba
Termin Arnauti ili Arnautaši etnografi koriste da označe albanizovane Srbe (većinom tokom 18. i 19. veka). Srbi su najpre prošli proces islamizacije a nakon toga proces albanizacije.
U 19. veku, pisac Branislav Nušić je zabeležio da je Srbi poturice (konvertiti u islam) iz Orahovca počinju da govore albanski i žene Albanke. Hadži-Vasiljević prilikom posete Orahovcu tokom Prvog svetskog rata, tvrdi da nije mogao da razlikuje pravoslavne i islamizirane i albanizovane Srbe. Govorili su srpski jezik, nosili iste nošnje.
Značajan doprinos albanizaciji Srba na KiM dao je i Josip Broz i njegova KPJ kada su pozvali 300.000 Albanaca iz Albanije da se nasele na Kosovu i Metohiji i zabranili Srbima koji su prognani za vreme Drugog svetskog rata da se vrate u svoje domove na ovom prostoru.
Albanizacija u Albaniji
Tokom diktature kralja Zogua i komunističkog režima Envera Hodže, vlada Albanije ohrabruje albanizaciju Grka u južnoj Albaniji, odnono Severnom Epiru. Pod kraljem Zoguom, grčka sela pretrpela su tešku represiju, uključujući prisilno zatvaranje škola na grčkom jeziku 1933.-1934. i prisiljavanje grčkih pravoslavnih manastira da prihvate mentalno bolesne logoraše" i "S druge strane, kod Hodže bilo je drakonskih mera kako bi se umsto grčke istorije predavala albanska istorije u školama.
1967. godine Albanska partija rada Envera Hodže je počela kampanju organizovanog iskorenjivanja religije. Tokom te kampanje uništene su mnoge crkve i bogomolje, zabranjen je grčki jezik i grčke knjige zbog svojih verskih tema ili orijentacije. Antireligijska kampanja je bila samo jedan element u široj "ideološkoj kulturnoj revoluciji Envera Hodže" koja je započeta 1966. godine.
Vidi još
Velika Albanija
Beskralježnjaci
minijatura|[[Morski krastavac (Thelenota ananas)]] Beskralježnjacima (Invertebrata ili Avertebrata) su sve životinje koje nemaju kralježnicu. U tu neformalnu skupinu živih bića spada većina svih danas poznatih životinjskih vrsta.
Beskralješnjaci ne tvore jedinstvenu i prirodno srodnu skupinu. Pored niza životinja iz skupine bez horde, ovdje se svrstavaju i dva potkoljena svitkovaca, plaštenjaci (Urochordata) i bezlubanjci (Acrania).
Sidney, Arkansas
Sidni je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 181, što je 94 (-34,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hennemont
Anemon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Verden.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 132 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 240 metara (maksimalnoj 236 m, a minimalnoj 195 m).
Wikieup, Arizona
Wikieup je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 133 stanovnika.
Dexia
Dexia je belgijsko-francuska bankovna grupacija stvorena 1860 godine koja postaje "zloglasna" tokom svetske ekonomske krize 2008 koja dovodi do njenog de facto bankrota 2011 godine koji postaje u središte bankovne krize Evrozone. Pokušaji spašavanja ove bankovne institucije tokom 2008 godine su rezultirali direktnom novčanom pomoći Belgije i Francuske u visini od 6.4 milijardi eura, financijske garantije od 150 milijardi eura kao i američku novčanu pomoć od 58.5 milijardi dolara. To sve na kraju nije bilo dovoljno pa je banka početkom 2011 dobila novu financijsku ovaj put nepovratnu francusku pomoć od 3 milijardi eura kao i 10.10.2011 onu belgijsku od 4 milijarde eura kao i dodatne financijske državne garancije od 90 milijardi evra za 95 milijardi evra visoka loša financijska ulaganja Dexia financijske grupe koje će na kraju otplatiti porezni obaveznici to jest stanovnici Belgije i Francuske.
Carroll Valley, Pennsylvania
Karol Vali je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Case Visentin, Padova
Case Visentin je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Striktozidinska sintaza
Striktozidinska sintaza (, striktozidinska sintetaza, STR, 3-alfa(S)-strijtozidin triptamin-lijaza) je enzim sa sistematskim imenom 3-alfa(S)-striktozidin triptamin-lijaza (formira sekologanin). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim katalizuje Piktet-Spenglerovu reakciju između aldehidne grupe sekologanina i amino grupe of triptamina.
Fibus Lavin
Fibus Aron Teodor Lavin (Žagare, 25. februar 1869 — Njujork, 6. septembar 1940) je litvansko-američki biohemičar koji je izučavao strukturu i funkciju nukleinskih kiselina. On je karakterisao različite forme nukleinskih kiselina, DNK i RNK, i utvrdio da DNK sadrži adenin, guanin, timin, citozin, dezoksiribozu, i fosfatnu grupu.
232
thumb|Cao Zhi
Mattapoisett Center, Massachusetts
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.915, što je 51 (-1,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dekstralorfan
Dekstralorfan je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 283,408 Da.
Rosenfeld
Rozenfeld je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Colernalb. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.524 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8417054.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Colernalb Rozenfeld se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Colernalb. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 620 metara. Površina opštine iznosi 51,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.524 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 128 stanovnika/km².
Nosi Boraha
Nosi Boraha (poznatiji po svom starom francuskom nazivu Ile Sainte Marie tj. Otok sv. Marije) je otok na sjeveroistoku Madagaskara, u provinciji Toamasini (regija Analanjirofo). Najveće otočko mjesto i administrativni centar otoka organiziranog kao jedinstveni distrikt Nosi Boraha je Ambodifototra, a ostala mala naselja na otoku su Anivorano, Ambatorao, Lokintsi, Ilampi, Ravoraha i Tananbe. Neobično izduljeni otok liči na tipičnu predodžbu o raju, sa svojim dugim pješčanim plažama i palmama kokosa u pozadini. Većinsko stanovništvo otoka su pripadnici malagaškog naroda Betsimisaraka.
Geografija i klima
Nosi Boraha je otok dug 65 km i širok od 2 do 7 km, a proteže se duž sjeveroistočne obale Madagaskara, preko puta grada Soanierana Ivongo (5 – 12 km). Nosi Boraha je zapravo pravi mali arhipelag s nizom malih otočića kao što su Ile aux nattes (Otok otirača), Ile au Madame (Otok gospođe) i Ile aux Forbans (Piratski otok), Ilots aux sables (Pješčani otok) i Ile aux Baleineaux (Teleći otok).
Otok Nosi Boraha ima jedinstvenu i vrlo bogatu floru (gusti šumski pokrov) i faunu, koja je rezultat adaptacije životinja i biljaka na specifično koraljno tlo otoka. Tako da na Nosi Borahi živi nekoliko vrsta endemskih lemura, kao i mnoštvo orhideja među kojima je najpoznatija Eulophiella roempleriana koju zovu kraljicom Madagaskara. Otok je bio jedino mjesto gdje je egzistirala Delalandeova kukavica (Coua delalandei), sve do kraja 19. vijeka, kad su je istrijebile podivljale mačke koje su na otok naselili evropski pirati.
Nosi Boraha je udaljen oko 190 km sjeverno od provincijskog središta Toamasine i oko 500 km od glavnog grada Antananarivo. Otok ima tipičnu tropsku klimu sa stalnim dnevnim kišama i visokim temperaturama tokom čitave godine. Od juna do septembra je suho hladno razdoblje, dok je od novembar do marta vruće vlažno razdoblje. Prosječna dnevna temperatura je relativno konstantna tokom cijele godine, iako je malo hladnije od jula do augusta, kad je prosječna temperatura oko 24 °C, a toplije je u januaru i februaru kad temperature dosežu u prosjeku 30 °C. Sezona ciklona traje od januara do marta.
Historija
Domoroci Nosi Borahe kao i ostali Malgaši imaju sličnu legendu o svom porijeklu, prema kojoj je njihov praotac bio brodolomac Abraham ili Ibrahim, koga je spasio morski pas i doveo do obala otoka, zbog toga je on za njih i danas sveta riba, koja se nesmije jesti zbog zabrane fadi.
Pirati
Postoji hipotetska mogućnost da je Nosi Boraha kao i Antsiranana bila kraj u kojoj je egzistirala Libertalia, jedna utopijsko-anarhistička zajednica, koju su u drugoj polovini 17. vijeka osnovali talijanski svećenik Angelo Caraccioli i francuski pirat Misson. Libertalia je ukinula ropstvo čak 150 godina prije bilo koje evropske države, te egzistirala samo tridesetak godina dok je nisu uništili domoroci. Današnji historičari sumnjaju u postojanje ove neobične republike o kojoj je raširio glas poznati pirat Charles Johnson u svojoj knjizi A General History of the Pyrates izdanoj 1724.
Početkom 18. vijeka na otoku Nosi Boraha i po njihovim kolonijama na Madagaskaru (Fenerive, Foulpointe, Tintingue, Antongilski zaljev, otok Nosi Mangabe i dr.), živjelo je više od 1000 pirata. Njihovi potomci zvani Malati uspjeli su do 1720. uspostaviti dominaciju nad svim lokalnim plemenima koja nisu ni pružila otpor (poput Betsimisaraka), sve od Foulpointe do Antongilskog zaljeva na madagaskarskoj obali.
Papa Herakla od Aleksandrije
Papa Herakla od Aleksandrije (Heraclas) je bio trinaesti papa Aleksandrije (poglavar crkve od koje su nastale Koptska crkva i Aleksandrijska pravoslavna crkva) u periodu od 232. do 248. Kopti ga u svom Synaxarionuj slave na 8. dan mjeseca Koiaka.
Nosi Boraha
Pirati
Nosi Boraha je bio francuska kolonija od 1820. do 1822. godine. Tad su se na otoku počele osnivati velike plantaže za uzgoj šećerne trske i riže, te stočarske farme za uzgoj goveda. Sve je to pridonijelo rastu stanovništva tako da je otok oko 1860. imao oko 5900 stanovnika i bio dio kolonije Mayotte. Od kraja 19. vijeka ušao je u sastav francuske kolonije Madagaskar.
Papa Herakla od Aleksandrije
Naslijedio je Origena na mjestu čelnika Katehetske škole u Aleksandriji.
Famars
Famar je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Valansjen. Nalazi se u blizini belgijske granice, 6 km južno od Valansjena.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2499 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 528 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,73 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 72 metara (maksimalnoj 87 m, a minimalnoj 36 m).
Papa Herakla od Aleksandrije
Smatra se prvim biskup Aleksandrije koji je nosio naziv "Papa" (Papas na grčkom, izraz koji rimska crkva neće koristiti do 6. vijeka). Prvi put se spominje u pismu koje je Heraklu napisao biskup Rima Dionizije.
Wilhoit, Arizona
Wilhoit je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 868 stanovnika.
Deacetilizoipekozidna sintaza
Deacetilizoipekozidna sintaza (, deacetilizoipekozidna dopamin-lijaza) je enzim sa sistematskim imenom deacetilizoipekozid dopamin-lijaza (formira sekologanin). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Enzim iz lišća Alangium lamarckii se razlikuje u pogledu enantiomerne specifičnosti od EC 4.3.3.4, deacetilipekozidne sintaze.
Nosi Boraha
Turizam, privreda i transport
Do Nosi Borahe moguće je doći avionom ili brodom preko luke u Soanierana Ivongo. Većina stanovnika, bavi se ribarstvom, poljoprivredom i u posljednje vrijeme turizmom. Većina hotela nalazi se oko grada Ambodifototra. Na krajnjem jugu otoka nalazi se Aerodrom Sainte Marie (IATA: SMS, ICAO: FMMS) iz kojeg postoje redovne linije za Antananarivo i Toamasina, koje održava domaća kompanija Air Madagaskar.
Grbavi kitovi
Kanal između otoka Nosi Borahe i Madagaskara je odlično mjesto za promatranje kitova. U njemu se svake godine oko septembra skupi velik broj grbavih kitova (Megaptera) koji dođu iz Antarktika u taj idiličan kraj zbog razmnožavanja i uzgoja potomstva. Tu imaju idealne uvjete za rast svojih mladunaca i vlastite ljubavne igre, prije velikog povratka u hladno more.
Ronjenje
Koraljna laguna Nosi Borahe nema morskih pasa, koji su inače vrlo brojni u Indijskom oceanu. Zbog toga, kao i zbog očuvane podvodne faune, otok je vrlo popularno odredište ronioca iz cijeloga svijeta.
Tradicija i kultura
Mnoge malgaške tradicije s većeg otoka egzistiraju i na Nosi Borahi, kao što je poštovanje relikvija predaka. Oni nakon svakih nekoliko godina vade ostatke svojih pokojnika iz grobova i nose svečano kroz selo. Neka mjesta na otoku su za njih fadi (tabu) i tamo je zabranjeno ići, što mnogi turisti ne znaju pa imaju velikih problema.
La Pergola, Bari
La Pergola je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 331 m.
Deacetilipekozidna sintaza
Deacetilipekozidna sintaza (, deacetilipekozidna dopamin-lijaza) je enzim sa sistematskim imenom deacetilipekozid dopamin-lijaza (formira sekologanin). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Enzim iz lišća Alangium lamarckii se razlikuje u pogledu enantiomerne specifičnosti od EC 4.3.3.3, deacetilizoipekozidne sintaza.
Nikola Hribar
Nikola Hribar (Velika Gorica, 6. prosinca 1867. - Zagreb, 1957.), graditelj.
Djelovao je u Velikoj Gorici početkom 20. stoljeća. Radio je projekte i vodio izgradnju zgrada. Po struci je bio građevni mjernik, a po zanimanju poduzetnik. Srednju školu završio je u Zagrebu i Ljubljani, a građevinu je studirao u Grazu i Beču. Od oca Janka Hribara preuzeo je graditeljsku djelatnost za Plemenitu općinu turopoljsku, te se od devedesetih godina 19. stoljeća javlja na svim važnijim gradnjama na tom području.
U Velikoj Gorici vodio je građevinske radove na zgradi Kotarske oblasti (1891.), Kotarskog suda (1894.-95), javne bolnice (1895.), Prve hrvatske štedionice (1906.-07), kapele sv. Lovre (1907.), Sokolane (1930.) te Vatrogasnog doma. Uz privatne kuće, izgradio je niz pučkih škola u Turopolju, u selima Dragonožec, Donja Lomnica, Mraclin, Novo Čiče, Velika Mlaka, Šćitarjevo, te selima Stupnik i Stenjevec. Također je sagradio brojne kapele (Kušanec, Mraclin, Novo Čiče i Šiljakovina, itd.), te niz mostova od armiranog betona.
Hribar je bio i projektant. U sklopu uređenja Trga Petra Krešimira IV u Velikoj Gorici, projektirao je zgradu Turopoljske gostione i sajmišne stražarnice (1903.). Najvažnija djela su mu kuće Kotarskog predstojnika i Turopoljskog nadšumara (obje 1903.), obje u duhu kasnog historicizma, dok vlastita kuća koju je sagradio u istom razdoblju ima elemente secesije.
Osim profesionalnog života u arhitekturi, Hribar je bio izuzetno angažiran na društvenom planu. Bio je osnivač Vatrogasnog društva u Velikoj Gorici te njegov predsjednik 30 godina. U istom mjestu sagradio je prve sportske objekte, Sokolski dom i tenisko igralište. Za vrijeme Prvog svjetskog rata posjedovao je pučku kuhinju. Bio je dioničar i nadzornik prometa konjskog tramvaja u Velikoj Gorici. Godine 1931. izabran je za zastupnika Narodne skupštine Kraljevine Jugoslavije za velikogorički kotar. Svoju je veliku imovinu pred kraj života prodao i novac uložio u banku, ali je tijekom Drugog svjetskog rata bankrotirao. Umro je u siromaštvu, na Kaptolu u Zagrebu.
Siloam Springs, Arkansas
Sajlom Springs je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 15.039, što je 4.196 (38,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Watchtower, New York
Vočtauer je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.381.
Sullivan, Indiana
Salivan je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.249, što je 368 (-8,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Tomacella II, Frosinone
Tomacella II je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 143 m.
Fridrih Mišer
Johan Fridrih Mišer (13. avgust 1844, Bazel – 26. avgust 1895, Davos) je bio švajcarski lekar i biolog. On je prvi izolovao i identifikovao nukleinsku kiselinu.
Sikambri
Sikambri (Sicambri, takjođer Sicambers, Sicambres, Sigambrer, Sugumbrer, Sugambri ili Sicambrians) su bili germanski narod koji je početkom 1. vijeka živio u današnjoj Nizozemskoj. Domovina im je bila na granici između germanskih i keltskih naroda ( Nordwestblock), a do 3. vijeka su se stopili u Franke i opično povezivali sa donjofranačkim Salijcima.
Prvi put ih spominje Julije Cezar u svojim Galskim ratovima 55. pne. Godine 16. pne. su pod vodstvom Melona porazili rimske snage pod Markom Lolijem, što je izazvalo rimsku reakciju u obliku pohoda na Germaniju. Godine 11. pne. je Neron Klaudije Druz prisilio dio Sikambra da se nasele na rimsku teritoriju u donjem toku Rajne. Sudjelovali su u bitci u Teutoburškoj šumi protiv Rimljana.
Divlje Svinje
Divlje Svinje (poznate i kao Wild Pigs) navijačka su skupina iz Zaprešića, koja podržava Inter Zaprešić.
Povijest
Početci Divljih Svinja sežu u 1990-te, kada je skupina navijača koja je bila naoružana bakljama izašla u novinama. Te "Divlje Svinje" su većinom bili Bad Blue Boysi koji su tražili nove izazove. Uslijedile se utakmice protiv BSK-a, Neretve i Zagreba, a na tim utakmicama se skupini pridruživalo sve više i više ljudi.
Krajem 1990. počinje se s organiziranim navijanjem. Divlje Svinje dobivaju sve veću potporu grada Zaprešića, kao i građana. Godine 1991. Divlje Svinje registrirane su kao društvo građana u Zaprešiću.
Godine 1997., naslutivši da Interu nema spasa od ispadanja, ljudi su počeli izlaziti iz skupine, a oni koji su ostali su gubili strpljenje. Kada je Inter ispao iz Prve HNL, skupina se nedostatkom ljudi, volje i novaca raspala.
Novije vrijeme
Skupina se ponovno sastala 2003., kada se Inter vratio u Prvu HNL te se borio za prvo mjesto. Skupina je svakom utakmicom bila sve veća i veća, da bi se rekordan broj navijača okupio na domaćoj utakmici protiv Hajduka - više od 2.000 navijača.
Divlje Svinje su skupile novac za kupnju tiskarskog stroja. Išlo se na svaku utakmicu, bilo na domaćem stadionu, bilo na gostovanju. Osnovan je fan klub, koji je već u prvom mjesecu postojanja skupio oko 1.000 članova.
Godine 2006. Inter je ponovno ispao iz lige. Ovaj se put skupina nije raspala, već se uspjela uz poteškoće održati do Interova povratka u Prvu HNL, kada se pojačava te se održava sve do danas.
Mira Vlahović
mini|Mira Vlahović u [[Koncertna dvorana Vatroslava Lisinskog|koncertnoj dvorani Vatroslava Lisinskog 7. rujna 2008. godine.]] Mira Vlahović (Zaprešić) - hrvatska sopranistica, prvakinja opere Hrvatskog narodnog kazališta u Zagrebu.
Životopis
Rođena je u Zaprešiću. U Zagrebu je pohađala Srednju muzičku školu Blagoje Bersa u razredu profesorice Višnje Stahuljak-Chytil. Na Muzičkoj akademiji u Zagrebu diplomirala je 1982. u razredu profesora Ive Lhotke-Kalinskog. Usavršavala se na majstorskom tečaju primadone Srebrenke Sene-Jurinac u Grazu. Debitirala je u HNK u Zagrebu ulogom Kraljice noći u Čarobnoj fruli Wolfganga Amadeusa Mozarta. Od 1987. do 1991. angažirana je kao solistica opere u HNK u Splitu. Solistica Opere HNK u Zagrebu je od 1991., a 2008. godine postala je operna prvakinja.
Uloge i nastupi izvan HNK u Zagrebu
Mira Vlahović ostvarila je brojne koncertne nastupe s orkestrima poput Zagrebačke filharmonije, Simfonijskog orkestra HRT-a, Dubrovačkog simfonijskog orkestra, nastupila u HNK Osijek, Operi SNG Maribor, Varaždinskim baroknim večerima, Dubrovačkim ljetnim igrama, Splitskom ljetu, Muzičkom biennalu Zagreb, Krčkom ljetu, Osorskim glazbenim večerima, Rapskim glazbenim večerima, te gostovala u Sloveniji, Bosni i Hercegovini, Makedoniji, Italiji, Španjolskoj, Njemačkoj, Švicarskoj, SAD, Češkoj, Austriji i Mađarskoj.
4. vijek
thumb|300px|Istočna hemisfera na početku 4. vijeka. thumb|300px|Istočna hemisfera na kraju 4. vijeka. 4. vijek je razdoblje koje je trajalo od 301. do 400. godine. U Evropi se tradicionalno smatra dijelom Starog vijeka, odnosno početkom perioda poznatog kao kasna antika.
4'-Demetilrebekamicinska sintaza
4'-Demetilrebekamicinska sintaza (, arcirijaflavin A N-glikoziltransferaza, RebG) je enzim sa sistematskim imenom 4'-demetilrebecamicin D-glukoza-lijaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim katalizuje jedan od koraka biosinteze rebekamicina.
Willcox, Arizona
Willcox je grad u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.757 stanovnika.
Craponne-sur-Arzon
Krapon sir Arzon je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Gornja Loara koja pripada prefekturi Pij an Vele.
Novi dvori u Zaprešiću
mini|250px|Novi dvori prije obnove mini|250px|Novi dvori za vrijeme obnove Novi dvori (lat.Curia nova) su jedinstveni spomenik kulturno-povijesne baštine, koji su udaljeni samo 1,5 kilometara od središta Zaprešića (dvadesetak kilometara od Zagreba), uz cestu koja vodi prema Hrvatskom zagorju. Jedinstveni su primjer očuvanosti cjelovitog gospodarskog vlastelinskog kompleksa.
Povijest
Ban Josip Jelačić dao je dograditi i preurediti i dvorac i cijelo imanje. U istočnom dijelu dvorac je dograđen za 18 metara, proširen je i preuređen kat dvorca, prekriven je crijepom, uređen je veliki podrum i pročelje. Oko dvorca uređen je i perivoj.
Godine 1855. Jelačić je na livadi pokraj dvorca sagradio neogotičku kapelu Sv. Josipa. Kada je iznenada, u rujnu 1855. godine, u Češkoj umrla Jelačićeva devetomjesečna kćerkica Ana, u kapeli je na brzinu izgrađena grobnica u kojoj je sahranjena. U tu su grobnicu kasnije sahranjeni i sam ban Josip Jelačić, 26. svibnja 1859. godine i njegov brat Antun, 1875. godine. Grobnica je obijena u srpnju 1935, otvoreni su sanduci Vere, Hermine i Anke, kako bi uzeli zlatne zube odn. nakit. Poslije 1945. godine sav je inventar iz kapele nestao, kasnije je bila oskrvnjena i grobnica. U veljači 1991. godine, prije početka obnove kapele, posmrtni su ostaci privremeno preneseni na Mirogoj, a u listopadu 1992. godine položeni su u obnovljenu obiteljsku grobnicu. Tu je neogotičku obiteljsku grobnicu od bijelog kamena (donijetog s katedrale poslije potresa koji ju je teško oštetio), po projektima H. Bolléa, sagradio kipar I. Franz 1884. godine. Grof Đuro Jelačić dao ju je napraviti u skladu s oporukom svoga brata Josipa.
Spomeničku i gospodarsku cjelinu Novi dvori, na površini od 20,5 hektara, čine dvorac, kapela sv. Josipa, grobnica obitelji Jelačić, perivoj, voćnjak, stambene i gospodarske zgrade, povrtnjak, obradivo zemljište i park-šuma. Curia nova, Novi dvori, spominju se pod tim imenom već potkraj XVI. stoljeća, kao jedna od plemićko-vlastelinskih kurija susedgradsko-stubičkih posjeda, u vlasništvu Zrinskih, vlasnika Susedgrada (Starih dvora). Ipak, u sudski ovjerenu dokumentu iz 1852. godine kao doba njihova utemeljenja navodi se 1611. godine. Dvorac je tada zapravo bio obična jednokatna plemićka kurija, sagrađen uglavnom od drveta.
Sačuvani i djelomično obnovljeni gospodarski objekti također su vrijednost Novih dvora. Okrugla "vršilnica" je jedini, najstariji takav objekt u Hrvatskoj, potječe iz XVII. stoljeća, spomenik je nulte kategorije. Nekadašnje spremište plodina, trokatna žitnica, uređeno je 1987. godine kao galerija, danas Muzej "Matije Skurjenija". U njemu je stalni postav slika znamenitog umjetnika naive Skurjenija, kao i povijesna foto-izložba "Novi dvori Jelačićevi".
Case Volpato, Padova
Case Volpato je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
3. vijek
thumb|300px|Istočna hemisfera na početku 3. vijeka. thumb|300px|Karta svijeta godine 250. thumb|300px|Istočna hemisfera na kraju 3. vijeka. 3. vijek je naziv za vijek koji je započeo 201. i završio 300. godine.
Pregled
Na istoku Azije je Kinesko Carstvo bilo razdirano permanentnim sukobima između ambicioznih gospodara rata, koji će 220. dovesti i do formalnog ukidanja dinastije Han i podjele zemlje na Tri kraljevstva. To je dovelo do određene stabilnosti, iako su se sukobi, ali sada manje kaotični i dalje nastavili; iz njih godine 280. kao pobjednik izašla dinastija Jin koja je uspjela ponovno ujediniti zemlju.
Slični procesi su zadesili i Rimsko Carstvo na zapadu, iako je ono na početku vijeka uživalo relativnu stabilnost pod Severskom dinastijom koja je provela određene reforme. Međutim, godine 235. je vojnička pobuna, čijom je žrtvom bio car Aleksandar Sever započela period stalne borbe za vlast između ambicioznih vojnih komandanata, odnosno permanentnog građanskog rata koji je u ekonomskom, demografskom i moralnom smislu iscrpio Carstvo. To su počeli koristiti barbari, pogotovo Goti i Alemani, koji su počeli pustošiti dotada sigurna područja Carstva. Procesi, koji su kasnije postali poznati kao kriza 3. vijeka, su svoj vrhunac dobili kada se Rimsko Carstvo de facto raspalo na nekoliko samostalnih država. Kriza je završena tek dolaskom Dioklecijana na vlast koji je otpočeo niz dalekosežnih upravnih i političkih reformi, prvenstveno vezanih uz uspostavu dominata, kao i podjelu Carstva na četiri cjeline u sistemu tzv. tetrarhije.
Stalna politička nestabilnost Partskog Carstva i iscrpljenost ratovima s Rimom je, pak, početkom 3. vijeka dala priliku dotada vijekovima potlačenim Perzijancima da obnove svoju nekadašnju državu pod dinastijom Sasanida. Njenom razvoju je značajno doprinijela obnova zoroastrizma koji je tada doživio svoj procvat i dao ideološku podlogu perzijskim vladarima da od novog Sasanidskog Carstva načine supersilu sposobnu da se ravnopravno suprotstavi dotle neprikosnovenom Rimu.
Konstantin Nemanjić
Konstantin Nemanjić je bio naslednik kralja Milutina (1282 — 1321). Nakon smrti svoga oca, ubio ga je mlađi brat Stefan Dečanski koji je prigrabio vlast (1322 — 1331).
Konstantin je sahranjen u crkvi svetog Nikole u Zvečanu.
Život
Konstantin je najverovatnije rođen 1282. ili 1283. godine u drugom Milutinovom braku, sa ćerkom vladara Tesalije Jovana I Anđela (1271—1296), čije ime nije sačuvano u izvorima. On je, nakon neuspešne pobune Stefana Dečanskog 1314. godine i smrti Milutinovog brata Dragutina (kralj Srbije 1276—1282, kralj Srema 1282—1316) 1316. godine, dobio titulu mladog kralja i dodeljena mu je na upravu Zeta, čime je praktično ozvaničen njegov status prestolonaslednika. U prilog tome ide i njegov portret u Gračanici, kovanje sopstvenog novca, kao i pominjanje uz Milutina na prilogu crkvi svetog Nikole u Bariju.
Međutim, Milutin ga nikada nije ozvaničio kao svog naslednika na državnom saboru, što je nakon njegove smrti 29.10.1321. godine otvorilo prostor njegovom drugom sinu Stefanu i Dragutinovom sinu Vladislavu, da istaknu svoje pretenzije na mesto kralja Srbije.
Zahvaljujući podršci crkve, Stefan je 06.01.1322. godine ovenčan za kralja Srbije, nakon čega je, prema piscu njegovog žitija Grigoriju Camblaku, ponudio Konstantinu da primi drugo dostojanstvo carstva, kao drugi sin. On je to odbio, uzdajući se u snagu svoje vojske. Detalji sukoba nisu poznati, ali je izvesno da je do bitke između njih došlo tokom 1323. godine. U njoj su Konstantinove snage poražene, deo njegovih trupa je prešao na Stefanovu stranu, a on sam je najverovatnije zarobljen ili je poginuo u povlačenju.
U nekim hronikama su zabeležene su priče o njegovom surovom pogubljenju, u kojima svakako da ima preterivanja. Pseudobrokar navodi da je po Stefanovoj naredbi zakucan ekserima za drvo, nakon čega je presečen na pola, dok Orbini navodi da je to urađeno po naredbi njegovog brata od strica Vladislava, koji ga je uhvatio. Postojala je čak i legenda da mu glava, po Stefanovoj naredbi, odsečena i odrana, nakon čega je od nje napravljen pehar iz koga je on pio vino.
Nakon Konstantinove smrti, telo mu je preneto i sahranjeno u crkvi svetog Nikole u Zvečanu, u kome se nalazio jedan od dvorova Nemanjića. Nepunu deceniju kasnije 11.11.1331. godine, u Zvečanu je umro (po nekim navodima je ubijen) njegov brat Stefan, koji je tu zatvoren po naredbi svog sina Dušana, koji ga je zbacio sa vlasti par meseci ranije.
Nikolaj Jokanović
Nikolaj (svetovno Aleksa Jokanović, Šobadine kod Bileće, 4/17. mart 1874 — Sokobanja, 26. mart 1943) je bio episkop Srpske pravoslavne crkve.
Život
Episkop Nikolaj rođen je kao Aleksa Jokanović 17. marta 1874. u Šobadinama, srez bilećki. Bogosloviju je završio u Reljevu, a Bogoslovski fakultet u Černovicama. U čin đakona i prezvitera rukopoložen je 1901. Do izbora za episkopa bio je nastavnik bogoslovije, savetnik konzistorije i starešina manastira Gomionice.
Kao arhijerejski zamenik na Cetinju, izabran je za vikarnog episkopa budimljanskog 22. juna 1938., a hirotonisan na Petrovdan iste godine u Cetinjskom manastiru. Za episkopa zahumsko-hercegovačkog izabran je 8. decembra 1939.
Za vreme Drugog svetskog rata ustaše su ga pretukle i proterale u Srbiju. Umro je u Sokobanji 26. marta 1943. i sahranjen kraj crkve. Posle Drugog svetskog rata prenet je u Banjaluku.
Woodbine, Georgia
Vudbajn je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.412 stanovnika.
Ledringhem
Ledrengem je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Denkerk.
Woodbine, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.412 stanovnika, što je 194 (15,9%) stanovnika više nego 2000. godine.
Artigianale Ripoli, Teramo
Artigianale Ripoli je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 80 m.
Državna cesta D225
D225 je državna cesta u Hrvatskoj. Cesta prolazi kroz općinu Brdovec te grad Zaprešić. Početna točka je na graničnom prijelazu s Republikom Slovenijom Harmica, a krajnja je čvor Zaprešić na autocesti A2. Ukupna duljina iznosi 14,8 km.
Cesta je rekonstruirana 2007. godine.
Rottenburg am Neckar
Rotenburg am Nekar je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 15 opštinskih središta okruga Tibingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 42.655 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8416036.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Tibingen Rotenburg am Nekar se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Tibingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 349 metara. Površina opštine iznosi 142,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 42.655 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 300 stanovnika/km².
Kontranapad
250px|right|thumb|Njemački kontranapad na savezničke položaje u Francuskoj, neposredno pred zatvaranje džepa kod Falaisea, ljeto 1944.
Kontranapad je izaz koji u vojnoj taktici označava napad koji se izvodi neposredno iza ili u toku neprijateljskog napada. Cilj kontranapada je neprijatelju poremetiti planove ili mu oduzeti prednost koju je stakao dotadašnjim napadom.
Almond, New York
Amond je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 466, što je 5 (1,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Smackover, Arkansas
Smakover je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.865, što je 140 (-7,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Piridoksal 5'-fosfatna sintaza (hidroliza glutamina)
Piridoksal 5'-fosfatna sintaza (hidroliza glutamina) (, PdxST) je enzim sa sistematskim imenom D-riboza 5-fosfat,D-gliceraldehid 3-fosfat piridoksal 5'-fosfat-lijaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Insajder
Insajder (insajder, doslovno "netko unutra") je naziv za osobu koja je pripadnik neke društvene grupe temeljem čega raspolaže određenim saznanjima nedostupnim široj javnosti. Riječ može imati pozitivne i negativne konotacije. "Insajderom" se može nazivati osoba koja kao član nekog tajnog udruženja doznaje povjerljive poslovne i druge informacije koje poslije koristi za nezakonito ili nemoralno sticanje bogatstva (insajdersko trgovanje). "Insajderima" se, pak, također mogu nazvati i osobe voljne da tako stečene informacije o nemoralnim i nezakonitim radnjama odaju kao zviždači, bilo javnosti, bilo organima vlasti.
Pentanitroanilin
Pentanitroanilin je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 318,114 Da.
Bombardiranje Mainile
right|thumb|Lokacija sela Mainila prije promjene sovjetsko-finske granice Bombardiranje Mainile (finski Mainilan laukaukset) je bio vojni incident 26. studenog 1939., u kojem je sovjetska Crvena armija bombardirala svoje vlastito selo, Mainila (blizu Beloostrova) te potom objavila da je za napad odgovorna Finska. Mnogi ovaj incident smatraju operacijom pod lažnom zastavom uz pomoć kojeg je Staljin stekao propagandu i casus belli radi pokretanja Zimskog rata četiri dana kasnije.
Nekoliko godina prije, 1932. i 1934., Finska i Sovjetski Savez su potpisali pakt o nenapadanju. Na samo selo, ispaljeno je sedam projektila, koje su primjetili finski granično promatrači. Prema tim svjedocima, projektili su pali 800 metara unutar sovjetskog teritorija. Finska je predložila zajedničku neutralnu istragu incidenta, ali je Staljin odbio. Prema finskim ratnim dnevnicima, finska je odavno odstranila svoje teško topništvo od granice, kako bi se spriječili upravo ovakvi incidenti.
Idućih dana, sovjetska propaganda je naveliko pisala o "finskoj agresiji" te stekla potporu masa. 30. studenog 1939., sovjetska vojska je pokrenula ofenzivu i započela Zimski rat.
Nikita Hruščov je godinama kasnije napisao da je bombardiranje namjestio Grigorij Kulik.
Poturica
Poturica je kolokvijalan izraz za preobraćenika u islam u vrijeme turskih osvajanja Evrope, odnosno vladavine Osmanskog carstva.
Bernay-Vilbert
Berne Vilber je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Poturica
mini|200px|Likovi Srba Poturčenjaka, ilustracija iz Ilustrovane istorije srpskog naroda Koste Mandrovića
Bernay-Vilbert
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 629, a gustina naseljenosti je iznosila 37 stanovnika/km².
Poturica
Fenomen prelaska Srba u islam pod Osmanlijama se često naziva poturčivanje ili turčenje, a dijeli se na nasilno i dobrovoljno. Poturčivanje kao istorijski fenomen se ne veže samo za islamizaciju hrišćanskog (nemuslimanskog) stanovništva, nego i za promjenu narodnog i nacionalnog identiteta. Poturčivanje je bio proces islamizacije i nacionalne identifikacije sa Turcima i Turskom. Fenomen poturčivanja je uključivao i prihvatanje načina oblačenja (turban), zatim upotrebu turskog jezika (turcizmi), te opšte prihvatanje turske kulture kao vlastite nacionalne kulture.
Istorija
Istorija poturčivanja Srba se veže za uspon Osmanskog carstva i njegova osvajanja u Evropi. Prvo zabilježeno nasilno poturčivanje Srba se vezuje za boj na Kosovu polju i pominje se kao prinudno odvođenje zarobljenika u roblje koje je nasilno preobraćeno u islam. Prvi islamizovani robovi srpske narodnosti su odvedeni u Malu Aziju, Persiju, Arabiju i Afriku, i za njih se zna da su vremenom izgubili svijest o vlastitom porijeklu. U Osmanskom carstvu je roblje tretirano kao ratnički plijen, a ljudskim robljem se trgovalo kao i sa stokom ili drugom vrstom dobiti. Odvođenje Srba u ropstvo je trajalo od prvog susreta Srba i Turaka, odnosno od prodora Osmanskog carstva na srpsku zemlju 1371. godine, pa sve do sredine XIX, odnosno u manjim slučajevima zarobljavanja sužanja do kraja XIX vijeka. Nasilno porobljavanje Srba je vršeno masovno i pojedinačno. U roblje su posebno nakon vojnih okršaja odvođene žene, djeca, i odrasli muškarci koji nisu ubijeni na licu mjesta, dok su ranjeni i oni koji nisu mogli da hodaju ubijani. Roblje je najčešće odvođeno u Jedrene i Carigrad, gdje je javno prodavano na velikim trgovima. Na području naseljenom Srbima glavni centar za prodaju roblja se nalazio u Beogradu, u kome se nalazila i posebna kuća za razvrstavanje i prodaju hrišćanskog roblja.
U pojedinim periodima poput 1659, 1661, 1690. i 1691. godine, zabilježeno je odvođenje u ropstvo 200.000 duša oba pola i svih uzrasta. Pojedine osmanlijske paše su u svom privatnom posjedu imale i do 7.000 robova (Iskeder Čelebija (turski Krez)). Srbi su masovno odvođeni u roblje tokom svakog rata u kome je učestvovalo Osmansko carstvo. Tako je veliki broj naroda odveden u roblje tokom Njemačko-turskoga rata (1737-1738), zatim Rusko-turskog rata (1768—1774) i drugih ratova u kojima je učestvovalo Osmansko carstvo. Mihajlo Konstantinović iz Ostrovice koji je zarobljen i preobraćen u janjičara a potom pobjegao iz ropstva, je napisao za Glasnik Srpskog učenog društva sljedeće: ''„robe (Turci) ljude, a koji ne mogu ići one poubijaju. To biva često svake godine na dovedu i donesu (po) nekoliko hiljada dobrih hristjana među poganike pa tu izmešavši se pokvare se. Zaborave za svoju dobru i primaju poganičku veru“''. Javno roblje je u Osmanskom carstvu nakon kritika iz zapadne Evrope ukinuto zakonima 1830-ih godina. Taj zakon je uveden u život 1846, te ponovo proširen 1856. godine.
Pored odvođenja u roblje, nasilno poturčivanje Srba je vršeno dankom u krvi. Osmanski sultan Orhan I je 1329. godine ustanovio janjičarske odrede. Janjičari su u Osmanskom carstvu ukinuti u junu 1826. godine, nakon što je sultan Mahmud II kao posljedica kritika iz zapadne Evrope odlučio da osnuje modernu vojsku sastavljenu samo od etničkih Turaka. Hrišćanska djeca su u janjičare odvođena svake četvrte ili pete godine, a sultan Osmanskog carstva je za ovaj posao upošljavao posebne činovnike koji su nazivani turnadžibašije i jajanbašije. Jedno vrijeme su u janjičare uzimana djeca starosne dobi od 6 do 10, a zatim od 10 do 16 godina starosti. U vrijeme sultana Bajazita II, u jaljičare je odvedeno najviše djece srpske narodnosti. Srpska i druga hrišćanska djeca su odvođena u Malu Aziju gdje su razvrstavana po turskim kućama dok ne nauče turski jezik. Turci su ovu djecu upotrebljavali za ručne poslove sve dok nisu ojačala i naučila turski jezik, nakog čega su ih slali u Carigrad. Djeca su u Carigradu razvrstavana prema dobi, uglavnom u janjičare, a neka ikao sluge na dvoru, vrtovima, brodovima i konjušnicama. Ovo odvođenje hrišćanske djece od roditlja, preobraćanje u islam, podučavanje turskom jeziku i kulturi se naziva poturčivanje. Djeca su odgajana kao Turci, a u zavisnosti od uzrasta je dolazilo do potpunog ili djelimičnog zaborava o nacionalnom porijeklu.
Negativno značenje
mini|200px|levo|Bošnjak, ilustracija iz velikog islustrovanog kalendara „Orao“ (1879). Sam naziv i fenomen koji se veže za istorijsku činjenicu koja je duboko ukorijenjena u istoriji srpskog naroda pod Osmanskom vlašću, ima vrlo negativno značenje. Negativno značenje se posebno veže za nasilan oblik poturčivanja, odnosno odvođenja u roblje. Danak u krvi kao način poturčivanja isto tako ima negativno značenje, jer se radi o nasilnom otimanju djece od majki. Dodatno negativno značenje se veže za pretpostavljeni dobrovoljni oblik poturčivanja, koje se značenjem veže za izdajstvo, prenevjeru, odrođivanje, odnarođivanje, saradnju sa okupatorom, otpadništvo itd. U srpskom jeziku postoji izreka „Poturica gori od Turčina“ kojom se izražava negativan stav prema onome što poturice predstavljaju svojom identifikacijom sa okupatorom. Jovan Cvijić smatra da su poturice „bili potpora turskom režimu i najsvirepiji ugnjetači“.
Pomen u crnogorskoj književnosti
Pomen poturica u srpskoj književnosti je učestao u vremenu slabljenja Osmanskog carstva, odnosno vremenu oslobađanja Srba od Osmanlija. U ovom istorijskom periodu dolazi do kulminacije antagonizma između sa jedne strane Srba, koji propast Osmanskog carstva vide kao vlastiti put ka slobodi, i sa druge strane poturica, koji Osmansko carstvo doživljavaju kao svoju jedinu domovinu koja štiti njihovu prihvaćenu vjeru i njihov položaj u osmanskom društvu. Ovaj odnos je slikovito opisan u djelima Petra Petrovića Njegoša. Tako u pjesmi Boj na Salašu iz 1806. godine Čupić odgovara Mehmedu: „Poturico, Mehmed kapetane, obazri se da se pogledamo, da vidimo čija je sad Mačva: il' je tvoja il' će biti moja, čija li je od starine bila!“.
698
Godina 698. (DCXCVIII) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. Oznaka 698. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Dekstrorfan
Dekstrorfan (DXO) je psihoaktivni lek iz morfinanske hemijske klase koji deluje kao antitusivni lek (supresant kašlja) i disocijativni halucinogen. On je dekstro-stereoizomer racemorfana, gde je leva-polovina levorfanol. Dekstrorfan se proizvodi O-demetilacijom dekstrometorfana CYP2D6-om. Dekstrorfan je NMDA antagonist i doprinosi riziku zloupotrebe dekstrometorfana.
Williamson, Arizona
Williamson je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5,438 stanovnika.
Smithville, Arkansas
Smitvil je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Hljeba i igara
Kruha i igara (panem et circenses, doslovno: "kruha i cirkusa") je popularna metafora za metode kojima neka vlast osigurava podršku stanovništva tako što obilno zadovoljava njegove kratkoročne interese i nevažne potrebe, a nauštrb dugoročnih interesa, odnosno da bi mu skrenula pažnju s daleko važnijih problema.
Smithville, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 78, što je 5 (6,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Hljeba i igara
Izraz potiče iz satiričke pjesme rimskog pjesnika Juvenala s početka 2. vijeka u kojoj se on žali na apatiju građana Rima, koji su zahvaljujući podjeli besplatnog hljeba te sve većim zanimanjem za raskošne gladijatorske igre i druge javne spektakle u organizaciji države, izgubili svaki interes za politiku i brigu o javnim stvarima, odnosno prepustili je carevima i njihovim birokratskim klikama.
U suvremeno doba se taj izraz često koristi i za kritiku masovnih medija koji sve manje služe javnosti, a sve više se vode za profitom kroz tzv. infotainment, odnosno inzistiranje na trivijalnim temama kao što su, sportska natjecanja, život celebrityja i reality emisije, a nasuprot ozbiljnih društvenih, ekonomskih i političkih problema društva.