cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rasputin and the Empress
Rasputin and the Empress je američki historijski film snimljen 1932. godine u režiji Richard Boleslawskog. Radnja je smještena u Rusko Carstvo u posljednjim godinama pred Revoluciju i prikazuje kako bezobzirni šarlatan Grigorij Raspućin (koga tumači Lionel Barrymore) stiče naklonost carice Aleksandre (čiji lik tumači Ethel Barrymore) i postaje siva eminencija dvora, zbog čega ga princ Paul Chegodieff (čiji lik tumači John Barrymore) odluči likvidirati. Film je poznat kao jedino ostvarenje u kome su dva brata i sestra Barrymore nastupila zajedno, ali i po tužbi koju je protiv producenata podigao Feliks Jusupov, odbjegli ruski plemić i Raspućinov ubica na kome se temelji lik protagonista. Tužba, u kojoj je Jusupov tvrdio da je pogrešno predstavljen, je riješena u njegovu korist te je MGM bio prisiljen isplatiti za tadašnje standarde izuzetno visoku odštetu. To je u Hollywoodu uvelo praksu da se na špici svakog filma navodi "disclaimer" da su "svi likovi i događaji proizvod fikcije te da je svaka sličnost sa stvarnim likovima i događajima slučajna".
Tadao Horie
(13. septembar 1913. - 29. mart 2003.) je bivši japanski nogometaš.
Церова (Горњи Милановац)
Церова је насеље у Србији у општини Горњи Милановац у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 112 становника (према попису из 1991. било је 173 становника).
El Ojital, Actopan
El Ojital je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Actopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 317 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
Церова (Горњи Милановац)
Демографија
У насељу Церова живи 106 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 55,2 година (54,3 код мушкараца и 56,1 код жена). У насељу има 48 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,33.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Laguna de Alcuzahue, Tecomán
Laguna de Alcuzahue je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Santa Lucia, Ancona
Santa Lucia je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 141 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 162 m.
Ferrari-Palmieri, Cosenza
Ferrari-Palmieri je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 164 m.
San Grato, Biella
San Grato je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Konjic
Konjic je grad i središte istoimene općine na krajnjem sjeveru planinske Hercegovine, u centralnom dijelu Bosne i Hercegovine, u kotlini s obje strane rijeke Neretve i oko ušća Neretvine pritoke Trešanice. Grad je 1991. brojao oko 11.500, a općina blizu 43.600 stanovnika. Administrativno pripada Hercegovačko-neretvanskom kantonu Federacije BiH.
San Grato, Biella
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 433 m.
Konjic
Geografija
Područje opštine Konjic nalazi se u središnjem dijelu Bosne i Hercegovine i graniči sa opštinama : Prozor-Rama, Gornji Vakuf, Fojnica, Kreševo, Hadžići, Kalinovik, Trnovo (FBiH), Nevesinje, Jablanica i Mostar. Općina Konjic je teritorijalno najveća opština u Bosni i Hercegovini i zauzima 1.386.6 km2 koju naseljava 34.500 stanovnika, naseljenih u 175 sela i naselja, organizaovanih u 18 mjesnih zajednica.
Područje se prostire na nadmorskoj visini od 270 m (nivo Jablaničkog jezera) do 2.155 m (planina Prenj). Na području opštine nalaze se planine: Prenj, Visočica, Bjelašnica, Treskavica, Crvanj i Vranica. Tu su još rijeka Neretva i Rakitnica sa čudesnim kanjonom, te Boračko i Jablaničko jezero.
Stanovništvo
U gradu je 1991. godine živelo oko 11.500. Godine 1991 u opštini je živelo 43.878 stanovnika od čega 23.815 Bošnjaka (54,3%), 11.513 Hrvata (26,2%), 6.620 Srba (15,1%), i 1.930 ostalih (4,4%).
Naseljena mjesta
Argud, Bale, Barakuša, Bare, Barmiš, Bijela, Biskup, Bjelimići, Bjelovčina, Blace, Blučići, Bolobani, Borci, Boždarevići, Bradina, Brda, Brdo, Brđani, Budišnja Ravan, Bukovica, Bukovlje, Bulatovići, Bušćak, Buturović Polje, Cakići, Cerići, Ciklice, Crni Vrh, Čaršija, Čelebići, Čelina, Čičevo, Čitluk, Čuhovići, Ćesim, Do, Dobričevići, Dolovi, Doljani, Donja Bradina, Donja Ljubuča, Donja Vratna Gora, Donje Selo, Donje Višnjevice, Donji Čažanj, Donji Gradac, Donji Nevizdraci, Donji Prijeslop, Došćica, Dubočani, Dubravice, Dudle, Dužani, Džajići, Džanići, Džepi, Falanovo Brdo, Gakići, Galjevo, Gapići, Glavatičevo, Gobelovina, Gorani, Goransko Polje, Gorica, Gornja Bijela, Gornja Vratna Gora, Gornje Višnjevice, Gornji Čažanj, Gornji Gradac, Gornji Nevizdraci, Gornji Prijeslop, Gostovići, Grabovci, Gradeljina, Gradište, Grušča, Hajduci, Hametlije, Hasanovići, Herići, Homatlije, Homolje, Hondići, Hotovlje, Idbar, Jakovljevići, Jasenik, Javorik, Jezero, Ježeprosina, Jošanica, Jurići, Kale, Kalinovik, Kanjina, Kašići, Kišenica, Konjic, Kostajnica, Koto, Krajkovići, Kralupi, Krtići, Krupac, Krušćica, Kula, Lađanica, Lisičići, Lokva, Luka, Luko, Lukomir, Lukšije, Ljesovina, Ljubuča, Ljusići, Ljuta, Mladeškovići, Mokro, Mrkosovice, Musala, Nevizdarci, Obrenovac, Obri, Ocrkavlje, Odžaci, Orahovica, Orašje, Orlište, Ostrožac, Oteležani, Ovčari, Pačerani, Parsovići, Plavuzi, Pločinik, Podhum, Podorašac, Pokojište, Police, Polje Bijela, Polje, Požetva, Prevlje, Prkanj, Pržice, Radešine, Rajac, Raotići, Rasvar, Razići, Redžići, Repovci, Repovica, Ribari, Ribići, Ričica, Seljani, Seonica, Sitnik, Slavkovići, Solakova Kula, Sopot, Spiljani, Stojkovići, Strane, Strgonice, Striježevo, Studenčica, Suhori, Sultići, Svijenča, Šunji, Tinje, Tovarnica, Treboje, Trešanica, Trešnjevica, Trusina, Tuhobići, Turija, Ugošće, Varda, Velika, Veluša, Vinište, Vrbljani, Vrci, Vrdolje, Zabrđani, Zabrđe, Zagorice, Zaslivlje, Zavodac, Zelomići, Zukići, Žerajića Bare i Živanja.
Saobraćaj
mini|Željeznička stanica u Konjicu
Ajdovščina (općina)
Općina Ajdovščina (slovenski: Občina Ajdovščina) je jedna od 212 slovenskih općina od 18 955 stanovnika, administrativni centar općine je istoimeni grad Ajdovščina.
Geografske karakteristike
Teren općine Ajdovščina, leži u kraškom zaleđu Trsta na slovensko - talijanskoj granici. Ona ima površinu od 245.2 km² na kojoj leži 45 naselja, organiziranih u 26 oblasnih zajednica (krajevna skupnost).
Konjic
Kultura
Vidi: Nacionalni spomenici u Konjicu
Colombaiolo, Siena
Colombaiolo je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Ajdovščina (općina)
Geografske karakteristike
Općina Ajdovščina leži na zapadu Slovenije, nedaleko od talijanske granice. Kroz centralni dio općine teče rijeka Vipava i formira svoju dolinu, koju sa sjevera obrubljuje planina Trnovski Gozd, a sa istoka planina Nanos.
Colombaiolo, Siena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 322 m.
Ajdovščina (općina)
Naselja Općine Ajdovščina
Ajdovščina, Batuje, Bela, Brje, Budanje, Cesta, Col, Črniče, Dobravlje, Dolenje, Dolga Poljana, Gaberje, Gojače, Gozd, Grivče, Kamnje, Kovk, Kožmani, Križna gora, Lokavec, Male Žablje, Malo Polje, Malovše, Otlica, Plače, Planina, Podkraj, Potoče, Predmeja, Ravne, Selo, Skrilje, Stomaž, Šmarje, Tevče, Ustje, Velike Žablje, Vipavski Križ, Višnje, Vodice, Vrtovče, Vrtovin, Zavino, Žagolič, Žapuže
El Borbollón, Huehuetla
El Borbollón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huehuetla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 419 m.
Keddie, California
Keddie je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 66 stanovnika.
Spisak esencijalnih lekova Svetske zdravstvene organizacije
Spisak esencijalnih lekova Svetske zdravstvene organizacije je spisak esencijalnih lekova koji je formirala Svetska zdravstvena organizacija. Ovaj spisak je baziran na 17. izdanju iz marta 2011.
Spisak je privi put objavljen 1977 i obnavlja se svake dve godine. Šesnaesto izdanje za odrasle osobe i drugo izdanje za decu su objavljeni marta 2009. Sedamnaesto izdanje za odrasle i treće izdanje za decu su objavljeni marta 2011.
{{Columns-list|4|
Preoperativni lekovi i sedacija za kratkotrajne procedure
== Analgetici, antipiretici, nesteroidni antiinflamatorni lekovi (NSAIM), lekovi koji se koriste za tretman gihta i bolest modifikujući agensi za reumatoidne poremećaje (DMARD) ==
Protektorat
Protektorat je izraz kojim označava odnos dviju država u kojoj jedna država drugoj, obično vojnički, ekonomski ili na neki drugi način slabijoj, vodi vanjske poslove i obranu, odnosno pruža "zaštitu"; zaštićena država, pak, u potpunosti ili u većoj mjeri zadržava autonomiju i/li suverenost u unutrašnjim pitanjima. Izraz, koji potiče od latinske riječi protegere ("zaštititi") je tradicionalno opisivao odnose između dviju država, a koji se zasnivao na sporazumu ili kao posljedica osvajanja. U 19. vijeku se pod izrazom protektorat počela podrazumijevati i područja Azije, Afrike i Oceanije na kojima su tadašnje kolonijalne sile uspostavljale vlast jednostrano ih proglašavajući područjima "pod svojom zaštitom".
Izraz protektorat je zbog potonje prakse stekao pežorativno značenje, odnosno zbog formalizacije neravnopravnog odnosa dvije države ga se smatra suprotnim načelu o pravu na samoodređenje. Nakon prvog svjetskog rata je, pak, Liga naroda uspostavila vlastite protektorate u obliku mandatnih područja, a nakon drugog svjetskog rata su Ujedinjeni narodi uspostavili starateljska područja koja funkcioniraju kao protektorati.
Na području bivše Jugoslavije se danas tako Kosovo smatra svojevrsnim protektoratom.
Foreston, Minnesota
Foriston je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 533, što je 144 (37,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Arieșu de Pădure, Satulung
Arieșu de Pădure je naselje u Rumuniji u okrugu Maramureš u opštini Satulung.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 253 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 216 m.
Paraje la Loma de Santa Ana, Tlacolula de Matamoros
Paraje la Loma de Santa Ana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Tlacolula de Matamoros.
74
Smrti
Sv Šimun
Sv Tadej
Cazavet
Kazave je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Arjež koja pripada prefekturi Sen Žiron.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 181 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,93 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 428 metara (maksimalnoj 1.247 m, a minimalnoj 367 m).
Yasuo Suzuki
(30. april 1913. - ?) je bivši japanski nogometaš.
El Trapiche, Técpan de Galeana
El Trapiche je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 314 m.
Cisteamin
Cisteamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 77,149 Da.
Campo la Tehuixtlera, Yautepec
Campo la Tehuixtlera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Yautepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1204 m.
Dimitrije Ljotić
Dimitrije "Mita" Ljotić (Beograd, 12. 8. 1891. - Ajdovščina, 22. 4. 1945.) je bio srpski fašistički ideolog i političar, vođa pokreta ZBOR, te saradnik nacista i vođa SS dobrovoljaca tokom Drugog svetskog rata.
Ljotić je 1931. bio ministar pravde u vladi Petra Živkovića, ali je dao ostavku nakon što je kralj Aleksandar odbio njegov predlog ustava o preuređenju zemlje po staleškom principu. 1935. je osnovao profašističku stranku Zbor, koja je bila veoma nepopularna (sa 0,86 glasova na izborima te godine). Glavna načela ZBOR-a su bila: antikomunizam, borba protiv „jevrejske zavere“ i zalaganje za staleško uređenje države. Ljotić je sanjao o unutrašnjem preporodu srpskog naroda na osnovu fašističkih načela.
Nakon okupacije Jugoslavije 1941. godine, organizovao je dobrovoljačke jedinice u službi Vermahta, koje su pomagale u "uspostavljaju reda" u Srbiji. Ljotić je bio idejni vođa i načelnik za moral Srpskog dobrovoljačkog korpusa, čiji su pripadnici, po njemu nazivani ljotićevci, ubrzo postali ozloglašeni zbog učešća u masakru u Kragujevcu i drugim gradovima. Ljotićeve jedinice nisu značajno uticale na tok rata. Bile su malobrojne, formirane po dopuštenju okupatora, i organizovane pod komandom Koste Mušickog. Brojnost je varirala od 3.000 do 8.000 što je bio maksimum postignut pred kraj rata u Srbiji uz prisilnu mobilizaciju.
Ljotić je poginuo povlačeći se ispred Jugoslovenske armije u Sloveniji 1945. godine.
Rana biografija
Rođen je u Beogradu, no veći dio svog života proveo je u Smederevu. Njegovi preci doselili su se u Srbiji iz sela Blaca (današnja grčka pokrajina Makedonija) u prvoj polovici XIX. stoljeća. Vladimir Ljotić, Dimitrijev otac, bio je srpski konzul u Solunu (u dva navrata) te predsjednik općine Smederevo i narodni zastupnik u srpskom parlamentu. Osnovnu je školu završio u Smederevu, gdje se upisao i u gimnaziju. Kada se obitelj preselila u Solun s nepunih 16 godina uspješno polaže maturu u Srpskoj Solunskoj gimnaziji po odoberenju Ministarstva vanjskih poslova. U mladosti postaje veoma religiozan te razmišlja o tome da napusti Pravni fakultet (koji je u međuvremenu upisao ali je zbog očevog negodovanja odsutao od fakultetskog obrazovanja) i postane svećenik.
Za vrijeme Balkanskih ratova dragovoljno se javlja u sanitetsku službu. U jesen 1913. godine odlazi u Pariz i tu ostaje sve do početka Prvog svjetskog rata. Nakon povratka u Srbiju 1. rujna 1914. unovačen je. Po završetku 1. svjetskog rata postavljen je za zapovjednika željezničke postaje u Bakru (Hrvatska). U Bakru slama štrajk željezničara tako što uhićuje 36 štrajkaša i predaje ih policiji. S dužnosti zapovjednika željezničke postaje razriješen je 17. lipnja 1920. godine. U Bakru je Ljotić pronašao i ljubav svog života - Ivku, s kojom je kasnije stupio u brak. Nakon razriješenja s dužnosti vraća se u Smederevu gdje otvara odvjetnički ured. Tu postaje član Narodne radikalne stranke, a uskoro i predsjednik omladinske organizacije stranke. Dana 16. veljače 1931. godine kralj Aleksandar, koji je 1929. raspustio skupštinu, imenuje ga ministrom pravde u vladi Petra Živkovića. Nedugo potom (28. lipnja 1931.) podnosi kralju novi nacrt ustava. Prijedlog ustava predviđao je da narod bira svoje zastupnike općim tajnim glasanjem, dok bi kandidature određivali predstavnici profesionalnih, staleških, kulturnih i humanitarnih organizacija. Kralj je odbacio ovaj prijedlog ustava te Ljotić podnosi ostavku.
Osnivanje Zbora
thumb|Obeležje Ljotićevog [[Zbora.]]
Nakon napuštanja ministarske funkcije Ljotić se posvetio okupljanju istomišljenika. Tako je 6. siječnja 1935. godine u Ljubljani stvorena organizacija Jugoslavenski narodni pokret Zbor, čija su glavna načela bila: antikomunizam, borba protiv „jevrejske zavere“ i zalaganje za staleško uređenje države. Za predsjednika pokreta izabran je Dimitrije Ljotić, prvi potpredsjednik bio je Juraj Korenić, liječnik iz Zagreba, drugi potpredsjednik Frank Kondore, odvjetnik iz Ljubljane, a generalni sekretar Velibor Jonić, profesor iz Beograda. Zbor je izašao na izbore (1935.) i dobio 0,84 % glasova. Trend loših izbornih rezultata nastavio se, pa sve do sloma Kraljevine Jugoslavije Ljotićev pokret nije imao značajnijeg uspjeha na izborima.
Ljotić pokret je u znatnoj meri bio antisemitski. Sa pojavom Ljotićevog "Zbora", antisemitizam je u Jugoslaviji javno deklarisan kao otvorena rasistička programska politika. Mnogi od čelnika Zbora su imali izraženo antisemitske stavove, npr. generalni sekretar Milorad Mojić koji je preveo Protokole sionskih mudraca na srpski jezik, i zbog toga bio osuđen, a potom u brošuri štampanoj u okupiranom Beogradu 1941. napisao da se „jevrejstvo mora brzo i energično likvidirati, jer u protivnom slučaju neminovna je propast hrišćanske civilizacije i hrišćanskog sveta“.
Borbe protiv partizana u Srbiji
minijatura|Zbor u okupiranom Kruševcu organizovan od kvislinške vlade 16. avgusta 1943. Govori Mihailo Olćan. Ljotić se među prvima odazvao pozivu nacističkih okupacionih vlasti koje su pokrenule inicijativu za stvaranje civilnih vlasti (tzv. Komesarska uprava) u okupiranoj Srbiji. Aktivno je učestvovao u pregovorima sa nemačkim vlastima i postizanju sporazuma sa istima. Nemci su postepeno shvatili da Ljotić nije pogodan kandidat, jer nije imao ugleda u narodu. I sam Ljotić je iz istog razloga odbio da uđe u vladu (za njega je bilo predviđeno mesto ministra privrede), ali su zato uz njegovo odobrenje ušla dva člana Zbora, Milosav Vasiljević i Stevan Ivanić. 5. juna 1941, nakon što je eksplodiralo skladište municije u Smederevskoj tvrđavi, postavljen je za vanrednog poverioca za obnovu Smedereva.
Još tokom juna 1941. godine, Ljotić i četnički vođa Draža Mihailović su uspostavili vezu povodom međusobne saradnje. Kasnije su njihovi odnosi varirali sukladno Mihailovićevom odnosu prema Nemcima.
Nakon pada Komesarske uprave utemeljena je kvislinška vlada na čelu s Milanom Nedićem, kojeg je na to mesto predložio upravo Ljotić. I u ovu vladu su ušla dva člana Zbora. 7. septembra 1941. počeo je sa izlaženjem i nedeljnik Naša borba eksplicitno ljotićevske orijentacije. Među njegovim saradnicima su bili ministar prosvete Velibor Jonić i njegov zamenik Velmar-Janković. Propagandna aktivnost ovog lista svodila se prvenstveno na antisemitizam, a onda i na antimasonstvo, antikomunizam, veličanje Hitlerovih pobeda, uz propagiranje fašističke literature, pre svega, tekstova i knjiga Dimitrija Ljotića.
Jedan od dvojice ljotićevaca u kvislinškoj vladi - Mihailo Olćan predložio je formiranje Srpske dobrovoljačke komande tj. dobrovoljačkih jedinica koje bi se borile protiv partizana. Ljotićevi dobrovoljački odredi bili su stranačka vojska Zbora koja se uglavnom sastojala od mladih profašističkih dobrovoljaca. Te jedinice naoružane su od nemačkih vlasti. Svrstavanjem uz okupatora i učešću u Kragujevačkom masakru, Ljotićeve jedinice su u narodu uglavnom postale omražene. Dana 22. novembra 1941. Srpski dobrovoljački korpus, žandarmerija i četnici Koste Pećanca stavljeni su pod jedinstveno zapovedništvo pod zajedničkim imenom Šumadijski korpus. Taj korpus potpadao je pod zapovedništvo 113. nemačke divizije i kao takav učestvovao je u borbama protiv partizana.
Nakon okretanja Nemaca protiv Draže Mihailovića, dolazi do razlaza njega i Ljotića. 2. decembra 1941. godine Draža Mihailović javlja predsedniku jugoslovenske Vlade generalu Simoviću da Nedić i Ljotić vode jaku propagandu protiv njega. 23. januara 1942. Draža Mihailović ponovo javlja predsedniku jugoslovenske Vlade:
1942. godine, po ideji po ideji Dimitrija Ljotića, formiran je "vaspitni zavod" u Smederevskoj Palanci koji je služio kao logor za prevaspitavanje komunističke omladine u "nacionalnom" duhu. Logor je postojao do 1944. godine.
Saznavši za ugovore Dražinih četnika sa Nemcima, Ljotić je početkom februara 1944. godine govorio:
Krajem februara 1944. godine Ljotić je predstavnicima Draže Mihailovića poručio da sa njima "neće primirje nego stalan mir" ali da mu priznaju rad sa okupatorom kao ispravan, tj. da četnici priznaju da je Ljotićeva uloga sa Nemcima "ravna njihovoj ulozi sa saveznicima".
Crnogorski dobrovoljački korpus
Nedić i Ljotić pomogli su crnogorskom četničkom vođi Pavlu Durišiću pri stvaranju Crnogorskog dobrovoljačkog korpusa, po ugledu na Srpski dobrovoljački korpus, za borbu protiv partizana. U proljeće 1944. poslan je za neko vrijeme u Sandžak jedan bataljon Srpskog dobrovoljačkog korpusa da pomogne Durišiću, a bivši Nedićev ministar i Ljotićev bliski drug Mihailo Olćan došao je s tim bataljonom u Sandžak kao oficir za vezu između Đurišića i Nedića (neko vrijeme je kao oficir za vezu služio Ratko Parežanin). Nijemci su takođe Durišiću dodijelili oficira za vezu, poručnika Heusza. Jedinice Crnogorskog dobrovoljačkog korpusa su po prvi puta upotrijebljene protiv partizana u Sandžaku, a kasnije po cijeloj Crnoj Gori.
Povlačenje u Sloveniji
Pred kraj rata pritisnuti napredovanjem snaga NOVJ i Crvene armije Ljotić i njegovi dobrovoljci se organizovano sa Nemcima povlače se u Sloveniju. Tu Ljotić uspostavlja suradnju sa zapovjednikom slovenskih kvislinških postrojbi Lavom Rupnikom (Bijela garda). Kod Ljotića u Sloveniju su ubrzo pristigli i četnici Momčila Đujića i Dobroslava Jevđevića, kao i jedinice Srpske državne straže koje su u decembru 1944. napustile Dražu Mihailovića. Sa njima su bili i patrijarh Gavrilo Dožić i episkop Nikolaj Velimirović, čije je puštanje iz logora Ljotić izdejstvovao od Nemaca.
Ahome, Sinaloa
Ahome je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa.
Dimitrije Ljotić
Povlačenje u Sloveniji
Ljotić je nameravao da okupi sve "nacionalne snage" u Sloveniji, kako bi se zajednički suprotsavili Jugoslovenskoj armiji. Planirano je da se potom vrate u Beograd i uspostave vladu.
Ahome, Sinaloa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10806 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Dimitrije Ljotić
Povlačenje u Sloveniji
8. januara 1945. godine Ljotić je ranjen bombom, o čemu Dobroslav Jevđević izveštava generala Mihailovića:
Ljotić je iz Slovenije 28. februara 1945. poslao delegaciju u Bosnu na čelu sa prvim srpskim kvislingom Aćimovićem. Delegacija je stigla u Mihailovićev štab kod Doboja 15. marta 1945. Njihova poruka je glasila:
Ljotić je tražio da general Mihailović sa “celokupnom vojskom” dođe u Sloveniju i lično preuzme komandu. Ljotić je računao da u Sloveniji ima oko 35 hiljada “naoružanih Srba i Slovenaca”, čemu se može dodati još oko 30.000 ljudi opštom mobilizacijom. Ako bi Draža došao sa svojim ostacima (u to vreme oko 25.000), u Sloveniji bi se stvorila armija od blizu 100.000 ljudi.
Smrt
Dana 22. travnja 1945. Ljotić je dobio brzojav od Đujića da se patrijarh Gavrilo Dožić i episkop Nikolaj Velimirović žele sastati s njime. Na put je krenuo 23. travnja, pokušavajući da pređe teren pod kontrolom partizana.
23. aprila 1945. Dimitrije Ljotić je poginuo, sletevši kolima u provaliju sa mosta koji su srušili partizani. Sutradan ujutro, Ljotićevo tijelo prebačeno je u Goricu gdje je obavljena sahrana. Na njegovom odru je Vladika Nikolaj održao posmrtnu besedu punu zahvalnosti:
Ljotićeva pogibija bila je težak udarac za kvislinške snage, i doprinela je da u glavnoj bici sa Jugoslovenskom armijom ne bude snažnog vojničkog jedinstva.
Politički stavovi
Istoričar Jozo Tomasevich ovako sažima stavove Dimitrija Ljotića:
Vicente Lombardo Toledano, Tecate
Vicente Lombardo Toledano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 820 m.
Carpeneto, Savona
Carpeneto je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 320 m.
Massenzatico, Reggio Emilia
Massenzatico je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2411 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Schillsdorf
Šilsdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Plen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 865 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1057071.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Plen Šilsdorf se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Plen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 42 metra. Površina opštine iznosi 26,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 865 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 33 stanovnika/km².
Corral, Grúas, Cuauhtémoc
Corral, Grúas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1993 m.
El Pilón de los Oviedo, San Miguel de Allende
El Pilón de los Oviedo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2250 m.
Christopher Pike (Star Trek)
Christopher Pike, koga je prvi put tumačio Jeffrey Hunter a potom Sean Kenney je lik u fiktivnom univerzumu Star Treka. Hunter je lik tumačio u originalnoj pilot-epizodi Star Treka pod nazivom "The Cage". U njoj je Pike kapetan broda USS Enterprise. Pilot-epizoda je odbačena, a lik nestao prilikom snimanja druge pilot-epizode nakon što je Hunter odlučio odustati od serije. Kenney ga je glumio u novim scenama u kasnijoj epizodi Star Treka pod nazivom "The Menagerie" gdje se također pojavljuju Hunterove scene iz "The Cagea".
Glumac Bruce Greenwood je angažiran za ulogu Pikea u predtsojećem fičmu o Star Treku koga će režirati J.J. Abrams. .
Blendecques
Blandek je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Sent Omer.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 5186 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 542 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,56 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 25 metara (maksimalnoj 93 m, a minimalnoj 7 m).
Akira Matsunaga
(21. septembar 1914. - 20. januar 1943.) je bivši japanski nogometaš.
Buckner, Illinois
Bakner je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 462, što je 17 (-3,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Keeler, California
Keeler je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 66 stanovnika.
Forcora, Varese
Forcora je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Turpan
Turpan (تۇرپان; Turfan; ), također poznat kao Turfan ili Tulufan, je oaza i istoimeni grad na razini okruga u prefekturi Turpan u Ujgurskoj Autonomnoj Regiji Xinjiang NR Kine. Krajem 2003. je u njoj živjelo oko 254.900 stanovnika.
Forcora, Varese
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1189 m.
Opština Vețca, Mureș
Vețca je opština u Rumuniji u okrugu Mureš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 413 m.
Schwules Museum
Schwules Museum (Gej muzej) je muzej u Berlinu, posvećen očuvanju i predstavljanju LGBT istorije. Muzej je osnovan 1985. godine. Ključni trenutak u osnivanju muzeja bila je izložba Eldorado, o LGBT životu u predratnom Berlinu, koju su 1984. priredili mladi istraživači. Nakon velikog uspeha došli su na ideju da se ovakav način rada nastavi u jedinstvenom muzeju. Aktivnosti oko priprema izložbi, zatim, aktivnosti u arhivu i biblioteci sprovodi "Udruženje prijatelja gej muzeja u Berlinu" (Verein der Freunde eines Schwulen Museums in Berlin e.V.), osnovano 1985. godine. Muzej se nalazi u ulici Mehringdamm na Kreuzbergu u Berlinu.
Od decembra, 2004. godine, u muzeju se nalazi stalna postavka: "Samosvest i istrajnost. 200 godina gej istorije". Ona predstavlja period od 1790. do 1990. sa strategijama, mogućnostima i problemima sa kojima se susreću homoseksualci u nastojanju da vode život kakav ga sami definišu, da nađu srodne duše i da izgrade socijalne mreže. Nasuprot tome prikazani su i socijalni i zakonski uslovi, kao na primer paragraf 175, sa kojima su povezana ograničenja, progoni i kažnjavanja gejeva, kao i uspesi LGBT pokreta.
Paralelno sa tim godišnje se prikaže nekoliko različitih postavki, koje se, na primer, usredsređuju na pojedine epohe ili teme, kao što je bila izložba "Goodbye to Berlin. 100 godina gej pokreta" iz 1997. Izložbom "Progon homoseksualnih muškaraca u Berlinu 1933-45" obrađena je tema progona LGBT osoba u nacističkoj Nemačkoj.
Prikazano je i više biografskih izložbi, kao i omaža posvećenih poznatim LGBT osobama, kao što su Oscar Wilde, Marlene Dietrich, Rainer Werner Fassbiner, Thomas Mann, Michel Foucault i drugi. Organizuju se i redovne umetničke izložbe savremenika.
Cilj aktivnosti je da izdvoji javnu sliku o gejevima i da obezbedi naučnu obradu i istraživanje gej istorije. Time se nastoji učiniti život gejeva vidljiviji i prisutniji čime se podstiče tolerancija i prihvatanje homoseksualnih osoba i deluje protiv diskriminacije. Time se, takođe, jača samosvest i identitet gejeva.
Arhiv čuva časopise od 1896. godine iz Nemačke, Evrope i sveta. Takođe, zbirka fotografija, filmova i drugih video materijala, plakata, umetnina, autograma i sl. upotpunjuje arhiv. Biblioteka sadrži oko 10.000 knjiga na temu homoseksualnosti.
Hidalgo (plemstvo)
mini|desno|200px|Prikaz idalga u španjolskim kolonijama iz 16. stoljeća Idalgo (šp. hidalgo/fidalgo) je pripadnik najnižeg plemstva u Španjolskoj i Portugalu, koji je bio oslobođen plaćanja poreza zahvaljujući svom staležu, ali nije obavezno posjedovao zemlju.
Riječ je u uporabi od 7. stoljeća i nastala je od španjolskog „hijo de algo“ (nečiji sin). U srednjem vijeku izgovor se promijenio od „hijodealgo“ u „hidalgo“.
Da bi neko mogao biti proglašen „starim idalgom“ (šp. hidalgo solariego), morao je dokazati da su mu i djedovi i bake i s majčine i očeve strane imali titulu idalga. Samo ovi su bili cijenjeni i poštovani od svih. Ostali, koji su titulu dobili za neku zaslugu, bili su omalovažavani i ismijavani. Još jedno bitno obilježje idalga je preziranje fizičkog rada, jer mu je tako nalagao njegov osjećaj za čast. S obzirom na to i na činjenicu da se u kasnijem razdoblju ova titula dodijeljivala na nekontroliran način (jer je svaki vladar, da bi izbjegao dodjeljivanje zemlje, nagrađivao zaslužne dodjeljivanjem titule), Španjolska u 17. stoljeću je bila puna idalga koji su gladni i u dronjcima, ali nikada se ne bi prihvatili nekog posla.
Kad su Burboni došli na španjolsko prijestolje, bilo je već oko pola milijuna idalga koji nisu plaćali porez, što je jako štetilo državi. Ova titula je doživjela veliku reformu i do kraja 19. stoljeća je skoro potpuno nestala, zajedno s društvenim slojem koji je predstavljala.
Opština Santiago Nundiche, Oaxaca
Santiago Nundiche je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 716 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2074 m.
Kanosh, Utah
je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 474, što je 11 (-2,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Broj Jedan (Star Trek)
Broj Jedan (originalno Number One) je u originalnoj pilot-epizodi naučno-fantastične TV-serije Star Trek pod nazivom "The Cage" bio naziv na neimenovani lik intelektualne prve oficirke koja je služila pod kapetanom Christopherom Pikeom. Broj Jedan u anglosaksonskoj pomorskoj terminologiji označava prvog brodskog časnika, odnosno drugog časnika po hijerarhiji, iza kapetana. Za vrijeme epizode "The Cage," Broj Jedan vanzemaljcima koji su je zatočili dokazuje da su ljudi spremniji umrijeti neo biti robovi.
Njen lik je tumačila Majel Barrett, koja će kasnije tumačiti bolničarku Christine Chapel u originalnom Star Treku i Lwaxanu Troi u Star Trek: The Next Generation. Barrett je na špici navedena pod djevojačkim imenom M. Leigh Hudec.
Veliki broj žena među posadom zvjezdanog broda je bio jedan od razloga zašto je NBC odbio originalni pulot Star Treka, nazvavši ga "previše misaonim". NBC-jeve glavešine su smatrale da će vanzemaljca Spocka i Broj Jedan publika odbiti, prema Roddenberryju i Stephenu Whitfieldu, iako je i Gene Roddenberry priznao da su tadašnje žene odbile njen lik. S obzirom da je NBC pristao snimiti drugi pilot, Roddenberry je napravio kompromis eliminiravši Broj Jedan, ali je zato elemente njenog lika — posebno hladni nastup i inzistiranje na logici — utopio u lik Spocka tokom redovne serije.
Lik Broj Jedan se kasnije pojavio u stripovima i romanima koji ne predstavljaju dio kanona Star Treka.
John Spencer (glumac)
John Spencer (20.12. 1946 – 16.12. 2005.) bio je Emmyjem nagrađeni američki glumac, najpoznatiji po ulozi Lea McGarryja, načelnika štaba Bijele kuće, u dramskoj seriji The West Wing.
Biografija
Spencer se rodio kao John Speshock u radničkoj porodici irsko-ukrajinskog porijekla. Za glumca se počeo školovati u dobi od 16 godina, a u školi Professional Children's School bio na predavanjima s Lizom Minelli.
Karijeru je započeo u kazalištu, a na filmu i TV se počeo pojavljivati 1980-ih, uglavnom tumačeći karakterne uloge. Uloga u The West Wing je u mnogo čemu bila refleksija njegovog stvarnog života - kao i Leo McGarry, bio je liječeni alkoholičar, razveden i sa srčanim problemima.
Spencer je umro od srčanog udara za vrijeme snimanja posljednje sezone. Njegova smrt je natjerala producente da smrt njegovog lika učine jednim od glavnih događaja raspleta serije.
Confessions from a Holiday Camp
Confessions from a Holiday Camp je britanska filmska komedija. Predstavlja adaptaciju erotsko-humorističkog romana Christophera Wooda, odnosno nastavak filma Confessions of a Driving Instructor. U njemu Robin Askwith ponavlja ulogu Timmya Lee, mladića koji usprkos nespretnosti uživa uspjehe kod žena. Radnja se odvija u odmaralištu gdje on i njegov šogor (koga tumači Anthony Booth) rade kao zabavljači. Iako je, kao i raniji filmovi, doživio komercijalni uspjeh, postao je posljednji film iz serije; to se tumači time da je David Begelman, šef hollywoodskog studija Columbia Pictures koji je podržavao britanske producente, morao odstupiti sa dužnosti zbog upetljanosti u skandal sa pronevjerom.
Pizzano, Bologna
Pizzano je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2170 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 183 m.
El Porvenir, Tecomán
El Porvenir je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Tlalca, Texhuacán
Tlalca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Texhuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 635 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2031 m.
El Jícaro, Actopan
El Jícaro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Actopan.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 297 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 463 m.
Colombaio-Via Regioni, Siena
Colombaio-Via Regioni je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 331 m.
San Martino, Biella
San Martino je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 367 m.
Gadir, Trapani
Gadir je naselje u Italiji u provinciji Trapani, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Chaux-lès-Passavant
Šo le Pasevan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 144 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,44 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 585 metara (maksimalnoj 639 m, a minimalnoj 420 m).
Schinkel
Šinkel je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.034 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058142.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rendsburg Šinkel se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Rendsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 17 metara. Površina opštine iznosi 10,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.034 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 101 stanovnika/km².
Рокци (Ивањица)
Демографија
У насељу Рокци живи 392 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 42,9 година (42,3 код мушкараца и 43,5 код жена). У насељу има 150 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,20.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Povratak uličnog borca
Povratak uličnog borca (殺人拳２) je japanski film borilačkih vještina snimljen 1974. godine u režiji Shigehira Ozawe. Predstavlja nastavak filma Ulični borac, a u njemu Sonny Chiba ponavlja ulogu Takume (Terryja) Tsurugija, amoralnog majstora borilačkih vještina. Radnja prikazuje kako ga jedan od šefova yakuza angažira za likvidaciju poslovnih partnera, ali kako pri tome otkriva da bi mu jedna od meta mogao biti prijatelj. Iste je godine snimljen i treći i posljednji nastavak pod naslovom Posljednja osveta uličnog borca.
Uloge
Napomena: Imena u engleskoj verziji filma navedena u zagradama.
Rihei Sano
(21. septembar 1912. - ?) je bivši japanski nogometaš.
El Chamizal, Huehuetla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1323 m.
Kalisten
Kalisten iz Olinta (grčki ; cca. 360-328. pne.) bio je grčki historičar.
Bio je unuk Proksena iz Atarneja, Aristotelovog skrbnika i rođaka. S Aristotelom se prvi put sreo kada je Aristotel bio tutor Aleksandru Velikom. Zahvaljujući Aristotelovoj preporuci, Kalisten je imenovan službenim dvorskim historičarom te je Aleksandra pratio na njegovom velikom pohodu na Aziju.
Dok je na samom početku pohodu Kalisten hvalio Aleksandra, kasnije je postao prema njemu kritičan, pogotovo nakon što je kralj počeo preuzimati običaje i protokol orijentalnih vladara, uključujući proskinezu. Zbog toga je pao u nemilost te je nakon optužbi za sudjelovanje u zavjeri bačen u zatvor gdje je umro od posljedica mučenja ili bolesti. Njegov je kraj poslužio kao inspiracija traktkatu Kalisten, koga je napisao njegov prijatelj Teofrast.
Kalisten je napisao nekoliko historijskih djela vezanih uz Grčku koja su kasnije izgubljena. Njegovi zapisi o Aleksandrovom pohodu su, međutim, sačuvani kroz opsežno citiranje od strane kasnijih autora.
Organal, Tlacotepec Plumas
Organal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Tlacotepec Plumas.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2119 m.
Opština Viișoara, Mureș
Viișoara je opština u Rumuniji u okrugu Mureš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 488 m.
Santa Maria Nuova, Ancona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3476 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 251 m.
Corral de Piedra, Técpan de Galeana
Corral de Piedra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 347 m.
Novi Travnik
Stanovništvo
mini|Karta grada Novog Travnika Po posljednjem službenom popisu stanovništva iz 1991. godine, općina Novi Travnik imala je 30.624 stanovnika, raspoređenih u 52 naselja.
Naseljena mjesta su:
Balići, Bare, Bistro, Božići, Bučići, Budušići, Bugojčići, Bukvići, Čakići, Čehova, Dahovo, Donje Pećine, Duboko, Đakovići, Gornje Pećine, Hadžići, Has, Isakovići, Kalinska, Kasapovići, Kopila, Kovačići, Krnjića Potok, Lisac, Margetići, Monjići, Nević Polje, Nova Opara, Novi Travnik, Opara, Orašac, Pečuj, Petačići, Potočani, Pribilovići, Pričani, Rakovica, Rankovići, Rastovci, Rat, Reput, Rostovo, Ruda, Sebešić, Seona, Seona na Pavlovici, Sinokos, Stojkovići, Šenkovići, Torine, Trenica, Trnovac, Turalići, Vejzovići, Vodovod, Zenepići i Zubići.
Uprava
Načelnik općine je Refik Lendo (SDA), a predsjednik općinskog vijeća Slavko Marin (HDZ BiH). Saziv Općinskog vijeća Novi Travnik za mandatni period od 2012. do 2016. godine čine vijećnici iz sljedećih stranaka:
Historija
thumb|350x350px|Novi Travnik za vrijeme [[Rat u Bosni i Hercegovini|zadnjeg rata u BiH.]] Novi Travnik je sagrađen 1949. kao naselje za radnike novoosnovane tvornice MMK Bratstvo, pa je jedan od najmlađih gradova na ovim prostorima. Grad je za vrijeme rata u BiH 1993. godine bio pogođen sukobom između pretežno bošnjačke Armije RBiH i pretežno hrvatskog HVO-a.
Zar i ti, Sotire?
Zar i ti, Sotire? je jugoslovenskia TV drama na makedonskom jeziku emitovana 1975. godine. Režirao ju je Dimitar Hristov a scenario je napisao Mile Popovski.
Lizimah
Lizimah (oko 360. pne. - 281. pne.) je bio general u vojsci Alekasandra Makedonskog i jedan od dijadoha (naslednika). Bio je kralj Trakije od 306. pne., kralj Male Azije od 301. pne. i kralj Makedonije zajedno sa Pirom od 288. pne.
Tokom Aleksandrove kampanje u Persiji bio mu je jedan od telohranitelja. Kada je Aleksandar umro 323. pne. postaje satrap Trakije.
Udružuje se sa Antipaterom, Antigonom, Ptolemejem i Kraterom protiv Perdike.
Borbe protiv Antigona
Tokom trećeg rata dijadosa udružuju se 315. pne. sa Ptolemejem, Seleukom i Kasandrom protiv Antigona i njegovog sina Demetrija Poliorketa. Antigon uspeva da pobuni trakijska i skitska plemena protiv njega i time mu skrene pažnju. Uzima titulu kralja Trakije 306. pne..
Lizimah, Ptolemej, Seleuk i Kasander sklapaju savez i 302. pne. napadaju Antigona u Aziji. Lizimah je napao Malu Aziju, gde nije bilo nekog otpora. Međutim tokom 301. pne. Antigon i Demetrije ga uspevaju izolirati kod Ipsa. Seleuk dolazi Lizimahu u pomoć i u bici kod Ipsa 301. pne. pobeđuju Antigona i ubijaju ga. Antigonove posede dele, tako da Lizimah dobija velike delove Male Azije.
Demetrije obnavlja neprijateljstva
thumb|150px|left| Lizimahov novac. Na grčkom piše ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΛΥΣΙΜΑΚΟΥ (novac od kralja Lizimaha).
Nakon eliminacije Antigona Seleuk mu postaje opasan. Lizimah se udružuje sa Ptolemejem i uzima njegovu ćerku za ženu. Demetrije obnavlja neprijateljstva 297. pne. tokom Lizimahovog odsustva iz Grčke. Lizimah zato uzima njegove gradove u Maloj Aziji. Sklapaju mir 294. pne. i Lizimah priznaje Demetrija kraljem Makedonije. Demetrije ponovo ugrožava Trakiju, pa Lizimah sklapa savez sa epirskim kraljem Pirom.
Lizimah na vrhucu moći
Lizimah i Pir udruženim snagama 288. pne. osvajaju Makedoniju i izbacuju Demetrija. Pir i Lizimah su zajednički postali kraljevi Makedonije. Demetrije je ponovo krenuo protiv Lizimaha, ali Seleuk ga zarobljava 285. pne.. Lizimah izbacuje 285. pne. Pira iz Makedonije i time postaje jedini kralj Makedonije.
Intrige i pad
Domađe nevolje su dovele do Lizimahovog pada. Lizimah ima sina Agatokla iz prvog braka, koji treba biti naslednik. Lizimahova žena, ćerka Ptolemejeva, želi da njen sin bude naslednik, pa lažno optužuje Agatokla da kuje urotu sa Seleukom protiv oca. Lizimah ubija svog sina Agatokla. To izaziva revolt i kod stanovništva i kod prijatelja. Mnogi gradovi u Aziji se bune. Agatokleova žena beži kod Seleuka, koji pobeđuje Lizimaha 281. pne. u bici kod Korupedija. Lizimah je ubijen u toj bici.
Velikobeltni most
Velikobeltni most je fiksna veza od više elemenata koja prelazi Veliki pojas između danskih ostrva Selanda i Fina. Sastoji se od putnog visećeg mosta i železničkog tunela između Selanda i malog ostrva Sproge u sredini Velikog pojasa, i mosta sa potpornim gredama za drumski i železnički saobraćaja između Sprogea i Fina. Ukupna dužina je 18 km.
"Velikobeltni most" obično se odnosi na viseći most, mada se takođe može koristiti da označi most sa potpornim gredama ili vezu u celosti. Zvanično nazvan Istočni most, viseći most dizajnirale su danske firme COWI A/S i Ramboll. Ima peti najduži glavni raspon na svetu (1,6 km), a najduži izvan Azije. U vreme otvaranja mosta bio je drugi najduži, iza mosta Akaši Kaikjo, otvorenog nekoliko meseci ranije.
Veza je zamenila trajektnu službu, koja je bila osnovno sredstvo prelaska Velikog pojasa. Nakon više od 50 godina rasprave, danska vlada je 1986. odlučila da izgradi vezu; otvorena je za železnički saobraćaj 1997. i za drumski saobraćaj 1998. Sa procenjenim troškovima od 21,4 milijarde DKK (cene iz 1988), most je najveći građevinski projekat u istoriji Danske. Znatno se skratilo vreme putovanja; prethodno je trajalo jedan sat trajektom, a sada se može preći za deset minuta. Ova veza i most Eresund (izgrađen 1995-1999) zajedno su omogućili vožnju iz kopnene Evrope u Švedsku i ostatak Skandinavije kroz Dansku.
Rad i održavanje finansiraju se putarinama za vozila i vozove. Biciklisti ne mogu koristiti most, ali bicikli se mogu prevoziti vozom ili autobusom.
Istorija
Trajekti preko Velikog pojasa započeli su službu između obalnih gradova Korser i Niborg 1883. godine, spajajući železničke linije sa obe strane pojasa. Godine 1957. drumski saobraćaj je premešten na put Halskov-Knudshoved, oko 1,5 kilometara severno i blizu fiksne veze.
Nacrti za izgradnju fiksne veze predstavljeni su već 1850-ih, a nekoliko predloga pojavilo se u narednim decenijama. Danske državne železnice, odgovorne za trajektnu službu, predstavile su planove za most 1934. godine. Koncepti mostova preko Eresunda (152 miliona DKK) i Velikobeltni most (257 miliona DKK) izračunati su oko 1936. godine. 1948. Ministarstvo za javne radove (sada Ministarstvo saobraćaja) osnovalo je komisiju za istraživanje implikacija fiksne veze. mini|Mapa: Velikobeltni most Prvi zakon koji se odnosi na fiksnu vezu donet je 1973. ali projekat je stavljen na čekanje 1978. jer je stranka Liberala zahtevala odlaganje javne potrošnje. Politički dogovor o ponovnom pokretanju rada postignut je 1986. godine, građevinskim zakonom donetim 1987.
Izgradnja veze započela je 1988. godine. Godine 1991. Finska je tužila Dansku Međunarodnom sudu pravde, uz obrazloženje da finske mobilne bušilice neće moći da prođu ispod mosta. Dve zemlje su pregovarale o finansijskoj nadoknadi u iznosu od 90 miliona danskih kruna, a Finska je povukla tužbu.
Procenjuje se da će veza stvoriti vrednost od 379 milijardi DKK nakon 50 godina korišćenja.