cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stevan Hristić
Njegov najznačajniji doprinos razvoju kulturnog života Srbije je osnivanje i vođenje Beogradske filharmonije. Naporedo sa tim, bio je i direktor Beogradske opere u periodu 1924.-1935., a 1937. je jedan od osnivača i prvih profesora Muzičke akademije, a kasnije je i jedno vreme bio njen rektor. Nakon Drugog svetskog rata, 1945. učestvuje u osnivanju Udruženja kompozitora Srbije, čiji je jedan od prvih predsednika, a takođe je bio i prvi predsednik Saveza kompozitora Jugoslavije (osn. 1950.). Osim ovih uvaženih funkcija, nosio je i najvišu akademsku titulu, budući član, najpre dopisni (1948.-1950.), a zatim i redovni (od 1950.) Srpske akademije nauka i umetnosti (SANU).
Ipak, najviše zasluga nosi za svoje stvaralaštvo. Ono počinje pisanjem scenske muzike za komad s pevanjem „Čučuk Stana“ (1907.), a do kraja svog života je napisao i solo pesme, nekoliko horskih dela, dve koncertantne kompozicije, „Simfonijsku fantaziju za violinu i orkestar“ (diplomski rad u Lajpcigu) i „Rapsodija za klavir i orkestar“. Njegova najznačajnija, i najpoznatija, dela su (prvi u srpskoj muzici) oratorijum „Vaskrsenje“, izvanredno „Opelo u b-moll-u“, jedina dovršena opera „Suton“ i, kao njegovo najpoznatije, a moglo bi se reći i najkvalitetnije delo, balet „Ohridska legenda“.
thumb|desno|120px|Hristićev grob u Aleji velikana na beogradskom Novom groblju
Jedan od kurioziteta vezanih za delo Stevana Hristića, a koji verno oslikava bahat odnos stručne i šire javnosti prema sopstvenim umetnicima i kulturi, se odnosi na operu „Suton“. 1958. godine, Hristić je za gostovanje u Moskvi dopisao jednu baletsku scenu. Uprkos značaju ovog kompozitora, notni zapis (partitura) ove scene ne postoji, odnosno, izgubljena je. Jedino što je sačuvano je jedan audio snimak koji je u posedu Radio Beograda.
Courtland, Alabama
Courtland je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 609 stanovnika.
Oyster Bay Cove, New York
Ojster Bej Kouv je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.197, što je 65 (-2,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kanadski arktički arhipelag
Kanadski arktički arhipelag (engleski: Canadian Arctic Archipelago), je naziv za skupinu od 36 563 kanadskih otoka smještenih na krajnjem sjeveru, u Arktičkom oceanu unutar Arktičkog kruga.
Geografija
Kanadski arktički arhipelag ima površinu od 1,424.500 km², koja je administrativno podjeljena između dve kanadske teritorije Nunavut (kome pripada najveći dio) i Sjeverozapadni teritoriji. Arhipelag se proteže u dužinu nekih 2400 km, od Beaufortova mora na zapadu do Grenlanda na istoku, i oko 1900 km od kanadskog kopna na jugu do najsjevernije točke na otoku Ellesmere rta Columbia. Otoci su međusobno i od kopna, razdvojeni nizom kanala koji su poznati kao Sjeverozapadni prolaz. Jugoistočni otoci arhipelaga geološki pripadaju Kanadskom štitu.
Čitav teritorij karakterizira Arktička nizina na jugu i Innuitske planine na sjeveru, to je najveća arktička kopnena masa na svijetu nakon Grenlanda. Klima po arhipelagu je polarna, nema šuma već je teren u nizini uz more pokriven tundrom. Većina otoka je nenaseljena, a oni koji jesu uglavnom leže na jugu.
Operacija Kreševo
Operacija Kreševo je bila zajednička osovinska operacija Vermahta i domobrana protiv partizana u NDH (oblast Kreševa), od 3. jula do 3. avgusta 1942. godine.
6-MeO-THH
6-MeO-THH je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 216,279 Da.
Operacija Zenica – Zavidovići
Operacija Zenica – Zavidovići je bila udružena osovinska operacija protiv partizana u NDH, koju su zajednički vodili Wehrmacht, ustaše i četnici u oblasti istočno od Zenice i južno od Zavidovića, od 3. do 22. juna 1942. godine.
Perazzete, Latina
Perazzete je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Vrbnik
mini|"Vrbniče nad morem". narodna pjesma o gradću na [[Klif|klifu|268x268piksel]] thumb|Spomenik [[Blaž Baromić|Blažu Baromiću|223x223piksel]] mini|236x236piksel|Vrbenske kale mini|Vrbnički porat|265x265piksel Vrbnik (italijanski Verbenico, njemački Vörbnick), je općina, istoimeno naselje i manje pristanište na otoku Krku u Hrvatskoj. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Pitoreskni mediteranski gradić smješten na litici 50-ak m nad morem na istočnoj strani otoka Krka, nasuprot, preko Vinodolskog kanala je Novi Vinodolski.
Susjedne općine su: Dobrinj na sjeveru, Krk na zapadu, Punat i Baška na jugu. Od Punta i Dobrinja Vrbnik je udaljen 8 km, a od Titovog mosta 28 km.
Područje općine Vrbnik je valovito, a na jugu brdovito s vrhovima preko 400 m n/v. Obale su pretežno strme i nepristupačne, naročito na južnom dijelu, a prema sjeveru su pristupačnije. Najznačajnije uvale su: Ogrul, Sršćica, Sveti Juraj, Pod Črnice u južnom dijelu te Kostrijčica, Dresteina, Melska i Sveti Marak na sjevernom dijelu.
Vegetacija je bujna, a prema jugu rijedi. Kroz vrbničko (vrbensko) polje protječe povremeni potok Vretenica, ili samo Potok, koji se iskorištava i za navodnjavanje polja. U zaseoku Paprata kraj Garice je veći izvor pitke vode.
Naselja općine Vrbnik
Garica, Kampelje, Risika, Vrbnik.
Stanovništvo
Po popisu iz 2001. g., općina Vrbnik je imala 1.245 stanovnika, a sam gradić Vrbnik 944 stanovnika.
Povijest
Vrbnik je 1118. potpao pod mletački utjecaj, iako su do 1480. njime vladali krčki feudalci. Vrbnik je dobio Vrbnički statut 1388., pisan čakavskim jezikom i glagoljskim pismom. Vrbnički statut drugi je po postanku među hrvatskim statutima uopće, odmah iza Vinodolskog. Većinu svojih propisa posvećuje kaznenom pravu. Nije sačuvan u izvorniku, već u prijepisu vrbničkog svećenika Grgura Žaškovića iz 1526. Danas je pohranjen u Nacionalnoj i sveučilišnoj knjižnici u Zagrebu. Vrbnik je stoljećima bio glagoljaško središte. U vrbničkom glagoljskom skriptoriju nastao je najveći broj danas sačuvanih glagoljskih rukopisa npr. Blaž Baromić je napisao Mavrov brevijar.
Nakon preko 300 godina vlafavine Mletačke Republike krajem XVIII. st. dolazi Habsburška Monarhija koja, s prekidom Napoleonovog Ilirika vlada do 1918. Školovanje djevojčica prvi put je omogućeno 1848.
Privreda
Najznačajnija privreda grana u Vrbniku je poljoprivreda, prvenstveno vinogradarstvo. Vrbničko polje koje se nalazi u zaleđu Vrbnika, uz bašćansku dolinu, je najveće područje lijevo|mini|263x263piksel|[[Vinograd|Vinogradi u Vrbenskom (Vrbničkom, Vrbanskom) polju u kojima prevladava sorta vrbnička žlahtina]] veza=https://hr.wikipedia.org/wiki/Datoteka:Blaz_Baromov_Vrbnik_07.jpg|mini|225x225piksel|Spomenik popu Blažu Baromiću (ploča) plodne zemlje na otoku. Stoljećima je ono bilo vrlo intenzivno obrađivano. Nakon nekoliko desetljeća djelomične zapuštenosti tijekom 20. st., osamdesetih godina prošlog stoljeća započelo je ponovno obrađivanje polja koje je danas u potpunosti iskorišteno te se i širi krčenjem okolnih šuma. Tome je naročito doprinjela "Poljoprivredna zadruga" koja organizira otkup svog uroda grožđa i preradu u vino. Osim PZ-a, postoji i nekoliko vrbničkih obitelji koje se tradicionalno bave uzgojem loze, otkupom i proizvodnjom vina. Naročito je u vrbničkom polju velikom oko 150 ha zastupljena autohtona sorta Žlahtina. Godišnja proizvodnja Žlahtine iznosi oko 1.200.000 butelja. Najkvalitetnije vino se izvozi u zapadnoeuropske zemlje i SAD.
Osim Žlahtine posljednjih se godina proizvodi i pjenušac Valomet čije se butilje pohranjuju u more ispred Vrbnika zbog dozrijevanja. Iako se ne proizvodi u velikim količinama, Valomet se uspješno izvozi u zapadne zemlje.
Razlog opstanku pa i jačanju vinogradarstva u Vrbniku je u uspješnoj promociji, dobro organiziranom otkupu grožđa te raširenoj distribucionoj mreži. Rezultat toga je vrlo visoka otkupna cijena, otkupljuje se čitav urod te nema problema u isplati. Jedna od spomenutih obitelji u novije vrijeme značajno širi uzgoj vinove loze i na nekada također lozom obrađivanu bašćansku dolinu. mini|Pitoreskne vrbenske plaže U Garici i Risiki je najznačajnije stočarstvo, odnosno ovčarstvo. Iako prisutno na cijelom području općine, maslinarstvo nije razvijeno kao na ostalim dijelovima otoka.
Turizam je od svih sedam krčkih općina najslabije razvijen u općini Vrbnik, unatoč postojanju uvjeta. Osim jednog manjeg hotela, manji je broj apartmana u Vrbniku i Risiki.
Iako se nalazi na moru, djelatnosti u vezi s morem, ribarstvo, pomorstvo, nikada nisu bile primarne. Razlog je promjenjivost vremenskih prilika u Velebitskom kanalu kojem Vrbnik gravitira.
Visoki sud Australije
Visoki sud reguliran je člankom 71. Ustava Australije, koji ga imenuje nositeljem sudbene vlasti. Sud je uspostavljen i s radom počeo temeljem Zakona o sudovima iz 1903. godine. Danas su odredbe o funkcioniranju Visokog suda mogu naći u Ustavu (čl. 71 - 75), Zakonu o sudovima te Zakonu o Visokom sudu Australije iz 1979. godine. Visoki sud sastoji se od ukupno 7 sudaca - Vrhovnog suca te 6 ostalih sudaca. Suce imenuje Generalni guverner Australije na prijedlog federalne vlasti, a njihov je mandat trajan te traje do 70 godine života, kada se moraju umiroviti.
Visoki sud smješten je, od 1980. godine, u Canberri. Većina zasijedanja održava se u zgradi Visokog suda, smještenoj u Parlamentarnom trokutu, ponad jezera Burley Griffin. Zasijedanja se povremeno održavaju i u središtima saveznih država, poput Melbournea, Sydneyja ili Victorije.
Feliks od Akvitanije
Feliks od Akvitanije (? - cca. 676) bio je patricij iz grada Toulousea, koji je od 660. do smrti služio kao vojvoda od Akvitanije. Pod njegovih vodstvom su bile ujedinjene Akvitanija i tadašnje Vojvodstvo Vaskonija. Feliks je bio nominalni vazal Franačke, odnosno merovinških kraljeva. Nije jasno da li je postavljen od strane njih ili je vlast osvojio sam. U svakom slučaju, Feliks je oko 670. dio vlasti, odnosno Vaskoniju prepustio Lupusu, koji je nakon smrti naslijedio sve njegove teritorije.
Lovran
Lovran je naselje i sjedište istoimene općine na Kvarnerskoj rivijeri u Hrvatskoj (Primorsko-goranska županija). Ima tisućljetnu prošlost i stogodišnju tradiciju u turizmu. Lovran je ime dobio po lovoru koji u izobilju samoniklo raste u njegovoj okolici. Nekad je bio utvrđen zidinama, ostatak kojih se može prepoznati u rubnim zgradama Starog grada i gradskoj kuli, koja zajedno sa zvonikom crkve Sv. Jurja dominira starom jezgrom. Lovran je bio jedan od utvrđenih kastruma Liburnije na liniji Kastav - Veprinac - Lovran - Mošćenice - Brseč - Plomin. Za razliku od ostalih kastruma koji su u pravilu izgrađeni na brdu, Lovran je jedinstven po tome jer je izgrađen uz samo more.
Posljednjih sto godina Lovran se okrenuo turizmu, najprije kao zimovalište i lječilište visokih krugova Austro-Ugarske monarhije, a danas kao mjesto za odmor koje privlači turiste tijekom cijele godine. Iz vremena početka turizma potječe i čitav niz prelijepih secesijskih vila, koje su sagrađene na prijelazu 19. u 20. stoljeće, u obalnom pojasu sjeverno i južno od stare gradske jezgre, a od kojih se neke ubrajaju u sam vrh svjetske graditeljske baštine.
Lovran danas privlači turiste tijekom cijele godine i pruža smještaj u brojnim hotelima, pansionima i privatnom smještaju. Turisti se mogu odmarati na brojnim terasama ili uživati sunčajući se i kupajući se na jednom od dva gradska kupališta ili malim šljunkovitim plažama smještenim u brojnim uvalama. Mogu uživati u šetnji jedinstvenom šetnicom, popularnim lungomare, koja se u dužini od 12 km pruža od Lovrana do Opatije i pruža jedinstven doživljaj gdje stogodišnji hrastovi svojim granama gotovo dodiruju površinu mora. Ljubitelji planinarenja mogu slijediti neku od planinarskih ruta koje iz Lovrana ili Medveje vode na sam vrh Učke.
Proširenje turističke ponude osmišljeno je i organizacijom niza redovitih, već tradicionalnih manifestacija koje započinju Danima Šparuga u travnju, Danima trešanja ili kako domaći kažu "Dani črešanj", ljetnom sezonom koja je obogaćena brojnim izložbama, koncertima i ribarskim zabavama. A u jesen organizira se tradicionalna i izuzetno popularna "Marunada", svečanosti "maruna", posebne vrste pitomog kestena izuzetne kvaliteta, koji se tradicionalno već stoljećima uzgaja na Lovranštini i po kojima je Lovran u prošlosti bio poznat u čitavoj Austro-Ugarskoj monarhiji.
Zemljopis
14° 17' istočne geografske dužine
Smješten na istočnoj obali Istre, odnosno na zapadnoj obali kvarnesrkog zaljeva; u ponožju južne padine brda Gorica (712m) koje pripada obroncima planine Učke. Udaljen je 6 km od Opatije i 18 km od Rijeke.
Klima mediteranska s prosječno 269 sunčanih dana godišnje. Prosječna temperatura u siječnju 4,7 °C. Prosječna temperatura u srpnju 22,1 °C.
Stanovništvo
Autohtono stanovništvo je većinski hrvatsko a manjinski talijansko. Krajem XIX. st. na područje Lovranštine doseljavaju i obitelji iz područja ondašnje Austro-Ugarske monarhije, najčešće Slovenci, Austrijanci, Mađari i Česi. Nakon drugog svjetskog rata u Lovran doseljavaju i obitelji iz drugih područja tadašnje Jugoslavije.
Lovran i Lovranština bili su i područje emigracije, ne samo hrvatskog življa, naročito u drugoj polovini XIX. st. i nakon 1945.
Predhistorija i stari vijek
Prije dolaska Rimljana područje Lovranštine nastanjeno je ilirskim plemenima Liburnima po kojima se i čitav taj dio istarske obale naziva Liburnijom. Nije poznato da li je u to vrijeme na mjestu današnjeg Lovrana postojalo liburnsko naselje.
Nakon što su Rimljani u II. stoljeću pr.Kr. pokorili Histre, ubrzo su došli u sukob s Liburnima koji su napadali i pljačkali rimske trgovačke brodove. Nakon dugotrajnih i mukotrpnih borbi Rimljani su uspjeli pokoriti Liburne u I. st. pr.Kr., a cijela je Liburnija uključena u rimsku provinciju Dalmaciju.
Uspostava mira u čitavoj Istri omogućila je uglednijim građanima Rima da širom Istre izgrade svoje rezidencije i poljoprivredno-proizvodna dobra, tzv. villae rusticae. Tako je na trgovačkom putu između Pule (Pola) i Trsata (Tharsatica), a na mjestu današnjeg Lovrana, svoju vilu rustiku sagradio rimski patricij, državnik, vojskovođa i kartograf Marko Vipsanije Agripa (Marcus Vipsanius Agrippa)(62. -12. pr.Kr.). Ova vila rustika smatra se začetkom Lovrana kao naselja, a pokoreni Liburni koji su kao robovi ovdje uzgajali vinovu lozu i masline, njegovim prvim stanovnicima.
Srednji vijek
U V. st. pod najezdom barbarskih plemena pada Zapadno Rimsko Carstvo. Prije samog upada u Italiju Ostrogoti zauzimaju čitav zapadni Balkan i Istru. U vrijeme bizantskog cara Justinijana (527. - 565.) Lovran i čitava Istra su u sastavu Istočnog Rimskog Carstva - Bizanta.
Godine 600. papa Grgur I. piše dalmatinskom biskupu Maksimu: " ... Zbog Slavena sam vrlo žalostan i zabrinut, budući da su preko Istre počeli prodirati u Italiju". Ubrzo nakon toga Slaveni (Hrvati) zauzeli su cijelu Istru. Za vrijeme pontifikata pape Ivana IV.: (640. - 642.) kako se doznaje iz njegove biografije, odnosi sa Slavenima u Istri su miroljubivi, te on šalje opata Martina da od Slavena otkupi kršćanske zarobljenike.
Izgleda da Lovran nije stradao u prodoru Slavena. U VII. st. anonimni kozmograf iz Ravenne u djelu "Ravenati Annonymi Cosmographia", sastavljenom na temelju starijih spisa, u kratkom opisu Istre spominje gradić Lauriana - današnji Lovran.
U VIII. st. Franci zauzimaju Istru i pripajaju je kraljevstvu Karla Velikog. Pod njihovom zaštitiom akvilejski patrijarsi počinju širiti kršćanstvo među istarskim hrvatima, a iz ovih krajeva Franci poduzimaju vojne pohode protiv Hrvata i Avara u Dalmaciji i Panoniji. Tako se u okolici Lovrana 799. odigrala bitka između Franaka i Hrvata u kojoj je poginuo franački vojskovođa i friulski markgrof Erik. O toj pogilji akvilejski je patrijarh Paulin (776. - 802.) spjevao "Versus Paulini de Herico Duce" (Paulinov spjev o knezu Eriku), u kojem kao mjesto pogiblje spominje Mons Laurentus (Lovransko Brdo). I danas se jedno brdo iznad Lovrana naziva "Knezgrad", i kod lokalnog stanovništva postoji vjerovanje da je upravo to brdo na kojem su Hrvati potukli Franke. Pisani podatak iz tog vremena u "Vita Caroli Magni" (Život Karla Velikog) koju je napisao suvremeni povjesničar Einhard, kaže da se ova bitka odigrala kraj Trsata.
I u X. st. Lovran je u sastavu hrvatske države. Potvrdu za to nalazimo u djelu bizantskog cara i povjesničara Konstantina Porfirogeneta "O upravljanju carstvom" (De administrando imperio), u kojemu kaže da se Hrvatska "... proteže uz more do granica Istre, tj. do grada Labina". Tako je bilo do XI. st. kada oko 1060. grof Idrijski i Kranjski, Ulrich Olenmünde, ove krajeve oduzima od Kraljevine Hrvatske.
U XII. st. Lovran je zajedno s čitavom Istrom u sasatvu tzv. pokrajine Meranie (Zemlja uz more) kojom su vladali akvilejski patrijarsi, pulski biskupi i različiti njemački feudalni gospodari od kojih su najznačajniji bili oni iz obitelji Andechs, a njihov najznačajniji predstavnik vojvoda Bertold (hrvatski ban 1209. - 1212.), akvilejski patrijarh 1218. - 1251.).
U XII. st. Lovran je i važno trgovačko središte kao i značajan centar brodogradnje čitavog sjevernog Jadrana. El Idrissi, arapski geograf, koji je za potrebe normanskog kralja Ruđera II. i njegovog dvora u Palermu na Siciliji proputovao istočnu obalu Jadrana, u svojo knjizi "Kitab Rugeri" (Ruđerova knjiga) kaže: "Lovran je veliki grad, bogat stanovništvom i u stalnom procvatu, u kojem se uvijek nalazi mnogo gotovih brodova i čija su brodogradilišta u stalnom pogonu".
Krajem XIII. i u XIV. st. Lovran je u feudalnom posjedu Goričkih grofova koji upravljaju i Pazinskom grofovijim. Nakon smrti grofa Alberta III. 1342. njegovi su posjedi podjeljeni između njegovih sinova. Lovran, Brseč, Lupoglav i Pazin pripali su Albertu IV., a nakon njegove smrti 1374 pripali su austrijskoj obitelji Habsburg.
Novi vijek
U XV. st. Istra je podijeljena između dviju političkih sila: Mlečana (Venecije) koji su držali čitavu zapadnu obalu i dio istočne do Plomina, i Habsburgovaca koji su kontrolirali čitavu unutrašnjost poluotoka i preostalu obalu. Habsburška Istarska grofovija obuhvaćala je 20 općina. Lovran je bio jedna od tih općina smještena između općine Veprinac i Općine Mošćenice. Na čelu općine nalazio se špan, a općina je bila prema feudalnom gospodaru obavezna davanjima u žitu i kestenju (marunima).
U to vrijeme Lovran je bio i luka iz koje su kretali hodočasnici na hodočašće u marijansko svetište Loreto u srednjoj Italiji. Tako i carski savjetnik Sigismund Herberstein (1486.-1566.) u svojoj biografiji opisujući hodočašće kaže: "... u Lovranu su sjeli na brod i uputili se u Anconu, kako bi obavili to hodočašće, i na isti se način od Ancone do Lovrana vratili natrag...".
Nakon pada Bosne 1463. Turci sve češće i sve više napadaju hrvatske krajeve. Godine 1511. prvi su puta upali i poharali pazinsku grofoviju i do kraja stoljeća to ponovili još 10 puta. Hrvatski živalj koji je pred Turcima izbjegao na zapad naeljava se u istarskim područjima. Tako je i kapetan Petar Kružić dio tog življa kojeg su nazivali Uskocima (izbjeglice) naselio na svom istarskom posjedu Lupoglavu, i pod njegovim vodstvom sudjelovao u obrani hrvatskih zemalja. 1528. Petar Kružić zamolio je Ferdinanda Habsburškog da mu dopusti korištenje lovranske luke za stacioniranje flote koja bi mu koristila za opskrbu Klisa koji je bio pod stalnim napadima Turaka. Tako je Lovran postao glavno primorsko uporište Uskoka. Petar Kružić kosristio se Lovranom kao lukom za opskrbu svojih jedinica i utvrda ljudstvom, hranom i oružjem, sve do svoje junačke smrti 1537. Klis je pao u turske ruke a Uskoci se preselili u Senj, odakle su i dalje vodili borbe protiv Turaka, ali su ubrzo počeli napadati i Mlečane i njihove brodove, što je dovelo do pogoršanja odnosa između Venecije i Habsburgovaca.
Tijekom mletačko-uskočkog sukoba nekoliko puta stradao je i Lovran. Kada su Mlečani 1599 napali Rijeku, opljačkali su i Lovran. U prosincu 1614. venecijanska flota bombardirala je Lovran, a potom se posada iskrcala i opljačkala i zapalila dio grada. U svibnju 1615. napali su lovransku luku i opljačkali dva broda, a na Božić 1616. poharali su čitavu obalu između Lovrana i Mošćenica.
Pazinska grofovija, a s njom i Lovran, često je mijenjala svoje feudalne gospodare. U drugoj polovici XVII. st. to je bio grof Franjo Auersperg koji je u Lovranu imao kuću koju je koristio na proputovanjima.
U XVII. i XVIII. st Lovran se intenzivno bavio pomorskom trgovinom, trgujući s Venecijom, Anconom, Senigaliom i drugim gradovima izvozeći najviše vino, kestenje (marune) i ribu. Povjesničar Jochann Weichard Valvasor pak u svom djelu "Die Ehre des Herzogthum Krain" (Slava Kranjskoga vojvodstva) 1689. za Lovran kaže: "... stanovnici vode opsežnu trgovinu lanenim platnom kojeg preko mora izvoze u udaljene krajeve".
Za vrijeme francusko-austrijskog rata za španjolsko nasljeđe (1701. - 1714.) francuska flota krstareći Jadranom i napadajući Habsburške gradove, napala je 1702. i Lovran.
Početkom XVIII st. Rijeka dobiva status slobodne trgovačke luke, što navodi mnoge lovranske trgovce da svoja sjedišta premejste u Rijeku. Lovran gubi značaj kao trgovačka luka te se okreće brodogradnji. U brodogradilištima u obližnjoj Iki od 1719. do 1870. gradili su se jedrenjaci i veći ribarski brodovi. Pojavom parobroda počela je zamirati i ova djelatnost.
XIX. stoljeće
Godine 1797. Napoleon Bonaparte osvaja Veneciju i dokida mletačku republiku. Mirom u Canpoformiji 1798. ustupa Napoleon mletačke dijelove Istre Austrijancima koji sada upravljaju cijelom Istrom. U novim sukobima koji su slijedili između Francuza i Austrijanaca, Austrija je pobjeđena pa austrijski car Franjo I. mora temeljem Schönbrunnskog mira iz listopada 1807. Istru predati Napoleonu. No, Napoleonovi porazi koji su uslijedili na europskim bojišnicama omogućili su Austriji da ponovo zavlada Istrom. 1813. pred lovranskom se lukom usidrila se britanska flota koja je davala podršku trupama austrijskog generala Nugenta u njegovim operacijama oslobađanja Istre od Francuza. U vlasti Austrije Lovran ostaje do 1918.
I u XIX. st. Lovran je bio značajno pomorsko središte Jadrana, što zbog brodogradnje, što zbog pomorske tradicije njegovog stanovništva. Tako je Lovran sredinom XIX. st. brojio više od 20 pomorskih kapetana.
Jačanje nacionalnih osjećaja u Europi onoga vremena odrazilo se i na Lovranu. On je igrao važnu ulogu u borbi istarskih Hrvata protiv talijanske manjine koja je zahtijevala političke povlastice poput uvođenja talijanskog jezika u škole i državnu službu (službeni jezik je bio njemački), kao i protiv njihove, gotovo nasilne, politike povezivanja s Trstom i Italijom. U prosincu 1848. Lovranci su u Beč poslali "rezoluciju" u kojoj su naglasili svoju nacionalnu ravnopravnost s Talijanima i izjavili da se "... protivimo povezivanju i ujedinjenju s talijanskim jezikom i krajevima ... i da smo jednoglasni u svom hrvatskom slavenstvu i za pripajanje našeg kraja vjernom gradu Rijeci". I u drugoj rezoluciji 1849. Lovranci su istakli slavenski karakter Istre i ekonomsku i kulturnu povezanost istočne obale Istre s Rijekom i Hrvatskom. Ova politička borba narodnog elementa prikazana je i u djelima dvaju književnika rodom iz ovih krajeva: Eugena Kumičća (1850. - 1904.) i Viktora Cara Emina (1870. - 1963.).
Pojava parobroda krajem XIX. st. dovela je do jake ekonomske krize čitave Lovranštine uvjetovane propašću lovranskog brodarstva i brodogradnje, obiju bazirane na jedrenjacima. Mnogi su tada bili prisiljeni emigrirati u prekomoske zemlje. U isto vrijeme rađa se i nova ekonomska grana - turizam. No domaće stanovništvo tradicionalno vezano na pomorstvo, u njemu se, osim rijetkih iznimaka, nije snašlo. Iako je prvo zdanje specijalno izgrađeno za prihvat turista Villa Fernandea (danas Hotel Belveder), izgrađeno još 1873., a 1898. Lovran dobio službeni status lječilišta, pravi turistički bum uslijedio je tek u prvom desetljeću XX. stoljeća.
XX. st.
Početkom XX. stoljeća grad se sve više širi na svoju sjevernu i južnu stranu. Grade se brojne vile i letnikovci, te mnogi pensioni i hoteli. Lovran postaje sve poznaiji kao lečilište. Gradi se vodovod, uvodi električna struja, uvodi tramvajska linija koja povezuje Lovran s opatijskom željezničkom postajom u Matuljima. Grade se dva javna gradska kupališta. 1909. donose se posebni higijenski propisi koji reguliraju cjelokupnu turističku djelatnost Lovrana.
I dok se Opatija razvija kao vrlo dinamično mondeno središte, Lovran zadržava ugled profinjenog i pomalo izoliranog lječilišta u čijem miru svoje utočšte nalaze brojni uglednici visokog bečog i budpeštanskog društva,ali iistalih djelova Europe. Tako Norbert Krebs u svojoj knjizi "Die Halbinsel Istrien" (Poluotok Istra), objavljenoj u Leipzigu 1907. ubraja Lovran u najnjegovanija lječilišta monarhije. 1913. Lovran broji 12000 posjetitelja.
Prvi svjetski rat 1914.-1918. brutalno je prekinuo ovaj turistički uzlet. Nakon pada Austro-Ugarske monarhije Istru pa tako i lovran okupirau talijanske snage, a potvrdom granice između Italije i Kralevine Srba Hrvata i Slovenaca, odnosno kasnije Kraljevine Jugoslavije Rapalskim ugovorom 1920., Lovran definitivno dolazi pod vlast Kraljevine Italije.
1922. u Italiji na vlast dolaze fašisti te nastupa razdoblje više manje forsirane talijanizacije Lovrana i Lovranštine. Lovran mijenja ime u Laurana (do tada su se ravnopravno koristila dva naziva: Lovran i Lovrana).
Pod talijanskom vlašću Lovran gubi svoju prirodnu pvezanost s geografskim zaleđem. Ukida se tramvajska linija Matulji - Opatija - Lovran. Turizam stagnira jer talijanske vlasti kao turističkaodredišta favoriziraju i podupiru talijanske gradove, prvenstveno ligursku rivijeru.
1941. započinje novi svjetski sukob. Padom italije 1943. Lovran dolazi pod okupaciju Nijemaca pod kojom ostaje do oslobođenja u travnju 1945. kada su Nijemci potisnuti od Jugoslavenske narodnooslobodilačke vojske nakon desanta 26. dalmatinske divizije u Mošćeničkoj Dragi. Nakon oslobođenja i temeljem mirovnog ugovora između Italije i sada Narodnee Federativne Republike Jugoslavije lovran podpada pod Jugoslaviju. Nova vlast donosi i nove nade ali i nova razočarenja. Veliki dio stanovništva optira i odlazi u Italiju.
Nakon 1945. Lovran se postepeno oporavlja. Ukida se općina Lovran i čitava Lovranština uključuje u novu općinu Opatija. Turizam se postepeno ali uporno obnavlja, grade se novi hotelski kapaciteti, ali taj turistički razvoj ostaje i dalje u sjeni turističkog razvoja Opatije. Neki turistički objekti Lovrana mijenjaju svoju namjenu. Tako nekadašnji Grand Hotel Lovrana koji je za vrijeme drugog svjetskog rata prenamjenjen u njemačku ratnu, a nakon oslobođenja u jugoslavensku vojnu blnicu, postaje državni centar za liječenja koštane tuberkuloze koji prerasta u renomiranu Specijalnu kliniču ortopedsku bolnicu, koja po svojim stručnim dosezima, spada u sam vrh hrvatske medicine.
U samostalnoj Hrvatskoj Lovran ponovo postaje samostalna općina, doduše okrnjena za gotovo 1/3 svog katastarskog teritorija koji je priključen općini Opatija (najvjerovatnije iz političkih razloga da bi Opatija mogla steći politički status grada). Turistički kapaciteti devastirani neadekvatnom upotrebom tijekom ratnih i neposredno poratnih godina sporo se obnavljaju i postaju predmet mešetarenja i zakulisnih igara u denacijonalizaciji i pretvorbi lokalnih, ali i ne samo lokalnih, političkih moćnika. Osim toga Lovran kao i mnoga druga mjesta na području Kvarnerske rivijere postaju i žrtve divlje i nekontrolirane gradnje i građevinskih malverzacija.
U XXI. stoljeće Lovran ulazi s gotovo uništenom turističkom privredom, bez zabavnog i kulturnog života, koji svojim posjetiteljima, osim prirodne ljepote lovranske okolice, nema što ponuditi.
Gospodarstvo
Prvenstveno turizam i ugostiteljstvo, ali na nižoj razini nego li je to bilo u XX stoljeću. U manjoj mjeri ribarstvo, malo poduzetništvo i uslužne djelatnosti. Većina radnog stanovništva zaposleno je u susjednoj Rijeci i Opatiji. Poljoprivreda je zanemariva.
Farahanski okrug
Farahanski okrug je jedan od 12 okruga u pokrajini Markazi u centralnom Iranu. Omeđen je Tafreškim okrugom na sjeveru i istoku, Aštijanskim okrugom na jugoistoku, Aračkim okrugom na jugu, te Komidžanskim okrugom na zapadu. Utemeljen je 2009. godine i administrativno je podijeljen na centralni i henedžinski kotar (bahš). Glavni grad okruga je Farmahin, jedino urbano naselje uz Henedžin. Prema popisu stanovništva iz 2011. Farahanski okrug je brojao 30.042 stanovnika.
Mikobacilin
Mikobacilin je organsko jedinjenje, koje sadrži 65 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1528,439 Da.
Agrarizam
Agrarizam ili agrarijanstvo, rjeđe ruralizam, je izraz koji u najširem smislu označava socijalna društvenu ili političku filozofiju, odnosno uvjerenje kako je život na selu, odnosno ekonomija bazirana na poljoprivredi moralno superiorniji životu u gradu, odnosno ekonomiji temeljenoj na industiji i bankarstvu.
Pored toga, agrarizam može biti pojam kojim se označavaju razni društveni pokreti koji za cilj imaju "pravedniju" raspodjelu poljoprivrednih resursa, prije svega zemljišta, odnosno pokreti koji se zalažu za agrarnu reformu. U većini razvijenih zemalja, gdje je ruralno stanovništvo čini manjinu, "agrarizam" se sve manje koristi u tom smislu; umjesto toga se koristi za ideologiju, odnosno zajednički naziv za agrarne, odnosno zemljoradničke političke stranke koje nastoje zastupati interese ruralnog stanovništva.
Pešnjić crnorepi
Pešnjić crnorepi (lat. Symphodus melanocercus) je riba iz porodice usnača (lat. Labridae). Kod nas se naziva još i pešnjić crnorepić, inac ili hinac crnorepi. Ovaj bliski srodnik lumbraka živi na manjim dubinama, do nekih 25 metara na kamenitom dnu a i područjima obraslim algama. Naraste samo do 10 cm duljine, a specijalizirao se za čišćenje drugih riba i organizama od nametnika i parazita. Ženke imaju šarenije boje, a mužjaci su smeđkasti sa crnim repom.
Zanimljivost
Kako čisti druge ribe od nametnika i parazite, može ga se vidjeti da i velikim grabežljivcima vrši tu uslugu, čak i između zubi.
Rasprostranjenost
Crnorepi pešnjić je endemska riba Mediterana, a raširen je i u Mramornom moru.
Semiramida
Sammur-amat ili Semiramida je legendarna asirska kraljica koja je živjela oko godine 800. pne. Predmetom je brojnih mitova i legenda o njenom božanskom porijelu i razvratnosti. Smatra se kako je kao temelj za te legende poslužila babilonska supruga asirskog kralja Shamshi-Adada V.
Legenda o Semiramidi
250px|thumb|left|Pastir pronalazi Semiramidu, ilustracija E. Wallcousinsa iz 1910.
Veruje se da je nakon pobede kod Baktre srela Ninusa, mitskog osnivača Ninive. U to vreme bila je udata za jednog od Ninusovih oficira, Onesa, za koga se smatra da ga je Ninus lično uklonio ili da je izvršio samoubistvo. Impresioniran njenom hrabrošću u bici kod Baktre, Ninus je uzima za ženu.
Sa Ninusom je Semiramida imala dete, Niniasa. Nakon Ninusove smrti, nasleđuje ga na prestolu. Podiže mu je mauzolej u blizini Vavilona, devet stadija visok i deset širok. Podiže velike gradove, posebno Vavilon, i čudesne spomenike, i puteve kroz nepristupačne planine. Semiramida je naredila izgradnju Visećih vrtova Vavilona. Bila je neuspešna samo u napadu na Indiju. Na kraju vladavine, nakon 42 godine, prepušta presto sinu Niniasu i nestaje. Prema onome što se smatra originalom ove priče, pretvara se u golubicu i od tada biva obožavana kao boginja.
Ninus je vladao od 2189. godine p.n.e, vladao je 52 godine, do 2137 godine p.n.e, što treba da bude potvrda da je Semiramida živela u to vreme.
Zanimljivosti
Popularna etimologija, koja joj je prva povezala ime s golubovima (asirski: "sumat" - golub), pokrenula je identifikaciju istorijske Semiramide sa boginjom Ištar i njenim golubovima.
Jevrejski istoričar Josif povezuje Ninusa sa biblijskim kraljem Nimrodom.
Protestantski mitolog Aleksander Hislop podigao je Semiramidu na kosmički pijedestal. U svojoj knjizi "Dva Vavilona" pokušava da pokaže da su Semiramida i Ninus, kratko pomenut u Knjizi postanja kao moćni lovac pred Bogom, isti kao Izis i Oziris, ili Astarte i Tamuz. Prema Hislopovoj verziji ove priče, Semiramida postaje Blagoslovena devica Marija; većina svetskih mitskih figura su samo kopije priče o Semiramidi i Ninusu. Ova teorija je trebalo da pokaže da je rimsko katoličanstvo zapravo paganstvo. Malo je ljudi prihvatilo ovu verziju priče, a ona se danas održava kroz stripove Džeka Čika.
Semiramida se pojavljuje u više drama i opera, od kojih su najznačajniji:
Ivo Padovan
Ivo Padovan (Blato na Korčuli, 11. veljače 1922. - Zagreb, 19. prosinca 2010.) je bio hrvatski liječnik, poznat kao osnivač Lige za borbu protiv raka i Instituta za tumore, te kao dugogodišnji potpredsjednik, a kasnije i predsjednik HAZU od 1998. do 2003.
Medicinu je diplomirao 1947. a godine 1952. stekao doktorat na Sveučilištu u Zagrebu. Na Medicinskom fakultetu u Zagrebu je predavao otorinolaringologiju.
Brax (Lot i Garona)
Bra je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Ažan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1615 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 183 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,8 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 110 metara (maksimalnoj 60 m, a minimalnoj 35 m).
Perano, Chieti
Perano je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 451 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 233 m.
Velike Lašče
Geografske karakteristike
Velike Lašče leži 18 km južno od Grosuplja u brdima slovenskog krasa.
Historija
Naselje je izraslo za srednjeg vijeka, a prvi put se dokumentira u urbaru Opatije Stična - 1505. Od novog vijeka Velike Lašče ima administrativnu funkciju, koja je kulminirala za Kraljevine Jugoslavije kad je bilo sjedište izuzetno velike općine u kočevskom srezu.
Za Velike Lašče je bila izuzetno značajna 1913. kad je postalo trgovište.
Od 1959. ukinuta je Općina Velike Lašče, i prključena tadašnjoj velikoj općini Ljubljana-Vič-Rudnik, nakon osamostaljenja Slovenije općina je obnovljena 1995.
Tajpinški ustanak
Tajpinški ustanak (1850–1864) je jedan od najkrvavijih sukoba u kineskoj istoriji. To je bio sukob između carske Kine pod vlašću dinastije Ćing i pobunjenika koje je predvodio Hong Sjiućuan, mistik i preobraćenik u hrišćanstvo. Džintijanski ustanak je označio početak pobune koja je kulminirala osnivanjem Nebeskog carstva velikog mira (, Tàipíng Tiānguó).
Uzroci
Sredinom 19. veka Kinu su ophrvali mnogi problemi. Niz prirodnih katastrofa pogodio je zemlju. Dinastija Ćing nije bila u stanju da reši probleme velikog rasta stanovništva, ekonomije i stare i nesposobne birokratije. Na to su se nadovezali vojni sukobi sa zapadnim silama (vidi: Opijumski ratovi).
U južnim provincijama Guangsi i Guangdung stalno su postojali društveni neredi uzrokovani piraterijom (posebno 1795–1809), aktivnošću trijada i britanskom trgovinom opijumom (1820e, 1830e). Demobilisani vojnici iz Prvog opijumskog rata (1839–1842) postali su banditi, a britanske akcije protiv pirata naterale su ih u unutrašnjost rečnog sistema. Trgovinski razvoj Šangaja bio je na račun opadanja tradicionalnog centra trgovine u Kantonu, što je izazvalo nezaposlenost.
Korumpirane i nesposobne vlasti nisu mogle da pruže zaštitu narodu, pa je lokalni narod organizovao sopstvene odbrambene milicije.
Hong Sjiućuan i osnivanje sekte
Hong Sjiućuan (1814–64) je osnovao svoju sektu na jugu Kine 1847. Bio je sin nomada iz naroda Haka iz okoline Kantona. Isprva je hteo da postane činovnik. Tri puta je padao na ispitu za činovnika i teško je oboleo. Pri jednoj halucinaciji ukazao mu se bradati starac na tronu i čovek srednjih godina, koje je on kasnije identifikovao kao Jehovu i Isusa. Od tada je sebe smatrao za mlađeg Isusovog brata, izgubio je posao učitelja i okupio oko sebe oko 20000 religijskih sledbenika.
U osnivanju sekte mu je pomogao etnički sukob. Sredinom 1840ih njegovi spisi su još govorili o sintezi moralnih shvatanja hrišćanstva i konfučijanizma. Povezivanjem svoje religijske vizije sa moralnim težnjama potlačenog naroda Haka, razbacanih imigranata koje je povezivao zajednički jezik, Hongova misija je postala politička.
Džintijanski ustanak i marš na Nanking
Sekta je postala meta progona, što je u uslovima gladi iz 1849/50, dovelo do gerilskog rata između naroda Haka i ostalih frakcija. Vođe pokreta su zaključile da ne mogu opstati u Guangsiju i odlučile su se na otvorenu pobunu. Jula 1850. okupili su se u Džintijanu i krenuli na sever. Carski dvor je reagovao oktobra 1850, ali njegovi vojni izaslanici nisu uspeli da koordiniraju različite jedinice lokalnih vojnika i plaćenika.
Januara 1851. Hong je proglasio Carstvo Tajping, sebe je proglasio „Nebeskim carem“, i primio u svoje jedinice hiljade ložača, brodara, nosača, rudara, gusara i vojnika dezertera. Posebno brojni su bili pripadnici manjina Haka, Mjao i Jao. S početka tu je bilo puno pripadnika trijada, ali oni su se teško uklapali u Hongovu vojsku. I pored stalnog priliva novih ljudi i odlučnosti ustanika u prodoru od Đilina do Hunana, njihove snage su trpele i gubitke. Juna 1852. politički vođa Tajpinškog pokreta Feng Junšan je ubijen na putu za Hunan. Time je Hongov najsposobniji i glavni vojskovođa postao bivši ložač Jang Sjiućing, pod nadimkom „Kralj istoka“. U ovom periodu mali ustanak u unutrašnjosti prerastao je u masovnu invaziju centralne Kine, tako da je u septembru 1852. Jang komandovao vojskom od 120.000 ljudi kod Čangše.
Posle osvajanja Vuhana, sa 500.000 trupa je krenuo ka Nankingu i opseo ga 8. marta 1853. Jedanaest dana kasnije zauzeo je grad i ubio 30.000 carskih vojnika i hiljade civila. Običan narod je poštedio kada su na vratima ispisali simbol pokornosti i napadače poslužili čajem. Nanking je postao prestonica nebeskog carstva i promenio je ime u Tajping (Nebeska prestonica). Guvernerska palata nije Hongu Sjićuanu izgledala dovoljno prostrana, pa ju je srušio i na njenom mestu podigao „Zabranjeni grad“ prečnika od 5 kilometara.
Ideologija
Tajpinški pokret su povezivale antimandžurske, religijske i socijalnorevolucionarne tendencije. Neki od boraca su se identifikovali kao borci protiv mandžurske dinastije Ćing, taozvanih „severnih varvara“ koji su uzurpirali presto i vladali pomoću surove i korumpirane administracije. Drugi su smatrali da je mandžurska dinastija personifikacija sujeverne i đavoljske tvorevine protiv koje se treba boriti pod autoritetom Nebeskog carstva. U ovim stavovima ogledala se njihova sklonost hrišćanskim verovanjima, koja je dovela do zabrane alkohola, opijuma i duvana, kao i do odvajanja muškaraca i žena. Ideologija pokreta crpela je inspiraciju iz hrišćanstva, taoizma, budizma i konfučijanizma (Konfučije u Knjizi obreda pominje „Veliku harmoniju“). Pokret je bio inspirisan idejom bratstva i jednakosti, jer su neki njegovi ekstremniji krugovi već u razlici između bogatih i siromašnih videli dovoljan povod za pobunu. Postojala su i utopistička shvatanja, poput kulta Belog lotosa. Privatno vlasništvo i eksploatacija su osuđivani, a sve materijalne vrednosti su smatrane božjim vlasništom u čije ime upravlja država.
Hondapski okrug
Hondapski okrug je jedan od 12 okruga u pokrajini Markazi u centralnom Iranu, utemeljen 2007. izdvajanjem iz Aračkog okruga. Omeđen je Komidžanskim okrugom na sjeveru, Aračkim okrugom na istoku, Šazandskim okrugom na jugu, te Hamadanskom pokrajinom na zapadu. Administrativno je podijeljen na centralni i karečajski kotar (bahš), a glavni i jedini grad okruga je Hondab. Prema popisu stanovništva iz 2011. Hondapski okrug je brojao 58.262 stanovnika.
Cowarts, Alabama
Cowarts je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živeo 1.871 stanovnik.
New Bethlehem, Pennsylvania
Nju Betlihem je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 989, što je 68 (-6,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pirka
Pirka (Serranus scriba) je vrsta morske ribe iz porodice Serranidae, porodice poznate po tome da su dvospolci. Kod nas ima cijeli niz drugih naziva kao što su; pirak, pjerka, vuk, špijun, burača, pisanica, vuk, perka, pjerga, kanj od sike, likovac.
Opis
Pirka je riba izduženog tijela i glave sa vrlo velikim ustima u kojima se nalaze šiljati zubi. Na tijelu ima 5-7 okomitih šara smeđe-ljubičaste boje koje se izmjenjuju sa svijetlo smeđkastom pozadinom koja prema trbuhu ide u bjelkastu. Na sredini trbuha ima plavkastu mrlju, a glava je prekrivena nepravilnim crvenkasto-smeđim i crvenim šarama. Pirka je izrazit grabežljivac, a hrani se većinom manjim ribama i rakovima, ali će se zaletiti za svim što joj nalikuje na obrok. Naraste i do 36 cm, ali je većinom manja, iprosječna dužina je oko 25 cm. Maksimalna težina je 35 dag. Živi na dubini od 5 do 150 m, najčešće do 50 m, na svim vrstama terena, obavezno uz neku vrstu zaklona. Skriva se na kamenitim mjestima ili u dnu obraslom algama (najčešće posidonijom), gdje vreba plijen. Sa gastronomskog gledišta nema veliki značaj. Jestiva je vrsta i ljudi je love, ali uglavnom vrlo malo i privatnim brodicama. Najčešće se sprema pržena ili na brujet. Drži se i kao akvarijska riba.
Zanimljivost
Pirka je podvodnim ribolovcima vrlo interesantna riba, ne zbog lova na nju, već što je pirka "oznaka" pri lovu hobotnice. Kada se primjeti pirku kako nepomično stoji, fiksirajući neko mjesto, a pogotovo ako to isto radi više njih, tada je gotovo sigurno da se na tom mjestu nalazi hobotnica. Razlog ovom ponašanju može biti u činjenici da su kraci hobotnice prava poslastica za pirku, ali i činjenica da će pirka biti poslastica hobotnici ukoliko nije dovoljno brza.
Rasprostranjenost
Pirka obitava na istočnom dijelu Atlantika, od Biskajskog zaljeva do Mauritanije, kao i oko Kanara, Azora i Madeire. Rasprostranjena je po cijelom Mediteranu, uključujući i Crno more.
Brognard
Bronjar je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Monbelijar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 417 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 143 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,9 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 236 metara (maksimalnoj 383 m, a minimalnoj 319 m).
Saltillo, Mississippi
Saltijo je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.752, što je 1.359 (40,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
A23187
A23187 je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 523,621 Da.
Jelko Kacin
Jelko Kacin (rođen 26.11.1955. u Celju) je slovenački političar i predstavnik u Evropskom parlamentu. Za vreme rata u Sloveniji 1991. je bio ministar informisanja, a neposredno pre njega je osnovao Slovensku tiskovnu agenciju (STA). Nije više na poziciji Specijalnog izaslanika Evropske unije za Balkan. Bio je predsednik Liberalne demokratije Slovenije. Nije prošao na majskim izborima za EU parlament. Takođe nije prošao na junskim izborima za državni parlament Republike Slovenije.
Velike Lašče (općina)
Općina Velike Lašče (slovenski: Občina Velike Lašče) je jedna od 212 slovenskih općina od 4.240 stanovnika. , administrativni centar općine je selo Velike Lašče.
Geografske karakteristike
Općina Velike Lašče prostire se po kraškim brdima južno od Ljubljane, na površini od nekih 103.2 km², na kojoj leži 90 naselja.
Naselja Općine Velike Lašče
Adamovo, Bane, Bavdek, Borovec pri Karlovici, Boštetje, Brankovo, Brlog, Bukovec, Centa, Četež pri Turjaku, Dednik, Dolenje Kališče, Dolnje Retje, Dolščaki, Dvorska vas, Gorenje Kališče, Gornje Retje, Gradež, Gradišče, Grm, Hlebče, Hrustovo, Jakičevo, Javorje, Kaplanovo, Karlovica, Knej, Kot pri Veliki Slevici, Krkovo pri Karlovici, Krvava Peč, Kukmaka, Laporje, Laze, Logarji, Lužarji, Mački, Mala Slevica, Male Lašče, Mali Ločnik, Mali Osolnik, Marinčki, Medvedjek, Mohorje, Naredi, Opalkovo, Osredek, Pečki, Plosovo, Podhojni Hrib, Podkogelj, Podkraj, Podlog, Podsmreka pri Velikih Laščah, Podstrmec, Podulaka, Podžaga, Polzelo, Poznikovo, Prazniki, Prhajevo, Prilesje, Purkače, Pušče, Rašica, Rob, Rupe, Sekirišče, Selo pri Robu, Sloka Gora, Srnjak, Srobotnik pri Velikih Laščah, Stope, Strletje, Strmec, Ščurki, Škamevec, Škrlovica, Tomažini, Turjak, Ulaka, Uzmani, Velika Slevica, Velike Lašče, Veliki Ločnik, Veliki Osolnik, Vrh, Zgonče, Žaga
Gnej Klaudije Sever
Gnej Klaudije Sever (Gnaeus Claudius Severus, 2. vijek) bio je rimski političar i filozof iz doba Marka Aurelija. Bio je sin Gneja Klaudija Severa Arabijana, također političara i filozofa. I on i otac su bili sljedbenici peripatetičke filozofije, kao i bliski prijatelji cara. Godine 167. i 173. je služio kao rimski konzul, a godine 176. je zajedno sa ocem pratio Marka Aurelija na putovanju u Atenu.
Pauk mrkulj
Pauk mrkulj (Trachinus radiatus), pripada obitelji paukovki (Trachinidae). Pored pauka mrkulja u Jadranu žive još tri vrste iz obitelji paukovki, to su pauk žutac, bijelac i crnac. Mrkulj naraste u dužinu do 40 cm i dosegne težinu do 1,5 kg. Boje je žućkastosive do žućkastosmeđe. Na gornjem dijelu tijela ima crkaste mrlje koje su mjestimično prstenasto povezane. Tijelo mu je izduženo i u boku stisnuto. Oči su mu izbočene i smještene visoko na glavi. Donja čeljust mu je duža od gornje. Na škržnom poklopcu ima dugu bodlju okrenutu prema natrag. Ljuske na tijelu su koso nanizane. Otrov je smješten u bodlji škržnog poklopca i na bodljama prve leđne peraje. Otrov pauka djeluje na živčani i krvožilni sustav čovjeka. Nakon uboda najprije se javi jaka bol koja može trajati dosta dugo, čak i dvanaest sati. Nakon čega može uslijediti nesvjestica, povraćanje, lupanje srca i visoka temperatura, kao i drugi simptomi poremećaja u organizmu. Intenzitet tegoba će ovisiti o organizmu ubodene osobe i o veličini samog pauka. Nakon uboda pauka najbolje je brzo potražiti liječničku pomoć, no daleko od bilo kakve pomoći dovoljno je uroniti mjesto uboda u tekućinu temperature veće od 40 C° budući da je otrov termolabilan. Smrtni slučajevi su rijetki ali su se dešavali. Mrkulj živi na kamenitim, šljunkovitim i koraljnim dnima i možemo ga naći na dubinama od 5 do 150 metara. U jesen i proljeće čest je na plićim predjelima uz obalu, dok je u najtoplijem i najhladnijem dijelu godine dublje.
Mrijesti se krajem jeseni i početkom zime. Vrlo je proždrljiv, a najčešče se hrani malim organizmima koji se kreću pri morskom dnu, kao što su sitne ribe, rakovi i mekušci. Ali zna napadati i ribe veće od sebe na koje nasrće sa svojim otrovnim bodljama. Sve vrste pauka su rasprostranjene po Mediteranu, istočnom Atlantiku a možemo ih naći i u Crnom i Sjevernom moru.
Dionizijske misterije
thumb|desno|[[Dioniz, prikazan na Caravaggiovoj slici Bakho]]
Dionizijske misterije je naziv za ritual kojim se u antičkoj Grčkoj, a kasnije i Rimu slavio bog Dioniz, a vjernici kroz korištenje psihoaktivnih droga, plesa i muzike ulazili u stanje transa kojim bi, oslobođeni društvenih inhibicija, vraćali u "primordijalno" stanje. S obzirom da su dionizijske misterije bile misterijski kult, mnogi njegovi aspekti su danas nepoznati.