cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kriptografija
Kriptografija je nauka koja se bavi metodima očuvanja tajnosti informacija. Kada se lične, finansijske, vojne ili informacije državne bezbednosti prenose sa mesta na mesto, one postaju ranjive na prisluškivačke taktike. Ovakvi problemi se mogu izbeći kriptovanjem (šifrovanjem) informacija koje ih čini nedostupnim neželjenoj strani. Šifra i digitalni potpis su kriptografske tehnike koje se koriste da bi se implementirali bezbednosni servisi. Osnovni element koji se koristi naziva se šifarski sistem ili algoritam šifrovanja. Svaki šifarski sistem obuhvata par transformacija podataka, koje se nazivaju šifrovanje i dešifrovanje. Šifrovanje je procedura koja transformiše originalnu informaciju (otvoreni tekst) u šifrovane podatke (šifrat). Obrnut proces, dešifrovanje, rekonstruiše otvoreni tekst na osnovu šifrata. Prilikom šifrovanja, pored otvorenog teksta, koristi se jedna nezavisna vrednost koja se naziva ključ šifrovanja. Slično, transformacija za dešifrovanje koristi ključ dešifrovanja. Broj simbola koji predstavljaju ključ (dužina ključa) zavisi od šifarskog sistema i predstavlja jedan od parametara sigurnosti tog sistema. Kriptoanaliza je nauka koja se bavi razbijanjem šifri, odnosno otkrivanjem sadržaja otvorenog teksta na osnovu šifrata, a bez poznavanja ključa. U širem smislu, kriptoanaliza obuhvata i proučavanje slabosti kriptografskih elemenata, kao što su, na primer, heš funkcije ili protokoli autentifikacije. Različite tehnike kriptoanalize nazivaju se napadi.
San Miguel de Abajo, Ixtlahuacán del Río
San Miguel de Abajo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ixtlahuacán del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 190 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1419 m.
San Gerardo, Gómez Farías
San Gerardo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Gómez Farías.
Popis godina
Ovde ćete naći popis svih godina od 500. pne. do 2050.
Kriptografija
Istorijat kriptografije
thumb|Enigma u saobraćajnom muzeju u Lucernu, Švajcarska Kada je pismo postalo sredstvo komunikacije, pojavila se potreba da se neka pisma sačuvaju od tuđih pogleda. Tada je i kriptografija ugledala svetlost dana. Od samog početka, enkripcija podataka koristila se prvenstveno u vojne svrhe. Jedan od prvih velikih vojskovođa koji je koristio šifrovane poruke bio je Julije Cezar. Naime, kada je Cezar slao poruke svojim vojskovođama, on je te poruke šifrovao tako što su sav ili pojedina slova u tekstu bila pomerana za tri, četri ili više mesta u abecedi. Takvu poruku mogli su da dešifruju samo oni koji su poznavali pomeri za pravilo. Poznata Cezarova izjava prilikom prelaska Rubikona u šifriranom dopisivanju glasila bi: fqkf ofhzf kyz. Pomicanjem svakog slova za šest mesta u abecedi lako se može pročitati pravi smisao poruke: Alea iacta est (kocka je bačena). Prvu poznatu raspravu o kriptografiji napisao na 25 stranica italijanski arhitekta Leone Batista Alberti 1467. godine. On je takođe tvorac takozvanog šifarskog kruga i nekih drugih rešenja dvostrukog prikrivanja teksta koja su u XIX veku prihvatili i usavršavali nemački, engleski i francuski šifrantski biroi.
San Gerardo, Gómez Farías
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
Kriptografija
Istorijat kriptografije
Pola veka nakon toga objavljeno je u pet svezaka delo Johanesa Trithemusa prva knjiga iz područja kriptografije. U 16. značajan doprinos daju milanski doktor Girolamo Kardano, matematičar Batisto Porta i francuski diplomata Blaise de Vigener.
Popis godina
{| cellspacing="2" cellpadding="5" style="text-align:center; font-size:90%; border:1px solid #aaaaaa;" width="90%" ! colspan="2" | ! colspan="2" |
Kriptografija
Istorijat kriptografije
Sve do Drugog svetskog rata šifrovane poruke mogle su se koliko-toliko i dešifrovati. Na nemačkoj strani pojavila se mašina koja je šifrovala poruke na do tada još neviđen način. Nemci su mašinu nazvali Enigma. Međutim ma koliko je ona u to vreme bila revoluciona saveznici su uspeli da razbiju poruke šifrovane Enigmom.
Posle Drugog svetskog rata i pojavom prvih računara otvorila su se nova vrata kriptografiji. Računari su vremenom postajali sve brži i brži, radeći i po nekoliko stotina, a kasnije i miliona operacija u sekundi. Novom brzinom rada je omogućeno probijanje šifri za sve manje vremena. Uporedo s tim, radilo se i na izmišljanju novih, sigurnijih i komplikovanijih algoritama za šifrovanje.
Popis godina
1. vijek pne.
! colspan="2" |
Kriptografija
Šta Kriptografija mora da obezbedi
Kriptografija mora da obezbedi sledeće:
Simetrična kriptografija
Kao što smo rekli, kod simetrične enkripcije koriste se isti ključ i za šifrovanje i za dešifrovanje. Baš zbog toga je raznovrsnost, a samim tim i sigurnost algoritama ovakve enkripcije je velika. Bitan faktor je i brzina - simetrična enkripcija je veoma brza. Pored svih prednosti koje ima na polju sigurnosti i brzine algoritma, postoji i jedan veliki nedostatak. Kako preneti tajni ključ? Problem je u tome, što ako se tajni ključ presretne, poruka se može pročitati. Zato se ovaj tip enkripcije najčešće koristi prilikom zaštite podataka koje ne delimo sa drugima (šifru znate samo vi i nju nije potrebno slati drugome).
Popis godina
10. vijek
! colspan="2" |
Kriptografija
Simetrična kriptografija
Klod Šenon (Claude Shannon) je definisao uslove savršene tajnosti, polazeći od sledećih osnovnih pretpostavki:
Šifarski sistem ispunjava uslove savršene tajnosti ako je otvoreni tekst X statistički nezavisan od kriptograma Y, što se može matematički izraziti na sledeći način:
za sve moguće otvorene tekstove i sve moguće kriptograme  ; drugim rečima, verovatnoća da slučajna promenljiva X ima vrednost x jednaka je sa ili bez poznavanja vrednosti slučajne promenljive Y. Zbog toga kriptoanalitičar ne može bolje proceniti vrednost X poznavajući vrednost Y od procene bez njenog poznavanja, nezavisno od raspoloživog vremena i računarskih resursa kojima raspolaže. Koristeći pojam entropije iz teorije informacija, Šenon je odredio minimalnu veličinu ključa potrebnu da bi bili ispunjeni uslovi savršene tajnosti. dužina ključa K mora biti najmanje jednaka dužini otvorenog teksta M:
K ≥ M
Sekvencijalni šifarski sistemi
Kao najosnovnijim simetričnim algoritmima, dovoljno je samo reći da se oni zasnivaju na svojstvu logičke operacije -{xor}- ( — ekskluzivno ili) za koju vazi:
-{(X xor Y) xor Y = X, X, Y ∈ (0,1)}-
Naime, možemo zamisliti da nam je X jedan bit originalne poruke a Y bit ključa. Tada (X -{xor}- Y)=Z prestavlja jedan bit šifrata koji putuje javnim kanalima i koji neko može prisluškivati, dok je Z -{xor}- Y originalni bit X koji se dobija -{xor}--ovanjem bita kodirane poruke sa bitom ključa. Definišimo još operaciju -{xor}- za proizvoljnu dužinu bita tj. bajtova i tada X, odnosno Y možemo smatrati bajtom, rečju odnosno porukom U praksi se često koriste generatori pseudo slučajnih nizova(engl. PRNG – Pseudo Random Number Generator), koji predstavljaju determinističke algoritme za šifrovanje, ali nizovi simbola koje oni generišu imaju osobine slične slučajnim nizovima. Generatori pseudoslučajnih nizova koriste kratke ključeve radi započinjanja procesa generisanja. Ovi ključevi moraju biti prisutni na obe strane pre početka komuniciranja. Izlazni niz iz generatora se sabira po modulu 2 sa nizom otvorenog teksta i na taj način se dobija niz šifrata. Na prijemnoj strani se sabira primljeni niz šifrata sa pseudoslučajnim nizom generisanim pomoću istog ključa, počevši od istog početnog simbola kao i na predajnoj strani. Na taj način je prijemnik u stanju da rekonstruiše otvoreni tekst. Jasno je da dokle god se slučajni nizovi dobijaju pomoću bilo kog algoritma oni mogu biti samo pseudoslučajni i kao takvi postaju mamac za sve one koji se bave razbijanjem šifri. Pseudoslučajni nizovi su periodični u širem smislu (što znači da mogu imati aperiodični početak), ali ako su periodi takvih nizova mnogo veći od dužina nizova otvorenog teksta, sistem će se ponašati na sličan način kao i Vernamova šifra. Osnovna ideja koja stoji iza sekvencijalnih šifara je da se generiše duga i nepredvidljiva sekvenca simbola iz nekog alfabeta (npr. binarnog) na osnovu kratkog ključa izabranog na slučajan način. Sekvencijalna šifra sa generatorom pseudoslučajnog niza je aproksimacija Vernamove šifre, i utoliko je bolja ukoliko je pseudoslučajni niz bliži po karakteristikama pravom slučajnom nizu.
Blok šifra
Blok šifrom se nazivaju oni algoritmi kod kojih se originalna poruka šifruje po grupama (blokovima) od dva i više elemenata. Najpoznatiji algoritmi blok šifara su: LUCIFER, DES, FEAL, IDEA, RC5, SKIPJACK, BLOWFISH, TWOFISH, AES (RIJNDAEL) i drugi.
Asimetrična kriptografija
Za razliku od simetrične kriptografije, asimetrična koristi dva ključa — javni i privatni. Princip je sledeći: u isto vreme se prave privatni i odgovarajući javni ključ. Javni ključ se daje osobama koje šalju šifrovane podatke. Pomoću njega te osobe šifruju poruku koju žele da pošalju. Kada primalac dobije šifrat, dešifruje ga pomoću svog privatnog ključa. Na taj način svaki primalac ima svoj privatni ključ a javni se može dati bilo kome, pošto se on koristi samo za šifrovanje, a ne i dešifrovanje.
Grivasti pavijan
Opis
Mužjaci su visoki oko 75 cm s repom koji je dug oko 50 cm, i teški oko 20 kilograma. Boja lica im je obično crvenkasta, a starije jedinke imaju dosta tamniju boju lica. Mladunci obično imaju krzno tamne boje koje posvijetli tek nakon godinu dana starosti.
Siminoc, Dumitrești
Siminoc je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Dumitrești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 198 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 373 m.
Grivasti pavijan
Opis
Prosječan životni vijek grivastih pavijana iznosi oko 35 godina (u divljini).
Kriptografija
Asimetrična kriptografija
Prednost ovog načina šifrovanja je u tome što ne mora da se brine o slučaju da neko presretne javni ključ, jer pomoću njega može samo da šifruje podatke. Takođe, programi sa ovakvim načinom šifrovanja imaju opciju da potpisuju elektronske dokumente (o tome će biti reči nešto kasnije). Pojam sistema sa javnim ključevima uveli su Difi i Helman 1976. godine. Prvi takav sistem koji su oni definisali bio je protokol, poznat pod imenom razmena ključeva Difi-Helman. 1977. godine objavljen je najčuveniji i najpopularniji algoritam za simetričnu kriptografiju RSA, čije ime predstavlja skraćenicu sačinjenu od prvih slova prezimena autora Rona Riversta, Adi Šamira i Leonarda Ejdlmana.
Grivasti pavijan
Ponašanje
Grivasti pavijani žive u polupustinjskim područjima, savanama i kamenitim područjima. Spavaju na liticama stijena te zahtijevaju pitku vodu u blizini. Većina „druženja“ obavlja se u malim grupama od jednog mužjaka i do deset ženki (haremima). Mužjak je i predvodnik i zaštitnik ovakve grupe. U haremu obično bude i jedan mlađi mužjak koji se neće pokušati pariti sa ženkama dok ne uspije pobijediti vođu harema i ukloniti ga iz grupe.
Kriptografija
Funkcija za sažimanje – heš funkcija
Gore navedeni algoritmi šifrovanja ne štite integritet odnosno verodostojnost poruke koja je šifrovana. Ovo je vrlo važno iz razloga jer je moguće da je ključ provaljen i da nam napadač šalje lažne poruke, ali i mogućnosti da je došlo do greške prilikom šifrovanja, tako da primljena poruka nije identična originalnom dokumentu. Iz tog razloga kreirane su funkcije za sažimanje ili ti heš (mogu se susresti i pod imenima engl. one-way, hash function, message digest, fingerprint) algoritmi. Najpoznatiji i najkorišćeniji heš algoritmi su SHA-1, MD5, MDC-2, RIPEMD-160 i td. Heš algoritmi se svrstavaju u kriptografske algoritme bez ključa.
Grivasti pavijan
Ponašanje
Grivasti pavijani su dnevne životinje sa najdužim aktivnim dijelom dana od svih primata.
Prehrana
Grivasti pavijani su svejedi, prilagođeni svom prilično suhom prirodnom staništu. Jedu ono na što naiđu, od trave i korijenja do kukaca i malih kralježnjaka. Ako nemaju vode i žedni su, grivasti pavijani kopaju po presušenim potocima u potrazi za vodom.
Kriptografija
Digitalni potpisi
Svrha digitalnog potpisa je da potvrdi autentičnost sadržaja poruke (dokaz da poruka nije promenjena na putu od pošiljaoca do primaoca), kao i da obezbedi garantovanje identiteta pošiljaoca poruke. Pomoću svog potpisa korisnik ovlašćuje neku radnju i preuzima odgovornost za nju.
Grivasti pavijan
Mitologija
Grivasti pavijani su se u egipatskoj mitologiji obično prikazivali kao sveti čuvari boga Thotha. Katkad se i sam Thot prikazivao kao grivasti pavijan. Hapi, jedan od četiri sina boga Horusa koji su čuvali organe preminulih, ima glavu grivastog pavijana koja se koristila i kao motiv na poklopcima posuda sa organima mumija.
Kriptografija
Savremene tehnologije zaštite podataka
Sigurnosni protokoli bazirani na kriptografiji:
Grivasti pavijan
Opasnosti
Osnovne prijetnje za grivaste pavijane su izmjene zemljišta na kojem žive od strane ljudi i prirodni neprijatelji (leopardi i lavovi).
Kriptografija
Budućnost kriptografije
Kvantna i DNK kriptografija će možda u nekoj skorijoj budućnosti predstavljati osnov za zaštitu poverljivih dokumenata. Kvantna kriptografija nastala je kao posledica otkrića u oblasti kvantnog računarstva. Ona se zasniva na jednom od osnovnih principa kvantne fizike: Hajzenbergovom principu neodređenosti. Jedan od tvoraca RSA algoritma, Leonard Ejdlman, došao je na ideju korišćenja DNK kao računara. On je pretpostavio da se DNK može posmatrati kao računar ogromne snage sposobne za paralelno izvršavanje operacija. Time se brzina izvršavanja eksponencijalno povećava u odnosu na obične računare.
Kosmos-1482
Kosmos-1482 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1482 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 13. jula 1983. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1482 je bio osmatrački satelit.
Las Grullas (razvrstavanje)
Las Grullas ima više značenja:
Eparhijski crkveni sud
Eparhijski crkveni sud je organ eparhijskog arhijereja za crkveno sudstvo i poslove unutrašnje crkvene uprave.
Sastav
Predsjednik eparhijskog crkvenog suda je arhijerej, koga po njegovom ovlašćenju zamjenjuje arhijerejski zamjenik.
Kada arhijerej predsjedava, arhijerejski zamjenik može učestvovati u suđenju kao član suda.
Eparhijski crkveni sud sastavljaju:
Sve osoblje crkvenog suda postavlja i otpušta nadležni arhijerej i o tome izvještava Sveti arhijerejski sinod.
El Barranco (razvrstavanje)
El Barranco ima više značenja:
Eparhijski crkveni sud
Sastav
Dužnost crkvenosudskog tužioca vrši svešteno lice, koje arhijerej odredi.
Odluke
Predsjednik i članovi eparhijskog crkvenog suda daju svoj glas pri odlučivanju potpuno nezavisno, upravljajući se u tome po svojoj savjesti, a prema odredbama kanonsko-zakonskim.
Eparhijski crkveni sud donosi odluke većinom glasova. Glasanje počinje od najmlađeg člana suda.
Član suda koji se ne bi složio sa donesenom odlukom ima pravo staviti svoje pismeno obrazloženo odvojeno mišljenje. Odvojena mišljenja ne dostavljaju se parničnim stranama.
Sve odluke eparhijskog crkvenog suda, donesene u sjednicama u kojima nije predsjedavao eparhijski arhijerej, podnose se njemu na saglasnost. Ako se arhijerej ne složi sa odlukom eparhijskog crkvenog suda, može da uputi predmet na ponovnu raspravu eparhijskom crkvenom sudu, a ako eparhijski crkveni sud ostane pri svojoj prvobitnoj odluci, može arhijerej dostaviti predmet sa obrazloženim mišljenjem Velikom crkvenom sudu koji će po pitanju ove nesuglasnosti dati svoje obavezno uputstvo. U tom slučaju obustavlja se izvršenje odluka eparhijskog crkvenog suda do odluke Velikog crkvenog suda.
Djelokrug
Eparhijski crkveni sud:
Odluke eparhijskih crkvenih sudova koje ne podležu razmatranju viših vlasti izvršne su, njih izvršavaju područni crkveni organi.
Oerel
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rotenburg (Vime) Erel se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Rotenburg (Vime). Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 16 metara. Površina opštine iznosi 33,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.866 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 55 stanovnika/km².
La Llave, Cojumatlán de Régules
La Llave je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Cojumatlán de Régules.
Čovići
Čovići je naselje u Hrvatskoj, u Ličko-senjskoj županiji.
Zemljopis
U sastavu je grada Otočca. Čovići su smješteni na desnoj obali rijeke Gacke uz cestu Otočac - Gospić. U Čovićima postoji zaselak Mali Zagreb.
Povijest
Bilo je naseljeno još u vrijeme Japoda. Iznad samog sela nalazi se japodska gradina Katun. Iz razdoblja rimske vladavine sačuvana su dva vrijedna svetišta boga Mitre koji ubija bika 2-3 st.
Las Grutas (razvrstavanje)
Las Grutas ima više značenja:
Venlafaksin
Venlafaksin je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 277,402 Da.
El Barrancón (razvrstavanje)
El Barrancón ima više značenja:
Ath Thālūqah, Hajjah
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 700 m.
Kosmos-1483
Kosmos-1483 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1483 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 20. jula 1983. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1483 je bio osmatrački satelit.
Borgo Menegon I, Treviso
Borgo Menegon I je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 631 m.
Brandon, Iowa
Brandon je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 309 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 309 stanovnika, što je 2 (0,6%) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Tablón, San Cristóbal de la Barranca
El Tablón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Cristóbal de la Barranca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 820 m.
Casoni, Ferrara
Casoni je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Fornasetta Superiore, Lecco
Fornasetta Superiore je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 202 m.
San Francesco della Vigna
San Francesco della Vigna (hrvatskosrpski jezik: Sveti Franjo iz vinograda) je venecijanska renesansna crkva u sestieru Castello na istoimenom tgu Campo San Francesco della Vigna na istoku Venecije. Sadašnju crkvu počeo je graditi 1534. Jacopo Sansovino za franjevce i dovršio 1554. godine, a deset godina nakon toga izgrađena je veličanstvena fasada koju je izveo Andrea Palladio.
Historija
San Francesco della Vigna je uz Santa Maria Gloriosa dei Frari - jedina franjevačka crkva u Veneciji. U davnoj prošlosti tu je bio vinograd (vigna) koji je 1253. Marko Ziani darovao franjevcima za izgradnju njihova samostana. U vinogradu je bila mala kapela kao podsjetnik na mjesto gdje se navodno anđeo ukazao sv. Marku apostolu i rekao mu Pax tibi Evangelista meus... i tako povezao Veneciju i sveca koji je postao zaštitnik grada. thumb|left|200px|Crtež fasade od Ottavija Scamozzija iz 1783. Prva crkva podignuta na tom mjestu bila je trobrodna gotička crkva koju je izgradio Marino da Pisa, pored obližnjeg samostana u kom su boravili franjevci opservanti (smeđi franjevci), dok su franjevci konventualci (crni fratri) sebi uzeli Santa Maria Gloriosa dei Frari preko Kanala Grande. Do 16. vijeka crkva je toliko oronula da ju je trebalo popraviti. Za njenu radikalnu obnovu, zapravo izgradnju potpuno nove crkve, osobno je bio zainteresiran dužd Andrea Gritti jer je preko puta imao porodičnu palaču na kanalu. U prilog njegovom nastojanju išla je i crkvena reforma kojom je ukinut franjevački red opservanata. Kamen temeljac za crkvu San Francesco della Vigna položio je on osobno 1534. godine, no gradnja se otegnula do 1554. kad je natkriven crkveni brod. thumb|right|280px|Canalettova slika trga i crkve iz sredine 18. vijeka Projekt nove crkve u renesansnom stilu napravio je Jacopo Sansovino, uz savjete i sugestije franjevačkog fratra Francesca Zorzija. Zorzi se pri tome vodio načelom Svetog trojstva, tako se svaki arhitektonski element crkve trebao uklopiti u taj kanon, tako je crkveni brod trebao biti devet koraka širok i 27 koraka dug (to se dijeli sa 3), a bočne kapele tri koraka široke.
Gradnja crkve financirana je prodajom kapela, bogatim venecijanskim aristokratskim porodicama, koje su nakon toga stekle pravo da istaknu svoj porodični grb i na određeni broj grobnih mjesta u njoj. One su prodavane po cijeni od 200-350 dukata. Prodavana su i grobna mjesta u podu svetišta ispred oltara, za to pravo dužd Andrea Gritti platio je 1000 dukata. Porodica Grimani kupila je pravo na jednu kapelu koju je još 1537. rezervirao Vettor Grimani, prokurator Bazilike sv. Marka, za pokop sebe i svog brata Marina. Njihov najmlađi brat Giovanni Grimani, patrijarh iz Aquileje, kako nije imao grobno mjesto, preselio je tijelo brata Vettora u crkvu San Antonio de Castelo. On je bio i glavni zagovornik da se izrada fasade povjeri Palladiju a ne Sansovinu koji je podigao crkvu i koji je također napravio projekt za nju. Na kraju je zahvaljujući uticaju Grimanija pobijedio Palladio, a izgradnja se otegla punih deset godina. To je klasična renesansna fasada, pravilno podjeljena na tri dijela po horizontali, koji jasno oslikavaju njen unutrašnji raspored, s četiri velika kamena pilastra s korintskim kapitelima i po dva manja na bočnim stranama. Na bočnim stranama, pored portala nalaze se niše sa brončanim skulpturama Mojsija (lijevo) i sv. Pavla (desno) koje je po oporučnoj želji Govannija Grimanija izveo kipar Tiziano Aspetti.
Arhitektura
Karakteristika crkvenog enterijera je jednostavnost i strogoća, koje su i inače bile odlike franjevačkih crkvi, jedini ukras su lunete, vijenci i pilastri sa dorskim kapitelima od tamnijeg kamena na bijelim zidovima. Crkva ima tlocrt latinskog križa, sa svake strane broda nalazi se po šest kapela, a to su na desnoj strani; Bragadin, Badoer-Surian, Contarini, Malipiero-Badoer, Barbaro - Morosini, a sa lijeve Grimani, Montefeltro, Basso-Sagredo, Dandolo, Badoer-Giustinian i Priuli. thumb|left|240px|Jedan od samostanskih klaustara Najvrijednija djela u crkvi su slika Sveti razgovor Giovanni Bellinija i skulpture u Kapeli Badoer- Giustiniani (zvanoj i dei Profeti), veliki mramorni oltar sa skulpurama četiri evanđelista, koje je izveo Pietro Lombardo sa sinovima Tullijom i Antoniom, i kip sv. Gerarda]] u kapeli Basso-Sagredo rad kipara Jossea de Cortea u kojoj se nalaze i freske Tiepola.
Samostan
Istoimeni franjevački samostan osnovan 1253. leži pored crkve, s njezine lijeve strane. U vrijeme napoleonskih ratova, služio je kao kasarna za smještaj vojske, franjevci su se u njega vratili 1866. godine. Samostanske zgrade su zanimljiv primjer gotičke arhitekture 14. vijeka koje gotovo netaknute stoje takve još i danas. thumb|left|240px|Pogled na crkvu i njen zvonik s boka Samostan ima tri dvorišta od kojih su prva dva klaustri podignuti jedan do drugog uz crkvu, ograđeni ciglenim arkadama sa stupovima, dok se treće najveće dvorište proteže uz Venecijansku lagunu. U kamenom podu trijema većeg unutrašnjeg klaustra nalaze se grobovi brojnih venecijanskih aristokratskih porodica. Danas se dva unutrašnja klaustra, koriste kao mjesto za održavanje izložbi i koncerata i kao izložbeni prostor za neke od popratnih manifestacija Venecijanskog bijenala. U samostanu se nalazi i biblioteka sa 80.000 spisa i 13.000 knjiga, osnovana još 1260. godine.
Zvonik
Današnji visoki renesansni zvonik uz crkvu, podignut je kod apside između 1571. i 1581. godine, na mjestu gdje je ranije bio stariji gotički. Projektant i protomajstor gradnje bio je venecijanski arhitekt Bernardo Ongarin, a zvonik je djelomično obnovljen u 18. vijeku. Izgrađen je od cigle, na vrhu ima bifore od bijelog istarskog kamena i visok šiljati krov.
Čeglje
Čeglje je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Administrativno je u sastavu Jastrebarskog. Naselje se proteže na površini od 8,42 km².
Ustav Srpske pravoslavne crkve
Ustav Srpske pravoslavne crkve je najviši crkvenopravni akt u Srpskoj pravoslavnoj crkvi. Njime se propisuje crkveno-jerarhijsko i crkveno-samoupravno ustrojstvo Srpske pravoslavne crkve, a takođe i način rada crkvenih vlasti: duhovnih, crkvenodisciplinskih i crkvenosudskih.
Crkvena vlast
Crkvena vlast je duhovna, crkvenodisciplinska i crkvenosudska, i prema kanonima i ustrojstvu Srpske pravoslavne crkve, ona pripada samo jerarhiji.
Jerarhija crkvenu vlast vrši preko svojih predstavnika i organa. Episkopska vlast u zajednici sa sveštenstvom i narodom preko svojih predstavnika i organa, uređuje i upravlja poslovima imovinskim, zadužbinskim (zakladnim), fondovskim, kao i drugim poslovima predviđenim Ustavom.
Crkveno ustrojstvo
Ustavom je propisano da je ustrojstvo Srpske pravoslavne crkve crkveno-jerarhijsko i crkveno-samoupravno, i da postoje sljedeće crkveno-jerarhijske i crkveno-samoupravne vlasti, tijela i organi:
Crkveno-administrativna podjela
Srpska pravoslavna crkva je episkopalna, njena glavna administrativna podjela je na eparhije, kako u crkveno-jerarhijskom tako u crkveno-samoupravnom pogledu.
Charles Vidor
Charles Vidor (rođen kao Károly Vidor; 27. jul 1900 – 4. jun 1959) bio je američki filmski režiser rodom iz Mađarske. Rođen u porodici budimpeštanskih Jevreja, služio je u austro-ugarskoj vojsci u Prvom svjetskom ratu. Godine je otpočeo karijeru u Hollywoodu gdje je snimio niz zapaženih filmova. Ženio se četiri puta, posljednji put za Doris Warner, kćer Harryja Warnera, predsjednika studija Warner Bros.. Umro je od srčanog udara prilikom snimanja filma Song Without End, koga je na kraju dovršio George Cukor.
La Copa, Ciudad Valles
La Copa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad Valles.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
Antonije I Carigradski
Antonije I (Αντώνιος Α΄ Κασσυματάς, Antōnios I Kassymatas; ? - januar 837) bio je carigradski patrijarh od januara 821. do smrti. Bio je skromnog porijekla, ali dobro obrazovan te se istakao kao pravnik u Carigradu prije nego što se zaredio. Prvo je postao monah, iguman, a onda oko 814. episkop Syllaiona u Anadoliji. Bio je ikonodul, ali je, nastojeći steći naklonost bizantskog cara Lava V, a preko njega i mjesto patrijarha, prigrlio ikonoborstvo. Car ga je imenovao u posebni teološki odbor na čelu sa budućim patrijarhom Jovanom Gramatikom, koji je tražio patrističke argumente za ikonoborstvo. Na mjesto patrijarha je došao nakon smrti svog prethodnika Teodota I. Vjernost caru je iskazao za vrijeme ustanka Tome Slavena, koga je službeno prokleo. Kasniji ikonodulski historičari navode da su ga mučile teške bolesti, koje su tumačili kao Božju kaznu za njegovo ikonoborstvo. Kasnije je posthumno anatemiziran.
La Palma, Tepezalá
La Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Tepezalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1963 m.
Čamagajevci
Čamagajevci su naselje u Hrvatskoj, regiji Slavoniji u Osječko-baranjskoj županiji i pripadaju općini Marijanci.
Zemljopisni položaj
Čamagajevci se nalaze na 95 metara nadmorske visine u nizini istočnohrvatske ravnice i na raskrižju županijske ceste ŽC 4047 Črnkovci D34- Miholjački Poreč D53, te županijske ceste ŽC 4048 Marijanci- Kunišinci- Čamagajevci. Susjedna naselja: jugoistočno se nalazi općinsko središte Marijanci i naselje Kunišinci, sjevernoistočno se nalaze Črnkovci i Bočkinci, a južno Brezovica. Jugozapadno se nalaze Šljivoševci naselje u općini Magadenovac. Zapadno i sjeverozapadno se nalaze Radikovci i Rakitovica te sjeverno Sveti Đurađ naselja u sastavu grada Donjeg Miholjca. Pripadajući poštanski broj je 31555 Marijanci, telefonski pozivni 031 i registarska pločica vozila NA (Našice). Površina katastarske jedinice naselja Čamagajevaca je 6,67 km.
Crkva
U selu se nalazi rimokatolička crkva Sv. Andrije koja pripada katoličkoj župi Sv. Ane u Radikovcima i donjomiholjačkom dekanatu Đakovačko-osječke nadbiskupije. Crkveni god (proštenje) ili kirvaj slavi se 30. studenog.
Obrazovanje i školstvo
U selu se nalazi škola do četvrtog razreda koja radi u sklopu Osnovne škole Matija Gubec u Magadenovcu.
Ostalo
U selu djeluje Dobrovoljno vatrogasno društvo Čamagajevci, osnovano 1932.
Asmara
Asmara (tigrinja: Asmera) je najveći i glavni grad države Eritreje. Broji 563.930 stanovnika, od kojih su polovica kršćani, a polovica muslimani. Asmara ima Univerzitet osnovan 1958. koji se u to vrijeme zvao se Katolički koledž Santa Famiglia. Grad ima i međunarodni aerodrom, izgrađen 1962. koji se nalazi 4 km jugoistočno od centra grada.
Historija
Asmara je po legendi osnovana u 13. vijeku, kada su tu živjela četiri klana plemena Gheza – Gheza Gurtom, Gheza Shelele, Gheza Serenser i Gheza Asmae. Na poticaj svojih žena, muškarci su konačno ujedinili svoja četiri klana i uspjeli porazili pljačkaše koji su terorizirali taj kraj. Nakon pobjede naselje je dobilo ime Arbaete Asmara što je na Tigrinja jeziku doslovno značilo "četvoro ujedinjenih". Vremenom je Arbaete otpao i ostalo je samo Asmara, iako u gradu još uvijek postoji zona, koja se zove Arbaete Asmara. Po jednoj drugoj legendi, tu je Kraljica od Sabe rodila svog sina Menelika I.
Sve do kraja 19. vijeka Asmara je bila samo jedno od tigranjskih sela, njen procvat počeo je nakon Prvog italijansko-abesinskog rata (1895. – 1896.) kada je postala glavni grad talijanske kolonije Eritreje, odlukom guvernera Martinija 1897. koji je radije odabrao nju zbog povoljnije klime, nego luku Masava na crvenomorskoj obali. Zbog tog i danas grad ima brojne tragove talijanske prisutnosti: od urbanizma i gradske infrastrukture, arhitekture i nekih kulinarskih običaja. U gradu i danas ima brojnih talijanskih lokala koji nose svoja stara talijanska imena: Bar Vittoria, Pasticceria moderna, Casa del formaggio, Ferramenta...
Asmara je bila mali gradić sve do 1934. kad je postala baza za talijansku invaziju na Etiopiju za Drugog italijansko-abesinskog rata (1935. – 1936.) kada je grad naglo narastao i razvio se u veliki centar Italijanske Istočne Afrike. Grad je 1939. imao 98.000 stanovnika, od toga čak 53.000 Talijana koji su se počeli masovno doseljavati, pogotovo sa siromašnog i prenapučenog juga. Oni su u Asmari osnovali brojna poduzeća i bitno unaprijedili lokalnu privredu. thumb|right|300px|Glavna ulica Asmare Taj nagli rast zaustavljen je 1941. kad su Asmaru zauzeli Britanci i držali pod svojom vlašću sve do 1952., kad je Eritreja ušla u federaciju sa Etiopijom. U Asmari je djelovala radio stanica američke vojske Kagnew Station, i manja vojna baza uz nju od kraja 1942. do 1977. nakon Etiopsko-eritrejskog rata, Asmara je postala prijestolnica nezavisne Eritreje 1993.
Za razliku od mnogih drugih gradova u Eritreji, Asmara je iz Etiopsko-eritrejskog rata izašla relativno neoštećena, jer su se etiopske snage povukle iz grada bez borbe. Nakon trideset godina etiopske vladavine koja je za grad uglavnom značila stagnaciju i propadanje, grad se nakon stjecaja nezavisnosti pokušava obnoviti i modernizirati. thumb|left|200px|Džamija u centru grada Asmara je urbanistički dobro planiran grad s ortogonalnim planom ulica. Uz glavnu ulicu zasađena je aleja s palmama, a uz nju leže najveće i najznačajnije građevine: Rimokatolička katedrala (1922.) i Velika džamija (1937.). Ostale značajne građevine u gradu su nekadašnje palače (danas sjedišta vladinih ureda): Skupština Eritreje i ostale zgrade ministarstava, saborna crkva Svete Marije (sjedište Etiopske pravoslavne crkve).
Geografija
thumb|left|200px|Futuristička talijanska građevina iz 1937 - Cinema Impero Asmara leži na stjenovitom platou na nadmorskoj visini od 2325 m, na sjevernom rubu Etiopske visoravni. Udaljena je svega 65 km od crvenomorske obale i luke Masavaa (sjeveroistok). Taj plato dijeli Eritreju na zapadne nizine i istočno crvenomorsko primorje. Kraj oko Asmare je vrlo plodan, posebno dio prema jugu i regiji Debub. Zapadno od visoravni na kojoj leži Asmara proteže se velik polusušni brežuljkasti kraj sve do granice sa Sudanom.
Klima
Asmara ima rijetku verziju savanske klime po Köppenovoj klasifikaciji klime, s ljetom koje nije prevruće i s blagim zimama. Budući da leži na nadmorskoj visini od 2325 m, ima relativno umjerenu klimu, usprkos tome što leži vrlo blizu pustinjskog kraja. Sezona oborina je vrlo kratka i traje od jula do augusta kad padne oko 60 % svih oborina, a to je oko 520 milimetara godišnje. Nasuprot tome u januaru i februaru koji su najsušniji mjeseci, u prosjeku padne samo 7 mm kiše, dok snijeg pada izuzetno rijetko. Prosječno najviša temperatura u gradu je oko 23 °C, a najniža 8 °C.
Privreda i transport
thumb|right|300px|Zgrada opere Grad je prije svega trgovačko središte za poljoprivredne i stočarske proizvode, ali ima i nešto industrije, sačuvane iz talijanskih vremena. Danas se proizvodi tekstil, obuća, gazirana pića i štavi koža. Grad je povezan željeznicom sa crvenomorskom lukom Masava još na početku 20. vijeka, a cestama sa Sudanom i Etiopijom.
Dimitrije Kidon
Kidon je u mladosti proučavao antičku grčku književnost i filologiju, a 1354. godine otišao je u Italiju, gde je izuačavao dela vodeićih srednjovekovnih filozofa i teologa. Kako se zainteresovao za zapadni skolasticizam, preveo je na grčki najvažnija dela zapadnoevropskih pisaca, uključujući i spise Aurelija Avgustina (5. vek) i Teološki kompendij (Summa theologiae) Tome Akvinskog. Do 1365. godine Kidon se preobratio u katoličanstvo.
Vrativši se u Carigrad, Kidona je car Jovan V Paleolog 1369. godine imenovao za velikog logoteta, što je bio položaj koji bi danas odgovarao položaju premijera. Sa slabljenjem vizantijskog otpora Arapima, napustio je javni život oko 1383. godine. Godine 1390. Kidon se vratio u Italiju i u Veneciji otvorio jednu akademiju grčke kulture. Privlačeći studente iz Venecije i Firence, Kidon je kroz ovu akademiju uticao na kulturnu razmenu koja je proširila poznavanje grčkog jezika u kulture širom Italije i postala jedan od glavnih podsticaj za nastanak italijanske renesanse. Pored toga, Kidon je formirao jezgro grupe vizantijskih intelektualaca koji su se zalagali za uniju zapadne i istočne crkve. Njegov bivši učenik, car Manojlo II Paleolog pozvao ga je 1391. godine natrag u Carigrad, i Kidon je ponovo zauzeo mesto velikog logoteta. Tu je dužnost napustio 1396, kada ga je neprijateljstvo javnosti prema njegovom katoličanstvu najzad primoralo da se povuče na Krit.
Dimitrije Kidon smatra se jednim od najplodnijih i najtalentovanijih esejista u vizantijskoj književnosti te svakako najboljim piscem iz doba Paleologa. Kidon je autor jednog moralističko-filozofskog eseja O preziranju smrti (De contemnenda morte ili Apologia), gde brani svoje preobraćanje u katoličanstvo. To je poseban način autobiografskog predstavljanja (apologia pro vita sua), jedan gotovo tragičan pokušaj da opravda svoje udaljavanje od sistema politizovane ortodoksije, prouzrokovano otkrićem latinske sholastike i njenih provokativnih misaonih podsticaja, pred jednim društvom koje, osim ove ortodoksije, jedva da je u to doba imalo još nešto na šta bi se moglo osloniti.
Važan je i Kidonov polemički spis u odbranu sholastičke metode i Tome Akvinskog protiv Nikole Kavasile. Kao istorijski izvori značajna su njegova mnogobrojna pisma (njih ukupno 447), koja su antičkim skladom i dražešću dovedena do prave esejistike, te njegovi retorički spisi, pre svega dve besede posvećene Jovanu VI Kantakuzinu, beseda Jovanu V Paleologu, govor o vladavini zilota u Solunu (prikazanoj u vrlo mračnim bojama), te Monodija palima u Solunu 1346. godine. Glavni dokumentarni istorijski izvori o postepenom potpadanju Vizantije pod tursku vlast jesu dva Kidonova Savetodavna govora (Symbouleutikoi), u kojima uzaludno podstiče Vizantince da se ujedine sa zapadnom Evropom kako bi se zajednički suprotstavili turskoj najezdi. Ovi strasni apeli daju vrlo impresivnu sliku o žalosnom i beznadežnom položaju u kome se Vizantija nalazila oko 1370. godine.
Kralješnjaci
Kralježnjaci ili kičmenjaci (lat. Vertebrata), često nazvani i lubanjci (Craniota ili Craniata) su poddivizija odnosno potkoljeno svitkovaca (Chordata) i obuhvaća razrede kružnoustih, riba hrskavičnjača i koštunjača, vodozemaca, gmazova, ptica i sisavaca, ukupno oko 54 000 vrsta.
Podrijetlo
Kralježnjaci su nastali prije oko 525 milijuna godina tokom Kambrijske eksplozije, događaja kada je ogroman broj raznih organizama nastanjivao Zemlju. Vjeruje se da je prvi poznati kralježnjak bila Myllokunmingia. Molekularna analiza tokom 1999. je pokazala da su sljepulje najsrodnije paklarama, i time su kralježnjaci. Drugi ih smatraju sestrinskom grupom kralježnjaka i svrstavaju ih u takson Craniata. Jedan drugi rani kralježnjak bio je Haikouichthys ercaicunensis. Svima ovima je nedostajala čeljust.
Prvi kralježnjaci sa čeljustima su se pojavili u Ordoviciju i postali česti u Devonu, vremenu često zvanom "Doba riba". Dvije grupe koštunjavih riba, Actinopterygii i Sarcopterygii, su evoluirale i postale česte. Tokom perioda Devona su izumrle skoro sve besčeljouste ribe, osim sljepulja i paklara, ali su nastala i bića koja su bila na prelazu između riba i vodozemaca. Oklopnjače, grupa riba koje su dominirale većinom kasnog Silura i glavninom Devona, su također izumrle na kraju Devona.
Gmazovi su se pojavili u periodu Karbona. Anapsidni i sinapsidni gmazovi su bili česti tokom kasnog Paleozoika, dok su diapsidi postali dominantni tokom Mezozoika. U Juri su se iz dinosaura razvile ptice. Izumiranje dinosaura na kraju Krede je omogućilo širenje sisavaca, koji su se razvili od terapsida, grupe sinapsidnih gmazova, tokom kasnog Trijasa.
Temeljni plan
Zajedničko porijeklo kralježnjaka podupire niz izvedenih (novih) zajedničkih temeljnih obilježja:
Smještanje u sistem
Kralježnjaci se smatraju sestrinskom skupinom bezlubanjaca. Vidjeti svitkovce.
Srodnički odnosi
Srodnički odnosi kralježnjaka su sporni. Trenutno, smatra se najvjerojatnijom hipoteza o sestrinskom odnosu između kružnoustih i čeljusnika. S druge strane, prema toj sistematici, sljepulje su sestrinska grupa prvim dvjema. Ovaj sistem suprotan je staroj, "besčeljusnoj" hipotezi: prema njoj, podrazumijeva se sestrinski odnos između kružnoustih i sljepulja kao takson "besčeljustih", a čeljusnici nasuprot njima. Ovo se obrazlaže odsustvom čeljusti. To je, međutim, jedno od prvobitnih obilježja i zajedničko je za obje ove grupe i sve ostale životinje koje nemaju čeljust, prema tome, beznačajno je u određivanju srodnosti.
thumb|Glava [[Riječna sljepulja|riječne sljepulje]] thumb|[[Chondrostoma nasus]] thumb|[[Europski tvor]]
Drugi projekti
<!--
Razred ptice (Aves) - između 9 i 10 tisuća vrsta
podrazred Neornithes nadred Paleognathae: nadred Neognathae:
Razred ribe hrskavičnjače (Chondrichthyes) - oko 6000 vrsta
-->
Las Guacamayas (razvrstavanje)
Las Guacamayas ima više značenja:
El Barranquito (razvrstavanje)
El Barranquito ima više značenja:
Grčka kolonizacija
thumb|450px|Grčka kolonizacija od 8. do 4. veka pne.
Grčka kolonizacija označava proces organizovanog osnivanja kolonija, odnosno novih gradova, koje su pokretalipolisi. iz kopnene Grčke u periodu od 8. do 6. veka pne. širom Mediterana i crnomorskog priobalja.
Prvi "datum" u grčkoj istoriji jeste 776. pne., godina prvih Olimpijskih igara. Ovu godinu izračunao je Hipija iz Elide, sofista koji je živeo u 5. veku pne. Ovaj datum i spisak prvih pobednika, koji se sačuvao drugom književnom predajom, verovatno su pouzdani. Među ranim pobednicima na spisku najviše je lokalnih takmičara, uključujući neke Mesenjane. Mesenija je izgubila nezavisnost i potpala pod spartansku vlast tokom 8. veka pne., što dodatno dokazuje pouzdanost spiska pobednika na ranim olimpijskim takmičenjima: teško da bi mesenski pobednici bili izmišljeni u vreme kada Mesenija kao politički entitet više nije postojala. Stoga je jasno da se beleženje podataka i organizovana aktivnost koja je uključvala više od jedne zajednice i koja je bila koncentrisana na jedno svetilište, kao što je Olimpija, može datirati u početak 8. veka pne. Podaci potvrđuju izvestan stepen pismenosti, i ovde takođe nedavni nalazi potvrđuju tradiciju o 8. veku pne. Kup, na kome se nalazi grčki natpis na eubejskom pismu: Ja sam Nestorov kup, može se sa sigurnošću datirati u vreme pre 700. pne. Nađen je na malenom ostrvu Pitekuse (Pithekoussai, kasnije Ishija) u Napuljskom zalivu.
Uzroci kolonizacije
Eubejani su bili prvi pokretači u organizovanoj i zabeleženoj fazi grčke kolonizacije. Ovo se može smatrati potpuno sigurnim, jer arheološki nalazi potvrđuju književnu predaju rimskog istoričara Tita Livija i drugih: eubejska keramika nađena je i na zapadu (u Pitekusama) i na istoku (u današnjem turskom mestu Al-Mina). Ova organizovana faza započela je u Italiji oko 750. pne. i na Siciliji 734. pne. Treba naglasiti reč "organizovana", jer početke grčke kolonizacije svakako treba smestiti u raniji vremenski period. Prvo, arheološki nalazi, kao što je Lefkandi, pokazuju da su se Grci već pre 750. ili 734. pne. susreli sa stanovnicima Italije i Sicilije i sa njima razmenjivali robu. Drugo, Tukidid kaže da je Atina tokom mračnog doba Grčke slala kolonije u Joniju, a arheologija ovo potvrđuje. Međutim, posle osnivanja Kume oko 750. pne. i sicilijskog Naksosa (734. pne.) i Sirakuze (733. pne.) došlo je do prave eksplozije kolonija na svim stranama sveta. Jedini izuzetak predstavljale su one oblasti, kao što su faraonski Egipat i unutrašnjost Anatolije, čiji su stanovnici bili previše napredni u vojnom i političkom pogledu da bi se mogli lako savladati.
Postavlja se pitanje zašto su Grci odjednom počeli da preduzimaju ovakve prekomorske poduhvate. Izgleda da su motivacioni faktor pre svega bili trgovački interesi, pohlepa i čista radoznalost. Starije shvatanje, po kome je arhajska Grčka "izvozila" višak svog stanovništva zbog nekontrolisanog porasta stanovništva, sada se uglavnom odbacuje. Kao prvo, najranije dobro dokumentovane kolonijalne operacije bile su malog obima, suviše malog da bi se u metropoli osetila neka razlika u pogledu gustine naseljenosti. Ovo je svakako tačno za kolonizaciju Kirene u severnoj Africi, koju su osnovali stanovnici ostrva Tere. Drugo, priraštaj u principu nije bio nekontrolisan: veštačka sredstva kontrole stanovništva kao što je infanticid, bila su dostupna, da se i ne spominju modernije tehnike kao što je kontracepcija. Kada se to ima u vidu znatno se smanjuje dokazna vrednost otkrića koja, na primer, pokazuju da je broj grobova u Atici i Argolidi značajno porastao u poznom mračnom dobu, ili da je u 8. veku pne. Atiku pogodila velika suša (što se zaključuje po jednom broju isušenih bunara na atinskoj agori). Zapravo, nije ubedljivo nijedno pojedinačno objašnjenje za kolonizaciju. Političke teškoće kod kuće ponekad su mogle biti važan faktor, kao na primer u Sparti, koja je u 8. veku poslala koloniju u Tarent u Italiji da bi se otarasila jedne neželjene polukastinske grupe. Ali se ne može isključiti ni jednostavna želja za uzbuđenjima i želja da se vidi sveta.
Zapadni Mediteran
Južna obala Apeninskog poluostrva i Sicilija odavno su bile gusto naseljene. U južnoj Italiji živeli su Mesapi (u Kalabriji) i Bruti (u Brutiji). Srednja Italija, u koju su takođe počeli prodirati Grci, bila je nastanjena mnogobrojnim plemenima italskog ogranka. Na Siciliji su živeli Sikuli, Sikani i Elimi – plemena bliska Italicima. Kako izgleda, Sikani su prvo živeli u Hispaniji, ali su ih otuda istisli Liguri. Prvobitno su oni zauzimali celo ostrvo, ali su kasnije potisnuti na zapad i na jug od strane Sikula koji su došli iz Italije. Većina naučnika Sikule smatra Italicima, bliskim Latinima, Oscima i Umbrima. Elimska plemena verovatno su bila maloazijskog porekla. Živela su u manjoj planinskoj oblasti na zapadu Sicilije.
Grci su se učvrstili u južnoj i srednjoj Italiji i na ostrvu Siciliji. Na Siciliji su naišli na Feničane, koji su tu osnovali niz faktorija od kojih su Motija, Panorm i Solunt bile najstarije i ostale su feničanske čak i u doba procvata grčkih gradova na Siciliji. Feničani su se, dakle, čvrsto vezali za krajnji zapadni deo ostrva. Istovremeno sa učvršćivanjem Grka u Italiji su se počeli uzdizati i etrurski gradovi. Savez ovih gradova predstavljao je moćnu etrursku državu koja je izvesno vreme potčinila svome uticaju srednju i severnu Italiju i skoro stalno bila u neprijateljskim odnosima sa Grcima. Borba između Grka i Feničana, koji su delovali u isto vreme kada i Etrurci, predstavlja jedan od najvažnijih događaja u ranoj istoriji Mediterana.
Planska kolonizacija zapadnog Mediterana počela je najranije u drugoj polovini 8. veka pne. Kao najstariju grčku koloniju u Italiji tradicija pominje Kumu koja se nalazila na zapadnoj obali (u Kampaniji). Međutim, arheološki nalazi govore da je ta kolonija nastala u otprilike isto vreme kada i ostale grčke kolonije u Italiji i na Siciliji. U osnivanju Kume učestvovali su eubejski gradovi Halkida i Eretrija, a takođe i Kuma Eubejska.
Sicilija
Duž severne i istočne obale Sicilije osnovali su Zanklejci i Halkiđani još čitav niz manjih kolonija od kojih su najznačajnije Himera i Taormina (kasnije Tauromenij). Megarani, učesnici halkidske ekspedicije, osnovali su koloniju Megaru Hiblejsku, a osamdeset godina kasnije Megara je ovde naselila još jednu koloniju – Selinunt, koja je odigrala važnu ulogu isturenog položaja u borbi Grka s Kartaginjanima.
Na Siciliju je 734. pne. došla korintska ekspedicija koja je zauzela ostrvo Ortigiju na ulazu u najbolje pristanište Sicilije. Korinćani su odatle prešli na Siciliju i osnovali Sirakuzu, koja je kasnije postala jedan od najvećih i najbogatijih grčih gradova na tom ostrvu. Osnivači Sirakuze najpre su proširili svoju vlast na vrlo plodnu teritoriju koja se graničila s gradom.
Od maloazijskih gradova u kolonizaciji Sicilije učestvovao je samo grad Lind na Rodosu, koji je zajedno s Krićanima početkom 7. veka osnovao na južnoj obali Sicilije grad Gelu. Kasnije (580. pne.) zapadno od Gele osnovan je Akragant (kasnije Agrigent).