cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ladislav III.
Kralj Emerik se 1198. godine vjenčao Konstancom, kćeri aragonskog kralja Alfonsa II.. Godine 1201. rodio mu se sin Ladislav. Kako je kralj bio u zavadi s bratom Andrijom, a zdravlje mu je bilo sve lošije, odlučio je 1204. godine okruniti sina za kralja. Smatrao je da će mu tako sačuvati krunu. Za ugarskog kralja krunio ga je kaločki nadbiskup Ivan pošto je Ostrogonska biskupija koja inače kruni hrvatsko-ugarske kraljeve u 12 veku bila upražnjena. Tom je prilikom splitski nadbiskup Bernard okrunio Ladislava za hrvatskog kralja.
Okultacija
Astronomska metoda mjerenja brzine svjetlosti
Rømer je vršio mjerenja oko 8 godina i omjer c : v je izašao oko 7600. Današnje vrijednosti su 299 792 km/s : 29.8 km/s ≈ 10,100. Ustvari Rømer nije napravio nikakav proračun i nije procijenio brzinu svjetlosti. Na osnovu njegovih mjerenja to je obavio Christiaan Huygens i on je dobio za oko 25% manju vrijednost nego što su današnja mjerenja. Značajno je da je Rømer dokazao da je brzina svjetlosti konačna. Njegovi rezultati nisu u početku prihvaćeni sve dok James Bradley 1727. nije otkrio aberaciju svjetlosti. 1809. francuski astronom Jean Baptiste Joseph Delambre je ponovio Rømerova mjerenja, koja su tada obavljena s mnogo točnijim mjernim instrumentima i dobio za brzinu svjetlosti oko 300 000 km/s. On je ustvari izmjerio da svjetlost putuje sa Sunca do Zemlje 8 minuta i 12 sekundi (stvarna vrijednost je 8 minuta i 19 sekundi).
Ladislav III.
Emerik se uoči svoje smrti izmirio s bratom i imenovao ga ga skrbnikom svog maloljetnog sina, a ubrzo potom je umro. Kada je Andrija odbio prihvatiti dužnost skrbnika, te počeo uskraćivati prihode kraljici Konstanci, ona se nije više osjećala sigurno, pa je pobjegla sa sinom kraljem Ladislavom III. i krunom svetog Stjepana u Beč, k austrijskom vojvodi Leopoldu VI. No tu je iznenada umro, pa se Andrija izmirio s Konstancom i vojvodom Leopoldom, koji mu je vratio krunu. Kralj Ladislav III. pokopan je u Stolnom Biogradu. Zbog svoje mladosti nije mogao bitno utjecati na prilike u državi.
Ladislav III. je umro 7.5. 1205. godine, a nasljedio ga je stric Andrija II.
Celularni automat
Stanični automat (još i celularni automat ili ćelijski automat ) je model fizikalnog sustava.
U tom modelu, diskretizirane veličine su prostor i vrijeme. Interakcije su ograničene samo na lokalnost.
Stanični automati imaju sastav od pravilne rešetke od n-protega (dimenzija), koju čine polja stanica. Pri tome svaka ta stanica moze biti u jednom od konačnog broja mogućih stanja.
Stanje svake stanice se mijenja/osvježava u diskretiziranim vremenskim intervalima (pri čemu pravilnost tih ažuriranja je lokalna). Pritom, stanje stanice u vremenskoj točki t+1 je ovisna veličina, na koju utječe stanje susjedstva te stanice u trenutku k.
Susjedstvo te stanice definiramo kao tu samu stanicu, koja je predmetom promatranja, i određeni broj susjednih stanica. Potonje ovisi o protežnosti staničnog automata i vrsti susjedstva (postoje, primjerice, Von Neumannovo susjedstvo, Mooreovo susjedstvo...)
Fairfield County, Connecticut
je okrug u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 916.829, što je 34.262 (3,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
ADP-zavisna glukokinaza
ADP-zavisna glukokinaza (, ADP-specific glucokinase) je enzim sa sistematskim imenom ADP:D-glukoza 6-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Keyport, New Jersey
Kiport je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
ADP-zavisna glukokinaza
Za rad ovog enzima je neophodan jon Mg 2+.
Keyport, New Jersey
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.240, što je 328 (-4,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cao (država)
Država Cáo bila je vazalna kineska država u doba dinastije Zhou (1046 -221. pne.). Osnovao je u 11. vijeku Caoshu Zhènduó (? - 1053. pne.) （曹叔振鐸）, sin kralja Wena od Zhoua i mlađi brat kralja Wua. Sjedište joj je bilo Táoqiū (陶丘), a površina joj je otprilike odgovarala današnjem Okrugu Dingtao u provinciji Shandong. Bila je smještena u Sjevernokineskoj ravnici, oko 80 km gdje današnji tok Žute rijeke mijenja smjer od istoka na sjeveroistok. Na sjeverozapadu se graničila sa državom Wey, na sjeveroistoku sa državom Lu i na jugoistoku sa državom Song.
Država Cao je bila relativno slaba, pa o njoj nije bilo mnogo historijskih zapisa. Za vrijeme Zapadne dinastije Zhou (1046 - 770. pne.) jedini važniji događaj koji spominju Zapisi Velikog historičara se zbio 826. pne. kada je Youbo od Caoa ubijen od strane mlađeg brata Daiboa od Caboa.
Nakon uspostave Istočne dinastije Zhou godine 770. pne. Državu Cao su pogodili unutrašnji sukobi. Godine 710. vojvoda Mu od Caoa ubio je starijeg brata Cáo Fèibóa i došao na vlast, postavši prvi vladar Države Cáo sa posthumnom titulom "vojvode" (公).
Za vrijeme perioda Proljeća i Jeseni Država Cáo je postala predmetom borbe borbe za prevlast između država Jìn i Chŭ. Godine 637. Chóng’ěr, sin vojvode Xiana od Jina doživio je neugodnosti na proputovanju kroz Državu Cáo i neuljudan tretman od vojvode Gònga od Cáoa.
Oko godine 630. pne. Cao je bio vazal ili saveznik države Chu. Kada je Država Chu napala Državu Song, Država Jin je radi diverzije napala Državu Cao. Kada je Jin porazila Chu u bitci kod Chengpua godine 632. pne., Jìn je skršio Državu Cáo, spasio Državu Song i uzeo vojvodu Gònga od Cáoa kao zarobljenika. Nakon toga je Cáo kao svog sizerena slijedio Državu Jin.
Kasnije su Države Cáo i Sòng postale neprijatelji. Vojvoda Jĭng od Sònga je zarobio vojvodu Dàoa od Cáoa 515. pne. i držao ga u zarobljeništvu do smrti. Kasnije je u državi Cáo izbio metež, te su nasljednici vojvode Dàoa - vojvoda Shēng od Cáoa i vojvoda Yĭn od Cáoa ubijeni jedan za drugim. Vojvoda Fèi od Cáoa je tada postao vladar i izdao Državu Jin napavši Državu Sòng. U protivnapadu je Vojvoda Jĭng od Sònga napao Cáo. Zbog toga im Država Jin nije došla u pomoć, te je vojska Države Song okupirala Državu Cao, zarobila vojvodu Feija te je tako Država Cao godine 487. pne. prestala postojati.
Potomci naroda koji je živio u državi Cáo su kasnije preuzeli njeno ime, što je jedan od izvora današnjeg kineskog prezimena Surname Cáo.
Vidiceto, Reggio Emilia
Vidiceto je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 445 m.
190-e pne.
thumb|Liu Bang ili car Gaozu, osnivač kineske dinastije Han, vl. 202 - 195. pne.
Teorija igara
Teorija igara se može definisati ili kao grana primenjene matematike koja se služi modelima za proučavanje međusobnog uticaja i dejstva formalnih impulsivnih struktura ("igre") ili kao grana ekonomske teorije koja se bavi analizom procesa odlučivanja manjeg broja aktera.
Ono što povezuje ovu matematičku teoriju sa drugim oblastima, posebno politikom, jeste priroda čoveka da najradije projektuje i planira svoju dobit kroz gubitak drugog igrača (da kažemo preciznije: mnogi slučajevi u stvarnosti mogu da se svedu na nekooperativne igre).
Teoretičari igara definišu same igre, proučavaju i predviđaju ponašanje igrača, učesnika u igri, kao i adekvatne strategije. Naočigled različiti pristupi igri mogu proizvesti slične događaje i rezultate u okviru jedne igre.
Istorija teorije igara
Džon fon Nojman i Oskar Morgenštern prvi su se bavili ovim predmetom u svojoj knjizi "Teorija igara i ekonomsko ponašanje" iz 1944. godine. Sledeći fundamentalan doprinos dao je Džon Neš definišući optimalne strategije za igre sa više igrača i pojam ravnoteže. NJena najtesnija veza sa ekonomijom je na polju istraživanja i pronalaženja racionalnih strategija u situacijama kada rezultat zavisi ne samo od sopstvene strategije i "uslova na tržištu", već i od strategije koju su odabrali i drugi učesnici sa istim ciljevima.
Teorija se najviše razvila primenom u vojnoj strategiji. Konkretno, Nojman i Neš, su prvu primenu teorije radili za američku vojsku.
Primene teorije igara
Teorija je primenljiva u mnogim oblastima, poput ekonomije, međunarodnih odnosa, evolucionoj biologiji, političkim naukama i vojnoj strategiji. Teorija ima primenu i u operacionim istraživanjima, kolektivnom ponašanju, psihologiji.
Igre mogu biti:
Teorija igara ima sve veći uticaj i sve važniju ulogu u logici i kompjuterskim naukama. Nekoliko logičkih teorija zasnovane su na semantici igara. U kompjuterskim naukama koriste se igre kao interaktivni modeli iznalaženja rešenja. (Computability logic attempts to develop a comprehensive formal theory (logic) of interactive computational tasks and resources, formalising these entities as games between a computing agent and its environment.)*
Ova teorija može se primeniti kako na najpopularnije društvene i zabavne igre tako i na značajne oblike društvene interakcije. Zatvorenikova nedoumica (The prisoner's dilemma), koju je popularisao matematičar Albert Taker, predstavlja primer primene teorije u stvarnom životu; obuhvatajući prirodu ljudske saradnje, čak je postala osnova i za TV igru "Friend or Foe?".
Biolozi koriste teoriju igara u procesu razumevanja i predviđanja određenih ishoda evolucije, poput koncepta o evoluciono stabilnoj strategiji koji su postavili Džon Mejnerd Smit i Džordž Prajs u časopisu Nejčer.
Analitičari igara često koriste druge grane matematike, posebno verovatnoću, statistiku i linearno programiranje, u sadejstvu sa teorijom igara.
Za svoj rad na teoriji igara nobelove nagrade za ekonomiju dobili su:
Gregurovec (Mihovljan)
Gregurovec je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Mihovljan, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 390 stanovnika te 140 obiteljskih kućanstava.
Casa de los Azulejos
thumb|desno|250px|Pogled na palaču Casa de los Azulejos sa ulice Madero Casa de los Azulejos (Kuća pločica) je palača iz 18. vijeka u Ciudad de Mexicu. Nastala je spajanjem dviju kuća koje su pripadale tadašnjoj kreolskoj aristokraciji Meksika, a koje su postale jedna kada se Graciana Suarez Peredo udala za grofa del Valle Orizabu. Danas se u njoj nalazi elitni restoran u vlasništvu meksičkog milijardera Carlosa Slima.
Cascais
Cascais je grad od 35 681 stanovnika i istoimena općina u sredini Portugala od 205 117 stanovnika, u Regiji Lisabon, administrativni centar istoimenog distikta Cascais.
Nekadašnje ribarsko selo postalo je slavno krajem 19. vijeka kad je postalo ljetna rezidencija portugalskih kraljeva. Danas je popularno mjesto za odmor brojnih portugalskih i stranih turista.
Geografske karakteristike
Cascais je udaljen 30 km zapadno od Lisabona, leži na samom ušću rijeke Tajo (s desne stane) i duž obale Atlanskog oceana (Obala Estoril).
Sam Cascais kao i njegova okolica ima puno hotela, restorana i mjesta za zabavu, u neposrednoj blizini je Estoril, sa poznatim kazinom i brojnim golf igralištima, u Parku Monsanto su se do 1960-ih vozile utrke Formule 1, a nedaleko je i Sintra sa svojim spomenicima.
Historija
Cascais je kao seoce na obali nastao u 12. vijeku, i bio pod upravom obližnje Sintre. Tad su stanovnici Cascaisa živjeli od mora i obrade zemlje, ali se već u 13. vijeku, položaj naselja izmjenio kad je Lisabon postao prijestolnica Portugala. Tokom 14. vijeka, broj stanovnika Cascaisa se povećao, tako da se naselje počelo širiti izvan utvrđenih zidina. Napredak mjesta dovelo je i do administrativne nezavisnosti od Sintre 1364. Tad je Cascais, kao i njegova okolica bila vlasništvo lokalnih feudalca, najpoznatiji od njih bio je João das Regras (umro 1404), pravnik i profesor na univerzitetu u Lisabonu, koji je bio krunio kralja João I.. Sve do kraja srednjeg vijeka stanovnici Cascaisa živjeli su od ribolova, poljoprivrede (vino, maslinovo ulje, žitarice, voće..) i naplate taksi za plovidbu rijekom Tajo Kako je kod Cascaisa ulaz u rijeku, i prva linija obrane Lisabona - mjesto je dobilo i strateški značaj. Oko 1488., portugalski kralj João II. dao je podići malu tvrđavu uz more. Ta mala srednjovjekovna utvrda nije bila dovoljna da spriječi invaziju španjolskih vojnika - 1580., nakon tog je Portugal bio u personalnoj uniji sa Španjolskom. Utvrdu je proširio krajem 16. vijeka španjolski kralj Filip II., pretvorivši je u tipično nisku renesansnu citadelu zvijezdastog tlocrta. Pored tog podignute su druge utvrde oko Cascaisa tokom 17. vijeka, od kojih mnoge postoje i dan danas. thumb|levo|240px|Plaža Rainha (Praia da Rainha) u centru mjesta Veliki potres iz 1755. koji je razrušio Lisabon, pogodio je i Cascais. Oko 1774., tadašnji premjer kraljevske vlade Markiz Pombal, u cilju obnove Cascaisa osnovao je kraljevsku tvornicu vune (Real Fábrica de Lanifícios), koja je radila do 19. vijeka, i poduzeo mjere zaštite za vino Carcavelos iz tog kraja, kako bi ga bolje plasirao. Za vrijeme invazije napoleonskih trupa na Portugal, citadelu Cascais zauzele su jedinice generala Junota koje su neko vrijeme boravile u njoj. thumb|left|240px|Svjetionik Santa Marta i Casa de Santa Maria. Letargiju u koji je Cascais upao, nestala je kad je kralj Luís I. odlučio preurediti utvrdu Cascais u svoju ljetnu rezidenciju. Od 1870. do 1908., Cascais je bio ljetna rezidencija portugalskih kraljeva, to je izmjenilo malo pospano ribarsko selo u mondeno naselje. Nova rezidencija prvi je u zemlji dobila električnu rasvjetu - 1878., izgrađene su dobre ceste do Sintre i Lisabona, a 1889. stigla je i željeznička pruga do Cascaisa. Istovremeno su i brojni portugalski aristokrati i bogataši podignuli svoje vile u mjestu i oko njega, koje se još uvijek mogu vidjeti.
Kralj Carlos I., bio je zaljubljenik u more i pomorstvo, zbog tog je 1896. dao instalirati u ljetnoj rezidenciji prvi oceanografski laboratorij u Portugalu. On osobno vodio je 12 naučnih ekspedicija uz portugalsku obalu, sve je to prekinuto njegovim ubojstvom u Lisabonu 1908.
Važni korak za Cascais bio je kad se u prvoj polovici 20. vijeka u susjednom Estorilu, otvorio kazino, sa pratećom infrastrukturom za provod bogate klijentele.
Zbog portugalske neutralnosti za vrijeme Drugog svjetskog rata i ugodne ladanjske atmosfere brojne prognane kraljevske porodice odabrale su Cascais kao svoj novi dom, tu su boravili bivši kraljevi Španjolske, Italije, Mađarske i Bugarske.
Danas je Cascais sa okolicom poznato ladanjsko mjesto, od ulaska Portugala u EU, brojni evropski sjevernjaci kupili su vile i apartmane, koje su se intenzivno gradile od 1986 do 2000. thumb|desno|280px|Centar Cascaisa thumb|left|220px|Plaža u Cascaisu
Turizam
Danas Cascais ima veliku marinu, mali aerodrom za prihvat privatnih aviona, deset golf igrališta i brojne pješčane plaže u i oko grada. Do njega je lako stići iz Lisabona autom ili čestim prigradskim vlakovima. U gradu ima puno hotela i turističkih apartmana, kao i mnoštvo dobrih restorana, za svačiji džep. Tako da mnogi koriste Cascais za bazu za posjet Lisabonu i okolici.
Griesstätt
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rozenhajm Grisštet se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Rozenhajm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 492 metra. Površina opštine iznosi 29,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.598 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 88 stanovnika/km².
2745 San Martin
2745 San Martin je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,287 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,2.
Meandar (umjetnost)
thumb|right|260px|Razuzdanik i kurtizana rad [[Eufronije|Eufronija oko 500-e pne.]] Meandar (grčki: μαίανδρος-maíandros, latinizirano: meandros) je dekorativni rub u umjetnosti i arhitekturi, izveden od istog motiva koji se ponavlja u neprekinutoj liniji.
2746 Hissao
2746 Hissao je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,248 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,4. Geografska dužina uzlaznog čvora objekta je 177,15573 stepeni.
Meandar (umjetnost)
Uzorak meandra zove se i grčki ornament ili grčki uzorak. Ime za taj uzorak "meandar", podsjeća na uvijanje rijeke Meandar u Maloj Aziji po čemu je uzorak možda dobio ime, s druge strane dobar poznavaoc antičke Grčke Karl Kerenyi misli da je "meandar preneseni oblik labirinta u linearnom obliku". U Italiji uzorak meandra, zovu grčke linije (talijanski: greca . thumb|left|260px|Podni mozaik sa uzorkom meandra iz ulice u Rodosu Meandri su bili uobičajeni dekorativni element grčke i rimske umjetnosti. U antičkoj Grčkoj meandri se pojavljuju na mnogim frizovima, i na rubovima keramičkih predmeta antičke Grčke od geometrijskog razdoblja pa nadalje. Štit Filipa II Makedonskog, koji se danas čuva u Muzeju Vergina, ukrašen s više uzoraka meandra. Meandri su u svom izvornom obliku ostali dekorativni element sve do današnjih dana. Julije Knifer slikar s kraja 20. vijeka slikao je samo meandre. Motiv meandra je zapravo vrlo star još iz neolita, i može ga se naći sve do Kine.
Meandar
thumb|right|280px|Meandri na rijeci Nowitna u [[Poljska|Poljskoj]]
Porijeklo imena
left|thumb|120px|Nastanak i nestanak Meandra Naziv je dobio po današnjoj rijeci Büyük Menderes u Maloj Aziji, koju su stari Grci zvali Maiandros (grčki:Μαίανδρος), koja je bila karakteristična po svom vrlo izvijenom vodotoku u donjem dijelu.
Njeno ime je već za Klasične Grčke postalo sinonim za sve što je savijeno i izvijeno, poput istoimenih dekorativnih uzoraka ili govorničkih figura i ideja, kao i za geomorfološke pojave. Već je grčki historičar za rijeku Meandar Strabon rekao: "...njezin tok tako je izuzetno izvijen da se sve izvijeno može zvati meandrijanje." thumb|right|280px|Model razvoja meandra
Karakteristike Meandra
Meandre obično imaju rijeke u ravničarskom dijelu, oni nastaju erozivnim djelovanjem vodene struje na zemljište uz korito rijeke. Voda se ne kreće pravocrtno već vrtložno i po inerciji. Zbog toga erozija djeluje na pojedine točke korita različito. Najslabije je djelovanje duž konveksnih a najjače duž konkavnih stranica. Voda postupno ruši konkavne obale, i tako vremenom riječni tok dobivja oblik meandra.
Na meandru se razlikuje vrat (najkraći razmak između konkavnih obala jednog meandra) i duljina - udaljenost na rijeci od početka do završetka vrata. Za vrijeme poplave voda preljeva meandar, pa voda poteče kraćim putem. Tako odsječeni meandri se pretvaraju u riječno jezero.
Mullin, Texas
Mullin je gradić u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 179 stanovnika.
Franken
Franken je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Gornja Rajna koja pripada prefekturi Altkirh.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 288 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 46 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,22 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 335 metara (maksimalnoj 432 m, a minimalnoj 326 m).
Imlay City, Michigan
Imlej Siti je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.597 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 3.597 stanovnika, što je 272 (7,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hartford County, Connecticut
je okrug u američkoj saveznoj državi Konektikat.
2748 Patrick Gene
2748 Patrick Gene je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,805 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,7.
Munday, Texas
Munday je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.300 stanovnika.
Vernole, Lecce
Vernole je naselje u Italiji u provinciji Lecce, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2813 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Owingsville, Kentucky
je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.530, što je 42 (2,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Gröbenzell
Grebencel je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Firstenfeldbruk. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 19.357 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9179126.
Fudokan
Fudokan 不動館 (Prevedeno sa japanskog: “Kuca čvrstih temelja”) je škola karatea koju je osnovao 1980. Dr. Ilija Jorga. Ime "Fudo" potiče od imena Kazeovog kluba u Parizu iz koje je Dr. Jorga izveo kovanicu Fudokan. Fudokan je naučna vezija Šotokana jer uci sve kate koje pripadaju Šotokan stilu. Takođe kate iz sličnih stilova (Sanchin, Seisan, itd.) ali ima i svoje kate. Ove kate je iz Šotokana izbacio Masatoshi Nakayama 1958. jer je hteo da napravi jasnu razlku između stilova.
Šta je Fudokan
left|thumb|Reč Fudokan ima tri ideograma: Izdržljivost (FU), Stabilnost (DO), Kuća (KAN) "Osnovni aspekti Fudokan karate tehnika su proistekli iz temeljito prostudiranog načela apsorpcije protivnikove energije, one koja se odnosi na fizičku snagu, ali i one koja se tiče njegovog mentalnog stava. Utoliko je za Fudokan karakteristično "propuštanje sile", kao dela spoja "mekog" i "tvrdog" odgovora na protivnikovu silu. U manjoj ili većoj meri, pomenuti elementi su mogu nači u JKA i Šotokan stilu, a Fudokan karate je nastao kao rezultat dugogodišnje sportske i naučno-istraživačke prakse prof Dr Ilije Jorge, te upoređivanjem iskustava drugih škola i stilova - posebno izvorne, okinavljanske škole "veštine prazne ruke".
Fudokan je nastao i kao posledica višedecenijskog praktičnog rada sa karatistima evropskih, afričkih, azijskih i američkih zemalja: u međuvremenu stečeni svetski ugled i ostvareni rezultati doveli su početkom osamdesetih godina dvadesetog veka do toga da taj pristup veštini bude, gotovo spontano, organizovan kao Fudokan karate. Danas, Fudokan karate čini dominantnu školu tradicionalnog karatea u istočnoevropskim i srednjeazijskim državama.
Fudokan borac je kadar da izvede značajne podvige snage, ali prvi zadatak svakog majstora Fudokana je upozorenje početnicima - kako rečima, tako i u postupku obuke - da se veština primenjuje isključivo u samoodbrani, pri punoj svesti o tome da je samokontrola i kontrola sile uslov izbegavanja povreda ili čak smrti. Držeći se duha veštine koju su razvijale generacije, u Fudokan karateu smatramo da se borilačkom veštinom, pa ni sopstvenim životom, ne može u potpunosti ovladati bez prethodno postignutog unutrašnjeg mira i sklada. Samo u tom slučaju, uz skladan i harmoničan odnos sa prirodom, mogu se razvijati pozitivne moći ljudske snage, što znači i borilačka veština suprostavljanja svakom protivniku, a pre svega samom sebi."
Citat: prof dr Ilija Jorga 10. Dan "Tradicionalni Fudokan Karate - Moj put" - Beograd 1998.
Osnivanje Fudokana
15 Novembra, 1980, Dr.Ilija Jorga je prezentovao novi predavački i obrazovni sistem, moderni nastavak tradicionalnog karatea poznatog pod imenom Fudokan. Ovaj stil je novi pristup razvoju tradicije Japanskih majstora JKA, intersovajući se za borilacku vestinu Gičin Funakošija, razvijenu od eksperata karatea T.Murakamija, T.Kazea and H.Nisijame po najvećim svetskim standardima.
Kraljevska Evropska Fudokan Karate Akadenija (REFKA)
Kraljevska Evropska Fudokan Karate Akadenija (REFKA) je osnovana 1995 godine, od strane Dr. Ilije Jorge a pod pokroviteljstvom Nj.K.V. Kneginje Jelisavete Karađorđević. Ova Fudokan Karate Akademija se nalazi na teritoriji pravoslavnog manastira - Prohor Pčinski (Srbija).
Simboli Fudokana
Filozofija borenja u Fudokan karateu je inspirisana načinom borenja orla i tigra.
Orao predstavlja mekoću, kružne blokove (orlova krila), brzinu i eleganciju, udarce vrhovima prstiju (orlov kljun) i otvorenom šakom, udarce laktom, nagle promene pravca kretanja, snažne tehnike pritiska na vitalne tačke tela metodom orlove kandže, tehnike poluga itd.
Tigar sa druge strane, simbolizuje snagu i čvrstinu udarce zglobovima pesnice (zubi tigra) i zatvorenom šakom udarce korenom dlana (tigrova šapa), čvrste blokove podlakticom, tehnike bacanja i gušenja i sl.
Rangiranje po pojasevima
Fudokan Karate rang po pojasevima
Fudokan kate
Kate koje se uče u Fudkan karate stilu su, sve Šotokan kate i četiri nove kate krearane u ovom stilu.
199. pne.
Godina '''199. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Lentula i Apula (ili, rjeđe, godina 555. Ab urbe condita). Oznaka 199. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Courtelevant
Kurtlevan je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Teritorija Belfor.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 353, a gustina naseljenosti je iznosila 61 stanovnika/km².
Von Neumannova arhitektura
Izraz fon Nojmanova arhitektura se odnosi na dizajn računara koji koristite jedinstvenu strukturu za skladištenje u kojoj čuva i instrukcije, i podatke. Izraz fon Nojmanova mašina se može koristiti da opiše takav računar.
Odvajanje skladištenja od procesorske jedinice je u fon Nojmanovoj arhitekturi implicitno.
Fon Nojmanova arhitektura je takođe "referencni model" (najjednostavniji i najčešće korišćen) za određivanje "sekvencijalnih arhitektura" kao suprotnosti paralelenih arhitektura.
Istorija
Najranije računske mašine su imale fiksne programe. Neki veoma jednostavni računari i danas koriste ovakav dizajn, bilo zbog jednostavnosti, bilo u svrhu obuke. Na primer, stoni kalkulator je (u principu) računar sa fiksnim programom. On može da izvršava proste matematičke funkcije, ali ne može da se koristi za obradu teksta, ili neku drugu funkciju. Kako bi se promenio program ovakve mašine, neophodno je prespajanje žica, restrukturiranje, ili čak re-dizajniranje mašine. Najraniji računari su u stvari više bili "dizajnirani" nego što su bili "programirani". Ako je "re-programiranje" i bilo moguće, ono je predstavljalo fizički posao sa prethodnim planiranjem i pravljenjem nacrta.
Koncept računara sa uskladištenim programom je promenio ovu praksu. Stvaranjem seta instrukcija, i odnosom prema izračunavanjima kao prema serijama instrukcija (računarski program), računar postaje fleksibilniji. Tretiranjem ovih instrukcija na isti način kao i ostalih podataka, računar lako može da menja protram koji izvršava.
Izrazi "fon Nojmanova arhitektura" i "računar sa uskladištenim programom" se često koriste sinonimno. Međutim, Harvardska arhitektura predstavlja takođe koncept dizajna, kod koga se program skladišti na način koji ga čini lako izmenjivim, ali se ne koristi ista memorija kao i za ostale podatke.
Gredice (Klanjec)
Gredice su naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Klanjca, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 349 stanovnika te 100 obiteljskih kućanstava.
7. 3.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
7. mart/ožujak (7. 3.) je 66. dan godine po gregorijanskom kalendaru (67. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 299 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
.
Praznici/Blagdani
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
San Potito, L'Aquila
San Potito je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1103 m.
Starogrčka umjetnost
thumb| Sophilos iz [[Atena (polis)|Atene, Dinos vaza, detalj, oko 580. pne. - najstariji potpis na umjetničkom djelu u Europi.]] Umjetnost stare Grčke je razdoblje grčke umjetnosti od 9. stoljeća pne. do 1. stoljeća (razdoblje stare Grčke) na područjima gdje su obitavali Heleni.
Kultura stare Grčke
thumb|left|250px| Rasprostiranje [[Antička Grčka|stare Grčke oko 550. pne.]] Grci ili Heleni, kako oni sami sebe zovu, nisu bili jedan veliki narod nego niz plemena, vezanih Egejskim morem, koja su imala sličan jezik (tzv. linear B) i religiju (svemoćne bogove koji su bili prepuni vrlina, ali i ljudskih mana). Između drugog i prvog tisućljeća prije Krista plemena Jonjana i Ahejaca nastanila su se na krajnjem jugu Balkana. Kasnije im se pridružuju Mikenjani i Dorani (naseljeni uglavnom na grčkom kopnu), te Jonjani (samo na obali i otocima Egejskog mora), a kasnije i Spartanci, Tebanci, Atenjani, Korinćani itd. Svi zajedno nazivaju se Helenima. Nazive Grk i grčki poprimili su kasnije od Rimljana koji su imenom jednog plemena nazvali sve Helene.
Grčka umjetnost obuhvaća umjetnost koja je nastala na području grčkog kopna, Jonskih otoka, Male Azije i Južne Italije. S vremenom im je na jugu Balkana postalo tijesno pa su već u ← 8. st. počeli osnivati kolonije širom Sredozemlja (Sicilija, Italija, Španjolska, Mala Azija, pa i Dalmacija). Na prostorima svojih kolonija Grčka je civilizacija nastavila cvasti, ponekad čak i uspješnije nego na nekim krajevima same Grčke.
Uobičajena je podjela grčke umjetnosti na: thumb| Detalj geometrijske amfore s prikazom pogreba iz Dipilona kraj Atene, 8. st. pne., 155 cm visoka, [[Atena (grad)|Atena.]]
Geometrijski stil
Tijekom 12. pa sve do 7. st. pne. (tzv. mračno doba grčke) traje raspadanje kretske i mikenske baštine i skoro da se gase umjetničke djelatnosti. U isto vrijeme Grčka civilizacija se formirala i polako oblikovala. Svaka zajednica je razvijala svoj centar koji je prerastao u grad-državu (polis) kojim je upravljalo vijeće bogatijih staraca. Umjetnost stoljećima ne nalazi značajnijeg izraza, izuzevši keramiku, koja je ionako vezana za praktičnu uporabu. Nastale su nebrojene vrste različitih oblika vaza od kojih su neke još uvijek služile kao urna za odlaganje pepela pokojnika. Tek u ← 9. st. Grci počinju oslikavaju svoje vaze svim nama poznatim geometrijskim oblicima: spiralama, rozetama, prepletima - pleterima, meandrima, trokutima, krugovima, svastikama - raspoređenim u horizontalne trake (kao u Mikenskom Palas stilu). Takovo ukrašavanje nazivamo geometrijski stil. Kasnije se odustaje od puke geometrije i javlja se ljudski lik, ali još uvijek u strogom geometrijskom obliku (kao kod vaze iz Dipilona).
Arhajsko razdoblje
Između 8. i 7. st. pne. kod Helena se javlja osjećaj nacionalnog jedinstva. Tome doprinose Homerovi spjevovi, rani nastanak zajedničkih svetišta cjelokupnog grčkog pučanstva (Delfi, Olimpija), a od ← 776. i redovno održavanje olimpijskih igara kao manifestacije panhelenskog natjecateljskog duha. Gomilajuće bogatstvo i prekomorski kontakti u 7. i 6. st. pne. doveli su do pojave moćnih pojedinaca (tirani) u mnogim polisima. Doba tirana je vrijeme urbanog razvoja, prvih zakona na pločama, te monumentalne arhitekture i skulpture.
thumb|Model hrama Aphaia u Egini, [[Gliptoteka u Münchenu.]]
Arhitektura
Glavni oblik grčke arhitekture je hram koji se razvija iz mikenskog megarona - središnjeg pravokutnog prostora sa stupovima. Od drvene "kuće" gdje se sklanjala skulptura božanstva, postepeno je nastala monumentalna kamena građevina na stepenastoj platformi (stilobat), s pravokutnim tlocrtom. Naos ili svetište je temeljni centralni prostor grčkog hrama uokviren kamenim zidovima; ispred naosa stoje stupovi (najprije dva, a kasnije po četiri) koji nose arhitrav pred-prostora (anta), na arhitravu počiva drveni krov na dvije plohe popločan crijepom od opeke koji se i danas koristi na kućama. Kasnije hramovi postaju sve bogatiji, tj. dodaju se pred-prostori sa stupovima i iza naosa, a kasnije i oko cijelog hrama.
S tijesnim i mračnim svetištima, a jasnim i otvorenim pročeljem s ritmom brojnih stupova, grčki hram je više vanjska nego unutarnja arhitektura. Hramovi mogu varirati prema veličini građevine ili regionalnim sklonostima, ali njihove osnovne crte toliko su slične da je podesno sagledati ih u jednoj uopćenoj "tipičnoj" osnovi. To jedinstvo grčkih hramova nazivamo redom, a redovi se razlikuju po svojoj kombinaciji elemenata osnove (stilobata), nosača (zidova i stupova) i tereta (arhitrava i krovišta). Najstariji grčki stil je dorski red koji se potpuno razvija tek u klasičnom razdoblju.
Skulptura
Osim što su isticali dijelove arhitekture jasnim bojama, smještali su i brojne reljefe i skulpture, a s vremenom je ukrašavanje bivalo sve bogatije. Zabat je trokutasti dio hrama iznad arhitrava na pročelju koji je potpuno ispunjen plastikom. Već u najstarijim zabatnim trokutima pojedinačne skulpture se slažu jedna uz drugu tako da tvore jedinstvenu priču, a svaka skulptura je oblikovana u položaju koji odgovara mjestu u kojem će biti smještena.
Za arhajskoga razdoblja egipatska umjetnost vrši direktan utjecaj na kiparstvo Grčke: ruke priljubljene uz tijelo, stilizirane frizure, pripijena odjeća istaknuta plitkim urezima. Zbog straha kipara da ne polome kamen, plitko klesane skulpture su izgledale izrazito ukočeno. Ali, za razliku od Egipćana, Grci tijela svojih "božanstava" ne stiliziraju, već što stvarnije žele prikazati ljudske mišiće i kosti. Stvarni napredak postižu i odvažnim šupljinama između udova – na egipatskim figurama nikad nema šupljina.
Karakteristični kipovi ovog razdoblja su Kourosi i Kore. Kouros je prototip nagog mladića u stojećem položaju potpuno ispruženih ruku i smatra se da predstavlja boga Apolona. Kora je ženski par Kourosu, uvijek mlada i obučena, u stojećem položaju i ponekad u ruci drži voće ili kakav dar. Zamišljeni su na granici, ni ljudi ni bogovi i vjerojatno je to ideja fizičkog savršenstva i životnosti. Usne su im razvučene u lažni osmijeh (kriva linija usana, ali bez podizanja jagodica na obrazima) – tzv. arhajski osmijeh.
thumb|Atenski Katharos, 450.-425. pne., [[Louvre, Pariz.]]
Slikarstvo
U oslikavanju keramike geometrijska ornamentika se polako gubi, a osnovna tematika postaje mitologija, legende i prizori iz svakodnevnog života. Javljaju se dva stila:
Likovi su obavezno u profilu i uspješna su mješavina starogrčke geometrije i orijentalnih organskih likova.
thumb|Rekonstrukcija izgleda [[Akropola|Akropole u Ateni iz klasičnog doba.]]
Klasično razdoblje
Nakon Perzijskih ratova (← 490. - ← 479.) u Grčkoj uniji prednjači Atena koja je imala nadaleko najveću flotu i na njoj je počivala obrana Grčke. Flota je pridonijela i gospodarskom razvoju, što je opet omogućilo veliki graditeljski program u Ateni. Pored razvijene političke misli (demokracija) u Ateni se ipak očuvao robovlasnički sustav.
Manozilglikoproteinska endo-beta-manozidaza
Manozilglikoprotein endo-beta-manozidaza (, endo-beta-manozidaza) je enzim. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Starogrčka umjetnost
Klasično razdoblje
← 5. st. je bilo i vrijeme najdugotrajnijeg književnog stvaralaštva (Sofoklo, Euripid i Aristofan), prvog povjesničara Herodota, i mnogih filozofa (sofisti) i retoričara. Države Peloponeza, pogotovo Sparta, vidjele su prijetnju u sve većoj moći Atene. Rivalstvo gradova poticalo je razvoj ideja, ali nakon nekoliko otvorenih sukoba ← 431. Sparta je objavila rat Ateni. Peloponeski rat se okončao tek 27 godina poslije porazom Atene i bio je katastrofa od koje se Grčka nikada nije oporavila.
Arhitektura
Grčki gradovi su obično bili utvrđeni i imali su odvojeno društveno središte grada oko glavnog trga u dolini (agora) od vjerskog centra koji se razvija iz nekadašnje citadele na brežuljku (akropolu). Agora u Ateni je nepravilan četverokutni trg okružen nizom zgrada različitih funkcija (stoa za skupljanje građana, vijećnica u obliku kazališta, tržnice, sudnice i hramova) koji se ravnaju po terenu.
Akropola se nalazi na brežuljku gdje je još u Mikensko doba bio utvrđeni grad. Sve građevine izgrađene na Akropoli su iz ← 5. st., a najočuvaniji su Partenon, Erehteion, hram božice Nike i svečani ulaz. Na Akropolu se pristupalo kroz monumentalni ulaz – Propileje. Arhitekt Mnesikle uspješno je riješio problem na strmom terenu sagradivši široko stepenište između dva zida modificirano kao dorski hram.
thumb|500px|left|[[Partenon na Atenskoj Akropoli danas.]] Partenon (← 448.-432.) arhitekata Iktina i Kalikrata je najveći i najraskošniji dorski hram na području današnje Grčke. Partenon je najbolji primjer hrama dorskog reda: uzdužna građevina od dvije prostorije i vanjskog pravokutnog omotača od stupova; na podnožju sa stepenicama dižu se stupovi sastavljeni od valjkastih tambura s žljebovima (kaneliri), te kapitelom sastavljenim od ehinusa (kružni jastučić) i abakusa (kvadratne ploče); stupovi nose gredu (arhitrav), a iznad arhitrava je friz sastavljen od triglifa (kamena ploče s kanelirama) i metopa (reljefno obrađene ploče); iznad friza je vijenac koji na pročelju hrama uokviruju zabatni trokut (timpan). thumb|Plan Partenona. Cijeli hram napravljen je od kamenih blokova koji priliježu jedan na drugi bez veziva; gdje je bilo potrebno blokovi su vezani metalnim zakovicama. Krov je bio na dvije vode i pokriven je crijepom napravljenim od crvenih rožnjača (gredica), a drvene grede korištene su i za tavanice što je otvaralo veliku mogućnost pravaca.
Posvećen boginji Ateni, Partenon dominira atenskom Akropolom i najskladnija je građevina svih vremena. Odnosi visine njenih dijelova na pročelju - stupovlja (A-B) i vijenca (B-C) jeste u istom odnosu u kojem se odnosi stupovlje prema cjelini (A-C). BC : AB = AB : AC – savršeni omjer, tzv. zlatni rez. Partenon je skladan i zbog toga što su Grci za mjerenje koristili mjere preuzete iz veličine dijelova ljudskog tijela: palac – dlan – pedalj – lakat – ruka – korak. Antičko načelo: "Čovjek je mjerilo stvari!" doživljava svoje uobličenje u grčkom hramu. Čak što više, na Partenonu je ispravljena i optička iluzija sužavanja dugih građevina po sredini tako što su na sredini malo približili i izvukli stupove u prostor.
thumb|left|[[Erehtejon na Akropoli u Ateni, 421.-405. pne.]] U isto vrijeme kada dorski red doživljava svoj vrhunac, počinje se razvijati Jonski red. Kod jonskog reda stup je viši i tanji, kanelire su mu dublje, ima bazu od niza prstenja (najčešće tri), a kapitel mu je ukrašen volutama (spiralni krajevi ehinusa); arhitrav je napravljen od tri horizontalne grede od kojih je svaka gornja malo izbačena u odnosu na donju; friz je išao oko cijelog hrama i bio je potpuno ispunjen reljefima.
Najljepši primjer jonskog hrama je Erehteion preko puta Partenona. Kosi nagib terena i zahtjev za nekoliko svetišta odredili su različite razine unutrašnjih prostorija i različito oblikovanje volumena. Erehteion ima dva trijema (jedan okrenut sjeveru, a drugi jugu), s time da južni umjesto jonskih stupova ima karijatide (slobodno stojeći nosači u obliku ženskih likova). Razvođen volumen i raznolikost dijelova stvaraju mnogolikost pogleda, mnogo življi ritam, i mnogo veću prostornost nego kod bilo kojeg drugog grčkog hrama.
U klasičnom razdoblju javlja se još nekoliko vrsta hramova, kao što su:
thumb|400px|[[Kazalište u Epidauru, 350. pne., promjera 114 m.]] Grčke kuće grade se kao mikenski megaroni, s tim da se javlja podjela na dvije prostorije: glavna za glavara kuće i goste, te sporedna za ženu i djecu (što nam govori o patrijarhalnom ustrojstvu obitelji). U nekim kućama se javlja i otvoreno dvorište, omeđeno stupovima koji tvore natkriti ophod (peristil).
Kazalište
Starogrčko kazalište je cvalo od oko 550. do oko 220. pne. Grčki grad-država Atena, koja je postala značajna kulturna, politička i vojna sila u ovom razdoblju, je bila njegovim središtem. Kazalište je u Ateni institucionalizirano kao dio festival Dionizija u čast grčkog boga vina, Dioniza.Tragedija (kasno 6. st. pne.), komedija (486. pne.), i satira su bila tri dramska žanra koja su nastala upravo u klasičnoj Ateni. Iz Atene su se proširile svečanosti u brojne grčke kolonije i gradove njenih saveznika kako bi promovirali zajednički kulturni identitet. Novovjekovno europsko kazalište se temelji upravo na atenskoj drami, koja je značajno obilježila i svjetsku kulturu općenito.
Skulptura
Do druge polovice ← 5 st. grčki kipari su uspjeli postići savršeno majstorstvo u obradi kamena. Opća težnja grčke skulpture bila je idealizacija koja je dostigla svoj vrhunac u klasično doba. Ta potpuna idealizacija dovela je do toga da su svi grčki kipovi visoki, vitki i savršeno proporcionalni.
thumb|left|[[Miron, Diskobol (Bacač diska), rimska kopija grčkog originala iz 5. st. pne., Rim.]] Najznačajniji kipar ovog razdoblja je Poliklet koji je izradio brončanu skulpturu mladića s kopljem - Kopljonoše (Dorifora). Težina skulpture počiva na jednom stopalu dok drugo jedva dotiče tlo vrhovima prstiju. Taj stav kontraposta (prirodni stav na jednoj nozi koji uravnotežuje mirovanje i pokret) je bio veliki napredak u odnosu na kipove kourosa iz arhajskog razdoblja. Osim razmaknutih stopala figura ima različitu visinu koljena, bokova, poluprofil glave, anatomsku obradu tijela i po prvi puta u kiparstvu – ruka slobodno visi. Tim kipom stvorio je vrstu uzora za grčku skulpturu (tzv. grčki kanon) koji je detaljno opisao u svojoj teorijskoj knjizi o umjetnosti. Poliklet je držao da je ljepota razmjerni odnos dijelova tijela i tih dijelova prema cjelini. Taj savršeni odnos bi je u tome da se glava odražava 7 puta u visini tijela, visina je odgovarala 10 šaka, a stopalo je veličine 3 širine dlana … Poliklet je svojim skulpturama dao i osnove idealizacije portreta grčkih skulptura koje uvijek imaju karakterističan grčki nos i blage linije usana.
U isto vrijeme kada Poliklet ustanovljuje svoj kanon, u Ateni nastaju prve skulpture u slobodnom pokretu. Takav je Brončani Posejdon koji baca koplje (nepoznatog autora) i Mironov' Diskobol (Bacač diska) nastao nekoliko godina poslije. Diskobol je uzoran primjer "odlučujućeg trenutka", tj. kratkog zastoja između snažnog uzmaka koji ruku s diskom dovodi u najviši položaj i zamaha kojim će ga naglo ispustiti i baciti u daljinu. Autor je uspio zgusnuti niz pokreta u jedinstvenu pozu koja je najkarakterističnija u složenoj radnji bacanja diska.
thumb|Posejdon iz zaljeva Artemision, oko 450. pne., bronca, 209 cm visok, [[Atena (grad)|Atena.]] Bitna karakteristika grčke umjetnosti je veza arhitekture i skulpture. Osim reljefa koji su se nalazili na frizu, najdominantnije su bile skulpture u timpanu (zabatu) koje su, iako rađene kao slobodno stojeće figure, shvaćene za gledanje samo s prednje strane. Još jedna otežavajuća stvar bio je oblik niskog trokuta, što je uvjetovalo da figure s lijeve i desne strane budu oblikovane u brojnim, pa i nezgodnim, pozama. Veliko priznanje zaslužuju grčki kipari koji su vješto izbjegli velike razlike u proporcijama figura tako što su im prirodno oblikovali poze - od stojeće u sredini, preko klečećih, do ležećih u kutovima timpana. Tako je ostvarena neponovljiva ravnoteža arhitekture i skulpture.
thumb|left|[[Praksitel, Hermes i dječak Dioniz, 340. pne., mramor, 216 cm visok, Olimpija.]] thumb|Apolon Belvederski, 330.-320. pne., [[Vatikan.]] Razdoblje velike skulpture i finog kamena koji je karakteristična Fidijina umjetnost završilo se oko ← 410. Tada nastupa vrijeme recesije i kopiranja do pojave posljednjeg velikog kipara klasike – Praksitela, i njegovog "lijepog stila" (oko ← 395.-326.). Praksitel je potpuno usavršio položaj tijela u S liniji. Njegova skulptura Hermesa stoji prirodno opuštena bez odjeće kao i kip Knidžanske Afrodite koja se smatra simbolom savršenstva ženskog tijela (prva naga skulptura žene). U Praksitelovom duhu je i Apolon Belvederski (nepoznatog autora), poznat samo iz rimskih kopija, koji ostvaruje savršenu ravnotežu pokreta i odvažnog držanja. Skulptura je visoka preko 2 m, jedva dodiruje tlo, a u rukama su mu luk (simbol okrutnog strijelca) i grančica masline (simbol plemenitog Sunčeva vladara). Pronađen u 15 st., bio je uzor neoklasicizma u 19 st.
Slikarstvo
U slikarstvu na keramici se pored plošnih, stiliziranih, crvenih likova na crnoj podlozi, javljaju i potpuno bijeli pogrebni lekiti s fluidnim crtežima krepkih linija.
Helenističko razdoblje
Helenističko razdoblje započinje ← 336. kada Filipa Makedonskog, koji je ujedinio Grčku pod žezlom monarhije, nasljeđuje njegov sin Aleksandar Veliki koji će opet u kratko vrijeme, do ← 323., proširiti svoje carstvo, a tako i grčku kulturu, Preko Perzijskog carstva prema istoku sve do Indije. Nakon njegove smrti ← 323. carstvo se dijeli na Antigonidsku Makedoniju, Seleukidsku Aziju i Ptolomejski Egipat koji od tada ratuju dok na tim prostorima ne zavlada Rim (Egipat pada pod Oktavijanovu vlast bitkom kod Akcija ← 31.). Grčki istočni gradovi-države (Pergam, Efez, Halikarnas, Rod) i novoosnovani gradovi (Antiohija, Seleukija i Aleksandrija) postaju centrima helenističke kulture.
Arhitektura
Arhitekturu glomaznih objekata prepunih stupovlja, ornamenata i raskoši, najavljuje već grobni hram kralja Karije, grčke kolonije u Maloj Aziji, Mauzolej u Halikarnasu. Visok preko trideset metara, ukrašen korintskim stupovima i brojnim reljefima i velikim skulpturama, te sa stepenastom piramidom umjesto zabatnog trokuta, bio je jedno od sedam svjetskih čuda toga vremena (Plinije Stariji). Danas je očuvana samo visoka skulptura kralja Mauzola koji je izvorno stajao za uzdama kočije na vrhu Mauzoleja.
Još jedno od svjetskih čuda koje odgovara razmetljivoj raskoši i grandioznosti Mauzoleja bio je svjetionik s otoka Farosa ispred grada Aleksandrije na delti Nila, visok 134 m, koji nije očuvan.
Bogatstvo se iskazuje raskošnom dekoracijom, stoga se na građevinama umjesto dorskog i jonskog reda počeo koristiti uglađeniji korintski red. Korintski red vrlo je sličan Jonskom samo nešto dekorativniji; stupovi imaju bogatije ukrašenu bazu, a kapiteli su ukrašeni kratkim, ali plastično bogatim volutama koje imitiraju lišće akanta. Grci često kombiniraju na građevinama stupovlje sva tri reda, ali ih koriste po strogim pravilima rasporeda. Kada Rimljani počnu primjenjivati grčke redove u svojoj arhitekturi preferirat će korintski red. O raširenosti helenističke arhitekture govori nam i hram u samom središtu Sirijske pustinje – Petra koji je isklesan u živoj stijeni.
Slikarstvo
Usred krize klasične umjetnosti, slikar Apel koji je izvorno radio na dvoru Filipa II. i Aleksandra, pa potom za Ptolomeja I., stvara jezik koji će s helenizmom dobiti opću vrijednost. Njegove se teme, kompozicije i motivi mogu rekonstruirati zahvaljujući prikazima na keramici i brojnim kopijama. Apel miješa boje i sjenči, koristeći pri tom kolorističke kontraste te dobiva iluzionistički efekt dubine. Takav način slikarstva će se proširiti cijelim carstvom, a poprimivši istočnjačke primjese slike će dobiti nebrojene kombinacije oblika. Karakteristični su i brojni mozaici od raznobojnog šljunka u malteru koji često kopiraju slike i skulpture toga razdoblja.
thumb|180px|[[Lizip, Apoksiomen (Strugač), 320. pne., 205 cm visok, Vatikan.]]