cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ukrajinska nacionalna svemirska agencija
Osnivanje Ukrajinske nacionalne svemirske agencije
Već neko vrijeme u planu je razvoj i unaprijeđene Cyclone - 4 inačice, sa novim trećim stupnjem i prostorom za teret, predloženom za lansiranje iz europske baze u Kourou. Međutim, kako ESA nije pokazala značajniji interes, Ukrajina trenutno pregovara sa Brazilom oko lansiranja ovih raketa iz brazilske lansirne baze Alcantara. Lagano ukrajinsko - rusko lansirno vozilo Dnepr (Dnipro), konvertirani balistički interkontinentalni projektil SS-18, nastalo je tijekom 1990-tih godina na temelju predviđanja o snažnoj budućoj potražnji za laganim lansirnim vozilima, koja se do danas nisu u dovoljnoj mjeri ostvarila. Prvo komercijalno lansiranje izvedeno je 1999. iz Bajkonura, a nakon toga planirano 1 do 2 lansiranja godišnje. Sveukupno je do danas izvršeno tek oko pet lansiranja Dnepr rakete, iako su očekivanja za budućnost i dalje povoljna.
Usprkos gotovo potpunom odsustvu vladine financijske potpore, dizajnerski ured Yuzhnoye nastavlja razvijati nova lansirna vozila. Radi unaprijeđenja ukrajinskog svemirskog sektora i proširenja ukrajinskog prisustva na međunarodnom lansirnom tržištu Yuzhnoye razvija obitelj novih, naprednih lansirnih vozila, pogonjenih po okoliš relativno neškodljivim gorivima, tekućim kisikom i kerozinom. Nova lansirna vozila, nazvana Mayak, namijenjena su za lansiranje u onim slučajevima kada korištenje postojećih Zenit i Cyclone lansirnih vozila ne bi bilo moguće ili ne bi bilo profitabilno.
Prema sadašnjem konceptu, obitelj Mayak lansirnih vozila sastojati će se od dva ili tri temeljna modela. To je lagano (3 tone u LEO) dvostupanjsko lansirno vozilo Mayak-12, temeljeno na Cyclone raketi, prijelazni model Mayak-22 i srednje teško (3 tone u GTO) trostupanjsko lansirno vozilo Mayak-23, temeljeno na Zenit raketi. Ovisno o misiji bila bi dopunjena pojedinim modifikacijama, te dodatnim boosterima za povećanje učinka od 30 do 50 %.
Dizajneri se nadaju da će uravnoteženom primjenom nove i postojeće (Zenit, Cyclone i dr.) tehnologije, korištenjem standardnih komponenti i modularnog principa, s mogućnošću jednostavne i brze prilagodbe lansirnih vozila različitim teretima i potrebama potencijalnih klijenata (fleksibilnost), uspjeti ostvariti kompetitivnost Mayaka na menunarodnom tržištu. Budući da Ukrajina nema vlastitu lansirnu bazu, nove rakete bile bi lansirane iz inozemnih baza, što je olakšano željom nekih zemalja da (uz financijsku naknadu i/ili kroz suradnju) lansiraju pouzdana i konkurentna lansirna vozila drugih zemalja.
U 30-tak godina dizajnerski centar Yuzhnoye razvio je i 9 svemirskih platformi (DS-U / Kosmos, Okean, AUOS i dr.) na temelju kojih je dizajnirano preko 60 tipova satelita i svemirskih letjelica. Trenutno se za nacionalne i međunarodne potrebe radi na projektima razvoja:
Najveća dosadašnja prednost Ukrajine na međunarodnom komercijalnom tržištu je relativno niska cijena. Uz razvoj lansirnih vozila i satelitskih platformi, Ukrajina u okviru svog svemirskog programa najviše pozornosti posvećuje izgradnji svemirskog promatračkog sustava (ukrajinski sateliti Sich i Okean, razvoj zemaljske infrastrukture i međunarodna razmjena i otkup podataka), navigacijskog (Navigator, europski sustav Galileo) i telekomunikacijskog sustava (geostacionarna mreža Lybid-M i međunarodna suradnja).
U području svemirskih istraživanja Ukrajina je najaktivnija u području istraživanja Zemljine ionosfere i magnetosfere (npr. zbog nedostatka sredstava otkazan projekt Poperedzhennya), te u istraživanju Sunca (Coronas-F). Krajem 1997., u sklopu misije Space Shuttlea Columbia (STS-87), u svemir je poletio i prvi ukrajinski astronaut. Iste se godine (u suradnji s Rusijom, SAD-om i Europom), Ukrajina počela (slično Brazilu) pripremati za sudjelovanje u ISS programu. Početni planovi uključivali su izgradnju jednog ukrajinskog istraživačkog modula (100-150 milijuna američkih dolara) u sklopu ruskog segmenta ISS-a, ali se zbog nedostatka sredstava Ukrajina na kraju okrenula instaliranju nekoliko znanstvenih instrumenata i dijelova opreme na američki segment ISS-a. Osim toga, NSAU i NASA su potpisale ugovor za lansiranje automatske letjelice na Mjesec u 2006. ili 2007., uz pomoć ukrajinsko-ruskog lansirnog vozila Dnepr (Dnipro).
Iz svega navedenog očito je da Ukrajina ima razmjerno velik svemirski potencijal. Međutim, u doglednoj budućnosti svi njezini projekti mogu se provesti isključivo u kooperaciji s ruskom svemirskom industrijom, sa kojom je do raspada SSSR-a sačinjavala nedjeljivu cjelinu. Do danas Ukrajina nije uspjela u pokušajima uspostavljanja potpuno neovisnog svemirskog programa, zbog toga što nije bila u stanju dovoljno brzo pokrenuti proizvodnju komponenata koje bi zamijenile one ruske. Tome je bitno doprinio i veliki nedostatak financijskih sredstava, iako Ukrajina osim s ruskim, usko surađuje i s američkim, europskim i drugim partnerima. Vladina potpora svemirskom sektoru je tako oskudna da nije bila dovoljna ni za jedan ozbiljan projekt. Međutim, zamjena u komercijalnim programima, u prvom redu lansirnim uslugama, opskrbila je ukrajinski svemirski sektor sredstvima neophodnim barem za održanje njenog tehničkog i inženjerskog potencijala.
Griebelschied
Gribelšid je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 96 opštinskih središta okruga Birkenfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 196 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7134032.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Birkenfeld Gribelšid se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Birkenfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 397 metara. Površina opštine iznosi 4,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 196 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 47 stanovnika/km².
Fours, Gironde
Fur je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Žironda koja pripada prefekturi Ble.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 279 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 60 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,64 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 20 metara (maksimalnoj 33 m, a minimalnoj 0 m).
Geier
Geier, pleme američkih Indijanaca koje se po stari dokumentima spominje na području Meksika i Teksasa. Godine 1675. posjećuju poanjolsko naselje danas poznato kao Monclova u Coahuili, ali ih pogrešno nazivaju Papuliquier, spajajući imena plemena Pacpul i Geier. Godine 1690. Damián Massanet, osnivač prve španjolske misije u East Texasu vidio je logor Geiera i pet drugih grupa u dolini rijeke Frio jugozapadno od suvremenog San Antonia u Teksasu, možda na području današnjeg okruga Frio. Prema Massanetu sve ove grupe govorile su Coahuiltecan. Spominju se još 1708. da žive na istom mjestu, no kasnije im više nema spomena. Po svoj prilici oni su nestali miješanjem sa većim grupama, kao što su Pacuache sa kojima su se ujedinili 1690.
Pedro José Méndez, Méndez
Pedro José Méndez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Méndez.
C3H7Cl
Molekulska formula C3H7Cl se može odnositi na:
Pedro José Méndez, Méndez
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 98 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
Odoesmade
Odoesmade, pleme američkih Indijanaca koje je po dokumentima iz 1691. u to vrijeme Španjolci susreli južno od Rio Grande u sjeveroistočnoj Coahuili. Ovo pleme izgleda da je lutalo sve na sjever do Edwards Plateaua u Teksasu. Swanton ih klasificira u Coahuiltecane.
Atwood, Oklahoma
Atvud je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 74, što je 39 (-34,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
AOR
Termin AOR ima više značenja.
C3H7I
Molekulska formula C3H7I se može odnositi na:
Villa María (razvrstavanje)
Villa María ima više značenja:
Hape
Hape, jedna od mnogobrojnih bandi Coahuiltecan Indijanaca što je u drugoj polovici 17. stoljeća lutala krajevima sve od sjeveroistočne Coahuile i preko Rio Grandea do jugozapadnih rubova Edwards Plateaua u Teksasu. Ovo maleno pleme poznato je i pod imenima Ape, Xape i Jeapa, a moguće je da se kriju i pod imenom Aba. Ekspedicija Bosque-Larios 1675. susrela se sa 54 Hape i Yorica Indijanca nekoliko milja sjeverno od Rio Grande kod sadašnjeg El Passa. Za njih se zna da su bili u neprijateljstvu sa plemenima Ocana, Pataguo i 'Yurbipame’, bandama što su se nalazile prema istoku duž rijeka Nueces i Frio južno od Edwards Plateaua. Godine 1688. Hape su brojali 0ko 500 duša, uskoro su ih zbrisale epidemije boginja. Nakon 1689. većinu preživjelih su poklali nepoznati Indijanci.
San Javier, Múzquiz
San Javier je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Múzquiz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 506 m.
Turone, Benevento
Turone je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 700 m.
Artur Horvat
Artur Horvat (31. 12. 1895, Dombovar, Austro-Ugarska Monarhija - 24. 11. 1980, Zagreb), znameniti jugoslavenski liječnik, prvi požeški izučeni kirurg, učesnik Narodnooslobodilačke borbe (NOB) i potpukovnik Jugoslavenske narodne armije (JNA). Otac je uglednog jugoslavenskog ekonomista Branka Horvata.
Biografija
Potpukovnik dr. Artur Horvat je rođen 31. 12. 1895 u ugarskom Dombovaru tijekom Austro-Ugarske Monarhije. Židovskog je podrijetla. Gimnaziju je završio 1914 u Varaždinu, a studij medicine 1921 u austrijskom Grazu. Kirurgiju i ginekologiju je specijalizirao do 1924 njemačkom Kielu, Hamburgu i Zagrebu, te se je usavršavao u Parizu i Baselu. Na početku 1925 imenovan je upraviteljem bolnice i voditeljem kirurškog odjela najprije u Petrinji pa u Pakracu. Potkraj 1933 dr. Horvat je došao u Slavonsku Požegu, gdje je bio vršitelj dužnosti upravitelja bolnice u izgradnji i voditelj kirurškog odjela, otvorenjem kojega u januaru 1934 u staroj gradskoj bolnici u Vučjaku započinje organizirana kirurška služba u Slavonskoj Požegi. 1936 uspio je završiti i otvoriti novu bolnicu, koju je vodio do 1941 kada je uspostavom Nezavisne Države Hrvatske (NDH) kao Židov bio otpušten i potom uhićen. U zatvoru ga je premlaćivao zloglasni zapovjednik policije u Slavonskoj Požegi Milivoj Ašner. Po izlasku iz zatvora radio je neko vrijeme u Banjoj Luci i Sarajevu, a potkraj 1944 se zajedno sa sinom Brankom priključio partizanima kao kirurg pozadinske bolnice 5. korpusa. Po svršetku Drugog svjetskog rata dr. Horvat je bio glavni kirurg 4. jugoslovenske armije, te načelnik kirurških odjela vojnih bolnica u Zagrebu i Skoplju. 1951 izabran je na poziciju predsjednika kirurško-ortopedske sekcije Zbora liječnika Hrvatske. Nakon demobilizacije u činu potpukovnika JNA, bio je primarijus kirurškog odjela u Općoj bolnici "Dr. Josip Kajfeš" (danas "Sveti Duh"), a potom je vodio kirurški odjel Opće bolnice u Bihaću. Tokom karijere dr. Horvat se bavio tromboemboličnom bolešću, a obrađivao je i druge kirurške probleme. Radove je objavljivao u časopisima "Liječnički vjesnik", "Münchener medizinische Wochenschrift", "Zentralblatt für Gynäkologie", "Vojnomedicinski pregled" i "Acta chirurgica Iugoslavica".
Dr. Artur Horvat je preminuo u Zagrebu 24. 11. 1980 godine.
Avellinska erupcija
Avellinska erupcija Vezuva (ital. Pomici di Avellino) se dogodila u 2. milenijum pne. i procjenjuje se da je imala VEI 6. Radiokarbonski je datirana na 1660. pne. (± 43 godina), što je čini jednim od kandidata za uzročnika klimatskih promjena u 1620-im godinama pne.
Avellinska erupcija se zbila oko 2 km zapadno od današnjeg kratera, a prilikom nje je uništeno nekoliko naselja iz Brončanog doba. Izuzetno dobro očuvani ostaci jednog od njih su otkriveni u maju 2001. blizu Nole od strane italijanskih arheologa, te sadrže kolibe, posude, stoku pa i tragove životinja i ljudi, uključujući kosture. Stanovnici su na brzinu napustili naselje, ostavivši ga pod naslagama pepela i vulkanskog kamenja da bude očuvan na isti onaj način kao i Pompeji. Erupcija je veća od one iz 79. (VEI 5) i 1631. (VEI 4), s piroklastičnim valom depozita raspoređenim prema sjeverozapadu, oko 15 km od vulkana odnosno u području kojeg danas zauzima Napulj.
Gherghești, Petrești
Gherghești je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Petrești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 566 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 186 m.
Al Qābil (razvrstavanje)
Al Qābil ima više značenja:
Marka (pogranična oblast)
Marka (od starogermanskog marko = granica ) bila je srednjovjekovna teritorijalna jedinica vrlo slična grofoviji, smještena u pograničnom području, kao neka vrsta tampon zone između neprijateljske zemlje i vlastitih zemalja. Za razliku od ostalih grofovija - marka na čelu sa markgrofom, bila je zbog potrebe obrane granice, vojnički daleko jača.
Franačke marke
Marke su izmislili franački Karolinzi, kao način lakše odbrane novostečene teritorije. Prva poznata velika marka, bila je - Marca Hispanica, koju su osnovana početkom 9. vijeka u Španjolskoj, nakon osvojanja teritorije od maorskih emira. Nakon velike franačke ekspanzije pod Karlom Velikim u graničnim su područjima od današnje Španjolske do Slovenije i istočne Njemačke osnivane marke radi lakše obrane novostečenih teritorija. Sam Karlo Veliki osnovao je najmanje četrnaest marki, a njegovi nasljednici nastavili su osnivati nove.
Villa Morelos (razvrstavanje)
Villa Morelos ima više značenja:
Marka (pogranična oblast)
Franačke marke
Marke su se osnivale i nakon raspada Franačkog carstva, i to po državama nasljednicama Franačkog carstva (Sveto Rimsko Carstvo) te po Britanskim otocima.
Marke za Svetog Rimskog Carstva
Nakon raspada Franačkoga carstva koncept marki usvojilo je i Sveto Rimsko Carstvo duž istočnih granica svog carstva.
Krajem srednjeg vijeka, postepenom stabilizacijom granica, počelo se napuštati koncept marki, a i markgrofi nisu više uživali neki poseban status. Kako su ipak mnogi moćni markgrofovi tokom vremena postali važni politički faktori u carstvu, pa počesto de facto i nezavisni vladari, a neki su dugo uspjeli sačuvati svoju nezavisnost. Tako su marke postale temelj iz kojeg su nastale brojne novovjekovne evropske države i pokrajine.
Débora Falabella
Débora Lima Falabella (Belo Horizonte, 22. veljače 1979.) brazilska je glumica.
Biografija
Débora je odrastala kao pjesnikova kći, uz operu, kazalište i kino. Do dvanaeste godine, već je u glumila u amaterskom kazalištu u Belo Horizonteu. Karijeru započinje s petnaest godina u kazalištu, kada je glumila profesionalnu dječju ulogu, u zboru Flicts of Ziraldo.
U osamnaestoj, upisuje studij marketinga, gdje je ostala samo godinu dana. 1999. prolazi audiciju za ulogu u televizijskoj seriji Chiquititas Brasil. To joj otvara vrata za nove uloge u svijetu telenovela, a najveće dostignuće postiže ulogom u Male gospođice u istoimenoj seriji 2006.
Njen suprug Eduardo Hypolitho s kojim je u braku od 14. svibnja, 2006. je gitarist brazilske rock skupine Forgotten Boys, koji izvode pjesme na engleskom i portugalskom jeziku.
Ruska svemirska agencija
mini|desno|250px|Logo Ruske svemirske agencije. mini|desno|250px|Kaćuša BM-13 na podvozju kamiona Studebaker US6. mini|desno|250px|Maketa Sputnjika 1. mini|desno|250px|Primjerak rakete R-7 u Ruskom muzeju. mini|desno|250px|Raketa Sojuz na lansirnoj platformi. Lansirno vozilo Sojuz je najupotrebljivanije lansirno vozilo u historiji. mini|desno|250px|Svemirska postaja Mir mini|desno|250px|Buran na aeromitingu 1989. u Parizu [[Datoteka:Zal raketnoi techniki.JPG|250px|mini|desno|Dvorana svemirke tehnologije u državnom muzeju Ciolkovski, koji prikazuje historiju astronautike (Kaluga, Rusija). Izložba pokazuje modele i kopije slijedećih izložaka svemirske tehnologije:
prvog umjetnog satelita, Sputnik 1 (kugla ispod samog stropa);
Primjesa arhaičnih ljudi u modernih ljudi
Primjesa arhaičnih ljudi u modernih ljudi, međusobno križanje modernih ljudi s neandertalcima, denisovcima i/ili vjerojatno drugim arhaičnim ljudima koje se u nekoliko navrata zbilo u tijeku čovječje povijesti. Neandertalska DNA čini otprilike 1 – 4 % eurazijskog genoma, no značajno izostaje ili je neuobičajena u genomu većine Supsaharskih Afrikanaca. U oceanijskim i jugoistočnoazijskim populacijama postoji relativno povećanje denisovske DNA. Otprilike 4 – 6 % melanezijskog genoma potječe od denisovaca. Recentne nekomparativne analize DNA – budući da do sada nije otkriven ni jedan primjerak – sugeriraju da afričke populacije imaju genski doprinos danas izumrle arhaične afričke homininske populacije. Unatoč tomu, među određenim brojem istraživača još postoje pojedine sumnje oko recentne primjese. Kao alternativno objašnjenje uočenih genskih sličnosti predložena je drevna subpopulacijska struktura koja je ancestralna modernim ljudima, neandertalcima, denisovcima i drugim vjerojatnim arhaičnim ljudima.
Ruska svemirska agencija
prvo svemirsko odijelo (donji lijevi kut) ;
Primjesa arhaičnih ljudi u modernih ljudi
Genetika
Sekvenciranjem čitava genoma dobivena je 2010. godine preliminarna sekvencija neandertalskog genoma koja je otkrila da su neandertalci dijelili više alela s eurazijskim populacijama (tj. francuskom, hanskom i papuanskom) nego sa supsaharskim afričkim populacijama (tj. jorupskom i sanskom). Po ovoj studiji uočen višak genskih sličnosti najbolje se objašnjava recentnim genskim tokom od neandertalaca k modernim ljudima poslije njihove migracije izvan Afrike. Udio naslijeđa koje potječe od neandertalaca bilo je procijenjeno na 1 – 4 % eurazijskog genoma. Isti tim istraživača revidirao je 2013. godine ovaj udio na procijenjenih 1,5 – 2,1 %. Također su otkrili da je neandertalska komponenta u neafričkih modernih ljudi bila jače vezana s mezmajskim neandertalcem (Kavkaz) nego s altajskim neandertalcem (Sibir) ili vindijskim neandertalcima (Hrvatska). U populaciji modernih ljudi, barem u onima koje čine Istočni Azijci i Europljani, nalaz otkrivene ukupne introgredirane neandertalske DNA obuhvaća oko 20 % neandertalskog genoma.
Ruska svemirska agencija
prvi modul svemirske letjelice s ljudskom posadom, Vostok 1 (u sredini) ;
Patumaca
Patumaca (Patumaco, Patacama), plemenski naziv koji se spominje jedino na vjenčanim listovima u misiji Nuestra Señora de la Purísima Concepción de Acuña u San Antoniju, Teksas. Na ovu misiju dolaze negdje 1733. a poimence je poznato najmanje 30 pojedinaca, među kojima i Joseph Flores, koji je bio guverner među njima. Plemensko područje nije poznato, a na misiju dolaze sa ostalim skupinama Coahuiltec iz sjeveroistočne Coahuile i susjednog Teksasa, po čemu se sudi (Thomas N. Campbell), da su možda Coahuiltecani.
Primjesa arhaičnih ljudi u modernih ljudi
Genetika
Iako manje parsimonična nego recentni genski tok, ova bi opservacija mogla biti uzrokovana drevnom populacijskom supstrukturom u Africi, uzrokovavši nepotpunu gensku homogenizaciju u modernih ljudi kada su neandertalci divergirali dok su rani preci Eurazijaca još bili srodniji neandertalcima nego što su to neandertalcima bili preci Afrikanaca. Na osnovi spektra frekvencije alela pokazalo se da model recentne primjese najbolje odgovara rezultatima dok im model supstrukture drevne populacije uopće ne odgovara – to pokazuje da je najbolji model bila recentna primjesa kojoj je prethodio efekt grla boce među modernim ljudima – potvrđujući tako recentnu primjesu kao najparsimoničnije i najizglednije objašnjenje uočenog viška genskih sličnosti između modernih neafričkih ljudi i neandertalaca. Recentna primjesa također je potvrđena podacima na osnovi neravnoteže vezanosti gena.
Recentne studije pokazale su veću neandertalsku primjesu u Istočnih Azijaca u usporedbi s Europljanima. To je ukazivalo na to da su se u ranih modernih ljudi najvjerojatnije zbila dva neovisna genska toka i da su rani preci Istočnih Azijaca doživjeli veću primjesu nego Europljani nakon što su ove dvije grupe divergirale. Procjenjuje se da je u drugom genskom toku u Istočnih Azijaca to doprinijelo dodatnih 20,2 % (13,4 – 27,1 % u IP-u od 95 %) neandertalske primjese. Također je moguće, mada manje vjerojatno, da je razliku uzrokovalo razrjeđenje u Europljana koje je nastalo eventualnim naknadnim migracijama izvan Afrike. Ona je mogla biti uzrokovana i manjom negativnom selekcijom u Istočnih Azijaca u usporedbi s Europljanima. Uočeno je također da postoji mala, ali značajna varijacija u stopama neandertalske primjese među europskim populacijama, dok među istočnoazijskim populacijama nije bilo značajne varijacije.
Ruska svemirska agencija
prvi vojni satelit tipa Molnija (gornji desni kut)) ;
prvo automatsko svemirsko vozilo – Lunohod 1 (desno) ;
prva svemirska postaja, Saljut 1 (lijevo) ;
Primjesa arhaičnih ljudi u modernih ljudi
Genetika
Neandertalski doprinos vrlo je oskudno, no značajno otkriven u Masaija, istočnoafričkog naroda. Poslije identifikacije afričkog i neafričkog naslijeđa među Masaijima, može se zaključiti da je izvor doprinosa bio recentni genski tok neafričkih modernih ljudi (postneandertalaca) jer se po procjeni oko 30 % masajskog genoma može dovesti u vezu s neafrikanacima iz posljednjih 100 generacija.
La Leona, Zapotlanejo
La Leona je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapotlanejo.
Ruska svemirska agencija
Ruska svemirska agencija ili RKA (ruski: Федеральное космическое агентство России), kraće Roskosmos, osnovana 25. 2. 1992., je ključno tijelo u novoj organizaciji ruskog (civilnog) svemirskog programa. Zapošljavala je svega nekoliko stotina djelatnika (nekad u Sovjetskom Savezu je MOM imao ukupno oko 2 milijuna zaposlenika) i naslijedila neka postojeća postrojenja i institute. Zahvaljujući iskustvu svojih djelatnika, bivših stručnjaka, političara i upravitelja svemirskog programa, brzo je zadobila autoritet i u zemlji i inozemstvu. U martu 1999. objavljeno je da će ovlasti nad 350 poduzeća u zrakoplovnoj industriji (prethodno ovisnih o Ministarstvu obrane) biti prenešene na RKA, pa je u srpnju iste godine RKA postala RAKA (Ruska zrakoplovna i svemirska agencija).
La Leona, Zapotlanejo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1802 m.
Primjesa arhaičnih ljudi u modernih ljudi
Genetika
Promatrajući opseg neravnoteže vezanosti, bilo je procijenjeno da se posljednji neandertalski genski tok u ranih predaka Europljana zbio 47 000 – 65 000 godina BP (konzervativno 37 000 – 86 000 BP). U konjunkciji s arheološkim i fosilnim dokazima smatra se da se genski tok vjerojatno zbio negdje u zapadnoj Euraziji, vjerojatno na Bliskom istoku.
Ruska svemirska agencija
Historija
Sovjetska raketna istraživanja, namijenjena nastavku rada Ciolkovskog, započela su 1924., kada je sovjetska vlada kreirala "Središnji ured za istraživanje problema raketa" i "Svesavezno društvo za istraživanje interplanetarnog leta". Nakon reorganizacije 1928. još značajniju ulogu u tim istraživanjima dobila je i Akademija znanosti, čiji je član 1919. postao i sam Konstantin Ciolkovski. Sovjetski vladini raketni tim, predvođen Fridikom Arturovićem Tsanderom i Valentinom Petrovićem Gluškom počeo je 1930-tih godina testirati niz raketnih motora na tekuće gorivo. Jedne od raketa koje su proizišle iz tih istraživanja bile su "GIRD-X", raketa teška 30 kg, dugačka 2,5 m i široka 15 cm, koja je tijekom testiranja 1933. postigla visinu od 5 km, te 100 kg teška, 3 m dugačka i 30 cm široka raketa "Aviavnito", koja je 1936. dosegla visinu od gotovo 6 km.
Wilder, Vermont
Vilder je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vermont.
Ruska svemirska agencija
Historija
Najpoznatija sovjetska ratna raketa razvijena tijekom Drugog svjetskog rata bila je "Kaćuša", raketa na kruto gorivo ispaljivana iz višecijevnih raketnih bacača i maksimalnog dometa od 5 do 10 km.
Крушевица (Прокупље)
Крушевица је насеље у Србији у општини Прокупље у Топличком округу. Према попису из 2002. било је 47 становника (према попису из 1991. било је 95 становника).
Демографија
У насељу Крушевица живи 46 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 60,8 година (57,5 код мушкараца и 63,3 код жена). У насељу има 24 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 1,96.
Ruska svemirska agencija
Historija
Pri kraju Drugog svjetskog rata američke su snage iz Mittelwerk postrojenja sovjetima doslovno pred nosom odnijele glavninu njemačke opreme i V-2 raketa, te osigurale većinu ključnih njemačkih raketnih znanstvenika. Ipak, SSSR je uspio osigurati Mittelwerk postrojenje, kao i važne njemačke znanstvenike Helmuta Grottrupa (stručnjaka za navođenje), Ericha Putzea (stručnjaka za proizvodnju) i Wernera Bauma (stručnjaka za propulziju). Također, osigurano je i nekoliko stotina radnika Mittelwerk postrojenja. Međutim, najvažnije od svega je to što je Sovjetski Savez već imao svoje raketne stručnjake, poput A. G. Kostikova, koji je konstruirao ratne rakete "Kaćuša" i Sergeja P. Koroljova, smatranog ocem modernih sovjetskih raketa.
Nakon Drugog svjetskog rata, Sovjeti su ponovno pokrenuli proizvodnju V-2 raketa u Mittelwerk postrojenju i nastavili je sve do 1946.. Poput SAD-a i SSSR je za početna poslijeratna raketna istraživanja koristio V-2 rakete. Krajem oktobra 1946. svi njemački znanstvenici koji su radili za Sovjete, transportirani su bez prethodne najave, kamionima i vlakovima u Rusiju. Njemački raketni kolektiv ubrzo je uspostavljen u okolici Moskve, gdje je počeo usavršavati V-2 raketu.
Sredinom marta 1947. godine osnovana je Državna komisija za proučavanje izvodivosti proizvodnje dalekometnih balističkih projektila. Državna komisija je predložila da prvi logičan korak bude poboljšana verzija V-2 projektila, koja se već razvijala u okviru Njemačkog raketnog kolektiva, te je konačno prvi put lansirana u Kazahstanu, 30. oktobra 1947. i postigla domet od 320 kilometara. Nakon poboljšane V-2 rakete uslijedio je razvoj mobilnog balističkog projektila "Pobeda", impresivnog dometa od 800 kilometara. Od te točke nadalje, njemačko sudjelovanje u sovjetskom balističkom programu naglo je opadalo. Većina njemačkih radnika i znanstvenika vraćena je kući do ranih 1950-tih. Posljednji koji je to učinio bio je vodeći znanstvenik Helmut Grottrup, koji se u Zapadnu Njemačku vratio u novembru 1953. godine.
Početkom 1950-tih lansirane su prve sovjetske rakete u Kapustin Yaru i Bajkonuru, od strane dva tima, jedan predvođen V. P. Gluškom i S. Korolevom, a drugi M. Jangelom i V. Čelomejem
Budući da su Sovjeti njemačkim znanstvenicima ograničili pristup razvoju sovjetskih projektila, SAD nije točno znao koliko je SSSR u prednosti, sve do kasnih 1950-tih. Prednost Sovjetskog Saveza pred SAD-om temeljila se na dva glavna čimbenika. Prvo, sovjetska vojska nije tratila vrijeme na razvoj krstarećih projektila, koje je bilo relativno lako presresti i uništiti na putu do cilja, nego je odmah uložila maksimalan napor u razvoj balističkih projektila. Drugo, Sovjeti nisu bili obeshrabreni činjenicom da su nuklearna oružja velika i teška, nego su jednostavno razvili velike rakete koje su mogle ponijeti te terete. Zbog toga je SSSR bio najmanje dvije godine u prednosti pred SAD-om, imajući na raspolaganju projektile srednjeg dometa već u aprilu 1956., a interkontinentalne projektile već u augustu 1957. godine.
Prvi umjetni satelit Sputnjik 1
S dolaskom predsjednika Nikite Hruščova, političko se rukovodstvo zainteresiralo za satelite. Osnovana je posebna komisija pod okriljem Akademije znanosti i objavljeno je da će Sovjetski Savez sudjelovati u Međunarodnoj geofizikalnoj godini (IGY). Svemirski program je privukao interes vojnih časnika i znanstvenika i generalni je sekretar prihvatio prijedlog S. Koroleva da se spoje programi lansiranja satelita i razvoja projektila.
Historija modernih sovjetskih lansirnih vozila, kao i ulazak čovječanstva u svemirsko doba, započinje 1957., kada je SSSR lansirao prvi interkontinentalni balistički projektil "R-7" (Semjorka), jednostupanjsku raketu sa četiri pomoćna raketna motora, koja je u svom modificiranom obliku, dana 4. oktobra 1957. lansirala prvi umjetni satelit "Sputnjik 1" u Zemljinu orbitu.
Ta raketa sačinjava osnovu tzv. Koroljevih lansirnih vozila, nazvana prema čovjeku (Sergeju P. Koroljovu) koji ih je i dizajnirao. To su Vostok, Voskhod, Molnija i Sojuz. "Vostok" je proizišao iz "R-7" dodavanjem malog dodatnog stupnja, "Voskhod" je nastao dogradnjom dodatnog stupnja koji je tri puta jači od Vostokovog, dok je "Molnija", Voskhod sa dodanim trećim stupnjem. "Sojuz" se pojavio 1966. i sastoji se od Voskhoda sa usavršenim drugim stupnjem. Lansirno vozilo "Sojuz" je najupotrebljivanije lansirno vozilo u historiji. Do danas je izvršeno niz modifikacija, a posljednja verzija "Sojuz ST", opremljena četvrtim "Fregat" stupnjem, testirana je 2000. godine. Vrlo je cijenjeno u svijetu zbog svoje pouzdanosti i niskih troškova, a po današnjim kriterijima spada u srednje tešku kategoriju lansirnih vozila.
Kako bi se optimizirala efikasnost svemirskog programa 1959. je godine napravljena njegova reorganizacija. Odgovornost za balističke projektile povjerena je Strateškim raketnim snagama (RVSN), treniranje kozmonauta dodijeljeno je Zrakoplovstvu, a Akademija znanosti prepustila je koordinaciju znanstvenih istraživanja i svoje tehničke institute novoj vladinoj komisiji. Nedostatak središnje strukture (poput NASA-e) za upravljanje svemirskim programom kao cjelinom, nadomještena je personalizacijom odgovornosti, pa su inženjeri i znanstvenici na čelu konstruktorskih biroa bili direktno uključeni u novu vladinu komisiju i mogli su imati značajan utjecaj na članove Politbiroa i Centralnog Komiteta. Posebno velik broj službenih odgovornosti držao je S. Koroljov, uključen u znanstvene i tehnološke aspekte različitih programa.
Wilder, Vermont
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.690, što je 54 (3,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ruska svemirska agencija
Prvi svemirski let čovjeka u historiji
Prvi svemirski let čovjeka u historiji započeo je 12. 4. 1961. na kozmodromu Bajkonur. U kabini svemirskog broda i lansirnog vozila "Vostok" (proizišlog iz interkontinentalnog balističkog projektila "R-7"), Jurij Gagarin, prvi kozmonaut svijeta, obletio je jedanput Zemlju i nakon 108 minuta leta uspješno se vratio u relativnu blizinu mjesta s kojega je i poletio.
Druga obitelj lansirnih vozila, Jangel lansirna vozila (prema M. Jangelu), također je proizišla iz balističkih projektila i provela je veliku većinu vojnih misija. Lako lansirno vozilo "Kosmos" korišteno je izmenu 1962. i 1977., a potom su uvedene jače dvostupanjske verzije "Kosmos 3M" i "Tsyklon 2", te trostupanjska verzija "Tsyklon 3".
Usporedno, Sovjeti su po vodstvom Vladimira Čelomeja razvili potpuno novo, teško lansirno vozilo, poznato kao "Proton" raketa. Prvi put se pojavilo u lipnju 1965. u dvostupanjskoj verziji, a do 1968. napravljene su i četverostupanjske i trostupanjske verzije. Trenutni dizajn rezultat je modifikacija napravljenih 1986. i 1991.. Glavna prednost tog danas već slavnog lansirnog vozila je njegova fleksibilnost, zahvaljujući dijelom njegovoj modularnoj koncepciji.
Kalaj(II) fluorid
Kalaj(II) fluorid (stano fluorid) je hemijsko jedinjenje sa formulom SnF2. On je bezbojni prah koji se koristi kao sastojak pasti za zube koje su obično skuplje od onih u kojima se koristi natrijum fluorid. Stano fluorid konvertuje mineral kalcijuma apatit u fluorapatit, koji čini gleđ zuba otpornijom na napad kiselina koje formiraju bakterije. Natrijum fluorid i natrijum fluorofosfat, s druge strane, postaju biološki neaktivni kad su u kombinaciji sa kalcijumom. Stano fluorid je takođe efektivniji od natrijum fluorida u kontroli gingivitisa.
Ruska svemirska agencija
Prvi svemirski let čovjeka u historiji
Brežnjeveva era donijela je određeni stupanj institucionalizacije u svemirski sektor. Ključne odluke donošene su od strane najviših autoriteta Komunističke Partije, upravljanje je vršeno na ministarskom nivou, a Akademija znanosti bavila se fundamentalnim istraživanjima i vanjskim odnosima. U cilju veće kohezije u sektoru 1965. je osnovano Ministarstvo za opću izgradnju strojeva (MOM), čiji je zadatak bila koordinacija svemirskih aktivnosti kao cjeline, od primjenjenih istraživanja do proizvodnje. Međutim, kako su neki važni instituti i dalje ostali pod ingerencijom Ministarstva zrakoplovne industrije (MAP), te kako je donošenje važnih odluka i dalje ovisilo o osobnim odnosima između direktora programa i političkih lidera, MOM je često služio samo za ratifikaciju odluka donesenih na najvišim razinama.
Kalaj(II) fluorid
Vodeni rastvori
SnF2 se lako rastvara u vodi, pri čemu se hidrolizuje formirajući u niskim koncentracijama SnOH+, Sn(OH)2 i Sn(OH)3−, i u višim koncentracijama predominantno polinuklearni Sn2(OH)22+ i Sn3(OH)42+. Vodeni rastvori se dalje oksiduju i formiraju nerastvorne precipitate SnIV koji nemaju efekta kao dentalni profilaktici. Ispitivanja oksidacije primenom Mesbauerove spektroskopije zamrznutih uzoraka indiciraju da je O2 oksidacioni agens.
Primjesa arhaičnih ljudi u modernih ljudi
Genetika
U modernih ljudi nije pronađen ni jedan dokaz neandertalske mitohondrijske DNA. To bi sugeriralo da se uspješna primjesa s neandertalcima dogodila po paternalnoj (očinskoj), a ne maternalnoj (majčinskoj) liniji na strani neandertalaca. Moguće hipoteze govore o tome da je neandertalska mtDNA imala nepovoljne mutacije koje su dovele do izumiranja nosilaca, da su hibridni potomci neandertalskih majka bili odgojani u neandertalskim grupama i izumrli zajedno s njima ili da neandertalke i muški moderni ljudi nisu proizveli plodno potomstvo.
Le Colonne, Grosseto
Le Colonne je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Primjesa arhaičnih ljudi u modernih ljudi
Genetika
Recentne studije otkrile su prisutnost velikih genomskih regija sa snažno reduciranim neandertalskim doprinosom u modernih ljudi zbog negativne selekcije, što je dijelom uzrokovano neplodnošću hibridnih muškaraca. Ove velike regije malog neandertalskog doprinosa bile su najizraženije na kromosomu X – s peterostruko manjim neandertalskim naslijeđem u usporedbi s autosomima – i sadržavale su relativno veći broj gena specifičnih za testise, što znači da su moderni ljudi imali relativno manje neandertalskih gena lociranih na kromosomu X ili izraženih na testisima, a to je u konzistenciji s poznatom činjenicom da je muška neplodnost pogođena s disproporcionalno većom količinom gena na kromosomima X. Također se pokazalo da je neandertalsko naslijeđe bilo selektirano protiv u konzerviranim biološkim putovima, kao što je procesiranje RNA.
Otkrilo se da su gene koji utječu na keratin neandertalci introgredirali u moderne ljude (utvrđeno u Istočnih Azijaca i Europljana), što sugerira da su ti geni omogućili modernim ljudima morfološku adaptaciju njihove kože i kose da se mogu nositi s neafričkim okolišima. Slično se uočilo i za nekoliko gena upletenih u medicinski relevantne fenotipe kao što su oni koji utječu na sistemski eritematozni lupus, primarnu bilijarnu cirozu, Crohnovu bolest, veličinu optičkog diska, pušačko ponašanje, razine interleukina 18 i šećernu bolest tipa 2.
Le Colonne, Grosseto
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Primjesa arhaičnih ljudi u modernih ljudi
Genetika
U studiji iz 2013. istraživači su otkrili neandertalsku introgresiju 18 gena – od kojih je nekoliko vezano s adaptacijom na UV-svjetlost – na kromosomskoj regiji 3p21.31 (regija HYAL) u Istočnih Azijaca. Introgresivni haplotipovi pozitivno su selektirani samo u istočnoazijskim populacijama, postojano se uzdižući od 45 000 godina BP sve do nagla povećanja stope rasta od oko 5 000 do 3 000 godina BP. Ovi haplotipovi javljaju se u vrlo velikim frekvencijama među istočnoazijskim populacijama nasuprot eurazijskim populacijama (tj. europskim i južnoazijskim populacijama). Ovi pronalasci također sugeriraju to da se ova neandertalska introgresija zbila unutar ancestralne populacije koju dijele Istočni Azijci i američki domoroci.
Grimburg
Grimburg je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 103 opštinska središta okruga Trir-Sarburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 504 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7235035.
Santa Gertrudis, Aguascalientes
Santa Gertrudis je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1873 m.
Grimburg
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Trir-Sarburg Grimburg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Trir-Sarburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 460 metara. Površina opštine iznosi 10,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 504 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 50 stanovnika/km².
Primjesa arhaičnih ljudi u modernih ljudi
Genetika
Podaci iz 2005. prethodno su pokazivali da je alel D mikrocefalina, kritičnog regulatornog gena za volumen mozga, potekao iz populacije arhaičnih ljudi. Rezultati pokazuju da je haplogrupa D prije 37 000 godina (na osnovi koalescentne dobi deriviranih alela D) introgredirala u moderne ljude iz populacije arhaičnih ljudi koji su se odvojili prije 1,1 milijuna godina (na osnovi vremena odvajanja između alela D i ne-D), što je konzistentno s periodom kada su neandertalci i moderni ljudi koegzistirali, odnosno divergirali. Visoka frekvencija alela D (70 %) upućuje na to da je on u modernih ljudi bio pozitivno selektiran za. Distribucija alela D mikrocefalina visoka je izvan Afrike, no niska u supsaharskoj Africi, što dalje upućuje na to da se primjesa dogodila u populacijama arhaičnih Europljana. Ova distribucijska razlika između Afrike i Eurazije upućuje na to da je alel D potekao od neandertalaca. No studija iz 2010. otkrila je da je jedan neandertalac iz skloništa kraj Mezzene (Monti Lessini, Italija) bio homozigotan za ancestralni alel mikrocefalina, ne poduprvši time teoriju da su neandertalci doprinijeli alel D modernim ljudima, iako time nije isključena mogućnost neandertalskog porijekla alela D. Studija neandertalskog genoma iz 2010. također nije mogla potvrditi neandertalsko porijeklo haplogrupe D gena mikrocefalina.
Nebočaj
Nebočaj je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Vogošća koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 465 stanovnika.
Primjesa arhaičnih ljudi u modernih ljudi
Genetika
Studija iz 2011. otkrila je da su neandertalci doprinijeli modernim ljudima HLA-A*02, A*26/*66, B*07, B*51, C*07:02 i C*16:02 imunosnog sustava. Nakon što su migrirali izvan Afrike, moderni su ljudi naišli na arhaične ljude s kojima su se međusobno križali, što je dalo prednost modernim ljudima u brzoj obnovi raznolikosti HLA i stjecanju novih varijanata HLA koje se bolje adaptiraju na lokalne patogene.
Morfologija
Po jednoj studiji iz 1999., posmrtni ostaci djeteta modernog čovjeka iz Abriga do Lagar Velha (Portugal) iz ranog gornjeg paleolitika sadržavali su crte koje ukazuju da su se neandertalske primjese s modernim ljudima razasule po Iberiji. Uzevši u obzir dataciju posmrtnih ostataka (24 500 godina BP) i persistenciju neandertalskih crta dugo poslije tranzicijskog perioda od neandertalskih populacija do populacija modernih ljudi u Iberiji (28 000 – 30 000 godina BP), smatra se da je ovo dijete bilo potomak već znatno primiješane populacije.
Graz
Graz (mađarski: Grác, prekmurski: Gráca, slovenski: Gradec) je drugi po veličini grad Austrije od 274,207 stanovnika, on je administrativni centar Savezne zemlje Štajerske, ali i vlastitog okruga jer je Statutarni grad, uz to je i administrativni centar Okruga Graz-Umgebung.
Primjesa arhaičnih ljudi u modernih ljudi
Morfologija
U studiji iz 2006. istraživači su otkrili da čovječji ostaci iz ranog gornjeg paleolitika iz Peştere Muierilor (Rumunjska) od 35 000 BP imaju morfološki uzorak europskih ranih modernih ljudi, ali posjeduju i arhaična i/ili neandertalska obilježja, što upućuje na primjesu europskih ranih modernih ljudi s neandertalcima, a ne toliko na potpuno istisnuće neandertalca. U ova obilježja spadaju širok interorbitalni raspon, relativno plosnati supraorbitalni lukovi, izražena zatiljna izbočina, asimetrična i plitka mandibularna incizura, visok mandibularni koronoidni nastavak, relativno okomit mandibularni kondil u odnosu na položaj incizurne krijeste te uska lopatična glenoidna jama.
Heinrich II od Austrije
Heinrich II (Henrik; 1107 – 13. januar 1177), također poznat kao Jasomirgott, bio je palatinski grof Rajne od 1140. do 1141, markgrof Austrije od 1141. do 1156, vojvoda Bavarske od 1141. do 1156. kao Heinrich XI i vojvoda Austrije od 1156. do 1177. Bio je član Kuće Babenberg.
Graz
Geografske karakteristike
Graz leži na jugu Austrije, u predalpskom prostoru, na sjevernom rubu Gradečkog polja (Grazer Feld). Kroz grad teče rijeka Mura. Ona je u ranijim razdobljima bila značajan priredni faktor kao prometnica. Graz se razvio na važnom putu između talijanskog i panonskog prostora na prijelazu preko Mure. Taj put križao se sa drugim važnim putem koji je iz njemačkih zemalja išao u panonsku nizinu. Taj položaj od antike je utjecao na razvoj trgovine i zanatstva. Graz je i danas, poznati trgovački centar u kom djeluje jedini austrijski međunarodni sajam Grazer Messe. Grad je poznato industrijsko, kulturno i obrazovno središte južnog dijela Austrije.
Primjesa arhaičnih ljudi u modernih ljudi
Morfologija
Studija iz 2007. otkrila je da su najraniji (prije oko 33 ka BP) europski moderni ljudi i susljedni gravetijenci (iz srednjeg gornjeg paleolitika), koji anatomski uvelike nalikuju najranijim afričkim modernim ljudima (iz srednjeg paleolitika), također imali crte koje su distinktivno neandertalske, što upućuje na to da se porijeklo europskih ranih modernih ljudi ne može objasniti samo naslijeđem modernih ljudi iz srednjeg paleolitika.
Ruska svemirska agencija
Prvi svemirski let čovjeka u historiji
Kada je 1966. S. Korolev umro, svemirski je sektor ostao bez važne unificirajuće osobnosti. To je povećalo rivalstvo među stručnjacima, dok u isto vrijeme MOM nije bio u stanju racionalizirati upravljanje svemirskim aktivnostima. To je bio i jedan od najvažnijih razloga zbog kojih je do 1969. godine Sovjetski Savez posustao u utrci na Mjesec.
Primjesa arhaičnih ljudi u modernih ljudi
Morfologija
U ožujku 2013. novi podaci dobiveni na osnovi kasnoneandertalske čeljusti otkrivene u skloništu Mezzeni (Monti Lessini, Italija) ukazali su na vjerojatno križanje kasnih talijanskih neandertalaca. Čeljust (točnije, ostatak mandibularnog trupa) uklapa se u morfološki raspon modernih ljudi, no prikazuje i izrazite sličnosti s nekim drugim neandertalskim primjercima, što ukazuje na promjenu u morfologiji kasnih neandertalaca vjerojatno zbog križanja s modernim ljudima.
Povijest
Rasprava o ovoj hipotezi, koja se može pronaći pod raznim imenima poput križanje, hibridizacija, primjesa (admikstura) ili teorija hibridna porijekla, može se pratiti od otkrića neandertalskih ostataka u 19. stoljeću, iako su raniji pisci vjerovali da su neandertalci bili izravni preci modernih ljudi. Thomas Huxley sugerirao je da mnogi Europljani nose tragove neandertalskog porijekla, no neandertalske karakteristike asocirao je s primitivizmom, pišući da „one pripadaju jednom stupnju razvoja ljudske vrste, koje prethodi diferencijaciji bilo koje postojeće rase, pa možemo očekivati da ćemo ih pronaći u najnižoj od tih rasa, posvuda u svijetu, i u ranim stadijima svih rasa.”
Wu Tingfang
Wu Tingfang (, također poznat kao Ng Choy ili Ng Achoy ; 30. jul 1842 - 23. jul 1922) bio je kineski diplomat i političar, koji je 1917. nakratko služio kao premijer, a od 1921. do 1922. kao ministar vanjskih poslova Republike Kine.
Primjesa arhaičnih ljudi u modernih ljudi
Povijest
U ranom 20. stoljeću Carleton Coon tvrdio je da kavkazoidna rasa ima dvojno porijeklo koje se sastoji od gornjopaleolitskih tipova (mješavina vrsta H. sapiens i H. neanderthalensis) i mediteranskih tipova (čisti H. sapiensa). Svoju je teoriju ponovio u svojoj knjizi Porijeklo rasa (engl. The Origin of Races) iz 1962. godine.
Wu Tingfang
Rođen u kineskoj porodici u današnjoj Malacci, Wu je 1846. godine otišao u Hong Kong. Tamo je odrastao i obrazovao se, a potom otišao u London nakon čega je položio pravosudni ispit i postao jedan od prvih kineskih advokata u Hong Kongu. Poslije je, zbog znanja stranih jezika, od strane carskog režima dinastije Qing imenovan za diplomata te je u nekoliko navrata služio kao ambasador u SAD. U carskom periodu se zalagao za reforme pravnog sistema, a poslije Xinhai revolucije je služio kao diplomat novouspostavljenoj Republici. Wu je promovirao vegetarijanstvo, a na engleskom je objavio nekoliko knjiga kojima je nastojao suzbiti rasističke i druge predrasude prema Kinezima u zapadnoj javnosti.
Ruska svemirska agencija
Prvi svemirski let čovjeka u historiji
Umjesto misija sa ljudskom posadom, na Mjesec je sve do 1976., u sklopu "Luna" programa, poslano niz automatskih istraživačkih sondi, sa zadaćom da istraže mjesečevo tlo i pošalju natrag na Zemlju uzorke njegova tla. S Mjeseca je dopremeljeno oko 320 grama tla (misija Apollo oko 370 kg), a samohodna mjesečeva vozila "Lunohod 1" i "Lunohod 2", u ukupno 16 mjeseci svoga rada, prevalila su put na Mjesecu u dužini od gotovo 50 kilometara (misija Apollo, astronauti sa i bez Lunar Rovera, oko 60 km).
Primjesa arhaičnih ljudi u modernih ljudi
Povijest
Stan Gooch u Ličnosti i evoluciji (engl. Personality and Evolution, 1973.) i Neandertalskom pitanju (engl. The Neanderthal Question, 1977.) razvija teoriju neandertalsko/kromanjonske hibridizacije, koja se ne zasniva na proučavanju anatomije, već na njegovu razumijevanju psihologije i društva modernog čovjeka, za koje tvrdi da puno duguju neandertalskoj kulturi. Goocheve teorije odbacila je akademska zajednica. Gooch je svoju teoriju preradio u Gradovima snova (engl. Cities of Dreams, 1989.) i Neandertalskoj baštini (engl. The Neanderthal Legacy, 2008.).
Ruska svemirska agencija
Svemirska postaja Mir
Međutim, dok je NASA zbog smanjenog budžeta 1970-tih godina morala ograničiti planirana istraživanja Sunčevog sustava i gotovo prekinuti misije sa ljudskom posadom, Sovjetski je Savez uz produžena istraživanja Mjeseca, poslao niz istraživačkih sondi na Veneru (prve slike sa tla) i Mars. Uz pomoć "Proton" rakete SSSR je u razdoblju od 1971. do 1982., u orbitu lansirao sedam svemirskih stanica "Saljut", što je kulminiralo 1986. lansiranjem velike svemirske postaje "Mir". Kontinuirana ljudska prisutnost u zemljinoj orbiti održavana je uz pomoć rakete i svemirskog vozila "Sojuz", konstruiranog još 1967. za potrebe misije na Mjesec, te njegove izvedenice, teretnog i servisnog vozila "Progres".