cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lepa Brena
Karijera
Karijeru je započela 1980. godine. U početku je nastupala pod svojim pravim imenom i sa bendom koji se zvao „Lira Show“. Nastupali su po hotelima i restoranima tadašnje Jugoslavije, i ubrzo su se pročuli kao bend sa atraktivnim nastupom i neobičnom pevačicom. Sledili su ugovoreni redovni nastupi u hotelu Jugoslavija u Beogradu. Tada, međutim, još nisu imali snimljen nijedan album.
Početak na TV Beograd
Najzaslužniji za njenu medijsku promociju bio je Milovan Ilić Minimaks. Pošto je nastup Lepe Brene i Slatkog greha u montaži emisije „Hit parada” na Televiziji Beograd izbačen zbog, za tadašnje uslove, skandaloznog i neprikladnog odevanja (na snimanje je došla u kratkom šortsu koji je sašila zajedno sa svojom majkom), Minimaks je na sopstvenu inicijativu u svoju autorsku emisiju na istoj televiziji ubacio snimak nastupa Lepe Brene. Od te emisije Fahreta Jahić beleži vrtoglav uspeh i nastupa pod pseudonimom „Lepa Brena“.
Saradnja sa Milutinom Popovićem-Zaharom
Godine 1982. Lepa Brena i Slatki greh izdaju album „Čačak, Čačak”, pojavljuju se u filmu „Tesna koža”. Autor svih kompozicija na prvom albumu bio je Milutin Popović-Zahar.
Drugi album „Mile voli disko” izdat je 1982. Neke od pesama sa tog albuma su Mile voli disko, Duge noge i druge. Album je prodat u rekordnih skoro 800 000 primeraka.
Svojim pojavljivanjem na Jugoviziji — jugoslovenskom izboru za Pesmu Evrovizije — sa pesmom „Sitnije, Cile, sitnije”, Lepa Brena i Slatki greh izazivaju zabunu među publikom, pošto se to takmičenje smatralo rezervisanim isključivo za pop pevače. Mada se nisu kvalifikovali za prestižno evropsko takmičenje, Lepa Brena i Slatki greh bili su apsolutni pobednici takmičenja stekavši još veću popularnost. Singl Sitnije cile sitnije prodat je u preko 800 000 primeraka.
Saradnja sa Rakom Đokićem
Album „Bato, bato“, izdat je 1984. godine. Prekinula je saradnju sa Milutinom Popovićem i menadžerom Vladimirom Cvetkovićem i okrenula se novom timu saradnika i novom menadžeru Raki Đokiću. Saradnja sa Popovićem bila je prekinuta još u toku priprema za Jugoviziju, kada su pesmu „Sitnije, Cile, sitnije” uradili Marina Tucaković, Kornelije Kovač i Rade Pajić. Novi provokativniji imidž bio je praćen i novim muzičkim stilom, drugačijim od onog koji je negovao Saša Popović.
Serijal “Hajde da se volimo”
Do kraja 1986. godine Brena je već postala najpopularnija javna ličnost Jugoslavije, ali i učvrstila poziciju neprikosnovenog seks simbola. Menadžer Raka Đokić dolazi na ideju koja će se pokazati odličnom. Naime, Đokić je osmislio da sledeći album bude praćen filmom u kojem će Brena igrati glavnu ulogu. Ova ideja je uspešno realizovana i 1987. godine snimljen je film “Hajde da se volimo” praćen istoimenim albumom. Lepa Brena i Slatki greh postavljali su nove standarde u jugoslovenskoj zabavnoj muzici svog vremena, u nekim domenima (npr. osvajanje susednih tržišta, snimanje spotova po egzotičnim svetskim destinacijama) ostali su i do danas neprevaziđeni. Na osnovu stečenog uspeha, odlučeno je da se snime još dva nastavka filma: “Hajde da se volimo 2” i “Hajde da se volimo 3”, 1989. i 1990. godine (praćeni albumima “Četiri godine” i “Boli me uvo za sve”). Ova dva nastavka krunisaće njenu karijeru i od Lepe Brene napraviti najomiljeniju i najpopularniju pevačicu na prostoru Jugoslavije ikada. Najveći hitovi sa pomenuta dva albuma bili su “Hajde da se volimo”, “Golube”, “On ne voli me”, “Udri Mujo”, “Biseru beli”, “Ja pripadam samo tebi”, “Poželi sreću drugima”, “Jablane” i “Čik pogodi”. A hit “Jugoslovenka” snimljen u saradnji sa Alenom Islamovićem, Vladom Kalemberom i Danijelom Popovićem, današnji komentatori i analitičari smatraju Breninim doprinosom očuvanju krhke i bolesne, no ipak liberalne ideje jugoslovenstva i zajedničke države Jugoslavije. Muzički i filmski kritičari spot i pesmu “Robinja” iz trećeg nastavka trilogije “Hajde da se volimo” smatraju remek-delom jugoslovenske filmske produkcije svog vremena i jugoslovenske pop-folk muzike uopšte.
Crkva svetog Ante Padovanskog u Busovači
'''Crkva sv. Antuna Padovanskog u Busovači''' je rimokatolička crkva u Vrhbosanskoj nadbiskupiji, Bosna i Hercegovina. Proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Nacionalni spomenik se sastoji od crkve i pokretnog naslijeđa koga čine:
Lepa Brena
Serijal “Hajde da se volimo”
U tim turbulentim godinama krajem osamdesetih i početkom devedesetih, Lepa Brena i Slatki greh godišnje su održavali i preko 350 koncerata, a često se dešavalo da održe i dva koncerta u istom danu. Dugo će se pamtiti poduhvat kakav je kompletno rasprodat sedamnaestodnevni koncert u Centru “Sava”. Krajem osamdesetih Brena je održala i koncert u Bugarskoj, na stadionu Levskog u Sofiji, pred oko 100.000 ljudi (ni do danas nije bilo više ljudi na jednom koncertu u Bugarskoj) i izvedeno je čuveno sletanje na scenu iz helikoptera.
Razlaz sa Slatkim grehom i solo karijera
1991. godine Lepa Brena snima poslednji zajednički album sa “Slatkim grehom” “Zaljubiška” koji nije bio medijski propraćen zbog preloma noge Lepe Brene i njene udaje krajem godine za najboljeg jugoslovenskog tenisera Slobodana Živojinovića.
Nakon trogodišnje pauze, 1993. godine Lepa Brena, ovaj put samostalno, izdaje album “Ja nemam drugi dom” i održava čuveni “koncert na kiši” na beogradskom stadionu “Tašmajdan”. Sledeća dva albuma 1994. i 1996. godine, “Kazna Božija” i “Šta je bilo, bilo je” bila su manje uspešna, ali su sa njih ostala još dva velika hita “Luda za tobom” i “Ti si moj greh”. 2000. godine Lepa Brena i Slatki greh prave poslednji zajednički projekat “Pomračenje sunca”.
Povratnički album Lepe Brene najavljen za 2006. godinu pomeren je za 2007, ali kako stvari stoje, nerealno ga je bilo očekivati pre proleća 2008. Upitana od novinara zašto se to dogodilo, Brena je odgovorila da je ona “pevala onoj ujedinjenoj i srećnoj Jugoslaviji, da te države danas nema, i da je stoga jako teško naći odgovarajuće pesme za nju, ali da će dati sve od sebe da uradi najbolje što može”.
Album "Uđi slobodno" izdaje 2008. godine i vraća se na put stare slave. Napravila je koncerte na prostorima bivše Jugoslavije.
Album "Začaran krug" izdaje 2011. godine gde su joj saradnici Petar Grašo, Željko Joksimović, Hari Varešanović...
Ruralni egzodus
Ruralni egzodus je termin koji se koristi za opisivanje migracijskih obrazaca, koji se normalno pojavljuju u regiji, a slijede nakon mehanizacije poljoprivrede. U takvoj situaciji ljudi teže kretanju iz ruralnih područja u urbana. To se odnosi na činjenicu da je s mehanizacijom (ili bilo kojom drugom promjenom u metodi proizvodnje koja povećava produktivnost) potrebno manje ljudi da donesu istu količinu poljoprivrednih prinosa na tržište.
Lepa Brena
Razlaz sa Slatkim grehom i solo karijera
20. i 21. oktobra 2011. godine priredila je dva koncerta u "Beogradskoj areni". Posle dugo godina nastupila je i u Novom Sadu na dan zaljubljenih 2014. godine u prepunoj sali SPENS-a.
Ruralni egzodus
Termin države ruralnog egzodusa koristi se za označavanje onih američki država koje gube svoje ruralno stanovništvo na taj način. Svaka se od tih država nalazi unutar Velike zavale i ima manje slikovite dražesti pored oporih ljeta i oštrih zima.
Urbani egzodus
Kada ljudi odlaze u ruralna područja iz velikih gradova, ponekad imaju nerealistična očekivanja lokalnih službi (npr. medicinskih i prijevoznih objekata) ili se ne uklapaju u lokalnu kulturu (na primjer, manje su željni socijalizacije sa svojim susjedima nego što je to lokalni običaj). Termin "urbani egzodus" skovali su oni koji su shvatili da je to problem. Definicija također može uključivati oblik ruralne gentrifikacije u kojoj prisutnost bogatijih imigranata iz napučenijih područja podiže vrijednosti nekretnina i cijene stanova za dugogodišnje stanovnike. Dok ta pojava može koristiti vlasnicima nekretnina koji je onda žele prodati po višim cijenama, ona također uzrokuje podizanje poreza na nekretnine, pa si mještani mnogo teže mogu priuštiti stanovanje (od posebne važnosti za stanovnike s niskim prihodima i stanarskim zakupcima).
Katolička crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije u Nevesinju
Crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije u Nevesinju je rimokatolička crkva u Trebinjsko-mrkanskoj biskupiji. Nalazi se na sjevernoj periferiji grada Nevesinja, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 16. do 22. maja 2016. godine, donijela je odluku da se crkva proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović i Ljiljana Ševo (predsjedavajuća komisije).
Historija
S obzirom na veliki broj doseljenika, službenika, vojnika i inženjera austrougarske vojske, oko 1880. godine na području Trebinjsko-mrkanske biskupije je bio znatan broj vjernika – katolika. U tom periodu su sagrađene ili se počelo sa gradnjom crkvi u Trebinju i Stocu, a sagrađeni su i brojni župni stanovi. U Nevesinju je u ovom periodu živjelo 250 katolika.
Župa Uznesenja Blažene Djevice Marije u Nevesinju osnovana je od strane franjevaca 1899. godine, kada je i sagrađen župni stan. Župna crkva izgrađena je u periodu od 1901. do 1903. godine. Prostornim obuhvatom Nevesinje je predstavljalo najveću katoličku župu u Hercegovini koja je pokrivala gotovo dvije opštine, Kalinovik i Nevesinje. Župnici su svoju službu, od 1944. godine, najčešće vršili iz Mostara. Nakon II svjetskog rata raspolagali su sa tri prostorije u župnom uredu. Ostale prostorije župnog ureda opštna je predala stanarima, kada su useljene četiri porodice.
Za vrijeme II svjetskog rata crkva je oštećena. Popravljana je u periodu od 1958. do 1973. godine kada je potpuno obnovljena. Minirana je i u potpunosti srušena 1992. godine. Kameni ostaci crkve su odneseni u nepoznatom pravcu. Obnovljena je 2017. god.
Opis
Prema konceptu prostorne organizacije crkva pripada tipu jednobrodnih crkava pravougaonog tlocrta sa polukružnom apsidom i zvonikom »prislonjenim« uz pročelje crkve. Dimenzije stranica iznose 11,80 x 25,65 m, odnosno 15,80 x 28,75 m mjereno sa bočnim oltarima i prislonjenim zvonikom. Zasvedena apsida, na zapadnoj strani, u osnovi je izvedena kao polukružna (dio apside koji se prostorno izdvaja iz objekta crkve). Visina od nivoa terena do krovnog vijenca iznosi oko 11,00 m, a apside oko 8,90 m.
U osovini vanjskog zida istočne, ulazne fasade, izveden je zvonik pravougaone osnove, dimenzija 4,10 x 3,10 metra. Visina zvonika do krovnog vijenaca iznosi oko 20 m.
Combined Locks, Wisconsin
Kombajnd Loks je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.328, što je 906 (37,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
San Antonio, San Luis Potosí
San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Luis Potosí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1756 m.
Rosita, Granja, San Andrés Tuxtla
Rosita, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Andrés Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 202 m.
Rancho Atotonilco, Almoloya de Juárez
Rancho Atotonilco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Almoloya de Juárez.
Šimon Peres
(שמעון פרס), rođen kao Szymon Perski (2. 8. 1923. - 28. 9. 2016.) je bio izraelski političar čija karijera traje gotovo 50 godina i koji je vršio niz odgovornih dužnosti u izraelskoj državi.
Godine 1934. s obitelji emigrirao u Izrael. Bio je član Laburističke stranke do prosinca 2005. godine. Bio je osmi po redu premijer Izraela, i to u dva mandata (od 1984. do 1986. i od 1995. do 1996.), zatim ministar vanjskih poslova Izraela od 2001. do 2002., te zamjenik premijera koalicijske vlade pod Arielom Sharonom početkom 2005. godine.
Dana 13. 7. 2007. izabran je za predsjednika Izraela, a na dužnost je bio od 2007. do 2014. godine.
Villarosa, Enna
Villarosa je naselje u Italiji u provinciji Enna, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4164 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 520 m.
Rancho Atotonilco, Almoloya de Juárez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2585 m.
Cubnezais
Kibneze je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Žironda koja pripada prefekturi Ble.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1049 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 101 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,3 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 45 metara (maksimalnoj 61 m, a minimalnoj 11 m).
USS Princeton (CG-59)
USS Princeton (CG-59) je trinaesta raketna krstarica klase Ticonderoga u službi američke ratne mornarice te šesti brod koji nosi to ime.
Orfeu Negro
Orfeu Negro je brazilsko-francusko-italijanski igrani film snimljen 1959. godine u režiji Marcela Camusa, poznat kao jedno od najuspješnijih ostvarenja brazilske kinematografije.
Camus je Orfeu Negro snimio u stilu italijanskog neorealizma, inzistirajući na snimanju na autentičnim lokacijama umjesto studija, te angažmanom naturščika umjesto profesionalnih glumaca. Sa druge strane, izuzetna pažnja je posvećena muzici za film, koji su napisali Antônio Carlos Jobim i Luiz Bonfá, a čije su pjesme, među kojima se ističe Manhã de Carnaval, koja je kasnije postala veliki hit, te u svijetu popularizirala brazilski muzički stil poznat kao bossa nova.
Orfeu Negro je prikazan na Kanskom festivalu gdje je osvojio Zlatnu palmu, a sljedeće godine je osvojio i Oscar za najbolji strani film. Njegov međunarodni uspjeh se, međutim, nije odrazio na sam Brazil, gdje je film dan-danas predmet kritika zbog navodnog stvaranja negativnih stereotipa o Brazilcima kao neodgovornim lijenčinama koje misle i žive jedino za zabavu.
Godine 1999. je u Brazilu snimljen remake pod naslovom Orfeu.
Uloge
Napomene
Sarin
Sarin (GB) je organofosforno jedinjenje sa formulom [(CH3)2CHO]CH3P(O)F. On je bezbojna, bezmirisna tečnost, koja se koristi kao hemijsko oružje. On je klasifikovan kao oružje za masovno uništenje u UN rezoluciji 687. Proizvodnja i skladištenje sarina je stavljeno van zakona po Konvenciji o hemijskom oružju iz 1993.
Osobine
Po strukturi i biološkom dejstvu sarin je sličan insekticidima poput melationa, i lekovima poput mestinona, neostigmine i antilirijuma.
Sarin isparava relativno brzo (oko 36 puta brže od nervnog agenta tabuna). I njegova para je takođe bezbojna i bezmirisna. Moguće ga je učiniti trajnijim dodatkom određenih ulja ili prerađevina petroleja
Moguće ga je deaktivirati jakim alkalijama, kao što je to slučaj sa ostalim nervnim supstancama. Najčešće se koristi 18 postotni vodeni rastvor natrijum hidroksida.
Biološke indikacije
Sarin napada nervni sistem živih bića. Kada se simuliše funkcionalni motorni neuron ili parasimpatetički neuron on otpušta neuroprenosnik acetilholin koji prenosi impuls do mozga. Nakon toga enzim acetilholinesteraza razlaže acetilholin da bi se mišić opustio. Sarin remeti rad nervnog sistema tako što sa holinesterazom gradi kovalentnu vezu na mjestima u kojim bi normalno acetilholin podlegao hidrolizi. Zbog ovoga se nervni impulsi kontinuirano prenose.
Početni simptomi nakon izlaganja sarinu su nos koji curi, stiskanje u grudima. Ubrzo nakon toga osoba ima poteškoće sa disanjem, gubi kontrolu nad telesnim funkcijama, pa povraća i mokri. Udisanje sarina ili dodir sa njim preko kože je jednako opasan. Čak i koncentracija pare je dovoljna da brzo prodire u kožu. Ljudi koji se izlože sarinu, a ne dobiju odgovarajući tretman mogu imati posljedice za čitav život.
Sarin može biti smrtonosan čak i u malim količinama. Smrt može uslijediti i minut nakon direktnog udisanja 0,01 miligrama po kilogramu telesne težine, ako se u kratkom vremenskom roku ne da protivotrov, obično atropin i pralidoksim.
Proizvodnja i struktura
Sarin je hiralni molekul (tipično racemat), sa četiri supstituenta vezana za tetraedralni fosforni center. SP forma je aktivniji enantiomer usled većeg vezivanja za acetilholinesterazu. On se može pripremiti iz metilfosfonil difluorida i smeše izopropil alkohola.
Izopropilamin se dodaje da bi se neutralisao fluorovodonik generisan tokom ove reakcije alkoholze. Kao binarno hemijsko oružje on se može generisati na licu mesta putem ove reakcije.
Corpus iuris civilis
Justinijanov zbornik (lat. Corpus Iuris Civilis) je zbirka celokupnog rimskog prava koju je objavio rimski car Justinijan I (527—565) u periodu između 529. i 534.
Harrison Ford
Harison Ford je američki glumac, koji je rođen 13. jula 1942. godine u Čikagu (Ilinois, SAD). Najpoznatije uloge je ostvario kao Han Solo u tri filma Ratova zvezda i kao Indijana Džouns u Otimači izgubljenog kovčega, Indiana Jones and the Temple of Doom i Indiana Jones and the Last Crusade.
Corpus iuris civilis
thumb|desno|200px|[[Justinijan I na mozaiku u crkvi Sveti Vitale u Raveni, Italija]]
Harrison Ford
Biografija
Ford je rođen u Čikagu (Ilinois, SAD), od oca Kristofera Forda koji je imao irskonjemačko poreklo i majke Dore Nidelman koja je bila jevrejka. Maturirao je na Maine East High School u Park Riddžu (Ilinois, SAD), a kasnije je pohađao Ripon College (Viskonsin, SAD), gde je učio glumu. Nakon toga se venčao sa Mary Marquardt 1964. godine i sa njom seli se u Los Anđeles (Kalifornija, SAD), gde je potpisao ugovor od $150 dolara sedmično za Columbia Pictures.
Corpus iuris civilis
Istorijat
Obavljanje ovog ogromnog zadatka Justinijan je poverio komisiji sa pravnikom Tribonijanom na čelu. Komisija je u veoma kratkom roku pregledala i sredila hiljadugodišnje rimsko pravo, počev od Zakona dvanaest tablica iz 450. godine pre nove ere sve do Justinijana I. Kodifikovano je pravo sadržano u carskim odlukama (leges) i pravo nastalo iz zvaničnih mišljenja poznatih pravnika (ius).
Delovi
Justinijanov zbornik se sastojao od tri dela, a kasnije je dobio i četvrti:
Masseria Arsa, Caserta
Masseria Arsa je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Corpus iuris civilis
Delovi
Rad na zborniku je započeo 528. godine Justinijanovom carskom odlukom Haec quae necessario kojom je naredio Tribonijanovoj komisiji da kodifikuje pravo sadržano u carskim odlukama (leges). Komisija je za samo godinu dana izradila Justinijanov Kodeks (Codex Iustinijanus), koji je carskom odlukom Summa rei publicae stupio na snagu 529. godine.
Masseria Arsa, Caserta
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Corpus iuris civilis
Delovi
Zbog obimnosti Digesta, uočeno je da je potrebno izraditi i kratak pravni priručnik za početnike. Carskom odlukom Imperatoriam maiestatem od 21. 11. 533. godine započet je rad na ovom priručniku, koji je nazvan Institucije (Institutiones). Priručnik je carskom odlukom Cupidae legum iuventuti postao deo Justinijanovog zbornika, a stupio je na snagu odlukom Tanta zajedno sa Digestama.
Posle stupanja na snagu Digesta i Institucija utvrđeno je da izmađu njih i Kodeksa postoje brojne protivrečnosti. Justinijan je pokušao da ih otkloni sa Pedeset odluka (Quinquaginta decisiones), ali se to pokazalo kao nepraktično, pa se pristupilo izradi drugog izdanja Kodeksa, nazvanog Kodeks ponovnog čitanja (Codex repetitae praelectionis), koji je carskom odlukom Cordi stupio na snagu 534. godine.
Justinijan je nastavio zakonodavni rad u narednih trideset godina, donoseći carske odluke do kraja svog života, koje su nazvane Novele (Novellae). Njima su uređivane sve oblasti života. Nikad nisu sakupljene u zvaničnu zbirku, ali postoji nekoliko privatnih zbirki, od kojih je najpoznatija Autentikum (Authenticum). Ona je najpotpunija i sadrži 168 carskih odluka, od kojih su neke doneli carevi posle Justinijana. Zbog svog velikog značaja Novele se smatraju sastavnim delom Justinijanovog zbornika.
Obnova
Justinijanov zbornik se u Vizantiji primenjivao još oko 900 godina, sve do njene propasti 1453. godine. Ipak treba napomenuti da se ovaj zbornik vremenom menjao i prilagođavao novonastalom feudalnom društvenom sistemu. Tako je nastalo vizantijsko pravo, izgrađeno na temeljima rimskog prava sadržanog u Justinijanovom zborniku. U ovo doba je nastao veliki broj pravnih zbornika, od kojih su najpoznatiji: Ekloga (740. godina), Prohiron (oko 869. godine), Vasilike (krajem 9. veka), Heksabiblos (sudski priručnik iz 1345. godine) i veliki broj građansko-crkvenih zbornika (nomokanona). Na osnovama rimsko-vizantijskog prava razvilo se i srpsko srednjovekovno pravo, čiji su najvažniji zbornici Zakonopravilo svetog Save (iz 1219. godine) i Dušanov zakonik (iz 1349. i dopunjen 1354. godine).
thumb|200px|Justinijanov zbornik sa glosom na margini U zapadnoj Evropi je nestalo interesovanje za rimsko pravo ubrzo posle Justinijanove smrti. Germanski narodi su preoteli Vizantincima teritorije na zapadu, koje je zauzeo Justinijan, i uveli su svoje običajno pravo. Narednih 500 godina pravo u zapadnoj Evropi znatno zaostaje od vizantijskog prava u istočnoj Evropi. Ipak, razvoj trgovine i zanatstva na zapadu, naročito u gradovima severne Italije, dovodi do zanimanja za rimsko pravo, koje je imalo propise za uređivanje novih društvenih odnosa. Proučavanje rimskog prava u zapadnoj Evropi je počelo u 11. veku na pravnom fakultetu u Bolonji, tako što je izučavan rukopis Digesta koji je pronađen u Pizi. Srednjovekovni pravnici su proučavali i tumačili Justinijanov zbornik, a svoja tumačenja su beležili u samom zborniku. Ovakva beleška se zove glosa. Beleška se zapisivala između redova (glossa interlinearis) ili na margini (glossa marginalis). Zbog ovakvog rada na tumačenju Justinijanovog zbornika ovi pravnici su nazvani glosatori. Glosator Dionisije Godofredus je 1583. godine za Justinijanov zbornik prvi upotrebio naziv Corpus Iuris Civilis (Zbornik građanskog prava) i taj naziv se koristi do danas. Rad glosatora ima veliki značaj. Na osnovu njihovih tumačenja su nastali prvi savremeni građanski zakonici: Francuski 1804, Austrijski 1811. i Srpski 1844. thumb|300px|Pravni sistemi u svetu Većina sadašnjih pravnih sistema u Evropi i svetu je izgrađeno na osnovama rimskog prava kodifikovanog u Justinijanovom zborniku. Celokupna pravna terminologija je prevod latinskih originala. Na svim pravnim fakultetima u svetu na uvodnoj godini se uči rimsko pravo, čak i u državama koje nemaju pravne sisteme zasnovane na rimskom pravu. Ovo govori o njegovoj velikoj vrednosti.
Citati
Justinijanov zbornik je još u ono vreme sadržao načela Francuske revolucije: sloboda, jednakost i bratstvo. U Zborniku se garantuje zaštita privatne svojine i humanost u pravu. Sve ovo se vidi iz citata Justinijanovog zbornika.
Harrison Ford
Privatni život
Ford se venčavao dva puta, sa Mary Marquadt (1964-1979), sa kojom ima dva sina (Bendžamina i Vilarda) i Melisom Materson (1983-2001) sa kojom ima sina i kćerku (Malkolm Karsvel i Džordžija). Trenutno je zaručen sa glumicom Kalistom Flokhart, sa kojom je u vezi od 2002. godine.
Sorano, Grosseto
Sorano je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 779 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 409 m.
Sevenig
Zevenig je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 57 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232121.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Zevenig se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 470 metara. Površina opštine iznosi 5,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 57 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 10 stanovnika/km².
Aktivni vrijednosni papiri
Aktivni vrijednosni papiri (engl. active securities) jesu vrijednosni papiri koji se kontinuirano, iz dana u dan, kupuju i prodaju na organiziranim tržištima kapitala. Vrijednosni papiri koji imaju aktivno tržište, utrživi vrijednosni papiri. Radi se o likvidnim vrijednosnim papirima čija je karakteristika da se mogu realizirati u svakom trenutku pa predvidivoj cijeni.
La Tigra, Cabo Corrientes
La Tigra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cabo Corrientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 352 m.
Mohetan
Mohetan (Moneton), Slabo poznato pleme porodice Siouan koje je u drugoj polovici 17. stoljeća obitavalo na donjem toku rijeke Kanawha u Zapadnoj Virginiji. Prvi puta spominje ih Thomas Batts, 1671. a tri godine kasnije posjetio ih je Gabriel Arthur, jedan od ljudi trgovca Abraham Wooda, to je i posljednji puta da se ovo pleme spominje kao samostalno. Njihovi ostaci vjerojatno su se udružili sa Siouan Indijancima iz Piedmonta u Virginiji. Populacija ovog plemena nije poznata, a Arthur koji ih je posjetio, njihovo selo naziva "a great town" Njihova najbliža srodnost, prema Swantonu, bila je sa plemenima Manahoac, Monacan, i možda Ofogoulama iz Ohia. Ime im znači 'big water people'.
Yucuno, Santa Cruz Nundaco
Yucuno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Cruz Nundaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2191 m.
Dioksin
Pod dioksinom smatramo bilo koju hemikaliju koja sadrži hlor (Cl), ugljenik (C), kiseonik (O) i vodonik (H), a da su pri tome međusobno povezane na neki specijalan način. Molekuli dioksina sadrže 3 međusobno povezana prstena atoma. Termin dioksin podrazumva sve diokdine, bilo koji pojedinačni dioksin ili neku grupu dioksina. Ali, uglavnom pod terminom dioksin podrazumevamo najtoksičniji od svih TCDD. Neki naučnici veruju da su dioksini jedni od najtoksičnijih komponenti napravljeni od strane ljudi. Dioksini su neželjeni nusprodukti formirani tokom hemijskih procesa u koji su umešani Cl i pojedina jedinjenja C i H. Dioksini se foriraju kada se hlorni gas upotrebljava za izbeljivanje papira, za proizvodnju pesticida, antiseptika na bazi Cl ili pri spalivanju pojedinih Cl jedinjenja. Dioksini nemaju komercijalnu upotrebu i ne postoje dokazi da se proizvode od strane živih organizama. Šumski požari proizvode dioksin ali u malim koičinama. Hemijske osobine
Diksini su hem. stabilni, znači da se ne razbijaju na manje komponente. Stoga, jednom proizveden dioksin postoji u prirodi dugo vremena. Naučnici su pronašli dioksin gotovo svuda, vodenim tokovima, vazduhu, životinjama, ribi i čoveku. Dioksini se formiraju tokom hem. procesa koji sadrže molekula Cl, C i H. Molekuli koje formiarju dioksni, obično sadrže grupu atoma koja se zove fenol grupa. Fenol je prsten od 6 C atoma - benzenov prsten, koji je povezan sa kiseonikovim i vodonikovim atomom. 2 fenola mogu da se povežu međusobno povezivanjem atoma O sa jednog fenola i atoma C na drugom fenolu i obratno. Ako je atom Cl takođe povezan sa molekulom onda s formira dibenzo-p-dioskin ili samo dioksin.
Danas se zna za 75 različitih tipova dioskina. Svaki molekul dioksinasadrži 12 atoma C dva atoma O i ukupno 8 atoma Cl i H. Svaki dioksin je osoben po broju C atoma na koje su povezani atomi Cl. Molekul koji sadrži atome hlora na pozicijama 2, 3, 7 i 8 se naziva 2, 3, 7, 8 – tetrahlorodibenzo – p – dioksinili TCDB.
Dioksini se ne razlažu lako u vodi, ali se zato dobro razlažu u uljima i mastima. Iz ovog razloga oni teže da se akumuliraju u lancu ishrane. Dioskin u vazduhu padne na biljke, životinje pojedu ove biljke i mala količina dioksina se sa svake biljke akumuluje u životinji. Ove životine dalje ulaze u lanac ishrane čime se dioksin koncentruje još više. Ovaj proces se naziva biomagnifikacija.
Licenca
Licenca ili licencija (njem. Lizenz < lat. licentia: sloboda, dozvola), pravo iskorištavanja predmeta licencije tijekom određenog vremena. Postupak stjecanja licencije zove se licenciranje. Do licencije dolazi ukoliko nositelj prava odluči ugovorom o licenciji u cijelosti ili djelomično prenijeti pravo upotrebe predmeta licence na drugog vlasnika. Predmet ugovora o licenciji mogu biti modeli, izumi, ideje, patenti, uzorci, znanje, robne marke i zaštitni znakovi.
Dioksin
Toksičnost
Neki naučnici veruju da su dioksini izuzetno toksične supstance. Laboratorijska istraživanja su pokazala da zamorčići umiru uginu i od izuzetno malih količina kad ih pojedu. Hrčkovi mogu da prežive i mnogo veće koncentracije. Naučnici su sproveli obimna istraživanja, radi utvrđivanja koliko je dioksin opasan po ljude. Ljudi spadaju u srednji nivo osetljivosti na dioksin. Pošto su dioksini stabilna jedinjenja koja se ne razlažu lako, čak i male dnevne doze mogu da se akumuliraju do nivoa kada su opasni. Naučnici veruju da su dioksini toksični zato što im njihova veličina i oblik omgućava da imitiraju hormone, prirodne hemikalije koje imaju ulogu nosioca informacija u telu. Hormoni kontrolišu rast, razvoj, reprodukciju i funkciju organa. Kada toksini funkcionišu kao hormoni oni mogu da ometu normalan telesni razvoj i funkciju. TCDD ima 4 atoma Cl povezana sa ugljenikom na dalekim krajevima molekula (na pozicijama 2, 3, 7 i 8) što im daje skoro ravan oblik. Dioksini sa više ili manje atoma Cl u molekulu imaju neki drugi oblik sa smanjenom i nikakvom toksičnošću. Naučnici veruju da im ovaj ravan oblik upravo omogućava da imitiraju hormone. Dioksini takođe mogu da izazovu poremaćaj rada jetre, jake glavobolje, gubitak mase, akne, oštećenje nervnog sistema i dr. Takođe mogu da izazovu probleme sa imunim sistemom, reprodukcijom enzima i genima.
Mătăsaru, Mătăsaru
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5722 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 173 m.
Licenca
Kupac licencije može zasnivati daljnji razvoj svog poslovanja na tehničkim, tehnološkim, organizacijskim, menadžerskim i inim iskustvima, znanjima i vještinama tržišno etabliranih poslova prodavatelja licencije. Na taj način kupac licencije smanjuje moguće rizike. Ugovor o licenciji uvijek se zaključuje u pisanom obliku.
Vrste licencija
Razlikujemo: ugovornu, prisilnu te zakonsku licenciju.
Prostorna ograničenost licencije može se ugovoriti ako to nije protivno Hrvatskom Ustavu i zakonima. Ako se ništa ne ugovori, licencija se smatra prostorno neograničenom.
Podlicencija omogućuje korisniku licencije da uz naknadu ustupi pravo dotične licencije i drugim korisnicima. Stjecatelj neisključive licencije za osnivanje podlicencije treba pristanak davatelja licencije, dok stjecatelju isključive licencije takav pristanak ne treba.
Prisilnu licenciju izdaje nadležni sud u slučaju nedovoljnog iskorištavanja patenta bilo kojoj osobi koja podnese zahtjev za prisilnu licenciju.
Los Toboganes, Tocumbo
Los Toboganes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tocumbo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1590 m.
Francesco Petrarca
250px|right|thumb|Petrarca na slici Andree di Bartolla di Bargille (cca. 1450.) Frančesko Petrarka (20. juli 1304 - 18. juli 1374) bio je italijanski humanista i istoričar. Često se naziva "Ocem humanizma". Također je prvi razvio koncept "Mračnog doba".
Čeveni italijanski humanista Frančesko Petrarka je rođen u malom gradiću Arecu u središnjoj Italiji kao sin dvorskog notara. Svoje rano detinjstvo je proveo u selu Incisa blizu Firence. Otac Petrarke, gospodin Petrarko je pobegao iz Firence 1302. zajedno sa Danteom, svojim prijateljem, zbog kuge koja je tada vladala Italijom. Najveći period svog detinjstva Petrarka provodi u Avinjonu gde se čitava porodica preselila na insistiranje pape Klimenta V, koji je 1309. došao u ovaj grad posle raskola u papstvu.
Petrarka je studirao u gradu Montpelijeru (1316-1320) i Bolonji (1320-1326), na insistiranje svog oca pravo. Ipak, Petrarka se prevashodno interesovao za pisanje i za čitanje latinske poezije. Nakon smrti oca, vraća se u Avinjon i radi kao dvorski savetnik. Rad mu je obezbeđivao i dosta vremena da se posveti pisanju. Prvo njegovo delo "Africa" (Afrika) je bila neka vrsta latinskog epa o rimskom vojskovođi Skipiju Afričkom. Zbog svojih dela, primio je na Kapitolu (u Rimu) pesnički lovorov venac i tako je postao prvi čovek kome je pripala čast da se okiti ovakvim priznanjem. Maštao je o ujedinjenju Itlije, pa je tu svoju želju izrazio u pesmi "Moja Italija", i pozdravio je ustanak Kole di Rijencija 1347. godine. Petrarka je putovao po celoj Evropi i radio je kao papski izaslanik jedno vreme. Prilokom svojih putovanja sakupljao je latinske dopise, citate i prerađivao ih. Objavio je prvi prevod Homera na latinskom jeziku, kao i Ciceronova pisma, za koje se sumnjalo da uopšte postoje. Njegovo najčuvenije istorijsko delo jeste "De Viris Illustribus" (Poznati ljudi). Tu je Petrarka spomenuo dvadeset jednog heroja rimske istorije od Romula do Cezara, Aleksandra Velikog, Pira i Hanibala. Delo je posle njegove smrti upotpunio njegovg učenik Lombardo, koji je dodao još 12 biografija, i tako zaključio hronološku seriju sa carem Trajanom. Drugo njegovo istorijsko delo je bilo "Rerum Memorandarum Libri" (Knjiga Sećanja). Tu je Petrarka objavio prikupljene istorijske anegdote, ali mu je delo ostalo nedovršeno. 26. aprila 1336. Petrarka se, zajedno sa svojim bratom i svojim prijateljima, penje na vrh Mont Vantua u Italiji na 1909 m nadmorske visine. Uskoro je pisao svom prijatelju Frančesku Dionođiju i obavestio ga da mu je pošlo za rukom da osvoji vrh Mont Vantua. Ovo penjanje Petrarke na vrh Mont Ventoksa 26. aprila se samatra i pretečom alpinizma, a sam Petrarka prvim alpinistom.
Zbog učešća u crkvenom životu, zabranjen mu je brak. Uskoro je raščistio sa crkvom i venčao se sa jednom nepoznatom ženom koja mu je rodila sina i ćerku.
Petrarkim sin je rođen u Avinjonu i zvao se Đovani, a ćerka Frančeska se rodila u Vakluzi. Ćerka mu je bila udata za plemića Frančeska Brosana, koji će kasnije pročitati prvi Petrarkin testament. 1362. ćerka dolazi u posetu svome ocu u Veneciji da bi se spasla kuge.
Posle kraćeg boravka u Veneciji, Petrarka boravi jedno vreme u Padovi, da bi se zatim zauvek uklonio iz društvenog života. Do kraja svog života se bavio pisanjem u malom mestašcu Arki gde je i umro 1374. godine.
Slavu kao pesnik-humanista Petrarka je stekao svojim zbirkama kancona i soneta gde opisuje svoju ljubav prema Lauri, na jedan drugačiji način nego što je Dante opevao svoju Beatriče.
Među brojnim Petrarkinim delima ističu se sledeća:
Književna dela
Istorijska
Occaneechi
Occaneechi (Akenatzy, stariji oblik), pleme Siouan Indijanaca koje je obitavalo na otoku gdje se sastaju rijeke Dan i Staunton blizu Clarksvillea u Virginiji. Njihovi ostaci (oko 700) danas kao Occaneechi Band of the Saponi Nation (OSBN) žive u naselju Little Texas u okrugu Alamance, Sjeverna Karolina.
Ime
Značenje naziva Occaneechi, isprva se javlja kao Akenatzy, još nije razjašnjeno.
Povijest
Poznati istraživač, John Lederer, prvi je bijeli čovjek koji ih je vidio 1670., no još prije (1650) čuo je o njima Edward Blande i njegovi kompanjoni. Između 1670. i 1676, Occaneechima su se priključili Tutelo i Saponi, a 1676 ili kasnije dolaze i Conestoge. Ovo pleme iz grupe Irokeza počelo je izazivati nevolje, pa su protjerani iz tog kraja. Uznemiravani od strane Irokeza i Engleza, Occaneechi bježe prema jugu gdje ih 1701. nalazi Lawson na rijeci Eno, blizu Hillsboroa, u današnjem okrugu Orange u Sjevernoj Karolini. Ovdje će se udružiti sa Saponima i Tutelima i dijeliti sa njima buduću povijest. Dio Occaneechija koji je otišao sa Tutelima u Ontario možda su oni što su tamo poznati kao Botshenins ili Patshenins. U Sjevernoj Karolini danas žive kao Occaneechi Band of the Saponi Nation.
Etnografija
Položaj na kojem su živjeli Occaneechima je osiguravao kontrolu nad trgovinom krznom, koja je išla preko njihovog otoka. Pleme je po svoj prilici bilo u konfederaciji sa Indijancima Saponi, Eno, Tutelo, i možda još nekima, kao što su Cheraw. Bavili su se kultiviranjem velikih polja što su uz riječnu obalu bila zasađena kukuruzom, te trgovali sa susjednim plemenima. Selo je imalo dvojicu starješina, civilnog i ratnog poglavicu.
Populacija
Populacija Occaneechija iznosila je 1600 (prema Mooneyu, oko 1,200. Godine 1709. zajedno sa plemenima Shakori, Saponi, Tutelo i Keyauwee bilo ih je 750.
Ex-Hacienda Boreje, Almoloya de Juárez
Ex-Hacienda Boreje je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Almoloya de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2573 m.
Zajedničko poreklo
Zajedničko poreklo u evolucijskoj biologiji dijeli grupa organizama koje povezuje zajednički predak. Postoji čvrst dokaz da svi živući organizmi na Zemlji potječu od zajedničkog pretka znana kao posljednji univerzalni predak ili LUA (od engl. last universal ancestor), odnosno posljednji univerzalni zajednički predak ili LUCA (od engl. last universal common ancestor).
Zajedničko porijeklo među organizmima različitih vrsta nastaje tijekom specijacije u kojoj se uspostavljaju nove vrste od jedinstvene predačke populacije. Organizmi koji dijele recentnijeg zajedničkog pretka bliže su srodni. Posljednji zajednički predak svih trenutačno živućih organizama jest posljednji univerzalni predak, koji je živio prije oko 3,9 milijarde godine. Najraniji dokazi života na Zemlji jesu grafit za koji je potvrđeno da je biogen, a otkriven je na zapadnom Grenlandu u metasedimentarnim stijenama starim 3,7 milijarda godina i fosili mikrobnog mata otkriveni u pješčenjaku staru 3,48 milijarda godina pronađenu u zapadnoj Australiji. Svi trenutačno živući organizmi na Zemlji dijele zajedničko gensko naslijeđe (univerzalno zajedničko porijeklo), svaki je od njih potomak jedinstvene izvorne vrste iako je sugestija značajnog horizontalnog genskog transfera tijekom rane evolucije otvorila pitanja o monofiliji života.
Univerzalno zajedničko porijeklo putem evolucijskog procesa, tj. da postoji samo jedan progenitor, jedan praroditelj za sve životne oblike, prvi je predložio Charles Darwin u svojem djelu O porijeklu vrsta koje je završavalo: "Ima veličanstvenosti u takvu poimanju života, s različitim njegovim moćima koje su početno udahnute u nekoliko oblika ili u samo jedan oblik". Ovu su teoriju nedavno popularizirali Richard Dawkins, u svojem djelu Priča o predcima, i drugi.
El Chilar, San Andrés Tuxtla
El Chilar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Andrés Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 662 m.
IFS
Termin IFS ima više značenja.
Oregonska staza
Oregonska staza (engleski: Oregon Trail) je naziv za rutu, kojom su se prvi kolonisti kretali preko sjeverozapadnih dijelova američkog kontinenta, od grada Independence u Missouriju do doline rijeke Columbia u Oregonu.
To je bio put dug oko 3 200 km preko ogromnog neravnog terena Velike nizine (Great Plains) i Stjenovitih planina (Rocky Mountanies), pustinjskog kraja u kom su vladali indijanci.
Historija
Tom stazom, iako to zapravo nije bio nikakav utabani ni označeni put, već samo okvirno zacrtana ruta, prvi su krenuli misonari, trgovci krznom i traperi.
Prve veće karavane volovskih zaprežnih kola krenule su tom stazom 1840e, tako se prebacilo 12 000 prvih kolonista u Oregon. Veliku karavanu od 1 000 kolonista poveo je na put zapada Marcus Whitman 1843.
Put Oregonskom stazom trajao je oko četiri do šest mjeseca, jer su se kolonisti često zaustavljali, zbog popravka kola, nabave vode i hrane i odmora, po usputnim odmorištima i rijetkim vojnim utvrdama, koja su vremenom izrasla u naselja. Kad je 1849. otkriveno zlato u Kaliforniji kod Sacramenta i počela Zlatna groznica, na hiljade kopača pohrllilo je istočnim krakom Oregonske staze na put prema Kaliforniji. Od 1847. hiljade mormonskih kolonista koristilo se djelomično tom stazom po Wyomingu odakle bi skrenuli svojim putem koji je nazvan Mormonska staza.
Od svih puteva prema zapadu, Oregonska staza ostala je najduže u upotebi. Nakon izgradnje željeznička pruga do pacifičke obale, Oregonsku stazu koristili su jedino stočari za prebacivanje velikih stada goveda i ovaca do velikih trgovišta.
Huamantla (razvrstavanje)
Huamantla ima više značenja:
Diano Marina, Imperia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5130 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
USS Normandy (CG-60)
USS Normandy (CG-60) četrnaesta je raketna krstarica klase Ticonderoga u službi američke ratne mornarice i prvi brod koji nosi to ime. Ime je dobio po savezničkom iskrcavanju na obale Normandije 1944. u drugom svjetskom ratu.
Registarske oznake motornih vozila u Crnoj Gori
Na registarskim tablicama za motorna vozila (automobile, kamione, autobuse, radna vozila i radne strojeve, motocikle) iz Crne Gore, nakon što je ona 2006. proglasila nezavisnost i stekla međunarodno priznanje, od 1. VI. 2008. postoje sljedeće oznake:
thumb|right|350px|Registarska područja u Crnoj Gori (Skutarisee = [[Skadarsko jezero)]]
Izgled novih crnogorskih registrarskih tablica
Nove crnogorske registarske tablice za sva motorna vozila biće pravokutnog oblika, osim za:
Na novim tablicama nalazi se:
Nove su tablica bijele boje obrubljene crnom linijom, u lijevom kutu imaju plavo polje na kome je ispisana oznaka MNE, zatim oznaka grada, grb i broj automobila.
Registarske tablice imaju dva slova i tri broja, a vlasnik vozila imaće mogućnost da bira kombinaciju.
Tablice za sva motorna vozila, osim za motocikle, imaju dimenzije 520 mm x 110 mm. Za ona vozila na čiji se zadnji dio ne mogu pričvrstiti takve oznake, izdaju se tablice dimenzija 340 mm x 220 mm.
Policijskih tablice su plave, a crnogorske vojske zelene boje.
Stare registracijske oznake gradova
thumb|right|Izgled starih crnogorskih tablica (Berane, SRJ) No još uvijek važe i stare registarske oznake za motorna vozila iz doba SRJ, sve dok se ne obavi kompletna zamjena novima.
Stare registarske oznake su:
Mezquite Quemado, San Luis Potosí
Mezquite Quemado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Luis Potosí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1731 m.
Mairano, Brescia
Mairano je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1992 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
Society Hill, New Jersey
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.829, što je 25 (0,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Nuntaly
Nuntaly (Nuntaneuck), jedno od ranih plemena Siouan Indijanaca koje je pripadalo konfederaiji Monacan iz Virginije. Otkrio je je John Lederer 1672, koji za njih kaže da su govorili istim jezikom kao i plemena ″Mahoe, Nahyssan, Sapon, Managog, Mangoack, Akenatzy i Monakin″, što bi dokazivalo da su pripadali jezičnoj porodici Siouan. Njihova kasnija sudbina vjerojatno je identična ostalim susjednim plemenima. Značenje imena plemena nije poznato.
Sarkozin
Sarkozin (N-metilglicin) je intermedijer i nusproizvod u sintezi i degradaciji glicina. Sarcozin se metaboliše do glicina enzimom sarkozin dehidrogenaza, kod glicin-N-metil transferaza generariše sarkozin iz glicina. Sarkozin je prirodna aminokiselina prisutna u mišićnim i drugim telesnim tkivima. U laboratoriji se može sintetisati iz hlorosirćetne kiseline i metilamina. Sarkozin ima sladak ukus i rastvara se u vodi. On se koristi u proizvodnji biorazgradivih surfaktanata i pasti za zube, i za niz drugih oblika primena.
Sarkozin je sveptisutan u biološkim materijalima i u hrani poput žumanceta, ćuretine, šunke, povrća, mahuna, etc. Sarkozin se formira iz holina unesenog hranom i metabolizmom metionina. On se brzo razlaže do glicina. Koncentracija sarkozina u krvnom serum prosečne osobe je 1,59 ± 1,08 nM.
Pahatsi
Pahatsi (Great Osage), jedna od tri bande Osage Indijanaca sa rijeke Osage, pritoke Missourija u Missouriju. Godine 1802. polovica bande se izdvojila pod vodstvom poglavice Big-track i nastanila na rijeku Arkansas, gdje su postali poznati kao Arkansas ili Santsukhdhi. Prema Pikeovom (Pajkovom) izvještaju Pahatsi su 1806. brojali 1,695. duša, a odmetnuti Santsukhdhi 1,500. Potomci im danas žive u Oklahomi u okrugu Osage.
Gilhoc-sur-Ormèze
Žilok sir Ormez je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Ardeš koja pripada prefekturi Turnon sir Ron.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 387 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 18 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,74 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 500 metara (maksimalnoj 846 m, a minimalnoj 411 m).
Веле Поље
Веле Поље је насељено место у градској општини Црвени Крст на подручју града Ниша у Нишавском округу. Налази се у јужном делу Алексиначке котлине, 24 километра северно, на путу од Топонице ка селима Врело и Палиграце. Према попису из 2002. било је 537 становника (према попису из 1991. било је 652 становника).
Историја
Веле Поље је старо, још у средњем веку формирано село. Име му значи велико поље. Турски попис 1454/55. године, непосредно након пада ових крајева у турске руке, затекао га је под данашњим називом, као развијено село са 33 куће и дажбином у износу 2.967 акчи. Након четири деценије, 1498. године, евидентирано је као велико село, зеамет Ибрахим-бега из Ниша са 111 домова, 35 самачких, 9 удовичких домова, 2 рајинске воденице (које раде пола године) и са дажбинама које износе 15.717 акчи.
Према турском попису нахије Ниш из 1516. године, место је било једно од 111 села нахије и носило је исти назив као данас, а имало је 100 кућа, 11 удовичка домаћинства, 16 самачка домаћинства.
Извештаји аустријских ухода с краја 18. века (1783. и 1784. године) такође су га споменули са 60 кућа. Почетком 20. века, године 1910. село је имало 93 домаћинства и 718 становника, а 1921. године 110 домачинстава и 790 становника.
Из доба окупације Турске, познати мештанин Китка је био хајдук.