cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diego Velázquez
Madrid i Filip IV.
thumb|upright|left|Portret [[Filip IV., kralj Španjolske|Filipa IV., 1632.]] U prosincu 1622., Rodrigo de Villandrando, omiljeni slikar kralja Filipa IV. je preminuo i Don Juan de Fonseca se zauzeo da ga naslijedi upravo Velázquez. Ponuđeno mu je 50 dukata (175 g zlata—vrijedno oko 2000 € 2005. godine) za njegove troškove, te je došao na dvor u pratnji svoga punca. U kolovozu 1623., kralj Filip IV. je prvi put pozirao za Velázqueza. Iako je završio sliku za samo jedan dan (vjerojatno samo portretna skica), i kralj i njegov tajnik Olivares su bili prezadovoljni. Olivaresje naložio Velázquezu da se preseli u Madrid, obećavši kako nitko nikada više, osim njega, neće slikati kralja.
Um Kultum
Slava
Dužina pjesme na nastupima nije bila određena, nego je zavisila od jačine emotivne veze između pjevačice i publike. Njena najčešča tehnika bilo je ponavljanje jedne jedine rečenice, lagano podižući emotivni naboj i intenzitet svaki put. Ova snažna i visoko personalizirana kreativna veza s publikom je neosporno jedan od razloga fenomenalne slave Umm Kulthum kao umjetnice.
Diego Velázquez
Madrid i Filip IV.
Slijedeće, 1624. godine, primio je 300 dukata za troškove preseljenja obitelji u Madrid koji će mu postati domom do kraja života. Velázquez je primljen u kraljevsku službu s plaćom od 20 dukata mjesečno, uz plaćene liječničke troškove, boravak i dodatni honorar za naslikane slike.
Um Kultum
Gluma i brak
Paralelno sa pjevačkom karijerom, Umm Kulthum se okušala kao glumica. Međutim, brzo je odustala zbog nemogućnosti da ostvari personalnu i emotivnu vezu koju je imala sa publikom uživo. 1953, udala se za liječnika Hassen El Hafnaounija, vodeći brigu da u predbračni ugovor unese klauzulu koja bi joj omogućila raskid braka. Par nije imao djece, i ubrzo su se pojavile špekulacije da je brak služio kao paravan za njene homoseksualne skolonosti. Međutim, Kulthum je imala prisnu vezu sa nećakom kralja Faruka 1940-ih godina i, navodno, je bila duboko nesretna zbog kraljeve zabrane vjenčanja kojeg su planirali.
Diego Velázquez
Madrid i Filip IV.
thumb|200px|Los borrachos (Bakhova gozba), 1629., ulje na platnu, 165 × 227 cm, [[Prado, Madrid.]] U rujnu 1628., Peter Paul Rubens je došao u Madrid kao veleposlanik princeze Isabelle, i Velázquez mu je bio domaćin među Tizianovim slikama u Escorialu. Rubens je tada bio na vrhuncu i tijekom sedam mjeseci diplomatske misije u Španjolskoj pokazao je svoju veličinu kao slikar, ali i kao dvorjanin. Rubens je imao visoko mišljenje o Velázquezu, ali nije imao veliki utjecaj na njegov način slikanja. No, učvrstio je njegovu želju da posjeti Italiju i vidi djela starih majstora.
Um Kultum
Smrt
1967. ljekari su otkrili da Umm Kulthum boluje od uznapredovalog nefristisa. Posljednji koncert je održala u Palace of the Nile, 1972 godine. Nalazi su pokazivlai da je njena bolest neizlječiva. Uz pomoć egipatske vlade, preselila je u Sjedinjene Američke Države gdje joj je pružena najbolja medicinaska njega, ali 1975. kada je bila u posjeti Egiptu je hospitalizirana. Umm Kulthum je umrla 3. februara 1975 u Kairu.
Diego Velázquez
Madrid i Filip IV.
Godine 1627., Filip je objavio natječaj za najbolje slikare španjolske s temom progona Maura. Velázquez je pobjedio i dobio zavidnu plaću za sliku koja je nažalost uništena u požaru u palači 1734. Pet godina nakon što ju je naslikao 1629., primio je dodatnih 100 dukata za sliku Bakhova gozba. Duh ove slike bolje prenosi njen španjolski naziv - Los borrachos ili Los bebedores (pijanice), koji podrugljivo oslikava ovo veličanje polunagog lovorom okrunjenog čovjeka na bačvi vina. Slika je čvrsto naslikana, a svjetlo i sjena su vještije tretirani nego na drugim slikama. Sve u svemu, ona predstavlja primjer najnaprednijeg Velázquezovog stila.
Um Kultum
Smrt
Njenoj dženazi je prisustvalo preko 4 miliona ljudi, sto je jedan od najvećih skupova u historiji. Gomila je preuzela kontrolu nad isplaniranom ceromonjiom i nosila tabut do džamije za koju su smatrali da joj je bila najdraža.
Diego Velázquez
Zrele godine u Italiji i Madridu
thumb|levo|200px|Princ Baltasar Carlos na konju, 1634.-35., ulje na platnu, 209 × 173 cm, [[Prado.]] Godine 1629. otišao je da živi u Italiji godinu i pol. Iako se ovo smatra važnom činjenicom u razvoju njegova stila u slikarstvu, malo je detalja poznato o samom životu tamo: koga je vidio, upoznao, kako je bio primljen i što je očekivao pronaći.
Velázquez je rijetko potpisivao svoje slike i kraljevski arhiv daje datume samo njegovih najvažnijih djela. Nutarnji dokazi iz njegovih portreta daju detaljnije informacije. Velázquez je po povratku u Madrid naslikao prvi od mnogih portreta mladog princa prijestolonasljednika - Don Baltasara Carlosa na propetom konju u maršalskoj odori, odišući plemenitošću usprkos mladosti. Don Baltasar je umro 1646. napunivši tek sedam godina, stoga iz ovog portreta možemo pretpostaviti da je naslikan oko 1641.
thumb|La rendición de Breda (Predaja Brede) iz 1636. je inspirirana Velázquezovim prvim putom u Italiju na kojemu ga je pratio Ambrogio Spinola koji je osvojio Nizozemski grad Bredu nekoliko godina ranije. Ovo remek-djelo prikazuje darovanje ključeva grada španjolskoj vojsci za vrijeme opsade Brede. Smatra se jednim od najboljih Velázquezovih slika.
Moćni ministar Olivares je rano postao zaštitnikom slikara, te se njegov lik nalazi na mnogim Velázquezovim portretima. Velázquez je hrabro ostao uz njega i u trenutku kada je Olivares pao u kraljevu nemilost, izlažući se opasnosti od odmazde ljubomornog Filipa. Kralj je ipak ostao vjeran svom najdražem slikaru.
Kipar Montafles je napravio skulpturu po jednom Velázquezovom konjaničkom portretu kralja; ona sada stoji na trgu Oriente u Madridu. Original je odavno izgubljen, ali postoji nekoliko kopija slike. Velázquez je na ovoj slici, i drugim sličnima, prikazao kralja Filipa s čvrstim okovratnikom koji pod pravim kutom stoji oko vrata – tzv. golilla. Taj modni dodatak je bio kraljeva inovacija na koju je bio jako ponosan, te je čak organizirao procesiju da zahvali Bogu za taj blagoslov. Golilla je brzo postala vrhuncom mode i javlja se na brojnim portretima iz ovog vremena.
Velázquez je konstantno bio u Filipovoj blizini prateći ga na njegovim putovanjima u Aragon 1642. i 1644., a zasigurno je bio prisutan kada je kralj ušao u Leridu kao osvajač. Tada je naslikao slavnu konjaničku sliku na kojoj je kralj rprikazan kao veliki vojskovođa ispred svojih trupa. Sve je punom pokretu osim kraljeva lica. Ova slika visi pored konjaničkog portreta Karla V. od Tiziana, koja je poslužila Velázquezu kao nadahnuće, ali i slika koju je pokušao nadmašiti svojim srebrnim tonovima i punim osjećajem otvorenog prostora.
Portreti
thumb|left|200px|El Primo (Omiljeni), 1644., ulje na platnu, 107 × 82 cm, [[Prado.]] Pored četrdesetak portreta kralja Filipa, Velázquez je naslikao i ostale članove kraljevske obitelji: Filipovu prvu ženu – Isabellu Bourbonsku, njihovu djecu, osobito najstarijeg sina Don Baltasara Carlosa. Za Velázqueza su pozirali i plemići, vojnici, svećenici, pa i popularni pjesnik Francisco de Quevedo. thumb|200px|Portret Sebastiana de Morra, 1645., dvorjanina [[Filip IV.|Filipa IV,, 106,5 x 81,5cm, Prado.]] Iako je tek nekolicina dama s kraljevskog dvora poziralo Velázquezu, on je naslikao brojne slike dvorjana i patuljaka. Velázquez ih prikazuje s otvorenim simpatijama i poštovanjem, kao što se može vidjeti na slici El Primo (Omiljeni), čije inteligentno lice i velika bilježnica s tušem i perom koje stoje pored njega, prikazuju ga kao mudra i bolje obrazovana čovjeka od mnogih uglađenih dvorjana.
Najveća religijska slika Velázqueza - Cristo Crucificado (1632., Raspeti Krist), također pripada ovom srednjem periodu. Ovo djelo iznimne originalnosti prikazuje Krista na križu, samog, netom nakon smrti na križu. Spasiteljeva glava visi na njegovim prsima dok mu busen guste crne kose prekriva dio lica. Mnogi vjeruju da je osoba prikazana kao Krist umjetnikov stric.
thumb|200px|[[Portret pape Innocenta X., 1650., ulje na platnu, 140 × 120 cm, Galerija Doria Pamphili, Rim.]]
Filip je povjerio Velázquezu osnivanje španjolske umjetničke akademije. Iako bogata slikama, španjolskoj je nedostajalo skulptura, te je Velázquez zadužen da otputuje u Italiju i kupi brojna djela. Uz pratnju svojeg sluge Juana de Pareja, kojeg je učio slikarstvu, Velázquez je 1649. otplovio iz Malage za Genovu, te je nastavio put Milana i Venecije kupujući putem slike Tiziana, Tintoretta i Veronesea. U Modeni ga je s posebnim počastima primio vojvoda Modene, te je naslikao njegov portret. Ovaj portret, skupa s onim pape Inocenta X. kojeg je naslikao u Rimu, predstavljaju finalnu fazu njegovog portretnog stila. Velázquez je postigao manera abreviada, pojam iz tog vremena koji objašnjava njegov odvažni oštri stil slikanja. Portret pape ima nemislosrdan izraz lica za koji su službenici Vatikana mislili kako se neće svidjeti Papi. No, on je toliko bio zadovoljan da ga je dao postaviti u njegovoj službenoj čekaonici.
Kasni španjolski period
Kralj Filip je zahtjevao njegov povratak, i Velázquez se nakon posjeta Napulju i svome prijatelju Joséu Riberi, vratio preko Barcelone 1651. Sa sobom je donio mnogo slika i oko 300 skulptura koje su postupno nestale nakon Filipove smrti. Isabella Bourbonska je umrla 1644. i kralj se ponovno oženio s Marijanom Austrijskom, koju je Velázquez rado slikao. Slikar je odabran osobno od kralja za titulu aposentador mayor, koja pretpostavlja dužnost nadgledanja kraljevskih odaja. Ova dužnost je ometala njegov slikarski rad, ali to se ne vidi na njegovim djelima koja su predstavljala sam vrhunac njegove karijere.
left|thumb|300px|[[Las Meninas (Male dvorske dame), 1656., ulje na platnu, 318 x 276 cm, Prado.]] Jedna od infanta (princeza), Margarita, najstarija kćer nove kraljice je glavni lik slike Las Meninas (1656., Male dvorske dame), Velázquezovo remek djelo. Nastala četiri godine prije njegove smrti, ovo je krunsko djelo europskog baroka. Začudo, gledajući brojne poglede u slici, nije nam jasno što je zapravo tema slike. To je još uvijek temom dvojbi, a jedna od interpretacija kaže da je slikar ubacivši blijedi portret kralja i kraljice na suprotni zid, Velázquez pronicljivo prognozirao pad španjolskog carstva koje će nastupiti nakon njegove smrti. Druga interpretacija (bliža istini) kaže da je to ogledalo, te da je slika tako organizirana da su promatrači slike na mjestu kralja i kraljice, te se njihov odraz vidi u ogledalu na kraju sobe.
Kažu da je sam kralj naslikao medalju Cruz Roja (Crveni križ) Reda Svetog Jakova (Santiago) na slikarevim grudima kako se danas može vidjeti na slici. Svojevremeno, Velázquez nije primio ovo odličje viteštva do tri godine nakon što je nastala slika.
thumb|upright|Detalj slike [[Las Meninas s Velázquezovim autoportretom.]]
Velazquezovi posljednji portreti, oni kraljeve djece, su među njegovim ponajboljim djelima. Oni uključuju princezu Margaritu u plavoj haljini i jedini očuvani portret boležljivog princa Filipa Prospera. Na njima je vidljiva kombinacija nježnih linija karaktera sa suptilnim osjećajem isijavanja. Umjetnikove kasne slike su osobite zbog neobično vještog i životnog baratanja bojom i svjetlošću.
Godine 1660. potpisan je sporazum između Francuske i španjolske koji je potvrđen brakom Marije Terezije i Luja XIV.. Svatovi su održani na malenom močvarnom otoku na Bidassoa otočju. Velázquez je bio unajmljen za dekoraciju španjolskog paviljona i privukao je strašnu pozornost plemića svojim scenskim kostimima i ukupnim dekorom. Po povratku u Madrid, u rujnu, pogodila ga je groznica i naslutivši svoj kraj on je potpisao svoju oporuku u kojoj sve ostavlja u rukama svoje žene i svog prijetelja Fuensalida, čuvara kraljevskog ariva. Preminuo je 6. kolovoza, 1660. Sahranjen je u kripti Fuensalida u crkvi San Juan Bautista, a u roku samo osam dana njegova je žena Juana sahranjena pored njega. Nažalost ova je crkva uništena u francuskom bombardiranju 1811., tako da njegovo posljednje počivalište nije poznato.
thumb|right|260px|Velázquezova skulptura ispred ulaza (po njemu nazvan Velázquezov ulaz) u muzej [[Prado u Madridu. Utjecaj Velázquezovog slikarstva se smatra presudnim među slikarima 20tog stoljeća među kojima su Francis Bacon, Pablo Picasso i Salvador Dalí.]]
Kalmici
200px|thumb|Anoushka Kalmici su zapadnomongolski narod, koji pretežno živi u autonomnoj republici Kalmikiji (Rusija) u kojoj čini apsolutnu etničku većinu od 57%. Kalmici su većim delom budističke, a manjim delom pravoslavne veroispovesti, a govore kalmičkim jezikom, koji spada u mongolsku grupu altajske porodice jezika.
Kalmika ukupno ima oko 161.000.
Istorija
mini|Položaj Kalmikije na Kavkazu mini|Portret Kalmika, [[Ilja Rjepin|Ilja Repin (1871)]] Pre svog dolaska u predele zapadne Rusije početkom 17. veka živeli su sa Mongolima čiji su deo tada bili. U Rusiju ih je 1628. godine poveo njihov vođa, „nojon“ (knez) posle razmirica sa tadašnjim vladarima mongolske države (poznate pod nazivom „Ojratska unija") tražeći pomoć od ruskog cara za razračunjavanja sa neprijateljima. U Rusiji su se Kalmici prvo pojavili u Sibiru a zatim su prodrli na Ural i Volgu.
Dolazak Kalmika je ruska vlast primila sa simpatijama, nagrađujući poklonima njihove vođe, jer se nadala da će oni biti branioci južnih granica od stalnih najezdi Tatara i kavkaskih gorštaka. Ubrzo su Kalmici izgubili svoju samostalnost, a autonomija koju su imali je počela da se sužava uz stalno pojačavanje pritisaka od strane carske administracija. To je Kalmike navelo na ideju da se vrate u svoju postojbinu, Džungariju. Ta seoba je započela januara 1771. godine kada je na dug, težak i neizvestan put krenulo oko četri petine ukupne populacije - samo je mali broj njih stigao do Džunharije. Oni koji su ostali u Rusiji živeli su na zapadnim obalama Volge. U potrazi za ispašom i vodom stalno su se selili. Njihov život se postepeno menjao: počeli su da se bave zemljoradnjom što je dovelo do organizovanja stalnih staništa, „stanica“.
Cerro Cenizas, Xochistlahuaca
Cerro Cenizas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Xochistlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 380 m.
Piʻilani
Kralj Piʻilani ("uspon na nebo") bio je kralj havajskog otoka Mauija.
Djetinjstvo
Piʻilani je rođen na Mauiju oko 1577. kao princ.
Kao dječak, Piʻilani je obrezan u skladu s havajskom tradicijom. (Na drevnim Havajima, obrezivanje je bilo ritual kojim su dječaci postajali muškarci; obično bi baka pripremala dječaka za taj dan.)
Vladavina
mini|desno|190px|Piʻilanihale Heiau Nakon što je Kawaokaohele umro, Piʻilani ga je naslijedio.
Osobni život
Kralj Piʻilani je oženio La’ieloheloheikawai; imali su djecu:
La’ieloheloheikawai je bila kraljica i glavna žena Piʻilanija, koji je oženio i Moku te Kunuʻunuiakapokiʻi.
Cheylas
Šela je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi Grenobl.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2 118 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 251 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 245 metara (maksimalnoj 1.202 m, a minimalnoj 240 m).
El Explorador, Tijuana
El Explorador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 202 m.
The Magnificent Ferengi
The Magnificent Ferengi je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazana 1. januara 1998. godine. Radnja prikazuje kako Quark doznaje da mu je majku Ishku zarobio Dominion, te kako okuplja tim Ferengija sa kojim bi je pokušao osloboditi.
Epizoda, koja se isticala korištenjem crnog humora, se smatra jednom od najboljih u historiji serije.
Ujguri
200px|right|thumb|"Kokbayrak" zastava koju je preuzeo [[Pokret za nezavisnost istočnog Turkestana, zabranjena u današnjoj NR Kini.]]
Ujguri su turkijski narod, koji pretežno živi u Kini, odnosno u autonomnoj pokrajini Sinđang Ujgur, u kojoj čini relativnu etničku većinu od 45%. Ujguri su većinom islamske veroispovesti, a govore ujgurskim jezikom, koji spada u turkijsku grupu altajske porodice jezika.
Ujgura ukupno ima oko 8,852.000, od toga u Kini 8,569.000, a u Kazahstanu 232.000.
Jugoslavenska ekspedicija na Kavkaz 1974.
Troškovi su iznosili preko 7.000 dinara po osobi (oko 3 radničke plate), a sastojali su se od 4000 dinara pologa za boravak alpinista iz SSSR-u Jugoslaviji, te od 2360 dinara za povratnu avionsku kartu. Članovi ekspedicije su dobili pomoć od svog matičnog plaininarskog društva, a opremu su sami obezbjeđivali
Po prvi put glavninu nisu činili alpinisti iz Slovenije, već je pružena prilika i alpinistima iz ostalih republika.
Usponi
Ekspedicija je iz Ljubljane 10. jula 1974. odletjela prema Kijevu. Tamo su se sastali sa pratiocem Ahmetom Sabaginovim, koji ih je sve do odlaska iz SSSR-a pratio i pomagao. Dva dana poslije, stigli su u alpinistički logor Elbrus. Nakon obaveznog ispunjavanja maršrutnog lista i liječničkog pregleda, na vrh su krenuli smo 14. VII. Do poznate »Kuće jedanaestorice« (Prjut 11) na 4100 m imali su vodiča. Do samog vrha išli su sami. Od petnaest penjača, trinaest se popelo na zapadni vrh (5633 m). U logor su se vratili 17. Vll.
Nakon ovog prvog uspona podijelili su se u tri grupe od kojih je svaka imala svoj cilj. Jedna grupa (Kotnik, Prelog, Klemenc, Rožić, Jošt) krenuli su pod Čatin Tau. U stijenu su ušli 21. VII, ali su se istog dana vratili zbog toga što je kamenje pogodilo Klemenca u nogu i Rožiča u ruku. Slijedećeg dana su se spustili u logor. Ostala trojica neozlijeđenih su 24. VII ispenjali u jednom danu smjer u sjevernoj stijeni Pika Sčurovskog (Vb) i 25. VII se vratili u logor Elbrus.
Druga grupa (Gostović, Vračević, Šišić, Gafić, Barišić, Mesarić) izabrala je Centralni smjer u sjevernoj stijeni Ullu Tau-Cana (Vb). U stijenu su ušli 21, na vrhu bili 23, a u alpinističkom logoru Ullu Tau 24. VII poslije podne. Narednog jutra autobusom su se prebacili do alpinističkog logora Elbrus.
Tragedija
Treća grupa (Vrdoljak, Bedalov, Tabaković, Čulić) prema Ušbi krenula je 20. jula preko Šeldinskog ledenjaka do Šeldinskog bivaka. Dan poslije su se popeli preko Ušbinskog ledopada na Ušbinski plato gdje su drugi put bivakovali, što je utvrđeno iz naknadno razvijenih fotografija. Sljedeći bivak imali su pod samom stijenom Ušbe, tako da su uspon započeli 23. jula.
Tokom uspona su primijećeni od strane sovjetskih alpinista s obližnje Šelde. Uveče 24. jula prva grupa, kao znak za pomoć, vidjela je crvene rakete ispaljene s Križa Ušbe. Sutradan je poslijepodne dvaput uzletio helikopter u smjeru Ušbe, ali zbog slabe vidljivosti nije bilo rezultata. U novom naletu helikoptera ugledana su dva penjača kako vise navezana užetom na snježnoj padini. To su bili Bedalov i Vrdoljak. Čulića i Tabakovića nažalost nisu mogli pronaći. Zbog opasnosti od novih lavina i nestabilnog vremena spasioci su se 28. jula vratili natrag u logor.
Nakon punih 38 godina češki alpinist na ledenjaku ispod Ušbe pronašao je posmrtne ostatke jednog od nastradalih i dio opreme jugoslovenske proizvodnje, među ostalim i čuturicu s natpisom GRZS-a (Gorska reševalna zveza Slovenije). Fotografiju nalaza poslao je Planinarskom savezu Slovenije, koji je informaciju proslijedio Hrvatskom planinarskom savezu. Na Kavkaz je otišla četvoročlana ekspedicija iskusnih gorskih spasilaca. Pronađena su tijela dvojice nastradalih alpinista i sahranjeni na alpinističkom groblju u Mestiji u Gruziji.
Sva četvorica poginulih hrvatskih alpinista, iako mladi, bili su u to doba među vodećim snagama jugoslovenskog alpinizma. Splićanin Nenad Čulić (rođ. 1949.), bio je načelnik alpinističkog odsjeka HPD Mosor. Izveo je između ostalog, odličan prvenstveni uspon u južnoj stijeni, do tada neosvojenog vrha Ingosfijelda i vodio je vrlo uspješnu 1. splitsku alpinističku ekspediciju na Spitzbergen. Vitkor Tabaković (1948.) u to je doba bio načelnik zagrebačkog alpinističkog odsjeka u Planinarskom društvu Velebit i jedan od najboljih hrvatskih penjača u ledu. Ispenjao je veliki broj zahtjevnih alpinističkih smjerova u Hrvatskoj, slovenskim alpama i centralnim Alpama, baš kao i najmlađi u ekipi, talentovani alpinist Ante Bedalov (rođ. 1952. u Šibeniku). Urso Vrdoljak (1942.) rođen je u Mostaru odakle se preselio u Zagreb gdje se školovao i zaposlio. Neko je vrijeme obavljao dužnost načelnika Komisije za alpinizam PSH. Sva četvorica su bili članovi GSS-a.
Los Llanos, Mixtlán
Los Llanos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mixtlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1542 m.
Gagauzi
Gagauzi su turkijski narod, koji pretežno živi u Moldaviji, odnosno u autonomnom regionu Gagauzija, u kojem čine oko 83% stanovništva. Gagauzi su većinom pravoslavne veroispovesti, a govore gagauškim jezikom, koji spada u turkijsku porodicu jezika.
Gagauza ukupno ima oko 207.000, od toga u Moldaviji 177.000, u Bugarskoj 15.000, u Turskoj 14.000.
Oświęcim
Oświęcim [ ɔɕˈfʲɛɲt͡ɕim ]  (njem. Auschwitz  [ ˈʔaʊʃvɪts ] ), grad u južnoj Poljskoj sa oko 41.500 stanovnika. Smješten je oko 50 km zapadno od Krakówa u Malopoljskom vojvodstvu.
Izvan Poljske, ovaj grad je poznat po koncentracionom logoru Auschwitz koji je sagradila Nacistička Njemačka za vrijeme Drugog svjetskog rata.
Bösenbrunn
Bezenbrun je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Fogtland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.319 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14523060.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Fogtland Bezenbrun se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Fogtland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 465 metara. Površina opštine iznosi 34,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.319 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 39 stanovnika/km².
El Costeño, Soto la Marina
El Costeño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Artaban od Perzije
Artaban Hirkanac je bio perzijski velikodostojnik iz vremena dinastije Ahemenida koji je, prema drevnim navodima, bio regent Carstva u periodu od nekoliko mjeseci (465 - 464. pne.).
Câlnicu de Sus, Câlnic
Câlnicu de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Câlnic.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 593 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 173 m.
Artaban od Perzije
Prema Aristotelu je Artaban bio odgovoran za smrt krunskog princa Darija. Uplašen da će mu se njegov otac osvetiti, organizirao je atentat na kralja. S druge strane, rimski historičar Junijan Justin navodi kako je Artaban već odranije imao ambicije da zasjedne na prijestolje. Tako je prvo iz potaje ubio Kserksa, a potom princa Darija optužio za paricid, zbog čega je princ pogubljen. U svakom slučaju, bez obzira na redoslijed prethodnih događaja, u trenutku kada je Artaban stupio na vlast, i Kserks i Darije su bili skončali nasilnom smrću.
Artaban se nakon toga ponekad navodi na ahemenidskim listama kraljeva.
S obzirom da je Artakserks poslužio kao inspiracija za lik Ahasvera u židovskoj legendi o Purimu, za Artabana se vjeruje da je poslužio kao inspiracija za lik Hamana u istoj legendi.
Tierra Blanca, Balleza
Tierra Blanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Balleza.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2185 m.
Opština Nicolae Bălcescu, Bacău
Nicolae Bălcescu je opština u Rumuniji u okrugu Bakau.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 213 m.
Jolley, Iowa
Džoli je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 41 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 41 stanovnika, što je 13 (24,1%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Traverso Group, Treviso
Traverso Group je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Benetice (Světlá nad Sázavou)
thumb|desno|360px|Benetice Benetice je malo selo koje se nalazi u blizini grada Světlá nad Sázavou u Češkoj.
U tom mestu nekad je postojala fabrika stakla. Iako više ne radi, neka lokalna imena mesta izvedena su od delova fabrike, poput Na sušírnách ili sklárenský rybník. Postoji i rekreacione centar u Beneticama, koji je korišten kao kamp udruženja pionira iz Češke, ali i iz Mađarske, Poljske i Nemačke.
Na trgu stoji Benetička lipa, koji je zasađeno 1945. godine.
Northfield, Illinois
Nortfild je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Benetice (Světlá nad Sázavou)
Iz Benetica se može videti i lijepi dvorac Lipnice, u kojem se redovno krajem jula i početkom avgusta održavaju susreti Veloreksa, čehoslovačkih vozila na tri točka.
Northfield, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.420, što je 31 (0,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pie de la Sierra, Hotel, Uruapan
Pie de la Sierra, Hotel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Uruapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1809 m.
Filatelija u Bosni i Hercegovini
Filatelija u Bosni i Hercegovini (filatelija - skupljanje poštanskih i taksenih maraka, koverti i pečata, grč. filos: prijatelj + telos: carina, novac, daća) svoje početke veže za izdavanje prvih poštanskih maraka na ljeto 1879. godine. Okupacijom od strane Austro-Ugarske monarhije dolazi do izdavanja posebnih poštanskih maraka za teritoriju Bosne i Hercegovine, 1. jula 1879. Prva poštanska marka je sive boje u nekoliko varijanti, prikazuje dvoglavog austrougarskog orla sa grbom i ima vrijednost jednog novčića (njemački: Kreuzer).
Još jedna specifičnost poštanskog saobraćaja u nekim gradovima BiH su postojanje dvije pošte udaljene manje od kilometra u kojima se mogu kupiti dvije vrste poštanskih markica (Sarajevo, Vitez, Mostar, Novi Travnik, Gornji Vakuf itd). U literaturi se takav slučaj spominje u Ujedinjenim Arapskim Emiratima i Omanu u pograničnom dijelu. Ta specifičnost se odrazila na relativno visoku potražnju bh. markica u Evropi, ali i na razvoj grafičkog dizajna i originalnih ideja što je proizvelo visok kvalitet markica. Sličan primjer je Čehoslovačka, koja je nakon raspada iznjedrila dvije pošte visokog kvaliteta. Suprotan primjer je njemačka pošta koja je nakon ujedinjenja i privatizacije izgubila na kvalitetu i dizajnu markica.
Novinske marke
1913. godine izlazi serija od četiri marke sa likom djevojke u narodnoj bosanskoj nošnji. Marke su korištene za frankiranje novina i vrijedile su do 28. oktobra 1918. godine. Kao većina novinskih maraka iz tog vremene nemaju nazubljenje nego su rezane obično na poštanskom šalteru. Nakon završetka Prvog svjetskog rata pojavljuju se sa raznim oznakama u Kraljevini SHS kao marke u normalnom poštanskom prometu.
Porto marke
Osim redovnih poštanskih marki austrijska pošta izdaje i tzv. porto marke, koje su poznate u tri razna tipa. Prvo izdanje je iz 1904. godine sa naznakom Milit.Post-Portomarken (Vojna pošta) i sve su crno-crveno-žute boje i u raznim vrijednostima od 1 do 200 helera. Drugo izdanje je iz 1916/1918. godine i izlazi u vrijednostima od 2 helera do 3 krune.
Marke za ratište
Osim gore navedenih maraka, Austro-Ugarska monarhija za vrijeme Prvog svjetskog rata na okupiranim područjima koristi bh. marke sa dodatnim žigom kao marke za ratišta (njemački: Feldpostmarke). Primjenjuju se razne serije, a žigovi na bh. markama su K.U.K. Feldpost, ali i Serbien. Razlikuju se razni žigovi, kao i položaj (vodoravno ili dijagonalno), kao i žigovi u raznim bojama. Marke izlaze od 1915. do 1918. Porto marke sa žigom (naprimjer 6 Centesimi) se koriste u Italiji sve do 1918. godine. Te marke filatelistički ne pripadaju području BiH, ali su takođe interesantne, zbog raznolikosti žigova i njihovoj rasprostranjenosti u Evropi.
Doba Nezavisne Države Hrvatske
Raspadom Kraljevine Jugoslavije i osnivanjem NDH 10. aprila 1941. na teritoriji BiH dolazi do raspada poštanskog saobraćaja Jugoslavije i osnivanja Hrvatske pošte. Već 12. aprila izlaze marke sa žigom Nezavisna Država Hrvatska sa likom kralja Petra (jugoslavenske marke iz 1930-ih godina). Prvo izdanje na kojima se raspoznaju motivi iz Hrvatske iz 1941/1942. prikazuje i motive iz BiH poput Jajca, rijeke Drine, Konjica, Begove džamije u Sarajevu i Banja Luke. Serija se sastoji od devetnaest maraka na kojima je čak i Zemun.
Doba Demokratske Federativne Jugoslavije (1944-1945)
Pošta u Sarajevu štampa na marke iz NDH pored natpisa Demokratska Federativna Jugoslavija i grb nove države sa petokrakom i pet baklji na lijevoj strani. Ukupno je izdato trinaest maraka, sa dva različita motiva, a vrijedile su od 7. jula do 9. jula 1945. godine. U ta tri dana izdato je samo 600 primjeraka i ukazom Ministarstva pošte iz Beograda proglašavaju se nevažećim, povlače se iz prodaje i uništavaju. Te marke su jedne od najvrednijih maraka sa područja bivše Jugoslavije. Tek u posljednje vrijeme neke marke iz bh. entiteta Republika Srpska postižu veću vrijednost od prosječnih maraka bivše Jugoslavije.
Socijalističko doba
U periodu Federativne Narodne Republike Jugoslavije ne postoje posebna izdanja u BiH, ali se počevši od ranih pedestih godina 20. vijeka pojavljuju motivi bosanskohercegovačkih gradova na markicama. Postoje i izdanja sa narodnim nošnjama, danom ustanka, grbom i zastavom, ali su to najčešće izdanja za svih šest republika Jugoslavije. Značajna su i česta izdanja povodom Dana oslobođenja Sarajeva, kao i poznatih ličnosti iz historije. Tipično za ta izdanja je da historija BiH iz perioda srednjeg vijeka nije mnogo zastupljena, dok je u drugim republikama to bio čest motiv. Također ni poznate osobe (poput književnika) iz osmanlijskog doba nisu nalazile mjesto na markama, mada su pisale o bh. narodu, čak i na tadašnjem narodnom jeziku. Običaji ili tradicija naroda iz BiH nisu se mnogo posmatrali s tog gledišta, osim ako bi to bilo povezano sa državama Srbijom ili Hrvatskom, bilo iz srednjeg vijeka, bilo iz vremena osmanlijske vladavine.
Posebna izdanja su postojala samo na tzv. doplatnim markama, ali je to bilo najčešće vremenski ograničeno. Motivi su bili zajednički, tako da se ne može govoriti o lokalnim markama, kao naprimjer u vremenu pred kraj rata od 1944. do 1945. godine, koje su vrijedile samo na ograničenom području do uspostavljanja zajedničke pošte.
Doba samostalne Bosne i Hercegovine
Raspadom Jugoslavije i proglašavanjem nezavisnosti Republike Bosne i Hercegovine dolazi do osnivanja Bh. pošte sa sjedištem u Sarajevu. U prvo vrijeme koriste se marke bivše države sa raznim žigovima, ali zbog ratnih djelovanja dolazi do djelomičnog raspada poštanskog sistema.
Početkom rata dolazi do proglašavanja paradržavnih tvorevina na teritoriji Republike BiH, tzv. Hrvatske zajednice (kasnije republike) Herceg-Bosne, koja će biti ugašena Vašingtonskim sporazumom početkom 1994. i tzv. Srpske republike BiH (kasnije Republike Srpske) koja će 1995. u Dejtonu biti ozvaničena kao bh. entitet Republika Srpska. Na tim područjima se osnivaju zasebne pošte sa sjedištem u Mostaru (Hrvatska pošta Mostar), kao i Srpske pošte sa sjedištem u Banja Luci. Ove dvije pošte nisu članice UPU, ali su i do danas važeće na području BiH i njihove marke su u normalnoj upotrebi. Nije poznato da li postoji mogućnost mješovitog frankiranja (frankiranje sa dvije ili više marki iz raznih pošta na jednoj pošiljci).
Bh. pošta
U Sarajevu 27. oktobra 1993. izlazi serija od sedam maraka sa tadašnjim grbom RBiH sa ljiljanima. Vrijednosti su od 100 do 50.000 dinara (BHD) u tiražu od 50.000 kompleta. Postoje razna izdanja prvog dana, a marke su nenazubljene i nije poznato da li su bile u opticaju zbog ratnih zbivanja u Sarajevu. Mogu se naći mnogobrojna izdanja Prvog dana (FDC) sa prigodnim žigom i naslovom Suvenir ili sl. što ne odgovara standardima UPU, ali i tekstovi koji ukazuju na trenutnu situaciju u Sarajevu 1993. godine. Zbog toga se često uzimaju ti prigodni listovi kao prve marke iz RBiH, mada je vrlo rijetko da su te marke uopšte bile u poštanskom prometu. Pojavljuju se i dalje ali bez žiga. 1994. godine izlazi serija sa nenazubljenim markama sa motivima sarajevske zimske olimpijade 1984. (deset godina od otvorenja) u vrijednosti od 50.000, 100.000 i 200.000 dinara.
U posljednjih nekoliko godina motivi su interesantni, kako zbog promjenjenog grafičkog dizajna, tako i zbog specifičnosti tema. I dalje se stavlja težište na turizam, gradove i poznate ličnosti: kraljica Jelena, Husein Gradaščević, Mirza Bašagić, Bahrija Nuri Hadžić, Nasiha Kapidžić-Hadžić, Mustafa Mujaga Komadina su samo neki od ličnosti iz bosanske historije koji su obilježeni na marka Bh. pošte. Takođe teme iz gastronomije (npr. "deset u pola" - sarajevski ćevapi, blok izdanje sa tradicionalnim bosanskim jelima: dolmom i baklavom iz 2005, sa otiskanim receptom na engleskom jeziku, ali i izdanje iz 2007. godine: burek zvrk). Bh. pošta primjenjuje isključivo latinicu na svojim izdanjima.
Hrvatska pošta Mostar
1993. godine 12. maja izlazi prva serija maraka u Hrvatskoj pošti Mostar. Marka prikazuje kip Marije i crkvu u Međugorju. Vrijednost marke je 2.000 hrvatskih dinara. U dijelovima pod kontrolom HVO-a (Hercegovina, Srednja Bosna i Bosanska Posavina) je u upotrebi hrvatski dinar već od 1992. godine. Istovremeno se koriste i marke bivše Jugoslavije sa žigom Suverena Bosna i Hercegovina ili Suverena Herceg-Bosna. Od 1993. godine do danas natpisi na poštanskim markama iz ovog područja se mijenjaju i to:
Likovi koji se pojavljuju na markama Hrvatske pošte Mostar su uglavnom iz historije, te se 20.maja 1993. godine na trećoj marki pojavljuje lik Silvija Strahimira Kranjčevića, a nekoliko mjeseci kasnije Hrvoje Vukčić Hrvatinić. U kasnijem periodu je trend prema književnosti te se 1999. godine lik Antuna Branka Šimića pojavljuje na marki od 0.30 maraka, a nedugo nakon toga Nikola Šop. Do 30. maja 1994. u opticaju su marke sa vrijednostima u hrvatskim dinarima, a nakon zamjene u Hrvatskoj, u Herceg-Bosni se i na poštanskim markama uvodi kuna kao oznaka. Sve do 1. januara 1999. kuna je platežno sredstvo u tim područjima. Nakon uvođenja konvertibilne marke Hrvatska pošta Mostar mijenja izgled i oznake na poštanskim markama. 10. februara 1994. izlazi marka sa dodatnom oznakom Hrvatska republika Herceg-Bosna, tako da je jedina razlika amblem Hrvatske pošte Mostar (HPTM) koji je utisnut najčešće u donjem dijelu marke. Izdanja HP Mostar se tematski ne razlikuju od izdanja drugih pošta u BiH, ali sa naglaskom na gradove, područja i ličnosti iz historije hrvatskog naroda u BiH. (Livno, Jajce, Tomislavgrad, Ljubuški, itd.) Tiraži se kreću od 80.000 do 200.000 komada i godišnje izlazi oko 30-ak raznih maraka sa motivima koji se u zadnjih nekoliko godina podudaraju sa motivima ostalih pošta u BiH, što prikazuje određenu saradnju između triju pošta. Sva izdanja Hrvatske pošte Mostar su u latiničnom pismu.
Srpske pošte Banja Luka
Filatelija u Republici Srpskoj počinje nakon formiranja srpske paradržave na teritoriji BiH. 26. oktobra 1992. na markama bivše države pojavljuje se žig Republika Srpska u ćiriličnom pismu. Vrijednost na jugoslavenskoj marki je precrtana sa jednom ili dvije linije i utiskana nova vrijednost koja iznosi od 5 do 500 dinara. Vrijede do 24. januara 1994. godine. U međuvremenu izlazi nova serija 1993. godine sa tri motiva i šest vrijednosti, sa motivima gusli, srpskog grba i manastira Žitomislići kod Mostara. Pošta RS sve do uvođenja konvertibilne marke koristi jugoslavenski dinar, (u početku dinar Republike Srpske), ali marke štampa sa slovima A - za unutrašnju poštu, R - za preporučenu poštu.
Motivi su na početku većinom religiozne prirode, ali s vremenom Srpske pošte izdaju serije sa motivima flore i faune, nogometa, mostova, olimpijade, književnosti sa likovima Branka Ćopića, Jovana Dučića, Meše Selimovića, Alekse Šantića, Petra Kočića i Ive Andrića itd. Marke dostižu relativno visoku vijednost na evropskom tržištu kako zbog motiva tako i zbog niskog izdavačkog tiraža koji se kod nekih serija kreće od 10.000 do 14.000 komada, što je relativno mala količina. Sve marke nose natpis Република Српска i to ćirilicom, sve do 2003. godine kad se počinje pojavljivati natpis Bosna i Hercegovina, ali i dalje sa podnatpisom Republika Srpska. Osim toga marke je moguće razlikovati po grbu Srpskih pošta koji je otiskan na svakoj marki. Pojedinačne marke su po pravilu u ćirilićnom pismu, dok marke u serijama se naizmjenično štampaju u latiničnom i ćirilićnom pismu.
Doplatne marke
Srpske pošte od 14. septembra 1997. godine izdaju i doplatne marke koje se izdaju povodom dana Crvenog krsta, sedmice borbe protiv tuberkuloze. Vrijednost im je od 0,15 ND (novih dinara) 1997. do 0,20 KM 2005. godine. Neke od njih su i samoljepljive što je trend u današnjem štampanju poštanskih maraka. Vrijede najčešće sedmicu dana i obavezne su na svakoj poštanskoj pošiljci. Motivu su jednostavni, sa likom djeteta ili sa crvenim krstom na bijeloj pozadini.
Personalizirane marke
Od 2007. godine Pošta Republike Srpske izdaje i personalizirane poštanske marke. Slijedeći trend drugih evropskih pošta (npr. Austrijske pošte), postoji mogućnost na zahtjev javne institucije, privatne firme ili osobe, izdavanja privatnih maraka sa željenim motivom. Motivi su mogući na vlastiti zahtjev i obično se izrađuju na osnovu fotografije. Grafičko rješenje je obično ponuđeno od pošte, no može se izabrati između dvije boje i to plave i žute, kao i dva oblika, okomiti i uspravni. Na markama su, pored željenih tekstova i tekstovi Bosna i Hercegovina, Republika Srpska, Pošte Srpske, te grb srpskih pošta, kao i nominalna vrijednost. Marke su u opticaju i predstavljaju legalno sredstvo za naplatu poštarine u unutrašnjem prometu. Marketinškim potezom omogućeno je promicanje privatnih firmi, kao i drugih institucija. Nije poznato koji su kriteriji za odobravanje motiva, kao i čime je regulirano što je dozvoljeno na motivima poštanskih marki. Cijena izrade je ovisna od naručene količine i kreće se od 1,50 KM za količinu 20-50 komada, te 0,80 KM za količinu preko 1000 komada. Nominalna vrijednost markica je za sada 0,70 KM. (Stanje 9/2008). U filateliji se ove marke ne katalogiziraju u poznatim katalozima, kao npr. njemačkog izdavača Michel, već obično u specijalnim katalozima. Do sada ove marke nisu katalogizirane ni u jednom poznatijem katalogu. Nije poznato količina izdatih markica, a do sada su izdate 13 različitih poštanskih marki.
Krivotvorine
Pojavom maraka na području Republike Srpske, dolazi i do krivotvorenja. Uzroci krivotvorenja su ili na štetu pošte ili na štetu filatelista. U početku, kvalitetno loše otiskane prve serije, bile su lake za krivotvorenje, te postoje mnoge marke Jugoslavije sa sličnim žigom, koji međutim nije katalogiziran, te je za većinu tih serija, kao i koverti, potreban atest filatelističkog stručnjaka. Kasnije se javljaju krivotvorine sa raznim kombinacijama frankiranih pisama, te raznih žigova. Pojava krivotvorenih FDC koverti se javlja nakon velike potražnje filatelističkih proizvoda Pošte Srpske, kao i u početku relativnom izoliranošču pošte u Banja Luci. Te su krivotvorine lako prepoznatljive po lošem poštanskom žigu.
Zajednička izdanja
U zadnjih nekoliko godina bilo je pokušaja zajedničkih izdanja sa većim ili manjim uspjehom. Osim izdanja CEPT za Evropu, koja tradicionalno izlaze u maju, a skoro sve pošte u Evropi izdaju serije po jedinstvenom motivu, svaka od tri bosanskohercegovačke pošte izdaje zajedničke marke sa drugim državama (npr. Bh. pošta i Katar 2003.).
Jedan od primjera zajedničkog izdanja je marka sa likom pape Ivana Pavla II, koja je trebala biti ista za sve tri pošte, ali je usljed neslaganja Srpskih pošta, marki promijenjen izgled i štampan ponovo. Marka je izdata povodovom posjete pape Bosni i Hercegovini 22. juna 2003. godine u Banja Luci. Cjelokupan tiraž je preuzet od pošte u Sarajevu i koristi se u normalnom prometu. Ta marka je izuzetak i po tome što se na marki Hrvatske pošte Mostar natpis Bosna i Hercegovina pojavljuje na ćirilici. Također deset godina Daytonskog sporazuma u BiH obilježeno je sa gotovo identičnim markama u sve tri pošte, gdje su razlike amblem pošte, oblik i veličina poštanske marke.
Osim početnih motiva i nekih izuzetaka sve tri bosanske pošte su se suzdržavale od stvaranja kulta određenih historijskih ličnosti, pojedinih političkih partija i osim u izuzetnim slučajevima nacionalizma. Korištenjem religijskih motiva na markama ili historijskih ličnosti određenog naroda, ne krše se pravila filatelije, jer su to standardne teme i u drugim poštama, ali zbog specifične političke situacije u BiH pojedina izdanja su se smatrala neprikladnim.
Jedno od rijetkih neuobičajenih izdanja, koje je gotovo nepoznato na tržištu, je serija Bh. pošte iz 1999. od četiri marke sa temom minerali, gdje su prikazani minerali iz Tuzle, Viteza, Busovače i Srebrenice. Tiraž je 30.000 kompleta i pitanje je da li se uopšte upotrebljava u poštanskom prometu, mada se na šalterima sarajevske pošte može kupiti.
El Motuto, Tampico Alto
El Motuto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tampico Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Licinella-Torre di Paestum, Salerno
Licinella-Torre di Paestum je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2704 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Colonia Nezahualcóyotl, Tamazunchale
Colonia Nezahualcóyotl je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 430 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 241 m.
Tecuanapam, Santa María Teopoxco
Tecuanapam je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Teopoxco.
Arroyo de la Troja, Yahualica de González Gallo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1799 m.
Stazzema, Lucca
Stazzema je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 223 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 471 m.
Gama-aminobuterna kiselina
γ-Aminobuterna kiselina (GABA) je glavni inhibitorni neurotransmiter u centralnom nervnom sistemu sisara. Ona učestvuje u regulaciji pobudljivosti neurona. Kod insekata GABA dejstvuje samo na pobuđujuće nervne receptore. Kod ljudi, GABA je između ostalog direktno odgovorna za regulaciju tonus mišića. Mada je ovo jedinjenje aminokiselina, GABA ne ulazi u sastav proteina.
Kod ljudi obolelih od spastičke paralize GABA apsorpcija postaje otežana, što dovodi do hipertonije mišića. Baklofen, je lek koji dejstvuje kao zamena za GABA-u. On može da se veže za oštećene nerve, tako da se ponekad koristi za lečenje spastičnosti uzrokovane nedovoljnom GABA apsorpcijom.
Neurotransmiter
Kod kičmenjaka, GABA deluje na inhibitorne sinapse u mozgu vezivanjem za specifične transmembranske receptore u membrani plazme. Ona utiče na pre- i postsinaptičke neuronske procese. Ovo vezivanje uzrokuje otvaranje jonskih kanala čime se omogućava protok bilo negativno naelektrisanih hloridnih jona u ćeliju ili pozitivno naelekrisanih jona kalijum iz ćelije. U zavisnosti od toga koji se jonski kanali otvore, membrana je bilo hiperpolarizovana ili depolarizovana. Ova akcija rezultira u negativnoj promeni transmembranskog potencijala, što obično izaziva hiperpolarizaciju. Dve opšte klase GABA receptora su poznate: GABAA kod koga je receptor deo kompleksa ligand-kontrolisanog jonskog kanala, i GABAB metabotropski receptori, koji su G protein-spregnuti receptori. Oni otvaraju ili zatvaraju jonske kanale putem intermedijara (G proteina).
Razvoj
U hipokampusu i neokorteksu mozga sisara, GABA ima prvenstveno pobuđivačku ulogu u ranom razvoju. Ona je značajan pobuđivački neurotransmiter u mnogim regionima mozga pre nego što dođe do maturacije glutamatnih sinapsi.
U razvojnim stupnjevima koji prethode formiranju sinaptičkih kontakta, GABA je sintetizovana od strane neuronima, i ona dejstvuje kao autokrini (koji dejstvuje na istoj ćeliji) i parakrini (koji dejstvuje na obližnje ćelije) signalni medijator.
GABA reguliše proliferaciju neuralnih progenitorskih ćelija, migraciju i diferencijaciju  , elongaciju neurita i formaciju sinapsi.
GABA takođe reguliše rast embrionskih i neuralnih stem ćelija. GABA utiče na razvoj neuralnih progenitorskih ćelija putem BDNF izražavanja. GABA aktivira GABAA receptor, uzrokujući zaustavljanje ćelijskog ciklusa u S-fazi, čime se ograničava rast.
Glicin
Glicin ili α-aminosirćetna kiselina je najjednostavnija aminokiselina, koja ne poseduje nijedan asimetričan atom ugljenika u svojoj strukturi. U organizmu se može proizvesti iz drugih aminokiselina, tako da ne spada u esencijalne aminokiseline.
Sinteza
Glicin se može proizvesti iz aminokiselina serin i treonin, iz glioksalne kiseline i sarkozina.
Vladari Koʻolaua
Ovo je popis vladara Koʻolaua, mjesta na otoku Oahuu (Havaji). Stari Havajci su vjerovali da su njihovi vladari potomci boga imenom Wākea. Njihovi su vladari mogli imati različite "rangove"; najviši poznati rang imali su oni rođeni iz unije sestre i brata. Prvi vladar Koʻolaua bio je poglavica Kalehenui, sin Mawekea.
Popis
140px|mini|[[Koʻolau]]
Authiou
Otiju je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Nijevr koja pripada prefekturi Klamsi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 34 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,31 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 321 metar (maksimalnoj 320 m, a minimalnoj 224 m).