cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Broomtown, Alabama
Broomtown je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 182 stanovnika.
Livia Brito
Livia Brito Pestana (Ciego de Avila, Kuba, 21. jul 1986. - ) je kubanska glumica, manekenka i voditeljica.
Karijeru je počela glumeći u Televisinim telenovelama El Triunfo del Amor (2010-2011) i Abismo de Pasion (2012) za koje je 2012. i 2013. osvojila nagrade Najbolja Mlada Glumica dodjele Premios TVyNovelas. 2013. je protagonizirala svoju prvu telenovelu "De que te quiero, te quiero", a tokom 2014-2015 i drugu "Muchacha Italiana viene a casarse" koja joj je 2016. donijela nagradu Najbolja Glumica dodjele Premios ACE i nominacije kao Najbolja Glumica i Chica Que Me Quita El Sueño dodjela Premios TVyNovelas i ''Premios Juventud.
Poznata je i po svom pozorišnom radu na predstavi "El Cartero" za koju je 2013. osvojila nagradu Otkriće Godine dodjele Premios ACPT, kao i voditeljskom angažmanu Televisine emisije "Bailando por un sueno" 2014.
Časopis "EstiloDF" ju je 2015. uvrstio na svoju listu Ličnosti sa najviše stila, a časopis "People en Español"  2016. na svoju listu 50 najljepših.
Karijera
Studirala je glumu na Televisinoj Dramskoj Akademiji. Tokom 2010-2011 igrala je u telenoveli El Triunfo del Amor producenta Salvadora Mejia za Televisin udarni termin tumačeći Fernandu Sandoval Gutierrez de Robles za koju je nagradjena 2012. nagradom Najbolja Mlada Glumica godišnje dodjele časopisa "TVyNovelas". Partner u toj telenoveli bio joj je Pablo Montero, a pored njega u pomenutom projektu igrala je pokraj Maite Perroni i Williama Levya.
2011. se pojavila u spotu za pjesmu Si tu no estas aqui tadašnjeg dečka, salsa pjevača Danny Franka.
2012. ponovo je zaigrala u Televisinom udarnom terminu u telenoveli Abismo de Pasion producentice Angelli Nesma igrajući Palomu Mendozu Gonzales de Arango koja joj je 2013. osigurala nagrade Najbolja Mlada Glumica i Najljepša Glumica dodjele časopisa "TVyNovelas". Partner u toj telenoveli bio joj je Mark Tacher, a pored njega scenu je dijelila i sa glumcima poput Angelique Boyer.
Tokom 2012-2013 debitovala je u pozorištu glavnom ulogom Beatriz u predstavi "El Cartero" koja joj je donijela 2013. nagradu Otkriće Godine od strane meksičkih pozorišnih kritičara "Premios ACPT". Partner u predstavi bio joj je Erick Elias. Te godine učestvovala je u filmu "No se si cortarme las venas o dejarmelas largas" manjom ulogom Chantal, te glavnom ulogom Adriane u sketch epizodi Televisinog serijala "Camino al Altar" gdje joj je partner bio Pablo Lyle.
Norfolk, Connecticut
Norfok je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Livia Brito
Karijera
Tokom 2014-2015 ulogom Fiorelle Orsini Michel de Angeles je protagonizirala i svoju drugu telenovelu u Televisi "Muchacha Italiana Viene a Casarse" producenta Pedra Damian, gdje joj je partner bio Jose Ron, a koja joj je osigurala nominacije 2016. godine kao Omiljena Glumica na dodjeli "Kids Choice Awards Mexico", Najbolja Glumica na dodjeli časopisa "TVyNovelas" i Chica Que Me Quita El Sueno dodjele "Premios Juventud", te nagradu Najbolja Glumica dodjele "Premios ACE". 2015. se godine uz Ninel Conde, Paty Manterolu, Michelle Renaud, Angelique Boyer i Raula Araizu ostvarila kao voditeljica Televisine emisije "Fiesta Mexicana" organizovane povodom proslave nezavisnosti Meksika.
Tokom 2015-2016 zamjenjujući Zuriju Vegu, protagonizirala je ulogom Angeles pozorišnu predstavu "Los Bonobos" kraj Alda Guerre kao partnera. 2016. je protagonizirala i Televisin serijal "Por siempre...Joan Sebastian, el poeta del pueblo" o životu slavnog meksičkog pjevača Joana Sebastiana, gdje pored partnera Jose Manuela Figueroe kao partnera utjelovljuje lik Maribel Guardie koji se u serijalu zove Maricruz.
Norfolk, Connecticut
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 553.
Livia Brito
Karijera
Tokom 2017-2018 je ulogom Yolande protagonizirala serijal "La piloto" kraj Arapha Betkea kao partnera, koji joj je 2018 donio nominaciju Najbolja glumica dodjele časopisa "TVyNovelas", dok je 2017. za Latinsku Ameriku pozajmila glas Ceciliji glavnoj junakinji filma "Lo que de verdad importa", ponovo kraj Jose Rona kao partnera. Te godine je otvorila svoj jutjub kanal kako bi bila u bližem odnosu sa obožavateljima, da bi 2018. ulogama Eugenie i Mayre protagonizirala epizode Televisinih serijala "Descontrol" i "40y20".
Tokom 2019-2020 vratila se, nakon četiri godine pauze, žanru koji ju je proslavio, protagonizirajući originalnu telenovelu "Medicos" producenta Josea Alberta Castra, gdje kraj Daniela Arenasa kao partnera tumači lik glavne junakinje Regine Villaseñor Gil. Godine 2020 se pojavila manjim ulogama Marije i Carmen u filmovima "Juan Apostol, el mas amado" i "Infelices para siempre".
Tokom 2021-2022 je glavnim likom Fernande Linares Ortiz de Toscano ponovo zaigrala u telenoveli i to onoj producenta Jose Alberta Castra naziva "La desalmada", kao što je i ponovo stala pred kamere sa Jose Ronom kao partnerom.
Godine 2022 je likom Lucije Arismendi Diaz/Lucije Arizmendi Madrigal de Ortega protagonizirala telenovelu "La mujer de nadie" producentice Giselle Gonzales kraj Marcusa Ornellasa kao partnera.
Privatni život i modne kampanje
Britova je bila u 6-godišnjoj vezi sa kolumbijanskim salsa pjevačem Danny Frankom sa kojim je prekinula u maju 2012. zbog veze sa kolegom iz telenovele Abismo de Pasion Salvadorom Zerboni sa kojim je prekinula u julu 2012. nakon svega par mjeseci veze. 2014. se pomirila sa Dannyem koji ju je nedugo poslije toga u porodičnoj atmosferi i zaprosio. Tačku na vezu i vjeridbu sa Dannyem Livija je konačno okončala u februaru 2015. Od 2016 do 2019 godine bila je vezi sa meksičkim reggue pjevačem Saidom. Od 2020. je u vezi sa izvjesnim Marianom Martinezom, zbog koje je upala u skandal koji ju je doveo do tužbi i suđenja jer su njih dvoje na plaži u Meksiku napali fotografa Ernesta Zepedu.
2013. se pridružila Televisinoj kampanji En Nuestras Manos koja se bavi pomoći ugroženim porodicama Meksika pojavljujući se u nekoliko njihovih reklama podrške, a 2015. kampanji La mejor version de mi časopisa InStyle.
Zaštitno je lice modne kuće Cklass (2010-2018) i kuće Ruffles (2015-2016).
2015 godine časopis EstiloDF ju je imenovao jednom od Ličnosti sa najviše stila, a časopis People en Espanol ju je uvrstio na svoju listu 50 najljepših  2016. godine. Takodje, časopis TVyNovelas ju je uvrstio na svoju listu Los + mas bellos za 2016 godinu.
Glukokinaza
Glukokinaza (, glukokinaza (fosforilacija)) je enzim sa sistematskim imenom ATP:D-glukoza 6-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ova grupa enzima je prisutna kod bezkičmenjaka i mikroorganizama koji su visoko specifični za glukozu.
Grgo Gamulin
Grgo Gamulin (Jelsa, 21. august 1910. — Zagreb, 2. oktobar 1997.), hrvatski povjesničar umjetnosti i sveučilišni profesor, utemeljitelj hrvatske poslijeratne povijesti umjetnosti.
Biografija
Nakon rata 1945. postaje načelnik Odjela za kulturu i umjetnost u Ministarstvu prosvjete Narodne Republike Hrvatske, a od 1947. povjerava mu se nova organizacija nastave na odsjeku Povijesti umjetnosti, Filozofskog fakulteta. Prvih godina, praktički vodi nastavu sam, ali kako je bio radišan i uporan - ubrzo je stvorio solidan nastavnički tim od mlađih studenata. Na fakultetu je ostao sve do prinudnog odlaska u mirovinu 1972. , zbog istaknute uloge u hrvatskom Maspokretu. Jedan je od osnivača Društva povjesničara umjetnosti Hrvatske, Instituta povijesti umjetnosti 1961. (zajedno s M. Prelogom) pokretač stručnih časopisa; Život umjetnosti, Peristil, i drugih. Gamulin je bio počasni član Accademie di Belle Arti i Ateneo Veneto u Veneciji.
Gamulin je prvi temeljito i znanstveno obradio Tizianov poliptih (i pripisao ga njemu, kasnije je to napravio i Rodolfo Pallucchini) iz dubrovačke katedrale i gotovo sve važnije oltarne pale iz Dubrovnika i okolice (uključujući Boku kotorsku i cijelu Dalmaciju). Atribuirao je oko pet stotina dotad pretežno anonimnih ili neklasificiranih slika, i na taj način obogatio hrvatsku kulturnu baštinu. Najviše su ga privlačili Paolo Veneziano i Palma Mlađi, koji su izravno utjecali na istočnu obalu Jadrana, i stil i manjih radionica.
Po njegovim uspomenama na bijeg iz ustaškog vlaka snimljen je 1967. igrani film Crne ptice u režiji Eduarda Galića.
Gornji Trpuci
Gornji Trpuci je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Brezovica.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 102 stanovnika te 36 obiteljskih kućanstava.
5-MeO-DET
5-MeO-DET je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 246,348 Da.
Culles-les-Roches
Kil le Roš je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šalon sir Saon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 193 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,9 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 400 metara (maksimalnoj 446 m, a minimalnoj 236 m).
Brundidge, Alabama
Brundidge je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.076 stanovnika.
Mount Carmel, Tennessee
Maunt Karmel je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.429, što je 634 (13,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Zlatarevo zlato
Zlatarovo zlato (poznatije kao Zlatarevo zlato), prvi je roman Augusta Šenoe (1838.-1881.) napisan 1871. To je ujedno i prvi hrvatski povijesni roman, koji govori o zagrebačkoj povijesti XVI. stoljeća (nakon Gupčeve Seljačke bune).
Baziran na povijesnim činjenicama, predstavlja sliku života u Hrvatskoj, posebice u Zagrebu. U njemu je Šenoa dao čitavu galeriju osoba - plemiće, svećenstvo i građanstvo. Okosnicu romana čine vječiti sukobi plemstva, koje propada, i građanstva koje polako prodire i preuzima ključne pozicije.
Likovi
Pisac nam pokušava opisom (izgleda) i karakterizacijom likova prikazati da "nije zlato sve što sja" i da odjeća ne čini čovjeka. Dobri lik, Magda, je opisana kao neprivlačna, čak ružna, ali dobra žena, dok je Klara Grubarova fatalna ljepotica, ali zla i iskvarena do srži.
Obitelj Gregorijanec:
Ostali likovi:
Radnja
Prema temi on je povijesni roman, ali ima dvije fabule povijesnu (sukob Gregorijanaca i Zagrepčana) i ljubavnu (ljubav između plemca Pavla Gregorijanca i građanke Dore).
Šenoa uvodi latinski jezik u roman kako bi što više približio čitatelja povijesnom dijelu romana.
Amfoter (vojni zapovednik)
Amfoter (Ἀμφοτερός), brat Kraterov, bio je zapovednik flote Aleksandra Velikog u Helespontu. Na tu je dužnost postavljen 333. pne. Amfoter je pokorio ostrva koja su ležala između Grčke i Azije, očistio Krit od Persijanaca i pirata i 331. pne. otplovio ka Peloponezu, kako bi ugušio pobunu koja se tamo digla protiv makedonske vlasti.
Paglieta, Chieti
Paglieta je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2758 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 229 m.
Agenor (Fegejev sin)
Agenor (Ἀγήνωρ) bio je, u grčkoj mitologiji, sin Fegeja, kralja Psofide u Arkadiji.
Agenor je bio prat Pronoja i Arsinoje (ili, u drugim verzijama mita, Alfesibeje), koja je bila udata za Alkmeona i kasnije od njega napuštena.
Kad je Alkmeon poželeo da znamenitu Harmonijinu ogrlicu i peplos, koji su prethodno pripadali Arsinoji, pokloni svojoj drugoj supruzi Kaliroji, kćeri Ahelojevoj, ubili su ga Agenor i Pronoj na Fegejev podstrek. No kad su dvojica braće stigla u Delfi, gde su nameravali kao zavetne darove ostaviti ogrlicu i peplos, njih same ubili su Amfoter i Akarnan, sinovi Alkmeona i Kaliroje.
Pausanija, koji kazuje istu tu priču, piše da su se Fegejeva deca zvala Temen, Aksion i Alfesibeja.
Grančari
Grančari je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Brezovica.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 194 stanovnika te 48 obiteljskih kućanstava.
Agenor (Antenorov sin)
Agenor (Ἀγήνωρ), sin Antenora i Teane, bio je jedan od trojanskih ratnika u Homerovoj Ilijadi. Bio je jedan od predvodnika trojanskog napada na grčka utvrđenja i prvi Trojanac koji je usmrtio nekog grčkog borca, jer je ubio Elefenora, jednog od vođa Eubejaca. Kasnije, kad su Trojanci napali ahejske brodove, Agenor je pomogao da Helenu da izleči jednu ozledu iz bitke.
Kad je Ahilej gonio u bekstvo celu trojansku vojsku, Agenor se prvi od Trojanaca pribrao i prestao da beži od razgnevljenog Ahileja. Agenor je osećao stid zbog toga što je bežao od čoveka koji je navodno jednako smrtan kao i drugi, te se okrenuo da se suoči s Ahilejem. Dok se grčki junak približavao, Agenor je u njegovom pravcu bacio koplje, ali je ono pogodilo tek Ahilejeve nazuvke. Ahilej se odmah zaleteo na Agenora, ali u tom je trenutku Apolon obavio Trojanca oblakom magle i odneo ga s poprišta sukoba, a sam je Apolon na sebe uzeo lik Agenora i tako odveo Ahileja podalje od Trojanaca. To je svim Trojancima (osim Hektora) dalo dovoljno vremena da se sklone iza zidina Troja.
Agenor je u trojanskom ratu ubio dvoje ljudi.
Prema Pausaniji, Agenora je ubio Ahilejev sin Neoptolem kad su Ahejci napali Troju uz pomoć trojanskog konja.
Agenorov lik nalazio se na Polignotovoj slici u riznici Kniđana u Delfima.
Govor na Gazimestanu
thumb|desno|[[Slobodan Milošević govori na Gazimestanu.]] Govor na Gazimestanu Slobodana Miloševića je održan prilikom proslave 600 godina Kosovske bitke 28. juna 1989. na Kosovu Polju.
Proslava se održavala u neposredno nakon Miloševićevog ukidanja autonomije Kosova. Na Gazimestanu je, po domaćim procenama, bilo je prisutno između milion i dva miliona ljudi. Po agenciji Rojters, oko 300.000.
Proslavi je prisustvovalo gotovo kompletno Predsedništvo SFRJ, na čelu sa Janezom Drnovšekom, zatim je tu bio i Milan Pančevski - tadašnji predsednik Predsedništva CK SKJ, a centralni govor održao je Slobodan Milošević, tadašnji predsednik Predsedništva SR Srbije. Jedini iz predsedništva SFRJ koji je bojkotirao Gazimestan je bio predstavnik SR Hrvatske Stipe Šuvar. Proslavi je prisustvovao i celokupan vrh Srpske pravoslavne crkve.
Proslavi su prisustvovali i gotovo svi ambasadori članica NATO saveza i Europske zajednice koji su imali predstavništva u Jugoslaviji. Jedini izuzeci su bili ambasador SAD Voren Zimerman i ambasador Turske. Danas se u zemljama zapadne Evrope, kao i u SAD, smatra da je Miloševićev govor na ovom skupu označio početak borbe Srbije za teritorijalno proširenje prema zapadu Jugoslavije. Najčešće je kritikovana sledeća Miloševićeva rečenica, koja je tumačena kao najava rata:
Delovi govora na Gazimestanu
Početak govora:
Dalje Milošević kaže:
A zatim :
Kasnije u govoru kaže: ( izvučeno iz konteksta, ako se pročita celo deo videće se smisao borbe za ravnopravnost, razvoj..) A zatim Milošević kaže:
I na kraju: "Pre šest vekova Srbija je ovde, na polju Kosovu, branila sebe. Ali je branila i Evropu. Ona se tada nalazila na njenom bedemu koji je štitio evropsku kulturu, religiju, evropsko društvo u celini. Zato danas izgleda ne samo nepravedno već i neistorijski i sasvim apsurdno razgovarati o pripadnosti Srbije Evropi. Ona je u njoj neprekidno, danas kao i pre. Razume se, na svoj način. Ali takav koji je u istorijskom smislu nije nikad lišio dostojanstva. U tom duhu mi danas nastojimo da gradimo društvo – bogato i demokratsko. I da tako doprinesemo prosperitetu svoje lepe, i u ovom trenutku nepravedno napaćene zemlje. Ali i da tako doprinesemo naporima svih progresivnih ljudi našeg doba, koje oni čine za jedan novi, lepši svet."
Analize i kritike
Prilikom obeležavanja 600. godišnjice bitke na Kosovu, Slobodan Milošević je u svom govoru iskoristio simboličku moć kosovskog mita radi okupljanja masa oko svoje politike. U svom govoru, on je Kosovo nazvao srcem Srbije, što je kasnije postalo široko prihvaćena nacionalistička parola. Ova proslava, na poprištu srednjovekovne bitke iz 1389, uz prisustvo svih crkvenih zvaničnika, je privremeno uspostavila jedinstvo Srpske pravoslavne crkve, države i različitih nacionalističkih tradicija u Srbiji. Miloševićev govor na Kosovu je označio kraj zajedničke jugoslovenske ideje, a on je postao nacionalni srpski lider.
Atelje 212
mini|desno|250px|Atelje 212 Pozorište „Atelje 212“ je osnovano 12. novembra 1956. god. U prostorijama „Borbe“. Prva predstava je bila „Faust“ u režiji Mire Trailović. Atelje 212 je osnovala grupa umetnika (reditelja, glumaca, pisaca...) sa željom da napravi teatar u kome će se prikazivati komadi avangardni u odnosu na ostala pozorišta u Beogradu.
U Ateljeu 212 je igran „Čekajući Godoa“, Semjuela Beketa, po prvi put u jednoj od zemalja Istočne Evrope. Uskoro su se u Ateljeu prikazivali komadi avangrdnih pisaca kao što su Sartr, Jonesko, Žari, Šizgal, Kopit, Žene...
Prvi rukovodioci pozorišta su bili Radoš Novaković i Bojan Stupica, ali je Mira Trailović sa mesta pomoćnika upravnika uskoro postala upravnik.
Posle nekoliko godina pozorište se seli u sadašnju zgradu koju je projektovao Bojan Stupica. Mehanizam za obrtanje scene ugrađen je naknadno, a krov je leti mogao da se otvara.
Mira Trailović je kao dugogodišnji upravnik dala poseban pečat Ateljeu a već 1967. je osnovala jedan od svetski veoma uglednih festival novih pozorišnih tendencija BITEF (Beogradski internacionalni tatarski festival). Na BITEF su dolazila najuglednija svetska imena kao što je Living Teatar, Divadlo na brnov, Piter Bruk...
Među ostalim upravnicima su bili i Ljubomir Draškić, Nebojša Bradić, Svetozar Cvetković.
Jedna od kultnih predstava Ateljea je bila „Kosa“ koja je igrana pre mnogih svetskih pozorišnih centara. U skladu sa tadašnjim trendovima, na bini su se pojavili glumci bez odeće pevajući jedan od najlepših songova iz te predstave „Daj nam sunca...“. mini|desno|Zoran Radmilović - spomenik ispred Ateljea 212 Kroz ovo pozorište, kao članovi, prošle su gotovo sve glumačke zvezde bivše Jugoslavije:
Mimosin
Mimosin (3-hidroksi-4-okso-1(4H)-piridinealanin, leucenol, β-3-hidroksi-4 piridon aminokiselina) je alkaloid. On je toksična neproteinska slobodna aminokiselina, koja je hemijski slična sa tirozinom. Ovaj materijal je prvi put izolovan iz Mimosa pudica.
Atelje 212
Danas Atelje 212 ima stalni ansambl od 32 glumca, ali je otvoren i za one umetnike koji nisu stalno vezani za ovo pozorište. Od 1997. upravnik Ateljea 212 je glumac Svetozar Cvetković.
Ispred glavnog ulaza u Atelje 212 je spomenik Zoranu Radmiloviću u kostimu Kralja Ibija, predstave koja nikad nije bila ista. Prva decenije Ateljea 212 je obeležila i Pavica Gertner, najbolji pozorišni blagajnik u Srbiji do danas.
Apoleggia, Rieti
Apoleggia je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 494 m.
5-MeO-DPT
5-MeO-DPT je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 274,401 Da.
Irving Langmuir
Irving Langmjur (31. januar, 1881, Bruklin, Njujork – 16. avgust, 1957, Vudshol, Masačusets) je bio američki fizikohemičar. Dok je radio u Dženeral elektriku, u periodu 1909-1950, napravio je nekoliko značajnih otkrića, između ostalog pronašao sijalicu punjenu gasom (većina današnjih običnih sijalica je takva) i tehniku zavarivanja vodonikom. Godine 1932. dobio je Nobelovu nagradu za hemiju za otkrića u površinskoj hemiji.
Školovanje
Diplomirao je rudarstvo na Kolumbiji 1903. godine, a doktorirao je u Getingenu kod glavnog fizikohemičara, i samog dobitinka Nobelove nagrade Valtera Nernsta 1906. godine.
Naučni rad
U nastavku svog doktorskog rada ispitivao je efikasnost sijalice što je rezultiralo pronalaskom visokovakuumske cevi. Zatim je sa saradnicima pronašao da život sijaličnog vlakna može znatno da se produži ispunjavanjem sijaličnog balona inertnim gasom, recimo argonom, što predstavlja važan element današnje tehnologije izrade sijalica.
Zatim je ispitivao emisiju čestica sa usijanog vlakna, termojonsku emisiju, a bio je prvi koji je jonizovani gas nazvao plazmom. S time u vezi uveo je koncept elektronske temperature i 1924. pronašao metodu za merenje elektronske temperature i gustine plazme (Langmjurova proba).
U istraživanjima vezanim za atomsku teoriju materije definisao je moderni koncept valentne ljuske i izotopa.
Zajedno sa Katarinom Bladžet ispitivao je tanke filmove i adsorpciju na površinama. Oni su uveli koncept monomolekulskog sloja.
U toku Drugog svetskog rata bavio se razvojem dimnih zavesa za vojne svrhe i metodama za odleđivanje avionskih krila što ga je dovelo do otkrića da kiša može da se izazove zasejavanjem oblaka, suvim ledom i različitim jodidima. Na tim se principima zasniva današnja protivgradna odbrana.
Spomenik revolucije naroda Moslavine
desno|mini|380px|Spomenik revolucije naroda Moslavine Spomenik revolucije naroda Moslavine je monumentalan spomenik kod mjesta Podgarić u Moslavini, rad vajara Dušana Džamonje. Visok je 10, a širok 20 metara.
Istorijska pozadina
Moslavačka gora je tokom Narodnooslobodilačkog rata bila ustanička i partizanska baza Moslavine i šireg područja sve do Zagreba. U blizini sela Podgarić je 1942. godine bila osnovana partizanska bolnica „Stara konspiracija”. S vremenom je Podgarić postao centar ustanka, te je u njemu boravilo Povjerenstvo Centralnog komiteta Komunističke partije Hrvatske za sjevernu Hrvatsku. Uz selo su bile podignute bolnice i radionice, a u samom mjestu organizovani su razni kursevi i održavale se pozorišne predstave.
Rad na spomeniku
Dušan Džamonja dobio je 1965. godine narudžbu za dizajniranje spomenika revolucije kod malog mjesta Podgarić. To je za njega bila nova tema, jer se do tada uglavnom bavio spomenicima posvećenim žrtvama fašizma. Džamonja je napravio gomilu skica za ovaj spomenik, od kojih su mu neke poslužile za kasnija spomenička ostvarenja. Džamonja je zamislio spomenik kao arhitektonski projekat skulpture čiji su volumeni od betona stavljeni u takav odnos kako bi do izražaja došla dinamika kretanja masa. Spomenik je završen 1967. godine, a svečano ga je otvorio predsjednik SFRJ, Josip Broz Tito, 7. septembra.
Na prilazu do spomenika nalazi se spomen-kosturnica u kojoj su sahranjeni posmrtni ostaci oko 1000 poginulih i umrlih boraca u partizanskim bolnicama s tog područja.
Richton, Mississippi
Ričton je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.068, što je 30 (2,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Clermont-Soubiran
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 333 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 32 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,39 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 103 metara (maksimalnoj 188 m, a minimalnoj 45 m).
Atika (arhitektura)
Atika (od grčkog: attikos = potkrovlje) je naziv za arhitektonski element na fasadi neke građevine.
Karakteristike
U klasičnoj arhitekturi atika je bio niski zid tj. parapet iznad krovnog vijenca, najčešće ukrašen skulpturama i stupićima. U Rimskoj arhitekturi atika je postala važan element, koji su oni koristili za dekorativne svrhe i za natpise, kao kod slavoluka. Atika je bio važan arhitektonski element i u renesansi i baroku.
Od 18. vijeka atika dobija i svoje drugo značenje, kao termin za završnu obično znatno nižu etažu iznad vijenca, iznad koje se nalazi krovna konstrukcija. Taj način korištenja atika kao prostora za stanovanje, razvijen je u francuskoj klasicističkoj arhitekturi - kao attiqe, na osnovu tog je proizašla i moderna engleska riječ attic za potkrovlje.
Narodni Univerzitet Vranje
Narodni univerzitet u Vranju formiran je 1955. godine kao Radnički univerzitet "Moša Pijade". Osnovan je radi obavljanja kulturno-obrazovne delatnosti i zadovoljavanja potreba i prava građana u oblasti kulture i obrazovanja odraslih. U oblasti obrazovanja radi škola za osnovno obrazovanje odraslih i kursna nastava. U oblasti kulture, ustanova se bavi likovnom delatnošću, priređujue izložbe desetak puta godišnje, a ima i i izdavačku delatnost.
Zaposleni
Ukupan broj zaposlenih u Narodnom univerzitetom je 11, od kojih je šestoro muškaraca, a pet ženskog pola. Sedmoro zaposlenih ima višu i visoku stručnu spremu, dvoje srednju i dvoje je sa osnovnom školom.
Programi i projekti
Od svog osnivanja, ustanova je sa uspehom obavljala programske zadatke predstavljajući značajan kulturni centar u opštini Vranje i Pčinjskom okrugu. Narodni univerzitet je dobitnik "Sedmoseptembarske nagrade", najvećeg priznanja grada Vranja, 1979, 1981. i 1998. godine, za postignute rezultate na opismenjavanju i obrazovanju odraslih. Obrazovna delatnost Narodnog univerziteta ogleda se u okviru održavanja kurseva stranih jezika - engleski, nemački, italijanski, španski jezik, zatim zanatskih kurseva, kao i kurseva informatike.
Ljubica (Šenoa)
Ljubica je komedija hrvatskog književnika Augusta Šenoe. Objavljena je 1865., a praizvedena 1868. godine.
Sastoji se od tri čina. Prikazano je društvo onovremenog Zagreba i kritizirani su određeni problemi i tipovi ljudi. Ismijan je viši stalež (plemići, lihvari) i njihovi nedostaci - u likovima Ljubice Ružić, Grahovca, Luje, Barunice i Paunovićke. Također je ismijana idealizacija hrvatskog pjesnika - lik Vlatka Cvjetinića. Očita je i subverzivna tendencija komedije - likovi iz nižih staleža su pozitivni i žrtve su višeg sloja. Također je vrlo snažna nacionalna dimenzija djela - na više je mjesta spomenuto hrvatstvo, hrvatska književnost, Hrvati kao pošten narod itd.
Drama je nakon svoga prvog izvođenja bila na udaru ondašnje kritike zbog svojih nerealnih likova i jednostavne fabule. Noviji kritičari slažu se da su likovi suviše tipski, već korišteni i neuvjerlji (npr. Branko Gavella kaže da su "odjeveni kostimima iz kazališne ropotarnice"). Prigovor također ide lošoj dramskoj tehnici - previše monologa, često govorenje "za sebe" itd.
No važnost ovog djela jest u tome što je Ljubica zapravo početak hrvatskog dramskog realizma. Šenoa je upotrijebio tipove likova koje su noviji dramatičari koristili u svojim djelima.
Radnja
Komedija počinje monologom liječnika Đure Radića koji otkriva da mu je lihvarka i usidjelica Ljubica Ružić nanijela veliku sramotu lagavši o njegovoj prošlosti te time spriječila vjenčanje sa ženom koju je volio. Ističe kako ima veliku želju za osvetom. Prilika za to mu se pruža kada ga pjesnik Vlatko Cvjetinić moli da mu pomogne u ostvarivanju braka s Ljubicom Benčić čiji otac ne dopušta vjenčanje bez njegova miraza. Također, uskoro do Đure dolazi Ružićkina sobarica Jelica kojoj je potrebna liječnikova pomoć kako njezin voljeni Marko ne bi otišao u vojsku.
Đuro Radić stvari rješava na sljedeći način: zapovijeda Vlatku da ode na stan kod Ljubice Ružić, da spominje svoju voljenu Ljubicu, ali ni riječ više od nezina imena. Jeličin je zadatak dati Ružićevoj do znanja da je Vlatko zapravo zaljubljen u nju. Tako i biva; Ljubica Ružić misli da Vlatko čezne za njome i pripisuje mu ček od 6000 forinti. Ljubica Ružić objavljuje da će se vjenčati s Vlatkom, no pravi šok doživljava kada je Vlatko poziva u svatove s Ljubicom Benčić. Ružićeva tada očajnički pokušava napakostiti mladcima koji je prevariše, no Đuro je ucjenjuje da će cijelom gradu prinijeti dokaze o njezinim mutnim poslovima.
Tako komedija završava sretno: dvoje mladih se vjenča, a Đuri pripada slast osvete. Može se reći da je ta osveta zapravo ishodišni motiv cijele fabule jer je Đuro Radić pokretač svega što se događalo. On je sveprisutan u cijeloj komediji - doslovno se skriva iza krinoline i upravlja postupcima likova.
Havidić Selo
Havidić Selo je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Brezovica.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 62 stanovnika te 19 obiteljskih kućanstava.
Bucks, Alabama
Bucks je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 32 stanovnika.
Cà di Zelle, Vercelli
Cà di Zelle je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1017 m.
Ljubo Karaman
Biografija
Klasičnu gimnaziju završio je u Splitu 1904, nakon toga studirao je od 1910. na Filozofskom fakultetu u Beču, historiju i geografiju. Od 1912. prebacio se na studij povijesti umjetnosti kod prof. Josefa Strzygowskoga, koji je završio 1914. Nakon Prvog svjetskog rata 1920. doktorirao je kod Maxa Dvořáka u Beču s tezom Die romanische Plastik in Spalato. Uz studij je i radio; 1911. bio je kraće vrijeme nastavnik na splitskoj klasičnoj gimnaziji, zatim u dubrovačkoj gimnaziji, a od 1919. radi kao asistent Pokrajinskoga konzervatorskoga ureda za Dalmaciju. Od 1926. direktor je Konzervatorskog zavoda u Splitu. Zbog pritiska talijanskih okupacijskih vlasti, preselio se 1941. u Zagreb, u kojem je do umirovljenja 1950. radio kao direktor Konzervatorskog zavoda.
Njegov naučni opus obuhvaća desetak knjiga i oko 400 eseja, dijelom objavljenih i u knjigama (Eseji i članci, 1939; Odabrana djela, 1986). Najviše se bavio u spomenicima Dalmacije, od kasne antike do baroka, a pisao je i o srednjovjekovnoj umjetnosti Istre, sjeverne Hrvatske i Slavonije te Bosne i Hercegovine.
Ljubo Karaman se osobito bavio predromaničkom umjetnošću u Dalmaciji od početka svojega naučnog djelovanja. (crkvica sv. Petra u Priku, reljef u krstionici splitske katedrale s likom kralja, sarkofag Ivana Ravenjanina Split, ranosrednjovjekovna pleterna ornamentika u Dalmaciji, predromanička crkvica sv. Mihajla kraj Stona). On je tvorac sintagme Starohrvatska umjetnost, koju je iznio u knjizi Iz kolijevke hrvatske prošlosti (1930). Po njemu je to orginalna umjetnost perriferije, a ne kako je Strzygowski iznio, samo ponavljanje uzoraka sjevernjačke drvene gradnje sa bizantskim uticajem. Karaman je bio i društveno angažiran, 1929. suprotstavio se postavljanju Meštrovićeva spomenika na Peristilu zbog narušavanja estetske ravnoteže. Kao kozervator zalagao se stvaralačko konzervatorsko stajalište, koje je glasilo - konzervirati, a ne restaurirati.
Lope de Vega
Feliks Lope de Vega i Karpio  (, 25. novembar 1562. — 27. avgust 1635), španski pisac Zlatnog veka. Napisao oko 1800 komedija od kojih je sačuvano blizu 500, 400 religioznih drama, mnogobrojne međuigre, pastoralni roman (Arkadija, 1598), mistične i burleskne pesme. Ovaj genijalni stvaralac nalazi svoje teme u Bibliji, mitologiji, antičkoj, stranoj i naročito španskoj istoriji, u pastoralnim i viteškim romanima, istočnjačkim basnama, italijanskim novelama, folklornim legendama, hagiografijama, seljačkim ili gradskim običajima, narodnim pesmama i velikim tokovima unutrašnje i spoljne politike (Fuenteovehuna, 1612-1614; Peribanjes i vitez od Okanja, 1614; Baštovanov pas; Kirka. 1624; Vitez od Olmeda, 1641).
Veliki skok naprijed
desno|mini|250px|Farmeri se skupljaju kako bi pravili čelik u improviziranim talionicama
Veliki skok naprijed ili Veliki korak naprijed (kineski 大跃进) Narodne republike Kine je bio ekonomski i socijalni plan na snazi od 1958. do 1961. čiji je cilj bio iskoristiti kinesku ogromnu populaciju kako bi se zemlja brzo preobrazila iz poljoprivredne ekonomije u modernu industrijaliziranu. Mao Ce Tung je pokrenuo program i osmislio ga po „teoriji produktivnih snaga“. Projekt je završio u katastrofi i pokrenuo jednu od najsmrtonosnijih i najtežih gladi u modernoj ljudskoj povijesti u kojoj je poginulo najmanje 20 milijuna ljudi.
Uvod
Od kad 1949. formirana Narodna republika Kina, Mao Ce Tung je preuzeo kontrolu i smatrao da je najbolji način da se financira industrijalizacija države taj da vlast preuzme kontrolu nad poljoprivredom čime bi uspostavila monopol nad distribucijom i ponudom žitarica. To bi omogućilo državi da ju otkupi za nisku cijenu i onda proda za veću, čime bi skupio potreban kapital za industrijalizaciju provincija. Iako je vlast shvatila da će ta politika biti nepopularna među seljacima, ipak je krenula sa njenom provedbom kada je počela stavljati seljake pod kontrolu partije uz pomoć uspostave poljoprivrednih kolektiva koji će ujedno olakšati nabavu alata i životinja. U jednoj zajednici je znalo biti između 100 i 300 obitelji do 1956.
Umjereni članovi partije, među kojima je bio i Zhou Enlai, zagovarali su ukidanje kolektivizacije i smatrali da bi Kina trebala način „svoj“ komunizam, a ne slijediti model Sovjetskog saveza. Njihove zahtjeve je ojačao govor Nikite Hruščova 1956. u kojem je razotkrio zločine tijekom vladavine Staljina koji su naglasili neuspjeh njegovih poljoprivrednih politika u SSSR-u. Te činjenice, Istočnonjemački ustanak 1953., Protesti u Poznańu 1956. i Mađarska revolucija 1956. uvjerili su Ce Tunga da Kina mora naći svoj put.
Projekt “Veliki skok naprijed”
„Veliki skok naprijed“ je imao zacrtan plan povećanja industrijskog sektora Kine uz pomoć masovne jeftine radne snage i izbjegavanja uvoza teške mašinerije. Do 1958., uspostavljeno je oko 25.000 zajednica koje su imale prosječno 5.000 domaćinstava. Zajednice su bile uglavnom samoodržive, a umjesto novca i nadnica radnici su dobivali „radne bodove“.
Prema planu, radnici bi u svojim dvorištima uspostavili improvizirane talionice u kojima bi od starog metala proizvodili čelik. Seljaci bi koristili drva za vatru u talionicama, a stari lončići i potrošeni alati su namijenjeni kao opskrba „starog metala“. Mao je predviđao da će „Veliki skok naprijed“ omogućiti Kini da za „15 godina pretekne Veliku Britaniju po proizvodnji čelika“. Seljaci su se masovno preusmjeravali u talionice kako bi proizvodili čelik te je tako velik dio žetve zapušten. Iako je Mao tek kasnije otkrio da se kvalitetni čelik može proizvoditi samo u posebnim velikim tvornicama koja se lože na ugljen, ipak je ostao uvjeren da će plan uspjeti. Program je ipak potiho napušten 1960.
U međuvremenu, lokalni vođe su bili pod pritiskom da pogrešno javljaju kako je žetva uspješnija nego prije. Tako su proizvodnje žetve uvećane i do 10 puta od stvarnog stanja na terenu kako bi se udovoljili poglavari. Zbog toga, država je naređivala da se izvozi više žitarica zasnovano na pogrešnim podacima.
Peng Dehuai je jedini imao hrabrosti izravno kazati Maou da njegov plan ne ide u dobrom smjeru, nakon čega je smijenjen i osuđen kao „buržuj“. Penga je zamijenio Lin Biao, koji je započeo sustavne čistke Pengovih pristaša u vojsci.
Klimatski uvjeti i glad
desno|mini|250px|Radnjici u [[Xinyangu obrađuju zemlju po noći, uz upaljene lampe]] Velika pošast skakavaca (čiji je broj naglo porastao nakon kineske kampanje protiv vrabaca) pojačao je probleme sa žetvom. Zbog pogrešnih informacija o žetvi, žitarice su transportirane u gradove tako da je u selima nastala nestašice hrane i postepeno zavladala glad. Iako je neuspjeh kampanje bio očit, Mao je naredio da Kina nastavi izvoziti žitarice od 1958. do 1960. kako bi sačuvao obraz i uvjerio svijet o uspjehu svojeg pothvata.
1959. i 1960. klimatski uvjeti nisu bili povoljni za Kinu pošto je neke provincije zahvatila suša a neke poplave. U srpnju 1959., Žuta rijeka je poplavila istok Kine. Poplave na jednoj strani, suša i glad na drugoj ubili su 1959. oko 2 milijuna ljudi 1960., loše vrijeme pogodilo je 55 % obradive zemlje Kine a oko 60 % sjeverne poljoprivredne zemlje nije dobilo dovoljno kiše.
S vremenom, redukcije hrane su pogodile i urbana područja, no masovna glad je najočitija bila, ironično, u ruralnim područjima. Provincije Anhui, Gansu i Henan su pogođeno gotovo katastrofalno, dok je Sichuan zabilježio najveći broj mrtvih. Kanibalizam se pojavio u nekim dijelovima države.
Konačno, u siječnju 1961. se stanje počelo poboljšavati kada je prekinut „Veliki skok naprijed“ a seljaci su se vratili starim poljoprivrednim navikama. Zaustavljen je izvoz žitarica a pokrenut je čak i uvoz iz Kanade i Australije koji su pomogli u smanjivanju nedostatka hrane, ponajviše u obalnim gradovima.
Posljedice
“Veliki skok naprijed” se danas smatra „velikim korakom unatrag“. Trebalo je godinama dok se Kina nije oporavila od katastrofe i vratila na staro kada je stanovništvo imalo dovoljno hrane. Službena kineska vlast je stavila smrtnost tijekom tri godine gladi „Velikog koraka naprijed“ na 14 milijuna, no stručnjaci smatraju da je bilo između 20.000.000 i 43.000.000 žrtava. S obzirom da je Kina tada brojala oko 650 milijuna stanovnika, od gladi je poginulo između 3 i 7 % njenog stanovništva. Te tri godine se znaju i kao „Tri gorke godine“. Mnogi lokalni službenici su izvedeni pred sud i javno smaknuti zbog davanja krivih informacija o stanju žetve. . To je jedna od najvećih gladi 20. stoljeća.
Zaposlenica američke vlade Judith Banister objavila je u 1980-tima utjecajan članak u kojem se procjenuje da je u Kini 30 milijuna ljudi izgubilo živote zbog posljedice gladi. Međutim, Wim F. Wertheim sa Amsterdam sveučilišta je izjavio da se ne slaže sa takvom brojkom jer nemaju znanstvene potpore. . Jedan značajan iskaz je studija od 1.100 stranica koju je napisao Yang Jisheng, dugogodišnji član komunističke stranke i novinar za službenu kinesku agenciju vijesti Xinhua, koji stavlja broj umrlih od gladi na 36 milijuna ljudi. U svojoj knjizi „Nadgrobni spomenik“ osporava službenu verziju komunističke stranke da je glad uzrokovana „prirodnim katastrofama“ i krivicu isključivo stavlja na Mao Ce Tunga. Yang također optužuje da je vlast bila ravnodušna na umiranje ljudi oko njih jer im je glavna briga bila dostava žitarica kako bi se otplatio dug Sovjetskom savezu od 1.973 milijarde yuana. U Xinyangu, ljudi su umirali od pothranjenosti ispred velikih skladišta žitarica. Mao je odbijao otvoriti državna skladišta hrane te je čak optuživao seljake da lažu i skrivaju hranu.
Glad je u nekim slučajevima čak korištena kao oružje da se država riješi „nepoželjnih elemenata“: religijski vođe, desničari i bogati seljaci su stavljeni na najniži prioritet dostavljanja hrane pa su stoga i umirali u najvećim brojevima. . Neke su seljake službenici smaknuli jer nisu ispunili kvote žetve. Tijekom „Velikog koraka“, kineska je ekonomija isprva rasla: proizvodnja čelika je porasla za 30 % od 1958. do 1960., no spala je 1961. te nije dosegnula prijašnju razinu sve do 1964. Nakon završetka programa, nastupila je svojevrsna de-kolektivizacija pod vodstvom Deng Xiaopinga.
Hudson's Bay Company
Hudson's Bay Company (francuski Compagnie de la Baie d'Hudson, akronim: HBC) prevedeno Društvo Hudsonova zaljeva, je najstarije sjevernoameričko dioničko društvo, i jedna od najstarijih trgovačkih organizacija u engleskom govornom području koja djeluje do danas.
Hudson's Bay zauzima istaknuto mjesto u ekonomskoj i političkoj historiji Kanade. Društvo je registrirano u Engleskoj 2. maja 1670., kraljevskom poveljom sa zadatkom da pronađe sjeverozapadni prolaz prema Pacifiku, i da zaposjedne zemlje uz Hudsonov zaljev, te da organizira bilo kakvu trgovačku aktivnost u tim krajevima koja bi mogla biti isplativa.
Historija
Područja izvorna dana kao vlasništvo Kompaniji Hudson Bay postala su poznata kao Rupertova zemlja, tako su nazvana po princu Rupertu od Pfalza, koji je bio rođak kralja Charlesa II. i prvi guverner kompanije. Granice Rupertove zemlje nikada nisu bile jasno definirane, ali se uobičajeno držalo da se one protežu od Labradora do Stjenovitih planina, uz gornji tok rijeke Red River do Uvale Chesterfield u Hudsonovom zaljevu. thumb|right|280px| Karta rasprostranjenosti Kompanije Hudson Bay Kompanija Hudson Bay bavila se trgovinom krznom tokom prva dva vijeka svog postojanja. Između 1670. i 1680. kompanija je osnovala i izgradila velik broj svojih otkupnih stanica po obalama zaljeva James i Hudson.
Većinu tih stanica zauzeli su Francuzi između 1686. i 1713., ali su one vraćene kompaniji nakon sklapanja Utrechtskog mira. Nakon što je Britanija zauzela Kanadu (1759.-1760.) kompanija se razmahala i proširila svoje poslovanje do Saskatchewana gdje je kod Cumberlanda otvorila svoju otkupnu stanicu 1774. thumb|left|240px|Trgovina kompanije Hudson Bay u [[Nunavutu]] Do 1783. pojavili su se mnogi konkurenti Hudson Baya koji su se nakraju ujedinili i osnovali kompaniju North West Company, koja im je postala veliki rival, pa je nakon toga gotovo punih 40 godina trajao otvoreni rat između njih, to je nakraju dovelo i do pravih oružanih sukoba početkom 19. vijeka između njih (kao što je bio Masakr kod sedam hrastova). Te sukobe prekinula je britanska vlada, odlučivši fuzionirati ta dva društva 1821. pod zajedničkim imenom Hudson Bay, sa pravima datim kraljevskom poveljom Kompaniji Hudson Bay.
Zlatne godine
Nakon tog je kompanija dobila ekskluzivnu licencu (monopol) za trgovanje krznima na 21 godina (to pravo je obnovljeno za isto razdoblje 1838.) po Rupertovoj zemlji, i susjednim Sjeverozapadnim teritorijima i uz pacifikčku obalu. Hudson Bay preuzeo je trgovinu krznom i po tadašnjoj ničijoj zemlji -Oregon na Divljem Zapadu (na tom terenu se danas prostiru države Oregon, Washington, Idaho, Britanska Kolumbija, i dijelovi Montane i Wyominga).
U tom periodu Kompanija Hudson Bay bila je nešto poput države u državi, čak je izdavala i vlastiti novac.
Period velikih teškoća
Ta godina bila je kobna za Hudson Bay jer je izgubila monopol na trgovinu krznima, od te godine on nije obnovljen, pa su tad brojni nezavisni trgovaci ušli u taj posao. Zbog tog se kompanija našla u škripcu 1870. pa je sve svoje preostale teritorije, a to je bilo gotovo identično današnjoj Kanadi (osim primorskih provincija i dijelova Ontaria i Quebeca, prodala kanadskoj vladi u zamjenu za tadašnjih 300 000 £, ali uz pravo da zadrži zemljište oko svojih prodajnih stanica, i pravo vlasništva u omjeru 1 / 20 % na zemlju u plodnom pojasu, najgušće naseljenom dijelu zapadne Kanade, sa ekskluzivnim pravom na mineralna bogatstva na svim tim terenima.
Kompanijom se upravljalo sve do 1931. isključivo iz Engleske, tad je kanadski odbor dioničara prenio upravljanje u Kanadu, ali je kompanija i nadalje bila odgovorna guverneru i odboru dioničara u Engleskoj.
Kompanija Hudson Bay danas
thumb|left|240px|Sjedište kompanije Simpson Tower u [[Toronto|Torontu]] I u 20. vijeku Hudson Bay je ostao jedan od najvećih trgovaca krznom ali je proširio svoje poslovanje na trgovanje svim čim se trgovati dalo, od zemljišta do sirovina, izgradivši jedan od najvećih trgovačkih lanaca na svijetu. Sedamdesitih godina prošlog vijeka kompanija je dopunila svoj tradicionalni ​​lanac trgovina krzna, brojnim trgovinama i diskontima za odjeću i robu široke potrošnje diljem Kanade.Tih godina je Hudson Bay ušao i u poslovanje vezano uz ekspoataciju nafte i prirodnog plina, ali je i nadalje ostao je uključen u trgovinu nekretninama i financijskim uslugama. Kompaniju Hudson Bay je 1979. kupio lord Roy Herbert Thomson.
Crema, Cremona
Crema (talijanski: Comune di Crema) je grad i komuna od 33.595 stanovnika u Cremonskoj provinciji u Sjevernoj Italiji.
Geografija
Crema leži u plodnoj dobro navodnjavanoj dolini, na desnoj obali rijeke Serio.
Historija
mini|lijevo|250px|Gradska katedrala mini|lijevo|250px|Santa Maria della Croce Crema je najvjerojatnije naselje keltskog porijekla, poznato od kasnog srednjeg vijeka po svojoj utvrdi. Tokom 11. vijeka njome se zavladali toskanski markizi umjesto lokalnih grofova iz Camisana. Od 1098. gradom vladaju cremonski biskupi, ali je od 1129. grad dosljedan saveznik Milana u borbi protiv Cremone. Rimsko-njemački car Friedrich Barbarossa razorio je Cremu 1159. godine, no obnovljena je 1185. i od tad je pod vlašću svetorimskog cara Heinricha V. Od kraja 13. vijeka je pod vlašću milanskih Viscontija, koji vladaju njome sve do smrti Gian Galeazza 1402. godine.
Giorgio Benzoni formira 1414. vlastitu grofoviju, koja nakon smrti Filippa Maria 1447. podpada pod vlast Venecije i ostaje pod njenom vlašću sve do Napoleonskih ratova, osim kratkog perioda francuske okupacije između 1509. i 1512. godine. Za napoleonske Cisalpinske Republike postala je administrativni dio departmana Po, a nakon restauracije 1815. u austrijskom Kraljevstvu Lombardija-Venecija od 1816. administrativni centar vlastite istoimene provincije.
Znamenitosti
Najveća znamenitost Creme je katedrala Santa Maria Assunta, podignuta između 1284. i 1341. u stilu lombardske gotike.
Privreda
Crema je prije svega centar bogatog poljoprivrednog kraja, poznatog po uzgoju krmnog bilja i po razvijenom stočarstvu (goveda, svinje) i peradarstvu. Grad ima i razvijenu industriju tekstila, odjeće, prehrane, metalurgije, strojeva i kemikalija.
Courtetain-et-Salans
Korten et Salan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 79 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,85 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 546 metara (maksimalnoj 722 m, a minimalnoj 530 m).
Port Washington North, New York
Port Vošington Nort je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.154, što je 454 (16,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dana, North Carolina
Dejna je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.329.
Butler, Alabama
Butler je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 1.894 stanovnika.
5-MeO-MPMI
5-MeO-MPMI je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 244,332 Da.
Horvati
Horvati su naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u Gradskoj četvrti Brezovica.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 1470 stanovnika te 382 obiteljskih kućanstava.
Monofora
To je prozorski otvor od jednog dijela. Iznad otvora dolazi luk. Monofore se u arhitekturi pojavljuju od samih početaka graditeljstva, osobito se koriste u romanici, gotici ali i u renesansi i baroku. Otkrićem neo stilova u 19. stoljeću, za vrijeme historicizma monofore se ponovno upotrebljavaju.