cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Doubt (film)
Sumnja je američka filmska drama iz 2008. sa Meril Strip u glavnoj ulozi. Režirao ju je Džon Patrik Šenli na temelju vlastite Pulicerovom nagradom ovjenčane drame Doubt: A Parable. Radnja je smještena u Bronks 1964. godine i prati napore redovnice sestre Alojšiš, stroge i konzervativne direktorice katoličke škole da potvrdi svoju sumnju kako liberalni i popularni župnik otac Brendan Flin održava seksualne odnose sa crnim učenikom i svojim ministrantom.
Aljoša Asanović
Aljoša Asanović (Split, 14. prosinca 1965.), bivši hrvatski nogometaš i sadašnji trener. Rođeni Splićanin prvi nastup za splitske Bile imao je 1984. na Trofeju Marjana, popularnom klupskom turniru koji se svake godine održavao na Poljudu.
Igračka karijera
Bio je vezni igrač, a najviše se isticao sjajnim dodavanjima i nepredvidljivim zadnjim pasom od kojih se pamti dodavanje Davoru Šukeru u polufinalu Svjetskog prvenstva 1998. protiv Francuske kada je prebacio cijelu obranu kasnijih svjetskih prvaka i asistirao za pogodak.
Igračke karakteristike
Izniman kreator igre s neočekivanim rješenjima u napadačkim akcijama. Poznat po umješnom građenju lopte.
Klupska karijera
Aljoša Asanović igrao je u sveukupno 11 klubova. Nogometnu karijeru započeo je u splitskom Hajduku, a prvi put za Hajduk zaigrao je na Trofeju Marjana 1984. godine. U sezoni 1983./84. proveo je 6 mjeseci na posudbi u tadašnjemu drugoligašu Splitu. Vrativši se u Hajduk tu ostaje do 1990. godine, nakon toga po jednu sezonu odigrao u francuskim klubovima Metzu (1990./91.) i Cannesu (1991./92.). Od 1992. do 1994. godine igra u Montpellieru. U Hajduk se ponovno vratio 1994. i povratak obilježio izvrsnim igrama u Ligi prvaka te osvojivši hrvatsko prvenstvo i kup. Slijedeću sezonu provodi u španjolskom klubu Valladolidu (1995.), nakon toga igra dvije sezone u engleskom klubu Derby Countyju (1996.-98.), zatim 6 mjeseci u Napoliju (1998.) i još 2 sezone u grčkom klubu Panathinaikosu (1999.-2000.). Godine 2000. prešao je u bečku Austriju, ali je ugovor raskida zbog ozljede. Zadnju utakmicu u karijeri, za inozemni klub, odigrao je za klub australskih Hrvata, Sydney United. Nogometnu karijeru završio je u dresu splitskog Hajduka iz kojeg je ponikao i gdje se čak tri puta vraćao.
Reprezentativna karijera
Za A reprezentaciju Jugoslavije između 1987. i 1988. odigrao je 3 utakmice. Bio je jedan od najboljih i svakako najvažnijih reprezentativaca za vrijeme najvećih uspjeha Hrvatske u nogometu. Sakupio je 62 utakmice u dresu reprezentacije, a postigao je 3 zgoditka, od kojih je njegov prvijenac bio i prvi zgoditak obnovljene Hrvatske nogometne reprezentacije, na utakmici protiv SAD-a 1990. Nastupio je na europskom prvenstvu 1996., te svjetskom prvenstvu 1998. kada se okitio brončanom medaljom. Posljednju utakmicu u nacionalnom dresu odigrao je protiv Francuske 28. lipnja 2000. godine. Od velikh prvenstava nastupio na EP-u u Engleskoj 1996. i SP-u u Francuskoj 1998. gdje je osvojio brončanu medalju.
Trenerska karijera
Trenersku karijeru počeo je kao pomoćni trener u hrvatskoj U-21 reprezentaciji. Samostalno je kao trener bio za kormilom hrvatske U-21 momčadi, koju je preuzeo nakratko kako bi zamijenio Slavena Bilića koji zbog operacije nije mogao voditi momčad. Igralo se doigravanje za put na europsko prvenstvo protiv Srbije i Crne Gore, a Hrvatska je poražena 3:1 u Beogradu, te 2:1 u Velikoj Gorici. Asanović je bio kažnjen zbog svađe sa sucem u Beogradu, te je uzvratni susret pratio sa tribina. Godine 2007. postao je vlasnikom UEFA-Pro licence.
Radio je kao pomoćni trener u stožeru hrvatske reprezentacije vođene Slavenom Bilićem.
Klupska
Hajduk Split
Reprezentativna
Hrvatska
Statistika u Hajduku
Prvi nastup u prvoj momčadi Hajduka bio mu je u Splitu protiv Vojvodine iz Novog Sada, u prvenstvenoj utakmici 19. kolovoza 1984.. Nastupio je u početnom sastavu. Utakmica je završila sa visokih 5:1 za Hajduk pogocima Zlatka Vujovića (2), Čelića, Zorana Vujovića i Gudelja.
Ivan Prenđa
Mons. Ivan Prenđa (Gornji Zemunik kraj Zadra, 31. prosinca 1939. - Zagreb, 25. siječnja 2010. ), 68. zadarski nadbiskup.
Zaređen u Zadru 29. lipnja 1964., a za biskupa posvećen 9. lipnja 1990. Od 1990. bio je zadarski nadbiskup-koadjutor s pravom nasljeđa, a nadbiskup ordinarij postaje dana 2. veljače 1996.
1993. je bio suosnivačem Visoke teološko katehetske škole (uz mons. Marijana Oblaka) u Zadru.
Službe koje je potkraj života vršio unutar Hrvatske biskupske konferencije:
Jeronjim Stebnicki
Jeronim Ivanovič Stebnitski (Volhinija, 12. oktobar 1832. − Sankt Peterburg, 10. februar 1897.), poljsko-ruski geograf, geodet, kartograf, geofizičar i general pješaštva u službi Ruskog Carstva.
Betsiboka
Betsiboka je rijeka na sjeverozapadu Madagaskara, duga 525 km. Površina sliva rijeke iznosi oko 11.800 km².
Geografija
Rijeka Betsiboka izvire na obroncima Angava (Falaise de l' Angavo), planine visoke 1755 m u središnjem Madagaskaru, potom teče u pravcu sjeverozapada do svog uvira u zaljev Bombetoku (Mozambički kanal) gdje formira veliku deltu. U svom donjem toku Betsiboka formira oko 150 malih jezera, među kojima su najveći Južna Amparihiba (12,5 km²), Ambania (9,1 km²), Amboromalandi (6,6 km²), Bondroni i Matsiabe (zajedno imaju 5,0 km²). Ukupna površina tih jezera je 80 km². Najveća pritoka Betsiboke je njena lijeva pritoka Ikopa na kojoj su podignute dvije velike brane Mantasoa i Tsiazompaniri.
Hidrologija
thumb|left|240px|Karta rijeka Madagaskara (Betsiboka je na karti lijevo) Betsiboka ima maksimalnu količine vode između januara i marta, kad na ušću istječe 12.000 m³/s. Prosječni istjek Betsiboke inače varira između 74,3 i 678 m³/s. Krčenje drevnih tropskih šuma u gornjem toku rijeke posljednjih 50 godina, zbog povećanja poljoprivrednih površina i pašnjaka, rezultiralo je velikim erozijama tla, koje iznosi približno oko 250 metričkih tona po hektaru, tako da su vode jako muljevite i gotovo crvene boje. Velik dio tog mulja pluta na ušću rijeke u zaljevu Bombetoki.
Manhattan, Kansas
Menhetn je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 52.281, što je 7.45 (16,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Herson Taurijski
Iskopine antičkog Hersona nalaze se na jugozapadu poluotoka Krim, 5 km zapadno od današnjeg Sevastopolja, u istoimenom zaljevu, koji je odlična prirodna luka.
Herson je 23. juna 2013. uvršten na UNESCO-vu Listu svjetske baštine, kao izvanredan primjer demokratske organizacije zemljišta, povezan s antičkom tradicijom polisa. thumb|left|260px| Ostatci Bazilike iz 1935
Historija
Herson su najvjerojatnije osnovali Jonjani u 6. vijeku pne. i to kao trgovačku koloniju na ondašnjoj Tauridi, a obnovili su ga Megarani iz Herakleje Pontske u 5. vijeku pne. kao svoju koloniju.
Vremenom je postao grad Dorana koji je isprva egzistirao kao tipični grad država u kojim su vladali arhonti i savjet demijurga skupštine.
Negdje oko 200. pne. Herson je postao dio Bosporskog Kraljevstva, koje je kasnije i samo postalo dio Pontskog Kraljevstva. Od sredine 1. vijeka pne. Herson podpada pod vlast Rimljana, a od 4. vijeka do njegove konačne propasti i napuštanja u 14. vijeku, njime vlada Bizant (uz neke kraće prekide).
Tokom 10. i 11. vijeka za provale Kumana - Herson je bio jedan od rijetkih krimskih gradova koji se uspio održati, zahvaljujući podršci i povezanosti sa Bizantom. Mongolski Tatari počeli su još od početka 13. vijeka rarazarati krimske gradove. Herson je vjerojatno prvi put razoren 1278., a konačno je uništen - 1399.
Herson kao lokalitet svjetske baštine
Arheološki lokalitet Herson se sastoji od 6 cjelina, to su ostatci nekadašnjih naselja, ali i ostatci nekadašnjih pravilno podjeljenih pravokutnih parcela poljoprivrednog zemljišta - zvanih chora (kojih je bilo više stotina). Na njima su se najviše uzgajali vinogradi, pa je kraj oko Hersona bio poznat po proizvodnji vina sve do 15. vijeka. Na lokalitetu ima ostataka nekoliko javnih građevina, brojnih stambenih zgrada, akvadukta, u rasponu od Brončanog doba, Antike, preko Ranokršćanstva, - Bizanta do Srednjeg vijeka.
|thumb|left|240px| [[Freska ''Krštenje sv. Vladimira u Korsunu 988 rad Viktora Vasnjecova iz 1848.]]
Karakteristike
Arheološka iskapanja na lokalitetu počela su još za vrijeme Carske Rusije - 1827. tako je na svijetlo dana izašla djelomično otkrivena slika antičkog Hersona.
To je na svom vrhuncu bio grad površine 0.30 km², opasan bedemom dugim oko 3,5 km, debljine od 3,5 do 4 metar i visokim 8 do10 m, ojačan tornjevima visokima i do 12 m. Grad sa rimskim amfiteatrom i grčkim hramom Jedan od najočuvanijih nalaza, su ostatci ranokrkršćanske bazilike iz 6. vijeka, koja je danas poznata kao Bazilika iz 1935 (jer je te godine iskopana), ona je najvjerojatnije izgrađena na mjestu starijeg hrama, za kojeg se misle da je bio sinagoga, izgrađena na mjestu još starije kršćanske kapele.
Pretpostavlja se da je Herson bio mitski Korsun u kom se krstio veliki knez Kijeva sv. Vladimir, jer se u starim ruskim kronikama spominje da se on 988. zaustavio kod grčkog grada Korsuna (Χερσών) i opsjedao ga.
Pemfigus
Pemfigus je grupa retkih vezikulo-buloznih i autoimunih nezaraznih bolesti kože u kojima su primarne promene na koži i sluzokoži eflorescencije vezikule (mehurići) ili bule (mehuri), koje nastaju kao posledica akantolize. Najčešća i najznačajnija bolest iz ove grupe je pemfigus vulgaris. Neki oblici pemfigusa, neblagovremeno i nepravilno lečeni mogu biti fatalni. Iako su u prvoj deceniji 21. veka značajno uvećana naša saznanja o autoimunim bolestima, pemfigus i dalje ostaje teška bolest za obolele i članove njihovih porodica. Pemfigus utiče na odrasle u njihovim najproduktivnijim godinama (sredina života). Pre pedeset godina, pojava pemfigusa značila je sigurnu smrt. Trenutno, šanse da bolesnik umre od ove bolesti ili komplikacija lečenja su veoma male. Međutim, imunosupresivna terapija koja se primenjuje za kontrolu bolesti je represivan. Ona menja život bolesnika, od njega zahteva izuzetna fizička i psihička naprezanja i stvara uslove za potencijalno ozbiljne neželjene efekte, od kojih neki postaju očigledni godinama ili decenijama nakon sprovedenog lečenja.
Patogeneza
Imunski sistem čoveka produkuje antitela koja napadaju uglavnom viruse i bakterija u nastojanju da očuvaju zdravlje organizma. U osoba sa pemfigusom (kao i u drugim autoimunskim bolestima), imunski sistem „pogrešno“ vidi sopstvene ćelija u koži i/ili sluzokoži kao strane, i napada ih. Kao posledica autoimunskih zbivanja stvaraju se antitela protiv vlastite međućelijske supstance, koja ima za posledicu akantolizu.
Pod akantolizom se smatra gubitak međućelijskih veza, dezmozoma (koji mehanički „kao lepak“ povezuju epidermalne ili epitelne ćelije, održavajući intaktnost kože i sluzokože), što za posledicu ima njihovo razmaknuće i nastanak intraepidermalnih vezikula ili bula ispunjenih seroznom ili lagano hemoragijskom tečnošću. Nastale lezije ili eflorescencije organizam nije u stanju da prirodnim procesom sanira, pogotovo u onim stanjima kada vezikule ili bule pokrivaju značajnu površinu kože.
Akantoliza je karakteristična za pemfigus, ali nije patognomonična za tu bolest. Naime, akantoliza može nastati i nakon opekotina, streptokoknih infekcija kože, spinocelularnog karcinoma i nekih keratodermija.
Zou Yan
Cou Jen (305. pne. — 240. pne.) je bio kineski filozof i istaknuti predstavnik filozofske škole Jin i jang (ili prirodnjačke škole), u periodu postojanja „Sto škola mišljenja“ u kineskoj filozofiji.
Pemfigus
Etiologija
I pored toga što se danas znatno više zna o ovoj bolesti ne mogu se sa velikom pouzdanošću utvrditi (kao i za ostale autoimune bolesti) mogući pokretački mahenizmi za njen nastanak i razvoj. Kao mogući uzročnici u medicinskoj literaturi se najčešće navode; Pemfigus (mogući uzroci i njihovo označavanje) '''
Pesticidi
Pesticidi su velika grupa agenasa koja je umešani u razvoj pemfigusa bolesti. U medicinskoj literaturi širom sveta dokumenatovan je veliki broj slučajeva autoimunih poremećaja izazvan pesticidima. Organohlorni i organofosfatni pesticidi, su, nova generacija pesticida, koji se povvezani sa ovom bolešću.
Kako pesticida dejstvuju u koži danas je nejasano. Kao mogućnost se navodi aktivacija imunskog sistema putem kontakta sa kožom ili zbog sistemske izloženosti, što dov odi do generisanja autoantitela koja reaguju sa dezmozomalnim antigenom. U većini prijavljenih slučajeva pacijenti su imali prvi put kontakt sa pesticidom, dok je kod dugotrajnog izlaganja razvoj bolesti nastajao tek posle velikog dodatnog izlaganja, nalik indukciji i izdvajanju iz faze alergijskog kontaktnog dermatitis.
Malignitet
Pemfiigus je povezana sa sledećim malignim procesima; hematolimfoproliferativni Hodgkinov limfom, hronična limfocitna leukemija, Kastelmanova bolest, i drugi. Ova vrsta pemfigus je specifičan klinički oblik poznat pod nazivom paraneoplastični pemfigus. Zato u toku lečenja mnogih malignih bolesti treba posumnjati i na mogući razvoj pemfigusa. Infekcija Različite infektivnih agenasa i vakcinacine mogu izazvati ili pogoršati pemfigus, uglavnom aktiviranjem ćelijskog imunskog sistema. Najčešće inkriminisani infektivni agensi su virusi iz grupe herpetoidnih, odnosno herpes, simpleks, EBV, CMV, pa čak i HH8. Izolacija virusna je najpouzdanije sredstavo za potvrdu virusne dijagnoze bolesti.
Bakterije kao što su koagulaza pozitivni stafilokokus aureus, je u stanju da izazove pemfigus. Gram negativne bakterije, pa čak i kultura aktinomicea može biti registrovana kod pacijenata pre nego što nastanu manifestacije pemfigusa, što govori da one mogu biti okidač za nastanak bolesti.
Hrana
Iako se retko pominje u literaturi, ipak se u novijim studijama mogu naći podaci da su određene namirnice inicijator za nastanag pemfigusa. Neke hranljive komponente su hemijski slična poznatim lekovima uzročnicima pemfigusa, i da one mogu da deluju na isti način. Sledeći hemikalija i srodne namirnice mogu biti povezane sa pemfigusom: Namirnice sa hemijski srodnim agensima koji mogu indukovati pemfigus Pod pretpostavkom da hrana koja sadrži tiol, fenol i polifenolna jedinjenja može doprineti pojavi pemfigusa, takve namirnice treba izbegavati u ishrani jer mogu dovesti do remisije bolesti.
Lekovi
Lekovi koji mogu dovesti do pojave pempfigus podeljenei su u tri osnovne grupe prema njihovoj hemijskoj strukturi u:
Uloga lekova u nastanku pemfigusa objašnjava se time što oni mogu; sa jedne strane da remete hemijske mehanizme što za posledicu može imati aktivaciju imunskog sistema preko različitih molekula (antitela, citokini), a sa druge strane narušiti stanje epitela (kao što to čine blokatori kalcijumskih kanala) imajući u vidu značaj jona kalcijuma u održavanju intaktnosti epitela.
Hormoni
Trudnoća je tesno povezana sa pojavom autoimunih poremećaja. To se najbolje uočava kod pogoršanja vulgarnog pemfigus tokom trudnoće, ili kod pojave postnatalno izazvanog herpesnog i neonatalnog pemfigusa. Ove bolesti se pripisuju prolazu patogenih autoantitela preko posteljice koji reaguju na različite antigene posteljice ili antigene kože novorođenčeta. Uloga polnih hormona, uglavnom estrogena, u patogenezi pemfigus još uvek nije dokazana
Infekcija
Zou Yan
Njegova učenje su sistematizovana u postavci koja spaja dve filozofske teorije koje su postojale u Periodu zaraćenih država : jin-jang i Pet osnovnih elemenata ili procesa (drvo, vatra, zemlja, metal i voda), u ljudskim životu i životu države.
Pemfigus
Etiologija
Različiti infektivnih agenasa i vakcine mogu izazvati ili pogoršati pemfigus, uglavnom aktiviranjem ćelijskog imunskog sistema. Najčešće inkriminisani infektivni agensi su virusi iz grupe herpetoidnih, odnosno herpes, simpleks, EBV, CMV, pa čak i HH8. Izolacija virusa je najpouzdanije sredstvo za potvrdu virusne dijagnoze bolesti.
Zou Yan
Prema Cou Jenovom sistemu (teoriji), postoji stalna, ali spontana promena ovih pet kosmičkih elemenata koji u cikličnom procesu, dejstvujući jedan na drugog, upravljaju kosmičkim principima jin (zemlja, žensko, pasivno, upijanje) i jang (nebo, muško, aktivno, prodorno), uzrokujući sve prirodne pojave, godišnja doba, pa čak utiču na uspon i pad različitih dinastija.
Pemfigus
Etiologija
Bakterije kao što su koagulaza pozitivni stafilokokus aureus, je u stanju da izazove pemfigus. Gram negativne bakterije, pa čak i kultura aktinomicea mogu biti registrovane kod pacijenata pre nego što nastanu manifestacije pemfigusa, što govori da one mogu biti okidač u nastanaku ove bolesti.
Zou Yan
Delo
Cou Jen se smatra osnivačem prirodne nauke u Kini. Njegove teorije su usvojili Fang Ših, lutajući asketi i iscelitelji koji su tražili negovanje unutrašnjeg bića i eksperimentisali sa alhemijom u potrazi za besmrtnošću, a čija je filozofija i prakse uticala na razvoj taoizma.
Pemfigus
Etiologija
Ultraljubičasto i druga zračenje
Zou Yan
Delo
Cou Jenova teorija uzajamnog generisanja i uništavanja „pet elemenata“ uključena je u medicinsku doktrinu tradicionalne kineske medicine.
Svi Cou Jenovi spisi su tokom istorije izgubljeni te se o njima saznaje isključivo preko citata u drugim ranim kineskim tekstovima. Najvažniji izvor podataka o Cou Jenu je kratka biografija u Zapisima Velikog istoričara Sima Ćena iz 1. veka pne. U njoj se Cou Jen opisuje kao polimata (filozofa, istoričara, političara, prirodnjaka, geografa i astrologa) koji je bio rodom iz obalske države Ki (današnji Šandong), gde je bio član državne Jikija akademije.
Cou Jen se često dovodi u vezu sa taoizmom i poreklom kineske alhemije, i to zahvaljujući Knjizi Hana koja za njega koristi izraz fangshi ( — doslovno „majstor tehnike“ takođe i alhemičar, čarobnjak, isterivač demona, „prizivatelj bogova“).
Pemfigus
Etiologija
Fizičke faktori, kao što su rendgen radioterapija, i druga zračenja koja se koriste u kozmetičkim procedurama, prema nekim izveštajima takođe su u stanju da indukuju pemfigus
Jacques-Yves Cousteau
Jacques-Yves Cousteau (11. jun 1910. — 25. jun 1997) bio je francuski okeanograf, naučnik, ekolog, izumitelj i avantursita. Njegova istraživanja velikog plavog inspirisala su mnoge ljude i ostavljala ih bez daha, a njegova inventivnost pomerila je granice ljudskih mogućnosti. Kroz svoje dokumentarce i knjige, Kusto je doprineo shvatanju okeana više nego bilo koja osoba u istoriji. Od 120 dokumentaraca koliko ih je ukupno snimio, najbitniji bio je Podvodni svet Žaka Kustoa (The Undersea World of Jacques Cousteau), televizijska serija-dokumentarac, koja je počela sa emitovanjem krajem 60-ih, i jedna od najpopularnijih serija toga doba.
Pemfigus
Etiologija
Stres
Već duže vreme se zna da postoji tesna veze između imunološkog i nervnog sistema koja stvara mogućnost da psihoneuralni poremećaj ispolje uticaj na nastanak i tok autoimunih bolesti. Nekoliko sprovedenih studija i slučajeva ukazala je na mogući doprinos emocionalnog stresa, kao etiološkog faktor, u nastanku i daljem toku pemfigusa. Zato je svako izbegavanje emocionalni stresnih nadražaja od posebnog značaja za bolesnike sa pemfigusom. NJegovo odsustvo u procesu lečenja ubrzava proces zarastanja i smanjenjuje ili isključuje upotrebu imunosupresivnih lekova.
Epidemiologija
Pemfigusne bolesti nisu zarazne. One ne mogu da se prenose sa čoveka na čoveka kontaktom ili razmenom produkata krvi ili drugih telesnih tečnosti. Dve osobe u istoj porodici retko oboljevaju.
Potpuni statistiki podaci o učestalosti i rasprostranjenosti pemfigusa nisu dostupni. Procene o godišnjoj učestalosti pemfigus kreću se u rasponu od 0.5-3.2 slučaja na sto hiljada do 4,4 slučajeva na milion stanovnika, što zavisi od vrste pemfigus, etničke pripadnosti itd.
Jacques-Yves Cousteau
Akvalang
Godine 1937. oženio se sa Simon Melor, sa kojom je imao dva sina Žan-Mišela i Filipa. Dve godine kasnije odlazi da se bori u Drugom svetskom ratu, uglavnom kao špijun i dobija nekoliko ordena za hrabrost. Za vreme rata, Kusto je našao vremena da završi Akvalang, zajedno sa inženjerom Emilom Ganjanom koji je omogućio roniocima da ostanu pod vodom na određenoj dubini. Akvalang je bio revolucionarni sistem u to vreme. Pre toga ronioci su manje više morali da budu vezani za površinu ili da rone sa aparatima na maloj dubini. Kusto i Ganjan napravili su sistem sa regulatorom koji je nezavisno od dubine davao onoliko vazduha koliko je roniocu bilo potrebno da udahne. Prva upotreba akvalanga bila je za čišćenje vode od podvodnih mina.
Pemfigus
Epidemiologija
Bolest se najčešće javlja u pacijenata između 40 i 60 godine starosti, ali se neki oblici pemfigusa javljaju i u dece i adolescenata.
Jacques-Yves Cousteau
Filmovi, knjige i borba za životnu sredinu
Kako bi finansirao svoja putovanja i približio podvodni svet producirao je mnoge filmove od kojih su Tihi svet (Le monde du silence, 1956) i Svet bez sunca (Le monde sans soleil, 1966) dobili Oskara za najbolje dokumentarce. Od knjiga koje je napisao najpoznatije su „Živo more“ (1963), „Delfini“ (1975) i „Svet okeana“ (1985). Kusto je 1968. dobio ponudu da snimi „Podvodni svet Žaka Kustoa“ i narednih osam godina Kusto radi na seriji upoznavajući ljude sa raznovrsnim bogatstvima podvodnog sveta. Godine 1974. osniva Kustoovo društvo (Cousteau Society) kako bi zaštitio okeanski svet. Danas broj članova te organizacije iznosi preko 300.000. Kusto je nagrađen medaljom slobode od strane regana 1985, a 1989. dobio je počasno članstvo na francuskoj akademiji. Umro je 25. juna 1997. i sahranjen je u rodnom gradu na porodičnom groblju.
Pemfigus
Vrste
Velika grupa pemfigoidnih bolesti najčešće se manifestuje u sledeća pet klinička oblika; Pemfigus vulgaris je najčešći oblik pemfigusa, u kome su prisutna IgG antitela koja se vezuju za površinu ćelije epiderma kože i površinu epitela sluzokože (najčešće u ustima). Kao rezultat autoimune reakcije, kod bolesnika nastaju teške ulceracije u ustima, koje se mogu proširiti i izazvati zapaljenje ili eroziju sluzokože oka i kapaka (konjunktivalna erozija), sluzokožu nosa ili genitalnija. Kod polovine pacijenata nastju plikovi ili erozija na koži, najčešće lokalizovane na glavi i vratu.
Bez lečenja, smrtnost pemfigus vulgarisa je 100%. Trenutna stopa smrtnosti je i dalje visoka i kreće se od 5 do 25%. Ovako visoka stopa smrtnosti najverovatnije je poslediva neopravdane upotrebe velike doze glikokortikoida (više od 80 mg/kg telesne težine dnevno). Primenjenu dozu glikokortikoida (na maksimalno 1m/kg telesne težine dnevno-maksimalno 80 mg dnevno) značajno je smanjio početak upotrebe drugih imunosupresivnih lekova, kao što su azatioprin (Imuran), mikofenolat mofetil (Cell Cept) , ili ciklofosfamida (Cytoxan) kao logičan i sigurniji pristup. U težim slučajevima, kod pacijenta se može primeniti i plazmafereza, u toku kojoj se serum pacijenta zamenjuje serumom koji ne sadrži antitela uzročnika bolesti. Lečenje bolesti traje nekoliko meseci. U pemfigus foliaceusu IgG antitela se vezuju za površinu ćelije epiderma kože. Kao rezultat toga, ovau vrstu bolesti karakterišu površniske erozije kože. Biopsije uzoraka kože pokazuju taloženje antitela na površini epitela epiderma. Titar ovih antitela u krvi može biti koristan u proceni težine, toka bolesti i odgovora organizma na primenjenu terapiju.
1025
Godina 1025. (MXXV) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru.
Pemfigus
Vrste
Agresivna imunosupresivna terapija primenjuje se u lečenju ove bolesti. Dugoročna primena imunosupresije značajno sužava doze pronizona (kortikosteroida). U lakšim oblicima bolesti može se primeniti lečenje dapsonom (antiinflamatorni lek). Međutim kod najvećeg broja pacijenata mora se primeniti lečenje imunosupresantima kao što su azatioprin (Imuran), mikofenolat mofetil (Cell Cept) ili ciklofosfamid (Cytoxan). Lečenje može da potraje nekoliko meseci. Paraneoplastični pemfigus je nedavno opisana autoimuna bolest sa plikovim na koži koji se javljaju kod bolesnika sa određenim vrstama raka. Ovu bolest je otkrio 1990 dr Grant Anhalt, vršilac dužnosti predsednika Univerziteta DŽon Hopkins Odeljenje za dermatologiju. Ovaj poremećaj, koji je veoma redak, karakterišu teške ulceracije u ustaima na i usnama, ulceracije i ožiljci na sluzokoži oka i kapaka (konjunktiva), kao i koži sa plikovima ili plakovima ljubičaste boje. Kako antitela izazivaju promen i u disajnim putevaima, u bolesnika se mogu javiti različiti znaci respiratorneih bolesti, koji u kratkom vremenu od pojave mogu biti fatalni.
Skoro svi pacijenti u osnovi bolesti imaju neki od oblika raka; nehodgkinov limfom, hroničnu limfocitnu leukemiju, kastlemanovu bolest, timom, Valdenstromovu makroglobulinemiju, i sarkom.
Biopsije uzoraka pokazuju taloženje antitela na površini ćelija epitela epiderma, a imunofluorescentna tehnika otkriva antitela u krvi. Jedan od značajnih testova u dijagnozi paraneoplastičnog penfigusa je „imunoprecipitacije“, koja otkriva antitela u krvi koji su vezani za određene proteine.
Agresivni imunosupresivna terapija se primenjuje u lečenjuove bolesti. Dugoročna primena imunosupresije snižava doze pronizona (kortikosteroid) koji pored ciklosporina (neorala) predstavlja osnov za lečenje paraneoplastičnog pemfigusa. Ako je rak u obliku solidnog tumora, koji se može ukloniti hirurški, kod pacijenta može nastati značajno pboljšanje. Inače, većina pacijenata sa ovom vrstom pemfigusa umre u roku od godinu dana od postavljanja dijagnoze. Kao glavni uzroci smrti navode se respiratorna insuficijencija i infekcije koje ugrožavaju život. IgA pemfigus, , koji je nedavno opisan karakteriše redak autoimunimporemećaj sa pojavom plikova na koži kao posledica vezivanja IgA antitela za površinu epidermalnih ćelija. Ova bolest se razlikuje od drugih vrsta pempfigusu u tipu antitela koja su IgA umesto IgG. Bolest može biti slična pemfigusu foliaceusu sa erozijama, neki plikovi ili se može karakterisati pojavom brojnih malih bubuljica. Biopsije uzoraka kože pokazuju taloženje IgA antitela na ćelije površine epitela epiderma. Imunofluorescenciona tehnika otkriva prisustvo antitela u krvi.
Vera Đukić
Vera Đukić rođ. Ilić (21. maj 1928, Beograd—16. jun 1968, Budva) je bila srpska glumica i komičarka.
Pemfigus
Vrste
Ovo je najbenigniji oblik pemfigusa, i obično se lako kontroliše primenom dapsona, lek koji je prvobitno bio korišćen u lečenju lepre, ali za koji je utvrđeno da je veoma koristan kao antiinflamatorni lek. Kod nekih pacijenta lečenje je uspešno i primenom prednizona (kortikosteroidi) ili retinoida, lekova koji se koriste u lečenju kožnih poremećaja kao što su akne.
Vera Đukić
Suprug joj je bio legendarni Radivoje Lola Đukić, filmski i TV režiser s kojim je dobila sina Andriju (rođen 26. 7. 1948, umro na svoj 69. rođendan 26. 7. 2017).
Napušta učiteljsku školu da bi u filmu Živjeće ovaj narod, 1947, Nikole Popovića odigrala ulogu devojke Jagode. Igrala je zatim glavne uloge u filmovima Čudotvorni mač, 1950, Vojislava Nanovića, i Jezero, 1950, Radivoja Lole Đukića. Igrala je u Pozorištu na Terazijama uglavnom u komedijama.
Ipak vrhunac svoje karijere je ostvarila u brojnim TV serijama svoga supruga Servisna stanica, Crni sneg, Ogledalo građanina Pokornog i druge, koje su zapravo prve TV humorističke serije na tada još mladoj televiziji, šezdesetih godina dvadesetog veka. U to doba magnetoskop se pre svega koristio za odlozeno emitovanje, a ne za arhiviranje programa, pa mnogi nastavci nisu sačuvani.
Takođe je igrala i u filmovima svog supruga: Nema malih Bogova (1961), Sreća u torbi (1961), Zlatna praćka (1967).
Preminula je od raka u 40. godini života.
Pemfigus
Dijagnoza
Biopsija ranih lezija kože
Šime Raunig
Šime Raunig (Skradin, 1892 - Split, 7. listopada 1977. ), igrač Hajduka, i strijelac prvog gola u povijesti kluba, kojega je postigao uskoro nakon osnutka, točnije 11. lipnja 1911. u utakmici koja se odigrala protiv splitskog talijanaškog kluba Calcio Spalato. Jedan nastup (bez 1.prve trening utakmice) i jedan ali prvi gol gol njegov su sav doprinos Hajduku.
Pemfigus
Dijagnoza
Biopsijom lezija može se dokazati intraepidermalno stvaranje mehurića koje nastaje zbog gubitka kohezije između epidermijskih ćelija (tj akantolitične plikovi). Šupljina plikova sadrži akantolitične epidermalne ćelije koje izgledaju poput okruglih, homogenih ćelija sa hiperhromatskim jedrima. Bazalni keratinociti ostaju pričvršćeni za bazalnu membranu epiderma, pa se zbog toga plikovi stvaraju unutar suprabazalnog dela epidermisa. Unutar šupljine plika ledirana koža može imati fokalne grupe intraepidermalnih eozinofila; promene na dermisu su male, najčešće ograničene na leukocitne infiltrate sa predominacijom eozinofila. mini|250px|Indirektna imunofluorescentna mikroskopskopija u vulgarnom pemfigusu sa znacima akantolize u epidermisu kože. Direktna imunofluorescentna mikroskopija
Ova metoda pregleda lezija ili normalne kože, na površini keratinocita pokazuje depozite IgG; sa druge strane, nalaz depozita komplementa karakterističan je u lediranoj, ali ne i u normalnoj koži. IgG depoziti na keratinocitima nastaju iz cirkulišućih autoantitela koja su usmerena protiv antigena na površini ćelija.
Kalcijum titanat
Kalcijum titanat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 139,975 Da.
Pemfigus
Dijagnoza
Indirektne imunofluorescentni mikroskopija
Šime Raunig
Prema uvriježenim pričama taj gol postigao je koljenom, što je Šime u intervjuu sa novinarom uz smješak opovrgnuo, i dodao da je gol dao donjim dijelom noge. Prema potomcima Bože Nedoklana (a kasnije i Ivi Raunigu) balun se odbio od Šimine potkoljenice i završio u mreži. Utakmica protiv Calcia Spalata završila je rezultatom 9:0 u korist Hajduka.
Ljubo Benčić
Legendarni strijelac već 1923. je počeo polako ulaziti u igru Hajduka da bi već 2 sezone kasnije, s 18 godina bio najbolji strijelac momčadi s 43 pogotka. Do 1925. bilježi 100 utakmica, a do 1930. čak 300 golova u "bilom" dresu. Do 1933. je u 353 utakmice sakupio 355 pogodaka. 1927. i 1929. bio je prvak države, a između te dvije godine i najbolji strijelac lige. Velebnu karijeru mu je usporila ozlijeda koljena 1933. zbog koje je išao na operaciju u Trst. Vratio se nogometu, ali ne i starim golgeterskim navikama. Već dvije godine kasnije prekida karijeru.
Pemfigus
Dijagnoza
Prisustvo cirkulišućih autoantitela može se dokazati u 80-90% bolesnika s pemfigusom pomoću indirektne imunofluorescentne mikroskopije; za prikaz ovih autoantitela optimalan supstrat je jednjak majmuna. U pemfigusu, autoantitela se usmeravaju protiv 130-kdn dezmozomalne kadherinske molekule koje stvaraju kompleks sa plakoglobinom, 85-kdn sastojkom dezmosomalnih i pratećih (adherentnih) veza. Ova autoantitela su odgovorna za disadheziju epidermalnih ćelija. Titar cirkulišućih autoantitela (koji se određuje pomoću indirektne imunofluorescentni mikroskopije) je u gruboj korelaciji sa aktivnošću bolesti.
Šime Raunig
Spomenuta utakmica bila je jedini nastup Šime Rauniga u splitskom dresu. Osnutkom Veslačkog kluba Gusar 1914. Šime se prebacio na morske sportove, gdje je proveo više godina kao kormilar u četvercu, a bio je aktivan i u Jedriličarskom klubu Labud.
Ljubo Benčić
Samo tri godine igrao je u državnom dresu u kojem bilježi 2 gola u 5 utakmica. Debitirao je u mitskom susretu s Čehoslovačkom kada je jugoslavensku reprezentaciju činilo 10 igrača Hajduka. Oprostio se golom, opet protiv istog protivnika 28. listopada 1927.
Šime Raunig
U prvoj Hajdukovoj trening utakmici nastupio je za momčad A. Šime Raunig od milja je nazivan Šimunica.
Vidi u vezi 1. gola
Božo Nedoklan
Ljubo Benčić
Prvi nastup u dresu Hajduka bio mu je protiv Borca iz Splita, u prvenstvu splitskog nogometnog podsaveza, 23. listopada 1921.. Nastupio je u početnom sastavu i postigao zgoditak. U ovoj utakmici Hajduk je pobijedio s 3:1. prva dva gola dali su Mantler i Zelić i Benčić treći.
Heriški okrug
Heriški okrug je jedan od 21 okruga u pokrajini Istočni Azarbajdžan na sjeverozapadu Irana. Glavni grad okruga je Heris.
Dan oslobođenja Kosova
Dan "oslobođenja" (pravilan termin - okupacija) Kosmeta je "državni" praznik AP Kosovo i Metohija koji se obeležava 12. juna u znak sećanja na okupaciju i dan kada je 1999. godine, nakon što je završen rat na Kosmetu, sa Kosmeta otišle srbijanske snage.
Beuil (Francuska)
Bej je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Primorski Alpi.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 330, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km².
Sea Ranch Lakes, Florida
Si Ranč Lejks je grad u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 670, što je 722 (-51,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Дуленска река
Дуленска река или Дуленка се налази у Шумадији, у општини Крагујевац, у Шумадијском округу..
Дуленка извире на источним падинама Гледићких планина, код узвишења Гомиле, а код села Драгошевца спаја се са Жупањевачком реком и чине реку Лугомир, леву притоку Велике Мораве.Дужина реке Лугомир од изворишта Дуленске реке,па до ушћа у Велику Мораву,је око 50 км.
Дуленска река се спомиње и као Дуленка.
Река је дугачка 30 км, са површином слива од 78 км², а просечни проток је 0,6 м³/с.
У изворишту код села Дулене изграђено је вештачко језеро (Дуленско језеро) из којег се град Крагујевац снабдевао водом.
Притоке
Тај крај је богат малим изворима, из којих настају потоци који обогаћују Дуленску реку.Највећи од тих потока су:Вешалски поток, Дугачки поток, Копчежински поток...Такође у Дуленску реку су уливају мање речице,као што су:Пчеличка река, Црна река и Ломничка река.
Aielli, L'Aquila
Aielli je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 600 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1030 m.
Seleukija
mini|desno|225px| Karta [[Arheologija|arheoloških nalazišta Seleukije i Ktezifonta uz prikaz promijenjenog toka Tigrisa]] Seleukija (grč. Σελεύκεια), starovjekovni grad u Mezopotamiji na rijeci Tigris, za vrijeme vladavine helenističkih Seleukida i iranskih Arsakida jedan od najvećih gradova svijeta.
Etimologija
Seleukija je imenovana prema Seleuku I Nikatoru (vl. 305. – 281. pne.), utemeljitelju grada i seleukidske dinastije. Drevni je makedonski vladar slijedio ranije primjere Kira i Aleksandra pa je po sebi izmenovao niz gradova od Jordana i Turske do Irana, zbog čega se ova prijestolnica zbog razlikovanja ponekad naziva i Seleukijom na Tigrisu. U negrčkim primarnim izvorima pojavljuje se i pod nazivima Selik, Selika i Selikos u židovskom Talmudu, Salwaḳia ili Salwaḳya u aramejskim targumima, te kao Zochasia, Coche i Mahoza na ostalim jezicima. Latinski prijevod izvornog grčkog imena jest Seleucia, na temelju čega se grad u srpskohrvatskoj literaturi ponekad oslovljava i kao Seleucija. U arapskom jeziku pojavljuje se pod imenom Madain kao zajednički naziv za Seleukiju i Ktezifont.
Historija
Seleukija je osnovana 305. pne. godine na zapadnoj obali Tigrisa, nasuprot gradića Opisa na čijim će temeljima kasnije biti podignut Ktezifont. Novi je grad bio prijestolnicom Seleukidske Monarhije, no nakon svega desetak godina Seleuk I odlučio se premjestiti u sirijsku Antiohija (današnja Turska). Seleukija se ipak nastavila razvijati kao važno trgovačko, kulturno i religijsko čvorište na Putu svile. Godine 141. pne. Seleukiju osvajaju iranski Parti predvođenih Mitridatom I, ali grad je prema Tacitu još desetljećima kasnije zadržao svoj helenistički karakter. Antički izvori također spominju da je tijekom 3. i 2. vijeka pne. u njoj živjelo oko 600.000 ljudi što je stavlja uz bok Rimu i Aleksandriji, a među stanovništvom bili su i brojni Grci, Perzijanci i Židovi.
Od sredine 1. vijeka pne. Seleukija i sjeverna Mezopotamija postaju poprištem vjekovnih sukoba između Rimljana i iranskih dinastija Parta i Sasanida. Grad je djelomično spaljen 117. godine prilikom Trajanove invazije, nakon čega je obnovljen u potpuno iranskom stilu. Teška razaranja grad je pretrpio i 165. godine prilikom prodora Avidija Kasija. Nešto više od pola vijeka kasnije, utemeljitelj sasanidske dinastije Ardašir I kod Seleukije je dao podići novi grad Veh-Ardašir. Dugo vremena historičari su vjerovali da je podignut nad temeljima Seleukije, no najnovija italijanska arheološka istraživanja pokazuju da se radi o odvojenoj lokaciji između Seleukije i Ktezifonta. Sljedećih 300 godina grad je bio kršćanskim žarištem u Sasanidskoj Perzijskoj Monarhiji. Međutim, skretanje toka Tigrisa dovelo je do opadanja ekonomske važnosti grada i vremenom ga je progutala pustinja.
Jakub Błaszczykowski
Jakub Błaszczykowski (Truskolasy, 14. prosinca 1985.) je poljski nogometaš i kapetan reprezentacije. Trenutno igra za njemački klub Wisłu Kraków, a na dresu mu, zbog dugog prezimena, piše nadimak Kuba.
Haštrudski okrug
Haštrudski okrug je jedan od 21 okruga u pokrajini Istočni Azarbajdžan na sjeverozapadu Irana. Glavni grad okruga je Haštrud.
On the Waterfront
Na dokovima New Yorka (eng. On the Waterfront) je američka drama iz 1954. o mafijaškom nasilju i korupciji među lučkim radnicima. Film je režirao Elia Kazan, a u glavnim ulogama nastupili su Marlon Brando, Eva Marie Saint, Rod Steiger, Karl Malden i Lee J. Cobb. Film se bavi socijalnim problemima u vrijeme dok nastaju radničke organizacije. Temeljen je na seriji članaka u New York Sunu koje je napisao Malcolm Johnson. Film je dobitnik 8 Oscara i 4 Zlatna globusa 1954., uključujući i u kategoriji za najbolji film.
Radnja
Terry Malloy (Marlon Brando) je bivši profesionalni boksač koji radi na dokovima za lokalnog gangsterskog šefa, Johnnyja Friendlyja (Lee J. Cobb). Smrt prijatelja iz djetinjstva, koje je naručio Johnny Friendly, ispunjava ga krivnjom jer je nenamjerno umiješan u ubojstvo.
Terry upoznaje sestru ubijenog prijatelja (Eva Marie Saint), te počinju vezu. Ona i lokalni svećenik (Karl Malden) pokušavaju ga uvjeriti da počne raditi protiv mafije. Ali Terry se okreće protiv mafije tek nakon što Friendly naređuje ubojstvo njegovog brata (Rod Steiger), također mafijaša, koji je odbio ubiti Terryja nakon što je otkrivena njegova izdaja.
Terry javno otkriva svoju tajnu i biva odbačen na dokovima, ali na kraju, trijumfira nakon dramatične borbe s Johnnyjem Friendleyjem na dokovima, što ponovno ujedinjuje radnike. Terry se vraća s ostalim radnicima na posao, a Friendly ostaje ponižen u njihovim očima.
Stvarna pozadina
Na dokovima New Yorka temeljen je na seriji od 24 članka u listu New York Sun, koje je napisao Malcolm Johnson, "Kriminal na dokovima". Serija članaka osvojila je 1949. Pulitzerovu nagradu za lokalno novinarstvo. Priča je detaljno opisala raširenu korupciju, iznuđivanje i reket na dokovima Manhattana i Brooklyna.
Lik glavnog junaka Terryja Malloya (Brando), koji se bori protiv korupcije, dijelom je temeljen na lučkom radniku Anthonyju DiVincenzu, koji je svjedočio pred Odborom za dokove o životu na dokovima Hobokena, te bio odbačen zbog svojeg čina. DiVincenzo sporio se i na kraju se nagodio s Columbia Pictures oko otkupa prava na ono što je smatrao svojom pričom. DiVincenzo je ispričao svoju priču scenaristu filma, Buddu Schulbergu, tijekom sastanaka na dokovima koji su trajali mjesec dana - a za koje neki tvrde da se nisu ni dogodili - iako je Schulberg prisustvovao na DiVincenzovu svjedočenju pred Odborom za dokove. Lik Johnnyja Friendlyja temeljen je na mafijašu koji se zvao Albert Anastasia.
Lik oca Barryja, kojeg je glumio Karl Malden, temeljen je na stvarnom svećeniku s dokova, Johnu M. Corridanu, koji je djelovao na području zapadnog Manhattana. Schulberg ga je često intervjuirao, a napisao je i predgovor za knjigu Allena Raymonda, "Waterfront Priest". Film je sniman u Hobokenu, New Jersey, iako se radnja odvija na dokovima New Yorka.
S1PR3
Sfingozin-1-fosfatni receptor 3 je ljudski gen koji kodira G protein spregnuti receptor za koji se vezuje lipidni signalni molekul sfingozin 1-fosfat (S1P). stoga je ovaj receptor takođe poznat kao S1P3.
Funkcija
Ovaj protein je član EDG familije receptora. On doprinosi regulaciji angiogeneze i funkcija vaskularnih endotelnih ćelija.
Cole Camp, Missouri
Koul Kamp je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.121, što je 93 (9,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kaldarhaeol
Kaldarhaeol je organsko jedinjenje, koje sadrži 86 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1302,282 Da.
Case Terrezza, Frosinone
Case Terrezza je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
Urmijski okrug
Urmijski okrug je jedan od 17 okruga u pokrajini Zapadni Azarbajdžan na sjeverozapadu Irana. Glavni grad okruga je Urmija.
Redfield, South Dakota
Redfild je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.333, što je 564 (-19,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cecil, Ohio
Sisil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 188, što je 28 (-13,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ošnavijski okrug
Ošnavijski okrug je jedan od 17 okruga u pokrajini Zapadni Azarbajdžan na sjeverozapadu Irana. Glavni grad okruga je Ošnavije.
Poultney, Vermont
je grad u američkoj saveznoj državi Vermont.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.612, što je 37 (2,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Beuzeville-au-Plain
Bezvil o Plen je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Šerbur-Oktevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 46 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,04 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 27 metara (maksimalnoj 41 m, a minimalnoj 14 m).
Kienheim
Kinhajm je naselje i opština u Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Donja Rajna.
Po podacima iz 1990. godine u opštini je živelo 538 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 169 stanovnika/km².
Bukanski okrug
Bukanski okrug je jedan od 17 okruga u pokrajini Zapadni Azarbajdžan na sjeverozapadu Irana. Glavni grad okruga je Bukan.
Bark Ranch, Colorado
Bank Ranč je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 213.
Vignali, Torino
Vignali je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 375 m.
Sylvan Shores, Florida
Silvan Šors je grad u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2000. u gradu je živelo 2.424 stanovnika
Cies, Belluno
Cies je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 472 m.
Andrija Anković
Andrija Anković (Gabela, 16. srpnja 1937. - 28. travnja 1980.) je bio hrvatski nogometaš i trener. Igrao je na položaju napadača.
Klupska karijera
Anković je karijeru započeo u GOŠK-u iz Gabele, općina Čapljina. Karijeru je zatim nastavio u "Neretvi" iz Metkovića gdje je igrao od 1955. do 1957. godine. Poslije, 1958. godine, odlazi u svoj prvi veliki klub, Hajduk iz Splita, u kojem je svojim igrama izborio mjestu u državnoj reprezentaciji Jugoslavije. Za Hajduka je odigrao 326 utakmica i postigao je 250 pogodaka, postavši tako jednom od klupskih igračkih legendi.
Nakon što je dobno stekao uvjete mogućnosti odlaska i igranja u inozemstvu, otišao je u tadašnju SR Njemačku u Kaiserslautern, za kojeg je igrao tri sezone od 1966. do 1969. godine.
Reprezentativna karijera
Za Jugoslaviju je u razdoblju od 1960. do 1962. godine odigrao 8 utakmica i postigao 1 zgoditak. Godine 1960. Andrija Anković bio je članom postave Jugoslavije koja je osvojila zlatno odličje na Olimpijskim igrama u Rimu. Sudjelovao je na Svjetskom nogometnom prvenstvu u Čileu 1962. godine i za reprezentaciju Jugoslavije odigrao 1 utakmicu (Jugoslavija - Kolumbija, 5:0).
Trenerska karijera
Okončavši igranje, krenuo se baviti trenerskim poslom. Jednu sezonu vodio je njemački klub Landstuhl, a potom je vodio NK Omiš (1969.–1970.). Od 1971. do 1978. radio je u Hajdukovoj omladinskoj školi a potom je bio instruktor nogometnog saveza dalmatinske regije (1978.–1980.). U tom radu ga je prekinula prerana smrt.
Zanimljvosti
Prvi nastup u prvoj momčadi Hajduka bio mu je protiv Veleža iz Mostara, u polufinalu kupa Jugoslavije, 9. listopada 1958.. Nastupio je u početnom sastavu, a utakmicu su izgubili sa 0:3. Na vratima je bio Jurić.
Kaliheamicin
Kaliheamicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 55 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1368,348 Da.
Mate Baturina
Mate Baturina (Split, 1. kolovoza 1973.) je umirovljeni hrvatski nogometaš.
Najbolji strijelac u 1. HNL 1998. godine. Počeo igrati u NK Solinu, pa u NK Šibeniku, NK Zagrebu i HNK Hajduku. U inozemstvu je nastupao za Grasshopper i Bnei Yehudu. Po povratku u Hrvatsku nastupao je za NK Zadar i NK Solin.
Umirovio se u sezoni 2008. - 2009. u svom matičnom Solinu.
Rada Đuričin
Diplomirala je 1958. na Fakultetu dramskih umetnosti i 1961. na Filozofskom fakultetu u Beogradu.
Jasna Đuričić
Jasna Đuričić je srpska pozorišna glumica. Rođena je 1966. godine u Rumi. Završila je Akademiju umetnosti u Novom Sadu, u klasi profesora Branka Pleše.
Ostvarila brojne pozorišne uloge. Oprobala se i na filmu i televiziji.
Profesor je glume na Akademiji umetnosti u Novom Sadu. Dobitnica je nagrade Dobričin prsten za 2013. godinu.
U braku je sa glumcem Borisom Isakovićem.
Kesseldorf
Keseldorf je naselje i opština u Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Donja Rajna.
Po podacima iz 2006. godine u opštini je živelo 407 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 56 stanovnika/km².
S1PR2
Sfingozin-1-fosfatni receptor 2 (S1PR2, S1P2) je ljudski gen koji kodira G protein spregnuti receptor za koji se vezuje lipidni signalni molekul sfingozin 1-fosfat (S1P).
Funkcija
Ova protein učestvuje u sfingozin 1-fosfatom indukovanoj ćelijskoj proliferaciji, opstanku, i transkripcionoj aktivaciji.
Matrica
Matrica je pojam sa više značenja (grafika, matematika, itd.):
Albanese, L'Aquila
Albanese je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 454 m.
304. pne.
Godina '''304. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Sofa i Severiona (ili, rjeđe, godina 450. Ab urbe condita). Oznaka 304. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Piranšaherski okrug
Piranšaherski okrug je jedan od 17 okruga u pokrajini Zapadni Azarbajdžan na sjeverozapadu Irana. Glavni grad okruga je Piranšaher.
Vignassa, Torino
Vignassa je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 397 m.
Takapski okrug
Takapski okrug je jedan od 17 okruga u pokrajini Zapadni Azarbajdžan na sjeverozapadu Irana. Glavni grad okruga je Takab.
Narodni duh
Narodni duh (nemački Volksgeist) je politički koncept nacionalnog romantizma s kraja 18. veka.