cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Intolerance (film)
Kritike
Kritičari uglavnom hvale "Netrpeljivost". U svojoj recenziji filma, Steven D. Greydanus je utvrdio: "Rezultat je bio "Netrpeljivost", najveći spektakl nijemog razdoblja, te hrabar eksperiment u prezentiranju priče desetljećima ispred svojeg vremena...Umjetnički gledano, rezultat je nevjerojatan iako istodobno i nesavršen tour de force koji očarava. Čak će i prosječni gledatelji biti zadivljeni veličanstvenim spektaklom epskih Babilonskih sekvenci, koji su na svoj način čak i konkurencija veličanstvenoj scenografiji "Gospdara prstenova" Petera Jacksona. Ipak, ispreplitanje različitih priča je, usprkos tome što je inspirirajuče, donekle i neuspješno u realizaciji. Priče su neujednačene - Babilonska i moderna priča dominiraju u filmu, dok je Francuska priča nerazvijena, a priča o Isusu - največa od svih priča - je reducirana na par tankih vinjeta".
Jeffrey M. Anderson je filmu dao 4 od 4 zvijezde: "Film predstavlja svoje priče na najvećoj mogućoj razini".
Jeremy Heilman je također zaključio: "Sve priče intrigiraju, makar ne na jednakoj razini, a film nikada ne propada tijekom svojeg trajanja. Ipak, čini se povremeno da se radi o velikom eksperimentu u kojem Griffith može vježbati svoje vještine montaže. On isprepliče četiri priče, spajajuči ih sa ujedinjujučim prizorom majke koja njiše kolijevku sa svojim dijetetom, a simultani klimaks priča je uistinu impresivan. Međutim, takva montaža bi bila još više impresivnija da je Griffith uspio pronaći stalan ritam...Babilonska i moderna priča su razrađenije od Judejske i Francuske priče, koje na kraju gotovo odvlače pozornost. Teško se oteti dojmu da bi te prve dvije priče bolje funkcionirale same za sebe".
Thomasville, Alabama
Thomasville je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.209 stanovnika.
Mesinski prolaz
right|250px|thumb|Satelitska snimka Mesinskog tjesnaca Mesinski tjesnac (ita. Stretto di Messina, lat. Fretum Siculum) je morski prolaz između Sicilije na zapadu i Italije na istoku, koji spaja Jonsko i Tirensko more. Tjesnac je 32 kilometra dug i širine je od 3 do 16 kilometara. Maksimalna dubina iznosi 1046 metara i nalazi se na južnom ulazu.
U antičko doba tjesnac je bio poznat kao Fretum Siculum i budio je veliki strah u antičkim mornarima zbog jake plimne struje i vrtloga koji se stvaraju u tjesnacu. Zbog toga su tjesnac povezivali sa grčkim mitom o Skili i Haribdi.
Glavne luke su Messina i Reggio di Calabria. Kroz tjesnac prometuju i trajektne linije koje povezuju Messinu na Siciliji sa gradovima Reggio di Calabria i Villa San Giovanni na kalabrijskoj obali (Italija).
Auvers-le-Hamon
Over l Amon je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart.
Vječni Jevrej (razvrstavanje)
Vječni Jevrej ili Lutajući Židov je izraz kojim se označava Ahasver, ličnost iz srednjovjekovnih legendi, odnosno Jevrej osuđen da vječno luta svijetom nakon što je ismijavao Isusa Krista. Također može označavati:
Buk Vlaka
Buk Vlaka je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Opuzena, Dubrovačko-neretvanska županija.
Kalimah
Kalimah (grčki:, Kallimachos; 310. pne./305. pne. - 240. pne.) je bio starogrčki pjesnik, kritičar i učenjak rodom iz grada Kirena u današnjoj Libiji. Najpoznatiji je kao glavni bibliotekar Aleksandrijske biblioteke te po tome što je uživao patronat grčko-egipatskih kraljeva Ptolemeja II Filadelfa i Ptolemeja III Eurgeta. Iako nikada nije službeno proglašen glavnim bibliotekarom, zaslužan je za stvaranje kataloga svih knjiga u Bibilioteci. Njegove Pinake (tablice) od 120 tomova su bile potpuni i kronološki uređeni katalog Biblioteke, na kome se temelje svi kasniji radovi na temu historije grčke književnosti. Kao jedan od najranijih kritičara-pjesnika, često se navodi kao primjer helenističkog učenjaka.
Buk Vlaka
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 512 stanovnika te 149 obiteljskih kućanstava.
Hemichordata
Žiroglavci (Hemichordata) su u klasičnoj sistematici životinjsko koljeno s manje od 100 poznatih vrsta. Ubraja ih se u skupinu koljena Deuterostomia, jer im se tijekom embrionalnog razvoja usta razvijaju a ne proizlaze iz "prausta", prvog otvora ranog embrionalnog životnog stadija, gastrule. Njihovo znanstveno ime znači "polusvitkovci", što izražava i tradicionalno mišljenje da su oni praoblik svitkovaca, u koje spadaju i kralježnjaci.
No, mjesto žiroglavaca u sistematici je danas sporno. Tako se razmatra moguća srodnost žiroglavaca ne samo sa svitkovcima, nego i s bodljikašima (Echinodermata) u koje spadaju na primjer zvjezdače (Asteroidea) i ježinci (Echinoidea). Čak se sve više smatra vjerojatnijim da žiroglavci ne čine monofiletsku skupinu, što znači da oni nisu svi potomci istih zajedničkih predaka.
Hrana, životni prostor i rasprostranjenost
Žiroglavci se hrane na dva različita načina: ili kopaju kroz sediment morskog dna, što znači da uzimaju mulj dna i probavljaju u njemu sadržan organski sadržaj (kao kišne gliste), ili filtriraju iz vode sadržane djeliće organske materijekao na primjer alge. Zbog toga žive uglavnom u ili neposredno ispod dijela izloženog plimi i oseci, na ili u morskom dnu (bentos) dijelom i do dubine od 5.000 metara, i tamo često žive u kanalićima u obliku slova U. Samo rijetke vrste žive u otvorenom moru (pelagijal). Žiroglavci žive u svim morskim područjima, od tropa pa sve do u polarna područja.
Razmnožavanje
Žiroglavci su odvojenih spolova, no izgledom se gotovo ne razlikuju. Iz oplođenog jajašca najčešće se prvo razvijaju trepetljive larve vrlo slične larvama bodljikaša. Dio životnog ciklusa prije metamorfoze provodi kao plankton hraneći se djelićima hrane koji se zadrže na trepetljikama larve i od tamo se prenose do ustiju. Kod nekih vrsta razvoj se odvija direktno, bez larvenog stadija.
Bemarivo (Madagaskar)
Bemarivo je jedna od većih rijeka sliva Tsaratanana, na sjeverozapadu Madagaskara duga 140 km.
Geografske karakteristike
Rijeka Bemarivo izvire na zapadnim obroncima Masiva Tsaratanana, kod mjesta Antongomaria (770 km sjeverno od Antananariva, na nadmorskoj visini od 2 100 m. Od izvora prvih 70 km, obrušava se prema zapadu pod nagibom od 30 m/1 km, kanjonima do široke obalne ravnice doline kod mjesta Ambinanjabe. Tu prima svoju najveću pritoku Androrangu sa desne strane. Odatle blago zavija prema sjeveru i nastavlja svoj tok do mjesta Bemanevika, gdje ima ušće u Indijski ocean.
Ukupna duljina rijeke Bemarivo je 140 km, a površina njena sliva je 5 400 km²,.
Rijeka Bemarivo je i sjeverna granica teritorija zvanog Betsimisaraka (historijskog područja naroda Betsimisaraka).
Kvestor
Kvestor (lat. quaestor) bio je jedan od magistrata (državnih službenika) u Rimskoj republici.
Kvestori su bili odgovorni za državni trezor i uopšte za sva finansijska pitanja države i vojske. Položaj kvestora možda je ustanovljen još u doba Rimskog kraljevstva. Od oko 420. godine st. e. tributska skupština svake je godine birala četiri kvestora, a od 267. st. e. deset kvestora. Neki od kvestora imali su zaduženja u samom gradu Rimu, dok su drugi pratili rimske vojskovođe kao njihovi finansijski službenici ili su postavljani za namesnike provincija ili za zamenike namesnika.
Kornelije Sula je 81. godine st. e. odredio da kandidat za kvesturu mora imati najmanje 28 godina života ako je patricij, odnosno 30 godina ako je plebejac, te da se izborom za kvestora automatski postaje članom senata. Takođe je ukupan broj kvestora povećan na dvadeset.
Aprindin
Aprindin je antiaritmički agens klase 1b.
Petr Nečas
Biografija
Od 1979. do 1983. pohađao je gimnaziju u Uherskom Hradištu. 1988. godine je završio studije na naučnom prirodnom fakultetu na Masarikovom univerzitetu u Brnu i dobio titulu doktora prirodnih nauka iz oblasti fizike plazme.
Posle odsluženja vojne obaveze od 1988. do 1989. godine je radio u preduzeću Tesla u Rožnovu pod Radhoštom.
Oženjen je sa suprugom Radkom i ima dva sina, Ondreja i Tomaša i dve kćerke, Terezu i Mariju.
Coral Gables, Florida
Koral Gejbls je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 46.780 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 46.780 stanovnika, što je 4.531 (10,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
Josip Kuže
Josip Kuže (rođen 13. studenog 1952., Vranje - Zagreb, 16. lipnja 2013.) bio je hrvatski nogometaš, nogometni trener i izbornik.
Igračka karijera
Za vrijeme nogometne karijere bio je obrambeni igrač. Nastupao je u zagrebačkom Dinamu od 1971. godine do 1981. godine i u tom je periodu, 1980. godine, osvojio Kup maršala Tita. Ukupno je za Dinamo Zagreb odigrao 384 ligaške utakmice i postigao 14 golova. Bio je branič sa dobrim pregledom igre, striktnim pokrivanjima i točnim dugim dodavanjima.
Trenerska karijera
Nakon igračke karijere ostao je u nogometu kao trener. Trenirao je sydneysku Croatiu (1982.-84.), BSK iz Slavonskiog Broda (1985.-86.), mladu momčad Dinama (1986.-88.), FK Borac iz Banje Luke (1988.-89.), zagrebački Dinamo 1989.-91., Rotweiss iz Erfurta (1991.-92.), 1. FSV Mainz 05 (1992-94), Gamba Osaka (1995.-98. i 2000.-02.), NK Zagreb (1998.-99.), FC Chemnitz (2000.), zaprešički Inter (2003.-04.) te ponovno Dinamo od srpnja 2005..
Nakon kratkog treniranja HNK Rijeke proglašen je trenerom varaždinskog Varteksa za sezonu 2007./08., međutim, nakon 4 poraza u prve 4 utakmice prekinuo je ugovor.
Nakon kraće stanke Josip Kuže je postao izbornik Ruande. Sa Ruandom ostvaruje 4 pobjede u 6 utakmica i nakon tog odličnog rezultata prelazi u japanski JEF United.
Trenerski uspjesi
S zagrebačkim Dinamom je u sezoni 2005./06. osvojio hrvatsku Prvu ligu.
Champagne-sur-Oise
Šampanj si Oaz je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Dolina Oaze.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 3.700, a gustina naseljenosti je iznosila 392 stanovnika/km².
Wallington, New Jersey
Volington je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Mario Dundović
Mario Dundović (Zadar, 8. kolovoza 1977.) je hrvatski profesionalni košarkaš. Visok je 2,00 i težak 105 kg. Igra na poziciji krilnog centra, a trenutačno je član slovenskog Heliosa.
Karijera
Karijeru je započeo u mlađim kategorijama KK Zadra, ali nikad nije zaigrao za prvu momčad. Osim za Zadar u karijeri je nastupao i za Karlovac, Podravac, Čakovec, Posušje i Široki (BIH), Roglu i Krku (Slovenija), te Aix Mourien (Francuska). U sezoni 2002./2003. u dresu Rogle je bio prvi skakač slovenske lige. U Sloveniji je u dva navrata (2002. i 2003.) nastupio na All-Star utakmici. Dvije sezone proveo je kao član KK Zagreba, a u sezoni 2008./09. u svim natjecanjima bilježio 5.9 poena i 2 4 skoka za 17:33 minute po utakmici, a za godinu ranije 10.4 poena, 4 skoka i 0.4 asistencije za 25:52 minuta. U rujnu 2009. dogovorio je jednogodišnju susradnju sa slovenskim NLB-ligašem Heliosom.
Guidera, Vercelli
Guidera je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
Natrijum nitrid
Natrijum nitrid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 86,000 Da.
Laufen
Laufen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 15 opštinskih središta okruga Berhtesgadener Land. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.591 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9172122.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Berhtesgadener Land Laufen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Berhtesgadener Land. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 394–412 metara. Površina opštine iznosi 35,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.591 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 187 stanovnika/km².
Praznici u socijalističkoj Jugoslaviji
mini | Grb SFRJ
praznici u socijalističkoj Jugoslaviji. Jugoslavenskim zakonima određeni su državni (savezni), republički i drugi praznici. Iako regulirani posebnim zakonima, religijski praznici nisu službeno obilježavani do 1991.
Državni praznici
Nova godina je praznik koji se proslavljao 1. i 2. siječnja. Praznik rada 1. i 2. svibnja, a Dan Republike 29. i 30. studenoga. Ako je jedan od praznika padao u nedjelju smatrao se praznikom i prvi sljedeći radni dan.
Republički praznici
Republički praznici su se slavili u određenim republikama u Jugoslaviji:
Značajniji datumi
Značajniji datumi, koji su se slavili u socijalističkoj Jugoslaviji:
Pored ovih praznika, slavili su se i općinski i gradski praznici (najčešće na dan kad su partizani u Drugom svjetskom ratu oslobodili pojedini grad), kao i praznici raznih društvenih i gospodarskih organizacija.
Bertazzo, Padova
Bertazzo je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Vera Fischer (kiparica)
Vera Fischer (Zagreb, 27. 1. 1925 - Zagreb, 14. 7. 2009), hrvatska i jugoslavenska akademska skulptorica i sudionica Narodnooslobodilačke borbe (NOB).
Biografija
Vera Fischer rođena je 27. 1. 1925 u zagrebačkoj-židovskoj obitelji. Otac joj je radio u zagrebačkom Paromlinu i Vera je stanovala sa obitelji u nastambama Paromlina. Iako tu nije dugo ostala, mjesto rođenja joj je zauvijek ostalo urezano u pamćenje. Verin je otac umro kad joj je bilo godinu dana, pa ju je odgojila majka Latica (Klein) Fischer zajedno sa svojim roditeljima. Tokom Drugog svjetskog rata kao Židovka je bila internirana u Koncentracijski logor Rab i u logor na Kuparima koji su bili pod talijanskom upravom. Nakon kapitulacije Italije, Vera se pridružila Narodnooslobodilačkoj vojsci Jugoslavije (NOVJ). U NOVJ-u je bila radu u Narodnooslobodilačkom odboru (NOO) Topusko, a zatim u NOO Glina. 1951 godine, Vera je diplomirala na Akademiji likovnih umjetnosti Sveučilišta u Zagrebu u klasi prof. Vanje Radauša. Ubrzo nakon diplome naspustila je klasični stil likovne akademije i okrenula se pop skulpturama. Sudjelovala je na brojnim samostalnim i skupnim izložbama u zemlji i inozemstvu, od kojih se ističe prvi javni nastup 1952 godine na 8. Izložbi Udruženja likovnih umjetnika Hrvatske (ULUH) u Zagrebu, te prva samostalna izložba u Salonu ULUH u Zagrebu 1961 godine. Veliku "Autobiografsku izložbu" priredila je 2002 godine u Gliptoteci Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti (HAZU) u Zagrebu. Bila je članica Hrvatskog društva likovnih umjetnika (HDLU) Zagreb od 1952 godine. Vera Fischer je svoj umjetnički vrhunac zapravo i postigla kolažima iz 1960-ih, te fotografijama iz 1970-ih, kada je putovala po New Yorku i zahvaljujući kojima je uvrštena u knjigu "Fotografkinje u Hrvatskoj". Vera je bila aktivan član Židovske općine Zagreb. U misiji približavanja kršćanstva i židovstva bila je uključena kroz rad "Svjetske konferencije religije za mir" i u toj je misiji putovala svijetom. O njezinoj okupaciji govori i rad na kojemu su zajedno isklesani križ i Davidova zvijezda, smještena na mjestu srca. 1997. godine odlikovana je Redom Danice s likom Marka Marulića. Vera Fischer je umjetnica čiji rad za života nije bio dovoljno vrednovan, te je njezin opus danas nepravedno mariginaliziran do nepamtivosti. Preminula je u Zagrebu, 14. 7. 2009, te je pokopana na židovskom dijelu groblja Mirogoj.
Søren Stryger
Za reprezentaciju je igrao na nekoliko međunarodnih natjecanjima te osvojio jednu svjetsku i tri europske bronce.
Andrezé
Ondroze je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Šole.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1799 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 84,5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,29 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 157 metara (maksimalnoj 117 m, a minimalnoj 52 m).
Corrientes (argentinska provincija)
thumb|desno|275px| Corrientes je provincija smeštena na severoistoku Argentine. Prema severu se graniči sa provincijom Misiones i Paragvajem, prema zapadu sa provincijama Chaco i Santa Fe, prema jugu sa provincijom Entre Ríos i Urugvajem, prema istoku sa Brazilom. Glavni grad je Corrientes.
Webb City, Missouri
Veb Siti je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 10.996, što je 1.184 (12,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Luka Žorić
Luka Žorić (Zadar, 5. studenog 1984.) je hrvatski profesionalni košarkaš. Igra na poziciji centra, a trenutačno je član košarkaškog kluba Unicaja Malaga. Bio je najkorisniji igrač hrvatske All-Star utakmice 2008. s 18 poena i 11 skokova. Također je proglašen za MVP regularne sezone Hrvatske A1 lige.
Gnej Kornelije Scipion Asina
Gnej Kornelije Scipion Asina (Gnaeus Cornelius Scipio Asina) (3. vijek pne.) bio je rimski političar i vojskovođa koji je sudjelovao u prvom punskom ratu.
Scipion Asina bio je patricij, član Scipiona, ogranka Kornelija, jedne od najstarijih i najuglednijih rimskih porodica. Otac mu je bio Lucije Kornelije Scipion Barbat a brat budući konzul Lucije Kornelije Scipion.
Godine 261. pne. je izabran za konzula, te mu je pripala čast da komandira prvom flotom koju je ikada izgradila Rimska Republika. Na njenom je čelu patrolirao Mesinskim tjesnacem kada je dobio vijest da je Lipara, jedan od Liparskih Otoka, odlučio prijeći s kartaginske na rimsku stranu. Nastojeći se što prije ovjenčati slavom, Scipion je tamo požurio s manjim odredom flote a da prethodno nije izvidio situaciju. Tamo ga je presrela nadmoćna kartaginska flota na čelu s Hanibalom Giskom. U bitci koja je uslijedila rimska eskadra je, zajedno sa Scipionom, zarobljena. Scipion je pušten uz plaćanje otkupnine, ali je zbog fijaska dobio pogrdni cognomen Asina ("magarac" na latinskom).
Iako su taj nadimak - kao i činjenicu da je bio prvi rimski admiral koji je izgubio bitku - često koristili njegovi politički protivnici, Asina nije završio svoju karijeru. Godine 254. pne. je po drugi put izabran za konzula, te se za svoj pretghodni neuspjeh iskupio tako što je zajedno s kolegom Aulom Atilijem Kajatinom osvojio Panorm, današnji glavni grad Sicilije.
Hunting Valley, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 705, što je 30 (-4,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Edil
Prema rimskoj analističkoj tradiciji, dužnost edila ustanovljena je iste godine kada i položaj narodnih tribuna, dakle 494. godine st. e. Edili su se prvobitno birali isklljučivo među plebejcima i bili su pomoćnici narodnih tribuna, ali su ubrzo stekli i određena politička ovlašćenja, pravo da izriču novčane kazne i upravljaju organizacijom javnih predstava i svečanosti, od kojih su najvažnije bile tzv. "Rimske igre" (ludi Romani). Prema Titu Liviju (VI, 42), nakon usvajanja Licinijevog zakona, trajanje Rimskih igara produženo je za još jedan dan, ali su edili odbili da snose dodatne troškove, pa su se patriciji ponudili da daju novac pod uslovom da se i njima dopusti da budu birani za edile. Plebejci su prihvatili tu ponudu, pa su se otada birala i dvojica kurulnih edila, prvo samo među patricijima, zatim naizmenično među patricijima i plebejcima, i najzad bez obzira na to kojoj od ove dve grupe su kandidati pripadali. Kurulni edili su birani na tributskim skupštinama pod predsedavanjem konzula, imali su pravo da sede na kurulnom sedištu i da nose togu sa širokim purpurnim rubom (toga praetexta). Kurulni su edili organizovali javne svečanosti, brinuli o održavanju hramova i nadirali tržnice u gradu Rimu. Premda su se kurulni edili uvek smatrali višim magistratima od plebejskih edila, ovlašćenja ove dve grupe edila postepeno su sasvim izjednačena.
Ciceron (De leg. III, 3, 7) deli osnovne dužnosti edila na tri grupe:
Julije Cezar je 44. godine st. e. dodao još dva patricijska edila, nazvana cereales, čije je posebno zaduženje bilo snabdevanje grada žitom. Pod Avgustom položaj edila izgubio je na važnosti jer su njihove dužnosti oko javnih igara prešle na pretore, dok su njihove dužnosti vezane za nadzor nad gradskim poslovima prešle na novopostavljenog "gradskog prefekta" (praefectus urbi). Funkcija edila konačno je ukinuta u 3. veku nove ere.
Beograd u Narodnooslobodilačkoj borbi
minijatura|Vešanje antifašista u centru Beograda 17. avgusta [[1941. godine.]] mini|250p|desno|Spomenik obešenim rodoljubima na [[Terazije|Terazijama, avgusta 1941.]] Kraljevina Jugoslavija je 25. marta 1941. pristuila Trojnom pakt. Zbog čega je 27. marta usledio masovni protest u Beogradu i državni udar. Grad je 6. i 7. aprila teško bombardovan od strane nemačke avijacije i ubijeno je na hiljade ljudi. Jugoslaviju su napale nemačke, italijanske, mađarske i bugarske snage. Beograd je okupiran 12. aprila, a sremska predgrađa su ušla u sastav Nezavisne Države Hrvatske, nacističke marionetske države.
Odmah po okupaciji Beograd je postao centar okupacione vlasti u Srbiji. U gradu su gormirani logori, Banjica i Sajmište, kroz koje je prošlo oko 450.000 ljudi, a streljano je preko 70.000 zatvorenika. Tokom čitavog rata u Beogradu je postojao jak pokret otpora, koji je vršio sabotaže i diverzije, a nekoliko hiljada Beograđana je otišlo u partizanske odrede koji su dejstvovali u okolini Beograda. Beograd je 16. 17. aprila 1944. godine, doživeo još jedno bombardovanje, savezničko, u kojem je poginulo oko 1.200 građana.
Borbe za oslobođenje grada su počele 13. i 14. oktobra, a grad je konačno oslobođen 20. oktobra 1944. Oslobodili su ga zajedničkim snagama, jedinice NOV Jugoslavije i Crvene armije.
Zbog heroizma svojih građana, kao i žrtava koje su podneli, grad Beograd je 20. oktobra 1974. godine odlikovan Ordenom narodnog heroja.
Bombardovanje Beograda i Aprilski rat
mini|desno|250p|Beograd u ruševinama, aprila 1941. desno|mini|250p|Spomenik braniocima Beograda, aprila 1941, na [[Novi Beograd|Novom Beogradu]] 6. aprila 1941. godine Nemačka avijacija otpočela je vazdušne napade na Beograd. prvi napad, u tri talasa, uz učešće 234 bombardera i 120 lovaca trajao je od 6:30 do 8:00 časova. tokom dana su izvedena još tri napada. Gađani su objekti: železnička stanica, električna centrala, bolnice, stambene četvrti i skloništa u parkovima. Do 8. aprila je od bombardovanja poginulo oko 12.000 lica. Porušene su 672 zgrade, jako je oštećena 1.601 zgrada, a delimično je oštećeno 6.829 zgrada.
O rezultatima šestoaprilskog bombardovanja Beograda, nemački pukovnik Tusen, kao očevidac, 16. aprila 1941. godine, poslao je izveštaj Hitleru: ''"Prema lično dobijenim utiscima, vazdušni napad na Beograd bio je manje u vezi sa vojnim operacijama... Bitan momenat dejstva vazdušnog napada na Beograd bio je iznenađenje. Kratko pred napad dat je alarm za napad iz vazduha, ali se stanovništvo, koje je mislilo da se radi o nekakvoj vežbi za zaštitu iz vazduha, nije osvrtalo na to. Napad je bio vremenski koncentrisan i iznenadio je stanovništvo u kućama ili na ulicama. Ljudi su delom još spavali, a seljaci su se baš vozili sa periferije u centar grada na pijace. Otuda je početak napada doveo do velikih gubitaka, a moralni utisak je bio veoma snažan... Moralna posledica napada bitno je pojačana bukom „štuka“ i bombi, što je stvaralo utisak stalne pretnje i onda kada je dejstvo udaljeno. Prisustvo žena i dece i osećaj da oni ni na koji način ne mogu efikasno da se zaštite, niti da im se može pomoći, opterećivalo je nerve muškarcima. Ljudi koji su unezvereno tumarali ulicama tamo-amo i gledali kako im se kuće ruše, a oni ostaju bez krova nad glavom stvorili su i sami paniku... Leševi, koji su se nalazili svud unaokolo, pružili su jezovitu sliku. Pošto su u Beogradu organizacija za zaštitu iz vazduha i služba za spasavanje potpuno zatajile, leševi su danima ostali da leže na ulicama, posuti samo cvećem... Materijalna posledica napada postala je naročito teška usled uništenja električnih i vodovodnih instalacija, do čega je gotovo odmah usledilo. Njihovo uništavanje prilikom dužeg, stalnog napada, dovelo je, posle oko dve sedmice, do katastrofe i ljude je primoralo da napuste grad... "''
Za odbranu Beograda bio je određen VI lovački puk, smešten u Zemunu i Prnjavoru. Ovaj puk je imao 43 aviona lovaca i hrabre vazduhoplovce, koji su pružili snažan otpor. Neprijatelj je bio zbunjen hrabrošću Jugoslovenskih pilota. Junaštvom se istakao pilot-lovac Dušan Borčić, koji se prvi vinuo u susret neprijatelju i hrabro poginuo. U toj neravnopravnoj borbi izginuli su: Miloš Žunjić, Miho Klavor, Jovo Kapesić, Branislav Todorović, Karlo Štrebek, Milutin Petrov, Milivoje Bošković, Vladimir Gorup i Dobrica Novaković. Ovi hrabri piloti časno su branili Beograd. U znak sećanja na njih i poštovanje prema njihovom junaštvu jedna beogradska ulica, na Zvezdari nosi ime Ulica Deset avijatičara.
U Beogradu je 12. aprila 1941. godine ušlo izviđačko odeljenje nemačkog 41. motorizovanog korpusa iz pravca Pančeva. Tokom noći i jutra u grad su ušli delovi VII oklopne divizije iz pravca Zemuna i XI oklopne divizije iz pravca Topole.
Beograd pod okupacijom
right|thumb|Hapšenje [[Jevreja po Beogradu, aprila 1941.]]
Beogradski logori
desno|mini|Zatočenici [[Logor Sajmište|logora Sajmište.]] Prvi logor u Beogradu formiran je 5. jula 1941. godine na Banjici u bivšoj kasarni 18. pešadijskog puka. Upravnik logora bio je zloglasni Svetozar Vujković, nekadašnji agent u Upravi grada Beograda. Logor je funkcionisao do početka oktobra 1944. godine. Za tri i po godine postojanja kroz njega je prošlo oko 250.000 ljudi, a ubijeno je preko 30.000.
Beograd centar ustanka naroda Jugoslavije
Politbiro CK KPJ održao je u Beogradu, 4. jula 1941. godine, još jedan istorijski sastanak, na kojem su njegovi članovi odlučili da se odmah počnu oružane akcije. Izrađen je i detaljan plan o pokretanju partizanskih akcija i formiranju partizanskih odreda u celoj zemlji. Posle tog sastanka, u Beogradu su se, 12. i 25. jula pojavila još dva značajna proglasa CK KPJ. U njima je detaljno razrađena politička linija KPJ i njena platforma u borbi za oslobođenje zemlje.
Odazivajući se pozivu CK KPJ, beogradski komunisti i drugi rodoljubi su, već u julu, počeli da u gradu vrše ozbiljne akcije protiv okupatora. Uporedo s akcijama, iz Beograda je veliki broj mladih ljudi otišao u partizanske odrede koji su dejstvovali u bližoj ili daljoj okolini. O atmosferi koja je u leto 1941. vladala u Beogradu svedoči pismo nemačkog pilota Helmuta S. pisano krajem avgusta 1941. godine:
minijatura|Zapaljen nemački kamion u Beogradu 1941.
Ilegalna štamparija CK KPJ u okupiranom Beogradu
Grafički radnici, Slobodan Jović i Branko Đonović, dobrovoljno su prihvatili da budu neprekidno u skrivenoj štampariji i da u njoj organizuju štampanje letaka, novina, biltena i drugog materijala koji je potreban antifašističkom pokretu. Ova štamparija imala je imala veliki broj svojih saradnika, umetnika, književnika i drugih izveštača koji su donosili izveštaje, tekstove, ilustracije i važne podatke. Svi su oni odano radili i čuvali veliku tajnu, čak i onda kada su bili uhapšeni, pa i kada su odvođeni u logor smrti, na Banjici. Agenti specijalne policije činili su zverstva nad uhapšenima, samo da dođu do podatka, do mesta i ljudi koji rade u štampariji.
Tri godine su u skrivenoj štampariji na Dedinju radili Slobodan i Branko, oglašavajući se redovno u danima kada su okupatori tvrdili da je pokret uništen i da štamparije više nema.
Pred samo osobođenje Beograda domaći izdajnici, agenti i Gestapo uspeli su da konačno uđu u trag štampariji, 29. jula 1944. godine. Policija je opkolila kuću i krenula ka cilju. O ovoj izdaji i o svim događajima na vreme su bili obavešteni Slobodan i Branko. Sav su materijal koji se nalazio u štampariji uništili i spalili. sa uperenim pištoljima dočekali su policiju. Nisu se predali. poslednje metke svojih revolvera ostavili su za sebe, da ne bi pali živi u ruke neprijatelju. kako su zajednički radili i u borbi položili svoje mlade živote, tako su i sahranjeni u zajedničku raku na groblju oslobodilaca Beograda. Za svoj veliki udeo u Narodnooslobodilačkoj borbi i požrtvovanu odbranu štamparije, 1946. godine Branko Đonović i Slobodan Jović su proglašeni narodnim herojima Jugoslavije.
Doprinos četnika teroru okupatora
thumb|Streljanje zatočenika na [[Strelište u Jajincima|strelištu u Jajincima.]] Tokom četiri godine okupacije, komunisti i rodoljubi u Beogradu su hapšeni, mučeni i ubijani. Za hapšenje i slanje ljudi u logor Banjica bio je zadužen okupacioni gradonačelnik i šef policijske uprave Beograda Dragi Jovanović. Draža Mihailović je koristio svoje uticaje da pospeši hapšenje komunista u Beogradu:
21. avgusta 1942. godine Draža Mihailović naređuje svojim ljudima u četničkoj komandi Beograda da koriste policiju protiv komunista:
Borbe za oslobođenje Beograda
mini|Naoružane grupe otpora u uličnim borbama za oslobođenje. Beograd, glavni grad Srbije i Jugoslavije, oslobodile su 20. oktobra 1944. godine jedinice NOVJ i Crvene armije. Oslobođenjem Beograda okončana je 1287 dana duga nemačka okupacija glavnog grada Jugoslavije. Beograd je po oslobođenju postao vojni, politički i administrativni centar i sedište vlade nove, druge Jugoslavije.
Jedinicama NOVJ komandovao je general-lajtant Peko Dapčević, narodni heroj, a jedinicama Crvene armije general Vladimir Ivanovič Ždanov. Beograd je (uz djelomično Pariz) bio jedini glavni grad u Evropi u čijem je oslobađanju sa armijama velikih antifašističkih sila ravnopravno učestvovala regularna nacionalna vojska, Narodno oslobodilačka vojska Jugoslavije.
Istaknute ličnosti pokreta otpora i narodni heroji Beograda
desno|mini|250p|[[Grobnica narodnih heroja na Kalemegdanu]]
Beograd grad Heroj
Josip Broz Tito tada je rekao: ''„Drugarice i drugovi, pripala mi je velika čast da mogu danas ovdje, poslije tridest godina, predati jedan od najviših ordena, Orden narodnog heroja - gradu Beogradu. gradu heroju. Moram da kažem da mi je teško naći riječi da objasnim zašto mi danas, poslije trideset godina, predajemo Orden narodnog heroja gradu Beogradu. Pečat herojagradu Beogradu dali su oni kojih danas među nama više nema. To su bili omladinci i omladinke, djeca i odrasli ljudi, borci koji su išli u smrt da bi, dajući svoje živote, doprinijeli oslobođenju ovoga grada i cijele Jugoslavije. Na ulicama Beograda omladinci i omladinke, gotovo djeca, ginuli su u vrijeme kada su najviše voljeli da žive, ne slijepo i avanturistički, već duboko uvjereni da se bore za nešto što je mnogo više nego što su njihovi životi - za slobodu svojih naroda, za slobodu svoga grada. Ti ljudi - i djeca i odrasli koji su tokom četiri godine na ulicama Beograda prkosili neprijatelju, prkosili okupatoru i domaćim izdajnicima, svojim herojstvom su dali ne samo pečat heroja ovom gradu nego su i svojom krvlju prali sramotu koju su nanjeli izdajnici koji su se našli tu, u gradu Beogradu. I danas, poslije trideset godina, mi ovdje moramo da izrazimo vječitu zahvalnost, koju duguju ne samo današnje nego i buduće generacije, onima koji su svojim životima Beogradu dali slobodu i doprinijeli njegovom herojstvu. Ja sam duboko počašćen što je baš meni pružena mogućnost da ovdje predam ovaj orden. Jer, ja sam tad bio u Beogradu i svojim očima vidio kako je to izgledalo. Ja nemam drugih riječi, ne mogu ih naći, nego da još jednom ovdje kažem: hvala onim herojima, hvala toj omladini i svima onima koji su tada dali svoje živote, pružajući primjer i sadašnjim i budućim generacijama. Takva treba da bude naša omladina - i danas i u budućnosti. Hvala.“''
NPRA
__NOTC__ Termin NPRA ima više značenja.
Dominat
Dominat je moderni naziv sa autokratski oblik vladavine koji je ustanovljen u Rimskom carstvu nakon krize 3. veka i koji je trajao sve do pada Rimskog carstva.
Naziv "dominat" izveden je od latinske reči dominus (= "gospodar"), koja se prvobitno vezivala pre svega za odnos roba i njegovog vlasnika. Taj je naziv pejorativno korišćen za neke careve počev od Julijevaca-Klaudijevaca, ali nije bio zvanična titula, a neki su ga carevi, npr. Tiberije, iskreno prezirali. Pod Dioklecijanom, međutim, ta je titula postala posve uobičajena, pa se ovaj car i smatra osnivačem dominata kao sistema državne uprave.
Catamarca (argentinska provincija)
thumb|desno|275px| Catamarca je provincija smeštena na severozapadu Argentine. Prema severu se graniči sa provincijama Salta i Tucumán, prema istoku sa provincijom Santiago del Estero, prema jugu sa provincijama La Rioja i Córdoba, dok se prema zapadu graniči sa Čileom. Glavni grad je San Fernando del Valle de Catamarca.
Dominat
Možda je značajnije od same titule bilo usvajanje božanskog statusa cara s pratećim nazivom "božanski" (divus). Deifikacija je prvobitno bila posthumna počast koju je preminulom caru dodeljivao rimski senat, ali je kasnije sam car počeo sebi još za života davati zvanje "božanski", a često i članovima svoje porodice.
Istoričari kasne antike, međutim, negiraju da je prelaz sa principata na dominat predstavljao neki oštri rez u istoriji Rimskog carstva. Oni smatraju da se zapravo radilo o postepenoj transformaciji u okviru koje Dioklecijanove reforme, premda značajne, predstavljaju samo jedan od elemenata u toj prelaznoj fazi.
Lauingen
Lauingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Dilingen an der Donau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 10.835 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9773144.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Dilingen an der Donau Lauingen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Dilingen an der Donau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 439 metara. Površina opštine iznosi 44,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.835 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 244 stanovnika/km².
Auvers-sous-Montfaucon
Over su Monfokon je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 182, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km².
Tibbie, Alabama
Tibbie je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živeo 41 stanovnik.
La Selva-Civitella, Chieti
La Selva-Civitella je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Treći punski rat
thumb|right|350px|Ruševine Kartagine Treći punski rat (149. pne - 146. pne.) bio je treći i poslednji od punskih ratova između Kartagine i Rimske republike. Rat završava potpunim uništenjem grada Kartagine. Sve te teritorije okupira Rim, a stanovništvo ubija ili porobljava.
Uvod
Kartagina je sa druge strane ostala i bez saveznika i bez teritorija (Sicilija, Sardinija, Španija), a plaćala je 50 godina ogromnu ratnu odštetu u visini 200 talanata srebra godišnje. To predstavlja danas oko 5.000 kilograma srebra.
Rimljani su i dalje mrzili Kartaginu, sećajući se Drugog punskog rata, u kome umalo nisu bili uništeni. Mnogi su smatrali da Kartaginu treba uništiti. U međuvremenu Kartagina se ponovo bogatila trgovinom, pa su se Rimljani počeli bojati da ih Kartagina ponovo može ugroziti.
Ponižavajući mir koji koristi Numidija
thumbi|right|300px|Ruševine Kartagine Mirovni sporazum, kojim je okončan Drugi punski rat 202. pne. zahtevao je da Kartagina sve granične sporove sa drugima rešava uz arbitražu rimskog senata. Kartagina je takođe trebala eksplicitno odobrenje Rima ako bi naoružavala građane ili unajmljivala plaćenike. Kartagina je tokom 50 godina mira sa Rimom imala stalne granične sporove sa Numidijom. Ti sporovi bi dolazili pred rimski senat koji je gotovo redovito arbitrirao u Numidijsku korist.
Rat sa Numidijom
Kartaginjani su 151. pne. konačno otplatili ratnu štetu Rimu i smatrali su da je time mirovni sporazum istekao, ali Rimljani su smatrali da su odredbe sporazuma večne. Numidija ponovo počinje sa otimanjima teritorija, a Kartagina ne pitajući rimski senat šalje 25.000 vojnika da odbaci numidijske osvajače. Međutim, pošto gubi u tom sukobu Numidiji treba plaćati 50 godina ratnu štetu.
Ponižavajući novi rimski zahtevi
right|frame|Položaj Kartagine Rim nije bio zadovoljan odlukom Kartagine da krene u rat protiv Numidije bez odobrenja rimskog senata. Rim skuplja ogromnu armiju. Grad Utika prelazi na stranu Rima. Kartaginjani pokušavaju da pregovaraju sa Rimom i dobijaju obećanje da ako pošalju 300 dece najbogatijih Kartaginjana u Rim kao taoce, da im Rim tada ostavlja pravo na zemlju i samoupravu.
Kartaginjani su predali taoce, ali rimski konzuli, koji su se nalazili u Utiki zahtevaju da Kartaginjani predaju oružje i oklope. Kartaginjani i to ispunjavaju. Sledeći zahtev je bio da se maknu 10 milja od grada Kartagine, da bi mogao biti zapaljen. Tada Kartaginjani napuštaju pregovore, a Rimljani opsedaju grad.
Višegodišnja opsada grada
Rimljani opsedaju grad od 149. pne. do proleća 146. pne. Rimska vojska zahvaljujući lošoj disciplini i lošim komadantima dugo ne uspeva da osvoji Kartaginu. Dolaskom Scipiona Emilijana Afričkog poboljšava se disciplina, grad se bolje opseda, a luka se potpuno zatvara nasipom.
U proleće 146. pne. Rimljani ulaze u grad i osvajaju ga posle borbe za svaku kuću. Mnogi Kartaginjani su umrli od gladi tokom opsade grada, a mnogi tokom zadnjih 6 dana borbi.
Uništavanja Kartagine
Grad je bio sistematski paljen između 10 i 17 dana. Onda su gradske zidine, građevine i luka kompletno uništeni. Okolna teritorija je posijana solju, tako da više nikad ništa tu ne može rasti. Postoje istoričari koji tvrde da nije bilo sijanja solju.
Ono malo Kartaginjana preostalih nakon gladi i borbi prodano je u roblje. Teritorije Kartagine postaju rimska provincija Afrika.
Nepravilne tonske grupe
Ako se jedna notna vrednost podeli na 3, 5, 6 ili 7 jednakih delova (umesto na 2, 4, 8, 16), dobijaju se nepravilne tonske grupe.
Nepravilne tonske grupe se obeležavaju brojem (govori koliko nota ima u grupi) i lukom (stavlja se iznad ili ispod broja).
Šta se sve ubraja u nepravilne tonske grupe
U nepravilne tonske grupe ubrajaju se:
Gaj Duilije
Gaj Duilije (Gaius Duilius, 3. vijek pne.) bio je rimski političar i admiral poznat po ulozi u prvom punskom ratu.
O njegovoj porodici i porijeklu se ne zna gotovo ništa, osim da je bila skromna. Kada je godine 260. pne. izabran za konzula, imao je status novus homo, odnosno bio podređen svom patricijskom kolegi Gneju Korneliju Scipionu Asini. Tako je Asina komandirao rimskom flotom u Mesinskom prolazu, a Duilije tek jednom njenom eskadrom. Međutim, kada je Asinu u bitci kod Lipara zarobio kartaginski admiral Hanibal Gisko, Duilije je postao komandant cjelokupne rimske flote. U sljedećem okršaju - bitci kod Mile - ispostavilo se da je Duilije daleko sposobniji, te je spretno iskoristio novi izum - abordažne mostove po imenu korvus - kako bi porazio Kartaginjane a Rimu donio prvu pomorsku pobjedu. Zbog tog dostignuća mu je u Rimu kasnije priređena trijumfalna parada.
Godine 258. pne. je izabran za cenzora zajedno s Lucijem Kornelijem Scipionom.
Brodovi
S obzirom da se Gaj Duilije smatra jednim od osnivača rimske, a na osnovu toga i italijanske ratne mornarice, Italija je po njemu nazvala nekolliko ratnih brodova
Aniracetam
Aniracetam je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 219,237 Da.
Ruffin, North Carolina
Rafin je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Ujedinjena Silla
Ujedinjena Silla je izraz kojim se opisuje južno korejsko kraljevstvo Silla u periodu od 668. do svog konačnog prestanka 935. godine. Izraz "ujedinjena" se odnosi na činjenicu da je godine 668. osvajanjem sjeverne korejske države Goguryeo od strane Sille i Kineza Silla postala jedino preostalo od nekadašnjih Tri kraljevstva Koreje, odnosno da je Koreja po prvi put ujedinjena pod jednom vlašću. Međutim, već 698. se na području sjeverne Koreje stvorilo novo kraljevstvo Balhae, čija je koegzistencija u korejskoj historiografiji opisana kao Period Sjevernih i Južnih država. Godine 918. je stvorena nova država Goryeo, koja je 935. anektirala tada već oslabljenu državu Silla.
Lauter
Lauter je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 36 opštinskih središta okruga Bamberg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.134 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9471152.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Bamberg Lauter se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Bamberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 269 metara. Površina opštine iznosi 12,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.134 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 91 stanovnika/km².
Tidmore Bend, Alabama
Tidmore Bend je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.245 stanovnika.
Manastir Visoki Dečani
Manastir Visoki Dečani je zadužbina kralja Stefana III Dečanskog i cara Dušana. Gradnja je završena 1335. godine, a freske su završene oko 1350. godine. Manastir je posvećen Hristu Pantokratoru i Vaznesenju Gospodnjem - Spasovdanu. Glavni neimar bio je majstor Vito Kotoranin.
Izgradnja manastira
Manastir Visoki Dečani nalazi se u jednoj udolini pored rečice Dečanska Bistrica jugozapadno od Peći, ispod planinskog masiva Prokletije. Izgradnja crkve Hrista Pantokratora (Svedržitelja) počela je 1327. godine ktitorstvom srpskog kralja Stefana Uroša Trećeg Dečanskog. Glavni majstor bio je fra Vita iz Kotora, inače katolički monah, a radove je nadgledao arhiepiskop Danilo Drugi koji se trudio o "sazdanju i utvrđenju" crkve skupivši "veliko mnoštvo umetničkih i veštih majstora". Sam Stefan Dečanski je sazidao ugaoni kamen na ovoj crkvi a još 1330. godine izdao je ktitorsku povelju kojom je bogato obdario svoju zadužbinu. Posle smrti kralja Stefana, njegovo delo nastavio je njegov sin Stefan Uroš Četvrti Dušan i okončao gradnju Dečana 1335. godine. U vreme osmanskog perioda ova carska lavra je opstala, ali u vrlo teškim okolnostima.
Oslikan je znatno kasnije 1347-1348 godine. Same proporcije ovog manastira (dug 36 metara, a visok 30 metara), za ono vreme potpuno neuobičajene doprinele su da se ovaj manastir naziva "Visokim" (Visoki Dečani). Plemenito jednostavan, skladnih proporcija ovaj manastir predstavlja najveći srpski srednjovekovni spomenik. Po legendi, sam Stefan Dečanski je izabrao mesto na kojem manastir sada leži. On je u tu svrhu dosta mesta obilazio, a onda je iznenada naišao na ovo mesto koje ga je očaralo svojom lepotom.
"'A sam, postavivši šatore, tu prebivaše diveći se krasnome mestu, jer leži na najvišim mestima, sačišćeno svakim drvećem, mnogogranatim i mnogoplodnim, a ujedno ravno i travno, a odasvud teku najslađe vode. Tu izviru veliki izvori i napaja ga bistra reka, čija voda pre ukusa daje veliko rumenilo licu, a posle ukusa veliko dobro rastvorenje telu, tako da se niko ne može nasititi naslade vode. Sa zapadne strane zatvaraju ga najviše gore i njihove strmine, i otuda je tamo zdrav vazduh. Sa istočne strane ovome se priupodobljava veliko polje, navodnjavano istom rekom. Takvo je dakle mesto časno i dostohvalno za podizanje manastira' (Grigorije Camblak)."
Period posle 16. veka
U vreme obnove Pećke patrijaršije, u drugoj polovini 16. veka, nastaju bolja vremena. U to vreme, pa i kroz ceo 17. vek, manastirska riznica, biblioteka i ostala manastirska zdanja su obogaćena vrednim dragocenostima. Posebno je značajan rad manastirske skriptorije gde su prepisivane bogoslužbene i bogoslovske knjige. U vreme Velike seobe Srba pod patrijarhom Arsenijem Čarnojevićem, manastir su opljačkali Turci. Ponovo su nastala teška vremena za manastir Dečane i njegovo bratstvo koje se tih godina jedva održalo.
Knez Miloš podiže 1836. godine jedan konak, a knez Aleksandar 1849. godine poklanja ćivot za mošti svetog kralja Stefana Dečanskog. Tokom 19. veka obnovljena su manastirska zdanja.
Dečanska crkva Hrista Pantokratora spada među najveće građevine srednjovekovne Srbije. Crkva manastira Dečana građena je od mermernih kvadara u dve boje. Po svojoj graditeljskoj složenosti crkva predstavlja skladno prožimanje elemenata zapadnog - romanike i gotike, i istočnog - vizantijskog stila sa već postojećim tradicijama srpske umetnosti. Slikanje dečanskog hrama trajalo je od završetka gradnje 1335. pa sve do 1350. godine i radilo je nekoliko grupa najboljih slikara Dušanovog carstva. Po broju likova i scena, kao i ukupnoj oslikanoj površini, dečanske freske prednjače u srpskom slikarstvu srednjeg veka.
Kosovska pošta je na proleće 2009. izdala poštanske markice, na kojima je prikazan manastir Visoki Dečani kao „arhitekstonsko blago Kosova“, bez napominjanja njegove povezanosti sa srpskom kulturom i istorijom.
Svetska baština
Ovaj manastir se nalazi na spisku Uneskove Svetske baštine zajedno sa još tri manastira SPC pod imenom „Srednjovekovni spomenici na Kosovu i Metohiji“.
Bruno Šundov
Bruno Šundov (Split, 10. veljače 1980.) hrvatski je profesionalni košarkaš. Visok je 2,21 m i težak 122 kg. Igra na poziciji centra, a trenutačno je član ukrajinskog Donjecka.
Karijera
Karijeru je započeo u svom rodnom gradu Splitu. Ubrzo se prijavljuje se na NBA draft, te bude izabran u 2. krugu (46. ukupno) od strane Dallas Mavericksa. Odlazi u Ameriku i tamo igra za mnoštvo NBA klubova; Maverickse (1998.-2000.), Pacerse (2000.-2002.), Celticse (2002.-2003.), Cavalierse (2003.-2004.) te dvaput za Knickse. Ukupno je u svojoj NBA karijeri postizao 1.7 poena i 1 skok po utakmici.
U Europi je igrao za izraelski Maccabi, belgijski Pepinster, španjolski Alicante i BC Leon, ciparski Limassol te za još jedan španjolski klub, Menorcu Bàsquet.
Tijekom ljeta 2009. potpisao je za ukrajnski BK Donjeck.
Gaoping
Gaoping (高平) je grad na razini okruga u kineskoj provinciji Shanxi.
Jezični purizam
Jezični ili  jezički purizam (lat. purus - čist), jezično ili  jezičko čistunstvo, odnosno čistunstvo u jeziku djelatnost je u težnji da se književni jezik, osobito njegov rječnik, približi idealu čistoće tako da se odstranjuju usvojene internacionalne riječi ili riječi iz jezika prema kojima je purizam upravljen u nekom vremenu.