cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Budistički kalendar
Sve godine se broje kao protekle (dovršene, za razliku od gregorijanskih koje su tekuće), što znači da počinju 0. godinom a ne 1. godinom, jer godina još nije istekla tokom te "prve" godine. Navedeni epohalni datumi/nadnevci se odnose samo na 0. godinu — današnji dani ulaska Sunca u prvi rasi (početak zvezdane godine) su kasnije po gregorijanskom kalendaru zbog precesije ekvinoksa. Proračuni ne počinju nulom pri epohi (početku ere) — umesto toga se svim proračunima mora dodati nadoknada od izvesnog broja celih i delova dana, u trajanju i više od jedne godine. Time se objašnjavaju naizgledne nedoslednosti u Buddhasakarat-u. Ovde BE–AD od 544 ima nadoknadu od 4 dana pri epohi a BE–AD od 543 nadoknadu od 369 dana.
Kula Sv. Marka
'''Kula sv. Marka''' nalazi se na sjeverozapadu starog dijela grada Trogira. Okruglu kulu prilagođenu obrani od topovskih hitaca gradi Mletačka Republika tijekom 15. stoljeća, u doba turskih nasrtaja. Kula je izložena prema kopnu, a izvorno je bila spojena gradskim zidinama s tvrđavom Kamerlengo.
Nedaleko od kule, točnije na šetnici između kule Kamerlenga i same kule, a pokraj nogometnog igrališta stoji Glorijet (klasicistički paviljon) - kružna kolonada klasicističkih oblika. Sagrađen je 1809. god. za vrijeme kratkotrajne francuske vlasti, a u čast maršala Marmonta. Važno je naglasiti da je Glorijet jedan od rijetkih spomenika francuske vlasti u Dalmaciji.
Ulica
mini|200px|desno|Primer jedne ulice Ulica je popločan prostor u nekom naselju koji služi za slobodno kretanje ljudi ili vozila. Često se poistovećuje sa terminom put. Uluca može biti „jednosmerna“, a ko se saobraćaj obavlja samo u jednom smeru, „dvosmerna“ ako se vršu u oba smera i „pešačka zona“ ako je u njoj zabranjen saobraćaj i uređena je samo za pešake. Pešačke zone se najčešće nalaze u cetru većih gradova, kao na primer Knez Mihailova ulica u Beogradu.
Džesup
Džesup se može odnositi na
Likviritigenin
Likviritigenin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 256,253 Da.
Dedukcija
Dedukcija je logička metoda. To je oblik posrednog zaključka kod kojeg se zaključni sud izvodi od općeg ka posebnom ili pojedinačnom. Kada deduktivni zaključak ima tačno dvije premise (polazni sud) i konkluziju on se naziva silogizam. U zavisnosti od toga od kakvih je sudova građen može biti: kategorički, hipotetički silogizam, disjunktivni silogizam i hipotetičko-disjunktivni silogizam (ili dilema). Najčešći oblik silogizma je "kategorički silogizam".
Struktura kategoričkog silogizma
Na osnovu onoga što smo rekli, stav “Neki Krićani nisu Turci” je konkluzija silogizma. Veliki termin (terminus major) je “Turčin” (ili Turci) a premisa u kojoj se on javlja, velika premisa. Mali termin (terminus minor) je “Krićanin”, a odgovarajuća premisa je mala premisa. “Grk” je srednji termin (terminus medius). Prema ustaljenom običaju mali termin se obeležava sa “S”, veliki sa “P” a srednji sa “M”.
Standardna forma kategoričkog silogizma
Da bi se sličnosti u strukturi različitih silogizam lakše uočile, prema ustaljenom običaju, svi silogizmi se pišu na isti način. Taj uobičajeni način prikazivanja silogizma naziva se standarna forma silogizma. Tako se prvo pišu premise a potom konkluzija a od premisa, prvo velika pa onda mala. Gornji primer je u standardnoj formi.
Bellaffaire
Belafer je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi koja pripada prefekturi Forsalkje.
Dedukcija
Figure i modusi kategoričkog silogizma
Kategoričke silogizme razlikujemo prema kvantitetu i kvalitetu stavova koji ih sačinjavaju (A,E,I ili O) ili prema mestu koje srednji termin zauzima u premisama. Oblik silogizma s obzirom na kvalitet i kvantitet stavova iz kojih je sačinjen naziva se modus silogizma. Gornji silogizam je u modusu EIO. Modus silogizma označavamo tako što beležimo oznake kategoričkih stavova iz kojih se on sastoji. U standardnoj formi, naravno. U svakom modusu silogizma termini mogu biti raspoređeni na četiri načina, odnosno svaki modus silogizma, prema rasporedu termina u stavovima iz kojih se sastoji,javlja se u četiri figure kategoričkog silogizma. Tako je u prvoj figuri srednji termin subjekat velike a predikat male premise; u drugoj je oba puta predikat a u trećoj oba puta subjekat. U četvrtoj je predikat velike a subjekat male premise. Shematski prikazano, radi lakšeg pamćenja
1           2            3            4         M   P        P   M        M   P        P   M       S   M        S   M        M   S        M   S       S   P        S   P        S   P        S   P U svakoj figuri ima ukupno 64 modusa (4x4x4), odnosno postoji 256 različitih vrsta silogizma. Silogizam iz našeg primera je u trećoj figuri u modusu EIO. To pišemo na sledeći način: EIO-3, i tako dalje za ostale primere silogizama. Kako utvrditi da li je neki modus silogizma ispravan?
Interleukin-3 receptor
Interleukin-3 receptor (takođe poznat kao CD123 antigen) je molekul nađen na ćelijama koje pomažu prenos interleukin-3 signala, rastvornog citokina važnog za imunski sistem.
Gen koji kodira ovaj receptor se nalazi na pseudoautozomalnim regionima hromozoma X i Y.
Državni univerzitet u Tbilisiju
Institucija je podeljena na 5 regionalnih ogranaka u različitim delovima zemlje, 6 fakulteta, 60 naučno-istraživačkih laboratorijuma i centara, naučnu biblioteku sa oko 3,700.000 knjiga i časopisa, sedam muzeja, izdavačku kuću i štampariju. Glavni inicijator osnivanja univerziteta bio je Ivane Džavagišvili, istoričar i lingvista koji je bio i prvi rektor univerziteta u periodu od 1919. do 1926. godine.
Bellaffaire
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 142 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,12 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 845 metara (maksimalnoj 1.597 m, a minimalnoj 717 m).
Dedukcija
Utvrđivanje ispravnih modusa silogizma
Unutar svake figure silogizma ima 64 modusa, odnosno 16 kombinacija premisa. Kako eliminisati one kombinacije premisa koje ne mogu davati isprane moduse. Primenom opštih pravila ispravnosti eliminišu se one kombinacije premisa koje ne mogu davati ispravne moduse ni u jednoj figuri a ostaju one kombinacije koje u nekim figurama daju ispravne moduse a u nekim figurama ne.
Opšta pravila ispravnosti silogizma
Sledeća pravila uzimaju se u elementarnim kursevima logike bez dokaza:
Džejnsvil
Džejnsvil se može odnositi na
Dedukcija
Opšta pravila ispravnosti silogizma
Poslednja četiri pravila lako se mogu izvesti iz prvih pet. Ovih devet pravila primenjujemo na 16 mogućih kombinacija premisa:
'''AA, AE, AI, AO
Džojs
Džojs se može odnositi na
Interleukin-3 receptor
Ovaj receptor pripada familiji tip I citokinskih receptora. On je heterodimer sa jedinstvenim alfa lancem uparenim sa zajedničkim beta (beta c ili CDw131) podjedinicama.
Gen za alfa podjedinicu ima 40 kilobaza, i sadrži 12 eksona.
Receptor, nađen na pluripotentnim progenitorskim ćelijama, indukuje tirozin fosforilaciju unutar ćelije i promoviše proliferaciju i diferencijaciju unutar hematopoetskih ćelijskih linija.
Vanca
Vanca, pleme američkih Indijanaca koje povijest bilježi samo po jednom susretu sa Španjolcima pred kraj 17. stoljeća. U vrijeme susreta obitavali su zajedno sa drugim bandama Coahuiltec u kraju što se proteže između San Antonia i Eagle Passa (Nueces-frio), u Teksasu. Jezično su, najvjerojatnije pripadali porodici Coahuiltecan.
Državni univerzitet u Tbilisiju
Istorija
Univerzitet je otvoren 26. januara 1918. godine, na 99. godištnjicu osnivanja Sanktpeterburškog državnog univerziteta i na dan sećanja na gruzijskog cara Davida IV od Gruzije. Prvu lekciju održao je sam Ivane Džavagišvili i njezin je naslov bio „Ličnost i njezina uloga drevno-gruzijskoj istorijsko-filozofskoj literaturi i životu“. Na univerzitetu je radilo 18 predavača, a pohađalo ga je 369 studenata i 89 slobodnih slušaoca. U sovjetskom periodu, univerzitet je od 1930-ih do početka 1960-ih nosio ime Josifa Visarionoviča Staljina, lidera Sovjetskog Saveza i etničkog Gruzijca. Godine 1928. univerzitet je posetio i na njemu predavao francuski fizičar Paul Langevin.
Dedukcija
Opšta pravila ispravnosti silogizma
IA, IE, II, IO
OA, OE, OI, OO''
Kombinacije
EE, EO, OE i OO
Orzes, Belluno
Orzes je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Dedukcija
Opšta pravila ispravnosti silogizma
otpadaju jer iz dve negativne premise nema konkluzije; kombinacije
Orzes, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 261 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 435 m.
Vacoregue
Vacoregue, pleme američkih Indijanaca porodice Uto-Aztecan, skupine Taracahitian, nastanjenih na pacifičkoj obali Meksika sjeverno od ušća rijeke Río Fuerte, u Sonori. O točnom porijeklu se raspravlja, a navodno potječu od Cinaloa Indijanaca iz Sinaloe, odakle su se naselili u Sonori. Guasave ili Guayave, Vacoregue, Ahome, Batucari i Comopori su prema ranim jezuitima govorili istim jezikom, dok prema Swantonu Vacoregue čine ogranak Guasava. Guasave je pokorio Don Pedro Perea sa stotinu Španjolaca i 2,000 indijanskih saveznika.
Dedukcija
Opšta pravila ispravnosti silogizma
II, IO, OI i OO
otpadaju zbog toga što iz dve partikularne premise nema konkluzije; kombinacija IE, otpada po pravilu 9. Lako je videti da neke kombinacije premisa otpadaju i više nego po jednom osnovu. Tako je ostalo 8 kombinacija premisa koje mogu davati ispravne moduse silogizma: AA, AE, AI, AO, EA, EI, IA, OA
NGC 715
NGC 715 je galaksija u zviježđu Kit.
Džoli
Džoli se može odnositi na
Osteopontin
Osteopontin (OPN), takođe poznat kao koštani sialoprotein I (BSP-1), rani T-limfocit aktivator (ETA-1), i izlučeni fosfoprotein 1 (SPP1), je produkt ljudskog SPP1 gena,. Ovaj protein je konzerviran kod niza drugih vrsta. Osteopontin je SIBLING glikoprotein koji je prvi put bio identifikovan 1986 godine u osteoblastima.
Prefiks osteo indicira da je ovaj protein izražen u kostima, mada je on takođe izražen i u drugim tkivima. Sufiks -pontin je izveden iz, most, čime se označava uloga osteopontina u vezivanju proteina. Osteopontin je ekstracelularni strukturni protein. On je organska komponenta kostiju. Sinonimi za ovaj protein su sialoprotein I i 44 K BPP (koštani fosfoprotein).
Njegov gen ima 7 eksona, sadrži 5 kb. Kod ljudi je lociran na hromozomu 4. Ovaj protein se sastoji od ~300 aminokiselinskih ostataka i ima ~30 vezanih ugljeno hidratnih ostataka uključujući 10 ostataka sijalinske kiseline. Ugljeno hidratni ostaci su vezani za protein tokom posttranslacionih modifikacija u Goldžijevom aparatu. Ovaj protein je bogat u kiselim ostacima: 30-36% su bilo aspartična ili glutaminska kiselina.
Generalna struktura
thumb|250px|left|Mesta proteolitičkih rascepa za osteopontin (OPN-FL). [[Trombin izlaže epitop razlaganja SVVYGLR (OPN-R), nakon čega CPB odstranjuje C-terminalni arginin sa OPN-R. Epitop razlaganja sadrži non-RGD domen, koji se vezuje za integrin receptore (α4β1, α9β1, i α9β4). Pored epitopa razlaganja, ovaj protein sadrži RGD domen koji interaguje sa drugim integrin receptorima (αvβ1,3,5, i α5β1).]]
OPN je jako negativno naelektrisani protein ekstracelularnog matriksa koji nema ekstenzivnu sekundarnu strukturu. On se sastoji od oko 300 aminokiselina (297 kod miša; 314 kod čoveka) i on je izražen kao 33 kDa nascentni protein. On sadrži nekoliko funkcionalno važnih mesta rascepa. OPN je podložan posttranslacionim modifikacijama koje povećavaju njegovu molekulsku težinu do oko 44 kDa.
Izoforme
OPN može biti modifikovan trombinskim presecanjem, što izlaže sekvencu SVVYGLR. Taj protein je poznat kao OPN-R. On poseduje epitop za integrin receptore α4β1, α9β1, i α9β4. Ova grupa integrin receptora je prisutna na mnogobrojnim imunskim ćelijama kao što su mast ćelije, neutrofili, i T ćelije. Oni su takođe izraženi na monocitima i makrofagama. Nakon vezivanja tih receptora, ćelije koriste nekoliko puteva transdukcije signala da izazovu imunski respons. OPN-R može biti dalje razložen carboksipeptidazom B (CPB) odstranjivanjem C-terminalnog arginina, čime se formira OPN-L. Funkcija OPN-L proteina nije dovoljno poznata.
Biosinteza
Biosinteza osteopontina se odvija u varijetetu tkiva koji obuhvata: fibroblaste preosteoblaste, osteoblaste, osteocite, odontoblaste, neke ćelije kičmene moždine, hipertrofne hondrocite, dendritske ćelije, makrofage, glatke mišiće, mioblaste skeletalnih mušića, endotelne ćelije, non-koštane ćelije u unutrašnjem uvu, mozak, bubreg, decidua, i placenta. Sinteza osteopontina je stimulisana kalcitriolom (1,25-dihidroksi-vitaminom D3).
Uloga u preoblikovanju kostiju
Ustanovljeno je da je osteopontin važan faktor u preoblikovanju kostiju. Specifično, istraživanja sugerišu da on igra važnu ulogu u fiksiranju osteoklasta za mineralni matriks kostiju. Organski deo kosti sačinjava oko 20% njihove suve težine. Njega sačinjavaju pored osteopontina, kolagen tip I, osteokalcin, osteonektin, koštani sialoprotein i alkalne fosfataze. Kolagen tip I sačinjava 90% proteinske mase. Neorganski deo kosti je mineral hidroksiapatit, Ca10(PO4)6(OH)2. Gubitak tog minerala može da dovede do osteoporoze.
OPN je inicijator procesa kojim osteoklasti razvijaju njihovu naboranu površinu da bi započeli koštanu resorpciju. On je takođe nađen u urinu, gde inhibira formiranje kamena u bubregu.
Uloga u imunskim funkcijama
OPN se vezuje za nekoliko integrin receptora (α4β1, α9β1, i α9β4) koji su izraženi na leukocitima. Ti receptori imaju dobro poznatu funkciju u ćelijskoj adheziji, migraciji, i opstanku leukocita. Nedavna istraživanja su bila usredsređena na OPN ulogu u posredovanju tih responsa.
Osteopontin je izražen u nizu imunskih ćelija, uključujući makrofage, neutrofile, dendritske ćelije, T ćelije|T i B ćelije, mada u različitoj meri. Na osnovu nekih izveštaja OPN dejstvuje kao imunski modulator na više načina. Primarni oblik njegovog dejstva je hemotaksa, kojom se promoviše ćelijsko regrutovanje na mesta inflamacije. On takođe funkcioniše kao adhezioni protein, koji doprinosi ćelijskom pričvršćavanju i zarastanju rana. Dodatno, OPN posreduje ćelijsku aktivaciju i produkciju citokina, i podstiče ćelijski opstanak putem regulacije apoptoze.
Hemotaksa
OPN ima važnu ulogu u regrutovanju neutrofila u oboljenju jetre alkoholičara. OPN je važan za migraciju neutrofila in vitro. Dodatno, OPN regrutuje inflamatorne ćelije u artritične zglobove u kolagen-indukovanom artritičnom modelu reumatoidnog artritisa. Nedavne in vitro studije, 2008, su ustanovile da OPN učestvuje u migraciji mast ćelija. U ovim eksperimentima OPN nokaut mast ćelije su bile kultivisane. Primećen je umanjen nivo hemotakse u tim ćelijama u poređenju sa normalnim mast ćelijama. Za OPN je takođe nađeno da dejstvuje kao hemoatraktivni faktor makrofaga. U ovoj studiji, istraživači su studirali akumulaciju makrofaga u mozgu resus majmuna i ustanovili su da OPN sprečava makrofage da napuste mesta akumulacije, što indicira povišeni nivo hemotakse.
Eratostenovo sito
thumb|400 px|Način dobivanja prostih brojeva pomoću Eratostenovog sita Eratostenovo sito (rešeto) je jednostavan algoritam za dobivanje svih prostih brojeva manjih od onog izabranog. Osmislio ga je grčki matematičar, geograf i astronom Eratosten.
Postupak dobivanja prostih brojeva pomoću Eratostenovog sita:
Balduin VI od Flandrije
thumb| Balduin VI, grof od Flandrije i Hainauta '''
Bio je najstariji sin grofa Balduina V i Adele Francuske, kćeri francuskog kralja Roberta II Pobožnog. Njegova sestra Matilda od Flandrije je bila supruga normanskog vojvode i engleskog kralja Williama Osvajača.
Otac mu je uredio brak za groficu Richilde od Hainauta preko koje je nastojao steći kontrolu nad Hainautom. S obzirom da je Hainaut pripadao Svetom Rimskom Carstvu, zbog toga su otac i sin došli u sukob sa carem Heinrichom III, koji je protiv njih između 1050. i 1054. vodio bezuspješni rat. Balduin je iznenada umro 17. jula 1070. Naslijedio ga je sin Arnulf III, koji je sljedeće godine poginuo u bitci kod Cassella. Mjesto flandrijskog grofa je preuzeo Balduinov brat Robert I; Balduinov mlađi sin je ostao vladati Hainautom kao Balduin II.
Balduin je tokom svoje vladavine sagradio samostan Hasnon, pa ga se ponekad naziva i Balduin Hasnonski.
Prospect, Ohio
Prospekt je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Annada, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 29, što je 19 (-39,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
OR2AE1
Olfaktorni receptor 2AE1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2AE1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Josip Zovko
Josip Zovko (Split, 4. lipnja 1970. – Grudsko Vrilo, 3. travnja 2019.) je bio hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac i režiser.
Biografija i karijera
Rođen je 4. juna 1970. u Splitu. Diplomirao je na Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu, a 1993. godine postao je članom ansambla Hrvatskog narodnog kazališta u Splitu. U Splitskom kazalištu je bio student Mustafe Nadarevića s kojim je i više puta bio na splitskoj pozornici
Najšira publika poznavati ce Josipa Zovka po ulogama Joze u TV seriji Naši i vaši i Mate u filmu "Da mi je bit morksi pas".
Tijekom svoje karijere razvio je mnoge značajne uloge u filmu i kazalištu. Prvi put na televiziji pojavio se u Mali Libaru, Marku Ustiću, Splicaninu, od 1997. Nakon toga kao Mate u filmu "Da mi je biti morski pas" iz 1999. godine, koja je osvojila nekoliko nagrada na 46. festivalu u Puli.
Josip Zovko je kao "Kole" imao jednu od glavnih uloga u filmu "Ante se vraća kući" iz godine 2001. Gdje je glumio kao studente iz Dalmacije. U filmu "Holding" je igrao manju ulogu kao mali brat, a iste godine u filmu "Posljedna Volja" kao konobar na brodu, gdje je i glumio Goran Višnjić.
Igrao je u hrvatskoj TV seriji Naši i vaši (2000.-2002.) kao Jozo, gjde je i glumio Vedran Mlikota. Tu su glumili kao dva hercegovca koja su došli u Zagreb. Na početku su završili u seriji i falkutetu svojom voljom i svojim učenjem. A mislili su da će ih profesor pustiti ispit, jer ih posnavao. Uloga Zovke je bila u filmu Žao mi je zbog kung fu-a kao Caco iz 2004 godine. U TV filmu "Trešet" iz godine 2006 je glumio policajca imenom "Prekrasni Um". Domaće i sa otoka ga želje korumpirati i privuci na svoju stranu, jer vide korist za sebe. U filmu "najvećoj pogrešci Alberta Einsteina" je glumio kao stranac. Josip Zovko je otvorio ulogu Peraice u epizodi Bitange i Princeze iz 2008 godine. 2009 pojavio se kao "Roko" u filmu Vjerujem u anđele, gdje je sudjelovao i Oliver Dragojević. Zovko ja glumio u filmu Bella Biondina 2011 kao partizan.
U Videospotu od Miroslava Škore "tamo gdje je dom" je glumio Josip Zovko glavnu ulogo kao viteza, koji se bori za svoj dom, iz godine 2003.
Postigao je veliki broj uloga u HNK Split.
Poginuo je u prometnoj nesreći u Grudsko Vrilo pokaj Gruda u Bosni i Hercegovini.
Šmarje pri Jelšah (općina)
Općina Šmarje pri Jelšah (slovenski: Občina Šmarje pri Jelšah) je jedna od 212 slovenskih općina od 10.278 stanovnika. , administrativni centar općine je grad Šmarje pri Jelšah.
Noksvil
Noksvil se može odnositi na
Šmarje pri Jelšah (općina)
Naselja Općine Šmarje pri Jelšah
Babna Brda, Babna Gora, Babna Reka, Beli Potok pri Lembergu, Belo, Bezgovica, Bobovo pri Šmarju, Bodrež, Bodrišna vas, Brecljevo, Brezje pri Lekmarju, Bukovje v Babni Gori, Cerovec pri Šmarju, Dol pri Pristavi, Dol pri Šmarju, Dragomilo, Dvor, Gaj, Globoko pri Šmarju, Gornja vas, Grliče, Grobelce, Grobelno - del, Hajnsko, Jazbina, Jerovska vas, Ješovec pri Šmarju, Kamenik, Konuško, Koretno, Korpule, Kristan Vrh, Krtince, Laše, Lekmarje, Lemberg pri Šmarju, Lipovec, Mala Pristava, Mestinje, Močle, Nova vas pri Šmarju, Orehovec, Pečica, Pijovci, Platinovec, Polžanska Gorca, Polžanska vas, Predel, Predenca, Preloge pri Šmarju, Pustike, Rakovec, Senovica, Sladka Gora, Sotensko pri Šmarju, Spodnja Ponkvica, Spodnje Mestinje, Spodnje Selce, Spodnje Tinsko, Stranje, Strtenica, Sveti Štefan, Šentvid pri Grobelnem, Šerovo, Škofija, Šmarje pri Jelšah, Topolovec, Vinski Vrh pri Šmarju, Vodenovo, Vrh, Vršna vas, Zadrže, Zastranje, Završe pri Grobelnem, Zgornje Tinsko, Zibika, Zibiška vas
Carlucet
Karlise je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Gurdon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 171 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 33,7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 350 metara (maksimalnoj 385 m, a minimalnoj 171 m).
Crkva Svete Trojice u Zemunu
mini|desno|250px|Hram Svete Trojice u Zemunu
Crkva Svete Trojice, poznatija kao Svetotrojična crkva, je hram Srpske pravoslavne crkve koji se nalazi u Zemunu (Beograd). Posvećena je Svetoj Trojici. Njena gradnja je otpočela 1842. godine, na temeljima pređašnje srpske bogomolje.
Opis crkve
Nalazi se u Gornjoj varoši, prvom predgrađu Zemuna koje je zasnovano u poslednjoj deceniji XVIII veka. Crkva manjih dimenzija, sagrađena je na mestu pređašnje skromne bogomolje. Veliku zaslugu za podizanje ovog Pravoslavnog hrama imaju žitelji tadašnje Gornje varoši, koji su više decenija uporno nastojali da obezbede sredstva i dobiju saglasnost tadašnjih austrijskih vlasti i adminstracije, koja je na sve načine pokušavala da onemogući izgradnju hrama. Krajem 18. i početkom 19. veka populacija pravoslavnog stanovnišva Gornje varoši je prešla brojku od 1300 žitelja i bili su u stanju da sami finansiraju troškove izgradnje i izdržavanja sveštenika. Pored predmeta neophodnih za bogosluženja posedovali su poklonjenu ikonu Svete Trojice kojoj će posvetiti svoje pravoslavno zdanje. Konačno odobrenje za izgradnju crkve dobijeno je 1817. godine od austrijskog cara Franca.
Protojerej ove crkve je sve do 1902. godine, bio Dimitrije Ruvarac, kada prelazi u Sremske Karlovce.
Arhitektura crkve
Arhitektonski, crkva je rešena kao jednobrodna građevina se dve plitke pevnice, zasvedena poluobličastim svodom ojačanim sa 4 luka. Apsida je polukružna, zasvedena četvrt-kalotom ojačanom sa dva poluluka, oslonjena na krajnji luk svoda. Sagrađena je u baroknom stilu, sa elementima klasicizma. U zapadnoj fasadi je uzidan barokni dvospratni zvonik-toranj pokriven metalnom „kapom“ i krstom na vrhu. Uglovi zvonika su ojačani pilastrima i lukovima oko prozora.
Iznad zapadnog portala se nalaze tri prozora, od kojih su dva slepa, naknadno oslikana. U sredini iznad venca se nalazi timpanon, a sa strane bazisa tornja su dva uprošćena krila. Obe bočne fasade su sa po 5 prozora, od čega su po tri srednja u nišama. Pored toga, sa svake bočne strane ispod drugog prozora se nalaze manji ovalni prozori, koji su naknadno otvoreni. Bifore su uokvirene konzolama i lukovima kakve nalazimo oko prozora i zvonika.
Haksli
Haksli se može odnositi na
Crkva Svete Trojice u Zemunu
Arhitektura crkve
Ispod srednjih prozora su portali sa bočnih strana i po jedna vrata uokvirena ružičastim krečnjakom, a iznad njih su ispušteni venci na konzolicama. Na apsidi se nalaze tri prozora.
Unutrašnjost hrama se odlikuje upisanim krstom sa plitkim pevnicama. Pedesetih godina 19. veka oltar je izdvojen od naosa oslikanim ikonostasom, dok je naos parapetom podvojio levi i desni deo crkve iznad kog je hor sa dva noseća stuba, odvajajući tako pripratu od broda.
Ikonostas i freske
300px|mini|Ikonostas Ikone na ikonostasu rađene su uljem na drvetu. Rezbarija je plitko rezana i sastoji se od vreža koje obrazuju medaljone sa lišćem. Stubovi su kanelirani, sa korintskim kapitelima i jonskim volutama od drveta. Stabla stubova su obojena u belo, a kapiteli zlatnom bojom. Sva rezbarija je pozlaćena.
Hal (razvrstavanje)
Hal se može odnositi na
Vende Flechas
Vende Flechas (Vende Flechas Indians), pleme Coahuiltecan Indijanaca, poznato tek po jednom misionarskom izvještaju iz 1794. iz misije Nuestra Señora del Espíritu Santo de Zúñiga, kod Goliada, Teksas. Vende Flechas se vode kao jedna od skupina Aranama, i u vrijeme kada se spominju preostalo ih je tek šestorica. Pretpostavlja se da im je izvorna lokacija bila isto gdje i Aranamama. Ime im u španjolskom znači prodavači strijela (= "arrow sellers"), što bi se moglo odnositi na njihovu užu specijalizaciju.
NGC 716
NGC 716 je galaksija u zviježđu Ovan.
Catello, Chieti
Catello je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
Venado
Venado (Benado).- /Šp. ='jelen'/ pleme Coahuiltecan Indijanaca koje je u 18. stoljeću živjelo u blizini današnjeg okruga Duval u Teksasu i na jugu preko Rio Grande do Cerralva u sjeveroistočnom Nuevo Leónu; Meksiko. Venado su uz još nekoliko Coahuiltecan bandi smješteni na misiju San Juan Capistrano, koja se 1731. utemeljila za njih u San Antoniju. Kasnije, 1757., mnogi Venado dolaze u misiju Camargo, južno od Rio Grande, gdje su se neki održali sve do 1807. Dio njih nalazio se i na misiji San Francisco Vizarron u Coahuili.
1031
Godina 1031. (MXXXI) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru.
OR2A14
Olfaktorni receptor 2A14 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2A14 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
N-Acetilglukozaminski receptor
N-Acetilglukozaminski receptor je receptor za koji se vezuje N-acetilglukozamin.
Philadelphia Eagles
Filadelfija iglsi su profesionalni tim američkog fudbala sa sedištem u Filadelfiji u Pensilvaniji. Utakmice kao domaćin klub igra na stadionu Linkoln fajnenšal fild. Nastupa u NFC-u u diviziji Istok. Klub je osnovan 1933. i u sezoni 1943. nastupao je pod imenom „Filadelfija-Pitsburg stigls“.
„Iglsi“ su tri puta bili prvaci NFL-a, poslednji put 1960. Maskota kluba je orao „Svup“.
Desinić
Desinić je općina u Hrvatskoj, u Krapinsko-zagorskoj županiji. Admnistrativno središte Općine je naselje Desinić.
Zemljopis
Općina Desinić smještena je u Hrvatskom Zagorju. Proteže se na 45 km2. Nalazi se u blizini hrvatsko-slovenske granice (granični prijelaz Miljana).
Općinu Desinić čine naselja: Desinić, Desinić Gora, Donji Jalšovec, Donji Zbilj, Dubravica Desinićka, Gaber, Gora Košnička, Gornji Jalšovec, Gornji Zbilj, Gostenje, Grohot, Hum Košnički, Ivanić Desinićki, Ivanić Košnički, Jazbina, Jelenjak, Klanječno, Košnica, Nebojse, Osredek Desinićki, Ravnice Desinićke, Stara Ves Košnička, Šimunci, Škalić Zagorski, Trnovec Desinićki, Turnišće Desinićko, Turnovo, Velika Horvatska.
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Desinić imala je 3.478 stanovnika, raspoređenih u 28 naselja:
Uprava
Općinsko vijeće je predstavničko tijelo Općine koje ima 15 članova. Dužnost predsjednika Vijeća trenutno obavlja Milivoj Dravinec.
Općinsko poglavarstvo ima 5 članova. Predsjednik općinskog poglavarstva i općinski načelnik je Zvonko Škreblin.
Lejk Siti
Lejk Siti se može odnositi na
Desinić
Poznati
Đuro Prejac
Spomenici i znamenitosti
Dvorci Veliki Tabor i Velika Horvatska. Također, kao i u cijelom Zagorju prisutni su sakralni objekti (crkva Svetog Jurja, kapelice i raspela).
Obrazovanje
U Općini postoji osnovna škola.
Vanjske veze
Općina Desinić - službene stranice
OR2AJ1
Olfaktorni receptor 2AJ1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2AJ1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Lejk Mils
Lejk Mils se može odnositi na
Lejk Park
Lejk Park se može odnositi na
NGC 717
NGC 717 je galaksija u zviježđu Andromeda.
Lagunero
Lagunero (Irritila).- Grupa indijanskih plemena i bandi porodice Uto-Aztecan, ogranka Nahuatlan, koji su obitavali u Coahuili i Durangu u jezerskom području visoravni Mapimí u Meksiku, a po čemu su i dobili ime Lagunero. Pripadaju im plemena i bande 1) područje Valle de Parras: Miopacoas, Meviras, Hoeras i Maiconeras.; 2) La Laguna de San Pedro: Paogas, Caviseras, Vasapalles (Vassapalles), Ahomamas, Yanabopos i Daparabopos; 3) u Sijeri: Alamamas i Ochoes.
Levotiroksin
Levotiroksin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 776,870 Da.
Utvrda Čačvina
Strateški položaj
S vrha brda puca pogled na Sinjsko polje i na južne padina planine Kamešnice i na dio Zamosorja. Odličan pregled terena je omogućavao njenim posadama uspješnu kontrolu protoka robe i putnika od Trilja prema istoku.
Prapovijest
Ovaj je prirodni prolaz oduvijek je bio glavni put od Cetinske krajine prema imotskom kraju i jugozapadnoj Bosni, što se može zaključiti iz rasporeda prapovijesnih objekata.
Nad zaseokom Anđelića u Vrpolju nalazi se gradina Jelinak (664 m), a na brdu Umac (583 m), sjeverozapadno ispod srednjovjekovne utvrde, je Velika-Maroševa gradina. Prapovijesne gomile su i na Ržištu, iznad Živaljića (553 m) je Žutina gomila, gomila Velika Križina (703 m) je na području sela Čačvine, dvije gomile su na položaju Pod kosom u Veliću, a jedna je na padini brijega južno od Vrpolja. Ulomci keramike razasuti su niz prisojnu padinu podno utvrde Čačvine, što svjedoči o povremenom boravku predrimskih stanovnika i na ovom hrptu brijega, na kojem nisu zamijećeni ostaci prapovijesnog objekta.
Jugoistočno od utvrde Čačvina, na prijevoju Priviji, razdjelnici zaselaka gornje i Donje Čačvine, sačuvani su tragovi antičkog kolnika izbrazdanog kolotečinama (spurillae). Ovaj je put sagrađen sredinom prvog stoljeća, kao dio itinerarskog pravca Salona-Argentaria, a bio je korišten i održavan sve do izgradnje suvremenih prometnica. Put je tekao od mosta preko Cetine kod Trilja, rubom Sinjskog polja do Vedrina, a zatim se penjao preko Čačvine, Vrpolja, Velića i Tijarice prema naseljima oko današnjeg Buškog blata.
Više lokaliteta i pokretnih spomenika, registrirano pokraj Rimskog puta, svjedoče o intenzivnom prometu ovim dijelom trase tijekom antike i srednjega vijeka. U Veliću je pronađen miljokaz postavljen za vladavine cara Maximina Tračanina (235.-238.). Iz Čačvine potječe, danas izgubljen, žrtvenik posvećen bogu Merkuru.
Osim spomenutih lokaliteta, na području sela Čačvine postoje i drugi položaji s materijalnim ostacima prošlosti. Ispod brda Križine, južno podno utvrde, vire kamene poklopnice kasnosrednjovjekovnih grobova, kakvi su nedavno otkriveni stotinjak metara zapadno izvan suvremenog seoskog groblja, a pokraj staze što vodi k tvrđavi i crkvi Svih Svetih. Toponimi Mirine blizu zaselka Žuljevića i Grebčine sjeverozapadno od Živaljića, također ukazuju na blizinu arheoloških lokaliteta.
Povijest utvrde
Utvrda se prvi put spominje 1345., kada je bila u vlasti kneza Ivana Nelipčića Cetinskog. Godine 1435. od Nelipčića je nasljeđuju Frankopani, a već 1436. zadobivaju Talovci. Sredinom 15. st. u vlasti je hercega Stjepana Vukčića Kosače, a zatim opet Talovaca. Tada je, u doba širenja Turske vlasti, jedna od ključnih utvrda za obranu Hrvatskog kraljevstva pa Turci Hercegu Stjepanu za vlast nad njom, kao eksklave, nude 100 000 dukata, što on odbija. Krajem 15. stoljeća njome upravljaju kraljevski kaštelani, a ubrzo (najkasnije početkom 16. stoljeća), dolazi pod tursku vlast. Tada je dodatno utvrđena topničkim bastionom. U osmanskoj vlasti ostaje do 1717., a zatim je uključena u Mletačku Dalmaciju (Sinjsku krajinu). Za francuske vladavine (1808.) je minirana. Danas je u ruševinama.
Aillon-le-Vieux
Ajon le Vje je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Šamberi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 169 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,63 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 900 metara (maksimalnoj 2.040 m, a minimalnoj 673 m).
Lucija Zaninović
mini|desno|250px|Lucija Zaninović u [[Zračna luka Zagreb|Zračnoj luci Zagreb nakon XXX. Olimpijskih igara u Londonu 2012.]] Lucija Zaninović (Split, 26. lipnja 1987.) hrvatska je tekvandoašica i bivša europska prvakinja.
Sportska karijera
mini|desno|250px|[[Ana Zaninović|Ana i Lucija Zaninović 2012.]] Najveći joj je uspjeh u karijeri osvajanje naslova europske prvakinje 2010. godine u ruskom Sankt Peterburgu. Njezina sestra blizanka Ana Zaninović aktualna je svjetska prvakinja, a obje su članice Taekwondo kluba Marjan.
Hemijski gradijent
Hemijski gradijent je gradijent hemijskog potencijala pojednostavnjeno se može shvatiti kao razlika u koncentraciji dva rastvora (ili dve sredine). Strikto rečeno, hemijski gradijent je prostorna promena hemijskog potencijala.
Lucija Zaninović
Sportska karijera
Ponovno je osvojila naslov europske prvakinje 4. svibnja 2012. godine u Manchesteru i dvije godine kasnije u Bakuu.
Osvojila je brončanu medalju na Olimpijskim igrama 2012. u kategoriji do 49 kg, pobjedom nad Meksikankom Janet Alegrijom Penas 6:5, nakon zlatnog boda.
Hemijski gradijent
Treba uočiti da je kocept gradijenta i potencijala mnogo širi i da ista pravila važe za kretanje naelektrisanja u gradijentu električnog potencijala ili za prostiranje toplote u gradijentu temperature. Kretanje niz gradijent je spontano i pri tome se sistem može navesti da vrši koristan rad. Recimo, prilikom pražnjenja baterije kojom se napaja mobilni telefon naeletrisanje se kreće niz gradijent. Punjenje baterije je kretanje naeletrisanja uz gradijent. U prvom slučaju baterija vrši rad a u drugom rad se dovodi spolja...
Lucija Zaninović
Sportska karijera
Na svjetskom prvenstvu u Puebli u Meksiku osvojila je brončano odličje 17. srpnja 2013. godine. U poluzavršnici ju je svladala Jordanka Dana Touransa 6:3.
Intragna, Verbano-Cusio-Ossola
Intragna je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 733 m.
Lejksajd
Lejksajd se može odnositi na
NGC 718
NGC 718 je galaksija u zviježđu Ribe.
Piedra, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 28.
Lejk Vju
Lejk Vju se može odnositi na
Amiga
Commodore Amiga ili Amiga je naziv za porodicu računala koje je proizvodila američka tvrka Commodore, koja su bila zasnovana na mikroprocesorima Motorola 68000, 68020, 68030 i 68040. Devedesetih godina su izašli i akceleratori za A1200, A3000 i A4000 sa 68060 i PowerPC 603e i 604e procesorima i dodacima kao što je SCSI priključak i konektor za Cybervision grafičke kartice.
Amiga Corporation
Amigin chipset je dizajnirala mala tvrtka po imenu Amiga Corporation pred kraj prvog booma kućnih video igara. Zbog industrijske špijunaže, chipset je tokom razvoja dobio kodno ime Lorraine. Amiga Corporation je financirala razvoj chipseta proizvodnjom joysticka i istovremeno tražila investitore. Chipset je trebao biti upotrijebljen u konzoli, ali zbog propasti tržišta video igara 1983., Lorraine je postao osobno računalo. Prije nego je Amiga Corporation uspjela izbaciti stroj na tržište, upala je u financijske probleme i bila kupljena od strane Commodorea u kolovozu 1984.
Amiga je dizajnirana kao najbolji stroj za video igre. Pošto konzole trebaju puno procesorske moći, memorije, audio i video hardvera, bilo je jasno da se s relativno malim dodacima kao što je operativni sustav i tipkovnica dobija vrlo učinkovito osobno računalo.
Commodore
Prvu Amiga, jednostavno nazvanu Amiga, izdao je Commodore 1985. nigdje ne spominjući ime firme. Reklamirali su ju kao nasljednika Commodorea 64 i kao konkurenta tek izdanom Atariju ST. Poslije je preimenovana u Amigu 1000 (ili skraćeno A1000). A1000 je bila prava revolucija za svoje vrijeme. Mogla je prikazati 4096 boja i svirati 4 kanala 8- bitnog stereo zvuka te je bila prva osobno računalo s operativnim sustavom s preemptive multitaskingom i GUIem (Graphical User Interface, grafičkim korisničkim sučeljem) u boji, što je omogućavalo korisnicima izvršavanje više zadatka istovremeno.
1987. Commodore je izdao 2 nova modela Amige, Amigu 500 i Amigu 2000. A500 je bila reklamirana kao ulazni, "low end" model, a A2000 kao "high end". A500 je postala najpopularnija Amiga ikad i koristila se uglavnom kao stroj za igranje. A2000 je služila za ozbiljnije svrhe kao radna stanica ili za grafičku obradu, zbog svog ugrađenog SCSI-ja , genlock i video I/O konektora. 1990. Commodore izdaje Amigu 3000 kao nasljednika A1000 i A2000. To je bila prva Amiga s poboljšanim chipsetom (ECS- Enhanced Chip Set) i drugom revizijom operativnog sistema, koji je na kraju dobio jednostavno ime AmigaOS.
Iste godine Commodore izdaje 3 nove "low end" Amige: CDTV (Commodore Dynamic Total Vision), prvu konzolu s ugrađenim CD-ROM pogonom, Amigu 500+ s istim poboljšanjima (novi chipset i nova revizija AmigaOS-a) kao i Amiga 3000, i Amigu 600. Amiga 600 je u biti A500+ u manjoj kutiji, s IDE kontrolerom za spajanje hard diskova i bez numeričke tipkovnice. Sva 3 modela su bili komercijalni promašaji, najviše zbog slabog marketinga.
Amige su u to doba bile značajno jeftinije nego PC ili Macintosh. To im je pomoglo u boljoj prodaji u Europi, ali je u SAD-u zbog toga Amiga bila viđena kao jeftin kompjuter za igru. Commodore je svoje proizvode prodavao u trgovinama igračkama, što je još više poticalo takvu percepciju Amige. Ukupno gledajući, Amige su se vrlo uspješno prodavale u Europi, ali u SAD-u je prodano ispod milijun primjeraka. Problem je što je PC u SAD-u već imao dominantnu tržišnu poziciju, naročito kao radni stroj u poduzećima, pa su potencijalni kupci prvo pitali "Da li je PC kompatibilna?", što bi im omogućilo da rade posao kod kuće ili da softver s posla instaliraju na svom kućnom stroju. Kao rezultat tih faktora, američko tržište Amiga se sastojalo samo od zaljubljenika u Amiga softver i hardver, ljudi kojima se nije sviđao PC i korisnika koji su koristili Amigu u video produkciji.
1992. Commodore izdaje Amigu 1200 i Amigu 4000. Oba modela su imala novi AGA (Advanced Graphics Architecture) chipset i novu, treću reviziju AmigaOS-a. Amiga 1200 je bila zamišljena kao nasljednik najpopularnije Amige, Amige 500, a Amiga 4000 je bila najjače osobno računalo svog doba i korištena je većinom u profesionalne svrhe.
1993. Commodore izdaje CD32, prvu CD-ROM baziranu i prvu 32-bitnu konzolu na svijetu. CD32 je bila specifikacijama vrlo slična Amigi 1200, te ju se dodatkom tipkovnice, disketne jedinice i miša moglo pretvoriti u Amigu 1200.
1994. Commodore izdaje zadnji model Amige prije bankrota, Amigu 4000T. To je Amiga 4000 u tower kućištu.
Difuzija kroz ćelijsku membranu
desno|mini|400p|Shema difuzije kroz semipermeabilnu membranu Difuzija predstavlja oblik pasivnog transporta materija kroz ćelijsku membranu.
Difuzija je transport materija iz sredine sa većom u sredinu sa manjom koncentracijom (niz hemijski gradijent) sve dok se koncentracije ne izjednače. Intenzitet difuzije je proporcionalan hemijskom gradijentu.
U živim sistemima difuzija se vrši ne samo u ćeliji već i kroz njenu membranu za materije koje membrana propušta. Difuzija kroz membranu može biti:
Olakšana difuzija je vrsta pasivnog transporta materija kroz ćelijsku membranu
Materije rastvorljive u lipidima i malog molekula prolaze brzo kroz membranu slobodnom difuzijom (tako se prenose gasovi O2 i CO2 u plućima i tkivima).
Materije koje nisu rastvorljive u lipidima prolaze procesom olakšane difuzije. Olakšana difuzija je transport materija kroz ćelijsku membranu iz sredine sa većom u sredinu sa manjom koncentracijom pomoću molekula nosača (zato se naziva olakšana difuzija). Molekul nosač je protein koji prolazi kroz lipidni dvosloj i sadrži mesto za koje se materija vezuje. Olakšanom difuzijom se transportuje glukoza. Ovaj način transporta regulišu hormoni pa tako olakšanu difuziju glukoze reguliše insulin. Kada oboli gušterača pa se insulin nedovoljno luči (ili prestane da se izlučuje) onda se prekida olakšana difuzija glukoze iz krvi u većinu ćelija. Zbog toga se glukoza nagomilava u krvi, a ćelije ostaju bez glukoze (ćelije gladuju) što dovodi do šećerne bolesti (diabetes melitus).
Vsevolod I Jaroslavič
Vsevolod I Jaroslavič (ukrajinski i ruski: Всеволод I Ярославич, staronordijski: Vissivald), (1030 – 13. april 1093) bio je veliki knez Kijevske Rusije od 1078. do smrti.
Varohío
Varohío (Guarijío, Warijío, Guarojío, Macurawe, Macoragüi), pleme ili grupa plemena američkih Indijanaca porodice Uto-Aztecan, uže skupine Taracahitian na jugoistoku meksičke Sonore i susjednoj zapadnoj Chihuahui u podnožju planina Sierra Madre. Glavna današnja naselja u kojima žive su Mesa Colorada, Bavícora, Guajaray, Los Bajíos, Todos Santos, San Pedro, La Mesa del Matapaco, La Mesa del Tuburi, Basicorepa, Chorijoa i Mochibampo. Plemena Temori Chinipa i Guasapar, prema Masonu i Johnsonu njihovi su ogranci. Hodge ih dijeli na Guailopo, Maguiaqui, Hizo, Husoron, Cuteco, Tecargoni i Varohío vlastiti. U prošlosti su Varohío vlastiti imali pueble Santa Ana i Loreto.
Vsevolod I Jaroslavič
Rodio se kao sin velikog kneza Jaroslava Mudrog i njegove supruge, švedske princeze Ingegerd Olofsdotter. Nakon završetka rata s Bizantom, otac je, u nastojanju da potvrdi mir, ugovorio brak s bizantskom plemkinjom Anastasijom (prema predaji kćeri cara Konstantina IX Monomaha. S njom je imao sina po imenu Vladimira II, budućeg velikog kneza.
Nakon očeve smrti 1054. je podijelio vlast s braćom Izjaslavom i Svjatopolkom, a kao apanažu uzeo područja Perejaslava, Rostova, Suzdalja i Belozjorsk. Sudjelovao je u izradi zakonika Ruska pravda. Nakon što mu je 1067. umrla supruga, uzeo je novu ženu - kipćačku, a po nekim izvorima i kumansku princezu po imenu Ana. Ona mu je rodila nekoliko djece, uključujući kćer Eupraksiju, buduću rimsko-njemačku caricu (suprugu Heinricha IV).
Bratski trijumvirat se raspao 1073. kada je Svjatoslav, uz Vsevolodovu pomoć, svrgnuo Izjaslava. Nakon što je 1078. Svjatoslav umro, Vsevolod je preuzeo vlast. Kao intelektualac, koji je dobro poznavao grčki i još pet jezika, izbjegavao je sudjelovanje u ratu, prepuštajući ga svom sinu Vladimiru. Posljednje godine života ga je mučila bolest, te je Vladimir služio kao regent.
Hormonski receptor
Hormonski receptor je molekul koji može da veže specifični hormon. Receptori za peptidne hormone se obično nalaze na ćelijskoj membrani, dok su receptori za lipofilne hormone uglavnom locirani u citoplazmi. Nakon vezivanja hormona, receptor može da inicira više signalnih puteva koji ultimatno dovode do promena ponašanja ciljnih ćelija.
Peptidni hormonski receptori
Mnogi hormoni se sastoje od polipeptida, npr. tireostimulišući hormon, Folikulostimulišući hormon, Luteinizirajući hormon i insulin. Ovi molekuli nisu rastvorni u lipidima i stoga se ne mogu prenositi difuzijom kroz ćelijske membrane. Konsekventno, receptori za peptidne hormone su locirani na ćelijskoj membrani.
Peptidni hormonski receptori su često transmembranski proteini. Oni se takođe nazivaju G protein spregnutim receptorima, senzornim receptorima ili jonotropnim receptorima. Ti receptori generalno funkcionišu putem intracelularnih sekundarnih glasnika, među kojima su ciklični AMP (cAMP), inozitol 1,4,5-trisfosfat (IP3) i kalcijum (Ca2+)-kalmodulinski sistem.
Hormonski receptori rastvorni u lipidima
Steroidni hormonski receptori i srodni receptori su generalno rastvorni proteini koji funkcionišu putem aktivacije gena. Njihovi responsni elementi su DNK sekvence (promoteri) koji su vezani za kompleks sa steroidnim receptorom. Ovi receptori sadrže motiv cinkovo prsta. U ovu grupu se ubrajaju receptori za glukokortikoide, estrogene, androgene, tiroidne hormone (T3), kalcitriol (aktivnu formu vitamina D), i retinoidi (vitamin A).
Lakota
Lakota se može odnositi na
Auzet
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 73, a gustina naseljenosti je iznosila stanovnika/km².
Đurmanec
Đurmanec je općina u Hrvatskoj, u Krapinsko-zagorskoj županiji.
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Đurmanec imala je 4.481 stanovnika, raspoređenih u 13 naselja:
Obrazovanje
U Đurmancu postoji jedna osnovna škola OŠ Đurmanec. Ravnateljica škole je Zlata Hrček. Kroz dugi niz godina OŠ Đurmanec je mijenjala mnoge nazive. OŠ Đurmanec je pobjednik brojnih međuškolskih natjecanja, u kojima prednjači mali nogomet. Školske godine 2006/2007 učenici 7. i 8. razreda su osvojili županijsko natjecanje u malom nogometu. Škola se također natječe i u rukometu i košarci.
Osnovna škola Đurmanec prije je bila kod ckrve. Bila je to za ono doba lijepa zgrada katnica sa velikim učionicama. Negdje do 1950 bila je samo do četvrtog razreda. 1955. ili 1956 prva tri učenika završila su 8. razred. Direktor je bio Berislav Čulig, njegova supruga je predavala nižim razredima a on je predavao glazbeni. Na natjecanjima na koje je vodio zbor osvajali su u pravilu uvijek prvo mjesto. Nastavnički kadar bio je vrlo kvalitetan o požrtvovan. Znam da je dosta djece otišlo u zanate, srednje škole, kasnije na fakultete, što je za ono vrijeme uistinu bilo teško zbog materijalnih razloga, prijevoza.
NGC 719
NGC 719 je galaksija u zviježđu Ovan.
OR2AG1
Olfaktorni receptor 2AG1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2AG1 genom.
Madonna dell'Olmo, Latina
Madonna dell'Olmo je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
Epiretinalna membrana
thumb|desno|upright=1.2|Epiretinalna membrana