cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Acetat-KoA ligaza (formira ADP)
Acetat-KoA ligaza (formira ADP) (, acetil-KoA sintetaza (formira ADP), acetil koenzim A sintetaza (formira adenozin difosfat), acetatna tiokinaza) je enzim sa sistematskim imenom acetat:KoA ligaza (formira ADP). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Bettembos
Betambo je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Amjen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 98 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,16 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 190 metara (maksimalnoj 192 m, a minimalnoj 169 m).
Acetat-KoA ligaza (formira ADP)
Ovaj enzim takođe deluje na propanoat.
Raukafrinolin
Raukafrinolin je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 352,427 Da.
Malta
Malta (malt. izg. [ˈmɐltɐ], engl. izg. [ˈmɒltə]; službeno Republika Malta, malt. Repubblika ta' Malta, engl. Republic of Malta), otočna država u Sredozemnom moru. Ova država sastoji se od nekoliko otoka i otočića, od kojih su tri naseljena. Najveći otok je Malta na kojem živi najveći dio stanovništva zemlje. Ova zemlja u kojoj živi manje od pola miliona stanovnika je, s obzirom na površinu, jedna od najgušće naseljenih zemalja svijeta.
Malteško otočje nalazi se nedaleko od Sicilije (Italija), te manje od 300 km od obale Afrike. Zbog svog strateškog položaja, Maltom su tokom historije vladale mnoge sile, kao što su Feničani, Rimljani, Fatimidi, Ivanovci i Britanci. Od 21. septembra 1964. Malta je nezavisna od Velike Britanije, a od 1. maja 2004. članica Evropske unije.
Prve kulture i antika
Prvi naseljenici Malteških otoka bili su poljoprivrednici koji su se ovdje naselili oko 5200. pne. sa Sicilije. Ti prvi naseljenici najvjerovatnije su bili Sikanci, za koje se smatra da su bili jedino pleme koje je naseljavalo ove otoke u to vrijeme, a smatraju se srodnicima Ibera. Stanovništvo otoka u to vrijeme bavilo se uzgojem žitarica i stoke, a, kao i mnoge druge evropske kulture u to vrijeme, poštovali su kult plodnosti.
thumb|right|215px|Hagar Qim Keramički predmeti nađeni u Għar Dalamu slični su onima nađenim u Agrigentu na Siciliji. U ovom ranom razdoblju malteške civilizacije pojavljuju se mistični megalitni hramovi, čiji se ostaci mogu još naći na Malti i Gozu. Ti su hramovi jedni od najstarijih struktura napravljenih od kamena na Zemlji, a korišteni su u razdoblju između 4000 i 2500. godine pne.
thumb|left|170px|Hramovi Mnajdre iz 4. milenijuma pne. Neki naučnici smatraju da su hramovi korišteni za žrtvovanje životinja, iako su to samo nagađanja. Ova kultura je nestala s ovih otoka oko 2500. pne, a nagađa se da je kulturu izbrisala neka bolest ili glad. Sukobi se ne smatraju razlogom nestanka jer ne postoje dokazi o oružju iz tog perioda.
Negdje oko 3500. pne. ova kultura je sagradila neke od najstarijih vjerskih građevina na svijetu, kao što su hramovi Ġgantije na Gozu, te hramovi Ħaġar Qima i Mnajdre Smatra se da su dolaskom čovjeka na ove otoke izumrli lokalni patuljasti vodeni konji i slonovi. Nakon ove civilizacije Malteški otoci neko vrijeme bili su nenaseljeni. U bronzano doba opet dolaze naseljenici, čija je kultura obuhvaćala kremiranje posmrtnih ostataka i izgradnju manjih megalitnih građevina zvanih dolmeni.
Oko 700. pne. na otoke dolaze Grci koji su se najviše nastanili na području današnje Vallette. Vijek poslije tu dolaze i Feničani, koji su se otocima koristili kao trgovačkom stanicom na njihovim sredozemnim trgovačkim rutama.
Nakon pada Feničanskog carstva, ovo područje je oko 400. pne. potpalo pod kontrolu Kartage, bivše feničanske kolonije. U to vrijeme Kartažani su koristili Maltu za uzgoj maslina, rogača i proizvodnju tkanine. Za vrijeme Punskih ratova 218. pne, Maltežani su se pobunili protiv kartagenske vlasti, te dali kontrolu nad svojim vojnim garnizonom rimskom konzulu Semproniju. Za vrijeme Sirakuske pobune, Malta je ostala vjerna Rimu, zbog čega je nagrađena naslovom Foederata Civitas, koji je značio određenu razinu autonomije unutar pokrajine Sicilije. U to vrijeme otok su nazivali Melita, a glavni grad nalazio se u središtu otoka i nosio je isto ime (današnja Mdina).
Zbog uspješnosti i važnosti Malteških otoka u rimskoj državi, car Hadrijan im je 117. pne. dao status municipija. Godine 60, na sjevernom dijelu otoka koji je danas poznat kao Zaljev sv. Pavla, nasukao se brod apostola sv. Pavla. Prema pričama, on je ostao na otoku tri mjeseca, tokom kojih je širio kršćanstvo i izvodio čuda.
Srednji vijek
thumb|150px|Aragonska zastava Kraljevine Sicilije Za vrijeme bizantijsko-arapskih ratova, Malta je zajedno sa Sicilijom osvojena nakon što je admiral Eufemije izdao Bizantiju i zatražio od Aglabida zauzimanje ove teritorije. Pošto je to područje bilo dio Sicilijanskog emirata, kontrolu nad njim su 909. dobili Fatimidi. Za vrijeme arapske vlasti uveden je novi sistem navodnjavanja, neke nove kulture voća i pamuk, te sicilijsko-arapski jezik, koji se nakon nekog vremena razvio u malteški jezik. Lokalno kršćansko stanovništvo imalo je slobodu prakticiranja svoje vjere, ali je zato moralo plaćati dodatan porez vlastima. Godine 1091. Normani osvajaju Siciliju i Malteške otoke, a lokalni kršćani toplo dočekuju sicilijanskog grofa Rogerija I. Zbog oslobođenja, Maltežani nude Rogeriju I sudjelovanje u njegovim ratovima, a on je na to, prema predaji, poderao dio svoje crveno-bijele zastave i dao je Maltežanima, što je osnova današnje zastave Malte.
thumb|left|175px|Jean Parisot de La Valette, osnivač [[Valletta|Vallette]] Za vrijeme vlasti dinastije Hauteville, Malta doživljava procvat. U to vrijeme bila je dio Kraljevine Sicilije, koja je još obuhvatala Siciliju i južni dio Apeninskog poluostrva. Katoličanstvo je ponovo postalo državna religija, a njom je na Malti upravljala Palermska biskupija. U tom periodu širi se normanska arhitektura, pogotovo u tadašnjem glavnom gradu Mdini. Sicilijanski kralj Tankred pretvara Maltu i Gozo u feudalni posjed ili feud na čelu sa knezom. Zbog njihove strateške važnosti, Malteški otoci bili su meta mnogih osvajačkih sila, tako da su prvi knezovi bili vješti đenovski gusari, a stanovništvo otoka je militarizirano kako bi bilo spremno na pokušaje zauzimanja otoka. Kraljevinom od 1194. do 1266. vlada dinastija Hohenstaufen, zahvaljujući braku cara Henrika VI i kraljice Konstancije, posljednje sicilijanske vladarice iz dinastije Hauteville. Za vrijeme vladavine njihovog sina, sicilijanskog kralja Fridrika I, s Malte je 1224. godine protjerano svo muslimansko stanovništvo, a ukupno muško kršćansko stanovništvo Celana u Abruzzu preseljeno je na Maltu.
Britanska vlast i Drugi svjetski rat
thumb|left|215px|Šteta koju je napravila bomba pala u Valletti za vrijeme Drugog svjetskog rata.
Godine 1814, Pariškim mirovnim sporazumom Malta je službeno postala dio Britanske imperije. Zbog svog položaja na pola puta između Gibraltara i Sueckog kanala, Malta je bila važno pomorsko pristanište i smatrana je važnom postajom na putu za Indiju. Godine 1919, Britanske snage su pucale na grupu protestanata protiv novih poreza, ubivši četiri Maltežana. Ovaj incident doveo je do značajnog rasta podrške proitalijanskim strankama, koje su se protivile britanskm prisustvu na otoku. Ovaj dan je poznat kao Sette Giugno (Italijanski za 7. juna) i na Malti se slavi kao nacionalni praznik.
Vlada
thumb|left|170px|Palata u kojoj se nalazi Zastupnički dom u [[Valletta|Valletti.]]
Politička podjela
thumb|180px|Upravna podjela Malte Politički je Malta podijeljena na 68 lokalnih vijeća (lokaliteta), od kojih je svako vijeće odgovorno za upravljanje gradovima i područjima različitih veličina. Upravna odgovornost podijeljena je između lokalnih vijeća i središnje vlasti u Valletti. Prema Zakonu o lokalnim vijećima iz 1993, Republika Malta je podijeljena na 54 lokalna vijeća na otoku Malti i 14 vijeća na otoku Gozo. Registrovani birači biraju članove vijeća svake tri godine. Na čelu lokalnog vijeća nalazi se načelnik ili gradonačelnik. Svako vijeće bira izvršnog sekretara koji je odgovoran za finansijske, upravne i izvršne poslove. Sve odluke donose se zajedno sa ostalim članovima vijeća. Lokalna vijeća odgovorna su za lokalna pitanja, te za provedbu odluka središnje vlasti.
Geografija
thumb|260px|Krajolik Malte thumb|left|260px|Satelitska snimka države
Otoci
Glavni, te jedini naseljeni otoci zemlje su Malta (315 km²), Gozo (67 km²) i Comino (3 km²). Ostali otoci koji čine ovo otočje su: Cominotto (Kemmunett), Filfla, hrid Fungus (Il-Ġebla tal-Ġeneral), otok Manoel (dio grada Gżira, s kojim je spojen mostom), te Otok svetoga Pavla. Glavni i najnaseljeniji otok u otočju je Malta.
Monsey, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 18.412, što je 3.908 (26,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Malta
Klima
thumb|Klimatski dijagram Valette
Privreda
thumb|left|Industrijska pomorska zona u Valletti Danas su najznačajniji malteški resursi vapnenac, povoljan geografski položaj i produktivna radna snaga. Malta proizvodi samo oko 20% robe za vlastite potrebe, ima vrlo ograničenu opskrbu slatkom vodom, te nema domaćih energetskih izvora. Privreda zemlje ovisi o inozemnoj trgovini (brodski prevoz tereta), obrtništvu (elektronika i tekstil), te turizmu. Turistička infrastruktura značajno se povećala zadnjih nekoliko godina, iako je usput došlo i do preintenzivnog razvoja, koji je doveo i do uništenja tradicionalnog stambenog smještaja. Danas je Malta i sve značajnije turističko tržište. U posljednje vrijeme privredi zemlje značajno doprinosi i filmska produkcija, budući da se na Malti svake godine snimi nekoliko visokobudžetnih stranih filmova. Zemlja je danas i izvoznik usluga kao što su bankarstvo i finansije.
Stanovništvo
Gustoća stanovništva na Malti je 1.282 stan./km², što je najveći broj stanovnika po kvadratnom kilometru u Evropskoj uniji, te jedna od najvećih gustoća stanovništva na svijetu. Broj stanovnika na Malti obično raste između svakog popisa stanovništva, a jedini koji je pokazivao negativan trend bio je onaj 1967. godine, kada je, najvećim dijelom zbog iseljavanja, broj stanovnika pao za 1,7%. Rast stanovništva je između 1985. i 1995. godine bio 9,5%, a između 1995. i 2005. smanjio se na 6,9%, što je godišnji rast od 0,7%. Broj rođenih je još uvijek veći od broja umrlih (3860 naspram 3025), iako je od popisa 1995. natalitet pao za 21,8%. Kao i u većini zemalja EU, stanovništvo Malte postepeno stari, ali je to još uvijek manje od EU prosjeka.
Jezici
Službeni jezici Malte su malteški jezik i engleski jezik. Malteški je nacionalni jezik države, te maternji jezik Maltežana. To je jezik nastao od srbice(vinčanskog pisma).
Malteška abeceda sastoji se od 30 latiničnih slova gdje se nalaze i dijakritička slova ż, ċ i ġ, te slova għ, ħ, i ie, koja postoje samo u srbskom i malteškom jeziku.
Italijanski je bio službeni jezik Malte sve do 1934. godine, kada ja zamijenjen malteškim i engleskim jezikom. Ovaj jezik je još uvijek snažno zastupljen u zemlji, te ga veliki dio stanovništva govori kao drugi jezik. Talijanski televizijski programi kao Mediaset i RAI su vrlo popularni na Malti.
Prema Eurobarometru 100% stanovništva Malte govori Malteški, 88% zna engleski, 66% italijanski i 17% francuski. Prema ovim statistikama, ovo je jedna od zemalja s najvećim znanjem stranih jezika u Evropskoj uniji.
Religija
thumb|left|Crkva u Paoli
Malteškim ustavom zajamčena je sloboda svim religijama, a rimokatoličanstvo se spominje kao državna religija. Prema procjenama oko 98% stanovništva Malte su rimokatolici, zbog čega je ovo zemlja sa skoro najvećim udjelom katolika u stanovništvu. U cijeloj državi postoji oko 360 crkvi, što je praktično jedna crkva na 1000 stanovnika. Župne crkve (il-parroċċa ili il-knisja parrokjali) su geografsko i kulturno središte svakog naselja u državi. Svako mjesto obilježava dan svog sveca zaštitnika sa muzičkim povorkama, procesijama, posebnim misama, vatrometom i drugim oblicima slavlja.
Kršćanstvo je na Maltu donio Sveti Pavao 70. godine, kada se njegov brod nasukao na ove otoke. Najranijom kršćanskom bogomoljom na otoku smatra se pećina svetog Pavla, koja se nalazi na sjeveroistoku Malte, u kojoj je on navodno bio zatočen. Ostaci kršćanskih grobova i obreda nađeni su u blizini pećine, a datiraju iz III vijeka. Širom otoka nalaze se katakombe iz perioda rimskih progona kršćana, od kojih su najpoznatije katakombe Svetog Pavla i Svete Agate. Također na otoku postoji nekoliko crkvi u pećinama, ukljućujući i onu u pećini kod Mellieħe, gdje je prema legendi, Sveti Luka naslikao Bogorodicu. Ovo je hodočasničko odredište još od srednjeg vijeka.
thumb|250px|Crkva u središtu Żejtuna Vijekovima je nadležnost nad kršćanskom zajednicom na Malti imala Palermska biskupija, osim za vrijeme Karla I Anžuvinca. To je ojačalo veze Malte sa Sicilijom i Italijom, te vjerovatno pridonijelo činjenici da je italijanski jezik vijekovima bio glavni jezik kulture na Malti. Od 1808, svi malteški biskupi bili su Maltežani. Kao rezultat normandijske i španske vladavine, kao i vladavine Malteških vitezova, Malta je postala i ostala pobožna katolička zemlja. Sveta inkvizicija je također imala dugu tradiciju na otocima od njenog osnivanja 1530. godine. Zadnji inkvizitor je napustio ove otoke 1798., nakon što su Malteški vitezovi kapitulirali pred snagama Napoleona.
Gastronomija
thumb|left|205px|Pastizzi, tipični malteški delikates. thumb|right|210px|Vrsta malteškog hljeba, zvanog ftira. Malteška kuhinja je tipična mediteranska kuhinja koja se temelji na svježim lokalnim sezonskim proizvodima i plodovima mora. U lokalnoj kuhinji postoje brojna jedinstvena jela koja su nastala spojevima raznih kuhinja. Najveći je utjecaj italijanske kuhinje, posebno sicilijanske, ali postoje i utjecaji tuniške, španske, berberske, te u novije vrijeme britanske i francuske kuhinje.
Cestovni saobraćaj
thumb|210px|Glavne ceste U državi se saobraćaj odvija lijevom stranom, kao u Velikoj Britaniji. S obzirom na veličinu države, udio automobila je prilično visok; četvrti u EU. Godine 1990, u državi je bilo registrovano 182.254 automobila, što je 582 na km².
left|thumb|Tradicionalni malteški autobus u [[Valletta|Valletti]] Glavno sredstvo javnog prevoza u državi su autobusi, koji jeftino i učestalo povezuju razne dijelove Malte i Goza. Najveći broj autobusa polazi sa središnjeg terminala u Valletti. Autobusi voze otokom od 1905, te su danas postali turistička atrakcija zemlje. Danas se ipak tradicionalni autobusi zamjenjuju novijim modernijim autobusima.
Bad Düben
Bad Diben je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 36 opštinskih središta okruga Sjeverna Saksonija. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 8.450 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14730020.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Sjeverna Saksonija Bad Diben se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Sjeverna Saksonija. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 98 metara. Površina opštine iznosi 45,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.450 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 186 stanovnika/km².
Avion-bomba
Avion-bomba je bojni vođeni projektil u vidu aviona sa posadom ili bez nje. U Drugom svetskom ratu kao avioni-bombe upotrebljavani su zastareli i dotrajali avioni, pošto bi im bila skinuta sva nepotrebna oprema. Lansirani su sa aerodroma, nosača aviona ili s aviona, a njima se upravljalo obično iz matičnog aviona, koji je leteo za njima. Ponekad je pilot upravljao avionom, pa je pred ciljem ili iskakao ili s avionom udarao u cilj i ginuo (japanske kamikaze).
Camol, Pordenone
Camol je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Chamboret
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 717 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 33 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,59 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 260 metara (maksimalnoj 373 m, a minimalnoj 246 m).
FGIN-127
FGIN-127 je organsko jedinjenje, koje sadrži 28 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 436,605 Da.
Framingham, Massachusetts
Frejmingham je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 68.318, što je 1.408 (2,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rejkjavik
Reykjavik (isl. Reykjavík) je glavni, a ujedno i najveći grad Republike Island. Osnovao ga je 870. norveški Viking Ingólfur Arnarson (ponekad zvan Björnólfsson) izgradivši farmu, te mu dao ime Reykjavík odnosno "dimni zaljev" po bijeloj pari tj. dimu koji se dizao iz toplih izvora (isl. að reykja - pušiti (se); vík - zaljev).
Smješten je na jugozapadnoj obali otoka, a njegova geografska širina 64°08' ga čini najsjevernijim svjetskim glavnim gradom jedne suverene države. Sa svojih 118.326 (2010.) stanovnika čini trećinu populacije Islanđana, a s okolnim naseljima ima i više od 200.000 stanovnika što pak čini oko 60% stanovništva države.
Historija
Tek mnogo stoljeća kasnije nakon začetka naseobine u 9. vijeku, negdje oko polovice 18. vijeku počeo je rasti gradić oko farmi zahvaljujući kraljevskom ovrhovoditelju Skúliju Magnússonu, još zvanom i Ocem Reykjavika. On je pokrenuo radionice vune na tom prostoru kao dio nastojanja moderniziranja islandske ekonomije. To je dovelo do početka urbanog razvoja Reykjavika koji je 1786. dobio status grada.
Islandski parlament, Alþingi, osnovan je 930. na mjestu Þingvellir, nešto više od 40km udaljenom od današnjeg Reykjavika. Godine 1798. Alþingi je ukinut, ali je 1845. ponovno uspostavljen u Reykjaviku gdje je tada smještena islandska vlada i sva administracija. U dogledno vrijeme, kada je Island dobio samoupravu, a potom i neovisnost od danskog upravljanja, Reykjavik je postao glavni grad Islanda.
Brzim ekonomskim razvojem u 20. vijeku, Reykjavik je postepeno rastao, a naročito u drugoj polovici stoljeća. Danas je on gospodarsko, prometno, kulturno i političko središte sa suvremenim gradskim četvrtima i prostranim zelenim površinama, te živopisnim kućama raznobojnih fasada i krovova.
Znamenitosti
thumb|right|250px|šareni krovovi Reykjavíka.
thumb|right|250px|Alþingishúsið, zgrada islandskog parlamenta
Istaknutije znamenitosti su zgrada islandskog parlamenta (Alþingishúsið), luteranska katedrala Hallgrímskirkja, te jezerce Tjörnin u samom centru grada i spremište tople vode s rotirajućom kupolom - Perlan na brdašcu Öskjuhlíð.
Od ostalih kulturnih znamenitosti svakako treba spomenuti zgrade Islandskog sveučilišta (Háskóli Íslands), Nacionalni muzej (Þjóðminjasafn Íslands) i povijesni gradski muzej na otvorenom (Árbæjarsafn). Reykjavik je grad muzike, umjetnosti i bogatog noćnog života.
Obnovljiva energija
mini|desno|250px|[[Geotermalna elektrana Hellisheiði (Island).]] Reykjavik je jedan od najčišćih gradova na svijetu jer koristi obnovljive izvore energije. Svaki dan geotermalna energija iz podzemlja se koristi za stvaranje električne energije i topline 95% svih zgrada u gradu. Reykjavik dugo vremena održava naslov najvećeg svjetskog i najsloženijeg geotermalnog sustava grijanja korisnika, a dobivanje tople vode iz prirodnih izvora počelo je davne 1930. Danas geotermalnu energiju koristi cijeli grad s pretvaranjem u električnu energiju 750 MW, te toplinske energije pare i tople vode distribucijskog sustava stvara 60 milijuna m3 tople vode godišnje. U 2006. 26,5% električne energije u Islandu je dobiveno iz geotermalne energije, a 73,4% iz hidroelektrana, a samo 0,1% iz drugih izvora. Brojke jasno pokazuju da korištenje ovih obnovljivih izvora energije masivno smanjuje ovisnost Reykjavika o fosilnim gorivima i grad je postao jedan od najčišćih gradova na svijetu. Geotermalna energija je također je pridonijela da se Island pretvori iz relativno siromašne zemlje među one koje uživaju vrlo visoki životni standard.
Posebni geološki uvjeti Islanda omogućuju da se koristi velika prednost geotermalne energije i to zbog položaja uz Atlantski greben, koje je planinski lanac s visokom koncentracijom vulkana. Island dobiva večinu grijanja i električne energije iz 5 geotermalnih elektrana koje se nalaze 30 km istočno od Reykjavika u posebnom području bogatim geotermalnom energijom. Island se nalazi na terenu s puno pukotina i napuklina koje dopuštaju da lako iskoriste prirodno pojavljivanje topline iz geotermalnih izvora. Trenutno tvrtka Reykjavik Energy opslužuje oko 170 000 ljudi, te proizvodi 63 milijuna m3 tople vode godišnje. Na grijanje prostora otpada 85% ove vode, dok na kupanje i pranje otpada 15% energije. "Grijanje prostora" kategorija je koja uključuje grijanje kuće, bazena, staklenika, cesta i nogostupa na kojima se skuplja snijeg. Reykjavik Energy dobiva vodu iz temperaturnih polja (s temperaturama ispod 150 °C, nalazi se oko 1000 metara ispod površine), kao i visokih temperaturnih polja (s temperaturama iznad 200 °C, nalazi daleko ispod 1000 metara dubine linije). Voda iz niskog temperaturnog polja se može koristiti kao topla voda iz slavine ili se može izravno koristiti za grijanje zgrada nakon što je poslana u gradski distribucijski sustava koji se sastoji od preko 1 300 kilometara cjevovoda. Voda iz područja visoke temperature koristi se za proizvodnju električne energije i mora proći kroz izmjenjivač topline i pročišćavanje prije nego što možete ući u gradski distribucijski sustav. U ovom sustavu vode se ohladi ili ponovno kruži i dogrijava se dodavanjem toplije vode, te se ispušta direktno u kanalizaciju.
Geografija
Reykjavík se nalazi na jugozapadnoj obali Islanda u zaljevu Faxaflói, dobrim dijelom na poluotoku Seltjarnarnes. Područje oko grada je okarakterizirano brojnim poluotocima, uvalama, tjesnacima i otočićima. Za vrijeme ledenog doba (otprilike prije 10.000 godina) veliki ledenjak je pokrivao dijelove današnjeg grada. Drugi dijelovi su bili prekriveni morem.
U toplim periodima i na samom kraju ledenog doba, brda poput Öskjuhlíð-a su bila otoci. Nekadašnji nivo mora je označen sedimentima (sa školjkama) dosežući (na primjeru Öskjuhlíð-a) 43m iznad postojeće razine mora. Brda Öskjuhlíð i Skólavörðuholt čini se da su ostaci vulkana koji su bili aktivni u toplijim periodima ledenog doba.
Nakon ledenog doba se zemlja izdigla kada su se ledenjaci povukli čineći reljef onakvim kakav je danas. No područje glavnog grada se nastavilo oblikovati zemljotresima i vulkanskim erupcijama, kao ona od prije 4.500 godina u planinskom lancu Bláfjöll kada je lava tekući niz dolinu Elliðaárdalur došla do mora u zaljevu Elliðavogur u koji se danas ulijeva Elliðaár
Najveća rijeka koja teće kroz Reykjavik je Elliðaár koja se u islandskom jeziku naziva u množini jer se dijeli neposredno prije ušća (u pravilu bi naziv bio Elliðaá). Rijeka nije plovna, no ona je jedna od najboljih rijeka za pecanje lososa na cijelom Islandu. Planina Esja na poluotoku Kjalarnes sa svojih 914 m je najveća planina u blizini i nalazi se 10-ak km sjeverno od Reykjavika.
Klima
Temperatura zimi vrlo rijetko padne ispod -10 °C. Razlog tome je topla Golfska struja pod čijim je utjecajem islandsko priobalje. Klima je subpolarna oceanska, a grad Reykjavik se nalazi na sjevernom rubu umjerenog pojasa.
Položaj na obali ga izlaže oceanskim vjetrovima, pa su tako jaki udari vjetra zimi česti. Ljeta su svježa s temperaturom između 10 i 15 °C, ponekada i preko 20 °C. Vrijeme se u jednom danu može promijeniti nekoliko puta, praćeno vjetrom, niskom naoblakom, sunčanim razdobljima ali i kišom.
Reykjavik nije grad s mnogo padalina ali i usprkos tome u prosjeku ima 213 dana godišnje u kojima se bilježe oborine. Sušna razdoblja su rijetka iako se ponekada znaju pojaviti ljeti. U ljetu 2007. nije zabilježena ni jedna kap kiše čitavih mjesec dana. Proljeće i prvi dio ljeta su najsunčanija doba godine, naročito od svibnja do kraja srpnja. Godišnje ima nešto manje od 1300 sunčanih sati.
Najveća ikada zabilježena temperatura u Reykjaviku je bila 26,2 °C na dan 30. srpnja 2008., dok je najniža bila -24,5 °C na dan 21. siječnja 1918. Temperatura se nije spustila ispod -20 °C od 30. siječnja 1971. Reykjavik je bio prvi na listi "15 najzelenijih gradova" američkog online časopisa Grist godine 2008.
Maksimalna i minimalna temperatura, količina oborina i broj sunčanih sati tijekom godine u Reykjaviku:
250px|mini|desno|Rijeka Elliðaá
Demografija
Reykjavík je multikulturalan grad u kojem danas živi najmanje 100 nacionalnosti. Najzastupljeniji su Poljaci, Filipinci i Danci.
U godini 2010. stranci su činili 7% ukupnog stanovništva grada, a bilo ih je preko 20.000.
Kronologija rasta stanovništva užeg dijela Reykjavika od 1801. do 2008.
Područje šireg Reykjavíka čini šest općina-gradova:
Ždral (zviježđe)
Ždral (lat. Grus), jedno je od 88 modernih zviježđa. Konstelacija južne polutke koja je prvi puta zabilježena u djelu Uranometrija Johanna Bayera.
Bad Elster
Bad Elster je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Fogtland. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.874 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14523040.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Fogtland Bad Elster se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Fogtland. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 546 metara. Površina opštine iznosi 19,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.874 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 196 stanovnika/km².
Operacija Kasten
Operacija Kutija (njem. Kasten) je bila združena vojna operacija Vermahta i snaga NDH protiv partizana u oblasti planine Papuk u Slavoniji, odnosno protiv slobodne teritorije na području Požeške Kotline. Vođena je od 28. decembra 1942. do 3. januara 1943. godine.
Pozadina
minijatura|Partizanska štamparija na Papuku, Slavonija 1942. godine.
Ishod
Ustaški izveštaj nakon operacije glasi:
Slavonska vojna granica
thumb|280px|Slavonska vojna granica 1751. godine Slavonska vojna granica je bila deo Vojne granice u Habzburškoj monarhiji. Uspostavljena je na teritoriji, koju su Habzburzi oslobodili od Turaka u Velikom bečkom ratu i Varadinskom ratu (1716-1718). Obuhvatala je jug Slavonije i Srema. Nalazila se najvećim delom na jugu današnje Hrvatske i manjim delom na jugu srpske pokrajine Vojvodine.
Podela i pukovi
Slavonska vojna granica je bila podeljena na gradiški, brodski i petrovaradinski puk. Administrativno sedište brodskog puka nalazilo se u Vinkovcima.
Granice
Godine 1849. ovaj deo Vojne granice graničio se na jugu sa Kneževinom Srbijom i turskom provincijom Bosnom, na istoku sa Banatskom vojnom granicom, na severu sa Vojvodstvom Srbijom i Tamiškim Banatom i civilnom Slavonijom, na zapadu sa Hrvatskom vojnom granicom i civilnom Hrvatskom.
Gradovi
Najznačajnija mesta u Slavonskoj vojnoj granici su bili Vinkovci, Nova Gradiška, Slavonski Brod, Petrovaradin, Sremski Karlovci, Stara Pazova, Zemun i Sremska Mitrovica.
Leteća bomba
Leteća bomba V-1.|thumb|right|200px
Leteća bomba je vrsta aerodinamičkog vođenog projektila sa nepokretnim krilima, vlastitim pogonom i sistemom vođenja ili samonavođenja na daljinu. Od rakete se razlikuje po tome što krila imaju ulogu stvaranja uzgona i povećanja doleta bombe.
Istorija i razvoj
Ideju za ostvarenje dao je francuski oficir Rene Lorin. On 1907. predlaže avion samonosećih krila, sa nabojno-mlaznim motorom (Lorenova cijev, Loren-motor), težine 500 kg. Predviđa vođenje leteće bombe radiom, a za stabilan let žiroskop za pravac, aneroidnu kutiju za održavanje visine i polijetanje katapultom.
U Prvom svjetskom ratu radi se na razvoju letećih bombi. Tako američka leteća bomba Bag (Bug) ima oblik aviona dvokrilca, motor od 40 KS i težinu 270 kg, od toga je pola eksploziva. Domet je bio oko 80 km. Stvorena je i prva formacija ovih letećih bombi ali nije upotrijebljena zbog kraja rata.
U Drugom svjetskom ratu Nijemci masovno koriste leteće bombe zemlja zemlja V-1 (Fieseler Fi-103, Fau-1, FGZ-76) za bombardovanje Londona i kasnije Antverpena. Izbačeno je preko 9300 letećih bombi, od kojih je ubijeno oko 6139 a teže ranjeno 17239 osoba. Na cilj je stiglo 29% projektila, 25% je palo zbog tehničkih problema poslije ili na samom lansiranju, a ostalo je oborila PAV artiljerija ili lovci.
Leteća bomba vazduh zemlja razvijena je od planirajuće bombe sa dodatnim pogonskim uređajima. Njemačke leteće bombe Henšel Hs-293 (Henschel Hs 293) i njihov razvoj verzije 294, 295 i 296 su korištene za napade na brodove saveznika. Leteće bombe zemlja-vazduh su također razvijane od Nijemaca (Henšel Hs 117) ali nisu upotrijebljene u ratu.
Poslije Drugog svjetskog rata dolazi do naglog razvoja letećih bombi svih vrsta, za 4 osnovne namjene: zemlja-zemlja (protivtenkovske, taktičke, strateške), zemlja-vazduh, vazduh-zemlja i vazduh-vazduh.
Kao predstavnici letećih bombi u poslijeratnom periodu se mogu uzeti protivtenkovske rakete SS.10, SS.11, Svingfajer (Swingfire), Maljutka, leteće bombe zemlja-zemlja strateške namjene SM-62 Snark i SM-64 Navajo (Navaho), zemlja-vazduh Bladhaund (Bloodhound), Hok (Hawk), vazduh-vazduh Matra R-530, Feniks (Phoenix), i vazduh-zemlja Blu Stil (Blue Steel) i Haund Dog (Hound Dog).
Selenid, voda dikinaza
Selenid, voda dikinaza (, selenofosfatna sintaza) je enzim sa sistematskim imenom ATP:selenide, voda fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Mg2+-zavisni enzim identified in Escherichia coli.
Winona, Kansas
Vajnona je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 162, što je 66 (-28,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Metioninska g-lijaza
(1a) L-metionin metantiol + 2-amoniobut-2-enoat (1b) 2-amoniobut-2-enoat + H2O 2-oksobutanoat + NH3 (spontana reakcija)
Reineckova so
Reineckova so je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 354,440 Da.
Superliga Srbije u fudbalu
Superliga Srbije je službeno ime glavne profesionalne fudbalske lige Srbije. Od sezone 2009/10. liga broji 16 klubova, za razliku od prethodnih sezona kada je imala 12. Od 2006. do 3. oktobra 2008. zvaničan naziv lige je bio Meridijan Superliga, a naziv je promenjen zvaničnim potpisivanjem ugovora Fudbalskog saveza Srbije i Apatinske pivare, te je od 2008. do 2015. godine liga nosila naziv Jelen Superliga. Niži rang takmičenja je Prva liga Srbije. Superliga Srbije je formirana 2006. nakon raspada zajedničke države Srbije i Crne Gore i rasformiranja bivše Prve lige Srbije i Crne Gore.
Sistem takmičenja
U sezoni 2006/07, prvoj sezoni Superlige Srbije pod novim imenom nakon rasformiranja Prve lige Srbije i Crne Gore, prvenstvo je bilo organizovano u 32 kola i sprovodilo se u dva dela. U prvom delu su se 22 utakmice igrale po dvostrukom bod sistemu (11+11). U drugom delu se igralo 10 kola (5+5) za nadigravanje gde su klubovi koji bi zauzeli mesta od 1. do 6. igrali za prvaka Superlige i plasman u UEFA takmičenja, a klubovi od 7. do 12. mesta – za opstanak u ligi. U sezonama 2007/08 i 2008/09. liga se igrala po trokružnom sistemu (33 kola), a od sezone 2009/10 liga je proširena sa 12 na 16 klubova, pet novih klubova je ušlo u Superligu iz Prve lige, a iz JSL je ispao samo jedan klub. Izvršni odbor FSS na 24.sednici održanoj 11. jula doneo je odluku da će od sezone 2013/14 biće uveden baraž za popunu Super lige u kojem će učestvovati 14. plasirani tim Super lige odnosno trećeplasirani Prve lige.
Prvak Superlige Srbije ima obezbeđeno mesto u 2. kolu kvalifikacija UEFA Lige šampiona, a drugoplasirani i trećeplasirani tim obezbeđuju učešće u 2. kolu kvalifikacija UEFA Liga Evrope. Pobednik Kupa Srbije počinje takmičenje u Evropi u 3. kolu kvalifikacija UEFA Liga Evrope. Pošto je Intertoto kup ukinut, četvrtoplasirani tim ima šansu da učestvuje u UEFA Ligi Evrope ako su oba finalista Kupa Srbije već obezbedila učešće u evropskim takmičenjima preko pozicije u ligi.
Gruato, Padova
Gruato je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Superliga Srbije u fudbalu
Večna tabela lige 2006-2011
''Stanje nakon sezone 2010/11. Timovi koji igraju u sezoni 2011/12. Superlige su podebljani.''
Gruato, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Superliga Srbije u fudbalu
Večna tabela lige 2006-2011
Poz = Pozicija; S = Učestvovao sezona; IG = Igrao utakmica; P = Pobedio; N = Nerešeno; I = Izgubio; GD = Postigao golova; GP = Primio golova; Bod. = Bodova ; 1. = Osvajao prvo mesto ; 2. = Osvajao drugo mesto ; 3. = Osvajao treće mesto
Najbolji strelci Superlige (od osnivanja lige)
Stanje nakon sezone 2010/11.
UEFA rang lista nacionalnih liga za 2010/11. godinu
U zagradi se nalazi pozicija iz prethodne godine.
Operacija Šah
Operacija Šah (njem. Schach) je bila zajednička operacija Vermahta i snaga NDH, uz pomoć lokalnih četnika, protiv jedinica 4. korpusa NOVJ u oblasti Korduna i Banije. Vođena je od 22. do 30. maja 1944. godine, kao deo šire operacije Konjički skok.
Tok operacija
Operacija »Šah« trebalo je da počne 24. maja, a počela je dan ranije, kada je Borbena grupa »Arent«, usled zabune pri prenošenju naređenja, prešla u napad prema Žirovcu.
Operacija »Šah« na Baniju, Kordun i Cazinsku krajinu počela je 22. maja, odnosno tri dana prije vazdušnog desanta na Drvar. Za ovu operaciju neprijatelj nije, kao ranije, izvršio posebnu koncentraciju snaga, već je uglavnom izvodio snagama iz dotadašnjih garnizona. Između ostalog, cilj mu je bio da se vežu partizanske snage na prostoriji Banije, Korduna i Cazinske krajine, radi što bezbednijeg vazdušnog desanta na Glavni štab NOVJ u Drvaru, koji je izvršen 25. maja 1944. godine.
Operacija »Šah« završena je 30. maja neuspehom jedinica 69. AK. Prema izveštaju 69. AK od 1. juna, korpus je imao 54 mrtva, 137 ranjenih i 16 nestalih.
Tybee Island, Georgia
Tajbi Ajland je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.990 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.990 stanovnika, što je 402 (11,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ključalo ulje
Sa obzirom da je ulje relativno skup resurs, i da je teško održavati veliku količinu ulja tokom opsade, ključalo ulje tokom istorije i nije bilo toliko uobičajeno. Ostale vrele supstance kao što su ključala voda, ključali katran ili vruć pesak pružali su značajno ekonomičniji vid odbrane, naravno bilo je i dosta hladnog oruđa kao što je obično kamenje koje je bacano. I pored svega toga, i ključalo ulje se moglo videti na bedemima zidina.
U događajima kada je korišćeno ključalo ulje, spoljni delovi bedema kao što su terase sa rupama za ulje bili su od velikog značaja za odbranu. Ključalo ulje se najčešće koristilo protiv napada pešadije sa merdevinama, jer su izložene trupe imale velike poteškoće da se od ulja odbrane. Međutim, napadač je uvek imao prednost jer je branitelj imao ograničene količine ulja na bedemu.
Prvo zapisano korišćenje ključalog ulja je za vreme opsade Jerusalima tokom Prvog jevrejsko-rimskog rata.
Uralski jezici
Uralski jezici su jezička porodica tridesetak jezika kojima govori oko 25 miliona ljudi. Ovi jezici su rasprostranjeni u severnoj Evroaziji od Skandinavije preko Urala do poluostrva Tajmir. Uralskim jezicima pripada i mađarski jezik u srednjoj Evropi. mini|300p|Geografska rasprostranjenost uralskih jezika (fino-permski (plavo), ugarski (zeleno) i samojedski (žuto))
Morfološki, ovi jezici su aglutinativni sa bogatim sistemom padeža (do 20). Druge karakteristične osobine su značajna upotreba pomoćnih glagola i samoglasnička harmonija.
Postojbina uralskih jezika (proto-uralski jezik), bila je verovatno u području centralne ili južne planine Ural. Po ovoj planini ime je dobila i cela jezička porodica. Proces razdvajanja uralskih jezika počeo je pre 6000 godina. Nauka o uralskim jezicima se zove uralistika.
Neki lingvisti smatraju da je jukagirski jezik, izolovani paleo-sibirski jezik, u srodstvu sa uralskim jezicima. Otuda se pojavljuje termin uralsko-jukagirski jezici.
Podela
Uralski jezici se dele u dve glavne grane:
Cambremer
Kambremer je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Lisje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1092 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 46 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,57 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 96 metara (maksimalnoj 162 m, a minimalnoj 34 m).
Drveni top
mini|200px| [[Vijetnamski drveni top iz 1862.]] Drveni top je improvizovano oruđe. Koristio se, uglavnom, u bunama i odbrani ugroženih naroda, kada nije bilo uslova za izgradnju metalnih topovskih cevi. Efikasnost ovog oruđa bila je mala, jer se obično rasprskivalo pri prvom metku, ali im je moralni učinak bio od značaja.
Glutamat formiminotransferaza
Glutamat formiminotransferaza (, glutamatna formiltransferaza, formiminoglutaminsko kiselinska transferaza, formiminoglutaminska formiminotransferaza, glutamatna formiminotransferaza) je enzim sa sistematskim imenom 5-formimidoiltetrahidrofolat:L-glutamat N-formimidoiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je piridoksal-fosfatni protein. On takođe katalizuje formilni transfer sa 5-formiltetrahidrofolata na L-glutamat.
Konvencijalni PCI
PCI (Peripheral Component Interconnect) je standard koji određuje računarsku magistralu za priključenje perifernih uređaja na matičnu ploču računara. Ovi periferni uređaji mogu biti bilo:
PCI standard je razvio Intel u periodu od 1990. do 1992. godine. PCI je 64-bitni (66MHz) port, ali veći udeo na tržištu zauzimaju 32-bitni (33 MHz) PCI portovi. PCI-E je evolucija PCI standarda.
240p|mini|[[32 bitni PCI ekspanzioni slot na matičnoj ploči]] 240p|mini|desno|[[64 bitni PCI ekspanzioni slot unutar računara Power Macintosh G4]]
Resurs
Resurs (fr. „la ressource“, „sredstvo, izvor“, lat. resurgere, „izvirati“) je sredstvo, koje je potrebno za provođenje ili dovršavanje jedne radnje.
Resurs može biti materijalno dobro ili nematerijalna imovina.
Uglavnom se podrazumjeva oprema za proizvodnju, novac, tlo, sirovine, energija ili djelatnici.
Na području psihologije se ubrajaju sposobnosti, karakter, ili mentalni stav.
U sociologiji ubraja se obrazovanje, zdravlje i prestiž.
Operacija Ulrich
Operacija Ulrich (Ulrih) je bila zajednička operacija Vermahta i snaga NDH protiv partizana u oblasti Kozare. Vođena je od 8. do 12. maja 1943. godine.
Tok operacije
Za uništenje partizanskih grupa VI i VII krajiške udarne brigade na severozapadnom delu Grmeča bile su angažovane: Grupa „Istok", pukovnik Gojić, Grupa „Jugoistok", major Ulrih [Ulrich], Grupa „Zapad", pukovnik Šulce [Schulze], delovi posade Bihaća i Bos. Krupe.
Akcija je počela 4. 5. u 4,00 časa ujutro. Reč je o koncentričnom napadu združenih osovinskih snaga u cilju uništenja 5. krajiške udarne brigade 4. udarne divizije NOVJ. Brigada je manevrima izbegla sukobe s jačim neprijateljskim grupama i održala se na planini Kozari. U severnom luku Una — Sana, kao i na Kozari i južnom delu Prosare, prikupili su se 5. i delovi 7. krajiške partizanske brigade. Glavna žarišta bila su južni deo šume Pastirevo, rejon Podbrđani — Kriva Rijeka — Marini, Moštanica i Vojskova.
Barleux (Soma)
Barle je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Peron.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 312 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 41 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,46 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 48 metara (maksimalnoj 87 m, a minimalnoj 47 m).
Zmijonosac
Zmijonosac (lat. Ophiuchus) jedno je od 88 modernih i 48 originalnih Ptolemejevih zviježđa. Dobilo je svoju oznaku (⛎) iako još nije zvanično u zodijaku. Zajedno sa njime, u zodijak bi trebalo uvjesti znak Cerus (Morska zvijer, Kit). Onda bi bilo 14 znakova, što je točna računica.
Resazurin
Resazurin je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 229,188 Da.
Marano dei Marsi, L'Aquila
Marano dei Marsi je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 904 m.
A-glukan, voda dikinaza
A-glukan, voda dikinaza (, R1 protein srodan sa skrobom, GWD) je enzim sa sistematskim imenom ATP:alfa-glukan, voda fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Za rad ovog enzima je neophodan Mg2+.
Apricena, Foggia
Apricena je naselje u Italiji u provinciji Foggia, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13195 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
Bad Gottleuba-Berggießhübel
Bad Gotlojba-Bergishibel je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 41 opštinskog središta okruga Zeksiše Švajc-Ostercgebirge. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.917 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14628020.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Zeksiše Švajc-Ostercgebirge Bad Gotlojba-Bergishibel se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Zeksiše Švajc-Ostercgebirge. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 334 metra. Površina opštine iznosi 88,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.917 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 67 stanovnika/km².
Bitka kod Stefanijane
Bitka kod Stefanijane, u blizini Soluna, je bila manja bitka između srpskih snaga pod komandom vojvode Preljuba i turskih snaga koje su pomagale vizantijskog cara Kantakuzina, u drugoj polovini maja 1344.
Vođena je u okviru građanskog rata u Vizantiji 1341–1347. Sama bitka nije bitno uticala na tok rata, a značajna je po tome što predstavlja prvi sukob Srba i Turaka na Balkanskom poluostrvu.
Pozadina
Građanski rat u Vizantiji između onih koji su podržavali Jovana (VI) Kantakuzina (1347—1354) i onih koji su podržavali Jovana V Paleologa (1341—1376) započeo je smrću Andronika III (1328—1341) 1341. godine, a već od 1342. godine Kantakuzinov saveznik je postao kralj Dušan.
U leto 1343. godine je poslanstvo iz Venecije pod vođstvom Marina Venijerija stiglo kod srpskog kralja Dušana, nastupajući u ime vizantijskog namesništva i tražeći od njega Kantakuzenovu glavu. Od sredine leta 1343. godine, nakon ponude Venecije, Dušanovo savezništvo sa Kantakuzenom je formalno prekinuto. Dušan je uskoro stupio u pregovore sa Carigradom, nakon čega je zaključen sporazum Dušana, sa jedne strane, i Ane Savojske i Aleksija Apokavka, sa druge strane. Da bi savez bio čvršći ugovorena je i ženidba Dušanovog sina Uroša sa sestrom vizantijskog maloletnog naslednika Jovana V Paleologa.
Nakon Dušanovog prestrojavanja, Kantakuzinu u pomoć dolazi njegov stari prijatelj i saveznik Umur Beg iz Smirne. Turci predvođeni begom Umurom su pokušali da zauzmu Solun za vizantijskog cara, drugi najveći i najbogatiji grad carstva. Lično Umur je doveo prilično veliku flotu na ušće Vardara radi napada na Solun.
U međuvremenu, papa Kliment VI je započeo krstaški pohod na Umurovu prestonicu Smirnu, poslavši u proleće 1344. združenu flotu koju su činili vitezi Jovanovci sa Rodosa, Kiprani i Mlečani. Zbog toga, Umur Beg je bio primoran da digne opsadu i požuri nazad da brani svoju prestonicu. Međutim u maju 1344. godine kod Palene, zapadnog poluostrva Halkidike, krstaši su presreli turske brodove i zapalili ih. Jedan deo turske vojske koji se spasao se bekstvom na obalu, planirao je da se kopnenim putem probije preko Trakije do Hersona i da se odatle prebaci u Malu Aziju.
Tok bitke
Srpski konjanici i Seldžuci, kojih je po Jovanu Kantakuzinu bilo 3.100, susreli su se kod mesta Stefanijane u Trakiji, na putu između Sera i Soluna. Turci su se povukli u obližnja brda, a Srbi su sjahali sa konja i krenuli u poteru pešice. Turci su se zatim vratili i zarobili konje srpskih ratnika. Usledio je napad na srpske vojnike koji su većinom poginuli.
Zmija (zviježđe)
Zmija (lat. Serpens) jedno je od 88 modernih i 48 originalnih Ptolemejevih zviježđa. Jedinstveno je svojom podjelom na dva dijela, između kojih se nalazi konstelacija Zmijonosac.
ATC kod D10
{{Columns-list|2|
D10BX Drugi preparati protiv akni za sistemsku upotrebu
}}
Muslimansko osvajanje Sjeverne Afrike
Arapsko, muslimansko ili Omejadsko osvajanje Sjeverne Afrike predstavlja seriju vojnih pohoda od 647. do 709. kojima je za vrijeme bizantsko-arapskih ratova arapsko-muslimanske snage Rašidunskog, odnosno Omejadskog Kalifata uspjele zauzeti dotadašnja bizantska područja u Sjevernoj Africi. Predstavlja dio muslimanskih osvajanja, ali su, za razliku od ranijih osvajanja Sirije, Egipta i Perzije i kasnijeg osvajanja Iberijskog poluotoka bilo dosta sporiji proces, sa mnogo muslimanskih poraza i gubitaka ranije osvojenih teritorija. Razlog za to je prvenstveno u tome što su ona poduzimana prije svega na inicijativu arapskih guvernera Egipta, odnosno da je centralna vlast Kalifata u drugoj polovici 7. vijeka bila opterećena građanskim ratovima. Bizantski otpor, kome je pomogalo domorodačko berbersko stanovništvo, konačno je slomljen tek kada je 698. zauzeta Kartagina, nakon čega je slijedio prodor do obala Atlantika i čišćenje preostalih bizantskih i berberskih uporišta koje je dovršeno tek 709. Time je Kalifat stekao kontrolu nad cjelokupnom južnom obalom Mediterana, odnosno bazu za širenje islama na jug u subsaharsku Afriku i sjever u Evropu; stanovništvo područja, koje je dotada bilo jedno od glavnih uporišta kršćanstva se nakon tih događaja postepeno islamiziralo i djelomično arabiziralo.
Guess Who's Coming to Dinner
Guess Who's Coming to Dinner (u prijevodu Pogodi tko dolazi na večeru) je američki igrani film snimljen 1967. u režiji Stanleya Kramera. Protagonisti - koje tumače Spencer Tracy i Katharine Hepburn - su bračni par bijelih liberalnih intelektualaca koji su prisiljeni svoja načela primijeniti u praksi kada im kćer jedinica (čiji lik tumači Katharine Houghton) kao svog budućeg muža predstavi mladog crnog ljekara. Film je snimljen u jeku eskalacije rasnih nereda u SAD, a aktualnosti teme je dosta doprinijelo i to što je iste godine Vrhovni sud SAD presudom u sporu Loving v. Virginia neustavnim proglasio dotadašnje zakone o zabrani međurasnih brakova. Usprkos potencijalnih kontroverzi, doživio je veliki uspjeh, čak i na Jugu otklonivši bojazni da će tamošnja publika zbog rasnih predrasuda ubuduće bojkotirati tadašnje sadržaje. Film je također poznat i kao posljednji zajednički nastup tandema Tracy-Hepburn; Tracy je prilikom snimanja bio smrtno bolestan te preminuo samo dva dana po završetku filma.
Godine 2005. je snimljen neslužbeni remake Guess Who gdje su rasne uloge obrnute, ali je doživio veliki neuspjeh.