cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kvirin Klement Bonefačić
Sukobi sa talijanskim vlastima i komunistima
U splitsko-makarskoj biskupiji više je puta posjetio sva mjesta i župe, posvetio je velik broj novih crkava i kapela, blagoslavio nove zvonike, zvona, groblja, župne kuće i ostale zgrade, uspostavio je Bogosloviju i Sjemeništu osigurao pravo javnosti. Posebnu jednostavnu ljudsku i kršćansku blizinu pokazivao je prema vijernicima uvijek a posebno za vrijeme 2. svjetskog rata.
Nije bio progonjen samo od Talijana. Smetao je i komunistima u bivšoj Jugoslaviji. Jedini je biskup koji se nakon 2. svjetskog rata nije vratio u svoju biskupsku palaču, oštećenu prilikom ratnih bombardiranja. Godine 1952. je čak četiri puta ispitivan od jugoslavenske komunističke policije zbog stavova neprihvatljivih režimu. Svojim svećenicima nije dozvoljavao da se učlanjuju u udruženja kontrolirana od države. Ostao je zapamćen kao veliki biskup i dobri pastir svoga stada.
Umirovljen je 12. kolovoza 1954. godine kada se povlači u svoje rodno mjesto. Umro je 28. siječnja 1957. u svom domu u Baški. Sprovodni obredi održani su 30. siječnja u župnoj crkvi Presvetog Trojstva. Sprovod je predvodio splitski nadbiskup i njegov naslijednik Frane Franić, zajedno sa krčkim biskupom Josipom Srebrnićem i tadašnjim ljubljanskim pomoćnim biskupom Antonom Vovkom. Biskup Kvirin Klement Bonefačić pokopan je na bašćanskom groblju Sv. Ivana u obiteljskoj grobnici.
Trimport
Trimport je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 295 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232126.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Trimport se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 315 metara. Površina opštine iznosi 2,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 295 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 135 stanovnika/km².
Odaia Manolache, Vânători
Odaia Manolache je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Vânători.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1526 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 69 m.
Valladolid, Jesús María
Valladolid je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1411 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1876 m.
Loma Linda, San Vicente Tancuayalab
Loma Linda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Vicente Tancuayalab.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
La Isla, San Fernando
La Isla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Fernando.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Santa Rita la Frontera, Marqués de Comillas
Santa Rita la Frontera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Marqués de Comillas.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 174 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 175 m.
Arendahronon
Arendahronon (Rock People, Stone People, The Rock Nation of the Wendat, Nation de la Roche, Nation du Rocher, ), jedno od četiri glavna plemena plemenskog saveza Wendat u Ontariju, Kanada. Savezu Wendata osnovanom oko 1400. godine od plemena Attignawantan i Attigneenongnahac, priključili su se tek oko 1560., sto godina prije plemena Tahontaenrat (1570). Arendahrononi postaju prvi saveznici Francuza koji su među njima utemeljili misije St. Jean Baptiste, St. Joachim i ''Ste. Elisabeth''. Sredinom 17 stoljeća (1649.) uništenjem hjuronskog saveza od strane Irokeza Arendahrononi sela St. Jean Baptiste adoptirani su od Seneca, te im je dozvoljeno (prema Hodgeau) da osnuju svoje vlastito selo, Gandougarae (ili St. Michel), dok je dio ih je adoptiran od Onondaga (Sultzman).
I.B. Tauris
I.B. Tauris (često navođen spojeno I.B.Tauris) je britanski nezavisni akademski nakladnik sa sjedištem u Londonu, te podružnicama u američkom New Yorku i australijskom Melbourneu. Utemljen je 1983. i njegov osnivač bio je Iradž Bagerzade, iransko-britanski izdavač i poduzetnik čiji se inicijali kriju u nazivu kompanije. Strategija I.B. Taurisa bila je povezati obične izdavačke kuće i akademske nakladnike s ciljem šire javne dostupnosti kvalitetnih radova o međunarodnim odnosima i kulturi. U svojim ranim danima, kompanija se specijalizirala za orijentalistička izdanja.
Kroz sljedećih 30 godina, tematski fokus izdavača proširen je i na biografije, geografiju, historiju, politiku, religiju, putopise, te umjetnost (film, fotografiju i suvremenu umjetnost). Izdane knjige namijenjene su prvenstveno stručnim krugovima poput akademika i studenata, no određena izdanja prilagođena su i široj publici zbog pojačanog interesa za suvremene političke teme. Primjerice, knjiga Taliban od pakistanskog autora A. Rašida neposredno nakon napada 11. 9. prodana je u oko 500.000 primjeraka samo na engleskom jeziku, uz dodatnih 27 licenciranih izdanja na drugim jezicima.
Uredi I.B. Taurisa u New Yorku pridruženi su onima Palgrave Macmillana koji djeluje kao njegov sjevernoamerički distributer. Taurisov otisak Tauris Parke Paperbacks djeluje kao ogranak specijaliziran za putopise, historiju i biografije, a Tauris Academic Studies za akademska izdanja. U maju 2011. I.B. Tauris otkupio je kompaniju Philip Wilson Publishers koja se fokusira na djela o umjetnosti. U junu 2013. Tauris je najavio spajanje s izdavačem American University in Cairo Press (AUCP) s ciljem distribucije njihovih izdanja izvan SAD-a i Egipta, čime je izrazio novu strategiju uzdizanja do ključnog nakladnika na temu Bliskog Istoka. Ranih 2010-ih I.B. Tauris izdavao je preko 300 novih naslova godišnje.
Bâtie-Divisin
Bâtie-Divisin je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi La Tour-du-Pin.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 802 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 76 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,51 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 519 metara (maksimalnoj 615 m, a minimalnoj 360 m).
Bitka kod Brémulea
Bitka kod Brémulea se odigrala u Normandiji 20. augusta 1119. između vojske francuskog kralja Louisa VI i pobunjenih normanskih barona na jednoj, i vojske engleskog kralja Henryja I na drugoj strani. Do nje je došlo uslijed sukoba izazvanog složenim državnopravnim statusom Vojvodstva Normandija, odnosno situacijom stvorenom nakon što je engleski kralj Henry I na mjestu normandijskog vojvode zamijenio svog brata Roberta Curthosea, postavši tako vazal francuskog kralja. Odbivši da kao kralj služi drugog kralja kao sizerena, Henry je izazvao Louisovo neprijateljstvo, koje se odrazilo kroz nastojanje da za normandijskog vojvodu postavi Robertovog sina Guillaumea Clitona (William Clito). Godine 1118. je u Normandiji izbio ustanak protiv Henryjeve vlasti. Povod za Louisovu intrevencije su, pak, bile nejasne granice između Normandije i francuskih kraljevskih posjeda u Vexinu.
Francuski kroničari bitku opisivali kao izuzetno dug i krvavi okršaj, gdje se Louis, usprkos svoje notorne debljine, iskazao kao hrabar i sposoban vojnik te ubijao normanske vitezove svojim mlatom. Normanski kroničari, međutim, navode da je bitka vrlo brzo riješena i da su u njoj poginula samo tri čovjeka, nakon čega se najveći dio francuskih vitezova predao i kasnije bio oslobođen uz otkupninu. Taj je poraz prisilio Louisa da prizna Henryjevog sina Williama Adelina kao normandijskog vojvodu. Louis će Guillaumeu Clitonu podršku nastaviti pružati tek godinu dana kasnije, nakon Adelinove pogibije u brodolomu Bijelog broda.
Mindanao
mini|Ostrvske grupe na Filipinima
Mindanao (tag. Mindanao) je drugo najveće ostrvo Filipina, i ujedno najjužnije i najistočnije veće ostrvo ovog arhipelaga. Nalazi se između Sulu mora na zapadu, Celebeskog mora na jugu, i Filipinskog mora na istoku. Mindanao ima površinu od 95.581 km² i zajedno sa većim ostrvom Luzon čini preko 2/3 površine zemlje, gde živi preko 70% stanovništva. Na Mindanau živi 14 miliona stanovnika. mini|Ribari kod Mindanaa Glavni i najveći grad ostrva je Davao. Najviši vrh Apo je južno od Davaa, visok je 2.954 m, i ujedno je najviši vrh zemlje.
Pored glavnog ostrva nalazi se više manjih koja se smatraju zajedničkim delom arhipelaga Mindanaa. Među njima se ističu: arhipelag Sulu, Kamigin i Samal.
Na Mindanau su nađeni ostaci brodova starih 600 godina. Zna se da se islam pojavio na Mindanau u 14. veku, i zadržao se do danas na jugu ostrva. Sultanat Sulu je osnovan 1450, i održao se do ranog 20. veka. Pored njega postojao je sultanat Magindanao. Filipinima su od početka 17. veka vladali španski kolonizatori, a od početka 20. veka Amerikanci. Filipini su stekli nezavisnost 1946. Zbog značajne kolonizacije sa severa, ponekad i pod državnim patronatom, danas su većina stanovnika ostrva hrišćani (63%, muslimani 32%). Na ostrvu postoji pokret za autonomnu islamsku državu južnih Filipina koji povremeno prerasta u oružanu i terorističku borbu protiv centralne vlasti.
Los Quelites, Arteaga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2518 m.
Pripajanje Krima Ruskoj Federaciji
right|thumb|225px|Sergej Aksionov, Vladimir Konstantinov, Vladimir Putin i Aleksej Čali potpisuju pristupanje Krima Ruskoj Federaciji right|thumb|225px|Karta Krima Pripajanje Krima Ruskoj Federaciji odigralo se u martu 2014. kada su Autonomna Republika Krim i grad Sevastopolj, oboje međunarodno priznati kao dio teritorija Ukrajine, proglasili nezavisnost i ubrzo potom priključeni Ruskoj Federaciji. Dana 21. 3. 2014., Moskva je efektivno upravljala teritorijem Krima kao dijelom federalnih subjekata Rusije – Republika Krim i federalni grad Sevastopolj.
Pristupanje je označilo kulminaciju Krimske krize, koja je nastala nakon ukrajinske revolucije, ruske vojne intervencije i referenduma o statusu Krima u martu iste godine. Ruska vojna intervencija je formalno počela 1. marta, nakon što je ruski predsjednik Vladimir Putin od Savjeta Federacije dobio odobrenje da koristi vojne snage na teritoriji Ukrajine u svrhu "stabilizacije situacije". U Ukrajini i na Zapadu se, međutim, vjeruje da je invazija počela nekoliko dana ranije, kada su aerodrome, vladine zgrade i druge strateške objekte na Krimu počele zaposjedati maskirane uniformirane osobe bez oznaka, za koje su krimske vlasti tvrdile da je riječ o miliciji "(snage samoobrane)". Slične akcije su se ubrzo proširile i na ukrajinske vojne baze i druge instalacije, koje su došle pod blokadu ruskih trupa i "snaga samoobrane", pri čemu se od ukrajinskih vojnika tražila predaja ili razoružanje. Ključne baze su se predale do 5. marta, pri čemu je veliki dio ljudstva prihvatio ponudu da prijeđe na krimsku odnosno rusku stranu. Separatistička krimska vlada Sergej Aksionova proglasila je nezavisnost Krima, a potom je održan referendum o statusu Krima na kojem je 96,77% krimskog stanovništva glasovalo za priključenje Ruskoj Federaciji. Samostalna uloga Krimljana u čitavoj krizi kao i izlaznost odnosno postotak referenduma dovedeni su u pitanje na Zapadu, gdje se ističe uloga ruske vojske i gdje je priključenje opisano kao "nevjerojatan, brz i uglavnom beskrvan puč".
Ovaj događaj je izazvao velike kontroverze te su ga osudili razni svjetski čelnici, kao i NATO, opisali kao nezakonitu aneksiju ukrajinskog teritorija, u izravnom kršenju budimpeštanskog memoranduma iz 1994. o suverenosti i teritorijalnom integritetu, od Rusije. Kao reakciju, članovi G8 su odlučili izbaciti Rusije iz te skupine i vratiti se skupini G7, a uvedene su i međunarodne sankcije protiv Rusije 2014. Ukrajinska vlada Arsenija Jacenjuka je potvrdila najmanje sedam ustavnih kršenja tim činom, uključujući izbjegavanje obveze Krima da prvo zatraži zakonsku promjenu od same Ukrajine, prije traženja formalnog prava za provođenje bilo kakvih nadpolitičkih procesa. Ovo predstavlja prvi slučaj u evropskoj historiji nakon drugog svjetskog rata da se granice suverenih država mijenjaju jednostranom akcijom pripajanjem teritorija jedne države.
Godinu dana kasnije, prema jednom istraživanju, 93% stanovnika Krima je imalo pozitivan, a 4% negativan stav o ruskom preuzimanju kontrole nad poluostrvom. U ekonomskoj usporedbi, plaće su u godinu dana nominalno porasle za 45%, ali realno zapravo i pale za -8,5%, jer su velike stope inflacije porasle za 53,5 %.
Događaj je izazvao i egzodus krimskih Tatara: UN navodi da je preko 10.000 osoba napustilo Krim u 2014., većinom Tatara, čime je ta ionako krhka nacionalna zajednica još jednom smanjena na tom području. Visoki povjerenik za ljudska prava UN-a upozorio je u izvještaju iz 2015. da se na Krimu krše ljudska prava slobode govora, slobode okupljanja (Tatarima nije dozvoljeno obilježiti 71. godišnjicu deportacije Tatara), slobode vjeroispovjesti i druga. U 2015., troškovi vode porasli su za 15%, a električne energije za 14,4%, pošto je Krim ovisan o uvozu struje preko kopnene Ukrajine (85%) i vode za navodnjavanje poljoprivrede (80%).
For God and Country (Homicide: Life on the Street)
For God and Country je epizoda američke policijske TV-serije  Homicide: Life on the Street, premijerno prikazana 9. februara 1996. godine. Predstavlja neposredni nastavak Charm City, epizode TV-serije Law & Order sa kojom dijeli isti fiktivni univerzum. Radnja prikazuje kako detektivi njujorške policije Lennie Briscoe i Reynaldo Curtis dolaze u Baltimore kako bi istražili napad otrovnim gasom u New Yorku i otkrivaju kako je povezan sa slučajem sličnog napada u Baltimoreu iza koga stoji bivši vojni specijalac i vijetnamski veteran koji nastoji izazvati rasni rat.
Convento San Francesco, La Spezia
Convento San Francesco je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 120 m.
2-Amino-4-hidroksi-6-pirofosforil-metilpteridin
2-Amino-4-hidroksi-6-pirofosforil-metilpteridin je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 355,138 Da.
Algonquin
Algonquin (Algonkin, Anishnabe, Anishinabe, Anishnabeg) je pleme američkih Indijanaca s gornje Ottawe u Ontariju i Quebecu. Zbog neprijateljstava sa Irokezima i Francuzima dio ih se priključio Ottawa Indijancima (banda Kinounchepirini ili Keinouche). Plemenu je prema Mooneyu broj procijenjen na 6,000 (1600.) Danas se dijele na 10 bandi od kojih 9 živi u Quebecu i jedna u Ontariju (Algonquians of Golden Lake, Golden Lake). Svih skupa ima ih 6,239 (2005). Algonquin Indijanci dali su ime etno-lingvističkoj porodici Algonquian koja obuhvaća brojna plemena i plemenske saveze iz Sjedinjenih Država i Kanade.
Ime
thumb|Zemljopisni razdjel skupine plemena Anishinaabe i Anishinini oko 1800.-te Točno značenje nije poznato, možda od Micmac naziva algoomeaking ili algoomaking "at the place of spearing fish or eels [from the bow of a canoe]."/ Ovaj naziv odnosi se samo na Algonquin vlastite ili bandu Weskarini. Sami sebe nazivaju "Anishnabe" ili "Anishnabek" u značenju 'the original people'.
Život i običaji
thumb|Lovački kanu od brezove kore Algonquina Pikwakanagan ili Golden lake, Kanada.
Algonkini su naseljavali područje koje baš nije bilo pogodno agrikulturi. Bili su organizirani po malenim polu-nomadskim bandama lovaca i sakupljača. Tek je nekoliko južnih algonkinskih bandi počelo 1608. uzgajati kukuruz. Kraj je ipak veoma pogodan za lov a vodeni putovi koje su savladavali kanuima od brezove kore (birch-bark canoes), najviše su im koristili u trgovačke svrhe, služili su se njima i u lovu, pa i za obiteljski transport. Zimi bi se Algonkini rasipali okolnim krajevima stvorivši malene lovačke logore sastavljene od proširenih obitelji. Ljeti bi se ponovno okupljali i bavili se ribolovom.
Algonkini su bili patrilinearan narod. Obitelji su imale lovišta čija bi prava, po patrilinearnosti, prelazila s oca na sina.
Povijest
Algonkine prvi susreće Samuel de Champlain 1605. godine, a prvi puta 1609. počinju i trgovinu s njim. Ova trgovina dovela je do saveza s Francuzima s kojima su već 1610. uspjeli otjerati Irokeze južno od rijeke Saint Lawrence. Irokezi uzvraćaju udarac (vidi Dabarski ratovi) tek 1632. kada su s gornjeg St. Lawrencea otjerali Algonkine i Montagnaise. Uskoro se Algonkinima pišu crni dani, prvo ih 1634. kosi epidemija boginja a 1647. njihova banda Kichesipirini gotovo je istrebljena od svirepih Irokeza. Početkom 18. stoljeća Algonkini više nemaju mira od Irokeza, dok u drugoj polovici istog stoljeća dolazi do značajnijeg naseljavanja Engleza. Godine 1822. pleme je prisiljeno prodati svoja zemljišta u području rijeke Ottawe i polako završavaju na malenim rezervatima Quebeca i Ontarija.
Podjela
Swanton* i Sultzman među njihove skupine ubrajau sljedeća plemenska imena (bez asteriska samo Sultzman):
Hodge (od nespomenutih) na svom popisu ima sljedeće nazive: Amikwa, Kishkakon (Kiskakon), Maskasinik, Missisauga, Michacondibi, Nikikouek, Oskemanitigou, Ouasouarini, Outaouakamigouk, Outchougai i Pawating.
Nootka
thumb|Nootka plemena thumb|Haiyahl, Nootka-žena sa nosnim ukrasom thumb|Nootka-žena. thumb|Djeca thumb|Malena košarica plemena Nootka, široka oko 2 inča ili 5 centimetara Nootka (Aht, Nuu-chah-nulth), zbirno ime plemenima konfederacije Aht koji zajedno sa Makah i Ozette Indijancima iz SAD-a čine jednu od dvije glavnih grana porodice Wakashan. Grupa Nootkan obuhvaća nekih dvadeset plemena nastanjenih na otoku Vancouver u kanadskoj provinciji Britanska Kolumbija.
Ime
Ime Nootka nepoznatog je značenja, a dano je isprva tek malenom plemenu Mooachaht sa Nootka Sounda na pacifičkoj obali Vancouvera. Kolektivno, kao konfederacija nazivani su i Aht, prema sufiksu -aht, kojim često završavaju imena njihovih plemena. Danas se ova plemena nazivaju imenom Nuu-chah-nulth, a Skokomish Indijanci zvali su ih Tc'eca'atq.
Plemena
Grupa Aht obuhvaća plemena:
Povijest
O postojanju Nootka čuje se prvi puta (1592) kada ih posječuje prvi bijeli čovjek, Juan de Fuca. Sve do kasnog 18. i ranog 19. stoljeća tek će rijetki putnici susresti ove ljude. Izvjesni Fuentes (ako nije mit) posjetio ih je 1640, a nakon njega tek za kojih 130 godina (1774) španjolski kolonijalni pomorski oficir Juan Pérez usidrio se 1774. u Nootka Soundu, dojedrivši sa juga iz pravca Montereya. Nakon otkrivaća Péreza od ožujka do travnja 1778. u Nootka Soundu se nalazi kapetan James Cook, od kojega i potjeću prvi zapisi o Nootka Indijancima. George Vancouver, po kojem Otok Vancouver nosi ime, dolazi na otok 1792. i zadržava se sve do 1794. Indijancima se ne sviđaju česte posjete pa 1803. izvrše pokolj na brod Boston, koji su preživjele tek dvije osobe, među kojima i John Rodgers Jewitt (vidi). otpor će ostati uzaludan ,uskoro (1843) osnovat će se naselje Vancouver čime će i početi nova era za domoroce otoka vancouvera. Od nekadašnjih 6,000 Nootka na Vancouveru, njima će broj početi opadati ,da bi sve do sredine 20 stoljeća iznosio oko 1,500 duša. Broj im polako počinje rasti 70.-tih godina 20 stoljeća a 2005 se prema Indian Life Online popeo na 5,775. -Po vjeri su oglavnom rimokatolici.
Etnografija
Nootka Indijanci zajedno sa svojim sjevernim susjedima Kwakiutlima pripadaju kulturnom području Sjeverozapadne obale, kao i jezicima kojima govore obje grupe. Nootke su locirani na samom središnjem području ove kulturne oblasti. Oni su orjentirani ka moru, a sela su smještena na obalama zaljeva, okrenuta oceanu. U ribolov i lov na morske sisare (kitovi) Nootke su odlazili i posebnim velikim kanuima napravljenim od cedrovog drveta, a služili su im i za međusobne posjete i trgovinu. Uz opasne aktivnosti lova na kita, Nootke su eksploatirali i bogate šumske resurse, to je drvo koje se koristilo u izradi totemskih stupova, gradnji kuća i kanua, te kopanju jestivog korijenja i berbi šumskih plodova, koje su Indijanci sakupljali i spremali za posebne prigode, kao što su beskrajni potlatchi (potlač), u kojem se nemilice trošilo sve što se teškom mukom sakupljalo tokom godine.
Borgo Capanne, Bologna
Borgo Capanne je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 94 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 615 m.
Car Sutoku
Car Sutoku (崇徳天皇) bio je 75. po redu car Japana, prema tradicionalnom popisu, koji je vladao od 1123. do 1142.
Rodio se s imenom Akihito, kao sin cara Tobe, iako neki stariji tekstovi spominju kako mu je otac bio Tobin otac car Shirakawa. U svakom slučaju, na prijestolje je stupio kao 5-godišnje dijete, poslije abdikacije svog oca koji je u, skladu s tada ustaljenom praksom samostanske vladavine nastavio upravljati Japanom iz sjene. Godine 1142. je i sam abdicirao, a s vremenom postao suparnik svog oca. Kada je 1156. na prijestolje stupio njegov brat Go-Shirakawa, Sutoku je bio bijesan zbog toga što za cara nije postavljen njegov sin. Braća su među sobom podijelila različite frakcije u uticajnom klanu Fujiwara, ali, što je još važnije, profesionalnim vojnicima koji su pripadali klanovima Minamoto i Taira. To je dovelo do tzv. Hogen ustanka u kome je Sutoku pokušao zbaciti Go-Shirakawu; u kratkotrajnom sukobu je Sutoku poražen i prognan provinciju Sanuki (današnja prefektura Kawakura na otoku Shikoku) gdje je proveo ostatak života.
Prema legendama se posvetio monastičkom životu i prevodio svete budističke spise; kada ih je ponudio dvoru, odbijen je pod sumnjom da su prokleti; nakon toga je uistinu prokleo Japan koji je nakon toga prolazio kroz samurajske građanske ratove, a sam Sutoku poslije smrti hodao zemljom kao onryō, osvetnički duh.
Murder on the Orient Express (film, 1974)
Službeni slogan filma bio je: Najbolja postava sumnjivih likova ikad upletenih u ubojstvo.
Puerto Real, Puerto Rico
Puerto Real je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Murder on the Orient Express (film, 1974)
Murder on the Orient Express bio je, kao i većina Lumetovih filmova, kritički i komercijalni uspjeh, zaradivši oko $35,700,000 u odnosu na relativno niski budžet od samo $1,400,000. Uz to, zaradio je čak šest nominacija za Oscara, postavši tako prvi i jedini film temeljen na priči Agathe Christie o Herculeu Poirotu koji je nominran za Oscara; od šest nominacija, film je osvojio samo jednu nagradu, onu za sporednu žensku ulogu, koja je uručena Ingrid Bergman. Sama Agatha Christie, koja uglavnom nije voljela adaptacije svojih djela, rekla je kako su Witness for the Prosecution i ovaj film jedini koje je aktivno voljela.
Puerto Real, Puerto Rico
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.983, što je 183 (-3,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Murder on the Orient Express (film, 1974)
Ubojstvo g. Ratchetta
Nakon što je riješio slučaj na Bliskom istoku, Poirot (Albert Finney) se vraća u Britaniju kao jedan od putnika u Orient Expressu. Tijekom putovanja, detektiv susreće svog prijatelja Bianchija (Martin Balsam), jednog od direktora kompanije koja je vlasnica linije kojom putuju. Vlak je neuobičajeno pun za ovo doba godine: svi kupei prve klase su popunjeni. Nedugo nakon odlaska iz Konstantinopola, bogati američki biznismen Ratchett (Richard Widmark) pokušava unajmiti Poirota za $15,000 zbog brojnih prijetnji smrću koje je dobio, ali Poirot slučaj smatra nezanimljivim te ga odbija. Te noći, vlak je zameten u mećavi na Balkanu. Sljedećeg jutra, Ratchett je pronađen izboden u svom kupeu.
Poirot i Bianchi rade zajedno kako bi riješili slučaj. Također, iskoriste pomoć Dr. Constantina (George Coulouris), grčkog liječnika koji je spavao u drugom vagonu zajedno s Bianchijem te tako nije mogao počiniti ubojstvo. Pierre Michel (Jean-Pierre Cassel), srednjovječni francuski kondukter također pomaže u istrazi, iako je i sam osumnjičen. Poirot uskoro otkriva da Ratchett nije onaj za kog se izdavao. Žrtvina kriminalna prošlost otkriva jasan motiv, čak i opravdanje, za ubojstvo, ali tko je ubojica?
Potraga za ubojicom
Autopsija Dr. Constantina otkriva kako je Ratchett zadobio 12 ubodnih rana različitih karakteristika. Jedna ili dvije bile su gotovo posjekotine, ali najmanje 3 su mogle uzrokovati smrt.
Ipak, što je najvažnije, Poirot otkriva da je Ratchett zapravo Cassetti, gangster koji je 5 godina ranije (1930.) organizirao i izveo otmicu Daisy Armstrong, bebe bogatog umirovljenog britanskog pukovnika koji se sa suprugom Amerikankom smjestio u Sjedinjenim Državama. Brutalni otmičari zahtijevali su visoku otkupninu u zamjenu za bebu, a kada je ova isplaćena, svejedno su ubili bebu. Shrvana tugom po otkriću kćerina trupla, gospođa Armstrong doživjela je preuranjeni porod i preminula tijekom istog, rodivši mrtvo dijete. Sluškinja Paulette, koja je krivo optužena kao suučesnica, počinila je samoubojstvo. Pukovnik Armstrong, shrvan tragedijama, također je počinio samoubojstvo nekoliko godina kasnije. Cassettijev pomoćnik uhapšen je i pogubljen, a Cassetti je nakon izdaje partnera pobjegao iz zemlje s otkupninom te se tek na dan pogubljena otkrilo da je on vođa operacije. Ovaj slučaj temeljen je na stvarnom slučaju otmice djeteta pilota Charlesa Lindbergha.
Nakon utvrđivanja činjenica, Poirot, Bianchi i doktor pozivaju putnike jednog po jednog kako bi ih ispitali.
Osumnjičeni
Kada se isključe Poirot i njegovi prijatelji, koji su automatski eliminirani kao osumnjičenici, kao i mrtvi Amerikanac, u vlaku ostaje 13 osoba koji se postavljaju kao osumnjičenici u ubojstvu postarijeg američkog putnika:
Motiv(i)
Nakon što ispita svakog osumnjičenog, Poirot ih sve okupi u vagonu za jelo kako bi im prezentirao rješenje zločina. Zaključio je kako postoje dva moguća rješenja ovog kompleksnog slučaja. Prvo, koje naziva jednostavnim rješenjem, temeljeno je na dokazima koje su osumnjičeni podmetnuli kako bi Ratchettovo/Cassetijevo ubojstvo izgledalo kao mafijaški okršaj s ciljem obmanjivanja istražitelja. Ipak, Poirot osumnjičenima prezentira i drugo rješenje, koje naziva kompleksnijim od prethodnog, prema kojem je svaki od putnika u vagonu Calais, uključujući i Michela, imao nekakve veze sa slučajem Armstrong, a time i dovoljno motiva:
Ratchetta su uspavali Beddoes i McQueen, što ga je onesposobilo i omogućilo izvršenje zločina. Svaki od 13 putnika počinio je ubojstvo zadavši Ratchettu jedan ubod u prsa, čime je objašnjen različit karakter ubodnih rana.
Nakon što Poirot prezentira rješenje slučaja, svi u vagonu su kao ošamućeni. Detektiv tada predloži da Bianchi odluči koje će rješenje prikazati policiji: jednostavno ili kompleksno. Bianchi odluči kako će jednostavno rješenje biti i više nego dovoljno za lokalnu policiju i da je Ratchett zaslužio sve što je dobio. Nakon dogovorenog zataškavanja, Poirot prihvati odluku i odlazi izvijestiti policiju, iako priznaje da će imati grižnju savjesti.
Raspored putnika u vagonu Calais:
{{legend|#DA70D6|Kupe prve klase (1 osoba)|border=1px #555 solid}} {{legend|#7B68EE|Kupe druge klase (2 osobe)|border=1px #555 solid}} {{legend|#FF7F50|Kupe u kojem se dogodilo ubojstvo (prva klasa)|border=1px #555 solid}}
Razvoj
Agatha Christie bila je izrazito nezadovoljna nekolicinom adaptacija njezinih djela iz 60-ih godina te je, navndno, bila nevoljko prodalava prava na nove adaptacije. Kadas su Nat Cohen, predsjednik kuće EMI Films, i producent John Brabourne pokušali dobiti prava za ovu adaptaciju, smatrali su kako će im biti potreba pomoć Lorda Mountbattena od Burme, člana kraljevske obitelji i Brabourneovog punca, prilikom otvaranja teme. Kako je kasnije otkrio njezin suprug, Max Mallowan, "Agatha je, osobno, uvijek bila alergična na adaptacije njezinih knjiga na filmu, ali je uvjerena da nevoljko pristane na ovu". Agatha Christie je navodno pristala na ovu adaptaciju jer su joj se sviđali Brabourneovi ranije producirani filmovi Romeo and Juliet i Tales of Beatrix Potter.
Odabir glumaca
Gwen Robyns, autorica biografije Agathe Christie, navodi kako je spisateljica rekla sljedeće: "Dobro je urađen, osim jedne pogreške. Bio je to Albert Finney kao moj detektiv, Hercule Poirot. Napisala sam kako ima najbolji brk u Engleskoj, a u filmu nije bilo tako. Mislim da je to šteta—zašto ga ne bi imao?"
Ostali glumci željno su prihvaćali uloge. Lumet je prvo išao kod Seana Conneryja, koji je priznao da mu je Lumet "glupavo laskao", kazavši da će, ako dobiju najveću zvijezdu, ostali odmah pristati. Ingrid Bergman je inicijalno predložena za ulogu princze Dragomiroff, međutim glumica je osobno tražila ulogu Grete Ohlsson. Lumet je to prokomentirao ovako:
Paso Cacahuananche, General Heliodoro Castillo
Paso Cacahuananche je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Heliodoro Castillo.
Murder on the Orient Express (film, 1974)
Odabir glumaca
"Ona je bila izabrala malu ulogu i nisam ju mogao uvjeriti da promijeni mišljenje. Bila je simpatično tvrdoglava, ali i dalje tvrdoglava... S obzirom da joj je uloga bila tako mala, odlučio sam joj dati jednu veliku scenu, u kojoj priča gotovo pet minuta bez prestanka, sve u jednom kontinuiranom kadru. Mnogo glumica oklijevalo bi oko toga. Nju je ideja oduševila i maksimalno ju je iskoristila. Prikazala je cijelu paletu emocija. Nikada nisam vidio ništa takvo."
Paso Cacahuananche, General Heliodoro Castillo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 646 m.
Murder on the Orient Express (film, 1974)
Odabir glumaca
Ingrid Bergman je u konačnici dobila i Oscara za svoju ulogu Grete Ohlsson, što joj je bio posljednji Oscar u bogatoj i plodnoj karijeri.
Cjelokupni budžet filma, koji je iznosio £554,100, financirala je kuća EMI Films.
Snimanje
Luksuzni vagon za jelo, u kojem je sniman dio scena, danas se nalazi u muzeju u grčkom Solunu.
Muzika
Tema "Orient Express", koju je komponirao Richard Rodney Bennett, kasnije je prerađena u orkestralnu suitu te je izvođena i snimana mnogo puta. Na originalnom soundtracku za film izveo ju je orkestar Kraljevske operne kuće pod dirigentskom palicom Marcusa Dodsa; klavir je na snimci svirao sam Bennett.
Box Office
Murder on the Orient Express imao je svoju premijer u Ujedinjenom Kraljevstvu 24. studenog 1974. godine. Film je bio izrazito uspješan na box officeu s obzirom na skromni budžet od oko $1,4000,000, zaradivši preko $35,700,000 u Sjevernoj Americi. Po zaradi je bio 11. najuspješniji film 1974. godine. Nat Cohen je jednom prilikom rekao da je ovo bio prvi film u potpunosti financiran od strane britanskog studija koji je bio na vrhu tjednog box officea u Sjedinjenim Državama.
Ocjene kritičara
Film je izrazito dobro prošao i kod kritičara, koji su nahvalili film. Na portalu Rotten Tomatoes, film ima status "fresh" filma uz 90% pozitivnih ocjena i s prosječnom ocjenom 7.71/10, uz konsenzus: "Ubojstvo, intrige i zvjezdana postava čine ovu stilski profinjenu adaptaciju romana Murder on the Orient Express jednu od najboljih adaptacija Agathe Christie koja je ugledala filmsko platno". Roger Ebert dao je filmu tri od četiri zvjezdice, navodeći da "pruža dobru zabavu, visoki stil i emotivni pozdrav jednom ranijem periodu filmskog stvaralaštva". Vincent Canby, tadašnji glavni kritičar New York Timesa, također je pohvalio film.
Ostavština u sklopu filmova o Poirotu
Ovaj film zapravo je označio početak serije tzv. "all-star adaptacija" romana Agathe Christie koje su se pojavile tijekom 1970-ih i početkom 1980-ih. Ostala tri naslova bila su Death on the Nile, The Mirror Crack'd i Evil under the Sun. Također, ovo je jedini film u kojem je Poirota tumačio Albert Finney i jedini film koji je liku Herculea Poirota donio nominaciju za Oscara. U ostalim filmovima poslije ovog, Poirota je tumačio Peter Ustinov.
El Soplido, Unión de San Antonio
El Soplido je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Unión de San Antonio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1951 m.
Denis Istomin
Denis Olegovič Istomin (rođen 7. septembra 1986. u Orenburgu, SSSR) je uzbekistanski profesionalni teniser ruskog porekla. Najbolja pozicija na ATP listi u singlu mu je 33. mesto iz avgusta 2012. Njegova majka mu je trener.
TUT
Termin TUT ima više značenja.
Carzago Riviera, Brescia
Carzago Riviera je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1159 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 203 m.
Cleveland, Oklahoma
Klivland je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.251, što je 31 (-0,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Trippstadt
Tripštat je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 50 opštinskih središta okruga Kajzerslautern. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.088 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7335047.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kajzerslautern Tripštat se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kajzerslautern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 401 metra. Površina opštine iznosi 43,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.088 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 71 stanovnika/km².
Gloucestershire
Gloucestershire (čita se Glosteršir) je historijska, ceremonijalna i nemetropolitanska grofovija na zapadu Engleske.
Geografske karakteristike
Gloucestershire leži duž estuarija rijeke Severn na granici s Walesom, u regiji Jugozapadna Engleska. Ima površinu od 3,150 km², na kojoj živi 859,751 stanovnika.
On graniči sa sjeverozapada sa Grofovijem Herefordshire, sa sjevera sa Grofovijem Worcestershire, sa sjeveroistoka sa Grofovijem Warwickshire, sa istoka sa Grofovijem Oxfordshire, sa juga sa Grofovijem Wiltshire, sa jugozapada sa grofovijama Bristol i Somerset i sa zapada sa Walesom.
Grad Gloucester u centru Gloucestershirea je administrativni centar.
Gloucestershire je administrativno podjeljen na 6 distrikta; City of Gloucester, Tewkesbury, Cheltenham, Cotswold, Stroud, Forest of Dean i jednu unitarnu jedinicu; South Gloucestershire.
Historijska Grofovija Gloucestershire, obuhvaćala je znatno veći teritorij, u njoj je bila historijska jezgra Bristola i ostali dio grada sjeverno od rijeke Avon, koji danas pripadaju današnjoj Grofoviji City of Bristol i Grofoviji Worcestershire.
Rijeka Severn, svojim tokom od sjevera prema jugu, razdvaja Gloucestershire od susjedne Grofovije Worcestershire. Ispod Gloucestera u dolini (Vale of Gloucester) širokoj od 8 do16 km već se osjeća utjecaj plime i oseke na Severn. Na zapadu se nalazi visoravan Forest of Dean, a istoku brdovita visoravan Cotswold.
Historija
Između 1135. i 1154. Gloucestershire je bio poprište brojnih bitaka za englesku krunu između snaga Stephena i Carice Matilde. Od sredine 14. do kraja 18. vijeka Cotswold je prosperirao zahvaljujući ovčarstvu i izradi vunenih tkanina. U istom periodu je i Bristol prosperirao kao luka i tekstilni centar. Rudarstvo je cvjetalo po Forest of Deanu, sve dok nije zatvoren zadnji rudnik 1965.
Privreda
Danas je poljoprivreda glavna grana privrede, ali kako je mehanizirana u njoj radi jako malo ljudi. Tradicionalno ovčarstvo u Cotswoldu, zamijenjeno je uzgojem krava, pšenice i ječma. Po sjeveroistoku je razvijeno voćarstvo (jabuke, kruške, šljive). Tu se još uvijek nalazi velik pojas šuma između Lydneya i Cinderforda u Distriktu Forest of Dean.
Najviše ljudi radi po industrijskim centrima Gloucesteru, Cheltenhamu i Stroudu.
Opština Cricău, Alba
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 337 m.
Absalón Castellanos Domínguez, Marqués de Comillas
Absalón Castellanos Domínguez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Marqués de Comillas.
Aristarh
Aristarh (Ἀρίσταρχος, Aristarchus ; 310. pne. - oko 230. pne.), grčki astronom i matematičar, rođen na ostrvu Samos. Bio je prvi čovek koji je izričito argumentovao heliocentrički model Sunčevog sistema, koji u središte poznatog svemira postavlja Sunce, a ne Zemlju.
Absalón Castellanos Domínguez, Marqués de Comillas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 234 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 170 m.
Aristarh
U ovome je bio pod uticajem pitagorejca Filolaja iz Krotona, ali je, nasuprot njemu, "centralnu vatru" poistovetio sa Suncem, osim što je ostale planete ispravno poređao u odnosu na Sunce. Međutim, njegove astronomske ideje su odbačene u korist geocentričkih teorija Aristotela i Ptolomeja, dok ih skoro 1800 godina kasnije nije uspešno oživeo Nikola Kopernik i razradili i proširili Johanes Kepler i Isak Njutn.
Na temelju opažanja i geometrijskoga razmatranja, procijenio je relativne udaljenosti Mjeseca i Sunca od Zemlje, te omjere njihovih promjera: Sunce je 18 do 20 puta udaljenije od Zemlje nego Mjesec (stvarni omjer je oko 390), promjer Sunca 6,3 do 7,2 puta je veći od promjera Zemlje (stvarni omjer je oko 109), a promjer Mjeseca je 0,32 do 0,40 promjera Zemlje (stvarni omjer je oko 0,27).
Sačuvano je njegovo djelo O veličini i udaljenosti Sunca i Mjeseca. Mesečev krater Aristarh je nazvan u njegovu čast.
Heliocentrizam
Jedino delo, koje se obično pripisuje Aristarhu i koje je sačuvano do danas, O veličini i udaljenosti Sunca i Meseca, zasnovano je na geocentričkim gledištima. Zanimljivo je da se u ovom delu Sunčev prečnik računa kao 2 stepena, umesto ispravnih pola stepena. Od Arhimeda se zna da je ovo drugo bila prava Aristarhova vrednost.
Još je samo jedan antički astronom, poznat po imenu, podržavao Aristarhov heliocentrični model - Seleuk iz Seleukije, mesopotamski astronom, koji je živeo stoleće posle Aristarha.
Udaljenost od Sunca (Lunarna dihotomija)
thumb|right|Aristarhov proračun relativnih veličina Zemlje, Sunca i Meseca, urađen u 3. veku pne., prikaz iz grčke kopije iz 10. veka n.e. Aristarh je tvrdio da je pri prvoj ili poslednjoj četvrti Meseca (kada je polovina Meseca osvetljena) ugao između Sunca i Meseca 87°. Moguće da je ovu vrednost predložio kao donju granicu, jer je za golo oko nemoguće odmeravanje odstupanja terminatora od linearnosti preciznije od 1° (ta granica je oko 3°). Za Aristarha se zna da je proučavao svetlost i vid.
Koristeći ispravnu geometriju, ali sa nedovoljno preciznom vrednošću od 87°, Aristarh je zaključio da je Sunce 19 puta udaljenije od Meseca (prava vrednost ugla je 89° 50', a Sunce je zapravo 390 puta udaljenije od Meseca). Implicitno pogrešnu sunčevu paralaksu, od malo manje od 3', koristili su astronomi zaključno sa Tiho Braheom, oko 1600. godine. Aristarh je ukazao da Sunce i Mesec imaju približno jednake prividne ugaone veličine, pa njihovi prečnici time moraju biti u srazmeri sa njihovim udaljenostima od Zemlje. Tako je (logično, ali na osnovu pogrešnih podataka) zaključio da je prečnik Sunca oko 20 puta veći od Mesečevog, ili skoro sedam puta veći od Zemljinog. Zapremina Aristarhovog Sunca bi bila skoro 300 puta veća od Zemljine - možda je ova razlika u veličinama inspirisala heliocentrički model.
Velika godina i procena dužine meseca
Aristarh je takođe predložio svoju verziju "Velike godine", od 4868 solarnih godina, odn. 270 ciklusa saros (saros je ciklus pomračenja, dužine 18 (Kalipovih) godina i 10 i 2/3 stepena, ili dana), prema Syntaxis knjiga 4, pogl. 2. Njena empirijska osnova je ciklus pomračenja od 4267 meseci, kojeg Ptolomej navodi kao izvor "vavilonskog" meseca, sa odstupanjem manjim od milionitog dela sekunde i koji se može naći na klinastim tablicama iz malo pre 200. pne., mada Ptolomej nije pripisao njegovo poreklo u Vavilon (usled skoro celobrojnih iznosa u lunarnoj i solarnoj anomaliji, pomračenja razdvojena sa 4267 meseci nikad ne odstupaju više od jednog sata u odnosu na srednju vrednost od 126.007 dana i 1 sat, što je vrednost koju Ptolomej daje u op cit.. Tako je bilo osigurano da procena dužine meseca ima relativnu preciznost bolju od milionitog dela sekunde). U Veliku godinu je bila uneta dužina meseca koja se slagala sa vavilonskom vrednošću do jednog dela od nekoliko desetina miliona, decenijama pre nego što se zna da je ona korišćena u samom Vavilonu. Ima pokazatelja da je vavilonski mesec bio upravo Aristarhov; ako bi to bilo tačno, značilo bi da ga je jedna strana dobila od druge ili iz istog izvora. (pogledati i "raspravu" gore)
Aristarhove lunarne koncepcije predstavljaju napredak nauke u nekoliko pogleda. Ranije procene dužine meseca su grešile 114 sekundi (Meton, 432. pne.) i 22 sekunde (Kalip, 330. pne.). Moguće da je to bilo prvi put da se srednje kretanje primenjuje na tako složeno kretanje kao što je Mesečevo.
Guadalupe Victoria, Santa María Chimalapa
Guadalupe Victoria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chimalapa.
Aristarh
Vanjske veze
(na engleskom:)
Guadalupe Victoria, Santa María Chimalapa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 972 m.
San Juan de Navarrete, Mezquitic
San Juan de Navarrete je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1463 m.
Bella Bella
Bella Bella (Bellabella, Heiltsuq, Milbank Sound Indijanci), skupina plemena američkih Indijanaca porodice Wakashan, naseljenih u Britanskoj Kolumbiji, Kanada, od Rivers Inleta do Douglas Channela. Bella Belle su granaju na dvije glavne grane koje se služe vlastitim dijalektima, od kojih svaka obuhvaća nekoliko plemena, to su: a) Haisla sa plemenima Kitamat na Douglas Channelu i Kitlope, na Gardiner Canalu. Drugu granu čine b) pravi Heiltsuk sa plemenima Bella Bella kojima pripadaju Kokaitk na sjevernoj obali Milbank Sounda, Oealitk na južnoj obali Milbank Sound, i Oetlitk na središnjem Milbank Soundu; Nohuntsitk i Somehulitk, sa jezera Wikeno; China Hat, na Tolmie Channel i Mussel Inlet; Wikeno, sa Rivers Inleta. Ova plemena imala su kulturu sličnu ostalim skupinama Kwakiutla, odnosno Sjeverozapadnoj obali. Rana populacija Bella Bella, prema Mooneyu, iznosila je 2,700 (1780.). Današnji Heiltsuk Nation, locirani u Waglisla (Bella Bella), čine potomci plemenskih grupa 'Isdaitxv, Uyalitxv, Uwithitxv, 'Qvuqvayaitxv, Xixis i 'Kviai'itxv. Njihov broj 2005., prema Indian Life Online, iznosi 2,870.
Vanjske veze
Bella Bella
Branoux-les-Taillades
Branu le Tajad je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Gar koja pripada prefekturi Ales.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1 274 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 84 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,02 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 360 metara (maksimalnoj 900 m, a minimalnoj 189 m).
Deadlock (Star Trek: Voyager)
Iako je Kate Mulgrew, koja tumači dvije verzije lika kapetanice Janeway, snimanje epizode opisalo kao jedno od fizički najzahtjevnijih za vrijeme serije, također ju je opisala kao "najzadovoljavajuću". Snimanje je bilo jedno od rijetkih koje je završeno nekolioko dana prije roka.
Provalija
Provalija je naselje u opštini Šavnik u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 35 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 38 stanovnika).
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Costi, Vânători
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 552 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Paleocen
Paleocen, "rana zora nedavnog doba", je epoha koja je trajala od prije 65 Ma do prije 56 Ma (miliona godina). Predstavlja prvu epohu paleogenskog perioda u modernoj kenozojskoj eri. Kao i sa svim starijim geološkim periodima, strate koje definiraju početak i kraj epohe su dobro identificirane, ali točan datum kraja nije siguran.
Paleocenska epoha je neposredno slijedila masovno izumiranje na kraju krede, poznato kao K-T međa (kredsko-tercijarsko), koje je označilo nestanak dinosaura. Izumiranje dinosaura je širom svijeta ostavilo neispunjene ekološke niđe, pa ime "paleocen" dolazi iz grčkog te se odnosi na "staru (paleo) – novu (ceno)" faunu koja se razvila u tom periodu, prije dolaska modernih redova sisavaca u eocenu.
K-T međa koja označava razdvajanje krede i paleocena je vidljiva u geološkimm nalazima širom Zemlje kroz diskontinuitet fosilne faune te visoke razine iridijuma. Također su vidljivi fosilni dokazi nagle promjene u flori i fauni. Postoje neki dokazi kako se temeljita ali kratkotrajna promjena klime zbila u prvim decenijama paleocena. Postoje brojne teorije o uzroku K-T masovnog izumiranja, a najviše dokaza podržava tezu o udaru asteroida promjera 10 km na Yucatan u Meksiku.
Kraj paleocena (55.5/54.8 Ma) je označen jednim od najznačajnijih perioda globalnih promjena za vrijeme kenozoika, naglom promjenom klime - tzv. Paleocensko-eocenskim termalnim maksimumom, koji je poremetio oceansku i atmosfersku cirkulaciju i doveo do izumiranja brojnih podvodnih benthskih foraminifera a na kopnu do velikih promjena među sisavcima.
Granaiola, Lucca
Granaiola je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Paleocen
Paleocenske pod-podjele
Paleocen se obično dijeli na donje i gornje pod-podjele. Faunalni stadiji od najmlađeg prema najstarijem su:
1120
Godina 1120 (MCXX) bila je prijestupna godina koja počinje u četvrtak (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Paleocen
Paleocenska klima
Temperature su porasle tokom paleocena, te je klima bila topla i vlažna širom svijeta, sa subtropskom vegetacijom koja je rasla na Grenlandu i u Patagoniji. Polovi su bili hladni i umjereni, Sjeverna Amerika, Evropa, Australija i jug Južne Amerike su bili topli i umjereni; tropske klime su karakterizirale ekvatorijalne oblasti, a sjeverno i južno od ekvatora klima je bila vruća i suha.
Paleocenska paleogeografija
Na mnoge načine paleocen je nastavio procese koji su započeli u kasnom periodu krede. Za vrijeme paleocena, kontinenti su se nastavili pomicati prema njihovim današnjim pozicijama. Sjeverna Amerika i Azija su još uvijek bile spojene kopnenim mostom, dok su se Grenland i Sjeverna Amerika počeli razdvajati.
Granaiola, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 98 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 449 m.
Merì, Messina
Merì je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1988 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.