cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Portugal
Stanovništvo
Portugalski narod je homogena grupa tipično mediteranskog izgleda. U državi živi oko 10.400.000 stanovnika, a gustina naseljenosti iznosi 114 st/km². Najveći deo stanovništva države čine Portugalci 99,5%, dok na Brazilce, Špance i Engleze otpada ukupno 0,5%. Poslednjih decenija veliki je priliv imigranata iz bivših kolonija iz Afrike, Brazila, i od nedavno iz istočne Evrope, posebno iz Ukrajine, Moldavije, Rumunije, i Rusije. Znatno je veća gustina naseljenosti u priobalju Atlantika. Prirodni uslovi za razvoj poljoprivrede su sve povoljniji, ali bitnu važnost imaju i drugi faktori, pre svega činjenica da se tu nalaze dva velika grada Porto i Lisabon, gde je koncentrisan najveći deo portugalske industrije. Prema statističkim podacima, u ogromnim aglomeracijama Lisabona i Porta živi jedna trećina stanovništva.
Svetozar Vukmanović
Partijski rad
U jesen 1935. godine, ponovo je došao u Beograd, gde je u pauzi do poziva u vojsku, radio sa Uglješom Danilovićem u Mesnom komitetu SKOJ-a za Beograd. Pošto se tada nalazio u veoma teškoj materijalnoj situaciji, jer mu je brat Luka prestao slati novac, zbog njegove povezanosti s komunistima, stanovao je kod druga Nika Vučkovića. Kao član Mesnog komiteta SKOJ-a za Beograd, angažovao se u političkom radu sa studentskom i radničkom omladinom i u organizovanju štrajkova i drugih akcija beogradskih radnika i studenata. Posle jedne provale u partijsku organizaciju, bio je uhapšen i zatvoren najpre u zatvoru „Glavnjača“, a potom u zatvoru na Adi Ciganliji.
Pošto je u policijskim evidencijama bio označen kao komunista, vojsku nije služio u Školi rezervnih oficira, što mu je kao diplomiranom pravniku po zakonu pripadalo, već u trupi sa običnim vojnicima. Najpre je bio u Subotici, a potom je prekomandovan u Prištinu. Pošto je sredinom 1936. godine u Crnoj Gori izbila velika provala u partijsku organizaciju, on je po nalogu suda iz Sarajeva uhapšen u vojsci i sproveden u Sarajevo (zbog velikog broja uhapšenih u Crnoj Gori, deo uhapšenih je sprovođen u Srajevo i Beograd). Bio je terećen zbog partijske aktivnosti u Crnogorskom primorju, tokom leta 1935. godine. Tokom boravka u zatvoru, zajedno sa Pavlom Kovačevićem, borio se za bolje uslove zatvorenika. Usled pritiska javnosti u Crnoj Gori, koja je zahtevala da se uhapšeni predaju sudskim vlastima, zajedno sa još dvanaestoricom zatvorenika prebačen je u Beograd i predat Državnom sudu za zaštitu države. Usled nedostatka dokaza, bio je oslobođen, a vreme provedeno u zatvoru mu je uračunato u vojni rok, tako da se ubrzo po povratku u vojsku, sredinom 1937. godine, pušten kući. Po povratku iz vojske, jedno vreme je boravio u rodnom selu, a potom na moru u Petrovcu. Potom se sastao sa Blažom Orlandićem, članom novoformiranog Pokrajinskog komiteta KPJ za Crnu Goru i Boku, koji ga je upoznao sa stanjem partijske organizacije u Crnoj Gori, posle velike policijske provale iz 1936. godine. Ubrzo potom je na predlog, Jovana Marinovića sekretara Pokrajinskog komiteta, otišao u Nikšić, gde je radio kao pripravnik kod advokata Gojka Garčevića, inače sipmatizera KPJ i aktivno učestvovao u organzovanju i jačanju partijskih organizacija. U Nikšiću je ostao sve do početka 1938. godine, kada je ponovo otišao u Beograd.
Po dolasku u Beograd, po savetu Boriše Kovačevića, zaposlio se kao pripravnik kod advokata Đurovića i učlanio se u Udruženje advokatskih pripravnika. Iako je u ovom periodu slabije politički delovao, bio je uhapšen jer je kod njega pronađen jedan partijski letak, za koji je policija sumnjala da je proglas Centralnog komiteta. U nadi da su na tragu nekom od članova CK, policajci su ga uporno mučili, a isleđenja su vršili policijski agenti Svetozar Vujković i Đorđe Kosmajac. On je uporno ćutao, a posle desetodnevnog štrajka glađu predat je Sudu za zaštitu države i prebačen u zatvor na Adi Ciganliji. Pošto sud nije mogao dokazati da je materijal pronađen kod njega, uopšte materijal KPJ, a kamoli CK KPJ, bio je oslobođen svih optužbi i pušten na slobodu.
Revolucionarni rad
Zatim je izabran za člana Mesnog komiteta KPJ za Beograd, a juna 1939. godine i za člana PK KPJ za Srbiju.
Na Petoj pokrajinskoj konferenciji KPJ za Srbiju, juna 1940. godine, izabran je za člana Pokrajinskog komiteta i delegata za Petu zemaljsku konferenciju KPJ. Na ovoj konferenciji KPJ, oktobra 1940. godine, u Zagrebu, podneo je izveštaj o stanju partijske tehnike i bio izabran za člana Centralnog komiteta KPJ. Tada je i dobio nadimak „Tempo“. Govoreći o dinamičnosti političkih događaja na koje komunisti, a posebno partijska štampa i ilegalna partijska tehnika, moraju blagovremeno reagovati i o tome obaveštavati mase radnika i građana, Vukomanović je često isticao brži tempo političkog rada.
Neposredno pred početak rata, radio je u Beogradu, na organizovanju i tehničkom opremanju ilegalnih partijskih štamparija PK KPJ za Srbiju i CK KPJ. Bio je jedan od organizatora i rukovodilaca velikih demonstracija i manifestacija u Beogradu 27. marta 1941. godine.
Narodnooslobodilačka borba
mini|levo|200px|Govor Svetozara Vukmanovića na drugom zasedanju ASNOM-a 1944. godine Posle kapitulacije Kraljevine Jugoslavije, nastavio je da radi na organizovanju ilegalnih štamparija CK KPJ (na Banjičkom vencu i Avalskom drumu). Prisustvovao je istorijskoj sednici Politbiroa CK KPJ, 4. jula 1941. godine, na Dedinju, na kojoj je doneta odluka o početku oružanog ustanka naroda Jugoslavije. Od tada pa do kraja rata, po zadatku CK KPJ i Glavnog štaba, u raznim krajevima Jugoslavije obavljao je istaknute vojne i političke dužnosti.
Kao delegat Glavnog štaba NOPO Jugoslavije i opunomođeni delegat CK KPJ odlazi u Bosnu i Hercegovinu. Pod njegovim rukovodstvom, 13. jula 1941. godine, održan je sastanak Pokrajinskog komiteta KPJ za BiH, na kome je preneo direktivu CK KPJ o početku opštenarodnog ustanka i razvoju oružane borbe prema uslovima u pojedinim krajevima BiH. Učestvovao je u donošenju najvažnijih odluka i rešavanju mnogih pitanja i vođenju oružane borbe u prvim mesecima ustanka u BiH, naročito u istočnoj Bosni.
Na savetovanju u Stolicama, 26. septembra 1941. godine, postavljen je za komandanta Glavnog štaba NOP odreda BiH i izabran za člana Vrhovnog štaba NOPO Jugoslavije. Na političkom radu u Bosni i Hercegovini, ostao je sve do kraja 1942. godine, kada je po odluci CK KPJ i Vrhovnog štaba, upućen u Makedoniju.
Kao opunomoćeni delegat CK KPJ i Vrhovnog štaba, dobio je zadatak da u južnim delovima Jugoslavije organizuje i ojača partijska rukovodstva, pomogne oživljavanje oružane borbe i organizovanje partizanskih odreda i brigada. Pružio je veliku pomoć stvaranju, razvoji i radu KP Makedonije i NOV i PO Makedonije.
thumb|Drug Tempo pozdravlja Prvu makedonsku brigadu i grčke partizane u dolini Karadžove 1943.
Oslobodilački pokret u Makedoniji, na Kosovu i Metohiji i na jugu Srbije u 1943. i 1944. godini naglo je jačao i postao masovniji. Formirani su partizanski odredi i brigade, a potom divizije i korpusi. Pored toga Tempo je odlazio u Grčku i Albaniju, uspostavio veze s Bugarskom komunističkom partijom i održavao veze i sastanke s predstavnicima Centralnih komiteta i Glavnih štabova ovih zemalja zbog jačanja, povezivanja i koordinacije oslobodilačke borbe balkanskih naroda.
Sredinom 1944. godine, Tempo je avionom otputovao, iz Makedonije za Bari (Italija), a odatle brodom na ostrvo Vis, gde je na sastanaku Politbiroa CK KPJ i Vrhovnog štaba NOV i POJ konstantovano da je Tempo veoma uspešno obavio sve zadatke CK i Vrhovnog štaba u Makedoniji i na Kosovu i Metohiji. Posle toga, vrati se na partijski rad u Makedoniju, gde je ostao do novembra 1944, kada je na poziv CK KPJ, došao u oslobođeni Beograd.
Posleratni period
Posle oslobođenja Jugoslavije, Svetozar Vukmanović Tempo je bio načelnik Glavne političke uprave Jugoslovenske armije i pomoćnik ministra za narodnu odbranu maršala Tita, od 1945. do 1948. godine. Jedan je od osnivača Jugoslovenskog sportskog društva „Partizan“, kome je dao naziv.
Vršio je zatim funkcije: ministra rudarstava Vlade FNRJ, predsednika Saveta za energetiku i ekstraktivnu industriju Vlade FNRJ, predsednika Saveta za industriju Vlade FNRJ. Od 1953. godine predsednik je Privrednog saveta i potpredsednik Saveznog izvršnog veća (od 1954. do 1958), a zatim član Izvršnog odbora SUBNOR-a Jugoslavije i predsednik Centralnog veća saveza sindikata Jugoslavije (od 1958. do 1967.). Bio je član Saveta narodne odbrane, član Saveta federacije i član Izvršnog odbora Saveznog odbora SSRN Jugoslavije. Od novembra 1945. do aprila 1969. godine biran je za poslanika Savezne skupštine.
Na Petom kongresu KPJ, juna 1948. godine, izabran je za člana CK KPJ, od 1952. godine član je Izvršnog komiteta CK SKJ, a od oktobra 1966. godine član je Predsedništva CK SKJ. Do Devetog kongresa SKJ bio je član Centralnog komiteta SKJ.
Kao predsednik Saveza sindikata Jugoslavije, u intervju na televiziji kada se govrilo o lošem položaju radnika, iznerviran je rekao „pa ako radnicima nije dobro neka štrajkuju!“ U Socijalističkim državama štrajk je bio nezamisliv jer to su bile „države radnog naroda“. Tito mu to nije oprostio i uskoro se, 1970. godine, povukao iz političkog života i posvetio se pisanju knjiga. Pre nego što je to uradio imao je „razgovor“ sa Titom na Brionima gde ga je u četiri oka kritikovao da je ispustio stvar iz ruku i tražio da nešto preduzme. Tito je tada imao skoro 80 godina, bio je star i umoran i okružen ulizicama i lakejima. Ali vlast nije hteo da preda mlađima.
Godine 1971. napisao je knjigu „Revolucija koja teče“ i to je bila prva memoarska knjiga veoma visokog rukovodioca sa raznim pikanterijama. Živeo je povučeno sve do 1986. godine, kada je na predlog tadašnjeg vođe grupe „Bijelo dugme“, Gorana Bregovića pristao da zajedno s njim otpeva staru revolucionarnu pesmu „Padaj silo i nepravdo“, kao preludijum za pesmu koja je istovremeno bila i naslov novog albuma „Pljuni i zapjevaj moja Jugoslavijo“. Pored Tempa, u preludijumu je učestvovala i grupa štićenika doma za napuštenu decu „Ljubica Ivezić“ u Sarajevu.
Knjige i odlikovanja
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su Orden junaka socijalističkog rada, Orden narodnog oslobođenja, Orden partizanske zvezde, Orden zasluga za narod i dr. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 20. decembra 1951. godine.
Portugal
Stanovništvo
Duboka ekonomska i politička kriza (raspadanje kolonijalnog sistema, a upravo je Portugalija bila poslednja evropska kolonijalistička zemlja) praćena je najvećom stopom emigracije, tako da je sedamdesetih godina broj stanovnika pao sa 8.889.400 na 8.663.200 stanovnika, tj. za 2,54%. Posebno iznenađujuća je činjenica što se to dogodilo u relativno mirnom razdoblju evropske istorije, pa je to jedinstven primer u svetu da je smanjen broj stanovnika jedne zemlje u periodu kad nije bilo svetskog rata.
Nepovoljnost prirodnih uslova i malena portugalska teritorija s jedne, te velik prirodni priraštaj, a time i porast radne snage, što povećava nezaposlenost, s druge strane uzrok su viševekovnih spoljnih migracija. Odlazak na rad, u stvari, beg u inostranstvo, za mnoge je bio spas od vojne obaveze i neizvesne budućnosti. Migracije su se uglavnom kretale prema ostalim zapadnoevropskim zemljama i preko mora u Brazil i SAD.
Imigracije - Krajem sedamdesetih i početkom osamdesetih godina populacijske neprilike su se veoma pogoršale. Bivše kolonije nije napustio samo upravni aparat, nego se s njim vratila u maticu zemlju i većina ostalih portugalskih kolonizatora, pa je u tom periodu Portugalija imala milion povratnika, što znači da su oko 11% stanovništva zemlje bile izbeglice. Doseljenici iz bivših kolonija žive uglavnom u Lisabonu i Portu.
Do pre nekoliko godina stanovništvo Portugalije ubrajalo se u biološki najaktivnije stanovništvo u Evropi, što znači da su stope nataliteta, mortaliteta i prirodni priraštaj bile relativno visoke. Stopa nataliteta iznosila je od 16 - 33 promila. u pojedinim distriktima. Međutim, stopa nataliteta, iako je dugo vremena bila visoka, danas je niska i iznosi 12 promila.
Što se tiče starosne strukture, starosna piramida je dugo bila pravilna sa širokom bazom koja se postepeno prema gore sužavala. Danas, međutim, starosna struktura, odnosno piramida portugalskog stanovništva postaje sve kompleksnija, odnosno nepravilnija. Naglo smanjivanje stope nataliteta odrazilo se u sužavanju osnove, tako da raste deo starijih dobnih grupa, a posebno je izraženo smanjivanje dela zrelog stanovništva, koje je najviše zahvaćeno spoljašnjim migracijama.
Za razliku od većine ostalih evropskih zemalja, gubici u oba svetska rata, pa ni kolonijalni rat u Angoli i Mozambiku, nisu se odrazili na starosnoj strukturi.
Iz starosne strukture primećuje se, takođe, da je odnos muškog i ženskog stanovništva relativno jednak, jer većina portugalskih emigranata odlazi na rad zajedno sa suprugama i decom.
Verska struktura je sledeća: rimokatolici čine 97%, protestanti 1%, a ostali 2% stanovništva.
Administrativna podjela
Portugal ima administrativnu podjelu na opštine kojih ima 308 (zovu se concelhos), koje su podijeljene na sveukupno više od 4.000 župa (freguesias).
Osim kopnenog dijela Portugala što se smjestio na zapadu Iberijskog poluotoka, sastavni dio Portugala su i dvije otočne skupine Azori i Madeira, koje predstavljaju autonomne regije.
U kopnenom dijelu Portogala postoji 5 regija:
Gradovi u Portugalu su (s brojem stanovnika):
U povijesnom smislu su postojale ili postoje slijedeće provincije: Alentejo, Algarve, Beira, Douro Litoral, Estremadura, Minho, Ribatejo i Trás-os-Montes.
Rudne gore
Zapadna uzvišenja su najviša na ovim planinama, tj. vrhovi Klinovec (1244 m) na češkoj strani i Fihtelberg (1214 m) na nemačkoj. Na zapadu Rudne planine se sastaju sa dosta nižim planinama u Bavarskoj, poznatim kao Fihtelgebirge. Na istoku, krečnjačke planine na obalama reke Elbe se smatraju najistočnijim delom Rudnih gora. Istočno od Elbe, počinju Lužičke gore. Rudne gore se polagano spuštaju ka severu, gde se nalaze gradovi Cvikau i Kemnic, dok je ka jugu masiv veoma strm.
Istorija
Pre Drugog svetskog rata rudnici u Joakimstalu su bili jedini rudnik urana na svetu. Koristeći uran iz ove jame, Marija Kiri je otkrila radioaktivnost. U toku rata uran je eksploatisala Nemačka, a posle rata Sovjetski Savez. Uran je eksploatisan sve do 1991, a njegova eksploatacija je bila značajan izvor poslova u regionu.
Danas, Rudne gore su popularna turistička destinacija za zimske sportove. U oblasti rudnih Gora živi između 800.000 i 1,2 miliona ljudi. Zbog bogate istorije rudarstva, uobičajen pozdrav u ovom kraju je: Srećno!
Španski građanski rat
Španski građanski rat je naziv za oružani sukob koji se  godine vodio u Španiji između demokratski izabrane Republikanske Koalicije, širokoj koaliciji desničarskih pobunjenika na čelu s Franciscom Francom uokviru Nacionalističke Koalicije i sledstveno pobunjenika Ujedinjenog Fronta (glavnim delom Anarhista sa Komunistima ali i drugima) uokviru Koalicije CNT-FAI.
Uzroci rata se nalazi u društvenim i političkim previranjima koje su pogodile Španiju nakon proglašenja republike godine 1931. Tim previranjima je doprinos dala i velika ekonomska kriza, koja je radikalizirala veliki dio španske radničke klase koji je prihvatio anarhizam i komunizam. S druge strane, pokušaji republikanskih vlada da nezadovoljstvo suzbiju reformama izazvali su reakciju među konzervativnim dijelovima španskog društva, pogotovo među zemljoposjednicima, Katoličkom Crkvom i, što je, najvažnije, vojskom.
Ti procesi su eskalirali u štrajkove, demonstracije, atentate i druge oblike političkog nasilja za vrijeme vlade desnog centra 1934-36. Ona je '''nakon izbora u februaru 1936. zamijenjena''' vladom koju su se sačinjavale političke stranke ljevice i centra ujedinjene u tkz. Narodni front. Nova vlada nije bila u stanju zaustaviti nasilje, s obzirom da su u mnogim krajevima Španije anarhisti samoinicijativno preuzimali vlast nad fabrikama i javnim institucijama, palili crkve te ubijali sve one koji su smatrani reakcionarima; na te akcije su konzervativci odgovarali vlastitim terorom. S'druge strane, izabrana vlada je pokušavala upotrebiti policiju kako bi suzbila dalju radikalizaciju društva.
Ubrzo nakon što je general Sanjurjo poginuo u avionskoj nesreći, komandu nad pobunjenicima, koji su se počeli nazivati Nacionalistima, preuzeo je general Franco. Ubrzo se pokazalo da pobuni mnogi faktori idu u prilog.
Franco je od samog početka primio direktnu vojnu pomoć od fašističke Italije i nacističke Njemačke. Nasuprot tome, zapadne sile su se odlučile ne miješati u sukob - Velika Britanija je proglasila embargo na prodaju oružja zaraćenim stranama, plašeći se da bi rat mogao eskalirati u opći evropski sukob, za kojeg još nije bila spremna; u susjednoj i politički oštro podijeljenoj Francuskoj je vladao strah da bi intervencija na strani Republike mogla dovesti do građanskog rata. Jedina sila koja je Republici dala opsežniju vojnu pomoć bio je SSSR, ali se ona iz cijelog niza političkih razloga pokazala krajnje kontraproduktivna, prvenstveno zato što je Franca u dijelu javnosti pretvorila u borca protiv komunizma. SAD se također nisu direktno miješale, ali su prešutno podržavale Franca, jer je Demokratska stranka predsjednika Roosevelta imala veliki broj glasača pod uticajem Katoličke crkve.
U samoj Španiji je nacionalistima na ruku išlo to što su srž njenih oružanih formacije činile jedinice pod komandom profesionalnih oficira te iskusne kolonijalne trupe. Brojčano jače republikanske snage su se, pak, sastojale samo dijelom od profesionalne vojske, dok su većinu činile slabo organizirane i koordinirane milicije, kojima je veliki problem predstavljala nedisciplina. Dodatni problem je bio i veliki ideološki raskol na republikanskoj strani - '''dok je dio pristaša Republike isključivo htio obraniti demokratske institucije, anarhisti i trockisti su građanski rat shvatili kao priliku za izvođenje revolucije. Taj raskol je godine 1938. eskalirao u oružane sukobe''' koji su bitno oslabili kako vanjskopolitički, tako i vojni položaj Republike.
Zbog svega toga su Francovi pobunjenici polako, ali sigurno širili teritorij pod svojom kontrolom. Republikanska vlada je, s druge strane, pružala žestok otpor, djelomično podržana od strane Internacionalnih brigada - dobrovoljaca iz stranih zemalja koji su iz ideoloških razloga došli braniti Republiku od fašizma. No, sve to nije bilo dovoljno da zaustavi smanjivanje republikanskog teritorija. Godine 1938. je republikanskoj vladi posljednja nada bilo sve izglednije izbijanje drugog svjetskog rata, koji bi Britaniju i Francusku natjerao da Španiji pomogne kao savezniku protiv Njemačke i Italije. No, te su nade skršene s minhenskim sporazumom, pa je krajem 1938. godine došlo do kolapsa morala u republikanskim redovima. '''Početkom 1939. Francove snage su osvojile glavno republikansko uporište u Kataloniji''', što je Britance i Francuze natjeralo da priznaju Francovu vladu. U '''proljeće 1939. se predao Madrid, a dan kasnije i posljednji republikanski garnizon na španskom tlu.''' Time je završen španski građanski rat.
Španski građanski rat se često naziva svojevrsnom predigrom drugog svjetskog rata, s obzirom da je predstavljao prvo veće oružani sukob između snaga fašizma i demokracije. Također je predstavljao dobru priliku da se u predvečerje općeg sukoba testiraju neki novi vojni koncepti, odnosno mogućnosti moderne avijacije i tenkova. To je predstavljalo jedan od motiva za uplitanje Njemačke, odnosno SSSR-a u taj sukob.
Rat je za Španiju imao mnogo dugotrajnije posljedice u obliku desetljeća ekonomske i kulturne izolacije, koja je prekinuta tek nakon Francove smrti 1975. godine. Iako je Španija u međuvremenu bitno napredovala, španski građanski rat je u kolektivnoj psihi tamošnjeg društva ostavio ožiljke koji i dan-danas utječu na politiku i kulturu.
Ostale reakcije
[*]SAD: [*]Dobrovoljci Republikanske Koalicije [*]Dobrovoljci Frankove Koalicije [*]Dobrovoljci Ujedinjenog Fronta [*]Reakcije u kolonijama [*]Prestolonaslednikove prve reakcije [*]Kasnija angažovanja prestolonaslednika
Društveni pokreti
thumb|right|220px|[[Martin Luter King izgovara čuveno "Ja imam san" u Vašingtonu 1963.]]
Društveni pokreti su oblik kolektivnog delovanja usmeren na društvenu promenu. Osnovna obeležja su im neformalnost članstva i javnost delovanja. Društveni pokreti osvetljavaju moguće budućnosti, a delimično su i sredstva za njihovo ostvarivanje. Kao oblici radikalnog angažovanja koji imaju sve širi značaj u modernom društvenom životu.
Definisanje
Za razliku od spontanih masovnih akcija, kao što su ustanak ili pobuna, pokreti imaju određeni nivo nameravane akcije radi priznatog društvenog cilja.
Za razliku od političkih stranaka, nemaju čvrstu organizaciju, ali unutar velikih pokreta (npr. radnički, ekološki, feministički pokret) često se oblikuje nekoliko organizovanih političkih grupa. Njihovo delovanje ne dolazi od odluka i podsticaja vođstva, već proizlazi iz stavova i težnji članstva, koji obično deluju unutar širokog i labavog organizacijskog okvira.
Faze razvoja
Istraživači uočavaju 4 faze razvoja tipičnog socijalnog pokreta:
Novi društveni pokreti
Među istraživačima pokreta je uobičajeno razlikovanje starih i novih društvene pokreta, s obzirom na nivo društva u kom deluju i na ciljeve delovanja. Stari društveni pokreti deluju unutar industrijskog društva, a njima dominiraju pitanja rasta i raspodele, sigurnosti i prava. Novi pokreti nastaju unutar postindustrijskog društva, koje ne zavisi toliko od industrijske proizvodnje, jer se temelji na informacijama i komunikaciji (informacijsko društvo, umreženo društvo). Razvoj tehnologije i njene primene, stvaraju nove rizike i pretnje: nuklearni holokaust, industrijsko zagađenje, kulturno unifikovanje, uništenje okoline, itd.
Abrahamske religije
thumb|Mapa koja pokazuje dominantnost "Avramskih" (ljubičasto) i "Darmskih" (žuto) religija u svakoj zemlji Abrahamske ili avramske religije je pojam koji se koristi u proučavanju uporedne religije da bi se opisale one religije koje svoje poreklo vuku iz zajedničke, drevne semitske tradicije. Sledbenici ovih religija izvlače svoje poreklo od Avrama ili Abrahama, patrijarha čiji je život opisan u Starom Zavetu, i koji je takođe važna ličnost i u Novom Zavetu i u Kuranu. Ove religije čine veliku grupu koja uključuje judaizam, hrišćanstvo i islam i čiji je broj sledbenika negde oko polovine svetskog stanovništva.
Pored judaizma, hrišćanstva i islama, brojne druge religije sa semitskom tradicijom se često smatraju Avramskim religijama. Obično se tu ubrajaju bahajska vera, druzi, mandaizam, sikizam i rastafarijanizam.
Pojam pustinjski monoteizam se ponekad koristi u slične svrhe za upoređivanje istorijskog konteksta.
Saugerties, New York
je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.971, što je 984 (-19,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Briscoe County, Texas
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 1.637 stanovnika, što je 153 (8,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Casaleno, Teramo
Casaleno je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 266 m.
Doniphan, Nebraska
Doniphan je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 829 stanovnika.
Doksapram
Doksapram hidrohlorid (Dopram, Stimulex, Respiram) je respiratorni stimulans. Administerira se intravenozno i stimuliše povećanje plućnog volumena, i respiratornu brzinu.
Mehanizam dejstva
Doksapram stimuliše hemoreceptore u karotidnim telima karotidnih arterija, koji zatim stimulišu respiratorne centre u moždanom stablu.
Doraville, Georgia
Doravil (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 8.330 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 8.330 stanovnika, što je 1.532 (15,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bad Münster am Stein-Ebernburg
Bad Minster am Štajn-Ebernburg je grad u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Bad Krojcnah. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.791 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7133007.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Bad Krojcnah Bad Minster am Štajn-Ebernburg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Bad Krojcnah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 282 metra. Površina opštine iznosi 9,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.791 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 398 stanovnika/km².
Prugovo
Prugovo se može odnositi na:
(Izo)eugenol O-metiltransferaza
(Izo)eugenol O-metiltransferaza (, (izo)eugenol O-methyltransferase) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:izoeugenol O-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim deluje na eugenol i havikol, kao i na izoeugeno.
Brooks County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.223.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 7.223 stanovnika, što je 753 (9,4%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Radoslav Nemanjić
Stefan Radoslav Nemanjić poznat i kao Radoslav Duka (oko 1192 - nakon 1235) je bio kralj Raške između 1228 i 1234. godine.
Kralj Radoslav, naslednik Stefana Prvovenčanog, je bio oženjen Anom, kćerkom Teodora Duke, despota Epira. U vanjskoj politici se oslanjao na Epirsku Despotovinu, grčku državu nastalu u Epiru posle pada Carigrada. U crkvenoj politici je želio da izgladi narušene odnose sa Ohridskom arhiepiskopijom.
Prvovenčanog iz njegovog braka s Evdokijom Anđel koja je bila kćer vizantijskog cara Aleksija III. Među historičarima postoji veliko neslaganje da li je on bio jedino dete ili ne iz tog nesretnog braka koji završava protjerivanjem Evdokije zbog preljubništva. Do rastave među njegovim roditeljima dolazi u doba Ugarske svađe s Srbijom oko Zahumlja koja će rezultirati i kratkotrajnom Ugarskom okupacijom i postavljanjem Vukana Nemanjića za velikog župana STRAJE VUKMIRA
Vladavina
thumb|[[Epirska Despotovina je na vrhuncu moći pod svojim uticajem imala i Rašku.]] U trenucima pripreme za preuzimanje vlasti na istočnom Balkanu je izgledalo da će Solunsko Carstvo obnoviti Vizantiju tako da se u dogovoru s Stefanom Prvovenčanim Radoslav 1219. godine ženi za Anu Duka kćer Teodora Duke, despota grčke države koja je nastala u Epiru posle pada Carigrada u latinske ruke.
Teodorova je država bila tako jaka da je izgledalo da će uzeti i sam Carigrad. Kralj Radoslav je vodio svoju državu oslanjajući se na Epir. U Epirskoj državi je bila ohridska arhiepiskopija; Teodorov glavni savetnik je bio Dimitrije Homatijan. Radoslav je bio s njime stupio u veze i poveo je i crkvenu politiku u pravcu izglađivanja odnosa sa Ohridom, čime je došao u sukob sa Savom Nemanjićem. Zbog toga se Sava sklonio iz Srbije i otišao na Istok.
U prve dvije godine Radoslavove vladavine odluka o osloncu na Epir se činila ispravnom sve do katastrofalnog Teodorovog poraza u bitci protiv Bugara 1230. godine. Sve do ovog događaja srpki velikaši nisu se protivili Radislavovoj vladavini, njegovom braku bez dece, njegovom porodičnom poreklu (majka i žena su mu grčke princeze), njegovom preteranom prihvaćanju vizantske kulture, ali nakon tog događaja stvari se menjaju. Radoslav ostaje veran grčkom savezu pa su sačuvani dokumenti u kojima se on ne potpisuje kao Radoslav Nemanjić nego Radoslav Duka.
Do otvorene pobune i građanskog rata dolazi na jesen 1233. godine kada se srpski velikaši otvoreno bune i uz bugarsku pomoć pobjeđuju Radoslava čiji zadnji sačuvani kraljevski dokument je od 4.2. 1234. godine. U građanskom ratu na kraju pobeđuje Radoslavov brat Stefan Vladislav koji je prije početka neprijateljstva bio oženio kćer bugarskog cara kako bi dobio njihovu pomoć.
Nakon poraza u ratu Radoslav beži u Dubrovnik, ali izgleda da 1235. godine dobiva garancije od brata pa on i Ana Duka se povlače u manastir na području tadašnje Kraljevine Srbije. Mesto i datum Radoslavove smrti su nepoznati.
Važnost
Bez obzira što u historijskim dokumentima postoji spominjanje novaca Stefana Prvovenčanog iz 1214. godine za srpsku historiju Radoslav je važan kao prvi srpski kralj koji je kovao sopstveni novac.
Crèvecoeur-en-Brie
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 268, a gustina naseljenosti je iznosila 29 stanovnika/km².
Pinitol
Pinitol je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 194,182 Da.
Jugosloveni u Oktobarskoj revoluciji
desno|mini|250p|Grupa jugoslovena učesnika Oktobarske revolucije
U Velikoj oktobarskoj socijalističkoj revoluciji i Ruskom građanskom ratu učestvovalo je oko 30.000 Jugoslovena, tzv. oktobaraca. U toku revolucije formirana je Jugoslavenska komunistička grupa pri Ruskoj komu­nističkoj partiji (boljševika).
Učešće Jugoslovena je zabeleženo i u jurišu na Zimski dvo­rac, 7. novembra 1917, kojim je označena pobeda Okto­barske socijalističke revolucije. Potom su se oni pojavili i u mnogobrojnim odredima Crvene garde, odnosno kasnije Crvene armije, bilo da su formirali samostalne internacionalne bataljone i odrede, sve do pukova, bilo da su se borili zajedno sa pripadnicima drugih nacional­nosti. Zapaženo je i njihovo učešće na raznim frontovima borbe. Naročito ih je veliki broj bio u Ukrajini i južnoj Rusiji, zatim u Povoložju, pa sve dalje, u borbama na Uralu, u zapadnom Sibiru i na Dalekom istoku.
Takođe, postojali su i srpski bataljoni u Arhangelsku i Murmansku, koji su se na strani engleskih intervencionista borili protiv ruske revolucije.
Mnogi oktobarci su se vraćali u upravo obrazovanu Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca u kojoj su ideje Lenjina i oktobarske revolucije poslije 1920. godine bile zabranjene. Istaknuti oktobarci su odmah nakon povratka bili evidentirani, a istaknutiji progonjeni i hapšeni. Zbog toga su mnogi oktobarci povratnici bili primorani da se vrate natrag u SSSR i tamo nastave život kao politemigranti.
Jugosloveni u Rusiji
Pripadnici jugoslovenskih naroda su na razne na­čine dospeli u Rusiju. Najviše je bilo ratnih zarobljenika ili onih koji su se i sami predali Rusima, ne želeći da se bore u redovima vojske Austrougarske monarhije. Bilo je Jugoslovena koji su još ranije otišli na rad u Rusiju ili studirali na pojedinim fakultetima.
Vallecontieri, Frosinone
Vallecontieri je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Jugosloveni u Oktobarskoj revoluciji
Jugosloveni u Rusiji
Jugosloveni koji su se u to vreme našli u Rusiji razlikovali su se i po socijalnom poreklu i političkoj pripadnosti. Većinom su to bili zemljoradnici - preko 80%, ali bilo je radnika i zanatlija, a takođe i oficira i podoficira. Jedan mali deo njih, i ranije je pripadao radničkim organizacijama, kao aktivni članovi sindikata i socijaldemokratskih partija koje su u poje­dinim zemljama Jugoslavije postojale već dve-tri dece­nije pre početka Prvog svetskog rata. Iz takvih sredina regrutovali su se aktivni učesnici revolucije.
Vallecontieri, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 448 m.
Jugosloveni u Oktobarskoj revoluciji
Organizovanje Jugoslovena
desno|300p|mini|"Boljševik“ Prikupljanje i organizovanje Jugoslovena u Rusiji počelo je još pre Oktobarske revolucije, odmah posle izbijanja februarsko-martovske revolucije. Tome je doprinela posebna okolnost što se u to vreme na tlu Rusije obrazovao tzv. "Jugoslovenski dobrovoljački korpus", koji je, na zahtev srpske vlade, trebalo da okupi mnogobrojne pripadnike jugoslovenskih naroda, formira ih u vojne jedinice i omogući njihovo prebacivanje na pojedine frontove, kako bi učestvovali u direktnim borbama za oslobođenje jugoslovenskih zemalja. Ovaj korpus je bio sastavljen većinom od Srba iz krajeva koji su pripadali Austrougarskoj, zatim od Hrvata i Slovenaca.
Jugoslavenska komunistička grupa
Poslije pobjede oktobarske revolucije održan je u Moskvi, u proljeće 1918, kongres austrougarskih zarobljenika. Kongres je značajan po tome što je to prvi kongres poslije oktobarske revolucije čiji je inicijator bio sam Lenjin. U pripremi i organizaciji kongresa najviše su bili angažovani od strane Madžara Bela Kun, a od strane Jugoslavena dr Vukašin Marković. Kongresu je prisustvovalo oko 500 ljudi. Na kongresu je, pored ostalih, govorio i dr Vukašin Marković. On je govorio o potrebi stvaranja organizacije austrougarskih zarobljenika koji će, kada se vrate u svoju zemlju, biti sposobni da izvrše revolucionarne zadatke po uzoru na boljševike.
Jugoslavenski tisak u Rusiji
Ovi listovi i literatura nisu rasturani samo među jugoslovenskim radnim ljudima u Rusiji nego su često prebacivani i u domovinu, što je bilo od posebnog zna­čaja, naročito u vreme dok se još nije stabilizovala no­voformirana Komunistička partija Jugosla­vije. Time je ispunjavan još jedan zadatak - da se ideje internacionalizma i revolucionarno iskustvo prenese i u domovinu kako bi se pomoga razvitak revolucionarnog pokreta.
Povratak revolucionara u domovinu
Pojedini učesnici Oktobarske revolucije su koristili svoje iskustvo u razvitak revo­lucionarnog pokreta u svojoj zemlji i često su zauzimali i istaknuta mesta u rukovodstvu KP Jugoslavije. Neki od njih su postali članovi prvog Centralnog komiteta KPJ ili su bili izabrani za poslanike na partijskoj listi 1920. go­dine, kao Vladimir Čopić, Lazar Vukičević i dr, a ka­snije Nikola Grulović. Jedan od učesnika Oktobarske revolucije i član Jugoslovenske sekcije Komunističke partije pri Ruskoj komunističkoj partiji (boljševika), bio je i Josip Broz Tito. Deo učesnika Oktobarske revolucije nastavio je da aktivno radi sve do uključivanja u Narodnooslobodilačku borbu, boreći se za pobedu socijalističke revolucije u Ju­goslaviji u periodu od 1941. do 1945. godine. Iako je broj tih ljudi bio relativno mali, njihovo učešće je od bilo od značaja.
Poznatiji učesnici
desno|mini|130px|Lazar Vukičević
desno|mini|130px|[[Vladimir Ćopić]]
Priznanja
Povodom proslave 50-godišnjice Velike oktobarske socijalističke revolucije, 1967. godine, odlukom Prezidijuma Vrhovnog svojeta SSSR Ordenom Lenjina su odlikovani: Ratko Stojkov, Stevan Despotović, Stjepan Fajerman i Franjo Drobni tada jedini živi učesnici Revolucije iz Jugoslavije.
Sinefrinska dehidrataza
Sinefrinska dehidrataza (, siringinaza) je enzim sa sistematskim imenom (R)-sinefrin hidrolijaza (formira metilamin). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Uklanjanjem H2O sa (R)-sinefrina formira se 2,3-enamin.
Bad Neuenahr-Ahrweiler
Bad Nojenar-Arvajler je grad u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 74 opštinska središta okruga Arvajler. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 27.427 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7131007.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Arvajler Bad Nojenar-Arvajler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Arvajler. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 99 metara. Površina opštine iznosi 63,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 27.427 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 433 stanovnika/km².
Beg
thumb|right|320px|Beg Ahmed II., vladar [[Tunisa za posjeta Parizu 1930.]] Beg (turski: bey = gospodin) je naslov koji se tradicionalno koristio za vođe manjih turskih plemenskih grupa. U historijskim analima, brojne turske i perzijske vođe su imale titule bey, beg ili beigh, obje iamju isto značenje - lider, vođa. Regija, provincija ili vilajet (turski: vilayet), u kojem je beg vladao, nazivao se beylik, odnosno "begovina," što u grubim crtama odgovara "emiratu" ili "kneževini".
Prva tri vladara Otomanskog carstva imali su titulu beg a ne sultan. Murat I je prvi dobio titulu "sultan" od kalifa u Kairu 1383. Od tada se zvanje "beg" odnosi na guvernera otomanskog vilajeta (provincije). Kako je Otomansko carstvo u tom vremenu bilo bez neke snažne centralne vlasti, važnije udaljene provincije bile su sklone autonomiji i samoodrživosti pa su begovi postali praktički nezavisni vladari. U 15. st. su i vladari važnijih gradova poput Burse i Edirnea imali titule "bega". Kasnije je titula vladara suverene države Tunisa bila "beg".
Krajem 19. st. je naziv "beg" sveden na počasni naziv, nešto što otpilike odgovara engleskoj tituli "Sir". U današnjoj Turskoj i Azerbejdžanu, naziv beg ima značenje "gospodin".
Varijacijski oblici beg ili baig se još uvijek koriste u prezimenima u južnoj i Centralnoj Aziji, kao i na Balkanu. U slavenskim imenima postoji spoj sa slavenskim -(ov)ić dodatkom, kao naprimjer u prezimenima Izetbegović, Avdibegović, Smailbegović i tome slično.
San Vito, Bari
San Vito je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 217 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Skvotiranje u Brazilu
“Cena moje kuće je 26 godina borbe.” - kaže skvoter iz Brazilije Teimose (Tvrdoglava Brazilija), skvoterskog naselja blizu Recife u Brazilu, koje već 40 godina odoleva iseljenju. Vlada pokušava da ih iseli, u skladu sa urbanističkim planom, ali oni kažu: “Odlučili smo da sprovedemo svoja pravila i napravimo naš urbanistički plan.”
Hronologija
Krajem 1980. i početkom 1981. je preko 6.000 porodica bez zemlje osnovalo kamp na tromeđi tri neobrađena poseda u najjužnijoj državi Brazila, Rio Grande do Sul, koji je kasnije postao poznat kao Encruzilhada Natalino. Uz podršku mnogih udruženja građana, i dela katoličke crkve, porodice su izvršile pritisak na vladu vojne hunte da ekspropriše okolnu zemlju u svrhu agrarne reforme.
2001. godine je nastalo najveće skvotersko naselje u Južnoj Americi, kada je 9000 porodica, organizovanih u pokret ljudi bez doma, zauzelo 1.139.000 m2 neobrađene zemlje krupnog brazilskog zemljoposednika u gradu Guarulhos i nazvalo je Anita Garibaldi po Brazilki koja je bila žena i saborkinja italijanskog revolucionara Đuzepe Garibaldija.
2002. je nastala Prestes Maia, najveći skvot u Južnoj Americi, kada je 468 porodica, ujedinjenih u pokret ljudi bez krova Sao Paola, skvotiralo napušteni neboder od 22 sprata. Zgrada je godinama pre toga bila zatvorena i ostavljena da propada, a novi stanari su počistili tone smeća (tačno 20 kamiona je bilo odvezeno). Ona sada ima besplatnu biblioteku, radionice i brojne autonomne obrazovne, društvene i kulturne inicijative.
U februaru 2005. je skvot Olga Benario Prestes u Rio de Žaneru, proslavio dvogodišnjicu postojanja. Mesto je nazvano po komunističkoj pobunjenici, koji je uhapšena za vreme diktature i isporučena Hitleru, koji ju je ubio u Auštvicu 1942. Još neki od skvotova u Riju su Vila Conquista, koja postoji preko 8 godina i Nelson Faria Marinho.
16. februara 2005. se dogodio masakar u mestu Gojanija, 800 km severozapadno od Rija, kada je 2.000 teško naoružanih pripadnika specijalne policije prinudno iselilo više od 12.000 skvotera, koji su živeli devet meseci na 242 hektara zauzete zemlje, pri čemu je nekoliko ljudi ubijeno, a više desetina ranjeno. Odmah posle policijske akcije su došli buldožeri koji su poravnali celo naselje, rušeći oko 3000 domova i zakopavajući dokaze i tela ubijenih. 50 ljudi se vodi kao nestalo.
16. avgusta 2005. je specijalna policija, uz upotrebu sile, suzavca i gumenih metaka, iselila 300 skvotera iz šestospratne zgrade u Rio de Žaneru, u kojoj su živeli preko 2 godine. Najmanje desetak ljudi je povređeno.
Dorchester, Nebraska
Dorchester je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 586 stanovnika.
Stijena (Cazin)
Stijena je centralno mjesto "Mjesna zajednica Stijena" naseljeno mjesto u sastavu općine Cazin, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.
Geografski položaj
Stijena se nalazi u sjeverozapadnom dijelu BiH i najveća je mjesna zajednica općine Cazin. Smještena je u podnožju planine "Velika Gomila" uz magistralni put koji spaja Bosansku Krupu, Otoka (Bosanska Krupa, BiH)|Otoku]], Bosanski Novi i ostatak Bosne sa Cazinskom krajinom. Neka od obilježja Stijene su prije svega srednjovjekovna tvrđava Bijela Stijena, Mala i Velika Gomila, riječica Horljava, koja je inače ponornica i ponire ispod jedne velike stijene po kojoj je i samo mjesto dobilo ime. Stijena se sastoji od 6 naseljenih mjesta: Bajrići, Stijena, Glogovac, Zmajevac, Vilenjača i Podgredina te malih naselja, Kaljkovići, Gornji Nuhići, Dojnji Nuhići, Mehulići, Silići, Malići, Jakupovići, Sivići, Džakulići, Čohodari, Krehići, Gredina, Tromeđa, Kolakovići, Halkići, Memić Brdo, Hamulići, Budimlići, Pehlići... Jednim rbnim djelom južno, naslonjena je na rijeku Unu.
Gospodarstvo
Područje Stijene je bogato šumom, pašnjacima i izvorima vode za piće. U mjestima Stijene razvijena je trgovina, zanatsko uslužne djelatnosti, radi kamenolom sa separacijom za građevinsku industriju. Najrazvijenija je poljoprivredna proizvodnje, stočarstvo, ratarstvo i proizvodnja povrća. Zbog blizine zapadnih evropskih zemalja i nezaposlenosti dio stanovnoštva privremeno živi i radi u zemljama Zapadne evrope. Područje Stijene obiluje prirodnim resursima za razvoj turizma(srednjovjekovna utvrda, vrh planine Gomila sa paragliding poletištem,riječica ponornica Horljava i dr.).
Kultura
U Stijeni djeluje nekoliko kulturnih i sportskih udruženja: KUD Stijena- folklori i tradicionalna kultura, Lovačko društvo- sekcija "Gomila", NK Gomila, TaeKwonDo klub Tigar ((Paragliding klub Kumulus)).
U MZ Stijena se nalazi šest džamija. Također postoje i spomenici poginulim mještanima u ratu 1992-95.
Naobrazba
U MZ Stijena su četiri područne škole: PŠ Glogovac,PŠ Zmajevac,PŠ Podgredina i PŠ Vilenjača, te centralna škola u Stijeni koja sveobuhvatno ima oko 1000 učenika.
Vladimir Voronin
Oženjen je Taisijom Mihajlovnom i ima dvoje dece (Olega i Valentinu).
Glenford, Ohio
Glenford je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 173, što je 25 (-12,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Brown County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 38.106.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 38.106 stanovnika, što je 432 (1,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Prestes Maia
468 porodica, ujedinjenih u Pokret ljudi bez krova Sao Paola, skvotiralo je neboder 2002. godine. Građevina je godinama pre toga bila zatvorena i ostavljena da propada, služeći kao sklonište za pacove i bubašvabe. Novi stanari su počistili tone smeća (tačno 20 kamiona je bilo odvezeno), organizovali se, proterali narko dilere i pretvorili zgradu u sadržajan životni prostor. Ona ima besplatnu biblioteku, radionice i brojne samostalne obrazovne, društvene i kulturne inicijative.
U poslednjih nekoliko godina je postala glavna laboratorija društvenog organizovanja u Sao Paolu. Ljudi svih uzrasta i sa svih krajeva Brazila i iz inostranstva, umetnici i studenti, žive i rade zajedno, uzajamno se pomažući.
Trenutno stanarima prete iseljenjem i postoji šansa da će se uskoro svih 468 porodica, tj. više od 1600 nekadašnjih beskućnika, uključujući decu, stare i bolesne, ponovo naći na ulici, a zgrada biti vraćena njenom formalnom vlasniku “Mr. Hamuche & Co”, koji je za poslednjih 15 godina nagomilao duga 2.1 miliona eura, što iznosi više od cene zgrade. Enormni dug, kao i činjenica da je zgrada godinama bila napuštena, su po nekima dovoljan argument da zgrada treba da pređe u vlasništvo opštine.
27. januara 2006. predstavnici stanara su se sastali sa policijom da pokušaju da odlože iseljenje. Na sastanku je policija naglasila da odlaganja neće biti i da će se iseljenje obaviti u februaru. Porodicama je naloženo da napuste objekat ranije da bi izbegli neprijatne scene, a kada su oni upitali gde da idu, odgovor je bio: “na ulicu ili negde”.
7. februara su stanari postavili dvočasovnu blokadu puta, ne bi li privukli pažnju javnosti na svoj problem.
14. februara se oko 200 ljudi okupilo oko zgrada iščekujući informacije. Kada im je rečeno da je preuzimanje zgrade odloženo do daljnjeg, stanari su napravili slavlje, zahvaljujući podršci kolektiva, pojedinca, advokata i svih ostalih koji su pomogli kampanji.
U londonskom socijalnom centru Rampart je održana premijera dokumentarnog filma o Prestes Maji, a ispred brazilske ambasade u Londonu su održane demonstracije podrške.
16S rRNK (guanin527-N7)-metiltransferaza
Ovaj enzim specifično metiliše guanin527 u N7 poziciju u 16S rRNK.
Ujedinjena progresivna partija (Antigva i Barbuda)
Ujedinjena progresivna partija (United Progressive Party) je vladajuća politička stranka u Antigvi i Barbudi. Osnovana je godine 1992. ujedinjenjem nekoliko, uglavnom lijevih, stranaka koje su bile u opoziciji prema tada vladajućoj Antigvanskoj laburističkoj partiji i premijeru Vereu Birdu. Njen vođa je tada postao Baldwin Spencer, koji je od izbora 2004. godine novi premijer.
Douglas, Nebraska
Douglas je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 173 stanovnika.
Dioksafetil butirat
Dioksafetil butirat je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 353,455 Da.
Idaho Springs, Colorado
Ajdaho Springs je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Cittadella, Padova
Cittadella je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14421 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Riboflavin fosfotransferaza
Riboflavin fosfotransferaza (, riboflavinska fosfotransferaza, glukoza-1-fosfatna fosfotransferaza, G-1-P fosfotransferaza, D-glukoza-1-fosfat:riboflavinska 5'-fosfotransferaza) je enzim sa sistematskim imenom alfa-D-glukoza-1-fosfat:riboflavin 5'-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Burleson County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 17.187.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 17.187 stanovnika, što je 717 (4,4%) stanovnika više nego 2000. godine.