cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keisuke Honda
Keisuke Honda (japanski: 本田 圭佑; Settsu, 13. lipnja 1986.) je japanski nogometaš i bivši reprezentativac koji trenutno igra za australski klub Melbourne Victory. Iako najčešće igra kao ofenzivni vezni, može igrati i kao drugi napadač, odnosno duboki plejmejker. Honda je globalno poznat po svojim slobodnim udarcima i driblingu. Uz igranje u Melbourneu, Honda je preuzeo posao pomoćnika izbornika reprezentacije Kambodže.
Za reprezentaciju nastupa od 2008. godine te se, tokom godina, isprofilirao u njezinog ponajboljeg igrača. Nastupao je na tri svjetska prvenstva, a 2011. godine postao je s Japanom prvak Azije. Reprezentativnu karijeru prekinuo je 2018. godine.
Faktor licenciranja
Faktor licenciranja je protein ili kompleks proteina koji omogućava mestu početka replikacije da počne DNK replikaciju. Smatra se da se ovi proteini prvenstveno javljaju u ćelijama eukariota, pošto prokarioti koriste jednostavnije sisteme za inicijaciju replikacije.
Funkcija faktora licenciranja
Mesta početka replikacije predstavljaju početne lokacije DNK replikacije i stoga njihova inicijacija mora da bude regulisana, da bi se održao korektni kariotip ćelije. Inicijacije mesta početka su neophodne samo jednom po ćelijskom ciklusu. Ovo zapažanje je dovelo do postulisanja faktora licenciranja. Kad mesta početka ne bi bila pažljivo regulisana moglo bi do dođe do formiranja višestrukih kopija delova DNK. To bi moglo da nanese štetu ćelijama, kao i celokupnom organizmu.
Kosovski ciklus
minijatura|[[Kosovka devojka, jedna od najpoznatijih likova kosovskog ciklusa.]] Kosovski ciklus srpske narodne poezije predstavlja zbirku epskih narodnih pesama o Kosovskom boju i povezanim događajima.
Uprkos nazivu, neke od ovih pesama nisu nastale u narodu, već u ckrvi. Srpski istoričar i akademik monah Ilarion Ruvarac je 1854. napisao: Poreklo ovih pesama nije iz naroda, već je većina njih nastala u crkvi, kao deo crkvenih propovedi, al' su ih pjevači posle menjali kako im beše drago.
Pesme kosovskog ciklusa su imale ogroman uticaj na srpsku umetnost, i nastanak kosovskog mita. I pored nesumnjive umetničke vrednosti, ove pesme su veoma nepouzdane kao izvor istorijskih podataka.
Nastanak
thumb|150px|Spomenik [[Filip Višnjić|Filipu Višnjiću, najpoznatijem pevaču srpske epike]] Nepoznato je kada su pesme kosovskog ciklusa zapravo nastale. Većinu njih je zabeležio Vuk Karadžić u 19. veku. U drugoj polovini 18. i početkom 19. stoleća one su se i dalje živo pevale. Vuk je primetio da se srpske junačke pesme "najviše i najživlje pjevaju po Bosni i Hercegovini i po Crnoj Gori i po južnim brdovitim krajevima Srbije", da se u ravničarskim oblastima postepeno gube, a na severu preko Save i Dunava su bile skoro sasvim iščezle. Vuk Karadžić je za velik broj pesama ostavio podatke od koga ih je čuo i zabeležio. Novija proučavanja pokazala su da među pesmama zapisanim od istog pevača ili pevačice postoji izvesno "autorsko" jedinstvo i da su daroviti pevači Vukovog vremena odigrali presudnu ulogu u stvaranju one verzije junačke epike koja je ušla u pisanu književnost i koja se utvrdila kao osnovna.
Medijavelista John V. A. Fine smatra da iako su ove pesme prikupljene znatno kasnije, njihov nastanak verovatno seže do XV, ako ne i do kasnog XIV veka. Još je Benedikt Kuripečič putujući kroz Kosovo 1530. godine zabeležio da je u narodu čuo priče i pesme o kosovskom boju.
Spisak pesama
Za neke od narodnih epskih pesama je sačuvano i ime izvođača ("autora") od koga su zabeležene.
Obrtanje uloga
U epskoj poeziji uloge nekih istoričnih ličnosti su obrnute naglavačke.
Marko Kraljević, istorijski kralj Marko, koji je kao turski vazal vladao u Makedoniji posle Maričke bitke i poginuo u bitki na Rovinama (1395), boreći se na strani Turaka, istorijski ne mnogo značajna ličnost, u poeziji je postao veliki borac protiv Turaka i najpopularniji junak celokupne južnoslovenske narodne poezije.
Stefan Lazarević je bez borbe prihvatio tursko vazalstvo nakon pogibije svog oca kneza Lazara, a potom pomogao Turcima u osvajanju okolnih zemalja. U epskoj poeziji se opisuju njegove strahovite pobede nad Turcima, ali on ipak ne uspeva da odbrani Srbiju, ne zbog svoje eventualne nesposobnosti ili manjka vojske, već isključivo zbog upliva više sile tj. sam Bog Svevišnji mu to ne dozvoljava.
Vuk Branković, jedini srpski velikaš koji je posle Kosovske bitke 1389. godine nastavio otpor Turcima i nikad nije učestvovao kao vazal u otomanskim pohodima, u epskoj poeziji je predstavljen kao izdajnik.
Analiza
minijatura|[[Kneževa večera predstavlja Lazarevo iskustvo kao imitaciju Hristovog u novozavetnim terminima. ]] thumb|Hristova [[posljednja večera je uzeta kao motiv kneževe večere.]]
Sakupljač narodnih pesama Vuk Karadžić je zaključio da što su naše narodne pesme starije u njima je istorija nepouzdana ali je njihova umetnička lepota velika i obrnuto – u narodnim pesmama novijih vremena istorijski podaci i istorijski likovi su autentični i o njima istoričar sve zna ali je umetnička lepota u tim pesmama neuverljiva.
Na osnovu toga je srpski istoričar Ilarion Ruvarac pokazao da dobar deo pesama kosovskog ciklusa, koji govori o vremenu Nemanjića, uopšte nisu narodne pesme. Njihovo poreklo nije iz naroda niti su delo slepih guslara već su nastale u Crkvi i deo su crkvenih propovedi koje su pevači kasnije na svoj način uobličavali. Govoreći o pesmi »Sveti Savo« i o drugim iz kosovskog ciklusa, Ruvarac izvodi jasan zaključak :
Malo dalje Ruvarac detaljno obrazlaže svoje zaključke:
Medijavelista John V. A. Fine ocenjuje da je kosovska epika veoma sumnjiv izvor istorijskih podataka, obzirom na propagandističke motive. Ne samo da se svrstava uz Srbe i hrišćane protiv Turaka i muslimana, već takođe podržava određene srpske dinastije protiv drugih. On smatra da je mit o Vuku Brankoviću nastao nakon što je kneginja Milica prihvatila vazalnost Turcima, dok je Vuk Branković još uvek bio u ratu, čime su se našli na različitim zaraćenim stranama. Fine zaključuje da je kneginja Milica, izgleda, lično povela "klevetničku kampanju" protiv Vuka Brankovića, koja je potom uticala na epiku i kasnije izvore. Prema toj hipotezi, epske pesme su prvobitno stvorene na teritoriji Lazarevića kao pro-Miličina propaganda uperena na srozavanje reputacije njenog najvećeg političkog protivnika. Kao rezultat, "sveti car Lazar" je postao glavni junak epskih pesama načinjenih po novozavetnom obrascu, sa Vukom u ulozi Jude. Kasnije, početkom 17. veka, ovi navodi su iz usmenog predanja ušli u istoriografiju.
Bromadolin
Bromadolin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 325,244 Da.
Evnomije
Eunomije (Eunomius; † 393) je bio hrišćanski bogoslov i episkop Kizika u Miziji. Zastupao je neoplatonističko učenje o imenima i spoznaji Boga, koje je proglašeno za jeres.
Život
Evnomije je rođen u Dakori, u Kapadokiji, početkom 3. veka. Studirao je bogosloviju u Aleksandriji kod Aetija, gde postaje njegov asistent. Nakon toga, odlaze u Antiohiju, kod Aetijevog prijatelja episkopa Evdoksija, koji ga zaređuje za đakona. Na Evdoksijevu preporuku, oko 360. postaje episkop Kizika u Miziji. Iako su njegovi pogledi u početku prihvaćeni na saboru u Sirmiumu 357. godine, on ubrzo gubi svoj položaj zbog odobravanja stavova Makedonija, episkopa Konstantinopolja, u čijem gradu i sam često boravi. Nakon toga odlazi da živi u Halkidonu odakle je 367. proteran u Mauritaniju, zbog pružanja utočišta pobunjeniku Prokopiju.
Evnomijevo učenje napadaju Vasilije Veliki i njegov brat Grigorije Niski, koji pišu dela pod istim naslovom: „Protiv Evnomija“. NJegovo učenje biva osuđeno na Drugom vaseljenskom saboru u Carigradu 381. godine. Dve godine kasnije, 383. car Teodosije I kažnjava Evnomija zato što nastavlja svoje učenje, proterujući ga u Halmiris (Halmyris) u Maloj Skitiji. Posle toga je ponovo živeo u Halkidonu i Kesariji Kapadokijskoj, iz koje je proteran zbog pisanja protiv Vasilija. Poslednje dane je proveo povučeno u rodnom mestu, na svom porodičnom imanju u Dakori, gde je umro oko 393. godine.
Nakon njegove smrti, većina njegovih spisa je spaljena 398. godine, po naređenju cara Arkadija. Najpoznatije njegovo delo je Apologija. NJegovi komentari „Poslanice Rimljanima“ (koje spominje Sokrat Sholastik) i njegove poslanice nisu sačuvane (koje spominju Filostorgije i Fotije), nisu sačuvane. NJegovo učenje, osuđeno kao evnomijska jeres, je živelo među pristalicama kratko nakon njegove smrti, dok se nije raspalo usled međusobnih podela.
Učenje
Evnomijevo učenje crkva uglavnom etiketira kao arijanstvo, evnomijstvo ili anomijstvo. Ali neke bitne crte njegovog učenja, koje se mogu rekonstruisati iz sačuvanih fragmenata i argumenata njegovih protivnika, otkrivaju znatno složeniju filozofiju hrišćanskog neoplatonizma.
Imena stvari
Evnomije je tvrdio da postoji veza između imena i suštine i da različitost imena odgovara različitosti u suštini predmeta. Prema Evnomiju, imena, odnosno pojmovi, su nam dati i njih je Bog usadio u našu dušu. "Bog je stvorio i odnose, dejstva, i sličnosti" stvari među sobom. On je "usaglasio imena sa svakom od imenovanih stvari, saobrazno sa njihovim zakonima", odnosno suštinama. Na primer, prilikom stvaranja sveta, Bog je izrekao je ime "svetlost", i svetlost se pojavila kao osuštastvenje svoga imena.
Božja imena
Uporedno sa imenima čulnih stvari, mi posedujemo i imena stvari koje dostižemo umom, a koja takođe u sebi nose pojam imenujućeg. To su Božija imena: I Vasilije Veliki i Grigorije Bogoslov videli su u Evnomijevoj teoriji Božijih imena antropomorfizam, nedostojan Božanstva, smatrajući da ne postoji ime koje može da izrazi Božansku realnost. Oni takođe osuđuju razlikovanje Hristove i Božanske suštine, u kojoj vide arijanstvo izvedeno do krajnjih posledica.
Spoznaja Boga
Evnomije je učio da "čovekov um sagoreva željom za večnim životom", i da je jedini istiniti cilj čovekov spoznaja Boga. Božanska suština je dostupna ljudskom saznanju i Bog od ljudi traži samo jedno, da ga poznaju. "Znam Boga kao što on zna sebe", govorio je Evnomije. Tvrdnju da Boga nije moguće spoznati smatrao je uvodom u bezbožnost.
Grigorije je smatrao da razumom čovek može uvideti postojanje Boga, ali nikako ne može proniknuti u Božiju suštinu, koja mu je nedokučiva. „''Boga, šta je on po prirodi i suštini, niko od ljudi nikada nije pronašao i ne nalazi. A to što do nas sada dostiže jeste samo neko tanko izlivanje, slično malom odblesku velike svetlosti''.“ Evnomije je smatrao da oni koji zastupaju Božiju nedokučivost, nisu dostojni da se nazovu hrišćanima. "O svojoj suštini Bog ne zna ništa više nego mi; ne može se reći da je ona njemu poznata više, a nama manje".
Tumačenja
Evnomije se, i pored neortodoksnih stavova, u teologiji smatra jednim od preteča hrišćanskog neoplatonizma, koji su razvili Maksim Ispovednik i Grigorije Palama. U svom učenju o mogućnostima spoznaje Boga, Evnomije se razlikuje i od Arija, za koga je Božja suština ostajala ipak van granica ljudske spoznaje. Kao preteče Evnomijeve teorije se često navode gnostici 2. veka (Vasilid, Valentin, itd.), koji su takođe učili da je Bog potpuno dostupan ljudskom saznanju.
Polinik
right|thumb|350px|Antigona pred mrtvim Polinikom, slika [[Nikiphoros Lytras|Nikiphorosa Lytrasa, Nacionalna galerija, Atina, Grčka (1865).]] Polinik (Πολυνείκης) bio je, u grčkoj mitologiji, sin Edipa i Jokaste. Supruga mu se zvala Argija. Kad se otkrilo da je Edip nehotice ubio svog oca i oženio se vlastitom majkom, otišao je u izgnanstvo iz Tebe, kojom je dotad vladao, a na prestolu su ga nasledili sinovi Eteokle i Polinik. Budući da je Edip na njih dvojicu bacio prokletstvo, dvojica braće nisu uspeli da u harmoniji dele vlast i obojica su naposletku poginula u ratu koji je izbio oko vlasti nad Tebom.
206
Godina 206. (CCVI) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Umbrija i Gavija (ili, rjeđe, godina 959. Ab urbe condita). Oznaka 206. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Polinik
Edipova kletva
U Tebaidi, jednoj od kikličkih epopeja iz tebanskog ciklusa, koja je danas izgubljena, pričalo se o tome kako je Edip na svoje sinove bacio kletvu zato što su u dva navrata iskazali nepoštovanje prema njemu. Prvi put se to dogodilo kad su ga posluživali za stolom i tom prilikom koristili Kadmov srebrni stol i zlatni vrč, što je on bio strogo zabranio. Osim toga, dvojica braće poslužila su mu bedreni deo žrtvene životinje umesto ramena, koje je on po svom mišljenju zasluživao. Edip se razgnevio i pomolio se Zevsu da mu sinovi poginu u međusobnom okršaju Međutim, u Sofoklovoj tragediji Edip na Kolonu kaže se da je Edip želeo da ostane u Tebi, ali da ga je prognao Kreont. Edipova dva sina posvađala su se oko toga ko će vladati Tebom, no naposletku Eteokle dobio podršku Tebanaca i izgnao Polinika, koji je potom otišao Edipu i od njega zatražio blagoslov za ponovno osvajanje vlasti, ali ga je otac umesto toga prokleo i rekao mu da će pasti od bratovljeve ruke.
Polinikov sin bio je Tersandar.
Sukob oko vlasti
Ima nekoliko verzija o tome kako su Eteokle i Polinik delili vlast nad Tebom nakon Edipova odlaska iz grada. Prema Helaniku, Eteokle je ponudio bratu da bira vlast nad gradom ili udeo u očinskom imetku. S druge strane, prema Ferekidu, Eteokle je silom prognao Polinika i zadržao za sebe i vlast nad Tebom i imovinu. Pseudo-Apolodor i Diodor Sicilijski kažu da su se braća dogovorila o zajedničkoj vladavini, i to tako što će svaki naizmenično vladati godinu dana i tako se smenjivati na prestolu; međutim, Eteoklu je pripala vlast tokom prve godine, a kad se ona navršila, odbio je predati vlast bratu.
Dok je Eteokle vladao u Tebi, Polinik je prvo otišao kralju Tezeju u Atini, a zatim kralju Adrastu u Argu, gde se oženio Argijom, kraljevom ćerkom, nakon što su je silovao. Adrast mu je obećao pomoć u pohodu na Tebu. Polinik je dobio i podršku proroka Amfijaraja tako što je prorokovoj supruzi Erifili poklonio ukletu Harmonijinu ogrlicu. Sedmorica protiv Tebe tad su napala Tebu, ali nisu uspeli u svojoj nameri da zauzmu grad. Tokom napada Polinik i Eteokle sukobili su se u dvoboju i usmrtili jedan drugoga.
Pokop
U Sofoklovoj tragediji Antigona pričaju se događaji nakon Polinikove smrti. Kralj Kreont, koji je stupio na vlast u Tebi, naredio je da se Polinik ne sme pokopati, pa čak ni žaliti, i to pod pretnjom da će onaj ko to uraditi biti kamenovan. Antigona, Polinikova sestra, prkosi toj zapovesti, ali bude uhvaćena. Kreont je osuđuje na smrt, i to uprkos tome što je ona već bila verena za Kreontova sina Hemona. Antigonina sestra, Ismena, tad obznanjuje da je ona pomogla Antigoni i zahteva da bude kažnjena istom kaznom. Kreont je Antigonu zatvorio u jednoj grobnici; u međuvremenu, bogovi, putem slepog proroka Tiresije, izražavaju svoje neslaganje s Kreontovom odlukom, zbog čega ovaj odlučuje da povuče naredbu o Antigoninom pogubljenju. Potom kreće da lično pokopa Polinika i da oslobodi Antigonu. Međutim, ona je već izvršila samoubistvo vešanjem ne želeći da bude živa sahranjena. Kad je Kreont stigao do grobnice u kojoj je Antigona bila zatočena, njegov je sin Hemon krenuo da ga napadne i onda oduzeo sebi život. Kad je Kreontova supruga, Euridika, čula za sinovljevu smrt, i ona je izvršila samoubistvo.
Josip Cmrok
Josip Cmrok (Zagreb, 3. srpnja 1932. - Zagreb, 1. listopada 2012.), hrvatski kipar i keramičar.
Životopis
Josip Cmrok rođen je u Zagrebu, 3. srpnja 1932. Školu primijenjene umjetnosti u Zagrebu završava 1956. godine u klasi profesorice Blanke Dužanec. Godine 1962. diplomirao je na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu u klasi profesora Frana Krišinića. Majstorsku radionicu profesora Vanje Radauša pohađa od 1962. do 1964. godine.
Od 1967. do 1976. djeluje kao slobodni umjetnik. Godine 1976. počinje raditi na Odjelu za obradu plemenitih metala u Školi primijenjenih umjetnosti u Zagrebu. Nedugo nakon toga, počinje raditi i na Odjelu keramičkih tehnika. Odlazi u mirovinu 1997. godine.
Umro je u Zagrebu, 1. listopada 2012.
Provincija Antsiranana
Antsiranana je jedna od bivših provincija Madagaskara sa površinom od 43 406 km2, sa 1 188 425 (po popisu iz jula 2001.). Glavni grad provincije je Antsiranana.
Geografske karakteristike
Teritorij Provincije Antsiranana se prostire od velikog Zaljeva Antsiranana, drugog po veličini na svijetu, preko 156 km obale koju karakteriziraju mala ribarska sela, puste plaže i more bogato ribama. Sa zapada granica provincije je Mozambički kanal, a sa istoka Indijski ocean. Sa juga Provincija Antsiranana graniči sa provincijama Toamasina (jugoistok) i Mahajanga (jugozapad).
U unutrašnjosti provincije, prostiru se dva planinska masiva; vulkanski Masiv Ambohitra (1475 m) i Masiv Tsaratanana (2874) m), sa najvišim vrhom u Madagaskaru - Maromokotro (2874 m).
Provincije Antsiranana je vrlo popularna turistička destinacija zbog brojnih Nacionalnih parkova (Nacionalni park Ambohitra, Rezervat Ankarana) i popularnih balnearnih destinacija, kao što je otok Nosi Be
Klimatske karakteristike
Regija Antsiranana ima tropsku klimu, sa sušnim razdobljem koje traje od maja do decembra, sa pasatnim jugoistočnim vjetrom Varatraza, i kišnim razdobljem, koje traje ostatak godine, i obično donosi količinu oborina iznad 900 mm. Planinski masivi Masiv Ambohitra i Masiv Tsaratanana štite provinciju od oceanskih uragana (posljednji se dogodio 1984.). Planinski masivi imaju vlastitu mikro klimu, s većom količinom oborinama tokom cijele godine, koje su naglašenije u januaru i februaru.
Stater
thumb|desno|250px|[[Lidija|Lidijska kovanica iz početka 6. vijeka pne.]] thumb|desno|250px|[[Korintski strater]] Stater (grč. στατήρ: „težina“) je starovjekovna kovanica koji su koristili Grci i Lidijci od 8. vijeka pne. do 50. godine. Stater su također koristili i Kelti. Robin Lane Fox tvrdi kako su Eubejci kopirali stater od feničkog šekela, koji je bio iste težine i sličnog oblika.
Provincija Antsiranana
Privreda
Poljoprivreda je glavna privredna djelatnost, koja ne samo da zadovoljava lokalne potrebe, već radi i za izvoz, preko najveće luke u provinciji Antsiranana. Najviše se proizvodi; kukuruz, šećerna trska vanilija, biber, kava i kakao. Provincija je bogata šumama, solju i kromom.
Aministrativna podjela
Provincija Antsiranana administrativno je podjeljena na dvije regije (faritra):
thumb|600px|left|Distrikti (fivondronana) Provincije Antsiranana Regija Diana podjeljena je na slijedeće distrikte (fivondronana): Regija Sava podjeljena je na dva distrikta
Oktahlorodibenzodioksin
Oktahlorodibenzodioksin je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 459,751 Da.
Ossun, Louisiana
Osan je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.144.
Nocciano, Pescara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 470 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 293 m.
Ehrenberg, Arizona
Ehrenberg je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,470 stanovnika.
Opština Ćuprija
thumb|Crkva [[Sveti Nikola|Svetog Nikole u Supskoj.]] Opština Ćuprija je opština Pomoravskog okruga u centralnom delu Srbije.
Geografski položaj
Opština i grad Ćuprija prostiru se na površini od 287 km kvadratnih, na obalama reka Ravanice i Velike Morave, na obroncima Juhora, Južnokučajskih i Beljačkih masiva.
Grad Ćuprija (ime je dobio po turskoj reči koja znači mali most), nalazi se između drumskog i železničkog magistralnog puta Beograd - Niš, 145 km udaljena od Beograda, odnosno 90 km od Niša.
Stanovništvo
Opština Ćuprija danas ima oko 43000 stanovnika, a sam grad 23000. Opštinu čine: grad Ćuprija i okolna sela: Batinac, Bigrenica, Staro selo, Vlaška, Virine, Ivankovac, Isakovo, Jovac, Dvorica, Krušar, Kovanica, Mijatovac, Ostrikovac, Paljane, Dobričevo, Senje i Supska.
Privreda
Centralno mesto u oblasti privrede imaju:
U oblasti trgovine i zanatstva, dominira privatno preduzetništvo.
Ugostiteljstvo i turizam ukalapju se u privredni i društveni razvoj ovog područja, a centralno mesto u ugostiteljskoj-turističkoj ponudi ovog kraja zauzimaju:
Obrazovanje
Grad ima tri osnovne škole, sa isturenim odeljenjima u svim selima, tri srednje: medicinsku, tehničku i gimnaziju, Visoku medicinsku školu. U oblasti muzičkog obrazovanja postoje dve škole, muzička škola za osnovno muzičko obrazovanje "Dušan Skovran" i Škola za muzičke talente, jedinstvena obrazovna institucija u zemlji, a i ovom delu Evrope.
Kultura i mediji
Opština je poznata i po velikom broju institucija u kulturi i nekoliko manifestacija u ovoj oblasti koje uživaju određeni ugled i širu popularnost: kulturni centar "Zanatski dom", biblioteka "Dušan Matić", Muzej, KUD "Železničar". Od kulturnih manifestacija tu su: Vidovdanske svečanosti, "Matićevi dani",, Likovna kolonija, Sabor likovnih umetnika u Supskoj.
U gradu funkcioniše jedna TV stanica i četiri radio stanice.
Sport
Sportski život odvija se po klubovima i na terenima. U gradu postoje dva fudbalska stadiona, hala sportova, sala Sokolski dom, nekoliko teniskih igrališta, streljana, atletska kružna i kros staza.
Bromantan
Bromantan je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 306,241 Da.
Pesca, Frosinone
Pesca je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 306 m.
Dodson Branch, Tennessee
Dodson Vranč je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.074.
Cuperly
Kiperli je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Šalons an Šampanj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 173 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,92 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 135 metara.
Gordan Ciprić
Gordan Ciprić (Zagreb, 30. ožujka 1965.) bivši je hrvatski nogometaš, a sada nogometni trener. Trenutno je asistent Roberta Prosinečkog u turskom Kayserisporu.
Igračka karijera
Tijekom svoje karijere igrao je u Hrvatskoj, Njemačkoj i Belgiji. Igrao je u HNK Šibeniku, NK Inter-Zaprešiću, NK Zagrebu, Metalcu, Sondershausenu, Augsburgu, Borussiji, te belgijskom Namuru. Bio je također velika nada omladinskog pogona Dinama,ali je bio i član Hajduka iz kojeg je poslan kao mladić na posudbu u  Šibenik,a ozljeda ga je spriječila da se vrati u seniorsku momčad  Hajduka. Igrao je na poziciji veznog igrača. Nastupao je za juniorsku reprezentaciju Hrvatske unutar bivše Jugoslavije. Aktivno je igrao nogomet od 1983. do 1998. .
Trenerska karijera
Nakon igračke karijere odlazi u trenerske vode, vodi omladinski pogon Dinama od 1998. do 2000., zatim odlazi  kao  individualni  trener Roberta Prosinečkog u  FC Portsmouth i Standard Liège te tamo ostaje do 2002. godine. Godine 2003. postaje pomoćnik Nikoli Jurčeviću u GNK Dinamo Zagrebu. 2005. postaje pomoćnik Nikoli Jurčeviću u Slaven Belupu. Nakon toga samostalno vodi HAŠK i NK Hrvatski dragovoljac. Zatim odlazi kao pomoćnik Ivi Šušku u armensku FC MIKU. 2010. godine sjeda na klupu NK Zagreba kao pomoćnik, da bi 2011. postao trener NK Zagreba. Također je obavljao funkciju pomoćnika mlade hrvatske reprezentacije (U21), te ima funkciju glavnog  skauta A reprezentacije na EURU 2008., te EURU 2012. 27. ožujka 2012. nakon dvije godine u NK Zagrebu (2010.-2012.) napušta funkciju glavnog trenera, te odlazi iz kluba. U sezoni 2011./2012. uveo je klub u polufinale Kupa pobjedom protiv Hajduka, koji je tada vodio Krasimir Balakov. 15.listopada 2012. imenovan je pomoćnim trenerom Roberta Prosinečkog u turskom Kayserisporu. Od 2014. do 2017. obnašao je funkciju pomoćnog trenera Robertu Prosinečkom u Azerbajdžanskoj nogometnoj reprezentaciji.
Početkom 2018. imenovan je pomoćnim trenerom u reprezentaciji Bosne i Hercegovine, kao član stožera Roberta Prosinečkog.
U prosincu 2019. postaje pomoćni trener Robertu Prosinečkom u turskom Kayserisporu.
Kao skaut Hrvatske i suradnik Slavena Bilića pratio je reprezentaciju Irske,Engleske,Grčke,Poljske i Turske.
Western Electric
Western Electric Company (ponekad navođena i po skraćenicama WE ili WECo) bila je američka elektrotehnička kompanija, koja je od 1881. do 1995. predstavljala proizvodni/razvojni odjel kompanije AT&T. Poznata je po tome što su se pod njenim okriljem stvorili brojni tehnički pronalasci, kao i inovacije na polju industrijskog menadžmenta. Preko nje su odvijale prodaje aparata za kompaniju Bell Systems.
Opština Tutin
thumb|200px|Lokacija tutinske opštine u Srbiji
Opština Tutin je jedna od opština Srbije. Nalazi se u jugozapadnoj Srbiji, u Sandzaku.
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine, opština Tutin ima 30.054 stanovnika. Većinu čine Bošnjaci (94%).
Dinastija Jin (265–420)
Dinastija potiče od klana Sima čiji su se članovi zahvaljujući darovitom političaru i vojskovođu Sima Yiju došli na vodeća mjesta u upravi sjeverne kineske države Cao Wei, jednog od Tri kraljevstva. Godine 249. Sima Yi je kao carski regent zahvaljujući dvorskom puču poznatom kao Incident kao Gaopinških grobnica postao de facto vladar države, a 265. je njegov unuk Sima Yan na abidikaciju Cao Huana, posljednjeg cara dinastije Wei. Sebe je proglasio carem te proglasio novu dinastiju kojoj je ima dao prema Jin, jednoj od država iz doba Proljeća i Jeseni, sa čijeg područja je poticao klan Sima. Pod vlašću Sima Yana, koji je sebe proglasio carem Wuom, pokorena je država Istočni Wu, čime je Kina konačno ujedinjena pod vlašću jednog cara. Međutim, period mira nije dugo trajao, jer su nakon Wuove smrti započeli sukobi među njegovim nasljednicima i rodbinom poznati kao Rat Osam prinčeva. Oni su toliko oslabili carsku vlast, da su to iskoristili sjeverni Wu Hu nomadi i do 316. zauzeli najveći dio sjeverne Kine, uključujući prijestolnicu Luoyang.
Albon (Drom)
Albon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Valans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1 573 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 61 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,62 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 240 metara (maksimalnoj 365 m, a minimalnoj 134 m).
Srem u Narodnooslobodilačkoj borbi
desno|mini|250p|Oslobođena partizanska teritorija u Sremu krajem 1942. godine Srem je bio jedno od bitnih žarišta Narodnooslobodilačke borbe 1941-1945.
Na Fruškoj gori je gotovo sve vreme rata bila partizanska slobodna teritorija. Iz Srema su partizani kontinuirano odlazili u Bosnu da se bore. Krajem rata, na teritoriji Srema, Nemci su formirali sremski front, čijim probojem je oslobođena Jugoslavija.
Okupacija
"Biti Srbin u Sremu u to vreme bila je kvalifikacija za koncentracioni logor ili grob."
minijatura|Nemci sprovode zatočenike iz sela [[Buđanovci kod Rume u koncentracioni logor, 20. juna 1943. godine.]] U kratkotrajnom Aprilskom ratu 1941. godine Vojvodinu su okupirale nemačke i mađarske fašističke snage: nemački 41. motorizovani korpus 12. armije, prikupljen u Temišvaru pregazio je Banat; delovi 4. i 5. pešadijskog i 1. oklopnog korpusa mađarske „Južne vojske“ okupirali su Bačku i Baranju; nemački 46. motorizovani korpus 2. armije prešao je svojim delovima i okupirao Srem.
Odmah posle okupacije, okupatori su rasparčali teritoriju Vojvodine na tri dela: Bačka i Baranja su pripale Hortijevoj Mađarskoj; Banat je je stavljen pod upravu domaćih Nemaca (folksdojčera) u sklopu Aćimovićeve, a kasnije Nedićeve kvinsliške vlade u Srbiji; Srem je okupiran od Nezavisne Države Hrvatske.
Ustanak
U periodu priprema za ustanak, partijska organitaciju Vojvodini pod rukovodstvom PK KPJ, na čijem se čelu tada nalazio narodni heroj Žarko Zrenjanin Uča, uporno je sledila političku liniju CK KPJ i gen. sekretara Tita i realizovala partijske odluke majskog savetovanja KPJ u Zagrebu. Nasatvila je rad na učvršćenju i omasovljenju partije i SKOJ-a i razvijala delatnost komunista i skojevaca na jačanju antifašističkog fronta svih naroda i narodnodti. Stvarala je mrežu vojnih komiteta i štabova, mesnih desetina, diverzantskih i udarnih grupa. Organizovala je prikupljanje oružja, opreme i sanitetskog materijala. A kada je 4. jula 1941. godine, na sednici Politbiroa CK KPJ, doneta odluka i upućen poziv svim narodima i narodnostima Jugoslavije na oružanu borbu protiv okupatora, partijska organizacija u Vojvodini je stvorila partizanske odrede i dala im zadatak da počnu sa napadima na neprijateljske posade i kolone; da pale žito i kudelju; da ruše i razaraju drumske i železničke komunikacije; da uništavaju neprijateljske transporte i živu silu.
minijatura|Minirani nemački voz kod [[Šida, 1941.]] Ta borba od ustaničkih dana u julu 1941. godine nije se razvijala ravnomerno. Najpre je počela i bila najširih razmera u Banatu. Četrnaest partizanskih odreda i nekoliko partizanskih grupa, izveli su u periodu jul-septembra 1941. godine više od 90 različitih akcija. Oštetili su nekoliko železničkih kompozicija, porušili više mostova, posekli oko 200 telefonsko-telegrafskih stubova, spalili više od 200 vagona kudelje i oko 70 jutara žita; ubili izvestan broj neprijatljskih vojnika i zaplenili njihovo oružje i opremu.
U Bačkoj su borbu protiv okupatora i kvinsliga povele brojne mesne desetine, udarne i diverzantske grupe u kojima je uoči ustanka bilo nekoliko hiljada ljudi i žena, među njima veliki broj omladinaca i omladinki. Najbrojnije i najmasovnije desetine nalazile su se u Šajkaškoj, a zatim u gradovima: Novom Sadu, Somboru, Starom Bečeju i drugim. Neke od tih desetina se u toku pokretanja i razvoja ustanka grupišu u partizanske odrede: Novosadski, Kisački, Petrovaradinski, Žabaljski, Čuruški, Đurđevački i Prvi šajkaški NOP odred. Svi ti odredi, grupe i desetine izveli su u periodu jul-decembar 1941. godine više od 50 većih i manjih akcija: paljenje žita i kudelje u rejonu Novog Sada, Čuruga, Žablja, Starog Bečeja, Subotice, Vrbasa, Kule, Sombora, Apatina, Bačke Palanke, sečenje telegrafsko-telefonskih stubova i žica; sabotaže i diverzije po fabrikama; likvidacije neprijateljskih vojnih i civilnih funkcionera.
Prve akcije sremskih partizana bile su oslobođenje grupe drugova iz zatvora u Bešanovačkom Prnjavoru i bekstvu 32 politička zatvorenika iz zatvora u Sremskoj Mitrovici. Već početkom septembra 1941. godine u Sremu su obrazovani Fruškogorski i Podunavski NOP odred, jačine oko 70 dobro naoružanih boraca. Sem toga i u mesne desetine je u leto 1941. godine bilo uključeno preko 2500 ljudi i žena, među njima veliki broj omladinaca i omladinki. Oba odreda su do kraja godine izvela preko 30 različitih akcija. Takođe snažan otpor okupatoru i domaćim izdajnicima pružili su zemunski komunisti i skojevci, simpatizeri i rodoljubi. Oni su u više od 50 akcija naneli velike ljudske i materijalne gubitke gubitke neprijatelju. Tako su, pored ostalog, spaljeni jedan tanker i nekoliko šlepova; uništeno je 20 vagona uskladištene robe kože, oštećen je jedan avion i više stotina avionskih instrumenata za kontrolu leta; bačeno je u vazduh skladište avijonskih bombi i municije i niz drugih akcija.
Tako su na inicijativu i pod rukovodstvom PK KPJ u Vojvodini u ustaničkoj 1941. godini stvorena 23 partizanska odreda sa oko 500 boraca, dok je u mesnim desetinama i udarnim i diverzantskim grupama bilo oko 12.000 ljudi, žena, omladinaca i omladinki.
Iz malih partizanskih odreda, stvorenih prvih ustaničkih dana 1941. godine, u Sremu su do leta 1942. godine izrasla tri snažna odreda Fruškogorski, Podunavski, Posavski i Bosutska partizanska četa, ukupno oko 1.000 dobro naoružanih boraca. Oni su najpre napadali na manje grupe neprijateljskih vojnika, da bi se što brže snabdeli oružjem, municijom, i opremom, a zatim su napadali i neprijateljske posade, kolone i transporte, izvodili diverzije na železničkim, drumskim i vodenim komunikacijama, palili opštinske arhive, žito i kudelju i svojim mnogobrojnim i raznovrsnim akcijama za sebe vezali i do 20.000 neprijateljskih vojnika.
minijatura|Polaznice sanitetskog kursa na Fruškoj Gori, 1944. godine. Iz više od 40 mesta sa područja Fruške gore, donjeg Srema i Bosutskih šuma proterane su ili uništene okupatorsko-kvinsliške posade i stvorenaznatna oslobođena teritorija. U periodu žetve spaljeno je preko 120 vagona žita na imanjima NDH, domaćih Nemaca i izdajnika, uništeno 80 vršilica i preko 100 kosačica. U svim akcijama odreda, mesnih desetina, uništeno je oko 1.000 okupatorskih i kvinsliških vojnika, izdajnika i špijuna. Zaplenjeno je oko 800 pušaka, 20 puškomitraljeza i mitraljeza i druge opreme.
Političko i vojno rukovodstvo NOP-a u Sremu stalno je razvijalo borbene organizacije: odrede, mesne destine, vodove, čete i batljone, posebno omladinske grupe, a zatim diverzantske grupe, udarne desetine, grupe za sabotažne akcije u preduzećima, po gradovima i druge. Uporedo s tim ono je sve više organizovalo narod na prikupljanje letine, prekopavanju drumskih i železničkih komunikacija i sl. Takvo masovno borbeno organizovanje naroda, njegova svakodnevna raznovrsna aktivnost bila je vanredno značajan činilac opštenarodnog otpora. Neprijatelj nije nigde bio siguran i njegove snage su bile gotovo na sve strane razvučene. Akcije partizanskih odreda, pripadnika mesnih udarnih desetina i diverzantnih grupa bile su originalne i vešto zamišljene. Te borbe govore o stvaralačkoj inicijativi i masovnom otporu svih naroda i narodnosti Srema.
Tu je u leto 1941. godine delovalo oko 300 članova KPJ i 600 članova SKOJ-a i brojne mesne i sreske organizacije NO odbora, AFŽ-a i USAOJ-a.
Razvoj ustanka u Sremu
minijatura|Nemački okupator za vreme streljanja komunista na groblju u Sremskoj Mitrovici, 7. maja 1942. Najjači razmah oslobodilačke borbe u Vojvodini tokom 1942. godine bio je u Sremu. Početkom decembra 1941. godine u Pećincima je održano Okružno partijsko savetovanje, a ubrzo posle toga formiran je Štab NOP odreda za Srem. Od posebnog značaja bilo je i uputstvo Vrhovnog štaba, koje je ukazalo na važnost komunikacija u Sremu i potrebu njihovog neprekidnog rušenja. Tada je Vrhovni štab naredio da se partizanski odredi iz Srema stave pod komandu Glavnog štaba NOV i PO Hrvatske, odnosno Treće operativne zone Hrvatske. Međutim zbog slabih veza sa Štabom Treće zone, Štab NOP za Srem je delovao samostalno.
Fruškogorski i Podunavski NOP odred prikupli su se, marta 1942. godine, na Fruškoj gori i do kraja juna izveli preko 30 uspešnih akcija. Sredinom jula OK KPJ za Srem i Štab NOPO Srema preduzeli su mere za oživljavanje oružane borbe van Fruške gore, tako da je ubrzo formiran Posavski NOP odred, koji je delovao u jugoitočnom delu, i Bosutska partizanska četa, koja je delovala u jugozapadnom delu Srema.
U periodu jul-avgust stanovništvo Srema i partizanski odredi prikupili su i sklonili velike količine žita, a na imanjima folksdojčera i saradnika okupatora, kao i na dobrima NDH, spalili su oko 3.000 jutara žita, uništili su oko 80 vršilica i oko 100 kosačica.
Prelazak boraca u istočnu Bosnu
U Sremu je, posle Okružnog partijskog savetovanja, održanog u selu Sasama, kod Stare Pazove, decembra 1942. godine, proširen OK KPJ, a posle uključivanja zemunskog sreza u nadležnost Pokrajinskog komiteta, obrazovani su okružni komiteti za istočni i zapadni Srem. A januara 1943. godine na incijativu CK KPJ, formiran je novi Pokrajinski komitet KPJ za Vojvodinu, na čelu sa Jovanom Veselinovim.
Marta 1943. godine, od boraca koji su ostali u Sremu formiran je novi Sremski NOP odred, a u aprilu on je narastao na dva bataljona jačine oko 700 boraca. U periodu mart-april on je izveo preko 200 oružanih akcija.
Wilfried Bony
Wilfried Guemiand Bony (Bingerville, 10. prosinca 1988.) je nogometaš i reprezentativac Obale Bjelokosti koji trenutno igra za Stoke City, odakle je na posudbi iz Manchester Cityja. Za reprezentaciju nastupa od 2010. godine.
Srem u Narodnooslobodilačkoj borbi
Formiranje Vojvođanskih brigada
- Kosta Nađ, 1943.
minijatura|Zarobljeni Nemci od strane vojvođanskih jedinica u istočnoj Bosni. Bataljoni koji su prešli sa Šestom istočno-bosanskom brigadom u Bosnu najpre su prerasli u Grupu vojvođanskih udarnik bataljona, a u aprilu u Prvu i Drugu vojvođanski brigadu.
Sredinom maja 1943. godine formiran je Operativni štab NOV i PO Vojvodine, a za komandanta je izabran Aćim Grulović, a za političkog komesara Slobodan Bajić Paja. Od dva bataljona Sremskog odreda, jedne čete i novopridošlih boraca formirana je Treća grupa vojvođanskih udarnih bataljona, koja je 3. juna postala Treća vojvođanska brigada.
Srem je tada postao baza za popunu ljudstvom, odećom i hranom vojvođanskih brigada koje su se nalazile u istočnoj Bosni. Krajem maja je iz Srema za istočnu Bosnu krenulo oko 1.100 boraca i oko 100 kola sa hranom i odećom za popunu Prve i Druge vojvođanske brigade. Noću 22/23. maja transport se prebacio preko Save, gde su ga prihvatile vojvođanske brigade. Sremski NOP odred i Treća vojvođanska brigada su do kraja juna izveli preko 130 raznih akcija, uništili su 80 vagona i 15 lokomotiva, ubili i ranili oko 600 neprijateljskih vojnika i dr.
Odlukom Vrhovnog štaba NOV i POJ 2. jula 1943. godine Operativni štab NOV i PO Vojvodine je preimenovan u Glavni štab, a formirana je i Šesnaesta vojvođanska divizija u čiji su sastav ušle Prva, Druga i Treća vojvođanska brigada.
Zbog povećanja broja boraca, Sremski NOP odred je 19. jula podeljen na dva odreda — Prvi i Drugi sremski NOP odred. Do kraja septembra ova dva odreda, zajedno sa Trećom vojvođanskom brigadom su izvršili mnoge akcije, a posebno se ističu: napad na domobransku posadu u selu Oteku, 1. jula; likvidacija žandarmerijske stanice u selu Vognju, 31. jula; borba protiv delova nemačkog 14. SS policijskog puka, 1. avgusta kod sela Bešanova i Grgurevaca; uništenje nemačke minerske čete kod sela Neština, 23. avgusta; prepad na nemačko-domobransku posadu u Irigu, noću 29/30. avgusta; napad na putnički voz, kod železničke stanice Spačve, 9. septembra; razoružavanje posade u Čortanovcima, 14. septembra i drugo.
Diverzije u Sremu
Od posebnog značaja za razvoj NOB, ne samo u Vojvodini, već i u Jugoslaviji, imale su akcije sremskih i slavonskih partizana na pruzi Beograd-Zagreb, koje su ometale normalan i bezbedan protok okupatoru. U Sremu je naročito je bila uspešna akcija tokom žetve 1943. godine, pod parolom „Ni zrno žita okupatoru“, kada su partizani spalili preko 600 vagona žita i oko 130 vagona kudelje. Stanovništvo Srema je, za svoje potrebe, sakrilo velike količine žita, a za ishranu boraca je dalo oko 100 vagona žita.
Član britanske vojne misije u Jugoslaviji Basil Davidson ovako ocenjuje značaj partizanskih diverzija u Sremu 1943. godine:
"Nakon toga u sremskoj ravnici sam video kako je nemoguće za neprijatelja da zaustavi naše diverzante, trošeći se čuvanjem pruge u razmacima od deset koraka danju i noću. Sedmicama potom vozovi ne bi uopće išli noću, ili bi u zviždućem strahu deset milja na sat sa vagonima šljunka ispred mašine, a danju bi išli s intimnim ubeđenjem u nadolazeću katastrofu prečesto opravdanu događajima."
- Basil Davidson
Nemačka ofanziva u Sremu 1943.
Zbog masovnog učešća naroda Srema u Narodnooslobodilačkoj borbi Nemci su odlučlili da krajem septembra izvedu ofanzivu kojom bi obuhvatili do tada najširi prostor u Sremu. Cilj ofanzive je bio da se unište partizanske jedinice, opljačkju i popale sela i da se sve sposobno muško stanovništvo odvede u logore. Za ovu ofanzivu Nemci su angažovali: Prvu kozačku i 173. rezervnu diviziju, 901. motorizovani puk, 186. rezervni bataljon, policijske snage, Sremski domobranski zdrug i druge vojne jedinice — ukupne jačine oko 30.000 ljudi.
Ofanziva je počela 19. septembra napadom na partizanske snage u području Fruške gore, a zatim je prenešena u severoistočni Srem u periodu od 30. septembra do 8. oktobra, duž pruge Beograd-Zagreb, od Zemuna do Sremske Mitrovice. Kada su Nemci pregrupisali svoje snage ponovo su 13. oktobra napali delove Prvog sremskog NOP odreda na Fruškoj gori. Pošto jedinice Prvog i Drugog sremskog NOP odreda nisu prihvatile frontalnu borbu, podeljene u manje grupe, zabacile su se u nemačku pozadinu i napale njegove slabije delove. Dok su još trajale borbe u selu Višnjićevu je, od delova Prvog i Drugog sremskog odreda formirana Četvrta vojvođanska brigada. Nastavljajući akcije u Sremu, Prva kozačka u delovi 173. divizije su 21. oktobra prenele težište dejstva protiv Druge i Četvrte vojvođanske brigade, na području reka Bosuta i Save, koje su se pod dejstvom jakih neprijateljskih snaga prebacile u istočnu Bosnu.
Tokom ofanzive Nemci su uspeli da nanesu samo manje gubitke partizanskim jedinicama, ali je stanovništvo Srema bilo izloženo pljački, masovnim streljanjima i odvođenjima u logore i drugim represalijama. Ali i pored toga, razvoj NOB u Sremu je do kraja 1943. godine bio u stalnom porastu, pa je 14. novembra formiran Diverzanstki bataljon Glavnog štaba NOV i PO Vojvodine. Prvi i Drugi sremski NOP odred i Diverzantski bataljon uništili su, do kraja godine, 20 lokomotiva i 100 vagona, razorili dve železničke stanice, posekli preko 200 TT-stubova, porušili više mostova, oborili jedan avion i izveli preko 20 uspešnih napada na neprijateljske posade.
Nemačka ofanziva u Sremu 1944.
Sredinom 1944. godine snage NOP u Vojvodini su veoma narasle. U to vreme 16. i 36. vojvođanska divizija vodile su borbe u sastavu 12. vojvođanskog udarnog korpusa NOVJ (koji je formiran 1. aprila 1944) u istočnoj Bosni, a u Vojvodini su dejstvovali Šesta vojvođanska brigada, Prvi i Drugi sremski NOP odred, Severnobanatski, Južnobanatski i Treći bačko-baranjski NOP odred, kao i Diverzantski bataljon Glavnog štaba Vojvodine. Zbog stalne aktivnosti sremskih partizana na prugama Beograd-Zagreb, Vinkovci-Brčko, Šid-Sremska Mitrovica, Vrdnik-Ruma i Ruma-Klenak i ometanja okupatora u prikupljanju letine, Nemci su 14. juna preduzeli operaciju pod nazivom „Žitni cvet“.
Glavni štab NOV i PO Vojvodine je pravovremeno saznao za nemačku operaciju i prebacio Šestu vojvođansku brigadu u bosutske šume, a deo Prvog sremskog odreda u jugoistočni deo Srema. Do 30. juna okupator je završio pretres Fruške gore, na kojoj nije zatekao jače partizanske snage, već je samo uspeo da otkrije nekoliko partizanskih baza i u njima pohvata oko 100 boraca. Od 1. do 11. jula okupator je iz rejona Vrdnika i Jarka produžio s akcijama i u severnoistočnom delu Srema u selima: Maradiku, Čortanovcima, Beški, Krčedinu, Novom i Starom Slankamenu, Surduku i Belegišu, terorisao je i opljačkao stanovništvo. Za to vreme Šesta vojvođanska brigada, Prvi i Drugi sremski odred napali su u pozadini neprijatelja: 7/8. jula napali su posadu u selu Čalmi i izvršili sedam diverzija na pruzi Beograd-Zagreb.
Od 12. jula okupator je preneo akciju na jugoistočni i južni deo Srema, gde je pobio oko 100 i odveo u logore oko 250 ljudi. Nemci su potom 17. jula s jednom borbenom grupom, od oko 4.000 ljudi, s pravca Ruma-Bešanovački Prnjavor, a zatim sa drugom, jačine oko 2.000 ljudi iz Šida i Sremske Mitrovice preduzeli koncentrično dejstvo prema Fruškoj gori rotiv Šeste vojvođanske brigade i Prvog sremskog NOP odreda. Borbe su vođene 17. i 18. jula, a naročito kod sela Divoša, na Vetrenjači i Crvenom čotu, kod Bešanova i Bešanovačkog Prnjavora. Nemci su 26. jula, s istim snagama, izveli operaciju u Bosutskim šumama protiv Sedme vojvođanske brigade, Drugog sremskog i Majevičkog NOP odreda. Zbog nadmoćnosti neprijatelja Glavni štab Vojvodine je povukao jedinice iz Bosutskih šuma u Slavoniju, na Dilj-planinu, gde su do 9. septembra dejstvovale sa slavonski partizanima.
Sremski front 1944-1945
Sremski front je formiran početkom 1945. godine, od strane nemačke vojske koja se povlačila sa Balkana i ustaša koje su im pomagale. Jugoslovenska armija vodila je sa okupatorom i njegovim pomagačima teške borbe na frontu, sve do 12. aprila 1945. godine, kada je Sremski front probijen. Tada je Jugoslovenska armija prodrla na zapad i oslobodila taj deo Jugoslavije.
El Capitan, Arizona
El Capitan je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 37 stanovnika.
Bromheksin
Bromheksin je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 376,130 Da.
Apalachicola, Florida
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.231 stanovnika, što je 103 (4,4%) stanovnika manje nego 2000. godine.
San Giulio, Vercelli
San Giulio je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 279 m.
Jura Dodig
Jura Dodig (4. prosinca 1939. - 3. veljače 1996.), rođeni Zagrepčanin, završio Fakultet fizičke kulture) bio je od 1965. godine stalno zaposlen u športskom uredništvu ondašnjeg Radio Zagreba, kasnije HR, sve do umirovljenja 1992. godine. Tijekom tog vremena u dva je navrata obnašao dužnost urednika športskog programa; 1971.-1975. te 1989.-1991. godine, bio je autor abecedarija športa u Općoj enciklopediji ondašnjeg JLZ, suautor je knjige NK Dinamo 1945-1985, radio je na uređivanju mnogih športskih almanaha, a 1988. dobio je godišnju nagradu Društva novinara Hrvatske za poslove glavnog rukovoditelja, odnosno, šefa radijskog poola na Univerzijadi 1987.g. u Zagrebu.