cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karlshamn
Historija
Kao i mnogi drugi gradovi istočne obale i Karlshamn je tokom 19. vijeka, i dobar dio 20. vijeka stagnirao, pa je brojem stanovnika pao od 12 na 67 mjesto, u razdoblju 1805. - 1950.
Privreda
U samom gradu djeluje tvornica ulja - AAK osnovana 1912., pored grada nalazi se tvornica celuloze i papira osnovana 1962. i termoelektrana (Karlshamnsverket) snage 340 MW, izgrađena u periodu 1969. - 1973.
Jonesboro, Arkansas
Džounsboro je grad grad u SAD u saveznoj državi Arkanzas i jedan je od dva sjedišta Okruga Krejghed. Prema proceni iz 2005. u gradu je živelo 59.358 stanovnika. Džounsboro je najveći grad na severoistoku Arkanzasa i peti po veličini u toj saveznoj državi.
U Džounsborou se nalazi Univerzitet Arkanzas i regionalni je centar industrije, agrikulture, medicine, obrazovanja i trgovine.
Geografija
Površina Džounsboroa je 207,2 km², od čega je 206,3 km² kopna, a samo 0,9 km² tj. 0,45% je vodenih površina.
Klima
Džounsboro ima vlažnu suptropsku klimu (Kepenova klasifikacija klimata).
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2000.-te godine u gradu je bilo 55.515 stanovnika, 22.219 domaćinstava i 14.353 porodica. Gustina naseljenosti je bila 269,1 stanovnika./km². Bilo je 24.263 stambenih jedinica sa prosečnom gustinom od 117,6 jedinica po km². Rasni sastav grada je bio 85,37% belaca, 11,27% crnaca ili Afroamerikanaca, 0,32% Indijanaca, 0,83% azijata, 0,03% poreklom sa pacifičkih ostrva, 1,05% drugih rasa, i 1,13% iz jedne ili više rasa. 2,34% stanovnika su Hispanci.
Od 22.219 domaćinstava 30,1% je imalo decu ispod 18 godina koji su živeli sa njima, 48,9% su bili parovi supružnika koji žive zajedno, 12,2% su imale žensku glavu porodice bez prisutnog supružnika, dok 35,4% nisu bile porodice. Bilo je 878 udovaca ili udovica: 776 heteroseksualaca, 50 gejeva i 52 lezbijke. 27,5% domaćinstava su činili pojedinci, a 9% je imalo nekoga starog 65 ili više godina ko je živeo sam. Prosečna veličina domaćinstva je bila 2,38, a prosečna veličina porodice je bila 2,93.
Stanovništvo je bilo rašireno po starosti. 22,9% je bilo mlađe od 18 godina, 16,6% je bilo između 18 i 24 godina, 28,1% između 25 i 44 godina, 20,5% između 45 i 64 godina, i 11,8% sa 65 ili više godina. Srednja starost je bila 32 godina. Na svakih 100 žena bilo je 92,1 muškaraca; na svakih 100 žena starih 18 ili više godina, bilo je 88,8 muškaraca.
Srednja godišnja primanja domaćinstva u gradu su bila $32.196, dok su srednja godišnja primanja za porodicu bila $42.082. Muškarci su imali srednja primanja od $21.633, žene $31.633. Primanja po glavi stanovnika su bila $17.844. Približno 12,9% porodica i 17,4% stanovništva je bilo ispod granice siromaštva, uključujući i 22,4% onih ispod 18 godina i 12,3% onih starih 65 i više godina.
La Bertolda, Modena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Finca Monroy, Tuxpan
Finca Monroy je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tuxpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Colacaruso, Reggio Calabria
Colacaruso je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 599 m.
Karun-4
Karun-4 (perz.: سد کارون ۴) je betonska lučna brana i velika hidroelektrana na rijeci Karun u Iranu odnosno pokrajini Čahar-Mahal i Bahtijari. Betonski radovi počeli su 4. 2. 2006. godine, a puštena je u promet 2010. godine. Strojarnica s četiri Francisove turbine pojedinačne snage 250 MW je nadzemnog tipa, a visinom od 230 m premašila je Karun-3 i postala najvećom branom u Iranu.
Kumla (općina)
Općina Kumla (švedski: Kumla kommun) je jedna od švedskih općina od 40,892 stanovnika u sredini južne Švedske.
Administrativni centar općine je grad - Kumla od 22,913 stanovnika.
Geografske karakteristike
Općina Kumla prostire se po Grofoviji Norrbotten, na površini od 3,111.79 km².
Historija
Današnja Općina Kumla osnovana je 1971. nakon administrativne reforme zemlje.
El Arenal, Yahualica
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 469 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 234 m.
Sapareachi, Carichí
Sapareachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Carichí.
Piozzo, Cuneo
Piozzo je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 480 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 329 m.
Projekt Wikimedije
mini|Porodica logotipova projekata Wikimedije Projekt Wikimedije, projekt zasnovan na wikiju kojim upravlja Wikimedia Foundation, neprofitna organizacija osnovana 2003. u San Franciscu u Kaliforniji. Fondacija upravlja mnogim projektima sa slobodnim sadržajem i slobodnim softverom (vidi ispod listu).
Surpeni, Poboru
Surpeni je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Poboru.
Projekt Wikimedije
Lista
Sadržaj na većini websiteova Wikimedia Foundationa licenciran je za redistribuciju pod licencama Creative Commonsa Attribution i Share-alike v3.0. Ovaj sadržaj izvire na osnovi doprinosa volonterâ i resursâ neograničenih copyrightom, kao što su copyleft materijali i radovi u javnoj domeni.
Ivan Radojičić
Ivan Radojičić (Beograd, 1. decembar 1970 — Beograd, 21.oktobar 2009) je bio saradnik Radija 202, predsjednik nevladine organizacije Generacijski odgovor drogama i prva osoba u Srbiji i na Balkanu koja je javno govorila o tome da je HIV pozitivna. alt=Ivan Radojičić u kancelariji JAZAS-a|mini|Ivan Radojičić u kancelariji JAZAS-a
Surpeni, Poboru
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 282 m.
Projekt Wikimedije
Lista
1 Kao projekt WMF-a.
Softverski i ostali zakulisni projekti
Fondacija također hosta razne privatne wikije – na primjer, wikije za Komitet ogranaka, Upravni odbor, OTRS i Ured Wikimedia Foundationa – i razne javne wikije – za specijalizirane grupe kao što su Outreach, regionalni ogranci i tematske organizacije.
Ivan Radojičić
Život sa HIV-om i HIV aktivizam
Radojičić je saznao da je HIV pozitivan 1993. na VMA gdje mu je otac radio kao imunolog. Tada je već tri godine koristio drogu intravenski i najvjerovatnije se tako inficirao.
1997. u emisiji Biseri Vanje Bulića prvi put je javno govorio o tome da je HIV pozitivan.
„Zovem se Ivan Radojičić. Rođen sam 1.12.1970., dakle baš na dan koji je kasnije proglašen za Svetski dan borbe protiv SIDE” Tom rečenicom je Radojičić počinjao tribine i predavanja u organizaciji Omladine JAZAS-a, čiji je saradnik i aktivista bio. Na predavanjima i tribinama širom zemlje pričao je svoju životnu priču i borio se protiv diskriminacije osoba sa HIV-om.
Osam godina je radio kao urednik i voditelj noćnog programa Ljudi sa nama - različiti koji se bavio problemom zavisnosti od droga.
Kao HIV pozitivna osoba dobio je kćerku Iskru sa suprugom Kamenkom od koje se kasnije razveo.
Radojičić je umro od SIDE u trideset i devetoj godini života. Sahranjen je na Novom groblju.
Nagrada za hrabrost „Ivan Radojičić“
Omladina JAZAS-a je 2011. u znak sjećanja i poštovanja prema Ivanu Radojičiću ustanovila Nagradu za hrabrost „Ivan Radojičić“ koja se svake godine u sklopu obilježavanja Svjetskog dana borbe protiv SIDE, dana na koji je i Radojičić rođen, dodjeljuje pojedincima i institucijama koji su se istakli u zaštiti prava i unapređenju ljudi koje žive sa HIV-om.
La Calera, Salvatierra
La Calera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Salvatierra.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1058 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1758 m.
Rancho Frío, La Yesca
Rancho Frío je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini La Yesca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1878 m.
San Carlos, Catemaco
San Carlos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Catemaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
La Perlita, Arteaga
La Perlita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Arteaga.
Nueva Libertad Salvador, Las Margaritas
Nueva Libertad Salvador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 299 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1457 m.
La Piedra Bola, Choix
La Piedra Bola je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Choix.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 146 m.
Ștertești, Avram Iancu
Ștertești je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Avram Iancu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 811 m.
Fort Seneca, Ohio
Fort Senika je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Ohajo.
L'Agression
{{Infokutija film }}
L'Agression ( ili Appuntamento con l'assassino je francusko-italijanski igrani film snimljen 1975. godine u režiji Gérarda Pirèsa. Po žanru je mješavina drame i kriminalističkog filma, a predstavlja adaptaciju romana The Shrewsdale Exit kanadskog pisca Johna Buella. Protagonist, čiji lik tumači Jean-Louis Trintignant, je poslovni čovjek čije su supruga i kćer brutalno silovane i ubijene, a za što on krivi grupu bajkera sa kojom se porječkao na putu. Radnja prikazuje kako, frustriran time sporom reakcijom vlasti, započinje privatnu istragu kako bi sam istjerao pravdu, a kako sve to komplicira dolazak suprugine sestre (čiji lik tumači Catherine Deneuve) za koju se ispostavi da mu se sviđa.
Gvožđe tetrakarbonil hidrid
Gvožđe tetrakarbonil hidrid je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 167,885 Da.
La Trinidad, Chiautzingo
La Trinidad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Chiautzingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2347 m.
Doña Santos, San Diego de la Unión
Doña Santos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Diego de la Unión.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2020 m.
Wikibooks
Wikibooks [ ˌwɪkiˈbʊks ]  (od engl. wiki + book: knjiga), projekt Wikimedije zasnovan na wikiju koji hosta Wikimedia Foundation, a namijenjen je stvaranju udžbenika sa slobodnim sadržajem i anotiranih tekstova koje svatko može urediti. Projekt je prethodno djelovao pod nazivima Wikimedia Free Textbook Project i Wikimedia-Textbooks.
Compete.com procijenio je u septembru 2015. da je Wikibooks imao 2,102.708 jedinstvenih posjetilaca.
Historija
Domena wikibooks.org registrirana je 19. jula 2003. i pokrenuta kao odgovor na zahtjev koji je podnio suradnik Wikipedije Karl Wick. U svojem zahtjevu Wick je tražio stvaranje projekta na kojem bi se hostali i izrađivali besplatni udžbenici s temama poput organske kemije i fizike. Dva veća potprojekta, Wikijunior i Wikiversity, stvorena su u sklopu Wikibooksa prije nego što je njegova službena politika promijenjena tako da se budući inkubatorski projekti pokreću u skladu s novom politikom projekata Wikimedia Foundationa. U augustu 2006. Wikiversity je postao nezavisni projekt Wikimedia Foundationa.
Wikijunior
Wikijunior je potprojekt Wikibooksa specijaliziran za knjige za djecu. Projekt se sastoji od magazina i websitea, a trenutno se razvija na arapskom, danskom, engleskom, finskom, francuskom, japanskom, njemačkom, španjolskom i talijanskom. Financira se bespovratnim sredstvima Beck Foundationa.
Dragan Petrović
Dragan Petrović „Pele“ (Beograd, 17. decembar 1961) srpski je glumac i redovni profesor glume na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu.
Diplomirao je u prvoj klasi profesora Vladimira Jevtovića, zajedno sa Draganom Bjelogrlićem, Miloradom Mandićem, Vesnom Trivalić, Srđanom Todorovićem, Slobodanom Ninkovićem, Mirjanom Joković, Vesnom Stanojević.
Oženjen je glumicom Olgom Odanović, sa kojom ima dvoje dece.
Pozorište
Neke od uloga:
Miloš Biković
Film i televizija
Biković je prvu zapaženu ulogu ostvario u televizijskoj seriji Stižu dolari (2004 — 2005), gde je igrao Nebojšu, uloga mu je donela veliku popularnost. Zapaženu ulogu je ostvario i u seriji Bela lađa (2006 — 2011), a najveću popularnost stekao je u filmu Montevideo, bog te video! rediteljskom prvencu srpskog glumca Dragana Bjelogrlića. Još jednu zapaženu glavnu ulogu ostvaruje u filmu/seriji 'Kad ljubav zakasni/Samac u braku', gde glumi zajedno sa tadašnjom devojkom, Brankicom Sebastijanović. Proslavio se u ruskoj kinematorafiji, u filmu Sunčanica reditelja Nikite Mihalkova. Takođe je glumio u filmu Južni vetar.
Latgalija
Karakteristike
Latgalija sa istoka graniči sa Ruskom Federacijom, Estonijom, sa juga sa Belorusijom i sa jugozapada sa Litvanijom. Sa sjevera graniči sa Vidzemom a sa zapada sa Selijom. Od prijestolnice Rige udaljena je 200 - 300 km.
Miloš Biković
Pozorište
Ostvario je značajne uloge u pozorištu, a to su : Zbogom SFRJ u Ateljeu 212; Dama sa kamelijama u Narodnom pozorištu, kao i Moj sin malo sporije hoda i Kad su cvetale tikve u Beogradskom dramskom pozorištu koje je ujedno i njegovo matično pozorište.
Filmografija
thumb|desno|300px|Biković 2011. godine
Latgalija
Karakteristike
Na sjever regije prostire se Lubanska ravnica, kraj rijetkih brežuljaka i brojnih Brežuljkasta Latgalska visoravan, s prosječnom nadmorskom visinom]] od oko 200 metara, nalazi se u centru regije, a Selija (prosječna nadmorska visina 165 m) na jugozapadu. Latgalija ima najviše jezera u Latviji, a sama Latgalska visoravan više od 800 koja su veća od 1 hektar. Jezera Rāzna (57,56 km²) i Lubāns (80,70 km²) su dva najveća i najvažnija za ribarstvo. Preko regije protiče Zapadna Dvina najduža rijeka Latvije.
Miloš Biković
Nagrade
thumb|desno|300px|[[Vladimir Putin je odlikovao Miloša Bikovića Medaljom Puškina.]]
Latgalija
Karakteristike
U regiji živi 374,800 stanovnika što je 16% ukupnog stanovništva zemlje. Od početka 1990-ih i proglašenja nezavisnosti, broj stanovnika se smanjio za 11,2%. Od ukupnog broja stanovnika u regiji 40% živi u dva grada - Daugavpilsu i Rezeknu.
Latgalija ima neobičnu situaciju da su Latvijci manjina u regiji, po popisu stanovništva iz 2003., 43,5% su Latvijci, 40,2% Rusi, 7,2% - Poljaci i 5,8% - Belorusi.
Jezik koji za svakodnevnu komunikaciju koristi polovica stanovnika regije je latvijski (ili njegov latgalski dijalekt), ali su i ruski, poljski i jeloruski široko rasprostranjeni.
Regija je administrativno podjeljena na 2 grada Daugavpils i Rēzekne pod direktnom jurisdikcijom vlade u Rigi i 6 općina; Balvi, Daugavpils, Kraslava, Ludza, Preili i Rezekne.
Historija
U 13. vijeku taj teritorij je naseljavalo antičko latvijsko pleme Latgalci, koje se Kronici Henrika od Livonije navodi pod imenom Letthi ili Letthigalli. Ime Latvijske države potječe od imena tog plemena.
U vrijeme Terre Mariane (13.-16. vijek.) Latgalija je bila administrativno povezana sa Vidzemom. Nakon sklapanja Sporazuma iz Altmarka 1629. formirano je Vojvodstvo Livonija (Inflantia Polska) koje je ustupljeno Poljsko-Litvanskoj Uniji.
Nakon Prve podjele Poljske 1772., taj teritorij je uključen u sastav Ruskog Carstva. Prvi svjetski rat, Februarska revolucija 1917. i borba Latvije za nezavisnost 1918.-1920. pružili su priliku za ujedinjenje Latgalije s ostalim latvijskim regijama. Taj proces dovršen je 1920. sklapanjem mirovnog ugovora sa Ruskom SFSR.
La Bocchetta, Modena
La Bocchetta je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 135 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Wikiversity
Wikiversity [ ˌwɪkiˈvɜːsətiː ]  (od engl. wiki + [uni]versity: univerzitet), projekt Wikimedije  koji podržava zajednice za učenje, materijale za učenje i pripadne aktivnosti. Razlikuje se od strukturiranih projekata kao što je Wikipedia po tome što nudi niz tutorijala ili tečajeva za kultiviranje učenja, a ne formalni sadržaj.
Aguacatitla, Yahualica
Aguacatitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Yahualica.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 521 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 795 m.
Wikispecies
Wikispecies [ ˌwɪkiˈspiːʃiːz ]  (od engl. wiki + species: vrsta), internetski projekt zasnovan na wikiju koji podržava Wikimedia Foundation, pokrenut s ciljem da se stvori sveobuhvatan katalog svih vrsta sa slobodnim sadržajem i usmjeren više na znanstvenike nego na opću javnost. Jimmy Wales, predsjednik emeritus Wikimedia Foundationa, izjavio je da urednici ne moraju faksirati svoje diplome, no da će prilozi morati proći recenzijski postupak kod tehničke publike. Wikispecies je dostupan pod Licencom GNU-a za slobodnu dokumentaciju i CC BY-SA 3.0.
Pokrenut u septembru 2004., s biolozima iz čitava svijeta pozvanima na suradnju, projekt je od aprila 2005. izradio radni okvir koji obuhvaća Linnéovu taksonomiju s linkovima na Wikipedijine članke o pojedinim vrstama.
Rojosarare, Guachochi
Rojosarare je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2141 m.
Potcoava, Potcoava
Potcoava je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Potcoava.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6022 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 185 m.
Patricio Hernández, Tuxpan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
La Tinaja, Carichí
La Tinaja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Carichí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2154 m.
Jade Raymond
Jade Raymond (28. august 1975 -) je kanadska autorica video igara, najpoznatija po radu na stvaranju franšiza Assassin's Creed i Watch Dogs, kao i stvaranju studija Ubisoft Toronto i EA Motive Studios. 16. marta 2021. Jade Raymond je osnivanje novog nezavisnog razvojnog tima zvanog Haven Entertainment.
Jakob Kettler
Jakob Kettler Kuldīga, 28. oktobar 1610. - Jelgava, 28. januar 1682. - bio je treći po redu knez Kneževine Kurlanije i Semigalije.
Contrada la Vecchia, Roma
Contrada la Vecchia je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Jakob Kettler
Njegova vladavina se s pravom smatra vremenom procvata Kneževine Kurlanije i Semigalije.
Contrada la Vecchia, Roma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 278 m.
Jakob Kettler
Biografija
Kako je ubrzo nakon rođenja ostao bez majke, Jakob je od svoje druge godine odrastao kod majčine rodbine u Königsbergu i Berlinu. Školovao se u Rostocku, Leipzigu, Amsterdamu i Leidenu i proputovao Evropu. Kad je 1639. postao knez Kneževine Kurlanije i Semigalije, ozbiljno se prihvatio posla, stimulirao je razvoj zanatsva, šumarstva, proizvodnju katrana, papira, piva...
Naročito je poticao osnivanje manufaktura i brodogradilišta pa je tako došao do snažne mornarice od preko 100 brodova i unosne prekomorske trgovine. Na taj način je njegova teritorijalno mala kneževina, postala dovoljno bogata i moćna da stekne vlastite kolonije u Karibima (Tobago 1645.-65.) i Zapadnoj Africi (Gambija 1651.-65.).
U braku sa Luise Charlotte iz Brandenburga izrodio je 9 djece. Trudio se da održava dobre odnose sa ostalim evropskim dvorovima. Na taj način uspio je da najstariji sin njegove kćeri Marije Amalie Frederik postane je kralj Švedske 1720., a njegov potomak u izravnoj liniji današnji kralj Nizozemske Willem-Alexander.
Njegovu Kneževinu opustošio je Drugi nordijski rat između Kraljevine Švedske i Poljsko-Litavske Unije koji je započeo 1655. Švedske trupe zauzele su palaču u Jelgavi 1658. i uhapsile kneza i njegovu porodicu i odveli u zarobljeništvo. Oslobođen je nakon završetka rata 1660., pa je pokušao obnoviti zemlju, čak je nakratko uspio vratiti Tobago, ali su zlatne godine kneževine prošle, jer je obnova zahtijevala je mnogo snage i sredstava.
Pokopan je u kositrenom sarkofagu u porodičnoj grobnici u palači u Jelgavi 21. septembra 1682.
Valle Verde, Catemaco
Valle Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Catemaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
San José la Revancha, Las Margaritas
San José la Revancha je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
The Day of the Locust
The Day of the Locust je roman američkog književnika Nathanaela Westa objavljen 1939. godine. Velikim dijelom je inspiriran autorovim iskustvima hollywoodskog scenarista, a protagonist je Tod Hackett, mladi školovani umjetnik koji sa Istočne obale dolazi u Los Angeles kako bi radio kao scenograf u hollywoodskim filmskim studijama. Radnja prikazuje kako tamo upoznaje niz živopisnih likova - od arogantne dječjih glumaca, propalih vodviljskih zabavljača, nadobudnih i promiskuitetnih starleta - ali i stiče inspiraciju za vlastiti magnum opus, sliku koja prikazuje apokaliptičko uništenje Los Angelesa, ne sluteći da će sticajem okolnosti neke od njegovih mračnih vizija postati stvarnost.
San José la Revancha, Las Margaritas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 324 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 612 m.
The Day of the Locust
Westu je The Day of the Locust bio posljednji roman u karijeri, s obzirom da je sljedeće godine poginuo u prometnoj nesreći. Prvo izdanje nije doživjelo uspjeh, iako je bilo izuzetno hvaljeno od niza njegovih uglednih kolega, prije svega zbog detaljnog i modernog opisa psihološkog stanja lika, ali i davanja satiričkog uvida u tadašnji Hollywood i način na koji je on predstavljao i potvrdu i negaciju američkog sna. Reputacija romana je počela tek postepeno rasti, pa je tek 1950-ih priznat kao jedno od klasičnih djela američke književnosti i najboljih romana 20. vijeka.
Godine 1975. je snimljena istoimena filmska ekranizacija u režiji Johna Schlesingera.
La Cofradía, La Yesca
La Cofradía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini La Yesca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 725 m.
Dealu Crișului, Avram Iancu
Dealu Crișului je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Avram Iancu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 857 m.
Joseph Gay-Lussac
mini|desno|200p|Ge-Lisak i [[Žan Batist Bio|Bio se penju u balonu na vruć vazduh, 1804. Ilustracija sa kraja 19. veka]] Žozef Luj Gej-Lisak (6. decembar 1778 — 9. maj 1850) bio je francuski hemičar i fizičar. Poznat je po zakonu vezanom za gasove, kao i po svojim delima na smešama alkohola i vode, što je dovelo do Ge-Lisakovog stepena koji se koristi za merenje alkoholnih pića u mnogim zemljama.
Biografija
Gej-Lisak je rođen u selu Sen Leonar de Nobla u departmanu Gornja Vijena. Na početku se školovao kod kuće, a 1794. godine poslat je u Pariz da se spremi za Politehničku školu, pošto je njegov otac uhapšen. Krajem 1797. godine primljen je u Politehničku školu, tri godine kasnije prebacio se u Nacionalnu školu za mostove i puteve, a nedugo kasnije postavljen je za asistenta Kloda Luja Bertolea. Godine 1802. postavljen je za demonstratora Furkroja u Politehničkoj školi, gde je kasnije (1809) postao profesor hemije. Od 1808. do 1832. godine bio je profesor fizike na Sorboni, mesto koje je napustio da bi postao šef katedre za hemiju u botaničkoj bašti Jardin des Plantes. Godine 1831. izabran je za da predstavlja Gornju Vijenu u donjem domu Parlamenta, a 1839. godine postao je per.
Godine 1809 Ge-Lisak se oženio sa Žanevjev-Mari-Žozef Rožo. Prvi put ju je upoznao dok je radila kao pomoćnica u prodavnici rublja gde je krišom učila iz udžbenika za hemiju. Bio je otac petoro dece, od kojih je najstariji (Žil) postao asistent Justusa Libiga u Gisenu. Neke Žilove publikacija su pogrešno pripisane Žozefu, jer imaju iste inicijale (Ž. Ge-Lisak).
Dostignuća
U Parizu, ulica i hotel blizu Sorbone nazvani su po njemu, kao što su i trg i ulica u njegovom mestu rođenja. Njegov grob nalazi se na groblju Per Lašez u Parizu.
Danton (film, 1931)
Danton je njemački crno-bijeli historijski film snimljen 1931. godine u režiji Hansa Behrendta. Radnja je smještena u Francusku u doba Revolucije. Naslovni protagonist, koga tumači Fritz Kortner, je revolucionarni vođa Georges Danton, koji, revoltiran Terorom, dolazi u sukob sa svojim suborcem Robespierreom (koga tumači Gustaf Gründgens), te na kraju i sam završi na giljotini. Danton je kod kritičara protumačen kao svojevrsni komentar, odnosno alegorijsko upozorenje autora na politički metež koji je uslijed ekonomske krize pogodio tadašnju Weimarsku Republiku.
Piumati, Cuneo
Piumati je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 276 m.
Stišljivost fluida
Nestišljiv fluid: 'dm=ρdV=const. , dV1=dV2=dV=const. → ρ1=ρ2=ρ=const.'
Stišljiv fluid: 'dm=ρdV=const. , dV1≠dV2 → ρ1≠ρ2 → ρ≠const.'
Kvantitativni opis stišljivosti
Gustina ρ = ρ(x,y,z,t) je veličina stanja i zavisi od druge dve veličine stanja - pritiska p i temperature T.
Koeficijent stišljivosti je relativna promena zapremine fluidnog delića po jediničnoj promeni pritiska (jedinica u SI sistemu je Pa-1):
Marinai in coperta
Marinai in coperta je italijanska muzička filmska komedija snimljena 1967. godine u režiji Bruna Corbuccija. Protagonist, koga tumači Little Tony, je mladić kome je karijera pop pjevača prekinuti zbog odlaska na vojni rok koga odlazi služiti u ratnoj mornarici. Radnja prikazuje kako se u bazi sprijatelji sa nekoliko mladića, te kako zajedno pokušavaju zavesti lokalne djevojke.
Four Bridges, Ohio
For Bridžes je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Stišljivost fluida
Kvantitativni opis stišljivosti
Modul stišljivosti ε = ε(p,T) se definiše kao recipročna vrednost koeficijenta stišljivosti (jedinica u SI sistemu je Pa):
Four Bridges, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.919.
Stišljivost fluida
Kvantitativni opis stišljivosti
Dejstvo pritiska - stišljivost: ρdV=const.
Literatura
Kompressionsmodul
El Salvador, Salvatierra
El Salvador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Salvatierra.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1205 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1752 m.
Las Juntas, Choix
Las Juntas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Choix.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 440 m.
Tamara Dragičević
Tamara Dragičević (Beograd, 30. mart 1989) je srpska filmska, televizijska i pozorišna glumica.
Biografija
Tamara Dragičević je glumu diplomirala na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, u klasi profesora Dragana Petrovića Peleta. Postala je poznata po filmu Dragana Bjelogrlića Montevideo, Bog te video!, a zapaženu ulogu je ostvarila i u televizijskoj seriji Vojna akademija. Bila je učesnica rijalitija Tvoje lice zvuči poznato i pobednica prve epizode. Na festivalu „Dani komedije” u Jagodini je za ulogu Saše u predstavi „Dobri ujkica” 2012. dobila nagradu „Statueta ćuran”. Njen brat Miodrag Dragičević je glumac.
U braku je sa Petrom Benčinom od juna 2016, a sa njim ima ćerku Stašu.
Ljubinić
Љубинић је насеље у градској општини Обреновац у граду Београду. Према најновијем попису становништва из 2011. године укупан број становника је 774, а број домаћинстава 238. Према попису из 2002. било је 855 становника (према попису из 1991. било је 1002 становника).
Демографија
У насељу Љубинић живи 685 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 41,7 година (40,3 код мушкараца и 43,2 код жена). У насељу има 257 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,33.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
El Aguacatito, Arteaga
El Aguacatito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 858 m.
Jednačina stanja
Jednačina stanja je jednačina koja preko pritiska, temperature i zapremine opisuje ponašanje gasa i izražava se u obliku
Unakaženost
Unakaženost su trajne vidljive estetske promene na pojedinim delovima tela, nastale kao posledica povrede, bolesti, genetičkih poremećaja, narodnih običaja itd., koje kod okoline izazivaju neprijatne utiske (osećaj odvratnosti, zgražavanja, odbojnosti i sl). Suština unakaženosti je, što u znatnoj meri otežava budući život unakažene osobe i može dovesti kod nje do ozbiljnih psihičkih, socijalnih i drugih poremećaja.
Grgur VII
Grgur VII. (Sovana, tada Soana, oko 1020. - Salerno, 25. svibnja 1085.), poznat i kao Hildebrand iz Soane bio je papa od 22. travnja 1073. godine, pa sve do svoje smrti. Bio je jedan od velikih obnoviteljskih papa, a osobito je poznat po borbi za investituru čime se sukobio s carem Henrikom IV. Blaženim ga je 1584. proglasio papa Grgur XIII., a svetim 1728. papa Benedikt XIII.
Rane godine
Hildebrand se rodio u Soani (današnjoj Sovani), gradiću u južnoj Toskani, a pripadao je plemićkoj obitelji Aldobrandeschi. Odande je poslan u Rim gdje je njegov ujak bio opat u opatiji sv. Marije na brdu Aventinu. To je iskustvo značajno pridonijelo oblikovanju Hildebrandova karaktera. Moguće je da mu je jedan od učitelja bio i papa Grgur VI.
Kad je car Henrik III. zbacio papu Grgura VI., Hildebrand je s Grgurom otišao u progonstvo u Njemačku, što je također izvršilo znatan utjecaj na njegovu izobrazbu. Nastavio je studije u Kölnu, a u Rim se vratio s papom Lavom IX., pod čijim je vodstvom prvi puta ušao u crkvenu službu i postao subđakon.
Nakon smrti Lava IX., Hildebrand je poslan kao izaslanik na njemački dvor kako bi poveo pregovore o izboru novog pape. Ondje je potakao cara da podrži Gebharda koji će postati papa Viktor II. (1055.-1057.) i povjeriti Hildebrandu službu legata u Francuskoj, gdje se bavio slučajem Berengara iz Toursa čiji su pogledi na euharistiju izazivali sukobe. Kad je 1057. izabran papa Stjepan IX., bez prethodnog dogovora s njemačkim dvorom, Hildebrand i Anzelmo iz Lucce poslani su u Njemačku kako bi ishodili carsko priznanje. Stjepan je ubrzo umro, a rimska je aristokracija željela povratiti svoj utjecaj na pape, te je 1058. žurno izabrala za papu Ivana iz Velletrija kao Benedikta X. Takav je postupak mogao izazvati unutarcrkvenu krizu, no ona je prevladana upravo zahvaljujući Hildebrandu, čijom je podrškom 1059. na papinsko prijestolje umjesto Benedikta izabran Nikola II. koji je izvršio snažan utjecaj na politiku kurije kroz dva desetljeća svoga pontifikata. Na jugu Italije to je značilo približavanje Normanima, a na sjeveru protunjemačkom pokretu patarena. Za njegova je pontifikata donijet i zakon prema kojem papu bira kardinalski zbor, čime je smanjen utjecaj rimskoga plemstva i njemačkoga dvora. Nakon smrti Nikole II. i dolaskom pape Aleksandra II. (1061., učvrstio se Hildebrandov položaj u kuriji budući da je papa često izbivao iz Rima. Hildebrand je znao dobro iskoristiti opće političke prilike, posebice u Njemačkoj, za jačanje papinstva.
Izbor za papu
Nakon smrti Aleksandra II. (21. travnja 1073.), za njegova sprovoda u Lateranskoj bazilici, narod je uzviknuo: „Hildebranda za papu! Blaženi Patar izabrao je Hildebranda arhiđakona!“ Njegovo odbijanje bilo je uzaludno, te je kasnije toga dana doveden u crkvu sv. Petra u lancima, gdje je na kanonski način izabran za papu. Svećeničko ređenje primio je tek 22. svibnja 1073., a za biskupa je posvećen 30. lipnja. Način njegova izbora često je dovođen u pitanje, no tek mnogo godina nakon što se to dogodilo, pod utjecajem vjerskih i osobito političkih sukoba. Ipak, bitan propis o izboru pape nije poštovan, onaj koji se odnosi na traženje mišljenja cara Svetog Rimskog Carstva.
U dekretu o izboru Hildebranda za papu o njemu se kaže da je:
Gvožđe(I) hidrid
Gvožđe(I) hidrid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 56,853 Da.
Grgur VII
Izbor za papu
Središte crkveno-političkih zanimanja Grgura VII. bit će odnos prema njemačkim krajevima. Nakon smrti Henrika III. bitno je smanja moć njemačkih vladara, a njegov se sin Henrik IV. suočavao s ozbiljnim teškoćama unutar svoga carstva. Uz to, papi je u prilog išla i činjenica da je 1073. godine Henrik bio tek neiskusni dvadesettrogodišnjak.
Saring, Bolzano
Saring je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 511 m.
Grgur VII
Sukob s carem
Papine opomene razljutile su Henrika i njegov dvor, te je car na brzinu sazvao državni i crkveni Sabor u Wormsu koji se sastao 24. siječnja 1076. Papa je među visokim njemačkim klerom imao brojne neprijatelje, a pridružio im se i kardinal Hugo Candidus koji je prethodno podržavao Grgura, ali mu je postao neprijateljem nakon što ga je papa smijenio zbog simonije. Prisutni biskupi prihvatili su Hugove optužbe protiv pape i otkazali poslušnost, a Henrik je proglasio da je papa zbačen, te je od Rimljana tražio da izaberu novog papu.
Sabor je poslao dvojicu biskupa u Italiju gdje su ishodili sličan dokument od lombardijskih biskupa na sinodi u Piacenzi. Kao izaslanik u Rim je poslan Roland iz Parme koji je pred sinodom okupljenom u Lateranskoj bazilici proglasio da je papa smijenjen, što je nakon prvotnog čuđenja izazvalo snažno odbijanje okupljenih, te je sam papa spasio izaslanika od linča.
Sljedećeg dana papa je svečano izopćio Henrika IV., oduzeo mu kraljevsko dostojanstvo i oslobodio njegove podanike prisega koje su mu dali. Koliki će biti utjecaj ove odluke ovisilo je o Henrikovim podanicima, posebice o njemačkim kneževima i ostalim velikašima. Tadašnji izvori govore o snažnom dojmu što ga je, kako u Italiji, tako i u Njemačkoj, ostavilo izopćenje cara. U Njemačkoj je Grgur VII. zadobivao sve više naklonosti, a velikaši su iskoristili prigodu da se otmu kraljevskoj vlasti pod krinkom poslušnosti papi. Kad je Henrik sazvao plemiće na blagdan Duhova da donesu mjere protiv Grgura VII., pojavilo ih se tek nekoliko, a Sasi su se ponovno pobunili.
Canossa
Henrikov se položaj na taj način znatno pogoršao. Pod vodstvom papinskoga legata biskupa Altmanna iz Passaua, velikaši su se u listopadu sastali u mjestu Trebur kako bi izabrali novoga njemačkoga kralja. Henrika, koji se nalazio u Oppenheimu, spasila je samo činjenica da se nisu mogli složiti oko nasljednika, no to je samo odložilo odluku. Odlučili su ipak da Henrik mora izvršiti zadovoljštinu u odnosu na papu i obećati mu poslušnost. Ukoliko bi na godišnjicu svoga izopćenja Henrik i dalje bio izvan zajedništva s Crkvom, velikaši bi prijestolje smatrali ispražnjenim. Istovremeno su Grgura VII. pozvali u Augsburg da razriješi sukob. Henrik je shvatio da pod svaku cijenu mora dobiti Grgurovo odrješenje. Pokušao je to ishoditi najprije putem izaslanika, no kad je papa to odbio, morao je osobno poći u Italiju.
Drugo Henrikovo izopćenje
Bez obzira na uklanjanje izopćenja, njemački velikaši nastavili su svoju protukraljevsku politiku, te su 1077. kao protukralja izabrali vojvodu Rudolfa Švapskog. Prilikom izbora papinski su legati bili neutralni, a Grgur je nastoja zadržati takav stav kroz sljedeće godine. To mu je bilo olakšano i činjenicom da su obje strane bile podjednako jake. Njegova neutralnost dovela je ipak do toga da je izgubio povjerenje na obje strane. Na posljetku je stao na stranu Rudolfa Švapskog, nakon što je ovaj 27. siječnja 1080. pobijedio Henrika u bitki kod Flarchheima. Pod pritiskom Sasa, i krivo izviješten o prevelikoj važnosti bitke, Grgur je 7. ožujka 1080. ponovno izopćio Henrika i proglasio da je zbačen s prijestolja.
mini|250px|desno|Prikaz krunidbe Henrika IV. i protupape Klementa III., te bijega i smrti pape Grgura VII. (kodeks Jenesis Bose iz [[1157.)]]
Za razliku od prethodnoga izopćenja, ovo je u širokim slojevima shvaćeno kao nepravedno. Usto, Rudolf Švapski umro je 16. listopada iste godine, a njegov mogući nasljednik, Hermann Luksemburški, nije se uspio nametnuti kao vođa, te je krajem 1081. Henrik bio na vrhuncu svoje snage. Proglasivši papinu odluku nezakonitom, nije priznavao izopćenje, a sabor sazvan u Brixenu 16. lipnja 1081. smijenio je Grgura, a za papu izabrao Guiberta iz Ravenne. Iste godine Henrik je ušao u otvoreni sukob s papom na području Italije. Grgura je u međuvremenu napustilo trinaest kardinala. Rim se 1084. predao Henriku, a Grgur se povukao u Anđeosku tvrđavu, ne prihvaćajući Henrikove ponude, među kojima je bila i ona da mu Guiberta preda kao zarobljenika u zamjenu za papinsko priznanje njegova carskoga dostojanstva. Grgur ponovno izopćuje Henrika, na što ovaj ponovno 21. ožujka ulazi u Rim, a 24. ožujka 1084. daje da se Guibert proglasi papom pod imenom Klement III., te ga onda ovaj kruni za cara. Ubrzo je Henrik morao pobjeći iz grada, budući da se približavao normanski vojvoda i Grgurov saveznik, Robert Guiscard. Grgur je bio oslobođen, ali su normanski vojnici opljačkali Rim, pa je narod prisilio papu na povlačenje u Monte Cassino, a potom i u Salerno gdje je sljedeće godine i umro. Tri dana pred smrt povukao je sva izopćenja što ih je proglasio, osim onih koja su se odnosila na Henrika IV. i Guiberta.
Grgurova smrt
mini|250px|desno|Sarkofag pape Grgura VII. u katedrali u Salernu Prema predaji, posljednje Grgurove riječi bile su: „Amavi iustitiam et odiavi iniquitatem; propterea, morior in exilio“ - „Ljubio sam pravdu, a mrzio nepravdu; stoga umirem u progonstvu.“ Građani Rima i njegovi najvjerniji suradnici napustili su ga, a smanjio se i broj njegovih istomišljenika u Njemačkoj. Stanovnici Salerna nisu dozvolili da se njegovi ostaci prenesu u baziliku sv. Petra u Rimu, te se njegov sarkofag nalazi u katedrali u Salernu.
Grgurova politika prema ostatku Europe
U odnosu na više zemalja Grgur je nastojao uspostaviti papinski suverenitet. Temeljem „običaja od pamtivijeka“ držalo se tako da Korzika i Sardinija pripadaju rimskoj Crkvi. Na Španjolsku i Ugarsku također je polagao pravo, a pokušao je navesti i danskoga kralja da vlast preuzme kao papin vazal. Filip I. Francuski, zbog provođenja simonije i donošenja protucrkvenih propisa izazvao je Grgurovu reakciju, tako da se 1074. našao u opasnosti da bude izopćen, zbačen s prijestolja i udaren interdiktom. Grgur, zbog sukoba u Njemačkoj, ipak nije proveo svoje prijetnje u djelo, premda kralj nije promijenio svoj način djelovanja. Takvo stanje stvari u Engleskoj je iskoristio Vilim Osvajač te je intervenirao u crkvena pitanja, zabranio biskupima posjet Rimu, imenovao biskupe i opate, i pokazivao slabo zanimanje za papine proteste s obzirom na odnos duhovne i svjetovne vlasti. Ne mogavši ništa promijeniti, papa je odlučio ignorirati kraljeve postupke.
Grgur VII. nastojao je oko ponovnog uspostavljanja jedinstva Crkve, koje je prekinuto šizmom iz 1054. godine, te je uspio stupiti u kontak s bizantskim carem Mihajlom VII., te je zamislio skupljanje velike vojske koja bi pomogla Bizantu u borbi protiv Arapa, te omogućila povratak kršćanske vlasti na Bazilikom Svetoga groba u Jeruzalemu.
Huinoroachi, Guachochi
Huinoroachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2149 m.
Grgur VII
Grgur VII. i Hrvatska
U doba pape Grgura VII. Hrvatskom je vladao najprije Petar Krešimir IV. (1058.-1074., a potom Dmitar Zvonimir (1075.-1089.). U vrijeme slabljenja Bizanta, Zvonimir je pristao uz papu Grgura VII., prihvaćajući i njegovo shvaćanje uloge svjetovne vlasti u odnosu na crkvenu. Tako je u rujnu 1075. papa poslao legate Gebizona i Fulkona Zvonimiru koji priseže da će biti vjeran podanik papi. Gebizon ga 8. listopada 1076. u Solinu kruni kraljevskom krunom i predaje mu ostale znakove kraljevske vlasti. Zvonimir se pritom obvezao da će pomagati vjersku obnovu i braniti Crkvu u svome kraljevstvu, da će papi davati godišnji dar u novcu, da će providjeti da se Crkvi daju prvine i desetine, te da će uzeti u zaštitu siromahe, udovice i siročad. Usto, ustupio je papi samostan sv. Grgura u Vrani, koji je imao služiti kao hospicij za papine legate. Tako je Zvonimir osigurao i državnopravno priznanje Kraljevstva Dalmacije i Hrvatske (Regnum Dalmatiae et Chroatiae).
Crkvena obnova
Životno djelo Grgura VII. bilo je utemeljeno na uvjerenju da je Crkvu utemeljio Bog i da joj je povjerio zadatak da obuhvati čitavo čovječanstvo u jednu zajednicu u kojoj bi božanska volja bila jedini zakon. U tom smislu Crkva bi bila nadređena svim ljudskim strukturama, a posebice svjetovnim državnim vlastima, a papa kao poglavar Crkve namjesnik je Božji na zemlji, tako da neposlušnost njemu podrazumijeva i neposlušnost Bogu ili otpad od kršćanstva. Takvo tumačenje dovelo bi, međutim, do negiranja postojanja država. Stoga je Grgur u praksi ipak zauzeo drugačiji stav te je prihvatio postojanje država kao odredbu providnosti, a suživot države i Crkve označio kao odraz božanske rasporedbe, pri čemu je Crkva uvijek bila nadređena državi. Grgurova nakana bila je da rimska biskupska stolica postane mjesto rješavanja svih sukoba, te da se svi u konačnoj instanci prizivaju na nju.
Cuatro Esquinas, San Diego de la Unión
Cuatro Esquinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Diego de la Unión.
Grgur VII
Crkvena obnova
Centralizacija crkvene vlasti u Rimu dovela je pak do umanjenja ovlasti pojedinih biskupa. Oni su pak često odbijali takve pokušaje, pa je Grgurov pontifikat bio obilježen sukobima s višim svećenstvom.
Cuatro Esquinas, San Diego de la Unión
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 19 stanovnika.<ref name= 2014. m.
Grgur VII
Crkvena obnova
Borba za jačanje papinske vlasti povezana je i s obveznim celibatom za svećenstvo i s papinim napadom na simoniju. Sam Grgur VII. nije uveo celibat u Crkvu, ali je više nego njegovi prethodnici nastojao na njegovu provođenju. 1074. godine objavio je encikliku kojom je oslobodio vjernike poslušnosti biskupima koji bi dozvoljavali ređenje oženjenih svećenika. Sljedeće godine lišio je oženjene svećenike njihovih prihoda. Kako nastojanje oko provođenja celibata, tako i borba protiv simonije, izazvali su oštro protivljenje u dijelu svećenstva.
LZ 129 Hindenburg
Dizajn i razvoj
mini|Konstrukcija Hindenburga mini|Blagovaonica mini|Karta svijeta na zidu u dnevnom boravku Hindenburg je imao duraluminijsku konstrukciju koja uključuje uzduž poredanih 15 pregrada u obliku velikih obruča između kojih se nalazilo 16 pamučnih vreća ispunjenih plinom. Pregrade su bile međusobno ojačane uzdužnicama postavljene u krug uzduž pregrada. Oplata cepelina bila je od pamuka impregniranog s mješavinom reflektirajućih materijala kako bi se plinske vreće zaštitile od ultraljubičastog zračenja koje bi ih oštetilo i infracrvenog zračenja koje bi moglo izazvati pregrijavanje. Godine 1931. tvrtka Zeppelin kupila je u listopadu 1930. godine 5000 kg duraluminija koji su spašeni nakon pada britanskog cepelina R101 te su ga nakon recikliranja koristili u gradnji Hindenburga.
Za unutrašnji dizajn Hindenburga bio je zadužen Fritz August Breuhaus čije je dizajnersko iskustvo bilo uključeno u vagone Pullman Coachesa, prekooceanske linijske brodove kao i ratne brodove za Njemačku ratnu mornaricu.
U sredini gornje "A" palube nalazile su se velike javne prostorije: blagovaonica s lijeve i dnevni boravak s prostorijom za pisanje na desnoj strani (gledajući prema nosnom dijelu zrakoplova). Male putničke kabine protezale su se oko ovih prostorija. Slike na zidovima blagovaonice prikazivale su putovanja Graf Zeppelina u Južnu Ameriku. Stilizirana karta svijeta prekrivala je zid u dnevnom boravku. Dugi kosi prozori nalazili su se uzduž obje palube. Od putnika se očekivalo kako će većinu svog vremena provesti u javnim prostorima, a ne svojim skučenim kabinama.
Na donjoj "B" palubi nalazile su se praonice, blagovaonica za posadu te prostorija za pušenje. Harold G. Dick, američki predstavnik iz tvrtke Goodyear Zeppelin se prisjeća : "Jedini ulaz u prostoriju za pušenje (koja je bila pod tlakom kako bi se spriječio ulazak vodika ako bi negdje propuštao) bio je preko bara koji je imao nepropusna vrata sa zakretnim zaključavanjem, a svi putnici koji su htjeli ući bili su pomno pretraženi od upravitelja bara kako bi bili sigurni da ne nose upaljenu cigaretu ili lulu. "
Upotreba vodika umjesto helija
Kao plin za podizanje prvobitno je bio odabran helij jer je radi svoje nezapaljivosti najsigurniji za zračne brodove. Međutim, u to vrijeme je helij bio relativno rijedak i iznimno skup. Dostupan je bio samo kao popratni proizvod izvornog prirodnog plina koje su se nalazili u SAD-u. Vodik se, u usporedbi, mogao jeftino proizvesti od strane bilo koje industrijalizirane nacije, lakši je od helija i postiže veći uzgon. Zbog svoje rijetkosti i troška, američki zračni brodovi koji koriste helij bili su prisiljeni očuvati plin po svaku cijenu što je otežavalo njihov rad.
Unatoč zabrani američkog izvoza helija (prema zakonu koji je taj plin odredio kao materijal s "vojnom vrijednosti"), Nijemci su osmislili cepelin za korištenje daleko sigurnijeg plina u uvjerenju kako će uvjeriti američku vladu za odobrenje izvoza. Kada su dizajneri doznali kako Amerika ne će odustati od zabrane izvoza bili su prisiljeni prilagoditi Hindenburg za korištenje vodika kao plina za uzgon. Unatoč opasnosti korištenja zapaljivog vodika nijedan alternativni plin koji može pružiti dovoljno uzgona nije mogao biti proizveden u odgovarajućim količinama. Jedina korisna strana je bila mogućnost ugradnje više putničkih kabina. Njemačka duga povijest letenja vodikom ispunjenih putničkih zračnih brodova bez ijedne ozljede ili nezgode izazvalo je općeprihvaćeno vjerovanje kako su ovladali sigurnim korištenjem vodika. Hindenburgova prva sezona letenja to je i demonstrirala.