cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Preah Ko i Preah Keo
Izrazito popularna među narodom, legenda o braći Preah Ko i Preah Keo postoji u nekoliko varijanti, a višestruko je obrađivana u književnosti, na filmu i u likovnoj umjetnosti; diljem zemlje, u svetištima, moguće je vidjeti kipove dvojice braće. Izvorište legende leži u konfliktu što ga je Kambodža imala sa Sijamom tokom XVI. vijeka; naime, sijamske snage su tokom tog perioda pokorile i osvojile dva kambodžanska glavna grada, Chaktomuk i Longvek, prilikom čega su iz zemlje odnijeli brojne dragocjenosti, ali i učenjake u svojstvu ratnih zarobljenika. Taj gubitak resursa i ljudstva bio je težak udarac za Kambodžu, zbog čega je nastala legenda kako su dvojica braće zaštitnika privremeno otišli iz zemlje, ali kako ju nisu napustili i kako se nastavljaju brinuti o njoj.
Fingal, North Dakota
Fingal je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 97, što je 36 (-27,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Reykjanesbær
Reykjanesbær je općina na Islandu koja ima 14 231 stanovnika. .
Zapravo se radi o nekadašnjom gradu - Keflavíku, koji se 1994. udružio sa naseljima Njarðvík i Hafnir u tu novu općinu. Keflavík i Njarðvík su se krajem 20. vijeka toliko približili jedan drugom, da ih je samo ulica dijelila, dok je manji Hafnir udaljen 10 km.
Geografske karakteristike
Reykjanesbær leži na zapadu zaljeva Faxaflói, na samom početku poluotoka Reykjanesskagi, udaljen 50 km zapadno od glavnog grada Rejkjavika.
Historija
Općina je poznata po međunarodnom aerodromu Reykjanesbærurflugvöllur (IATA: KEF, ICAO: BIKF) koji je igrao veliku ulogu za Drugog svjetskog rata i u vrijeme Hladnog rata. Aerodrom je izgradila Vojska Sjedinjenih Država na početku Drugog svjetskog rata kao međustanicu za punjenje gorivom tadašnjih aviona na preletima za Evropu. Od 1951. - 2006., aerodrom je formalno bio baza Sjevernoatlantskog saveza. .
Eglin Air Force Base, Florida
Vazduhoplovna baza Eglin je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.274, što je 5.808 (-71,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
William II od Engleske
Vilijam II Riđi (1056—2. avgust 1100) je posle smrti svog oca Vilijama I Osvajača 1087. postao kralj Engleske (1087 — 1100) dok je njegov stariji brat Robert dobio vojvodstvo Normandiju. Poginuo je tokom lova tako što ga je jedna strela pogodila pravo u srce, a ne zna se da li je to bila nesreća ili zavera. Na engleskom prestolu ga je nasledio mlađi brat Henri I.
Nikola I (papa)
'''Sv. Nikola I.''' (cca. 800 - 13. studenog 867) je bio papa od 24. travnja 858. do 13. studenog 867. godine. Tradicionalno se smatra jednim od velikih papa, i to zato što je konsolidirao papsku moć, a instituciju pape učinio jednim od glavnih autoriteta u zapadnom svijetu. To je postigao dosljednim stavom o provođenju crkvenih zakona zbog čega je došao u sukob sa karolinškim kraljem Lotarem II koji je nastojao ishoditi razvod od supruge Teutberge kako bi se oženio ljubavnicom Walradom, te je u tu svrhu crkvene vođe na svojoj teritoriji natjerao da na lokalnim sinodima potvrde tu odluku. Nikola je, pak, osudio te odluke i ekskomunicirao Lotarove pristaše, ostavši pri tome čak i kada mu je pod zidine Rima došla Lotarova vojska. Njegov pontifikat je zabilježio i dalje kvarenje odnosa sa Bizantom, uzrokovano time što je dao utočište svrgnutom carigradskom patrijarhu Ignjatiju.
William II od Engleske
Rani život
Ne zna se tačno kad je rođen, a pretpostavlja se da je to bilo između 1056. i 1060. godine. Bio je sin Vilijama Osvajača.
Najstariji sin Vilijama Osvajača Robert III Normandijski pobunio se 1077. protiv oca, nakon šale koju su mu priredila mlađa braća Vilijam Riđi i Henri I. Robert je sa saveznicima zauzeo i Ruan. Tokom 1079. u jednoj je bici Robert ranio svog oca Vilijama Osvajača. Iako su se kasnije pomirili, Vilijam Osvajač daje Endlesku Vilijamu Riđem, a Normandiju Robertu.
Podela zemalja Vilijama Osvajača na dva dela stvorila je veliku dilemu za plemstvo i u Engleskoj i u Normandiji. Plemstvo se bojalo da ne može zadovoljiti oba moguća gospodara. Mnogi su imali posede i u Engleskoj i u Normandiji. Jedino rešenje su videli u jednom vladaru. Zbog toga su se pobunili 1088. protiv Vilijama Riđeg, a u korist njegova brata Roberta III Normandijskog. Robert nije došao u Englesku, da sakupi pristalice, pa je Vilijam Riđi uspeo da pridobije plemstvo Engleske i srebrom i raznim obećanjima. Vilijam Riđi je time skršio pobunu u Engleskoj, a 1190. je izvršio invaziju Normandije, pobedio Roberta i prisilio ga da preda deo poseda. Braća su se pomirila i Vilijam je odlučio da pomogne bratu da vrati posede, koje je izgubio u Francuskoj.
Normanske institucije su se pokazale dosta efikasne. Evropom toga doba započinjala je borba za investituru. I u Normandiji i u Engleskoj biskupi su bili kraljevi feudalni obveznici, tako da niko nije uopšte postavljao pitanje kraljevog prava postavljanja biskupa. Anglo-normanske institucije postižu efikasnost, kojoj nije bilo premca u čitavoj Evropi, a kraljeva vlast se proteže i do lokalnog nivoa.
Borbe za vlast
mini|250px|Smrt Vilijama Riđeg, litografija iz 1895.
Dosta svoje vlasti proveo je u svađi sa crkvom. Kada je umro 1089. Lanfrank, italo-normanski nadbiskup Kenterberija, Vilijam je oklevao da postavi novog nadbiskupa. U međuvremenu je prisvajao crkvene prihode. Tek je 1093. postavio novog nadbiskupa Kenterberija Anselma Kenterberijskog, jednog od najvećih teologa toga vremena, zvanog i ocem skolastike. Anselmo Kenterberijski je podržavao gregorijanske reforme crkve. Vilijam i Anselmo se nisu slagali u mnogim stvarima, ali engleski sveštenici se nisu usudili da javno podržavaju Anselma, jer su finansijski zavisili od kralja.
Tokom Vilijamove vlasti bilo je slučajeva nediscipline normanskih plemića, koje je surovo kažnjavao. Dva puta je neuspešno pokušavao osvojiti Vels. Od 1097. do 1099. vratio se u Normandiju, osiguravajući severni Men. Pred smrt je nameravao da zauzme i Akvitaniju.
Svađao se sa škotskim kraljem Malkomom III prisiljavajući ga da 1091. na mir. Zauzeo je granične gradove prema Škotskoj. U bici kod Alnvika 13. novembra 1093. Malkom III i njegov sin su ubijeni, a na škotski tron dolazi Malkomov brat Donald III Škotski. Vilijam je podržavao Malkomovog sina u borbi za škotski tron. Zatim je podržavao Edgara Škotskog, tako da su konačno 1097. uklonili Donalda. Edgar je priznao autoritet Vilijama Riđeg.
Vilijamov brat Robert III Normandijski se 1096. pridružuje Prvom krstaškom ratu. Bio mu je potreban novac, pa se obratio Vilijamu Riđem i predao mu vojvodstvo Normandiju kao garanciju za 10.000 tadašnjih maraka. To je bila suma, koja je predstavljala jednu četvrtinu Vilijamovih prihoda. Vilijam Riđi je uveo veliki porez u celoj Engleskoj da osigura taj iznos. Robert se vratio tek nakon smrti Vilijama Riđeg. Dotle je Vilijam vladao Normandijom.
mini|levo|Kamen na mestu gde je ubijen Vilijam Riđi
Neobična smrt Vilijama II Riđeg
Dok je lovio u šumi pogođen je strelom kroz srce 2. avgusta 1100. godine. Prema hroničarima Vilijamova smrt nije predstavljala ubistvo. Smatra se da ga je ubio prijatelj Valter Tirel gađajući srnu, a pogodivši umesto srne Vilijama. Valter Tirel je preplašen pobegao. Pojedini hroničari smatraju da ga je ubio neko od brojnih neprijatelja.
Nuevo San Martín (razvrstavanje)
Nuevo San Martín ima više značenja:
Michael Pataki
Michael Pataki (16. januar 1938 – 15. april 2010) bio je američki glumac, najpoznatiji po karakternim ulogama na televiziji. Trekkiejema je poznat po ulozi Koraxa, svadljivog Klingonca u Trouble with Tribbles, klasičnoj epizodi originalne serije Zvjezdanih staza.
Gao Jixing
Gao Jixing (高季興) (858 -28. januar 929 ), rođen kao Gao Jichang (高季昌), poznat i kao Zhu Jichang (朱季昌), kurtoazno ime Yisun (貽孫), formalno Princ Wuxin od Chua (楚武信王), bio je osnivač države Jingnana (Nanping), jedne od kineskih država iz doba Pet dinastija i Deset kraljevstava.
Grabow-Below
Grabov-Belov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 60 opštinskih središta okruga Miric. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 123 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13056013.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Miric Grabov-Belov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Miric. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 77 metara. Površina opštine iznosi 13,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 123 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 9 stanovnika/km².
Amacuzac (razvrstavanje)
Amacuzac ima više značenja:
Mahdijski pohod
Mahdijski pohod ili Mahdijski križarski rat (Crociata di Mahdia) dogodio se 1087. godine, kada su združene pomorske snage Genove i Pise, uz podršku Papinske Države i Amalfija, napale grad Mahdija na obali Sjeverne Afrike (današnji Tunis), sjedište tadašnjeg Ziridskog Emirata. Casus belli za napad su bile piratske aktivnosti ziridskog vladara Tamima pred italijanskim obalama, kao i pomoć koju je pružao preostalim muslimanskim uporištima na Siciliji tokom Normanske invazije Sicilije.
Saveznici koje je vodio Ugo od Pize, a podršku davala uticajna talijanska plemkinja Matilda od Toskane, su od pape Viktora III dobili indulgenciju, zbog čega se pohod često naziva jednim od ili pretečom kasnijih križarskih ratova. Savezničke snage su uspjele zauzeti grad, ali su ga nakon godinu dana bile prisiljene napustiti. Usprkos toga je slavljen kao veliki uspjeh, dijelom zato što su Genova i Pisa od ziridskih vladara ishodili trgovačke povlastice, a dijelom i zbog bogatog plijena kojim je financirana dogradnja Katedrale u Pisi.
Pohod je također ovjekovječen i u pjesmi Carmen in victoriam Pisanorum, koja je kasnije privukla pažnju historičara kao model za kasniju križarsku književnost.
Pontone, Napoli
Pontone je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
483. pne.
Godina '''483. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Vibulana i Potita (ili, rjeđe, godina 271. Ab urbe condita). Oznaka 483. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
mini|Reljef s likom perzijskog kralja Kserksa u Perzepolisu
Pontone, Napoli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 137 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 458 m.
Noga
Komponente
Noga je struktura sa bruto anatomijom, što znači da je dovoljno velika da se vidi bez posebne pomoći. Njene komponente zavise od složenosti plana građe životinja. U ljudi i drugih sisara, noga uključuje kosti, mišiće, tetive, ligamente, krvne sudove, živce i kožu, sa njenim tv orevinama. U insekata, nogu također sadrži većinu tih elemenata, osim što oni imaju egzoskelet, koji zamjenjuje funkciju kostiju i kože.
1088
Godina 1088. (MLXXXVII) bila je prijestupna godina koja počinje u subotu po julijanskom kalendaru.
Nuevo San Miguel (razvrstavanje)
Nuevo San Miguel ima više značenja:
Reamker
Reamker (kmerski: រាមកេរ្តិ៍; ) je kambodžanski ep. Reamker je temeljen na Ramajani, izvorno napisanoj na sanskrtu, te adaptira osnovnu hinduističku ideju u kontekstu budističkih koncepata, prikazujući balans između dobra i zla u svijetu. Naslov epa na kmerskom znači "Rāmina slava". Kao i njegov uzor, Reamker je filozofska alegorija, koja kroz protagoniste, princa Preah Reama i kraljicu Neang Sedu, analizira ideale pravde i vjernosti.
U samom epu, teme povjerenja, ljubavi, odanosti i osvete prikazuju se kroz susrete između fantastičnih likova poput prinleva, divova, majmuna i sirena te jedne princeze. Ipak, Reamker se u nekim aspektima razlikuje od Ramajane, sadržeći dodatne scene i stavljajući veći naglasak na likove Hanumāna i Suvannamacche. Jedna od velikih razlika je i u prikazu glavnog lika; naime, iako se navodi da je Preah Reama inkarnacija hinduističkog boga Višnua, njegove karakteristike, kao i one drugih likova, u Kambodži se smatraju odlikama običnih smrtnika, a ne božanske odlike kao što je slučaj u Indiji. Kompleksna međuigra snage i slabosti likova, iako je isprepletena magijom, svejedno predstavlja odlike primarno ljudskog ponašanja.
Solimbergo, Pordenone
Solimbergo je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Lucignano, Firenze
Lucignano je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 238 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 306 m.
Nopalera, San Pedro Pochutla
Nopalera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 95 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 136 m.
San José Chico, Tacámbaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 220 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1868 m.
Colonia la Divina Providencia, Tamazula de Gordiano
Colonia la Divina Providencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1182 m.
Charles-François Daubigny
Charles-François Daubigny (Pariz, 15. veljače 1817. – Pariz, 19. veljače 1878.) bio je francuski slikar. Pripadao je Barbizonskoj školi i smatra se jednim od najvažnijih slikara čiji je rad doveo do razvoja impresionizma.
Životopis
Daubigny je rođen u obitelji umjetnika. Njegovo je zanimanje za slikarstvo poticao otac Edmond François Daubigny i stric minijaturist Pierre Daubigny.
Godine 1866. Daubigny posjećuje Englesku, u kojoj ostaje živjeti do 1870., godine u kojoj je izbio Francusko-pruski rat. U Londonu je sreo Claudea Moneta, s kojim je jedno vrijeme boravio u Nizozemskoj. U povratku u Francusku, upoznao je i mladog Paula Cézannea, još jednog važnog slikara impresionista na kojeg je imao velik utjecaj.
Sha‘bat Hāribah, Taiz
Sha‘bat Hāribah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Charles-François Daubigny
Životopis
mini|lijevo|230px|Karakteristični Daubignyjev pejzaž s prikazom rijeke [[Seine i pritoke Oise, 1868.]]
Sha‘bat Hāribah, Taiz
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1095 m.
Charles-François Daubigny
Životopis
Najplodnije razdoblje za Daubignyja bilo je desetljeće od 1864. do 1874., u kojem je gotovo uvijek slikao pejzaže uz rijeku s bujnom vegetacijom i vodenim pticama. Postoji anegdota da je Daubigny po završetku svakog rada dodavao jednu ili više patki u sliku ovisno o tome koliko mu se rad svidjeo. Po broju patki na slici se stoga može zaključiti koliko je sam autor bio zadovoljan kvalitetom svog djela.
Daubigny se vrlo teško odvajao od svojih najboljih radova: tvrdio je naime da "les meilleurs tableaux ne se vendent pas" (najbolje se slike ne prodaju). Vjerojatno je to bio razlog zašto su njegova najbolja djela bila najmanje poznata među njegovim suvremenicima.
Daubigny je bio proglašen oficirom Legije časti.
Njegovi sljedbenici bili su, osim sina Karla koji mu je pred kraj života pomagao završiti započete radove, Antonio Carvalho da Silva Porto, Pierre Damoye, Hippolyte Delpy e Achille Oudinot. Daubigny umire u Parizu u 61. godini života. Pokopan je na pariškom groblju Père-Lachaise.
Amado Nervo (razvrstavanje)
Amado Nervo ima više značenja:
Nuevo Santiago (razvrstavanje)
Nuevo Santiago ima više značenja:
La Crucecita, Ayutla
La Crucecita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ayutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1490 m.
Bioindikatori
Primena
Naše životno okruženje i faktički sva savremena hrana koju čovek koristi u ishrani, zbog korišćenja hemikalija u poljoprivredi, upotrebe svakakvih hemijskih đubriva, zagađivanja zemljišta, sadrže desetak puta manje biološki aktivnih supstanci od potrebne količine za zdrav organizam. I danas je već priznato u celom svetu da savremena hrana nažalost ne sadrži sve neophodne za čoveka mikronutriente.
Fizičke i hemijske metode jesu neophodne za procenu kvaliteta životne sredine hrane i vode, ali nisu i dovoljne. One daju prikaz trenutnog stanja datog biotopa, kada je zagađenje u pitanju. Zato je neophodno koristiti i biološke metode (bioindikatore). Zato se unazad više od četrdeset godina koriste bioindikatori za kontrolu životne sredine. Bioindikatori su vrste karakteristične za određeno klimatsko podneblje, region ili habitat; dominantne vrste u jednom biotopu, a i vrste čije iščezavanje ili ugroženost predstavlja rani signal upozorenja o degradaciji određenog ekosistema.
U novije vreme, bioindikatori su primarni činioci u zaštiti prirode, kao i u oblasti planiranja (na osnovu analiza učinka, analize stanje) i u prirodnim istraživanjima primene konzervacije. U zavisnosti od cilja i zadataka mnoge životinje i/ili biljne vrste imaju ulogu indikatora. Za procenu kvaliteta voda koriste se takođe u vodi otkriveni saprobiotički sistemi. Makrozoobentos ili grupa organizama koja veći deo ili čitav životni ciklus provodi na dnu vodenih ekosistema. Određene grupe makrozoobentosa (u koje spadaju određene vrste gljiva, bakterija i protozoa) predstavljaju bioindikatore voda i koriste se kao indikatori, jer su razni saprobiotici tipični samo za određeni stepen zagađenja.
Bioindikatori u prirodi
Bioindikatori u prirodi predstavljaju integralni i interdisciplinarni program odabranih sadržaja iz entomologije (nauka o insektima), zoologije, botanike i ekologije. U prirodi postoje biljne i životinjske vrste koje su pokazatelji „zdravlja“ ili stepena očuvanosti životne sredine, zbog svoje izuzetne osetljivosti i na najmanje negativne promene na staništu. Naime, negativne promene na staništu u konačnom ishodu mogu rezultirati nestankom vrsta sa posmatranog lokaliteta ili područja. Takve se vrste (pokazatelji) zovu bioindikatorske vrste u prirodi.
Leptiri su najbolji predstavnici, najraznovrsnijeg i brojčano najvećeg razreda (razreda insekata). Kako su dnevni leptiri zbog obojenosti krila, elegantnog leta lako uočljivi, veći broj ljudi ih svakodnevno uočava. Noćni leptiri, iako daleko brojniji, ponekad ne zaokupljaju toliko pažnje jer su manje uočljivi. Leptirima se bave i stručnjaci i naučnici koji u svojim istraživanjima pokušavaju otkriti i ukazati na određene pojave i stanje u prirodi. Dnevni i noćni leptiri su zato najznačajniji bioindikatori među insektima kopnenih staništa, i pokazatelji „zdravlja“ ili stepena očuvanosti životne sredine zbog svoje izuzetne osetljivosti i na najmanje negativne promene na staništu. Naime, negativne promene na staništu na kraju mogu izazvati nestanak vrsta sa posmatranog lokaliteta ili područja. Naučnici leptire u istraživanjima često koriste, a njihovi rezultati ujedno doprinose predlaganju ciljanih mera za njihovu zaštitu, a preko zaštite vrsta i zaštitu staništa, i čitavih ekosistema od kojih u najvećoj meri zavise leptiri. Takođe dnevni i noćni leptiri su važni za vrednovanje pašnjaka (travnjaka) na suvim ili vlažnim zemljištima, ali u manjoj meri i određenih tipova vegetacije žbunja i šuma. Naime, livadni ekosistemi su primarna staništa na kojima leptiri borave i zato su u novije vreme projekti vezani uz revitalizaciju travnatih površina sve prisutniji - a tu se kao osnovni objekti u istraživanju primenjuju dnevni i noćni leptiri.
Bačko-bodroška županija
mini|250px|desno|Bačka i Bodroška županija 1370. godine. mini|250px|Mapa županija u Bačkoj, Banatu i Sremu 1881—1882. godine Bačko-bodroška županija je bila županija, odnosno upravna jedinica habzburške Kraljevine Ugarske (između 18. i 20. veka), a potom i upravna jedinica pokrajine Banat, Bačka i Baranja u Kraljevstvu Srba, Hrvata i Slovenaca (1918-1921. godine). Nekadašnji prostor ove županije danas je podeljen između severne Srbije (veći deo) i južne Mađarske (manji deo). Upravno sedište županije bio je grad Sombor (danas u sastavu Srbije i autonomne pokrajine Vojvodine).
Površina županije bila je 10.362 -{km²}-, a u vreme zadnjeg popisa pre njenog rasformiranja (1910. godine) Bačko-bodroška županija je imala 812.400 stanovnika (gustina 78,4 st./km²).
Ime
Bačko-bodroška županija je dobila ime spajanjem imena ranijih zasebnih županija, Bačke i Bodroške. Ime Bačke županije nastalo je od imena grada Bača (mađ. Bács), dok je ime Bodroške županije nastalo od imena srednjovekovnog grada Bodrog (nalazio se blizu današnjeg Bačkog Monoštora), čije ime vodi poreklo od mađarskog oblika imena nekadašnjeg slovenskog plemena Bodrića (mađ. Bodrog), koje je u vreme doseljenja Mađara u Panonsku niziju živelo u Bačkoj.
U srpskom jeziku se kao oznaka za teritoriju na kojoj se ova županija nalazila pojavio naziv "Bačka", koji su kasnije prihvatili i Mađari (mađ. Bácska), iako je naziv „Bač“ (mađ. Bács) u mađarskom jeziku prvobitno označavao i grad i teritoriju.
Danas se geografsko-istorijski naziv Bačka (mađ. Bácska) koristi u Srbiji i Mađarskoj kao oznaka za područje koje je obuhvatala nekadašnja županija, a u administrativnom smislu, naziv se koristi i u imenima tri okruga na području Vojvodine (severnobački, zapadnobački, južnobački), kao i u imenu Županije Bač-Kiškun u današnjoj Mađarskoj.
Prirodne odlike
Bačko-bodroška županija bila je smeštena u južnom delu Panonske nizije između reka Dunava i Tise. Dunav je činio zapadnu i južnu granicu, a Tisa istočnu. Po svojoj površini od 10.362 -{km²}- ova županija bila je jedna od najprostranijih u tadašnjoj Kraljevini Ugarskoj. Severna granica nije bila prirodna, već je određena s obzirom na administrativne potrebe.
Sedimentacija eritrocita
thumb|right|250px|Određivanje brzine sedimentacije eritrocita Westergreen metodom
Sedimentacija eritrocita je jednostavan, varijabilan, ali i realan laboratorijski test koji se odnosi na brzinu taloženja eritrocita in vitro, uzetih iz pune venozne ili kapilarne krvi i pomješane sa rastvorom antikoagulansa u odnosu 4:1, izazvanu djelovanjem sile Zemljine teže.
Bačko-bodroška županija
Prirodne odlike
Predeo ove županije bio je nizijski i ravan, a u severnom delu delimično zatalasan (Telečka peščara). Pored obodnih tokova Dunava i Tise, koji su bili od velikog (nadregionalnog) značaja, na području županije je postojalo samo nekoliko manjih prirodnih tokova (Krivaja, Jegrička). Zbog toga je tokom habzburške vladavine prokopano više kanala, naročito u južnom delu županije.
Istorija
mini|levo|250p|[[Bačka tvrđava]] U srednjem veku na ovom području su postojale dve zasebne županije, Bačka i Bodroška. Bačka županija osnovana je u 11. veku i spada u najstarije županije srednjovekovne Ugarske, a prvi poznati župan ove županije, zabeležen 1074. godine, imao je slovensko ime Vid.
Posle Mohačke bitke 1526. godine, područje obeju županija došlo je pod upravu samozvanog srpskog cara Jovana Nenada, a zatim i pod upravu Osmanskog carstva, u čijem će sastavu ostati sve do kraja 17. veka. Tokom osmanskog razdoblja ovaj prostor je bio sastavni deo Segedinskog sandžaka.
Sedimentacija eritrocita
Karboksilne grupe iz sijalinske kiseline prisutne u eritrocitima stvaraju elektromagnetni naboj na njihovoj površini, koji održava stabilnost suspenzije eritrocita u plazmi.
Bačko-bodroška županija
Istorija
Tokom Revolucije 1848—1849. godine, Bačko-bodroška županija bila je poprište žestokih borbi, a Srbi su je uključili u sastav proklamovane Srpske Vojvodine. Bečki dvor je, posle revolucije, obrazovao na ovom području jednu zasebnu krunovinu Austrijske carevine, pod imenom Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat, koja je postojala od 1849. do 1860. godine. Tokom ovog razdoblja, Bačko-bodroška županija je bila ukinuta, a na njenom nekadašnjem području se najpre obrazuje Bačko-Torontalski okrug, koji je zatim podeljen na tri okruga, od kojih su se dva (Novosadski i Somborski) nalazili na području nekadašnje Bačko-Bodroške županije.
Torontalska županija
Nekadašnji prostor ove županije danas je podeljen između Srbije (veći, zapadni deo), Rumunije (manji, istočni deo) i Mađarske (sasvim mali deo na krajnjem severu).
Sedimentacija eritrocita
Sa porastom koncentracije plazmatskih proteina, fibrinogena, imunoproteina i drugih proteina, u akutnoj fazi, smanjuje se elektronegativni naboj na membrani eritrocita i kao posledica toga nastaje njihovo ubrzano taloženje. Nakon pojave akutne inflamatorne reakcije, dolazi do porasta sedimantacije eritrocita i to u periodu sa latencijom od 24-48 časova i u prosjeku traje 100-150 časova (4-6 dana).
Bačko-bodroška županija
Istorija
Zbog neslaganja sa odlukom Trijanonskog sporazuma, prema kojoj su severni delovi Baranje i Bačke pripali Mađarskoj, južnoslovensko stanovništvo ovih područja proglasio je stvaranje kratkotrajne Baranjsko-Bajske republike (1921. godine), za čijeg je predsednika izabran Petar Dobrović.
Torontalska županija
Prirodne odlike
U vreme Austrougarske uprave, Torontalska županija se nalazila na jugu Habzburške Ugarske i bila je pogranična ka Kraljevini Srbiji.
Bačko-bodroška županija
Istorija
Posle propasti ove republike, severni delovi Bačke su konačno pripali Mađarskoj, gde su ponovo organizovani kao Bačko-bodroška županija, a sedište ove županije bio je grad Baja. Ovakva županija postojala je do Drugog svetskog rata.
Nakon razgraničenja sa Mađarskom, od delova Bačke i Baranje koji su ostali u sastavu Kraljevstva SHS formira se nova Bačko-baranjska županija, da bi 1922. godine na ovom području bila obrazovana Bačka oblast, koja se ukida 1929. godine kada Bačka ulazi u sastav novoosnovane Dunavske banovine.
Tokom mađarske okupacije jugoslovenskog dela Bačke u Drugom svetskom ratu (od 1941. do 1944. godine), ovo područje je administrativno spojeno sa mađarskim delom Bačke. Tada se u okviru mađarskog okupacionog sistema ponovo uspostavlja Bačko-bodroška županija u granicama iz vremena Austrougarske.
Sedimentacija eritrocita
Metode za određivane brzine sedimentacije
Postoji veliki broj modifikacija makro- i mikrometoda za određivanje brzine sedimentacija eritrocita:
Referentne vrijednosti
Referentne vrijednosti sedimentacije eritrocita iznose:
Klinički značaj
Brzina sedimentacije eritrocita može da bude ubrzana ili snižena.
Brzina sedimentacije može da bude ubrzana u fiziološkim ili patološkim uslovima:
Brzina sedimentacije je snižena kod alergija, kod akutnog virusnog hepatitisa, kod policitemije, kod teških kaheksija, a i pojedini lekovi (npr. acetilsalicilna kiselina, kortizon i dr.) mogu inhibitoro da deluju na brzinu sedimentacije eritrocita.
Bačko-bodroška županija
Istorija
Posle Drugog svetskog rata i završetka okupacije, od severnog, mađarskog dela Bačke stvorena je nova Županija Bač-Kiškun sa sedištem u Kečkemetu, dok je južni, jugoslovenski deo Bačke uključen u sastav Socijalističke Autonomne Pokrajine Vojvodine i Socijalističke Republike Srbije. Na ovom području danas postoje tri okruga (severnobački, južnobački, zapadnobački) sa sedištem u Subotici, Novom Sadu i Somboru.
Stanovništvo
Po prvom popisu stanovništva iz 1715. godine stanovništvo je bilo malobrojno (oko 100.000) i uglavnom južnoslovensko (97,6%), a verski podeljeno na pravoslavne, odnosno Srbe (70%) i rimokatolike, odnosno Bunjevce i Šokce (30%).
Posle konsolidacije vlasti, Habzburzi su započeli sa intenzivnim naseljavanjem stanovništva. Najviše su se doseljavali Mađari i Nemci, ali i Srbi, Slovaci i Rusini. Javljaju se i nove veroispovesti, poput protestanata i grkokatolika („unijata“). Zbog ovog naseljavanja, već u prvoj polovini 19. veka procentualni udeo Južnih Slovena je pao na manje od polovine stanovništva (Prema popisu iz 1820. godine, Srbi, Bunjevci i Šokci činili su 44% stanovništva, Mađari 31,5%, a Nemci 24,5% ).
Posle razvojačenja Potisko pomoriške vojne granice 1751. godine, deo Srba iz bačkog Potisja odselio se u Rusiju (uglavnom na područje Nove Srbije i Slaveno-Srbije) i Banat.
Zbog intenzivne mađarske kolonizacije i politike mađarizacije nemađarskog stanovništva, etnički odnosi u županiji promenili su se tokom 19. veka u korist Mađara, ali je stanovništvo ostalo etnički mešovito. Popis iz 1910. godine je zabeležio da 363.518 (44,75%) stanovnika županije govori mađarski jezik, 190.697 (23,47%) nemački jezik i 145.063 (17,86%) srpski jezik. Od drugih jezika govorili su se slovački (30.137), rusinski (10.760), hrvatski (1.279) i rumunski (386), dok je 70.545 stanovnika zabeleženo u kategoriji „ostali jezici“, a tu su najvećim delom spadali bunjevački i šokački jezik.
Iako je na celom području Bačko-Bodroške županije došlo do mešanja stanovništva različitog etničkog porekla, veroispovesti i vremena dolaska, mogu se uočiti neke demografske odlike:
Amadores (razvrstavanje)
Amadores ima više značenja:
Torontalska županija
Prirodne odlike
Prostor županije pripadao je oblasti Banata i obuhvatao je njegove zapadne krajeve. Na severu granica okruga je bila reka Moriš, na zapadu, Tisa, a na jugozapadu i jugu Dunav. Istočne granice okruga mahom nisu bile vezane za prirodne činioce (reke, planine, itd.).
Cinco de Mayo, Jaumave
Cinco de Mayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Jaumave.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 168 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 679 m.
Torontalska županija
Prirodne odlike
Celokupno područje nekadašnje županije bilo je ravničarsko tle južne Panonije. Vodotoci su bili ravničarski (Dunav, Tamiš, Begej, Moriš), spori i često sa močvarnim okruženjem.
Istorija
Prostor Banata ušao je istorijske beleške u antičko doba. U ranom srednjem veku za ovaj prostor vodile su se borbe između Vizantije i njenih severnih suseda (Huna, Gepida, Avara, Bugara, i kasnije Ugara). Krajem srednjeg veka ovo je bio pogranični prostor između Ugarske i srpskih država (Sremske kraljevine, Kraljevine Raške, Srpskog carstva, itd). Ugarska je ovde u 14-15. veku obrazovala županiju pod današnjim nazivom. Potom je nešto manje od dva veka (16-18. vek) ovaj prostor bio u okviru Otomanskog carstva. Osmanlije su ukinule dotadašnju županiju i uspostavile Temišvarski pašaluk na ovom prostoru.
Habzburško carstvo preotelo je Banat od Osmanlija 1718. godine, a ovaj prostor tada postaje deo Tamiškog Banata, zasebne habzburške pokrajine. Ova pokrajina se ukida 1778. godine i njeni severni delovi se uključuju u sastav Habzburške Ugarske, dok južni delovi ostaju u sastavu Vojne granice. Tada se ponovo uspostavlja Torontalska županija. Tokom 18. veka pored starosedalačkih Srba i Rumuna doseljeni su i Nemci, Mađari, Ukrajinci i Slovaci. Posebno su u značajnom broju naseljeni Nemci.
Tokom Revolucije iz 1848/49. godine, ovaj prostor ulazi u sastav Srpske Vojvodine. Posle revolucije na ovom prostoru postojalo je Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat, koje je bilo kratkog veka (1849—1860.). Tokom ovog perioda, županija nije postojala, jer je vojvodstvo bilo podeljeno na okruge. Posle 1860. godine ovo područje je priključeno Habzburškoj Kraljevini Ugarskoj, a Torontalska županija je ponovo obrazovana. Ukidanjem jednog dela vojne granice, 1873. godine, ovo područje se takođe uključuje u Torontalsku županiju.
Posle Prvog svetskog rata ovde je obrazovana kratkotrajna tvorevina, Banatska republika, a potom ovaj prostor ulazi u sastav Banata Bačke i Baranje, pokrajine u sastavu Kraljevine Srbije i Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Torontalska županija je bila jedna od administrativnih jedinica Banata, Bačke i Baranje 1918-1919. godine. Dogovorom između Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca i Kraljevine Rumunije utvrđena je linija razgraničenja, kojom je prostor nekadašnje županije podeljen na veći, danas srpski deo (jugozapadna i središnja trećina) i manji, rumunski deo (severoistočna trećina). Od delova Banata koji su tada ostali u sastavu Kraljevstva SHS formirana je nova Torontalsko-tamiška županija. 1921. godine, prema odredbama Trijanonskog sporazuma, novouspostavljenoj nezavisnoj Mađarskoj predat je deo Banata uz grad Segedin, tj. nekoliko sela na krajnjem severu nekadašnje županije.
U međuratnom razdoblju naziv Torontal se i dalje očuvao u okviru mađarske županije Čanad-Arad-Torontal, dok je u okviru Rumunije postojao Tamiško-Torontalski okrug (1919—1950.).
Deo županije koji je nakon Prvog svetskog rata pripao Kraljevini SHS danas je u sastavu Srbije. Veći deo ovog područja pripada AP Vojvodini, dok je manji deo u sastavu Grada Beograda.
thumb|300px|Mapa županija u Bačkoj, Banatu i Sremu 1881—1882. godine
Stanovništvo
Po poslednjem austrougarskom popisu iz 1910. godine na području županije živelo je 615.151 stanovnika.
Stanovništvo prema maternjem jeziku (Popis 1910.):
Case Fraccaro, Treviso
Case Fraccaro je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Torontalska županija
Stanovništvo
Etnički razmeštaj: Iako je manje-više na području cele županije bilo mešovitih naselja, ipak se mogu uočiti određeni obrasci naseljavanja. Većinski Srbi mahom su naseljavali južni i središnji deo županije, a bilo ih je dosta i u gradovima. Nemci i Mađari su uglavnom bili naseljeni u gradovima i većim selima. Mađara je bilo širom županije, s tim što ih je bilo više u severnom delu. Rumunsko stanovništvo je bilo vezano za sela u jugoistočnom delu županije.
Case Fraccaro, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 54 m.
Popești, Vasilați
Popești je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Vasilați.
Torontalska županija
Upravna podela
Početkom 20. veka, upravna podela Torontalske županije bila je sledeća:
Vidi još
Vidi ostale bivše županije na tlu današnje Vojvodine:
Autoportret
Stari vijek
Najstariji je poznati autoportret egipatski iz 2650. pr. Kr., nađen u grobu Ptah-Hotepa kod Sakkare u blizini velikih piramida. Kipar je prikazao sama sebe, kako sjedeći na lađi modelira borbu veslača. Naznačio je svoje ime Niankh-Ptah. Ima i drugih egipatskih autoportreta iz tih dalekih stoljeća, npr. lik slikara koji moli pred bogom Thot iz 13. stoljeća pr. Kr. Prema Plutarhovim zapisima izradio je u Grčkoj Fidija svoj vlastiti lik na štitu, što ga je držala u ljevici partenonska boginja Atena, napravljena od zlata i slove kosti. Na tom je štitu prikazana borba Amazonka i Grka, a jedan od boraca je Fidija sam. Prema istim je zapisima Fidija bio štoviše optužen što je uklopio svoj lik na sveti kip boginje, atenske zaštitnice, i time počinio svetogrđe. Uz taj autoportret spominje povijest klasičnog svijeta više drugih, no kako je bio čitav antikni likovni izraz skloniji ostvarivanju tipa nego stvaranju individualnih značajki, to su u tom periodu autoportreti rijetki. Kasnije se, u hijeratskoj umjetnosti Bizanta, uopće i ne javljaju.
Srednji vijek
Tek u 9. stoljeću možemo utvrditi (835.) u Milanu u crkvi sv. Ambrozija na zlatnom antependiju autoportret zlatara Volvina. U daljem razvitku umijeća isto tako su rijetki nesumnjivi primjeri autoportreta, jedan od tih je iz 1180. godine španjolskog majstora Mattea u domu Santiago di Compostela. U gotskom ih periodu ima više, a pogotovo kasnije kad se prikazivanje ljudskog lika sve više oslobađa sheme, i kad se to prikazivanje sve više individualizira. Tad kipari često umeću svoje vlastite likove kao dekoraciju na dovratnicima, prozorima ili obrubima svojih plastičnih djela, kako to sebe kleše Petar Parler 1392. godine na prozorskoj galeriji katedrale u Pragu, a Lorenzo Ghiberti modelira svoj lik na dekorativnom obrubu Porte del Paradiso firentinske krstionice 1450. godine. Na šibenskoj katedrali, toj jedinstvenoj riznici umijeća, na vanjskom ukrasnom vijencu apside nalaze se klesane glave, za koje se drži da su poneke od njih autoportreti onih naših klesara, što su izvodili to kameno remek-djelo.
Renesansa
Pogotovo se služe slikari svih kulturnih zona od prijelaza gotike u ranu renesansu svojom zrcalnom slikom, tako da od pojave renesanse imamo redom autoportrete od svih značajnih umjetnika, i to ne samo u Italiji, već i na sjeveru, gdje braća Eyck upleću u svoje kompozicije vlastite likove. Njihovim usavršavanjem tehnike uljanih boja počinje tek pravi procvat autoportreta. Tehnika naime freska ili tempere ne omogućuje slikaru tako lako i tako direktno ostvarenje i oblikovanje vlastite slike, kao što to omogućuje tehnika uljenih boja. Taj tehnički moment kao i sasvim novo osjećanje za objektivnu prirodu u vrijeme renesanse stvorio je cijeli niz umjetničkih autoportreta sasvim nove draži. To promatranje i prepoznavanje svoje vlastite svijesti polazilo je usporedo s razvitkom umijeća, kako to dokumentiraju nebrojeni autoportreti kroz vjekove i stilske periode do dana današnjega. Sva ta djela, sve te ostvarene zrcalne slike renesanse, baroka, kao i sadašnjosti nisu drugo nego naslikana psihologija, koja po svojim primjerima otkriva više ili manje najvjernije i najtočnije tok samog razvitka čitave umjetnosti, jer su ti dokumenti najdirektniji. Govore o onima, koji su taj razvitak kroz stoljeća ponijeli, više nego suha pričanja ili šaroliki umjetnički životopisi, makar ih ispričala i najjača pera povijesti umjetnosti.
Portreti "assistenze"
Dakako da je sasvim druga stvar, kad su bezbrojni majstori unosili u svoje kompozicije čitav ili djelomičan lik, kao da oni sami prisustvuju prikazanom činu ili da djeluju kao lica vlastite svoje kompozicije. Takvi su portreti nazvani portreti "assistenze", a povijest umjetnosti navodi ih nebrojeno mnogo u svojim zapisima od najranijih faza do današnjih. Masaccio (1401. — 1428.) asistira kao lice jednomu od apostola na freski ''Plaćanje tributa sv. Petra'' u Firenci u Sta. Maria del Carmine. Benozzo Gozzoli (1420. — 1498.) isto je tako prikazao sebe na freski Pohod triju kraljeva u firentinskoj palači Riccardi, a na isti su način i drugi majstori uklapali svoj lik u svoje slike, kao Ghirlandajo, Perugino, Rafael, Hans Holbein stariji, Grünewald, Veronese i mnogi drugi.
Takvi autoportreti "assistenze" imali su ponekad i biografske oznake u vezi s prikazom slike. Rogier van der Weyden prikazuje sebe kao svetog Luku, gdje slika Bogorodicu. Taj isti motiv iskorišćuju kasnije mnogi slikari. Brojni su Dürerovi autoportreti sasvim biografske naravi. Dürer još kao dijete crta svoj autoportret, kad mu je bilo 13 godina. On slika i crta sebe u raznim dobima; od njega je crtež u kojem prikazuje sebe i na svojem tijelu označuje bolno mjesto. Dürer kao i Holbein često u svojim slikama upotrebljava svoj lik. Anegdotski slika na primjer Bassano (1510. — 1592.) sebe u krugu obitelji. Slično postupa čitav niz nizozemskih slikara: Brouwer (1605. — 1638.) u krugu svojih vinskih drugova, D. Teniers (1610. — 1690.) u kneževskoj galeriji Bruxellesa, Gerard Dou (1613. — 1675.) kao promatrač ulične scene. Pogotovu slikari 18. stoljeća prikazuju svoje autoportrete anegdotski. Takvi su opisni prikazi od W. Hogartha, Charlesa van Looa (1705. — 1765.), Daniela Chodowieckog (1726. — 1801.) Kao kakvi biografski podaci čine se poneke slike i velikog Goye (1746. — 1828.), na tim se slikama nazire među drugim prikazanim licima i maska velikog satiričara. Takva je Goyina slika vojvotkinje Albe i Goye, uz ostale takav je Goyin Zavodnik.
Bačko-bodroška županija
Stanovništvo
Ovo etničko i versko bogatstvo i izmešanost stanovništva očuvalo se na nekadašnjem području Bačko-Bodroške županije i posle njenog ukidanja 1918. godine.
Autoportret
Portreti "assistenze"
Od stotine crtanih i slikanih Rembrandtovih autoportreta mogla bi se sastaviti najrječitija autobiografija tog izuzetnog velikog slučaja europskog umijeća. Jedna bi od slavnih stranica te čudesne životne knjige bila njegova slika sa Saskijom. U crtane ili slikane autobiografije umjetnika pripadaju i one bezbrojne autokarikature, što su ih umjetnici sami izveli služeći se svojim vlastitim licem. Putne su bilješke raznih umjetnika pune takvih autobiografskih dokumenata (Delacroixov dnevnik). Prikazi anegdota u vezi s autoportretima bili su i u 19. stoljeću česti, tako M. v. Schwind (1804.—1871.), F. Krüger (1797.—1857.), A. v. Menzel (1815.—1905.), Gustave Courbet koji slika svoj vlastiti doček (Bonjour, Monsieur Courbet) i izrađuje sliku svoga ateljea sa svim svojim modelima i znancima okolo sebe. I Wilhelm Leibl prikazuje sebe sa svojim prijateljem u lovu u tipičnoj genre-slici. Biografske su naravi i autoportreti Van Gogha. No oni nisu drugo nego tragični dokumenti, bolje rečeno ispovijedi, zapisi o stanicama križnog puta, koje je ta svijest u svojem mučeništvu prošla. Ti Van Goghovi autoportreti tumače i osvjetljuju u naše dane psihološko značenje autoportreta, kao što to pokazuju sve one ostvarene zrcalne slike iz različitih stilskih doba, koje ne imitiraju spoljašnji običan odraz, već naprotiv ostvaruju i interpretiraju onu nutarnju vitalnost same žive svijesti stvaraoca. Sigurno je, da su takvi autoportreti u velikom broju likovnih, dokumentarnih i autobiografskih rijetki. U takvim autoportretima je uhvaćena životna dinamika, oni nisu samo prikaz nekih patetičkih poza samodopadnih gesta i izraza, i narcisoidnih imaginacija, oni nisu dobra ili loša, namještena ili uhvaćena gluma pred zrcalom, već u njima živi svijest, oni su i bez ikakvog dekorativnog pribora i izabranih gesta čisti i najdirektniji izraz.
Autoportret u umjetnosti Hrvata
mini|[[Miroslav Kraljević: Autoportret sa psom, 1910., ulje, 110 x 85,5 cm, Moderna galerija, Zagreb]] Novovjekovni razvitak slikarske i kiparske umjetnosti u Hrvatskoj donosi čitav niz autoportreta naših umjetnika i likovnih radnika. Od Karasa do najmlađih postoje gotovo od svih redom autoportreti. I oni najneznatniji likovni radnici držali su da im je dužnost da svoja lica spase za vječnost. Među tim ostvarenjima ponajviše je takvih, koji imadu vrijednost kulturnohistorijsku, manje ih ima značajnih likovno, a najmanji je broj onih, koji su bilo psihološkog bilo autobiografskog značenja. Svakako se ističu neki naročito, od starijih autoportreta F. Quiquereza. On je slikao sebe kao Sv. Jurja u crnogorskom ruhu. Imamo i a. "assistenze", tako kod Medovićevih slika u palači Odjela za prosvjetu u Zagrebu. Lik s prvog plana na slici Splitski sabor je lik samog Medovića. Iveković je sebe naslikao u svojim nekim kompozicijama, isto je tako sebe J. Kljaković naslikao na svojoj freski Mojsija u zagrebačkoj crkvi Sv. Marka, kao i na dekoraciji u Trgovinskoj komori. Likovno se osobito ističu autoportreti M. Kraljevića s psom (Strossmayerova galerija) i autoportret s lulom (Salon Ulrich). Autoportret Josipa Račića je jedinstven psihološki portret, koji je likovno na visokoj razini, a psihološki opet kao da svojom dubokom i teškom sumornošću zbijeno priča kratki i tragični put te izvanredne svijesti i darovitosti. Među mnogim autoportretima kasnijih generacija valja napose istaknuti autoportrete Uzelca. Autobiografskog značenja su autoportreti Ljube Babića od 15. do 50. godine u nekih 20 varijanata. I Šulentić, Miše, Tartaglia, Junek i drugi, pogotovu Becić izrađuju od vremena na vrijeme svoje likove, koji su likovno zanimljivi, a da ne ulaze u psihološki kompleks. Međunarodno priznanje su stekli autoportreti u bronci Ivana Meštrovića i Tome Rosandića, toliko karakteristični po gesti.
Nuevo Santo Domingo (razvrstavanje)
Nuevo Santo Domingo ima više značenja:
Bačko-bodroška županija
Upravna podela
mini|250p|Grad Subotica 1914. godine Početkom 20. veka, upravna podela Bač-Bodroške županije bila je sledeća:
Врандол
Врандол је насеље у Србији у општини Бела Паланка у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 372 становника (према попису из 1991. било је 410 становника).
Bačko-bodroška županija
Gradovi
Početkom 20. veka, najveći gradovi županije bili su: Subotica (82.000 stanovnika), Novi Sad (30.000) i Sombor (30.000). Ovo preimućstvo Subotice treba uzeti s obzirom, budući da je pod gradom bilo niz salašarskih naselja (npr. Palić, Kelebija), koja su danas samostalna naselja u okruženju Subotice.
Vidi još
Vidi ostale bivše županije na tlu današnje Vojvodine:
Врандол
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Amanalco (razvrstavanje)
Amanalco ima više značenja:
Too Short a Season
Epizoda je postala predmetom kritike zbog loše dizajnirane šminke kojom se nastojalo dočarati brzo pomlađivanje admirala Jamesona.
Radnja
Kada se sa svojom suprugom teleportira na brod, pokaže se da je Jameson teško bolestan starac u kolicima. Međutim, u sljedećih nekoliko dana, Jameson se počne neobjašnjivo pomlađivati. Kako bi otkrio o čemu se radi, Picard posjeti Jamesona u njegovoj kabini te nakon kratke prepirke, Jameson mu otkrije kako si je nedavno u organizam ubrizgao ogromnu količinu eksperimentalnog tuđinskog lijeka kako bi usporio napredovanje svoje bolesti. Međutim, riječ je o lijeku koji kao nuspojavu ima ubrzano pomlađivanje.
Po dolasku u orbitu Mordana IV, bitno pomlađeni Jameson preuzme zapovjedništvo nad akcijom spašavanja talaca te teleportiravši se na površinu, spasilački tim pronalazi Karnasa. Odmah po dolasku u Karnasovu rezidenciju mladi admiral Jameson padne u nesvijest, srušivši se na pod. Doktorica Crusher otkrije kako je lijek za pomlađivanje nanio nepopravljivu štetu Jamesonovim unutarnjim organima i stoga je smrt neizbježna. Vidjevši Jamesona kako pati, Karnas shvati kako je zadovoljio svoju želju za osvetom.
Nekoliko trenutaka kasnije, Jameson umre, a Picard i Karnas dogovore puštanje talaca mirnim putem.
Ah, Ahilej
Ah, Ahilej je bend iz Beograda, osnovan 1999. godine.
Laurion
Laurium, Laurion ili Laureion (Λαύριον ili Λαύρειον, Thoricum prije 1000-ih pne., radionice Ergastiri 'od srednjeg vijeka do ranog 19. vijeka) je gradić u jugoistočnom dijelu Atike u Grčkoj te sjedište općine Lavreotiki. Postao je slavan u klasičnoj antici po svojim rudnicima srebra koji su bili glavni izvor prihoda za atensku državu te korišteni za kovanje srebrnjaka; također je došao na zao glas zbog postupanja s robovima koji su tamo bili upoleno. U suvremena je vremena poznat kaoLavrio ili  Lavrion. Koristi se kao morska luka, iako daleko manje važna od obližnjeg Pireja.
Nalazi se oko 60 km jugoistočno od Atene i Keratee i sjeverno od rta Sounio.
Laurium se nalazi u zaljevu koji gleda na otok Makronisos (Helena u antici) na istoku. Luka se nalazi u sredini, a stambene četvrti Lavrija su planirane. GR-91 prolazi kroz Lavrio na jug prema Souniou.
Chinteni, Chinteni
Chinteni je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Chinteni.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2746 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 501 m.
Sorbolongo, Pesaro e Urbino
Sorbolongo je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 80 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 344 m.
Bossotti, Brescia
Bossotti je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
Rancho Negro, Matamoros
Rancho Negro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.