cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Tinaja, Xilitla
La Tinaja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Xilitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 368 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 535 m.
Radio Futog
Radio Futog je lokalna radio stanica iz Futoga koja emituje svoj program na teritoriji Futoga u saradnji sa Кulturnim centrom "Mladost" u Futogu.
Osnivanje i prve godine rada
Radio Futog je osnovan 20. juna 1995. godine. Program Radija Futoga se emituje 24 časa na frekvenciji 99,5 Mhz.
Informativni, muzički, zabavni i komercijalno-marketinški program su osnova programske koncepcije Radija Futoga. Na talasima radija intenzivno se emituju servisne informacije od značaja za područje Futoga, slušanost radija doseže oko 23 km u poluprečniku i pokriva u celosti teritoriju Futoga.
Popodnevni i večernji program je baziran na interesantnim informacijama iz sveta muzike, filma, kulture a zastupljene su i servisne informacije u vidu najava za sutrašnji ili predstojeće dane.
Radio Futog je podržao i medijski propratio brojna dešavanja u Futogu. Od svog osnivanja emituje isključivo narodnu muziku, turbo-folk i novokomponovanu narodnu muziku.
Radio Futog se emitije uglavnom uživo. Radio Futog je radio-stanica koja emituje informativno-komercijalni program čiju programsku politiku, čine gradske vesti i informacije o dešavanjima u politici, sportu i kulturi.
Ribarci (razvrstavanje)
Reč Ribarci je izvedenica od reči ribar, može značiti:
Srbija:
Republika Makedonija:
Oraov Dol
Oraov Dol naselje je u Republici Makedoniji, u središnjem države. Oraov Dol pripada opštini Čaška.
Prirodni uslovi
Naselje Oraov Dol se nalazi u istorijskoj oblasti Azot. Naselje je smešteno u dolini pritoke reke Babune. Jugozapadno od naselja izdiže se planina Babuna. Nadmorska visina naselja je približno 580 metara.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Oraov Dol je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 3 stanovnika.
Prema istom popisu pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Modern Sounds in Country and Western Music
Modern Sounds in Country and Western Music je studijski album koga je 1962. snimio američki R&B pjevač Ray Charles. Sastoji se od popularnih country, folk pjesmi koje je Charles obradio u stilu tadašnje zabavne muzike, prije svega R&B, soula i jazza. Četiri pjesme s albuma su postale hit singlice, a jedna od njih - I Can't Stop Loving You je postala zlatna ploča. Album, koji je predstavljao dotada nezapamćenu fuziju na rasnoj osnovi odvojenih žanrova kao što su country i soul, dodatno je utvrdio status Charlesa kao mainstream muzičara. Također je predstavljao jedan od prvih albuma u historiji američke zabavne muzike u čijem je stvaranju izvođač imao punu kreativnu kontrolu. Mnogi kritičari ovaj Charlesov album smatraju najboljim u njegovoj karijeri.
Originalni LP
Produkcija: Ray Charles i Sid Feller.
Bărbătești, Cucuteni
Bărbătești je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Cucuteni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 165 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 285 m.
Gornji Milanovac
Gornji Milanovac je gradsko naselje u Srbiji u opštini Gornji Milanovac u Moravičkom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 24216 stanovnika (prema popisu iz 2002. bilo je 23982 stanovnika).
Do 1859. grad je nosio ime Despotovac, po reci koja protiče kroz grad. Gradu je po nalogu kneza Miloša Obrenovića promenjeno ime u Gornji Milanovac.
Geografske odlike
Gornji Milanovac se nalazi između planina Rudnik na severu i Vujan na jugu. Gornji Milanovac zahvata kotlinu oko reke Despotovica koja izvire ispod Rudnika i teče ka jugu.
Grad je smešten duž zapadne strane evropskog puta E763, između LJiga i Čačka.
Klima je kontinentalna, ali vrlo hladna; grad po broju stepen-dana stoji odmah iza Sjenice.
Istorija
mini|levo|230p|[[Zgrada Okružnog načelstva u Gornjem Milanovcu|Zgrada starog suda, prva zgrada u novoosnovanoj Despotovici.]] Gornji Milanovac je osnovan 1853. smešten u dolini reke Despotovice i jedan je od najmlađih gradova Srbije. Mesto na kome je grad počeo da se razvija zvalo se Divlje polje. Polje je pripadalo selu Brusnica koja je za vreme turske vladavine bila sedište turskih begova. Krajem 1850. za okružnog načelnika Rudničkog okruga dolazi Mladen M. Žujović koji odmah uviđa sve nepogodnosti Brusnice kao naselja, a posebno kao administrativno-političkog centra, i čini sve napore da se naselje izmesti na pogodnije mesto. Jednog jesenjeg dana 1851, Žujović i Gaja Riznić, član suda, izlaze u Divlje polje, kako bi videli da li je moguće tamo izmestiti naselje; očarani lepim jesenjim danom, čistim i svežim vazduhom, dolinom kroz koju protiče reka i pogledom na Rudnik i Vujan, Gaja predlaže Žujoviću da se tu premesti varošica. Žujović to prihvata, a kasnije, po saglasnosti Brusničana, on od državnih vlasti traži dozvolu za premeštaj naselja.
Uoči Đurđevdana 1852, 22. aprila, u Divlje polje dolazi komisija iz Beograda. Predsednik komisije za određivanje lokacije na Divljem polju bio je Trivun Novaković, zet Jakova Obrenovića, jedno vreme i načelnik Rudničke nahije (mada drugi izvori navode da je predsednik komisije bio Stevan Knićanin ).
Ukazom kneza Aleksandra Karađorđevića iz 1853. godine počinje izgradnja novog naselja koje po reci dobija ime Despotovica, da bi mu konačno ime Milanovac posebnim ukazom dao Knez Miloš Obrenović 1859. u spomen svog starijeg brata, vojvode Milana Obrenovića.
Posle kraćeg vremena 1852, iz Beograda dolazi bečki inženjer Kamnik, koji pravi plan za grad i sa saradnicima čitavo leto razmerava ulice i parcele. Time Gornji Milanovac postaje prvi grad u Srbiji čiji je potpuni plan grada napravljen pre njegove izgradnje, sa ulicama koje se ukrštaju pod pravim uglom. Naredne godine se održava licitacija za podizanje velikog zdanja za okružno načelstvo, sud, poštu i druge ustanove. Indžinir Šulc, Nemac iz Pančeva, dobija posao na licitaciji, a zgrada koju je sagradio danas je spomenik kulture (u narodu poznata kao Stari sud). Ko god je hteo da se naseli u mestu, dobio je plac besplatno, pa se do 1856. (kada je već sve preseljeno iz Brusnice) u Despotovici gradi više od 100 kuća za nove stanovnike - činovnike, trgovce i zanatlije.
Crkva Sv. Trojice je građena uporedo sa gradom a završena je 1862. godine. Grad je sagrađen kao prestonica Drugog srpskog ustanka (Takovo je udaljeno 10km od centra grada).
Spomenici kulture
Spomenici kulture od velikog značaja u samom naselju su: Detaljan spisak svih spomenika možete naći u posebnom članku.
desno|mini|250p|[[Muzej rudničko-takovskog kraja.]]
Biblioteka
Biblioteka „Braća Nastasijević“ postoji još od 1857., tada osnovana pod nazivom Čitalište varoši Despotovica (raniji naziv grada), a današnji naziv je dobila 2000. po čuvenoj umetničkoj porodici Nastasijević. Nalazi se u zgradi Starog suda na trgu kneza Mihaila. 1966. je postala deo Radničkog univerziteta, a od 1970. Kulturnog centra. Samostalna ustanova je postala 1995. Biblioteka ima fond od preko 100.000 knjiga, u svom sastavu ima i knjižaru, a bavi se i izdavačkom delatnošću.
Biblioteka u svom sastavu ima četiri izdvojena odeljenja u Vraćevšnici, Pranjanima, Brđanima i na Rudniku. Rudničko odeljenje je najstarije, nastalo 1921. kao Narodna knjižnica i čitaonica. Od 1970-ih je smešteno u Domu kulture i ima fond od preko 10.000 knjiga. 1970. su nastala izdvojena odeljenja u Vraćevšnici i Pranjanima, odeljenje u Vraćevšnici ima oko 6500 knjiga, dok Pranjansko ima 5000 knjiga. U Brđanima je izdvojeno odeljenje otvoreno 19. aprila 2005., a ima preko 3000 knjiga.
Međunarodni bijenale umetnosti minijature
Svake druge godine se održava „Međunarodni bijenale umetnosti minijature“, na kome izlažu umetnici iz čitavog sveta. Jedini uslov da bi delo, koje mora biti originalno, moglo da bude uzeto u razmatranje od strane žirija je da može da se smesti u kocku stranice 10cm i da je nastalo u poslednje dve godine u odnosu na godinu održavanja bijenala. 2010. je održan jubilarni 10. bijenale minijature.
Muzeji i galerije
U gradu postoji Muzej rudničko-takovskog kraja, Moderna galerija Kulturnog centra u zgradi Starog suda, Likovna galerija Kulturnog centra otvorena 2008., kao i Ustanova za kulturu pri Skupštini opštine - Kulturni centar Gornji Milanovac, osnovana 1970. godine.
Rok muzika
U Gornjem Milanovcu je osamdesetih i devedesetih godina XX veka bila aktivna rok-scena koja je izrodila jednu od najpoznatijih srpskih grupa devedesetih, Bjesove, a Milanovčanin Predrag Drčelić Skaki je bio predvodnik pank-rok grupe Trula koalicija. Poznate grupe tog vremena bile su i: An Fas, GM Undergrounders, Skarlet i Čudna Šuma.
Početkom dvehiljaditih najpoznatija rok grupa su i dalje Bjesovi, a tu si u Plišani mališan, Morbid Cow, Strah od DŽeki Čena , Parnassus i drugi.
Folklor i narodna muzika
U opštini ima nekoliko kulturno-umetničkih društava koja se bave folklorom i pevanjem izvornih pesama, kao i jedno amatersko pozorište. Od 1987. godine u Gornjem Milanovcu radi Folklorni ansambl „Tipoplastika“, jedno od najvećih kulturnih udruženja rudničko-takovskog kraja, dok je Kulturno-umetničko društvo „Šumadija“ formirano 2006. godine i danas ima više od 600 članova.
Ostalo
Zanimljivo je da u gradu ne postoji bioskop, iako Kulturni centar pušta projekcije određenih filmova u sali Doma kulture, a jedina bioskopska zgrada je srušena 2009. godine, iako je prema mišljenju Zavoda za zaštitu spomenika kulture bila arhitektonski značajna.
Gornji Milanovac je drugi grad u Srbiji koji je 1999. godine izdao svoju „Multimedijalnu monografiju opštine Gornji Milanovac“, odmah posle Beograda, zahvaljujući Aleksanderu Krsmanoviću, a koja može da se nađe u Narodnoj biblioteci Srbije.
Ubrzani razvoj
U bivšoj SFRJ Gornji Milanovac se posebno razvijao posle rata i bio je jedan od najrazvijenijih industrijskih centara. Razvile su se dve dobro locirane industrijske zone, jedna se nalazi južno od grada, a druga na samom ulazu u grad od Beograda, na jugoistočnoj strani. U njima se nalaze poznate fabrike: PIK Takovo (sada Svislajon Takovo), Metalac, Modna konfekcija Rudnik, FAD, Zvezda-Helios, Tipoplastika i dr.
Doba vladavine Slobodana Miloševića i Socijalističke partije Srbije označili su kraj gornjomilanovačkog „privrednog čuda”. Nekoliko nekadašnjih socijalističkih giganata je propalo, te su početak ovog veka dočekali u stečaju ili nadomak njega.
Privreda početkom 21. veka
Nekadašnje veliko građevinsko preduzeđe GRO Graditelj, osnovano još 1959., koje je decenijama gradilo stanove, hale i dr., se zbog slabog poslovanja i nakon kupovine od strane Eurotrend inženjering, preorijentisalo se na izgradnju putne infrastrukture.
Metal Seko je kupljen od strane Avala Metalprometa, koju je posle preuzela kompanija Merkur, a od 2009. nosi naziv Merstil Profajl.
PIK Takovo, osnovan još 1947. i nekada jedan od najvećih proizvođača hrane i pića, je tokom 90-ih usled sankcija i ograničenja tržišta upao u velike probleme. Početkom 21. veka kompanija je uspela da se delimično povrati i izbegne stečaj, a 2004. PIK Takovo je na tenderskoj prodaji kupljeno od strane Svislajona, tako da danas radi pod imenom Svislajon Takovo.
Neka od najpoznatijih preduzeća Gornjeg Milanovca su „9. septembar“, „Merstil“, „AD Rudnik“, „Zvezda-Helios", „Metalac“, „Tetra Pak“, „Papir Print“, „Svislajon Takovo“, „Spektar“, „Tipoplastika“, „Flint Grup Balkan“, „FAD“, „Planeta računari “, „Interplet gradnja“, „Foka“, „Es-grup“, „Semiks Tehno“ i „Alfa suport“.
Obrazovanje
mini|desno|260p|Gimnazija Takovski ustanak. Grad ima četiri osnovne škole, tri srednje škole (gimnazija, tehnička i ekonomska) i tri vrtića.
Osnovne škole:
Srednje škole:
Najstarija srednja škola u gradu je Gimnazija „Takovski ustanak“, osnovana 1879., Tehnička škola „Jovan Žujović“ je osnovana 15. maja 1961., dok je najmlađa Ekonomsko-trgovačka škola „Knjaz Miloš“ koja je osnovana 1. juna 1990. godine.
Gradovi pobratimi
desno|mini|250p|Pogled na zgradu starog suda iz pravca parka. desno|mini|250p|Ulica Kneza Aleksandra kod hotela Šumadija. Gornji Milanovac se pobratimio sa gradovima:
Demografija
desno|mini|250|Pogled na Gornji Milanovac, u prvom planu gradski trg, park, zgrada skupštine opštine i crkva Svete trojice.
U naselju Gornji Milanovac živi 18869 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 36,8 godina (35,9 kod muškaraca i 37,6 kod žena). U naselju ima 7786 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,08.
Turizam
Ovaj šumadijski kraj pun je istorijskih mesta: Takovo, spomen park Brdo mira, etno kuće na Rudniku i u Koštunićima, muzeji. Na brdu nasuprot grada, pored ibarske magistrale, nalazi se čuvena „Norveška kuća“ (ranije kuća jugoslovensko-norveškog, a sada srpsko-norveškog prijateljstva).
U selu Vraćevšnica se nalazi čuveni istoimeni manastir.
U selu Gornja Crnuća nalazi se konak kneza Miloša Obrenovića iz kojeg je vladao Srbijom od Drugog srpskog ustanka do 1818. godine kada je prestonica preseljena u Kragujevac.
Izletnička mesta su Takovo, Savinac, Rudnik i Ždreban.
Krajem avgusta se u gradu održava „Milanovački kotlić“, takmičenje u kuvanju riblje čorbe. Svakako kuriozitet, s obzirom da se u Despotovici ne može uloviti ni jedna riba teža od 100 grama...
Sport
desno|mini|250p|Stadion FK Metalac desno|mini|250p|Sportska hala „Breza“ U Gornjem Milanovcu postoji preko 40 sportskih klubova. U gradu trenutno postoje dva stadiona, stadion SD Takovo i stadion FK Metalac, jedan gradski bazen, četiri školske sale i sportska hala „Breza“ čija je izgradnja završena 2008. godine. Hala Breza ima kapacitet od 1.500 sedećih mesta, a površina hale je 3.500 m2.
Dva glavna fudbalska kluba u gradu su FK Takovo koji je član Sportskog društva Takovo, a osnovan je 1911. godine i trenutno se takmiči u Zoni Morava i FK Metalac koji je osnovan 1961. godine i trenutno se takmiči u Prvoj ligi Srbije. U gradu funkcioniše još nekoliko fudbalskih klubova, koji se takmiče u opštinskom rangu takmičenja. KMF Metalac-Kolorado se takmiči u Drugoj futsal ligi Zapad.
OK Takovo je osnovan 12. januara 1976. i u svom sastavu ima mušku i žensku seniorsku ekipu: OK Metalac-Takovo (seniori) igra u Drugoj ligi Zapad, dok OK Takovo-Zvezda Helios (seniorke) igra u Prvoj ligi Srbije.
ŽRK Metalac AD je osnovan 1961. godine i trenutno se takmiči u Prvoj rukometnoj ligi Srbije, drugom rangu takmičenja, a prethodni naziv kluba je bio Tipoplastika. Ranije je u gradu postojao i Muški rukometni klub Tipoplastika, koji se većinom takmičio u drugom i trećem rangu takmičenja, ali je ugašen polovinom 2000-ih. 2012. je osnovan novi muški rukometni klub pod imenom RK Omladinac, što je bilo ime prvog rukometnog kluba u gradu iz 1959.
OKK Takovo je osnovan 15. januara 1972. i danas je orijentisan na rad sa mlađim kategorijama, bez seniorskog tima. Najveći uspesi košarkaškog kluba su igranje u Drugoj saveznoj ligi Jugoslavije početkom 1980-ih, nekoliko pobeda protiv prvoligaških ekipa u Kupu, kao i više medalja njenih članova sa evropskih i svetskih prvenstava za mlađe kategorije. Od 1971. u Milanovcu funkcioniše Karate klub Takovo, koji je jedan od najstarijih klubova u Srbiji i član je Karate federacije Srbije.
Kuglaški klub Metalac je standardan član Superlige Srbije. Klub je nekoliko puta završavao kao viceprvak Srbije, a osvajao je i Kup Srbije. Streljačko društvo Dragan Jevtić Škepo spada u najtrofejnije srpske streljačke družine.
Slobodan Princip
Slobodan Princip Seljo (1914 — 1942), učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Predratna biografija
Rođen je 25. maja 1914. godine u mestu Hadžićima, kod Sarajeva. Njegov otac Jovo, bio je rođeni brat Gavrila Principa - pripadnika „Mlade Bosne“ i atentatora na austrougarskog prestolonaslednika Franca Fredinanda, 1914. godine.
Politički rad je nastavio i kao student Tehničkog fakulteta u Beogradu. Zbog angažovanog političkog rada primljen je u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ), a kasnije je i izabran za predsednika Udruženja bosanskohercegovačkih studenata „Petar Kočić“. Ovo društvo je imalo značajnu ulogu u okupljanju i organizovanju studenata i uspostavljanju veza sa radničkom, školskom i seljačkom omladinom. Tokom školskih raspusta, Slobodan je s članovima Udruženja, obilazio mesta širom Bosne i Hercegovine, gde su održavali priredbe i manifestacijske zborove. Tokom 1938. godine, obišli su Tuzlu, Doboj, Derventu, Banja Luku, Prijedor, Sarajevo i Mostar. Na Beogradskom univerzitetu, Slobodan je aktivno sarađivao sa drugim istaknutim omladinskim rukovodiocima, a pre svega sa - Ivom Lolom Ribarom, Veljkom Vlahovićem, Osmanom Karabegovićem, Mahmutom Bušatlijom i drugima. Zbog revolucionarnog rada više puta je hapšen i proganjan od policije.
Drugi svetski rat
U toku napada Nemačke na Kraljevinu Jugoslaviju, 6. aprila 1941, Princip je služio kao rezervni potporučnik Vojske Kraljevine Jugoslavije. Posle kapitulacije, izbegao je zarobljavanje i vratio se u Sarajevo, gde je aktivno radio na pripremama ustanka. Juna 1941. imenovan je za člana Vojnog rukovodstva za BiH, a u julu iste godine postao je komandant Oblasnog vojnog štaba za sarajevsku oblast. Ubrzo nakon toga, zajedno sa Hasanom Brkićem, Slavišom Vajnerom i drugim partijskim aktivistima otišao je na Romaniju, gde je pokrenuo opštenarodni ustanak. Pod njegovom komandom formiran je Romanijski partizanski odred i izvedene su prve oružane akcije na Romaniji, a kasnije i borbe za oslobođenje Rogatice. Početkom februara 1942. godine, imenovan je za komandanta Operativnog štaba NOV I PO za istočnu Bosnu.
Bizmark broon Y
Bizmark broon Y je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 346,389 Da.
Slobodan Princip
Drugi svetski rat
U toku Treće neprijateljske ofanzive, razboleo se od pegavog tifusa, od čega je i umro. Sahranjen je u Grobnici narodnih heroja u spomen-parku Vraca, na Trebeviću, kod Sarajeva.
Ukazom Vrhovnog štaba NOV i POJ, 6. novembra 1942. godine, proglašen je za narodnog heroja, među prvim borcima NOV i POJ. U „Biletenu Vrhovnog štaba“ br 20-22 o proglašenju Slobodana Principa za narodnog heroja piše:
L'Acqua, Pistoia
L'Acqua je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Seč (Kočevje, Slovenija)
Seč je naselje u slovenskoj Općini Kočevju. Seč se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 0 stanovnika.
L'Acqua, Pistoia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 602 m.
Philippe Debureau
Philippe Debureau (Hinges, 25. travnja 1960.), umirovljeni francuski rukometaš i reprezentativac koji je igrao na poziciji desnog vanjskog. Cijelu igračku karijeru proveo je u Francuskoj, igrajući u nekoliko različitih klubova; najveći uspjeh bilo mu je igranje finala nacionalnog kupa s US Dunkerqueom 1991. godine, gdje je Dunkerque izgubio od Vénissieuxa.
Za reprezentaciju je igrao od 1985. do 1992. godine te je osvojio nekoliko međunarodnih odličja, od kojih je svakako najvažnija brončana medalja s Olimpijskih igara 1992. godine u Barceloni. Uz to, ima i srebrnu medalju s Mediteranskih igara. Na Svjetskom prvenstvu 1990. godine u Čehoslovačkoj, Debureau je bio treći najbolji strijelac turnira s 39 postignutih golova.
Gasparini, Piacenza
Gasparini je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 176 m.
Sega-Malcanton, Venezia
Sega-Malcanton je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 312 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Stoke-on-Trent
Stoke-on-Trent (izgovor: [Stouk on Trent]) kog njegovi stanovnici zovu skraćeno samo Stoke je grad od 251,648 stanovnika u sredini Engleskoj.
On je i administrativni centar vlastite unitarne jedinice Stoke-on-Trent od 273,219 stanovnika.
Geografske karakteristike
Stoke-on-Trent leži u Grofoviji Staffordshire na pola puta između Manchestera i Birminghama. On je poznat po keramici zbog tog su taj kraj zvali Potteries.
Historija
Stoke-on-Trent je konurbacija nekadašnjih samostalnih gradova Burslem, Fenton, Hanley, Longton, Stoke-upon-Trent i Tunstall, koji su spojeni u jedinstveni grad početkom 20. vijeka.
Od 1951. u Stoku djeluju laboratoriji Istraživalačkog instituta Udruženja britanskih keramičara.
Univerzitet Staffordshire (osnovan 1970.) ima filijalu u gradu za studij keramičke tehnologije.
Privreda
Keramička industrija i nadalje je najvažnija za privredu grada, ali on danas ima i tvornica koje obrađuju metal, gumu i staklo.
Sport
Grad je poznat po nogometnom klubu Stoke City F.C. osnovanom 1863. pod imenom Stoke Ramblers, on je tek 1925. promjenio ime u današnje.
Bazilije II Bugaroubojica
'''Bazilije II. Bugaroubojica (, Basileios II Boulgaroktonos, 958. - 15. prosinca 1025.), poznat i kao Bazilije Porfirogenet i Bazilije Mlađi''' kako bi se razlikovao od Bazilija I. Makedonca, bio je bizantski car iz Makedonske dinastije koji je vladao od 10. siječnja 976. godine do 15. prosinca 1025. godine. Za vrijeme njegove vladavine, Bizantsko Carstvo bilo je najsnažnije u gotovo pet stoljeća.
Prve godine
Roditelji Bazilija II. bili su car Roman II. i njegova supruga Teofano. Koristeći se povijesnim presedanom cara Konstantina Porfirogeneta, Bazilije je bio okrunjen 960. godine u drugoj godini života kao mlađi car Bizanta. Kada mu otac neočekivano umire 15. ožujka 963. godine u svojoj 26 godini života, njegova majka preuzima upravljanje državom u svojstvu regenta. Tu političku situaciju nije htio prihvatiti ni narod niti Crkva, a niti vojska što rezultira pobunom popularnog generala Nikefora, koji plebiscitnom narodnom voljom biva prihvaćen za novog cara 2. srpnja 963. godine. Osim što je degradiran sa svog položaja državnog vođe, maleni Bazilije u liku novog cara dobio je i očuha, zato što je njegova majka bila prisiljena udati se za novog cara (16. kolovoza 963. godine).
Dvorski život
thumb|300px|Bazilije II. sa svojim očuhom Nikeforom
Bez obzira na smrt oca i dobivanje očuha, život Bazilija II. i njegova brata Konstantina VIII. bio je bez značajnih političkih promjena, zato što novi car nije imao djece pa su carevići bili sigurni. Dok je njihov život prolazio mirno, Teofano se nije mogla pomiriti sa životom s novim suprugom, koji po opisima suvremenika nije bio neki ljepotan. Svoju utjehu ona je našla u carevu nećaku i potencijalnom prijestolonasljedniku Ivanu s kojim će sklopiti zavjeru radi ubojstva Nikefora. Ta zavjera ostvarit će uspjeh 969. godine kada Nikefor pada u atentatu koji je organizirala njegova supruga. Očekivano novo vjenčanje i krunidba padaju u vodu kada patrijarh odbija okruniti Teofanu zato što "carev ubojica ne može postati car" te je ona poslana u samostan, tako da su mladi carevići sada izgubili i majku. Kako ni novi car nije imao djece, oni su ipak ostali jedini nasljednici carstva. Jedina stvarna prijetnja na kraju postaje njihova majka koja, tijekom preseljenja iz jednog samostana u drugi, dobiva dopuštenje da posjeti svoju djecu i bivšeg ljubavnika a sadašnjeg cara Ivana. Tada, u napadu bijesa zbog svega izgubljenog, ona među ostalim optužbama protiv svih prisutnih viče kako Bazilijev otac nije Roman II. nego neki njezin anonimni ljubavnik. Tim optužbama ogorčene žene na kraju nije nitko vjerovao. Nakon toga mirni dvorski život nastavio je svojim prirodnim tijekom sve do siječnja 976. godine kada car Ivan I. iznenada umire od posljedica tifusa ili trovanja koje je organizirao patrijarh (ovisi o tome koji se povijesni izvori gledaju).
Drugi građanski rat
S vremenom, Bazilije je postajao sve nezadovoljniji situacijom u kojoj drugi vladaju namjesto njega i to je počeo javno pokazivati. Bez obzira na hladne odnose, nijedna strana nije imala službenih razloga za otvaranje neprijateljstva. Ti će razlozi biti stvoreni 986. godine kada će vojne snage pod izravnim Bazilijevim zapovjedništvom biti potučene u bitki protiv Bugara. Rabeći kao razlog nesposobnost cara, Barda Skler i Barda Foka uz podršku Bazilija Lekapena, Gruzije i Bagdada dižu novu bunu u Aziji. Ovaj put, našavši se u procijepu između nove velike istočne pobune i bugarskih napada na Balkanu, izgledalo je da će Bazilije izgubiti rat zato što je imao mnogo slabije vojne snage. Kako je mornarica ipak ostala lojalna caru, pobunjenici nisu bili u stanju prijeći u Europu, što je dovelo do pat-pozicije. Ona će biti riješena tek u siječnju 989. godine kada Bazilije dobiva obećanu vojnu pomoć Kijevske Rusije. Cijena te vojske bila je ruka careve sestre Ane koja se morala udati za tamošnjeg nevjerničkog vladara Vladimira I. koji je imao na desetke žena i službenih ljubavnica. Tijekom odlučujuće bitke 13. travnja 989. godine uzurpator Barda Foka pao je s konja i preminuo čime je dao potpunu pobjedu Baziliju.
El Chililite, Tempoal
El Chililite je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Bazilije II Bugaroubojica
Drugi građanski rat
Posljednji problem ovog prvog razdoblja njegove vladavine postaje pitanje državne administracije. Glavne državne birokrate postavio je sada mrtvi patrijarh Bazilije Lekapen i oni ne osjećaju nikakvu lojalnost prema caru. Postupna smjena tih kadrova trajat će do 996. godine kada će Bazilije II. napokon postati neupitni vladar Bizanta.
El Chililite, Tempoal
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 96 m.
Bazilije II Bugaroubojica
Politički odnosi u Aziji
Od svojih prethodnika Bazilije II. naslijedio je rat protiv Fatimida na području današnje Sirije i Libanona. Tijekom ovog rata Bizant je cijelo vrijeme vodio obrambeni rat kako bi zaštitio grad Alep i arapskog saveznika Hamdadidski emirat. Jedino je razdoblje primirja bilo 988. godine tijekom bizantskog građanskog rata kada su Fatimidi promatrali ovo iscrpljivanje protivničkog ljudstva i financijskih resursa. Bizant je u to vrijeme doživio i dva vojna debakla nakon kojih je na bojno polje dolazio sam car kako bi spasio situaciju. Vidjevši da nisu u stanju pobjediti protivnika Fatimida, traže primirje 995. godine, što će 1001. godine dovesti do mirovnog sporazuma.
Na području današnje Armenije i Gruzije tijekom ovog razdoblja nalazila se kneževina Tao. Njezin vladar David napravio je neoprostivu grešku u podršci pobunjenicima tijekom građanskog rata. Kako nije imao djece ni braće, Bazilije II. prisiljava ga da ga "usvoji" kako bi on naslijedio ovu državu. Kada je David 1000. godine preminuo, dolazi do automatske aneksije njegove države. Gotovo istodobno s tim promjenama malo sjevernije nastaje Gruzija koja će nakon 1013. osporiti bizantsku vlast nad ovom kneževinom. U ratovima, koji će s prekidima trajati od 1014. do 1022. godine, Bazilije II. postat će gospodar južnih padina Kavkaza, gdje će se sve države neupitno priznavati bizantsku vlast.
Bugarski rat
Debakl iz 986. godine i zauzetost događajima u Aziji rezultira širenjem Bugarske države koja 997. godine kontrolira teritorije današnje Makedonije, Bugarske, Albanije, Srbije, Crne Gore, istočne polovice Bosne i Hercegovine i najsjevernijeg dijela Grčke. Te, za ovaj rat kritične, 997. godine Nikefor Uranus ostvaruje neočekivanu pobjedu nad Samuilom kod rijeke Spercheius. Nakon toga vojna sreća potpuno se okrenula, tako da je uskoro Bugarska "oslobođena", a Drač je prešao u bizantske ruke. U takvoj situaciji dolazi do sklapanja desetogodišnjeg primirja između zaraćenih snaga.
Početak novih ratnih operacija dogodit će se tek 1014. godine, kada u bitki kod Bjelasice Bazilije II. potpuno pobjeđuje bugarsku vojsku. Potom on osljepljuje 15 000 zarobljenika, nakon čega ih oslobađa kako bi išli kući. Nakon što je ugledao tu slijepu vojsku, bugarski car Samuilo doživljava infarkt i umire. Istodobno s ovom izgubljenom bitkom bugarska je vojska u drugom okršaju potukla bizantsku vojsku koju je vodio solunski vojskovođa, što je onemogućilo nastavak velike bizantske ofenzive koja će završiti aneksijom cijelog Balkana 1018. godine. Hrvatski kralj Krešimir III. tada će biti prisiljen priznati cara Bazilija II. za svog vrhovnog gospodara.
Italija
thumb|thumb|200px|Teritorij Bizanta 1000. godine u južnoj Italiji je prikazan zelenom bojom
U Italiji su početkom Bazilijeve vladavine bizantski posjedi ograničeni na grad Napulj i provincije Kalabriju i Apuliju. Kada rimsko-njemački car Oton II. vrši 982. godine invaziju na te pokrajine, Bizant ne poduzima ništa osim što dopušta prijelaz arapske vojske na Apeninski poluotok. U bitki tih dviju vojski on na kraju postaje pobjednik zato što se oboje vraćaju u svoju postojbinu. Do kraja Bazilijeve vladavine na ovom se području vodi identična obrambena politika. Pokušaji sklapanja mira s arapskom državom na Siciliji ne daju uspjeha, ali sklapanje savezništva s Pisom, Venecijom i arapskom državom u Španjolskoj pruža zadovoljavajući odgovor pa i ponovna invazija Svetog Rimskog Carstva 1021./22. propada bez ikakvog uspjeha. Između tih dviju njemačkih invazije Bizant malenim vojnim operacijama ponovno postaje gospodar cijele južne Italije.
Ličnost
Bazilije II. odrastao je na dvoru kojim zapovijedaju generali-carevi. Možda zbog stresa kada ga majka napada 969. godine, on reže sve poveznice s njezinim načinom života (za razliku od brata Konstantina VIII.), uživanja u bogatstvu i putenim strastima pa se okreće vojničkom, asketskom načinu života. Boja dotadašnjih rimsko-bizantskih careva bila je purpurna, što on na sebi mijenja u tamnopurpurnu koju nosi samo u službenim okolnostima. Uobičajena careva odjeća bila je uniforma običnog vojnika ispod koje bi veoma često nosio svećeničku odjeću. Tipični diplomat u posjetu dvoru, ako prije nije nikada vidio ovog omalenog plavookog cara, mogao je vrlo lako napraviti grešku i zamijeniti ga za običnog vojnika koji obilazi palaču. Kao general, Bazilije se smatrao ocem svojih vojnika pa kada bi netko od njih poginuo, on bi pod svoju zaštitu uzeo njegovu djecu, koja bi vrlo često poslije postala državni birokrati ili nova generacija vojnika neupitne lojalnosti.
Quinta María Luisa, Tecate
Quinta María Luisa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 598 m.
Bazilije II Bugaroubojica
Nasljednici
thumb|right|300px|Bizant u trenutku smrti Bazilija II. ([[1025).]]
Bez obzira na carev potpuni politički uspjeh, on je krajem vladavine postao svjestan svoga konačnog poraza. Je li između njega i Konstantina VIII. (on je bio formalno car zajedno s Bazilijem) postojao neki nepisani sporazum danas je nemoguće znati, ali ostaje činjenica da se on nije nikada ženio pa je potomke trebao ostaviti carev brat. To se na kraju nije dogodilo, zbog čega u razdoblju nakon 1021. godine dolazi do opće zabrinutosti oko nasljedstva pa ostarjeli car hoda nekoliko puta po ulicama Carigrada kako bi uvjerio stanovnike da je živ. Jedini su nasljednici te 1025. godine Zoe (rođena 978.) i Teodora (rođena 980.), Konstantinove kćeri koje se nalaze u dvorskom pritvoru. Bazilije II. živio je u strahu da će kćeri njegova brata nakon potencijalnog vjenčanja za bizantskog plemića narušiti stabilnost Carstva. Ta se odluka na kraju pokazala katastrofalnom zato što dovodi do pada dinastije.
Narod te posljednje careve godine živi u strahu jer svi unaprijed znaju da će smrt ostarjele braće dovesti do borbe za prijestolje, kao što je također poznato da Bazilije ima izuzetno loše mišljenje o svom bratu koji se prepustio životnim užicima. Na žalost Bizanta, njegovo mišljenje o Konstantinu VIII. ubrzo se pokazalo ispravnim zato što prva dva važnija poteza novog cara 1026. godine postaju odustajanje od invazije na Siciliju (iako je Messina već bila osvojena) i ukidanje zakona koji je štitio seljake od veleposjednika.
Smrt
Krajem Bazilijeva života svi granični problemi Bizantskog carstva bili su sređeni, s izuzetkom Sicilije čiji arapski vladari odbijaju mirovne sporazume. Kako bi se taj odnos "uredio" na zadovoljavajući način, Bizant je počeo pripremati invaziju koja treba otpočeti 1026. godine na pedesetu godišnjicu samostalne vladavine. Prije nego što je invazija postala stvarnost, Bazilije II. preminuo je 15. prosinca 1025. godine.
Iako je tijekom gotovo cijele vladavine pripremao sebi pokop u Konstantinovom Mauzoleju koji se nalazio u crkvi Svetih Apostola, on tu odluku na kraju mijenja kako bi bio pokopan u manastiru Svetog Ivana Evanđelista, koji se nalazi u neposrednoj blizini vojarni, tako da i mrtav promatra svoje vojnike. Po Bazilijevoj želji na posmrtnu je ploču urezan sljedeći epitaf:
Glasau
Glasau je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 95 opštinskih središta okruga Zegeberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 942 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1060025.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zegeberg Glasau se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Zegeberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 42 metra. Površina opštine iznosi 18,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 942 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 50 stanovnika/km².
City of Sunderland
City of Sunderland (čita se Siti of Sanderland) je grad i distrikt od 277,150 stanovnika sa statusom metropolitanskog borougha na sjeveroistoku Engleske u Grofoviji Tyne and Wear.
Ime je dobio po najvećem gradu distrikta - Sunderlandu, pored njega veći gradovi su Hetton-le-Hole, Houghton-le-Spring, Washington, a ima i mnogo sela.
Geografske karakteristike
City of Sunderland leži duž estuarija rijeke Wear i duž obala Sjevernog mora.
Historija
Distrikt City of Sunderland osnovan je 1974. pod nazivom - Metropolitan Borough of Sunderland, nakon donošenja zakona o lokalnoj upravi 1972.
Dothí, Huichapan
Dothí je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huichapan.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 233 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1979 m.
Ribarci
Ribarci (Рибарци) su naselje u Srbiji u opštini Bosilegrad u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 39 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 56 stanovnika).
Demografija
U naselju Ribarci živi 37 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 59,8 godina (59,4 kod muškaraca i 60,3 kod žena). U naselju ima 24 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 1,63.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Bugarima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
El Arenal, San Juan Huactzinco
El Arenal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini San Juan Huactzinco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2201 m.
Baraminologija
Baraminologija je kreacionistički taksonomski sistem koji klasifikuje životinje u grupe pod nazivom "stvorene vrste" ili "baramini", prema navodima iz Knjige postanja i drugih delova Biblije. Cilj baraminologije je da pruži alternativu Lineovoj taksonomiji i reši problem biblijski literalista: kako je moguće staviti po dva pripadnika svih vrsta u Nojevu barku, pošto preko milion danas poznatih životinjskih vrsta ne bi moglo stati ni preživeti na bilo kakvom brodu. Baraminologija zastupa stav da se ove vrste ne mogu ukrštati i da nemaju evolucione veze sa jedne sa drugima. Razvila se kao ogranak naučnog kreacionizma tookom 1990ih od strane kreacionista kao što su Volter Rimajn i Karl Vajs.
Baraminologiju naučna zajednica smatra pseudonaukom , pošto je dokaz za zajedničke pretke svih vrsta života opštenaučno prihvaćen. Sistem za predstavljanje biološke raznovrsnosti oji je široko primenje u modernoj biologiji je zasnovan na evolutivnim vezama koje su određeno kladistitikom i drugim filogenetskim metodama. Predložena filogenija organizama je hipoteza koje se objektivno može proveriti.
Istorija
Jedna bukvalna kreacionistička interpretacija Biblije je da je svaka vrsta nastala direktnim delovanjem Boga i da, kao posledica toga, svaka prvobitna životinja nema pretke, zajedničke ili bilo kakve. Baraminologija je nastala naporima mladozemljaša da stvore intrpretaciju koja bi bila naučno dopadljiva. Ideja o baraminima je prvi predložio Frenk Marš 1941. ali je ona kritikovana zbog nedostaka formalne definicije. Godine 1990. Kurt Vajs i Volter Rimajn su uveli baraminologiju u ptrazi za prihvatljivim kriterijuma za pripadnost u nekom baraminu.
Rimajnov rad je naveo četiri grupisanja: holobaramini, monobaramini, apobaramini i polibaramini. Oni su tim redom: sve osobine jedne vrste, neke osobine iste vrste, grupe vrsta i bilo koje mešovito grupisanje vrsta.
Kritike
Baraminologija je žestoko kritikovana zbog nedostatka rigoroznog testiranje i post-studijskih odbacivanje podataka koji ne podržavaju željene rezultate. Univerzalno zajedničko poreklo, koja jaže da svi oblici života dele zajedničkog pretka, je dobro potvrđena i proverena i naučno proverena činjenica. Međutim, baraminolozi ne prihvataju kladistiku, oblast biologije posvećenu klasifikaciju živih bića prema predačim vezama između njih, niti naučni konsenzus o prelaznim fosilima.
Baraminološko objašnjenje biološke raznovrsnosti
Kreacionisti smatraju da baraminologija objašnjava današnju raznovrsnost života, uprkos navodnom masovnom izumiranju usled navodnog globalnog potopa. Ovo zahteva da nove vrsta nastaju od vrsta koje su bile smeštene na Nojevu barku. Kreacionista Tod Čarls Vud procenjuje, prema fosilnim nalazima i biblijskom tekstu, da je nekoliko miliona vrsta nastalo u samo tri do četiri veka posle potopa. Ovo predstavlja značajan problem, jer su zagovornici baraminologije upravo isti ljudi koji najviše odbacuju evoluciju, tvrdeći da nove vrste ne mogu da nastanu tokom vremena. Nastanak novih vrsta bi u ovom slučaju zahtevao mnogo puta veću brzinu nastanka novih vrsta evolucijom.
U velikoj meri uvećana stopa mutacija koje baraminologija zahteva da se to postigne takva diferecijacija bi izazvalo ozbiljne probleme. Mutacije potrebne za takve brze genetske promene ne bi ostaviti dovoljno održivih genoma za negativne mutacije da se odaberu iz genetskog bazena. Procenjuje se da postoje četiri štetne mutacije po zigotu (embrionu). Normalno, ovo nije problem, jer skoro sve mutacije su recesivne, a prirodna selekcija može da odstrani ove maligne promene. Baraminologija bi zahtevala da se stopa mutacija ubrza i do 250.000 puta, i za očekivati bi bilo ogroman priliv mutacija koja bi se približavala cifri i do milion genetskih promena po oplodnji. Ovo bi za posledicu imalo nagli prestanak svog života na Zemlji. Pored toga, genetske mutacije su uzrok većine vrsta raka; pa bi povećanje mutacija od samo nekoliko stotina puta, daleko manje nego baraminologija zahteva, imalo ogromne i fatalne posledice po životinjski svet.
Baraminolozi nisu predstavili nikakve dokaze da se tako nešto desilo u prošlosti. Fosili dokazuju samo na relativno spor evolutivni proces. Čak i najbolji dokaz za brze evolutivne promene - kao što su Lenskijev eksperiment ili kambrijumska eksplozija - ne pokazuju da se evolucija dešava dovoljno brzo da bi takva brza genetska diferencijacija mogla biti moguća.
Santa Cruz Milpillas, Temixco
Santa Cruz Milpillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Temixco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 336 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1146 m.
Свилеува
Свилеува је насеље у Србији у општини Коцељева у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 1464 становника.
Историја
У Свилеуви је рођен и живео војвода Лука Лазаревић, јунак из Првог српског устанка. Овде је одржана Битка на Свилеуви 1804. године.
У селу се налази Црква Св. Архиђакона Стефана у Свилеуви основана 1828. године при којој је 1829. почела да ради основна школа. Данашња црква је из 1884. и има статус споменика културе. Прва школа у Свилеуви је основана 1764. године.
Демографија
У насељу Свилеува живи 1469 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,4 година (41,9 код мушкараца и 44,9 код жена). У насељу има 547 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,30.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Chavornay
Šavorne je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu En (Rona-Alpi).
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 175, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km².
1440-e
1440-e su decenija koja je počela 1. januara 1440. i završila 31. decembra 1449.
Opština Pui, Hunedoara
Pui je opština u Rumuniji u okrugu Hunedoara.
Oreše
Orešje naselje je u Republici Makedoniji, u središnjem države. Orešje pripada opštini Čaška.
Prirodni uslovi
Orešje je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Velesa, naselje je udaljeno 50 km jugozapadno.
Naselje Orešje se nalazi u istorijskoj oblasti Azot. Naselje je smešteno iznad doline reke Babune. Severno od naselja izdiže se planina Jakupica. Nadmorska visina naselja je približno 740 metara.
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Testosteron
Testosteron je važan seksualni hormon (androgen) koji postoji kod oba pola, ali se razlikuje u količinama i koncentraciji. Testosteron je prvi pronašao i dao mu ime Ernst Laker.
Testosteron i doping
Zbog uticaja na veličinu i razvoj mišića, testosteron se koristi i za doping u raznim oblicima.
Damask
Damask (arapski (službeno): دمشق Dimašk, (neslužbeno) aš-Šam الشام) je je glavni i najveći grad Sirije od 1,669.000 stanovnika.
Geografija
Damask leži uz obale rijeke Barada, na istočnim obroncima Masiva Antilibanon, 80 km od obala Sredozemnog mora, na visoravni od oko 680 m. Grad ima polu pustinjsku klimu, sa nešto malo kiša koje padnu sa Antilibanona. thumb|left|240px|Rimska vrata Damask je jedan od glavnih kulturnih i vjerskih središta Levanta. Historijski centar Damaska je upisan na UNESCO-vu Listu svjetske baštine u Aziji i Oceaniji još 1979. godine. Damask je 2008. bio izabran kao - arapski glavni grad kulture.
Damask prije nove ere
thumb|right|300px|Damask noću Za Damask se tvrdi da je najstariji u kontinuitetu nastaljeni grad svijeta, mada se za istu titulu vatreno bori i Alepo (Haleb, حلب). U hijeroglifskim tablicama nađenim u Egiptu spominje se "Dimaška" kao jedan od osvojenih gradova u 15. vijeku pne. U iskopinama u dvorištu Umajad džamije su pronađeni predmeti iz 3 milenija prije nove ere. Ime Dimaška se nalazi u arhivama Elbe, a pronađeno je i na tablicama u Mari (2500. pne.). thumb|left|240px|Grob glave sv. Ivana Krstitelja Za Damask su se vodile mnogobrojne bitke tokom rane povijesti, počevši od izraelskog kralj Davida, Asiraca (732. pne.), Nabukodonozora (oko 600. pne.), preko Perzijanaca (530. pne.) do Aleksandra Makedonskog (koji je osvojio grad 333. pne.). Grčki utjecaj je oslabio kada su Nabatejci pokorili grad 85. pne. Rimljani su uskoro proterali Nabatejce (64. pne.) i Sirija je postala rimska provincija (Syria). Damask je u rimsko doba bio veoma važan grad i postao je i vojna baza vojska koje su se borile protiv Perzijanaca. Hadrijan je proglasio metropolis u II stoljeću.
Damask između religija
U Damasku je Saul od Tarzusa prešao u kršćanstvo i postao sveti apostol Pavle. Do kraja IV stoljeća nove ere većina stanovništva je primila kršćanstvo. Hram Jupiterа je postao katedrala posvećena svetom Ivanu Krstitelju, čija glava i danas leži u grobu unutar Umajad džamije. Sa dolaskom islama, Damask je postao važan centar kao cjedište Umajad kalifata, u periodu od 661. do 750. godine, Grad je naglo rastao i kršćanska katedrala pretvorena je u džamiju. Kada su Abasidi prevladali i preselili kalifat u Bagdad, Damask je opustio.
Srednji vijek, turska i mongolska osvajanja
Grad su osvojili Turci Seldžuci (1076.), nakon čega su ga Križari bezuspješno pokušali preoteti 1148. god., prije nego je on 1154. god. konačno pao u ruke Nuredina (Nur ad Din, Nur ad-Din), generala turskog porekla. Mnogi spomenici u današnjem gradu potiču iz vremena njegovog nasljednika, Saladina (Salah ad Din, Salah ad-Din), kada je Damask bio prijestolnica ujedinjenog Egipta i Sirije.
Mongoli su se slijedeći uselili u grad, ali su ubrzo bili izbačeni od strane egipatskih Turaka Memluka 1260. god. Tokom memlučkog perioda, roba iz Damaska je poznata širom svijeta i privukla je mnogo trgovaca iz Europe. Ovo je vodilo ka drugoj najezdi Mongola pod Tamerlanom, kada je grad opustošen a svi umjetnici i znanstvenici deportirani u Samerkand. Memluci su se ubrzo vratili i nastavili izgradnju grada.
Sa početkom četverostoljetne osmanske vladavine gradom (1516. god.) bogatstvo Damaska se smanjuje i grad postaje tek mala provincijska prijestolnica unutar velikog carstva. Jedina kratka pauza u otomanskoj vladavini bila je u periodu 1831-1840.god., kada je grad ponovo postao glavni grad egipatske Sirije, pod vladavinom Muhameda Ali Paše. Zapadne sile su interevenirale u strahu od kolapsa Otomanskog carstva, i natjerale generala Ibrahim Pašu da se povuče iz Sirije.
Novi vijek
Do 1878. brojnost stanovništva se popela na 150 000, a u gradu je postojao dobro izgrađen prijevozni sistem. Još 1908. Damask je imao mrežu tramvajskih pruga, a željeznicom je bio povezan sa Bejrutom i Medinom. Turske i njemačke snage su koristile Damask kao bazu tokom Prvog svjetskog rata. Kada su ih pobijedili Arapska Liga i Saveznici, postavljena je prva, kratkotrajna vlada 1919. godine. Francuzi su dobili mandat od Lige naroda i okupirali grad i zemlju u periodu 1920-1945. Susreo ih je val nezadovoljstva i otpora, tako da su 1925. čak uveli bombardiranje kao metodu slamanja otpora. Potpuna nezavisnost je stečena 1946. godine. kada su se francuske i britanske trupe povučene i Damask je postao glavni grad nezavisne države Sirije.
Dover Beaches North, New Jersey
Dover Bičes Nort je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.