cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Star Trek: Deep Space Nine
Radnja serije
Kada su se Kardasijanci povukli iz Bejdžoranskog sektora, posle 60 godina okupacije, 2369. godine, Privremena Vlada Bejdžora je pozvala Federaciju da zauzme kardasijansku stanicu Terok Nor, koja je služila za rafinisanje uridijuma, i zaštiti Bejdžor. Stanica bi ostala vlasništvo Bejdžora, ali bi njom upravljao federacijski kapetan čiji je prvi oficir Bejdžoranac. Stanica je nazvana Duboki svemir 9 i komanda je predata komandantu Bendžaminu Sisku, veteranu iz borbe kod sektora Wolf 359, u kome mu je poginula žena, Dženifer Sisko, sa kojom je imao sina Džejka. Odmah po dolasku federacijskih oficira na stanicu, oficir za nauku Džadzija Deks (Trilonka) otkriva da se u blizini stanice nalazi jedina stabilna crvotočina u poznatoj galaksiji koja vodi 70.000 svetlosnih godina daleko, u Gama kvadrant, još neistraženi deo Galaksije. Inače u bejdžoranskim mitovima pominje se crvotočina kao Nebeski hram koji je dom Proroka, i iz njega su tokom nekoliko milenijuma na Bejdžor padale „Suze Proroka“ - Orbovi, na čijem postojanju je i zasnivana celokupna religija Bejdžoranaca. Kapetan Sisko odlazi kroz crvotočinu i u njoj nalazi Proroke za koje se ispostavlja da su bića koja žive u nelinearnom vremenu i stoga znaju i prošlost i budućnost. Sisko osigurava bezbedan prolaz svim brodovima koji bi išli u istraživanje Gama kvadranta i tako Duboki svemir 9 postaje najvažnija svemirska stanica u tom delu Federacije. Međutim, na stanici se kao šef obezbeđenja, ostao na tom mestu još iz vremena Kardasijanske okupacije, nalazi Odo, biće koje može da menja oblike i čije je poreklo nepoznato.
Tek u trećoj sezoni se otkriva da se sa druge strane crvotočine nalazi galaktička sila Dominion, čiji su Osnivači zapravo vrsta kojoj pripada Odo. Uskoro započinje lanac intriga, sukobi i konačno ogroman galaktički rat koji se vodi na bezbrojnim poljima sa stotinama brodova na obe strane.
Civilizacije
Zvezdane staze: Duboki svemir 9 je prikazao mnoge nove civilizacije, ali se uglavnom koncentrisao na produbljivanje znanja o već poznatim civilizacijama iz univerzuma Zvezdanih staza. Mnogo toga novog saznali smo o Klingoncima, Kardasijancima, Ferengijima, Bejdžorancima, Triloncima, Brinima, a uvedene su neke nove rase koje su činile okosnicu serije kao na primer Dominion (Osnivači, Vorte, Kareme, Džem Hadari).
Dominion
Dominion je nepoznata sila koja potiče iz Gama kvadranta. Iza Dominiona stoje tzv. Osnivači koji su zapravo bića metamorfi u tečnom stanju koja mogu da poprime bilo koji oblik. Oni su nekada bili „čvrsti“ kao i većina inteligentnih bića u univerzumu, ali su evoluirali. Oni nemaju pozitivna iskustva sa tzv. „čvrstim“ bićima, tako da su odlučili zavladati njima. Oni vladaju nad svim bićima u Gama kvadrantu. Oni koji im se ne žele pridružiti bivaju pokoreni na surov način. Budući da su uspeli da zavladaju čitavim Gama kvadrantom, oni će to isto pokušati i s Alfa kvadrantom, pošto je nova posada stanice, na čelu sa Bendžaminom Siskom, otkrila crvotočinu koja spaja Alfa i Gama kvadrante.
Osnivači (metamorfi) imaju moćno carstvo koje funkcioniše prema strogo ustaljenoj hijerarhiji: na čelu su metamorfi koji odlučuju o svemu, ispod njih su bića stvorena genetičkim inženjeringom, tzv. Vorte, a Vorte su apsolutno nadređeni vojsci fanatičnih ratnika, tzv. Džem Hadarima (Jem Hadari), takođe stvoreni genetičkim inženjeringom. Kako Vorte, tako i Džem Hadari, Osnivače poštuju kao bogove. Jedna od najbitnijih osobina Osnivača jeste „Velika veza“ (The Great Link) u koju se spajaju svi metamorfi stupivši u kolektivnu svest i razmenjujući tako informacije, osećaje i osećanja.
Produkcija
Duboki svemir 9 je bio drugi serijal Zvezdanih staza (posle Vojadžera počev od treće sezone) koji je koristio slike dobijene na računaru za prizore svemira. Iako se korišćenje računarskih slika praktikovalo zbog manjih troškova snimanja, franšiza Zvezdanih staza je nastavila da prvenstveno koristi modele zbog njihove veće realnosti. Duboki svemir 9 je počeo da koristi računarske slike od 1997 (šesta i sedma sezona) za prikaze dominionske okupacije stanice. Naravno, sama svemirska stanica je tokom svih sedam sezona ostala u vidu modela.
Uvodni deo epizoda se menja sa početkom prikazivanja serijala Vojadžer. Ovo je najprimetnije u prikazima gradnje na stanici (koji su dobijeni računarski), većom aktivnošću pristajanja i odlaska svemirskih brodova, kao i prikazom nebula u pozadini. Takođe, kao stavljanje naglaska na usamljenost stanice u svemiru, pojavljuje se muzička tema na trubi, koju je komponovao Denis MekKarti.
USS Defiant je bio prvi svemirski brod čija slika je bila stvorena na računaru. Animaciju je radila kompanija VižnArt, koja je takođe radila i Odoa. Slika rađena na računaru je najviše korišćena u epizodi četvrte sezone Pad broda, gde se bori protiv broda Džem Hadara u atmosferi gasovitog džina, takođe stvorenoj na računaru.
Kritike
Serija je dobila veliki broj nagrada, međutim, mnogi poklonici Zvezdanih Staza su kritikovali Duboki svemir 9 zamerajući mu što se radnja serije odigrava na nepokretnoj stanici a ne na zvezdanom brodu, kao što je bio slučaj sa dotadašnjim serijama. Tvorci serije to objašnjavaju činjenicom da je serijal Sledeća generacija još uvek bio u toku i da bi bilo besmisleno imati dva istovremena serijala o posadama koje idu „tamo gde čovek nikad nije išao“. Zbog toga su u trećoj sezoni tvorci serije doneli mali ali jak brodić USS Defiant kao podršku stanici, zbog moguće pretnje od strane Dominiona. Mnoge zamerke se daju na račun atmosfere u seriji, da je mračna, da je misteriozna, ponekad čak i otvoreno neprijateljska i krvava; kao sušta suprotnost onome što je do sada viđeno u Zvezdanim Stazama. Istina je da se ova serija do sada prva i jedina dotakla problema koji okupiraju moderno društvo: rasizam, verska netrpeljivost, konzervativizam, genocid, homoseksualnost itd.
Gattaia, Firenze
Gattaia je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 116 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 350 m.
Holocensko masovno izumiranje
Holocensko masovno izumiranje je događaj izumiranja životinjskih vrsta koji započinje oko 11 500 godina pne pojavom modernog čovjeka i traje sve do danas.
Masovna izumiranja
thumb|right|240px|Primjerak prasisavca (Biarmosuchus) Tijekom historije planeta Zemlje živi svijet na njoj je bio izložen periodičnim masivnim izumiranjima nakon kojih je evolucija preživjelih vrsta krenula drugim putem od onoga kojim se do tada kretala. Do prvog od tih masovnih izumiranja dolazi oko 100 miliona godina nakon Kambrijske eksplozije kada nastaju sva višestanična živa bića na planeti. Tijekom tog prvog istrebljenja oko 443 miliona godina prije nove ere umire oko 50 % svih živih bića. Do drugog masivnog istrebljenja dolazi oko 374 miliona godina prije nove era i ono najviše pogađa život u moru. Tada je kompletno istrebljeno oko 19 % svih životnih porodica. Posljedica tog istrebljenja postaje planetarna dominacija prasisavaca koja traje sve do 251 milion godina prije nove era i sljedećeg istrebljenja koje je ujedno i najveće poznato u historiji. Tijekom njega će biti istrebljeno 96 % svih morskih, 70 % kralješnjaka, a ujedno je i jedino istrebljenje koje dovodi do masovnog izumiranja kukaca i biljaka, a nova dominantna vrsta na planeti postaju dinosauri preci današnjih gmizavaca. Taj razvoj vrsta će na kraju biti potvrđen tek "manjim" istrebljenjem oko 199 miliona godina pre nove ere nakon kojega su jedini preživjeli prasisavci veličine miša. Do posljednjeg znanog masovnog istrebljenja pre utjecaja čovjeka dolazi 65 miliona godina prije nove ere kada su istrebljeni dinosauri, a njihovo mjesto dominantne vrste preuzimaju sisavci.
Prethistorija
thumb|left|240px|Prikaz lova na Glyptodona Tijekom razdoblja ljudske predhistorije i prije nastanka poljoprivrede sve veći i veći broj Homo sapiensa je živio od lova divljih životinja. Iako i dan danas postoje žestoke rasprave među naučnicima o utjecaju s jedne strane ljudskog lova, a s druge klimatskih promjena nepobitno slaganje je postignuto u činjenici da su ljudi lovili i jeli tadašnje životinje pošto se ostaci mamuta, sabljozubog tigra, stepskog bizona, divovskog jelena, evropskog lava, velikog klokana i slično nalaze u špiljama gdje su oni živjeli. Naučnici koji se protive ulozi čovjeka u ovim prethistorijskim istrebljenjima navode klimatske promjene do kojih dolazi kao glavnog razlog dok zagovornici teorije čovjekovog utjecaja to jest lova koje dovodi do istrebljenja ukazuju na činjenicu da kada je homo sapiens došao na neko područje tamo nastupa masovnog istrebljenje. Tako se dogodilo u Australiji prije oko 50 000 godina, pa potom na američkom kontinentu prije oko 13 000 godina itd.
Moderno doba
thumb|right|240px|Lov na Mou koja je istrebljena oko 1400. godine Tijekom razdoblja pisane historije veza između utjecaja čovjeka i istrebljenja vrsta je neupitno dokazana još i razdoblje Rimskog Carstva koje je organizirano lovilo divlje životinje da bi bile ubijene u gladijatorskim borbama. Primjer žrtava tog istrebljenja na području teritorija kontroliranog od Rima su evropsko divlje govedo, azijski lav, sjeverno afrički slon i slično.
Razvojem tehnologije i otkrivanjem novih otoka, kontinenata od strane naroda Polinezije i potom evropskih kolonijalnih sila opseg istrebljenja se daleko uvećao. Računa se da su samo Polinežani istrebili 2000 vrsta tijekom svog naseljavanja Pacifika, a zajedničkim dejstvom crnačkih naseljenika Madagaskara i evropskih sila tamošnja praktički sva megafauna je istrebljena. Do istrebljenja koje vrše evropljani tijekom kolonijalne ekspanzije ponekad dolazi radi lova, a ponekad i neočekivano pošto bi se životinjske vrste koje se nalaze na njihovim brodovima (pre svega miševi) prešle na otoke i tamo istrebile lokalne životinja koje za njih nemaju nikakvu obranu.
Sadašnjost
thumb|right|400px|Tablica ugroženih vrsta:kritično, ugroženo u opasnosti prema podacima iz [[2007. godine.]]
Istraživanje Američkog muzeja prirodne historije iz 1998. koje se provelo među stručnjacima je ukazalo da 70 % njih smatra da se životni svijet na našoj planeti nalazi u periodu Holocenskog masovnog izumiranja. Harvardski stručnjak Edward Osborne Wilson je izračunao 2010. godine da ako ljudska vrsta nastavi sa svojim dosadašnjim postupcima 50 % svih viših životnih oblika će biti istrijebljeno do 2100. godine, dok je Peter Raven, predsednik Američke asocijacije za napredak nauke, dao još crnju izjavu riječima: "Ako se nastavi ovaj proces istrebljenja koji je nekoliko stotina puta veći od prirodnog procesa polovica svih živih bića će biti ugrožena do kraja 21 veka."
Po podacima UN-ove Međunarodne unije za zaštitu prirode 2007. godine se na listi ugroženih vrsta našlo 40 % svih vodozemaca, 20 % sisavaca 14 % ptica itd.
Sânmărghita, Mica
Sânmărghita je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Mica.
Holocensko masovno izumiranje
Eksterni linkovi
Overkill-Hypothese Pleisztocén-holocén becsapódási esemény
Hüven
Hiven je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 60 opštinskih središta okruga Emsland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 556 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3454023.
Bobovište (Bar)
Bobovište (albanski Boboshti [boboˈʃti]), naselje u opštini Bar u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 230 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 553 stanovnika).
Demografija
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Albancima (prema popisu iz 2003. godine).
Pravoslavlje u Vojvodini
mini|270px|Pravoslavlje u Vojvodini po popisu iz 2011. godine. mini|270px|Eparhije i manastiri Srpske pravoslavne crkve u Vojvodini. Pravoslavlje je najzastupljenija verska denominacija kod stanovništva Vojvodine, a predstavlja ga uglavnom Srpska pravoslavna crkva, a delom i Rumunska pravoslavna crkva. Prema popisu iz 2011. godine, 70,25% stanovnika Vojvodine je izjavilo da je pravoslavne vere. Etničke grupe u Vojvodini čiji su pripadnici uglavnom pravoslavne vere su Srbi, Crnogorci, Rumuni, Makedonci i veliki deo Roma, Ukrajinaca i Jugoslovena.
Verska organizacija
Pravoslavlje na području Vojvodine uglavnom predstavlja Srpska pravoslavna crkva, organizovana u četiri eparhije: bačku, banatsku, sremsku i šabačku. U regiji je prisutna i Rumunska pravoslavna crkva organizovana u Eparhiju Dakija Feliks, kojoj pripada lokalno rumunsko stanovništvo.
Manastiri
Na Fruškoj gori se nalazi 16 srpskih pravoslavnih manastira, a prema istorijskim podacima, u vreme osmanske vlasti (16—17. vek) pravoslavnih manastira na Fruškoj gori je bilo još više - 35. Manji broj pravoslavnih manastira se nalazi i u Banatu (7) i Bačkoj (3).
Ćirilo-metodsko pravoslavlje
250px|mini|levo|Ohridska arhiepiskopija 1020. godine
U 9. veku, u Sremu je postojala episkopija koju su osnovali Bugari posle prelaska na hrišćanstvo 865. Njom je jedno vreme upravljao jedan od dvojice svete braće, Metodije. U njegovo vreme episkopija je obuhvatala Gornju i Donju Panoniju, Gornju Meziju i Gornju Dakiju.
Kada je Srem pao u ruke cara makedonskih Slovena Samuila (957—1014), sremska eparhija je potčinjena patrijaršiji u Ohridu. Posle pada Samuilovog carstva, Sirmij je potpao pod vlast Vizantinaca. Ohdridska patrijaršija degradirana je na rang arhiepiskopije. Za arhiepiskopa joj je vizantijski car Vasilije II Bugaroubica postavio nekog Slovena Jovana, a dodelio joj je i 29 episkopija među kojima su bile sremska, beogradska i braničevska. Za sremsku episkopiju pouzdano se zna da se prostirala i severno i južno od Save. Za beogradsku episkopiju, pak, nije isključeno da je imala jurisdikciju i nad krajevima severno od Dunava. Ne zna se pouzdano gde je sremskoj episkopiji bilo sedište. Zna se, međutim, da to nije bio manastir sv. Dimitrija, jer tu mogućnost isključuje pismo pape Klimenta VI iz 1344.
Potpavši pod vlast Ugarske (1071), oblast između Dunava i Save, zvana ovostrani Srem („-{citerior Sirmia}-“), došla je pod duhovni uticaj katoličke crkve. Oblast južno od Save, zvana „onostrani Srem“ („-{ulterior Sirmia}-“), koja odgovara današnjoj Mačvi i slivu Kolubare, ostala je još neko vreme pod vlašću Vizantije i zadržala svoju raniju crkvenu organizaciju. Papa Grigorije IX 1229. kao stanovništvo „onostranog Srema“ navodi pravoslavne Slovene i Grke i podstiče rad na njihovoj katolizaciji. Verovatno oko 1230. i tu episkopiju je preuzela katolička crkva, a 1232. papa je tražio i potčinjavanje beogradske i braničevske episkopije svetoj stolici u Rimu. Premda je tako formalno nestalo pravoslavne crkvene organizacije u Sremu, do očekivane katolizacije ovih krajeva nije došlo.
Svetosavska crkva
left|thumb|Pravoslavna crkva Svetog Nikole u Slankamenu, podignuta 1468. godine od strane Vuka Grgurevića. Obnova pravoslavne crkvene organizacije na prostoru „onostranog Srema“ pada u vreme „sremskog kralja“ Dragutina, koji se u usmenoj tradiciji smatra za osnivača fruškogorskih manastira Velike Remete i Bešenova. Kao zet i vazal ugarskog kralja, dobio je na upravu Mačvu i Beograd. U povelji srpskog kralja Milutina manastiru sv. Stefana u Banjskoj od 1316/17. posvedočene su mačevska (mačvanska) i braničevska episkopija.
Pad srpske države i napredovanje Turaka naveli su jedan broj Srba sa Balkana na masovno preseljavanje u krajeve severno od Save i Dunava. Koncentracija Srba na prostoru današnjeg Srema bila je toliko velika da je na prvim kartama s početka druge četvrtine 16. veka Srem označen kao srpska zemlja ili Srbija (, ili ).
Mada pouzdane vesti o podizanju srpskih pravoslavnih manastira u srednjovekovnoj Ugarskoj datiraju iz 14. i 15. veka, jedno kasnije predanje beleži da je sv. Sava već u vreme ugarskog kralja Bele osnovao neke manastire, među kojima i Kovilj u Bačkoj. Đurađ Branković je od pape Nikole dobio odobrenje da može u Ugarskog da podigne devet manastira za srpske pravoslavne kaluđere. U 15. veku u Sremu su podignuti manastiri Grgeteg, Hopovo, Krušedol, Šišatovac, Kuveždin, Privina glava, a u Banatu Senđurađ i eventualno još neki.
Prema jednoj povelji sačuvanoj u kasnijem prepisu, beogradski pravoslavni mitropolit je za vreme ugarskog kralja Matije Korvina bio crkveni poglavar svih pravoslavnih u Ugarskoj. U to vreme pravoslavne crkve postojale su u Beogradu, Srpskom Kovinu, Kupinovu i Slankamenu. Za vreme poslednjih Brankovića osnovana je beogradsko-sremska mitropolija sa sedištem u manastiru Krušedolu zadužbini mitropolita Maksima Brankovića (1513—1516).
Obnovljena Pećka patrijaršija
mini|desno|Jurisdikcija Pećke patrijaršije u vreme osmanske uprave, 16-17. vek
Kod starijih istoričara preovlađuje mišljenje da je srpska crkva posle pada Despotovine i smrti pećkog patrijarha Arsenija II ponovo došla pod jurisdikciju Ohridske arhiepiskopije (Konstantin Jiriček, Radoslav Grujić i Ilarion Ruvarac). Za razliku od njih, Ljubomir Stojanović, Jovan Radonić i Branislav Đurđev tvrdili su, što na osnovu pretpostavki, što na osnovu zapadnih i turskih izvora, da srpska crkva posle pada Despotovine, odnosno smrti Arsenija II, nije u potpunosti došla u položaj od pre 1219. Polazeći od savremenih domaćih i turskih izvora, Đurđev je došao do zaključka da je srpska crkva u ovom periodu imala neki vid samostalnosti koji je bio najizraženiji na prostorima današnje Srbije (uključujući predele severno od Save i Dunava), Crne Gore i Bosne i Hercegovine.
Los Terrazas (razvrstavanje)
Los Terrazas ima više značenja:
Pravoslavlje u Vojvodini
Obnovljena Pećka patrijaršija
Radoslav Grujić smatra da je posle definitivog ulaska Srema u sastav Osmanskog carstva (1521), ova oblast kao vikarna eparhija pripojena Beogradskoj mitropoliji. Tako objašnjava i epitet „sremski“ u naslovu beogradskih mitropolita iz 16. i 17. veka. O mitropolijama osnovanim severno od Beograda pre obnove Pećke patrijaršije podaci su vrlo oskudni i nepotpuni. Segedinska mitropolija osnovana je, prema R. Grujiću, u okviru Ohridske arhiepiskopije pre 1556. Te godine (1556) je segedinski episkop Zaharije, rodom iz Vraneša kod Šahovića, podario rukopisno Četvorojevanđelje crkvi Vavedenja presvete Bogorodice (poznatije kao „selinska“) koje se čuva u Narodnoj biblioteci u Sofiji. Mitropolija se protezala na oblasti Segedinskog sandžaka: Bač, Sombor i Titel, a 1645. pripojena joj je upražnjena mitropolija za Solnok i Kovin. Kao mitropolit segedinski pominje se 1640. Neofit, koji je proteran iz Segedina, prema nekim izvorima, zbog pokrštavanja nekog muslimana. Na predlog patrijarha Pajsija zamenio ga je avgusta 1645. mitropolit Mihailo, koji je takođe proteran (negde pre jula 1653), „zbog toga što se prema raji nije lepo ophodio“. Na predlog patrijarha Gavrila I zamenio ga je vladika Simeon, koji je verovatno ostao na čelu Segedinske (Bačke) mitropolije sve do 1667, kada se kao mitropolit pominje Georgije. Za budimsku i temišvarsku mitropoliju se zna da su nastale spajanjem nekoliko eparhija, ali se za imena njihovih poglavara ne zna pre vaspostavljanja Pećke patrijaršije. Isto važi i za lipovsku, koja je osnovana pre ili posle ulaska Banata u sastav Osmanskog carstva (1552), a čiji se prvi poznati poglavar, mitropolit Danil, pominje 1563. Jenopoljska mitropolija proslavila se u 17. veku po svojim poglavarima iz porodice Branković, a iz istog perioda sežu vesti o Sigetskoj i Pečujskoj mitropoliji. Požeška mitropolija datira iz vremena posle vaspostavljanja Pećke patrijaršije.
Za reorganizaciju srpske crkve severno od Save i Dunava zaslužan je patrijarh Makarije Sokolović. On je osnovao nova eparhijska sedišta u Budimu, Pečuju, Segedinu, Aradu, Temišvaru, Vršcu i manastiru Orahovici. Zbog toga je među savremenicima nazivan „patrijarhom cele srpske zemlje i pomorskih i severnih krajeva i ostalih“. I patrijarh Maksim Skopljanac gledao je da usavrši crkvenu organizaciju u Podunavlju. Uz to, hteo je da potčini svojoj vlasti sve katoličke manastire i monahe u Osmanskom carstvu. U njegovo vreme plaćanje crkvenih dažbina obavezivalo je podjednako „Madžare, Šokce, Bugare, Srbe, Arnaute i Latine“.
Karlovačka mitropolija
right|mini|200px|[[Arsenije III Čarnojević]]
Krajem 17. veka, došlo je do promene granica u centralnoj Evropi, čime su određene teritorije, do tada pod upravom Osmanskog carstva, došle pod kontrolu Habzburške monarhije. U vreme Velike seobe Srba, izazvane povlačenjem habzburške vojske sa centralnog Balkana, srpski patrijarh Arsenije III Čarnojević sazvao je u Beogradu crkveno-narodni sabor. Na njemu su uzeli učešća episkopi, sveštenici, sveštenomonasi i narodni glavari sa obe strane Save i Dunava. Odlučeno je da se u Beč pošalje episkop jenopoljski Isaija da utvrdi uslove pod kojima će pravoslavni Srbi živeti u Habzburškoj monarhiji. Zahtevalo se da srpska Crkva u okviru Habzburške monarije dobije onaj položaj koji je imala pod Turcima.
right|mini|300px|[[Manastir Krušedol]] Patrijarh Arsenije III je krenuo sa reorganizacijom pravoslavne crkvene organizacije na području današnje Vojvodine, koja je ovde kao sastavni deo Pećke patrijaršije postojala i za vreme turske uprave. Osnivao je nove episkopije, postavljao episkope i sređivao u srpskoj crkvi haotičko stanje prouzrokovano ratom.
Posle smrti patrijarha Arsenija III sledeća pitanja izbila su na dnevni red: ko će ga naslediti, kako će se zvati nova crkvena oblast u Habzburškoj monarhiji i kakav će biti njen odnos prema Pećkoj patrijaršiji. Po pitanju kanonskog odnosa buduće crkvene oblasti sa patrijaršijom u Peći, Srbi su se podelili u dve grupe: dok je grupa okupljena oko episkopa jenopoljsko-aradskog Isaije Đakovića bila za izbor novog patrijarha i organizovanje jedne nove patrijaršije za Srbe u Habzburškoj monarhiji, druga grupa okupljena oko sremskog mitropolita Stefana Metohijca bila je za organizovanje jedne autonomne mitropolije pod jurisdikcijom Pećke patrijaršije. Među Srbima je prevagnulo gledište Stefana Metohijca da se srpska crkva u Habzburškoj monarhiji organizuje kao autonomna mitropolija u sklopu Pećke patrijaršije i na čelu sa oblasnim mitropolitom koji bi se nazivao „prvi“ ili „načalni“ mitropolit.
Na prvom privilegijalnom narodno-crkvenom saboru u januaru 1708. manastir Krušedol je izabran za sedište novoosnovane mitropolije, a episkop jenopoljski Isaija Đaković za naslednika patrijarha Arsenija III. Odlučeno je takođe da mitropolija ostane u neraskidivoj crkveno-kanonskoj zavisnosti od Patrijaršije u Peći, od koje je 1710. dobila priznanje autonomije. Krušedolska mitropolija osnovana je, dakle kao autonomna (ne i autokefalna) crkvena oblast u sastavu Pećke patrijaršije. Takvu reputaciju je imala kod istočnih, carigradskih i jerusalimskih patrijaraha.
Od 1713. godine sedište mitropolije se nalazilo u Sremskim Karlovcima. Posle ukidanja Pećke patrijaršije (1766. godine), Vaseljenska crkva je Karlovačku mitropoliju prećutno priznala za potpuno nezavisnu i samoupravnu. Od 1848. do 1920. mitropolit karlovački je počasno nosio titulu patrijarha srpskog, koju Vaseljenska crkva, međutim, nije priznavala. Godine 1920, Karlovačka mitropolija je spojena sa ostalim srpskim crkvenim oblastima u jedinstvenu Srpsku patrijaršiju.
Drugi svetski rat
Srpska pravoslavna crkva na području Vojvodine je dosta stradala u Drugom svetskom ratu, naročito u Sremu, gde je svoju vlast uspostavila marionetska Nezavisna Država Hrvatska. Već krajem aprila 1941. ustaški režim je počeo da sprovodi zamisao o promeni statusa fruškogorskih manastira, njihovim direktnim potčinjavanjem i korišćenjem manastirskih imanja. Međutim, korišćenje manastirskih materijalnih dobara nije bio jedini cilj novouspostavljnog režima. Bitan cilj ustaškog delovanja na Fruškoj gori bio je i slabljenje kulturne i duhovne osnove srpskog naroda na ovim prostorima.
24. juna 1941. Ante Pavelić je doneo odluku o osnivanju Državnog ravniteljstva za obnovu kojom su svi fruškogorski manastiri potpali pod patronat ovog sektora ustaške vlasti. Ova služba imala je zadatak da iscrpi što više materijalnih dobara iz pravoslavnih manastira i eparhijskog kompleksa zgrada i ustanova u Sremskim Karlovcima. Ustaške vlasti su slobodno raspolagale celokupnom manastirskom imovinom smatrajući je ratnim plenom.
Duhovni život fruškogorskih manastira zapao je u veoma tešku situaciju još u leto 1941. godine. Za pravoslavne monahe situacija je postala posebno teška kada je u Srem prebačena grupa od 86 slovenačkih rimokatoličkih sveštenika sa poslugom. Njih je nemačka vlast predala ustašama kako bi ih prebacili u fruškogorske manastire. Ustaše su odlučile da pitanje pravoslavnih monaha iz fruškogorskih manastira reše na drastičan način — deportacijom u koncentracione logore. Državno ravniteljstvo je 9. avgusta 1941. godine donelo odluku o čišćenju fruškogorskih manastira od pravoslavnog monaštva, nakon čega su mnogi kaluđeri bili uhapšeni i sprovedeni u logor, dok je nekolicina njih uspela da izbegne u Srbiju.
Nakon akcije uklanjanja pravoslavnog monaštva sa Fruške gore, Komisija Muzeja za umetnost iz Zagreba je septembra 1941. obišla sve fruškogorske manastire i iz njih odnela sve umetničke predmete.
Posle razaranja i pljačke u Drugom svetskom ratu od pokretne imovine u manastirima nije ostalo gotovo ništa. Ono što ustaše nisu odnele u Zagreb spaljeno je i uništeno. Tako su u manastiru Hopovu ustaše spalile ikonostas Teodora Kračuna, u manastiru Rakovcu ikonostas baroknog slikara Vasilija Ostojića, u manastiru Velika Remeta ikone iz XVII i XVIII veka, u Kuveždinu ikone i zidni životopis akademskog slikara Pavla Simića, u Bešenovu deo ikonostasa akademskog slikara Stevana Aleksića, u Šišatovcu ikonostas slikara Grigorija Davidovića Opšića. U fruškogorskim manastirima su ustaše ukupno uništile više od 300 ikona.
Loma del Calvario, San Pedro Jocotipac
Loma del Calvario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Jocotipac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2031 m.
Kosmos-2227
Kosmos-2227 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2227 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, Kazahstan, 25. decembra 1992. Raketa-nosač je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6000 kilograma. Kosmos-2227 je bio satelit namijenjen za elektronsko izviđanje, javljanje i navođenje.
Tomislav Nikolić
Tomislav (Toma) Nikolić (Kragujevac, 15. februar 1952.), srpski političar i predsednik Republike Srbije od 2012. do 2017. godine.
Ponte Carina, Ferrara
Ponte Carina je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Tomislav Nikolić
Biografija
1991. godine, počeo se baviti politikom sa Narodnom radikalnom strankom i potom postaje jedan od osnivača Srpske radikalne stranke zajedno sa Vojislavom Šešeljem. Za poslanika u Skupštini Srbije prvi put je izabran 1992. Od tada je biran u svaki saziv srpskog parlamenta, a bio je i poslanik u Skupštini SRJ. Zajedno sa Šešeljem izdržavao je kraću zatvorsku kaznu 1995. godine na Kosovu, u vrijeme oštrog sukoba između Šešelja i tadašnjeg srpskog predsednika Slobodana Miloševića.
24. marta 1998. godine izabran je za potpredsednika Vlade Srbije, koju su zajednički formirali Miloševićevi socijalisti,Šešeljevi radikali, i partija Miloševićeve supruge Mirjane Marković - Jugoslovenska levica. A krajem 1999. godine izabran je za potpredsednika Savezne vlade Savezne Republike Jugoslavije.
Na vanrednim izborima za predsjednika SR Jugoslavije, septembra 2000. godine, bio je kandidat Srpske radikalne stranke i osvojio je treće mjesto i nešto više od 5% glasova.
Period posle 2003
Posle Šešeljevog dobrovoljnog odlaska u Haški tribunal, februara 2003. godine, predvodio je Srpsku radikalnu stranku u zemlji. 16. novembra iste godine, na izborima za predsednika Srbije (gde je prvi put učestvovao), osvojio je prvo mjesto ali zbog vrlo malog broja izašlih birača, izbori nisu uspeli.
27. juna 2004. godine, na ponovljenim predsedničkim izborima, izgubio je u drugom krugu od lidera Demokratske stranke, Borisa Tadića.
U periodu 8. maj - 13. maj 2007. godine bio je predsednik Narodne skupštine Republike Srbije.
Na predsjedničkim izborima 2008. godine je u prvom krugu osvojio najveći broj glasova, ali je u drugom krugu ponovno izgubio od Borisa Tadića.
U leto 2008. godine, došlo je do neslaganja između Nikolića i Šešelja po pitanju ulaska Srbije u EU, odnosno potpisivanja Sporazuma o stabilizaciji i pridruživanju, čemu se Šešelj protivio, a Nikolić podržavao. 5. septembra 2008. Nikolić je, ostavši u manjini, podneo ostavku na sve svoje stranačke funkcije. Tri dana kasnije je zajedno sa deset svojih pristaša osnovao novi poslanički klub u Skupštini pod nazivom Napred Srbijo, posle čega je isključen iz SRS.
21. oktobra iste godine, izabran je za predsednika Srpske napredne stranke (SNS).
Na izborima održanim 20. maja 2012. je pobedio Tadića te je izabran za predsednika Srbije. Posle izbora podneo je ostavku na mesto predsednika SNS i 31. maja je zvanično stupio na funkciju predsednika Republike.
Tomislav Nikolić je oženjen suprugom Dragicom i otac dva sina.
El Colomo (razvrstavanje)
El Colomo ima više značenja:
Talixtaca, Hostotipaquillo
Talixtaca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Hostotipaquillo.
Ecocultivos, Tala
Ecocultivos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tala.
Talixtaca, Hostotipaquillo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1275 m.
El Novillo, Guerrero
El Novillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Guerrero.
Ecocultivos, Tala
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1513 m.
El Novillo, Guerrero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 253 m.
Kosmos-2230
Kosmos-2230 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2230 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 12. januara 1993. Raketa-nosač Kosmos je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Ţawr Başīr, Taiz
Ţawr Başīr je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Poscante, Bergamo
Poscante je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 595 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 412 m.
Alesso, Udine
Alesso je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 826 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 204 m.
Winnebago, Minnesota
Vinebejgo je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.437, što je 50 (-3,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Tenino, Washington
Tenino je град u američkoj saveznoj državi Vašington. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.695 stanovnika.
Donji Ribnik (Ribnik)
Donji Ribnik je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Ribnik koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 465 stanovnika.
Istorija
Donji Ribnik se prije rata u Bosni i Hercegovini nalazio u sastavu opštine Ključ.
Los Terreros (razvrstavanje)
Los Terreros ima više značenja:
El Colorado (razvrstavanje)
El Colorado ima više značenja:
Omena, Michigan
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 267.
Los Tesitos (razvrstavanje)
Los Tesitos ima više značenja:
El Salitrillo, Senguio
El Salitrillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Senguio.
Pian di Dondola, Pesaro e Urbino
Pian di Dondola je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 69 m.
Kosmos-2228
Kosmos-2228 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2228 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 25. decembra 1992. Raketa-nosač Ciklon-3 je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 2000 kilograma. Kosmos-2228 je bio satelit namijenjen za elektronsko izviđanje, javljanje i navođenje.
The Alternative Factor
The Alternative Factor je 27. epizoda američke SF-serije Zvjezdane staze. Radnja prikazuje kako se posada USS Enterprise prilikom kartografske misije suoči s nizom neobjašnjivih fenomena, ali i čovjekom po imenu "Lazarus", za kojeg se ispostavi da vodi borbu sa svojim dvojnikom iz antimaterijskog univerzuma. The Alternative Factor je bila prva epizoda Zvjezdanih staza koja je koristila motiv paralelnog univerzuma. Samo je snimanje obilježeno problemima, najviše vezanim uz glumca Johna Drewa Barrymorea koji je trebao tumačiti lik "Lazarusa", a koji nije došao na snimanje, pa su na kraju za njegovu ulogu u posljednji trenutak angažirali Roberta Browna. Kritičari danas ovu epizodu smatraju jednom od slabijih u historiji Zvjezdanih staza.
Case Baldo, Treviso
Case Baldo je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 70 m.
Pitones, Ensenada
Pitones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 251 m.
Donji Vojići
Donji Vojići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Ključ koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 314 stanovnika.
Hohne
Hone je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Cele. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.775 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3351015.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Cele Hone se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Cele. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 48 metara. Površina opštine iznosi 36,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.775 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 49 stanovnika/km².
Gavena, Firenze
Gavena je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
El Colorín (razvrstavanje)
El Colorín ima više značenja:
Dâmbu Mare, Mica
Dâmbu Mare je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Mica.
Los Teteles (razvrstavanje)
Los Teteles ima više značenja:
El Encinal, Guerrero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 241 m.
Al Mahjam al A‘lá, Taiz
Al Mahjam al A‘lá je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 645 m.
Tieton, Washington
Tieton je градић u američkoj saveznoj državi Vašington. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.191 stanovnika.
Huajacatlán, Hostotipaquillo
Huajacatlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Hostotipaquillo.
Dorobanțu, Dorobanțu, Călărași
Dorobanțu je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Dorobanțu.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3433 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Rancho Buenavista, San Pedro Jocotipac
Rancho Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Jocotipac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2025 m.
Ponte Ciarle, Ferrara
Ponte Ciarle je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Donji Vrbljani
Donji Vrbljani su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Ribnik koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 896 stanovnika.
Geografija
Sela Gornji i Donji Vrbljani se nalaze na jugu teritorije opštine, prema Glamoču, ispod planine Srnetice. Sa istoka je područje opštine Šipovo, na čijoj teritoriji, kod Pecke, su tri izvora rijeke Sane. Vode tih izvora teku par kilometara i kod Vrbljana formiraju rijeku Sanu. U godini 2014 na izvoru Sane počela je gradnja mini hidroelektrane. Mještani nastoje obustaviti izgradnju.
Istorija
Donji Vrbljani su se prije rata u Bosni i Hercegovini nalazili u sastavu opštine Ključ.
Hohnhorst
Honhorst je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Šaumburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.194 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3257016.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šaumburg Honhorst se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Šaumburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 60 metara. Površina opštine iznosi 12,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.194 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 183 stanovnika/km².
Kosmos-2232
Kosmos-2232 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2232 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, Rusija, 26. januara 1993. Raketa-nosač Molnija je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 1900 kilograma. Kosmos-2232 je bio satelit za rano upozoravanje na pojavu interkontinentalnih balističkih raketa.
Pozze, Bergamo
Pozze je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 400 m.
Los Tigres (razvrstavanje)
Los Tigres ima više značenja:
Lake Marcel-Stillwater, Washington
Lejk Marsel-Stilvoter je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.277, što je 104 (-7,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
La Guadalupana, Güémez
La Guadalupana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Güémez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 216 m.
Case Saudelle di Sopra, Avellino
Case Saudelle di Sopra je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Arroyo el Borrego, Charcas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2155 m.
The City on the Edge of Forever
The City on the Edge of Forever je 28. epizoda američke SF-serije Zvjezdane staze premijerno prikazana 6. aprila 1967. godine. Radnja prikazuje kako dr. McCoy prilikom jedne misije u nastupu delirija prođe kroz vremensko-prostorni portal i završi u New Yorku 1930. godine, te kako njegove akcije u prošlosti izazovu poremećaj vremensko-prostornog kontinuuma, odnosno pobjedu nacističke Njemačke u Drugom svjetskom ratu, a zbog čega Kirk i Spock moraju ići za njim kako bi "ispravili" vremensku liniju. The City je bila poznata po izuzetno kompliciranoj produkciji, odnosno scenariju Harlana Ellisona koji se pisao deset mjeseci, kao i svađi Ellisona sa tvrocem serije Geneom Roddenberryjem. Usprkos toga je postigla ne samo izuzetnu gledanost, nego i izuzetne pohvale od strane kritike, te prestižnu nagradu Hugo za najbolju dramsku prezentaciju. Danas se smatra jednom od najboljih epizoda Zvjezdanih staza.
Bobovište (Aleksinac)
Bobovište je naselje u Srbiji koje administrativno pripada opštini Aleksinac u Nišavskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1074 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1226 stanovnika).
Demografija
U naselju Bobovište živi 888 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,9 godina (43,6 kod muškaraca i 46,2 kod žena). U naselju ima 390 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,75.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja četiri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
El Jaral, Tala
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1478 m.
Chain of Rocks, Missouri
Čejn of Roks je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 93, što je 2 (2,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kosmos-2233
Kosmos-2233 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Banjalučka pivara
Banjalučka pivara je osnovana 1873. god. Osnivači pivare su redovnici samostana Marija Zvijezda iz reda Trapista. Manastir se nalazi u blizini pivare. Trapisti pripadaju redovničkom redu koji živi po pravilima svetog Benedikta.
El Columpio (razvrstavanje)
El Columpio ima više značenja:
Banjalučka pivara
Njima se pripisuje obaveza šutnje premda nisu zavjetovani na šutnju. Šutnja u njihovom redu je samo u vrijeme koje je odredjeno za molitvu. Izmedju molitvi dan im mora biti ispunjen radom, pošto po njihovim riječima djavo boravi u neradu.
U čitavom svijetu su poznati po tome što su organizovali različite oblike proizvodnje i za svoju proizvodnju vezali lokalno stanovništvo koje je radilo na njihovim imanjima.
Gdje god su dolazili organizovali su proizvodnju sira, piva, sukna i svoje proizvode su prodavali na lokalnom tržištu. Poznati su po tome da su u sklopu samostana imali i sirotišta u koja bi prihvatali napuštenu djecu, brinuli se o njima, učili ih zanatima i priča kaze da djeca kada bi odrasla iz njihovog sirotišta bi odlazila sa znanjem jednog od zanata iz tog vremena i alatom potrebnim da sama počnu raditi posao koji su učili.
Istorija Banjalučke pivare
thumb|200px|Nektar - beer from Banja Luka Trapisti u Banjaluku dolaze polovinom 19. vijeka, kupuju zemlju u Delibašinom selu, osnivaju samostan i počinju sa svojim radom. Osnivač samostana i pokretač svih aktivnosti, a samim tim i osnivač banjalučke pivare je redovnik Franc Pfaner.
Među prvim poslovima pokreću proizvodnju piva. Prva proizvodnja koja je bila probna krenula je 1873. što se uzima i za datum osnivanja Banjalučke pivare.
U to vrijeme počinju sa proizvodnjom sira ( u danima najveće proizvodnje proizvodili su i do 400 kg sira dnevno), proizvodnjom makarona, sukna, grade prvu hidrocentralu, grade most preko rijeke Vrbas.
Pivara u početku pokušava sama da proizvodi hmelj međutim rezultati nisu bili zadovoljavajući. Dugo godina pivara je sama proizvodila slad koji je koristila u procesu proizvodnje piva. U prostoru starog klijališta (mjesto gdje je klijao ječam) sada se nalazi novo postrojenje amonijačnih kompresora, a na lokaciji sušare slada danas se nalaze rezervoari za amonijak.
Poslije drugog svijetskog rata pivara je nacionalizovana i prelazi u vlasnistvo države. Od svih poslova kojim su se bavili Trapisti do danas je ostala jedino proizvodnja piva.
'Banjalučka pivara' je 1975. godine ušla u sastav agroindustrijskog poljoprivrednog kombinata Bosanska Krajina, čija je članica bila do 1989. godine, kada je istupanjem postala samostalno preduzeće.
U toku 1991. godine izvršena je promjena strukture vlasništva i Banjalučka pivara je registrovana kao dioničko društvo u mješovitoj svojini, pri čemu je jedan dio kapitala ostao u društvenoj svojini, a drugi dio kapitala je prodajom internih dionica radnicima, postao dionički.
Allegnidis, Udine
Allegnidis je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Banjalučka pivara
Istorija Banjalučke pivare
Početkom 2003. godine dolazi do prenosa državnog kapitala u akcijski, čime Banjalučka pivara postaje akcionarsko društvo. Krajem 2004. godine okončana su investiciona ulaganja u modernizaciju i proširenje proizvodnih pogona, čime je proizvodni kapacitet podignut na 1.000.000 hl piva godišnje.
Banjalučka pivara je od jedne male pivare koja je u početku služila samo za potrebe samostana izrasla u jednu veliku i modernu pivaru čiji je kapacitet proizvodnje dovoljan za snabdijevanje cijelog BiH tržišta.
Allegnidis, Udine
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 895 m.
Banjalučka pivara
Pivara danas
U cilju zadovoljavanja potreba potrošača i cjelokupnog modernizovanja poslovanja i pristupa tržištu, trudimo se da budemo u korak sa svjetskim proizvođačima piva, kvalitetom ali i izgledom ambalaže. Česte promjene oblika i načina pakovanja se dešavaju iz razloga što se i zahtjevi tržišta jako često mjenjaju.
Banjalučka pivara čini sve da svoje potrošače dostojno nagradi prvenstveno kroz korištenje samo najboljih sirovina. To znači njemački hmelj i slad i kristalno čistu vodu iz Banje Luke. - Mnogo smo radili na tome da približimo kvalitet našeg proizvoda našim potrošačima i sudeći po reakcijama ljudi, sve ukazuje na to da smo uspjeli u tome. 2009. godine Banjalučka pivara je investirala u nabavku opreme za pakovanje piva u modernije i praktičnije pakovanje. Sada koristimo brendiranu foliju, za razliku od dosadašnjeg kartonskog pakovanja. Pored toga, proširili smo asortiman sa 0.5L nepovratnom bocom, i time omogućili našim potrošačima da uživaju u Nektar pivu, a da pri tom ne moraju da razmišljati o povratu amblaže.
Pivopije sada mogu da kupe pakovanje u brendiranoj foliji - 12 komada boca 0.5L (nepovratna boca) i 24 komada 0.33L. Osim modernog izgleda, novim načinom pakovanja u brendiranu foliju, sav repromaterijal možemo kupovati sa lokalnog tržišta što je još jedan od načina da pomognemo razvoj domaće privrede.