cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean-Louis Trintignant
Jean-Louis Xavier Trintignant (Piolenc, Vaucluse, Francuska; 11.12. 1930. - 17.6. 2002.) je bio francuski filmski glumac. Jedan je od najznačajnijih evropskih glumaca druge polovice 20. stoljeća čija karijera obuhvaća skoro 60 godina, a glumio je u raznim klasicima slavnih evropskih režisera (Abel Gance, Claude Chabrol, Éric Rohmer, Bernardo Bertolucci, François Truffaut, Krzysztof Kieślowski, Michael Haneke).
Najpoznatiji su mu filmovi Z (Nagrada za najboljeg glumca na filmskom festivalu u Cannesu), Jedan muškarac i jedna žena, Moja noć kod Maud, Konformist, Tri boje: Crveno, Grad izgubljene djece i Ljubav (Nagrada César).
La Mesa, Tequila
La Mesa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tequila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1592 m.
Red Willow County, Nebraska
je okrug u američkoj saveznoj državi Nebraska.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 11.055, što je 393 (-3,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Gran Torino (film)
Gran Torino je drama Clinta Eastwooda iz 2008. Osim Eastwooda, u filmu nastupa uglavnom glumačka postava koju čine Hmongi, kao i Eastwoodov mlađi sin, Scott Eastwood. Njegov stariji sin, Kyle Eastwood, skladao je glazbu za film koji se 12. prosinca 2008. počeo prikazivati u manjem broju kina u SAD-u, dok je 9. siječnja 2009. krenuo u široku distribuciju.
Radnja
Walt Kowalski, veteran Korejskog rata, živi u četvrti Detroita koja se sve više mijenja i u kojoj dominiraju imigranti. Film počinje sa sprovodom njegove žene i prizemnim govorom oca Janovicha. Čini se kako Kowalski ne može podnijeti svoja dva sina i njihove obitelji koji pokazuju malo poštovanja prema njemu i pokojnoj majci. Tijekom filma Walt ih opisuje kao razmažene i zaokupljene samima sobom te da ga izbjegavaju, osim onda kad je to u njihovu interesu.
Waltovi susjedi tinejdžeri, Thao i Sue Vang Lor, žive s majkom i ekscentričnom bakom. Nakon što Thaoa napadne rasistički nastrojena hispanska banda, banda Hmonga, predvođena Thaovim starijim rođakom Paukom, umiješa se kako bi spasila malog rođaka. Hmong banda na licu mjesta pokuša nagovoriti Thaoa da im se pridruži. Proces Thaove inicijacije sastoji se u tome da ukrade Waltov Ford Gran Torino iz 1972. Walt ga uhvati u pokušaju krađe, uperivši mu pušku u lice i prisilivši ga da pobjegne. Nakon nekoliko dana, Pauk i njegova banda se vraćaju. Uz pomoć svoje sestre, Thao se uspijeva verbalno suprostaviti bandi. No, banda odvuče Thaoa s trijema u pokušaju da ga napadnu. Njegova obitelj u očaju se pokuša oduprijeti napadačima. Sukob završava nakon što Walt zaprijeti članovima bande svojom M-1 puškom, rekavši im da mu se maknu s travnjaka. Oni napuštaju četvrt, rekavši usput Waltu "da čuva leđa".
Al Qurā‘ī, Hajjah
Al Qurā‘ī je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 371 m.
Veinte de Noviembre, Tila
Veinte de Noviembre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tila.
Gran Torino (film)
Radnja
Vang Lorovi počnu zahvaljivati mrzovoljnom i nestrpljivom Waltu, koji inzistira da je samo želio da mu se "žuti" maknu s posjeda. Nakon što se susjedstvom pročulo za Waltov hrabri čin, nagrađuju ga ostavljajući mu na trijemu posuđe Hmonga i biljke. Walt nije zadovoljan, tražeći samo da ga puste na miru. Otac Janovich posjećuje Walta, podsjetivši ga na želju njegove žene da se ispovijedi. Walt odbije.
Veinte de Noviembre, Tila
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 101 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1300 m.
Gran Torino (film)
Radnja
Nakon što je ugledao kako tri crnca uznemiruju Sue, Walt se usmiješa kako bi je spasio. Sue pomalo upoznaje Walta i dovodi ga svojoj obitelji. Sue, Thao i njihova majka sutradan počnu inzistirati da Thao počne raditi kao volonter za Walta kako bi mu otplatio dug te da bi ga starac očvrsnuo. On pronalazi Thaou građevinski posao i spaja ga s djevojkom Youaom, koju Walt naziva "Yum Yum".
Ljutiti Thao željan osvete planira se pridružiti Waltu u napadu na bandu. Walt ga odvede podrum, dadne mu svoju Srebrnu zvijezdu i zaključa ga unutra, rekavši mu kako ne želi da provede život s osjećajem krivnje jer je nekoga ubio. Kasnije nazove Sue i rekne joj da otključa podrum i pusti Thaoa. Walt dolazi pred kuću u kojoj obitava banda i počne ih proklinjati. Izvadi cigaretu iz jakne, stavi je u usta i upita ima li tko vatre. Zatim posegne po upaljač u jaknu, a banda u strahu otvori vatru. Nakon dolaska na mjesto zločina, Thaou i Sue policajac Hmong podrijetla kaže da je banda uhićena te da će dugo vremena provesti u zatvoru budući da su ubili nenaoružana čovjeka. Hmong susjedi koji su svjedočili ubojstvu prekrše svoj zakon šutnje i odluče svjedočiti protiv članova bande.
Na misi zadušnici za Walta otac Janovich održi upečatljiv govor o pokojniku koji biva ukopan u odijelu po mjeri koje je sam kupio. Thao i njegova obitelj brojčano nadmašuju Waltovu, čiji se sin pita kako oni znaju Walta. U svojoj oporuci, Walt ostavlja svoju kuću Crkvi, a svoj Gran Torino Thaou, na veliko nezadovoljstvo svoje obitelji koja se nadala kako će naslijediti kuću te kako će Waltova nezahvalna unuka dobiti Gran Torino. U posljednjoj sceni, Thao vozi Gran Torino s Waltovim psom, Daisy.
Glumci
U Gran Torinu se pojavljuju i Brooke Chia Thao kao Thaova majka i Chee Thao kao Thaova baka udovica. Peteročlanu bandu čine Sonny Vue kao vođa bande, "Smokie"; Doua Moua kao Fong (ili "Pauk"), Thaov i Suein stariji rođak; Jerry Lee, Elvis Thao i Lee Mong Vang. Glumačka postava većinom je sastavljena od Hmonga, što je vrlo neobično za američki mainstream film. Casting za Hmong glumce održan je u njihovim zajednicama u Saint Paulu, Fresnu i Detroitu. Svi osim jednog glavnih likova Hmonga su po prvi put glumili na filmu, kao što je to bio slučaj s većinom statista.
Kritike
Nakon gledanja filma, The New York Times je naglasio posmrtni ton koji dominira filmom. Manohla Dargis iz Timesa usporedila je Eastwoodovu prisutnost u filmu s Prljavim Harryjem i Čovjekom bez imena, rekavši: "Prljavi Harry se na neki način vratio u Gran Torinu, ne kao lik nego duhom. On lebdi u filmu, u njegovim temama i slikama velikih kalibara, te naravno najočitije u licu g. Eastwooda. To je sada monumentalno lice, tako naborano i nabrano da više i ne izgleda isušeno, kao što je to bio slučaj proteklih desetljeća, ali čini se bližim okamenjenom drvetu." Na kraju ga je ocijenila s 4 od 5 zvjezdica. Los Angeles Times također je hvalio Eastwoodovu izvedbu i vjerodostojnost kao akcijskog junaka u dobi od 78 godina. Kenneth Turan komentirao je Eastwoodovu izvedbu: "To je film koji se ne može zamisliti bez glumca u glavnoj ulozi. Ideja o 78-godišnjem akcijskom junaku može zvučati kontradiktorno, ali Eastwood uspijeva, iako je njegova opasnost više verbalna nego fizička. Čak i sa 78, Eastwood može rečenicu 'Maknite se mog travnjaka' učiniti jednako prijetećom kao 'Uljepšaj mi dan', a kad kaže 'Probušit ću ti rupu u licu i zaspati kao beba', zvuči kao dao to zaista i misli." Prema podacima od 16. siječnja 2009., film na Rotten Tomatoesu ima 76 posto pozitivnih recenzija od ukupno njih 144. Na Metacriticu je rezultat 73/100 na temelju 23 recenzije.
Stănești-Lunca, Lungești
Stănești-Lunca je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Lungești.
SPTLC2
Serinska palmitoiltransferaza, dugolančana bazna podjedinica 2 (SPTLC2) protein je koji je čoveka kodiran SPTLC2 genom.
Ovaj gen kodira dugolančanu baznu podjedinicu serinske palmitoiltransferaze. Serinska palmitoiltransferaza, koja se sastoji od dve različite podjedinice, je inicijalni enzim u sfingolipidnoj biosintezi. Ona katalizuje piridoksal 5'-fosfat zavisnu kondenzaciju L-serina i palmitoil KoA do 3-oksosfinganina. Mutacije ovog gene su identifikovane kod pacijenata sa naslednom senzornom neuropatijom tipa I. Alternativno splajsovane varijante koje kodiraju različite izoforme su poznate.
El Tigrito, Ciudad del Maíz
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 793 m.
Pradazzo
Pradazzo ima više značenja:
Kosmos-238
Kosmos-238 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-238 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 28. avgusta 1968. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6520 kilograma. Kosmos-238 je bio satelit namijenjen za test svemirskog broda Sojuz.
Tropea, Vibo Valentia
Tropea je naselje u Italiji u provinciji Vibo Valentia, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6489 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 67 m.
Andrej Fajgelj
Andrej Fajgelj (Novi Sad, 12. maj 1978) je srpski filolog, političar i kulturni radnik. Bio je godinu i po dana direktor Kulturnog centra Novog Sada, a sada je docent na Filološko-umetničkom fakultetu u Kragujevcu. Doktor je francuskog jezika i književnosti. Bio je i zamenik predsednika stranke Treća Srbija do promene statuta stranke.
Biografija
U Novom Sadu je na Filozofskom fakultetu diplomirao francuski jezik i književnost. Magistarske i doktorske studije završio je na Univerzitetu Monpelije III u Francuskoj. Doktorsku tezu Uporedna frazeologija i ideologija u epici: Homer, francusko viteško pesništvo, gusle odbranio je sa najvišim pohvalama. Dobitnik je više stipendija i nagrada za uspeh u studijama i autor više naučnih radova i popularnih članaka.
Jedan je od osnivača Centra za savremenu edukaciju u Novom Sadu i Međunarodne inicijative za praćenje antisrbizma. Pokrenuo je više uspešnih projekata: Radna etika u Srbiji, Evropski dan komšija, proizvodnja srpske ćiriličke tastature, izvinjenje španske nacionalne televizije srpskom narodu povodom neistinite reportaže o Jasenovcu.
Predsednik je Organizacionog odbora za prijavu Novog Sada za Evropsku prestonicu kulture 2020. godine. Član je upravnog odbora Balkanskog udruženja pravoslavne omladine. Bio je direktor Kulturnog centra Novog Sada do maja 2015. kada je otkriveno da je zaposlio osobu sa godišnjom platom od 1.310.000 dinara.
Govori francuski, engleski, grčki, italijanski i španski, vlada latinskim, starogrčkim, ruskim i nemačkim, služi se albanskim, hebrejskim i drugim jezicima. Sa suprugom Jovanom, profesorkom italijanskog jezika, ima četvoro dece i to dva sina i dve ćerke.
Vescovato, Cremona
Vescovato je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Željezni križ
Željezni križ iliti gvozdeni krst (njemački: Eisernes Kreuz) je bio vojno odlikovanje nekadašnje Pruske, a kasnije njemačko odlikovanje. Osnovano je od pruskoga kralja Fridrika Vilima III., a prvo dodijeljivanje dogodilo se 10. ožujka 1813. u Breslauu (sada Wrocław, Poljska). Željezni križ dodijeljivan je tijekom Napoleonskih ratova, Francusko-pruskog rata, Prvog svjetskog rata i Drugog svjetskog rata. Poslije Drugog svjetskog rata, Željezni križ je zamijenjen Saveznim križem za zasluge (njem. Bundesverdienstkreuz), koji je ujedno najveće vojno i civilno odlikovanje Njemačke te se dodjeljuje kao inačica za vojne ili civilne zasluge.
Željezni križ je bio vojno odlikovanje, dodijeljivano je i civilima koji su bili u vojnim funkcijama. Kao primjer, civilni pilot Hanna Reitsch je odlikovana Željeznim križem I. stupnja tijekom Drugog svjetskog rata za hrabrost kao pokusni pilot i bila je jedna od dvije žena koje su odlikovane Željeznim križem.
Dizajniranje
Budući da je Željezni križ doticao mnogo dijelova njemačke povijesti, obilježavan je godinom u kojoj je bio izmijenjen. Na primjer, Željezni križ iz Prvog svjetskog rata nosi broj "1914", dok isto odlikovanje za vrijeme Drugog svjetskog rata nosi broj "1939". Godine koje se nalaze na dnu medalje su 1870., 1914., i 1939. godina.
Bilo je moguće i to da nositelj Željeznog križa iz 1914. godine budi odlikovan višim stupnjem Željeznog križa iz 1939. Bila je moguća dodijela i prvog i drugog stupnja. U takvim slučajevima Željezni križ iz 1939. mogao se zamijeniti Željeznim križem iz 1914. (Sličan način odlikovanja je zabilježen i 1914. ali rijetko, jer je bilo premalo nositelja Željeznog križa iz 1870. godine).
Rana odlikovanja
Željezni križ osnovan je 10. ožujka 1813. godine u Breslauu i dodjeljivan je vojnicima tijekom oslobodilačkoga rata protiv Napoleona. Kralj Vilim I. dodijelio je prvo odlikovanje 19. srpnja 1870., tijekom Francusko-pruskog rata. Nositelji Željeznog križa iz 1870. godine, koji su još bili u službi, 1895. godine su dobili oznaku "25" na hrastovu lišću kao znak 25-ogodišnjeg nosanja odlikovanja. Željezni križ je preuredio Wilim II. 5. kolovoza 1914., na početku Prvog svjetskog rata. Tijekom ta tri razdoblja, Željezni križ je bio prusko odlikovanje, kasnije se usvaja kao odlikovanje Njemačke, tj. Njemačkog carstva. Željezni križ iz 1813., 1870., i 1914. imao je tri stupnja:
Medalje od sva tri stupnja su bile identične. Željezni križ I. stupnja nosio se na lijevoj strani uniforme. Veliki križ i Željezni križ II. stupnja su zamijenjeni različitom vrpcom.
Veliki križ bio je dodjeljivan generalima Njemačke vojske. Još veći stupanj, Veliki križ željeznog križa s Danicom, dodijeljen je samo dva puta, feldmaršalu Gebhard von Blücheru 1813. i feldmaršalu Paulu von Hindenburgu 1918. Treće odlikovanje planiralo se dodijeliti najuspješnijem generalu tijekom Drugog svjetskog rata, ali je otkazano zbog poraza 1945. godine.
Davor Jovanović
www.davorjovanovic.commini|Davor Jovanović 2017. godineDavor Jovanović (rođen 27. avgusta 1988. u Kladovu) Vokalni solista / Kompozitor / Producent / Inženjer za audio i video tehnologije
Željezni križ
Rana odlikovanja
Željezni križ I. i II. stupnja dodjeljivani su bez obzira na čin. Za dobivanje Željeznog križa I. stupnja, bilo je potrebno biti nositelj Željeznog križa II. stupnja (rijetko se odmah dodjeljivao Željezni križ I. stupnja). Ovo odlikovanje je bilo nasuprot ostalim odlikovanjima njemačkih država (a i drugih eurospkih monarhija), vojna odlikovanja su se dodjeljivala s obzirom na čin vojnika. Na primjer, bavarski časnici primali su Kraljevski vojni križ za zasluge (Militär-Verdienstorden), dok su nižepozicionirani vojnici primali Vojni križ za zasluge (Militär-Verdienstkreuz). Pruska je imala druga odlikovanja koja su dodjeljivana gledajući čin, bez obzira što je bilo određeno da se Željezni križ dodjeljuje bez obzira na čin, viši časnici i generali su uvijek nosili viši stupanj Željeznog križa, dok su niži časnici, dočasnici i vojnici nosali niže stupnjeve odlikovanja. mini|200px|Njemački vojnici u [[Prvi svjetski rat|Prvom svjetskom ratu odlikovani Željeznim križem]] U Prvom svjetskom ratu, dodijeljena su četiri milijuna Željeznih križeva nižeg stupnja (II. stupanj), dok je podijeljeno 145 000 Željeznih križeva višeg stupnja (I. stupanj). Točan broj dodijeljenih odlikovanja je nepoznat, budući da su pruske arhive uništene tijekom Drugog svjetskog rata. Previše dodjeljivanja ovog odlikovanja je uništilo ugled i vrijednost Željeznog križa. Najpoznatiji nositelj Željeznog križa I. stupnja iz 1914. je zasigurno Adolf Hitler. Bilo je rijetko i neobično da dočasnici nose visok stupanj Željeznog križa, Hitler je imao čin narednika (odgovara njemačkom činu Gefreiter). Lako se može primjetiti da je nositelj toga odlikovanja, budući da ga je isticao na skoro svim svojim slikama i fotografijama. Nosao ga je na lijevoj strani prsiju.
Davor Jovanović
Kao osnovac, svirao je harmoniku u nižoj muzičkoj školi, ali je ubrzo prešao na gitaru i šarmirao komšinice u parku ispred zgrade. Sa 14 godina prestaje da igra folklor i potpuno se posvećuje pevanju uz oca kao prateći vokal, a svirao je i bas gitaru i gitaru u orkestru koji je pratio folklorni ansambl. Nakon srednje elektrotehničke škole iz Kladova dolazi u Beograd 2007. godine gde nastavlja školovanje na Visokoj Elektrotehničkoj školi. Diplomirao je na predmetu Muzička produkcija sa ocenom 10, i sada je zvanično inžinjer za Audio i video tehnologije.
Željezni križ
Željezni križ
mini|150px|desno|Željezni križ II. stupnja iz Drugog svjetskog rata
Davor Jovanović
Tecno govori engleski, voli kvalitetne narodnjake, a kič izbegava čak i na svirkama, nikada nije ostao dužan u kafani, ostavlja bakšiš i taksistima, voli ručne satove i ne drži se toga da lepi ljudi ne nose satove, sarme jede i kad nije na slavi, čvarke gotivi isključivo duvan, nazdravlja s rakijom i zna celu Oče naš, kršten je u crkvi Sv. Petke, voli Dunav, svakodnevno sluša radio i ne gleda Televiziju.
Željezni križ
Željezni križ
Osnovna podjela Željeznog križa iz 1939. je bila ovakva:
Prade
Prade ima više značenja:
Željezni križ
Željezni križ
Željezni križ je uglavnom dodijeljivan za hrabrost u borbi i za druge doprinose u okružju borbe.
Davor Jovanović
Davor je decembra 2011.godine pobedio na veoma popularnom pevačkom takmičenju "Prvi glas Srbije", osvojivši srca publike svojim glasom, iskrenim osmehom i kvalitetnim intepretacijama kako zabavne tako i narodne muzike, gde je izveo najzapamćeniji nastup sa pesmom "Vlajna" čuvenog Tozovca.
Nakon takmičenja, Davor se pronalazi u muzici kao kantautor i predstavlja se sa svojim prvim zvaničnim singlom “Ja leđa ljubavi nisam okrenuo”, delo iza kojeg stoji mnogo iskrenih emocija, koje je takodje početak Trilogije koju čine još dva singla pod imenom “Moj mali beli pas i ja” i “Što te volim to me ne pitaj”. Kroz dalji rad ostvaruje saradnju sa uvaženim autorima našeg podneblja i učestvuje u mnogobrojnim humanitarnim akcijama.
Željezni križ
Željezni križ
Željezni križ I. stupnja se zakačivao i bio je bez vrpce i nošen je na džepu ispod prsa te na svakodnevnim i svečanim uniformama. Zahtjev za dodjelu je bio taj da se već otprije moralo biti nositelj Željeznog križa II. stupnja.
Davor Jovanović
Saradnja sa grupom “Koncertmajstori” počinje 2014. gde je Davor kao lider jako ponosan na sve ljude koji daju dobar deo sebe, svoje energije i kreativnosti sa istim zajedničkim ciljem zbog velike ljubavi prema muzici pre svega.
Pesmom želi da ulepša svet i interpretacijom na svojstven način, drugačije donosi svaku proživljenu notu i reč. Ne misli da religija treba da ograničava umetnike i shodno tome sarađuje sa svim kolegama i deli svoju muziku sa svima.
Željezni križ
Željezni križ
Ustanovljeno je da je u Drugom svjetskom ratu dodijeljeno 750 000 Željeznih križeva II. stupnja i 300 000 Željeznih križeva I. stupnja. . Željezni križ I. stupnja dodijeljen je dvijema ženama, jedna je bila pokusni pilot Hanna Reitsch. Dva židovska časnika u Finskoj vojsci i jedna žena Lotta Svärd su trebali biti nositelji Željeznog križa, no odbili su odlikovanje.
Viteški križ željeznog križa
Viteški križ željeznog križa (Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes, ili jednostavnije Ritterkreuz) dodijeljivan je za izuzetnu hrabrost u borbi i na bojnom polju ili uspješno vodstvo u bitci. Viteški križ dodijeljivan je u pet stupnjeva:
Ukupno je dodijeljeno 7 313 Viteških križeva, od toga 883 s hrastovim lišćem ; 160 s hrastovim lišćem i mačevima (uključujući i japanskog admirala Isoroku Yamamotoa); 27 s hrastovim lišćem, mačevima i dijamantima; i jedan sa zlatnim hrastovim lišćem, mačevima i dijamantima (Pukovnik (Oberst) Hans-Ulrich Rudel).
Piloti
Reichsmarschall Hermann Göring nikada nije bio nositelj dijamanata. Bio je prvi od vojnika koji su dobili Viteški križ iz 1939., i nositelj Velikog križa željeznog križa, kojeg je dobio 1940.
Podmornički kapetani
Podmornički kapetani Njemačke ratne mornarice (Kriegsmarine):
Feldmaršali
Feldmaršali (Generalfeldmarschall):
Veliki križ željeznog križa (1939.)
Veliki križ nošen je na 57 milimetarskoj ogrlici od svile istih boja kao i kod Viteškog križa i Željeznog križa II. stupnja. Kutija odlikovanja je bila crvena sa zlatno obojanim orlom i svastikom.
Veliki križ bio je nagrada za hrabrost. Primali su ga samo generali, odnosno admirali "za važne strateške odluke koje su promijenile tijek rata". Göring je odlikovan Velikim križem za svoje zapovjedništvo nad Luftwaffeom tijekom uspješne kampanje 1940. u vrijeme Bitke za Francusku (istovremeno je promaknut u čin Reichsmarschalla Velikog Njemačkog Reicha).
Izvorni Veliki križ dodijeljen je Göringu (od Hitlera osobno) uništen je tijekom zračnog napada u Belinu dok se Göring vraćao kući. Göring je imao dodatne kopije odlikovanja, jednu od njih je nosao i 1945. kad se predavao Saveznicima.
Katkada se na osobnim fotografijama Göring može vidjeti dok nosi Pour le Mérite, Viteški križ i Veliki križ oko vrata istovremeno.
Veliki križ željeznog križa s Danicom (1939.)
Veliki križ željeznog križa s Danicom (također zvan Željezni križ sa zlatnim zrakama) je bilo odlikovanje koje je bilo namijenjeno da se nosi kao i Željezni križ I. stupnja (Zakačen o prsa). Kao i Veliki križ ovo je odlikovanje dodijeljivano za hrabrost. Ideja je bila da se dodijeli najuspješnijem generalu u Drugom svjetskom ratu, ali to se nije dogodilo jer je Reich prestao postojati odmah nakon poraza.
Prvi Veliki križ s Danicom je dodijeljen Gebhardu von Blücheru za pobjedu nad Napoleonom u Bitki kod Waterlooa 1815.. Odliovanje se nazivalo i Blücherstern (Blücherova zvijezda). Drugo dodjeljivanje ovog odlikovanja pripalo je Paulu von Hindenburgu za njemačku pobijedu nad Britancima u njemačkim napadima od ožujka do travnja 1918. Veliki križ željeznog križa s Danicom je napravljen i u vrijeme Drugog svjetskog rata, kao prototip, ali nitko nije odlikovan. Jedini primjerak nađen je među savezničkim okupacijskim snagama poslije rata i darovan je West Pointu, američkoj vojnoj akademiji kao vojna kolekcija. Vjeruje se da je Reichsmarschall Hermann Göring bio jedan od mogućih dobitnika ovog odlikovanja. Dizajn je zasnovan na temelju Velikog križa Željeznog križa s Danicom iz 1914., s izmijenjenom godinom 1939.
Dodatci Željeznom križu
Časnici nagrađeni Željeznim križem su dobivali dodatne nagrade uz Željezni križ, kao prsten Željeznog križa ili odijeću tog reda, tj. tog odlikovanja. Tijekom doba nacizma dodijeljivano je još više dodatnih nagrada, za primjer, časnik koji je bio nositelj Željeznog križa II. i I. stupnja, te Viteškog križa i reda sa hrastovim lišćem i mačevima mogao je nositi bedž s tri Željezna križa s uvećanom svastikom.
Poslije Drugog svjetskog rata
mini|150px|Viteški križ željeznog križa s hrastovim lišćem i mačevima poslije Drugog svjetskog rata s uklonjenom svastikom, preuređen 1957. mini|150px|Željezni križ na [[EADS Barracuda|UAV Barracudi]] mini|desno|150px|[[Bundeswehrov Križ časti]]
Njemački zakoni danas zabranjuju svastiku, tako da je 1957. Zapadna Njemačka odobrila zamjenu svastike Željeznog križa s grančicom orahova lišća, slično kao Željezni križ iz 1813., 1870., i 1914., a mogli su ga nositi dobitnici u Drugom svjetskom ratu. Zakon iz 1957. odobrio je nošnju i drugih denaciziranih odlikovanja (osim onih koji su izravno vezani za NSDAP, na primjer Medalja za dugu službu, ili ona koja su dodjeljivana za širenje Trećeg Reicha, kao Medalja za Anschluss, anektiranje Sudeta i Memela).
Budući da su njemačke oružane snage ponovo postale aktivne, prvo na Kosovu, a zatim u Afganistanu, dogodilo se to da su oživjeli Željezni križ i druga odlikovanja, budući da Njemačka nije imala odlikovanja za ratna stanja. U 2007., data je peticija njemačkom parlamentu da se obnovi Željezni križ s 5 000 potpisa. Na 10. listopad 2008., Njemačka vlada osmislila je "Bundeswehrov križ za hrabrost" koji je izgledao kao Željezni križ, također dodijeljivan za hrabrost, dok je Križ za hrabrost zlatne boje za razliku od Željeznog križa koji je bio crne boje.
Željezni križ rabljen je kao znak Njemačke vojske do 1951., kada je zamijenjen Grčkim križem. Međutim, 1. listopada 1956. predsjednik Savezne Republike Njemačke, Theodor Heuss, dao je upute da se Željezni križ koristi kao znak Bundeswehra (Oružane snage Zapadne Njemačke). Danas, nakon njemačkog ujedninjenja, pojavljuje se u plavim i sivim bojama kao znak novog Bundeswehra. Ovaj znak ne zamjenjuje tradicionalni Željezni križ, međutim, može biti pronađen na oklopnim vozilima, tenkovima, brodovima i zrakoplovima.
Kad se Quadriga, božica mira, vratila iz Pariza poslije pada Napoleona, božica je obnovila vrh berlinških Brandenburških vrata. Željezni križ je umetnut u njezina prsa, čineći je Victoriom, božicom pobijede.
Azanja
Azanja je varoš u Srbiji, u opštini Smederevska Palanka Podunavskog okruga. Nalazi se na prostranom brdovitom platou (nadmorska visina 160 m), na razvođu slivova reka Jezave i Jasenice. Struktuirana je po šumadijskom tipu zrakastog sela, sa čaršijom („selo“) u centru. U centru varoši nalazi se Hram posvećen Sv. besrebrenicima Kozmi i Damjanu, podignut 1884-1885.
Ime i istorija sela
Naziv Azanja je iz turskog doba, a verovatno potiče od arapske reči hazain/hazna sa značenjem žitnice, koševi, magaze. Od 1887. do 1950. godine važi za najveće srpsko selo. 1950. godine, kada je broj stanovnika bio 12.500, selo je podeljeno na tri naselja: Vlaški Do, Grčac i Azanju. Zbog brojnosti stanovništa Azanja je bila proglašena varošicom 1922. godine, a sedište istoimene opštine bilo je u periodu 1945-64.
Kultura i obrazovanje
Varoška kulturna dešavanja su većinom vezana za verske praznike. Varoški vašar, o Trnovoj Petki (8. avgusta), održava se od izgradnje crkve 1885. godine. Od 1997. godine u vreme vašara održava se i etno-kulturna manifestacija „Dani azanjske pogače", 2006. godine upotpunjena književnom večeri i izložbom slika likovne kolonije „Azanja 2006". U Azanji se održao i Romski sabor Azanja 2007.
Postoje tri spomenika kulture na teritoriji Azanje : Sva tri spomenika su nekategorisani.
Zemljoradnička zadruga u Azanji je osnovana 1894. godine, kao druga zadruga u Srbiji. U Azanji postoji jedna osnovna škola „Radomir Lazić", Amatersko pozorište Azanja, kao i KUD „Azanja". Krajem 2005. godine U Mesnoj zajednici otvoren je ogranak Narodne biblioteke iz Smederevske Palanke. U Azanji postoji jedan fudbalski klub - „Šumadija".
Demografija
Prema podacima popisa iz 2002., Azanja je imala 4717 stanovnika. U poslednja tri popisa primećen je pad u broju stanovnika. U naselju Azanja živi 3809 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,7 godina (41,0 kod muškaraca i 44,4 kod žena). Istorijski posmatrano, 1784. godine Azanja je imala 14 hrišćanskih domaćinstava, 1924. — 1308, a 2002. 1408 domaćinstava. Prosečan broj članova po domaćinstvu (2002) je 3,35. Prema procenama organizacije World Gazetteer, Azanja 2007. godine ima 4.531 stanovnika.
{| width="50%" style="background:transparent; "
Azanja je pretežno naseljena Srbima. Prema popisu iz 2002. godine, u Azanji živi 47 Roma, dok postoje i drugačiji, usmeni podaci, o oko 1500 Roma u ovom naselju.
Zanimljivosti
Azanjci su čest „gost" u anegdotama i vicevima u smederevskom kraju. Azanjac Tomislav Grujić - Gruja je tim povodom izdao knjigu "Iz Azanje, bre".
Bentu, Gălbinași
Bentu je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Gălbinași.
Las Crucitas, Parácuaro
Las Crucitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Parácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 542 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 194 m.
Željko Mavrović (glumac)
Željko Mavrović (Beograd, 17. veljače 1947.) je hrvatski i srpski kazališni, televizijski i filmski glumac.
Kekavmen
Kekavmen (grč. Κεκαυμένος) bio je vizantijski aristokrata iz Tesalije, pod čijim su imenom sačuvana dva spisa koja datiraju iz druge polovine 11. veka.
U spisu Strategikon (Στρατηγικόν) autor daje svom sinu savete za vojničku i civilnu karijeru, kao i za život uopšte. U spisu Opomena caru (Λόγος νουθετητικός) Kekavmen ne iznosi nikakav sistematski opis dužnosti vladara, nego ukazuje na otvorene probleme vremena. Ti su spisi stilski često rogobatni, ali su istiniti i živi. Posebno su dragoceni po tome što se iz njih saznaje kako je živela i mislila vizantijska provincija. Približavaju nam svet onih malih ljudi koji su daleko od brušene istančanosti prestonog Carigrada davali carstvu njegovu životnu snagu i obavljali njegove poslove. Kekavmenovi saveti su od velike važnosti za istoriju, jer on svaki savet propraća i ilustruje konkretnim istorijskim događajima.
U Strategikonu je reč o mnoštvu saveta napisanih jednostavnim jezikom i upućenih piščevom sinu – gotovo jedini izvor prvoga reda za naše poznavanje onoga o čemu na zalasku života razmišlja jedan plemić na selu, bivši guverner ili bivši vojni zapovednik i pored toga što nije čovek od pera i što, kako sam kaže, nije okusio ništa od klasičnog grčkog obrazovanja. Kekavmen ne nastupa sa žestinom kritičara već prosto beleži. Suma njegove mudrosti je, gotovo bi se mogli reći, nepoverenje i samo nepoverenje: niko ne treba da ima poverenja ni u sudbinu niti u žene, a još manje u lekare, niti u cara, pa ni u najboljeg prijatelja. On je pesimista kao i pisci Mudrosti Solomonove i Mudrosti Sirahove, knjiga Starog zaveta, iz kojih rado uzima citate. Njegov bog nije nikakav vizantijski pantokrator već pre bog moralista, pravičnog poravnjanja u svim okolnostima kada svako radi ono za šta je zadužen; istovremeno i bog s kojim se noću može zapodenuti razgovor; ni u kom slučaju bog moćnih bataljona, nego pre bog opreznih i mudrih zapovednika. Na Kekavmena ne ostavljaju nikakav utisak hiperbole carske ideologije: i car je samo čovek. On može znati mnogi, ali postoji još više toga što ne zna i bilo bi nerazmno da se neko pokorava bilo kojoj njegovoj naredbi. Kekavmen ne skriva svoje ogorčenje zbog ponašanja careva prema toparsima koji služe na granicama carstva, a još manje kada je u pitanju odnos careva prema dvoranima kojima je dopušteno da utiču na njih. Zna da prestonica živi od provincije, te smatra da je zanemarivanje provincije jedna od najvećih nesreća vizantijske politike. Impresivna je oštrica zapažanja; jer upravo su iz tog razloga, odmah zatim, za tren oka, izgubljene istočne provincije na koje se uglavnom usredsređivao pogled Kekavmenov. "Velika je letargija ovladala ljudima" – to su njegove reči. "Idi u provincije", opominje cara, "i pogledaj nepravde koje moraju da trpe tvoji podanici". Konstantin IX Monomah je za njega tipičan primer "carske usedelice". I "od tada romejsko carstvo nije videlo ničeg dobrog".
Siramesin
Siramesin (Lu 28-179) je agonist sigma receptora. On je selektivan za σ2 tip.
U istraživanjima na životinjama, za siramesin je utvrđeno da proizvodi anksiolitičke i antidepresivne efekte. Njega je razvila farmaceutska kompanija H Lundbek za lečenje anksioznosti. Razvoj je prekinut nakon što su klinička ispitivanja pokazala da nema dovoljnu efikasnost kod čoveka.
Kosmos-239
Kosmos-239 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-239 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 5. septembra 1968. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4730 kilograma. Kosmos-239 je bio osmatrački satelit.
Gordon, Pennsylvania
Gordon je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 763, što je 18 (-2,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cabudare
Geografske karakteristike
Cabudare leži na istoku savezne države Lara, u kotlini rijeke Turbio, na nadmorskoj visini od 400 metara, praktički je spojen sa gradom Barquisimeto čiji centar leži svega par kilometara sjeverozapadnije.
Autoputevima je povezan sa svim većim gradovima u zemlji, i gradovima u ravnici Llanos.
Historija
Cabudare je novi grad izrastao na nekadašnjim oranicama šećerne trske, kao rezidencijalna zona brzo rastuće metropole Barquisimeto.
Auleben
Auleben je dio grada Heringen/Helme u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Do 2010 je bio opština u okrugu Nordhauzen. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16062001.
Geografski i demografski podaci
Nalazi se na nadmorskoj visini od 170 metara. Površina iznosi 19,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.030 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 53 stanovnika/km².
Pradella
Pradella ima više značenja:
Tepetlacingo, Chilapa de Álvarez
Tepetlacingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Chilapa de Álvarez.
Pradelle
Pradelle ima više značenja:
Tepetlacingo, Chilapa de Álvarez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 629 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1496 m.
1073
Godina 1073. (MLXXIII) bila je redovna godina koja počinje u utorak po julijanskom kalendaru.
Cuauhtémoc, Altamirano
Cuauhtémoc je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Altamirano.
Richardson County, Nebraska
je okrug u američkoj saveznoj državi Nebraska.
Прекопчелица
Прекопчелица је насеље у Србији у општини Лебане у Јабланичком округу. Према попису из 2002. било је 508 становника (према попису из 1991. било је 615 становника).
Демографија
У насељу Прекопчелица живи 413 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,2 година (44,0 код мушкараца и 46,3 код жена). У насељу има 159 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,19.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Muntiggioni, Olbia-Tempio
Muntiggioni je naselje u Italiji u provinciji Olbia-Tempio, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 217 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 139 m.
Pico Turquino
Pico Turquino je najviši planinski vrh u Kubi. Nalazi se na jugozapadnom dijelu otoka, u gorju Sierra Maestra u provinciji Santiago de Cuba.
Vjeruje se kako ime predstavlja iskvarenu verziju riječi "tirkizni (turquí) vrh". It was first mentioned (under the name "Tarquino") on a map drawn by Gerardo Kramer in the late 18th century.
Bista Jose Martija koju je izvajala Jilma Madera, je smještena na vrhu planine 1963. povodom stote obljetnice njegovog rođenja.
Nacionalni park Turquino je uspostavljen na području od 229,38 km2 oko vrha.
Montanina, Arezzo
Montanina je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 202 m.
Pradello
Pradello ima više značenja:
San Firmano, Macerata
San Firmano je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 146 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Help! (film)
Upomoć! (engleski Help!) britanska je glazbena filmska komedija iz 1965. koju je režirao Richard Lester, a u kojoj glume Beatlesi–John Lennon, Paul McCartney, George Harrison i Ringo Starr—dok sporedne uloge tumače Leo McKern, Eleanor Bron, Victor Spinetti, John Bluthal, Roy Kinnear i Patrick Cargill. Upomoć! je bio drugi cjelovečernji film u kojem glume Beatlesi. Radnja se odvija oko zlog kulta koji proganja četvoricu jer je Ringo u posjedu njihovog prstena koji je neophodan za provođenje žrtvovanja ljudi. Soundtrack je objavljen kao album, te se isto zvao Help!. Usprkos dobroj posjećenosti publike i referencama na filmove Jamesa Bonda, film nije bio toliko dobro zapažen i primljen kao njihov prvi film, A Hard Day's Night.
Santa Paula, Altamira
Santa Paula je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Altamira.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Dvije karte za grad
Dvije karte za grad je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1984. godine. Režirao ju je Zrinko Ogresta, a scenario je napisao Novica Savić.
Bad Suderode
Bad Zuderode je dio grada Kvedlinburg u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15085035.
Ar Rāqibīyah, Hajjah
Ar Rāqibīyah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Bad Suderode
Geografski i demografski podaci
Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 metara. Njegova površina iznosi 8,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.801 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 219 stanovnika/km².
Ar Rāqibīyah, Hajjah
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 385 m.
Lennon, Michigan
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 511, što je 6 (-1,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Moderni petoboj
Moderni petoboj je takmičenje pojedinaca i ekipa u 5 različitih sportova: mačevanja, strljaštva, jahanja, plivanja i trčanja u trajanju od pet dana. Naziv moderni je dodat zato da se ovaj sport jasno razlikuje od atletskog petoboja, koji uključuje sasvim druge discipline.
Istorija
Sastav savremeog petoboja bazira se na priči o idealnom vojniku iz konjičke jedinice koji se nađe iza neprijateljskih linija i mora jahati po nepoznatom terenu, boriti se mačem i pištoljem, trčati i plivati.
Antički petoboj (pentatlon) sastojao se od trčanja, bacanja koplja i diska, skokaudalj i rvanja. U program antičkih igara uvršten je 708 godine pne.
thumb|Pjer de Kuberten je predložio moderni petoboj.
U novije vreme njegovo se kao sportsko takmičenje u Švedskoj (1900.a na predlog Pjer de Kuberten, osnivača modernih Olimpijskih igara 1909 godine uvršten je u program Olimpijskih igara, kao olimpijski petoboj.
Moderni petoboj je prvi put uključen na Olimpijskim igrama u Stokholmu 1912. godine i od tada je u programu Igara. Ekipno takmičenje je uvedeno 1952 ali je 1992 isključeno iz programa Igara. Takmičenje u ženskoj konkurenciji je uvedeno u program Igara 2000. godine.
U ne-olimpijskim godinama, održavaju se svetska prvenstva, sa tradiciom od 1949. godine. U početku je takmičenje trajalo 5 dana (svaki dan po jedna disciplina), ali je u cilju popularizacije i komercijalizacije ovog sporta 1996 uvedeno jednodnevno takmičenje.
Uprkos velikom renomeu ovog sporta u modernom olimpizmu, kao jedinog sporta koji je osmišljem upravo zbog Igara i takmičenja na njima, moderni petoboj nije poprimio širu popularnost. Veći broj klubova i takmičara danas deluje samo u delu istočne Evrope, zahvaljujući većoj tradicionalnoj povezanosti sporta i vojske u tim zemljama. Poslednjih godina je bilo predloga da se moderni petoboj isključi iz olimpijskog programa. MOK je 2005. godine doneo odluku po kojoj ostaje u programu Igara sigurno do 2012. godine.
thumb|250px|Takmičari finalnog dela modernog petoboja u [[Letnje olimpijske igre 2004.|Atini 2004.]]
Modernim petobojem upravlja međunarodna organizacija UIPM (Union Internationale de Pentathlon Moderne). Osnovano je 1948, sa sedištem u Stokholmiu, tako da je prvo Svetsko prvenstvo orgavizovao 1949.
Suctiojá, Tila
Suctiojá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1122 m.
Botteghino, Modena
Botteghino je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Fred Hoyle
Sir Fred Hoyle FRS (24. jun 1915 – 20. august 2001) bio je engleski astronom poznat prije svega po teoriji stelarne nukleosinteze, ali i po kontroverznim stavovima o drugim naučnim pitanjima - prije svega odbacivanju teorije "Velikog praska" za koju je prvi upotrijebio taj izraz u intervjuu za BBC, kao i promoviranju panspermije kao izvora života na Zemlji. Dok se Hoyle izuzetno cijenilo zbog njegovog rada na nukleosintezi i popularazuiciji nauke, stekao je i reputaciju kontroverzne ličnosti zbog toga što se u velikom dijelu naučnih oblasti često suprotstavljao teorijama koje je podržavala većina naučne zajednice.
El Terrero, Cuquío
El Terrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cuquío.
Fred Hoyle
Osim kao astronom, Hoyle je postao poznat i kao pisac naučne fantastike te autor niza knjiga zajedno sa svcohim sinom Geoffreyem Hoyleom. Hoyle je većinu karijere proveo na Institutu za astronomiju na Cambridgeu, koga je godinama vodio kao direkor. Umro je u Bournemouthu nakon serije moždanih udara.
El Terrero, Cuquío
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 358 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1858 m.
Kosmos-240
Kosmos-240 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
458
Godina 458. (CDLVIII) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Majorijana i Lava (ili, rjeđe, godina 1211. Ab urbe condita). Oznaka 458. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Organizacija Ugovora o Zajedničkoj Bezbednosti
Bivše članice:
Snage za brzu reakciju
Tijekom 2009. godine Organizacija Ugovora o zajedničkoj bezbednosti je osnovala svoje snage za brzu intervenciju ili punim ruskim imenom:Коллективные силы оперативного реагирования (KSOR, ruski KCOP) čiji cilj je borba protiv ograničenog vojnog napada na bilo koju članicu ove skupine. Vojne jedinice uključene u ovu snagu su:
Kontroverza
Tijekom Revolucije u Kirgistane Bjelorusija je žestoko kritizirala ovu organizaciju kao i Šangajsku organizaciju za saradnju jer po njenom službenom mišljenju kakva je korist od vojne organizacije ako krv teče ulicama jedne njene članice u kojoj se istovremeno događa protuustavni državni udar, a ona ostaje bez komentara
Colloredo di Monte Albano-Lauzzana, Udine
Colloredo di Monte Albano-Lauzzana je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 710 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 207 m.
Letters from Iwo Jima
Pisma s Iwo Jime (eng. Letters from Iwo Jima) je ratna drama redatelja Clinta Eastwooda iz 2006. s Ken Watanabeom i Kazunarijem Ninomiyaem u glavnim ulogama. Film govori o Bitki za Iwo Jimu iz perspektive japanskih vojnika, a sniman je u isto vrijeme kad i film Zastave naših očeva, koji govori o istoj tematici iz perspektive američkih vojnika. Film je gotovo potpuno na japanskom iako ga je financirala američka produkcijska kompanija. Bio je nominiran za Oscara, a dobio je Zlatni globus za najbolji film.
Izvori
Film je temeljen na knjigama Pictures of Letters from Commander in Chief, o stvarnim događajima koju je napisao general Tadamichi Kuribayashi (kojeg je na filmu portretirao Ken Watabe); i So Sad To Fall In Battle: An Account of War Kumikoa Kakehashija o bitki za Iwo Jimu. Iako su neki likovi izmišljeni, bitka i zapovjednici su temeljeni na stvarnim ljudima i događajima.
Radnja
Film počinje na Iwo Jimi u sadašnjosti, gdje japanski arheolozi istražuju tunele koji su prokopani za vrijeme američke invazije. Nešto otkopavaju, a radnja se premješta na Iwo Jimu 1944. godine.
Vojnik Saigo, bivši pekar koji je prisilno unovačen u japansku carsku vojsku, i njegov vod kopaju rovove na plaži. U međuvremenu, poručnik-general Tadamichi Kuribayashi preuzima zapovijedanje garnizonom u društvu svog pomoćnika, poručnika Fujite. Sastaju se s otočnim zapovjednikom mornarice, kontra-admiralom Ohsugijem, i zamjenikom glavnog zapovjednika obrane otoka, general-bojnikom Hayashijem, te započinju inspekciju obrane otoka. Kuribayashi zapovijeda vojnicima da prekinu kopati rovove na plaži i da počnu prokopavati tunele na brdu Suribachi. Kuribayashi se sukobljava sa satnikom Tanidom dok ovaj tuče Saigoa i njegovog prijatelja Kashiwaru, zbog navodne nelojalnosti i naređuje mu da prestane.
Sljedeće večeri, poručnik-pukovnik Baron Takeichi Nishi, slavni nositelj zlatne olimpijske medalje u jahanju s preponama, koji sada zapovijeda 26. teknovskom jedinicom, pridružuje se Kuribayashiju za večerom. Njih dvojica su konjanički časnici koji ne vjeruju u fanatični militarizam kao mnogi njihovi suborci. Nishi kaže Kuribayashiju kako japanska carska mornarica koja brani Iwo Jimu nema dovoljno opreme; velik dio japanske udružene flote admirala Jisaburoa Ozawe je uništen u bitki kod zaljeva Leyte. Kuribayashi evakuira civile s Iwo Jime na japansko kopno. Sukobljuje se s višim japanskim časnicima, između ostalih i s Hayashijem i Ohsugijem, koji se ne slažu s njegovom strategijom obrane s kopna, a ne s plaža, za koje Kuribayashi smatra da će ih Amerikanci munjevito zauzeti.
Slaba hrana i nehigijenski uvjeti uzimaju danak među članovima garnizona pa mnogi umiru od dizenterije. Japanske snage počinju koristiti špilje kao vojarne. Drugi mladi vojnik, Shimizu, stiže na dužnost na otok, mijenjajući Kashiwaru, koji je umro od dizenterije. Saigo i njegovi prijatelji optužuju Shimizua da je on špijun poslan iz vojnog sjedišta kako bi izvještavao o "nelojalnim" vojnicima.
Ubrzo slijedi prvo američko zračno bombardiranje, koje prisiljava Japance da kopaju dublje u vulkanski otok. Kuribayashi šalje admirala Ohsugija, koji se ne osjeća dobro, nazad u Japan. Zamjenjuje ga kontra-admiral Toshinosuke Ichimaru. Počinje bitka za Iwo Jimu.
Dvojica muškaraca bježe kroz tunele i susreću jedinice koje su upale u američke zasjede. Nailaze i na nekoliko vojnika koji muče zarobljenog američkog vojnika. Uspijevaju stići do drugog pećinskog sustava kojim zapovijeda poručnik Ito, bivši zapovjednik otočnih zračnih snaga. Ito im odlučuje odrubiti glave zbog napuštanja Suribachija, ali u zadnji trenutak stiže general Kuribayashi i spašava Saigoa, i kaže kako je naredio povlačenje.
Shimizu priznaje Saigou kako je nečasno otpušten iz Kempeitaija, glavnog vojnog stožera, nakon samo pet dana službe jer nije htio ubiti psa koji je lajao iako mu je to naredio nadređeni časnik. Tada su ga premjestili na Iwo Jimu. Saznavši tu priču, Saigo malo popušta u svom odnosu prema Shimizuu. Shimizu doživljava slom živaca od straha i upita Saigoa hoće li se predati zajedno s njim. Napušta špilju s drugim vojnikom, ali prije nego što je Saigo trebao krenuti za njim, pojavljuje se poručnik Okubo i upuca drugog vojnika zbog dezerterstva.
Ubrzo nakon toga, Shimizu se predaje američkim marincima i pridružuje se drugim japanskim vojnicima koji su se predali. Jedan od američkih čuvara, koji se ne želi opterećivati ratnim zarobljenicima, kasnije ih pobija. Pobijene vojnike nalaze Japanci, a poručnik Okubo im pokazuje što se događa onima koji se predaju.
Saigo i ostali preživjeli sastaju se s Kuribayashijem, koji prepoznaje Saigoa. Planira se posljednji napad sa svim raspoloživim snagama. Kuribayashi naređuje Saigou da ostane u pozadini i uništi sve dokumente, uključujući svoja osobna pisma koja je pisao obitelji, i tako mu spašava život treći put. Kuribayashi i preostale snage polaze u posljednji napad, a Kuribayashi je vrlo ozbiljno ranjen.