cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Milan Tomić Šerif
Životopis
Rodio se je u Splitu 1929. godine u splitskoj staroj bolnici. Od najranijeg djetinjstva morao se boriti s najtežim životnim okružjem, jer je bio sirotanom praktično od rođenja - pored živih roditelja. Mati mu nije bila udana za njegova oca, a bila je iz siromašne obitelji. Otac mu je bio iz bogatije obitelji iz Prološca. Razlika u imovinskom statusu okrutno se okomila na njega i roditelje: nisu dali njegovim roditeljima da se uzmu, a mati nije smjela donijeti dijete jer nije bila vjenčana za njegova oca. Radi izbjegavanja strašne društvene stigme i sramote (takvu su djecu pogrdno označavalo mulcima), dijete nije smjela donijeti kući. Tako ga je mati ostavila odmah nakon porođaja.
Prve godine života odgajale su ga u staroj bolnici časne sestre i liječnici. Kad je navršio sedam godina, poslali su ga na Brač neka bude slugom nekom mesaru Tomašu i čuva mu ovce. Tako je ondje u Milnoj završio prva četiri razreda škole. Nakon toga je pobjegao, "jer mu je to bilo previše". Tako se je s 11 godina uputio na dalek put došavši čak do Bihaća. Ondje je došao do jedne kuće, pokucao na vrata i zapitao: "Treba li vam sluga?" U toj su ga bihaćkoj obitelji lijepo primili. Kako su bili povezani s partizanima, a izbio je rat, s 13 je godina postao kurirom Mosorskog odreda. Bio je jedan od najmlađih, ako ne i najmlađi partizanski kurir u Hrvatskoj, ali i u cijeloj NOVJ. Nosio je poštu na vrlo dalekim dionicama, čak od Bihaća do Biokova. Nikad ga nisu uhvatili, išao je sam, hranio se koromačem i maginjama.
Dvaput je bio ranjen. Prvi put kod Drniša, a drugi put kad su bombarderi bombardirali otok Brač. Krhotine granate oštetile su mu pluća, napravila ine teške ozljede, jedna je krhotina završila u glavi. Dobio je plućnu infekciju, a nakon liječenja u savezničkim bolnicama u Italiji i Palestini izašao je bez šest rebara i jednog plućnog krila pa je živio samo s 30% pluća. Završio je kao 90% ratni vojni invalid. Pretkraj rata nosio je poštu Titu na Vis u špilju. Tomić je bio i na Malti, u Izraelu i drugdje.
Nakon rata jednu je godinu radio kao kurir u Slobodnoj Dalmaciji.
Roditelje je uspio pronaći poslije rata. Preko suda uspio je dobiti pravo ovrhe nad očevim imanjem. Tomićeva skromnost i duševnost iskazala se i u tim trenutcima: kad je vidio kod oca sedmero male djece koja bi zbog ovrhe nad očevim imanjem oskudijevala, jednostavno je isparao sudsku presudu.
Poslije rata bio je u vojnoj školi u Pančevu gdje je naučio osnove pirotehnike, a nešto je znao i od prije, jer Split ima tradiciju pirotehnike još od vremena Franje Josipa.
U splitskome se je HNK zaposlio 1. veljače 1952. godine. Svojoj je kazališnoj kući ostao odan i poslije odlaska u mirovinu, sve do smrti. Prvo je radio kao rekviziter. Ondje je radio na mnogim radnim mjestima. Bio je čestim statistom u kazališnim predstavama, poneki put i glumio. Najradije je bio nabavljač (uvijek je promptno rješavao i uvijek je znao gdje je nešto najjeftinije, uštedivši kazalištu goleme novce) a osobito pirotehničar. Pirotehnika i specijalni efekti bili su mu osobita ljubav.
Nadimak po kojemu ga je znao cijeli grad, Šerif, dobio je 1953. godine. Tad se je na splitskom karnevalu maskirao u šerifa, dobio nagradu za najbolju masku, a od onda mu je ostao nadimak. Od onda je stalno nadahnut američkim čuvarima zakona: uvijek je šetao gradom noseći prepoznatljivi šešir, značku, pištolj (ima dozvolu!) i iskaznicu udruge američkih šerifa.
Tomićeva pirotehničarska umijeća ono je po čemu ga Splićani pamte, a po vatrenim spektaklima pamte ga po brojnim malim i velikim mjestima u Hrvatskoj i po cijeloj bivšoj Jugoslaviji. Nekada je sam izrađivao baklje i inu pirotehniku, majstorski se snalazio s barutom, a imao je vlastite recepte i formule za baklje, dimne zavjese, fitilje i prskalice. Postavio je brojne gradske vatromete, pirotehniku za sletove, svečane skupove i zabave, brojne proslave, pireve, otvaranja, zatvaranja, porinuća brodova, političke skupove (osmislio je Franji Tuđmanu niz efekata s balonima i vatrometima za njegove političke nastupe). Po vlastitom svjedočenju na lokalnoj splitskoj televiziji 2012. godine, u cijeloj karijeri nikad nije imao nezgoda, iako je više od pola stoljeća radio s pirotehnikom. Osim u kazalištu, bio je nezaobilaznom osobom i sudionikom 61 kazališne sezone, svih Splitskih ljeta i Marulićevih dana. Tomić je bio osoba koja je radila baklje za otvaranje zagrebačke Univerzijade: napravio je njih 180.
Kad je bio Titov pogreb u Beogradu, obnašao je osebujnu zadaću. Bio je među mlađim borcima, pa je pazio na stare partizane, jer je nekima zbog prevelikih emocija znalo i pozliti.
1980-ih se je bio upustio u novu pustolovinu, koju je pratila Slobodna Dalmacija: onakav, invalid, pluća "ka u malog diteta" pošao je s kćerkama osvojiti najviši vrh Afrike, Kilimanjaro. U tome je i uspio. Zanimljivost je da je uspon u Africi ostvario prije svjetski poznatog splitskog planinara Stipe Božića. Također je osvojio i najviši vrh Europe Mont Blanc, Mount Everest, a na Triglav se uspeo preko trideset puta.
Radio je i nakon umirovljenja, sve do smrti. Bio je nezamjenjivim u HNK svih tih godina.
Dobio je brojne potomke. Krizna vremena i nezaposlenost 2000-ih pridonijela su još jednom paradoksu: umjesto da se njegova unučad i praunučad skrbe za starije, ona to nisu mogla, budući da se nisu mogli zaposliti, pa ih je njihov djed i pradjed i u tako dubokoj starosti pomagao.
Umro je u zagrebačkom Kliničkome bolničkom centru.
Uvijek je bio ponosan na svoj partizanski borački staž, nikad nije bio u partiji, a čak se oženio u crkvi.
Filozof na vlasti
thumb|right|Izdanje [[Platonove Države iz 1713.]] Filozofi na vlasti ili filozofi kraljevi vladari su u Platonovoj idealnoj državi. Naime, prema Platonu, "ljudski rod se neće rešiti nesreća sve dok rod onih koji se ispravno i istinski bave filozofijom ne dođe na vlast ili dok oni koji imaju vlast ne počnu da se istinski bave filozofijom".
Filozofi na vlasti u istoriji
Tokom istorije razni su se vladari navodili kao primeri filozofa na vlasti, a među njima:
Gignese, Verbano-Cusio-Ossola
Gignese je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 457 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 697 m.
Élodie Chérie
Élodie Chérie (Saint-Étienne, 29. august 1966 - ) je bivša francuska pornografska glumica koja je nastupala 1990-ih. Karijeru je započela snimajući amaterske porno-filmove, prije nego što je 1992. godine počela nastupati profesionalno. Uglavnom je snimala u Francuskoj, pri čemu joj se ističu naslovi kao Les Nuits de la présidente i Le Parfum de Mathilde. Godine 1996. je dobila nagradu Hot d'Or za nastup u filmu La Princesse et la pute. Iz porno-svijeta se povukla početkom 2000-ih.
Pasoš Lihtenštajna
mini|Novi biometrijski pasoš Lihtenštajna.
Pasoš Lihtenštajna je javna putna isprava koja se državljaninu Lihtenštajna izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju. Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu Lihtenštajna.
Lihtenštajnski pasoš se izdaje za neograničen broj putovanja.
Građanima Lihtenštajna nije potrebna viza za ulazak u Republiku Srbiju.
Jezici
Pasoš je ispisan nemačkim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Permitivnost vakuuma
mini|desno|300px|Istoimeni [[električni naboji se djelovanjem elektrostatičke sile odbijaju, a naboji suprotnog predznaka privlače.]]
gdje je: c_0 - brzina svjetlosti u vakuumu, a \mu_0 - relativna permeabilnost vakuuma.
Coulombov zakon
Coulombov zakon je jedan od osnovnih zakona elektrostatike koji je 1785. utvrdio Charles-Augustin de Coulomb: "električna sila F između dvaju električki nabijenih točkastih tijela (odbojna ili privlačna, ovisno o tome jesu li tijela jednakih ili suprotnih električnih naboja) razmjerna je količinama električnoga naboja q a obrnuto razmjerna kvadratu udaljenosti r između tijela" (napomena: vrijedi samo u vakuumu):
gdje je: ε0 - dielektrična permitivnost vakuuma. Sila je najjača u vakuumu, a slabija u svim drugim sredstvima:
Erie (jezero)
Jezero Erie (francuski: Lac Erie) je četvrto po veličini od pet Velikih jezero i deseto najveće jezero na svijetu
Ono je najjužnije, najpliće i po volumenu najmanje od svih Velikih jezera,. Na sjeveru oplakuje kanadsku proviniju Ontario, a na jugu američke države Ohio, Pennsylvaniju i New York, a na zapadu državu Michigan. Jezero je dobilo po indijanskom plemenu Erie, a koje je živjelo na južnim obalama prije nego što je istrijebljeno zbog pomaganja Huronima, neprijateljima Lige Irokeza.
Veća površina koju je jezero imalo u prošlosti stvorilo je povoljne uvjete za razvoj poljoprivrede na obalama Ontarija, Ohioa, Pennsylvanije i New Yorka. Jezero je također poznato po komercijalnom i sportskom ribolovu. Međutim, zbog efekata zagađenja otkrivenih 1960-ih i 1970-ih, vodi se rasprava o intenzitetu komercijalnog ribolova.
Piritojev silazak
Piritojev silazak (Πειρίθου κατάβασις, Peirithou katabasis) naslov je izgubljene starogrčke epske pesme, koju grčki pisac Pausanija iz 2. veka naše ere pripisuje Hesiodu. Pesma je, kako se čini, obrađivala mit o Tezejevom i Piritojevom putu u Had, gde su pokušali da privole Persefonu da se uda za Piritoja. Međutim, bog Had zatočio je dvojicu heroja tako što ih je postavio na "stolice zaborava", a jedino ih je Herakle mogao izbaviti. Sačuvan je jedan papirus s fragmentom teksta koji je možda pripadao ovoj pesmi, a koji sadrži razgovor Meleagra i Tezeja. Međutim, moguće je da taj fragment teksta pripada i Miniji. Može se dovesti u pitanje i samo postojanje posebne hesiodske pesme o Tezejevom i Piritojevom silasku u Had, budući da na drugom mestu Pausanija kaže da je taj mit bio obrađen u Miniji. Međutim, prosuđujući na temelju velikog broja sačuvanih hesiodskih papirusa, u poređenju s drugim tekstovima arhajske epike, sasvim je moguće da pesma pripada hesiodskom korpusu.
Cizos
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 114 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,61 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 380 metara (maksimalnoj 462 m, a minimalnoj 301 m).
Midlton
Midlton se može odnositi na
OR1J2
Olfaktorni receptor 1J2 je protein koji je kod ljudi kodiran OR1J2 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Antun Petrić (vaterpolski trener)
Antun (Toni) Petrić (Split, 15. svibnja 1931. - Split, 29. svibnja 2013. ) je bio hrvatski vaterpolski i nogometni trener, instruktor tjelesnog, atletski, nogometni, plivački i vaterpolski sudac, sportski kroničar, novinar i publicist. Po struci je profesor pedagogije i nastavnik fizičkog odgoja.
Životopis
Rodio se je u Splitu 1931. godine. U rodnom je gradu pohađao osnovnu i srednju školu. U Splitu je pohađao Višu pedagošku školu na kojoj je stekao zvanje nastavnika tjelesnog odgoja. Nakon toga studirao je na Filozofskom fakultetu u Zagrebu gdje je stekao zvanje profesora pedagogije. Osim što je redovno pohađao škole i fakultete, za sport se je obrazovao na tečajima. Tako je 1948. položio ispit za fiskulturnog instruktora na omladinskim radnim akcijama. Na Zavodu za fizički odgoj iz Zagreba, 1959. je godine godine u Splitu nakon tečaja položio za nogometnog trenera. U Zagrebu je godinu poslije položio za plivačkog i vaterpolskog trenera.
Trenerski rad
Na europskom prvenstvu 1977. bio je pomoćnik izborniku jugoslavenske reprezentacije Tripuna Mira Ćirkovića s kojom je došao do srebra.
Na svjetskom prvenstvu 1987. bio je izbornik jugoslavenske rerezentacije, gdje je osvojio broncu.
Sezone 1981./82. trenirao je zajedno s Momom Ćurkovićem splitski POŠK, s kojim je osvojio Kup pobjednika kupova.
Sportski sudac
Položio je za suca u četirima sportovima. Ispite je položio 1948. za atletskog suca, 1949. za nogometnog, 1950. za plivačkog te 1956. za vaterpolskog suca. U svim je granama bio aktivan. Najdalje je došao u vaterpolu, gdje je sudio i u Prvoj saveznoj ligi. Višegodišnji je kontrolor na prvoligaškim utakmicama. U nogometu je bio došao do nešto manje visoke razine te je sudio na republičkoj razini.
Sportski novinar, publicist i kroničar
1960-ih je dok je radio u Šibeniku kao trener, bio je dopisnikom Sportskih novostiju.
U Slobodnoj Dalmaciji i Nedjeljnoj Dalmaciji pisao je polemičke članke u kojima je ukazivao na pogrješne navode, netočne podatke, izostvljene splitske i dalmatinske sportaše u Enciklopediji fizičke kulture i Sportskom leksikonu. Ukazivao je na povijesne netočnosti u televizijskoj seriji Velom mistu.
Pisao je podlistke iz sportske povijesti grada Splita za Slobodnu Dalmaciju. Članke je objavljivao u časopisu za sportsku povijest Povijest sporta. , Povijest hrvatskog sporta i Olimpu. Uređivao je list Fizičku kulturu.
Otkrio je da je splitski nogometni klub Hajduk 1944. obnovio rad na Visu 1944. godine kao Hrvatski sportski klub Hajduk, a ne kao "Hajduk NOVJ", kad mu je atribut "NOVJ" dodan tek na utakmici protiv reprezentacije britanske vojske u Bariju.
Sportski dužnosnik
U drugoj polovici 1950-ih rukovodio je gradnjom sportskih terena u Splitu, na Beni (Marjan). Bio je tajnik GO Radničkih sportskih igara. Velika je njegova zasluga za zgradnju sportskih objekata uz škole. Mnogo je pridonio na poboljšanju uvjeta za izvođenje nastave tjelesnog odgoja.
Bio je rukovoditeljem kompleksa novoizgrađenih sportskih bazena (ondašnji "dr Ratko Viličić") u Poljudu od 1979. do 1983. godine.
Midvejl
Midvejl se može odnositi na
Toccopola, Mississippi
Tokopola je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 246, što je 57 (30,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Austrija
thumb|Karta rimskih provincija na području današnje Austrije thumb|Faksimil darovnog ugovora u kojem se prvi put pominje Austrija thumb|upright|Carica [[Marija Terezija Austrijska|Marija Terezija]] thumb|upright|Podjela Austrijskog Carstva na austrijski i mađarski dio thumb|upright=1.2|Savezničke okupacione zone u Austriji nakon [[Drugi svjetski rat|Drugog svjetskog rata]] thumb|upright=1.2|Karta nacionalnih parkova u Austriji thumb|upright|[[Großglockner najviši planinski vrh Austrije se 3.798 m]] thumb|upright|Predsjednik Austrije od 2016. godine [[Alexander Van der Bellen]] thumb|upright|Zgrada austrijske skupštine u Beču
Austrija (njem. Österreich [ˈøːstɐˌʁaɪç]; službeno Republika Austrija, njem. Republik Österreich), srednjoevropska država koja graniči na sjeveru s Njemačkom i Češkom, na istoku sa Slovačkom i Mađarskom, na jugu sa Slovenijom i Italijom, te na zapadu sa Švicarskom i Lihtenštajnom. Površina Austrije je 83.883 km². Glavni grad države je Beč. Ukupni broj stanovnika je 9,104,772. Austrija je članica organizacije Ujedinjenih naroda od 1955. godine, a Evropske unije od 1995. godine. Od 2009-10. godine, Austrija je nestalna članica Vijeća sigurnosti Ujedinjenih naroda.
Starije kameno doba
Područje Austrije bilo je naseljeno i u starijem kamenom dobu, o čemu svjedoči i jedan od najvrijednijih nalaza arheologije u Austriji tzv. Willendorfska Venera. Nastala je oko 25.000 godina p.n.e na području današnjeg Willendorfa kod Wachaua u Donjoj Austriji. Pronađena je 1908. godine, a danas se nalazi u Prirodno-historijskom muzeju u Beču.
Kelti, rimske provincije
Na području današnje Austrije keltska plemena - Ambidraven, Ambisonten, Boier, Kampi i Noriker, osnivaju kraljevstvo Noricum. Ovo kraljevstvo bilo je poznato po izvozu željeza, sve do područja današnje Italije, kao i po svojim konjima. Imali su i svoju kovnicu novca. Širenjem Rimskog carstva, kroz mirno osvajanje, pod rimskim vojskovođama i carskim sinovima Tiberijem i Druzom 15. godine pne. područje današnjeg Tirola i Vorarlberga prelazi u posjed Rima. Rimljani osnivaju provincije Norikum, Panonija i Retija. Veći rimski gradovi u to vrijeme bili su : Solva - kod mjesta Wagna, Ovilava - Wels, Lauriacum - Lorch kod Ennsa, Cetium - Sankt Pölten, Vidobona - Beč, Iuavavum - Salzburg.
Srednji vijek
Nakon što su teritorij današnje Austrije osvajali Rimljani, Huni, Lombardi, Ostrogoti, Bavarci i Franci, ona dolazi pod vlast dinastije Babenberga od 10. do 13. vijeka, kad su ih naslijedili Habsburgovci. 976. godine spominje se markgrof Leopold I iz dinastije Babenberg, kao povjerenik cara Otona I. Prvo pominjanje Austrije, kao Ostarrîchi zabilježeno je 1. novembra 996. godine u ugovoru o poklonu 950 ha zemljišta, cara Otona III, biskupu od Freisinga u okolini današnje općine Neuhofen an der Ybbs u Donjoj Austriji rječima:
Austrijsko Carstvo
Raspadom Svetog Rimskog Carstva 1804. godine, Franjo II, kao poslijednji vladar tog carstva osniva Austrijsko Carstvo i uzima ime Franjo I, austrijski car. Carstvo se prostiralo na područjima današnje Austrije, Češke, Slovačke, Rumunije, Hrvatske, Slovenije, Srbije, Mađarske, sjevernih dijelova Italije, kao i dijelova Poljske,Njemačke i Bosne i Hercegovine.
Austro-Ugarska monarhija
Austrijsko Carstvo je 1867. godine podijeljeno je kao dvojna monarhija, Austro-Ugarske na austrijski i mađarski dio. Odlukom Berlinskog kongresa Austrija okupira Bosnu i Hercegovinu, koju 1908. godine anektira. Napadom Austro-Ugarske na Srbiju 1914. godine započeo je Prvi svjetski rat. Sa ukupnom površinom od 676.615 km² Austro-Ugarska je bila druga po veličini zemlja u Evropi, a po broju stanovnika sa oko 53 miliona 1914. godine, treća u Evropi. Austro-Ugarska se raspala nakon što je izgubila Prvi svjetski rat, pa je mirovnim ugovorom u Saint-Germainu i mirovnim sporazumom u Trianonu 1918. godine, nastala Austrija u današnjim granicama, nazvana Prva Republika, sa prvim predsjednikom vlade Karlom Rennerom. 1938. godine Austriju je pripojila nacistička Njemačka.
Drugi svjetski rat
Krajem Drugog svjetskog rata 1945. godine saveznici su podijelili Austriju na četiri okupacione zone sve do 1955. godine, kad je stekla potpunu nezavisnost, pod uvjetima da ostane neutralna, te da se odrekne težnji za ponovnim pripojenjem Njemačkoj. 27. aprila 1945. godine proglašena je privremena vlada na čelu sa Karlom Rennerom. Ta vlada proglašava uspostavljenje tzv. Druge republike i upravlja Austrijom, sa manjim promjenama, sve do prvih legitimnih izbora 1949. godine.
Savremeno doba
Austrija je 1995. godine postala članica Evropske Unije, a 1999. je uvela valutu euro.
Geografija
Austrija se proteže maksimalno u smjeru zapad-istok 575 km, a u sjeverno-južnom pravcu 294 km. Oko 60% površine Austrije je brdovito i dio je planinskog vijenca Alpe. Na istočnoj granici prema Češkoj, nalaze se obronci Karpata. Nizine se nalaze istočno i uzduž toka Dunava, te u južnoj Štajerskoj i Gradišćje je na rubu Panonske nizije. Ukupno 43% Austrije je pošumljeno. Najniža tačka Austrije je Hedwighof u općini [[Apetlon u Gradišću 114 m, a najviši vrh je Großglockner sa 3.798 m.
Najviši planinski vrhovi
Najviši planinski vrh Großglockner 3.798 m u Austriji nalazi se u saveznoj pokrajini Koruškoj. Osim njega Austrija ima preko 900 vrhova sa visinom većom od 3.000 m. Neki veći vrhovi su:
Rijeke
Najveći dio Austrije, oko 80.566 km² pripada Dunavskom slivu, a samo mala područja na zapadu pripadaju slivu Rajne (2.366 km²), te na sjeveru slivu Elbe sa površinom od 918 km².
Ostale veće rijeke u Austriji su:
Jezera
Najveće jezero u Austriji je Neusiedler See u Gradišću. Ukupno 77% površine od ukupno 315 km² pripada Austriji, a ostatak pripada Mađarskoj. Drugo najveće jezero je Attersee sa 46 km² u Gornjoj Austriji, te Traunsee sa 24 km². Na tromeđi sa Njemačkom i Švicarskom Austriji pripada i manji dio Bodenskog jezera. Tačna granica između država na Bodenskom jezeru nije definirana. Osim njih, posebno za turizam, su važna jezera u Koruškoj: Wörthersee, Millstätter See, Ossiacher See i Weißensee. Druga poznatija jezera u Austriji su Mondsee i Wolfgangsee. Austrija je kontinentalna država. Što znači da nema izlaz na more.
Nacionalni parkovi
Austrija ima sedam nacionalnih parkova: Hohe Tauern, Gesäuse, Nockberge i Kalkalpen, Neusiedler See - Seewinkel, Thayatal i Donauauen.
Politika
Po austrijskom Ustavu iz 1920., te dopunama iz 1929. godine godine Austrija je federalna, parlamentarna demokratska republika, koja se sastoji od devet saveznih pokrajina. Ustav je ponovo stupio na snagu nakon završetka Drugog svjetskog rata 1945. godine.
Pasivno pravo glasa, imaju sve osobe koje na dan izbora imaju napunjenih 18 godina, osim ako nisu izuzeti iz prava za glasanje.
Predsjednik
Šef države je predsjednik, koji se bira direktno na izborima svakih šest godina. Po austrijskom Ustavu, mandat se predsjedniku može samo jednom produžiti, sa narednih šest godina. Predsjednik ima funkciju proglašavanja i mogućnost raspuštanja vlade, savezne skupštine, kao i pokrajinskih skupština, glavni je zapovjednik oružanih snaga Austrije, kao i službeni predstavnik Austrije na međunarodnom nivou. Sadašnji predsjednik Austrije je Heinz Fischer, član Socijalističke partije Austrije (SPÖ) izabran je prvi put na izborima 25. aprila 2004., a drugi put, kao nezavisni kandidat na izbori za predsjednika Austrije, 25. aprila 2010. godine.
Skupština
Na izborima 2008. godine za skupštinu koji su održani 28. septembra izabrane su sljedeće partije:
Zbog najviše osvojenih glasova mandat za sastav vlade povjeren je članu Socijalističke partije Austrije (SPÖ) Werneru Faymannu.
Predsjednik vlade
Predsjednika vlade postavlja predsjednik države, uobičajeno ga predlaže nakon izbora, najjača partija u parlamentu, mada to nije pravilo. Vlada predlaže predsjednika vlade, predsjedniku i on predlog može također odbiti. Predsjednik države ima ovlasti, da na osnovu prijedloga vlade, raspusti skupštinu te raspiše nove izbore. Predsjednik vlade je primus inter pares  u vladi, predlaže i otpušta ministre, mada nema ovlasti mješanja u resor pojedinog ministarstva.
Ministarstva
Austrijska vlada, izabrana na izborima 2008. godine, ima četrnaest članova, uključujući predsjednika i podpredsjednika vlade. Broj članova je promjenljiv, te je u zavisnosti od pojedine vlade. Podpredsjednik vlade Josef Pröll obavlja i funkciju ministra financija.
Izbori u Austriji
thumb|Podjela Austrije
Izbori za Evropski parlament
Austriju zastupa u Evropskom parlamentu 18 predstavnika, koji se biraju svakih pet godina na izborima. Birači glasaju za biračke liste političkih partija, te mogu i direktno svoj glas dati kandidatu na izabranoj listi političke partije. Od 2009. godine Austriju će predstavljat 17 predstavnika. Na izborima za Evropski parlament održanim 8. juna 2009. godine u Austriji, pobijedila je Narodna partija Austrije (ÖVP) sa 29,8 % i 6 predstavnika u parlamentu. Na drugom mjestu je Socijalistička partija Austrije sa 23,9% i 5 predstavnika
Političke podjele
Austrija je savezna republika i dijeli se na devet saveznih pokrajina. Pokrajine su podijeljene na okruge i statutarne gradove. Okruzi su podijeljeni na gradove, općine i općine sa tzv. markt statusom.
Privreda
thumb|[[Alpe]] Austrija ima razvijenu tržišnu privredu i visok životni standard. Njeguje dobre veze sa privredama Evropske Unije, pogotovo s Njemačkom. Članstvo u EU privuklo je strane investitore, koje posebno privlači položaj Austrije između sadašnjih i budućih članica EU.
Sporiji ekonomski rast u obližnjoj Njemačkoj i općenito u svijetu usporio je ekonomski porast na 1.2% u 2001. godini.
Stanovništvo
Po članu 8 Ustava Austrije iz 1920. godine, službeni jezik u Austriji je njemački jezik. Austrijska varijanta njemačkog jezika je maternji jezik oko 98% od ukupnog broja austrijskih državljana. Razlika tzv. austrijskog njemačkog, sastoji se u riječima, koje su karakteristične u upotrebi na području Austrije, različitim gramatičkim pravilima, kao i korištenjem riječi koje su u njemački jezik ušle iz jezika susjednih naroda (slovenskog, mađarskog i italijanskog jezika). U području Gradišća i Koruške, službeni jezik je pored njemačkog, gradišćanski hrvatski i slovenački, na kojim se jezicima, može odvijati dvojezična nastava u školama, izdavati dokumenti, obilježavati zvanične državne institucije i prometne oznake. U nekim općinama Gradišća je romski jezik priznat kao službeni jezik.
Visoko obazovanje
Sistem visokog obrazovanja u Austriji sastoji se of federalnih univerziteta (Universitäten), privatnih univerziteta (Privatuniversitäten) i visokih škola (Fachhochschulen). Tri vrste institucija funkcionišu na osnovu različitih zakona gde je jedna od glavnih razlika način financiranja rada institucija. Dve institucije u Donjoj Austriji imaju specijalan status.
Sport
Sport u Austriji je veoma popularan. Fudbal i rukomet su najpopularniji.Pored toga učestvovali su na raznim takmičenjima i pri tom osvojili brojne medalje.
Elementarni naboj
Carga eléctrica
Naelektrisanje
Naelektrisanje (električni naboj ili količina elektriciteta, oznaka Q) je osnovno svojstvo subatomskih čestica, kojim se odlikuju elektromagnetne interakcije. Naelektrisana tvar stvara elektromagnetno polje. Naelektrisanje je uzrok, a takođe podleže dejstvu elektromagnetnih polja. Međudejstvo naelektrisanja i polja je uzrok elektromagnetne sile koja predstavlja jednu od četiri osnovne sile u prirodi.
Postoje dve vrste naelektrisanja, pozitivno i negativno, a obeležavaju se znacima plus (+) i minus (-). Različita naelektrisanja se privlače, a ista odbijaju.
Naelektrisanje se nekada smatralo neprekidnom i beskonačno deljivom osobinom. Danas je poznato da postoji najmanja količina naelektrisanja. Ona se vezuje za elementarno naelektrisanje elektrona. Svako naelektrisano telo u prirodi ima višak ili manjak elektrona. Stoga se kaže da je količina naelektrisanja konačan skup elementarnih količina elektriciteta.
Količina naboja Q u nekom provodniku jednaka je umnošku naboja elektrona e i broja tih elektrona N, odnosno
U hidrauličnoj analogiji, ekvivalent količini elektriciteta je količina vode.
Objašnjenje
Naelektrisanje je svojstvo subatomskih čestica i u prirodi se javlja samo kao celobrojni umnožak elementarnog naelektrisanja. Zato se kaže da je naelektrisanje diskretno odnosno kvantovano. Kada se izražava kao umnožak elementarnog naelektrisanja, elektron ima naelektrisanje -1 a proton naelektrisanje +1. Kvark, zavisno od vrste, može da ima naelektrisanje −1/3 ili +2/3. Antičestice imaju naelektrisanja suprotna od odgovarajućih čestica (pozitron +1, antiproton -1). Postoje i druge naelektrisane čestice (tau, mion...).
Nalektrisanje makroskopskog tela je zbir naelektrisanja svih čestica od kojih je telo sastavljeno. Često, ukupno nalektrisanje je jednako nuli, pošto je broj elektrona u svakom atomu jednak broju protona, pa se njihova naelektrisanja poništavaju. Pojava u kojoj ukupno naelektrisanje nije jednako nuli, i pritom su ta naelektrisanja nepokretna i njihova količina se ne menja u vremenu, naziva se statički elektricitet. Dalje, čak i kada je zbir naelektrisanja jednak nuli, pozitivna i negativna nelektrisanja ne moraju biti ravnomerno raspoređena unutar tela (na primer pod uticajem spoljnjeg električnog polja), i onda se za materijal kaže da je polarizovan, a naelektrisanje koje nastaje usled polarizacije naziva se vezano naelektrisanje (dok se dodatno naelektrisanje doneto spolja u telo nnaziva slobodno naelektrisanje). Uređeno kretanje naelektrisanih čestica u određenom smeru naziva se električna struja.
Strogo, količina naelektrisanja mora biti umnožak elementarnog naelektrisanja e (naelektrisanje je kvantovano). Ali, pošto je količina naelektrisanja prosečna, makroskopska veličina, mnogo redova veličine veća od elementarnog naelektrisanja, efektivno može imati bilo koju realnu vrednost.
Jedinice
SI jedinica naelektrisanja naziva se kulon i označava se sa C. Kulon je izveden kao količina naelektrisanja koja prolazi kroz poprečni presek električnog provodnika noseći jedan amper u sekundi. Količina naelektrisanja u 1 elektronu (elementrarno naelektrisanje) je aproksimativno 1.6 C, a 1 kulon korespondira količini naelektrisanja od oko 6.24 elektrona. Količina električnog naboja se može direktno meriti pomoću elektrometra, ili indirektno pomoću galvanometra.
U modernoj praksi, fraza „količina naelektrisanja” se koristi umesto „kvantitet naelektrisanja”.
Nakon utvrđivanja kvantizovanog karaktera naelektrisanja, 1891. godine Džordž Stoni je predložio jedinicu 'elektron' za ovu fundamentalnu jedinicu električnog naelektrisanja. To je bilo pre nego što je česticu otkrio Džozef Tomson 1897. godine. Ova jedinica se u današnje vreme tretira kao bezimena, te se naziva, , ili jednostavno. Mera naelektirsanja je umnožak elementarnog naelektrisanja e, iako se čini da se velika naelektirsanja ponašaju kao realni kvantiteti. U pojedinim kontekstima je smisledno da se govori o frakcijama naelektirsanja; na primer pri naelektrisavanju kondenzatora, ili u opisu frakcionog kvantnog Holovog efekta.
Istorija
Od davnina su ljudi poznavali četiri tipa pojava, sve od kojih bi se danas mogli objasniti upotrebom koncepta električnog naboja: (a) munje, (b) električna raža, (c) vatra svetog Elma i (d) da trljanje ćilibara krznom dovodi do privlačenja malih, lakih predmete. Prvi opis često se pripisuje drevnom grčkom matematičaru Talesu iz Mileta, koji je živeo od c. 624 – c. 546 godine pre nove ere, mada postoje sumnje da li je Tales ostavio bilo kakve spise; njegov izveštaj o ćilibaru poznat je iz jednog zapisa iz ranih 200-ih. Ovaj zapis se može uzeti kao dokaz da je pojava bila poznata još od oko 600. godine pne, mada je Tales objasnio ovaj fenomen kao dokaz da neživi predmeti imaju dušu. Drugim rečima, nije bilo indikacije o postojanju bilo kakvog razumevanja koncepta električnog naboja. Generalno, stari Grci nisu razumeli povezanost između ove četiri vrste pojava. Grci su primetili da naelektrisana ćilibarska dugmad mogu privući lagane predmete poput kose. Takođe su otkrili da ako dovoljno dugo trljaju jantar, mogu čak uzrokovati da i električna iskra skoči, mada postoje i tvrdnje da se električne iskre ne spominju do kraja 17. veka. Ovo svojstvo proizilazi iz triboelektričnog efekta. Krajem 1100-ih, primećeno je da supstanca gagat, zbijeni oblik uglja ispoljava ćilibarski efekat, a sredinom 1500-ih Đirolamo Frakastoro je otkrio da i dijamant pokazuje ovo dejstvo. Izvesne napore su uložili Frakastoro i drugi, a posebno Đirolamo Kardano, da se razvije objašnjenja ovog fenomena.
Osobine
Količina naelektrisanja je relativistički invarijantna. To znači da naelektrisanje čestice q, ostaje konstantno bez obzira koliko se brzo čestica kreće. Ova osobina je i eksperimentalno potvrđena. Pokazano je da je naelektrisanje jednog jezgra helijuma (dva protona i dva neutrona) koje se kreće velikom brzinom isto kao i naelektrisanje dva jezgra deuterijuma (jedan proton i jedan neutron) koja se kreću mnogo sporije nego jezgro helijuma.
Zakon održanja naelektrisanja
Ukupna količina naelektrisanja izolovanog sistema ostaje konstantna nezavisno od promena u samom sistemu. Ovaj zakon je nasledan za sve procese poznate u fizici. U opštem slučaju, ukupna promena u vremenu gustine naelektrisanja \rho unutar neke zapremine V jednaka je površinskom integralu gustine struje kroz površinu S te zapremine, što je dalje jednako struji I:
Odnosno da bi unutar neke zapremine V došlo do promene ukupne količine naelektrisanja (a samim tim i promene gustine naelektrisanja \rho), određena količina naelektrisanja mora da uđe u tu zapreminu, ili da izađe iz nje. Prolaskom tih naelektrisanja kroz površinu S te zapremine, dobija se struja I. Ukoliko ista količina naelektrisanja uđe i izađe iz zapremine, onda imamo dve struje tih naelektrisanja kroz površinu S, +I i -I. Zbir ove dve struje je 0, pa je i ukupna promena naelektrisanja u zapremini V jednaka nuli. Iz ovoga se vidi da je prvi Kirhofov zakon specijalni slučaj zakona o održanju količine naelektrisanja.
Crocefisso, Latina
Crocefisso je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 885 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Savez zagonetača Srbije
thumb|desno|350px|Logo Saveza zagonetača Srbije (na torti) Savez zagonetača Srbije (kratica SZS) je enigmatska asocijacija iz Srbije, osnovana 12. avgusta 2005. godine u Novom Sadu. Na osnivačkoj skupštini bilo je 16 osoba, a za prvog predsednika izabran je novosadski enigmata Zoran Radisavljević, koji je tu dužnost obavljao do februara 2008, kada je predsednik postao Zoran Tanasić iz Beograda. Ciljevi SZS su širenje i popularizacija svih vrsta zagonetaka, organizovanje enigmatskih takmičenja, kao i priprema članova za takmičenja u rješavanju i sastavljanju zagonetaka.
Uprava i osnivači
Osnivači SZS-a (2005. godine) bili su: Aleksandar Janković, Dragan Stojanović, Zoran Milovanović, Dragana Rajković, Tatjana Marijanović (Beograd), Zoran Radisavljević, Zoran Đokić, Predrag Srbljanin, Zoran Ilijašević, Milan Sečujski (Novi Sad), Nikola Živanović, Željko Dimović (Sombor), Slobodan Jovičin, Slavko Bovan (Kikinda), Ivan Stančić (Subotica) i Milan Milin (Srbobran).
Sastav prvog Upravnog odbora: Uz predsjednika Zorana Radisavljevića, prvi Upravni odbor činili su još: zamjenik predsjednika Slavko Bovan, generalni sekretar Zoran Đokić te članovi Željko Dimović i Dragan Stojanović. Nadzorni odbor: Dragana Rajković, Tatjana Marijanović i Slobodan Jovičin.
Manifestacije SZS-a
Savez zagonetača Srbije organizuje:
Pored toga, SZS ima svoj sajt na adresi http://www.puzzleserbia.com, a izdaje i periodični Bilten.
Međunarodna takmičenja
Odmah nakon osnivanja, SZS je formirao prvu reprezentaciju Srbije za takmičenje na Svjetskom prvenstvu u rešavanju logičkih zagonetaka (World Puzzle Championship - WPC), koje je 2005. godine održano u mađarskom gradu Egeru (8-13. oktobra). Otada SZS svake godine šalje reprezentaciju Srbije na WPC: 2006. u Borovec (Bugarska), 2007. u Rio de Žaneiro (Brazil) i 2008. u Minsk (Belorusija).
SZS svake godine šalje reprezentaciju Srbije i na Svetsko prvenstvo u rešavanju sudokua (World Sudoku Championship - WSC), koje se organizuje od 2006. godine, a dosad je održano u Luki (Italija, 2006), Pragu (Češka, 2007) i Goi (Indija, 2008).
Na međunarodnim takmičenjima u rješavanju logičkih zagonetaka naročito se istakao Nikola Živanović iz Sombora, koji je dva puta uspeo da se plasira u finale Svetskog prvenstva u rešavanju sudokua, zauzevši deveto mesto u Italiji 2006. i peto mesto u Češkoj 2007. Najveći dosadašnji domet reprezentacije je osmo mesto na 17. WPC, održanom 2008. u Belorusiji.
Rješavači logičkih zagonetaka (logičari) iz Srbije vrlo uspešno nastupaju i na internet-takmičenjima koje organizuju zagonetači iz Rusije, SAD, Nemačke, Turske, Belorusije i drugih zemalja. Nikola Živanović je 2009. bio vicešampion Rusije u rešavanju sudokua, a na drugim internet-turnirima često je među pet najboljih. Pored toga, Živanović je 2008. godine zauzeo treće mesto na izuzetno jakom zagonetačkom maratonu "24 časa" u Budimpešti.
Pasoš Mađarske
mini|desno|Novi biometrijski pasoš Republike Mađarske Pasoš Mađarske je javna putna isprava koja se državljaninu Mađarske izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju. Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu. Pasoš Republike Mađarske se izdaje za neograničen broj putovanja.
U popisu pasoša po putnoj moći, odnosno po mogućnosti neograničenog kretanja, Mađarski pasoš je četvrti na lestvici. Njegova ocena mobilnosti (MS) u 2022. je 171: s njime je moguć ulazak u 121 zemalja bez vize, u 50 zemalja viza je nužna pri dolasku, u 27 zemalja viza je nužna pre dolaska. Građanima Mađarske nije potrebna viza za ulazak u Republiku Srbiju.
Osobine
Prva verzija biometrijskog pasoša je izašla 29. augusta 2006. Obnovljena je u trenutnu verziju koja je izašla 1. marta 2012. Pasoš je ispisan mađarskim jezikom kao i lične informacije nosioca. Traje 10 godina nakon izdavanja.
Redovni mađarski pasoši EU su bordo crvene boje (pre nego što je bila u upotrebi tamnoplava boja), sa mađarskim grbom utisnutim u sredini prednje korice. Reči «Útlevél» (pasoš, ili bukvalnije, putno pismo) ispisane su ispod grba, dok «Európai Unió» (Evropska unija) i «Magyarország» (Mađarska) stoje iznad. Novi biometrijski mađarski pasoš ima standardni biometrijski simbol na dnu. Dimenzije knjižice su 125 x 88 mm, ima 32 stranice izuzev ugrađene kartice o biološkim podacima. Stranice 1, 2 i kartica bioloških podataka nisu numerisane. Stranice za vize imaju muzičke note od Szózata vidljive u UV svetlu. Stranica sa podacima o identitetu sadrži naslov i prvih osam redova himne (Himnusz) utisnutim autorovim (F. Kölcsey) rukopisom.
thumb|right|650px| Vizni režim za imaoce mađarskog pasoša (2014)
Emil Tedeschi
Emil Tedeschi (Split, 6. travnja 1967.), hrvatski poduzetnik, osnivač i vlasnik Atlantic Grupe. Proglašen je menadžerom godine 2002. prema izboru CROMA-e, a 2005. godine i prema izboru poslovnog časopisa Privredni vjesnik. Godine 2006. izabran je odlukom stručnog žirija Kapital Networka za gospodarstvenika godine.
Životopis
Tedeschijeva obitelj je podrijetlom iz Venecije, a pradjed je kao trgovac došao na otok Korčulu. Otac Svetozar je završio pravo u Splitu i bavio se hotelijerstvom na Korčuli, a kasnije je prešao u Zagreb gdje je postao direktor sektora za razvoj i investicije u Zagrebačkoj tvornici papira. Radio je i kao delegat u tvrtki Zagreb-Mainz u Frankfurtu koja je bila u suvlasništvu Privredne banke Zagreb. Potkraj 80-ih odlazi u Trst gdje s talijanskim partnerom otvara tvrtku za malograničnu trgovinu. Majka Đurđica bila je sutkinja na Korčuli i sudac Općinskog suda u Zagrebu, a danas u mirovini slovi za modnog znalca.
Njihov sin Emil je 1989. godine počeo raditi u očevoj tvrtki u Trstu. Ubrzo prelazi u Meteor holding London, tvrtku za trgovinu celulozom i papirom. S 22 godine postao je direktor milanske podružnice. Tvrtku Atlantic Trade osnovao je samostalno 1991. godine sa šest zaposlenika koje je uzeo iz zagrebačke podružnice Meteor holdinga. Njegova tvrtka tada je rasla od prodaje guma za žvakanje Wrigley i čokoladica Ferrero. Kasnije je proširio svoju ponudu robe široke potrošnje. Kompaniju je širio akvizicijama od kojih su najpoznatije one od Cedevite i Neve od velikog farmaceutskog mastodonta Plive, te kasnije slovenske Droga Kolinske. Transakcija je bila vrijedna 382 milijuna eura, a kupio ju je kreditom Europske banke za obnovu i razvoj. Nakon tog širenja njegovo poslovno carstvo ukupno ima 5400 zaposlenih i promet od 711 milijuna eura. Vlasnik je i najvećeg privatnog lanca ljekarni Farmacia.
Godine 2010. je primio nagradu "Večernjakov pečat" kao gospodarstvenik godine u regiji jugoistočne Europe, te državno odlikovanje Reda Danice hrvatske s likom Blaža Lorkovića za posebne zasluge za gospodarstvu. Od 2005.-2007. bio predsjednik Hrvatske udruge poslodavaca i član Gospodarsko socijalnog vijeća. Također je član Trilateralne komisije. Počasni je konzul Irske u Republici Hrvatskoj. Od 2010. do 2015. godine bio je član Savjeta za gospodarstvo Predsjednika Republike. Za dugogodišnju podršku razvoju Sarajevo film festivala 2011. je nagrađen počasnim "Srcem Sarajeva".
Godine 2012. diplomirao na Zagrebačkoj školi ekonomije i menadžmenta. Sa suprugom Majom ima dvoje djece. Žive u vili od skoro tisuću četvornih metara na zagrebačkom Gornjem gradu, koja je kulturno dobro. Ljeti se odmaraju u vili na Hvaru. Vlasnik je košarkaškog kluba Cedevita.
Montpilijer (razvrstavanje)
Montpilijer se može odnositi na
Permeabilnost vakuuma
mini|desno|300px|Istoimeni [[električni naboji se djelovanjem elektrostatičke sile odbijaju, a naboji suprotnog predznaka privlače.]]
Permeabilnost vakuuma, magnetska permeabilnost vakuuma ili magnetska konstanta (oznaka μ0) je prirodna ili fizikalna konstanta magnetske permeabilnosti za vakuum, koja iznosi:
u SI sustavu, osnosno tesla · metar po amperu (T · m/A). Permeabilnost vakuuma je jednaka recipročnoj vrijednosti umnoška dielektrične permitivnosti vakuuma ε0 i kvadrata brzine svjetlosti c u vakuumu:
Coulombov zakon
Coulombov zakon je jedan od osnovnih zakona elektrostatike koji je 1785. utvrdio Charles-Augustin de Coulomb: "električna sila F između dvaju električki nabijenih točkastih tijela (odbojna ili privlačna, ovisno o tome jesu li tijela jednakih ili suprotnih električnih naboja) razmjerna je količinama električnoga naboja q a obrnuto razmjerna kvadratu udaljenosti r između tijela" (napomena: vrijedi samo u vakuumu):
gdje je: ε0 - dielektrična konstanta vakuuma. Sila je najjača u vakuumu, a slabija u svim drugim sredstvima:
gdje je: εr - relativna dielektrična permitivnost nekog sredstva ili tvari, ε - dielektrična permitivnost (ili samo permitivnosti) tvari.
Izvori
Μαγνητική σταθερά
Pasoš Litvanije
Pasoš Litvanije je javna putna isprava koja se državljaninu Litvanije izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju. Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu Litvanije. Pasoš Litvanije se izdaje za neograničen broj putovanja.
Philippe II od Francuske
thumb|right|Filip II., kralj Francuske '''Filip II. August''' (Paris, 21. kolovoza 1165. - Mantes-la-Jolie, 14. srpnja 1223.), francuski kralj od 1180. - 1223. godine.
Pasoš Litvanije
Litvanija je država potpisnica Šengena, i prema tome građani Litvanije mogu da putuju na teritoriji Evropske unije samo sa ličnom kartom.
Philippe II od Francuske
U trenutku smrti oca Luja VII. čija dvogodišnja agonija napokon završava 18. rujna 1180. godine Filip II. ima samo 15 godina i vrlo jasne ideje o upravljanju državom. Njegova cjelokupna 43-godišnja vladavina potiče na dvije dogme:
Pasoš Litvanije
Jezici
Pasoš je ispisan litvanskim i engleskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Philippe II od Francuske
1. Ja sam kralj, a nitko nije iznad kralja.
U svom prvom ratu s doživotnim neprijateljem Henrikom II., kraljem Engleske, Filip ostvaruje pobjedu prisiljavajući protivnika na potpisivanje ponižavajućeg mira 1189. godine. Samo dva dana nakon toga potpisivanja slomljeni, poraženi kralj umire od srčanog udara. 1191. godine zajedno s Rikardom Lavljeg Srca, novim engleskim kraljem, on kreće na križarski pohod. Ta ekspedicija završava tako da se Filip II. brzo vraća kući i objavljuje rat Engleskoj dok je suparnički kralj još uvijek u Svetoj Zemlji. Takve situacije su se cijelom njegovom vladavinom ponavljale. Izdajnički bi napao Englesku, oteo teritorij, a onda predložio mir na novo postavljenoj granici.
Kao i većina prethodnika iz dinastije Capet našao se u sukobu s crkvom zbog svojih rastava i novih vjenčanja.
Ostavština
S svojom agresivno-prevarantskom politikom teritorij Engleske u Francuskoj je Filip II. smanjio s gotovo 50 na samo 10 posto ostavivši 14. srpnja 1223. godine svom sinu Luju VIII. zemlju sa sigurnom budućnošću. Bez obzira na način ostvarivanja svojih zamisli Filip II. je bio kralj koji je veoma zadužio buduće francuske generacije i bez koga ove zemlje danas možda ne bi niti bilo. U vojnom pogledu kao vrhovni vojni zapovjednik ovaj kralj je postigao uspjeh koji niti jedan drugi francuski državnik nije uspio. Francuska vojska je 1216. godine umarširala pobjednički u London.
Conway Springs, Kansas
Konvoj Springs je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.272, što je 50 (-3,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Mauntin Houm
Mauntin Houm se može odnositi na
Kanjiža
Ime
mini|250p|Glavna ulica i katolička crkva Stara Kanjiža je ime koje je današnja Kanjiža nosila do nakon Prvog svetskog rata da bi se razlikovala od Nove Kanjiže, koja je ležala sa druge strane reke Tise. Kada je Nova Kanjiža preimenovana u Novi Kneževac, Stara Kanjiža ostala je samo Kanjiža. Naziv ovog mesta koji se koristi u mađarskom jeziku jeste Magyarkanizsa (srpski: Mađarska Kanjiža).
Demografija
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Mađarima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Louis VIII od Francuske
thumb|lijevo|300px|Krunidba Luja VIII. i [[Blanche od Castilje. Slika iz 1450]] Luj VIII. (5. rujna 1187. - 8. studenog 1226.), ''francuski kralj od 1223. - 1226. godine''
Kanjiža
Napomene
→ * - Podaci za površinu i gustinu naseljenosti dati su zbirno za katastarsku opštinu Kanjiža, na kojoj se nalaze dva naselja, Zimonjić i Kanjiža.
Louis VIII od Francuske
Poslije smrti Filipa II. 14. srpnja 1223. godine njegov sin Luj VIII. je postao neupitni kralj novoojačane države. Prije stupanja na prijestolje sudjelovao je u posljednjem očevom ratu. Tijekom svibnja 1316. godine se iskrcao s francuskom vojskom u Englesku radi pokušaja aneksije otočnog kraljevstva. Ta vojna operacija u trajanju od 18 mjeseci je na kraju propala zbog smrti nepopularnog engleskog kralja Ivana Bez Zemlje. Mir potpisan s novim kraljem je rezultirao povratkom u Francusku.
Tijekom svoje kratke vladavine on donosi uredbu kojom se od tada zakletva plemića na vjernost ne daje kralju nego cijeloj kraljevskoj dinastiji čime se dalje ojačava položaj monarha.
Umro je od dizenterije 8. studenog 1226. godine. Naslijedio ga je Luj IX., najstariji od sedmoro preživjele djece.
Michel Ricaud
Michel Ricaud (6. decembar 1944 - 28. jun 1993) bio je francuski pornografski režiser. Karijeru je započeo nakon studija marketinga, odnosno kao izdavač časopisa za odrasle. 1970-ih se preorijentirao na film, pri čemu je postepeno počeo snimati tzv. tvrdu pornografiju, a što je prouzročilo zabrane i sudske procese. Od 1980. je počeo snimati za video, a s vremenom postao jedan od najuspješnijih francuskih porno-režisera, kao i bliski suradnik producenta Marca Dorcela. Godine 1993. ga je na Sejšelima, upravo u trenutku kada je pripremao snimanje na lokaciji, potopio iznenadni plimni val. Nesreću je preživio njegov asistent i učenik Pierre Woodman, koji će kasnije i sam postati uspješni porno-režiser. Ricaud je nekoliko puta dobio nagradu Hot d'Or.
Oukli
Oukli se može odnositi na