cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hauroth
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kohem-Cel Haurot se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kohem-Cel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 520 metara. Površina opštine iznosi 3,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 317 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 80 stanovnika/km².
Ibn Saud
Abdulaziz ibn Abdul-Rahman ibn Faisal ibn Turki ibn Abdulah ibn Muhamed al-Saud (Rijad, 15. 1. 1875. – Taif, 9. 11. 1953), obično poznat u arapskom svijetu kao Abdulaziz, a na Zapadu kao Ibn Saud, bio je prvi monarh i utemeljitelj Saudijske Arabije odnosno "treće saudijske države".
Godine 1902. zauzeo je Rijad, rodno mjesto svoje porodice, čime je započeo tri decenije osvajanja i naposljetku je postao vladarom gotovo cijele centralne Arabije. Godine 1922. konsolidirao je kontrolu nad Nadždom i tri godine kasnije osvojio je Hidžaz. Sva navedena područja 1932. postala su dijelom kraljevine Saudijske Arabije. Za vrijeme njegove vladavine 1938. otkrivena su ležišta nafte i nakon Drugog svjetskog rata razvija se snažna naftna industrija. Ibn Saud imao je mnogo djece, uključujući 45 sinova, među kojima je i šest sljedećih saudijskih kraljeva.
La Quinta, Tomatlán
La Quinta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tomatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Cvjetne ptice
Cvjetne ptice (lat. Dicaeidae) su porodica ptica pjevica. Sastoji se od dva roda, Prionochilus i Dicaeum, sa sveukupno 44 vrste. Ova porodica se ponekada svrstava u veću porodicu medosasa (Nectariniidae). Pripadnici porodica Melanocharitidae i Paramythiidae su se nekada također svrstavale u ovu porodicu. Nastanjuju područja tropske južne Azije i Australazije, od Indije, preko Filipina do Australije. Cvjetne ptice nastanjuju razna staništa, od primorskih do planinskih. Neke vrste, poput australske Dicaeum hirundinaceum, su izrazite selice.
thumb|left|210px|[[Dicaeum erythrorhynchos jede plod biljke Muntingia calabura]]
Opis
Nema mnogo različitosti među cvjetnim pticama. One su zdepaste, sa kratkim vratom i nogama. Malene su, dugačke od 10 do 18 cm i teške od 5,7 do 12 grama. Imaju kratak rep, kratak, debeo i zakrivljen kljun i cjevčast jezik. Ova posljednja osobina ukazuje na važnost nektara u njihovoj ishrani. Također imaju probavni sustav prilagođen efikasnom probavljanju bobica imele. Cvjetne ptice su obično zagasitih boja, ali kod nekoliko vrsta mužjaci imaju upadljivo crveno ili blještavo crno perje.
thumb|left|210px|Vrh jezika je čekinjast kod mnogih vrsta poput, Dicaeum nigrilore
Nektar čini jedan dio ishrane, ali jedu i bobice, pauke i malene kukce. 21 vrsta imele iz 12 različitih rodova također čini njihovu ishranu, a smatra se da su se sve vrste prilagodile da probave ove bobice i da ih brzo izbace. Cvjetne ptice se ponekada hrane u izmiješanim jatima uz neke druge vrste ptica.
Razmnožavanje
Razmnožavanje cvjetnih ptica je slabo istraženo. Kod vrsta za koje su podaci skupljeni, ptice formiraju monogamne parove, ali raspored poslova kod roditelja se razlikuje; kod vrste Prionochilus thoracicus oba roditelja sudjeluju u gradnji gnijezda, inkubaciji i odgajanju ptića, ali kod vrste Dicaeum hirundinaceum ženka sama obavlja prva dva zadatka. Cvjetne ptice nesu 1-4 jaja, obično u gnijezdo nalik na torbu napravljeno od biljnih vlakana i koje visi na malenom drvetu ili grmu. Podaci o inkubaciji se rijetko dobiju, ali smatra se da traje od 10 do 12 dana.
El Inventario, Tzitzio
El Inventario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1548 m.
Livellazzo, Brescia
Livellazzo je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
George Cruikshank
George Cruikshank (27. septembar 1792 – 1. februar 1878) bio je britanski karikaturist i ilustrator, koji je uživao veliku popularnost za života i reputaciju "modernog Hogartha". Najpoznatiji je po ilustracijama za knjige svog prijatelja Charlesa Dickensa, kao i mnogih znamenitih pisaca svog doba.
Livellazzo, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
Oliveto, Messina
Oliveto je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 482 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 113 m.
Pčelarice
Pčelarice (lat. Meropidae) su porodica ptica iz reda modrivrana.
Većina vrsta živi u Africi, ali neke se pojavljuju u južnoj Europi, Australiji i na Novoj Gvineji. Karakterizira ih šareno perje, vitko tijelo i obično izdužena centralna repna pera. Sve imaju kljunove savijene prema dolje i šiljasta krila, koja im daju izgleda lastavice u letu. Postoji 26 vrsta.
Kao što njihov naziv kaže, pčelarice se uglavnom hrane letećim kukcima, posebno pčelama i osama. Njih uhvate u zraku bacivši se s neke grane. Iako jedu sve leteće kukce, pčele dominiraju u njihovoj prehrani. Opnokrilci (mravi, pčele i ose) čine 20% do 96% svih pojedenih kukaca, a od toga pčele čine otprilike trećinu.
Prije nego što pojede plijen, pčelarica mu skine žaoku tako što sjedne na granu i udara plijen o neku tvrdu površinu. Tako iz kukca izvuče i većinu otrova. Zanimljivo je što pčelarice love samo kukce koji se u tom trenutku nađu u zraku, a ignoriraju one koji su sletili.
Pčelarice su veoma društvene. Okupljaju se u kolonije i gnijezde se u tunelima koje iskopaju na pjeskovitim i strmim obalama. Često u tu svrhu koriste obale rijeka koje su se urušile. Ženka obično snese 2-9 bijelih jaja po leglu (ovisno o vrsti). Kako žive u kolonijama, ulazi u gnijezda su im obično označeni izmetom bijele boje. Većina vrsta je monogamna i oba roditelja se brinu o mladima, ponekada uz pomoć nekih drugih ptica iz kolonije.
Opis
300px|thumb|left|[[Merops orientalis polijeće.]] Pčelarice su morfološki prilično jednolična grupa. Dijele mnoge osobine sa svojim srodnicima iz reda modrivrana poput vodomara i zlatovrana. Imaju velike glave (ali ne toliko koliko njihovi srodnici), kratke vratove, šareno perje i kratke noge. Krila im mogu biti i široka i šiljasta, a njihov oblik je usko povezan s načinom hranjenja i tendencijama prema selidbi. Kraća i šira krila postoje kod vrsta koje su stanarice i lete kraće vrijeme dok traže hranu u gustim šumama i tršćacima. One s izduženijim krilima se češće sele. Sve pčelarice su veoma dobro prilagođene letu. Snažno se odbacuju u zrak, lete direktno, bez zaranjanja i mogu brzo mijenjati smjer leta. Međutim, pčelarice rijetko lebde u zraku.
Kljunovi pčelarica su zakrivljeni, dugi i imaju oštar vrh. Mogu jako ugristi, posebno na vrhu, i to koriste kao pincetu kako bi uhvatile kukce u zraku i zdrobile one manje. Na kratkim nogama se nalaze slaba stopala. Dok hodaju, kreću se jedva nešto bolje od geganja. Imaju oštre kandže koje koriste kada slijeću na vertikalne površine i također za iskopavanje gnijezda.
Perje kod ovih ptica je veoma šareno i kod većine vrsta dominira zelena boja. Merops nubicus i Merops nubicoides su uglavnom ružičaste boje. Većina pčelarica roda Merops imaju liniju preko očiju (tako zvanu "masku") i mnoge imaju različito obojena grla i lica. Udio zelene boje ovdje varira od skoro potpune prekrivenosti tijela zelenom kod Merops orientalis do skoro nikakve kod Merops albicollis. Tri vrste iz ekvatorijalne Afrike uopće ni nemaju zelene boje: Merops gularis, Merops muelleri i Merops malimbicus. Nekoliko vrsta ima dugu traku na repu, a kod nekoliko njih se ovo proširilo u "rekete".
Rasprostranjenost, stanište i selidba
thumb|240px|right|[[Nyctyornis athertoni je vezana za kišne šume.]] Pčelarice nastanjuju Stari svijet, od Europe do Australije. Najviše vrsta nastanjuje Afriku, a mnoge žive i u Aziji. Jedna vrsta, žuta pčelarica, nastanjuje Europu; Merops ornatus nastanjuje Australiju, a Merops superciliosus nastanjuje i Madagaskar (kao i dobar dio Afrike). Vrste roda Merops, koji sadrži najviše njih, su rasprostranjene u cijelom arealu ove porodice. Nyctyornis je ograničen na Aziju, od Indije i juga Kine, Ryukyu na jugu Japana do Sumatre i Bornea. U rod Meropogon spada samo jedna vrsta koja nastanjuje Sulawesi u Indoneziji.
Pčelarice su prilično skromne po pitanju potreba u staništu. Trebaju jednostavno neko uzvišenje odakle će tražiti plijen i tlo u kojem će iskopati gnijezda. Budući da love u letu, ne zavise ni od jednog tipa vegetacije. Jedna vrsta, Merops muelleri, nastanjuje guste šume gdje blizu tla lovi kukce pri slaboj svjetlosti. Još šest vrsta je vezano za kišne šume, ali žive na njihovom rubu.
Mnoge pčelarice su selice. Vrste koje se razmnožavaju u suptropskim ili umjerenim područjima Europe, Azije i Australije su sve selice. Žute pčelarice koje se razmnožavaju u južnoj Europi i Aziji sele se na zapad i jug Afrike. Jedna populacija ove vrste se razmnožava u Namibiji i na jugu Afrike; one se nakon parenja sele na sjever. U Australiji Merops ornatus se seli iz južnih područja svog areala do Indonezije i Nove Gvineje, ali je stanarica na sjeveru Australije. Nekoliko vrsta, poput Merops albicollis, se sele unutar Afrike. Najneobičnija selidba je ona kod vrste Merops nubicoides, koja se odvija u tri faze: nakon razmnožavanja u liniji između Angole i Mozambika, seli se do Bocvane, Namibije i Južnoafričke Republike prije nego krene na sjever do glavnih zimovališta na sjeveru Angole, u Kongu i Tanzaniji.
Ponašanje
thumb|left|240px|[[Merops bullockoides ima složen društveni život.]] thumb|240px|left|[[Merops orientalis se kupaju u pijesku kako bi istjerali parazite.]] Pčelarice su aktivne po danu, iako se nekoliko vrsta ponekad seli noću ako je teren nepogodan za slijetanje ili ako lete iznad mora. Veoma su društvene. Parovi sjede zajedno tako blizu jedno drugog da se dodiruju. Često se i grupe odmaraju zajedno na ovakav način. Neke vrste su veoma društvene i izvan sezone parenja, a mnoge se gnijezde u kolonijama.
Društvene strukture kod Merops bulocki i Merops bullockoides su opisane kao "najkompleksnije u svijetu ptica". Žive u stalnim kolonijama na liticama i imaju stabilnu strukturu tijekom cijele godine. Ove kolonije se sastoje od klanova od dva ili tri para, pomagača i mladunčadi. Unutar kolonije mužjaci čuvaju svoga partnera, pokušavaju se pariti sa drugom ženkom, a zatim se opet vraćaju na čuvanje svog partnera. Ženke, opet, pokušavaju snijeti jaja u susjedno gnijezdo. Unutar kolonije se također neke jedinke specijaliziraju za kleptoparazitizam, tj. kradu plijen koji su drugi uhvatili. Dnevna rutina kolonije je da se pojave iz rupa za gniježđenje ubrzo nakon zore, onda se čiste i sunčaju otprilike jedan sat, a zatim se raštrkaju u potrazi za hranom. Područja za hranjenje drže klanovi u koloniji. Pripadnici klana brane ta područja od drugih ptica svoje vrste, uključjući i od onih iz svoje kolonije. Klanovi se vraćaju u koloniju prije sumraka i onda idu na počinak. Kolonije su udaljene jedna od druge nekoliko stotina metara i nema skoro nikakvih odnosa između njih, iako mlade ptice mogu napustiti svoju koloniju i preći u drugu.
Pčelarice provode oko 10% vremena na opuštanje i čišćenje. Sunčaju se, kupaju u prašini ili u vodi. Sunčanje im pomaže da se zagriju ujutro, pa troše manje energije na zagrijavanje tijela. To je također društveni događaj, jer se više ptica nađe u istoj poziciji. Na kraju, to može stimulirati parazite u perju i natjerati ih da se počnu kretati, pa ih je lakše naći i ukloniti. Zbog toga što se gnijezde u rupama, pčelarice na sebi imaju mnogo parazita poput krpelja i muha. Sunčanje zajedno s kupanjem prašinom (ili, po mogućnosti, vodom), kao i rigorozno mitarenje, održavaju perje i kožu u dobrom zadravlju. Kada se kupaju u vodi, one plitko zaranjaju u lokvu vode, a onda slete na neko mjesto da bi očistile perje.
Ishrana
Pčelarice se gotovo isključivo hrane kukcima iz zraka. Plijen hvataju ili u stalnom letu ili s nekog mjesta odakle ga mogu tražiti pogledom. Manje pčelarice s oblijim krilima obično love s grana bliže tlu, a veće love s vrhova drveća ili telegrafskih stupova. Jedna neobična tehnika koju koristi Merops nubicus je da uzjaše droplju. Mogu uočiti plijen s velike razdaljine; žuta pčelarica može vidjeti pčelu koja je 60 metara dalje, a Merops persicus je posmatrana kako leti oko 100 m da bi ulovila veliku osu. Plijenu prilaze direktno ili straga. Obično ne love plijen koji sleti na tlo ili na biljku. Mogu pojesti manji plijen u letu, ali kod većeg plijena slijeću na neko mjesto i udaraju njime o podlogu da bi ga rasporile i pojele. Otrovne kukce prvo udaraju o granu, a onda trljaju zatvorenih očiju kako bi izvukle otrov. Ovo je instinktivno ponašanje, što je dokazano kada je jedan mladunac u zatočeništvu učinio isto ovo kada su mu divlje pčele pokazane prvi put. Bio je uboden prvih pet puta, ali je već nakon desetog mogao to uraditi baš kao i odrasli.
Pčelarice konzumiraju razne kukce; osim nekoliko neukusnih leptira jedu skoro sve kukce, od sićušnih muha roda Drosophila do velikih buba i vretenaca. Osim toga, zabilježeno je da jedu božje ovčice, termite, crvčke, skakavce, bogomoljke, muhe i noćne leptire. Za mnoge vrste dominantni plijen su pripadnici reda Hymenoptera, najviše ose i pčele. U sumiranju 20 istraživanja, omjer pčela i osa nasuprot drugim kukcima u ishrani je varirao od 20% do 96%, a prosječno 70%. Od toga, medonosne pčele mogu činiti veliki dio ishrane - čak i 89%.
Razmnožavanje
thumb|240px|Mužjak [[Merops viridis se predstavlja ženki s ulovljenim kukcem.]] Pčelarice su sezonski monogamne, ali neke vrste su monogamne tijekom više sezona. Za selice se smatra da formiraju nove veze svake sezone parenja. Udvaranje pčelarica je prilično nespektakularno, s iznimkom "leptirovog udvaranja" (gdje oba spola drže ispružena krila i glasaju se u isto vrijeme) kod Merops albicollis. Većina pripadnika ove porodice se udvaraju hranom, tj. mužjak donosi plijen ženki. Ženke dobiju većinu energije, kalcija i ostalih tvari potrebnih za stvaranje jaja baš od te hrane za udvaranje.
Kao i skoro sve modrivrane, pčelarice su dupljašice. U slučaju pčelarica, gnijezda su jazbine koje su iskopane u tlu, bilo u litice ili u ravno tlo. Oba tipa gniježđenja su riskantna: zemlja se može urušiti u gnijezda na ravnom tlu, a i ranjiva su na malene grabežljivce; s druge strane, gnijezda na liticama može prekriti rijeka kada nabuja, pa se tako unište stotine gnijezda. Mnoge vrste više vole litice, ali Merops boehmi se uvijek gnijezdi na ravnom tlu. Obje ptice u paru, kao i pomagači koji su im se pridružili, kopaju gnijezdo. Zemlju ili pijesak oslabe oštrim kljunom, a onda koriste stopala da ju izbace. Često se desi da pčelarice dopola iskopaju gnijezdo, pa ga onda napuste; tako kod nekih vrsta koje se ne gnijezde u kolonijama izgleda kao da ima još parova. Gradnja gnijezda može trajati i do 20 dana, tijekom kojih tim pticama kljun može otupiti ili se skratiti. Gnijezda se uglavnom koriste samo tijekom jedne sezone i rijetko ih se koristi dvaput, ali napuštena gnijezda pčelarica mogu koristiti mnoge ptice, zmije i netopiri kao sklonište i mjesta za razmnožavanje.
Pčelarice se mogu gnijezditi u parovima, manjim kolonijama ili velikim kolonijama. Manje vrste se više gnijezde u paru, one srednje veličine se gnijezde u manjim kolonijama, a one veće u velikim kolonijama koje mogu brojati više tisuća njih. Ponekad u koloniji može biti više od jedne vrste pčelarica.
Vrste
thumb|desno|240px|Merops nubicus thumb|240px|desno|Merops leschenaulti Porodica pčelarica se sastoji od dvije potporodice: Nyctyornithinae i Meropinae.
Porodica Meropidae
Arquian
Arkijan je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgundija, u departmanu Nijevr koja pripada prefekturi Kon Kur sir Loar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 615 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 18 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 33,56 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 160 metara (maksimalnoj 260 m, a minimalnoj 154 m).
La Sultana, San Andrés Duraznal
La Sultana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Andrés Duraznal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 827 m.
Hausbay
Hausbaj je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Rajn-Hunsrik. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 197 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7140047.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Hunsrik Hausbaj se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Hunsrik. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 400–470 metara. Površina opštine iznosi 3,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 197 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 61 stanovnika/km².
McNair, Virginia
Makner je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 17.513.
Branko Ivanda
Branko Ivanda (Split, 25. prosinca 1941.) je hrvatski filmski redatelj i scenarist.
Biografija
Branko Ivanda rođen je 25. prosinca 1941. u Splitu, tada u sastavu fašističke Kraljevine Italije. U rodnom gradu završio je klasičnu gimnaziju, a kasnije je apsolvirao komparativnu književnost i filozofiju na Filozofskom fakultetu te diplomirao filmsku i kazališnu režiju na Akademiji dramskih umjetnosti Sveučilišta u Zagrebu.
Karijeru je započeo 1967. kao scenarist filma Iluzija, a od tada je kao scenarist i režiser sudjelovao u preko 20 filmskih projekata. Prvi redateljski uradak bio je film Gravitacija ili fantastična mladost činovnika Borisa Horvata iz 1968. (za kojeg je napisao i scenarij), a među kasnijim radovima ističu se filmovi Zločin u školi (1982.; također i scenarist), Konjanik (2003.; prema romanu Ivana Aralice) i Lea i Darija (2011.; također i scenarist). Sudjelovao je i u nekoliko televizijskih serija i filmova, a pojavio se i kao glumac u filmovima Živa istina (1972.) i Pont Neuf (1997.). Od 1980. godine radi kao redoviti profesor filmske i TV režije na Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu.
Dobitnik je nekoliko glavnih nagrada za svoje TV i igrane filmove (Nagrada FIPRESCI u Berlinu, Diploma Bergamo Film Festivala).
A Raisin in the Sun (film)
A Raisin in the Sun je američki crno-bijeli igrani film snimljen 1961.. u režiji Daniela Petrieja. Predstavlja adaptaciju istoimene drame Lorraine Hansberry, koja je premijerno bila prikazana na Broadwayu dvije godine ranije; producenti su angažirali najveći dio originalne teatarske postave. Radnja je smještena u South Side, četvrt Chicaga, a protagonisti su pripadnici crnačke porodice koji siromašni i trošni stan nastoje zamijeniti boljim domom, pri čemu im problem stvara kako rasna segregacija, tako i razlike u svjetonazaru i karakteru. A Raisin in the Sun je prikazan na Kanskom festivalu gdje je dobio novouspostavljenu "nagradu Gary Cooper".
La Zapotillera, La Unión de Isidoro Montes de Oca
La Zapotillera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini La Unión de Isidoro Montes de Oca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 470 m.
Citroën 2CV
Sitroen 2CV, popularno zvan Spaček, je automobil koji je proizvodila francuska fabrika automobila Sitroen. Proizvodio se od 7. oktobra 1948. do 27. jula 1990. godine i proizveden je u više od 5 miliona primeraka.
Projekat TPV
Ideja da se napravi ovakav automobil javila se još tridesetih godina XX veka. Naime, bilo je to vreme nacionalnih zanosa u Evropi. U Italiji je na vlasti bio Musolini i jedan od njegovih planova je bio da omogući širokim narodnim masama da kupe automobil. Vlasnik Fijata Đovani Anjeli stvara mali i jeftin automobil koji mogu da ga svi kupe. Tako je 1934. godine stvoren topolino. Dve godine kasnije u Nemačkoj dr Ferdinand Porše predstavlja prototip bube, narodnog automobila stvorena po želji Hitlera.
U to vreme konstruktori Sitroena dobijaju zadatak da naprave vozilo koje može, brzinom od 60 kilometara na sat, da poveze dva putnika, vreću krompira tešku 50 kilograma ili balon vina, a da pri tom ne troši više od tri litra goriva na sto kilometara. Na listi zahteva bilo je i da vozilo mora biti toliko jednostavno za upravljanje da u njemu može da se snađe svaka nevešta domaćica i toliko udoban da tokom vožnje po tek preoranom polju ne smeju da se slome jaja u korpi na zadnjem sedištu.
Projekat nazvan TPV (tres petite voiture, u prevodu vrlo malo vozilo), urađen je posle ispitivanja tržišta, na osnovu koga je procenjeno da je vozilo namenjeno kupcima plićih džepova. Tako je nastao kišobran na točkovima, dovoljno udaljen od tla da je mogao da se bezbedno kreće lošim putevima, pokretnim (platnenim) krovom, jednostavnim komandama i najneophodnijim instrumentima i jednim farom. Do početka Drugog svetskog rata napravljeno je 250 prototipova, ali kako je bilo jasno da se sprema rat, doneta je odluka da se svi unište da ga nemački vojnici ne bi otkrili. Četrdesetak godina kasnije otkriveno je nekoliko preživelih prototipova. Njih su sakrili radnici, a da o tome nisu obavestili direktore koji su rukovodili projektom.
Obnavljanje proizvodnje
Posle rata u Sitroenu su doneli odluku da počnu da proizvode svoje vrlo malo vozilo. Ceo projekat je temeljno prerađen. Umesto vodom hlađenog motora, kakav se prvobitno koristio, izabran je vazduhom hlađeni dvocilindrični motor zapremine 375 cm3 i snage 9 KS, koji je pomoću četvorostepenog menjača pokretao prednje točkove. Pošto je cena aluminijuma posle rata porasla, zamenjen je čeličnim limom, ali je i pored toga automobil dugačak 3,83 metra bio težak samo 560 kilograma. Redizajn je poveren Italijanu Flaminiju Bertoniju, koji je već uživao zavidan ugled u Sitroenu. Novi 2CV je, u poređenju s prototipom, prilagođen novim zahtevima, izgubila se kurbla, a umesto jednog imao je dva fara. Već 1954. godine u fabrici odlučuju da ga preoblikuju. Zapremina motora je porasla na 425 cm3. Zamenjena je prednja hauba, koja je sada bila veća, a zadnje staklo je postalo pravougaono. Zapremina motora menjana je još nekoliko puta, da bi 1970. godine počeo da se koristi motor zapremine 602 cm3. Sa zapreminom rasla je i snaga, koja se pomerala na 13,5 KS, odnosno 28 KS, a u Južnoj Americi su motori zapremine 602 kubika imali 33 KS.
U prvih deset godina proizvodnje, Sitroen 2CV je bio dostupan samo u sivoj boji.
Modifikacije
1951. godine Sitroen povlači još jedan revolucionarni potez i na platformi spačeka pravi lako dostavno vozilo, odnosno kombi. U ovoj varijanti proizvedeno je 1.246.335 vozila. Ovaj recept zatim su počele da koriste i druge fabrike automobila. Spaček se pojavljivao u više varijanti. Tako je 1960. godine prikazana Sahara, s pogonom na sva četiri točka i dva motora, svaku pogonsku osovinu pokretao je jedan motor. Proizvedena su 694 ovakva automobila.
Provlačenje
mini|desno|250px|Alat za provlačenje (izvlačila ili provlačila) za završnu obradu. mini|desno|250px|Primjer provrta napravljenog provlačenjem ([[žlijebljeni spoj).]]
Provlačenje je jedan od novijih postupaka u strojnoj obradi odvajanjem čestica. Uspjeh ovog postupka obrade metala je u visokoj kvaliteti obrade i dobroj produktivnosti. Kod obrade dubokih rupa, te ravnih i spiralnih utora, u njima ovaj postupak je nezamjenjiv. To je završna obrada. Glavno gibanje obavlja alat, dok posmičnog gibanja nema. Ako se provlači zavojnica, onda je glavno gibanje kombinirano: translacija i rotacija, dok posmaka i dalje nema.
Alati za provlačenje (izvlačila ili provlačila) se razlikuju za vanjsko i za unutarnje provlačenje. Alati za unutarnje provlačenje mogu biti dugačke igle ili provlakači (vučeni alati) i kratke igle ili probijači (potiskivani alati). Alat za vanjska izvlačenja su motke koje također mogu biti vučene ili potiskivane. Provlačilice su alatni strojevi za obradu odvajanjem čestica koji rade bez posmičnih gibanja i obavljaju završnu finu obradu rupa. Alati za provlačenja se mogu podijeliti na mnogo načina. Mogu se podijeliti i prema obliku na cilindrične, kvadratne, trokutaste, žljebaste, pravokutne itd.
Provlačilice i izvlačilice
Provlačilice su alatni strojevi za strojnu obradu odvajanjem čestica, koji rade bez posmičnih gibanja i obavljaju završnu finu obradu rupa. Izvlačilice obrađuju vansku površinu obratka. Provlačilice i izvlačilice mogu biti: vertikalne (kraće) i horizontalne (duže).
Prigoni na provlačilicama (ili izvlačilicama) moge biti:
Citroën 2CV
Nazivi
Skoro u svakoj zemlji gde se prodavao, pored zvaničnog, dobio je još jedan naziv. U Nemačkoj su ga zvali patka, u Norveškoj gvozdeni krevet. U Španiji je imao više imena kao žaba, koza ili dva konja, u Iranu juan, a u bivšoj Jugoslaviji spaček.
Napomene
<references group="lower-alpha"/>
El Sabinito, Soto la Marina
El Sabinito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 195 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 295 m.
Fonti di Monte Valenza, Alessandria
Fonti di Monte Valenza je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 98 m.
Amico, stammi lontano almeno un palmo...
Amico, stammi lontano almeno un palmo..., također poznat i pod naslovom Ben and Charlie je italijansko-francuska vestern filmska komedija snimljena u režiji Michelea Lupa i premijerno prikazan početkom 1972. godine. Naslovni protagonisti, koje tumače Giuliano Gemma i George Eastman su dvojica odmetnika koji se međusobno ne podnose, ali su sticajem okolnosti prisiljeni zajedno sudjelovati u nizu pustolovina, koje uključuju pljačku banke.
Otočna patuljastost
Ovaj proces se odigrao mnogo puta tokom povijesti evolucije. Primjeri patuljaka kod dinosaura su Europasaurus, a kod modernih životinja to su životinje poput slonova i njihovih srodnika.
Morales Martínez, Soledad de Graciano Sánchez
Morales Martínez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Soledad de Graciano Sánchez.
Brăniștea, Nicorești
Brăniștea je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Nicorești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 147 m.
Opština Petriș, Arad
Petriș je opština u Rumuniji u okrugu Arad.
Morales Martínez, Soledad de Graciano Sánchez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1843 m.
Otočna patuljastost
Postoji nekoliko obajšenjenja za mehanizam koji potiče takvu patuljastost. Jedno od njih je da je to odgovor genoma na stres stvoren zbog takve okoline. Drugo je da je to selektivan proces gdje samo manje životinje zarobljene na otoku prežive, jer su količine hrane ograničene. Manje životinje trebaju manje hrane, i time će vjerojatno proći prelomnu tačku gdje je smanjenje populacije dovoljno da se hrana obnovi (i time preživjeli mogu osnovati novu populaciju sličnih sebi).
Opština Petriș, Arad
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 271 m.
Otočna patuljastost
Primjeri
Postoji još niz primjera što izumrlih što i danas živućih patuljastih oblika životinja čiji su srodnici na kopnu značajno veći.
Marland, Oklahoma
Marland je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Otočna patuljastost
Primjeri
Ovaj proces nije vezan isključivo za klasične otoke. Moguć je i u drugim situacijama gdje je jedan ekosustav izoliran od vanjskih utjecaja. To uključuje špilje, pustinjske oaze i izolirane doline.
Proces suprotan ovome je otočni gigantizam, kad inače malene životinje, zbog izostanka prirodnih neprijatelja u izoliranom okolišu, postaju značajno veće od normalnih. Izvrstan primjer otočnog gigantizma je dodo, čiji preci su golubovi.
Favali, Benevento
Favali je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 346 m.
El Pira, Acuña
El Pira je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Acuña.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 617 m.
Orsucci, Lucca
Orsucci je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 176 m.
El Zarzal, Santa María Huatulco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Prefektura Tesprotija
Prefektura Tesprotija ( - Nomos Thesprotia) je oblast na zapadu periferije Epir i istoimene pokrajine Epir u severozapadnoj Grčkoj. Upravno središte ove prefekture je grad Igumenica.
Prirodne odlike
thumb|280 px|right|[[Aheron (reka)|Reka Aheron]] Prefektura Igumenica je primorska prefektura, koja na zapadu izlazi na Jonsko more. Sa te strane, preko mora, nalazi se ostrvska Prefektura Krf, udaljena 10-20 km. S obzirom da je prefektura na samom obodu Grčke i prilično mala po svim osobinama ona nema mnogo graničnih prefektura (pogledati: Prefekture u Grčkoj). Severna granica prefekture je najzapadniji deo granice Grčke prema Albaniji. Sa juga se Tesprotija graniči sa prefekturom Preveza, a sa istoka prefekturom Janjina.
Najveći deo prefekture Tesprotija je planinski i uključuje nekoliko nižih primorskih planina iz lanca Pinda. Planine su keševite i negostoljubive za život. U ovoj oblasti postoje dve reke: Kalamas i Aheron. Plodni i za život gostoljubivi delovi se nalaze u primorju i dolinama u južnoj polovini prefekture. Tesprotija, tačnije njeno sedište grad Igumenica, predstavlja završetak savremenog puta Ignjacija, koji se razlikuje od stare trase ovog puta, koja se nalazi severnije, u Albaniji. Ovaj novi autoput je drugi po važnosti u Grčkoj.
Klima u prefekturi Tesprotija je u primorskim delovimasredozemna, da bi na još većim visinama prešla u njenu oštriju varijantu.
Istorija
U doba antike ova oblast je bila deo područja stare Grčke, ali izvan glavnih istorijskih tokova. U kasnijim epohama dolazi vladavina Rimljana, zatim Vizantinaca i na kraju Turaka Osmanlija. Ovo područje ponovo je postalo deo savremene Grčke tek 1913. g. Pred Drugi svetski rat iz ove oblasti iseljeno je mesno albansko stanovništvo u cilju sprečavanja ocepljenja oblasti od Grčke. Drugi svetski rat i Građanski rat u Grčkoj su teško pogodili ovu oblast. Prefektura je proteklih decenija bila osavremenjena, ali to nije sprečilo iseljavanje stanovništva iz njenog većeg dela, pogotovo iz pograničnog planinskog područja na severu. Poslednjih godina najvažnija mesna stvar je izgradnja savremenog autoputa Ignjacija.
Stanovništvo
Glavno stanovništvo Tesprotije su Grci. Do Drugog svetskog rata ovde je živela i albanska manjina. Za razliku od brojnih grčkih prefektura u Tesprotiji dominira seosko stanovništvo (oko 60%). Igumenica je najveći grad.
Privreda
Prefektura Tesprotija je kao mahom planinsko područje tradicionalno vezana za stočarstvo i šumarstvo. Poljoprivreda je značajna u promorskom delu. Posle izgradnje autoputa Ignjacija porastao je značaj prefekture i njenog sedišta Igumenice, kao nove važne luke u Grčkoj.
2-Nitrofluoren
2-Nitrofluoren je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 211,216 Da.
1762
thumb|Ruska carica Elizabeta, čija je smrt predstavlja odlučujuću prekretnicu Sedmogodišnjeg rata.
Godina 1762 (MDCCLXII) bila je redovna godina koja počinje u petak po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u nedjelju po julijanskom kalendaru.
Januar/Siječanj – Mart/Ožujak
140px|mini|lijevo|Petar III
April/Travanj – Jun/Lipanj
mini|Fontana Trevi 1780
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
150px|mini|Ruska imperatorska kruna
Oktobar/Listopad – Decembar/Prosinac
mini|"Mocartova audijencija kod cara Franca i Marije Terezije" (1869)
Kroz godinu
mini|150px|[[Saborna crkva u Sremskim Karlovcima (izgled iz 1911)]] mini|"O društvenom ugovoru"
El Carbajal, Tamalín
El Carbajal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tamalín.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Aguaje de la Cabaña, Playas de Rosarito
Aguaje de la Cabaña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Playas de Rosarito.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
El Agua Zarca, Puerto Vallarta
El Agua Zarca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Puerto Vallarta.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 895 m.
Beaumes-de-Venise
Bom de Veniz je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Vokliz koja pripada prefekturi Karpantras.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2051 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 108 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,89 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 100 metara (maksimalnoj 442 m, a minimalnoj 44 m).
Vanadijum
Vanadijum (V, latinski - vanadium) je metal VB grupe. Ima 11 izotopa čije se atomske mase nalaze između 44-55. Postojan je samo 51. Zastupljen je u zemljinoj kori u količini od 80 ppm (eng. parts per million) u obliku minerala: patronita i vandanita.
Otkriven je 1801 od strane Andres Manuel del Ria. Ime je dobio po skandinavskoj boginji Vanadis.
Vandijum gradi nekoliko oksida sa oksidaconim brojem od 1 do 5 sa različitim kristalnim strukturama. Mnogi od njih su našli primenu u industriji kao katalizatori oksidacionih reakcija u organskoj hemiji.
Vandijum je lisnat, srebrnast metal, loših mehaničkih osobina. Ipak on se dodaje čeliku da bi poboljšao njegovu otpornost na otiranje i pucanje. Zbog malih količina njegovih ruda i zbog njegove vojne primene on predstavlja metal od straeške važnosti.
Biološki značaj - vanadijum se nalazi u čovekovom okruženju i u njegovoj ishrani. U čovekovom organizmu on se javlja u tragovima. Preporučljivo ga je unositi u količini od 10 mikrograma. Kod osoba koje se redovno i pravilno hrane ne dolazi do nedostatka vanadijuma. Vanadijumom može doći do industrijskog zagađenja životne sredine, najznačajniji efekti su: oštećenje bubrega, nadražaj sluzokože sistema za disanje i za varenje.
Vanadijum je element koji se nalazi u enzimima koji menjaju glukozu i druge šećere.
Avanti!
Avanti! su italijanske novine poznate kao dugogodišnje glasilo Italijanske socijalističke partije. Osnovane su 1896. u Rimu, u kom su imale i sjedište redakcije do 1911. kad je premješteno u Milano. Redakcija se vratila u Rim 1919. ali je od 1926. do 1926. zbog političkih prilika radila u Parizu. Jedan od njegovih ranih suradnika bio je Benito Mussolini, koji će ga kasnije kao fašistički diktator 1926. godine zabraniti, te prisiliti da izlazi kao tjednik u egzilu. Sa redovnim izlaženjem je započeo 1943. godine, a 1993. je privremeno prestao sa radom nakon raspada Talijanske socijalističke partije izazvanog aferom Tangentopoli. Nakon toga je nekoliko puta ponovno pokretan, a danas je povezan sa obnovljenom Italijanskom socijalističkom partijom.
Estelle Getty
Estelle Getty (rođena kao Estelle Scher; New York 25.7. 1923 - Los Angeles, 22.7. 2008) bila je Emmyjem i Zlatnim globusom nagrađena američka (kazališna i televizijska) glumica.
Biografija
Estelle Getty se rodila u židovskoj porodici, a svoje prve uloge je odigrala u teatru glumeći u predstavama na jidišu. Godine 1946. se udala za Arthura Gettemana kome će roditi dva sina - Carla i Barryja. Zbog brige o porodici je privremeno prekinula glumačku karijeru.
Estelle Getty se glumi ozbiljno vratila tek 1970-ih, kada je nastupala u originalnoj brodvejskoj postavi Torch Song Trilogy.
Televizijskom zvijezdom je postala 1985. nastupom u popularnom sitkomu The Golden Girls. U njemu je tumačila ulogu Sophije Petrillo, sicilijanske majke Dorothy Zbornak, lika koga je tumačila Beatrice Arthur. U stvarnosti je Arthur bila godinu dana starija od Getty, ali je iluzija starosti lako postignuta uz obilje šminke.
Getty je kasnije ulogu, za koju će dobiti Emmy i Zlatni globus, ponovila u TV-seriji Golden Palace.
El Donocito, Tomatlán
El Donocito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tomatlán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 128 m.
Lindavista 2da. Fracción, San Andrés Duraznal
'''Lindavista 2da. Fracción''' je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Andrés Duraznal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 600 m.
Las Mesas, Tzitzio
Las Mesas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1933 m.
Мала Босна
Мала Босна је насеље у Србији у општини Суботица у Севернобачком округу. Према попису из 2011. било је 1082 становника.
Демографија
Становништво у овом насељу веома је нехомогено, а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Спорт
У селу ради ФК Мала Босна, који делује још од средине 50-их година ХХ века. Након неколико гашења клуб је поново формиран 1989. године. Исте године је изграђен и спортски центар који је у претходне две гоидне реновиран. Клуб има амбиције да буде боље организован и да сарађује са већим клубовима из региона.
Poliranje
mini|desno|300px|Poliranje pribora za jelo. mini|desno|300px|Poliranje se koristi i za reflektore [[svjetlosti.]]
Poliranje je postupak strojne obrade skidanjem čestica, koji se koristi za poboljšanje izgleda obratka, za uklanjanje oksidacije, za stvaranje reflektirajuće površine, za smanjenje trenja na stjenkama cijevi, u medicini za spriječavanje onečišćenja instrumenata. U metalografiji i metalurgiji, poliranje se koristi za stvaranje ravne površine bez grešaka (defekata) za ispitivanje mikrostrukture metala pod mikroskopom. Poliranje je dorada zaglađivanja površine obratka pomoću abraziva i alata lamelnog koluta. To je široko rasprostranjen postupak obrade površine. Najčešće se koristi nakon brušenja. Fino brušenje može postići stupanj hrapavosti površine do N3, dok se kod poliranja može dostići stupanj hrapavosti površine N1. Poliranje se izvodi radi odstranjivanja ogrebotina zaostalih nakon brušenja.
Sam postupak poliranja se sastoji u trenju između obratka, alata za poliranje relativno velike brzine i paste za poliranje (abraziva). Trenjem se lokalno zagrijava metalni obradak koji se polira, te dolazi do topljenja mikro izbočina i popunjavanja mikro udubljenja, dok se ne dobije glatka površina. Zato se postupak poliranja mora izvoditi u raznim smjerovima.
Abrazivi su izrazito sitna zrnca koja se mogu nalaziti u pasti za poliranje, tekućini, raspršivaču (engl. spray) ili prijanjalu (engl. stick). Kako su zrnca oštrice koje skidaju strugotinu s obratka i nisu vezani za alat ili stroj, već se nalaze u pasti ili tekućini, postupak se naziva obrada odvajanjem čestica slobodnom oštricom.
Postoji nekoliko načina izvođenja obrade poliranjem, od ručnog s krpama za poliranje, ručnog električnom prijenosnom polirkom s kolutom, ručnog na stacionarnoj polirki s kolutovima za poliranje, potpuno automatiziranog poliranja na alatnom stroju polirki, brojčano upravljanim CNC (engl. Computer Numerical Control) polirkama, te robotima za poliranje.
Alati kod poliranja su najčešće mekani kolutovi. Materijal kolutova i abraziv se određuju prema materijalu koji se polira. Materijali kolutova za poliranje su drvo, koža, platno, pamuk, tkanina, plastika, papir, impregnirana guma, vuna. Najčešće se koriste platneni, pamučni ili vuneni kolutovi.
Abrazivi
Abrazivi su sitne šiljate čestice koje grebu obradak i ostavljaju sitne rezove nevidljive oku. Dolaze najčešće u rasponu granula od 40 (od 420 do 660 μm), 60, 80, 100, 120, 150, 180, 220, 240, 280, 320, 360, 400, 500 i 600 (od 15 do 35 μm).
Mješavina abraziva od aluminijevog oksida se koristi kod metala visoke vlačne čvrstoće (ugljični i legirani čelici, legure obojenih metala). Mješavina abraziva od silicijevog karbida se koriste kod lako lomljivih metala (sivi lijev). Mješavina abraziva od cement-karbida se koristi kod metala niske vlačne čvrstoće (mjed, aluminij, bakar). Sama tehnika poliranja se izvodi odabranim kolutom i abrazivom koji je u nekoj pasti ili emulziji, te je nanesen na obradak. Količina paste za poliranje se određuje zasebno za svaki slučaj. Obradak rotira određenom brzinom i obavlja poliranje u različitim smjerovima, kako bi se izbjeglo stvaranje sitnih zasjeka. Time se postiže visoki sjaj površine.
Broj okretaja polirke se daje približno, te za polirni kolut ovisi o njegovom promjeru. Za promjer od 150 mm – 3 500 o/min, za promjer od 100 mm – 6 000 o/min, za promjer od 50 mm – 12 000 o/min i za promjer od 25 mm – 15 000 o/min. Preciznije podatke je potrebno preuzeti u uputama za alat od proizvođača.
Livelli, Brescia
Livelli je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
Seoštica
Demografija
U naselju Seoštica živi 6 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,7 godina (36,3 kod muškaraca i 55,5 kod žena). U naselju ima 2 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,00.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika. Seostica se nalazi u Plemenu Bratonozici.
Santa Bona Nuova, Treviso
Santa Bona Nuova je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Hausten
Hausten je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 86 opštinskih središta okruga Majen-Koblenc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 357 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7137034.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majen-Koblenc Hausten se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majen-Koblenc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 418 metara. Površina opštine iznosi 3,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 357 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 100 stanovnika/km².
Fonti, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 278 m.
Sette orchidee macchiate di rosso
Sette orchidee macchiate di rosso, također poznat i kao Das Rätsel des silbernen Halbmonds je italijansko-zapadnonjemački triler film snimljen 1972. godine u režiji Umberta Lenzija. Temelji se na motivima proze engleskog književnika Edgara Wallacea te se često navodi kao posljednji kino-film koji je njegovo djelo koristio kao predložak (ne računajući kasnija televizijska ostvarenja). Protagonistica, čiji lik tumači Uschi Glas, je mlada žena koja preživljava napad okrutnog serijskog ubice, a potom, zajedno sa mužem, pokušava pronaći njegov identitet prije nego što je pokuša ponovno ubiti. Radnja prikazuje kako postaje uvjerena da ubica kao mete ima sedam žena, te odlučuje pronaći vezu među njima. Sette orchidee macchiate di rosso je napravljen u stilu početkom 1970-ih popularnih giallo filmova.
Union Bridge, Maryland
Junion Bridž je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 975, što je 14 (-1,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Novi Beograd
mini|desno|Bežanijski blokovi - reprezentativni primjer [[Brutalna arhitektura|Brutalne arhitekture jednog od pravaca moderne arhitekture u Jugoslaviji]] Novi Beograd je gradsko naselje, sedište opštine Novi Beograd (i jedino naselje u toj opštini) u Gradu Beogradu. Nalazi se na severnoj obali reke Save i zauzima površinu od 4.074 hektara. Prema popisu iz 2002. bilo je 217.773 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 224.424 stanovnika).
Opština Novi Beograd je jedna od 17 beogradskih opština. Naselje Novi Beograd je izgrađeno nakon Drugog svetskog rata i razvilo se u moderan velegrad.
Geografski položaj
Novi Beograd se nalazi na levoj obali Save. Administrativno, njegov severoistočni deo počinje na desnoj strani Dunava, malo pre ušća Save u Dunav. Nalazi se severozapadno od „starog“ Beograda, sa kojim je spojen putem 6 mostova (Brankov most, Gazela, Stari savski most, Stari, Novi železnički most i Most na Adi). Evropski put E-75 prolazi kroz središte Novog Beograda.
Geografske odlike
left|250px|thumb|Novi Beograd — [[Sava centar i poslovne zgrade]] Opština Novi Beograd zauzima površinu od 40,74 km². Glavna fizička osobina Novog Beograda je njegov ravan teren, što predstavlja veliki kontrast starom delu Beograda, koji je izgrađen na 32 brda. Osim Bežanije, svog zapadnog dela, Novi Beograd je izgrađen na površini koja je u osnovi bila močvara kada je 1948. godine otpočela izgradnja novog grada. Godinama je na Novi Beograd donošen pesak sa dunavskog Malog ratnog ostrva, sve dok od njega nije preostao mali uski pošumljeni pojas zemlje koji postoji i danas.
Ostale geografske odlike Novog Beograda su poluostrvo Mala Ciganlija i ostrvo Ada Međica, oba na Savi i zaliv Zimovnik, koji okružuje Malu Ciganliju, u kom se nalaze objekti brodogradilišta Beograd. Lesne zaravni Bežanijske Kose se nalaze u zapadnom delu opštine, dok u južnom delu protiče kanal Galovica koji se uliva u Savu.
Od svih beogradskih gradskih opština, Novi Beograd ima najviše zelenih površina, ukupno 3,47 km² ili 8,5 % svoje površine. Najveći površina parkova otpada na park Ušće. Na Novom Beogradu je 2008. godine otvoren Park Republika Srpska.
Začetak
Prvi istorijski pomen ljudskog naselja na teritoriji današnjeg Novog Beograda potiču iz vremena turske vladavine nad Srbijom. On je pronađen u knjizi iz 1713. „Kruševski pomenik“ koji beleži postojanje srpskog naselja po imenu Bežanija najranije 1512. Takođe pominje da je selo imalo 32 kuće, a taj broj je 1810. narastao na 115.
Tokom 18. veka stanovnici Bežanije su bili isključivo Srbi, ali nakon povlačenja Turaka, novi osvajač Austrija je podsticala naseljavanje Nemaca, Mađara i Hrvata. Između dva svetska rata, u vreme Kraljevine Jugoslavije, naselje se pomera bliže reci Savi i tada nastaje Sajmište (sada je to Staro Sajmište) i Novo Naselje.