cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Ghost and Mrs. Muir (TV serija)
The Ghost & Mrs. Muir je američki televizijski sitcom čiji se zaplet temeljio na istoimenom igranom filmu iz 1947. godine. U glavnoj ulozi je bila Hope Lange kao mlada udovica s dvoje djece koja iznajmljuje kolibu opsjednutu duhom pomorskog kapetana koga je tumačio Edward Mulhare. Lange je za tu ulogu dobila dva Emmyja kao najbolja glumica u humorističkoj seriji.
Uz Lange i Mulharea, važne uloge su tumačili i Charles Nelson Reilly kao Claymore Gregg, najmodavac i potomak kapetana, te Reta Shaw kao kućepaziteljica Martha Grant.
Larnaka
Larnaka je grad na jugoistočnoj obali Kipra. Kraj grada se nalazi najveći međunarodni aerodrom Kipra "Larnaka internešnel Eport". U antička vremena Larnaka se zvala Kition (ili latinski Citium) Biblijsko ime Kitim se koristilo za celi Kipar.
Ima 72.000 stanovnika (krajem 2001.) i predstavlja značajno turističko odredište i drugu luku po važnosti na Kipru. Severno od grada nalazi se glavna kiparska rafinerija nafte, a južno je glavni međunarodni aerodrom Kipra. Grad Larnaka poznat je po prekrasnom šetalištu uz obalu duž kojega se nalazi red palmi. Uz to šetalište odvija se većina velikih festivala. Najznačajniji festival je festival potopa (kataklizmos), koji se slavi početkom leta uz seriju kulturnih događaja u gradu.
Čuveni stoički filozof Zenon potiče iz Larnake, a tada Kitiuma. Kažu da je počeo sa stoičkim izučavanjima, kada je izgubio sve što je imao u jednom brodolomu. Čuveni atinski general Kimon poginuo je tokom obrane Kitijuma u velikoj bici sa persijskim carem Kserksom. Kada je umirao naredio je da sakriju njegovu smrt dok se bitka ne završi. Čuvena grčka pevačica Ana Visi rođena je u Larnaci.
Istorija
Larnaka je najstariji grad na Kipru i poznata je kao Kition ili Kitium. Po predanju prvo naselje je osnovao Noin praunuk Kitim. Za razliku od drugih antičkih gradova Kipra, koje je stanovništvo napuštalo Larnaka je stalno nastanjena od vremena stvaranja grada pre oko 6.000 godina.
Kasnije je tu bila feničanska kolonija na Kipru, da bi još kasnije postala deo helenističkog sveta. Antički lokalitet je na severnom kraju današnje Larnake. Kitijum je u istorijska vremena bio glavni fenički centar na Kipru.
Larnaka je bila na raskršću civilizacija, pa je privlačila mnoštvo posetilaca. Neki su dolazili kao kolonizatori, drugi su dolazili kao trgovci i osvajači ili turisti. Vizantijski period Larnake je značajan po bazilici svetog Lazara iz 9. veka. Larnaka je 1973. imala 22.000 stanovnika. Turska okupacija severnog Kipra je stvorila veliku krizu, u kojoj je 200.000 Grka isterano iz kuća na severnom Kipru. U Larnaku je došlo 40.000 izbeglica.
Zanimljiva mesta
Filozof Zenon je rođen u Larnaci 326. pne. Nakon studija filozofije u atini osnovao je školu stoičke filozofije. Njegova mramorna bista krasi današnju larnaku.
Blizu međunarodnoga aerodroma ui Larnaci nalazi se Larnaka slano jezero. Tokom zime se puni vodom i posećuju ga flamingosi od novembra do marta. Leti se osuši. Kroz istoriju se koristilo kao mesto gde se sakupljala sol, po kojoj je Larnaka bila poznata.
Hala Sultan Teke je muslimansko svetilište na 5 kilometara zapadno od Larnake. Tu se nalazi grob Muhamedove pomajke Um Haram, koja je poginula na tom mestu 647. prilikom opsade Larnake od strane Arapa. Tu je bila sahranjena, a Turci su mnogo kasnije tu sagradili džamiju.
Tvrđavu Larnaka sagradili su Turci 1625. Tvrđava je danas muzej, a tokom leta dvorište se pretvara u pozorište.
John Mortimer
Sir John Clifford Mortimer, CBE, QC (21. april 1923 – 16. januar 2009) je bio engleski pravnik i književnik. Odrastao je u porodici uglednog advokata (barrister) Clifforda Mortimera koji je karijeru nastavio usprkos vlastitog osljepljivanja, i koji je svog sina potakao kako da i sam krene njegovim stopama, tako i da paralelno pokuša ostvariti vlastite spisateljske ambicije. Mortimer se u britanskim sudnicama istakao krajem 1960-ih i 1970-ih kao zastupnik obrane u nizu krivičnih postupaka zbog opscenosti, gdje su njegovi klijenti bili istaknuti umjetnici i izdavači, a koji su u značajnoj mjeri pridonijeli uspostavljanju novih standarda slobode izražavanja i cenzure u Britaniji. Široj je javnosti, međutim, dalekoj poznatiji kao autor brojnih romana, dramskih djela, filmskih i televizijskih scenarija, dio kojih je bio inspiriran i njegovim profesionalnim iskustvima. Među njima se najviše ističe Rumpole of the Bailey, TV-serija o ostarjelom londonskom barristeru koja se emitirala od 1975. do 1992. godine, a u kojoj je naslovnu ulogu tumačio Leo McKern.
Mortimerova rana djela su, između ostalog, bila ekranizirana i u bivšoj Jugoslaviji kada je 1960. tadašnja Radiotelevizija Zagreb emitirala TV-dramu Branilac po službenoj dužnosti.
Mortimer se ženio dva puta i imao petoro djece (računajući vanbračnog sina), među kojima je najpoznatija glumica Emily Mortimer.
Rietschen/Rěčicy
Ričen ili Ričice je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 57 opštinskih središta okruga Gerlic. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.857 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14626460.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gerlic Ričen se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Gerlic. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 143 metra. Površina opštine iznosi 72,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.857 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 39 stanovnika/km².
Erich Heckel
mini|Spomen tabla u berlinskoj Merkelštrase, mestu bivšeg Hekelovog [[ateljea]] Erih Hekel (, Debeln Saksonija, 1883 — Hemenhofen, Bodensko jezero, 1970) je bio nemački slikar i grafičar i jedan od predstavnika ekspresionizma. Nakon nazavršenih studija arhitekture, obrazovao se kao samouk slikar pri čemu su na njega značajno uticali Vinsent van Gog i fovisti. Godine 1905. zajedno sa kolegama sa studija osnovao je u Drezdenu grupu umetnika Most (nemački Die Brücke). U radovima iz ovog perioda nanosio je na platno svetle, intenzivne boje pastozno, uglavnom u uglastim oblicima (Devojka koja leži, 1909). Kada se grupa razišla 1913. ublažio je intenzivni kolorit i davao prednost mrkozelenkastoj paleti boja (Aktovi na plaži, 1913). Strahote Prvog svetskog rata koje je kao vojnik saniteta video u Flandriji umetnički je obradio na litografijama i drvorezima. Dvadesetih godina 20. veka počeo je da se odvaja od ekspresionizma i da preuzima elemente Nove stvarnosti a slikarstvo pejzaža došlo je u centar njegovog interesovanja. Godine 1937. zabranjen je kao degeneričan. Od 1949. do 1955. predavao je na Akademiji u Karlsrueu. Njegovo pozno delo karakterišu harmonično-lirske mrtve prirode sa cvećem.
Saponara, Messina
Saponara je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1473 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 163 m.
Metanol
Metanol ili metil alkohol, je najprostiji alkohol. Vrlo je otrovan (količina od 30 ml može usmrtiti čovjeka ili izazvati trajno sljepilo). U savremenoj industrijskoj proizvodnji zauzima najvažnije mjesto, u odnosu na druge alkohole. Njegova formula je CH3OH.
Dobivanje
Metanol se nekada dobijao suhom destilacijom drveta. Danas se najčešće dobiva iz vodika (H) i ugljen monoksida (CO), na povišenoj temperaturi i pritisku, uz prisustvo katalizatora:
Upotreba
Metanol se koristi kao pogonsko gorivo kod automobilskih motora gdje je potrebna velika snaga te visoka izdržljivost protiv detonacije (neželjeno samozapaljenje goriva kada se klip nalazi u "pogrešnom" položaju). Metanol sadrzi 50% kiseonika što pospjesuje sagorjevanje u motorima sa unutrašnjom sagorjevanjem, ima veći stepen iskoristenja od benzina, ima izrazito visok oktanski broj od RON130, te ima izvrsna rashladna svojstva. Izduvni gasovi su čistiji od benzina i sadrže manje CO2. Mana metanola kao pogonskog goriva je da sadrži polovinu energije benzina po jedinici zapremine te je potrebno ubrizgati duplo više metanola da bi sagorjevanje bilo potpuno. Osim toga djeluje korozivno i toksičan je pa se etanol radije koristi kao ekoloska zamjena metanolu. Radne temperature su im slične, metanol preko +13'C dok etanol ima preko +11'C te se oba koriste samo kao "ljetno" gorivo u visokim koncentracijama. Zimi se metanol koristi uz primjese acetona (nekoliko procenata) koji mu povećava opseg radne temperature. Upotrebljava se kao odličan rastvarač, kao polazna supstancija za mnoge organske sinteze, a znatne količine se troše za denaturisanje etanola.
Derivati
Derivat metanola, 2-metoksi-2-metil-propan (MTBE = metil-tert-butil-eter), danas vrlo važan sastojak bezolovnog benzina, koji ga sadrži i više od 10%. MTBE povisuje oktanski broj benzina i zamjenjuje škodljivo tetra-etil-olovo (Pb(C2H5)2), koje se još od 1921. godine dodaje benzinu, kao antidetonator.
Dobijanje MTBE-a
MTBE se dobiva prevođenjem para metanola i 2-metil-propena preko pogodnog katalizatora, pri povišenom pritisku i tempretaturi:
5,6-Dihloro-1-beta-D-ribofuranozilbenzimidazol
5,6-Dihloro-1-beta-D-ribofuranozilbenzimidazol je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 319,141 Da.
Curti, Salerno
Curti je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 514 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 415 m.
Ѓ
Ѓ ѓ je ćiriličko slovo. Koristi se samo u makedonskom jeziku, i predstavlja zvučni prednjonepčani praskavi suglasnik, a u nekim dijalektima i zvučni meki afrikat. Nalazi se na šestom mestu makedonske azbuke.
Nastaje jotovanjem glasa g (spajanjem glasa sa „palatalnim aproksimantom”  ). Ekvivalent je srpskohrvatskom slovu „đ”, s tim što se izgovara mekše.
U latiničnoj transkripciji koristi se znak ǵ.
Istorija
Slovo je nastalo dodavanjem akuta na slovo, koje je pak nastalo od grčkog slova Gama.
Ovo slovo se pojavilo krajem 19. veka, a Krste Petkov Misirkov je koristio da bi predstavio taj glas.
Srodna slova
U nekim rečima srpskog, bugarskog i makedonskog, ovo slovo je jednako sa bugarskim i srpskim. Primer za to je reč raǵanje, koja se u bugarskom piše raždane, a u srpskom kao rađanje.
El Varal, Tantima
El Varal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantima.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Nenad Čanak
Nenad Čanak (Pančevo, 2. novembra 1959.), srpski političar. Od 2004. poslanik u Narodnoj skupštini Republike Srbije i predsednik Lige socijaldemokrata Vojvodine.
Biografija
Rođen je 2. 11. 1959. godine, u Pančevu. Otac, Milan bio je uticajna politička i kulturna ličnost, a majka Bosiljka profesor Univerziteta u Novom Sadu.
Gimnaziju „Jovan Jovanović Zmaj“ i Srednju muzičku školu završio je u Novom Sadu, a Ekonomski fakultet u Subotici. Počeo je kao profesionalni muzičar - flautista, svirajući po kafanama. Kasnije se zaposlio u Naftagas prometu, u oblasti spoljne trgovine, osamdesetih godina dvadesetog veka. Posle toga, tokom devedesetih, radio je u YUTEL-u. Specijalizirao je na kratkom kursu u Kranju 1989. mikroračunarske mreže i globalni marketing.
Politička i javna karijera
Na parlamentarnim izborima 1997. godine bio je izabran za poslanika u Narodnoj skupštini Republike Srbije na listi Koalicije Vojvodina.
Opština Șoimi, Bihor
Șoimi je opština u Rumuniji u okrugu Bihor.
Nenad Čanak
Politička i javna karijera
U prethodnom mandatu, bio je poslanik u Veću republika Skupštine Savezne Republike Jugoslavije i Državne zajednice Srbije i Crne Gore.
Opština Șoimi, Bihor
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 220 m.
Nenad Čanak
Politička i javna karijera
U periodu od 2000. do 2004. godine predsednik je Skupštine AP Vojvodine. Do sada je objavio pet knjiga: „Ratovi tek dolaze“ (1993), „Pet godina samoće“ (1995), „Godine raspleta“ (1996), „Luna“ (1998), „Kao i sva ravnica“ (2002).
Predsednik je Lige socijaldemokrata Vojvodine od njenog osnivanja, jula 1990. godine.
Tokom 2005. osnovao je pokret 5. oktobar sa Vesnom Pešić, Vladanom Batićem i Dejanom Bulatovicem. Blisko sarađuje i sa Čedomirom Jovanovićem sa kojim deli stav da je Kosovo i Metohija faktički nezavisno od Srbije i da će vrlo brzo doći do osamostaljenja Kosova i Metohije.
Aktivno se borio protiv usvajanja novog Ustava Srbije u oktobru 2006.
Kontroverze
mini|desno|270px|Nemački umetnik Hubert Lancinger je [[1938. godine simbolično prikazao Adolfa Hitlera kao konjanika u oklopu. Ovaj portret je kopiran sa likom Nenada Čanka koji se nalazio u kancelariji Nenada Čanka u sedištu LSV-a u Novom Sadu.]] Čanku zameraju saradnju sa Nenadom Opačićem, prilikom organizovanja višemesečnih antirežimskih demonstracija u Novom Sadu 1999. godine, koji je osuđen kao glavni organizator prodaje droge u Novom Sadu, povezan sa Zemunskim klanom. Čanak je te navode demantovao, tvrdeći da je Opačića poznavao samo u svojstvu organizatora obezbeđenja opozicionih mitinga 1999.
Čanak je 4. decembra 2002. godine prisustvovao koncertu kontroverznog naziva "Srijem Hrvatskoj" u dvorani Vatroslav Lisinski u Zagrebu, a predstavnik prognanih Hrvata iz Vojvodine je zatražio od prisutnih da pozdrave Nenada Čanka, jer je Čanak: "U onim teškim vremenima progona Hrvata štitio hrvatski narod u Vojvodini“. Naziv ove manifestacije je izazvao reakciju kod određenih grupa ljudi, a Srpska radikalna stranka je iskoristila ovaj događaj u predizbornoj kampanji za predsednika Srbije 2008.
Učestvovao u rijaliti serijalu Veliki Brat VIP All Stars 2009, koji se emitovao na Televiziji Pink.
Marija Vasić, bivša supruga ga je optužila da joj je putem svojih veza u organima vlasti oteo sina.
Jablanica (Prizren)
Jablanica (42°10'24" sgš, 20°46'37" igd) je naseljeno mesto u opštini Prizren u Metohiji, u Srbiji. Selo ima oko 800 stanovnika i svi su bošnjačke nacionalnosti.
Nalazi se iza samog vrha Cvilen, 9,3 km od Prizrena na nadmorskoj visini 920-1.000 m. Jablanica je tipično naselje zbijenog tipa.
El Samaritan Tonameca, Santa María Tonameca
El Samaritan Tonameca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Tonameca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 176 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
El Gavilán, Valle de Zaragoza
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1374 m.
Chapelle-Bâton (Vijena)
Šapel Baton je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Vijena koja pripada prefekturi Monmorijon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 390 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 29,68 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 149 metara (maksimalnoj 165 m, a minimalnoj 142 m).
Torre d'Astari, Pavia
Torre d'Astari je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
Aleksandar Rašić
Aleksandar Rašić (Šabac, 16. mart 1984) je srpski košarkaš. Bio je član FMP, Borca, Efes Pilsena, Dinama iz Moskve, Albu Berlin i Partizana.
Karijera
Sa Železnikom je dva puta osvojio Kup Radivoja Koraća, 2005. i 2007. godine i Jadransku ligu 2004. Bio je član juniorske reprezentacije na EP 2004. godine. U martu 2007. prešao je u Efes Pilsen, nakon odlaska Amerikanca Horasa Dženskinsa u Hapoel Jerusalim. Sa Efesom je osvojio Kup Turske. Bio je na pripremama reprezentacije Srbije za Evropsko prvenstvo 2007. u Španiji, ali selektor Zoran Slavnić je odlučio da on i Mile Ilić ne putuju na prvenstvo.
U letnjem prelaznom roku prešao je u Dinamo. U nemačku Albu je prešao novembra 2007, na pozajmicu iz Dinama, nakon povrede plejmejkera Gorana Jeretina. U ULEB Kupu na devet utakmica za Albu, za prosečno 15,30 minuta po meču, postizao 4,9 poena uz 1,6 skokova i asistencija, dok je u nemačkoj ligi je ostvario prosek od 4,17 poena za 12 minuta po meču. Sa Albom je osvoji nemačko prvenstvo.
Sa Partizanom je osvojio Kup Radivoja Koraća 2009. godine.
Spirit Lake, Idaho
Spirit Lejk je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.945, što je 569 (41,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rossov zavisni teritorij
Rossov zavisni teritorij (engleski: Ross Dependency) je regija na Antarktiku određena sektorom koji ima izvorište na Južnom polu, a proteže se između 160° istočno i 150° zapadno te završava na 60° južno. Pravo na njega polaže Novi Zeland. Otkako je 1961. godine na snagu stupio Ugovor o Antarktici, čiji čl. IV zabranjuje državama prisvajanje teritorija Antarktika, većina svjetkih zemalja ne priznaje teritorijalne težnje drugih zemalja na tom području.
Teritorij je ime dobio po Sir Jamesu Clarku Rossu, britanskom moreplovcu koji je otkrio Rossovo more, a uključuje i dio Viktorijine zemlje te većinu Rossovog šelfa. Teritoriju službeno pripadaju i Rossov otok, Ballenyjevo otočje, maleni Scottov otok i ledom prekriveni Rooseveltov otok.
Ъ
mini|120px|Slovo jerъ u ćirilici
mini|120px|Slovo jerъ u uglatoj glagoljici
Slovo Ъ (<span style="font-family: times, 'Times New Roman', serif; font-size: larger">Ъ, ъ ; stsl. ѥръ jerъ) je slovo ćiriličnog pisma. To je tvrdi poluglas koji se koristio u staroslovenskom, a danas postoji u više slovenskih jezika. Ima glasovnu vrednost koja se dobija između kada se, npr. nabrajaju suglasnici (B, G, D...).
Slovo Ъ je poznato kao tvrdi znak u modernom ruskom i rusinskom pismu, kao veliko jer ili golemo er (bg. ер голям) u bugarskom pismu, i kao debelo jer u prereformskoj srpskoj ortografiji.
U srpskohrvatskom i nekim drugim slovenskim jezicima ovaj glas se izgubio, odnosno u govoru je prešao u neki od samoglasnika (a, e, o, u). Npr. sъradnik -> saradnik, suradnik, soradnik.
U latiničnom preslovljavanju ovaj glas se beleži kao ŭ.
Racovița, Polovragi
Racovița je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Polovragi.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 580 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 526 m.
Huerta la Colorada, Zapopan
Huerta la Colorada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1642 m.
Opština San Dimas, Durango
San Dimas je opština u Meksiku, u saveznoj državi Durango.
Prema proceni iz 2011. godine u opština je živelo 11413 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1484 m.
El Comal, Poncitlán
El Comal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Poncitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1941 m.
Röderaue
Rederaue je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Majsen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.097 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14627240.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majsen Rederaue se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Majsen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 104 metra. Površina opštine iznosi 29,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.097 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 107 stanovnika/km².
Ы
Slovo Ы ы (stara ćirilica: Ꙑ, ꙑ; jery) je slovo ćiriličnog pisma.
Danas se slovo Ы koristi u ruskoj i beloruskoj ćirilici. Izgovara se kao.
U latiničnom preslovljavanju, na primer u međuslovenskom jeziku, ovaj glas se beleži kao y.
Pentema, Genoa
Pentema je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
La Vinata, Villamar
La Vinata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Villamar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1888 m.
Pentema, Genoa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 812 m.
Colonia Santa Fe, La Unión de Isidoro Montes de Oca
Colonia Santa Fe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini La Unión de Isidoro Montes de Oca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 171 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Crkve mira
Crkve mira (poljski: Kościoły Pokoju, njemački: Friedenskirchen) su crkve izgrađene fahverkom u historijskoj Donjošleskoj], koje su ime dobile po Vestfalskom miru iz 1648. godine kojim je završen Tridesetogodišnji rat. Istim mirom je Luteranima u katoličkom dijelu Šleske dozvoljeno da izgrade evanđelističke crkve od drveta i slame izvan gradskih zidina, bez tornjeva i crkvenih zvona; i to u roku od samo godinu dana (poput artikularnih drvenih evanđelističkih crkava u Slovačkoj). mini|lijevo| Unutrašnjost Crkve mira u Jaworu s orguljama Usprkos fizičkim i političkim ograničenjima, tri izgrađene crkve su postale najveće građevine izgrađene fahverkom u Evropi, zahvaljujui inovativnim konstrukcijskim i arhitektonskim rješenjima. Dvije preživjele drvene crkve u gradovima Jawor i Świdnica su 2001. godine upisane na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi kao tada najveće građevine podignute fahverkom u Evropi i iznimno svjedočanstvo vjerskih sloboda i raskošnog izričaja koji je bliži katolicizmu nego luteranizmu.
Crkva mira u Jaworu
mini|lijevo| Crkva mira u Świdnici Crkva Svetog Duha u Jaworu (slika desno) je duga 43.5, široka 14, a visoka 15.7 metara, te može primiti do 5.500 posjeteitelja (slika desno). Izgradio ju je arhitekt Albrecht von Saebisch (1610.-88.) iz Wroclawa (tada njemački Breslau) i završena je u roku od godinu dana 1655. godine. Dvije stotine slika koje se nalaze u unutrašnjosti je naslikao Georg Flegel od 1671.-81. godine. Martin Schneider je izgradio oltar 1672., a J. Hoferichter iz Legnica (tada njemački Liegnitz) je 1664. godine napravio orgulje koje je Adolf Alexander Lummert zamijenio novima 1856. godine. Do tada je Jawor bio dijelom većinski luteranskog Pruskog Kraljevstva već skoro 100 godina. Nakon Potsdamskog sporazuma Jawor je ponovno postao dijelom većinski katoličke Poljske.
Crkva mira u Świdnici
mini|lijevo| Unutrašnjost Crkve mira u Świdnici Slične crkve su podignute u Głogówu (tada njemački Glogau), koja je izgorjela 1758. godine, i Świdnici. Crkva Svetog Trojstva u Świdnici, ukupne površine 1090 m², duga je 44, a široka 30.5 metara, i može primiti oko 7.500 posjetitelja. Ona je kao i Crkva u Jaworu obnovljena u suradnji Poljske i Njemačke te prepoznata od UNESCO-a 2001. godine.
Jelovik (Bajina Bašta)
Јеловик је насеље у Србији у општини Бајина Башта у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 212 становника (према попису из 1991. било је 270 становника).
Демографија
У насељу Јеловик живи 174 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 44,0 година (41,8 код мушкараца и 46,5 код жена). У насељу има 71 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 2,99.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
RSK (razvrstavanje)
RSK može značiti:
Ostalo:
Щ
Щ, щ (iskošeno: <span style="font-family: times, Times New Roman, serif; font-size: larger">Щ ,<span style="font-family: times, Times New Roman, serif; font-size: larger"> щ ) ćiriličko je slovo. U ruskom jeziku, predstavlja bezvučni, nadzubno-prednjonepčani, strujni suglasnik (MFA: ), sličan izgovoru slova š u reči šuma (ali duže). U ukrajinskom i rusinskom jeziku, predstavlja grupu suglasnika šč — MFA:. U bugarskom jeziku, predstavlja grupu suglasnika št — MFA:. U kurdskom jeziku, predstavlja suglasnik dž — MFA:. Drugi neslovenski jezici pisani na ćirilici koriste ovo slovo kako bi napisali nekolicinu pozajmljenica ili strana imena; obično se izgovara kao š — MFA: — i često se izostavlja prilikom učenja tih jezika.
U srpskom jeziku, ovo slovo se sa ruskog jezika transkribuje kao šč, odražavajući istorijski ruski izgovor tog slova. To može dovesti do zabune, jer č u transkripciji može da ukazuje na to da je slovo Щ, u stvari, spoj slova Š i tvrdog Č, što je tačno kod ukrajinskog, ali ne i ruskog jezika, gde je ovaj zvuk uvek mekši. Slovo Щ u ova dva jezika odgovara grupi suglasnika šč u srodnim rečima na beloruskom.
Istorija
Ćiriličko slovo щ izvedeno je od glagoljičkog slova šta — (Datoteka:GlagolitsaShta.gif).
Ime slova u staroslovenskoj azbuci bilo je šta, a njegov stari izgovor je sačuvan u savremenom bugarskom jeziku.
Ovo slovo koristilo se i u komi jeziku za suglasnik (tvrđe od č). Trenutno se predstavlja digrafom tš.
Oblik
Oblik ovog slova je ćiriličko slovo š sa descentom.
Bergiola Maggiore, Massa e Carrara
Bergiola Maggiore je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 373 m.
El Ojo de Agua, Zapopan
El Ojo de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1645 m.
Parkersburg, Illinois
Parkersburg je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 199, što je 35 (-15,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bolero
mini|desno|225px|Plesač s kastanjetama pleše bolero Bolero je 3/4-taktni ples koji vodi porijeklo iz Španije i veoma je popularan u južnoameričkim državama. Često mijenja takt, a razvio se iz plesova contradanza i sevillana. Sebastián Cerezo, plesač na španskom dvoru smatra se izumiteljem bolera 1780. godine. Ples izvode dvije osobe koje plešu uz kastanjete i uz instrumentalnu pratnju. Globalnu popularnost bolero doživljava kroz istoimenu kompoziciju Mauricea Ravela.
Allonne (Oaza)
Alon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Bove.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1258 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 81 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,45 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 58 metara (maksimalnoj 161 m, a minimalnoj 53 m).
Poggio Maggiore, Alessandria
Poggio Maggiore je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 583 m.
Jagnjenica, Zubin Potok
Jagnjenica je naselje u opštini Zubin Potok na severu Kosova i Metohije, Republika Srbija.
Geografija
Nalazi se naposredno uz znatno veće naselje Zupče. Atar sela se nalazi na teritoriji katastarske opštine Jagljenica površine 890 ha. Kroz Jagnjenicu protiče reka „Jagnjenička reka“ koja se uliva u reku Ibar. Ljudi iz obližnjih sela često Jagnjenicu zovu i Spasojevići jer je ovo selo još davno naselila istoimena porodica. U selu se nalazi i mala crkvica Voznesenja Gospodnjeg. Seoska slava je Spasovdan, a slavi se i Sv. Petka koju slavi i većina porodica Spasojević na Kosmetu. Poslednjih decenija došlo je do podele, pa se sve više fizionomski razvija Donja Jagnjenica u blizini Ibra, u kojoj postoje izgrađene kuće ra izbegla i raseljena lica i Staro Selo Jagnjenica koje je uzvodno uz jagnjeničku reku koje gubi stanovništvo. Položaj sela je popravljen izgradnjom asfaltiranog puta Zubin Potok - Kosovska Mitrovica koji prolazi od donjeg do gornjeg dela sela, i dalje preko prevoja do Zvečana. Posle oslobađanja od turske vlasti mesto je u sastavu Zvečanskog okruga, u srezu mitrovičkom, u opštini rujiškoj i 1912. godine ima 128 stanovnika.
Demografija
Naselje ima srpsku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
Drvorez (na pločama poprečnog preseka)
mini|160px|left|[[Thomas Bewick|Tomas Bevik]] mini|250p|Četiri različita dleta za drvorez na pločama poprečnog preseka drva koja su jača i čvršća za ovu tehniku drvoreza
Drvorez na pločama poprečnog preseka je tehnika visoke štampe koju je krajem 18. veka razvio Tomas Bevik iz drvoreza. Nasuprot drvorezu na pločama uzdužnog preseka, kod ove vrste drvoreza se koristi drvena ploča izrezana poprečno u odnosu na pravac drvenog tkiva u koju se dletom urezuje motiv punktualno. Termin koji se koristi za obe tehnike drvoreza je i ksilografija (od „drvo“ i  „pisati“). Kod drvorezana pločama poprečnog preseka, tvrdoća drveta dozvoljava veoma usitnjeni način rada sa finim gradacijama površinskih tonova i štampanje većeg broja otisaka nego što je slučaj kod drvoreza na pločama uzdužnog preseka. Zbog toga se ovoj vrsti drvoreza davala prednost prilikom ilustrovanja knjiga i časopisa. Naročit značaj stekao je drvopis u 19. veku kao način za reprodukovanje ulja na platnu.
El Morro, Tijuana
El Morro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Miloš Teodosić
Miloš Teodosić (Valjevo, 19. mart 1987) je srpski košarkaš koji trenutno igra za Los Anđeles Kliperse. Igra na poziciji pleja, visok je 196 cm.
Karijera
Miloš Teodosić je karijeru započeo u valjevskim klubovima Student i KK Metalac, a nastavio je u Borcu i FMP Železniku. Sa FMP Železnikom je osvojio Kup Radivoja Koraća 2007. Prvi trener mu je bio Milovan Teofilović.
Na Evropskom prvenstvu u košarci za igrače do 20 godina održanom u Sloveniji i Italiji Teodosić je osvojio zlatnu medalju i bio je proglašen za najkorisnijeg igrača prvenstva. Selektor Srbije Zoran Slavnić ga je uvrstio u tim za Evropsko prvenstvo u košarci 2007., na kom reprezentacija Srbije nije uspela da se plasira u drugi krug prvenstva.
Космај (област)
Космај је област у северном делу Шумадије. Обухвата Шумадијски округ и Град Београд, конкретно на територијама општина Младеновац, Сопот, Барајево и село Раниловић.
Miloš Teodosić
Karijera
Nakon prvenstva Teodosić je postao član KK Olimpijakosa. U Olimpijakosu Teodosić je imao uspone i padove. Trener Panajotis Janakis je prednost davao iskusnijem Papalukasu. Teodosić je sa Olimpijakosom u sezoni 2008/2009 stigao do finala grčkog prvenstva i kupa i polufinala Evrolige, ali je Panatinaikos slavio u sva tri slučaja. left|thumb|220px|Teodosić na EP 2009. left|thumb|220px|Teodosićev pobednički šut protiv Španije sa 9 metara preko [[Horhe Garabahosa|Horhea Garbahose.]] Teodosić je sa reprezentacijom Srbije na Evropskom prvenstvu 2009. osvojio srebrnu medalju. Bio je najbolji asistent prvenstva i izabran je u prvu petorku prvenstva. Na svetskom prevenstvu 2010. u Turskoj, u četvrtfinalnom meču protiv Španije, postigao je pogodak sa 9 metara, 3 sekunde do kraja, čime je Srbija prošla u polufinale. Na kraju turnira Teodosić je izabran u najbolju petorku prvenstva.
Космај (област)
Област се налази у околини планине Космај по којој је и добила име.
Miloš Teodosić
Karijera
Na završnom turniru Evrolige 2009/10. je proglašen za MVP, a FIBA Evropa ga je izabrala za najboljeg igrača u 2010. godini.
Космај (област)
Историја
Космајци су учествовали у свим значајнијим ратовима. Били су вешти и храбри ратници. Учествовали су у Боју на Косову 1389. године. Прича се да је из Поповића, Стојан Поповић одвео на Косово 400 ратника, а војвода Дуча 80 коњаника. Такође, према легенди, под Космајем родио се Иван Косанчић, познати српски јунак у Боју на Косову против турака. У 18. веку становништво Космаја у турско-аустријским ратовима било је на страни Аустрије. У селу Неменикуће недалеко од Космаја детињство је провео српски књижевник Милован Видаковић чија је породица избегла из овог краја услед метежа током Кочине крајине.
У Првом српском устанку Космај игра значајну улогу. У Дрлупи 11. фебруара 1804. годиине уперена је прва устаничка пушка против Турака када је рањен злогласни дахија Аганлија. Карађорђе је са устаницима у овом крају попалио турске ханове у Сибници, Дрлупи, Рогачи и Дучини. У Другом српском устанку Космајци су учествовали на страни кнеза Милоша Обреновића.
Учествовали су и у Српско-турском рату 1876-1878. године, затим балканским ратовима 1912. и 1913. године. У Првом светском рату Космајци су имали значајног удела у биткама на Церу и Колубари 1914. године. Затим у делу где се данас налази хотел Космај и базен, где су вођене једне од најстрашнијих борби, одакле је непријатељ био протеран на Саву и Дунав.
У Другом светском рату на подручју Космаја деловао је чувени Космајско-посавски партизански одред, а палим борцима из тог одреда је на врху планине подигнут споменик.
Mean Streets
Ulice zla (eng. Mean Streets) je film Martina Scorsesea iz 1973. s Robertom De Nirom i Harveyjem Keitelom u glavnim ulogama.
Radnja
Charlie (Keitel) je Amerikanac talijanskih korijena koji nastoji postati lokalni mafijaš, ali ga u tom sprječava osjećaj odgovornosti prema njegovom djetinjastom i destruktivnom prijatelju, Johnny Boyu (De Niro). Charlie radi za svog ujaka (koji je lokalni mafijaški šef), uglavnom utjerujući dugove. Osim toga, potajno se viđa s Johnnyjevom rođakinjom Teresom, koja boluje od epilepsije, zbog čega je mnogi ponižavaju - posebno Charliejev ujak. Glavna tema filma je sukob između Charliejevih katoličkih osjećaja i njegovih mafijaških ambicija. Tokom filma, Johnny postaje sve više autodestruktivan i počinje omalovažavati svoje nadređene. Kako ne uspijeva naći iskupljenje u crkvi, Charlie to uspijeva postići žrtvovanjem samog sebe u Johnnyjevu korist, iako to Johnny nije zaslužio niti to ima smisla.
Produkcija
Uz snimanje svojih studentskih projekata Tko to kuca na moja vrata i Boxcar Bertha, koje mu je povjerio nezavisni filmski disident Roger Corman, ovo je bio prvi vlastiti Scorseseov film. Redatelj John Cassavetes rekao mu je, nakon što je snimio Boxcar Bertha, da snimi film koji je on htio snimiti, o nekim stvarima za koje je znao. Ulice zla temeljen je na stvarnim događajima koje je sami Scorsese doživio odrastajući u njujorškoj četvrti Mala Italija.
Scenarij je prvo trebao biti nastavak njegova bivšeg filma, Tko to kuca na moja vrata. Scorsese je promijenio naslov iz Season of the Witch u Ulice zla (Mean Streets), kao aluziju na esej Raymonda Chandlera, "The Simple Art of Murder", u kojem piše: "But down these mean streets a man must go who is not himself mean, who is neither tamished nor afraid." Scorsese je poslao scenarij Cormanu, koji mu je odgovorio kako je spreman financirati film ako svi likovi budu crnci. Scorsese je žarko htio snimiti film pa je čak razmišljao i o ovoj opciji, ali mu je glumica Verna Bloom dogovorila sastanak s potencijalnim financijerom, Jonathanom Taplinom, koji je u to vrijeme bio menadžer grupe The Band. Taplinu se svidio scenarij te je bio spreman dati tristo tisuća dolara, ako Corman pismeno potvrdi da će distribuirati film.
Prema Scorseseu, prvi nacrt scenarija fokusirao se na religiozni konflikt u samom Charlieju te kako on utječe na njegov pogled na svijet. Zajedno s prijateljem, piscem Mardikom Martinom, Scorsese je napisao scenarij vozeći se oko Male Italije u Martinovom autu. Našli bi mjesto u obližnjem parku i počeli pisati, udubljeni u prizore, zvukove i mirise onoga što bi se trebalo pojaviti na platnu.
Kad je konačno pao dogovor o financijama, Scorsese je počeo okupljati glumce. De Niro se upoznao s redateljem 1972. te mu se svidjelo ono što je vidio u filmu Tko to kuca na moja vrata. De Niro je bio fasciniran kako je precizno dočaran život Male Italije, u kojoj je i on odrastao. Scorsese mu je ponudio četiri različite uloge, ali se De Niro nije mogao odlučiti koju da prihvati. Nakon što je još jedan glumac odustao od projekta, Scorsese je angažirao Keitela za glavnu ulogu Charlieja. Keitel je, osim toga, nagovorio De Nira da prihvati ulogu Johnny Boya.
Kritike
Film kojim je započeo redateljev proboj odlikuje se iznimnom montažnom i mizanscenskom dojmljivošću te snažnim dojmom fatalizma (npr. u »nerazumnom« sukobljavanju junaka s moćnom mafijom), postignutim naturalističkim scenama verbalnog i fizičkog nasilja, s dokumentaristički uvjerljivim prikazima likova i scenografije u kadrovima često neuredne kompozicije. Uz pokretnu kameru, neskladne montažne strukture i glumu Roberta De Nira i Harveyja Keitela, osobito je efektna i uporaba kratkih i dugih kadrova, a narativnom bogatstvu i slojevitosti likova znatno pridonosi i fotografija koja, s čestim pomacima u spektru boja, u brojnim scenama mraka i polumraka stvara dojam voajerskog prikaza tajnovita njujorškog polusvijeta, odnosno dojam zadiranja u intimu likova (Scorsese je film nazvao pokušajem tvorbe film noira u boji). Onodobna kritika izvrsno je primila film (za razliku od publike), a unatoč ugledu idućih redateljevih ostvarenja, reputacija mu nije umanjena ni u kasnijem razdoblju, dijelom zbog impresivna modernističkog stila te propitivanja žanrovskih struktura, a dijelom i zbog ideološke zanimljivosti – Charlijeva neuspjela pobuna protiv mafijaške etike tumači se njegovim talijansko-katoličkim zaleđem, a kompleks krivnje i odnos prema idealu žene ključni su za strukturu likova i priče.
Useljeništvo u Čileu
Useljeništvo u Čileu je kroz povijest postao najvažnijim izvorom današnjeg čilskog stanovništva.
Osim izvornih domorodačkih Indijanaca, u Čile su doselili narodi sa svih kontinenata. Iz Južne Amerike to su Argentinci, Bolivijci, Ekvadorci, Peruanci, Kolumbijci, Brazilci, Venezuelanci, Kubanci, Urugvajci, Paragvajci te nekoliko tisuća iz SAD-a.
S europskog kontinenta doselili su Armenci, Austrijanci, Baski, Englezi, Flamanci, Francuzi, Grci, Hrvati, Irci, Katalonci, Nijemci, Nizozemci, Norvežani, Poljaci, Romi, Rusi, Škoti, Španjolci, Talijani, Valonci, Velšani i Židovi.
S azijskog kontinenta u Čile su uselili Arapi (Palestinci, Libanonci, Sirijci) i Židovi s Bliskog Istoka, Indijci, Pakistanci i Afganistanci sa Srednjeg Istoka odnosno Indijskog potkontinenta te sa Dalekog Istoka Japanci, Kinezi (iz Kine i Tajvana) te Korejci.
Iz Oceanije doselilo je tisuća Australaca te par stotinjaka Novozelanđana i s Tonge.
Hope Lange
Hope Elise Ross Lange (28.11. 1933 – 19.12. 2003) bila je američka kazališna, filmska i televizijska glumica.
Opština Șuncuiuș, Bihor
Șuncuiuș je opština u Rumuniji u okrugu Bihor.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 399 m.
Quinta Chilla, Tamazunchale
Quinta Chilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 138 m.
St. Martinville, Louisiana
Sent Martinvil je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Opština Xonacatlan, México
Xonacatlan je opština u Meksiku, u saveznoj državi México.
St. Martinville, Louisiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.114, što je 875 (-12,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Xonacatlan, México
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 5312 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2579 m.
5,7-Dihlorokinurenska kiselina
5,7-Dihlorokinurenska kiselina ili DCKA je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 258,058 Da.
Cutricchio, Salerno
Cutricchio je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Ram Jam
Ram Jam je bila američka rok grupa iz Njujorka. Najpoznatiji su po svojoj izvedbi pesme Black Betty iz 1977. godine.
San Francisco, Valle de Zaragoza
San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Valle de Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1404 m.
La Cortés, Tantima
La Cortés je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantima.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Palo Alto, Valle Hermoso
Palo Alto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Valle Hermoso.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 100 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Volpago del Montello, Treviso
Volpago del Montello je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3888 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Ь
Do 19. veka se koristio i u srpskom jeziku, pa se Vukovom reformom jezika izgubio, a pojavila su se nova slova. Vuk Karadžić je u ćirilicu uveo slova њ, љ ћ i ђ, tako što je spojio postojeća slova i meki poluglas koji ih umekšava (нь, ль, ть, дь). Načelo Vukove reforme bio je "jedno slovo - jedan glas".
Rosenbach
Rozenbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 59 opštinskih središta okruga Gerlic. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.681 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14626470.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gerlic Rozenbah se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Gerlic. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 290 metara. Površina opštine iznosi 23,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.681 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 72 stanovnika/km².
Crkva svetoga Ivana Krstitelja u Ečki
thumb|300px|Ečka - crkva sv. Jovana Krstitelja Rimokatolička crkva svetoga Jovana Krstitelja u Ečki nalazi se u Banatu, odnosno Vojvodini u Srbiji.
Osamnaesti vek
Rimokatolička župa u Ečki je osnovana 1793 nastojanjem Jovana Lazara (1757-1809), najstarijeg sina veleposednika Luka Lazar. Godinu dana kasnije (1794) se je doseljenjem Bugara povećao broj rimokatoličkih vernika. Stoga je grof i general Jovan počeo graditi za njih prvu crkvu; nakon četiri godine im je sagradio i parohijski dom (1798). Crkva je stajala na mestu današnje; sagrađena je bila od nabijenog blata a pokrivena trskom. Prvi ečkanski duhovni pastir od 1793-1797 je bio Janoš Krizostom Gubanoci, njegov naslednik pak od 1797-1799 Mihail Jančo.
Devetnaesti vek
1801. su stigli u Ečku nemački naseljenici. 1810. je priključen ečkanskoj župi tada sagrađeni Sigmundfeld (danas Lukićevo) i Lukino Selo. 1811. je Augustin Lazar (1768-1833) proširio crkvu i dogradio daskama pokriveni zvonik. Župnika Josifa Nađa (1799-1825) je nasledio Anton Milašin (1825-1834).
Izgradnja sadašnje crkve
1864. godine je general i grof Žigmund Lazar (1801-1870) dao sagraditi novu crkvu. U to vreme je bio župnik Karlo Krist (1851-1874). Gradnju crkve je nacrtovao građevinar Kanski, po nekima pak znameniti projektant Ibl - a dovršio bečkerečki preduzimač Stevan Đorđević. Temelje za novu crkvu su postavili 1862. godine oko stare crkve na taj način, da je stara crkva ostala unutar novogradnje sve dok nije bila sagrađena 1864. nova. Posle zadnje mise u avgustu 1864 su staru crkvu srušili, a ruševine izneli kroz vrata nove crkve napolje. Na taj način se moglo brzo nastaviti sa svetim obredima. Novu crkvu – veličanstvenu kao kakvu katedralu - je 18. septembra 1864 posvetio za vreme svečane mise čanadski biskup Šandor Bonaz, koji je iza toga i krizmao. Na početku posvećenja crkve je biskup uručio generalu Lazaru počasni Red svetog Đorđe, kojim ga je odlikovao blaženi papa Pio IX.. Za novu crkvu je svojeručno izvezeno ukrašeni baldahin poklonila generalova žena, Viktorina Lazar (1841-1895). 1868. godine su postavili krst sa mermernom pločom ispred glavnog ulaza u crkvu na spomen godišnjice rođenja Mariane Lazar (1867-1893). U novu crkvu su smestili veliko zvono i nekoliko slika Maulbertsch (1724-1796). Tada su naslikane na zidove i slike križnog puta o oker-tehnici od 14 postaja.
Slikar Adolf Van der Vene u Ečki
Od 1862 do 1864 je bivao u Ečki poznati slikar Adolf Van der Vene (1828 - 1911), koji je naslikao tri velike slike na platno: Isusovo krštenje, Juditu (prema crtama Žigmundove žene Viktorine Lazar) i svetu Elizabetu Ugarsku (prema predlozi majke generala i grofa Lazara, pl. Elizabete Edelšpaht).
Slikar Jozef Gojgner poslikava zidove i strop ečkanske crkve
Godine 1863. na poziv Žigmunda dolazi iz Vršca poznati slikar Jozef Gojgner, koji je bio rodom iz Tirola. U zadatak ovom slikaru bila je stavljena izrada zidnog slikarstva u crkvi. Kao i Van der Vene, Gojgner je živeo i radio u prostorijama dvorca.
Dvadeseti vek
Za vreme narednog župnika, Kegl Bela (1897-1917), je 1907. grof Harnonkur Feliks (1857-1937) dovršio radove na crkvenom stropu i ogradio crkvu. 1910. godine je došao u kanonsku posetu Ečki čanadski biskup Janoš Černoč, 12. maja 1912 pak čanadski biskup Julije Glatfelder. 1911. godine je plamen sveća teško oštetio levi donji deo velike oltarske slike Kristovo krštenje. Iste je godine sliku popravio slikar Stevan Aleksić.
Za vreme prvog svetskog rata, 11. novembra 1916, su skinuta sa zvonika tri zvona i odneta u vojne svrhe. 1917 je bio imenovan za župnika Ludvik Grifl, koji je verno vršio svoju svešteničku službu sve do 1944. godine, kada je zajedno sa nemačko govorećim vernicima morao u progonstvo pred nadolazećim saveznicima i domaćim bezbožnicima. Tih je dana odneto iz crkve mnogo dragocenosti. U kripti je razbijena grobnica dobrotvora ečkanske crkve grofa Lazara, uništene su orgulje, oduzet je župni dvor, upropaštena je crkvena arhiva zajedno sa matičnim knjigama... Preostali rimokatolici nemačkog jezika su delimice mučeni i ubijani, a ostali oterani u logore (Rudolfsgnad=Knićanin) ili rudnike (Bor), gde ih je mnogo zbog zlostavljanja, teškog posla ili gladovanja umrlo. Preživeli su se za uvek odselili u inostranstvo.
Beogradski nadbiskup i apostolski upravitelj Banata Rafael Rodić je 1929. godine posetio crkvu i nedugo zatim podelio svetu krizmu. Primili su ga župnik Ludvig Grifel i kantor Štefan Klajn, koji je bez prekida vršio kantorsku službu kroz 60 godina. U crkvi su do nedavna bile slike: Sveta obitelj, Sveti Anton Padovanski, Sveti Franjo Asiški te Beseda na gori. One su restaurisane uz pomoć sponzora i odnete. Iz crkve je nestala također velika slika sv. Nilole. Beogradski nadbiskup i metropolit, ranije salezijanski inspektor, Hočevar, je više puta posetio Ečku i tamo misio te propovedao.
Nevreme godine 1998
30. jula 1998. je pogodilo Ečku, Mužlju i okolna sela strašno nevreme. Silan vihor je odnosio krovove, čupao drva i uništavao imovinu. Takođe ova crkva je pretrpela velika razaranja, naročito krov, zvonik, prozori i stakla. 30 m2 uništenog krova je bilo opravljeno već iste godine. Uprkos lošem i kišnom vremenu bio je napravljen veliki novi prozor ispod zvonova do Božića. Naredne godine se pristupilo i popravci zvonika, jer je počeo prokišnjavati zbog oštećenja pretrpljenih u nevremenu. Uprkos svesrdnom zalaganju Ečka do sada nije dobila nikakvu pomoć.
Obnova zvonika je počela u junu 1999. Mužljanski majstori, braća Imre i Janoš Gabona, predsednik crkvene opštine Antal Mezei, kao i ostali požrtvovni vernici, su pod vodstvom zauzetih salezijanaca iz Mužlje do oktobra dovršili opasne radove. Nažalost je sfalilo novca i cevi – da je ostao krst na vrhu, krov zvonika i oko 3 metra zida ispod - nedovršeno. Iste godine su popravljena i stakla na prozorima, gde su pre ulazili golubovi.