cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cleebourg
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 636 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 60 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,59 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 205 metara (maksimalnoj 529 m, a minimalnoj 152 m).
Hermann Habenicht
mini|desno|250px| [[Austro-Ugarska|Österreich-Ungarn (Stielers Handatlas, 1891.)]] Hermann Habenicht (1844. − 1917.), njemački geograf, kartograf i graver koji je djelovao krajem 19. odnosno početkom 20. vijeka.
Školovao se kod A. H. Petermanna, a od 1870-ih surađivao je s poznatim kartografima poput F. Hanemanna i C. Böhmera. Uređivao je VII. (1882.) i VIII. (1891.) izdanje slavnog Stielerovog Handatlasa u kojima se nalazi više karata balkanskih krajeva.
Alpine, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 174.
Cabbia, L'Aquila
Cabbia je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Shelburne (Ontario)
Shelburne je gradić u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 5.846 stanovnika.
Cabbia, L'Aquila
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1033 m.
Shelburne (Ontario)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 5.846 stanovnika, što je za 13,5 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 5.149 žitelja.
Homeinski okrug
Homeinski okrug je jedan od 12 okruga u pokrajini Markazi u centralnom Iranu. Omeđen je Šazandskim okrugom na zapadu, Aračkim okrugom na sjeveru, Mahalatskim okrugom na istoku, te Luristanskom i Isfahanskom pokrajinom na jugu. Utemeljen je 1958. godine i administrativno je podijeljen na centralni i kamarski kotar (bahš). Glavni grad okruga je Homein, jedino urbano naselje uz Kurči-Baši. Prema popisu stanovništva iz 2011. Homeinski okrug je brojao 107.368 stanovnika.
Television Screen Magazine
Television Screen Magazine je bila američka TV emisija obrazovnog-informativnog tipa koja se od 1946. do 1949. emitirala na programu mreže NBC. Sadržaj joj je bio mozaičkog tipa, odnosno sastojao se od kratkih reportaža o nekim zanimljivim temama, intervjua i rasprava u studiju. Prikazivala se uživo, te ne postoje njene snimke izuzev kraćeg audio-zapisa. Prema nekim od tadašnjih izvora, zbog relativne novine televizijske tehnologije, na koju se mnogi još nisu bili navikli, brojne slavne ličnosti su odbijale pozive da u njoj gostuju.
LPAR5
-{LPA5}-, receptor lizofosfatidne kiseline 5, je protein koji je kod čoveka kodiran -{LPAR5}- gena. -{LPA5}- je G protein-spregnuti receptor koji vezuje lipidni signalni molekul lizofosfatidnu kiselinu (-{LPA}-).
Zarandijski okrug
Zarandijski okrug je jedan od 12 okruga u pokrajini Markazi u centralnom Iranu. Omeđen je Savskim okrugom na jugu, Kazvinskom pokrajinom na sjeverozapadu, Komskom pokrajinom na jugoistoku, te Teheranskom pokrajinom na sjeveru i istoku. Utemeljen je 2002. godine i administrativno je podijeljen na centralni i harkanski kotar (bahš). Glavni grad okruga je Mamunije, dok su ostali gradovi Hoškrud, Parandak, Razekan i Zavije. Prema popisu stanovništva iz 2011. okrug je brojao 57.153 stanovnika.
Extremely Loud and Incredibly Close
Extremely Loud and Incredibly Close (Izuzetno bučno i neverovatno blizu) je je američka filmska drama snimljena 2011. godine. Temelji se na istoimenom romanu Džonatana Sefrena Fera. Film govori o životu osmogodišnjeg dečaka Oskara Šela, čiji je otac poginuo u bombradovanju zgrade Svetskog trgovinskog centra. Šel će nailaziti na enigmatične poruke koje mu je otac pre smrti ostavljao na telefonskoj sekretarici.
Film je dobio osrednje kritike, ali uprkos toga bio nominovan za Oskara za najbolji film i Oskara za najboljeg sporednog glumca (Sidou).
Spoljašnje veze
Ekstremt højt og utrolig tæt på Jonathan Safran Foer Extrêmement fort et incroyablement près קרוב להפליא ורועש להחריד Molto forte, incredibilmente vicino Ekstremt høyt og utrolig nært Extreme Loud and Incredible Close Extremt högt och otroligt nära
1812 Gilgamesh
1812 Gilgamesh je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 19,18 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 3,007 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 10,261 stepeni, a orbitalni period iznosi 1905,133 dana (5,215 godina). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,081. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 11,30 a geometrijski albedo 0,145.
Asteroid je otkriven 24. septembra 1960. godine.
Pinwright's Progress
Pinwright's Progress bila je britanska humoristička TV serija koja se od 1946. do 1947. godine emitirala na programu BBC Television Service, a koja predtavlja prvi redovno prikazivani sitkom u historiji televizije. Radnja je bila smještena u trgovinu Macgillygally's Stores, čiji se vlasnik (koga je tumačio James Hayter, morao nositi sa beskrupuloznim poslovnim suparnicima, ali i problemima vezanim uz 80-godišnjeg gluhog pomoćnika. Epizode su se emitirale uživo iz studija u Alexandra Palaceu, te osim fotografija sa seta ne postoje druge snimke.
Campus Hoopla
Campus Hoopla bila je američka zabavna TV-emisija koja se od 1946. do 1947. emitirala na programu NBC. Bila je smještena u fiktivnu trgovinu sokovima u kojoj su bili okupljeni tinejdžeri koji bi raspravljali o sportu, pjevali i plesali na muziku iz džuboksa, odnosno održavali improvizirana kviz natjecanja. Svaka od emisija je trajala oko 30 minuta. Nekoliko njih je snimljeno pomoću Kinescope tehnologije, uključujući onu u kojoj kao glasnogovornica sponzora emisije nastupa buduća hollywoodska zvijezda Eva Marie Saint, koja je u to vrijeme radila u NBC-ju kao "paž" (stažistica).
Nikanor (satrap)
Nikanor Νικάνωρ Nikanōr) (? - 310. pne.?) bio je makedonski oficir u službi samozvanog regenta Antigona I Jednookog. Dio historičara vjeruje da je to ista ličnost kao i Nikanor iz Stageire, koji je bio u službi Aleksandra Velikog.
Kao Antigonov pristaša je podjelom u Triparadisu dobio vlast nad satrapijom Kapadokijom. Potom je Antigona pratio u drugom ratu dijadoha, protiv Eumena. Sudjelovao je u bitci kod Gabijene 316. pne. i upravo njemu su Eumenovi vojnici predali svog komandanta, koji je naknadno pogubljen.
O tome što se dalje dogodilo sa Nikanorom, postoje različite verzije. Diodor tvrdi da je uspio pobjeći u pustinju i odatle poslati Antigonu poziv u pomoć. Apijan pak tvrdi da je poginuo u bitci.
Fosfolipaza A
Termin Fosfolipaza A ima više značenja.
Muffin the Mule
Muffin the Mule je fiktivni lik mazge koji je 1940-ih stekao popularnost zahvaljujući ranoj BBC-jevoj dječjoj TV-emisiji For the Children. Originalno je nastao 1933. godine, kada ga je lutkotvorac Fred Tickner stvorio za potrebe lutkarskih predstava Punch and Judy, odnosno namijenio za lutkarski tim Jana Bussella i Anne Hogarth. One, međutim, nisu ostavile traga, sve Muffina 1946. u svojoj emisiji nije kao svog "partnera" za klavirom počela koristiti voditeljica Annette Mills, koja je za njegov lik također koristila i vlastite scenarije. Muffin je stekao popularnost, te se nastavio prikazivati na mreži ITV poslije Millsine smrti 1955. godine. Lik Muffina je postao poznat i u SSSR-u gdje je 1974. prikazan animirani film pod naslovom Mafin i njegovi veseli drugari. Godine 2005. je u produkciji BBC-ja snimljena animirana serija od 26 epizoda.
Kutcenhauzen
Kutcenhauzen je naselje i opština u Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Donja Rajna.
Po podacima iz 1990. godine u opštini je živelo 740 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 103 stanovnika/km².
Miroslav Šalom Freiberger
Miroslav Šalom Freiberger (Zagreb, 9. 1. 1903 – Koncentracijski logor Auschwitz, c. 8. 5. 1943), jugoslavenski i zagrebački nadrabin, vjeroučitelj, prevoditelj, pisac i duhovni vođa Bogoštovne izraelske općine Zagreb koji je ubijen u koncentracijskom logor Auschwitz tijekom Holokausta.
Izdavačka djelatnost
Još kao rabin u Osijeku nadrabin Freiberger je bio zapaženi tekstopisac, a tekstovi su mu bili objavljivani u zagrebačkom časopisu "Židov" u kojem je pisao o potrebi "judaizacije" europskog židovstva na temelju cionističkih ideala i obnove tradicije. Posebno se bavio pitanjem ustrojstva i djelovanja židovske općine u europskoj dijaspori u razdoblju srednjeg i novog vijeka, te o tome objavljivao i radove. Budući da se uvijek osjećao pripadnikom židovskog naroda i hrvatske kulture, tu je svoju dvostruku pripadnost iskazivao i dvostrukim imenom. Svoja djela iz područja duhovnosti, namijenjena prvotno židovskoj zajednici, potpisivao je kao Šalom M. Freiberger, dok je djela od šireg društvenog interesa i svjetovnog karaktera potpisivao kao Miroslav Š. Freiberger. Uz ostalo, nadrabin Freiberger s hebrejskog je preveo i "Molitvenik" koji je izašao u izdanju Biblioteke Jevrejskog narodnog kalendara u Zagrebu 1938 godine (reizdanje: Židovska općina Zagreb, 1998).
Počasti
Danas u Zagrebu, osnovano 1989 godine, djeluje kulturno društvo koje nosi njegovo ime; "Kulturno društvo Miroslav Šalom Freiberger".
Sioux Lookout (Ontario)
Sioux Lookout je opština u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u opštini je živelo 5.037 stanovnika.
Scotland, Pennsylvania
Skotland je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.395.
HNK Hajduk u međunarodnim natjecanjima
Popis utakmica Hajduka u različitim službenim europskim i međunarodnim natjecanjima. Rezultati koji su prikazani boldanim slovima označavaju rezultat utakmice koju je Hajduk odigrao kao domaćin.
300-e pne.
thumb|Helenističke države oko godine 300. pne.
Capannaccio, Frosinone
Capannaccio je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 195 m.
Bitka kod jezera Vadimo (310. pne.)
Bitka na jezeru Vadimo se odigrala 310. pne., za vrijeme drugog samnitskog rata, između rimskih i etrurskih snaga. Antički izvori navode kako je ona predstavljala najveću bitku koju su između sebe vodili Rimljani i Etrurci. Rimljani su na kraju, pod komandom Lucija Papirija Kurzora, izvojevali pobjedu, a Etrurci se od poraza nisu nikada oporavili te su prestali biti velikom silom na Apeninskom poluotoku.
Smiths Falls (Ontario)
Smiths Falls je gradić u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 8.978 stanovnika.
1814 Bach
1814 Bach je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,225 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,1.
Channahon, Illinois
Čanahon je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.560, što je 5.216 (71,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kalcijum laktat
Kalcijum laktat je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 218,218 Da.
1813 Imhotep
1813 Imhotep je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 24,73 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,682 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 8,087 stepeni, a orbitalni period iznosi 1604,917 dana (4,394 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,080. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 11,60 a geometrijski albedo 0,066.
Blainville-sur-Mer
Blenvil na Moru je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Kutans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1319 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 113 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,6 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 11 metar (maksimalnoj 67 m, a minimalnoj 1 m).
Xun Zi
Xun Zi (, cca. 312–230. pne.) bio je kineski konfucijanski filozof koji je živio u periodu Zaraćenih država i doprinio razvoju Sto škola mišljenja. Xun Zi je vjerovao da se čovjekove prirodne težnje moraju suzbiti kroz obrazovanje, odgoj i rituale, nasuprot Menciju koji je vjerovao da je čovjek po prirodi dobar. Također je vjerovao kako su etičke norme izmišljene kako bi poboljšale čovječanstvo.
Xun Zi je bio obrazovan u državi Qi, te ga smješta u konfucijansku školu, iako mu je filozofija bila daleklo pragmatičnija u odnosu na tipični konfucijanski optimizam. Neki učenjaci to tumače uticajem burnih i nasilnih vremena u kojima je živio.
Norn (Creatures)
195px|thumb|Valentinovski Nornovi u pubertetu skaču u vodu Nornovi su vrsta stvorenja koja nastanjuju Albiju zajedno s Ettinsima i Grendelsima. Glavna su atrakcija u Creatures serijama (Creatures 1, Creatures 2, Creatures 3 i Docking Station). Njihovo ime dolazi iz nordijske mitologije, a također je postojao izumrli istoimeni jezik. Nornovi su uglavnom ovisni igraču koji im može pomoći u preživljavanju djelovanjem u njihovoj okolini i stavljanjem COB-ova u Albiju. Igrač također može izabrati opciju da ostavi Nornove da se sami o sebi brinu, prethodno ih naučivši osnovne riječi i hranjenju.
Napravljeno je više od 100 vrsta Nornova, primjerice valentinovskih, radioaktivnih i vatrenih.
Rođenje i životni stadiji
Nornovi se izlegnu iz jajeta koja se nalaze u Hatcheryu, jednom od alata ili kitova u igri. U Hatcheryu prvobitno postoji 6 jaja, i kad igrač pomakne pokazivač miša preko jednog jajeta, prikaže se simbol koji označava hoće li se iz njega izleći Norn muškog ili Norn ženskog spola. Jaje se nakon dvostrukog klika može staviti u inkubator gdje će biti potrebno oko 15 do 30 sekundi da se izlegne Norn. Jaja se mogu izleći i u divljini, iako je zato potrebno više vremena nego kad se izlegnu u inkubatoru. Ako igrač ostane bez jaja, može koristiti Emergency Kit koji će u Hatchery dodati nekoliko slučajno izabranih jaja ili napredan uređivač kojim može dodati željena jaja.
Tijekom stadija bebe Nornovi uglavnom hodaju na sve četiri noge, što se mijenja nakon ulaženja u stadij djetinjstva, kada počnu hodati na dvije noge. Tek rođeni Nornovi znaju što znače riječi push, pull, come, get, no često ne razumiju značenje riječi run, drop, hit i slično dok ne uđu u stadij djeteta.
Parenje
Tijekom puberteta, mladenaštva i odrasle dobi Nornovi se mogu pariti, te postanu neplodni tijekom starije dobi. Malo prije parenja Nornovi imaju izrazito visoku želju za parenje, te se tada obično drže uspravno s jednom podignutom nogom, licem okrenutim prema igraču. Tijekom parenja ženka i mužjak se sagnu te igrač može čuti produženi poljubac za zvukom "pop" na kraju, koji može ali i ne mora rezultirati trudnoćom ženke. Nakon poljubca spolna želja ženke opadne, bez obzira na to je li postala trudna ili ne. Parenje dvaju Nornova može biti otežano ako su u blizini njih drugi Nornovi. Trudnoća ženke traje nekoliko minuta. Neposredno prije nego izlegne jaje, ženka sjedne na tlo sa rukama na obrazima. Izležavanje jaja ženki je naporno, te nakon njega obično zaspe.
Ako je igrač u igri uključio genetički stroj, Nornovi će moći primati genetske karakteristike oba roditelja koji su različite vrste, a inače genetske karakteristike samo jednog roditelja.
Tijekom razmnožavanja Nornova katkad se događaju mutacije, koje mogu uzrokovati poremećaje ponašanja Nornova, neplodnost, dvostruki ili nedostajući organ, smrt prije rođenja i neobičan izgled tijela Norna (npr. žablji kraci ili glava Norna iz druge Creatures igre). Većina njih je štetna za Nornove, no neke im mogu pomoći u evoluciji.
Bolesti i opasnosti
Za većinu vrsta Nornova voda može biti opasna ako su dugo pod njom te u tom slučaju budu u stanju sličnom nesvjestici, tzv. zvjezdanoj bolesti (star disease). Neke vrste Nornova mogu preživjeti u vodi, npr. vrsta flora Norn koja je inače kopnena, dok je vrsti MerNorn ona nužna za život kad dođe u stadij odrasle jedinke, što se događa za manje od 1 sata nakon njezina rođenja. Prije odrasle dobi ta vrsta živi na kopnu te dotad nema riblji rep.
Nornovi mogu dobiti bolesti od Grendelsa koji žive u radiokativnom vulkanu od kojeg dobivaju teške metale koji Grendelsima i drugim vrstama stvorenja polako uništavaju kosti zbog čega stvorenje može povremeno biti nakratko paralizirano. Za Nornove može biti također štetno dodirivanje i/ili jedenje "loših stvorenja" (bad critters, u Creaturesu 3 i DS-u nazvano beasts), u koje spadaju mravi, ose, pčele, šišmiši i sl., (ponekad) jedenje trule hrane (u Creaturesu 3 i DS-u postoji toksični Norn koji se uglavnom hrani trulom hranom i otpacima, koji za njega nisu štetni) te bakterije. U Creaturesima 1, 2 i 3 te DS-u bolesti mogu biti fatalne, i općenito, bolestima su posebno podložni Nornovi u Creaturesima 1 i 2.
U Creaturesima 1 (C1) najčešći znakovi bolesti su visoka tjelesna temperatura, umor i manjak interesa za hranu, a u Creaturesima 2 (C2) kihanje i visoke temperature.
Instikt
Instikt Nornova Creaturesa 2:
Nornovi u C2 su neznatno neinteligentniji od onih u C1, C3 i DS-u te često zaborave spavati. Problem je riješen s kreacijom Canny Nornova i Nove Subterre.
Savski okrug
Savski okrug je jedan od 12 okruga u pokrajini Markazi u centralnom Iranu. Omeđen je Komidžanskim i Tafreškim okrugom na jugu, Zarandijskim okrugom i Kazvinskom pokrajinom na sjeveru, Hamadanskom pokrajinom na zapadu, te Komskom pokrajinom na istoku i jugoistoku. Administrativno je podijeljen na centralni i novbaranski kotar (bahš). Savski okrug utemeljen je 1937. i predstavlja jedan od najstarijih iranskih okruga. Glavni grad okruga je Save, dok su ostali gradovi Ave, Gargabad i Novbaran. Prema popisu stanovništva iz 2011. okrug je brojao 259.030 stanovnika.
Šazandski okrug
Šazandski okrug je jedan od 12 okruga u pokrajini Markazi u centralnom Iranu. Omeđen je Hondapskim okrugom na sjeveru, Aračkim okrugom na istoku, Homeinskim okrugom na jugoistoku, Hamadanskom pokrajinom na sjeverozapadu, te Luristanskom pokrajinom na zapadu i jugu. Utemeljen je 1980. godine i administrativno je podijeljen na centralni, karekahriški, sarbandski i zalijanski kotar (bahš). Glavni grad okruga je Šazand, dok su ostali gradovi Astane, Bazne, Hendudur, Mahadžeran i Ture. Prema popisu stanovništva iz 2011. okrug je brojao 117.746 stanovnika.
Québec (grad)
Kvebek je poznat po svom Zimskom karnevalu i zamku Frontenak, istorijskom hotelu koji dominira gradom. Narodna skupština Kvebeka (provincijski parlament), Nacionalni muzej lepih umetnosti i Muzej civilizacije se nalaze u blizini starog gradskog jezgra ili u samom jezgru.
Među turističkim atrakcijama grada su vodopadi Monmorensi i bazilika Svete Ane od Boprea, koja se nalazi u obližnjem gradiću Bopre.
Poreklo imena Kvebek
Grad je dobio ime po suženom toku reke između gradove Kvebek i Levi, pošto „Kebek“ (Kébec) na jeziku Algonkvin Indijanaca znači “tamo gde se reka sužava”.
Od Stadakone do Džejmsa Vulfa
Grad Kvebek je jedno od najstarijih mesta u Kanadi, samo su Sent Džon u provinciji Newfoundland i Labrador, Port Rojal u Novoj Škotskoj i Tadusak u Kvebeku osnovani ranije. Međutim, osnivači su bili čvrsto rešeni da od Kvebeka postane stalno naselje a ne samo još jedna trgovačka stanica i zato se Kvebek često smatra prvim gradom u Kanadi.
Grad je Samuel de Champlain 3. jula 1608. na mestu indijanskog naselja zvanog Stadakona. Odavde, zapravo, i potiče reč „Kanada“ (kanata (kanata) na jeziku Irokeza znači selo). To je kolevka frankofonog stanovništva u Severnoj Americi. Mesto se činilo pogodnim za osnivanjem stalne kolonije.
Na kraju francuske vladavine, teritorija današnjeg grada Kvebeka je bio prepuna kontrasta. Šume, sela, polja i pašnjaci okruživali su grad sa 8.000 stanovnika. Grad je bio poznat po monumentalnim građevinama, utvrđenjima, bogatim zidanim kućama, ali i po blatnjavim i prljavim ulicama i straćarama u predgrađima Sen Žan i Sen Roš. Uprkos svojoj urbanizovanosti i statusu prestonice, Kvebek je ostao mali kolonijalni grad čvrsto povezan sa ruralnom okolinom. Obližnji stanovnici su na dve gradske pijace prodavali viškove hrane i drvo da bi kupovali robu uvezenu iz Francuske.
Grad Kvebek osvojili su Britanci 1759. i držali ga do 1763. On je bio poprište bitke na Abrahamovoj zaravni tokom Sedmogodišnjeg rata, u kojoj su britanski vojnici pod komandom generala Džejmsa Vulfa porazili francuskog generala Luja Žozefa de Monkalma i zauzeli grad. Francuska je kasnije ustupila Britancima Novu Francusku.
Britanska vladavina
U bici za Kvebek tokom Američke revolucije američka vojska napala je britanski garnizon u Kvebeku. Poraz Amerikanaca raspršio je njihove nade da će se cela Kanada dići na ustanak. General Ajzak Brok dodatno je utvrdio Kvebek ojačavši zidove i sagradivši izdignuta artiljerijska mesta pre rata iz 1812.
Kvebek je bio glavni grad Kanade od 1859. do 1865. Nakon što je osnovana provincija Kanada, glavni grad je premešten u Kingston i Montreal. Kada je osnovan Dominion Kanada 1867. glavni grad je premešten u Otavu. U Kvebeku je održana Kvebečka konferencija o Kanadskoj konfederaciji.
20. i 21. vek
U Kvebeku su u Drugom svetskom ratu održane dve konferencije. Prva je održana 1943. a na njoj su učestvovali Frenklin Delano Ruzvelt (predsednik SAD), Vinston Čerčil (premijer Velike Britanije) Vilijam Lajon Mekenzi King (premijer Kanade) i T. V. Song (kineski ministar spoljnih poslova). Druga je održana 1944. a u njoj su učestvovali Čerčil i Ruzvelt. Konferencije su se održale u Citadeli i obližnjem zamku Frontenak.
Glavni grad
Kroz skoro 500 godina svog postojanja, Kvebek je imao status prestonice:
Augustin Hirschvogel
mini|250px|Hirschvogel - autoportret Augustin Hirschvogel (Nürnberg, 1503 – Beč, 1553), umjetnik, graver, matematičar, topograf i kartograf.
Québec (grad)
Grad danas
* Ove opštine nisu zvanično odvojene
Augustin Hirschvogel
Biografija
Otac ga je u radionici podučavao slikanju, vještini graviranja i glazbi. Poslije očeve smrti, 1531. otvorio je vlastitu radionicu za izradu majolike i oslikanih staklenih predmeta na venecijanski način. Učio je klesarstvo i specijalizirao se za klesanje grbova. Bio je u službi austrijskih službenih krugova koji su radili na geografskom i kartografskom upoznavanju zemalja uz tursko-hrvatsku granicu. To je bio razlog da je od 1536. do 1543. boravio u Ljubljani odakle je poduzimao istraživačka putovanja na istok do hrvatsko-turske granice. Opažanja je obavljao potajno i bez pratnje.
Québec (grad)
Grad danas
Donji Grad se sastoji od originalne arhitekture i izgleda ulica, koje datiraju još od nastanka grada. Takođe se tu nalaze i mnogi murali i statue. Donji Grad je takođe poznat po raznovrsnim buticima, od kojih mnogi prodaju ručne radove.
Augustin Hirschvogel
Biografija
Nakon kratkog boravka u Nürnbergu, godine 1544. preselio se u Beč gdje je i dalje djelovao kao kartograf. Iste godine izradio je kartu Koruške i poklonio je kralju Ferdinandu. Za Herbersteinov opis Rusije izradio je 1546. karte i gravure Moscoviae. Knjiga je imala nekoliko izdanja, a za talijansko je karte kopirao Gastaldi. Od 1546. bio je u službi bečkog gradonačelnika za koga je izvodio prvu izmjeru Beča na triangulacijskoj osnovi i 1547. nacrtao veliki okrugli plan Beča na drvenoj dasci veličine 1,65×2,30 m. Plan je tiskan tek 1552. godine na šest bakrenih ploča ukupne veličine 84×85 cm. Opis načina izmjere za taj plan ostao je u rukopisu. Prema želji kralja Ferdinanda radio je na izmjeri Ugarske, a za izradu velike karte Ugarske 1552. otputovao je tamo, svraćajući u hrvatske krajeve.
Québec (grad)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 516.622 stanovnika, što je za 5,2 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 491.142 žitelja.
Između 1996. i 2001, stanovništvo grada Kvebeka se uvećavalo po stopi od 1,6%, u poređenju sa porastom od 1,4% u celoj provinciji Kvebek.
Augustin Hirschvogel
Biografija
Pripremio je kartu Ugarske koja je posmrtno tiskana u tehnici drvoreza pod naslovom ''Nova Et Hactenvs Non Visa Regnorv. Antique Provintiarvm Per Avgvsti Hisfo. Descriptio'' u Nürnbergu 1565. na dvanaest listova. Na toj su karti prikazani i hrvatski krajevi sve do Jadranskoga mora. Tu kartu spominje Ortelius u katalogu kartografa koji su surađivali u njegovu atlasu. Ortelius je s nekim izmjenama kopirao tu kartu za svoj Theatrum i naslovio je Schlavoniae, Croatiae, Carniae, Istriae, Bosniae finitimarvmqve regionvm nova descriptio, avctore Avgvstino Hirsvogelio, bakrorez, 33,6×46 cm. Karta je objavljivana u svim izdanjima Ortelijusova Theatruma od 1570. do 1612. Također je tu kartu tiskao i Gerard de Jode u svom atlasu Speculum orbis terrarum pod naslovom ''Ilyrici sev Sclavoniae continentis Croatiam, Carniam, Istriam, Bosniam ... recens ac emendatus typus. Auctore Augustino Hirsvogelio'', bakrorez, 30×51,5 cm.
Québec (grad)
Saobraćaj
Grad Kvebek koristi Međunarodni aerodrom Žan Lesaž, koji se nalazi zapadno od grada. Takođe, grad ima veliku luku na reci Sejnt Lorens u prvoj, petoj i šestoj opštini.
Most Kvebek i Most Pjer Laport povezuju grad sa južnom obalom reke Sejnt Lorens, kao i trajektna linija do Levija, a Most Orlean Bridž povezuje grad sa ostrvom Orlean. Kvebek je glavni čvor u mreži puteva provincije Kvebek, koji povezuju obe strane reke sa velikim sistemom auto-puteva.
Receptor epidermalnog faktora rasta
Receptor epidermalnog faktora rasta (EGFR; ErbB-1; HER1 kod ljudi) je receptor ćelijske površine članova familije epidermalnih faktora rasta (EGF-familija) ekstracelularnih proteina liganda.
Augustin Hirschvogel
Biografija
Hirschvogel nikada nije obišao Kvarnersko primorje i to se zapaža na tim kartama. Istarski poluotok i Kvarner su na njegovoj karti sasvim pogrešno prikazani u odnosu na onodobne, prijašnje i kasnije prikaze. Područje Slavonije na karti označeno je kao Windisch Land. mini|200px|lijevo|Hirschvogel - Mapa Austrije iz 1542. godine
Receptor epidermalnog faktora rasta
Receptor epidermalnog faktora rasta je član ErbB familije receptora, subfamilije sa četiri blisko srodna receptora tirozinske kinaze: EGFR (ErbB-1), HER2/c-neu (ErbB-2), Her 3 (ErbB-3) i Her 4 (ErbB-4). Mutacije koje utiču na izražavanje ili aktivnost EGFR mogu da dovedu do kancera.
Québec (grad)
Atrakcije
Mnoge od gradskih atrakcija su istočno od utvrđenih zidova starog Kvebeka. Ovaj kraj ima upečatljiv evropski izgled jedinstven u Severnoj Americi, sa kamenim zgradama i vijugavim ulicama ispunjenim prodavnicama i restoranima. Kapija Sen Luj i kapija Sen Žan su glavne kapije kroz zidove od modernog dela centra. Zapadno od zidova su Kolin Parlamenter (Parlament Hil) distrikt te Abrahamova zaravan.
Receptor epidermalnog faktora rasta
Epidermalni faktor rasta i njegov receptor je otkrio Stanli Kohen na Vanderbilt univerzitetu. Kohen je podelio Nobelovu nagradu za fiziologiju ili medicinu 1986. sa Ritom Levi-Montalcini za njihovo otkriće faktora rasta.
Interakcija
Poznato je da receptor epidermalnog faktora rasta formira interakcije sa:
Québec (grad)
Atrakcije
Pored zamka Frontenak je kvebečka Bogorodična katedrala, matična crkva katoličke nadbiskupije Kvebek. To je prva crkva u Novom svetu koja je podignuta kao bazilika i ona je nadbiskupska crkva cele Kanade.
Terasa Diferin vodi prema obližnjoj Abrahamoj zaravni, mesto bitke u kojoj su Britanci preoteli Kvebek od Francuske, i citadela Kvebek, utvrđenje kanadskih oružanih snaga i sekundarna rezidencija saveznog vicekralja. Narodna skupšitna, zakonodavna ustanova provincije Kvebek, je takođe pored citadele.
Gornji grad je povezan strmim stepenicama i žičarom sa Donjim gradom, u kojem se nalaze mesta kao što su drevna Crkva Notr Dam de Viktoar, istorijski distrikt Pti Šamplen, luka i Muzej civilizacije. Lavalov univerzitet se nalazi u zapadnom delu grada, u opštini Sen Foj. Međutim, škola arhitekture Lavalovog univerziteta se nalazi u starom Kvebeku. Centralni kampus Univerziteta Kvebek se takođe nalazi u Kvebeku.
Grad Kvebek je poznat po svom Zimskom festivalu i proslavi Dana Svetog Žan-Batista.
Turističke atrakcije blizu Kvebeka uključuju vodopade Monmorensi i baziliku Sent An de Bopre.
Gradovi pobratimi
Kvebek se pobratimio sa gradovima:
Kvebek ima sporazume o saradnji i prijateljstvu sa:
Kingsville, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 269, što je 12 (4,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Via Vische, Torino
Via Vische je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Smooth Rock Falls (Ontario)
Smooth Rock Falls je gradić u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 1.376 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 1.376 stanovnika, što je za 6,6 % manje u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 1.473 žitelja.
1815 Beethoven
1815 Beethoven je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 30,36 -{km}-. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,742 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,569 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,185, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 2,737 stepeni, a orbitalni period iznosi 2048,050 dana (5,607 godina). Apsolutna magnituda asteroida je 11,36 a geometrijski albedo 0,054.
Asteroid je otkriven 27. januara 1932. godine.
Pierpont, South Dakota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 135, što je 13 (10,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Komidžanski okrug
Komidžanski okrug je jedan od 12 okruga u pokrajini Markazi u centralnom Iranu. Omeđen je Savskim okrugom na sjeveru, Tafreškim i Farahanskim okrugom na istoku, Hondapskim i Aračkim okrugom na jugu, te Hamadanskom pokrajinom na zapadu. Utemeljen je 2002. godine i administrativno je podijeljen na centralni i miladžerdski kotar (bahš). Glavni grad okruga je Komidžan, jedino urbano naselje uz Miladžerd. Prema popisu stanovništva iz 2011. Komidžanski okrug je brojao 39.340 stanovnika.
Hautot-le-Vatois
Oto le Vatoa je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Avr.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 268 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 44 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,07 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 139 metara (maksimalnoj 142 m, a minimalnoj 95 m).
Lights Out (radio serija)
Lights Out je američka dramska radio-serija koja se emitirala na različitim stanicama i mrežama od 1935. do 1939. godine, odnosno 1942. do 1947. godine, na radio-mreži NBC kao televizijska antologija od 1946. do 1952. na programu mreže NBC. Osmislio ju je Wyllis Cooper, pisac u službi NBC-jeve radio-mreže kao tzv. "ponoćni program", odnosno kao radio-drame koje bi svojim "jezovitim" sadržajem (koji su žanrovski pripadali hororu, fantastici i trileru) trebale biti "primjerene vještičjem terminu" oko ponoći. Serija je, iako je zbog morbidnosti i (za tadašnje stanarde) eksplicitnog nasilja bila predmetom kritika, brzo stekla popularnost, te se nastavila emitirati čak i nakon što ga je Cooper 1936. napustio i prepustio mjesto glavnog pisca i producenta Archu Oboleru. Radio-serija je i pod njegovim vodstvom postala jedna od najpopularnijih, te se smatra klasikom tzv. američkog starog radija. Godine 1946. ju je NBC adaptirao za televiziju; iako nije dosegla popularnost svog uzora, neke od njenih epizoda su kasnije poslužile kao inspiracija za kultne filmove kao što su Spielbergov Dvoboj i They Live.
South Bruce (Ontario)
South Bruce je opština u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 5.685 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 5.685 stanovnika, što je za -4,3 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 5.939 žitelja.
Aleksandar Puškin
Aleksandar Sergejevič Puškin (rus. Алекса́ндр Серге́евич Пу́шкин; Moskva, 6. lipnja 1799. - Sankt Peterburg, 10. veljače 1837.), ruski pjesnik, dramatičar i prozaik.
Aleksandar Puškin ima ugled velikog ili izvanrednog ruskog pjesnika, te ga se smatra utemeljiteljem suvremenog književnog ruskog jezika. Puškin je među prvima u Rusiji počeo pisati narodnim jezikom i distancirao se od književnosti romantizma popularne u Zapadnoj Europi. Stvorio je stil koji je miješao satiru, romantiku i dramu.
Najpoznatija djela su mu: Evgenije Onjegin, Boris Godunov, Pikova dama i Bajka o ribaru i ribici.
Podrijetlo
Aleksandar Sergejevič Puškin potječe od razgranatog plemićkog roda Puškina bez titule, koje prema genealoškom tumačenju vuče podrijetlo od "muža čestita", viteza Ratmira (Ratše), suvremenika Aleksandra Nevskog. Puškin je često pisao o svojem rodoslovnom stablu u stihovima i u prozi; vidio je u svojim precima primjer drevnog roda, istinske "aristokracije" koja je časno služila domovini, no nije razvijala odnos vladara i "progonjenog". Više puta se obraćao (uključujući i u umjetničkom obliku) i liku svojeg pradjeda po majci - Afrikanca Ibrahima Petroviča Hanibala, koji je postao sluga i pitomac Petra I., a zatim vojni inženjer i general. Sin Ibrahima Hanibala je ruski visoki vojni časnik Ivan Abramovič Gannibal, Puškinov prastric.
Puškinov djed po ocu, Lav Aleksandrovič, bio je topnički pukovnik, kapetan garde. Puškinovi roditelji, otac Sergej Ljvovič (1767.-1848.), bio je svjetski dosjetljivac i pjesnik-amater, a njegova majka - Nadežda Osipovna Hanibal (1775.-1836.), Hanibalova unuka. Stric po ocu, Vasilij Ljvovič, (1766.-1830.), bio je poznati pjesnik iz kruga Karamzina. Od djece Sergeja Ljvoviča i Nadežde Osipovne, osim Aleksandra, preživjeli su kćer Olga (udana Pavliščeva, 1797.-1868.) i sin Lav (1805.-1852.).
Djetinjstvo
Puškin se rodio 6. lipnja (26. svibnja) 1799. u Moskvi. U matičnoj knjizi crkve Bogojavljenja u Jelohovu (sada se na njezinom mjestu nalazi Bogojavljenska katedrala) 8. lipnja 1799., između ostalih, nalazi se ovakav zapis: "27. svibnja. Na dvoru koleškog registratora Ivana Vasiljeva Skvarcova u njegova stanara Mojora Sergija Ljvoviča Puškina rodio se sin Aleksandar. Kršten je 8. lipnja. Kum je grof Artemij Ivanovič Voroncov, kuma je majka spomenutog Sergija Puškina udovica Olga Vasiljevna Puškina " Ljetne je mjesece (1805.-1810.) budući pjesnik obično provodio kod svoje bake po majci, Marije Aleksejevne Hanibal (1745.-1818., rođenoj Puškin, iz drugog ogranka roda) u podmoskovskom selu Zaharovo, blizu Zvenigoroda. Rani dječji dojmovi odrazili su se u prvim poemama koje je napisao nešto kasnije (Monah, 1813.; Bova, 1814.), u licejskim stihovima Poslanica Judinu (1815.), San (1816.). Baka Marija Aleksejevna je pisala o svojem unuku: "Ne znam što će biti od mojeg starijeg unuka. Dječak je pametan i voli knjige, no loše uči, rijetko prođe lekciju kako treba; ne možeš ga potaknuti, natjerati da se igra s djecom, ali se odjednom tako razmaše i ushoda da ga ničim ne možeš umiriti; ide iz jedne krajnosti u drugu, kod njega nema sredine. "
Mladost
U licejskom razdoblju Puškin je napisao mnogo stihova. Nadahnuće je pronalazio u francuskim pjesnicima XVII. i XVIII. stoljeća, s kojima se upoznao u djetinjstvu čitajući knjige u očevoj biblioteci. Najdraži autori mladog Puškina bili su Voltaire i Évariste Désiré de Forges Parny. U njegovoj ranoj lirici spojile su se tradicije francuskog i ruskog klasicizma. Učitelji Puškina-pjesnika postali su Konstantin Batjuškov, priznati majstor "lake poezije", i Vasilij Žukovski, glava ruskog romantizma. Puškinska lirika u razdoblju od 1813. do 1815. prožeta je motivima prolaznosti života koja je nametala žudnju za užitkom radostima postojanja. Od 1816., odmah iza Žukovskog, on se okreće elegijama, u kojima razvija motive karakteristične za taj žanr: nerazdvojna ljubav, odlazak mladosti, polagano umiranje duše. Njegova je lirika još uvijek oponašateljska, puna književnih konvencionalnosti i klišeja, no ipak mladi pjesnik izabire svoj posebni put Ne ograničavajući se komornom poezijom, Puškin se okrenuo složenijim temama, društveno važnim. Uspomene u Carskom selu (1814.), koje je pohvalio Gavrila Deržavin, - početkom 1815. Puškin je čitao pjesmu u njegovoj nazočnosti, posvećenu događajima Domovinskog rata 1812.. Pjesma je bila objavljena 1815. u časopisu Rossijskij muzeum, i potpisana njegovim punim imenom i prezimenom. A u puškinskoj poslanici Liciniju kritički je prikazan suvremeni život Rusije, gdje je u liku "miljenika despota" prikazan general Aleksej Arakčejev. Već je na početku svog stvaralaštva pokazivao interes za ruske pisce-satirike prošlog stoljeća. Utjecaj Fonvizina osjeća se u satiričnoj poemi Tenj Fonvizina (1815.); sa stvaralaštvom Radiščeva povezani su Bova (1814.) i Bezverije.
U srpnju 1814. Puškin se prvi put pojavio u tisku u moskovskom časopisu Vjesnik Europe. U trinaestom broju se nalazila pjesma Prijatelju stihotvorcu pod pseudonimom "Aleksandr N.k.š.p." (sastavljenom od suglasnika prezimena pjesnika, poredanih unazad).
Dok je još uvijek bio pitomac Liceja, Puškin je ušao u literarni kružok Arzamas koji je istupao protiv rutine i arhaičnosti u književnom djelu, te je aktivno sudjelovao u polemici s društvom Ljubitelji ruske riječi, koje je branilo klasicističke kanone prošloga stoljeća. Privučen stvaralaštvom najistaknutijih predstavnika novog književnog pravca, Puškin je u to vrijeme bio pod snažnim utjecajem poezije Batjuškova, Žukovskog, Davidova. Potonji je na početku imponirao Puškinu temom odvažnog ratnika, a zatim nečim što je sam pjesnik nazivao "okretanjem stiha" - naglim promjenama raspoloženja, ekspresijom, neočekivanim spajanjem likova. Kasnije je Puškin govorio da je, oponašajući u mladosti Davydova, "usvojio njegovu maniru zauvijek".
Rano zrelo doba
250px|desno|thumb|Puškinova soba u Carskom selu. Puškin je završio školovanje u liceju u lipnju 1817. sa činom koleškog zapisničara (10.-og razreda prema tabeli rangova), te je bio postavljen na dužnost u ministarstvo vanjskih poslova Ruskog Carstva. Postao je stalni posjetitelj kazališta, sudjelovao u sjednicama Arzamasa (u koji je primljen izvanredno, još kao učenik Liceja), 1819. je postao član književno-kazališnog društva Zelena lampa, kojim je upravljala tajna dekabristička organizacija Sojuz blagodenstvija. Iako nije sudjelovao u djelovanju prvih tajnih organizacija, Puškin je prijateljevao sa mnogim aktivnim članovima dekabrističkih društava, pisao političke epigrame i stihove, npr. Čaadajevu (Nas tiha slava, ljubav, nada..., 1818.), Sloboda (1818.), N.J. Pljuskovoj (1818.), Selo (1819.), koji su se širili u prijepisima. Tih je godina bio zauzet radom nad poemom Ruslan i Ljudmila, koju je bio započeo u Liceju i koja je odgovarala programatskom stavu književnog društva Arzamas o potrebi da se stvori nacionalna junačka poema. Poema je bila objavljena u svibnju 1820. (prema prijepisima je bila poznata i ranije), te je izazvala različite, ne uvijek dobronamjerne, reakcije. Već nakon progonstva Puškina započele su rasprave o poemi. Neki su kritičari bili revoltirani snižavanjem uzvišenog kanona. Miješanje rusko-francuskih načina književnog izražavanja s prostim narodskim govorom i folklornom stilistikom izazvalo je prijekore čak i zaštitnika demokratske narodnosti u književnosti. Takve je prigovore sadržavalo pismo Dmitrija Zikova, književnog sljedbenika Pavla Katenina, objavljeno u časopisu Sin domovine
Na jugu (1820.-1824.)
U proljeće 1820. Puškina je pozvao vojni upravitelj gubernije Petrograda, grof Mihail Miloradovič radi objašnjenja svojih stihova (uključujući epigrame o Arakčejevu, arhimandritu Fotiju i samom Aleksandru I.), nespojivih sa statusom državnog činovnika. Radilo se o njegovom progonstvu u Sibir ili zatočenju u manastiru na Soloveckim otocima. Kazna je bila umanjena samo zahvaljujući nastojanjima prijatelja, prvenstveno Karamzina. Premjestili su ga iz prijestolnice na jug u kišinjevsku kancelariju generala Ivana Inzova.
Na putu do mjesta službe Aleksandar Sergejevič je obolio od upale pluća, nakon kupanja u Dnjepru. Radi oporavka obitelj Rajevski ga uzima krajem svibnja 1820. sa sobom na Kavkaz i u Krim. Putem su se zaustavili u Taganrogu, u bivšem domu gradonačelnika generala Petra Papkova.
Puškin u Krimu
230px|desno|thumb|Konstantin Somov:Puškin U Feodosiju je Puškin doputovao 16. kolovoza 1820. godine. Napisao je svom bratu Lavu: "'Iz Kerča smo doputovali u Kafu, zaustavili se kod Bronevskog, čovjeka poštenog po besprijekornoj službi i po siromaštvu. Sada mu se sudi - i, poput starca Vergilija, ima vrt na obali mora, nedaleko od grada. Grožđe i bademi čine njegov dohodak. Nije pametan čovjek, no dobro poznaje Krim. Zemlji važnoj i zapuštenoj. Otuda smo se morem otputili mimo južnih obala Tauride, u Gurzuf, gdje se nalazila obitelj Rajevskog. Noću na brodu sam napisao elegiju koju ti šaljem' ." Nakon dva dana Puškin je zajedno s Rajevskim morem otputovao u Gurzuf.
Puškin je proveo u Gurzufu nekoliko ljetnih i jesenskih tjedana 1820. godine. Zajedno s Rajevskim se zaustavio u domu Armanda Emmanuela du Plessisa, vojvode od Richelieua; pjesniku je bila dana na raspolaganje mansarda s pogledom na zapad. Živeći u Gurzufu, pjesnik je puno šetao primorjem i planinama, jahao na vrh Aju-Daga i čamcem plovio do rta Suuk-Su.
U Gurzufu je Puškin nastavio rad nad poemom Kavkaski zarobljenik, napisao nekoliko lirskih stihova; neki od njih su posvećeni kćerima N. Rajevskog - Jekaterini, Jeleni i Mariji (budućoj supruzi dekabrista Sergeja Volkonskog). Ovdje se pojavila zamisao poeme Bahčisarajska česma i romana Jevgenij Onjegin. Puškin se pred kraj života prisjećao Krima: "Tamo je kolijevka mojeg Onjegina".
U rujnu 1820. na putu prema Simferopolju zaustavio se u Bahčisaraju. Iz pisma Deljvigu: "… Ušavši u dvorac, vidio sam uništenu fontanu, iz zahrđale željezne cijevi je kapala voda. Obišao sam dvorac vrlo srdit zbog nebrige u kojoj propada, i na polueuropske preinake nekih soba ."
Šetajući po unutarnjim dvorištima dvorca, pjesnik je ubrao dvije ruže i položio ih u podnožja "Fontane suza", kojoj je kasnije posvetio stihove i poemu Bahčisarajska česma.
Sredinom rujna Puškin je proveo oko tjedan dana u Simferopolju, vjerojatno u domu krimskog guvernera Aleksandra Baranova, starog pjesnikovog poznanika iz Petrograda.
Svoje dojmove o Krimu Puškin je iskoristio i u opisu Putovanja Onjegina, koje se isprva nalazilo u poemi Jevgenij Onjegin kao prilog.
Kišinjev
230px|desno|thumb|[[Ilja Repin i Ivan Ajvazovski: Puškinov pozdrav moru.]] Puškin tek u rujnu dolazi u Kišinjev. Novi načelnik je bio susretljiv, te mu je dozvoljavao duge izlaske i posjete prijateljima u Kamjanki (zima 1820.-1821.), putovanja u Kijev, Moldaviju s I. Liprandijem i Odesu (kraj 1821.). U Kišinjevu Puškin postaje član masonske lože "Ovidij", o čemu sam piše u svojem dnevniku. Ako je poema Ruslan i Ljudmila bila rezultat škole najboljih ruskih pjesnika, onda ga je prva "južna poema" Kavkaski zarobljenik 1822. postavila na čelo cijele suvremene ruske književnosti, donijela zasluženu slavu prvog pjesnika, vjerno ga prativši do kraja 1820-ih. Kasnije, 1830-ih godina, dobio je epitet "Ruski Byron".
Kasnije izlazi druga "južna poema" Bahčisarajska česma (1824.). P. Vjazemski je pisao iz Moskve tim povodom: "''Pojava 'Bahčisarajske česme' je dostojna pažnje ne samo ljubitelja poezije, no i promatrača uspjeha naših u intelektualnoj industriji koja također, nemojte mi zamjeriti, pridonosi, kao i svaka druga, blagostanju države. Za rukopis malene poeme Puškinu je bilo isplaćeno tri tisuće rubalja; u njoj nema šesto stihova; dakle, stih (i još kakav? primijetit ćemo za burzovne procjenitelje - sitni četverostopni stih) koštao je nešto više od pet rubalja. Stih Byrona, Casimira Delavignea, Waltera Scotta donosi još veći postotak, to je istina! No sjetimo se i toga da inozemni kapitalisti zahtijevaju postotke od svih obrazovanih potrošača na zemaljskoj kugli, a naši se kapitali okreću u tijesnom i domaćem okruženju. Ipak, za stihove 'Bahčisarajske česme' je plaćeno toliko koliko još nije bilo plaćeno ni za jedne ruske stihove."
Uz to se pjesnik trudio posvetiti ruskoj davnini, skiciravši planove poema Mstislav i Vadim (potonja je zamisao preuzela dramaturški oblik), stvara satiričku poemu Gavrilijada (1821.), poemu Braća razbojnici (1822.; posebno izdanje 1827.). S vremenom je u Puškina sazrelo uvjerenje (na početku beznadno tragično) da u svijetu djeluju objektivni zakoni koje čovjek nije u stanju pokolebati, bez obzira na to koliko su odvažne i prekrasne njegove namjere. S takvim je gledištem bio započet u svibnju 1823. u Kišinjevu roman u stihovima Jevgenij Onjegin; kraj prve glave romana je pretpostavljao povijest putovanja junaka izvan granica domovine prema obrascu Byronove poeme Don Juan.
Još u srpnju 1823. godine Puškin se izborio za premještaj u Odesu u kancelariju grofa Voroncova. Upravo u to vrijeme postaje svjestan toga da je postao profesionalni književnik, što je bilo predodređeno burnim uspjehom njegovih djela kod čitatelja. Udvaranje Voroncovoj supruzi Jelizaveti, a možda i veza s njom, te nesposobnost za državnu službu, zaoštrili su njegov odnos s Mihailom Voroncovim.
Četverogodišnji boravak Puškina na jugu je nova romantičarska etapa njegovog razvoja kao pjesnika. U to se vrijeme Puškin upoznao sa stvaralaštvom Byrona i Andréa Chéniera. Očaran Byronom, prema vlastitom je priznanju pjesnik "bio lud" za njim. Prva je pjesma, napisana u progonstvu, postala elegija Ugasila se zvijezda danja..., u čijem je podnaslovu Puškin zabilježio: "Podražavanje Byrona". Glavnim pokretačem, osnovnom zadaćom njegovih djela postao je odraz emocionalnog stanja čovjeka, otkrivanje njegovog unutarnjeg života. Puškin je razrađivao umjetnički oblik stiha obraćajući se starogrčkoj poeziji, proučavajući je u prijevodima. Ponovno protumačivši slikovito razmišljanje antičkih pjesnika s romantičarskog gledišta, uzevši najbolje iz stvaralaštva svojih prethodnika, pobijedivši klišeje elegijskog stila, on je stvorio svoj vlastiti poetski jezik. Osnovno je svojstvo puškinske poezije postala njegova izražajna snaga i istovremeno neobična sažetost, lakonski izraz. Uvjetno-melankolični stil koji je oblikovao između 1818. i 1820. pod utjecajem francuskih elegija i lirike Žukovskog pretrpio je ozbiljnu preobrazbu i stopio se s novim "byronovskim" stilom. Spajanje starih, zamršenih i konvencionalnih oblika s romantičarskom izražajnošću i intenzitetom jasno su se očitovali u Kavkaskom zarobljeniku
Mihajlovsko
230px|lijevo|thumb|Puškinov pisaći stol Prvi je put mladi pjesnik boravio ovdje u ljeto 1817., te je, kako je sam napisao u jednoj od svojih autobiografija, bio očaran "seoskim životom, ruskom banjom, jagodama i ostalim, - no sve mi se to sviđalo kratko vrijeme"
Dvije godine kasnije, nakon teške bolesti, ponovo je ovdje proveo ljeto. U to je vrijeme napisao pjesme Selo i Domovomu.
Policija je 1824. pronašla Puškinovo pismo u kojem je pisao o oduševljenju "ateističkim učenjem". To je poslužilo kao razlog za njegov otpust iz službe 8. srpnja 1824.. Poslali su ga na imanje njegove majke na kojem je proveo dvije godine (do rujna 1826.) - što je najduži Puškinov boravak u Mihajlovskom.
Ubrzo nakon dolaska u Mihajlovsko došlo je do velike svađe s ocem, koji je praktički pristao na tajni policijski nadzor nad vlastitim sinom. Krajem jeseni su svi rođaci Puškina otputovali iz Mihajlovskog.