cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Železnice Srbije
Ostvareni, tekući i planirani projekti
Maja 2013. godine, generalni direktor „Železnica Srbije“ Dragoljub Simonović i predsednica „Mađarskih državnih železnica“ Ilona David potpisali su Memorandum o razumevanju u Beogradu, koji podrazumeva zajedničku saradnju na realizaciji projekta železničke pruge Beograd – Budimpešta za prosečnu brzinu 160 km/č, a iz kredita Kineskog investicionog fonda. Pruga Beograd – Budimpešta važi za najznačajniju u ovom delu Evrope. Krajem novembra 2013. godine, na Samitu u Bukureštu, premijeri Srbije, Kine i Mađarske, Ivica Dačić, Li Kećijang i Viktor Orban postigli su dogovor o zajedničkom projektu modernizacije železnice između Budimpešte i Beograda.
Juna 2013. godine potpisan je Aneks br. 1 između „Železnica Srbije“ i „Ruskih državnih železnica Internešnel“, koji predviđa rekonstrukciju i modernizaciju deonice magistralne pruge Beograd Centar – Vršac, od Pančevačkog mosta na Dunavu do Pančeva Glavne, u dužini od 15 kilometara. Izvršiće se rekonstrukcija postojećeg koloseka, stanica i mosta na reci Tamiš, kao i izgradnja elektrificiranog drugog koloseka sa pet novih mostova. Na ovoj deonici biće izgrađen most preko reke Tamiš, dužine 242 metra, kao i još četiri mosta dužine 12 metara, a izgradiće se i pet nosača na Pančevačkom mostu, kako bi mostom mogla da saobraćaju dva voza istovremeno. Vrednost posla je oko 91 miliona dolara, od čega oko 78 miliona dolara obezbeđuje iz ruskog kredita, a oko 13 miliona dolara, odnosno 15 odsto vrednosti kredita obezbedila je država Srbija. Radove je svečano otvorio predsednik Srbije Tomislav Nikolić, 25. marta 2014. godine. Izvođač radova je „RDŽ Internešenel“, ćerka-firma Ruske železnice, a podizvođač "Energoprojekt niskogradnja" iz Beograda, koji bi trebalo da okončaju radove do kraja 2016.
Jula 2013. godine „Železnice Srbije“ i kinesko preduzeće „Huavej“ potpisali su Okvirni sporazum o izgradnji Integrisanog sistema telekomunikacija u visini od 200 miliona evra, čiji će se radovi izvoditi u nekoliko faza. Do 2018. godine biće uloženo 78 miliona evra u razvoj telekomunikacione infrastrukture na magistralnom Koridoru X i XI, kao i na prugama Pančevo – Vršac i Požega – Kraljevo – Lapovo. Radovi će da obuhvataju polaganje optičkih i bakarnih kablova, postavljanje prenosnih, komutacionih i informatačkih sistema (informisanje putnika, video nadzor, vizualni informacioni sistem i satni sistem), pružnih uređaja, lokalne radio mreže, radio dispečerskih sistema i GSM-R.
Na prugama u Srbiji dolazi do krađe šrafova i drugih delova opreme zbog kojih železnica trpi velike štete.
Ugovor o izradi Glavnog projekta rekonstrukcije i izgradnje dvokolosečne pruge Stara Pazova – Novi Sad u vrednosti od 9 miliona dolara potpisali su generalni direktor „Saobraćajnog instituta - CIP“ Milutin Ignjatović i generalni direktor ruskih državnih železnica „RŽD internešnl“ Sergej Pavlov, 10. oktobra 2014. godine. Projekat je predviđen da bude završen u junu 2015. godine nakon čega bi otpočeli radovi na modernizaciji dvokolosečne pruge koji će trajati 30 meseci, odnosno do početaka 2018. godine. Realizacijom ovog projekta putovanje vozom od Beograda do Novog Sada će trajati 40 minuta.
U prisutvu predsednika Rusije Vladimira Putina i predsednika Srbije Tomislava Nikolića, 16. oktobra 2014. godine, u Beogradu potpisan je Aneks br. 2.1 ugovora o rekonstrukciji tri deonice „Koridora X“, ukupne dužine 65,7 kilometara, a ukupna vrednost radova je 48,7 miliona dolara. Ugovor su potpisali direktor Društva za infrastrukturu „Železnica Srbije“ Goran Maksić i Sergej Pavlov generalni direktor „RDŽ Internešnl“. Ovim ugovorom predviđena je rekonstrukcija deonice Ruma - Golubinci (17,9 km), Sopot Kosmajski - Kovačevac (18,4 km) i Mala Krsna - Velika Plana (29,4 km). Građevinski materijal za izvođenje radova nabavljen je iz kredita „Evropske banke za obnovu i razvoj“ sa sedištem u Londonu i vrednost tog materijala iznosi oko 18,5 miliona dolara, tako da je ukupna vrednost investicije oko 67 miliona dolara. Na tim deonicama će biti vraćene projektovane brzine vozova od 120 kilometara na sat, dok se sada vozovi na njima kreću svega između 30 i 50 kilometara na sat. Većinu radova će izvoditi „Ruske železnice“, dok 35 odsto povereno domaćoj građevinskoj operativi. „Ruske železnice“ doterale su specijalizovane građevinske mašine, koje čekaju da započnu radove na prvoj deonici Ruma - Golubinci krajem 2014. godine.
Robni i putnički saobraćaj
mini|levo|180p|EMV ŽS 412 u stanici [[Železnička stanica Beograd–Glavna|Beograd–Glavna.]] |mini|desno|180p|ŽS putnička kola „Goša Z1". Društvo za prevoz robe u okviru „Železnica Srbije A. D." je glavni nosilac svih aktivnosti, u organizacionom i transportno-komercijalnom smislu. Društvo za prevoz robe je zaduženo da pronađe najbrže pravo rešenje za transportne potrebe korisnika ovih usluga.
Društvo za prevoz putnika u okviru „Železnica Srbije A. D." je glavni nosilac svih aktivnosti, u organizacionom i putničko-komercijalnom smislu za potrebe kako u unutrašnjem tako i međunarodnom saobraćaju.
Izvoru, Cozieni
Izvoru je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Cozieni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 310 m.
Slavko Ćuruvija
Slavko Ćuruvija (Zagreb, 9. avgust 1949. — Beograd, 11. april 1999) je bio srpski novinar i izdavač, osnivač listova „Nedeljni telegraf“, „Dnevni telegraf“ i „Evropljanin“.
Ubistvo Slavka Ćuruvije, na Uskrs 1999. godine, tokom NATO bombardovanja SRJ postalo je simbol za brutalnost režima Slobodana Miloševića. Iako su neposredno pre ubistva Ćuruviju pratili pripadnici Državne bezbednosti, još uvek nije utvrđeno ko su nalogodavci, ni izvršioci ubistva.
Biografija
Slavko Ćuruvija je rođen u Zagrebu, 9. avgusta 1949. godine. Diplomirao je Fakultetu političkih nauka Univerziteta u Beogradu 1978. Po završetku fakulteta se zaposlio u preduzeću „Mašinogradnja“ u Beogradu. Od 1984. godine je radio kao analitičar u Upravi za analize Saveznog sekretarijata za unutrašnje poslove.
Godine 1986. Ćuruvija se pridružio novinarskoj ekipi lista „Borba“. Počeo je kao komentator, a zatim je napredovao preko urednika unutrašnje političke rubrike, do pozicije glavni i odgovorni urednik. Pisao je komentare i reportaže sa Kosova i Metohije u periodu od 1986. do 1988. godine. Bio je jedan od retkih novinara kojem je omogućeno da bude neposredno uz Slobodana Miloševića tokom njegove posete Kosovu Polju, 24. aprila 1987.
Sve vreme je bio aktivni dopisnik i saradnik više medija: „Komunist“, NIN, „Vjesnik“, „Večernji list“, „Nedelja“, „Pobjeda“, TV Beograd, TV Politika, TV Sarajevo, a sarađivao je i sa nekim evropskim listovima.
U „Borbi“ je ostao do 1994. godine kada je država preuzela kontrolu nad listom, nakon čega je napustio novine. Godine 1994. zajedno sa Momčilom Đorgovićem osnovao je list „Nedeljni telegraf“, prvi srpski privatni nedeljnik. Dve godine nakon toga, 1996., njih dvojica su osnovali „Dnevni telegraf“ (DT), prvi privatni dnevni list u Srbiji. 1998. godine je osnovao magazin „Evropljanin“.
Odnos sa Mirjanom Marković
Smatra se da je Ćuruvija bio blizak sa Mirjanom Marković, ženom tadašnjeg predsednika Slobodana Miloševića, usled čega su njegove novine često sadržavale insajderske informacije o odlukama režima. Aleksandar Tijanić je u TV dokumentarcu „Kad režim strelja“ opisao njihov odnos kao „pakt o nenapadanju koji mu je omogućavao da dođe do značajnih informacija i time značajno uveća broj čitalaca Dnevnog telegrafa“. Ćuruvijina supruga Branka Prpa je pridavala znatno manji značaj tom poznanstvu.
Ćuruvijin odnos sa Mirjanom Marković se značajno pogoršao tokom kosovskog rata u leto 1998. godine, kada su u toku bile opsežne policijske akcije protiv pobunjenih Albanaca, o kojima je Ćuruvija veoma otvoreno izveštavao. Na osnovu Uredbe Vlade Srbije o posebnim merama u uslovima pretnje NATO napada na zemlju „Dnevni telegraf“ privremeno je zabranjen 14. oktobra 1998, a prostorije su zapečaćene. Iznerviran takvom odlukom Slavko je odjurio kod Mire Marković. Na osnovu knjige Predraga Popovića "Oni ne praštaju", tada su pale teške reči između njih dvoje. Slavko je upitao Miru: "Šta to radite? Ako nastavite tim putem, visićete na Terazijama!" Nedugo zatim zaplenjena je celokupna imovina firme DT-pres koja je izdavala DT, a potom je Slavko registrovao listove u Crnoj Gori. Ipak, zbog tekstova i ilustracija u "Evropljaninu" oktobra 1998. sud u Beogradu izrekao je Ćuruviji i njegovom preduzeću ukupnu kaznu od 2,4 miliona tadašnjih dinara.
Сијаринска Бања
Сијаринска Бања је градско насеље у Србији у општини Медвеђа у Јабланичком округу налази се на југу Србије у општини Медвеђа на 52 km од Лесковца и 330 од Београда, на укрштању путева Лесковац-Приштина, на обалама река Бањска и Јабланице у подножју планине Гољак. Према попису из 2002. било је 568 становника (према попису из 1991. било је 530 становника).
Slavko Ćuruvija
Odnos sa Mirjanom Marković
Presuda je doneta na osnovu rigoroznog Zakona o informisanju, koji je donet 1998. godine kada se na čelu Ministarstva za informisanje u Vladi Mirka Marjanovića nalazio Aleksandar Vučić. Tadašnji zakon je uveo visoke novčane kazne za nezavisne novinare čije se izveštavanje nije uklapalo u propisane okvire, a na osnovu tužbi koje bi, pozivajući se na „protivdržavno i podrivajuće delovanje“ raznih vrsta, podnosili građani ili organizacije, a po kojima su prekršajni sudovi imali obavezu da odluče u roku od 24 časa. Kazna je izrečena tri dana nakon donošenja zakona retroaktivnim dejstvom Zakona.
Novembra iste godine, „Dnevni telegraf“ biva kažnjen po tužbi Saveza žena Jugoslavije, kojeg je zastupala Bratislava Buba Morina, sa 1.200.000 dinara zbog objavljivanja oglasa studentske organizacije „Otpor“, čime je „ugrozio sve građane, žene i decu“. Ćuruvija je, zajedno sa još dvojicom novinara lista, 8. marta 1999. godine kažnjen na pet meseci zatvora zbog uznemiravanja javnosti.
Mirjana Marković je desetak dana pred Ćuruvijino ubistvo, na sednici Direkcije Jugoslovenske levice (JUL) njega označila kao glavnog državnog neprijatelja koji je izazvao bombardovanje i da će mu narod suditi. Nekoliko dana pred ubistvo, Mirjana Marković je preko Dragana Hadži Antića izdejstvovala da se u Ekspresu objavi tekst Miroslava Markovića "Ćuruvija dočekao bombe". "Politika ekspres" je 5. aprila 1999. godine objavila ovaj tekst u kome je Ćuruvija označen kao izdajnik. Prethodne večeri tekst "Ćuruvija dočekao bombe" pročitan je u drugom Dnevniku RTS-a.
Сијаринска Бања
У Сијаринској Бањи се лече:
Slavko Ćuruvija
Odnos sa Mirjanom Marković
Taj tekst mnogi smatraju za svojevrsnu presudu Ćuruviji.
Сијаринска Бања
Демографија
У насељу Сијаринска Бања живи 411 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 36,5 година (36,1 код мушкараца и 36,9 код жена). У насељу има 175 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,25.
Glendon, Pennsylvania
Glendon je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Železnice Srbije
Napomene
<references group="lower-alpha"/>
Savršen zločin
Savršen zločin je kolokvijalni izraz kojim se, najčešće u djelima fikcije ili kriminalističko-dokumentarnog žanra opisuje krivično djelo počinjeno na takav način da ne ostavlja nikakve tragove ili dokaze koji bi mogli inkriminirati počinitelja. Pod time se u pravilu podrazumijevaju zločini počinjeni sa predumišljajem, odnosno nakon prethodnog planiranja koje je uključivalo uklanjanje kompromitirajućih i/li postavljanje lažnih dokaza u svrhu sabotiranja i opstruiranja buduće kriminalističke istrage. Jedan od primjera savršenog zločina bi moglo biti ubistvo koje je počinitelj inscenirao tako da izgleda kao samoubistvo.
Savršene zločine valja razlikovati od tzv. neriješenih zločina, odnosno onih za koje nije isključeno da su učinjeni bez predumišljaja (npr. one gdje počinitelj uopće nije poznavao žrtvu niti imao neposrednih motiva, a istovremeno nije imao otiske prstiju u kartoteci ili druge podatke na temelju koga bi ga se mogla identificirati). U užem smislu savršeni zločini isključuju i one kod kojih je počinitelj istražiteljima poznat ali ga se ne može goniti iz proceduralnih (zastara) ili tehničkih razloga (kontaminirani forenzički nalazi, preminuli svjedok i sl.); to pretpostavlja da je počinitelj "savršeni" zločinac, odnosno da je svoj zločin isplanirao i sproveo na takav način da pobijedi najbolje detektive i dostignuća kriminalistike. U svom najčišćem obliku savršeni zločin je onakav zločin za koji se uopće ne zna da postoji.
Savršen zločin je postao izuzetno popularan motiv u kriminalističkom žanru 20. vijeka. Znameniti par ubica Leopold i Loeb su godine 1924. izveli zloglasno ubistvo prije svega motivirani željom da počine "savršen zločin".
Slavko Ćuruvija
Ubistvo
Slavko Ćuruvija ubijen je na Uskrs, 11. aprila 1999. godine. Ubistvo je izvršeno oko 17 časova u Beogradu, u Svetogorskoj ulici (u to vreme Ive Lole Ribara), u prolazu ispred broja 35, gde su se nalaze prostorije marketing službe 'Dnevnog telegrafa', a na četvrtom spratu i stan u kome je Ćuruvija živeo.
Ministarstvo unutrašnjih poslova saopštilo je da je Ćuruvija "lišen života iz vatrenog oružja, od strane nepoznatih izvršilaca i da radnici Sekretarijata u Beogradu intenzivno tragaju za počiniocima ovog krivičnog dela". Tadašnji dnevni listovi su preneli svedočenje očevidaca da su "na njega pucala dvojica napadača obučena u crno i sa crnim kapama sa prorezima za oči na glavama. Čula su se tri-četiri hica, a onda su iz haustora izletela dvojica i u punom trku otišla niz ulicu ka Takovskoj".
Ćuruviji je pucano u leđa, jedan hitac ga je pogodio u glavu, a drugi mu je prošao kroz srce. Ubice su drškom od pištolja udarile i onesvestile Slavkovu suprugu Branku Prpu, koja je bila zajedno sa njim. Njih dvoje su neposredno pre napada bili na ručku sa prijateljima.
Na osnovu podataka koja su objavljeni iz tajnog izveštaja državne bezbednosti pod šifrom "Ćuran", saznalo se da je Ćuruviju i njegovu suprugu do neposredno pred ubistvo, neprestano pratilo oko 30 pripadnika Državne bezbednosti.
Istraga
Kao i mnoge istrage za ubistva iz tog perioda i ova istraga već dugo vremena nema sudski epilog. Tokom istrage je na predlog specijalnog tužioca za organizovani kriminal, saslušano oko 100 svedoka. Krajem 2007. godine, tužilac je opet dostavio zahtev za sprovođenje novih istražnih radnji.
Advokat Rajko Danilović, zastupnik Jova Ćuruvije, brata ubijenog Slavka je izjavio da osobe upućene u istražni predmet znaju ko je izvršio ubistvo i koji ljudi iz Državne bezbednosti su to organizovali, a pretpostavlja se sa velikim stepenom pouzdanosti i ko je i kada naručio ubistvo.
Šuľa
Šuľa je naseljeno mjesto u okrugu Veljki Krtiš, u Banskobistričkom kraju, Slovačka Republika.
Slavko Ćuruvija
Istraga
Prema pisanju beogradske štampe, jedan očevidac ubistva Ćuruvije kao neposrednog izvršioca prepoznao je Luku Pejovića, pripadnika rasformirane Jedinice za specijalne operacije. Sumnja se da je Pejovića i pripadnika DB Miroslava Mikija Kurka na mesto ubistva dovezao drugi pripadnik službe Ratko Romić. Pejović je ubijen u decembru 2000. godine. Smatra se da je ubijen da bi se presekla veza između naručilaca ubistva i izvršilaca.
Ranije se spekulisalo da je direktno Mirjana Marković naručila Ćuruvijino ubistvo desetak dana pre izvršenja i da su pored nje za ubistvo optuženi i bivši šef Državne bezbednosti Radomir Marković, nekadašnji šef beogradskog centra DB Milan Radonjić, kao i pripadnici tajne službe Ratko Romić i Miroslav Miki Kurak.
Nasleđe
Na mestu gde je ubijen Slavko Ćuruvija u Svetogorskoj ulici postavljena je spomen-ploča sa sledećim tekstom:
Ova spomen-ploča je ukradena 6. oktobra 2009. Udruženje novinara Srbije i Nezavisno udruženje novinara Srbije su osudili ovaj događaj i zahtevali da se počinioci „hitno“ pronađu i kazne, a obeležje vrati na svoje mesto. NUNS je ocenio da je reč o „odgovoru na godišnjicu 5. oktobra“. Nezavisno udruženje novinara Srbije je ponovo postavilo spomen-ploču 5. novembra 2009.
Udruženje novinara Srbije (UNS) je marta 2010. pokrenulo inicijativu da jedna ulica u Beogradu dobije ime Slavka Ćuruvije.
Glendon, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 440, što je 73 (19,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Schlier
Šlir je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Ravensburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.717 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8436069.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ravensburg Šlir se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ravensburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 596 metara. Površina opštine iznosi 32,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.717 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 114 stanovnika/km².
Vladimir Rajić
Vladimir Rajić (Užice, 11. januar 1882 — 14. februar 1956) je bio episkop raško-prizrenski Srpske pravoslavne crkve u periodu 1947—1956. godine.
Biografija
Rođen je 11. januara 1882. godine u Užicu, od oca Nikole i majke Jelene. U Užicu je završio osnovnu školu i dva razreda realke. Posle toga je završio Vitansku (rusku) duhovnu seminariju i 1907. godine Moskovsku duhovnu akademiju. Po završetku školovanja se vratio iz Rusije u Srbije i radio je kao nastavnik u Kragujevcu, Užicu, Šapcu, Beogradu, Skoplju, a od 1922 do 1938. godine u Beogradu.
Zamonašio se 4. maja 1937. godine u manastiru Ravanici, zamonašio ga patrijarh srpski Varnava.
U čin jerođakona rukopoložen je 10. maja, a u čin jeromonaha 13. maja 1937. godine. Tokom juna 1938. godine je izabran, a 30. oktobra 1938. godine hirotonisan za episkopa mukačevsko-prešovskog, na čijem je čelu bio do 1945. godine. Odatle su ga 1941. godine proterali Mađari, pa je od 1945. do 1947. godine administrirao raško-prizrenskom eparhijom. Od novembra 1946. do maja 1947. administrirao je i crnogorsko-primorskom mitropolijom. Za Đurđevdan 6. maja 1943. služio je liturgiju u hramu svetog Đorđa na Čukarici.
20. maja 1947. godine postavljen je za episkopa raško-prizrenskog i na tom položaju ostao do smrti. Kao episkop poslao je frulu vladici Nikolaju u Ameriku, 50-ih godina 20. veka, posle pisma Vladimira Rajevskog, profesora bogoslovije svetog Tihona Zadonskog u Saut Kananu u Pensilvaniji, gde je i vladika Nikolaj takođe radio. Na praznik Cveti 1954. godine rukopoložio je u čin jerođakona Petra Bankerovića u hramu svetog Georgija u Prizrenu, iste godine ga je u crkvi Svete Trojice u Beogradu unapredio u čin jeromonaha. Petar Bankerović (1925-1988) je kasnije bio episkop u Australiji 1977-1988. O problemima u svojoj eparhiji obaveštavao je Sinod SPC, u izveštaju iz 1951. obaveštava da su Albanci srušili novu crkvu u Đakovici da bi se od njenog materijala i na tom mestu podigao spomenik Eminu Duraku.
Las Azucenas, Tequila
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1839 m.
Vladimir Rajić
Biografija
Srpska pravoslavna crkva podnela je inicijativu da se deo Omladinske ulice u Užicu nazove njegovim imenom.
Banī Şāliḩ, Hajjah
Banī Şāliḩ je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 748 m.
Savudrija
mini|312x312piksel|Uvala Savudrija ispred Nove Savudrije *
Savudrija (talijanski Salvore [salˈvoːre]), naselje (Stara i Nova Savudrija) na poluotoku južno od Piranskog zaljeva u sjeverozapadnoj Istri, u sastavu Grada Umaga, Istarska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 241 stanovnika te 101 obiteljskih kućanstava.
Panzer 38
300px|thumb|Panzerkampfwagen 38 (t) Panzer 38 je bio čehoslovački tenk korišten od Njemačke u drugom svjetskom ratu nakon aneksije Čehoslovačke.
Nastanak
Već 1935. godine u doba izlaska iz tvornica prvih primjeraka tenka kasnije znanog kao Panzer 35 njegov proizvođač je bio uočio njegove nedostatke i počeo proizvodit novi, moderniji tenk. Taj tenk imena LT-38 je prvi put predstavljen javnosti 1938. godine nakon čega dolazi do Čehoslovačke narudžbe od 150 primjeraka. Prije nego što je ijedan od tih tenkova bio proizveden, Čehoslovačka je 1939. godine aneksirana Njemačkoj, te tenk dobiva ime Panzer 38.
Ratno djelovanje
Njemački vrhovni stožer je 1939. godine ovaj tenk proglasio superiornim vlastitim modelima Panzer I i Panzer II tako da on dobiva prioritet u proizvodnji. Tijekom kasnijeg rata u Poljskoj i Norveškoj Panzer 38 čini osnovu Njemačkih oklopnih snaga. U francuskoj njemu se kvalitetno pridružuju Panzer III i Panzer IV, ali bez njega su još uvijek bile nezamislive ozbiljne Njemačke vojne operacije. Početkom rata u Sovjetskom Savezu postaju očiti njegovi nedostaci u borbi protiv tenkova Crvene armije čiji oklop nije bio u stanju probiti. Bez obzira na te probleme on ostaje nezamjenjiv do lipnja 1942. kada se od njega napokon odustaje.
Oprema
Prvobitni oklop ovog tenka je iznosio samo 25 mm. što je vremenom povećane do debljine od 50 mm koju su imali posljednji modeli pri napuštanju tvornice. Top se nikada nije nadograđivao tako da je njegov promjer od 37 mm postao 1942. jednostavno preslab pogotovo ako imamo u uvidu da tenk Panzer VI Tigar koji se pojavljuje samo koji mjesec kasnije ima top promjera 88 mm.
Prenamjene
thumb|300px|Jagdpanzer 38 Najpoznatija konverzija ovog tenka je bila ona u protutenkovsko oklopno vozilo pod imenom Marder II i Marder III. Sveukupno je bilo proizvedeno 1800 primjeraka tog oklopnog vozila koje je nastalo skidanjem kupole na čije mjesto je postavljen top od 76 mm. Taj projekt na kraju krajeva nije bio zadovoljavajući jer je Marder bio previsok, tako da se krenulo u traženje njegove zamjene. To postaje puno uspješnije protutenkovsko oklopno vozilo Jagdpanzer 38 (prikazan na donjoj slici) koje ostaje u proizvodnji do kraja rata. Njegovu snagu je činio isti top koji se nalazio u Panzer IV i niska silueta što je pomagala u njegovom kasnom otkrivanju od protivnika. Sveukupno ih je proizvedeno više od 2500 primjeraka u razdoblju od samo godinu dana što je rezultat koji je postiglo malo koje Njemačko vojno vozilo.
Upotreba izvan Njemačke
Po svojoj pojavi Panzer 38 dobiva fantastične kritike tako da je već prije izbijanja rata bio prodan Iranu, Peruu, Švedskoj, Švicarskoj i Litvi. Tijekom rata Njemačka ih je nekoliko ustupila Bugarskoj, Rumunjskoj, Slovačkoj i Mađarskoj.
Pontegrande
Pontegrande ima više značenja:
Venustiano Carranza, Tila
Venustiano Carranza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 342 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 927 m.
Lancaster County, Nebraska
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 285.407, što je 35.116 (14,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Astorga
thumb|240px|Gradska vijećnica Astorge thumb|240px|Biskupska palača thumb|240px|[[Katedrala u Astorgi.]]
Astorga je grad u sjevernoj Španiji smješten u provinciji Leon. Nalazi se jugozapadno od grada Leon, a sam predstavlja sjedište comarce (općina) Maragatería, poznate po specifičnom lokalnom dijalektu i običajima. Osnovan je godine 14. pne. kao rimska kolonija pod nazivom Asturica, a s vremenom je postao najveći i najvažniji rimski grad na sjeverozapadu Hispanije, isto kao i jedno od prvih središta kršćanstva u Hispaniji. Značaj mu je bitno opao nakon arapske invazije u 8. vijeku, kada se Astrorga našla usred "ničije zemlje" zvane "Pustinja Duera" između arapskih osvajača i preostalih kršćanskih kneževina. Međutim, u 9. vijeku se oporavio za vrijeme tzv. Repoblacióna, odnosno novog naseljavanja na početku Reconquiste. Danas je poznat i kao jedna od važnih stanica na hodočasničkom Putu Svetog Jakova.
Šerif u New Yorku
Šerif u New Yorku se može odnositi na:
Bolognina, Modena
Bolognina je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 125 m.
Zglobni autobus
mini|350x350piksel|Zglobni autobus marke "[[Mercedes-Benz Conecto" u vlasništvu Autotroleja iz Rijeke]] Zglobni autobus popularno zvan i "dupli autobus" ili "autobus - harmonika" je autobus koji ima dva dijela putničkog prostora koji su odvojeni ceradom u obliku harmonike. Zglobni autobus ima 3 osovine, od kojih se dvije nalaze na prednjem dijelu a treća se nalazi na zadnjem dijelu. Zbog sigurnosti i stabiliteta srednja osovina je opremljena duplim gumama. Dužine je oko 18 metara, za razliku od standardnih (unjenih) autobusa koji su dužine od 11 do 14 metara i velikog je kapaciteta putnika, preko 100. Na nekim modelima zglobnih autobusa zadnja osovina je prateća, odnosno okreće su u suprotnom smjeru od prve osovine što omogućuje sigurniji i lakši prolaz kroz zavoje.
U Hrvatskoj zglobne autobuse možemo sresti na ulicama Rijeke,Zagreba, Siska,, Splita i Osijeka. lijevo|mini|296x296piksel|Model MAN Lion's City G CNG na plinski pogon u [[Srdoči|Srdočima (Rijeka)]]
Povijest
Prvi primjerci zglobnih autobusa pojavili su se u Evropi sredinom 1920-ih godina prošlog stoljeća. Od sredine 1960-ih u Kaliforniji počeli su voziti moderni zglobni autobusi General Motorsa "XMC 77". Od 1963. u bečkom prometu su zglobni autobusi proizvođača "Gräf & Stift". U Velikoj Britaniji prvi zglobni autobusi marke "Leyland" počeli su voziti u gradu Sheffieldu.
Prednosti i nedostaci
Glavna prednost zglobnog autobusa je veliki kapacitet putnika, dok mu je glavni nedostatak sporost i tromost zbog snage motora, modeli zglobnih autobusa naime najčešće imaju identične motore kao i model obične verzije.
Upotreba
U Evropi, kao i u svijetu zglobni su autobusi koriste već dugi niz godina. Neki od poznatijih evropskih proizvođača zglobnih autobusa su: "MB", "MAN", "FIAT", "Renault", "Volvo", "Van Holl", "Setra", "Gräf & Stift", "Neoplan", "Layland", "Solaris", "SOR", "Karosa". U Jugoslaviji su 1970-ih i 1980-ih najzastupljeniji zglobni autobusi bili: "MAN 890 UG (Avtomontaža)", "MAN SG 220 (Avtomontaža)", "Mercedes-Benz O 317 G", "Mercedes-Benz O 305 G", "SANOS S 200", "TAM 260 A 180", "Ikarus IK-161", dok su u današnje vrijeme razni modeli "MANovih" autobusa, "Mercedesovih" autobusa (npr.MB Conecto G" (O 345 G) i "MB Citaro G" (O 530 G)).lijevo|thumb|200px|Dupli zglobni autobus marke [[Volvo]]
Dupli zglobni autobus
Dupli zglobni autobusi pojavili su se na tržištu početkom 1990-ih godina. Dužine je oko 25 metara i kapaciteta preko 250 putnika.
Zglobni autobusi na kat
thumb|desno|200px|Redizajnirani "Neoplan Jumbocruiser" iz [[1992.]]
U nekoliko pokušaja da naprave zglobni autobus na kat njemački proizvođač "Neoplan" napravio je "Neoplan Jumbocruiser", te ga je proizvodio od 1975. do 1992. Na ovom modelu prolaz iz jednog dijela u drugi moguć je samo u gornjem katu.
Gertrud (film)
Gertrud je danski crno-bijeli igrani film snimljen 1964. godine u režiji Carla Theodora Dreyera, poznat kao posljednje ostvarenje u njegovoj filmografiji.
Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju istoimenog komada švedskog dramatičara Hjalmara Söderberga. Radnja je smještena u umjetničko-književni milje Kopenhagena na početku 20. vijeka. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Nina Pens Rode, je Gertrud Kanning, operna pjevačica koja odlučuje napustiti svog muža, političara u usponu Gustava (koga glumi Bendt Rothe), te se pridružiti svom ljubavniku, kompozitoru Erlandu Janssonu (koga glumi Baard Owe), ali ubrzo otkriva kako će je i on na svoj način razočarati.
Dreyer, koji je tada uživao veliki ugled kao jedan od velikana rane kinematografije, je Gertrud snimio devet godina nakon trijumfa postignutog sa filmom Ordet. U međuvremenu je pokretao, odnosno pokušavao snimiti niz ambicioznih projekata, uključujući film posvećen Isusu Kristu, prije nego što se konačno odlučio za Söderbergovu dramu. Kada je film premijerno prikazan u Parizu, međutim, bio je izviždan; kada je, nekoliko mjeseci kasnije, prikazan u Veneciji, pak, polovica publike je izašla iz dvorane, dok je ostala polovica Dreyeru aplaudirala stojeći. Slično tome, kritika je bila duboko podijeljena prema Gertrud. Neprijateljstvo kritike se najčešće tumači time da je Dreyer film snimio u stilu teatarske komorne drame, odnosno gotovo u potpunosti u interijerima, koristeći samo 90 statičkih kadrova tokom dva sata; takav je pristup bio u potpunom raskoraku sa stilom francuskog Novog vala koji je tada uživao veliku popularnost. Jean-Luc Godard, jedan od vodećih novovalovaca, je, međutim, izuzetno pohvalio film, a slično se prema filmu odredili i čitatelji uticajnog časopisa Cahiers du cinema. Gertrud je osvojio niz prestižnih nagrada, uključujući dansku nacionalnu nagradu Bodil za najbolji film, te se danas smatra jednim od najboljih ostvarenja Dreyerove filmografije.
Baiano, Avellino
Baiano je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4756 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 195 m.
Jugoslavenska socijaldemokratska stranka
Jugoslavenska socijaldemokratska stranka (slovenski: Jugoslovanska socialdemokratska stranka) je socijaldemokratska politička stranka osnovana godine 1896. u Sloveniji, tada u sastavu Austro-Ugarske. Naziv jugoslavenska je uzet zbog toga što je nastala izdvajanjem iz tadašnje Socijaldemokratske stranke Austrije, odnosno što je trebala djelovati ne samo u Sloveniji, nego i u drugim dijelovima Austro-Ugarske sa južnoslavenskom većinom, a kojima se upravljalo direktno iz Beča - kao što su Istra i Dalmacija.
Stranka, među čijim vodstvom se nalazio i znameniti slovenski pisac Ivan Cankar, nije imala velikog izbornog uspjeha, a niti utjecaja među slovenskim masama, kojima je dominirala konzervativna Slovenska ljudska stranka. Djelomični razlog za to je bilo službeno prihvaćanje austromarksističke politike, odnosno odbacivanja nacionalizma.
JSDS politiku mijenja tek pred kraj prvog svjetskog rata, kada su vijesti o oktobarskoj revoluciji radikalizirale mase, a raspad Austro-Ugarske postao izgledan. JSDS podržava Narodno vijeće i stvaranje Države SHS, a kasnije i Kraljevine SHS.
Suvremena Slovenska demokratska stranka premijera Janeza Janše sebe smatra ideološkom nasljednicom JSDS.
Ponterotto
Ponterotto ima više značenja:
Lakewood Club, Michigan
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.291, što je 285 (28,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Torricella del Pizzo, Cremona
Torricella del Pizzo je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Kosmos-207
Kosmos-207 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-207 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 16. marta 1968. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4000 kilograma. Kosmos-207 je bio osmatrački satelit.
Arroyo Bejuco, San Miguel Coatlán
Arroyo Bejuco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Coatlán.
Uskršnja hronika
Uskršnja hronika (Chronicon Paschale), takođe poznata i kao Aleksandrijska hronika (Chronicum Alexandrinum) ili Carigradska hronika (Chronicum Constantinopolitanum), jeste konvencionalno ime za vizantijsku svetsku hroniku iz 7. veka. Njeno ime potiče iz sistema hrišćanske hronologije zasnovanoga na uskršnjem ciklusu. Napisana je na grčkom jeziku, a njen autor ju je naslovio: "Pregled događaja (ἐπιτομή) od prvoga čoveka Adama do 20. godine vladavine presvetoga Iraklija".
Ovo monumentalno hronografsko delo, koje je dakle obrađivalo vreme od Adama do 629, sastvljeno je između 630. i 640. godine. Tih godina vodila se živa polemika oko crkvenog kalendara, što se dešavalo i ranije, naročito u 4. veku. Jedno od glavnih pitanja bilo je izračunavanje tačnog datuma uskrsa. Izraz tih polemika jeste i ova hronika. Ona se, međutim, od sličnih spisa odvaja po tome što su u njoj spojene kalendarske rasprave sa hroničarskim zabeleškama. Sastavljač, čije ime nije poznato, pripadao je crkvenom kleru. Njegovo delo je kompilacija, koja prepisuje, mada sa manje zbrke nego Jovan Malala, razne izvore: za najstarije vreme Bibliju i Julija Afrikanca, a za vreme rimske republike Evsevijeve Kanone, Fasti consulares, Acta martyrum, aleksandrijske i antiohijske Tabulae paschales itd.
U sadržaj ove hronike ulaze, pre svega, suva nabrajanja biblijskih otaca, proroka, sveštenika i kraljeva, asirskih i vavilonskih, persijskih, aleksandrijskih, rimskih i vizantijskih vladara, rimskih konzula, svih poznatih naroda kao Nojevih potomaka, velikih reka, planina, gradova itd. Osim toga, iako manje nego kod Malale, beleže se zemljotresi, pomračenja Sunca, poplave, epidemije kuge, glad, požari. Zatim, dvorske spletke i ubistva, ženidbe, darovi narodu od raznih careva, progoni hrišćana, podvizi i čuda mučenika, borbe sa jereticima, pobune gradskih dema, javne proslave, zasedanja sinoda, carske izgradnje crkava, javnih kupatila itd. I najzad, relativno mali broj mirakula i naivnih etimologija. Stil hronike je dosta primitivan i neizgrađen. Primenjen je vizantijski način računanja vremena, iako sa neznatnom razlikom od prave vizantijske ere.
Uskršnja hronika, kao i Malalina, bila je mnogo čitana u vizantijskom svetu. Bila je korišćena i kod južnih Slovena. Međutim, kao izvor za vizantijsku istoriju ovo delo nema veliku vrednost.
Rancho los Laureles, Cuquío
Rancho los Laureles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cuquío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1777 m.
SB-205,384
SB-205,384 je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 330,401 Da.
Palos Altos, Platón Sánchez
Palos Altos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Platón Sánchez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.
Dositej Vasić
Dositej (svetovno ime Dragutin Vasić; Beograd, 5. decembar 1878 — Beograd, 13. januar 1945) je bio episkop niški i prvi mitropolit zagrebački.
Biografija
Završio je kijevsku Duhovnu akademiju i magistraturu 1904. godine, a zatim je završio filozofske nauke na Univerzitetu u Berlinu i Lajpcigu.
Posle stvaranja Zagrebačke eparhije postavljen je za prvog mitropolita zagrebačkog. Na samom početku Drugog svetskog rata, 7. maja 1941. godine, mitropolita Dositeja ustaše su uhapsile i držale zatočenog u policijskom zatvoru u Petrinjskoj ulici.
Rat je mitropolita Dositeja zatekao u Zagrebu, u njegovoj rezidenciji. Na dan proglasa NDH, 10.aprila 1941. godine, uhapšen je od ustaša i sa svojim đakonom Lazarom Živadinovićem zatvoren u zloglasni zatvor u Petrinjskoj ulici. O njegovom stradanju svedoči i izjava belgijskog konzula Arnolda Roberta, koji je kroz otvor na vratima ćelije broj 8, videvši telo iznakaženog mitropolita Dositeja, rekao: "No, bogami, ovo je divljaštvo što ovi ljudi rade".
Teško bolestan premešten je u bolnicu Milosrdnih sestara. Umesto lečenja "milosrdne sestre" svirepo su ga mučile i ponižavale. Od njih je svakodnevno mučen i zlostavljan, tako da mu je sva brada bila počupana. Po svedočenju Božidara Cerovskog, šefa ustaške policije u Zagrebu, "Mitropolit je bio tako strašno izmrcvaren da je jedva živ utrpan u voz za Beograd". U Zemunu iz teretnog vagona bolesnog mitropolita preuzimaju Nemačke okupacione vlasti i sprovode ga u Beograd. Nekoliko meseci posle toga umro je u manastiru Vavedenje u Beogradu 13. januara 1945 godine, od teških posledica zlostavljanja.
Umro je u Beogradu 13. januara 1945. godine, od posledica zlostavljanja. Sahranjen je u porti manastira Vavedenja u Beogradu.
Șerbănești, Lăpușata
Șerbănești je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Lăpușata.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 294 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 344 m.
RTM Mostar
RTM Mostar također poznat kao RTM je bosanski lokalna komercijalna televizija sa sjedištem u Mostaru, u Bosni i Hercegovini.Program se uglavnom proizvodi na Bosanskom jeziku. Televizija Kanal je pokrenut u 1995. lokalnoj radio postaji Radio Mostar je osnovan 1992. godine, a to je također dio tog društva. RTM je co-osnivač prvog bosanskog televizijske mreže pod nazivom Mreža plus.
Danas, RTM je aktivan član i jedan od osnivača nove TV1Mreža
TV1Mreža je televizijski program gotovo nacionalne pokrivenosti u Bosni i Hercegovini, a zajednički u partnerstvu sa TV 1 emitiranja nekoliko regionalnih javnih i privatnih TV postaja.TV1Mreža emitira popularne serije, filmove i sportske programe za gledatelje u BiH.
Električni autobus
Električni autobus (eng. electric bus) je električno vozilo za prijevoz putnika. Glavni pogon ostvaruje preko elektromotora koji mogu biti istosmjerni serijski ili trofazni asinhroni motori. Ne koristi se motor sa unutarnjim sagorijevanjem, te se time ne zagađuje okoliš izravno iz vozila, niti mirisom, niti zamagljenjem ispušnim plinovima.
Hibridni električni autobus
Hibridni električni autobus je autobus koji koristi hibridni električnu tehnologiju za pokretanje, umjesto uobičajenog dizelskog motora. Ovo vozilo kombinira uobičajeni sustav pokretanja sa spremnikom električne energije (punjiva baterija) kako bi se postigla bolja učinkovitost korištenja goriva nego uobičajena vozila. Njegov drugi sustav pogona, dodatno uz električni motor, znači kako nisu potrebni posjeti stanici za punjenje. Ovaj tip autobusa se često koristi kao alternativa autobusu na čisto dizelski pogon.
Gyrobus
Ime dolazi od Grčkog pojma za kotač zamašnjak, gyros. Trenutno nije u uporabi nijedan Gyrobus, ali razvoj u tome smjeru se nastavlja. To je specijalni tip autobusa, koji za skladištenje energije koristi kotač zamašnjak. Na njegovom putu se nalaze stanice za punjenje, koje pokreću kotač zamašnjak, koji zatim uskladišćuje energiju. Za pokretanje se koriste stanice za punjenje, tj. električni napon. U prošlosti je postojalo nekoliko javnih prijevoznika, koji su koristili ovaj tip električnog autobusa.
Prvi je bio razvijen 1940-te u Švicarskoj, koji je koristio autobus sa kotačem zamašnjakom od 3,000 okretaja u minuti. Kad je bio potpuno napunjen, gyrobus je mogao putovati do 6km na ravnom terenu brzinama do 50, pa i 60 km/h. Punjenje kotača zamašnjaka je trajalo 30 sekundi i 3 minute. U pokušaja smanjivanja toga vremena, napon stanice za punjenje je povećan sa 380 volti na 500 volti. Potpuno popunjen Gyrobus je mogao prijeći 6 kilometara po punjenu, ali se u pravilu svakih 4 km nalazila stanica za punjenje. Trošenje sustava je bilo neminovno, zbog velike potrebe za energijom. Procjenjeno je kako je bilo potrebno 3.4 kWh/km po gyrobusu, što je bilo preskupo, te je 1959 zatvorena linija.
Nedostatak je i težina. Gyrobus za 20 Osoba i predviđen za 20 km treba masu zamašnjaka od 1,5 t, kako bi se spremilo oko 9,15 kWh. Kotač zamašnjak u vrtnji osim toga treba posebne mjere predostrožnosti. Brzina ophoda kotača promjera 1,6 m promjera kod 3000 okretaja u minuti iznosi oko 900 km/h. Kućište kotača zamašnjaka se mora isprazniti, tj. stvoriti vakuum, kako bi se smanjilo trenje zraka koje dovodi do gubitka energije. Sve ove mjere povećavaju težinu oko 3 tone naspram uobičajenih dizelskim vozila.
Baterijski pogonjen autobus
Baterijski pogonjen autobus je vozilo, koje koristi kemijsku energiju, koja je pohranjena u punjivim poljima spojenih baterija. Baterija mora biti velikog kapaciteta. Zato se koristi kombinacija baterije i kondenzatora naziva "electrochemical double layer capacitors", "EDLCs", "ultracapacitor" tj. "supercapacitor". Od ovoga vozila postoje prototip-ovi.
Solarno pogonjen autobus
Autobus, koji radi na sunčev pogon. Zasad postoji samo prototip.
Vodikove ćelije
Autobusi na vodikove ćelije električnu struju dobivaju kemijskom reakcijom oksidansa, koji reagira u prisutnosti elektrolita. I ovi autobusi su još u fazi prototipa.
Le fatiche di Ercole
Le fatiche de Ercole, u međunarodnoj distribuciji poznat i pod naslovom Hercules, je italijanski fantastično-pustolovni film snimljen 1958. u režiji Pietra Francisija. Temelji se na drevnim grčkim mitovima, a naslovni protagonist, čiji lik tumači američki bilder Steve Reeves, je polubog i heroj Heraklo. Radnja prikazuje kako, u nastojanju da osvoji ruku princeze Jole od Jolka (čiji lik tumači Sylva Kosczina), pristaje na ponudu kralja Pelije (čiji lik tumači Ivo Garrani) da dobavi Zlatno runo, te se u svrhu priključi Argonautima. Scenarij je u mnogo čemu skrenuo s klasičnih mitoloških predložaka, odnosno koristio motive različitih mitova i miješao njihove likove. Publika je, međutim, bila daleko više impresionirana scenama u kojima mišićavi i oskudno odjeveni Reeves u naponu snage sudjeluje u dojmljivim akcijskim scenama. Film je doživio veliki komercijalni uspjeh, uključujući SAD gdje je potakao izdavanje istoimenog stripa u izdanju Dell Comics. Sljedeće je godine snimljen nastavak pod naslovom Ercole e la regina di Lidia gdje su Reeves i Koscina ponovili svoje uloge. Uspjeh Le fatiche de Ercole je potakao brojne druge italijanske filmaše da počnu snimati niskobudžetne pseudohistorijske i historijske filmove s radnjom smještenom u Stari vijek i grčko-rimski svijet, odnosno pokrenuo specifičan žanr tzv. mačeva i sandala ili peplum.
Seget (Umag)
Seget (talijanski Seghetto [seˈɡetto]), naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Umaga, Istarska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 190 stanovnika te 60 obiteljskih kućanstava.
Pontevecchio
Pontevecchio ima više značenja:
HMG-CoA reduktaza
HMG-CoA reduktaza (3-hidroksi-3-metil-glutaril-CoA reduktaza, HMGCR) je enzim koji ograničava brzinu mevalonatnog puta, metaboličkog puta koji proizvodi holesterol i druge izoprenoide. Normalno je u ćelijama sisara ovaj enzim supresovan holesterolom koji potiče iz internalizacije i degradacije lipoproteina niske gustine (LDL) putem LDL receptora, kao i oksidovanim vrstama holesterola. Kompetitivni inhibitori reduktaze indukuju izražavanje LDL receptora u jeri, čime se povećava katabolizam LDL-a u plazmi, te se snižava koncentracija holesterola u plazmi, što je važna odrednica ateroskleroze.
Ovaj enzim je biološka meta široko dostupnih lekova za snižavanje nivoa holesterola, kolektivno poznatih kao statini. HMG-CoA reduktaza ze vezana za membranu endoplazmatičnog retikuluma, i dugo se mislilo da ima sedam transmembranskih domena, sa aktivnim mestom lociranim na njenom dugačkom karboksilnom domenu u citozolu. Nedavni nalazi su pokazali da sadrži osam transmembranskih domena.
De Excidio et Conquestu Britanniae
De Excidio et Conquestu Britanniae (prevedeno s latinskog: Na ruševinama osvojene Britanije) je manuskript britskog monaha iz 6. vijeka Gildasa (umro oko 570.) jedan od rijetkih izvora za historiju Post-rimske Britanije. Gildasov manuskript odštampao i izdao Polidoro Virgili 1525. iz Urbina.
Karakteristike
To je jedina postojeća historija Kelta iz tog vremena i jedina onovremena britska verzija događaja od Rimskog osvajanja Britanije do njegovog doba. Gildas zapravo čezne za vremenima mira i reda - zlatnim vremenima kada je Rim vladao Britanijom, on kritizira tadašnje britske vladare; Cuneglasa, Constantina iz Devona, Aureliusa Caninusa, Maelgwn Gwynedda i Vortiporiusa iz Dyfeda zbog tiranije i ludosti.
Gildas u svom dijelu zapravo proklinje anarhiju koja je snašla Post-rimsku Britaniju.
Hercegovačka radiotelevizija Mostar
Hercegovačka radiotelevizija Mostar, također poznata i kao HTV Mostar, je bila televizijska stanica sa sjedištem u Mostaru koja je od 1998. do 2011. emitirala program na hrvatskom jeziku.
Guanajuato, Altamira
Guanajuato je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Altamira.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Ruffella, Macerata
Ruffella je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 745 m.
Lincoln County, Nebraska
je okrug u američkoj saveznoj državi Nebraska.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 36.288, što je 1.656 (4,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kosmos-208
Kosmos-208 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Al Masawd, Hajjah
Al Masawd je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 531 m.
Damaskin Grdanički
Damaskin (svetovno Dragutin Grdanički, Leskovac, 20. jun 1892 — Beograd, 7. oktobar 1969) je bio mitropolit i episkop Srpske pravoslavne crkve.
Svetovni život
Damaskin (svetovno, Dragutin Grdanički) rođen je u Leskovcu 1892. godine. Posle zadršene osnovne škole upisao oe u devetorazrednu Bogosloviju svetoga Save u Beogradu i završio je 1912. Istovremeno je pohađao i Muzičku školu u Beogradu. Posle završene bogoslovije predavao je muziku u Prvoj kragujevačkoj gimnaziji, a potom se upisao na Duhovnu akademiju u Petrogradu.
Monaški život
Pre polaska u Rusiju zamonašio ga je u manastiru Rakovici sinđel Platon (Jovanović), potonji episkop banjalučki, a mitropolit Dimitrije rukopoložio ga je u čin jerođakona. Duhovnu akademiju završio je sa stepenom kandidata bogoslovlja 1917. godine. Potom je završio Filozofski fakultet u Frajburgu u Švajcarskoj, gde je promonisan za doktora filozofije.
Za vreme Prvog svetskog rata bio je u Oksfordu paroh i veroučitelj našoj izbegličkoj koloniji, a izvesno vreme i vojni sveštenik Druge dobrovoljačke divizije u Rusiji. Od 1918. godine nalazio se položaju profesora Bogoslovije svetoga Save u Engleskoj, Beogradu i Sremskim Karlovcima. Od 1922. do 1923. sinđel Damaskin je bio na položaju prvog sekretara Srpske patrijaršije, a septembra 1924. izabran je za docenta Bogoslovskog fakulteta u Beogradu. Na ovom položaju ga je zatekao izbor za episkopa mukačevsko-prjaševskog novoosnovane Pravoslavne crkve čeških zemalja i Slovačke 1931.
Episkopsko zvanje
U Eparhiji mukačevsko-prjaševskoj episkop Damaskin je vratio svu inteligenciju iz unijatstva u pravoslavlje, doneo Ustav eparhije, podigao veći broj hramova, uputio na školovanje u srpske bogoslovske škole zavidan broj svešteničkih kandidata i podigao u Mukačevu zgradu episkopije.
Po svome pristanku episkop Damaskin premešten je 1938. na katedru Eparhije američko-kanadske. Iako se u Americi nije dugo zadržao, episkop Damaskin je ovde „zaorao duboku brazdu“. Najveću pažnju posvetio je crkvenoj prosveti uopšte, a posebno nedeljnim crkvenim školama. Za njegovo vreme je Crkveno-narodni sabor dopunio Eparhijski ustav, donet za vreme episkopa Mardarija. Po svome pristanku izabran je za episkopa banatskog 1939. godine.