cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kevelaer
Kevelaer je grad u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Klefe. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 28.296 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5154032, NUTS (DEA1B) i LOCODE (DE KEV) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Klefe Kevelaer se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Klefe. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 20 metara. Površina opštine iznosi 100,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 28.296 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 282 stanovnika/km².
Zmajevo
Zmajevo je naselje u Vojvodini, odnosno Srbiji koje administrativno pripada opštini Vrbas u Južnobačkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 3926 stanovnika.
East Millinocket, Maine
Ist Malinokit je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mejn.
Zmajevo
Demografija
U naselju Zmajevo živi 4361 stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,2 godina (37,3 kod muškaraca i 41,1 kod žena).
East Millinocket, Maine
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.567, što je 134 (-7,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Aosta
Aosta (francuski: Aoste) je glavni grad autonomne regije Valle d'Aoste u Italiji. Grad je 2012. imao 34.657 stanovnika.
Geografija
Aosta leži u istoimenoj Aostanskoj dolini na sjeverozapadu Italije, na ušću rijeka Buthiera i Dora Baltee. Smještena je na raskršću puteva koji vode prema alpskim prijevojima Malom i Velikom Svetom Bernardu te tunelu Mont Blanc. Udaljena je 114 km sjeverozapadno od Torina.
Historija
mini|lijevo|250px| Porta Pretoria Aosta je bila čvrsto uporište Salassa, keltskog plemena kojeg su Rimljani pokorili 25. pne. Rimski car August već slijedeće 24. pne. osnovao je novi grad Augusta Praetoria. Od 5. vijeka Aosta je sjedište dijeceze i centar Aostanske doline, a 1945. postala je regionalni administrativni centar. Aosta je bila rodno mjesto sv. Anselma (1033/1034–1109), nadbiskupa Canterburyja.
Privreda i transport
Aosta je trgovački centar svoje regije, s dobro razvijenom metalurškom industrijom.
Estes Park, Colorado
Estiz Park je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.858, što je 445 (8,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Beynat
Bena je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Limuzan, u departmanu Korez.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 1.068, a gustina naseljenosti je iznosila 31 stanovnika/km².
Poljoprivreda u Kini
mini|250px|Poljoprivredne regije kopnene Kine [[1986.]] mini|250px|Poljoprivrednik iz etničke manjine [[Hani (narod)|Hani, poznate po rižnim terasama u Okrugu Yanyang u Yunnanu]] Poljoprivreda u Kini predstavlja važan ekonomski sektor u kome je zaposleno preko 300,000.000 poljoprivrednika. Kina je prva zemlja po poljorpivrednoj proizvodnji u svijetu, pri čemu su najvažniji proizvodi riža, pšenica, krumpir, sirak, kikiriki, čaj, proso, ječam, pamuk, lan, svinjetina i riba.
Iako je poljoprivredna proizvodnja Kine najveća na svijetu, samo 15% njene kopnene površine je obradivo. Kineske obradive površine, koje čine 10% ukupne obradive površine u svijetu, hrane 20% svjetskog stanovništva. Od tih 1,400.000 km² obradive površine, samo oko 1,2% (116,580 km²) se može trajno obrađivati, a 525.800 km² je navodnjavano. Zemlja je podijeljena na otprilike 200 domaćinstava, od čega u prosjeku svako ima samo 0,65 hektara (1,6 akri).
Ograničene poljoprivredne površine u Kini su bile stalni problem kroz historiju, odnosno uzrokovale kronične nestašice hrane. Dok je produktivnost poljoprivrednih površina kroz vrijeme narasla, pokušaji da ih se proširi na zapad i sjever su imali ograničenog uspjeha, jer je tamošnja zemlja izložena sušoj i hladnijoj klimi nego istok. Od 1950-ih su poljoprivredne površine i pod pritiskom potrebe da se zemljište koristi za industrijska postrojenja i gradska naselja.
Chualar, California
Chualar je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,190 stanovnika.
Ibodutant
Ibodutant je kandidat leka za upalnu bolest creva, koji je razvila Menarini grupa.
Metod dejstva
Ibodutant selektivno blokira tahikininski receptor NK2. Blokada je praktično kompletna na nanomolarnim koncentracijama.
Siringaldehid
Siringaldehid je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 182,173 Da.
Acetilksilanska estaraza
Acetilksilanska estaraza (, Acetylxylan esterase) je enzim sa sistematskim imenom acetilksilan esteraza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim katalizuje hidrolizu acetil grupa iz polimernih ksilana, acetilisane ksiloze, acetilisane glukoze, alfa-naftil acetata i p-nitrofenil acetata.
Monticello, Padova
Monticello je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 140 m.
Bijele Zemlje
Bijele Zemlje (talijanski Terre Bianche [ˈtɛrre ˈbjaŋke]), naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Grožnjan, Istarska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 90 stanovnika te 30 obiteljskih kućanstava.
UDP-arabinozna 4-epimeraza
UDP-arabinozna 4-epimeraza (, uridin difosfoarabinozna epimeraza, UDP arabinozna epimeraza, uridin 5'-difosfat-D-ksilozna 4-epimeraza, UDP-D-ksilozna 4-epimeraza) je enzim sa sistematskim imenom UDP-L-arabinoza 4-epimeraza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Lista epizoda I, Claudius
Dolje je naveden popis epizoda britanske TV-serije I, Claudius koji sadrži broj, naziv epizode, originalni datum emitiranja te kratak sadržaj.
Barnes, Kansas
Barns je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 159, što je 7 (4,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bitka na Margu
Bitka na Margu se odigrala u julu 285. u provinciji Meziji između trupa rimskog cara Karina na jednoj, i njegovog suparnika Dioklecijana na drugoj strani. Krajem prethodne godine se Dioklecijan proglasio carem u Maloj Aziji nakon tajanstvene smrti Karinovog brata i suvladara Numerijana. Karin nije mogao odmah intervenirati, jer je bio zauzet gušenjem pobune još jednog uzurpatora Sabina Julijana, a što je Dioklecijanu omogućilo da sa vojskom prodre na Balkan. Do okršaja je došlo na rijeci Marg (Margus, današnja Morava). U bitci je na Dioklecijanovu stranu prebjegao Karinov pretorijanski prefekt po imenu Aristobul, a sam Karin je poginuo. Time je Dioklecijan sebe potvrdio za cara i stekao preduvjete za opsežne vojne i administrativne reforme kojim će se u Carstvu uvesti novo uređenje poznato kao dominat.
Ibandronska kiselina
Ibandronska kiselina (INN) ili natrijum ibandronat (USAN), koja se prodaje pod trgovačkim imenima Boniva, Alvodronic, Bondronat i Bonviva, je potentan bisfosfonatski lek koji se koristi u prevenciji i tretmanu osteoporoze.
On se isto tako može koristiti u tretmanu hiperkalcemije (povišenog nivoa kalcijuma u krvi). Ovaj lek proizvode i prodaju GlaksoSmitKlajn i Roche Laboratories. Globalna prodaja 2008. godine je bila 1.1B CHF ($1.0B USD po 01/01/2009 kursu).
Indikacije
Ibandronat je jedan od tretmana za prevenciju osteoporoze kod post-menopauznih žena. Muškarci ne trebaju da koriste ibandronat. Jedan od retkih izuzetaka je kad oni učestvuju u kliničkim ispitivanjima. U maju 2003, FDA je odobrila upotrebu ibandronata kao dnevni, 2.50 mg doze, tretman za post-menopauznu osteoporozu. Ovo odobrenje je bazirano na trogodišnjem, slučajnim, dvostruko-slepom, placebom-kontrolisanom ispitivanju 2,946 žena obolelih od post-menopauzne osteoporoze. Participantima je davan placebo ili oralna ibandronat doza (2.50 mg), ili naizmenično (20 mg svaki drugi dan u 12 doza na početku svakog tromesečnog intervala). Svaki participant je još dobijao dnevne oralne doze od 500 mg kalcijuma i 400 IUs vitamina D. Na kraju studije ustanovljeno je da su obe doze značajno smanjile rizik pojave novih kičmenih fraktura, za 50-52%, u poređenju sa efektom placebo leka.
Kierspe
Kirspe je grad u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 15 opštinskih središta okruga Merkiš. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 17.605 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5962028, NUTS (DEA58) i LOCODE (DE KSE) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Merkiš Kirspe se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Merkiš. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 395 metara. Površina opštine iznosi 71,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 17.605 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 246 stanovnika/km².
Letovi smrti
Letovi smrti (španjolski: vuelos de la muerte, arapskiرحلات الموت, francuski:vols de mort) bili su oblik prisilnog nestanka rutinski prakticiran tokom argentinskog "prljavog rata", koje je započeo admiral Luis Maria Mendía. Žrtve letova smrti bivale su prvo drogirane do tromosti, ukrcane nepokretne u zrakoplov ili helikoptera, skinute do gola i bacane u Rio de la Plata ili Atlantski ocean gdje bi se utopile. Izvansudska ubojstva slična argentinskim letovima smrti, događala su se tokom Bitke za Alžir 1957. i drugih sukoba.
Alžir (grad)
Alžir ili Algir (arapski: ولاية الجزائر, Medinat al-Džaz'ir, ili skraćeno دزاير‎ Al-Džaz'ir; francuski: Alger, turski: Cezajir) je najveći i glavni grad države Alžir.
Letovi smrti
Letovi smrti tokom prljavog rata u Argentini
Kao dodatni izopačenost, žrtve su ponekad načinjene da plešu od radosti u slavljenju slobode za koju im je rečeno ih očekuje. U ranijem intervjuu, godine 1996., Scilingo je rekao, "Njima je svirana glazba uživo i plesali su od radosti, jer su trebali biti prebačeni na jug. [...] Nakon toga, rečeno im je da moraju biti cijepiti zbog prijevoza te im je ubrizgavana sa pentotal. Ubrzo nakon toga, postali su jako pospani, a tada smo ih ukcali na kamione i krenuli na uzletište. "
Alžir (grad)
Danas je Alžir je kulturno središte sjeverne Afrike, njegov Univerzitet osnovan 1909., danas ima 7 fakulteta; pravni, medicinski, farmaceutski, ekonomski, politoški, islamski i filozofski. Unutar univerziteta djeluju i brojne naučne ustanove; astronomski, meteorološki i geofizički opservatorij; geografski institut, instituti za istraživanje Sahare i za orijentalne znanosti i islam, univerzitetska biblioteka (sa 800 000 knjiga ) i muzej.
Letovi smrti
Letovi smrti tokom prljavog rata u Argentini
Scilingo kaže da argentinska mornarica "još uvijek skriva ono što se dogodilo za vrijeme prljavog rata". U svibnju 2010, Španjolska je izručila u Argentinu pilota Julio Alberta Pocha. Pocha, koji je rođen 1952, uhićen je u Valenciji, Španjolska, 23. rujna 2009., te je bio tražen u Argentini zbog navodnog sudjelovanja kao pilot u letovima smrti. U prosincu 2010. argentinski sudac je odbacio sve optužbe protiv Pocha zbog nedostatka dokaza i naložio njegovo puštanje tokom daljnje istrage. U studenom 2011. istražni sudac je optužio Pocha zbog njegove uloge u nestanku 41 ljudi, i naredio mu zadržavanje bez jamčevine.
Alžir (grad)
Historija
Današnji Alžir, osnovao je 944. Bulogin ibn Ziri, osnivač berberske dinastije Zirid - Sanhadža. Njihovu vladavinu dokinuo je 1148. Roger II od Sicilije koji nije dugo vladao jer su ga već 1159. zauzeli Almohadi, i vladali njime sve do 13. vijeka, kad je njime zavladao Abd el Vadid sultan iz Tlemsena. Iako je formalno bio pod Sultanatom Tlemsen, grad Alžir imao je veliku samostalnost i vlastitog emira, ali u sjeni Orana koji je tad bio glavna luka i sjedište moći Abd el Vadida. thumb|left|360px|Pogled na luku Alžira sa Bulevarom Che Guevara, u prvom planu i Kazbom iznad njega Početkom 1302. poluotok Penon koji zatvara luku, zauzeli su Španjolci. Od tad je počela trgovačka aktivnost između Alžira i Španjolske, ali je samo naselje i nadalje ostalo malo i beznačajno, sve dok se u njega nisu naselili brojni prognani Mauri iz Španjolske, krajem 15. vijeka. Španjolci su 1510. poduzeli veliku ofenzivu na obalu Alžira i zauzeli obalne gradove, željevši tako spriječiti gusarsku aktivnost, a na poluotoku Penon izgradili utvrdu. thumb|desno|270px|Kolonijalni dio grada Alžira
Grad za osmanske vlasti
Tadašnji vladar Alžira, - emir Selim bin Teumi, pozvao je 1516., poznate osmanske gusare braću Oruča i Hajrudina Barbarosu u pomoć da se izbaci Španjolce iz svojih gradova. Oruč se odazvao molbi i došao u Alžir, i 1516. zauzeo grad, ali je istovremeno dao pogubiti Selima, zatim je poduzeo veliku kampanju da istjera Španjolce iz svih obalnih gradova. Oruč je poginuo već slijedeće godine 1517. u borbi protiv Španjolaca prilikom zauzimanja Tlemcena 1517. Njega je naslijedio brat Hajrudin Barbarosa koji je nakratko izgubio grad 1524., ali ga je ponovno zauzeo 1529. Hajrudin je pretvorio Alžir u pašaluk, a kasnije ga transformirao u Begluk Alžir, a zatim formalno pozvao sultana Sulejmana Veličanstvenog da prihvati suverenitet nad Alžirom i pripoji ga Osmanskom Carstvu. Kako se Alžir nalazio na rubu carstva, i izvan kontrole Visoke Porte, Hajrudin Barbarosa obnovio je gusarsku aktivnost, koja je od tad postala glavna privredna aktivnost obalnih gradova i sjedište Berberskih korsara koji su dobra tri vijeka ugrožavali plovidbu po tom dijelu Mediterana.
Za vrijeme osmanske vlasti grad Alžir bio je opasan zidinama sa svih strana, uključujući pojas uz obalu. U grad su vodila pet vrata, iz kojih su ceste vodile u centar koje je tad bio kod Džamije Ketšava. Grad je dobio citadelu 1556., tadašnja glavna ulica išla je od sjevera prema jugu i dijelila je grad na dva dijela; Gornji grad (al-Gabal, ili Planina) koji se sastojao od pedesetak malih mahala različitih etničkih zajednica (Andaluzijaca, Židova, Mauaraca i lokalnih Kabila, i Donji grad (al Vata, ili ravnica) koji je bio administrativno, vojno i trgovačko središte grada, u kojem su uglavnom stanovali turski dostojanstvenici i ljudi iz više klase.
Letovi smrti
Alžir
Letovi smrti su korišteni tokom alžirskog rata od strane francuskih padobranaca iz 10. padobranske divizije pod Jacquesom Massuom tokom bitke za Alžir. Nakon što je otkriveno da su leševi ponekad izranjali na površinu, krvnici su počeli vezivati dodavati betonske blokove na noge svojih žrtava. Ove žrtve postale su poznate kao "Bigeardovi škampi" ("crevettes Bigeard"), po jednom od od zapovjednika padobranaca, Marcelu Bigeardu.
Alžir (grad)
Grad za francuske kolonijalne vlasti
Od 1815. do 1962. historija grada duboko je povezana sa historijim tadašnje metropole iz koje se vladalo Francuskom. Casus belli za napad na Alžir, bila je uvreda francuskog konzula, kojeg je dej - tadašnji osmanski upravitelj Alžira, udario muholovkom, naljućen izjavom konzula da francuska vlada ne želi platiti velika dugovanja dvojici alžirskih trgovaca. Zbog tog je francuska vojska pod zapovjedništvom grofa Louisa-Augusta-Victora de Bourmonta napala grad 4. jula 1830. a već sljedeći dan grad je kapitulirao. Od tad je Alžir postao glavni grad kolonije Francuski Alžir.
Letovi smrti
Malgaški ustanak
Tokom malgaškog ustanka godine 1947, u Mananjary ubijeno je stotine Madagaskaraca među kojima 18 žena i skupina zatvorenika bačena iz zrakoplova.
Chula Vista, California
Chula Vista je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 243.916 stanovnika.
Alžir (grad)
Grad za francuske kolonijalne vlasti
Na početku 20. vijeka većina stanovnika grada, bili su Evropljani (manje više Francuzi). Tokom 1930-ih godina, grad je postao čuven zbog arhitekta Le Corbusiera koji je izradio gomilu urbanističkih rješenja za potpuni redizajn kolonijalnog grada. Le Corbusier je bio vrlo kritičan prema onom što je zatekao i vidio u Alžiru, opisujućiEvropski dio grada kao "ništa, osim pucalih zidova i devastirane prirode". Bio je i vrlo kritičan prema velikoj razlici u životnom standardu između evropskih i afričkih stanovnika grada, to stanje je opisao riječima civilizirani žive kao štakori po rupama, dok barbari' žive u samoći i blagostanju. Od njegovih ambicioznih rješenja, malo tog je izvedeno jer ih je tadašnja kolonijalna administracija ignorirala.
Za vrijeme Drugog svjetskog rata Alžir je bio posljednji veći grad koji su Saveznici zauzeli 9. novembra 1942. nakon pomorskog desanta na Maroko, iz kojeg je organizirano slamanje romelovih jedinica u Tunisu i potpuno oslobođenje Afrike od Osovinskih sila.
Od stjecanja nezavisnosti 1962. Alžir je ispočetka izgubio dobar dio dotadašnjih stanovnika, - koji su se iselili u Francusku, ali je slijedećih dekada počeo enormo rasti, tako da danas u njemu živi 10 % stanovnika zemlje, pretpostavlja se da danas u širem prostoru grada živi 5 000 000 ljudi.
Alžir je bio domaćin Sveafričkih igara održanih 1978. i 2007., a 2007. bio je afrički grad kulture.
Geografske karakteristike
Grad se smjestio amfitreatalno oko zapadnog dijela istoimenog zaljeva na Sredozemnog mora, stari dio grada leži po brežuljcima (122 m) gore Mont Plaisant (300 m), dijelu masiva Atlas, koji se proteže paralelno sa obalom.
Stari orijentalni gusto naseljeni dio grada, zvan Kazba karakteriziraju strme, uske ulice, nadsvođena stubišta i brojna muslimanska groblja, od kojih je najpoznatije El Ketar. Zbog historijskih i estetskih kriterija je Kazba 1992. uvrštena na UNESCO-vu listu Svjetske baštine. Novi dio modernog grada sa širokim bulevarima, palačama i parkovima, izgrađen je u 19. vijeku za vrijeme francuske kolonijalne]] uprave (1830.-1962).
Klimatske karakteristike
Alžir ima tipičnu sredozemnu klimu s toplim suhim ljetima i hladnim vlažnim zimama. Prosječna godišnja temperatura iznosi 18,2 °C. Najtopliji mjesec je august s prosječnom temperaturom od 25,2 °C, dok su najhladniji januar i februar s prosječnom vrijednošću od 12,2 do 12,6 °C. Vjetar s mora donosi osvježenje ljeti, a zimi su česte bure s dosta kiše. Grad je 9. novembra 2001. pogodilo jako nevrijeme, tad je stradalo 672 stanovnika, a 1500 porodica je ostalo bez krova nad glavom. Prosječna godišnja količina padalina je 764 milimetara. Najviše kiše padne između novembra i februara.
Javni transport
Grad je dobro povezan sa svim većim gradovima sjeverne Afrike]], još od kolonijalnih vremena kad je izgrađena mreža željeznička mreža prema Tunisu i Maroku.
Privreda
Alžir je veliki industrijski i bankarski centar zemlje, sa brojnim tvornicama prehrambene, kemijske i petrokemijske industrije i velikim brodogradilištem. Njegova burza ima solidan promet i vrijedi 60 miliona eura. Luka Alžir ubraja se među najveće i najbolje opremljene luke sjeverne Afrike.
Gradovi prijatelji
Alžir ima ugovore o prijateljstvu sa slijedećim gradovima:
Vanjske veze
Grad Alžir
Cier-de-Rivière
Sjer de Rivjer je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Sen Godan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 250 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 26 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,26 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 490 metara (maksimalnoj 719 m, a minimalnoj 412 m).
Bora Bora
thumb|300px|Planina Otemanu (ostrvo Bora Bora)
Bora Bora (-16.44444°N, -151.75139°W) je ostrvo iz grupe Ostrva Zavetrine koja spada u Društvena ostrva Francuske Polinezije. Ostrvo se nalazi na 260 kilometara od glavnog grada Papeetea. Bora Bora je okruženo lagunom i koralnim grebenom. U sredini ostrva se nalaze ostaci nekadašnjeg vulkana u obliku dva vrha - Mount Pahia i Mount Otemanu - koji dosežu visinu od 727 metara.
Godine 2000. broj stanovnika je iznosio oko 4.000 ljudi. Glavno naselje, Vaitape, je na zapadnom delu ostrva.
Ime Bora Bora je nastalo iz tahićanskog jezika i označava „prvo rođenje“. Ime se izvorno izgovara „Pora Pora“.
Ishrana na ostrvu je ograničena na morska i kokosova jela.
Istorija
Ostrvo prvi put naseljavaju Polinežani u 4. veku. Nakon otkrivanja, prvi koji je organizovao putovanje Evropljana na ostrvo 1777. je bio moreplovac Džejms Kuk.
Drugi svetski rat
Avionska pista izgrađena tokom rata je prva u Francuskoj Polineziji. To je sada međunarodni aerodrom. Pored njega, u Francuskoj polineziji, se nalazi i aerodrom u Papeeteu na Tahitiju izgrađen 1962. godine. Aerodrom na Bori Bori ne može da primi velike avione.
Danas
thumb|300px|Plaža Pearl Danas ostrvo uglavnom zavisi od turizma. Najčešće ga posećuju američki, japanski i evropski turisti koji dolaze u ovu turističku destinaciju zbog prelepe prirode i predivnih plaža.
Air Tahiti dnevno organizuje pet do šest letova ka Papeeteu.
Javni prevoz je slabijeg intenziteta. Saobraćaju uglavnom autobusi na otprilike svakih sat vremena. Preporučljivo prevozno sredstvo za turiste je bicikl ukoliko hotel ne organizuje prevoz. Mogu se i iznajmiti električni automobili u Vaitapeu.
thumb|Francuska fregata Floreal
Bora Bora je poznata po ronjenju u koralnom grebenu. Veliki broj ajkula se može videti u vodi. Postoje dva ronilačka operatora. Mnogi instruktori organizuju ekskurzije hranjenja ajkula.
Ibogain
Ibogain je halucinogen koji je zabranjen u nekim zemljama, dok se u drugima koristi za lečenje zavisnosti od opijata, metamfetamina i drugih lekova. U razvoju su derivati ibogaina bez halucinogenih svojstava.
Psihoaktivni efekti
U dozama od oko 1-2 mg/kg telesne težine, ibogain ima blago stimulacione efekte. Doze od 4 mg/kg ili više mogu da uzrokuju “snu-slične” vizuelne faze, nakon čega sledi faza introspekcije. Terapeutske doze su tipično 10 mg/kg za psihoterapijsku upotrebu, i 15 mg/kg za prekid zavisnosti.
Bagaudi
Na temelju relativno oskudnih rimskih izvora, moderni historičari su zaključili da su se bagaudi pojavili u zabačenim i manje romaniziranim područjima Galije i Hispanije, i to prvenstveno kao reakcija na naglo osiromašenje izazvano krizom 3. vijeka, odnosno pokušaje lokalnih vlasti da se na račun dotle slobodnih seljaka uspostavi proto-feudalizam. Vjeruje se da su se seljacima pridružili i dezerteri iz rimske vojske kao i osiromašeni pripadnici lokalne aristokracije. Najdetaljniji podaci o baguadima potiču iz 284-285. kada je jedan njihov ustanak ugušen u blizini Lugdunuma. Nakon toga se nekoliko puta spominju sredinom 4. vijeka, početkom 5. vijeka u dolini Loare i sredinom 5. vijeka u Hispaniji, kada su se protiv preostalih rimskih naselja udružili sa svevskim kraljem Rehijarom.
„Bagauda“ je ovladala Galijom oko 300. n. e. To su bili slobodni seljaci i robovi, koji su, ozlojeđeni nedaćama koje su trpeli zbog stalnih obračuna između pretendenata na rimski carski presto, napustili vlastelinska imanja i naoružani ratarskim oruđima i ukradenim konjima, lutali zemljom u manjim grupama (odatle njihov naziv, „grupe boraca“). Pridružili su im se i žitelji gradova, a osnivali su samoupravne zajednice, u kojima su pravili i svoj metalni novac, s rečju „Nada“ ispisanom na licu, sami birali svoje vođe i organizovali sopstveni sudski sistem. Pošto ih je u direktnom sukobu porazio Maksimilijan, koji je delio carski presto sa Dioklecijanom, okrenuli su se „gerilskom“ ratovanju, da bi se početkom V veka vratili u punoj snazi, kada su postali meta uzastopnih vojnih pohoda. Godine 407. bili su glavni protagonisti „silovitog ustanka“. Car Konstantin ih je porazio u Armoriki (Bretanja). Tamo su „pobunjeni robovi i seljaci stvorili autonomnu ’državnu’ organizaciju, proterali predstavnike rimske vlasti, oduzeli vlastelinima posede, robovlasnike pretvorili u robove i (organizovali) sudski sistem i vojsku“. Uprkos brojnim pokušajima da se bagauda uguši, ona nikada nije bila potpuno poražena. Rimski carevi su morali da angažuju plemena „varvarskih“ došljaka da bi je savladali. Konstantin se obratio Vizigotima iz Španije i poklonio im velike posede u Galiji, u nadi da će ovi staviti bagaude pod kontrolu. U lov na bagaude bili su uključeni čak i Huni. Ali, bagaude opet srećemo udružene s Vizigotima i Alanima u borbi protiv Atiline najezde.
Vojvoda Xian od Jina
Vojvoda Xian od Jina (晋献公) bio je vladar drevne kineske države Jin u 7. vijeku pne. Bio je poznat po izuzetnoj brutalnosti prema svojim političkim neprijateljima. Za vrijeme njegove vladavine trupe Jina su osvojile teritoriju manjih država Geng (耿), Huo (霍) i Wei (魏). Njegovi službenici Zhao Su (赵夙) i Bi Wan (毕万) su nakon toga dobili upravu nad Gengom i Weijem, što je vijekovima kasnije dovelo do raspada države Jin. Nakon toga je Xian osvojio države Guo (虢) i Yu(虞) te je tako Jin postala najveća država u periodu Proljeća i Jeseni.
Vojvoda Xian od Jina je imao šest žena, od kojih je najviše volio Li Ji Li Ji (骊姬). Ona je pak htjela da njen sin Xi Qi (奚齐) postane nasljednik, s čime se Xian složio. Zbog toga je princ Shen Sheng (申生) izvršio samoubistvo. Njegova braća su na to pobjegla - Yi Wu (夷吾) u Liang (梁) i Chong Er(重耳) u Di (翟). Pet godina kasnije vojvoda Xian je umro. Uz pomoć trupa države Qin Chong Er se vratio u Jin i preuzeo vlast kao vojvoda Wen od Jina.
Port Washington, New York
Port Vošington je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 15.846, što je 631 (4,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
286
thumb|Car [[Carausius|Karauzije od Britanije]]
Godina 286. (CCLXXXVI) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Karina i Aurelija (ili, rjeđe, godina 1039. Ab urbe condita). Oznaka 286. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Galaktonolakton dehidrogenaza
Galaktonolakton dehidrogenaza (, L-galaktono-gama-laktonska dehidrogenaza, L-galaktono-gama-lakton:fericitohrom-c oksidoreduktaza, GLDHaza, GLDazae) je enzim sa sistematskim imenom L-galaktono-1,4-lakton:fericitohrom-c oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim katalizuje finalni korak biosinteze L-askorbnske kiseline kod viših biljki i kod skoro svih viših životinja izuzev primata i nekih ptica. Enzim je veoma specifičana za svoj supstrat L-galaktono-1,4-lakton, dok D-galaktono-gama-lakton, D-gulono-gama-lakton, L-gulono-gama-lakton, D-eritronski-gama-lakton, D-ksilonski-gama-lakton, L-manono-gama-lakton, D-galaktonat, D-glukuronat i D-glukonat nisu supstrati.
Königswinter
Kenigsvinter je grad u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 19 opštinskih središta okruga Rajn-Zig. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 41.057 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5382024, NUTS (DEA2C) i LOCODE (DE KOW) kod.
Aleksandrija
Aleksandrija (arapski: الإسكندرية /al-ʾIskandariyya, koptski: Rakotə, starogrčki: Αλεξάνδρεια) je grad od 5,107,530 stanovnika na sjeverozapadu Egipta u muhafazi Aleksandrija u kojoj je i administrativni centar.
Geografske karakteristike
Aleksandrija je najveća egipatska luka i drugi po veličini grad u Egiptu, grad se proteže na 32 kilometra na afričkoj obali Sredozemnog mora u sjevernom Egiptu. Grad je poznat po staroj i novoj Aleksandrijskoj knjižnici, te je važno industrijsko središte zbog naftovoda i plinovoda sa Sueza.
U antičko doba, grad je bio poznat po svom svjetioniku (jedno od sedam svjetskih čuda) i po knjižnici koja je bila najveća u to vrijeme. Podvodna arheološka istraživanja u aleksandrijskoj luci, otkrivaju da je prije dolaska Aleksandra ovdje postojao grad Rhakotis, za vrijeme dinastije Ptolemejevića.
Siringarezinol
Siringarezinol je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 418,437 Da.
Robert Graves
Robert fon Ranke Grejvs (24. jul, 1895. – 7. decembar, 1985.) bio je engleski pesnik, profesor i romanopisac. U svom dugom životu napisao je preko 140 knjiga. Bio je sin anglo-irskog pisca Alfreda Persivala Grejvsa i Amalije fon Ranke. Istoričar Leopold fon Ranke je bio stric njegove majke. Njegov brat je pisac Čarls Patrik Grejvs.
Aleksandrija
Povijest
Ime Aleksandrija dolazi od Aleksandra Velikog. Grad je kao sjedište Ptolemejevića, koji su tad vladali Egiptom, brzo postao jedan od najvećih gradova u helenističkom svijetu, po veličini i bogatstvu odmah iza Rima. Nakon što su islamski vladari u srednjem vijeku osnovali Kairo te ga proglasili glavnim gradom, važnost grada opada, te se do kasnog otomanskog razdoblja, grad pretvorio u malo ribarsko selo. Trenutno je grad najveća egipatska luka i važno industrijsko središte, gdje se obrađuje i proizvodi nafta, asfalt, pamuk, hrana, papir i plastika.
Königswinter
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rajn-Zig Kenigsvinter se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Rajn-Zig. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 100–460 metara. Površina opštine iznosi 76,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 41.057 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 539 stanovnika/km².
Robert Graves
Grejvs je sebe pre svega smatrao pesnikom. Njegove pesme, zajedno s inovativnim interpretacijom grčkih mitova, njegovi memoari iz Prvog svetskog rata, Zbogom svemu (Good-bye to All That) i njegova istorijska studija o pesničkoj inspiraciji Bela boginja (The White Goddess) se i danas neprestano objavljuju. Živeo je od pisanja popularnih romana kao što su Ja, Klaudije (I, Claudius), Zlatno runo (The Golden Fleece) i Grof Velizar (Count Belisarius). Bio je izvrstan prevodilac klasičnih rimskih grčkih tekstova; njegove verzije Svetonijevih Dvanaest careva i Apulejevog Zlatnog magarca ostale su popularne do danas zbog jasnog i zabavnog stila. Grejv je 1934. dobio Memorijalnu nagradu Džejmsa Tejta Bleka za Ja, Klaudije i Klaudije bog.
Aleksandrija
Osnutak grada
thumb|desno|260px|Sfinga napravljena od ružičastog granita za vrijeme dinastije Ptolemejevića Aleksandriju je osnovao Aleksandar Veliki oko 334. pne. (točan datum je predmet rasprava) kao mjesto imenom Ἀλεξάνδρεια (latinično: Aleksándreia). Aleksandrov glavni arhitekt bio je Dinokrat s Rodosa. Postoje mnoge legende o osnutku grada, od crtanja plana grada do borbe s morskim čudovištima.
Robert Graves
Rani život i prvi svetski rat
Rođen u Vimbldonu, Grejvs je svoje rano obrazovanje stekao u Nižoj školi Kophorn i na Kraljevskom koledžu u Vimbldonu, te u Školi Čarterhaus i dobio stipendiju za Sent Džon koledž, Oksford. U osvit prvog svetskog rata avgusta 1914 Grejvs se odmah prijavio u vojsku i raspoređen je u Kraljevske velške sterlce (RWF). Svoju prvu zbirku pesama, Preko mangala (Over the Brazier), objavio je 1916. Stekao je reputaciju ratnog pesnika, bio je jedan od prvih koji je pisao realistične pesme o iskustvu na frontu. U kasnijim godinama je izostavljao svoje ratne pesme iz svojih zbirki, jer su bile suviše očigledno 'deo ratne pesničke euforije'.
Teagen iz Megare
Suvremeni historičari vjeruju kako je Teagen na vlast došao inspiriran postupkom Kipsela koji je u susjednom Korintu bio svrgnu tradicionalnu aristokraciju.
Aleksandrija
Osnutak grada
Aleksandrija je zamijenila Naukratis kao grčko središte u Egiptu, te je povezivala Grčku s bogatom dolinom Nila. Grad je sagrađen iza otoka Fara na mjestu Rhakotisa, ribarskog i gusarskog naselja. Iza grada se nalazilo pet domorodačkih sela. Nekoliko mjeseci nakon osnutka grada, Aleksandar je otišao iz Egipta na istok, te se nikad nije vratio u grad. Njegov podkralj Kleomen nastavio je razvijati i širiti grad.
Teagen iz Megare
Za Teagena se također zna da je dao sagraditi fontanu koja se dan-danas može vidjeti u Megari.
Aristotel je za Teagena pisao kako je tiranin postao tako što je unajmio tjelohranitelja te da je pobio stoku bogatih građana kako bi stekao simpatije običnog naroda.
Aleksandrija
Osnutak grada
Legenda kaže da se Homer prikazao Aleksandru u snu u kojem je opisao otok u moru iza kojeg se nalazi plodna egipatska zemlja, a ime tog otoka bilo je Far.
Robert Graves
Rani život i prvi svetski rat
U Bici kod Some bio je tako teško ranjen da je jedva preživeo, čak je zvanično i objavljeno da je umro od rana. Postepeno se oporavio i ostatak rata je proveo u Engleskoj.
Jedan od najbližih Grejsovih prijatelja u to vreme bio je pesnik Sigfrid Sasun, koji je kao i Grejvs bio oficir RWF-a. Sasun se 1917. pobunio protiv rata i objavio jednu antiratnu izjavu. Plašeći se da Sasun ne bude izveden pred preki sud, Grejvs je intervenisao kod vojnih vlasti i ubedio ih da je Sasun preživeo šok od udara granate i da budu blagi prema njemu. Sasun je zbog toga poslat u Kreglokhart, vojnu bolnicu u blizini Edinburga na lečenje. I Grejvs je imao šok od granate, ili neurasteniju kako se ponekad nazivala, ali nikada od toga nije lečen. Grejvs se 1918. oženio sa Nensi Nikolson.
Posle ženidbe i završetka prvog svetskog rata Grejvs je nastavio studije na Sent Džon koledžu u Oksfordu. Kasnije je pokušao da zarađuje vodeći malu prodavnicu, ali je taj posao ubrzo propao. Godine 1926. dobio je mesto na Univerzitetu u Kairu, gde se preselio sa svojom ženom, decom i pesnikinjom Lorom Riding. Ubrzo se vratio u London, gde se posle burnih izliva emocija razveo od žene (Lora Riding je čak pokušala samoubistvo) i nastavio da živi s Lorom u mestašcu Deja na Majorci. Odatle su počeli da objavljuju kolumnu u u listu Sejzin Pres, osnovali su i uređivali časopis Epilog i napisali dve akademske studije: Pregled moderne poezije (A Survey of Modernist Poetry) (1927) i Pamflet protiv antologija (A Pamphlet Against Anthologies) (1928); oboje su imali velikog uticaja na modernu literarnu kritiku.
Književna karijera
Grejvs i Lora Riding su napustili Majorku 1939. na početku Španskog građanskog rata i preselili se u SAD u Nju Houp, Pensilvanija. Njihov burni odnos opisan je u knjizi Ričarda Persivala Grejvsa Godine s Lorom (Robert Graves: 1927-1940, The Years with Laura) i knjizi T.S. Metjusa Dobre karte (Jacks or Better) (1977), a bila je predloška i za knjigu Mirande Sejmur ''Leto '39. (The Summer of '39)'' (1998). Posle povratka u Englesku Grejvs je započeo vezu sa Beril Hodž, koja je tada bila žena Alena Hodža, njegovog saradnika na knjigama Dugi vikend (The Long Week-End) (1941) i Čitalac preko ramena (The Reader Over Your Shoulder) (1943; ponovo objavljena 1947. kao Upotreba i zloupotreba engleskog jezika (The Use and Abuse of the English Language).
Grejvs i njegova nova žena Beril su 1946. ponovo došli da žive u Deju na Majorki. Te godine objavio je i istorijski roman Kralj Isus (King Jesus). Godine 1948 objavio je kontroverznu knjigu Bela boginja (The White Goddess). Vratio se književnosti romanom Sedam dana na novom Kritu (Seven Days in New Crete) (1949), a 1953. objavio je Obnovljeno nazaretsko jevanđelje (The Nazarene Gospel Restored) sa Džošuom Podrom. Godine 1955. objavio je svoju interpretaciju Grčkih mitova, koja je postala najpopularnija knjiga o mitologiji, i koja, upkos kontroverznoj reputaciji među klasičnim filolozima - reputacija koja ne iznenađuje s obzirom na nekonvencionalnu prirode njegovih tumačenja i njegovog otvorenog i oštrog mišljenja o filološkim stručnjacima. Grejvs je 1956. objavio zbirku kratkih priča ''Katakrok! Mahom priče, mahom zabavne (Catacrok! Mostly Stories, Mostly Funny)''. Godine 1961. postao je profesor poezija na Oksfordu, gde je ostao do 1966.
Od šezdesetih godina 20. veka, Robert Grevs se redovno dopisivao da Spajkom Miliganom. Mnoga od ovih pisama su sakupljena u knjizi Dragi Roberte, Dragi Spajk (Dear Robert, Dear Spike).
Grejv se umro u decembru 1985. u devedestoj godini, posle duge bolesti i galopirajuće demencije. On i Beril su sahranjeni u malom crkvenom dvorištu na brdu u Deji, koje gleda na more sa severozapadne obale Majorke.
Grejvs je imao devetoro dece: Dženi, Dejvid, Ketrin (koja se udala za atomskog fizičara Kliforda Daltona) i Sem sa Nensi Nikolson, i Vilijem, Lusija (koja je prevodilac), Huan i Tomas sa Beril Grejvs.
Ostali mediji
Po romanu „Ja, Klaudije“ snimljena je vrlo popularna TV serija, koja je prikazivana i u Srbiji.
Grejvs je bio vrlo popularan u srpskom čitalištu. Njegova dela „Grčki mitovi“, „Ja, Klaudije“, „Zlatno runo“ imali su više izdanja na srpskom jeziku.
Aleksandrija
Razdoblje Ptolemejevića
U borbi za Aleksandrovo nasljedstvo, njegov general Ptolemej I. Soter donio je njegovo tijelo u Aleksandriju, gdje je ono postalo turistička atrakcija koja je privlačila mnoge putnike (uključujući Julija Cezara).
Najveći razvitak grada zabilježen je u ovo doba, kad su izgrađeni Heptastadion i glavne gradske četvrti. Grad je od uništenog Tira, prisvojio naslov trgovačkog središta između Europe i arapskog i indijskog istoka, te je za manje od jedne generacije postao veći od Kartage. Za samo jedno stoljeće, Aleksandrija je postala drugi najveći grad na svijetu (poslije Rima). Budući da je ovo bio slobodni grad, zadržao je svoj senat i za vrijeme vladavine Rimskog Carstva, čiju je pravnu funkciju vratio Septimije Sever, nakon što ju je nakratko oduzeo August.
Aleksandrija nije bila samo helenističko središte, nego je bila i grad s najbrojnijom židovskom populacijom na svijetu. Ovdje je napisana Septuaginta, tekst iz Hebrejske Biblije. Grad je imao vodeće grčko sveučilište u Aleksandrijskoj knjižnici. Rani Ptolemejevići vladali su gradom podijelivši ga na tri naroda: Grke, Židove i Egipćane. Zbog ovih podjela kasnije su izbili razni neredi, pogotovo za vrijeme Ptolemeja IV., koji je vladao od 221. do 204. pne. Vladavinu Ptolemeja VIII (od .do 116. pne.) obilježile su čistke i ratovi, te spletke kraljevih žena i sinova.
Rimska vladavina od 80. do 30. godine pne.
Službeno je grad, po volji Ptolemej XI Aleksandar došao pod rimsku upravu 80. pne., iako je bio pod rimskim utjecajem već više od sto godina. Julije Cezar napao je grad 47. pne. i udvarao se Kleopatri. Za njim je slijedio Marko Antonije, pa Oktavijan koji je u gradu postavio prefekta. Grad je tada postao jedna od važnih rimskih luka.
Aleksandrija u Egiptu kao rimskoj provinciji
Od pripajanja pa nadalje, Aleksandrija je ponovo zadobila svoj stari sjaj, najviše zbog upravljanja jednom od najvažnjih rimskih žitnica. Ovo je vjerojatno i razlog zašto je grad, August stavio izravno pod carsku upravu. 215. godine, car Karakala bio je u posjetu gradu te je zbog nekih uvredljivih satira, koje je stanovništvo uputilo njemu, naredio svojim trupama pokolj sve mladeži koja može nositi oružje. Ovo je rezultiralo masovnim pokoljem stanovništva.
Kasniji rimski period i pad Carstva
U ovo vrijeme Aleksandrija postaje jedno od središta kršćanske teologije i crkvene uprave. Usprkos jakoj poganskoj i arijanskoj zastupljenosti, Atanazije Aleksandrijski osniva Aleksandrijsku patrijarhiju koji ima veliki utjecaj u kršćanstvu kroz sljedeća dva stoljeća.
Povećavanjem domorodačkog utjecaja u dolini Nila, Aleksandrija je postupno postala otuđen grad koji je bio sve više i više odvojen od Egipta, što je rezultiralo padom trgovine, bogatstva i broja stanovništva.
U 4. vijeku, kršćanska progonstva pogana postala su sve žešća, uništeni su brojni hramovi i kipovi diljem Rimskog Carstva, zatvarane su knjižnice, te su poganski obredi postali kažnjivi smrću. 391. godine, car Teodozije I. Veliki naredio je rušenje svih poganskih hramova, s čime se složio i patrijarh Teofil Aleksandrijski. Po nekim teorijama u ovo je vrijeme srušena Aleksandrijska knjižnica i Serapeum. Žrtva ovih progona bila je i matematičarka i filozofkinja Hipatija.
Brucheum i židovske četvrti su opustošene u 5. vijeku, a glavni gradski spomenici, kao Muzej i Soma postali su ruševine. Gradski se život odvijao samo oko Serapeuma i Caesareuma, koji su postali kršćanske crkve. Četvrti Fara i Heptastadiuma ostale su naseljene i očuvane.
thumb|right|400px| Aleksandrija
Arapsko osvajanje
616. godine, grad je osvojio perzijski kralj Hozroje II. Iako je bizantski car Heraklije, vratio grad nekoliko godina kasnije, 640. godine, Arapi pod vodstvom generala Amr ibn al-Asa, osvajaju ga nakon četrnaestomjesečne opsade. Grad za to vrijeme nije dobivao pomoć iz Carigrada, budući da je Heraklije umro i da je novi car Konstantin III. imao samo 12 godina. Gubitke koje je grad pretrpio, Amr je opisao u svom pismu kalifu Omaru:
Srednjovjekovno razdoblje
Srednjovjekovno razdoblje grada još je uvijek predmet proučavanja. Prema srednjovjekovnim arapskim piscima, grad su napali križari u Petom križarskom ratu, Majmonid se ovdje nalazio za vrijeme svog povratka iz Kaira, a Saladin je ovdje osnovao vakuf. Dokumenti o ovom osnivanju, jedni od najstarijih tog tipa su nedavno otkriveni u gradskim arhivama Kaira. Mameluci su je osvojili 1206. da bi je držali sve do 1520. kada je osmanski sultan Selim I. osvojio mamelučku državu. Intenzivnim smnjenjem osmanske moći u 19. stoljeću Britanci od Egipta stvaraju protektorat.
Bibići
Bibići je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Svetvinčenat, Istarska županija.
Aleksandrija
Moderna povijest
U novom dobu, Aleksandrija nema značajnog proširenja, a tek je kasnije na ruševinama starog grada izgrađen novi, moderni grad. U srpnju 1882. godine Britanska kraljevska ratna mornarica bombardira i zauzima grad.
Zemljopis
thumb|220px|Aleksandrija iz svemira, ožujak 1990.
Izgled starog grada
Grčka Aleksandrija bila je podijeljena u tri djela:
Dvije glavne ulice, koje su bile svaka široka 60 metara, križale su se u središtu grada blizu Aleksandrovog mauzoleja. Danas se još mogu naći neki popločeni dijelovi ovih ulica, ali najbolje tragove starih ulica i kanala pronašli su 1899. godine njemački arheolozi izvan istočnih zidina.
Stara se Aleksandrija nalazila na samo malo širem području od otoka Fara, koji je s kopnom bio spojen molom dugačkim 1260 metara. Današnja četvrt Ras et-Tin predstavlja sve što je ostalo od starog otoka Fara na kojem se nalazio Svjetionik. Istočno od mola bila je Velika Luka, a zapadno luka Eunostos sa svojim nutarnjim bazenom Eunostos u kojem se danas nalazi moderna luka.
Stanovništvo
Sa 3,87 milijuna stanovnika (procjena iz 2006.) tj. 4,32 milijuna stanovnika u gradskoj aglomeraciji, ovo je drugi po veličini grad u sjevernoj Africi, te deseti u cijeloj Africi.
Razvoj stanovništva:
Zračne luke
Aleksandriju opslužuje El Nhouza zračna luka, koja se nalazi 7 km jugoistočno.
Drugi aleksandrijski aerodrom je Bourg El Arab koji se nalazi 25 km od središta grada. Taj aerodrom je u civilnoj upotrebi od 2003. godine, a prije se koristio za vojne svrhe, te još i danas na njemu postoji vojni dio.
Javni prijevoz
Proteže se od stanice Misr, do Abukira.
Citrus, California
Citrus je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 10,866 stanovnika.
Scialara, Foggia
Scialara je naselje u Italiji u provinciji Foggia, u regiji Apulija.
Juice
Juice na engleskom znači sok, a u srpskohrvatskom se ponekad koristi i kao ime za voćni sok. Također riječ juice može služiti kao naziv za:
U modernoj kulturi
U sportu
U informatici
Kasna rimska vojska
thumb|[[Tetrarsi: Car Dioklecijan i njegove tri carske kolege. Lijevo su Dioklecijan i Maksimijan dvojica Augusta (ko-careva); desnop su Galerije i Konstancije Klor, dva Cezara (zamjenika careva). Uočljive su "panonske" vunene kape koje su običavali (izvan borbe) nositi oficiri u kasnoj rimskoj vojsci pod uticajem Ilira i Tračana koji su dominirali njihovim vrhovima. Statua na Bazilici sv. Marka u Veneciji]]
Kasna rimska vojska je izraz kojim se označavaju oružane snage Rimskog Carstva od stupanja na prijestolje cara Dioklecijana godine 284. do konačne podjele Carstva na Zapadno i Istočno 395. Nekoliko decenija kasnije Zapadna vojska se raspala nakon kolapsa Zapadnog Carstva. teme i transformaciju u bizantsku vojsku u 7. vijeku. Izraz "kasna rimska vojska" se često koristi kako bi se označilo i istočnorimsku vojsku.
Aceh
thumb|desno|250px|Položaj Aceha u Indoneziji thumb|left|200px|Aceh Aceh (IPA izgovor:, izgovoren kao Ah-Cèh, s [e], umjesto [ei] na kraju; ili Ačeh, Aćeh i Aće) je specijalna teritorija (daerah istimewa) Indonezije, smješten na sjevernom dijelu otoka Sumatre. Njegovo puno ime je Nanggröe Aceh Darussalam. Bivši nazivi su Acheh, Atjeh i Achin.
Kasna rimska vojska
Vjeruje se da je vojska u 4. vijeku nije bila značajno brojnija od one u doba Principata. Glavna promjena je bila ustanovljenje velikih vojske koje su pratile careve (comitatus praesentales) i u pravilu bile smještene daleko od granica. Njihova glavna svrha je bila odvratiti potencijalne uzurpatore od pobune. Dotadašnje legije su također razbijene u manje jedinice, nalik na one koje su bile karakteristične za pomoćne pukovnije u Principatu. Istovremeno je odbacivan dotadašnji teški i skupi legionarski oklop i oprema nauštrb lakšeg i jeftinijeg karakterističnog za pomoćne trupe. Pješadija je, s druge strane, počela prihvaćati zaštitnu opremu koju je u Principatu nosila konjica.
Aceh
U prošlosti je Aceh bio poznat po svojoj političkoj nezavisnosti i oštrom otporu prema kontroli izvana, što je uključivalo i bivše nizozemske kolonizatore i indonezijsku vladu. Aceh ima značajne prirodne resurse, uključujući naftu i zemni plin - neki tvrde da su zalihe plina u Acehu najveće na svijetu. U usporedbi s ostatkom Indonezije, predstavlja vjerski konzervativnu oblast.
Kasna rimska vojska
O ulozi konjice postoje proturječna mišljenja; ne vjeruje se da se broj konjanika u vojsci povećao u odnosu na doba Principata, a i rimski izvori sugeriraju da je njena taktička uloga (a i prestiž) ostala ista kao u ranijim periodima. Rimski autori iz doba dominata često u svojim tekstovima konjanike optužuju za kukavičluk i nesposobnost, dok slave pješake kao nasljednike prestiža nekadašnjih legionara.
Aceh
Aceh je predstavljao kopno najbliže epicentru velikog velikog potresa u Indijskom oceanu 2004. godine, koji je pokrenuo tsunami koji je opustošio zapadnu obalu regije, uključujući glavni grad Banda Aceh. Između 130.000 i 238.000 osoba je poginulo ili nestalo, a još 500.000 ostalo bez domova. To je dovelo do mirovnog sproazuma između vlade Indonezije i Pokreta za Slobodni Aceh (GAM), u kome je posredovao bivši finski predsjednik Martti Ahtisaari, a koji je potpisan u obliku Memoranduma o razumijevanju 15. 8. 2005.
Kasna rimska vojska
U 3. i 4. vijeku je rimska vojska također uložila veliki napor kako bi se ojačale dotadašnje granične tvrđave, kao i da bi one dobile mogućnost mnogo duže i upornije obrane. Među historičarima se vode rasprave da li je to znak uvođenja nove strategije - tzv. elastične ili "dubinske" obrane - ili su Rimljani pokušavali održati staru strategiju "isturene obrane" karakteristične za Principat. U svakom slučaju, kasna rimska vojska je imala daleko veće poteškoće u obrani granica od barbarskih plemena. Historičari se spore da je to rezultat demografskih poteškoća u samom Carstvu, većeg demografskog pritiska od strane barbara ili prakse da se najveće i najbolje jedinice drže u gradovima i daleko od rimskih granica.
Feruloilna estaraza
Feruloilna estaraza (, ferulinsko kiselinska esteraza, hidroksicinamoilna esteraza, hemicelulazno pristupni enzim, FAE-III, cinamoil estarska hidrolaza, FAEA, cinnAE, FAE-I, FAE-II) je enzim sa sistematskim imenom 4-hidroksi-3-metoksicinamoil-šećer hidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim katalizuje hidrolizu 4-hidroksi-3-metoksicinamoil (feruloil) grupa u estarifikovanim šećerima.