cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slobodne teritorije u Narodnooslobodilačkom ratu
Organizacija života na slobodnoj teritoriji
Iskustva stečena u toku leta 1941. godine, na oslobođenoj teritoriji zapadne Srbiji tkz. „Užičkoj republici“, poslužila su za dalju razradu i usavršavanje organizacije života na slobodnoj teritoriji. Za vreme boravka u Foči, početkom 1942. godine, rukovodstvo Narodnooslobodilačkog pokreta je donelo Fočanske propise, kojima su data objašnjenja i uputstva za rad Narodnooslobodilačkih odbora. Septembra 1942. godine doneti su Drinićki propisi u kojima su data objašnjenja o izboru, strukturi i zadacima narodnooslobodilačkih odbora i naredba o organizovanju pozadinskih vojnih vlasti. Na oslobođenoj teritoriji tkz. „Bihaćke republike“, održano je od 27. do 29. novembra Prvo zasedanje AVNOJ-a, na kom je Antifašističko veće narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ) konstituisano kao najviši organ oslobodilčake borbe, a njegov Izvršni odbor je rukovodio radom narodnooslobodilačkih odbora. Krajem 1942. godine, održani su prvi slobodni izbori za seoske, opštinske i sreske Narodnooslobodilačke odbore na slobodnoj teritoriji zapadne Bosne, Like i Korduna, a zatim i u drugim oslobođenim teritorijama. Na oslobođenoj teritoriji je tokom decembra 1942. godine održan Prvi kongres Ujedinjenog saveza antifašističke omladine Jugoslavije (USAOJ), u Bihaću i Prvi kongres Antifašističkog fronta žena (AFŽ) u Bosanskom Petrovcu.
Gardoš
Istorijat
U Antičko doba u ravnici ispred uzvišica Gardoš, Ćukovac i Kalvarija prostiralo se rimsko naselje Taurunum. Dolaskom Slovena na Balkan to naselje prema zemunicama dobija naziv Zemun. U Srednjem veku na uzvišici iznad Zemuna sa desne obale Dunava podiže se utvrđenje koje ima za cilj kontrolu saobraćaja Dunavom. Vremenom se oko utvrđenja pormira naselje.
Slobodne teritorije u Narodnooslobodilačkom ratu
Spisak partizanskih republika
minijatura|Ustanak u okupiranoj Jugoslaviji septembra [[1941. godine]]
Gardoš
Istorijat
Na osnovu istorijskog istraživanja naziv Gardoš ima koren slovenskog porekla tj. izmenjen oblik slovenske imenice „grad“ kojoj su Mađari kasnije dodali nastavak OŠ. Prema drugom tumačenju Gar-doš predstavlja groblje, što nije bez osnova jer su tu nađeni grobovi još iz keltskog doba. Predmeti nađeni tokom arheoloških istraživanja, oruđa i oružje napravljenih od glačanog kamena i kostiju, keramičko posuđe i ukrasi nalaze se i čuvaju u Zavičajnom muzeju u Zemunu (Špirtina kuća).
La Frasnée
Frane je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 41 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,19 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 540 metara (maksimalnoj 775 m, a minimalnoj 538 m).
Grădiștea de Munte, Orăștioara de Sus
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 238 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 534 m.
Gardoš
Lokacija
Gardoš je jedno od nekoliko malih naselja koje čine centar Zemuna, nekadašnjeg grada, a danas gradske opštine. Gardoš se graniči sa naseljima Ćukovac, Donji Grad i Gornji Grad. Ograničeno je ulicama Glavna, Trg Branka Radičevića Cara Dušana, Nade Dimić, Sibinjanin Janka, Sinđelićevom, Njegoševom i Karamatinom. Samo naselje presecaju sledeće ulice: Gardoška, Stara, Visoka, Grobljanska i Strma. S obzirom da naselje nema kišnu kanalizaciju odvod atmosverskih padavina se odvija stepeniština, ulicama i površinskim kanalima koji se često koriste i za pešački saobraćaj. Pored naselja na brdu se nalazi i zemunsko groblje.
Karakteristike naselja
U podzemlju brda nalazi se mreža podzemnih laguma, koja datira iz perioda austrijske vladavine u Zemunu. Ovi lagumi povezuju Ćukovac, Muhar i Gardoš. Naselju Gardoš kao i Zemunskom groblju danas preti opasnost od klizišta prouzrokovanih neadekvatnom gradnjom, nemanju kanalizacije i lagumima koji su ispod njega iskopani a koji se danas ne namenski koriste što povećava nestabilnost terena
Kultura na Gardošu
Svake godine (od 2002. godine) u periodu od početka jula do kraja avgusta meseca, na Letnjoj pozornici Gardoš u Zemunu se odvija kulturna manifestacija „Leto na Gardošu“ u okviru koje se izvode pozorišne predstave, programi za decu, koncerti i performansi. Na mestu gde se danas nalazi letnja pozornica, dok nije izgrađena sportska hala „Pinki“, nalazila se arena sa ringom na kome je bokserski klub sportskog društva „Jedinstvo“ iz Zemuna organizovalo bokserske mečeve.
Spomenici kulture na Gardošu
Gardoš je bogat spomenicima kulture:
Vidi još
• 4
Ama, Bergamo
Ama je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 94 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 915 m.
Punta Cañada de Agua, Santiago Tenango
Punta Cañada de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tenango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2063 m.
Las Flores, Tecolutla
Las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tecolutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 104 m.
Opština Villa Victoria, México
Villa Victoria je opština u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 32980 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2560 m.
Konca vas
Konca vas je naselje u slovenskoj Općini Kočevju. Konca vas se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 112 stanovnika.
Zapadni Turkijski Kaganat
Zapadni Turkijski Kaganat je naziv za državu koja je nastala krajem 6. i početkom 7. vijeka kada se uslijed sukoba unutar klana Ashina raspao Gokturski Kaganat sa sjedištem u današnjoj sjevernoj Mongoliji na istočni i zapadni dio. Zapadni Turci - za koje se također koristio izraz Onoq ili "deset strijela" - su bili poznati po nastojanju da stvore dobre odnose sa Bizantskim Carstvom kako bi se obračunali sa Sasanidskim Carstvom.
Godine 619. su Zapadni Turci napali Baktriju ali su odbačeni za vrijeme Drugog perzijsko-turskog rata. Za vrijeme Trećeg perzijsko-turskog rata kagan Tung Yabghu i njegov nećak Böri Shad su u savezu sa bizantskim carom Heraklijem uspješno napali Transkavkaziju.
Prijestolnice kaganata su bile Navekat (ljetna) i Suyab (glavna), oba u dolini rijeke Čui u današnjem Kirgistanu, istočno od Biškeka. Kaganat je uništen od strane Tang Kineza pod Su Dingfangom 658-659.
Reference
Turkuci
El Capricho, Lagos de Moreno
El Capricho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1907 m.
Le Case, Pisa
Le Case je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Gherba, Asti
Gherba je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 266 m.
Rancho el Paraíso, Cuautla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1278 m.
Kostolac
Kostolac je gradsko naselje u Srbiji koje administrativno pripada opštini Požarevac u Braničevskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 9313 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 10365 stanovnika). Na mestu današnjeg Kostolca se nalazio važan rimski grad Viminacijum. Kostolac je centar Stiga, a u njegovoj okolini se nalazi termoelektrane i rudnici uglja.
thumb|Termoelektrana Kostolac A
Demografija
U naselju Kostolac živi 6973 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 35,7 godina (34,8 kod muškaraca i 36,6 kod žena). U naselju ima 3186 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,92.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Ptica (razvrstavanje)
Ptica ili ptice se može odnositi na:
Monarhijanizam
Monarhijanstvo (gr: mono - jedno; arhe - načelo) je ranohrišćansko hristološko učenje koje naglašava jednost Boga. Monarhizam, iza kojeg su stajali ostaci ranokršćanskih pogleda, se suprotstavljao teologiji Logosa i divinizaciji Isusa.
Tertulijan, teolog Trojstva, prvi naziva ovo shvaćanje "monarhijanizam". Unutar monarhijanizma mogu se razlikovati dvije tendencije: adopcionisti i modalisti.
Obje su tendencije branile monarhiju Božju: po jednoj je čovjek bio nadahnut božanskim duhom dok je Bog ostao nepovrediv kao jedinstveno biće; po drugoj je Sin bio samo manifestacija Oca a to ponovo podržava monarhiju Boga. Premda je moglo izgledati da su dva ogranka monarhijanizma u suprotnosti jedan s drugim, razlika je bila mnogo manja.
Tertulijan i Origen tvrde da je najveći dio kršćana u njihovo vreme razmišljao u monarhijanskom smislu.
La Huérfana, Ixtacuixtla de Mariano Matamoros
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2221 m.
414. pne.
Godina '''414. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina tribunata Kosa, Ambusta, Potita i Vibulana (ili, rjeđe, godina 340. Ab urbe condita). Oznaka 414. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
mini|Opsada Sirakuze
Frankenroda
Frankenroda je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Vartburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 337 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16063028.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vartburg Frankenroda se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Vartburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 185 metara. Površina opštine iznosi 7,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 337 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 48 stanovnika/km².
Bruce Nauman
Bruce Nauman (6. decembar 1941 -) je američki likovni umjetnik čiji opus uključuje raznovrsne medije kao što su skulptura, fotografija, neon, video, crtež, grafiku i performans.
Vanjske veze
Općeniti i biografski
Djela
Izložbe
Recenzije i kritike
Живковци
Живковци су насеље у Србији у општини Љиг у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 455 становника.
Демографија
У насељу Живковци живи 468 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 48,5 година (46,4 код мушкараца и 50,6 код жена). У насељу има 194 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,75.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Charny-le-Bachot
Šarni le Bašo je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ob koja pripada prefekturi Nožan sir Sen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 173 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,64 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 85 metara (maksimalnoj 117 m, a minimalnoj 76 m).
Rancho Ingenieros, Mexicali
Rancho Ingenieros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Koprivnik (Kočevje, Slovenija)
Koprivnik je naselje u slovenskoj Općini Kočevju. Koprivnik se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 65 stanovnika.
Patuljasti plamenac
Patuljasti plamenac (lat. Phoenicopterus minor ili Phoeniconaias minor) je vrsta plamenca koja obitava u Africi (prvenstveno Dolina velike rasjeline) i južnoj Aziji. Najmanja je i najbrojnija vrsta plamenaca. Broji 2-3 milijuna jedinki, a 1.142 se nalaze u zatočeništvu.
Opis
Patuljasti plamenac dug je 1 m i težak 2 kg. Visok je 1 m, a raspon krila mu je 1 m. Mužjaci su malo veći od ženki. Najveći dio visine čine duge noge i vrat. Većina perja mu je ružičastobijelo. Vrhovi krila su crne boje. Najjasnija razlika između njega i ružičastog plamenca je što mu na kljunu ima više crne boje. Kljun je relativno duži nego kod drugih vrsta. Donja polovina kljuna je kruta, a donja je pokretna. Oči su male, a boja im je žuta, narančasta ili crvenkasta.
Prirodni neprijatelji su mu afrički marabu i još neke ptice, te pavijani i divlja mačka.
Razmnožavanje
U Africi, gdje je najbrojniji, patuljasti plamenac gnijezdi se najčešće na području poluslanog jezera Natron u sjevernoj Tanzaniji i na kenijskim jezerima Nakuru i Bogoria. Druge lokacije za gniježdenje u Africi su Etosha Pan, Sua Pan i Kamfers Dam. Također se gnijezdi i jugozapadnoj i južnoj Aziji. thumb|Phoeniconaias minor Kao i svi plamenci, postavlja jedno bijelo jaje na vrhu blatnog nasipa visokog 40 cm. Nakon što se ptić izlegne, roditelji ga hrane voljkinim "mlijekom". Roditelji za njega brinu tjedan dana, pa se pridružuje ogromnoj skupini koja se naziva "škola i broji preko 300.000 jedinki. "Školi" se pridružuje i nekoliko odraslih jedinki koje mlade ptiće odvedu pješice do svježe vode, a put može biti dug čak i do 32 km. Nakon 4-6 tjedana ptići počinju sami tražiti hranu, ali se još uvijek ne hrane njome, jer nisu im dovoljno razvijeni organi za filtriranje vode. Nakon 10 tjedana organi za filtriranje se razviju, s 11 tjedana ptići počinju letjeti. Mladi ispočetka imaju sivo perje s ružičastosmeđim pjegama. S 3-4 godine dobiju perje odrasle ptice, a s 6 godina prvi put se gnijezde. Mogu doživjeti 50 godina.
Ernest Hemingway
Biografija
Rođen je u North Oak Park Avenue 439 u kući koju je sagradio njegov djed udovac Ernest Hall. Hemingway je bio drugo od šestero djece dr Clarencea i Grace Hall. Imao je četiri sestre i jednog brata. Ime je dobio po svom djedu s majčine strane Ernestu Hallu i ujaku Milleru Hallu. Oak Park bilo je pretežno protestantsko naselje u kojem je živjela viša srednja klasa. Kasnije će Hemingway opisati svoj rodni grad kao grad širokih travnjaka i uskih pogleda na svijet. Iako samo deset milja udaljen od velikog grada Oak Park je bio u biti konzervativan grad koji se pokušavao izolirati od liberalnog Chicaga. Sukladno tome Hemingway je odgojen na tipičan konzervativan način Srednjeg Zapada - strog religijski odgoj i naporan rad. S ocem je često išao u ribolov na jezero Michigan te u lov u šume koje okružuju spomenuto jezero. Hemingwayevi su imali i ljetnikovac zvan Windemere na jezeru Walloon u sjevernom Michiganu. U periodu kada nije bilo škole Hemingway je tamo redovito provodio praznike. Dok nije boravio u lovu majka ga je poučavala muzici. Gospođa Grace bila je talentovana pjevačica koja je imala namjeru posvetiti se karijeri, ali nakon udaje radije se posvetila mužu i djeci. Na majčinu žalost mali Ernest nije imao smisla za muziku. Osnovnu i srednju školu završio je u Oak Parku. U srednjoj školi uživao je raditi u srednjoškolskim novinama Trapeze za koje je napisao svoje prve članke s obaveznom dozom humora u stilu Ringa Lardnera, popularnog satiričara toga doba. Srednju školu je završio 1917. godine i umjesto da se upiše na fakultet, kao što su njegovi roditelji očekivali, zaposlio se kao reporter u listu Kansas City Star. Posao mu je osigurao njegov stric Tyler koji je bio dobar prijatelj s jednim od urednika lista.
Povratak kući
Iz Italije se vraća u rodni Oak Park u januaru 1919. godine. Odmah po dolasku roditelji su ga počeli propitivati o tome šta misli raditi u budućnosti. Prvenstveno su ga silili da se dalje školuje, no Hemingway nije mario za to. Uskoro je dobio 1.000 USD od osiguranja što mu je omogućilo da narednih godinu dana ne mora ništa raditi. Za to vrijeme živio je u roditeljskoj kući, a vrijeme je provodio u knjižnici. Nakon nekog vremena Hemingway se preselio u Chichago, u jesen 1920. godine, i počeo pisati za list Toronto Star Weekly. U Chichagu je živio u prijateljevom stanu. Tu će upoznati gospođicu Hadley Richardson i ubrzo će se zaljubiti u nju. Vjenčali su se u septembru 1921. godine. Iste godine Hemingway je pristao pisati za Toronto Star Weekly kao evropski dopisnik. Hemingway i njegova mladenka stoga su se preselili u Pariz 22. decembra 1921. godine i nekoliko sedmica nakon toga smjestio se u svoj prvi stan u Ulici kardinala Lemoinea na kućnom broju 74. Bio je to mizeran stan u kojem nije bilo tekuće vode i kupatila. Iako mu je plaća bila 3000 USD Hemingway se nije odmah uselio u bolji stan. Nešto kasnije ipak se preselio u ulicu Descartes na kućni broj 39. Zahvaljujući pismu preporuke Sherwooda Andersona Hemingway je u Parizu upoznao neke poznate pisce i umjetnike i s njima ubrzo sklopio prijateljstva. Među njima su bili - Ezra Pound, Gertrude Stein, Sylvia Beach, James Joyce, Max Eastman, Lincoln Steffens i Wyndahm Lews. Pored toga upoznao se i sa Picassom. Hemingwayevo izvještavanje u prvoj godini svog boravka u Parizu bilo je vrlo obilato. Izvještavao je sa Ženevske konferencije u aprilu 1922. godine, o Grčko-turskom ratu u oktobru, konferenciji u Luasannei i postratnoj konferenciji u dolini Ruhr početkom 1923. godine. U vrijeme kada je Hemingway počeo bivati "neko i nešto" u svijetu novinskih reportera i pisaca njegova supruga je ostala u drugom stanju. Godine 1923. bračni par se preselio u Sjedinjene Države, gdje su bolnice bile bolje, a kako bi supruga imala bolje uvjete za porođaj. I dalje je nastavio pisati za Toronto Daily Star. Dana 10. oktobra 1923. rodio se John Hadley Nicanor Hemingway, a u januaru 1924. godine obitelj se brodom vraća u Pariz.
U decembru 1927. godine Hemingway se razveo od svoje prve supruge i oženio s Pauline Pfeiffer, povremenom reporterkom listova poput Vanity Fair i Vogue. Zajedno su napustili Pariz i odselili se u Key West na Floridi kako bi započeli novi život. Tamo će živjeti skoro 12 godina. Iste godine Hemingwayev otac izvršio je samoubojstvo (pucao si je u glavu) što je bila posljedica sve vidnije očeve mentalne nesposobnosti. Hemingway je smjesta otputovao u Oak Park kako bi organizirao očevu sahranu. Naredne godine (1928.), 28. juna, Pauline je rodila sina Patricka. U januaru 1929. Hemingway dovršava djelo Zbogom oružje, a objavljuje ga 27. septembra iste godine. Godine 1931. Pauline rađa još jednog sina - Gregorya. Bilo je to njihovo drugo dijete i posljednje Hemingwayevo. U ljeto 1933. Hemingway s prijateljem Charlesom Thompsonom putuje po Africi. Još otkako je čitao Roosveltove zapise o tome kako je kao dječak lovio u Africi Hemingway je želio iskusiti svoje lovačke sposobnosti protiv najvećih i najopasnijih životinja na zemlji. Sa 25.000 USD posuđenih od Paulineovog strica Gusa (istog onog koji im je pomogao kupiti kuća u Key Westu) Hemingway je proveo tri mjeseca na afričkom kontinentu skupljajući materijale za pisanje svog novog djela.
Drugi svjetski rat
U martu 1937. godine Hemingway je putovao u Španiju kako bi izvještavao, za North American Newspaper Alliance, o građanskom ratu koji je tamo buktio. Građanski rat doveo je do sukoba u Hemingwayevu domu. Naime, Hemingway tada susreće mladu spisateljicu Marthu Gellhorn (upoznali su se u Key Westu u Sloppy Joe baru) s kojom je održavao ljubavnu vezu skoro četiri godine prije nego što se razveo od Pauline. Osim toga, Pauline se svrstala na stranu fašističkog režima Franca jer je zastupala izrazita prokatolička stajališta. Istovremeno Hemingway je podržavao komunističke lojaliste koji su podržavali demokratski izbaranu vladu. Nakon što se vjenačo s Marthom preselio se na Kubu u veliku kuću nedaleko Havane. Kuću su nazvali Finca Vigia, a Hemingway ju je ukrasio svojim trofejima s afričkog safarija. Godine 1940. objavio je svoju knjigu Kome zvono zvoni koja je pobrala sve najbolje kritike (postigla je također i velik komercijalni uspjeh - samo u prvih šest mjeseci knjiga se prodala u više od 500.000 primjeraka) te je stoga odlučeno da Hemingwayu bude dodjeljenja Pulitzerova nagrada. No, konzervativni predsjednik Univerziteta Columbia uskoro objavljuje kako te godine neće biti dodijeljenja Pulitzerova nagrada. U proljeće 1944. Hemingway je odlučio otići u Evropu kako bi izvještavao s ratišta. Stoga se uputio u London. Ali uskoro je doživo automobilsku nezgodu u kojoj je "zaradio" preko 50 šavova. U bolnici ga je posjetila Martha koja je verbalno umanjivala njegove ozljede i tvrdila kako je za nezgodu kriv on zbog vožnje u pijanom stanju. Bio je to kraj njihovog braka. No, Hemingway je već u rezervi imao drugu damu imenom Mary.
U augustu 1944. godine Hemingway ulazi u Pariz, navodno među prvima. No, to niko ne može sa sigurnošću potvrditi. Ono što je sigurno jeste da je Hemingway "oslobodio" svoj omiljeni bar u hotelu Ritz i proveo nekoliko narednih sedmica pijući i slaveći svoj povratak u grad koji mu je u mladosti znači jako mnogo. Jedno vrijeme, u doba 2. svjetskog rata, proveo je i na kineskoj fronti, te službeni reporter Prve armije Vojske Sjedinjenih Država. Tada, iako nije bio vojnik, sudjelovao je u nekoliko bitaka. U Sjedinjene Države vratio se u martu 1946. godine. Dosta kasnije, 28. novembra 1954. godine, Hemingwayu je dodijeljena Nobelova nagrada za književnost. Ali Hemingway nije mogao prisustvovati ceremoniji u Švedskoj. Umjesto toga napisao je govor koji je pročitao John Cabot, američki ambasador u Švedskoj. Naime, u januaru te godine Hemingway i Mary letjeli su u maloj Cessni iznad Afrike. Pilot Roy u zraku je pokušao izbjeći jato ptica ali je zakačio o telefonsku žicu. Avion je tada ozbiljno oštećen. Hemingway i pilot nisu imali teže ozljede, a Mary je slomila nekoliko rebara. Potom su se vratili i uzletili s novim avionom i novim pilotom - Reginaldom Cartwrightom. Leteći iznad Ugande opet su doživjeli nesreću - avion se zapalio. Mary i Reginald uspjeli su se izvući iz aviona. No, Hemingway je otvorio izlaz iz aviona udarajući glavom u vrata. Pritom je zaradio ozbilje ozljede (fraktura lubanje, dva diska kičme su slomljena, desna ruka i rame su iskočili, lice mu je nagorilo u požar, oštećen mu je sluh i vid itd.). U julu 1960. Hemingway i Mary napuštaju Kubu i naseljavaju se u mjestu Ketchum u Idahu. Uskoro su Hemingwaya počele opsjedati ideje o samoubojstvu. Hemingway je krenuo na terapiju ali se kao posljedica terapije javilo gubljenje pamćenja. Prvu polovicu 1961. proveo je u razdobljima depresije i paranoje. Dana 2. jula 1961. Hemingway se ustao veoma rano, otišao u podrum kako bi iz ormara izvadio pušku. Potom se popeo stepenicama i smjestio se pored ulaznih vrata gdje si je pucao u glavu.
Stvaralaštvo
Hemingwayeva djela i život imali su značajan uticaj na američke pisce njegovog vremena. Velik dio njegovih djela klasici su američke literature, a neka su i ekranizirana. Hemingway je svoja djela pisao prema vlastitim iskustvima koja je imao kao ribar, lovac i zaljubljenik u borbe bikova. Njegove pustolovine koje je doživljavao dovodile su ga nekoliko puta u bliske susrete sa smrću: u španskom građanskom ratu kada su u njegovoj sobi eksplodirala bomba; u 2. svjetskom ratu ratu kada ga je udario taksi i 1954. (već spomenuto) kada se dva puta avionom srušio u Africi. U ranim radovima opisuje dva tipa ljudi: jedan koji čine osobe koje se bore za moralne vrijednosti u koje vjeruju i koji se s ciničkim nepoštovanjem odnose prema svemu osim vlastitih emocionalnih potreba. Drugi tip ljudi čine jednostavni karakteri i primitivne emocije, kao što su lovci na nagrade i borci s bikovima. Njegovi najraniji radovi uključuju zbirku kratkih priča "Three Stories and Ten Poems"/Tri priče i deset pjesama, 1923.) i roman "The Torrents of Spring"/Proljetne bujice, u kojem opisuje svoje dječaštvo u šumama Michigana. Njegovo prvo veće djelo jeste "In Our Time". Roman koji je Hemingwayu donio međunarodnu reputaciju je "The Sun Also Rises"/A sunce izlazi, iz 1926. godine u kojoj opisuje grupu moralno američkih i britanskih boema i bogataša koji žive u Francuskoj i Španiji, a pripadnici su tzv. izgubljene generacije u periodu nakon 1. svjetskog rata. Drugi Hemingwayev roman je "A Farewell to Arms"/Zbogom oružje, 1929, u kojem priča o ljubavi američkog vojnika koji je vozač ambulantnih kola i britanske medicinske sestre. Nakon ovoga romana uslijedila su još dva realistična djela: "Death in Afternoon"/Smrt popodne, 1932. i "Green Hills of Africa"/Zelena brda Afrike,1935.
Sve do kasnih 1930-ih Hemingway u svojim djelima koristi bespomoćne i poražene likove, od tada sve izraženije bavi se socijalnim problemima. U djelima "To Have and Have Not"/Imati i nemati,1937, "The Fifth Column"/Peta kolona i "First Forty-nine Stories" (1938.) strogo osuđuje ekonomsku i političku nepravdu. U djelu "For Whom the Bell Tolls"/Za kim zvono zvoni, 1940, a čija se radnja odvija u doba španskog građanskog rata govori o tome kako gubitak slobode bilo gdje u svijetu upozorenje je da je tada slobodna ugrožena u cijelom svijetu. Godine 1952. objavio je djelo "The Old Man and the Sea"/Starac i more, za koje je 1953. dobio Pulitzerovu nagradu. Oko 3000 njegovih rukopisa ostalo je neobjavljeno.
El Sauz, Canelas
El Sauz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Canelas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1376 m.
Aspartam-acesulfamska so
Aspartam-acesulfamska so je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 457,455 Da.
Smrt Jugoslavije
Smrt Jugoslavije (engl. The Death of Yugoslavia) je britanska dokumentarna televizijska serija napravljena u produkciji BBC-a i premijerno prikazana 1995. godine. Za temu je imala raspad Jugoslavije te njime uzrokovane ratove koji u vrijeme produkcije nisu bili dovršeni. Njena je specifičnost prije svega toga što su autori, osim nekih prvi puta korištenih snimaka vezanih uz te događaje, koristili i veliki broj intervjua sa najvažnijim političarima, vojskovođama i drugim akterima sukoba, kao što su Slobodan Milošević, Radovan Karadžić, Franjo Tuđman i Alija Izetbegović. Upravo su ti intervjui bili, između ostalog, korišteni kao dokaz od strane Međunarodnog suda za ratne zločine počinjene na području bivše Jugoslavije. Svi transkripti mnogobrojnih vrijednih intervjua napravljenih sa sudionicima pohranjeni su u Liddell Hart Centre for Military Archives at King's College, Sveučilišta u Londonu.
Godine 1996. je Smrt Jugoslavije dobila nagrada BAFTA za najbolju dokumentarnu TV-seriju. Poslije je na temelju nje izdana knjiga koja se u Zapadnom svijetu često navodi kao najpopularniji izvor podataka o raspadu Jugoslavije.
Na prostoru bivše Jugoslavije je prvi put bila prikazana u jesen 1995. godine na programu Hrvatske radiotelevizije, iako su tadašnje hrvatske vlasti autore javno optužile za "neobjektivnost" i "neutemeljene" kritike politike Franje Tuđmana.
Epizode
Serijal je kasnije "prekrojen" i objavljen u tri dijela:
U jednom drugom re-izdanju cijeli dokumetarac je prikazan u samo jednom dijelu.
Višni
Višni su naselje u Republici Makedoniji, u krajnje zapadnom delu države. Višni pripadaju opštini Struga.
Prirodni uslovi
Višni se nalaze u istorijskoj oblasti Gornji Drimkol, koja se obuhvata severnu obalu Ohridskog jezera, oko istoka Crnog Drima iz jezera. Naselje je smešteno na planini Jablanici, na znatnoj nadmorskoj visini od 1.060 metara. Istočno naselje planina se silazi u Struško polje.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Višni su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 14 stanovnika.
Većinu stanovništva naselja čine etnički Makedonci (100%).
San Pedro Jotolá, Yajalón
San Pedro Jotolá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1011 m.
Klošter
Klošter je naselje u slovenskoj Općini Metliki. Klošter se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 80 stanovnika.
Torrio Casetta, Piacenza
Torrio Casetta je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1098 m.
Old Man Drinking a Glass of Beer
Old Man Drinking a Glass of Beer, također poznat i kao Comic Faces, je britanski kratki crno-bijeli nijemi film snimljen 1897. u režiji Georgea Alberta Smitha. Traje 40 sekundi i sastoji se od jednog kadra u kome vodviljski zabavljač Tom Green pije pivo i, vidno dobro raspoložen, pravi različite grimase. Bryony Dixon navodi kako je ovaj film jedan od primjera kako su pioniri filma nastojali iskoristiti sposobnost kamere da se, za razliku od kazališne publike, približi izvođaču.
Države članice Ujedinjenih nacija
thumb|right|Mapa punopravnih članica [[UN-a zajedno sa njihovim zavisnim teritorijama. Nisu prikazani Antarktik, Palestina, Vatikan i Zapadna Sahara. Tajvan se svrstava kao Tajvan, provincija Narodne Republike Kine.]]
Od 2011. godine, 193 zemlje su članice Ujedinjenih nacija. Prema statutu UN-a, (članak 2, paragraf 4) primanje novih članica u UN zavisi od odluke Generalne skupštine Ujedinjenih nacija preporukom od Saveta bezbednosti Ujedinjenih nacija. Prema principu, samo suverene zemlje mogu postati članice UN-a. Uprkos tome, četiri originalne članice (Indija, Filipini, Belorusija i Ukrajina) nisu bile nezavisne pri osnivanju organizacije.
Svako drugo međuvladino ili pravno telo mora da bude posmatrač koji ima pravo govora, ali ne i glasa na sastancima Skupštine.
Trenutne članice
thumb|Članice UN-a, hronološki prikazano Spisak članica je ispisan abecednim redom, prema kraćem nazivu sa datumom pristupa. Prve članice, koje su potpisnice osnivanja organizacije 24. oktobra 1945, su prikazane masnim slovima, od kojih su 49 i dalje članice ili su naslednice prvobitnih članica (npr. Indija umesto Britanske Indije ili Rusija umesto SSSR-a). Ostale dve prvobitne članice su Čehoslovačka undefined i SFR Jugoslavija undefined. Sedište Kine, Republike Kine je zauzela Narodna Republika Kina (kao naslednica) 25. oktobra 1971.
Sedište Kine
Republika Kina je bila jedna od pet prvobitnih osnivača UN-a 1945. godine. Međutim, na kraju kineskog građanskog rata 1949, vlada kontrolisana Kuomitangom je pobegla u Tajvan, a komunistička vlada novo-deklarisane Narodne Republike Kine je preuzela kontrolu nad većim delom zemlje. Predstavnici nacionalističke vlade su nastavili da predstavljaju Kinu u UN-u, mada se često navodilo da je ovo donekle nepošteno, s obzirom na veličinu nadležnosti Republike Kine nad Tajvanom (i ostalim ostrvima) u odnosu na nadležnost Narodne Republike Kine nad kopnenim delom. Oktobra 1971. godine, Rezolucija 2758 Generalne Skupštine Ujedinjenih Nacija je izglasana od strane Generalne Skupštine i time je efektivno izbačena Republika Kina iz svih organa Ujedinjenih Nacija i mesto Kine u Savetu Bezbednosti zamenjeno je sa NRK. Mnogobrojni pokušaji Republike Kine da se ponovo priključi, ali nepredstavljajući više celu "Kinu" nego "Tajvan od 23 miliona ljudi", nisu prošli komitet.
Posmatračke države i nečlanice
Pored članica nabrojanih iznad, postoje još i posmatračke države nečlanice: Vatikan, koji održava stalnu posmatračku misiju u štabu UN-a. Nekoliko godina je i Švajcarska bila posmatrač, ali je 10. septembra 2002. postala puna članica, posle lokalnog referenduma.
Zapadna Sahara održava diplomatske veze sa oko 70 država i puna je članica Afričke unije kao Saharavi Arapska Demokratska Republika. Pošto nema efektivni suverenitet, jer drži mali deo zemlje na teritoriji Zapadne Sahare, i sa vladom u egzilu u izbegličkim kampovima u Tindufu (Alžir), ona se ne nalazi u UN-u.
Bivše članice
Čehoslovačka je bila član od 24. oktobra 1945. do 31. decembra 1992. NJeno mesto zauzele su Češka Republika i Slovačka 19. januara 1993. Čehoslovačka nema samo jednog naslednika, a i Češka i Slovačka su morale da se prijave za članstvo.
Demokratska Republika Nemačka (Istočna Nemačka) i Savezna Republika Nemačka (Zapadna Nemačka) su primljene u UN 18. septembra 1973. Posle ponovnog ujedinjenja Nemačke 3. oktobra 1990, iako se Demokratska Republika Nemačka pripojila Saveznoj Republici Nemačkoj, ponovo su primljena u članstvo pod imenom Nemačka.
Jemen (Severni Jemen) je primljen u članstvo 30. septembra 1947. Demokratski Jemen (Južni Jemen) je primljen 14.decembra 1967. Posle ujedinjenja stvorena je Republika Jemen 22. maja 1990, i od tada imaju naziv Jemen.
Tanganjika je bila član od 14. decembra 1961 i Zanzibar je član od 16. decembra 1963. Kada su se dve države spojile pod nazivom Ujedinjena Republika Tanganjika i Zanzibar 26. aprila 1964, kasnije pod nazivom Ujedinjena Republika Tanzanija, od 1. novembra 1964.
Egipat i Sirija su članica UN-a od osnivanja. Dve zemlje su ujedinjene 21. februara 1958 pod nazivom Ujedinjena Arapska Republika i imale su jednog člana u UN-u do 13. oktobra 1961, kada je Siriji priznat nezavisan status kao posebnoj članici UN-a. Egipat je bio član pod nazivom Ujedinjena Arapska Republika do 17. septembra 1971, kada je promenio naziv u Arapska Republika Egipat.
Savez Sovjetskih Socijalističkih Republika (SSSR) je član od osnivanja (od 24. oktobra 1945). Boris Jeljcin, predsednik Rusije je obavestio generalnog sekretara UN-a 24. decembra 1991 da članstvo SSSR-a u svim organima UN-a nasleđuje Ruska Federacija. Ostale Sovjetske republike su trenutno članice:
Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija (SFRJ) je član od osnivanja (od 24. oktobra 1945). Posle raspada Jugoslavije 1992, SFRJ je zamenila nova država Savezna Republika Jugoslavija do 1. novembra 2000, kada je SRJ primljena u UN kao nova zemlja, zbog ne priznavanja UN-a i ostalih bivših jugoslavenskih republika SR Jugoslaviju kao naslednicu SFR Jugoslavije. Bivše republike članice UN-a su:
Konvencije za imena i napomene
Brunej zauzima mesto pod imenom "Brunej Darusalam".
Republika Kongo zauzima mesto pod imenom "Kongo".
Demokratska Republika Kongo je prvobitno primljena kao "Zair" 20. septembra 1960. Promenila je ime 17. maja 1997.
Kipar kao celo ostrvo je predstavljeno kao "Republika Kipar", uključujući teritorije kojima vlada Turska Republika Severni Kipar.
Istočni Timor zauzima mesto pod imenom "Timor Leste".
Gambija zauzima mesto bez engleskog određenog člana.
Indonezija je primljena 28. septembra 1950. i povukla se privremeno od 20. januara 1965. do 27. septembra 1966, zbog nemira u Sukarnu i aneksije Zapadne Papue. Najavila je svoju nameru za ponovno pridruživanje 19. septembra 1966.
Irska zauzima mesto pod imenom "Republika Irska".
Laos zauzima mesto pod imenom "Lao Narodna Demokratska Republika".
Libija zauzima mesto pod imenom "Libijska Arapska DŽamahirija".
Republika Makedonija je do promene imena u "Republika Severna Makedonija" zauzimala mesto pod imenom "Bivša Jugoslovenska Republika Makedonija", zbog grčkog pritiska.
Malezija je prvobitno primljena kao "Federacija Malaja" 17. septembra 1957.
Moldavija zauzima mesto pod imenom "Republika Moldavija".
Mijanmar je prvobitno primljen kao "Burma" 19. aprila 1948.
Holandija zauzima mesto pod imenom "Kraljevina Holandija".
Severna Koreja zauzima mesto pod imenom "Demokratska Narodna Republika Koreja".
Rusija zauzima mesto pod imenom "Ruska Federacija".
Južna Koreja zauzima mesto pod imenom "Republika Koreja".
San José, San Miguel Totolapan
San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Miguel Totolapan.
Države članice Ujedinjenih nacija
Konvencije za imena i napomene
Sirija zauzima mesto pod imenom "Sirijska Arapska Republika".
San José, San Miguel Totolapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1581 m.
Države članice Ujedinjenih nacija
Konvencije za imena i napomene
Ukrajina je prvobitno primljena kao "Ukrajinska Sovjetska Socijalistička Republika" 24. oktobra 1945.
Santomarco, Cosenza
Santomarco je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
La Mora, Manuel Doblado
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 234 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2087 m.
Države članice Ujedinjenih nacija
Konvencije za imena i napomene
Ujedinjeno Kraljevstvo zauzima mesto pod imenom "Ujedinjeno Kraljevstvo Velike Britanije i Severne Irske".
Vijetnam zauzima mesto pod imenom "Vijet Nam".
Obala Slonovače zauzima mesto pod imenom "Kot d'Ivoar".
San Elías, Villa de Arriaga
San Elías je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Arriaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2217 m.
Velešta
Velešta su naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Delogoždi pripadaju opštini Struga.
Velešta su do 2004. godine bili sedište istoimene opštine, koja je potom pripojena opštini Struga.
Prirodni uslovi
Naselje Velešta je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Struge, naselje je udaljeno 8 km severno.
Velešta se nalaze u istorijskoj oblasti Drimkol, koja se obuhvata severnu obalu Ohridskog jezera, oko istoka Crnog Drima iz jezera. Naselje je smešteno u Struškom polju, koje se pruža na severnoj strani Ohridskog jezera. Severno od naselja se izdiže planina Karaorman, a zapadno Jablanica. Nadmorska visina naselja je približno 720 metara.
Klima u naselju, i pored znatne nadmorske visine, ima župne odlike, pa je pre umereno kontinentalna nego planinska.
Stanovništvo
Velešta su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 5.834 stanovnika.
Većinu stanovništva čine Albanci (98%).
Većinska veroispovest je islam.
Erich von Däniken
Erich von Däniken (Zofingen, Aargau, Švicarska, 14. travnja 1935.), je kontroverzni švicarski pisac i ufolog.
Njegov prvijenac "Sjećanje na budućnost" objavljen 1968. godine postao je svjetska uspješnica. Nakon njega napisao je još 18 naslova koji su prevedeni na 28 jezika i širom svijeta prodani u preko 51 milijun primjeraka.
Costești-Deal, Orăștioara de Sus
Costești-Deal je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Orăștioara de Sus.
Erich von Däniken
Tokom zadnjih 20 godina Däniken održava predavanja diljem svijeta a za svoj istraživački rad primio je mnoga međunarodna priznanja.
Costești-Deal, Orăștioara de Sus
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 893 m.
Erich von Däniken
U svojoj lieteraturi Däniken se bavi tajnama povijesti i to prvenstveno onima arheološke prirode čijim se svakim novim otkrićem, kako veli Däniken, širi krug pitanja u čijem središtu se kao odgovor uvijek nalaze stare kulture čovječanstva.
Clio, South Carolina
Klio je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 726, što je 48 (-6,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Springport, Michigan
Springport je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 800, što je 96 (13,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sfogliata, Pavia
Sfogliata je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 242 m.
La Manzanita, Santiago Tenango
La Manzanita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tenango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2009 m.
Frauenprießnitz
Frauenprisnic je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 93 opštinska središta okruga Zale-Holcland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 997 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16074019.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Holcland Frauenprisnic se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Holcland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 320 metara. Površina opštine iznosi 18,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 997 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 54 stanovnika/km².
Kvintilijan
Marko Fabije Kvintilijan (, 1. stoljeće n.e.) bio je poznati rimski učitelj retorike. Rođen je u hispanskom gradu Calagurrisu (danas Calahorra) oko 35. g. n.e. Godina njegove smrti nije poznata, ali zna se da je svoje djelo Obrazovanje govornika objavio oko 95. g. n.e.
Život
Kvintilijan je rođen oko 35. godine nove ere i, ako i nije odgojen u Rimu, svakako je tamo završio svoje obrazovanje, jer nas on sam izvještava o tome da je, još kao vrlo mlad čovjek, pohađao predavanja Domicija Afera, koji je u to vrijeme već dosegao duboku starost i da je svjedočio slabljenju Domicijeve snage. Iz drugih izvora znamo da je Domicije Afer umro 59. godine. Nakon ponovnog posjeta Hispaniji, vratio se odande (68. godine) s Galbinom vojskom i odmah počeo prakticirati advokaturu, u čemu je stekao znatan ugled. Ali uglavnom se isticao kao učitelj retorike i na tom je polju nadmašivao sve suparnike. Čini se da je i njegov otac bio retor, ali nije poznato kakav je njegov odnos s Kvintilijanom koga spominje Seneka Stariji.
Među njegovim učenicima bili su Plinije Mlađi i dvojica unuka cara Domicijana, koji su bili sinovi Flavija Klemensa. Ovaj mu je car dodijelio počasti i naslov konzula (consularia ornamenta). Kvintilijan se smatra prvim javnim učiteljem, koji je na temelju Vespazijanove odluke dobijao redovitu plaću iz carske blagajne. Nakon što je dvadeset godina obavljao dužnost učitelja, koju je vjerojatno počeo 69. g. n.e., povukao se u privatni život (između 88. i 90. g. n.e.) i navodno je umro oko 118. godine. Prije no što se povukao iz javnih poslova, oženio se, no supruga mu je umrla ne napunivši 19 godina života, a dvojica sinova umrla su mu kasnije, jedan u dobi od 5, a drugi u dobi od 9 godina; uvod u šestu knjigu Obrazovanja govornika jasno govori o njegovoj boli.
Kao učitelj retorike i advokat koji je nastupao u sudskim parnicama Kvintilijan je stekao znatnu imovinu. Čini se da je bio učenik poznatog rimskog filologa Kvinta Remija Palemona, oslobođenika koji je sastavio prvu značajniju rimsku gramatiku. I Palemon i Domicije Afer bili su poklonici književne tradicije Augustova vremena, što može objasniti Kvintilijanov klasicistički ciceronijanizam.
Izgubljena djela
Tijekom svoje duge besjedničke karijere i dugogodišnjeg nastavničkog rada Kvintilijan je napisao mnoge besjede i teorijske spise, možda samo u praktične školske svrhe, jer je malo objavljivao. Sam kaže da je objavio samo sudski govor, Za Nevija Arpinijana (Pro Naevio Arpiniano), dok su još dva sudska govora objavljena bez njegovog odobrenja. To su govori u kojima je branio židovsku kraljicu Bereniku i neku ženu koja je bila okrivljena za krivotvorenje. Na isti su način objavljena i dva spisa Kvintilijanovih predavanja iz oblasti retorike u obliku studentskih bilješki, oba, kako se čini, pod naslovom Priručnik za besjednike (Ars rhetorica); sam Kvintilijan spominje te neuatorizirane spise kao artes rhetoricae.
Pod Kvintilijanovim imenom sačuvane su i dvije zbirke retorskih vežbi, tzv. Veće deklamacije (Declamationes maiores) i Manje deklamacije (Declamationes minores), koje su mu se počele pripisivati tek od 4. stoljeća, ali njihov stil i sadržaj jasno pokazuju da se zapravo radi o krivotvorinama. Veće deklamacije predstavljaju potpuno razrađene retorske vežbe sa fiktivnim temama, a Manje deklamacije samo skice takvih deklamacija. Sam Kvintilijan nije imao visoko mišljenje o toj vrsti deklamacija i njihovoj vrijednosti za retorsko obrazovanje.
Čini se da je od svih Kvintilijanovih izgubljenih djela najznačajniji bio retorski spis O uzrocima propadanja besjedništva (De causis corruptae eloquentiae). Taj je spis Kvintilijan sastavio nekoliko godina prije nego što je započeo s pisanjem svog glavnog dela Obrazovanje govornika, koje nam i pruža podatke o sadržini te rasprave, gdje Kvintilijan kaže da je tu raspravu pisao nakon smrti svog petogodišnjeg sina da bi u radu pronašao utjehu. U ovoj raspravi nastojao je odgovoriti na pitanje koje je zaokupljalo mnoge grčke i rimske pisce u 1. stoljeću nove ere, između ostalih, anonimnog pisca djela O uzvišenome i povjesničara Tacita, koji je toj temi posvetio Dijalog o govornicima, za koji su neki raniji ispitivači neutemeljeno smatrali da zapravo predstavlja ovu Kvintilijanovu izgubljenu raspravu. Na temelju Kvintilijanovih stavova iznesenih u njegovom sačuvanom djelu, pretpostavlja se da je u izgubljenom spisu O uzrocima propadanja besedništva kritizirao praksu deklamatorskih škola, u kojima se govorilo o izmišljenim slučajevima i tražila se samo učinkovita virtuoznost i sjaj izričaja; stoga se misli da se tu raspravljalo najviše o stilskim manama koje nastaju gomilanjem efekata i da je posebno napadao tzv. "novi stil" Seneke Mlađeg, koji je antitetičan, poantiran, isjeckan i pun sentencija, nastao kao varijanta azijanizma grčkih retora presenog u Rim, i koji predstavlja suprotnost Ciceronovom aticističkom stilu. Tražeći uzroke propadanja govorništva u Rimu Kvintilijan se ograničava na tehničke i stilske probleme, dok će tek anonimni autor spisa O uzvišenome i Tacit te uzroke tražiti u propasti Republike, uzdizanju carskog apsolutizma i ograničavanju slobode govora.
Obrazovanje govornika
thumb|right|250px|Ilustracija u izdanju Obrazovanja govornika iz 1720. godine, koja prikazuje Kvintilijana kako predaje retoriku.