cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Euksenid
Euksenid (grč. Εὐξενίδης) bio je atinski komički pesnik, savremenik Epiharmov, što znači da njegov vrhunac delovanja pada oko 485. pne. Nakon Susariona antički izvori ne govore ništa o daljem razvoju komedije tokom narednih osamdeset godina, sve dok je nisu oživeli Epiharm na Siciliji te Euet, Euksenid i Milo u Atini. Jedini izvor koji spominje Eueta i Euksenida jeste Suda, dok se za Mila zna i iz drugih izvora.
The Spy Who Loved Me
Špijun koji me volio (eng. The Spy Who Loved Me) britanski je akcijski triler iz 1977. To je deseti film iz serijala o Jamesu Bondu i treći s Rogerom Mooreom u glavnoj ulozi. Film je preuzeo naslov iz desetog romana Iana Fleminga o britanskom tajnom agentu Jamesu Bondu. Bio je to prvi film iz serijala koji se u cijelosti temeljio na vlastitom scenariju, budući da su nasljednici Iana Fleminga dopustili samo upotrebu naslova. Film je 1977. u roman pretvorio njegov scenarist Christopher Wood, a zvao se James Bond, špijun koji me volio. U filmu se pojavljuje povučeni megaloman Karl Stromberg koji planira uništiti civilizaciju i stvoriti novi svijet ispod mora. Bond se udružuje s ruskom agenticom kodnog imena "XXX" kako bi zaustavio Stromberga.
Bio je to drugi film o Bondu kojeg je režirao Lewis Gilbert. Gilbert je prije režirao Samo dvaput se živi (1967.), a kasnije će režirati film Operacija Svemir (1979.). Film je bio nominiran za tri Oscara, a primio je i nominacije za Zlatni globus. S pretprodukcijom koja je počela kad je premijerno prikazan Čovjek sa zlatnim pištoljem u prosincu 1974., Špijun koji me volio označava prvi film koji nije producirao Harry Saltzman, koji je nevoljko prodao svoja prava studiju United Artists.
Produkcija
Film Špijun koji me volio na mnogo načina su pratili nesreća i mnogi problemi. Prvo je bio odlazak producenta Harryja Saltzmana koji je 1975. bio prisiljen prodati pola svojih prava za 20 milijuna funti. Saltzman se upustio u nekoliko drugih avantura s neizvjesnim ishodom, što ga je dovelo do osobnih financijskih poteškoća koje nisu bile povezane s Bondom. Stanje se pogoršalo kad je njegova supruga obolila od raka, a on je patio od kliničke depresije.
Drugi problem bio je kako naći redatelja. Producenti su kontaktirali Stevena Spielberga koji se nalazio u postprodukciji filma Ralje, pa im je rekao da će sačekati 'kako će film o ribama ispasti'. Prvi redatelj koji je dovođen u vezu s filmom bio je Guy Hamilton koji je režirao prethodna tri Bond filma, kao i Goldfinger, ali je dao otkaz kad mu je ponuđena režija filma Superman. Producenti su se tada obratili Lewisu Gilbertu koji je režirao prijašnji film o Bondu, Samo dvaput se živi.
S konačno osiguranim redateljem, sljedeća prepreka bio je scenarij koji su prepravljali mnogi scenaristi nekoliko puta. Negativac je trebao biti Ernst Stavro Blofeld; međutim, Kevin McClory koji posjeduje prava na film Operacija Grom ishodio je sudsku zabranu, što je još malo odgodilo film. Negativac je poslije postao Karl Stromberg kako ne bi bila povrijeđena zabrana. Redatelj Lewis poslije je doveo Christophera Wooda da završi scenarij. Iako je Ian Fleming zahtijevao da se ne smije koristiti nijedan dio njegova romana, u njemu se pojavljuje negativac Sol Horror koji je opisan s čeličnim zubima. Taj lik bit će uzor za Zubu (Jaws), iako na čeličnim zubima završava svaka usporedba Horrora i Zube.
Bez obzira na sve produkcijske probleme, Špijun koji me volio bio je financijski i box-office pogodak, zaradivši 185 milijuna dolara s budžetom od 14 milijuna. U to vrijeme bio je najuspješniji Bond film.
Scenarij
Broccoli je angažirao više scenarista da prilagode scenarij, među njima i Stirlinga Silliphanta, Johna Landisa, Ronalda Hardyja, Anthonyja Burgessa i Dereka Marlowea. Na kraju će scenarij ponovno doći do Richarda Maibauma koji se prvo trudio ubaciti poneku ideju svih pisaca. Ovo se činilo nezgrapno pa većina ideja nije preživjela, ali neke ipak jesu - na primjer, ideja o podmorničkom silosu navodno je došla od Anthonyja Burgessa.
Maibaumova prva verzija scenarija govorila je o međunarodnom terorističkom savezu koji provaljuju u SPECTRE-in stožer, svrgavaju Blofelda prije nego što su pokušali uništiti svijet kako bi stvorili preduvjete za Novi svjetski poredak. Broccoli je odbacio ovu verziju jer je smatrao da je previše politična, i vratio ga Maibaumu.
U međuvremenu, Guy Hamilton, koji je snimio prethodna tri Bond filma (od kojih nijedan nije uspio nadmašiti njegov debi u serijalu, Goldfinger (1964.) i koji je trebao režirati ovaj film, tražio je slobodne ruke da režira film Superman.
To je otvorilo vrata Lewisu Gilbertu koji se vratio u serijal gotovo deset godina nakon njegova uspjeha s filmom Samo se dvaput živi (1967.). Kad je pročitao Maibaumov scenarij, predložio je Broccoliju da angažira drugog scenarista (Christophera Wooda) koji će doraditi scenarij, ali ostaviti ideju o super-tankeru koji guta druge brodove i novog negativca, Zubu, ubojicu s čeličnim zubima.
Broccoli je prihvatio Woodove prijedloge o promjeni Maibaumova scenarija, ali prije no što se mogao baciti na posao, iskrsnule su nove pravne komplikacije. U godinama nakon filma Operacija Grom (1965.) Kevin McClory osnovao je dvije filmske kompanije te surađivao sa Seanom Conneryjem i romanopiscem Lenom Deightonom pokušavajući snimiti novi film o Bondu. McClory je čuo da Broccoli u filmu planira spomenuti SPECTRE, organizaciju koju je kreirao Fleming dok je radio s McCloryjem i Jackom Whittinghamom kad su prvi put pokušali ekranizirati Operaciju Grom, prije nego što je to uopće postao roman, u kasnim pedesetima.
McClory je prijetio da će tužiti Broccolija za kršenje autorskih prava tvrdeći da isključivo on ima pravo na korištenje SPECTRE-e i njezinih agenata, uključujući Blofelda. Ne želeći da se priča otegne na sudu, što bi odgodilo produkciju filma, Broccoli je rekao Woodu da iz svojeg scenarija izbaci sve reference na SPECTRE.
Za ulogu ruske agentice Anye Amasove Broccoli je htio bivši model Lois Chiles, ali iz razgovora s njezinim agentom otkrili su da se Chiles navodno povukla u privremenu mirovinu te da uzima satove glume u New Yorku. Umjesto nje, ulogu je dobila bivši model Barbara Bach, supruga Ringa Starra.
S Kenom Adamom, scenografom, i daleko većim budžetom, bilo je jasno da će publika dobiti luksuznog Bonda. Tako luksuznog da studio Pinewood nije imao ni približno dosta prostora da primi posljednju ekstravaganciju, interijer Strombergova masivnog supertankera.
Set
U ožujku 1976. počela je izgradnja novog zvučnog studija u Pinewoodu, ogromni 007 zvučni studio. Uz to, studio EON je platio za gradnju jednog od najvećih vodenih rezervoara u filmskoj industriji, koji može primiti 1,200,000 galona vode. U to vrijeme Britanija se suočavala s velikom sušom i pratećim redukcijama vode, na ovo je gledano kao na nepotrebnu rastrošnost, iako je studio tvrdio kako vodu crpe ispod prirodnog izvora smještenog ispod studija.
Glavno snimanje počelo je u kolovozu 1976., putujući prvo od Sardinije do Egipta za neke od prvih scena filma. Na Sardiniji je Moore morao voziti prvi od dva Lotus Esprita koji su se pojavili u filmu. Drugi, specijalno modificirani model putovao je u Nassau kako bi se snimile mnoge podvodne scene.
Produkcija se nakratko vratila u Ujedinjeno Kraljevstvo kako bi se snimila podmornička baza Faslane, nakon čega se krenulo u Španjolsku, Portugal i Bay of Biscay gdje su snimljene eksterijerne scene supertankera. Nakon završetka osnovnog snimanja, 5. prosinca 1976. masivni 007 Stage službeno je otvorio premijer Harold Wilson na svečanoj ceremoniji.
Radnja
Karl Stromberg ukrao je britansku i sovjetsku nuklearnu podmornicu u pokušaju da lansira nuklearno oružje na razne ciljeve širom svijeta. James Bond udružuje se s bojnicom Anyom Amasovom (ili Agentica XXX), predanom agenticom iz Sovjetskog Saveza, kako bi otkrili što se dogodilo i spriječili mogući Treći svjetski rat.
Film počinje u Austriji, gdje Bond bježi iz zasjede koju su mu priredili sovjetski agenti, ubivši jednog od njih u skijaškom spustu koji završava nezaboravnom scenom iz Bond filmova: nakon što je Bond prešao preko litice i pao... otvara se padobran s britanskom zastavom (film je objavljen u godini 25. godišnjice vladavine kraljice Elizabete II.). Natrag u bazi, Bond saznaje kako netko pokušava pokušava prodati navigacijske planove za napredne podmornice onom koji ponudi najvišu cijenu. Bond odlazi u Egipat, gdje bi se pokraj piramida trebao naći s prodavačem. Ovdje prvi put susreće prekrasnu bojnicu Anyu Amasovu, koja mu postaje rival u potrazi za planovima, a kasnije partnerica nakon što saznaju da je osoba koja stoji iza krađe planova (Karl Stromberg, brodovlasnik tajkun) odgovorna i za nestanak podmornica.
Počinju istraživati Strombergovu bazu Atlantis i potvrđuju kako on upravlja sustavom za navigaciju. Modificirani supertanker zarobljava američku podmornicu, a Stromberg počinje provoditi svoj plan. Plan je lansirati nuklearne projektile iz podmornica koje je zarobio, a mete su New York i Moskva. Ovo će započeti Treći svjetski rat, koji će Stromberg promatrati iz svojeg podvodnog grada, uspostavljajući novu civilizaciju.
Međutim, počinje masovna bitka između posade Liparusa i onih zarobljenih iz podmornica koja kulminira bijegom i uništenjem Atlantisa. Bond uspijeva namjestiti da britanska i sovjetska podmornica umište jedna drugu, spasivši Moskvu i New York, i kreće se konačno obračunati sa Strombergom i spasiti Amasovu. Bond upuca Stromberga i, nakon posljednje bitke sa Zubom, dvoje špijuna napuštaju bazu prije nego što je ona uništena. Čekajući spašavanje u maloj kapsuli, Bond konačno otvara šampanjac i sugerira da nazdrave. Amasova podsjeća Bonda kako se zaklela da će ga ubiti i izvlači pištolj, ali umjesto da ga upuca, nasmije se nakon što je puknuo čep šampanjca, što je streslo Bonda. On joj upućuje posljednji prijedlog, koji Amasova odobrava: da skinu mokru odjeću. Amasova mu konačno oprašta i dvoje se strastveno zagrle. Njihovi šefovi se užasavaju našavši ih u kompromitirajućem položaju.
Kirchheim (Hessen)
Kirhhajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 20 opštinskih središta okruga Hersfeld-Rotenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.751 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6632011.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hersfeld-Rotenburg Kirhhajm se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Hersfeld-Rotenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 244 metra. Površina opštine iznosi 50,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.751 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 74 stanovnika/km².
El Zapote, Santa Cruz de Juventino Rosas
El Zapote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Santa Cruz de Juventino Rosas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2045 m.
Massa
Massa je glavni grad talijanske provincije Masse-Carrare u regiji Toskani. Grad ima 68.856 stanovnika.
Geografija
Massa se prostire po dolini Frigida i duž obronaka Apuanskih Alpi, sve do obala Ligurskog mora. Grad je udaljen oko 8 km jugoistočno od Carrare i oko 124 km sjeverozapadno od regionalnog centra Firenze.
Historija
thumb|left|240px| Rocca Malaspina, [[zamak dinastije Malaspine]] Massa se prvi put spominje u 9. vijeku, kao naselje pod vlašću biskupa iz Lunija. Tokom slijedećih vijekova prelazila je iz ruke u ruku, da bi od 1421., njom zavladala feudalna dinastija Malaspina. Oni su je 1568. pretvorili u prijestolnicu svog Vojvodstvo Massa-Carrara.
Znamenitosti
thumb|left|240px| Piazza Mercurio Najveća znamenitost Masse je Rocca Malaspina, zamak dinastije Malaspina podignut od 15. do 16. vijeka, koji dominira nad gradom. Uz to je značajna katedrala Santi Pietro e Francesco, izgrađena u 15. vijeku, te Kneževa palača iz 17. vijeka.
Privreda
Massa je uz Carraru svjetski poznata po najkvalitetnijem mramoru, koji se i danas eksploatira u brdima iznad grada, pa je obrada mramora i danas najvažnija za ekonomiju grada. Pored tog je Massa poznata i po tvornicama uredskog namještaja.
Sugarloaf Mountain Park, California
Sugarloaf Mountain Park je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 0 stanovnika.
Opština Bilca, Suceava
Bilca je opština u Rumuniji u okrugu Sučava.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 423 m.
El Tezontle, Metztitlán
El Tezontle je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Metztitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1598 m.
Dorani
Dorani ili Dorani (grčki: ', Dōrieis, jednina ', Dōrieus) su bili jedan od tri naroda na koje su drevni Grci dijelili Helene. Heleni su govorili grčki i smatrali se Grcima, iako drevni grčki izvori priznaju da je među njima živjelo i ne-helensko stanovništvo.
Dorani nisu spadali u Grke. Herodot je dao najstariji primjer trodiobe Helena: "... oni koji žive u našoj zemlji se zovu Jonjani, Eolci i Dorani." Opća imena naslijeđena iz starijih vremena su smatrala jednom od te tri grupa, i toiz nastarije literature; na primjer, Ahejci (isto tako poznati kao Danajci, Δαναοί, i Argivci, Ἀργεῖοι) su uglavnom bili Jonjani i Eolci.
Značenje tog apstraknog pojma na drevnom grčkom ovisi o kontekstu. Često se prevodi kao "pleme", "rasa" ili "narod." Dorani ne odgovaraju nijednoj od tih kategorija. Nisu opisana nikakva rasna obilježja; oni su Heleni kao i druge dvije grupe, a nisu ni pleme. Razlikuju se u načinu života i društvenoj organizaciji, što varira od urbane sredine Korinta poznatog po profinjenom stilu umjetnosi i arhitekture do vojničke države Sparte. Identitet je uključivao planinska plemena, ali ona nisu bila ujedinjena u jedno pleme.
Usprkos toga Heleni su znali koje su lokacije dorske a koje nisu. Dorske države su u vrijeme rata često (ali ne uvijek) mogle računati na pomoć drugih dorskih država. Dorani su se razlikovali po dorskom grčkom dijalektu i karakterističnim društvenim i historijskim tradicijama. Tradicionalni izvori im postojbinu smještaju na sjever, sjeveroistočnu planinsku oblast Grčke, drevna Makedoniju i Epir, odakle su ih nikad razjašnjene okolnosti dovele na Peloponez, neke od egejskih otoka, dio maloazijske obale, Magna Graeciae i Krete. Mitologija im je dala eponimskog osnivača, Dorusa, sina Hellenovog, mitološkog patrijarha Helena.
thumb|left|Domovina Dorana U 5. vijeku pne. Dorani i Jonjani su bili dva najvažnija grčka ethnosa, a čiji je sukob rezultirao u peloponeskom ratu. Stupanj u kojem su se Heleni u tom dobu identificirali kao "Jonjani" i "Dorani" je bio predmet spora. Književna tradicija 5. i 4. vijeka pne. kroz koju su suvremenici gledali etničku identifikaciju je bila pod snažnim utjecajem tadašnje društvene politike. Prema E.N. Tigerstedtu, u 19. vijeku su se evropski poklonici vrlina koje su nazivali "dorskim" sebe nazivali "lakonofilima" i pronalazili paralele sa svojim kulturama; njihove predrasude doprinose tradicionalnim modernim tumačenjima "Dorana".
Jugoslovenska vojska
Jugoslovenska vojska (JV) je bila oružana sila Kraljevine Jugoslavije. Nastala je sa proglašenjem Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca 1. decembra 1918. i de facto prestala da postoji 16. aprila 1941. nakon predaje okupacionim snagama Sila osovine tokom Aprilskog rata, iako je de jure smatrana postojanom od strane jugoslovenske vlade u izbeglištvu koja je skupa s JV ukinuta 7. marta 1945. godine.
Stanje i oprema vojske
Niski dohodak po glavi stanovnika i mala industrijska baza onemogućili su proizvodnju dovoljne količine suvremenog oružja doma, kao i uvoz takvog oružja. Dohodak po glavi stanovnika 1938. procijenjen je na 3 100 dinara (oko 70 dolara), a cijene uvoznog oružja u studenom 1938. kreću se ovako. Laki tenkovi (12-15 t) 2 500 000 dinara, teški tenkovi (20-25 t) 5 000 000 dinara, teški kamioni 90 000 dinara, haubice 150 mm (M 36) 3 500 000 dinara, lovački avioni bez naoružanja 1 750 000 dinara, bombarderi bez naoružanja 4 500 000 dinara. Kao indikator ekonomske, a time i vojne snage može se uzeti proizvodnja čelika. Godine 1938. Jugoslavija je proizvela oko 230 000 tona čelika, od čega je jedna trećina proizvedena u željezarama na pograničnom području ili nedaleko granice. Te iste godine njemačka proizvodnja čelika iznosila je 22 600 000 tona. Ukupna njemačka proizvodnja znatno se povećala kad su podvrgnuti pod nadzor kapaciteti za prizvodnju čelika u Austriji, Čehoslovačkoj, Poljskoj, Francuskoj, Belgiji, Luksemburgu, Nizozemskoj, Danskoj i Norveškoj.
Boisse-Penchot
Boas Panšo je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Averon koja pripada prefekturi Vilfranš de Ruerg.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 509 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 109 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,64 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 187 metara (maksimalnoj 463 m, a minimalnoj 172 m).
Džamal Kašogi
Kašogi je nestao 2. oktobra 2018, a poslednji put je viđen kako ulazi u konzulat Saudijske Arabije u Istanbulu. On je došao do konzulata kako bi izvadio potvrdu da se razveo od bivše supruge koja mu je bila potrebna za sklapanje braka sa verenicom Hatidžom Džengiz, turskom državljankom, koja ga je čekala ispred konzulata. Nakon što Kašogi nije izašao do kraja radnog vremena iz zgrade konzulata, njegova verenica je alarmirala turske vlasti.
Izvori u bezbednosnim službama Turske i turski mediji objavili su nakon toga da veruju da je Kašogi ubijen u konzulatu, gde je najpre mučen, a potom je njegovo telo prevezeno crnim kombijem iz zgrade konzulata do rezidencije konzula koja je udaljena oko 2 km. Turski mediji objavili su fotografije grupe od 15 državljana Saudijske Arabije koji su, po njima, došli kako bi izvršili likvidaciju, i koji su ubrzo potom napustili Tursku. S druge strane, Saudijska Arabija je u početku demantovala ove navode, i saopštila da je Kašogi napustio konzulat kroz izlaz sa druge strane zgrade, kao i da radi na potrazi za njim.
Carrara
Carrara je grad u talijanskoj provinciji Massa-Carrara u regiji Toskani. Grad broji 64.689 stanovnika i svjetski je poznat po najkvalitetnijem mramoru, koji se po gradu i zove Carrara.
Geografija
Carrara se prostire po dolini rijeke Carrione i duž obronaka Apuanskih Alpi sve do obala Ligurskog mora, gdje se nalazi luka Marina di Carrara. Iz luke se izvozio mramor, rezan u brdima pored grada, a danas je poznato ljetovalište. Carrara je udaljena oko 8 km sjeverno od provincijskog centra Masse i oko 130 km sjeverozapadno od regionalnog centra Firenze.
Historija
Carrara su prvi put spominje u 9. vijeku, kao naselje pod vlašću biskupa iz Lunija, iako se zna da su još Rimljani tu eksploatirali mramor. Tokom slijedećih vijekova prelazila je iz ruke u ruku, da bi je 1428. zauzela feudalna dinastija Malaspina. Oni su je spojili sa Massom 1568. i tako osnovali kneževinu koja je 1633. izrasla u Vojvodstvo Massa-Carrara.
Znamenitosti
thumb|left|240px| [[gotika|Gotička katedrala]] thumb|left|240px| Piazza Gramsci Najveća znamenitost Carrare je katedrala Duomo di Carrara, izgrađena od 12. do 14. vijeka u gotičkom stilu. Uz to je poznata i kneževa palača Palazzo Cybo Malaspina iz 16. vijeka u kojoj se danas nalazi Akademija likovne umjetnosti.
Privreda
U tom mramoru oblikovali su svoje skulpture najpoznatiji svjetski kipari, kao Michelangelo i Henry Moore.
Selvotta, Roma
Selvotta je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 201 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
Teke (poluotok)
Poluotok Teke, ili Regija Teke , je smješten na jugozapadu Turske između zaljeva Antalije i Fethiye koji se protežu u Sredozemno more. Na sjeveru poluotok graniči sa regijom Turskih jezera.
U antičko doba bila je poznata kao Likija. Ime mu potječe od plemena Teke, turkmenskog plemena koje se naselilo u toj regiji za vrijeme Rumskog sultanata.
Glavni tokovi regije su potok Alakır na istoku i potok Eşen na zapadu.
Ostaci drevnih gradova u regiji uključuju Phaselis, Olympos, Arycanda, Myra, Xanthos, Letoon, Patara, Limyra.
Naselja Kemer, Elmalı, Kumluca, Finike, Demre (ranije: Kale), Kaş, Kalkan, Kınık također su važna za turizam.
Nacionalni park Güllük i nacionalni park Beydağları  nalaze se na poluotoku.
Opština Zaragoza, San Luis Potosí
Zaragoza je opština u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 10122 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2087 m.
El Tecomate, Alvarado
El Tecomate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Alvarado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Summit, Oregon
Samit je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 82.
Andrea Luchesi
Andrea Lukezi  (Motta di Livenza, 23.12.1741.-Bon, 21.3.1801.) bio je italijanski kompozitor i orguljaš u ere klasicizam.
Andrea Luchesi je živeo u Veneciji u Bonu. Bio je izabran za glavnog dirigenta Bona (1774.). Učenik mu je bio mladi Betoven.
Muschieto, Savona
Muschieto je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 701 m.
Tetelcingo, Acatlán
Tetelcingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Acatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1029 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1208 m.
Bonzeto, Reggio Emilia
Bonzeto je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 498 m.
Ercea, Băla
Ercea je naselje u Rumuniji u okrugu Mureš u opštini Băla.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 242 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 362 m.
Ceresara, Vicenza
Ceresara je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 164 m.
Vlaji
Vlaji je, najčešće pejorativan, izraz koji se na dalmatinskoj obali koristi za stanovništvo dalmatinskog zaleđa, Dalmatinske Zagore (područje poviše Kliškog tunela). Naziv potiče od izraza Vlasi. Uz njega se obično vezuju negativni kulturni stereotipovi kao što su primitivizam, rustikalnost i "barbarstvo" nasuprot "urbane" kulture i civilizacije vezane uz dalmatinske gradove.
Dolni Vadičov
Dolni Vadičov je naseljeno mjesto u okrugu Kisucke Nove Mesto, u Žilinskom kraju, Slovačka Republika.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 468 stanovnika.
Ljudski faktor (TV drama)
Ljudski faktor je jugoslavenska TV drama u produkciji TV Sarajevo emitirana 1978. godine. Režirao ju je Dušan Anđić, a scenario je napisao Josip Pejaković.
Lesterville, South Dakota
Lestervil je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 127, što je 31 (-19,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sugarloaf Saw Mill, California
Sugarloaf Saw Mill je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 18 stanovnika.
Annette Kellerman
Annette Marie Sarah Kellerman (6. jul 1886 – 6. novembar 1975) bila je australijska profesionalna plivačica, vodviljska zabavljačica i rana filmska glumica, poznata kao jedna od prvih slavnih žena koja je nosila jednodijelni kupaći kostim i kojoj se ponekad pripisuje izum sporta poznatog kao sinkronizirano plivanje.
Njen život je 1952. postao predmet hollywoodskog biografskog filma Million Dollar Mermaid gdje ju je tumačila Esther Williams.
Filmografija
right|thumb|180px|Kellerman photographed in the United States, 1907
Santa María del Carmen, Ocosingo
Santa María del Carmen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 893 m.
La Junta, Guazapares
La Junta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guazapares.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 827 m.
Dimetenamid
Dimetenamid je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 275,795 Da.
Žena na kamenu (TV film)
Žena na kamenu je jugoslavenski televizijski film snimljen 1978. godine u produkciji TV Sarajevo i režiji Nenada Dizdarevića. Predstavlja adaptaciju istoimene priče Ive Andrića za koju je scenario napisao Vuk Krnjević. Naslovni lik, koji tumači Svetlana Bojković je operna pjevačica koja se sunča na kamenitoj plaži i prisjeća svog života.
Prostilos
Prostilos (grčki: πρόστυλος je sintagma od riječi προ = ispred + στῦλος = stup ) je naziv u arhitekturi za kolonadu od najmanje četiri slobodna stupa na portiku (ili pronaosu) na ulazu u hram.
Prostilos je dakle bio otvoreni predprostor, i to ne samo od sprijeda, već i sa bokova, najmanji broj stupova koji su nosili njegov krov bio je četiri do najviše 14.
Historija
Taj način gradnje izgleda da se razvio po grčkim otocima istočnog Egeja u 8. vijeku pne., kasnije je prihvaćen kod gradnje grčkih i etrurskih i rimskih hramova.
Selters (Taunus)
Zelters je opština u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 19 opštinskih središta okruga Limburg-Vajlburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 8.212 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6533014.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Limburg-Vajlburg Zelters se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Limburg-Vajlburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 170–500 metara. Površina opštine iznosi 40,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.212 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 203 stanovnika/km².
El Bolso de los Ochoa, Tierra Blanca
El Bolso de los Ochoa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Crime et Châtiment (film, 1935)
Crime et Châtiment je francuski crno-bijeli film snimljen 1935. u režiji Pierrea Chenala. Predstavlja adaptaciju romana Zločin i kazna Fjodora Dostojevskog. Radnja prikazuje kako se protagonist, siromašni student Rodion Raskoljnikov (čiji lik tumači Pierre Blanchar) suočava s posljedicama ubistva koje je počinio. Blanchar je za svoju ulogu nagrađen Volpi kupom na 3. venecijanskoj Mostri.
Iste godine je u Hollywoodu Joseph von Sternberg snimio adaptaciju pod naslovom Crime and Punishment.
Josquin des Prez
thumb|right|1611
Josquin des Prez (sh: Žosken de Pre), (cca. 1450 ili 1455 – 27. august 1521) je bio Franko-flamanski kompozitor renesanse. Bio je najpoznatiji evropski kompozitor između perioda Guillaume Dufaya-a i Palestrine i uobičajeno je smatran za centralnu figuru Franko-flamanske škole. Josquin je uobičajeno smatran kao prvi predstavnik visoke renesanse i polifonske vokalne muzike. Tokom 16 vijeka, Josquin je postepeno stekao reputaciju najvećeg kompozitora svog doba. Njegova tehnika i ekspresija je imitirana i poštovana. Nažalost ništa ne znamo o njegovoj personalnosti.
Pisao je sakralnu i sekularnu muziku, mise, motete, šansone i frotole.
= Život == Malo je poznato o Žoskenovom ranom životu. Rođen je u području pod kontrolom Burgundskog vojvode, i rođen je vjerovatno u Hainaut-u (moderna Belgija), ili preko granice u današnjoj Francuskoj.
Prvi zapis o njegovom zaposlenju datira iz 19 aprila 1477, kad je bio pjevač u Renskoj kapeli. Tu je ostao do 1478. Period između 1480 i 1482 je zagonetan za biografiste, neki dokazi potvrđuju da je još uvijek bio u Francuskoj, dok neki govore da je bio već u službi familije Sforza. Alternativno neki dokumenti navode da je Josquin u to doba bio neko vrijeme u Ugarskoj. 1483 i 1484 je bio u službi familije Sforza, u to doba obavio je nekoliko putovanja u Rim i Pariz. Od 1489 do 1496 bio je član papskog hora u Rimu.
Oko 1499 vratio se najvjerovatnije u Francusku gdje je bio u službi kralja Luja XII do 1503, kada je vojvoda Ercole I iz Ferare unajmio ga za kapelu u Ferari u Italiji, ali tu nije ostao dugo usljed kuge koja je harala. Potom se vratio u svoj zavičaj.
Chienes, Bolzano
Chienes je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 688 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 804 m.
Мишчиће
Демографија
У насељу Мишчиће живи 168 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 36,3 година (38,0 код мушкараца и 34,6 код жена). У насељу има 61 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 3,79.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника.
Diogen iz Babilona
Diogen iz Babilona (Διογένης Βαβυλώνιος, Diogenes Babylonius, poznat i kao Diogen iz Seleukije, oko 230. pne. – oko 150/140. pne.) bio je antički stoički filozof. Bio je voditelj stoičke škole u Ateni i jedan od trojice filozofa poslanih u Rim 155. pne. Napisao je mnoga djela, ali nijedan njegov spis nije sačuvan, osim nekih citata kod kasnijih pisaca.
Život
Rođen je u Seleukiji na Tigru u Babiloniji, a školovao se u Ateni pod pokroviteljstvom Hrizipa i naslijedio je Zenona iz Tarza na mjestu voditelja (sholarha) tamošnje stoičke škole u 2. stoljeću pne. Među njegovim su učenicima bili Panetije i Antipatar iz Tarsa, koji su ga naslijedili na mjestu sholarha. Čini se da je pomno slijedio Hrizipove stavove, posebno o dijalektici, u kojoj je navodno podučavao Karneada.
Zajedno s Karneadom i Kritolajem poslan je u Rim kako bi se žalio na novčanu kaznu od pet stotina talenata nametnutu Ateni 155. godine pne. zbog pustošenja Oropa. Svoje epideiktičke govore održali su prvo na brojnim privatnim skupovima, a zatim u senatu. Diogen je svoju publiku obradovao ponajviše trezvenim i umjerenim načinom govora.
Ciceron kaže da je Diogen umro prije 150. pne. a budući da Lukijan tvrdi da je umro u 88. godini života, morao je biti rođen oko 230. pne. Međutim, postoje neki dokazi da je možda živio i do oko 140. pne.
Djela
Ciceron naziva Diogena "velikim i važnim stoikom". U djelima epikurejskog filozofa Filodema pronađenim u karboniziranim svicima papirusa u ruševinama Vile s papirusima u Herkulaneju, o Diogenu se raspravlja češće nego o bilo kojem filozofu osim o samom Epikuru.
Diogen je napisao nekoliko djela, od kojih su međutim sačuvani uglavnom samo njihovi naslovi:
Osim toga, iz Filodema se vidi da je napisao opsežna djela O muzici i O retorici. Neki aspekti njegovih pogleda na ove dvije teme mogu se spoznati iz kritičnih primjedbi koje se mogu naći u Filodemovim djelima o tim dvjema temama. Kod Cicerona postoji nekoliko odlomaka iz kojih možemo zaključiti da je Diogen pisao i o drugim temama, poput dužnosti, najvišeg dobra i slično.
La Casa de las Cuatas, Celaya
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1747 m.
Antoingt
Antona je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Pij de Dom koja pripada prefekturi Isoar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 335 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 42 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,83 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 410 metara (maksimalnoj 610 m, a minimalnoj 437 m).
Selvotta-Due Torri, Roma
Selvotta-Due Torri je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Dolnje Trhovište
Dolnje Trhovište je naseljeno mjesto u okrugu Hlohovec, u Trnavskom kraju, Republika Slovačka.
Selvotta-Due Torri, Roma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 98 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 97 m.
Dolnje Trhovište
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 610 stanovnika.
Ocean Isle Beach, North Carolina
Ošan Ajl Bič je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Neptune's Daughter (film, 1914)
Neptune's Daughter je američki crno-bijeli nijemi fantasy film snimljen 1914. u režiji Herberta Brenona. Naslovni lik, koji tumači Annette Kellerman, je sirena, odnosno kćer Neptuna|boga mora koja se nastoji osvetiti ribarskom kralju u čijoj je mreži stradala njena sestra, ali u koga se na kraju zaljubi. Osnovnu ideju filma je zamislila sama Kellerman, nastojeći stvoriti film u kome bi demonstrirala svoje plivačke sposobnosti kao i za tadašnje vrijeme prilično smjele kupaće kostime. Film je doživio veliki uspjeh i dvije godine kasnije potakao snimanje filmskog spektakla A Daughter of the Gods, gdje se Kellerman pojavljuje gola. Od originalnog filma su danas očuvane samo jedna ili dvije role.
Cerco Quemado, Badiraguato
Cerco Quemado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Badiraguato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 947 m.
Carpenetti, Cuneo
Carpenetti je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 440 m.
NGC 466
NGC 466 je galaksija u zviježđu Tukan.
Garzones, Acatlán
Garzones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Acatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 683 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1278 m.
Kralj
Kralj je najčešći naziv za monarha, odnosno poglavara države koje su po svom uređenju monarhije. Ukoliko je kralj ženskog spola za njega se, kao i za suprugu kralja, koristi izraz kraljica.
Manuel Rocha, Santa Cruz de Juventino Rosas
Manuel Rocha je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Santa Cruz de Juventino Rosas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1750 m.
Milo (pesnik)
Neki ispitivači sumnjaju u to da je ovaj komediograf ikada postojao i pretpostavljaju da Μύλλος zapravo znači "razrok" i da je to jedan od tipskih likova u grčkoj farsi.
Sugarloaf Village, California
Sugarloaf Village je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 10 stanovnika.
Đoko Slijepčević
Đoko Slijepčević (Samobor, Gacko, 7. septembar 1907. — Keln, 16. januar 1993) je bio srpski istoričar.
Životopis
Započeo je školovanje u Nikšiću. Od 1921-1925 pohađao je gimnaziju u Gackom, 1930. je završio Bogosloviju u Prizrenu. Godine 1934. je diplomirao na Bogoslovskom fakultetu u Beogradu, a 1936. odbranio doktorsku disertaciju Stefan Stratimirović mitropolit karlovački kao poglavar crkve, prosvetni i nacionalno-politički radnik. U 1937. je slušao predavanja o crkvenoj istoriji kod Hansa Licmena i Eriha Zeeberga. Godine 1938. biva postavljen za docenta na Katedri za crkvenu istoriju Bogoslovskog fakulteta u Beogradu. Tokom Drugog svetskog rata je prikupljao građu o ustaškom genocidu nad Srbima u Nezavisoj Državi Hrvatskoj. Krajem rata je napustio Jugoslaviju. Izvesno vreme proveo je u zatvoreničkim logorima u Italiji i Nemačkoj, iz kojih biva oslobođen 1948. godine.
Posle rata boravio je u Bernu na starokatoličkom Bogoslovskom fakultetu, prikupljajući građu za istoriju Srpske crkve. Godine 1954. je prešao u Minhen na Institut za jugoistočnu Evropu kao referent za Albaniju i Bugarsku. Umro je 1993. u Kelnu, a sahranjen je na srpskom groblju u Osnabriku.
Dela
Slijepčević je objavio niz radova o Srpskoj nacionalnoj i crkvenoj istoriji, od kojih se posebno ističe trotomna „Istorija srpske pravoslavne crkve“. Objavljivao je i članke u časopisima Bogoslovlje, Bratstvo, Svetosavlje, Hrišćanska misao, Put i (u emigraciji) Iskra.
Anglars-Saint-Félix
Anglar Sen Feliks je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji Pirineji, u departmanu Averon koja pripada prefekturi Rodez.
Ceretta (Scorloni), Vicenza
Ceretta (Scorloni) je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 168 m.
Colombare, Verona
Colombare je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Prairie Grove, Illinois
Preri Grouv je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.904, što je 944 (98,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Tomate, Huajicori
El Tomate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Huajicori.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1035 m.
Dolnje Otrokovce
Dolnje Otrokovce je naseljeno mjesto u okrugu Hlohovec, u Trnavskom kraju, Republika Slovačka.
Izraelsko-libanonski rat 2006.
Izraelsko-libanonski rat 2006. (arapski حرب تموز‎, Ḥarb Tammūz; hebrejski מלחמת לבנון השנייה‎, Milhemet Levanon HaShniya) znan i kao „Libanonski rat 2006.“, „Srpanjski rat“ i "Drugi libanonski rat" je serija vojnih intervencija u Libanonu i sjevernom Izraelu koja je eskalirala nakon što je paravojna postrojba Hezbollaha 12. srpnja 2006. na izraelsko-libanonskoj granici otela dva izraelska vojnika. Izrael je na to odgovorio blokadom, dijelomičnom invazijom, bombardiranjem i zračnim napadima na Libanon, a Hezbollahovi borci su sa libanonskog teritorija izbacivali kaćuše na sjever hebrejske države, potpuno zaustavivši poslovanje luke Haifa i pripadajuće kemijske industrije. Libanonska vojska većinom se nije miješala u sukob. Sukob je trajao 34 dana a završio je primirjem 14. kolovoza.
Bio je to četvrti sukob između Libanona i Izraela. U njemu je poginulo oko 1.400 ljudi: 165 u Izraelu, 1.191 u Libanonu te 50-ak stranih državljana. Hezbollah je koristio taktiku gerilskog napada na IDF vojnike. Nakon rata, tijela dvojice otetih preminulih izraelskih vojnika razmijenjeno je za nekolicinu libanonskih zatvorenika.
Zbog rata, u Izraelu je privremeno raseljeno oko 300.000 do 500.000 ljudi, a u Libanonu oko 970.000. Nakon prekida sukoba, UNFIL-ove mirovne snage i libanonski vojnici su se smjestili na jugu Libanona kako bi uspostavili tampon zonu između Izraela i Hezbollaha.
Povod
U 2000. izraelske vojne snage su se povukle iz južnog Libanona, a Hezbollah je odmah slijedio te se smjestio uz granicu. Iako je UN potvrdio da se suverenitet Libanona poštuje jer su se svi izraelski vojnici povukli južno od službene granice dviju država, Hezbollah je, uz objašnjenje da Izrael i dalje kontrolira sporne Shebaa farme te drži zatočenim stotine libanonskih zatvorenika, nastavio napade preko granice te upotrijebio taktiku otmice izraelskih vojnika za razmjenu zarobljenika. Jedna takva razmjena dogodila se 2004. kada je oteti izraelski biznismen Elchnan Tenenbaum i troje leševa IDF vojnika (Adi Avitan, Benjyamin Avraham i Omar Sawaid) razmijenjeno za 30 libanonskih zarobljenika, 59 leša libanonskih militanata, 400 palestinskih zarobljenika te karte koje pokazuju lokacije mina u južnom Libanonu. Pozicija UN-a je da se područje Shebaa farmi ne nalazi u sklopu Libanona, nego Sirije. lijevo|mini|250px|Karta incidenta koji je pokrenuo rat: prema izvještajima, Hezbollah je upao na teritorij Izraela i izbacio kaćuša rakete na naselje Zarit i Even Menahem 12. srpnja 2006., u 8:07 sati ujutro po mjesnom vremenu, skupina pripadnika Hezbollaha je lansirala rakete na izraelske vojne pozicije, selo Zar’it, Even Menahem te grad Shlomi kako bi odvratila pozornost, te je nakon toga prešla granicu, upala u sjeverni dio Izraela, ubila 3 vojnika i otela dva kako bi ih iskoristila za zamjenu za zarobljene libanonske zatvorenike, među kojima je i Samir Kuntar.
Još pet izraelskih vojnika je poginulo a jedan je izraelski tenk uništen na libanonskom teritoriju kada su krenuli za njima i pokušali spasiti otete vojnike. Hezbollah je napad nazvao „Operacija istinito obećanje“. Izrael je već par sati kasnije umarširao u Libanon, a ministar Ehud Olmert je izjavio da takvu akciju smatra "objavom rata s Libanonom" koja će imati "ozbiljne posljedice". Libanonski premijer Fouad Siniora je demantirao da je išta znao o Hezbollahovoj otmici te da ju nije odobrio. Neki stručnjaci smatraju da je Hezbollah izveo otmicu na sjeveru Izraela kako bi skinuo pritisak s Gaze, koja je u to vrijeme neprestano bombardirana sa juga Izraela gotovo dva tjedna, ali i kako bi prisilio hebrejsku državu da napusti sporno područje Shebaa farmi koje Libanon smatra svojim teritorijem.
Postoje različite verzije oko toga da li su izraelski vojnici oteti na libanonskom ili izraelskom teritoriju. Ipak, UN, EU, G8, SAD te mnoge TV kuće kao i Al Jazeera su nazvale akciju Hezbollaha „prelaskom granice“ te su iznijele perspektivu da se incident odigrao na teritoriju Izraela. Libanonska policija i Hezbollah su pak naveli da su izraelski vojnici zarobljeni pri pokušaju ulaska u jedno libanonsko selo. IDF je ubrzo objavio da su imena imena otetih vojnika Ehud Goldwasser i Eldad Regev.
Prvi tjedan (12.-18. srpnja)
Izraelski vojni glasnogovornik potvrdio je i ovaj napad rekavši da je aerodrom služio kao čvorište oružja i ostalog materijala potrebnog Hezbollahu. To je bio prvi izraelski napad na bejrutsku zračnu luku od Libanonskog rata 1982. Dan nakon, 14. srpnja, aerodrom je ponovno bombardiran i uništene su daljne staze za polijetanje te jedno skladište za gorivo.
To je imalo posljedica na turizam koji je u u Libanonu po ljeti u punom mahu. Potom su ratni avioni nastavili bombardiranja koja su napala i uništila autoput prema Damasku, mostove, energetsku stanicu, TV postaju, tvornice, južno predgrađe Beiruta (uporište Hezbollaha) te kuću Hassana Nasrallaha. lijevo|mini|250px|Izraelski vojnici vraćaju se kući nakon rata Nasrallah je potom upozorio Izrael da je "podcijenio Hezbolllah", objavivši "otvoren rat koji će se preseliti na cijeli Izrael, sve do Haife pa i dalje". U sljedećih pet dana Hezbollah je izbacio oko 700 raketa na sjeverni dio Izraela, natjeravši stanovnike da se sakriju u bunkerima. 14. srpnja Hezbollah je sa obale napao INS Hanit, korvetu izraelske mornarice koja je provodila morsku blokadu, sa protu-plovnim projektilom C-802. Četiri mornara su ubijena a ratni brod je teško oštećen. 17. srpnja pogođen je i velegrad Haifa, točnije skladište za popravak željeznice, u kojoj je poginulo 8 civila. Hezbollah je izjavio da je namjeravao pogoditi veliki pogon za gorivo u tom gradu koji se nalazi u blizini skladišta.
Bălăușeri, Bălăușeri
Bălăușeri je naselje u Rumuniji u okrugu Mureš u opštini Bălăușeri.
Izraelsko-libanonski rat 2006.
Prvi tjedan (12.-18. srpnja)
15. i 16. srpnja izraelski zrakoplovi su na jugu Libanona izbacili letke kojima upozoravaju civile da napuste područja koja će se naći u okviru vojne intervencije. Tisuće ljudi, među njima i velik dio stranaca, napustilo je Libanon i otišlo u Siriju. Među njima su 18. srpnja evakuirana i 42 hrvatska državljana koji su radili u gradu Chekki: premiješteni su u hotel u Damasku odakle su krenuli u Hrvatsku, zajedno sa radnicima iz Njemačke i Austrije.
Bălăușeri, Bălăușeri
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4968 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 319 m.
Izraelsko-libanonski rat 2006.
Prvi tjedan (12.-18. srpnja)
Libanonski predsjednik Emile Lahoud 16. srpnja je izjavio da je Izrael upotrijebio zabranjeno kemijsko oružje, bombe sa bijelim fosforom, u bombardiranju nekih meta, što je kasnije i potvrđeno, te ponovio da Libanon nema nikakve veze sa Hezbollahom, iako se ta grupa nalazi na njegovom teritoriju. 18. srpnja, nakon još jednog dana bombardiranja, Nasrallah je zaprijetio da će gađati Tel Aviv raketama ako Izrael ne prestane bombardirati Libanon.
Drugi tjedan (19.-25. srpnja)
desno|mini|300px|Kompilacija slika štete nastale u ratu: [[Balbek nakon bombardiranja Izraela; uništena zgrada u Haifi nakon pada kaćuše; uništen auto u Bejrutu; uništen auto u Haifi]] 19. srpnja, usred još jednog Hezbollahova granatiranja Izraela, u Nazaretu su po prvi puta žrtve bili Arapi, dvoje dječaka, na što se Nasrallah ispričao njihovim obiteljima nazvavši ih "mučenicima". Pojavile su se vijesti da je srušen izraelski avion u Libanonu, ali su se pokazale netočnima. Libanon je do 21. srpnja objavio da se više od 500.000 njegovih građana nalazi u bijegu te da je velik dio pobjegao u inozemstvo (u susjedne države Cipar i Siriju) ali i da vlada velika humanitarna kriza zbog blokade države. 23. srpnja izraelski su vojnici objavili da su zauzeli strateški važno libanonsko selo  Maroun Al-Ras te da su opkolili Bint Jbeil. Hezbollah je pak pokrenuo gerilski način rata, napadajući IDF sa raznih utvrda. Do 24. srpnja Izrael javlja da je Hezbollah izbacio 2.200 raketa na njen teritorij. 25. srpnja izraelske snage su u bombardiranju uništili UN-ovu osmatračnicu. Okarakterizian kao nenamjerni napad, sastojao se od granatiranja na osmatračnicu satima prije nego što je ona bombardirana. Ubijena su 4 pripadnika UN-a. Spasitelji su također granatirani kada su prvi put pokušali dosegnuti osmatračnicu  što je izazvalo poprilične kritike u svijetu.
24. srpnja američka državna tajnica Condoleezza Rice doputovala je u Beirut kako bi pokušala postići kompromis između dvije strane i postići primirje. Tijekom njenog posjeta tom gradu, IDF je prekinuo sve zračne napade u tom području. Rice se sastala sa premijerom Siniorom i Nabihom Berrijem, glasnogovornikom libanonskog parlamenta. Nakon razgovora, Berri je bio razočaran njenim komentarima zbog njenog inzistiranja da se primirje pojavi istodobno sa razoružavanjem Hezbollaha i dolaskom međunarodnih snaga u Libanon. Po njegovom mišljenju, primirje je trebalo odmah stupiti na snagu, a tek bi potom libanonska vlada razgovarala o ostalim pojedinostima. Tijekom razgovora, nekolicina prosvjednika je ispred ureda prosvjedovalo zbog, prema njihovom viđenju, „američke potpore vojnoj ofenzivi protiv Libanona“. Nakon završetka pregovora, Rice je otputovala u Jeruzalem te se sastala sa premijerom Olmertom, ali kompromis oko primirja nije postignut. Izraelska ministrica vanjskih poslova, Tzipi Livni, izjavila je da „Izrael samo brani svoje građane“ te je pozvala Libanon da provede UN-ovu rezoluciju 1559 prema kojoj se svi militanti trebaju razoružati.
Ukupno, IDF je uspio ući prosječno 3 do 4 kilometara u libanonski teritorij, praktički do malo većih sela, gdje bi ih dočekao organizirani otpor, pogotovo po noći. Najdublje je IDF ušao 8 kilometara do mjesta Marjaoun, gdje nije bilo borbi.