cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Policija
Policija je riječ koja dolazi iz francuskog jezika, i manje direktno iz grčkog politei, što upućuje na vladu ili administraciju; riječ police je skovana u Francuskoj u 18. vijeku. Policija može također biti poznata i kao stražarska služba, po stražarima koji su bili rani vid policijskih službenika. U većini zapadnih pravnih sistema, glavna uloga policije je da obeshrabri i istraži kriminal, sa posebnim naglaskom na kriminal protiv osoba ili vlasništva i odavanja javnog reda, i ako je moguće da uhapsi osumnjičene, zadrži ih u pritvoru i obavijeste odgovarajuće autoritete. Policije se redovno koriste kao službe kod raznih iznenadnih ozbiljnih situacija, hitnih slučajeva, iznimnih stanja, pomoći u nuždi, intervencija u neočekivanim situacijama koje traže hitnu akciju, uzbune, sinhronizacije medicinskih i vatrogasnih službi, usluga hitnih poziva. U mnogim zemljama postoje zajednički telefonski brojevi hitnih službi koji dozvoljavaju da policija, vatrogasci i medicinske službe budu objedinjene u hitnim akcijama.
Policija je također odgovorna za izvještavanje o manjim prekršajima, koji tipično imaju za rezultat plaćanje kazne za, na primjer, prekršaje zakona o saobraćaju.
Policijske strukture
Većina policija ima podgrupe čiji je posao istraživanje pojedinih vrsta kriminala. U većini Zapadnih policijskih snaga, možda je najznačajnija podjela između uniformisane policije i "detektiva". Kao što i samo ime kaže, uniformisani policajci nose odgovarajuće uniforme i njihov posao uključuje vidljive operacije i zadatke, kontrolu saobraćaja, prevenciju i aktivni odgovor na činjenje kriminala. Za razliku od detektiva koji nose "poslovnu odjeću" i njihov posao je da na većem profesionalnom nivou istraže kriminal, obično u dužem vremenskom periodu. Također, pojedini detektivi su obučeni u civilnu odjeću, dok su na dužnosti, da izbjegnu sopstveno prepoznavanje kao policijskih službenika.
Njemačko Carstvo
Ideologija
Bismarckovi glavni ciljevi su bili: Kulturna borba (Kulturkampf), socijane reforme i nacionalno ujedinjenje.
Policija
Policijske strukture
U pojedinim slučajevima policiji se propisuje "skriveno" djelovanje, kada se ne identifikuju kao policajci, nekada i u dužem periodu, da istraže kriminal, posebno organizovani kriminal, koji se ne može drugačije riješiti. Ovaj tip policijskih zadataka dijeli mnogo zajedničkog sa špijunažom.
Bik (zviježđe)
Bik (lat: Taurus) jedno je od zviježđa zodijaka. Jedna od najvećih konstelacija sjeverne polutke vidljiva za vrijeme zime, pozicionirana između Ovna i Blizanaca na istoku, Perzeja i Kočijaša na sjeveru, Oriona na jugoistoku i Eridana i Kita na jugozapadu.
Policija
Specijalizirani odjeli
Ove jedinice se ponekad nazivaju SWAT (Special Weapons And Tactics) teams.: timovi za rad sa posebnim oružjima i taktikama.
Najzad, u cilju provedbe zakona, zapadno zakonodavstvo upošljava u okviru policije i policiju za "unutrašnje poslove", kojoj je zadatak da nadgleda i istražuje rad samih policajaca, unutrašnja kontrola. Oni, tipično, ne nose oružje i njihov zadatak je da se bore protiv podmićivanja, ucjena, i drugih oblika interne iskvarenosti.
Bik (zviježđe)
Važniji objekti
Iza Aldebarana se nalaze Hijade, najbliži uočljivi otvoreni skup. Zvijezde su poredane u oblik slova "V" i čine bikovu glavu.
Njemačko Carstvo
Potiskivanje drugih naroda
Jedna od politike ujedinjenja bilo je i eliminiranje nenjemačkih jezika iz javnog života, škola i akademskih ustanova. Nasilna politika germanizacije često je imala obrnut efekt i poticala otpor koji se često izražavao u školovanju kod kuće i u grupiranje u manjinske grupe.
Bik (zviježđe)
Važniji objekti
Zviježđe bika najpoznatije je otvorenom skupu Plejade ili Vlašići. To je mladi otvoreni skup, udaljen tek 450 ly od nas. Golim okom je moguće vidjeti 7 najsjajnijih zvijezda u njemu koje često nose naziv i Sedam sestara. Skup je predivan prizor u dvogledu ili manjem teleskopu.
Maglica Rakovica, objekt vidljiv samo u teleskopu, je ostatak supernove. Rakovica se nalazi sjeverozapadno od zvijezde ζ Bika. Eksplozija supernove dogodila se 4. srpnja 1054. godine i bila je dovoljno sjajna da se vidi po danu puna tri tjedna. Supernova je golim okom bila vidljiva 653 dana.
Njemačko Carstvo
Ponovno legimitiziranje carskog trona i Bismarckova ostavka
thumb|250px|[[Wilhelm II|Vilim II., Njemački car]] Carstvo se jako dobro razvijalo pod Bismarckovim vodstvom sve do careve smrti u ožujku 1888. Nakon njegove smrti, Fridrik III njegov sin i nasljedik bio je na vlasti samo 99 dana, nakon što je prijestolje prepustio Vilimu II. Taj događaj je zabilježen kao Godina tri cara (Dreikaiserjahr), tj. u godini dana (1888.) na vlasti su bila tri cara. Vilim II.. shvatio je značenje carskog trona i želio ga je očuvati onda kada su monarhije u Europi bile podčinjenje i kada su monarsi zapravo imali samo figurativnu vlast. Ambicije Vilima II. i njegova djela dovela su ga u sukob sa prvim nječkim kancelarom Ottom von Bismarckom. Nakon žestokih svađa oko preuzimanja vlasti, Bismarck je posustao i predao vlast Vilimu II. odsupivši sa mjesta njemačkog kancelara u ožujku 1890.
Nakon Bismarckovog odlaska s mjesta njemačkog kanclelara, Vilim II. postao je glavni vođa Njemačke. Za razliku od svoga oca Vilima I. koji je većinu poslova, bilo unutrašnjih bilo vanjskih, ostavio vladi, Vilim II. se aktivno uključio u njemačku politiku, želeći napraviti dojam pouzdanog i upućenog vladara, i zadržati pravu, a ne figurativnu vlast. Vilim II. je po vlastitoj želji primao ekonomske savjete od Walthera Rathenaua, veoma kontroverzne osobe u njemačkoj politici koja je bila liberal, židov, slobodni zidar i homoseksualac (kojeg su 1922. u atentatu ubili desničarski ekstremisti). Od Rathenaua, Vilim je saznao mnogo o europskoj ekonomiji i industrijskim i financiskim vezama Europe, što mu je mnogo pomoglo da se aktivnije ukljući u politiku.
Na službenim pojavljivanjima i fotografiranjima Vilim II. uvijek je skrivao svoju lijevu ruku koja mu je deformirana još od rođenja. Vilim II. je u svjetskoj historiji ostao zapamćen po svojoj agresivnoj vanjskoj politici koja je Njemačku dovela u izolaciju nakon Prvog svjetskog rata.
Unutrašnji poslovi
Tokom vladavine Vilima II Njemačka više nije bila tako autoritativna zemlja kao pod vlasti Otta von Bismarcka na mjestu njemačkog kancelara. Nasljednici Bismarcka imali su velikih poteškoća kod promjene vlasti, posebice njegovi nasljednici na mjestu premijera Pruske. Prve liberalne promjene uveo je Leo von Caprivi smanjivši time nezaposlesnost. Njegov program liberalizacije Njemačke bio je prihvaćen od strane cara i u većem dijelu njemačkog stanovništva. Jedini protivnici promjeni sustava bili su pruski zemljovlasnici, koji su se bojali gubitka vlasti i moći, stoga su pokrenuli mnoge anticaprijevske kampanje protiv Caprivijevih reforma.
Za vrijeme dok su se pruski aristokrati protivili svim zahtjevima ujedinjenje Njemačke, 1890-ih nekoliko je pobunjeničkih organizacija stalo protiv konzervativne politike pruskog militarizma i politike prusifikacije koja se polako uvlačila u vanjsku i unutarnju politiku kompletnog Njemačkog Carstva. Neki profesori su uveli program liberalizma u školstvom, pruživši tako alternativu militarizmu i potičući želju za individualnosti i slobodom. Najveću opoziciju monarhiji i njemačkom caru Vilimu II. pružila je novoosnovana stranka SPD (Socijaldemokratska stranka Njemačke) koja je uključivala mnoge ljevičarske ideje među njima i marksizam. Također SPD je bio zagovornik mnogih socijalističkih reformi koje bi oslabile vlast i moć cara, stoga se ta novoosnovana stanka na početku svog djelovanja žestoko sukobila s Vilimom II. Velika njemačka industrija uvela je program socijalne skrbi i zbrinjavanja za svoje radnike sve dok se nisu izjasnili kao socijalisti ili članovi trgovinske unije. Imali su pravo na mirovne, osiguranje u slučaju bolesti čak su bili i stambeno zbrinuti, što je smanjilo socijalne poteškoće.
Vilim II., za razliku od Bismarcka, razriješio je razmjerice između Njemačke i Katoličke Crkve, te je zajedno sa Katoličkom Crkvom uložio ogroman trud u borbi protiv socijalizma. Ta politika je propala kada su socijal-demokrati dobili trećinu glasova na izborima 1912. za Reichstag, te tako postala najveća politička stranka u Njemačkoj. Vladu je međutim ipak bila sastavljena od koalicije desničarskih stranaka koje je podupirao car i Katolička Crkva. Nakon sastavljanja vlade usljedilo je porast nacionalizma i militarizma, koji je izazvao bježanje Nijemaca u strane države kako bi izbjegli vojnu službu. Većina njih pobjegla je u SAD. thumb|thumb|300px|Vilim II. na sastanku s njemačkim generalima Tokom Prvog svjetskog rata, točnije 1916., Vilimova moć se razdijelila se u dva dijela. Pravu vlast je preuzeo zapovjednik Njemačkog vrhovnog vojnog zapovjedništva i budući predsjednik Njemačke (Weimarske Republike) Paul von Hindenburg i budući nacist Erich Ludendorff. Car više nije bio glavna ličnost u njemačkoj politici, već je imao samo figurativnu vlast koju je obnašao sljedeće dvije godine, sve do abdikacije 1918. s mjesta njemačkog cara.
Njemački kolonijalizam isto je rezultirao mnogim neslavnim potezima. Kao što su brojni genocidi u Njemačkoj Jugozapadnoj Africi (današnja Namibija), posebice onaj nad plemenima Herero i Nama. Nakon preuzimanja jugozapadne Afrike, njemački bijeli doseljenici naselili su se na zemlju afričkih plemena Herero i Nama, u cilju da ih potlače i stave u rezervate. Pripadnici plemena Herero i Nama postali su robovska snaga, dok je njihova zemlja iskorištavana kao vrijedan resurs, osobito za vađenje vrijednih kamenja i dijamanata. 1903. i 1904. pripadnici plemena Herero i Nama pobunili su se protiv njemačkih vlasti u istočnoj Africi. Kao odgovor na pobunu, Vilim II. poslao je njemačkog vojnog zapovjednika Lothara von Trothu u jugozapadnu Afriku kako bi prognao pripadnike plemena Herero iz istočne Afrike. Von Trotha je dao ultimatum plemenu Herero.
"Ja, veliki general njemačkih trupa, šaljem ovo pismo pripadnicima plemena Herero... Svi pripadnici plemena Herero moraju napustiti ovu zemlju... Ako bilo koji pripadnik plemena bude pronađen unutar njemačkih granica, s oružjem ili bez njega, sa domaćom životinjom ili bez nje, bit će ustrijeljen. Više neću primati žene ili djecu; nego ću ih odvesti natrag u pleme te ubiti. To je moja odluka za sve pripadnike plemena Herero."
Ukupno, oko 65 000 pripadnika plemena Herero (80% cijelokupne populacije plemena Herero) i 10 000 pripadnika plemena Nama (50% cijelokupne populacije plemena Nama) je likvidirano ili je umrlo tokom njemačke vladavine u Africi. Njemačko Carstvo opravdavalo je akciju svijetu, govoreći da pripadnici plemena Herero nisu bili pod zaštitom Ženevske konvecije o ljudskim pravima, što su Nijemci shvatili kao da pripadnici plemena Herero i Nama nisu ljudi, nego "podljudi". Ova metoda dehumanizacije i oduzimanja ljudskih prava biti će osnova Adlofu Hitleru i Nacističkom režimu za progon Židova i ostali "nižih rasa". Međutim, nasuprot Trećem Reichu, Njemačko Carstvo nije sve crnce smatrala nižim rasama. Dapaće nekoliko domorodaca koji su prihvatili Kršćanstvo su postali dijelom njemačke kolonijalne vojske, zvana Askaris. Genocid je bio posebno uperen prema pripadnicima plemena Herero i Nama iz Njemačke istočne Afrike, kako bi uplašili tamošnje domorodačko stanovništvo i zaustavili ih u svakoj daljnjem pokušaju pobune. Ujedinjeni Narodi priznali su i potvrdili ovaj genocid 1985., kao posljedica toga 2004. uz njemačka vlada je osudila sve zločine koje je počinilo Njemačko Carstvo.
Njemačke razmjerice s Francuskom i poduprianje Austro-Ugarske okupacije Bosne i Hercegovine 1908., uništilo je dobre veze Njemačke s Rusijom, potencijalnim saveznikom u borbi protiv Britanske prevlasti. Nakon što su se Britanci i Rusi usuglasili protiv njemačke agresivne vanjske politike i riješili razmjerice s Francuskom, Njemačka je ostala izolirana i uz jedinog odanog saveznika Austro-Ugarsku. Također se Austro-Ugarska isto tako oslanjala na Njemačku kao na jedinog pravog saveznika te je ovisila o njemačkoj potpori etničkom nacionalizmu u multietničkom Austro-Ugarskom carstvu. Njemački drugi saveznik Italija vidila je mnogo više profita u preuzimanju velikog dijela hrvatske obale, koja je u to doba bila u sklopu Austo-Ugarske, nego u savezništvu s Njemačkom.
Vičita (razvrstavanje)
Vičita se može odnositi na
Njemačko Carstvo
Prvi svjetski rat i kraj carstva
Njemačka je krenula u rat ciljajući na svog glavnog protivnika, Francusku. Njemačka je u Francuskoj vidjela glavnu prijetnju na Europskom kontinentu, koja bi se mogla brže mobilizirati od Rusije i preuzeti jezgru njemačke industrije u Porajnju. Za razliku od Britanije i Rusije, Francuzi su se uključili u rat prije svega zbog osvete Njemačkoj, posebno, zbog gubitka Elzasa i Lotaringije 1871. Njemačko vrhovno zapovjedništvo znalo je da Francuzi skupljaju vojsku za ulazak u Elzas-Lotaringiju. Njemačka nije htijela riskirati dugačkim bitkama uz njemačko-francusku granicu te je umjesto toga prihvatila Schlieffenov plan, vojni plan smišljen tako da izbjegne naporne bitke uz njemačko-francusku granicu. Njemačka vojska je ušla je kroz zemlje Beneluksa u Francusku, spuštajući se prema Parizu i opkolila te je brzo pobjedila francusku vojsku na francusko-njemačkoj granici. Nakon poraza Francuske vojske, Njemačka se okrenila prema Rusiji. Međutim Francuzi su i nakon poraza svoje vojske pružali žestok otpor braneći njihov glavni grad, Nijemci su se morali povući nakon Prve bitke na Marni.
Nakon njemačkog neuspjeha u Prvoj bitci na Marni njemačka ideja o brzoj pobjedi je propala i počelo je dugotajno ratovanje u rovovima. Daljni pokušaji prodora u dublji francuski teritorij, propali su nakon dvije bitke kod Ypresa sa velikim žrtvama na obje strane. Njemački zapovjednik vrhovnog štaba Erich von Falkenhayn odlučio je odustati od Schlieffenovog plana i umjesto toga usredotočiti se na dugotrajni i naporan rovovski rat s Francuskom. Falkenhayn se usredotočio na drevni grad Verdun. Razlog je bio taj što su je grad Verdun bio grad heroj i francuski ponos u Francusko-pruskom ratu, stoga je znao da će se Francuzi pobrinuti da Verdun ostane slobodan. 1916., kada je počela bitka za Verdun počela, francuske postrojbe počeli su zadobivati teške udarce. Prvo je njemačka vojska trovala franucske vojnike otrovnim plinovima, a nakon toga izravnim napadom još bi više naudila njihovom stanju. No bitka se tokom vremena ohladila, stoga je opet sve prešlo u iscrpljujući rovovski rat koji je samo zadržavao njemačke vojnike u Francuskoj dok su Rusi bili sve bliže istočnoj Pruskoj. Unatoč tome što su francuski gubitci bili puno veći od njemačkih francuski vojnici na bojištu dobivali su stalnu podršku u ljudstvu, što je Nijemcima otežavalo zauzimanje Verduna. Nakon što je na mjesto Falkenhayna došao budući nacist Erich Ludendorff, shvatio je da je bitka kod Verduna uzaludna i da tako Njemačka samo gubi u ljudstvu i na vremenu, stoga je naredio povlačenje svojih trupa u prosincu 1916. godine. thumb|Granice nakon [[Mir u Brest-Litovsku|mirovnog ugovora u Brest-Litovsku]] Dok je stanje na zapadnom frontu bilo beizlazno, borbe na istočnom frontu često su završavale njemačkom pobjedom. Jako loše organizirana i naouržana ruska vojska nije bila u mogućnosti pobjediti podosta dobru organiziranu njemačku vojsku, stoga su je Nijemci uspješno širili na istok. Njemačka je profitirala iz unutrašnjih političkih sukoba u Rusiji, stoga je 1916. osigurala ruskom komunistu Vladimiru Lenjinu siguran put kroz njemačku na putu u Rusiju. Nijemci su smatrali da će Lenjin prouzročiti daljnje političke nerede u Rusiji, te da Rusija nakon toga više neće biti sposobna ratovati, te da će njemačka vojska pobjediti na istočnom frontu, što bi ujedno dovelo i do prebacivanja velikog broja vojnika s istočnog fronta na zapadni za daljni rat sa saveznicima.
Sahure
Sahure je bio drugi kralj egipatske Pete dinastije. Bio je sin kraljice Khentkaus I, koja je, prema natpisu na njenom grobu u Gizi, bila "majka dvojice kraljeva". Njegov otac je najvjerojatnije bio Userkaf. Ne zna se za nijednu njegovu ženu ili dijete, odnosno ne čini se da ga je nadživjelo ijedno dijete, s obzirom da ga je naslijedio brat Neferirkare, prvi kralj koji je koristio dva različita imena.
Njemačko Carstvo
Prvi svjetski rat i kraj carstva
Godine 1917. u Rusiji su izbile dvije revolucije u kojima je srušeno carstvo i uspostavljen komunistički režim pod vodstvom Vladimira Lenjina. Kako je imao previše unutarnjih problema, Lenjin je odlučio zaustaviti pohod na Njemačku i Austro-Ugarsku i preusmjeriti vojne snage u borbu protiv unutrašnjih neprijetalja, carevih pristaša. 1918. u mirovnom ugovoru u Brest-Litovsku, komunistička vlast Rusije dala je ogromnu količinu teritorija na raspolaganje Njemačkoj samo da bi što prije okončali rat na istočnom frontu. To uključuje današnje pribaltičke zemlje (Estoniju, Litvu i Latviju), Ukrajnu i Bjelorusiju. Naravno mirovni ugovor je stavio Njemačku u povoljan položaj. Ne samo što je ogromna količina teritorija dana Njemačkoj i što su Rusi uz to i morali platiti ratnu otštetu Njemačkoj, nego su Nijemci mogli prebaciti veliki broj vojnika na zapadni front i posvetiti se ratu sa ostatkom Antante.
Sestra
Sestra je ženska osoba koja dijeli iste roditelje sa drugom osobom. Riječ sestra ponekad ima i druga značenja kao naprimjer medicinska sestra.
Sahure
Njegovo rodno ime znači "Onaj koji je blizak Ra". Njegovo Horusovo ime bilo je Nebkhau, te se vjeruje da je vladao Egiptom od oko 2487. pne. do 2475. pne. Torinski popis kraljeva daje mu vladavinu od 12 godina. Međutim, Anal Kamena iz Palerma sačuvao je godine 2-3, 5-6 te završnu godinu Sahureove vladavine. . Dokument navodi sedam prebrojavanja stoke, što bi ukazivalo na vladavinu od najmanje 13 punih godina ukoliko je popis stoke Starog kraljevstva bio održavamn svake dvije godin, što ovaj dokument sugerira za ranu Petu dinastiju. Ukoliko je ova pretpostavka točna, Sahureu se mora pripisati vladavina od 13 godina, 5 mjeseci i 12 dna-- što je samo godinu dana manje od brojke iz Torinskog popisa kraljeva.
Vjerojatno je da je Khentkaus I poslužila kao lik Redjedet u Papirusu Westcar, odnosno prema čarobnjaku Djediju, bila suđena da rodi djecu Ra i prve kraljeve Pete dinastije. Ako je Khentkaus I bila njegova majka, prizor u njenom grobu u Gizi koji je pokazeo sa kraljevskim ureusom i bratom sugerira da je možda vladala kao regentica za Sahurea.
Piramida
Njegova kompleks piramida bio je prvi takav sagrađen na novom kraljevskom groblju kod Abusira, nekoliko kilometara sjeverno od Saqqare (iako je Userkaf vjerojatno tamo već bio sagradio svoj sunčani hram), te označio sumrak gradnje piramida, kako u veličini tako i kvaliteti, iako su mnogi tamošnji reljefi dobro napravljeni.
Njegova piramida pruža većinu informacija danas poznatih o tom kralju. Reljefi u njegovoj mrtvačnici i hramu u dolini prikazuju prebrojavanje stranaca od strane ili pred boginjom Sešat te povratak flote iz Azije, vjerojatno Byblosa. To može ukazati i na vojnički interes za Bliski Istok, ali su kontakti mogli isto tako biti diplomatske i trgovačke prirode. Još jedan dokaz u prilog kontakata s Bliskim Istokom su reljefi s njegovih zagrobnih spomenika koji predstavljaju najstariji poznati prikaz sirijskog medvjeda.
Kada je piramida iskopana u prvim godinama 20. vijeka, veliki broj finih reljefa je svojom opsežnošću i kvalitetom znatno nadmašio one iz prethodne dinastije. Neki plitki reljefi u crvenom granitu se smatraju remek-djelima svoje vrste te su još uvijek na nalazištu. S druge strane je izgradnja ove piramide (kao i drugih iz iste dinastije) napravljena uz pomoć unutrašnje jezgre grubo isklesanih kamena u stepenastoj strukturi koju zajedno držu žbuka od blata.
Postoji malo prikaza kralja, ali na jednoj skulpturi je prikazan kako sjedi na prijestolju s lokalnim božanstvom nome pokraj sebe.
Danas je samo unutrašnja konstrukcija djelomično vidjljiva u hrpi ruševina koja je nastala od kada su grube naslage materijala i žbuke ostale po uzimanju kamenja prije tisuću godina. Unutrašnja konstrukcija je danas teško oštećena i nije joj moguće prići.
Ulazak na sjevernu stranu pruža kratki spuštajući kordior obložen crvenim granitom, a koga prati prolaz do grobne komore. Ima zabatni krov napravljen od velikih slojeva vapnenca, a dijelovi sarkofaga su pronađeni kada se tamo ušlo ranih 1800-ih.
Historija
Smatra se da su vanjski odnosi za vrijeme Sahureove vladavine prije bili ekonomske nego vojne prirode. U jednom prizoru njegove piramide se mogu vidjeti veliki brodovi s Egipćanima i Azijatima na palubi. Vjeruje se kako su se ti ljudi vraćali iz luke Byblos u Libanonu s velikim stablima cedra. Za to postoji dodatni dokaz u obliku Sahureovog imena na tankom komadiću zlata priljepljenim za sjedalo, kao i u drugim kartušama faraona Pete dinastije pronađenim na kamenim posudama u Libanonu. Druge scene u njegovom hramu prikazuju sirijske medvjede. Također postoje dokazi o prvoj dokumentiranoj ekspediciji u zemlju Punt, koja je očito urodila s velikim tovarom mire, malahita i elektra, te se se zbog toga Sahure često naziva tvorcem egipatske mornarice. Također postoje scene pohoda u Libiju koji je urodio sa zaplijenjenom stokom, kao i prizori kako kralj pokorava lokalne poglavice. Kamen iz Palerma također potvrđuje neke od tih dokaza te spominje ekspedicije na Sinaj i u egzotičnu zemlju Punt, isto kao i kamenolome diorita sjeverozapando od Abu Simbela, dakle daleko u Nubiji.
Međutim, scena napada na Libiju je dvije tisuće godina kasnije iskorištena u zagrobom hramu Pepija II i hramu Kawa u Taharqi. Spominju se ista imena lokalnih poglavica. Stoga postoje određene sumnje u mogućnost da je i Sahure samo kopirao raniji prikaz iste scene.
Očigledno je da je sagradio sunčev hram, isto kao i većina kraljeva Pete dinastije. Njeghovo ime je bilo Sekhet-re, odnosno "Polje Re", ali je zasad njegov položaj nepoznat. Zna se za njegovu palaču, zvanu Uetjesneferusahure ("Sahureov sjaj se uzdiže u nebo"), iz natpisa na posudama loja nedavno pronađenim u Neferefreovom zagrobnom hramu. Moguće je da je i ona bila locirana u Abusiru. Također se zna da su za Sahurea radili kamenolom tirkiza na Sinaju (vjerojatno kod Wadi Maghare i Wadi Kharita), zajedno s kamenolomima diorita u Nubiji.
Sahureovo postojanje je dodatno potvrđeno statuom koja se danas nalazi u njujorškom Muzeju moderne umjetnosti, biografijom pronađenom u grobovima Perisena u Saqqari kao i na lažnim vratima Niankhsakhment u Saqqari. Također se spominje i na grobovima Sekhemkarea i Nisutpunetjera, kraljeva Dvanaeste dinastije na njihovim grobovima u Gizi.
Njemačko Carstvo
Prvi svjetski rat i kraj carstva
Na kolonijalnom bojištu, njemački rezultati su bili izmjenjivi. Mnogo njemačkih kolonija palo je u ruke britanske i francuske vojske. Međutim u Njemačkoj Istočnoj Africi, impresivan pohod vodio general Paul Emil von Lettow-Vorbeck, vođa afričkih domorodaca koji su se borili na njemačkoj strani. Lettow-Vorbeck je koristio gerilske metode napada protiv Britanaca u Keniji kao i u osvajanju portugalskog Mozambika kako bi dobio više zemlje i zaliha hrane i oružja za njegove vojnike. Nakon rata njegova vojska je bila jedina kojoj je dopuštena pobjednička svečanost ispod Brandenburških vrata.
Bez obzira na uspjeh na istočnom bojištu 1918., Njemačka nije napredovala na zapadnom bojištu zbog tri razloga. Prvi je bio dužina dugotrajnog i napornog rata, naime njemački vojnici su konstantno bili na bojištu, boreći se bez vjere u pobjedu Njemačke. Drugi razlog je bio pobuna civila zbog dugotrajnog ratovanja njemačkih vojnika i smanjenja životnog standarda. Naime, nakon britanske blokade Njemačke, njemački civili bili su prisiljeni živjeti u jako lošim uvjetima. Povećale su se cijene, posebice hrane i osnovnih životnih potrepština. Počeli su brojne antiratne demostracije koje su posebno organizirali pripadnici stranaka lijevog krila kao Socijaldemokratska stranka Njemačke (SPD) i Nezavisna socijaldemokratska stranka Njemačke, koji su zahtjevali hitan završetak rata. Tokom rata, a posebice zime 1916. - 1917., od neishranjenosti umrlo je 750 000 njemačkih civila, što je razbjesnilo njemački narod koji je svoj bijes pokazivao priključivanjem radikalnim strankama u Njemačkoj, koje su se protivili nastavku ratovanja. Treći razlog njemačkog neuspjeha je uključivanje SAD-a u rat, koji dodatno poremetio njemačke planove i potopio zadnje ideje o pobjedi Nijemaca u Prvom svjetskom ratu.
U studenom 1918. Austro-Ugarska s našla u vrlo teškoj poziciji. Untarnje revolucije, već izgubljeni rat, nezadovoljstvo potlačenih etničkih skupina uzelo je maha. Austro-Ugarska, jedini pravi saveznik Njemačke, se pod pritiskom unutrašnjih problema raspala. S druge strane njemački car Vilim II., zbog socijalističkih demonstracija koje je pokrenuo SPD, pred kraj rata abdicira sa položaja njemačkog cara. Ovim njegovim činom završava era Njemačkog Carstva i počinje nova era Njemačke (Weimarske Republike) u sasvim novom društvenom uređenju.
Au
Au se može odnositi na:
Brat
Brat je muška osoba koja dijeli iste roditelje sa drugom osobom. U množini se za njih koristi izraz braća.
Dlijeto (zviježđe)
Dlijeto (lat. Caelum) jedno je od 88 modernih zviježđa. Manja konstelacija južne polutke koju je prvi uveo francuski astronom Nicolas Louis de Lacaille.
Ksilosan
Ksilosan je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 132,115 Da.
Bressuire
Bresir je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu De Sevr koja pripada prefekturi Bresir.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 17 799 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 98 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 180,59 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 166 metara (maksimalnoj 236 m, a minimalnoj 98 m).
Vajandot
Vajandot se može odnositi na
Blizanci (zviježđe)
Blizanci (lat. Gemini) je jedno od zviježđa zodijaka. Konstelacija sjeverne polutke vidljiva za vrijeme zime, pozicionirana između Bika, Raka, Kočijaša, Risa, Jednoroga i Malog Psa.
Značajni objekti dubokog svemira
Najpoznatiji objekt je otvoreni skup M35. Pokraj njega se nalazi tamniji i udaljeniji otvoreni skup NGC 2158. Zviježđe sadrži i nekoliko planetarnih maglice od kojih se ističu Maglica Eskim. Zbog specifičnog oblika plinske ovojnice, maglica u teleskopu izgleda kao glava Eskima s parkom. U središtu zviježđa nalazi se tamnija planetarna maglica, NGC 2371. Maglice je specifična po tome što je podjeljena na dva dijela.
U Blizancima nalazi se i pulsar Geminga. Geminga je nama najbliži pulsar, udaljen samo 552 ly. Pulsar je nastao u eksploziji supernove prije otprilike 300,000 godina.
Mitologija
Najsvjetlije zvijezde ovoga zviježđa zovu se Kastor i Poluks (α i β Geminorum), po istoimenim božanskim blizancima iz grčke mitologije. Nazivani su još i Dioskuri, a bili su sinovi boga Zeusa i Lede, te braća Helene i Klitemnestre. Rimska mitologija odaje mnogo veće poštovanje Kastoru (Castore). Latinsko Polideukovo ime glasi Poluks (Pollux). Njihov se dan slavio 15. srpnja, a hram im je stajao na rimskom forumu. Drevni ih izvori vežu i uz jutarnju i večernju zvijezdu.
Dissimo, Verbano-Cusio-Ossola
Dissimo je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Neutrino
thumb|Neutrino udara u proton u [[komora sa mehurićima|komori sa mehurićima. Sudar se odigrao kada nastaju tri traga na desnoj strani fotografije.]] Neutrino je elementarna čestica. Spada u leptone, nema naelektrisanje, spin je polubrojni pa spada u fermione. Sva do sada opažena neutrina su leve heličnosti (t.j., realizovano je samo jedno od dva moguća spinska stanja; helicitetom se izražava projekcija spinskog momenta na pravac kretanja). Dugo se verovalo da nema masu, međutim, postoje indikacije da neutrino ipak ima masu, mada vrlo malu. Postojanje neutrina je postulirao Wolfgang Pauli, ime im je dao Enrico Fermi, a eksperimentalno ih registrovao Frederick Reines 1956, za šta je dobio Nobelovu nagradu za fiziku 1995. godine.
Dissimo, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 158 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 848 m.
Neutrino
Vrste neutrina
Postoje tri vrste neutrina: koji su dobili imena prema leptonima koji su im parovi u standardnom modelu (pogledati tablicu). Trenutno najbolji način za određivanje broja vrsta neutrina je posmatranje raspada Z bozona. Ova čestica se raspada u bilo koji neutrino i odgovarajući antineutrino, i što ima više vrsti neutrina to je kraći život Z bozona. Poslednja merenja pokazuju da je broj lakih neutrina ("lakih" znači mase manje od pola mase Z bozona) jeste 2,984±0,008.
Postoje eksperimenti koji ukazuju na mogućnost postojanja neutrina koji ne učestvuju u slaboj nuklearnoj sili, znači koji nisu u vezi sa raspadom Z bozona. Saglasnost između postojanja šest kvarkova i šest leptona po standardnom modelu, među njima i tri neutrina, daje dodatne dokaze da postoji tačno tri vrste. Ipak, konačan i ubedljiv dokaz da postoje samo tri vrste neutrina ostaje neuhvatljiv cilj fizike subatomskih čestica.
Dugo se verovalo da neutrini različitih vrsta ne mogu da se pretvore jedan u drugi. Zapravo mogli bi, ali pod uslovom da imaju vrlo malu masu. Zaista ti prelazi, neutrinske oscilacije, su opaženi 1998. za šta su godine 2002. Rejmond Dejvis mlađi i Masatoši Košiba dobili deo Nobelove nagrade za fiziku.
Istorija
Pretpostavku da postoji neutrino prvi je izneo 1931. godine Volfgang Pauli da bi objasnio energijski spektar beta raspada, tj. prelazak neutrona u proton i zatim elektron. Pauli je pretpostavio da postoji neka čestica koja odnosi razliku između energije i ugaonog momenta početnih i krajnjih čestica. Zbog njihovih fantomskih svojstava, prva detekcija neutrina je morala da sačeka još 25 godina od kad je njihovo postojanje predloženo. Godine 1956., Klajd Kovan, Frederik Rejns, F. B. Harison, H. V. Kruz i A. D. Megvajer su objavili članak pod nazivom Detekcija Slobodnog Neutrina: Potvrda. Ovaj članak je nagrađen Nobelovom nagradom za naučna dostignuća 1995. godine. Naziv neutrino je dao Enriko Fermi, koji je razvio prvu teoriju o interakcijama neutrina. Naziv neutrino je igra reči od engleskog neutrone, preko italijanskog neutrino. Neutron znači veliki i neutralan, a neutrino mali i neutralan. Da postoji više vrsta neutrina pokazli su 1962. godine Leon Lederman, Melvin Švarc i Džek Štajnberger. Naime, primećene su prve interakcije mionskog neutrina. Kada je treći lepton, tau lepton, pronađen 1975. godine u Stanfordskom linearnom akceleratoru, takođe se pretpostavljalo da i on ima odgovarajući neutrino. Naime, ova treća čestica je pronađena na sličan način kao i prva, tj. praćenjem nedostajuće energije i momenta u tau raspadu. Podsetimo se, prva posmatranja su vršena kod beta raspada. Tau neutrino je prvi put direktno detektovan tek 2000. godine. To je zapravo čestica koja je najkasnije otkrivena direktnim posmatranjem.
Masa
Standardni model fizike čestica govori o neutrinima kao o česticama bez mase. Međutim, svaki dokaz o oscilaciji neutrina pobija ovu pretpostavku. Oscilacije neutrina, očigledne i toliko puta dokazane, zahtevaju nenulte mase (engl. non-zero masses), odnosno prisustvo mase kod ovih čestica.
Kako se ovo dokazuje? Najjači argument da neutrini imaju masu dolazi iz kosmologije, tj. još od velikog praska. Ovaj model predviđa da postoji stalni odnos između broja neutrina i broja fotona na kosmičkoj mikrotalasnoj pozadini. Ukoliko bi totalna energija sva tri tipa neutrina prevazilazila standardnih 50 eV po neutrinu, bilo bi mnogo više mase u svemiru, te bi se on urušio. Ova granica se može donekle prevazići pretpostavkom da je neutrino nestabilan; međutim, sam Standardni model dovodi to u pitanje skoro eliminišući nestabilnost kao mogućnost. Standardni model govori da suma masa neutrina mora biti manja od 0,3 eV (Gubar, 2006.). Svemu ovome je 1998. stao na kraj Super-Kamiokande detektor neutrina koji je otkrio da oni zaista osciluju, te iz toga nužno sledi da imaju mase. Ova dokazivanja i detekcije Super-Kamiokandea pokazuju da najteži neutrino mora imati masu od oko 0,05 eV, u krajnjem slučaju ne više od 0,3 eV. Naravno, postoje izvesna odstupanja između takozvanih stanja masa 1 i 2 (kada se računaju kvadrati) koja se dobijaju jednačinom:
Godine 2006. izveden je MINOS eksperiment kojim su mereni kvadrati masa između stanja mionskog neutrina 2 i 3. Analiziran je intenzivnu? mionski snop, i dobijeni rezultati su se poklopili sa onima od Super-Kamiokandea. Dobijaju se po jednačini:
Uticaj ljudi
Neki akceleratori čestica se koriste za pravljenje usmerenih mlazeva neutrina. Naime, u ovoj tehnici protoni s velikim brzinama sudaraju sa nepokretnom metom, kada nastaju pioni i kaoni. Ove nestabilne čestice se zatim usmeravaju u dugačak tunel gde se raspadaju u toku leta.
Nuklearne bombe takođe proizvode velike količine neutrina. Fred Rejns i Klajd Kovan su prvo pretpostavili da će naći neutrine kod bombe, a tek kasnije je pažnja skrenuta na reaktore.
Zemlja
Neutrini takođe nastaju kao posledica pozadinske radijacije. Naročito emituju snopove neutrina raspadi jezgara urana-238 i torijuma-232. Ovde ubrajamo i kalijum-40 koji emituje antineutrine. Ovi takozvani geoneutrini mogu da daju značajne podatke o Zemljinoj unutrašnjosti. Prva pretpostavka o postojanju geoneutrina je načinjena 2005. godine od strane KamLAND-a.
Atmosferski neutrini
Atmosferski neutrini su rezultat interakcije kosmičkih zraka sa atomskim jezgrima u Zemljinoj atmosferi, pri čemu nastaje kiša čestica od kojih su mnoge nestabilne. Ova nestabilnost je uzrok nastajanju neutrina. Nestabilna jezgra se raspadaju i emituju neutrine. Prva interakcija je detektovana 1965. godine u KGF rudnicima.
Kosmička pozadinska radijacija
Pretpostavlja se da kosmička pozadinska radijacija preostala od Velikog praska u sebi sadrži neutrine malih energija. Osamdesetih godina dvadesetog veka se mislilo da je ovo objašnjenje za postojanje tamne materije. U odnosu na ostale kandidate za tamnu materiju, neutrini su imali jednu prednost: naučnici su znali da oni postoje. Međutim, i u ovoj teoriji postoje problemi.
Detekcija neutrina
Neutrini mogu da intereaguju preko neutralne struje uključujući razmenu Z bozona, ili preko električne struje uključujući razmenu W bozona. U prvom slučaju, neutrino napušta detektor nakon što je preneo nešto svoje energije i momenta čestici meti. Sva tri spina neutrina ovde mogu učestvovati bez obzira na energiju neutrina. U drugom slučaju, neutrino se transformiše u njegovu partner-česticu (mion, elektron ili tau). Međutim, ako neutrino nema dovoljno energije da je pretvori u masu svoje teže partner-čestice, energija promenjenog toka mu je nedostupna. Solarni i neutrini raznih reaktora imaju dovoljno energije da izvrše ovaj prelaz u elektron.
Literatura
S. Jokić, SUBATOMSKA FIZIKA, Institut za nuklearne nauke Vinča, Beograd, 2000.
Harvi
Harvi se može odnositi na
Potenciometar (merni instrument)
Potenciometar je instrument za merenje potencijala (napon) kola. Pre uvođenja pokretnog kalema i digitalnih volt metara, potenciometri su korišćeni za merenje voltaže. Ovaj metod je opisao Johan Hristijan Pogendorf oko 1841. On je vremenom postao standardna laboratorijska tehnika.
Frakcija poznatog napona sa kliznog otpornika se poredi sa nepoznatim naponom koristeći galvanometar. Klizeći kontakt potenciometra se podesi i galvanometar se za trenutak poveže između kliznog kontakta i nepoznatog napona. Otklon galvanometra se očita i klizač se podesi tako do galvanometar ostane na nuli. U tom trenutku u galvanometaru nema struje iz nepoznatog izvora, i veličina napona se može izračunati iz položaja kliznog kontakata.
Potenciometri se dele u četiri glavne klase:
Analitička hemije
Potencijal ćelije se meri da bi izvršilo potenciometrijsko određivanje analita u rastvoru. Izmerena veličina se mora korigovati koristeći referentni potencijal. Koncentracija analita se zatim može izračunati koristeći Nernstovu jednačinu. Postoji znatan broj varijacija ovog osnovnog principa za izvođenje kvantitativnih merenja.
Dupin (zviježđe)
Dupin (lat. Delphinus) jedno je od 88 modernih i 48 originalnih Ptolemejevih zviježđa. Manja konstelacija sjeverne polutke u blizini Nebeskog ekvatora
Denneville
Danvil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Kutans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 478 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 58 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,24 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 5 metara (maksimalnoj 38 m, a minimalnoj 4 m).
Manastir Srpski Kovin
Manastir Srpski Kovin  u Srpskom Kovinu je najstariji manastir u Mađarskoj i jedan od dva manastira u Budimskoj eparhiji Srpske pravoslavne crkve. Smešten je 40 km južno od Budimpešte, na ostrvu Csepel, u središtu naselja Ráckeve.
Istorijat
Prema sačuvanom predanju, često zanemarenom, ovaj manastir predstavlja srednjovekovnu tekovinu i nastao je u prvoj polovini XII veka. Kao osnivač manastira pominje se kraljica Jelena, ćerka raškog župana Uroša I i supruga vladara Bele II Slepog. U vreme kad je manastir nastao Ugarskom je vladala Jelena umesto svog maloletnog sina Geze II (1141–1161).
Nakon što su Turci 1439. godine opseli i prvi put osvojili utvrđeno Smederevo, u dva navrata su prešli Dunav, opustošili i opljačkali Kovin i sva okolna naselja. Oni koji su izbegli na vreme krenuli su u dubinu Ugarske i dospeli do ostrva Csepela na Dunavu. Ugarski kralj Vladislav je 10. oktobra 1440. godine ustupio kovinskim preseljenicima kasnogotičku crkvu sa kapelama i zvonikom, pa uz to, po svoj prilici, odgovarajući deo kraljevskih zemljišnih poseda. Od tog doba do danas, na Csepelu postoji Gornji ili Srpski Kovin, sa crkvom posvećenom uspenju Bogorodice i sa kapelama Sv. Jovana Preteče i Sv. Vračeva Kuzmana i Damjana (prva na jugoistočnoj, druga na jugozapadnoj strani).
Postoji mogućnost, da je u godinama oko polovine XVI veka parohijska crkva pretvorena u manastirsku. Za ovaj zaključak nema neposrednih dokaza, ali su u turskom popisu iz 1546. godine u Srpskom Kovinu zabeležena tri monaha i jedan sveštenik što upućuje na mogućnost da je uz crkvu tada već postojao manastir. Za sada pouzdani podaci iz 1680. godine, potvrđuju postojanje manastira na ostrvu Csepel. U okviru redukacije manastira u vreme Marije Terezije, Kovinski manastir je ukinut 1777. godine a malobrojno bratstvo, verovatno na čelu sa arhimandritom Josifom Stanojevićem, preseljeno je u manastir Grabovac a crkva pretvorena u parohijsku. Nakon više od dva veka, ova velika svetinja Srba u Mađarskoj ponovo dobija status manastira, na čelu sa igumanom Andrejem Pandurovićem (pogledati u galeriji gramatu ).
Arhitektura
U vreme nastanka, krajem XIII veka, crkva je predstavljala veću jednobrodnu, ranogotsku građevinu, pravougaonog oblika u osnovi, gabarita oko 10 h 25 metara i sa korisnom površinom oko 175 m2. Na obimnim zidinama od tesanog kamena, debljine oko 90 cm, bila su dva portala, devet dvodelnih prozora i 16 potpornih stubaca. Približno iz istog vremena je i izdvojeni zvonik na istočnoj strani, ozidan tesanim kamenom, sada sačuvan u nivou prizemlja i sprata. Njegove osnovne mere (7,40 h 7,20 m), debljina zidova oko 2,50 m i mala korisna površina ukazuju na dubinu temelja do dva metra i na visinu oko 50 metara zajedno sa uskom piramidalnom kapom na vrhu.
U godinama posle 1440. godine, nakon ustupanja crkve Srbima, skladna i proporcionalna gotska građevina (sa kapelama ) pretvorena je u pravoslavnu bogomolju uz neznatne intervencije. Istočni travej, trostrano završen, pregrađen je i pretvoren u oltarski prostor odgovarajuće veličine. Bez sumnje, prvobitni ikonostas u ustupljenoj crkvi predstavljao je nisku oltarsku pregradu sa malim brojem ikona donetih iz Kovina u Banatu. Današnji ikonostas sa manjim brojem ikona, potiče iz 1770. godine. Samo su četiri prestone ikone nastale ranije, 1746. godine, i rad su nepoznatih ruskih i ukrajinskih majstora. Ostale ikone, pa i one na neuobičajenim mestima ispod prestonih, pripadaju majstorima iz Moshopolja. Ova “razvijena” pregrada ima više horizontalnih zona. Prva je parapetna i neoslikana. Drugu čine carske dveri sa 14 medaljona proroka, bočne dveri sa ikonama iznad njih i najzad prestone ikone sa izduženim medaljonima u podnožju. U završnoj četvrtoj zoni nalaze se krst sa raspećem, dve prateće ikone i apostoli u duboreznim ramovima.
Na osnovoma ranijeg, verovatno urušenog zvonika, 1756. godine je podignut barokni deo zvonika u nivou dva sprata i sa visokom ukrasnom kapom na vrhu. Zajedno sa ranijim etažama zvonik ima prizemlje, tri sprata i kapu od drvene građe opšivene bakarnim limom. Visina zidanog dela zvonika iznosi 26,10 m, visina dekorativne kape (sa jabukom i krstom ) 14,30 m, a sveukupna visina je 40,40 metara. Posmatran u okviru srpske barokne arhitekture, zvonik pripada retkoj grupi tornjeva potpuno odvojenih od crkve.
Freske
Natpis na bronzanoj ploči uzidanoj u južni zid priprate saopštava da je crkva bila slikana tri puta – 1320. godine (od čega nema sačuvanih tragova ), potom 1514. godine (od tog slikarstva se, ispod delova maltera iz 1765. godine koji je otpao, vidi se samo fragment lika Bogorodice sa Hristom ), te poslednji put 1765. godine. Natpis iznad južnih vrata, koja vode iz crkve u kapelu Jovana Krstitelja, takođe govori o živopisanju crkve u tri maha. U paraklisima uz crkvu zidne slike rađene su 1771. godine, što se vidi iz natpisa.
Crkvu Uspenja Bogorodice u Srpskom Kovinu i njena dva paraklisa oslikali su majstori koje je predvodio Teodor Simeonov iz Moshopolja. Sačuvani su i ugovori koje je majstor potpisao sa naručiocima živopisa. Pošto je crkva rađena u gotskom stilu, ikonograf se nalazio pred teškim zadatkom, da na gotski podeljenim odeljenjima i površinama razvije scene prema starom načinu slikanja u vizantijskim i srpskim crkvama. Cela velika crkva kao i priprate, od zemlje, pa do vrha gotskih svodova, između prepletenih stubova, prema srazmeri prostora koji na svodovima gore biva sve uži, simetrično su ispunjeni freskama svetitelja kao isrpskih vladara i svetaca. Sastavci stubova zgodno su kombinovani i pokrivani manjim slikama jevanđelista, apostola, mučenika, anđela i arhanđela. Na donjim delovima zidova, između uspravnih stubova, poređani su srpski vladari od Nemanje pa do cara Uroša i cara Lazara, u prirodnoj veličini.
Freska na južnom zidu, u dovratku prolaza između paraklisa Svetog Jovana Preteče i glavne crkve, nastala 1765. godine, na kojoj se Joakim i Ana molitveno obraćaju Bogorodici predstavlja zanimljivu i izuzetnu pojavu u srpskom slikarstvu. Prizor podseća na kompoziciju Deizisa, ali se kao protagonisti pojavljuju Bogorodica i njeni roditelji.
Labet
Labet se može odnositi na
Levenvort
Levenvort se može odnositi na
Lejn
Lejn se može odnositi na
Elementarne čestice
Elementarne čestice su subatomske čestice za koje se veruje da se ne mogu podeliti na manje. S druge strane, subatomske čestice su sve čestice manje od atoma, bez obzira na njihovu složenost (ili elementarnost). Pri tome, ovo 'manje od atoma' treba shvatiti uslovno jer neki kvarkovi imaju masu reda veličine najtežih hemijskih elemenata. Neke elementarne čestice su stabilne, druge su pak nestabilne. Ona čestica koja prepuštena sama sebi, tj. kada ne interaguje ni sa jednom drugom česticom, opstaje nepromenjenih karakteristika sve dok traju ti uslovi, naziva se stabilnom. Ona koja čak i u tim uslovima, posle izvesnog vremena, menja svoje karakteristike, odnosno preživljava spontanu transformaciju (raspad) u neke druge elementarne čestice, naziva se nestabilnom. U odgovarajaćoj interakciji sa datim elementarnim česticama, međutim, i svaka stabilna čestica može da se transformiše u druge čestice. Suprotno, za vreme trajanja određenih interakcija, i neke nestabilne čestice mogu da zadrže svoj identitet sve dok te interakcije traju. Elementarne čestice se mogu podeliti na čestice materije i čestice prenosioce sila.
Čestice za koje se u današnje vreme smatra da su elementarne obuhvataju fundamentalne fermione (kvarkove, leptone, antikvarkove, i antileptone), koji su generalno „materijalne čestice” i „antimaterijske čestice”, kao i fundamentalne bozone (baždarene bozone i Higsove bozone), koji su generalno „čestice sile” koje posreduju interakcije među fermionima. Čestica koja sadrži dve ili više elementrarni čestica je kompozitna čestica. Svakodnevna materija se sastoji od atoma, za koje se nekad smatralo da su elementarne čestice materije — atom na grčkom jeziku znači „nedeljiv”, mada je postojanje atoma bilo kontroverzno do oko 1910, pri čemu su neki od vodećih fizičara smatrali molekule matematičkim iluzijama, i da je materija ultimatno sačinjena od energije. Uskoro su identifikovani subatomski konstituenti atoma. Početkom 1930-ih, elektron i proton su uočeni, zajedno sa fotonom, česticom elektromagnetne radijacije. U to vreme, nedavni napreci kvantne mehanike su radikalno izmenili koncepciju čestica, kao pojedinačnih entiteta koji mogu naizgled da obuhvataju polje kao što to čine talasi, što je paradoks koji još uvek izbegava zadovoljavajuće objašnjenje.
Čestice materije
Čestice materije sačinjavaju atome, molekule, živa bića, svet oko nas. U njih spadaju kvarkovi i leptoni. Kvarkovi su elementarne čestice koje sačinjavaju protone, neutrone i sve ostale složene čestice tj. barione i mezone, odnosno hadrone.
Prema sadašnjim modelima primordijalne nukleosinteze, primordijalna kompozicija vidljive materije svemira se sastojala od oko 75% vodonika i 25% helijuma-4 (po masi). Neutroni su sačinjeni od jednog ili dva donjeg kvarka, dok su protoni sačinjeni od dva gornja i jednog donjeg kvarka. Druge široko zastupljene elementrarne čestice (kao što su elektroni, neutrina, ili slabi bozoni) toliko su laki ili toliko retki u odnosu na atomska jezgra, da se može zanemariti njihov doprinos ukupnoj masi vidljivog svemira. Stoga, može se zaključiti da se najveći deo vidljive mase svemira sastoji od protona i neutrona, koji se poput svih bariona sastoje od gornjih i donjih kvarkova.
Prema nekim procenama postoji oko bariona (skoro u potpunosti u vidu protona i neutrona) u vidljivom univerzumu. Broj protona u vidljivom svemiru se naziva Edingtonovim brojem. U pogledu broja čestica, neke procene impliciraju da je skoro sva materija, izuzev tamne materije, postoji u obliku neutrina i da oko elementarnih čestica materije postoji u vidljivom svemiru, uglavnom neutrini. Prema drugim procenama postoji oko elementarnih čestica u vidljivom svemiru (ne računajući tamnu materiju), uglavnom fotoni i drugi nosioci sile bez mase.
Kvarkovi
Kvarkovi su čestice koje imaju spin 1/2 kao i sve ostale čestice materije, ali imaju električni naboj od 1/3c. Pored spina i naelektrisanja, imaju i osobinu koja se zove boja i ona može imati 3 osnovne vrednosti. Grade teže čestice tako što se povežu 3 kvarka - hadroni, nukleoni - u bezbojnu kombinaciju ili tako da se povežu 1 kvark i 1 antikvark iste boje čineći pri tome bezbojnu česticu. Kvarkovi su po fizičkim merilima izuzetno masivne čestice.
Kvarkova ima 6 vrsta, svrstanih u 3 para