cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Civilization
Žanr i osobine
Nove tehnologije mogu omogućiti nove građevine, nove tipove postrojbi, nove objekte, one su preduvjet za druge tehnlogije, a mogu i mijenjati neka pravila igre.
Njegovi gradovi rastu i s njima broj prikupljenih resursa. Nove tehnologije otvaraju mogućnost trošenja tih resursa na izgradnju novih postrojbi koje imaju bolja svojstva od starih.
Glavna strategija za uspjeh je rast - više gradova, veći gradovi, više infrastrukture, više moćnijih jedinica - znači napredak i vodi do pobjede. Stagnacija i zanemarivanje rasta vode do poraza.
Dizajn igre naglašava mogućnost izbora po sistemu topovi ili maslac (guns or butter) gdje više jednog nužno znači manje drugog. U svakom potezu igrač bira: graditi još gradova ili vojnih jedinica? Polja ili tvrđava? Trošiti na novu tehnologiju ili gomilati novac za rezervu u slučaju rata? Svaki odabir ima dalekosežne posljedice.
Igraća polja
Prije nego što igrač počne s igrom on mora odabrati da li će igrati na karti planete Zemlje ili na karti koju će kompjuter sam izgraditi. Pošto su karte koje kompjuter izgradi potpuno nasumične to daruje igri veliki potencijal za ponovno igranje. Sama karta igre Civilization se sastoji od 15 vrsta različih polja koja daruju različite bonuse. Ta polja su:
Te osnovne bonuse na poljima igrač može dodatno tijekom igre povećati tako da proizvodnja hrane s navodnjavanjem u ravnici raste s 1 na 2 ili gradnjom rudnika na brijegu ona će porasti s 0 na 3. Sličan rezultat se dobije i gradnjom cesta tako da trgovina raste s 0 na 1. Uobičajene vrednosti terena se još jedino mogu promjeniti promjenom političkog sistema (na primer republika ima proizvodni bodus) ili ako se na polju nalazi dodatni bonus kao na primjer ugljen u brdima zbog čega je jedan od najvažnijih dijelova igre pažljivo odabriti mjesto izgradnje gradova kako bi se u njihovom dometu našao neki posebni hranidbeni ili proizvodni bonus.
Nivoi Težine
Civilization kao i sve druge igre ima različite nivoe težine. Ti nivoi ovdje su izgrađeni u prilično jednostavnom ali gotovo savršenom obliku pošto je u igri s njima regulirano samo na kojem broju gradskih stanovnika će u gradu doći do nemira to jest kada će igrač morati izgraditi dodatne objekte u gradu kako bi smirio nemire. Imena tih nivoa su:
Druge civilizacije
Pošto na početku igre igrač vidi samo ono što je u blizini njegovih jedinica kako krugovi odmiču otkrivaju se novi do tada nevidljivi dijelovi karte pa se vremenom dolazi i do kontakta s drugim civilizacijama kojima upravlja kompjuter. U početnom razdoblju ti kontakti su prijateljski tako da je moguće trgovati dotadašnjim istraživanjima i otvoriti trgovačka veze, ali prije ili kasnije dolazi obavezno do ratnog sukoba pošto je cilj igre eliminacija svih drugih igrača ili slanje prvog svemirskog broda do najbližeg zvjezdanog sustava. Pošto je igra u originalu rađena za MS-DOS i grafičke kartice koje podržavaju maksimalno 16 boja u igri se nalazi sveukupno 15 civilizacija, dok je 16 boja, civilizicija bila rezervirana za varvare. Te civilizacije su:
Na početku svake igre igrač sam bira protiv koliko kompjuterski vođenih civilizacija on želi igrati. Njihov maksimalni broj je 7. U slučaju ako je neka od kompjuterskih civilizacija eliminirana u ranoj fazi igre (prije nulte godine) kompjuter će stvoriti njenu zamjenu koja dobiva prosjek tehnologija koje imaju tada aktivne civilizacije.
Gradovi
Na početku igre igrač najčešće ima jednog naseljenika s kojim izgradi svoj prvi grad. Vremenom taj grad će rasti, a i graditi sljedeće naseljenika to jest gradove. Kako civilizacija bude napredovala u istraživanju tako će se poboljšavati njena tehnologija što dovodi do gradnje boljih vojnih jedinica, bržih istraživanja ili novih zgrada koje ubrzavaju razvoj grada tako da na primjer otkriće Grnčarijagrnčarije dovodi do mogućnosti gradnje skladišta hrane u gradu. Posebnu važnost u izgradnji gradova ima izgradnja svjetskih čuda zbog kojih cijela civilizacija ima koristi tako da na primjer onaj igraču koji izgradi piramide dobije besplatna skladišta hrane u svim gradovima ili mogućnost promjene političkog sistema zavisno od verzije igre Civilization koja se igra. Zgrade koje se mogu izgraditi se nalaze u sljedećoj tabeli zajedno s bonusom koje one donose:
Svetska čuda
Osim uobičajenih gradskih zgrada u igri civilizacije grade i svetska čuda koja civilizaciji koja ih izgradi donosi razne bonuse. Ta svetska čuda sa svojim bonusima su:
Politički sistem
Igrač na početku igre ima samo politički sistem despotizma, ali vremenom uz pomoć otkrića ili gradnjom svjetskih čuda otvaraju mu se nove mogućnosti koje imaju vlastite pluseve i minuseve. Ti politički sistemi su:
Do promjene političkih sistema dolazi nakon što igrač izabere opciju revolution (revolucija) nakon čega prvobitno dolazi do kratkotrajne anarhije. Po završetku anarhije igrač ima mogućnost da izabire novi politički sistem.
Jedinice
U igri postoji 28 razlicitih tipova jedinica koje su mogu graditi kada se dostigne odreni nivo istrazivanja. Na pocetku se mogu izgraditi samo settlersi i militia. Prvi su zaduzeni za navodnjavanje, gradnju rudnika i novih gradova, dok su druge zaduzene za obranu gradovu ili napade na protivnike. Te obje jedinice se mogu koristiti i za istrazivanje karte iako se to veoma rijetko radi sa settlersima zbog njihove velike vrijednosti. Vremenom uz pomoc istrazivanja novih tehnologija igraci ce dobiti nove jedinice s puno vecom vojnom snagom tako da ce se od militiae s vojnom snagom 1-1 (napad-obrana) doci do legion 3 - 1, a u moderno doba i do armor (tenkovi) 10 - 5 ili bomber (avioni) 12-1 i nuclear s 99 - 0.
Osim vojnih jedinica koje predstavljaju 90 % svih mogucih jedinica u igri postoje i 3 druge jedinice. Osim ranije spomenutih settlersa tu su caravan (karavan) za otvaranje trgovackih putova i diplomat za diplomatske i špijunske misije.
Bodovanje
Tijekom igre kompjuter vrši bodovanje dostignuća koja postiže igrač. Osim što se u bodove računa broj stanovnika i svetskih čuda koje kontrolira igrač dodatni bonus donosi svaka civilizacija koju je on eliminirao. U trenutku odluke o povlačenje iz igre (opcija retire) ili pobjedi dolazi do izračuna tih bodova. Tada se uspjeh igraća postavi na tabeli zajedno s uspjehom tadašnjih ili prošlih političkih ličnosti tako da na primer ako igrač bude odmah eliminiran on će biti uspješan kao američki podpredsednik Dan Quayle koji je bio poznat po svojim greškama, a ako eliminira sve svoje protivnike biti će uspješan kao prvi rimski car August.
Takav način bodovanja je bio preuzet iz prvog Meierovog velikog uspjeha igre Pirates! samo što se tamo igrač uspoređivao s najboljim piratima Kariba
Platforme
Civilization je originalno razvijen za operativni sistem MS-DOS na PC računalima. Kasnije su napravljene brojne revizije za brojne platforme (uključujući Windows, Macintosh, Amiga, Atari ST, PlayStation i Super Nintendo) te postoji u više verzija.
Status autorskih prava
Krajem 2004. je Atari, posljednji izdavač Civilizationa game, prodao intelektualno vlasništvo nad Civilization brendom tvrtki Take 2 Interactive Software, a koja Civilization igre pod oznakom 2K Games. Take 2 je tu vijest objavio 26. januara 2005.
Multiplayer verzija
Igra Sid Meier's CivNet je izdana 1995. i predstavlja remake originalne igre uz dodataka multiplayer opcije, poboljšanu grafiku zvuk i podrškom za Windows 3/95. Način igre je gotovo identičan originalnoj igri. Postoji nekoliko multiplayer opcija, uključujući LAN, primitivni INternet, hotseat, modem i direktni serijski link.
Kritike
Igra Civilization je najčešće bila izložena kritikama zbog svog pojednostavljenog načina borbi između protivničkih jedinica. Kada dođe do sukoba između dvije jedinice kompjuter jednostavno izračunava napadačke bodove jedne jedinice i obrambeno bodove druge jedinice i potom po principu matematičke vjerovatnosti određuje pobjednika. Dodatnu komplikaciju ovom načinu borbe dodaju razni bonusi koje jedinice mogu skupiti tako da se kao ekstremni primjer često navodi borba između modernog tenka s 8 napadačkih bodova i antičke falange s 2 obrambena boda koji su identične snage ako se falanzi dodaju razni bonusi (veteranska jedinica i planinski bonus od 200 %). U knjigi koja se dobiva s igrom Civilization II navodi se sljedeći još ekstremniji primjer :
Taj problem igre Civilization će ostati i u njenim nasljednicima, samo što ga se tamo pokušava zaobići raznim dodatnim pravilima.
Pohvale
Nedugo po izlasku igra Civilization dobiva svoju prvu nagradu za najbolju stratešku igru 1991. godine od strane Orion Awards. Tijekom sljedećih godina broj takvih i sličnih nagrada samo će porasti tako da ju na primjer časopis Computer Gaming World 1996 proglašava najboljom igrom svih vremena s rječima:
Brecha 127 entre Kilómetro 66 a Kilómetro 67.2, Valle Hermoso
Brecha 127 entre Kilómetro 66 a Kilómetro 67.2 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Valle Hermoso.
Civilization
Pohvale
U razdoblju 2000 - 2010 godina Civilization je još dobila nagradu kao četvrta od najboljih 25 igri svih vremena i kao jedna od 16 najutjecajnih igara također svih vremena.
Brecha 127 entre Kilómetro 66 a Kilómetro 67.2, Valle Hermoso
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Civilization
Kasnija sudbina programera
thumb|left|Sid Meier glavni programer igre Civilization Sid Meier glavni programer igre Civilization je već prije njenog nastajanje bio legenda industrije video igara zbog prije svega svog velikog hita Pirates ! iz 1987 godine. Nakon ove igre dolazi do programiranja na sličnim osnovama igre Colonization, ali nakon njenog mnogo manjeg uspjeha Meier će djelomično programirati Magic: The Gathering, potom napustiti Microprose osnovati Firaxis Games i izdati dvije nagrađene igre iz doba Američkog građanskog rata. Od 1999. godine Sid Meier se s izuzetkom simulacije golfa bavio samo programiranjem novih verzije svojih igara iz razdoblja 1987. - 1994. godina. Nagradu za životno djelo u industriji video igara od strane Academy of Interactive Arts & Sciences Sid Meier je dobio 1999. godine kao druga osoba u historiji koja je dobila ovu nagradu.
Pomoćni programer Bruce Shelley je nakon igre Civilization također uspješno nastavio svoju karijeru. Shvativši da je kompanija Microprose pred propašću Shelley prodaje njenje dionice i napušta ju 1994. godine kako bi osnovao Interactive Magic koji i danas postoji. Osim ove kompanije Shelley je obavljao savjetničke i programerske poslove Ensemble Studios za koju će biti jedan od glavnih programera hit igre Age of Empires. Za svoje zasluge po pitanju video igri Shelley dobiva 2009. godine nagradu za životno djelo od Academy of Interactive Arts & Sciences.
Nastavci
U moderno doba kada se iz prije svega marketinških razloga od svih uspješnih proizvoda bili oni automobili, kompjuteri, filmovi ili igre rade "nastavci" ništa ne pokazuje bolje uspjeh nekog proizvoda od broja službenih i neslužbenih nasljednika, a Civilization je u ovome s minimalno 16 PC verzija u 19 godina definitivno pobjednik.
Vremenski najstariji od tih službenih nasljednika je igra CivNet iz 1995. godine koju Microprose u financijskim problemima izdaje. Između te igre i ove iz 1991. godine jedina razlika su Windows 95 i internet podrška. Osim pokušaja dobivanja dodatnih izvora financiranja ta igra je bila izbačena i u svrhu testiranja tržišta u vezi pravljenja Civilization II koji će izaći 1996. godine i ponovno uzeti mnoge nagrade. Samrtni hropac Microprosea rezultira između 1999 i 2001 godine izdavanjem čak četiri Civilization igre koje izdaju različite kompanije koje su stekle pravo na Civilization ime. Te igre su se zvale Sid Meier's Alpha Centauri (1999), Civilization: Call to Power (1999), Call to Power II (2000) i Civilization III (2001). Najrevolucionarnija, najpopularnija od njih postaje Sid Meier's Alpha Centauri na čijim temeljima se potom nadograđuju Civilization III i IV iz 2006. godine. Vremenski najnovija od direktnih službenih nasljednika igre Civilization postaje njen peti nastavak što izlazi na tržište 2010. Dvije godine prije Civilization V to jest 2008. godine na tržište je bila izašla i prva verzija igre specijalno programirana samo za konzole imena Civilization Revolutions. S izuzetkom Civilization III svi ostali službeni nastavci koji na sebi imaju broj (I, II, IV) i Revolutions su u svoje doba dobile nagrade igra godine. U septembru 2010. izapao je i peti nastavak pod imenom Civilization V. thumb|Snimak ekrana igre Civilization IV u trenutku kada su prikazane političke i vjerske opcije na raspolaganju igraču
Osim službenih nastavaka ova igra je dovelo i do stvaranja mnogih neslužbenih nastavaka i igara koje se temelje na njenoj koncepciji. Trenutačno najaktivnije verzije neslužbenih nastavaka su igre u javnom vlasništvu to jest one kojima je programerski kod slobodno dostupan svima. To su Freeciv i C-evo koje se temelje na Civilization II. Te obje igre se i dalje redovno proširuju, nadograđuju na istoj dobrovoljnoj osnovi kao i wikipedia.
Uzimajući kao osnovu Civilization Microprose 1994. godine izdaje i igre Master of Magic i Colonization. Dok je igra Master of Magic bila kopija samo prebačena u svijet magije igra Colonization se bavila osvajanjem i naseljavanjem novog svijeta to jest američkog kontinenta ili nekog drugog kompjuterski izgrađenog kontinenta naseljenog indijancima. Koristeći Civilization IV programerski kod igra Colonization je ponovno stvorena 2008. godine.
Ako se zaborave sve nastavke i uspjehe igre Civilization je ušla u kompjutersku istoriju kao tvorac novog žanra kompjuterskih strategija imena 4X. Ime tog žanra dolazi od osnove ove igre to jest od eXplore, eXpand, eXploit, and eXterminate (istraži, proširi, iskoristi i istrebi) načina igre.
Nuevo Día, Tantima
Nuevo Día je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantima.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Bitka kod Koroneje (447. pne.)
Bitka kod Koreneje se godine 447. pne. vodila između snaga Delskog saveza na čelu s Atenom i snaga Beotskog saveza, kao jedan od okršaja prvog peloponeskog rata.
Deset godina ranije, u bitci kod Enofite, atenske snage su porazile snage lokalnih beotskih gradova-država te ih prisile da se učlane u Delski savez, organizaciju koja se ispočetka služila radi zajedničke obrane od Perzijskog Carstva, da bi nakon Kalijinog mira postala isključivo sredstvo ostvarivanja atenske hegemonije nad ostalim članicama. Iz tih gradova su također prognani lokalni oligarsi za koje se pretpostavljalo da će biti neprijateljski raspoloženi prema atenskoj demokraciji. Oni su, međutim, uz spartansku pomoć, podignuli ustanke i vratili vlast u nekoliko gradova. Atena je reagirala poslavši vojsku koju je činilo 1000 atenskih hoplita pod vojskovođom Tolmidom te još neutvrđen broj savezničkih vojnika. Oni su ispočetka imali uspjeha te zauzeli grad Heroneju. Međutim, kada su im se kod Koroneje na otvorenom polju suprostavile botske snage, Atenjani su poraženi i prisiljeni na povlačenje iz Beotije.
Neki historičari ovu bitku smatraju dijelom Drugog svetog rata.
Las Milpas, Pihuamo
Las Milpas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Pihuamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 805 m.
Cerătu de Copăcioasa, Scoarța
Cerătu de Copăcioasa je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Scoarța.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 190 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 258 m.
Bojnoviće
Bojnoviće (sreće se i naziv Bojinoviće ili Bojnovići) je naselje u opštini Zubin Potok na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Češanoviće. Istorijski i geografski pripada Ibarskom Kolašinu. Naselje je na južnim obroncima Rogozne. Nalazi se na blagoj kosi iznad površi brda Moravca. Naziv naselja je vezan za ime starijeg stanovništva koje je u njemu živelo. Ostaci tog starijeg stanovništva su Latinsko groblje u Bojnovićkom Polju. Stanovništvo je doseljeno iz obližnjih sela Zagrađa i Babudovice. Posle oslobađanja od turske vlasti mesto je u sastavu Raškog okruga, u srezu deževskom, u opštini rajetićskoj i 1912. godine ima 23 stanovnika.
Demografija
Naselje ima srpsku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
Nikifor II Foka
Nićifor II Foka (grč: Νικηφόρος Β΄ Φωκάς, umro 969. godine) bio je vizantijski vojskovođa a zatim i car od 963. do svoje nasilne smrti 969. godine. Vladao je kao suprug udovice Romana II, Teofano, i regent njenih maloletnih sinova Vasilija II i Konstantina VIII. Pogubio ga je i njegovo mesto preuzeo njegov rođak Jovan I Cimiskije. Karijera
Nikefor predstavlja jednog od najvećih careva Bizanta ikad. Taj nadereni vojskovođa već za Romana II. stupio na scenu kada osvaja 961. Kretu rušeći Kretski emirat. Nastavio je ratove, a 963. je postao car. Tada je dobio za ženu mladu udovicu Romana II. Teofano. Kao car osvojio je Clicliju s Tarzom 965. Svom je Carstvu iste godine pripojio Cipar. Nastavio je dalje i 969. došao do zidina Antiohije. Antiohija je bila lučki grad snažnih zidina i jedno četiri (uz Aleksandriju, Jeruzalem i Rim) najstarija središta kršćanstva. Nakon teške opsade Nikefor se povukao, ali je zato dvojici njegovih generala uspjelo nedugo potom Antiohiju priključiti Carstvu. Tako je Antiohija koja je od 638. bila u arapskim rukama nakon više od tri stoljeća došla u bizantske ruke.
Carici Teofano nije se sviđao njezin stari suprug pa je šest tjedana nakon pada Antiohije uredila carevo ubojstvo. Tako je život završio čovjek koji je Bizantu, barem na istoku uredio golema teritorijalna povećanja koja će još, u svim smjerovima proširiti njegovi nasljednici. thumb|left|300px|Nićifor II Foka na reversu vizantijskog zlatnika u društvu sa pastorkom i savladarom Vasilijem II. Na aversu je predstavljen Isus Hrist.
Pulpotio Bareas, New Mexico
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Burlate
Burlate (istorijski nazivu su i Burlete i Burlati) su naselje u opštini Zubin Potok na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Bube. Istorijski i geografski pripada Ibarskom Kolašinu. Naselje je na južnim obroncima Rogozne. Naziv sela potiče od starijeg stanovništva sela, koje po svoj prilici nije bilo slovenskog porekla. Selo je podeljeno na dva zaseoka: Sovrliće i Kušoviće, koje odvajaju Radovo i Đurovo Brdo. Sovrlići se nalaze ispod Sovrlskog Krša (1.047 m), na strmoj padini ka Varaškoj reci, i okrenuti su ka selu Gornje Varage, Kušovići su sa suprotne strane i okrenuti su ka Štitskom potoku. Selo od Ibra i jezera Gazivode odvaja visok breg Kozarnik (841 m). Lošim planinskim putem selo je povezano za magistralni pravac Ribariće-Kosovska Mitrovica. Posle oslobađanja od turske vlasti mesto je u sastavu Raškog okruga, u srezu deževskom, u opštini rajetićskoj i 1912. godine ima 103 stanovnika.
Demografija
Naselje ima srpsku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
Campestre las Palomas, Fraccionamiento, Zapopan
Campestre las Palomas, Fraccionamiento je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4488 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1616 m.
Ahlsdorf
Alsdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 22 opštinska središta okruga Mansfeld-Sidharc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.806 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15087010.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Mansfeld-Sidharc Alsdorf se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Mansfeld-Sidharc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 245 metara. Površina opštine iznosi 5,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.806 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 355 stanovnika/km².
Shady Cove, Oregon
Šejdi Kov je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.904, što je 597 (25,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pezzano-Filetta, Salerno
Pezzano-Filetta je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2434 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 239 m.
La Munición, Tijuana
La Munición je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 232 m.
Zona Industriale Nord, Treviso
Zona Industriale Nord je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Bellefontaine (Vogezi)
Belfonten je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Vogezi koja pripada prefekturi Epinal.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 856 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21,89 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 39,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 550 metara (maksimalnoj 614 m, a minimalnoj 440 m).
Adelheid (film)
Adelheid je čehoslovački igrani film snimljen u režiji Františka Vláčila i premijerno prikazan 1969. godine. Predstavlja adaptaciju istoimene novele Vladimíra Körnera koji je također napisao i scenario. Po žanru je drama, a protagonist, čiji lik tumači Petr Čepek, je čehoslovački oficir koji se po završetku Drugog svjetskog rata vraća u domovinu iz egzila u Ujedinjenom Kraljevstvu te u Sudetima dobije smještaj u kući koja je pripadala zloglasnom nacističkom vođi. Radnja prikazuje kako tamo kao sobarica radi Njemica (čiji lik tumači Emma Černá) te se u nju zaljubi, ali i kako se suoči s moralnim dilemama kada otkrije da ona krije brata, bivšeg nacističkog vojnika.
Adelheid je predstavljao Vláčilov prvi film u boji. Daleko više pažnje je, pak, izazvalo to što je film koincidrao sa invazijom Varšavskog pakta na Čehoslovačku, ali i dotadašnja tabu tema odnosa poratne Čehoslovačke prema njemačkoj manjini. Film se karakterizirao izuzetno mračnim tonom, odnosno prikazom ratnih razaranja, kako fizičkih, tako i onih duhovnih, odnosno prožetošću atmosferom poraza. Prosovjetske vlasti uspostavljene invazijom su u Adelheid prepoznali alegorijski odraz suvremenih zbivanja, te je Vláčil neko vrijeme bio u nemilosti.
Las Cabras, Zacapu
Las Cabras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zacapu.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2351 m.
Colonia Doracely, Tamazunchale
Colonia Doracely je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 149 m.
Stradanje Isusa
thumb|right|[[Freska Hristova stradanja iz 14. veka, manastir Visoki Dečani, Kosovo.]] Stradanje Isusa (takođe Hristova muka, patnja ili pasija) označava niz događaja vezanih za Isusovo pogubljenje, tokom kojih je Isus uhapšen, suđen te bičevan i konačno pogubljen razapinjanjem na križ.
Tokom 1. i 2. veka, rani hrišćani su se duboko razlikovali u tumačenju Hristove muke. Tumačenje Hristove patnje i smrti je postalo žarište spora oko praktičnog pitanja mučeništva: Kako da hrišćani reaguju na progone i pretnju patnjom?
Pravoverni su zastupali neophodnost prihvatanja mučeništva. Njihovi doketski protivnici, osporavajući realnost Hristove muke, su dovodili u pitanje vrednost dobrovoljnog mučeništva.
Doketska tumačenja
Ranohrišćanski tekst iz Nag Hamadija, Petrova apokalipsa, daje doketističku verziju raspeća:
thumb|right|175px|[[James Tissot, Les Cinq coins.]] Drugi tekst iz Nag Hamadija, Druga rasprava velikog Seta, navodi kao Hristove reči:
Otkrivenje po Jakovu ranohrišćanski apokrifni spis, navodi da Isus nikada nije patio niti su mu učinili nažao:
Prema Delima Jovanovim, nakon raspeća je Jovan u pećini u Getsemanskoj gori ugledao priviđenje Isusovo, koje je reklo:
Zatim priviđenje Jovanu objašnjava:
Ranohrišćanki gnostički spis Svjedočanstvo istine kaže da je Hrist bio ispunjen božanskom moći, te da je izvan patnje i smrti:
thumb|right|175px|Raspeće Isusa.
Autor se ruga hrišćanima koji svojim mučeništvom pokušavaju da imitiranju Hristovu muku, jer se oni samo »uništavaju« — pogrešno verujući da je Hrist smrtan kao i oni. On kao pogrešna napada njihova ubeđenja da mučenička smrt donosi oproštaj grehova, da predstavlja prinošenje žrtve Bogu (što pravi od Boga ljudoždera!) i da obezbeđuje vaskrsenje.
Pravoverna tumačenja
Karakteristično je da su stvarnost Hristove muke naglašavali oni hrišćani koji su i sami bili mučenici. Za Ignjatija (oko 35-108), biskupa Antiohije, Hristova muka je bila stvarna. On kaže da je »Isus Hrist ... zaista progonjen za vreme Pontija Pilata, bio zaista razapet i umro.« Kada je Ignatije bio uhapšen i osuđen, rado je prihvatio smrtnu kaznu kao priliku da »oponašam muku moga Boga!« Čekajući pogubljenje, pisao je rimskim hrišćanima moleći ih da se ne zauzimaju za njega. Ignatije se, dobrovoljno prihvatajući mučeništvo, žestoko suprotstavlja doketskim hrišćanima koje naziva »ateistima« zato što su govorili da, pošto je Hrist bio duhovno biće, samo je izgledalo da je patio i umro:
Ignatije se žali da oni koji preinačuju shvatanje o Hristovoj patnji »nisu dirnuti mojim ličnim patnjama; jer misle isto o meni!«
Za Justina, koji je dobrovoljno prihvatio mučeništvo, je bitno shvatanje da je »Isus Hrist, naš učitelj, koji je u tu svrhu rođen, bio razapet pod Pontijem Pilatom i umro, i opet se podigao«. Justin napada one koje, kaže on, »zovu hrišćanima«, a koje on smatra jereticima — sledbenike Simona, Markiona i Valentina — i kao jedan od njihovih zločina navodi to što, za razliku od pravovernih, »njih niti progone niti usmrćuju« kao mučenike.
thumb|right|175px|[[El Greco, Jesus Carrying the Cross, 1580.]] Biskup Irenej Lionski, svedok žestokih progona u svom gradu, izražava neprijateljstvo protiv gnostika koji su:
Na dan strašnog suda, upozorava on, kada mučenici »dostignu slavu, tada će sve one koji su bacili ljagu na njihovo mučeništvo Hrist prokleti«. Osudivši tvrdnju da je samo Hristova ljudska priroda iskusila muku, ne i božanska, Irenej tvrdi:
Irinej dodaje da ako neko pretpostavlja da su postojale dve prirode u Hristu, ona koja je patila svakako je bila viša od one koja je izbegla patnje. Hipolit, episkop u Rimu, koji je takođe doživeo teror progona, završava svoje obimno "Pobijanje svih jeresi" tvrdnjom da samo pravoverna doktrina o Hristovoj muci omogućuje verniku da izdrži progon:
Rimski papa Lav Veliki (oko 447. g.) osudio je doketske spise kao »žarište mnogostruke perverzije«, koji »ne samo da treba da budu zabranjeni nego potpuno uništeni i vatrom spaljeni«. Neki hrišćanski krugovi su nastavili da kriju i prepisuju ovaj tekst, te je Drugi nikejski sabor, tri stotine godina kasnije, morao je da ponovi osudu, naređujući da »niko ne sme da prepisuje (ovu knjigu): ne samo to nego smatramo da ona zaslužuje da bude predata vatri«.
Surlama, Pavia
Surlama je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Yan (Pet dinastija)
Yan (燕) je bilo kratkotrajno kinesko kraljevstvo sa sjedištem u Pekingu, koje je postojalo na početku perioda Pet dinastija. Osnovao ju je gospodar rata Liu Shouguang, dotadašnji vazal dinastije Kasnije Liang, koji se 911. proglasio njenim carem. Država je opstala samo dvije godine; tada ju je napao i anektirao Li Cunxu, poglavar države Jin i kasniji osnivač dinastije Kasniji Yan.
Zbog Liuove legendarne okrutnosti, kasniji historičari su za ovu državu koristili izraz Jie Yan, često uspoređujući njenog vladara sa jednako okrutnim kraljem Jieom iz dinastije Xia.
Jennifer Aniston
Jennifer Aniston (11.2. 1969.-) je Emmyjem i Zlatnim globusom nagrađena američka filmska i televizijska glumica, najpoznatija po ulozi Rachel Green u popularnom sitcomu Friends.
Detinjstvo i školovanje
Dženifer Aniston je rođena u Šerman Ouksu, Kalifornija i odrasla je u Njujorku. Kćerka je grčko-američkog glumca Džona Anistona i glumice Nensi Dau. Dženifer ima dva polubrata, Džona Melika i Aleksa Anistona. Njen otac je rođen na ostrvu Krit, deda po majci, Gordon Maklin Dau, bio je škotskog i engleskog porekla, dok je njena baba po majci, Luiza Griko, italijanskog porekla. Kum Dženifer Aniston bio je grčko-američki glumac Teli Savalas, najbolji prijatelj njenog oca. Anistonova je deo detinjstva provela u Grčkoj, ali je njegov najveći deo provela u Njujorku, gde je njen otac glumio u sapunicama "Love Of Life" i "Potraga za sutrašnjicom". Godine 1985. porodica se preselila u Los Anđeles, gde je njen otac glumio u sapunici "Dani naših života", u ulozi Viktora Kirijakisa. Diplomirala je na Menhetnu, na Višoj muzičkoj i dramskoj školi "La Gvardiji". Tu je nastupala u manje poznatim predstavama "For Dear Life" i "Dancing On Checker's Grave". Za vreme školovanja za život je zarađivala radeći kao telefonski prodavac i kao raznosač na biciklu.
Karijera
Prva pojava u medijima bila je u "Radio Šou Hauarda Sterna", kasnih 80-ih i ranih 90-ih godina prošlog veka. Kada je napustila šou, preselila se u Holivud i dobila je prvu televizijsku ulogu 1990. godine, kada je izabrana za stalnog člana glumačke ekipe kratkotrajne serije Moloj. Iste godine je glumila i u televizijskom filmu "Kamp Kukamonga". Bila je jedna od glavnih likova serije "Feris Bjuler", televizijske adaptacije hit film iz 1986., "Slobodan dan Ferisa Bjulera", međutim, snimanje serije je vrlo brzo prekinuto. Zatim se pojavila u još dve propale televizijske komedije: "Ivica" i "Muddling Through" i bila je specijalni gost u serijama "Kvantni skok", "Hermanova glava" i "Berkov zakon". Psihički rastrojena zbog propadanja serija u kojima se glumila, dodatno je slomljena kada su kritičari ismejali "Leprechaun", horor film u kojem je glumila 1993. godine. Zbog svega ovoga, ozbiljno je razmišljala o prekidu glumačke karijere.
Međutim, usledila je audicija za "Prijatelje", sitkom koji je stvoren kao odgovor na nagli pad gledanosti televizije "En-Bi-Si" tokom 1994. i 1995. godine. Producenti serije su prvobitno želeli da Anistonova dobije ulogu Monike Geler, ali ih je ona ubedila da je uloga Rejčel Grin kao stvorena za nju. Izabrana je za ovu ulogu i tumačila je ulogu Rejčel Grin od 1994. pa sve do kraja emitovanja serije 2004. Serija je imala velikog uspeha, tako da je Anistonova, kao i njene kolege iz serije, stekla svetsku slavu. Frizura koju je u to vreme nosila, postala je poznata kao "Rejčel" frizura, i kopirale su je milioni žena i devojčica širom sveta. Usledile su nominacije za Emi nagradu, čak pet njih. Pobedila je u kategoriji za "izvrsnu glavnu glumicu u televizijskoj komediji". Za poslednje dve sezone "Prijatelja", Anistonova je dobijala platu od milion dolara po epizodi. Prema "Ginisovoj knjizi rekorda" iz 2005. godine, Dženifer Aniston je dobila titulu najplaćenije TV-glumice svih vremena, koju je podelila sa ženskim koleginicama iz serije - Kortni Koks Arket i Lisom Kudrou.
Anistonova je prva osoba koja se pojavila u "Šou Elen Dedženeres" i pokloni koje je donela domaćici šoua, Elen Dedženeres, nalaze se na svakom snimanju. U promotivnom video snimku, koji je pratio kampanju za "Vindouz 95", pojavila se u društvu kolege iz "Prijatelja", Metjua Perija.
Anistonova je glumila u nekoliko pozorišnih filmova, uključujući i film "Kancelarijski prostor". Dobila je pozitivne ocene kritike za ulogu kasirke u malom gradu u niskobudžetnom filmu iz 2002. godine, "Dobra devojka", koji je režirao Migel Arteta. Film se prikazivao u relativno malo bioskopa, ali je ipak uspeo da u Sjedinjenim Američkim Državama ostvari zaradu od 14 miliona dolara. Međutim, najveći uspeh Anistonova je je postigla u filmu "Svemogući Brus" iz 2003. godine, gde je tumačila ulogu devojke glavnog lika (Džim Keri); film je ostvario zaradu od 243 miliona dolara u SAD i dva puta toliko širom sveta. "Nevolje sa Poli" je film iz 2004. godine, u kojem je Dženifer Aniston tumačila ulogu Poli, luckaste devojke, sa kojom nevolje ima glavni lik (Ben Stiler); film je takođe ostvario veliki uspeh, a samim tim i veliki prihod. Kasne 2005. godine, Anistonova je tumačila glavne uloge u dva značajnija filma: "Izbačeni iz koloseka" i "Šuška se...", koji su imali uspeha na bioskopskim blagajnama uprkos lošim ocenama kritičara. Iste godine je snimila i reklamu za evropski ogranak "Hajnekena", koja se najviše prikazivala pre utakmica Uefine lige šampiona.
Dženifer Aniston je pozajmila glas liku (gospodin Stivens) u crtanoj seriji "Saut park", u epizodi "Rainforest Shmainforest".
2006. godine, Dženifer je u anketi koju je organizovao čuveni "Pipl" magazin, proglašena za najbolje odevenu osobu u toj godini, a od istog magazina je dobila i nagradu za najprirodniju osobu. Iste godine, Dženifer se pojavila u niskobudžetnoj drami, "Friends With Money", koji je premijerno prikazan na filmskom festivalu u Kanu; odlučeno je da se film ne pojavljuje u svim bioskopima, ali i pored toga ovaj film je ostvario zaradu od oko 13 miliona dolara. Njen sledeći film, "Raskid", koji je prvi put prikazan 2. juna 2006. godine zaradio je 39,17 miliona dolara, i to samo tokom prvog vikenda prikazivanja, uprkos ravnodušnim kritikama o filmu. Film je ostvario ukupnu zaradu od 118 miliona dolara u SAD-u, i preko 203 miliona dolara širom sveta. Anistonova je bila umešana u kontroverzne događaje koji su nastupili posle prikazivanja filma: slike sa snimanja "Raskida" na kojima se vide njene gole grudi, su preplavile internet.
Годовик
Годовик је насеље у Србији у општини Пожега у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 289 становника (према попису из 1991. било је 326 становника).
Jennifer Aniston
Karijera
Isnpirisana svojom koleginicom Gvinet Paltrou, koja je 2006. godine režirala jedan kratki film, Dženifer Aniston će biti korežiser kratkog filma, "Room 10", čija će radnja biti smeštena u urgentnom centru, a glavne uloge će tumačiti Robin Rajt Pen i Kris Kristoferson.
Годовик
Овде се налази Црква Светог Ђорђа у Годовику.
Jennifer Aniston
Karijera
Magazin "Forbs" je uvrstio Anistonovu na listu 20 najbogatijih žena u svetu zabave za 2007. godinu, i ona je na na toj listi 10. Nalazi se iza moćnica kao što su Opra Vinfri, DŽ. K. Rouling, i Dženifer Lopez, ali se zato nalazi ispred Britni Spirs, Kristine Agilere, i bliznakinja Olsen. Bogatsvo Anistonove se procenjuje na 11 miliona dolara. Na listi 10 najplaćenijih zvezda u svetu, koju je 2006. godine sastavio magazin "Holivudski reporter", nalazila se i Dženifer Aniston.
Годовик
Демографија
У насељу Годовик живи 245 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 49,5 година (48,0 код мушкараца и 50,9 код жена). У насељу има 107 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,70.
Jennifer Aniston
Karijera
Dženifer Aniston je takođe ostala upamćena po "Rejčel" frizuri, koja je postala veoma popularna među mladim ženama 90-ih. Frizer Dženifer Aniston, Kris Makmilan, tvrdi da je on taj koji je stvorio ovu frizuru.
2007. godine, Dženifer je pozvana da se pridruži "Akademiji filmskih umetnosti nauka".
Takođe 2007. godine, Anistonova je postala zvanično lice "Glaso", vitaminske vode.
Iste godine na 18. dodeli GLAAD Media Awards uručena joj je Vanguard Award "za njen doprinos povećanju vidljivosti i razumevanja lezbejske, gej, biseksualne i transdžender (LGBT) zajednice"
Privatni život
Anistonova se zabavljala sa muzičarem Adamom Duricom, glumcem Polom Radom i bila je verena sa glumcem Tejtom Donovanom. Njena veza sa glumcem Bredom Pitom je često publicizirana od strane novinara, i svojevremeno je bila glavni predmet pisanja svih svetskih tabloida. Udala se za Bred Pita 29. jula 2000. godine, na raskošnom venčanju u Malibuu. Međutim, Pit je na snimanju filma "Gospodin i gospođa Smit", upoznao Andželinu Džoli, i njih dvoje su na snimanju imali romansu, što je dovelo do toga da su se 7. januara 2005. godine, Bred Pit i Dženifer Aniston rastali. Dženifer je zvanično podnela tužbu za razvod braka 25. marta 2005. godine, koja je okončana 2. oktobra iste godine.
Takođe je više puta rekla da je smrt njenog dugogodišnjeg terapeuta, koji joj je pomogao da lakše prebrodi razvod sa Bredom Pitom, za nju bila pogubna. Sumirajući svoju vezu sa Pitom, Anistonova je rekla da je njihova veza, zbog koje se nimalo ne kaje, predstavljala "sedam ispunjenih godina koje su proveli zajedno" i da "je to bila lepa, komplikovana veza."
Kortni Koks Arket je najbolja prijateljica Anistonove. 2007. godine, Anistonova je pozvana da bude specijalan gost u televizijskoj seriji Arketove, "Prljavštini". Anistonova je u epizodi prikazanoj 27. marta glumila večitog rivala Lusi Spiler (Kortni Koks Arket), Tinu Harod. Dženifer Aniston je i kuma Kortninog deteta, Koko Rajli Arket.
Dženifer je imala i dve operacije nosa, čiji je cilj bio korekcija devijacije nosa. Prva je nepravilno obavljena 1994. godine, a druga na početku 2007. Ovo je prosta medicinska intervencija koja omogućava izlečenje ove uobičajene deformacije nosa, koja može dovesti do poteškoća u disanju i nesanice. Tabloidi su ovo preneli kao "sređivanje nosa".
446. pne.
Godina '''446. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Barbata i Fusa (ili, rjeđe, godina 308. Ab urbe condita). Oznaka 446. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Iktin
Pauzanija također navodi Iktina kao arhitekta Apolonovog hrama u Basi. Drugi izvori navode kako je Iktin sagradio Telesterion u Eleuzini, halu korištenu za Eleuzinske misterije.
Slikar Jean Auguste Dominique Ingres je napravio djelo pod nazivom Pindar i Iktin koje zajedno prikazuje Iktina i pjesnija Pindara. Danas se čuva u Nacionalnoj galeriji u Londonu.
Opština Manzanillo, Colima
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 134516 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Altenhausen
Altenhauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 35 opštinskih središta okruga Berde. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.128 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15083020.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Berde Altenhauzen se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Berde. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 118 metara. Površina opštine iznosi 43,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.128 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 26 stanovnika/km².
SFA
SFA se može odnositi na:
Izbiračica
Izbiračica, komedija Koste Trifkovića u tri čina. Ova komedija u svojoj strukturi ima elemente zapadnoevropske ironijske komedije. Ironijski tip komedije poštuje tri postulata. Pisac najpre prikazuje normalnu liniju života – miran i uobičajen život bez potresa, promena, sukoba. Ubrzo zatim, dolazi do iskakanja iz normalne linije života, odnosno dolazi do nekog nepredvidljivog događaja i do promena u ponašanju nekog od likova što za posledicu ima njegov sukob sa okolinom.
Motivi
U središtu komičnog zapleta Izbiračice, nalazi se zabludela osoba, Malčika, razmažena, namćorasta devojka iz novosadske gradske porodice – pravi mali porodični tiranin. Trifkovićeva komedija ima i didaktičan karakter, po čemu je, takođe, bliska tipu ironijske komedije. Zabludela osoba dolazi do spoznaje svojih grešaka i poučava publiku da su one pogubne za ljude koji im robuju. Izbiračica ima zaplet urađen na principu ljubavnog mnogougla – tri devojke i tri mladića uzajamno se zaljubljuju i prose. Na kraju se sve zarvšava srećno i prosidbama, a ona koja je najviše birala morala je da prihvati onog koji joj je preostao.
Prvi čin
U prvom delu komedije Trifković uvodi i ostale likove bitne za ljubavni zaplet – Savetu Malčikinu nećaku koja živi u kući Malčikinih roditelja i svojevrsna je sobarica i spremačica u kući; Milicu, devojku iz novosadske građanske porodice koja nije tako razmažena i svojeglava kao Malčika. Tu su i udvarači, tri mladića – Štancika Lazić, sin bogatog trgovca, Branko, publicista i intelektualac i Tošica, kratkovid i šeprtlja. Koristeći ljubavni mnogougao, Trifković gradi zanimljiv i duhovit zaplet. Malčika je koketa i osvaja sve muškarce. Ona paralelno koketira sa svom trojicom dok su Saveta i Milica zaljubljene u Branka i Štanciku. U isto vreme Branko oseća naklonost prema Saveti, dok se Štanciki dopada Milica. Jedini koji je zaljubljen u Malčiku je Tošica koji je zbog svoje kratkovidosti predmet njenog ismevanja. Na tom nesporazumu je i izgrađen komični zaplet.
Drugi čin
U drugom činu Kosta Trifković uvodi i novu temu, a to je problem socijalnog i ekonomskog opstanka novosadskih gradskih porodica koje žive raskošno, ali to njihova finansijska moć ne može da podnese. Kao imućni malograđani, Malčikini roditelji hteli bi da žive na visokoj nozi, da priređuju skupe zabave, da i oni budu hoh, nobl, a opet kao ćifte žale trošak. Sokolović se buni protiv sveta koji mu određuje kako će se ravnati u životu i u svojoj kući.
U drugom činu ljubavni zaplet dobija drugu dimenziju. Milica i Saveta poveravaju jedna drugoj svoje naklonosti prema Štanciki i Branku. Njihov razgovor slučajno čuje Tošica koji želi da tu srećnu okolnost iskoristi za pridobijanje Malčike. Time Tošica dobija funkciju spletkaroša koji dalje pokreće i usmerava komediografsku radnju. Svojim direktnim konkurentima kod Malčike, Štanciki i Branku saopštava da su u njih zaljubljene Milica i Saveta. Ovo će dovesti do novih komičnih situacija. Suprotno Tošičinim očekivanjima, Štancika i Branko tajno prose Malčiku. Ponašanje trojice mladoženja realizuje se paralelizmima koji svu trojicu čine smešnim.
Tošica je kao lik najčešći izvor komike u Izbiračici. Svojom nespretnošću on odudara od Malčikine precioznosti. Pisac se mestimično služio i komikom nižeg reda, približavajući se i lakrdiji: insistira na Tošičinoj kratkovidosti, dovodi ga u situaciju da pada usled toga, da se sudara sa Štancikom, da u igri zaloga promaši Malčiku, da prisluškuje tuđe razgovore. Nespretan, on je i kratkog vida i kratke pameti. Bukvalno rezonuje o svemu, ne shvata alegorije, svaki čas govori banalnosti, ponavlja iste reči.
Treći čin
U trećem činu, na večernjoj zabavi kod Timića, dolazi do raspleta tog ljubavnog kalambura. Saveta i Branko, na jednoj strani, Milica i Štancika na drugoj, poveravaju jedno drugome svoje emocije. Malčiki preostaje Tošica za koga pristaje da se uda da ne bi bila predmet ogovaranja. Predstava se završava didaktičnim obraćanjem publici da izbirač nađe - otirač.
Zacapexco, Tlapa de Comonfort
Zacapexco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlapa de Comonfort.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 253 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1514 m.
Cuyucalco, Milpa Alta
Cuyucalco je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Milpa Alta.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2681 m.
Brecha 128 entre Sur 70 y Sur 73.5, Valle Hermoso
Brecha 128 entre Sur 70 y Sur 73.5 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Valle Hermoso.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Bitka kod Corbionea
Bitka kod Corbionea se odigrala godine 446. pne. između snaga Rimske Republike na čelu vojskovođom Titom Kvinkcijem Kapitolinom Barbatom i njegovim legatom Spurijem Postumijem Albom Regilensom te snaga Ekva i Volščana. Bitka je završila rimskom pobjedom nakon koje su Rimljani još jednom potvrdili svoju hegemoniju nad ostalim gradovima i plemenima Lacija.
Opština Lechința, Bistrița-Năsăud
Lechința je opština u Rumuniji u okrugu Bistrica-Nasaud.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 303 m.
La Crucecita, Santa María Tonameca
La Crucecita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Tonameca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 234 m.
Bury (Oaza)
Biri je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Klermon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2891 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 169 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,05 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 33 metara (maksimalnoj 124 m, a minimalnoj 33 m).
Quattro Cascine, Alessandria
Quattro Cascine je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 180 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 130 m.
Rēzekne
Rēzekne je značajan grad u Letoniji, smešten u istočnom delu države. Grad čini i samostalnu gradsku opštinu.
Rēzekne je poznat kao važno železničko raskršće pruga Moskva - Riga i Sankt Peterburg - Varšava.
Prirodni uslovi
Grad Rēzekne je smešten na istoku Letonije. Od glavnog grada Rige grad je udaljen 242 km istočno, a od ruske granice 63 km zapadno.
Reljef: Rezekne se nalazi u istorijskoj pokrajini Latgale, čije je istorijsko središte. Grad se na omanjem bregu u ravničarskom području, na približno 145 metara nadmorske visine.
Klima: U Rēzekneu vlada kontinentalna klima.
Vode: Kroz Rēzekne teče istoimena reka Rēzekne, koja deli grad stariji, južni i severni, noviji deo. Oko grada ima više manjih jezera ledničkog porekla.
Istorija
Područje Rēzeknea bilo je naseljeno još u vreme praistorije. Današnje naselje osnovali su nemački vitezovi teutonci 1285. godine, kao utvrđenje prema Rusima. 1582. godine grad je priključen Državnoj zajednici Poljske i Litvanije. 1667. godine grad zauzima Rusko carstvo i menja naziv u Režica. U 19. veku grad doživljava privredni procvrat, posebno posle dolaska železnice.
1920. godine Rēzekne je priključen novoosnovanoj Letoniji. 1940. godine priključen je SSSR-u, ali je uskoro pala u ruke Trećeg Reicha (1941-44.). Grad je teško stradao u ratu - preko 90% građevina bilo je potpuno uništeno. Posle rata grad je bio u sastavu Letonske SSR, da bi se ponovnim uspostavljanjem letonske nezavisnosti 1991. Rezekne godine našao u granicama Letonije.