cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gospa od Zečeva
Povijest
U današnjem vremenu, Ninjani i gosti časte Gospu od Zečeva svake godine drugog ponedjeljka u svibnju.
Svetkovina se otvara misnim slavljima u nedjelju, a u ponedjeljak se tradicionalno ide na sam otočić. Ninjani najčešće odlaze malim brodićima (kaićima) preko ninske vale te se kip Majke Božje prevozi u malo većoj brodici.
1565 Lemaître
1565 Lemaître je Marsov trojanski asteroid sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,392 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,3.
Rivamonte Agordino, Belluno
Rivamonte Agordino je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Samostan sv. Klare u Dubrovniku
Samostan je bio izgrađen krajem 13. i početkom 14. stoljeća. Zbog ugleda, kojega je imao, bio je jedan od najvažnijih ženskih samostana u Dubrovačkoj Republici. U dijelu samostana otvoreno je sirotište za napuštenu djecu, 1432. godine. Za djecu su skrbili do šeste godine života, a nakon toga su ih posvajale dobre obitelji. Sirotište u samostanu sv. Klare bilo je jedno od prvih takvih ustanova u svijetu. U katastrofalnom potresu 1667. godine, samostan je bio jako oštećen. Obnovile su ga gradske vlasti.
Rivamonte Agordino, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 399 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 973 m.
Samostan sv. Klare u Dubrovniku
Kada su Dubrovnik osvojili Napoleonovi vojnici, francuske su vlasti samostan pretvorile u konjušnicu i skladište streljiva. Nakon Drugog svjetskog rata, samostan je bio pretvoren u restoran i ljetno kino. Danas ima višestruku namjenu.
Lejk Izabela
Lejk Izabela se može odnositi na
Itaka (razvrstavanje)
Itaka se može odnositi na
General Motors Theatre
General Motors Theatre je kanadska televizijska antologija koja se, s prekidima, emitirala na programu CBC-a od 1954. do 1961. godine. Emitiranje je otpočelo pod nazivom CBC Theatre, da bi godine 1955. u drugoj sezoni po sponzoru General Motors dobila ime General Motors Theatre. Godine 1956. je snimanje prekinuto, da bi 1958. bilo obnovljeno pod naslovom General Motors Presents.
Serija ima važnost zbog toga što je na njoj kao producent radio Sydney Newman, koji će kasnije steći slavu kao kreator popularnih serija na britanskom ITV-u i BBC-ju. Osim njega su se u seriji istakli režiseri i pisci kao Ted Kotcheff, Donald Jack i Arthur Hailey. Najpoznatija epizoda je bila Haileyeva drama Flight into Danger, emitirana 1956. je poslije adaptirana u igrani film Zero Hour!.
Wulingyuan
Wulingyuan (kineski: 武陵源, pinyin: Wǔlíng Yuán) u županiji Wulingyuan grada Dayonga (kineska središnja pokrajina Hunan), je krajolik koji se proteže cijelim slivom rijeke Suoxi, a kojim dominira 3.000 uskih krških stupaca i vrhova od pješčenjaka, većinom viši od 200 metara a neki i do 800. Između njih se nalaze klanci i tjesnaci potoka (njih 60), bazena i slapova, te oko 40 špilja i dva prirodna mosta: Xianrenqias ("Most besmrtnika") i Tianqiashengkong ("Most preko neba", na visini od 357 m je vjerojatno najviši prirodni most na svijetu).
Od špilja, koje se protežu od obala rijeke Suoxiju do južne strane planine Tianzi (gorje Wuling), najznamenitija je "Špilja žutog zmaja" (Huanglong) koja je jedna od deset najvećih u Kini. Jedan od slivova rijeke Suoxi je pregrađen branom, čime je nastalo jezero Baojeng koje služi kao cisterna ali i zaštita od poplava lokalnom stanovništvu koje nije brojno. Naime, ovo područje je oduvijek bilo zabačeno i nedostupno. Postoji tek lokalna legenda kako je Zhangliang, lokalni vladar za dinastije Han (206. pr. Kr.-220.), živio povučeno u Wulingyuanu i sahranjen je ispod planine Qingyan (današnji Zhangjiajie).
Pored njegove zapanjujuće ljepote, ovo područje je dom za veliki broj ugroženih biljnih (3.000) i životinjskih vrsta od kojih je većina prispjela tijekom ledenog doba u razdoblju kvartara. Ispod 700 m su većinom listopadne šume, a iznad su mještovite zimzelene i listopadne, a od četinjača tu su kineske šljive i borovi. Iznad 950 m su četinjače, grmovi i trave, dok na nekim područjima ispod 1000 m su guste borove šume. Od 600 vrsta drvenastih biljaka (tropskih, suptropskih i umjerenih) veli broj je jako cijenjen u medicini ili drvodjeljstvu.
Veliki broj životinjskih vrsta Wulingyuana je ugrožen kao što su: Kineski veliki daždevnjak, azijski divlji pas, azijski mrki medvjed, oblačasti leopard, leopard i kineski močvarni jelen. Zbog toga je 26,400 ha Wulingyuana upisano na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2008. godine.
Hauard Siti
Hauard Siti se može odnositi na
Mezik
Mezik se može odnositi na
Alcoa Presents: One Step Beyond
Alcoa Presents: One Step Beyond je američka televizijska antologija koju je stvoriop Merwin Gerard, i koja se emitirala na programu American Broadcasting Company|ABC-a od 1959. do 1961. Iako je žanrovski pripadala hororu, science fiction i fantastici za svaku epizodu se tvrdilo da je dokudrama, odnosno da predstavlja rekonstrukciju stvarnih događaja, obično vezanih uz paranormalne pojave. Jedina epizoda koja je uistinu imala dokumentarni film|dokumentarni sadržaj emitirana je početkom 1961. i u njoj je voditelj Newland putovao u Novi Meksiko kako bi kod lokalnog šamana isprobao efekte halucinogenih gljiva.
Flight into Danger
Flight into Danger je kanadska televizijska drama iz 1956. godine, snimljena po scenariju Arthura Haileya, i originalno emitirana na programu CBC-a kao dio antologije General Motors Theatre. U njoj su glavne uloge tumačili Corinne Conley, James Doohan, Kate Reid, Zachary Scott i Philip Gilbert. Radnja se odvija u putničkom avionu čija je posada, uključujući pilota i kopilota, postala žrtvom trovanja hranom, a protagonist je jedan od putnika koji nevoljko sjeda u pilotsku kabinu pokušavajući avion spustiti na sigurno.
Flight into Danger je godine 1957. prerađen u igrani film pod nazivom Zero Hour! (mlađim generacijama poznat po parodiji Ima li pilota u avionu). Godine 1958. je Hailey scenario preradio u roman Flight Into Danger: Runway Zero-Eight, koji je 1971. ekraniziran kao TV-film Terror in the Sky.
Midlvil
Midlvil se može odnositi na
Demografija Sjeverne Makedonije
Demografija Republike Makedonije obuhvata popise stanovništva koji su sprovedeni na prostoru SR Makedonije za vreme SFRJ odnosno republike Makedonije posle proglašenja nezavisnosti.
Popis stanovništva 1953. godine
Ukupno - 1.304.514
Popis stanovništva 1961. godine
Ukupno - 1.406.003
Popis stanovništva 1971. godine
Ukupno - 1.647.308
Popis stanovništva 1981. godine
Ukupno - 1.912.257
Popis stanovništva 2002. godine
Ukupno - 2.040.929
¹U Makedonce ubrojani i Torbeši koji su nekada uključeni i u Muslimane. ²Pad broja stanovnika Albanske nacionalnosti je posledica izjašnjavanja u tursku nacionalnost Albanaca da bi imali pravo na emigraciju u Tursku.
Mejbi
Mejbi se može odnositi na
Cléon-d'Andran
Kleon d'Andran je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Valans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 800 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 78 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,25 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 186 metara (maksimalnoj 222 m, a minimalnoj 165 m).
Mejvil
Mejvil se može odnositi na
Ist (Zadar)
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 182 stanovnika.
Linkoln Park
Linkoln Park se može odnositi na
Jerico Springs, Missouri
Jensen Springs je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 228, što je 31 (-12,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Mali Bukovec
Mali Bukovec je naselje i sjedište istoimene općine u sjeverozapadnom dijelu Republike Hrvatske.
Povijest
Mali Bukovec se razvio u blizini obale rijeke Drave i ušća rijeke Bednje u Dravu, uz cestu Ludbreg-Legrad. Dio naselja nalazi se s lijeve strane Bednje dok je veći dio naselja na desnoj strani.
Godine 1523. u Malom Bukovcu spominju se kmetovi koji otada postaju bednjanskim posjedima sa sjedištem u Novoj Vesi iz kojih, u kasnijem razdoblju, nastaje posjed Veliki Bukovec. Zatim se nakon turskih pustošenja bukovečkih posjeda 1562. godine spominje potpuno pusti dio sela Mali Bukovec. Selo 1643. godine pripada posjedima obitelji Drašković. U tom razdoblju dolazi skupina doseljenika koji dobivaju status slobodnjaka te je već 1659. godine selo Mali Bukovec imalo 29 domova. Iste godine spominje se i drvena kapela Sv. Katarine kao filijalna kapela župe Sv.Franje sa sjedištem u Velikom Bukovcu. Između 1757-1758. godine sagrađena je nova zidana kapela.
Općinsko poglavarstvo 1885. godine doselilo je iz Kuzminca u Mali Bukovec, tadašnja je općina posjedovala 12 sela te je u 19 stoljeću bilo sjedište općinske uprave i ubraja se među 5 upravnih općina na području kotara Ludbreg.
Najveći broj stanovnika u povijesti Malog Bukovca bilježi se 1921. godine - 1383 stanovnika. U kasnijem razdoblju taj se broj postupno smanjuje, 1991. godine 942 stanovnika, 2001. godine svega 829 stanovnika.
Pontetto-Roldo, Verbano-Cusio-Ossola
Pontetto-Roldo je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 763 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 364 m.
Huanglong
Huanglong (kineski: 黃龍, pinyin: Huánglóng, što znači "Žuti zmaj") u županiji Songpan (kineska pokrajina Sečuan), je krajolik koji se proteže južnim dijelom gorja Minshan, kuda rijeka Fujiang prolazi kroz klanac Danyun, 150 km sjeverozapadno od glavnog grada pokrajine, Chengdua. Ovo slikovito područje je najpoznatije po šarenim bazenima Huanglonggoua ("Jaruga žutog zmaja") koji su nastali naslagama kalcita, ali i po raznolikom šumskom ekosistemu, sniježnim vrhovima, kao što je Xuebaoding ("Sniježni planinski vrh") koji je najistočniji sniježni vrh u Kini; te slapovima i termalnim izvorima. Zbog toga je 60.000 ha Huanglonga upisano na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 1992. godine. mini|lijevo| Petobojni bazen i hram Huanglong Tijekom tisućljetne geološke evolucije ovog područja, Huanglong se sastoji od mnogih geoloških formacija koji čine jedinstven krajolik. Pomjeranjem ledenjaka, djelovanjem voda i klimatskim uvjetima (kao što je arktičko-alpsko osvijetljenje), površina od ugljikova kiselog kamenja i tufa stvorila je jedinstven krajolik vapnenačkog travertina (lehnjak). Njegove naslage su stvorile fantastične terasaste bazene, u duljini od 3,6 km i širini od 30 do 170 m, koje izgledaju poput golemog zlatnog zmaja koji se prostire između sniježnih vrhova planine. Najznamenitiji njihov dio su šareni bazeni (žuti, zeleni, plavi i smeđi tonovi su nastali djelovanjem bakterija i algi), travertinski plićaci, kao što su Liujinshan ("Pocakljeni zlatni vjetar") i Jinshatan ("Zlatna pješčana plaža"), te slapovi i špilje. Glavni priliv vode dolazi od drevnog budističkog hrama Benbo na vrhu doline, a završava kod špiljskog slapa Xishen na sjeveru.
Aix-les-Bains
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 24.683, a gustina naseljenosti je iznosila 1,956 stanovnika/km².
Huanglong
Jaruga Mouni se sastoji od dvije jaruge, Zhaga i Erdaohai, gdje se nalaze dva najznačajnija termalna izvora: FeicuiKuang-quan i Zhuzhuhu. Vode oba izvora imaju veliku koncentraciju minerala i jako su cijenjena u kineskoj medicini. Tu se nalazi i nekoliko atraktivnih jezera i slap Zhaga.
1593 Fagnes
1593 Fagnes je Marsov trojanski asteroid čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,225 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,2.
Huanglong
Huanglong se nalazi na prijelaznom području istočnih vlažnih šuma (tropsko područje sjeverne polutke) u planinske šume četinjača visoravni Qing-Zang (istočnoazijsko himalajsko područje). Tako na visinama od 1.700 do 2.300 metara se nalazi pojas mješovite šume kojim dominira kineski kukut, kineska zmajeva smreka i tri vrste javora. od 2.300 do 3.600 metara je pojas šuma četinjača i podalpskog bilja, kojim dominira smreka, jela, ariš i breza. Od 3.600 do 4.200 m je pojas alpskih travnatih livada i grmova, a iznad je vegetacija rjeđa i uglavnom grmovita, dok je iznad 4.800 m uglavnom vječiti snijeg i led.
Također, ovo područje je dom za mnoge ugrožene životinje kao što su veliki panda, zlatni prćastonosni majmun, azijski mrki medvjed, leopard, manul, patuljasti panda, sečuanski takin, goral, argali i tri vrste jelena.
Marselas
Marselas se može odnositi na
TAS2R50
Receptor ukusa tip 2 član 50 je protein koji je kod ljudi kodiran TAS2R50 genom.
TAS2R50 pripada velikoj familiji TAS2R receptora. TAS2R receptori su izraženi na površini ćelija ukusa i posreduju percepciju gorkog ukusa putem G protein spregnutog puta sekundarnih glasnika (Conte et al., 2002).
Homo erectus
Homo erectus ( - uspravan čovek) je izumrla vrsta roda Homo koja je živela tokom celog pleistocena. Smatra se da je nasledio forme Australopithecusa i da je predak Homo sapiensa.
Makbejn
Makbejn se može odnositi na
Matavan
Matavan se može odnositi na
Homo erectus
Uspravni ljudi erectus forme naviknuti su na mesnu ishranu, a koriste i vatru, tako da se pretpostavlja da su oni započeli ishranu karakterističnu za modernog čoveka. Vatru nisu znali stvarati, već su je koristili iz prirode.
Najstariji podaci o vatri potiču sa lokaliteta Kobi Fora u istočnoj Africi (1 500 000/1 400 000 godina), ali pouzdane podatke za vatru imamo iz perioda prije 800/700 000 godina na dva nalazišta, Eskalp u Francuskoj i Cukutjen u Kini.
Za Homo erectusa se također vezuje kanibalizam. Veruje se da se kod njih razvio govor.
Otrkića Sinanthropusa i Pithecanthropusa
Javanski čovek (Pithecanthropus erectus) je podvrsta Homo erectusa, kojeg je 1891. godine otkrio holandski antropolog Ežen Diboa u provinciji Java Timur na ostrvu Java, na obali reke Solo blizu sela Trinil. Na ovom lokalitetu otkrivena je lobanjska kalota i godinu dana kasnije i 15 metara od mesta prvog otkrića i femur (butna kost) i još tri zuba.
Lobanjska kapa bila je debelih zidova, duga i niska, bez čela i imala jake grebene obrva. Kranijalni kapacitet procenjen je na 900 cm³, a femur je bio sličan ljudskom i dokazao je da je ovo biće hodalo uspravno zbog čega je i nazvan uspravnim čovekolikim majmunom ili Pithecanthropus erectusom.
Ovoj vrsti pripadaju i fosili pronađeni u Kini, nedaleko od Pekinga, koji pripadaju Pekinškom čoveku (Sinanthropus pekinensis), kao i jednom broju fosila koji su otrkiveni u Arfici.
Pekinški čovek je takođe biće iz iste porodice kao i Homo erectus, ponekad nazvan i. Lokalitet na kome su otkriveni nalazi se na 48 kilometara jugozapadno od Pekinga, na brdu Longuošan, blizu sela Džoukoudian, u oblasti Fangšan. Lokalitet je otkrio švedski geolog Johan Anderson (Johan Gunnar Andersson). U Džoukoudianu su 1927. otkrivena tri čovečija zuba, a 1929. kineski arheolog Pej Venčong otkrio je tokom iskopavanja prvu lobanju pekinškog čoveka.
Homo erectus georgicus
Moždanog volumena od oko 600 cm3, lubanja D2700 datirana je 1,77 milijuna godina i vrlo je dobro očuvana, što daje jasan uvid u morfologiju i omogućuje usporedbu s morfologijom lubanje anatomski modernog čovjeka. U vrijeme pronalaska ovo je bila najmanja i morfološki najprimitivnija lubanja hominina ikad otkrivena izvan Afrike. Godine 2003. otkrivena je lubanja bitno manjeg moždanog volumena na otoku Flores, koja je danas klasificirana kao Homo floresiensis. Kod Homo erectusa georgicusa prisutan je jaki spolni dimorfizam, mužjaci su naime puno krupniji od ženki.
Kasnije su pronađeni ostaci četiriju fosilnih kostura, pokazujući primitivne morfološke karakteristike lubanje i gornjih udova, ali modernije karakteristike kralježnice i donjih udova, dajući ovoj podvrsti veliku pokretljivost. Prema mišljenju vođe projekta koji proučava ove ostatke Davida Lordkipanidzea, danas se ovi ostaci ne smatraju odvojenom vrstom, već, predstavljaju evolucijski stadij prijelaza između Homo habilisa i Homo erectusa i datirani su na oko 1,8 milijuna godina starosti. Ovi kosturi obuhvaćaju jednu od najširih čeljusti roda Homo pleistocenske epohe (D2600), jednu od najmanjih donjih čeljusti donjeg pleistocena (D211), jedan od najkompletnijih primjeraka neodrasle jedinke (D2735), i potpuno bezubi primjerak lubanje (D3900).
Još jedna lubanja pronađena u istom nalazištu opisana je 2013. i jedina je potpuno očuvana lubanja hominina iz donjeg pleistocena. S nešto manje od 550 cm3, ova je lubanja s najmanjim moždanim volumenom od svih jedinki pronađenih na ovom lokalitetu. Naizgled velike varijacije u morfologiji ovih lubanja natjerale su znanstvenike da istraže morfološke varijacije među lubanjama modernih ljudi i čimpanza. Zaključili su da iako lubanje iz Dmanisija izgledaju različito, njihova varijabilnost nije veća od onog koji se može naći i unutar ljudske vrste i unutar vrste čimpanze. Ove varijacije stoga ukazuju na mogućnost da bi različita prethodna otkrića klasificrana kao različite vrste na temelju njihovih razlika, kao npr. Homo rudolfensis, Homo gautengensis, Homo ergaster možda i Homo habilis, mogla biti interpretirana kao različite podvrste Homo erectusa.
Karakteristike
Homo erectus ima centre za govor koji su smešteni u brokinim kvrgama. To su dva udubljenja sa unutrašnje strane čeone kosti koje predstavljaju otisak centara za govor koji su postojali u mozgu. Stariji Homo erectus nije znao artikulisano govoriti. Do tog zaključka se došlo analizom građe kičmenih pršljenova. Bio je uspravan, zdepaste građe. Mozak mu je bio oko 30% manji od mozga savremenog čoveka.
Karakteristike Homo erectusa:
Homo heidelbergensis imao je mozak sličan današnjem čoveku. Pre oko pola miliona godina preci počinju da liče na nas mentalno i fizički. Evolucija ima dalje izdanke u sapiens formama, koje su tako nazvane po mogućnostima mentalnog rasuđivanja i reagovanja. Te misleće sapientne forme granaju se u dva smera: neandertalskog pračoveka, koji je označen kao arhajski sapiens, i na drugoj strani tip sapiens sapiens, anatomski savremeni čovek.
Poreklo
mini|lijevo|250px|Lubanja Homo erectusa u Natural History Museumu, [[Ann Arbor u Michiganu]] Prva hipoteza o poreklu Homo erectusa je ta da se pojavio u Africi, a zatim migrirao prema Evroazijskom kontinentu tijekom ranog pleistocena (pre oko 2 milijuna godina), verojatno u razdobljima povoljnih klimatskih uveta koji su učinili Saharu gostoljubivim područjem (tzv. teorija saharske pumpe). Prešavši Saharu, proširio je svoje stanište celim Starim svijetom. Fosilni ostaci stari od 1,8 do 1 milijun godina pronađeni su u Africi (u blizini jezera Turkana i klancu Olduvai), Gruziji, Indoneziji (npr. Sangiran u središnjoj Javi i Trinil u istočnoj Javi), Vijetnamu, Kini (npr. Shaanxi) i Indiji. Druga hipoteza predviđa evolutivni razvoj Homo erectusa najpre u Evroaziji iz koje je kasnije migrirao u Afriku. Ova se hipoteza temelji na činjenici da su najstariji ostaci Homo erectusa pronađeni izvan Afrike, oni na kavkaskom lokalitetu Dmanisi, u Gruziji, stari od 1,85 do 1,77 milijuna godina, što je jednaka ili čak veća starost od prvih fosilnih ostataka iste vrste u Africi. Najstariji nalazi u Dmanisiju su 73 kamena sečiva i 34 fragmenata kostiju koji još nisu sa sigurnošću pripisani točno određenoj vrsti.
Klasifikacija
Ovaj je model usporedbe vrlo važan i odabir prikladne vrste za usporedbu može biti teško. Morfološke varijacije unutar globalne populacije H. sapiensa su vrlo male, tako da naša posebno mala različitost stvara dodatne poteškoće u uspoređivanju s drugim vrstama. Kao primjer, mogu se navesti upravo fosilni ostaci iz Dmanisija u Gruziji koji su zbog svoje varijabilnosti u početku klasificirani kao zasebna vrsta Homo georgicus, da bi kasniji pronalasci dokazali da je njihova varijacija još uvijek unutar raspona karakteristika Homo erectusa, tako da se ovi ostaci danas klasificiraju kao Homo erectus georgicus.
H. erectus je imao veći moždani volumen od Homo habilisa (iako primerci iz nalazišta Dmanisi imaju posebno male lubanje): najstariji fosilni ostaci ove vrste imaju moždani volumen od 850 cm³, dok kod najrecentnijih javanskih primeraka nalazimo volumen od 1100 cm³, dosežući tako i volumen arhajskog H. sapiensa. Čeona kost je manje nakošena i zubna arkada manja nego kod australopiteka; lice je više ortognatsko (manje izbočeno) u odnosu na australopiteka i H. habilisa, koji su imali jako naglašene očne arkade i manje izražene jagodične kosti. Smatra se da su ovi prvi hominini bili u proseku visoki 1,79, (samo 17 % ljudi u modernoj populaciji je više od toga) i bili su nalgašeno mršavi, s dugim i tankim udovima.
Spolni dimorfizam je nešto izraženiji nego kod Homo sapiensa. Mužjaci Homo erectusa naime teže oko 25% više od ženki, ali dimorfizam je manji nego kod roda Australopithecus. Kostur KNM-WT 15000, tzv. "dečak iz Turkane" (Homo ergaster), kojeg je 1984. otkrio i opisao Richard Leakey i Kamoya Kimeu u blizini jezera Turkana u Keniji, jedan je od najpotpunijih kostura hominida ikad otkrivenih i uvelike je utecao na razumevanje čovečje evolucije.
Upotreba alata
Homo ergaster  je koristio različitiji i sofisticiraniji kameni alat u odnosu na njegove pretke. H. erectus je, međutim, u usporedbi s H. ergasterom koristio primitivnije oruđe. Moguće je da je to tako, jer je H. ergaster najpre koristio alat oldovanske tehnologije i kasnije prešao na ašelsku kad je započela uporaba ašelskog alata pre oko 1,8 milijuna godina, dok se evolutivna linija H. erectusa odvojila oko 200 000 godina pre opće inovacije koju je donela ašelska kultura. Azijski migracijski potomci H. ergastera nisu stoga koristili ašelsku tehnologiju. Osim toga, smatra se da je H. erectus bio prvi hominid koji je koristio splavove kako bi putovao morima.
Korištenje vatre
Na istočnoafričkim lokalitetima, kao Chesowanja u blizini jezera Baringo, Koobi Fora, i Olorgesailie u Keniji, nalaze se dokazi koji upućuju na to da su rani ljudi koristili vatru. U Chesowanji su arheolozi otkrili komadiće crvene gline datirane 1,42 milijuna godina. Ponovnim zagrevanjem ovog materijala otkriveno je da se glina mora zagrejati na 400 °C da bi očvrsnula. Na nalazištima FxJjzoE i FxJj50 u Koobi Fori postoje dokazi stari 1,5 milijuna godina koji upućuju na to da je Homo erectus bio sposoban kontrolirati vatru, gdje se može videti promena boje sedimenta u crvenu što se postiže samo zagrevanjem na 200 °C. Na lokalitetu Olorgesailie u Keniji postoji "udubljenje slično ognjištu". Pronađeni su i mikroskopski tragovi drvenog ugljena, ali to je moglo biti posljedica prirodnog procesa nepotpunog izgaranja. Na arheološkom nalazištu 8E u distriktu Gadeb, u Etiopiji, pronađeni su fragmenti zapečenog tufa za koje se čini da su više puta bili izloženi vatri, ali to je isto tako mogla biti posledica naknadne vulkanske aktivnosti. Fragmenti tufa pronađeni su među ašelskim artefaktima H. erectusa. Na arheološkom nalazištu u dolini reke Awash, pronađene su mnoge udubine stožastog oblika načinjene od crvene gline, materijala koji se obično formira pod utecajem temeperatura od 200 °C. Pretpostavlja se da su ove strukture nastale izgaranjem panjeva stabala, ali nije sigurno da li su posledica čovekovog delovanja ili požara. .
Na arheološkom nalazištu u blizini mosta Bnot Ya'akov ("Most Jakovovih kćerki") u Izraelu, pronađeni su prvi sigurni dokazi paljenja vatre od strane H. erectusa ili Homo ergastera stari između 790 000 i 690 000 godina. Do danas se to smatra najprihvaćenijim datiranjem prvog paljenja vatre, iako je nedavna ponovna analiza spaljenih komada kostiju i pepela biljaka iz Wonderwerkške špilje dokazala uporabu vatre pre 1 milijun godina.
Kuvanje
Postoje dokazi da je Homo erectus termički obrađivao hranu. Predloženo je da je to možda činio, ali ova ideja nije prihvaćena među stručnjacima. Iz analiza istrošenosti ručnih kamenih sjekača, utvrđeno je da je meso bilo dominantna namirnica u H. erectusovoj prehrani. Meso je probavljivo i bez kuhanja, te se ponekad konzumira sirovo i u modernom društvu. Orašasti plodovi, bobičasto voće i voće općenito također su jestivi bez prethodnog kuhanja. Stoga kuhanje nije pretpostavljeno, ostaje otvoreno pitanje pronalaženja fizičkih dokaza termičke obrade hrane, kojih još uvek nema.
Život u zajednici
Homo erectus je verojatno prvi hominid koji je živio u zajednici lovaca-sakupljača, a antropolozi kao što je Richard Leakey pretpostavljaju da je u smislu življenja u zajednici bio sličniji modernom čoveku od vrsta sličnih Australopithecusu koje su živele pre njega. Isto tako, povećani volumen mozga podudara se s pojavom sofisticiranog kamenog alata koji se ponekada može pronaći u blizini fosilnih ostataka.
Otkrićem dečaka iz Turkane (Homo ergaster) 1984. godine, dobiveni su dokazi koji ukazuju na to da, usprkos anatomskim sličnostima s Homo sapiensom, nije mogao proizvoditi zvukove usporedive s modernim govorom. Ergaster je najverojatnije komunicirao proto-jezikom koji nije imao potpuno razvijenu strukturu modernog ljudskog jezika, ali je bio razvijeniji od neverbalne komunikacije čimpanzi. Ova pretpostavka je dovedena u sumnju otkrićem 150 000 godina starijih pršljena H. ergastera/erectusa od pršljena dečaka iz Turkane. Ovo otkriće Homo erectusa georgicusa i lokaliteta Dmanisi, u Gruziji, dokazuje da je isti imao vokalne sposobnosti unutar opsega sposobnosti modernog čoveka. Volumen mozga i prisutnost brocine zone sugerira uporabu artikuliranog govora.
Postoji diskusija po pitanju toga da li su se H. erectus i kasniji neandertalac, križali s anatomski modernim čovekom u Evropi i Aziji (vidi teorija križanja neandertalaca).
Medison Hajts
Medison Hajts se može odnositi na
Nix (mesec)
Nikta je Plutonov mali prirodni satelit.
Manton
Manton se može odnositi na
Maneb
Maneb je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 265,302 Da.
Sveti Đurđ
Sveti Đurđ (prethodno Đurđ), naselje i sjedište istoimene općine u sjevernoj Hrvatskoj.
Kuglački klub Zadar
Kuglački klub Zadar je hrvatski kuglački klub iz Zadra.
Sveti Đurđ
Stanovništvo
Broj stanovnika
1640 Nemo
1640 Nemo je Marsov trojanski asteroid čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,288 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,1.
Ilija (razvrstavanje)
Ilija može značiti:
Naselje:
Vrhovi planina:
Kožino
Kožino je naselje u sastavu Grada Zadra, u Zadarskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 815 stanovnika.
La Harpe, Kansas
La Harp je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 578, što je 128 (-18,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sračinec
Sračinec je naselje i sjedište istoimene općine u sjeverozapadnoj Hrvatskoj.
Zemljopis
Nalazi se u nizini. Na sjeveru je rijeka Drava. Manjim dijelom, graniči sa Slovenijom.
Stanovništvo
U općini se nalaze dva mjesta: Sračinec (3725 stanovnika) i Svibovec Podravski (989 stanovnika). Hrvati čine 98% stanovništva.
Menoken, North Dakota
Menoken je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 70.
Casale Nuovo, Latina
Casale Nuovo je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Bjelorepi škanjac
Bjelorepi škanjac (lat. Buteo rufinus) je grabljivica koja umnogome podsjeća na običnoga škanjca i škanjca gaćaša, pripadnike srodnih vrsti u potporodici škanjci (Buteoninae). Znanstvena zajednica nije suglasna glede klasifikacije spomenute potporodice, jer neki sistematičari ptičjih vrsta spomenutu potporodicu svrstavaju u porodicu jastrebova (Accipitridae), a neki u porodicu Orlova (Aquilinae). Uglavnom, bjelorepog škanjca može se vidjeti u Jugoistočnoj Evropi.
Isaija Antonović
Isaija (svetovno Jovan Antonović; Budim, 1696 — Beč, 22. januar 1749) je bio mitropolit karlovački od 1748. do 1749. godine.
Biografija
Rođen je u Budimu 1696. od oca Antonija i majke Suzane. Na krštenju je dobio ime Jovan. Bio je sveštenik u Budimu, a kada je obudavio (ostao udovac) zamonašio se u manastiru Kovinu, na Čepelskom ostrvu, i dobio ime Isaija. Kao arhimandrit manastira Kovina izabran je 1731. za episkopa aradskog, a potvrđen je 15. decembra 1731. godine. Mitropolit Mojsije Petrović poslao ga je kao svog zamenika u Varaždinski generalat da obavi kanonsku vizitaciju. Međutim, vlasti ga nisu primile, jer je tobože bio u vezi sa popom Nikolom koji je graničare pozivao na revolt.
Mimo znanja crkvenih vlasti potvrđen je 1741. godine za episkopa vršačkog, zbog čega je došlo do velikog nemira na crkveno-narodnom saboru u Sremskim Karlovcima 1744. godine. Tom prilikom je odlučeno, da posle njegove smrti Eparhija vršačka dobije svoga eparhijskog episkopa.
Za mitropolita karlovačkog izabran je na crkveno-narodnom saboru u Sremskim Karlovcima 27. avgusta 1748. Sticajem okolnosti morao je da položi zakletvu u kojoj je bio ispušten onaj deo koje ističe zavisnost Karlovačke mitropolije od Pećke patrijaršije. Par dana nakon što je izabran za mitropolita (31. avgusta 1748), uputio je jedan apel narodu. Tražio je da se daju dobrovoljni prilozi radi osnivanja fonda za izdržavanje viših škola. Nedugo potom Sveti arhijerejski sinod je 2. septembra 1748. doneo je odluku da se Osečko polje ustupi pakračko-slavonskoj episkopu Sofroniju Jovanoviću. Međutim, deset godina kasnije, 1758, Osečko polje je ponovo vraćeno mitropoliji karlovačkoj.
Mitropolit Isaija nije se dugo zadržao na mestu mitropolita karlovačkog. Jedan zapis da je držao arhiepiskopsku katedru 4. meseca i 28 dana. Umro je u Beču u 53. godini života, 22. januara 1749.
Sahranjen je 6. februara u Sabornoj crkvi Svetog Dimitrija u Budimu. Ova crkva je posle Drugog svetskog rata srušena.
Byram, Connecticut
Bajram je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.146.
Klotar III
Klotar III. (652. - 673.), kralj Franaka od 657. - 663. godine.
Klotar III. je bio unuk kralja Dagoberta I.. Poslije sumnjive očeve smrti on postaje dijete vladar jednog djela Franačke do trenutka 657. godine kada ga plemići proglašavaju jedinim franačkim kraljem. Kako su mu ti gospodari lutaka dali, tako su mu 663. godine i uzeli titulu dajući dio kraljevstva njegovom bratu Hilderiku II..
Adriani, Chieti
Adriani je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Klotar III
Poveznice
{{Lifetime|652|673|Klotar III]] {{Commonscat|Chlothar III}}
Marin Siti
Marin Siti se može odnositi na
Adriani, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 207 m.
Mala Onofrijeva česma
230px|desno|mini|Mala Onofrijeva fontana Mala Onofrijeva česma je fontana u središtu Dubrovnika.
Nalazi se na istočnom kraju Straduna, uz zgradu dubrovačke Glavne straže. Fontana je vodom opskrbljivala tržnicu na Trgu Luža u Dubrovniku. Postavljena je 1438. godine. Fontanu je projektirao napuljski graditelj Onofrio della Cava, po kojem je dobila i ime. On je projektirao i veliku Onofrijevu fontanu. Kiparske radove na fontani, učinio je kipar Petar Martinov.
U srednjem vijeku imala je i vjersko značenje, koristili su je samo kršćani. U neposrednoj blizini bila je i židovska fontana, koju su za opskrbu vodom koristili dubrovački Židovi.
Châteauneuf-de-Randon
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 532 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 24,49 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1 286 metara (maksimalnoj 1.339 m, a minimalnoj 1.116 m).
Nort Branč
Nort Branč se može odnositi na
Lenard
Lenard se može odnositi na
Mangan dioksid
Mangan dioksid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 86,937 Da.
Vićentije Jovanović Vidak
Vićentije Jovanović Vidak (Sremski Karlovci, 10. mart 1730 — Dalj, 18. februar 1780 ) je bio mitropolit karlovački u periodu od 1774. do 1780. godine.
Biografija
Rođen je u Sremskim Karlovcima.
Godine 1745. rukopoložen je za đakona Karlovačke mitropolije, a 1749. zamonašio se u manastiru Rakovcu. Posle rukopoloženja u čin jeromonaha proizveden je u čin protosinđela i arhimandrita.
Godine 1757. postavljen je za administratora Pakračke eparhije, a dve godine kasnije izabran je za temišvarskog episkopa. Kao episkop temišvarski pomagao je Dositeja Obradovića, Todora Jankovića Mirijevskog, Vujanovskog i mnoge druge prosvetne radnike.
Godine 1774. izabran je za karlovačkog mitropolita.
Zabeleženo je da je vreme svoje diplomatske misije u Beču 1776. godine uspeo da dobije dozvolu da se zaplenjene bogoslužbene knjige donete iz Rusije oslobode i podele siromašnim hramovima kojima su bili namenjeni.
Mitropolit Vićentije je umro 18. februara 1780. godine u Dalju. Sahranjen je u crkvi Svetog Dimitrija u Dalju.
Palača Sponza
250px|desno|mini| Palača Sponza (Divona) Palača Sponza ili Divona je gotičko-renesansna palača u Dubrovniku.
Građena je od 1516. do 1521. godine. Gradili su je dubrovački majstor Paskoje Miličević i braća Andrijić s Korčule, od 1516. do 1520. godine.
Za vrijeme Dubrovačke Republike, imala je razne funkcije. Bila je carinarnica, državna blagajna, banka, kovnica novca, škola i riznica. Palača je prvobitno bila namijenjena za carinarnicu u kojoj se carinila trgovačka roba što su je trgovci donosili iz svih krajeva svijeta. Atrij palače s arkadama, bilo je najživlje trgovačko središte i sastajalište poslovnih ljudi Republike. U jednom je krilu bila državna kovnica novca koju je Republika osnovala 1377. godine, i koja je u ovoj palači neprekidno djelovala sve do pada Republike. Vrlo brzo, već potkraj 16. stoljeća, Divona postaje i kulturno središte Republike kada je u njoj osnovana prva književna institucija u Dubrovniku - "Akademija složnih" u kojoj su se okupljali najobrazovaniji građani Dubrovnika i tu su raspravljali o književnosti, umjetnosti i svim znanstvenim dostignućima svoga vremena. U njoj je organizirana i prva škola u Dubrovniku.
Francuski kipar Bertrandus Gallicus izradio je medaljon u reljefu, na kojem je monogram Isusa u pratnji dva anđela. Skladišni odjeli nazvani su po svecima. Na nadsvođenom prolazu atrija piše na latinskom jeziku: Fallere nostra venant et falli pondera; meque pondero cum merces ponderat ipse deus. (Nama je zabranjeno varati i krivo mjeriti; i kad važem robu; sa mnom je važe sam Bog).
Danas je u palači smješten Državni arhiv u Dubrovniku, koji čuva povijesnu građu Dubrovačke Republike s materijalima najstarije povijesti Dubrovnika i njegova područja od proteklih stoljeća do najnovijeg vremena. A i palača sama postala je na svoj način jedna od dragocjenijih dokumenata tog arhiva. Neoštećena u potresu, postojano je dočekala i naše vrijeme.
Na trgu pred Sponzom svake se godine svečano otvara Dubrovačke ljetne igre. S terase iznad trijema ispred Sponze glumci odjeveni u kostime kneza i dubrovačke vlastele evociraju davna vremena kulturnih manifestacija i slobode Dubrovačke Republike.
Danas se u palači Sponzi nalazi Spomen soba poginulim hrvatskim dubrovačkim braniteljima.
Morensi
Morensi se može odnositi na
Sveti Ilija
Sveti Ilija je naselje i sjedište istoimene općine u sjevernoj Hrvatskoj.
Slavni ljudi
Jedan od poznatijih ljudi je bio svećenik Vilim Cecelja. Vilim Cecelja rođen je 24. travnja 1909. godine, a umro je 3. srpnja 1989. godine.
Obrazovanje
Djeca se školuju u OŠ „Vladimir Nazor” Sveti Ilija i OŠ Beletinec.
Ortnvil
Ortnvil se može odnositi na
Sveti Ilija
Sport
U općini Sveti Ilija djeluju dva nogometna kluba NK Bednja i NK Obreš.
1727 Mette
1727 Mette je Marsov trojanski asteroid sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 1,854 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,7.
Alcoa Premiere
Alcoa Premiere je naziv za američku televizijsku antologiju koja se od 1961. do 1963. emitirala na programu mreže ABC. Ime je dobila po svom sponzoru, korporaciji Alcoa, a sastojala se od 60-minutnih TV-drama koje su se bavile temama smatranim kontroverznim za početak 1960-ih. Voditelj je bio Fred Astaire.
Među režiserima epizoda je bio John Ford, a među scenaristima Ray Bradbury and Pete Tewksbury.
Najpoznatija epizoda je Seven Against the Sea, čija je radnja poslužila kao predložak za popularni sitkom McHale's Navy.
1656 Suomi
1656 Suomi je Marsov trojanski asteroid sa prečnikom od približno 7,86 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 2,109 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 1,645 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,123, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 25,065 stepeni, a orbitalni period iznosi 939,614 dana (2,572 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 13,16 a geometrijski albedo 0,155.
Asteroid je otkriven 11. marta 1942. godine.
McHale's Navy
McHale's Navy je američki televizijski sitcom koji se originalno prikazivao od 1962. do 1966. na programu mreže ABC. Zaplet je bio smješten u doba drugi svjetski rat|drugog svjetskog rata i pratio pustolovine posade torpednog čamca PT-73 pod komandom kapetana korvete Quintona McHalea, koga je tumačio Ernest Borgnine.
Serija je svoj početak imala kao Seven Against the Sea, TV-drama s radnjom smještenom na fiktivni pacifički otok Turatopa gdje kapetan korvete Quinton McHale vodi malobrojnu grupu pripadnika mornarice koji su preživjeli japansko bombardiranje tamošnje baze. Ostavši mjesecima bez veze sa svojim pretpostavljenim i nade u spas, McHale i njegovi ljudi provode mjesece skrivajući se od Japanaca te se sprijatelje s domorocima i počinju preuzimati njihov način života na rajskom otoku. Dolazak poručnika bojnog broda Durhama s novim naređenjima tjera McHalea na dilemu - da li da se ponovno uključi u rat ili ne.
Godine 1964. je snimljen spin-off pod nazivom, odnosno svojevrsna "ženska" varijanta serije pod nazivom Broadside. Godine 1964. i 1965. su snimljena dva igrana filma - McHale's Navy i McHale's Navy Joins the Air Force.
Godine 1997. je snimljen novi igrani film McHale's Navy, odnosno svojevrsni nastavak gdje je Tom Arnold tumačio McHaleovog sina.
Jelena Genčić
Karijera
Rođena je kao jedna od sedmoro dece. Otac Jovan i majka Hermina su iz ugledne srpske porodice. Njen deda Lazar Genčić studirao je medicinu u Beču, pre povratka u Srbiju i postao prvi hirurg u zemlji. Posle izbijanja Prvog svetskog rata, uzeo je aktivnu ulogu u srpskoj vojsci, preživeo je iscrpljujući konflikt sa činom generala. Brat njenog dede je Đorđe Genčić koji je obavljao funkciju ministra unutrašnjih poslova u vladi Nikole Pašića.
Crkva sv. Ignacija u Dubrovniku
mini|420px|desno|Crkva sv. Ignacija '''Crkva sv. Ignacija''' je isusovačka crkva u Dubrovniku.
Građena je kao barokna jednobrodna crkva s reprezentativnim pročeljem, po uzoru na crkvu sv. Ignacija u Rimu. Projekt je izradio arhitekt Ignazio Pozzo, a gradnja je dovršena 1725. godine. Iluzionističke barokne freske u unutrašnjosti, s prizorima iz života sv. Ignacija Lojolskog, izveo je slikar Gaetano Garcia. Godine 1885. u crkvi je postavljena umjetna spilja, posvećena Gospi Lurdskoj, jedna od najstarijih u Europi.
Crkva je smještena na trgu zvanom Poljana Ruđera Boškovića. Na trg se pristupa monumentalnim stubištem iz 1738. godine, djelu Pietra Passalacque, građenom po uzoru na stubište Piazza di Spagna u Rimu. Na crkvu se nadovezuje Isusovački kolegij (Collegium Ragusinum), glasovito isusovačko učilište, a danas Biskupijska klasična gimnazija Ruđera Boškovića.
Otisvil
Otisvil se može odnositi na
Franjevački samostan i crkva u Dubrovniku
200px|desno|mini|Franjevački samostan i crkva u Dubrovniku Franjevački samostan i crkva su vjerski objekti grada Dubrovnika.
Samostan je ranije stajao na zapadnom prilazu gradu, ali je zbog sigurnosnih razloga premješten. Samostan i crkva unutar gradskih zidina počeli su se graditi 1317. godine, a glavnina radova dovršena je u 14. stoljeću. Prema Stradunu gleda bočna strana crkve. Vrata crkve su nasvođena raskošnim gotičkim portalom, koji se jedini sačuvao u katastrofalnom potresu 1667. godine. Portal je djelo domaćih klesara braće Andrijića iz 1498. godine. Središnja je kamena Pieta. Kasnoromanički klaustar sa 120 stupova iz 1360. godine, izradio je Mihoje Brajkov iz Bara, a okružuje najstariji dubrovački vrt koji se u neprekidno njeguje od premještanja samostana unutar gradskih zidina.
Do 1901. godine nalazila se u malom klaustru sjeverno velikog a danas je lijevo od ulaza u samostan.
U požaru nakon Velike trešnje 1667. nestalo je oko 7500 svezaka knjiga i rukopisa u samostanskoj knjižnici. Obnovljena je marom redovnika i danas čuva više od 70 tisuća djela od kojih oko 20.000 primjeraka rukopisa, s posebno vrijednih 206 inkunabula. U knjižnici je i opširna građa velike važnosti za povijest starije hrvatske književnosti. Knjižnica čuva najstariji hrvatski bibliotečni zapis u obliku knjige s popisom tadašnje građe i jedan od dva sačuvana primjerka prvog izdanja Marulićeve Judite. Glazbeni dio knjižnice čuva mnoga djela starih hrvatskih skladatelja s više od 100 svjetskih unikata.
U sklopu samostana, uz ljekarnu se nalazi i muzej. Muzejska zbirka uključuje slike starih majstora, poput dubrovačkog slikara Lovra Dobričevića, zlatarski predmeti i izvorni inventar ljekarne. Sačuvana su povijesna dokumenta poput recepata ili knjiga iz područja medicine i farmakologije i medicine te oko 2000 recepata, od kojih je samo manji dio izložen u muzeju, kao i mnoštvo ljekarničkih predmeta iz 15. i 16. stoljeća. U muzeju se među izlošcima posebno ističu farmaceutske vaze iz Siene i Firence, a osim njih su izložene različite preše, mužari, uređaj za destilaciju vode, vage, mjerice i dr. Prostorije ljekarne početkom 20. stoljeća je vlastitom trošku uredioljubitelj dubrovačkih starina i dobročinitelj Ignacije (Inje) Amerling, o čemu svjedoči spomen-ploča u klaustru samostana.
U sklopu samostana pokopani su mnogi poznati dubrovčani poput Miha Pracata i Marojice Kaboge.
Tokom Domovonskog rata na samostan je palo preko pedeset granata.
Crkva se često koristi kao jedna od scena Dubrovačkih ljetnih igara.
Franklin, Virginia
Frenklin (Virdžinija) je grad u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 8.582 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 8.582 stanovnika, što je 236 (2,8%) stanovnika više nego 2000. godine.
Rive di Callibago, Belluno
Rive di Callibago je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 330 m.
Mjur
Mjur se može odnositi na
Combat!
Combat! je američka televizijska serija koja se originalno emitirala na programu ABC od 1962 do 1967. Radnja joj je bila smještena u ratnu Francusku godine 1944. godine te pratila pustolovine desetine američkih vojnika koja se bori protiv Nijemaca. Serija je doživjela veliku popularnost, te se snimala i emitirala četiri godine - odnosno četiri puta duže od pohoda koga je prikazivala.
Vomeronazalni receptor
Feromoni su evoluirali kod svih životinjskih redova, da signaliiraju status seksa i dominancije. Oni su odgovorni za stereotipno socijalno i seksualno ponašanje među članovima istih vrsta. Kod sisara, ovi hemijski signali se prvenstveno detektuju posredstvom vomeronazalnog organa (VNO), hemosenzornog organa lociranog u bazi nosne pregrade.
Combat!
U svoje je vrijeme dobila pohvale zbog realističnog prikaza ratovanja. Njen tvorac Robert Pirosh je bio veteran kampanje u Francuskoj, a veterani su bili i mnogi članovi glumačke postave.
Vomeronazalni receptor
VNO je prisutan kod većine amfibija, reptila i neprimatnih sisara, ali je odsutan kod ptica, odraslih tesnonosnih majmuna i čovekolikih majmuna. Aktivna uloga ljudskog VNO u detektovanju feromona se osporava. VNO je prisutan u fetusu, ali je zakržljao ili odsutan kod odraslih osoba. Tri distinktne familije mogućih feromonskih receptora su identifikovane u vomeronazalnom organu (V1R, V2R i V3R). Oni su G protein spregnuti receptori, ali su samo u daljoj vezi sa receptorima glavnog mirisnog sistema, čime se naglašava njihova različita uloga.
Combat!
Izvori
Davidsmeyer, J. (1996, 2008) ''Combat! A Viewer's Companion to the Classic WWII TV Series.'' Strange New Worlds: Sarasota FL.
Vomeronazalni receptor
V1 receptori dele između 50 i 90% indentiteta sekvenci, ali imaju malo sličnosti sa drugim familijama G protein spregnutih receptora. Postoje indikacije da su daljoj vezi sa T2R receptorima gorkod ukusa i rodopsinu sličnim GPCR receptorima. . Kod pacova, ova familija obuhvata 30-40 gena. Oni su izraženi u apikalnim regionima VNO-a, u neuronima u kojima je izražen Gi2. Sprezanje receptora sa tim proteinom posreduje inozitol trisfosfatnu signalizaciju. Više homologa V1 receptora je nađeno kod ljudi. Većina njih su pseudogeni. Funktionalni receptor je isto tako identifikovan. On je izražen u ljudskom mirisnom sistemu.
Ljudski proteini koji sadrže ovaj domen
VN1R1; VN1R2; VN1R3; VN1R5;
Štulac
Štulac može biti:
Srbi u Severnoj Makedoniji
Srbi su autohton narod sa statusom nacionalne manjine u Severnoj Makedoniji.
Istorija Srba na prostorima Severne Makedonije
mini|levo|250px|Izveštaj o zločinima nad Srbima u Makedoniji od strane Bugara, Arnauta i Turaka 1906. godine
Srbi imaju dugu istoriju na teritoriji današnje Severne Makedonije. Deo Stare Srbije i antičke Makedonije (koji čine današnju Severnu Makedoniju) je bio deo srednjevekovnog Srpskog carstva. Izuzetan primer srednjevekovne srpske arhitekture, Crkva Sv. Georgi (zadužbina kralja Milutina), nalazi se u selu Staro Nagoričane.
Nju Bafalo
Nju Bafalo se može odnositi na
Srbi u Severnoj Makedoniji
Istorija Srba na prostorima Severne Makedonije
Poslednjih decenija uviđa se stalni pad broja Srba, najviše prouzrokovan asimilacijom u većinske i etnički bliske Makedonce. Prema poslednjim popisima tempo smanjivanja je bio sledeći (u zagradi udeo u ukupnom stanovništvu Severne Makedonije):
Srbi danas
mini|300p|d|Etnički sastav Republike Makedonije (popis 2002.) - naselja sa srpskom većinom naznačena svetlo plavom bojom mini|300p|d|Jezički sastav Republike Makedonije (popis 2002.) - naselja sa srpskom većinom naznačena svetlo plavom bojom mini|300p|d|Osvećivanje monumentalne Spomen – kosturnice, povodom 25. godišnjice od [[Kumanovska bitka|Kumanovske bitke, oktobra 1937. na brdu Zebrnjak]] Po popisu iz 2002. u Severnoj Makedoniji živi približno 36.000 Srba i oni se mogu podeliti u tri skupine:
Veroispovest Srba u Severnoj Makedoniji
Srbi u Severnoj Makedoniji su pravoslavne veroispovesti. Mada je Srbima priznato pravo nacionalne manjine, oni ne uživaju i verske slobode. Verska tolerancija u odnosu na srpsku zajednicu gotovo da ne postoji. Zbog raskola koji se dogodio, sveštenstvu Srpske Pravoslavne Crkve je zabranjeno vršenje crkvene službe.