cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jelena Gruba
Jelena Mara Gruba Nikolić Kotromanić bila je bosanska kraljica, prvo kao supruga kralja Stjepana Dabiše, a zatim kao jedina žena na bosanskome vladarskom tronu. S Dabišom je u braku bila od 1344. godine do njegove smrti 8. septembra 1395. godine. Iz njihovog braka rođena je jedna kćerka, Stana, poznata kao Anastasija. Imali su i sina nepoznatog imena. Po Dabišinoj smrti izabrana je za vladaricu od strane bosanskog sabora (stanak).
Za vrijeme njene vladavine ojačale su krupne velmože koje su praktično upravljale većim dijelom države. Oni su vodili samostalnu politiku i u sklopu svojih posjeda ubirali su carine čime su direktno podrivali i slabili centralnu vlast. Njena vladavina okončana je u maju 1398. godine, kada su je vlastela kraljevine Bosne, predvođena Hrvojem Vukčićem Hrvatinićem, smjenila s vlasti proglašenjem Stjepana Ostoje za novog kralja. Razlozi za njenu smjenu nisu poznati, ali je ona nakon vladavine nastavila živjeti u Bosni s titulom kraljice.
Porijeklo i brak
Rođena je u plemćikoj porodici Nikolića, koji su vladali jednim dijelom Huma. Otac joj je bio Vladislav Nikolić, a majka Stanislava, kćerka vlastelina iz Dalmacije. Pored Jelene, Vladislav i Stanislava su imali još barem dva sina : Treba pomenuti da je Jelena bila prvorođeno djete Vladislava i Jelene Još kad joj je bilo oko 13. godina, Jelena se u Jajcu udala za Dabišu, vanbračnog polubrata kralja Tvrtka I.
Jelena Gruba je bila kraljica Bosne kao supruga kralja od 1391. godine do muževe smrti 1395. godine. Jedino preživjelo dijete rođeno iz njihovog braka bila je kćerka Stana.Također imali su sina, nepoznatog imena, koji je umro 1395. godine i kćerku Stojsavu. Stanina kćer, čije se ime navodi kao Vladava i Vladika, udala se za Juraja Radivojevića još za života svoga dede Dabiše i nane Grube, što potvrđuje Dabišina povelja iz 1395. kojom kralj poklanja selo Veljaci na upravu svojoj kćeri Stani, s tim da poslije njene smrti upravu nad selom naslijede Vladava (Vladika) i njen muž. Jelenina unuka Vladava (Vladika) je imala djecu još za vrijeme Jeleninog života i vladavine. .
Vladavina
Njeno ime počinje da se javlja u istorijskim izvorima nakon dolaska Dabiše na prijesto. Prvi put se pominje u odluci dubrovačkog vijeća kao kraljica Jelena, 12.01 1392. god. u odluci o upućivanju ambasade u Bosnu "spomenutom gospodinu kralju i gospođi kraljici".
Posljednji put se pominje kada je već na tronu bio kralj Stjepan Ostoja, pod narodnim imenom Gruba, u dubrovačkom pismu od 18. marta 1399. god, naslovljenom na nju. Pod ovim imenom je zabilježena i u natpisu Vignja Miloševića, na nadgrobnoj ploči pored stećka. Od dokumenata proizišlih iz njene kancelarije sačuvano je ukupno sedam dokumenata, pet originalnih pisama i jedno u prepisu i jedna povelja kojom ukida carinu u Maslinama i Slanom, od 16. maja 1397. god, takođe u prepisu.
Vladala je uz pomoć sabora (stanak) i glavnih predstavnika vlastele (vojvoda Hrvoje Vukčić Hrvatinić, vojvoda Sandalj Hranić Kosača, i knez Pavle Radinović). Nije kovala novac sa svojim likom, nego je koristila novac prethodnog bosanskog kralja, svoga muža, Stjepana Dabiše.
Odnosi sa Ugarskom
Za Dabišinog nasljednika bio je Đakovačkim ugovorom iz 1393. god izabran ugarski kralj Žigmund Luksemburški. Žigmund je izabran jer je bio muž ugarske kraljice Marije, koja je bila kćerka Elizabete Kotromanić i unuka bana Stjepana II. Kako je Marija umrla u maju 1395. godine, pod nerazjašnjenim okolnostima u visokoj trudnoći, Žigmund je izgubio pravo na bosanski tron, pa je po Dabišinoj smrti 8. septembra 1395. godine, Jelena izabrana za kraljicu od strane bosanskog sabora.
U to vrijeme Ugarskoj je prijetila sve veća opasnost od Osmanlija pa je iz toga razloga polovinom 1396. godine Žigmund sa velikom vojskom krenuo na sultana Bajazita. Presudna bitka je bila kod Nikopolja gdje je ugarska (evropska) vojska doživjela poraz, a sam Žigmund se izvukao bijegom preko Carigrada. Zahvaljujući tome kraljica Jelena je uspjela da, barem na kratko vrijeme, učvrsti svoj položaj.
Odnosi sa Dubrovnikom
Odnosi sa Dubrovnikom, najvažnijim spoljnim trgovinskim partnerom bosanske države, za vrijeme njene vladavine bili su prilično dobri, a Dubrovčani su Jeleni isplaćivali Mitrovdanski dohodak za slobodnu trgovinu od 2000 perpera godišnje. To je tribut koji su Dubrovčani do 1377. god. plaćali raškim vladarima na dan svetog Dimitrija. u iznosu od 2000 perpera dubrovačkih dinara. Nakon što je Tvrtko I Kotromanić ovladao krajevima u zaleđu Dubrovnika, od 1377. god. tribut je plaćan Kraljevini Bosni, na isti dan i u istom iznosu.
Jelena je Dubrovčanima uputila povelju o ukidanju carine 16. maja 1397, koja je sačuvana u prepisu.:
Upad Osmanlija
Pobjedom kod Nikopolja i zaposjedanjem teritorija Vuka Brankovića, Osmanlijama je bio otvoren put ka Bosni. Veći broj vlastele zatražio je azil na dubrovačkom području što im je i odobreno. Vojvoda Sandalj Hranić je od Dubrovnika zatražio pomoć u opremi i hrani. Kraljica Jelena je od Dubrovnika tražila isplatu tributa 15. novembra 1397. jer su joj potrebna sredstva.
Očekivani napad je počeo u januaru 1398. god i izazvao je opšti strah na širem području. Da se nije radilo o pljački vidi se po tome što su vojsku vodili Bajazitovi sinovi, a kao vazal i Stefan Lazarević. Prema sačuvanim izvorima, izvještajima Konstantina Filozofa te odlukama dubrovačkog vijeća, pohod je doživio neuspjeh, prouzrokovan neopisivo hladnom zimom i vremenskim neprilikama, koje su dovele do propasti vojske. Ipak je bilo pljačkanja, a spominju se i osmanski zarobljenici. Detalji borbi nisu poznati.
Smjena
Nedugo poslije ovog propalog osmanskog pohoda, a možda i baš u vezi sa njime, u Bosni su iz sve snage izbile međusobne razmirice između najkrupnije vlastele. Na jednoj strani su bili pristalice kraljice Jelene (Nikolići i Radivojevići) dok su na drugoj bili Hrvoje Vukčić, Sandalj Hranić i Pavle Radenović. Oni su vodili samostalnu politiku i u sklopu svojih posjeda su ubirali carine čime su direktno podrivali i slabili centralnu vlast. Čak i kada je njen opstanak na tronu doveden u pitanje, Dubrovčani su joj isplatili stonski dohodak 3. aprila 1398. god.
Njena vladavina je okončana u maju 1398. godine, kada ju je bosanska vlastela, predvođena Hrvojem Vukčićem, lišila vlasti i izabrala Stjepana Ostoju za novog kralja. Povod za njenu smjenu nije poznat, a moguće je da su članovi njene porodice, pogotovo njena braća Nikolići, iskorištavali njen položaj za akumuliranje novca i moći, što nije odgovorala ostatku plemstva. Nikolići su još u vrijeme kralja Dabiše došli u sukob sa Dubrovnikom. Godine 1395. Nikolićima je uskraćeno pravo azila u Dubrovniku (braći Miliši i Petru) uz poruku - da se spašavaju u svojim carinama koje su podigli neopravdano, a kojih nije trebalo biti oko dubrovačkog područja. Pošto spor nije riješen, kraljica je 1397 izdala navedenu povelju.
Dana 18. marta 1399. godine je još bila živa, ali joj se nakon toga datuma gubi svaki trag. Moguće je da se povukla na posjed svog zeta Jurja Radivojevića u zapadnom Humu ili se povukla u samostan i tu umrla. Izvori je nazivaju "prisvitla i privisoka gospoja kir Gruba".
Legenda
Narodno predanje upamtilo je Jelenu kao surovu vladarku. Sagradila je novo kameno utvrđenje u podnožju planine Zvijezde, u blizini kraljevske rezidencije Bobovca, u kom je boravila radi bezbjednosti svog maloljetnog sina. Tri su godine trajale muke naroda podno Zvijezde, a tada u kraljevstvo upadoše ratnici s istoka. Kraljica bi primorana napustiti dvorac. Bosanski velikaši iskoristiše odsutnost Jelenine čvrste ruke te na prijestolje dovedoše novog vladara. Ogorčeni narod s padina Zvijezde razori dvorac do temelja, a kraljičino naselje, lišeno moćne zaštite, poče polako propadati da bi s vremenom palo u zaborav. Zbog zidanja novog zdanja od kamena iz obližnjeg kamenoloma i napora koji su podnijeli lokalno stanovništvo joj je dalo nadimak Gruba. Ista legenda ju je nazvala i Prokleta Jelena zbog njenog zahtjeva da joj se donosi voda sa udaljenog izvora Drakula na Dragovcu.
Navodi iz legende nisu potvrđeni u historiografiji, pogotovo što je krajem XIV i početkom XV vijeka u Bosni građeno još nekoliko naselja, kao što su Dubrovnik kod Ilijaša i Deževice kod Kreševa, ali ni za jedno nema potvrde da je u tome učestvovala Jelena.
Arhont
Arhont (ἄρχων) je grčka riječ koja znači vladar ili poglavar. Najviši državni službenik u nekim državama Stare Grčke se nazivao arhont.
Baie-D'Urfé (Quebec)
Baie-D'Urfé je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 3.850 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 3.850 stanovnika, što je za -1,3 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 3.902 žitelja.
Meshoppen, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 563, što je 104 (22,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ciry-le-Noble
Siri le Nobl je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šarol.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2475 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 74 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 33,07 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 270 metara (maksimalnoj 422 m, a minimalnoj 262 m).
Strangers on a Train (film)
Strangers on a Train, u bivšoj Jugoslaviji poznatiji pod naslovom Nepoznati iz Nord Expressa, je američki crno-bijeli filmski triler snimljen 1951. u režiji Alfreda Hitchcocka, poznat kao jedno od najboljih i najuticajnijih ostvarenja njegove filmografije.
Hitchcock je prije početka snimanja imao određenih problema, prije svega zbog toga što je upravo on odabrao predložak tada još nepoznate Patricije Highsmith za svoj sljedeći projekt, a što je izazvalo skepsu kod producenata; također se svađao sa poznatim autorom kriminalističkih romana Raymondom Chandlerom oko scenarija. Usprkos toga, kada je snimanje započeto, izazvalo je veliko zanimanje javnosti, a sam film je doživio komercijalni uspjeh. I kritičari su bili oduševljeni, prije svega zbog novih tehnika snimanja i stvaranja napetosti, antologijske scene završnog obračuna na vrtuljku, ali i zbog vještog korištenja crnog humora. U filmu je također nastupila i Hitchcockova kćer Patricia u svojoj drugoj i najpoznatijoj ulozi; daleko je više pažnje, međutim, izazvao Robert Walker (koji će nedugo nakon premijere iznenada umrijeti) u ulozi šarmantnog, ali psihopatskog negativca, a što se kasnije često tumačilo kao najjasniji primjer Hichcockove formule "što jači negativac to bolji film". Kasniji kritičari su film često tumačili kao odraz, odnosno Hitchcockov komentar na tada aktualnu antikomunističku histeriju i otkrivanje "subverzivaca" u SAD, odnosno voljeli pronalaziti aluzije na homoseksualnost među likovima.
Antun Kržan
Školovao se kod franjevaca u Zagrebu gdje je završio gimnaziju. Godine 1856. odlazi na studije u Rim na Collegium Germanicum i Papinsko sveučilište Gregoriana gdje završava studije i 1859. doktorira iz filozofije, postaje svećenikom 1862. i godinu kasnije doktorira iz teologije sa najvišom ocjenom. Od 1874. godine postaje redovitim profesorom na Bogoslovnom fakultetu. U akademskoj godini 1876./77. postaje rektor Sveučilišta u Zagrebu nakon čega postaje prorektor. Godine 1879. imenovan je kanonikom i ravnateljem Nadbiskupskog sjemeništa. Bio je prepoštom sv. Petra Požeškoga.
Dijela
O postanku čovjeka po posljedcih mudroslovnih i naravoslovnih znanosti, Zagreb; I. dio 1874.; II. dio 1877.
Blandina
Blandina (Blandine, ? - 177), danas poznata kao Sveta Blandina, je kršćanska svetica i mučenica, poznata po strahovitom višednevnom mučenju prilikom progona kršćana u Lyonu.
Bila je robinja ugledne kršćanke iz Lugdunuma (današnji Lyon).
Mučeništvo
Spis »Mučenici Liona« prenosi šta se dogodilo robinji Blandini:
Prošavši kroz šibu, nakon što su ga životinje izgrizle i nakon što su ga posadili na gvozdeno usijano sedište da mu sprže meso, Pontik je umro. Blandina, preživevši iste muke:
Cascina Gradi, Vercelli
Cascina Gradi je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 268 m.
Anna Boleyn (film)
Anna Boleyn je njemački crno-bijeli nijemi historijski film snimljen 1920. u režiji Ernsta Lubitscha. Protagonistica, čiji lik tumači Henny Porten je engleska plemkinja Anne Boleyn (Anna Boleyn), a radnja prikazuje njenu ljubavnu vezu i kratkotrajni brak s kraljem Henryjem VIII (čiji lik tumači Emil Jannings), koji će imati dramatične posljedice po historiju Engleske.
Bremerhaven
Bremerhafen je grad i morska luka u severozapadnoj Nemačkoj. Zajedno sa većim gradom Bremenom, koji se nalazi oko 60 kilometara južnije, Bremerhafen čini saveznu državu Slobodni grad Hanze Bremen.
Grad se nalazi na istočnoj strani ušća reke Vezer u Severno more. Područje grada predstavlja enklavu države Bremen u državi Donja Saksonija.
Istorija
Veći deo grada je uništen u Drugom svetskom ratu, ali su luku savezniici namerno poštedeli da bi im služila nakon rata. Godine 1947. grad je postao deo nemačke savezne države Bremen, i uzeo staro ime Bremerhafen.
Abenberg
Abenberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Rot. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.516 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9576111.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rot Abenberg se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Rot. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 414 metara. Površina opštine iznosi 48,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.516 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 114 stanovnika/km².
Ašur-nirari V
Ashur-nirari V bio je kralj Asirije od 755. do 745. pne. Naslijedio ga je Tiglath-Pileser III.
Ashur-nirari V je bio sin kralja Adad-nirarija III, a naslijedio je svog brata Ashur-dana III. Od njega je naslijedio i tešku političku situaciju, u kojoj je vlast asirskih kraljeva bila ozbiljno ograničena utjecajem dvorskih službenika, među kojima se posebno isticao Shamshi-ilu, vrhovni komandant vojske (turtanu). Prema eponimskom kanonu, Ašur-nirari V je bio prisiljen "ostati u zemlji", što je znak da mu je vlast bila slaba, s obzirom da su asirski vladari imali običaj ići na vojne pohode svake godine. Tek je u četvrtoj i petoj godini vladavine krenuo na pohod protiv Namrija. Godine 746. pne. došlo je do nove pobune, a sljedeće godine ga je svrgnuo Tiglath-pileser III, koji mu je mogao biti brat ili sin, ili jednostavno uzurpator koji s njim nije imao nikakvog srodstva.
Potin
Potin (Pothinus, početak 1. vijeka pne. - 48/47. pne.) bio je eunuh na egipatskom dvoru, poznat kao regent kralja Ptolemeja XIII. Na vlast je došao godine 51. pne. nakon smrti Ptolemej XII Auleta, koji je oporukom vlast ostavio svom malodobnom sinu i njegovoj sestri Kleopatri. Potinova je vladavina koincidirala sa građanskim ratom u Rimskoj Republici, koja je prema oporuci trebala garantirati mir u egipatskoj državi. Potin je te okolnosti iskoristio kako bi Ptolemeja okrenuo protiv svoje sestre Kleopatre i nagovorio da sam preuzme vlast; taj pokušaj je, međutim, izazvao građanski rat u Egiptu. Kada je 48. pne. nakon poraza kod Farsala rimski vosjkovođa Pompej došao u Egipat potražiti utočište, Potin ga je dao mučki ubiti, nastojeći na taj način steći naklonost pobjedničkog Julija Cezara. Kada je nedugo potom Cezar došao u Egipat, bio je zgađen tim postupkom te Kleopatri nije bilo teško da rimskog državnika stavi na svoju stranu. Potin, a preko njega i Ptolomej, su prisiljeni sklopiti mir sa Kleopatrom. Potin je, međutim, nastavio spletkariti te zajedno sa egipatskim vojskovođom Ahilom organizirao ustanak protiv Rimljana. Potinov plan je otkriven te je pogubljen, ali njegova smrt nije spriječila ustanak kasnije poznat kao aleksandrijski rat.
Marijan Horvat
Životopis
Horvat je rođen u Zagrebu gdje je završio osnovnu školu, klasičnu gimnaziju i pravni fakultet, postižući najviše ocjene. Nakon što je doktorirao na Pravnom fakultetu u Zagrebu 1926., odlazi u Pariz gdje na pravnom fakultetu provodi jednu studijsku godinu slušajući predavanja poznatih romanista Paula Colineta i Piera Noillesa. Nakon povratka u Zagreb, nastavio se baviti već ranije započetom odvjetničko-pripravničkom praksom, a 1929. postao je odvjetnik.
Sveučilišnu karijeru Horvat je počeo 1938. kao honorarni nastavnik rimskog prava na Pravnom fakultetu u Zagrebu. Napustio je odvjetničku službu početkom 1940. i nastavio kao privatni docent, a kasnije je imenovan izvanrednim profesorom. Redovni profesor postao je 1944. i ponovno od 1945., jer su svi izbori na Sveučilištu u vrijeme Nezavisne Države Hrvatske bili poništeni. Za dopisnog člana Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti u Zagrebu izabran je 1961. Horvat je bio dekan i prodekan Pravnog fakulteta u Zagrebu dva puta te rektor (1958. - 1960.) i prorektor (1960. - 1962.) Sveučilišta u Zagrebu. Dugi niz godina obavljao je uspješno dužnost urednika časopisa Zbornik Pravnog fakulteta u Zagrebu od 1953. do 1965., kao i dužnost predstojnika Knjžnice Pravnog fakulteta u Zagrebu. Aktivno je sudjelovao u upravi velikog broja znanstvenih, kulturnih i drugih javnih ustanova i udruga, među njima i Udruženja pravnika, Odvjetničke komore, Nacionalne i sveučilišne knjižnice, Matice hrvatske i dr. Bio je član niza pravno-povijesnih i drugih društava od kojih su brojna bila inozemna (Société d'histoire du droit de l'Antiquité u Bruxellesu, Société Jean Bodin pour l'histoire des institutions u Bruxellesu, i Société européenne de culture u Rimu).
Horvatov znanstveni interes obuhvaćao je vrlo širok tematski raspon, no najzaslužniji je za svoj doprinos proučavanju rimskog prava. U njegovoj obradi, rimsko pravo nije nikada, čak ni u trenutcima kad je, izravno ili neizravno, zahtijevala ideološka isljučivost aktualne politike, promatrao jednodimenzionalno, isključivo kao povijesno pravo, kao pravo koje bi prestalo vrijediti zajedno s antičkom rimskom državom koja ga je stvorila. Tako je primjerice u monografskom spisu Bona fides u rimskom obveznom pravu (1939.), poznatom u inozemstvu, pružio, ne samo prikaz razvoja načela bona fidei u rimskom razdoblju, što je glavna tema rada, nego i u kasnijim razdobljima, promatrajući kasniji razvoj tog načela, pa i suvremenu njegovu regulaciju u građanskom i drugim zakonodavstvima, samo kao produžetak i nadogradnju ranijeg razvoja, a uvijek s rimskim elementima kao dominantnim. Višedimenzionalni pristup fenomenu rimskog prava izrazito je izražen i u njegovoj knjizi Rimska pravna poviest (1943.) u kojoj je Horvat pružio sustavan prikaz razvitka rimskog prava, ne ograničavajući se na antičko razdoblje, nego prateći, u glavnim linijama, i dalji život rimskog prava sve do modernih građanskih zakonika, i to kako u praktičnoj primjeni (s naglaskom na recepciji rimskog prava), tako i u znanstvenoj obradi (u učenjima kako glosatorske i postglosatorske škole tako i škole elegantne jurisprudencije, historijsko-pravne škole i dr.).
Horvat je umro u Zagrebu u šezdeset i petoj godini života.
Acebrohol
Acebrohol je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 588,498 Da.
Zavena, Belluno
Zavena je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Abend – Nacht – Morgen
Abend – Nacht – Morgen (Večer – Noć – Jutro) je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1920. u režiji F. W. Murnaua. Radnja se bavi Maud, djevojkom iz polusvijeta koja održava ljubavnu vezu sa milionarom Chestonom, kao i pokušajem krađe skupocjene orglice koju joj je kupio za poklon. Danas nema nijedne sačuvane kopije i smatra se izgubljenim.
Zavena, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 510 m.
Jan Žižka
Jan Žiška (Borovani, 1360. – Pršibislav, 11. oktobar 1424) je bio vođa husita, češki general i češki nacionalni heroj.
Učestvovao je u građanskim ratovim u Češkoj za vreme vladavine Vaclava IV. Proslavio se u husitskim ratovima (1420–1434). Bio je najznamenitiji vojni organizator radikalnog krila husitskog pokreta, tzv. taborićana. 1420. suzbio je napadaje kralja Žigmunda na Prag.
Šumarski fakultet u Zagrebu
Šumarski fakultet u Zagrebu dio je Sveučilišta u Zagrebu.
Jan Žižka
Vojna taktika
Glavninu njegove vojske činili su seljaci koje je naoružao na jedini mogući način: seljačkim alatkama koje je preradio u oružje. U borbama je koristio i seljačka kola koja je ojačavao oklopom i na njih postavljao male topove.
Šumarski fakultet u Zagrebu
O fakultetu
Šumarski fakultet je međunarodno prepoznatljiva institucija u školovanju visokostručnih kadrova za potrebe šumarstva, prerade drva i proizvodnje namještaja. Fakultet je mjesto trajnoga obrazovanja i izrastanja intelektualaca širokoga spektra znanja koji su prepoznatljivi u svojem djelovanju ne samo u struci nego i u društvenom životu Hrvatske. U svoje djelovanje Fakultet je utkao svu svoju slavnu prošlost i djelovanje prethodnika. Na vama je da to prihvatite i nastavite. Mi smo poznata struka koja ima svoja pisana pravila i vrijednosne stavove, ali i nepisana koja ćete naučiti u praksi. Poznati smo po svojoj povezanosti i solidarnosti.
Jan Žižka
Vojna taktika
Poznat je po korišćenju neuobičajenih taktika u bitkama.
Šumarski fakultet u Zagrebu
O fakultetu
Ovom prigodom želim vam istaknuti razvojne momente u šumarstvu, preradi drva i proizvodnji namještaja kako biste mogli objektivno ocijeniti kamo dolazite.
Jan Žižka
Početak husitskih ratova
Žiška je od samog početka priključio husitskom pokretu, organizovanoj pobuni husita, sledbenika Jana Husa. Jan Žiška je predvodio husite u prvoj defenestraciji u Pragu 1419. kada je gradska uprava pobacana kroz prozor. To je dovelo do husitskih ratova (1420–1434). Posle proglašenog primirja između građana Praga (husita) i pristalica kralja Sigismunda Luksemburškog, Žiška je sa pristalicama otišao do Plzenja te je porazio Sigismundove pristalice kod Sudomera 23. marta 1420. godine.
Šumarski fakultet u Zagrebu
O fakultetu
Moderno šumarstvo je znanost, posao i umijeće gospodarenja i čuvanja šuma te s njime povezanoga zemljišta za trajnu dobrobit gospodarstva, društva i okoliša. Ono razumijeva uravnoteženo gospodarenje šumskim resursima radi optimalnoga prinosa šumskih proizvoda, biljnoga i životinjskoga svijeta, očuvanja obilnih pričuva čiste vode, atraktivnoga i rekreacijskoga okoliša kako u prirodnim, tako i urbanim sredinama, te pružanju raznovrsnih usluga i proizvoda npr. u turizmu, športu i sl.
Jan Žižka
Početak husitskih ratova
U Taboru je osnovao centar i uporište husita.
Žiška je postao jedan od 4 predvodnika (hejtmana).
Žiškina odbrana Praga
mini|250p|Husitska borna kola Kada je kralj Sigismund Luksemburški napao Prag, građani Praga su se obratili taboritima za pomoć. Taboriti su bili husiti koji su se organizovali u Taboru kao svom centru. Jan Žiška i ostali taboriti stižu kao pomoć u odbrani Praga. Kraljeva vojska započela je opsadu Praga u junu 1420, a 14. jula 1420. započeo je opšti napad. Jan Žiška je sa svojom vojskom branio Vitkov, preko koga su husiti obezbeđivali drumske veze Praga sa ostatkom Češke. Napad kraljeve vojske je zaustavljen najviše zahvaljujući herojstvu Jana Žiške, a kralj Sigismund je prekinuo opsadu. Danas se na brdu Vitkov nalazi monumentalni spomenik Janu Žiški.
Šumarski fakultet u Zagrebu
O fakultetu
Početkom šumarskog obrazovanja u Hrvatskoj smatramo osnivanje Šumarskog odjela Gospodarsko-šumarskog učilišta u Križevcima 1860. Iz Šumarskog odjela razvija se visokoškolska nastava koja započinje 1898. osnivanjem Šumarske akademije kao dijela Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu.Visokoškolska šumarska nastava u Hrvatskoj započinje 1898., osnivanjem šumarske akademije u Zagrebu, u okviru Sveučilišta u Zagrebu. Danas Šumarski fakultet, kao jedina znanstveno-nastavna ustanova te vrste u Hrvatskoj, ostvaruje svoju znanstveno nastavnu aktivnost u dva odsjeka, izvodeći tri preddiplomska i četiri diplomska studija. U znanstvenoistraživačkom radu Fakultet djeluje u okviru biotehničkoga znanstvenog područja, znanstvenih polja šumarstva i drvne tehnologije.
Na osnovi povijesnog uvida i usporedbe s razvijenim istovrsnim učilištima u Europi i sad-u, Šumarski fakultet ravnopravno slijedi svjetske trendove razvoja i pripada među vodeće fakultete šumarskih i drvnotehnoloških znanosti u Europi. Posebnost je studija na Šumarskom fakultetu nastava iz raznovrsnih kolegija i osposobljavanje putem praktičnog rada u nastavno-pokusnim šumskim centrima Fakulteta, koji se prostiru na oko 3500 ha šuma u različitim ekosustavima i obuhvaćaju gotovo sve šumske zajednice naše zemlje.
Jan Žižka
Žiškina odbrana Praga
Ubrzo nakon bitke, 22. avgusta 1420, taboriti napuštaju Prag i vraćaju se u Tabor.
Veliki porazi kraljeve vojske
Rat protiv Sigismundovih pristalica i dalje je trajao. Husiti su uspeli da zauzmu veliki deo Bohemije. U Časlavu je formirana privremena husitska vlada Bohemije i Moravske sa Žiškom kao jednim od članova vlade. Godine 1421. Žiška je ranjen prilikom opsade zamka Rabi i izgubio je i drugo oko. Iako je bio potpuno slep, nastavio je zapovedati vojskom iz Tabora.
Krajem 1421. kralj Sigismund ponovo pokušava da pokori Bohemiju. Uspeo je da osvoji važan grad Kutna Hora. Žiška je predvodio sjedinjene vojske Tabora i Praga. Prvo je izveo taktičko povlačenje, a po dobijanju pojačanja svim snagama napada kraljevu vojsku i u bici kod Nebovida 6. januara 1422. postiže odlučnu pobedu. Sigismund je izgubio 12.000 vojnika, a i sam se jedva spasao. Deo kraljevih vojnika povukao se u Nemecki Brod, koji su husiti zauzeli 10. januara. Husiti su, ne slušajući Žiškino naređenje, sve protivnike nabili na mačeve.
Neslaganja taborista i ultrakvista
Unutrašnje razmirice dovode 1423. do građanskog rata među husitima. Žiška predvodi taboriste i poražava ultrakviste 20. aprila 1423. godine. Kada su husiti saznali za pripremu novog krstaškog rata protiv njih dve strane sklapaju mir u Konopištu 24. juna 1423. godine. Krstaši su se brzo razišli bez pravog rata, pa su unutrašnja neslaganja taborista i ultrakvista ponovo izbila na površinu. Žiška je ponovo porazio ultrakviste blizu Hradec Kralove 4. avgusta 1423. godine.
Žiška je pokušao sa invazijom Mađarske, kojom je tada vladao kralj Sigismund Luksemburški. Invazija je propala, ali Žiška ponovo pokazuje svoje veliko vojno umeće tokom povlačenja. Ponovo 1424. izbija građanski rat sa ultrakvistima i ponovo ih Žiška pobeđuje.
Ujedinjenje husita
Ulktrakvistički nadbiskup Praga iskoristio je svoj veliki uticaj da bi pomogao u sklapanju mira među zavađenim husitima. Husiti se ujedinjuju s ciljem da osvoje Moravsku koja je bila u rukama kraljevih pristalica. Žiška je određen da bude vođa pohoda. Međutim Jan Žiška umire od kuge 11. oktobra 1424. na samoj moravskoj granici.
Fayette, Alabama
Fayette je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.619 stanovnika.
Šumarski fakultet u Zagrebu
Inženjeri drvne tehnologije
Šumarski odsjek Šumarskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu (ŠO) potječe iz Visokoga poljoprivredno-šumarskoga učilišta u Križevcima osnovanog 1860. godine i Šumarske akademije osnovane 1898. godine u Zagrebu kao četvrte visokoškolske institucije Sveučilišta u Zagrebu. Prijediplomski i diplomski studiji Šumarstva te Urbanog šumarstva, zaštite prirode i okoliša koji se provode na Šumarskom odsjeku jedini su takovi studiji organizirani na visokoškolskim institucijama u Republici Hrvatskoj, a za obrazovanje stručnjaka iz područja šumarskih znanosti. U dosadašnje je radu na Šumarskom odsjeku Šumarskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu diplomiralo oko 7000 diplomiranih inženjera šumarstva. Od akad. godine 2005/2006 na Šumarskom se odsjeku provode novi nastavni programi preddiplomskog studija: Šumarstvo i Urbano šumarstvo, zaštita prirode i okoliša te diplomskog studija Šumarstvo sa dva smjera: smjer Uzgajanje i uređivanje šuma s lovnim gospodarenjem i smjer Tehnike, tehnologije i menadžment u šumarstvu i diplomskog studija Urbano šumarstvo, zaštita prirode i okoliša. Također su izrađeni i prihvaćeni novi specijalistički i doktorski poslijediplomski studiji. Šumarski odsjek organizira i provodi cjeloživotno obrazovanje svih razina šumarskih stručnjaka. Studijski se programi izvode u učionicama i laboratorijima Šumarskog odsjeka Šumarskog fakulteta, na nastavno-pokusnim šumskim objektima u Šumskom vrtu, na poligonima Hrvatskih šuma d.o.o. Zagreb te poligonima ostalih tvrtki prema izboru predmetnih nastavnika. Znanstveno se istraživački rad odvija putem znanstveno-istraživačkih i tehnologijskih projekata MZOŠ, putem međunarodnih znanstveno-istraživačkih projekata, kroz projekte sa različitim privrednim subjektima i ostalim institucijama. Rezultati su istraživanja Šumarskog odsjeka prepoznatljivi po svojoj primjenjivosti u operativnom šumarstvu a prezentiraju se na skupovima u zemlji i u inozemstvu. Šumarski odsjek izdavač je većeg broja znanstveno-stručnih časopisa: Glasnik za šumske pokuse, Croatian Journal of Forest Engineering i Nova mehanizacija šumarstva. Znanstveno-nastavna i stručna aktivnost Šumarskog odsjeka obavlja se u zavodima odsjeka. U sastavu Šumarskog odsjeka nalazi se 6 zavoda, 5 nastavno-pokusnih šumskih objekata i 5 laboratorija. Zavodi Šumarskog odsjeka
Zavod za ekologiju i uzgajanje šuma Zavod za izmjeru i uređivanje šuma Zavod za šumarsku genetiku, dendrologiju i botaniku Zavod za šumarske tehnike i tehnologije Zavod za zaštitu šuma i lovno gospodarenje Zavod za nastavno-pokusne šumske objekte
Ekološko-pedološki laboratorij Laboratorij za tehničko-tehnološke izmjere u šumarstvu Laboratorij za izmjeru šumskih resursa Molekularno-biološki laboratorij Laboratorij za patologiju drveća
Nastavno-pokusni šumski objekti Šumarskog odsjeka:
NPŠO Zagreb NPŠO Lipovljani NPŠO Zalesina NPŠO Velika NPŠO Rab
Drvnotehnološki odsjek Šumarskog fakulteta utemeljen je 1948. od kada osigurava obrazovanje stručnog kadra potrebnog za razvoj prerade drva i proizvodnje namještaja u Republici Hrvatskoj.
Studij drvne tehnologije na Šumarskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu jedini je takav sveučilišni studij u Hrvatskoj. Od svog osnivanja ima veliko značanje za nastavu i za istraživačku aktivnost povezanu s drvom kao materijalom, njegovom mehaničkom obradom i kemijskom preradom, proizvodima od drva, tehnikom i uređajima potrebnim drvnoj tehnologiji te organizacijskom i ekonomskom problematikom. Uz brojne raznolike aktivnosti, kao što je aktivno sudjlovanje i vođenje svjetskih i domaćih znanstvenih skupova, Drvnotehnološki odsjek izdavač je i znanstveno-stručnog časopisa Drvna industrija. Drvnotehnološki odsjek objedinjuje nastavni, znanstveni, istraživački i visokostručni rad svih nastavnika, suradnika, znanstvenika i istraživača Drvnotehnološkog odsjeka Šumarskog fakulteta.
Uz preddiplomski studij, koji daje temeljna znanja iz širokog područja tehničkih i prirodnih znanosti te stručna znanja i vještine što ih zahtjeva suvremeni razvoj industrijskih poduzeća, Drvnotehnološki odsjek pruža mogućnost usavršavanja i na diplomskom te poslijediplomskom studiju kao logičnom slijedu daljnjeg visokog obrazovanja ne samo studenata, već i onih koji su završili diplomski studij iz područja tehničkih, biotehničkih ili pirodnih znanosti. U sastavu Drvnotehnološkog odsjeka nalaze se sljedeći zavodi:
Laboratoriji Drvnotehnološkog odsjeka:
Kao što je već i dokazao pred Drvnotehnološkim odsjekom i nadalje stoje veliki i odgovorni zadaci na području obrazovanja i znanstvenoistraživačkog rada te na području publicistike, prijenosa rezultata istraživačkog rada u drvnoindustrijsku praksu, kako bi još više pridonio unapređenju i daljnjem razvoju drvne struke u Hrvatskoj.
PREDDIPLOMSKI SVEUČILIŠNI STUDIJ
STJEČE SE STRUČNI NAZIV
(6 semestara) Šumarski odsjek
– šumarstvo
– prvostupnik/prvostupnica (baccalaureus/baccalaurea) šumarstva
– urbano šumarstvo, zaštita prirode i okoliša
– prvostupnik/prvostupnica (baccalaureus/baccalaurea) urbanoga šumarstva, zaštite prirode i okolišae Drvnotehnološki odsjek - drvna tehnologija 	- prvostupnik/prvostupnica (baccalaureus/baccalaurea) drvne tehnologije. DIPLOMSKI SVEUČILIŠNI STUDIJ 	STJEČE SE STRUČNI NAZIV (4 semestra) Šumarski odsjek
– šumarstvo sa smjerovima magistar/magistra šumarstva Smjer: uzgajanje i uređivanje šuma s lovnim gospodarenjem Smjer: tehnika, tehnologija i menadžment u šumarstvu - urbano šumarstvo, zaštita prirode i okoliša 	magistar/ magistra urbanoga šumarstva, zaštite prirode i okoliša Drvnotehnološki odsjek - drvnotehnološki procesi 	magistar/ magistra drvnotehnoloških procesa - oblikovanje proizvoda od drva 	magistar/ magistra oblikovanja proizvoda od drva.
UVJET UPISA NA ŠUMARSKI FAKULTET
Paracelsus (film)
Paracelsus je njemački crno-bijeli biografski film snimljen 1943. u režiji Georga W. Pabsta. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Werner Krauss, je Paracelsus, znameniti švicarski ljekar iz 16. vijeka. Radnja prikazuje kako njegovo nastojanje da prakticira medicinu temeljenu na prirodnim lijekovima i holističkom pristupu izaziva progone od strane zagovornika tadašnje etablirane medicine. Snimanje filma je naručio tadašnji nacistički režim povodom 400. obljetnice smrti Paracelsusa, koji se veličao kao veliki njemački nacionalni heroj. U film su utrošene ogromne svote, a scenarij je nastojao povući paralele Paracelsusove medicinskog talenta sa Hitlerovom državničkom "genijalnošću", odnosno promovirati Führerprinzip. Dio kasnijih kritičara je u filmu kasnije pronašao snažne uticaje nekadašnjeg ekspresionizma, ali i neke implicitne sadržaje suprotstavljene službenoj nacističkoj ideologiji. Usprkos toga, Pabst je zbog tog i još nekoliko filmova snimljenih u Trećem rajhu, nakon rata morao trpiti optužbe zbog navodne kolaboracije sa režimom.
John Lennon
John Winston Lennon (kasnije John Ono Lennon), (9. oktobar, 1940. – 8. decembar, 1980.), je poznat kao pevač, kompozitor i gitarista Bitlsa. Njegova kreativna karijera je sadržala i epizode u kojima se može opisati kao politički aktivista, umetnik, glumac i pisac. Bio je deo Lenon-Mekkartni tima koji je veoma uticao na razvoj rok muzike. Postao je muzička ikona dvadesetog veka, a njegove pesme su rangirane među najbolje i najslušanije pesme dvadesetog veka.
Najpoznatije pesme iѕ solo karijere su mu Imagine, Jealous Guy, Give Peace A Chance.
Smrt
8. decembra 1980. godine, u 22:50, John Lennon je upucan revolverom ispred zgrade The Dakota, gdje je živio, vraćajući se sa suprugom Yoko Ono iz studija gde su snimali materijal za novi album. Počinilac je identifikovan kao Mark David Chapman. On je ranije istog dana, oko 17:00h, čekao Lennona ispred zgrade The Dakota zajedno sa grupom obožavatelja. Lennon mu je dao autogram. Tom prilikom je napravljena posljednja fotografija Johna Lennona, jer je jedan od obožavatelja, amaterski fotograf Paul Goresh, uslikao momenat kada daje autogram svom ubici Chapmanu.
thumb|The Dakota u [[New York City|New Yorku, zgrada u kojoj je Lennon živio i ispred koje je ubijen]]
Lennonovo tijelo je kremirano i predato supruzi Yoko Ono. Neki vjeruju da ga je raspršila u dijelu parka nedaleko od mjesta gdje su živili, koji je posvećen John Lennonu.
Mark David Chapman je dobio doživotnu kaznu sa mogućnosti da bude pomilovan poslije 20 godina. Još uvijek odležava kaznu.
Gémonval
Žemonval je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Monbelijar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 75 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,39 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 323 metara (maksimalnoj 513 m, a minimalnoj 305 m).
Elle Fanning
Mary Elle Fanning (9. april 1998) je američka filmska i televizijska glumica koja je, slično kao i njena starija sestra Dakota Fanning, slavnom postala nastupajući u hollywodskim filmovima kao dijete.
Fayetteville, Alabama
Fayetteville je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 1.284 stanovnika.
Ab Urbe condita
Ab Urbe condita (povezano s Anno Urbis conditae: AUC ili a.u.c.) je latinski izraz koji znači "od osnivanja Grada [Rima])", koje se tradicionalno smješta u godinu 753. pne. Koristio se za označavanje rimskih godina od strane nekolicine rimskih historičara. Suvremeni historičari su to koristili češće nego sami Rimljani, koji su pak više voljeli godine označavati po imenima dvojice konzula koji su bili na dužnosti svake godine. Prije dolaska modernih kritičkih izdanja rimskih historijskih knjiga, AUC se često koristio od prepisivača i urednika, pa se činilo da je bio u češćoj upotrebi nego što se mislilo. Umjesto toga su se u kasnijim periodima koristila vladarske godine, posebno u Bizantskom Carstvu kada je to Justinijan propisao godine 537. Primjeri upotrebe AUC se mogu naći kod suvremenih autora, na primjer u Mommsenovoj Historiji Rima.
Ivo Vitić
Ivan (Ivo, Đovani) Vitić (Šibenik, 21. veljače 1917. - Zagreb, 21. prosinca 1986.), hrvatski arhitekt. Vitić jedan od stvaratelja hrvatske poslijeratne moderne, autor čijim su se djelima inspirirali mnoge generacije arhitekata i studenata arhitekture sve do današnjih dana. Kao arhitekt, Vitić je izveo više od stotinu građevina.
Nova Francuska
thumb|desno|300px|Nova Francuska 1534-1763.
Ivo Vitić
Biografija
Potjecao je iz ugledne brodarske obitelji. Otac, austrougarski natporučnik, umro je kad je Ivanova majka bila u šestom mjesecu trudnoće. Izbačen je iz šibenske gimnazije zbog prepisivanja pa je srednju školu morao završiti u privatnoj školi u Sinju. Završio je Tehnički fakultet u Zagrebu, nakon čega je od 1941. do 1943. radio kao asistent na Katedri za arhitektonske kompozicije, a zatim kao suradnik Alfreda Albinija. Od 1945. do 1946. godine radio je u Ministarstvu graditeljstva Narodne Republike Hrvatske, a zatim je prešao u tada osnovani Arhitektonski projektni zavod; od 1947. do 1950. radio je kao arhitekt Ministarstva vanjskih poslova FNRJ. Od 1951. do 1965. godine vodio Projektni biro „Vitić” (kasnije poznat pod imenom „AB 17”), bio je prvi gotovo potpuno privatni arhitektonski biro, u to vrijeme rijetkost među državnim i društvenim poduzećima. Vitića se često navodi kao jednoga od glavnih socijalističkih, navodnih "režimskih" arhitekata, ali manje je poznato da je već krajem 50-ih vratio partijsku knjižicu, zbog slobodnijeg privatnog života.
Nova Francuska
Nova Francuska je područje u Sjevernoj Americi koji je kolonizovala Francuska oko 1534, kada je Žak Kartije istraživao rijeku Sen Loren do predaje čitave kolinije Velikoj Britaniji i Španiji. Na svom teritorijalnom vrhuncu 1712. godine, prije sporazuma u Utrehtu, teritorija se prostirala od Njufaundlenda do Stenovitih planina, te od Hadsonovog do Meksičkog zaliva. Teritorija je bila podijeljena u pet kolonija, od kojih je svaka imala svoju vlastitu upravu: Kanada, Akadija, Hadsonov zaliv, Njufaundlend (Plasentija) i Luizijana. Sporazumom iz Utrehta Francuska je izgubila kolonije Arkadiju, Hadsonov zaliv i Njufaundlend, dok je umesto Akadije uspostavljena nova kolonija Il Rojal.
thumb|desno|300px|Nova Francuska 1750.
Ivo Vitić
Ostvarenja
Projektirao je više obiteljskih vila u Zagrebu, školu u Šibeniku, Pionirski grad (danas Grad Mladih) u Zagrebu, stambene zgrade u Zadru, motele Sljeme u Biogradu, Trogiru i Rijeci, Domove JNA u Šibeniku, Splitu, Komiži. Vrhunac njegovog stvaralaštva označilo je projektiranje i izgradnja tadašnje Zgrade društveno-političkih organizacija (kolokvijalni naziv Zgrada CK SKH) u Zagrebu od 1961. do 1968. godine, popularne pod imenom Kockica. Po urbanoj dispoziciji i oblikovanju te stambenoj tipologiji ističe se njegov stambeni sklop na uglu ul. Matka Laginje i Vojnovićeve ulice u Zagrebu (1958). Suvremenu arhitekturu jasnih kubičnih volumena i živa kolorita s izrazitim mediteranskim značajkama često interpolira u stare ambijente dalmatinskih gradova (Zadar, Šibenik, Komiža, Split). Primjenjivao je kolorirani dijagram (što je utjecaj grupa De Stijl) na pročeljima zgrada u Laginjinoj ulici u Zagrebu, kao i na hotelu Jadran u Šibeniku. Bavio se regulacijom povijesnih dijelova gradova (obala u Šibeniku, Frankopanska ulica u Zagrebu, središte Mostara i Zadra).
Pontina I, Latina
Pontina I je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 101 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Barkmere (Quebec)
Barkmere je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 58 stanovnika.
Moniliformin
Moniliformin je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 98,057 Da.
Baie-Saint-Paul (Quebec)
Baie-Saint-Paul je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 7.332 stanovnika.
Aceburinska kiselina
Aceburinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 146,141 Da.
Baie-Saint-Paul (Quebec)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 7.332 stanovnika, što je za 0,6 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 7.288 žitelja.
Železniki (općina)
Općina Železniki (slovenski: Občina Železniki) je jedna od 212 slovenskih općina od 6.789stanovnika, administrativni centar općine je istoimeni grad Železniki.
Geografske karakteristike
Općina Železniki prostire se zapadno od Kranja, po istočnim obroncima Julijskih Alpi, na površini od 163.7 km², na kojoj leži 30 naselja.
Naselja Općine Železniki
Davča, Dolenja vas, Dražgoše, Golica, Kališe, Lajše, Martinj Vrh, Ojstri Vrh, Osojnik, Podlonk, Podporezen, Potok, Prtovč, Ravne, Rudno, Selca, Smoleva, Spodnja Sorica, Spodnje Danje, Studeno, Sveti Lenart, Topolje, Torka, Zabrdo, Zabrekve, Zala, Zali Log, Zgornja Sorica, Zgornje Danje, Železniki
Der Bucklige und die Tänzerin
Der Bucklige und die Tänzerin je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1920. u režiji F. W. Murnaua. Po žanru je kombinacija melodrame i horora, a naslovni protagonist, koga tumači John Gottowt, je grbavac koga žene odbijaju sve dok na otoku Java ne pronađe rudnik dijamanata i stekne bogatstvo. Radnja prikazuje kako bogatim poklonima stiče naklonost lijepe Gine (čiji lik tumači Sascha Gura) sve do trenutka kada se ona tajno pomiri sa bivšim momkom, što će Wiltona potaknuti na okrutnu osvetu. Danas ne postoji sačuvana kopija i smatra se izgubljenim.
Husitski ratovi
Husitski ratovi (1420—1434) su bili ratovi koje su car Žigmund Luksemburški i krstaši vodili protiv husita u Bohemiji (Češkoj), pristalica Jana Husa.
Husitski ratovi su predstavljali prvi rat u Evropi u kojem je doprinos vatrenog oružja postao odlučujući. Husitska vojska se uglavnom sastojala od pešadije, a njihove pobede nad brojčano jačim vojskama, koje su imale teško oklopljene vitezove, predstavljale su početak revolucije u pešadiji. U husitskim ratovima nijedna strana nije odnela odlučnu pobedu, pa je rimokatolička crkva morala priznati husite.
Pozadina
Nakon spaljivanja Jana Husa 6. jula 1415. husitski pokret je preuzeo revolucionarni karakter. Reformistički nastrojeni vitezovi i plemići Bohemije i Moravske, revoltirani pogubljenjem Jana Husa, šalju protestno pismo saboru u Konstanci. U pismu su žestoko osudili spaljivanje Jana Husa. Kralj Sigismund Luksemburški je na to zapretio da će slomiti sledbenike Jana Husa i Džona Viklifa. Tom pretnjom je samo pogoršao stanje.
Izbili su nemiri u raznim delovima Bohemije, a rimokatolički sveštenici su proterani. Od početka husiti su se podelili u dve grupe. Ultrakvisti su bili umereni husiti, a taboriti su bili ekstremniji husiti. Taboriti su imali sedište u gradu Taboru, u koji ih je doveo njihov general Jan Žiška, i gde su na ruševinama stare tvrđave izgradili novi grad. U Taboru su važili ideali jednakosti za sve, kao i pravila o zajedničkoj imovini.
Kralj Vaclav IV je bio pod uticajem brata, cara Sigismunda Luksemburškog i posvetio se gušenju husitskog pokreta. Mnogi istaknuti husiti su napustili Prag.
Prva Praška defenstracija
Iako su istaknuti husiti napustili Prag, nevolje u Pragu su se nastavile. Kralj Vaclav je 06. jula 1419. postavio novi gradski savet koji su činili uglavnom Nemci i protivnici husita i koji su izdavali naređenja za hapšenja husita. Tokom jedne husitske procesije 30. jula 1419., husiti pod vođstvom predvođeni Janom Žiškom su tražili oslobađanje zatvorenih husita. Nakon odbijanja gradskih vlasti i nakon što su gradske straže istupile protiv rulje, husitska rulja je napala gradsko veće Praga i napadači su pobacali gradonačelnika i nekoliko gradskih većnika kroz prozor, a rulja je odmah pobila bačene većnike. Taj događaj se naziva "Prva Praška defenstracija“. Ovaj događaj se smatra početkom husitskih revolucionarnih borbi. Kralj Vaclav IV umire dve sedmice posle toga.
Početak rata
Gotovo svi Nemci u Bohemiji su ostali lojalni papi. Husiti proteruju iz Bohemije i Čehe i Nemce, koji podržavaju papu. U Pragu su novembra 1419. izbili žestoki sukobi husita i plaćenika, koje je unajmila kraljica Sofija kao regent i udovica kralja Vaclava IV. Nakon što je razoren veliki deo grada, dve strane su 13. novembra 1419. proglasile primirje. Plemstvo je bilo za husite, ali još uvek su podržavali regenta, pa su obećali da će pokušati sklopiti sporazum sa carem svetog Rimskog carstva, bratom kralja Vaclava, Žigmundom Luksemburškim. Građani Praga su se složili sa kompromisnim dalaskom carevih snaga u Prag.
Jan Žiška, kako je bio upoznat sa ucenama koje je Žigmund upućivao Vaclavu, jer je služio na dvoru kao hejtman (vrhovni general) vojske kralja Vaclava, je bio protiv toga kompromisa, pa je napustivši Prag otišao u Plzenj. Pobedio je antihusitske snage u bici kod Sudomera 25. marta 1420. Posle pobede Jan Žiška odlazi u Tabor, koji postaje sedište ekstremnijih husita taborita, koji su priznavali samo dva sveta sakramenta i odbijali su većinu ceremonijala rimokatoličke crkve.
Vagenburška taktika
mini|250p|Husitska borna kola
Husiti su zavisno od terena pripremali seoska kola za obranu formirajući kvadrat ili krug. Kola bi povezivali lancima točak jednih za točak sledećih. S druge strane formacija je bila tako složena da je omogućavala da se brzo upregnu konji i krene u pokret. Ispred kola bi iskopali duboki jarak. Posada svakih kola sastojala se od 18-21 vojnika, od čega 4-8 strelaca i 2 vojnika sa vatrenim oružjem.