cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Osječki nogometni podsavez
Nogometni klubovi i natjecanja
ONP je u trenutku osnivanja imao 15 nogometnih klubova, članova podsaveza. Četiri kluba, Hrvatski građanski ŠK (Osijek), JŠK Slavija (Osijek), GŠK Cibalia (Vinkovci), te Virovitički građanski ŠK bili su osnivači Zagrebačkog nogometnog podsaveza i aktivno sudjelovali u osnivanju Jugoslavenskog nogometnog saveza. Prvenstva Osijeka igraju se od 1920. godine. Najuspješniji klub podsaveza između dva svjetska rata bila je osječka Slavija izborivši 7 puta završnicu prvenstva Jugoslavenskog nogometnog saveza. Posljednje prvenstvo na kojem su sudjelovali najjači klubovi Osijeka odigrano je 1946. godine od kada ona postaju nižerazredna regionalna natjecanja iz kojih se najbolje momčadi plasiraju u viši rang državnih natjecanja (od 1946. do 1991. u nižerazredne Jugoslavenske nogometne lige, a od 1991. u nižerazredne Hrvatske nogometne lige). Nogometni savezi općina na području Slavonije i Baranje 1990. godine zajedno su imali 439 seniroskih momčadi, 280 juniorskih, 227 pionirskih, 37 veteranskih, te 23 kadetske momčadi (ukupno 1006 momčadi s više od 14.000 nogometaša). Na teritoriju današnjeg Županijskog nogometnog saveza ima više od 160 seniorskih nogometnih klubova. Najuspješnij klub saveza nakon Drugog svjetskog rata je NK Osijek nastupivši do 1991. godine u 13 sezona 1. Savezne jugoslavenske lige, a od 1992. je stalni sudionik 1. HNL, osvojivši pritom i Hrvatski nogometni kup u sezoni 1998./99.
El Zorraco, Rosario
El Zorraco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Rosario.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Târnava, Târnava
Târnava je naselje u Rumuniji u okrugu Sibinj u opštini Târnava.
Rancho Lorenzo, Ocampo
Rancho Lorenzo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ocampo.
Dosso, Cremona
Dosso je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Kapetan general
Kapetan general (od latinskog: capitaneus, od capit, caput = glava + generalis, od gener-genus =opći ) je najviši vojni čin u Španjolskoj i nekim latinoameričkim državama. Nakad se koristio u vojskama i milicijama brojnih evropskih zemalja. To je bila i titula španjolskih kolonijalnih guvernera po Latinskoj Americi.
Rancho Lorenzo, Ocampo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1985 m.
Kapetan general
Historija
Institut Kapetan generala prvi put se pojavio u 14. vijeku kao titula vrhovng komandanta vojske i ratne mornarice. U Mantovi se tog položaja dočepao - 1328. Luigi Gonzaga. U Mletačkoj Republici kapetan general (zapravo Capetanio da Mar) bio je vrhovni komandant mletačke mornarice u ratu, kog je na taj položaj biralo Veliko vijeće.
Popularnost te titule i čina bila je najveća tokom 16. i 17. vijeka, ali sa različitim značenjima u pojedinim državama. Tokom 18. vijeka ta titula (sintagma) je zamenjena jednostavnijim nazivom - general, izbacivanjem prefiksa kapetan. Nakon završetka Napoleonskih ratova taj čin je ukinut u većini evropskih zemalja.
Kapetan generali po španjolskim kolonijama
Španjolci su po svojim američkim kolonijama postavljali kapetan generale (španjolski: ''Capitán General) zapravo guvernere pomoćnike vicekraljeva. Kapetan generale pstavljali su po okrzima koji su bili ozbiljno ugroženi potencijalnom stranom invazijom ili indijanskim napadima. Iako su nominalno bili ispod svojih vicekraljeva, kapetan generali su zbog svojih specijalnih vojnih odgovornosti i velike udaljenosti njihovih teritorija od prijestolnice vicekralja, postali de facto vicekraljevi na terenu, jer su imali direktni kontakt sa kraljem i Savjetom za Indije u Madridu.
Kao i šefovi drugih glavnih ureda vicekralja, kapetan generali upravljali su regionalnom administracijom, - sudovima i upravnim odborima, ali se generalno rečeno nisu pačali u sudstvo ukoliko to nisu studirali.
Prvi kapetan general postavljen je 1540. u Santo Domingu, njegova odgovornost protezala se i na obalu Venezuele. Drugi je postavljen u Gvatemali 1560., njegova jurisdikcija protezala se na Centralnu Ameriku; ubrzo nakon tog, formirano je Novo Kraljevstvo Granade, teritorij u kom su bile današnja Kolumbija (sa Panamom) i Ekvador, Venezuela je priključena Kraljevstvu 1739. godine, kad je ono transformirano u Vicekraljevstvo Nova Granada. Nakon reorganizacije kolonija u 18. vijeku, još više je naglašena nezavisnost kapetan generala od vicekralja, pa su tako reformirane Generalna kapetanija Kuba ( 1764. (uključujući i Louisianu), Generalna kapetanija Venezuela (1777.) i Generalna kapetanija Čile (1778.)
Sličan sistem imali su i Portugalci u svojim kolonijama, naročito u Brazilu, gdje su oni u početku bili nazivani - Donatario.
Današnja upotreba
U Španjolskoj je kapetan general najviši vojni čin, a od 1999. dodjeljuje se samo kralju (danas je Capitáno General Felipe VI). Pored Španjolske tu titulu i čin zadržala je jedino Bolivija, a Čile ju je ukinuo 2008.
Kapetan generali u zemljama Komonveltskog kraljevstva
U armijama država Komonveltskih kraljevstva čin - kapetan general se dodjeljuje kao ceremonijalna titula, tako je kraljica Elizabeta II kapetan general Britanske počasne artiljerije, Kraljevskog puka Kanadske artiljerije, Kraljevske Australijske artiljerije, Kraljevske Novozelandska artiljerije i Kraljevskog Novozelandskog oklopnog korpusa. Taj čin imaju i komandanti Kraljičine tjelesne garde za Škotsku i Kraljevske streljačke garde.
I mladi britanski Princ Harry je kapetan general Kraljevskih marinaca.
Granja Jericó, León
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1780 m.
Nuevo Berlín, Salto de Agua
Nuevo Berlín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Salto de Agua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 292 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Nuevo Edén, Siltepec
Nuevo Edén je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Siltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 107 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1591 m.
Krešimir Glavina
Krešimir Glavina (Subotica, 1. siječnja 1940.), hrvatski je liječnik, po užoj specijalizaciji radiolog. Danas živi u Osijeku. Rodom je vojvođanski Hrvat.
Rodio se u Subotici 1940. godine. Bio je poznati subotički liječnik. Za doba hrvatskog proljeća u Subotici bio je na udaru konzervativnih komunističkih snaga koje kad su sprovodile čistke u Subotici nisu prezale ni od toga da suci Hrvati gube radna mjesta niti od proganjanja subotičkih Hrvata, poznatih liječnika, kao što su bili prim. dr. Vinko Perčić, dr. sc. Stjepan Skenderović, dr. Krešimir Glavina i dr. Zvonimir Kiš.
Pred osamostaljenje Hrvatske bio je dužnosnikom u hrvatskim fondovima zdravstvenog osiguranja i zdravstva.
Osamostaljenjem Hrvatske bio je saborskim zastupnikom u 2. sazivu Hrvatskog sabora od 1992. do 1995. godine kao član HDZ-a,. U tom je mandatu bio član saborskog odbora za zdravstvo.
Bio je ratnim ravnateljem osječke kliničke bolnice od 1991. do 2000. , na nešto poslije dekanom osječkog Medicinskog fakulteta (od 2003. godine).
Bio je članom Nacionalnoga zdravstvenog vijeća u ministarstvu zdravstva. Članom je Hrvatskog društva radiologa. Član je Povjerenstva HLZ-a za odličja. Predsjednik je osječke Skupštine Gradske lige protiv raka.
Predsjednik je Savjeta Medicinskog vjesnika.
Lauderdale, Minnesota
Loderdejl je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.379, što je 15 (0,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Alzo, Novara
Alzo je naselje u Italiji u provinciji Novara, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 473 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 379 m.
Āl Dharwah, Sa'dah
Āl Dharwah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1851 m.
Agnita, Agnita
Agnita je naselje u Rumuniji u okrugu Sibinj u opštini Agnita.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 10505 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 464 m.
Dražen Aničić
Dražen Aničić (Osijek, 10. studenoga 1940.), hrvatski znanstvenik iz područja potresnog inženjerstva, član Akademije tehničkih znanosti Hrvatske.
Životopis
Rođen je 10. studenoga 1940. u Osijeku gdje je 1958. završio gimnaziju. Na Građevinskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu diplomirao je 1963. Stupanj magistra znanosti iz područja potresnog inženjerstva stekao je 1970. na Univerzitetu u Skopju. Godine 1978. boravio je u svojstvu pridruženog istraživača na University of California Berkeley. Doktorat tehničkih znanosti stekao je 1979. na Građevinskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Od 1988. redoviti je sveučilišni profesor na Fakultetu građevinskih znanosti u Zagrebu a od 2001. na Građevinskom fakultetu u Osijeku. Od 2004. je u mirovini.
Località Produttiva II, Trento
Località Produttiva II je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Dražen Aničić
Životopis
Bio je zaposlen u Institutu građevinarstva Hrvatske u Zagrebu od 1963. do 2001. a od 2001. do 2004. na Građevinskom fakultetu u Osijeku.
Località Produttiva II, Trento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 606 m.
Dražen Aničić
Životopis
Kao autor i koautor objavio je 7 knjiga, 10 poglavlja u knjigama, 11 znanstvenih radova u časopisima, 40 znanstvenih recenziranih radova u zbornicima međunarodnih skupova i 28 recenziranih znanstvenih radova u zbornicima domaćih znanstvenih skupova. Objavio je i 51 stručni rad u domaćim časopisima i zbornicima stručnih skupova i 42 popularizacijska članka.
Bio je urednik 19 zbornika ili knjiga, urednik jednog stručnog časopisa tijekom devet godina i recenzent 13 knjiga i sveučilišnih udžbenika. Bio je odgovorni istraživač ili suradnik na 11 domaćih i međunarodnih znanstvenih projekata.
Nagrade i priznanja
Za svoj znanstveni i stručni rad dobio je mnoga priznanja i obnašao više dužnosti. Imenovan je počasnim profesorom Univerziteta »Kiril i Metodij« u Skopju, obnašao je dužnost glavnoga tajnika European Association for Earthquake Engineering - EAEE (1984.-1992.), izabran je za počasnoga člana EAEE (1992.), bio je delegat Hrvatske u International Association for Earthquake Engineering (1992.-2002.). Osnivač je i redoviti član (1993.), potpredsjednik (1993.- 1997.), glavni tajnik (1997.-2003.), emeritus (od 2011.) i dobitnik nagrade za životno djelo (2012.) Akademije tehničkih znanosti Hrvatske.
Istaknuo se kao ekspert Svjetske banke pri planiranju obnove potresom pogođenoga područja u Indiji (1994.), kao glavni revizor Državne komisije za popis i procjenu ratne štete (1992.-1999.), član Savjeta Projekta za sukcesiju bivše Jugoslavije (1992.-2001.) i predsjednik više tehničkih odbora pri Hrvatskom zavodu za norme.
Nenad Bjelica
Nenad Bjelica (Osijek, Hrvatska, 20. kolovoza 1971.) je bivši hrvatski nogometaš i nacionalni reprezentativac te trenutačno trener poljskoj Lech Poznań.
Klupska karijera
Nenad Bjelica je kao mladi igrač nastupao je za osječke klubove Metalac iz NK Osijek dok je u potonjem klubu 1991. godine započeo svoju profesionalnu karijeru. Nakon svega dvije sezone igranja u njemu, odlazi u Španjolsku. U Primeri je prvotno nastupao za Albacete. U tri godine provedene tamo, najveći uspjeh postignut s tim klubom je polufinale Kupa kralja. Poslije toga, 1996. godine odlazi u Betis Sevillu s kojom je igrao finale španjolskog kupa.
U sezoni 1998./99. Bjelica je nastupao za Las Palmas. To mu je bila posljednja sezona u karijeri koju je igrao u Španjolsko.
1999. godine Nenad Bjelica se vraća u Hrvatsku, u svoj matični klub NK Osijek, iz kojeg je potekao. U tom razdoblju igranja za Osijek, posebno se pamtiti sezona 2000./01. Tada je Osijek s Bjelicom kao važnim igračem, u tri kola Kupa UEFA, pobjeđivao eminentne europske protivnike, kao što su Brøndby, Rapid Beč i Slavija Prag.
Odlične igre omogućile su mu 2001. godine transfer u tadašnjeg bundesligaša Kaiserslauterna. U klubu je proveo tri sezone te 2004. odlazi u Austriju. Ondje je proveo posljednje četiri sezone igračke karijere. Ondje je igrao za Admiru Wacker i Kärnten, u svakom klubu po dvije sezone. Igrački se umirovio 30. lipnja 2008.
Reprezentativna karijera
Bjelica ima po jedan nastup u mladoj i B selekciji hrvatske nogometne reprezentacije. Od 2001. do 2004. godine nastupao je za hrvatsku seniorsku nogometnu reprezentaciju. U tom razdoblju skupio je devet nastupa za Hrvatsku. Za nacionalni sastav je debitirao 2001. godine u Rijeci u prijateljskom susretu protiv Austrije (pobjeda domaćina od 1:0). Bio je članom selekcije koja je nastupila na EURU 2004. U Portugalu. Završetkom europskog prvenstva, Otto Barić se povlaći s mjesta izbornika a u isto vrijeme Bjelica se oprašta od reprezentacije.
Trenerska karijera
Nenad Bjelica je svoju trenersku karijeru započeo još 15. rujna 2007. kao igrač-trener u austrijskom klubu Kärntenu. 1. srpnja 2008., samo dan nakon igračkog umirovljenja, Bjelica s klubom potpisuje ugovor kao trener kluba.
Od ljeta 2013. Nenad preuzima klupu Austrije Beč. Kao trener Austrije Beč plasirao se u grupnu fazu Lige prvaka u sezoni 2013./14. U dvije utakmice, njegova ekipa je bila bolja od zagrebačkog Dinama. U tom natjecanju je ostvario pobjedu protiv ruskog Zenita na domaćem terenu kao i dva gostujuća remija protiv Zenita i Porta.
Zbog loših rezultata u domaćem prvenstvu, Nenad je 16. veljače 2014. dobio otkaz u bečkoj Austriji.
Krajem lipnja 2014. hrvatski trener je preuzeo talijanskog drugoligaša Speziju iako je u kombinacijama za taj posao navodno bio i Hajdukov trener Igor Tudor. U isto vrijeme, Bjelica je stao u obranu izbornika Nike Kovača kojeg su mediji i kritičari žestoko napali zbog ispadanja Hrvatske sa Svjetskog prvenstva u Brazilu.
San Francisco, Izúcar de Matamoros
San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Izúcar de Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1299 m.
Las Compuertas, General Terán
Las Compuertas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini General Terán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 316 m.
San Vicente, Churintzio
San Vicente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Churintzio.
Broccaro, Perugia
Broccaro je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 596 m.
San Vicente, Churintzio
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 157 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1758 m.
Sforza
Sforza je ime talijanske dinastije, čije su članovi vladali Milanskim Vojvodstvom od 1411. do 1535.
Historija
Porodica se orginalno prezivala - Attendoli, oni su bili prosperitetni seljaci u okolici Ravenne, svoje novo prezime - Sforza (snaga) uzeli su tek sa osnivačem dinastije kondotjerom Muziom Attendolom (1369.-1424.). Njegov vanbračni sin Francesco Sforza, također je bio kondotjer, ali je zahvaljujući ženidbi sa kćerkom milanskog vojvode Filippa Maria Viscontija postao milanski vojvoda 1450.
Francescov najstariji sin, Galeazzo Maria Sforza (1444.-76.), nasljedio je svog oca - 1466. Njega se tradicionalno opisuje kao ekstravagantnog i razuzdanog despota, iako je očito bio sposoban vladar, on je za svog mandata unaprijedio poljoprivredu, gradnjom kanala za navodnjavanje, uveo je nove kulture; rižu i dud radi dudova svilca i proizvodnje svile. I ovčarstvo je prosperiralo zbog napretka trgovine vunom. Galeazzo Maria izgradio je dosta novih cesta, usto je bio i veliki mecena; muzičara, umjetnika, pjesnika i intelektualaca, a i sam se bavio pisanjem (napisao je traktat o lovu). Ono u čemu je bio loš je politika, naročito vanjska, jer je svoje Vojvodstvo doveo u poziciju da nema saveznika.
Galeazza su na sam Božić ubila trojica zavjerenika, koji su se nadali da će njihov čin biti uvertira za masovnu pobunu, ali su se prevarili jer su Milanezi ostali mirni i nezainteresirani. Nakon njegove smrti vladala je kao regent njegova udovica - Bona od Savoje, uz pomoć nepopularnog kancelara Cicca Simonetta, sve dok nije odrastao njegov sin Gian Galeazzo (1469-94.). On je vladao vrlo kratko jer je vlast uzurpirao njegov ujak Ludovico Sforza, znan i kao Ludovico il Moro (Ludovico Crni). Ludovico je čak i zatvorio Gian Galeazza, u zatvoru je i umro pod vrlo sumnjivim okolnostima. Ni Ludovico nije dugo vladao jer ga je sa trona - 1499. zbacio francuski kralj Louis XII. Ludovicovi sinovi Massimiliano Sforza (1493.-1530.) i Francesco Maria (1495.-1535.) pobjegli su iz Milana u egzil po njemačkim zemljama Svetog Rimskog Carstva. Uz pomoć Švicaraca Massimiliano se 1513. vratio u Milano i zasjeo na očev tron. Tri godine kasnije novi francuski kralj François I napao je grad. Milanezi i njihovi švicarski saveznici poraženi su od francusko-mletačkih snaga kod Melegnana jugoistočno od Milana.
Massimiliano je predao Milansko Vojvodstvo Françoisu i otišao u egzil u Pariz, a Francesco Maria je pobjegao na sjever u Trento. Uz pomoć cara Svetog Rimskog Carstva Karla V. vratio se u Milano i ponovno postao milanski vojvoda 1522. nakon poraza Francuza u Bitci kod Bicocca (sjeverno od Milana).
Preživjelo je nekoliko drugih grana porodice, među njima potomci vanbračnog sina Francesca Sforze - Sforze Seconda, oni su čak postali grofovi, a jedan od njih Carlo Sforza (1873.-1952.) bio je državnik i ministar vanjskih poslova Italije nakon Drugog svjetskog rata.
Potrero de Gil, Ocampo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2101 m.
El Tacón, Rosario
El Tacón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Rosario.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
La Huilonat, San Felipe Orizatlán
La Huilonat je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini San Felipe Orizatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 116 m.
Dovera, Cremona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3659 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
Magallanes, Tatahuicapan de Juárez
Magallanes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tatahuicapan de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 298 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 308 m.
Cepari, Poiana Lacului
Cepari je naselje u Rumuniji u okrugu Arđeš u opštini Poiana Lacului.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 316 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 360 m.
La Cerquilla, Chacaltianguis
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Del Maestro, General Terán
Del Maestro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini General Terán.
Dicksonville, Pennsylvania
Diksonvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 467, što je 17 (3,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
La Conformidad, Salto de Agua
La Conformidad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Salto de Agua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 293 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
An Nayd, Sa'dah
An Nayd je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1891 m.
Locca, Trento
Locca je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 255 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 740 m.
Milica Todorović
Milica Todorović (Kruševac, 13. oktobra 1990) je srpska pevačica i glumica, najpoznatija kao pobednica takmičarske TV-emisije Zvezde Granda.
Pobednica drugog serijala Zvezde Granda. Pobedila je samo sa 14 godina, kao najmlađa učesnica. Na koktel CD-u iz 2005. godine našle su se pesme Uporedi me, Reci ja kao solo pesme i Jači pol, zajedno sa ostalim devojkama te sezone Zvezde Granda. Već 2006. snima pesmu Zašto cura sedi sama sa kojom prolazi u finale na Granvom festivalu, zatim snima duet sa reperom Dragonom Daj mi. U polufinalu Grandovog festivala 2008. nastupa sa pesmom SMS. Pošto je morala da sačeka da postane punoletna, prvi album je izdala tek sa 18 godina sa naslovnom numerom Pamtim ja. Početkom 2010-ih izdala je nekoliko singlova Sa bilo kim, Samo me zagrli , Sve je uzalud , Zbog tebe i Samo me pogledaj. 2013. godine izdaje pesme Nema nazad, od kojih je pesma Tri čaše sa preko 50 miliona pregleda na Jutubu ostvarila veliki uspeh postavši najpopularnijija pevačica Zvezde Granda. Nakon toga je postigla još veći uspeh pesmom Moje zlato koju je izdala na leto 2014. u duetu sa MC Jankom beleži na JuTubu više od 100 miliona pregleda, što je stavlja na prvo mesto po pregledima u regiji. Na Grandovom festivalu 2014. osvojila je drugo mesto sa pesmom Konačna odluka. Trenutno je jedan od članova žirija u dečjoj emisiji Neki novi klinci zajedno sa Radom Manojlović, Banetom Mojičevićem i Topalkom.
Glumila je u nekoliko britanskih filmova i TV-serija.
Krešimir Galović
Krešimir Galović (Osijek, 26. kolovoza 1966.), hrvatski je povijesničar umjetnosti.
Životopis
Proučava povijest hrvatske arhitekture te piše o temama hrvatske arhitekture 20. stoljeća. Objavio je niz stručnih prikaza i članaka u časopisima i novinama kao što su Peristil, Čovjek i prostor, Arhitektura, Kontura, Jutarnji list, Vijenac i drugima. Suradnikom je biblioteke Psefizma za koju je objavio nekoliko naslova iz povijesti hrvatske arhitekture u seriji "Skice i crteži - Viktor Kovačić, Vjekoslav Bastl, Edo Šen i Stjepan Podhorsky", te pogovor za knjigu Zdenka Strižića O stanovanju- Arhitektonsko projektiranje I i II. Napisao je metodološki priručnik za nastavnike likovnoga odgoja, Uvod u likovni govor. Od 1997. do 2000. godine s Vinkom Penezićem, Krešimirom Roginom i Ivanom Muckom uređivao je časopis Čovjek i prostor, a nakon toga je suradnikom u matičinom časopisu Vijencu gdje je s Vinkom Penezićem uređivao rubriku "Prostor i čovjek". Od 2004. godine u Matici hrvatskoj u Odjelu za povijest umjetnosti, etnologiju, arheologiju i arhitekturu načelnik je odsjeka za arhitekturu. Viši je stručni savjetnik Uprave za zaštitu kulturne baštine u Ministarstvu kulture Republike Hrvatske.
Ahuimul, San Felipe Orizatlán
Ahuimul je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini San Felipe Orizatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 218 m.
Parkiranje vozila
Parkiranje vozila (od srednjovjekovnoglatinskog parricus = ograđeni prostor, park ) je smještaj vozila kad nisu u prometu.
Termin se najčešće odnosi na smještaj cestovnih vozila, koji je ili otvoreni prostor predviđen za parkiranje - parkiralište, ili zatvoreni prostor iste namjene - garaža. Vozila javnog prijevoza (autobusi, tramvaji, vlakovi, metroi, smještaju se u depoe (remize).
Karakteristike
Prema tipu vozila, parkirališta mogu biti automobilska, autobusna, kamionska, biciklistička ili mješovita, a prema poziciji ulična i izvanulična.
Kod parkiranja na ulici, za vozila može biti predviđen poseban prometni trak namijenjen parkiranju ili pak proširenje duž kolnika. Ponekad se za tu namjenu može odvojiti i dio pješačkog trotoara. U odnosu na kolnik i smjer kretanja vozila, parkirati se može paralelno, okomito ili dijagonalno. Svatko ima pravo koristiti [[Javno dobro|javna parkirališta uz naplatu ili besplatno (sve rijeđe), a privatna uz odobrenje vlasnika. Parkirališta koja se naplaćuju često su podijeljena prema zonama, što su bliže centru grada i prometnoj gužvi, to su skuplja, a vrijeme parkiranja - limitirano. Slična pravila vrijede i za garaže.
Paralelno parkiranje je postalo prilično uobičajeno i vještina koju vozač mora steći da dobije vozačku dozvolu.
Zbog sve veće motorizacije i manjka parkirališta, to je danas veliki problem, gotovo svih gradova svijeta. Problem se nastoji riješiti gradnjom podzemnih i nadzemnih garaža i poboljšanjem javnog prijevoza. Paralelno s tim šire se pješačke zone, i područja u kojima parkiranje zabranjeno, šire se i zone u kojima se prakiranje naplaćuje, skraćuje rok dopuštenoga parkiranja koje je sve skuplje.
Parkirališta su postala glavni faktor kod projektiranja trgovačkih centara, računa se da na svakih 92 m² dućanskog prostora treba osigurati 5,5 parkirnih mjesta.
Historija
Sve do kraja 19. vijeka parkiranje nije bio veliki problem, jer je kočija (tadašnjih vozila) bilo malo a i gradovi su bili relativno mali, po popisu iz 1881, u tadašnjem megalopolisu Londonu je živjelo 1,173,000 stanovnika.
Od kako je Henry Ford 1908. počeo proizvoditi Model T automobili su postali sve brojniji, pa je parkiranje postala potreba. Gradovi i države uvodili su propise i zakone, da uvedu red i sve kaotičniji promet pa je i parkiranje postalo roba. Tad su veliki gradovi počeli graditi parkirališta a 1930-ih su se na cestama pojavi prvi mehanički uređaji satovi za naplatu parkiranja.
Danas se naplata uglavnom sve više provodi automatski, primjenom Informatike i mobilnih telefona.
Paulina Hermann
Paulina Hermann (Mačkamama), punim imenom Paulina Carolina Theresia Hermann, rođ. pl. Lobe (Nova Gradiška, 1. lipnja 1859. - Osijek, 9. veljače 1938.) poznata dobrostojeća građanka Osijeka.
Augusta Raurica
Augusta Raurica je arheološko nalazište u švicarskom Kantonu Basel-Landschaft, smješteno na rijeci Rajni nekih 11 km istočno od današnjeg Basela, između sela Kaiseraugst i Augst.
Paulina Hermann
Rođena je u plemićkoj veleposjedničkoj obitelji u Novoj Gradiški. Otac joj se zvao Ivan, a mati Marija rođ. Blau. Imala je tri mlađa brata.
Augusta Raurica
Historija Auguste Raurice
Kraj oko Auguste Raurice naselilo je keltsko pleme kog historičari zovu Rauraci. Prije nego što su Rimljani ušli u regiju, oni su izgradili oppidum pored Rajne. thumb|left|240px| Ostatci [[bedema]] thumb|right|300px| Rekonstrukcija izgleda Auguste u [[3. vijeku]] thumb|left|240px| Temelji [[castruma]] thumb|left|120px| [[Skulptura Herakla]] Augustu je kao rimsku koloniju osnovao Lucije Munacije Plank (90. pne.-15. pne.) oko 44. pne.-43. pne., kao najstariju koloniju na Rajni.
Paulina Hermann
U Osijek je pristigla udajom za Dragutina Hermanna, uglednog i bogatog Osječanina povezanog s brojnim gradskim obiteljima. Između ostalog, Dragutin je bio suvlasnik tvrtke „Türner i sin“, najstarije špecerajsko-kolonijalne trgovine u gradu te je bio član Crkvenog odbora, zadužen za izgradnju župne crkve Svetih Petra i Pavla, što obitelj Hermann neizravno povezuje i s biskupom Josipom Jurjom Strossmayerom.
Augusta Raurica
Historija Auguste Raurice
Kolonija je izrasla u grad koji je na svom vrhuncu u 2. vijeku imao između 10,000-20,000 stanovnika. Stalni napadi Alemana i potres oko 250. primorili su stanovnike da je napuste.
Paulina Hermann
Ime Pauline Hermann rođ. Lobe po prvi se put spominje 1885. godine, kada je upisana kao suvlasnik obiteljskih nekretnina Hermannovih.
Augusta Raurica
Arheološki ostaci
Od obnovljenih ruševina Auguste najupečatljivi je Rimski teatar koji je mogao primiti 8,000 gledaoca, on se i danas koristi za specijalne predstave.
Paulina Hermann
Obitelj Hermann posjedovala je kuću u Industrijskoj četvrti, danas poznatu kao Villa Hermann ili dvorac Mačkamama. Paulina je bila dobrotvorka, pomagala je siromašnim Osječanima. Bila je i poduzetna. Početkom 30-ih godina 20. stoljeća, nekoliko godina poslije Dragutinove smrti, ponovno se udala, za austrijskog baruna Wesselyja. O njenom životu zna se iznimno malo, većinom iz usmene predaje. Najpoznatija je po ljubavi prema mačkama i drugim životinjama zbog čega je dobila nadimak Mačkamama, a po njoj i njen dom. Bila je društvena osoba koja je okupljala gradske uglednike. Voljela je i putovanja.
Augusta Raurica
Arheološki ostaci
Pored njega relativno je očuvan i forum, kanalizacija i akvadukt. Arheolozisu također iskopali i brojne manje objekte kao što je pekara.
Paulina Hermann
Pokopana je na osječkom groblju Svete Ane. Grobnica danas ne postoji, a nadgrobni je spomenik navodno uklonjen kako bi se grobno mjesto prodalo novim vlasnicima.
Nedaleko Paulininog negdašnjeg doma, koji nosi njeno ime, nalazi se i drveni kip koji predstavlja njen lik, okružen mačkama, kao specifično obilježje tog dijela Osijeka.
Komitet za obranu demokracije
Komitet za obranu demokracije (, skr. KOD) je poljska nevladina organizacija, odnosno politički pokret koji okuplja građane nezadovoljne politikom desničarske stranke Pravo i pravda (PiS) koja je iste godine došča na vlast u Poljskoj. Povod za osnivanje je ustavna kriza koju je izazvala odluka PiS da ne odbije priznati imenovanja novih sudaca Ustavnog suda koje je neposredno pred izbore 2015. izglasao Sejm gdje je tada većinu imala liberalna koalicija na čelu sa strankom Građanska platforma. Pokret je ime dobio po Komitetu za obranu radnika, organizaciji od koje je nastao sindikat Solidarnost za vrijeme komunističke vlasti.
Augusta Raurica
Arheološki ostaci
Počevši od 3. vijeka tone kamena, odnešene su iz Auguste i korištene za zidanje novih građevina. Tek od renesanse ponovno je rođen interes za Antiku pa je Basilius Amerbach (1533.–1591.) iskopao teatar i dao ga pomno iscrtati.
San Pedro Coyutla, Chalma
San Pedro Coyutla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chalma.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 182 m.
Augusta Raurica
Arheološki ostaci
Nakon ratova i nevolja ponovno je opao interes za Augustu, sve do 1836. kad je u Baselu osnovano Društvo za proučavanje Auguste Raurice.
The Death of Grass
The Death of Grass je postapokaliptićni science fiction roman britanskog književnika Johna Christophera objavljen 1956. godine. Radnja opisuje kako je virus napada i uništava sve biljke iz porodice poaceae zbog čega u svijetu ne samo da nestaje sva trava, nego i žitarice, a što izaziva kataklizmičku masovnu glad i kolaps civilizacije. Protagonist je John Custance, britanski inženjer koji zajedno sa porodicom i prijateljem putuje Engleskom nastojeći doprijeti do izolirane doline gdje se nalazi očuvana farma krumpira i kako postaje svjedokom, ali i sudionikom brutalnog nasilja u nastojanju da preživi.
Godine 1970. je na osnovu romana snimljen igrani film pod naslovom No Blade of Grass.
The Death of Grass je 1970-ih objavljena u izdanju beogradske izdavačke kuće Jugoslavije pod naslovom Smrt trave.
San Rafael, Izúcar de Matamoros
San Rafael je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Izúcar de Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1085 m.
Los Lazos, León
Los Lazos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini León.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2269 m.
Cerro del Indio, Cuajinicuilapa
Cerro del Indio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Cuajinicuilapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 624 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
San José, Siltepec
San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Siltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1690 m.
Ruja, Agnita
Ruja je naselje u Rumuniji u okrugu Sibinj u opštini Agnita.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1135 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 463 m.
El Perico, Ocampo
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2208 m.
Gălețeanu, Poiana Lacului
Gălețeanu je naselje u Rumuniji u okrugu Arđeš u opštini Poiana Lacului.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 179 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 362 m.
Fairfax, Iowa
Ferfaks je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.123 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.123 stanovnika, što je 1.234 (138,8%) stanovnika više nego 2000. godine.
Drizzona, Cremona
Drizzona je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 371 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Lochere, Trento
Lochere je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 481 m.
Cerreto, Parma
Cerreto je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 835 m.
Nueva Preciosa, Salto de Agua
Nueva Preciosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Salto de Agua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 293 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Zapoapan, Tatahuicapan de Juárez
Zapoapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tatahuicapan de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 273 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Nigel Davenport
Arthur Nigel Davenport (23. maj 1928 – 25. oktobar 2013) bio je engleski teatarski, filmski i televizijski glumac, poznat prije svega po nizu zapaženih epizodnih i karakternih uloga.
Llano Grande, León
Llano Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini León.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2090 m.
Al Khandaq, Sa'dah
Al Khandaq je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1864 m.
Bellavista, San Felipe Orizatlán
Bellavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini San Felipe Orizatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 194 m.
Katarina Baban
Katarina Baban (Osijek, 20. lipnja 1988.) je hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica.
Životopis
U Osijeku pohađa osnovnu školu, a od 1996. – 1999. je članica osječkog dječjeg zbora "Zumbići". Godine 2003. upisuje Opću gimnaziju u Osijeku. Tijekom srednje škole je završila dva stupnja talijanskog jezika u školi stranih jezika "Lanico". Godine 2007. upisuje Umjetničku akademiju u Osijeku, smjer glume i lutkarstva, a 2012. diplomira s odličnim uspjehom.
Rudolf III od Burgundije
Rudolf III zvan Lijeni (francuski: Rodolphe le Fainéant ili Pobožni (Filips de Pieux) (oko 970.-5-6. septembar 1032.) - bio je posljednji burgundski kralj koji je vladao od 993 do svoje smrti.
Biografija
Rudolf je rođen kao sin kralja Konrada I i Matilde od Francuske, nakon stupanja na tron nije uspio kontrolirati rastuću moć vlastitog plemstva i sve veće napade grofa od Besançona Otta-Guillauma i Svetorimskog cara Heinricha II.
Zbog tog je 1016. bio prisiljen imenovati Heinricha svojim nasljednikom. Kad je Heinrich umro 1024. novi Svetorimski car Konrad II, čija je supruga bila Rudolfova nećakinja, zahtijevao je da se nasljedno pravo prenese na njega.
Kad je Rudolf umro bez legitimnog nasljednika, njegovi prerogativi i insignije dani su Konradu II, koji je preuzeo kraljevstvo i ujedinio ga sa Svetim Rimskim Carstvom.
Coveș, Agnita
Coveș je naselje u Rumuniji u okrugu Sibinj u opštini Agnita.
El Encadenado, General Terán
El Encadenado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini General Terán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 225 m.
Coveș, Agnita
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 835 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 452 m.
Questi fantasmi (film, 1967)
Questi fantasmi je italijansko-francuska fantastična filmska komedija snimljena 1967. godine u režiji Renata Castellanija. Predstavlja drugu po redu filmsku adaptaciju Questi fantasmi!istoimenog komada Eduarda De Filippa. Protagonisti, koje tumače Sophia Loren i Vittorio Gassman su siromašni bračni par koji koriste priliku da se besplatno nasele u stan bez obzira na to što je on opsjednut duhovima. Radnja prikazuje kako, usprkos svemu, odlučuju sa njima koegzistirati.
De Filippov je prije toga bio ekraniziran na filmu 1954. godine. Na televiziji je također bio ekraniziran 1962. godine u obliku TV-drame, a 2011. u obliku TV-filma.
Izrada stećaka
Izrada nadgrobnoga spomenika bila je dio kompleksnog pogrebnoga procesa u skladu sa srednjovjekovnim tehnološkim mogućnostima.
Pod kamene monolite (stećke) ukopavani su ljudi različitih konfesija – pripadnici Crkve bosanske, katolici i pravoslavci. Dakle, radilo se o spomenicima koji su bili opšteprihvaćeni među vjerski raznolikim stanovništvom i time predstavljaju autentično kulturno obilježje jedne zemlje i njenog podneblja.
Svaki dio procesa izrade, implementiran u kamenolomu, izvan ili unutar groblja, tj. mjesta ukopa, činio je kariku u nizu povezanih radnji: pronalaska što kompaktnijeg kamenoga bloka, njegovoga odvajanja od stijene, transporta pomoću saonica (smuk) koje je vukla stoka, klesanja motiva i natpisa te postavljanja stećka iznad groba pokojnika.
Čin pokopa nije završavao spuštanjem tijela pokojnika u grobnu raku i nanošenjem sloja zemlje, nego je stećak, postavljan naknadno iznad groba pokojnika, barem godinu dana ili kasnije dok se zemlja iznad rake ne slegne. Takvi su spomenici pripadali najuglednijim ljudima, onima koji su bili bogati i imali vlast, pa se za njihove potrebe stvorila i velika radna snaga.
Kamenolomi, transport i postavljanje
Mjesto, tj. kamenolom otkuda se dobivao kamen trebao je zbog problema s transportom biti u blizini nekropole, ali ima lokaliteta gdje to i nije tako.
Najčešći materijal koji se koristio za izradu stećaka je krečnjak, jer se pokazao najlakšim za obradu. Postoje i stećci isklesani od serpentina, škriljavca, sedre, ali su oni bili slabije kvalitete i lošije otpornosti na vanjske utjecaje pa su se brzo uništili. No, ima stećaka izrađenih i od tvrđeg kamena, pa čak i od granita.
Proces izrade stećaka počinjao je usijecanjem blokova u kamenolomima, čime su se bavili posebni majstori. Za odvajanje bloka upotrebljavani su razni gvozdeni i drveni klinovi, čekići, dlijeta i poluge.Sam proces je išao tako da se napravi niz rupa u kamenu te se u te rupe zimi ulijeva voda. Voda se širi kada se zaledi, i na taj način stvara pukotinu na mjestu gdje su napravljene rupe na kamenu. Taj proces se naziva taslačenje ili zasijecanje taslaka. Zbog toga se najveći dio nekropola nalazi u blizini rijeka. Nakon što je stvorena pukotina vodom, uz pomoć čekića i klinova, blok se odvajao iz kamenoloma. Ovakav rad nije bio lagan pa je vrlo često bio običaj da se uzimaju već gotovi kameni blokovi koji su nekad bili sastavni dio antičkih ili ranijih kamenih građevina.
Slijedilo je, na prostoru kamenoloma, grubo, a poslije i ljepše oblikovanje. Nakon toga pristupalo se transportu kamena na nekropolu. Razni motivi na stećcima koje vidimo tek bi poslije nastajali, najčešće na samim nekropolama, a razlog tome je, da prilikom transporta ne bi došlo do oštećenja.
Predpostavlja se da su se za ovakvu vuču koristile posebne saonice plazaljke napravljene od drvenih oblica, koje su prelazile preko pljosnatih gredica, nalik današnjim željezničkim pragovima, dok bi ih ljudi uz pomoć stočnih zaprega vukli.
Rake i stećci iznad njih su svojom dužinom u najvećem broju orijentirani po pravcu zapad-istok. Pokojnik je uvijek, bez obzira na pol i uzrast, polagan u raku u ležećem položaju, na leđa, tako da mu je glava bila na zapadnoj, a noge na istočnoj strani. Glavna orjentacija je bila prividna sunčeva putanja, pri čemu se najviše gledalo na mjesto izlaska sunca.
Ostavljanje priloga uz pokojnike (keramika, nožići, nakit, hrana, novčići) je paganski običaj, protiv kojega se hršćanstvo energično borilo, ali se on, ipak, dugo održao. Jedan broj novčića je nađen u ustima pokojnika, dok su ostali bili na raznim mjestima uz skelete. Stavljanje novčića u usta, tzv. obolusa, bio je običaj u antičkom periodu, ali i u najstarijem hrišćanskom. Vjerovalo se da će odlazak na drugi svijet pokojniku biti olakšan ako se putarina plati.
Stvaraoci
Tvorci stećaka bili su uglavnom domaći ljudi. Jedan broj hercegovačkih klesara učio je zanat u primorskim gradovima, prvenstveno u Dubrovniku, dok su zatim bosanski klesari učili od njih. Zabilježeno je i da su majstori iz Dubrovnika i primorja radili u Bosni. Stvaraoci stećaka i epitafa bili su:
Još uvijek nije jasno je li epitaf urezivao dijak ili je on samo sastavljao predložak teksta na temelju kojega je to činio kovač. Činjenica je da se u epitafima pojavljuju imena kako kovača tako i dijaka, što navodi na zaključak da su dijaci ipak bili ti koji su urezivali tekst na nadgrobni spomenik pokojnika.
U ovim klesarskim centrima djelovali su brojni kovači i dijaci. Jedan dio ostavio je svoja imena na nadgrobnim spomenicima. U okolini Stoca, u nekropolama u Opličićima i Boljunima, djelovao je Grubač, jedan od najpoznatijih i najpriznatijih kamenorezaca toga vremena. Grubač se pojavljuje na osam stećaka (četiri puta u Boljunima i četiri puta u Opličićima). Poznato je i to da je "sjekao" stećak vojvodi Radivoju Valtkoviću koji je zadnji put spomenut 1458. god. Semorad, Milić i Zelija svoja imena napisali su na stećcima u Boljunima, Miogost u Radimlji i Mileta Krilić u Nekuku kod Stoca, Boško Semjunović u Gracu kod Hutova, Radoje kovač kod Trebinja, Pribil Bjelopčelanin kod Konjica.
Ivan Andabak
Ivan Andabak (20. ožujka 1953.) hrvatski general, zapovjednik Kažnjeničke bojne Hrvatskog vijeća obrane, a kasnije general Vojske Federacije Bosne i Hercegovine.
Garysburg, North Carolina
Garisburg je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Due Ponti, Cremona
Due Ponti je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Ivan Andabak
Andabak je u iseljeništvu tvrdio da je bio pripadnik Hrvatskog revolucionarnog bratstva, no pripadnici HRB-a su njegove tvrdnje odbacili jer je pripadnicima HRB-a bilo zabranjeno obznanjiivanje pripadanja organizaciji. Međutim, u izvješću Josipa Perkovića Andabak se uz ostale navedene navodi kao pripadnik organizacije.
Due Ponti, Cremona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Ivan Andabak
U rujnu 2000. Andabak je pritvoren zbog sumnje da je zajedno s britanskim državljaninom Paulom Dexterom Farowom organizirao krijumčarenje 656,5 kg kokaina iz Ekvadora preko Hrvatske do Gambije. Suđenje mu je počelo u veljači 2001., a Andabak se izjasnio da se ne osjeća krivim. Andabak je na tom prvom suđenju oslobođen krivnje u studenome 2007, međutim Vrhovnu sud poništio je odluku suda u siječnju 2010. Sudski postupak je ponovno pokrenut u siječnju 2012. kada se Andabak ponovno izjasnio nevinim. U studenome 2012. Andabak i Farow ponovno su nepravomoćno oslobođeni optužnice.
Kneževina-biskupija Basel
Kneževina-biskupija Basel ((njemački: Hochstift Basel, Fürstbistum Basel, Bistum Basel) bila je kneževina-biskupija koja je egzistirala od 1032 do 1803.
Historija i karakteristike
Biskupija je životarila sve do Carstva Karla Velikog. Biskupi Wado i Haito (762.-836.) bili su savjetnici Karla Velikog i pokretači presudnih promjena.
Posljednji burgundski kralj Rudolf III, poklonio je biskupiji 999. benediktinsku Opatiju Moutier-Grandval sa svim domenama između Jezera Bienne i Alzasa. thumb|left|240px| Bazelski [[talir]] Nakon smrti Rudolfa III - 1032., Basel i Jura postali su dio Svetog Rimskog Carstva, a biskup svetorimski princ i vazal. Više od jednog vijeka baselski biskupi imali su koristi od velikodušnosti careva, koji su poklanjali velike i geografski raštrkane feude.
Svetorimski car Heinrich II (953-1024) financirao je obnovu katedrale u Baselu. Car Heinrich III darovao je 1041. golemu grofoviju Augstgau, na vratima Basela, a car Heinrich IV poklonio je 1080. grofoviju Härkingen.
Nakon stjecanja opatije sv. Ursanne 1146. i vojnih kampanja u 13. vijeku Kneževina-biskupija Basel je postala dominantna sila u gornjem toku Rajne.
Na svom se vrhuncu prostirala po Masivu Jura, južnom Alzasu i krajevima južne Njemačke. Stara Švicarska Konfederacija je nakon Burgundskih ratova okupirala južni dio Jure i gradove Biel (1476.) i Moutier (1477). Za razliku od tog sjever Jure sa gradovima Delémont, Porrentruy i Saint-Ursanne ostali su pod vlašću kneževa-biskupa.
Cascina Messa, Milano
Cascina Messa je naselje u Italiji u provinciji Milano, u regiji Lombardija.
Kneževina-biskupija Basel
Historija i karakteristike
Kad se grad Basel 1513. pridružio Staroj Švicarskoj Konfederaciji, pogoršali su se odnosi između biskupa i grada. Pored tog sve jači utjecaj reformacije prisilio je biskupe da 1527. presele svoju rezidenciju u Porrentruy.
Spomenici Porrentruya svjedoče o moći kneževa biskupa i njihova dvora. Westfalski mir (1648.) prouzročio je daljnje (političko) razdvajanje sjevernog i južnog dijela Jure.
Ipak je najveći dio sjeverneJure ostao katolički i pod vlašću kneževa biskupa i Svetog Rimskog Carstva, ali je pretežno protestanski Kanton Bern zadržao svoje domene u južnoj Juri.
Francuska revolucija donjela je tektonske promjene toj kneževini i njezin kraj.
Sjeverni dio Jure postao je francuska marionetska Raurakijska Republika 1792. Ta se republika spojila sa departmanom Mont-Terrible 1793. Prva Francuska Republika je anektirala jug Jure 1798. i pripojila ga tom departmanu.