cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Narodnooslobodilačka borba Jugoslavije
Razvoj NOB-a u drugim krajevima Jugoslavije tokom 1942.
Krajem 1942. godine došlo je do razvoja NOB-a u južnoj Srbiji, Makedoniji i na Kosovu, gde su dejstvovali partizanski odredi "Zejnel Ajdini" i "Emin Duraku". U Crnoj Gori, Sandžaku i Hercegovini mesna rukovodstva KPJ i manje partizanske snage su dejstvovale pod veoma teškim uslovima. U Sremu je oružana borba doživela veoma široke razmere zbog čega je okupator u avgustu pokrenuo veliku ofanzivu protiv partizana na Fruškoj gori. Operacija nije uspela, a neprijatelj je pobio oko 6.000 ljudi, žena, dece i staraca, a oko 10.000 pohapsio. Partizanska dejstva na moru u 1942. godini doživela su snažan uspon, i sem Dalmacije, zahvatila su i Hrvatsko primorje. Na većini ostrva formirane su partizanske čete i grupe.
Bitka na Neretvi
minijatura|[[Slobodne teritorije u Narodnooslobodilačkom ratu|Slobodna teritorija u Jugoslaviji i Hitlerova tvrđava Evropa, maja 1943. godine.]] Plašeći se mogućnosti iskrcavanja savezničkih trupa na Balkan, nemačka Vrhovna komanda je odlučila da po svaku cenu uništi oružane snage NOP-a. Dogovorom sa Italijanima odlučeno je da sprovedu dve operacije Vajs 1 i Vajs 2 (tzv. Četvrta neprijateljska ofanziva). Operacije su počele 20.1. 1943. godine i zahvatile su u prvoj fazi teritoriju Banije, Korduna, Like, Dalmacije i Bosanske krajine. U tim operacijama bile su angažovane jake neprijateljeve snage: 5 nemačkih i 4 italijanskih divizija i znatne snage ustaša, domobrana i četnika.
Poraz četnika na Neretvi i neuspeh uništenja jedinica Vrhovnog štaba, imalo je za posledicu dalje jačanje Narodnooslobodilačkog pokreta i stvaranje nove velike teritorije u Crnoj Gori, Hercegovini, Sandžaku i istočnoj Bosni. Takođe bitkom na Neretvi, olakšana je situacija za jedinice Prvog hrvatskog, a posebno Prvog bosanskog korpusa, jer su glavne snage neprijatelja bile angažovane prema Neretvi. Jedinice Prvog bosanskog i Prvog hrvatskog korpusa uspele su za kratko vreme da povrate svoje izgubljene teritorije, koje su držali pre ofanzive.
Bitka na Sutjesci
desno|thumb|200px|[[Josip Broz Tito|Tito i Ivan Ribar na Sutjesci]] Neuspehom Operacija Vajs 1 i 2, nije samo propao plan namačke Vrhovne komande o uništenju glavnine snaga NOVJ, već im je prodor tih snaga na istok stvorio nove probleme i opasnosti. Posebnu opasnost za Nemce predstavljalo je približavanje Glavne operativne grupe NOVJ Srbiji i mogućnost snažnijeg rasplamsavanja borbe u tom delu zemlje, čime bi znatno porastao značaj jugoslovenskog ratišta u međusavezničkom okviru. I dalje strahujući od mogućnosti invazije saveznika na Balkan, Nemci su shvatili da u novonastaloj situaciji NOVJ predstavlja neposrednu opasnost za njihove planove na Balkanu, a naročito Glavnina snaga NOVJ, koja bi, eventualino, svojim prodorom ka dolini južne Morave i Vardara mogla da ozbiljno ugrozi veze sa njihovim snagama u Grčkoj.
Zbog toga nemačka Vrhovna komanda je preduzela novu ofanzivu protiv snaga NOVJ u Hercegovini, Crnoj Gori i Sandžaku, radi njihovog uništenja. Ofanziva je počela 15.5. i trajala je do 15.6. 1943. godine. U ovoj ofanzivi učestvovalo je 5 nemačkih i 3 italijanske divizije, 2 bugarska puka i 1 ustaška brdska brigada - ukupno 127.000 vojnika, protiv 19.700 partizana, među kojima oko 4.000 ranjenika. U toj najtežoj i najdramatičnijoj bici tokom NOB-a, grupa od pet divizija i dve samostalne brigade sa Vrhovnim štabom, zbijena na malom i teškom terenu, iznurena neprekidnim borbama, marševima i glađu, morala je uz izvanredne napore i žrtve (poginula je 1/3 boraca) da probije nekoliko neprijateljskih obruča. Vrhovni štab je stalno bio na težištu borbi, a Vrhovni komandant Josip Broz Tito (koji je ranjen 9.6.) je neposredno uticao na dejstva jedinica.
Razvoj NOB-a u drugim krajevima Jugoslavije tokom 1943.
desno|thumb|Nemačka motorizacija pred zgradom sa koje još nisu uklonjene partizanske parole "Smrt fašizmu – sloboda narodu".
thumb|Nijemci u okupiranoj Jugoslaviji 1943 (na staklima rupe od metaka).
Prvi hrvatski korpus je ponovo oslobodio veći deo Like, Korduna i Banije. U isto vreme u Istri su stvorena mnoga uporišta NOP-a. U zapadnoj Bosni Prvi bosanski korpus je oslobodio veći deo teritorije koju je držao, pre Četvrte neprijateljske ofantive i kontrolisao je veći deo srednje Bosne. Kada je 5. 1943. Prvi bosanski korpus podeljen na dva korpusa, novi Prvi bosanski korpus (od oktobra Treći bosanski korpus) je upućen u istočnu Bosnu gde je proširio slobodnu teritoriju, a Drugi bosanski korpus (od oktobra Peti bosanski korpus) je nastavio dejstva u zapadnoj i srednjoj Bosni. Od jula 1943. u istočnoj Bosni je dejstvovala i 16. vojvođanska divizija.
U istočnoj Srbiji je dejstvovao Timočki i Požarevački, a u zapadnoj Srbiji i Šumadiji obnovljeni su partizanski odredi: Šumadijski, Valjevski, Kosmajski i Čačanski, koji su pojačali aktivnost na rušenju komunikacija i u borbi protiv nemačkih, bugarskih i kvinsliških jedinica. U južnoj Srbiji došlo je do jačanja oružane borbe i stvaranja slobodne teritorije na području Toplice, Jablanice i u Crnoj Travi. U Sremu su partizanske snage znatno brojno porasle, a jedan deo je prebače u istočnu Bosnu, dok je drugi dejstvovao u Sremu i naročito diverzantskim akcijama ometao saobraćaj. Bila su pojačana dejstva na Kosovu i u Sandžaku. U Makedoniji je posle, stvaranja KP Makedonije, 3. 1943. godine, došlo do snažnijeg poleta oružane borbe, naročito u njenom istočnom delu. Radi uspešnijeg dejstva NOP-a, teritorija Makedonije je podeljena na pet operativnih zona, a formirana su i tri nova partizanska odreda i stvorene prve slobodne teritorije u Tikvešu, Debracima i Prespi.
Uporedo sa pokušajima da unište Glavninu snaga NOVJ, okupatori su izveli i niz manjih operacija protiv partizana na ostrvima i u obalskom području. Uprkos tome prva polovina 1943. je bila period najuspešnijih dejstava mornaričkih jedinica NOVJ, za vrme italijanske okupacije. U Podgori je 23.1. formiran Odred ratne mornarice južne Dalmacije, u čijem je sastavu bila flota od 2 naoružana ribarska broda. Pored uspešnih akcija u Hvarskom i Neretvanskom kanalu, dejstva na moru su preneta dalje na sever u Velebitski kanal. Iako su Italijani u to vreme imali jaku flotu, partizanske sange su uspele da izvrše napad na 103 broda i čamaca; od čega su uspeli da zaplene 37 brodova.
Razmera operacija u Jugoslaviji i snažno narastanje NOP-a, s kraja zime 1942. i u početku 1943. godine znatno su ojačali međunarodnu poziciju NOP-a. U vezi s tim Britanci su poslali, aprila 1943, svoje prve predstavnike na slobodnu teritoriju, a u maju i svoju vojnu misiju u Vrhovni štab NOV i POJ.
Kapitulacija Italije
minijatura|Ustanak u Jugoslaviji septembra 1943. godine, nakon kapitulacije Italije.
mini|Partizanska diverzija na mostu Otavec, [[Bela krajina, Slovenija, septembar 1943.]] Posle iskrcavanja anglo-američkih snaga na Siciliju, 10.7. i pada Vlade Benita Musolinija, 25.7. 1943. godine, došlo je do očekivanja skorog povlačenja Italije iz rata. U vezi s tim Vrhovni štab NOV i POJ je izvršio niz vojnih i političkih priprema. U italijansku okupacionu zonu i bliže obali upućen je deo snaga NOVJ, kao pomoć tamošnjim partizanskim jedinicama. Nemačka vrhovna komanda, je takođe, u strahu od skore kapitulacije Italije, preduzela posebne mere. Avgusta 1943. godine završena je reorganizacija nemačkog komandovanja u Jugoslaviji i Grčkoj, a u Beogradu je formiran Štab grupe armija "F", čiji je komandant istovremeno bio i Vrhovni zapovednik Jugoistoka. Njemu su bili podređeni: Druga oklopna armija, grupa armija "E" u Grčkoj; nemačke jedinice na teritoriji NDH; bugarski okupacioni korpus, Srpski doborovoljački korpus i Srpska državna straža i bugarska Peta armija. Neposredno pre kapitulacije Italije, deo nemačkih snaga prebačen je bliže jadranskom obalskom području da bi brže mogle razoružati italijanske snage na Balkanu i zaposesti najvažnije luke u Dalmaciji i Albaniji.
Pravovremenim angažovanjem jedinica NOVJ, njihovim brzim i energičnim dejstvom i neposrednim masovnim učešćem naroda u Istri, Slovenačkom primorju, Sloveniji, Hrvatskom primorju, Dalmaciji i Crnoj Gori, razoružan je, prilikom kapitulacije Italije, 8.9. 1943. godine, veći deo italijanske okupacione armije i, u znatnoj meri, osujećen plan nemačke Vrhovne komande da to u potpunosti učine nemačke jedinice. U to vreme više od polovine jugoslovenske teritorije, uključujući znatan deo jadranske obale i ostrva, bilo je oslobođeno. Došlo je do novog poleta NOB-a i masovnijeg priliva novih boraca u NOVJ, tako da je od kapitulacije Italije do kraja 1943. godine formirano 56 novih brigada, od kojih su neke ušle u sastav 8 novih divizija, a od njih su formirana 4 nova korpusa. Od zarobljenih tenkova formirane su tenkovske jedinice, a u Livnu je formirana i Prva vazduhoplovna baza. Vrhovni štab NOV i POJ je 18.11. 1943. formirao i Mornaricu NOVJ, koja je objedinjavala rad dotadašnjih mornaričkih komandi.
Radi stabilizacije situacije u Jugoslaviji i povraćaja jadranske obale, Nemci su morali da upute nove jedinice. Glavna intervencija nemačkih snaga za posedanje jadranske obale s zaleđem, usledila je u oktobru i novemru 1943. godine (tzv. Oktobarska ofanziva). U oštrim borbama Nemci su privremeno zaposeli Slovenačko primorje, Istru, Gorski kotar i Hrvatsko primorje. Krajem septembra zaposeli su Split, a polovinom oktobra i početkom novembra ostrva ispred Šibenika i poluostrvo Pelješac. Mornarica NOVJ je tada na ostrva Hvar i Brač prebacila Prvu, Devetu i Jedanaestu dalmatinsku brigadu, četiri partizanska odreda i nekoliko hiljada izbeglica - ukupno 15.000 ljudi. Nastavljajući posedanje obale i ostrva Nemci su u novembru zaposleli ostrva Veliki i Mali Drevnik i iskrcali se na Krk, Cres i Lošinj. U očekivanju nemačkog napada na ostrva srednje i južne Dalmacije, Štab Osmog dalmatinskog korpusa NOVJ je odlučio da ih sve brani. Pored jedinica 26. dalmatinske divizije u odbrani ostrva su učestvovali i otočki partizanski odredi. Kada su Nemci, krajem decembra 1943, zauzeli ostrvo Korčulu, Operativni štab je doneo odluku o povlačenju na ostrvo Vis. Tako je Mornarica NOVJ u četvoromesečnim borbama za obalu, zadržala operacijsku osnovicu Dugi otok-Kornati-Žirje-Vis-Lastovo i zajedno sa jedinicama 26. divizije, savezničkim pomorski i vazdušnim snagama nastvaila borbena dejstva. Ostrvo Vis je postao bastion NOVJ i centar pomorskih veza sa Saveznicima u južnoj Italiji i sa partizanima na ostvu i kopnu. Hiljade izbeglica sa obale i ostalih ostrva evakuisani su preko Visa u Italiju i Egipat, kao i veliki broj ranjenika iz jedinica NOVJ koji su upućivani u bolnice u Italiji.
Uspostavljanjem čvršće veze između obale i južne Italije, preko ostrva Vis, još više je doprinelo da istina o NOB-u, brže prodre. To je uticalo da se hiljade Slovenaca i Hrvata iz Slovenačkog primirja i Istre opredele za NOP, zatim na prikupljanje bivših logoraša koji su se nalazili u Italiji. U južnoj Italiji formirane su prekomorske brigade, koje su prebacivane preko ostrva Visa i učestvovale u NOB-u.
Razmera borbi u Jugoslaviji, angažovanje sve većeg broja nemačkih snaga i uspesi NOVJ, potvrdili su ranije uverenje Saveznika o značaju NOR-a. To je vidno ispoljeno upućivanjem nove, anglo-američke vojne u Vrhovni štab. Na konferenciji trojice vodećih šefova antihitlerovske koalicije u Teheranu, novembra-decembra 1943. godine, odlučeno je da se NOVJ i materijalno pomogne. Februara 1944. godine u Vrhovni štab je stigla i sovjetska vojna misija.
Drugo zasedanje AVNOJ-a
U okolnostima u kojima je NOP postigao velike vojne i političke uspehe u Jugoslaviji na unutrašnjem i savezničkom planu, stvoreni su uslovi da se ubrza proces izgrađivanja nove jugoslovenske države. Na drugom zasedanju Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Jugoslavije, održanom 29. i 30.11. 1943. godine u Jajcu, kojem je prisustvovalo 142 delegata iz čitave Jugoslavije, osim iz Makedonije i Sandžaka, odlučeno je da se:
Skupština je izabrala Predsedništvo AVNOJ-a, koje je, u ime AVNOJ-a, imenovalo članove NKOJ-a, na čelu sa maršalom Josipom Brozom Titom. Zasedanje je ozakonilo revolucionarnu vlast - Narodnooslobodilački odbori (NOO) koji su postali jedini priznati organi vlasti u zemlju. Zasedanje je potvrdilo odluke SNOS-a i ZAVNOH-a o priključenju Jugoslaviji onih delova jugoslovenske teritorije, koje je Kraljevina Italija anketirala posle Prvog svetskog rata.
1945. godina
minijatura|Kolona nemačkih zarobljenika 97. armijskog korpusa kod Ilirske Bistrice, 7. maja 1945.
Materijalni gubici
Njemački general Lohr napisao je na rijeci Drini o događajima tijekom povlačenja njemačkih vojnika 4.5 mjeseca s Egejskih otoka i kontinentalne Grčke kroz Makedoniju, Sandžak i jugozapadnu Srbiju iduće.
Kulturno nasleđe NOB-a
U partizanskim redovima su bili neki od najvažnijih umetnika i pisaca Jugoslavije 20. veka, poput Vladimira Nazora, Ivana Gorana Kovačića, Đorđa Andrejevića Kuna, Antuna Augustinčića, Božidara Jakca, Jovana Popovića, Branka Ćopića, Mire Alečković i Dobrice Ćosića.
Stripovi koji prikazuju partizansku borbu takođe su bili vrlo popularni i pripadali su posebnom autohtonom žanru jugoslovenske pop-kulture. Poznati su serijali srpskog scenariste Đorđa Lebovića i hrvatskog crtača Julesa Radilovića („Partizani“), više serijala scenariste Svetozara Obradovića i crtača Branislava Kerca (Poručnik Tara, Troje nesalomljivih i Kurir Goran), pojedinačne priče Ivice Bednjaneca i Zdravka Sulića... Ipak, najpopularniji je bio strip namenjen najmlađim čitaocima, "Mirko i Slavko" Desimira Žižovića Buina i njegovih saradnika, štampan ponekad i u 200.000 primeraka.
Najvidljiviji oblik partizanskog nasleđa na prostoru bivše Jugoslavije ostao je niz spomenika koji slave njihovu borbu. Neki od tih spomenika su bili socrealistički kič, dok su ostali potvrdili svoju umetničku vrednost. Neki od ovih spomenika su bili žrtve vandalizma tokom raspada SFRJ, ranih devedesetih.
Tămașu, Dealu
Tămașu je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Dealu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 116 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 528 m.
Cambronne-lès-Ribécourt
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1970 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 284 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,93 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 79 metara (maksimalnoj 162 m, a minimalnoj 32 m).
Bizin
Bisin ili Bizin (Bisinus, također poznat i kao Bazin, Bezin; langobardski: Pisen; ? - cca. 510) bio je kralj Tiringa, za koga neki historičari pretpostavljaju da predstavlja kompozit dvije različite, ali istoimene historijske ličnosti.
Bizin se u historijskim zapisima prvi put javlja sredinom 5. vijeka, kada su se, nedugo nakon Atiline smrti, razna germanska plemena u tadašnjoj Centralnoj Evropi oslobodila hunske dominacije. Nastali vakuum su dobro iskoristili Tiringi, čiji je vladar Bizin osvojio prostrani teritorij između rijeke Elbe i Dunava. Prema navodima Grgura Turskog, kralj Bizin je bio oženjen za kraljicu Bazinu. Kod njega je godine 457. uslijed dinastijskih sukoba, sklonio Hilderik I, budući kralj salijskih Franaka. Nakon određenog vremena, kraljica Bazina je, impresionirana Hilderikovim ratničkim vještinama, s njim pobjegla s dvora i rodila mu sina, budućeg kralja Klodviga I.
Bizin se sljedeći put spominje tek nekoliko decenija kasnije, kada je oženio langobardsku princezu po imenu Menija. Izvori navode da je bio moćan kralj, a s Menijom je imao tri sina: Hermanfrieda, Badericha i Bertachara, te kćer Radegundu, koja je kasnije postala suprugom langobardskog kralja Wachoa. Umro je između 506. i 510. Naslijedila su ga tri sina, čije su međusobne sukobe iskoristili Franci kako bi 531. pokorili kraljevstvo Tiringa.
Piantedo, Sondrio
Piantedo je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Imperfection (Star Trek: Voyager)
Imperfection je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 11. oktobra 2000. godine. Radnja prikazuje kako Sedam od Devet otkriva kako joj počinje otkazivati ključni borgovski umetak, a zbog čega joj je život u opasnosti.
Sessana, Alessandria
Sessana je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 161 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 237 m.
Lepina
Lepina je naselje u opštini Lipljan na Kosovu i Metohiji. Po zakonima samoproglašene Republike Kosovo naselje se nalazi u sastavu opštine Gračanica. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Lepina površine 495 ha.
Poreklo stanovništva po rodovima
Samo su starosedeoci imali svoju zemlju, dok su doseljenici bili sluge. Čiflik je imao više gospodara.
Podaci iz 1933
Srpski rodovi:
Albanski muhadžirski rod:
U selu je 1933. bilo i 7 kuća Roma muslimana, koji su se često selili po Kosovu.
San Juanito, Santiago Amoltepec
San Juanito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Amoltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1141 m.
Opština Ocampo, Chihuahua
Ocampo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua.
Звијезд
Звијезд је насеље у Србији у општини Пријепоље у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 104 становника (према попису из 1991. било је 151 становника).
Opština Ocampo, Chihuahua
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2101 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2108 m.
Звијезд
Демографија
У насељу Звијезд живи 86 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 48,2 година (43,3 код мушкараца и 51,9 код жена). У насељу има 40 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,60.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
La Paz, Villagrán
La Paz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Villagrán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 451 m.
El Jopoy, Tampamolón Corona
El Jopoy je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tampamolón Corona.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 158 m.
Cerro Tigre, Acatepec
Cerro Tigre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 349 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1664 m.
Acquamara, Palermo
Acquamara je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 751 m.
University Heights, Iowa
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.051 stanovnika, što je 64 (6,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Acetilleucin
Acetilleucin je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 173,210 Da.
Ekonomija Alžira
Ekonomija Alžira predstavlja nacionalno gospodarstvo Alžirske Narodne Demokratske Republike. Do danas su nafta i zemni plin najznačajniji izvozni proizvodi za gospodarstvo Alžira. Rezerve tih energenata uglavnom se nalaze u istočnoj Sahari dok je alžirska Vlada tijekom 1980-ih smanjila njihov izvoz čime je usporeno iscrpljivanje. Izvoz je opet povećan 1990-ih godina.
Od ostalih značajnjih izvoznih proizvoda tu su stoka (ovce, volovi i konji) i stočni proizvodi (vuna i koža), vino, žitarice (raž, ječam, zob), voće (uglavnom smokve i grožđe) i povrće, sjemenje, esparto trava, ulje i biljni ekstrakti (prvenstveno maslinovo ulje), željezna ruda, cink, fosfati, drvo, pluto i duhan. Paradoksalno je da Alžir unatoč tome što izvozi vunu, također vunu i uvozi te uvoz vune premašuje izvoz.
Alžir uglavnom uvozi strojeve, šećer, kavu, metalne proizvode svih vrsta i odjeću. Najviše se uvozi iz SAD-a, čak 20,6 %.
Kroz povijest, alžirsko gospodarstvo je prolazilo razdoblje planskog gospodarstva (od 1962. do 1978.), zatim razdoblje krize i restrukturiranja (1978. - 1987.) da bi nakon privatizacijske krize (1988. - 1993.) uslijedilo razdoblje tranzicije na tržišnu ekonomiju (1994. - 2000.). Tijekom planskog gospodarstva, Alžir je nacionalizirao ključne sektore nacionalne privrede (naftna industrija, rudnici, strane osiguravateljske kuće). Također, izvršena je i agrarna reforma. Razlog razdoblja krize krajem 1970-ih i tijekom 1980-ih bio je naftni šok zbog kojeg su cijene nafte pale za 40 %. To je uništilo alžirske iluzije da zemlja razvije jaku industriju u različitim segmentima te je pokazalo koliko je ranjiv gotovo pa jedini snažan industrijski sektor u Alžiru, industrija nafte. Tijekom tranzicijskog razdoblja došlo je do liberalizacije cijena i vanjske trgovine te reprogramiranja vanjskog duga.
Povijest
Uoči francuske kolonijalne invazije Alžira 1830. godine, ukupni uvoz i izvoz nisu bili veći od 175.000 GBP. Već 1850. trgovinska razmjena je iznosila 5 milijuna GBP, 1868. 12 milijuna GBP, 1880. 17 milijuna GBP, a 1890. 20 milijuna GBP. Od tog trenutka napredak je bio sporiji a brojke su značajno varirale iz godine u godinu.
Ukupna vrijendost robne razmjene Alžira s inozemstvom je 1905. godine iznosila 24,5 milijuna GBP. Čak 5/6 razmjene odvijalo se preko Francuske. Također, od 1835. svi francuski proizvodi koji su se izvozili u Alžir (osim šećera) nisu se oporezivali.
Tijekom 1960-ih BDP po stanovniku je porastao za 40 %, a tijekom 1970-ih za čak 538 %. Takav rast pokazao se neodrživim te se u turbulentnim 1980-im srušio na 9,7 %. Izostanak Vladinih pravovremenih reformi je doveo do pada BDP-a po glavi stanovnika za 28 % tijekom 1990-ih godina.
U ožujku 2006. godine Rusija je tijekom posjeta Vladimira Putina Alžiru, pristala izbrisati 4,74 milijardi USD alžirskog duga iz sovjetskog vremena. Zauzvrat je alžirski predsjednik Abdelaziz Bouteflika odobrio kupnju ruskih borbenih zrakoplova, protuzračnih sustava i ostalog oružja ukupne vrijednosti 7,5 milijardi USD. Sve se to navodi prema informacijama ruske državne tvrtke za izvoz oružja Rosoboronexport.
Povećanjem izvoza nafte tijekom 1990-ih, Alžir je smanjio inflaciju, gospodarstvo je poraslo za 4 % dok je vanjski dug smanjen s 28 milijardi USD na današnjih pet. Tako je Alžir s mnogim zemljama potpisao sporazume o prijevremenoj otplati duga. Prema pisanju lokalnih medija, među zemljama potpisnicama bili su Saudijska Arabija, Turska, Indija, Poljska, Portugal i Slovenija. Vlada je učvrstila fiskalnu politiku a domaći financijski sustav je potpomognut utrostručavanjem deviznih rezervi.
Međutim, zbog suša koje su pogodile zemlju 2001. te neizvjesnog naftnog tržišta, smatralo se da će 2002. i 2003. biti problematičnije godine. Alžirska Vlada tada je obećala da će nastaviti s naporima uloženim u diverzifikaciju gospodarstva kroz privlačenje domaćih i stranih ulaganja izvan energetskog sektora.
Predsjednik Abdelaziz Bouteflika najavio je opsežne gospodarske reforme koje bi ako se provedu, značajno rekonstruirale gospodarstvo. Međutim, gospodarstvo je i dalje nastavilo ovisiti o nestabilnim prihodima od nafte i plina. Vladini napori o domaćim i stranim investicijama izvan energetike imali su male uspjehe u smanjivanju visoke stope nezaposlenosti i poboljšanju životnog standarda. Ostala područja prioriteta bila su bankarske reforme, poboljšanje investicijskog okruženja i smanjenje državne birokracije.
Godine 2001. Alžir je potpisao sporazum o suradnji s Europskom Unijom te je započeo s pristupnim pregovorima o članstvu u Svjetsku trgovinsku organizaciju (WTO).
Bruto domaći proizvod (BDP)
2007. godine alžirski BDP je iznosio 125,9 milijardi USD prema službenom tečaju. Korištenjem pariteta kupovne moći, BDP je procijenjen na 268,9 milijardi USD ili 8.100 USD po glavi stanovnika (per capita). Procijenjeni realni rast je iznosio 4,6 %. Od ukupnog iznosa BDP-a, 61 % je otpadao na industrijsku djelatnost, 31 % na usluge te 8 % na poljoprivredu.
Sljedeće godine zemlja je imala jako gopodarstvo s niskom inflacijom, proračunskim viškom od 8 % BPD-a i pozitivnom vanjsko-trgovinskom bilancom od 28 % vrijednosti BDP-a. Inozemni dug je gotovo eliminiran a Vlada je stvorila velike uštede u naftnom stabilizacijskom fondu (FRR). Inflacija koja je najniža u regiji, je od 2003. do 2007. bila na prihvatljivih 4 % ali je čitavo gospodarstvo i dalje ovisilo u nafti koja je činila 98 % ukupnog izvoza. Zbog toga je globalno usporavanje potražnje za tom vrstom energenta predstavlja veliki pritisak na alžirsku fiskalnu i vanjsku politiku.
U 2007. država je imala prihode od 58,5 milijardi i rashode od 41,4 milijarde USD. Od tog iznosa nafta čini 60 % prihoda.
Poljoprivreda, šumarstvo i ribarstvo
border|250px|mini|Ribarska luka u [[Oranu.]] thumb|250px|Pšenična polja, [[Gelma, Alžir]] Poljoprivredni sektor pridonosi nacionalnom BDP-u s 8 % te zapošljava 14 % radne snage. Međutim, taj sektor nemože zadovoljiti prehrambene potrebe stanovništva. Kao rezultat toga, 45 % hrane u zemlji je uvoznog podrijetla.
Glavni alžirski poljoprivredni usjevi su pšenica, krumpir i ječam. Uzgoj je koncentriran na plodnoj obalnoj ravnici regije Tell a ukupno je obradivo svega 3 % alžirskog teritorija. Varijabilnost padalina ima značajan utjecaj na proizvodnju. Vladini poticaji za poticanje uzgoja u manje obradivim stepskim područjima i pustinji su polučili ograničeni uspjeh. Međutim, na tim područjima se uzgaja stoka, posebice koze, govedo i ovce.
Alžirska klima i periodički požari nisu pogodni za uspješnu šumarsku industriju ali zemlja proizvodi pluto i alepski bor.
Ribarstvo nije iskoristilo sve mogućnosti Sredozemlja a razlog tome je što se sve svodi na mala obiteljska plovila umjesto velikih komercijalnih ribarskih koča. Zbog toga je Vlada pokušala potaknuti ribarstvo modernizacijom ribarske luke, dozvolom strancima do love u alžirskim teritorijalnim vodama te subvencioniranjem ribolova vezanog uz projekte. Od riba, na tom području se hvataju srdele, skuše, palamide i papaline. Godišnje se ulovi oko 142.000 tona ribe, od toga 54 % srdele. Svježa riba se izvozi u Francusku a sušena i konzervirana u Italiju i Španjolsku. Koraljno ribarstvo se vrši od obala grada Annabe pa sve do tuniške granice.
Naftna industrija
border|250px|mini|Alžirska naftna luka u [[Béjaïa|Béjaïji.]] Naftna industrija je glavni i nezamislivi gospodarski segment alžirske privrede. Nafta, naftni proizvodi i zemni plin čine 97 % alžirskog izvoza. Industrija nafte Sonatrach je u državnom vlasništvu te osim u zemlji ima i koncesije u Libiji, Mauritaniji, Jemenu, Peruu i Venezueli. Danas je Sonatrach među deset najvećih naftnih proizvođača u svijetu.
Rudarstvo
Također, postoji više od 300 kamenoloma te se ističe proizvodnja oniksa te prekrasnog bijelog i crvenog mramora. Čak su i stari Rimljani koristili oniks iz Ain Tekbaleta dok su brojni stari kamenolomi pronađeni pokraj Sidi Ben Yebke te su dio daleke prošlosti.
Osim rudnika s mineralnim sirovinama, Alžir ima i rudnike soli.
Vojna industrija
Do 2000-ih godina Alžir je imao skromnu vojnu industriju čija se proizvodnja oružja i streljiva temeljila na ruskim i kineskim licencama. Nakon tog razdoblja, zemlja je unatoč nedostatku postrojenja, počela proizvoditi ratne brodove, kopnena vozila i zrakoplove za vlastitu Narodnu vojsku. Kako bi se mogla nositi s monopolom u tom segmentu kojeg drže SAD, Rusija, Kina, Velika Britanija i Francuska, zemlja je razvila industrijsko strateško partnerstvo. Time bi se smanjila potreba za uvozom oružja te bi se domaća vojna industrija promovirala u svijetu. Uspjeh je potvrđen nakon što je dogovoreno partnerstvo s UAE-om.
Bankarstvo, vrijednosnice i osiguranja
U alžirskom bankarskom sektoru dominiraju javne banke koje trpe zbog velike količine loših kredita koji su dani tvrtkama u državnom vlasništvu. 2007. godine javne banke su obuhvaćale 95 % alžirskog bankarstva. Iste godine je MMF procijenio da je od ukupnog broja kredita koje su dale javne banke, 38 % otpadalo na loše kredite. Skromni napredak je postignut nakon provedbi nekoliko reformi koje je predložio MMF. Reforme su uključivale zamjenu bankarskih kredita namijenjenih državnim poduzećima s Vladinim subvencijama, jačanje bankarskog nadzora te odgovornost, transparentnost i modernizaciju platnog sustava. Reforme su uključivale i mogućnost brzog i pouzdanog elektroničkog plaćanja.
U studenom 2007. predložena je prodaja i privatizacija banke Crédit Populaire d’Algérie ali je sve odgođeno zbog burnih tržišnih uvjeta. Također, i strane banke su izrazile želju da uđu u alžirski bankarski sektor. Tako britanski HSBC želi započeti komercijalno a njemački Deutsche Bank investicijsko bankarstvo u Alžiru.
Temeljem procjena iz 2006. i 2007. oko 31 % alžirskog stanovništva ima pristup financijskim uslugama dok se jedna podružnica banke ili poštanski ured nalazi na svakih 7.250 žitelja. Veliki potencijal za razvoj ima sektor mikrofinanciranja. Do 2007. godine iznos takvog oblika financiranja bila je 2,9 milijardi USD.
Na nerazvijenu alžirsku burzu vrijednosnica Bourse d’Algerie je uključeno samo nekoliko domaćih tvrtki.
Sektor osiguranja je liberaliziran 1995. ali još uvijek dominiraju institucije u državnom vlasništvu te čine mali dio nacionalnog gospodarstva. Vrijednost ukupnih premija osiguranja iznosi oko 1 % BDP-a. Mirovinsko osiguranje obuhvaća tri mirovinska fonda koji su 2005. obuhvaćali 40 % radno sposobnog stanovništva. border|250px|mini|Pogled na obalu grada [[Alžir (grad)|Alžira s bazilike Bazilika Majke Božje Afričke.]]
Turizam
Turistička grana Alžira iznosi skromnih 1 % nacionalnog BDP-a te prilično zaostaje za susjednim Tunisom i Marokom. Zemlja godišnje prima svega 200.000 turista i posjetitelja. Najveću nacionalnu skupinu predstavljaju Francuzi alžirskog podrijetla a zatim slijede Tunižani.
Razlozi skromnog turizma mogu se pripisati kombinacijama skromnog hotelskog smještaja i prijetnji terorizmom. Ipak, alžirska Vlada je usvojila plan poznat kao "Horizon 2025" kojim se namjerava riješiti pitanje nedostatka infrastrukture. To se posebice odnosi na izgradnju hotela duž mediteranske obale. Također, Alžir namjerava iskoristiti i potencijal turizma na jugu zemlje.
Valuta, tečaj i inflacija
Alžirska nacionalna valuta je alžirski dinar (DZD) koji je labavo vezan uz američki dolar. Glavno nacionalno izvozno dobro je nafta koja se prodaje u američkom dolaru dok se uvozna dobra kupuju u euru. Prema tečaju iz travnja 2008. godine, jedan USD je iznosio 64,6 DZD.
Zemlja ima vlastite devizne rezerve koje rastu od 2000. zbog rastuće cijene izvezene nafte. Dok je početkom 21. stoljeća Alžir raspolagao s 12 milijardi USD deviznih rezervi, 2007. je imao 99,3 milijardi dolara. Na dan 31. prosinca 2011. iznos rezervi je iznosio 183,1 milijardi USD.
Godine 2010. MMF je izrazio zabrinutost zbog lošeg upravljanja alžirskim monetarnim sustavom i stopom inflacije.
Radna snaga
Zemlja raspolaže s 11,04 milijuna radno sposobnog stanovništva dok je udio nezaposlenih 10 % ukupnog stanovništva.
Drvene crkve Maramureșa
mini| Položaj Maramureșa u Rumunjskoj Drvene crkve Maramureșa su rumunjske pravoslavne drvene crkve u rumunjskom Okrugu Maramureș u sjevernoj Transilvaniji (Rumunjska). Skoro 100 ovih crkava su izgrađene od 17. do 19. vijeka u različitim arhitektonskim stilovima, ali sve drvenih konstrukcija s karakterističnim visokim krovovima, te vitkim zvonicima na zapadnoj strani, iznad ulaza, suprotno od oltara. Izgrađene su od drveta jer su mađarske vlasti branile Rumunjima podizanje kamenih građevina, a oslikavali su ih lokalni naivni umjetnici biblijskim prizorima. Ove građevine su bile djelo lokalnih graditelja koji u duhu narodne umjetnosti strmim krovovima i vitkim tornjevima imitiraju vrhove okolnih planina. Zbog toga je osam ovih crkava 1999. godine upisano na UNESCOvu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi. mini| Položaj zaštićenih drvenih crkava u Okrugu Maramureș
Ekonomija Alžira
Međunarodna trgovina
border|250px|mini|Alžirski predsjednik [[Abdelaziz Bouteflika u svečanom dočeku kolege Vladimira Putina 2006. Tada je dogovorena zamjena alžirskog vanjskog duga kupnjom ruskog oružja.]] Zemlja nastoji ostvariti što bolje međudržavne gospodarske odnose i strana ulaganja. Tako je primjerice u travnju 2005. donesen zakon prema kojem bi se dobit ostvarena prodajom nafte ulagala u poticanje stranih ulaganja u energetiku. Tako je zemlja potpisala bilateralne sporazume s 20 zemalja o investicijama u Alžir. Osim europskih zemalja, tu su i Kina, Egipat, Jemen i Malezija.
Dobra gospodarska suradnja je ostvarena i s Europskom Unijom u koju Alžir izvozi robu bez plaćanja carine. Također, Alžir opskrbljuje 25 % EU potreba za zemnim plinom.
Prema podatcima iz 2011., izvoz zemlje je iznosio 72,88 milijardi USD dok su nafta, naftni proizvodi i zemni plin činili 97 % izvoza. Glavni alžirski izvozni partneri su SAD, Kanada, Italija, Španjolska, Francuska, Nizozemska i Brazil.
S druge strane, Alžir je 2011. uvozio robe u vrijenosti 44,94 milijardi USD. To su uglavnom bili kapitalna dobra, potrošački proizvodi i hrana. Glavni alžirski uvozni partneri su SAD, Kina, Italija, Francuska, Španjolska i Njemačka.
Barrio Segundo, Ziracuaretiro
Barrio Segundo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Ziracuaretiro.
Beelen
Belen je opština u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 13 opštinskih središta okruga Varendorf. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 6.310 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5570012.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Varendorf Belen se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Varendorf. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 62 metra. Površina opštine iznosi 31,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.310 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 201 stanovnika/km².
Josemaría Escrivá de Balaguer
righr|thumb|200px|Coat of arms of Josemaría Escrivá Sveti Josemaría Escrivá de Balaguer (Španjolska, Barbastar 9. siječnja 1902. - Italija, Rim 26. lipnja, 1975.), utemeljitelj Opusa Dei,svetac rimokatoličke Crkve.
Imao je petero braće i sestara: Carmen (1899.-1957.) i Santiago (1919.-1994.) i tri mlađe sestre koje su umrle još kao mala djeca. Roditelji, José i Dolores, dali su djeci dubok kršćanski duh.
José Escrivin posao je propao 1915., pa je pronašao drugi zbog kojeg se cijela obitelj preselila u Logroño. U Logroñu kao adolescent, Josemaría je osjetio po prvi puta poziv, potaknut otiscima golih stopala fratra u snijegu, osjetio je da Bog traži nešto od njega, ali nije znao točno što bi to bilo. Mislio je ako postane svećenik, da će tako otkriti njegov plan koji treba ispuniti. Počeo je svoje pripreme za svećeništvo u Logroñu, a nastavio ih je u Zaragozi.
Josemarijin otac je umro 1924. i ostavio ga kao glavu obitelji. Nakon ređenja 1925., počeo je svoju ministerijalnu službu na seoskoj župi i postdiplomski studij u Zaragozi. Biskup je 1925. Josemariji dao dozvolu da preseli u Madrid te da obrani doktorsku disertaciju iz Prava.
Dana 2. listopada, 1928. tijekom meditacije Josemaría je uvidio što Bog traži od njega da utemelji Opus Dei, put posvećivanja u svakodnevnom radu i u ispunjavanju svakodnevnih kršćanskih dužnosti. Od tog trenutka u svom radu nosio je ovu zadaću, istovremeno je nastavio svoju ministerijalnu službu, posebno među bolesnima i siromašnima. Kroz ove prve godine Opusa Dei, učio je na Sveučilištu u Madridu i predavao kao profesor da može uzdržavati svoju obitelj.
Kad je građanski rat izbio u Madridu, njegov religiozni osjećaj natjerao je Josemariju da služi kao svećenik te da seli od mjesta u mjesto i traži izbjeglice. Napokon je uspio napustiti glavni grad Španjolske i nakon teškog bijega preko Pirineja, smjestio se u Burgos. Kad je rat završio 1939. vratio se u Madrid i konačno završio svoju disertaciju iz Prava. U narednim godinama napisao je mnogo članaka o laicima, svećenicima i religiji te nastavio snažno razvijati Opus Dei.
Godine 1946. Josemaría se preselio u Rim. Tijekom godina u Rimu doktorirao je teologiju na Lateranskom sveučilištu i postavljen je od Pape Pija XII. za konzultora dviju vatikanskih kongregacija kao počasni član Pontifikalne akademije i počasni prelat.
Često je putovao iz Rima u različite europske zemlje, jednom prilikom i u Meksiko da proširi Opus Dei i na tim mjestima. Tijekom 1974. i 1975. bio je na dva duga putovanja po zemljama Latinske Amerike, gdje se susreo s velikim grupama ljudi i razgovarao s njima o kršćanskom pozivu na svetost.
Monsinjor Escrivá je umro u Rimu 26. lipnja, 1975. U vrijeme njegove smrti, Opus Dei je postojao u desetcima država i dotaknuo je tisuće života. Nakon njegove smrti tisuće ljudi i više od trećine biskupa, poslalo je pismo u Rim tražeći od Pape da otvori kauzu za njegovu beatifikaciju i kanonizaciju.
Papa Ivan Pavao II. beatificirao je monsinjora Escrivu 17. svibnja, 1992. na Trgu Svetog Petra u Rimu. Ceremoniji je prisustvovalo oko 300 000 ljudi. "S nadnaravnom intuicijom", kazao je papa u svojoj homiliji,"blaženi Josemaría zauzeto je propovijedao univerzalni poziv na svetost i apostolat."
Deset godina kasnije, 6. listopada, 2002. Ivan Pavao II. kanonizirao je utemeljitelja Opusa Dei na Trgu Svetog Petra pred mnoštvom ljudi iz 80 zemalja svijeta. U njegovom obraćanju onima koji su došli na kanonizaciju, Sveti Otac je rekao: "Sveti Josemaría je bio izabran od Boga da proglasi univerzalni poziv na svetost i naglašavanje važnosti svakodnevnog rada i uobičajenih aktivnosti kao puta prema svetosti. Možemo reći da je bio svetac svakodnevice."
Opština Racovița, Brăila
Racovița je opština u Rumuniji u okrugu Braila.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
El Saucillo, Juanacatlán
El Saucillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Juanacatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1754 m.
Charlene, kneginja od Monaka
Charlene, kneginja od Monaka (rođ. Charlene Lynette Wittstock; 25. januar 1978. – ) je supruga monegaškog kneza Alberta II i bivša južnoafrička plivačica.
Charlene je kćer Michaela i Lynette Wittstock. Rođena je u Rodeziji (današnji Zimbabve) u porodici njemačkog i engleskog porijekla. Porodica joj se 1989. preselila u Gauteng u Južnoj Africi. Predstavljala je Južnu Afriku na Olimpijadi u Sidneyu, kada je njen tim završio na petom mjestu u ženskoj štafeti 4x100 m. Plivanjem se prestala baviti 2007.
Kneza Alberta je upoznala 2000. na plivačkom natjecanju u Monaku. Prvi put su viđeni zajedno 2006. godine, nakon čega je Alberta pratila na službenim događajima. U junu 2010. su objavili zaruke, a vjenčani su 1. jula 2011. pred matičarem i dan kasnije po crkvenom obredu.
Civaux
Sivo je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Vijena koja pripada prefekturi Monmorijon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 851 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 32 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 26,39 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 108 metara (maksimalnoj 149 m, a minimalnoj 67 m).
Blanco, New Mexico
Blanko je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 388.
Iera, Massa e Carrara
Iera je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Vera Lynn
Dame Vera Lynn, DBE (rođ. kao Vera Margaret Welch 20. marta 1917 - 18. juna 2020) je bila engleska pjevačica, glumica i kantautorica čije su ploče i nastupi bili izuzetno popularni za vrijeme drugog svjetskog rata.
Za vrijeme rata je nastupala na turnejama po Egiptu, Indiji i Burmi, održavajući koncerte na otvorenom za trupe. Tada je stekla nadimak "The Forces' Sweetheart" (vojnička dragana); najpoznatije su joj pjesme "We'll Meet Again", "The White Cliffs of Dover" i "There'll Always Be an England".
Popularnost je zadržala i nakon rata, nastupajući po UK i SAD i snimajući hitove kao što su "Auf Wiederseh'n Sweetheart" i "My Son, My Son".
Palo Caído, Valle de Guadalupe
Palo Caído je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Valle de Guadalupe.
La Tinaja, Mulegé
La Tinaja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 415 m.
Opština Ojinaga, Chihuahua
Ojinaga je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua.
Palinuro, Salerno
Palinuro je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1054 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
Laplje Selo
Poreklo stanovništva po rodovima
Sadašnje selo je osnovano ko 1830. godine. Da bi osnovali ili obnovili selo i privukli stanovništvo. Gospodari Džinići su dali zemlju jednom rodu (Čačićima), ali su im svi drugi doseljenici morali biti čifčije. I sve do kraja Prvog svetskog rata selo je bilo njihov čiflik.
Podaci iz 1932
Demografija
Naselje ima srpsku etničku većinu. Broj stanovnika na popisima:
Pretpostavlja se da naselje ima danas preko 2500 stanovnika, jer je u centralnom delu mesta izgrađeno više stambenih zgrada za raseljena lica.
Lisocka
Lisocka (1980-1992. godine Lisacka, od 2007. godine ponovo Lisacka) je naselje u opštini Kosovska Kamenica na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Lisocka površine 795 ha. Selo Lisocka se nalazi desetak kilometara severoistočno od Kosovske Kamenice. Selo je nekada bilo naseljeno srpskim žiteljima Kršljancima, o čemu svedoči naziv mesta Kršljanit, kao i ostaci starog srpskog groblja, koje se zove Jovanovo groblje, te ruševine stare srpske crkve. Albanci su u selo počeli da se doseljavaju od 1750. godine, po iseljenju Srba Kršljanaca.
Demografija
Naselje ima albansku etničku većinu. Broj stanovnika na popisima:
Boscochiaro, Venezia
Boscochiaro je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1321 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Tamazuchet, Tampamolón Corona
Tamazuchet je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tampamolón Corona.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
Laškobare
Laškobare je selo u republici Srbiji, koje administrativno pripada opštini Uroševac u Kosovskom upravnom okrugu, a nalazi se severozapadno od Uroševca.
Dragan Kojić Keba
alt=Keba|mini|Dragan Kojić Dragan Kojić „Keba“ (7. oktobar 1960, Klupci kod Loznice) srpski je pop-folk pevač. Njegova ćerka Nataša Kojić je takođe pevačica, a sin Igor Kojić je fudbaler. Njegove najpoznatije pesme su „Ona to zna“, „Kad puca nek puca“, „Imao sam“, „Kukavica“, „Ti hodaš sa njom“ ...
Pedernal, Tantoyuca
Pedernal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 222 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 146 m.
Lérida
Lérida (katalonski: Lleida) je grad od 137,327 stanovnika na sjeveroistoku Španjolske. Lérida je i administrativni centar Provincije Lérida i katalonske comarce Segrià.
Geografske karakteristike
Lérida leži na nadmorskoj visini od 155 metara u dolini rijeke Segre. nedaleko od njena ušća u Cinco i Ebro. Udaljena je tridesetak km od aragonske granice ali punih 166 km od Barcelone.
Meliaxco, Milpa Alta
Meliaxco je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Milpa Alta.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2511 m.
Lérida
Historija
left|thumb|240px| La Seu Vella, Lérida/Lleida (2017) left|thumb|240px| [[Panorama grada]] Legendarne vođe toga kraja bili su Indíbil i Mandoni, koji su ga branili od Kartažana i Rimljana. Rimljani su 205. zauzeli grad koji je postao poznat kao Ilerda. Rimski kroničari opisivali su Ilerdu kao utvrđeni grad sa kamenim mostom, koji je za cara Augusta dobio status municipija. Ilerdu su krajem 3. vijeka razorili Vizigotii.
Između 716.-719. - Leridu su zauzeli Saraceni, koji su njome vladali četiri vijeka, sve do 1149. kad ju je za rekonkviste oslobodio Ramon Berenguer IV Aragonski. Vrlo brzo nakon tog - 1150. Lerida je dobila status grada. Kralj Jaime II osnovao je 1300. generalni studij, nukleus budućeg univerziteta koji je do kraja 15. vijeka bio najviša obrazovna ustanova Krune Aragona. Od 1382. gradska vlast stoluje u romaničkoj palači Sanaüja.
15. vijek bio je period kad su podignuta značajna arhitektonska djela koja su potrajala do današnjih vremena, kao što je gotički hospicij sv. Marije, u kom je sve do 1942. bio smješten Historijski institut Léride. Sljedeća dva vijek bila su obilježena recesijom, stanje su pogoršali ratovi i boleštine, kulminacija je bila za Segadorskog ustanka (1640-1652). Kad je Filip V. ušao u Leridu, zatekao je u ruševinama. Njegovim dekretima zvanim Novi planovi 1714. Lérida je izgubila svoju samoupravu, univerzitet, a stara katedrala zatvorena je 1797. i pretvorena u kasarnu. Tokom 18. vijeka grad se oporavio. Za vladavine Carlosa III izgrađena je nova katedrala. Početkom 19. vijeka Lerida je pretrpjela novu napoleonsku invaziju.