cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dušan Prelević Prele
Biografija
Poslednjih dvadesetak godina je objavljivao priče i eseje u NIN-u, Književnim novinama, Dugi i drugim listovima, a napisao je tri knjige pripovedaka. Autor je scenarija za film Poslednji krug u Monci, a napisao je i nastavak.
Svoj politički angažman manifestovao je članstvom u DEPOS-u početkom devedesetih godina prošlog veka i u DSS-u. Bio je uhapšen u demonstracijama 9. marta 1991. godine.
Nije se ženio. Otac je dve kćeri, Dine i Milice.
Pend d’Oreille
Ime
Ime Pend d’Oreille ovom plemenu dano je od Europljana koji prilikom prvih susreta sa njima, opažaju da u ušima nose velike ušne nakite od školjaka, što ih se dojmilo poput dugih obješenih ušiju. Amerikanci ovaj francuski naziv prevađaju sa Hanging Ears ili kao Earring People. Čest naziv za njih je i Kalispel, što u domorodačkom jeziku označava  'camas' , korijen biljke koja Indijancima u području rijeke Columbia i Platoa, predstavlja glavnu biljnu hranu. Kod Vrana je za njih postojao naziv Ak-min'-e-shu'-me, ime koje znači "the tribe that uses canoes", te kod Yakima Papshpűn`lema, "people of the great fir trees," opisni nazivi koji ukazuju na tip kulture i geografska obilježja njihove domovine. Ostali nazivi za njih manje su poznati, to su Ni-he-ta-te-tup'i-o, kod Siksika Indijanaca i Camas People, prijevod njihovog imena Kalispel.
Bande
(1) Upper Kalispel ili Upper Pend d'Oreilles ili samo Pend d'Oreilles.- ova banda živi u Montani od jezera Flathead i rijeke Flathead do Thompson Fallsa na Clark Forku, jednom potoku što utječe u Pend Oreille, i uključujući Little Bitterroot te na jug do Missoule i na sjever do međunarodne granice. Ova banda živjela je i kod Daytona, blizu Polsona i možda na Columbia Fallsu. Neki su zimovali i u području Bitterroota te u St. Ignatiusu.
(2) Lower Kalispel ili Lower Pend d'Oreilles ili Kalispel vlastiti, često označavani samo imenom Kalispel, nastanjena je od Thompson Fallsa do Clark Forka, jezera Pend Oreille, jezera Priest Lake i rijeke Pend Oreille blizu međunarodne granice, a lovili su na teritoriju duž Salmon Rivera u Britanskoj Kolumbiji. Lower Kalispel su se sastojali od više manjih bandi.
(3) Chewelah, ova banda nalazila se u krajevima zapadno od planina Calispell ili Chewelah Mountains u gornjoj dolini Colville Valleya. Među njima razlikujemo barem dva manja segmenta, lokalnih manjih bandi. Oni se ponekad vode i kao samostalno pleme.
Godine 1908 popisano je pod imenom "Pend d Oreilles" 670 Indijanaca, a pod "Kalispel" 192. Pleme Kalispel danas živi na rezervatu Kalispel u Washingtonu.
Povijest
Obješene Uši prvi posjećuju Lewis i Clark 1805., a 1809. kompanija Northwest Company utemeljila je i prvu postaju na jezeru Pend Oreille i drugu na Clark Forku iste godine poznatu kao Salish House. Do pokrštavanja dolazi 1844. kada primaju rimokatoličku vjeru. Godine 1855 plemena Upper Kalispel, Kutenai, i Salish sve svoje zemlje, osim manjeg područja oko jezera Flathead prepuštaju SAD-u, a ostatak postaje Jocko ili Flathead Reservation. Najveći dio Kalispela smjestio se na tom rezervatu a ostatak odlazi na rezervat Colville sa plemenima Colville, Okanagan i drugima.
Etnografija
Kultura Obješenih Ušiju pripada području Platoa i nalik je onima drugih tamošnjih plemena. Već samo njihovo ime Camas Indians nam govori da oni žive od kopanja korijenja camasa. Lewis i Clark ih u ranom 19. stoljeću nazivaju Coospellar, i od njih potjeću prvi podaci o Kalispelima. -Za kopanje korijenja couse, bitter-root i divljega luka, oni su u proljeće odlazili u zemlju Spokana. Couse (kowsh) i bitter-root (Gentiana lutea) se sušio na suncu, dok se camas-korijenje miješalo sa  'black moss' -om i posebnim postupkom se peklo pomoću usijanog kamenja, nakon toga bi se sušilo na suncu i spremalo za zimu ,a moglo se koristiti u prehrani tokom nekoliko sljedećih godina. Najveće camas-prerija nalazila se na Pend d Oreille riveru. Oko prvog srpnja Indijanci bi odlazili u područje Kettle Fallsa gdje su se hvatale velike količine lososa, sušile se na sjenovitom mjestu i spremale za zimu. Završetkom poslova pripremanja hrane za zimu, Indijanci bi zimske mjesece provodili u planini gdje su s bavili lovom i postavljanjem zamki, i gdje su ostajali sve do proljeća, i cijeli ciklus bi započinjali iznova.
Populacija
Rana populacija Kalispela bila je 1780. oko 5,000 do 6,500, prema Teitu (1930), i mnogo je realniji od Mooneya (1928), koji im je broj srezao na 1,200 (1780). U vrijeme dolaska Lewisa i Clarka (1805) imali su oko 30 nastambi i 1,600 duša. Godine 1905. bilo je 640 Upper i 197 Lower Pend d'Oreillesa na agenciji Flathead ili Jocko Reservation i 98 na Colville Agency. Popisom iz 1910. bilo ih je 386 u Montani, 157 u Washingtonu i 15 u Idahu i 6 u tri druge države.
Puyallup
Puyallup (Spwiya'laphabsh), / od Pwiya'lap, domorodački naziv za rijeku Puyallup (Swanton). prema drugoj verziji dolazi od yakima naziva "pough-allup" (=generous people)./ pleme Salishan Indijanaca sa ušća istoimene rijeke i obližnje obale Washingtona, uključujući i Carr Inlet i otok Vashon.
Ogranci
Puyallupi su se tradicionalno sastojali od 12 lokalnih skupina, to su:
Povijest
Puyallup populacija mogla je 1700. iznosilti oko 1,000, naseljenih u području Puget Sounda gdježive prvenstveno od ribolova ,te lova i sakupljanja. Prvi ih možda opaža 1788. kapetan britanske fregate, John Mears, koji ponovno otkriva prolaz Juan de Fuca, godinu dana nakon britanskog kapetana Charles W. Barkleya. Godine 1854 Puyallupi potpisuju ugovor Treaty of Medicine Creek, nakon čega odlaze na maleni rezervat na Puget Soundu, prepuštajući svoju zemlju SAD-u. Godinu dana kasnije (1855) Puyallupi će pristupiti ratu protiv bijelaca poznatom kao The Indian War of 1855, do kojega dolazi sredinom rujna, kada guverner teritorija Charles H Mason izvještava, da su Indijanci poubijali neke bijelce koji su putovali u istočni Washington. On požuri zatražiti pomoć iz Fort Steilacooma i poručnika William A. Slaughtera i njgovih ljudi iz Naches Passa. Okupio se i velik broj Yakima Indijanaca. Dolaziti će do više obračuna, a rat će završiti 185. bitkom kod Connell’s Prairiea na glavnom putu prema Naches Passa, napadom, kako kaže poručnik Gilmore Hays, 150 indijanskih ratnika na jednu stotinu njegovih ljudi. Devetnaestog dana mjeseca svibnja 1856. pukovnik Silas Casey, zapovjednik trupa u Fort Steilacoomu, izvještava svoje nadređene, da je rat zapadno od Kaskadskog gorja (Cascade Range), završen. -Puyallupi 2000. godine broje 2,000 duša a plemenski budžet popunjava se najviše iz prihoda kockarnice Emerald Queen Casino (EQC)u Tacomi.
Etnografija
Kultura Puyallupa pripada Sjeverozapadnom obalnom području, tipičnu plemenima sa Puget Sounda. Njihova materijalna kultura temelji se na iskorištavanju jedne vrste divovskog drveta, tuje ili cedra, u američkom-engleskom poznatom kao 'western red cedar' (Thuja plicata), od kojih su Puyallupi gradili svoje kuće i izrađivali odjeću i pleli košare. –Ribolov, poglavito losos ima glavnu ulogu u njihovoj prehrani, a tek onda po značaju ulogu imaju sakupljanje i lov.
Vastogirardi, Isernia
Vastogirardi je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 488 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1159 m.
Fejz Kašani
Mula Muhsin Fejz Kašani (persijski ملا محسن فیض کاشانی) je rođen 1599. u Kašanu. Fejz Kašani je bio jedan od Mula Sadrinih učenika i on je najizvornije tumačio Mula Sadrina filozofska stanovišta. Umro je 1680. godine.
Biografija
Fejz Kašani je rođen u Kašanu, centralnom delu Irana, a iz ljubavi prema sticanju znanja, veliki deo svog naučnog života proveo je u Komu i Širazu. Fejz Kašani je imao priliku da, pored predavanja Mula Sadre Širazija, prisustvuje predavanjima Mir Damada i šejha Bahaija. U nekim od svojih spisa, on pominje naslove preko 80 naučnih poslanica, traktata i opširnih monografija koje je ispisao. Međutim, istoričari smatraju da je broj njegovih pisanih dela znatno veći. Primera radi, Fejzov sin Muhamed Alamul-huda u svojim delima navodi preko 130 naslova knjiga i poslanica koje je napisao njegov otac.
Fejz je bio izvanredan poznavalac šiitske jurisprudencije. Velike i značajne jurističke zbirke koje je za sobom ostavio svedoče u korist ovoj tvrdnji. Stoga ga je safavidski šah Abas II zvaničnim pismom pozvao u Isfahan kako bi mu poverio funkciju glavnog jurističkog predstavnika safavidske dinastije (šejhul-islam). No, Fejz je želeo da se posveti svojim naučnim aktivnostima u Kašanu i nije prihvatio tu ponudu.
Hatšepsut
thumb|Hatšepsut thumb|[[Deir el-Bahari]]
Fejz Kašani
Biografija
U svojim filozofskim stavovima, Fejz je važio za zvaničnog naslednika Mula Sadre Širazija. Zagovarao je sadržinsku usklađenost između filozofije, gnoze i religije, iako je insistirao na njihovoj metodološkoj raznolikosti. Fejz je u svojim delima potpuno jasno prezentovao razne demonstracije koje je u korist većeg dela filozofskih doktrina izneo njegov slavni učitelj.
Dela
Fejz Kašani je bio posebno naklonjen islamskoj doktrinarnoj gnozi. Zbog te svoje posebne sklonosti detaljno je analizirao ontološke i kosmološke aspekte transcendentne filozofije. On je umnogome doprineo razjašnjenju i produbljenju jasnog odnosa između te značajne filozofske škole i islamske doktrinarne gnostičke baštine.
Hatšepsut
Hatšepsut, egipatska kraljica XVIII dinastije, vladala od 1498. do 1483. godine pr.Kr. Iz dinastijskih je razloga (kao kći faraona Tutmozesa I i kraljice Ahmose) bila udana za svog polubrata Tutmozesa II (sin faraona Tutmozesa I i minorne kraljeve žene princeze Mutnefert, sestre kraljice Ahmose). Na taj je način bila ojačana pozicija mladog Tutmozesa II u početku vladavine. Valja spomenuti da je to bila uobičajena praksa ženidbe unutar kraljevske obitelji - po uzoru na božanstava iz egipatske mitologije Oziris i Izida. I oni su bili brat i sestra te ujedno muž i žena. Njihov je sin Horus, jedno od glavnih egipatskih božanstava.
Fejz Kašani
Dela
Fejz Kašani je za sobom ostavio dragocena dela, poput trodelne zbirke o tumačenju kur'anskog teksta sa nazivima as-Safi, al-Asfa, al-Musaffa, kao i tradicionalnu zbirku al-Vafi u kojoj je sabrao brojna predanja verovesnika islama i njegovih naslednika. On je takođe napisao i knjigu al-Mahadžat al-bajda [Belo odredište] koja predstavlja njegov inovativni komentar na Gazalijevo delo Ihja al-'ulum ad-din [Oživljenje religijskih nauka].
Hatšepsut
Tutmozes je bio lošeg zdravlja i umro je u svojim ranim tridesetima. S jednom haremskom djevojkom imao je sina (dok je s Hatšepsut imao kćer Nefernre). Neposredno prije smrti odredio je jedinog sina (budući Tutmozes III, jedan od najvećih egipatskih faraona) za nasljednika. Međutim, Hatšepsut nije mislila tako! Bila je to ambiciozna žena jake volje koja nije dozvoljavala nikome da joj stane na put. Nakon dvije godine regenstva s dječakom kraljem Tutmozesom III, pribavila je podršku visokopozicioniranih osoba iz vojske i dvorske administracije. Nakon toga okrunila se za vladaricu Egipta.
Fejz Kašani
Dela
Među njegovim delima, posebnu pažnju privlače i dve poslanice: Ilm al-jakin [Izvesno saznanje] i Ajn al-jakin [Izvesna realnost]. U prvoj poslanici, Fejz se na neke od osnovnih religijskih doktrinarnih principa osvrće iz perspektive tradicionalnih predanja. Međutim, u okviru druge poslanice, on je iste principe obrazložio i demonstrirao koristeći argumente koji su utemeljeni u baštini transcendentne filozofije. Fejz je pisao zasebne traktate i poslanice o suštini egzistencije, o mogućem postojanju (al-vudžud al-imkani), o determinizmu i o čovekovoj slobodnoj volji, kao i o ostalim filozofskim temama.
Hatšepsut
Odmah po preuzimanju vlasti inicirana je gradnja veličanstvenog hrama u podnožju klisure kod Deir el-bahria. Svojom ljepotom i izvanvremenskom elegancijom građevina je trebala služiti za poštivanje kulta umrle kraljice nakon njene smrti. Može se ustvrditi da je ovo zdanje osiguralo besmrtnost kraljici.
Na njegovim zidovima zabilježeno je da kraljica Hatšepsut podiže hram: "Kao vrt za svoga oca Amona". Međutim, ovaj hram nije jedino djelo velike kraljice jer postoje mnogi zapisi o njenoj restauraciji brojnih hramova u području srednjeg Egipta. Ti hramovi su uvelike postradali pod naletom Hiksa u ranijoj dinastiji.
Kraljica je takodjer odgovorna za postavljanje para golemih obeliska od crvenog granita bogu Amunu u Karnaku. Njena vladavina nije poznata po ratnim pohodima, već po trgovačkim ekspedicijama; osobito je poznato putovanje u zemlju Punt (vjerojatno sjeverna Somalija ili Džibuti). Isto tako postoje brojni dokazi da je vladarica slala ekspedicije prema rudnicima tirkiza na Sinaju.
Hatšepsut je kao i muški faraoni imala svoju grobnicu u Dolini kraljeva, a njena mumija, za razliku od ostalih, nije nikad pronađena. Umrla je oko 1483. god. pne. Uzurpirala je prijestolje od Tutmozesa III skoro dvadesetak godina, pa postoje indicije da je i on imao umiješane svoje ruke u njenu smrt. Sigurno ju je mrzio dovoljno da uništi mnoge od njenih spomenika kao i one od njenih najbližih suradnika. Možda najgore od svega ja to da je bila izbrisana iz liste egipatskih kraljeva; žena na prijestolju je bilo nešto previše nečasno za ono doba da bi ostalo zabilježeno!
Castagnero, Messina
Castagnero je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Humberto Castelo Branco
Rodio se u Fortalezi, kao sin generala Cândida Borgesa Castela Branca i Antoniete Alencar Castelo Branco, koja je poticala iz obitelji intelektualaca. Godine 1918. pridružio se vojsci, a nakon školovanja u Engleskoj postao je pukovnik. S tim činom sudjeluje u Drugom svjetskom ratu, boreći se protiv Trećeg Reicha i Italije.
Godine 1963., predsjednik João Goulart imenovao ga je načelnikom glavnog stožera oružanih snaga, a sljedeće godine mu dodijelio i čin maršala.
Ipak, kada je 31. ožujka 1964. skupina urotnika provela je puč kojim je s vlasti srušen Goulart, Castelo Branco se isprofilirao kao jedan od predvodnika puča. Puč je bio uspješan, a država je ušla u period vojne diktature koji će trajati do 1985. godine. Goularta je privremeno zamijenio Ranieri Mazzilli, ali je Congresso Nacional tokom travnja izglasao Castela Branca za Goulartova nasljednika. Prisegnuo je 15. travnja 1964. godine. Castelo Branco je tako postao drugi maršal u historiji Brazila koji je na vlast došao pučem; prvi je bio Deodoro da Fonseca, koji je bio prvi predsjednik Brazila.
Kao predsjednik, Castelo Branco je raspustio lijevu stranu Kongresa i vladao autokratski. Ipak, imao je namjeru prepustiti vlast izabranom predsjedniku, što je izazvalo revolt među desicom i vojskom. Situacija je došla do usijanja kada su u državama Minas Gerais i Guanabara na izborima pobijedili opozicijski kandidati. Ekstremisti su zahtijevali od Castela Branca da poništi rezultate, no on je to odbio. Puč je izbjegnut zalaganjem ministra rata, Artura da Coste e Silve, koji je osigurao priznanje izbornih rezultata, ali uz obećanje da će Castelo Branco postati još oštriji u svojoj politici. U tom je trenutku demokracija potpuno nestala. Ukinute su sve stranke, a uvedeno je dvostranačje, a ubrzo je osnovana i komisija koja je sastavila izrazito restriktivan ustav. Poticao je državni intervencionizam i donio cijelu seriju represivnih zakona. Svoj mandat je produžio do 1967. godine (iako je trebao trajati do 1966.), a naslijedio ga je Artur da Costa e Silva.
Šest mjeseci nakon isteka mandata, poginuo je u avionskoj nesreći u Fortalezi
CL
Termin CL ima više značenja.
Hiroyuki Sanada
Hiroyuki Sanada MBE (真田 広之) je japanski glumac. Slavan je postao zahvaljujući akcijskim ulogama, a kasnije se nametnuo kao glumac u međunarodnim i holivudskim produkcijama.
Easton, Illinois
Iston je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 321, što je 52 (-13,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nampa, Idaho
Nampa je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 81.557, što je 29.69 (57,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
CPL
Termin  ima više značenja.
El Rayo, San Martín Chalchicuautla
El Rayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Martín Chalchicuautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 100 m.
El Trapichito (razvrstavanje)
El Trapichito ima više značenja:
Quinault
Quinault (Quinaielt), indijansko pleme porodice Salishan sa obale Washingtona između Raft Rivera i Joe Creeka i u dolini rijeke Quinault u okrugu Grays Harbor.
Tokat (provincija)
Provincija Tokat (turski: Tokat ili) je jedna od 81 turskih provincija koja se nalazi na sjeveru Turske.
Provincija nosi ime po glavnom gradu provincije - Tokat.
Geografske karakteristike
Tokat je površinom jedna od većih provincija sa svojih 9 959 km², koja se prostire po planinskoj unutrašnjosti sjeverne Anadolije.
Administrativna podjela
Provincija Tokat u kojoj živi 617 802 stanovnika, administrativno je podjeljena na 12 okruga (ilçeler);
Sahehwamish
Sahehwamish /značenje je nepoznato, evidentno nastalo prema lokalitetu/ je pleme američkih Indijanaca porodice Salishan nastanjeno na području Puget Sounda u zapadnom Washingtonu. Sahehwamishi se sastoje od šest lokalnih skupina od kojih su Sahehwamish u pravom smislu dali cijeloj grupi ime, ostali su: Elo'sedabsh, sa Medicine Creeka i donje Nisqually; Skwaysithlhabsh, na Mud Bayu ili Eld Inletu; Statca'sabsh, na Budd Inletu sa glavnim naseljem u Tumwateru; Tapi'ksdabsh, na Totten Inletu; i Tutse'tcakl, na South Bayu ili Henderson Inletu. Populacija Sahehwamisha iznosila je 1,200 (1780.); 780 (1907.). U novije vrijeme (2000.) ima ih oko 2.000. Sahe'wabsh ili Sahehwamish vlastitima plemenski se teritorij nalazi kod današnjeg grada Sheltona, na Shelton Inletu. Govore dijalektom jezika lushootseed.
Quinault
Ime
ime Quinault ili Quinaielt dolazi po njihovom najvećem selu Kwi'nail (ili Kwi'naithl) koje se nalazilo na mjestu današnjeg grada Taholah na ušću rijeke Quinault.
Jezik
Jezik quinault član je porodice Salishan i sa lower chehalisom pripada skupini tsamosan jezika. Posljednji Quinault koji je tečno govorio quinault kao materinski i prvi jezik umro je 1996. godine.
Povijest
Lewis i Clark Quinaulte posječuju 1805. godine a njihovo brojno stanje iznosilo je oko 800 i 200 Calasthocle Indijanaca, jedan njihov ogranak. Dolaskom bijelaca u ranom 19. stoljeću pogodile su ih epidemije boginja 1824. i 1829. i malarije 1830. Oregonskim putom 1841. dolaze novi naseljenici, nakon čega će uskoro biti smješteni na rezervat Quinault gdje su dom našla i plemena Quiatso i dijelovi plemena Chinook, Quileute, Chehalis i Hoh. Ugovor Quinault potpisali su 1. srpnja 1855. na Quinault Riveru i 25 siječnja 1856. u Olympiji guverner teritorija Washingtona Isaac Stevens (1818-1862) i Quinault poglavica Chief Taholah i druge poglavice i pod-poglavice plemenske delegacije (vidi više). Današnji Quinaulti (Quinault Indian Nation) mješanci su i potomci pripadnika ovih plemena a njihov broj 2000. je iznosio 2,400.
Etnografija
Quinault, Quinaielt ili Cht'qinaihl teritorij pružao se od Hoquiam Rivera do Queets Rivera. Glavno pleme, kaže Edward S. Curtis, živjelo je u svome selu Qinaih-l (Kwi'nail kod Swantona) na ušću rijeke Quinault, a njihovo ime bijelci su proširili i na ostale seoske bande koje su govorile istim dijalektom. Indijanci obuhvaćeni ovim imenom, za razliku od susjednih skupina, nikad nisu imali kolektivni naziv kojim su označavali sve ove svoje bande. Oni danas žive na rezervatu Quinault, a njihov broj je 1912. iznosio 759.
Quinaulti pripadaju kulturnom području Sjeverozapadne obale, ali je bilo mnogo manje sezonskih migracija nego kod nekih drugih Indijanaca Sjeverozapadne obale. Žene i robovi bavili su se sakupljanjem bobica i kopanjem korijenja, a od kuće tom prilikom nisu nikad izbivali duže od jedan ili dva dana. U osmom mjesecu (kolovoz) muškarci su odlazili u lov na morske vidre i druge životinje uključujući i kitove. Kitolov je bio prakticiran jedino kod pravih Quinault Indijanaca.
Agronómica, Jesús María
Agronómica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1987 m.
Šimatovo
Šimatovo je naselje u Hrvatskoj u općini Brodu Moravicama. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Zapadno su Nove Hiže, sjeverozapadno su Naglići, Završje i Colnari, sjeverno je Zavrh, južno su Podgorani, jugoistočno su Donji Šajn i Gornji Šehovac.
Segunda Manzana de San Nicolás, Acambay de Ruiz Castañeda
Segunda Manzana de San Nicolás je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Acambay de Ruíz Castañeda.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 487 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2630 m.
Molino, Treviso
Molino je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Pačir
mini|Place-name sign, helynév jel, Pacir Ortstafel, Pačir je naselje u Sjevernom bačkom okrugu Vojvodine u Srbiji. Prema podacima iz 2002. godine, u njemu živi 2.932 stanovnika, uglavnom Mađari.
Nadmorska visina naselja kreće se između 103 i 112 metara. U ataru Pačira, površine 14 hiljada jutara,
Historija
Naziv Pačir prvi put se spominje u jednoj overenoj tapiji o posedu iz 1409. godine, gde se javlja u obliku Pacher. Pola stoleća kasnije, tačnije 16.februara 1462. godine, pravedni kralj Matija Korvin svojoj majci Jelisaveti Silađi, uz sela Gywrge, Bajmok, Napfen, Chontafeyer, Bwdakwtha i drugih u okolini Subotice, poklanja u cilju uvećanja sjaja njenog dvora i selo Pachyr
Dve decenije kasnije - 9.jula 1481.godine - kralj daruje Pachyr Peteru Beliegi Markosu.Godine 1504. selo ponovo dobija novog vlasnika - Imrea Tereka - koji je u Pačiru kako se čini, nameravao da se skrasi, jer je sebi izgradio stanište, svojevrsnu kuriju.
El Carrizalillo, Turicato
El Carrizalillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 121 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 996 m.
Pačir
Saobraćaj
Kroz naseljeno mesto Pačir prolazi regionalni put R-108, koji u pravcu severozapada vodi ka naseljenom mestu Bajmok dok u pravcu jugoistoka vodi ka naseljenom mestu Stara Moravica.Od većih gradova koji su u okolini naselja je Subotica na oko 36 km i Bačka Topola na oko 23 km.Stanje kolovoza je prošle godine poboljšano zahvaljujući sanaciji istog.Tom prilikom je sanirana ukupna dužina puta od oko 4 km koji prolazi kroz naselje.
Privreda
U Pačiru su se zadnjih godina degradirale uglavnom sve privredne grane i delatnosti kao i u svim sličnim Vojvođanskim selima.U selu postoji jedan mlin za preradu žita gde ima 6 zaposlenih.Takođe na izlazu iz Pačira, pored puta R-108 prema Bajmoku nalazi se firma "Gebi" sa sedištem u Čantaviru, gde trenutno ima oko 30-tak radnika,a koji se bave uglavnom sirovinom za prehranu životinja.Trgovinskih radnji ima 10, koje su redovno snabdevene.U Pačiru postoje dve pekare sa uvek svežim hlebom i pecivom.U Teledomu sela nalazi se sedište Televizije Pačir koja radi već više od 3.godine i koji pokriva signalom putem kablovske mreže naselja Stara Moravica i Pačir.
Turizam
Pačirska banja, prekrasno uređeno kupalište s termalnom vodom jedinstveno u Vojvodini i uopće u ovom dijelu Europe.
Topla voda u Pačiru dolazi s dubine od 1400 metara i slana je, što čini odlazak u ovo lječilište jedinstvenim iskustvom. Na svom putu do površine voda prolazi kroz različite slojeve stijena, gdje se obogaćuje mineralima. Voda sadrži natrij, jod, sulfat, brom i mnoge druge minerale koji promiču zdravlje. Temperatura vode kada izađe na površinu je 72 stupnja, a kada se ohladi dostiže temperaturu od 30 do 35 stupnjeva.Voda ima miris joda i fenola, ali na to se možete naviknuti za nekoliko minuta. Pačirska toplica ima jezero od 2000 četvornih metara, a otvorena su i dva zatvorena bazena koji rade i zimi. Imaju oblik jezerca, a dubina vode raste prema sredini i doseže 1,70. Dno je prekriveno zaobljenim kamenjem koje je izuzetno ugodno za stopala pri hodu u vodi. Oko jezera ima mjesta za oko 150 ljudi. Osiguran je besplatan parking i bežični internet, a u sklopu spa centra možete kupiti poslasticu za mališane ili ručati.. U Pačiru se nalazi veoma lepo izgrađen Lovački Dom "Diana", u lepom ruralnom ambijentu, koji ima tri nameštene sobe spremne za smeštaj 10 osoba.Na oko 2,5 km od Pačira nalazi se tkz.Bagremar dok ga stanovnici Pačira zovu Šumica.Na ovom mestu postoji veštačko jezero izgrađeno 1974.godine gde se aktivno može baviti ribolovom.
Verske zajednice
Reformatska crkva Reformatska zajednica u Pačiru osnovana je 1786.god. kada su preci današnjih stanovnika, iz Kišujsalaša naseljavali ovo područje. Zgrada crkve izgrađena je 1834.god. Zajednica danas broji 1170 članova. Sveštenik je Eržebet Čanji. Svake nedelje u 10 časova održavamo božiju službu i nedeljnu školu, a ponedeljkom popodne žene naše zajednice prave testo. Pored ovih aktivnosti postoje i zanimanja za omladinu i za najmlađe, leti se organizuju dečiji i omladinski kampovi. A okviru zajednice radi i obdanište za decu uzrasta 3-5 god.
Pravoslavna crkva Parohija je osnovana 1777. u početku je bila brvnara, a današnji oblik ima od 1891.god. Parohija nosi ime »Hram Svetih Apostola Petra i Pavla«. Objekat se konstantno obnavlja od 2001.god. u baroknom stilu. Parohija se nalazi u okviru Bačke eparhije.
Rimokatolička crkva Katolička crkva u Pačiru igrađena je 1824.god. i u to vreme pripadala je biskupiji Kaloča. Po preostaloj dokumentaciji, zajednica je tada imala 99 članova. Glavni oltar crkve krasi slika Isusa Hrista na krstu a sama crkva nosi ime“ Uzvišenje Svetoga Krsta“. U tornju crkve nalaze se tri zvona, trenutno se obnavlja treći, dok je prvo obnovljeno još 1974.god.
Baptistička crkva- Baptistički pokret nastaje u 19 veku u Evropi. U Bačkoj baptističke misije nastaje među stanovnicima Nemačke i Mađarske nacionalnosti sredinom 19 veka. Kao rezultat ove misije nastaju nove zajednice u Somboru, Bajmoku, Silađu, Čonoplji, Staroj Moravici,Malom Iđošu i Pačiru.
Njihova je karakteristika da se uranjanjem krste samo punoljetne osobe koje su sposobne za obraćenje i ispovijedanje vere, krštenje na temelju osobne vjere u Isusa Krista. Tu je pokret dobio ime iz grčkog jezika Novog zavjeta: baptista = krstitelj.
Osnivač zajednice Baptističke crkve u Pačiru bio je Tot Šandor, rodjen je 1878 godine. Njegovo obarćenje i krštenje 1896 godina. Oženio se i preselio u Pačir 1919. godine. Odmah je osnovao baptističku crkvu u svom novom domu. Prvo uranjanje napravio je 1923. godine Jozef Kalmar. Ove godine utemeljena je i crkva
Šepci Podstenski
Šepci Podstenski su naselje u Hrvatskoj u općini Brodu Moravicama. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Pačir
Verske zajednice
Članovi Pačirskog ogranka u početku su se sastajali u svojim domovima i kućama gde su pevali, molili se i slušali reč božju. Zajednica se vremenom proširivala i napredovala nasuprot raznoraznim teškoćama. Prva javna baptizacija održana je 1923.god. na lokalnom kupalištu.
Šepci Podstenski
Zemljopis
Istočno su Pauci, sjeverozapadno su Podstene i Kocijani, zapadno je Čedanj, jugoistočno su Zahrt, Čučak, Lokvica i Brod Moravice, istočno-jugoistočno su Moravička Sela, Delači i Gornji Kuti.
Pačir
Verske zajednice
Godine 1942. zajednica Pačir imala je 50 članova. Zajedničkom odlukom o izgradnji crkve, koji je također izgrađen sledeće godine. 1943. svečano je otvorena crkva u Pačiru..
Sant'Agostino, Caserta
Sant'Agostino je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Spina, Brescia
Spina je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Sant'Agostino, Caserta
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 229 m.
Spina, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 307 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 187 m.
La Soledad, Santiago Tuxtla
La Soledad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Pačir
Verske zajednice
Jozef Bertalan i njegova obitelj preselili su se u Pačir 1932. godine.
Godine 1963. Jozef Bertalan zaređen je za okružnog župnika. Prije II svjetskog rata bio je omladinski radnik, a od 1957. predsjednik kotara. Osim čelnika pačirske zajednice, desetljećima je bio i čelnik Vojvođanske baptističke crkve. Značajan je bio i njegov rad u međunarodnoj misiji za vrijeme komunizma Tijekom svojih putovanja skupljao je audio snimke za Radio Monte Carlo
Od 90-ih godina sveštenik je Njul Zoltan.
Demografija
U naselju Pačir živi 2397 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,9 godina (40,5 kod muškaraca i 45,1 kod žena). U naselju ima 1198 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,46.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
TSA
Termin  ima više značenja.
Lödöse
Lödöse (čita se Ljodose) zvan i Gamla Lödöse (Stari Lödöse), Gamlöse ili Gammelös je gradić na jugozapadu Švedske od 1,266 stanovnika.
Lödöse je jedan od najstarijih švedskih gradova za kog se drži da je za srednjeg vijeka bio predhodnica današnjeg Göteborga.
Assas (Ero)
Asa je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Ero koja pripada prefekturi Monpelije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1305 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 68 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 85 metara (maksimalnoj 164 m, a minimalnoj 59 m).
Lödöse
Geografske karakteristike
Lödöse leži u Grofoviji Västra Götaland, nedaleko od ušća rijeke Göta älv u Kattegat, preciznije na mjestu gdje riječica Ljuda uvire u Göta älv a to je četrdesetak km sjeverno od Göteborga i Kattegata.
Njegovi stanovnici izabrali su to mjesto iz strateških razloga - kao idealnu luku, jer sjeverno od tog mjesta Göta älv više nije bio plovan za veće brodove, a naselja uz more nisu bila sigurna za ranog srednjeg vijeka.
Historija
Lödöse je već oko 1000 bio poznato trgovište, koje je tokom 12. vijeka brzo izraslo u grad sa tri crkve, kraljevskim imanjima, kraljevskom kovnicom i obrambenim kulama. I tokom 13. i 14. vijeka - Lödöse je bio prosperitetan trgovački grad, sa samostanom, bolnicom i zamkom koji je u to vrijeme bio jedan od najvećih u zemlji, tako da je često služio kao rezidencija za tadašnji putujući kraljevski sud.
Pad Lödöse otpočeo je krajem 14. vijeka, i produžio se do sredine 15. vijeka. U to doba Lödöse je bio jedan između šest najvećih u zemlji, s pravom da šalje predstavnike na izbor kralja.
Negdje oko 1450. dansko - norveške vlasti izgradile su seriju utvrda duž rijeke Göta älv i tako razbili trgovinu Lödöse. Zbog tog su se švedske vlasti odlučile da ga presele, pa su 1473. i preselili većinu stanovnika Lödöse u novoizgrađeni grad na ušću rijeke Säveån, koji je nazvan - Nya Lödöse (Nova Lödöse). Danas je to samo jedan od kvartova Göteborga - Gamlestan.
Oko 100 godina kasnije Göteborg je izrastao u drugi po veličini grad Švedske.
Znamenitosti
St.Olovs Church Kamena romanička crkva sv. Olafa bila je podignuta još krajem 12. vijeka, pored rijeke.
Dominikanski samostan sv. Marije osnovan je 1243. njegova crkva od cigle i kamena je i danas najveća i najljepša u Dijecezi Skara.
Lijeska (Pljevlja)
Demografija
U naselju Lijeska živi 81 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,1 godina (38,9 kod muškaraca i 41,6 kod žena). U naselju ima 29 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,45.
Zacapuestles, Mezquitic
Zacapuestles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2209 m.
Lochum
Lohum je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 192 opštinska središta okruga Vestervald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 326 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7143259.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Lohum se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 467 metara. Površina opštine iznosi 4,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 326 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 70 stanovnika/km².
Marko Todorović (razvrstavanje)
Marko Todorović može biti:
Bratovești, Dolj
Bratovești je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 6055 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 66 m.
IGL
Termin  ima više značenja.
Čuma
Čuma je srpski narodni naziv za kugu. U narodnom vjerovanju čuma (kuga) je stara i ružna žena buljavih očiju i raščupane kose.
Prema vjerovanju, čuma u kuću dolazi noću sa tavana ili kroz dimnjak. Nosi zemljani lonac sa strijelama kojima ubija svoje žrtve. Zato uveče ne valja ostavljati neoprane sudove, jer čuma kad dođe grebe posuđe svojim prljavim noktima i zatruje ga.
U narodu je očuvana i izreka za nešto što neko odnese: odnio ga ko čuma đecu.
Edgefield, Louisiana
Edžfild je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 218, što je 28 (14,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
30. pne.
Godina '''30. pne.''' je bila redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje je vrijeme bila poznata kao Godina konzulstva Oktavijana i Krasa ili, rjeđe, '''godina 724. Ab urbe condita'''. Oznaka 30. pne. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
Cesacaraccio, Benevento
Cesacaraccio je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 781 m.
Hrvatski oslobodilački pokret
Hrvatski oslobodilački pokret (HOP) je bila ustaška organizacija koju je osnovao Ante Pavelić u Buenos Airesu 1956. godine. U izjavi o utemeljenju stoji da je HOP nasljednik Hrvatskog ustaškog pokreta, Hrvatskih oružanih snaga i Hrvatske stranke prava. Ista grupa je danas organizovana i registrovana kao politička partija u Hrvatskoj.
Argentinski period
HOP je bio vojna organizacija ustaša poslije Drugog svjetskog rata. Vidnu ulogu u HOP-u, sa ciljem očuvanja ustaštva kakvo je bilo, je imala Pavelićeva kći Višnja. U to vreme su Izraelci zahtijevali od Argentine izručenje Pavelića. Posle atentata, Pavelić je tada, sa porodicom, pobjegao preko Čilea u Španiju, gdje je dobio zaštitu generalisimusa Francisco Franka. Ustaša Srećko Pšeničnik, zet Pavelića, je preselio sjedište HOP-a iz Buenos Airesa u Toronto nakon Pavelićeve smrti, 1960. godine. Pšeničnik je tada postao novi vođa HOP-a i nastavio je sa izdavanjem lista HOP-a, „Nezavisna Država Hrvatska“. Ovaj list je, u skladu sa ustaškom politikom, nastavio sa publikovanjem antijugoslovenskih pamfleta.
HOP u Sjevernoj Americi
Nekoliko članova ove organizacije je učestvovalo u terorističkim napadima na prostoru Jugoslavije za šta su 25. juna 1964. osuđeni na zatvorske kazne zbog počinjenih ubistava i diverzija
Na čelo ogranka u Sjedinjenim američkim državama je bio postavljen Stjepan Hefer, bivši ustaški ministar „seljačkog gospodarstva i prehrane“. Poslije Heferove smrti je ovaj ogranak HOP-a preuzeo Anton Bonačić, ataše za kulturu u ministarstvu spoljnjih poslova Nezavisne Države Hrvatske. U javnosti je Bonačić pozirao kao pisac i antikomunist, držeći govore i podnoseći rezolucije o produžavanju borbe za Nezavisnu Državu Hrvatsku Na čelu američkog HOP-a je Bonačić ostao do oktobra 1981.
Aktivnosti HOP-a u Australiji
Okeanijski ogranak HOP-a je osnovan 1963. godine sa sjedištem u Australiji. Na čelo ovog ogranka je postavljen Srećko Rover, ustaša koji se je doselio u Australiju 1948. godine.
HOP, zajedno sa Hrvatskim narodnim odporom, se zanosio idejom o uspostavljanju hrvatske neo-fašističke države 1980-ih. Obe terorističke grupe su zagovarale osvetu nad Srbima i bile su infiltrirane u dobrotvorna i kulturna društva hrvatskih imigranata u svijetu
HOP, Odpor, i druge nacističke i terorističke organizacije su infiltrirale Svetsku antikomunističku ligu kako bi zamaskirale svoje terorističke aktivnosti po svijetu.
Godine 1990-e i raspad Jugoslavije
HOP je bio tužena strana u poznatom slučaju Alperin protiv Vatikanske banke pred sudom Sjevernog distrikta Kalifornije u Sjedinjenim Američkim Državama. Grupa lica koja je preživjela Holokaust je tvrdila da su Vatikanska banka, franjevački red Katoličke crkve u Hrvatskoj i HOP bili uključeni u, i profitirali od kriminalnih aktivnosti ustaša u Drugom svetskom ratu. Isti sud je 2003. odbio tužbu protiv HOP-a tvrdeći da sud nema jurisdikciju nad ovim sudskim slučajem. Deveti okružni apelacioni sud Kalifornije je potvrdio odluku nižeg suda 2006. godine.
U toku raspada SFR Jugoslavije, ranih 1990-ih, HOP se preselio u Zagreb gde se 1991. zvanično registrovao kao politička partija. Vođa ove političke partije, nakon registracije, je bio ustaša Srećko Pšeničnik, zet Ante Pavelića.
Članstvo Zlatka Hasanbegovića
Početkom 2016. HOP se ponovno našao u fokusu javnosti kad se saznalo da je ministar kulture Zlatko Hasanbegović bio član HOP-a 1996. Hasanbegović bio suradnik glasnika HOP-a "Nezavisna Država Hrvatska", u svojim je člancima veličao ustaški pokret i nazivao njegove pripadnike ‘mučenicima’ i ‘istinskim herojima’.
Vele Drage
Vele Drage su naselje u Hrvatskoj u općini Brodu Moravicama. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Zapadno su Gornji Kuti, Zahrt, Moravička Sela i Delači, jugozapadno su Lokvica, Čučak, Brod Moravice i Donja Dobra, istočno su Male Drage.
Каменица (Ниш)
Према попису из 2002. било је 1651 становника (према попису из 1991. било је 900 становника).
Историја
Остаци античког насеља и други римски налази, поред осталих и почетак римског водовода у правцу Ниша, указују на давну насељеност овог простора. Каменица као српско село постоји још у предтурском периоду на шта указује стара сеоска црквица, а посредно и најранији турски извори. Попис из 1498. године помиње је је са 45 домаћинстава, 15 неожењених, 5 удовичких домова, 4 рајинске воденице (које раде пола године) и са приходом од 4548 акчи. Према турском попису нахије Ниш из 1516. године, место је било једно од 111 села нахије и носило је исти назив као данас, а имало је 50 кућа, 3 удовичка домаћинства, 8 самачка домаћинства, а код села се помиње манастир Свети Ђорђе, који је са 10 калуђера био најзначајнији манастир у нишком крају у 16. веку. Процес читлучења села започет је 1743. године увођењем читлучке обавезе од стране спахије по имену Ибрахим Фахри, који је извадио ферман да му житељи Каменице дугују све дажбине за пуних шест година. После тога могао је без тешкоћа да наметне селу, поред редовних, и своје личне дажбине. У личном подјармљивању села и сами Турци су се међусобно спорили и обрачунавали. Тако су априла 1768. године у Каменицу дошла три јањичара и напала сеоског субашу Мусу и окованог га са седам сељака спровели у Ниш. Сељаци су сутрадан били обешени. Порта из Цариграда интервенисала је у овом случају опоменувши београдског везира да не дозвољава овакве радње у пашалуку које међу рајом сеју страх. Извештаји аустријских ухода из средине 18. века помињу Каменицу са 20 кућа.
У Првом српском устанку,19.маја 1809. године, у атару села Каменица одиграла се битка на Чегру, када је војвода Стеван Синђелић са својим ресавцима храбро погинуо бранећи од Турака српске шанчеве. Каменица и Горњи Матејевац су покретачи буне против спахијске експлоатације 1835. а посебно 1845. године, после чега су оба села спаљена. Каменички кнез Милоје Јовановић био је 1841. године један од вођа устанка у тзв. нишкој буни и погинуо у одсудној бици у Горњем Матејевцу.
Каменица и Горњи Матејевац су страдали и у рату за ослобођење од Турака крајем 1877. године. Иако су прошла кроз фазу читлучења, ова села сама су се откупила још пре ослобођења, а по ослобођењу поједине породице су се домогле значајних комплекса спахијске земље у својим селима, али и у Нишу и другим сеоским атариме.
Живот
Од првобитног преовлађујућег сточарства и виноградарства на натуралним основама, у 20.веку тежиште се пренело на ратарство, виноградарство и стајско сточатство на преовлађујућим тржишним основама. Осим тога, после Другог светског рата наступиле су крупније промене у правцу напуштања пољопривреде с исељавањем (у Ниш), затим развој мешовите привреде, дневна миграција и излетнички туризам на Каменички вис и Чегар. На тој основи дошло је до значајне измене економске струкруре, па је у Каменици у 1971. години било 146 пољопривредних, 142 мешовита и 118 непољопривредних домаћинстава.
Демографија
У насељу Каменица живи 1317 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 40,7 година (40,7 код мушкараца и 40,6 код жена). У насељу има 560 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,95.
Pericón, Santa María Apazco
Pericón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Apazco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 329 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2380 m.
El Trece (razvrstavanje)
El Trece ima više značenja:
Pian di Rota, Livorno
Pian di Rota je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Niğde (provincija)
Provincija Niğde (turski: Niğde ili) čita se Nigde, je jedna od 81 turskih provincija koja se nalazi na sjeveru Turske.
Provincija nosi ime po glavnom gradu provincije - Niğde.
Administrativna podjela
Provincija Niğde u kojoj živi 337 931 stanovnika, administrativno je podjeljena na 6 okruga (ilçeler);
Buenavista, Reynosa
Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 67 m.
Samish
Samish (pl. Samishes), pleme američkih Indijanaca porodice Salishan nastanjeno na Samish Bayu u Washingtonu i na otocima Samish, Guemes i sjeverozapadu otoka Fidalgo, odakle su kasnije nakon potpisivanja ugovora Point Elliott 81855) preseljeni na rezervat Lummi.
Ime
Ime Samish kaže Swanton nije razjašnjeno, dok sufiks -mish, označava  'ljude' . Prema Philipsu ono je nastalo od Skagit riječi  'samens' , u značenju "hunter; =lovac."
Sela
Swanton navodi pet ili šest sela, od kojih su se Gunguna'la i Nukhwhaiimikhl nalazili na otoku Guemes. Za posljednji naziv sa Gibbsovog popisa iz (1877) smatra da bi mogao biti identičan selu Gunguna'la. Drugo Gibbsovo selo Aseakum bio identičan selu Atse'ked, koje Swanton locira na Samish Bayu. Na otoku Samish nalazila su se dva sela od kojih je jedno, Ehtseh'kun, bilo na Freestad Platu duž Alice Baya, i koje je imalo oko 300 stanovnika i gdje su Indijanci živjeli do 1875. Tu se nalazila i kuća bogatog i utjecajnog samishkog ribara xw?lxwált?n (“xwuhl-xwhal-tun”), poznatog među ranim naseljenicima kao Harry Samish, a koji je i sahranjen na ovom otoku nakon svoje smrti 6 lipnja 1899. Njegovi potomci i danas žive duž obale okruga Skagit kao članovi plemena Samish i Swinomish. Ostala sela su: Dikwi'bthl; Hwaibathl, na Anacortesu; i Kwalo'l, u Summit Parku na Fidalgo Bayu.
Populacija
Populacija Samisha procijenjena je na 1,000 (1780) prema Mooneyu, uključujući Lummi i Nooksack Indijance, i broj im je sigurno višestruko umanjen, a Phillips procjenjuje da je broj Samisha bio oko 2,000.
Povijest i kultura
Samishi pripadaju kulturnom području Sjeverozapadne obale, te su slični ostalim susjednim plemenima. Godine 1855. obuhvačeni su ugovorom Point Elliott. Danas su jedno od 32 federalno priznata plemena u Washingtonu.
Daleko je sunce
Daleko je Sunce je jugoslovenski partizanski film snimljen 1953. godine u režiji Radoša Novakovića. Scenario filma zasnovan je na istoimenom romanu Dobrice Ćosića.
Kratak sadržaj
Pritisnut jačim nemačkim snagama, štab jednog partizanskog odreda odlučuje da odred napusti planinu Jastrebac. Gvozden, seljak iz tog kraja, inače hrabri ratnik, protivi se odluci i spreman je da radije napusti odred. U interesu discipline, međutim, Gvozden je osuđen i streljan na licu mesta, iako ga ceo odred žali.
Venafro, Isernia
Venafro je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9384 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 178 m.
Emiliano Zapata, Santiago Tuxtla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 85 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Kampanja na Gilbertovim i Maršalovim otocima
Kampanja na Gilbertovim i Maršalovim otocima bila je američka vojna operacija u Drugom svjetskom ratu u sklopu njihova napredovanja prema Japanu. Cilj kampanje bilo je zauzimanje otoka i izgradnja brojnih zrakoplovnih uzletišta za daljnja napredovanja na središnjem Pacifiku, a same borbe započele su trodnevnom bitkom za Tarawu. Kampanji je prethodio američki diverzijski napad na otok Makin u kolovozu 1942. godine. Japanska uporišta na Gilbertovim i Maršalovim otocima bila su prvi obruč obrane Japanskog Carstva. Kampanja na otočju Marijana i Palau uslijedila je u ljeto 1944. godine.
Pozadina sukoba
Nakon diverzijskog napada na otok Makin, japansko zapovjedništvo postalo je svjesno ranjivosti, ali i strateške važnosti Gilbertovih otoka. Najveći i strateški najvažniji otok bio je Tarawa te stoga Japanci već u ožujku 1943. godine, s oko 5000 vojnika i nešto više od 1200 radnika, kreću u utvrđivanje otoka.
Za usporedbu, otok Makin bio je pod upravom 798 vojnika, uključujući i stotinjak pripadnika japanskog zrakoplovstva. General Holland Smith krivio je Carlsonov neuspjeli pokušaj napada na otok Makin 1942. godine što je uzrokovalo brzo osnaživanje japanskih snaga i utvrđivanje ranjivih područja.
Također je, čak i nakon umirovljenja, čvrsto vjerovao da se Tarawa trebala zaobići i time u konačnici spriječiti velike američke gubitke. Admirali Nimitz, King i Spruance nisu dijelili takvo mišljenje zbog uvjerenja da su Gilbertovi otoci izuzetno važni za izgradnju uzletišta i daljnji napredak prema Marijanskom otočju, tj. prema matičnom teritoriju Japana.