cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ratni zločini u Kosovskom ratu
Progoni stanovništva
Razmere i brzinu proterivanja nakon početka NATO udara niko nije mogao da predvidi. U Makedoniju su izbeglice proterivane vozom, što je omogućavalo da hiljade ljudi dnevno napusti Kosovo. Deportacije u Makedoniju, Albaniju i Crnu Goru su takođe vršene kamionima i autobusima koje je obezbedila srpska policija. Da bi proterivanje teklo lakše uspostavljani su sabirni centri.
U tri sedmice nakon početka NATO bombardovanja SRJ, Visoki komesarijat UN za izbeglice (UNHCR) je registrovao 525.787 albanskih izbeglica sa Kosova. Mesec dana kasnije, broj izbeglica je porastao na 781.618. Do kraja rata juna 1999. srpske snage su proterale 862.979 Albanaca s Kosova, a još nekoliko stotina hiljada je bilo interno raseljeno, pored onih koji su bili raseljeni pre marta.
Tokom rata, više od 80 odsto ukupnog broja stanovnika na Kosovu, odnosno 90 odsto kosovskih Albanaca, je bilo isterano iz svojih domova.
Silovanja
Silovanja i ostali drugi seksualnog nasilja korišćeni su na Kosovu 1999. godine kao oruđe rata i sredstvo sistematskog “etničkog čišćenja”. Human Rights Watch je zabilježio 96 slučaja silovanja albanskih devojaka i žena od strane srpskih vojnika, među njima 6 slučaja žena koje su ubijene nakon silovanja. Vojnici, policajci i pripadnici paravojnih formacija često su čak silovali žrtve pred mnogim svedocima. Bilo je i slučajeva prijavljenih grupnih silovanja. Human Rights Watch smatra da slučajevi silovanja nisu bili retka ni izolovana dela koja su počinili pojedini pripadnici srpskih snaga, već su korišćeni smišljeno kao sredstvo zastrašivanja stanovništva, iznuđivanja novca od porodica i progona.
Nekoliko žrtava silovanja prijavilo je ove zločine oficirima VJ. Međutim, ni JNA ni Ministarstvo unutarnjih poslova Srbije nisu napravili nikakav pokušaj istraživanja ili kažnjavanja takvih incidenata.
Prikrivanje leševa
thumb|Masovna grobnica kosovskih Albanaca u [[Batajnica|Batajnici, kod Beograda.]]
Srpske vlasti su sistematski prikrivale dokaze o ubistvima uklanjanjem tela, premeštanjem tela iz masovnih grobnica u individualne grobove, spaljivanjem tela i uklanjanjem ili zamenom odeće i ličnih stvari da bi se otežao proces identifikacije. U više od desetak mesta gde su izvršena masovna ubistva državne snage su pokušale da prikriju dokaze uništavajući ili uklanjajući tela.
Prema iskazima, JNA je sistematski prevozila leševe Albanaca u rudarski kompleks Trepča kraj Kosovske Mitrovice, gde ih je palila. Prema „jednom tajnom službeniku“, između 1,200 i 1,500 leševa je tako uništeno u Trepči. Međutim, posleratna istraga OEBS-a nije uspela da nađe dokaze na terenu. U maju 2001. srpska vlada je objavila da je kamion pun leševa Albanaca (ukupno 86 tela) bačen u Dunav u Srbiji tokom rata na Kosovu. U julu 2001. srpske vlasti su objavile da su pronašle još četiri grobnice u Srbiji, s ukupno 1.000 leševa kosovskih Albanaca.
Kao svedok na suđenju osmorici policajaca za zločine nad albanskim civilima tokom masakra u Suvoj Reci, Dragan Karleuša, penzionisani inspektor MUP Srbije, posvedočio je da u Srbiji ima još grobnica sa posmrtnim ostacima Albanaca i da iz jezera Perućac nisu još izvađena sva tela koje je srpska policija ubacila za vreme NATO bombardovanja.
Do sada je oko 800 posmrtnih ostataka Albanaca pobijenih i pokopanih u masovne grobnice po Srbiji ekshumirano i vraćeno porodicama.
Brisanje identiteta
thumb|desno|Srpska granična policija je skidala registracije sa izbegličkih vozila kao deo [[Brisanje identiteta|sistematskog napora da se uništi svaki dokaz jugoslovenskog državljanstva izbeglih Albanaca.]]
Tokom kosovskog rata 1999, srpske i jugoslovenske snage su hotimično sprovodile kampanju "brisanja identiteta" u kojoj su kosovskim građanima albanske nacionalnosti oduzimana i uništavana lična dokumenata i drugi dokazi o državljanstvu. Izbeglicama proteranim u pravcu Albanije oduzimani su svi dokumenti (lična karta, pasoši, itd.) a prilikom prelaska granice bili su primoravani da uklanjaju registarske tablice s automobila i traktora. Prema anketi koju su sproveli Lekari za ljudska prava, skoro 60 posto ispitanika je izjavilo da su im srpske snage oduzele ili uništile lična dokumenta. Korišćenje ovakve strategije pokazuje da su srpske vlasti sistematskim uništavanjem dokumenata nastojale da spreče povratak prognanih kosovskih Albanaca iz Albanije.
Izveštaji prenose da su srpske vlasti na Kosovu uništavale glasačke spiskove i ostale popise kosovskih stanovnika. Takođe su uništavane centralne i opštinske arhive i matične knjige. Na taj način su mnogi kosovski Albanci su ostali bez ikakvih dokaza o svom identitetu.
Pljačke, razbojništvo
Ubistva i masovna proterivanja na Kosovu u proleće 1999. su bila praćena pljačkom i iznuđivanjem. Albanci su, po pravilu, tokom proterivanja s Kosova. Ako bi se suprotstavili, prećeno im je ubistvom ili su im otimali decu i pretili im dok ne bi pristali. Rasprostranjenost ovih zlodela, kao i činjenica da je u nekim slučajevima u njih bila umešana policija, ukazuje na to da su ona činjena uz saglasnost vlasti, i da je i sama država na taj način verovatno pribavljala dobit.
Pljačke su se odvijale prema određenom obrascu: jedan ili dvojica pripadnika paravojnih formacija ili policije provalili bi vrata privatnog stana, ponekad sa maskama na licu, ali uvek naoružani automatskim puškama. Pripadnici policije, vojske i, naročito, paravojnih formacija pretili su Albancima smrću ukoliko ne predaju određene svote novca, obično izražene u nemačkim markama. U nekim slučajevima pripadnici paravojnih formacija i policije su pretili deci noževima i automatskim puškama da bi iznudili novac od roditelja.
Od svih dokaza o pljačkanju možda je najrečitiji dnevnik jedne Srpkinje iz Peći, u kojem je beležila svoja opažanja za vreme rata. U dnevniku, koji su nakon rata pronašli strani novinari, piše:
Analiza OEBS-a zaključuje da su skoro svi počinioci, a ponajviše pripadnici paravojnih jedinica, imali finansijsku dobit kao motiv prilikom kršenja ljudskih prava koja su činili nad kosovskim Albancima. Kao i u Bosni i Hercegovini, pljačka i iznuđivanje su bili motiv i nagrada pripadnicima srpskih paravojnih formacija.
Uništavanje naselja
Između marta i juna 1999. godine, srpske trupe su uništile na hiljade albanskih domova diljem Kosova, uz pomoć artiljerije, buldožera, eksploziva i paljenja. U nekim slučajevima, pogotovo ukoliko je bilo bliske veze s Oslobodilačkom vojskom Kosova, čitava sela su uništena. Gradovi Peć i Glogovac su teško oštećeni. U mnogim mestima su uništavane i džamije. Prema Izveštaju organizacije Lekari za ljudska prava iz avgusta 1999. godine, na Kosovu je uništeno 155 džamija.
Prema istraživanju UNHCR-a iz novembra 1999. godine, skoro 40 odsto svih stambenih kuća na Kosovu bilo je teško oštećeno ili potpuno uništeno. Naročito teško je stradala Peć gde je više od 80 odsto od ukupno 5.280 kuća u gradu teško oštećeno (1.590) ili uništeno (2.774).
Trovanje bunara
Tokom rata, srpske snage su namerno trovale bunare, bacajući u njih hemikalije, mrtve životinje pa čak i ljudske leševe. Prema Podacima Crvenog krsta, od 20.000 bunara na Kosovu, pola ih je otrovano.
Zloupotreba civila i prinudni rad
Između marta i juna 1999., srpske snage bezbednosti su hvatale Albance i terale ih na kopanje rovova, bunkera i drugih teških fizičkih poslova, što Human Rights Watch kvalifikuje kao prisilan rad. Tokom NATO intervencije, srpske snage su prisiljavale albanske civile da budu u njihovoj blizini ili između srpskih položaja, koristeći ih kao ljudski štit, što je zabranjeno Ženevskom konvencijom. Svedok iz Mališeva je izjavio da je bio u grupi od 500 civila koji su zadržani u blizini albanske granice kada su srpske snage napadale položaje OVK.
Srpske snage su prisiljavale na rad i Rome, kao što je bio slučaj s jednom grupom u Đakovici, kojoj je naređeno da pokupi tela u gradu i da ih zakopa.
Nagazne mine
Srpske snage su takođe postavile 50.000 nagaznih mina po Kosovu, uglavnom uz granicu sa Albanijom i Makedonijom.
OVK ratni zločini
thumb|Srpska crkva srušena u avgustu 1999.
Otmice, smaknuća civila i trgovina organima
Zabeleženi su brojni slučajevi ubistava, otmica i napada na srpske civile. Prema podacima Tribunala u Hagu, tokom 1998. godine oteto je 97 kosovskih Srba; prema podacima Fonda za humanitarno pravo, između januara i avgusta 1998. godine nestale su 103 osobe srpske nacionalnosti.
Jedan od najsurovijih zabeleženih zločina OVK jeste smaknuće 22 srpska civila u selu Klečka. OVK se također tereti da je ubijala albanske civile kako bi svalila krivicu na Srbe. Nije zabeležen nijedan slučaj da su pripadnici OVK-a tokom sukoba kažnjeni za zločine protiv civila.
Vađenje organa
Nakon rata, u javnosti se počelo govoriti o trgovini ljudskim organima u Albaniji i na Kosovu tokom 1999. godine, što je postalo poznato kao slučaj Žuta kuća.
Prva je tvrdnje o trgovini ljudskim organima iznela u javnost bivša tužiteljka Haškog tribunala Karla del Ponte, u svojoj knjizi „Lov: Ja i ratni zločinci”, koju je objavila po odlasku sa dužnosti. U svojoj knjizi, Karla del Ponte je iznela podatke da je 1999. godine saznala od novinara da je oko 300 Srba i drugih nealbanaca bilo oteto i transportovano u Albaniju, gde su im vađeni organi, koji su zatim slani u Italiju, odakle su distribuisani u klinike širom Evrope. U knjizi ona spominje nasenje Burel u Albaniji, gde su žrtvama vađeni organi u kući koju ona u knjizi naziva žuta kuća.
Keytesville, Missouri
je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 471, što je 62 (-11,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ratni zločini u Kosovskom ratu
Vađenje organa
Srbijansko Tužilaštvo, ali i međunarodna organizacija za zaštitu ljudskih prava Human Rights Watch tražili su od Albanije da pokrene istragu o navodima o trgovini organima otetih Srba. Prema izveštaju Dicka Martija, izvestioca Parlamentarne skupštine Saveta Evrope, od 12. decembra 2010. godine, organizator otimanja ljudi i trgovine ljudskim organima bio je Hašim Tači i Drenička grupa.
Ostalo
OVK je takođe postavljala nagazne mine tokom Kosovskog rata.
Nakon što su jedinice Vojske Jugoslavije i srpske policije počele da napuštaju Kosovo, sa njima su otišli i mnogi Srbi, a nad onima koji su ostali na Kosovu albanski povratnici su vršili nasilje. Za razliku od srpskog, to povratno etničko čišćenje nije bilo organizovano i vođeno od državnih organa, već su ga sprovodili pojedinci i kriminalne grupe, tokom višenedeljnog vakuma vlasti pre uspostavljanja nadzora KFOR i UNMIK na terenu.
NATO ratni zločini
thumb|Lokacije na Kosovu i jugu Srbije na kojima je NATO avijacija koristila zabranjenu municiju sa osiromašenim uranijumom. Human Rights Watch nije našao nikakve dokaze da su NATO snage počinile ratne zločine, ali smatra da one jesu prekršile odredbe međunarodnog humanitarnog prava time što prilikom napada na konvoje i pokretne mete nisu preduzele sve neophodne mere predostrožnosti i utvrdile prisustvo civila.
NATO je koristio kasetne bombe i oružje sa osiromašenim uranijom.
Broj žrtava
Kosovski Albanci su prijavili Tribunalu 11.334 ubijenih. Do jula 2001. godine Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju je ekshumirao oko 4.300 tela osoba za koje se veruje da su ih ubile srpske snage na Kosovu. Taj broj je definitivno manji od ukupnog broja ubijenih. Prema izveštaju Međunarodnog komiteta Crvenog krsta, u aprilu 2001. godine 3.525 osoba se još vodilo kao nestalo. Velika većina njih su kosovski Albanci, ali je među njima 400 Srba i 100 Roma i pripadnika ostalih manjina.
Jedan od razloga što je broj mrtvih i dalje predmet rasprava jesu preterivanja u izjavama nekih zvaničnika. Neki zvaničnici SAD-a, među njima sekretar odbrane Vilijam Koen i specijalni izaslanik Stejt departmenta za ratne zločine Dejvid Šefer, izražavali su pretpostavke da je nestalo oko 100.000 Albanaca i da se strahuje da su oni mrtvi. Neproverene izjave visokih državnih funkcionera u jeku rata navele su neke zapadne levičare da negiraju etničko čišćenje i masovna ubistva albanskih civila, smatrajući takve navode propagandom kojom se pravdala NATO intervencija.
Postoje dve naučne studije koje se bave pitanjem broja ubijenih Albanaca. U prvoj studiji "Rat i smrtnost na Kosovu 1998-99", koju je u junu 2000. objavio Centar za kontrolu bolesti Sjedinjenih Država, se na osnovu istraživanja domaćinstava i stope smrtnosti pre rata, zaključuje da je smrt oko 12.000 osoba izazvana “traumama prouzrokovanim ratom”. Ovaj broj uključuje i oko 1.500 Albanaca ubijenih 1998. godine. Druga studija "Politička ubistva na Kosovu", koju su u oktobru 2000. godine zajednički objavili Inicijativa za pravo u Srednjoj i Istočnoj Evropi, Američka advokatska komora i Američka asocijacija za unapređenje nauke, zaključuje da je između 20. marta i 12. juna 1999. godine ubijeno oko 10.500 kosovskih Albanaca, s pouzdanošću od 95 odsto, uzevši raspon od 7.449 do 13.627.
Human Rights Watch smatra da nije toliko važno da li je broj ubijenih 5.000 ili 15.000 koliko je bitna činjenica da se na meti ubistava srpskih snaga bezbednosti našao veliki broj civila.
De Graf
De Graf se može odnositi na
Casaletti, Latina
Casaletti je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 149 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 62 m.
Eho (razvrstavanje)
Eho može se odnositi na:
Takođe, echo ili eko se može odnositi na
Idajna
Idajna se može odnositi na
Elbou Lejk
Elbou Lejk se može odnositi na
S/2004 S 6
S/2004 S 6 je nepotvrđeni prirodni satelit planeta Saturn otkriven 2004. godine. Unutarnji pravilni satelit s oko 2 kilometra u promjeru i orbitalnim periodom od 0.6222 dana.
Dekanovec
Općinska naselja
Jedino općinsko naselje je (stanje 2006), istoimeni Dekanovec.
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Dekanovec imala je 832 stanovnika, raspoređenih u jednom naselju - Dekanovcu.
Hemokinski receptor
mini|350px|Tipična struktura hemokinskog receptora, sa sedam transmembranskih domena i karakterističnim "DRY" motivom u drugom intracelularnom domenu. Hemokinski receptori su obično prenose signal putem [[G-proteina.]]
Hemokinski receptori su citokinski receptori nađeni na površini pojedinih ćelija, koji interaguju sa tipom citokina koji se naziva hemokin. Kod sisara je poznato je 19 distinktnih hemokinskih receptora. Svaki od njih ima 7 transmembransku (7TM) strukturu i spregnut je sa G-proteinom za prenos signala unutar ćelije, što ih čini članovima familije G protein-spregnutih receptora. Nakon interakcije sa njihovim specifičnim hemokinskim ligandom, hemokinski receptori iniciraju fluks jona Intracelularnog kalcijuma (Ca2+) (kalcijumska signalizacija). To uzrokuje ćelijske response, koji obuhvataju početak procesa poznatog kao hemotaksa kojim se razmenjuju ćelije do željene lokacije unutar organizma. Hemokinski receptori se dele u različite familije, CXC hemokinski receptori, CC hemokinski receptori, CX3C hemokinski receptori i XC hemokinski receptori koje odgovaraju distinktnim familijama hemokina koje oni vezuju.
Strukturne karakteristike
Hemokinski receptori su G protein-spregnuti receptori koji sadrže 7 transmembranskih domena. Oni su predominantno nađeni na površini leukocita. Do sad je opisano 19 različitih hemokinskih receptora. Oni poseduju zajedničke strukturne osobine. Oni sadrže oko 350 aminokiselina koje se dele u kratki i kiseli N-terminalni kraj, sedam heliksnih transmembranskih domena sa tri intracelularne i tri ekstracelularne hidrofilne petlje, i intracelularnim C-terminusom koji sadrži ostatke serina i treonina koji služe kao mesta za fosforilaciju tokom regulacije receptora. Prve dve ekstracelularne petlje hemokinskih receptora su povezane disulfidnim mostom između dva očuvana ostatka cisteina. N-terminus hemokinskog receptora se vezuje za hemokine i važan je za ligandsku specifičnost. G-proteini se sprežu sa C-terminalnim krajem, koji je važan za receptorski prenos signala nakon vezivanja liganda. Mada hemokinski receptori imaju znatan zajednički aminokiselinski identitet, oni tipično vezuju ograničen broj liganda.
Forist Lejk
Forist Lejk se može odnositi na
Frost
Frost se može odnositi na
Fairmont
Fermont se može odnositi na
Risingsun, Ohio
Rajzingsan je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 606, što je 14 (-2,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Falkon Hajts
Falkon Hajts se može odnositi na
Granit Fols
Granit Fols se može odnositi na
Aia Santa Maria I, Chieti
Aia Santa Maria I je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 263 m.
Mangan(II) hlorid
Mangan(II) hlorid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 125,844 Da.
2449 Kenos
2449 Kenos je Marsov trojanski asteroid sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 1,908 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 14,26.
Porporela
Porporela je najpoznatiji i najopjevaniji dio dubrovačkog starog grada i omiljeno kupalište.
Naziv
Naziv Porporela izvedenica je latinske riječi purpure, što prevedeno na hrvatski znači umjetni niz grebena, školjića, stijena ili obala građena od niza grebena. Prvi se put spominje u venecijanskim izvorima 26. siječnja 1281., a u Dubrovniku se 1367. spominje pod nazivom porporaria. Iz te je riječi nastala izvedenica i današnji naziv Porporela.
Povijest
mini|left|150px|Natpis na stijeni izbačenoj olujnim nevremenom Po nalogu pomorsko-lučke uprave iz Trsta (Italija), koja je u tom razdoblju bila pod vlašću austro-ugarske vlade, godine 1873. započinju radovi na lukobranu Porporela.
Godine 1879. jako je olujno nevrijeme praćeno velikim valovima na Porporelu izbacilo kamen mase 3159 kilograma, koji je potom ugrađen u lukobran, a danas predstavlja svojevrsnu atrakciju.
Porporela danas
thumb|mini|Porporela u prosincu Danas je Porporela omiljeno okupljalište mladih Dubrovčana i gostiju Dubrovnika. Na Porporeli se organiziraju koncerti, razne pučke zabave i sportska natjecanja.
Najpoznatije sportsko natjecanje je vaterpolska Divlja liga, u kojoj nastupaju amaterski klubovi dubrovačkih plaža i kupališta, a VK Porporela je pobjednik natjecanja u sezoni 2007. godine.
Najpoznatija pučka zabava je "Noć Porporele", a sav prihod sa zabave namijenjen je u humanitarne svrhe.
Porporela danas ima svoju udrugu, Republiku i kneza na čelu Republike. Donedavni knez Mladen Beš smijenjen je, a titulu novog kneza ponio je Milan Čejović.
Vanjske poveznice
Službene stranice udruge Porporela
Gibon
Gibon se može odnositi na
Belica (Jagodina)
Belica je naselje u opštini Jagodina u Pomoravskom okrugu Srbije. Prema popisu iz 2002. bilo je 393 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 453 stanovnika).
{{Naseljeno mesto u Srbiji }}
Nalazi se na 15 km od Jagodine na starom putu za Kragujevac preko Dragocveta i Sabante. Reka Belica nastaje spajanjem Bešnjaje i Voljavice koje izviru u brdima Crnog Vrha.Protiče kroz Belicu pa jedna od legendi kaže da je selo dobilo ime po reci. Korito reke u delu koji protiče kroz Belicu popločano je kamenom "belutkom" preko koga teče biserno čista voda pa to može biti objašnjenje porekla imena reke i sela.
Jedan ekološki projekat mogao bi da spase živi svet u gornjem toku reke Belice.
Hakensak
Hakensak se može odnositi na
Belica (Jagodina)
Okolna manja sela su Vrba, Slatina, Mišević, Donji Mišević, Lozovik i Staro selo. Meštani ovih sela i beličani se međusobno svi poznaju i veoma često su u bliskom srodstvu.
Prometej (mjesec)
Prometej (grčki Προμηθέας; također Saturn XVI., S/1980 S 27) je prirodni satelit Saturna, te spada u grupu unutarnjih Saturnovih satelita. Kruži oko Saturna na udaljenosti od 139 350 km. Dimenzije su mu 148x85x62 km, što mu daje prosječni promjer od oko 100 km.
Belica (Jagodina)
Danas selo ima stotinak uglavnom staračkih domaćinstava koja žive od zemljoradnje.
2577 Litva
2577 Litva je Marsov trojanski asteroid sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 1,904 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,18.
Hadli
Hadli se može odnositi na
Belica (Jagodina)
U blizini sela nalaze se ostaci srednjevekovnog grada koji se u narodu zovu "Jerinin grad" ili samo "grad" a pored temelji neke crkve. Veruje se da ovaj grad datira iz najranijeg perioda dolaska Slovena na Balkan i njihove hristijanizacije.Toponimi okolo su "Crkvina" "Logor" "Jevrejsko groblje". Seljaci su ranije u okolini pri obradi zemlje pronalazili razne vredne predmete. Sada je ta zemlja zapuštena a sam "grad" ostavljen raznim "istraživačima" koji se bave pljačkom starina.
Dolazak Josipa Pančića u Srbiju vezan je za selo Belicu. Pedesetih godina 19. veka, Avram Petronijević, tadašnji ministar inostranih dela Srbije, u selu Belici je osnovao fabriku za proizvodnju stakla. Bila je to prva staklara na Balkanu ako ne i prvo industrijsko postrojenje. U Srbiji naravno nije bilo majstora koji znaju ovaj zanat te je on doveo majstore staklare iz Češke. Došli su sa svojim porodicama i naselili se oko fabrike. Na mestu gde je bila staklara sada je njiva ali zemlja svetluca od ostataka stakla a u starim domaćinstvima je moguće naći očuvane predmete proizvedene u toj staklari. Ima ih i u Zavičajnom muzeju u Jagodini.
Vuk je poznavao Josipa Pančića koji je u to vreme nekako završio medicinu. Pristao je da dođe u Srbiju jer je bio bez posla. Zgrada u centru Belice koju meštani zovu "Stara škola" i u kojoj je bila njegova ordinacija kad je stigao u Srbiju postoji i danas.
Demografija
U naselju Belica živi 339 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 50,2 godina (47,1 kod muškaraca i 53,5 kod žena). U naselju ima 131 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,00.
Prometej (mjesec)
Prometej je otkriven 1980. od strane Stewarta A. Collinsa, a 1985. je nazvan po Titanu Prometeju, koji je ljudima dao vatru, te je bio nećak boga Saturna.
Postoji i asteroid nazvan po Prometeju - 1809 Prometej.
Osnovni podaci
mini|lijevo|Prometej snimljen 1981. iz svemirske letjelice [[Voyager 2]] Iz promatranja za vrijeme prolaska Zemlje kroz ravninu Saturnovih prstenova je primjećeno da Prometej kasni za svojim predviđenim položajem čak 20°. Moguća objašnjenja za ovo su promjena orbite usljed nedavnog "susreta" sa F-prstenom te drugi mali satelit s kojim Prometej dijeli putanju.
Na unutarnjem rubu F-prstena otkriven je "šiljak" koji pokazuje prema Prometeju. Također, u F-prstenu su otkrivena i područja gdje se prsten sastoji od više međusobno isprepletenih niti, za što je također "okrivljen" Prometej.
Letjelica Cassini-Huygens je 2004. otkrila slabašni prsten neposredno unutar putanje Prometeja.
Sastav i reljef
Prometej je manje prekriven kraterima od susjednih Pandore, Janusa i Epimeteja. Na Prometeju se uočava nekoliko kratera veličine oko 20 km, te grebeni i doline. Po maloj gustoći i visokom albedu se zaključuje da je Prometej vrlo porozno ledeno tijelo.
Srbi u Bosni i Hercegovini
Srbi su jedan od tri konstitutivna naroda Bosne i Hercegovine, koji u najvećem broju žive u entitetu Republika Srpska. Osim u Republici Srpskoj, gdje čine preko 80% stanovništva, određeni broj Srba živi i u drugom entitetu Bosne i Hercegovine, Federaciji Bosne i Hercegovine. U Bosni i Hercegovini Srbi naseljavaju oblasti Bosansku Krajinu, Semberiju, istočni dio Hercegovine, Posavinu, a manjim dijelom i središnji i istočni dio Bosne i Hercegovine.
Čedomir Antić tvrdi da u BiH postoje nastojanja da Republika Srpska bude lišena ovlašćenja i da rastu pritisci za reviziju Dejtonskog sporazuma na štetu srpskog naroda. U Federaciji BiH nije vraćena samo imovina Srpske pravoslavne crkve. Nisu vraćeni stanovi nosiocima prava pripadnicima JNA, a u Federaciji BiH ne postoje, kako on kaže, srpske škole. Dvojezični natpisi na saobraćajnim znakovima u Federaciji BiH su postavljeni 2009. godine, međutim na većini su obrisani natpisi na ćirilici, a česti su i slučajevi uvrijedljivih poruka na račun Srba. Većina Srba je proterana sa teritorije Federacije BiH i njihov povratak na vekovna ognjišta je onemogućen.
Doprinos čovječanstvu
Među znamenitim Srbima iz Bosne i Hercegovine nalaze se pisci Jovan Dučić, Petar Kočić, Aleksa Šantić, Branko Ćopić i drugi, guslar i narodni pjesnik Filip Višnjić, Knez Ivo od Semberije, filozof i vizionar Dimitrije Mitrinović, slikar Kosta Hakman, istoričari Vladimir Ćorović i Jovan Deretić, likovni umjetnik Mirko Ilić i režiser Emir Kusturica.
Mehmed-paša Sokolović, Srbin iz Sokolovića pored Višegrada, bio je veliki vezir (predsjednik vlade) u Osmanskom carstvu. Makarije Sokolović je bio prvi patrijarh Srpske pravoslavne crkve kada je ona obnovljena kao Pećka patrijaršija 1557. godine. Luka Vukalović doprinio je oslobođenju Bosne od osmanlijske vlasti. Ubijeni premijer Srbije, Zoran Đinđić, rodio se u Bosanskom Šamcu, a bivši predsjednik Srbije Boris Tadić rođen je u Sarajevu.
Iz Hercegovine i Bosne porijeklom su vladaoci srednjevjekovne dinastije Mrnjavčevića, kao i vladaoci iz crnogorske dinastije Petrovića Njegoša.
Drugi svjetski rat
Tokom čitavog toka rata u Jugoslaviji, 64.1% svih Partizana iz BiH su bili Srbi.
1992-1995.
U nekima od oblasti prije građanskog rata u Bosni i Hercegovini živjeli su većinom Srbi, ali su tokom rata te oblasti etnički očišćene. Isto tako, određeni broj Srba iz Bosne su morali napustiti svoje domove tokom rata od 1992. do 1995. godine. Oni su mahom izbjegli u Srbiju ili u druge krajeve BiH gde su prije njih živeli drugi narodi (Posavina, Semberija). Najviše izbjeglica je bilo iz Bosanske Krajine i centralne Bosne (Drvar, Glamoč, Grahovo, Livno, Kupres, Jajce i dr.). Istu sudbinu su doživjeli Srbi Sarajeva koji su prije Drugog svjetskog rata činili većinsko stanovnisctvo čitave BiH kao i Sarajeva, pretpostavlja se da se iz Sarajeva prisilno iselilo oko 250 000 Srba. Veliki broj Srba iz Bosne i Hercegovine se nalazi u dijaspori. Drvar i Bosansko Grahovo su opštine, koje su na popisu iz 1991, imale najveći procenat Srba, a danas se nalaze u Federaciji BiH.
Regionalna podjela
Srbi iz BiH se najčešće dijele prema regionalnoj pripadnosti. Veće grupe Srba su: Krajišnici, Semberci, Bosanci, Hercegovci. Neki Srbi, najčešće iz Hercegovine u prošlosti su bili organizovani u plemena.
Srpski narod u Bosni i Hercegovini na popisu 1991.
Po poslednjem službenom popisu stanovništva sprovedenom u Bosni i Hercegovini 1991. godine, broj stanovnika izjašnjenih kao Srbi, po opštinama, bio je sledeći:
Po opštinama Grada Sarajeva:
Ostale opštine u Bosni i Hercegovini:
U granicama današnjih opština u Bosni i Hercegovini, broj stanovnika izjašnjenih kao Srbi na popisu 1991. godine, bio je sledeći:
Federacija Bosne i Hercegovine
Po opštinama Grada Sarajeva:
ostale opštine:
2629 Rudra
2629 Rudra je Marsov trojanski asteroid čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 1,740 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 14,5.
Nash, North Dakota
Neš je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Grouv Siti
Grouv Siti se može odnositi na
Nash, North Dakota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 32.
Chapelle-du-Mont-du-Chat
Šapel di Mon di Ša je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Šamberi.
Po podacima iz 2006. godine u opštini je živelo 208 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 29 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,08 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 600 metara (maksimalnoj 1.005 m, a minimalnoj 231 m).
Grinbuš
Grinbuš se može odnositi na
Hajdelberg (razvrstavanje)
Hajdelberg se može odnositi na
Hjuit
Hjuit se može odnositi na
Maraschino
Povijest
Receptura autentičnog zadarskog likera stvorena je i zapisana na početku 16. stoljeća u zadarskom Dominikanskom samostanu. Liker su prvi pripravili upravo ljekarnici tog zadarskog samostana i to pod imenom “Rosolj” (od riječi “Ros solis” - “sunčana rosa”). Kasnije je nazvan MARASCHINO, budući se dobiva iz esencije zrelih plodova dalmatinske višnje maraske i lišća njezinih mladih grančica.
Taj plemeniti liker finog okusa bio je u početku dostupan samo rijetkima i povlaštenima, a pripisivali su mu i ljekovita svojstva. Tajna okusa Maraschina mogla se početi širiti tek s pojavom prvih manufakturnih destilerija u Zadru u 17. st. (Rota, Mola i Calcenigo).
U 18. stoljeću, kada se u Zadru razvija industrijska proizvodnja likera, Maraschino je krenuo u svijet i morskim putovima doplovio u sve važnije europske luke i metropole. Uskoro je prihvaćen i omiljen na svim europskim dvorovima (bečkom, berlinskom, bavarskom, engleskom, talijanskom, belgijskom, danskom ...) da bi se kasnije proširio i u SAD, Kanadu, Australiju, Južnu Ameriku, Južnoafričku uniju itd.
Zadarski liker postaje svjetski glasovit, a prije Drugog svjetskog rata proizvode se čak 33 različite vrste tvrtki Drioli, Luxardo, Romano Vlahov i Maraschino Stampalia. U samom Zadru i njegovim kavanama na Kalelargi i Novoj rivi Maraschino se pije i nudi u bezbroj kombinacija – s ginom, rumom, tekilom, kruškovcem, vermutom. Maraschino određuje i okus sladoleda, slastica i voćnih kupova.
Arsenal u Zadru
mini|Arsenal u Zadru mini|Unutrašnjost Arsenala Arsenal u Zadru je spomenik kulture nulte kategorije, izgrađen u 18. stoljeću za vrijeme mletačke uprave kao skladište za vojnu flotu. Smješten je pored gradskih zidina i šetališta Muraj, u neposrednoj blizini Lančanih vrata (obnovljena 1877.), Trga tri bunara s crkvom i perivojem Gospe od zdravlja i Malim arsenalom, zadarske luke i Stare rive.
Maraschino
Povijest
Osvojio je i jednog od najvećih osvajača 19. st., Napoleona Bonapartea, koji je u njemu osobito uživao nakon ručka ili večere. Obožavali su ga i francuski kraljevi Louis XVIII., Karlo X. i Louis Philippe, te ruski car Nikolai I. Britanski kralj George IV. slao je u Zadar svoje ratne brodove po stotine sanduka Maraschina za kraljevski dvor u Londonu i za guvernere Malte i Krfa. Godine 1871. Maraschino je u zadarskoj luci ukrcavan na engleske brodove po narudžbi engleske kraljice Viktorije. Dana 26. rujna 1887. godine Princ od Walesa – koji je kasnije postao kralj George V. – bio je na proputovanju kroz Zadar i tom je prigodom osobno posjetio zadarsku tvornicu likera i uručio narudžbu za veliku količinu boca glasovitog zadarskog specijaliteta.
Arsenal u Zadru
U Drugom svjetskom ratu Arsenal je jako oštećen u Savezničkom bombardiranju Zadra kada mu je u potpunosti izgorio krov. U poslijeratnoj obnovi Zadra imao je ipak sretniju sudbinu od susjednog Novog kazališta (Teatro Verdi) koje je unatoč manjim oštećenjima srušeno do temelja tek poslije rata. Kraće vrijeme prostor Arsenala služio je kao izložbeni prostor, dok je većim dijelom do svoje obnove imao trgovačku namjenu.
Maraschino
Povijest
Tijekom svojih pet stoljeća Maraschino iz Zadra bio je i ostao ponajprije piće elite; pili su ga svjetski ljubavnici poput Casanove, svjetski vojskovođe poput Napoleona, svjetski filmski i književni klasici poput Hitchcocka i Baudlaira, svjetski glumci i pjevači; pili su ga i na prvoj i posljednjoj plovidbi legendarnog Titanica, a o njemu je pisao i Honoré de Balzac (u romanu "Un début dans la vie" iz 1842. godine).
Herman
Herman se može odnositi na
Maraschino
Povijest
Hrvatska turistička zajednica uvrstila je 1999. godine bocu tradicionalno opletenog Maraschina u popis autentičnih hrvatskih suvenira.
Arsenal u Zadru
Obnovljeni Arsenal otvoren je u ljeto 2005. kao mediteranski gradski trg u zatvorenom prostoru, jedno od središta javnog, kulturnog i zabavnog gradskog života bogat događanjima. Od samog početka nametnuo se kao nezaobilazna postaja za Zadrane i njihove goste.
Rocca, Belluno
Rocca je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Arsenal u Zadru
Osim toga, zamišljen je kao mjesto na kojem posjetitelj može dobiti sve potrebne informacije o Zadru, njegovoj povijesti, tradiciji i aktualnim sadržajima turističke, ugostiteljske i svakojake ponude, te se upoznati s autohtonim proizvodima zadarskog kraja, posebice s tradicijom zadarskog Maraschina. Jednako je tako i prostor za sadržajno i kvalitetno provođenje slobodnog vremena. Obnovom Arsenala poduzetništvo je uspješno spojeno s konceptom kulturnog turizma kao nove okosnice hrvatskog turističkog proizvoda, koji povezuje brigu o spomenicima kuture s njihovu uporabom.
Rocca, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 217 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 265 m.
Arsenal u Zadru
U Arsenalu se kontinuirano organiziraju likovne i druge izložbe, kao i razna kulturna događanja, koncerti, predstavljanja knjiga, tematske večeri, video–projekcije i slični sadržaji.
Cultures
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 107 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,96 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 730 metara (maksimalnoj 1.000 m, a minimalnoj 650 m).
Bound in Morocco
Bound in Morocco je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1918. u režiji Allana Dwana. Po žanru predstavlja kombinaciju akcione komedije i ljubavnog filma. Scenario je (pod pseudonimom Elton Thomas) napisao Douglas Fairbanks koji se pojavljuje u glavnoj ulozi mladog Amerikanca koji na putovanju po Maroku spašava lijepu djevojku iz harema. Predstavljao je jedan od najuspješnijih filmova u Fairbanksovoj karijeri, ali se danas smatra izgubljenim.
Halovej
Halovej se može odnositi na
Hardvik
Hardvik se može odnositi na
Hiltop
Hiltop se može odnositi na
Hartland
Hartland se može odnositi na
Hejfild
Hejfild se može odnositi na
Fries, Virginia
Friz je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 484 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 484 stanovnika, što je 130 (21,2%) stanovnika manje nego 2000. godine.
William Shakespeare
William Shakespeare [ˈwɪljəm ˈʃeɪkspɪər] (Stratford-upon-Avon, 26. april 1564. – Stratford-upon-Avon, 23. april 1616.), engleski književnik koji se smatra najuticajnijim i najpopularnijim dramskim piscem u historiji svijeta.
Shakespeare se bavio glumom, pisao pjesme i drame, pri čemu je pokazao podjednaki talent za tragediju i komediju. Njegova djela su prevedena na sve jezike svijeta a stihovi najcitiraniji od svih autora u historiji književnosti.
Životopis
Gotovo ni o jednom drugom piscu ne zna se tako malo kao o Williamu Shakespeareu. Ličnost pisca, čija su djela poznata cijelom obrazovanom svijetu još uvijek je zagonetka. William Shakespeare rodio se u gradiću Stratford-on-Avon 1564. godine, u Countyu Warwickshire. (u isto vrijeme kada je u Rimu umro Michelangelo), kao treće i najstarije muško dijete od osmero djece. Kršten je 26. aprila 1564. godine, pa se smatra da je rođen 23. aprila 1564. godine. Otac mu je bio John Shakespeare, ugledan i imućan građanin, trgovac-zanatlija, član Općinskog vijeća. O njegovom dobrom imovinskom statusu govori i podatak da je 1596. godine John Shakespeare mogao platiti da on i njegovo potomstvo upotrebljava obiteljski grb koji prikazuje Sokola i koplje te ima francuski natpis: Non sanz droict (Ne bez prava). Uz sve to John Shakespeare 1571. godine izabran je za gradonačelnika Stratford-on-Avona. Majka Williama Shakespearea zvala se Mary, a djevojačko prezime bilo joj je Arden. Shakespeare je pohađao školu u svom rodnom gradu, ipak zna se samo da je u toj istoj školi učio latinski, čitao Ovidija, Cicerona, Virgilija, Plauta i Terencija.
Postoje pretpostavke da je William Shakespeare napustio školu 1578. godine kada su poslovi njegovog oca pošli nagore, te je nazočnost četrnaestogodišnjeg sina u kući postala neophodna. Od tada, pa do svoje 18. godine, o njemu ne postoje nikakvi pisani podaci. Tek od septembra 1582. godine postoji dokument koji govori o ženidbi Williama Shakespearea s Ann Hathaway iz obližnjeg zaseoka Shotery, a koja je bila osam godina starija od njega. U braku najvjerovatnije nije bio sretan, jer je često pisao protiv ranih brakova. Godine 1583. rodila mu se kćerka Susan, a 1585. blizanci - kćerka Judith i sin Hamnet. Onda se opet do 1592. godine o Shakespearu ništa ne zna, a te se godine prvi puta spominje kao glumac i dramski pisac. Godine 1596. umire mu sin Hamnet, a 1597. godine u Stantfordu je kupio imanje zvano New Place i postao, u međuvremenu, suvlasnik Teatra Globe. Nedugo potom, 1601. godine, Shakespearu umire otac, a 1607. udala mu se kćerka Susan za poznatog londonskog liječnika Johna Halla.
Godinu dana kasnije umire mu majka, a iste godine Willliam se povlači iz Londona u svoj rodni grad, premda je povremeno dolazio u London (npr. 1612. godine kao svjedok u jednoj parnici). Iste godine (1612.) umire mu brat Gilbert, a sljedeće 1613. i posljednji brat Richard, kada je u Londonu izgorio Teatar Globe. Godine 1616. udala mu se kćerka Judith, a 23. aprila iste godine (istog datuma kada je rođen) umro je u 52-oj godini života u Stratford-on-Avonu, gdje je i sahranjen u crkvi sv. Trojstva u blizni oltara. Iznad groba postavljena je 1623. godine spomen bista s latinskim natpisom: ''Po mudrosti Nestor, po genijalnosti Sokrat, po umjetnosti Vergilije. Zemlja pokriva, narod plače, a Olimp ga ima.'' Shakespeareova supruga Ann umrla je 1623. godine, sedam godina poslije smrti svoga muža. Iste godine u Londonu svjetlo dana ugledalo je prvo izdanje svih Shakespearovih djela. Posljednji neposredni potomak Shakespearov, njegova unuka Elisabeth, kćerka Susan i dr Johna Halla umrla je 1670. godine i loza se ugasila.
Stvaralaštvo
Shakespeare bijaše plodan pisac, pretpostavlja se (jer se ne može sa sigurnošću utvrditi autorstvo svih njegovih drama) da je napisao 34 drame, 154 soneta i nekoliko pjesama.
Piščevo stvaralaštvo se uglavnom dijeli na nekoliko kategorija:
Rane drame
Karakteristike ranoga Shakespeareova stvaralaštva su sljedeće: sočan, "renesansni" humor često protkan opscenostima nastalima na tlu srednjovjekovnih farsi, što je glavna značajka komedija; bujan jezik (sam Shakespeare je iskovao više stotina riječi-usporedbe radi, njegov cjelokupni opus ima, po različitim brojanjima, oko 30.000 različitih riječi, dok onaj francuskoga dramatika Racinea oko 4.000) u kojima se miješa visoka retorika i vulgarni izričaj; te usredotočenost na problematiku vlasti i političkih makinacija (u povijesnim dramama), i ljubavnih zapleta i raspleta u komedijama. U tom razdoblju, koje traje do otprilike 1600, Shakespeare je ostvario neke od gledalištu najomiljenijih drama: "Romea i Juliju", burlesku koja prerasta u tragediju, veoma popularnu zbog motiva nesretnih adolescentskih ljubavnika; "Mletačkog trgovca", hibridni komad u kojem autor oscilira između karikaturalnoga prikaza židovskoga zelenaša i tragične dimenzije koju Shylock, mletački trgovac, poprima tijekom radnje skoro unatoč piščevoj volji; "Henrika IV.", u kojem je dao jedan od nezaboravnih likova svjetske književnosti, zemnoga i realističkog vitalista Falstaffa- osobu iskričave duhovitosti i mudrosti, pravoga utjelovljenja renesansnoga obilja života; te "Rikarda III.", prethodnika velikih tragedija, heroja-zločinca ili antijunaka koji fascinira makijavelističkim političkim i osobnim bravurama. U ovom je razdoblju pisac postavio temelje svojim velikim tragedijama, a radošću, vitalnošću razigranoga erosa i himničkim ugođajem u kojem slavi mladost, zdravlje i slobodu, dao trajno vrijedna ostvarenja renesansne komedije.
Zrelo doba
Na prijelazu u 17. stoljeće počinje veliko "tragično razdoblje". Apsorbiravši i nadvladavši svoje prvotne utjecaje, Chaucera i Christophera Marlowa, Shakespeare u ovom dobu daje jedinstvene ostvaraje kojima je preporodio europsku i svjetsku književnost-no, kojih su doseg spoznali tek kasniji naraštaji. Budući da sljedeće drame predstavljaju, u neku ruku, duhovno rođenje modernoga zapadnoga čovjeka, potrebno je nešto reći i o autorovu svjetonazoru koji prosijava kroz ta djela.
Shakespeareov je genij često okarakteriziran kao neopoganski i kvazišamanski: njegova skoro nadnaravna sposobnost da stvori osobnosti tragične aure za koje se može reći da bi ih bilo plitko okarakterizirati klišejima da su "veće od života"- nego da utjelovljuju svu veličajnost života; sklonost prikazu stanja psihičke disocijacije i raskoljenosti, opsesivnosti i neizmjernosti u strastima, od ljubomore do vlastohleplja; usredotočenost na ljudski kozmos bez teoloških i spiritualnih raščlana- sve to ukazuje na snažnu sekularnu i antidogmatsku struju i u piščevu karakteru. No, također, pozornije čitanje njegovih drama, kao i otkrića iz bardove biografije koja su se nagomilala u posljednjih 100 i više godina, ostavljaju malo sumnje da je Shakespeare bio, ne samo formalno, katolik- iako ne i katolički dramatičar. Duh Hamletova oca u čistilištu, sakramentalnost braka, suptilne referencije na ikonografiju katoličke kulture koje se provlače kroz cijeli Shakespeareov opus: sve to daje složenost njegovu djelu koje je apsorbiralo i skepticizam i prometeizam i humanizam nanovo oživljene antike, srednjovjekovne motive trošnosti i mučnine korporealnosti, pojačanu ekspresiju manirizma koji je nagovijestio novi period sumnji i preispitivanja. Ali, prije svega, Shakespeareova izvornost leži u mnogovrsnosti njegove invencije: nitko nije prije njega stvorio tako fascinantne prikaze personalnosti, niti dao uvjerljivu sliku rastućega i promjenljivoga sebstva; nitko nije dao takvo obilje nezaboravnih scena seksualnosti i ljubavi, strasti koje kolaju u temeljnom krugu ljudskoga društva, obitelji; nitko nije prikazao proroke nihilizma poput Edmunda ("Kralj Lear") ili Jaga ("Otelo"), a kamoli najvećega karizmata svjetske književnosti, Hamleta. Osim navedenih, Shakespeareove su središnje teme: razorna sila vremena; ambivalentni stav prema tjelesnosti i seksualnosti, koji se kreće od proslavljanja do razjarenoga poricanja; zaslijepljenost i samoobmana kao bitna značajka ljudskoga života; izočnost Boga ili bilo kakvog transcendentnoga načela u njegovu "theatrum mundi"; nepostojanost i varavost kako sudbine, tako i ljudi- prema drugima i sebi samima. Najveća Shakespeareova originalnost je u otkriću mutabilnosti ljudske osobnosti i apoteozi misterije koja je skriveni centar čovjekova postojanja- njegovi likovi izmiču kako psihološkim i socijalnim redukcijama, tako i teološkim ili spiritualnim tumačenjima. Ostavši pjesnik, a ne analitik ili filozof do konca, William Shakespeare ostaje univezalni mitograf trajne uzbudljivosti ljudske sudbine koja se ne može svesti ni na kakve šablone.
Među velikim tragedijama se ističu "Hamlet", djelo koje je više puta prepravljao, a koje prikazom intelektualca kao herojskog karizmata, te obiljem tema u tekstu i podtekstu ostaje jednim od temeljaca zapadne duhovne kulture; "Otelo", u kojem je ljubomornoga ratnika herojskih izmjera zasjenio utjelovljeni Satan, Jago; "Antonije i Kleopatra", s arhetipom fatalne žene Kleopatre, koja je nadrasla svoj povijesni uzor; "Macbeth", u kojem dominiraju heroj-zločinac kralj Macbeth i njegova još nezaboravnija žena, lady Macbeth; "Kralj Lear", djelo krajnjega naprezanja, za koje je rečeno da, s još nekoliko djela zapadnoga korpusa, od Platona i Biblije do Dostojevskog i Prousta- objelodanjuje početak i konac ljudske naravi i sudbine.
Poznije doba stvaralaštva
Zajedno s ovim tragičkim vrhuncima supostoje tzv. mračne komedije ili problemske drame ("problem plays"), među kojima se ističu "Troilo i Kresida" i "Mjera za mjeru". U tim dramama nema tragične katarze, niti velikih, nezaboravnih likova. Dominantni tom je cinizam i gnušanje nad ljudskom prevrtljivosti i podlosti, tjelesnim vidovima postojanja, političkim makinacijama i kompromisnom naravi društvenoga života uopće. Pune jetke ironije, ove drame su u neku ruku prethodnice egzistencijalističke vizure kakva je zavladala u 20. stoljeću.
Mangan(II) fluorid
Mangan(II) fluorid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 92,935 Da.
William Shakespeare
Poznije doba stvaralaštva
Shakespeare je svoj dramski opus dovršio u duhu smirenja. Njegove posljednje drame, "Cimbelin", "Zimska priča" i "Oluja" su različito ocjenjivane (doduše, valja reći da su kronološki posljednje piščeve drame "Henrik VIII. " i "Dva plemića", no, budući da se radi o krparijama kojih je Shakespeare, u najbolju ruku, samo jedan od autora, njegove pozne "romance" se obično uzimaju kao zadnja djela). U tim dramama, nazvanima "romancama" (što nema veze s hrvatskim značenjem toga pojma), radi se o fantazijskom svijetu napučenom duhovima i neobičnim događajima; zapleti i sukobi potencijalno tragične naravi razrješuju se na čudesan i bajkovit način; ličnosti nemaju realističnu dimenziju nego su više nalik likovima iz bajki ili narodnih priča. Svršetak Shakespeareova stvaralaštva je različito ocjenjivan: po jednima, autor je rezignirao i iscrpio tvoračku energiju, te pribjegao jeftinim rješenjima i happyendu bajkovite naravi- ne imavši više snage nositi se sa životnim realijama. Po drugima, posljednje romance predstavljaju mudrost izrečenu u smiraj života (iako je Shakespeare umro tek u svojim pedesetima, zamjetna je zasićenost i želja za počinkom, izražena u više navrata u kasnijim djelima). To gledište bi se moglo svesti na sljedeću tvrdnju: nakon bujne i pustopašne vitalnosti, komike i optimizma koji karakteriziraju rana djela, došlo je teško tragično razdoblje u kojem je pisac hodao na rubu ponora ludila (velike tragedije), istodobno s kojim i malo kasnije slijede protoegzistencijalistički mučni ironijski problemski komadi, da bi Shakespeare konac života dočekao u pomirenosti i praštanju, te vizionarnoj prikazbi života kao sna (slavni stihovi iz "Oluje"). Bilo kako bilo, posljednje piščeve drame su ostale trajno popularne kod publike, a utemeljile su i tradiciju bajkovito-nadrealnih djela u engleskoj i američkoj književnosti.