cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spinoizam
Atributi supstancije
Sama činjenica da supstancija jeste jedna, ali nam se ipak čini da se javlja mnogostruko, može da nas zbuni. Spinoza iznosi jedan veoma interesantan dokaz u prilog tome. Naime, supstancija može da stvori, odnosno da deluje samo na ono što je iste prirode kao i ona. Ako su atributi supstancije iste prirode kao i ona, to bi značilo da su i sami ti atributi beskrajni, samodovoljni itd. Ali onda bi u tom slučaju i sami atributi postali supstancije. Ako pak, sa druge strane, pretpostavimo da atributi supstancije nemaju ništa sa samom prirodom supstancije, osim što su njeni „delovi“, onda bismo došli do zaključka da je supstancija sastavljena iz različiti atributa odnosno „delova“, što opet narušava njenu suštinu. Dakle ni to ne može biti slučaj. „Apsolutno beskrajna supstancija je nedeljiva.“ Način na koji bismo mogli da zamislimo ovu supstanciju je sledeći: Zamislimo Boga, odnosno supstanciju kao jednu krivu liniju koja nema ni početak ni kraj. Razlog zašto ovu liniju prikazujemo kao krivu, a ne pravu, jeste taj što iz aspekta „prostih bića“, odnosno modusa supstancije, Bog nije nešto jednolično, jednako, već različito i promenljivo. Mi kao modusi supstancije nismo u mogućnosti da Boga vidimo kao Jedno, pa na kontu toga, smatram da kriva linija bolje prezentuje naše poimanje Boga od prave linije. Ako bi ova linija imala početak i kraj (na primer tačka A i tačka B), u tom slučaju ona ne bi bila beskonačna. Pošto ona nema ni početak ni kraj, to po logici znači da je ona beskonačna. Čuveni antički mislilac Zenon iz Eleje, izneo je jedan paradoks, prema kome se linija može podeliti u beskonačno mnogo delova. On je do tog zaključka došao metodom polovine, odnosno od svakog pola opet pola. To bi bilo moguće da je ova linija imala svoj početak i kraj. To je zbog toga što liniju određene dužine možemo da podelimo na pola. Liniju beskonačne dužine ne možemo podeliti nikako, jer ona nema mere! Uprošteno rečeno, pola od beskonačno jeste beskonačno, što je apsurdno. Dakle, ono što je beskonačno to je nedeljivo, jedno. Ova linija, koju smo prikazali jeste Bog odnosno supstancija, a čitavom njenom dužinom, prostiru se njeni atributi.
Antilly (Mozel)
Antiji je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Mec Kampanj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 107 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,74 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 224 m, a minimalnoj 170 m).
Lomas San Judas Tadeo, Aguascalientes
Lomas San Judas Tadeo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1961 m.
Youghtanund
Youghtanund, pleme Algonquian Indijanaca konfederacije Powhatan, nastanjeni u vrijeme dolaska kapetana Johna Smitha na području rijeke Pamunkey u današnjoj Virginiji. Pleme je tada imalo 60-70 ratnika na području današnjeg okruga King William ili New Kent.
Zemono
Zemono je naselje na Krasu u sastavu općine Vipava, a najpoznatije je po obližnjem kaštelu Zemono ili Belvedere.
Geografija
Naselje se nalazi oko 2 km zapadno od Vipave, na rubu kraške doline Vipave (115 m n/v), iznad kojega se nedaleko, na brežuljku (139 m n/v) okružen vinogradima nalazi kaštel Zemono, nazvan i Belvedere.
Kaštel Zemono
alt=|lijevo|mini|264x264piksel|Kaštel Zemono [[1954. na filmu|1954.]] Izgrađen je u renesansnom stilu po uzoru na španjolske hacijende okružen vanjskim arkadama te oslikan baroknim freskama nepoznatog autora.
U njemu se često odvijaju razne priredbe: koncerti klasične muzike, likovne izložbe, a u vinskim podrumskim prostorijama (kantina) nalazi se restoran. mini|288x288piksel|Naselje Zemono
Povijest
Kaštel je izgrađen 1689. g. kao ljetnikovac ili lovački kaštel. Dokumenti o najznačajnijim trenucima kaštela Zemono nisu sačuvani, prije svega zbog uništenja u prvom svjetskom ratu radi vojnih funkcija koje je imao. Kaštel nije bio sjedište feudalnog posjeda.
Kašel nije nikad bio stalno naseljen. U njemu su se vjerojatno održavale zabave feudalaca i patricija za vrijeme berbe jer je tu bila i vinska kantina. Njegov prvi vlasnik je bio vipavski feudalac Francesco Antonio Lanthieri. Prodao ga je barunu Levetzovu, koji ga je 1918. prodao Eugenu Maieru, zatim je bio u vlasti obitelji Pregelj i Kalc. Za vrijeme Jugoslavije je u njemu imala svoj prodajno-iložbeni salon Tvornica namještaja Lipa.
Las Manzanas, Atlacomulco
Las Manzanas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Atlacomulco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 432 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2557 m.
Ponte, Isernia
Ponte je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
San Francisco, Tumbiscatío
San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tumbiscatío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1062 m.
Werowocomoco
Werowocomoco, jedno od tridesetak plemena algonquianske konfederacije Powhatan, koji su u ranom 17. stoljeću živjeli na području današnjeg okruga Gloucester na sjevernoj obali rijeke York. Istoimeno selo Werowocomoco (oko 200 stanovnika 1608) bilo je glavni powhatanski grad, a nalazio se nasuprot ušća Queen Creeka. U Werowocomocu je živjela Pocahontas.
Koći
Koći (albanski Koja i Kojë [ˈkojə]), naselje u opštini Podgorica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 91 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 237 stanovnika).
Demografija
U naselju Koći živi 62 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 35,2 godina (32,1 kod muškaraca i 38,5 kod žena). U naselju ima 23 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,96.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Albancima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
La Bala, San Juan Evangelista
La Bala je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Juan Evangelista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
Bajío de las Nubes, Mezquitic
Bajío de las Nubes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2145 m.
Aquascogoc
Aquascogoc (Aquascogooc), pleme i istoimeno selo iz druge polovice 16. stoljeća na današnjem području okruga Hyde u Sjevernoj Karolini, koje je pripadalo savezu Secotana. Selo su 16. srpnja 1585. spalili Greenvilleovi ljudi.
Family Business (Star Trek: Deep Space Nine)
Family Business je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazana 15. maja 1995. godine. Radnja prikazuje kako je Quark prisiljen vratiti se na matični svijet Ferengija kako bi vlasti spriječio da mu oduzmu poslovni imperij nakon što se ispostavilo da mu se majka Ishka bavila financijskim i drugim transakacijama koje su ženama Ferengija zabranjene.
U epizodi se prvi put pojavljuje lik Kasidy Yates, kapetanice teretnog broda koja će do kraja serije biti Siskova djevojka. U epizodi lik Ishke tumači kanadsko-američka glumica Andrea Martin, koju će u ostatku serije zamijeniti Cecily Adams.
Sicilijanski ustanak
Sicilijanski ustanak ili sicilijanski građanski rat je naziv za oružani sukob koji se u Rimskoj Republici od 44. pne. do 36. pne. s prekidima vodio između Drugog trijumvirata na jednoj, te sljedbenika optimatskog vođe Seksta Pompeja na drugoj strani. Sekst, koji je nakon poraza pompejanaca u građanskom ratu 45. pne. pobjegao na Siciliju, tamo je iskoristio metež nastao Cezarovim ubistvom kako bi od tog otoka stvorio snažno uporište anti-cezarovskih snaga, ali i veliku flotu. S njome je prkosio Trijumviratu, koristeći njihove razmirice i zauzetost vanjskim prijetnjama Republici da bi godine 39. pne. potpuno poremetio trgovinu u Mediteranu i opksrbu Rima žitom. Zbog toga su trijumviri godine 39. pne. s njime sklopili sporazum u Mizenu, priznavši njegovu vlast nad Sicilijom, Sardinijom i Peloponezom i obećavši mu mjesto konzula. Taj aranžman se raspao te je rat nastavljen 38. pne. sve do bitke kod Nauloha u kojoj je Sekstova flota poražen, a on prisiljen na bijeg u Milet gdje je uhvaćen i pogubljen.
Gastroezofagealna refluksna bolest
Gastroezofagealna refluksna bolest (GERB) praćena je gorušicom, osećajem vraćanja kiseline i želudačnog sadržaja), kašljem, problemima sa disanjem, u oko 20% do 30% stanovnika u Evropi i Severnoj Americi. Osim što je ovo stanje povezano sa objektivnim simptomima koji smanjuju kvalitet života i produktivnost bolesnicima sa dugogodišnjim osećajem kiseline u ustima, ona ima i značaj zbog povećanog rizika od razvoja ozbiljnih komplikacija u vidu suženja ili raka jednjaka.
Etiopatogeneza
Gastroezofagealna refluksna bolest u načelu nastaje kada se u dužem vremenskom periodu stomačni sadržaj vraća u jednjak i dovodi do pojave simptoma i/ili komplikacija. Zid jednjaka nema mehanizme zaštite od agresivnog delovanja želučanog soka kao zid želuca, pa ga želučani sok može oštetiti.
Donji sfinkter jednjaka je mišić koji je lokalizovan na prelazu jednjaka u želudac i ima ulogu da ne dozvoli vraćanje želudačnog sadržaja u jednjak, a tokom jela i pića opušta se kako bi dozvolio nesmetan prolaz hrane iz jednjaka u želudac, a potom se zatvara (kontrahuje). Kada je funkcija ovog mišića poremećena dolazi do nekontrolisanog vraćanja želudačnog sadržaja u jednjak i razvoja simptoma.
Faktori koji mogu uticati na pojavu simptoma gastroezofagealne refluksne bolesti su:
Klinička slika
I pored toga što je klinička slika različita kod najvećeg broja pacijenata registruju se sledeći simptoma gastroezofagealne refluksne bolesti:
Dijagnoza
mini|200px|lijevo|[[Endoskopija|Endoskopska snimka peptičke strikture. Ona je jedna od komplikacija gastroezofagealnog refluksa.]] Dijagnoza gastroezofagealne refluksne bolesti započinje detaljnim uzimanjem anamneze i klasičnim fizičkim pregledom, a nastavlja se sledećim dijagnostičkim procedurama: Kontrastna radiografija jednjaka, želuca i dvanaestopalačnog creva uz upotrebu specijalnog kontrastnog sredstva, omogućava evaluaciju morfološkog izgleda navedenih organa, i delimični uvid u funkciju gornjeg digestivnog sistema.
Endoskopija gornjeg dela digestivnog sistema, omogućava dijagnostikuje i lečenje problema gornjeg dela digestivnog sistema. Obavlja su uz pomoć fleksibilnog instrumenat sa sopstvenim izvorom svetolsti, koji se plasira kroz usta i ždrelo, jednjak, želudac i početni deo dvanaestopalačnog creva. Na ovaj način moguće je kompletno ispitati unutrašnjosti navedenih oragana i dijagnostikovanje različitih oboljenja.
Tokom endoskopije može se načiniti i biopsije tkiva jednjaka, želuca ili duodneuma kako bi procenio postojanje stepena zapaljenja. Koristeći jedinstveni protokol biopsija za jednjak kao i najnoviju histopatološku klasifikaciju kojom se detaljno može proceniti stepen i težina refluksa, veličina problema i rizika od nastanka tumora jednjaka, odnosno postojanje Beretvog jednjak.
Ovo je dijagnostilka procedura kojom se vrši merenje funkcije jednjaka. U toku pregleda kroz nos bolesnika plasira se tanka sonda koja na sebi ima senzore za pritisak. Sonda se povlači i dobijaju se vrednosti pritiska donjeg ezofagealnog sfinktera, a meri se i snaga kontrakcija u jednjaku koje su odgovorne za propulziju zalogaja hrane i tečnosti.
Ovom metodom određuje se kiselost u završnom delu jednjaka. Izvodi se tako što se jako tanka sonda plasira transnazalno u završni deo jednjaka. Sonda na sebi ima senzor za detekciju pH vrednosti želudašnog soka. Sonda je priključena na portabilni uređaj (podseća na holter) koji pacijenta nosi preko ramena ili oko struka. Nakon 24 časovnog merenja rezultati se očitavaju i analiziraju preko posebnog kompjuterskog programa, i tako precizno utvršuje da li postoji patološki refluks želudačnog sadržaja u jednjak.
Svi nalazi dobijeni napred navedenim metodama dijagostike unose se u bolesnikovu istoriju bolesti i predstavljaju osnovu za sprovođenje najadekvatnijeg vida individualne terapije, koja u potpuosti mora biti prilagođena njegovim promenama životnim navikama, ishrani i primeni odgovarajuće medikamentozne terapije ili potrebnih metoda hirurškog lečenja.
Diferencijalna dijagnoza
Dijagnoza GERB kod bolesnika sa atipičnim simptomima može biti teška. Naime, dijagnoza GERB na osnovu prisustva tipičnih simptoma je tačna samo kod 70% pacijenata, jer pored tipičnih simptoma, gorušica, povraćanje, i disfagije, refluks želudačnog sadržaja može izazvati i atipične (ektraezofagealna) simptome, kao što su kašalj, bol u grudima, i dispneju.
Zato se kod bolesnika sa atipičnim žalbama, u dijagnostici GERB mora se imati na umu i mogućnost drugih bolesti, kao što su npr: Klinička prezentacija GERB kod trudnica, zbog porasta unutartrbušnog pritiska, slična je onoj u opštoj populaciji, i praćena je gorušicom i povraćanjem.
Diferencijalno dijagnostička procena GERB zasniva se na temeljnoj proceni činjenica dobijenih iz istorije bolesti, fizičkog pregleda, i dopunskih testova-ispitivanja, jer može obuhvatiti sledeće bolesti:
Terapija
Promene životnih navika i pravilna ishrana uz izbegavanje unosa pojedinih lekova značajno može doprineti smanjenju simptoma GERB-a i ubrzati izlečenje i oporavak.
Ishrana kod GERB-a treba biti takva da se u toku dana unosi najmanje 5 obroka u jednakim vremenskim intervalima (3 bazična i 2 užine). Time se postiže umeren unos količine hrane i tečnosti i sprečava nepotrebno rastezati želudac i gojaznost. Unos hrane mora biti spor, smiren, sa žvakanjem oko 20 puta svakog zalogaja.
Bolesnik treba redovno održavati higijenu usta i zuba, dan nikako ne počinjati stimulansima (čaj, kafa, cigarete), već doručkom oko jedan čas posle buđenja. Za užinu treba konzumirati hranu na bazi cerealija, voća ili tosta od integralnog ražanog hleba. Izbegavati unos previše vrućih ili hladnih jela i pića. Kako žvakaće gume i tvrde bombone povećavaju gutanje vazduha treba ih izbegavati.
Alkohol i nikotin bolesnici sa GERB-om trebaju apsolutno izbegavati, jer opuštaju muskulaturu jednjakai pojačavaju lučenje želudačne kiseline.
Smanjenje trbušnog pritiska, smanjuje refluks jednjaka, pa u tom cilju treba održavati normalnu ili značajno smanjiti povećanu telesnu težinu. Nakon obroka kaiš treba olabaviti, ne nositi usku odeću i teške predmete kao i savijanje i naprezanje, neposredno nakon obroka. Terapija GERB-a u početnoj fazi, a kod pojedinih hroničnih slučajeva i celog života, dvema grupama lekova: Inhibitori protonske pumpe su osnova tretmana GERB-a, i kod većine bolesnika oni dovode do poboljšanja tegoba.
Hirurška terapija sprovodi se kod bolesnika sa težim i komplikovanim formama refluksne bolesti, kao i onih koji ne mogu da kontrolišu simptome GERB-a bez inhibitora protonske pumpe. Operacija se sastoji od:
Hronični ezofagitis
Upala jednjaka ili ezovagitis razvija se u približno u 50% pacijenata GERB-om. Mada se ezofagitis može dijagnostikovati pomoću endoskopije, to se ne može uvek potvrditi u endoskopskom nalazu. Naime čak u oko 50% simptomatskih pacijenata sa GERD-om ne postoje nikakvi znaci ezofagitisa na endoskopiji. 250px|mini|Nisenova metoda (Nissen fundoplicationu) koja se primenjuje u hirurškom lečenju stenoze jednjaka, izazvanom GERB-om
Suženje (stenoza) jednjaka
Stenoza jednjaka je uznapredni oblik ezofagitisa uzrokovan obimnom hrničnom dubokom fibrozom. Suženje može rezultovati disfagijom i kratkim jednjakom. Gastroezofagealni refluks koji se obično javlja u srednjim i distalnim delovima jednjaka, na endoskopiji može da se vidi i u gornjim delovima gastrointestinalnog sistema. Prisustvo suženja, sa anamnestičkim podacima o refluksu želudačnog sadržaja i disfagijom od posebnog je značaja za pouzdanu dijagnozu GERB-a.
Po pravilu, bilo kakva suženja jednjaka zahtevaju hiruršku opservaciju i oerativno lečenje (obično Nisenovom hirurškom fundoplikacijom — Nissen fundoplication).
Kod bolesnika sa disfagijom, ezofagografija, uz pomoć barijuma, može da pomogne u proceni eventualnog formiranja suženja. U ovim slučajevima, naročito kada je stenoza udružena sa eozinofilnim ezofagitisom mora se isključiti, pre pokušaja bilo kakvih mehaničkih dilatacija, sužena jednjaka kao posledica kompresije iz okolnih struktura grudnog koša.
Beretov jednjak
Beretov jednjak je najozbiljnija komplikacija, kod dugotrajnog ili teškog oblika GERB-a. Javlja se u 8-15% bolesnika, kao posledica hroničnog dugotrajnog) refluksa želudačnog soka u jednjak.
Beretov jednjak definiše se kao metaplastička transformacija normalnog distalnog skvamoznog ezofagealnog epitela u pločasti epitel. Na histološkom pregledu biopsijom uzetog uzorka jednjaka, mogu se ustanoviti različiti stepene displazije, sa karakteristikama mataplazije i pojavom želudačnog epitela u jednjaku.
Zbog visok nivo malignog potencijala Beretov jednjaka, on predstavlja značajan faktor rizika za razvoj adenokarcinoma ezofagusa (koji je 30-40 puta učestaliji u odnosu na pacijente sa GERB bez znakova Beretovog jednjaka).
Rak jednjaka
Simptomi su progresivna disfagija i gubitak težine. Dijagnoza se postavlja endoskopijom, nakon koje slede CT i endoskopski ultrazvuk radi određivanja stadijuma tumora. Lečenje varira zavisno o stadijumu i uključuje operaciju sa hemoterapijom i zračenjem ili bez toga. Dugogodišnje preživljavanje je slabo, izuzev za bolesnike sa lokalnom bolešću.
Većina adenokarcinoma izrasta iz Berretovog jednjaka kao rezultat hroničnog GERB-a i refluksnog ezofagitisa. U Berretovom jednjaku metaplastične, kolumnarna, žljezdana sluzokoža nalik je crevnoj, jer je zamenjan stratifikovanim skvamoznim epitelom distalnog jednjaka tokom faze zalečenja akutnog ezofagitisa.
Troškovi lečenja
'''Godišnja cena lečenja gastroezofagealne refluksna bolesti i Beretov jednjak u milionima. '''
Cappelle, Benevento
Cappelle je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 394 m.
Potlatch, Idaho
Potlač je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 804, što je 13 (1,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
IEEE 802
IEEE 802 je komitet organizacije institut inženjera elektrotehnike i elektronike koji se bavi donošenjem standarda vezanih za lokalne i gradske računarske mreže. Jednostavnije rečeno IEEE 802 je komitet zadužen za standardizaciju LAN i MAN mreža. Prvo zasedanje ovog komiteta je bilo februara 1980. godine. Servisi i protokoli kojima se bavi odgovaraju sloju veze i fizičkom sloju OSI modela. Upravo je ovaj komitet izvršio podelu sloja veze na dva podsloja, tj. podsloj logičke kontrole linka i kontrole pristupa medijumu. Najpoznatiji standardi IEEE 802 familije standarda su eternet, Token Ring i Wireless LAN. Radne grupe komiteta 802 (za LAN i MAN standarde) organizacije IEEE navedene su u sledećoj tabeli: <table width="80%" style="BORDER-RIGHT: #aaa 1px solid; BORDER-TOP: #aaa 1px solid; BACKGROUND: #f9f9f9; BORDER-LEFT: #aaa 1px solid; BORDER-BOTTOM: #aaa 1px solid; FONT-FAMILY: 'Arial' font-size:'10pt' text-align:center; BORDER-COLLAPSE: collapse; TEXT-ALIGN: center" border="1">
Pregled radnih grupa komiteta IEEE 802
<tr bgcolor="#c0c0c0"> <td style="width:10%"> Broj <td style="width:40%"> Zadatak radne grupe <td style="width:35%"> Originalan naziv radne grupe <td style="width:15%"> Status <tr bgcolor="gray" style="height:5px" > 802.1 Opšti pregled i arhitektura LAN mreža Bridging and Network Management aktivna 802.2 Upravljanje logičkim vezama Logical link control neaktivna 802.3 Eternet Ethernet aktivna 802.4 Token bus Token bus napuštena 802.5 Token Ring Defines the MAC layer for a Token Ring neaktivna 802.6 Prve gradske mreže Metropolitan Area Networks napuštena 802.7 Širokopojasne tehnologije Broadband LAN using Coaxial Cable napuštena 802.8 Tehnologija optičkih vlakana Fiber Optic TAG napuštena 802.9 Izohrone lokalne mreže Integrated Services LAN napuštena 802.10 Virtuelne lokalne mreže i bezbednost Interoperable LAN Security napuštena 802.11 Bežične lokalne mreže - sertifikacija Wireless LAN & Mesh (Wi-Fi) aktivna 802.12 Prioritet zahteva (HP AnyLAN) demand priority napuštena 802.13 Nesrećan br. 13 preskočen 802.14 Kablovski modemi Cable modems napuštena 802.15 Lične mreže Wireless PAN aktivna 802.15.1 Blutut - sertifikacija Bluetooth aktivna 802.15.4 ZigBee - sertifikacija ZigBee aktivna 802.16 Širokopojasne bežične mreže (WiMAX) Broadband Wireless Access aktivna 802.16 e Mobilne širokopojasne bežične mreže (Mobile) Broadband Wireless Access aktivna 802.17 Prsten sa elastičnim paketima Resilient packet ring aktivna 802.18 Radio Regulatory TAG aktivna 802.19 Coexistence TAG aktivna 802.20 Mobilne širokopojasne mreže Mobile Broadband Wireless Access aktivna 802.21 Media Independent Handoff aktivna 802.22 Bežične regionalne mreže Wireless Regional Area Network aktivna <td colspan="4" bgcolor="#480000">
Paradise, Montana
Paradajs je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 163, što je 21 (-11,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cecina, Livorno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22018 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Jovan I. Deretić
Biografija
Rođen je 18. januara 1939 ili 1937. godine u Orovcu, opštini Trebinje u Kraljevini Jugoslaviji (današnja Republika Srpska, BiH).
Studirao je na Prirodno-matematičkom fakultetu 1961-62. godine, a 1963. godine je napustio Jugoslaviju i otišao prvo u Francusku gde je studirao 1964-66. godine na Tehničkom koledžu u Parizu, a potom je 1967-70. godine studirao istoriju u Lionu. Stekao je počasni doktorat (LLD) u SAD. Radio je u periodu između 1966. i 1997. u tehničkoj struci - inženjering u raznim firmama u Francuskoj i Americi, a poslednjih šest godina u Čikagu. Više godina je bio urednik Američkog Srbobrana. Do 1997. godine živeo je u Čikagu kada se preselio u Beograd. Pored srpskog i engleskog jezika govori francuski i ruski, a služi se nemačkim, italijanskim, latinskim i starogrčkim.
Glavni predmet njegovog istraživanja jeste srpska antička istorija, koju zvanična istoriografija ne poznaje. Njegovi tekstovi govore o navodnom postojanju srpske antičke istorije od 2000. godine p. n. e, pa do 7. veka, kada su po zvaničnoj istoriji, Srbi došli na Balkan zajedno sa drugim slovenskim narodima.
Pojavio se na skupu „Metodološki problem porekla Albanaca“ 21. juna 2007. godine u organizaciji SANU Trinaest radova sa ovog skupa, među kojima i rad Jovana I. Deretića (Arbanasi, od Kavkaza do Srbije), objavljeni su u knjizi Albanci - Lažni Iliri, Pešić i sinovi, ISBN 978-86-7540-084-4.
Učestvovao je i na tri međunarodna kongresa u Sankt Peterburgu, na kojima je predstavio svoje radove:
Politička karijera
Kasnije je bio na listi Demokratske zajednice Srbije dr Obrena Joksimovića.
U decembru 2009. godine, pokušao je da učestvuje na ponovljenim lokalnim izborima u opštini Voždovac, kao nosilac liste Pokret za Voždovac, ali ta lista nije ispunila neophodne uslove za učešće na izborima.
Godine 2011. osnovao je udruženje građana Slobodna Srbija.
Deretićevo viđenje istorije Srba
Deretić smatra da je istorija srpskog naroda izmenjena pod pritiskom Austrougarske i Vatikana na Berlinskom kongresu nakon čega u Srbiji počinje da se krije antička istorija srpskog naroda i srpskom narodu se nameće priča da je na Balkansko poluostrvo došao tokom Velike Seobe Slovena na Balkan. Deretić smatra da je današnja istorija o srpskom narodu napisana na osnovu odeljka Konstantina VII Porfirogenita „O narodima“. Po njemu ovaj odeljak je izmišljen i nekoliko vekova kasnije ubačen u njegovo delo „O upravljanju Carstvom“, kako bi se promenila istorija.
Deretić o srpskom imenu
Deretić navodi da je Serbon poštovan kao vrhovni bog kod Srba koji je bio prisutan svuda gde je srpski narod dosegao. Da li je sam bog dobio ime po narodu, ili narod po bogu, kako kaže, još nije otkriveno. Serbon ima i svoje dvojnike kod drugih naroda, Grka i Rimljana, ali se njegova uloga ni kod njih nije promenila, obrazlaže Deretić. Serbon je bio bog rata, ratničkog staleža kod Srba. Deretić tvrdi da je prvi koji je dao pravilan toponim o srpskom imenu bio Herodot. Herodot kaže da se na Sredozemnom moru, tačnije na istočnom delu Sredozemnog mora nalazi jedan zaliv za koji su stari Grci mislili da je jezero. Herodot to jezero naziva „serbonidos limne“ na starogrčkom jeziku, što Deretić proizvoljno tumači kao „srpsko jezero“. Drugi oblik čistog srpskog imena Deretić nalazi kod rimskog pisca Plinija i geografa Ptolemeja. Obojica, tvrdi Deretić, upotrebljavaju ime „Serbi“ narod koji Deretić definiše kao Srbe u predelu Kavkaza. Što se tiče srpskog imena na predelu evropskog kopna, Deretić Ptolemejevo pominjanje grada Serbinon na Savi, današnji Zagreb, dovodi u vezu sa navodnim starovekovnim Srbima. Na predelu antičkog Epira Deretić nalazi tri toponima o navodnom srpskom imenu, Serbijani, Serbijana i Serbijane. Na predelu antičke Grčke, tačnije u Arkadiji navodi mesto koje se naziva Serbon. Deretić smatra da je mesto dobilo ime ako ne po samom bogu Serbonu onda po hramu tog boga koji se na tom mestu navodno nalazio. Zatim u Meseniji, nalazi mesto koje se zove Serbota, u Lakoniji mesto koje se zove Serbojka. U Engleskoj, na britanskom ostrvu, Deretić tvrdi da je postojalo mesto koje se zvalo Serberijam, i to ime je navodno očuvano kroz ceo antički i srednjovekovni period sve do 15. i 16. veka kada je taj naziv promenjen u Salzberi, ističe Deretić. To su nazivi u kojima je navodno očuvano „pravilno srpsko ime“. Pored ovih, Deretić nalazi nešto izmenjena srpska imena u kojima je došlo do zamene jednog od suglasnika, pa tako za grad Sofiju koji se u antičkom zvao Serdika, Deretić tvrdi da se zvao Serbika. Inače, što se tiče pravog, odnosno izvornog naziva za Srbe, Deretić tvrdi da on glasi „Serbi“.
Deretić o Podunavlju kao praprostoru Srba
Deretić ističe da se pored egipatske civilizacije na Nilu, i mesopotamske između Tigra i Eufrata, razvila i podunavska civilizacija na obalama reke Dunav, i da je bila mnogo naprednija od ostalih. Po njegovim rečima, prva zemljoradnja i prva obrada metala su bile zastupljene baš na ovom području. Prerada bronze je u Podunavlju bila zastupljena u 6. milenijumu p. n. e, a zemljoradnja u 3. milenijumu kod Starčeva i 4. milenijumu kod Lepenskog Vira tvrdi Deretić. Zatim se, po njegovim rečima, u Podunavlju razvila grnčarija, i navodeći predmete koji su iskopani u Vinči, Deretić govori o velikoj umetnosti i stilu u njihovoj izradi. Deretić govori i o prvim božanstvima u Podunavlju, pa se pored Sunca kao izvor života obožavao i Mesec kao božanstvo plodnosti i tvrdi da se na tim iskopinama nalazi i simbol iz današnjeg grba Srbije, 4 ocila. Međutim po njegovom shvatanju to nisu 4 ocila već 4 mlada meseca i ističe da se oni nalaze na svim oslikavanjima tzv. boginje Serbone, boginje plodnosti. Kao najveće dostignuće podunavske civilizacije Deretić ističe pismo „srbicu“, i tvrdi da su od njega nastala kasnija pisma, rimska, grčka i jevrejska. Deretić navodi da se ova civilizacija širila u pravcu 7 reka i nabraja tzv. sveto sedmorečje, Drava, Sava, Drina, Morava, Dunav, Tisa i Tamiš. Međutim, razvojem civilizacije i tehničkim dostignućima javlja se i potreba za osvajanje prostora koji nisu izvorno bili njen deo, pa Deretić navodi tri velika pohoda iz pravca Podunavlja ka Maloj Aziji, Persiji i Indiji pod vođstvom tri osvajača: Nina Belova, Serba Makeridova i Aleksandra Velikog.
Deretić o Srbiji pre Rimskog carstva
Po Deretiću Srbija se prostirala duž istočne obale Jadranskog mora, nekoliko vekova pre rimskog osvajanja. Prestonica ove antičke Srbije bio je grad Sarda, današnji Skadar. Ovu Srbiju, duž Jadranskog mora, naziva Jadranskom Srbijom, da bi napravio razliku između nje i druge dve Srbije: jedna u Dakiji(današnja Rumunija) i druga na severu, na Sarmatskom moru (Baltičko more).
Po Deretiću, Jadranska Srbija je dostigla najveći svoj domet u vreme vladavine kralja ili cara Agrona, od 240. do 230. godine p. n. e. Ovu Agronovu državu Zonara naziva „Srpskom imperijom“.
Jadranska Srbija je imala u svome sastavu sledeće pokrajine, prema savremenim nazivima: Crnu Goru, Albaniju, Metohiju, Rašku, Bosnu, Hercegovinu, Dalmaciju, Liku i Krbavu i Istru. Cela jadranska obala, od Trsta do Jonskog mora, bila je u posedu Srbije.
Deretić takođe tvrdi da je Jadranska Srbija osvojena od Rimljana, postepeno u nekoliko ratova od 229 do 168 godine s. e. a rimska vlast je utvrđena tek 9-te godine n. e.
Po raspadu Rimskog carstva i po raspadu rimske Ilirije Deretić tvrdi da Vizantinci su nazivali Ilirijom samo dračku temu, to jest predeo plemena Ilira.
Takođe ime Dalmati i po njemu ime Dalmacija nisu imena nekog posebnog naroda. To je ime nastalo po tvrđavi Dalmi, koja je bila sedište jednog saveza srpskih plemena u borbi protiv Rimljana, oko 160 godine s. e. Tvrđava Dalma se nalazila desno od izvora reke Neretve, iznad Nevesinja. Plemena Dalmskog Saveza Rimljani su nazivali Dalmatima.
Deretić afirmiše da stari pisci su najčešće govorili o pojedinim pokrajinama ili plemenima, a ređe o narodu kao celini u nacionalnom pogledui da nisu imali isto shvatanje o naciji kao što to mi danas imamo.
Deretić tvrdi da je i Herodot, u petom veku s. e., utvrdio da su Veneti i Iliri jedan isti narod. Citira i geografa Tolomeja iz Aleksandrije(drugi vek n. e.)koji kaže da su Veneti (Venedi) veliki narod koji čini dobar deo Sarmatije. . Deretić pod Sarmatijom podrazumeva Severnu Srbiju, a Srbi u njoj se nazivaju Venetima. U Severnoj Srbiji bilo je tada i drugih naroda osim Srba.
I Mavro Orbin, 16-ti vek, kaže: "Ovi Tolomejevi Veneti su današnji Sloveni". Potom citiran je i Euzebije Pamfil, 4-ti vek n. e. koji kaže da je Tiberije pobedio (9-te godine n. e.) „sarmatske Dalmate“.
Deretić o srpsko-rimskim odnosima
Rimljani su postepeno osvojili sve srpske predele na Helmskom poluostrvu, Deretić tvrdi da je u tim svim predelima živeo jedan te isti narod, i da su Rimljani sve ujedinili u jednu jedinstvenu rimsku provinciju - Iliriju. Zatim je Iliriji pripojena i Grčka i tako je stvorena velika provincija Ilirik. Rimski Ilirik je obuhvatao celo Helmsko poluostrvo i sva ostrva u Belom moru i na Pelagu, završno sa Kritom. Pošto je rimski Ilirik obuhvatao teritoriju današnje Srbije i Grčku, da bismo pravili razliku mi ćemo ovde govoriti samo o Iliriji, koju Deretić naziva rimskom Srbijom. Rimska Ilirija bila je u stvari proširena Jadranska Srbija i prostirala se na severu do reke Ina i do Dunava i na istoku do Crnog mora.
Prema Deretiću, Rimljanima je bilo potrebno vreme od tri veka da osvoje sve srpske zemlje na Helmskom poluostrvu. Ubrzo potom rimska Srbija je stupila u službu Rimskog carstva—tzv. „ilirske legije“ postale su glavna vojna snaga Rimskog carstva. Preuzimajući glavnu ulogu u odbrani Rimskog carstva, prema Deretiću, Srbi su ubrzo preuzeli i glavnu političku ulogu u njoj. Prvi rimski car navodno Srbin, bio je Maksimin Rašanin 235. godine n.e. Od toga vremena upravni centar Carstva prelazi iz Rima u Sirmijum, grad koji je prema Deretiću, bio glavni grad rimske Srbije. Sa Dekijusom, koji je došao na presto 248. godine, počinje neprekidna srpska dominacija Carstvom i trajaće sve do smrti cara Valentinijana II, 392. godine. Pune 144 godine Srbi su vladali Rimskim carstvom bez prekida.
Rimsko carstvo kao univerzalnu svetsku državu, prema Deretiću, Srbi su prihvatili za svoju državu i branili su je kao što su branili i svoju Srbiju. Odbrana granica od neprekidnih napada i održavanje unutrašnjeg reda u jednoj ovako prostranoj imperiji iscrpeli su Srbiju. Nastalo je vreme kada nije više bilo moguće opremiti dovoljan broj legija za odbranu granica i tada je neminovno došlo do njene propasti. Prema Deretiću, ovo je bio glavni razlog sloma Rimskog carstva, a sve ostalo i svi drugi razlozi bili su sporedni i od malog značaja.
Srpska nacionalna svest, kod Srba unutar Carstva, bila je vrlo razvijena i postoje brojni dokazi o saosećanju i saradnji između njih i Srba van Carevine. Srbi su održavali rimsku državnu tradiciju i pri stupanju na neki položaj u državi uzimali su rimska imena, ali srpsko nacionalno ime nije bilo potisnuto niti je bio potisnut osećaj nacionalne pripadnosti. Aleksandrijski naučnik, Klaudije Tolomej, koji je živeo od 90. do 168 godine n. e., u svojoj Geografiji sveta pominje Srbe kao takve u Iliriji, zapravo u današnjoj Hercegovini.
Kritika Deretićevih tvrdnji
Jedan od najupečatljivijih kritika neoromantizma dao je prof. Radivoj Radić, profesor istorije na Filozofskom fakultetu u Beogradu. U svojoj knjizi „Srbi pre Adama i posle njega“, koja je nastala kao odgovor na brojne napade i teške optužbe koje su neoromantičari početkom devedesetih godina uputili institucijama kao što je SANU kao i autoritetima srpske istoriografije, Radić je izložio temeljnu i obimno referenciranu kritiku stavova ne samo Deretića, nego i drugih pripadnika neoromantičarske autohtone škole.
Nepoznavanje osnovnih istorijskih činjenica
Radić navodi niz materijalnih grešaka koje se provlače kroz ceo Deretićev celokupni opus, i jednu po jednu logički razlaže i dokazuje uz obilje referenci. Prva greška na koju Radić ukazuje jeste Deretićeva tvrdnja da je Desa, a ne Zavida, bio otac Stefana Nemanje. Radić svoju tvrdnju referencira radom „Stefan Nemanja u modernoj istoriografiji“ profesorke Jovanke Kalić, istoričarke i akademika, stručnjaka za istoriju srednjeg veka. Radić takođe navodi Deretićevu tvrdnju da je Prokleta Jerina bila Jerina Paleolog i da je bila žena despota Lazara Brankovića. Zatim obrazlaže netačnost ove tvrdnje i to u dve tačke: Prokleta Jerina nije pripadala rodu Paleologa, nego carskoj porodici Kantakuzin, i nije bila žena Lazara Brankovića, već Lazarevog oca, despota Đurđa Brankovića. Kao referencu za ovu tvrdnju, Radić navodi delo Mihaila Laskarisa, „Vizantiske princeze u srednjovekovnoj Srbiji. Prilog istoriji vizantisko-srpskih odnosa od kraja 12. do sredine 15. veka“ (Beograd, 1926, reprint 1997, str. 97-123), kao i delo istoričara Momčila Spremića, „Despot Đurađ Branković i njegovo doba“ (Beograd, 1994, str.63).
Nemanjići
Radić dalje citira Deretićevu tvrdnju da se Stefan Nemanja povukao sa prestola 10. aprila 1195. godine i da je umro 13. februara 1200. godine, i navodi kako je još 1968. godine dokazano da je Stefan Nemanja ostavio presto 25. marta 1196, a da je umro 13. februara 1199. godine, i kao referencu navodi rad prof. Relje Novakovića, „O datumu i razlozima Nemanjinog silaska s prestola“ (ZRVI, 11, 1968, str. 129-139). Na sledećoj stranici, Radić nastavlja nizanje Deretićevih grešaka: Deretić tvrdi da je Mehmed II Osvajač došao na presto kad je imao 21 godinu, i da je bio sin Murata i Jelene, kćerke despota Đurđa. Zatim Radić objašnjava u čemu je greška — Mehmed jeste bio sin Murata, ali ne i Jelene Branković. Zapravo, druga kćer despota Đurđa, Mara Branković, a ne Jelena, bila je udata za Murata, ali nije bila Mehmedova majka. Kao referencu za ovu tvrdnju navodi rad Ruže Ćuk, „Carica Mara“, objavljen u Istorijskom časopisu 1978/79. godine (str. 53-57). Dalje Radić navodi kako ni sam Franc Babinger, poznati turkolog koji je veliki deo svojih istraživanja posvetio baš životu Mehmeda Osvajača, nije znao sa sigurnošću ko je bila Mehmedova majka, navodeći kao referencu rad samog Babingera, „Mehmed Osvajač i njegovo doba“, (prev. T. Bekić, Novi Sad, 1968, str. 12).
Radić takođe navodi Deretićevu tvrdnju da Nemanjići potiču od vizantijskog cara Licinija i nizom logičnih argumenata dokazuje da je takva tvrdnja nemoguća. Naime, Radić prvo navodi činjenicu koja je „poznata svim medievistima“, a to je da je u srednjem veku bilo veoma uobičajeno da dvorski istoričari izmišljaju rodbinske veze kako bi dali veću starinu mnogim vladarskim porodicama, i Nemanjići nisu bili izuzetak. Pisci srpskih rodoslova su se oslanjali na slovenski prevod vizantijske Svetske hronike koju je napisao Jovan Zonara. Zatim, Radić dodaje:
Proizvoljno svojatanje careva, svetaca i sultana
Na stranici 72, Radić navodi da Deretić u svojoj knjizi „Zapadna Srbija“ tvrdi da je Sulejman Veličanstveni bio Srbin, da je vizantijski car Justinijan I bio takođe Srbin poreklom iz Peći i da mu je pravo ime bilo Upravda , kao i da je sveti Jeronim Stridonski bio takođe Srbin. Neke od Deretićevih teza su čak bile prihvaćene usled slabog poznavanja izvora, poput one o navodnom Justinijanovom poreklu, i u starijoj stručnoj istoriografiji (19. vek) ali su potom odbačene kao istoriografske zablude.
Titule i prezimena
U poglavlju „Aljkava upotreba titula“, Radić kritikuje olaku upotrebu titule cara i uopšte nepoznavanje vizantijske titulature g. Deretića. Radić navodi kako se Deretić poziva na Anu Komninu, tvrdeći da je sama vizantijska princeza zvala kralja Bodina carem Dalmata. Zatim dalje navodi kako Ana Komnina zapravo kralja Konstantina Bodina naziva egzarhom, a ne vasilevsom Dalmata, što bi bila odgovarajuća titula za cara. Kao reference za ovu tvrdnju Radić navodi dva izdanja istorijskog dela „Aleksijada“ vizantijske princeze Ane Komnine: U poglavlju „Prezime ili titula“, Radić navodi kako novoromantičari ne umeju da razlikuju titulu od prezimena, i kao prvi primer daje upravo Deretića. Radić citira sledeću Deretićevu rečenicu:
Zatim Radić analizira greške koje se pojavljuju u ovom citatu: prvo ukazuje na činjenicu da Vizantinci nisu imali titulu vojvode, a zatim kaže da „sevast“ nije prezime, nego vizantijska titula koja znači „veličanstvo“, i u početku je bila isto što i titula avgusta, ali pod Aleksijem I postala je manje važnija nakon uvođenja titule protosevasta.
Dasemunkepeuc
mini|Žene iz Dasemunkepeuca. Dasemunkepeuc (Dasamonquepeuc), selo (Hodge) i pleme (Willard) vjerojatno Secotan Indijanaca, porodica Algonquian. Selo se (1587.) nalazilo na obali okruga Dare, nasuprot otoka Roanoke u današnjoj američkoj državi Sjeverna Karolina, a sudeći prema mapi blizu Mann’s Harbora. Od raznih autora ovaj naziv javlja se u mnogim sličnim oblicima: Dassamopoque (Smith, 1629); Dasamoquepeuk i Dasamonquepeuk; Dasamotiquepero (niozemska mapa iz 1621); Dessamopeak (Schoolcraft, 1857), etc.
Tlaltepingo, San Martín Chalchicuautla
Tlaltepingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Martín Chalchicuautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 367 m.
Graben
Graben (njem.) geološka je struktura pri kojoj je središnji stijenski blok spušten između niza paralelnih rasjeda. Ne mora biti odražen u reljefu, no vrlo čest reljefni odraz grabena je strukturna dolina, kojoj je dno središnji blok, a dolinske strane penju se u nekoliko rasjedno određenih stuba.
Grabenu donekle suprotna struktura je horst.
Los Fresnos, Padilla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 186 m.
Tahoe (jezero)
Jezero Tahoe (engleski: Lake Tahoe), je veliko slatkovodno jezero u Masivu Sierra Nevada na granici američkih saveznih država Kalifornije i Nevade, 30 km zapadno od Carson Citya.
Geografske karakteristike
Jezero Tahoe ima površinu od 500 km², dugo je 35 km u smjeru sjever - jug, a široko je 19 km u smjeru istok - zapad. Jezero leži na 1 899 m nadmorske visine, a najveća dubina mu iznosi 500 m.
Jezero Tahoe nastalo je otprilike prije 2 000 000 godina, kao dio jednog puno većeg jezera, svoj današnji oblik dobilo je za posljednjeg ledenog doba.
Jezero Tahoe je kao i obližnja šuma uz njega, danas je veliki rekreacioni park, velikih gradova Kalifornije i Nevade.
Prvi amerikanac koji je dospio do jezera, bio je oficir i istraživač John C. Frémont za svoje ekspedicije u Kaliforniju 1844.
Etimologija
Tahoe na jeziku indijanaca Washoe (domorodaca tog kraja) znači velika voda.
LaTeXML
LaTeXML конвертује LaTeX документа у XML, HTML и EPUB.
La Paz, Santa Cruz Zenzontepec
La Paz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Cruz Zenzontepec.
LaTeXML
Процес рада
LaTeXML примарни изворни формат је XML репрезентација (La)TeX's документ модела. Постпроцесор може претварати ове XML документе у формате попут HTML са математичким формулама као сликама или XHTML, HTML5, и EPUB са формулама као MathML. У поређењу са другим LaTeX-to-XML процесорима, LaTeXML има за циљ да сачува семантичке структуре LaTeX ознака. То га чини добром основом за семантичке услуге као што су Math search.
La Paz, Santa Cruz Zenzontepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 265 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1041 m.
LaTeXML
Процес рада
Конверзија у распону 30 милисекунде у једноставним формулама (у LaTeXML daemon-у) до минута за документ величине књиге.
Историја
LaTeXML је почео у контексту дигиталне библиотеке математичке функције у NIST, где је LaTeX документима потребно да се припреме за објављивање на вебу. Систем је био под активним развојем за више од једне деценије, и привукао мали, али посвећени број програмера и корисника усмерени на Bruce Miller, LaTeXML.
Садашња верзија је објављена као LaTeXML 0.8.1. То је објављено у фебруару 2015. године, али развој је био активан на јавном складишту од тада.
LaTeXML је коришћен за конвертовање 90% (60% без грешака) од 530.000 докумената из arXiv у XML. Као резултат ових напора, LaTeXML одржава велики распон LaTeX пакета. ACL 2014 је користио LaTeXML за конвертовање пристиглих радова у XML. Овај постојећи посао је покушавао да конвертује ACL Anthology папире у високо-квалитетну семантичку ознаку за даље анализе. Од фебруара 2013. године, LaTeXML је коришћен да донесе веб странице на математичке производе на сајту.
Имплементација
Језгро LaTeXML је Perl реимплементација TeX рашчлањивања и дигестије алгоритма са прилагодљивим XML емитером. Ковертовање семантичке структуре у LaTeX ознаку, LaTeXML има XML повезивање за LaTeX пакете. LaTeXML дистрибуција тренутно пружа XML повезивања за преко 200 обично коришћењем LaTeX пакета као што су AMSTeX, Бабел или PGF/TikZ (који има само експерименталну подршку). Додатни (непотпуни али корисни) повези су добијени од стране заједнице.
LaTeXML конверзија се састоји из две фазе:
LaTeXML 0.8 је додао daemon функционалност која је омогућила више конвертобање и једноставно уклапање веб сервиса.
Press TV
Press TV je međunarodni je celodnevni informativni kanal na engleskom jeziku koji se emitira putem satelita,a svoje emitiranje je počeo 2007. godine. Javno proglašeni cilj ovog iranskog informativnog kanala je davanje različitog pogleda na događaje na pre svega bliskom istoku od onog koji se prikazuje na zapadnim ili prozapadnim informativnim kanalima kao što su CNN, BBC, Al Jazeera itd... to jest prikazivati događaje s proPalestinskog,protiv Iranskih sankcija gledišta u kojem se često kritizira američka i britanska politika u tom delu sveta
Vlasništvo
Vlasnik Press TV je iranska država koja ga financira s oko 20 miliona dolara zbog čega je kanal na zapadu proglašen iranskim propagandnim oružjem, dok se za prikazane vijesti vrlo rijetko kaže da su netočne. Najbolji primer te činjenice je Google početkom 2012 dava 56.200.000 rezultata za upit Press TV u vlasništvu države, dok za France 24 daruje "samo" 16.600.000 rezultata, a Al Jazeeru "samo" 4.510.000. U sličnom stilu su upućene kritike na račun činjenice da su iranski ministri i razni stručnjaci često na televiziji što po kritičarima dokazuje pristranost koje na primer "nema" na CNN i drugim sličnim kanalima koje pozivaju svoje stručnjake na televiziju.
Kontroverze
Nakon prolaska početnih grešaka 2007. godine Press TV se nije našao u kontroverzama sve do 2009. godine kada britanska regulatorna agencija osuđuje emisiju o Rat u Gazi jer u njoj nije bilo dovoljno pokazano izraelsko stajalište, odbivši pri tome obranu kanala da su oni prikazali stajalište, pozive gledaoca po tome kako su oni zvali.
Druge mnogo ozbiljnije kontroverze su izazvali wikileaks otkrićem dokumenata u kojima američka i britanska vlada raspravljaju o tome što učiniti s Press TV početkom 2010. godine, kao i odluka kanala da izvrši intervju s novinarem Maziarijem Baharijem dok se nalazio u zatvoru. Služeći se tim razlogom kanalu je bila dana kazna zabrane rada, emitiranja u Velikoj Britaniji koja je potom smanjena na financijsku kaznu plus dodatni uveti tako da je Press TV još uvek pred zabranom emitiranja u Velikoj Britaniji, njegovi signali su redovno, ali ilegalno blokirani po nekoliko dana od početka arapskog proljeća , dok istovremeno kanal ne može ući na američko informativno tržište.
Cenzura
Osim u SAD koji je de facto zabranio distribuciju ovog televizijskog kanala na svom području 2011 godine u doba takozvanog arapskog proljeća evropske države su počele zabranjivati rad, emitiranje Press TV-a na svom području. Početak te cenzure pada u maj 2011 kada Velika Britanija pokreće proceduru protiv Press TVa. Tokom sledećih 8 meseci Press TV je biti kažnjen ili novčano ili zabranom rada tokom procesa koji traje do 20.1.2012. kada se stanici zabranjuje emitiranje na britanskom području, a kao formalni razlog se uzela činjenica da Press TV-om koji je u vlasništvu Islamske Republike Iran se upravlja iz Teherana, a ne Londona.
Nakon takve britanske odluke Nemačka donosi 3.4.2012. iznenadnu odluku o zabrani satelitskog emitiranja Press TV u Evropi pošto "nema dozvolu za emitiranje u Evropi". U skladu s tom odlukom naređeno je da se prestane emitirati Press TV putem telekomunikacijskih satelita ASTRA. , a zabrana će postati službena u oktobru 2012 za celo područje Evrope po naređenju evropske komisije koja će to nakon protesta negirati.