cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fitna (film)
Reakcije
Drugi i dramatičniji val anticipacijskih reakcija nastupio je u drugoj polovini januara 2008. kada se bližio najavljeni datum objave filma odnosno kada je predsjednik vlade proglasio izvanrednu situaciju. Javna polemika je eskalirala, politički pritisak i medijska popraćenost intenzivirali, uz razliku da su se slutnje iščekivanja i straha proširile i van državnih granica. Naime, ovoga puta oči međunarodne javnosti bile su uprte u Nizozemsku i stoga se više nije raspravljalo samo o potencijalnim lokalnim izgredima nego i onim globalnim, kao i o izglednim neprijateljskim reakcijama političkih i vjerskih vođa muslimanskog svijeta. Učestale medijske reportaže o vladinim pripremnim i preventivnim mjerama samo su doprinijele ovom vidu moralne panike i dodatno rasplamsale osjećaj nadolazeće opasnosti. Premijer Jan Peter Balkenende preuzeo je ulogu glavnog posrednika krize, distancirao se od filma u ime vlade i pozvao Wildersa na otkazivanje prikazivanja, uz obrazloženje da bi ono moglo naškoditi nacionalnoj sigurnosti, nizozemskim državljanima u inozemstvu i ekonomskim interesima. U cilju smirivanja situacije, ministrica integracije Ella Vogelaar (PvdA) konzultirala se s islamskim organizacijama i zatražila da je kontaktiraju prije bilo kakvog javnog reagiranja, državni sekretar za socijalna pitanja Ahmed Abutaleb (PvdA) pozvao je lokalne muslimane da se "drže zajedno" s ostalim Nizozemcima, a ministrica unutrašnjih poslova ter Horst upozorila je sve policijske, vatrogasne i hitne medicinske službe da budu pripravni i usredotočeni.
Zbog bojazni od ponavljanja danske krize (dvije godine ranije), mjere predostrožnosti poduzete su i na međunarodnom planu. Nizozemska ambasada u pakistanskom Islamabadu postavila je obavijest o filmu na svom web-sajtu i uputila veleposlanike da prijave sve javne reakcije, dok su u brojnim muslimanskim državama izrađivani i planovi evakuacije nizozemskih državljana. Tokom februara također su provedeni razgovori s Evropskom unijom i Arapskom ligom prilikom kojih je Abutaleb upozorio da bi nasilne reakcije na film bile "upravo ono što Wilders želi". Službeni Teheran pozvao je na zabranu filma s obrazloženjem da "krši prava svih muslimana", egipatski ministar vanjskih poslova Ahmed Abul Gejt opisao je "žalosnim" da evropski političari grade popularnost napadajući religiju drugih, a Pakistan je u znak diplomatskog protesta privremeno opozvao svog veleposlanika iz Den Haaga. Usto, po pakistanskim gradovima zabilježeni su i organizirani prosvjedi, kao i u Afganistanu, Indoneziji i samoj Nizozemskoj. Vlade Pakistana, Indonezije, Turske i Tajlanda dodatno su pokušale blokirati YouTube i tako onemogućiti distribuciju filma. Komentirajući ovakav razvoj događaja, ministar vanjskih poslova Verhagen istaknuo je da se imidž Nizozemske ne narušava samo u državama poput Irana, Sirije i Sudana, već i u prozapadnim zemljama poput Indonezije, Kuvajta i Jordana. Također, pozvao je EU na solidarnost s nizozemskom vladom i njenim stavom prema filmu.
Treći i posljednji val reakcija prije objave uslijedio je polovinom februara 2008. kada je Wilders razotkrio naslov filma (Fitna), iza čega je nastupila žustra javna rasprava o tome treba li vlada zabraniti film ili ne. Kao glavni argumenti za cenzuru navođeni su zabrinutost za nizozemske kompanije i građane u inozemstvu, odnosno neminovno ugrožavanje državne sigurnosti. Premijer Balkenende tako je ustvrdio da nije pitanje hoće li biti nemira, već "kada i gdje će doći do eskalacije". S druge strane, protivnici zabrane invocirali su pravo na slobodu izražavanja i inzistirali da vlada ne može blokirati prikazivanje na temelju nepoznatog i špekulativnog sadržaja, što se u konačnici pokazalo presudnim za odluku. Sam Wilders opetovano je isticao da potencijalni incidenti "nisu njegov problem" i odbio je ponudu čelnika antiterorističkog odjela Tjibbea Joustre da pregleda film i utvrdi potrebne sigurnosne mjere. Također, prozivao je premijera za "kukavičluk" i opisivao vladu kao "primjer slabe i propale političke korektnosti", tvrdeći da će sve to biti kompenzirano njegovim filmom i da će otvoriti "objektivnu" raspravu o islamu. Krajem februara, američki Fox News izvijestio je da Wilders dobiva prijetnje smrću od članova al-Kaide, no informacija se kasnije pokazala neistinitom.
Usprkos silnoj medijskoj pompi, atmosfera nakon internetske objave Fitne bila je mirna i obilježena službenim osudama antiislamske poruke filma, pristignutih od nizozemskog premijera, vlade i istaknutih političara. Prvi se oglasio predsjednik vlade Jan Peter Balkenende, izdavši vladino priopćenje za javnost (v. desno) u kojem se decidirano odbacuje predbacivanje zlodjela Kuranu i izjednačavanje islama s nasiljem, uz napomenu da velika većina muslimana odbacuje ekstremizam i da su nerijetko sami žrtve istog. Nadalje se izražava žaljenje zbog objavljivanja filma jer nema nikakvu drugu svrhu osim vrijeđanja, ali se istovremeno napominje da uvrijeđenost ne smije biti izgovor za agresivnost i prijetnje, odnosno upozorava da će svatko tko prekrši zakon biti strogo kažnjen. Priopćenje dodatno hvali suzdržanu reakciju nizozemskih muslimanskih organizacija, ističe da nije problem religija već zloupotreba religije za sijanje mržnje i netolerancije, te na kraju poziva na zajedništvo, suradnju i povjerenje.
Balkenendeov pristup analitičari uspoređuju s onim švedskog premijera Fredrika Reinfeldta koji je 2007. slično reagirao na kontroverzu Vilksovih karikatura, ostvarivši produktivan dijalog s lokalnom muslimanskom zajednicom i poslavši snažnu poruku islamskom svijetu da vlasti ne podržavaju stajališta autora. Na identičan način, nizozemska vlada se ogradila od Fitne i Wildersovih stavova, iako se očitovala da dotični zadržava pravo na slobodu izražavanja. Osim vlade, ovu poziciju također je zauzela i većina nizozemskih političara. Glavna tema među parlamentarcima bila je usmjerena na Wildersove motive i svi su bili suglasni da je riječ o pokušaju generiranja straha.
Mariëtte Hamer iz Radničke stranke (PvdA) osudila je filmsku poruku kao "anksioznu", a Jan Marijnissen iz Socijalističke stranke (SP) opisao ju je "paranoidnom". Mark Rutte iz Narodne stranke za slobodu i demokraciju (VVD) nazvao je Wildersa "političkim piromanom", dok ga je Alexander Pechtold iz Demokrata 66 (D66) opisao kao "izuzetno preplašenog čovjeka". Svi navedeni komentari naišli su na velik odjek u domaćim medijima. Arnoud van Doorn, jedan od bliskih Wildersovih stranačkih kolega iz PVV-a i sudionik na produkciji Fitne, ranih 2010-ih distancirao se od filma, stranke i njihove islamofobije, te 2013. konvertirao na islam. Uz političare, nezadovoljstvo filmom izrazili su i poslovni odnosno radnički vođe koji su strahovali od međunarodnog bojkota nizozemskih proizvoda, a neke multinacionalne kompanije najavile su i tužbu protiv Wildersa ukoliko dođe do problema u vanjskoj trgovini.
Reakcija nizozemskog javnog mnijenja bila je pretežito negativna i film je naišao na ekstenzivne kritike muslimanskih i nemuslimanskih organizacija i individua. Studije iz jula 2008. pokazale su da je Fitnu pogledalo 52 % Nizozemaca (71 % muškaraca i 29 % žena), odnosno da je 11 – 18 % populacije izrazilo pozitivan, 26 – 40 % suzdržan i 44 – 63 % negativan stav. Također, ista istraživanja ukazala su da gledanje filma jest utjecalo na jačanje animoziteta prema muslimanima i imigrantima. Analitičari kao dodatan zabrinjavajući podatak ističu da se Fitna pokazala efikasnom kod ciljane publike, uzimajući u obzir anketne rezultate de Hondove agencije Peil prema kojima 49 % gledaoca vjeruje da je film istinit (provedeno dan nakon premijere). Nasuprot tome, stotine antirasističkih aktivista održalo je nenasilne prosvjede na ulicama nizozemskih gradova, argumentirajući da film samo doprinosi postojećem raspoloženju mržnje i tjeskobe u Nizozemskoj. Glavni organizator skupa u Amsterdamu bila je udruga Nizozemska priznaje boje (, NBK). U nizozemskim medijima, karikaturisti i intelektualci ridikulizirali su Wildersa.
Nakon virtualne premijere, oči nizozemske javnosti bile su uprte u lokalnu muslimansku zajednicu, međutim, njihovi autoriteti dali su suzdržane odgovore i uspješno su se angažirali na smirivanju globalnih reakcija, a neki među njima čak su izrazili olakšanje poslije gledanja filma. Muhamed Rabai, čelnik Marokanskog nacionalnog vijeća (, LBM), poručio je građanima islamskih zemalja da su nizozemski muslimani u najboljoj poziciji za analiziranje situacije u državi i za determiniranje odgovora Wildersu, pozvavši ih pritom da slijede njihovu strategiju i izbjegavaju nasilne incidente jer će svaki sukob s Nizozemskom značiti i koliziju s njima samima. Fitnu su osudile i druge muslimanske organizacije, među njima i Arapska evropska liga (, AEL) koja je prozvala Wildersa za rasizam. Brojni muslimanski građani u Nizozemskoj bili su uvrijeđeni, ljuti i uzrujani zbog filma, ali ujedno i svjesni da uradak ne odražava stavove političkog vodstva. Suzdržane reakcije zabilježene su i u komentarima po islamskim internetskim forumima gdje je apelirano na mirne odgovore i proteste protiv filma. Podršku muslimanskoj zajednici izrazio je i Centralni jevrejski odbor (, CJO), krovna organizacija nizozemskih Jevreja, kritiziravši filmski fokus na antijevrejska propovijedanja kao kontraproduktivan i osudivši generalizacijski odnosno stereotipni prikaz muslimana kao terorista.
Najvećim neuspjehom Fitne drži se činjenica da film nije izazvao nikakve nasilne reakcije i nerede, usprkos žarkim željama samog Wildersa, kao i predviđanjima medija, političara i policijskih službi. Prosvjedi protiv filma jesu održani, međutim, bili su relativno malobrojni i nenasilnog karaktera. Euforiju oko iščekivanih nemira analitičari opisuju humorističnom, navodeći da su ljudi zbog praćenja TV-programa napuštali radna mjesta i da su se horde reportera satima skupljale na frekventnim javnim mjestima, iako nije bilo ničeg za izvijestiti. Razlozi neučinkovitosti filma su višestruki i u prvom redu navode se kinematografska neprofesionalnost, vulgarna estetika i očita manipulativna retorika, zbog čega ga publika nije doživljavala ni objektivnim ni provokativnim. Drugi važan faktor bio je angažman nizozemske vlade protiv Wildersa odnosno njihova uska kooperacija s lokalnom i globalnom muslimanskom zajednicom, što eksperti ističu kao dobar model za potencijalne tenzije u budućnosti. Konačno, ključnim faktorom pokazale su se indiferentne reakcije samih muslimana, parcijalno uvjetovane razumijevanjem da su vlasti protiv prikazivanja i sadržaja Fitne. Njihove odgovore i pozive na mir analitičari dovode u proturječnost s filmskom porukom o tobožnjoj "nasilnoj prirodi islama". Kao i u Nizozemskoj, neredi nisu zabilježeni ni u muslimanskim zemljama, niti su se ostvarila predviđanja o ekonomskom bojkotu – jedini ovjereni primjer bila je trgovina u Omanu koja je bojkotirala nizozemske i danske proizvode. Godinama nakon premijere film više nije bio predmetom kontroverzi i među stanovnicima Nizozemske očvrsnula je raširena percepcija o njegovom debaklu.
Objava Fitne također je rezultirala negativnim reakcijama i prigovorima na međunarodnoj razini, osobito od strane političkih dužnosnika iz muslimanskih i arapskih zemalja. Saudijska ambasada u Den Haagu napomenula je da je film pun grešaka i netočnih navoda, što bi moglo dovesti do mržnje prema muslimanima. Glasnogovornik iranskog ministarstva vanjskih poslova opisao je film odvratnim i pozvao na obustavu daljnjeg prikazivanja. Indonezija je nazvala film uvredom za islam, skrivenom pod krinkom slobode izražavanja, a njen predsjednik Susilo Bambang Judojono Wildersu je potpisao doživotnu zabranu ulaska u zemlju. Pakistan je cenzurirao YouTube na period od jednog dana tj. sve dok film nije uklonjen. Indonezijska i pakistanska vlada dodatno su izdale upozorenja web-sajtovima da će biti blokirani na nacionalnom nivou ukoliko prikažu film. Osude Fitne pristigle su i iz Turske koja je krajem 2009. objavila da neće primiti nizozemsku parlamentarnu delegaciju ako Wilders bude među njima. Ukupno 26 ambasadora iz većinski muslimanskih država pozvalo je nizozemske vlasti da zabrane film. Navedene političke opaske bile su popraćene manjim prosvjedima po gradovima Afganistana, Indije, Pakistana i Južne Afrike, proteklih bez ikakvih incidenata. Filipinska vlada izrazila je solidarnost s islamskim svijetom i osudila sadržaj filma, uz napomenu da eventualne nasilne reakcije neće smatrati opravdanima. Oštre kritike na račun Fitne uputili su još Australija, danski ministar vanjskih poslova Per Stig Møller, te brojni drugi evropski diplomati. Wildersovi pokušaji prikazivanja filma naišli su na odbijenicu od češkog parlamenta, izraelskog Kneseta, parlamenta Evropske unije i britanskog Doma lordova, a britanska ministrica unutrašnjih poslova Jacqui Smith dodatno mu je izrekla šestomjesečnu zabranu ulaska u zemlju.
Uz dužnosnike i vlade specifičnih država, protiv Fitne su se angažirale i internacionalne organizacije, među kojima se posebno ističe Organizacija islamske konferencije (OIC). Odmah nakon objave filma, generalni sekretarijat OIC-a uputio je protestnu notu nizozemskim ambasadama, zatraživši od njihove vlade i ministra vanjskih poslova Maximea Verhagena da postupe u skladu s odredbama čl. 10. Evropske konvencije o ljudskim pravima (ECHR) i poduzmu hitne preventivne mjere tj. zaustave daljnja prikazivanja. Verhagen je uzvratio da vlada shvaća ozbiljnost situacije i u njeno ime se distancirao od filma. OIC je također uputila prigovore na adrese više evropskih čelnika, uključujući slovenskog ministra vanjskih poslova Dimitrija Rupela čija je država predsjedala Vijećem Evropske unije, finskog ministra vanjskih poslova Ilkke Kanerve koji je predsjedao Organizacijom za evropsku sigurnost i suradnju (OESS), generalnog sekretara Vijeća Evrope Terryja Davisa i UN-ovog visokog predstavnika Saveza civilizacija (UNAOC) Jorgea Sampaija, prenoseći duboku zabrinutost muslimanskog svijeta i pozivajući na hitnu intervenciju temeljem čl. 20. st. 2. Međunarodnog pakta o građanskim i političkim pravima (ICCPR), relevantnog za slučaj.
Paralelna pisma u kojima se poziva na intervenciju Organizacija islamske konferencije uputila je i Sekretarijatu UN-a, Evropskoj uniji i drugim institucijama. U priopćenju izdanom dan nakon objave Fitne (v. desno), OIC je najoštrije osudila film kao evidentan pokušaj napada na islam, pohvalila je usvojeni kritički stav nizozemske vlade, pozvala evropske političare da postupe odgovorno i spriječe val antimuslimanskog animoziteta, apelirala Evropljanima da ustraju protiv onih koji zloupotrebljavaju slobodu izražavanja za raspačavanje poruka mržnje, pozvala muslimane da brane svoju vjeru na mudar i civiliziran način odnosno da se ne daju isprovocirati, te pozdravila sve mirne inicijative čiji je cilj zaustavljanje lavine netrpeljivosti i promicanje multikulturalne koegzistencije. Uz dva odvojena priopćenja koji osuđuju film, OIC-ovi bilteni za mart i april 2008. dokumentirali su 57 odnosno 44 različita novinska članka koji se bave Fitnom.
Film je osudio i UN-ov generalni sekretar Ban Ki-moon, opisavši ga "uvredljivo antiislamskim" i dodavši da "stvarni razdor nije između muslimanskih i zapadnih društava kao što neki uvjeravaju, već između malog broja ekstremista na suprotnim stranama i sa zajedničkim interesima izazivanja sukoba". Dodatne kritike pristigle su od dužnosnika Evropske unije, među njima i Terryja Davisa koji je opisao film "neukusnom manipulacijom i iskorištavanjem neznanja, predrasuda i strahova", te Dimitrija Rupela koji je izjavio da "nema drugu svrhu osim širenja mržnje". Prema mišljenju OIC-a, snažna reakcija međunarodne zajednice protiv filma bila je poruka da islamofobija više neće prolaziti olako. Opaske na račun Fitne izrazile su i brojne međunarodne organizacije za ljudska prava, uključujući jevrejsku i proizraelsku Antidifamacijsku ligu (ADL).
U Ujedinjenom Kraljevstvu, liberalni mediji opisali su Wildersa kao rasista, virulentnog islamofoba i oportunista, a njegov film sirovim i vulgarnim. Od Wildersa su se distancirali i konzervativni mediji, nazivajući ga ekscentrikom, idiotom i čudakom, ali na osnovi toga što generalizira muslimane i pravu prijetnju ne vidi među njihovim ekstremistima. Klevetnički karakter filma u britanskim medijima gurnut je u drugi plan i uglavnom se raspravljalo o slobodi govora, multikulturalizmu, te identitetu i smjeru nacije. U odnosu na evropsku medijsku pompu, popraćenost Fitne u Sjedinjenim Američkim Državama bila je bitno manje izražena. Primjerice, New York Times je posljednju vijest o filmu objavio dan nakon premijere. Washington Post, druge utjecajne američke novine, prenijele su članak Associated Pressa koji se nije bavio sadržajem filma već isključivo reakcijama, citirajući pritom muslimanske političke lidere i uspoređujući situaciju s danskom krizom. Isti slučaj javlja se i kod ranijih reportaža Washington Posta koje su prenosile tekstove britanskog Reutersa s vrlo kratkim opisom filmskog sadržaja.
Usprkos tome što su prevladavajuće nizozemske i globalne reakcije bile generalno negativne, Fitna je također dobila i pohvale. Primjerice, Australijsko konzervativno društvo Wildersa je nazvalo "borcem za zapadnjačku demokraciju", a podršku je dobio i od određenih konzervativnih britanskih medija u kojima je opisan "herojem slobode govora" odnosno "žrtvom" koja prima prijetnje i koja je pod 24-satnom zaštitom. Srodne pohvale Fitna i Wilders dobili su od raznih interesnih grupa i pojedinaca koji su organizirali internacionalna prikazivanja filma, među kojima su danska Narodna stranka (DF) i Konzervativna narodna stranka (DKF), češka ultranacionalistička Narodna stranka, izraelski Centar Ariel za politička istraživanja (ACPR) i političar Arje Eldad iz Nacionalne unije (HH), italijanski aktivist Armando Manocchia iz zaklade "Oriana Fallaci", američki senator Jon Kyl, Frank Gaffney iz Centra za sigurnosnu politiku (CSP), David Horowitz iz Slobodarskog centra David Horowitz (DHFC), australijski političar Cory Bernardi iz Liberalne stranke (LPA), kanadski Cionistički centar Toronto, te britanski lord Malcolm Pearson iz Stranke nezavisnosti (UKIP) i nezavisna konzervativna političarka Caroline Cox iz Doma lordova.
Navedena prikazivanja rezultirala su i javnim okupljanjima potpore, među kojima se ističu marš Jevrejske obrambene lige (JDL) prilikom prezentacije filma u organizaciji Cionističkog centra Toronto, odnosno skup podrške Engleske obrambene lige (EDL) povodom prikazivanja u britanskom Domu lordova, tokom kojeg je zabilježeno i mahanje izraelskim zastavama. Podršku potonjem skupu na svom blogu izrazila je američka antiislamska i cionistička aktivistkinja Pamela Geller, izrazivši želju za sudjelovanjem na istom jer "dijeli ciljeve EDL-a" i nazvavši Wildersa njenim "idealnim muškarcem". Gellerin kolega Robert Spencer dodao je da "Wilders zbog filma zaslužuje Nobelovu nagradu za mir". Potporu Fitni u obliku amaterskih filmova su izrazili i američki neokonzervativni aktivisti odnosno nizozemski neofašisti. Anders Breivik, norveški neonacist i počinitelj terorističkog masakra na Utøyji, u svom manifestu citira Wildersa i Fitnu na ukupno 30 mjesta. Također, izrazio je želju da jednom upozna nizozemskog političara, nazvavši ga "vrijednim dobivanja Nobelove nagrade za mir" (kao i Spencer). Sam Wilders za Breivikov masakr krivio je evropsku ljevicu, argumentirajući da za "negativne utjecaje islama nisu krive njegove riječi, već njihova šutnja".
Zadovoljstvo filmom izrazili su i neocionistički aktivisti – Wayne Kopping, autor Opsesije od koje je Wilders preuzeo scene za Fitnu, opisao je film "važnim iznošenjem istine" i pojasnio da "brojni na Zapadu ne znaju da postoje muslimani koji mrze i misle samo o ubojstvu i masakru svih onih koji ne slijede volju Alaha", dodavši na kraju da su filmovi poput Fitne i Opsesije "poziv na buđenje". Slične pohvale uputio je i Itamar Marcus, lider PMW-a čije se snimke pojavljuju u oba navedena filma, izjavivši da je Fitna "zvono za uzbunu" s obzirom da "postoje brojni muslimani koji razmišljaju o pokoravanju kršćanskog i jevrejskog svijeta". David Bukay iz ACPR-a film je opisao "blagim", pozvavši se na navodne "milijunske žrtve islamizacije". Osim ksenofobnih konzervativnih i ultradesničarskih krugova, uradak je dobio podršku i od nekih ličnosti iz miljea novog ateizma. Sam Harris je tako izjavio da u filmu Fitna ne vidi nikakvu kontroverziju u prikazu veze između stihova Kurana i ekstremističkih pojava u islamu, kad ti isti islamski ekstremisti citiraju te stihove prilikom izvršenja zločina, a stao je i u obranu prava na slobodu izražavanja autora filma. Richard Dawkins je na temelju filma pohvalio Wildersa kao čovjeka koji je imao hrabrosti prikazati ekstremističke pojave i aktere u islamu koje je definirao "monstruoznim neprijateljima" s rezervom da će povući podršku Wildersu ako se ispostavi da je rasist i provokator.
Suđenje Wildersu
Na temelju 45 prijava koje su podnijeli razni pojedinci i grupe, krajem januara 2009. protiv Wildersa je pokrenut krivični postupak zbog širenja islamofobije i poticanja na mržnju prema muslimanima, pri čemu je Fitna predstavljala jedan od ključnih faktora za sudski proces. Suđenje je započelo u januaru 2010. i branio ga je nizozemsko-jevrejski advokat Bram Moszkowicz, a sudske troškove mu je osigurao Daniel Pipes iz američke antiislamske organizacije MEF. Predstavljajući se kao "ekspert za islam", u Wildersovu korist svjedočila je Vafa Sultan, pulenka američke neokonzervativne desnice i islamofobna aktivistkinja bez ikakvih visokoškolskih kvalifikacija u islamistici. S druge strane, protiv Wildersa su svjedočila šestorica istaknutih nizozemskih islamologa (Jan Michiel Otto, Gerard Wiegers, Fred Leemhuis, Ruud Peters, Pieter Sjoerd van Koningsveld i Marlies ter Borg), izrijekom osporavajući filmske tvrdnje i rezimirajući brojne faktografske netočnosti. Wildersu je suđeno na osnovi pet točaka (s fokusom na govor mržnje), a glavni argument obrane bio je pravo na slobodu izražavanja.
Naposljetku, postupak je okončan oslobađajućom presudom u oktobru 2011. godine, sa sudskim obrazloženjem da Wildersov film nije poziv na nasilje odnosno da se u svim njegovim spornim izjavama ne ciljaju muslimani već islam i Kuran, zaključujući da takvi ispadi prema nizozemskom krivičnom pravu ipak ne predstavljaju kriminalno djelo. Tužilac Okružnog suda u Amsterdamu također je argumentirao da određene Wildersove izjave jesu na granici krivičnog zakona i da se mogu smatrati uvredljivim za muslimane, ali da su izrečene u kontekstu javne debate. Nizozemski Vrhovni sud dodatno je obrazložio da vrijeđanje religije automatski ne predstavlja napad na grupu ljudi, što se u konačnici pokazalo krucijalnim za oslobađanje od optužbi. Među nizozemskim političarima, pravnicima i javnim mnijenjem generalno nije postojala želja za sudskim progonom i brojni su nazivali proces "nenizozemskim slučajem".
Nakon oslobađajuće presude, nizozemska muslimanska zajednica na čelu s advokatom Gerardom Spongom kao pravnim zastupnikom uložila je žalbu na odluku Evropskom sudu za ljudska prava u Strasbourgu, ističući da neprocesuiranje Wildersa predstavlja kršenje prava na mirnu slobodu vjeroispovijesti, zaštićenog čl. 9. Evropske konvencije o ljudskim pravima (ECHR). Spong se u zahtjevu pozvao i na evropske sudske presedane u kojima je prepoznata potreba determiniranja slobode izražavanja, kao primjer izdvajajući proces protiv Britanca Marka Anthonyja Norwooda čiji je transparent "Islam van iz Britanije – zaštitimo britanski narod" od strane suda protumačen kao žestoki napad na vjersku grupu, nespojiv s vrijednostima proklamiranim i zajamčenim ECHR-ovom konvencijom (tolerancija, socijalni mir i borba protiv diskriminacije). Druga pravna skupina sastavljena od žrtava diskriminacije obratila se i Odboru za ljudska prava Ujedinjenih naroda, navodeći u prijavi da Wilders vodi organiziranu antiislamsku kampanju i da njegovi sistematski napadi na imigrante i muslimane krše njihova prava zajamčena čl. 20, 26. i 27. Međunarodnog pakta o građanskim i političkim pravima (ICCPR), da je na suđenju protiv dotičnog napravljen propust jer su u obzir uzeti isključivo pojedinačni slučajevi umjesto njihovog kumulativnog učinka, te da je ignorirana distinkcija između kritike islama i ponižavanja muslimana. UN-ov odbor izrazio je zabrinutost zbog cijelog slučaja.
Oslobađajuća presuda također je naišla i na brojne kritike građana, međunarodnih organizacija, pravnika i sociologa. Nizozemski i drugi muslimani bili su razočarani i frustrirani odlukom suda, a zabrinutost je izrazila i Organizacija islamske konferencije (OIC). Kritičari ističu da je prilikom suđenja sistematski ignorirana perspektiva Evropske komisije protiv rasizma i netolerancije (ECRI) i drugih organizacija za ljudska prava. Primjerice, uoči seminara o ljudskim pravima pri Vijeću Evrope, Terry Davis je istaknuo da sloboda izražavanja u određenim slučajevima može biti podložna restrikcijama sukladno Evropskoj konvenciji o ljudskim pravima i da je Evropski sud za ljudska prava već podržavao takva ograničenja protiv umjetničkih djela koja su smatrana uvredljivim za religiju, uz jedinu razliku da se tada nije radilo o islamu već kršćanstvu. Na dvostruka mjerila ukazali su i drugi pravnici, navodeći da uradak protiv judaizma nalik Fitni sigurno ne bi prošao bez pravnih posljedica, s obzirom da je zbog gorke historije antisemitizma u privilegiranom položaju. Richard Warman, kanadski advokat specijaliziran za sprečavanje širenja mržnje na internetu, drži da Fitna definitivno predstavlja propagiranje mržnje i da bi njena diseminacija u Kanadi predstavljala kazneno djelo. Nizozemska pravnica i profesorica Barbara M. Oomen ističe da Wilders filmom jest pomogao rasplamsavanju islamofobije u državi, što se u praksi od ranih 2000-ih odražava kroz napade na džamije, fizičke nasrtaje na muslimane, te diskriminaciju u školama i na radnim mjestima. Presudu dodatno kritiziraju sociolozi jer navode da ostavlja prostor za nesmetano etiketiranje muslimana "nacifašistima" pod krinkom slobode govora. Identičan stav dijeli i OIC, ističući da sudska odluka ohrabruje i pomaže neodgovornu difamaciju kakvu se često viđa u medijima, odnosno da doprinosi osjećajima mržnje, neprijateljstva i antipatije prema muslimanima.
Filmski odgovori
Jedna od posljedica Fitne bila je masovna izrada filmskih odgovora, mahom amaterskih i niskobudžetnih kratkih filmova postavljenih na blogove, YouTube, LiveLeak i Google Video. Medijski stručnjaci ističu važnost ovakvog tipa političke komunikacije jer su nove interaktivne web 2.0 tehnologije omogućile raznim grupama (muslimanima i nemuslimanima, muškarcima i ženama, protivnicima i pobornicima filma) s margina društva da se priključe globalnoj diskusiji i pokušaju osporiti Wildersovu filmsku poruku. Ovaj internetski fenomen studiozno je obrađen u nizu recenzija koje potpisuju nizozemske sociologinje Liesbet van Zoonen, Farida Vis i Sabina Mihelj. Prema njihovim analizama, kao odgovor na Fitnu do 2010. postavljeno je ukupno 776 videa koji su zajedno ostvarili preko 10,000.000 pregleda i gotovo 250.000 komentara. Polovina ih je uploadana u Sjedinjenim Američkim Državama, Ujedinjenom Kraljevstvu i Nizozemskoj, a po žanru se dijele na puke izjave, komparacije i učena osporavanja. Prema karakteru poruke, 44,6 % filmskih odgovora izražava eksplicitno protivljenje Fitni, 38,3 % direktno ne obrađuje njenu tematiku, dok joj svega 6 % daje podršku. Apologijski filmovi gotovo automatski podrazumijevaju antiislamski stav, međutim, oni opozicijski nužno ne impliciraju proislamsku poziciju, niti proislamski podrazumijevaju izričit protest protiv Fitne. Analizirajući tekstualne komentare na navedene virtualne filmove, stručnjakinje konstatiraju da ih se generalno može podijeliti na nemuslimanske i muslimanske, te da se potonja grupa pokazala otvorenijom i konstruktivnijom za diskusiju. Ovo se pak navodi kao izravna posljedica stanja na nizozemskoj političkoj sceni gdje Wilders vodi monologe i uporno izbjegava debate.
Prvi filmski odgovori uslijedili su još prije objavljivanja Fitne i među njima se izdvajaju "videa isprike", serija kratkih izjava nastala kao rezultat organiziranog virtualnog prosvjeda. Inicijativa je pokrenuta od strane multimedijske zaklade Mediamatic iz Amsterdama koja je poticala građane da snime vlastite kritičke iskaze i postave ih na internet pod istim naslovom (Fitna), sa svrhom masovne distrakcije tj. ometanja zainteresiranih pri upisivanju ključnog pojma u web-pretraživače. Sveukupno je postavljeno više od 200 takvih filmova, prosječnog trajanja od 7 do 20 sekundi, a autori su pretežito Nizozemci koji u videokameru izražavaju zgroženost Wildersom i upućuju ispriku globalnoj publici. Zajedno s parodijama, satirama i drugim oblicima ismijavanja Wildersovog lika i djela, videa isprike odigrala su bitnu ulogu u medijskom zaglušivanju tokom internetske premijere Fitne. Najpopularniji pojedinačni filmski odgovori su: Velik broj komparativnih odgovora tipološki je sličan dvama potonjim filmovima i u fokus kritike najčešće stavljaju kršćanstvo i judaizam (citate iz Biblije i Tore) odnosno snimke iz napadnutog Iraka i okupirane Palestine, ali završavaju s porukama ekumenizma i pomirbe. Drugi komparativni filmovi su primarno političkog tipa i bave se npr. razotkrivanjem izraelskih ratnih zločina u Palestini. Postoje i odgovori koji kritiziraju Fitnu zajedno s komparativnim filmovima, poput videa koji tvrdi da ni Fitna ni Schism ne govore o religiji već politici, a završava prikazujući U2-ovog pjevača Bona Voxa s povezom na kojem piše Coexist. Uz izjave i komparacije, treća vrsta odgovora su filmovi religiološkog karaktera koji poglavito dekonstruiraju demagogiju Fitne, analiziraju nadigrane i jeftine taktike diskreditiranja islama (poput vađenja iz konteksta), obrađuju neznanje, mržnju, predrasude i stereotipove o religijama, te zagovaraju mir, koegzistenciju, dijalog i toleranciju. Autori većine ovakvih filmova su muslimani, potaknuti uputama al-Karadavija i drugih islamskih autoriteta da se Wildersu suprostave znanjem. Određeni filmski odgovori usmjereni su i na pokušana manipuliranja emocijama publike, pa se kao i Fitna služe dramatičnom klasičnom muzikom i satirički prikazuju zvijeri kako love i kolju plijen.
Kao specijalnu podgrupu analitičari izdvajaju 63 filma s YouTubea čiju izradu potpisuju muslimanske žene, uglavnom mlade Egipćanke, ističući pritom da su odgovori značajni ne samo jer ukazuju na Wildersove manipulacije već i zato što samom pojavom razbijaju rodne stereotipove iz orijentalističkog diskursa i masovnih medija. U ovim filmovima najčešće se obrađuje cjelovit kontekst kuranskih stihova, odnosno Wildersov šovinizam i ksenofobija – primjerice, u jednom videu mlada Marokanka i Nizozemka poziraju zajedno i poručuju mu da nije uspio u nakani njihovog okretanja jednih protiv drugih. Filmovi s egipatskim djevojkama ostvarili su slabiju popularnost u odnosu na odgovore drugih tipova i pogledani su ukupno 9000 puta. Ipak, stručnjaci naglašavaju da je Wildersova antagonistička retorika izazvala svojevrsni paradoks i doprinijela globalnim ljudskim pravima, s obzirom da je pokušajem ponižavanja muslimanki zapravo nagnala iste na savladavanje novih web 2.0 tehnologija i priključenje virtualnoj diskusiji.
Noć dugih noževa
Noć dugih noževa (Nacht der langen Messer), poznata i kao Operacija Kolibri, a u Njemačkoj poznata i kao Röhmov puč (Röhm-Putsch) je naziv za čistku koju je od 30. juna do 2. jula 1934. režim kancelara Adolfa Hitlera proveo nad pripadnicima frakcije nacističkog pokreta okupljenog oko Ernsta Röhma, vođe nacističke paravojne formacije SA (Jurišnih odreda). Prilikom nje su pripadnici Hitlerove osobne tjelesne garde SS i tajne policije Gestapo likvidirali oko 85 osoba uključujući samog Röhma, a uhapšeno je oko hiljadu osoba. Razlog za čistku je bila Hitlerova bojazan da se SA pretvara u državu u državi, Röhmovo nastojanje da ukine redovnu vojsku i zamijeni je sa svojom paravojskom, te sklonost pripadnika SA često bezrazložnom uličnom nasilju; kao povod je Hitlerov režim kasnije naveo navodne Röhmove planove za puč. Noć dugih noževa, prilikom koje su osim pripadnika SA i likvidirani i drugi Hitlerovi politički protivnici i kritičari režima, je konsolidirala Hitlerovu vlast, stavivši ne njegovu stranu vojsku i povećavši popularnost kod srednje klase koja je zahtijevala red i zakon. S druge strane, spremnost njemačkog državnog aparata da pomogne i opravda masovno vansudsko pogubljenje stvorilo presedan koji će kasnije biti korišten u Kristalnoj noći i Holokaustu.
Ciocănești, Ciocănești, Dâmbovița
Ciocănești je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Ciocănești.
Gigean
Žižan je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Ero koja pripada prefekturi Monpelije.
Крушје (Алексинац)
Крушје је насеље у Србији у општини Алексинац у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 332 становника (према попису из 1991. било је 374 становника).
Демографија
У насељу Крушје живи 262 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 43,3 година (41,1 код мушкараца и 45,4 код жена). У насељу има 100 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,32.
Ово насеље је скоро у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Demonstracije 5. oktobra 2000.
'''Demonstracije 5. oktobra 2000'''. u Beogradu prisilile su Slobodana Miloševića da prihvati poraz na izborima.
Pozadina
Nakon objavljivanja da je opozicioni kandidat Vojislav Koštunica na predsedničkim izborima dobio 49% glasova (1% manje od potrebnog) i da će biti održan drugi izborni krug, Demokratska opozicija Srbije pozvala je građane da se 5. oktobra 2000. godine okupe ispred Savezne skupštine kako bi se suprotstavili velikoj izbornoj krađi koju je Savezna izborna komisija sprovela po nalogu Slobodana Miloševića. DOS je ultimativno zatražio da Slobodan Milošević do četvrtka, 5. oktobra, u 15 časova, prizna izbornu volju građana izraženu na saveznim, predsedničkim i lokalnim izborima održanim 24. septembra 2000. Takođe je zahtevano i da generalni direktor, glavni urednik i uređivački kolegijum Radio-televizije Srbije podnesu ostavke, a da RTS promeni uređivačku politiku i omogući objektivno informisanje o zbivanjima u Srbiji. DOS je zahtevao i da se svi uhapšeni puste na slobodu i da se povuku poternice i krivične prijave pokrenute protiv onih koji su protestovali za poštovanje izborne volje građana Srbije.
"Drugog kruga neće biti"
Predsednik Savezne izborne komisije je obavestio predsednike izbornih komisija izbornih jedinica da su "privedene kraju pripremne radnje" za drugi krug predsedničkih izbora, 8. oktobra. Vojislav Koštunica je zatražio od Slobodana Miloševića da prizna poraz u prvom krugu predsedničkih izbora i ukazao na opasnost izbijanja otvorenih sukoba u Srbiji: "Mi ni u kakav drugi krug ne možemo da idemo, jer bismo time postali saučesnici u krađi biračkih glasova. Prevara iz prvog kruga ne može se poništiti drugim, petim ili ko zna kojim krugom".
Protesti
Pristalice DOS-a dolazile su u Beograd od ranog jutra 5. oktobra, organizovano iz više pravaca, iz cele Srbije, a predvodili su ih lideri DOS-a. Oko 15 časova građani okupljeni na mitingu ispred Skupštine SRJ pokušali su da uđu u zgradu Skupštine.
Ispred Skupštine
Velika grupa ljudi je oko 15.35 kroz prozor ušla u jugoslovenski parlament. Policija je uspela da velikom količinom suzavca rastera znatan broj ljudi sa platoa ispred Skupštine Srj.Policijske snage koje su raspolagale sa svega stotinak policajaca ipred samog parlamenta nisu mogle da se odupru snagama demonstranata kojih je po nekim navodima bilo oko milion. Više desetina građana ušlo je oko 16 časova u Saveznu skupštinu, dok su se policajci koji su do tada čuvali zgradu povukli. Iz desnog krila Skupštine vijorio se gust, crni dim, a gotovo sva stakla na zgradi su polupana. Demonstranti su demolirali nekoliko policijskih vozila u Kosovskoj ulici iza jugoslovenkog parlamenta. Tokom sukoba policije i demonstranata čula se i pucnjava iz vatrenog oružja. Komandir beogradske policije oko 17 časova zatražio je razgovor sa predstavnicima DOS-a. Oko 18 časova pripadnici policijske stanice u ulici Majke Jevrosime položili su oružje i priključili se demonstrantima. U Urgentni centar je primljeno više desetina građana sa lakšim i težim povredama. Policija je bacila suzavac i u blizini zgrade Radio-televizije Srbije, dok je bager krenuo da se probije do ulaza.
Paljenje zgrade RTS-a
Mnogi izvori tvrde da je zgrada RTS-a mnogo bolje bila čuvana od strane policijskih snaga nego zgrada parlamenta.Policija je u ovom sukobu upotrebila gumene metke kako bi rasterala demonstrante van dvorišta RTS-a. Policijskih snaga nije bilo mnogo ,po procenama najviše 200 policajaca oko same zgrade. Oni nisu mogli da izađu na kraj sa više stotina hiljada demonstranata. Demonstranti su kasnije ušli i u zgradu i počeo je da se vije gust plamen. Zgrada RTS-a u Takovskoj ulici je potom zapaljena, a redovni program RTS-a je prestao da se emituje posle 17 sati. Na sva tri programa državne televizije emitovani su spotovi, reklame i snimljene emisije. Radio televizija Studio B od poslepodne je počela da emituje redovne vesti o zbivanjima na ulici. Kasnije, jedna za drugom i sve ostale televizije počinju da izveštavaju o stvarnim događajima na beogradskim ulicama. Jedini elektronski medij u Beogradu koji je i pre i u toku 5. oktobra slobodno i profesionalno izveštavao o postizbornoj krizi i protestima, bio je Radio Indeks.
Noć između 5. i 6. oktobra
Novoizabrani predsednik SRJ Vojislav Koštunica obratio se predveče građanima sa terase Skupštine grada Beograda, a potom i preko RTS-a. Demokratska opozicija Srbije je formirala krizni štab za ključne funkcije u zemlji u koordinaciji sa novim predsednikom, a predstavnici DOS-a razgovarali su tokom noći sa čelnicima državne i javne bezbednosti. Ispred Skupštine grada jutro je dočekao veliki broj ljudi. Bilo je to prvo jutro bez diktatora na vlasti.
Priznavanje poraza
6. oktobra se Milošević obratio narodu preko televizije i zvanično je priznao poraz na predsedničkim izborima. 7. oktobra je Dr Vojislav Koštunica položio predsedničku zakletvu pred poslanicima Savezne Skupštine kao prvi demokratski predsednik Jugoslavije.
Christopher Lambert
Kristofer Lamber (29. 3. 1957, Njujork), je američki glumac francuskog porekla. Holivudsku slavu i bogatstvo stiče filmskim hitom "Gorštak" koji je potom nastavljen u svojevrsni mini serijal.
Otac mu je bio francuski diplomata u Ujedinjenim nacijama zbog čega se često selio. U Ženevu, se doselio 1959. godine gde završava osnovnu školu, a sa 16 godina se seli u Pariz gde pohađa Pariski konzervatorijum. Njegovo prvo veće ostvaranje, i prva glavna uloga u filmu "Legenda o Tarzanu, gospodaru majmuna" iz 1984. godine donose mu popularnost. Svetsku slavu stiče filmom "Gorštak" (1986).
Privatni život
Bio je venčan sa Dajanom Lejn od 1988. do 1994. godine, sa kojom ima jedno dete. Trenutno je venčan sa Jaimyse Haft sa kojom se venčao 1999. godine.
Knowing (film)
Knowing je naučnofantastični film iz 2009. koji je režirao Aleks Projas. Glavnu ulogu u filmu glumi Nikolas Kejdž. Film je zvanično prikazan u bioskopima 20. marta 2009.
U Hrvatskoj je prikazan pod naslovom Proročanstva, a u Srbiji pod naslovom Kod sudbine.
Priča
1959. tokom jedne školske ceremonije grupa učenika ima za zadatak da nacrta svoje viđenje budućnosti. Njihovi radovi biće zapečaćeni i čuvaće se 50 godina. Jedna od učenica, Lucinda je međutim na svom papiru napisala gomilu brojeva koji pola veka kasnije padaju u ruke Kejleba Kostlera. Kejlebov otac, uvaženi profesor astrofizike Džon Kostler (Nikolas Kejdž) ubrzo shvata da naizgled nasumice napisani brojevi u stvari predviđaju tačne datume i mesto najvećih svetskih nesreća u proteklih 50 godina. On saznaje da treba da se dogode još tri katastrofe, od kojih će jedna imati uticaj na čitavo čovečanstvo a u koju je nekako umešan i njegov sin. Uz pomoć Lucindine kćerke i unuke on započinje trku sa vremenom kako bi zaustavio neizbežno.
Slogan filma glasio je: ''Šta će se desiti kada brojevi odbroje? (What happens when the numbers run out?)''.
Prijem kod publike
Film je dobio osrednje kritike. Sajt Rotten Tomatoes dodelio je filmu ocenu 4.7/10, Metacritic 41/100 , dok je Njujork Tajms naveo da ćete tokom predugih dva sata jedva dočekati da dođe kraj sveta kao i da vas neće zanimati da li će do kraja sve tajne biti otkrivene.
Pomponija Cecilija Atika
Pomponija Cecilija Atika (Pomponia Caecillia Attica, 51. pne. - ?), također poznata i kao Cecilija Pomponija Atika, bila je rimska plemkinja iz doba prijelaza Republike u Carstvo, poznata kao kćer Tita Pomponija Atika i prva supruga Marka Vipsanija Agripe.
Majka joj je bila Cecilija Pija, unuka trijumvira Marka Licinija Krasa. Atikov najbolji prijatelj Ciceron u svojim pismima sa mnogo simpatija opisuje kao živahnu i nestašnu djevojčicu. Antički izvori kasnije navode glasine da je imala ljubavnu vezu sa jednim od svojih učitelja. Oko godine 37. pne. se udala za Agripu, a u tom braku je rođena kćer Vipsanija Agripina. Oko 28. pne. Agripa se po drugi put oženio za Oktavijanovu nećaku Klaudiju Marcelu. Da li je taj brak omogućila Pomponijina smrt ili razvod nije poznato.
Forty Thousand Horsemen
Forty Thousand Horsemen je australijski crno-bijeli ratni film snimljen 1940. godine. Radnja se događa na Bliskom istoku za vrijeme Prvog svjetskog rata i prati doživljaje trojice pripadnika Australijske lake konjice koji će kulminirati spektakularnim jurišem prilikom Bitke kod Beershebe. Film je snimljen nekoliko mjeseci nakon što je Australija kao članica Commonwealtha ušla u Drugi svjetski rat te je imao snažan patriotski naboj, odnosno nastojao podsjetiti publiku na pothvate i žrtve ANZAC-a. Chauvel je prilikom snimanja imao podršku vlade, a tome je pomoglo što je komandant Lake konjice, a u vrijeme snimanja i jedan od najistaknutijih australijskih vojskovođa, bio njegov stric, general Harry Chauvel. Forty Thousand Horsemen je doživio veliki uspjeh, ne samo u Australiji, nego i prilikom prikazivanja u Britaniji i SAD. Često ga se naziva "prvim velikim filmom" u historiji australijske kinematografije.
Godine 1987. je iste događaje prikazao film The Lighthorsemen.
Tese, Brescia
Tese je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 269 m.
El Tepetatillo (razvrstavanje)
El Tepetatillo ima više značenja:
Langwieden
Langviden je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 50 opštinskih središta okruga Kajzerslautern. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 272 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7335202.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kajzerslautern Langviden se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kajzerslautern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 403 metra. Površina opštine iznosi 7,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 272 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 39 stanovnika/km².
Buena Vista Yokuts
Buena Vista Yokuts (Southern Foothill Yokuts), deskriptivni naziv za manju skupinu srodnih indijanskih plemena u blizini rijeke i jezera Kern i jezeru Buena Vista u američkoj državi Kalifornija. Jezično čine posebnu skupinu Yokutsa (porodica mariposan) čiji su predstavnici Hometwoli (Humetwadi) na jezeru Kern Lake i blizu ušća rijeke Kern; Tuhohi (Tohohai, Tuohayi), na donjem toku rijeke Kern; Tulamni, na jezeru Buena Vista Lake.
Njihovi istočni susjedi su Yauelmani. Najsjeverniji među njima su Tuhohi, a južnije uu Hometwoli i Tulamni. Kultura je orijentirana prema vodi i tule-trstiki iz koje izrađuju plovila, nastamnbe i košare.
(2,4,6-Trimetilfenil)zlato
(2,4,6-Trimetilfenil)zlato je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 316,150 Da.
Tuhohi
Tuhohi (Tohohai, Tuohayi).- Pleme Indijanaca iz grupe Buena Vista Yokuta, porodica Mariposan, sa donjeg toka Kern Rivera u Kaliforniji, u kraju gdje ona utječe u jezero Tulare, i po svoj prilici su se širili sve do jezera Grass Lake (Swanton). Lokacija njihovog sela Tahayu nije poznata.
El Manguito, Tumbiscatío
El Manguito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tumbiscatío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 616 m.
La Ilusión, Granja, Pabellón de Arteaga
La Ilusión, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Pabellón de Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1916 m.
Lojze Potokar
Lojze Potokar (Ljubljana, 2. mart 1902 - 16. jun 1964) bio je slovenski glumac i režiser. Glumačku karijeru je započeo na kazalištu u sezoni 1918/19, a na filmu je debitirao ulogom Sove u partizanskom filmu Na svoji zemlji.
Mazzucco, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
35. pne.
Godina '''35. pne.''' bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata koa Godina konzulstva Kornificija i Seksta ili, rjeđe, '''godina 719. Ab urbe condita'''). Oznaka 35. pne. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda označavanja godina.
Matija Barl
Matija Barl (Ljubljana, 17. 2. 1940 -) je slovenski filmski glumac, prevoditelj i producent. Najpoznatiji je po tome što je kao dijete godine 1951. igrao naslovnu ulogu u filmu Kekec, jednom od najpopularnijih ostvarenja slovenske i jugoslavenske kinematografije. Poslije studija dramaturgije na Akademiji za kazalište, radio, film i televiziju u Ljubljani se 1962. preselio u Njemačku.
Amasya (provincija)
Provincija Amasya (turski: Amasya ili) je jedna od 81 turskih provincija koja se nalazi na sjeveru Turske.
Administrativna podjela
Provincija Amasya u kojoj živi 334 786 stanovnika, administrativno je podjeljena na 7 okruga (ilçeler);
Florentino Espinoza, Reynosa
Florentino Espinoza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Atotonilco, Mezquitic
Atotonilco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2097 m.
Caronia, Messina
Caronia je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1825 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 266 m.
Tulamni
Tulamni, jedno od plemena Buena Vista Yokutsa, porodica Mariposan koji su živjeli u selima kod jezera Buena Vista u Kaliforniji. Od njihovih sela poznata su Tulamniu koje se nalazilo na zapadnoj ili sjeverozapadnoj obali jezera i Wogitiu, današnji McKittrick. Selo Tulamniu španjolac Pedro Fages 1772. nazvao je Buena Vista, a bilo je naseljeno nekoliko stoljeća.
Río Grande, Santiago Tuxtla
Río Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 414 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 155 m.
Serra Carpini, Isernia
Serra Carpini je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 735 m.