cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Himki
U Himkima djeluje nogometni klub NK Himki.
San José, Santiago Huajolotitlán
San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Huajolotitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1647 m.
Pratolungo, Piacenza
Pratolungo je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 105 m.
Samuel Colt
Samuel Colt (Hartford, Connecticut, 19.7. 1814 - Hartford 10.1. 1862) bio je američki pronalazač i industrijalac. Poznat je po osnivanju Colt's Patent Fire-Arms Manufacturing Company (danas poznate kao Colt's Manufacturing Company), a pripisuju mu se zasluge za populariziranje revolvera.
Biografija
Samuel Colt se rodio kao jedno od sedmoro djece u porodici farmera Christophera Colta. Majka Sarah Caldwell je umrla u ranom djetinjstvu, isto kao dvije sestre. U dobi od četiri godine otac mu se ponovno oženio a farmu napustio kako bi se osnovao tekstilnu manufakturu.
Nakon povratka Colt je proizveo prva dva modela, a dalji rad na revolverima sljedećih godina financirao javnim demonstracijama dušičnog oksida - "gasa za smijanje". Osim toga je putovao u Englesku i Francusku kako bi demonstrirao svoje modele, a 25.2. 1836. je konačno izborio patent za prvi revolver.
La Calera, Zitácuaro
La Calera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zitácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1785 m.
Samuel Colt
Biografija
Potom se preselio u Paterson u državi New Jersey gdje je osnovao kompaniju New York and New Jersey Capitalists i prvu tvornicu revolvera. Tamo se proizvodio Colt Paterson. Colt nije izumio revolver, nego je samo poboljšao raniji dizajn Elishe H. Colliera, učinivši ga jednostavnijim za proizvodnju i rukovanje.
Fundoaia, Sărmaș
Fundoaia je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Sărmaș.
Samuel Colt
Biografija
Iako je revolver ostavio dobar dojam na američke političare, kompaniju su spasile tek narudžbe uzrokovane ratom sa Seminolama na Floridi. Kada je rat završio, kompanija je propala 1843.
Fundoaia, Sărmaș
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 658 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 743 m.
Samuel Colt
Biografija
Colta je od siromaštva spasilo prijateljstvo sa Samuelom Morseom, pronalazačem telegrafa, kojemu je pomagao sa svojim tehnološkim inovacijama.
Godine 1847. Colt je zajedno s Eli Whitney Jr.-om ponovno osnovao kompaniju za proizvodnju oružja koja i danas postoji. Prvi veliki uspjeh je predstavljao Walker Colt, veliki i nezgrapni revolver kojeg su svejedno s oduševljenjem prihvatili Teksaški rendžeri.
Uspjeh tog modela, kao i kasnijih, je omogućio Coltu da ga poboljša. U sljedećem desetljeću nastala je prava pomama za revolverima, kako među američkim naseljenicima na Zapadu, tako i među raznim evropskim državama koje su od Colta masovno naručivale nove modele. Popularnost Coltovih revolvera je bila tako velika da je riječ "colt" postala sinonim za revolver.
5.6. 1856. Colt se oženio za Elizabeth Jarvis, s kojom je imao sina.
Doprinos Samuela Colta razvitku američke nacije - bilo kroz olakšavanje prodora na Zapad, bilo kroz omogućavanje običnim ljudima da se bez obzira na svoju fizičku snagu ili financije suprotstave nasilju, je ovjekovječen u izrezi "Abraham Lincoln je ljude učinio slobodnima, a Samuel Colt jednakima".
Colt Walker
Colt Walker je bio revolver koga su 1847. zajedno dizajnirali teksaški kapetan Samuel Hamilton Walker (1815-47) i pronalazač Samuel Colt (1814-62) na osnovu ranijeg modela Colt Paterson.
Walker je već ranije kao teksaški rendžer koristio stariji Coltov model, ali ga je nastojao poboljšati kako bi ga zajedno sa svojim Pukom konjičkih strijelaca upotrijebio u američko-meksičkom ratu. Walker je inzistirao da novi revolver bude imao najveću snagu na manjim udaljenostima, pa je Colt Walker postao najsnažniji revolver koji je koristio crni barut, a snagu čijeg hica će među revolverima premašiti jedino uvođenje metka .357 Magnum u 20. vijeku,premda je Colt Walker sa najvišim barutnim punjenjem mnogo jači od većine fabričkih punjenja metka .357 Magnum
Samuel Colt i njegova kompanija je kasnije te nedostatke ispravila u daleko uspješnijim i popularnijim modelima Colt Dragoon, a nešto kasnije i Colt 1851 Navy.
Ratno novinarstvo
Ratno novinarstvo je posebna vrsta novinarstva kojom se bave ratni novinari. Zadatak ratnog novinarstva je da izvještava o sukobima.
Historija ratnog novinarstva
Ratnim novinarima može se pripisati jako duga tradicija:
Prvi put se vojska požalila na nekog novinara 1809. godine u pismu Duke Wellingtona ministru rata Lordu Liverpoolu kako detaljni izvještaji Henryja Crabbea Robinsona, novinara Timesa, daju neprijatelju točne informacije o vojnoj snazi, moralu i položaju. Argument da protivnik dobiva informacije od masovnih medija postao je standardnim obrazloženjem pojma cenzura u ratno doba. Krimski rat, koji se također naziva i „prvim novinarskim ratom“, pratili su mnogi novinari. Među njima je bio i William Howard Russell kojeg se može nazvati prvim profesionalnim ratnim izvjestiteljem.
Prvi svjetski rat
Prvi svjetski rat je bio važna faza u razvoju masovnih medija kao instrumenata masovne propagande. Mnogo je novca uloženo u cenzuru, nadzor informacija i utjecaj na medije. Najviše su se koristile priče o zvjerstvu da bi se stvorilo protunjemačko raspoloženje. Najpopularnije priča Britanaca, koju je proširio i Times, je bila se tijela poginulih njemačkih vojnika koriste za proizvodnju glicerina.
Drugi svjetski rat
Što se tiče Drugog svjetskog rata, za propagandu su se još uvijek koristile priče o zvjerstvu i još se više novca potrošilo za korištenje medija. Uz to, po prvi put se radio i film koriste za propagandne svrhe. Winston Churchill je podupirao cenzuru opisujući BBC kao „neprijatelja unutar vrata; konstantno prouzrokuje nevolje ; šteti više nego što koristi."
Rat u Vijetnamu
Jedan od važnijih događaja u ratnom novinarstvu bio je rat u Vijetnamu, prvi rat o kojem se iscrpno izvještavalo na televiziji i zbog toga se drži prvim „ratom u dnevnoj sobi“. Taj rat je jedan od rijetkih u kojem nije bilo vojne cenzure, ali se vojska uporno trudila kako bi upravljala informacijama. Novinari su, na primjer, bili isključeni iz invazije na Laos 1971.
Zaljevski rat
U Zaljevskom ratu 1991. godine novinarstvo se kontroliralo uz pomoć tzv. pool-sustava, (eng. Press pool). Odabrani novinari bi dolazili na određene lokacije unutar ratnog područja i tamo radili pod nadzorom. Zaljevski rat je prvi „rat koji se vodio u realnom vremenu“, što znači da su novinari, zahvaljujući mobilnoj tehnologiji, mogli uživo izvještavati iz rata. Unatoč aktualnosti, odnosno javljanjima uživo sa mjesta događanja, gledatelji su dobivali samo čvrsto kontrolirane informacije od kojih je većina bila, kako je kasnije izjavio general Schwarzkopf, „pažljivo sastavljene dezinformacije“. Nakon toga se u medijima vrlo kritički raspravljalo o kvaliteti takvog novinarstva jer je postajala opasnost od gubitka vjerodostojnosti. Vojska se nakon toga odlučila za aktivno upravljanje informacijama, tj. velikodušno opskrbljivanje medija informacijama, koje su opet bile manipulirane.
Rat u Iraku
Za vrijeme rata u Iraku 2003. godine dolazi do pojave svrstavanja pojedinih novinara ili cijelih snimateljskih ekipa uz dijelove jedinica koje bi pratili tokom akcija. To je bio napredak jer su novinari mogli izvještavati sa različitih mjesta i slati ekskluzivne snimke koje nisu morali dijeliti sa drugim novinarima, a vojska je na taj način mogla neprijatelju slati poruke o vlastitoj nadmoći te nadzirati izvore novinarskih informacija. Zbog konstantnog provođenja vremena sa borbenim jedinicama koje su pratili, novinari su se solidarizirali s njima. Međutim, kod predstavnika medija u domovinama raspoređenih novinara je došlo do kritičkog odmaka i patriotskog novinarstva. To vlastima pomaže u širenju propagandnih poruka i stvaranju lažne slike o neprijatelju.
Teorijski temelji upravljanja javnim mišljenjem u ratu
Carl von Clausewitz, pruski vojnik i njemački vojni teoretičar izjavio je da za Napoleonove pobjede nije bila ključna samo njegova vojna snaga i sprema već oduševljenje naroda. U središtu rata je bio borbeni moral,a ne borbena snaga. Prema von Clausewitzevoj teoriji svaka teorija rata mora imati na umu 3 faktora :
Prema tome može se izvesti teorija o nužnosti cenzure, odnosno kontrole ratnog novinarstva koja se odnosi na razinu vojnih akcija, tj. iznenađivanje i dezinformacija neprijatelja, ali uzima u obzir i narod, tj. njegovu spremnost da podupre rat. O kvaliteti informiranja u ratu von Clausewitz piše : „većina informacija koje se dobivaju tokom rata su proturječne, još veći dio je netočan, a daleko najveći do je nesiguran.“ Ukratko većina informacija je netočna“.
Opasnosti ratnog novinarstva
Cenzuriranje izvještaja iz ratom zahvaćenih zemalja, napadi na novinare, batinjanja, hapšenja, „izbacivanja“ iz zemlje, ali i ubojstva, nisu neuobičajen način razračunavanja s nepoželjnim novinarima. Računa se da je od Drugog svjetskog rata do danas ubijeno više od pet stotina novinara. Prema podacima američkog Odbora za zaštitu novinara tokom 1989. poginulo je ili ubijeno 43 novinara pa je ta godina proglašena „najkrvavijom“ za novinare. Međutim, tajnik Međunarodne federacije novinara (IFJ) Aidan White naveo je još alarmantnije podatke. Prema podacima IFJ-a, tijekom 1993. najmanje 75 novinara je ubijeno za vrijeme obavljanja svojeg posla. IFJ je tokom 1990. objavio Priručnik za ratne izvjestitelje koji je temeljen na dotadašnjim novinarskim iskustvima. Iz Priručnika se može izdvojiti:
San Martín, Jocotepec
San Martín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jocotepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1552 m.
Ballstädt
Balštet je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 57 opštinskih središta okruga Gota. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 703 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16067003.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gota Balštet se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Gota. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 270 metara. Površina opštine iznosi 11,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 703 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 59 stanovnika/km².
Adlešiči
Adlešiči je naselje u slovenskoj Općini Črnomelju. Adlešiči se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Криваја (Сјеница)
Криваја је насеље у Србији у општини Сјеница у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 11 становника (према попису из 1991. било је 25 становника).
Демографија
У насељу Криваја живи 11 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 68,3 година (65,8 код мушкараца и 72,8 код жена). У насељу има 7 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 1,57.
Mountville, South Carolina
Mauntvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 108, što je 22 (-16,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Costești, Buzău
Costești je opština u Rumuniji u okrugu Buzau.
El Crucero, Tantoyuca
El Crucero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 138 m.
544
Godina 544. (DXLIV) bila je prijestupna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. Oznaka 544. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Ksenofont
Ksenofont (grč. Ξενοφῶν, oko 430―354. pne.), sin Grila, iz atinske deme Erhija, bio je grčki pisac, najpoznatiji po svojim istoriografskim delima.
250px|thumb|Ksenofont
Život
Ksenofont je poticao iz jedne od onih atinskih aristokratskih porodica koje su ne samo tokom Peloponeskog rata već i kasnije pokazivale veću sklonost prema aristokratskom spartanskom državnom uređenju nego prema demokratskom uređenju svoje domovine ― Atine. Rodio se negde između 430. i 427. god. st. e. u atičkoj demi Erhiji. Vrlo rano postao je prijatelj sa znamenitim atinskim filozofom Sokratom, te ga je uspomena na njega pratila kroz čitav život.
Kada je nakon Peloponeskoga rata Kir Mlađi, sin Darija Nota, počeo sakupljati najamničku vojsku kako bi zaratio protiv svoga brata, tadašnjeg persijskog kralja Artakserksa II Mnemona, stupio je u njegovu službu i veliki broj Grka. Među njima je bilo mnogo mladih aristokrata, koji su pobegli od svojih roditelja, i siromašnih ljudi koji su ostavili svoje porodice u nadai da će se nakon kratkog rata vratiti kući sa bogatim plenom. Jedan od takvih bio je i Proksen iz Tebe, koji je, željan slave, moći i bogatstva, otišao u maloazijski Sard i tamo se sprijateljio s Ksenofontom, koga je pozvao sa sobom u pohod obećavajući mu da će ga upoznati s Kirom. Ksenofont se rado odazvao pozivu, jer je ionako gajio neprijateljska osećanja prema demokratskom uređenju koja je nakon pada tridesetorice tirana bila ponovo uspostavljena u Atini. Ali pre no što je krenuo na put, rekao je Sokratu za Proksenov poziv i upitao ga za savet. Sokrat je mislio da bi mu njegovi sugrađani mogli zameriti bude li pošao Kiru, jer se smatralo da je Kir pomagao Spartance tokom Peloponeskog rata. Stoga mu je Sokrat savetovao da za savet pita proročište u Delfima. Kako je, međutim, Ksenofont već bio čvrsto odlučio da krene s Proksenom, nije u proročištu pitao treba li krenuti u pohod ili ostati kod kuće, nego je pitao kojim bogovima treba da prinese žrtvu kako bi se njegovo putovanje srećno završilo.
Tako je Ksenofont ostavio domovinu i u proleće 401. god. st. e. stigao u Sard kod Porsena i Kira. U Kirovoj vosci nije bio ni strateg ni lohag ni vojnik, nego samo pratilac Proksenov. U jesen iste godine Kir se s bratom upustio u bitku kod sela Kunakse blizu Vavilona. U toj je bici Kir poginuo, a grčki najamnici došli su u veliku opasnost, jer su im Persijanci na prevaru poubijali sve njihove vođe. Ksenofont tada postaje vođa te vojske koja se sastojala od deset hiljada grčkih plaćenika. On je kao vođa velikom mudrošću i hrabrošću srećno doveo tu vojsku u Trapezunt, na obalu Crnog mora, nakon što se petnaest meseci teško probijala kroz različite maloazijske države i neprijateljske narode. Iz Trapezunta odveo ih je u Bizant, a zatim tračkom kralju Seutu. Na kraju je ostatke te vojske doveo preko Lampsaka kroz Troadu u Pergam, gde ih je predao spartanskom zapovedniku Tibronu, koji je došao u Aziju da bi pomogao Jonjanima u ratu protiv Persijanaca. Sve je te događaje Ksenofont detaljno izložio u svojoj Anabazi.
Tibrona je na mestu zapovednika zamenio Derkilida, a njega kralj Agesilaj. Ksenofont se pridružio Agesilaju i ostao mu odan prijatelj. Kad su se Atinjani udružili s Tebancima, Argivljanima i Korinćanima protiv Spartanaca, Agesilaj je žurno krenuo kući kroz Trakiju te savezničku vojsku potukao u bici kod Koroneje 394. st. e. Kako se Ksenofont tom prilikom borio na strani atinskih neprijatelja, Atinjani su ga osudili na progonstvo. Posle rata, koji se završio Antalkidinim mirom 387. st. e., Spartanci su mu za zasluge poklonili imanje u Skiluntu, blizu Olimpije. Tu je Ksenofont u miru prživeo punih sedamnaest godina zajedno sa svojom ženom i dva sina, Grila i Diodora. Bavio se književnošću, zemjoradnjom, lovom, uzgojem konja, a rado je i pružao gostoprimstvo prijateljima.
Dela
Ksenofont je mnogostran i plodan pisac. Njegova dela pripadaju područjima istoriografije, filozofije, politike i didaktike. U svim svojim delima Ksenofont se pre svega pokazuje kao vojnički pisac. To je, uz njegov smisao za poljoprivredu i uzgoj domaćih životinja (konja i pasa), najviše odgovaralo njegovom talentu. Pisao je atičkim dijalektom te jednostavnim, jasnim i lakim stiom. Njegova je jasnoća postala uzor kasnijim piscima. Stari su ga nazivali »atičkom pčelom« i »atičkom muzom« i govorili su da su njegovim jezikom govorile same Muze. Ipak atička čistoća njegovog jezika nije potpuna, jer i kod njega tu i tamo nalazimo jonskih i pesničkih reči.
Istorijski spisi
Anabaza (Κύρου άνάβασις) je delo podeljeno u aleksandrijsko doba u sedam knjiga. Anabaza je dobila ime po uspinjanju (grč. άνάβασις), tj. po putu Kirove vojske iz maloazijskog primorja u unutrašnjost Azije do sela Kunakse, gde se odigrala i odlučna bitka. Taj put obuhvata samo prva knjiga, a u ostalim se knjigama opisuje povratak grčke vojske, pa bi se čitavo delo moralo zvati κατάβασις (silaženje, tj. povratak iz unutrašnjosti prema morskoj obali), ali je ostalo ime prema sadržaju u prvoj knjizi. Povratak deset hiljada grčkih najamnika nakon bitke kod Kunakse prikazao je i strateg Sofenet iz Stimfala u Arkadiji, ali se čini da on nije dovoljno istakao Ksenofontove zasluge za taj uspešan poduhvat. Stoga je i Ksenofont napisao Anabazu, da bi ispravio nanesenu mu nepravdu. Da bi delo bilo verodostojnije, izdao ga je pod imenom »Temistogen (sin pravde) Sirakužanin«, čime je postao prvi pisac u istoriji književnosti za koga se zna da je upotrebio pseudonim. O sebi u delu govori u trećem licu, upravo kao i Julije Cezar u svojim Zapisima. Anabaza nije pravo istorijsko delo, već memoarski spis, kome književnu vrednost daje jasno i tečno izlaganje, prošarano umetnuzim govorima, te pokušaji sažetog individualnog portretisanja likova. Među književno najuspelijim odlomcima je poznati opis (IV, 7, 20-26) reakcije Grka kada su popevši se uz brdo Tehes ugledali more i stali da uzvikuju ''thalatta! thalatta!'' (»more! more«) uz plakanje od sreće i međusobno grljenje. S istorijske je tačke ovo delo vrlo vredno zbog obilja geografskih i etnografskih podataka, a isto tako i važan izvor za poznavanje ratne veštine toga doba.
Helenska istorija (Ελληνικά, u sedam knjiga) opisuje grčku istoriju od onoga mesta gde je Tukidid završio, tj. od 411. st. e., pa sve do bitke kod Mantineje 362. st. e. Prva i druga knjiga opisuju vladavinu i pad tridesetorice tirana u Atini, dakle godine od 411. do 403. st. e. Pošto su događaji od 402. do 400. st. e. preskočeni, treća, četvtta i peta knjiga pokriva period od 399. do 379. st. e.: spartanski rat protiv Persijanaca (399―387. st. e.), pokušaj različitih grčkih polisa da sruše tadašnju spartansku hegemoniju u grčkom svetu (Korintski rat od 397. do 387. st. e., koji se završio Antalkidinim mirom), te rastuće suparništvo između Sparte i Tebe. Druga polovina pete te cela šesta i sedma knjiga pokrivaju period od 379. do 362. st. e., uključujući bitku kod Leuktre (371) i uspostavljanje tebanske hegemonije pod vođstvom Epaminonde i zaključno s njegovom pogibijom kod Mantineje 362. st. e.
Filozofski spisi
Ksenofont se ne može smatrati pravim filozofom, jer, kako se čini, filozofiju nije istinski sasvim ni razumeo. Bio je, međutim, duboko inspirisan Sokratovom ličnošću, što ga je i podstaklo da napiše delo Uspomene na Sokrata (Άπομνημονεύματα ili Memorabilia Socrătis, u 4 knjige), koje opisuje Sokratov karakter i neke njegove stavove, uglavnom putem zamišljenih dijaloga između Sokrata i drugih ličnosti, među kojima i Ksenofonta. U prvom delu pobija se optužba izneta protiv Sokrata, na osnovu koje je i bio osuđen na smrt, dakle da nije verovao u državne bogove već je uvodio nove i da je kvario omladinu. Zatim se opisuje ličnost samoga Sokrata, njegova pomoć prijateljima, pobožnost i druge vrline, te njegovi stavovi o obrazovanju i različitim filozofskim pitanjima, sve to delimično na osnovu samog Ksenofontovog sećanja a delom na osnovu drugih izvora. Stavovi koji se ovde propisuju Sokratu (npr. o dobrom i lepom) ne poklapaju se uvek s onima koje mu u svojim dijalozima pripisuje Platon.
U delu Odbrana Sokratova (Απολογία Σωκράτους) predstavlja nam Ksenofont svoju verziju odbrane koju je Sokrat izneo na sudu, iz koje, pired ostalog, proističe da je Sokrat bio spreman da umre ne iz duhovno-filozofskih razloga koje u svojoj Odbrani Sokratovoj navodi Platon, već zato da bi izbegao nemoć koju sobom donosi starost.
Gozba (Συμπόσιον) predstavlja opis jedne proslave povodom praznika Panateneja u kući atinskog državnika Kalije 421. godine st. e., gde se među uzvanicama nalazio i Sokrat. Gotovo svi prisutni na gozbi bili su dobro poznate istorijske ličnosti, ali središnja ličnost je sam Sokrat, koji je predstavljen u opuštenom raspoloženju i uz dosta šala na račun njegovog izgleda. Razgovor se kreće od šaljivih do ozbiljnih tema, ali uprkos svim šalama i opuštenoj atmosferi Sokrat drži ozbiljan govor o superiornosti duševne ljubavi nad telesnom.
U spisu O ekonomiji (Οικονομικός) Ksenofont, kroz lik Sokrata, raspravlja pored ostalog naročito o velikoj važnosti poljoprivrede, te daje savete o vođenju seoskog imanja.
Politički spisi
Sredstva ili o prihodima (Πόροι ή περί προσόδων) je spis u kome se Atinjanima daju praktični saveti za unapređenje privrede i poboljšanje državnih prihoda u krizi koja je nastupila 355. st. e., nakon Savezničkog rata između Atine i nekih članova drugog atinskog pomorskog saveza.
Država lakedemonska (Λακεδαιμονίων πολιτεία) izlaže spartanske zakone koji su uslovili da Sparta postane najmoćnija i najslavnija država u Grčkoj. U delu se svi spartanski zakoni pripisuju Likurgu, a opadanje moći Sparte objašnjava time što se oni nisu uvek u potpunosti poštovali.
Spis Hijeron (Ιερών) zapravo je zamišljeni dijalog između sirakuškog tiranina Hijerona I i pesnika Simonida, u kome se upoređuje sreća tiranina i sreća običnog građanina. Hijeron objašnjava teškoće spojene s položajem tiranina, dok Simonid ističe da tiranin dobrom vlašću može postati popularan i tako steći sreću.
U delu Agesilaj (Αγησίλαος) slavi Ksenofont spartanskog kralja i svoga prijatelja Agesilaja. Uz preterano proslavljanje kraljevih vrlina kaš što su pobožnost, pravednost, mudrost i hrabrost, Ksenofont daje i detaljniji opis Agesilajevog pohoda protiv persijskog satrapa Tisaferna 395. st. e. i njegov povratak u Grčku preko Makedonije i Tesalije, a opisuje i bitku kod Koroneje u kojoj se i sam borio.
Posebno mesto zauzima delo Kirupedija ili Kirovo vaspitanje (Κύρου παιδεία, u 8 knjiga), koje po građi i načinu obrade zapravo spada i u istorijska i u filozofska i u politička dela. Ksenofont tu prikazuje život Kira Starijeg (558―529. st. e.), osnivača velike persijske države, kroz čiji je lik želeo prikazati uzornog vladara i vojskovođu. Da bi to ostvario, ličnost Kira Starijeg bila mu je vrlo pogodna, jer je Kir bio dosta slavan da kod čitalaca pobudi zanimanje, a bio je i dovoljno malo poznat da bi se piščeva mašta mogla potpuno osloboditi u pripovedanju. Kirupedija, dakle, nije pravo istorijsko delo, nego je u većoj meri pedagoško-politička i tendenciozno romansirana pripovest.
Uruguay, Villaflores
Uruguay je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 654 m.
Ajbelj
Ajbelj je naselje u slovenskoj Općini Kostelu. Ajbelj se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Olympia Snowe
Olympia Jean Snowe (21. februar 1947 -) je američka republikanska političarka koja je u Senatu zastupala državu Maine između 1995. i 2013. Kao i njena kolegica i stranačka drugarica Susan Collins, koja također zastupa Maine, smatrala se jednom od malobrojnih pripadnika umjerene frakcije u Republikanskoj stranci. Kao takva je nakon izbora 2008. dobila na važnosti kao presudni glas koji je u stanju demokratima omogućiti razbijanje senatske opstrukcije od strane svoje stranke. Godine 2009. je u tom smislu iskazala spremnost pomoći Baracku Obami da progura prijedlog zdravstvene reforme, ali je na kraju ipak glasala protiv njega. Godine 2012. je najavila da se neće natjecati na sljedećim senatskim izborima, odnosno da se po isteku mandata povlači iz Senata.
Ajbelj
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 6 stanovnika.
La Noria, Tamuín
La Noria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamuín.
Los Pocitos, Tecomán
Los Pocitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Trpeza (Vitina)
Trpeza je naselje u opštini Vitina, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Poreklo stanovništva po rodovima
Srpski rodovi:
Eira, Sondrio
Eira je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2212 m.
Badajoz (provincija)
Provincija Badajoz (španjolski: Provincia de Badajoz) je jedna od dvije provincije Španjolske autonomne zajednice - Ekstremadura, koja se nalazi na jugozapadu Španjolske.
Geografske karakteristike
Administrativni centar provincije grad Badajoz, leži na zapadu provincije, pored portugalske granice. Nešto više prema istoku leži i grad Mérida, koji je administrativni centar autonomne zajednice Ekstremadure. Ostali veći urbani centri su: Almendralejo, Azuaga, Don Benito, Jerez de los Caballeros i Villanueva de la Serena. Službeni jezik je španjolski, a koristi se i portugalski.
Hanno cambiato faccia
Hanno cambiato faccia je italijanski igrani film snimljen 1970. godine u režiji Corrada Farine. Po žanru predstavlja kombinaciju horora i satiričke drame, a inspiraciju za scenario je pružio klasični horor roman Dracula Brama Stokera. Radnja se, pak, događa u suvremeno doba i prikazuje kako mladi službenik (čiji lik tumači Giuliano Disperati) dobija unaprijeđenje u poduzeću za proizvodnju automobila, te kako ga direktor (koga tumači Adolf Celi), poziva u svoju vilu gdje će iskusiti niz bizarnih i zastrašujućih događaja. Hanno cambiato faccia je nastojao klasične motive legendi i filmova vampirima prebaciti u "moderni" kontekst odnosno umjesto vampira kao oličenje zla pokazati suvremeni kapitalizam i konzumerizam. Film je prikazan na Filmskom festivalu u Locarnu gdje je osvojio Zlatni leopard.
Varengo, Alessandria
Varengo je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 153 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 264 m.
Car Wu od Sjevernog Zhoua
Car Wu od Sjevernog Zhoua ((北)周武帝) (543–578), osobno ime Yuwen Yong (宇文邕), nadimak Miluotu (禰羅突) je bio car kineske/Xianbei dinastije Sjeverni Zhou. Bio je sin generala Yuwen Taija, koji je bio de facto vladar države Zapadni Wei. Nakon očeve smrti 556. je vlast preuzeo njegov rođak Yuwen Hu, koji je njegovu stariju braću Yuwen Juea i Yuwen Yua učinio carevima nove dinastije Sjeverni Zhoua, ali ih i ubio čim je posumnjao da žele preuzeti stvarnu vlast. Godine 560. je tako Yuwen Yong došao na njihovo mjesto. Izvukavši pouke iz sudbine svoje braće, car Wu se nije miješao u državne poslove, stvorivši reputaciju šutljivog i povučenog vladara. U stvarnosti je strpljivo čekao priliku za akciju protiv Yuwen Hua, koja je došla godine 572. Tada je namamio Yuwen Hua u carsku palaču i uz pomoć svojih sljedbenika mučki ga ubio. Potom je preuzeo stvarnu vlast i u sljedećih šest godina se iskazao kao veoma sposoban vladar, ojačavši državu Sjeverni Zhou u vojnom pogledu. Godine 574. je u carskoj palači organizirao veliku debatu između konfucijanskih, taoističkih i budističkih učenjaka o tome koja je od njihovih filozofija superiornija; na njoj su ga najviše impresionirali konfucijanci te je stoga naredio da ostala dva učenja zabrane. To je dovelo do progona budista u državi Sjeverni Zhou, kasnije poznatih kao druga od Tri katastrofe Wua. Godine 577. je pokrenuo veliki pohod protiv suparničke države Sjeverni Qi koju je pokorio, te je tako nakon nepuna pola vijeka Sjeverna Kina ponovno ujedinjena pod vlašću jednog vladara. Car Wu, međutim, nije imao prilike uživati u tom trijumfu; sljedeće godine je umro, a naslijedio ga je njegov mentalno nestabilni sin Xuan zbog koga će dinastija propasti godine 581. te je zamijeniti dinastija Sui, koju je osnovao Wuov suradnik Yang Jian.
Car Wu je bio poznat kao strastveni igrač kineskog šaha, kome je posvetio traktat Xiang Jing, jednog od klasičnih djela kineske književnosti.
Savignone, Genoa
Savignone je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Francisco Villa, Santiago Huajolotitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1653 m.
Refik Bešlagić
Refik Bešlagić (sin Agana) (Doboj, 1919 - Ponjerka, 1942) je bio partizanski komandant, kasnije proglašen za narodnog heroja Jugoslavije.
Prije rata je bio podoficir u vojsci Kraljevine Jugoslavije. Postao je članom KPJ. Nakon aprilskog rata je nakratko ušao u Hrvatsko domobranstvo, ali je demobilisan, te se u ljeto 1941. priključio partizanima. Zajedno sa bratom Adem je postao pripadnik Dobojskog partizanskog odreda te stupio u Lipačku četu. I on i brat su se istakli u borbi protiv domobranske posade iznad Doboja.
Učestvovao je u svim borbama oko Doboja i u mnogim diverzantskim akcijama na pruzi Doboj - Tuzla. Kao veoma pouzdan i hrabar borac prebačen je na teren Trebave, gdje je zajedno sa narodnim herojem Ismetom Kapetanovićem radio na okupljanju boraca. Po povlačenju jedinica sa Ozrena stupio je u Šestu istočnobosansku proletersku brigadu, u kojoj je postao komandir čete. Početkom septembra 1942. godine oko dvadeset hiljada Njemaca i ustaša napalo je Šestu istočnobosansku brigadu kod Šekovica. Neprijatelj je stezao obruč sa trideset topova. Bosanci su odmah u toku noći navalili na prugu Han Pijesak - Zavidovići - Olovo u dužini od 30 kilometara. Prvi romanijski bataljon napao je i spalio železničku stanicu Pjenovac. Drugi bataljon, u kome je bio Refik, dočekao je kod Ponjerke transport ustaša koji je išao iz Zavidovića za Han Pijesak. Tada je Refik napravio svoj poslednji podvig. Kada je voz naišao na porušenu prugu, lokomotiva se prevrnula. Refik je tada iz neposredne blizine pokosio mitraljezom mnogo ustaša. Njihov otpor je bio vrlo jak. Da bi ohrabrio svoje borce, Refik je izašao iz zaklona i, ne zaklanjajući se, stoječi tukao neprijatelja. U tom trenutku neprijateijski mitraljeski rafat presijekao ga je preko grudi.
Nueva Imperial
Nueva Imperial (Novi Carski prevedeno sa španjolskog) je grad od 18,881 i općina od 32.109 stanovnika u Čileanskoj regiji Araucanía u Provinciji Cautín. Od tog oko 19.436 (60,53%) živi u urbanim područjima, dok 12.673 (39,47%) živi u ruralnim područjima.
Od ukupnog broja stanovnika čak 44,94% su autoktoni indijanci Mapuche.
Geografske karakteristike
Nueva Imperial se prostire duž lijeve (istočne) obale rijeke Cholchol, nedaleko od njena ušća u rijeku Imperial, udaljen 35 km zapadno od svog administrativnog centra Temuca.
Historija
Prvi Imperial osnovao je Pedro de Valdivia 1552., na mjestu gdje se danas nalazi Carahue a to je desetak kilometara nizvodno na rijeci Imperial. On je zbog napada Mapucha napušten.
Novi Imperial je osnovan kao utvrda 26. februara 1882., sa sličnom namjerom da kontrolira buntovne Mapuche.
Puerto del Viento, Villa Guerrero
Puerto del Viento je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Villa Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1539 m.
Sherlock Holmes
Sherlock Holmes je fiktivni lik kog je stvorio škotski pisac i liječnik Arthur Conan Doyle. Holmes je "detektiv-savjetnik" s londonskom adresom čije sposobnosti graniče s fantastičnim, a svjetsku slavu stekao je zbog svog logičkog razmišljanja, izvanrednih sposobnosti maskiranja i korištenja forenzičkih metoda u rješavanju kompleksnih slučajeva.
Holmes, koji se prvi puta pojavio 1887. godine, glavni je lik u ukupno četiri romana i 56 kratkih priča. Prvi roman, A Study in Scarlet, pojavio se u časopisu Beeton's Christmas Annual 1887. godine, a drugi, The Sign of the Four, u časopisu Lippincott's Monthly Magazine 1890. godine. Ipak, Holmes je svoju popularnost stekao tiskanjem prve serije priča u Strandu, a koja je započela pričom "A Scandal in Bohemia" 1891. godine. Ostale priče i još dva romana pojavljivala su se u serijskoj formi sve do 1927. godine, tri godine prije Doyleove smrti. Priče pokrivaju vremenski period od 1880. do 1914. godine.
Sve, osim četiri, priče o Holmesu pisane su iz perspektive njegovog prijatelja i kroničara, doktora Johna Watsona. Dvije priče prepričao je sam Holmes ("The Blanched Soldier" i "The Lion's Mane"), a dvije su pisane u trećem licu ("The Mazarin Stone" i "His Last Bow"). U dvije priče ("The Musgrave Ritual" i "The Gloria Scott"), Holmes prepričava Watsonu glavnu priču, dok doktor postaje narator okvirne priče. Prvi i četvrti roman, A Study in Scarlet i The Valley of Fear, sadržavaju duge pasuse iz perspektive sveznajućeg pripovjedača koji opisuju događaje nepoznate kako Watsonu tako i Holmesu.
Originalne priče
Takozvani kanon o Sherlocku Holmesu sadrži ukupno četiri romana i 56 kratkih priča u kojima se, kao glavni lik, pojavio slavni detektiv. Autor svih romana i priča je Arthur Conan Doyle. Dakako, Holmes se pojavljivao i u djelima brojnih drugih autora, ali ta djela ne spadaju u sam kanon već u derivativna djela, kojima će više pažnje biti posvećeno kasnije u tekstu.
Autrêches (Oaza)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 671 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 51 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,03 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 151 metar (maksimalnoj 152 m, a minimalnoj 46 m).
Sherlock Holmes
Kratke priče
Kratke priče su, onda, tiskane kao pojedinačne epizode u časopisima, a kasnije su sabrane u pet antologijskih zbirki:
Inspiracija za lik Sherlocka Holmesa
left|150px|thumb|Glavna inspiracija za Holmesa bio je Doyleov kolega i prijatelj, doktor [[Joseph Bell.]] Doyle je rekao da je inspiracija za lik Sherlocka Holmesa bio doktor Joseph Bell, za kog je Doyle radio u Kraljevskoj ambulanti u Edinburghu. Kao i Holmes, Bell je bio slavan po tome što je iz najsitnijih detalja bio u stanju izvuči velike zaključke. Ipak, nekoliko godina kasnije, Bell je u pismu Doyleu napisao sljedeću stvar: "Ti sam si Sherlock Holmes i to jako dobro znaš." Sir Henry Littlejohn, predavač forenzičke medicine i javnog zdravstva pri Kraljevskom kolegiju kriruga, također se navodi kao uzor za Holmesa. Littlejohn je radio i kao policijski kirurg i zdravstveni djelatnik u Edinburghu, što je Doyleu dalo vezu između medicinske istrage i istraživanja zločina.
Rani život
170px|thumb|Prvo pojavljivanje Sherlocka Holmesa - roman [[A Study in Scarlet iz 1887. godine.]] Eksplicitni detalji o Holmesovom životu prije pustolovina koje je opisao dr. Watson su malobrojni i raštrkani po Doyleovim pričama. Ipak, u raznim pričama se pojavljuju određeni detalji koji nam omogućuju konstruiranje određene biografije prije susreta s Watsonom.
Okvirna procjena Holmesove dobi prema priči "His Last Bow" navodi na zaključak kako je Holmes rođen 1854. godine - radnja priče smještena je u kolovoz 1914. godine, kada slavni detektiv ima 60 godina. Autor Leslie Klinger bio je još precizniji i kao datum rođenja naveo 6. siječnja.
Holmes sam navodi kako je svoje metode prvi puta razvio tokom studija. Njegovi najraniji slučajevi, koje je rješavao kao amater, dolazili su upravo od njegovih studijskih kolega. Prema detektivovim vlastitim riječima, tek ga je susret s ocem jednog od kolega inspirirao da se bavi detektivskim radom kao profesijom te je šest godina nakon diplomiranja proveo radeći kao detektiv-savjetnik sve dok ga financijske poteškoće nisu prisilile da uzme Watsona za sustanara. U tom trenu započinje i glavna priča.
Od 1881. godine, Holmes stanuje na londonskoj adresi 221B Baker Street, odakle i pruža svoje detektivske usluge. Stan 221B nalazi se na vrhu stubišta koje ima 17 stuba i, kako se navodi u jednom ranom rukopisu, nalazi se na gornjem kraju puta. Do dolaska doktora Watsona, Holmes je redovito radio sam, tek povremeno koristeći pomoć agenata iz nižih društvenih slojeva, poput raznih doušnika ili skupine djece koju naziva "the Baker Street Irregulars". Djeca se pojavljuju u ukupno tri priče - A Study in Scarlet, The Sign of the Four i "The Adventure of the Crooked Man".
O njegovoj obitelji rečeno je jako malo, gotovo ništa. Roditelje nikada nije spominjao, a spomenuo je tek kako su mu preci bili "seoski štitonoše". U priči "The Adventure of the Greek Interpreter", Holmes govori kako mu je praujak bio francuski slikar Horace Vernet, koji je bio brat njegove bake. Holmes ima i brata, Mycrofta, o kojemu jako rijetko govori (toliko rijetko da se Watson iznenadio kada je čuo za njega), a koji je visoko pozicionirani vladin službenik koji se pojavljuje u tri priče te spominje u još jednoj. Mycroftov posao u javnoj službi je unikatan - on predstavlja svojevrsnog memory mana, odnosno hodajuću bazu podataka za sva pitanja državne politike. Sedam godina stariji, Mycroft je opisan kao još talentiraniji od Sherlocka na polju opservacije i dedukcije, ali bez energije i duha koje posjeduje njegov mlađi brat. On će svoje vrijeme radije provoditi u klubu Diogenes, opisanom kao "klub za najnedruželjubivije ljude u Londonu".
Suživot s dr. Watsonom
thumb|left|220px|Netom nakon što ga je uzeo za svog sustanara, Holmes je u Watsonu pronašao vjernog prijatelja i pomoćnika u svojim slučajevima. Holmes je većinu svoje profesionalne karijere proveo surađujući sa svojim prisnim prijateljem i kroničarem, doktorom Watsonom, koji je živio s Holmesom sve do svog vjenčanja 1887. godine te ponovo nakon smrti supruge. Njihova stanodavka je gospođa Hudson, koja živi na istoj adresi, u prizemlju.
Watson igra dvije uloge u Holmesovom životu. Prva, i svakako važnija, je ona Holmesove desne ruke - Watson, naime, često asistira Holmesu u slučajevima, pruža mu praktične medicinske savjete te često obavlja raznorazne zadatke poput promatranja, diverzija ili prenošenja poruka. Druga Watsonova uloga je ona Holmesova kroničara (Holmes ga čak i naziva "svojim Boswellom"). Većina priča o Holmesu su zapravo priče pisane iz Watsonove perspektive u kojima on iznosi skraćeni prikaz detektivovih najzanimljivijih slučajeva. Ipak, Holmes je nerijetko kritizirao Watsonovo pisanje, nazvavši ga populističkim i senzacionalističkim, navodeći dalje kako sve njegove priče ne uspijevaju čitatelju predočiti čistu "znanost" njegovog posla.
"Detekcija je, ili bi trebala biti, egzaktna nauka i prema njoj bi se trebalo odnositi na isti hladni i neemotivni način. Pokušali ste joj dati romantičnu žicu, što stvara utisak kao da ste preradili neku ljubavnu priču ili bijeg u peti Euklidov teorem. (...) Neke činjenice trebale bi biti izostavljene ili, u najmanju ruku, trebao bi se primijetiti točan smisao za proporciju u odnosu prema njima. Jedina stvar u tom slučaju (Skica u grimizu) koja zaslužuje biti spomenuta jeste zanimljivo analitičko zaključivanje od posljedica prema uzroku, kojim sam ga uspio rasplesti."
- Sherlock Holmes komentira Watsonom "pamflet" u romanu The Sign of Four.
Unatoč svemu, Holmesovo prijateljstvo s Watsonom je njegov najvažniji odnos s nekim drugim čovjekom. U nekoliko je priča - skrivena iza njegovog hladnog, intelektualnog eksterijera - prezentirana Holmesova simpatija prema Watsonu. Primjerice, u priči "The Adventure of the Three Garridebs", kada je Watson zadobio ozljedu u konfrontaciji sa zlikovcem, Watson je bio prilično dirnut Holmesovom brigom, unatoč činjenici da se rana pokazala bezopasnom:
"Bilo je vrijedno rane; bilo je vrijedno mnogo rana; znati dubinu odanosti i ljubavi koja leži iza te hladne maske. Bistre, surove oči za trenutak su bile zamagljene, a čvrste usne su podrhtavale. Jedan i jedini put uhvatio sam bljesak velikog srca, kao i velikog mozga. Sve godine moje skromne, ali predane službe kulminirale su u tom trenutku otkrovenja."
U priči "The Adventure of the Veiled Lodger", otkriveno je kako je Holmes aktivno radio 23 godine, od kojih je Watson bio prisutan njih 17.
"Velika stanka"
170px|thumb|Kultna [[Sidney Paget|Pagetova ilustracija borbe Holmesa i Moriartyja kod slapova Reichenbach.]] Prvu seriju priča o Holmesu, Doyle je pisao u periodu od 10 godina. Želeći posvetiti više vremena povijesnim romanima i liječničkoj praksi, Doyle je ubio Holmesa u priči "The Final Problem", koja se u tisku pojavila 1893., mada je radnja priče smještena 1891. godine. Suočen s pritiskom javnosti, koja je zahtijevala nove slučajeve slavnog detektiva, Doyle je, nakon 8 godina opiranja, napisao roman The Hound of the Baskervilles, koji je tiskan 1901. godine. Roman je, implicitno, smješten prije Holmesove "smrti", mada neki sugeriraju kako je zapravo smješten nakon iste, s tim da je Watson podmetao dokaze da bi ispao raniji datum. Godine 1903., Doyle je napisao priču "The Adventure of the Empty House", smještenu 1894. godine, u kojoj se Holmes vraća i šokiranom Watsonu objašnjava da je zapravo lažirao svoju smrt kako bi prevario svoje preostale neprijatelje. Priča "The Adventure of the Empty House" označila je početak druge serije priča o Holmesu, koju je Doyle pisao sve do 1927. godine.
Fanovi serijala često referiraju na period od 1891. do 1894. - odnosno od Holmesovog navodnog nestanka i smrti u priči "The Final Problem" do njegovog povratka u priči "The Adventure of the Empty House" - kao na "Veliku stanku". Ipak, jedna kasnija priča, točnije "The Adventure of Wisteria Lodge", trebala bi biti smještena 1892. godine, što nema logike, ali to se vrlo lako može pripisati Doyjelovoj nemarnosti, koja se nerijetko manifestirala u pričama o Holmesu.
Umirovljenje
U priči "His Last Bow", Holmes je otišao u mirovinu i povukao se na farmu u mjestu Sussex Downs. Taj događaj nije precizno datiran, ali se može zaključiti kako se zbio prije 1904. godine, s obzirom da se retrospektivno spominje u priči "The Second Stain", koja je izdana te godine. U mirovini, Holmes se odlučio baviti pčelarstvom, iz čega je proizašao rad naslova Practical Handbook of Bee Culture, with some Observations upon the Segregation of the Queen (eng. Praktični priručnik o pčelarstvu, uz neka opažanja u vezi s odvajanjem matice). U toj priči, Holmes i Watson po posljednji put izlaze iz mirovine kako bi pomogli u događajima povodom Prvog svjetskog rata. Samo još jedna priča, "The Adventure of the Lion's Mane", koju prepričava sam Holmes, smještena je nakon detektivova umirovljenja.
Detalji oko njegove smrti nisu poznati.
Navike i osobnost
thumb|310px|left|Jedna od najpoznatijih Pagetovih ilustracija prikazuje nam Sherlocka Holmesa s lulom i na hrpi jastuka, na kojima je cijelu noć razmišljao o slučaju. Ilustracija za priču "[[The Man with the Twisted Lip".]] Watson je Holmesov životni stil i navike opisao terminom "boemski". Iako je u romanu The Hound of the Baskervilles opisan kao osoba koja ima gotovo "mačju" opsjednutost osobnom higijenom, Watson je Holmesa istovremeno opisao kao ekscentrika bez ikakvog obzira prema suvremenim standardima reda i urednosti. U priči "The Musgrave Ritual", Watson je Holmesa opisao na sljedeći način:
"Iako je u svojim metodama razmišljanja bio najsređeniji i najmetodičniji od svih ljudi... cigare drži u kanti za ugalj, duhan u prstima perzijske pokućne papuče, a poruke na koje nije odgovorio zakucao je džepnim nožićem na drvenu policu kod kamina... Užasavao se uništavanja dokumenata... Tako su se mjesec za mjesecom papiri nagomilavali sve dok svaki ugao njegove sobe nije bio zatrpan hrpama rukopisa koji nipošto nisu smjeli biti spaljeni niti ih je itko mogao skloniti osim njihovog vlasnika."
Ono što drugima izgleda kao nekontrolirani kaos, za Holmesa je, pak, vrijedan izvor korisnih informacija. Kroz priče, čitatelj je nerijetko imao priliku vidjeti kako Holmes kopa po očiglednom neredu svojih papira i iz tog istog nereda izvuče točno one dokumente i podatke koje je tražio.
"Holmes nije doručkovao, jer je jedna od njegovih osobitosti bila da u svojim najintenzivnijim trenucima nije sebi dozvoljavao hranu i znam da je iskorištavao svoju željeznu snagu dok se ne bi onesvijestio od čiste iscrpljenosti."
Ovakve situacije pojavljivale su se i u nekoliko drugih priča, gdje bi Holmes naprosto odbio servirano mu jelo ili bi isto naručio tek za sljedeći dan. Usko povezano s ovime je i njegova navika nespavanja u trenucima intelektualne zaokupljenosti, što se moglo vidjeti u priči "The Man with the Twisted Lip".
Watson njegovo pušenje lule, ili pak rjeđe konzumiranje cigareta i cigara, ne smatra porokom. Ipak, više je nego očito kako Watson ima puno strože standarde po tom pitanju te je povremeno kritizirao Holmesa zbog stvaranja "otrovne atmosfere" duhanskog dima. U priči "The Adventure of the Devil's Foot", Holmes se čak i osvrnuo na tu Watsonovu naviku ovim riječima: "Mislim, Watsone, da ću nastaviti s tim trovanjem duhanom koje tako često i tako opravdano osuđujete."
Zanimljivo je kako Watson ne osuđuje ni Holmesovu povremenu naviku da iskrivi istinu ili prekrši zakon (npr. laganje policiji, prikrivanje dokaza ili provala u tuđe kuće) kada to smatra moralno opravdanim. Ipak, takve Holmesove radnje nisu prošle bez komentara, što je razvidno u pričama "The Adventure of the Abbey Grange" (u kojoj je Holmes odbio prijaviti ubojicu jer je čin smatrao opravdanim) i "The Adventure of the Devil's Foot" (u kojoj je također odbio prijaviti policiji počinitelja smatrajući njegove motive opravdanima). Ipak, Watson nije odobravao Holmesove planove kada su uključivali manipulaciju drugim ljudima, za što je primjer igranje sa srcem jedne dame u priči "The Adventure of Charles Augustus Milverton", unatoč činjenici da je manipulacija izvršena iz plemenitih pobuda kako bi se mnoge druge žene spasile od zlobnog Milvertona.
U nekoliko priča, Holmes je prikazan kao patriot koji radi na zadacima od nacionalne sigurnosti u ime vlade. U priči "His Last Bow", koja je smještena na sam početak Prvog svjetskog rata, Holmes čak obavlja kontraobavještajni posao. U prilog njegovom patriotizmu ide i zidna dekoracija u Baker Streetu koja oblikuje slova "VR" (Victoria Regina), a nastala je tako što je detektiv na zidu vježbao pucanje iz pištolja.