cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Matovce
Matovce je naseljeno mjesto u okrugu Svidnjik, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 117 stanovnika.
Autogram (TV drama)
Autogram je jugoslavenska TV drama u produkciji TV Sarajevo emitirana 1977. godine. Režirao ju je Nikola Stojanović po vlastitom scenariju.
Origen (neoplatonist)
Origen (Ὠριγένης, fl. početak 3. stoljeća n.e.) bio je platonistički filozof koji je živio u Aleksandriji. Bio je učenik Amonija Sake i Plotinov suvremenik u Amonijevoj filozofskoj školi u Aleksandriji. Neki su smatrali da su ovaj neoplatonst i čuveni kršćanski filozof i teolog Origen iz Aleksandrije, koji je takođe bio učenik Amonija Sake, iste osobe.
Flannery O'Connor
Mary Flannery O'Connor (25.3. 1925–3.8. 1964) bila je američka spisateljica romana, novela i eseja.
Origen (neoplatonist)
Origen se spominje tri puta u Porfirijevom Plotinovom životu, gdje se o njemu govori s mnogo više mnogo ljubaznosti nego o kršćaninu Origenu, kojega Porfirije nije volio. Nekoliko puta ga spominje i Proklo, a jasno je da su se Origenovi kolege Plotin i Kasije Longin prema njemu odnosili s poštovanjem.
Jedini aspekt njegovih filozofskih stavova koji je poznat jest to da on nije prvi princip stvarnosti smatrao "Jednim" izvan intelekta i bića, kao što je to činio Plotin, već mu je prvi princip bio vrhovni intelekt i primarno biće, što sugerira da su njegova stajališta bila stajališta tradicionalnog srednjeg platonizma, a ne Plotinovog neoplatonizma.
Flannery O'Connor
Eksterni linkovi
Posvećeni O'Connor
Biografije Individual Articles on O'Connor
Colonia Cuarta Demarcación, Francisco I. Madero
Colonia Cuarta Demarcación je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Francisco I. Madero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 158 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1988 m.
Vojska Srbije i Crne Gore
50px|okvir|desno Vojska Srbije i Crne Gore (skraćeno VSCG) postojala je od 4. februara 2003. do 8. juna 2006. godine. Nastala je sa proglašenjem Državne Zajednice Srbija i Crna Gora, promenom imena dotadašnje Vojske Jugoslavije.
El Guayabo, Técpan de Galeana
El Guayabo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Vojska Srbije i Crne Gore
Država je bila podeljena na ukupno tri vojne oblasti, koje je zadržala iz Vojske Jugoslavije i JNA.
El Guayabo, Técpan de Galeana
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 456 m.
La Era, Soledad Etla
La Era je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Soledad Etla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1602 m.
Ampugnano, Siena
Ampugnano je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Markleville, Indiana
Marklvil je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Granjas el Venado, Cuauhtémoc
Granjas el Venado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Markleville, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 528, što je 145 (37,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ampugnano, Siena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 133 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 224 m.
Granjas el Venado, Cuauhtémoc
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 585 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2053 m.
Vojska Srbije i Crne Gore
Armija je 2003. godine krenula da se usklađuje sa NATO standardima.
Cofrentes
Geografske karakteristike
Cofrentes leži na ušću rijeke Cabriel u Júcar, udaljen 103 km jugozapadno od Valencije.
Vojska Srbije i Crne Gore
Nakon proglašenja nezavisnosti Crne Gore oni delovi Vojske Srbije i Crne Gore koji su se nalazili na teritoriji Srbije su zvanično proglašeni Vojskom Srbije.
Cofrentes
Geografske karakteristike
Kod Cofrentesa se nalazi velika nuklearna elektrana snage 1.092 MW podignuta 1985.
Historija
thumb|left|260px|[[Zamak Cofrentes]]
Cofrentes je naselje rimskog porijekla, za njihove vlasti zvao se Confluentum, što jasno govori da se nalazio na ušću rijeka. Tim krajem su nakon Rimljana, vladali Vizigoti a nakon njih Mauri, koji su vladali do polovine 13. vijeka. Nakon što je za rekonkviste aragonski kralj Jaime I 1238. zauzeo maursku Taifu Valenciju, i tako dobio i Cofrentes, 1244. sklopljen je ugovor u Alciri, njime je vlast u Cofrentesu predata Kruni Kastilje.
Kasnije za vrijeme vladavine kralja Felipe II protjerani su Mauri, zbog tog je propala poljoprivreda. Za burbonske vladavine osnovana je administrativna jedinica - Corregimiento de Cofrentes, koja je obuhvaćala cijelu Dolinu Cofrentes i još nekoliko naselja. Ta jedinica prestala je postojati 1833.
Montagna, Cosenza
Montagna je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 339 m.
Cofrentes
Historija
Za vrijeme Rata za španjolsku baštinu - burbonske trupe zauzele su zamak. Uništen je u vrijeme Španjolskog rata za nezavisnost a popravljen za Karlističkih ratova.
Cijanurinska kiselina
Cijanurinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 129,074 Da.
Reußenköge
Rojsenkege je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 132 opštinska središta okruga Nordfrizland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 333 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1054108.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordfrizland Rojsenkege se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Nordfrizland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1 metara. Površina opštine iznosi 45,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 333 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 7 stanovnika/km².
Monticelli, Ancona
Monticelli je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 372 m.
Miniggio, Biella
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 567 m.
Hărmăneștii Noi, Hărmănești
Hărmăneștii Noi je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Hărmănești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 672 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 244 m.
Ahuatlán, Totolapan
Ahuatlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Totolapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 632 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1965 m.
Elektroprivreda BiH
Kapaciteti
Elektroprivreda BiH raspolaže sa 1682 MW instaliranih proizvodnih kapaciteta, od čega je 517 MW ili 30,7% u hidroelektranama, a 1165 MW ili 69,3% u termoelektranama. Snabdijeva preko 670 hiljada tarifnih kupaca u sedam kantona na području Federacije BiH. Elektroprivreda BiH je u 2008. godini upravljala distributivnom mrežom napona 35; 20; 10 i 0,4 kV, ukupne dužine 36.780 km, sa 6.916 transformatorskih jedinica (35/x,10(20)/0,4kV), ukupne instalirane snage 2.643. MVA.
Proizvodnja
U 2008. godini Elektroprivreda BiH je proizvela 7295 GWh električne energije. Od prodaje električne energije, pare, nus proizvoda, materijala i usluga uključujući i prihod od finasiranja i ostalih prihoda, ostvaren je ukupni prihod u iznosu 907 miliona KM i dobit od 46,2 miliona KM. Tarifni kupci su u 2008. godini preuzeli 63% od ukupne isporuke električne energije EP BiH. Preostali dio od 37% energije odnosi se na isporuku na slobodnom tržištu ostalim kupcima u BiH i kupcima u regiji
Vanjski linkovi
http://www.elektroprivreda.ba/np/ep/epp?bp=2&mp=41
Familia Cárdenas, Mexicali
Familia Cárdenas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
Feliz, San Miguel de Allende
Feliz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2045 m.
John Russell (diplomat)
Sir John Wriothesley Russell, (22. august 1914 – 1984) bio je britanski diplomat, koji je, između ostalog, služio kao britanski ambasador u Etiopiji (1962-1966), Brazilu (1966-1969) i Španiji (1969-1974). Njegova služba u britanskoj ambasadi u Moskvi za vrijeme Drugog svjetskog rata 1941. je bila razlogom da je intervjuiran za potrebe znamenite dokumentarne serije The World at War.
Russell je bio u braku sa Aliki Diplarakou, prvom grčkom natjecateljicom za Miss Europe; sa njom je imao kćer i sina.
Chalchocoyo, Matlapa
Chalchocoyo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Matlapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3614 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 245 m.
Stevensville, Montana
Stivensvil je grad u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.809, što je 256 (16,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Oxtotitla, Tequila
Oxtotitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tequila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 681 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1267 m.
Arras
Aras je francuski grad u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Pa de Kale.
Po podacima iz 2009. godine broj stanovnika u mestu je bio 42.049, a gustina naseljenosti je iznosila 3616 stanovnika/km².
Istorija
Tokom 14. i 15. veka, grad se zvao Burginjon. Došao je pod španski suverenitet Ugovorom u Madridu 1526, i španska vlast je trajala do 1598. Ime Aras se pojavilo u 17. veku.
Maksimilijen de Robespjer, istaknuti vođa Francuske revolucije je rođen u Arasu 6. maja 1758.
Čurile
Čurile je naselje u slovenskoj Općini Metliki. Čurile se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 123 stanovnika.
Colonia la Lupita, Manzanillo
Colonia la Lupita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Manzanillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Opština Breznița Ocol, Mehedinți
Breznița Ocol je opština u Rumuniji u okrugu Mehedinci.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 229 m.
Albert Speer
Bertold Konrad Herman Albert Šper, poznat kao Albert Šper (Manhajm, 19. marta 1905 — London, 1. septembar 1981) je bio nemački arhitekta i jedan od petorice najviših zvaničnika nacističke vlade (Himler, Gebels, Gering, Borman i Šper). Ponekad je nazivan prvim arhitektom Trećeg rajha.
Šper je po mnogo čemu odudarao od slike čoveka u vrhu nacističke stranke i bliskog Hitlerovog saradnika. Bio je to visoko obrazovan čovek, uglađenih manira i gospodskog ponašanja. Hitler i on imali su jednu zajedničku strast, gotovo opsesiju - arhitekturu.
Biografija
Rođen je kao sin takođe arhitekte u Manhajmu. Arhitekturu je studirao u Minhenu i Berlinu, a diplomu dobio 1927.
Karijera
mini|Zeppelintribune Kao mladi berlinski arhitekta 1931. godine, 27 godina je stupio u NSDAP. Ambiciozan i sposoban kakav je bio, ubrzo je pobudio Hitlerovu pažnju i zadobio njegovo poverenje. Vremenom, „Firer“ je sve više bio impresioniran Šperovim zamislima i planovima. Hitler je i sam želeo da postane arhitekta, ali mu to nije pošlo za rukom.
Žetvene svečanosti u Bakebergu, proslave u Tanenbergu i veliki nacistički sletovi u Nirnbergu bili su njegovo delo. Povrh svega, Šper je postavio inscenaciju i režirao Hitlerove govore uz pomoć svog dobrog poznavanja psihologije masa. mini|levo|220p|Šper sa Hitlerom u [[Berghofu 1938.]] Zajedno sa Šperom Hitler je planirao da preuredi Berlin i druge veće nemačke gradove gradeći velike zgrade u stilu starorimskih i drugih klasičnih građevina koje su obojica jako voleli. Veličina i pompoznost bila im je glavna misao vodilja u planovima izgradnje nove Nemačke.
Sledi deo opisa zgrada koje je trebalo da budu izgrađene u budućoj prestonici sveta:
Rat
Šperova zasluga da bude u samom vrhu NSDAP-a do poslednjih dana jeste prvenstveno u tome što je, početkom Drugog svetskog rata, dobio mesto ministra naoružanja Trećeg rajha. Umetnik i arhitekta tada je svoj talent preorijentisao na organizovanje ratne proizvodnje. Uspeh je bio fenomenalan. Nasuprot savezničkim bombardovanjima proizvodnja borbenih aviona, tenkova i granata porasla je za više od tri puta. Bio je odličan organizator proizvodnje, ali je, da bi postigao takve rezultate, nemilosrdno iskorištavao ljude.
Špera nije bilo briga odakle strani radnici dolaze i u kakvim uslovima žive sve dok dobro rade za Nemačku. Nije se obazirao na međunarodnu etiku i konvencije kada je ratne zarobljenike prisiljavao na robovski rad. U Himlerovim logorima radnici su radili i do sto sati nedeljno. Šper se nesumnjivo ponašao robovlasnički što ga je na kraju i dovelo pred sud.
Suđenje u Nirnbergu
Njegova savest ga je naglo probudila pred kraj rata. Bio je na rubu otkazivanja poslušnosti svom vođi kada je bilo neosporno da je rat izgubljen. Ipak, nikad ga se nije odrekao iako je kasnije tvrdio da je ozbiljno razmišljao o organizovanju atentata na Hitlera.
Tokom suđenja u Nirnbergu ponašao se lukavo, dodvoravao se sudijama, pokazivao iskreno kajanje i postao gotovo antifašista. Naravno, ne zna se da li je to radio da spasi vlastitu glavu ili je stvarno tako mislio. Ima znakova koji idu u prilog i jednom i drugom. Evo šta je izjavio o svojim bivšim kolegama tokom suđenja:
Šper je znao šta radi, ostavio je dobar utisak na sudije. Dokazi protiv njega su postojali ali su bili slabi. Priznao je da je kriv za iskorištavanje radnika i ratnih zarobljenika, ali je stalno isticao svoje duboko kajanje i nameru da ubije Hitlera 1945.
U zatvoru i nakon njega izdao je nekoliko knjiga poput: „Spandau: Tajni dnevnici“ i „Unutar trećeg rajha“.
Ponte Dolo, Reggio Emilia
Ponte Dolo je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 348 m.
Friedrich Dürrenmatt
Friedrich Dürrenmatt (Konolfingen, 5. siječnja 1921. - Neuenburg, 14. prosinca 1990.) je bio švicarski književnik.
Carla-de-Roquefort
Karla de Rokfor je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Arjež koja pripada prefekturi Foa.
Trogir
Trogir (talijanski: Traù) je grad u Hrvatskoj koji administrativno pripada Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Grad Trogir osnovali su grčki kolonisti s otoka Visa u III. st.pr.Krista. U centralnoj Europi smatran je najbolje sačuvanim romaničko-gotičkim gradom. Dvorac i kula okruženi zidinama sačinjavaju jezgru Trogira.
Najznačajniji kulturni spomenik je trogirska katedrala čiji portal zapadnih vrata izradio majstor Radovan. Grad Trogir smješten na obali Kaštelanskog zaljeva. Smješten na otoku između Čiova i kopna, spojen kamenim mostom s kopnom. Bogatstvo kulturno-povijesnim spomenicima, remek djelima, malim ulicama, umjetničkim zbirkama oduševljava svakog posjetitelja.
Trogir je pravi grad muzej i prekrasno je iskustvo posjetiti ga, te na tren utonuti u prošlost, šećući uskim ulica dok vas sa svakog kuta "napadaju" kamena pročelja starih portala, glave različitih ljudskih i životinjskih motiva.
Ulazak u sakralne objekte otkriva Vam neke manje i više poznate detalje iz povijesti. Trogir je jedan od onih gradova koje je najbolje posjetiti uz stručno vodstvo turističkog vodiča, van glavne sezone i turističke gužve.
Zemljopisni položaj
Trogir se nalazi u centralnom dijelu Dalmacije na S-Z kraju Kaštelanskog zaljeva, 20-ak km udaljen od Splita
Znamenitosti
thumb|desno|Detalj iz Trogira snimljeno [[2005.]] Cijeli stari dio Trogira je najbolje očuvan romaničko-gotički kompleks ne samo na Jadranu, već i u cijeloj srednjoj Evropi. Nalazi se od 1997. god. na UNESCO-voj listi svjetske baštineTrogir ima 2300 godina neprekinute urbane tradicije. Njegova kultura nastala je pod uticajem starih Grka, a potom Rimljana i Mlečana. Trogir ima veliku koncentraciju palača, crkava i kula, kao i tvrđavu na malom otoku. Ortogonalni plan ulica ovog ostrvskog naselja datira još iz helenističkog perioda, a uzastopni vladari su ga uljepšavali mnogim lijepim javnim i domaćim zgradama i utvrđenjima. Njegove romaničke crkve upotpunjuju izvanredne renesansne i barokne građevine iz venecijanskog perioda.
Katedrala svetog Lovre je najznačajnije djelo romaničko-gotičkog stila i najveća građevina u Trogiru. Glavni zapadni portal, remek djelo i u Hrvatskoj, nazvan je po njegovom autoru, majstoru Radovanu koji ga je isklesao 1240. godine i potpisao s per Raduanum, iako je dovršen tek u 14. stoljeću.
Crkva svetog Petra u Trogiru pripadala je ženskom benediktinskom samostanu kojeg je prema predaji 1242. godine utemeljila supruga ugarsko-hrvatskog kralja Bele IV. Na glavnom pročelju je barokni portal u kojem je luneta s poprsjem sv. Petra, rad Nikole Firentinca. U drugoj polovini 17. stoljeća unutrašnjost je barokizirana. Izrađen je drveni strop podijeljen na ovalna, poluovalna i šesterostrana polja uokvirena bogato profiliranim okvirima s tordiranom vrpcom. Postavljena su dva bočna mramorna oltara posvećena Bogorodici i sv. Ignaciju Loyoli. Od drvenoga glavnog oltara sačuvani su monumentalni kipovi svetog Petra i Pavla iz polovine 17. stoljeća. U pločniku crkve ističu se ukrašene nadgrobne ploče trogirskih obitelji Andreis i Cipiko.
Crkva svetog Sebastijana (Trogir) podignuta je 1476. kao zavjet građana Trogira svetom Sebastijanu za spas od kuge. Pročelje ove renesansne građevine koju je izveo Nikola Firentinac ukrašeno je skulpturama svetog Sebastijana, grbovima biskupa Jakova Turlona i gradskog kneza Malipiera, a poviše njih skulpturom Krista Spasitelja. Nad pročeljem se uzdiže dvokatni toranj gradskog sata. U dijelu istočnog zida sačuvane su do vrha dvije konhe šesterolisne Crkve svete Marije koja je stajala s istočne strane. Uz bočne zidove u unutrašnjosti crkve predstavljena su tri sarkofaga rabljena za ukope pod pločnikom trijema Crkve svete Marije. Na zapadnom zidu postavljena je kamena ploča s imenima branitelja s trogirskog područja koji su poginuli u Domovinskom ratu.
Trogirska gradska loža prvi puta se spominje u 13. stoljeću. Izvorno je služila kao otvoreni prostor javnog okupljanja, a u određenim danima i satima bila je namijenjena organiziranoj komunalnoj pravnoj službi, sklapanju ugovora, objavljivanju zakona, kao i samom suđenju. Na istočnom je zidu 1471. godine izveden retabl Pravde s prikazom mletačkog lava i zaštitnicima grada svetim Lovrom i blaženim Ivanom Trogirskim, rad radionice Nikole Firentinca. To je spomenik izrađen u čast Mletačke Republike. Središnje polje s prikazom lava uklonjeno je 1932. godine. Na južnom je zidu reljef s prikazom bana Petra Berislavića na konju, rad Ivana Meštrovića. Loža je obnovljena 1892. godine.
Palača Garagnin-Fanfogna je sklop koji se sastoji od dva bloka romaničkih i gotičkih kuća, nastao u drugoj polovini 18. stoljeća tom prilikom objedinjen po projektu Ignacija Macanovića. Južna jednokatnica s vanjskim stubištem imala je gospodarsku namjenu, a danas je u funkciji gradskog lapidarija u kojem su predstavljeni zidovi helenističkog Tragurija. Na katu je galerija Cate Dujšin-Ribar. Glavni je ulaz u palaču s predvorjem i stubištem bio na istočnoj strani bloka, u glavnoj gradskoj ulici, a ukrašen je sastavnicama kasnobarokne Macanovićeve dekoracije. U unutrašnjosti je sačuvan salon sa stropnim štukaturama iz 18. stoljeća. Tu je i bogata knjižnica Ivana L. Garagnina (1722.-1783.), skupljača arheoloških spomenika i numizmatike, dekorirana zidnim oslikom s portretima filozofa i književnika. Sačuvana je i zbirka slika i bakropisa iz 17. i 18. stoljeća. U palači je smješten Muzej grada Trogira.
Rotonda sv. Marije na Poljani pripada tipologiji šesterolisnih crkvi prve polovine 9. stoljeća. Crkva je građevina nadvišena središnjom kupolom i okružena šestorima apsidama, podignuta po uzoru na kapele karolinškog doba. Spominju se njena četiri oltara: glavni posvećen Marijinom Uznesenju, drugi, renesansni oltar sv. Jerolima podignut 1463. godine, sv. Marije od Loreta i svete Lucije. Porušena je polovinom 19. stoljeća, a izgled je sačuvan na grafici iz 19. stoljeća koju je izradio francuski crtač Ch. L. Clerisseau. Apside su vani imale po tri niše razdijeljene lezenama, a tambur kupole bio je ritmiziran nišama s prozorima. Na zapadu crkve spominje se trijem koji je rabljen kao sudnica, a pred njim gradska ulica zatvorena u 15. stoljeću gradnjom tornja gradskog sata.
Barza, Varese
Barza je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Ca' Paoli, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 829 m.
Šentjurij na Dolenjskem
Šentjurij na Dolenjskem je naselje u slovenskoj Općini Mirnoj Peči. Šentjurij na Dolenjskem se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 73 stanovnika.
Opština Jaumave, Tamaulipas
Jaumave je opština u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1222 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 779 m.
Ramzes III
Ramzes III – je poslednji od najvećih faraona koji su vladali Egiptom. Bio je egipatski faraon XX. dinastije Ra-messes Heqa-iunu User-maat-re Mery-amun vladao je Egiptom od 1186. do 1155. godine pne. Bio je drugi vladar po redu XX Dinastije, sin Setnakht i majke kraljice Tiy – merenese. Ramzes III je imao dve žene Titi i Isis, kćerku Titi i sedam sinova:
Istorija
Vladavina Ramzesa III je po nekim izvorima trajala, po egipatskom kalendaru od Prve godine 26 dana Prvog Šemua do 32 Godine 15 dana Trećeg Šemua, ili 31 godinu, jedan mesec i 15 dana – Od marta 1186. godine pne. do aprila 1155. godine pne.
Ramzes III je stupio na presto Egipta i vladao u vreme koje se poklapalo sa počecima Mračnog doba Grčke (oko 1100. godine pne. do 750.godine pne.) - Pad Mikene, Trojanski rat - pa je njegova vladavina protekla u stalnim sukobima i nemirima. Bilo je to vreme velikih seoba naroda Mediterana, sukoba sa Hetitima i sa „Narodima sa mora“.
Prvih nekoliko godina svoje vladavine (od 1186. godine pne. pa do 1180. godine pne.) Ramzes III je posvetio stabilizovanju prilika u Egiptu - jačao je ekonomiju kraljevine i ojačao je vojsku, i tako pripremljen je mogao da odoli udarima plemena iz Libije (Meshwesh i Seped) oko 1179. godine pne. Sačuvavši zapadne granice od upada tih plemena u nenaseljene pustinjske oblasti oko delte Nila i potukavši svoje neprijatelje „do nogu“, Ramzes III je dokazao svoju snagu i moć velikog vojskovođe i državnika. Nekoliko godina kasnije, oko 1175. godine pne. počinju velika kretanja naroda na Bliskom i Srednjem Istoku.
Zapisi iz Hrama Mednet Habu
left|220px|thumb|Ostaci sela Deir el Medina left|220px|thumb|Borba Ramzesa III sa "Narodima mora", reljef iz hrama Medinet Habu right|220px|thumb|Hram Medinet Habu posvećen Ramzesu III right|220px|thumb|Hram Medinet Habu, sa reljefima Ramzes III Egipatsko selo Set Maat her imenty Waset ili Deir el-Medina je bilo mesto gde su živeli umetnici (kamenorezsci, vajari...) koji su gradili hramove u dolini kraljeva i do danas dobro očuvani posmrtni hram Ramzesa III - znameniti Medinet Habu, u kome su pisani i ilustrirani zapisi borbe Ramsesa III protiv "Naroda mora". Prema tim zapisima, Ramses III je shvatio da se pohodu "Naroda mora" treba odupreti i delovao je veoma brzo i odlučno. Poslao je izvidnicu - glasnike na istočne granice svoga carstva sa naredbom da se sve raspoložive lokalne vojne snage stave u pripravnost i odlučno suprostave "Narodima mora" do dolaska glavnih vojnih snaga Egipta. Neko vreme su lokalne vojske uspevale da odole napadima "Naroda mora", a sa dolaskom glavnine egipatske vojske dolazi do velikih borbi na samoj istočnoj granici Egipta, gde vojska Ramzesa III uspeva da nanese ogromne žrtve vojsci "Naroda mora", koja se posle tog sukoba počela povlačiti prema Siriji. Mada je kopnena invazija bila zaustavljena i kopnena vojska uništena, ostala je još opasnost od morske flote "Naroda mora", koja je, kroz jedan istočni rukavac na ušću Nila, pokušala da prodre u dubinu teritorije Egipta.
Egipćani nisu bili poznati kao vojna pomorska sila, i verovatno bi bili poraženi u tipčnoj borbi na moru, ali, usled blizine obale, jer se bitka odigrala u rukavcu Nila, ova bitka se praktično pretvorila u kopnenu borbu. U međuvremenu se vojsci Egipta, na bojištu u rukavcima Nila, priključila i glavnina egipatskih snaga i tada je došlo do konačnog sloma invazionih snaga "Naroda mora", koje su se počele povlačiti. Zadovoljni pobedom, i ne jureći neprijatelja, egipatske snage se vraćaju u grad Tebu da proslave svoju pobedu, koju su pre svega pripisali milosti Amona, boga Tebe.
Posle pobede nad "Narodima mora", Egipat je živeo u miru još nekoliko godine, a onda oko 1170. godine pne. Libijci zajedno sa plemenom Meshwesh i sa još pet plemena napadaju Egipat. U prvom naletu prodiru duboko u deltu Nila pokušavajući da osvoje nove teritorije, ali i ovoga puta je Ramzes III odlučno i brzo reagovao i zaustavio pohod libijaca. Ratni plen je, kao i u slučaju sa plenom posle pobede nad "Narodima mora", bio odnešen sveštenicima u hramove posvećenim bogu Amonu. Egipat je pod Ramzesom III sve više isticao i veličao kult boga Amona. Svaka ratna kampanja, a njih je bilo još nekoliko, je svojim ratnim plenom sve više punila Amonove riznice, pa je to sveštenstvo postalo među najbogatijim u Egiptu. Takav odnos je u mnogome uticao na slabljenje Egipta, tako da je, dolaskom faraona iz XXI dinasteji, moć Egipta bila sve manja i manja. Ramzes III je bio poslednji veliki faraon Egipta, koji je, svojim odnosom prema sveštenstvu, uticao na to da se sjaj Egipta polako gubio a teritorije smanjivale.
Smrt Ramzesa III
Zahvaljući Anthony Charles Harris (1790–1869) koji je odgonetnuo papirus na kome je zapisano o zaveri koja je prethodila smrti Ramzesa III, danas znamo da je zaveru protiv faraona pokrenula i organizovala njegova druga žena Tita, a kojoj su pomogle i konkubine iz harema Ramzesa III. Verovato nezadovoljna saznanjem da će naslednik Ramzesa III biti Ramzes IV, sin Izis i Ramzesa III, a ne njen sin Pentawera, ona, sa još 40 ljudi je organizovala zaveru. Iz Harisovog papirusa se ne vidi da li je zavera uspela, ali 17 dana posle je umro Ramzes III. Posle smrti Ramzesa III se sudilo grupi zaverenika i oni su, svih 40 bili osuđeni na smrt. Nije dokazano da li su oni krivi za Ramzesovu smrt i na koji je način on umro, mada mnogi predpostavljaju da je ubijen zmijskim otrovom, jer je u njegovoj ruci pronađena amajlija protiv zmijskih ujeda.
Referense
Ramzes III (engleski jezik)
San Pancrazio, Bologna
San Pancrazio je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Fronton iz Emese
Fronton iz Emese (Φρόντων Ἐμισηνός, ) bio je učitelj retorike u Ateni, ujak Kasija Longina. Napisao je mnogobrojne govore i živio u vrijeme cara Aleksandra Severa (vladao 222–235). U Grčkoj antologiji sačuvana su dva njegova epigrama, koja se bave gramatičkim pitanjima.
Prema bizantskoj enciklopediji Sudi, suparnici na polju podučavanja retorike bili su mu Filostrat sa Lemnosa i Apsin iz Gadare. Također se navodi da je Fronton umro kad mu je bilo oko šezdeset godina života te da je svoju imovinu ostavio Kasiju Longinu, sinu njegove sestre Frontonide.
Los Chaires, Acayucan
Los Chaires je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Acayucan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
Colonia Emiliano Zapata, Francisco I. Madero
Colonia Emiliano Zapata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Francisco I. Madero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 176 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1995 m.
La Cañada, Totolapan
La Cañada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Totolapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 506 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1829 m.
Bear Valley (Kalifornija)
Bear Valley se može odnositi na:
Enipej
Enipej (Ἐνιπεύς) bio je, u grčkoj mitologiji, rečni bog u Tesaliji, u koga se strasno zaljubila Tiro, kći Salmonejeva. Međutim, u Tiru se zaljubio Posejdon, pa je na sebe uzeo Enipejev lik kako bi zadobio njenu ljubav i sjedinio se s njom. Tiro je Posejdonu rodila dva sina blizanca, Peliju i Neleja. Prema Ovidiju, Posejdon je uzeo Enipejev lik i kad je zaveo Ifimediju, kćerku Triopovu, koja mu je rodila Ota i Efijalta (tzv. Aloade). U nekim se izvorima spominje još jedan rečni bog istog imena, koji je prebivao u Elidi i koji je takođe bio povezan s mitom o Tiri.
Rickert
Rikert je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.099 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058136.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rendsburg Rikert se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Rendsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 13 metara. Površina opštine iznosi 5,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.099 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 199 stanovnika/km².
Simo Dubajić
Simeon "Simo" Dubajić (Kistanje, 1. septembra 1923 - Beograd, 8. jul 2009) bio je srpski nacionalistički političar rodom iz Hrvatske, poznat po tome kao što je kao jugoslavenski partizanski oficir sudjelovao u blajburškom masakru i bio prvi od sudionika tih događaja koji je o tome javno govorio.
Dubajić je na kraju drugog svjetskog rata imao čin majora i dobio komandu nad Motomehanizovanim odredom 4. armija JA. Sa njime je sredinom maja 1945. došao na tadašnju austrijsko-jugoslavensku granicu te su mu povjereni zarobljeni pripadnici kvislinških formacija - hrvatski ustaše i domobrani, srpski i crnogorski četnici, slovenski belogardjeci i dr. Dubajić je, prema kasnijem vlastitom svjedočenju, dobio zadatak da ih likvidira u Kočevskom rogu, što je i učinio od 26. maja do 5. juna 1945. Tada je strijeljano oko 30.000 ljudi. Dubajić je kasnije tvrdio da je sve vrijeme bio "pijan", ali da je naredio da se u jame gdje su bacani leševi dodatno baca eksploziv "kako nitko ne bi ostao živ".
Dubajić je nakon završetka rata došao u Zagreb gdje je upisao Akademiju likovnih umjetnosti. Tamo se počeo zanimati za filmsku režiju te je, između ostalog, asistirao znamenitom sineastu Branku Baueru na njegova dva filma - Sinji galeb (1953) i Ne okreći se, sine (1956).
Dubajić je pažnju jugoslavenske i hrvatske javnosti na sebe prvi put skrenuo 1990. kada se priključio srpskim nacionalistima u dijelovima Hrvatske koji će kasnije postati poznati kao Republika Srpska Krajina. Tada je, između ostalog, u intervju beogradskom tjedniku Svet prvi put priznao svoje sudjelovanje u masakru, hvaleći se ubistvima hiljada "ustaša". Također je sudjelovao u balvan revoluciji; zbog toga su godine 1993. hrvatske vlasti protiv njega digle optužnicu za terorizam. U isto vrijeme mu je navodno Vuk Drašković, srpski političar i jedan od glavnih Miloševićevih suparnika, nudio komandu nad Srpskom gardom.
Dubajić se 1991. iz Knina preselio u Beograd. Godine 2006. je izdao knjigu Život, grijeh i kajanje: Od Kistanja do Kočevskog roga u kojoj je detaljno opisao svoje sudjelovanje u masakru, iznijevši kako je u njemu sudjelovala 9. dalmatinska brigada JA, uključujući i buduću jugoslavensku premijerku Milku Planinc. U martu 2009. je Županijsko državno odvjetništvo u Zagrebu protiv Dubajića podiglo zahtjev za provođenje istrage zbog ratnih zločina, prvi u bivšoj Jugoslaviji podignut protiv nekadašnjih partizana. Špekulacije o tome da će predmet, koristeći presedane u sličnim predmetima vezanim uz ratove 1990-ih, preuzeti srpske vlasti, prekinula je Dubajićeva smrt.
Boldești, Hărmănești
Boldești je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Hărmănești.
Beaverdam, Ohio
Biverdam je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 382, što je 26 (7,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Leskova Bara
Leskova Bara je naselje u Srbiji u opštini Surdulica u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 139 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 230 stanovnika).
Demografija
U naselju Leskova Bara živi 105 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,7 godina (36,9 kod muškaraca i 43,1 kod žena). U naselju ima 41 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,39.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Édouard Daladier
Édouard Daladier (Carpentras, 18. lipnja 1884. – Pariz, 10. listopada 1970.) je bio francuski političar i trostruki premijer koji je ostao zapamćen po tome što je 1938. godine potpisao Münchenski sporazum, koji je Hitleru omogućio aneksiju čehoslovačke regije Sudeti, u kojoj je živjelo većinsko njemačko stanovništvo. Ovaj sporazum se smatrao vrhuncem međuratne politike popuštanja prema njemačkim teritorijalnim ekspanzijama kako bi se izbjegao novi rat svjetskih razmjera.
Rani život
Daladier je rođen 1884. godine u Carpentrasu, departman Vaucluse. Daladier će tokom kasnije karijere dobiti nadimak "Bik iz Vauclusea" zbog svog debelog vrata, širokih ramena i odlučna pogleda, mada su cinični kritičari nerijetko dodavali rogove koji su izgledali kao ticala puževa. Studirao je povijest te je oko 1909. godine radio kao profesor u Nîmesu. Godine 1911. izabran je u općinsko vijeće Carpentrasa, a tokom Prvog svjetskog rata aktivno služi u vojsci i stiče čin satnika. Godine 1919., izabran je u Zastupnički dom u departmanu Vaucluse, kao zastupnik Radikalne stranke.
Politički uspon i premijerski mandati
Daladier je brzo napredovao u Parizu. Već 1924. postaje ministar kolonija u vladi Édouarda Herriota, a tokom turbulentnog perioda od 1925. do 1933. godine obnaša različite ministarske funkcije u seriji vlada. Dana 31. siječnja 1933. postao je, po prvi puta, premijer Francuske, no vlada mu pada već u listopadu iste godine. Dana 30. siječnja 1934. ponovo je postao premijer, no ovaj mandat bio je još kraćeg vijeka. Dana 6. veljače 1934., došlo je do uličnih demonstracija organiziranih od strane krajnje desnice. Središte Pariza bilo je pod opsadom, a prisitak na Daladiera bio je toliki da je već 7. veljače 1934. godine morao podnijeti ostavku. Naslijedio ga je Gaston Doumergue, a bio je to prvi put u francuskoj povijesti da je premijer smijenjen nakon uličnih demonstracija. Kasnije, tokom iste godine, govoreći na kongresu Radikalne stranke u Nantesu, Daladier je iznio svoju ideju o dvije stotine obitelji, koja je tvrdila kako Francuskom treba upravljati dvjesto najbogatijih obitelji, koje su istovremeno i gospodari politike i ekonomije. Njegova izjava bila je: "Dvjesto obitelji su gospodari francuske ekonomije i, dakle, gospodari francuske politike." (fr. Deux cents familles sont maîtresses de l'économie française et, en fait, de la politique française).
Nakon ostavke u veljači 1934., Daladier je nastavio služiti u raznim vladama te je uveo Radikalnu stranku, kao njezin predsjednik, u Front populaire, zajedno s Blumovim socijalistima i Thorezovim komunistima.
Münchenski sporazum i predvečerje rata
U travnju 1938. godine, Daladier je ponovo izabran za premijera te je tako bio na čelu francuske vlade u periodu kada su se vodili pregovori koji su prethodili sklapanju Münchenskog sporazuma, kojim je Francuska pogazila danu garanciju da će braniti Čehoslovačku u slučaju njemačke invazije. Daladier je praktički gurnut u pregovore od strane britanskog premijera Nevillea Chamberlaina, bez kojega bi rat bio neizbježan. Ipak, za razliku od Chamberlaina, Daladier nije imao nikakvih iluzija oko Hitlerovih stvarnih planova, rekavši Chamberlainu direktno kako Hitler planira osigurati dominaciju na europskom kontinentu, kao što je to ranije htio ostvariti Napoleon. Dodao je:
Svjestan situacije u Europi, Daladier je započeo tajne razgovore s Sjedinjenim Državama o načinu izbjegavanja američkih zakona o neutralnosti s ciljem kupovine oružja za Francusku. Pregovori su bili iscrpni i dugotrajni, a zaključeni su tek na proljeće 1939. godine, kada je Francuska naručila velik broj ratnih zrakoplova iz Sjedinjenih Država. Iako većina istih do Francuske nije stigla prije njezina pada, dogovoreno je da isti budu predani Britaniji kao dodatno naoružanje.
Drugi svjetski rat
Kada je u kolovozu 1939. potpisan pakt Ribbentrop-Molotov, došlo je do snažne reakcije naroda na koju je Daladier reagirao tako što je zabranio Komunističku partiju, optužujući ih da nisu osudili Josifa Staljina. Rat je bio pitanje dana, no Daladier i dalje nije bio sklon ulasku Francuske u isti. Ipak, 3. rujna 1939. godine, Francuska je ušla u Drugi svjetski rat i tako započela fazu znanu kao Lažni rat. Dana 6. listopada iste godine, Hitler je Britaniji i Francuskoj ponudio mir, na što je Daladier, iako je dio njegove vlade bio za, odlučno izjavio: "Uzeli smo oružje u ruke da bi se borili protiv agresije. Nećemo ga ispustiti sve dok ne dobijemo garancije za stvarni mir i sigurnost, sigurnost koja nije ugrožena svakih šest mjeseci."
U ožujku 1940., Daladier podnosi ostavku na mjesto premijera zbog neuspjeha da pomogne finskoj obrani u Zimskom ratu. Zamijenio ga je Paul Reynaud, dok je Daladier ostao u vladi kao ministar obrane. Daladierova antipatija prema Reynaudu onemogućila je potonjeg da smijeni Mauricea Gamelina s mjesta vrhovnog zapovjednika. Nakon snažnog njemačkog proboja kod Sedana, Daladier je zamijenio portfelje s Reynaudom i tako postao ministar vanjskih poslova, dok je potonju preuzeo obranu. U svibnju 1940., Gamelina je konačno zamijenio Maxime Weygand. Sve se to dogodilo čak devet dana nakon početka njemačke invazije.
Vjerujući kako će vlada nastaviti s djelovanjem u egzilu, Daladier s još nekim članovima vlade bježi u Maroko. Tamo je uhapšen i ubrzo vraćen u Francusku, gdje je optužen u sklopu Riomskog procesa zajedno s Blumom, Reynaudom i Gamelinom. Višijevska Francuska je pokušala dokazati kako su vođe Treće Republike krivi za pad Francuske 1940. godine. Montirani proces na koncu je zaustavljen 1942., a potpuno obustavljen u svibnju 1943. godine. Daladier je za suđenja boravio u zatvoru na Pirinejima, samo da bi 1943. bio premješten u konc-logor Buchenwald. Iz Buchenwalda je premješten u dvorac Itter u Austriji, gdje su boravili i drugi francuski dužnosnici. Oslobođen je tokom bitke za Itter 1945. godine.
Posljednje godine
Nakon rata, Daladier se vratio u Narodnu skupštinu, gdje je bio oponent Charlesu de Gaulleu. Od 1953. do 1958. je bio gradonačelnik Avignona, nakon čega se povukao iz politike. Preminuo je 10. listopada 1970. godine u Parizu. Pokopan je na groblju Père-Lachaise.
W. Averell Harriman
Biografija
Rođen je 1891. godine u Njujorku. Završio je studije na Univerzitetu Jejl.
Bio je član Demokratske stranke, savetnik predsednika Ruzvelta u indrustrijskim i finansijskim pitanjima, šef američke delegacije na Moskovskoj konferenciji triju država 1941. godine, te ambasador u Moskvi i Londonu. Učestvovao je na konferencijama u Kazablanki, Teheranu i Potsdamu.
Bio je ministar trgovine, od 1950. posebni pomoćnik predsednika Trumana za međunarodna pitanja, zatim guverner države Njujork, posebni ambasador predsednika Kenedija, te pomoćnik državnog sekretara za poslove Dalekog istoka. Učestvovao je pri Moskovskom sporazumu o zabrani nuklearnih proba 1963. godine, te bio vođa američkog izaslanstva na mirovnim pregovorima sa Severnim Vijetnamom u Parizu 1968/69. godine.
El Arroyo Veinte, Soledad Etla
El Arroyo Veinte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Soledad Etla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1607 m.
Camichín, Manzanillo
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 419 m.
Potrerillo, Técpan de Galeana
Potrerillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 397 m.
Črešnjice
Črešnjice je naselje u slovenskoj Općini Novom Mestu. Črešnjice se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 94 stanovnika.
Kōichi Kido
Kōichi Kido (木戸 幸一) bio je japanski političar, poznat kao 13. čuvar Tajnog pečata Japana, odnosno najbliži suradnik cara Hirohita od 1940. do 1945. Kao takav je imao značajnu ulogu u Drugom svjetskom ratu, te je nakon japanske kapitulacije uhapšen i na Tokijskom procesu osuđen na doživotni zatvor zbog ratnih zločina; iz njega je pušten 1953. godine zbog zdravstvenih problema. Dnevnik koji je vodio za vrijeme rata je vrijedan izvor historijskih podataka.
Irena Mulamuhić
Irena Mulamuhić (Bosanski Brod, 1945) je bila jugoslovenska filmska i pozorišna glumica.
Biografija
Glumu je diplomirala 1979. na Filozofskom fakultetu u Sarajevu (odsjek scenske umjetnosti - gluma i teatrologija).
Prvi profesionalni angažman dobila je u Pozorištu mladih 1969. u Sarajevu, gdje je provela deset godina. Nakon toga prelazi u Narodno pozorište Sarajevo gdje je radila trideset godina. Odigrala je preko stotinu uloga, u teatru, na televiziji, filmu i radio Sarajevu.
Poseban i značajan rad u opkoljenom Sarajevu bio je u prvoj ratnoj premijeri «Sklonište», zatim predstavama Harisa Pašovića «Alkestis», «Svileni bubnjevi», «U zemlji posljednjih stvari», «Opera D,Arte» i u jednoj od najznačajnijih predstava opkoljenog Sarajeva «Čekajući Godoa» u režiji Suzan Sontag. Sarađivala je sa režiserima Jurislavom Korenićem, Miroslavom Belovićem, Tomislavom Durbešićem, Želimirom Oreškovićem, Tadeuš Mincem, Draganom Jovićem, Miloš Šamijem, Alešom Kurtom, Dinom Mustafićem, Sulejmanom Kuposovićem, Gradimirom Gojerom i Selmom Spahić.
Dobitnica je mnogih nagrada u Bosni i Hercegovini i bivšoj Jugoslaviji.
Mino, Biella
Mino je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 453 m.
O uzvišenom
O uzvišenom ili O divotnom (Περì ὕψους) grčko je književnokritičko djelo iz rimskog doba, napisano u 1. stoljeću nove ere. Autor spisa je nepoznat, ali pripisivali su ga retoru i filozofu Kasiju Longinu iz 3. stoljeća n.e., pa se još uvijek ponekada navodi pod imenom Longinovim, odnosno Pseudo-Longinovim. Spis se ubraja među klasična djela na polju estetike i učinka lijepog pisanja. Rasprava ističe primjere dobrog i lošeg pisanja iz prethodnog milenija, posebno se usredotočujući na ono što može dovesti do uzvišenog.
Autorstvo
Autor spisa je nepoznat. U referentnom rukopisu iz 10. stoljeća (Parisinus Graecus 2036), naslov glasi "Dionizije ili Longin" (Dionysius sive Longinus), što je opis srednjovjekovnog prepisivača koji je pogrešno pročitan kao "Dionizije Longin" (Dionysius Longinus). Kad se rukopis pripremao za tiskano izdanje, djelo je u početku pripisivano retoru Kasiju Longinu (oko 213–273. n. e.). Budući da točan prijevod uključuje mogućnost autora po imenu "Dionizije", neki su to djelo pripisali Dioniziju iz Halikarnasa, piscu iz 1. stoljeća nove ere. Ostaje mogućnost da to djelo ne pripada ni Kasiju Longinu ni Dioniziju iz Halikarnasa, već nekom nepoznatom autoru koji je pisao u doba Rimskog Carstva, vjerojatno u 1. stoljeću. To podrazumijeva da su se prilikom pisanja kodeksa naznake o pravom autoru već izgubile. Nijedan autor ne može biti prihvaćen kao stvarni pisac rasprave. Dionizije je gajio ideje koje su apsolutno suprotne onima zapisanim u raspravi; kod Longina postoje problemi s kronologijom.
Među drugim predloženim autorima jesu Hermagora iz Temnosa (retor koji je živio u Rimu tijekom 1. stoljeća nove ere), Elije Teon (autor djela koje je imalo mnogo zajedničkih ideja s idejama iznesenim u spisu O uzvišenom) i Pompej Gemin (koji je održavao prepisku s Dionizijem).
Albin Lesky drži da je spis nastao "poslije 40. g. nove ere" kao odgovor na istoimenu raspravu Cecilija iz Kalakte na Siciliji i da ga je napisao neki učenik Teodora iz Gadare. Autor odgovara Ceciliju jer ovaj nije dao ogovarajući prikaz "uzvišenog", osobito zato što u svom konceptu nije pridao dovoljno važnosti emocionalnom elementu.
Dionizije Halikarnašanin
Dionizije Halikarnašanin pisao je u doba cara Augusta i objavivio čitav niz djela. Dionizije je općenito odbačen kao potencijalni autor spisa O uzvišenom, jer se spisi koji se pouzdano pripisuju Dioniziju razlikuju od djela O uzvišenom po stilu i po načinu autorova razmišljanja.
Kasije Longin
Kasije Longin, koji je napisao brojna književna djela, bio je Plotinov učenik i smatran je "najuglednijim učenjakom svoga doba". Obrazovanje je stekao u Aleksandriji, a zatim je otišao predavati u Atenu. Kasnije se preselio u Malu Aziju, gdje je vršio dužnost savjetnika Zenobije, kraljice Palmire. Kasijevo je autorstvo spisa O uzvišenom dvojbeno, jer je on pisao u 3. stoljeću, a u samom spisu ne spominje se književnost nastala kasnije od 1. stoljeća n.e. (kronološki je posljednji spomenut Ciceron, koji je umro 43. godine pne.), pa se spis danas obično datira u početak 1. stoljeća nove ere. Djelo završava raspravom o propadanju govorništva, tipičnom temom za vrijeme u kojem su djelovali autori kao što su Tacit, Petronije i Kvintilijan, koji su se također bavili tom temom. Kasija Longina dao je pogubiti Aurelijan, rimski car koji je osvojio Palmiru 273. godine, pod optužbom za urotu protiv rimske države. Povod su vjerojatno bili spisi koje je napisao za palmirsku kraljicu Zenobiju dok je ona još bila na vlasti. Izvještava se da je Longin napisao pismene odgovore za kraljicu, koja ih je koristila kao odgovore Aurelijanu, čovjeku koji će uskoro doći na vlast kao rimski car.
Sadržaj
Spis O uzvišenom istovremeno je i rasprava o estetici i o književnoj kritici. Napisan je u epistolarnom obliku, a završni dio, koji se možda odnosi na javni nastup govornika, nije nam se sačuvao. Spis je posvećen Postumiju Terencijanu, rimskom kulturnom i javnom djelatniku, o kome se inače malo toga zna. O uzvišenom je zbirka književnih uzoraka, s oko pedeset autora koji se spominju ili citiraju u razdoblju od 1000 godina. Uz očekivane primjere iz Homera i drugih ličnosti grčke kulture, spis navodi i odlomak iz Postanka, što je prilično neobično za 1. stoljeće:
"Sličan učinak postigao je i židovski zakonodavac – nemali genije, jer je i razumio i izrazio snagu božanstva kakva je zaslužena – kad je na samom početku svojih zakona napisao, i citiram njegove riječi: "Bog je rekao" – što je to ono bilo? – "Neka bude svjetlost, i bilo je. Neka bude zemlja, i bila je"."