cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aleksandar I Karađorđević
Oktroirani ustav
Premda je kralj Aleksandar nastojao diktaturom smiriti uzavrelu situaciju u zemlji, u tome nije uspio. Njegove su mjere izazvale suprotne učinke od priželjkivanih. Zabranom političkog djelovanja protiv sebe je okrenuo gotovo sve političke stranke koje su djelovale u Kraljevini Jugoslaviji. Ne samo što je povećao broj političkih protivnika u zemlji, nego ni sile Antante nisu blagonaklono gledale na uvođenje diktature. Takva ga je situacija primorala na uvođenje novih političkih promjena, prije svega na proglašenje ustava. Kako skupština nije postojala, kralj Aleksandar je 3. rujna 1931. sam proglasio novi ustav, koji se zato naziva oktroiranim ili nametnutim ustavom.
Najveća se promjena zbila u ideologiji. Do tada se smatralo da su Srbi, Hrvati i Slovenci narod s tri imena (onodobni humoristi, ali i ozbiljni kritičari režima predvođeni Miroslavom Krležom, dodali su i dva pisma, tri jezika, tri vjere itd.), a tada je zavladala unitaristička ideologija integralnog jugoslavenstva. Smatralo se da postoji samo jedan, jugoslavenski narod.
Progoni u zemlji su i pored obnove ustava nastavljeni. Kralj Aleksandar je očekivao da će oktroiranim ustavom barem donekle smiriti političke protivnike. Suprotno njegovim očekivanjima, ustav je uzrokovao val nezadovoljstava. U Hrvatskoj je brutalnost diktature bila sveprisutna. Znanstvenik i pravaš Milan Šufflay ubijen je usred Zagreba početkom 1931. godine. Apel protiv politike beogradske vlade koji je uslijedio kao reakcija na ubojstvo, potpisali su i Albert Einstein i Heinrich Mann.
Atentat
Pošto su tri člana njegove obitelju umrli na utorak, Aleksandar je odbijao sve političke zadaće na taj dan. No, u utorak 3. listopada 1934., nije imao izbora, stigao je u Marseille na državnički posjet Trećoj Republici kako bi ojačao savez između dvaju država u Malu Antantu. Dok se vozio u automobilu sa francuskim ministrom vanjskih poslova Louisom Barthouom, atentator Vlado Černozemski iskočio je iz mase upucao kralja, ministra i vozača. thumb|230px|[[Marsejski atentat]] To je bio jedan od prvih atentata snimljen na filmu. Pucnjava se dogodila točno ispred objektiva snimatelja, koji je u to vrijeme bio samo 1 stopu udaljen. Snimatelj nije snimio samo atentat, nego i kraću radnju nakon njega. Tijelo vozača (koji je bio na mjestu mrtav) zakočilo je automobil što je snimatelju omogućilo snimanje iz nevjerojatne blizine. Stajao je svega nekoliko centimetara od mrtvoga kralja i snimao događaje nekoliko minuta nakon atentata.
Atentator Vlado Černozemski — vozač vođe VMRO-a Ivana Mihailova i iskusni strijelac — život je završio ubodom mača francuskog policajca, a kasnije ga je dotukla masa. Za vrijeme dok je maknut sa scene, već je bio mrtav.
Snimak Aleksandrova atentata je jedan od najvažnijih povijesnih snimaka u cijeloj povijesti filma, zajedno sa filmovima krunidbe Nikole II., pokopa kraljice Viktorije i nadvojvode Franje Ferdinanda i atentata na Johna F. Kennedya.
Aleksandar je pokopan u Memorijalnoj crkvi sv. Đorđa koju je dao sagraditi njegov otac. Pošto je u to doba njegov najstariji sin Petar II. još bio maloljetan, prijestolje je preuzeo njegov rođak Pavle Karađorđević.
Vlado Singer
Vlado (Vladimir) Singer, (Virovitica, 21. listopada 1908. – Stara Gradiška, listopad 1943.), bio je hrvatski političar, član ustaškoga pokreta.
Životopis
Vlado (Vladimir) Singer rodio se u Virovitici 1908. godine u hrvatskoj židovskoj obitelji (poslije se u životu preobratio na katoličku vjeru i smatrao se Hrvatom). Političku aktivnost započeo je tijekom studija u Zagrebu, krajem 1920-ih i početkom 1930-ih godina. Središnja je osoba tajnih nacionalnih skupina, a javno predvodi sveučilištarce u društvu Kvaternik. Uz njega glavni akteri bili su Branimir Jelić, Mladen Lorković, i Eugen Dido Kvaternik smatrajući da su dotadašnje političke formacije preživljene i da treba stvarati novi pokret koji bi bio nositelj revolucionarne borbe. U ožujku 1932. godine, točnije 6. ožujka, organizira demonstracije na sveučilištu protiv diktature kralja Aleksandra. (Vidi članak Šestojanuarska diktatura.) U ožujku 1933. godine pokreće i uređuje glasilo mlade hrvatske nacionalističke organizacije Naša gruda, prve nezavisne novine koje izlaze u Hrvatskoj za vrijeme diktature. Prvi broj Naše Grude: Omladinskog lista za suvremena pitanja izašao je 1. ožujka 1933. godine a urednici su mu bili Singer i pjesnik Ivo Lendić.
Emigracija
Bio je povjerenik Glavnog ustaškog stana. Prema Eugenu Didi Kvaterniku jedini je od svih ustaša u Italiji kritički gledao na Pavelićev način života, ali mu je bio odan. Opisivali su ga kao vrsnog organizatora.
NDH i smrt
U travnju 1941. godine vraća se u Zagreb s Pavelićem i drugim ustašama iz emigracije. U svibnju preuzima vođenje Osobnog odjela Glavnog ustaškog stana. Kada je sredinom lipnja osnovana Ustaška nadzorna služba (UNS), preuzima ured II (obavještajna služba). U kolovozu 1941. došao je u posjed pouzdanih vijesti iz Stožera talijanske druge Armate (okupacijska sila u dijelovima pripojenim Italiji i talijanskoj okupacijskoj zoni u NDH) o talijanskom operativnom planu za zaposjedanje čitave Hrvatske u pet etapa, o čemu je obavijestio državno vodstvo :
Kada su komunisti, 14. rujna 1941. godine, izvršili diverziju na glavnoj zagrebačkoj pošti, na zahtjev Nijemaca kao odgovoran uhićen je i zatočen u logorima u Jasenovcu i Staroj Gradišci, gdje je i pogubljen. U Jasenovcu je neko vrijeme bio zatočen zajedno s Vladkom Mačekom, u zimi 1941.-1942., o čemu je ostavio opširno izvješće, odnijeto 1945. godine u emigraciju. Suvremenici i suradnici njegovo uhićenje i likvidaciju dovode u vezu s njegovim židovskim porijeklom i osobnom netrpeljivošću Vjekoslava Luburića prema njemu, a ne s odgovornošću za navedenu komunističku sabotažu. Ubojstvo Vlade Singera nikada nije razjašnjeno, a niti tko je za to izdao nalog.
Bilješke
Singerovo izvješće objavljeno je u časopisu Republika Hrvatska (Buenos Aires), godište XXIV. za travanj 1974., br. 97., str. 62.-84. pod naslovom Vlado Singer o dru Vladku Mačeku.
GPR182
GPR182 (ili G protein spregnuti receptor 182) je ljudski gen (i asocirani protein) koji je orfan GPCR.
Kad je ovaj gen bio kloniran prvi put, pretpostavljeno je da kodira adrenomedulin receptor. Međutim kad je korespondirajući protein izražen, utvrđeno je da ne proizvodi respons na adrenomedulin (ADM).
Naknadno je bilo pokazano da jedan drugi GPCR receptor, CALCRL u kompleksu sa RAMP2 može da funkcioniše kao ADM receptor.
Spoljašnje veze
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Internacionalna geografska unija
Internacionalna geografska unija (IGU, engl. International Geographical Union; UGI, franc. Union Géographique Internationale) je internacionalno geografsko društvo. Prvi Internacionaln geografski kongres održan je u Antwerpenu 1871. godine. Sljedeći susreti doveli su do uspostave trajne organizacije u Bruxellesu 1922. godine. Unija ima 34 komisije i četiri operativne snage. Komisije uključuju primijenjenu geografiju, rodnu geografiju, pomorsku geografiju, kao i krajobraznu analizu i vodnu održivost.
Internacionalna geografska unija pridruženi je član Internacionalnog vijeća za znanost (ICSU, engl. International Council for Science) i Internacionalng društvenoznanstvenog vijeća (ISSC, engl. International Social Science Council), koje priznaje kao koordinirajuća tijela za internacionalnu organizaciju znanosti.
Ciljevi
IGU ima sedam objektiva ili ciljeva:
Predsjednici
Sljedeći popis sadrži više dužnosnike IGU-a od 1922-danas:
Poricanje genocida
Negacija ili poricanje genocida u najširem smislu označava nastojanje da se ospori postojanje genocida ili neki događaj protumači na način kojima mu se oduzima obilježje genocida. Obično se pod time podrazumijevaju situacije kada o nekom događaju postoji gotovo univerzalni konsenzus o tome da predstavlja genocid; u takvim slučajevima se poricanje genocida smatra neprihvatljivim historijskim revizionizmom. Najpoznatiji slučaj poricanja genocida je poricanje Holokausta.
Obično se kao motivi poricanja genocida navode ideologija i politika, odnosno nastojanje da se pojedinci, organizacije, države i nacije "operu" od odgovornosti, a samim time i moralno-političkih posljedica vlastitog učešća u genocidu. Poricanje genocida se također u današnjem svijetu često javlja i kao reakcija na optužbe za genocid koje se koriste iz propagandnih razloga, odnosno kao ad hominem napad u političkim raspravama.
Za razliku od samog genocida, međunarodno krivično pravo poricanje genocida u pravilu ne smatra kaznenim djelom. Godine 2001. je Evropska komisija, u nastojanju da iskorijeni poricanje genocida, predložila da se zabrana poricanja genocida uvede kao krivično djelo u okviru opće-evropskog zakona o suzbijanju rasizma; neke od država-članica EU su se tome usprotivile, smatrajući tu odredbu neprihvatljivim kršenjem slobode govora, te je 2007. dogovoren kompromis temeljem koga je državama EU ostavljeno da poricanje genocida uvrste ili ne uvrste u svoje kazneno zakonodavstvo.
Najpoznatiji primjeri poricanja genocida
Države čiji je to službeni stav:
Pojedinci:
Ankirini
Ankirini su familija adapterskih proteina koja posreduje pričvršćivanje integralnih membranskih proteina na spektrin-aktin bazirani skeleton. Ankirini imaju vezujuća mesta za beta pod-jedinice spektrina i najmanje 12 familija integralnih membranskih proteina. Vezivanje je neophodno da bi se održao integritet plazmatičnih membrana i bi se fiksirali specifični jonski kanali, jonski izmenjivači i jonski transporteri u plazmatičnoj membrani.
Struktura
Ankirini sadrže četiri funkcionalna domena: N-terminalni domen koji sadrži 24 tandema ankirinskog ponavljanja, centralni domen koji se vezuje za spektrin, smrtni domen koji se vezuje za proteine sa ulogom u apoptozi, i C-terminalni regulatorni domen koji je visoko varijabilan među ankirinskim proteinima.
Podtipovi
Ankirini su kod sisara kodirani sa tri gena (ANK1, ANK2 i ANK3). Svaki gen proizvodi više proteina putem alternativnog spajanja.
ANK1
ANK1 gen kodira ankirin R proteine. Ankyrin R je prvo karakterisan u ljudskim eritrocitima, gde se nazvan eritrocitni ankirin, ili band2.1. Ankirin R omogućava eritrocitima da se odupru spoljašnjim silama koje na njih deluju u toku cirkulacije. Osobe sa smanjenim prisustvom ili defektivnim ankirinom R ispaštaju of oblika hemolitičke anemije nazvane nasledna sferocitoza. U eritrocitima, ankirin R vezuje membranski skeleton sa Cl-/HCO3- jonskim izmenjivačom.
Ankirin 1 vezuje membranski receptor CD44 sa inozitol-trifosfat receptor I citoskeletonom.
ANK2
Naknadno, ankirin B proteini (proizvodi ANK2 gena ) su identifikovani u mozgu. Ankirin B i ankirin G proteini su neophodni za polarizovanu distribuciju mnogih membranskih proteina uključujući Na+/K+ ATPaze, naponski kontrolisani Na+ kanal i Na+/Ca2+ izmenjivač.
ANK3
Ankirin G proteini (proizvedeni ANK3 genom ) su identifikovani u epitelijskim ćelijama i neuronima. Genetska analiza širokih razmera sprovedena 2008. godine je ukazala na mogućnost ANK3 učešća u bipolarnom poremećaju.
Jasika (Kruševac)
Geografija
Jasika se nalazi severno od Kruševca, na levoj obali Zapadne Morave. Udaljena je samo 4 km od centra Kruševca. Zahvaljujući Moravi kao prirodnoj prepreki, Jasika je zadržala fizionomiju odvojenog prigradskog seoskog naselja i pored toga što se deo kruševačke industrije širi prema Jasici, odnosno prema desnoj obali Zapadne Morave. Pored toga što je u neposrednoj blizini Kruševca Jasika ima i druge prednosti svog geografskkog položaja. Ona je važna raskrsnica puteva za brojna naselja na pravcu Velika Drenova - Varvarin i Kruševac - Kragujevac.
Ime naselje nastalo je početkom 18. veka, jer je u ataru naselja bilo mnogo jasika, naročito u koritu Srnjanske reke, pa su prvi naseljenici dali ovo ime.
Po drugoj, manje verovatnoj verziji, koju je zabeležio Stanoje Mijatović, ovo naselje u doba kosovske bitke nazvano je Jasika, jer je carica Milica jednog dana, posmatrajući sa kule iz Kruševca, jasno videla svog sina Stevana kada se iz Jasike vraćao s vojskom. Tako je naselje najpre dobilo ime Jasnika, a kasnije od toga postala Jasika.
Demografija
U naselju Jasika živi 1662 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,6 godina (39,4 kod muškaraca i 41,8 kod žena). U naselju ima 587 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,47.
Vanjske veze
Poznate ličnosti; Jovan Aksentijević
Foster Brook, Pennsylvania
Foster Bruk je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.251.
Opština Saraj
Općina Saraj (makedonski: Општина Сарај, albanski: Komuna e Sarajit) je jedna od 10 općina koje formiraju glavni grad Republike Makedonije Skoplje.
Saraj na turskom znači "palača", a to je i ime sela iz kojeg se ova gradska opština razvila.
Geografske karakteristike
Općina Saraj ima površinu od 241 km², graniči sa općinama: državom Kosovo na sjeveru.
Stanovništvo
Po posljednjem službenom popisu iz 2002. općina Saraj imala je 35.408 stanovnika čiji je nacionalni sastav bio:
Historija geografije
Ovaj članak istražuje historiju geografije.
Grci, Rimljani i Arapi
Grci su prva poznata zapadna kultura koja je aktivno istraživala geografiju kao znanost i filozofiju, a najveći su joj doprinos dali Tales iz Mileta, Herodot, Eratosten, Hiparh, Aristotel, Dikearh iz Mesane, Strabon i Ptolomej. Kartiranje su uveli Rimljani dok su istraživali nove zemlje, a dodali su i nove tehnike. Jedna od njih bio je periplus, opis luka i putovanja uz obalu, koji je puno pomogao ondašnjim mornarima u plovidbi. Dva rana primjera koja su sačuvana su periplus Kartažanina Hanna Pomorca i periplus Eritrejskog mora, koji opisuje obale Crvenog mora i Perzijskog zaljeva.
Tijekom srednjeg vijeka Arapi poput Idrisija, Ibn Battute, al-Hamavija i Ibn Khalduna sačuvali su grčke i rimske tehnike, a razvili su i neke nove.
Marko Polo
mini|lijevo|Portret Marka Pola Nakon putovanja Marka Pola zanimanje za geografiju se proširilo Europom. Velika istraživačka putovanja u 16. i 17. vijeku ponovo su oživjela želju za pouzdanim geografskim detaljima i čvršćim teoretskim osnovama. Najvažniji primjerci nove vrste znanstvene geografije su Geographia Generalis Bernharda Vareniusa i karta svijeta Gerarda Mercatora.
18. vijek
Tek je u 18. vijeku geografija postala prepoznata kao zasebna disciplina, pa je postala dio tipičnog sveučilišnog nastavnog plana u Europi (posebice u Parizu i Berlinu), dok se u Ujedinjenom Kraljevstvu geografija smatrala subdisciplinom drugih predmeta.
19. vijek
Jedno od velikih djela tog vremena bio je Humboldtov Kosmos: skica fizičkog opisa svemira, čiji je prvi svezak objavljen 1845. godine. Snaga toga djela je bila takva da je Dr Mary Somerville sa Sveučilišta u Cambridgeu namjeravala uništiti izdanje svoje vlastite Physical Geography (Fizičke Geografije) nakon što je pročitala Kosmos. Humboldt ju je ipak uvjerio da objavi (nakon što mu je izdavač poslao pretisak).
Tokom prošla dva vijeka količina znanja i broj oruđa je eksplodirao. Postoje čvrste veze između geografije i znanosti geologije i botanike, kao i ekonomije, sociologije i demografije.
Royal Geographical Society (Kraljevsko geografsko društvo) osnovano je u Engleskoj 1830., iako Ujedinjeno Kraljevstvo nije dobilo svoju prvu potpunu Katedru geografije sve do 1917. Prvi stvarni geografski intelekt koji se pojavio u britanskoj geografiji bio je Halford John Mackinder, imenovan profesorom na Oxfordskom sveučilištu 1887. godine.
National Geographic Society (Nacionalno geografsko društvo) osnovano je u SAD-u 1888. te je započelo s objavljivanjem časopisa National Geographic koji je postao i nastavlja biti velik širitelj geografskih informacija. Društvo je dugo podržavalo geografsko istraživanje i obrazovanje.
20. vijek
Na Zapadu je tokom 20. vijeka disciplina geografije prošla kroz četiri glavne faze: determinizam okoline, regionalnu znanost, kvantitativnu revoluciju i kritičku geografiju.
Determinizam okoline
Determinizam okoline je teorija po kojoj su ljudske fizičke, mentalne i moralne navike izravno određene utjecajem njihove prirodne okoline. Istaknuti deterministi okoline uključuju Karla Rittera, Ellenu Churchill Semple i Ellswortha Huntingtona. Popularne hipoteze govore da "vrućina čini stanovnike tropa lijenima" i da "česte promjene u barometrijskom pritisku čine stanovnike umjerenih širina intelektualnije okretnima." Geografi koji su zastupali determinizam okoline pokušali su učiniti studiju takvih utjecaja znanstvenom. Oko 1930-ih ova škola misli je bila široko odbačena zbog nedostatka bilo kakve osnove i sklonosti (često zadrtim) generalizacijama. Determinizam okoline ostaje neprilika mnogim suvremenim geografima, te vodi k skepticizmu među mnogim geografima o tvrdnjama utjecaja okoline na kulturu (poput teorija Jareda Diamonda).
Regionalna znanost
Regionalna znanost je predstavljala reafirmaciju da su odgovarajući predmeti geografije prostor i mjesto. Regionalni geografi su se fokusirali na zbirku deskriptivnih informacija o mjestima, jednako kao i na odgovarajuće metode za podjelu zemlje na regije. Filozofsku bazu tog područja položio je Richard Hartshorne.
Kvantitativna revolucija
Kvantitativna revolucija je bio pokušaj geografije da redefinira samu sebe kao znanost po uzoru na preporod zanimanja za znanost nakon lansiranja Sputnika. Kvantitativni revolucionisti, koji su često bili nazivani "svemirski kadeti", tvrdili su da je svrha geografije ispitivanje općih zakona o prostornom rasporedu pojava. Oni su iz prirodnih znanosti prihvatili filozofiju pozitivizma, pa su se okrenuli matematici—posebice statistici—kao načinu dokazivanja hipoteza. Kvantitativna revolucija je položila temelj za razvoj geografskog informacijskog sustava.
Kritička geografija
Iako pozitivistički i postpozitivistički pristupi ostaju važni u geografiji, kritička geografija se uzdigla kao kritika pozitivizma. Prvi pravac u kritičkoj geografiji koji se pojavio bila je antropogeografija. Budući da je bila zacrtana na filozofijama egzistencijalizma i fenomenologije, antropogeografi (poput Yi-Fua Tuana) su se fokusirali na ljudski osjećaj za mjesto i odnosom s njim. Mnogo utjecajnija je bila marksistička geografija koja je primijenjivala socijalne teorije Karla Marxa i njegovih sljedbenika na geografske pojave. David Harvey i Richard Peet su dobro poznati kao marksistički geografi. Feministička geografija je, kao što ime upućuje, upotreba feminističkih ideja u geografskom kontekstu. Najnedavniji pravac kritičke geografije je postmodernistička geografija, koja primijenjuje ideje postmodernističkih i poststrukturalističkih teoretičara u istraživanju socijalne konstrukcije prostornih odnosa.
Oušan
Oušan se može odnositi na
Moris
Moris se može odnositi na
Arpad
Arpad (, 850 – 907) je bio prvi vladar Mađarske. Osnivač je dinastije Arpadovaca, koja je vladala Mađarskom do 1301. godine.
Prvi mađarski vođa
Arpad je bio vođa jednog od sedam mađarskih plemena, pleme Međer, i drugi veliki knez Mađara. Prema slabo pouzdanim srednjovekovnim hronikama, nakon smrti Almoša oko 890. je izabran za zajedničkog vođu svih sedam mađarskih plemena. Bio je vođa Mađara koje je doveo na Panonsku nizinu.
Prema Konstantinu Porfirogenitu (950), pre Arpada Mađari nikad nisu imali tako jakog središnjeg vođu, a posle njega sve vođe su bile iz iste dinastije.
Prema legendi, Arpad i četrdesetorica viteza su prvu svoju skupštinu održali na konjima.
Saveznici Nemačke i Vizantije
Mađari su bili smešteni između Volge i Dunava, u južnoj Ukrajini. Od 892, pomalo ulaze u dolinu Dunava, gde su bili saveznici Franačkog cara Arnulfa Koruškog, a nešto kasnije i Vizantije. Mađari su pomagali Arnulfu Koruškom od 892. protiv Velike Moravske, a od 894. dižu oružje protiv Arnulfa, jer su sami bili zainteresovani za teritorije Velike Moravske.
Vizantijski car Lav VI Mudri pozvao je Mađare da mu pomognu protiv Bugara. Bugarski car Simeon protiv Mađara nalazi novog saveznika Pečenjege.
Naseljavanje u Panoniju
Pečenjezi su potisnuli Mađare sa istoka, tako da Mađari prelaze Karpate 895. godine. Oko 896, zauzimaju gornji deo porečja Tise i odatle su preduzeli brojne napade na srednju i zapadnu Evropu. Bilo ih je po nekim procena modernih istoričara oko 200 000 do 250 000.
Sejlem (razvrstavanje)
Sejlem se može odnositi na
Koprivnička sinagoga
Koprivnička sinagoga je bila sinagoga židovske zajednice u Koprivnici, a danas zaštićeni spomenik kulture.
1869. godine u Koprivnici je živjelo stotinjak židova. Iako relativno mala, židovska zajednica Koprivnice je sama financirala izgradnju sinagoge. Sinagoga je dizajnirana u arhitektonskom atelijeru Hönigsberg i Deutsch, a izgrađena je 1875. zajedno sa židovskom školom pored nje. Njezina lokacija, u samom centru Koprivnice, je u to vrijeme bila više nego prestižna. 1937. godine, sinagogu je temeljito renovirao arhitekt Slavko Löwy. Tijekom Drugog svjetskog rata sinagoga je bila devastirana i pretvorena u zatvor. Orgulje i još neke stvari su uspješno spašene iz sinagoge, te su danas izložene u Muzeju grada Koprivnice. Židovska zajednica Koprivnice je pretrpjela strahovito uništenje, tj. velika većina židova Koprivnice i susjednih sela je stradala na stratištima koncentracijskih logora. Zadnji rabin židovske zajednice Koprivnice je bio Izrael Kohn, također ubijen u koncentracijskom logoru. Koprivnička sinagoga je jedna od rijetkih sinagoga u Hrvatskoj koja je ostala stajati nakon svršetka rata. Za vrijeme SFR Jugoslavije sinagoga je uglavnom bila korištena kao poslovni prostor i skladište za krojačku tvrtku. Iako jako mala, židovska zajednica Koprivnice je još uvijek aktivna. 2011. godine je započela obnova sinagoge u Koprivnici kao zaštićenog spomenika kulture.
Kostunolid
Kostunolid je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 232,318 Da.
Vizzarri, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 305 m.
HNK Hajduk Split - sezona 1984./85.
U sezoni 1984./85. Hajduk je osvojio drugo mjesto u Prvoj saveznoj ligi Jugoslavije, zaostavši četiri boda iza prvaka Sarajeva. Treneri momčadi su bili Ante Mladinić i Stanko Poklepović.
Chef-du-Pont
Šaf di Pon je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Šerbur-Oktevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 745 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 197 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,78 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 8 metara.
Sveti Sava
Sava Nemanjić (po rođenju Rastko Nemanjić, 1174. - 1236.) je bio raški plemić iz vladarske obitelji Nemanjića, uticajni diplomata i prvi srpski arhiepiskop. Srpska pravoslavna crkva ga slavi kao svetog Savu.
Bio je najmlađi sin velikog župana Stefana Nemanje i brat kraljeva Vukana i Stefana. Uz podršku vaseljenskog patrijarha je proglasio samostalnost raške crkve od Ohridske arhiepiskopije 1219. godine i postavio temelje današnje Srpske pravoslavne crkve. Od rimskog Pape je isposlovao kraljevsku krunu i suverenitet za tadašnju Srbiju. Nakon krunisanja brata Stefana 1221. godine, radio je na jačanju crkvene organizacije, pokrštavanju "neznabožaca" i "jeretika" i iskorenjivanju raških bogumila.
Napisao je ili priredio nekoliko dela poglavito namenjenih organizaciji crkve. Najznačajnija su: Zakonopravilo, Hilandarski tipik, Studenički tipik i Žitije svetog Simeona. Na Svetoj Gori je, zajedno sa ocem Nemanjom, obnovio manastir Hilandar, a uz njegovo ime pominje se i osnivanje manastira Žiča u Srbiji.
Zbog jakog Savinog kulta, srpsko pravoslavlje se nekad naziva i svetosavlje.
Mladost i monaštvo
Rastko Nemanjić se rodio 1174. u mjestu Ras, u blizini današnjeg Novog Pazara. Bio je najmlađi sin velikog župana Stefana Nemanje i njegove supruge Ane. Pripada uticajnoj vladarskoj lozi Nemanjići, porijeklom iz današnje Hercegovine. Vladali su dugi niz godina manjim prostorom Balkana između Jadranskog mora i Bosne na zapadu, današnje Albanije na jugu. Okosnica tadašnje Srbije je današnji Sandžak (Raška).
1190. godine, Savu je sa petnaestak godina otac postavio za humskog župana, no tu ostaje manje od godinu dana. Hum je bio oduzet Nemanjinom bratu Miroslavu.
thumb|Manastir [[Hilandar na Atosu.]] Godine 1191, kad je imao oko sedamnaest godina (ili oko 22), Rastko je otišao na Svetu Goru (u današnjoj Grčkoj), jedan od najznačajnijih centara istočnopravoslavnog monaštva, gde postaje monah. Hagiografski pisci navode da se najmlađi Nemanjin sin Rastko toliko zaljubio u pravoslavnu veru da je napustio položaj princa, pobegao na Svetu Goru i zamonašio se. No, kritička istorija smatra da je Nemanjina odluka da najmlađega sina pošalje na Atos prvenstveno politički potez, jer je Raški župan znao da mu država ne može napredovati od županije do kraljevstva ako ne postigne autokefalnost Crkve. Na Atosu, Sava ostaje narednih nekoliko godina.
Savi će se pridružiti i njegov otac Stefan Nemanja, koji je u 1196. godine abdicirao u korist srednjeg sina Stefana. Iako je po tadašnjim opće prihvaćenim evropskim pravilima nasljednik vladar bio najstariji sin Stefan Nemanja je dao Vukanu na upravljanje Duklju, dok je izabrao drugorođenog sina Stefana Prvovenčanog za nasljednika srpske krune. Nemanja i Sava su potom oživeli zapusteli manastir Hilandar 1198. godine:
Car je odredio je da manastir uživa potpunu slobodu. Obnova Hilandara je brzo napredovala i već sredinom godine u njemu je otpočeo monaški život. Stefan Nemanja, u monaštvu Simeon umire 1199. godine. Sava je na Atosu radio na učvršćenju Nemanjinog kulta, koji je kanoniziran za sveca već 1200. godine.
Borba Stefana i Vukana za presto
thumb|Nakon smrti [[Stefan Nemanja|Stefana Nemanje, dolazi do borbe za vlast između Stefana i Vukana.]] Nakon smrti velikog župana Nemanje, ubrzo dolazi do borbe za vlast između njegovih sinova, Savine braće. Najstariji sin Vukan je uz podršku Ugarske u proleće 1202. godine preuzeto vlast u Raškoj. Emerik dozvoli Vukanu da uzme naziv velikog župana Raške, ali ugarski kralj uze naziv kralja Srbije. Ovaj sukob braće oko prestola naneo je ogromne štete Raškoj i izazvao veliku sablazan. Bugarski car Kalojan, koristeći Emerikovu odsutnost, zauze istočne srpske oblasti 1203. godine. Sa njim se izgleda udružio Stefan u borbi za raški presto protiv starijeg brata Vukana. Razaranja u građanskom ratu su bila strašna.
Krstaši 1204. godine zauzimaju Carigrad, a Bugari zauzimaju skoro ceo vizantijski zapad, između ostalih i gradove Prizren, Skoplje, Ohrid i Ber. Iz tog doba datira Kalojanov upad u Rašku i stvaranje uslova za povratak Stefanov na županski presto. Do 1205. godine, mlađi brat, Stefan, je povratio vlast nad Raškom. On šalje Savi pismo, napisano sa mnogo žurbe, da se vrati u Rašku i donese Nemanjine mošti. Pismo je puno podsećanja na Nemanjinu želju da Stefan vlada, ali da se to zbog Vukanove neposlušnosti nije moglo sprovesti i da je to razlog građanskoga rata. Stefan govori da je rat uglavnom dobio, ali da Vukan još uvek nije savladan te da njegova vlast nikako nije sigurna.
Istovremeno, Latini su zauzeli Svetu Goru. Sava se veoma brzo odlučio da posluša Stefana i sa grupom učenika dođe u Srbiju. Savin je stav veoma jasan, on Stefana naziva "bogom izabranog" dok Vukana zove "velikim knezom". Sava oko 1206. ili 1207. godine stiže u Rašku. Po nekim izvorima, u Hvosnu je bio svečani doček Savin i svetih moštiju Nemanjinih, a na dočeku su prema Savi bili i Stefan i Vukan. Po drugim biografima (Domentijan i Teodosije) ovome dočeku je bio prisutan samo Stefan, a Vukan nije. Smatra se da Sava protivio uticaju koji na Vukana ima Rim. Sava je sahranio Nemanjine mošti u Studenici, i popularna verzija glasi da su se Stefan i Vukan, baš tu nad moštima mrtvoga oca, konačno izmirili. Vukan Nemanjić je ostao da vlada u Zeti, a izgleda da je ubrzo nakon toga umro, mada nije nemoguće da je na neki način i uklonjen. Njegovo poslednje spominjanje bilo je 12. aprila 1207. godine.
Po povratku u Srbiju, Sava postaje iguman manastira Studenica, u kojem je položeno Nemanjino telo.
Ubistvo sevastokratora Streza
Strez je bio bugarski plemić iz dinastije Asena, pretendent na bugarski presto, koji je, nakon sukoba sa carem Borilom, kao vazal Savinog brata Stefana zavladao područjem Makedonije. Međutim, utvrdivši se u nepristupačnoj tvrđavi Prosek kraj reke Vardar, Strez se miri sa Bugarima, dobija titulu sevastokratora, i okreće se protiv svojih sizerena. Ubijen je 1214. godine, prilikom pohoda na Rašku, pod nerazjašnjenim okolnostima, u zaveri u koju je verovatno umešan Sava Nemanjić.
Iste 1214. godine, epirski vladar Mihajlo Anđeo je od Stefana osvojio Skadar. Kao Stefanov izaslanik Sava Nemanjić je pokušao diplomatski da odgovori Mihajla od napada na Rašku, ali nije uspeo. Ubrzo potom jedan sluga je ubio Mihaila Anđela u krevetu 1215. godine (ovo se tumačilo kao čudo svetog Save ), nakon čega je Stefan ponovo zadobio Skadar.
Proglašenje autokefalnosti crkve
thumb|Države nastale nakon pada [[Vizantija|Vizantije.]] U to vreme crkva u Raškoj nije bila samostalna, već podređena Ohridskoj arhiepiskopiji i imala je samo tri episkopije (Ras, Lipljan i Prizren). Sava je iskoristio tadašnje političke prilike i izborio se za autokefalnost srpske crkve.
Krstaši su bili zauzeli Carigrad, Vizantija više nije postojala. Carigrad je postao prijestolnicom Latinskoga carstva, a na bizantskom teritoriju nastaju mnoge državice (Solunska Kraljevina, Atensko Vojvodstvo, Ahajska Kneževina), oslonjene na europski Zapad. Pored njih, postojale su i jače države koje su nastavljale bizantsku tradiciju. Najvažnije su među njima Trapezuntsko Carstvo, Epirska Despotovina i Nikejsko Carstvo, koje je osnovao bizantski plemić Teodor I. Laskaris. Vojni uspesi Teodora Anđela, epirskog vladara, smetali su Nikeji, koja je pokušala zadržati uticaj u balkanskim državama. Zadržavši tradicionalne bizantske ustanove, i prisustvo vaseljenskog patrijarha, Nikejsko Carstvo se smatralo legitimnim nasljednikom Bizantskoga Carstva.
Iako je dozvolu za osnivanje arhiepiskopije imao tražiti u Ohridu, Sava Nemanjić, u dogovoru sa Stefanom odlazi u Nikeju (navodno sa tovarom zlata ) kod vaseljenskog patrijarha Manojla, od koga će krajem 1219. isposlovati autokefalnost srpske crkve i čin arhiepiskopa. Sava je protivno odredbama kanonskog prava odmah posvećen za arhiepiskopa iako nije bio episkop. Bio je običan monah koji je postao arhiepiskop, preskočivši čin episkopa. Takođe, Savino rukopoloženje dovelo je do delikatnog problema u oblasti kanonskog prava, koje je zabranjivalo je da se određena ličnost preporuči za neku dijecezu. Sava u povratku prevodi Fotijev Nomokanon (Zakonopravilo), zbornik crkvenih i pravnih propisa, sa grčkog na staroslovenski jezik. U Nomokanonu navodi i popis kanonskih knjiga, kako bi sprečio upotrebu slovenskih apokrifa.
Po povratku, Sava je proterao kanonski postavljenog prizrenskog episkopa potčinjenog Ohridu i na njegovo mesto drugoga postavio. Žiča je određena za središte nove srpske arhiepiskopije. Sava se odmah posvetio njenom organizovanju — osnovao je 8 novih episkopija (zetsku, hvostansku, humsku, topličku, budimljansku, dabarsku, moravičku) uključujući i arhiepiskopiju u Žiči. Svi novopostavljeni episkopi dobijaju po jedan prepis Nomokanona. Novoizgrađeni manastiri su bogato darovani imanjima, njivama, šumama, vinogradima, pašnjacima i voćnjacima. Sava je za episkope postavio svoje učenike, od kojih su neki upravo stigli iz Hilandara. Odredio je još jednu grupu učenika čiji je zadatak bio da kao njegovi zastupnici misionare po Raškoj i iskorenjuju „neznaboštvo“. Episkopija u Dabru na Limu je postavljena uz bosansku granicu, da suzbija bogumilsko učenje.
Načelnik Generalštaba Jugoslavenske narodne armije
Načelnik Generalštaba Jugoslavenske narodne armije, dužnost koju su obnašali visoki vojni časnici u Jugoslavenskoj narodnoj armiji. Načelnik Generalštaba Jugoslavenske narodne armije stoji na čelu Generalštaba i rukovodi njegovim radom.
Sveti Sava
Proglašenje autokefalnosti crkve
Pošto je stekla autokefalnost, crkva u Raškoj je ohrabrivala širenje pravoslavlja i kulta dinastije Nemanjić.
Načelnik Generalštaba Jugoslavenske narodne armije
U tadašnjim odnosima, Savezni sekretarijat za narodnu obranu je bio političko tijelo čija je zadaća bila ne samo upravljanje i nadzor nad oružanim snagama već i donošenje temeljnih strategija, pa i operativnih planova. Generalštab JNA je prije svega imao izvršnu i operativnu ulogu. Takav oblik ustroja ministarstava obrane bio je značajka gotovo svih socijalističkih i komunističkih država, a nastao je ugledajući se na oružanu organizaciju oružanih snaga Saveza Sovjetskih Socijalističkih Republika.
Sveti Sava
Reakcija Ohridske arhiepiskopije
Srpska crkva se jednostrano ocepila od Ohridske arhiepiskopije, što je dovelo do sukoba s Dimitrijem Homatijanom, ohridskim arhiepiskopom. Ohridski arhiepiskop, koji je zbog ovoga izgubio tri episkopije, je maja 1220. godine poslao Savi pismo u kome oštro kritikuje njegove postupke, nezakonito sticanje čina arhiepiskopa, ali pre svega nekanonsko smenjivanje pravoslavnih episkopa u Prizrenu i Rasu. Arhiepiskop Dimitrije optužuje Savu da je izneverio ideale monaškog života jer se »isposnik se pretvori u upravnika i savetnika tamošnjih poslova, u poslanika okolnim vlasnicima«; malo dalje, u sve gnevnijem tonu, on mu zamera da »poče ići na gozbe, poče jahati« i općenito živeti raskošno:
Načelnik Generalštaba Jugoslavenske narodne armije
Ovlasti načelnika Generalštaba JNA
Savezno izvršno vijeće donijelo je Uredbu o organizaciji i djelovanju Savjeta narodne obrane 26. lipnja 1953. godine. Po njoj su po svom položaju članovi toga Savjeta: državni sekretar za poslove narodne obrane i načelnik Generalštaba Jugoslavenske narodne armije. Generalštab je imao četiri uprave (I. – IV.) izravno podređene načelniku Generalštaba. Za svaku od tri grane oružanih snaga načelnik Generalštaba imao je zamjenika.
Sveti Sava
Reakcija Ohridske arhiepiskopije
Dimitrije piše da se Sava »naturio Srbiji« na nezakonit način, protivno kanonima. On dokazuje da je Sava prvo trebalo da bude episkop, da bi se mogao uzvisiti na rang arhiepiskopa, zaključivši: "i po tome si kanonima protivno postigao dostojanstvo arhijerejsko, i otvoreno si na silu ugazio u oblast tuđu". Dalje navodi da je Sava surovo postupao sa onima koji nisu sledili novu crkvenu liniju, pa je tako i zakonitog episkopa u Prizrenu »tiranski iz episkopije izbacio«, da bi drugoga, koji mu je po volji, na to mesto postavio. Na kraju, arhiepiskop mu nudi priliku da se pokaje, ili će ga izopštiti iz zajednice vernih kao prestupnika:
Sabor u Žiči i verski progoni
Između 1217. i 1220. godine, Stefan Nemanjić ili njegov brat Sava su po drugi put od rimskog pape tražili kraljevsku krunu, te je Honorije III poslao je svog legata sa krunom oko 1220. godine.
thumb|[[Manastir Žiča, sedište arhiepiskopije.]] 1221. godine je održan veliki državno-crkveni sabor u novom manastiru Žiča, podignutom kao sedište nove arhiepiskopije. Na žičkom saboru arhiepiskop Sava Nemanjić Papinom krunom kruniše svog brata Stefana Nemanjića za kralja, te Raška postaje kraljevina.
Sava je pred saborom održao besedu o pravoj veri, kojom poučava vlastelu i novoizabrane episkope osnovnim dogmama hrišćanske ortodoksije. Sava im je objasnio da su "oci naši" primili hrišćansku veru sa nedostacima, pa je Bog uzdigao njega na ovaj položaj da "ispuni nedostatke otaca naših". On je apelovao na sve da se drže prave vere, koja je utvrđena na sedam vaseljenskih sabora, upozoravajući da su bez toga dobra dela uzaludna:
Novi crkveni poglavar je podsetio da "poštujemo časnu ikonu" i "klanjamo se drvetu časnog krsta", a sve jeretike i svaku jeres njihovu proklinjemo. Tom prilikom Savin Sinod je prokleo babune, odnosno bogumile:
Sinod je takođe prokleo i poglavare bosanske crkve koja je primala prognane hrišćane iz Raške:
Posle sabora Sava je isledovao i pokrštavao one koji nisu prihvatali novouspostavljenu crkvenu hijerarhiju: "A one koji su propovedali jeres zadrža sa sobom kod crkve i nasamo ih tačno ispita. Nekrštenima, uz prethodno proklinjanje jeresi koju imađahu, zapovedi da drže dane oglašene u čuvanju čistote, i tako zapovedaše im da se krste." Sava i Stefan Nemanjić su plemićima nudili mnoge darove i počasti ako prihvate Savinu crkvenu vlast, a onima koji nisu pristajali, sledio je progon:
Nakon sabora je došlo do novih progona bogumila u Raškoj - one koji nisu pristali da se odreknu svoje vere i pređu na pravoslavlje, "s velikim beščašćem iz cele svoje zemlje izgonjahu."
Kralj Radoslav i promena raške politike
thumb|[[Epirska Despotovina je na vrhuncu moći pod svojim uticajem imala i Rašku.]] 1228. godine, nakon smrti Stefana Nemanjića, novi kralj postaje njegov najstariji sin Radoslav Nemanjić, čime dolazi do promene raške politike prema Ohridskoj arhiepiskopiji. Kralj Radoslav se u vanjskoj politici oslanjao na Epirsku Despotovinu i želeo da izgladi odnose sa Ohridskom arhiepiskopijom, koja je bila u Teodorovoj državi. Radoslav se dopisivao sa ohridskim arhiepiskopom u vezi sa nedoumicama oko crkvenih pitanja. Neki istoričari smatraju da je Sava napustio Rašku zbog crkvene politike novoga kralja.
Godine 1229. Sava je krenuo na Istok. Na tom putu je svratio na nikejski, Teodoru neprijateljski, dvor, kod cara Jovana Duke Vataca. Takođe je putovao Palestinom, gde je obišao Jerusalim, Vitlejem i Jordan. U zimu 1229/30. je posetio Epirsku Despotovinu, išao na Svetu goru a potom boravio u Solunu gde se sastao sa Teodorom Anđelom. Savino putovanje na Istok imalo je velikog značaja za razvoj bogosluženja u srpskoj crkvi. Na ovom putu, Sava je proučio Jerusalimski tipik po kome je organizovan život u manastiru Svetog Save Osvećenog, a po povratku u zemlju je u bogoslužbenu praksu srpske crkve uneo neke elemente iz ovog tipika.
Svrgavanje Radoslava
Teodor Anđeo, vladar Epirske Despotovine, Radoslavljev tast i zaštitnik, biva poražen od Bugara 1230. godine u bici kod Klokotnice. Iste godine, Sava se vraća u zemlju i ženi Vladislava Nemanjića kćerkom bugarskog cara Asena.
Porazom Teodora Duke, kralj Radoslav ostaje bez moćne podrške. 1233. godine raški velikaši dižu bunu i uz bugarsku pomoć svrgavaju Radoslava početkom 1234. godine. Na presto dolazi njegov mlađi brat Vladislav, oženjen ćerkom bugarskog cara. Sava ga je krunisao za kralja 1234. godine.
Povlačenje i smrt
Sava se povlači sa položaja arhiepiskopa 1234. godine (John Fine njegovu abdikciju smešta u 1233. godinu ). Za naslednika je postavio svog učenika Arsenija. Potom se uputio na drugo putovanje na Istok.
Ukrcao se u Budvi u proleće 1234. godine i prispeo u luku Brindizi u južnoj Italiji. Odatle se zaputio u Palestinu gde se u Jerusalimu sastao sa patrijarhom Atanasijem. Slobodno se dalje kretao po Egiptu gde je vladala dinastija Ejubida. Sastao se i sa aleksandrijskim patrijarhom, a zatim ga je lično primio sultan Al-Kamil koji mu je obezbedio vodiče za obilazak Sinaja. Sa Sinaja ponovo odlazi u Jerusalim i preko Antiohije dolazi u Malu Aziju. U Carigradu je primio poziv bugarskog cara Ivana Asena II koji ga je pozvao u posetu. Početkom 1236. stigao je u Bugarsku, gde ga zatiče smrt u bugarskoj prijestonici Velikom Trnovu. Prema predanju, nakon učešća u ceremoniji blagosiljanja vode je uhvatio prehladu, koja se razvila u upalu pluća, od čega je i umro.
Njegove mošti je u manastir Mileševu preneo njegov nećak, kralj Vladislav 1237. godine.
Djela
Savin književni rad je namenjen poglavito organizaciji manastira. Sava je preveo i priredio vizantijski Nomokanon, radi organizovanja crkvene administracije u Srbiji. Sava je takođe doneo u Srbiju prevode manastirskih pravila sa Svete Gore, da se koriste i prilagode za srpske manastire. Sava je u Rašku doneo i prevode drugih grčkih tekstova (žitija, besedi i slično) sa Svete Gore, gde je boravilo sve više Srba monaha.
Najznačajnija pisana djela koja se pripisuju svetom Savi su:
Hagiografija Stefana Nemanje se nalazi na početku „Studeničkog tipika“, ali je docnije postala samostalno delo. Ostali Savini spisi su: „Služba Svetom Simeonu“, „Poslanica igumanu Spiridonu“, „Ustav za držanje ‘Psaltira’“.
Po oceni Milana Kašanina, „istinskoj književnosti i originalnom stvaralaštvu od onoga što je Sava napisao pripada u svemu stotinak stranica“.
Kult svetog Save
U crkveni kalendar sveti Sava je ušao tek za Balkanskih ratova 1912-1913. Srpska pravoslavna crkva slavi Savu kao sveca 27. januara po gregorijanskom, odnosno 14. januara po julijanskom kalendaru. Nakon Prvoga svjetskoga rata Sv. Sava postaje školska slava u sklopu stvaranja ‘svetosavlja’, nove ideologije desnih krugova u Crkvi i oko nje. Za vrijeme SFRJ nije se službeno slavio, da bi se u škole vratio 1990. kao neradni dan i školska slava.
Svetog Savu danas neki nazivaju utemeljivačem srpske crkve, prosvete, kulture i "celokupne srpske ideje". Justin Popović piše da je Sveti Sava "svojim jevanđelskim djelima postao, i navijek ostao, najmudriji i najveći srpski filozof". On se također smatra utemeljivačem obrazovanja i začetnikom srpske srednjovekovne književnosti.
Smatra se da je SPC stvaranjem kulta Save htela da ostvari kontinuitet sa državnom idejom monarhije Nemanjića.
Somerset (razvrstavanje)
Samerset se može odnositi na:
Nagrada Saturn za najbolji fantasy film
Slijedi lista dobitnika nagrade Saturn za najbolji fantastični film.
Saseks (razvrstavanje)
Saseks se može odnositi na:
Middlesex
Middlesex (izgovor: [Midlsex]) je ime historijske grofovije koja se prostirala na jugoistoku Engleske.
Historija i karakteristike
Middlesex se prostirao po teritoriju današnjeg centralnog Londona sjeverno od Rijeke Temze.
Najveći dio Middlesexa postao je 1965. metropolitanska grofovija Greater London.
Olbani (razvrstavanje)
Olbani se može odnositi na
Dom kulture u Bjelovaru
220px|desno|thumb|200px|Dom kulture, nekada sinagoga Dom kulture (nekada bjelovarska sinagoga) je secesijska građevina u kojoj se održavaju kulturna događanja u Bjelovaru.
Prvotno je izgrađena kao židovska sinagoga. Ideja o gradnji potječe iz 1913. godine. U to vrijeme u Bjelovaru je bilo oko 500 Židova. Lokalni tjednik "Nezavisnost" objavio je vijest o ideji projekta 25. srpnja 1913. godine: "...služiti će na ures našem gradu jer će svojom vanjštinom i untrašnjim uređenjem pa i veličinom spadati među veće moderne hramove u Hrvatskoj". Izgradnja je povjerena zagrebačkim arhitektima Deutschu i Hönigsbergu no ipak je prepuštena arhitektu Ottu Goldscheideru. Stil je secesijski.
U Drugom svjetskom ratu, tragično su stradali gotovi svi bjelovarski Židovi pa je sinagoga preinačena 1951. godine za potrebe kazališta, tako da su uklonjene kupole i vjerska obilježja. Ostala je samo velika Davidova zvijezda u unutrašnjosti na katu. Još jedna obnova bila je 1989. godine.
Danas se zove "Dom kulture" i u njemu se održavaju razne kulturne manifestacije poput DOKUarta – festivala dokumentarnih filmova i IPEW-a (Međunarodni tjedan udaraljkaša) te raznih koncerata, kazališnih predstava, filmskih projekcija, društvenih događanja, tribina i sl. Zgradu koristi i glazbena škola "Vatroslav Lisinski" iz Bjelovara.
Šemang
Šemang se može odnositi na
Šatokva
Šatokva se može odnositi na
Slavonskobrodska sinagoga
Brodska sinagoga je izgrađena 1896. za vrijeme Jakoba Kohna, predsjednika "Židovske općine Slavonski Brod". Sinagogu je dizajnirao arhitektonski atelijer Hönigsberg i Deutsch. U vrijeme izgradnje sinagoge, "Židovska općina Slavonski Brod" je brojala preko 110 članova. Brodsku sinagogu su 1941. spalile nacističke trupe koje su okupirale grad. Ruševine sinagoge su 1944., prilikom zračnih napada na Slavonski Brod, bombardirale savezničke snage. Leib Weissberg, rabin brodske sinagoge, je 1942. deportiran u Sabirni logor Jasenovac gdje je iste godine i ubijen. 3. studenoga 1994. otkrivena je spomen ploča na mjestu gdje je stajala brodska sinagoga.
Dubrovačka sinagoga
200px|mini|desno|Dubrovačka sinagoga Dubrovačka sinagoga je židovski vjerski objekt i muzej u gradu Dubrovniku. Najstarija je sefardska sinagoga u svijetu, od onih koje su još aktivne. Druga je najstarija sinagoga u Europi.
GPR27
__NOTC__
GPR27, G protein-spregnuti receptor 27, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR27 genom.
Dubrovačka sinagoga
Potječe iz 1408. godine. Podigli su je Židovi, koji su u Dubrovnik došli iz Španjolske. Jako je oštećena u velikom potresu 1667. godine. U njoj se čuvaju obredni predmeti iz 16. do 18. stoljeća. Dio tih predmeta bio je izložen na izložbi u New Yorku 1993. godine. Tamo su ostali pet godina, jer ih izlagači nisu htjeli vratiti. Nakon sudske presude, vratili su se u Dubrovnik. Za vrijeme Drugog svjetskog rata, Tore i vrijedni predmeti sakriveni su na nepoznato mjesto i kasnije vraćeni. Krov sinagoge je oštećen za vrijeme granatiranja Dubrovnika 1991. godine. Kasnije je popravljen.
GPR173
GPR173 je protein koji je kod čoveka kodiran GPR173 genom.
Međunarodni aerodrom Cam Ranh
240px|thumb|right|Međunarodni aerodrom Cam Ranh Međunarodni aerodrom Cam Ranh (Sân bay quốc tế Cam Ranh), također poznat kao Međunarodni aerodrom Cam Ranh, je aerodrom smješten u Cam Ranhu, 35 km sjeveroistočno od Nha Trang, Vijetnam.
Aerdorom je zračno raskršće za Vietnam Airlines, Jetstar Pacifica.
Ladislav I Sveti
thumb|right|200px|thumb|Ladislav I, slika iz [[Mađarska ilustrovana hronika|Ilustrovane hronike.]] Ladislav I Sveti (r. 1040 – 29. jul 1095), kralj Mađarske (1077-1095). Ladislav je bio jedan od najpoštovanijih vladara Mađarske. Pre stupanja na presto bio je savetnik svoga brata, Geze I, koji se borio protiv svog rođaka Solomona. Kada je Geza I umro, njegovi sledbenici su ga proglasili kraljem, koje je po tradiciji kao najstarijem članu kraljevske loze ta titula i pozicija pripadala. Tokom dugog perioda građanskih ratove, Ladislav je ojačao svoje pozicije i doneo je niz zakonskih propisa i uneo je red u kraljevstvo. Posle kanonizacije (27. jun 1192), Ladislav je postao uzor i model narednih mađarskih kraljeva.
Biografija
Ladislav je bio drugi sin Bele I i Adelaide Poljske. Rođen u Poljskoj, gde je njegov otac pobegao posle neuspelog pohoda protiv Stefana I, prvog mađarskog kralja. Ladislav je dobio ime po slovenskim običajima svoje majke ali je ipak, kasnije u Mađarskoj, bio poznat pod imenom Laslo (László)