cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kozičino
Stanovništvo
Kozičino je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 17 stanovnika.
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Liha
thumb|Herakle i Liha (Pavel Sorokin, 1849). Liha (Λίχας) bio je, u grčkoj mitologiji, sluga i glasnik Heraklov, koji je Heraklu doneo otrovani ogrtač koji mu je poslala Dejanira jer je bila ljubomorna na Jolu. Taj je ogrtač Herakla usmrtio.
Mitologija
Iako je bio stranac, Liha je od Herakla dobijao važne zadatke. Nakon razaranja Ehalije, Herakle je poslao Lihu u Trahin da odvede zarobljnice, među njima i lepu Jolu, te da najavi njegov dolazak Dejaniri. Plašeći se da će izgubuti suprugovu ljubav, Dejanira je po Lihi poslala Heraklu ogrtač natopljen krvlju kentaura Nesa, verujući da se će ona ponovo pobuditi Heraklovu ljubav prema njoj. Kad je Herakle navukao na sebe taj ogrtač i osetio dejstvo otrova, svog je glasnika zgrabio za noge i bacio ga na jednu stenu koja je virila iz mora.
Telo Lihino palo je u more, gde su Lihadska ostrva, što leže između Eubeje i lokridske obale, navodno nazvana po njemu. Tu su priču obradili i Sofokle u Trahinjankama, Ovidije u Preobraženjima, kao i nepoznati autor tragedije Herkul na Eti, koja se nekada pripisivala Seneki Mlađem.
Brookville, Ohio
Brukvil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.884, što je 595 (11,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Vojvodstvo Kantabrija
Vojvodstvo Kantabrija (Ducado de Cantabria je bila marka krajina koju su u 6. ili 7. vijeku uspostavili vizigotski kraljevi na sjeveru Iberijskog poluotoka, odnosno kako bi se iz nje branila vizigotska teritorija od eventualnih napada Kantabra i Baska. Točan opseg njene teritorije nije poznat, ali se vjeruje da je sadržavala Kantabriju, sjevernu Kastilju i La Rioju. Među španskim historičarima postoji spor oko toga koji je, zapravo, bio pravi odnos Vojvodstva prema Vizigotskom Kraljevstvu, odnosno da li je ono bilo nezavisno. U svakom slučaju, njena teritorija je u 8. vijeku postala dio Kraljevine Asturije.
Barba, Pistoia
Barba je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1218 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Plemberk
Plemberk je naselje u slovenskoj Općini Novom Mestu. Plemberk se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 66 stanovnika.
Pisari (Kopar)
Pisari (slov./tal.), selo u sjevernoj Istri, u sastavu Općine Kopar, Primorska, Slovenija.
Geografija
Pisari se nalaze na brdovitom flišnom području ispod Ćićarije južno od ceste Buzet-Gračišče između Olike (zapadno) i Šeki i Maršiči (istočno).
Od petka do petka
Od petka do petka je jugoslavenski igrani film snimljen 1985. godine u režiji Antuna Vrdoljaka i po scenariju Miljenka Smoje. Protagonist, čiji lik tumači Boris Dvornik, je bankovni činovnik iz malog primorskog mjesta koji, iznerviran monotonijom svakodnevnog života, odluči uzeti čamac i njime obići otoke, pri čemu zapada u niz komičnih i bizarnih pustolovina.
Uloge
Ostale uloge ▼
Benzo(b)fluoranten
Benzo(b)fluoranten je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 252,309 Da.
Levosoje
Levosoje je naselje u Srbiji u opštini Bujanovac u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 840 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 764 stanovnika).
Demografija
U naselju Levosoje živi 612 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 36,3 godina (35,0 kod muškaraca i 37,8 kod žena). U naselju ima 199 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 4,22.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Boeurs-en-Othe
Bers an Ot je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Sans.
San Antonio de la Providencia, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
San Antonio de la Providencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Boeurs-en-Othe
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 293 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,3 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 195 metara (maksimalnoj 271 m, a minimalnoj 170 m).
San Antonio de la Providencia, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1935 m.
Monte Bonito, Villaflores
Monte Bonito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Tiberije II Konstantin
'''Tiberije II. Konstantin''' bio je bizantski car koji je vladao od 578 do 582.
Tiberije se rodio negdje sredinom 6. stoljeća u pokrajini Traciji i to u dijelu pokrajine gdje se govorilo latinskim jezikom. Bio je blizak caru Justinu II. pa je imenovan zapovjednikom ekskubitora, tj. carske tjelesne straže. Upravo je njegova potpora bila ključna i omogućila je Justinu II. da nakon smrti cara Justinijana dođe na vlast. Nakon što je Justin II. poludio 573. godine, carica Sofija i Tiberije su preuzeli upravljanje državom. U prosincu 574. godine carica je isposlovala da car imenuje Tiberija za cezara, čime je postao prijestolonasljednik i suvladar, te je uzeo ime Tiberije II. Konstantin.
Tiberije je smjesta počeo trošiti novac na vojsku i svoje pristašama, pa je na taj način postao jako popularan. Financirao je gradnju Velike palače u Carigradu, te druge važne građevinske projekte, ukinuo poreze na vino i kruh. Svojim je pristalicama djelio skupe darove, a čak je okončao i progone monofizita. Avarima je godišnje plaćao 80.000 dukata da čuvaju granicu na Dunavu. To mu je omogučilo da prebaci trup na istok i posveti se isključivo ratu protiv Perzijanaca. No njegova je darežljivost vrlo brzo ispraznika carsku riznicu.
575. godine započeo je veliko novačenje kako bi uvečao bizantske snage za nadolazeći pohod protiv Perzije, jer je isteklo jednogodišnje primirje. Perzijanci su ponudili produženje primirja za pet godina uz istu cijenu od 45.000 dukata. No Tiberije je to odbio. Pristao je na trogodišnje primirje uz smanjeni iznos danka na 30.000 dukata godišnje, s tim da primirje opet ne bi obuhvatilo Armeniju.
Vignone, Varese
Vignone je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Tiberije II Konstantin
Sklapanje primirja mu je omogučilo da se usredotoči na druga područja carstva. U Italiji se nakon ubojstava langobardskih kraljeva Alboina 573. i Klefa 574. država raspala na više vojvodstava. Želeći iskoristiti tako povoljnu situaciju, car je poslao vojsku u Italiju pod zapovjedništvom Baduarija, zeta cara Justina II. No 576. godine je Baduarije poginuo u bitci protiv Langobarda, a oni su to iskoristili da se prošire na račun bizantskog teritorija. Prije nego li je car uspio poslati pojačanja u Italiju, Perzijanci su napali Armeniju. Zbog toga je car odlučio pribječi političkim spletkama. Potrošio je 200.000 dukata i sklopio saveznišvo s brojnim langobardskim vojvodama, a oni su spriječili izbor novog langobardskog kralja narednih deset godina.
Vignone, Varese
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 514 m.
Tiberije II Konstantin
U Armeniji su Perzijanci postigli početne uspjehe protiv Bizantinaca zauzevši gradove Sebasteja i Metilene, no zapovjednik bizantske istočne vojske Justinijan ih je na kraju ipak prisilio na povlačenje. No Perzijanci su ponovno napali 577. godine i porazili bizantsku vojsku. zapovjednik vojske Justinijan je ubrzo nakon toga umro, pa je car za njegova nsljednika imenovao Mauricija, te poslao pojačanja na istočnu bojišnicu. Uoči završetka trogodišnjeg primirja Perzijanci su napali bizantsku Mezopotamiju, no Mauricije je za odmazdu napao Perziju i zauzeo gradove Afumon i Singaru.
578. godine umro je i car Justin II., pa je Tiberije II. Konstantin vladao sam. Da bi proslavio taj događaj, car je naredne četiri godine smanjio porez za 25%. carica udovica Sofija j počela vršiti pritisak na cara da se razvede i vjenča za nju, no on je to uspješno izbjegao. Mauricijev uspjeh na istočnom ratištu ponovno je omogučio caru da pošalje vojsku u Italiju, a upleo se i u prilike u Hispaniji i sjevernoj Africi. No ubrzo se car ponovno morao posvetiti istočnom dijelu carstva. Avari su uočili da na Balkanu nema dovoljno bizantskih trupa. pa su zatražili da im car ustupi grad Sirmium-današnju Srijemsku Mitrovicu, a kada je car to odbio, počeli su ga opsjedati. Istovremeno su i Slaveni počeli provaljivati na Balkan u sve većem broju.
Novi perzijski car Hormizd II. je odlučio iskoristiti probleme Bizantinaca, pa je odbio sklopiti primirje. Zbog toga je Mauricije poveo niz uspješnih pohod na perzijski dio Armenije. Kako se morao usredotočiti na prilike na istoku, car je morao popustiti Avarima i 582. godine predao im je Sirmium. Da bi stanovnici sigurno mogli napustiti grad, car je morao platiti Avarima neplaćeni danak za tri godine u iznosu od 240.000 dukata.
Car se teško razbolio 582. godine. Svojim nasljednicima je imenovao Mauricija i Germana i svakoga zaručio za svoje kćeri. Obojica su dobila i titulu cezara. Neki povjesničari u tome vide namjeru cara da carstvo podijeli na dva dijela, tako da bi German vladao na istoku, a Mauricije na zapadu. Međutim 13. kolovoza 582. Tiberije II. je samo Mauricija okrunio za cara. Car je umro već idućeg dana.
San Carlo, Asti
San Carlo je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 220 m.
Gila, New Mexico
Hila je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 314.
Los Ramírez, Álamo Temapache
Los Ramírez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Álamo Temapache.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 54 m.
Spencerova puška
Spencerova repetirajuća puška je brzometna puška koja se od 1860. do 1869. proizvodila u SAD, poznata kao jedna od prvih uspješnih brzometnih pušaka u historiji i koja se smatra najboljom od svih pušaka korištenih u američkom građanskom ratu.
Sidonije Apolinar
Gaj Solije Modest Apolinar Sidonije, poznat kao Sidonije Apolinar (rođen u Lugdunu 5. novembra nepoznate godine, možda 430. ili 431, umro oko 480. ili 486. ili, pak, 482. ili 484.) bio je poznoantički latinski pisac, diplomata i biskup. Prema Ericu Goldbergu, Sidonije je "najvažniji autor iz Galije 5. veka čija su dela sačuvana". Bio je jedan od četvorice galo-romanskih aristokrata iz 5. i 6. veka čija je obilna korespondencija sačuvani; druga trojica su Ruricije, biskup Limogesa (umro 507), Alcim Ekdicije Avit, biskup Vijene (umro 518) i Magno Feliks Enodije iz Arlesa, biskup Ticina (umro 534). Svi su oni pripadali tesno povezanoj mreži galo-rimskih aristokrata iz koje su se regrutovali galski biskupi. Slavi se 21. avgusta, na dan svoje smrti.
Život
Sidonije se rodio u Lugdunu (današnjem Lyonu). Njegov otac Apolinar bio je prefekt Galije pod carom Valentinijanom III; Sidonije se s ponosom priseća da je s ocem prisustvovao imenovanju Astirija za konzula u 449. godini. Sidonijev deda obavljao je dužnost pretorijanskog prefekta u Galiji negde pre 409. godine i bio je prijatelj svog naslednika Decima Rustika. Sidonije je možda potomak jednog starijeg Apolinara, koji je bio prefekt u Galiji pod Konstantinom II između 337. i 340. godine.
Sidonije se oko 452. oženio Papijanilom, kćerkom cara Avita. Imali su jednog sina, Apolinara iz Klermonta, te najmanje dve kćerke: u svojim pismima Sidonoje spominje Severinu i Rosciju, a treću, Alcimu, spominje tek mnogo kasnije Grgur Tourski; Theodor Mommsen izneo je mogućnost da je "Alcima" možda bilo tek alternativno ime jedne od Sidonijeve dve kćerke. Među Sidonijevim poznatim prijateljima bili su biskup Faust iz Rieza i njegov teološki protivnik Klaudijan Mamert; njegov život i povezanost sa znamenitim ljudima tog doba stavljaju Sidonija u samo središte rimskog društvenog života u 5. veku.
Godine 457. Majorijan je svrgao Avita s prestola i zauzeo Lugdun. Međutim, zahvaljujući Sidonijevoj reputacija učenog čoveka novi se car prema njemu odnosio s najvećim poštovanjem. Za uzvrat Sidonije je sastavio jedan panegirik u carevu čast, isto kao što je ranije (456) i Avitu održao pohvalni govor u stihovima; u znak zahvalnosti za taj panegirik Majorijan je Sidoniju dodelio titulu komita (comes) i dao da se u Rimu postavi njegov kip među statuama koje su ukrašavale Trajanovu biblioteku. Kako se ni Majorijan nije dugo održao na vlasti, 468. Sidonije recituje treći panegirik, ovaj put upućen caru Antemiju; car mu se za to odužio postavljenjem na dužnost gradskog prefekta Rima, na kojoj je ostao do 469. godine, a potom ga je uzdigao na rang patricija i senatora. Godine 472. postavljen je za biskupa u Auvergneu (Clermont, danas Clermont-Ferrand). Kad su Goti 474. zauzelu Clermont, Sidonije je utamničen, budući da je bio aktivno učestvovao u odbrani grada; kasnije ga je gotski kralj Eurik oslobodio i Sidonije je do smrti nastavio da se stara o svojoj pastvi. Na tom se položaju naročito trudio suzbiti širenje arijanstva.
Sidonijeva loza proteže se na nekoliko generacija, počev od njegovog dede po očevoj strani, koji se uzdigao na visoke položaje u Carstvu, pa sve do opadanja Sidonijeve porodice u 6. veku pod Francima. Sidonijev sin Apolinar, koji je održavao korespondenciju s Ruricijem iz Limogesa, zapovedao je jednim odredom vojnika regrutovanih u Auvergneu i pretrpeo poraz u odlučujućoj bici kod Vouilléa, a takođe je tokom četiri meseca pre svoje smrti obavljao dužnost biskupa u Clermontu. Sidonijev unuk Arkadije, čuvši glasine o tome da je franački kralj Teodorik I umro, predao je Clermont Hildebertu I, a zatim pobegao napustivši suprugu i majku kad se pojavio Teodorik.
Delo
Pored panegirika, u Sidonijevoj pesničkoj zaostavštini nalazi se još 21 pesma; većinom su ispunjene učenim aparatom i mitološkim crticama, a pisane su heksametrom, elegijskim distisima i hendekasilabima. Među njima su dva epitalamija, zatim heksametarski opis grada Burga (Bourg-sur-mer), koji se nalazio na Dronu, blizu ušća te reke u Garonu, potom pesma u hendekasilabima u slavu Narbona, te niz drugih prigodnih pesama i nekoliko kratkih epigrama.
Od Sidonija je sačuvano i 147 Pisama u devet knjiga (Epistolarum libri IX), upućenih širokom krugu rođaka i prijatelja na najrazličitije teme, uključujući političke, književne i svakodnevne, no crkvenih se pitanja dotiču tek retko. Pisma otkrivaju savesnog retora, koji koristi "komplikovanu i mračnu stilizaciju sličnu Frontonovoj" i stoga ne postiže cilj koji je sam sebi postavio ― da, naime, dostigne "ritmovanu i zaokruženu frazu Simahovu i učenu zrelost Plinijevu" (Symmachi rotunditatem, Plinii disciplinam maturitatemque). S druge strane, kako zapaža Anderson, "šta god mislili o njihovom stilu i izrazu, Sidonijeva su pisma neprocenjiv izvor informacija o mnogim aspektima života tog razdoblja". I pored visokoparnog stila, ova Pisma pokazuju Sidonija kao srdačnog čoveka sklonog ugodnom životu. Sidonijevo delo odražava sukob između tradicionalnih antičkih vrednosti i nove realnosti te uticaje koje su opadanje Rima i dolazak Germana imali na galsko društvo.
Alveslohe
Alveslohe je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 95 opštinskih središta okruga Zegeberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.594 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1060002, NUTS (DEF0D) i LOCODE (DE AVL) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zegeberg Alveslohe se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Zegeberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 28 metara. Površina opštine iznosi 21,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.594 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 120 stanovnika/km².
Axintele, Axintele
Axintele je naselje u Rumuniji u okrugu Jalomica u opštini Axintele.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2912 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 70 m.
Quinta A, Villa de Reyes
Quinta A je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Reyes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1839 m.
Familia Jiménez Lozano, Ensenada
Familia Jiménez Lozano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
San Mateo, San Pedro
San Mateo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Pedro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1104 m.
Donnalucata, Ragusa
Donnalucata je naselje u Italiji u provinciji Ragusa, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3172 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Aden
Aden je grad u Jemenu i bivši glavni grad nekadašnjeg Južnog Jemena. Aden je najveća jemenska luka u Adenskom zaljevu u blizini strateški važnog tjesnaca Bab el Mandeb, koji povezuje Crveno more s Indijskim oceanom.
Aden je administrativni centar male jemenske Muhafaze Adan od 590,413 stanovnika.
Historija
Prostor Adena je oduvijek imao izuzetno važan položaj, na prometnom putu između Evrope i Azije, tako da je tu još od antike bilo trgovačkih uporišta. Po svemu sudeći tu je još u 1. st. pne. postojala trgovačka kolonija Eudaemon. Za predislamskom razdoblja, gradom i okolicom vladali su Sabejsko kraljevstvo, a nakon njega Himjarsko Kraljevstvo. Kratkotrajno je bio pod vlašću Aksumskog kraljevstva. Iz tog vremena postoje ostatci njihovih utvrda, na širem prostoru grada. Nakon širenja islama po Jemenu od 6. st., Adenom i okolicomm vladaju lokalni imami.
Aden je 1937. izdvojen iz Indije i stvorena je Krunska kolonija Aden. Britanci su cijeli prostor južnog arapskog poluotoka (Hadramaut) organizirali kao Protektorat Aden. Sam grad Aden nije bio dio Protektorata Aden, nego posebna kolonija.
Tokom 1960-ih godina jača pokret za oslobođenje od britanske vlasti, zbog tog je Britanija 1962 osnovala novu nešto samostalniju tvorevinu Južnoarapsku Federaciju, no na kraju 1967 povukle su se i posljednje britanske jedinice, i osnovana je Demokratska Narodna Republika Jemen (znana Južni Jemen), s Adenom kao glavnim gradom. Nakon ujedinjenja Jemena 1990 godine, glavni je grad nove države postao Sana, a Aden gubi dotadašnji status. Tijekom građanskog rata 1994. Aden je bio centar pobunjenika. Poznat je kao mjesto prvog napada Al Qaide na američke ratne brodove USS The Sullivans i USS Cole, 2000 godine.
Geografske karakteristike
Aden se nalazi na jugu Arapskog poluotoka u Adenskom zaljevu. Sam grad je smješten u krateru ugaslog vulkana, na poluotoku uskom prevlakom povezanim s kopnom. Zbog toga se stari Aden često naziva Krater. Između poluotoka i kopna je zaljev koji je idealna luka. Aden ima tropsku klimu sa izuzetno malo kiše.
Znamenitosti
Od turističkih znamenitosti najzanimljiviji su ostaci spremišta za vodu Tavila, sagrađenog u vulkanskim stijenama još u pretpovijesti. Poznata je i tvrđava Seerah. Grad ima mnoge građevine tradicionalne islamske arhitekture, ali i evropske građevine iz kolonijalnog razdoblja (tradicionalne britanske crkve). Zanimljive su plaže s vulkanskim stijenama u okolici grada.
Klukovec
Klukovec je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Klukovec je naselje u okviru opštine Veles.
Prirodni uslovi
Klukovec je smešten u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Velesa, selo je udaljeno 15 kilometara zapadno.
Selo Klukovec se nalazi u istorijskoj oblasti Grohot, na jugoistočnim padinama planine Golešnice. Nadmorska visina naselja je približno 390 metara.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Klukovec je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 193 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju bili su etnički Albanci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je islam.
Šarbane
Šarbane je naselje u Srbiji u opštini Ub u Kolubarskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 501 stanovnika.
Pluska (Trebnje, Slovenija)
Pluska je naselje u slovenskoj Općini Trebnju. Pluska se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Šarbane
Demografija
U naselju Šarbane živi 465 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 46,6 godina (45,4 kod muškaraca i 47,8 kod žena). U naselju ima 197 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,77.
Bartow, West Virginia
Bartou je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Centurion
thumb|Rekonstrukcija: Centurion iz I stoljeća
Kiros (Sirija)
Kir, Kiro ili Kiros (Κύρρος, Cyrrhus) bio je drevni grad na području drevne Sirije, a čije se ruševine danas nalaze 14 km sjeverozapadno od suvremenog turskog grada Kilis, nedaleko od sirijske granice. Grad je oko godine 300. pne. osnovao Seleuk, makedonski general u vojsci Aleksandar Veliki|Aleksandra Velikog i osnivač Seleukidskog Carstva. Ime je dobio po istoimenom gradu u antičkoj Makedoniji, iako su ga antički izvori često pogrešno povezivali s perzijskim kraljem Kirom Veliki. Predstavljao je sjedište prostrane oblasti koja se u antičko doba po njemu zvala Kirestika. Predstavljao je važno ekonomsko središte zahvaljujući tome što se nalazio na putu između Antiohije i obale Eufrata. U 1. vijeku pne. ga je osvojila Kraljevina Armenija, da bi zahvaljujući Pompeju Velikom godine 64. pne. završio pod rimskom vlašću. U 3. vijeku ga je nekoliko puta Rimljanima preotimalo Perzijsko Carstvo. U 6. vijeku ga je ojačao i utvrdio bizantski car Justinijan. 637. su ga osvojili Arapi, a krajem 11. vijeka križari. Godine 1150. ga je osvojio Nuredin. U 13. vijeku muslimanski pisci navode kako je bio napušten.
Djetelina
U govoru se djetelinom, nazivaju i srodne vrste lucerne (lat. Medicago), kokotca (lat. Melilotus) i taksonomski daleka vrsta zečja soca (lat. Oxalis acetosella).
Centurion
thumb|Rekonstrukcija: Centurion. Na slici je prikazan centurion sa štitom mada ga u stvarnosti najčešće nisu nosili.
Djetelina
Posebnost djeteline je, da može imati tri (puno češće) ili četiri lista. Djetelina u prirodi raste na svim kontinentima osim Australije i Antarktike. U Australiji, rastu razne vrste djeteline, koje su uvezene s drugih kontinenata. Tamo nije domaća vrsta.
U poljoprivredi se 16 različitih vrsta djeteline koristi kao stočna hrana. Djetelina je u Europi i Sjevernoj Americi od velike gospodarske važnosti.
Josip Broz Tito (film)
Josip Broz Tito je jugoslovenski dokumentarni film snimljen 1980. godine u režiji Krsta Škanate. U njemu se prikazuju život i karijera tadašnjeg jugoslovenskog predsednika Josipa Broza Tita. Predstavlja drugi film koji je Škanata snimio o Titovom životu (iza kratkog filma Tito tri godine ranije, odnosno poslednji film koji je o Titu snimljen za vreme njegovog života.
Bartow, West Virginia
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 111.
Planina (Semič, Slovenija)
Planina je naselje u slovenskoj Općini Semiču. Planina se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Djetelina
Na korijenju djeteline u simbiozi žive bakterije koje obogaćuju tlo dušikom. Stoga je važna za poboljšanje plodnosti tla.
Pluska (Trebnje, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 44 stanovnika.
Djetelina
Djetelina je čest simbol. U kršćanstvu je simbol Presvetog Trojstva. Glavni je simbol Irske pod nazivom "shamrock". Također je simbol ljeta i ljubavi. Djetelina s četiri lista simbol je sreće.
Opština Linares, Nuevo León
Linares je opština u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 5958 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 361 m.
Los Lagartos, Jojutla
Los Lagartos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Jojutla.
Planina (Semič, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo stanovnika.
Los Lagartos, Jojutla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 874 m.
Šarbane
Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Tone Škarja
Tone Škarja (Ljubljana, 15. januar 1937. - 11. maj 2020. Ljubljana), je slovenski planinar, vodič, fotograf i publicista.
Bio je i organizator ekspedicija na Everest 1996. godine i Čo Oju 1988. i 2001. godine. U okviru priprema za dio ekspedicija često je organizovao i vodio nekoliko izviđačkih ekspedicija i treking putovanja.
Plumas, Santiago Yosondúa
Plumas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Yosondúa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 209 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2001 m.
Rancho el Cuajilote, San Luis Acatlán
Rancho el Cuajilote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Luis Acatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 305 m.
Seno
mini|200px|desno|Stog sena mini|200px|desno|Okrugle bale sena
Seno (ek.) ili sijeno (ijek.), osušena je trava i lišće osušena na suncu i vazduhu koja se koristi kao životinjska hrana. Količina vlage smanjuje se sušenjem sa približno tri četvrtine u zelenoj travi na približno jednu petinu u osušenom senu. Seno se obično pravi od popinog praseta, lucerke i deteline. Trave se seku obično na njivi ili na livadi dok su još zelene, a onda se suše. Seno se kompresuje u pravougaone bale i vezuje se žicom ili kanapom, a često se skladišti u obliku stogova. Seno predstavlja osnovnu zimsku hranu za goveda i konje.
Najbolji uslovi za proizvodnju sena su u dovoljno vlažnim dolinama i poljima sa umerenom kontinentalnom i atlantsko-primorskom klimom, zatim u planinskim kotlinama, šumskim proplancima...
Kosidba se vrši ručno uz pomoć kose ili mašinama (mehaničke kosilice i samovezivače).
Lagunilla, Tlaxco
Lagunilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Tlaxco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1567 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2591 m.
Baron Prášil (film, 1962)
Baron Prášil je čehoslovački science fiction pustolovni film snimljen u režiji Karela Zemana i premijerno prikazana 1962. godine. Predstavlja slobodnu adaptaciju knjige njemačkog pisca Gottfrieda Augusta Bürgera posvećena fantastičnim pustolovinama barona Münchausena. Radnja započinje u suvremenom dobu kada astronaut (koga tumači Rudolf Jelinek) prilikom slijetanja na Mjesec sreće barona (čiji lik tumači Miloš Kopecký koji mu počne pričati o svojim pustolovinama. Kao i mnogi Zemanovi drugi filmovi, i Baron Prášil je koristio brojne neobične specijalne efekte, kombinirajući igrane prizore sa animacijama nalik na ilustracije Gustava Dorea. Danas uživa status jednog od klasičnih ostvarenja češke kinematografije, a veliki uspjeh je imao i u inozemstva. Jedan od velikih poklonika bio je i Terry Gilliam, čiji je film The Adventures of Baron Munchausen iz 1988. navodi kao njegov svojevrsni remake.
Cezareja
'Cezareja (قيسارية, Kaysaria; Καισάρεια, Caesarea) je grad u Izraelu koji se nalazi u blizini Cezareje Maritime, znamenite antičke luke. Nalazi se na pola puta između Tel Aviva i Haife (45 km), na izraelskog obali Sredozemlja kraj grada Hadera. Moderna Cezareja u decembru 2007. imala 4500 stanovnika, i predstavlja jedino izraelsko naselje kojim upravlja privatna organizacija Caesarea Development Corporation, te predstavlja najveće naselje koje nije priznato kao lokalno vijeće. Nalazi se pod teritorijalnom nadležnošću Regionalnog vijeća Hof HaCarmele.
Aventoft
Aventoft je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 132 opštinska središta okruga Nordfrizland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 459 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1054009.
Opština Turcinești, Gorj
Turcinești je opština u Rumuniji u okrugu Gorž.
Aventoft
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordfrizland Aventoft se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Nordfrizland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1 metara. Površina opštine iznosi 14,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 459 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 32 stanovnika/km².
Opština Turcinești, Gorj
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 384 m.
Sreten Žujović
Sreten Žujović Crni (1899 — 1976) je bio prvi komandant Glavnog štaba partizanskih narodnooslobodilačkih odreda Srbije, učesnik Narodnooslobodilačke borbe i društveno-politički radnik SFRJ.
Biografija
Rođen je 24. juna 1899. godine u selu Mala Vrbica kod Mladenovca u imućnoj porodici. U ranom detinjstvu se preselio u Beograd gde je završio osnovnu školu i gimnaziju. Tu ga je zatekao Prvi svetski rat. Po izbijanju rata, otišao je u Legiju stranaca i borio se na Zapadnom (francuskom) frontu protiv Kajzerove Nemačke.
Po završetku rata se vraća u zemlju i počinje da se orijentiše prema radničkom pokretu. U Kraljevini SHS je učestvovao u klasnoj borbi preko sindikata i to odmah po formiranju KPJ, 1919. godine.
U Komunističku partiju Jugoslavije (KPJ) je primljen 1924. godine. Nekoliko puta je dolazio u sukobe sa vladajućim režimom koji ga je progonio kao opasnog komunističkog ideologa. U takvim okolnostima, ilegalnim putevima napušta zemlju 1933. godine i odlazi u Pariz, gde je završio prava na Sorboni. Zatim odlazi u Sovjetski Savez i dolazi u prve kontakte sa predstavnicima Kominterne.
Kao iskusan komunista primljen je za člana Zagraničkog biroa CK KPJ za vreme Milana Gorkića. Na tom položaju odlazi više puta u Pariz gde se upoznao sa budućim sekretarom KPJ Josipom Brozom Titom.
I pored toga što je bio veliki pristalica Milana Gorkića, Tito ga je uvrstio u članstvo KPJ 1938. godine u Šmartnoj Gori. Tu je radio na obnavljanju partijskih organizacija u Srbiji, koje su bile razbijene u vreme Šestojanuarske diktature. Na Petoj zemaljskoj konferenciji KPJ, oktobra 1940. godine u Zagrebu, izabran je za člana Centralnog komiteta na predlog Tita.
Drugi svetski rat
Za vreme okupacije, Sreten Žujović se stalno nalazio u partijskom aktivu. Po formiranju Glavnog štaba NOPOJ-a 27. juna 1941. godine, ulazi kao član Glavnog štaba, a po formiranju Glavnog štaba NOP odreda Srbije, bio je komandant Glavnog štaba, zajedno sa Filipom Kljajićem, Rodoljubom Čolakovićem, Brankom Krsmanovićem i Nikolom Grulovićem.
Učestvovao je na vojnom savetovanju u Dulenima i Stolicama u septembru 1941. godine. Za vreme Užičke Republike, bio je poverenik Narodnog odbora za finansije i bio je prisutan u zajedničkim pregovorima između Tita i Draže Mihailovića u Struganiku i Brajićima, oktobra 1941. godine.
Po povlačenju glavnine partizanskih snaga iz Srbije, bio je lakše ranjen i prešao je na teritoriju Sandžaka zajedno sa Filipom Kljajićem, da bi se od tada pa sve do polovine 1944. godine nalazio sa Vrhovnim štabom NOVJ.
Na Prvom zasedanju AVNOJ-a, novembra 1942. godine, izabran je za člana njegovog Predsedništva, a na Drugom, novembra 1943. godine, za poverenika za saobraćaj u Nacionalnom komitetu oslobođenja Jugoslavije.
U Beograd ponovo dolazi 23. oktobra 1944. godine i učestvuje u prvim organima vlasti po oslobođenju grada. Posle oslobođenja Srbije, učestvovao je u stvaranju Narodnog oslobodilačkog fronta Srbije i sindikalnih organizacija.
Na konstituisanju Jugoslovenskog narodnooslobodilačkog fronta (JNOF) Srbije 14. novembra 1944. godine u Beogradu, ušao je u njen sastav kao potpredsednik Pokrajinskog komiteta KPJ za Srbiju.
Učestvovao je i na konstituisanju Antifašističke Skupštine Narodnog Oslobođenja Srbije (ASNOS) od 9 do 12. novembra 1944. godine u Beogradu kada je izabran u njeno Predsedništvo. Po formiranju privremene vlade DFJ marta 1945. godine u Beogradu, Žujović je vršio funkciju ministra finansija.
Na prvim izborima za narodne poslanike Ustavotvorne skupštine DFJ, kandidovan je za poslanika iz Drugog Beogradskog rejona i po pobedi snaga Narodnog Fronta, postao je narodni poslanik nove skupštine. U prvoj Vladi FNRJ, vršio je funkciju saveznog ministra za finansije.
Informbiro
Tada je bio pušten iz zatvora, da bi posle pada Rankovića koji se tome protivio ponovo bio primljen u Savez komunista Jugoslavije, ali samo kao član. Na proslavi 50-godišnjice SKJ, na centralnoj svečanosti koja je održana u Beogradu 1969. godine sedeo je u redu sa starim borcima i istaknutim revolucionarima. Do svog penzionisanja, Žujović je bio komercijalni direktor lista "Borba" i direktor Privrednog instituta. Povukao se iz političkog života 1971. godine i živeo je sve do svoje smrti u Beogradu.
Umro je 11. juna 1976. godine u Beogradu.
Sreten Žujović je imao čin general-potpukovnika JNA u rezervi, koji mu je oduzet presudom Vojnog suda časti grada Beograda zbog antipartijske delatnosti za vreme Informbiroa.
Filip Kljajić
Filip "Fića" Kljajić (1913 — 1943) je bio partizanski borac, politički komesar Prve proleterske divizije i narodni heroj Jugoslavije.
Predratna biografija
Rođen je 2. maja 1913. godine u selu Tremušnjaku, kod Petrinje. Kao pitomac Srpskog privrednog društva Privrednik odlazi 1925. godine u Vel. Kikindu da izuči stolarski zanat. U jesen 1931. godine zaposlio se u Beogradu. Tu je započeo svoju revolucionarnu delatnost u Ujedinjenom radničkom sindikalnom savezu Jugoslavije (URSSJ). Godine 1936. postao je član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ), a 1937. izabran je za člana Okružnog komiteta KPJ za Beograd. Zapažen je kao organizator više radničkih štrajkova, a naročito se angažovao na radu u sindikatima kožarsko-prerađivačkih radnika. Na godišnjoj skupštini sindikalne organizacije kožaraca u Beogradu, 20. februara 1938. godine, izabran je za člana uprave.
Bio je jedan od organizatora masovnih izleta omladine i starijih radnika u Topčider i Košutnjak, zbog čega je 1938. godine kažnjen s dva meseca zatvora. Uprava grada Beograda njegovo hapšenje je obrazložila kao preventivu, da bi sprečila eventualne demonstracije za vreme Mačekove posete Beogradu. U drugoj polovini 1938. godine Kljajić je proteran u svoje rodno mesto. Zbog toga je morao da pređe u ilegalu, a Pokrajinski komitet KPJ za Srbiju ga je poslao u Niš. Tu se zaposlio u fabrici kože, gde je upoznao svoju buduću suprugu Đurđelinu Đuku Dinić, narodnog heroja. U Nišu je ostao sve do provale niške partijske organizacije, 1940. godine. Tada je zajedno sa suprugom prešao u Valjevo. Tamo su zajedno nastavili partijsku aktivnost. On je septembra 1940. godine izabran za sekretara Okružnog komiteta KPJ za Valjevo, a 12. oktobra organizovao je zbor u Valjevu, na kom je bilo 3.000 radnika.
Drugi svetski rat
Posle Aprilskog rata i okupacije Jugoslavije, kao član Vojnog komiteta pri Pokrajinskom komitetu KPJ za Srbiju, a zatim politički komesar Glavnog štaba NOP odreda Srbije, jedan je od organizatora Narodnooslobodilačke borbe u Srbiji. Učestvovao je u prvim ustaničkim akcijama: u napadu na Senjski rudnik, na Lajkovac, Svilajnac itd. Za vreme Prve neprijateljske ofanzive, Vrhovni komandant NOV i POJ Josip Broz Tito mu je lično poverio zadatak da organizuje odbranu na valjevskom sektoru. Obavljajući svoju dužnost Fića je u tim borbama bio teško ranjen. Učestvovao je na vojno-političkim savetovanjima u Dulenima i Stolicama, bio je prvi politički komesar Prve proleterske udarne brigade, a od novembra 1942. godine i politički komesar Prve proleterske divizije. Zajedno sa svojim proleterskim jedinicama prošao je i najteže bitke u Bosni, Crnoj Gori i Dalmaciji.
mini|Spomen ploča u Nišu Poginuo je 5. jula 1943. godine, prilikom napada jedinica NOVJ na Zvornik.
Ukazom Predsedništva Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ), 25. septembra 1944. godine, među prvim borcima Narodnooslobodilačke vojske, proglašen je za narodnog heroja. 1969. godine otvorena je osnovna škola "Filip Kljajić Fića" koja se nalazi na Banovom Brdu.
Prsten Nibelunga
Prsten Nibelunga je ciklus od četiri opere nemačkog kompozitora Riharda Vagnera. Opere su inspirisane germansko-nordijskom mitologijom i vikinškim epovima. Naslov se nekad prevodi i „Nibelungov prsten“, odnosno „Nibelunški prsten“.
Opere ciklusa su:
Prsten Nibelunga je pisan po uzoru na drevne grčke dramaturge, koji su ciklično pisali tri tragedije i igru satira. Ciklus predstavlja Vagnerovo najambicioznije i najmonumentalnije delo, koje je pisao u periodu od dvadeset šest godina (1848-1874) i u kojem je stremio da u potpunosti ispuni svoju ideju o „sveukupnoj umetnosti“. Izvođenje sve četiri opere skupa traje oko 15 sati.
Nastanak
Vagneru je ideja za operu zasnovanu na starogermanskoj paganskoj mitologiji došla još 1848. godine, kada je komponovao „Loengrina“. Hteo je da napiše jednu epsku operu o Zigfridu, koja bi se zvala „Zigfridova smrt“; dugačka priča o nastanku prstena i njegovoj kletvi trebalo je da bude razjašnjena na početku opere u sceni sa Nornama. Međutim, Vagner je ubrzo shvatio da ogromni zaplet ne može da se odvije za samo jedno veče, pa je odlučio da napiše dve opere: „Mladi Zigfrid“ i „Zigfridova smrt“. Naposletku, dodao je još dve opere: „Rajnsko zlato“ i „Valkiru“; „Mladi Zigfrid“ je postao „Zigfrid“, a „Zigfridova smrt“ je prekrštena u „Sumrak bogova“.
Pošto je nakon ustanka u Drezdenu prognan u Švajcarsku (prethodno postavši mladohegelovac), Vagner je na hrišćansko-feudalnu tematiku „Loengrina“ počeo da gleda kao na nešto što je prevazišao; u pismu jednom svom prijatelju napisao je kako delo koje upravo piše („Prsten“) predstavlja, i za njega samog, znak da je izuzetno napredovao. Takođe je zanimljivo da simboli koje Loengrin predaje na kraju te opere (mač, rog i prsten) postaju i obeležja Vagnerovog novog junaka, Zigfrida.
Libreto za „Sumrak bogova“ prvi je napisan, mada je kasnije najviše menjan (jer Vagner nikako nije mogao da se opredeli koji kraj da izabere). Sva libreta su završena do 1853. godine, kada je počeo da komponuje muziku. Tada je i iskovao termin „muzička drama“. Delo su inspirisali najviše Georg Vilhelm Fridrih Hegel i Ludvig Fojerbah, a radnja se prevashodno tumači kao kritika kapitalizma i stremljenja ka moći. Izvori su „Pesma o Nibelunzima“, „poetska Eda“ i saga o Velzunzima. Godine 1854, međutim, Vagner se upoznao sa delom Artura Šopenhauera, koja je imala izuzetan uticaj na njega. Vagner je shvatio da se optimizam „Prstena“ i njegova zaokupljenost materijalnim stvarima slabo uklapaju u Šopenhauerovu filozofiju, pa je 1857. godine prestao s radom na tetralogiji da bi napisao dva velika šopenhauerovska dela: „Tristana i Izoldu“ i „Majstore pevače iz Nirnberga“. Tek je 1869. godine nastavio s radom na „Prstenu“ i završio ga uz velike muke do 1874. godine.
Kraj ciklusa je Vagneru zadavao najteže muke. Zna se da je osmislio bar šest ili sedam mogućih završetaka; u originalnoj verziji iz 1848. ne spominje se propast bogova: oni bivaju iskupljeni jer Zigfrid, kao Hrist, na sebe uzima njihov greh i gine, a na kraju biva uzdignut u Valhalu. Vagner je ubrzo odbacio ovaj kraj i shvatio da bogovi moraju da stradaju zbog svojih grehova. Vagneru se najviše dvoumio između fojerbahovskog i šopenhauerovskog kraja (u prvom, bogovi nestaju, a čovečanstvom zavlada ljubav; u drugom, Brunhilda prevazilazi ciklus ponovnog rođenja i postiže nirvanu). Naposletku, Vagner se nije odlučio za fojerbahovsku verziju, ali bez tih stihova; šopenhauerovsku poruku trebalo je da prenese sama muzika.
Radnja
thumb|left|300px|Alberih gospodari nad Nibelunzima
Radnja je zasnovana na različitim germanskim i vikinškim sagama i epovima, koje je Vagner povezao u jedinstvenu celinu i dodao još neke elemente u zaplet. Dela iz kojih je preuzeta radnja su vikinška Edda i Völsunga saga, Thidrekssaga, i srednjovekovna nemačka pesma Nibelungenlied (Pesma o Nibelunzima).
Primarni motivi ciklusa su ljubav i potraga za moći.
Zaplet počinje u Rajnskom zlatu (koje Vagner naziva „uvodnom večeri“; ostale opere su prvo, drugo i treće veče), kada patuljak Alberih, odrekavši se ljubavi, krade čarobno zlato iz Rajne i od njega kuje prsten koji će onom ko ga nosi dati vlast nad čitavim svetom. Prsten Alberihu oduzima bog Votan, čije stremljenje ka prevazilaženju sopstvenih ograničenja pokreće radnju i na kraju dovodi do neminovnog kraja bogova i spaljivanja Valhale.
Za detaljniji sinopsis pogledajte članke o pojedinačnim operama.
Muzika
Svaka čin ovih opera trebao je da predstavlja jedinstvenu, neprekinutu muzičku celinu. Takođe, u Prstenu je Vagner u velikoj meri koristio lajtmotive ( ili Grundtheme). Lajtmotiv su koristili i drugi kompozitori pre Vagnera, ali njihova uloga u Prstenu je jedinstvena. Lajtmotiv je muzički „potpis“ nekog lika opere, neke radnje, emocije ili situacije. Na taj način Vagner slušaocu približava dramsko i muzičko značenje zbivanja na sceni.
U Prstenu Nibelunga postoji ogroman broj lajtmotiva, koji je mogu javljati individualno ili grupisano. Primer lajtmotiva jeste motiv kletve Prstena: taj motiv čujemo kada u Rajnskom zlatu Alberih baca kletvu na Prsten; isti muzički motiv čujemo i kada, u prvom činu Sumraka bogova, Alberihov sin Hagen pozdravlja Zigfrida. Iako slušaoc još uvek ne zna da je Hagen Alberihov sin, lajtmotiv mu govori da su njih dvojica na neki način povezani.
Velzunzi
Velzunzi su potomci Votana i smrtnice.
Valkire
Valkire su devojke-ratnice, kćeri Votana i Erde.
Rajnske kćeri
Rajnske kćeri su vodene nimfe koje čuvaju rajnsko zlato.
Dodatno
U Rajnskom zlatu se koristi i 6 harfi i 18 nakovanja. Nekoliko puta tokom ciklusa se koristi mašina za grmljavinu.
Premijerno izvođenje
Bajrojtsko pozorište je otvoreno 1876., a prvo kompletno izvođenje Prstena je trajalo od 13. do 17. avgusta te godine. Dirigovao je Hans Rihter.
Reference
<References />
Erik Trolle
Erik Trolle ili Erik Arvidsson (oko 1460. - oko 1529. / 1530.), bio je švedski regent od januara 1512. do jula 1512.
Biografija
Erik Trolle izabran je regenta od strane Državnog savjeta (Riksråda) nakon smrti Svante Nilssona kao reprezent unionista, jer je njegova porodica snažno podržavala Dance, u želji da dođe do švedsko - danskogizmirenja.
Erikovo namjesništvo nije dugo trajalo jer ga je već u julu iste godine u puču izbacio sin Svante Nilssona - Sten Sture Mlađi, koji je izabran za regenta.
On je 1513. sklopio mir sa Danskom.
El Torreón, Lagos de Moreno
El Torreón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2001 m.
Bassetti, Pistoia
Bassetti je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Vasil Levski
mini|200px|Spomenik u rodnom Karlovu, Bugarska. mini|Bista Vasila Levskog u Dimitrovgradu Vasil Levski (Karlovo, 18. jul 1837 — Sofija, 18. februar 1873) je bio bugarski revolucionar, ideolog, strateg i teoretičar bugarske nacionalne revolucije, vođa borbe za oslobođenje od otomanske vladavine. Levski je rođen u Karlovu, 1837. Zamonašio se u dvadeset četvrtoj godini, ali je kasnije napustio crkvu i priključio se liberalnom pokretu.
Humačka ploča
thumb|desno|Humska ploča Humska ili Humačka ploča je ploča (10-11 vek) ispisana ranim oblikom bosančice (sa primesom od pet glagoljičkih slova) i staroslovenskim jezikom. Nađena je na Humcu pored Ljubuškog u Hercegovini.
Vasil Levski
Godine 1862. Levski je otišao u Srbiju da se kao dobrovoljac pridruži Bugarskoj legiji koju je osnovao takođe bugarski revolucionar, Georgi Rakovski. Između 1862. i 1868. učestvovao je u svim bugarskim borbama protiv Otomanske imperije.
Humačka ploča
Do 1958. bila je uzidana u pročelje franjevačkog samostana na Humcu koji je sagrađen 1867. godine. Danas se nalazi u franjevačkom muzeju Humcu kod Ljubuškog
Vasil Levski
Levski je takođe odredio i buduću formu vladavine u oslobođenoj Bugarskoj - demokratsku republiku, koja počiva na principima Povelje Ljudskih i Građanskih Prava Francuske revolucije.
Lacereto, Piacenza
Lacereto je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Pianiga, Venezia
Pianiga je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Vasil Levski
Levski je počeo da postavlja lokalne komitete 1869. Do sredine 1872. uspeo je da uspostavi jaku mrežu komiteta u više bugarskih gradova i sela koji su bili u stalnoj vezi i primali naređenja od tajne vlade u gradu Loveču. Komiteti su nabavljali oružje, organizovali borbene odrede, i kaznene akcije protiv otomanskih zvaničnika i bugarskih izdajnika.
U maju 1872, Bugarski revolucionarni centralni komitet i Interna revolucionarna organizacija su se spojile u jednu organizaciju, ubeđeni da će koordinacija rada doneti opšte dobro.
Na jesen 1872. otomanska policija je ušla u trag nekoliko komiteta u severoistočnoj Bugarskoj, uključujući i glavni štab organizacije u Loveču, nakon što su aktivisti revolucionarne organizacije opljačkali otomansku poštu da bi nabavili novac za kupovinu oružja. Hapšenja mnogih revolucionara su bila pretnja uništenju organizacije. U pokušaju da spase dokumentaciju Levskog su uhapsile otomanske vlasti i obesile u Sofiji, februara 1873.
Pianiga, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6169 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Lacereto, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 378 m.
U registraturi
U registraturi je najpoznatiji i najznačajniji roman Ante Kovačića, jednog od najznačajnih hrvatskih realista. Roman je u nastavcima izlazio tijekom 1888. godine i to u časopisu Vijenac. Prema kritičarima, ovaj je roman najznačajniji hrvatski roman XIX. stoljeća uz Šenoinu Seljačku bunu. Roman govori mladom i nadarenom seljaku, Ivici Kičmanoviću koji odlazi iz sela u grad da dovrši obrazovanje, no tu doživljava moralni pad koji će, nizom drugih okolnosti, na kraju završiti tragično.
Djelo je postalo iznimno popularno još u Kovačićevo doba, a dodatnu popularizaciju u XX. stoljeću donosi istoimena TV serija iz 1976. godine u kojoj je Ivicu Kičmanovića tumačio jedan od najboljih glumaca s ovog područja, Rade Šerbedžija.
Kompozicija
Roman je napisan u tri dijela nejednake duljine. Prvi, koji govori o Ivičinom djetinjstvu i početcima u gradu je najdulji, dok je treći dio najkraći i fabularno najsloženiji zbog niza paralelnih radnji koje se odvijaju. Drugi dio nam govori Ivičinom povratku na selo, ali i ponovnom odlasku u grad na završetak školovanja.