cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vladimir Nabokov
Fatalna ljubav
Irini je otvoreno pričao o svojim prethodnim izvanbračnim vezama, s Njemicom koju je slučajno sreo u Grunewaldu, zatim o četiri noći što ih je 1933. proveo s nekom Francuskinjom, bivšom studenticom koja se sama nudila, te još tri-četiri beznačajna ljubavna susreta. No, Vladimirove ljubavne avanture samo su pojačale njezinu strast prema njemu. On joj je sa suzama u očima govorio kako ne može živjeti bez nje i kako ni za kojom ženom nije čeznuo kao za njom. No, ipak je sa suprugom i sinom otišao na Azurnu obalu, gdje je Veri skrušeno priznao da se ludo zaljubio u Irinu.
Veći dio kolovoza bio je ispunjen bračnim svađama jer je i dalje pisao Irini u Pariz. Čini se da ga je Verina prijetnja kako će mu, ako je napusti, oduzeti sina, na poslijetku pokolebala. Irina mu je predložila da zajedno odu bilo kamo, ali on joj je odgovorio da ga je Vera prisilila da prekine vezu s njom te da joj više neće pisati.
Irina je za Vladimirom vlakom došla u Cannes i sastala se s njim. On joj je objasnio daje voli, ali da ne može zalupiti vrata za svojim bivšim životom. Razočarana, slomljena srca i na rubu samoubojstva Irina je sljedećeg dana otputovala u Italiju, uvjerena da ga je Vera na prijevaru vratila u brak. Posljednji put ga je vidjela dogodine na predavanju koje je on održao u Parizu. Nabokov je ostao velika ljubav njezina života i dvadeset godina poslije, čitajući "Lolitu", izjavila je kako je on zapravo pisao o njoj. Tugovala je za njim, prateći i izrezujući iz novina napise o njemu gotovo sve do smrti 1976.
Mru
Mru imaju svoju jedinstvenu kulturu, rituale i vjerovanja. Njihov bog Torai /"veliki duh"/, dao je, kažu Mrui, svim ljudima pismo osim njima. U stvari zato što su ostali bez pisma krivi su sami preci Mrua koji su bogu po pismo i pravila života poslali kravu. Torai je pravila napisao na listu banana ali ga je ova životinja kasnije pojela, a Mrui su ostali u neznanju i bez pisma. U spomen na ovaj događaj Mrui održavaju dvodnevnu svečanost u kojemu se vrši žrtvovanje krave.
Mrui imaju bogove vatre, vode i šuma, a znatan dio ima i budističku vjeru.
Vladimir Nabokov
Fatalna ljubav
Kako se zbog opasnosti od rata želio odseliti u Englesku, a nije mogao dobiti mjesto na nekom engleskom sveučilištu, odlučio je s obitelji emigrirati u Ameriku. Uz novčanu pomoć skladatelja Sergeja Rahmanjinova, obitelj Nabokov je 1940. pobjegla u New York, gdje ih je prihvatio krug oko književnog kritičara Edmunda Wilsona i spisateljice McCarthy.
Sălsig, Sălsig
Sălsig je naselje u Rumuniji u okrugu Maramureš u opštini Sălsig.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3097 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 160 m.
Vlajko Begović
Vlajko Begović (Fakovići, kod Srebrenice, 8. februar 1905 — Beograd, 17. februar 1989), učesnik Španskog građanskog rata i Francuskog pokreta otpora, tokom Drugog svetskog rata, društveno-politički radnik SFR Jugoslavije i junak socijalističkog rada.
Vladimir Nabokov
Fatalna ljubav
Vera je sigurno opažala tu opću zaluđenost njezinim mužem, ali ni po čemu nije pokazivala da išta zna. Prije i poslije, kad god i gdje god je mogla, opovrgavala je te glasine ili brisala spomen na njegova osvajanja drugih žena.
La Salada, Tecomán
La Salada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 349 m.
Vladimir Nabokov
"Tempirana bomba"
Vera i Vladimir Nabokov postali su 1945. američki državljani, a od 1948. do 1958. Vladimir je bio profesor ruskog jezika i europske književnosti na sveučilištu Cornell, gdje su njegova predavanja o Gustaveu Flaubertu, Jamesu Joyceu, Ivanu Turgenjevu i Lavu Tolstoju i drugim piscima bila vrlo hvaljena. Na romanu o postarijem muškarcu koji je volio djevojčice Nabokov je počeo raditi 1947. Dotad su njegove knjige slabo prolazile na tržištu pa se činilo da mu ni njegov novi roman o sredovječnom gospodinu zaljubljenom u 12-godišnju pokćerku neće mnogo pomoći da popravi svoje financijsko stanje.
U jesen 1953. posvetio se tom rukopisu radeći 16 sati na dan. "Lolita" je dugovala svoje rođenje Vladimiru, a život Veri Nabokov. On je nekoliko puta želio spaliti rukopis, ali ga je Vera odvratila od toga. Ona je jedina bila svjesna da joj muž radi na tempiranoj bombi i, unatoč za ono doba skandaloznoj temi, vjerovala da djelo svakako mora ugledati svjetlo dana.
Vlajko Begović
Biografija
Rođen je 8. februara 1905. godine u selu Fakovići, kod Srebrenice.
Vladimir Nabokov
"Tempirana bomba"
Tako je 1953. ugovorila sastanak s urednicom u časopisu New Yorker Katherine White i sama joj odnijela rukopis. U slučaju pozitivnog odgovora, Nabokov je htio da mu se djelo pojavi pod pseudonimom. White je priznala Veri kako ju je kao baku s pet unučica knjiga uznemirila i kako nema nikakvog razumijevanja za psihopate. Drugi izdavači smatrali su djelo pukom pornografijom, eksplicitnim priznanjem sredovječnog Europljana daje opsjednut pretpubertetskom djevojčicom. Iako su neki priznali literarne vrijednosti "Lolite", nisu bili spremni na pravne posljedice objavljivanja romana i strahovali su da će knjiga s takvom šokantnom temom uništiti i autora i izdavača.
Neki su smatrali da se u Americi djelo ne može pojaviti bez pravne bitke koja je unaprijed izgubljena. Nasuprot takvim ocjenama, prijatelji poput Edmunda Wilsona i Mary McCarthy ocijenili su knjigu zadivljujućom i vrlo erotičnom. Kad su Nabokove, uz izdavače Simon and Shuster i Doubleday, odbila još dva izdavača, Vera je napisala pismo Doussiji Ergaz, ruskoj književnoj agentici koja je već vodila Nabokovljeve poslove u Francuskoj, rekavši joj kako "Lolita" ne može biti tiskana u Americi zbog ovdašnje uskogrudnosti i lažnog morala i zapitala ima li šanse u Francuskoj. Ergaz je pročitala roman i ponudila ga pariškoj izdavačkoj kući Olympia Press, koja je u ljeto 1955. Nabokovu isplatila predujam od 400.000 franaka ili oko 1000 dolara, pošto je na roman pristao staviti svoje pravo ime. "Lolita" je smjesta izazvala buru negodovanja moralista, ali i dobila izvrsnu ocjenu svojih umjetničkih vrijednosti.
Vlajko Begović
Partijski rad
Kao student na Visokoj tehničkoj školi u Pragu, radio je u revolucionarnom studentskom pokretu. Član Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ) je od 1927. godine, a Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) od 1930. godine. U periodu od 1930. do 1933. godine radio je kao organizator i instruktor KPJ u Jugoslaviji. Zbog revolucionarnog rada, Državni sud za zaštitu države ga je 1933. godine, u odsudtvu, osudio na 12 godina zatvora.
Vladimir Nabokov
"Tempirana bomba"
Knjiga je izašla iz tiska ujesen iste godine, a poznati engleski romanopisac Graham Greene napravio joj je besplatnu reklamu preporučivši je u Sunday Timesu među tri najbolje knjige izdane te godine. Među te tri, napisao je, bila je jedna za koju nitko nije bio čuo i koja se nije mogla nabaviti ni u Americi ni u Londonu, ali se može kupiti u Parizu. Bila je to "Lolita". Glavni urednik Sunday Expressa osudio ju je kao najodvratnije smeće nazvavši je čistom pornografijom, dodavši kako će svatko tko je objavi ili proda zasigurno završiti u zatvoru. Kad su vijesti o knjizi doprle do Amerike, mnogi su se izdavači počeli za nju zanimati i na kraju je Walter Minton, iz njujorške izdavačke kuće Putnam, osigurao izdavačka prava.
Približavao se dan objavljivanja knjige u New Yorku. Vera i Vladimir shvatili su kako će to biti prijeloman dan u njihovom životu i ništa više neće biti kao prije. Na svečanoj prezentaciji knjige i na koktelu poslije toga fotografima je bilo najvažnije snimiti sredovječnu suprugu muškarca "koji je volio djevojčice". Osude romana "Lolita" i polemike koje je uzrokovao samo su pridonijele njezinom uspjehu. Mnogi su u Americi u glavnom junaku romana Humbertu Humbertu vidjeli autora, smatrajući ga pervertitom i pedofilom, želeći ga pod svaku cijenu identificirati s likom iz romana.
Sgaw
Sgaw (Bijeli Kareni), tibetsko-burmansko pleme iz skupine Karena nastanjen na delti rijeke Iravadi i susjednim krajevima Burme i obližnjem Tajlandu u provincijama Tak, Maehongson, Chiangmai i Chiangrai blizu burmanske granice. Sami sebe i susjedne rođake nazivaju Pga-gan YawPopulacija Sgawa iznosila je 1,284,700 (u Burmi; 1983.), i 300,000 u Tajlandu, ukupno 1,584,700. Sgawi ovore dijalektima panapu i palakhi (ili palachi) i njihovi govornici čine 70% karenske populacije. Sela tajlandskih Sgawa nalaze se u planinama. Uzgajivači su riže.
Vladimir Nabokov
Nedovršeni rukopis
thumb|280px|Grob Vladimira i Vere Nabokov u [[Švicarska|Švicarskoj.]] U berlinskom razdoblju osiguravala je lavlji dio prihoda prevoditeljskim radom, podnosila njegove ljubavne veze, posebice burnu vezu s Irinom Guadanini, na američkim sveučilištima istraživala je za njegova predavanja. Slijedila ga je poput brižne majke, noseći mu knjige po kampusu, bilježeći svaku njegovu riječ i zajedno s njim loveći leptire. Potkraj njegova angažmana na Wellesleyju, Vera ga je nekoliko mjeseci zamjenjivala na predavanjima.
Colordesoli, Siena
Colordesoli je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Vladimir Nabokov
Nedovršeni rukopis
Kad je postao slavan s "Lolitom", ona je bila jedinstvena veza s izdavačima, odvjetnicima i medijima. Potkraj rujna 1955. knjiga je dospjela na prvo mjesto na popisu bestselera New York Timesa i ondje se zadržala šest mjeseci. Na tom mjestu zamijenio ju je Pasternakov "Dr. Živago". Filmska prava prodana su Stanleyju Kubricku za 150.000 dolara, za oko 17 puta veću svotu nego što je iznosila Nabokovljeva plaća na sveučilištu Cornell. Zarada od prodaje romana kombinirana s prodajom filmskih prava i ugovor o filmskom scenariju, Nabokovu su 1959. omogućili da se definitivno povuče s Cornella i posveti pisanju.
Colordesoli, Siena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 387 m.
Vladimir Nabokov
Nedovršeni rukopis
Vera i Vladimir Nabokov preselili su se 1961. i Montreux u Švicarskoj kako bi bili što bliže Dmitriju koji je studirao operno pjevanje u Milanu i ondje su ostali do kraja života. Dok je Vera bila u Americi ismijavala je američki provincijalizam i nedostatak ukusa, a kad se preselila u Montreux, pretvorila se u gorljiva zagovornika zemlje koju je napustila. Živeći povučeno, Nabokov je nastavio objavljivati originalne romane, uključujući i "Blijedu vatru". Organizirao je prevođenje svojih ranijih djela s ruskog na engleski. Umro je 2. srpnja 1977. u Montreuxu od virusne infekcije pluća u 78. godini. Njegovo opsežno književno djelo izazovne i razigrane mašte, nabijeno inovativnim korištenjem jezika, i danas oduševljava jednake i književne stručnjake i čitatelje.
U travnju 1999. godine, u povodu svečanosti obilježavanja stote godišnjice rođenja svoga oca, u vijećnicu na Manhattanu stigao je i njegov 64-godišnj sin Dmitri Nabokov. On je 1955. diplomirao prave na Harvardu, a potom nastavio studij u Milanu i postao operni pjevač. Uz operni angažman u Italiji, nije prestao prevoditi očeva djela.
Kratko vrijeme prije smrti Vladimir je ostavio rukopis nedovršena romana "Original of Laura" supruzi i sinu i naredio im da ga spale. No, ni Vera ni Dmitri nisu ga imali hrabrosti uništiti. Prije smrti Vera je sinu ostavila u naslijeđe da odluči o tom vrlo delikatnom pitanju. Dmitri će rukopis dati u neku ustanovu na čuvanje u odgovarajućim uvjetima, gdje će biti dostupan istaknutim književnim istraživačima i, vjerojatno, pripremljen za objavljivanje u budućnosti.
Riola, Bologna
Riola je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Vlajko Begović
Španski građanski rat
minijatura|Vlajko Begović i Tabakov u Španiji 1937. godine. Od 1936. godine je bio boravio u Španiji, gde e na strani Republikanske armije, borio u Španskom građanskom ratu. U zvaničnoj biografiji se navodi da je bio: načelnik odeljenja Petnaeste internacionalne brigade i instruktor 35. divizije. Tokom rata stekao je čin majora Španske republikanske armije.
Neki istraživači navode da je Vlajko Begović bio zamjenik šefa NKVD-a u međunarodnim brigadama u Španjolskoj i šef operativnog centra za likvidacije u Albaceti. Neki smatraju da je po Titovom naređenju izvršio likvidaciju člana Politbiroa KPJ u Španiji, Blagoja Parovića.
Posle propasti španske republike, 1939. godine, zajedno sa drugim učesnicima Internacionalnih brigada, bio je u koncentracionim logorima u Francuskoj.
Drugi svetski rat
Posle nemačke okupacije Francuske, prebačen je u zatvor, iz kog je septembra 1943. godine, zajedno sa Ljubom Ilićem i drugim jugoslovenima, uspeo da pobegne i priključi se Pokretu otpora. Bio jedan od organizatora otpora na jugu Francuske - član Štaba Marseljskog odreda i Južne zone za međunarodne jedinice. Posle oslobođenja Francuske, januara 1945. godine, je preko Barija došao na oslobođenu teritoriju Jugoslavije. Po povratku u zemlju uključen je u rad Agitprop odeljenja Centralnog komiteta KPJ.
Posleratni period
Posle oslobođenja Jugoslavije, obavljao je razne odgovorne društveno-političke funkcije. Bio je predsednik Savezne planske komisije, direktor Saveznog zavoda za privredno planiranje, direktor Instituta za međunarodnu politiku i privredu, direktor lista „Borba“, direktor Institutra društvenih nauka i direktor Visoke škole političkih nauka u Beogradu. Bio je član Glavnog odbora SSRN Jugoslavije i jedno vreme član Centralnog komiteta Saveza komunista Bosne i Hercegovine. Za člana Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije, biran je na Šestom i Sedmom kongresu SKJ. Biran je za narodnog poslanika Savezne skupštine. Član Saveta federacije je bio od 1967. do 1984. godine.
Objavio je veliki broj članaka i studija o ekonomskim i političkim pitanjima.
Umro je 17. februara 1989. godine u Beogradu.
Odlikovanja
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih stranih i jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su Orden junaka socijalističkog rada, Orden Republike sa zlatnim vencem, Orden zasluga za narod sa zlatnom zvezdom i dr.
Trnovo (Republika Srpska)
Trnovo je naselje i općina u Bosni i Hercegovini.
Trnovo je jedna od sedam općina koje formiraju Istočno Sarajevo (dio Republike Srpske. Postoji također i Trnovo u Sarajevskoj županiji. Obje spomenute općine su do 1992. godine bile dio jedinstvene bosanskohercegovačke općine Trnovo.
Zemljopis
Opština Trnovo, ima površina oko 138 km². Na južnom dijelu nalazi se planina Treskavica (2088 m). Samo urbano područje Trnova karakteriše izdužen oblik, položen u pravcu sjever-jug, oko 4,3 km, a njegova prosječna širina je oko 1,3 km, odnosno ukupna površina urbanog područja iznosi 567 ha. Smješteno je u aluvijalnom proširenju rijeke Željeznice, a proteže se od naselja Tošića i Širokara na jugu do ulaza u kanjonski dio kojim je Trnovo na sjeveru odvojeno od FBiH. Ravničarski dio rijeke Željeznice prosječne je širine oko 500 m, te istočne i zapadne padine njenog oboda su u pojasu od 400 do 600 m sa prosječnom nadmorskom visinom od 823 m. Time je u urbano područje uključen i donji dio sliva desnih pritoka Željeznice, Ljušta i Širokarnica.
Stanovništvo
Po posljednjem službenom popisu stanovništva iz 1991. godine, općina Trnovo (do rata prigradska općina Grada Sarajeva) brojala je 6.996. stanovnika, raspoređenih u 63 naselja.
Naseljena mjesta su: Babin Do, Balbašići, Barakuša, Bašci, Batići, Bistročaj, Bobovica, Bogatići, Boljanovići, Brana, Brda, Brutusi, Čakle, Čeružići, Češina Strana, Čunčići, Dejčići, Delijaš, Divčići, Dobro Polje, Donja Presjenica, Drozgača, Dujmovići, Durakovići, Gaj, Galjeva Njiva, Godinja, Gornja Presjenica, Govedovići, Grab, Gračanica, Grebak, Hamzići, Ilovice, Jablanica, Jelačići, Karovići, Kijevo, Klanac, Kozija Luka, Kramari, Krsmanići, Ledići, Lisovići, Lukavac, Ljetovik, Mađari, Mala Grkarica, Mijanovići, Milje, Obla Brda, Oblozi, Oglavak, Omorik, Ostojići, Pendičići, Podivič, Pomenovići, Pogledi, Povača, Prečani, Prečko polje, Presjenica, Rajski Do, Rakitnica, Razin Gaj, Ridžan, Rijeka, Rogoj, Ruda Glava, Sinanovići, Sjeverovići, Slavljevići, Strajišta, Šabanci, Šabići, Šator, Šestaljevo, Šišići, Tošići, Trebečaj, Treskavica, Trnovo, Turba, Turovi, Tušila, Ulištovići, Ulobići, Umčani, Umoljani, Vrbovnik, Zabojska i Zagor.
Kultura
Na listi nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine za općinu Trnovo se nalaze sljedeći spomenici:
Opština Zau De Câmpie, Mureș
Zau De Câmpie je opština u Rumuniji u okrugu Mureš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 414 m.
Sinotibetski narodi
Sinotibetski narodi (Kinesko-tibetski narodi), velika etnolingvistička porodica raspršena po velikim predjelima Kine, Nepala, Indije, Burme, Bangladeša, Tajlanda i Butana. Sinotibetska porodica dijeli se na dvije glavne grane (sa 403 jezika), kinesku sa 14 jezika i tibetsko-burmansku sa 389 jezika, a ponekad joj pridodaju i tajsku iz Kine i Vijetnama sa 76 jezika. Tibetski i burmanski jedini su tibetsko-burmanski jezici sa dugom pisanom tradicijom.
Unutar Han nacionalnosti razlikuje se više skupina koje se razlikuju po jeziku a dio su hanske nacionalnosti. Među ovima su Min Zhong, Hakka, Min Dong, Pu-Xian, Xiang i drugi. Najbrojniji su Han Kinezi koji govore mandarinski i čiji broj prelazi 800,000,000 govornika uključujući i kojih 20,000,000 Hueja. Han Kinezi su najbrojniji narod na zemlji.
Druga velika grana su tibetsko-burmanski narodi sa brojnim jezičnim podskupinama: lolo-burmanska, kuki-čin-naga, karen, himalajska, bai, Jingpho-Konyak-Bodo, nung, zapadni bodo, tujia, tangut-qiang, sjevernoasamski (deng i tani), mru, mikir i meithei.
Posledniot den na Mister Porfirij
Posledniot den na Mister Porfirij je jugoslovenska TV drama na makedonskom jeziku emitovana 1975. godine. Režirao ju je Vladimir Milčin, a scenario je napisao Atanas Vangelov.
Cazals-des-Baylès
Kazal de Bele je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Arjež koja pripada prefekturi Pamje.
Kim Yong-sik
Kim Yong-sik (korejski: 김용식; Sinch'ŏn, 25. srpnja 1910. – Seoul, 8. ožujka 1985.) bio je južnokorejski nogometaš i trener, koji je u međunarodnim utakmicama predstavljao i Japan i Južnu Koreju. Na Svjetskom prvenstvu 1954. bio je izbornik Južne Koreje.
Cazals-des-Baylès
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 36 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,71 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara (maksimalnoj 421 m, a minimalnoj 305 m).
Aminta IV od Makedonije
Aminta IV (grčki: Ἀμύντας Δ`) bio je godine 359. pne. kralj Makedonije iz Argeadske dinastije.
Bio je sin Perdike III. Nakon što mu je otac godine 359. pne. poginuo u ratu protiv Ilira, došao je na makedonsko prijestolje, ali je bio tek malo dijete. Zato je Perdikin mlađi brat Filip postao njegov učitelj i regent. Međutim, iste godine je Filip II odlučio da se proglasi kraljem. Iako je svrgnuo svog mladog nećaka, nije ga smatrao opasnošću za svoju vlast te mu je kasnije čak dao ruku svoje kćeri Kinane. Međutim, nakon što je Filip godine 336. pne. njegov sin Aleksandar Amintu nije smatrao bezopasnim te ga je dao smjesta pogubiti.
Río Garza, Tlacotepec Plumas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2124 m.
Minozzo, Reggio Emilia
Minozzo je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Plan de la Higuera, Actopan
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 258 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 148 m.
Linda Vista II, Huehuetla
Linda Vista II je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huehuetla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1224 m.
Pomurska (regija)
Pomurska regija (slovenski: Pomurska statistična regija) je jedna od 12 statističkih regija Slovenije. Najveći grad i kulturno i privredno središte ove regije je grad Murska Sobota.
Po podacima iz 2013. godine u regiji je živjelo 118.022 stanovnika.
Popis općina
U regiji postoji 27 općina:
Kunitaka Sueoka
(1. februar 1917.) je bivši japanski nogometaš.
Aguililla, Técpan de Galeana
Aguililla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Arhiv Tuzlanskog kantona
Arhiv Tuzlanskog kantona je javna ustanova u Tuzli. Proglašen je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine na sjednici komisije za očuvanje nacionalnih spomenika održanoj od 1. do 4. decembra 2009. godine. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo (predsjedavajuća). Za postignute rezultate u svom radu Arhiv je dobio brojna i značajna priznanja.
Arhiv Tuzlanskog kantona je ustanova osposobljena da se nosi i sa veoma složenim pitanjima arhivske teorije i prakse. Šesdesetogodišnje stasavanje Arhiva najbolje se može sagledati u očuvanju arhivske građe, kao unikatnog kulturnog naslijeđa, nezamjenjivog pamćenja, neophodnog ne samo za provjeru validnosti prošlosti, već i za spoznaju identiteta naroda i države.
Fornetto-Vigane, Varese
Fornetto-Vigane je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Schmalensee
Šmalenze je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 95 opštinskih središta okruga Zegeberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 475 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1060072.
Arhiv Tuzlanskog kantona
Historija
Arhiv u Tuzli osnovan je 1. jula 1954. godine. Svoj rad započeo je kao Arhiv grada Tuzle, ali se njegova funkcija ubrzo proširila na područje Tuzlanskog sreza, a potom i na područje regije sjeveroistočne Bosne, koju je od 1962. godine činilo 18 opština.
Zbog svoje regionalne funkcije, Arhiv je 1966. godine preregistriran u Istorijski arhiv Tuzla. Sredinom 1968. godine, došlo je do integracije Arhiva u Tuzli i Arhiva u Doboju, čime je Arhiv u Doboju prestao egzistirati kao samostalna institucija i dobio status Arhivskog sabirnog centra. Ovom integracijom područje djelovanja Istorijskog arhiva u Tuzli se proširilo na prostor još deset opština, ukupno 28.
Fornetto-Vigane, Varese
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 80 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 240 m.
Arhiv Tuzlanskog kantona
Opis
Arhiv je organizator Međunarodnog savjetovanja “Arhivska praksa”. Kao rezultat tih savjetovanja do sada je, u periodu od 1998. do 2008. godine, objavljeno 11 brojeva časopisa “Arhivska praksa”
Carruggio, Savona
Carruggio je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Casa de San Miguel, San Miguel de Allende
Casa de San Miguel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1874 m.
Kensington, California
Kensington je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.077 stanovnika.
Рогача (Лучани)
Рогача је насеље у Србији у општини Лучани у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 334 становника (према попису из 1991. било је 436 становника).
Granja Regina, Yautepec
Granja Regina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Yautepec.
Рогача (Лучани)
Демографија
У насељу Рогача живи 281 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 47,9 година (45,2 код мушкараца и 50,6 код жена). У насељу има 127 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,63.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Granja Regina, Yautepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1308 m.
Kraljevina Italija
Kraljevina Italija (talijanski: Regno d'Italia) bila je država koja je nastala 1861. godine ujedinjenjem Italije. Ova država pod vodstvom Savojske dinastije službeno je postojala sve do 1946. godine, kad je monarhija ukinuta i Italija postala republika. Kraljevina Italija bila je prva talijanska država koja je obuhvaćala cijeli Apeninski poluotok nakon pada Rimskog Carstva.
Kraljevina Italija je 1866 ušla kao saveznik Prusije u rat protiv Austrije, unatoč lošim rezultatima na bojnom polju zadobila je Lombardiju i Veneto, zbog Bismarkove pobjede.
Talijanska trupe ušle su u Rim 1870 i tako prekinule hiljadugodišnju papinsku vlast. Italija je 1882. prihvatila Bismarkov poziv i ušla u trojni savez sa Njemačkom i Austro-Ugarskom, jer se u međuvremenu počela razilaziti sa Francuskom zbog svojih kolonijalnih apetita.
Kraljevina Italija prihvatila je Britanski poziv 1915, i pridružila se je Antanti zbog obećanja o teritorijalnom proširenju na račun Austro-Ugarske, što je bilo mnogo više nego što joj je Beč ponudio kao naknadu za neutralnost. Zbog sudjelovanja u ratu na pobjedničkoj strani, Italija je nakon rata zadobila status velesile i dobila stalno mjesto u vijeću Lige naroda.
Za vrijeme fašističke]] vladavine pod vodstvom Benita Mussolinija, nacionalisti i fašisti su državu često nazivali „Talijansko Carstvo” (talijanski: Impero Italiano) ili „Novo Rimsko Carstvo” (talijanski: Nuovo Impero Romano, latinski: Novum Imperium Romanum), ali ti nazivi nisu bili službeni.
Za fašizma Kraljevina Italija postala je saveznik Nacističke Njemačke u Drugom svjetskom ratu sve do 1943. godine. Ostatak rata Italija se pridružila saveznim snagama, nakon zbacivanja Mussolinija s mjesta premijera i zabrane fašističke partije. Mussolini i njegove pristaše osnovali su tzv. Talijansku Socijalnu Republiku na sjeveru Italije, koja je bila |nacistička marionetska država i koja je nastavila borbu protiv savezničkih snaga.
Nakon Drugog svjetskog rata je 1946. održan referendum na kojem su građani odlučili da se monarhija ukida, - i zamjenjuje Talijanskom Republikom koja postoji sve do danas.
Teritorij
Kraljevina Italija smatrala je svojim teritorijem cijelo područje današnje Italije. Teritorijalni rast kraljevine zbivao se pod procesom ujedinjenja Italije sve do 1870. godine. Iako su danas u sastavu Italije, Trst i Trentino-Južni Tirol oni nisu bili dio kraljevine sve do 1919. godine. Nakon Prvog svjetskog rata i Versajskog te Saint-Germainskog sporazuma, Kraljevini Italiji su pripali Gorica, Trst, Istra, kvarnerski otoci (Cres, Lošinj) Zadar i dalmatinski otoci Vis, Lastovo, Palagruža kao i grad Zadar. Rijeka je pripojena Italiji 1922. nakon d'Annunziovog upada. Za vrijeme Drugog svjetskog rata Kraljevina Italija je proširila svoje teritorije u Sloveniji do Ljubljane i Save. Na istočnoj Jadranskoj obali je proširila svoje teritorije na cijeli Kvarner a posredno je proširila svoju vlast na cijelu Dalmaciju koje joj je prepustio Pavelićev režim i Crnu Goru, Kosovo i dijelove zapadne Makedonije, te na dijelove grčke (Jonski otoci, Epir, Kikladi).
Osim teritorija na Apeninskom polutoku i obližnjih otoka, Kraljevina Italija je imala nekoliko kolonija, protektorata i marionatskih država, kao što su Eritreja, Somalija, Libija, Etiopija (nakon 1936.) u Africi, te Albaniju, dijelove Grčke (Krf i otoci Dodekanez) u Evropi, te jednu malu enklavu od 46 hektara u Tienzinu (Kini).
Nakon Drugog svjetskog rata uspostavljene su granice današnje Italije. thumb|desno|280px|Karta procesa ujedinjenja Kraljevine Italije
Politika
Kraljevina Italija je teoretski bila ustavna monarhija, iako je u razdoblju između 1925. - 1943. zapravo bila diktratura pod fašistima. Kralj je formalno bio nosioc izvršne vlasti koju su u njegovo ime provodili imenovani ministri. Kraljevu moć ograničavao je dvodomni parlament koji se sastojao od gornjeg doma (senat) i donjeg doma (skupština).
Vladari
Kraljevi iz Savojske dinastije koji su bili na čelu Italije su: Mussolinijevog fašističkog režima. opstanku monarhije, na kojem su Talijani izglasali republiku.
Vojska
Kralj Italije je bio vrhovni komadant Talijanske kraljevske vojske i mornarice. Talijanska vojska sastojala se od: Za fašizma:
Ujedinjenje Italije (1859.–1870.)
thumb|left|200px|[[Giuseppe Garibaldi, sicilijanski vođa republikanskog pokreta za ujedinjenje Italije]] Na valu promjena koje je zapalio Napoleon, - rodio se i Risorgimento (talijanski revolucionarni pokret za ujedinjenje Italije). Rađanje Kraljevine Italije bio je rezultat napora talijanskih radikalnih revolucionara s juga (Garibaldi) i monarhista sa sjevera (Savojska dinastija), za stvaranje jedinstvene države koja bi obuhvaćala cijeli Apeninski poluotok i dokinula vlast brojnih vojvodstava i srednjovjekovnih feudalnih država. Posljednja takva država koju su kooptirali bila je Papinski Rim 1870. Lideri Risorgimenta bili su Giuseppe Mazzini i Giuseppe Garibaldi, uz umjerene i konzervativne grofa Cavoura i Victor Emmanuel II, koji je postao prvim kraljem Ujedinjene Italije. thumb|left|200px|Grof Cavour, prvi predsjednik vlade Kraljevine Italije
Liberalno razdoblje
Nakon ujedinjenja, najača politička snaga Italije bili su liberali, jer su desničari bili razjedinjeni a ljevica je još bila u povojima, tako da je premijer postao liberal Marco Minghetti koji je uspjevao ostati na vlasti, dodvoravajući se ljevičarima (nacionalizacija željeznice). Nakon njega 1876., na njegovo mjesto dolazi ponovo liberal Agostino Depretis i time je otpočelo dugo razdoblje liberalnih vlada. To razdoblje obilježili su korupcija, nestabilnost vlade, daljnje osiromašenje juga, te krajnje autoritarni potezi vlasti.
Depretis je počeo provoditi jedan eksperimentalni politički program, koji je nazvao trasformismo (promjene). Po toj ideji, - mjesta ministara trebali su dobijati umjereni i stručni ljudi, koji su trebali biti ne partijski političari. U stvarnosti je ovaj plan vladavine dobrih tehnokrata, - bila je vlast vrlo autoritativnih i jako korumpiranih ljudi. Na vrlo upitnim izborima 1876., na kojima je metodama pritiska na kandidate ponovno pobjedio Depretis. Nakon toga, kako nije imao ozbiljnije opozicije, vladao je cijelom vladom sam. Za vrijeme njegove vladavine zabranjena su javna okupljanja, a pojedinci koji su smatrani opasnim po vlast osuđivani su na progonstvo i zatvore po vrlo usamljenim otocima. No Depretis je za svog mandata, zabranio robijanje zbog duga, uveo je obavezno besplatno osnovno školovanje i ukinuo dotad obavezni vjeronauk u osnovnim školama. Nakon izbora održanih 1887., premijer je postao Francesco Crispi koji je počeo s aktivnijom vanjskom politikom. Osnova njegove politike bila je jačanje Italije kao svjetske sile, puno je ulagao u vojsku, i bio pobornik talijanskog ekspanzionizma i savezništva sa Njemačkom. Italija se pridružila Centralnim silama 1882. zajedno s Njemačkom i Austro-Ugarskom. Iako je i njegov režim bio autoritaran, Crispi je proveo neke liberalne reforme, poput zdravstva. Za njegovog mandata Italiju je pogodila velika kriza, koja se posebno osjetila u poljoprivredi. thumb|left|200px|Galerija Vittorio Emanuele II u Milanu, ponos talijanske arhitekture svoga vremena(1865.-1877.
Kolonijalizam
Crispijeva vlada je razmatrala osnivanje nekoliko kolonija kako bi pridobila talijanske nacionaliste i imperijaliste uz sebe, koji su željeli obnoviti Rimsko Carstvo. Italija je u to vrijeme imala svoja naselja u Aleksandriji, Kairu i Tunisu. Ispočetka je Italija pokušala pregovorima s ostalim svjetskim silama dobiti kolonijalne koncesije, ali su ti pregovori propali. Misionari koje je Italija poslala u nekolonizirana područja istraživali su moguće lokacije za kolonizaciju, a najrealističnije su bile u Africi. Talijanski misionari i trgovci uspjeli su kupiti luku Masava (današnja Eritreja), a 1830te su se razmilili po cijeloj Etiopiji. thumb|desno|270px|Talijanski cepelini bombardiraju turske snage u Libiji Nakon pada vlasti egipatskog kediva u Kartumu 5. februara 1885., Italija je iskoristila britanske teškoće u Sudanu, i iskrcala svoje trupe u Masavi. Zatim je 1888. anektirala Masavu, proglasivši je svojom kolonijom Talijanskom Eritrejom. Nakon sedam godina napala je i Etiopiju. No za Prvog talijansko-abesinskog rata etiopske snage su uz Rusku pomoć prisilile talijansku vojsku na povlačenje u Eritreju, što je doživljeno kao težak poraz, i izazvalo pad vlade Crispija, a na internacionalnom planu ispalo teško poniženje.
5 vlada Giovannija Giolittija
Nakon izbora 1892. premijer je postao Giovanni Giolitti. Iako je njegova prva vlada brzo pala, Giolitti je ponovno postao premijer 1903. i vodio Italiju sve do 1914., na taj način postao je prvi dugotrajni talijanski premijer (vodio je 5 vlada). I njegovu vladavinu je također obilježela korupcija među raznih vladinim funkcionerima, te namještanje izbora.
I za njegova mandata, je u južnoj Italiji vladalo veliko siromaštvo i glad, i masovna emigracija u obje Amerike. Na valu komadanja Otomanskog Carstva i Kraljevina Italija se odlučila ugrabiti nešto, te je 1911., Italija je napala Libiju. Nakon rata koji je trajao godinu dana i osvajena je Libija. Iako je ovaj rat ispao uspješan po Italiju, on se nije uzeo u plus Giolittijeve vlade, jer ga je na nož dočekala opozicija iz redova Talijanske socijalističke partije, u čemu se osobito isticao tada pacifističko raspoloženi Benito Mussolini - koji je čak pozivao građane na nasilno rušenje vlade. Giolitti je još jednom dobio izbore 1920. godine i nakratko vodio zemlju.
Predratna situacija
U razdoblju prije Prvog svjetskog rata, Italija je na međunarodnom planu imala problema sa svojim dojučerašnjim saveznicama; Njemačkom i Austro-Ugarskom, zbog okupacije Libije. I odnosi s Francuskom su jako pogoršani zbog talijanske podrške Prusiji, a sa Velikom Britanijom je Italija ušla u rivalski odnos zbog talijanskog zahtjevanja da joj se prizna njena sfera utjecaja po Mediteranu i Crvenom Moru. thumb|left|200px|Talijanski nacionalist [[Gabriele d'Annunzio, istaknuti zagovornik uključivanja Italije u Prvi svjetski rat i kasniji riječki duce]]
Snažno su pogoršani odnosi i sa Grčkom, kad je Italija zbog rata u Libiji, -preventivno okupirala otoke Dodekaneza (uključivo i otok Rodos) sa većinskim grčkim stanovništvom, koji su nominalno bili pod otomanskim suverenitetom. Napetost je narasla i zbog Albanije, oko koje su dvije zemlje imale oprečne stavove. . Početkom 1914., Italiju je tresla politička nestabilnost, brojni protesti i sukobi te generalnii štrajk. Iako je bila članica Centralnih sila, Kraljevina Italija ni nakon izbijanja Prvog svjetskog rata, nije ušla u rat, već je ostala neutralna. Talijansko društvo bilo je duboko podijeljeno oko rata: socijalisti su se protivili ratu i podržavali pacifizam, dok su nacionalisti poput Gabrielea D'Annunzia i Luigi Federzonija, uz ovaj put preobraćenog Mussolinija zahtijevali uključenje Italije u rat. Nacionalisti su na rat, gledali kao mogućnost da Italija pomoću njega dođe do teritorija Austro-Ugarske koja su naseljavali Talijani.
Italija je 1915. tajnim sporazumom u Londonu izdala dojučerašnje saveznike iz Centralnih sila i pridružila se Antanti, zbog obećanih teritorija Austro-Ugarske gdje su živjeli Talijani, brojnih dijelova istočne obale Jadrana i dio njemačkih kolonija u Africi. Ova odluka oduševljeno je dočekana u redovima nacionalista i imperijalista, ali su protiv nje bili liberali, i sam liberalni premijer Giovanni Giolitti.
Tok rata
Iako je početak ratnog pohoda protiv Austro-Ugarske bio uspješan budući da je Italija imala brojčanu prednost, a austrougarska vojska bila je raspršena na frontovima u Srbiji i Rusiji, ta prednost nikad nije do kraja iskorištena zato što je talijanski komandant Luigi Cadorna inzistirao na izravnom napadu na Austro-Ugarsku kako bi pokušao okupirati slovensko područje i Ljubljanu. Ovim napadom bi Talijani došli nedaleko od Beča, ali su svih jedanaest napada propali uz brojne žrtve. Slijedeće godine (1916.), austrougarska vojska je u protuofanzivi uspjela odbaciti talijansku vojsku sve do Verone i Padove. thumb|desno|270px|Talijanski [[karabinjeri u Palestini]] Nakon toga je talijanska vojska u ljeto 1916., organizirala protivofanzivu, te je nakon niza neuspjelih napada, na kraju ipak uspjela zauzeti Goricu. Sklapanjem Brestlitovskog mira Centralne sile su se otarasile Rusije, te su se njemačke i austrougarske snage sa većom žestinom bacile u napad na Italiju. Unatoč početnim uspjesima, - taj novi udar zaustavila je talijanska vojska kod rijeke Piave. Nakon brojnih iscrpljujućih bitaka u kojima se front praktički nije pomicao, austrougarska se stala urušavati, tako da je potpisano primirje 11. novembra 1918., tako je završio Prvi svjetski rat u kojem je Kraljevina Italija završila kao jedna od pobjednica.
Za vrijeme rata, vojska Kraljevine Italije sudjelovala je u savezničkim napadima na Otomansko Carstvo gdje je zauzela područja u Anatoliji (oko Antalije) i Palestini. U tom ratu je Italija izgubila oko 700 000 vojnika, a deficit države iznosio je 12 milijardi lira.
Poslijeratna situacija
thumb|desno|270px|[[Vittorio Emanuele Orlando s Davidom Lloydom Georgeom, Georgesom Clemenceauom i Woodrowom Wilsonom na pregovorima u Versaillesu]] Nakon rata, talijanski premijer Vittorio Emanuele Orlando sastao se s britanskim premijerom Davidom Lloydom Georgeom, francuskim predsjednikom Georgesom Clemenceauom i američkim predsjednikom Woodrowom Wilsonom u Versaillesu na razgovorima o budućim granicama Europe.
Na tim pregovorima je Italija dobila malo teritorija, jer je američki predsjednik Wilson obećao slobodu formiranja vlastitih nacionalnih država svim europskim narodima. Tako da nakon Versajskog ugovora nije dobila Dalmaciju i Albaniju kao što joj je ranije obećano Londonskim sporazumom. Italija je izvisila pri podjeli njemačkih afričkih kolonija, koje su sebi prigrabile Velika Britanija i Francuska. I pored svih tih činjenica predsjednik vlade Vittorio Orlando potpisao je Versajski ugovor, što je dovelo do pobune protiv njegove vlade.
Nezadovoljan ovim mirovnim pregovorima, talijanski nacionalist Gabriele D'Annunzio sa svojim crnokošuljašima zauzima Rijeku u septembru 1919. i osniva Riječku državu (Reggenza Italiana del Carnaro) u kojoj nije dugo vladao, nakon toga Rijeka je anektirana od Italije 1924. godine. Mnoge D'Annunzijeve metode osvajanja masa, govor, odjeća (crne košulje) preuzeo je budući lider fašista Mussolini.
Rađanje fašističkog pokreta
Benito Mussolini krenuo je u politiku kao pripadnik Talijanske Socijalističke Partije, ali je iz nje izbačen 1914. zbog svoje otvorene podrške ratu protiv Austrije. To je bio njegov veliki obrat, jer se Prije prvog svjetskog protivio regrutaciji i okupaciji Libije, a bio je i urednik službenih novina socijalističke partije Avanti!. Kasnije je osnovao svoje vlastite novine Popolo d'Italia u kojima je pozivao socijaliste i druge ljevičare da podrže rat. Zbog želje da pridobiju Italiju na stranu Antante, Francuska, Britanija i Rusija su financijski pomagale izlaženje tih novina. Ove novine su kasnije postale fašistički glasnik.
Nakon rata i Versajskog ugovora, Mussolini stvara svoj borbeni savez Fasci di Combattimento koji se protivio pacifizmu Talijanske Socijalističke Partije. Iako su fašisti u početku naginjali ljevici i podržavali mnoge liberalne ideje, 15. aprila 1919. počinju s političkim nasiljem napadajući urede socijalističkog glasila Avanti!. Nakon početnih neuspjeha, Mussolini reorganizira ovu skupinu ideološki se distancira od ljevice i 1921. pretvara je u Partito Nazionale Fascista (Nacionalna fašistička partija). Njegova partija je preuzela od D'Annunzija brojna nacionalistička obilježja, a sam Mussolini je promijenio svoju izvornu ideologiju i počeo podržavati katoličku crkvu i prestao se protiviti monarhiji. Podrška fašistima počela je rasti od 1921., a mnogi oficiri talijanske vojske koji su podržavali fašiste iskoristili su svoj položaj za kontrarevolucionarne napade na socijaliste. Liberal Giolitti je dobio izbore 1920., i postao premijer po peti put, ali njegova vlada je bila vrlo slaba zbog jake socijalističke opozicije. Zbog tog je Giolitti, dodao na svoju izbornu listu 1921. godine i Partito Nazionale Fascista, jer je pomoću njih htio obuzdati socijaliste. No kako Giolitti nije uspio skupiti dovoljno mandata za koaliciju, fašisti su zajedno sa socijalistima izglasali nepovjerenje vladi Giolittija. Mussolini je zahvaljujući brojnim govorima, potplaćivanju i zastrašivanju vrlo brzo postao dominantna osoba u talijanskoj politici, pridobijajući uz sebe brojne druge političare.
U oktobru 1922., Mussolini je iskoristio opći štrajk i počeo zahtijevati od talijanske vlade da vlast prepusti njegovoj fašističkoj partiji. Dio fašista krenuo je na slavni marš preko cijele Italije do Rima (tzv. marš na Rim) tvrdeći da će fašisti ponovno uspostaviti red. Sam Mussolini nije sudjelovao u maršu. Fašisti su zahtijevali ostavku premijera Luigija Facte i proglašavanje Mussolinija za predsjednika vlade. Iako je talijanska vojska mogla lako rastjerati oko 60 000 fašističkih crnokošuljaša, talijanska vlada s kraljem Viktorom Emanuelom III pala je u krizu. Time je kralj stavljen u situaciju da mora birati između dva suprotstavljena talijanska pokreta: Mussolinijevih fašista ili antimonarhističkih socijalista. Kralj je izabrao dolazak fašista na vlast.
Mussolinijeva diktatura
Dana 28. oktobar 1922., Viktor Emanuel III postavio je Mussolinija na mjesto premijera i omogućio Fašističkoj partiji ispunjenje svih njihovih ambicija sve dok podržavaju monarhiju. Mussolini je razvio kult ličnosti kojim se on smatrao nacionalnim spasiteljem, a njegovi pristaše nazivali su ga vođom (duce). Stupanjem na vlast, Mussolini je ušao u koaliciju s nacionalistima, liberalima i narodnjacima. Ipak, ovi početni demokratski postupci ubrzo su nestali, te je već iduće godine izborni zakon promijenjen tako da je Fašistička partija nakon izbora 1924. postala jedina vladajuća partija u Italiji.
Nakon izbora ubijen je socijalist Giacomo Matteotti koji je pozivao na poništenje izbora zbog neregularnosti. Nakon ovog ubojstva socijalisti su otišli iz parlamenta, što je omogućilo Mussoliniju provedbu još autoritarnih zakona. Godine 1925., Mussolini proglašava fašističku diktaturu.
Talijansko društvo u vrijeme fašističkog režima
Fašistički režim težio je jednopartijskom društvu u Italiji i integraciju fašizma u sve pore društva. Totalitarna država službeno je proglašena u Doktrini fašizma 1935. godine. Fašisti su namjeravali izmijeniti talijansko društvo i kulturu po uzoru na Antički Rim, s nekim primjesama ideja iz Futurizama talijanskih intelektualaca i umjetnika. U ovom društvu koje je trebalo smanjiti osjećaj individualnosti pojedinca, samo bi članovi Fašističke partije bili punopravni građani. Unatoč pokušajima stvaranja nove fašističke kulture, talijanski fašisti nisu imali toliko velikog uspjeha u izmjeni društva kao što su imali Treći Reich i SSSR. thumb|desno|270px|Talijanski [[cepelin N1 Norge, kojim je Umberto Nobile proveo prvu zračnu ekspediciju na Sjevernom polu]]
Za vrijeme ovog režima veliki značaj imala je propaganda koja je promovirala Mussolinijev kult ličnosti. Čak su doneseni zakoni da se propagandni materijali moraju prikazivati prije svih filmova u kinima. Godine 1926., Italija je postala prva država koja je izvršila zračnu ekspediciju na Sjeverni pol. Odnosi s crkvom su znatno poboljšani za vrijeme Mussolinijevog režima, pogotovo nakon Mussolinijevog saveza s izrazito klerikalnom Talijanskom narodnom partijom. Nakon sklapanja Lateranskih ugovora 1929. sa papom, znatno su poboljšani odnosi Italije s crkvom, a Vatikan je dobio suverenost.
Ekonomija
Mussolini i njegova fašistička partija obećale su Talijanima izgradnju novog ekonomskog sistema kojeg su oni nazvali korporativizam. U suštini je to bila jedna podvarijanta socijalizma, u kojem su sredstva za proizvodnju nominalno ostala u rukama privatnih vlasnika, ali pod strogim nadzorom i upravom od strane države.
Službeno je doktrinu fašizma napisao Mussolini 1935., no vjerojatno je to bilo djelo Giovannija Gentileja. On je opisao ulogu države u stvaranju korporativističke ekonomije. Nakon što je Velika ekonomska kriza pogodila svjetsku ekonomiju 1929., i fašistički režim je poput drugih zemalja, donio gomilu protekcionističkih mjera i pokušao postaviti temelje za ozdravljenje domaće privrede. Već u ljeto 1930., njihove mjere su urodile plodom, jer je Italija povećala proizvodnju pšenice, tako da je nije morala uvoziti iz Kanade i Amerike. Istina smanjio se broj površina pod povrćem i voćem, pa se tu osjetio manjak, a ni seljaci nisu osjetili ništa od tog povećanja proizvodnje, jer su ima narasli porezi. I odnosi na selu ostali su isti jer je samo 0.5% stanovništva posjedovalo 42 % svih obradivih površina u Italiji. Ipak je velika kriza pogodila Italiju manje nego druge zemlje, rast industrijske proizvodnje je između 1913. - 1938 bio čak i veći od Njemačke za isto vremensko razdoblje, samo su Velika Britanija i Skandinavija imale veći industrijski rast u tom razdoblju. No teški uteg, predstavljale su kolonije, koje su stale gutati gomilu novaca i čiji je budžet neprestano rastao jer se trebalo puno ulagati u izgradnju infrastrukture.
Fašistički režim mnogo je ulagao u tehnički napredak. Tako je 1933. pušten u promet prekooceanski brod SS Rex koji je uspio prijeći Atlantik za četiri dana, a financirani su i brojni drugi tehnički projekti koji su trebali simbolizirati industrijski i tehnološki napredak fašističke države. Izgrađen je prvi autoput na svijetu Torino-Milano 1932. (započet 1927.)
Socijalna politika
Fašistički režim je uveo brojna poboljšanja u socijalnoj politici i na taj način ublažiti teškoće koje su nastupile nakon Velike ekonomske krize, - jedna od tih mjera bilo je besplatno osnovno zdravstveno osiguranje za sve Talijane. Jednim od najvećih uspjeha fašističkog režima u Italiji smatra se stvaranje OND-a (Opera Nazionale Dopolavoro) 1925., koji je bio najveća rekreacijska organizacija za odrasle. Do 1930. je u svakom gradu u Italiji postojao klub Dopolavoro koji je sveukupno bio zadužen za 11 000 sportskih igrališta, preko 6 400 knjižnica, 800 kina, 1 200 kazališta i preko 2 000 orkestara. Potaknuti uspjehom u Italiji, Njemačka je također stvorila svoju verziju tog programa nazvanim Kraft durch Freude (KdF).
Iako je u prvo vrijeme fašistički režim u Italiji bio manje represivan od drugih totalitarnih država, pod pritiskom Nacističke Njemačke je 1938. uvedena politika antisemitizma. Ova politika bila je iznimno nepopularna u Italiji i u samoj Fašističkoj stranci čiji su mnogi članovi bili Židovi. Fašisti su pri kraju rata u suradnji s nacistima deportirali Židove u koncentracioni logori, ali su ti logori ipak donekle bili manje brutalni od logora koje su kontrolirali Nijemci.
Vanjska politika
Fašisti su namjeravali stvoriti od Italije veliku silu, nešto poput moderne varijante Rimskog Carstva. Tako im je opsesija bila - dominacija nad Sredozemnim morem, koju su namjeravali ostvariti; milom ili silom, zbog tog su krenuli u niz ratova, kako bi ovladali priobaljem Afrike, Dalmacije, Albanije i Grčke koji su trebali postati dijelovi Talijanskog Carstva.