cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Turska
Međunarodni odnosi
thumb|200px|[[Franklin D. Roosevelt|Roosevelt, İnönü i Churchill na drugoj konferenciji u Kairu održanoj u prosincu 1943. godine]]
Turska je jedna od osnivačica Ujedinjenih naroda (1945.), Organizacije za ekonomsku suradnju i razvoj (1961.), Organizacije za sigurnost i suradnju u Europi (1973.), te Skupine 20 industrijski razvijenih zemalja (1999.).
Od osnivanja turske republike, glavna tema turske vanjske politike su odnosi s Europom i zapadom općenito. Turska je bila jedna od osnivačica Vijeća Europe 1949., a 1963. postala je pridružena članica Europske ekonomske zajednice. Nakon višegodišnjih pregovora, Turska se 1987. prijavila za stalno članstvo u EEZ-u. Godine 1992., postala je pridruženi član Zapadnoeuropske unije, a 3.10. 2005. počela je službene pregovore o članstvu u Europskoj uniji. Smatra se da će ovi pregovori biti problematični i dugotrajni zbog brojnih nesuglasica u određenim pitanjima. Prvenstveno se to odnosi na odnos Turske sa Ciprom koji je član EU-a i s kojim Turska nema službene odnose, nego samo s Turskom Republikom Sjeverni Cipar koju ne priznaje nitko osim Turske.
Drugi važan faktor vanjske politike Turske je odnos sa SAD-om. Zbog moguće prijetnje SSSR-a, Turska 1952. ulazi u NATO čime se počinju razvijati bliski bilateralni odnosi s Washingtonom. Čak i nakon Hladnog rata ovi odnosi su zadržani zbog blizine Turske nestabilnom Arapskom svijetu. Turska je važan saveznik SAD-a zbog dobrih odnosa s Izraelom, te zbog blizine NATO-vih baza u Turskoj sa sirijskom i iračkom granicom. U zamjenu za potporu vanjskoj politici SAD-a, Turska je primila značajnu političku, gospodarsku i diplomatsku pomoć.
Nakon stjecanja nezavisnosti turkijskih država koje su bile članice SSSR-a, Turska je proširila svoj politički i gospodarski utjecaj i na te zemlje s kojima dijeli kulturno i jezično naslijeđe. Jedan od važnijih rezultata ovih odnosa je završetak vrijednog plinovoda koji vodi iz Bakua u Azerbejdžanu do turske luke Ceyhan.
Od zemalja s kojima graniči Turska ima najlošije odnose s Armenijom. Granica s tom državom zatvorena je otkad je Armenija okupirala Gorski Karabah u Azerbajdžanu. Odnosi s tom državom su napeti i zbog povijesnih nesuglasica o armenskom genocidu koji se dogodio tijekom Prvog Svjetskog rata.
Vojska
Turske oružane snage sastoje se od kopnene vojske, mornarice i zrakoplovstva. U mirnodopsko vrijeme žandarmerija i obalna straža funkcioniraju kao dio Ministarstva unutarnjih poslova, dok su u ratno vrijeme podređeni vojsci i funkcioniraju kao dio oružanih snaga.
Po broju su turske oružane snage druge u NATO-u, nakon snaga SAD-a. Sveukupno oružano osoblje turske vojske čini 1.043.550 pripadnika. Svaki sposoban heteroseksualni muškarac s turskim državljanstvom obvezan je služiti vojni rok u razdoblju od tri tjedna pa do petnaest mjeseci. Dužina vojnog roka ovisi o obrazovanju i mjestu rada. Homoseksualci mogu biti izuzeti od služenja vojnog roka na vlastiti zahtjev.
Turska sudjeluje u mirovnim i ostalim misijama UN-a i NATO-a od 1950-ih. To uključuje misije u Somaliji i bivšoj Jugoslaviji, kao i sudjelovanje u Zaljevskom ratu. Turska ima stalnu vojsku od 36.000 vojnika u Turskoj Republici Sjeverni Cipar, a njeni vojnici služe i u Afganistanu kao dio ISAF-a. Godine 2006., Turska je poslala svoje snage u mirovnu misiju u Libanon, nakon izraelskog napada.
Na čelu vojnih snaga nalazi se general kojeg imenuje predsjednik, a koji je odgovoran premijeru. Vijeće ministara odgovorno je parlamentu za nacionalnu sigurnost i pripremu oružanih snaga za obranu zemlje. Odluku o slanju vojske u druge zemlje donosi parlament.
Tradicionalno turska vojska ima snažan utjecaj na politiku zemlje, te smatra sebe čuvarom sekularne demokracije u zemlji. Tijekom povijesti vojska je nekoliko puta srušila izabranu vlast zbog vjerovanja da vlast odstupa od Atatürkovih načela koja su sadržana u ustavu zemlje.
Gradovi
Turska (odnosno Anadolija i Trakija) ima dugu istoriju gradova i broji među najstarijim naseljenim mjestima. Prvi gradovi na anadolskom tlu se spominju od neolitika pa preko cijelog antičkog doba. Na jugo–istoku najstariji gradovi su bliski Alep i Damask, a potom i Tars, Antiohija, Aleksandrija, Edessa. U centralnoj Anadoliji, među najstarijim primjer je Çatalhöyük uz hetitske gradove Hatuša, Gordion, Ankuwaš i druge. Na jonskoj obali su cvijetale grčke gradske sredine kao Smirna, Klazomena, Mitilene, Milet, Samos, Efes, Pergam, Knid, Klaros, pa i unutarnji Kolofon, Mira i Apameja. Također prema sjevero–zapadnoj obali, prema Troadi, vrlo stari su bili centrovi kao Dorilajon, Nikomedija, Troja, Lampsak, Kardija, Kios, Halkedon i Bizantijum, Herakleja Pontska. Stoga je stoljećima jedan grad turskog prostora bio primjer antičke/strednjovjekovne metropole i model gradske civilizacije, to jeste Bizantijum / Konstantinopolj / Istanbul. To će biti glavni grad Rimskog carstva počevši od cara Konstantina (oko 330.), pa Bizantskog carstva i napokon Osmanskog carstva do 1923. Danas Turska ima tri metropole (Istanbul, Ankara, İzmir) od kojih se Ankara može reći najmlađa po demografskom i urbanističkom razvoju, jer ona se ponovo rađa kao vojno središte Atatürkove revolucije a zatim i kao industrijalno srce Anadolije. Pored navedene trojke, vrlo značajni su gradovi na južnoj obali (Adana, Gaziantep, Antalya, Mersin, Tarsus, Osmaniye) dok glavni centrovi na Crnom moru su Samsun i Trabzon. Takođe važni gradovi ostaju Bursa, Konya, Kayseri, Eskišehir, Erzurum, Van i po pitanju položaja Edirne. Neki gradovi su usko povezani uz strateško–vojnu državnu strukturu (Ankara, Konya, Merzifon, Kütahya), a neki gradovi gostuju vojne baze USAF–a (Adana, Diyarbakır, Malatya, Antakya, Didim, Izmir). Ankara i Istanbul su najznačajniji gradovi Turske a istovremeno su i među najvećim svijetskim gradovima po stanovništvu. Sustav metropole Istanbula broji u 2021. oko 15.800.000 stanovnika (15° grad na svijetu), dok metropola Ankara iznosi oko 5.750.000 stanovnika. Među najprometnijim lukama u Europi danas se broje Istanbul (Ambarli i Haydarpaşa), Mersin i Izmit. Među najprometnijim zračnim lukama na svijetu danas je Istanbul sa novim Istanbulskim aerodromom (mjesto starog Atatürk aerodroma) i Sabiha Gökçen aerodromom. Istanbul je također jedan od najvećih prometnih čvorova na svijetu kada je riječ o kopnenom prijevozu.
Gospodarstvo
Veći dio republikanskog razdoblja u povijest Turske, država je imala snažan utjecaj na gospodarstvo. U 1980-ima premijer Özal je započeo reforme kojima je gospodarstvo postalo više tržišno orijentirano. Reforme su omogućile ubrzani rast gospodarstva, ali taj rast su često remetile financijske krize od kojih su najznačajnije one 1994., 1999. i 2001. godine. Između 1981. i 2003. prosječni godišnji rast BDP-a bio je 4%. Veliki i rastući deficit javnog sektora, te neadekvatne reforme rezultirale su visokom inflacijom, korupcijom u svim sferama gospodarstva i slabljenjem bankarskog sektora.
Nakon krize 2001., tadašnji ministar financija Kemal Derviš pokrenuo je reforme zbog kojih je inflacija pala na jednoznamenkaste brojeve, a investicije su porasle i nezaposlenost je pala. Prognoze MMF-a za 2008. govore o očekivanoj inflaciji od 6% u Turskoj. Prema časopisu Forbes Istanbul je s 35 milijardera (stanje 2008.) četvrti grad u svijetu, nakon Moskve, New Yorka i Londona.
Od 1970-ih uloženi su mnogi napori u jačanju i diverzificiranju gospodarstva. U tome je vrlo važan bio Jugoistočno anatolijski projekt (Güneydoğu Anadolu Projesi ili GAP) čiji je cilj bio iskorištavanje vode Eufrata i Tigrisa za navodnjavanje i proizvodnju hidroelektrične energije. Iako su se projektu snažno protivili Sirija i Irak, te kurdski separatisti, danas projekt ima devet brana i osam hidroelektričnih centrala. Cilj ovog projekta je pretvaranje suhog tla u jugoistočnoj Turskoj u plodno zemljište.
Prosječna stopa rasta BDP-a između 2002. i 2007. bila je 7,4% što čini Tursku jednom od najbrže rastućih gospodarstava u svijetu. Dok su u prošlosti gospodarstvom dominirale poljoprivredne aktivnosti, danas najveći značaj imaju razvijeni industrijski kompleksi i razvijeni sektor usluga. Godine 2007., poljoprivreda je činila 8,9% BDP-a, dok je industrija činila 30,8%, a sektor usluga 59,3% BDP-a. Turizam čini vrlo važan dio turskog gospodarstva. Godine 2007. u Turskoj je bilo 27.214.988 posjetitelja koji su turskom gospodarstvu ostvarili 18,5 milijardi USD prihoda.
thumb|Turski sportski automobil [[Etox]] Turska ima veliku i rastuću automobilsku industriju. Godine 2006. u Turskoj je proizvedeno 1.024.987 motornih vozila što je čini šestim europskim proizvođačem motornih vozila. Nakon što je kronična inflacija stavljena pod kontrolu, uvedena je nova valuta kako bi se izbrisali podsjetnici na nestabilno gospodarstvo. 1.1. 2005. stara turska lira zamijenjena je novom turskom lirom na čijim novčanicama je maknuto šest nula (1 YTL= 1.000.000 TL). Nezaposlenost je 2005. iznosila 10,3%.
Infrastruktura
Zbog važnog zemljopisnog položaja koji Tursku stavlja na križanje putova između Europe i Azije, promet je važan izvor prihoda za državu. Uz cestovne, pomorske, zračne i željezničke prijevozne usluge, važan dio prometa čine i razni cijevovodi. U međunarodnom prijevozu roba i putnika, Turska je 1999. zaradila 1,2 milijarde eura.
Tuzemni prijevoz roba i putnika vrši se gotovo isključivo cestovnim prometom. Sa stranim zemljama robni prijevoz obavlja se obično pomorskim putem, dok se putnički prijevoz velikim dijelom vrši zračnim putem.
Godine 2000., sektor komunikacija i prometa činio je oko 14% ukuonog BDP-a države. 27,3% svih javnih investicija ide u ovaj sektor.
Cestovni promet
thumb|300px|Mreža E-cesta u Turskoj Ukupna dužina cestovne mreže u Turskoj je 413.724 km. Od ovoga 62.000 km čine ruralne ceste, 350.000 km čine tzv. seoske ceste, a 1.800 km su autoceste. Mreža autocesta je trenutno pod izgradnjom. Najvažniji prometni pravci su autocesta od Istanbula do Ankare (O-4), te O-52 od Adane do Gaziantepa. Druge važne autoceste su oko Izmira (O-31 i O-32), te u južnom dijelu zemlje (Mersin, İskenderun, Pozantı). Trenutno su u izgradnji autoceste od İzmira do Manise, te pravci Adana-Ankara i Gaziantep-Şanlıurfa. thumb|left|thumb|Dolmuši u [[Bodrumu]] Kao što je spomenuto, najveći dio prijevoza roba (89,2%) i putnika (95%) odvija se cestovnim putem. Za putovanja po zemlji najpopularniji su autobusi. Sigurnost u prometu još nije dosegla razinu većine europskih zemalje, tako da godišnje postoji veliki broj poginulh na cestama.
Željeznički promet
thumb|200px|Mavi Ekspres koji vozi od Istanbula do Adane Željeznička mreža u Turskoj nije dovoljno razvijena, jer se više pozornosti posvećivalo cestovnoj mreži. Veći dio tračnica datira iz 19. i početka 20. stoljeća. Od ukupne dužine od 10.500 km tračnica, samo je 20% elektificirano. Željeznica čini oko 10% ukupnog prometa u zemlji (stanje 1999.). Vlakovi su česti samo na ruti između Istanbula i Ankare, dok drugdje putnički vlakovi voze jedanput ili dvaput na dan. Iako su putovanja vlakom sporija u usporedbi s razvijenom autobusnom mrežom, komfor je daleko veći u vlakovima.
Trenutno je pri završetku izgradnja visokobrzinske tračnice između Istanbula i Ankare na kojoj bi vlakovi mogli postizati brzinu do 250 km/h. U fazi izgradnje je i visokobrzinska tračnica između Ankare i Konye. Do 2010. trebala bi biti izgrađena i visokobrzinska veza željeznicom s Bugarskom. Ovim modelom pruge planira se povezati i Ankara i Izmir, te Ankara i Sivas, pa Sivas i Kars. U Istanbulu je u fazi izgradnje projekt Marmaray kojim će se željezničkim putem Azija i Europa povezati tunelom. Završetkom tog projekta teoretski će se moći putovati od Londona do Ankare vlakom.
Zračni promet
thumb|230px|Turkish Airlines Boeing 737-800 Državna avio kompanija je Turkish Airlines (Türk Hava Yolları THY) koji je osnovan 1933. i koji je do 1990-ih ima monopol u turskom zračnom prijevozu. Danas privatne avio kompanije (kao Atlasjet, Fly Air, MNG Air, Onur Air, SunExpress) drže oko 33% tržišnog udjela u zračnom prijevozu.
Pomorski promet
S dužinom obale od 8.333 km i s 156 luka, Turska ima veliki potencijal u brodskom prijevozu. Ukupna tonaža turske trgovačke flote je 10.444.163 DWT. Lokalni pomorski promet posebno je razvijen u Istanbulu, gdje vožnja od europske do azijske strane grada traje između 20 i 40 minuta.
Najvažnije luke na Sredozemnom moru su İskenderun, Mersin i Antalya. Na Egejskom moru važna luka je İzmir, dok su na Mramornom moru velike luke Gemlik, Istanbul i İzmit. Crnomorske luke Turske su Hopa, Samsun, Trabzon i Zonguldak.
Cjevovodi
Prvi cjevovod za transport sirove nafte i naftnih derivata pušten je u promet 1966. između Batmana i Dörtyola. Godine 1977. pušten je u promet važan naftovod između Iraka i Turske ukupne dužine od 981 km (od čega 641 km na teritoriju Turske). Ovaj naftovod nije bio funkcionalan od 1990. do 1997. zbog rata i embarga.
Od 2002. u funkciji je plinovod Blue Stream koji ide kroz Crno more, od Novorosijska do Samsuna, te onda do Ankare.
Naftovod Baku-Tiflis-Ceyhan dostavlja naftu iz središnje Azije i Kavkaza preko Turske do zapadne Europe. Ovaj naftovod dugačak 1760 km ima kapacitet od milijun barela godišnje. Paralelno uz ovaj naftovod ide i Južnokavkaski plinovod koji vodi od Bakua preko Tiflisa do Erzuruma. Ovaj plinovod dugačak je 690 km i ima kapacitet od sedam milijardi kubičnih metara plina.
Telekomunikacije
Jedini pružatelj usluge fiksne telefonske linije u Turskoj je Türk-Telekom. Dok sektor fiksne telefonije stagnira, sektor mobilne telefonije ubrzano raste. Broj korisnika mobilnih telefona je porastao s 17,1 milijuna 2001. godine, na 43,6 milijuna 2005. godine. Međunarodne veze odvijaju se između ostalog i optičkim kabelima ispod Sredozemnog i Crnog mora.
Internetska domena za Tursku je .tr. Uz ovu veliki broj internetskih stranica koristi i domene .com ili .com.tr. Za dodjelu IP-a i naziva zaduženo je Tehničko sveučilište Bliskog istoka (ODTÜ). Infrastruktura za širokopojasni internet je trenutno u izgradnji. Prema službenim statistikama iz 2005. godine, 12,75% stanovništva ima osobno računalo, a 8,66% kućanstava ima pristup internetu.
Kultura
thumb|200px|Stranica iz zbirke pjesama Dîvân-ı Fuzûlî, iz 16. veka Kultura današnje Turske spoj je mnogih kultura, od kojih su najviše utjecaja imale kulture staroturkijskih naroda središnje Azije i Sibira, te kulture Osmanskog Carstva koja je bila pod utjecajem bizantske, perzijske, arapske, kavkaske i kurdske kulture. Od osnivanja republike za vrijeme Atatürka, u tursku kulturu prodiru snažni europski utjecaji. Glavno kulturno središte države je Istanbul.
Neki od najznačajnijih predstavnika moderne turske umjetnosti su filmski redatelj Yılmaz Güney (Zlatna palma 1982. za film „Put“), pjesnici Orhan Veli i Nâzım Hikmet, te pisci Yaşar Kemal, Orhan Pamuk (Nobelova nagrada za književnost 2006.) i Aziz Nesin.
Međunarodno poznati turski pop glazbenici su Sezen Aksu, Tarkan i Mustafa Sandal.
thumb|[[Tavla]] U Turskoj je vrlo popularna igra tavla koja se često igra uz čaj i nargilu u kafićima.
Književnost
Povijest turske književnosti počinje u predislamsko doba, a sastojala se od usmenog predaje, pjesama, legendi i izreka. Prvi pisani tragovi turske književnosti napisani su orhonskim pismom u 6. ili 7. veku. Prihvaćanjem islama u 10. stoljeću, na tursku književnost počinju utjecati arapski i perzijski jezik. Islam je imao jak utjecaj na tursku književnost od 11. do sredine 19. veka. U ovom razdoblju mogu se razlikovati dva pravca razvijanja turske književnosti: divanska književnost visokih društvenih slojeva, te narodna književnost.
Flagler County, Florida
je okrug u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 95.696.
Turska
Književnost
Za vrijeme tanzimata (skupa reformi u Carstvu u 19. veku) jačaju zapadni utjecaji u književnosti. To razdoblje počinje prijevodima zapadnjačkih književnih djela, a nakon nekog vremena počinju se javljati i prvi turski romani. Veliki utjecaj u ovom razdoblju imale su novine „Servet-i fünûn“ (Bogatstvo znanja).
U vrijeme osnivanja republike dolazi do velikih promjena u književnosti. To razdoblje je obilježilo uvođenje latinice 1928., te jezične reforme 1932. godine. Nakon toga dolazi do drastičnih promjena u tematici književnosti, koja se počinje baviti društvenom i političkom kritikom. Državna vlast tada počinje cenzurirati književna djela, a mnogi pisci bivaju uhićeni. Mnogi politički događaji (kao državni udari) obilježili su razvoj turske književnosti, koja je danas popularna i izvan granica matične države.
Film
Domaćom turskom kinematografijom dominiraju komedije i akcijski filmovi. Posebno su popularne komedije Kemala Sunala. Predstavnik povijesnog i akcijskog žanra je Cüneyt Arkın. U novije vrijeme turski filmovi počinju se baviti i društvenim problemima. Iz toga se razvio kurdski film koji se bavi problemima kurdske zajednice u Turskoj. Jedan od novijih turskih filmova koji se međunarodno probio je Vizontele iz 2001. godine.
Vjerojatno najpoznatiji i najutjecajniji turski redatelj je već spomenuti Yılmaz Güney koji je zbog svojih djela u domovini zatvarana i zabranjivan.
Film Dolina vukova (Kurtlar Vadisi – Irak) iz 2006. smatra se najskupljim turskim filmom ikada snimljenim (8,4 milijuna eura). Film koji je snimljen prema istoimenoj seriji smatra se turskom verzijom „Ramba“ u kojem je pozitivac turski tajni agent, dok su negativci Amerikanci u Iraku. Film je u SAD-u okarakteriziran kao antiamerički.
Flagler County, Florida
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 95.696 stanovnika, što je 45.864 (92,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Turska
Glazba
Glazba u Osmanskom Carstvu bila je pod jakim arapskim utjecajem. Osnivanjem republike vlada počinje promovirati tursku glazbu. Tada počinje sakupljanje i arhiviranje narodnih pjesama iz Anatolije. Do 1953. prikupljeno je oko 10.000 narodnih pjesama. Uz narodnu glazbu, od 1990-ih glazbenom scenom počinju dominirati moderni glazbeni pravci, kao rock i pop.
Vrlo često korišten instrument u turskoj narodnoj glazbi je saz. U ruralnim krajevima vrlo često se sviraju zurla i tapan, pogotovo na svadbama.
Iz Turske dolaze mnogi poznati izvođači klasične glazbe, kao što su operna pjevačica Leyla Gencer, skaladatelj Cemal Reşit Rey, pijanist i skladatelj Fazıl Say, te pijanistice Güher i Süher Pekinel.
Gastronomija
thumb|Sutlijaš (sütlaç) Turska kuhinja je rezultat višestoljetnog spajanja jednostavne nomadske kuhinje turkijskih plemena s indijskom, perzijskom, kurdskom i arapskom kuhinjom. Turska kuhinja je imala snažan utjecaj na kuhinje naroda koji su se nalazili pod Osmanskim Carstvom, a mnoge te kuhinje su i dodatno obogatile tursku gastronomiju. Vjerojatno najpoznatiji primjeri turskog utjecaja na kuhinje balkanskih zemalja su ćevapčići (kebap şişi) i sarma. Turska jela međunarodnog značaja su jogurt (yoğurt) kao i njegova razrijeđena i slana varijantaayran, te brza jela kao döner kebap.
Vjerojatno najpoznatije piće koje se iz Turske proširilo Europom i svijetom je kava (kahve), međutim pije se u posebnim prilikama za razliku od čaja (çay) koji se pije više puta dnevno u malim staklenim čašama u obliku tulipana. Nacionalno alkoholno piće je rakija (rakı) koja se obično konzumira kao aperitiv s mezom (meze), kombinacijom predjela.
Sport
Najpopularniji sport u Turskoj je nogomet. Najjači nogometni klubovi u Turskoj su Galatasaray, Fenerbahce i Bešiktaš. Neki od novijih uspjeha turske reprezentacije su treće mjesto na Svjetskom prvenstvu 2002. godine i dolazak do polufinala na Europskom prvenstvu 2008. godine. Među najuspješnijim turskim nogometašima mogu se spomenuti: Reçber, Mutlu, Korkmaz, Belözoğlu, Kerimoğlu, Şükür, M. Oktay, Kılıç, Çolak, Erdem, Gülesin, Kocaman, Yula, C. Turan, Adatepe, Zeki Sporel, A. Turan, Küçükandonyadis.
Među drugim popularnijim sportovima su košarka i odbojka. Muška košarkaška reprezentacija osvojila je drugo mjesto na Europskom prvenstvu 2001. godine. U odbojci za žene najviše uspjeha imali su klubovi Eczacıbaşı i Vakıfbank Güneş Sigorta koji su osvojili brojna europska prvenstva.
Tradicionalni turski nacionalni sport koji je popularan još od osmanskih vremena je Yağlı güreş. U ovom sportu muškarci se hrvaju nauljeni maslinovim uljem. Ostali hrvački stilovi, kao slobodni ili grčko-rimski stil su također popularni. Turska je dala mnogo svjetskih i olimpijskih prvaka u hrvanju. Turska je imala velikog uspjeha i u dizanju utega u kojem su turski sportaši, muški i ženski, srušili brojne rekorde i osvojili razna prvenstva. Naim Süleymanoğlu i Halil Mutlu su jedni od rijetkih dizača utega koji su osvojili tri medalje u tri OI.
Woodstock, Ohio
Vudstok je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 305, što je 12 (-3,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Perilaldehid
Perilaldehid je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 150,218 Da.
XRCC4
Protein popravke DNK XRCC4 je kod ljudi kodiran genom.
Interakcije
XRCC4 formira interakcije sa LIG4 i XLF protein.
Hackett, Arkansas
Haket je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 812, što je 118 (17,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
RCC
__NOTC__ Termin RCC ima više značenja.
Blue Hill, Nebraska
Blue Hill je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 936 stanovnika.
Villa San Giovanni, Pescara
Villa San Giovanni je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 468 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 210 m.
Fukokinaza
Fukokinaza (, fukokinaza (fosforilacija), fukozna kinaza, L-fukozna kinaza, L-fukokinaza, ATP:6-dezoksi-L-galaktozna 1-fosfotransferaza, ATP:L-fukozna 1-fosfotransferaza) je enzim sa sistematskim imenom ATP:beta-L-fukoza 1-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Za dejstvo ovog enzima je neophodan divalentni katjon. Enzimska aktivnosti je najviša sa Mg2+ i Fe2+ jonima.
Mravnica (Šibenik)
Mravnica je gradsko naselje Šibenika. Selo se nalazi na istočnom dijelu Šibensko-kninske županije, u kršu dalmatinske zagore. Nalazi se na južnim obroncima planine Mravnik (najpristupačniji put do vrha je upravo kroz selo Mravnicu), te u udolini ispod brda.
Najbliža sela su joj Perković (3.2km, iza Mravnika) te Primorski Dolac (2.1km, u istočnom dijelu doline).
U Mravnici trenutačno živi oko 70 mještana. U selu je pet prezimena i to: Papak, Đerek, Džepina, Kundid i Poljičak.
Selo je spominjano kroz povijest jer je na mjestu današnjih bunara bila granica Mlečana, a i tu je i crkva sv. Petra starija od 400 godina.
Apremont-la-Forêt
Aprmon la Fore je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Komersi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 337 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 32,89 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 260 metara (maksimalnoj 383 m, a minimalnoj 231 m).
Difenoksilat
Difenoksilat je organsko jedinjenje, koje sadrži 30 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 452,587 Da.
702
Godina 702. (DCCII) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. Oznaka 702. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Ivan VI (papa)
Ivan VI. je bio papa od 30. listopada 701. do 11. siječnja 705. godine.
Ivan VI je bio rodom iz Efeza, odnosno kao i njegov prethodnik Sergije I, po nacionalnosti Grk, što je bila karakteristika tog perioda poznatog kao bizantsko papinstvo. Blisko je surađivao sa bizantskim carevima. Kada je Teofilakt, ravenski egzarh godine 701. marširao na Rim, papa Ivan je diplomatskim putem spriječio oružani sukob i pustošenje grada. Vjerojatno bizantinski car nije bio zadovoljan sa kandidaturom Ivana VI, pa je htio spriječiti njegovo ustoličenje te iznuditi izbor kandidata, koji bi bio u svemu - pa i u vjerskim pitanjima - poslušan carev sluga. Rimska narodna odbrana je toliko uplašila egzarha, da je taj morao potražiti zaštitu pred gnjevom mnoštva kod samoga pape. .
Također je uspješno pregovarao sa Langobardima, nagovorivši beneventskog vojvodu Gisulfa I da se povuče sa osvojenih papskih (i bizantskih) teritorija; od langobardskog kralja je ishodio povratak Kotičkih Alpi pod papsku vlast.
Carl, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 255 stanovnika, što je 50 (24,4%) stanovnika više nego 2000. godine.
Fresa
Fresa (što na španjolskom znači jagoda) je termin koji se često koristi u slengu u Meksiku za kulturološki stereotip površnosti mladih ljudi koji u velikom broju dolaze iz obitelji iz višeg ili visokog društva i naobrazbe.
Dobro Polje (Crna Trava)
Dobro Polje je naselje u opštini Crna Trava u Jablaničkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 16 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 45 stanovnika).
Demografija
U naselju Dobro Polje živi 16 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 63,2 godina (53,2 kod muškaraca i 70,9 kod žena). U naselju ima 11 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 1,45.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Dahme/Mark
Dame je grad u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Teltov-Fleming. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.525 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12072053.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Teltov-Fleming Dame se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Teltov-Fleming. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 87 metara. Površina opštine iznosi 162,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.525 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 34 stanovnika/km².
Diacerein
Diacerein je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 368,294 Da.
Fort Branch, Indiana
Fort Branč je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.771, što je 451 (19,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Franklin County, Florida
je okrug u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.549.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 11.549 stanovnika, što je 492 (4,4%) stanovnika više nego 2000. godine.
Fenilalaninska amonijak-lijaza
Fenilalaninska amonijak-lijaza (, fenilalaninska deaminaza, fenilalaninska amonijum-lijaza, PAL, L-fenilalaninska amonijak-lijaza, Phe amonijak-lijaza) je enzim sa sistematskim imenom L-fenilalanin amonijak-lijaza (formira trans-cinamat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je član familije lijaza aromatičnih aminokiselina.
Blue Springs, Nebraska
Blue Springs je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 331 stanovnika.
Predrag Stojaković
Sa reprezentacijom Jugoslavije je osvojio zlata na Svetskom prvenstvu 2002. i Evropsko prvenstvu 2001. i bronzanu medalju na Evropskom prvenstvu 1999.
Biografija
Stojaković je rođen u Slavonskoj Požegi u SFRJ, a 1991. godine kao Srbin je primoran da sa svojom porodicom izbegne iz Hrvatske u Srbiju. U šesnaestoj godini seli u Grčku da igra za PAOK iz Soluna, gde ostaje četiri godine. Takođe je uzeo grčko državljanstvo i dobio je grčko prezime Kinis.
Stojaković je draftovan od strane Sacramento Kingsa, kao 14. pik, 1996. godine, ali je ostao u PAOK-u do 1998. U sezoni 1996/1997 beležio je prosečno 20,3 poena po utakmici pre nego što je polomio desnu nogu. Rehabilitaciju je okončao u Sakramentu u leto 1997. Sledeće sezone Stojaković je beležio prosečno 23,9 poena po utakmici i izabran je za najkorisnijeg igrača lige. U polufinalu plej-ofa protiv Olimpijakosa, Stojaković je trojkom doneo pobedu PAOK-u 58-55 i time okončao petogodišnju dominaciju Olimpijakosa u grčkom prvenstvu. U finalu je Panatinaikos imao prednost domaćeg terena i slavio je 3:2 u seriji, a Stojakovića je čuvao Bajron Skot, njegov budući trener u Nju Orleansu.
Sakramento Kingsi
Stojaković je u Sacrametno prešao u sezoni 1998/1999, koja je bila skraćena zbog štrajka američkih profesionalnih košarkaša. U prvoj sezoni je obično ulazio sa klupe, a ukupno je zabeležio 8,4 poena po utakmici. Tog leta je debitovao za reprezentaciju Jugoslavije na Evropskom prvenstvu 1999. u Francuskoj, na kom je Jugoslavija osvojila bronzanu medalju, ali je malo igrao na prvenstvu zbog povrede. Sledeće sezone, Stojaković je beležio 11,9 poena po utakmici i bio je šesti u celoj ligi po procentu uspešnosti slobodnih bacanja u celoj ligi. Na Olimpijskim igrama 2000. u Sidneju Stojaković je sa reprezentacijom Jugoslavije je osvojio razočaravajuće 6. mesto.
Nakon dve sezone provedene uglavnom na klupi, u sezoni 2000-2001, nakon što je Sacramento menjao Korlisa Vilijamsona za Daga Kristija, Stojaković je dobio pravu šansu i postiže u proseku 20,4 poena i 5,8 skokova po utakmici, sa procentom šuta od 40% za tri poena. Na Ol-star vikendu 2001. Stojaković je bio drugi u takmičenju u brzom šutiranju trojki, iza Reja Alena iz Milvoki Baksa, ali je trijumfovao u igri „Dve lopte“ u kom mu je partnerka bila Ruti Bolton-Holifild iz Sakramento Monarha protiv para Klivlenda Trajan Lengdon i Eva Nemcova. U glasanju za igrača koji je najviše napredovao završio je drugi, iza Trejsija Makgrejdija iz Orlando Medžika. Tog leta, Stojaković je predvodio reprezentaciju Jugoslavije do zlatne medalje na Evropskom prvenstvu u košarci 2001. u Turskoj, kada je bio najbolji strelac ekipe i najkorisniji igrač prvenstva.
Sezona 2001-2002 je bila najuspešnija u dosadašnjoj Stojakovićevoj karijeri. Te sezone igrao je prvu NBA Ol-star utakmicu i pobedio u takmičenju za tri poena. Kingsi su dominirali ligom, ali su u neizvesnoj finalnoj seriji Zapadne konferencije izgubili od Lejkersa 4:3. U leto 2002. reprezentacija Jugoslavije je u Indijanapolisu uzela zlatnu medalju na Svetskom prvenstvu u košarci.
Sledeće godine zabeležio je mali pad u broju postignutih poena (19,2 poena po meču), ali je opet izabran za Ol-star utakmicu, a po drugi put za redom pobedio u takmičenju za tri poena. Kingsi su ovaj put zaustavljeni u polufinalu Zapadne konferencije od Dalas Meveriksa. Na Evropsko prvenstvo u košarci 2003., oslabljena reprezentacija Srbije i Crne Gore zauzela je šesto mesto. Sledeće sezone Stojaković je iskoristio odsustvo najboljeg igrača Kingsa Krisa Vebera zbog povrede i prosečno je beležio 24,2 poena po meču i završio je na drugom mestu u celoj ligi. Iste sezone je najbolji izvođač slobodnih bacanja sa procentom od 92,7%. Po treći put je izabran za Ol-star utakmicu, ali nije uspeo treći put uzastopno pobedi u šutiranju trojki i tako izjednači rekord Larija Birda i Krejga Hodžisa. Bio je četvrti u glasanju za najkorisnijeg igrača lige i izabran je u drugu petorku lige. Sledeće sezone je beležio prosečno 20,1 poen po utakmici, iako je zbog povreda propustio 15 utakmica. Ipak, Kingsi su u plej-ofu ispali od Minesote 4:1 u seriji.
Sezona 2005-2006 za Stojakovića nije počela dobro u Sakramentu, gde je beležio 16,5 poena na 31 utakmici. Kingsi su ga 25. januara 2006. poslali u Indijanu u zamenu za Rona Artesta. U Indijani je beležio prosečno 19,5 poena.
Nju Orleans Hornetsi
Sezona 2007/2008 je predstavljala povratak za Stojakovića, koji je beležio prosečno 16,7 poena u sezoni i uz Dejvida Vesta i Krisa Pola, najzaslužniji je za plamsan Nju Orleansa u polufinale Zapadne konferencije.
Perilartin
Perilartin je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 165,232 Da.
Brosse-Montceaux
Bros Monso je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 623, a gustina naseljenosti je iznosila 52 stanovnika/km².
Doberlug-Kirchhain
Doberlug-Kirhhajn je grad u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 33 opštinska središta okruga Elbe-Elster. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 9.342 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12062092.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Elbe-Elster Doberlug-Kirhhajn se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Elbe-Elster. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 97 metara. Površina opštine iznosi 148,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 9.342 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 63 stanovnika/km².
Vetrina, Frosinone
Vetrina je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 117 m.
Tvrđava Marienberg
thumb|Kapija Scherenberg Tvrđava Marienberg (Festung Marienberg) je znamenita građevina blizu rijeke Majne u njemačkom gradu Würzburg. Velika tvrđava je simbol grada, a skoro pet vijekova je služila kao sjedište tamošnjih kneževa biskupa. U vojne svrhe je služila sve do tridesetogodišnjeg rata kada ju je 1631. zauzeo švedski kralj Gustav Adolf. Tada je pretvorena u zamak u baroknom stilu. Danas služi kao park i muzej.
Hamburg, Arkansas
Hamburg je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.857, što je 182 (-6,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Clymer, Pennsylvania
Klajmer je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.357, što je 190 (-12,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Apigenin 4'-O-metiltransferaza
Apigenin 4'-O-metiltransferaza (, flavonoidna O-metiltransferaza, flavonoidna metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:5,7,4'-trihidroksiflavon 4'-O-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim konvertuje apigenin] u [[acacetin. Naringenin može takođe da deluje kao akceptor, mada sporo.
L-ksilulokinaza
L-ksilulokinaza (, L-ksilulokinaza (fosforilacija)) je enzim sa sistematskim imenom ATP:L-ksiluloza 5-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Patlidžan
Plavi paradajz (patlidžan, sulana) jednogodišnja je vrsta biljke iz roda pomoćnica (Solanum). Areal rasprostranjenja ove vrste obuhvata istočnu Indiju i Šri Lanku, ali je ranom domestifikacijom proširen najpre na područje istočne Azije, Mediterana i Evrope, a kasnije i na američke kontinente. Uzgaja se zbog plodova koji se koriste kao povrće.
Opis biljke
Plavi patlidžan je jednogodišnja zeljasta biljka visoka do 70 cm, sa razgranatim stablom koje ponekad nosi trnove. Listovi su veliki, sa dugačkim lisnim drškama, do 15 cm dugi i do 10 cm široki. Cvetovi se nalaze u pazuhu listova, pojedinačni su ili ređe u manjim cvastima. Plod je bobica, najčešće ljubičasto-plave boje, ali može biti i zelena, žuta ili bela.
Naziv biljke
Naziv patlidžan potiče od sanskritske reči vatin-ganah, a u srpski jezik je došao preko persijskog i turskog jezika. U srpskom jeziku patlidžanom se naziva paradajz, mada se često i biljka plavi patlidžan jednostavno naziva patlidžan.
Uzgojne statistike
Prema statistikama Ministarstva poljoprivrede Sjedinjenih američkih država (USDA) oko 93% ukupne svetske proizvodnje plavog patlidžana poreklom je iz samo sedam država. Najveći proizvođači su Kina (55%) i Indija (28%), za kojima slede Egipat, Turska, Japan i Italija.
Vitica
Vitica (ili Vitiza, Vitiz, Vitiča, Vitiges; 687—710) je bio vizigotski kralj u Hispaniji od 694. do svoje smrti. Vladao je zajedno sa svojim ocem Egikom do 702. godine.
Zajednička vladavina
Još u prvim godinama svoje vladavine, Egika je jasno stavio do znanja da namerava da obezbedi poziciju na vlasti svojoj porodici sa koje ne bi mogli biti uklonjeni. Izvori pominju Viticu kao suvladara oko 693. ili 694. godine, tako da je vrlo verovatno da je Vitica postao suvladar 694. iako Hronika iz 754. smešta ovaj događaj u 698. godinu. Numizmatička analiza kovanog novca takođe govori u prilog tezi da je Vitica započeo svoju vladavinu 694. godine. Uzdizanje Vitice se podudarilo sa Sunifredovim ustankom, tako da može biti kako njegov uzrok, tako i njegova posledica.
Dana 15. ili 24. novembra 700. godine, Vitica je bio miropomazan za kralja. Njegovim proglašenjem se završava Hronika o vizigotskim kraljevima. Razlika između njegovog proglašenja ko-kraljem i miropomazanja se verovatno duguje njegovim godinama — 700. godine je napunio 14 godina, to jest, postao je punoletan prema tadašnjim običajima. Vitica je bio Egikin sin kojeg je imao sa ćerkom prethodnog kralja, Erviga, a koju je on otpustio 687. godine nakon kratkog braka što smešta Viticino rođenje pre te godine.
Neko vreme u toku zajedničke vladavine Egike i Vitice, vizantijska flota je pljačkala južne obale Iberijskog poluostrva međutim, vizigotski grof Teudimer ih je odbio. Tačan datum ovog događaja je nepoznat: može biti da se desio kao deo Leontijevih pohoda u pomoć Kartagini 697. godine, a možda i kasnije, o ko 702 , ili pak tokom Viticine vladavine. Kuga koja je izbila u Konstantinopolju 698. godine raširila se ka zapadu, prešla Mediteran i stigla na Iberijsko poluostrvo 701. U to doba dva kralja su bila prisiljena da napuste Toledo zbog epidemije, te je možda baš taj period bio kada je Egika poslao Viticu u Tuj u Galeciji da vlada Svevima, događaj koji je Alfonso III zabeležio u svojim hronikama, a koji su kasnije naučnici često odbacivali kao lažni podatak.
Samostalna vladavina
Nakon Egikine smrti 702. godine (prema tradicionalnom shvatanju) ili 703. (zasnovano na činjenici da je Egika objavio zakon u 16. godini svoje vladavine, koja je počela 24. novembra 702, održan je XVII Sabor u Toledu kojim je predsedavao Vitica i nadbiskup Toleda, Gunderih ili Sindred.
Akta sa ovog sabora nisu sačuvana, ali je vrlo verovatno da su bila uništena zbog veoma kontroverznog i osetljivog sadržaja. Vitica je verovatno prisilio katolički kler da pristane na sveštenički brak. Hronika iz 754. takođe pominje Viticinu naredbu Sindredu da izvrši pritisak na kler, ali šta je to tačno značilo, nije poznato. Može biti da je Vitica izvršio pritisak na XVIII saboru da potvrdi odluku donetu na Trulskom saboru da se sveštenicima dozvoli da se žene. Prema Hronici Alfonsa III, Fruela I od Asturije (757—768) je ukinuo tu odluku. Vlada opšte mišljenje da je time Vitica pokušao da reformira korumpiranu vizigotsku crkvu.
Zakonodavstvo
Tokom samostalne vladavine, Vitica je objavio nove zakone i uradio reviziju Gotskog zakonika. Ova revizija Zakonika je verovatno imala veze sa političkom situacijom nakon Egikine smrti i Viticinom potrebom da konsoliduje svoj autoritet i obezbedi podršku plemstva i klera.
Iako on sam nije izdavao nikakve diskriminacione zakone u vezi sa Jevrejima, Vitica nije ni poništio mnoge od surovih zakona koje je doneo njegov otac. Hronika iz 13. veka koju je napisao Lukas Tujski optužuje Viticu da je bio popustljiv s Jevrejima i da ih je podržavao. Tačnost Lukasove tvrdnje je poduprta činjenicom da je Lukas bio iz Tuja, galicijskog grada u kom je Vitica verovatno vladao kao potkralj pod svojim ocem. Možda su ljudi iz Tuja sačuvali usmenu tradiciju ili su Lukasu bili dostupni kanoni sa XVIII sabora u Toledu.
Smrt, kriza oko nasleđa, zaostavština
Datum Viticine smrti i kraj njegove vladavine su nepoznati. Nekoliko spiskova kraljeva implicira njegovu smrt 710. godine, ponekad dodajući i mesec februar, dok Hronika iz 754. godine smešta Viticinu smrt u 711. godinu. Kako god bilo, Hronika pruža neoborive dokaze da je Vitica bio ubijen u državnom prevratu koji je predvodio Roderih, potpomognut određenim brojem plemića. Drugi veruju da je umro prirodnom smrću. U to doba, Vitica je bio u svojim ranim dvadesetim godinama.
Nakon Viticine smrti ili svrgavanja, Hispanija je bila podeljena između dvojice pretendenata na presto: Roderiha na jugu i Agile II na severu. Agila je možda bio Viticin sin i suvladar, počev od otprilike 708. godine, ali onda bi Agila morao biti dete-kralj ili Vitica ne bi mogao biti sin Egikine kćerke, Siksile. Drugi, opet, tvrde da je Vitica za sobom ostavio dva maloletna sina.
Viticini sinovi, koji su inače, nepoznati, pominju se u Hronici Alfonsa III kao izdajnici koji su potpomogli mavarskom osvajanju Hispanije. Za Opu, koji je istorijski vrlo opskurna ličnost, tvrdi se da je bio ili Viticin brat ili sin, mada je ovo drugo nemoguće, s obzirom na Viticinu mladost.
Diacetildihidromorfin
Diacetildihidromorfin je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 371,427 Da.
Al-Muhalab ibn Abi Sufra
Al-Muhalab ibn Abi Sufra, (أبو سعيد, المهلّب بن أبي صفرة الأزدي), također poznat kao Abu Said (Dibba, Oman, 632 — Horasan, februar 702) bio je arapski vojskovođa iz doba Omejadskog Kalifata. Službu je počeo pod kalifom Muavijom I vodeći pohode na istočnim granicama Kalifata, kada su osvojena područja između današnjeg Kabula i Multana. Nakon Muavijine smrti i izbijanja Druge fitne, napustio je Omejade i prešao na stranu anti-kalifa ʿAbd Allāh ibn al-Zubayra. On mu je povjerio gušenje haridžitske pobune u Iraku te ga imenovao guvernerom Basre, grada koji je tada dobio ime Basra Al Muhallab. Kasnije je opet prešao u omejadsku službu, te ga je Al-Hajjaj imenovao guvernerom Velikog Horasana. Na tom je mjestu ostao do smrti.
Govor mržnje
mini|SIM kartica u Poljskoj sa sloganom kampanje protiv govora mržnje "Riječi imaju moć, koristi ih pametno" Govor mržnje je govor kojim se napada ili omalovažava određena društvena ili etnička grupa ili pripadnik te grupe. U suštini je govor uperen protiv osobe ili osoba zbog njihove rasne, verske, etničke pripadnosti, seksualne orijentacije, izgleda (visina, težina, boja kože...), pola, godina ili bilo koje osobine koju neko može smatrati nedostatkom. Koncept se pojavio u SAD kasnih 70-ih godina XX veka i od tada su u mnogim drugim zemljama, uvedeni zakoni kojima se određuju dodatne kazne za govore motivisane predrasudama ili netrpeljivošću uperenim protiv određenih grupa koje za posledicu imaju podsticanje i podstrekivanje rasne mržnje, agresiju ili zločin, uključujući širenje nacističke propagande.
Vaganska pećina
Vaganska pećina je pećina 20 -{km}- od Šipova, u Republici Srpskoj, BiH. Nalazi se u sjeveroistočnom dijelu planine Vitorog, iznad sela Vagan, na nadmorskoj visini od 920 -{m}-.
Dugo je služila čobanima kao utočište od vremenskih nepogoda, ali je posljednjih godina postala interesanta zbog turizma. Pod zaštitom je od 1970. godine.
Morfologija
Pećina je kraškog porekla izgrađena od mezozojkog krečnjaka, a predstavlja fosilni kanal nekadašnjeg podzemnog toka kojim su se vode sa Kupreškog polja (Mrtvica) drenirale prema vrelu rijeke Janj. Vaganska pećina sastoji se od sedam dvorana i kanala, nazvanih imenima iz istorije i tradicije šipovačkog kraja: Čobanska dvorana, Lisičiji kanal, Galerija Simele Šolaje, Janjski kanal, Svečana dvorana, Dvorana divova, Ponorski kanal i Dvorana Rade Marijanca. Dužina glavnog kanala je oko 200 metara i na njegovom kraju se nalazi velika količina odronjenog materijala i pećinskog nakita. Ukupna dužina svih kanala je 420 metara. Širina glavnnog kanala je od 8 – 10 m, a visina od 1 do 15 m.
Stanište je nekoliko vrsta slijepih miševa: Barbastella barbastellus, Myotis bechsteinii, Myotis emarginatus и Rhinolpphus ferrumequinum.
Zaštićeno područje
Vaganska pećina je proglašena za zaštićeno podruje, slijedećih karakteristika:
Brewster, Massachusetts
Bruster je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.000, što je 212 (-9,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hampton, Arkansas
Hempton je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.324, što je 255 (-16,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fenilalanin/tirozinska amonijak-lijaza
Fenilalanin/tirozinska amonijak-lijaza (, PTAL, bifunkcionalni PAL) je enzim sa sistematskim imenom L-fenilalanin(or L-tirozin):trans-cinamat(or trans-p-hidroksicinamat) amonijak-lijaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je član familije lijaza aromatičnih aminokiselina.
Döbern
Debern je grad u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 30 opštinskih središta okruga Špre-Najse. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.696 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12071044.
Dobro Polje (Radovljica)
Dobro Polje je naselje u općini Radovljica u Sloveniji.
Cave Mengato e Candeo, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Chamarandes-Choignes
Šamarand Šoanj je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Šomon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1021 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 54 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,8 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 260 metara.
Gadsden County, Florida
je okrug u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 46.389.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 46.389 stanovnika, što je 1.302 (2,9%) stanovnika više nego 2000. godine.
Dialilisergamid
Dialilisergamid je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 347,453 Da.
Dobro Polje (Ilirska Bistrica)
Dobro Polje je naselje u općini Ilirska Bistrica u Sloveniji.
Mosteiro dos Jerónimos
Mosteiro dos Jerónimos (hrvatskosrpski: Jeronimitski samostan) je samostan katoličkog jeronimitskog reda u lisabonskom kvartu Santa Maria de Belém.
On je jedan od najljepših primjera originalnog portugalskog kasnogotičkog manuelinskog stila. Zbog njegove umjetničke i historijske važnosti, upisan je na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi 1983. godine, zajedno sa susjednim Torre de Belém.