cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prajao Changpeuk
The King of the White Elephant (พระเจ้าช้างเผือก ili Prajao Changpeuk; RTGS: Phrachao Chang Phueak) je tajlandski crno-bijeli historijski film snimljen 1940. godine u režiji Sunha Vasudhare. Napravljen je uz potporu tadašnjeg tajlandskog ministra financija Pridija Banomyonga, koji je također napisao i scenario. Radnja je smještena u 16. vijek u Kraljevstvo Ayutthaya, i prikazuje kako se njegov vladar, usprkos nastojanja da spor riješi mirnim putem, mora ići u rat kako bi zaustavio napadače iz susjednog burmanskog kraljevstva Honsa. The King of the White Elephant je nastao u kontekstu eskalirajućeg drugog svjetskog rata, kao dio nastojanja Pridija, koji je, za razliku od pro-osovinskog premijera Plaeka Phibunsongkhrama simpatizirao zapadne saveznike, nastojao je preko filma svjetskoj javnosti predstaviti tada još uvijek neutralni Tajland kao miroljubivu budističku zemlju. Zbog toga je film napravljen na engleskom jeziku. Danas se smatra prvim potpuno očuvanim cjelovečernjim ostvarenjem u historiji tajlandske kinematografije.
Oluja nad Krajinom
Oluja nad Krajinom je hrvatski dokumentarni film snimljen 2001. godine u režiji Božidara Kneževića. U njemu se, kroz arhivske materijale i izjave svjedoka, političara kao i aktivista za ljudska prava, prikazuje Operacija Oluja i njene posljedice po srpsko stanovništvo na području dotadašnje Republike Srpske Krajine, prije svega u kontekstu egzodusa, protjerivanja, masovne pljačke kao i ubistava onih Srba koji nisu otišli u zbjeg u Srbiju. Oluja nad Krajinom je izazvala veliku pažnju zato jer je predstavljao jedan od rijetkih, odnosno prvi hrvatski film koji je prikazivao zločin hrvatskih snaga u Domovinskom ratu. U jesen 2001. je prikazan u TV-emisiji Latinica, a nedugo poslije toga je autor poginuo u prometnoj nesreći.
Kao reakcija na film koji je desni dio hrvatske javnosti protumačio kao "velikosrpsku propagandu", Pavao Vranjicani je 2001. snimio film Amarcord 1, kojim je, koristeći Kneževićeve snimke napravljene u RSK za vrijeme rata, nastojao kompromitirati autora.
Chauvency-le-Château
Šovansi le Šato je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Verden.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 243 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 181 metar (maksimalnoj 327 m, a minimalnoj 172 m).
Lehighton, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.500, što je 37 (-0,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pfarrkirchen
Pfarkirhen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 31 opštinskog središta okruga Rotal-In. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 11.776 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9277138.
Administrativna zona 4 (Afar)
Prema podacima Centralne statističke agencije iz 2005. godine, ova zona je prema procjeni imala 156.997 stanovnika, od čega 85.656 muškaraca i 71.341 žena ; 2.563 ili 1,6% stanovništva živi u gradu. Podaci za gustoću stanovništva nisu dostupni.
Pfarrkirchen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rotal-In Pfarkirhen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Rotal-In. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 381 metra. Površina opštine iznosi 52,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.776 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 225 stanovnika/km².
Abingdon (Oxfordshire)
Abingdon ili arhaički Abingdon-on-Thames je trgovište i civilna parohija u engleskoj grofoviji Oxfordshire, England. Predstavlja središte distrikta Vale of White Horse. Ranije je bio sjedište grofovije Berkshire, te je jedno od mjesta koje se smatra najstarijim stalno nastanjenim gradom u Britaniji, s obzirom da tragovi naselja datiraju od prije 6000 godina. Bio je dio grofovije Berkshire sve do 1974. godine kada je premješten u Oxfordshire.
Silver City, North Carolina
Silver Siti je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 882, što je 264 (-23,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nitarson
Nitarson je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 247,037 Da.
Betanehol
Betanehol je parasimpatomimetički holinski karbamat koji selektivno stimuliše muskarinske receptore. On nema uticaja na nikotinske receptore. Za razliku od acetilholina, betanehol ne hidrolizuje holinesteraza, i iz tog razloga on ima dugo vreme dejstva. Betanehol ne deluje na muskarinski M3 receptor in-vitro.
Upotreba
Betanehol se u nekim slučajevima koristi kao oralni ili supkutani lek za urinarnu retenciju koja je posledica generalne anestezije ili dijabetske neuropatije bešike, ili za tretman gastrointestinalne atonije. Muskarinski receptori bešike i gastrointestinalnog trakta stimulišu kontrakciju bešike, ekspulziju urina, i povišenu gastrointestinalnu motilnost.
Mogućnost primene betanehola u lečenju cerebralne paralize je ispitivana. Betanehol je jak holinergički agens koji efikasno prolazi kroz krvno-moždanu barijeru i može da ima snažan uticaj na pojačavanje nervne signalizacije i brzine prenosa signala.
Atropin se daje predoperativno za sprečavanje pražnjenja creva/bešike tokom operacije. Betanehol se daje postoperativno da se poništi to dejstvo.
Alviri-Vidari jezik
Alviri-Vidari jezik (ISO 639-3: avd) je iranski jezik kojim govori nepoznat broj ljudi u iranskoj pokrajini Markazi oko grada Sava.
Postoje dva dijalekta, alvir (alviri) i vidar (vidari). Srodan je sa jezicima gozarhanskom [goz] i vafsi jeziku [vaf].
Pfeffenhausen
Pfefenhauzen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 35 opštinskih središta okruga Landshut. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.777 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9274172.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Landshut Pfefenhauzen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Landshut. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 436 metara. Površina opštine iznosi 71,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.777 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 67 stanovnika/km².
200–209
thumb|300px|Istočna hemisfera godine 200.
200-e su bile decenija koja je počela 1. januara 200. a završila 31. decembra 209. Bile su prva decenija 3. vijeka.
Ji Ling
Ji Ling (druga polovica 2. vijeka) je bio kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han, koji je služio gospodara rata Yuan Shua. Godine 196. ga je Yuan Shu poslao da na čelu 30.000 vojnika pokori teritoriju Liu Beija; bitku je, međutim, spriječila intervencija Lü Bua koji je organizirao gozbu za oficire obje strane i impresionirao ih svojim streličarskim vještinama. To je posljednji spomen Ji Lija u historijskim knjigama.
Romansa Tri kraljevstva ga, pak, opisuje kao vrhunskog ratnika i vojskovođu, koji je jednom vodio neodlučni dvoboj sa Guan Yuom. Poslije je poginuo u dvoboju sa Liu Beijevim ratnikom i vojskovođom Zhang Feijem.
Halluin
Alijen je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Lil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 18 997 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1512 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,56 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 25 metara (maksimalnoj 62 m, a minimalnoj 9 m).
Zhuge Qiao
Zhuge Qiao (204–228) bio je kineski velikodostojnik iz doba Tri kraljevstva, poznat kao drugi sin Zhuge Jina, državnika u službi Istočnog Wua. Zhuge Jinov poznatiji mlađi brat Zhuge Liang, kancelar države Shu Han, službeno ga je posvojio i tako učinio svojim potencijalnim nasljednikom. To je izazvalo niz spletki na dvoru obje države, a zbog kojih je Zhuge Qiao umro u dobi od oko 24 godine.
South Hutchinson, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.457, što je 82 (-3,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
San Filippo, Frosinone
San Filippo je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 399 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 326 m.
Marano, Pescara
Marano je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 300 m.
Ave Caesar!
Ave Caesar! je mađarski crno-bijeli film snimljen 1919. u režiji Alexandera Korde. Radnja je bila smještena u doba Austro-Ugarske i prikazivala kako raskalašeni i razvratni habsburški princ šalje svog ađuntanta da mu pribavi mladu Ciganku. Film je bio snimljen nakon osnivanja kratkotrajne Mađarske Sovjetske Republike koja je nacionalizirala filmske studije; Korda je film snimio za propagandne potrebe režima, te se smatrao napadom na aristokraciju. . Nakon što je Mađarska Sovjetska Republika srušena, započeo je Bijeli teror tokom koga je Korda bio uhapšen; nakon što je pušten je zajedno sa svojom suprugom Marijom Cordom (koja je također nastupila u filmu) pobjegao u Austriju i tamo nastavio karijeru.
Teru
Teru je jedna od 31 worede u regiji Afar Etiopije. Predstavlja dio Administrativne zone 4. Teru graniči na jugu s Aurom, na jugozapadu s Gulinom, na zapadu s Yalom, na sjeveru i istoku s Administrativnom zonom 2. Nema podataka o gradskim naseljima u ovoj woredi.
Prema brojkama objavljenim od Centralne statističke agencije 2005. godine, ova je woreda po procjeni imala 43.794 stanovnika, od čega 19.969 muškaraca i 23.825 žena. Nema podataka o površini Terua, pa se gustoća stanovništva ne može izračunati.
Лукар (разврставање)
Лукар може да буде:
Aura (woreda)
Aura je jedna od 31 worede u regiji Afar Etiopije. Predstavlja dio Administrativne zone 4. Aura se graniči na jugozapadu s Ewom, na zapadu s Gulinom, na sjeveru s Teruom, a na istoku s Administrativnom zonom 1. Glavno naselje Aure je Derayitu.
Prema podacima Centralne statističke agencije iz 2005. godine, ova woreda je imala procijenjenih 22.917 stanovnika, od čega 10.717 muškaraca i 12.200 žena; 229 ili 01% stanovništva su živjeli u gradu, što je manje od prosjeka Zone koji iznosi 1,6%. Ne podataka o površini Ewe, pa se ne može izračunati gustoća stanovništva.
Franjo Wölfl
Franjo "Mara" Wölfl (Zagreb, 18. svibnja 1918. - Zagreb, 8. srpnja 1987.), hrvatski nogometaš, reprezentativac i izbornik.
Klupska karijera
Bio je najprije vezni igrač, a potom napadač, popularan pod nadimkom "Mara". Nastupao je za češki klub SK Viktoria Plzeň, a proslavio se kao igrač proslavljenog zagrebačkog kluba HŠK Građanski, koji je poslije rata nastavio djelovanje pod imenom NK Dinamo Zagreb.
Bio je s Građanskim prvak Jugoslavije (1940.) te prvak Hrvatske (1943.), a s Dinamom prvak Jugoslavije (1948.) i osvajač Pehara Središnjeg nogometnog saveza (1951.)
Za Dinamo Zagreb je odigrao 304 utakmice i polučio 79 ligaških zgoditaka. Tri puta bio je najbolji strijelac lige (1943., 1947. i 1948.).
Reprezentativna karijera
Za reprezentaciju Hrvatske odigrao je od 1940. do 1944. 14 susreta, a zadnji nastup je imao 9. travnja 1944. u Zagrebu protiv Slovačke (7-3).
Za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je 12 utakmica i polučio 6 zgoditaka. Debitirao je u državnom sastavu 25. rujna 1938. u Varšavi protiv Poljske (4-4) i polučio dva zgoditka. Zadnji nastup imao je 6. svibnja 1951. u Milanu protiv Italije (0-0). Jednom je nastupio i za B–sastav Jugoslavije (31. ožujka 1940. u Beogradu) protiv Rumunjske (1-0) i polučio taj jedini zgoditak. Dobitnik je srebrene olimpijske kolajne u Londonu 1948. Za gradsku reprezentaciju Zagreba odigrao 22 utakmice (1938. – 1951.).
Trenerska karijera
Član hrvatske izborničke trojke na utakmici hrvatske reprezentacije protiv Indonezije, 1956. (5-2). Bio je i trener te dužnosnik u Dinamu i član izborničke komisije, koja je pripremala odabrano predstavništvo Jugoslavije za Svjetsko prvenstvo u nogometu - Švicarska 1954.
Nagrade
Dobitnik je posebne zlatne plakete NSJ.
Ewa (woreda)
Ewa je jedna od 31 worede u regiji Afar Etiopije. Predstavlja dio Administrativne zone 4. Ewa je smještena blizu podnožja istočne eskarpe Etiopske visoravni, a na jugu se graniči s Administrativnom zonom 1, na zapadu s regijom Amhara, na sjeveru s Gulinom, a na istoku s Aurom. Glavno naselje Ewe je Alele Subula.
Prema podacima Centralne statističke agencije iz 2005. godine, ova woreda je imala procijenjenih 43.533 stanovnika, od čega 19.842 muškaraca i 23.691 žena; 180 ili 0,41% stanovništva su živjeli u gradu, što je manje od prosjeka Zone koji iznosi 1,6%. Ne podataka o površini Ewe, pa se ne može izračunati gustoća stanovništva.
Pförring
Pfering je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 30 opštinskih središta okruga Ajhštet. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.547 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9176153.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ajhštet Pfering se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ajhštet. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 356 metara. Površina opštine iznosi 43,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.547 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 81 stanovnika/km².
Yalo (woreda)
Yalo je jedna od 31 worede u regiji Afar Etiopije. Predstavlja dio Administrativne zone 4. Yalo je smještena blizu podnožja istočne eskarpe Etiopske visoravni, a graniči na jugu s Gulinom, na zapadu s regijom Amhara, na sjeveru s Administrativnom zonom 2, a na istoku s Teruom.. Glavno naselje Yaloa je Dibina.
Gulina
Gulina je jedna od 31 worede u regiji Afar Etiopije. Predstavlja dio Administrativne zone 4. Ewa je smještena blizu podnožja istočne eskarpe Etiopske visoravni, a graniči na jugu s Ewom, na zapadu s regijom Amhara, na sjeveru s Yalom, i na istoku s Aurom. Glavno naselje Guline je Kelewina.
Prema podacima Centralne statističke agencije iz 2005. godine, ova woreda je imala procijenjenih 21.259 stanovnika, od čega 9.577 muškaraca i 11.682 žena; 784 ili 3,69% stanovništva su živjeli u gradu, što je više od prosjeka Zone koji iznosi 1,6%. Ne podataka o površini Ewe, pa se ne može izračunati gustoća stanovništva.
200
Godina 200. (CC) bila je prijestupna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Severa i Viktorina (ili, rjeđe, godina 953. Ab urbe condita). Oznaka 200. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Irán Eory
Irán Eory (rodnim imenom Elvira Teresa Eory Sidi; Teheran, Iran, 21. 10. 1937. – 11. 3. 2002, Mexico City, Meksiko) bila je iransko-meksička glumica koja je glumila u filmovima i telenovelama.
Biografija
Eory je rođena 21. 10. 1937. u Teheranu, glavnom gradu Irana. Njezin je otac bio Austrijanac, a majka Turkinja jevrejskog porijekla. Po državi u kojoj je rođena uzela si je ime Irán (španjolski način pisanja imena države Iran).
Odgojena je u Španjolskoj, gdje je naučila španjolski, a bila je i na natjecanju u ljepoti u Monaku. Poslije se preselila u Meksiko.
Umrla je u Mexico Cityju 11. 3. 2002. i pokopana je na groblju Panteón de Las Lomas.
Filmografija
Irán je glumila u mnogim filmovima i telenovelama. Neki filmovi:
Neke telenovele:
Specijalna woreda Argobba
Argobba (ili Argoba) je jedna od 31 worede u regiji Afar Etiopije. S obzirom da Argobba nije dio nijedne zone u regiji Afar, smatra se Specijalnom woredom. Ova woreda je nazvana po narodu Argobba, čija postojbina se nalazi u okrugu.
Argobba je smještena na istočnoj eskarpi Etiopske visoravni, a na jugu, zapadu i sjeveru graniči s regijom Amhara, na istoku s Administrativnom zonom 3. Nema podataka u gradovima u ovoj woredi.
Prema podacima Centralne statističke agencije iz 2005. godine, ova zona je imala ukupno 12.906 procijenjenih stanovnika, od čega 6.539 muškaraca i 6.367 žena. Nema podataka za gustoću stanovništva ove worede.
Zooplankton
Zooplankton, heterotrofni organizmi u oceanima, morima ili slatkim vodama koji lebde ili se ograničeno kreću nošeni strujama i valovima. Riječ "zooplankton" dolazi iz grčkog zoon (ζῴον) što znači "životinja",i planktos (πλαγκτός), što znači "lutati" ilir "lebdjeti". Pojedinačni organizmi koji pripadaju zooplanktonu su najčešće mikroskopski, ali neki od njih (kao npr. meduze) dovoljno su veliki da su vidljivi golim okom.
Skupine i stanište
U skupinu zooplanktona spada velik broj vrsta, od sitnih praživotinja do makroskopskih pripadnika Metazoa. Obuhvaća holoplanktonske organizme čiji je cijeli životni ciklus u planktonskom obliku, kao i meroplanktonske organizme koji provode dio života kao plankton prije nego se razviju u nekton ili u sesilno bentonsko postojanje. Mada je zooplankton primarno nošen vodenim strujama, mnoge vrste posjeduju mogućnost aktivnog kretanja kojeg koriste za bijeg od predatora (kao kod dnevne vertikalne migracije) ili za povećanje vjerojatnosti pronalaska plijena.
Ekološki važne skupine jednostaničnog zooplanktona su krednjaci, zrakaši i bičaši (posljednji su često miksotrofni). U važniji metazojski zooplankton spadaju žarnjaci kao meduze i portugalska lađica; rakovi kao veslonošci i kril; Chaetognatha (na srpskohrvatskom imaju više imena: streličari ili četinočeljusnici ili staklasti crvi); mekušci kao pteropodi (krilonošci); i svitkovci kao Salpidae (salpe) i mladunčad riba. Ovaj veliki filogenetski raspon podrazumjeva i različitosti u prehrambenim navikama: prehranu filtriranjem, predaciju i simbiozu s autotrofnim fitoplanktonom kao što je prisutno kod koralja. Zooplankton se hrani bakterioplanktonom, fitoplanktonom, drugim zooplanktonom (uz povremenu pojavu kanibalizma), organskih detrita (morski snijeg) cak i nektonskih organizama. Posljedično, zooplankton se primarno nalazi u površinskim vodama gdje su izvori hrane (fitoplankton ili drugi zooplankton) obilni.
Kao i svaka druga vrsta, i zooplankton može biti ograničen na određena geografska područja. Vrste zooplanktona nisu uniformno i slučajno raspoređeni unutar jedne oceanske regije. U oceanima i morima postoje mjesta koncentracije određenih vrsta zooplanktona (to isto vrijedi i za fitoplankton). Iako u mesopelagijskoj zoni postoji vrlo malo fizičkih barijera, određene vrste zooplanktona čvrsto su prostorno ograničene gradijentima temperature i saliniteta, dok druge mogu izdržati veliki raspon temperatura i gradijenata slanosti. Nejednaki raspored vrsta zooplanktona može biti uzrokovan i biološkim faktorima, kao i drugim fizikalnim faktorima. Biološki faktori koji utjeću na raspored vrsta su parenje, predacija, koncentracija fitoplanktona i vertikalna migracija. Ostali fizički faktori koji utječu na distribuciju zooplanktona su miješanje vodenih masa (kao pri doticaju oceana s granicom obale) koji mogu promijeniti dostupnost nutrijenata i posljedično produkciju fitoplanktona.
Zooplankton može biti i prirodni rezervoar infektivnih bolesti. Otkriveno je da zooplankton rakova može biti rezervoar bakterije Vibrio cholerae, uzročnika kolere, koja se prianja za njihov hitinski egzoskelet. Ovaj simbiotski odnos povećava sposobnost preživljavanja bakterije u vodenom ambijentu, pošto egzoskelet služi bakteriji kao izvor ugljika i dušika.
Tengwang Ge Xu
Tengwang Ge Xu (Predgovor Paviljonu princa Tenga, puni naziv Qiuri deng Hongzhou Tengwang Ge Jianbie Xu  (Predgovor oprioštajnog gozbi na vrhu Paviljona princa Tenga u jesen) ili Tengwang Ge Shi Xu  (Predgovor pjesmi o Paviljonu princa Tenga), je znamenita pjesma koju je napisao kineski pjesnik Wang Bo u doba dinastije Tang.
Pjesma je nastala godine 675. kada je Wang Bo putovao u Okrug Jiazhou na jugu tadašnje Kine. Došao je u grad Nanchang gdje je novopostavljeni guverner priredio veliku gozbu za pripadnike lokalne inteligencije kako bi proslavio obnovu svoje rezidencije poznate kao Paviljon princa Tenga. Tom prilikom su mnogi pjesnici ispjevali i napisali pjesme u počast Paviljona. To je učinio i Wang Bo, kome je to bilo posljedne djelo; putovanje nije uspio završiti, jer se sljedeće godine utopio prilikom brodoloma u Južnom kineskom moru. Njegova pjesma je, međutim, sačuvana i postala je izuzetno popularna, a Paviljon je upravo zahvaljujući njoj postao jedna od najznamenitijih građevina u Kini.
Lakeview, Arkansas
Lejkvju je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Paviljon princa Tenga
Paviljon princa Tenga ili Paviljon Tengwang je zgrada na sjeverozapadu grada Nanchang u kineskoj provinciji Jiangxi, smještena na istočnoj obali rijeke Gan. Predstavlja jedan od Četiri velika tornja Kine. Prvi put je postavljen za vrijeme dinastije Tang 653. i otada je bio rušen i obnavljan mnogo puta, a svoj sadašnji oblik je dobio 1989. godine.
Ime je dobio po Li Yuanyingu, mlađem bratu Taizonga i stricu cara Gaozonga. Godine 652. je car Gaozong svom stricu dao titulu "princ Teng" i imenovao guvernerom Nanchanga. Zgrada koja će postati Paviljon je ispočetka služila kao njegova rezidencija. Dvadeset godina kasnije je novi guverner preuredio paviljon; tada se u Nanchangu okupila lokalna intelektualna elita kako bi tome posvetila pjesme i prozu. Najpoznatija od njih je bila Predgovor Paviljonu princa Tenga koju je spjevao mladi Wang Bo. Pjesma je stekla izuzetnu popularnost širom Kine, a sam Paviljon učinila najznamenitijom građevinom Kine.
Busa, Padova
Busa je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Bouvières
Buvjer je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Di.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 160 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,05 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 612 metara (maksimalnoj 1.577 m, a minimalnoj 540 m).
Konstantin I (razvrstavanje)
Konstantin I može se odnositi na sledeće vladare:
Bevantolol
Bevantolol je lek koji deluje kao beta blokator i blokator kalcijumvog kanala.
Betaksolol
Betaksolol (Betoptik, Betoptik S, Lokren, Kerlon) je selektivni blokator beta1 receptora koji se koristi u tretmanu hipertenzije i glaukoma. Pošto je selektivan za beta1 receptore, on tipično ima manje nuspojava od neselektivnih beta blokatora. Na primer on ne uzrokuje bronhospazme (posredovane beta2 receptorima) poput timolola. Betaksolol takođe pokazuje veći afinitet za beta1 receptore od metoprolola. Osim njegovog dejstva na srce, betaksolol redukuje pritisak unutar oka (intraokularni pritisak). To dejstvo je verovatno posledica umanjenog formiranja tečnosti unutar oka. Precizni mehanizam nije poznat. Umanjenjem intraokularnog pritiska se smanjuje rizik od oštećenja optičkih nerva i gubitak vida kod pacijenata sa povišenim intraokularnim pritiskom usled glaukoma.
West End, New York
Vest End je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.940, što je 127 (7,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Herkimer, New York
Herkimer je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.743, što je 245 (3,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bay Lake, Florida
Bej Lejk je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 47 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 47 stanovnika, što je 24 (104,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
Tit Pomponije Atik
Tit Pompnije Atik (lat. Titus Pomponius Atticus, rođen 110. ili 109. godine st. e., umro 32. st. e.) bio je pripadnik rimskog viteškog staleža i pokrovitelj književnosti, najbolji prijatelj čuvenog govornika i filozofa Marka Tulija Cicerona. Atik je adresat Ciceronovog spisa O prijateljstvu (De amicitia), a korespondencija između dvojice prijatelja sačuvana je u šesnaest knjiga Ciceronovih Pisama Atiku (Epistulae ad Atticum), koja je prikupio i objavio Ciceronov oslobođenik i lični sekretar Marko Tulije Tiron. Atik je bio poznat po svom elegantnom ukusu i zdravorazumskom rasuđivanju. Glavni naš izvor informacija o Atiku, pored Ciceronovih pisama, jese Atikov životopis koji je napisao Kornelije Nepot.
Atik, koji je poticao iz porodice viteškog staleža, rođen je u Rimu, gde je stekao i obrazovanje. Kao mladić sticao je obrazovanje kod grčkih učitelja zajedno s Ciceronom, Lucijem Torkvatom i Gajem Marijem Mlađim (sinom znamenitog Gaja Marija), s kojima je "postao tako blizak da mu niko više nije bio draži od njih" (Nepot). Bio je izvrstan učenik, a 85. godine st. e. otišao je u Atinu, gde je proučavao književnost i filozofiju. Toliko je zavoleo Atinu i njenu kulturu da je sam sebi nadenuo nadimak "Atik" (Atticus = doslovno "Atičanin"), na šta Ciceron aludira u 5. knjizi svog dela O krajnostima dobra i zla (De finibus bonorum et malorum).
Atik je nasledio veliko bogatstvo, koje je dodatno uvećao veštim poslovanjem nekretninama. Koristeći to bogatstvo i za bavljenje književnošću, držao je znatan broj robova koje je uposlio prepisivanjem i uvezivanjem knjiga, te je objavio kompletan opus svoga prijatelja Cicerona. On sam, međutim, napisao je jednu jedinu knjigu, na grčkom jeziku, o Ciceronovom konzulatu, te nešto malo pesama. Ništa od ovoga nije se sačuvalo.
Godine 65. st. e. Atik se vratio u Rim. Poštujući svoje epikurejske poglede na svet, držao podalje od politike što je više mogao, ali je ipak pomagao Ciceronu kad god je to ovome bilo nephodno: na primer, kada je Ciceron 49. st. e. morao da beži iz Italije pred trijumvirima, Atik mu je poklonio 250.000 sestercija. Ipak, njegova politička aktivnost bila je minimalna, premda znamo da je on, kao i Ciceron, pripadao optimatima, dakle aristokratskoj "stranci", i da je generalno imao konzervativne poglede na političku stvarnost.
Nakon smrti ujaka, koji ga je testamentom posinio, Atik je uzeo ime "Tit Servilije Pomponijan" (Titus Servilius Pomponianus). Kasnije se oženio praunukom trijumvira Marka Krasa, s kojom je dobio sina, koji je imao isto ime kao i njegov otac i o kome se malo zna, te kćerku Ceciliju Atiku (Caecilia Attica), koja je postala prva žena Marka Vipsanija Agripe.
Atik je ostatak života proveo u Rimu, gde je 32. pne. umro prirodnom smrću.
Tovariševo
Tovariševo je selo u Vojvodini, odnosno Bačkoj koje administrativno pripada opštini Bačka Palanka u Južnobačkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 3.102 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 3.043 stanovnika).
O imenu
Tovariševo se kao naseljeno mesto po prvi put spominje 1650. godine, pod imenom Stovarili, iz kojeg će nekoliko decenije kasnije nastati današnji naziv sela.
Pojedini istoričari kao osnovu za nastanak imena sela uzimaju slovensku reč tovar (blago ili imetak), ali po pričama starosedeoca i činjenici da se selo pominje pre Velike seobe Srba (1690.), naselje najverovatnije dobija ime od reči "Stovarište", a po narodnom "Tovarište", po mestu gde je istovarano drvo prilikom krčenja okolnih šuma. Od 1894. godine pa do 1894. godine, kao i za vreme Drugog svetskog rata selo nosi službeni naziv Bačtovaroš (Bácstóváros).
Međutim, znatno ranije, još od 13. veka u okolini današnjeg Tovariševa postojala su naseljena mesta. Najstarija mesta za koja se zna bila su: Banča ili Nađbanča, Dobra, Mindsent, Kapolč, Mačal ili Mašal, Seplak ili Siplak, Šapin – Šapinac i Suljkovača – Suljkovac, Bariš-Bareš.
Period u Hazburškoj monarhiji
Prvi pisani podaci o selu (1715.) pokazuju da je naselje imalo organizovanu mesnu vlast, a prvi sudac-knez opštinske vlasti u Tovariševu bio je Mirčeta Korpolar (Kaplar).
Već od 1753. godine datiraju pisani podaci da u selu postoji srpska škola, a 1788. godine i školska zgrada. U dokumentima je ostalo zabeleženo da od 1792. godine u selu postojala protivpožarna oprema. Rimokatolička škola sagrađena je 1853. godine.
Sa rastom broja nemačkog življa, koji u razmaku od 70 godina postepeno dolazi u selo, prekoputa pravoslavne crkve Svetog Grigorija Bogoslova, 1882. godine završena je izgradnja rimokatoličke crkve Svetog Karla Bormijskog.
Još od 1810. godine radi Vatrogasno društvo, a prvi stalni lekar nalazi se u selu od 1910. godine. Prva srpska zemljoradnička zadruga za međusobno pomaganje i štednju osnovana je 12. marta 1905. godine, a imala je i sopstvenu biblioteku sa više od 2.000 knjiga. Iste godine kroz Tovariševo je urađena i makadamska kalrdma Bačka Palanka-Odžaci, a tri godine kasnije kroz selo je prošao prvi voz na relaciji Nova Palanka–Karavukovo. Te godine sagrađen je i prvi tvdi put do železničke stanice. Oko 1911. godine Marina Bugarski je iskopala prvi arteški bunar i prodavala vodu.
Period u jugoslovenskoj državi
Tokom Prvog svetskog rata mobilisani su skoro svi odrasli mušarci. Oko 250 njih je učestvuje u bitkama na raznim frontovima, a poginulo ih je ili umro oko 20. Veliki broj mobilisanih Tovarišana (oko 50) dezertirao je iz Austrougarske vojske, prebegao u rusko zarobljeništvo i prijavio se u dobrovoljce. Desetak meštana Tovariševa učestvovalo je u Oktobarskoj revoluciji. Tokom rata u selu je prihvaćeno 161 dete iz Bosne, Hercegovine i Dalmacije. Pored ratnih nedaća i Tovariševo je zahvatila španska groznica, od koje je umrlo više od 100 stanovnika.
Jedna četa na čelu sa poručniko Jevremom Mladenovićem ulazi u Tovariševo 11. novembra 1918. godine, a ubrzo prestaje i Austrougarske politička vlast. Posle Prvog svetskog rata Tovariševo pripada Bačkoj oblasti, a od 1929. Dunavskoj banovini i Bačkopalanačkom srezu.
Posle rata, 1924. godine počinje elektrifikacija naselja. Četiri godina kasnije uvedena je i ulična rasveta. Aktivno radi Dobrovoljno vatrogasno društvo, a u to vreme u sele postoji Crveni krst, koji broji preko 110 članova.
Odmah posle rata u selu su po prvi put odigrane pozorišne prestave, prikazane prve filmske projekcije, aktivno je radio hor i tamburaški orkestar, formiran fudbalski klub. Posle 1930. godine u selu rade tri fabrike kudelje.
Posle Aprilskog rata 1941. godine, u koje su poginula trojica Tovarišana, 13. aprila u selo ulazi mađarska vojska. Ubrzo su iz sela proterano oko 50 porodica dobrovoljaca iz Prvog svetskog rata. U krvavoj raciji u Južnoj Bačkoj početkom 1942. godine stradala su i trojica Tovarišana. Pojedini radno sposobni muškarci (u pojedinim periodima taj broj je dostizao i 200) su slati na prinudni rad.
U Tovariševu je sve vreme rata bilo nekoliko partizanskih baza (baza "Višnja" na Radonićevom salašu, baza kod Krivokućinih-"baza broj dva"), gde su se krili partizani i ilegalci i odakle su se smišljale akcije.
16. oktobra 1944. godine oko 16 sati u selo iz pravca Paraga ulazi jedan vod Bačkopalanačkog partizanskog odreda i oslobađa ga. Posle oduševljenja meštana i velikog slavlja u centru, već sutra dan u selo iz pravca Obrovca upada velika grupa fašista. Partizani su se bez otpora povukli, a fašisti su počeli da ubijaju i pale selo. Meštani masovno beže u atar i na salaše. Tada je ubijen 21 Tovarišan i zapaljeno je 48 kuća. Izgorela je i seoska škola, deo opštinske zgrade i stan pravoslavnog sveštenika. Tovariševo je ponovo oslobođeno 21. oktobra i tada je formiran Mesni narodnooslobodilački odbor.
Posle odlaska i proterivanja Nemaca, u selo se doseljavaju kolonisti iz Bosne, te se znatno se menja struktura stanovništa. 1955. godine urađena je potpuna elektrifikacija i rekonstrukcija cele električne mreže i sagrađen je Dom kulture. Vodovod je građen u etapama, od 1965. do 1971. godine. Ambulanta, kao deo Doma zdravlja u Bačkoj Palanci završena je 1964. godine. Sportska hala sagrađena je 1996. godine, kanalizaciona mreža 2008. godine, a u toku su radovi na kapeli na seoskom groblju.
U selu je sredinom sedamdesetih podignut spomenik i postavljen avion u znak sećanja na Tovarišana Miletu Protića, pilota i sve nastaradale u Drugom svetskom rata. Spomenik nastradalim u periodu od 1912-1920. godine, postavljen je u centru sela 2002. godine.
Tokom ratova na prostoru bivše Jugoslavije u selo se doseljava nekoliko desetina porodica iz Bosne i Hrvatske.
Stanovništvo
Najveći broj prvih stanovnika Tovariševa, Srba, doselilo se u ove krajeve u vreme Velike seobe pod patrijarhom Arsenijem Čarnojevićem 1690. godine. Iako se Tovariševo 1698. godine spominje među zapustelim selima, prvi popis stanovništva dotira iz 1715. godine sa 18 srpskih domova.
Jedna od mogućih varijanti o poreklu stanovnika, jeste da su se za vreme seobe pod Čarnojevićem, mnoge porodice iselile iz Moravičkog kraja, pri čemu je migracija bila naročito usmerene prema Bačkoj. Tako se pouzdano zna da su stanovnici ovih krajeva osnovali sledeća naselja: Srpsku Moravicu (verovatno Staru Moravicu), Kovilj i Tovariševo.
Od naseljavanja Tovariševa pa sve do kraja XVIII veka stanovnici sela su bili Srbi. Kasnije selo naseljavaju Nemci, koji su dolazili iz susednih sela naseljenih nemačkim življem, najviše iz Bačke Palanke i Gajdobre. Kasnije nakon njihove emigracije (pre Drugog svetskog rata živelo ih je oko 880), većinsko stanovništvo ostaju (i danas)si Srbi. Po odlasku Nemaca u selo se organizovano doseljava stanovništvo iz Bosne. Tovariševo je do 1945. godine naselilo 116 porodica uglavnom iz okoline Livna
U Tovariševu danas živi 3102 stanovnika (Popis iz 2002. godine). Prosečna starost stanovništva iznosi 40,6 godina (39,2 kod muškaraca i 41,9 kod žena). U naselju ima 1039 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,99. Punoletan je 2456 stanovnika. Žene čine 51 %, a muškarci 49% stanovništva. U selu živi 23% stanovništva mlađih od 19 godina. Udeo zrelog stanovništva (od 20 do 59 godina) je 52%. U starom stanovništvu većinu čine žene, što je posledica njihovog dužeg življenja. U selu ima 1.039 domaćinstava i 929 porodica, a prosečan broj članova je 2,99.
Od 1931. godine beleži se opadanja broja žitelja (Od popisa 1953. do popisa 1991. godine beleži se pad za 712 stanovnika). Imigracijama u druge sredine, pre svega gradsku, i snižavanja prirodnog priraštaja. To se naročito odnosi na 1993. godinu kada je prirodni priraštaj iznosio -7,2‰ (zbog rata na prostoru bivše SFRJ), kao i 1999. godine kada je iznosio -5,83‰ (Bombardovanje SRJ).
Najveći procenat Tovarišana se bave poljoprivredom (42%), zatim slede oni zaposlena u prerađivačkoj industriji, trgovini, opravci motornih vozila i predmeta za ličnu upotrebu. Prema poslednjem popisu najveći broj ima završenu srednju školu (42,1%), visoko i više obrazovanje ima 9% Tovarišana, a 3% je nepismeno.
Školstvo
Prema pisanim podacima školstvo u Tovariševu datira od 1753. godine, a prvi učitelj se zvao Petar. Istoričari srpskog školstava u Vojvodini zabeležili su da se tovariška osnovna škola ubraja u najstarije škole u ovom kraju.
Prema arhivskim podacima 1766. godine selu je čak 10 sveštenika poreklom i seoskih porodica, a kako je selo brojalo svega 326 stanovnika može se zaključiti da je tadašnja škola odlično radila. Pismenih Tovarišana bilo je znatno pre, pa je tako sačuvan popis stanovnika iz 1728. godine pisan ručno starom ćirilicom.
Zanimljivo je da je 1779. godine, samo godinu dana po otvaranju "Norme" u Somboru (preteče današnje Pedagoške akademije), učitelj iz Tovariševa dva meseca boravio na stručnom usavršavanju i verovatno je bio jedan od prvih učenika "Norme". Iz popisa 1788. godine (pisan ručno latinicom) može se videti da u selu postoji i "domus Scholaris"-školska zgrada, čiji je kućni broj 125.
Od 19. veka, pa na dalje o radu škole u Tovariševo postoje brojni sačuvani dokumenti. Nastariji sačuvani udžbenik iz koga su učili tovariški đaci je "Vtora jezikoslovka" ili potpunije "Druga knjiga o jezikosloviju i čitanju za srbska narodna učilišta u Austrijskom carstvu", koju je napisao Platon Atanacković, potonji novosadski vladika. Prvo izdanje štampano je 1858, a drugo 1863. godine.
Osnovna škola za srpske devojke osnovana je 1856. godine i nastava se za dečake i dojčice održavala u dve odvojene zgrade. Od 1901. godine kreće se u pripreme za izgradnju nove školske zgrade, a reč je o zdanju koje i danas postoji i nalazi se prekoputa rimokatoličke crkve. Od 1911. godine u pravoslavnoj veroispovednoj školi počinje zajednička nastave i za dečake i devojčice u mešovitoj školi. Rimokatolička škola sagrađena je 1853. godine.
Tokom Prvog svetskog rata u školi je postojalo šest razreda i 302 đaka. Škola je sve vreme postojanja bile usko vezane za crkvu, da bi posle Prvog svetskog rata, postala državna narodna osnovna škola. Tada dolazi i do spajanja pravoslavne i katoličke škole. Iz dokumenta iz 1919. godine se vidi da u Tovariševu postoji srpsko-nemačko-mađarsko zabavište, ali i pre toga postoje pisani tragovi te se tako navodi da Mileva Kupusarević seoska zabavilja od 1904. do 1920. godine.
Od 1921. godine nekoliko godina u Tovariševu postoji i srednja Poljoprivredna škola. Ova škola je radila svega nekoliko godina.
Između dva svetska rata je podignuta nova savremena školska zgrada, koja se nalazila na mestu sadašnje škole a koju su fašisti zapalili 1944. godine. Pred sam početak Drugog svetskog rata školu je pohađalo 510 učenika, a posle 1945. oko 700 učenika.
Današnja školska zgrada sagrađena je 1946. godine, a sprat je dograđen 1957. godine. Posle rata škola je dobila ime po komandatu prve eskadrile NOVJ, pilotu-majoru Mileti Protiću, rođenom u Tovariševu. 1991. godine sagrađena je novi deo škole i biblioteke, a sportske hale 1996. godine. U poslednje dve godine uređeni su novi sportski tereni i školsko dvorište.
Školske 2006/07. po prvi put u bližoj istoriji škole upisano je samo jedno odeljenje prvog razreda. Pored nastave na srpkom jeziku, danas se u školi izučava i romski jezik (oko 25 odsto dece je romske nacionalnosti) sa elementima nacionalne kulture.
FK Vojvodina
Prvu "pravu" kožnu loptu u selo su 1911. godine doneli Panta Neofitović, Toša Milić, Stanko Popov-Čika, advokat Mile Milovanov, Nega Milovanov, Uroš Radojčin, Stevan Kokanov, Milan Milić, Obrad Radojčin i drugi. Prvo "pikanje" lopte odigravalo se u jami kod Železničke stanice, u porti i na Bubalicama.
Posle Prvog svetskog rata u selu u selu se formira Sokolsko društvo, patriotsko društvo koje se bavilo fizičkim, ali i kulturnim aktivnostima. Posle formiranja horske i gimnastičke sekcije (1920. godine), na predlog Slavuja Milovanovog-Age, 1924. godine u okviru Sokolskog društva formira se fudbalska sekcija. Tačan datum nastanka sekcije nije poznat. Prostorije kluba su se nalazile u tadašnjoj kafani u zgradi na uglu današnjih ulica JNA i Svetozara Markovića. Igralište se u početku nalazilo na Begliku, a od 1933. godine na Vašarištu.
Piaggiogna, Vercelli
Piaggiogna je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Tovariševo
FK Vojvodina
Kada je klubu trebalo dati ime u opticaju su bili "Vojvodina" ili "Hajduk". Preovladalo je ovo prvo, a prva utakmica pod imenom "Vojvodina" odigrana je 1928. godine protiv ekipe iz Mladenova. 1938. godine novosadska "Vojvodina" prvi put gostuje u selu, a advokat Kosta Hadži, jedan od osnivača i trenera "velike Vojvodine" domaćem klubu poklanja opremu. Igrači i uprava kluba mahom su bili Srbi, dok su seoski Nemci igrali hazenu (preteču današnjeg rukometa).
Pfreimd
Pfrajmd je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 33 opštinska središta okruga Švandorf. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.491 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9376153.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Švandorf Pfrajmd se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Švandorf. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 372 metra. Površina opštine iznosi 51,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.491 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 107 stanovnika/km².
Piaggiogna, Vercelli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 780 m.
Tovariševo
FK Vojvodina
Tokom okupacije, kada je pod pritiskom promenjen naziv sela i klub dobija novo ime BSK (Bačtovaroški sportski klub).
Posle Drugog svetskog rata stadion se seli nedaleko odatle na mesto gde se i sada nalazi. Prva utakmica odigrana je protiv ekipe iz Ratkova. Šezdesetih godinu klubu je počela da radi pionirska škola. Na stadionu je 1986. godine izgrađena je nova svlačionica, igrači redovno odlaze na pripreme (i u inostranstvo), a za potrebe kluba je kupljen autobus. Najveći uspeh postignut je 2000. godine gada je osvojeno prvo mesto Vojvođanske lige grupa zapad i plasman u Srpsku ligu grupa Vojvodina(3 stepen takmičenja).
Od 1996. stadion nosi ime po Tovarišanu Miladinu Miletu Vujinu dugogodišnjem igraču, treneru i sekretaru.
Srpka pravoslavna crkva
Iako se pretpostavlja da je u selu postoja crkva i pre Velike seobe (1961.) prvi pisani tragovi upućuju na 1715. godinu kada je zabeleženo da u selu živi crkvenjak (Aedutuus), Ilija Sremac. Prvi pisani podaci o sveštenicima u selu dotiraju iz 1745. godine. Pouzdano se zna da u selu sredinom XVIII veka postoji veliki crkveni hram. Po predanju starih Tovarišana nalazio se prekoputa današnje crkve, a kada je srušen na mestu oltara je sagrađen krst (taj krst se nalazi ispred ulazu u današnju crkvu.) Iz stare crkve sačuvan je i ikonostas, koji je najverovatnije rađen pre 1770. godine. Ikonostas stare tovariške crkve danas se nalazi u sremsko selu Molovinu i ima veliku istirijsku i umetničku vrednost.
Gradnja sadašnjeg hrama, koji je posvećen Svetom Grigoriju Bogoslovu (čiji se dan obeležava 7. februara) počela je 1783. a završena je 1785. godine. Autori ikonostasa i freski nisu poznati. Sačuvane su matične knjige rodjenih i venčanih od 1744. do 1773. godine, a od 1788. godine pa do danas čuvaju se matične knjige rođenih, venčanih i umrlih.
Pored današnjeg hrama na putu prema Mladenovu postojala je i mala kapela (na Vodici) posvećena Svetom Jovanu. Kapela je porušena za vreme Drugog svetskog rata. Poslednja temeljna rekonstrukcija urađena je 1996. godine. Crkva u Tovariševu je u evidenciji kulturnih dobara Republike Srbije. Nije kategorisana kao dobro od većeg značaja.
Rimokatolička crkva
Rimokatolička crkva u selu sagrađena je 1882. godine i posvećena Svetom Karlu Bormejskom. Rimokatolička župa u selu osnovana je nekoliko godina ranije, 1868. godine. Crkva je dimenzija 23x11 metara, a zvonik je visok 37 metara. Nalazi se prekoputa Srpske pravoslavne crkve. Sve do odlaska i proterivanja crkva je bila centar domaćih Švaba. Posle Drugog svetskog rata brigu o crkvi preuzimaju domaći Mađari i Hrvati. Crkva je decenijama u veoma lošem stanju. Fasada se obrušavai na crkvi nema zvona. Rimokatolički sveštenik ne boravi u selu. Od pre dve godine povodom župnik iz Bača je povodom većih praznika ponovo počeo da služi mise u ovoj crkvi.
Šigeloza
Šigeloza je akutna infekcija crijeva koju uzrokuju bakterije iz roda Shigella.
Rod shigella sadrzi 4 vrste bakterija:
Salmoneloza
Salmoneloza je infekcija koju uzrokuju bakterije Salmonellae. Infekcija salmonelom je sve češća u razvijenom svijetu. Ova bolest uzrokuje akutnu bol u trbuhu s iznenadnim nastupom glavobolje, vrućicom, proljevom, mučninom i ponekad povraćanjem.prirodni rezervoar i izvor zaraze su domace zivotinje i ptice. Pored zivotinja znacajni izvor je i oboleo covek ili kliconosa.put prenosenja je feko-oralni.Oboljenje se javlja leti zato sto je tada HCL razblazena.
San Filippo-San Martino, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 349 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
Plattling
Platling je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Degendorf. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 12.625 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9271146.
Hamel (Sever)
Amel je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Due.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 738 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 205 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,59 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 129 metara (maksimalnoj 67 m, a minimalnoj 36 m).
Goran Vlaović
Goran Vlaović (Nova Gradiška, 7. kolovoza, 1972.), bivši hrvatski nogometaš.
Reprezentativna karijera
Prvu utakmicu za hrvatsku nogometnu reprezentaciju odigrao je 1992. godine protiv Australije, na turneji u Australiji. Za hrvatsku reprezentaciju, odigrao je 52 utakmice i postigao je 15 pogodaka. Nastupao je na Europskom prventstvu 1996. godine u Engleskoj, te na svjetskim prvenstvima 1998. u Francuskoj i 2002. godine u Japanu i J. Koreji.
Godine 2002. opet je bio na svjetskom prvenstvu, ali je sve 3 utakmice proveo na klupi.
Klupska
Dinamo Zagreb
Valencia
Panathinaikos
Chauvency-Saint-Hubert
Šovansi Sent Iber je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Verden.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 208 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,76 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 190 metara (maksimalnoj 342 m, a minimalnoj 172 m).
Nitiazin
Nitiazin je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 160,194 Da.
Holland, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.764, što je 458 (35,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Irondale, Missouri
Ajrondejl je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Administrativna zona 1 (Afar)
Administrativna zona 1 je jedna od pet zona regije Afar u Etiopiji; nijedna od zona Afara nema ime. Ova zona graniči na jugu s Administrativnom zonom 3, na jugozapadu s Administrativnom zonom 5, na zapadu s regijom Amhara, na sjeverozapadu s Administrativnom zonom 4 i 2, na sjeveru s Eritrejom, a na istoku s Džibutijem.
Najveći grad Zone 1 je Asayita.
Columbus, Georgia
Kolambus je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 189.885 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 189.885 stanovnika.
Akutna bubrežna insuficijencija
Akutna bubrežna insuficijencija je klinički sindrom koji se karakteriše ubrzanim smanjenjem bubrežne funkcije, što ima za posledicu progresivni porast azotnih materija u krvi i prestanak izlučivanja mokraće. Ovo je relativno čest klinički problem, a oboljenje je potencijalno reverzibilno i predstavlja značajan uzrok morbiditeta i mortaliteta zbog ozbiljne prirode primarne bolesti i visoke incidence komplikacija. Kao najčešći uzroci smrtnosti navode se: infekcija, kardiovaskularne komplikacije i gastrointestinalno krvarenje.
Etiologija
Akutna bubrežna insuficijencija uvek nastaje kao posledica neke druge bolesti, povrede ili štetne nokse. Na osnovu mesta gde se dešavaju poremećaji koji dovode do razvoja bolesti, ona se može klasifikovati na prerenalnu (55%), renalnu (40%) i postrenalnu (5%).