cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lucerna
Karakteristike
Lucerna ima izvanrednu sposobnost brze regeneracije stabljika i lišća nakon košnje. Tako da se u jednoj sezoni može imati ido 13 žetvi. Lišće lucerne je vrlo hranjivo i ukusno za stoku, jer sadrži oko 16 % proteina i 8 % minerala, a bogata je i vitaminima; A, E, D i K. Lucerna je poznata po otpornosti na sušu, vrućinu i hladnoću.
Kad se uzgaja kao pokrovni usjev ili kao dio rotacije usjeva, lucerna poboljšava količinu hranjivih tvari u tlu i smanjuje potrebu za sintetskim gnojivima.
Historija
Lucerna je jedna od najstarijih krmnih kultura, koja je poznata još prije 8000 godina. Uzgajala se u Mezopotamiji i Arabiji. U Grčku je prenesena za Grčko-perzijskih ratovova. Nakon tog su je Rimljani i Arapi proširili po Mediteranu. Krajem 18. vijeka počela se saditi i po južnoslavenskim zemljama.
U svijet]]u se lucerna najviše uzgaja po Sjevernoj Americi (13 348 325 t/ha), nakon tog po Evropi (7 994 310 t/ha), Južnoj Americi (7 770 500 ha), Oceaniji (1 133 000 ha), Africi (434 970 ha) i po Aziji (199 400 ha). U Evropi se najviše sadi po Italiji (1 300 000 ha), Francuskoj (556 000 ha), Rumunjskoj (400 000 ha), Bugarskoj (399 000 ha) i Madžarskoj (337 500 ha).
Revolver (razvrstavanje)
Revolver može značiti:
Isus i preljubnica
thumb|300px|[[Henryk Siemiradzki, Christ and Sinner, 1875.]] Priča o Isusu i grešnici je jedna od najpoznatijih biblijskih priča o Isusu. Govori o ženi uhvaćenoj u preljubi, koju su izveli na kamenovanje, ali ju je Isus spasao.
Pouka ove parabole je da ne treba biti brz u osuđivanju, jer niko od nas nije bez greha, već treba pokazivati milost.
U priči se nalazi čuvena Isusova izreka: "Ko je bez greha, neka prvi baci kamen." Priča se nalazi samo u nekim rukopisima Evanđelja po Jovanu.
Priča
Evanđelje po Jovanu u 8. poglavlju prenosi sledeću priču: <blockquote style="border:2px solid #960;padding:4px"><font face=Verdana>
Isus ode na Maslinsku goru. A ujutro dođe opet u hram, i sav je narod dolazio k njemu, a on sede i učaše ih. Tada književnici i fariseji dovedoše jednu ženu, uhvaćenu u preljubi, pa je postaviše u sredinu i rekoše mu: "Učitelju, ova žena je uhvaćena baš kad je činila preljubu. A Mojsije nam je u zakonu naredio da takve žene kamenjem ubijamo; šta ti kažeš na to?" Ovo pak rekoše kušajući ga, da bi imali za šta da ga optuže. No Isus se saže dole i pisaše prstom po zemlji. Ali kako su ga i dalje pitali, ispravi se i reče im: "Ko je od vas bezgrešan - neka prvi baci kamen na nju". I opet se saže te pisaše po zemlji. A oni čuvši to izlažahu jedan po jedan, počevši od najstarijih do poslednjih; tako osta sam Isus i žena stojeći na sredini. Isus se tada ispravi i reče joj: "Ženo, gde su? Nijedan te ne osudi?" Ona reče: "Niko, Gospode". Na to joj Isus reče: "Ne osuđujem te ni ja; idi i od sada više ne greši".
Tekstualna kritika
Najveći broj naučnika misli da ova priča potiče iz usmenog predanja o Isusu, te je u određenom momentu dodata na margini rukopisa. Nakon toga je neki pisar belešku sa margine dodao nakon priče koja se završava u Evanđelju po Jovanu 7:52. Vredno je zapaziti da su drugi pisari ubacili tu priču na raznim mestima u Novom zavetu - na primer, neki od njih nakon stiha 21:25 u Evandelju po Jovanu, a drugi čak nakon stiha 21:38 u Evanđelju po Luki.
Priču o ženi uhvaćenoj u preljubi je dospela u savremena izdanja Biblije tako što se našla u rukopisu koji je Erazmo koristio za svoj editio princeps.
Richard Wright (pisac)
Bibliografija
thumb|250px|right|Spomen-ploča Richardu Wrightu u Natchezu
Azoksistrobin
Azoksistrobin je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 403,387 Da.
Krnica (Gorje, Slovenija)
mini|306x306piksel|Alpska dolina KrnicaKrnica je naziv za skupinu naselja u slovenskoj Općini Gorjue. Krnica se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 380 stanovnika, a prema podacima Statističkog ureda RS za 2020. Krnica je imala 427 stanovnika.
Si Versailles m'était conté...
Si Versailles m'était conté... je francusko-italijanski historijski film snimljen 1954. u režiji Sache Guitryja. Radnja je smještena u francusku kraljevsku palaču Versailles i kroz niz kratkih vinjeta opisuje najvažnije događaje koji su se u njoj ili oko nje zbili od podizanja u 17. vijeku pa sve do Francuske revolucije. Guitryjev film, u kome se okupila impresivna glumačka ekipa za male uloge inače značajnih historijskih ličnosti, doživio je veliki komercijalni uspjeh i potakao Guitryja da slični postupak ponovi u svoja sljedeća dva filma - Napoleon 1955. godine i Si Paris nous était conté iz 1957. godine.
El Iterero, Cuernavaca
El Iterero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Cuernavaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1630 m.
Suseni, Râu de Mori
Suseni je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Râu de Mori.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 219 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 555 m.
Krvavi marš
minijatura|Masovno streljanje stanovništva u bari kraj Šapca, septembra 1941. thumb|desno|[[Ljotićevci sprovode zatočene Rome na streljanje, Šabac, septembar 1941.]]
Križe (Tržič, Slovenija)
Križe je naselje u slovenskoj Općini Tržiču. Križe se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Cañada de la Remonta, Técpan de Galeana
Cañada de la Remonta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 183 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 70 m.
Križe (Tržič, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 859 stanovnika.
Krvavi marš
Krvavi marš ili Marš smrti su ustaljeni nazivi za odmazdu Nemaca nad građanima Šapca koja je započela 24. septembra 1941. godine zbog ustanka u Srbiji za vreme Drugog svetskog rata.
Pozadina
minijatura|Nemačka kaznena ekspedicija u Mačvi. Ustanici su napali Nemce u Šapcu 22. septembra 1941. godine. Tokom 23. septembra borbe između ustanika i Nemaca su dobile na intenzitetu, posle kojih su obe strane imale znatne gubitke. Nemcima u Šapcu je pristiglo pojačanje 24. septembra, kada je reku Savu prešla ojačana 342. nemačka divizija. Zbog napada na Šabac, i zbog gubitaka koje su Nemci pretrpeli, general Franc Beme je još 23. septembra izdao naredbu koja glasi:
Hapšenja po Šapcu
Štab nemačke 342. pešadijska divizija odredio je za ovu akcije 698. pešadijski puk, treći divizion 342. artiljerijskog puka, jedna četa 342. pionirskog bataljona, jedna četa protivtenkovskog bataljona i jedna četa NDH. Pored ovih jedinica, u akciji čišćenja Šapca učestvovao je i 2. bataljon 750. pešadijskog puka i nemačka policijska četa.
24. septembra 1941. godine je stanovništvo Šapca preko dobošara obavešteno o naređenju da se svi muškarci između 14 i 70 godina okupe radi prijavljivanja okupacionim vlastima. Ko ne dođe i ne prijavi se - biće ubijen kao odmetnik. U 15 časova počelo je okupljanje na naznačanima mestima. U to vreme nemački vojnici u pratnji ljotićevaca, ustaša, folksdojčera i belogardejaca počeli su da vrše pretres, ulicu po ulicu, kuću po kuću. Pri tome, izvršili su više ubistva, palili kuće, pljačkali i pustošili. Najviše je stradao zapadni deo Šapca – Kamičak.
Prikupljeni muškarci, oni koji su sami došli na zborna mesta i oni koji su okupatorski vojnici poterali prilikom pretresa, sprovedeni su na polje Mihajlovac, vašarište zapadno od linije Savski most – Stari grad, u trouglu između železničke pruge i puta. Predveče 24. septembra Šapčani su postrojeni i u kolonama po pet saterani preko mosta na levu obalu Save, u Klenak. Na livadi, opkoljeni stražarima, Šapčani su proveli dve noći pod otvorenim nebom. U sabirni logor kod Klenka doterani su 25. septembra razoružani žandarmi, činovnici i grupa naknadno pohvatanih građana.
Tokom ove akcije, je uhapšeno 4.459 muških civila, a streljano 75 građana.
Marš smrti
minijatura|Zločin Nemaca u Šapcu 1941. Do 26. septembra 342. divizija je postavila koncentracioni logor kod sela Jarak u Sremu. Na kraju sela, levo od puta Šabac – Ruma, jedna velika poljana ograđena je bodljikavom žicom sa nekoliko kula osmatračnica na uglovima, na kojima su bili nemački stražari sa mitraljezima. 26. septembra 1941. godine pre podne izdvojeni su i pušteni kućama dečaci od 14 godina, a ostali Šapčani su postrojeni u kolonu po pet i usiljenim maršom sprovedeni za Jarak. Put od 23 kilometara pređen je za četiri časa tako da je skoro cela kolona, naročito začelje, prešla ovaj put u trku. Nemački vojnici, praćeni kolaboracionistima, išli su na kamionima, konjima i biciklima.
Iznemogle i nesposobne Šapačane, koji su padali od umora ili zaostajali, sprovodnici su usput sve likvidirali. Po izjavama preživelih, na putu od Mihajlovca do Jarka likvidirano je oko 120 ljudi.
Posle višednevnog mučenja žeđu, glađu, batinanjem, pucanjem preko glava. Meštani sela Jarka izdejstvovali su odobrenje kod komande koncentracionog logora da mogu pohapšenim pružiti pomoć. Voda, koju su im seljaci iz Jarka na kolima donosili od 28. septembra, spasila je od smrti mnoge Šapačane. Grad Šabac je tih dana bio sablasano pust. Nemci su pohapšene stanovnike vratili 30. septembra 1941. godine u Šabac, u novo postavljeni koncentracioni logor, koji je po naređenju Vrhovnog zapovednika Srbije, generala Franca Bemea uspostavljen u šabačkoj južnoj kasarni.
Masovna streljanja
Ekshumacija žrtava izvršena je 12. juna 1945. godine. Prema zapisniku Anketne komisije Sreskog povereništva za utvrđivanje ratnih zločina okupatora i njihovih pomagača sastavljenom u Bogatiću, središtu Mačvanskog sreza, na dan ekshumacije u Zasavici su ekshumirana 834 tela. Od toga 832 muškarca i dve žene. Od 832 ekshumirana muška tela, 725 Jevreja izbeglice, 23 Jevreja iz Šapca i 84 Roma među kojima je bio i jedan broj Srba.
Veruje se da su Nemci početkom oktobra 1941. godine streljali u Šapcu oko 1.000 ljudi.
Memorijal
minijatura|Streljani rodoljubi u Šapcu 21. i 22. avgusta 1941. Građani Šapca su obeležili mesto stradanja u selu Jarak. Na ulazu u selo podigli česmu sa natpisom:
Golem Papradnik
Golem Papradnik je naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Golem Papradnik pripada opštini Centar Župa.
Prirodni uslovi
Naselje Golem Papradnik je smešteno u krajnjem zapadnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Albanijom (4 km zapadno). Od najbližeg većeg grada, Debra, naselje je udaljeno 16 km južno.
Reljef: Golem Papradnik se nalazi u oblasti Župa, na zapadnim padinama planine Stogovo. Istočno od naselja se nalazi glavno bilo planine, dok se zapadno tlo spušta u dolinu Crnog Drima, koja je u ovo delu pregrađena, pa je tu obrazovano veštačko Debarsko jezero. Nadmorska visina naselja je približno 700 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Golem Papradnik je imao 840 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Turci (Torbeši) (95%), a u manjini su etnički Makedonci (4%).
Većinska veroispovest u naselju je islam.
Kiku i Isamu
Kiku to Isamu (キクとイサム) je japanski crno-bijeli igrani film snimljen 1959. u režiji Tadashija Imaija. Po žanru je drama, a naslovni likovi, koje tumače Emiko Takahashi i George Okunoyama, su djevojčica i njen brat, čija je majka prostitutka, a otac crni američki vojnik koji je služio u Japanu za vrijeme poratne okupacije. Radnja prikazuje kako odlaze živjeti na selo kod svoje bake (čiji lik tumači Tanie Kitabayashi), gdje zbog svog izgleda i boje kože postaju predmetom rasističkih predrasuda i zlostavljanja. Kiku to Isamu je dobio niz japanskih filmskih nagrada.
Opština Higueras, Nuevo León
Higueras je opština u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 538 m.
El Carmen, Villa de Arriaga
El Carmen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Arriaga.
Placitas, Sandoval County, New Mexico
Plasitas je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.977, što je 1.525 (44,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Johann Albrecht Bengel
thumb|160 px|Johann Albrecht Bengel Johann Albrecht Bengel (fonetski: Johan Albreht Bengel, 1687-1752) bio je nemački luteranski pastor i profesor, poznat po izučavanju biblijskih rukopisa na grčkom jeziku.
Nakon intenzivnog proučavanja rukopisa Bengel je otkrio da mnoštvo kriterijuma može sumirati u jednostavnu rečenicu od četiri reči: „Proclivi scriptioni praestat ardua" - teže čitanje ima prednost nad lakšim. On se vodio sledećom logikom: kada su pisari prepisivali tekstove, bili su skloni da ih ispravljaju. Ako bi videli nešto što su smatrali pogrešnim, oni bi to ispravili. Stoga da bismo znali koji je stariji i izvorniji tekst, moramo dati prednost ne tekstu sa ispravljenim greškama, usklađenom pričom ili poboljšanom teologijom, već naprotiv, tekstu koji „vapi" da bude objašnjen. Jednostavno, teži tekst ima prednost.
Bengel je takođe zapazio da su određeni rukopisi sličniji nekim rukopisima od drugih, odnosno da su rukopisi bili najsličniji primercima sa kojih su prepisani i drugim prepisima načinjenih sa istog izvornika. Dakle, svi dokumenti se mogu urediti u neku vrstu genealoškog odnosa, u kojoj postoje grupe dokumenata koji su medusobno sličniji. Tako se hipotetički može uspostaviti neka vrsta genealoškog stabla i pratiti poreklo dokumenata do njihovog izvora. Kasnije se grupisanje tekstova u familije razvilo u formalniji metodološki princip koji pomaže tekstolozima da uspostave originalni tekst.
Sabino Grande, Manuel Doblado
Sabino Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1714 m.
The Coronation of Edward VII
The Coronation of Edward VII je britansko-francuski kratki crno-bijeli film snimljen 1902. u režiji Georgesa Meliesa i Charlesa Urbana. Predstavlja rekonstrukciju ceremonije krunidbe britanskog kralja Edwarda VII. Melies ga je snimio u studiju u Montreuilu u Francuskoj, ali je prethodno zajedno sa Urbanom posjetio Westminstersku opatiju kako bi imao što autentičnije kulise. Melies je prema ugovoru film snimio do 26. juna, odnosno dana stvarne krunidbe kada je trebalo početi prikazivanje. Međutim, krunidba je odgođena do 9. augusta, te je zajedno sa njom odgođen i početak distribucije.
The King and I
The King and I je američki mjuzikl iz 1951. za koga je libreto i scenario napisao Oscar Hammerstein II, a muziku komponirao Richard Rodgers. Temelji se na romanu Anna and the King of Siam američke književnice Margaret Landon, a protagonistica je Anna Leonowens, britanska učiteljica koja je u 19. vijeku došla u Sijam (današnji Tajland) kako bi žene i djecu tamošnjeg kralja Mongkuta podučila zapadnim običajima.
The King and I, koji je predstavljao peti po redu mjuzikl tima Rodgers and Hammerstein, doživio je ogroman uspjeh za vrijeme brodvejske premijere. Verzija, u kojoj su glavne uloge tumačili Gertrude Lawrence i Yul Brynner, nagrađena je s Tonyjem za najbolji mjuzikl. Brynner je za potrebe predstave prvi put u životu obrijao glavu, i izgled mu se toliko dopao da mu je postao zaštitni znak do kraja života.
Mjuzikl je dva puta ekraniziran - prvi put u igranoj verziji gdje je Brynner ponovio svoju ulogu, te drugi put kao animirani film 1999. godine.
Cascina Bonissima, Piacenza
Cascina Bonissima je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
8. milenijum pne.
Događaji
300px|thumb|right|Južni dio [[Çatalhöyüka. Arheološka iskopavanja još traju.]]
Kremenca
Kremenca je naselje u slovenskoj Općini Cerknici. Kremenca se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 40 stanovnika.
Paraje Izotitla, Xochimilco
Paraje Izotitla je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Xochimilco.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 160 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2369 m.
Monsello, Pisa
Monsello je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
P2RY1
__NOTC__
Courtefontaine (Jura)
Kurtfonten je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Dole.
P2RY1
P2Y purinoceptor 1 je protein koji kod je kod ljudi kodiran P2RY1 genom.
Herschdorf
Heršdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 44 opštinska središta okruga Ilm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 966 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16070027.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ilm Heršdorf se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Ilm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 625 metara. Površina opštine iznosi 9,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 966 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 101 stanovnika/km².
Courtefontaine (Jura)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 178 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,64 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 280 metara (maksimalnoj 306 m, a minimalnoj 225 m).
Makarije Đorđević
Makarije (svetovno Dragutin Đorđević; Koceljeva, Kraljevina Srbija, 25. oktobar 1903 — Novi Sad, SFRJ, 22. mart 1978) je bio episkop budimljansko-polimski od 1947. do 1955, i episkop sremski od 1955. do 1978. godine.
Biografija
Vladika Makarije je rođen 1903. godine u Koceljevi kod Šapca od oca Ivana i majke Angeline, rođ. Rakić. Po završetku osnovne škole u svom rodnom mestu, došao je u Beograd, gde je završio gimnaziju. Posle toga je završio i Bogoloviju u Sremskim Karlovcima. Diplomirao je na Teološkom fakultetu u Beogradu 1930. godine.
Zamonašio ga je 31. marta 1924. godine arhimandrit Nikon (Lazarević) u manastiru Kalenić. Ubrzo je unapređen u čin jerođakona. Kasnije je rukopoložen u čin jeromonaha u Plaškom u Lici gde je tada službovao. Takođe je jedno vreme proveo i u manastiru Vrdniku na Fruškoj gori. Obavljao je i dužnost duhovnika u kaznioni u Sremskoj Mitrovici. Bio je upravnik monaške škole u manastiru Visoki Dečani, a potom i iguman istog manastira. Za vreme Drugog svetskog rata, radio je u Jagodini kao profesor u Učiteljskoj školi.
Posle završetka rata bio je kratko vreme iguman manastira Rakovica kod Beograda. Godine 1945. postao je arhimandrit. Dana 22. marta 1947. godine Makarije je postao episkop. Hirotronisan je u Sabornoj crkvi u Beogradu od strane patrijarha srpskog Gavrila, a uz sasluželje mitropolita skopskog Josifa i episkopa zletovsko-strumičkog Vikentija. Odlazi u Prijepolje na Budimljansko-polimsku eparhiju. Pošto tamo vekovima nije bilo episkopa, imao je u početku prilično problema sa smeštajem i prilagođavanjem. Tamo ostaje 8 godina. Eparhija budimljansko-polimska je ukinuta 1956, da bi bila ponovo obnovljena 2001. godine pod nazivom eparhija budimljansko-nikšićka.
Godine 1955. episkop Makarije dolazi za episkopa u Srem, na sremsku eparhiju. Tamo ga je sačekalo mnogo teškoća, posledica Drugog svetskog rata. Bilo je porušenih crkava, popaljenih manastirskih konaka, nacionalizovanih parohijskih domova i drugih problema sa kojima se suočavao. Rat je odneo i živote mnogih sveštenika i monaha, pa je to otežavalo funkcionisanje eparhije. Svojim trudom uspeo je da uspostavi normalan parohijski život postavivši veliki broj sveštenika i monaha. Obilazio je eparhiju i za 23 godine služio je u svakoj crkvi Sremske eparhije.
Preminuo je posle duže bolesti 22. marta 1978. godine u 75. godini u Pokrajinskoj bolnici u Novom Sadu. Sahranjen je u manastiru Krušedolu.
Patrick Hamilton (dramatičar)
Patrick Hamilton (17.3. 1904 - 23.9. 1962) bio je engleski dramatičar i romanopisac. Danas je najpoznatiji po romanima u kojima je koristeći dickensovski narativni stil i crni humor prikazivao uličnu kulturu međuratnog Londona, a pogotovo njegovih siromašnijih stanovnika. Među tim romanima se ističe Hangover Square iz 1941. godine, poznat po prikazu porasta latentnog fašizma i reakcije protiv njega u predratnim godinama. Sam Hamilton je 1930-ih prigrlio marksizam, ali i razvio snažnu antipatiju prema modernoj tehnologiji.
Široj javnosti je za života bio najpoznatiji po dramama kao što su Rope i Gaslight, kasnije adaptirane u popularne holivudske filmove.
Livorno
Livorno je lučki grad na zapadu Toskane, udaljen 15 km od ušća Arna u Ligursko more u Italiji, administrativni centar istoimene provincije Livorno. On je druga najveća luka u zapadnoj Italiji, sa 160.742 stanovnika u užem gradskom središtu. Livorno je poznat po Pomorskoj akademiji talijanske ratne mornarice (Accademia Navale) koju je 1881. osnovao Benedetto Brin, a simbol akademije je školski brod jedrenjak Amerigo Vespucci.
La Labor, Santiago Tilantongo
La Labor je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tilantongo.
Livorno
Historija
Pored današnje luke Livorno je postojala je već za rimskih vremena ratna luka imenom (Liburna, Liorna, Livorna), nazvana tako vjerojatno po tipu ratnog broda iz tih vremena Liburna (mala rimska galija). Livorno se prvi put spominje u pisanim izvorima 1017 god. kao malo ribarsko naselje koje pripada Pisi. 1405 godine francuski kralj prodao je Pisu Firentincima, ali je Livorno zadržao, no potom ga prodao za 26 000 dukata đenovežanima (1407), a oni su 1421 preprodali Livorno Republici Firenci.
La Labor, Santiago Tilantongo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2037 m.
Livorno
Historija
Republici Firenci je Livorno bio važan zbog pristupa moru, te su odmah započeli s proširenjem luke. Između 1518 i 1534 godine otpočeli su veliki radovi, po naredbi kardinala (kasnijeg pape) Giulia de Medicija i nacrtima arhitekta Antonia da Sangalla sa izgradnjom dokova Darsena Vecchia i utvrde Fortezza Vecchia.
No i pored toga Livorno je ostao beznačajno naselje od svega 749 stanovnika (1551). Obala Livorna do Maremme u to vrijeme bila je malarična močvara i vrlo negostoljubiv kraj za život, zbog toga su na rad u Livorno slali su zatvorenike.
Za vladavine firentinskih velikih vojvoda Cosimo I. i Francesca I. odlučeno je 1571 da se Livorno podigne kao idealni grad. Zadatak da to realiziraju dobili su poznati arhitekti tog vremena; Bernardo Buontalenti i Alessandro Pieroni. Oni su projektirali pravilan šesterokutni grad sa ulicama pod pravim kutem, okruženog zidinama i vodenim kanalima koji je dovršen oko 1573. thumb|right|300px|Panorama luke Okolne močvare su isušene a između Pise i Livorna izgrađen je plovni kanal. Radi zaštite obale i grada protiv iznenadnih napada sjevernoafričkih gusara, osnovana je specijalna vojnička jedinica Red Stjepana, a njezina flota, stacionirana je u Livornu.
Tad je 1580 veliki vojvoda Toskane, Ferdinando I. de' Medici objavio je da je Livorno slobodna luka porto Franco, što je i onda značilo da se trgovačka roba oslobađa svih poreza. Livornski zakoni Leggi Livornine vladali su između 1590 do 1603 godine, ovi zakoni pomogli su rastu grada. U grad su došli i tu stali živjeti brojni trgovci iz dalekih zemalja, koje je u Livorno privukla ne samo sloboda trgovanja, već i vjerska sloboda, i kozmopolitizam grada. Tako su se naselili brojni Armenci, Nijemci, Nizozemci, Englezi, Grci, sirijski manoriti, valdenzi, židovi. Za razliku od drugih gradova sefardski židovi (iz Španjolske i Portugala) nisu morali živjeti u getu.
19. marta 1606 Veliki vojvoda Toskane Ferdinando I. de' Medici, proglasio je Livorno gradom.
U prvom Englesko-holandskom ratu (1652) u Livornu se usidrila eskadra engleskih brodova, koje su blokirali nizozemski brodovi. U pomorskim bitkama kod Elbe (rujan 1652) i Livorna (mart 1653), Nizozemci su porazili Engleze. left|thumb|240px|Karta Livorna iz [[17. vijeka]] Livorno je proglašen slobodnom lukom 1675, tako da je grad živio oko 200 godina u ekonomskom procvatu. U to doba Livorno je postao najvažniji trgovinski punkt Sredozemnog mora. Osim trgovine, koja se posebno razvila sa zemljama na Levanta i Magreba u gradu je procvjetalo i zanatstvo.
Posebno se razvilo zlatarstvo i obrada koralja. Grad se proširio izvan zidina prvobitne utvrde, naročito prema jugu. Zahvaljujući klimi tolerancije koja je njegovana u gradu, Livorno je postao i centar izdavaštva, tako da je u Livornu izdano djelo Cesare Beccaria Dei delitti e delle pene (objavljeno je anonimno 1764), a 1770 izdan je prvi volumen Talijanske Enciklopedije. Za vrijeme napoleonskih ratova, trgovina s Engleskom bila je zabranjena, i privreda Livorna je jako nazadovalo. Nakon što je Livorno postao dio nove Kraljevine Italije 1868, izgubio je status slobodne luke a time je i važnost grada opala. thumb|left|Prikaz Piazza Grande u 18. vijeku (lijevo), Palazzo del Governatore (desno) U Livornu je 1921. osnovana Komunistička partija Italije. Za Drugog svjetskog rata, grad je teško bombardiran od strane Ratnog zrakoplovstva Sjedinjenih Država, razaranja su bila velika, tako da štete do danas nisu u potpunosti sanirane, 1950-ih je grad doživio obnovu.
Privreda
Livorno ima dugu tradiciju u brodogradnji, tako je brodogradilište Cantiere Navale Orlando osnovano još 1865 Danas tvrtka Benetti u tom brodogradilištu gradi mega-jahte. U sjevernom dijelu grada nalazi se velika rafinerija nafte talijanske ENI grupe. Razvijena je i metalna industrija (auto dijelovi).
Sport
Livorno je dom nogometnog kluba talijanske Serie A, AS Livorno Calcio. Klub igra utakmice na stadionu Armando Picchi, izgrađenom 1933. godine. Ostali popularni sportovi su košarka, bejzol.
Politika
Livorno je poznat kao grad u kojem je 1921 osnovna Komunistička partija Italije. Od tada Livorno važi kao tradicionalno uporište ljevičarskih partija. U novije vrijeme tradicionalna komunistička ljevica loše prolazi na izborima, a njezinu ulogu preuzimaju snage lijevog centra. Gradonačelnik Livorno je od 2004 Alessandro Cosimi iz stranke Democratici di Sinistra. Na parlamentarnim izborima u 2008 Partito Democratico, Waltera Veltronija dobila je u Livornu 55% glasova, a za razliku od njega Popolo della Libertà, Silvia Berlusconija svega 24,4 %. Tradicionalna lijevica (komunisti) izašli su na izbore u koaliciji La Sinistra - L'Arcobaleno te dobili svega 5,5 %, to je bio njihov najlošiji izborni rezultat, nešto prije (2006) na parlamentarnim izborima dobili su 18,6%.
Pine River, Wisconsin
Pajn River je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 147.
Genealogija
Genealogija (grč. γενεα - genea - rod, pleme, koljeno + λόγος - lógos - riječ, govor), znanost o postanku, odnosima i korijenima imena i prezimena ljudi (rodoslovlje), životinja i biljaka.
Spada u područje pomoćne povijesne znanosti koja proučava i podrijetlo obitelji. To uključuje imena živih i preminulih osobama, rodbinske i bračne odnose. Rabe se pisani i usmeni izvori da se primjerice moglo stvoriti obiteljsko stablo.
Les Victimes de l'alcoolisme
Les Victimes de l'alcoolisme je francuski kratki crno-bijeli nijemi film snimljen 1902. u režiji Ferdinanda Zecce. Temelji se na motivima romana L'Assommoir Emilea Zole i sastoji od pet scena koje prikazuju kako ispočetka sretna porodica strada kada se njen otac oda alkoholu.
Kritika religije
Kritika religije u najopćenitijem smislu označava kritiku, odnosno odbacivanje koncepta, vrijednosti, prakticiranja, te posljedica religije. Ova vrst kritike je kompleksna zbog činjenice da postoji niz specifičnih religija odnosno više definicija i koncepata religije u različitim kulturama, stoga određene kritike na račun jednih nisu primjenjive i na ostale. Također, kritike specifičnih religija poput kršćanstva, islama, judaizma, hinduizma, budizma i drugih nerijetko su interreligijskog karaktera tj. dolaze od strane pripadnika istih ili pak iz kruga drugih religija, te se kao takve teško mogu svrstati u opću domenu kritike religije. Uzimajući je kao disciplinu, kritikom religije bave se filozofi, sociolozi, psiholozi, antropolozi i historičari, te stručnjaci interdisciplinarnih religijskih studija. Među istaknutim kritičarima religije su Ludwig Feuerbach, Sigmund Freud, Karl Marx, Friedrich Nietzsche, Bertrand Russell, Ernst Bloch, Albert Camus, Jean-Paul Sartre, Jacques Lacan, Jacques Derrida i Jürgen Habermas. Kritiku religije treba razlkovati od antireligioznosti koja je karakteristična za određene političke ideologije ili aktivističke pokrete.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 2001.
Popis stanovništva u Hrvatskoj je izvršen u ožujku 2001. godine. Po popisu stanovništva na površini od 56.594 km² u Hrvatskoj živjelo je 4.437.460 stanovnika, što je manje za 346.805 osoba ili 7% u usporedbi sa zadnjim popisom iz 1991. Time je Hrvatska bila na razini broja stanovnika iz 1961. godine.
Raspodjela po županijama
Značenje boja u predstavljanju narodnog sastava stanovništva.
J. R. R. Tolkien
Džon Ronald Ruel Tolkin (John Ronald Reuel Tolkien) (3. januar 1892. – 2. septembar 1973) je bio profesor anglosaksonskog jezika na Oksfordskom univerzitetu u periodu od 1925. do 1945. godine, kao i profesor engleskog jezika i književnosti, takođe na Oksfordu, od 1945. do 1959. godine. Bavio se pisanjem epske fantastike, fantastike uopšte i poezije tokom celog života, i kroz njih je doživeo međunarodnu slavu.
Ravugna, Savona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 810 m.
J. R. R. Tolkien
Biografija
Tolkin je rođen u Blumfontejnu (Bloemfontein) u današnjoj Južnoafričkoj Republici, kao sin Artura Tolkina (Arthur Tolkien), engleskog bankara, i Mejbel Tolkin, rođene Safild (Mabel Tolkien, neé Suffield). Većina Tolkinovih predaka po ocu, koliko je poznato, bili su zanatlije. Porodica Tolkin potiče iz Saksonije u Nemačkoj, ali živi u Engleskoj od XVIII veka. Prezime Tolkin je anglicizirano Tollkiehn od nemačkog tollkühn, ludo odvažan. Lik pod imenom Profesor Rašbold (Professor Rushbold) u The Notion Club Papers je aluzija na ovo ime. Tolkin je imao samo jednog brata, Hilarija Artura Ruela Tolkina (Hillary Arthur Reuel Tolkien), rođenog 17. februara 1894. godine.
Tolkin se sa svojom majkom, koja se teško nosila sa afričkom klimom, vratio u Englesku u trećoj godini – otac mu je umro u Južnoj Africi od teškog krvarenja u mozgu pre nego što im se mogao pridružiti. Pošto je on bio jedini član porodice koji je bio zaposlen, živeli su sa Mejbelinim roditeljima u Birmingemu (Birmingham) neko vreme, ali su uskoro, već 1896, prešli u Serhol (Sarehole), tada selo u Vorvikširu (Warwickshire), a danas deo Birmingema.
Mejbel je podučavala svoja dva sina i Džon je bio predan učenik. Naučila ga je mnogo o botanici, ali najviše su ga zanimali jezici – majka ga je naučila osnovama latinskog vrlo rano. Naučio je da čita u četvrtoj godini, a ubrzo je znao i dobro da piše. Pohađao je Školu kralja Edvarda (King Edward’s School), Akademiju kralja Filipa (King Phillip’s Academy) i studirao je na Egzeter koledžu u Oksfordu (Exeter College, Oxford).
Njegova majka je prešla u rimokatoličku veru, uprkos oštrim protestima njene porodice. Umrla je od dijabetesa 1904, kada je Tolkinu bilo dvanaest godina, a on je ceo život smatrao da je postala mučenik za svoju veru, što će imati veliki uticaj na njegova katolička uverenja. Tolkinova predana vera je bila značajni faktor u prevođenju K.S. Luisa u hrišćanstvo, a njegova dela sadrže dosta hrišćanske simbolike i vrednosti.
Budući siroče, odgajio ga je otac Frensis Morgan (Father Francis Morgan) iz Birmingemskog oratorijuma, u delu Birmingema zvanom Edžbaston (Edgbaston), gde je dalje i odrastao.
Pavarola II, Pavia
Pavarola II je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
J. R. R. Tolkien
Biografija
Tamo je upoznao i zaljubio se u Edit Brat (Edith Bratt) (koja će kasnije poslužiti kao model za Lutijenu). Uprkos mnogim preprekama, on uspeva da se oženi njome, svojom prvom i najiskrenijom ljubavi u životu.
Opština Slobozia Moara, Dâmbovița
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 127 m.
Estación Contadero, Sanctórum de Lázaro Cárdenas
Estación Contadero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Sanctórum de Lázaro Cárdenas.
J. R. R. Tolkien
Biografija
Tolkin se priključio britanskoj vojsci tokom Prvog svetskog rata. U tom periodu je video mnoge sadrugove, od kojih su neki bili njegovi najbliži prijatelji, kako ginu, a on sam je uskoro završio u bolnici zbog rovovske groznice. Tokom oporavka, počinje da piše seriju bajki, zasnovanih na proučavanju mitologije i folklora, koje naziva „Knjiga izgubljenih priča” (The Book of Lost Tales). Proučavaoci njegovih dela kažu da je rat uticao na njegovo pisanje i to tako što je kroz fantaziju nalazio put da pobegne od okrutne realnosti fabrika, mašina, pušaka i bombi XX veka.
Estación Contadero, Sanctórum de Lázaro Cárdenas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2642 m.
J. R. R. Tolkien
Biografija
Njegovo prvo civilno zaposlenje nakon rata bilo je na Oksfordskom rečniku engleskog jezika (Oxford English Dictionary), u kojem je, među mnogim drugim, reč morž njegov unos. 1920. godine postaje docent za engleski jezik na Univerzitetu u Lidsu (University of Leeds), ali se 1925. vraća u Oksford kao profesor anglosaksonskog jezika. 1945. godine prelazi na oksfordski koledž Merton (Merton College, Oxford), gde postaje profesor engleskog jezika i književnosti, što ostaje sve do penzionisanja 1959. godine.
Džon i Edit Tolkin imaju četvoro dece: Džona Fransisa Ruela [John Francis Reuel] (1917.), Majkla Hilarija Ruela [Michael Hilary Reuel] (1920.), Kristofera Ruela [Christopher Reuel] (1924.) i Prisilu Anu Ruel [Priscilla Anne Reuel] (1929.).
Tolkin je umro u Oksfordu 1973. godine, i sahranjen je na groblju Volverkot (Wolvercote Cemetery) kraj svoje žene Edit, a na nadgrobnom spomeniku su uz njihova imena uklesana i imena Berena i Lutjene, upoređujući njihovu ljubav sa najvećom ljubavnom pričom Srednje zemlje.
Pisanje
Tolkin je uživao u izmišljanju priča da bi zabavio decu. Svake godine je za njih pisao pisma od Božić Bate i slao im ih za Božić. Ona su sakupljena i izdata u knjizi pod imenom „Očeva božićna pisma” (The Father Christmass Letters).
Tolkin nikada nije očekivao da će njegove priče postati popularne. Na nagovor bivšeg studenta, izdao je knjigu koju je napisao za svoju decu pod naslovom „Hobit” (The Hobbit) 1937. godine. Iako namenjena deci, postala je popularna i kod odrasle čitalačke publike, i to dovoljno popularna da izdavačka kuća „Allen & Unwin” zatraži od Tolkina da napiše nastavak. Ovo je rezultiralo njegovim najpoznatijim delom, koje će postati trotomni roman „Gospodar prstenova” (The Lord of the Rings) (izdat u periodu 1954-1955). Tolkinu je trebalo skoro deset godina da napiše svoju sagu, tokom kojih je imao svesrdnu podršku prijatelja iz The Inklings, posebno K.S. Luisa, autora poznate serije knjiga o zemlji Narniji.
„Gospodar prstenova” je ubrzo postao veoma popularna knjiga kod mlađe populacije 1960-ih, i do danas je ostao u vrhu čitanosti kao jedno od najpopularnijih dela fantastike XX veka, i prema prodaji i prema ispitivanjima čitatelja. Tolkin je u početku nameravao da ispriča dečiju priču sličnu „Hobitu”, ali ona je ubrzo prerasla u mračnije i ozbiljnije delo. Iako direktan nastavak „Hobita”, obraća se starijoj publici, opisujući mnogo dublju i veću istoriju Srednje zemlje, čija će se veličina i sjaj pokazati tek u posthumno skupljenim rukopisima izdatim u knjizi „Silmarilion” (The Silmarillion) i drugim knjigama.
Tolkin je bio profesionalni filolog i jezici i mitologije koje je proučavao ostavili su veliki trag u njegovim delima. Tako su imena Patuljaka iz „Hobita” potiču iz mitova Voluspa (Völuspá) i Eda (Edda), dok su neki zapleti (npr. krađa pehara iz zmajevog legla) uzeti iz epa „Beovulf” (Beowulf).
Tolkin je nastavio da se bavi istorijom Srednje zemlje do svoje smrti. Njegov sin Kristofer Tolkin je uz pomoć pisca fantastike Gaja Gavrijela Keja (Guy Gavriel Kay) sredio deo tog materijala i izdao ga u jednom delu pod imenom „Silmarilion” 1977. godine. Kristofer je nastavio da sređuje i izdaje materijal vezan za nastanak Srednjeg sveta, odnosno dela kao što su Istorija Srednje zemlje” (The History of Middle-earth)" u dvanaest tomova i „Nedovršene priče” (Unfinished Tales). Ona sadrže nedovršene, napuštene, alternativne i često kontradiktorne verzije priča na kojima je Tolkin radio decenijama, često ih prerađujući, prepisujući i proširujući. Samo je „Silmarilion” u skladu sa prethodno izdatim romanima, i to samo zahvaljujući Kristoferovoj preradi – iako i on sam kaže da i dalje ostaju neke nesuglasice. Čak je i „Hobit” ostao delimično neusaglašen sa „Gospodarom prstenova” nakon njegovog izdavanja, iako je mnogo toga izmenjeno i čak jedno celo poglavlje prerađeno u drugom izdanju iz 1951.
U univerzitetu Market (Marquette University) u Milvokiju, Viskonsin, SAD (Milwaukee, Wisconsin, USA) čuvaju se originalni rukopisi „Gospodara prstenova” i „Hobita”, dok su u Oksfordu rukopis „Silmariliona” i Tolkinovih naučnih radova (među kojima i najbolji prevod epa „Beovulf” na engleski jezik, koji je nađen tek nedavno, ali je već postao obavezna literatura za studente engleskog jezika i književnosti u Oksfordu).
Jezici
Filologija, nauka o jezicima, ostala je Tolkinova najveća ljubav tokom celog života. Budući lingvista, stvorio je čak petnaest veštačkih jezika, od kojih su napoznatija dva vilovnjačka iz „Gospodara prstenova” : kvenija i sindarin. Kasnije je razvio čitavu kosmogoniju i istoriju Srednje zemlje kao pozadinu za te jezike. Uz ogromno poznavanje anglosaksonskog i drevnog norveškog jezika, Tolkin je govorio ili razumeo dosta evropskih jezika, od velškog i gelskog do romanskih (francuski, španski i italijanski), germanskih (rani oblici nemačkog i holandskog kao što je stari saksonski) i baltičkih i slovenskih (kao što su litvanski i ruski, a sa razumevanjem je čitao i srpski). Od svih jezika koje je znao, najviše je voleo finski, koji je naučio da bi u originalu mogao pročitati finski ep Kalevala (Kalevala); govorio je da mu zvuk finskog najviše prija.
Bibliografija
Imena dela su data u originalu, uz naslov na srpskom jeziku, ako je delo prevedeno i izdato na njemu.
Poezija
Godine označavaju vreme nastanka, osim ako nije drugačije napomenuto.
Knjige o Tolkinu i njegovom svetu
Mali izbor od knjiga koje su napisane o DŽ.R.R.Tolkinu i njegovom svetu:
Filmovi zasnovani na Tolkinovim knjigama
Tolkin je prava za film, scenu i robu „Hobita” i „Gospodara prstenova” prodao firmi United Artists 1968. godine, ali oni nikada nisu snimili film, tako da su 1976. prodali prava firmi Tolkien Enterprises. Prava za „Silmarilion” i dalje pripadaju firmi The J.R.R. Tolkien Estate ltd., koja je u vlasništvu njegovih potomaka.
Umetnici
Umetnici koji su inspiraciju našli u Tolkinovim delima, kao i umetnici koji su oslikali izdanja njegovih dela na srpskom jeziku:
1903. na filmu
thumb|Velika pljačka vlaka
Tepepa, Tehuipango
Tepepa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tehuipango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 446 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2199 m.
Palestina
mini|Palestina se u modernom političkom kontekstu rabi za Zapadnu Obalu i Pojas Gaze Palaestina (hebr. פלשׂתינה, arap. فلسطين‎; Filasṭīn) je jedan od naziva za područje između Sredozemnog mora i rijeke Jordan. Pojam Palestina može se odnositi na geografski, historijski, ali i politički pojam (vidi: Palestinska samouprava'').
Najstariji naziv za navedeno područje bio je Kanaan. Najranije korištenje termina Palestina datira iz 12. vijeka pne.; egipatski faraon Ramzes III. u hramu Medinet Habu spominje svoju pobjedu nad Filistejcima odnosno "Narodima sa mora" (P-r-s-t; "Peleset"). Asirski kralj Sargon II. u 8. vijeku pne. za isti narod odnosno geografsko područje rabi ime Palashtu ili Pilistu. Naziv Palestina kasnije upotrebljavaju i Grci u geografskom pojmu Sirija-Palestina što je helenizirani naziv za zemlju Filistejaca, te Rimljani posebno nakon vladavine rimskog cara Hadrijana koji je kao dio kazne nakon gušenja Drugog jevrejskog ustanka provinciji Judeji promijenio ime u Sirija-Palestina. U moderno vrijeme Palestina se odnosila i na britanski mandat; iako je on originalno pokrivao teritorije današnjeg Izraela, Palestinske samouprave i Jordana, ubrzo je podijeljen na Palestinu i Transjordan kako bi namirili svog saveznika Šarifa od Meke. Od tada se i politički pojam Palestina uvriježio samo za područje zapadno od rijeke Jordan.
Unciuc, Râu de Mori
Unciuc je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Râu de Mori.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 402 m.
Familia Ortiz, Mexicali
Familia Ortiz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Laghi, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Tzuluwitz, San Juan Cancuc
Tzuluwitz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Juan Cancuc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 857 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1347 m.
Elio Vittorini
thumb|right|250px|Elio Vittorini
U svojim djelima je uzdizao ideale pravde, slobode i humanosti. Stvorio je osebujan izraz, lirski i ekspresivan, simboličan i alegorijski. Nakon rata uređivao je revije "Il Politecnico" i "Il Menabo".
Odabrana djela prevedena na hrvatski:
Bafilomicin
Bafilomicini su familija toksičnih makrolidnih antibiotika izvedenih iz Streptomyces griseus. Ta jedinjenja imaju zajedničku fermentaciju i veoma slično biološko dejstvo. Bafilomicini su specifični inhibitori vakuolarnog tipa H+-ATPaza.
Lovisoni, Asti
Lovisoni je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 174 m.
Flint, Michigan
Flint (Mičigen) je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 102.434 stanovnika.
La Ordeña, Mascota
La Ordeña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mascota.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1411 m.
Thomas Meunier
Thomas Meunier (Sainte-Ode, 12. rujna 1991.) je belgijski nogometaš i reprezentativac koji igra kao desni bek za Borussiju Dortmund. Karijeru je započeo u Virtonu, odakle je 2011. prešao u Club Brugge; u pet sezona igranja za klub, osvojio je jedan naslov prvaka Belgije i jedan Belgijski kup. Od 2016. godine igra u Parizu, s kojim je također osvojio nekoliko trofeja. Godine 2020. potpisao je za njemački klub Borussia Dortmund.
Krušče
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 10 stanovnika.
Playa Boca Chica, Técpan de Galeana
Playa Boca Chica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 189 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Cessey-sur-Tille
Sese sir Tij je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Dižon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 451 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 39 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,54 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 205 metara (maksimalnoj 229 m, a minimalnoj 201 m).
Gornje Jelovce
Gornje Jelovce je naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u severozapadnom delu države. Gornje Jelovce pripada opštini Gostivar.
Geografski položaj
Naselje Gornje Jelovce je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Gostivara, naselje je udaljeno 18 km zapadno.
Gornje Jelovce se nalazi u gornjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno visoko, na južnim visovima Šar-planine. Ispod sela protiče Jelovačka reka, pritoka Vardara. Nadmorska visina naselja je približno 1.200 metara.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Gornje Jelovce je imalo 2 stanovnika.
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Loši momci (film, 1961)
Loši momci (不良少年) je japanski crno-bijeli igrani film snimljen 1961. u režiji Susumua Hanija. Po žanru je drama koja za temu ima problem maloljetničke delikvencije. Hani, koji je prije toga snimao dokumentarne filmove, nastojao je koristiti tehnike cinema verite, pri čemu se koristilo snimanje "iz ruke" odnosno korištenje naturščika. Zbog svog pristupa i teme, odnosno oslanjanja na Truffautov 400 udaraca i Buñuelov Los olvidados, stekao je simpatije kritičara i osvojio niz prestižnih nagrada.
Opština Hidalgo, Michoacán
Hidalgo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán.
Heyerode
Hajerode je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 47 opštinskih središta okruga Unstrut-Hajnih. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.305 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16064024.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Unstrut-Hajnih Hajerode se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Unstrut-Hajnih. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 349 metara. Površina opštine iznosi 5,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.305 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 406 stanovnika/km².
The King and I (film, 1956)
Film je doživio ogroman uspjeh, kako kod publike, tako i kod kritike, a Brynner, koji je ulogu Mongkuta tumačio i u originalnoj brodvejskoj verziji, je za nju nagrađen Oscarom.
S druge strane, film je u samom Tajlandu dan-danas zabranjen, što se službeno tumači nizom historijskih netočnosti i blaćenjem uspomene na kralja prema kome Tajlanđani osjećaju duboko poštovanje.
Tlachiultepec de Ahuayucan, Xochimilco
Tlachiultepec de Ahuayucan je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Xochimilco.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 161 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2613 m.
Keygen
Licencni keygen (od engleskih riječi key - ključ i generator - generator ključeva) je kompjuterski program koji generira licencni ključ nekog softverskog proizvoda, serijski broj, ili bilo koju drugu informaciju potrebnu za registraciju dotičnog softvera. Razlikuje se od cracka po tome što ne modificira nijednu datoteku softvera već samo generira serijski broj za njega.