cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rimski forum
Glavne građevine
Građevina koja je vremenom postala karakteristična za antičke trgove bila je bazilika (basilica), kojih je na Forumu bilo dve. Starija je Emilijeva bazilika (basilica Aemilia), koju je u 1. veku st. e. ponovo obnovio Lucije Emilije Paul, brat trijumvira Marka Emilija Lepida. Pošto mu je nedostajalo sredstava da završi izgradnju, prodao je Juliju Cezaru svoju neutralnost u građanskom ratu – bio je naime osvedočeni optimat – za 1,500 talenata. Drugu, Julijevu baziliku (basilica Iulia) počeo je da gradi Julije Cezar, a dovršio ju je i ukrasio Oktavijan Avgust. Bazilike su bile prostrane građevine, čija je duža strana bila okrenuta prema trgu, sa nizom stubova u sredini koji su nosili drveni krov. Uz duže strane bile su podignute kolonade i unutra galerije. Svetlost je ulazila kroz zid sa otvoirma koji je služio kao svetlarnik, a neke su mogle imati i salu za sedenje s mermernim klupama. Ovaj tip zgrade došao je Rimljanima od Grka, o čemu svedoči i njeno ime. Pored ovih bazilika gradile su se prodavnice, uglavnom s prehrambenom robom. Kasnije su prodavnice bile sasvim uklonjene s Foruma.
Ispred Emilijeve bazilike nalazio se mali hram Venere Kloacine (Venus Cloacina), posvećen Veneri kao boginji zaštitnici kanalizacionog odvoda Cloaca Maxima. Venera je bila poistovećena s boginjom Kloacinom, koja je bila etrurskog porekla. U ovom svetištu nalazio se i ulaz u podzemni kanalizacioni sistem. Pored Julijeve bazilike nalazio se velelepni hram Kastora i Poluksa u korintskom stilu, trijumfalni Avgustov luk, podignut u znak pobede nad Antonijem i Kleopatrom 31. godine st. e. Tu je bio hram božanskog Julija, koji je podigao Avgust na mestu na kome je bilo kremirano telo ubijenog Julija Cezara nakon govora Marka Antonija. Između Emilijeve i Julijeve bazilike nalazio se "pupak Grada" (Umbilicus Urbis), izgrađen u doba pozne Rimske republike, od koga i do koga su merena sva rastojanja u Rimu i u Rimskom carstvu.
left|thumb|200px|Ostaci [[Vestin hram|Vestinog hrama]]
Rozzo, Vercelli
Rozzo je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Rimski forum
Glavne građevine
U blizini su se nalazile i dve najstarije građevine na Rimskom forumu. Vestin hram (Aedes Vestae), okrugla zgrada u kojoj nije bilo obredne statue boginje Veste, već je na ognjištu grada goreo večiti plamen kao simbol večnosti i čistote grada. U riznici Vestinog hrama nalazili su se penati grada Rima, koje su mogle videti samo vestalke određenog dana u godini, a od čijeg čuvanja je – prema verovanju – zavisila sudbina čitave rimske države. Najrasprostranjenije mišljenje je bilo da je to Paladion, statua Atene koju je Zevs lično dao Dardanu, osnivaču Troje, a Eneja sa sobom doneo u Italiju. Pored hrama je bilo svetilište u kome se nalazio Vestin atrij (Atrium Vestae), zgrada u kojoj su po strogim pravilima živele vestalke.
Rozzo, Vercelli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 480 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 384 m.
Rimski forum
Glavne građevine
Pored Vestinog hrama nazila se Regija (Regia), prema predanju dvor kralja Nume Pompilija, u kome je živeo veliki pontifik (pontifex maximus) – vrhovni sveštenik rimske religije. Tu su se skupljali svi pontifici i tu je bila smeštena njihova arhiva. U dvorištu Regije bilo je svetilište boga Marsa, u kome je kao najveća svetinja čuvano njegovo oružje.
thumb|380px|Rimski forum s [[Palatinom u pozadini. Slavoluk koji se vidi na levoj strani jeste slavoluk Septimija Severa, dok se na desnoj strani hram Vespazijana i Tita s tri stuba nalazi ispred Saturnovog hrama.]]
Na Forumu je bilo još građevina i znamenitosti. Od ostalih hramova tu su bili smešteni Romulov hram, hram Venere i Rome, hram Antonina i Faustine, te hram Vespazijana i Tita. Od slavoluka su, pored pomenutov Avgustovog, znameniti bili Tiberijev slavoluk, slavoluk Septimija Severa i Titov slavoluk. Na Forumu se nalazio i Lapis niger (= "Crni kamen"), svetilište u kome je nađen najstariji sačuvani natpis na latinskom jeziku i za koga su Rimljani verovali da označava mesto na kome je sahranjen sam Romul. Poslednja građevina koja je na Forumu bila podignuta jeste Fokin stub (608. godine).
Moon of Israel (roman)
Nekoliko godina kasnije je po njegovim motivima Ladislaus Vajda napisao scenarij za Die Sklavenkönigin, austrijski nijemi filmski spektakl snimljen 1924. a u SAD nekoliko godina kasnije distribuiran pod naslovom The Moon of Israel.
Rimski forum
Glavne građevine
thumb|left|Stub podignut u čast [[Bizanstko carstvo|vizantijskog cara Foke]]
Forum je celom dužinom presecala Sveta ulica (Via sacra), koja je vodila na Kapitol. Njom se svakoga dana kretala masa uglednih i neuglednih stanovnika grada, a o praznicima su išle svečane procesije na Kapitol. Istim putem je prema Kapitolu prolazila i bučna trijumfalna povorka u kojoj je vojskovođa slavljenik uživao gotovo božanske počasti.
Das indische Grabmal (film, 1921)
Das indische Grabmal je njemački nijemi pustolovni film snimljen 1921. u režiji Joea Maya. Temelji se na istoimenom romanu Thee von Harbou, koja je također napisala scenario, zajedno sa svojim suprugom Fritzom Langom. Radnja prikazuje kako britanski arhitekt (čiji lik tumači Olaf Fønss) dolazi u Indiju kod bengalskog maharadže (čiji lik tumači Conrad Veidt), kako bi mu sagradio monumentalnu grobnicu, ali postane zarobljenik, te ga iz nevolja mora izvlačiti njegova zaručnica (koju tumači Mia May). Nastao nedugo nakon Mayevog ogromnog uspjeha - osmodijelne serije Die Herrin der Welt - Das indische Grabmal je predstavljao izuzetno raskošno i spektakularno ostvarenje; originalno ga je trebao režirati Lang, ali je May, koji je također producirao film, smatrao da je Lang previše neiskusan. Das indische Grabmal je, međutim, imao prilično mlak uspjeh. Danas je daleko poznatiji kao predložak za dva daleko poznatija remakea - iz 1938. godine i 1959. godine, pri čemu je potonji režirao sam Lang.
Rimski forum
Iskopavanje i konzervacija
thumb|[[Claude Lorrain: Campo Vaccino]]
Nepoznati putnik iz Einsiedelna (u današnjoj Nemačkoj) zapisao je u 8. veku nove ere da se Forum u njegovo vreme već nalazio u ruševinama. Premda je tokom srednjeg veka sećanje na Forum Romanum i dalje bilo živo, spomenici na Forumu zapravo su bili prekriveni naslagama đubreta i otpadnih materijala, a njegovo mesto bilo je određeno za "stočno polje" (Campo Vaccino), između Kapitola i Koloseuma. Nakon povratka pape Urbana V iz Avignona 1367. godine došlo je do povećanog zanimanja za antičke spomenike, delimično zbog moralnih pouka koje su se tražile među antičkim autorima, a delom i zbog nove potrebe za podizanjem novih zgrada u Rimu. Od 15. veka umetnici crtaju ruševine na Forumu, u 16. veku antikvari prepisuju antičke natpise, a prvi pokušaju iskopavanja počinju krajem 18. veka. Čišćenje terena oko slavoluka Septimije Severa poduzeto je 1803. godine, a tokom Napoleonove vladavine arheolozi su započeli s čišćenjem celog Foruma, koji je međutim u potpunosti otkopan tek početkom 20. veka.
Fort Plain, New York
Fort Plejn je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Harburg
Harburg je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 43 opštinska središta okruga Donau-Ris. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.543 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9779155.
Notolaeniska kiselina
Notolaeniska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 302,322 Da.
Landisburg, Pennsylvania
Landisberg je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 218, što je 23 (11,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cendrieux
Sendrije je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Periže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 552 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 18 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 30,23 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 226 metara (maksimalnoj 263 m, a minimalnoj 150 m).
Boromicin
Boromicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 45 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 879,878 Da.
Operabase
Operabase je internetska (on-line) baza podataka o izvedbama opera, opernim kućama i trupama, opernim izvođačima kao i njihovim agentima. Stvorio ju je godine 1996. engleski softverski inženjer i zaljubljenik u operu po imenu Mike Gibb. Ispočetka je Gibbu predstavljala hobi, da bi mu se nakon tri godine u potpunosti posvetio.
Operabase je trenutno (jun 2013) dostupna javnosti na 23 različita jezika (uglavnom službeni jezici država EU), te sadrži podatke o oko 315.000 opernih izvedbi i 750 opernih trupa. Postoji i profesionalna sekcija stranice, koja je dostupna uz pretplatu od oko 750 eura godišnje, a koja uglavnom služi opernim umjetnicima i njihovim agentima.
Operabase također sadrži statistike o najpopularnijim operama (prema broju izvedbi) u prethodnih pet sezona.
Dor (mitologija)
Dor (Δῶρος) bio je, u grčkoj mitologiji, sin Helena i eponimni utemeljitelj Dorana, unuk Deukaliona i Pire, brat Eola i Ksuta.
Mitologija
Svaki od trojice Helenovih sinova utemeljio je po jedno od glavnih grčkih plemena: Eol je bio predak Eoljana, Dor je bio predak Dorana, a Ksut Ahejaca (preko Ksutovog sina Aheja i Jonjana (preko Ksutovog posvojenog sina Jona, koji je zapravo bio rođeni sin Apolonov), uz Greka, sina Helenove sestre Pandore. Prema Pseudo-Apolodorovoj Biblioteci, "Dor je zaprimio zemlju preko Peloponeza i naseljenike je po sebi nazvao Doranima". Prema Strabonu, Dor je prvo živeo na Parnasu, a zatim u Ftiji, u Tesaliji, odakle je svoj narod preveo u oblast oko planina Olimpa i Ose. Kad su Kadmejci proterali Dorane, oni su se naselili u oblast Pinda, odakle su potom prešli u Driopidu i konačno se naselili na Peloponezu.
Dora je ubio argivski kralj Apis kad je pokušao da osvoji Peloponez. Prema Karlu Kerenyiju, Dorani su se sećali toga da je Herakle pomogao njihovom "najstarijem kralju", Egimiju, "za čije se vladavine još nisu bili preselili na Peloponez". Kerenyijev izvor za ovu tvrdnju nalazi se u Pseudo-Apolodorovoj Biblioteci.
Prema drugom predanju, Dor je bio sin Apolona i Ftije te brat Laodoka i Polipeta. Sa svojom braćom ugostio je Endimionovog sina Etola, a ovaj ih je sve poubijao i preuzeo vlast nad njihovom zemljom, koju je nazvao Etolijom.
Dorova deca bili su Egimije, Tektam i Iftima.
Tumačenje
Eponimni lik "Dora" predstavlja kasniju invenciju: svaka plemenska grupa poseduje etiološke mitove koji treba da objasne poreklo i naziv te grupe. Najstariji mitovi tiču se zapravo eponima proširenih porodica, koje su poštovane u arhajskim kultovima sve do rimskog razdoblja. Ime jednog muškarca, Doreja (Dōrieus), pojavljuje se na tablicama pisanim linearom B koje su pronađene u Pilu, koji su takođe bili zauzeli Dorani. Nije poznato je li taj oblik imao i etničko značenje "Doranin". Moderna etimologija ime Dorana ne povezuje s mitskim likom "Dora".
Cibola, Arizona
Cibola je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 250 stanovnika.
Heideck
Hajdek je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Rot. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.716 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9576126.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rot Hajdek se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Rot. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 407 metara. Površina opštine iznosi 58,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.716 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 80 stanovnika/km².
Prijelazna federalna vlada Somalije
Prijelazni federalni parlament Somalske republike (Golaha shacabka Federaalka ee Ku Meel Gaarka ah ee Jamhuuriyada Soomaaliya; često nazivan Baarlamaanka Federaalka Soomaaliya) je privremeni parlament Somalije stvoren u susjednoj Keniji godine 2004.
Parlament je izabrao Prijelaznu federalnu vladu Somalske republie (Dowalada Federaalka Ku Meel gaarka ah ee Jamhuuriyada Soomaaliya) koju vodi premijer Ali Mohammed Ghedi. Abdullahi Yusuf Ahmed je izabran za predsjednika Somalije od strane Parlamenta godine 2004.
Prijelazna federalna vlada (TFG), Prijelazni federalni parlament (TFP), i Prijelazna federalna povelja (TFC) zajedno tvore Prijelazne federalne institucije (TFI) nove somalijske vlade. TFG je nasljednica Prijelazne nacionalne vlade.
Vanjski linkovi
Transitional Federal Parliament Governo de transição somali
Huntingdon, Tennessee
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.985, što je 364 (-8,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ajmak
Ajmak (perz. ایماق) je naziv za grupu plemena koji govore ajmačkim dijalektom perzijskog jezika. Ajmak broji ukupno četiri plemena – Tajmuri, Tajmani, Džamšidi i Firozkohi koji se još zajednički nazivaju i kao Čahar-Ajmak (dosl. četiri Ajmaka). Ukupan broj Ajmaka se procjenjuje oko 650.000 od čega je većina u Afganistanu (480.000), a ostatak u Iranu i Tadžikistanu. Ova plemena uglavnom nastanjuju afganistanske ruralne i siromašne krajeve, a pismenost iznosi svega 5 – 15%. Podrijetlo Ajmaka je heterogeno odnosno predstavljaju mješavinu iranskih, turkijskih i mongolskih etničkih grupa. Religija je uglavnom sunitska.
M'Lili
M'Lili je grad i općina u Alžiru koji administrativno pripada provinciji Biskra. Prema popisu iz 1998. je imao 5151 stanovnika.
U rimsko doba je bio poznat pod nazivom Gemellae. Rimljani su ga zauzeli oko 200. u doba cara Septimija Severa, te je tada postao strateško naselje/uporište duž Limes Zabensisa na južnoj granici Numidije.
Dommartin-Varimont
Domarten Varimon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Sent Maneu.
Tituš Brezovački
Tituš Brezovački (Zagreb 4. siječnja 1757. - Zagreb 29. listopada 1805.) hrvatski književnik
Veliki komediograf tog razdoblja svoja dramska djela pisao je na kajkavskom (pjesme je pisao i na latinskom i njemačkom), no neke njegove štokavsko-ijekavske pjesme kao da pretkazuju smjer kamo će krenuti Hrvatski narodni preporod. Rodio se u Zagrebu. Školovao se u Zagrebu i Varaždinu, a 1773. ulazi u pavlinski red.
Teološki studij započeo je 1776. u Lepoglavi, a potom je filozofiju i teologiju završio u Pešti. Zaredio se 1781. godine i u Varaždinu dobiva službu gimnazijskog profesora. Godine 1786. ukinut je pavlinski red te Brezovački prelazi u svjetovne svećenike i zbog nesuglasica sa svećenstvom i biskupom Maksimilijanom Vrhovcem često mijenja župe (Varaždin, Križevci, Rakovac, Zagreb, Krapina, Požega, Zagreb). Umire 1805. godine iscrpljen plućnom bolesti.
Cienega Springs, Arizona
Cienega Springs je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,798 stanovnika.
NS-398
NS-398 je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 314,357 Da.
Cambroso, Padova
Cambroso je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 525 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
248. pne.
Godina '''248. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Kote i Gemina (ili, rjeđe, godina 506. Ab urbe condita). Oznaka 248. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Kingston, Ohio
Kingston je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.032, što je 0 (0,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
247. pne.
Godina '''247. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Metela i Buteona (ili, rjeđe, godina 507. Ab urbe condita). Oznaka 247. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Bellignies
Belinji je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Avne sir Elp.
Austell, Georgia
Ostel je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 6.581 stanovnika.
Bellignies
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 836 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 161 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,18 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 102 metara (maksimalnoj 136 m, a minimalnoj 72 m).
Austell, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 6.581 stanovnika, što je 1.222 (22,8%) stanovnika više nego 2000. godine.
Parcini, Frosinone
Parcini je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 265 m.
Mogadishu
Geografija
Mogadišu leži na jugoistoku Somalije u Regiji Benadir na obali Indijskog oceana Dobar dio grada leži u polupustinjskom krajoliku, iako u zaleđu grada (23 km sjeverno) protječe rijeka Šebele, koja za sušnih mjeseci presuši tako da ni ona ne utječe na vegetaciju. Oceanska obala je manje više pješčana sa brojnim koraljnim grebenima.
Historija
Mogadišu je jedno od prvih arapskih naselja na istočnoafričkoj obali, čiji korijeni sežu do 10. vijeka. Tokom srednjeg vijeka postao je najveće trgovište Roga Afrike, u koje su dolazili trgovci iz svih obližnjih zemalja, sve do daleke Kine. Grad je rano prihvatio islam, 1269. izgrađena je njegova poznata džamija Fakr ad-Din. thumb|left|240px| Prizor razrušenog grada nakon građanskog rata u zemlji Od 16. vijeka, počela je stagnacija grada, koj je i tad imao poslovne odnose s Portugalcima i imamima iz Muskata. Mogadišu je sve do 19. vijeka zadržao svoju nezavisnost, njime su vladali lokalni sultani (Sultanat Jakub). Nezavisnost je izgubio 1871. kad ga je zauzeo sultan iz Zanzibara, i sagradio palaču Garesa za lokalnu administraciju.
Zanzibarski sultan iznajmio je mogadišku luku Kraljevini Italiji 1892., a na kraju je i prodao 1905. pod pritiskom Britanaca koji su zauvrat dobili protektorat nad Sultanatom Zanzibar. Nakon tog je Mogadišu postao glavni grad kolonije Talijanske Somalije.
Za vrijeme talijanske vlasti Mogadišu se počeo graditi kao moderan evropski grad, u to vrijeme u njemu je živjelo oko 10 000 Talijana, koji su pokrenuli male industrijske pogone. Za vrijeme Drugog svjetskog rata, već pri kraju 1941. grad su zauzeli Britanci, koji su nakon rata 1949. vlast predali Ujedinjenim nacijama, a one Italiji. Od 1960. Somalija je postala nezavisna zemlja, sa Mogadišuom kao glavnim gradom. Luka u Mogadišu proširena je u kasnih 1960-ih. thumb|right|300px| Luka u gradu Od 1969. do 1991. zemljom je čvrstom rukom vladao Mohamed Siad Barre koji je htio izgraditi Somaliju kao socijalističku zemlju, uz pomoć tadašnje Kine. Nakon njegovog svrgavanja Somalija je utonula u kaos građanskog rata između brojnih klanovskih milicija, i Mogadišu se pretvorio u ratnu zonu, jer su brojne milicije kontrolirale različite dijelove grada, tad je grad pretrpio velika razaranja. Sjedinjene Američke Države izvele su vojnu intervenciju pod okriljem UN-a 1992., želivši uspostaviti mir, ali su se brzo povukle, nakon napada na njihove vojnike. Nakon tog je Somalija utonula u kaos, koji je trajao sve do 2006. kad su u gradu zavladali islamisti, što je dovelo do prekida sukoba. Međutim su oni podržavali al Kaidu, pa su zapadne sile pomogle etiopsku vojsku koja je početkom 2007. zauzela Mogadišu i proterala islamiste. Nakon tog je instalirana privremena somalijska vlada koju podržava Zapad.
Znamenitosti
Najveća zanimljivost Mogadišua je njegov historijski centar sa srednjovjekovnom tvrđavom i brojnim džamijama. Zanimljiv je i Nacionalni muzej smješten u bivšoj palači Garesa sultana od Zanzibara.
Privreda i trasport
thumb|left|240px| Zgrade univerziteta Mogadišu je historijski trgovački i financijski centar Roga Afrike. Prije masovne industrijske proizvodnje tkanina u Evropi i Sjevernoj Americi, tkanine iz Mogadiša bile su nadaleko čuvene, i prodavane ne samo po Africi, nego i po Arabiji sve do Perzije. Mogadišu ima pogone prehrambene i tekstilne industrije, naročito predionice pamuka. Privreda grada polako se oporavlja od posljedica građanskog rata, tako da je sad stanje bolje nego u drugim somalskim gradovima.
Somalijski nacionalni univerzitet osnovan je 1954., univerzitetski status dobio je 1959. kad je izgrađena i bolnica. U gradu postoje brojne islamske medrese (islamsko pravo), ali i škole za nastavnike, industrijski dizajn, medicinu i veterinu.
Klima
Mogadišu ima unatoč tome što leži blizu ekvatora Polupustinjsku klimu po Köppenovoj klasifikaciji klime, sa sušnom zimom i kratkom kišnom sezonom za vrijeme ljeta. Prosječna količina kiše je oko 427 mm, većina padne u toku ljeta. Prosječna temperatura je konstantna tokom cijele godine, između 24 i 29 °C.
Bralobarbital
Bralobarbital je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 287,110 Da.
Ludovik Crijević Tuberon
Ludovik Crijević Tuberon (lat. Ludovicus Cerva Tubero, 1459–1527) bio je hrvatski latinista, koji se pre svega istakao radom na istoriografiji. Rođen u Dubrovniku, studirao je filozofiju, teologiju i matematiku u Parizu. Razrešvši sklopljeni brak, u 25. godini života priključio se benediktinskom redu i posvetio se proučavanju dela antičkih rimskih istoričara i istraživanju domaće istorije. Dvadesetak godina bio je opat samostana sv. jakova u Višnjici kraj Dubrovnika.
Glavno je Tuberonovo delo Zapisi o svom vremenu (Commentaria temporum suorum), objavljeno prvi put 1603, a zatim nekoliko puta preštampano. Ovo istorijsko delo obuhvata razdoblje od smrti kralja Matije Korvina (1490) do smrti pape Lava X (1522) te predstavlja prvorazredni izvor za period Jagelovića u Ugarskoj (1440–1444 i 1490–1526). U njemu Tuberon, ugledajući se na Salustija i Tacita, tečno i slikovito prikazuje događaje, ličnosti, društvene i ekonomske prilike na širokom prostoru od Budima do Carigrada u periodu od 1490. do 1522. godine. Vrlo su zanimljivi ekskursi u dalju prošlost te anegdotski i novelistički umeci s psihološkom karakterizacijom pojedinih ličnosti. Delo je pisano klasičnim latinitetom, koji je autoru pribavio ime "dubrovačkog Salustija". Delo odaje piščev slobodan duh koji je tolerantan prema reformskim pokretima te oštro kritikuje visoki kler i vatikansku politiku, zbog čega je crkva to istorijsko delo 1734. stavila na "Popis zabranjenih knjiga" (Index librorum prohibitorum).
Crijevićeva rasprava O poreklu, običajima i podvizima Turaka (De Turcarum origine, moribus et rebus gestis) objavljena je 1590, a 1790. štampan je njegov pregled istorije Dubrovnika pod naslovom O poreklu i razvoju dubrovačkoga grada (De origine et incremento urbis Rhacusanae). Oba su dela zapravo odlomci iz Zapisa.
Minorca, Louisiana
Minorka je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.317.
Wyaconda, Missouri
je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 227, što je 83 (-26,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Citrus Park, Arizona
Citrus Park je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4,028 stanovnika.
Ponte Sant'Antonio, Pescara
Ponte Sant'Antonio je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 249 m.
Heidenheim
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Vajsenburg-Guncenhauzen Hajdenhajm se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Vajsenburg-Guncenhauzen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 529 metara. Površina opštine iznosi 52,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.390 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 46 stanovnika/km².
NS102
NS102 je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 261,233 Da.
246. pne.
Godina '''246. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Krasa i Licina (ili, rjeđe, godina 508. Ab urbe condita). Oznaka 246. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Pavao Baranyai
Pavao Baranyai (Zagreb, 17. srpnja 1912. – Zagreb, 1. veljače 1984.), hrvatski arhitekt.
Studirao na Tehničkom fakultetu u Zagrebu. Jedno vrijeme radio u atelijeru kod oca Aladara Baranyaia. Radio je u funkcionalističkom i racionalističkom duhu. Projektirao je stambene i industrijske objekte u Zagrebu i Varaždinu.
Najvažnija ostvarenja
Bogovićeva 1a, Zagreb, 1956.
Martićeva/Vojnovićeva, Zagreb, 1957.
Celles (Dordonja)
Sel je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Periže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 552 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 27,83 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 91 metar (maksimalnoj 213 m, a minimalnoj 61 m).
Die Sklavenkönigin
Die Sklavenkönigin, također poznat i pod engleskim naslovom The Moon of Israel je austrijsko-britanski nijemi historijski film snimljen 1924. u režiji Mihalyja Kertésza (u Hollywoodu kasnije poznatog kao Michael Curtiz). Predstavlja adaptaciju romana Moon of Israel britanskog pisca H. Rider Haggarda. Radnja je smještena u drevni Egipat oko godine 1230. pne. te prikazuje kako se jevrejska robinja Merapi (čiji lik tumači Maria Corda zaljubi u egipatskog princa, i u to upravo kada Mojsije (čiji lik tumači Hans Marr) vodi njene sunarodnjake iz sužanjstva. Die Sklavenkönigin je nastojao iskoristiti tadašnju "egiptomaniju", odnosno interes za drevni Egipat izazvan nedavnim arheološkim otkrićima Howarda Cartera. Producent Sascha Kolowrat-Krakowsky je njime također nastojao potvrditi kako je austrijska kinematografija, poput one u susjednim državama, sposobna proizvoditi spektakularne filmske epove. Drevni Egipat je tako rekonstruiran uz pomoć hiljada statista i raskošnim setovima. Kritičari su ga kasnije hvalili zbog toga što je, za razliku od De Milleovih Deset zapovijedi koji je bio koristio iste motive, bio koncentriran isključivo na prošlost, odnosno nije koristio okvir suvremene priče kako bi publici nudio nekakve alegorijske moralne pridike. U SAD je prikazan nekoliko godina kasnije i izazvao je veliku pažnju kod hollywoodskih producenata koji su Curtizu ponudili angažman.
Boone, Colorado
Bun je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 339, što je 16 (5,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Apison, Tennessee
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Clacks Canyon, Arizona
Clacks Canyon je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 173 stanovnika.
Busovačka planina
Busovačka planina je planina smještena iznad grada Busovače u Bosni i Hercegovini, Visina 1650nm. U bivšoj državi, bila je jedno od najpoznatijih odmarališta, radi njenog izrazito izolovanog prostora kao i ugodne klime. Ova planina je poznata i po jednome od svojih endema, a to je biljka alpska ruža koja je danas slabo sačuvana vrsta.
Rusa, Vercelli
Rusa je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 882 m.
Sjevernoamerički lamantin
Severnoamerički lamantin ili manati (Trichechus manatus) je najpoznatija vrsta lamantina, kao i najkrupnija preživela vrsta iz reda vodenih sisara, Sirenia (kojoj pripada i dugong, kao i izumrla Štelerova morska krava). Na osnovu genetičkih i morfoloških istraživanja, manati se dele na dve podvrste: na floridske (T. m. latirostris) i karipske (T. m. manatus) severnoameričke lamantine.
Izgled
Kao i druge vrste morskih krava, severnoamerički lamantini su se adaptirali morskom načinu života, što znači da su im zadnji udovi zakržljali u obliku peraja. Prosečna jedinka je približno 3 metara dugačka, i teži između 400 i 600 kilograma, s tim da su ženke obično krupnije od mužjaka. Najteži primerak je imao do 1,500 kilograma. Imaju debelu kožu sive boje, na kojoj su raštrkane dlake koje imaju ulogu u skidanju naslaga algi.
Geografska rasprostranjenost
Floridski lamantin (Trichechus manatus latirostris) je krupnija podvrsta ovih morskih sisara. Najčešći su u vodama oko jugoistočnog dela SAD, pretežno Floride. Mogu se pronaći u slatkovodnim rekama, oko estuara, i u priobalnim vodama Meksičkog zaliva i Atlantskog okeana.
Karipski lamantin (Trichechus manatus manatus) je druga podvrsta severnoameričkih lamantina i široko je prisutan oko Karipskog mora i Atlantskog okean - severno od Meksika na jugu do Brazila. Tokom istorije, karipski ili antilski lamantini su bili lovljeni od strane lokalnih plemena i bili prodavani evropskim moreplovcima kao hrana. Danas su obe podvrste ugrožene, jer su lak plen krivolovcima. Takođe, veliku opasnost predstavljaju ribolovačka mreža i oprema, kao i sve učestalija brodska aktivnost. Na Belizama se nalazi jedna od većih institucija za proučavanje i zaštitu ovih morskih stvorenja, a neki smatraju da je to poslednje utočište za karipsku podvrstu.
Ponašanje i ishrana
thumb|200px|Severnoamerički lamantin se hrani pod vodom thumb|200px|Majka sa mladunčetom
Lamantini su izuzetno okretni i spretni u sredini u kojoj žive. Pojedine jedinke su viđane kako izvode razne okrete i prevrtanja u vodi, kao i da plivaju naglavačke. Nisu teritorijalna bića. Nemaju složeno ponašanje kada je u pitanju izbegavanje predatora, s obzirom na to da žive u sredinama u kojoj nema prirodnih grabljivica.
Životni vek u divljini je verovatno duži od prosečnih 28 godina koliko žive u zatočeništvu.
Razmnožavanje
Iako ženke severnoameričkih lamantina najčešće vode usamljenički život, u vreme parenja se okupljaju u male grupe. Većina ženki se najuspešnije razmnožava između sedme i devete godine, ali su već sa četiri godine života spremne za parenje. Trudnoća traje od 12 do 14 meseci. U najnormalnijim uslovima se rađa jedno mladunče, iako su zabeleženi retki trenuci kada su se blizanci rađali. Mladi se rađaju sa pretkutnjacima i kutnjacima, dopuštajući im da se već sa tri nedelje uspešno hrane morskom hranom. Ženke najčešće imaju mladunče na svakih 2 do 5 godina. Majka sa mladunčetom ostaje zajedno oko 2 godine.
Lamantini i ljudi
Manati su lovljeni stotinama godina radi svog mesa i kože, a lov je i danas prisutan, pre svega u državama Centralne i Južne Amerike. Konstantnu opasnost predstavlja i turizam, tj. suočavanje sa motornim elisama i brodovima koji su fatalni za ove sisare.
Der Tiger von Eschnapur (film, 1938)
Der Tiger von Eschnapur je njemački crno-bijeli pustolovni film snimljen 1938. u režiji Richarda Eiberga. Predstavlja prvi dio adaptacije romana Das indische Grabmal Theee Von Harbou. Radnja se događa u Indiji gdje se nekoliko evropskih stručnjaka i pustolova upliće na intrige maharadže (čiji lik tumači Frits van Dongen, kasnije u Hollywoodu poznat kao "Philip Dorn"). Tiger, kao i njegov nastavak Das indische Grabmal su bili snimani na lokacijama (u tada britanskoj) Indiji, pri čemu je ekipi posebnu pomoć pružio Bhupal Singh, maharadža od Mewara, te za potrebe snimanja ustupio svoju raskošnu palaču Jag Niwas (kasnije korištenu u filmu Octopussy 1983. godine). Najveći dio materijala u Indiji, međutim, nije bio korišten, jer su se glumci, nenavikli na klimu i tamošnju prehranu, razboljeli i naglo izgubili na težini; Eiberg je pri povratku u Njemačku indijske scene morao rekonstruirati u studijima. Usprkos toga, Tiger je postigao veliki uspjeh, mada ga neki od današnjih kritičara prozivaju kao kopiju hollywoodskog kiča. Daleko više se hvali antologijska scena senzualnog plesa koju izvodi znamenita La Jana u ulozi maharadžine lijepe supruge Sithe.
Godine 1959. je u tadašnjoj Zapadnoj Njemačkoj Fritz Lang snimio istoimeni remake u boji.
Heiligenstadt in Oberfranken
Hajligenštat in Oberfranken je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 36 opštinskih središta okruga Bamberg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.686 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9471142.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Bamberg Hajligenštat in Oberfranken se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Bamberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 304 metra. Površina opštine iznosi 76,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.686 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 48 stanovnika/km².
Han
Han ima više značenja:
Štitasta žlezda
thumb|300px|right|Štitasta i paraštitaste žlezde Štitasta (Štitna) ili tireoidna žlezda je žlezda sa endokrinim lučenjem, koja se nalazi u vratnom predelu i sekretuje hormone tiroksin i tironin, koji regulišu metabolizam svih ostalih tkiva. C ćelije štitaste žlezde sekretuju hormon kalcitonin, čija je uloga u regulaciji koncentracije kalcijuma u krvi i ima antagonističko dejstvo parathormonu, koga luče paraštitaste žlezde.
Položaj i građa
Štitasta žlezda je u obliku štita ili leptira i nalazi se u uvratnom delu neposredno ispod grkljana, a ispred i sa strana dušnika. Pričvršćena je za tireoidnu hrskavicu grkljana i pokreće se prilikom gutanja. Sastoji se od dva režnja, levog i desnog, koji su povezani suženjem-istmus. Ponekad postoji i treći, piramidalni režanj u srednjem delu žlezde. U svakom režnju nalazi se veliki broj folikula, koji su funkcionalne jedinice. thumb|300px|right|Histološka građa štitaste žlezde (konja) 1-folikuli ispunjeni koloidom 2-kockaste ćelije 3-krvni kapilari Folikuli su obloženi bazalnom membranom na kojoj se nalazi jedan red kockastih epitelnih ćelija, koje sekretuju u unutrašnjost folikula supstancu koloid. Koloid sadrži glikoprotein velike molekularne mase, tireoglobulin. Razlaganjem ovog molekula nastaju hormoni štitaste žlezde. Između kockastih, epitelnih ćelija nalaze se i C-ćelije (parafolikularne ćelije), koje sekretuju kalcitonin.
Štitasta žlezda je jedna od većih žlezda sa unutrapšnjim lučenjem i njena težina je oko 10-20 g. Neposredno iza štitaste šlezde sa obe strane prolazi povratni grkljanski živac, bočno leži takođe sa obe strane zajednička karotidna arterija , unutrašnja jugularna vena i živac vagus. Ispred je mišićni sloj prednje strane vrata.
Krvni sudovi
Svaki režanj štitaste žlezde snabdevaju 2 para arteija: gornja i donja štitna arterija (jez-lat|a. thyroidea inferior). Gornja štitna arterija potiče iz spoljašnje karotidne arterije, dok donja štitna arterija potiče iz potključne arterije. Vene štitne žlezde se ulivaju u gornju šuplju venu.
U odnosu na svoju masu štitasta žlezda spada u nejbolje prokrvljene organe u telu (oko 1% minutnog volumena srca ili 160 ml/min/100g tkiva).
Embrionalni razvoj
Tkivo štitaste žlezde se za vreme embronalnog razvoja spušta od korena jezika do svoje krajnje lokacije ispred dušnika, štitasto-jezičkim kanalim. Nekada mogu postojati ostaci tkiva štitaste žlezde u oblasti korena jezika ili u kanalu niz koji se štitasta žlezda spušta.
Hormoni štitaste žlezde
Štitasta žleda stvara i sekretuje u krv hormone: tiroksin, tironin i kalcitonin. Za stvaranje ova dva hormona potreban je jod, koji se unosi hranom iz spoljašnje sredine. Nedeljna potreba za jodom je oko 1 mg. U nekim krajevim je koncentracija joda u zemlji i samim tim hrani nedovoljna, pa se kihunjska so jodira. Jod se apsorbuje iz creva i dospeva u cirkulaciju. Ćelije folikula štitaste žlezde poseduju transportni mehanizam (natrijum-jod sintransport), kojim se jod uzima u kockaste (epitelne) ćelije ove žlezde i oksidira do elementarnog joda uz pomoć enzima peroksidaza. U ćelijama folikula u endoplazmatičnom retikulumu i goldžijevom kompleksu se iz aminokiseline tirozin stvara tireoglobulin, čiji molekul sadrži oko 70 molekula tirozina. Zatim se oksidirani jod uz pomoć enzima jodaze vezuje za tireoglobulin. Ovakav tiroglobulin se deponije u sredini folikula u vidu koloida. Iz tiroglobulina se kasnije u kockastim ćelijama otcepljuju manji segmenti koji se sekretuju u krv u vidu tiroksina i tironina, takođe i tireoglobulin se sekretuje u manjoj količini.
Uloga hormona štitaste žlezde i njihova regulacija
Proizvodnja i sekrecija tiroksina i tironina leže pod kontrolom tireo stimulišućeg hormona (TSH) hipofize. TSH stimuliše sintezu i oslobađanje ovih hormona, ali i on stoji pod kontrolom tireotropina (TRH), hormona hipotalamusa, koji stimuliše lučenje TSH. Tiroksin i tironin mehanizmom negativne povratne sprege smanjuju lučenje TRH i TSH i na taj način se prekida dalja sinteza hormona štitaste žlezde. Kada im koncentracija u krvu opadne, odblokira se lučenje TRH i TSH i tako omogućava proizvodnja tiroksina i tironina. Takođe i TSH deluje mehanizmon negativne povratne sprege na hipotalamus (TRH).
Tiroksin i tironin se vezuju receptore u jedru ćelije što dovodi do intenzivne transkripcije velikog broja gena strukturnih i transportnih proteina. Promene se ostvaruju na nivou čitavog organizma. Ovi hormoni dovode do:
Poremećaji funkcije štitne žlezde
Struma označava povećanje štitaste žlezde. Ovo povećanje žlezde može biti prećeno njenom smanjenom, normalnom i povećanom funkcijom. Povećanje funkcije se zove hipetireoidizam, a smanjenje hipotireoidizam. I jedan i drugi poremećaj može biti: primaran (ako je poremećaj na nivou štitaste žlezde), sekundaran (ako je poremećaj na nivou hipofize) i tercijaran (ako je poremećaj na nivou hipotalamusa).
Aladar Baranyai
mini|[[Ivan Meštrović|Meštrovićev reljef Seljaci iz 1907. na kući Popović 2012. godine.]]
Aladar Baranyai (Szászvár Mađarska, 11. prosinca 1879. – Zagreb, 5. siječnja 1936.), hrvatski arhitekt.
Životopis
Među prvima u hrvatsku arhitekturu unosi duh secesije. U svojim je projektima težio ka sintezi arhitekture, obrta, skikarstva i skulpture. Do Prvog svjetskog rata njegovu arhitekturu karakterizira naglašena secesijska dekorativnost. Nakon rata u duhu modernističkih strujanja teži ka pročišćavanju oblika.
Graditeljsku školu završio je u Zagrebu 1899. godine. Povremeno je pohađao predavanja na beškoj Hochschule für angewandte Kunst. Od 1902. do 1905. radi kao glavni projektant u građevnom poduzeću Pilar- Mally- Bauda.
Uz arhitektonsku djelatnost Baranyai se uspješno bavio i dizajnom. Oblikovao je namještaj, pribor za jelo, rasvjetna tijela i dječje igračke.
Aladar Baranyai iznenada umire u Zagrebu 5. siječnja 1936. godine.
Projekti i realizacije
Prema katalogu izložbe: "Aladar Vladimir Baranyai, arhitektura i dizajn 1899. – 1936."
Frankfort, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.598, što je 61 (2,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Nuciferin
Nuciferin je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 295,376 Da.
Dommartin-Lettrée
Domarten Letre je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Vitri le Fransoa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 153 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 32,67 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 147 metara.
Brasofensin
Brasofensin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 327,249 Da.
Campagna Tron, Padova
Campagna Tron je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
Trapani
Geografske i klimatske karakteristike
Trapani leži na krajnjem sjeverozapadu Sicilije, udaljen 110 km zapadno od Palerma. Kod Trapanija se spajaju Tirensko i Sredozemno more. Grad leži na poluotoku, na mjestu gdje završava priobalna ravnica zapadne Sicilije, koja na sjeveru i istoku prelazi u brdoviti kraj. Iznad grada izdiže se brdo Erice na kom se smjestio gradić Erice, iz kog se pruža lijep pogled na grad i okolicu.
Historija
Grad su osnovali Elimljani, drevni prastanovnici Sicilije u blizini Eriksa, mjesta gdje je po predaji sahranjen - Eriks, njihov istoimeni mitski junak. Ime Drepanon je dobio od Grka koje je oblik prirodne luke podsjetio na srp.
Za vrijeme prvog punskog rata grad su ga osvojili Kartažani - 260. pne. te im postao važna pomorska baza. Pokušaj Rimljana da ga unište, doveo do njihovog katastrofalnog poraza u bitci kod Drepana, ali je grad na kraju rata 241. pne., došao pod rimsku vlast. Potom je dijelio sudbinu Sicilije pod Vandalima, Bizantom i Arapima, sve dok ga nije osvojio normanski kralj Roger I i učinio važnom lukom.
Značaj Trapanija opao u 17. vijeku, ali se nakon drugog svjetskog rata razvija zbog blizine popularnih turističkih odredišta.
Stanovništvo
Prije pola vijeka grad je imao svega 20% manje stanovnika nego sada. Poslednjih decenija broj stanovnika u gradu opada.
Znamenitosti
thumb|left|240px| [[Katedrala San Lorenzo]] Najveće znamenitosti Trapanija nalaze se u njegovom historijskom centru, to je crkva San Agostino iz 14. vijeka, velika bazilika Maria Santissima Annunziata, izgrađena od 1315. - 1332. temeljno restaurirana 1760., barokna katedrala San Lorenzo (1635.), romanička crkva Santa Maria di Gesù i barokni Palazzo della Giudecca (Casa Ciambra).
Privreda
Trapani je velika luka tog dijela Sicilije iz koje se izvozi sol i vino. Grad ima tvornice ribljih konzervi i prehrambenih proizvoda, i puno pogona za obradu mramora. Razvijeno je i solarstvo, u obližnjim solanama.
Shaanxi
Šensi je pokrajina u centralnom delu Kine. Glavni grad je drevna kineska prestonica Sjian. Šensi zauzima površinu od 205.800 km², a u pokrajini je 2004. živelo 37,050.000 stanovnika. Smještena je u Sjeverozapadnoj Kini regiji Kine i sadrži srednji tok Žute rijeke.
Miroslav Brandt
Miroslav Brandt (Cerić kod Vinkovaca, 2. ožujka 1914. - Zagreb, 21. srpnja 2002), hrvatski povjesničar, pisac, publicist, prevoditelj i kulturolog. Opseg djelatnosti Miroslava Brandta, kao i njegov utjecaj, golemi su. Velika erudicija, sistematičnost, te polivalentnost interesa omogućili su mu da ostvari kapitalna djela u više područja, te ostavi snažan pečat na raznorodnim, naizgled nepovezanim granama djelatnosti.
Biografija
Miroslav Brandt rodio se u Ceriću kod Vinkovaca 1914. godine ali već iduće godine s obitelji seli u Zagreb gdje završava pučku školu te 1932. godine realnu gimnaziju. Na Filozofskom fakultetu Zagrebačkoga sveučilišta je diplomirao 1948. godine na predmetima povijest, zemljopis i latinski jezik, gdje je i doktorirao 1954., tezom naslova Razvoj privrednih i društvenih odnosa u Splitu do kraja 14. stoljeća. Radio je kao knjižničar Sveučilišne knjižnice (1946.), zatim kao kustos Muzeja NOB-a (Povijesnog muzeja) (1946.-1947.), asistent u Povijesnom institutu JAZU/HAZU (1949.-1952.), te kao dugogodišnji profesor na zagrebačkom Filozofskom fakultetu (1952.-1984.), gdje je bio i prodekan. Bio je i potpredsjednik Matice hrvatske (1959.–1971.). Po 5 godina bio je gost-profesor na Filozofskom odnosno Pedagoškom fakultetu u Zadru i Osijeku a 10 godina je bio predavač i voditelj medievalnih studija na Sveučilišnom Centru za poslijediplomske studije u Dubrovniku.
Hetin
Istorija
Kratak pregled istorije naselja: Prvi pisani tragovi o selu datiraju iz 1472. godine kada se pojavilo pod imenom Hetino.
Miroslav Brandt
Povijest, religija i književnost
Djelo Miroslava Brandta obuhvaća velika sintetska djela, polemičko-publicističke spise i književne ostvaraje. U prvoj kategoriji nezaobilazna je monumentalna (oko 800 stranica) studija Srednjovjekovno doba povijesnoga razvitka, koja detaljni rasprava više stoljeća (počev od 3. stoljeća) europske i mediteranske povijesti, s naglaskom na velikim civilizacijskim krugovima: zapadnokršćanskom, bizantskom, islamskom i ostalim azijskima (autor je uključio i mezoameričke kulture). Taj pravi magnum opus obiluje raščlanama o gospodarstvu, kulturi, jeziku, umjetnosti, demografiji... To je pravo sintetsko djelo u rangu najboljih radova suvremenih povijesnih škola.
Hetin
Istorija
U prvoj polovini 18. veka ove predele kupuje vlastelin Hetenji. Istovremena se doseljavaju prvi doseljenici koji su radili na ovom posedu. Oni osnivaju naselje pod nazivom Hetenje po vlasniku Hetenjiju. Sredinom 18. veka ove predele kupuje veleposednik Komari Bedećković Tamaš. On dovodi radnu snagu. Tako su se 1841. godine doselili Mađari. Novi doseljenici podižu novo naselje u neposrednoj blizini Hetenjija i daju mu ime po Tamašu - Tamašfalva. Ova dva naselja spajaju se u jedno 1897. godine. 1923. godine Tamašfalva dobija novo ime: Hetin.
Miroslav Brandt
Povijest, religija i književnost
Godine 1989. izašla je i opsežna knjiga Izvori zla: dualističke teme, u kojoj je auktor sabrao mnoštvo radova predočenih prije na međunarodnim i domaćim simpozijima. U toj je knjizi, bogatoj spoznajama i idejama, veoma vidljiv piščev interes za gnostičko-dualističke religijskopovijesne teme, tako da u njoj nalazimo i detaljnu analizu biblijskih knjiga (mit o stvaranju, Propovjednik), minucioznu raščlanu toltečke religije, Wycliffove hereze, te domaćih heretičkih gibanja u Dalmaciji i Bosni. Od ostalih opsežnijih povijesničarskih radova valja spomenuti i Brandtovu knjigu o Kijevskoj Rus'i. Sva ta djela odlikuje moderan kritički i polivalentni pristup u kojem se isprepliću arheologija, paleografija, povijest umjetnosti i druge pomoćne historiografske discipline.
Hetin
Uprava, obrazovanje i zdravstvo
U Hetinu postoji katolička crkva, veoma stara, dve prodavnice, jedna pošta i ambulanta u koju dolazi doktor dva puta nedeljno. Postoji i adventistička crkva koja je trenutno pusta, jer u selu nema više vernika. Takođe, postoji i matičar i ogranak opštine-mesna kancelarija u kojoj se obavljaju administrativni poslovi.
Miroslav Brandt
Povijest, religija i književnost
No, autorov angažman je sezao daleko preko medievalističkih i religijskofilozofskih studija. Prevodio je književna i znanstvena djela s njemačkog i francuskog jezika. Kao prevoditelj dijela Proustova ciklusa U traganju za izgubljenim vremenom, Brandt je pokazao senzibilitet za književne i jezične pojave. Stoga nije čudo da je upravo on bio među sedmoricom sastavljača Deklaracije o položaju i nazivu hrvatskog književnog jezika (po svemu sudeći, izgleda da je sam Brandt osobno sastavio i napisao tekst Deklaracije), 1967. Onemogućivan poslije toga, ipak nije bio podvrgnut težim represalijama (uostalom, kao ni ostali autori Deklaracije), nego mu je sužavano polje aktivnosti, te je gotovo dva desetljeća bio isključen iz javnog života.