cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Crimen sollicitationis
Dokument iz 1962. koji je odobrio papa Ivan XXIII. i potpisao kardinal Alfredo Ottaviani, tajnik Svetog ureda, adresiran je na "sve patrijarhe, nadbiskupe, biskupe i ostale mjesne ordinarije uključujući one istočnog obreda". Njime su propisane specifične instrukcije o tome kako provoditi pravila iz Zakonika kanonskog prava: pri postupanju s takvim slučajevima i ravnanima tako da se istim procedurama može postupati u denuncijaciji homoseksualnog, pedofilnog ili zoofilnog ponašanja klerika. Biskupije su rabile instrukciju za vlastite smjernice i čuvale je u svojim arhivima povjerljivih dokumenata; one nisu smjele objaviti instrukciju niti proizvesti komentare o njoj.
Crimen sollicitationis ostao je na snazi sve do 18. svibnja 2001. godine kada je zamijenjen novim normama proglašenjem papinskog motu proprija Sacramentorum sanctitatis tutela 30. travnja iste godine. Normalno je trebao biti dokinut stupanjem na snagu Zakonika kanonskog prava iz 1983. koji je zamijenio Zakonik iz 1917. godine na kojem se temeljio dokument iz 1962. godine, no nastavio se rabiti uz neke nužne izmjene i dopune, dok se izmijenjeni oblik nastavio provoditi.
Primjenjivost i opseg
U skladu s uvodnim riječima dokumenta, 70 od 74 članka od kojih je dokument sačinjen bavilo se slučajevima koji se tiču seksualnih istupa tijekom sakramenta ispovijedi, u više navrata nazivajući oštećenu stranku ili stranku koja se žali "pokornikom" (osobom koja ispovijeda grijehe); posljednja četiri članka utvrđuju da se sadržaj dokumenta također odnosi na crimen pessimum (najgori grijeh), to jest homoseksualni čin, s kojim je izjednačen, za kaznene učinke, svaki počinjeni ili pokušani izvana bestidni čin s preadolescentnim djetetom ili divljom životinjom. Prema optužbama koje se odnose na ove zločine također je valjalo postupati u skladu s normama dokumenta, čak ako su počinjeni bez ikakve veze s ispovijedi.
Medijska izvješća ponekad su prikazivala instrukciju kao onu koja se ne tiče prvenstveno seksualne solicitacije u ispovijedi, već denuncijacijâ pedofilije. Iako je istina da je Crimen Sollicitationis obuhvaćao takve čine, kanonski pravnici tvrde da odredbe dokumenta o tajnosti "nisu vezale ruke biskupa ... koji je htio policiji prijaviti zločin koji je počinio svećenik."
Kanonsko pravo o slučajevima solicitacije u ispovijedi
Canon 904. Ad normam constitutionum apostolicarum et nominatim constitutionis Benedicti XIV Sacramentum Poenitentiae, 1 Iun. 1741, debet poenitens sacerdotem, reum delicti sollicitationis in confessione, intra mensem denuntiare loci Ordinario, vel Sacrae Congregationi S. Officii; et confessarius debet, graviter onerata eius conscientia, de hoc onere poenitentem monere.
Canon 2368 §1. Qui sollicitationis crimen de quo in can. 904, commiserit, suspendatur a celebratione Missae et ab audiendis sacramentalibus confessionibus vel etiam pro delicti gravitate inhabilis ad ipsas excipiendas declaretur, privetur omnibus beneficiis, dignitatibus, voce activa et passiva, et inhabilis ad ea omnia declaretur, et in casibus gravioribus degradationi quoque subiiciatur
Kanon 904. U skladu s apostolskim konstitucijama, a posebice konstitucijom Benedikta XIV. Sacramentum Poenitentiae od 1. lipnja 1741., pokornik mora svećenika, okrivljenog za zločin solicitacije u ispovijedi, denuncirati unutar jednog mjeseca lokalnom ordinariju ili Svetoj kongregaciji svetog ureda, a ispovjednik mora pod teškom obvezom savjesti upoznati pokornika o toj dužnosti.
Kanon 2368. st. 1. Onaj tko počini zločin solicitacije naveden u kanonu 904. mora se suspendirati od slavljanje mise i saslušanja sakramenata pokore i, ako težina zločina to zahtijeva, mora biti proglašen nesposobnim za udjeljivanje istih; mora se uskratiti od svih povlastica i časti, aktivnog i pasivnog glasa, te se mora proglasiti nesposobnima za sve njih, a u težim slučajevima mora se degradirati na svjetovnu razinu.
Crimen sollicitationis naznačavao je postupak koji valja slijediti između denuncijacije i mogućeg dodjeljivanja kazne.
Sadržaj
Naslov dokumenta "Instructio de modo procedendi in causis sollicitationis" (Instrukcija o postupanju u slučajevima solicitacije) ukazuje na to da je sačinjen radi ukazivanja načina provedbe kanonske istrage u optužbama solicitacije. Opisivao je postupke koje valja slijediti u svakom koraku: primanje denuncijacije; tijek istrage, prozivanje optuženog, presuđivanje i mogućnost utoka.
Rezultat istrage mogao se razlikovati:
U istom dijelu dokumenta bilo je zapisano da se uz postojeće kazne pokora mora nametnuti okrivljenim svećenicima, a oni koji su u opasnosti od počinjenja njihovih zločina moraju biti podvrgnuti pojedinačnoj prismotri (64).
Osim u vezi sa sakramentom pokore kanonsko pravo nije nametalo nikakvu pravnu obvezu - iako je ona moralna mogla postojati - u denuncijaciji klerika okrivljenih za upuštanje u homoseksualni čin ili pokušaj istoga; no postupak opisan u Crimen sollicitationisu morao se slijediti također pri takvim optužbama (71-72). Prema svakom teško griješnom izvana bestidnom činu s pretpubertetskim djetetom bilo kojeg spola ili sa životinjom u koji se upustio ili pokušao klerik moralo se postupati, zbog njegovih kaznenih učinaka, kao jednakom stvarnom ili pokušanom homoseksualnom činu (73).
Osim ako solicitacija u vezi s pokorom nije bila uključena, ne samo mjesni biskup nego i poglavari religijskih redova izuzeti od jurisdikcije mjesnog biskupa mogli su postupati, formalnim postupkom ili nesudbenim putem ("modo administrativo"), protiv članova onih redova koji su počinili takve zločine; poglavari neizuzetih religijskih redova mogli su isto to učiniti, ali jedino nesudbenim putem (74).
Povjerljivost sudskog postupka
Članak 11. Crimen sollicitationisa ocrtava zahtijevanu povjerljivost istrage u optužbama o zločinu solicitacije. Dokument nameće apsolutnu povjerljivost o radnjama u sudskom postupku (eksplicitno izuzimajući "ono što se može zakonito objaviti kada se taj postupak okonča i postane pravomoćan", gdje pojam "objaviti" znači "objavu dokaza" u kanonskom pravu ili zaključenje "faze istrage" u civilnom postupku, prije čitanja osude), kako tijekom njegove provedbe tako i nakon punomoćnosti svake zaključne presude:
Quoniam vero quod in hisce causis tractandis maiorem in modum curari et observari debet illud est ut eaedem secretissime peragantur et, postquam fuerint definitae et executioni iam traditae, perpetuo silentio premantur (Instr. Sancti Officii, 20 febr. 1867, n. 14); omnes et singuli ad tribunal quomodocumque pertinentes vel propter eorum officium ad rerum notitiam admissi arctissimum secretum, quod secretum Sancti Officii communiter audit, in omnibus et cum omnibus, sub poena excommunicationis latae sententiae, ipso facto et absque alia declaratione incurrendae atque uni personae Summi Pontificis, ad exclusionem etiam Sacrae Poenitentiariae, reservatae, inviolabiliter servare tenentur.
Ono što se naravno mora ponajprije učiniti i čega se mora pridržavati u rukovanju tim postupcima jest to da se oni provode s najvećom povjerljivošću, a nakon objave presude i njezine pravomoćnosti ne smiju se nikad više spomenuti (Instrukcija Svetog ureda, čl. 14, 20. veljače 1867.), svi i svatko tko na bilo koji način pripada sudu ili zbog svoje dužnosti sazna o stvarima u postupku obvezuje se čuvati nepovredivu i najstrožu tajnost (koja se obično naziva "tajnošću Svetog ureda") u svim stvarima i sa svim osobama, pod prijetnjom izopćenja unaprijed izrečenog (latae sententiae), nastalog samim činom (ipso facto) bez potrebe za ikakvom objavom osim one postojeće, i pridržan samoj osobi rimskomu prvosvećeniku, isključujući čak Apostolsku pokorničarnu.
Osim ako se kršenje tajnosti nije zbilo poslije izričita postupkovna upozorenja izrečena u tijeku njihova ispitivanja (članak 13.; i usp. članak 23. o osobi koja denuncira solicitaciju: "… prije nego se osoba otpusti, osobi se mora predočiti, poput gore navedenog, prisega o čuvanju tajne, pod prijetnjom zatvora, ako je potrebno, s izopćenjem pridržanim ordinariju Svete Stolice"), nikakve crkvene kazne ne smiju se nametnuti tužitelju i svjedocima.
Službena prisega koju moraju položiti članovi suda zapisana je u obrascu A:
... Spondeo, voveo ac iuro, inviolabile secretum me servaturum in omnibus et singulis quae mihi in praefato munere exercendo occurrerint, exceptis dumtaxat iis quae in fine et expeditiones [recte: expeditione] huius negotii legitime publicari contingat ... neque unquam directe vel indirecte, nutu, verbo, scriptis, aut alio quovis modo et sub quocumque colorato praetextu, etiam maioris boni aut urgentissimae et gravissimae causae, contra hanc secreti fidem quidquam commissurum, nisi peculiaris facultas aut dispensatio expresse mihi a Summo Pontifice tributa fuerit.
… Obećavam, zaklinjem se i prisežem da ću čuvati nepovredivu tajnost o svemu i svačemu s čime sam upoznat u vršenju moje prethodno rečene dužnosti osim onoga što može biti zakonito objavljeno kada se ovaj postupak zaključi i postane pravomoćan … i da neću nikad izravno ili neizravno, pokretom, riječju, pisanjem ili na bilo koji drugi način i pod bilo kojim izgovorom, pa čak i za veće dobro ili veću hitnost i ozbiljan razlog, učiniti ništa protiv ove vjernosti tajnosti, osim ako mi posebno dopuštenje ili odredbu ne podari rimski prvosvećenik.
U intervjuu za jedan televizijski program 2006. godine kanonski pravnik Thomas Doyle opisao je tijesnu tajnost koja je zahtijevana postupkom kao "izričito pisanu politiku za prikrivanje slučajeva seksualnog zlostavljanja djece koje je počinio kler, te za kažnjavanje onih koji bi upozoravali na zločine koje su počinili crkvenjaci". No u studiji o instrukciji koju je pregledao prije manje od dviju godina izjavio je: "Prema dokumentima iz 1922. i 1962. godine, tužitelji i svjedoci bili su vezani obvezom tajnosti tijekom i nakon postupka, no sigurno ne prije početka samog postupka. Nema osnove da se pretpostavi da je Sveta Stolica namjeravala ovaj postupak učiniti nadomjeskom za bilo koji sekularni pravni postupak, kazneni ili građanski. Također je netočno pretpostaviti, kao što su nažalost neki učinili, da su ova dva vatikanska dokumenta dokaz urote o prikrivanju seksualno zlostavljačkih svećenika ili urote o sprečavanju razotkrivanja seksualnih zločina koje su počinili klerici sekularnim vlastima." Također je pridodao: "Da bi se razumjela prekomjerna briga za tajnošću, mora se razumjeti tradicionalan kanonski koncept poznat kao 'privilegij foruma' privilegium fori koji ima svoje korijene u srednjovjekovnom kanonskom pravu. U osnovi radi se o tradicionalnom privilegiju na koji se poziva institucionalna crkva, a prema kojem klerici optuženi za zločine prvo se ispituju pred crkvenim sudovima, a ne pred civilnim ili sekularnim sudovima. Iako je taj privilegij anakroničan u suvremenom društvu, stav ili mentalitet koji tvrdi da su klerici odgovorni samo pred institucionalnim crkvenim vlastima još je uvijek aktivan. To ne znači da službena Crkva vjeruje da klerici optuženi za zločine ne bi trebali odgovorati. To znači da je tijekom određenih razdoblja u povijesti Crkva vjerovala da ona sama smije imati pravo podvrgavanja optuženih klerika sudskom postupku."
John L. Allen, Jr. je izjavio da je svrha tajnosti ponajprije zaštita svih uključenih, optuženog, žrtve/denuncijanta i svjedoka, prije izricanja presude, te radi slobodnog traženja činjenica.
Upletenost Svete Stolice
Članak u New York Timesu objavljen 1. srpnja 2010. govorio je, kao što je gore spomenuto, da je instrukcija iz 1962. bila ponovno potvrđivanje one iz 1922. u kojoj su Svetoj kongregaciji svetog ureda dane ovlasti da progoni kler optužen za seksualno zlostavljanje. Tijekom 20 godina kardinal Ratzinger imao je zadaću provedbe dokumenta Crimen Sollicitationisa.
Crimen sollicitationis ponavljao je da pod prijetnjom teškog grijeha svaki ordinarij (biskup ili njegov ekvivalent) koji je primio denuncijaciji zločina solicitacije mora neodložno obavijestiti Svetu Stolicu i ordinarija onog mjesta gdje je prebivalište optuženog svećenika. Upravo je ordinarij mjesta prebivališta istraživao optužbe na prvoj razini (in prima instantia); Sveta Stolica pridržavala je za sebe pravo intervencije na ovoj razini jedino "zbog pojedinih i teških razloga".
Optuženik nije gubio pravo da svi članovi Crkve mogu tražiti da njihovi slučajevi, na bilo kojoj razini, mogu biti predani Svetoj Stolici; no jednom kad je postupak započeo, takav tijek nije suspendirao jurisdikciju mjesnog suca osim ako on nije doznao da je Sveta Stolica zaista prihvatila takav tijek. Nakon što je presuda prihvaćena, optuženik je mogao uložiti utok Svetoj Stolici protiv presude u roku od deset dana. Ako je to učinio, svaka suspenzija od saslušanja ispovijedi ili vršenja bogslužja ostajala je na snazi, no sve ostale zabrane kojima je bio podvrgnut bile su suspendirane sve do donošenja odluke u drugom stupnju. "Promicatelj pravde" (službeni crkveni tužitelj) mogao je jednako tako uložiti utok Svetoj Stolici protiv presude u korist optuženog. To je tvorilo iznimku u redovitoj proceduri gdje su utoci protiv prvostupanjske presude bili doznačeni drugostupanjskim sudom, a slučaj je odlazio u Rim samo ako su prva dva suda donijela nesuglasne presude.
Santa Marina, Messina
Santa Marina je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 368 m.
Los Llanos, Uruapan
Los Llanos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Uruapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2057 m.
El Tanquito, Tula
El Tanquito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Tula.
Măru, Logrești-Moșteni
Măru je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Logrești-Moșteni.
El Tanquito, Tula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 131 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1123 m.
Măru, Logrești-Moșteni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 459 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 300 m.
El Duraznal, Tlacoapa
El Duraznal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlacoapa.
Holyrood Abbey
thumb|300px|right|Ruševine Opatije Holyrood Opatija Holyrood (Holyrood Abbey) je nekadašnja opatija redovnih kanonika u škotskom glavnom gradu Edinburghu. Osnovao je godine 1128. kralj David I. U 15. vijeku se kuća za goste u okviru opatije pretvorila u kraljevsku rezidenciju koja će se potom nakon Škotske reformacije pretvorili u Palaču Holyroodhouse. Opatijska crkva se nastavila koristiti kao župna crkva sve do 17. vijeka. Od 18. vijeka je postala zapuštena i počela se rušiti. Preostali zidovi opatije se nalaze krajn palače, na istočnom rubu edinburške četvrti Royal Mile. Ostaci opatije se danas nalaze pod državnom zaštitom.
Lagartija, Santa María Tlahuitoltepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2654 m.
Glavočike
Porodica glavočika obuhvata oko 23.600 dosad prihvaćenih vrsta, u 1.620 rodova i 13 potporodica. U pogledu broja vrsta, sa Asteraceae se može porediti još samo porodica orhideja (Orchidaceae).
Mnogi predstavnici Asteraceae imaju kompozitne cvjetove u obliku cvjetne glavice (kapitula ili pseudoantij), okružene involukralnim braktejama. Gledana sa distance, svaka glavica izgleda kao jednostruki cvijet. U Kodeksu botaničke nomenklature, član 18/5 je stajalo: "Slijedeća imena, upotrebljavana tradicijski, su važeća: Compositae (Asteraceae...")''.
Većina Asteraceae su zeljaste biljke, ali je značajan broj i grmova, povijuša ili drveća. Rasprostranjene su širom svijeta, od polarnih do tropskuh područja i naseljavaju različita štaništa. Najuobičajenije su u suhim i polusuhim regijama suptropskih i umjerenih geografskih širina. U mnogim područjima svjeta, Asteraceae mogu činiti i oko 10% autohtone flore. Asteraceae su ekonomski značajna porodica, jer njeni predstavnici daju proizvode kao što su jestivo ulje, leća, suncokretove sjemenke, artičoka, zaslađivači, zamjene za kahvu i biljni čajevi. Nekoliko rodova imaju i hortikulturnu vrijednost, iuključujući vrste Calendula officinalis, Echinacea purpurea, različite krasuljke (tratinčice, bijele rade ili fatimice), rodove Erigeron, Chrysanthemum, Dahlia, Zinnia i Helenium. Značajne su i u biljnoj medicini, uključujući Grindelia, kunicu i mnoge druge.
Brojne vrste glavočika se smatraju invazivnim, kao što je u Sjevernoj Americi 'Taraxacum officinale (masdlačak), koga su tamo donijeli europski doseljenici i upotrebljavali su njegovo mlado lišće kao zelenu salatu.
La Laja, Balleza
La Laja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Balleza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2613 m.
Glavočike
Opis
Cvjetna čašica je preobražena u tzv. papus, koji se sastoji se od jednostavnih (kao kod maslačka) ili perastih (npr. rod Tragopogon) dlačica, čekinja (npr. Scolymus hispanicus), krunice (rodovi Alchemila i Leucanthemum) ili je čašica potpuno zakržljala (npr. u obične ivančice Leucanthemum vulgare). Cvjetovi u glavici svi svi dvospolni, ili su dvospolni i jednospolni, rjeđe su svi jednospolni, a ponekad su obodni bespolni, odnosno bez prašnika i tučka). Tučak ima podraslu plodnicu iz koje nastaje plod roška ili ahenija.
Korijen i stabljika
Asteraceae uglavnom imaju  ravno  i duboko  korijenje, ali ponekad  i žiličasto-vlaknast korijenov sistem. Potiče iz klice, ali općenito može biti  biti zamijenjen novijim. Neke vrste imaju podzemne stabljike u oblik obliku rizoma. Mogu biti mesnat ili drvenasti, zavisno od vrste.
Listovi
Listovima vrlo često imaju  sekrecijske kanale sa smolom ili mliječnimlateksom (posebno među običnim  predstavnicima potporodice Cichorioideae). Listovi mogu biti naizmjenični (alternativni), suprotni, ili izuvijano raspoređeni. Mogu biti jednostavni, ali su često duboko režnjeviti ili na neki drugi način urezani, često konduplicirani ili  posuvraćeni. Obodi su cjeloviti, režnjeviti  ili zupčasti.
Glavica
Mnoge biljke iz porodice Asteraceae, naizgled imaju jedan cvijet, koji je zapravo skup mnogo manjih cvjetova. Sveukupni izgled klastera, kao jednog cvijeta, u funkciji je privlačenj oprašivača na isti način kao i strukture pojedinačnih  cvjetova nekih drugih biljnih porodica. Stariji naziv Compositae, proizlazi iz činjenice da je ono što se čini da jedan cvijet,  zapravo kompozicija'  manjih cvjetova, kao "latica" ili "sunčevih zraka". I glave suncokreta su zapravo individualni,  trakasti cvjetov  pod nazivom zrakasti cvijet i sunčev disk, koji se sastoji od manji cvjetova. Pojedinačnih cvjetovi u kružnoj strukturi su "diskoidna cvast". Riječ aster na grčkom znači  zvijezda, koja se i doslovno odnosi na oblik cvasti nekih članova porodice, kao "zvijezda" okružena zrakama. Klasterske cvasti, koje se mogu pojaviti kao jedan cvijet, zovu se glava ili glavica. Ona se može cijelu pomjerati, prateći Sunce, kao "pametna" solarna ploča, što maksimizira refleksivnost cijele jedinice i  na taj način je u stanju privući oprašivače.
Cvjetne strukture
thumb|Dijagram cvijeta u rodu [[Carduus (Carduoideae) prikazuje,  spolja ka centru; (outermost to innermost): podložne brakteje i aksis stabljike, spojenu čašicu, spojenu krinicu, prašnike srasle sa krunicom, tučak sa dva plodna lista i jednom lokulom]] thumb|left|Tipska cvijetna glavica  Asteraceae ([[Bidens torta) sa pojedinačnim cvjetovima]] thumb|Zrakasta [[cvast (kao kod  Cichorioideae i vanjskih cvasti Asteroideae). A = ovarij, B = papus, C = antere, D = ligula, E = vrat tučka sa njuškom (stigmom)]] thumb|Diskoidna cvast (kao u Asteroideae) Zrakasti cvijet je trovrh (3-režnjevit), u obliku trake pojedinačnih  cvjetova, kao kod nekih članova  porodice Asteraceae. Ponekad zrakasti cvijet ima dva vrha (ili dva režnja). U evoluciji Corolla, zrakasti  cvijet može imati dva sitna zuba,  suprotno režnjevitim  trakamna ili jezičcima. Evolutivno su nastali fuzijom iz prvobitne 5-dijelne krunice, a  onekad  3-dijelnog aranžmana sa 2 savjen jezičasta cvijeta  i 0 ili 3 sitna zuba nasuprot jezičku. Lezičacti cvjetov i u cvasti (ligule) su u 5-čkanom trakastom obliku, pojedinačni cvjetovi i ćela ostalih članova. Diskoidna cvast je radijalno simetrična (tj. s oblikovanim "laticama" koje su identično raspoređeni u krug oko centra). Ponekad zrake cvasti mogu  biti malo otstupiti  radijalne simetrije, ili slabo bilateralno simetrična, što je slučaj kod pustinjskog  jastučića Chaenactis fremontii. Na dnu glave i oko cvjetova,  prije otvaranja, je snop čašičnih listića, kao brakteja, zvanih filarije, koje zajedno čine omotač koji štiti pojedinne cvjetove i glavu prije otvaranja. Pojedini glavice imaju manje pojedinačnih cvjetova koji su raspoređeni na okrugloj  ili kupolastoj strukturi zvanoj posuda. Prvo sazrijevaju vanjski cvjetove, pa zrenje kreće prema centru, a na kraju u sredini.
Pojedinačne cvjetovi u glavi imaju 5 spojenih latice (rijetko 4), ali umjesto čašice, imaju končane, dlakave ili čekinjava strukture zvane papus, koji okružuju plod i mogu se pričvrstiti za životinjska krzna ili se podići vjetrom, što pomagaže širenju  sjemena. širenje. U bjeličastoj zreloj glavi maslačka  (u koji obično pušu djeca), nalaze se  papusi, sa sitnim sjemenkama na krajevima, pri čemu papus ima ulogu padobrana kao struktura za pomoć sjemenu da leti daleko, lošeno vjetrom. Glava sa zracima ima disk cvasti koji je radijalno okružen pojedinačnim cvjetovima, a jezičaste glave imaju sve jezičaste cvjetove. Kada glave imaju samo diskoidnu cvast, cvjetovi su sterilni, mali, ili imaju i muške i ženske dijelove, to je diskoidna glava. Diskoformne glave imaju samo diskoidne  cvjetove, ali mogu imati dvije vrste (muške i ženske) i jednu glavu, ili mogu imati različite glave dvije sa vrste cvjetova (svi muški ili svi ženski). Glave sa tučkovima imaju svi ženski cvjetovi, a prašničke svi muški. Ponekad, ali rijetko, glava sadrži samo jedan cvijet, ili ima jedan procvjetao s tučkom (ženska) glava, a mnogocvijetna je polenska (muška) glava.
U razlikovanju karakteristika Asteraceae glavne su njihove cvasti, tipovi specijaliziranih, kompozitnih cvasti u obliku  glave ili pseudantija, stručnog naziva kalatilum ili kapitulum. To je možda površno izgleda kao jedan cvijet. Međutim, kapitulum je kompozitni grozd, sastavljen od brojnih pojedinačnih cvjetova, koji imaju zajedničko postolje.
Metaboliti
Glavočike općenito skladište energiju u obliku inulina. Proizvode izo/izohlornu kiselinu, seskviterpen laktone, pentaciklične  triterpenske alkohole, razne  alkaloide, acetilene (ciklične, aromatske, sa vininlnom krajnjom grupom), tannine. Sadrže terpenoid i esencijalno uljel] koje nikada nema [[iridoida.
Evolucija
Najstariji poznati fosili u Asteraceae su uzorci polena iz kasne krede sa  Antarktika, od prije  ~ 76-66 miliona godina, koji su pripisani precima postojećeg roda Dasyphyllum. Procjenjuje se da je krunica  grupe pojavila prije najmanje 85,9 miliona godina (kasna kreda), starosti matičnog čvora od 88-89 miliona godina.  Međutim, još uvijek nije poznat da li je tačan uzrok njihovog velikog uspjeha bio razvoj visoko specijaliziranog  kapituluma, njihova sposobnost za skladištenje energije u plodovima (uglavnom [[inulin]), što je prednost i relativno suhim zonama, ili neka kombinacija ovih i eventualno drugih faktora.
Ekologija
thumb|left|Sjemenke vrsta roda [[Carlina se rasprostiru putem vjetra.]] thumb|left|Epizoohorija [[Bidens tripartita]]
Osobito zajednički ekološki zahtjevi Asteraceae otvorena i suha okruženja. Mnogi članovi Asteraceae se oprašuju insektima, što objašnjava njihovu vrijednost u privlačenje korisnih insekata, ali je kod njih prisutma i anemofilija (npr. Ambrosia, Artemisia). Postoji mnogo apomiksijskih vrsta i porodica. Sjemenke se obično rasprše netaknute sa  tijelom plodova. Često je širenja vjetrom ( anemohorija) uz pomoć dlakavog papusa. Još jedno zajedničko obilježje je i epizoohorija, širenje pojedinačnih sjemenki (npr. Bidens) ili cijele glavice (npr. Arctium). Obezbeđeni su kukama, bodljama ili neki ekvivalentnim strukturama, drže se za krzno ili perje životinja (ili čak i odjeću) samo da padne kasnije  nšto dalje od majke biljke.
Upotreba
Komercijalno važne biljke porodice Asteraceae uključuju ishranu usjevima Lactuca sativa (zelena salata), Cichorium  (cikorija), Cynara scolymus (artičoka), Helianthus annuus (suncokret), Smallanthus sonchifolius (jakon), šafranika i  Helianthus tuberosus (jerusalemska artičoka). Mnogi članovi porodice se uzgajaju kao ukrasne biljke, a neki su važni za rezano cvijeće u industrijskoj hortikulturi. Neki od primjera su hrizantema, gerberi, neven, Dendranthema, Argyranthemum, Dahlia, Calendula, Zinnia i mnogi drugi. Ostale komercijalno važne vrste porodice Compositae  koristi se kao biljke za ishranu,  biljne  čajeve i ostale napitke. Kamilica, koja dolazi iz dvije različite vrste, jednogodišnje Matricaria recutita (tzv. njemačka kamilica) i višegodišnje Chamaemelum nobile (zvana rimska kamilica). Calendula (neven) se uzgaja komercijalno za biljne čajeva i više industrijskih proizvoda. Echinacea (Echinacea purpurea) se koristi kao ljekovit čaj. Zimski estragon (poznat i kao meksički menta neven), ili Calendula lucida, obično se uzgaja i koristi kao zamjena za estragon u klimatima  gdje estragon ne uspijeva. Konačno, pelin roda Artemisia uključuje Absinthe (A. absinthium) i estragon (A. dracunculus). Također se glavočike koriste u industrijske svrhe. Uzgajaju se obične i sve komercijalne kamilice, neveni, prvenstveno u Meksiku i Centralnoj Americi. Nevenovo ulje, izvađen iz Calendula minute, koristi se i u industriji raznih napitaka tioa  Cola i aromatiziranju cigareta. Biljke iz porodice Asteraceae su medicinski važne u područjima koja nemaju pristup zapadnoj medicini ili alternativni lijekovi u "alternativnom liječenju" širom svijeta, Obično se ističu i u medicinskim i fitohemijskim časopisima,  zato što su  seskviterpenski  spojevi laktona, koj se nalaze u njima važan uzrok kontaktnog alergijskog dermatitisa. Ova jedinjenja su vodeći uzrok alergijskog kontaktnog dermatitisa u SAD. Polen ambrozije (Ambrosia) je među glavnim uzrocima tzv. polenske groznice u Sjedinjenim Američkim Državama, i alergija širom svijeta, gdje raširena kao invazivna vrsta. Mnogi članovi Asteraceae su obilni proizvođači nektara, pa  su korisni za populacije  oprašivača. Centaurea ([različak]]), Helianthus annuus (domaći suncokret), a ibneke vrste roda Solidago su glavne medonosne biljke za pčelare. Solidago proizvodi relativno visoko proteinski polen, koji (navodno) pomaže pčelama preko zime. Neki članovi Asteraceae su ekonomski važni kao korovi.
Etimologija
Latinsko ime "Asteraceae" je izvedeno iz naziva tipskog rtoda e type genus Aster, što na grčkom jeziku znači zvijezda. "Compositae", starije ali važeće ime znači „kompozitni" i odnosi se na karakteristične cvasti, posebna vrsta pseudantija koja se nalazi u samo kod nekoliko drugih porodica angiospermi. Nauka o ovonj porodici je poznata kao sinanterologija.
Rasprostranjenje
Kompozitne cvjetnice imaju kosmopolitsko rasprostranjenje, a nalaze se svuda osim Antarktika i krajnjeg Arktika. Posebno su brojne u tropskim i suptropskim područjima (posebno u Centralnoj Americi, istočnom Brazilu, u mediteranskom regionu, Levantu Bliskog istoka, jugu Afrike, Centralnoj Aziji i jugozapadoj Kini).
Taksonomija
Compositae je prvi opisao njemački botaničar Paul Dietrich Giseke 1792. Tradicijski se prepoznaju dvije potporodice: Asteroideae (ili Tubuliflorae) i Cichorioideae (ili Liguliflorae). Kasnije je prikazana škao široko parafiletska grupa, koja je sada podijeljena u 11 potporodica, ali i bivše su još uvijek u upotrebi. Filogenetsko stablo koje slijedi, je predstavili su Panero i Funk (2002).
Važno je napomenuti da četiri potfamilije Asteroideae, Cichorioideae, Carduoideae i Mutisioideae uključuju 99% raznolikosti vrsta u cijeloj porodici (odnosno oko 70%, 14%, 11 % i 3%).
Zbog morfološke složenosti ove porodice, međusobno razumijevanje obilježavanja rodova je često bilo teško za taksonome. Kao posljedica toga je činjenica da je, za nekoliko rodova,  potrebna dodatna revizija, odnosno potvrda identifikacije
La Ladrillera, Poncitlán
La Ladrillera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Poncitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1536 m.
Burcin
Birsen je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi La Tur di Pen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 370 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 55 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,69 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 512 metara (maksimalnoj 734 m, a minimalnoj 453 m).
Citola, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 102 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 234 m.
Opština Ciumeghiu, Bihor
Ciumeghiu je opština u Rumuniji u okrugu Bihor.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Teodoro Rodríguez, Acuña
Teodoro Rodríguez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Acuña.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 323 m.
Australski svemirski istraživački institut
mini|desno|250px|Projektil Blue Streak. mini|desno|250px|Raketa Black Arrow. mini|desno|250px|Lansirna baza Woomera.
Australski svemirski istraživački institut ili ASRI (engl. Australian Space Research Institute) je osnovan početkom 1990-tih godina, kao neprofitna organizacija, vođena isključivo od strane dobrovoljaca. Većinu posla ASRI obavlja u suradnji s australskim sveučilištima i institutima tehnološke orijentacije, poput onih u Sydneyu, Melbourneu, Adelaidu i Brisbaneu (Queensland), pa to programu daje potrebnu dozu stručnosti i ozbiljnosti. Većina lansiranja obavlja se iz baze Woomera, u južnoj Australiji. Logističku potporu prilikom lansiranja i opskrbu raketnim motorima na kruto gorivo pruža australska vojska.
Historija
Australija je granična svemirska sila koja posjeduje nekoliko potencijalnih resursa, ali se čini vrlo neodlučnom da ih razvije. Član Commonwealtha, Australija je ugostila prve testove britanskih Blue Streak i Black Arrow raketa, prije nego što je 1961. Woomera odabrana kao lansirna baza za prvo zajedničko europsko lansirno vozilo Europa. Koristeći američko lansirno vozilo Redstone, Australija je bila treća zemlja u svijetu koja je lansirala satelit u svemir. Također, uz pomoć Parkes radio teleskopa u Novom Južnom Walesu, prenijela je 1969. prve korake Neila Armstronga na Mjesecu.
Kraj Europa programa i nedostatak nacionalne svemirske politike, rezultirao je napuštanjem svemirskih aktivnosti. Unatoč svojim zemljopisnim prednostima i smještaju u polupustinjskom području niske naseljenosti, lansirna baza Woomera nije reaktivirana od zadnjeg lansiranja 1971. Projekti za baze na drugim mjestima u Australiji nisu nikada zapravo materijalizirani, iako se čini da se šanse za to popravljaju, nakon usvajanja novih zakona 1998. Unatoč tome, svemir ostaje neaktivno područje nacionalne politike i interne rasprave se nastavljaju o potrebi kreiranja Nacionalne svemirske agencije, koja bi (kao i kod drugih zemalja) mogla koordinirati inicijative i ojačati istraživački potencijal i industrijski know-how. Jedan potencijalni razvojni čimbenik je australski otvoreni odnos prema partnerstvu, ne samo sa zapadnim zemljama, nego također s Rusijom i Japanom. Međutim, taj element nije jasna komponenta bilo kakve utvrđene federalne politike, pa je Australija zapravo dobar primjer kako je za jednu zemlju teško ugostiti svemirske aktivnosti kada za to ne postoji odgovarajuća vladina potpora.
Osnivanje Australskog svemirskog istraživačkog instituta
U međuvremenu je jedan Australac, kao američki državljanin, u sklopu misije američkog Space Shuttlea, čak poletio u svemir, no bilo je to isključivo njegovom zaslugom. Unatoč neodlučnosti australske vlade, australski su studenti krajem 1980-tih godina započeli svoja vlastita istraživanja i razvoj sounding raketa. Tako je početkom 1990-tih godina osnovan Australski svemirski istraživački institut ili ASRI (engl. Australian Space Research Institute), kao neprofitna organizacija, vođena isključivo od strane dobrovoljaca. Većinu posla ASRI obavlja u suradnji s australskim sveučilištima i institutima tehnološke orijentacije, poput onih u Sydneyu, Melbourneu, Adelaidu i Brisbaneu (Queensland), pa to programu daje potrebnu dozu stručnosti i ozbiljnosti. Većina lansiranja obavlja se iz baze Woomera, u južnoj Australiji. Logističku potporu prilikom lansiranja i opskrbu raketnim motorima na kruto gorivo pruža australska vojska.
Glavna područja rada ASRI-a su razvoj i lansiranje: ASRI razvija i lansira male atmosferske (sounding) rakete na kruto gorivo (Sighter i Zuni, dometa 6 km) radi pružanja mogućnosti obrazovnim institucijama (od osnovnih škola do sveučilišta), te poduzećima i individualcima, lansiranja malih eksperimentalnih tereta po vrlo niskoj cijeni. Od samih početaka ASRI razvija i svoje lansirno vozilo (AUSROC), pogonjeno tekućim gorivom. Prve rakete (AUSROC I i II) razvijene su još i prije samog osnivanja društva. Prva je bila pogonjena furfuryl alkoholom i dušičnom kiselinom (hipergolično paljenje) i dosegla visinu od 3 km. Druga je bila pogonjena tekućim kisikom i kerozinom i dosegla je visinu od 10 km. Program razvoja AUSROC III rakete jedan je od najambicioznijih obrazovnih i razvojnih projekata ovog tipa ikada poduzetih u povijesti Australije, pa čak i u svijetu. Radi se o suborbitalnoj raketi koja na visinu od 500 km može ponijeti koristan teret od 150 kg. Za razliku od većine današnjih sounding raketa, imati će mogućnost aktivnog upravljanja, što znači da će se putanja tijekom leta moći kontrolirati. Sjedinjavanjem četiriju lansirnih vozila Ausroc III (kao prvog stupnja), oko petog vozila kao drugog stupnja, na koji je dodan treći stupanj (pogonjen motorom na kruto raketno gorivo), nastati će lansirno vozilo AUSROC IV, koje će u zemljinu orbitu moći lansirati australske mikrosatelite.
ASRI je još od 1988. uključen u razvoj i testiranje malih satelita. Cilj projekta je pružiti članovima ASRI-a, studentima i profesionalcima iz aerospace industrije, aktivno znanje i iskustvo (praksu) u konstruiranju satelita. U tom smislu u konstrukciji satelita se pretežno koristi u svijetu već poznata tehnologija. Jedan od dosadašnjih projekata je 50 kg težak mikrosatelit Australis, a u suradnji sa australskim sveučilištima i institutima ASRI trenutno razvija mikrosatelit JAESAT (engl. Joint Australian Engineering Satellite). Jedan od najambicioznijih budućih projekata, trenutno u fazi studije izvodivosti ALUMINATE (engl. Australian Lunar-Mars Investigation And Technical Evaluation), je projekt serije mogućih mikrosatelitskih misija na Mjesec i Mars.
U okviru AHAB (engl. Asri High Altitude Balloon) programa ASRI razvija visokoatmosferske balone i opremu koji će osim za istraživanje atmosfere, poslužiti i kao podloga za razvoj i testiranje pojedinih mikrosatelitskih komponenti i sistema, poput komunikacija, telemetrije, znanstvenih instrumenata, sistema prikupljanja, skladištenja i analize podataka, itd. Budući da u bazi Woomera već postoji meteorološka postaja sa redovnim letovima balona i dijelom potrebne infrastrukture, to će najvjerojatnije postati i mjesto budućih lansiranja. No, budući da je Woomera dosta udaljena od najbližeg velikog grada Adelaidea, razmatra se i alternativna, bliža lokacija.
Koncentracijski logor Mauthausen
Koncentracioni kamp Mauthausen (od leta 1940. poznat kao Koncentracioni logor Mauthausen-Gusen) je izrastao u najveću grupu nacističkih koncentracionih logora izgrađenih pored Mauthausena i Gusena u Gornjoj Austriji, oko 20 km istočno od Linza.
mini|320p|Mauthausen - pogled ka glavnoj kapiji
U početku jedini logor u Mauthausenu se proširio i vremenom postao najveći kompleks radnih logora u delu Evrope koji je okupirala Nemačka. Osim četiri glavna podlogora u Mauthausenu i obližnjem Gusenu, više od 50 podkampova lociranih širom austrije i južne Nemačke je koristilo logoraše kao robovsku radnu snagu. Nekoliko podlogora podređenih kompleksu Mauthausen je uključivalo kamenolome, fabrike municije, rudnike, fabrike oružja i fabrike za sklapanje borbenih aviona Me 262.
Žrtve
Januara 1945. u logorima, kojima je upravljano iz centrale u Mauthausenu, bilo je oko 85.000 logoraša. Broj nastradalih nije poznat ali većina izvora navodi brojke između 122.766 i 320.000 za ceo kompleks. Ovi logori su formirali jedan od prvih masivnih kompleksa koncentracionih logora u Nacističkoj Nemačkoj, a bili su poslednji koje su oslobodili zapadni saveznici i Sovjetski Savez. Dva glavna logora, Mauthausen i Gusen I, su takođe bili dva jedina logora u celoj Evropi koji su imali oznaku logora III razreda, što je značilo da su bili namenjeni da budu najsuroviji logori za nepopravljive političke neprijatelje Rajha. Za razliku od mnogih drugih koncentracionih logora, namenjenih za sve kategorije zatvorenika, Mauthausen je uglavnom korišćen da se prisilnim radom uništi inteligencija (obrazovani ljudi iz viših društvenih klasa) iz zemalja koje je Nemačka osvojila tokom Drugog svetskog rata. U ovom logoru je za vrijeme Drugog svjetskog rata ubijeno 7.000 Srba.
Ville, Lucca
Ville je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 422 m.
Markersdorf
Markersdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 59 opštinskih središta okruga Gerlic. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 4.246 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14626300.
The Battle of the River Plate
The Battle of the River Plate je britanski ratni film snimljen 1956. u režiji Michaela Powella i Emerica Pressburgera. U njemu se prikazuje istoimena pomorska bitka na početku Drugog svjetskog rata, odnosno nastojanje britanske ratne mornarice da, usprkos toga što raspolaže sa slabijim brodovima, likvidira njemački džepni bojni brod Admiral Graff Spee koji je prvih nekoliko mjeseci neometano potapao savezničko brodovlje u Južnom Atlantiku. Powell i Pressburger su ideju za film dobili nakon poziva na festival u Argentini, što im je dalo priliku da obiđu neke od autentičnih lokacija u susjednom Urugvaju koje će kasnije koristiti u filmu. Prilikom produkcije su uspjeli osigurati potporu nekoliko različitih vlada, pa im je tako na raspolaganju bilo nekoliko brodova britanske, američke i indijske ratne mornarice, uključujući HMNZS Achilles koji je sudjelovao u bitci. Zahvaljujući njima je bitka prilično vjerno rekonstruirana, iako će stručnjaci kasnije godinama pronalaziti razne sitne detalje (oružje i oprema) koje ukazuju da nije riječ o autentičnim brodovima. Film se također odlikovao i prikazom glavnog antagonista, njemačkog kapetana Hansa Langsdorffa (čiji lik tumači Peter Finch), kao humanog oficira i oličenja starih viteških ideala, a što je dotada bila rijetkost za filmove o Drugom svjetskom ratu. The Battle je premijerno prikazan pred članovima kraljevske porodice, te je imao veliki komercijalni uspjeh.
Markersdorf
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gerlic Markersdorf se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Gerlic. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 242 metra. Površina opštine iznosi 62,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.246 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 68 stanovnika/km².
Masone, Genoa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3316 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 411 m.
Hornos (otok)
Hornos (španjolski: Isla Hornos) je najužniji otok u Ahipelagu Ognjena zemlja, poznat kao lokalitet na kom se nalazi Rt Horn najužnija točka Južne Amerike.
Geografske karakteristike
Hornos leži podalje od ostalih otoka Arhipelaga Ognjena zemlja, pa ga neki geografi uvrštavaju u zaseban Hermitski arhipelag, po otoku Hermit koji je udaljen 7 nautičkih milja.
El Cerro de la Calabaza, Cañadas de Obregón
El Cerro de la Calabaza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cañadas de Obregón.
Hornos (otok)
Geografske karakteristike
Otok ima površinu od 25.1 km², dug je 9,7 km (u smjeru sjever - jug), a najviše brdo ima 425 m nadmorske visine. Hornos administrativno podpada pod Čileansku regiju Magallanes y Antártica Chilena (Provincija Magallanes).
El Cerro de la Calabaza, Cañadas de Obregón
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2052 m.
Hornos (otok)
Geografske karakteristike
Hornos je zajedno sa obližim otocima proglašen Rezervatom biosfere.
Klima
Prosječna temperatura na otoku je 5.2 °C, vjetrovi gotovo stalno pušu brzinom od 30 do 100 km.
Historija
Do otoka su prvi doplovili pomorci Holandske istočnoindijske kompanije 1616. Willem Schouten i Jacob Le Maire, koji su ga nazvali Kaap Hoorn u čast svoje matične luke Hoorn.
Na otoku stalno živi po 5 do 8 satnovnika, momentalno je to mornar Andrés Morales, sa ženom i troje djece, koji se brine oko svjetionika u tom kraju svijeta između Atlantika i Pacifika.
Cuatro Caminos, Tlacoapa
Cuatro Caminos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlacoapa.
Богојевићи
Богојевићи су насеље у Србији у општини Ариље у Златиборском округу. Богојевићи су удаљени 2 km од Ариља. Према попису из 2002. било је 629 становника (према попису из 1991. било је 675 становника).
Cuatro Caminos, Tlacoapa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2271 m.
Богојевићи
Демографија
У насељу Богојевићи живи 514 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 41,4 година (40,2 код мушкараца и 42,5 код жена). У насељу има 183 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,44.
Ово насеље је скоро у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Ca', Sondrio
Ca' je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1084 m.
El Madroñito, Balleza
El Madroñito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Balleza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2740 m.
Zopiloapa, Tamazunchale
Zopiloapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 141 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 533 m.
Genaro Vázquez Sección Tres, Tijuana
Genaro Vázquez Sección Tres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 535 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 335 m.
Joseph O. Shelby
Džozef Orvil Džo Šelbi (Leksington, 12. decembar 1830 — Ejdrijan, 13. februar 1897) bio je istaknuti general Konfederacije za vreme Američkog građanskog rata.
Šelbi je rođen u Leksingtonu, Kentaki. Sa 5 godina ostao je bez oca, a odgajio ga je očuh. Dana 22. jula 1857. Džo je oženio Elizabet Nensi Šelbi, koja je bila mnogo mlađa od njega.
Tokom građanskog rata (1861-1865) bio je komandant takozvane gvozdene konjičke brigade, sastavljene od dobrovoljaca iz Misurija. Između 22. septembra i 3. novembra 1863, Šelbijeva brigada je nanela više od 1.000 žrtava snagama Unije u Misuriju. Zbog tih zasluga je unapređen u brigadnog generala 15. decembra 1863. Njegove snage su uglavnom delovale na području Trans-Misisipija.
Nakon sloma Konfederacije 1865, odbio je da se preda i odlazi sa delom svojih trupa u Meksiko. Vratio se u Misuri 1867. godine i bavi se poljoprivredom. Bio je imenovan za maršala zapadnog Distrikta Misuri 1893, i na toj poziciji ostaje sve do smrti 1897. Umro je u Ejdrijanu i sahranjen je na groblju Forest Hil, Kanzas Siti.
Joaquín Torres García
Joaquín Torres García (Montevideo, 28. srpnja 1874. - Montevideo, 8. srpnja 1949.), urugvajski slikar i pisac o umjetnosti
Studirao je u Barceloni, a živio u Parizu i New Yorku. Sljedbenik je apstrakcije pod utjecajem Kleea i Mondriana, a u kasnijoj fazi vraća se figurativnosti. Radio je zidne slike i vitraže. Osnovao je 1930. godine u Parizu reviju Cercle et carre. Vrativši se u domovinu 1934. godine, osnovao je akademiju Arte constructivo, koja je izvršila znatan utjecaj na razvitak moderne umjetnosti u zemljama Latinske Amerike.
Vial, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 235 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 177 m.
Južnokorejska aeronautička i svemirska agencija
mini|Južnokorejska aeronautička i svemirska agencija 250px|mini|desno|Južnokorejska model A 2005, rakete KSLV-1 koja je lansirana 2008. Južnokorejska aeronautička i svemirska agencija ili KARI (engl. Korea Aerospace Research Institute) osnovana je 1981. s ciljem razvoja svemirske tehnologije. Glavni laboratoriji smješteni su u Daejeonu, u znanstvenom gradu Daedeok, glavna suborbitalna lansirna baza je Anhueng, a proračun KARI-a iznosio je 2003. oko 150 milijuna američkih dolara. KARI je 1990. počeo razvijati svoje vlastite rakete, što je rezultiralo nastankom prvih jednostupanjskih i dvostupanjskih južnokorejskih sounding raketa KSR-I i KSR-II, ponajviše korištenim za mjerenje distribucije ozonskog sloja u stratosferi. Krajem 1997., KARI je započeo razvoj prvog južnokorejskog raketnog motora na tekuće gorivo (tekući kisik i kerozin) i suborbitalne rakete KSR-III, s ciljem razvoja testne podloge za buduće svemirsko lansirno vozilo. Raketa je pokusno lansirana 2002.
Historija
Prva iskustva sa suvremenom raketnom tehnologijom Južna Koreja je stekla putem projektila dobivenih od SAD-a radi suprostavljanja Sjevernoj Koreji. Bili su to uglavnom američki taktički projektili (kratkog dometa) Honest John (dometa oko 50 km) i Nike Hercules (dometa oko 150 km). Do 1990. godine Južna Koreja je razvila neovisnu proizvodnju raketnih motora na kruto gorivo mase do 1 tone. Dodavanjem jednog takvog velikog boostera i modificiranog sustava navođenja projektilu Nike-Hercules povećan je domet na oko 400 km.