cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hemohromatoza
U medicini, hemohromatoza (prezasićenost gvožđem) je pojava akumulacije gvožđa u telu, nezavisno od razloga. Najvažniji slučajevi su nasledne hemohromatoze (HHC), genetička bolest, i transfuziono predoziranje gvožđa, koje može da bude rezultat višestrukih transfuzija krvi.
Klinička prezentacija
Hemohromatoza se može manifestovati sledećim kliničkim sindromima:
Moravci
Moravci mogu biti:
Glastonbury Center, Connecticut
Glastonberi Senter je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.387, što je 230 (3,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Mariah Carey
Mariah Carey (New York, 27. ožujka 1969.) popularna je američka pjevačica. Čak 19 njenih hitova bilo je na broju jedan Billboardove ljestvice, samo jedna manje od The Beatlesa.
Životopis
Mariah Carey je svjetsku slavu postigla devedesetih godina dvadesetog stoljeća, pod pokroviteljstvom tadašnjeg supruga, glazbenog producenta Tommyja Mottole. Melodiozne pop-balade otpjevane u visokom registru i glas raspona pet oktava postali su prepoznatljivi kod najšire publike te su mladoj pjevačici donijeli zvjezdani status na samom početku karijere.
Kasnijim razvodom od Mottole otpočeo je pad popularnosti, koji je kulminaciju dosegao 2001. filmom Glitter. Film, u kojem Carey glumi i pjeva, bio je fijasko na kino-blagajnama te ismijan od kritike, a stres napornog snimanja filma za posljedicu je imao to da je pjevačica završila u klinici za mentalne bolesti.
Za gotovo nevjerojatan povratak Mariah Carey na vrhove glazbene popularnosti zaslužan je posljednji album The Emancipation of Mimi, koji je pjevačicu potvrdio kao jednu od najvećih svjetskih glazbenih zvijezda, ovaj put hip hop žanra. Album je dobio nepodijeljene pozitivne reakcije publike i kritike. Tri godine kasnije, 15. travnja 2008., Carey je izdala novi album, E=MC², reklamiran kao nastavak uspješnog prethodnika. Petnaest dana nakon izlaska albuma, dana 30. travnja 2008. godine, Carey se na Bahamima udala za glumca i rappera Nicka Cannona.
Leofric (biskup)
Leofric (prije 1016–1072) bio je srednjovjekovni biskup Exetera. Vjeruje se da je bio rodom iz Cornwalla, a obrazovao se na Kontinentu. U vrijeme Edwarda Ispovjednika bio je u egzilu, isto kao i budući kralj. Tamo je ušao u njegovu službu i s njime se vratio u Englesku. Nakon što je Edward postao kralj, Leofricu je udijelio zemlje. Iako jedan od izvora iz 12. vijeka tvrdi da je Leofric služio kao kraljev kancelar, današnji historičari tvrde da to nije bila istina.
Edward je Leofrica godine 1046. imenovao za biskupa Cornwalla i biskupa Creditona. Pošto je Crediton bio malen gradić, Leofric je od pape ishodio dozvolu da biskupsko sjedište godine 1050. premjesti u Exeter. Tamo se Leofric istakao radom na povećanju prihoda i resursa svoje katedrale. Bio je bibliofil te prikupljao brojne rukopise; neke od njih je poklonio katedralnoj biblioteci, uključujući i znameniti rukopis poezije poznat kao Exeter Book. Leofric je umro godine 1072; iako su njegovi ostaci premješteni u Exetersku katedralu sagrađenu nakon njegove smrti, njihova lokacija danas nije poznata.
Mo'Nique
Monika Ajms Hiks, poznata po profesionalnom imenu Mo'Nik (, rođena 11. decembra 1967, u Vudlonu, Baltimor, SAD) je američka filmska i televizijska glumica. Glumačku karijeru započela je 2000, ali je sve do 2009. igrala u niskobudžetnim ili nezavisnim filmovima. Tek 2009. dobila je preko trideset nagrada širom sveta za ulogu Meri Li u filmu „Dragocena“. Neke od tih nagrada su Zlatni globus, Nagrada Udruženja glumaca, Nagrada kritike, Nagrada BAFTA i Oskar za najbolju sporednu glumicu.
Capuani, Chieti
Capuani je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 311 m.
Torcello
Torcello je danas mirni i rijetko naseljeni otok na sjevernom dijelu Venecijanske lagune. Nalazi se u dijelu lagune kojeg venecijanci zovu laguna morta, gdje je more izuzetno plitko i puno algi. Danas se misli da je Torcello bio najstariji naseljeni dio Venecije, a u davnoj prošlosti bio i najgušće naseljeni dio u cijeloj laguni.
Historija
Nakon propasti Rimskog carstva, Torcello je bio prvi otok u laguni na koji su se naselile izbjeglice s terre firme (suhe zemlje ili kopna) koji su tražili sigurno utočište zbog učestalih provala barbara. Bijeg na Torcello osobito se pojačao nakon što su Huni pod vodstvom Atile razorili rimski grad Altinu i poharali čitav kraj 452. godine.
638 godine Torcello je postao sjedište biskupije, izbjeglice iz Altinuma donijeli su sa sobom i relikviju sv. Heliodorusa, bivšeg zaštitnika Altinuma, koji je postao svetac zaštitnik Torcella. Torcello je nakon propasti Zapadnog Rimskog carstva jako napredovao zahvaljujući svojim odličnim trgovačkim i kulturnim vezama s Konstatinopolisom, kao neka predstraža Bizanta, ali je isto tako bio de facto slobodan.
Torcello je vrlo brzo izrastao u važno političko i trgovačko središte. Tako je u 10. stoljeću brojao najmanje 10.000 stanovnika, što je za ono vrijeme bila impozantna brojka, i bio je mnogo veći od Venecije. Zahvaljujući svojem prirodnom položaju u plitkoj laguni, punoj salina, proizvodnja morske soli postala je važan ekonomski oslonac grada. S druge pak strane, luka Torcella ubrzano se razvila kao središte trgovine izemeđu istoka i zapada, ali je ostala u velikoj mjeri pod kontrolom Bizanta.
Znamenitosti
thumb|left|250px|Središte Torcello s katedralom Uzačašća Marijinog i crkvom sv. Foške Bivši sjaj Torcella s mnogobrojnim palačama, dvanaest župnih crkava i šesnaest samostana danas je teško sebi predočiti, jer su sve građevine razrušene a materijal upotrijebljen za gradnju novih objekata u Veneciji. Tako je jedini preostali srednjovjekovni dijelić nekadašnje raskoši Torcella, manji kompleks od četiri zdanja.
Danas je glavna atrakcija Torcella katedrala Uspenja Marijinog, osnovana 639 godine, izgrađena između 11. i 12. stoljeća u bizantskom stilu, s lijepim mozaikom Posljednjeg suda.
Lakeland, Tennessee
Lejkland je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.430, što je 5.568 (81,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Opština Loznica
Opština Loznica je jedna od opština u Republici Srbiji. Nalazi se u Centralnoj Srbiji i spada u Mačvanski okrug. Po podacima iz 2004. opština zauzima površinu od 612 km² (od čega na poljoprivrednu površinu otpada 35.965 ha, a na šumsku 19.852 ha).
Centar opštine je grad Loznica. Opština Loznica se sastoji od 54 naselja. Po podacima iz 2002. godine u opštini je živelo 86.413 stanovnika, a prirodni priraštaj je iznosio -1,3 %. Po podacima iz 2004. broj zaposlenih u opštini iznosi 17.228 ljudi. U opštini se nalazi 34 osnovnih i 4 srednjih škola.
Metil format
Metil format je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 60,052 Da.
Lovrenc na Pohorju (općina)
Općina Lovrenc na Pohorju (slovenski: Občina Lovrenc na Pohorju) je jedna od 212 slovenskih općina od 3.096 stanovnika. , administrativni centar općine je gradić Lovrenc na Pohorju.
Geografske karakteristike
Općina Lovrenc na Pohorju prostire se po sjevernim padinama Pohorja , u brdima sjeverno od Ptuja, na površini od 84.4 km², na kojoj leži 7 naselja.
Naselja Općine Lovrenc na Pohorju
Činžat, Kumen, Lovrenc na Pohorju, Puščava, Rdeči Breg, Recenjak, Ruta
GLN
GLN se može odnositi na:
Gabourey Sidibe
Gaborej Sidibe (, rođena 6. maja 1983. u Bruklinu, Njujork, SAD) je američka filmska i televizijska glumica. Glumačku karijeru započela je 2009, ulogom u filmu „Dragocena“, i već za nju bila nominovana za Zlatni globus, Nagradu Udruženja glumaca, Nagradu kritike, Nagradu BAFTA i Oskar za najbolju glavnu glumicu.
Valstrona, Verbano-Cusio-Ossola
Valstrona je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1270 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 514 m.
Scottsville, Kansas
Skotsvil je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 25, što je 4 (19,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Beck
Biografija
Beck Hansen rođen je u Los Angelesu, Kalifornija, od oca Davida Campbella, glazbenika, i majke Bibbe Hansen, vizualne umjetnice. Nakon razvoda roditelja ostaje s majkom i bratom u L.A.-u, gdje na njega utječe širok spektar glazbe: sve od hip-hopa do latino glazbe, kao i umjetnička scena kojem mu je majka bila dijelom; sve će se to odraziti na njegovo kasnije stvaralaštvo.
Beckova glazba se često smatra tipičnim zvukom popularne alternativne glazbe 1990-ih - ne mari za konvencije žanra, kombinirajući različite, često oprečne stilove, te spaja živu instrumentalnu glazbu sa sempliranom i sintetičkom. Međutim, ono što ga je istaklo među drugim grupama tog smjera poput Mr Bungle i avangardnih skladatelja poput Johna Zorna (koji je eksperimentirao sa sličnim miješanjem žanrova kao Beck) su njegovi slobodni, neobični, često apsurdni tekstovi. Uspoređivan sa Bobom Dylanom iz neobičnih faza, Beck je postao karika između beatničke prošlosti i hip-hop sadašnjosti.
Nakon napuštanja srednje škole sredinom 1980-ih, Beck se posvetio samoobrazovanju i putovanjima. U Njemačkoj provodio je vrijeme s djedom, umjetnikom fluxusa Alom Hansenom; u New York Cityju iskusio je anti-folk glazbeni pokret inspiriran punkom.
U tom periodu kreativnosti, nezavisna izdavačka kuća Bong Load Custom Records otkrila je Becka, i izdana je singlica Loser. Pjesma je izazvala pravu senzaciju na radijskim valovima i ubrzo, velike izdavačke kuće su se bijesno nadmetale kako bi Beck potpisao za njih (on je odabrao kuću Geffen, za koju i danas izdaje, jer su mu dopustili da uz izdavanje albuma za njih izdaje i nezavisne albume).
Uprkos uspjehu Mellow Golda kritičari su Becka smatrali čudom jednog hita, a publika često nije marila za njegove ostale skladbe nakon hita Loser. Takav se stav prekinuo izlaskom albuma Odelay iz 1996., suradnje s producentskim tandemom The Dust Brothers. Najavni singl Where It's At žestoko se vrtio na radiju i TV-u, a sam album je ocijenjen najvišim ocjenama u časopisima Rolling Stone i Spin, našao se na brojnim popisima najboljih albuma godine, i nagrađen je brojnim nagradama, uključujući dva Grammyja.
Tronchetto
Tronchetto ili Isola Nuova je umjetni otok u Venecijanskoj laguni, na krajnjem zapadnom dijelu grada. Otok je izgrađen 1960-ih godina nasipavanjem, a danas je veliki auto terminal i parking. Tronchetto je uz obližnji Piazzale Roma jedini dio Venecije koji je dostupan automobilima. Na otoku se nalaze velika parkirališta, trajektni terminal za Lido di Venezia i sjedište venecijanskog javnog transportnog poduzeća Actv. thumb|left|250px|Položaj Tronchetta na karti Venecije Na Tronchettu je 2000-ih izgrađen People Mover, potpuno novi moderni terminal za prihvat putnika s velikih kruzera. Otvaranje ovog pomorskog kolodvora održano je 19. decembra 2009. godine.
Montrose, Mississippi
Montrouz je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Beck
Biografija
Tijekom 1998., Beck i Al Hansen održali su zajedničku umjetničku izložbu pod nazivom "Beck & Al Hansen: Playing with Matches", s kojom su gostovali po SAD-u i Kanadi.
Montrose, Mississippi
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 140, što je 13 (10,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Beck
Biografija
1999. kuća Geffen je izdala dugo očekivan album Midnite Vultures, povratak energičnom Becku iz vremena prije izlaska Mellow Golda, uz koji je uslijedila i ogromna svjetska turneja.
La Certosa
La Certosa je otok od 0,242 km², na sjeveroistoku Venecijanske lagune udaljen svega 250 metara od Venecije i oko 500 metara od Lida. Od susjednog otoka Vignole dijeli ga uski kanal od svega dvadeset metara. Otok je pregrađen zidom koji ga dijeli na južni i sjeverni dio. Do 1997. godine otokom se koristila kao vojnim poligonom puk talijanskih marinaca Lagunari Serenissima.
Beck
Biografija
Nakon Midnite Vultures, 2002. je uslijedio album Sea Change, neobično emotivan album kojeg je producirao Godrich. Sea Change prati stadije koji slijede nakon raskida veze, a na albumu gostuje Beckov otac David Campbell i the Flaming Lips. Niti jedan singl nije izdan, a album je postao prvim Beckovim albumom koji je ušao među prvih deset na američkoj ljestvici albuma.
U kasnoj 2004. godini, Beck se vraća u studio i radi na svom šestom studijskom albumu za Geffen, Guero. Na tom albumu, izdanom 2005., kao producenti se vraćaju the Dust Brothers, a zapažene su i suradnje s Davidom Campbellom i Jackom Whiteom iz grupe The White Stripes. Album je vrlo dobro prihvaćen kod kritike, dosegao je drugo mjesto Billboardove ljestvice albuma, time postavši komercijalno najuspješnijim Beckovim albumom, a najavni singl E-Pro postao je stalnim dijelom repertoara brojnih alt-rock klubova. Drugi singl, Girl, synth-pop pjesma o ljetnoj ljubavi, se također vrlo često vrti na brojnim postajama, a trenutno se snima i video spot za istu.
La Certosa
Karakteristike
La Certosa je rijetki otok u blizini visourbanizirane Venecije koji je ostao zelen, zbog toga je danas izuzetno značajan za ekološku ravnotežu u laguni. Otok je obrastao bjelogoričnim šumarcima, bijele topole, crne topole i jasena, ostatak otoka pokriven je travom i niskim grmljem (bagremom, kupinom i sličnim biljem).
Beck
Biografija
U travnju 2004. godine, Beck je oženio Marissu Ribisi (sestru Giovannia Ribisija, koja mu je nedugo prije rodila sina, Cosima Henria Hansena.
Albumi
(službeni albumi otisnuti su masnim slovima)
La Certosa
Historija
La Certosa (tal. samostan) je od davnina sjedište samostana, prvo je bio augustinski samostan od 1199 godine, potom su Kartuzijanci iz Firence, 1424 godine izgradili samostan sa crkvom. Na početku stoljeća, Napoleonovim ukazom otok i samostan oduzeti su fratrima i predati su vojci na korištenje.
Filamin
Filamini su klasa proteina koji drže dva aktinska filamenta pod velikim uglom.
La Certosa
Historija
Jedini objekt iz 16. stoljeća od kojeg su ostali samo tragovi je ruševni dvorac koji se nalazi na južnoj strani otoka, prema otoku Sant’Elena. Nakon što je 1958 godine prestala raditi tvornica pirotehničkih sredstava, te nakon što su 1968 godine i posljednje vojne jedinice napustile otok, svi objekti na otoku počeli su naglo i nezaustavljivo propadati.
Tek od 1997 godine, počelo se ozbiljnije raditi na planu ekonomske revitalizacije i sanacije stanja okoliša i objekata na otoku, pod okriljem gradske uprave Venecije uz financijsku pomoć evropskih fondova.
Od 1985 godine do danas, djeluje i Odbor Certosa e Sant'Andrea kojeg vode venecijanski ekolozi Cesare Scarpa i Flavio Cogo. Cilj ove udruge je mobiliziranje građana za zaštitu otoka od propadanja, kao i obnova tih otoka kao budućih gradskih parkova Venecije. Oni duže od 20 godina organiziraju Dan Certose koji okupi tisuće građana. Od decembra 2000. odbor u suradnji sa lokalnim zatvorom Onlus uspostavio je stalnu nadzornu službu na otoku u cilju zaštite okoliša. Od 2003. godine na otoku radi Ekološka škola.
Aluze
Aliz je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgundija, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šalon sir Saon.
Marko Bulat
Marko "Mare" Bulat (21. april 1973., Kremna, SFRJ) je srpski folk pevač i muzičar.
Aluze
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 217 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 36 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,01 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 426 metara (maksimalnoj 405 m, a minimalnoj 260 m).
Marko Bulat
Studirao je Akademiju za umetnost i konzervaciju Srpske pravoslavne crkve u Beogradu. U sklopu studija diplomski rad mu je 2012. godine bio ikonopisanje pravoslavne crkve Vaznesenja Gospodnjeg u Krupnju.
Boissière (Majen)
Boasjer je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Majen koja pripada prefekturi Šato Gontje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 111 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 70 metara (maksimalnoj 98 m, a minimalnoj 34 m).
Emund Stari
Emund Stari (švedski: Emund den gamle, starošvedski: Æmunðær gamlæ, Æmunðær gammal, Æmunðær slemæ; ? - 1060) bio je kralj Švedske od 1050. do smrti.
Rodio se kao sin kralja Olofa Skötkonunga. Bio je oženjen za Astrid Njalsdotter (u. 1060) od Skjalgaättena, norvešku plemkinju i kćer Niala Finnssona. Sa njom je imao troje djece - sinove Anunda i Ingvara, koji su umrli prije oca, i kćer, čije ime nije poznato, ali koja je kasnije postala kraljica, odnosno supruga kralja Stenkila i majka još tri švedska kralja - Ingea I, Alstana i Erika.
1050-e
1050-e su decenija koja je počela 1. januara 1050. i završila 31. decembra 1059.
Serroni, Latina
Serroni je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Munsey Park, New York
Mansi Park je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.693, što je 61 (2,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Spisak nadbiskupa Bara
Ovde se nalazi spisak nadbiskupa grada Bara.
2-Metil-6-(feniletinil)piridin
2-Metil-6-(feniletinil)piridin (MPEP) je lek koji se koristi u naučnim istraživanjima. On je bio jedan od prvih selektivnih antagonista metabotropnog glutamatnog receptora mGluR5. Ovo jedinjenje je razvila farmaceutska kompanija Novartis krajem 1990-tih. On proizvodi neuroprotektivne efekte nakon akutne moždane povrede u životinjskim ispitivanjima, mada nije jasno da li su ti rezultati direktna posledica mGluR5 blokade, jer on deluje i kao slab NMDA antagonist, i kao pozitivni alosterni modulator mGlu4 receptora, a isto tako postoje dokazi o funkcionalnim interakcijama između mGluR5 i NMDA receptora u pojedinim populacijama neurona. Takođe je pokazano da proizvodi antidepresivne  i anksiolitičke efekte kod životinja,   i da umanjuje dejstvo morfinskog povlačenja, najverovatnije usled direktne interakcije između mGluR5 i μ-opioidnog receptora.
Dundarrach, North Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 41, što je 21 (-33,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lazzaretto Nuovo
Srednjovjekovni benediktinski samostan je 1468. po naredbi mletačkog Senata pretvoren u lazaret sa zadatkom da spriječi epidemije teških zaraznih bolesti. U lazaretu su bila i skladišta za pregled i skladištenje robe za koju se sumnjalo da bi mogla biti zaražena. Od pojave velike epidemije iz 1576. godine, u karantenu su morale ići i one osobe za koje se sumnjalo da su zaražene, a ukoliko se ustanovilo da su oboljele, prebačene su u bolnicu na Lazzaretto Vecchio.
Od Napoleonskih ratova, lazaret je stalno korišten kao kasarna, prvo od francuske, potom od austrijske, te zatim od talijanske vojske koja ga je koristila sve do 1975. godine. Danas je lazaret u vlasništvu Talijanskog ministarstva kulture i jedan je od rijetkih otoka koji su potpuno sanirani, a građevine uspješno obnovljene.
Lazaret je predmet interesa međunarodne i talijanske javnosti, godišnje ga posjeti oko petnaest tisuća posjetitelja. U pripremi je da zajedno sa sestrinskim Lazzaretto Vecchio (koji se također obnavlja), postane sjedište budućeg Nacionalnog muzeja za arheologiju Venecije i Venecijanske lagune.
Lido di Venezia
Lido di Venezia (ili jednostavno samo Lido) je 12 kilometara dugi i uski otok (od 200 do 1600 m) na ulazu u Venecijansku lagunu, ujedno i ime jednog od naselja metropolitanske Venecije (Lido) na kojem stalno živi oko 17.000 stanovnika. Tokom ljeta broj stanovnika otoka se uvelike poveća dolaskom brojnih turista (danas većinom talijanskih) koji tradicionalno ljetuju svakog ljeta na Lidu. Na Lidu se od 1932. svake godine krajem ljeta održava poznati Venecijanski filmski festival.
Geografija
Geološki Lido je pješčana sprud na ulazu u Venecijansku lagunu koja se nastavlja na poluotok Cavallino na sjeveru i otok Pellestrinu na jugu. Na Lidu se nalaze tri odvojena naselja: Lido na sjeveru, Malamocco na sredini otoka i Alberoni na krajnjem jugu. Danas je Lido najveće naselje na otoku i tu se nalazi većina velikih hotela kao što su Ausonia & Hungaria, Grand Hotel des Bains, Grand Hotel Excelsior, te većina važnih javnih objekata uključujući Venecijanski Casino i Palaču filmskog festivala (Palazzo del Cinema). Malamocco je bio prvo naselje na otoku i kroz puno vjekova ujedno jedino. Malamocco je u jednom razdoblju (742–811) bio i sjedište mletačkog dužda. U naselju Alberoni nalazi se Golf klub, osnovan 1928. godine.
Na Jadranskoj strani otoka više od polovice obale čine pješčane plaže, a veći dio pripada različitim hotelima i ljetnikovcima. Među njima su poznati Excelsior, Ausonia & Hungaria i Des Bains, ovaj potonji hotel s kraja 19. vijeka poslužio je kao izvrsna kulisa za Viscontijev film Smrt u Veneciji, rađenom po noveli Thomasa Manna.
Centar Lida je Gran Viale Santa Maria Elisabetta, ulica duga oko 700 m koja vodi s jednog na drugi kraj otoka. Uz nju se nalaze većina javnih sadržaja na Lidu (trgovine, restorani i uredi). Na kraju ulice s venecijanske strane leži lučica sa stanicom Santa Maria della Vittoria, iz koje polaze vaporetti prema Veneciji, kao i autobusna stanica za destinacije na otoku. Casino na Lidu radi ljeti, a zimi se seli u palaču Ca' Vendramin Calergi u Veneciji.
Historija
Od 16. vijeka bogate plemićke venecijanske obitelji počele su graditi svoje ljetnikovce na Lidu, tako je i familija Pisani 1573. izgradila svoj po nacrtima najpoznatijih arhitekata iz tog vremena – Andrea Palladija i Antonija da Pontea. Od 17. vijeka počelo se formirati naselje Lido, uglavnom oko crkve Santa Maria Elisabetta, no još sredinom 19. vijeka otok je bio prepun povrtnjaka i voćnjaka. Krajem istog vijeka Lido se izgradio kao luksuzno balnearno mjesto, a tada je podignuta i većina hotela odnosno ladanjskih kuća na otoku.
Naslijeđe
Pojam Lido se vremenom počeo vezivati uz luksuz i balnearni turizam, tako se vremenom počeo koristiti u engleskom govornom području kao naziv za poseban tip vanjskih bazena, a u najnovije doba za luksuzne palube (Lido decks) s bazenima na brodovima za krstarenje.
MLN
Termin MLN ima više značenja.
Metil galat
Metil galat je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 184,146 Da.
Goumois
Gumoa je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Monbelijar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 196 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 33 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,83 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 490 metara (maksimalnoj 953 m, a minimalnoj 485 m).
Sommacosta, Belluno
Sommacosta je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 764 m.
Ozan, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 85, što je 4 (4,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Simón Bolívar
Simon Jose Antonio de la Santissima Trinidad Bolivar y Palacios (24.7. 1783. - 17.12. 1830.) je južnoamerički vojskovođa, državnik i revolucionar.
Bolivarov vojnički talent se nije reflektirao na politiku. Njegova nastojanja da novooslobođene države ujedini u latinoameričku federaciju nalik na SAD nisu uspjela, a sam Bolivar je bio metom atentata, a njegova vlast bila ugrožena serijom ustanaka. Godine 1830. (27.4.) Bolivar je podnio ostavku na sve svoje dužnosti i ubrzo nakon toga umro od tuberkuloze.
Venecuela je 1999. promenila naziv države u njegovu čast u Bolivarska Republika Venecuela.
Borba za nezavisnost Južne Amerike
mini|150px|Bolivar 1816. tokom boravka na [[Haitiju.]]
Bolivar se vratio u Venecuelu 1807. 1813. godine dobio je komandu u Tunhi u Novoj Granadi (današnja Kolumbija), pod upravom Kongresa Ujedinjenih Provincija Nove Granade, nastalog od vojne hunte osnovane 1810.
Ovo je bio početak Zadivljujuće kampanje. Bolivar je došao u Meridu 24. maja i tu je proglašen Oslobodiocem. Ovaj događaj pratili su zauzimanje Truhilja 9. juna. Šest dana kasnije, 15. juna, Bolivar je izdiktirao svoj čuveni dekret o ratu do smrti. Karakas je ponovo zauzet 6. avgusta 1813. i Bolivar je potrđen kao oslobodilac, proglasivši obnavljanje venecuelanske republike. Zbog pobune Hozea Tomasa Bovesa 1814. i pada republike, vratio se u Novu Granadu, gde je komandovao vojskom Ujedinjenih Provincija i ušao u Bogotu 1814. preotevši grad od izdvojenih republikanskih snaga Kundinamarke. Nameravao je da maršira na Kartahenu i zatraži pomoć od lokalnih snaga da zauzme rojalističku Santa Martu. 1815. godine, posle serije političkih i vojnih nesuglasica sa vladom Kargahene, Bolivar je pobegao na Jamajku, gde mu je uskraćen podrška i pokušano je njegovo ubistvo, posle čega je pobegao na Haiti, gde mu je garantovana zaštita. Sprijateljio se sa Aleksandrom Petionom, vođom novostvorenene države i zatražio pomoć od njega. mini|left|150p|Bolivar i [[Francisko de Paula Santander tokom Kongresa u Kukuti, oktobra 1821.]] 1816. godine Bolivar se iskrcao u Venecuelu sa haićanskim vojnicima i važnom materijalnom pomoću (pod uslovom da ukine ropstvo) i zauzeo je grad Angosturu (danas Sijudad Bolivar). U to vreme Venecuela je bila kapetanija Španije, pa je Bolivar odlučio da se prvo bori za nezavisnost Nove Granade (koja je bila vicekraljevstvo), nameravajući da kasnije učvrsti nezavisnost Venecuele i drugih politički manje značajnih španskih teritorija.
Kampanja za nezavisnost Nove Granade je bila ojačana pobedom u bici kod Bojača 1819. Iz tek osigurane baze, Bolivar je pokrenuo kampanje za nezavisnost Venecuele i Ekvadora, a one su okončane pobedama u bici kod Karaboba 1821. i bitke kod Pinčinče 1822. Na dan 7. septembra 1821. stvorena je Velika Kolumbija (država koja je pokrivala veće delove današnje Kolumbije, Paname, Ekvadora, severnog Perua i severozapadnog Brazila) sa Bolivarom na mestu predsednika i Franciskom de Paulom Santanderom kao potpredsednikom.
Bolivar je 26. i 27. jula održao konferenciju u Gvajakilu sa argentinskim generalom Hozeom de San Martinom, koji je dobio titulu zaštitnika peruanske slobode, nakon što je u avgustu 1821. delimično oslobodio Peru od španske vlasti. Peruanski kongres ga je 10. februara 1824. imenovao za diktatora Perua, što je omogućilo Bolivaru da kompletno reorganizuje političku i vojnu administraciju. Uz pomoć Antonija Hozea de Sukrea, Bolivar je odlučno porazio špansku konjicu u bici kod Žunina 6. avgusta 1824. Sukre je uništio brojčano nadmoćnije ostatke španske vojske u Bitci kod Ayacucha 9. decembra 1824.
C5H10N2O3
Molekulska formula C5H10N2O3 se može odnositi na:
Lausanne
Lausanne (frankoprovansalski: Losena) je grad u Švicarskoj u kantonu Vaud, na obalama Ženevskog jezera (francuski: Lac Léman). Lausanne je glavni grad kantona Vaud i distrikta Lausanne. U gradu se nalazi sjedište Međunarodnog olimpijskog odbora.
Historija
thumb|left|Katedrala dominira gradom Područje današnjeg grada je bilo naseljeno još u 4. mileniju pne. Na mjestu tog naselja, Rimljani su sagradili vicus, imenom Lousonna, 15. godine, pne., koji se nalazio na mjestu današnje četvrti Vidy. Ovo naselje se održalo, sve do pada Rimskog Carstva, kada su se stanovnici, zbog čestih napada Germana, preselili na obližnji brežuljak, danas centar grada.
Lausanne je jedna od etapa ceste Via Francigena, kojom su hodočasnici išli u Rim. Kasnije su gradom vladali savojski vojvode i biskup od Lausanne. Grad je potpao pod Bern u razdoblju od 1536. do 1798., kada su iz grada odnijeta mnoga kulturna bogatstva. U vrijeme Napoleonskih ratova, mijenja svoj status. Od 1803. postaje prijestolnica novoosnovanog kantona Vaud, ulaskom u Švicarsku Federaciju. Od 1950-ih, do 1970-ih u grad se doseljuje veliki broj talijanskih imigranata. Iako je grad bio tradicionalno poprilično miran, u 1960-ima i 1970-ima se dogodio niz demonstracija mladih protiv policije i visokih cijena ulaznica za kino.
Na referendumu 1992. godine, građani grada su odbili ugostiti Zimske olimpijske igre, što je bilo vrlo čudno za grad i kojem se nalazi Međunarodni olimpijski odbor.
Geografske krkteristike
thumb|left|Pogled na Ouchy, južno od Lausanne Najvažnije geografsko obilježje grada je Ženevsko jezero. Lausanna je izgrađen na južnim nizinama švicarskog platoa, sa razlikama u visini od 500 m između južnog obalnog područja i sjevera grada.
Kroz centar grada je nekad tekla rijeka Flon, koja je nadkrivena u 19. vijeku. Rijeka se danas nalazi ispod ulice Centrale. Nizinski dio bivše rijeke, također doprinosi razlikama u visini. Grad ima nadimak "Evropski San Francisco", zbog strmih gradskih ulica.
Lausanne se nalazi između vinskih regija Lavaux (istočno) i la Côte (zapadno). Područje utjecajne zone grada ima oko 250 000 stanovnika.
Obrazovanje
thumb|right|Palais de Rumine, trg Riponne U gradu se nalazi nekoliko svjetski slavnih obrazovnih ustanova, osobito na području turizma.
Kultura
Bogati glazbeni život grada održavaju Orchestre de Chambre de Lausanne i Ensemble Vocal. Svake godine se održava Festival grada početkom srpnja. Također se održavaju i filmski festivali, Bachov festival ("Le Festival et Concours Bach de Lausanne") i Noć muzeja ("La Nuit de Musées").
Muzeji
thumb|250px|Olimpijski muzej
Sport
Sport je vrlo popularan u Lausannei, sa vodenim sportovima koji su mogući na obližnjem jezeru i planinskim na obližnjim planinama. Također je dosta popularan i biciklizam. Godišnje atletsko natjecanje Athletissima, obuhvaća trčanje kroz grad, biciklizam, maraton i druge sportske discipline.
Javni prijevoz
Javni prijevoz u gradu se odvija autobusima i metroom (kojim upravlja TL), nacionalnim i regionalnim vlakovima (CFF, LEB) i brodovima (CGN). Većina javnog prijevoza se odvija trolejbusima.
Ceste
Lausanna je spojena sa autoputem A1 na istočnoj strani (veza sa Ženevom i Zürichom) i sa autoputem A9 na sjevernoj i istočnoj strani (veza sa Italijom).
1051
Godina 1051. (MLI) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru.
Sheffield Lake, Ohio
Šefild Lejk je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.137, što je 234 (-2,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Vanzone, Verbano-Cusio-Ossola
Vanzone je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 241 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 699 m.
Anzex
Onzeks je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Nerak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 255 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,24 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 70 metara (maksimalnoj 172 m, a minimalnoj 58 m).
25I-NBOH
Vidi još
}{refend}}
Kungota (općina)
Općina Kungota (slovenski: Občina Kungota) je jedna od 212 slovenskih općina od 4.787 stanovnika. , administrativni centar općine je selo Zgornja Kungota.
Geografske karakteristike
Općina Kungota prostire se sjeverno od Maribora, u brdovitim Slovenskim goricama pored austrijske granice na površini od 49 km², na kojoj leži 19 naselja.
Naselja Općine Kungota
Ciringa, Gradiška, Grušena, Jedlovnik, Jurski Vrh, Kozjak nad Pesnico, Pesnica, Plač, Plintovec, Podigrac, Rošpoh, Slatina, Slatinski Dol, Spodnje Vrtiče, Svečina, Špičnik, Vršnik, Zgornja Kungota, Zgornje Vrtiče
Taenia solium
Svinjska pantljičara je vrsta pantljičara koja parazitira u crevu čoveka, dok je svinja prelazni domaćin.
Leopold II od Austrije
Leopold II (1050 – 12. oktobar 1095), također poznat i kao Leopold Lijepi, bio je markgrof Austrije iz Kuće Babenbergovaca Margrave koji je vladao od 1075. Rodio se kao sin markgrofa Ernsta Hrabrog i Adelaide od Eilenburga, kćeri markgrofa Dedoa II od Meissena.
Godine 1065. se oženio za Idu, groficu Chama (1060–1101),u Oberpfalzu u Bavarskoj. Sa njom je imao sina i nasljednika Leopolda III, kao i šest kćeri koje su se udale za vojvode i grofove iz Koruške, Češke i Njemačke.
U sporu o investituri je prvo stao na stranu cara Heinricha IV, ali je potom 1081. na skupštini na Tullnu, pod uticajem svoje supruge Ide od Formbach-Ratelnberga i biskupa Altmanna od Passaua, promijenio stav i stao na stranu pape. Zbog toga je car formalno smijenio i njegovo leno dao knezu Vratislavu II od Češke. To je dovelo do bitke kod Mailberga u kojoj je Leopold poražen; na kraju je uspio sačuvati mjesto markgrofa, ali je izgubio dio teritorija u južnoj Moravskoj. Leopoldovo sjedište je tada bio Gars am Kamp.
Godine 1089. je Leopold platio izgradnju Opatije Melk u istočnoj Austriji, nedaleko o zamka Thunau a Kamp, koja mu je bila ljetna rezidencija Leopold.
Glenville, Connecticut
Glenvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Orden zasluga za narod
minijatura|300px|Orden zasluga za narod sa srebrnom zvijezdom Orden zasluga za narod bilo je odlikovanje SFRJ u tri stupnja, kojeg je osnovalo AVNOJ 9. lipnja 1945. godine, zajedno s Medaljom zasluga za narod.
Orden je imao tri stupnja:
Odlikovanje se dodjeljivalo za "naročite zasluge u izgradnji socijalizma i socijalističkoh samoupravnih odnosa, za organiziranje i učvršćivanje općenarodne obrane, sigurnosti i nezavisnosti zemlje, kao i za zasluge u oblasti privrede, nauke i kulture."
Orden i medalju zasluga za narod izradio je slikar Đorđe Andrejević Kun.
Nagrada BAFTA za najbolju glumicu u glavnoj ulozi
Nagrada za najbolju glumicu u glavnoj ulozi (Best Actress in a Leading Role Award je filmska nagrada Britanske akademije koju svake godine Britanska akademija filmske i televizijske umjetnosti (BAFTA) dodjeljuje glumici za najbolju glavnu žensku ulogu u filmu.
Pobjednici i nominirani
Od 1952. do 1967. su se dodjeljivale zasebne nagrade za najbolju britansku i najbolju sreanu glumicu. Spojene su ui jednu nagradu godine 1968.
Lakesite, Tennessee
Lejksajt je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.826, što je 19 (-1,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Isola di San Michele
San Michele (ili kako ga Venecijanci zovu Otok mrtvih) je otok pretvoren u groblje pored Venecije u Venecijanske laguni. Iako je geografski bliži Cannaregiju, San Michele je administrativno dio kvarta (sestiere) Castella.
Caramanico, Chieti
Caramanico je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Barska nadbiskupija
mini|desno|{{legend|#0000ff|Kotorska biskupija}} {{legend|#9dffce|Barska nadbiskupija}} Barska nadbiskupija je nadbiskupija Katoličke crkve.
Nadležni nadbiskup je monsinjor Rrok Gjonlleshaj, a sjedište nadbiskupije se nalazi u Baru.
Istorija
U 11. vijeku osnovana je nadbiskupija u Baru (lat. Antibarum), a nadbiskup koji se nalazi na njenom čelu nosi titulu archiepiscopus diocliensis atque antibarensis ecclesiae. Njegova se mitropolitska vlast, prema buli pape Aleksandra II od 18. marta 1067. širila po Dukljanskoj, Kotorskoj, Palačkoj, Svačkoj, Skadarskoj, Drivaskoj, Pilotskoj, Srpskoj ili Raškoj, Bosanskoj i Travunskoj biskupiji.
Ne zna se pouzdano kada su dukljansko-barski nadbiskupi postali srpski primasi. Utvrđeno je da se od 16. vijeka nesmetano nazivaju (Serbiae primas ili totius regni Serviae primas). Na molbu dukljansko-barskog nadbiskupa Šimuna Milinovića, papa Lav XIII mu je 7. marta 1902. izričito odobrio da se tim nazivom i dalje služi.
Početkom 20. vijeka, Dukljansko-barska nadbiskupija brojala je oko 18.000 katoličkih duša, 18 župa, 16 sveštenika (7 svjetovnih i 9 franjevaca).
Zgornja Kungota
Geografske karakteristike
Zgornja Kungota leži udaljena oko 12 km sjeverno od Maribora u Slovenskim goricama.
Historija
Selo Zgornja Kungota je prvi put dokumentirano u 13. vijeku u vezi sa župnom crkvom sv. Kunigunde koja je u 18. vijeku barokizirana.
La Salina
La Salina je otok od 0,0534 km² na sjeveroistoku Venecijanske lagune, u blizini naselja Lio Piccolo kod Cavallina.
La Salina je bila dio Ammiane, važnog središta koje je za ranog srednjeg vijeka (zvanog i mračno doba) propalo i nestalo. Godine 899. fratri iz samostana Santo Stefano iz Altina, bježeći pred Mađarima, osnovali su novi samostan sv. Feliks i Fortunato. Oko sredine 15. vijeka promjena fizičkih uvjeta nagore prisilila je posljednje preostale redovnike da se presele u Veneciju gdje su osnovali samostan sv. Filipa i Jakova.
Od 1844. otok se zove Motta di San Felice i tada je odabran za izgradnju solane. Glavna postrojenja dovršena su 1857. godine. Kod izgradnje otkriveni su pod i temelji starije crkve. Od 1913. solana više ne radi i na otoku je ostalo nekoliko obitelji poljoprivrednika koji su bavili zemljoradnjom i ribarstvom. La Salina je ponovno napuštena nakon Drugog svjetskog rata. Godine 1992. peuređena je kao mjesto za seoski turizam i ribolov.
Saša Lošić
Saša Lošić (rođen 19.7. 1964. u Banjaluci) je bosanskohercegovački muzičar i kompozitor koji živi i radi u Sarajevu.
Biografija
Rođen 1964-e godine u Banja Luci. Komponuje pop i etno muziku kao i muziku za kazaliišne predstave ("Romeo i Julija,˝Elvis de luxe,˝Limonada˝,˝Majka hrabrost˝, ˝To ti je lajf˝),dokumentarne i igrane filmove. Član je grupe Plavi orkestar (autor, pjevač, aranžer), koju muzičke enciklopedije opisuju kao jedan od ˝kulturnih fenomena osamdesetih˝ (4 miliona prodatih ploča).Grupa je do danas zadržala svoju popularnost.Do sada je izdao 10 albuma i održao preko 2500 koncerata širom svijeta.
Pri stvaranju filmske muzike Saša Lošić je sarađivao sa brojnim talentovanim muzičarima i vokalnim solistima iz raznih dijelova Evrope, izmedju ostalih sa članovima grupe ˝Terra Folk˝ (najbolji svjetski etno band na takmičenju BBC-a u Velikoj Britaniji) Candan Ercetin (jednom od najvećih pjevačkih zvijezda Turskog muzičkog neba), Vlatkom Stefanovskim (poznatim gitaristom iz Makedonije) , Tanjom Zajc Zupan (solisticom na citri iz Slovenije) , Josipom Andrićem (cijenjenim pijanistom iz Zagreba) , Jovanom Kolundžijom (violinistom svjetskog glasa iz Beograda), Mustafom Šantićem (multi instrumentalistom iz grupe ˝Mostar sevdah reunion˝), Makedonskom etno grupom ˝DD synthesis˝ te vokalnim solistima Gertrudom Munitić, Usnijom Redžepovom , Tanjom Ribič, Jasnom Žalicom, Alenkom Vidrih, Lejlom Jusić,Severinom, Sabahudinom Kurtom, Radetom Šerbedžijom, Halidom Bešlićem, Šerifom Konjevićem, Dadom Topićem, Zdravkom Čolićem,Gazebom (Italija), Brankom Đurićem-Đurom,Eminom Zečaj i brojnim drugim suradnicima.
Na jubilarnom 10-om Sarajevo Film Festivalu, Saša je koncertima, koji su se održali u Narodnom pozorištu u Sarajevu , premijerno predstavio svoj novi ˝Saša Lošić Film Orkestar˝. Ovaj muzički spektakl pod sentimentalnim nazivom ˝Hotel Evropa˝ je na koncertima u Sarajevu, Zagrebu i Ljubljani ugostio legendarne vokalne soliste koji su, svaki u svojoj muzičkoj formi, obilježili dekade prošlog vijeka, od 50-ih pa sve do danas.Između ostalih na ovim koncertima su nastupili: Jasna Žalica, Hanka Paldum, Sabahudin Baho Kurt, Leo Martin, Krunoslav Slabinac, ˝Pepel in kri˝ , Mića Orlović, Magnifiko, Dado Topić, Kornelije Kovač, Halid Bešlić te brojni drugi gosti. Pored najpopularnijih arija koje je Saša Lošić komponovao proteklih godina za kazaliišne predstave i filmove publika je imala priliku da čuje i potpuri naljepših zaboravljenih melodija sa ovih prostora. Sa eminentnim Sarajevskim i Ljubljanskim jazz muzičarima a sa druge strane sa članovima legendarnog ˝Narodnog orkestra RTV Bosne i Hercegovine˝, ovaj udruženi a stilski potpuno različit orkestar tvori globalno nov a opet tako tipičan Sarajevski zvuk, odnosno muzičku formu koja je na isti način logična kao kad se kitnjasto-secesionistički arhitektonski stil starog hotela ˝Evropa ˝, samo par metara dalje,sasvim harmonično stapa sa orijentalnim građevinama starog dijela grada Sarajeva -Baščaršije. Upravo se vode pregovori za postavljanje kazališne predstave ˝Hotel Evropa˝ u Italiji, koja bi time nastavila svoj bezvremenski život.
Saša je autor muzike za turističku razglednicu (tv spot) BiH koja će se uskoro početi emitirati na CNN-u. Spot je realiziran u produkciji sarajevske prod. kuće Refresh.
U koprodukciji SNG Nova Gorica i SSG Trieste, Saša završava rad na svojoj prvoj operi po Euripidovoj drami ˝Bakhantke˝. Ova Balkan-opera će biti jedan od najvećih teatarskih događaja u Sloveniji. Pored kultnog režisera Vite Taufera, koreografa Matijaža Fariča, scenografa Samota Lapajnea u ovoj operi sudjeluju i poznate slovenačke i italijanske umjetnice (glumice, operne pjevačice, plesačice i instrumentalistke) a u jednoj od glavnih uloga i diva slovenačke pop glazbe Helena Blagne u ulozi majke Agave.
25I-NBOMe
25I-NBOMe (2C-I-NBOMe) je derivat fenetilaminskog psihodelika 2C-I.
25I-NBOMe deluje kao visoko potentan pun agonist ljudskog 5-HT2A receptora, sa Ki od 0,044 nM, te je šesnaest puta potentniji od 2C-I liganda. Radio obeležena forma 25I-NBOMe se može koristiti za mapiranje distribucije 5-HT2A receptora u mozgu. In vitro testovi su pokazali da ovo jedinjenje deluje kao agonist, ali rezultati životinjskih studija nisu objavljeni. Dok N-benzilni derivati 2C-I znatno povećavaju potentnost, N-benzilni derivati 2,5-dimetoksi-4-jodoamfetamina su neaktivni.
Napoleon I Bonaparte
Napoleon I. Bonaparte (Ajaccio, 15. 8. 1769. — Sveta Helena, 5. 5. 1821.) francuski je vojskovođa, državnik, car i vladar.
Njegovi vojni uspjesi i naglo stečena popularnost učinili su ga favoritom političara i narodnih masa koji su željeli stabilnost nakon godina revolucionarne anarhije i nasilja. Godinu dana nakon pohoda u Egipat, Napoleon je godine 1799. izveo državni udar poslije kojega se proglasio prvim konzulom i zaveo osobnu diktaturu. Godine 1804. proglasio se francuskim carem.
Napoleonova vladavina bila je obilježena sukobom Francuske s Velikom Britanijom, koji je trajao od godine 1793. do mira u Amiensu 1802. Godinu dana kasnije sukob je ponovno eskalirao i Napoleon se, nakon poraza u pomorskoj bitci kod Trafalgara i kraha planova za invaziju Britanskog otočja, morao obračunati s britanskim kontinentalnim saveznicima. Godine 1805. u Bitci kod Austerlitza porazio je i pokorio Austriju, godine 1806. nakon bitke kod Jene isto je učinio s Pruskom te formalno okončao Sveto Rimsko Carstvo, da bi nakon pobjede nad Rusima kod Friedlanda 1807. godine sklopio savez s ruskim carom Aleksandrom I. i ustanovio tzv. Kontinentalni sustav, čiji je cilj bio ekonomskim embargom poraziti Britaniju.
U tom trenutku Napoleon je bio na vrhuncu moći, ali je samo godinu dana kasnije sebi dopustio da bude umiješan u dinastijski sukob u savezničkoj Španjolskoj. Francuska vojna intervencija i postavljanje Napoleonova brata za kralja dovela je do svenarodnog otpora, pojave španjolske gerile i prvih ozbiljnih francuskih poraza. Godine 1809. ohrabrena je Austrija Francuskoj objavila rat što je dovelo do kratkog ali vrlo krvavog pohoda tokom kojeg je u bitci kod Asperna Napoleon po prvi put potučen na bojnom polju. Iako je Napoleon taj rat na kraju dobio, nastojao se od sličnih problema u budućnosti osigurati ženidbom s austrijskom princezom Marijom Lujzom koja mu je rodila sina.
U međuvremenu je Carska Rusija sve teže podnosila ekonomske posljedice napoleonove Kontinentalne blokade pa ju je počela kršiti i dozvoljavati britanskim brodovima da uplovljavaju u luku Sankt Peterburg, zbog tog ju je Napoleon 1812. napao s najvećom vojnom silom dotada skupljenom. Pohod se krajem godine pretvorio u katastrofu tojekom koje je izgubljen veći dio Napoleonove Velike Armije. U proljeće 1813. Napoleon se suočio sa svenarodnim ustankom u Njemačkoj i dotadašnjim saveznicima koji su se okrenuli protiv njega. U odlučnoj bitci kod Leipziga Napoleon je poražen i prisiljen na povlačenje u Francusku gdje je morao abdicirati i otići u progonstvo na otok Elbu gdje je postavljen za formalnog vladara.
Novi režim kralja Luja XVIII. pokazao se tako nepopularnim da je Napoleon nakon samo godinu dana sa šačicom pristaša uspio preuzeti vlast i započeti vladavinu poznatu kao Sto dana. To je razdoblje završilo u junu 1815. godine nakon poraza u bitci kod Waterlooa. Napoleona su zarobili Britanci i zatočili na otoku Sveta Helena gdje je umro šest godina kasnije.
Zbog svoje kratke ali burne vladavine Napoleon je i danas predmetom velikih kontroverzi. Jedni ga smatraju beskrupuloznim tiraninom i militaristom čija je vanjska politika izazvala krvoproliće i pustošenje koje se u Europi nije ponovilo sve do doba Adolfa Hitlera. S druge se strane navode njegova manje spektakularna, ali za razvoj europske ekonomije i kulture daleko važnija dostignuća na polju unutrašnje politike, odnosno cijeli niz liberalnih reformi kojima je staro feudalno uređenje postupno zamjenjivano modernim kapitalizmom oličenim u Napoleonovu zakoniku poznatom kao Code civil.
Porodični život
thumb|left|Jozefina kleči pred Napoleonom tijekom krunidbe Napoleon se prvi puta oženio 1796. godine sa Joséphine de Beauharnais. Joséphine, Rosa Tascher de la Pagerie, rodila se na Martiniqueu gdje je njena obitelj imala plantažu šećera. Roditelji su je udali za Alexandra de Beauharnaisa. U braku su imali dvoje djece, no rastali su se zbog bračnih razmirica. Alexandar je u doba revolucije bio pogubljen na giljotini. Joséphine se udala za Napoleona uoči njegova prvog pohoda na Italiju.
Bez obzira na Napoleonovu neupitnu ljubav prema Josephine koja je potvrđena njihovom drugom rodbinskom vezom kada se njena kćer iz prvog braka ženi s carevim mlađim bratom, njena nemogućnost da ima djecu je presudila vezi je stvarala povremene svađe i optužbe. Do rastave formalno dolazi na njen zahtjev 1809, a on se potom je 1810. oženio devetnaestogodišnju austrijsku nadvojvotkinju Mariju Lujzu, kći austrijskog cara Franje I. Iako nije dobrovoljno ušla u ovaj brak, već sljedeće godine Marija Lujza rodila je Napoleonu sina, nasljednika prijestolja. Marija Lujza napustila je Napoleona 1814. kad je prognan na Elbu. Odlukom Bečkog kongresa dobila je vojvodine Parmu i Piacenzu kojima je vladala od 1816. godine. Marija Lujza sklopila je još dva braka i umrla 1847. godine.
Sin Napoleona I. i Marije Lujze dobio je ime Francois Charles Joseph Bonaparte. Kada je Napoleon abdicirao 1815. kao četverogodišnji dječak proglašen je za francuskog cara pod imenom Napoleon II. Bio je boležljivo dijete i živio je na dvoru u Schönbrunnu. Također je bio kralj Rima, vojvoda od Reichardsta i princ od Parme. Nadimak mu je bio Orlić (L’aiglon). Umro je 1832. godine u 21. godini života.