cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Heraklopolis Magna
Iskapanja
Španjolski arheolozi nastavili su iskapati i početkom 21. vijeka, tad su iskopali nekropolu iz Trećeg prelaznog perioda, na južnom dijelu lokaliteta. To je bilo kraljevsko groblje u kom su pokapana djeca faraona, svećenika i visokih činovnika 22 i 23 dinastije Egipta. Nekropola se ponovno koristila za 25 i na početku 26 dinastije Egipta (uključivo Psametih I).
Coamixco, San Martín Chalchicuautla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 285 m.
Safari Reli
mini|desno|Kontrolna točka na utrci 1973. Safari Reli je reli utrka koj se održavala u različitim državama istočne Afrike, najčešće u Keniji, te se smatra najtežom reli utrkom na svijetu.
Godine 1960. utrka je promijenila ime u Istočnoafrički Safari Reli, a od 1974. se naziva Safari Reli. Utrka je bila dio Svjetskog prvenstva u reliju dugi niz godina, od početka 1973. sve do sezone 2003. kada se zbog nedostatka financija odustalo od organizacije. Od 2003. Safari Reli dio je Afričkog prvenstva u reliju koje organizira FIA.
Najuspješniji vozač bio je lokalni vozač Shekhar Mehta sa ukupno pet pobjeda (1973, 1979–1982).
Santa María Siempreviva, Santa Cruz Zenzontepec
Santa María Siempreviva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Cruz Zenzontepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 196 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1273 m.
Saxton, Pennsylvania
Sakston je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 736, što je 67 (-8,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
The Television Ghost
The Television Ghost bila je američka televizijska serija, odnosno antologija, koja se od 1931. do 1933. emitirala na eksperimentalnom programu njujorške TV-stanice W2XAB, i koja je danas poznata kao prva dramska serija u historiji televizije. Naslovni protagonist, koga je tumačio George Kelting, bio je duh koji je gledateljima u svakoj epizodi prepričavao priče horor ili kriminalističkog sadržaja. S obzirom na tehnička ograničenja (uključujući korištenje primitivnog sistema mehaničke televizije), serija je imala prilično neatraktivan sadržaj - kamera je mogla snimati jedino Keltingovu glavu, a sam Kelting je "duha" glumio uz pomoć šminke i jednostavnih plahti. Kao i kod mnogih TV-drama iz perioda kada nisu postojali magnetoskopi, ona danas nije sačuvana.
Krtoli
Krtoli je naselje koje se nalazi na jugoistoku zaliva Boka kotorska, Crna Gora.
Stanovništvo
U Krtolima danas živi oko 2.000 stanovnika a leti taj broj se poveća na preko 8.000 žitelja smeštenih u mnogobrojnim kućama za odmor, u hotelima ili odmaralištima.
Geografija
Mesto je smešteno na najužem i najnižem području poluostrva Luštica, između dva mora - otvorenog mora i zaliva - sastavljeno je od više međusobno povezanih naselja – Đuraševići, Bogišići, Radovići, Milovići, Nikovići, Kostići, Gošići, Brda, Krašići - smeštenim na niskim brežuljcima kraškog sastava.
Istorija
Mnoga od naselja krtoljskih nose nazive po njihovim rodonačelnicima, a prvi pomeni o naselju Krtoli javljaju se u XIII veku kada se, pored Grblja, Paštrovića i Luštice nalaze u sastavu Miholjskog zbora kao metoh čuvenog manastira Sv. Arhangela Mihaila na ostrvu Prevlaci. Naziv Krtoli se pojavljuje još u XIV veku i ne potiče od reči krtole (krompir) kako mnogi misle, već od reči Cartolle (brežuljci, utvrde), ili od reči krtola – pletena korpa(sepet). Naselje Krtoli se, sve do XVIII veka prostiralo duboko u kopnu, ali su s vremenom počela, kako su se smanjivale opasnosti koje su dolazile sa mora – upadi pirata i gusara, graditi i naselja na samoj obali - Bjelila, Kakrc, Donji Krašići, Kaluđerovina. 1776. godine je osnovana srpska narodna škola gdje se učio srpski narodni jezik. Krtoljska narodna škola se smatra za najstariju narodnu školu u Crnoj Gori i ovim primorskim krajevima, i uopšteno jednom od najstarijih srpskih narodnih škola.
Naselja
Najveće naselje Krtola su Radovići u kojem je izgrađeno novo naselje, smeštena pošta, dom zdravlja, dom kulture, vatrogasna stanica, škola, pijaca... Područje Krtola zahvata više od polovine površine opštine Tivat, a u njegovom sastavu je i Soliocko polje - Solila, koja su bila čuveno još u srednjem veku po proizvodnji soli, a oko Solila su se vekovima otimali Zetski knezovi, Nemanjići, Mlečani, Turci. Području Krtola pripada i Krtoljski arhipelag - tri najveća ostrva u Boki kotorskoj (Otok Gospa od Milosti, Otok Školj ili Sv. Marko i Miholjska prevlaka ili Ostrvo cvijeća). Krtoljski arhipelag je imao važnu ulogu u predhrišćanskoj i hrišćanskoj kulturi, a to se prvenstveno odnosi na Miholjsku Prevlaku. Prema južnoj strani ka otvorenom moru prostire se prostrani zaliv Trašte u čijem je najuvučenijem delu, na plaži Pržno, smešten hotelski kompleks Plavi horizonti. U uvali Oblatna je manja plaža, nedirnuta, još uvek u svom iskonskom obliku. Na drugoj obali Krtola, u zalivu, postoje velika novoizgrađena naselja kao što su Kaluđerovina, Kakrc, Bjelila i Krašići.
Znamenite građevine
U Krtolima se nalazi deset crkava (šest pravoslavnih i četiri katoličke) manastir i samostan. Crkve su smeštene na ostrvima, na dominantnim vrhovima bregova i u sredini samog naselja.
San Pedro, San Juan Evangelista
San Pedro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Juan Evangelista.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Königsau
Kenigsau je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Bad Krojcnah. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 69 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7133203.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bad Krojcnah Kenigsau se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Bad Krojcnah. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 240 metara. Površina opštine iznosi 2,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 69 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 34 stanovnika/km².
Lookeba, Oklahoma
je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 166, što je 35 (26,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
DTA
Termin  ima više značenja.
Rio, Isernia
Rio je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 444 m.
Rincón del Triguito, Urique
Rincón del Triguito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2139 m.
Maleviste, Treviso
Maleviste je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Južnjački pravni centar za siromašne
Južnjački pravni centar za siromašne (, SPLC) je američka neprofitna organizacija za građanska prava. Postala je međunarodno poznata po svojim pravnim pobedama protiv grupa belih supremacista, pravnom zastupanju žrtava grupa za širenje mržnje i monitoringu ovih grupa. Centar takođe organizuje edukativne programe čiji je cilj promocija tolerancije.
Centar klasifikuje kao grupe za širenje mržnje one organizacije koje omalovažavaju ili napadaju cele društvene grupe, pripisujući im atribute koji su van njihove kontrole.
Centar ne prihvata vladina sredstva, niti naplaćuje svoje usluge klijentima. Takođe ne uzima ni udeo u sudski dodeljenim nadoknadama njegovim klijentima. Njegov rad se finansira isključivo donacijama, iako su same donacije i finansiranje centra predmet kontroverzi.
Košutići
Košutići je naselje u opštini Andrijevica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 143 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 188 stanovnika).
Demografija
U naselju Košutići živi 112 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,2 godina (39,2 kod muškaraca i 43,7 kod žena). U naselju ima 46 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,11.
Ovo naselje je pretežno naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja četiri popisa zabeležen je pad broja stanovnika.
Taensa
Taensa, pleme ili konferderacija Indijanaca po jeziku i kulturi srodni Natchezima, u povijesno doba nastanjeni na desnoj obali Mississippija, unutar granica župe (parish) Taensas u Louisiani, porodica Natchesan.
U rana vremena bilo ih je oko 1,200 naseljenih u nekoliko sela. Prema Ibervilleu konfederaciju je činilo 7 gradova ili plemena, to su: Taensas, Chaoucoula, Conchayon, Couthaougoula, Nyhougoulas, Ohytoucoulas i Talaspa.
Bili su sjedilački ratarski narod i vješti kanuisti. Kuće Taensa bile su velike, drvene, oblijepljene glinom i pokrivene rogožinom od trske. Stari običaji Taensa bijahu slični onima kod Natcheza, krvavi i surovi. Glavna božanstva bijahu sunce i zmija. Njihova svetišta oblika kupole nadvisivale su figure orlova okrenute suncu. Vanjski zidovi svetišta kao i krov učinjeni su od rogožine, obojeni crveno, i opasani palisadama od kolaca, na kojima su bile nabijene lubanje žrtvovanih ljudi. Unutar svetišta nalazio se oltar sa konopcem od uvojaka skalpova i, svetom vatrom koju su danonoćno čuvala dva svećenika. Vatra se nije smjela ugasiti. Kada bi umro poglavica njegove žene i pratnja bili bi pobijeni, kako bi ga mogli pratiti na putu za drugi svijet.
Jezik
Natchez, Avojel i Taensa Indijanci jezično tvore porodicu Natchesan, po nekima ona se česti smatra skupinom, odnosno za dio porodice Muskhogean, u koju su svojevremeno trpana i Arawakan plemena iz grupe Taino.
Sensole, Brescia
Sensole je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 212 m.
Marko Emilije Lepid (trijumvir)
thumb|right|Marko Emilije Lepid (trijumvir) Marko Emilije Lepid (oko 90. pne. – oko 13. pne.)
Rimski političar patricijskog podrijetla iz 1. stoljeće pne.; član drugog trijumvirata zajedno s Markom Antonijem i Gajem Oktavijanom.
Bio je pretor (49. pne.) i konzul (46. pne.) zajedno s Cezarom te pristaša Cezara i stranke populara. Bio je i Pontifex Maximus. Zagovarao je osvetu za Cezarovu smrt. Nakon Cezarove smrti preuzeo je s Markom Antonijem vlast u Rimskoj Republici. Bio je čovjek osrednjih sposobnosti. U tijumviratu je imao podređen položaj, a pi raspodjeli međusobnog vlaništva trijumvira, Lepid je poslan u politički nevažnu provinciju Afriku Novu. 36. pne. Gaj Oktavijan optužuje ga za dizanje bune protiv njega na Siciliji; oduzima mu sve titule, osim one Pontifexa Maximusa. Vojska ga napušta, a Lepid se tada povlači iz političkog života Rimske Republike.
San Bartolo Lanzados, Atlacomulco
San Bartolo Lanzados je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Atlacomulco.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1424 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2551 m.
Tres Palomas, Mezquitic
Tres Palomas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2180 m.
Quinnipiac
Quinnipiac (Quinnipiack - /'long water land'/, Eansketambawg - /'original peoples'/), indijansko pleme porodice Algonquian iz grupe Mattebesic, koje je obitavalo u nekoliko sela na istoimenoj rijeci u okrugu New Haven u Connecticutu. Tridesetih godina 17. stoljeća (1638.) bilo ih je tek 165, nešto kasnije (1735.) broj im se povisio na 250. Tridesetak godina kasnije (1768.) dio njih preseljen je u Farmington gdje je za njihove potrebe kupljena zemlja. Tu ih je 1774. preostalo svega 38. –Sela Quinnipiaca bijahu: Mautunsq, Mioonktuck, Montowesa, Quinnipiac, Totoket.
Bande
Prema Johnu Menti, kada su engleski naseljenici 1638 stigli u ove krajeve pleme Quinnipiac se sastojalo od od četiri različite grupe, to su:
Povijest
Godine 1614. pomorsdi istraživač Adrian Block uplovio je za Nizozemsku zapadnoindijsku kompaniju (West-Indische Compagnie ili WIC), uplovio je sa svojim brodom Onrust (Unrest) u luku New Haven, u današnjem Connecticutu, zemlju Quinnipiaca. Bande ovih Indijanci tada su u svojim mishoon kanuima dubljenim u deblima tokom proljeća i ljeta odlazili u ribolov i sakupljanje dagnji i drugih školjaka. Govorili su R-dijalektom, a njihovo ime Quinni-pe-auke, “long-water-land,” Nizozemci su skratili na Quiripey. Naziv je bio tek oznaka mjesta gdje su oni živjeli. Jedno od imena kojim su oni sebe označavali je Eansketambawg, “We, the surface dwelling people.” Prfiks ean- koristio se da bi se označili 'oni od istog naroda'. Po indijanskom razmišljanju narode su predstavljale i životinje, i male biljke i drveće. Dijalkti kojima su se Quinnipiaci služili, bilo je više, baš kao što je bilo i biše njihovih bandi. Englezi u nmjihovu zemlju dolaze 1638, a negdje u to vrijeme pogađaju ih i epidemije, a nakon Metacomovog ustanka mnoga plemena nalaze se u egzilu. Quinnipiaci potpisuju 3 ugovora sa njima i to 1658. i 1659. godine. Prvim ugovorom dodijeljen im je rezervat od 1,200 akara, kojeg Richard G. Carlson navodi kao 'prvi indijanski rewzervat u sadašnjim Sjedinjenim Državama'. Ugovorima su Quinnipiaci engleski saveznici i u trgovačkim i vojnim pitanjima. Ratnici Quinnipiaca učestvuju i u kanadskom ratu 1690, u Kubanskoj ekspediciji 1740 i Lewisburg ekspediciji 1745. –Bande Quinnipiaca razdvajaju se u kasnom 18. stoljeću. Jedan dio odlazi živjeti sa Tunxis Indijancima u Farmington ,a ostali u regiju Guilforda. Dio što se priključio Tunxisima odlazi za Stockbridge u Massachusetts i priključuju se Mahicanima i Munseema, i sa njima “trail of heartaches”- za Oneidu u New York i konačno Menominee Thunder Clanu u Wisconsin. Neke obitelji Quinnipiaca otišle su u Derby u sachemdom Naugatuck i žene se sa Paugussett Indijancima. Jedna od njihovih žena bila je Sarah, koja se udala za Joseph Mahweeja, sina Gideon Mauweeja, prvog sachema Schaghticoka, i otac Eunice Mauwee (1756 - 1860), koja je umrla u 104 godini života (vidi slika). Većina Schaghticoka porijeklom su od Quinnipiaca a nastanili su se u Schaghticoke, okrug Kent, Connecticut (vidi ). Godine 1920. dolazi do Pan-Indijanskog pokreta među plemenima Nove Engleske pod motom “We Are Still Here,” formirajući Indian Council of New England. Ujedinjavanjima nastaju nova plemena među kojima i Pennacook/Sokoki Inter Tribal Nation, Inc., New Hampshire Indian Council, Inc., i Ramapough Mountain Indians, Inc. (NJ). Plemena Connecticuta 1960-tih dobivaju državna plemenska priznanja a 1970-tih nastaje CIAC (Connecticut Indian Affairs Council). Potomke Quinnipiaca možemo naći među Moheganima, i Schaghticoke Indijancima Connecticuta i Brothertonima u Wisconsinu.
Život i dela besmrtnog vožda Karađorđa
„Život i dela besmtrnog vožda Karađorđa“ ili samo „Karađorđe“ je srpski nemi igrani film iz 1911. godine. Režirao ga je Ilija Stanojević - Čiča, a scenario je pisao Ćira Manok. Smatra se najstarijim igranim filmom u istoriji srpske kinematografije.
Smatrao se izgubljenim sve dok 2003. nije pronađen u austrijskim filmskim arhivama.
Mata de Plátano, Tumbiscatío
Mata de Plátano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tumbiscatío.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1026 m.
Tao II Hrabri
Seqenenre Tao II, (također Sekenenra Taa), zvani "Hrabri", bio je posljednjih od lokalnih kraljeva tebanske oblasti Egipta u Sedamnaestoj dinastiji za vrijeme Drugog prijelaznmog perioda. Datumi njegove vladavine nisu pouzdani, ali je vjerojatno došao na vlast u deceniji koja je završila 1560. pne. ili 1558. pne. (prema vjerojatom datumu dolaska na vlast Ahmosea I, prvog vladara Osamnaeste dinastije) (v. Egipatska kronologija). Pripisuje mu se pokretanje početka oslobodilačkog rata protiv Hiksa. Smatra se kako je vrlo vjerojatno bio sin i nasljednika faraona Senaktenrea Taoa I Starijeg i kraljice Tetisheri.
Egipatska književna tradicija i kasnijeg Novog kraljevstva tvrdi da je Seqenenre Tao II došao u kontakt sa svojim suvremenikom na sjeveru, kraljem Hiksa Aawoserra Apopijem. Tradicija tvrdi kako je kralj Hiksa Apopi poslao glasnika Seqenenreu u Tebu i zahtjevao da se sruši tebanski bazen s vodenkonjima, jer je njihova buka bila takva da nije mogao spavati u udaljenom Avarisu. Ta mitska priča, s druge strane, historičarima služi kao ozubiljna indicija da je Egipat u doba Hiksa bio podijeljena zemlja, odnosno da su Hiksi vladali samo na sjeveru, dok su na jugu lokalni egipatski velmože vladali kao vazali, plaćajući danak kralju Hiksa.
Seqenenre Tao II je nakon toga započeo s diplomatskom prepiskom s Apopijem, koja se s vremenom svela na slanje međusobnih uvreda. Potom je započeo s manjim vojnim pohodima protiv Hiksa, a u jednom od njih je, sudeći po velikoj rani na glavi koja se može zamijetiti na njegovoj mumiji, poginuo. Njegov sin i nasljednik Wadj-kheper-re Kamose, posljednji vladar Sedamnaeste tebanske dinastije, je započeo konačni pohod u tebanskom ratu za oslobđenje od Hiksa. Rat je konačno završen pod Taovim drugim sinom Ahmoseom I.
Građevine
Zbog relativno kratke vladavine, Tao II Hrabri nije iza sebe ostavio mnogo spomenika ili građevina, ali se zna da je na lokaciji Deir el-Ballas sagradio palaču od opeka. Na obližnjem brežuljku su pronađeni temelji zgrade za koju se vjeruje da je služila kao vojna osmatračnica.
Na tom mjestu je pronađen i veliki broj grnčarije karakteristične za Kerma Nubijce, što neke egiptologe navodi na zaključak da je Tao II veliki broj Nubijaca koristio kao saveznike ili plaćenike u ratu protiv Hiksa.
Mumija
200px|thumb|Crtež mumificirane glave Taoa II, iz knjige Historija Egipta [[Gaston Maspero|Gastona Maspera ]]
Mumija Taoa II je pronađena u grupi grobova Deir el-Bahri, otkrivenoj 1881. Bila je zakopana zajedno s kasnijim faraonima iz 18. i 19. dinastije kao što su Ahmose I (njegov sin), Amenhotep I, Tutmozis I, Tutmozis II, Tutmozis III, Ramzes I, Seti I, Ramzes II i Ramzes IX, kao i faraonima 21. dinastije kao Psusennes I, Psusennes II i Siamun.
Mumiju je 9.6. 1886. razotkrio Gaston Maspero te poslije detaljno opisao strahovite ozljede koje je zapazio na faraonovoj glavi. Maspero je bio uvjeren kako je faraon umro nasilnom smrću, od najmanje nekoliko udaraca sjekirom, od kojih ga je već prvi potpuno onesposobio.
Dio egiptologa je na temelju forenzičke analize ustvrdio da ozljede odgovaraju vrsti bojne sjekire koja se nije koristila na egipatskom jugu, nego sjekiri karakterističnoj za arheološki lokalitet Tell el-Dab'a, na području pod vlašću Hiksa. Na temelju rane se vjeruje da je faraon bio nagnut ili ležao u trenutku zadavanja rane. Nedostatak ozljeda na rukama pokazuje da se faraon nije mogao ili nije stigao obraniti, odnosno da je ili ubijen na spavanju ili iznenađen u bitci s Hiksima.
U prilog hipotezi da je smrt našao na vojnom pohodu ide i loša kvaliteta balzamiranja, odnosno da je mumificiranje izvršeno na brzinu, odnosno da nisu bili dostupni materijali koji su se inače koristili za mumifikaciju faraona preminulih na dvoru. Rendgendske snimke mumije pokazuju tragove mozga unutar lubanje, a istraživači James Harris i Kent Weeks su krajem 1960-ih ustanovili da je mumija Taoa II, najgore očuvana od svih kraljevskih mumija u Egiptu.
Cappuccini, Benevento
Cappuccini je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 391 m.
Feradach Finnfechtnach
Feradach Finnfechtnach (moderni ispis: Fearadhach Fionnfeachtnach - "ljepotom blagoslovljen"), sin Crimthann Nia Náira, bio je, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, veliki kralj Irske. Tradicionalni izvori se ne slažu oko njegovog mjesta u redoslijedu velikih kraljeva.
Lebor Gabála Érenn i Annals of the Four Masters se slažu da je na prijestolje došao poslije smrti Cairbre Cinnchaita. Annals navode da ga je, u trenutku kada je Cairbre svrgnuo njegovog oca, njegova majka Baine, kćer kralja Albe, njegova majka nosila u utrobi; to bi značilo da je u trenutku stupanja na prijestolje imao tek pet godina; moguće je da je riječ o dupliranju slične priče o velikom kralju Tuathal Techtmaru. Annals također navode da je Irska za vrijeme njegove vladavine bila plodna, sasvim različito od jalove vladavine uzurpatora Cairbrea. Geoffrey Keating bavodi da je Feradach naslijedio svog oca Crimthanna, a što znači da je Cairbre vladao kasnije. Keating navodi da je sudac Morann mac Máin (u Lebor Gabáli i Annals sin Cairbreai njegove supruge Mani) živio u Feradachovo vrijeme. Morann je imao id Morainn (Morannovu ogrlicu) koja bi se skupila oko vrata suca sve dok ne bi donio nepravednu presudu ili vrata svjedoka sve dok ne bi rekao istinu.
Feradach je vladao dvadeset godina prema Lebor Gabáli i Keatingu, odnosno dvadeset dvije godine prema Annals. Umro je prirodnom smrću na Tari. U svim izvorima ga je naslijedio Fíatach Finn. Lebor Gabála navodi da je vladao u doba rimskog cara Domicijana (81-96) i smrti pape Klementa I (99). Kronologija Keatingove Foras Feasa ar Éirinn ga smješta u period 5-25, a Annals of the Four Masters u period 14-36.
Hrišćanstvo u Crnoj Gori
Rano hrišćanstvo
Dukljanska biskupija se prvi put pominje 599. godine sa sjedištem u gradu Duklji, nekadašnjoj prestonici rimske provincije Prevalitane, da bi u VIII vijeku nad njom imao jurisdikciju drački mitropolit.
Rimokatolicizam
Barska biskupija (kao naslednica Dukljanske biskupije) pominje se prvi put u IX vijeku, u vrijeme vizantijskog cara Lava Mudrog (886-912). godine. U XI vijeku, Barskoj biskupiji bila je nadređena Dubrovačka nadbiskupija, sve do dolaska na vlast Bodina (1081 - 1101), naslednika Dukljnskog kralja Mihaila. Bodin se priklonio protivpapi Klimentu III (1080 - 1100) i od njega je dobio potvrdu Dukljansko - barske nadbiskupije i mitropolije 8.1. 1089. godine Postojali su sporovi oko duhovne jurisdikcije i priznavanja, ali je Barska nadbiskupija sačuvala svoju samostalnost i imala je značajnu ulogu u državi Zeti. Ima oko 100 svojih hramova i uspjela je da opstane do današnjih dana.
Pravoslavlje
Raški župan Stefan Nemanja osvaja Duklju i dinastija Nemanjića Dukljom i Zetom (Crnom Gorom) vlada od 1183. do 1360. godine, a 1219. godine Sava Nemanjić (prvi arhiepiskop autokefalne srpske crkve — Srpske arhiepiskopije), osniva Zetsku episkopiju sa sjedištem na Prevlaci kod Tivta. Ima pojedinaca koji misle da je sjedište episkopije bilo u blizini Duklje. Godina osnivanja Zetske episkopije se uzima kao godina ustanovljenja institucije pravoslavne crkve u Crnoj Gori. Pored Zetske, Sava osniva još sedam novih episkopija, od kojih su četiri imale jurisdikciju na teritoriji koju zauzima današnja Crna Gora. Te episkopije su:
Danas kao kanonske naslednice pomenutih episkopija deluju: Mitropolija crnogorsko-primorska, Eparhija budimljansko-nikšićka, eparhija mileševska i eparhija zahumsko-hercegovačka i primorska. Eparhija mileševska i eparhija zahumsko-hercegovačka i primorska samo svojim malim dijelom pripadaju Crnoj Gori, dok su u većem dijelu u Srbiji, odnosno Republici Srpskoj.
Zetska mitropolija
Prvi zetski episkop bio je Ilarion Šišević iz Građana. Širenje pravoslavlja u Zeti je tekao veoma sporo sve do početka XIV vijeka, kada je pod pritiskom vlasti pravoslavlje uzelo maha u kontinentalnom dijelu zetske države. Nemanjići su izgradili dosta pravoslavnih hramova.
Po propasti Srpskog carstva Balšići vraćaju Zeti nezavisnost i suočavaju se sa dvije konfesije (katoličanstvo u južnim dijelovima države i pravoslavlje u kontinentalnom dijelu države). Sagledavajući državne interese, Balšići 1389. godine uvode katoličanstvo kao državnu religiju (priklanjaju se papi zaobilazeći carigradskog patrijarha), da bi Balša III (1403 - 1421, učinio pravoslavlje državnom religijom.
U rang patrijaršije (Pećka patrijaršija) je 1346. godine izdignuta Srpska arhiepiskopija, a Zetska episkopija dobija status „mitropolije“ sa sjedištem u manastiru Prečista Krajinska (na obali Skadarskog jezera. Sjedište mitropolije se seli na ostrvo Vranjina (u manastir Svetog Nikole), pa na Kom, a odatle na Obod. Zetski mitropolit se 1484. godine doseljava na Cetinje u Bogorodičin manastir, koji je podigao Ivan Crnojević. Ivan izdaje manastiru „Osnivačku povelju“ i „Odluku o osnivanju Zetske mitropolije“, čije je ime ubrzo promijenjeno u „Cetinjska mitropolija“.
Cetinjska mitropolija
Vladarskom poveljom Cetinjska mitropolija dobija posjede i privilegije, pa postaje institucija koja je odmah iza gospodara. Mitropolija je imala jurisdikciju na Crnogorskom primorju i skadarsku oblast Skenderiju.
Od 1450. do 1557. godine pravoslavna crkva u Crnoj Gori je faktički bila nezavisna od Pećke patrijaršije, koja je pripojena Ohridskoj arhiepiskopiji 1532. godine. Svu vlast nad crkvom u to vrijeme imao je Gospodar. Odlučivao je ko će biti mitropolit i kako će mitropolija djelovati. Cetinjski mitropolit je bio samostalan u svom radu u odnosu na Ohridsku arhiepiskopiju. U XVI vijeku Pećka patrijaršija se obnavlja pa Cetinjska mitropolija ponovo ulazi u njen sastav. Tokom XVI i XVII vijeka cetinjski mitropoliti direktno pregovaraju s mletačkim i turskim vlastima, a s papom o prihvatanju unije. Svi crnogorski mitropoliti imali su titulu Egzarha, bili su čuvari Pećkoga trona.
Krajem XVII vijeka slabi uticaj turske vlasti u Crnoj Gori, a istovremeno nestaje uticaja pećkog patrijarha na izbor cetinjskog mitropolita. Prava koja su se odnosila na Cetinjsku mitropoliju, a koja je sultan dao pećkom patrijarhu, postala su nevažeća za Crnu Goru činom otkazivanja poslušnosti sultanu. Da je pećki patrijarh izgubio uticaj na cetinjskog mitropolita postala je očita nakon smrti mitropolita Visariona II, 1692. godine.
Zbor crnogorskih glavara u maju 1694. godine za mitropolita je jednoglasno izabrao igumana Cetinjskog manastira Savatija Kaluđerovića. Za ovaj čin izbora mitropolita nije bilo nikakvih konsultacija s pretstavnicima Pećke patrijaršije koja je u tom momentu imala dva patrijarha. Ovakav način izbora mitropolita je nastavljen i u kasnijem periodu.
Crnogorske mitropolite su hirotonisali pećki patrijarsi, a kasnije poglavari Ruske pravoslavne crkve.
Cetinjski manastir|mini|300px
Nosilac nove uloge i statusa crnogorskih mitropolita je Ruvim II Njeguš (1593—1637) godine, a to je, da mitropoliti Cetinjske mitropolije pored vjerskih postaju i politički autoriteti. Opštecrnogorski zbor i Crnogorski glavarski zbor su im pružali punu podršku u svakom smislu (kao duhovnicima, vojskovođama i političarima). Vladikat (oblik državne vlasti) trajaće sve do polovine XIX vijeka, sa prekidom za vrijeme vladavine Šćepana Malog. Kada je Crna Gora proglašena knjaževinom, ponovo je postala sekularna država.
Poslije drugog pada Pećke patrijaršije, 1766, nastupa jedan kanonski nedefinisan odnos Cetinjske mitropolije. Naime, cetinjski mitropoliti nisu htjeli da prihvate kanonsku vlast Grka, pa su u svom djelovanju bili i faktički nezavisni. Neki autori smatraju da je ovim Cetinjska mitropolija postala autokefalna, dok drugi smatraju da nije.
Ove novine su izazvale nezadovoljstvo kod pojedinih sveštenika i dolazi čak do napuštanja pojedinaca. Mitrofan Ban 1893. godine traži od sveštenstva da laičko odijelo zamijene mantijama. Obnavlja se rad Bogoslovije na Cetinju 1869. godine uz materijalnu pomoć Ruske pravoslavne crkve. Nikodim Milaš radi na konstituisanju crkvenog zakonodavstva i daje ustavna rješenja za Sveti Sinod i pravoslavne konzistorije. Knjaz Nikola parafira „Ustav Svetog sinoda u Knjaževini Crnoj Gori“ 12. januara 1904. godine, a dva dana kasnije potpisuje i „Ustav pravoslavnih konzistorija u Knjaževini Crnoj Gori.“Do 1904. godine, izbor mitropolita je bio posao Gospodara, a kasnije se u izbor uključuje uspostavljeni Sveti sinod.
Ovaj period je obilježen izgradnjom velikog broja hramova (podignute su 163 crkve, obnovljene 122, izgrađena dva manastira, a dok je 12 manastira restaurirano) i indetifikacije duhovnog i državnog područja poslije svakog teritorijalnog proširenja Crne Gore. Saradnja crkve i države je bila više nego odlična.
Mitropolija crnogorsko-primorska
Sveti sinod Kraljevine Crne Gore (29. decembra 1918) je odlučio da Cetinjska mitropolija ponovo uđe u obnovljenu Srpsku pravoslavnu crkvu, zajedno sa ostalim mitropolijama i episkopijama koje su predstavljale kanonsko nasleđe Pećke patrijaršije. Od tada Cetinjska mitropolija je inkorporirana u Srpsku pravoslavnu crkvu. Po novoj podjeli 1929, koju je sprovela Srpska pravoslavna crkva promijenjen je naziv u mitropolija crnogorsko-primorska i pod tim imenom egzistira i danas. Prvi mitropolit crnogorsko-primorske mitropolije bio je dr Gavrilo Dožić.
Budimljanska episkopija
Budimljanaska Episkopija je osnovana 1219. godine na saboru u Žiči. Sjedište Episkopije od njenog osnivanja bilo je u Manastiru Svetoga Georgija (Đurđevim stupovima) u Beranama, zadužbini Prvoslava sina velikog župana Tihomira, najstarijeg brata Nemanjinog. Iz tog vremena je sačuvan i zapis koji glasi „četvrtoga vladiku postavi Sveti Savo u Budimlji u hram svetog Georgija“. Budimljanska Episkopija je u 15. vijeku podignuta na stepen Mitropolije, pa su pored imena budimljanskih Episkopa sačuvana imena i 9 Mitropolita budimljanskih: Vasilije, Makarije Prvi, Makarije Drugi, Genadije, Sava, Gerasim, Grigorije, Jeftimije i Pajsije.
Bidai
Bidai (Beadeye, Bedias, Biday, Viday).- Attacapan pleme Indijanaca u krajevima između rijeka Brazos i Trinity u Teksasu, u okruzima Grimes, Houston, Madison, Walker, i Trinity. Španjolski dokumenti spominju ih 1691. pod imenom "Bidey" u susjedstvu Caddoan plemena Hasinai, pa ih možda zato Hodge svrstava u Caddoance. Godine 1718. i 1720. François Simars de Bellisle piše o njima da su agrikulturan narod nastanjen blizu rijeke Trinity u Teksasu. Već 1748.-1749. neki Bidai zapisani su na misiji San Francisco Xavier de Horcasitas, i prije na San Ildefonso, utemeljene za njih, Akokise i Deadose, što su se nalazile blizu Rockdalea. Ove misije kasnije (1755) su napuštene. Godine 1756.-1757. utemeljena je za ista plemena misija Nuestra Señora de la Luz, na donjem toku Trinityja, gdje su se neki Bidai zadržali kraće vrijeme. 1770.-tih godina oni su u savezu sa Francuzima, i prodaju vatreno oružje Lipan Apačima, neprijateljima Španjolaca. Ipak, 1776.-1777. pogađa ih neka epidemija i prepolovi im populaciju, da bi već 1820. preživjelo tek nekoliko Bidai grupica. Neki se priključiše Akikisama, drugi Koasatima, što življaše u blizini, nakon čega su preseljeni svi zahjedno na Brazos Indian Reservation u okrug Young, u Teksasu. Svoj put završili su u Oklahomi, gdje im se ubrzo izgubio identitet. Godine 1830. Jean Berlandier piše o Bidaima, da su pleme koje živi od lova, i veoma siromašno.
El Tápiro (razvrstavanje)
El Tápiro ima više značenja:
Milorad Petrović (razvrstavanje)
Milorad Petrović može da se odnosi na sledeće osobe:
Berilijum-karbonat
Berilijum-karbonat je hemijsko jedinjenje formule BeCO3. Poznata su tri oblika: bezvodni, tetrahidrat i bazični. Bezvodni je nestabilan, jer se brzo razlaže na BeO (berilijum-oksid) i CO2 (ugljen-dioksid), i zahteva čuvanje pod CO2. Tetrahidrat se stvara kada se CO2 provodi kroz rastvor Be(OH)2 (berilijum-hidroksid) i takođe je nestabilan. Bazični je pomešana so, koja se dobija u reakciji BeSO4 (berilijum-sulfat) i (NH4)2CO3 (amonijum-karbonat) i sadrži i hidroksidne i karbonatne jone, formule Be2CO3(OH)2. Veruje se da je upravo ovo jedinjenje ono koje se u starijoj literaturi navodilo kao berilijum-karbonat.
Deadose
Deadose (Agdoza, Doxsa, Igodosa, Jacdoas, Judosa, Yacdossa).- Attacapan pleme, srodno Bidaima, u ranom 18. stoljeću naseljeno u području gdje se spajaju rijeke Angelina i Neches u Teksasu, kao i kod zaljeva Galveston. Nešto iza 1720. godine Deadose se pokreću prema zapadu u područje između Brazosa i Trinityja, gdje se danas nalaze okruzi Leon, Madison, i Robertson. Između 1749. i 1751. Deadose zajedno sa Attacapan plemenima Akokisas, Bidais, i Patiris kraće vrijeme žive na misiji San Ildefonso kod današnjeg Rockdalea u okrugu Milam. Nešto ih malo kasnije, pod imenom Yacdossa, odlazi na misiju San Antonio de Valero. U drugoj polovici 18 stoljeća Deadose se s vremenom priključuju Tonkawan plemenima Ervipiames, Mayeyes, i Yojuanes, što Thomas N. Campbella navodi na pomisao da bi mogli biti i Tonkawansko pleme, no ovo nije prihvaćeno. Deadose su kontakti sa bijelcima doveli do istrebljenja zbog raznih zaraza (boginja, etc.). Nešto preživjelih se u devetnaestom stoljeću priključilo Bidaima, a dio je apsorbiran od Tonkawa. ' Swanton griješi ', kaže Thomas N. Campbell, kada Yacdossa Indijance iz misije San Antonio de Valero drži Coahuiltecanima.
Dornas
Dorna je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Ardeš koja pripada prefekturi Turnon sir Ron.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 247 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,63 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 630 metara (maksimalnoj 1201 m, a minimalnoj 584 m).
El Táscate (razvrstavanje)
El Táscate ima više značenja:
Šest ljubavi Lucije Živojinović
Šest ljubavi Lucije Živojinović je jugoslovenska crno-bela TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1967. godine. Režirao ju je Nebojša Komadina, a scenario je napisao Aleksandar Popović.
Samosata
Od 163. pne. do 72. n.e. bio je prijestolnica Kraljevstva Komagena. U njemu su se rodili Lukijan i Pavle Samosatski.
Kanal Ibrahimija
Kanal Ibrahimija (/at-Turʿat/at-Tirʿat al-Ibrāhīmiyya) je kanal u Egiptu, koji teče od Asjuta do Gize, svojom dužinom 350 km je jedan od najdužih na svijetu.
Karakteristike i historija
Kanal je iskopan za vladavine egipatskog kediva Ismail-paše između 1867. - 1873. U početku se koristio za navodnjavanje plantaža šećerne trske, i nije imao nikakvih brana ni akumulacija, već se voda iz Nila prirodnim padom slijevala u kanal.
Danas kanal počinje kod brane na Nilu kod Asjuta, nakon 60 kilometara toka dolazi do Dejruta, gdje se nakratko spaja sa Kanalom Bar Jusuf, koji teče prema sjeverozapadu do Oaze Fajum i Jezera Karun. Kanal Ibrahimija nastavlja teći prema sjeveroistoku preko muhafaza; Minja, Beni Suejf i Giza, sve do grada El Ajata gdje uvire u Nil.
Kanal Ibrahimija osim na nekoliko mjesta gdje prati dijelove antičkih kanala, teče paralelno sa Nilom duž zapadne obale na udaljenosti do 5 kilometara.
The Adventure of the Three Students
"The Adventure of the Three Students" (srpskohrvatski: Tri studenta) je jedna od 56 priča o Sherlocku Holmesu što ih je napisao Arthur Conan Doyle. Izvorno je objavljena u Strandu 1904. godine, uz ilustracije Sidneyja Pageta, priča je sastavni dio zbirke The Return of Sherlock Holmes.
Kanal Ibrahimija
Karakteristike i historija
Njime se navodnjava oko 6900 km² oranica (1/5 plodne zemlje u Egiptu), teren u kom živi oko pet milijuna ljudi.
The Adventure of the Three Students
Slučaj
Sherlock Holmes i dr. Watson nalaze se u poznatom sveučilišnom gradu (vjerojatno Oxford ili Cambridge) gdje im profesor i predavač Koledža svetog Luke., gospodin Hilton Soames, predstavlja zanimljiv problem. Netko je bio u njegovom kabinetu i pregledao radnu verziju ispita što ga je planirao dati svojim studentima. Soames je napustio svoj ured kako bi otišao na čaj te ga je zaključao, ali, kada se vratio, ključ je bio u bravi, a papiri premješteni - jedan kod prozora, jedan na podu i jedan na stolu. Soamesov sluga, Bannister, tvrdi kako je zaboravio svoj ključ nakon što je Soames otišao, ali se zaklinje kako papire nije niti dodirnuo. U Soamesovom je interesu da se prevaranti otkriju jer se radi o izrazito važnom testu. Na njihovu sreću, samo trojica studenata polažu ispit i sva trojica žive u istoj zgradi, iznad Soamesa.
Kanal Ibrahimija
Karakteristike i historija
Između 2012. - 2018. podignuta je nova brana kod Asjuta, duga 900 metara, sa hidroelektranom i dvije ustave koju je gradilo 7000 radnika.
The Adventure of the Three Students
Slučaj
Soames je pronašao nekoliko dokaza u svom kabinetu i napomenuo je kako je Daulat Ras, jedan od studenata, bio u njegovom uredu dok su papiri bili na stolu, ali dodaje kako su bili smotani i teško da ih je mogao prepoznati kao testove. Na Holmesov zahtjev, Soames opisuje trojicu studenata: Giles Gilchrist je bio sportski tip i marljiv (za razliku od oca koji je sav novac potrošio na utrkama konja), Daulat Ras je bio miran i metodičan, a Miles McLaren je bio izrazito talentiran, ali raskalašen i odan kocki.
Kanal Ibrahimija
Karakteristike i historija
Kanal je plovan samo od Asjuta do Assyuta i Dejruta, nizvodno ima puno brana, ustava i akumulacija za kontrolu vodostaja, pa se neda ploviti.
The Adventure of the Three Students
Slučaj
Holmes nastavlja s analizom tragova i dolazi do vrata za koja mu Soames govori da vode u njegovu sobu. Prateći tragove, Holmes predstavlja zaključak kako se provalnik sakrio u Soamesovu spavaću sobu dok je ovaj ispitivao Banniestera. Bio je tamo, skriven iza zastora, cijelo vrijeme. Holmes ispira Bannistera i uočava nekoliko zanimljivih činjenica, ali na uspijeva ništa jasno definirati. Sluga je odbio imenovati sumnjivca.
Kanal Ibrahimija
Karakteristike i historija
U prvim dekadama vodostaj kanala je jako varirao, zimi je bio i po 20 puta veći nego ljeti. Danas je reguliran Asuanskom branom i branom kod Asjuta.
The Adventure of the Three Students
Slučaj
Holmes odluči ispitati studente. Gilchrist i Ras su voljni surađivati, ali Holmes ne uspijeva pronaći konkretan dokaz kod njih dvojice. S druge strane, McLaren je neuljudan i odbija pustiti ikoga u sobu. Holmes se tada raspita oko njegove visine, koju Soames procijeni na nekih 165cm. Iako viši od Rasa, bio je znatno niži od Gilchrista, koji se bavio atletikom (prepone i skok u dalj). To je znakovito s obzirom na činjenicu da je sve izvedeno preko prilično visokog prozora. Detektiv je na samom kraju slučaja, ali ne uspijeva povezati činjenice do sljedećega jutra, kada pronađe posljednji komad dokaza. Konfrontira Bannistera, ali ovaj čvrsto odbija optužbe kao i sugestiju da je još netko bio s njim u sobi. Holmes tada pozove Gilchrista i iznese svoje zaključke.
Kanal Ibrahimija
Karakteristike i historija
Duž kanala (manje više sa desne strane) ide Željeznička pruga od Kairo-Asuan.
The Adventure of the Three Students
Slučaj
Kada Holmes iznese nepobitne dokaze o Gilchristovoj krivnji, student priznaje cijelu stvar i objasni kako je Bannister tu bio tek kao pomoćnik i kako izvorno nije imao veze s planom. Bannister je Gilchristu pomogao jer je ranije bio batler njegova oca. U konačnici, Gilchrist se zahvaljuje Bannisteru što ga je odvratio od varanja na ispitu te predaje Soamesu pismo u kojem navodi kako odustaje od ispita i putuje u Južnu Afriku.
Stavropolia, Uliești
Stavropolia je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Uliești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 194 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 166 m.
Kirestika
Kirestika (Κυρρηστική, Cyrrhestica) je bio distrikt antičke Sirije čiji naziv, prema pretpostavkama historičara, potiče od vremena Aleksandra Velikog. Prostirala se među ravnicama Antiohije od Amana i Komagene na zapadu do obale rijeke Eufrat na istoku; na jugu se prostirala do pustinje. U antičko doba je bila gusto naseljena. Najpoznatija je kao mjesto gdje je godine 38. pne. rimski vojskovođa Publije Ventidije Bas u bitci na planini Gindar porazio partskog princa Pakora i tako osvetio Krasovu smrt u bitci kod Kare.
Ove žene posle rata
Ove žene posle rata je jugoslovenska crno-bela TV komedija u produkciji RTV Beograd emitovana 1967. godine. Režirao ju je Nebojša Komadina.
Dobrica Milutinović
thumb|right|Dobrica Milutinović kao Kralj Lir 1924. u Narodnom pozorištu u Beogradu Dobrica Milutinović (Niš 11. septembar 1880— Beograd 18. novembar 1956) bio je srpski glumac.
Biografija
Bio je jedan od najtalentovanijih i najomiljenijih glumaca, član Narodnog pozorišta u Beogradu od 1899. do smrti. U punoj stvaralačkoj snazi bio je između dva svetska rata.
Glumačke osobine
Zahvaljujući retkom umetničkom temperamentu, svom izgledu i glasu igrao je herojske i romantične uloge u pozorištu, koje su mu donele veliko poštovanje i popularnost. Glumio je Romea, Don Karlosa, Otela, Urijela, Hajduk Veljka, Maksima Crnojevića, Cara Dušana, Mitketa u Koštani. Spada u glumce koji su tekst izovarali gromkim glasom, sa velikim patosom, a to je tada bio običaj. Njegov glas je snimljen i sačuvan i nalazi se u fonoteci Muzeju pozorišne umetnosti Srbije. Takođe, u savremeno doba izdata je i longplej ploča sa presnimcima njegovih arhivskih zvučnih zapisa na pločama od 78 okretaja.
Nagrada Dobričin prsten
Godine 1937, povodom 40-godišnjice rada, dodeljen mu je prsten koji se, u istovetnoj kopiji, od 1980. dodeljuje kao prestižna nagrada za životno delo srpskim glumcima i nosi ime Dobričin prsten.
Pozorište u Sremskoj Mitrovici 1974. godine dobilo je naziv „Dobrica Milutinović“.
Condotti Vecchi, Livorno
Condotti Vecchi je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Catherine de' Medici
Caterina de' Medici (Firenza, 13. april 1519. - dvorac Blois, 5. januar 1589.), bila je francuska kraljica od 31. marta 1547. do 10. jula 1559. i regentica svog maloljetnog sina Karla IX. od 1560. do 1564.
Biografija
Caterina Medici je bila kći urbinskog vojvode i vladara Republike Firence - Lorenza II. Medicija (1492-1519) i francuske plemkinje Madeleine de La Tour d'Auvergne (1495.-1519). Oba roditelja su joj umrla nekoliko nedelja posle njenog rođenja (majka 28. aprila a otac 4. maja) Od njih je nasljedila titule kontese d'Auvergne i vojvotkinje Urbina. Odrasla je na medicejskom dvoru u Firenci (Italija).
Udala se za Vojvodu Henrika od Orleana, budućeg kralja Francuske Henrika II. - 1533. sa samo 14 godina. Kraljica Francuske postala je 1547. godine. Prvih deset godina, ona i Henrik nisu imali djece, a nakon tog rodila je devetoro djece kao na traci, od kojih su posljednje dvije blizanke (Jeanne i Viktorija) umrle kao novorođenčad. Tri poslednja francuska kralja iz dinastije Valois; Franjo II.(1559-1560), Karlo IX. (1560-1575.) i Henrik III. (1575-1589.), bili su sinovi Caterina Medici.
Njena najstarija kćer - Elizabeta Valois, postala je žena španjolskog kralja Filipa II, a najmlađa preživela kći, Margareta (poznata kao kraljica Margo), udala se za hugenota Henrika od Navare, koji će kasnije postati francuski kralj Henrik IV.. left|thumb|220px|Katarina de Medici Sva njena djeca, osim Margarete, bila su bolešljiva, tako da je ona nakon smrti svoga muža1559. četiri godine vladala nominalno kao regent svog sina Karla IX. i bila de jure vladar Francuske, ali se to praktički produžilo do kraja njegove vladavine 1574.
Nakon čitanja Nostradamusovog almanaha za 1555., u kome se spominjala opasnost za kraljevsku porodicu, postala je njegov veliki poštovalac. Pozvala ga je u Pariz da izradi horoskope za nju i njenu djecu, i dala mu je položaj kraljevog savjetnika i liječnika.
Za vrijeme vladavine Caterina Medici, 24. augusta 1572., u Parizu i širom Francuske odigrao se masakr hugenota, poznat kao Bartolomejska noć. Za njenog vremena se smatralo da je Caterina Medici direktno odgovorna za masakr. Ona se javno trudila da se distancira od ovog masakra i od vjerskog rata koji je nakon tog nastao. Svo vrijeme na vlasti nastojala je održati autoritet kraljevske vlasti u uvjetima kaosa građanskog rata između katolika i hugenota.
Pioneer Junction, Montana
Pajonir Džankšon je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Catherine de' Medici
Biografija
Nakon 1580., kad je na francuski prijesto stupio njen mlađi sin Henrik III., njen uticaj na dvorsku politiku je rapidno opao.
Coppetelle, Napoli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 218 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 231 m.
Catherine de' Medici
Biografija
Pored vladarske i političke uloge, Caterina Medici bila je poput ostalih medicija veliki mecena umjetnosti, tako da je pomogla da se renesansa iz njene rodne Toskane raširi po Francuskoj.
Pioneer Junction, Montana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 959.
Apaxtiantla, San Martín Chalchicuautla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 297 m.
HPS
Termin  ima više značenja.
Patiri
Patiri, maleno Attacapan pleme nastanjeno tokom 18. stoljeća u jugoistočnom Teksasu. Patiri teritorij bio je između plemena Bidai i Akokisa, odnosno između Houstona i Huntsvillea. Između 1749. i 1751. nalazimo ih sa plemenima Akokisa, Bidai i Deadose na misiji San Ildefonso, blizu sadašnjeg Rockdalea. Kasnije se oni ne spominju, identitet je vjerojatno izgubljen među Bidaima i Akokisama koji su se očuvali do 19. stoljeća. –Za pleme Patiri se smatra da bi mogli biti pleme koje La Salle u 17. stoljeću, u približno istom području, naziva Petaros.
Körborn
Kerborn je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 98 opštinskih središta okruga Kuzel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 353 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7336051.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kuzel Kerborn se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kuzel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 339 metara. Površina opštine iznosi 5,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 353 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 60 stanovnika/km².
Calabrò, Messina
Calabrò je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 193 m.
LuaTeX
Циљ пројекта
Главни циљ пројекта је да се обезбеди TeX-ова верзија где су сви унутрашњи делови доступни из Lua скрипти. У процесу отварања TeX-а многи унутрашњи кодови су поново написани. Уместо јаког кодирања нових функционалности у самом TeX-у, корисници (или писци макро пакета) могу да напишу своје сопствене додатке. LuaTeX нуди уграђену подршку за OpenType фонтове. За разлику од XeTeX, фонтови нису приступни кроз систем библиотека оперативног система, неко кроз библиотеку базирану на FontForge.
Сродни пројекат је MPLib (екстензија MetaPost библиотеке модула), који доноси графичку машину у TeX.
LuaTeX тим чине Тако Хокватер, Хартмут Хенкел и Ханс Хаген.
Верзије
Прву јавна бета верзија је лансирана TeX 2007. године у Сан Дијегу. Прво формално издање је планирано за крај 2009. године, а прва стабилна верзија производње је објављена 2010. године. Очекивало се да достигне верзију TeX Live.00 у 2012. години али од октобра 2015. године се очекује да буде пуштен са TeX Live 2020.