cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plütscheid
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Pličajd se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 456 metara. Površina opštine iznosi 12,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 324 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 26 stanovnika/km².
La Primavera, San Carlos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 367 m.
Maverick (film)
Prijem
James Berardinelli, s Reelviews.net, dao je filmu 3.5 od 4 zvjezdice. Izjavio je: "Maverickova snaga leži u lahkoći s kojom prelazi s komedije na akciju i ponovo nazad... Osvježavajuće je naći nešto što ispunjava očekivanja." Pišući za Chicago Sun-Times, Roger Ebert dao je filmu 3 zvjezdice od moguće 4, navodeći: "Prvi veseli, na smijeh orijentirani porodični vestern u dugo vremena i jedna od lijepih stvari u vezi s njime jeste da ne osjeća potrebu da objasni svoje postojanje. Ponaša se kao da je biti vestern najprirodnija stvar na svijetu." Film je općenito dobio dobre kritike.
Box office
Film je postigao uspjeh na blagajnama.
El Dorado, Ahumada
El Dorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ahumada.
Bejucalillos, Tuzantla
Bejucalillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 423 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 494 m.
El Jaralito, Santa María del Río
El Jaralito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1837 m.
Pluwig
Pluvig je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 103 opštinska središta okruga Trir-Sarburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.418 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7235107.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Trir-Sarburg Pluvig se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Trir-Sarburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 310 metara. Površina opštine iznosi 4,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.418 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 291 stanovnika/km².
Potočilo
Potočilo je naselje u opštini Danilovgrad u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 34 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 19 stanovnika).
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno.
Crossfire (Star Trek: Deep Space Nine)
Crossfire je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazana 29. januara 1996. godine. Radnja prikazuje kako Odo ima mora štititi bajoranskog premijera Shakaara prilikom njegove posjete DS9, ali i kako taj zadatak kompliciraju njegovi osjećaji prema majoru Kiri, koja, pak, ne krije da prema svom starom ratnom drugu Shakaaru osjeća više od prijateljstva.
Quartier Latin (film, 1939)
Quartier Latin je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1939. u režiji Alexandrea Eswaya, Christiana Chamboranta i Pierrea Colombiera. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Mauricea Dekobre, koji je napisao i scenario, kao i remake istoimenog njemačkog nijemog filma iz 1929. godine. Radnja prikazuje kako se bogati bankar iz dosade zaputi u parišku Latinsku četvrt te tamo zaljubi u siromašnu slikaricu, a zbog čega se, da bi je zaveo, odlučuje pretvarati da je i sam siromašni umjetnik.
Şırnak
Şırnak čita se Širnak, je administrativni centar istoimene turske provincije Şırnak od 63 298 stanovnika.
Geografske karakteristike
Većinsko stanovništvo grada su Kurdi, koji se bave stočarstvom i poljoprivredom.
Historija
Po lokalnoj legendi grad se izvorno zvao - Şehr-i Nuh (Grad Noe) jer se (tako se vjeruje) na obližnjoj planini Cudi visokoj 2114 m iskrcala Noina Arka nakon Velikog potopa, iz tog se vremenom došlo do imena Sernah pa na kraju Şırnak.
La Providencia, Tototlán
La Providencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tototlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1546 m.
Faldeo San Isidro, Urique
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1978 m.
Vandalski rat
Bizantsko-vandalski rat, poznat i kao Vandalski rat, bio je oružani sukob koji se od 533. do 534. vodio između Vandalskog Kraljevstva na jednoj, i Istočnog Rimskog (Bizantskog) Carstva na drugoj strani. Trajao je kratko i završio bizantskom pobjedom, nakon koje je Vandalsko Kraljevstvo prestalo postojati, a Bizant pod svoju vlast stavio nekadašnju zapadnorimsku provinciju Afriku, otpočevši tako pokušaj obnove nekadašnjeg Rimskog Carstva.
Pozadina
Vandali su bili germanski narod koji je za vrijeme Velike seobe naroda početkom 5. vijeka prodro na teritoriju tadašnjeg Zapadnog Carstva, prvo preko Galije u Hispaniju, da bi se pod vodstvom Gajzeriha godine 429. preselio u Sjevernu Afriku, odnosno rimsku provinciju Afriku koja je sve dotada bila pošteđena barbarskih provala. Nakon što je 439. Gajzerih zauzeo Kartaginu, cijela provincija je pala pod vandalsku vlast. U oblasti koja se smatrala jednom od najbogatijih i najrazvijenijih od svih rimskih provincija, a bez brige o suparničkim germanskim narodima koji su ostali s druge strane Mediterana, Gajzerihovi Vandali su brzo konsolidirali vlast, ali i razvili pomorske vještine zahvaljujući kojima su osvojili Siciliju, Sardiniju, Maltu i Baleare. Kontrola pomorskih puteva je Vandalima omogućila da, za razliku od svojih germanskih srodnika, budu i formalno nezavisni od ostataka Rimskog Carstva, a svoju su nezavisnost demonstrirali 455. velikom pljačkom Rima. Shvativši opasnost koju predstavlja vandalska država u Sjevernoj Africi, u sljedećoj deceniji su oba rimska carstva pokrenula pohode s ciljem da to područje stave pod svoju vlast. Gajzerih, iako u poodmakloj dobi, uspio je suzbiti oba pokušaja, uništivši flotu zapadnorimskog cara Majorijana 461. i istočnorimskog admirala Baziliska godine 468. Ti su neuspjesi bitno doprinijeli kolapsu Zapadnog Carstva 476. a iste godine je Istočno Carstvo, mučeno unutrašnjim sukobima, sa Vandalima sklopilo trajni mir.
Mir između Vandala i Bizantinaca se održao nekoliko decenija. Gajzerihovi nasljednici, uglavnom zadovoljni osvojenim, nisu imali potrebe da se šire na istok i ugrožavaju bizantske teritorije; bizantski carevi su, pak, previše zaokupljeni prijetnjom koje su predstavljali perzijski Sasanidi, odnosno unutrašnjim vjerskim sukobima. Međutim, miroljubiva koegzistencija dviju država je bila stalno ugrožena vjerskim razlikama - Vandali su sa Bizantincima dijelili kršćansku vjeru, ali su prihvatili arijanstvo umjesto nikejskog vjerovanja koje je bilo službena religija Carstva, ali koje su ispovijedali i sjevernoafrički kršćani prije dolaska Vandala. Iako su pojedini vandalski vladari ponekad pokazivali religijsku toleranciju, pod njihovom vlašću nisu bili rijetki pokušaji nasilnog prekrštavanja, odnosno progona svojih nikejanskih ("pravovjernih") podanika.
Izbijanje rata
Takvu je politiku nastojao okončati kralj Hilderik, najromaniziraniji od svih vandalskih kraljeva, koji je na vlast došao godine 523. Njegova politika tolerancije prema nikejancima, ali i kovanje novca s likom bizantskih careva - odnosno implicitno priznanje bizantskog sizerenstva - izazvalo je nezadovoljstvo među njegovim sunarodnjacima. Oni su se okupili oko Hilderihovog nećaka Gelimera koji je 19. maja 530. svrgnuo Hilderiha.
U Bizantu je godine 527. na vlast došao mladi Justinijan, čije su prve godine vladavine obilježile krize poput Nika nereda i porazi u ratu s Perzijancima. Justinijan je stoga nastojao svoj autoritet obnoviti uspjesima na zapadu, odnosno nametanjem vlasti nekadašnjim zapadnim područjima Rimskog Carstva, na koje je Bizant formalno polagao pravo. Okončanje Akakijeve šizme, odnosno obnova jedinstva rimske i bizantske Crkve, je također stvorila uvjete da Justinijan može očekivati podršku tamošnjih kršćana, pogotovo u Sjevernoj Africi, koja se smatrala jednom od najkršćanskijih oblasti nekadašnjeg Carstva.
Justinijan je u Kartaginu poslao zahtjev da se Hilderik vrati na prijestolje. Kada su Vandali to odbili, Justinijan je imao izgovor za pokretanje vojnog pohoda. Pripreme za njega su započele u ljeto 532. godine, odmah nakon što je sa Perzijancima potpisan tzv. Vječni mir i tako osigurane bizantske istočne granice.
Pripreme za pohod
Justinijan je za komandanta izabrao Belizara, koji se, usprkos poraza na kraju rata s Perzijancima, smatrao najboljim bizantskim vojskovođom. Belizaru je kao načelnik štaba pomagao eunuh Solomon, a jedan od generalovih sekretara je bio i Prokopije, znameniti historičar koji je pohod kasnije opisao u dvotomnoj knjizi. Prema Prokopijevim navodima, ekspedicija se sastojala od 500 transportnih brodova i 92 dromona (ratna broda), koji su prevozili 10.000 pješaka (od toga 5000 Bizantinaca i 5000 federata) te oko 5.000 konjanika (1500 Belizarovih vlastitih bucellaria, 3000 federata, 600 hunskih i 400 herulskih konjanika-strijelaca).
Justinijan je, pak, nedostatke u brojčanom smislu nastojao nadoknaditi diplomatskim aktivnostima, a na ruku su mu išli i ustanci koji su izbili protiv Gelimerove vlasti u Tripolitaniji kao i na Sardiniji gdje se odmetnuo guverner po imenu Godas. Iako je ustanak u Tripolitaniji podržala bizantska vojska iz Kirenajke, Gelimer na njega nije reagirao, smatrajući pobunu na Sardiniji opasnijom. Tamo je poslao flotu od 120 brodova, kao i 5000 vojnika pod svojim bratom Caconom.
Bizantinci su također osigurali podršku Ostrogotskog Kraljevstva, koje je prije toga od Vandala bilo preotelo Siciliju, a čiji su vladari, iako arijanci, u Vandalima vidjeli suparnike.
Prva faza pohoda
Belizarova flota je iz Konstantinopola isplovila 19. juna 533. te se s velikim oprezom kretala prema zapadu, prije nego što se usidrila na obali Sicilije. Tamo je Belizar, kako Prokopije navodi, "s velikim olakšanjem", doznao kako je vandalska flota još uvijek zaposlena gušenjem ustanka na Sardiniji. To je značilo da bizantskoj ekspediciji više ništa neće stajati na putu. Belizarove snage su se 9. septembra bez otpora iskrcale kod Caput Vada (današnji Rad Kaboudia u Tunisu). Odatle su započele marš prema Kartagini koju su namjeravali staviti pod opsadu. Belizar je tada održavao strogu disciplinu među svojim trupama, nastojeći spriječiti pljačku i tako steći podršku lokalnog stanovništva.
Gelimer je raspolagao s brojčano manjim snagama od Belizara, ali je osmislio plan da Bizantince napadne s tri različite strane, opkoli i uništi. On je doveo do bitke kod Ad Decimuma u kome je slaba koordinacija među vandalskim snagama omogućila Belizaru da ih potuče počesno. Gelimera je pogibija brata Amate demoralizirala, a što je dovelo do kolapsa vandalske vojske. Gelimer je pobjegao na zapad u Numidiju, te Bizantince više nitko nije mogao spriječiti da zauzmu Kartaginu.
Gradska vrata su bila otvorena, ali je Belizar namjerno držao svoju vojsku van gradskih zidina. U grad je ušao 15. septembra, a građani su ga dočekali kao oslobodioca. Belizar je svoj štab smjestio u bivšu Gelimerovu palaču, odakle je naredio da započnu pripreme za obranu, smatrajući kako će Gelimer organizirati kontranapad i pokušati povratiti svoju prijestolnicu.
Druga faza pohoda
Belizarov oprez je bio opravdan, s obzirom da je Gelimer organizirao štab u Bula Regiji, gdje mu se pridružio Cacon sa svojim pojačanjima. Vandalska vojska je krenula na istok te započela s pripremama za opsadu Kartagine, uključujući rušenje akvadukta s kojim se afrička metropola snabdijevala vodom. Istovremeno je Gelimer poslao svoje agente u grad, a oni su pokušali podmititi Belizarove trupe, pogotovo hunske najamnike.
Belizar je, bojeći se pobune, odlučio vandalsku vojsku poraziti na otvorenom polju te pokrenuo trupe na zapad. Dvije vojske su se srele 15. decembra kod Trikamaruma. Bitka je odlučena već na samom početku, prilikom sukoba konjičkih prethodnica i prije angažmana bizantske pješadije. Tada je poginuo Cacon, a Gelimer ponovno postao očajan i pobjegao, što je dovelo do poraza njegove vojske.
Gelimer se nakon toga skrivao u numidijskim planinama. U međuvremenu su bizantske snage za nekoliko mjeseci zauzele sve vandalske teritorije - Sardiniju, Korziku i Baleare, pa i tvrđavu Septum u Mauretaniji, nasuprot Gibraltara pod vizigotskom vlašću. Gelimer se nakon što je zimu, prema Prokopijevim riječima, proveo "u očajnim uvjetma", odlučio predati Belizaru u martu 534.
Nekoliko mjeseci kasnije je Gelimer zajedno sa Belizarom otplovio u Konstantinopol. Bizantski brodovi su, osim s vandalskim zarobljenicima, bili nakrcani i brojnim dragocjenostima koje su Vandali bili opljačkali u Rimu nepunih osam decenija ranije. Justinijan je, nastojeći uspostaviti simboličku vezu Bizantskog sa Rimskim Carstvom, dozvolio Belizaru da održi trijumfalnu paradu. Tokom nje se Gelimer simbolički odrekao kraljevske krune, čime je prestalo postojati Vandalsko Kraljevstvo.
Posljedice
Brzina s kojom su poraženi i pokoreni nekoć nepobjedivi Vandali, odnosno uspjeh pohoda, je iznenadio i same Bizantince. Justinijan je, pak, to shvatio kao znak Božje naklonosti, a preuzimanje nekadašnjeg rimskog blaga kao poruku da njegova misija mora biti obnova Rimskog Carstva, odnosno preuzimanje svih njenih teritorija. Tom cilju, koji je sugerirala i preambula njegovog znamenitog zakonika 534. godine, je prvo na putu stajalo Ostrogotsko Kraljevstvo, protiv koga je već 535. pokrenut veliki pohod. Za razliku od Vandala, Ostrogoti su pružali daleko uspješniji otpor čije je konačno slamanje 553. godine, prema tumačenju kasnijih historičara, za Bizantince predstavljalo Pirovu pobjedu, a dvije decenije rata za zapadnu civilizaciju katastrofu u kojoj je kasnoantička kultura zamijenjen srednjovjekovnim mrakom.
U samoj Sjevernoj Africi se, pak, te negativne posljedice uglavnom nisu osjetile. Već u aprilu 534. je Justinijan novosvojene teritorije organizirao u Pretorijansku prefekturu Afriku, gdje je pod Solomonom obnovljen sistem nekadašnje rimske uprave. Nakon što su ugušeni ustanci berberskih plemena iz unutrašnjost i tako konsolidirana bizantska vlast, Afrika se pretvorila u jedan od najmirnijih i najprosperitetnijih dijelova Bizantskog Carstva. Takvom je ostala sve do sredine 7. vijeka kada su je osvojili muslimanski Arapi.
Vadi Halfa
Vadi Halfa (arapski: وادي حلفا) je grad od 15,725 stanovnika na krajnjem sjeveru Sudana u Vilajetu Sjever. Ona je jedno od najvrućijih mjesta na svijetu u kom je izmjereno - 53 °C.
Geografske karakteristike
Vadi Halfa se prostire duž lijeve zapadne obale Nila, udaljena desetak km južnije od nekadašnjeg Drugog katarakta, nedaleko od egipatske granice.
Nova Halfa je pogranični grad, posljednja željeznička stanica i posljednja luka, dokle mogu ploviti sudanski brodovi, trgovački centar poljoprivredne okolice.
El Ahuejote, General Heliodoro Castillo
El Ahuejote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Heliodoro Castillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 209 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2000 m.
Lișteava, Ostroveni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1612 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
La Chiripa, Calvillo
La Chiripa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Calvillo.
Licastro, Messina
Licastro je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Ceilhes-et-Rocozels
Sej et Rokozel je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Ero koja pripada prefekturi Lodev.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 256 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 27,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 430 metara (maksimalnoj 821 m, a minimalnoj 426 m).
Campagna del Miglio, Brescia
Campagna del Miglio je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 152 m.
Banatski Monoštor
Банатски Моноштор је насеље у Србији у општини Чока у Севернобанатском округу. Према попису из 2011. било је 102 становника.
Демографија
У насељу Банатски Моноштор живи 116 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 47,4 година (43,2 код мушкараца и 52,1 код жена). У насељу има 59 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,29.
Ово насеље је великим делом насељено Мађарима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Напомене
→ * - Подаци за површину и густину насељености дати су збирно за катастарску општину Црна Бара, на којој се налазе два насеља, Банатски Моноштор и Црна Бара.
One Day at a Time
One Day at a Time bio je dugotrajni američki televizijski sitcom koji je priazivao život razvedene majke, koju je tumačila Bonnie Franklin, njene dvije kćeri (Mackenzie Phillips i Valerie Bertinelli te nadzornika zgrade (Pat Harrington, Jr.). Dvjestodevet polusatnih epizoda je originalno emitirano na CBS-u od 16.12. 1975. do 28.5. 1984.
Seriju su stvorili Whitney Blake i Allan Manings, bračni i scenaristički par koji su bili glumci 1950-ih i 1960-ih. Seriju je razvio Norman Lear a kasnije Embassy Television.
Kao i mnoge Learove serije, One Day at a Time je kombinirao komediju s dramom, koristeći polusatni format kako bi se bavio ozbiljnim životnim i ljubavnim problemima, pogotovo onima vezanim uz tada popularni feminizam drugog vala.
Glavna junakinja je bila Ann Romano, koja se, osjećajući se sputanom u braku, jednostavno razvela od svog muža i doselila u Indianapolis zajedno s dvije kćeri - 17-godišnjom buntovničkom Julie (Phillips) i 15-godišnjom i odgovornijom Barbarom (Bertinelli). Stalni lik u seriji je buio i nadzornik Dwayne Schneider koji joj se stalno udvarao.
Zbog sklonosti da kombinira komediju s ozbiljnim temama, serija se među američkim televizijskim historičarima često navodi kao jedan od najočiglednijih primjera fenomena zvanog vrlo posebna epizoda.
Coquí, Puerto Rico
Koki je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.293, što je 297 (-8,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cascine Fornace, Alessandria
Cascine Fornace je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
Palestra
Palestra (latinski: palaestra, od grčkog: παλαίστρα-παλαίω =hrvati se) je ime za sportsko borilište u Antičkom Rimu i današnjoj Italiji.
Historija
Palestra u Antičkom Rimu je bila otvoreno dvorište najčešće pokriveno pijeskom, građeno u sklopu termi. thumb|left|200px| [[Plan termi iz Pompeja]] U Pompejima je između 1935.-1939. iskopana velika palestra dimenzija 140 x 140 metara okružena porticima, sa bazenom u sredini velikim 23 x 35 metara. Pretpostavlja se da je podignuta tokom 1. vijeka u vrijeme cara Augusta. U njoj su pronađeni brojni leševi poginulih za Erupcije Vezuva 79.
Današnje palestre su natkrivena borilišta za sve vrste sportova.
Baza (linearna algebra)
Kako se u vektorskom prostoru dimenzije n može predstaviti n linearno nezavisnih vektora, njegovu bazu mora činiti najmanje n vektora, što zajedno s gornjim zaključkom daje da baza n-dimenzionog vektorskog prostora V ima točno n vektora.
Bakir Tanović
Diplomirani je profesor nacionalne historije prve generacije historičara Univerziteta u Sarajevu 1956. godine. Sin je uglednog sarajevskog advokata Dr. Jusufa Tanovića i Fate Tanović rođ. Čurčić. Jedan je od osnivača Stranke demokratske akcije (SDA) 1990. godine.
Filmsku karijeru započeo je pedesetih godina prošlog vijeka. Smatra se pionirom bosanskohercegovačke kinematografije, jedan je od osnivača Sarajevske škole fokumentarnog filma, autor brojnih nagrađivanih filmskih ostvarenja, producent i istraživač kulturnog i historijskog nasljeđa Bosne i Hercegovine.
Osnivač je Radne zajednice "Bosna" - koja je postala vodeća producentska kuća u bivšoj Jugoslaviji i Studija za crtani film. Početkom agresije na Bosnu i Hercegovinu osniva Filmski arhiv pri Armiji BiH.
Njegovih više od 50 godina rada na filmu obilježilo je dosadašnju epohu razvoja i uspona bosanskohercegovačke kinematografije.
Na općim izborima u Bosni i Hercegovini 2002. godine bio je kandidat za bošanjačkog člana Predsjedništva BiH
Profesor Bakir Tanović objavio je dvije historijske studije ("Ko je vlasnik Bosne i Hercegovine" (1993) i "Čurčića vakuf"), te historijski roman (Huska Miljković) i "Omer paša Latas". Autor je i historijske knjige "Historija Bosne u okviru Osmanskog carstva" (2011)
Režirao je igrane i dokumentarne filmove, kao "Muhadžiri", "Gazi Husrev-begova biblioteka", "Znamenje srednjovjekovne bosanske države", "Ljubav i bijes"... Za igrani film "Ovčar" nagrađen je Šestoaprilskom nagradom, a 1973. godine odlikovan je Srebrenim vijencem za naročite zasluge u oblasti filmske umjetnosti i kinematografije, te je nosilac brojnih drugih nagrada i priznanja.
U biografiji Bakira Tanovića zapisano je da potiče iz porodice koja je imala dugu naučnu i intelektualnu tradiciju. Tragedija Tanovića započinje dolaskom komunista na vlast, koji su sudili Bakirovom ocu jer je kao doktor prava pripadao krugu intelektualaca, a Bakiru će kasnije zabraniti da studira. Ipak, vanredni student Bakir uspijeva da upiše i završi ono što je volio - historiju. Završetkom studija, ipak, se udaljava od historije i počinje na filmu i to dokumentarnom. U tom periodu poseban pečat je dao upravo ovoj vrsti filma kroz doprinos razvoju Sarajevske škole dokumentarnog filma. Poslije piše scenario i režira dva igrana filma: "Ljubav i bijes" i "Ovčar", za koje je dobio nagrade na međunarodnim filmskim festivalima.
Početkom osamdesetih godina, zbog opće situacije i političkih odnosa, te presije vršene na njega kao umjetnika, radi uglavnom filmove koji su govorili o Bosni i bošnjačkom narodu. Iz tog perioda značajni su "Muhadžiri", film o migraciji i najvećem egzodusu muslimana. Ovom dokumentarcu pridodao je film o Gazi Husrev-begovoj medresi, kao i "Znamenje bosanske države". Sjećajući se tog nemilog perioda u svom stvaralaštvu Bakir Tanović će reći:
"Vidite, ja sam se u tom periodu bavio različitim stvarima. Danas je moderno reći - ali istina je nezaobilazna - ja sam tada deset godina bio "na ledu". Prevedeno na intelektualni jezik to znači da nisam mogao proći sa svojom temom, jer sam bio obilježen kod vlasti. Onda sam sâm sebi rekao: "Ja ću biti producent". Formirao sam producentsku kuću "Bosna" zajedno sa dva naša poznata umjetnika: Mersadom Berberom i rahmetli Ademom Ćejvanom. Od ove radne zajednice "Bosna film" je prerastao u vodeću producentsku kuću. Bila je to jedna od najvećih producentskih kuća u bivšoj Jugoslaviji. Otvorili smo prvi u Bosni i Hercegovini crtani film. Onda je u državi došlo do velikih političkih promjena."
Ljubav Bakira Tanovića prema Bosni vidljiva je u njegovim djelima, posebno onim koja se bave njenom historijom. Stećci su samo jedan segment u njegovom stvaralaštvu. Iz tog razdoblja njegovog stvaralaštva nezaboravan je film "Kameni spavač", za koga je scenario napisao njegov prijatelj rahmetli Mak Dizdar.
Mesa de los Amoles, Urique
Mesa de los Amoles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Bakir Tanović
Bakir Tanović je preminuo u Sarajevu, 2012. godine u 81. godini života.
Mesa de los Amoles, Urique
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1238 m.
Los Toros, Mezquitic
Los Toros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1835 m.
Kaw City, Oklahoma
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 375, što je 3 (0,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pat Harrington, Jr.
Pat Harrington, Jr. (rođen kao Daniel Patrick Harrington, Jr. 13. 8. 1929. u New Yorku – 6. 1. 2016. u Los Angelesu) je bio američki glumac.
Harrington je odrastao u porodici vodviljskih zabavljača i broadwayskih glumaca, a glumačku karijeru je započeo u Fordham University. Harrington je služio u ratnom zrakoplovstvu za vrijeme korejskog rata, a nakon tooga se zaposlio u NBC-u u New Yorku.
Harrington je postao slavan 1950-ih kao dio TV-komičarske postave Stevea Allena, poznate kao "ljudi s ulice" (a koji su uključivali Dona Knottsa, Toma Postona i Louisa Nyea). Harrington je stekao slavu i kao italijanski imigrant "Guido Panzini" u emisiji Jack Paar Show.
Harrington je dosta radio posuđujuće glasove likovima iz animiranih filmova. Međutim, mlađim generacijama je daleko poznatiji kao Dwayne F. Schneider, lik iz popularne TV-serije One Day at a Time, za čiju je ulogu dobio Emmy i Zlatni globus.
El Álamo, San Carlos
El Álamo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Carlos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 385 m.
Woodrow Wilson
Thomas Woodrow Wilson (28.12. 1856. - 3.2. 1924.) je američki historičar, publicist i političar, najpoznatiji po tome što je bio 28. predsjednik SAD i potakao stvaranje Lige naroda.
Rani život
Thomas Woodrow Wilson se rodio kao sin vlč. dr. Josepha Ruggersa Wilsona i Janet Woodrow. Roditelji su mu se početkom 1850-ih doselili iz Ohia u Virginiju te prihvatili južnjački način života. Wilsonovi su držali robove, a nakon izbijanja građanskog rata podržavali Konfederaciju. Wilsonov otac, inače prezbiterijanski svećenik, je služio kao kapelan u južnjačkoj vojsci, a Wilson će često spominjati kako mu je najsretniji dan u životu kada se sreo oči u oči sa slavnim južnjačkim generalom Leejem.
Nakon rata je Wilsonov otac služio u Georgiji i Južnoj Karolini. Mladi Wilson je 1870-ih upisao Davidson College, ali se poslije preselio na Princeton gdje je diplomirao 1879. godine. Nakon toga je diplomirao pravo na Univerzitetu Virginije i kraće vrijeme se bavio advokaturom. Ipak, Wilsona je od prava daleko više zanimala politika, ali ne u praksi, nego kao nauka. Stoga se upisao na novootvoreni Johns Hopkins Univerzitet gdje je upisao studij političkih nauka.
Wilson je diplomirao godine 1886, a njegov diplomski rad je kasnije izdat kao knjiga Congressional Government (Kongresna vlada) te izazvao veliku pažnju javnosti. U njemu je na temelju pažljivog proučavanja američkog političkog sistema, kojim su u poratnom periodu dominirali korumpirani republikanski Kongres i neefikasna izvršna vlast, došao do zaključka da se tadašnji Ustav SAD s trodiobom vlasti mora ukinuti i zamijeniti novim kroz koji bi se u SAD uveo parlamentarni sistem nalik na onaj u Velikoj Britaniji.
Iako ti stavovi nisu prihvaćeni od američkih političara, i iako ih je i sam Wilson kasnije revidirao, ta je knjiga učinila Wilsona jednim od najpoznatijih i najutjecajnijih intelektualaca svog doba. Wilson je postao predavač na Bryn Mawr koledžu, te Wesleyan univerzitetu, da bi 1890. godine postao profesor prava i političke ekonomije na Princetonu.
Wilsonov ugled je rastao sve dok godine 1902. nije postao predsjednikom Univerziteta. To je iskoristio kao priliku da neke od svojih reformatorskih ideja primijeni u praksi. Zamislio je univerzitet kao "demokratsku državu" te poduzeo niz reformi u cilju autonomije fakulteta, povećanja broja i kvalitete nastavnika, te pooštrenja akademskih kriterija. Zbog toga je s vremenom došao u sukob s dekanom Andrewom Flemingom Westom i bivšim predsjednikom SAD, a sada članom uprave, Groverom Clevelandom.
Iscrpljen tim sukobom, Wilson je prihvatio ponudu Demokratske stranke da se po prvi put okuša kao političar. Kao zagovornik institucionalnih reformi se kandidirao za guvernera New Jerseya te je izabran 1910. godine.
Na tom položaju je pokazao bliskost stavovima Williama Jenningsa Bryana, karizmatskog vođe populističke frakcije u Demokratskoj stranci. Njihovo savezništvo je godine 1912. na demokratskoj konvenciji rezultiralo nominacijom Wilsona kao predsjedničkog kandidata. Wilson je na izborima vrlo dobro iskoristio raskol među republikancima i podjelu njihovih glasova na tadašnjeg predsjednika Tafta i bivšeg predsjednika Roosevelta. S 42 % glasova Wilson je glatko izabran za predsjednika. Time je postao prvi južnjak izabran na tu funkciju nakon građanskog rata.
Wilsonovo predsjedništvo
Wilsonova administracija je u sferi politike predstavljala kontinuitet s politikom dvojice svojih prethodnika. Zakoni protiv trustova su pooštreni, te je osnovana Federalna trgovinska komisija (FTC) kao novo regulatorno tijelo s još većim regulatornim ovlastima. Još je važnija bila dotada najveća reforma bankarskog sistema, kojim je stvoren američkih Federalnih rezervi, te tako vlada dobila još veću kontrolu nad monetarnom i financijskom politikom.
Wilsonovo predsjedništvo je ipak daleko više obilježilo izbijanje prvog svjetskog rata. SAD su proglasile neutralnost, a javnost je po pitanju rata bila podijeljena. Najveći dio je htio da se zadrži neutralnost; nešto manji dio je, zgrožen njemačkim gaženjem neutralnosti Belgije, htio da se SAD priključe Antanti; irski i njemački imigranti i njihovi potomci su, pak, htjeli da SAD stupe u rat na strani Centralnih sila.
Wilson se, pak, držao neutralnosti, iako je rat i pitanje nacionalne sigurnosti poslužio kao izgovor za okupaciju Haitija, kupovinu Djevičanskih otoka od Danske, te vojne intervencije u Meksiku i Nikaragvi. Wilson je u isto vrijeme odbio pozive da američku vojsku ozbiljnije pripremi za sukob, držeći da bi same pripreme mogle isprovocirati nepotrebni rat.
S druge strane je antipatija prema Njemačkoj rasla u američkoj javnosti, dijelom i zbog neograničenog podmorničkog rata, te potapanja putničkog broda RMS Lusitania gdje je poginuo veliki broj američkih državljana. To su na predsjedničkim izborima 1916. godine nastojali iskoristiti republikanci i njihov kandidat Charles Evans Hughes. Međutim, Wilson je prije toga uspio od Nijemaca ishoditi prekid neograničenog podmorničkog rata te tako sebi omogućiti tijesnu izbornu pobjedu.
Početkom slijedeće godine Njemačka je ponovno proglasila neograničeni podmornički rat, a u američkoj štampi se uskoro pojavio Zimmermanov telegram u kojem Njemačka nudi Meksiku savez i povrat teritorija izgubljenih u meksičko-američkom ratu kao nagradu za objavu rata SAD. Wilson je, suočen s otvorenim neprijateljstvom Njemačke, stavljen pred gotov čin te je 1.4. 1917. zatražio objavu rata Centralnim silama.
Američka javnost je na to reagirala izljevima šovinističke histerije, ispočetka usmjerene prema njemačkim imigrantima i njihovim potomcima, a zatim i prema socijalistima i pacifistima. Wilsonova administracija je tome dala svoj doprinos zakonima koji su ograničili slobodu izražavanja, te stvaranjem Komiteta za javne informacije - prvim federalnim tijelom organiziranim u svrhu propagande. SAD su također uvele regrutaciju i mobilizirale veliku vojsku. Međutim, trebat će proći najmanje godinu dana prije nego što se ekspedicijski korpus pod generalom Johnom C. Pershingom dovoljno obuči kako bi mogao aktivnije sudjelovati u borbama na zapadnom frontu.
Ulazak SAD u rat je ipak dao snažan propagandni poticaj Antanti. Wilson je, nastojeći opravdati odluku da se pogaze predizborna obećanja i uđe u rat, toj odluci dao ideološko objašnjenje. Opisavši rat kao podrivanje temelja zapadne civilizacije, odnosno kao plod "despotskih" režima Starog svijeta, Wilson je držao da SAD imaju moralnu dužnost stari poredak temeljen na tajnoj diplomaciji velikih sila zamijeniti transparentnim sistemom temeljenom na ravnopravnim državama, odnosno modeliranom prema američkoj demokraciji. Time bi se spriječili svi budući ratovi, odnosno prvi svjetski rat učinilo "ratom koji će prekinuti sve ratove". Wilson je početkom 1918. te stavove iznio u programu zvanom 14 točaka, u kome je prvi put spomenuto pravo na samoodređenje naroda.
Nakon završetka rata Wilson je kao prvi američki predsjednik u historiji službeno doputovao u Evropu kako bi sudjelovao u radu versajske mirovne konferencija. Wilson je tada bio najpopularniji svjetski vođa - javnost ratom iscrpljenih zemalja Antante ga je držala spasiteljem, a 14 točaka su ga učinili herojem novostvorenih nacionalnih država na istoku Evrope. Tako je Bratislava u Čehoslovačkoj u to doba promijenila ime u Wilsonovo mesto (slovački Wilsonov grad).
Međutim, u samim SAD je Wilson nije uživao tako veliku popularnost, pa su godine 1918. na izborima većinu u Senatu stekli republikanci. Američka javnost je s prestankom rata izgubila interes za međunarodnu politiku, pogotovo kada je, kao u slučaju Wilsona, ona bila motivirana apstraknim idealima. Senat je odbio ratificirati Versajski ugovor i SAD nije postala članicom Lige naroda.
Wilson je 2.10. 1919. doživio teški moždani udar, nakon koga je ostao potpuno oduzet. Njegova supruga Edith Wilson je odlučila to sakriti od javnosti i u tome do kraja mandata uspjela, postavši de facto predsjednica SAD.
Wilson se nakon izlaska iz Bijele kuće povukao iz javnosti te umro tri godine kasnije.
Pohl
Pol je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 349 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141111.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Pol se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 330 metara. Površina opštine iznosi 4,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 349 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 82 stanovnika/km².
Riva Palacio, Ahumada
Riva Palacio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ahumada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1250 m.
Nagrada Empire za najbolji britanski film
Nagrada Empajer za najbolji britanski film jedna je od nagrada Empajer koju svake godine dodeljuje britanski filmski časopis Empajer najboljem britanskom filmu iz prethodne godine. Ovo je jedna od šest tekućih nagrada koje se dodeljuju od prve dodele 1996. godine (uključujći nagrade za nagrade za najbolji film, najboljeg glumca, najbolju glumicu, najboljeg režisera i najboljeg novajliju). Pobednika svake godine biraju čitaoci časopisa.
Majstor i Margarita (film)
Majstor i Margarita je jugoslovensko-italijanski film iz 1972. godine. Režirao ga je Aleksandar Petrović koji je sa Barbarom Alberti adaptirao scenario po istoimenom romanu Mihaila Bulgakova.
Radnja
U sovjetskoj Moskvi 20-ih godina - mjestu gdje nitko ne vjeruje ni u Boga ni u vraga, dramaturg Nikolaj Maksudov piše kazališni komad "Poncije Pilat". U svojem djelu Maksudov je opisao svoje viđenje biblijskih događaja, te konflikt između Poncija i Ješue (Isusa Krista). Tako smjeli komad nije se svidio kritičarima - Latunskom, Arimanu i Lavroviču. Ravnatelj kazališta Rimski je odbio postaviti dramu u svojem teatru. Jedina koja je uspjela shvatiti djelo bila je njegova voljena Margarita, koja je visoko cijenila genij Majstora. Međutim, tajanstveni stranac Voland sa svojim paklenim pomoćnicima Korovjevim i Azazellom pojavljuje se u Moskvi i počinje okrutno kažnjavati sve one koji su umiješani u hajku na Majstora i njegovo progonstvo u ludnicu. Na kraju Voland održi predstavu crne magije u kazalištu s ciljem da vidi suvremeni moskovski puk u cjelini. Mag dolazi do zaključka da su, bez obzira na iskvarenost sovjetske ideologije, Moskovljani običan puk, sposoban za suosjećanje i milosrđe prema ljudima. Voland oslobađa Majstora iz ludnice i ujedinjuje ga s Margaritom. Budući da Majstor nije zaslužio Svjetlo (Raj), on može naći samo mir: Duh zla daje Majstoru i Margariti po pehar falernskog vina koje je nekad pio Poncije Pilat.
Željeznička katastrofa u Zagrebu
Željeznička nesreća u Zagrebu dogodila se 30. kolovoza 1974. u 22:40 na istočnom ulasku u Zagrebački Glavni kolodvor. Smatra se jednom od najvećih željezničkih nesreća u Hrvatskoj i jednom od najvećih željezničkih nesreća u ondašnjoj Jugoslaviji.
Nesreća se dogodila kada je ekspresni putnički vlak (broj 10410) na relaciji Atena-Beograd-Zagreb—Dortmund sa svih 9 vagona iskočio iz tračnica na samome ulazu u zagrebački glavni kolodvor, na 719. metru od ulaza na IIa kolosjek, te se prevrnuo, pri čemu je poginulo 153 putnika. U 22.33 sata lokomotiva je na IIa kolosjek kolodvora ušla sama. Po ovom je događaju napisana knjiga "Filip dječak bez imena" Ante Gardaša.
Lokomotiva nastradalog vlaka sada se nalazi u Hrvatskom željezničkom muzeju.
U vlaku je onda bilo približno 400 putnika, kojih su veći dio tvorili iseljenički radnici u povratku s ljetnog odmora na rad u SR Njemačkoj.
Vlak je s brzinom od 104 km/h ušao u željeznički kolodvor umjesto dozvoljenom 40 km/h, gdje je iskliznuo iz tračnica te se prevrnuo. Umrlo je 153 putnika, neki od njih zbog električna udara jer je vlak prevrtanjem istrgao željezne stupove električnih vodova. Identifikacija unakaženih trupala predstavljala je veliki problem, tako da je 41 neidentificiranih žrtava pokopano u zajedničkoj grobnici na Mirogoju. Josip Broz Tito poslije nesreće proglasio je dan žaljenja. mini|Pogled prema istoku s nadvožnjaka Strojarske ceste, smjer iz kojeg je došao vlak. mini|Pogled prema zapadu s nadvožnjaka Strojarske ceste. Mjesto nesreće je udaljeno oko 300 metara, još 150 metara iza vagona u sredini. Naknadno istraživanje isključilo je mogućnosti tehničkih pogrešaka, a optuženi su za uzrok nesreće strojovođa Nikola Knežević i njegov asistent Stjepan Varga, koji su preživjeli. Istražitelji nisu bili istog mišljenja je li nesreću uzrokovalo utjecanje alkohola ili su jednostavno zaspali, ali najvjerojatniji uzrok je bila njihova iscrpljenost; njih su obojica u proteklom mjesecu prošli 300 sati rada, a prije nesreće bez ostatka radili su 51 sat. Unatoč toj olakšavajućoj okolnosti strojovođa je osuđen na 15 godina zatvora dok je njegov pomoćnik na 8. Nije isključeno da je vlak zbog niskog stadija željezničke infrastrukture kasnio u dolascima i stoga je strojovođa ubrzanjem vožnje htio ući na zagrebački kolodvor na vrijeme.
Preživjeli putnici potvrdili su da vlak oko sat vremena prije Zagreba nije usporavao niti vožnjom kroz postaje Ludinu i Novoselec, te se opasno naginjao u zavojima.
Sherlock Holmes: A Game of Shadows
Sherlock Holmes: A Game of Shadows je britansko-američki pustolovni triler iz 2011. godine koji je režirao Guy Ritchie, a producirali su ga Joel Silver, Lionel Wigram, Susan Downey i Dan Lin. A Game of Shadows je nastavak filma Sherlock Holmes iz 2009. te je, kao i prethodnik, temeljen na djelu Arthura Conana Doylea. Scenarij su napisali Kieran Mulroney i Michele Mulroney. Uloge Sherlocka Holmesa i doktora Watsona reprizirali su Robert Downey, Jr. i Jude Law, dok su im se u nastavku pridružili Noomi Rapace kao Ciganka Simza i Jared Harris kao Holmesov protivnik, profesor Moriarty. Svoje uloge reprizirali su i Rachel McAdams (Irene Adler), Eddie Marsan (inspektor Lestrade) i Kelly Reilly (Mary Morstan), mada u znatno manjem obimu, dok se u ulozi Holmesova brata Mycrofta pojavljuje Stephen Fry.
Iako je među kritikom prošao tek umjereno dobro, film je s ukupnom zaradom od 545.448.418 $ bio komercijalni uspjeh.
Radnja
Nedugo zatim Watson dolazi u 221B Baker Street, gdje Holmes istražuje niz naizgled nepovezanih ubojstava, terorističkih napada i poslovnih transakcija koje uspije povezati s Moriartyjem. Holmes se ubrzo nalazi s proročicom Simzom, kojoj je namijenjeno pismo što ga je trebala preuzeti Irene Adler te sprečava atentatora u pokušaju njezina ubojstva. Ipak, tijekom cijele strke Simza pobjegne, a Holmes i Watson bivaju vidno uneređeni. Takvi, odlaze na Watsonovo vjenčanje, gdje je Holmes doktorov kum. Nakon vjenčanja Holmes se ipak povlači i odlazi. Ispred crkve ga dočeka Moriartyjev čovjek, koji ga poziva da se susretne s profesorom. 350px|left|thumb|[[Sherlock Holmes (Robert Downey, Jr.) se prvi put, službeno, susreo s profesorom Moriartyjem (Jared Harris) u njegovom sveučilišnom uredu. Legendarni okršaj dvojice umova bio je okosnica radnje ovog filma.]] Holmes odlazi na sveučilište i ulazi u Moriartyjev ured. Bio je to njihov prvi službeni susret. Nakon što je odbio piće, Holmes zamoli Moriartyja da mu potpiše vlastitu knjigu, uspješni rad The Dynamics of an Asteroid. Dok profesor piše posvetu, Holmes iskoristi priliku da analizira njegov ured, nakon čega mu prezentira grafološku analizu njegova karaktera. Moriarty odbije Holmesovu molbu da Watsona isključi iz njihovih daljnih igara, nakon čega mu ponudi partiju šaha, što Holmes odbije. Isto tako, Moriarty mu obznani kako je eliminirao Irene Adler te mu preda njezin krvavi rubac. Opraštaju se tako da Moriarty upozorava Holmesa da će, ako ga pokuša uništiti, on to isto učiniti i njemu, na što Holmes odgovara da bi, ako bi bio siguran u ovo prvo, rado pristao na ovo drugo.
Prateći Holmesovu dedukciju, trio završi u zgradi Pariške opere, gdje je trebala biti postavljena bomba. Ipak, Holmes ubrzo shvati kako je prevaren i da bomba nije tu, već u obližnjem hotelu. Zbog ove pogreške Holmes nije uspio deaktivirati bombu na vrijeme, što je dovelo do smrti nekolicine biznismena. Ubrzo saznajemo kako je sve to zapravio bio paravan za ubojstvo njemačkog industrijalca Meinharda, koga je ubio Moriartyjev pomoćnik, Sebastian Moran. Njegovom smrću njegova tvornica oružja pripala je Moriartyju. Holmes, Watson i Simza, prateći tragove u Renéovom pismu, odlaze u Njemačku, gdje se nalazi tvornica.
Holmes padne u Moriartyjeve ruke, a Watson je u skrivanju od Morana, koji ga pokušava ubiti. Dok ga drži kao taoca i muči kukom, Holmes objasni Moriartyju kako je otkrio plan da izazove svjetski rat, koji će ga, zbog udjela u brojnim profiterskim tvrtkama, učiniti bogatim. U međuvremenu, Watson je odlučio iskoristiti veliki top iza kojeg se sakrio kako bi srušio toranj na kojemu se nalazio Moran. Toranj je pao na zgradu u kojoj je Moriarty planirao ubiti Holmesa, što je detektivu omogućilo bijeg. Ozlijeđeni Holmes, Watson i Simza uspiju pobjeći tako što uskoče u vlak u pokretu. Holmes deducira kako će Moriartyjeva posljednja meta biti mirovni samit u Švicarskoj, koji Moriarty planira pretvoriti u međunarodni incident. Trio ubrzo odlazi do Mycrofta, kome ispričaju svoj plan, ali im on, iako im vjeruje, ne može pomoći jer nemaju konkretnih dokaza, a Moriarty ima izrazito snažne veze u samom vrhu britanske politike.
Svi skupa odlaze u Švicarsku, gdje se u planinskom dvorcu ponad slapova Reichenbach održava samit. Holmes deducira kako je Simzin brat René podvrgnut plastičnoj operaciji kako bi izgledao kao jedan od veleposlanika, čime bi atentat dobio značaj međunarodnog incidenta. Nakon plesa, prvo sa Simzom, a onda i s Watsonom, Holmes odlazi na susret s Moriartyjem dok Watson i Simza otkrivaju gdje je njezin brat. Holmes i Moriarty nalaze se na terasi ponad vodopada, gdje Holmes predloži brzopotezni šah. Dok njih dvojica igraju, Watson i Simza uspijevaju locirati Renéa i spriječiti ga u izvršenju atentata, ali ne uspijevaju spriječiti Morana da ga otruje i ubije. Iako je njegov plan zaustavljen, Moriarty je uvjeren u svoju pobjedu sve dok mu Holmes ne objasni kako je njegovo bogatstvo uvelike umanjeno. Naime, Holmes je ukrao njegovu crvenu bilježnicu i otkrio ključ za dešifriranje brojeva u njoj. Bilježnicu i ključ poslao je u London, gdje su Mary Watson i inspektor Lestrade već započeli sa zapljenom Moriartyjevog bogatstva. Moriarty tada izvuče lažnu bilježnicu koju mu je Holmes podmetnuo, a u kojoj se nalazi animacija koja završava porukom "Be careful what you fish for!" ("Pazi šta loviš!")
Moriarty je vidno bijesan i prijeti kako će smisliti jako zanimljiv kraj za doktora nakon što završi s detektivom. Holmes ga zamoli da mu upali lulu zbog ozlijeđenog ramena, nakon čega obojica, mentalno, predviđaju slijed događaja koji završava Holmesovom smrću. Detektiv se tada dosjeti i puhne malo pepela u Moriartyja te ga ugrabi oko prsa (kao na slavnoj Pagetovoj ilustraciji). U tom trenutku na terasu dolazi Watson. Nakon što ga ugleda, Holmes sklopi oči i baci sebe, zajedno s Moriartyjem, s terase u provaliju. Sve ukazuje na to da su obojica mrtvi.
Radnja se ponovo vraća u sadašnji trenutak s početka filma, gdje Watson dovršava posljednju priču o svom prijatelju i sebi, netom prije puta sa suprugom. Dok to radi, dobije paket u kojem se nalazi Mycroftov uređaj za kisik, što mu pruži jasan trag da je Holmes ipak živ. Kada napusti svoju radnu sobu, Holmes, koji se prerušio tako da izgleda kao sofa, skida masku i krene do radnog stola kako bi pročitao kraj priče. Blago razočaran, doda upitnik na kraj Watsonove priče i tako završava film sa "THE END?".
Glumačka postava
thumb|420px|[[Stephen Fry (u sredini) i Noomi Rapace (desno) pridružili su se staroj glumačkoj ekipi kao Holmesov brat, Mycroft, i energična Ciganka, Sim.]]
Produkcija
thumb|left|230px|Sada već kultni okršaj [[Sherlock Holmes|Holmesa i Moriartyja kod slapova Reichenbach u Švicarskoj prikazan je i u ovom filmu, čija je temeljna inspiracija bila upravo priča "The Final Problem".]] Nakon uspjeha prvog nastavka, Warner Bros. je brzinski započeo produkciju nastavka, zbog čega su Guy Ritchie (ekranizacija stripa Lobo) i Robert Downey, Jr. (uloga u filmu Cowboys & Aliens) odustali od planiranih projekata. Jedno je vrijeme bilo upitno hoće li Rachel McAdams reprizirati svoju ulogu. Sama glumica je rekla da, čak i ako se pojavi, to neće biti glavna uloga, već nešto sitno. Nedugo zatim, Warner Bros. je za Entertainment Weekly potvrdio kako će McAdams ipak biti u filmu. Dugo se nagađalo i oko toga tko će glumiti Holmesovog neprijatelja, profesora Moriartyja. Iako je glavni favorit za ulogu bio Brad Pitt, ona je na kraju pripala Jaredu Harrisu, najpoznatijem po ulozi u seriji Mad Men.
Ubrzo je objavljeno kako je film, tada još pod radnim naslovom Sherlock Holmes 2, inspiriran Doyleovom pričom "The Final Problem". Mada je radnja smještena tek godinu dana nakon prvog nastavka, Sherlock Holmes: A Game of Shadows sniman je kao samostalan film za čije gledanje nije potrebno poznavanje radnje prethodnog filma.