cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Velizar
Osvajanje Afrike
Najzad, Justinijan je posle svih nedaća imao novi zadatak za Velizara-pohod na Vandalsku kraljevinu u Africi. Rimski saveznik Hilderih je svrgnut sa prestola, a novi kralj Vandala postao Gelimer. Car je dobio legitimni povod za objavu rata. Na podstrek carskih poslanika, izvesni Goda, namesnik Sardinije podigao je pobunu protiv Gelimera. Pošto je najveći deo vandalske flote otplovio na Sardiniju, krajem juna 533. godine oko 500 rimskih brodova je isplovila iz Carigrada. Velizaru je poverena vrhovna komanda nad malobrojnom i šarenolikom vojskom od oko 16.000 ljudi koju su činili Rimljani, raznorodni varvarski najamnici i nekoliko hiljada bukelara (bucellarii), ratnika u ličnoj službi Velizara. Rimljani su iznenadili Vandale i diskretno se iskrcali u blizini današnjeg Susa. Na vest o iskrcavanju, Gelimer je nerazborito pogubio Hilderiha i skovao plan da rimsku vojsku, koja se nije udaljavala od primorja, uklješti između tri vandalske. Ovaj plan se izjalovio pošto je Velizar porazio jednu po jednu i najzad 13. septembra 533. godine nedaleko od Kartagine (na desetoj milji od grada, odatle bitka Ad Decium) je naneo težak poraz Vandalima. Gelimer je pobegao u pustinje istočno od Kartagine, dok je Velizar trijumfalno ušao u grad 15. septembra. Međutim, Gelimer je u toku zime privukao na svoju stranu berberska plemena i presekao je kartaginski akvadukt, tako da je polovinom decembra Velizar prinudio vandalskog kralja na još jednu otvorenu bitku. Na oko 45 kilometara od Karagine (bitka kod Ad Tricamarum) Velizar je izveo siloviti napad konjicom i zauzeo vandalski tabor, dok se vandalska vojska razbežala. Gelimer je našao utočište među Berberima u planinama južne Numidije, dok je Velizar bez otpora ušao u Hipon i zarobio kraljevsku riznicu. Zatim su rimski vojnici poslati da zauzmu Sardiniju, Korziku, Balearska ostrva i strateški važne gradove duž obale sve do Seute. Krajem marta 534. godine i Gelimer se predao pobedniku, a u leto iste godine Velizar je zaplovio put Carigrada sa bogatim plenom i uglednim zarobljenicima. Afrika je ustrojena u posebnu prefekturu i ostavljena pod upravom sposobnog vojskovođe Solomona.
Velizar je u Carigrad doneo ogroman plen među kojim je bilo i blaga koje su Vandali odnelio iz Rima 455. godine. Zbog velikog vojnog uspeha, koji je gotovo neočekivano ostvaren, car mu je odobrio trijumf tako da je Velizar bio prvi vojskovođa kome je ukazana ova čast, a koji nije bio iz carske porodice, još od 19. god. pre Hrista i Avgustovog vojskovođe Lucija Kornelija Balba. Vrhunac trijumfa bila je parada na hipodromu u Konstantinopolju na kojoj je Gelimer ritualno lišen kraljevskih insignija i nateran na proskinezu pred carskim parom. Nakon ove proslave, Velizar je 1. januara 535. godine proglašen za konzula a njegovu inauguraciju su takođe pratile velike svečanosti.
thumb|desno|300px|Crtež zlatnog medaljona [[535. cara Justinijana iskovanog u čast pobede nad Vandalima. Na medaljonu se naglašava Justinijanova formalna uloga u uspešnom ratnom pohodu.]]
Početak Gotskog rata
Prilike u Italiji bile su komplikovanije od onih u Africi, ali su donekle bile slične: legitimni vladar, u ovom slučaju kraljica Amalasvinta, ćerka kralja Teodoriha Velikog, bila je prijatelj i saveznik Carstva. U novembru 534. godine, da bi utvrdila svoju poziciju proglasila je svog rođaka Teodata za savladara, ali je novi kralj prišao kraljicinim neprijateljima i zbacio je. Justinijan se sada umešao i zapretio oružjem u slučaju da se Amalasvinti ne omogući povratak na vlast. Kada su stigle vesti da je kraljica ubijena u tamnici, Justinijan je poslao vojskovođu Munda u Dalmaciju, a Velizara na Siciliju čime je otpočeo Gotski rat (535-552. godine).
Velizar je stigao na Siciliju sa malenom vojskom od nekih 10.000 vojnika. Ostrvo mu je ipak palo u ruke bez borbe. Međutim, u Kartagini je izbila pobuna neisplaćenih rimskih vojnika i jedino je Velizarova poseta umirila pobunjenike. Veliki vojskovođa se zatim vratio na Siciliju ali je zbog sličnih problema morao da odloži pohod na južnu Italiju za leto 536. godine. Kada se najzad iskrcao na Apeninsko poluostvo, čitava južna Italija mu se predala. Prvi ozbiljniji otpor pružio je Napulj, ali je posle nekoliko nedelja opsade Velizar zauzeo grad i kaznio smrću pripadnike gotske stranke grada.
Odbrana Rima
U međuvremenu gotska vojska je zbacila neodlučnog Teodata i izvikala za kralja Vitigesa koji se odmah povukao severno od Rima. Posle pregovora sa papom Silverijem Velizar je 9. decembra 536. godine ušao u Večni grad. Odmah po ulasku u grad, Velizar je počeo pripreme za dugu opsadu pravilno procenjujući da će Goti uskoro navaliti. Vitiges je ubrzo podvrgao Rim opsadi koja je potrajala preko godinu dana. Tokom ovog teškog perioda vođeno je ukupno 69 manjih borbi. Sam Velizar je preduzimao sve: obilazio zidine, vodio ispade iz grada, organizovao građane Rima u radne grupe i sopstvenim primerom hrabrio svojih 5.000 vojnika koji su bili višestruko brojčano nadjačani. Odbrana Rima smatra se danas najvećim Velizarevim vojnim poduhvatom. Pored toga, Velizar je zbog opužbi zbog saradnje sa Gotima u martu 537. morao da smeni Silverija i zameni ga Vigilijem koji je bio više po volji monofizitskim pogledima carice Teodore.
thumb|300px|Ostrogotsko kraljevstvo neposredno pre početka Gotskog rata.
Pad Ravene
U leto i jesen najzad je pristiglo pojačanje sa Istoka, a na čelu vojske i vojskovođe, poput evnuha Narzesa, koje su unele razdor u vizantijsku komandu. Dok je Velizar poslao maleni garnizon koji je uspešno zauzeo Milano, Narzes se suprostavio akciji da se sada rimski Milano spase gotske opsade. Kada je grad pao u ruke Gota i njihovih franačkih saveznika u martu 539. godine ne samo što su pobijeni vizantijski vojnici već i cela gradska populacija. Zgroženi car je opozvao Narzesa i ponovo je vrhovni autoritet Velizara bio neosporan. On je oprezno zauzeo srednju Italiju utvrđenje po utvrđenje i u jesen 539. godine opseo je gotsku prestonicu Ravenu. Međutim, sve nemoćniji Vitiges je bio u kontaktu sa drugim velikim neprijateljem Vizantije, persijskim kraljem Hozrojem I. Pošto se šah počeo pripremati za rat, Justinijan je naredio Velizaru da sklopi što povoljniji sporazum sa Ostrogotima koji su po njegovoj zamisli trebali da se povuku severno od reke Po. Goti su zatražili da sporazum potpiše i Velizar, što je on odbio. Najzad, Goti su tajno ponudili Velizaru da ga proglase za zapadnorimskog cara i na taj način i sačuvaju svoju samostalnost i okončaju rat. Velizar, potpuno lojalan Justinijanu, ali ništa manje rešen da uđe u Ravenu je prihvatio ponudu tajeći je i od svojih najbližih saradnika. U maju 540. godine Rimljani su ušli u Ravenu, Velizar je zarobio Vitigesa i gotske velikaše, kao i Teodorihovu riznicu, i objavio da Ostrogotsko kraljevstvo više ne postoji. Pošto je u martu 540. godine Hozroje I pogazio Večni mir i upao u rimsku Mesopotamiju, Velizar je odmah po padu Ravene pozvan u Carigrad.
Velizar, Antonina i Teodora
U junu 540. godine Hozroje je zauzeo, opljačkao i razorio Antiohiju, a u proleće naredne godine Persijanci su zauzeli Laziku i time otvorili dugo željeni izlaz na Crno more. U isto vreme sa delom vojske iz Italije Velizar je stigao na Istok i posle prvih borbi u leto 541. godine povukao se na rimsku teritoriju. Uzroke treba tražiti i u nesrećnim porodičnim prilikama. Naime, pošto nije imao rođenog sina, Velizar je usvojio izvesnog Teodosija koji je pak, još u vreme pohoda protiv Vandala postao Antoninin ljubavnik. U leto 541. Fotije, Antoninin sin iz jedne od njenih prethodnih veza, obećao je svom poočimu da će se pobrinuti za Teodosija. U isto vreme, Antonina, koju je njen razočarani suprug ostavio u Carigradu, je objavila da dolazi da mu se, kao i dotada, pridruži tokom vojnog pohoda. Velizarovo povlačenje bilo je jednim delom i njegov akt revolta protiv politički moćne neverne supruge. Čim se sastao sa Antoninom momentalno ju je stavio pod stražu, dok je Fotije zatočio Teodosija u jednoj tvrđavi Kilikije. Međutim, tada se u porodičnu dramu umešala carica Teodora tako da je Teodosije oslobođen dok je Fotije posle torture proveo tri godine u tamnicama caričine tajne policije. Velizar je opozvan u Carigrad gde je praktično nateran tokom zime da se pomiri sa Antoninom.
Teodorino regentsvo i Velizarov pad
Čitava 541. godina pokazala se vrlo teškom za Carstvo: Balkan sve do Korinta su opustošili Bugari, Ostrogoti su za novog kralja izabrali sposobnog Baudilu (poznatiji kao Totila u grčkim izvorima) i najzad u Egiptu se pojavila bubonska kuga koje će dovesti do pandemije širom civilizovanog sveta. U proleće 542. godine Velizar je ponovo ratovao protiv Persijanaca ali je pojava epidemije, opasne po obe strane, prekinula neprijateljstva u leto iste godine. Dok je Totila očistio severnu i srednju Italiju od vizantijskih garnizona, kuga se u maju pojavila u Konstantinopolju i i sam car se razboleo. Vrhovna vlast je nezvanično prešla u Teodorine ruke, a visoka politika se ponovo umešala u Velizarovu sudbinu. Pošto je pitanje nasleđa prestola bilo otvoreno, do Teodore je stigao glas da su Velizar i Buz, glavne vojskovođe na Istoku, izjavili da neće prihvatiti cara koji bi bio imenovan u prestonici. Obojica su nedugo zatim opozvani. Buz je smenjen i utamničen, a Velizaru je oduzet veliki deo imovine i njegovi bukelari su raspušteni. Velizaru je otvoreno nagovešteno da svakoga trenutka može da očekuje atentatore. U jesen 542. Justinijan se ipak oporavio, a 543. godine Velizar je najposle amnestiran zbog svojih navodnih greha. Teodora mu je pakosno stavila do znanja da je ostao u životu samo zahvaljujući molbama Antonine.
Ponovo u Italiji
Velizar je najzad 544. godine upućen u Italiju, ali ovoga puta sa malenom vojskom koju su činili Tračani koje je okupio o sopstvenom trošku i sa nedovoljno novca. Pošto se iskrcao u Raveni u Italiji je zatekao katastrofalno stanje: Totila je već zauzeo Napulj, neisplaćeni odredi su bežali na gotsku stranu a čak su i vojnici sa Balkana počeli da dezertiraju pošto su njihovi krajevi sada redovno pustošeni od strane Bugara. Krajem 545. godine Totila je opseo Rim, a Velizar u leto 546. godine nije uspeo da sa oko 200 lađa Tibrom uđe u Večni grad sa pojačanjem i rezervama namirnica. Totila je tako 17. decembra 546. godine ušao u Rim čime je prestižu Carstva zadat težak udarac. Velizar je sa druge strane bio neumoran i nije dozvolio Gotima da se konsoliduju već je u aprilu 547. godine ponovo zauzeo Rim. Međutim, prilike u Italiji su bile teške po vizantijsku vojsku, Velizar se jedino mogao posvetiti odbrani grada praćen stalnim nestašicama novca i hrane. Jedini način da na carigradskom dvoru hitno skrene pažnju na svoje teškoće bio je da pošalje Antoninu carici Teodori. I pre nego što je Antonina stigla, Teodora je 28. juna 548. godine preminula od raka. Pošto se ništa nije moglo učiniti, Velizarova želja da bude povučen je ispunjena. Početkom 549. godine Velizar je po drugi i poslednji put napustio Italiju.
Poslednji pohod
thumb|300px|Istočno rimsko carstvo (Vizantija) 565. godine. Teritorije koje su priključene Carstvu između 527. i 565. su označene narandžastom bojom. U Velizarove zasluge spada osvajanje Afrike, ostrva u zapadnom Mediteranu pa i Italije.
Velizarova smrt
Iako je bio u poodmaklim godinama Justinijan se nije javno izjašnjavao o pitanju ko će ga naslediti, tako da su se u njegovoj okolini plele česte zavere. U jesen 562. godine otkrivena je zavera protiv carevog života koju je skovalo nekoliko oficira iz Velizarove svite. Posle torture, oficiri su priznali da je na čelu zavere sam Velizar. U toku večeri 5. decembra 562. godine Velizar je pozvan u dvor i carsko veće ga je osudilo na kućni pritvor. Presudu je primio mirno, ali daljih dokaza protiv njega nije bilo i u julu 563. godine su mu vraćena sva pređašnja dostojanstva. Velizar je preminuo u martu 565. godine u Carigradu, nekoliko meseci pre smrti njegovog gospodara Justinijana (umro 14. novembra).
desno|thumb|Na slici Udelite novčić Velizaru (Date Obolum Belisario) iz [[1781. francuski Datotekar Žak-Luj David je prikazao starog vojskovođu kao slepog prosjaka. U drugom planu pojavljuje se zaprepašćeni vojnik koji je nekada služio pod Velizarovom komandom.]]
Sud savremenika i kasnija tradicija
Velizar je po opisu svog prijatelja Prokopija bio privlačne spoljašnosti, srdačnog ponašanja i blagog karaktera. Kao vojskovođa bio je primeran i povremeno strog starešina. Tokom svojih pohoda štitio je civilno stanovništvo od vojnika, a vojnike sa druge strane nije izlagao nepotrebnim rizicima. Prokopije tvrdi da je u svakoj situaciji nalazio najpovoljnije rešenje i da ga je panika uhvatila samo jednom kada je 546. godine u okolini Rima dočuo glasine da su mu Goti zarobili suprugu. Antonini je i pored svega ostao veran i ona je na njega vršila veliki uticaj. Još pre polaska u Afriku, Velizar je važio za prebogatog čoveka. Samo zahvaljujući svojim sredstvima u Italiji je imao u ličnoj službi 7.000 najprobranijih bukelara. U Rimu je kasnije kružio aforizam da su Ostrogotsku kraljevinu srušili članovi domaćinstva samo jednog čoveka.
Slava i bogatstvo doneli su Velizaru i brojne neprijatelje, pre svih moćnu caricu Teodoru. Gotovo do samog kraja života Velizar je morao da se pravda pred Justinijanom i trpi stalne obrte sreće. Justinijan je izgleda stalno sumnjičio svog velikog vojskovođu, dok sa druge strane Velizar izgleda nije imao političkih ambicija. Stanovnici Carigrada su u 8. veku jednu od antičkih statua, koja je najverovatnije predstavljala Apolona ili nekog od helenističkih vladara, smatrali za Velizarov kip. Vizantijski pesnik Jovan Ceces zabeležio je u 12. veku legendu po kojoj je Justinijan oslepeo Velizara i sveo ga na prosjaka koji je lutao carigradskim ulicama. Kada je carstvu zapretila opasnost, Velizar je ipak pomilovan. Iako ne odražava istorijsku istinu, legenda je kasnije postala inspiracija brojnim umetničkim delima. Istorijski Velizar svakako spada među najveće vojskovođe u dugoj rimsko-vizantijskoj istoriji.
Literatura
Reference o Velizaru i njegovim savremenicima se mogu naći u:
Standardno i umnogome još uvek neprevaziđeno delo o Justinijanovoj epohi na engleskom jeziku, u kome se može naći dosta pojedinosti o Velizarovoj karijeri, je drugi tom Bjurijeve istorije poznorimskog carstva koje postoji i u elektronskom obliku:
Leggio-Ferrè, Piacenza
Leggio-Ferrè je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 408 m.
Pizzato, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 125 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Glavice
Glavice mogu biti:
Lučane (Brinje)
Lučane (Lučani) je bivše naseljeno mjesto u sjevernoj Lici, u opštini Brinje, Ličko-senjska županija, Republika Hrvatska.
Geografija
Nalazi se oko 2,5 km zapadno od Brinja.
Istorija
Naselje je u vrijeme Jugoslavije na popisu stanovništva 1961. bilo u sastavu nekadašnje opštine Brinje, a na popisu 1971. u sastavu nekadašnje opštine Otočac. Kasnije je pripojeno naseljenom mjestu Brinju.
Rancho Chaidez, Ensenada
Rancho Chaidez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Los Capulines, Tlaxco
Los Capulines je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Tlaxco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2933 m.
Plavški Rovt
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 86 stanovnika.
Coșereni, Coșereni
Coșereni je naselje u Rumuniji u okrugu Jalomica u opštini Coșereni.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6957 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Opština Monterrey, Nuevo León
Monterrey je opština u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1122902 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 678 m.
Mieczysław Smorawiński
Mieczysław Smorawiński (Kalisz, danas Poljska; 25. XII 1893. - Katinj, SSSR; IV-V 1940.) bio je poljski general i vojni oficir poljske vojske. Borio se tijekom poljsko-boljševičkog rata 1919.-1920. na poljskoj strani. Nakon nacističko-boljševičke invazije i podjele Poljske 1939., uhićen je te je bio u zatvorima NKVD-a u SSSR-u. Pogubljen je u Katinju u aprilu ili maju 1940., zajedno sa oko 22.000 Poljaka tijekom katinjskog masakra.
Botro, Pistoia
Botro je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Opština Aninoasa, Gorj
Aninoasa je opština u Rumuniji u okrugu Gorž.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 202 m.
575
Godina 575. (DLXXV) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. Oznaka 575. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Beaver, West Virginia
Biver je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.308, što je 70 (-5,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Szczawnica
Szczawnica je grad 5,711 stanovnika na jugu Poljske u Malopoljskom vojvodstvu.
Geografske karakteristike
Szczawnica leži pored slovačke granice na desnoj obala rijeke Dunajec, udaljena 117 km od Krakova.
Historija
Szczawnica je prvi put dokumentirana 1413. kao selo sa termalnim izvorima, po kojima je dobila i ime, na lokalnom dijalektu - kiselo. Sredinom 19. vijeka na bazi te vode, proradilo je lječilište.
Szczawnica je status grada dobila 1962. Danas je Szczawnica poznato skijalište i spa centar.
San Antonio de los Reyes, Lagos de Moreno
San Antonio de los Reyes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1993 m.
Kinetoplastea
Kinetoplastea је невелика група бичара, која обухвата неколико веома значајних паразита животиња и човека, као и слободноживеће организме. Ова група протиста спада у тип Euglenozoa, а карактерише се присуством кинетопласта, унутармитохондријске грануле изграђене од кончасте ДНК (kDNA) која је у вези са основама бичева.
Класификација
Традиционално, на основу морфологије и начина живота, ова група протиста се дели на две групе, најчешће са статусом реда (паразитске једнобичасте Trypanosomatida и слободноживеће двобичасте Bodonida) или подреда (Trypanosomatina и Bodonina). Новија филогенетска истраживања указују на додатну разноврсност ове групе, па се она дели на две поткласе и неколико редова :
Поткласа Prokinetoplastina обухвата само два рода, од којих су представници једног (Ichthyobodo) ектопаразити риба, а представници другог (Perkinsiella) ендосимбионти појединих амебоидних протиста (Neoparamoeba spp.).
Поткласа Metakinetoplastina је богатија родовима. Познати представници су слободноживећи род Bodo и ендопаразити човека попут родова Trypanosoma (узрочници болести спавања) и Leishmania (узрочници леишманиозе и црне болести).
Happy Valley, New Mexico
Hepi Vali je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 519.
Konjari (Debar)
Konjari su naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u krajnje zapadnom delu države. Konjari pripadaju opštini Debar.
Prirodni uslovi
Naselje Konjari je smešteno u krajnjem zapadnom delu Republike Makedonije, na samoj granici sa Albanijom (od koje je razdvaja jedino reka Crni Drim). Od najbližeg većeg grada, Debra, naselje je udaljeno 5 km jugozapadno.
Reljef: Konjari se nalaze u gornjem delu istorijske oblasti Debar. Selo je položeno sred plodnog Debarskog polja, koje pravi reka Crni Drim, posle istoka iz Debarskog jezera. Okolina naselja je ravničarska do valovita, pa i pogodna za poljoprivredu. Nadmorska visina naselja je približno 520 metara.
Colonia las Cuevas, Jonacatepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1329 m.
Konjari (Debar)
Prirodni uslovi
Klima u naselju, i pored znatne nadmorske visine, nije planinska, već je pre blaža, župna klima.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Konjari su bili bez stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju bili su Turci, koji su se posle Balkanskih ratova iselili u maticu.
Većinska veroispovest u naselju bio je islam.
Kičinica
Kičinica je naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u severozapadnom delu države. Kičinica pripada opštini Mavrovo i Rostuša.
Geografski položaj
Naselje Kičinica je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Gostivara, naselje je udaljeno 35 km zapadno.
Selo Kičinica se nalazi u gornjem delu visokoplaninske oblasti Reka. Naselje je položeno veoma visoko, na severnim visovima planine Bistre. Severno od naselja tlo se strmo spušta u klisuru reke Radike. Nadmorska visina naselja je približno 1.430 metara.
Klima u naselju je oštra planinska.
Istorija
Do početka 20. veka Kičinica je bilo cela albanska, ali je stanovništvo bilo pravoslavne veroispovesti. Tada je većina pravoslavnih meštana bila vernici Srpske pravoslavne crkve.
Stanovništvo
Većinska veroispovest u naselju bila je pravoslavlje.
Radimlja
Nekropola stećaka Radimlja nalazi se u Vidovu polju, naselje Ošanjići, 3 km zapadno od Stoca, na putu Čapljina - Stolac, Bosna i Hercegovina, Većina nadgrobnih kamenova - |stećci|stećaka datira iz XV i XVI stoljeća. U tom periodu u Ošanjićima (srednjovjekovni naziv Batnoge), je živjela vlastelinska porodica Hrabreni-Miloradovići.
Opis
Nekropola se sastoji od 134 stećka: 36 ploča, 1 ploča sa podnožjem, 27 sanduka, 24 sanduka sa podnožjem, 4 visoka sanduka, 5 visokih sanduka sa podnožjem, 2 sljemenjaka, 31 sljemenjak sa podnožjem i 3 krstače. Od ukupnog broja 63 su ukrašena.
Po brojnosti primjeraka, raznovrsnosti i zastupljenosti svih osnovnih oblika, relativno visokoj umjetničkoj kvaliteti izrade, bogatstvu plastičnih dekoracija, reljefnih predstava i natpisa koji spominju poznate historijske ličnosti, kao i svom neobičnom smještaju i dostupnosti, nekropola Radimlja spada u najvrijednije spomenike srednjovjekovnog perioda u BiH. Uvrštava se u red najukrašenijih nekropola stećaka.
Tokom istraživanja nekropole 60-ih god. 20. stoljeća, na dubini od 120–135 cm otkriveno je 9 grobova i pronađeno još 50, uništenih tokom ranije potrage za dragocjenostima. Analiza posmrtnih ostataka je pokaza da su pokojnici bili visokog rasta i da su imali dobro razvijen grudni koš.
Natpisi na stećcima
Natpisi se pojavljuju na pet spomenika, ispod kojih su sahranjeni neki od članove porodice vlaških katunara Hrabrena Miloradovića. Hrabreni-Miloradovići su srednjovjekovna feudalna porodica iz župe Dubrava, oblast Huma. Na sudačkoj stolici pred crkvom svetog Petra i Pavla u Ošanjiću zapisana su imena vojvode Stipana i Petra Miloradovića, što nekropolu usko veže za ovu vlastelinsku porodicu. Porodica je jedina koja je u Hercegovini ostavila očuvane spomenike iz dva istorijska perioda: srednjeg vijeka i osmanskog doba.
Ispod prvog stećka je sahranjen Stjepan Miloradović, sin Milorada Hrabrena. Ime je isklesano u ikavskom obliku „Stipan“ jer se u srednjem vijeku na teritoriji Miloradovića govorilo ikavskim dijalektom. Vojvoda Stipan je umro između 1470. i 1477. godine. Iz natpisa se vidi da je stanovništvo toga kraja u srednjem vijeku stećke nazivalo „kami“, a da je majstor koji je uklesao natpis po zanimanju bio kovač.
Ispod drugog je sahranjen Stjepanov sin Radoje, a spomenik je podigao brat Petar. U natpisu je naveden srednjovjekovni naziv naselja u kojem su Miloradovići živjeli (Batnoge).
Ostala tri natpisa su:
Na natpisima su i imena dvojice klesara: Miogost i Bolašin Bogačić.
Svjetska baština
Radimlja se nalazi na listi 28 srednjovjekovnih nekropola stećaka koje su 2016. godine proglašene Svjetskom baštinom UNESCO-a. Na listi su 20 nekropole u Bosni i Hercegovini, po 3 u Srbiji i Crnoj Gori, a 2 u Hrvatskoj. U obrazloženju se, između ostalog, navodi:
Sadašnje stanje
Spomenik se pod imenom Radimlja – Nekropola stećaka nalazio i na Privremenoj listi nacionalnih spomenika, a nakon ne sprovođenja dispozitiva odluke Komisije i nastavljanja degradiranja prostora oko i na samoj nekropoli, spomenik je uvršten i na Listu ugroženih spomenika. Na osnovu uvida u stanje navedenog dobara utvrđeno je da je nacionalni spomenik ugrožen nezakonitom i bespravnom gradnjom u sklopu spomenika ili u njegovoj neposrednoj blizini. 1999. godine nezakonito su na društvenom zemljištu uz nekropolu i na potencijalnom arheološkom nalazištu sagrađeni poslovni objekti, u skladu sa regulacionim planom, koji je Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika stavila van snage. Potom je središnji prostor nekropole, koji je trenutno neograđen, počeo da se koristi kao prostor za parkiranje vozila posjetilaca i vlasnika poslovnih objekata. Nadalje, prostor neposredno uz nekropolu pretvoren je u odlagalište otpada, pa je cjelina izložena rizicima koje izazivaju kamioni koji preko njenog zaštitnog pojasa prevoze otpad, hemijska i vizuelna zagađenja.
Lučane (Sinj)
Lučane je naselje Grada Sinja, Splitsko-dalmatinske županije u Dalmaciji, Republika Hrvatska. Nalazi se 4 km sjeverozapadno od Sinja.
U Lučanima se nalazi rimokatolička crkva '''Sv. Kate'''.
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Lučane je imalo 649 stanovnika.
Jersbek
Jersbek je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 55 opštinskih središta okruga Štormarn. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.784 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1062036.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štormarn Jersbek se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Štormarn. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 20 – 55 metara. Površina opštine iznosi 17,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.784 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 100 stanovnika/km².
Staurolit
Staurolit je crvenkastosmeđi do crni mineral, većinom opáki (neproziran), koji pripada grupi nezosilikata s bijelim ogrebom. Kristalizira u monoklinskom kristalnom sustavu, ima tvrdoću 7-7.5 i relativno složenu kemijsku formulu: <tt>(Fe3+,Mg,Zn)2O2Al9[O(Si,Al)O4]4(OH)2</tt>. Željezo, magnezij i cink dolaze u promjenjivim udjelima. Posebnost staurolita je ta da se vrlo često pojavljuje u obliku sraslaca, u tipičnom obliku križa. Mikroskopski vidljivi kristali su prizmatičnog oblika. Često su veći od okolnih minerala u stijeni i tada ih nazivamo porfiroblastima.
Ime je dobio po grčkim riječima stauros, što znači "križ" i lithos, što znači kamen, što aludira na izgled njegovih sraslaca.
Ležišta i nalazišta
Staurolit je produkt regionalnog metamorfizma glinenih sedimenata, srednjeg do visokog stupnja metamorfizma. Dolazi kao detritus. Pojavljuje se uz granat almandin, tinjce, kijanit te druge metamorfne minerale.
Ima ga u Francuskim Alpama, Makedoniji, Brazilu (Minas Gerais, Indiji, na Šri Lanki.
Planica (Kranj, Slovenija)
Planica je naselje u slovenskoj Općini Kranju. Planica se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 15 stanovnika.
Zerbi, Varese
Zerbi je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
El Recodo, San Luis Acatlán
El Recodo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Luis Acatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
San Giovanni, Asti
San Giovanni je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 177 m.
100 godina AFI-ja... 100 filmova
Nova lista, koja je predstavljena kao edicija povodom 10 godina, predstavljena je 2007. godine.
Kriterijumi
Filmovi su ocenjivani na osnovu nekoliko kriterijuma:
Chicaba, Santiago Yosondúa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1640 m.
Favali, Cosenza
Favali je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1215 m.
Podblica
Podblica je naselje u slovenskoj Općini Kranju. Podblica se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 115 stanovnika.
Vistahermosa, Villaflores
Vistahermosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Švedska Wikipedija
Švedska Wikipedija (Svenskspråkiga Wikipedia, do 2006. godine Svenska Wikipedia) je izdanje Wikipedije na švedskom jeziku. Bila je treća po redu nastanka Wikipedija, započeta u maju 2001. godine istovremeno s njemačkom Wikipedijom, a iza engleske i katalonske Wikipedije. Prema broju članaka danas predstavlja desetu po redu Wikipediju (iza engleske, njemačke, francuske, poljske, japanske, nizozemske, italijanske, portugalske i španske) s time da je 14.9. 2007. dosegla prag od 250.000 članaka.
S obzirom da je švedski uglavnom međusobno razumljiv s danskim i norveškim, administratori ovog sajta surađuju s administratorima odgovarajućih Wikipedija kroz sekciju Skanwiki na Wikimedijinom sajtu Meta-Wiki.
Jedna od specifičnosti švedske Wikipedije jest da se administratori biraju na točno određen mandat od godinu dana.
Glavice (Sinj)
Glavice su naseljesastavu grada Sinja u Splitsko-dalmatinskoj županiji, Hrvatska. Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazile su se u sastavu stare općine Sinj.
Glavice su poznate po tome što je veliki broj stanovnika za vrijeme drugog svjetskog rata sudjelovao u partizanima, uključujući dva narodna heroja Iz Glavica je porijeklom i današnji premijer Hrvatske Zoran Milanović.
Los Sanjuaneros, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Los Sanjuaneros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2263 m.
Gytha od Wessexa
Gita od Veseksa (, ; preminula 1098. ili 1107.) bila je ćerka engleskog kralja Harolda II (januar - oktobar 1066) i prva supruga kijevskog kneza Vladimira Monomaha (1113. - 1125).
Gita je bila ćerka Harolda Godvinsona, poslednjeg anglosaksonskog kralja Engleske. U istoriografiji se smatra da je bila Haraldova vanbračna ćerka iz veze sa konkubinom Editom Labudovog vrata.
Kada je njen otac poginuo 1066. u bici kod Hejstingsa, Gita se sa ostalim članovima kraljevske porodice sklonila u Ekseter. Neposredno pre nego što je grad zauzeo novi engleski kralj Vilijam I Osvajač, Gita je 1068. sa srodnicima pobegla u Flandriju, a zatim, u pratnji dva brata, u Dansku gde je vladao njen rođak, kralj Svejn II Estridsen (1047—1075/6).
Kralj Svejn je zatim posredovao oko Gitine udaje i ona se između 1074. i 1076. godine venčala sa smolenskim knezom Vladimirom Monomahom, unukom Jaroslava Mudrog. Po dolasku u Rusiju, Gita je verovatno dobila ime Ana. Najstariji sin Gite i Vladimira, budući Mistislav I Veliki, u skandinavskim i zapadnim izvorima se spominje kao Harold, što, možda, ukazuje da je pored ruskog imao i drugo ime u znak sećanja na dedu po majčinoj liniji.
Dva glavna narativna izvora za poznavanje Gitinog života su Gesta Danorum Saksona Gramatika i Heimskringla Snurija Sturlusona. Jedini ruski izvor koji je indirektno spominje, Nestorov letopis ili Povest minulih leta, beleži o samo kratku vest o smrti neimenovane žene Vladimira Monomaha 7. maja 1107. godine. Međutim, zahvaljujući istraživanjima ruskog istoričara Aleksandra Nazarenka otkriven je pomen kneginje Gite u sinodiku manastira Sv. Pantelejmona kod Kelna, čiji je priložnik Gita bila najverovatnije još od vremena boravka u Flandriji koja je potpadala pod Kelnsku nadbiskupiju. „Kraljica Gita“ je umrla 10. marta, a Nazarenko je iscrpnom analizom podataka o potomcima Vladimira Monomaha zaključio da je Gita krenula na hodočašće u Svetu zemlju u znak zahvalnosti za čudesno isceljenje njenog najstarijeg sina Mistislava i da je na tom putu, koji se poklopio sa Prvim krstaškim ratom, i preminula 1098. godine.
Potomstvo
Vladimir Monomah i Gita od Veseksa imali su brojno potomstvo:
Levei, Piacenza
Levei je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 781 m.
Noria Doroteo Arango, San Pedro
Noria Doroteo Arango je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Pedro.
Berjou
Beržu je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Aržantan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 508 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 57 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 200 metara (maksimalnoj 257 m, a minimalnoj 58 m).
Zorica Tijanić
Zorica Tijanić, rođ. Dimitrijević (1971) književnica i novinarka.
Biografija
Rođena je u Đakovu. Rano detinjstvo i mladost provodi u Zagrebu, Splitu i Herceg Novom. Pedagošku akademiju, potom Učiteljski fakultet i Master studije iz oblasti pedagogije završava na beogradskom univerzitetu. Prve stihove, književne kritike i eseje počinje da piše i objavljuje u srednjoj školi u Splitu, na šta je podstiče nastavnica književnosti. Za prve nagrađene pesme dobija poziv iz Zagreba da pohađa Kreativnu školu pisanja, međutim Hrvatsku napušta 1992. godine zajedno sa roditeljima, prekidajući studije prava na drugoj godini i seli se u Herceg Novi, gde nastavlja da piše. Prvu zbirku poezije Miris daljina objavljuje 12. jula 2013. godine u izdanju Čigoja štampe. Istu promoviše prvi put na Sajmu knjige u Beogradu.Objavila je do sada 15 knjiga. Zbirka poezije „Zagrljeni tišinom“ je prevedena na slovenački jezik. 2016. godine objavljuje i priče za decu na slovenačkom jeziku „Pravljice so..." i u julu 2017. godine zbirku poezije "Leptiri".
Roman Putovanje kroz san Ksenije Lovrić je na konkursu [http://pressrs.ba/magazin/art/24-rukopisa-u-trci-za-zlatnu-sovu-25-07-2014 Zavoda za udžbenike Istočno Sarajevo 2014. godine nominovan za nagradu Zlatna sova]. Sledeće godine je objavljen u izdanju Banatskog kulturnog centra Novo Miloševo i promovisan više puta. Drugo izdanje je objavio „Media Art“ iz Novog Sada 2016. godine. Drugi roman Četiri portreta sa Kosančićevog venca je objavio takođe Media Art iz Novog Sada, a štampano izdanje Neopress publishing iz Beograda 2016. godine u decembru mesecu.
Treći roman Transibirskom objavljen je i u elektronskom i u štampanom izdanju. Izdavači su MediaArt Novi Sad i Neopress Publishing iz Beograda. Roman je objavljen u oktobru 2017. godine. Roman Vanja je objavljen u novembru 2017. godine, Čigoja štampa Beograd. U decembru 2018-e godine objavljen je i njen peti roman - Do svidanja, Avgustina, Neopress publishing, Beograd. Roman je promovisan u februaru mesecu 2019. godine u Sava Centru, u biblioteci "Vladan Desnica". U mesecu septembru 2019. godine, promovisan je i u Gradskoj biblioteci u Novom Sadu. O knjizi su govorili književnici Milena Letić i Viktor Radun.
U januaru 2015. godine osniva elektronski časopis Zvezdani Kolodvor koji je promoter umetnosti i kulture, a u okviru časopisa pokreće i Ediciju poezije misli u kojoj priređuje antologije i zbornike poezije. Prva antologija Snovi injem posuti, posvećenu Jesenjin u objavljena je u januaru 2016. godine, i antologija Poslednji cvetovi zla u čast Bodleru 2017. godine. Promocija antologije je održana u martu mesecu 2017. godine u Kući Đure Jakšića. Treća antologija posvećena liku i delu Džejmsa Džojsa - Džejms Džojs na Mediteranu (Ljubav i muzika) objavljena je u martu 2018. godine. Izdavač je Milijan Despotović (Razvigor, Požega).
Knjiga putopisa, kolumni i eseja objavljena je u junu 2021. godine u izdanju Svitka, IR KD Razvigor, Požega. Urednik i izdavač je Milijan Despotović. Recenzije su napisali Milijan Despotovć, Aleksandra Petrović Matić i Mirjana Štefanicki Antonić, dok je predgovor za knjigu napisao Miroslav Vasić.
Kao autor je zastupljena u preko sto antologija i međunarodnih zbornika poezije, dobitnica mnogih nagrada i pohvala za poeziju, od strane književnih društava. Dobitnica je prestižne književne nagrade Naji Naaman Literary Prizes za 2021. godinu. Objavljuje poeziju, eseje, recenzije i putopise na književnim portalima, a dopisnice su joj objavljivane u Dnevnom listu Danas i na Portalu za kulturu i priključenija Pokazivač. Pesme su joj objavljivane u književnim časopisima kao što su Jesenjin, Suština poetike, Kreativni magazin, Šipak novine, Argus Books magazin, Kosmajska vila, Sretanja, Svitak, Horizont, Trag i dr. Prevođena je na slovenački, engleski, francuski, arapski i ruski jezik. Učesnik je festivala za decu Vitezovo proleće 2015. godine. Od 2018. do 2021. godine svoj književni doprinos daje u uredništvu časopisa za popularizaciju tradicije, duhovnosti i opšte umetnosti "Horizont" iz Zemuna. Počasni je član "Maison Naaman pour la Culture" iz Libana kao laureat nagrade Naji Naman 2021. g. Poverenik je i delegat Međunarodne škole poezije za područje Beograda - “SCUOLA DI POESIA –SCHOOL OF POETRY“) od 2015.g. Član je Nezavisnog udruženja novinara Srbije, Društva književnika Vojvodine i Udruženja književnika Srbije. Živi i radi u Beogradu.
Romani
Knjiga putopisa, kolumni i eseja
/Recenzije za knjigu su napisali Milijan Despotović, Mirjana Štefanicki Antonić i Miroslav Vasić/
Prevedene knjige
Prevedene pesme/uži izbori/nagrade
Pesma je objavljena na Portalu za književnost Sozvučie i u štampanom izdanju "Litaratura i mastactva" u Minsku, za mesec januar 2019.g. Inače, pesma je odlukom prvostepenog žirija 9. evropskog Fejsbuk pesničkog Festivala, u organizaciji Banatskog kulturnog centra Novo Miloševo, sastavljenog od pobednika prethodnih osam Festivala, ušla je u uži izbor za nagradu Festivala 2018. godine. Izabrana je između 54 od oko 450 pesama iz 19 zemalja sveta. Pesma će biti objavljena u posebnoj zajedničkoj štampanoj knjizi Višeglasje.
Prevod tri pesme na ruski, engleski i francuski:
Nagrade iz regiona:
Književne nagrade Kluba umjetničkih duša iz Mrkonjić Grada "Triptihon" 2020. i "Triptihon" 2021. za pesme "Jesenjinovom", "Onog tebe, od nekad" i "Težak si mi na snu".
Književna nagrada Kluba umjetničkih duša iz Mrkonjić Grada "Trećenagrađena ljubavna pjesma" na 21. konkursu ljubavne poezije "Pjesme nad pjesmama" 2022. godine za pesme:
"Usputna", "Raščešljana noć" i "Volela sam tvoju rusku dušu"
Svetske nagrade:
- Nagrada I reda iz Sanktpetersburga za pesme posvećene Jesenjinu ("Kako je to Isidora volela Jesenjina" i "Snovi injem posuti").
- Književna nagrada 2021 Naji Naaman Literary Prizes (Creativity prizes).
- World literary prize Rahim Karim (Karimov) World Literature Foundation 2022. g. Kyrgyzstan za klasičnu poeziju.
Objavljeni eseji:
- Bolhorvesova dijalektika heuteranizma u službi istovetnog i postojanog, Časopis za književnost, umetnost i kulturu Trag, mart 2021.
- Slike septembra, Reminiscencije grimiznih aura, Hram umetnosti, U slušanju boja, Časopis za opštu umetnost, Horizont, Zemun.
- Pritoke besedništvu (O knjizi "Raščitavajući godove reči" (beseda, prikazi) Milijana Despotovića, Sretanja, Časopis za književnost, umjetnost i nauku, Banja Luka 2023.g.
Kulturno-umetnički rad
E-časopis za umetnost i kulturu Zvezdani Kolodvor
Elektronski časopis za umetnost i kulturu Zvezdani kolodvor osnovan je 01. januara 2015. godine u Beogradu, i registrovan u Narodnoj biblioteci Srbije (ISSN 2406-2219).
Časopis se objavljuje kvartalno, a konkurs za slanje radova je stalan. Nastao je kao proizvod želje da afirmiše, kako pisanu reč tako i vizuelnu umetnost. Do sada je objavljeno 25 brojeva. Teme iz umetnost i, kulture, poezije, filozofije, arheologije, slikarstva i glume uređuje redakcija sastavljena od naučnih i kulturnih radnika. U okviru časopisa pokrenuta je Edicija poezije misli u kojoj se objavljuju antologije i zbornici poezije. Zamenica glavnog i odgovorno urednika časopisa je Jelena Dimitrijević, doktor filozofije.
http://klubzvezdanikolodvor.blogspot.rs/
Recenzije
Dušan Varićak
Radovan Vlahović Avdulah Ramčilović
Vladanka Cvetković Mirjana Aćimović Milijan Despotović Miroslav Ranković
Mirjana Štefanicki Antonić
Jelena Dimitrijević Aleksandra Petrović Matić
Milena Letić
Kosturino
Prirodni uslovi
Kosturino je smešteno u jugoistočnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Grčkom (10 km istočno od sela). Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 14 kilometara južno.
Naselje Kosturino se nalazi u istorijskoj oblasti Belasica. Naselje je položeno na u nevelikom polju između planina Belasice i Plavuš, na približno 440 metara nadmorske visine.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Kosturino je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 1.280 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%).
Ejido San José Atotonilco, Tlaxco
Ejido San José Atotonilco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Tlaxco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2616 m.
Sedisvakancija
Prazna stolica ili sedisvakancija (od lat. sede vacante), izraz kojim se, prema kanonskom pravu Rimokatoličke Crkve, označava vrijeme dok je upražnjena papinska ili biskupska stolica (katedra). Biskupska stolica postaje prazna smrću dijecezanskog biskupa, odreknućem koje prihvati papa, premještanjem ili oduzećem priopćenim biskupu.
U biskupijama gdje postoji biskup koadjutor, on odmah postaje biskup nakon što stolica postane prazna. U biskupijama gdje postoje pomoćni biskup, vlast upravljanja biskupijom nakon što stolica postane prazna ima pomoćni biskup, sve do postavljanja dijecezanskog upravitelja, a kad ih je više, onaj koji je stariji po promaknuću. Ako pak nema pomoćnog biskupa, biskupijom upravlja zbor savjetnika, osim ako Sveta Stolica ne odredi drugačije. U roku od osam dana od primitka obavijest da je biskupska stolica prazna zbor savjetnika treba izabrati dijecezanskog upravitelja (administratora). Za dijecezanskog upravitelja može se valjano odrediti samo svećenik koji je navršio trideset pet godina života i koji nije već izabran, imenovan ili predložen za istu praznu stolicu. Ako dijecezanski upravitelj zbog bilo kojeg razloga ne bude zakonito izabran u propisano vrijeme, vlast da odredi dijecezanskog upravitelja pripada metropolitu; ako je pak prazna sama metropolitanska Crkva ili metropolitanska zajedno sa sufraganskom, sufraganskom biskupu najstarijem po promaknuću. Služba dijecezanskog upravitelja prestaje kad novi biskup preuzme biskupiju u posjed.
Sedisvakancija Svete Stolice
right|thumb|130px|Grb Svete Stolice tijekom sede vacante Izraz "prazna stolica" (sede vacante) također se odnosi i Svetu Stolicu koja postaje prazna nakon smrti pape ili njegovog odreknuća, a praznu stolicu predstavlja katedra u Bazilici sv. Ivana Lateranskog, katedralnoj crkvi biskupa Rima. U tom razdoblju Svetom Stolicom upravlja Kardinalski zbor s ograničenim ovlastima.
Santo Niño, Villa de Reyes
Santo Niño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Reyes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1836 m.
Bottaia, Pistoia
Bottaia je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Benzo(k)fluoranten
Benzo(k)fluoranten je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 252,309 Da.
Брезовице (Крупањ)
Брезовице је насеље у Србији у општини Крупањ у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 775 становника.
Демографија
У насељу Брезовице живи 767 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,1 година (40,7 код мушкараца и 43,5 код жена). У насељу има 307 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,14.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Ely, Nevada
Ili je grad u američkoj saveznoj državi Nevada.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.255, što je 214 (5,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
San Román, Álamo Temapache
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 66 m.
Drăgoești, Drăgoești, Ialomița
Drăgoești je naselje u Rumuniji u okrugu Jalomica u opštini Drăgoești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 936 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 66 m.
Santuario, Savona
Santuario je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 908 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Opština Parás, Nuevo León
Parás je opština u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 163 m.
Fardiški okrug
Fardiški okrug je jedan od šest okruga u Alborškoj pokrajini u Iranu. Glavni grad okruga je Fardis.
Ruska Wikipedija
Ruska Wikipedija (Википедия) je izdanje Wikipedije na ruskom jeziku. Dana 16.8. 2006. ta je Wikipedija prešla prag od 100.000 članaka. Dana 29.11. 2006. je primila prestižnu rusku državnu "nagradu Runeta" (Премия Рунета) u kategoriji nauke i obrazovanja. 4.9. 2007. je prešla prag od 200.000 članaka, a 16.6. 2009 i prag 400 000 članaka, a 25.2. 2010 i prag 500 000 članaka.
Neke od specifičnosti ruske Wikipedije su vezane uz mnogo tvrđe provođenje pravila i smjernice nego što je to slučaj s drugim Wikipedija, dok su ta pravila istovremeno mnogo liberalnija, što je pogotovo slučaj s doktrinom poštene upotrebe.
Možda najzanimljivija specifičnost ruske Wikipedije se tiče kategorizacije osoba na temelju njihovog etniciteta, religije ili seksualne orijentacije. Kategorije i članci takve prirode su u pravilu najstrože zabranjeni, pa tako npr. ne postoji kategorija "Jevrejski matematičari", "Ukrajinci" ili "LGBT pisci".