cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oscar za režiju
Oscar za režiju je nagrada koju dodeljuje Academy of Motion Piture Arts and Sciences najboljem režiseru, odnosno najboljoj režiserki u protekloj godini. Akademija bira jedog režisera, odnosno jednu režiserku od petoro nominovanih.
Dreini
Dreini ima više značenja:
The Band Played On
The Band Played On, također poznata (po refrenu) Casey would waltz with a strawberry blonde je bila popularna američka pjesma iz 1895. za koju je tekst napisao John F. Palmer a muziku komponirao Charles B. Ward.
Oscar za režiju
Iako se smatra da se ova nagrada dodeljuje najboljim režiserima i režiserkama, nekoliko veoma cenjenih nikada je nisu dobili: Robert Altman (5 nominacija), Ingmar Bergman (3 nominacije), John Cassavetes (1 nominacija), Charles Chaplin (1 nominacija), Federico Fellini (4 nominacije), Howard Howks (1 nominacija), Alfred Hitchcock (5 nominacija), Stanley Kramer (3 nominacije), Stanley Kubrick (4 nominacije), Akira Kurosawa (1 nominacija), Sergio Leone (nijedna nominacija), Ernst Lubitsch (3 nominacije), Sidney Lumet (4 nominacije), David Lynch (3 nominacije), Terence Malick (1 nominacija), Arthur Penn (3 nominacije), Ridley Scott (3 nominacije), King Vidor (5 nominacija), Peter Weir (4 nominacije), George Lucas (2 nominacije) i Orson Welles (1 nominacija).
La Esmeralda, Tonalá
La Esmeralda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tonalá.
Oscar za režiju
Nijedna režiserka nikada nije nagrađena nagradom za najbolju režiju, a samo tri su nominovane do sada (Jane Campion, Sofia Coppola i Lina Wertmüller).
Džagbub
Džagbub (arapski: الجغبوب‎/ al-Jaghbūb) je oaza i grad od 2,768 stanovnika na sjeveroistoku Libije u Okruga Butnan.
Oscar za režiju
Do sada najviše puta nagrađivani režiser je John Ford (4 puta), a zatim Frank Capra i William Wyler, koji dele po tri. Wyler sa 12 nominacija je najviše puta nominovani režiser. Najviše puta nominovani režiser bez ijednom osvojene nagrade je Clarence Brown.
1920-e
Prve godine ova nagrada je dodeljena odvojeno za Najbolju režiju drame i Najbolju režiju komedije.
Džagbub
Geografske karakteristike
Džagbub leži na sjevernom rubu Libijske pustinje nedaleko od egipatske granice u geološkoj depresiji. Grad je cestom povezan sa Tobrukom koji je udaljen 290 km sjeverno.
Historija
Džagbub je od davnina jedna od važnijih stanica na hodočasničkim i karavanskim putevima prema Supsaharskoj i Istočnoj Africi.
Zbog njegove izoliranosti od osmanske i evropske kontrole, između 1856.-95. bio je centar borbenog religijskog bratstva Sanusi. Bratsvo i njihov lider Muhamed Ali as-Senusi tu su pronašli mir za daljnje širenje svojih ideja, oni su osnovali zaviju sa bibliotekom. Muhamed Ali as-Senusi je 1859. umro u gradu, pa je u njemu i pokopan.
Džamija sa njegovim turbetom danas je najveća atrakcija te bedemom opasane kazbe.
Za Drugog svjetskog rata u prvoj ofenzivi koju je poduzela Britanska 8 armija generala Archibalda Wavella u jesen 1940., među prvima se našao na udaru izolirani garnizon talijanske vojske u Džagbubu. Uspio je odoljevati napadima sve do 22. februara 1941. kad se predao.
Malat dehidrogenaza (oksaloacetat-dekarboksilacija, NADP+)
Malat dehidrogenaza (oksaloacetat-dekarboksilacija, NADP+) (, malat dehidrogenaza (dekarboksilacija, NADP+), NADP+-vezani dekarboksilacioni malatni enzim, NADP+-malatni enzim, NADP+-specifični malatni enzim, NADP+-specifična malatna dehidrogenaza, malat dehidrogenaza (NADP+, dekarboksilacija), L-malat:NADP+ oksidoreduktaza) je enzim sa sistematskim imenom (S)-malat:NADP+ oksidoreduktaza (oksaloacetatna dekarboksilacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim katalizuje oksidativnu dekarboksilaciju (S)-malata u prisustvu NADP+ i divalentnih metalnih jona, i dekarboksilaciju oksaloacetata, cf. EC 1.1.1.38, malatna dehidrogenaza (oksaloacetatna dekarboksilacija), i EC 1.1.1.39, malatna dehidrogenaza (dekarboksilacija).
Potomac Heights, Maryland
Potomak Hajts je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.117, što je 37 (-3,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sklavinija
mini|desno|Sklavinije na teritoriji Bizantijskog carstva Sklavinije (gr., Slovenije) je vizantijski naziv za teritorije naseljene Južnim Slovenima na području Vizantijskog carstva. Bile su zasebne političke jedinice, verovatno predvođene knezovima (arhontima).
The Sidewalks of New York
The Sidewalks of New York je popularna pjesma koja opisuje život u New Yorku 1890-ih. Tekst je napisao James W. Blake, a muziku Charles B. Lawlor. Poznata je i po tome što ju je demokratski političar Al Smith koristio u svojoj neuspješnoj kampanji za predsjednika SAD 1928. Kasnije su je često obrađivali jazz muzičari kao Mel Thorme i Duke Ellington.
Lord Voldemort
Lord Voldemort, rođen kao Thomas "Tom" Marvolo Riddle (London, 31. prosinca 1926. – Hogwarts, 2. svibnja 1998.) je imaginarni lik iz serije romana o Harry Potteru britanske spisateljice J. K. Rowling. On je zli čarobnjak i najveći negativac u romanima koji želi osigurati ogromnu moć i besmrtnost korištenjem crne magije. Voldemort se pojavio u pet od šest dosad objavljenih romana: u Harry Potteru i Kamenu mudraca zaposjeo je tijelo svog sluge Quirinusa Quirrella, u Harry Potteru i Odaji tajni se pojavio kao sjećanje iz svog dnevnika, u Harry Potteru i Plamenom peharu je pomoću magije vratio svoje tijelo, u Harry Potteru i Redu feniksa se borio s Albusom Dumbledoreom, a u Harry Potteru i Princu miješane krvi je prikazan samo u jednom od sjećanja u situ sjećanja. Ne pojavljuje se u Harry Potteru i zatočeniku Azkabana, iako je tamo često spominjan.
Sklavinija
U jednom vizantijskom izvoru spomenut je knez (eksarhont) jedne Sklavinije, koji je 836-37. digao veliki ustanak u oblasti Soluna. Drugi izvor navodi da car Konstantin V Kopronim 758–59. "porobi Sklavinije po Makedoniji, a ostale prisili da priznaju njegovu vrhovnu vlast." Sloveni pod bugarskom vlašću nisu imali Sklavinije.
Lord Voldemort
Voldemorta se čarobnjački svijet toliko boji da ga se ne usuđuju zvati imenom. Većina likova u romanima o njemu govori kao o "Znate-Već-Komu" ili "Onomu-Čije-Se-Ime-Ne-Smije-Izgovoriti", iako protagonist, Harry Potter bez straha izgovara njegovo ime, osim kad ne želi izazvati strah drugih vještica i čarobnjaka. Neki drugi mladi likovi, kao što su Hermiona Granger i Ginny Weasley su nakon prvotnog oklijevanja ipak odlučile slijediti Harryjev primjer. Remus Lupin, Sirius Black i Albus Dumbledore nikad nisu oklijevali da izgovore njegovo ime. Njegovi sljedbenici, smrtonoše, ne koriste njegovo ime nego ga nazivaju "Gospodarom tame", a obraćaju mu se s "Moj gospodaru" ili samo "gospodaru".
Voldemort je u romanima smatran jednim od najmoćnijih čarobnjaka svih vremena. Rečeno je da je jedini čarobnjak kojeg se ikad bojao bio Albus Dumbledore, ravnatelj škole vještičarenja i čarobnjaštva Hogwarts, iako je Voldemort zanijekao da se bojao Dumbledorea.
Sklavinija
Spis De administrando imperio (O upravljanju carstvom), koji se pripisuje caru Konstantinu VII Porfirogenitu, navodi Sklavinije Srbiju (u čijem je sastavu Bosna), Hrvatsku, Travuniju, Zahumlje, Paganiju i Duklju, kao i druge pod vlašću Rusa. Po tom izvoru, Sklavinije su podeljene na županije kojima vladaju župani.
Lord Voldemort
Rođenje i adolescencija
Lord Voldemort je rođen kao Tom Marvolo Riddle na Staru Godinu 1926. Njegovi su roditelji Tom Riddle St. i Meropa Gaunt. Po majčinoj je strani posljednji potomak slavnog čarobnjaka Salazara Slytherina. Po očevoj je strani potomak aristokratske bezjačke obitelji. Riddle st. je napustio Meropu dok je bila trudna. Umrla je nakon što je rodila, ali je prije smrti rekla da želi da joj se sin zove Tom, po svom ocu, i Marvolo, po njezinom ocu, Marvolu Gauntu.
Sklavinija
Jedan jermenski izvor iz VII. veka spominje da na teritoriji evropske Vizantije žive 25 naroda pod imenom "Sloveni".
Édouard Molinaro
Édouard Molinaro (13. maj 1928 – 7. decembar 2013) je bio francuski filmski i televizijski režiser, najpoznatiji po komedijama.
Sklavinija
Od VII. do IX. veka Sklavinije se postepeno utapaju u upravne strukture Franačkog (krajine) i Vizantijskog carstva (teme) i u prostranije organizacije samih Južnih Slovena. U pisanim izvorima poslednji put se spominju sredinom IX. veka.
Organizacija sklavinija
Proces relativnog osamostaljivanja lokalnih zajednica, na Balkanu je počeo u vrijeme kraha romejske (vizantijske) vlasti. Razlog je česta izloženost žestokim i opasnim napadima i nemogućnost centralne vlasti u Carigradu da organizuje odbranu. Poznat je slučaj grada i lokalne jedinice Azima na tračko-ilirskoj granici koji se uspješno odupro najezdi Atilinih Huna bez pomoći romejske vlasti.
Lord Voldemort
Rođenje i adolescencija
Na prvom je sastanku s Dumbledoreom Riddle prikazan kao oštrouman i proračunat dječak hladnog, bezizražajnog lica kojim je pokušavao spriječiti da druge osobe pogode o čemu razmišlja. Bio je siguran da je rođen kako bi se istaknuo i prezirao je svoje ime "Tom", koje je smatrao previše običnim. Pokazao je i svoju glad za moći tijekom male "magične predstave" koju je Dumbledore izveo kao dokaz da je magija stvarna. U Hogwartsu je bio nadaren učenik i postao je miljenik profesora. Bio je prefekt i glavni prefekt. Međutim, Dumbledore nikad nije zaboravio zabavu okrutnošću koju je Riddle pokazao kad su se prvi put sreli i nikad mu nije potpuno vjerovao.
Sklavinija
Period I Avarskog kaganata
Krajem VI vijeka Avari šire prostor svog kaganata i na Balkansko poluostrvo i stvaraju svoju, avarsku političku organizacija. Na širokom prostoru od Istre do Bugarske organizirale su se teritorijalne cjeline koje su u suštini bile zatečene kasnoantičke upravno-admimistrativne i teritorijalne organizacije iz rimskog, gotskog i romejskog (bizantskog) vremena. Ovakve jedinice, u isto vrijeme su i političke jezgre. Upravni sloj čine Avari a djelimično i Slaveni. U manjim takvim cjelinama na čelu bili su župani, a u onim najvažnijim i vjerojatno većim banovi. Nazivi ban/bajan-banat-banovina, kagan, župan-županija su ostali iz avarskog jezika. ).
Lord Voldemort
Rođenje i adolescencija
Riddle je pohađao Hogwarts od 1938. do 1945. i bio je u domu Slytherinima. Tijekom ljetnih praznika se morao vraćati u sirotište, što je mrzio. Brzo je okupio grupicu sljedbenika, najvećim dijelom učenika Slytherina, koje je nazivao "prijateljima", ali za koje nije previše mario. Mnogi od njih su kasnije postali smrtonoše, uključujući Averyja i Lestrangea. S njima je počeo koristiti ime "Lord Voldemort"; "I am Lord Voldemort" (Ja sam Lord Voldemort) je anagram njegovog punog imena, Tom Marvolo Riddle.
Sklavinija
Period II Avarskog kaganata
Nakon urušavanja I Avarskog kaganata i povlačenja Avara sa Balkana, ove jedinice se potpuno osamostaljuju, jačajuči svoju političku individualnost, što je vodilo oblikovanju zasebnih autohtonih narodnosnih jedinica, posebno nakon doseljavanja Srba i Hrvata. Stvaranje novih teritorijalnih jedinica većinom se odvijalo po većim ili manjim geografskim cjelinama (Neretljanska oblast, Konavli, Travunija, Usora,...). Njihov sadržaj se zasnivao na simbiozi starosjedilačkog (romaniziranog ili poluromaniziranog) i slavenskog stanovništva koje sada predstavlja jedini vladajući sloj. Simbioza se kretala u pravcu slavenizacije.
Lord Voldemort
Rođenje i adolescencija
Ljeto prije svoje sedme i posljednje godine u Hogwartsu vratio se u Little Hangleton s nadom da će pronaći oca svoje majke, Marvola Gaunta, i potvrditi da je on potomak obitelji Gaunt (a preko nje i Salazara Slytherina). Umjesto djeda, pronašao je svog ujaka Morfina i saznao za smrt svoga djeda i za bezjačkog oca. Morfinu je ukrao prsten koji je bio obiteljsko naslijeđe, a nakon saznanja da je njegov otac živ i da je napustio njegovu majku, ubio je svog bezjačkog djeda i baku te svog oca i smjestio Morfinu za ubistva. Bezjačka policija je posumnjala na Franka Brycea, vrtlara obitelji Riddle zato što u kuću nije provaljeno, a Bryce je bio jedina osoba koja je imala ključ. Uzrok smrti nije mogao biti određen i Frank Bryce je pušten, iako ostali seljani sve do njegove smrti 1994. nisu prestali sumnjati na njega. Tako su za ubistva koja je počinio Voldemort okrivljena dva nevina čovjeka, a Voldemort je zadržao Gauntov prsten i vratio se u Hogwarts. Tokom sedme godine je postao još više opsjednut besmrtnošću. Nakon jednog od sastanaka "Slugovog kluba" profesora Slughorna tokom kojih je Slughorn održavao zabave na koje su dolazili samo popularni i talentirani učenici, Riddle je ispitivao Slughorna o horkruksima. Riddle je uspješno zavarao profesora i rekao mu da su mu ti podatci potrebni samo za zadaću i Slughorn mu je objasnio kako i zašto se stvaraju horkruksi.
Nakon završetka školovanja, Voldemort je želio postati učitelj u Hogwartsu. Dumbledore je smatrao da on ima skrivene motive zbog kojih želi posao u školi i protivio se tome. Tadašnji ravnatelj, Armando Dippet, odbio je Voldemortovu molbu uz objašnjenje da nema dovoljno godina i iskustva. Voldemort se zaposlio u Borginu i Burkesu, trgovini predmetima crne magije. Dao je otkaz nakon što je ubistvom i krađom uspio doći do još dva predmeta osnivača Hogwartsa (medaljona Salazara Slytherina i pehara Helge Hufflepuff). Riddle je opet za ubistvo okrivio nekog drugog, ovaj put kućnu vilu bivše vlasnice tih predmeta, Hokey. Dumbledore je kasnije razvio teoriju da je Riddle namjeravao iskoristiti te predmete kako bi stvorio Horkrukse, spremnike za djeliće svoje duše koji bi ga mogli zaštititi od smrti.
Uspon
Malo je toga poznato o Voldemortu prije nego što je prigrabio moć 1970ih godina. Albus Dumbledore je pobijedio crnog maga Grindelwalda kad je Voldemort imao 18 godina pa je moguće da su se njih dvojica upoznali te da je Grindelwald uticao na Voldemorta. Kad se Tom Riddle prvi put pojavio kao Lord Voldemort započeo je svoju kampanju "pročišćavanja" čarobnjačke rase i proganjao je čarobnjake i vještice bezjačkog porijekla (unatoč, ili možda baš zbog svojeg djelomično bezjačkog podrijetla) što se svidjelo starim čarobnjačkim obiteljima. Kasnije je pokazao svoje pravo lice i izgubio je podršku drevnih magijskih obitelji. Postoje samo naznake užasa i nasilja koje je provodio pri pokušaju da preuzme potpunu kontrolu. Mnogi Voldemortovi pristaše, smrtonoše, postali su ozloglašeni zbog korištenja Neoprostivih kletvi protiv onih koji su im se usprotivili te zbog Tamnog znamena kojeg su ispaljivali iznad mjesta gdje su počinili ubistvo. Voldemort je koristio stroge kazne kako bi osigurao odanost svojih smrtonoša.
Prije uvođenja strahovlade, Voldemort je kontaktirao Dumbledorea, tada već ravnatelja Hogwartsa, i ponovno zamolio za mjesto učitelja Obrane od mračnih sila. Prošlo je deset godina od kada je otišao iz škole. Voldemort je sve manje nalikovao ljudskom biću i zamolio je i da ga se oslovljava imenom koje si je sam nadjenuo na što Dumbledore nije želio pristati. Umjesto toga, Dumbledore je suočio Voldemorta sa njegovim postupcima od kada je napustio Hogwarts. Točno je pogodio da se čarobnjak Voldemortovih sposobnosti ne bi stalno prijavljivao za posao učitelja ako nema neke skrivene motive. Odbio je Voldemortu dati posao i od tada se ni jedna osoba nije zadržala na mjestu profesora Obrane od mračnih sila duže od jedne školske godine, a Dumbledore je vjerovao da je to zbog kletve koju je bacio Voldemort. Ironično, ta je kletva ponekad radila protiv Voldemorta pa se tako tri učitelja koji su bili njegovi sluge, Quirinus Quirrell, Barty Crouch ml. i Severus Snape također nisu zadržali na tom radnom mjestu duže od godine.
Pad
31. oktobra 1981. Voldemort je stigao u dom Jamesa i Lily Potter, istaknutih članova Reda feniksa koji su mu se triput suprotstavili (kao što se navodi u proročanstvu), u Godricovoj dolini. Potterovi su znali da Voldemort traga za njima i sakrili su se koristeći Fidelius, veoma moćnu čaroliju koja tajnu povjerava samo jednoj osobi - "Čuvaru tajne". Isprva je obiteljski prijatelj Sirius Black trebao biti Čuvar tajne, ali je na kraju, u pokušaju da Voldemorta navedu na krivi trag, čuvarom postao Peter Pettigrew. Međutim, Pettigrew je izdao Potterove i rekao Voldemortu gdje se skrivaju. James Potter je ubijen dok je pokušavao zaustaviti Voldemorta, a Lily se žrtvovala kako bi pokušala spasiti sina. Tom je Lilynom žrtvom Harry dobio magičnu zaštitu koju Voldemort nije očekivao i zbog koje nije uspio ubiti dječaka.
Harryju je Albus Dumbledore rekao da je Voldemort nakon njegove smrti planirao napraviti horkruks, ali ubojita kletva se odbila od Harryja zbog zaštitne čarolije i pogodila Voldemorta, a jednogodišnji je Harry bez ozljeda preživio napad. Jedini podsjetnik na taj događaj postao je ožiljak u obliku munje na Harryjevom čelu. Nakon napada stvorena je veza između Voldemortovog i Harryjevog uma koja ponekad omogućava Harryju da osjeti Voldemortovu prisutnost i "vidi" njegove misli. Voldemort je jedva preživio kletvu koja ga je pogodila i od njega je ostala samo neka vrsta 'duha' koji se sakrio u šumskom predjelu Albanije. Kletvu je preživio samo zbog već stvorenih horkruksa kojima je zaštitio djeliće svoje duše sakrivene u raznim predmetima.
Vijesti o Voldemortovom padu brzo su se proširile čarobnjačkom zajednicom. Bez moći svog gospodara, mnogi su se njegovi sljedbenici predali ili pobjegli. Nekolicina vjernih pristaša ga je pokušala naći, ali bez uspjeha. Oni su uhvaćeni i poslani u Azkaban. Nestala je atmosfera terora koja je dugo vladala cijelom čarobnjačkom zajednicom (ne samo u Velikoj Britaniji nego i cijelim svijetom, Voldemort je imao pristaše u cijelom svijetu), iako vjerojatno nikad nije zaboravljena. Harry Potter je preko noći postao slavan i dobio je nadimak "dječak koji je ostao živ".
Godine u progonstvu
frame|right|Voldemort, spojen s [[profesor Quirrell|Quirrellom, u filmu Harry Potter i Kamen mudraca.]]
Ranih 1990ih, profesor Quirinus Quirrell, učitelj Obrane od mračnih sila, je susreo Voldemorta u šumama Albanije tokom jednog od svojih putovanja. Ili zbog obećanja o moći ili na prevaru, Quirrell je dopustio da ga Voldemort opsjedne. Otputovao je u London i uz pomoć svog novog gospodara pokušao ukrasti Kamen mudraca koji bi Voldemortu omogućio ponovno sticanje moći i dosezanje besmrtnosti. Voldemort je planirao popiti dovoljno Eliksira života da dobije tijelo u kojem bi se mogao nastaviti oslanjati na svoje horkrukse. Otkrivši da je Kamen prebačen iz banke Gringotts u Hogwarts Voldemort/Quirrell je pokušao pronaći način da prođe svih deset sigurnosnih slojeva i dođe do Kamena mudraca. Voldemortove je planove pokvario Harry, sada učenik prve godine u Hogwartsu, i Voldemort je bio prisiljen napustiti tijelo svog domaćina - Quirrell. Nije uspio ubiti Harryja zbog njegove zaštitne čarolije i umro je kad je Voldemort napustio njegovo tijelo.
Na Voldemortovu je sreću Peter Pettigrew, koji je izdao Harryjeve roditelje, morao napustiti svoje skrovište i krenuti u potragu za svojim starim gospodarom. Tokom potrage je oteo Berthu Jorkins od koje je Voldemort doznao za Bartyja Croucha ml., smrtonošu koji je prokrijumčaren iz Azkabana i koji se sada nalazi u kući svog oca. Uz Pettigrewovu je pomoć Voldemort stvorio tijelo u kojem se mogao služiti magijom. Isplanirao je i kako će ponovno stvoriti svoje staro tijelo, ali ovaj put jače. Za ostvarenja tog plana posebno je važna bila otmica Harry Pottera. Njegov je razgovor s Pettigrewom načuo jedan bezjak, Frank Bryce, kojeg je Voldemort zatim ubio. Albus Dumbledore je tvrdio da je Voldemort nakon ubistva stvorio šesti i posljednji horkruks. thumb|left|300px|Lord Voldemort pred [[Harry Potter (lik)|Harryjem u trenutcima nakon njegovog ponovnog ustanka.]] Kasnije, kad su pomoću putoključa kojeg je stvorio Barty Crouch ml. Cedric Diggory i Harry došli na groblje, Lord Voldemort je vratio svoje tijelo. Pettigrew je Voldemortovim štapićem, kletvom Avada Kedavra, ubio Cedrica i vezao Harryja za nadgrobni spomenik Voldemortovog oca. Zatim je drevnim ritualom uspio ponovno stvoriti tijelo koje je imao prije svog pada. Za taj su proces bila potrebna tri ključna sastojka: "Očeva kost, u neznanju dana", "meso sluge, dragovoljno dano" i "krv neprijatelja, silom uzeta". Harryjeva je krv bila dio Voldemortovog ponovnog rođenja i spriječila je sve posljedice zaštine čarolije koja je štitila Harryja još od ubistva njegove majke 1981. Nakon ponovnog rođenja, Voldemort je pozvao svoje smrtonoše i pokušao ubiti Harryja, ali on mu je još jednom uspio pobjeći.
Drugi Rat
Prije početka Drugog rata britansko je Ministarstvo magije odbijalo vjerovati da je Lord Voldemort ponovno moćan. Cornelius Fudge je započeo kampanju kojom je pokušao osporiti i ocrniti Harry Pottera i Albusa Dumbledorea uvredljivim izjavama o njima: Fudge je tvrdio da je Dumbledore "stara budala", a da je Harry Potter psihički nestabilan tinejđer opsjednut privlačenjem pažnje.
Dumbledore je na uvrede odgovorio okupljanjem novog Reda feniksa sa sjedištem u obiteljskoj kući Siriusa Blacka na Grimmauldovom trgu br.12 u Londonu. Poslao je i predstavnike koji su trebali uvjeriti divove i ostala magična bića da se ne pridruže Voldemortu.
Osobnost i obilježja
Voldemort je, kao i većina čarobnjaka koji naginju crnoj magiji i koji potječu iz čistokrvnih čarobnjačkih obitelji, mrzio bezjake i nečistokrvne vještice i čarobnjake, koji su poznati pod pogrdnim imenom "mutnjaci". To je vjerojatno znak mržnje prema samom sebi zato što ni sam Voldemort nije čistokrvni čarobnjak.
Postoje neke važne sličnosti između mladog Toma Riddlea i Harryja Pottera - obojica su siročad koju su odgajali bezjaci sve dok nisu primljeni u Hogwarts; postoje i neke fizičke sličnosti: obojica imaju crnu kosu, mršavo lice i sposobnost da razgovaraju sa zmijama (iako je po Dumbledoreovoj pretpostavci Voldemort protiv svoje volje prenio tu sposobnost na Harryja). Obojica su se više osjećala kao kod kuće u Hogwartsu nego bilo gdje drugdje na svijetu. Dumbledore je čak rekao da je Voldemort vjerojatno gajio dublje osjećaje prema Hogwartstu nego prema ikome drugome.
Nakon mnogo teorija, J. K. Rowling, autorica Harryja Pottera, je otkrila da je Voldemortov najveći strah "sramotna smrt" i da bi se njegov bauk pretvorio u njegovo truplo. Voldemortova je najveća želja da bude svemoćan i da živi zauvijek - a to bi i vidio u Zrcalu Erised.
Što se tiče osobne sposobnosti, on je izopačen, lukav i (relativno) strpljiv strateg. Također, većina je Voldemortovih planova u romanima veoma složena i pokazuje njegov visok stupanj strpljenja. To uključuje i plan tijekom Harryjeve četvrte godine koji je Voldemortu dopustio da zaobiđe pravila o nedozvoljenim putoključevima na posjedu Hogwartsa te plan tijekom Harryjeve pete godine kojim je pokušao doći do proročanstva i koji je propao tek u završnom dijelu. Voldemortova je potpuna nebriga za čovječanstvo u srži njegove osobnosti. On je također nesposoban za bilo koju vrstu ljubavi ili uzajamnog poštovanja zato što nikoga ne smatra sebi ravnim.
Magija i vještine
thumb|300px|Voldemort isprobava [[Bazgov štapić koji je netom prije uzeo iz Dumbledoreova groba.]] Voldemort je parselust; to je talent kojeg je naslijedio od Salazara Slytherina (čini se da je i većina članova obitelji Gaunt naslijedila taj neobični talent) i kojeg je prenio na Harry Pottera nakon što se na njega odbila kletva upućena Harryju koja je stvorila vezu između njih dvojice. Također je poznat i kao možda najveći Legiliment i veoma uspješan Oklument - može čitati misli i zaštititi svoj um od 'upada' drugih legilimenta. Od mladosti je pokazivao mnoge magične sposobnosti, ali i bezosjećajnost. U školi je bio veoma nadaren i pokazivao je veliku želju za učenje, ali je prije toga bio poznat kao nasilnik koji je mučio djecu iz sirotišta u kojem je i sam odrastao.
On je jedan od rijetkih čarobnjaka koji su uspjeli stvoriti i razumjeti horkrukse (a vjerojatno je i jedini čarobnjak u historiji koji je napravio više od jednog horkruksa) do te mjere da je preko njih odlučio steći besmrtnost.
Voldemortov je čarobni štapić napravljen od tisovine, biljke povezivane sa smrću i ponovnim rođenjem, veoma je snažan i posebno pogodan za preobrazbu. Štapić je dug 33 centimetra i u jezgri ima jedno feniksovo pero. Tvorac tog štapića, gospodin Ollivander, je to pero dobio od Dumbledoreovog feniksa, Fawkesa. Fawkes je dao još samo jedno pero za jezgru štapića i ironično, taj je štapić za svog vlasnika "izabrao" Harry Pottera. Zbog jezgre koja je ista kod oba štapića oni ne rade pravilno kad se koriste za međusobnu borbu. Ako ih se ipak natjera na dvoboj, dolazi do efekta čarolije Priori Incantatem tijekom kojeg jedan štapić "natjera" drugog da obrnutim redoslijedom pokaže sve bačene čarolije. Sve je to odigralo važnu ulogu u Harryjevom bijegu od Voldemorta u Harryju Potteru i Plamenom peharu.
Voldemorto je iznimno vješt u čarobnjačkim dvobojima: može bacati čarolije, braniti se zaštitnim čarolijama te aparatirati i dezaparatirati u nekoliko sekundi. Njegove se vještine vjerojatno mogu usporediti samo s vještinama Albusa Dumbledorea. Dumbledore je čak rekao da bi njegove najsloženije čarolije bile beskorisne kad bi se Voldemort vratio na vlast.
Wehingen
Vehingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Tutlingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.699 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8327051.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Tutlingen Vehingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Tutlingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 752 - 1005 metara. Površina opštine iznosi 14,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.699 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 254 stanovnika/km².
Tinajitas, Paso del Macho
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 253 m.
PNU-120,596
PNU-120,596 je lek koji deluje kao potentan i selektivan pozitivni alosterni modulator za α7 podtip neuronskih nikotinskih acetilholinskih receptora. On se koristi u naučnim istraživanjima za izučavanje holinergične regulacije oslobađanja dopamina i glutamata u mozgu.
Pentanamidaza
Pentanamidaza (, valeramidaza) je enzim sa sistematskim imenom pentanamid amidohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Богојевце
Богојевце је насељено место града Лесковца у Јабланичком округу. Према попису из 2002. било је 1571 становника (према попису из 1991. било је 1517 становника).
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Tudor Vladimirescu, Tudor Vladimirescu, Brăila
Tudor Vladimirescu je naselje u Rumuniji u okrugu Braila u opštini Tudor Vladimirescu.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5327 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
1,4-Benzohinon
1,4-Benzohinon (para-hinon) je hemijsko jedinjenje sa formulom C6H4O2. U čistom stanju, on formira svetlo žute kristale sa karakterističnim iritirajućim zadahom, koji podseća na hlor, varikinu i vruću plastiku. Ovaj šestočlani prsten je oksidovani derivat 1,4-hidrohinona. 1,4-Benzohinon je multifunkcionalan: on manifestuje svojstva ketona, formirajući oksime; oksidansa, formirajući dihidroksi derivate; i alkena, jer podleže reakcijama adicije, posebno onim koje su tipične za α,β-nezasićene ketone. 1,4-Benzohinon je senzitivan na jake mineralne kiseline i alkalije, koje uzrokuju kondenzaciju i razlaganje ovog jedinjenja.
Priprema
1,4-Benzohinon se može pripremiti oksidacijom benzena, anilina, i hidrohinona upotrebom raznih oksidacionih agenasa. Oksidacija hidrohinona je brza i podesna, te je stoga poželjna za laboratorijske svrhe. 1,4-Benzohinon se može pripremiti iz hidrohinona putem brojnih oksidacionih metoda. Jedan takav metod koristi vodonik peroksid kao oksidaciono sredstvo i jod ili jodnu so kao katalizator, za oksidaciju u polarnom rastvaraču; e.g. izopropil alkoholu.
Cohoes, New York
Cohoes je grad u američkoj saveznoj državi New York. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 16.168 stanovnika.
Le Casette, Rimini
Le Casette je naselje u Italiji u provinciji Rimini, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Virgilije od Salzburga
Vergilije od Salzburga (Vergilius von Salzburg; također Virgilius, Feirgil ili Fergal; Irska, cca. 700 - Salzburg, 27. novembar 784) bio je irski svećenik, astronom i biskup Salzburga.
Iz Irske je u kontinentalnu Evropu došao 745. Postao je blizak franačkom kralju Pipinu Malom koji je podržavao njegove napore za evangelizacijom, odnosno pokrštavanjem stanovništva na istočnim granicama franačke države. Tamo je, međutim, došao u sukob sa Svetim Bonifacijem koji ga je optužio za herezu zbog navoda da je Zemlja okrugla. Spor je prekinula Bonifacijeva smrt.
El Manantial, Paso del Macho
El Manantial je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Paso del Macho.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 392 m.
Oskoruš
Oskoruš (talijanski Oscorus [ˈoskorus]), naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Buja, Istarska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 60 stanovnika te 25 obiteljskih kućanstava.
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, naselje je imalo 51 stanovnika.
Ben Harney
thumb|right|Ben Harney
Benjamin Robertson "Ben" Harney (6. mart 1872 – 2. mart 1938) bio je američki zabavljač i pisac pjesama, poznat kao pionir ragtime muzike.
4909 Couteau
4909 Couteau je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,273 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,7.
Madonna dei Ronchi, Bologna
Madonna dei Ronchi je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Robbiate, Lecco
Robbiate je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5969 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 268 m.
L-gulonat 3-dehidrogenaza
L-gulonat 3-dehidrogenaza (, L-3-aldonatna dehidrogenaza, L-3-aldonska dehidrogenaza, L-gulonska kiselina dehidrogenaza, L-beta-hidroksikiselina dehidrogenaza, L-beta-hidroksi-kiselina-NAD+-oksidoreduktaza, L-3-hidroksikiselina dehidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom L-gulonat:NAD+ 3-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Takođe oksiduje druge L-3-hidroksikiseline.
Eugène Ionesco
Eugène Ionesco, rođen Eugen Ionescu (Slatina, 26. studenog 1909. - Pariz, 28. ožujka 1994.), je bio francusko-rumunjski književnik i dramatičar, te jedan ud glavnih predstavnika teatra apsurda. Iznad ismijavanja najbanalnijih situacija, Ionescove drame opisuju na realan način samoću ljudi i beznačajnost egzistencije pojedinca.
Biografija
Ionesco je rođen 26. studenog 1909. u rumunjskom gradu Slatini. Otac mu je bio Rumunj, a majka Francuskijna grčko-rumunjskog porijekla. Otac mu je bio pravoslavne vjere. Njegova baka sa majčine strane bila je grkopravoslavne vjere, no preobratila se u religiju svojeg supruga, protestantizam, pa je i Ionescova majka odgojena kao protestantkinja. Sam Ionesco kršten je kao rumunjski pravoslavac. Mnogi izvori navode njegov datum rođenja kao 1912., no to je greška nastala iz Ionescove vlastite taštine. Ionesco se 1911. seli u Francusku gdje ostaje sve do 1922. kada se vraća u rodnu Rumunjsku. Njegovi roditelji razveli su se za vrijeme boravka u Francuskoj, 1916. Po povratku u Rumunjsku, morao je ponovno učiti rumunjski jezik kako bi mogao normalno pratiti predavanja tokom školovanja u Bukureštu. Nakon srednje škole, 1928. počinje studij francuske književnosti na sveučilištu u Bukureštu. Na sveučilištu je diplomirao 1933. Za vrijeme studija upoznao se sa Emilom Cioranom i Mirceom Eliadeom, te su njih troje postali doživotni prijatelji.
Ionesco se 1936. oženio sa Rodicom Burileanu (1910. - 2004.). Brak im je donio jednu kći za koju je Ionesco napisao mnogo nekonvencionalnih priča za djecu. Dobivši stipendiju 1938., bježi pred rumunjskim fašizmom natrag u Francusku gdje je završio svoj doktorski rad. Zbog izbijanja Drugog svjetskog rata 1939., ostao je tamo, u Marseilleu, no konačno se nastanio u Francuskoj tek 1942. Nakon oslobađanja Pariza 1944., Ionesco se sa obitelji preselio tamo. Unatoč dogotrajnom boravku u Francuskoj, državljanstvo je dobio tek 1950.
Iako je Ionesco pisao gotovo samo na francuskom, on je jedan od najodlikovanijih rumunjskih umjetnika.
Korijeni njegove prve drame
Kao i Samuel Beckett, Ionesco je u kazalište došao jako kasno. Svoju prvu dramu, Ćelavu pjevačicu, napisao je tek 1948., a praizvedena je tek 1950. Sa 40 godina odlučio je učiti engleski jezik koristeći Assimil metodu brižnog kopiranja cijelih rečenica kako bi ih zapamtio. Kada bi ih ponovno pročitao, osjećao se kao da nije učio engleski, nego je otkrivao neke zapanjujuće istine kao ta da ima 7 dana u tjednu, da je strop gore, a pod dolje tj. stvari koje je već znao, no koje su ga iznenedno pogodile kao zapanjućuče koliko su one zapravo neosporivo istinite.
Ovaj osjećaj samo se intenzivirao sa predstavljanjem likova znanih kao "G. i Gđa. Smith" u kasnijim iskustvima. Na njegovo iznenađenje, Gđa. Smith obavijestila je svoga supruga da imaju nekoliko djece, da žive u Londonu, da se prezivaju Smith, da je G. Smith službenik, da imaju sluškinju Mary, koja je Engleskinja, baš kao i njih dvoje. Veliki značaj Gđe. Smith, mislio je, je njezina jako metodična procedura u njezinom traganju za istinom. Za Ionesca, klišeji i istinite činjenice iz uvodnog razgovora raspadale su se u divlju karikaturu i parodiju gdje se sam jezik raspada i puca na fragmente riječi. Ionesco se odlučio prevesti to iskustvo u dramu, Ćelavu pjevačicu, koja je praizvedena 1950., a režirao ju je Nicolas Bataille. Izvedba je bila totalni krah i prošla je neopaženo sve dok par uspješnih kritičara i pisaca, među kojima su bili i Jean Anouilh i Raymond Queneau, nisu pohvalili predstavu.
Ranija djela
Ionescova najranija, ali i najinovativnija djela su jednočine antidrame: Ćelava pjevačica (1950.), Poduka (1951.), Stolice (1952.) i Jacques ili pokornost (1955.). Ti apsurdni skečevi, kojima je dao naziv "antikomadi" ili "antidrame" (fra. anti-pièce), opisuju moderan osjećaj otuđenosti, i nemogućnosti i besmislenosti komunikacije sa nadrealnom komičnom silom, parodirajući konformizam buržoazije i konvencionalnih kazališnih formi. U njima Inoesco odbija konvencionalnu fabulu kao bazu, umjesto toga uzima njihovu dramsku strukturu iz akcelerirajućih ritmova i(li) cikličnih ponavljanja. Zanemaruje psihologiju i logički dijalog, time opisujući dehumanizirani svijet sa mehaničkim, skoro lutkarskim likovima koji govore na non-sequituru. Jezik postane sve rijeđi, sa riječima i materijalnim objektima koji dobiju vlastiti život, povećavajući likove i stvarajući osjećaj opasnosti.
Velike drame
Sa Neplaćenim ubojicom (1959., njegova druga velika, prava drama; prva je bila Amédée ili Kako ga se otarasiti), Ionesco je započeo istraživanje više podržanih dramskih situacija sa više humaniziranih likova. Od istaknutijih likova treba spomenuti Bérengera, koji je bio glavni lik u više Ionescovih drama, od kojih je zadnja Zračni pješak iz 1963.
Bérenger je poluautobiografski lik koji izražava Ionescovo čudenje i strepnju za otuđenost stvarnosti. On je komično naivan, čime zadobiva simpatiju publike. U Neplaćenom ubojici on susreće se sa smrću u obliku serijskog ubojice. U Nosorogu on promatra svoje prijatelje kako se jedan po jedan pretvaraju u nosoroga dok on sam ostaje nepromjenjen protiv tog vala konformizma. Baš u ovoj drami, Ionesco silno izražava njegov strah prema ideološkom konformizmu, inspiriranoj usponom Željezne garde u Rumunskoj za vrijeme 1930-ih. Kralj umire iz 1962. predstvlja ga kao kralja Bérengera I., lika prosječnog čovjeka koji se pokušava pomiriti sa vlastitom smrću.
220px|thumb|lijevo|Zajednički grob Eugènea i Rodice Ionesco na [[Pariz|pariškom groblju Montparnasse. Natpis na grobu: Moli se ne-znam-kome: Isusu Kristu, nadam se.]]
Kasnija djela
Ionescova kasnija djela dobila su znatno manju pozornost. Među ta djela spadaju i Žeđ i glad (1966.), Igre od krvoprolića (1971.), Macbett (1972., slobodna adaptacija Shakespeareovog Macbetha) i Ce formidable bordel  (1973.).
Osim libreta za operu Maximilien Kolbe (glazbu napisao Dominique Probst), koja je izvedena u 5 zemalja, ekranizirana i snimljena na CD, Ionesco nije pisao nijedno kazališno djelo poslije Putovanja k mrtvima 1981. No, Ćelava pjevačica još i danas igra u Théâtre de la Huchetteu, gdje je prvi put izvedena 1952.
Azé (Loar i Šer)
Aze je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Loar i Šer koja pripada prefekturi Vandom.
Eugène Ionesco
Teoretska pisanja
Kao i Shaw i Brecht, Ionesco je kazalištu doprinio i svojim teoretskim pisanjima. . Uglavom je pisao sa ciljem da ispravi kritičare koji njegova djela nisu razumjeli i time su loše utjecali na njegovu publiku. Čineći to, Ionesco je artikulirao načine na koje je on mislio da se moderno kazalište treba reformirati. Bilješke i protubilješke je kolekcija Ionescovih pisanja, koja je sadržavala i razloge zbog kojih je počeo pisati za kazalište i režirati odgovore za svoje kritičare.
U prvoj sekciji, naslovljenom Iskustvo kazališta, Ionesco je tvrdio da je kao dijete mrzio ići u kazalište jer mu to nije pružalo "nikakvo zadovoljstvo ili osjećaj participacije". Napisao je da je problem realističnog kazališta taj što je manje zanimljivo nego kazalište koje zaziva "imaginativnu istinu", koju je on smatrao mnogo interesantnijom i oslobađajućom nego "usku" istinu predstavljenu striktnim realizmom. Tvrdio je da "drama koja se oslanja na jednostavnim efektima nije nužno pojednostavljena drama".
Zlatni medvjed
mini|desno|200px| Statua zlatnog medvjeda Zlatni medvjed je najviša nagrada na njemačkom filmskom festivalu Berlinale. Nagradu dodeljuje internacionalni žiri. Statuu, koja se dodjeljuje, dizajnirala je umjetnica Renée Sintenis u obliku berlinskog medvjeda (simbol Berlina). Zlatnim medvjedom se nagrađuje dugometražni film, a od 2007. godine i kratki film.
Azé (Loar i Šer)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 985 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 30 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 31,93 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 81 metar (maksimalnoj 154 m, a minimalnoj 80 m).
Logoche, San Luis Amatlán
Logoche je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Luis Amatlán.
Las Fuentes, Teuchitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1284 m.
Zlatni medvjed
Nagrađeni filmovi
Do sada su sljedeći filmovi nagrađeni Zlatnim medvjedom:
Las Fuentes, Teuchitlán
Vidite još
Administrativna po
Gornje Čičevo
Gornje Čičevo je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Trebinje koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 45 stanovnika.
Eugène Ionesco
Avangardni stil
Ionescove parabole nisu proizvod buntovne imaginacije nego rezultat promatranja raspada stvarnog svijeta.
Gornje Čičevo
Geografija
Selo se nalazi u Hercegovini.
Eugène Ionesco
Avangardni stil
U Ćelavoj pjevačici, jednoj od najpoznatijih i najizvođenijih njegovih drama, obrađuje temu o dvojbenosti ljudske individualnosti i nemogućnosti komuniciranja. Ionescovi likovi govore uopćenim klišejiziranim rečenicama, koje, ispražnjene od značenja, završavaju u potpunom besmislu. Problemi jezika, odnosno zvučnih privida lišenih smisla, Ionesco razmatra i u drugim dramama - Poduci, Stolicama, Žrtvama dužnosti, Amédée ili Kako ga se otarasiti. U drami Nosorog, objavljenoj 1960. godine, koja se izvodila u Teatru Odeon i režirao ju je znameniti Jean Luis Barrault, Ionesco proces riječi zamjenjuje procesom ideja. Kralj umire, drama je samoće i tjeskobe pred smrću, a Žeđ i glad, koja se izvodila u Comedie Francaise, podruguje se tek ponečem.
Meeker County, Minnesota
je okrug u američkoj saveznoj državi Minesota.
Eugène Ionesco
Avangardni stil
Ta Ionescova misao o avangardi kao slobodi, izrečena 1959. godine, objašnjava mnogo toga o njegovoj životnoj filozofiji i stvaralačkoj poetici, o teatru apsurda.
Meeker County, Minnesota
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 23.300, što je 656 (2,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Orijevac
Orijevac je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Barilović, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 6 stanovnika te 3 obiteljskih kućanstava.
Ghārib Maqţa‘, Hajjah
Ghārib Maqţa‘ je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Fruntișeni, Fruntișeni
Fruntișeni je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Fruntișeni.
Ghārib Maqţa‘, Hajjah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 372 m.
Fruntișeni, Fruntișeni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 918 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 136 m.
2006. na filmu
2006. godina se ne smatra osobito značajnom za filmsku umjetnost ali je uključivala neke hvaljene filmove, kao što su Život drugih, Domaćin, Pokojni, Babel, Panov labirint, Zastave naših očeva, Krvavi dijamant, Mala Miss Amerike, Mala djeca, Volver, Pisma s Iwo Jime, Djeca čovječanstva, Idiocracy, Inland Empire, Crna knjiga, Ovo je Engleska, United 93 i Dani slave.
Značajniji anime filmovi bili su Brave Story, Djevojka koja je skakala kroz vrijeme, Dan kada sam uzgojio planet, Paprika, Origin: Spirits of the Past i Tales from Earthsea. Na području bivše Jugoslavije, značajniji filmovi bili su Duh u močvari, Karaula, Sve džaba, Put lubenica, Ajde, dan... prođi... i Grbavica, koji je osvojio Zlatnog medvjeda na Berlinskom filmskom festivalu.
Najkomercijalniji filmovi u svjetskim kinima
Čak šest od deset najuspješnijih filmova bili su nastavci.
Nagrade
Zlatna palma, Cannes:
Zlatna arena, Pula:
Szigethalom
Szigethalom je grad u sredini Mađarske od 16,964 stanovnika. , koji administrativno podpada pod Županiju Pest.
Geografske karakteristike
Szigethalom leži na dunavskom otoku Csepel, između Szigetszentmiklósa i Tököla, udaljen oko 10 km južno od centra Budimpešte.
Historija
Historija Szigethaloma počela je 1950., kad je postao nezavisna općina. Status grada dobio je 2004.
Rancho de Guadalupe, Morelos
Rancho de Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2203 m.
Weissach
Vajsah je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Beblingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 7.549 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8115052.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Beblingen Vajsah se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Beblingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 375 metara. Površina opštine iznosi 22,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.549 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 340 stanovnika/km².
Las Almendras, Frontera Comalapa
Las Almendras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Frontera Comalapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 690 m.
Eropa
Eropa (Ἀερόπη) bila je, u grčkoj mitologiji, kći kritskog kralja Katreja, sestra Klimenina, Apemosinina i Altemenova te supruga Atreja (ili Plistena), kome je, prema većini izvora, rodila Agamemnona i Menelaja.
Na Kritu
Eropin otac bio je Katrej, sin Minojev,  i kralj Krita. Katrej je imao još dve kćeri, Klimenu i Apemosinu, kao i sina Altemena. Prema predanju koje slede Sofokle u tragediji Ajant i Euripid u izgubljenoj tragediji Krićanke, Katrej je zatekao Eropu u krevetu s jednim robom i potom je predao Naupliju da je utopi, no Nauplije joj je poštedeo život i ona se udala za Atreja, sina Pelopovog i mikenskog kralja, odnosno, prema Euripidu, za Plistena.
U Mikeni
Eropa je s Krita otišla u Mikenu, gde je, prema većini izvora, rodila Agamemnona i Menelaja. Među izvorima koji jasno navode Eropu kao Agamemnonovu i Menelajevu majku nalaze se: (s Atrejem) sholija uz Homerovu Ilijadu, I, 7 i sholija uz Cecesov komentar uz Ilijadu, Euripid, Helena, 390–392, Orest, 16, Sofokle, Ajant, 1290–1297, Pseudo-Apolodor, Biblioteka, Epitome, II, 10–12, Epitome, III, 12, Higin, Fabulae, 97, te (s Plistenom) Pseudo-Apolodor, Biblioteka, III, 2, 2, Diktis Krićanin, Trojanski rat, I, 1. Bez imenovanja oca: fragmenti iz Pseudo-Hesiodovog Kataloga žena, fr. 195 izgleda da aludiraju na to da je Eropa rodila tri sina ― Agamemnona, Menelaja (i Anaksabija?), v. . Jovan Ceces, Exegesis in Iliadem, I, 122  kaže da je, "prema Hesiodu, Eshilu i nekim drugima", Kleola, kći Dijasova rodila Plistenu Agamemnona i Menelaja. Njihov je otac bio ili Atrej ili Plisten, koji je, prema nekim izvorima, bio Atrejev sin.
Prema Homeru, Agamemnon i Menelaj su bili sinovi Atreja i Erope. Premda se u Euripidovim Krićankama i u navedenom odeljku iz Pseudo-Apolodora navodi da je Eropa bila Plistenova supruga, pri čemu Pseudo-Apolodor dodaje da je Plisten bio Agamemnonov i Menelajev otac, na drugim mestima Euripid i Pseudo-Apolodor, kao i većina drugih izvora, slede Homera.
Međutim, Euripid i Pseudo-Apolodor nisu jedini koji kažu da je Plisten bio Agamemnonov i Menelajev otac. Među drugima su se, kako se čini, nalazili Hesiod, Eshil, Porfirije, i "drugi".
Atrej i Tijest
Eropa se pojavljuje u mitu koji govori o borbi za vlast između Atreja i njegovog brata blizanca, Tijesta, te u njihovom potonjem krvavom obračunu. Atrej i Tijest bili su sinovi Pelopa i Hipodamije. Zbog žudnje za očevim prestolom ubili su svog polubrata Hrisipa, pa su zato bili izgnani, nakon čega su otišli u Mikenu. Kad je dinastija Perseida izumrla, Mikenjanima je proročište savetovalo da za svog novog kralja odaberu jednog od Pelopovih sinova. Eropa i Tijest su bili ljubavnici, a Eropa je od svog supruga Atreja ukrala zlatno janje i dala ga Tijestu, kako bi Mikenjani izabrali Tijesta za svog kralja.
Prema Higinu, Eropa je Tijestu rodila dva sina, Tantala i Plistena, a u Euripidovim Krićankama možda su upravo njih dvojica bili ona deca čije je meso Atrej poslužio Tijestu. Iz komentara uz Euripidovog Oresta, koji potiču iz vizantijskog perioda, doznaje se da je, u nekom neimenovanom Sofoklovom delu, Atrej bacio Eropu u more i tako joj se osvetio za neverstvo i krađu zlatnog janjeta.
Sličnosti s Augom i Danajom
Priče o Eropi pokazuju sličnosti s mitovima o Augi i Danaji, kao što su predskazana ubistva, ljubavni gresi kćerki i potonje kazne koje su pretrpele od očeva, bilo tako što su bačene u more ili tako što su prodate u tuđini.
Auga je bila kći Aleja, kralja Tegeje, i majka junaka Telefa. Prema jednoj verziji, Aleju je proričište predskazalo da će njegovi sinovi stradati od ruke Auginog sina, pa je Alej postavio Augu za Ateninu sveštenicu, kako bi ostala devica. Međutim, ona je ipak zatrudnela s Heraklom. Zbog toga je, zavisno od izvora, bila bačena u more, ili je bila predata Naupliju da je utopi ili je, pak, bila prodata u tuđinu. U svakom slučaju, naposletku je završila u Miziji i tamo se udala za kralja Teutranta.