cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Na Drini ćuprija
O djelu ukratko
Roman počinje opisom višegradske kotline, Drine i Sokolovićeva mosta od 11 skladnih lukova isklesanih od banjskog kamena. Zatim nas vraća na početak 16. st. i opisuje otomanski danak u krvi, kad ojađene majke i sestre trče uz kolonu janjičarskih sejmena ne bi li još jedanput ugledale glavu svog djeteta ili brata, koja viri iz sepetke na konju. Rijeka je konačan rastanak jer je majke i sestre nemogu preći, to ostavi duboku bol u grudima jednog od tih mališana, za kojeg kasnije saznajemo da je postao Veliki vezir Mehmed-paša Sokolović. On daje da se o njegovom trošku izgradi most i tako se počinju nizati priča za pričom, naizgled nepovezane vremenom i prostorom, ali sa jednom vrhunskom misli koju izgovara Dauthodža Mutevelić left|thumb|280px|[[Stari most u Višegradu|Sokolovićev most u Višegradu na Drini]] Jezik Andrićeva romana je naizgled jednostavan i lako razumljiv, ali svaka riječ je duboko odvagnuta i skladno uklopljena. Jezik je kako neki kažu andrićevski – ekavica sa sintaksom koja je kadkad svojstvena hrvatskom kadkad srpskom, a vrlo često bosanskom. Ustvari to je jezik koji je Anrić dobro zapamtio u djetinstvu, kako je stvarno govorio narod toga kraja – srpskohrvatski (i vice versa).
Roman obiluje realističkim opisima situacija, ljudi, pejsaža i enterijera. Jedan od najpoznatijih prizora u romanu je minuciozni opis drakonske kazne – nabijanje Radisava na kolac. Kroz roman se niže galerija likova, punih simbolike, koji pričaju vječnu priču o prolaznosti života; Abidaga – tiranski voditelj gradnje, koji je svoje nepoštenje prikrivao, kao što to često u životu biva, velikom revnošću i pretjeranom strogošću, Avdagina Fata, mlada nevjesta koja se baci sa mosta samo zato da održi svoju riječ i ne pogazi očevu (neće njena noga u Nezuke), Ćorkan – nakazno siroče tužne pijanske sudbine, Lotika (židovka) moderna emancipirana žena novoga stoljeća, Herak i Stiković - mladići zadojeni revolucionarnim idejama početka 20. st. (jugoslavenstvo, socijalizam), Alihodža Mutevelić – čovjeka na svoju, čije posljednja misao pred smrt glasi kao memento cijelog romana
U cijelom romanu osjeća se pravilnost konstrukcije te kronološki slijed događaja uz poneku retrospektivnu epizodu, koja se na kraju stapa sa trenutačnom pričom.
Most kao nijemi svjedok pamti prividnu harmoniju različitih kultura, vjera i naroda dok među njima u stvari vlada vječiti antagonizam. On je centralna točka oko koje se sve heraklitovski stalno vrti i vidi jasnije nego drugdje.
Izdanja
Roman Na Drini ćuprija, od svog prvog izdanja u Beogradu 1945. objavljen je i preveden na većini velikih svjetskih jezika i to u višekratnim izdanjima. Po broju izdanja i prodanosti je najpopularniji roman koji je ikada napisan na prostoru bivše Jugoslavije. U Italiji je objavljeno 18 izdanja, roman je osobito popularan u Turskoj gdje je objavljeno jedanaest izdanja knjige, preveden je i na male jezike poput islandskog.
Enalaprilat
Enalaprilat je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 348,394 Da.
(-)-Delta-kadinenska sintaza
(-)-Delta-kadinenska sintaza (, (-)-delta-cadinene synthase) je enzim sa sistematskim imenom (2E,6E)-farnezil-difosfat difosfat-lijaza (ciklizacija, formira (-)-delta-kadinen). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Courcelles-sur-Blaise
Kursel sir Blez je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Sen Dizje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 119 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,67 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 194 metara.
Lawrence, Nebraska
Lawrence je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 304 stanovnika.
Društveni otoci
right|Karta otočja, CIA World Factbook Društveni otoci (francuski: Îles de la Société, ili službeno Archipel de la Société) je arhipelag u južnom Pacifiku, i dio Francuske Polinezije. To je arhipelag od 14 otoka, od kojih je 8 naseljeno. Svi otoci su vulkanskog porijekla.
Otoci su dalje grupirani u „Privjetrinske otoke“ (îles du Vent) i „Zavjetrinske otoke“ (îles sous le Vent). Najznačajniji otoci u prvoj grupi su Tahiti i Moorea, a u drugoj Bora Bora i Raiatea.
Ime im je dao kapetan James Cook 1769. godine, i nazvao ih po londonskom Kraljevskom Društvu (Royal Society).
Po popisu iz 2002. godine, na otocima živi 214.445 stanovnika. Većina su Polinežani.
Klima
Klima na otocima varira između tropske i subtropske.
Zavjetrinski otoci (Antili)
thumb|300px|Položaj ovih otoka u odnosu na sjevernu obalu [[Južna Amerika|Južne Amerike]]
Trafalgar, Indiana
Trafalgar je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.101, što je 303 (38,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Zavjetrinski otoci (Antili)
Otoci zavjetrine je naziv za sjeverni dio Malih Antila. Postoji i istoimena skupina Društvenih otoka u Tihom oceanu. Ovi se otoci nalaze iznad zone u kojoj pušu sjeveroistočni pasati pa se tako nalaze, na neki način, u "zavjetrini", za razliku od otoka privjetrine koji su upravo unutar zone pasata, pa se zato tako i zovu.
Ova otočna skupina ima ukupnu površinu od 12.000 km² s oko tri milijuna stanovnika. Politički, otoci pripadaju dijelom Francuskoj, Velikoj Britaniji, SAD-u i Nizozemskoj, dok su ostali nezavisne države.
Protežu se u luku od Portorika u smjeru jugoistoka i uglavnom su vulkanskog porijekla. Na njih se dalje prema jugoistoku nadovezuju otoci privjetrine.
Međutim, ova je podjela vrlo upitna. Nema "čvrstih" dokaza ni za jednu kategorizaciju, i različiti narodi ih različito smještaju, odnosno nazivaju. Ovdje navedena podjela slijedi britansku definiciju (isto vrijedi i za otoke privjetrine).
Coraopolis, Pennsylvania
Koraopolis je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.677, što je 454 (-7,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
8-hidroksikvercetin 8-O-metiltransferaza
8-Hidroksikvercetin 8-O-metiltransferaza (, flavonolna 8-O-metiltransferaza, flavonolna 8-metiltransferaza, S-adenozil-L-metionin:3,3',4',5,7,8-heksahidroksiflavon 8-O-metiltransferaza, 8-hidroksikvercitin 8-O-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:3,5,7,8,3',4'-heksahidroksiflavon 8-O-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Carperi, Brindisi
Carperi je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
8-hidroksikvercetin 8-O-metiltransferaza
Ovaj enzim takođe deluje na 8-hidroksikaempferol.
Carperi, Brindisi
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 325 m.
Arhangeljska Karelija
thumb|Različite oblasti Karelije Arhangeljska ili Bjelomorska Karelija (Vienan Karjala; Беломорская Карелия) je naziv za historijsku oblast na području Istočne Karelije, odnosno krajnjem sjeverozapadu današnje Rusije. Teritorija joj je obuhvaćala nekadašnju Arhangeljsku guberniju Ruskog Carstva, odnosno sjeverni dio Republike Karelije i jugozapadni dio Murmanske oblasti u suvremenoj Rusiji. Većinu stanovništva čine Kareli. Poznata je kao mjesto radnje znamenitog epa Kalevala. Za vrijeme ruskog građanskog rata, od 1919. do 1920. je postojala kao nezavisna Sjevernokarelijska Država.
The Boys in the Band
The Boys in the Band je američki film zasnovan na istoimenoj off-broardwayskoj predstavi. Mart Crowley je preradio svoju predstavu za film. Film je režirao William Friedkin, a glumačku ekipu su činili isti glumci koji su glumili u prvoj postavci predstave.
Radnja
Radnja filma smeštena je u stan na Upper East Sideu, na Manhattanu, gde šestorica Haroldovih najbližih prijatelja priređuju rođendansku proslavu za Harolda (Leonard Frey). Jedan od poklona je mladi "Kauboj" (Robert La Tourneaux), lep ali jasno neinteligentan hasler. Prijatelji koji priređuju proslavu su: Michael (Kenneth Nelson) u čijem stanu se priređuje proslava; Donald (Frederick Combs), koji se napustio grad kako bi se oslobodio gej načina života; Bernard (Reuben Greene), Afro-Amerikanac koji je i dalje zaljubljen u bogatog belog momka za čiju porodicu su on i njegova majka radili; Emory (Cliff Gorman), kao i par, Larry (Keith Prentice) i Hank (Laurence Luckinbill), koji imaju problem u vezi po pitanju monogamije. U neočekivanu posetu dolazi Michaelov prijatelj Alan (Peter White), koji je navodno heteroseksualan i koji, jako uznemiren, želi da razgovara o nečemu sa Michaelom.
Tokom proslave njihov humor postaje sve okrutniji i kulminira u igri u kojoj svako mora da pozove telefonom osobu koju je zaista voleo. U toku Alanovog razgovora, Michael veruje da se Alan konačno outovao, ali se ispostavlja da je telefonirao svojoj ženi. Publika, kao ni Michael, nikada ne sazna o čemu je Adam želeo da razgovara sa Michaelom, ostavljajući mogućnost da je želeo da prizna da je gej.
Kritike
U vreme kada je film izašao kritike su bile obazrivo pozitivne. The Los Angeles Times ga je hvalio kao "nesumnjivu prekretnicu", ali je, ironično, odbio da objavi reklamu za film. Danas je film slavljen kao prvi mainsteam američki film koji je gej likove stavio u prvi plan i prikazao ih van negativnog konteksta, uobičajenog za to vreme. Na sajtu Rotten Tomatoes film je ocenjen kao 100% svež.
U dokumentarnom filmu The Celluloid Closet scenarista Mart Crowley ističe da je u vreme kada je ovaj film sniman homoseksualnost još uvek bila klasifikovana kao mentalna bolest i da su postojali zakoni koji su kažnjavali gejeve.
FAAH
Termin FAAH ima više značenja.
Konstantin Černjenko
Konstantin Černjenko (rus. Константи́н Усти́нович Черне́нко, 24. rujna 1911. - 10. ožujka 1985.) je bio ruski političar, vođa SSSR-a i glavni tajnik KP SSSR od 13. veljače 1984. do 10. ožujka 1985., to jest do smrti 13 mjeseci nakon izbora. Černjenko je od 11. travnja 1984. pa do smrti bio i Predsjednik Presedana Vrhovnog Sovjeta.
Put do moći
Konstantin Ustinovič Černjenko rođen je 24. rujna 1911. u mjestu Boljšaja Tes. Godine 1926. pridružio se Komsomolu, a 1931. i KP-u. Nakon kratkog ograničavanja u frontalnoj gardi, na Sino-Sovjetskoj granici, Černjenko je postao karijerski političar. Nakon rada u regijama i u moldavskoj SSR, pozvan je u Moskvu 1960., gdje je pod zaštitom Leonida Brenjeva unaprijeđen i time je postao kandidat za Centralni komitet 1966., sve do 1971. kada je postao punopravni član. U Politbiro se kao kandidat učlanio u listopadu 1977., a punopravni član je postao u studenom 1978.
Borba moći i izbor za Glavnog tajnika
Godine 1965., Černjenko je postao Direktor osoblja u partijskom Glavnom odjelu. Nastavio je raditi kao službenik, no sada je držao jako moćnu poziciju. Imao je znanje o svim osobama iz partije, a nadgledao je prislušne i nadgledne aparate u uredima, iako je njegov glavni posao bilo potpisivanje na tisuće dokumenata dnevno. Taj je posao radio 20 godina. Čak i kad je postao Glavni tajnik, nastavio je potpisivati papire, no zahvaljujući sovjetskoj birokraciji, njegov potpis nije bio ništa važniji nego kad je bio samo službenik. Eventualno, kada se razbolio, nije bio u stanju da potpisuje dokumente te je umjesto originalnog potpisa korišten faksimil. To je još više umanjilo vrijednost njegova potpisa.
Nakon Brežnjevljeve smrti 1982., Černjenko je izgubio borbu moći zbog anti-Brežnjevskih sila, koje su uključivale i KGB i Crvenu Armiju, i umjesto njega, Jurij Andropov je kandidiran za Glavnog tajnika. Kada je Andropov umro u veljači 1984., Černjenko je, unatoč zabrinutosti zbog njegovog zdravlja, izabran da ga zamijeni.
Černjenko na poziciji
Černjenko je predstavljao politiku kasne Brežnjevske ere. Usprkos tome, podržavao je veču ulogu radničkih saveza, reforme u školstvu i uklanjanje birokracije. U vanjskoj politici uspio je dogovoriti trgovački pakt sa NR Kinom. Unatoč pozivima za obnovljani detant, Černjenko je učinio malo da smanji hladnoratovske tenzije sa SAD-om. Na primjer, 1984., SSSR je zaustavio posjet DDR-ovog vođe Ericha Honeckera Zapadnoj Njemačkoj. No u kasnu jesen 1984., SSSR i SAD su se dogovirli o nastavku razgovora o naoružanju u 1985.
Černjenkovo slabo zdravlje onemogućilo mu je da vlada efikasno. Njegova česta izbijanja iz ureda, nisu ostavile sumnju da je njegovo postavljanje bio samo kratkotrajna mjera u već dužoj borbi između konzervativaca i reformatora.
Poslijednji mjeseci i smrt
Što se smatra univerzalnim, čak i od strane njegovih protivnika, kao okrutan čin protiv Černjenka, kada je član Politbiro-a Viktor Grišin odvukao krajnje bolesnog Černjenka iz njegovog bolničkog kreveta do kutijce za glasovanje na izborima 1985.
Zbog činjenice da je Černjenko proveo vrlo kratko vrijeme na poziciji, postoji jako malo njegovih slika, a od svih tih uslikanih, većina ih je crno-bijela.
Konstantin Černjenko je pokopan u Kremljskoj nekropoli.
Daljnje informacije
Černjenko je tijekom svog života radio razne poslove na raznim mjestima:
Granična garda, Partijski tajnik za jedinicu Granične garde, Agitpropov direktor u Krasnojarsku i drugim regijama, Partijski funkcionar, član i tajnik Centralnog komiteta, Član presedana Vrhovnog sovjeta, Šef presidija Vrhovnog sovjeta, Glavni tajnik KP SSSR i vođa SSSR-a.
Imao je sina sa svojom prvom suprugom (od koje se razveo), koja je postala propagandistkinja u Tomsku. Njegova druga supruga, Anna Dmitrevna Ljubimova, rodila mu je dvije kćeri, Jelenu (koja je radila na Institutu za Partijsku povijest) i Veru (koja je radila u sovjetskom veleposlanstvu u Washingtonu) i sina Vladimira koji je radio kao urednik u Goskinu.
Lebanon, Nebraska
Lebanon je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 80 stanovnika.
Sant'Amasio, Frosinone
Sant'Amasio je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 664 m.
Cabre
Cabre (pl. Cabres; isto i Caveres) su nestalo Pleme američkih Indijanaca iz Kolumbije i Malih Antila, a bilo ih je možda i na Dominikanskoj Republici. Jezično oni su pripadali sjevernoj grani Arawaka i ubrajali se u još neka plemena u snažan narod. Uz Karibe smatrali su se gospodarima zemlje uz Orinoco.
Kleberg County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 32.061.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 32.061 stanovnika, što je 512 (1,6%) stanovnika više nego 2000. godine.
Poslednji valcer u Sarajevu
Belle Epoque ili Poslednji valcer u Sarajevu, režisera Nikole Stojanovića, je poslednji igrani film nastao u SFRJ. Film je sniman u Sarajevu, Travniku, Beogradu i Beču. Glazbu za film je komponovao Arsen Dedić a kostime je radila Emilija Kovačević. Film je snimljen je 1990. godine, ali je premijerno, prikazan nakon 17 godina, na Prvom filmskom festivalu Srbije u Novom Sadu, 2007. godine. Pretpremijera filma bila je 15. juna 2007. godine u Užicu, a nakon toga imao je i zatvorenu projekciju 21. avgusta u Sarajevu.
Ratni sukobi na području bivše Jugoslavije odredili su sudbinu filma, koji se zatekao u "Jadran filmu" u fazi laboratorijske obrade kada je počeo raspad Jugoslavije. Tokom opsade Sarajeva postojala je velika opasnost da snimljeni materijal bude uništen. Filmski negativi bili su u „Jadran filmu“ u Zagrebu, a radni materijal čija je montaža započela pre početka rata nalazio se u “Bosna filmu” u Sarajevu. Producent filma Bakir Tanović je uspeo je da sačuva film od uništenja prebacivši ga u svoju kuću, dok su svi radni materijali za montažu koji su se tada nalazili u “Bosna filmu” tokom rata uništeni.
Radnja filma
Film govori o poslednjim danima epohe u Evropi poznate pod imenom Belle Epoque, viđene kroz život prvog bosanskog snimatelja Antona Valića. Radnja filma je smeštena u Sarajevo i opisuje vreme burnih dešavanja na području Balkana i pripreme atentata na Franca Ferinanda, izmedju 1910. i 1914. godine, prateći život Antona Valića, koji je snimio prvi dokumentarni film o samom atentatu, i njegovu strast prema pevačici i prostitutki Erzi Jevropi.
Nagrade
Film je na Prvom srpskom festivalu osvojio grad pri, a nagrada za najbolju žensku ulogu pripala je Viti Marvič. Takodje osvojio je i nagrade za glazbu, scenografiju i masku.
Uloge
Uloge u filmu tumače:
AEA
__NOTC__ Termin AEA ima više značenja.
Ciklin-zavisna kinaza
Ciklin-zavisna kinaza (, Bur1, Bur1 Cdk, Cak1, Cak1p, cdc2, cdc2 kinaza, Cdc28p, CDK, cdk-aktivirajuća kinaza, Cdk-aktivirajuća proteinska kinaza, cdk1, cdk2, Cdk2, cdk3, cdk4, cdk5, cdk6, cdk7, cdk8, cdk9, ciklin A-aktivirajući cdc2, ciklin A-aktivirajući cdk2, ciklin D-cdk6 kinaza, ciklin D-zavisni kinaza, ciklin E kinaza, ciklin-A vezana kinaza, ciklin-zavisna kinaza 6, ciklin-zavisna kinaza-2, ciklin-zavisna kinaza-4, ciklin-zavisna protein kinaza aktivirajuća kinaza, cyk, D-tip ciklinska kinaza, nclk, neuronal cdc2-slična kinaza, PCTAIRE-1, STK25) je enzim sa sistematskim imenom ATP:ciklin fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Za aktivaciju ciklin-zavisne kinaze neophodno je vezivanje enzima sa regulatornom podjedinicom, ciklinom.
San Sebastiano, Pescara
San Sebastiano je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Dvokolica u smjeru juga
Rekonstrukcija Dvokolice u smjeru juga, 2005|thumb thumb|right|Model u [[Science Museum (London)|Naučnom muzeju u Londonu]]
RCP
__NOTC__ Termin RCP ima više značenja.
Dvokolica u smjeru juga
Dvokolica u smjeru juga je uređaj koji se smatra jednim od najsloženijih naprava koje su koristile zupčanike u drevnoj kineskoj civilizaciji. Prema legendama ju je oko godine 2600. pne. u Kini izmislio mitski Žuti car; prva verzija o kojoj postoje pouzdani historijski navodi se, pak, pripisuje Ma Junu (cca. 200–265) iz Cao Weija, jednog od Tri kraljevstva. Dvokolica na sebi ima figuru koja uvijek pokazuje u jednom smjeru zahvaljujući diferencijalu, odnosno pažljivom izboru veličine kotača i zupčanika. Zbog toga se smatra ne-magnetskim kompasom. Kineski historijski tekstovi su spominjali Dvokolicu, a neki je i detaljno opisivali. U upotrebi je bila u periodu srednjeg vijeka.
Diferencijal (mehanika)
thumb|250px|Diferencijal u automobilu U automobilima i ostalim vozilima na točkovima, diferencijal je uređaj, koji se najčešće sastoji od zupčanika, koji omogućava da se svaki pogonski točak obrće različitim brzinama, dok u iste dovodi podjednak obrtni moment.
Bad Fallingbostel
Bad Falingbostel je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Zoltau-Falingbostel. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 11.608 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3358008.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Zoltau-Falingbostel Bad Falingbostel se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Zoltau-Falingbostel. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 67 metara. Površina opštine iznosi 63,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.608 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 183 stanovnika/km².
Polistiren
thumb|Polistirenska [[ambalaža]] thumb|Polistirenski kontejner za [[jogurt]]
Polistiren je sintetički aromatski polimer izgrađen od stirena, tečne petrohemijske supstance.
Polistiren može da bude čvrst ili u obliku pene. Polistiren za uobičajenu upotrebu je transparentan, trd i krt. Ovaj polimer ima nisku cenu po jedinici težine. Veoma je propustljiv za kiseonik i vodenu paru i ima relativno nisku temperaturu topljenja. Polistiren je jedan od najviše korišćenih plastičnih materijala. Obim proizvodnje iznosi nekoliko milijardi kilograma godišnje. Priodno je bezbojan, ali se može obojiti. Upotreba obuhvata zaštitnu ambalažu (CD ili DVD kutije), boce, poklopci i probor za jelo za jednokratnu uportebu.
Cerqueux
Serke je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Lisje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 94 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 200 metara (maksimalnoj 209 m, a minimalnoj 151 m).
CBP
__NOTC__ Termin CBP ima više značenja.
Aerodrom Domodedovo
thumb|right|250px|Predvorje i registracija putnika. Međunarodna zračna luka Domodedovo (rus. Московский аэропорт Домоде́дово) je najveća (od 2005.) međunarodna zračna luka u Rusiji. Poslužuje više od 20,43 milijuna putnika godišnje (podaci za 2008.). Nalazi se 42 km jugo‑jugoistočno od središta Moskve i jedna je od tri glavne zračne luke uz Zračnu luku Šeremetjevo i Zračnu luku Vnukovo.
Zračna luka je glavni gospodarski objekt gradskog okruga Domodedovo. Trenutno, broj zaposlenika u zračnoj luci je oko 15,3 tisuće ljudi, a prostire se na površini od 1,28 ha. U skladu sa urbanističkim planiranjem za razvoj zračne luke "Domodedovo" za razdoblje do 2020. i perspektivom do 2050. godine, razvijenim od strane GUP MO "Mosgiproniseljstroj" (2005.), predviđa se povećanje broja zaposlenih u prvoj etapi (2020.) do 55,0 tisuća i budućnosti (2050.) za 87,5 tisuća, dok će se površina na 12,0 tisuća ha.
Putnički terminal moskvovske zračne luke Domodedovo ima certifikat "C" IATA i prvi je u Rusiji, koji je certificiran po međunarodnom standardu kvalitete ISO 9001:2000.
Tehnički podaci
Zračna luka je pogodna za korištenje svih tipova zrakoplova domaće i strane proizvodnje. Ima dvije paralelne staze udaljene među osima 2 km (3500x75 i 3800x70 m) sa sintetičkim i armobetonskim pokrovom. Propusnost staza je 20 i 60 zrakoplova na sat pri redovnim meteorološkim uvjetima (za složene 7 i 12). Površina terminala u 2007. godini je 120.000 m². minijatura|desno|220px|Željeznička stanica "Aeroport".
Prometna infrastruktura
Od 2002., između Moskve (Paveletski kolodvor) i platforme "Aeroport" voze brzi vlakovi Aeroexpress (vrijeme putovanja — 40–45 minuta, slijedeći jedan za drugim non-stop).
Sindrom 2q37 delecije
Sindrom 2q37 delecije je poremećaj uzrokovan brisanja malog dela hromozoma 2.
Smatra se da je povezan sa Vilmsovim tumorom i brahidaktilijom.
Aerodrom Domodedovo
Zanimljivostii
16. listopada 2009. najveći svjetski putnički zrakoplov Airbus A380 uspješno je sletio u zračnu luku Domodedovo. Domodedovo — tada jedinstvena zračna luka u Rusiji, koja je certificirana za primanje Airbusa A380. Ukupno je A380 boravio u Rusiji dva dana, tijekom kojih su njega pokazali rukovoditeljima kompanija i novinarima. Sudionicima ovog događaja bila je prilika ne samo promatrati pokazni let i slijetanje zrakoplova, nego i boraviti na palubi dvokatnog diva. Zrakoplov je ostao u Moskvi do 17. listopada, a zatim je otišao na Međunarodni Air Show u Seoulu (Južna Koreja).
Enalilpropimal
Enalilpropimal je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 224,256 Da.
Joachim von Ribbentrop
Ulrich Friedrich Wilhelm Joachim (von) Ribbentrop (30. travnja 1893. - 16. listopada 1946.), nacistički političar, ministar vanjskih poslova Trećeg Reicha.
Rođen je u Weselu, na Valpurginu noć. Neredovito je obrazovan u privatnim školama Njemačke i Švicarske. Tečno je govorio engleski i francuski jezik. Od 1910.-1914. radio je u Kanadi kao uvoznik njemačkih vina. Sudjeluje u 1. svjetskom ratu, dobiva čin poručnika i orden Željezni križ. Bio je prijatelj s Fritzom von Papenom. U srpnju 1920. oženio se i imao petero djece. Za vrijeme rata je navodno imao aferu sa Wallis Simpson.
Tijekom Weimarske republike nije imao antisemitističke predrasude. U svibnju 1932. pristupa nacistima i postaje vatreni antisemit. Goebbels ga nije volio jer se kasno pridružio stranci, a u lošim odnosima je bio i s Himmlerom. 4. veljače 1938. postaje ministar vanjskih poslova. Dodatak "von" dobio je nagovorivši svoju tetu da ga posvoji.
Predvidio je stvaranje željezne zavjese i Hladnog rata. Uhićen je 14. lipnja 1945. Bio je sudionik Nürnberškog procesa. Veliki je prijatelj Hrvatske. Proglašen je krivim, osuđen na smrt i prvi obješen 16. listopada 1946. Prvi je trebao biti Göring. On ih je pretekao. Zadnje riječi bile su mu: "Bog čuva Njemačku." Čak i na suđenju te u ćeliji, nije odustajao od vjernosti Hitleru. Sjedio je slijeva Hessu, te su ga on i Göring prekinuli u njegovoj završnoj riječi. Nasljednik mu je bio Arthur Seyss Inquart.
Endralazin
Endralazin je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 269,302 Da.
(+)-T-muurololna sintaza
U mehanizmu ciklizacije učestvuje intermedijer nerolidil difosfat.
Grlobolja
Grlobolja ista je kao bol u grlu predstavlja jedan od čestih simptoma bolesti kod ljudi, najčešće akutnog faringitisa ili upale grla, iako se može pojavljivati u drugim slučajevima, kao nakon fizičke traume ili tokom difteriuje. Može izazvati srednju i veliku bol.Grlo je crveno i mala povišena temperatura.Kod bola u grlu treba se ići kod doktora.Često kod upale grla,grlo peče.Kada par dana imate bolove onda idite kod najbližeg doktora kako se ne bi pogoršalo.nastaje zbog bakterije beta-hemolitički streptokok, ali ga mogu uzrokovati i drugi virusi i bakterije
Knox County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.719.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 3.719 stanovnika, što je 534 (12,6%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Umma
350px|thumb|Muslimansko stanovništvo na svijetu u procentima po zemljama Umma (arapski: أمة) je riječ koja označava zajednicu ili naciju. U Islamu umma (ili ummet) znači zajednica svih vjernika (ummat al-mu'mimin), i samim tim svog islamskog svijeta.
Porijeklo
Fraza umma wahida u Kur'anu ("Jedna zajednica") odnosi se na čitav islamski svijet. U današnjem arapskom jeziku riječ umma koristi se u obliku koji označava moderno poimanje nacije, na primjer : al-Umam al-Muttahida, Ujedinjene nacije.
Del Borgo, Padova
Del Borgo je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Platensimicin
Platensimicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 24 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 441,474 Da.
3-Hidroksiantranilat 4-C-metiltransferaza
3-hidroksiantranilat 4-C-metiltransferaza (, 3-hidroksiantranilatna 4-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:3-hidroksiantranilat 4-C-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim učestvuje u biosintezi antibiotika aktinomicina kod Streptomyces antibioticus.
The Pebble and the Penguin
The Pebble and the Penguin (u Hrvatskoj prevedn kao Šljunčana i pingvin) je američko-irski cjelovečernji animirani film snimljen 1995. u režiji Dona Blutha i Garyja Oldmana. Po žanru je humoristični mjuzikl za za porodicu, a scenario je inspiriran stvarnim ritualima parenja adelijskih pingvina s Antarktike.
Boeni
Boeni je jedna od 22 regije Madagaskara, smještena u provinciji Mahajangi. Administrativni centar regije je grad Mahajanga.
Geografija
Regija Boeni se nalazi na sjeverozapadu Madagaskara, uz Mozambički kanal. Na sjeveoistoka graniči s regijom Sofijom, na jugu s regijom Betsibokom, a na zapadu s regijom Melakijom. Broj stanovnika regije je 2004. procjenjen na 543.200, a ukupna površina na 31.046 km².
Administrativna podjela
Regija Boeni podjeljena je na šest distrikta:
Brookville, New York
Brukvil je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.465, što je 1.339 (63,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Leigh, Nebraska
Leigh je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 405 stanovnika.
Cragsmoor, New York
Kragsmur je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 449, što je 25 (-5,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bad Grund
Bad Grund je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Osterode am Harc. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.429 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3156001.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Osterode am Harc Bad Grund se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Osterode am Harc. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 295 metara. Površina opštine iznosi 7,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.429 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 341 stanovnika/km².
Courcelles-en-Montagne
Kursel an Montanj je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Langr.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 77 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,16 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 430 metara.
Melaki
Melaki (Melaky) je jedna od 22 regije Madagaskara, smještena u provinciji Mahajangi. Administrativni centar regije je grad Maintirano.
Geografija
Regija Melaki se nalazi na zapadu Madagaskara, na sjeveroistoku graniči s regijom Boeni, na jugu s regijom Menabeom, a na jugozapadu s regijom Bongolavom. Broj stanovnika regije 2004. procjenjen je na 175.500, a ukupna površina na 38.852 km². Većinsko stanovništvo ove regije je malgaški narod Sakalava.
Administrativna podjela
Regija Melaki podjeljena je na pet distrikata:
Ciguayo
Ciguayo (Hubabo) je bilo Arawakan pleme koje je u vrijeme dolaska Španjolaca obitavalo u Dominikanskoj Republici. Prema Martyru (1912) njihov jezik dosta se razlikovao od njihovih susjeda i vjerojatno su dio Cahibo Indijanaca. Ciguayosi su živjeli na sjeveru Santo Dominga između rijeka Yaqui del Norte, Juana i atlantske obale, te od poluotoka Samana do oko Point Blanca.
Martyr poznaje tek tri njihove grupe, Canabaco, Cubao i Xamana. –Swanton drži da su oni možda isto pleme koje poznajemo pod imenom Macorixes ili Macoryzes.
José Barreiro (1990) navodi da su Maguana (poglavica Caonabo) i Higuey (poglavica Coyacoa) provincije ratobornog plemena Macorixes. Navedene poglavice poznate su iz vremena Columba.
ICSH
__NOTC__ Termin ICSH ima više značenja.
Historija evolucijske misli
Evolucijska misao, koncept da se vrste mijenjaju kroz vrijeme, vuče korijene iz starog vijeka iz ideja Grka, Rimljana, Kineza i muslimana. Ipak, sve do 18. vijeka zapadnjačko biološko razmišljanje bilo je pod dominacijom esencijalizma, vjerovanja da svaka vrsta ima esencijalne karakteristike koje su nepromijenjive. To se počelo mijenjati kada su se tokom prosvjetiteljstva evolucijska kozmologija i mehanička filozofija proširile od prirodnih znanosti na prirodnu historiju. Naturalisti su se počeli fokusirati na raznolikosti vrsta; pojava paleontologije s konceptom izumiranja još je više potkopala statički pogled na prirodu. Tokom ranog 19. vijeka Jean-Baptiste Lamarck predložio je svoju teoriju transmutacije vrsta, prvu potpuno oblikovanu znanstvenu teoriju evolucije.
Godine 1858. Charles Darwin i Alfred Russel Wallace objavili su novu teoriju evolucije koja je u pojedinosti bila objašnjena u Darwinovom djelu O podrijetlu vrsta (1859). Darwin je za razliku od Lamarcka predložio zajedničkog pretka i granajuće drvo života. Teorija se temeljila na ideji prirodne selekcije, te je sintetizirala široki raspon dokaza iz stočarstva, biogeografije, geologije, morfologije i embriologije.
Darwinovo djelo vodilo je širokom prihvaćanju općeg koncepta evolucije, no prirodna selekcija, specifičan mehanizam kojeg je Darwin predložio, nije bila široko prihvaćena sve do 1940-ih. Većina biologa tvrdila je kako su drugi faktori odgovorni za evoluciju poput nasljeđivanja stečenih karakteristika (neolamarkizam), urođenog nagona za promjenu (ortogeneza) ili iznenadnih velikih mutacija (saltacionizam). Sintezom prirodne selekcije i Mendelove genetike tokom 1920-ih i 1930-ih osnovana je nova disciplina populacijske genetike. Tokom 1930-ih i 1940-ih populacijska genetika integrirana je s ostalim poljima biologije što je rezultiralo široko prihvaćenom teorijom evolucije koja je obuhvatila veliki dio biologije—modernom evolucijskom sintezom.
Nakon osnutka evolucijske biologije, istraživanja mutacija i varijacija u prirodnim populacijama kombiniranih s biogeografijom i sistematikom vodila su do sofisticiranih matematičkih i kauzalnih modela evolucije. Paleontologija i komparativna anatomija omogućile su mnogo detaljniju rekonstrukciju historije života. Nakon uspona molekularne genetike u 1950-ima razvilo se polje molekularne evolucije utemeljeno na proteinskim sekvencijama i imunološkim testovima, kasnije obuhvativši istraživanja RNA i DNA. Tokom 1960-ih istaknuo se genocentrični pogled evolucije nakon kojega je uslijedila neutralna teorija molekularne evolucije koja je potakla debatu o adaptacionizmu, jedinicama selekcije i relativnoj važnosti genetskog pomaka nasuprot prirodnoj selekciji. Tokom kasnog 20. vijeka sekvenciranje DNA vodilo je molekularnoj filogenetici i reorganizaciji drva života u sustav triju domena. Štoviše, novopriznati faktori simbiogeneze i horizontalnog prijenosa gena uvelo je još veću složenost u evolucijsku historiju.
Grci
Grčki filozofi su raspravljali o idejama koje su sadržavale oblike organske evolucije. Anaksimandar (o. 610. – 546. pne.) predložio je da se život izvorno razvio u moru, a tek je kasnije prešao na kopno, dok je Empedoklo (o. 490. – 430. pne.) pisao o nenadnaravnom podrijetlu živih bića. Empedoklo je predlagao da adaptacija ne zahtjeva organizatora ili tvorni uzrok. Aristotel je sažeo svoju ideju: "Gdjegod su se tada svi dijelovi zbili onakvima kakvima bi bili da su ostali biti do svršetka, takve su stvari preživjele, organizirajući se spontano na prikladan način; dok su oni koji su rasli drugačije nestajali ili nastavili nestajati…"
Aristotel (384. – 322. pne.), jedan od najutjecajnijih grčkih filozofa, najraniji je prirodni historičar čije je djelo očuvano gotovo u cijelosti. Njegovi zapisi o biologiji nastali su kao rezultat njegova istraživanja u prirodnoj historiji na otoku Lezbosu i oko njega, te su opstali u obliku četiriju knjiga obično poznatih pod njihovim latinskim naslovima De anima (O duši), Historia animalium (Historija životinja), De generatione animalium (O reprodukciji životinja) i De partibus animalium (O dijelovima životinja). Aristotelova djela sadrže neka izvanredna oštroumna promatranja i interpretacije, uz različite mitove i pogreške—reflektirajući nejednako stanje znanja tokom njegova vremena. Ipak za Charlesa Singera "ništa nije značajnije od [Aristotelovih] napora oko [izlaganja] odnosa živih bića kao scala naturæ". Ova scala naturæ opisana u Historia animalium klasificirala je organizme u odnosu na hijerarhijske "ljestve života" ili "lanac bića", postavljajući ih prema složenosti strukture i funkcije, s organizmima koji su pokazivali veću vitalnost i sposobnost za kretanje opisujući ih kao "više organizme".
Kinezi
Ideje o evoluciji iskazivali su starokineski mislioci poput Zhuangzija (Chuang Tzu), taoističkog filozofa koji je živio oko 4. vijeka pne. Prema Josephu Needhamu taoizam je eksplicitno negirao nepromjenjivost bioloških vrsta, a taoistički filozofi nagađali su da su vrste razvile različite atribute kao odgovor na različit okoliš. Ljudi, priroda i nebesa viđeni su kao da postoje u stanju "konstantne transformacije" poznate kao tao za razliku od statičnijeg pogleda na prirodu tipičnog za zapadnu misao.
Islamska filozofija i borba za opstanak
Iako su grčke i rimske evolucijske ideje izumrle u Europi nakon pada Rimskog Carstva, one nisu bile izgubljene za islamske znanstvenike i filozofe. U Zlatnom dobu islama rane teorije o evoluciji podučavane su na islamskim školama. John William Draper, znanstvenik, filozof i historičar iz 19. vijeka raspravljao je o al-Khazinijevim zapisima iz 12. vijeka kao dijelu onoga što je nazivao "Muhamedovom teorijom evolucije". On je usporedio te rane ideje s kasnijim biološkim teorijama i tvrdio da su islamske razvijene "… mnogo dalje nego čime smo raspolagali, proširivši ih čak na anorganske ili mineralne tvari".
Prvi muslimanski biolog i filozof koji je detaljnije teoretizirao o evoluciji bio je afroarapski pisac al-Džahiz u 9. vijeku. On je razmatrao učinke okoliša na vjerojatnost preživljenja životinja, te je opisao borbu za opstanak. Ibn Miskawayhov al-Fawz al-Asghar i Enciklopedija Braće čistoće (Poslanice Ikhwana al-Safe) istoimenog udruženja iskazivali su ideje o tome kako su se vrste razvijale: od materije do pare a zatim do vode, onda iz minerala u biljke, a zatim životinje, pa sve do majmuna i konačno ljudi. Polihistor Ibn al-Haytham napisao je knjigu u kojoj je zagovarao evolucionizam (iako ne i prirodnu selekciju). Mnogi islamski učenjaci i znanstvenici poput Abu-Rajhana Birunija, Nasira al-Dina Tusija, te Ibn Khalduna raspravljali su o tim idejama i razvijali ih. Nakon što su prevedene na latinski, ova su se djela pojavila na Zapadu nakon renesanse i možda su utjecala na zapadnu znanost.
Kršćanska filozofija i veliki lanac bića
mini|lijevo|Crtež [[veliki lanac bića|velikog lanca bića iz djela Rhetorica Christiana (1579) autora Didacusa Valadesa]] Tokom ranog srednjeg vijeka grčko klasično učenje bilo je čitavo, ali izgubljeno na Zapadu. Ipak kontakt s islamskim svijetom gdje su grčki rukopisi ostali sačuvani i razrađeni ubrzo su doveli do masivne bujice latinskih prijevoda u 12. vijeku. Europljani su stoga ponovo upoznati s djelima Platona i Aristotela kao i s islamskom misli. Kršćanski mislioci iz skolastičke škole, posebice Abelard i Toma Akvinski, kombinirali su aristotelovsku klasifikaciju s Platonovim idejama o dobroti Božjoj i sve moguće životne oblike prisutne u savršenoj kreaciji kako bi organizirali sva neživa, živa i duhovna bića u ogroman međusobno povezani sustav nazvan scala naturæ ili veliki lanac bića.
Očekivalo se da stvorovi na susjednim položajima jako nalikuju jedni na druge, a ta se ideja iskazivala izrekom natura non facit saltum ("priroda ne čini skokove"). Ovaj osnovni koncept velikog lanca bića uvelike je utjecao na razmišljanje zapadne civilizacije tokom sljedećih vjekova (te čak i danas ima utjecaj). Ovaj koncept također je oblikovao dio argumenta iz dizajna kojeg je predočila prirodna teologija. Kao klasifikacijski sustav postao je glavni organizacijski princip i temelj izdizanja znanosti biologije u 17. i 18. vijeku.
Renesansa i prosvjetiteljstvo
mini|[[Pierre Belon usporedio je kostur ptice i čovjeka u svojem djelu Knjiga o pticama (1555).]] Neke teorije evolucije koje su se pojavile između 1650. i 1800. postulirale su da se svemir, uključujući život na Zemlji, razvijao mehanički, u potpunosti bez božanskog vođenja. Otprilike u to vrijeme mehanička filozofija Renéa Descartesa započela je jačati mehanicistički pogled na svemir koji će kasnije karakterizirati znanstvenu revoluciju. Ipak, većina suvremenih teorija poput onih Gottfrieda Leibniza i J. G. Herdera tvrdile su da evolucija je fundamentalno duhovni proces. Godine 1751. Pierre Louis Maupertuis okrenuo se više materijalističkoj osnovi. U svojim radovima pisao je o prirodnim modifikacijama koje se javljaju tokom reprodukcije i akumuliraju tokom niza mnogih generacija stvarajući rase, pa čak i nove vrste, te je time anticipirao u općim terminima ideju prirodne selekcije.
Između 1767. i 1792. godine James Burnett, Lord Monboddo nije u svojim zapisima samo uključio koncept da je čovjek potekao od primata, već također da, u odgovoru na okoliš, stvorovi pronalaze metode transformacije svojih karakteristika tokom dugih vremenskih intervala. Erasmus Darwin, djed još slavnijeg znanstvenika Charlesa Darwina, objavio je 1796. djelo Zoönomia kojim je predložio da "sve toplokrvne životinje potječu od jedne živuće niti". U svojoj poemi iz 1802. godine pod naslovom Hram prirode opisao je uspon života od sićušnih organizama koji žive u mulju do čitave današnje raznolikosti.
Rani 19. vijek
mini|lijevo|Dijagram geološke vremenske skale iz knjige [[Richard Owen|Richarda Owena iz 1861. s prikazom glavnih životinjskih tipova]]
Paleontologija i geologija
Godine 1796. Georges Cuvier je objavio svoje pronalaske u razlikama između živućih slonova i onih pronađenih u fosilnim ostatcima. Njegova analiza pokazala je da su mamuti i mastodonti izumrle vrste različite od bilo kojeg živućeg sisavca čime je učinkovito dovršio dugotrajnu debatu o mogućnosti izumiranja vrsta. Godine 1788. James Hutton je opisao postupne geološke procese koji se neprestano odvijaju tokom dugog vremenskog razdoblja. William Smith je započeo proces stratifikacije stijena proučavajući fosile u slojevima dok je radio na geološkoj karti Engleske. Godine 1811. Georges Cuvier i Alexandre Brongniart neovisno su jedan o drugome objavili utjecajno istraživanje o geološkoj historiji regije oko Pariza bazirano na stratigrafskoj sukcesiji slojeva stijena. Ovi radovi pomogli su u određivanju starosti Zemlje. Cuvier je zagovarao katastrofizam u objašnjavanju obrazaca odumiranja i faunalnu sukcesiju otkrivenu fosilnim ostatcima.
Znanje o fosilnim ostatcima nastavilo se ubrzano širiti tokom prvih nekoliko dekada 19. vijeka. Do 1840-ih glavne crte geološke vremenske skale postale su jasne, a 1841. John Phillips je imenovao tri glavne ere na temelju prevladavajuće fauna u svakom od njih: paleozoikom su dominirali morski beskralježnjaci i ribe, mezozoik je bio doba gmazova, a sadašnji kenozoik doba sisavaca. Progresivni crtež historije života prihvatili su čak i konzervativni engleski geolozi poput Adama Sedgwicka i Williama Bucklanda; no, poput Cuviera, napredak su pripisali ponovljenim katastrofičnim epizodama izmuiranja nakon kojih su uslijedile nove epizode stvaranja. Buckland i još neki zagovornici prirodne teologije među britanskim geolozima pokušali su za razliku od Cuviera eksplicitno povezati posljednju katastrofičnu epizodu koju je predložio Cuvier s biblijskim potopom.
Od 1830. do 1833. Charles Lyell je objavio svoje mnogosveščano djelo Principi geologije koje je počivalo na Huttonovim idejama, a zagovaralo je jednoličnu alternativu za katastrofičnu teoriju geologije. Lyell je tvrdio da, umjesto da su proizvodi kataklizmičkih (i vjerojatno natprirodnih) događaja, geološka obilježja Zemlje mogu se bolje objasniti kao rezultat jednakih postupnih geoloških sila vidljivih i dan danas—ali koje djeluje tokom neizmjerno dugog vremenskog razdoblja. Iako se Lyell suprostavljao evolucijskim idejama (čak dovodeći u pitanje konsenzus o tome da fosilni ostatci pokazuju istinski napredak), njegov koncept po kojem je Zemlja oblikovana silama koje su djelovale postupno tokom dugačkog perioda, te neizmjerne starosti Zemlje predviđene u njegovim teorijama, snažno će utjecati na buduće evolucijske mislioce poput Charlesa Darwina.
Transmutacija vrsta
Britanska radikalna škola komparativne anatomije u kojoj je djelovao anatom Robert Grant bila je u bliskom kontaktu s Lamarckovom francuskom školom transformacionizma. Jedan od francuskih znanstvenika koji je utjecao na Granta bio je anatom Étienne Geoffroy Saint-Hilaire čije će ideje o jedinstvu raznih shema životinjskog tijela i homologije određenih anatomskih struktura biti široko utjecajne i koje će voditi do intezivne debate s njegovim kolegom Georgesom Cuvierom. Grant je postao autoritet u anatomiji i reprodukciji morskih beskralježnjaka. On je razvio ideje Lamarcka i Erasmusa Darwina o transmutaciji i evolucionizmu, te istraživao homologiju radi dokazivanja zajedničkoga pretka. Charles Darwin se kao mladi student pridružio Grantu u istraživanjima životnog ciklusa morskih životinja. Anonimni članak iz 1826. godine kojeg je vjerojatno napisao Robert Jameson veličao je Lamarcka u objašnjavanju načina na koji su više životinje "evoluirale" iz najjednostavnijih crva čime je po prvi put riječi "evoluirati" uporabljena u modernom smislu.
Godine 1844. škotski izdavač Robert Chambers anonimno je objavio izrazito kontroverznu, ali naširoko čitanu knjigu pod naslovom Vestiges of the Natural History of Creation (Otisci prirodne historije kreacije). Ova je knjiga predlagala evolucijski scenarij za podrijetlo Sunčeva sustava i života na Zemlji. U knjizi se tvrdilo da su fosilni ostatci pokazivali progresivni uspon životinja tako da su današnje životinje ogranci glavne linije koja progresivno vodi čovječanstvu. U knjizi se impliciralo kako transmutacije vode do otkrivanja predodređenog plana koji je bio utkan u zakone kojima je vođen svemir. U tom je smislu knjiga nešto manje materijalistička od radikalnih ideja poput onih Roberta Granta, no njezina implikacija da su ljudi samo posljednji korak u usponu životinjskoga života razbjesnila je mnoge konzervativne mislioce. Veliki profil javne debate o djelu Vestiges s njezinim prikazom evolcuije kao progresivnog procesa uvelike će utjecati na percepciju Darwinove teorije desetljeće poslije.
DEC
__NOTC__ Termin DEC ima više značenja.
Historija evolucijske misli
Transmutacija vrsta
Ideje o transmutacija vrsta bile su povezane s radikalnim materijalizmom prosvjetiteljstva te su ih često napadali konzervativniji mislioci. Georges Cuvier je napadao ideje Lamarcka i Geoffroyja Saint-Hilairea, pristajući uz Aristotelovu misao da su vrste nepromijenjive. Cuvier je vjerovao da su pojedini dijelovi životinja toliko jako uzajamno povezani jedni s drugima da bi se jedan dio anatomije mogao mijenjati u izolaciji neovisno o drugima, te je tvrdio da fosilni ostatci pokazuju obrasce katastrofičnih izumiranja nakon kojih su uslijedile repopulacije umjesto postupnih promjena tokom vremena. On je također zamjetio da crteži životinja i mumificirane životinje iz Egipta stari nekoliko tisuća godina ne pokazuju znakove promjene kada ih se uspoređuje s modernim životinjama. Snaga Cuvierovih argumenata i njegova znanstvena reputacija pomogle su održati transmutacionalne ideje izvan glavnih tokova desetljećima.