cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Australopithecus sediba
Otkriće
Prvi primjerak A. sedibe otkrio je 15. kolovoza 2008. devetogodišnji dječak Metthew Berger, sin paleoantropologa Leeja Bergera dok je pratio oca u svom radu na terenu. Dok je Lee Berger vršio iskapanja među dolomitskim brežuljcima u parku prirode Malapa sjeverno od Johannesburga, dječak se udaljio od mjesta iskapanja i pronašao je fosiliziranu ključnu kost drevnog hominida. Dječak je pozvao svog oca, koji je u nevjerici pregledao mjesto nalaza i jednostavnim prevrtanjem jednog većeg kamena, osim ključne kosti, pronašao donju čeljust s jednim očnjakom. Kasnije je dokazano da ovaj fosil pripada mladom mužjaku hominida visokom 1,27 m, čiju su lubanju kasnije otkrili Bergerovi suradnici u ožujku 2009. Otkriće je prezentirano javnosti tek 8. travnja 2010.
Na istom lokalitetu u rezervatu Malapa, na dnu jedne špilje djelomično ispunjene vodom, otkriveni su i ostaci mnogih životinjskih vrsta onog doba, uključujući sabljozube mačke, mungose, i antilope. Berger i geolog Paul Dirks pretpostavljaju da su životinje padale u ovu 40-ak metara duboku jamu iz koje se nisu mogli izvući, vjerojatno privučene prisutnošću vode. Tijela ovih životinja je potom prekrivao fini pijesak iz dna špilje koji je omogućio fosilizaciju.
Procjena starosti
Fosili su datirani metodom paleomagnetizma i mjerenjem razina izotopa uranija i olova. Rezultati pokazuju da ovi ostaci nisu stariji od 2 milijuna godina, dok prisutnost ostataka životinjskih vrsta koje su izumrle prije 1,5 milijuna godina u istom sloju ukazuje na to da ovi slojevi nisu stariji od 1,5 milijuna godina. Sedimenti imaju "normalni" magnetski polaritet, a jedino dulje razdoblje u vremenskom rasponu između 2,0 i 1,5 milijuna godina s takvim karakteristikama je olduvajska kronozona između 1,95 i 1,78 milijuna godina. U skladu s time fosili su datirani na oko 1,95 milijuna godina.
Morfologija i interpretacija
Moždani volumen MH1, koji je procijenjen na 95% volumena odrasle jedinke (420 cm3), je na gornjoj granici raspona moždanih volumena svih primjeraka A. africanusa, ali daleko ispod donje granice ranih pripadnika roda Homo (631 cm3). Donja čeljust i dimenzije zubiju su pak prilično gracilne i slične strukturama koje nalazimo kod H. erectusa. Toliko su slične da kad bi bile otkrivene izolirane, bez ostalih ostataka kostiju, mogle bi biti klasificirane u rod Homo na temelju samih dimenzija. No razmak među kvržicama zuba više je nalik onomu u australopiteka.
Neovisno od činjenice je li Australopithecus sediba izravni predak ranih pripadnika roda Homo ili nije, otkrićem ovih novih primjeraka uvelike je povećano razumijevanje stupnja varijacije u morfologiji ranih hominina.
Puerta del Monte (razvrstavanje)
Puerta del Monte ima više značenja:
El Picacho, Moctezuma
El Picacho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Moctezuma.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1812 m.
Australopithecus sediba
Morfologija i interpretacija
Prema Bergeru i suradnicima, Australopithecus sediba je u usporedbi sa drevnijom vrstom A. africanusa opisan kao morfološki bliži rodu Homo od Australopithecusa garhi, posebno zbog prisutnosti sinapomorfskih karakteristika koje predviđaju reorganizaciju zdjelice u Homo erectusu, povezanu s "učinkovitijom sposobnošću hodanja i trčanja". Pronađeni ostaci bedrene i goljenične kosti su fragmentarni, ali kod dobro očuvanog stopala prisutne su istovremeno napredna gležanjska kost u kombinaciji s promitivnom petnom kosti. Njegov moždani volumen procijenjen je na 420–450 cm3, oko jedne trećine moždanog volumena anatomski modernog čovjeka.
Australopithecus sediba je imao iznenađujuće modernu morfologiju šake, sa sposobnošću sigurnog stiska i precizne manipulacije predmetima, što ukazuje na mogućnost da je mogao izrađivati kameni alat. Dokazi o mogućnosti preciznog stiska i mogućnosti izrade kamenog alata vidljivi su iz karakteristika šake sličnih onima pripadnika roda Homo, kao što je dugački palac i relativno kratki prsti. Na gotovo u potpunosti učuvanom ručnom zglobu i šaci jedne ženske odrasle jedinke pronađene u Malapi, u Južnoafričkoj Republici, vidljive su karakteristike slične ostalim australopitecima, kao što je jaki mišićni aparat za fleksiju tipičan za kretanje po stablima.
Dobro očuvane kosti gležnja A. sedibe ukazuju na sličnost gležnju pripadnika roda Homo i u obliku i u funkciji što je vidljivo po prisutnosti stopala u obliku luka i morfologiji ahilove tetive. A. sediba je međutim, morfološki sličan majmunima po slabo razvijenoj petnoj kosti i robustnijem medijalnom maleolusu. Ovi dokazi navode na zaključak da je A. sediba kombinirao dvonožni hod i kretanje po stablima.
U suprotnosti s prethodnim autorima koji smatraju da su fosili A. Sedibe moguća tranzicijska vrsta između roda Australopithecus i roda Homo, neki se paleoantropolozi protive ovoj interpretaciji. Paralelno s objavom znanstvenog članka s prvim opisom vrste 2010. godine, objavljen je i jedan prateći članak, u kojem protivnici ideje o A. sedibi kao izravnom pretku roda Homo (npr. Tim White i Ronald Clarke) navode da su ovi fosili vjerojatno ostaci kasne južnoafričke grane Australopithecusa, koji je koegzistirao s već razvijenim pripadnicima roda Homo.
Ova se interpretacija temelji na zapažanju da je 2,5 milijuna godina star fosil donje čeljusti Homo rudolfensisa koju je otkrio Friedemann Schrenk, najstariji poznati fosil pripisan rodu Homo. Smatra se da je ovaj uzorak stariji od fosilnih ostataka Australopithecusa sedibe. Zbog ovih kritika većina stručnjaka i dalje pripisuje Australopithecusu africanusu status pretka roda Homo. Kritike su podignute paralelno s viješću o otkriću objavljenom u časopisu Nature, tumačeći da autori prvobitnog opisa nisu uzeli u obzir bogatstvo morfoloških varijacija unutar same vrste A. africanusa u trenutku definiranja iste kao odvojene vrste.
Od nekih su znanstvenika podignute kritike i protiv opisa nove vrste na temelju kostura juvenilnih jedinki, pošto je nejasno koliko se odrasle jedinke mogu morfološki razlikovati od onih juvenilnih. Prema najnovijim osvrtima, čini se da je znanstvena zajednica prihvatila status A. sedibe kao neovisne vrste u odnosu na A. africanusa i druge rane hominine. Povrh toga, definiranje juvenilnih jedinki kao tipskih primjeraka česta je praksa u paleoantropologiji: tipski primjerci Homo habilisa i Australopithecusa africanusa i sami su juvenilne jedinke.
Сараорци
Основна школа " Вук Караџић " (1871-1984) Сараорци Сараорци су насељено место града Смедерева, Подунавског округа (до 1968. године Општина Велика Плана). Насеље се налази у алувијалној равни Велике Мораве, удаљено 25km од Смедерева. Према попису из 2011. село броји 2107 становника. Кроз сараорачки атар данас протичу две реке: Језава и Велика Морава.
Назив и историја села
По предању село је добило име по зидарима Сараорима, који су зидали Смедеревску тврђаву. Претпоставља се да су живели поред реке Мораве.
Село је настало пре 18. века. У периоду 1945—1964. Сараорци су били седиште истоимене општине, којој су припадала села Лозовик, Лугавчина, и Милошевац. Тада је назив села био варошица Сараорци.
Сараорци се налазе јужно од Смедерева. Нема података на основу којих би се са сигурноћу могло говорити о оснивању и старости овога насеља. Али судећи по траговима из прошлости, који се налазе у близини овога места, као и по имену, које наводи на помисао да су овде некада можда живели сараори, који који су радили на подизању смедеревског града, могло би се рећи да је овде постојало старије насеље.
У арачким списковима се помињу Сараорци који су имали 1818. године 38 кућа. Године 1846. у Сараорцима је било 99 кућа, а по попису из 1921. године у њима је било 405 кућа са 2.109 становника.
По предању су Сараорци раније били у Селишту, на десној страни Јазове, и од ње удаљени око 200 метара. У Селишту су биле куће Павковића, Бекића, Ракића и Матића, па су они због „тескобе“ прешли на данашња места. Данас су у Селишту куће и имање Благојевића. Павковићи (данас имају разна презимена) су „ударили колац овоме месту“. Њихов је предак Павко дошао у Селиште, и од скора је у Селишту постојала стара Павкова кућа. Бекићи (са разним презименима) су старином од Косова, а Ракићи (Матковићи) и Матићи су из „Ерске“ – од Драгачева. Радуновићи, Илићи (Брадуловићи), и Јовановићи су од Косова, Илићи (Брадиловићи), Милосављевићи и Гојковићи су старином од Косова.. (подаци крајем 1921. године).
Друштвени живот
У Сараорцима постоји једна основна школа, ОШ „Херој Света Младеновић“, стара 45 година. Почела са радом 29. новембра 1968. године, а пре тога је постојала школа „Вук Караџић“. Школство постоји од 1836. године.
Сараорци имају богат историјат КУД-а „Раде Марковић“. КУД је основан 60-их година 20. века и до сада је учествовао на свим важнијим регионалним и републичким такмичењима. Фудбалски клуб „Сараорци“ основан је 1933. године. Рукометни клуб основан 1972. године и такмичио се у свим ранговима такмичења, а највећи успех је улазак у другу савезну лигу сезоне 1998/99. године, када због НАТО агресије престаје са такмичењем, а касније и са радом.
На територији Сараораца постоји један споменик културе — механа породице Младеновић, изграђена почетком 19. века, а категорисана као споменик културе од изузетног значаја 1981/1983.
На старом гробљу у Сараорцима постоји задужбина Јована Вићентијевића-Масараоша подигнута 1925. године.
Демографија
Према попису из 2011. године у насељу Сараорци живи 1711 пунолетан становник, а просечна старост становништва износи 41,3 година (39,3 код мушкараца и 43,3 код жена). У насељу постоји 689 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,06.
Сараорци су великим делом насељени Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа примећено је опадање броја становника.
Коришћена Литература
У уводном делу аутор је дао кратак историјски преглед овог подручја од праисторијских времена до стварање државе Краљевине Срба, Хрвата и Словенаца. Највећи прилог у овом делу чине ,»Летописи« и трудио се да не пропусти ниједну важну чињеницу у прошлости описиваних места.
Zirchow
Cirhov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ostforpomern. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 624 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13059109.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ostforpomern Cirhov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Ostforpomern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2 - 17 metara. Površina opštine iznosi 9,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 624 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 66 stanovnika/km².
S-adenozil-L-metionin:flavonoid 4'-O-metiltransferaza
Termin S-adenozil-L-metionin:flavonoid 4'-O-metiltransferaza ima više značenja.
[[en:S-adenosyl-L-methionine:flavonoid 4'-O-methyltransferase]
Albert Camus
Albert Camus (Mondovi, 7. studenoga 1913 – Villeblevin, 4. siječnja 1960) bio je francuski književnik i filozof, dobitnik Nobelove nagrade za književnost 1957. godine. Poznat je po svom karakterističnom stilu pisanja i tematikama svojih djela. Čitav njegov opus temelji se na ideji apsurda ljudske egzistencije. Modernog čovjeka naziva bludnim, ciničnim monstrumom, a kao suprotnost svijetu današnjice evocira antičku Grčku, koja je "u svemu znala naći pravu mjeru".
Iako je često vezan i uz egzistencijalizam, Camus je odbijao taj pridjev. No, u drugu ruku, Camus u svom eseju Pobunjeni čovjek piše da se cijeli svoj život borio protiv filozofije nihilizma. Njegova religioznost također je bila česta tema, a on je sam u jednoj od svojih knjiga napisao: Ne vjerujem u boga "i" nisam ateist.
Car Taizu od Liaoa
Car Taizu od Liaoa bio je prvi car, odnosno osnivač kitanske dinastije Liao, koji je vladao od 907. do 926. Ime po rođenju mu je bilo Abaoji (阿保機), ali je kasnije preuzeo kinesko ime Yi (億).
Abaoji je pripadao klanu Yila, koji je od početka 10. vijeka počeo dominirati kitanskim plemenima, koja su kao nomadi živjeli na rubovima sjeverne Kine. Abaoji se oko 901. ili 903. proglasio kaganom, uz pristanak dotada vladajućeg klana Yaolian; tome su doprinijeli njegovi uspjesi protiv carske Kine gdje je upravo propadala dinastija Tang. Abaoji je iskoristio kaos kako bi osvojio veliko područje sjeveroistočne Kine, preuzevši teritorije kako od Kine, tako i od korejske države Balhae. Istovremeno je nastojao održati dobre odnose sa nekim od kineskim gospodarima rata - Li Keyongom i njegovim sinom Li Cunxuom, koji će osnovati dinastiju Kasniji Tang.
Albert Camus
Camus je preferirao da se na njega gledao kao na čovjeka i kao na mislioca, a ne kao na pripadnika neke škole ili ideologije. Ljudi su mu bili draži od ideja. U jednom intervjuu iz 1945., Camus je odbio bilo kakvu povezanost s ijednom ideologijom:
Rane godine
Godine 1935. Camus se pridružuje Komunističkoj partiji Francuske koju je gledao kao načina da se "bori protiv nejednakosti između Europljana i 'urođenika' u Alžiru." No, Camus nikad nije sugerirao da je marksist ili da je pročitao Das Kapital, no jednom je napisao:
Godine 1934. oženio se sa Simone Hie, ovisnicom o morfiju, no brak je ubrzo raskinut kao rezultat nevjere koja je bila prisutna s obje strane. Od 1937. do 1939. piše za socijalistički list Alger-Républicain. Za taj list je napisao i članak o seljacima iz grada Kabile gdje je jako detaljno opisao loše uvjete u kojima se oni nalaze, no mnogi pretpostavljaju da ga je taj članak koštao posla. Godine 1939. u Alžiru mu izlazi druga knjiga, ponovo zbirka eseja, Pirovanje. Tu i sljedeću godiniu provodi kao novinar za list Soir-Republicain. Dana 1. rujna 1939. započinje Drugi svjetski rat i Camus se prijavljuje u francusku vojsku, no biva odbijen zbog lošeg zdravlja uzrokovanog tuberkulozom.
Godine 1940. oženio se s Francine Faure, pijanisticom i matematičarkom. Iako je volio Francine, Camus se snažno protivio instituciji braka i smatrao ju je neprirodnom. Čak i nakon što im je Francine 5. rujna 1945. rodila blizance, Catherine i Jeana, Camus se i dalje šalio kako brak nije za njega. No, iako u braku, Camus je imao mnogo afera od kojih je najpoznatija ona sa španjolskom glumicom Mariom Casares. Iste godine Camus počinje raditi za list Paris-Soir. U prvoj fazi Drugog svjetskog rata, u takozvanom Lažnom ratu, Camus je bio pacifist. No, kada je Wehrmacht okupirao Pariz, Camus je bio svjedok svim događanjima. Dana 15. prosinca 1941. Camus je svjedočio egzekuciji Gabriela Périija što je iskristaliziralo njegov revolt prema Nijemcima. Nakon toga se, zajedno s cijelom redakcijom Paris-Soira, seli u Bordeaux. Iste godine završava svoj prvi roman Stranac i esej Mit o Sizifu koji su tiskani u Parizu. Godine 1942., Camus se samo nakratko vratio u Oran i po povratku u Francuski počeo se uključivati u pokret otpora.
Književna karijera
Tijekom Drugog svjetskog rata, Camus je bio član organizacije Combat (ogranak pokreta otpora), koja je ilegalno tiskala istoimeni časopis. Organizacija je radila protiv nacista, a dok je bio član, Camus se koristio pseudonimom Beauchard. Camus je 1943. postao urednik novina, a 1944. postaje glavni urednik. Nakon oslobođenja Francuske 1944., Camus je napisao članak o posljednjim danima borbe. No Camus je bio jedan od rijetkih francuskih urednika koji je javno izrazio svoje protivljenje korištenju atomske bombe nakon događanja u kolovozu 1945. Godine 1947., kada časopis postaje komercijalan, napušta Combat. Baš tada je Camus postao prijatelj Jean-Paula Sartrea.
Nakon rata, Camus je, zajedno sa Sartreom, postao stalni gost u pariškom kafiću Café de Flore. Tijekom ovog perioda Camus je proputovao i SAD kako bi održao predavanja o francuskoj filozofiji. Iako je bio ljevičarski nastrojen, njegove oštre kritike totalitarizma komunizma nisu mu pribavile simpatije među komunističkim partijama, a 1951., nakon objavljivanja Pobunjenog čovjeka, dovele su i do raskida prijateljstva sa Sartreom.
Godine 1949., vjerojatno nakon puta u Južnu Ameriku, vratila mu se tuberkuloza te je sljedeće dvije godine proveo u osami. Godine 1951. izdaje filozofski esej Pobunjeni čovjek u kojem analizira pobunu i revoluciju i iz kojeg se jasno vidjelo njegovo odbijanje komunizma. Ova knjiga uzrokovala je veliko nezadovoljstvo kod njegovih prijatelja, ali i mnogih mislioca tog doba, te je uzrokovala konačni raskid prijateljstva sa Sartreom. U ovom je očito da je Camus pacifizam i mir stavljao ispred ideala, dok se Sartre držao svojih komunističkih i revolucionarnih ideala neovisno o tome koliko oni bili represivni i totalitaristički. Ideja komunizma Sartreu je predstavljala savršenstvo ljudskog društva, neovisno o tome kako je provođena, dok je Camusu ta ista ideja bila nada u savršeno društvo, društvo jednakosti i pravednosti, no veliko razočaranje u tu ideologiju dovelo je do konačnog i nužnog odbijanja komunizma koje je pak uzrokovalo Camusovo odbijanje svih ostalih ideologija i sve veću težnju za mirom i pravednošću u svijetu, te konstantna javna protivljenja bilo kakvom obliku, kako lijeve tako i desne, represije od strane totalitarizma. Jako loše prihvaćanje djela od strane javnosti i njegovih prijatelja bacilo je Camusa u depresiju te se u tom periodu posvetio prevođenju drama.
Camusov prvi značajni doprinos filozofiji je njegova teorija apsurda koja govori da ljudi teže ka jasnoći i smislu u svijetu koji ne nudi nijedno od to dvoje, a obradio ju je u svom eseju Mit o Sizifu, dok ju je ubacio i u druga djela kao što su Stranac i Kuga. Unatoč odvajanju od Sartrea, mnogi i danas tvrde da je Camus bio egzistencijalist. No, on sam je odbio taj pridjev u svom eseju Enigma, ali to se može pročitati i u mnogim drugim djelima. No, još i danas postoji određena konfuzija jer su mnoge današnje primjene egzistencijalizma slične s mnogim Camusovim "praktičnim" idejama. No ipak, njegovo osobno shvaćanje svijeta (Stranac), i svaka vizija koju je imao o njegovom napretku (Pobunjeni čovjek), odvaja ga od egzistencijalizma.
Tijekom 1950-ih, Camus je velik dio svog rada i aktivizma posvetio ljudskim pravima. Godine 1952. odbija suradnju s UNESCO-m i javno prosvjeduje primanju Španjolske, kojom je tada vladao Francisco Franco, u tu organizaciju. Godine 1953. javno prosvjeduje protiv komunističke represije Sovjetskog Saveza pri gušenju ustanka u Istočnoj Njemačkoj 1953. Već tri godine nakon ovoga, ponovo prosvjeduje, ovaj put protiv gušenja protesta u Poznańu 1956. te nasilnom gušenju mađarske antikomunističke revolucije iz 1956.
I nakon ovoga ostaje ustrajan u svom pacifizmu i protivljenju smrtnoj kazni. Njegov najznačajniji doprinos u borbi protiv smrtne kazne je esej koji je zajedno s njim napisao književnik Arthur Koestler, osnivač Lige protiv smrtne kazne.
Kada je 1954. izbio Alžirski rat za nezavisnost, Camus se našao u moralnoj dilemi. Podržao je pied-noire, no branio je i francusku vladu jer je smatrao da je alžirski ustanak samo integralni dio "novog arapskog imperijalizma" kojeg predvodi Egipat, te "anti-zapadna" ofenziva koju predvodi SSSR kako bi "okružio Europu" i "izolirao Sjedinjene Države". Iako je želio da Alžir dobije veću autonomiju ili čak federalne uvjete, iako ne potpunu samostalnost, vjerovao je da pied-noiri i Arapi mogu živjeti zajedno. Tijekom rata, zalagao se za građansko primirje koje bi spasilo civile, no obje sukobljene strane su to odbile i proglasile budalastim. No, iza kulisa, Camus je nastavio raditi za alžirske zarobljenike koji su čekali smrtnu kaznu.
Od 1955. do 1956. pisao je za časopis L'Express. Godine 1957. Švedska akademija dodijelila mu je Nobelovu nagradu za književnost zbog njegove važne literarne produkcije, koja s jasnom ozbiljnošću osvjetljava probleme ljudske savjesti naših vremena. Nagrada mu nije službeno uručena zbog romana Pad, nego, kako on sam kaže, zbog njegovih eseja Razmišljanja o giljotini. Kada je držao govor studentima na Stockholmskom Sveučilištu jasno je branio svoju prividnu neaktivnost po pitanju rata u Alžiru i rekao je kako se bojao što bi se moglo dogoditi njegovoj majci koja je tada još uvijek živjela u Alžiru. Ovaj govor doveo je do još jačeg ostracizma od strane francuskih ljevičarskih intelektualaca. Camus je bio predložen ukupno 11 puta za Nobela, prije nego mu je on uručen 1957. godine. Prvi put je predložen još 1949. godine pa onda 1950. i 1952. te uzastopno, svake godine, od 1954. do 1957. godine.
Pokret Revolucionarne unije i Europska unija
Godine 1949., Camus je osnovao Skupinu za međunarodne veze unutar Pokreta Revolucionarne unije. Zajedno s Orwellom, Camus se protivio totalitarnim režimima na Istoku i Zapadu.
Kao što je napisao u Pobunjenom čovjeku, bio je pobornik tradicije antičke Grčke (la pensée solaire). On nije bio samo vođa ogranka Francuskog pokreta otpora znanog kao "Combat", već je 1947/48. pomogao u osnivanju Pokreta Revolucionarne unije, koji je uspostavljen 1949. PRU se može opisati kao pokret trgovačkog društva u kontekstu revolucionarnog sindikalizma.
Njegovu glavnu suradnici su bili Nicolas Lazarévitch, Louis Mercier, Roger Lapeyre, Paul Chauvet, Auguste Largentier i Jean de Boë. U ovom periodu, jedan od Camusovih glavnih ciljeva bilo je isticanje pozitivnih strana nadrealizma i egzistencijalizma, te time, automatski, negiranje pesimizma Andréa Bretona i Jean-Paula Sartrea.
Godine 1944., Camus osniva Francuski komitet za Europsku federaciju (Comité Français pour la Féderation Européene) i izjavljuje:
Glikosfingolipid
thumb|[[Sfingozin]] Glikosfingolipidi su tip glikolipida. Oni sadrže amino alkohola sfingozina. Ova hemijska klasa obuhvata:
Royal Aircraft Factory S.E.5
RAF S.E.5 je lovački avion napravljen u Ujedinjenom Kraljevstvu. Avion je prvi put poleteo 1917. godine.
Albert Camus
Camus i Orwell
Tri eseja Dr. Mihe Takašime s Međunarodnog žurnala humanističkih znanosti istražuju vezu između stvaralaštva Alberta Camusa i engleskog pisca Georgea Orwella.
Royal Aircraft Factory S.E.5
S.E.5 je jedan od najboljih i najpoznatijih britanskih lovaca Prvog svetskog rata. Izrađeno je ukupno oko 5205 aviona.
Albert Camus
Camus i Orwell
Takašima sugerira da je Orwell, možda namjerno kako bi upozorio intelektualnu elitu, napravio kompromis prema Velikom bratu, dok je Camus konfrontirao Kugu. Ovo je vidljivo ne samo u kompracaciji 1984. i romana Pobunjeni čovjek, nego i u Camusovoj drami Opsadno stanje. Ova drama napisana je zajedno s romanom Kuga i esejom Pobunjeni čovjek. U drami glavni lik, Diego, suprotstavlja se diktatoru zvanom Kuga i umire kako bi jedan španjolski grad oslobodio od inkvizicije.
Royal Aircraft Factory S.E.5
Najveća brzina u horizontalnom letu je iznosila 225 km/h. Razmah krila je bio 8,11 metara a dužina 6,37 metara. Masa praznog aviona je iznosila 694 kilograma, a normalna poletna masa 929 kg. Bio je naoružan sa jednim sinhronizovanim mitraljezom Vikers kalibra 7,7 mm i jednim Luis postavljenim na srednjem delu gornjeg krila. Mogao je da ponese i do četiri bombe mase 18,6 kg.
Naoružanje
mini|levo|250px|Avion S.E.5 fotografisan 1962. godine.
Albert Camus
Camus i Orwell
Drama je napisana kao antitotalitarističko djelo i u isto vrijeme kao i 1984. Drama također sadrži alegorijsku referencu na kraj Orwellovog djela.
U prvom francuskom izdanju drame, Camus je dodao i raspravu "Zašto Španjolska?". U ovoj raspravi on odgovara svom katoličkom prijatelju Gabrielu Marcelu kojemu je zasmetalo što je radnja smještena u Španjolskoj. Tu Camus izražava protivljenje totalitarnim režimima Zapada i ponašanju Vatikana i Pape tijekom Drugog svjetskog rata. Po mnogima, najznačajnija rečenica iz eseja je:
Smrt
thumb|left|250px|Camusov grob. Albert Camus preminuo je 4. siječnja 1960. u automobilskoj nesreći u okolici Sensa, u mjestu Villeblevin. U džepu njegovog kaputa je bila neiskorištena karta za vlak. Zbog toga neki pretpostavljaju da je planirao ići vlakom, no odlučio se za automobil.
Camus je preminuo u automobilu marke Facel Vega, kojeg je vozio Michel Gallimard, njegov prijatelj i izdavač, koji je također preminuo u nesreći zajedno sa svoje dvoje djece. Camus je pokopan u gradu Lourmarinu, a od obitelji, za sobom je ostavio svoje blizance Catherine i Jeana, koji drže autorska prava na njegova djela.
Na dan njegove smrti, André Malraux, koji je tada bio ministar kulture, trebao je objaviti ime pariškog kazališta koje je država Camusu dala na raspolaganje i koje je namjeravao voditi. Malraux se silno radovao tom događaju.
Nakon njegove smrti, dva Camusova djela izdana su posthumno. Prvi od njih, Sretna smrt, koji je izdan 1970., govori o liku koji se zove Meursault, slično kao i Mersault iz Stranca, no pretpostavlja se da priče, kao i likovi, dvaju romana nisu povezani. Drugi posthumno izdani roman, Prvi čovjek, koji je ostao nedovršen zbog Camusove smrti, je više autobiografski nego filozofski. Govori o Camusovom djetinjstvu u Alžiru, a izdan je 1995. od strane Camusove kćeri Catherine.
O apsurdu
Mnogi su pisci pisali o apsurdu, neki o njihovom viđenju značenja apsurda, a neki o samom smisli apsurda. Jean-Paul Sartre, na primjer, priznaje apsurdnost individualne egzistencije, dok Søren Kierkegaard objašnjava da apsurdnost nekih religijskih istina sprječava individualca da racionalno dopre do Boga. Sam Camus nije bio osnivač apsurda, te time automatski nije volio kada bi ga nazivalo filozofom apsurda. Camus je sve manji interes za apsurd pokazivao nakon što je objavio svoj esej Mit o Sizifu. Kako bi razlikovali Camusov apsurd, od ostalih, mnogi, kada govore o Camusovom apsurdu, govore o Paradoksu apsurda.
Svoje rane ideje o apsurdu, Camus iznosi u svojem djelu Naličje i lice iz 1937. U zbirci Pirovanje iz 1938., Camusove ideje o apsurdu su puno sofisticiranije. No, Camus u ovim esejima ne daje filozofski iskaz, čak ni definiciju apsurda, već govori o iskustvu apsurda. Godine 1942. izdaje kratki roman Stranac, koji govori o Merasultu, čovjeku koji živi apsurdnim životom, a iste godine izdaje i esej Mit o Sizifu, književni esej o apsurdu. Napisao je i dramu o rimskom caru Kaliguli, koji u drami slijedi apsurdnu logiku. No, drama je izvedena tek 1945. Prekretnica u Camusovom pogledu na apsurd vidi se u zbirci od četiri pisma koje je u periodu od srpnja 1943. do srpnja 1944. pisao anonimnom njemačkom prijatelju. Pisma su tiskana u periodu od 1943. do 1945., a 1945. u tiskana na jednom mjestu, u zbirci Otpor, pobuna i smrt.
Camus o apsurdu
U svojim esejima, Camus je čitateljima prezentirao dualizme: sreća i tuga, tama i svjetlo, život i smrt, itd. Njegov cilj bio je naglašavanje činjenice da je sreća prolazna i da je ljudski život smrtan. On je to radio ne da bi bio morbidan, već da nauči ljude da više cijene sreću i život. U Mitu o Sizifu, taj dualizam postaje paradoks: Mi cijenimo naše živote i sreću toliko enormno, no u isto vrijeme smo svjesni da ćemo umrijeti, te upravo zbog toga naše težnje su besmislene. Mi možemo živjeti s dualizmom (sreća-nesreća), no ne možemo prihvatiti paradoks (cijeniti život-shvaćati da je besmislen). U Mitu, Camusa je zanimalo kako doživljavamo apsurd i kako se s njime nosimo. Naš život mora imati smisao da bi smo ga cijenili. Iz ovoga proizlazi pitanje, ako shvatimo da naš život nema smisla ni vrijednosti, moramo li se onda ubiti ?
Mersault, glavni lik Stranca, dobiva smrtnu kaznu zbog ubojstva. Kaligula priznaje da je njegova apsurdna logika loša i umire ka žrtva ubojstva koje je sam izazvao. No, dok Camus možda sugerira da je Kaligulina logika pogrešna, dramin anti-junak ima zadnju riječ u djelu, slično kao i Mersault u Strancu.
Camus je dao znatan doprinos shvaćanju apsurda i uvijek je odbijao nihilizam kao prihvatljiv odgovor.
Ono što prema Camusu još ima smisla je sljedeće: unatoč tome što ljudi žive u indiferentnom i "apsurdnom" svijetu, u kojem činjenica da ćemo svi umrijeti izaziva smisao, smisao može biti stvoren našim vlastitim odlukama i interpretacijama.
Protivljenje totalitarizmu
Tijekom svog života, Camus se protivio i otvoreno govorio protiv totalitarizma. U mladim danima, Camus je bio aktivan član pokreta otpora u Francuskoj tijekom Drugog svjetskog rata. Tijekom tog perioda, uređivao je ilegalni časopis Combat, u kojem je, o temi francuske kolaboracije s nacistima, napisao:
Poznati raskol prijateljstva između Camusa i Sartrea povezan je i sa Camusovim protivljenjem totalitarizmu. Camus je u masovnoj politici koju je priznavao Sartre u ime radikalnog marksizma vidio refleksivni totalitarizam. Ovo se očito vidi u njegovom djelu Pobunjeni čovjek koje nije bilo samo napad na sovjetsku politiku nego i na masovnu revolucionarnu politiku uopće. Camus je i nakon izdavanja djela nastavio govoriti protiv grozota Sovjetskog Saveza, što je vidljivo i u njegovom govoru Krv Mađara kojeg je održao 1957., na dan sjećanja na krvavo ugušeno Mađarsku revoluciju 1956.
Solidarnost u Kugi
Kuga je neosporiv dio života. Kako je Camus i napisao u Kugi, ona je sveprisutna, baš kao što je smrt bila ključan i sveprisutan faktor u Strancu. Camus ponovo ispituje značenje moralnih koncepata koji opravdavaju ljudskost i ljudsku patnju unutar religioznih okvira. Za Camusa, logička podloga kršćanske doktrine je beskorisna. Kao smrtnici, ne možemo u potpunosti racionalizirati neizbježnu smrtnu kaznu nametnutu svakom čovjeku. Kuga, koja pogađa Oran, je čvrst i opipljiv podupiratelj smrti. Ultimativno, kuga omogućuje ljudima da shvate da je njihova unutarnja patnja besmislena. Kako se epidemija "razvija" s godišnjim dobima, to rade i građani Orana, koji umjesto da se svojevoljno predaju bolesti koju ne razumiju i ne mogu kontrolirati, oni se bore protiv nje, odnosno protiv smrti, i tako nevoljko stvaraju optimizam u valu beznađa. Ovdje Camus svoje misli usmjerava iza značaja solidarnosti: primarno je kuga još uvijek agent smrti, no daje ljudima jezovitu priliku da shvate da je individualna patnja apsurdna. Unutar potpune patnje, izazovni odgovor kojeg prihvaća većina stanovnika Orana demonstrira neobjašnjivu ljudsku povezanost između uzrujanih i udaljenih ljudi. Samo odabirom borbe protiv ireverzibilne epidemije ljudi mogu stvoriti uvijek nužni smisao života koji je osuđen na egzekuciju čim je stvoren.
Camus i nogomet
Camus je igrao kao vratar u juniorskoj momčadi kluba Racing Universitaire Algerios (koji je osvojio i Sjevernoafrički kup prvaka i Sjevernoafrički kup) u periodu od 1928. do 1930. Osjećaj timskog duha, bratstva i zajedničkog cilja imao je velik utjecaj na Camusa. U izvještajima s utakmica, Camus je često hvaljen zbog igranja s osjećajem i hrabrošću. Nade za nastavak karijere nestale su kada je imao 17 godina jer je dobio tuberkulozu (tada neizlječivu), koja ga je na duže vrijeme vezala uz krevet.
Kada su Camusa tijekom 1950-ih pitali o njegovim dojmovima s RUA-e, između ostalog je rekao:
U svojim ranim esejima, Camus je pisao o simplificiranim moralnim vrijednostima, kao o povjerenju u prijatelje ili vrednovanju hrabrosti i poštenja. Camus je vjerovao da politički i religiozni autoriteti pokušavaju zbuniti ljude kompleksnim moralnim sustavima kako bi postigli da stvari izgledaju kompliciranije nego što one zapravo jesu, kako bi potencijalno išle u njihovu vlastitu korist.
Drugi o Camusu i njegovim djelima
apsurdni materijali dobivali su na tom putu nešto što u životu nije postojalo prije nego mi to stvorimo." ''
Cedron, Udine
Cedron je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 217 m.
Hell's Angels (film)
Uloge
(prema redoslijedu na špici)
Los Tamarindos, Villa de Tututepec de Melchor Ocampo
Los Tamarindos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Villa de Tututepec de Melchor Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Puerta del Río (razvrstavanje)
Puerta del Río ima više značenja:
El Sicuicho, Tanhuato
El Sicuicho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tanhuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1537 m.
Javier Solana
150px|frame|right|Havijer Solana|Javier Solana Francisko Havijer Solana Madariaga (Francisco Javier Solana Madariaga) (rođen 14. jula 1942. u Madridu, Španija) je visoki predstavnik Evropske unije za spoljnu politiku i sigurnost i generalni sekretar saveta Evropske unije i Zapadne Evropske unije (organ EU za sigurnost). Pre nego što je bio politički ministar pri NATO-u (1995–99.), bio je fizičar. Dr Solana je izbran na mesto ministra spoljnih poslova EU za 2006. godinu, ali će po svemu sudeći ostati na trenutnoj funkciji.
Osojci
Osojci su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Derventa koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 154 stanovnika.
Fazeolin
Termin fazeolin ima više značenja.
Boljanići (Pljevlja)
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Trinovanti
Prema navodima Cezara u Galskom ratu Trinovanti su sredinom 1. vijeka pne. bili najmoćnije pleme u Britaniji. Svrgavanje njihovog poglavice - koji se u nekim izvorima naziva Imanuencije - od strane Kasivelauna je godine 55. pne. poslužilo Cezaru kao povod za prve rimske pohode na Britaniju. Cezar je porazio Kasivelauna i natjerao ga da kao novog vladara prihvati Mandubracija.
Za Trinovante se navodi kako su godine 60. sudjelovali u Budikinom ustanku protiv Rimljana.
Vadu Oii, Hârșova
Vadu Oii je naselje u Rumuniji u okrugu Konstanca u opštini Hârșova.
Ixcatla (razvrstavanje)
Ixcatla ima više značenja:
Via Veneto
Via Veneto je ulica u historijskom centru Rima, koja vodi od Piazze Barberini do Porte Pinciane na Pinciu. Ulica je nakon Fellinijevog filma La dolce vita postala sinonim za "slatki život" rimskog otmjenog društva 1950-ih i 1960-ih. U njoj su se nalazili (pojedini još uvijek) neki od najpoznatijih rimskih kafea (Paris, Doney, Harry's Bar) i hotela (Regina i Excelsior) te ambasada Sjedinjenih Američkih Država.
Historija
mini|lijevo|200px| [[Hotel i restoran Imperijal]] Ulica je podignuta krajem 19. vijeka, a današnje ime je dobila po bitci koja se odigrala krajem 1918. u Prvom svjetskom ratu, kod Vittoria Veneta. Na samom početku ulice pored trga Piazza Barberini nalazi se Fontana pčela (talijanski: Fontana delle Api) koju je projektirao i isklesao Gian Lorenzo Bernini. Ona je na svom početku 1644. bila namjenjena da se na njoj konji napoje. Na brdu na kraju ulice nalazi se glavni ulaz u park Villa Borghese.
Sister City (Part I)
Sister City (Part I) ( je 294. epizoda, odnosno 12. epizoda 13. sezone TV-serije NCIS. Prvi put je prikazana na programu američke TV-mreže CBS 5. januara 2016. godine.
Scenario za epizodu je pisao Christopher J. Waild, a režirao ju je Leslie Libman.
Sirijačka zastava
300px|thumb|right|Sirijska (sirijačka) zastava.
Sirijsko-aramejska zastava (takođe Sirijačka zastava ili Aramejska zastava) je obeležje koje je izabrala aramejanistička frakcija za predstavljanje sirijačke nacije u njihovoj domovini i u dijaspori.
Dizajnirana je na osnovu reljefa koji je u Tel Halafu u Siriji iskopao André Dupont-Sommer (1900-1983). Reljef prikazuje tri prilike koje pridržavaju krilato Sunce.
Sunce je zamenjeno plamenom ili bakljom, koji simbolizuje Svetog duha. Crvena pozadina je izabrana zbog krvi prolivene u sirijačkom genocidu. Žuta (zlatna) boja simbolizuje nadu za sopstvenom zemljom.
Spoljne veze
(na engleskom:)
Metis
Metis se može odnositi na:
Alunișu, Măgurele
Alunișu je naselje u Rumuniji u okrugu Ilfov u opštini Măgurele.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1245 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
San Carlo, Firenze
San Carlo je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Okrug Man'ar, Al Mahrah
Man'ar je okrug u Jemenu u pokrajini Al Mahra.
Okrug se nalazi na nadmorskoj visini od 649 m.
Ixhuapan (razvrstavanje)
Ixhuapan ima više značenja:
Micaela Ríos Rodríguez, El Mante
Micaela Ríos Rodríguez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini El Mante.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Sfingolipid
thumb|375px|Opšta [[hemijska struktura sfingolipida. Različiti supstituenti (R) daju: H -> keramid fosfoholin -> sfingomojelin šećer (i) -> glikosfingolipid (i).]]
Sfingolipidi su klasa lipida izvedene iz alifatičnog amino alkohola sfingozina. Ova jedinjenja imaju važnu ulogu u prenosu signali i ćelijskom prepoznavanju. Sfingolipidoze, ili oboljenja sfingolipidnog metabolizma, imaju poseban impakt na nervno tkivo.
Struktura
Baze dugačkih-lanaca, su prvi ne-prolazni proizvodi de novo sinteze sfingolipida kod kvasca i sisara. Ta jedinjenja, specifično poznata kao fitosfingozin i dihidrosfingozin (takođe poznat kao sfinganin, mada je taj termin manje ustaljen), su prvenstveno C18 jedinjenja, sa ponekad niskim nivoima C20 baza. Keramidi i glikozsfingolipidi su N-acil derivati tih jedinjenja.
Osnova sfingozina je O-vezana za (obično) naelektrisanu čelnu grupu kao što je etanolamin, serin, ili holin. Njihova osnova je takođe amidno vezana za acilnu grupu, kao što je masna kiselina.
Tipovi
Keramid je fundamentalna strukturna jedinica zajednička za sve sfingolipide. Oni se sastoje od lanca masne kiseline vezanog amidnom vezom za sfingozin.
Postoje tri glavna tipa sfingolipida, koja se razlikuju po njihovim čelnim grupama:
Puerta Dorada (razvrstavanje)
Puerta Dorada ima više značenja:
Camerota, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1258 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 284 m.
San Libero, Benevento
San Libero je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 575 m.
La Casa de Don Pancho, Ensenada
La Casa de Don Pancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Marmarth, North Dakota
Marmat je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 136, što je 4 (-2,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ixhuatlancillo (razvrstavanje)
Ixhuatlancillo ima više značenja:
Puerta Grande (razvrstavanje)
Puerta Grande ima više značenja:
Pjevalovac
Pjevalovac je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Derventa koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 338 stanovnika.
Santa Rosa, Atotonilco el Alto
Santa Rosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Atotonilco el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1617 m.
Ixhuatán (razvrstavanje)
Ixhuatán ima više značenja:
Castione della Presolana, Bergamo
Castione della Presolana je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Puerta Negra (razvrstavanje)
Puerta Negra ima više značenja:
Nagrade i nominacije Adele Noriege
Premios ACE
Nagrada "ACE" (New York Latin ACE Awards), dodjeljuje se svake godine za najbolja ostvarenja u latinskoameričkom filmu, televiziji i kazalištu. Nagradu dodjeljuju hispanski novinari i korespondenti sa bazom u New Yorku (Association of Latin Entertainment Critics).
Sol de Oro
"Sol de Oro", godišnja je nagrada koju dodjeljuje Asocijacija meksičkih novinara (Círculo Nacional de Periodistas de México).
Laurel de Oro
"Laurel de oro a la calidad", je internacionalna nagrada koju zajedno realiziraju španjolski i meksički tisak. Dodjeljuje se najistaknutijim pojedincima iz raznih sfera javnog života (umjetničkih, kulturnih, poduzetničkih i sportskih).
Zirkow
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rigen Cirkov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Rigen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 25 metara. Površina opštine iznosi 25,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 713 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 28 stanovnika/km².
Slizké
Slizké je naseljeno mjesto u okrugu Rimavska Sobota, u Banskobistričkom kraju, Slovačka Republika.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 212 stanovnika.
Kilómetro Trece (razvrstavanje)
Kilómetro Trece ima više značenja:
Trijebanj
Trijebanj je naselje u općini Stolac, Federacija BiH, BiH.
Okrug Al Masilah, Al Mahrah
Al Masilah je okrug u Jemenu u pokrajini Al Mahra.
Okrug se nalazi na nadmorskoj visini od 749 m.
Fokker D.VII
Foker D.VII je lovac napravljen u Nemačkoj. Avion je prvi put poleteo 1918. godine.
Ovaj avion je proizveden u preko 700 primeraka i smatra se najuspelijim nemačkim lovcem Prvog svetskog rata. Odredbe mirovnog ugovora na kraju rata su eksplicitno nalagale predaju svih aviona Foker D.VII saveznicima.
Najveća brzina aviona pri horizontalnom letu je iznosila 200 km/h. Raspon krila aviona je bio 8,90 metara, a dužina trupa 6,95 metara. Prazan avion je imao masu od 735 kilograma. Normalna poletna masa iznosila je oko 880 kilograma. Bio je naoružan sa dva mitraljeza LMG 08/15 Špandau (LMG 08/15 Spandau) kalibra 7,92 mm.
Colonia Doctor Esteban Martínez, Frontera
Colonia Doctor Esteban Martínez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Frontera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 112 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 546 m.
Poljari
Poljari su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Derventa koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 368 stanovnika.
Fostoria, Michigan
Fostorija je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 694.
Hayley Westenra
Hayley Dee Westenra (Christchurch, 10. travnja 1987.) je novozelandska pjevačica, classical crossover izvođačica, kantautorica i UNICEF-ova ambasadorica. Njezin prvi međunarodno objavljeni album, Pure, dosegao je prvo mjesto na britanskim ljestvicama klasične muzike 2003. godine te je prodan u više od 2,000,000 primjeraka diljem svijeta. Pure i danas ostaje najbrže prodavani debitanski album klasične glazbe, a njime je Westenra postala međunarodna zvijezda već u 16. godini. U kolovozu 2006., Westenra se pridružila irskom bendu Celtic Woman, sudjelujući na njihovom CD-u i DVD-u Celtic Woman: A New Journey, na proljetnoj turneji 2007. i na DVD-u The Greatest Journey: Essential Collection izdanom 2008. godine. Tokom karijere, Westenra je izdala ukupno pet #1 albuma u Novom Zelandu, postavivši tako rekord kojeg od 2014. godine dijeli s alternativnim bendom Shihad.
Izvodeći klasičnu glazbu, ali i folk i pop pjesme, Westenra je pjevala na engleskom, irskom, španjolskom, talijanskom, njemačkom, francuskom, portugalskom, latinskom, japanskom, mandarinskom i katalonskom.
Westenra je nastupala i pred brojnim svjetskim dužnosnicima. Do danas je druga najmlađa UNICEF-ova ambasadorica te je doprinosila različitim dobrotvornim svrhama diljem svijeta. Krajem 2013. godine, udala se za Arnauda Sabarda.
Loma Alta, San Ignacio Cerro Gordo
Loma Alta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Ignacio Cerro Gordo.
Karboksipeptidaza P
Termin karboksipeptidaza P ima više značenja.
Casotto, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 152 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 103 m.
Pietro da Cortona
Pietro da Cortona (Cortona, 1. novembar 1596. – Rim, 16. maj 1669) pravim imenom Daniele Pietro Berrettini, bio je talijanski barokni arhitekt i slikar.
Biografija
Pietro se još kao mladić već oko 1612. našao u Rimu gdje je studirao slikarstvo kod ne naročito uspješnih firentinskih slikara Andreje Commodija i Baccia Ciarpia, ali je zato pažljivo obilazio antičke skulpture i Rafaelova djela. Iz tog njegovog ranog perioda ističu se tri freske koje je izveo između 1624. i 1626. u rimskoj crkvi Santa Bibiana. Tokom 20-ih projektirao je dvije prigradske vile, obje za tadašnje mecene porodicu Sacchetti. mini|lijevo|250px| Alegorija Božanske providnosti Njegova je slava dosegla vrhunac 1630-ih kad se bavio projektom za rimsku crkvu Santi Luca e Martina (1635–1650) i oslikao stropnu fresku Alegorija Božanske providnosti (1633–1639) u Palazzo Barberini. Kako je njegov projekt za crkvu Luca e Martina naginjao više firentinskim nego rimskim korijenima, rezultat je bio drugi tip barokne arhitekture različit od Berninijeve ili Borrominijeve.
Freska sa stropa Velikog salona u palači Barberini (danas dio Galleria Nazionale d'Arte Antica), zamišljena je kao oslikana apoteoza uspona Maffea Barberinija na papinski tron kao Urbana VIII. Njene jarke boje i ukošena perspektiva podsjećaju na Veronesea, čiji je rad Cortona možda vidio u Veneciji 1637.
Pietro je 1637. posjetio Firenzu, gdje je počeo slikati freske u Palazzo Pitti, za toskanskog velikog vojvodu Ferdinanda II. Medicija, sa prizorima četiri doba u ljudskom životu. U Firencu se vratio 1640. kako bi završio i oslikao stropove u stambenom krilu palače nazvanom po planetima. Pietro je najčešće čitav strop shvatio i obradio kao jedinstvenu slikarsku površinu, koju je uokvirio bogato pazlaćenom reljefnom štukaturom.
U Rim]] se vratio 1647. da naslika stropne freske u crkvi Santa Maria in Vallicella i stropove u palači Pamphili na Piazzi Navona za papu Inocenta X., što je realizirao između 1651–1654. Glavno arhitektonsko djelo tog perioda je fasada crkve Santa Maria della Pace izvedrna između 1656. i 1657. godine, što je vjerojatno i njegov najbolji rad. Pored tog izveo je i fasadu crkve Santa Maria na Via del Corso (1658–1662). Također je napravio projekte za modernizaciju Palazzo Pitti i istočnog krila pariškog Louvra (1664).
Tokom čitavog života sa podjednakim žarom slikao je kako religijske tako i mitološke teme. Od 1634. do 1638. bio je predsjednik Accademije San Luca u Rimu. I pored očigledne povezanosti između njegova slikarstva i arhitekture, on sam ta dva posla nikad nije povezivao, pa nikad nije oslikao niti jednu od crkava koje je projektirao.