cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marijin zakon
Zakon o posebnim merama za sprečavanje vršenja krivičnih dela protiv polne slobode prema maloletnim licima, u srpskoj javnosti poznat pod kolokvijalnim nazivom Marijin zakon, je zakon koji je donesen u Srbiji 2013. godine i kojima su propisan strože mere kontrole nad osuđenim počiniocima krivičnih dela protiv polne slobode prema Krivičnom zakonu Srbije. Ime je dobio po Mariji Jovanović, osmogodišnjoj devojčici iz Starih Ledinaca kraj Novog Sada koja je 26. juna 2010. ubijena od strane počinioca koji je pre toga bio osuđivan za seksualne delikte prema deci i maloletnicima. Nakon zločina otac nevino stradale devojčice je pokrenuo inicijativu za donošenje zakona koji bi za svrhu imao sprečavanje sličnih događaja u budućnosti. Nju su na kraju podržale sve srpske političke stranke i najveći deo javnosti, te je u Skupštini donesen jednoglasno.
Prospect, Louisiana
Prospekt je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Liang Xing
Liang Xing (? -212) bio je kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han. Bio je smješten u provinciju Liang i služio gospodaru rata Cao Caou. Međutim, kada je Ma Chao digao ustanak protiv Cao Caoa, Liang Xiang mu se pridružio. Poslije Ma Chaovog poraza u bitci kod prijevoja Tong, Ma Chao je otišao u kapetaniju Zuopingyi (左馮翊) gdje se bavio banditskom aktivnošću. Tamošnji administrator Zheng Hun (鄭渾) je koristio razne psihološke trikove kako bi međusobno posvađao bandite, što mu je dalo vremena do dolaska Cao Caovih generala Xiahou Yuana i Xu Huanga koji su porazili Liang Xinga i odrezali mu glavu.
Barnett, Missouri
Barnet je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 203, što je 4 (-1,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Paliano, Frosinone
Paliano je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Šiško Horvat Majcan
Šiško Horvat Majcan (Zagreb, 23. rujna 1985.) je hrvatski kazališni i televizijski glumac.
Nagrada Saturn za najbolju sporednu glumicu na televiziji
Slijedi lista dobitnika nagrade Saturn za najbolju sporednu glumicu na televiziji:
Šiško Horvat Majcan
Rani život
Šiško Horvat Majcan rođen je i odrastao u Zagrebu. Maturirao je 2003. u Klasičnoj gimnaziji u Zagrebu. Godine 2003. upisao je studij grčkog i latinskog jezika na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, a dvije godine poslije studij glume i lutkarstva na Umjetničkoj akademiji u Osijeku, koju završava 2010. godine.
Glumačka karijera
Za vrijeme studiranja Šiško je radio u Gradskom kazalištu Joza Ivakić, Dječjem kazalištu Branko Mihaljević, HNK Varaždin, HNK Osijek, Hrvatski Dom Vukovar, a glumio je u predstavama kao što su Čudnovate zgode šegrta Hlapića, Dundo Maroje, Mačak u čizmama i mnogim drugima. Odigrao je i ulogu liječnika u telenoveli Dolina sunca, a snimio je nagrađenu radio-dramu Jerihonska ruža u režiji Anice Tomić.
Paliano, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5748 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 367 m.
Deûlémont
Deulemon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Lil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1461 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 146 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,94 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 16 metara (maksimalnoj 20 m, a minimalnoj 11 m).
Gu Oidak, Arizona
Gu Oidak je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 188 stanovnika.
Joahaz od Izraela
Jehoahaz od Izraela bio je kralj Izraela i sin Jehuov (2 Kraljevi 10:35). William F. Albright mu je vladavinu datirao u period 815. pne.-801. pne., dok E. R. Thiele navodi period 814. pne.-798. pne..
Ángel García Cardona
Ángel García Cardona (Valencia, 8. januar 1856 - Valencia, 23. septembar 1923) bio je španski fotograf i filmski režiser, poznat kao jedan od pionira španske kinematografije. Filmom se počeo baviti 1899. kada je otvorio kino-dvoranu te je snimao nekoliko filmova. Prvih dvadesetak filmova je snimio od 1899. do 1904. samostalno od kojih su skoro svi izgubljeni, a od 1905. do 1910. je radio filmove za kompaniju "Casa Cuesta", koji su sačuvani. Uglavnom su to bili kratki dokumentarni filmovi koji prikazuju uskršnje procesije, posjete vladara i koridu.
Joahaz od Izraela
Vladao je sedamnaest godina. U 2 Kraljevi je navedeno kako ispočetka bio vjeran Jahveu, ali da mu se narod s vremenom ponovno počeo vraćati vjerskim običajima kuće Jeroboamove, uključujući štovanje svete motke Ašerah u Samariji. Opisano je kako su ga aramejski vladari Hazael i Ben-hadad porazili, nakon čega je imao vojsku od samo 50 konjanika, 10 dvokolica i 10.000 pješaka (2 Kraljevi 13:1-9).
Glasnost
Glasnost (гла́сность; doslovno: "otvorenost") je izraz kojim se opisuje politika društvenih, odnosno reformi političkog sistema u SSSR-u 1980-ih koje je pokrenuo tadašnji vođa KPSS Mihail Gorbačov s ciljem liberalizacije društvenog i političkog života, prije svega kroz uvođenje slobode govora, ukidanje cenzure, puštanje političkih zatvorenika te uvođenje slobodnih, tajnih i neposrednih izbora za sovjetske organe vlasti, koji su dotle bili pod čvrstom kontrolom Partije. Gorbačov je politiku glasnosti objavio nedugo nakon dolaska na vlast u proljeće 1985. i nastojao je provoditi zajedno sa perestrojkom, odnosno skupom ekonomskih reformi kojim su se u dotadašnju sovjetsku plansku privredu trebali uvesti elementi slobodnog tržišta.
Obje inicijative su kao svoju svrhu imale modernizaciju SSSR-a, koji je nakon decenija Brežnjevljeve stagnacije bio financijski i materijalno iscrpljen te sve manje sposoban da se ravnopravno suprostavi SAD i Zapadu u hladnom ratu. Glasnost je svojim zaokretom u odnosno na raniju represivnu politiku također trebala izbiti glavni propagandni argument iz ruku antisovjetskih krugova u inozemstvu. Gorbačov je na kratki rok u tome postigao svoj cilj, stekavši brojne simpatije u svijetu koje će kulminirati Nobelovom nagradom za mir.
Glasnost je, međutim, na unutrašnjem planu imala kobne posljedice po sovjetsku državu i režim, s obzirom da je nestankom dotadašnjih ograničenja došlo do eksplozije decenijama akumuliranog nezadovoljstva u skoro svim društvenim slojevima i grupama. To je postalo najvidljivije u pojedinim republikama SSSR-a gdje su novostvorene reforme najbolje iskoristili nacionalisti, prije svega u baltičkim republikama, Gruziji, Azerbejdžanu i, u manjoj mjeri, Ukrajini, kako bi došli na vlast i počeli tražiti nezavisnost. Taj koncept su, na kraju, počeli prihvatili i antikomunisti i liberali u samoj Rusiji, te iskoristili neuspjeli puč u augustu 1991. da dođu na vlast te dovedu do nestanka SSSR-a nekoliko mjeseci kasnije.
Butalamin
Butalamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 316,441 Da.
Nagrada Saturn za najbolju međunarodnu seriju
2008. godine nagrade Saturn je uvela novu kategoriju, za najbolju međunarodnu seriju. Uvođenjem prethodno spomenute kategorije nagrada Saturn je odala priznanje ne-američkim televizijskim produkcijama.
Slijedi lista dobitnika nagrade Saturn za najbolju međunarodnu seriju:
Olovo stifnat
Olovo stifnat je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 452,303 Da.
Omri
Omri ili Amrije (skraćeno za ) bio je kralj Izraela i otac Ahabov. William F. Albright mu je vladavinu datirao u period 876–869. pne., dok ga E. R. Thiele smješta u period 885–874. pne..
Bio je "zapovjednik vojske" kralja Elaha kada je izraelskog kralja ubio Zimri koji se proglasio kraljem. Vojska u Gibetonu je umjesto toga proglasila Omrija za kralja, a on ju je poveo na Tirsu gdje su opkolili Zimrija u kraljevskoj palači, i gdje je Zimri umro (1 Kraljevi 16:15-19).
Iako je Zimri eliminiran, "polovica naroda" je podržala Tibnija kao protukralja Omriju. Trebale su godine prije nego što je Omri savladao Tibnija te se proglasio neospornim kraljem Izraela u 31. godini vladavine Ase, kralja Jude (1 Kraljevi 16:21-23).
Omri nije bio religiozan po drevnim jevrejskim standardima pa o njegovoj vladavini ima malo spomena Knjizi o Kraljevima, pogotovo kada su u pitanju njegova dostignuća. Biblija, doduše, navodi kako je podigao novu prijestolnicu po imenu Samarija na brežuljku kupljenom od Šemera (16:24), ali se u potpunosti izbacuju detalji o drugim građevinama koje su podigli Omri i njegov sin Ahab. Nasuprot tome, arheolozi Israel Finkelstein iNorma Franklin su otkrili monumentalne građevine u Samariji, Jezreel, Megidou i Hazoru koje dijele isti stil gradnje te se pripusuju tim vladarima.
Omrijeva vladavina je bila dovoljno stabilna da je on ne samo ostavio prijestolje sinu, nego i započeo kratkotrajnu dinastiju koja se naziva Omridi
Omri je sklopio mir s Kraljevstvom Juda, proširio izraelsku kontrolu na Transjordaniju te stvorio unosne trgovačke veze sa Sidonom. U Omrijevo doba je Izrael postao najmoćnija država na Levantu. Međutim, bliske veze sa Sidonom su dovele i do prodora feničkog mnogoboštva i kultova u Izrael zbog čega su kralj i njegovi potomci bili omrznuti među pravovjernim Židovima.
U 19. vijeku je, pak, cionizam, odnosno sekularni židovski nacionalizam u Omriju kao uspješnom vladaru pronašao svoj historijski uzor, pa je Omri, usprkos Biblije, postao židovski nacionalizam. Tako je Omri danas popularno muško ime u suvremenom Izraelu, što je prije nekoliko vijekova bilo nezamislivo za Židove.
Yang Huai
Yang Huai (? -212) bio je kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han koji je služio gospodara rata Liu Zhanga. Za vrijeme Liu Beijevog preuzimanja provincije Yi je držao vrata Baishui. Zajedno sa Gao Peijem je skovao plan da se ubije Liu Bei, ali je on razotkriven te ga je Liu Bei dao pogubiti.
Лазања код
200px|thumb|[[Лазања на амерички начин]] Лазања код је врста програмске структуре коју карактерише неколико добро дефинисаних и раздвојених слојева, таквих да сваки слој кода приступа доњим нивоима кроз добро дефинисани интерфејс. Израз је супротан термину шпагети код, а оба упоређују структуру програма са пастом. Аналогија се налази у слојевитој структури лазање, код које су различити састојци (месо, сос, поврће или сир) међусобно раздвојени правоугаоницима од теста.
Типичан пример лазања кода може се срести код интерфејса између различитих подсистема, као између кода веб апликације, пословне логике, и релационе базе података. Још једна уобичајена техника програмирања која комбинује слојеве (употреба различитих програмских језика на различитим нивоима програма), има тенденцију да ствара лазања код. У општем случају, клијент-сервер апликације често имају форму лазања кода, са добро дефинисаним интерфејсима између клијента и сервера.
Лазања код у општем случају инсистира на енкапсулацији између различитих „слојева“, пошто се може десити да подсистеми о којима се ради немају други начин међусобне комуникације осим кроз добро дефинисани механизам, као што је SQL, FFI, или RPC. Ипак, појединачни слојеви у систему могу бити прилично неструктуирани или дезорганизовани.
Израз постоји од 1982. године, а први га је употребио Џо Селко, стручњак за базе података.
Спољашње везе
Spaghetti code
Guy Gibson
Komandant vinga Guy Penrose Gibson VC DSO* DFC* (12. august 1918 – 19 . septembara 1944), je bio britanski vojni pilot, poznat kao prvi komandant 617. eskadrile Kraljevskog ratnog zrakoplovstva u Drugom svjetskom ratu, sa kojom je sudjelovao u znamenitom napadu na njemačke brane 1943. godine. Gibson je svoj pothvat, za koji je odlikovan Viktorijinim križem, opisao u knjizi Enemy Coast Ahead, ali je prije završetka rata stradao u zrakoplovnoj nesreći.
U filmu The Dam Busters 1955. godine je njegov lik tumačio irski glumac Richard Todd.
Seren Samonik
Kvint Seren Samonik (Quintus Sammonicus Serenus, ? - 212) bio je rimski ljekar i erudit, poznat kao tutor careva Karakale i Gete, te autor medicinske pjesme De medicina praecepta saluberrima. Antički izvori navode da je bio vlasnik biblioteke od 60.000 naslova. Prema Historiji Augusti je ubijen na banketu koji je Karakala organizirao kako bi mogao što lakše likvidirati sve osobe za koje je sumnjao da podržavaju Getu.
Attancourt (Gornja Marna)
Atankur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Sen Dizje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 241 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,02 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 159 metara.
NGC 3986
NGC 3986 je lentikularna galaksija u sazvežđu Veliki medved koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 32° 1' 17" a rektascenzija 11h 56m 44,2s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 3986 iznosi 12,9 a fotografska magnituda 13,8. NGC 3986 je još poznat i pod oznakama NGC 3966, UGC 6920, MCG 5-28-53, CGCG 157-58, IRAS 11541+3217, PGC 37544.
The Dam Busters (knjiga)
The Dam Busters je knjiga australskog pilota i publicista Paula Brickhilla originalno objavljena 1951. godine. U njoj su se opisivale aktivnosti 617. eskadrile britanskog Kraljevskog ratnog zrakoplovstva u Drugog svjetskom ratu, uključujući znamenitu operaciju Chastise 1943. godine. Prvo izdanje knjige nije sadržavalo brojne detalje o operaciji koji su se tada smatrali povjerljivima, ali su kasnija dopunjavana.
Knjiga je, zajedno sa Enemy Coast Ahead, autobiografijom prvom komandanta eskadrile Guya Gisbsona godine 1954. poslužila kao predložak za znameniti film The Dam Busters.
Case Vicario, Pescara
Case Vicario je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 215 m.
Pennsauken, New Jersey
je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 35.737.
Svetosavski nacionalizam
Svetosavski nacionalizam je desna politička ideologija koja predstavlja spoj srpskog nacionalizma i pravoslavnog klerikalizma. Svetosavlje kao noviji koncept predstavlja ideologiju vodećih crkvenih teologa tek od 20. veka.
Ova ideologija je nastala 1930-ih godina u Kraljevini Jugoslaviji. Njeni najzačajniji ideolozi su pravoslavni episkop Nikolaj Velimirović i srpski pro-fašistički političar Dimitrije Ljotić. Pobedom komunizma nakon Drugog svetskog rata ova ideologija je potisnuta, a neki njeni aspekti nastavljaju da se razvijaju među pravoslavnim teolozima. Svetosavski nacionalizam je od 1990-ih ponovo prisutan na političkoj sceni Srbije, a zastupaju ga neke desničarske organizacije (Otačastveni pokret Obraz, Sveti Justin, Dveri srpske...) i pojedinci unutar Srpske pravoslavne crkve.
Suština svetosavske ideologije je sintagma - jedan narod, jedne religije u jednoj državi. Svetosavski nacionalisti se zalažu za ono što nazivaju srpskim srednjevekovnim vrednostima („bogoljublje“, „viteštvo“, „sabornost“) i za uspostavljanje srpske pravoslavne teokratije na prostoru od „Kupe do Vardara i od Dunava do Jadranskog mora“. Pristalice ove ideologije odbacuju zapadnu kulturu, demokratiju, liberalizam, ljudska prava, republikanske vrednosti, antifašističku tradiciju i ekumenski dijalog. Tokom 1990-ih, svetosavski nacionalizam je postao dominantna struja unutar Srpske pravoslavne crkve.
Pojedini kritičari u pojavi svetosavskog nacionalizma unutar Pravoslavne crkve vide filetizam, koji je na Carigradskom saboru 1872. osuđen kao moderna jeres.
Pojam
thumb|150px|desno|[[Sveti Sava, osnivač srpske crkve.]] Nikolaj Velimirović uvodi nov političko–religijski koncept svetosavlja u pravoslavnu teologiju. Đorđević navodi da je termin „svetosavlje“ skovao i lansirao Rus koji se zvao Fjodor Titov, u Beogradu uoči drugog svetskog rata. Termin svetosavlje je počeo da se koristi u Srbiji krajem 1930-ih godina po osnivaču srpske crkve Svetom Savi, i njime je naglašavan etnički srpski karakter, nasuprot univerzalnom karakteru pravoslavne crkve. Za crkvene ideologe, pravoslavni koncept odnosa države i crkve oličen je u ličnosti Svetog Save.
Analitičari smatraju da je svetosavlje „sofisticirana intelektualna konstrukcija“ koja ima obeležja sakralizacije nacije i nacionalizacije religije; ono postavlja pravoslavlje u središte srpskog nacionalizma, zatvarajući tako prolaz nepravoslavnima u srpsku političku sferu.
Neki autori izbegavaju reč svetosavlje za opisivanje ove ideologije, zato što ona »nema neposrednu vezu sa imenom i delom Save Nemanjića«. Oni naglašavaju da je Nikolaj Velimirović Svetom Savi pripisao nacionalizam kojeg kod njega nema.
Kraljevina Jugoslavija
Svetosavski nacionalizam kao ideologija je nastao je u vreme uspona fašizma u Evropi, 1930-ih godina. Razvio ju je Nikolaj Velimirović (1880-1956), episkop SPC, čiji politički stavovi do danas izazivaju podeljenost javnosti. Tokom 1930-tih Velimirović je bio glavni glas hrišćanskog nacionalizma u Srbiji. Zalagao za uspostavljanje društva na pravoslavnim hrišćanskim tradicijama i srpskom obliku religioznog nacionalizma i monarhizma. U svom predavanju pod naslovom „Nacionalizam Svetog Save“ na Kolarčevom narodnom univerzitetu u Beogradu 1937. godine on je izneo kontroverznu tvrdnju da su pokušaji Adolfa Hitlera o nemačkoj nacionalnoj crkvi slične idejama Svetog Save o narodnoj veri i crkvi:
thumb|desno|150px|[[Nikolaj Velimirović]]
Velimirović nakon toga zaključuje da je nama taj posao svršio Sveti Sava još pre 700 godina, i „otuda je nacionalizam srpski, kao stvarnost, najstariji u Evropi“. Nikolaj Velimirović je propagirao odbacivanje "svih stranih običaja i površnih zapadnih tradicija", uključujući demokratiju, jednakost, individualizam, religioznu toleranciju i druge vrednosti modernizma i prosvećenosti. On smatra da je arijevskoj rasi sudbina dodelila ulogu da bude glavni nosilac hrišćanstva u svetu.
Izrazito anti-komunističko, pa čak i pro-fašističko opredeljenje ove ideologije je nastalo delom pod uticajem Ruske zagranične crkve (osnovane 1921. u Sremskim Karlovcima) i pripadnika ruske monarhističke bele emigracije koji su nakon Oktobarske revolucije i Ruskog građanskog rata izbegli u Kraljevinu Jugoslaviju.
Drugi svetski rat
Izgradnji ove ideologije je doprineo i Dimitrije Ljotić, srpski desničarski političar i saradnik nemačkih nacista tokom Drugog svetskog rata. On je bio veliki protivnik zapadne demokratije, pluralizma i individualističkog načela, a zalagao se za stalešku monarhiju i korporativističko uređenje društva (sabornost). Veličao je seoske vrednosti i tradicionalno uređenje društva po forumuli: Bog u vaseljeni, kralj u državi, domaćin u domu. Pod Velimirovićevim ideološkim uticajima, Ljotić je osnovao svoj fašistički pokret Zbor čija su glavna načela bila: anti-komunizam, borba protiv „jevrejske zavere“ i zalaganje za staleško uređenje države. Ovaj pokret je nakon nemačke okupacije Srbije 1941. godine stavljen u službu nacističkog režima.
Tokom vojne uprave u Srbiji (1941-44), antisemitizam je postao jedna vrsta "kulturološkog rodnog pojma" koji je, između ostalog, obuhvatao komunizam, demokratiju, liberalizam, kapitalizam i ostalo. Jevrejima je, pored kolektivne krivice za ubistvo Hrista, pripisivana i krivica za Francusku revoluciju i Oktobarsku revoluciju, kao i za boljševizam koji je predstavljen kao „poslednja forma jevrejske pakosti“. 22. oktobra 1941. u Beogradu je otvorena propagandistička Antimasonska izložba protiv komunista, Jevreja i masona, koju je finansirao grad Beograd.
Za razliku od Ljotića, Velimirović je odbio da sarađuje sa nacistima tokom okupacije, zbog čega je odveden u nemački logor Dahau. U svojoj knjizi „Kroz tamnički prozor“, napisanoj 1944. godine u logoru Dahau, Velimirović vidi kulturu kao „zbir svih zala“, i predlaže da Crkva propiše jedan molitveni dan u godini, kad će se sav narod sa svojim starešinama moliti Bogu da ga spase od kulture. U istom spisu, Velimirović za izbijanje Drugog svetskog rata optužuje gotovo sve savremene ideologije Evrope, osim fašizma, čiji izum pripisuje Jevrejima, odnosno „njihovom ocu Đavolu“:
Zbog ovog i drugih tekstova, mnogi autori smatraju Nikolaja Velimorovića za bitnog ideologa srpskog antisemitizma. Velimirovićevi antijevrejski stavovi su bili mešavina religioznog anitisemitizma, koji je imao dugu istoriju u hrišćanstvu, i antisemitskih teorija zavere iz 19. veka, koje su bile rasprostranjene širom Evrope uoči Drugog svetskog rata.
Dimitrije Ljotić je poginuo 23. aprila 1945. kod Ajdovščine u Sloveniji prilikom povlačenja pred Narodnooslobodilačkom vojskom Jugoslavije. Nikolaj Velimirović je u nadgrobnoj besedu istakao da je Ljotić bio veliki „hrišćanski državnik“ i da sada „pripada nebeskoj Srbiji“. Po okončanju fašističke okupacije i uspostavljanju nove komunističke vlasti, Nikolaj Velimirović je, zbog bliskosti sa Dimitrijem Ljotićem i povezanosti sa političkom organizacijom Zbor, izbegao iz zemlje. Umire u egzilu.
SFR Jugoslavija
U periodu SFR Jugoslavije Nikolaj Velimirović je smatran saradnikom fašista i izdajnikom. Crkva je bila odvojena od države, a Nikolajeva politička ideologija u Jugoslaviji nije imala javnih zastupnika ni pristalica.
Međutim, neke aspekte ove ideologije, posebno njen anti-ekumenski karakter, su razvijali pojedini teolozi Srpske pravoslavne crkve. U osudi "svejeresi ekumenizma" posebno su prednjačili episkop Justin Popović i njegovi učenici.
Nakon Titove smrti, sredinom 1980-ih godina, započinje proces rehabilitacije Nikolaja Velimirovića u Šabačko-valjevskoj eparhiji, gde je kao episkop služio Jovan Velimirović, njegov sinovac.
Jugoslovenski ratovi
Raspadom SFRJ i dolaskom Miloševića na vlast, Srpska pravoslavna crkva je vraćena na političku scenu u Srbiji. Pritom, svetosavski nacionalizam postaje dominantna struja unutar Srpske pravoslavne crkve. Istoričar Petar Atanacković smatra da je suština ideološkog programa SPC sadržana u tezi da snažna država u simbiozi sa snažnom pravoslavnom crkvom treba zajednički da predvode jedno, u svakom pogledu homogeno, srpsko društvo. Ova idelogija se pri tom oslanja na stara načela: „pravoslavlje-samodržavlje-sabornost” ili „bog na nebu-kralj na zemlji-domaćin u kući”. Atanacković smatra da Srpska pravoslavna crkva „očito teži postizanju jednog staleškog poretka“, koji je postojao u srednjem veku, ali koji je izgubljen i koji stoga treba oživeti.
Tokom 1990-ih godina u Srbiji se javljaju pojedinci i skupine koje počinju javno da zastupaju ideologiju svetosavskog nacionalizma (Otačastveni pokret Obraz, Sveti Justin Filozof, Dveri srpske). Takođe, dolazi do obnovljenog interesovanja za ideologije Dimitrija Ljotića, Milana Nedića, Nikolaja Velimirovića i Velike Srbije. Trijada svetosavskog nacionalizma - bog na nebu, kralj u državi, domaćin u porodici - postaje veoma frekventna u govorima nacionalističkih prvaka. Kao glasnogovornike nacionalizma unutar Crkve 1990-ih godina, kritičari navode sledeća četiri episkopa: Amfilohija Radovića, Artemija Radosavljevića, Atanasija Jevtića i Irineja Bulovića. Nacionalistička struja u Srpskoj pravoslavnoj crkvi je smatrala Velimirovićevu rehabilitaciju načinom da se srpsko nacionalno biće „pročisti od sablasti komunizma“. Mošti vladike Nikolaja prenete su u Srbiju u maju 1991. godine, u danima kada je otpočinjao rat na teritoriji bivše Jugoslavije.
Tokom jugoslovenskih ratova 1990-ih, neke vladike i sveštenici Srpske pravoslavne crkve su propovedali nacionalizam, stavivši se otvoreno u službu vojske. Patrijarh srpski Pavle se otvoreno izjasnio protiv takve pojave, ali nije mogao da zaustavi vladike u ratnim vremenima. Suočavajući se sa zahuktalim nacionalizmom, srpski patrijarh je apelovao: „Budimo ljudi, iako smo Srbi“. Patrijarh Pavle je 1990-ih otvoreno govorio da ne želi ni najmanju Srbiju ukoliko će ona biti stvorena po cenu smrti i jednog deteta bilo koje vere i nacije.
Savremeni period
Nakon petooktobarskih promena 2000. godine, u Srbiji dolazi do jačanja klerikalizma. U novembru 2000. godine Arhijerejski sabor zahteva da se veronauka uvede kao redovni predmet u državne škole, a predstavnici Kancelarije za veronauku pri srpskoj patrijaršiji su saopštili da bi „država morala pravoslavlje da proglasi državnom religijom, odnosno, da naša država treba da se verifikuje kao pravoslavna država“. Krajem iste godine odobravava se prisustvo sveštenika u vojnim institucijama. 2001. godina je uredbom Vlade Republike Srbije veronauka uvedena u državne škole kao izborni predmet. U narednim godinama, lik i delo Nikolaja Velimirovića bivaju rehabilitovani, a Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve ga 19. maja 2003. godine kanonizuje za sveca.
U ovom periodu, grupe koje zastupaju svetosavski nacionalizam počinju da jačaju. Jedna od njih, Otačastveni pokret Obraz, skreće na sebe pažnju javnosti nakon nasilnog gušenja povorke ponosa 2001. godine. Tokom narednih godina, ova organizacija silom sprečava veliki broj političkih, kulturnih, umetničkih i verskih manifestacija sa čijom se sadžinom ne slaže. Obraz glasno zastupa svetosavski nacionalizam, zalažući se za uspostavljanje "hrišćanskih" vrednosti, služeći se nasiljem kao sredstvom. Vremenom je delovanje Obraza skrenulo na sebe pažnju policije, koja je 2005. godine objavila izveštaj u kojem njihovu ideologiju ocenjuje kao klerofašizam, mešavinu pravoslavnog klerikalizma i fašizma.
U nedelju 9. novembra 2008. godine militantne pristalice svetosavskog nacionalizma, tzv. „obrazovci“ su čak prekinuli i liturgiju u pravoslavnoj sabornoj Crkvi svetog Georgija u Smederevu, jer se nisu slagali sa načinom na koji je izvođena.
Kritičari ocenjuju da je poslednjih godina odnos Srpske pravoslavne crkve prema ostatku hrišćanskog sveta sve više sektaški i da SPC vodi politiku izolacionizma. Na katoličku crkvu se gleda objektivno,kroz istoriju njene podrške Ustaškom pokretu i zločincima,kao i konstantnom radu na rušenju bivše Jugoslavije. Odnos prema pravoslavnoj Vaseljenskoj patrijaršiji je takođe loš zbog toga što se SPC protivi njenom ekumenskom opredeljenju.
Obeležja
Obeležja svetosavskog nacionalizma su:
Kritike
Izveštaj Helsinškog odbora za ljudska prava za 2007. godinu ocenjuje da Srpska pravoslavna crkva zapostavlja univerzalne poruke Jevanđelja, klizeći u nacionalizam, i da su dva glavna obeležja njenog delovanja antikomunizam i filetizam, kojima pokušava sprovesti „čišćenje“ srpskog nacionalnog identiteta od posledica komunističke ideologije. Ista organizacija izveštava da su generatori antisemitizma u Srbiji razni desničarski pokreti i organizacije (Obraz, Sveti Justin Popović, Dveri srpske, Nomokanon...) koje deluju uz blagoslov SPC.
thumb|150px|desno|[[Isus Hristos, osnivač hrišćanstva.]] Sociolog religije Mirko Đorđević takođe žestoko kritikuje pojavu antisemitizma među hrišćanima:
Đorđević ocenjuje da su vodeći ljudi SPC tzv. justinovci i nikolajevci, koji su svojim konzervativnim shvatanjima u sukobu su sa tekovinama modernog društva. On napominje da unutar SPC postoje i oni koji su za ekumenski dijalog, dok drugi ostaju „zarobljenici etnofiletizma“, pa čak proglašavaju pravoslavnog vaseljenskog patrijarha Vartolomeja jeretikom zbog zalaganja za ekumenizam. On podseća da se usled srastanja SPC i države zaboravlja da je misija Crkve evangelizacija, a ne klerikalizacija i da je Crkva spasenjska ustanova a ne politička organizacija.
Pojava nacionalizma u crkvi je postala predmet kritike ne samo laičke javnosti, već i pojedinih episkopa SPC, koji ovakvo delovanje ocenjuju kao „gradnju građevine raskolničkog duha“. Vladika Grigorije podseća da skrivanje iza ideje srpstva, svetosavlja i „čuvarke narodnog bića“, pokazuje „nespremnost i nesposobnost za pastirske izazove vremena“, odnosno „nesposobnost da budemo Crkva“.
Spoljašnje veze
Zastupnici:
Kritičari:
Karmen se vraća kući
Carmen se vraća kući (カルメン故郷に帰る) je japanska filmska komedija snimljena 1951. u režiji Keisukea Kinoshite, poznata kao prvi japanski film u boji. Naslovna junakinja, čiji lik tumači Hideko Takamine, je mlada žena koja se nakon dugo vremena u Tokiju vraća u svoje provincijsko rodno mjesto. Radnja prikazuje komplikacije koje nastanu kada se otkrije da je za život zarađivala kao striptizeta. Film je snimljen korištenjem Fujicolora, odnosno tehnologije koju je razvila japanska korporacija Fujifilm.
Edikt
Edikt (edictum) je naziv za dokument kojim se službeno objavljuje neki zakon ili uredbu sa zakonskom snagom. Izraz dolazi od edikata koje je u antičkom Rimu izdavao pretor, a koji su predstavljali važan izvor rimskog prava. Izdavanje edikata je sa vremenom prešlo u ruke careva te se otada gotovo u pravilu povezuje sa monarhijama.
Hrvatska seljačka stranka
Hrvatska seljačka stranka (HSS) naziv je za političku stranku centra u Hrvatskoj koja zastupa interese poljoprivrednog stanovništva.
Stranka je u svom današnjem obliku osnovana 25.5. 1991. godine, a u ideološkom smislu nastavlja tradiciju Hrvatske pučke seljačke stranke koju je 1904. osnovao Stjepan Radić.
Od 2000. do 2003. godine bila je dio vladajuće koalicije Ivice Račana, odnosno Trećesiječanjske vlasti.
Pred izbore 2007. najavila je izbornu koaliciju s Hrvatska socijalno-liberalnom strankom i Primorsko-goranskim savezom. Nakon izbora 2007. godine je ušla u vladajuću koaliciju s Hrvatskom demokratskom zajednicom, odnosno drugi kabinet premijera Ive Sanadera. Na izborima 2011. je teško poražena i spala je na samo jednog zastupnika u Saboru. Na izborima 2015. je zajedno sa HDZ-om kao dio Domoljubne koalicije osvojila 1 saborsko mjesto. U Europskom parlamentu je zastupa Marijana Petir, izabrana 2014. na zajedničkoj listi sa HDZ-om. Godine 2016. je mjesto predsjednika preuzeo Krešo Beljak, a nakon čega je HSS ušao u koaliciju sa SDP-om. Na izborima 2016. godine je osvojila 5 mjesta u Saboru.
Scopello, Vercelli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 309 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 668 m.
Schöllkrippen
Šelkripen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Ašafenburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.855 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9671152.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ašafenburg Šelkripen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ašafenburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 206 metara. Površina opštine iznosi 12,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.855 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 305 stanovnika/km².
Walnut Grove, Hardin County, Texas
Volnat Grouv je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 396.
Handley Page Halifax
Hendli Pejdž Halifaks je bio britanski teški bombarder iz perioda Drugog svjetskog rata. Proizvodila ga je fabrika Hendli Pejdž (Handley Page) od novembra 1940. do 1946.
Razvoj
Iako nikad nije dostigao slavu Lankastera, Halifaks je dao skoro isti doprinos u Drugom svjetskom ratu, i to u većem broju uloga. Planiran kao dvomotorac, i odgovor na specifikaciju P.13/36, Halifaks je postao dobar bombarder i transportni avion praktično bez problema pri korištenju.
Serija II je uvela otada standardni nos, s prozirnim Perspeksom, jednim Vikers K mitraljezom, leđnom kupolom sa 4 mitraljeza 7.7 mm i motorima Merlin od 1390 KS. Kasnija poboljšanja u proizvodnji su uključivala H2S radar, četverokrake propelere, veći raspon krila, 12.7 mm mitraljez u nosu, a serija III uvodi i motore od 1650 KS Herkules. Serija VI je imala definitivne motore Herkules 100 od 1800 KS. Prvi let prototipa je izveden 24. septembra 1939. godine, a avion je ušao u serijsku proizvodnju u novembru 1940. Proizvedeno je ukupno 6,176 aviona.
U borbi
Prva eskadrila opremljena Halifaksima je bila 35. u Lintonu, a prva misija je bila napad na Avr noću 11./12. marta 1942. Avioni su učestvovali u noćnoj bombarderskoj ofanzivi RAF-a na Njemačku od 1942. do kraja rata. Uz to su korišteni kao transportni avioni (verzija C.VIII), za vuču jedrilica, nosači padobranaca, i elektronsko ratovanje sa 100. grupom.
Zadnja misija RAF-ovog Halifaksa je bila iz Gibraltara 1952. godine, a Pakistan je nastavio da koristi Halifaks do 1961.
Korisnici aviona su bili V. Britanija, Francuska, Kanada, Novi Zeland i Pakistan.
Karakteristike
Vrsta aviona: teški bombarder
Dimenzije
Mase
Pogonska grupa
Loganville, Georgia
Loganvil (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 10.458 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 10.458 stanovnika, što je 5.023 (92,4%) stanovnika više nego 2000. godine.
Joas od Izraela
Joas, Joaš ili Jehoaš (יהואש המלך), je bio kralj drevnog Kraljevstva Izrael i sin Jehoahazov, (2 Kraljevi 14:1; usporedi 12:1; 13:10). Kada je stupio na prijestolje, Kraljevstvo Izrael je trpilo napade Aramejaca, a njihov vladar Hazael "skraćivao Izrael."
William F. Albright je njegovu vladavinu datirao u period 801. pne. -786. pne., dok E. R. Thiele navodi period 798. pne.-782. pne..
Kasnije tokom svoje vladavine je započeo rat s Amazijom, kraljem Jude, koga je potpuno porazio kod Beth-shemesha, na granici Dana i Filistije. Potom je došao pod Jeruzalem, razbio dio zida i odnio dio blaga iz Hramu i palači (2 Kraljevi 13:12;14:8-14; 2 Ljetopisi 25:14-24). Ubrzo nakon toga je umro te bio sahranjen u Samariji (2 Kraljevi 13:13).
Jehu
thumb|300px|Jehu, sin Omrijev, kleči pred stopalima [[Shalmaneser III|Šalmanasara III na Crnom Obelisku.]] Jehu ili Juj je bio kralj Izrael, sin Jošafatov, i unuk Nimšijev. William F. Albright mu je vladavinu datirao u period 842. pne.-815. pne., dok ga je E. R. Thiele smjestio u period 841. pne.-814. pne.. Glavni izvor za njeovu vladavinu su 2 Kraljevi 9-10.
Jehu je bio jedan od izraelskih generala u vojsci kralja Jehorama, koji je izgubio bitku kod Ramoth-Gileada protiv Aramejaca. Neposredno nakon poraza, ranjeni Jehoram je otišao u Jezreel da se oporavlja, gdje ga je nešto kasnije došao posjetiti kralj Ahazija od Jude. U međuvremenu je prorok Elišej poslao jednog svog učenika na zbor generala, a učenik je prolio uljanicu na Jehuovu glavu, pomazavši ga tako za kralja. Potom su svi drugi generali priznali Jehua za kralja.
Jehu je odmah potom otišao u Jezreel gdje je ubio i Jehorama i smrtno ranio Ahaziju. Potom je došao u kraljevsku palaču i zapovijedio da se Jezabela baci kroz prozor. Njeno smrskano truplo su potom pojeli psi. Zavladavši Jezreelom, Jehu je u Samariju poslao zapovijed da mu se pošalju glave svih prinčeva Omrida. Potom je u tom gradu poubijao sve vjernike boga Baala i srušio njihov hram.
Iako se ispočetka činilo da Jehu namjerava, za razliku od svojih prethodnika, biti vjeran židovskog vjeri, kasnije je počeo štovati zlatnu telad. O njegovoj daljog vladavini se malo zna, osim da ga je porazio aramejski kralj Hazael.
To je Jehua vjerojatno primoralo da se ponudi kao vazal asirskom kralju Šalmanasaru III koji su taj događaj i Jehuov lik zabilježili na Crnom obelisku.
Zaharija od Izraela
Zaharija (ili Zeharija) je bio kralj drevnog Kraljevstva Izrael i sin Jeroboama II. Ime mu na hebrejskom (זכריה) znači "pamti ga Gospod".
William F. Albright mu je vladavinu datirao u period 746. pne.-745. pne., dok ga E. R. Thiele smješta u period 753. pne.-752. pne..
Vladavina mu je kratko opisana u 2 Kraljevi (15:8-12). Zaharija je Izraelom vladao samo šest mjeseci prije nego što je Šalum uzurpirao prijestolje i dao ga pogubiti. Tako je nakon četiri pokoljenja okončala dinastja Jehua kao što je prorečeno u 2 Kraljevi 10:30.
Butalilonal
Butalilonal je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 303,152 Da.
Radnička borba
Radnička borba je hrvatska politička organizacija koja se zalaže za ukidanje kapitalizma i uspostavu socijalističkog društva. Po svom političkom programu i ciljevima pripada tradiciji marksističkog pokreta, također s posebnim naglaskom na političku misao Lava Trockog, Rose Luxemburg i Antonia Gramscia.
Povijest
Radnička borba je osnovana u kolovozu 2007. godine u Zagrebu. U svojim počecima djelovala u sklopu Socijalističke radničke partije Hrvatske (SRP) i SRP-ovog političkog podmlatka, Socijalističke omladine Hrvatske (SO). Dio članova Radničke borbe je za to vrijeme sudjelovao u svakodnevnim aktivnostima SO-a, iako je Radnička borba bila otvorena i prema nečlanovima SO-a, a tijekom 2008. godine je po broju članova nadrasla SO.
Jedna od poznatijih akcija grupe bilo je bacanje prosvjednih letaka naslovljenih "Dolje s političkom elitom" u hrvatskom saboru 2009. godine.
Druga akcija kojom su privukli pozornost medija bilo je zalijevanje središnjice HDZ-a u Zagrebu te sjedišta karlovačkog ogranka stranke crvenom bojom za vrijeme velikih prosvjeda 2011. godine.
Program
Temeljni cilj Radničke borbe jest ukidanje kapitalizma i uspostava socijalističkog društva utemeljenog na neposrednoj demokraciji i vlasti radničkih savjeta. Ona smatra da najveći problemi današnjice, kao što su siromaštvo, ratovi, ekološki problemi, te rodna, seksualna, rasna, nacionalna i vjerska diskriminacija proizlaze u osnovi iz kapitalističkog načina proizvodnje i društvenog uređenja uvjetovanog kapitalizmom.
Radnička borba smatra da se ukidanje kapitalizma može postići jedino revolucijom, a ne postepenim promjenama (reformama) u okviru kapitalističkog sustava. Ona vidi suštinu revolucije u oduzimanju sredstava za proizvodnju kapitalistima i njihovoj predaji na upravljanje radničkim savjetima.
Jedan od temeljnih principa Radničke borbe je proleterski internacionalizam, koji se, kao ideja, sastoji od slijedećih odrednica:
Radnička borba priznaje nužnost proleterskih revolucija u 20. stoljeću, ali se kritički odnosi prema pokušajima stvaranja socijalističkih društava koja su iz njih proizašla (npr. SSSR, Kina i sl.). Takva društva smatra birokratski degeneriranima i obilježenima jednopartijskom diktaturom.
Internacionalna suradnja
Radnička borba ima status stalnog promatrača unutar Četvrte internacionale.
Salum od Izraela
Šalum od Izraela (שלום בן יבש) bio je kralj drevnog Kraljevstva Izrael i sin Jabešov (Javisov). On se "urotio protiv Zaharije, udario ga i ubio pred narodom te vladao na jegovom mjesom" (2 Kraljevia 15:10). Vladao je samo "mjesec dana u Samariji" (15:13) prije nego što je ustao Menahem, pogubio ga (2 Kraljevi 15:14, 15, 17) i postao kralj na njegovom mjestu.
William F. Albright je datirao njegovu vladavinu u 745. pne., dok E. R. Thiele navodi godinu 752. pne..
Adicija
Adicija se može odnositi na:
Courcelles-Sapicourt
Kursel Sapikur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Rems.
Schöllnach
Šelnah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Degendorf. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.018 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9271149.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Degendorf Šelnah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Degendorf. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 371 metra. Površina opštine iznosi 39,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.018 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 126 stanovnika/km².
Carturo, Padova
Carturo je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 164 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Nenad Ivanković
Nenad Ivanković (Zagreb, 18. ožujka 1948.), hrvatski novinar, političar i pisac.
Životopis
Diplomirao je filozofiju i komparativnu književnost na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Magistrirao na Fakultetu političkih nauka u Zagrebu (1980.). Zapošljava se kao novinar u Vjesnikovoj kući i radi kao urednik i komentator u listu Vjesnik te tjedniku Danas. 1988. odlazi za dopisnika u Bonn, odakle izvještava za Vjesnik, Večernji list te povremeno za Hrvatsku televiziju i Hrvatski radio. Suosnivač je Njemačko-hrvatskog društva sa sjedištem u Bonnu. Kraće vrijeme bio je ministar-savjetnik u prvom hrvatskom veleposlanstvu u Bonnu (1992.), a potom se vratio dopisničkom poslu (do 1996.). Za doprinos razvoju hrvatsko-njemačkih odnosa, njemački predsjednik Roman Herzog odlikovao ga je najvišim njemačkim odličjem – Križem za zasluge (1994.). Godinu dana kasnije Hrvatsko novinarsko društvo proglasilo ga je novinarom godine (za tekstove o NATO-u). Hrvatski predsjednik Franjo Tuđman odlikovao ga je ordenom Danice hrvatske s likom Antuna Radića (1995.).
U proljeće 1996. Postaje glavni urednik Vjesnika, voditelj HTV-ove emisije Pressklub te urednik Croatia Weekly. 2000. daje ostavku na mjesto glavnog urednika Vjesnika i počinje se baviti politikom. S Miroslavom Tuđmanom i drugima osniva Hrvatski istinski preporod (HIP), koji 2001. ulazi u Gradsku skupštinu Grada Zagreba s pet osvojenih mandata. Do kraja 2003. vodi Klub zastupnika HIP-a, a potom izlazi iz stranke i osniva euroskeptičnu stranku Samostalnost i napredak (SIN), kojoj je i prvi predsjednik. Vodi devetomjesečnu kampanju poznatu pod imenom „Sir i vrhnje“.
Autor je više hrvatskih publicističkih bestselera: „Predsjedniče, što je ostalo?“ (psihološko-politički profil Franje Tuđmana), „Ratnik“ (biografija generala Gotovine), „Mesiću i Račane, zašto tako“, „Krvava zemlja“ (o ratu u Bosni i Hercegovini), „Što smo mu učinili“ (Hrvatska i Gotovina).
Ivanković je osnivač HONOSa, udruge za zaštitu Domovinskog rata, boksačkog kluba „Šaka“, a bio je i direktor hrvatske nordijske reprezentacije, te dvostruki svjetski novinarski prvak u skijaškom trčanju (1988. i 2000.).
Cherry Valley, Arkansas
Čeri Vali je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Kon-Tiki
mini|desno|250px|Splav Kon-Tiki. Kon-Tiki ili Kon Tiki je splav kojom je norveški znanstvenik i istraživač Thor Heyerdahl 1947. s 5 sudrugova (Norvežanima Knutom Hauglandom, Erikom Hesselbergom, Torsteinom Raabyjem i Hermanom Watzingerom te Šveđaninom Bengtom Danielssonom) otplovio od mjesta Callao u Peruu na zapadnoj obali Južne Amerike do grebena Raroia (otočje ili arhipelag Tuamotu u Francuskoj Polineziji). Splav je bila izgrađena po uzoru na splavi kojima su se koristili drevni Peruanci, a kao materijal bilo je upotrijebljeno isključivo domaće balsino drvo, koje i natopljeno zadržava plovnost. Splav je nazvana po istoimenom božanstvu ili mitskom biću Inka (na jeziku Inka: Sunčev sin), koje su, navodno, polinezijski domorodci prepoznali kao svoje već zaboravljeno božanstvo. Svrha je pohoda (ekspedicije) bila dokazati da su prastanovnici Južne Amerike mogli naseliti Polineziju slijedeći velike oceanske struje; pohod je trajao 101 dan, tijekom kojih je splav prešla oko 8 000 kilometara. Iako je putovanje uspješno okončano, znanstvenici uglavnom nisu prihvatili Heyerdahlove teorije.
Kon-Tiki je je također ime popularne knjige koju je Heyerdahl napisao o svojim pustolovinama. Heyerdahl je tvrdio da su južnoamerički narodi naselili Polineziju u južnom Pacifiku u pretkolumbovska vremena. Organizirao je ekspediciju Kon-Tiki da bi pokazao kako je bilo tehnički moguće preploviti Tihi ocean isključivo uz pomoć materijala i tehnologije iz tog doba.
Heyerdahl i njegovi pomoćnici otišli su u Peru, gdje su pomoću stabala i drugih lokalnih materijala izgradili splav od drveta balsa na domorodački način prema crtežima španjolskih konkvistadora. Zajedno s petoricom ljudi Heyerdahl je na toj splavi plovio 101 dan i prešao oko 8 000 kilometara po Tihom oceanu dok se nije razbio na grebenu otoka Raroia u otočju Tuamotu 7. kolovoza 1947. Jedini moderni komad opreme na splavi bio je radio-aparat.
Knjiga Kon-Tiki bila je uspješnica, a dokumentarni film o ekspediciji osvojio je Oscara 1951.
Haigler Creek, Arizona
Haigler Creek je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 19 stanovnika.
Olovo telurid
Olovo telurid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 334,800 Da.
Shelbyville, Indiana
Šelbivil je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 19.191, što je 1.24 (6,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Palmesi, Frosinone
Palmesi je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Zrinka Jelaska
'''Dr. sc. Zrinka Jelaska''' (Zagreb, 1957.), redoviti profesor. Hrvatska je kroatistica i jezikoslovka.
Pavao Horvat (biskup)
Pavao Horvat (? - † poslije 1394.), 28. zagrebački biskup. U povijesnim izvorima i Pavao iz Horvata.
Zrinka Jelaska
Životopis
Kći je hrvatskog akademika i jezikoslovca Stjepana Babića. Rođena je u Zagrebu, gdje je završila osnovnu školu (jedno polugodište u Kölnu) te gimnaziju. Na Filozofskom fakultetu u Zagrebu diplomirala je hrvatski jezik i književnost i fonetiku (1979.). Magistrirala je iz područja fonetike (1984.), a doktorirala iz područja filologije (1997.), polje jezikoslovlje. U Sjedinjenim Američkim Državama pohađala je jezikoslovna predavanja na četiri sveučilišta (Connecticut, MIT, Michigan i Stanford).
Palmesi, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 139 m.
Pavao Horvat (biskup)
Život
Na biskupsku stolicu došao je poslije biskupa Demetrija 1379. godine. Sin plemića magistra Petra, sina Pavlovog iz Horvata (Stari Mikanovci). Pavao Horvat je bio osoba od povjerenja kralja Ludovika Anžuvinca. Kao takav 1379. s nekim drugima je bio mirovni sudac (lat. arbiter pacis) između Mlečana i Ugarske.
Zrinka Jelaska
Životopis
Na Filozofskome fakultetu Sveučilišta u Zagrebu držala je obavezne seminare iz Hrvatskoga standardnoga jezika (iz fonetike, fonologije, morfologije, sintakse i semantike hrvatskoga jezika), iz Uvoda u lingvistiku i iz Teorije jezika te izbornu nastavu na vlastitim kolegijima (Poredbena fonetika i fonologija, Hrvatski kao strani jezik, Morfologija hrvatskoga kao stranoga jezika, Uvod u hrvatski kao drugi i strani jezik, Hrvatski kao materinski i drugi jezik, Uvod u materinski i inojezični hrvatski, Procjenjivanje znanja hrvatskoga jezika.) Diplomsku je nastavu održavala i na nekoliko drugih fakulteta Sveučilišta u Zagrebu: na Odsjeku za novinarstvo Fakulteta političkih znanosti (Kultura govora, Uvod u opće i hrvatsko jezikoslovlje), na Odsjeku za logopediju Fakulteta za defektologiju (Osnove fonetike i jezična struktura), na Dramskom odsjeku Akademije za kazalište, film i televiziju (Fonetika) i na Hrvatskim studijima. Na Sveučilišnoj školi hrvatskoga jezika i kulture predavala je hrvatski kao strani jezik (od početne do napredne razine) te hrvatsku gramatiku na engleskome. Godinu dana predavala je kao gostujući profesor i na Sveučilištu u Zadru (Hrvatski jezik I, II i Norme hrvatskoga jezika I, II).