cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miroslav Krleža
Romani
Dok prethodni romani ne zahtijevaju od čitatelja uranjanje u ideološko-povijesni okvir iz kojega je nastala jugoslavenska država, a po svom su ostvaraju univerzalniji i svjesno inovativne modernističke strukture, "Zastave" su pisane kao golem solilokvij u kojemu pisac više uopće ne haje za žanrovske konvencije ni za efekte privlačnosti čitateljstvu. Taj posljednji veliki roman je Krležin obračun, ali sa samim sobom. Kao bujica teče radnja koja počinje arhetipskim sukobom oca i sina Emeričkih, i koja u svom toku guta konvencije, žanrove i stilove - sve s ciljem što plastičnijega prikaza jugoslavenske ideologije i hrvatske sudbine u presudnim momentima prva dva desetljeća 20. stoljeća.
Krležu su često (naravno, dok je imao status državnoga pisca u SFRJ, potajice) prozivali što se nije javno distancirao od komunističkoga totalitarizma i što se stalno vraća na "austro-ugarske teme". Ta je ocjena nepravedna i površna. Autor se obračunao s totalitarizmom, bilo koje boje, u političkim romanima. Njegov uvid da je za hrvatsku nacionalnu sudbinu važnija Jugoslavija (kao ideja) od komunizma (kao ideje) nedavna je prošlost više nego dostatno potvrdila. U "Zastavama" je bilo kakva ideja jugoslavenstva temeljito razorena, pa su nagrade koje je taj roman dobio u doba SFRJ samo znak piščeva statusa nedodirljive veličine, a i, valja reći, mješavine plitkosti i nezainteresiranosti ondašnje političke i kulturne elite, koja vjerojatno nije ni primijetila svu subverzivnu snagu "Zastava". Nabijene političkom poviješću, nezaboravnim likovima i situacijama, problematiziranjem hrvatske, srpske, makedonske i albanske nacionalne sudbine, "Zastave" su istovremeno i nadgrobni spomenik jugoslavenstvu i promišljanje usuda naroda koji su tvorili tu zajednicu.
Eseji
Krležin esejistički opus golem je (obuhvaća možda između 30% i 50% njegova djela), izuzetno raznovrstan i bogat, te središnji po značaju za autora. Nasljednik i protagonist srednjoeuropske tradicije intelektualiziranoga esejizma (kakvu nalazimo, npr., kod Krausa i Rilkea, pisaca koji su snažno utjecali na Krležu), pisac je u esejiziranju cijeloga svoga proznoga spisateljstva nerijetko izbrisao granice među žanrovima: tako se misaono-esejistički pasaži pojavljuju u romanima i novelama, a posebno u dnevnicima i putopisima. Osoba izuzetno širokih interesa, Krleža je u svom esejističkom spisateljstvu obuhvatio politiku, glazbu, književnost, likovnu umjetnost, društvene pojave i velike ličnosti europske kulture, povijest, medicinu, filozofiju i druga područja humanistike i društvenih znanosti. Neka izdanja piščevih djela u esejistiku ubrajaju golem korpus Krležinih zabilježaka o leksikografskim pitanjima (dok je bio ravnateljem Leksikografskog zavoda), izašao pod nazivom "Marginalia lexicographica", te niz opservacija o svemu i svačemu, tiskanom kao višesvezačna "Panorama pogleda, pojava i pojmova". Eseji su izdavani bilo kao posebne knjige ("Evropa danas", 1935, "Deset krvavih godina", 1937, "Eppur si muove", 1938, "Knjiga studija i putopisa", 1939, te polemički "Dijalektički antibarbarus" i "Moj obračun s njima", 1939, 1940), a nemali dio ostalih tekstova izašao je u izdanjima naslovljenima samo kao "Eseji".
U tako bogatu, upravo golemu opusu, razvidne su sljedeće značajke: stil je karakterističan Krležin, bujan i gongoristički, često pretovaren neologizmima i bljeskovitim asocijacijama; enciklopedijska inteligencija piščeva suvereno barata nizom disparatnih pojmova i dovodi ih u asocijativne sveze; nemali broj eseja pripada miješanom žanru jer se u njima pojavljuju dramski i poetski fragmenti.
U tekstovima posvećenim glazbenicima, piscima, slikarima, povijesnim ličnostima (Chopin, Petar Dobrović, Proust, Erazmo Rotterdamski, Paracelsus,..), Krleža je dao sjajne portrete osobnosti smještene u kontekst vremena i dominantne kulture. Tekstovi su prezasićeni estetskim senzibilitetom, čak i kad se piše o relativno prozaičnim pojavama. Autorovi eseji o politici i povijesti su problematičniji: studije o hrvatskom nacionalnom usudu, o ličnostima Supila i Radića maestralni su, i po vrijednosti rasvjetljavaju mnoga čvorišta nacionalne prošlosti i problematike bolje nego stručna historiografska djela. Tekstovi pak o svjetskoj politici, skandalima (afera Stavisky) i ideologijama (Brest-Litovsk, Lenjin, polemike o socijalno angažiranoj umjetnosti) osciliraju: nerijetko protkani briljantnim uvidima, bitno su oslabljeni Krležinom fiksacijom na lenjinizam i komunističku ideologiju. Pisac nije nigdje problematizirao marksističku ideologiju niti sovjetsku totalitarnu praksu, pa se stoga za taj dio njegova opusa može reći da je uvelike zastario, a u mnogim vidovima upravo smiješan kao primjer političke kratkovidnosti, pristranosti i dogmatizma. Istina je da je Krleža napadao domatizam komunističke partije u umjetničkim pitanjima, no nikada nije ozbiljnije doveo u pitanje totalitarizam komunističkoga svjetonazora.
Krležini eseji pripadaju vrhunskim djelima toga žanra u svjetskoj književnosti. Najbolji su u onim dijelovima u kojima autor daje oduška svomu estetskomu senzibilitetu i stvara dojmljive, nekad kvazidramske, nekad pak impresionističke studije iz područja hrvatske nacionalne problematike, umjetnosti i europske kulture. Vidljivo slabija su djela filozofskih, ekonomskih i analitičkih pretenzija u kojima autor pokušava secirati razne idejne probleme (psihoanaliza, razni metafizički sustavi). Iako veoma načitan i informiran, Krleža je bio poglavito umjetnički, a ne filozofsko-analitički intelekt, pa su ti radovi bitno inferiorniji u usporedbi sa studijama njegova uzora Krausa. Glede piščeve političke esejistike posvećene svjetskoj politici, još je vidljivija dihotomija između sjajnih uvida u političke makinacije međuraća i apologetike komunističke ideologije. Krležin esejistički opus sadrži istodobno izuzetne vrjednote, poglavito o umjetničkim, kulturološkim i nacionalnim temama, kao i dobar dio drugorazrednoga spisateljstva, ponajviše o političko-ideološkoj i religijsko-metafizičkoj problematici.
Dnevnici, zapisi i memoarska proza
thumb|200px|thumb|Grob Bele i Miroslava Krleže na zagrebačkom [[Mirogoju.]]
Krležini memoarski zapisi i dnevnici idu u red najvrjednije svjetske literature toga žanra. Hrvatski je pisac ostavio impresivan korpus u ovom, za književnost pomalo marginaliziranom i slabije vrjednovanom žanru: Krleža je dnevnik vodio od 1914. do 1977., a tekstovi su objavljeni 1977. u pet knjiga. Godine 1988. tiskani su "Zapisi s Tržiča", dnevničko-memoarski zapisi u nekoliko knjiga. U taj korpus spadaju i jasno izdvojeni tekstovi poput "Djetinjstva 1902.-1903." (u kojem Krleža opisuje proces odrastanja i dozrijevanja – tekst je tiskan 1952.).
Posebna, i vjerojatno najbolja Krležina intimna knjiga, jedan od vrhova moderne europske misaone i ispovjedne književnosti su "Davni dani", spoj dnevnika, memoaristike i kasnijih autorovih redaktura (velik dio proznoga uratka potječe iz razdoblja 1. svjetskoga rata, no pisac ga je pedesetih godina dosta radikalno revidirao). Tematski veoma raznorodna, Krležina memoarska esejistika i dnevnički zapisi su sklop piščevih zapažanja o svakodnevnosti življenja, asocijacija i reminiscenicija na prijatelje (i neprijatelje), razmišljanja o filozofskim, etičkim, političkim, umjetničkim, književnim i inim problemima, zabilješke snova, promišljanje prošlosti i djetinjstva, razrađivanje enciklopedijskih natuknica koje su pobudile autorovu znatiželju. Po kakvoći ostvaraja, dnevnici i memoarska proza pripadaju vrhunskim djelima zapadne književnosti te vrste.
Citati
mini|Leksikografski zavod u Zagrebu koji je Krleža pokrenuo, a koji danas nosi njegovo ime.
Geografsko-kartografski institut Sahab
mini|desno|300px| Biblioteka Geografsko-kartografskog instituta Sahab u [[Teheranu]] Geografsko-kartografski institut Sahab (perz. مؤسسه جغرافیایی و کارتوگرافی سحاب; Moasasa-je džoḡrāfījā-je va kārtogerāfī-je Saḥāb, SGDI) je privatna iranska edukativna institucija koja se bavi prikupljanjem, pohranom i proizvodnjom geografskog i kartografskog materijala. Institut je osnovan 1314. AP (1935/1936. AD) kao prvi takve vrste u Iranu i široj regiji, a njegov utemeljitelj bio je A. Sahab kojeg se smatra ocem moderne iranske kartografije. Tokom 70-godišnjeg postojanja institut je objavio više od 3000 različitih geografsko-kartografskih izdanja uključujući karte, atlase, globuse i druge edukativne materijale čime je igrao važnu ulogu u modernizaciji iranskog školstva. Osim na perzijskom, institut je proizvodio i izvozio karte i na engleskom, arapskom i japanskom jeziku, te je održavao izložbe na važnim internacionalnim kartografskim sajmovima u Londonu, Budimpešti, Perthu i Meksiku. Geografsko-kartografski institut Sahab ima sjedište u iranskom glavnom gradu Teheranu gdje se nalazi i Sahabova velika biblioteka sa ukupno 32.000 geografskih knjiga i magazina odnosno 20.000 različitih karata. Direktor instituta je Muhamed-Reza Sahab.
Epidaffio, Latina
Epidaffio je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 240 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Audouville-la-Hubert
Oduvil la Iber je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Šerbur-Oktevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 83 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,40 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od m metara (maksimalnoj 22 m, a minimalnoj 1 m).
Kopsinin
Kopsinin je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 338,443 Da.
Bun
Bun se može odnositi na
Bjukanan
Bjukanan se može odnositi na
Bjuna Vista
Bjuna Vista se može odnositi na
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1929.
Proljetno prvenstvo
I župa Split
Odigrana je samo jedna prvenstvena utakmica.
II Župa Omiš-Drvar-Sinj-Vis-Makarska
Junak Sinj, Sloga Sinj, SK Komita Omiš, Zmaj Makarska, Vis, Unac Drvar
III Župa Dubrovnik-Gruž-Gruda
GOŠK Gruž (Dubrovnik), Građanski Dubrovnik, Slaven Gruda
Bokelj Kotor, Orjen Tivat, Crnojević Bar, Primorac (?)
V Župa Cetinje-Podgorica-Berane
SK Balšić Podgorica, Crnogorac Cetinje, Lovćen Cetinje, Njegoš Berane
Orijen je postao prvak provincije.
Waupun, Wisconsin
je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1929.
28. svibnja 1929.
Finale I i II Župe:
Hajduk Split - Komita Omiš 3:0 (bez borbe)
Omišani su su utakmicu predali dogovorno sa Hajdukom da bi se izbjeglo eventualno ozlijeđivanje nogometaša Hajduka, zbog skorašnjeg Hajdukovog nastupa u državnom prvenstvu. Umjesto službene utakmice, odigrana je prijateljska, u kojoj je Hajduk pobijedio sa 8:1 (4:1).
6. listopada 1929.
Finale prvenstva SNP
Hajduk - SK Orijen Tivat 7:0 (6:0)
Hajduk je osvojio prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1929.
Der Mustergatte
Der Mustergatte je njemačka crno-bijela filmska komedija snimljena 1937. godine u režiji Wolfganga Liebeneinera. Naslovni protagonist, koga glumi Heinz Rühmann je pedantni britanski bankar pedantnost stvara probleme u odnosu sa suprugom (koju glumi Leny Marenbach). Der Mustergatte je sniman na lokacijama u Veneciji. Sljedeće godine je na venecijanskoj Mostri Rühmnann dobio priznanje za svoju ulogu.
Milivoj Petković
Milivoj Petković (Šibenik, 11. listopada 1949.), bosanskohercegovački vojni zapovjednik hrvatskog porijekla i bivši načelnik glavnog stožera Hrvatskog vijeća obrane (HVO) tijekom Bošnjačko-hrvatskog sukoba. Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju (MKSJ) osudio ga je 29. 5. 2013. na 20 godina zatvora zbog ratnih zločina i zločina protiv čovječnosti.
Livinallongo del Col di Lana, Belluno
Livinallongo del Col di Lana je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1417 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1474 m.
Milivoj Petković
U proljeće 1992. Janko Bobetko rasporedio je Petkovića u zapovjedništvo Izmještenog zapovjednog mjesta Hrvatske vojske u Grude, u Bosni i Hercegovini, koja je postala glavni glavni stožer oružanih snaga Herceg-Bosne (HRHB)/HVO-a. Otada do ljeta 1993. Petković je bio na položaju vojnog zapovjednika oružanih snaga Herceg-Bosne/HVO-a kao načelnik Glavnog stožera HVO-a. Kad je 24. 7. 1993. Slobodan Praljak imenovan za najvišeg vojnog zapovjednika HVO-a, Petković je postao i praktično nastavio obavljati dužnost zamjenika iste pozicije. Dana 26. 4. 1994. Petković je ponovo postavljen za vrhovnog zapovjednika HVO-a i na tom položaju ostao je do 5. 8. 1994.
Životopis
Rođen je 11. 10. 1949. u Šibeniku, u NR Hrvatskoj, FNR Jugoslavija. Diplomirao je na Vojnoj akademiji JNA te stekao čin potpukovnika. U ljeto 1991. napustio je JNA da bi se pridružio Oružanim snagama Republike Hrvatske.
Suđenje u Haagu
Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju (MKSJ) izdao je 2004. optužnicu za šest čelnika bivše HRHB - protiv Jadranka Prlića, Brune Stojića, Slobodana Praljka, Petkovića, Valentina Ćorića i Berislava Pušića. Optužen je za progone na političkoj, rasnoj ili vjerskoj osnovi; ubojstvo; silovanje; deportacije; zatočavanje; nečovječna djela; hotimično lišavanje života; premještanje i zatvaranje civila; nečovječno postupanje; uništavanje imovine širokih razmjera i oduzimanje imovine koje nije opravdano vojnom nuždom a izvedeno je protupravno i bezobzirno; okrutno postupanje; protivpravni rad; bezobzirno razaranje gradova, naselja ili sela, ili pustošenje koje nije opravdano vojnom nuždom; uništavanje ili hotimično nanošenje štete ustanovama namijenjenim religiji ili obrazovanju; pljačkanje javne ili privatne imovine i protupravni napad na civile, Bošnjake, 1993. i 1994. tijekom napada na Prozor, Gornji Vakuf, Jablanicu, Ljubuški, Stolac, Čapljinu i Vareš, te opsadu Mostara u sklopu Bošnjačko-hrvatskog sukoba. Prema optužnici, cilj je bilo protjerivanje bošnjačkog stanovništva, stvaranje etnički čistih prostora te konačno njihovo odvajanje i priključenje Hrvatskoj u granicama Banovine Hrvatske iz 1939. godine.
Bisulfit
mini|right|200px|Model bisulfitnog jona u rastvoru i u čvrstom stanju. Bisulfitni jon (IUPAC-preporučena nomenklatura: hidrogen sulfit) je jon HSO3−. Soli koje sadrže HSO3− jon se nazivaju bisulfitima, a takođe su poznate kao sulfitne lužine. Na primer, natrijum bisulfit je NaHSO3.
Reakcije
Bisulfitne soli se tipično pripremaju reakcijom alkalnih rastvora sa viškom sumpor dioksida:
Milivoj Petković
Suđenje u Haagu
Petković se dobrovoljno predao sudu te izjasnio da nije kriv ni po jednoj točki optužbe. Suđenje je počelo 26. travnja 2006. a završne riječi su se održale u ožujku 2011. Tužilaštvo je predstavilo 145 svjedoka, a obrana 65, te uključilo 4.914 dokaznih predmeta u rasponu od 465 sudskih radnih dana, što taj predmet čini najdužim u povijesti tribunala.
Bisulfit
Reakcije
HSO3− je konjugovana baza sumporaste kiseline, H2SO3: Sumporasta kiselina se ne može izolovati. Ravnoteža koja je znatno konzistentnija sa spektroskopskom evidencijom je:
HSO3− je slaba kiselina sa pKa od 6.97. Njena konjugovana baza je sulfitni jon, SO32−:
Milivoj Petković
Suđenje u Haagu
Dana 29. 5. 2013. osuđen je na 20 godina zatvora zbog ratnih zločina i zločina protiv čovječnosti.
St. Henry, Ohio
Sent Henri je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.427, što je 156 (6,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bisulfit
Reakcije
Bisulfiti su redukujući agensi, kao što su i svi sulfiti i sumpor dioksid, koji sadrže sumpor u istom oksidacionom stanju (+4).
Struktura
200px|mini|right|Bisulfitni tautomeri u ravnoteži 200px|mini|right|Modeli predložene ravnoteže bisulfita. Tautomer sa leve strane ima Cs simetriju, dok je tautomer na desnoj strani C3v.
Eksperimentalni podaci sugerišu da je proton bisulfitnog jona lociran na sumporu, što mu daje C3v simetriju. Međutim isto tako postoje dokazi sa 17O NMR spektroskopije koji sugerišu da dve tautomerne forme HSO3− postoje u dinamičkoj ravnoteži, gde jedna ima C3v simetriju (protonacija sumpora) i druga Cs simetriju (protonacija kiseonika). C3v struktura je potvrđena kristalografski i, u rastvoru Ramanovom spektroskopijom (ν(S–H) = 2500 cm−1).
Medicina
Bisulfitne soli su uobičajeni aditivi leka epinefrin, gde sprečavaju oksidaciju u adrenohrom i rezultujuću inaktivaciju. Bisulfiti mogu u nekim slučajevima da izazovu alergijske reakcije.
Stjepan Musulin
Stjepan Musulin (Srijemska Mitrovica, 1885. - 1969.). je bio hrvatski jezikoslovac, komparativni slavist, filolog, leksikograf i prevoditelj. Pisao je i prikaze i eseje.
Prevodio je sa poljskog i češkog jezika. Jednom je od najzaslužnijih osoba za razvoj srpskohrvatske bohemistike.
Studirao je u Krakovu, Pragu i Zagrebu.
Bio je prvim lektorom češkog jezika na Filozofskom fakultetu u Zagrebu kad je krenula redovna nastava češkog jezika u akademskoj godini 1918./1919.. Na istom je radnom mjestu bio sve do 1935. godine.
1920. je počeo predavati češki na Visokoj školi za trgovinu i promet. Na istoj je predavao sve do 1930..
Usporedno je radio i u klasičnoj gimnaziji u Zagrebu, u kojoj je bio ravnateljem od 1922. do 1939..
U istom razdoblju je napisao svoju gramatiku češkog jezika.
Od 1948. do 1958. bio je ravnateljem Instituta za hrvatski jezik i jezikoslovlje, dok se još zvao Institutom za jezik i književnost JAZU.
Unutar istog razdoblja, od 1948. do 1952. je bio voditeljem Odsjeka za jezik, koji je kasnije prerastao u današnji Institut za hrvatski jezik i jezikoslovlje.
1950. je postao dopisnim, a od 1953. punopravnim članom JAZU.
Njegov esejistički opus ima za teme češke autore kao što su Tomáš Masaryk, Josef Svatopluk Machar, Langer i ine.
Djela
Bio je urednikom nekoliko HAZU-ovih izdanja, kao što su:
Priredio je udžbenik Češka gramatika : i uputa u češko trgovačko dopisivanje  iz 1924..
Caire (Gornjoprovansalski Alpi)
Ker je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi koja pripada prefekturi Forsalkje.
Stjepan Musulin
Djela
Prevodio je djela poljskih autora (Stefana Żeromskog, Michała Rusineka, Bolesława Prusa) i čeških autora (Tomaša Masaryka).
Caire (Gornjoprovansalski Alpi)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 76 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,63 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 720 metara (maksimalnoj 1.559 m, a minimalnoj 743 m).
Stjepan Musulin
Djela
Neka od njegovih poznatijih stručnih djela su Poljaci u Gundulićevu "Osmanu", Navezak r i glagol raditi, Hrvatska i srpska leksikografija.
Autorom je udžbenika ''Gramatika hrvatskosrpskoga jezika za IV. razred srednjih škola'' iz 1928..
Zanimljivosti
Dok je predavao u gimnaziji, bio je srednjoškolskim razrednikom Dobriši Cesariću.
De Mojn (razvrstavanje)
De Mojn se može odnositi na
Kas
Kas se može odnositi na:
ili:
Marinos iz Tira
Marinos iz Tira (, 60. - 130.) bio je grčki geograf i kartograf poreklom iz Tira, koji je živeo na Rodosu. Osim toga što je njegova dela kao izvore iskoristio Klaudije Ptolomej u svom delu Geographia, praktično ništa se ne zna o Marinosu. Pored Ptolomeja, Marinosa citira i arapski geograf Al-Masudi.
Marinos je bio prvi koji je koristio "Meridijan Kanarskih ostrva" kao nulti meridijan i paralelu Rodosa za merenje geografske širine. Dela koja je Ptolomej koristio uključuju Marinosovu Geografiju, kao i njegove "Ispravljene geografske tabele" iz 114. godine. Marinos je procenio da je paralela Rodosa dugačka 32.400 km, iz čega je obim Zemlje 39.500 km, što je 2% u okviru stvarne vrednosti.
Nekoliko Marinosovih mišljenja navodi i Ptolomej. Marinos je bio mišljenja da je "Okeanos" razdvojen na istočni i zapadni deo kontinentima (Evropom, Azijom i Afrikom). On je mislio da se nastanjeni svet prostire od Tule (moguće Islanda ili Šetlanda) do Agisimbe (Etiopije) i od Ostrva blagosiljanih (Kanarska ostrva) do Šere (Kine).
Marinos je takođe izmislio termin Antarktik, koji je bio suprotan arktičkom krugu.
GPR77
__NOTC__
GPR77, G protein-spregnuti receptor 77, ili C5a anafilatoksinski hemotaksni receptor C5L2, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR77 genom.
Xumi pagoda
thumb|right|200px|Xumi pagoda thumb|right|200px|Xumi pagoda na prostoru hrama Kaiyuan
Xumi pagoda ili Sumeru pagoda, također poznata i kao Ljetna pagoda je kineska pagoda budističkog mansatira Kaiyuan koja se nalazi zapadno od Zhengdinga u kineskoj provinciji Hebei. Izgrađena je od kanena i opeka godine 636. za vrijeme cara Taizonga iz dinastije Tang. Visoka je 48 m i vrlo dobro je očuvana nakon prvotne izgradnje. Manastir koji je nekada okruživao pagodu je, međutim, uglavnom uništen uz izuzetak nekoliko građevina.
Ilkin atentat
Ilkin atentat je neuspeli pokušaj Jelene-Ilke Marković, udovice pukovnika Jevrema Markovića, streljanog zbog topolske bune, da 11. oktobra 1882. u Sabornoj crkvi, ubije kralja Milana hicem iz revolvera. Ilka je osuđena 12. aprila 1883. na smrt streljanjem, potom pomilovana, ali je uskoro nađena zadavljena u požarevačkom zatvoru.
Zbog atentata uhapšena je i Ilkina rođaka Lena Knićanka, koja je takođe nađena obešena u zatvoru 28. marta 1883. Oba ubistva dogodila su se pod sumnjivim okolnostima: vojnik na straži kod Lene Knićanke, takođe je poginuo. U oba slučaja po jedan lekar iz komisije za uviđaj izdvojio je svoje mišljenje da se ne radi o samoubistvu (kod Knićanke bio je to Lazar Paču).
Godine 1891. kralj Milan i Milutin Garašanin optuživali su se u štampi kao naredbodavci ubistva. Kralj Milan je pokušao da atentat iskoristi protiv radikala, ali isleđenje nije dokazalo njihovo učešće. Ipak, vođe radikala su znale za njegovu pripremu, što potvrđuje i Raša Milošević, član Glavnog odbora Radikalne stranke.
Dikinson
Dikinson se može odnositi na
Emet
Emet se može odnositi na
Dubjuk (razvrstavanje)
Dubjuk se može odnositi na
Kripton difluorid
Kripton difluorid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 121,795 Da.
Vetiche II, Chieti
Vetiche II je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 120 m.
Hollywood, Florida
Holivud je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 140.768 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 140.768 stanovnika, što je 1.411 (1,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
HGF
Termin HGF ima više značenja.
Grandi
Grandi se može odnositi na
Gatri
Gatri se može odnositi na
Panthéon u Parizu
thumb|300px| Panteon u Parizu thumb|200px| Nacrt pročelja Panteon u Parizu, prvobitno '''Crkva Sv. Genoveve' (francuski:Sainte-Geneviève''), bila je najveća Pariška crkva i najraniji spomenik neoklasicizma.
Historija
Za vrijeme Napoleona (1799.-1814.) građevina je ponovno posvećena kao katolička crkva i kao takva služila je i za kralja Luja-Filipa (1830.-1834.) i Napoleona III. (1852.-1870.). Nakon čega je proglašena neopredijeljenim hramom – Panthéon.
Godine 1851. zgrada je korištena kao laboratorij za fiziku, gdje je fizičar Jean-Bernard Foucault dokazao svoju teoriju da se zemlja vrti oko svoje osi u pravcu kazaljke na satu mjereći uvijanje oratorija ispod kupole. Godine 1995. pepeo Marie Curie, dobitnice nobelove nagrade za kemiju 1911. godine, premješteni su u ovaj "spomenik velikim Francuzima", postavši tako prva žena koja je tu sahranjena.
Arhitektura
Soufflot je na svojoj crkvi želio spojiti tri tradicije: antičku rimsku arhitekturu koju je vidio na svom putu u Italiju 1749. godine; francuski i engleski barokni klasicizam; te Paladijski stil koji se upravo pojavio u Engleskoj.
Portik je modeliran prema antičkim rimskim hramovima. Golemi stupovi portika široko su razmaknuti, što je otežalo gradnju zabata iznad njih.
Konstrukcija zgrade je vrlo smiona, stupovi koji podupiru kupolu, neobično su tanki i daju interijeru dojam prozračnosti. Kupola je verzija Wrenove kupole sv. Pavla, ali s rasponima jedinstvenog motiva.
Geometrijski centralni plan građevine nastavlja kršćansku tradiciju, ali ima uzora i u Burlingtonovoj Chiswick kući.
thumb|središte|500px| Unutrašnjost Panthéona
Evergreen, Colorado
Evergrin je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.038, što je 178 (-1,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cressé
Krese je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Sen Žan d'Anželi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 254 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,96 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 65 metara (maksimalnoj 105 m, a minimalnoj 62 m).
Zagrebačka nadbiskupija
mini|desno|250px|Zagrebačka katedrala — prvostolna crkva Zagrebačke nadbiskupije Zagrebačka nadbiskupija je metropolija i nadbiskupija Katoličke crkve.
Nadležni metropolit i nadbiskup je kardinal Josip Bozanić, a sedište nadbiskupije se nalazi u Zagrebu.
Istorija
Zagrebačku biskupiju utemeljio je oko 1094. godine ugarski kralj Ladislav I Sveti, kako bi učvrstio svoju novostečenu vlast nad Posavskom Hrvatskom. Nova dijeceza je upravno podvrgnuta nadbiskupiji u Ostrogonu (današnji Estergom u Mađarskoj), a zatim 1180. godine Kaločkoj nadbiskupiji, pod čijom je upravom ostala sve do 1852. godine. Od 13. veka zagrebački biskupi nastoje da se Zagrebačka biskupija podigne na čast nadbiskupije i tako izuzme ispod ugarske crkvene jerarhije. Do sredine 19. veka sprečavale su to nepovoljne političke okolnosti (provala Tatara, Mletačka republika i Osmanlije te ugarski crkveni vrh).
Viševekovna problematika uzdignuća Zagrebačke biskupije na čast nadbiskupije našla se opet na dnevnom redu u doba pojačanog procesa hrvatskog narodnog preporoda. Stvar je u svoje ruke uzeo Hrvatski sabor, kojim je predsedavao zagrebački biskup Juraj Haulik u časti banskog namesnika. Nakon toga, 1850. godine ban Josip Jelačić intervenisao je u Beču (u međuvremenu su 1848. prekinuti odnosi kraljevina Hrvatske i Ugarske) i molio da se Zagrebačka biskupija uzvisi na čast nadbiskupije i metropolije. Konačno je 12. avgusta 1850. godine sam kralj Franjo Josip I. potpisao odredbu kojom se Zagrebačka biskupija uzvisuje na čast nadbiskupije za hrvatsko-slavonsku crkvenu pokrajinu. Zbog dugotrajnog otpora ostrogonskog i kaločkog nadbiskupa i Sveta Stolica je dve godine odgađala konačno rešenje.
Zahvaljujući ponovnoj urgenciji bana Jelačića i ustrajnom nastojanju bečke vlade, te konačnom zauzimanju papskog nuncija u Beču, nadbiskupa i kardinala Mihalja Viale-Prela, sve je rešio papa Pije IX koji je 11. decembra 1852. objavio svečanu bulu Ubi primum placiut. Tom se papskom bulom ustanovljuje i određuje da se Zagrebačka biskupija podigne na nadbiskupiju, a da grad Zagreb, odnosno Zagrebačka katedrala bude metropolitanskom crkvom nove nadbiskupije i njenim sedištem, a njenom predstavniku nadbiskupu pripao bi palij, krst i sve časti povezane uz taj naslov. Ta se nadbiskupija osniva kao samostalna hrvatsko-slavonska crkvena pokrajina. Novoj metropoliji podređene su biskupije koje su do sada sa Zagrebačkom spadale pod Kaločku metropoliju. Prema tome, Zagrebačkoj nadbiskupiji su podređene Bosansko-srijemska biskupija (današnja Đakovačko-srijemska biskupija), Senjsko-modruška biskupija i Križevačka eparhija (grkokatolička). Prema idućoj odredbi Svete Stolice, papski nuncij kardinal Viale-Prela svečano je 8. maja 1853. godine u Zagrebačkoj katedrali ustoličio prvoga zagrebačkog nadbiskupa Juraja Haulika.
U 20. veku javilo se pitanje podele nadbiskupije koja je postala prevelika površinom i brojem vernika, a time i teška za pastoralno upravljanje. Nadbiskup Stepinac je 1930-ih pokrenuo pitanje osnivanja novih biskupija u Varaždinu i Požegi, ali tadašnje političke prilike nisu bile povoljne za Katoličku crkvu. Nove su biskupije utemeljene tek 1997. godine, nakon što je uspostavljena samostalna Hrvatska. U planu je takođe obnavljanje drevne Sisačke biskupije, te uspostava posebne Slavonske metropolije sa sedištem u Đakovu.
Metropolija
Ujedno je i metropolija kojoj su podređene biskupije: Đakovačko-srijemska, Požeška i Varaždinska, te grkokatolička Križevačka eparhija. Kako je njeno sedište u glavnom gradu Republike Hrvatske, obično se smatra i središtem Katoličke crkve u Hrvatskoj, iako su joj u crkvenopravnom smislu ravnopravne nadbiskupije Riječka, Splitsko-makarska i Zadarska. U Zagrebu je takođe sedište Hrvatske biskupske konferencije (HBK) i Vojnog ordinarijata.
Uprava
Zagrebačka nadbiskupija se prostire na površini od 13.495 kvadratnih kilometara i ima oko 1,4 miliona vernika. Do podele 1997. godine i stvaranja novih biskupija, bila je jedna od najvećih upravnih jedinica Rimokatoličke crkve u čitavoj Evropi, sa preko 2 miliona vernika.
Nadbiskupija se sastoji od 7 istorijskih arhiđakonata (Bjelovarsko-kalnički, Čazmansko-moslavački, Katedralni, Karlovačko-gorički, Sisačko-gorski, Turopoljski i Zagorski), osnovanih još u srednjem vieku zbog lakšeg upravljanja njenim prostranim područjem. Arhiđakonati se dalje dele na 32 dekanata, a oni na 312 župa.
Područje grada Zagreba pripada Katedralnom arhiđakonatu, kojeg čini 9 dekanata (Gornjogradski, Kustošijski, Maksimirsko-trnjanski, Novozagrebački, Remetski, Resnički, Susedgradski, Trešnjevački i Vugrovečki) sa oko 80 župa.
Nadbiskup
Zagrebački nadbiskup je od 1997. godine kardinal Josip Bozanić. U nadbiskupiji deluju i dva pomoćna biskupa: Vlado Košić i Valentin Pozaić. Kako nadbiskup Zagreba nije bio ničim nadređen ostalim hrvatskim biskupima izvan svoje metropolije, da bi se naglasio njegov položaj prvog među jednakima, u 20. veku se uobičajilo da mu Sveta Stolica dodeljuje titulu kardinala. Takođe, dosadašnji je običaj bio i da zagrebački nadbiskup bude i predsednik Hrvatske biskupske konferencije.
Bitka kod Akvilonije
Bitka kod Akvilonije se godine 293. pne. za vrijeme trećeg samnitog rata vodila kraj današnjeg grada Aquilonia u južnoj italijanskoj regiji Campania, a u njoj su rimske snage pod konzulima Lucijem Papirijem Kurzorom i Spurijem Karvilijem Maksimom odnijele pobjedu nad Samnitima.
Samniti su, prema Titu Liviju, pred bitku imali veliku nestašicu ljudstva te su u Akviloniju pozvali sve muškarce Samnimuma koji su se morali pred božanstvima zakleti na službu u vojsci. Ako bi bilo tko od njih to odbio, ubili bi ga i ostavili na oltaru kao upozorenje svima ostalima.
Livije također navodi kako je pred bitku u rimskom logoru hranjitelj svetih pilića (pullarius) pogrešno dao povoljno znamenje, a što je značilo da će znamenje zapravo biti loše. Kada je o tome obaviješten konzul Papirije, on je izjavio da se znamenje odnosi samo na pullariusa te ga je pred bitku stavio ispred redova rimske vojske. Kada je pullariusa pogodilo koplje, to je Papirije protumačio kao ispunjenje proročanstva.
Tokom same bitke se samnitska linija držala, sve dok zbog oblaka prašine, izazvane manevrima Papirijeve pomoćne konjice, Samniti nisu postali uvjereni kako Papiriju u pomoć dolazi druga rimska vojska pod Karvilijevem (koja je u to vrijeme opsjedala jedan samnitski grad). Tada je njihov centar popustio, te su se Samniti počeli povlačiti u neredu.
Samnitska vojska je utočište našla u logoru i u Akvoliniji. Logor su Rimljani brzo zauzeli, ali se grad duže opirao. Kada je nakon opsade pao, većina branitelja je pobijena, a stanovništvo prodano u roblje. Kao plijen je, po Liviju, pronađeno toliko srebra i zlata, da su se mogle ukrasiti ne samo sve javne zgrade u Rimu, nego i u rimskim kolonijama.
Konzulu Papiriju je priređen trijumf te sedam dana praznika u čast pobjede.
Faktor rasta hepatocita
Interakcije
Za faktor rasta hepatocita je pokazano da interaguje sa C-Met.
Kiokak
Kiokak se može odnositi na
GPR78
__NOTC__ GPR78, G protein-spregnuti receptor 78, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR78 genom.
Dodatna literatura
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Crampiolo, Verbano-Cusio-Ossola
Crampiolo je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1770 m.
(285263) 1998 QE2
(285263) 1998 QE2 je meteorit promera 2,7 km. Otkriven je 19. augusta 1998.
Zadnje prolaženje pored Zemlje
Zadnji prolazak pokraj zemlje dogodio se 31. maja 2013. sa udaljenosti od oko 5,8 milijuna kilometara.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1954.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza
Grupno prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza
Po jakosti natjecanja bilo je u petom rangu. Igralo se u tri grupe.
I grupa
II grupa
Kvalifikcije
Luiza
Luiza se može odnositi na
Lukas
Lukas se može odnositi na
Zhengding
Zhengding je okrug u kineskoj provinciji Hebei, smješten oko 260 km južno od Pekinga. U administrativnom smislu pripada obližnjem Gradu Shijiazhuang i ima oko 594.000 stanovnika. Zhengding je preko 1000 godina - od vremena dinastije Sui do vremena dinastije Qing - bio jedno od najvažnijih duhovnih središta Kine. Predstavljao je mjesto gdje su osnovane neke od najvažnijih škola Zen budizma. Mnogi od znamenitih vjerskih objekata su, međutim, oštećeni ili uništeni tokom historije. Izuzetak predstavlja manastir Longxing, čije su građevine ostale gotovo netaknute. U okrugu se nalaze i četiri znamenite pagode, svaka sa posebnim arhitektonskim stilom.
Stanislav Galić
Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju (MKSJ) je 1998. podignuo optužnicu protiv njega. SFOR ga je uhapsio 1999. te prebacio u Haag. Tada se izjasnio da nije kriv. Suđenje je počelo 2001. a završilo 2003. kada je proglašen krivim za širenje terora među civilnim stanovništvom Sarajeva te ubistvo i nehumana djela koja nisu ubistvo (zločin protiv čovječnosti). Isprva je osuđen na 20 godina zatvora, no nakon žalbe tužioca pravosnažnom presudom je 2006. osuđen na kaznu doživotnog zatvora, čime je postao prva osoba koja je dobila tako tešku kaznu na tom tribunalu.
Prebačen je u Njemačku na služenje kazne.
GPR160
__NOTC__ GPR160, G protein-spregnuti receptor 160, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR160 genom.
Dodatna literatura
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
291. pne.
Godina '''291. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Megela i Bruta (ili, rjeđe, godina 463. Ab urbe condita). Oznaka 291. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Lajon
Lajon se može odnositi na
Dromihet
Dromihet (starogrčki, "Δρομιχαίτης") je oko 300. pne. bio vladar getskih plemena na obje strane donjeg toka Dunava (današnja Rumunjska i Bugarska). Antički izvori navode kako je vladao iz prijestolnice zvane Helis, koja se tradicionalno smješta u Vlašku nizinu. Neki od suvremenih historičara vjeruju da je Helis zapravo bio u Sveštariju današnjem bugarskom Ludogorju, na temelju ostataka tračkih grobova i velikih zgrada iskopanih godine 1982.
Opština Surčin
mini|250p|Mapa opštine Surčin Opština Surčin je sedamnaesta beogradska opština. Formirana je 2004. izdvajanjem iz Opštine Zemun na površini od 28.485 hektara živi 43.819 stanovnika. Prostorije gradske opštine Surčin su izmeštene u prostorije Doma kulture nakon izbora 2012. godine. Predsednik opštine Surčin je Stevan Šuša. Predsednik Skupštine opštine Surčin je Dušan Vujadinović.
Na teritoriji opštine se nalazi aerodrom „Nikola Tesla“ Beograd.
Auderville
Odervij je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Cherbourg.
Maskatin
Maskatin se može odnositi na
Lake Mykee Town, Missouri
Lejk Miki Taun je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 350, što je 24 (7,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Eschido, Latina
Eschido je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Alfa globulin
thumb|Šematski prikaz [[proteinska elektroforeza|proteinske elektroforeze na gelu]] Alfa globulini su grupa globularnih proteina u plazmi koji su visoko mobilni u alkalinim ili električno naelektrisanim rastvorima. Oni inhibiraju pojedine krvne proteaze.
Van Bjuren
Van Bjuren se može odnositi na
Jakovlje (Aleksinac)
Jakovlje je naselje u opštini Aleksinac u Nišavskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 352 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 463 stanovnika).
Demografija
U naselju Jakovlje živi 305 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 47,2 godina (46,2 kod muškaraca i 48,3 kod žena). U naselju ima 109 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,23.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Ogasawara (arhipelag)
Otočje Ogasawara (japanski: 小笠原諸島, Ogasawara shotō) ili Otočje Bonin (engleski: Bonin Islands je otočje koje čini više od 30 suptropskih i tropskih otoka oko 1000 km južno od Tokija (Japan), čijoj prefekturi upravno i pripadaju. Na otočju ima oko 2.440 stanovnika i to 2.000 na najvećem otoku Chichi-jima (父島, "Očinski otok"), u kojemu je i općinsko središte, te 440 u selu Ogasawara na otoku Haha-jima (母島, "Majčinski otok").
Vopelo
Vopelo se može odnositi na
Ogasawara (arhipelag)
God. 2011., 30 otoka Ogasawara, skupljenih u tri skupine, je upisano na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji jer njhov ekosistem "predstavlja raznolikost krajolika koji je dom velikom bogatstvu biljaka i životinja, prispjele iz jugoistočne i sjeverozapadne Azije, od kojih su mnoge vrste endemi". Od ugroženih životinja ističe se jako ugrožena vrsta šišmiša - Boninska leteća lisica (Pteropus pselaphon), te 195 ugroženih vrsta ptica, ali veliki broj riba, beskralješnjaka i koralja, te 441 vrsta autohtonih biljaka. Zbog toga ovo otočje često nazivaju "Galapagos Dalekog istoka".
Historija
Otočje Ogasawara (tj. južnu obalu otoka lanca Hahajima) je 2. listopada 1543. godine otkrio španjolski moreplovac Bernardo de la Torre, koji ga je pozvao Forfana. Prvi japanski kontakt s otocima je iz 1670. godine, a navodno otkriće 1543. godine nije potvrđeno.
Nizozemski mornari Quast i Tasman posjetili su otoke 1639. godine i zbog njihova vanjskog oblika i formi prozvali su ih Kanalskim otocima. Prvo naselje je niklo oko 1830. godine kao malo naselje pomoraca s Havaja. Ovo naselje je prvenstveno rabljeno za opskrbu kitolovaca s hranom. Otočje se sastoji od tri skupine otoka koje su odvojene dubokim kanalima i, iako su mali i prekriveni brojnim strmim brdima, svaka zelena dolina je korištena za poljoprivredu. Od 1876. godine otok je pripao Japanu, a nakon japanske predaje u kolovozu 1945. godine, sve do povratka japanske vlasti u lipnju 1968. godine, njime su upravljale Sjedinjene Američke Države.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1926.
Proljetno prvenstvo
Prvenstvo je započelo 28.02.1926.
Sudjelovali su: Hajduk, Borac, Uskok
Igralo se po župama, a finalist Splitske župe bio je Hajduk.
I župa Split
En kvinnas ansikte
En kvinnas ansikte je švedski crno-bijeli film snimljen 1938. u režiji Gustafa Molandera. Po žanru je drama, a temelji se na kazališnom komadu Il etait une fois francuskog pisca Francisa de Croisseta. Naslovna protagonistica, koju tumači Ingrid Bergman, je žena kojoj je u djetinjstvu unakaženo lice te je odrasla u okorjelu kriminalku koja se bavi ucjenama. Radnja prikazuje kako joj se život promijeni nakon plastične operacije, poslije koje odlučuje živjeti pošteno. Na venecijanskog Mostri je dobila Specijalnu preporuku žirija. Godine 1941. je u SAD snimljen remake pod naslovom A Woman's Face, gdje je glavnu ulogu tumačila Joan Crawford.
Ksantfos
Ksantfos je organsko jedinjenje, koje sadrži 39 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 578,618 Da.
Frankfort, South Dakota
Frankfort je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 149, što je 17 (-10,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rimski uzurpator
Pod uzurpatorima se u historiji Drevnog Rima prvenstveno smatraju ličnosti iz perioda Carstva koje su silom preuzimale ili pokušavale preuzeti titulu i ovlasti cara, bez da su za to imale pravne, odnosno ustavne osnove. Iako su i raniji periodi bilježili određene pokušaje uzurpacije, ona je postala endemska pojava, odnosno stalni izvor političke nestablinosti u Rimu u vremenu koje je kasnije postalo poznato kao kriza 3. vijeka, te se smatra jednim od simptoma ili uzroka koji će na kraju dovesti do propasti Carstva.
Venosa
Venosa je grad i comune (općine) u južnoj Italiji koji administrativno pripada provinciji Potenzi u Bazilikati, odnosno oblasti Vulture. Graniči s općinama Barile, Ginestra, Lavello, Maschito, Montemilone, Palazzo San Gervasio, Rapolla i Spinazzola.
Vudberi
Vudberi se može odnositi na
Vinebejgo
Vinebejgo se može odnositi na
Beta globulin
thumb|Šematski prikaz [[proteinska elektroforeza|proteinske elektroforeze na gelu]] Beta globulini su grupa globularnih proteina u plazmi koji su mobilniji u alkalnim ili električno naelektrisanim rastvorima od gama globulina, a manje pokretni od alfa globulina.
Primeri beta globulina su:
Blant
Blant se može odnositi na
1749
thumb|320px|Kraljevski vatromet prilikom koga je izveden Music for the Royal Fireworks.
Godina 1749 (MDCCXIX) bila je redovna godina koja počinje u srijedu po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u nedjelju po julijanskom kalendaru.
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
mini|200px|[[Pavle Nenadović]]
Kroz godinu
mini|[[Canaletto: Westminsterska opatija sa procesijom vitezova od kupelji]]
Les Gens du voyage
Les gens du voyage je francusko-njemački crno-bijeli film snimljen 1938. u režiji Jacquesa Feydera. Radnja je smještena u putujući cirkus gdje krotiteljica lavova (čiji lik tumači Feyderova supruga Françoise Rosay) pruža utočište odbjeglom kriminalcu i svom bivšem ljubavniku (čiji lik tumači André Brulé). Les gens du voyage je poznat po tome što je prilikom snimanja Rosay inzistirala da u opasnim scenama kroćenja lavova nastupa bez dublera. Istovremeno s francuskom verzijom snimljena je i alternativna verzija na njemačkom pod naslovom Fahrendes Volk sa Hansom Albersom u glavnoj muškoj ulozi, a Rosay ponovila svoju ulogu. Njemačka verzija je dobila priznanje žirija na venecijanskoj Mostri.
Dženiva
Dženiva se može odnositi na
Surčin
Surčin je gradsko naselje u gradskoj opštini Surčin u gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 14292 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 12264 stanovnika).
Istorija
thumb|Muzej jugoslovenskog vazduhoplovstva Arheološka nalazišta svedoče o davnoj naseljenosti ovih prostora. Oruđa od kamena i ornametisana keramika i praistorijske statue viničanske kultura svedoče o naseljenosti ovih prostora u kamenom dobu. Postoje pouzdani podaci da je sadašnja urbana teritorija bila gusto naseljena u vreme Kelta. O tome svedoče bronzani i srebrni novac pronađen na ovim prostorima.
Prvi pomeni o naselju na ovom prostoru su iz 1404. godine kada je kraljevskom poveljom darivano feudalnoj porodici Morović. Posle požarevačkog mira 1718. godine ulazi u sastav zemunskog vlastelinstva grofa Šenborna, a od 1745. uključen je u vojnu granicu.
U mestu crkva postoji još od 1786. godine. Današnja pravoslavna crkva je izgrađena u periodu od 1788. do 1812. godine i posvećena je sv. Petki. Ikonostas je radio Marko Vujatović, a slikanje i pozlatu pevnica Stevan Gavrilović. Surčin slavi Malu gospojinu 21. septembra. Pored pravoslavne Surčin ima i rimokatoličku crkvu.
U Surčinu je 1786. godine postojala stara trošna škola, ali prvi podaci o broju đaka datiraju iz 1802. godine kada je nastavu pohađalo 20 đaka. Školska zgrada je podignuta 1817. godine, a škola je sa kraćim prekidina radila tokom celog XIX veka. Krajem XIX i početkom XX veka broj učenika se znatno povećao. U školskoj 1904/05. godini bilo je 205 učenika, ali i problema sa školskim prstorom.
Demografija
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Viano, Chieti
Viano je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 374 m.
Livinè, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1481 m.
Ferdinand II Štajerski
Ferdinand II Štajerski (1578 — 1637) je bio car Svetog rimskog carstva (1620 — 1637) iz dinastije Habsburg. Bio je:
Bio je privržen katolicizmu, pa je njegovo priznanje kao kralja Češke (Bohemije) i suzbijanje protestantizma dovelo do Tridesetogodišnjeg rata.
Rani život
Rođen je u Grazu kao sin Karla II Štajerskog i Marije Bavarske. Bio je podvrgnut strogom jezuitskom obrazovanju, pa pohađa i univerzitet u Ingolštatu. Nakon završetka školovanja 1595, počinje da upravlja svojim naslednim zemljama, kojima je do tada upravljao njegov stariji rođak nadvojvoda Maksimilijan III Austrijski. Otišao je na dva hodočašća. Posle toga počinje na svojim teritorijama sa suzbijanjem svih drugih vera osim katoličke.
Kralj Češke (Bohemije)
Češka skupština ga bira 1617. za kralja Češke (Bohemije). Car Matthias je bio bez naslednika, pa Ferdinand II traži i osigurava podršku Španskih Habzburga da on bude naslednik. Zauzvrat Španskim Habsburzima obećava Alzas i carske feude u Italiji.