cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
František Vláčil
František Vláčil (Český Těšín, 19. februar 1924 – Prag, 28. januar 1999) bio je češki filmski režiser, najpoznatiji po historijskim filmovima u drugoj polovici 1960-ih kao što su Marketa Lazarová i Dolina pčela. Njegov film Adelheid iz 1969. godine je u doba tzv. "normalizacije" od strane prosovjetskog čehoslovačkog režima shvaćen kao alegorijski prikaz zemlje nakon gušenja praškog proljeća te je Vláčil neko vrijeme mogao snimati samo kratke filmove. Kasnije je Vláčil stekao status velikana češke kinematografije zahvaljujući nizu prestižnih nacionalnih filmskih priznanja.
Farma (Srbija)
Farma je srpski rijaliti šou koji se od 2009. do 2016. emitovao na programu RTV Pink. Predstavlja srpsku varijantu TV-serije The Farm, te je napravljena po licenci švedske produkcijske kompanije Strix.
U selu Lisović, opština Barajevo, na preko dva hektara zemlje je izgrađena farma zajedno sa pomoćnim objektima kao što su: svinjac, štala, senik, radionica, bašta, kokošinjac i tor, smešta se dvadesetak poznatih ličnosti koje se za nešto duže od tri meseca bore za nagradu od 100.000 evra, i na kojem će živeti bez struje, tekuće vode, hraneći sebe biljkama koje će sami i uzgajati, i mlekom i mesom domaćih životinja o kojima sami brinu.
Do danas su emitovane prva, druga, treća, četvrta, peta, šesta i sedma sezona i sve su VIP formata.
Otvoreni odnos
Otvoreni odnos ili otvorena veza je naziv za intimni odnos dvoje partnera koji su se sporazumjeli kako jedan od njih ili oboje mogu, ako to žele, imati intimne ili seksualne odnose sa drugim osobama. Otvoreni odnos predstavlja karakteristiku poliamorijskog životnog stila, odnosno jedan od oblika ne-monogamije. Ukoliko su dvoje partnera u braku, takav se odnos naziva otvorenim brakom.
MG Gas, Uruapan
MG Gas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Uruapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1735 m.
Cerro Heno, Xochistlahuaca
Cerro Heno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Xochistlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 588 m.
Peșteana Vulcan, Ciuperceni
Peșteana Vulcan je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Ciuperceni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 308 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 218 m.
Zeme, Pavia
Zeme je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1023 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Bobritzsch
Bobricš je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Srednja Saksonija. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 4.596 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14522030.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Srednja Saksonija Bobricš se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Srednja Saksonija. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 458 metara. Površina opštine iznosi 49,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.596 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 92 stanovnika/km².
Mompaiato, Alessandria
Mompaiato je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 212 m.
Evenki
Evenki (raniji naziv: Tunguzi) su tungusko-mandžurski narod, koji pretežno živi u Kini i Rusiji. U Rusiji, Evenki imaju svoj autonomni okrug Evenkiju, u kojem čine 22% stanovništva, i u kojem predstavljaju drugi narod po brojnosti, posle Rusa (62%). Evenki su većinom pravoslavne veroispovesti, ali su sačuvali i tradicionalna verovanja (animizam, šamanstvo). Govore evenkskim jezikom, koji spada u tungusko-mandžursku grupu altajske porodice jezika.
Ukupno ih ima oko 43.000, od toga u Kini 28.000, a u Rusiji 15.000.
San Francesco di Paola, Messina
San Francesco di Paola je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 413 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
El Arroyo Hondo, Yahualica de González Gallo
El Arroyo Hondo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Yahualica de González Gallo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1912 m.
Neobavezni seks
Neobavezni seks je u najširem smislu označava seksualne aktivnosti između dvoje (ili, rjeđe, više ljudi) koje za isključivu svrhu imaju zadovoljavanje seksualnih potreba njihovih sudionika bez ikakvih "dubljih" i dugoročnih motiva, odnosno emocionalnog sadržaja pod kojim se podrazumijevaju ljubavne veze ili drugi oblici intimnih odnosa. "Neobaveznost" takvih odnosa se odlikuje u tome što u svi partneri u njih ulaze slobodnom voljom, kao što na temelju njih nemaju ili ne očekuju nikakve dugoročne posljedice ili obaveze. Kao takav se smatra jednom od karakteristika promiskuitetnog životnog stila. U užem smislu se pod time podrazumijevaju anonimni seks ili tzv. seks za jednu noć, a u širem smislu bi se pod time mogle podrazumijevati i tzv. povremene veze ili vanbračni seks.
San Luis, Bachíniva
San Luis je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bachíniva.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1919 m.
Cañada de Guadalupe, Santa María Temaxcaltepec
Cañada de Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Temaxcaltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 598 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 568 m.
Loe od Mauija
Kralj Loe od Mauija (havajski Loe o Maui) bio je havajski poglavica, princ i kralj otoka Mauija na drevnim Havajima. Spomenut je u drevnim pojanjima.
Bio je deveti kralj otoka, a rođen je kao princ, sin kralja Kamaloohue te unuk kralja Kuhimane i praunuk kralja Aloa.
Majka mu je bila kraljica Kapu.
Supruga kralja Loea bila je kraljica Wahaʻakuna, koju spominje Samuel Kamakau.
Sin Wahaʻakune i Loea bio je kralj Molokaija Kahokuohua.
Loea je naslijedio unuk, kralj Kaulahea I.
Tiol
thumb|130px|right|Generalna hemijska struktura tiolne funkcionalne grupe U organskoj hemiji, tiol je organosumporno jedinjenje koje sadrži za ugljenik vezanu sulfhidrilnu (–C–SH ili R–SH) grupu (gde R označava alkan, alken, ili drugu koja sadrži atome ugljenika). Tioli su sumporni analozi alkohola. –SH funkcionalna grupa se naziva bilo tiolnom ili sulfhidrilnom grupom.
Lupekapukeahomakaliʻi
Lupekapukeahomakaliʻi je bio havajski poglavica, kralj otoka Oahua kao suprug kraljice vladarice Kalaʻimanuʻije te suvladar.
Tiol
Tioli se često nazivaju merkaptanima. Taj termin je izveden iz (hvatanje žive), jer tiolna grupa formira jake veze sa jedinjenjima žive.
Lupekapukeahomakaliʻi
Biografija
Lupekapukeahomakaliʻi je bio sin poglavice Kalaniulija i njegove supruge Naluehiloikeahomakalii. Bio je polubrat plemkinje Hoohile.
Tiol
Struktura i vezivanje
Tioli i alkoholi imaju sličnu molekulsku strukturu. Glavna razlika je veličina halcogenida. Dužina C–S veze je oko 180 pikometara, a C–S–H ugao je oko 90°. Vodonično vezivanje između individualnih tiolnih grupa je slabo, i glavna kohezivna sila su van der Valsove interakcije između visoko polarizablnih divalentnih sumpornih centara.
Usled male razlike u elektronegativnosti između sumpora i vodonika, S–H veza je manje polarna nego hidroksilna grupa. Tioli imaju manje dipolne momente od korespondirajućih alkohola.
Lupekapukeahomakaliʻi
Biografija
Oženio je kraljicu Kalaʻimanuʻiju. Bili su vrlo skladan par. Često je pratio ženu, a bio je i mudar.
Moguće je da je čak bio moćniji i popularniji od svoje supruge, s kojom je imao jednu kćer, Kekelu, te sinove Kūamanuiju, Kaihikapuamanuiju i Haʻoa.
Bio je djed kralja Kakuhihewe.
Rabindranath Tagore
thumb|right|200px|Rabindranat Tagor Rabindranat Tagor (Rabindranath Tagore; Kalkuta 7. maj 1861 - 7. avgust 1941) je bio indijski književnik, dramaturg i filozof.
Napisao je više od 1000 poema, 24 drame, osam romana, više od 2000 pesama, veliki broj eseja i druge proze. Njegova poezija se odlikuje jednostavnošću emocija, eseji jačinom misli, a romani društvenom svešću. Glavni cilj mu je bio povezivanje istoka i zapada. Sam je prevodio svoju lirsku poeziju na engleski jezik.
Dobio je Nobelovu nagradu za književnost 1913. godine.
Godine 1913. dobio je Nobelovu nagradu za književnost za zbirku pesama Gitandžali, upravo u to vreme gubi i ženu i decu. Ovu zbirku pesama je napisao 1910. u Bengalu, a dve godine kasnije ista se izdaje u Londonu prevedena na engleski jezik.
Godine 1915. je proglašen za viteza od strane britanske vlade. Titule se odrekao posle masakra u Amricaru 1919. godine, kao znak protesta protiv vladara.
Osnovao je eksperimentalnu školu u Shantiniketanu, zasnovanu na Upandisanskim idealima obrazovanja. Povremeno je učestvovao u Indijskom nacionalističkom pokretu. Tu se sprijateljio sa Gandijem.
Najznačajnija dela su mu zbirke pesama Gradinar i Gitandžali, a od romana Brodolom.
Tagore je takođe pisao i priče, romane, pozorišne komade, eseje, mjuzikle, putopise i memoare. Bavio se i slikanjem i komponovanjem.
Reči indijske nacionalne himne napisao je Tagor.
Umro je u svom rodnom gradu 7. avgusta 1941. godine.
Milan Topalović
Milan Topalović Topalko je srpski pevač pop-folk muzike. Postao je poznat široj javnosti zahvaljujući učešću u Zvezdama Granda 2008. godine.
Biografija
Rodio se u selu Trudovu (Opština Nova Varoš) u kući koja se nalazila na samom kraju sela. Njegova majka se porodila potpuno sama na podu kuće u koju je otišla posle trudova koje je dobila dok je radila na njivi. Roditelji su mu teško radili kako bi obezbedili najosnovnije uslove za život. U selu Trudovu je živeo sa svojom porodicom do četvrtog razreda osnovne škole. U tom periodu školovanja je svakodnevno od kuće do škole i natrag pešačio po pet kilometara. Posle završenog četvrtog razreda seli se sa porodicom u Novu Varoš.
Tada je prvi put video autobus i bio veoma oduševljen njime kao i prodavnicom koja se nalazila na svega nekoliko metara od kuće.
Milanovu sklonost ka muzici je prepoznao njegov učitelj koji je jednom prilikom u školu doneo harmoniku i svoje učenike terao da ponavljaju tonove koje bi im on zadavao. Kada je video Milanove mogućnosti na kraju časa mu je rekao da kaže ocu da mu kupi harmoniku. Međutim, tu želju roditelji nisu mogli da mu ispune zbog nedostatka finansija. Posle dve godine nakon jedne prodaje sena njegov otac ga je sačekao nakon škole kako bi zajedno otišli da kupe harmoniku.
U trećem serijalu Zvezda Granda zauzima drugo mesto. Na Grand festivalu 2010. godine ostvaruje pobedu i prvu nagradu publike sa pesmom „Zavet“. Trenutno je jedan od članova žirija gde je ostavljen za stalnog člana u dečjoj emisiji Neki novi klinci zajedno sa Milicom Todorović, Radom Manojlović i Banetom Mojićevićem.
Halleyjeva kometa
Komet Halley, službene oznake 1p/Halley poznat je pod imenom Halleyjev komet i vrlo je vjerojatno najpoznatiji komet u povijesti čovječanstva. Nazvan je tako po svojem otkrivaču Edmondu Halleyu. Sam komet spada u skupinu sjajnih kometa kratkog perioda.
Prvi zapisi o Halleyjevu kometu sežu sve do 240.g. pne. Kad su ga vidjeli u Kini i optužili za smrt udove carice. Od tada nas on nije nijednom posjetio a da to netko negdje u svijetu nije zabilježio. Babilonci su ga vidjeli 164. i 87.pr. nove ere. Godine 12. pne. Rimljani su vjerovali da on simbolizira smrt vojnika i državnika Marka Vipsanija Agripe. Godine 295. Kinezi su shvatili da je komet što su ga vidjeli na istoku (kako se primiče Suncu) istovjetan onom koji su vidjeli kasnije, istog mjeseca, na zapadu (kako se udaljava od Sunca). Godine 451. njemu je pripisana rimska pobjeda nad hunskim vođom Atilom, a 684. ga optužiše za kugu. Taj se komet Zemlji najviše približio 837., kada mu se rep protegao preko polovice neba. Godine 1066. u Engleskoj se normansko osvajanje i smrt kralja Harolda II. u boju kod Hastingsa pripisalo njegovu utjecaju.
Godine 1222. Džingis-kan, koji je taj komet smatrao svojim vlastitim zvjezdanim glasnikom, sa svojim je Mongolima pobio milijune, a koerjski su promatrači neba zabilježili da je rep kometa bio crvene boje. Johannes Kepler ga je vidio 1607. godine. U rujnu 1682. promatrao ga je i sam Halley. Godine 1910. razikani je ponovni dolazak Halleyjeva kometa izazvao silnu paniku, napose kad su novine javile da su mu u repu otkriveni otrovni plinovi. U članku objavljenom na naslovnoj stranici, „The New York Times“ je javio kako je francuski astronom Camille Flammarion prorekao da će, prođe li Zemlja kroz kometov rep, „plin cijanogen prožeti svu atmosferu i moguće utrnuti sav život na planetu“. Drugi su znanstvenici isticali da je rep kometa tako neizrecivo tanak da ga, sve da je i sav sazdan od otrovnih plinova, ne bismo ni osjetili. Šteta je, međutim, već bila učinjena. Neka je vremešna gospođa, užasnuta svime što komet može donjeti, izvršila samoubojstvo. Zemlja je doista prošla kroz kometov rep ali posljedica nije bilo.
1986. g. je komet posjetila čitava međunarodna armada svemirski sondi. Znanstvenici su se po prvi put našli u prilici da ga promotre izbliza.
Kao i drugi kometi, i Halleyjev je potekao iz sferičnog roja bilijuna kometa što okružuju Sunčev sustav. Taj se Oortov oblak (nazvan tako prema nizozomskom astronomu Janu Hendriku Oortu), nalazi otprilike godinu svjetlosti daleko od Sunca te se vjerojatno sastoji od razmjerno gustog unutrašnjeg i rjeđe naseljenog vanjskog oblaka. Povremeno poneki oblak međuzvjezdanoga plina u prolazu iz Oortova oblaka izbaci komet i tako on počinje svoj polagani dugi pad prema Suncu. Kometi Suncu prilaze sa svih strana, poneki od njih i eliptičnim stazama tako dugim da im za jedan obilazak trebaju milijuni godina. Drugi se pak, poput Halleyjeva, gibaju po razmjerno kratkim putanjama.
Halleyjev komet se giba retrogradno, to jest u smjeru kazaljke na satu, dok se planeti gibaju obratno. Njegova jezgra se okreće- to je zapravo prljava gruda snijega duga oko 15 kilometara i široka oko 10. Površina mu je išarana brdima i dolinama, a kora mu je tako tamna da je to jedno od najcrnijih tijela u Sunčevu sustavu, jer odražava samo oko 4% pristiglog svjetla. Kad se komet približi Suncu, džepovi leda u jezgri pretvaraju se u plin, pa izlijeću skupa s oblacima prašine. Ti se plinovi i prašina drže jezgre kao magla te stvaraju komu (kosu) kometa koja se širi i preko 100 000 kilometara u svemir. Ta koma izgleda gusta kao dim, ali je tako rasplinuta da je punih 300 milijardi puta rjeđa od zraka. Još je rjeđa aureola vodika koja okružuje glavu i proteže se milijunima kilometara.
Kada komet obavlja svoj nebeski obilazak, on plovi protiv Sunčeva vjetra, a ovaj plin i prašinu mete u dugi rep protegnut iza kometa. Bez obzira da li komet dolazi ili odlazi, rep mu je uvijek usmjeren od Sunca. Rep je obično podijeljen u ravne pramenove blijedomodrog plina i zakrivljene pramenove prašine, obojene u nijansu žutog, a svi oni s vremenom mijenjaju oblik. U ožujku 1986. dio se repa Halleyjeva kometa odlomio i raspao. U veljači 1991. astronomi su s iznenađenjem otkrili da se Halley, negdje između putanja Saturna i Urana, neobjašnjivo posvjetlio. Možda je tome uzrok zakašnjela erupcija plina ili nepredviđeni udarac međuplanetarnog pirata- iako je ovo posljednje manje vjerojatno zato što se to dogodilo u slabo napučenom dijelu Sunčeva sustava.
Slijedeće pojavljivanje Halleyjeva kometa u unutarnjem Sunčevom sustavu predviđa se 2061. godine.
Datumi prolaska
Halejeva kometa je najbliža suncu sledećih datuma. Obično se može vidjeti golim okom.
Karl Friedrich Schinkel
Karl Friedrich Schinkel (13. ožujka 1781. – 9. listopada 1841), bio je pruski romantičarski arhitekt, urbanist i slikar koji je također dizajnirao i namještaj i kazališnu scenografiju. Schinkel je bio najistaknutiji predstavnik neoklasicizma i neogotike u njemačkoj arhitekturi.
Životopis
Schinkel je rođen u Neuruppin u pruskoj markgrofoviji Brandenburg. Oca je izgubio kao šestogodišnjak u katastrofalnom gradskom požaru. Postao je učenikom, ali i prijateljem F. Gillyja (1772.–1800.) i njegova oca, Davida Gillya, u Berlinu. Nakon studijskog puta u Italiju 1805. god. počeo je zarađivati kao slikar. God. 1816., uredio je scenu za Mozartovu operu Čarobna frula; ova scena prekrivena zvijezdama se i dans često postavlja za ovu operu. Upoznavši slikarstvo Caspara Davida Friedricha 1810. god. u Berlinu, spoznao je kako nikada neće sustići ovog slikara u majstorstvu i odlučio se posvetiti arhitekturi. Nakon Napoleonova poraza, Schinkel je nadgledao Prusku komisiju za izgradnju gdje je utjecao na oblikovanje, tada još uvijek neuglednog Berlina, ali i druge projekte u tada ekspanzionističkom pruskom carstvu od Rhinelanda na zapadu do Königsberga na istoku.
Od 1808. do 1817. god. Schinkel je obnovio Dvorac Rosenau u Coburgu, i to u novom neogotičkom stilu. Schinkelov stil u arhitekturi je više inspiriran starogrčkom, nego starorimskom arhitekturom, i to zbog pokušaja da se distancira od tada dominantnog rimskog načina gradnje francuskih okupatora. Zbog toga se smatra tvorcem starogrčkog historicističkog stila. Njegove najslavnije građevine su većinom u Berlinu, poput: Neue Wache (1816.–1818.), Schauspielhaus (1819.–1821.) i Altes Museum (Stari muzej, muzejski otok u Berlinu, 1823.–1830.).
Kasnije se potpuno udaljio od neoklasicizma i posvetio neogotičkoj obnovi, što se vidi na njegovoj crkvi Friedrichwerder (1824.–1831.). Schinkelova Bauakademie (1832.–1836,), njegova nojinovativnija građevina, je nadišla historicističke konvencije i ušla u sferu "modernističke" arhitekture čistih linija, koja će postati dominantna u Njemačkoj tek početkom 20. stoljeća.
Nažalost nije uspio ostvariti svoj potencijal do kraja, predstavljen brojnim skicama, što zbog francuske okupacije, što zbog svoje prerane smrti.
Alkemija
Alhemija ili alkemija (, od ), grana filozofije prirode iz koje se u 17. i 18. veku razvila moderna hemija i farmakologija. U davna vremena alhemija se smatrala kraljevskom veštinom. Danas se pobornici pseudonauka često nazivaju „alhemičari“.
thumb|300px|Alhemičarska laboratorija
Najčešće se smatra da je sinteza zlata i drugih plemenitih metala bila jedini cilj alhemičara. Međutim, vrhunski majstori alhemije su ovo smatrali samo za sporedni efekat važnije, suštinske transformacije materije.
Alhemija kombinuje elemente mnogih nauka i filozofskih disciplina, poput hemije, metalurgije, fizike, medicine, astrologije, misticizma i umetnosti. Ovu veštinu su praktikovale drevne civilizacije Mesopotamije, Egipta, Persije, Indije, Kine, stare Grčke i Rima, i muslimanske civilizacije. U Evropi se alhemija razvijala sve do 19. veka.
Termin alhemija je nastao kao kombinacija arapskog člana Al i reči Kemet ili Kemi koja je egipatski izraz za crna. Crna se odnosi na crnu zemlju, što je jedno od imena kojim je nazivana plodna dolina reke Nil, pa i sam Egipat.
Cilj alhemije
Alhemičari su pokušavali da otkriju tajnu pronalaska kamena mudrosti, što se opisivalo kao „Veliko delo“. Kamen mudrosti bi omogućavao da se obični metali pretvore u zlato ili srebro. Ali iza njihovih hermetičkih tekstova punih simbola, čime se od laika sakrivala suština, krio se interes za transmutaciju duše, to jest za duhovni preobražaj. Tu se može govoriti o „mističnoj alhemiji“. Još radikalnija je grana alhemije pod imenom „Velika veština“ (Ars Magna), koju je razvio srednjevekovni filozof Ramon Ljulj. Ljulj je tvrdio da alhemičar može transformisati samog sebe u neku vrstu svemoćnog bića. Alhemija pokazuje i karakteristike neoplatonizma, jer se bavi odvajanjem dragocenih i čistih materijala od nečistih i nesavršenih.
Po alhemičarima materiju sačinjavaju ne smo karakteristike već i principi, što je stav preuzet iz Aristotelove filozofije. Po ovoj teoriji teoretski je moguće preorganizovati materiju (hylae) neplemenitih metala po principima (eidos) plemenitih metala. Amorfna materija i principi, takozvana kvintesencija (quinta essentia), bili su predmeti proučavanja alhemičara.
Alhemičari su se uglavnom alegorijski interesovali za stvaranje živih bića, poput homunkulusa ili baziliska. Izrađivali su crteže na kojima su personifikovani hemijski elementi. Simbolično su predstavljali hemijske reakcije vezom muškarca i žene, čiji bi proizvod bio hermafrodit, odnosno stvorenje koje nosi karakteristike oba roditelja.
Alati
thumb|Alembik
Neke od posuda koje su koristili alhemičari bile su u obliku životinja (jež, guska) ili ljudskog para.
Kina
U drevnoj Kini alhemija je postojala u IV veku p. n. e, mada antropolozi tvrde da je praktikovana i hiljade godina ranije. Filozofi taoizma su izučavali kako pronaći sredstvo za besmrtnost. Vladari tog vremena su se uzdali u savete vrača koji su često bili alhemičari. Prvi vladar dinastije Ćin organizovao je ekspediciju na ostrvo Penglaj Šan. Zapis o ovom istorijskom događaju pominje produžavanje života i pretvaranje cimeta u zlato alhemijskim metodama. Prvi kineski traktat o alhemiji, pod nazivom Baopuzi, napisao je Ge Hong (283-343. godine pne.).
Indija
Indijske tradicije tantrizma i poštovanja kulta boga Šive često su se preplitale sa alhemijom. Bog Šiva (koji simbolizuje aktivni element sumpor) oplođuje Šakti (simbol pasivnog elementa žive) i tako stvara dijamant, koji se na zapadu poistovećuje sa kamenom mudrosti. Indijski ekvivalent alhemije se naziva Rasajana (Rasâyana), i bavi se potragom za eliksirom dugovečnosti Ausadi (Ausadhi).
Poreklo alhemije u Indiji je predmet mnogih akademskih rasprava. Jedan broj istoričara smatra da su Arapi doneli alhemiju u Indiju. Međutim, Mirča Elijade tvrdi da postoje jaki argumenti protiv te teorije:
Na osnovu ovih premisa Elijade zaključuje da se alhemija u Indiji pojavila između drugog veka pne. i trećeg veka nove ere.
U tekstovima veda (konkretno Rig-veda) pominje se „soma“ kao suština ceremonije žrtvovanja plamenu (jajna). Ulogu „some“ imao je elektron (legura srebra u zlata).
Mesopotamija i Iran
Na Bliskom istoku, još u doba stare Vavilonske civilizacije bila je poznata alhemija. U drevnom Iranu središnja tema mitologije je prvobitni čovek i njegov raspad. Stara iranska filozofija Zurvanizma pominje vreme kao silu koja stvara i razara, što odgovara starogrčkoj legendi o Hronosu. Zoroastrijski tekstovi govore o završnoj žrtvi, kada će posle borbe Ormazda i Ameša Spente, ljudi vaskrsnuti, postati besmrtni i kada će se regenerisati sav univerzum.
Drevni Egipat
Zapisi civilizacije drevnog Egipta pominju uroboros (zmija ili zmaj koji jede svoj rep) simbol rastvaranja ili raspadanja, što je alegorija prve faze alhemičarskog procesa.
Drevna Grčka
U epu Argonauti pesnika Apolona sa Rodosa (295.-215. pne.), pominje se da bog Hermes preobražava Zlatno runo. Srednjevekovni pisci su povlačili paralelu između legende o Argonautima i legende o potazi za Svetim gralom.
Grčka filozofija, a naročito Aristotelova filozofija, imala je ključni značaj u razvoju srednjevekovne alhemije u 12. i 13. veku.
Aleksandrijska škola, verovatno najznačajniji intelektualni centar antičkog doba, proučavala je i alhemiju (Zosim iz Panapolisa, Sinesije iz Kirene). Preko ovog posrednika alhemija je stigla do srednjevekovne Evrope u koju je prvo stigla preko Arapa. I Arapi su preuzeli aleksandrinske tradicije kada su se nastanili u Egiptu u 7. veku. . Hrišćansko učenje, takođe popularno u Aleksandriji, dalo je složenu osnovu alhemiji.
Srednji vek
Tokom 12-og veka, kao uzgrdena posledica Krstaških ratova, preko Turske i Španije u zapadnu Evropu su dospeli arapski teološki i metafizički tekstovi, poput spisa Avicene i Averoesa. Aristotelova filozofija, do tada nepoznata u srednjevekovnoj Evropi, postala je ključni sistem srednjevekovne skloastičke filozofije (Abelar, Albert Veliki, Sveti Toma Akvinski). Sholastička filozofija je u sebi nosila i saznanja i rasprave o alhemiji. U vreme nastanka hrišćanske hegemonije u Evropi postale su popularne legende o kralju Arturu i Vitezovima okruglog stola, koje su za centralnu temu imale potragu za Svetim gralom (posuda u kojoj je skupljena krv Hrista). Ovo je vreme u kome je postalo poznato kapitalno delo antičke alhemije Tabula smaragdina, koje se pripisivalo bogu Hermesu. U njemu se raspravlja o poreklu prvobitne materije i njenim transmutacijama. To je bio aksiom svih srednjevekovnih alhemičara. Alhemičari ovog doba nisu u sukobu sa crkvenim ocima, jer i sami potiču iz kulture katoličanstva.
Prva dela srednjevekovne zapadne alhemije su nastala u okviru pitagorejske Škole iz Šartra, koja se specijalizovala u slobodnim umetnostima. U to doba Aristotelova dela još nisu bila poznata u Francuskoj.
Četiri pravca filozofskog razmišljanja su obeležila alhemiju u Srednjem veku :
Pripadnik Škole iz Šartra, Džon od Solzberija, uticao je na misao Alberta Velikog, koji je bio učitelj Tome Akvinskog. Ove tri ličnosti su najznačajniji predstavnici srednjevekovne alhemije. Albert Veliki uvideo je ogroman značaj koji Aristotelova filozofija imala za teorijsko zasnivanje hrišćanske filozofije. Ključna dela alhemije ovoga vremena bila su:
Vrnunac: XIV - XVI vek
Alhemija se udaljava od Crkve u čijem se okrilju pojavila u prethodnim vekovima. Postaje tajna nauka čime se sakriva od crkvene borbe protiv jeresi. Pojavljuju se teozofske filozofske teorije, a put je otvoren ka epohi Reformacije i dobu racionalizma. Tekstovi alhemičara su obavijeni velom nerazumljivosti i razumljivi su samo uskom krugu poznavalaca. Najznačajniji centar alhemije ovog doba je Prag i on igra ulogu nekadašnje Aleksandrije. Najpoznatiji alhemičari ovog vremena su: Nikola Flamel, Bernard iz Treviza, Paracelzus, Džon Di, Hajnrih Kornelijus Agripa, Bazil Valentin, Johan Georg Faust i Tiho Brahe.
Opadanje: XVII - XIX vek
Sa pojavom Renesanse, racionalizma i napretkom materijalizma, razviće se takozvana „sekularna metafizika“ (metafizika nevezana za crkvena učenja). Filozofi kartezijanci tvrde da je priroda objašnjiva i da se može posmatrati i meriti. To je bila epoha rađanja nauke. I dalje su postojali ljudi koji su se bavili alhemijom, kao Helvecijus, Džon Alijet, i naučnici skloni hermetičkom razmišljanju kao Isak Njutn i Gotfrid Lajbnic. Međutim, prevlast nauke nad alhemijom je sve izraženija. Njen trijumf je ozvaničio Antoan Laovazije, osnivač moderne hemije. Retki alhemičari su postojali i u 19. veku, ali su smatrani ostacima davno prevaziđene ere.
Alhemija i medicina
U ranom dobu svoga razvoja alhemija imala za cilj lečenje, što se vidi iz potrage za pronalaskom eliksira života. Ovo se najbolje ilustruje velikim značajem koji je igrala arapska medicina u razvoju alhemije. Poznato je da su arapski lekari razvili spektar lekova koji su se proizvodili po složenoj proceduri, iako je njihov efekat lečenja bio uglavnom neznatan. Ovi lekari su otkrili proces destilacije. Pored kamena mudrosti i eliksira, alhemičari su nastojali da pronađu panaceju, univerzalni lek. U delima Paracelzusa vidljiva je transformacija alhemije u primitivnu hemiju.
Alhemija i astrologija
Alhemija je uvek imala blisku asocijaciju sa astrologijom i to sa vavilonsko-grčkom školom astrologije. Alhemičari su smatrali da svaka od sedam planeta odgovara određenom metalu i da njime vlada.
Značaj u psihologiji
Po psiholozima alhemija nije samo vrsta metahemije već ima i psihološo-filozofsku dimenziju. Pokušaji alhemičara da pretvore jedan metal u drugi simbolično oslikavaju unutrašnje ljudske psihološke porive. Ovakvom interpretacijom alhemije naročito se bavio švajcarski psihoanalitičar Karl Gustav Jung u svojim razmatranjima analitičke psihologije.
Zanimljivosti
Poznati roman Alhemičar Paula Koelja se manje bavi alhemijom, a više unutrašnjom spoznajom čoveka.
Ernest Raderford je 1919. koristeći radioaktivni radijum uspeo da pretvori azot u kiseonik. Na osnovu istog teorijskog principa, uz upotrebu modernih akceleratora čestica, Glen Siborg je 1980. pretvorio bizmut u zlato. Za ovaj proces je potrebna ogromna količina energije, a dobijene količine metala su na ivici detekcije.
Cheyssieu
Šesje je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi Vjen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 731 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 85 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,55 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 160 metara (maksimalnoj 254 m, a minimalnoj 180 m).
Cayuco, Puerto Rico
Kajuko je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.120, što je 164 (-12,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rancho Cornelio López, Xochistlahuaca
Rancho Cornelio López je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Xochistlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 433 m.
Luz de Ramírez, Ojuelos de Jalisco
Luz de Ramírez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ojuelos de Jalisco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2258 m.
Ainu
Ainu (izgovara se, "eye-noo", アイヌ / aynu) su etnička grupa koja predstavlja domoroce otoka Hokkaido, koji se nalazi sjeverno od Honshua u Japanu, Kurilskih otoka, većeg dijela Sahalina, kao i najjužnije trećine poluotoka Kamčatka. Riječ "ainu" znači "čovjek" (pogotovo ako se suprotstavi riječi "kamuy," božansko biće) na ainu jeziku; Emishi, Ezo ili Yezo (蝦夷) su japanski izrazi; a Utari, ウタリ, (što znači "drug" na Ainu) je izraz koji danas preferiraju neki od članova te zajednice. Vjeruje se da danas ima preko 150.000 Ainua, međutim njihov točan broj nije poznat jer mnogi Ainui kriju svoje porijeklo ili ga uopće nisu svjesni, najčešće zbog toga što su ih roditelji htjeli zaštititi od rasizma.
Porijeklo
Porijeklo Ainua nije jasno.
U Japanu su dugo vremena dominirali stavovi koji su Ainue opisivali kao rasu "plemenitih divljaka", odnosno ponosnu ali samoizoliranu kulturu lovaca-sakupljača. Taj mit je postao omiljeni argument u svrhu opravdavanja japanskog otimanja Ainu zemlje. U stvari, Ainu su bili zemljoradnici od samih početaka Nove ere.
Rasa
Punokrvni Ainui su uglavnom bijele kože.
Sjevernoamerička veza
Krajem 20. vijeka su se javile mnoge špekulacije o tome da bi Ainu mogli biti jedni od prvih grupa koje su naselile Sjevernu Ameriku. Ova teorija se uglavnom temelji na kosturima kao i tragovima kulture među mnogim plemenima koja žive u zapadnom dijelu Sjeverne Amerike i nekim dijelovima Latinske Amerike. Drži se sasvim mogu ima da je Sjeverna Amerika imala nekoliko različitih etničkih grupa među svojim prvim doseljenicima - odnosno da su Ainu bili jedni od njih, možda čak i prvi. Najpoznatiji dokaz u prilog ovoj tvrdnji je Kennewički čovjek.
Proučavanje genetske mape od strane Cavalli-Sforze je pokazalo matricu genetske ekspanzije iz oblasti oko Japanskog mora prema ostatku istočne Azije i američkom kontinentu. Ovo se smatra trećim najvećim genetskim pokretom u istočnoj Aziji (nakon "Velike ekspanzije" s afričkog kontinenta, te druge ekspanzije iz oblasti sjevernog Sibira), što bi je uskladilo sa saznanjima vezanim uz rani period Jomon.
Historija
Na samom početku, kontakti između Ainua i Japanaca su bili prijateljski i obje strane su se smatrale ravnopravnim u trgovini. Međutim, s vremenom su Japanci počeli dominirati tim odnosom, i uskoro su sagrađena velika naselja na rubovima teritorije Ainua. Kako su se Japanci pomjerali na sjever i preuzimali njihovu zradicionalno zemlju, Ainu su se često povlačili bez ikakvog otpora, iako je ponekad bilo i kraćih ratova kao 1457, 1669 i 1789. godine, koje su Ainu izgubili. Japanska politika je postala koncentrirana na asimilaciju Ainua u periodu Meiji, pa je Ainuima zabranjeno korištenje vlastitog jezika, a tjerani su na bavljenje zemljoradnjom na za to posebno određenom vladinom zemljištu. Ainu su također bili korišteni kao poluropska radna snaga od strane japanske ribarske industrije. Otok Hokkaido je bio poznat kao Ezo iliEzo-chi za vrijeme perioda Edo. Za vrijeme Meiji revolucije promijenjeno mu je ime u Hokkaido kao dio napora da se japanski nacionalni duh "ujedini" pod vodstvom Cara, te tako uklone svi lokalni identiteti i autonomija različitih japanskih regija.
Prije toga su Ainuima upravljali po trojica nasljednih poglavica u svakom selu, a zemlja je bila podijeljena u tri oblasti: Saru, Usu i Ishikari, nad kojima je kontrolu držao Saru, iako odnosi između stanovnika nisu bili bliski, a miješani brakovi izbjegavani. Poglavice nisu imale sudskih ovlasti; o sudbini zločinaca se odlučivalo na skupštinama svih seljana. Nije bilo smrtne ni zatvorske kazne, a kao krajnja kazna se upotrebljavalo premlaćivanje, osim u slučaju ubojstva, kada bi se počinitelju odrezali nos, uši i pete. Miješani brakovi između Japanaca i Ainua nisu bili rijetkost, a pogotovo u Sambutsu na istočnoj obali se mogu pronaći mnoga djeca koja potječu iz tih veza. Ainu su tako postali japanski građani i predmetom japanskih zakona (iako je u tom dobu jedan Ainu pred sudom uspio oboriti optužbu za ubojstvo, dokazavši da se kao ne-Japanca takvi zakoni na njega ne odnose).
Danas mnogi Ainu preziru izraz Ainu i više vole da se nazivaju Utari (drug na Ainu jeziku). Oba naziva se koriste u službenim dokumentima.
Geografija
Iz historijskih razloga (od kojih je glavni rusko-japanski rat), skoro svi Ainui danas žive u Japanu.
Međutim, mali broj Ainua danas živi na Sahalinu, većinom potomci sahalinskih Ainua koji su prvo bili protjerani, a potom vraćeni. Također postoji Ainu manjina na najjužnijem dijelu poluotoka Kamčatka i na Kurilskim otocima. Međutim, Ainu koji mogu govoriti Ainu jezikom danas žive isključivo u Japanu. Uglavnom su koncentrirani na južnim i istočnim obala otoka Hokkaido.
Zahvaljujući miješanim brakovima s Japancima te stalnoj asimilaciji u dominantnu kulturu, danas ima malo pravih Ainu naselja. Mnoga "autentična Ainu sela" koja se reklamiraju na Hokkaidu su čiste turističke atrakcije.
Kultura
Tradicionalna Ainu kultura se prilično razlikuje od japanske kulture.
Muškarci se nakon određenog doba prestaju brijati te puštaju duge brade i brkove. I muškarci i žene režu kose sa strane do razine ramena, ali straga je režu u obliku polukruga. Za boju se koristila čađa na zdjeli obješenoj iznad goruće brezovine.
Njihova tradicionalna odjeća se pravi od brijestove kore. Ima duge rukave koji dosežu sve do stopala, obmotana je oko tijela, i vezana pojasom od istog materijala. Žene nose donje rublje od japanskih tkanina. Zimi se nose životinjske kože, s čarapama od jelenje kože i čizmama napravljenim od pseće ili lososove kože. Oba spola vole naušnice, za koje se tvrdi da se u prošlosti pravila od vinove loze, isto kao i ogrlice zvane tamasay, koje njihove žene jako vole.
Njihova tradicionalna kuhinja se sastoji od mesa medvjeda, lisice, vuka, jazavca, vola ili konja, as isto kao i ribe, ptica, prosa, povraća, bilja i korjenja. Nikada ne jedu sirovo meso ili ribu, nego ga uvijek kuhaju ili peku.
Njihova tradicionalna staništa su kolibe obložene trskom, bez ikakvih soba i sa ognjištem u sredini. Nema dimnjaka nego jedino rupa u uglu krova; postoji jedan prozor na istočnoj strani te dva vrata. Kuća seoskog poglavara služi za skupštine kada se za to ukaže potreba. Umjesto stolica, Ainui sjede na podu pokrivenom s dva sloja pokrivača, jednim od rogoza, drugim od božura; kreveti su im od dasaka, madrace vješaju između motki a koriste kožu kao pokrivače.
Muškarci koriste štapiće za jelo; žene koriste drvene žlice. Ainu kuhinja se ne konzumira van Ainu zajednca; postoji samo nekoliko Ainu restorana u Japanu, uglavnom u Tokyu i na Hokkaidu.
Religija
Ainu su sljedbenici animizma, odnosno vjeruju da sve prirodne stvari unuatar sebe imaju u sebi kamuy (božanski duh). Postoji hijerarhija kamuya. Najvažniji je Baka ognjište (vatra), zatimkamuy planine (životinje), zatim kamuy more (morske životinje), a potom sve ostalo.
Ainu nemaju profesionalnih svećenika. Seoski poglavica vodi sve potrebne vjerske ceremonije; one se svode na žrtve-ljevanice rižinog vina, molitve i nuđenje vrbenih izrezbarenih štapića bogovima. Ti se štapići nazivaju Inau (jednina) i nusa (množina). Stavljaju se na oltar zajedno s glavama ubijenih životinja. Ainu se zahvaljuju bogovima prije jedla i mole božanstvima za vrijeme požara i bolesti. Vjeruju kako su njihovi duhovi besmrtni, te da će biti nagrađeni u zagrobnom životu uzdizanjem u kamuy mosir (Zemlju bogova).
Dio Ainua na sjeveru su pripadnici Ruske pravoslavne crkve.
Sport
Ainu se odlikuju sklonošću sportskim aktivnostima. Zbog veće visine, Ainu postižu bolje rezultate od Japanaca u tipično zapadnim sportovima kao što su bejzbol, fudbal i atletika. To je dovelo do ljubomore od strane mnogih Japanaca, ali se Ainu sportska dostignuća svejedno slave širom Azije (Fitzhugh, 364-366).
Institucije
Postoji mnogo različitih organizacija koje se na različite načine bore za interese Ainua. Postoji krovna grupa čiji su članovi većina Ainua na Hokkaidu i neki Ainui iz drugih dijelova Japana, zvana Hokkaido Utari Udruženje, koju je ispočetka kontrolirala vlada u nastojanju da ubrza asimilaciju i integraciju Ainua u japansku nacionalnu državu, ali kojom danas isključivo upravljaju Ainui nezavisno od vlade.
Statistical Probabilities
Statistical Probabilities je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazana 22. novembra 1997. godine. Radnja prikazuje kako dr. Bashir dolazi pomoći liječenju četvoro ljudi, koji su, kao i on, bili podvrgnuti postupku genetskog poboljšanja, ali sa negativnim popratnim posljedicama, te kako se ispostavi da su oni u stanju pomoći Federaciji u ratu.
Scenario za epizodu je bio inspiriran romanima Isaaca Asimova o Fondaciji, odnosno konceptu psihohistorije.
Opština Mănăstirea Cașin, Bacău
Mănăstirea Cașin je opština u Rumuniji u okrugu Bakau.
Guardiola, Benevento
Guardiola je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 420 m.
Raymond, New Hampshire
Rejmond je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Hempšir.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.855, što je 16 (0,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Mauiloa
Kralj Mauiloa („visoki Maui“) bio je kralj otoka Mauija na drevnim Havajima. On je spomenut u drevnim legendama i pojanjima kao veliki vladar.
Čini se da je on vladao samo zapadnim Mauijem.
U njegovo doba je živio kralj Laamaikahiki od Kauaija.
Mauiloa je došao na vlast kao mladić, a otac mu je bio njegov prethodnik, kralj Hanalaʻa.
Majka kralja Mauiloe bila je kraljica Mahuia; njezin drugi muž bio je zvan Lonoʻopua.
Mauiloa je oženio ženu zvanu Kauhua, čije je podrijetlo nepoznato. Njihov sin je bio kralj Alo od Mauija. On je naslijedio oca te je vladao otokom.
Unuk Mauiloe bio je kralj Kuhimana, nazvan po jednom bogu iz havajske mitologije.
Le Selve, Salerno
Le Selve je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 571 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 222 m.
Pamachi, Uruachi
Pamachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2157 m.
Bockau
Bokau je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Ercgebirge. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.529 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14521080.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ercgebirge Bokau se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Ercgebirge. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 450-550 metara. Površina opštine iznosi 19,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.529 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 132 stanovnika/km².
3-Oksopentanoinska kiselina
3-Oksopentanoinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 116,115 Da.
Concerning Flight
Concerning Flight je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 26. novembra 1997. godine. Radnja prikazuje kako je sa Voyagera ukraden glavni kompjuter te kako kapetanica Janeway odlazi u potragu za kradljivcem na planeti gdje će joj pomoći holografski prikaz Leonarda Da Vincija koji je bio slučajno tamo prebačen prilikom krađe.
San Inocencio, Tijuana
San Inocencio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 161 m.
Las Tranquitas, Soto la Marina
Las Tranquitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Nanaulu
Ulu i Nanaʻulu su krenuli s Tahitija na put prema Havajima.
Nanaʻulu i Ulu su osnovali svoje dvije obitelji havajskih poglavica.
Nanaʻulu je oženio Kapumaleolani, koja mu je rodila kćer Kahaumokulēʻiju.
Las Chepas, Bachíniva
Las Chepas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bachíniva.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2085 m.
Miloš Bojanić
Miloš Bojanić (Bijeljina, FNRJ, 16. oktobar 1950) je bosanski pevač pop-folk muzike.
Njegove pesme poznate su na prostorima bivše Jugoslavije, a naročito u Srbiji, Bosni i Hercegovini i Crnoj Gori. Više od trideset godina je na estradi. Živi u Novom Sadu.
Njegovi sinovi, Bane i Mikica, takođe su pevači.
Pobednik je druge sezone rijaliti šoua Farma (2010) i učesnik rijaliti šoua Dvor (2011).
Spianate, Lucca
Spianate je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1089 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Castillon-du-Gard
Kastijon di Gar je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Gar koja pripada prefekturi Nim.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 943 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 54 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,38 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 98 metara (maksimalnoj 194 m, a minimalnoj 17 m).
Lea Deutsch
Lea Deutsch (Dragica Dajč) (Zagreb, 18. 1. 1927 - Auschwitz, 1943 ), zagrebačka dječja glumica koja je umrla za vrijeme Holokausta, najmlađa glumica koja je stala na daske Hrvatskog narodnog kazališta.
Karijera
Tito Strozzi je predložio Leinim roditeljima da ju upišu u tada vrlo popularnu dječiju kazališnu skupinu "Dječje carstvo" u Hrvatskome narodnom kazalištu. Lea je počela glumiti u HNK-u s pet godina, te je ubrzo postala popularna dječja glumica. Profesionalnu karijeru započela je kao "čudo od djeteta" igrajući male uloge u profesionalnim predstavama Narodnog kazališta, od Molièra do Shakespearea. Prvu ulogu odigrala je s pet godina u HNK glumeći Prisku u Freudenreichovim "Graničarima", a publiku je osvojila ulogom Marijete u komediji Giacanta Galline u komediji "Tako je na tom svijetu, dijete moje". Lein mentor je bio Rod Riffler, suvremeni učitelj plesa i koreograf iz Zagreba. Zagrepčani su bili oduševljeni Leom, zbog njezinog iznimnog talenta prozvali su je "hrvatskom Shirley Temple". Svi su bili opčinjeni njome, tako je čak glasovita pariška firma "Pate" došla u Zagreb i snimila o njoj kratki dokumentarac s idejom da ju pokušaju plasirati na europsko tržište (početkom studenog 1935. ). Ubrzo je iz Pariza stiglo pismo u kojem su Lei ponudili godinu dana boravka u Parizu, dok ne nauči francuski jezik. No Lea je to odbila jer nije željela napustiti Zagreb i prijatelje. Kritičari su pisali hvalospjeve o Lei. Nazivali su je "čudom", "velikom umjetnicom", "malom Ljerkom Šram", "najnovijom atrakcijom Zagreba", tražili od nje intervjue, fotografirali je i uzdizali u zvijezde. Kako je u međuvremenu umro Josip Bach, ravnatelj Drame i kućni prijatelj obitelji Deutsch, a Lea postala iznimno slavna, njen otac je s novom upravom kazališta, Brankom Gavellom kao ravnateljem Drame i Brankom Šenoom kao intendantom kazališta, uredio drukčije honorare. Tako je Lea od tada dobivala za male uloge 100 dinara, a za glavne koje donose veliki prihod čak 1000 dinara.
Potom su usljedile brojne uloge u dječjim predstavama kazališne skupine Dječje carstvo, zatim u predstavama G. Hauptmanna "Pred zalaz sunca" te u Maeterlinckovoj "Sestri Beatrice". Tito Strozzi za nju piše, a Josip Deči uglazbljuje operetu "Čudo od djeteta". Igrala je s najvećim glumcima tog vremena, od Božene Kraljeve i Strahinje Petrovića do Hinka Nučića i Augusta Clića, a najzapaženije uloge ostvarila je u predstavama "Čudnovate zgode šegrta Hlapića", "Tonček i Točkica" i "Umišljeni bolesnik". Nije voljela naučene uloge od riječi do riječi: svaka njezina predstava bila je nova i svježa. Odbijala je uloge u koje se nije mogla uživjeti, a najviše je voljela ulogu Lujze iz "Umišljenog bolesnika" jer je to bila osjećajna uloga u kojoj se mogla slobodno kretati. Pred početak Drugi svjetski ratDrugog svjetskog rata, kao gimnazijalka Treće ženske realne gimnazije u Klaićevoj ulici, glumila je u Shakespearovoj "Zimskoj priči", koju je režirao Gavella, dokazujući da izrasta u ozbiljnu glumicu. Zatim je 1940 igrala u drami "Spis 516", svojoj zadnjoj pravoj predstavi, a posljednji put je nastupala u HNK-u u scenskoj igri "Živa šahovska igra" 15. 3. 1941 godine gdje je ona kao Igra, odjevena poput paža, vodila i publici objašnjavala poteze, a njene prijateljice iz razreda glumile uloge šahovskih figura. Na kraju je izgovorila 250 stihova, završivši igru riječima, koje su se kasnije smatrale zlogukim, oproštajnim rječima Lee Deutsch: "Evo vam vaših lovor vijenaca, i s time je naša igra svršena!"