cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zapadno Čalukja Carstvo
Zapadno Čalukja Casrstvo (Chalukya, kannada:ಪಶ್ಚಿಮ ಚಾಲುಕ್ಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ paśchima chālukya sāmrājya) je bila država, odnosno dinastija koja je vladala najvećim dijelom zapadnog Dekana u Južnoj Indiji između 10. i 12. vijeka. Dinastija se ponekad naziva i Kalyani Chalukya prema svom sjedištu Kalyani, današnjem Basavakalyanu indijskoj državi Karnataka; odnosno kao Kasnija Chalukya zbog svoje nominalne/teoretske povezanosti sa dinastijom Chalukya iz Badamija u 6. vijeku. Dinastija se zove Zapadna Čalukja kako bi se razlikovala od svojih suvremenika iz različite, ali slično imenovane dinastije Istočna Čalukja iz Vengija. Prije uspona Zapadnih Čalukja je najveći dio Dekana i Centralne Indije bio pod vlašću carstva Rashtrakuta sa sjedištem u Manyakheti. Godine 973. je, uvidjevši kako je carstvo Rashratkuta u metežu nakon uspješne invazije i zauzimanja prijestolnice od strane dinastije Paramara iz Malwa, Tailapa II, vazalni dinastije Rashtrakuta sa sjedištem u oblasti Bijapur digao ustanak, porazio svoje sizerene i proglasio grad Manyakheta sjedištem nezavisne države. Dinastija je brzo proširila svoj moć, uticaj i teritoriju tako da je carstvo pod Somesvarom I sjedište premjestilo u Kalyani.
Preko sto godina su se Zapadne Čalukje u mnogim ratovima žestoko borili s drugim moćnim južnoindijskim carstvom - dinastijom Čola iz Tanjorea - nastojeći steći kontrolu nad plodnom oblašću Vengi. Za vrijeme tih sukoba je dinastija Istočna Čalukja iz Vengija, usprkos dalekih rodbinskih veza sa Zapadnim Čalukjama, preko braka stupilo u savez sa Čolama, što je zakompliciralo sukob. Za vrijeme vladavine Vikramadityje VI krajem 11. i početkom 12. vijeka Zapadne Čalukje su imale uspjeha u borbi protiv Čola te stekle teritorijalni vrhunac, osvojivši najveći dio Dekana. Prostrane oblasti između rijeke Narmada na sjeveru i rijeke Kaveri na jugu su došle pod nadzor Čalukji. U tom periodu su druge vladajuće porodice Dekana - Hoysale, Seuna Yadave od Devagirija, dinastioja Kakatiya i Južni Kalachuri - bili vazali Zapadnih Čalukja; oni će steći nezavisnot i preuzeti njihovo mjesto kada je moć Zapadnih Čalukja opala krajem 12. vijeka.
Zapadni Čalukje su poznati po tome što su stvorili vlastiti stil arhitekture, koji predstavlja prijelaz stila ranije dinastije Čalukje i kasnijeg carstva Hoysala. Najveći dio tih spomenika je smješten u distriktima blizu rijeke Tungabhadra River u centralnoj Karnataki. Najpoznatiji primjeri su Hram Kasivisvesvara u Lakkundiju, hram Mallikarjuna u Kuruvattiki, hram Kallesvara u Bagaliju i hram Mahadeva u Itagiju. Taj period je bio važan za razvoj umjetnosti Južne Indije, posebno stoga što su kraljevi Zapadnih Čalukji ohrabrivali književnost na kannada jeziku i sanskritu.
Izvori
Knjige
Web
Las Banquetas (razvrstavanje)
Las Banquetas ima više značenja:
Molino, Udine
Molino je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Eli Whitney
thumb|Eli Whitney Eli Whitney (8. prosinca 1756. - 8. siječnja 1825.) je bio američki inovator koji je izumio stroj za čišćenje pamuka.
Životopis
Rođen 8. prosinca 1756. u Westboroughu kao sin farmera, Whitney završava Yale 1792 i postaje član "Phi Beta Društva". Šesti siječnja 1817. vjenčao se sa Henriettom Edwards i imali su četvero djece. Eli Whitney preminuo je 8. siječnja 1825.
Antella, Firenze
Antella je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2831 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 121 m.
Hrvoje Šarinić
Hrvoje Šarinić (Sušak, 17. veljače 1935. – Zagreb, 21. srpnja 2017.), hrvatski političar i građevinski inženjer. Bio je predsjednik Vlade Republike Hrvatske i predstojnik ureda predsjednika Republike Hrvatske Franje Tuđmana.
Biografija
Rođen je na Sušaku kod Rijeke od oca Marijana i majke Vile. Šarinićev otac obogatio se između dva svjetska rata na obnovi Sušaka. Bio je vlasnik kamenoloma zvanog Šarinića kafa, član Hrvatske seljačke strankea i gradonačelnik Sušaka, što ostaje i po dolasku Talijana. Krajem Drugog svjetskog rata počinio je samoubojstvo. Majka mu se kasnije udala za uglednog arhitektu Lea Babića koji je radi nje ostavio suprugu i troje maloljhetne djece.
Nakon završetka gimnazije, u Zagrebu je upisao Arhitektonsko-građevinsko-geodetski fakultet, smjer mostogradnja. Po završetku studija zaposlio se se u zagrebačkom preduzeću Hidroprojekt, odakle je 1962. poslan na specijalizaciju u Francusku. Umjesto tri mjeseca, koliko je planirao provesti u Francuskoj, ostao je 25 godina. Prvi veliki posao bila mu je izgradnja nuklearne elektrane u Bordeauxu, koju je preuzeo 1971. Tri godine kasnije, od 1974. do 1980. u Južnoafričkoj Republici, usprkos ekonomskim sankcijama protiv režima, vodio je izgradnju dviju nuklearnih elektrana u okolini Capetowna. U međuvremenu je od 1980. do 1984. godine u Zagrebu, kao naturalizirani Francuz, predstavljao kompaniju koja će planirati izgradnju nuklearnih centrala, ali bez uspjeha. Nakon toga, 1984. godine zaposlio se u Casablanci kao direktor najveće marokanske građevinske kompanije. U 1987. godini, cijela obitelj Šarinić vratila se u Zagreb, nakon njegovog umirovljenja.
Bio je oženjen Erikom s kojom je imao tri sina: Marija (poginuo u prometnoj nesreći), Marka i Andreja. Govorio je i pisao francuski te talijanski i engleski jezik.
Politička karijera
Krajem 1989. godine ušao je u politiku. Bio je jedan od osnivača Hrvatske demokratske zajednice (HDZ) i bliski suradnik Franje Tuđmana. Nakon pobjede HDZ-a na izborima 1990. godine surađivao je s Ivom Latinom, bivšim predsjednikom Predsjedništva SR Hrvatske, oko prijenosa vlasti i ustrojava kabinet predsjednika Republike Hrvatske po francuskom modelu. U Kabinetu Predsjednika od 1992. do 1995. godine bio je u više navrata predstojnik ureda i član savjetodavnih odbora.
Poslije drugih parlamentarnih izbora 7. kolovoza 1992. godine dobio je od predsjednika Republike mandat za sastav hrvatske Vlade i na tom mjestu ostao do 3. travnja 1993. godine, kad ga je Tuđman odučio zamijeniti Nikicom Valentićem. Novinari nisu pozdravljali njegove česte izjave na mjestu premijera kako tek sprovodi politiku Franje Tuđmana, a do izražaja je dolazilo i njegovo slabije poznavanje makroekonomske teorije i prakse. Nakon skandala sa Dalmacijacementom, kada su ga mediji optužili za uzimanje provizije od talijanskog partnera, pretvorbe Slobodne Dalmacije, prijema Hrvatske u Međunarodni monetarni fond i izbora za Županijski dom 1993. godine (kada je HDZ izgubio u njegovoj rodnoj Primorsko-goranskoj županiji) podnio je ostavku na mjesto premijera. Nokon toga postao je šef novoosnovanog Ureda za nacionalnu sigurnost (UNS) koji je vodio do 12. prosinca 1994. godine.
Obavljao je i poslove voditelja Komisije Republike Hrvatske za odnose s Unproforom tokom 1993. godine. Bio je šef hrvatskog pregovaračkog tima za pregovore s Srbima iz Istočne Slavonije, Baranje i Zapadnog Srijema od 1995. godine i potpisnik je Erdutskog sporazuma. Godine 1996. vratio se na mjesto predstojnika Ureda predsjednika Republike Hrvatske gdje je zamijenio Ivu Sanadera.
28 dana kasnije
28 dana kasnije je britanski naučnofantastični horor film snimljen 2002. u režiji Denija Bojla. Predstavljao je jedan od prvih koji će koristiti tokom kasnijih godina izuzetno popularan motiv zombi apokalipse, a kome su Bojl i njegov ko-scenarist Aleks Garland dali originalne detalje, bilo da je reč o inficiranima, bilo perspektivi protagonista koji novi svet upoznaje nakon što se probudio iz kome. Bojl je film snimio sa relativno niskim budžetom i uz tada još uglavnom nepoznate glumce, ali je uprkos toga postigao izuzetan komercijalni uspeh. Godine 2007. je snimljen nastavak pod naslovom 28 sedmica kasnije.
Radnja
Film počinje iznenadnim upadom aktivista pokreta za zaštitu životinja u istraživački centar pun zaraženih majmuna. Tom prilikom oslobađa se smrtonosni virus, koji inficirane dovodi u stanje ubilačkog besa. U roku od 28 dana, cela populacija planete je desetkovana, a malobrojni preživeli pokušavaju da spasu budućnost, što nije jednostavan zadatak jer virus nije jedina pretnja....
Kritike
Film je doživeo velik uspeh u Engleskoj gde se nekoliko nedelja nalazio na listi najkomercijalnijih filmova. Ukupna zarada od filma iznosila je 82.719.885 dolara. I kritika je dobro primila film. Kritičari ističu režiju Denija Bojla, „mudro korišćenje kamere koja stvara tenziju“, „originalnu montažu zvuka“, dobro odabranu muziku i dobru glumu koja omogućava identifikaciju sa likovima.
O filmu
Nakon završetka filma, režiser Deni Bojl izjavio je da je uživao u snimanju filma iako je bilo vrlo teško dočarati scene opustošenog Londona. Bojl je nadalje istakao da je najviše uživao u snimanju scena ljudskog besa.
Trimetoprim
Trimetoprim je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 290,318 Da.
Ojo de Agua, Queréndaro
Ojo de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Queréndaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2393 m.
Río San José, San Miguel Suchixtepec
Río San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Suchixtepec.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2255 m.
Dörpen
Derpen je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 60 opštinskih središta okruga Emsland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 4.920 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3454008.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Emsland Derpen se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Emsland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 16 metara. Površina opštine iznosi 33,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.920 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 149 stanovnika/km².
El Mocoque, Ciudad Valles
El Mocoque je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad Valles.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 191 m.
Fayette County, Tennessee
je okrug u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 38.413, što je 9.607 (33,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Mexicali, Gómez Farías
Mexicali je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Gómez Farías.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
Zimić
Zimić je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Krnjak, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 82 stanovnika te 25 obiteljskih kućanstava.
Kosmos-1384
Kosmos-1384 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1384 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 30. juna 1982. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6700 kilograma. Kosmos-1384 je bio osmatrački satelit.
Xenarthra
Xenarthra su nadred viših sisavaca koji obuhvaća red krezubica (Pilosa) i pasance (Cingulata). Osobitost im je nastavak koji imaju na kralježnici. Ranije su bili vođeni kao zaseban red, no danas su, kao jedan od četiri grupe unutar podrazreda viših sisavaca, svrstani u samostalni nadred. Za razliku od druge tri grupe, bliska međusobna srodnost porodica unutar ovog podrazreda je vrlo sporna.
Rajinovci
Geografija
Selo se nalazi u Bosanskoj krajini.
Xenarthra
Nakon odvajanja grupe Afrotheria prije oko 105 milijuna godina, ova se grupa prije oko 90 do 102 milijuna godina na području ili Južne Amerike ili, možda, Antarktike koja u to vrijeme nije bila zaleđena, odvojila od preostala dva nadreda viših sisavaca, Laurasiatheria i Euarchontoglires. Ako Xenarthra ne potječu iz Južne Amerike, onda su se na prijelazu od krede u razdoblje tercijara u nju doselili s Antarktike. Iz tog razdoblja potječu i prvi fosili ovih životinja.
Rajinovci
Privreda
U Rajnovcima postoji dugo godina rudnik gipsa. Ekspoataciu gipsa vrši momentalno preduzeće Komar iz Donjeg Vakufa.
Xenarthra
Životinje iz ove grupe su ekološki najmanje uspješne. Ova grupa čini samo oko 1,2% raznovrsnosti viših sisavaca i imaju vrlo malu rasprostranjenost. Ako se zanemare pasanci koji žive i na jugu Sjeverne Amerike, njihov je životni prostor ograničen isključivo na Južnu Ameriku.
U usporedbi s drugim nadredovima viših sisavaca, uočljivi su zanimljivi primjeri konvergentne evolucije. Tako su, na primjer, ješci (Tachyglossidae) iz grupe prasisavaca, ljuskavci (Pholidota) iz grupe Laurasiatheria isto kao i pasanci (Cingulata) iz ove grupe kao prilagodbu prehrani insektima i crvima izgubili zube i umjesto toga razvili dugačak jezik.
Sistematizacija
Ovaj se nadred dijeli na dva reda:
Riomski proces
Dana 30. srpnja 1940., maršal Pétain je dekretom formirao Vrhovni sud pravde (francuski: Cour suprême de justice), koji je imao ovlasti "presuđivati jesu li bivši ministri, ili njihovi direktni podređeni, izdali svoje obveze prema službi djelima kojima su doprinijeli prijelazu iz države mira u državu rata prije rujna 1939. godine, a koji je nakon tog dana samo pogoršao posljedice koje su nastale tim stanjem." Dakle, sud je imao ovlasti provjeriti situaciju u periodu od 1936., kada je Léon Blum izabran za premijera, pa do 1940. godine, kada je Paul Reynaud bio premijer.
Suđenje je uživalo podršku nacističke vlasti, koja je u svemu vidjela i vlastiti probitak. Naime, u njemačkom je interesu bilo da se krivnja za ratno stanje prebaci na Francusku (koja je 3. rujna 1939. službeno proglasila rat Njemačkoj, nakon što je ova napala Poljsku dva dana ranije), a ne na Hitlerovu vladu.
Ukupno sedam visokih dužnosnika Treće Republike optuženo je pred Vrhovnim sudom pravde. To su bili:
El Becerro (razvrstavanje)
El Becerro ima više značenja:
Cologna, Ferrara
Cologna je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 865 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Yang Xuanzhi
Yang Xuanzhi (, 6. vijek) je bio kineski budistički pisac i prevodilac Mahayana tekstova, koji je živio u sjevernoj Kini u doba dinastije Sjeverni Wei.
Njegovo najpoznatije djelo su "Priče o budističkim hramovima Luoyanga" (kineski: 洛陽伽藍記; pinyin: Luòyáng Qiélánjì) iz 547. U njemu se opisuje dolazak prvih budista u Kinu u 1. vijeku, odnosno vlastiti susret sa Bodhidharmom, osnivačem zen budizma koji je u 6. vijeku došao u Kinu iz Centralne Azije.
Iabalcea, Carașova
Jabalče (rumunjski Iabalcea [jaˈbalt͡ʃe̯a]), naselje u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin u opštini Carașova.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 277 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 479 m.
Catauro, Avellino
Catauro je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 461 m.
Graham, Washington
Grejam je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 23.491, što je 14.752 (168,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Al Mirjām, Hajjah
Al Mirjām je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2060 m.
Teodulova ekloga
Teodulova ekloga naslov je srednjovekovnog latinskog dijaloga u stihovima, koji je u srednjem veku postao jedan od standardnih tekstova u školskoj nastavi. Obično se smatra da je ovo delo nastalo u 10. veku, premda ima i naučnika koji misle da je napisano ranije.
Teodulova ekloga često se pripusuje Gotšalku iz Orbaisa, jer se smatra da je ime "Teodul" zapravo grčki prevod germanskog imena "Gottschalk" (= "božji rob"); no mnogi naučnici smatraju da je to pripisivanje "neopravdano". U pesmi se nadmeću grčka pastirica Alitija (Istina) i grčki pastir Pseustis (Laž), a Phronesis (Razum) nastupa kao sudija.
U ovoj pesmi, čiji puni naslov u rukopisima glasi: Ekloga u kojoj se starozavetna čuda porede s lažima starih pesnika (Ecloga, qua comparantur miracula veteris testamenti cum veterum poetarum commentis), na alegorijski se način suprotstavljaju hrišćanstvo (koje zastupa Alitija ili Istina) i paganstvo (koje predstavlja Pseustis) i podvrgavaju kritici razuma (Phronesis). Pri tome Pseustis iznosi priče iz grčke mitologije, a Alitija odgovara paralelnom pričom iz Starog zaveta; sve do renesanse ova se pesma koristila kao mitološki udžbenik i sačuvana je u mnogobrojnim rukopisima.
Ninguno, Embotelladora de Occidente, Ixtlahuacán de los Membrillos
Ninguno, Embotelladora de Occidente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ixtlahuacán de los Membrillos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1567 m.
Tierra Colorada, Tuxtla Gutiérrez
Tierra Colorada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tuxtla Gutiérrez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 235 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1223 m.
Darien, Wisconsin
Derijen je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.580, što je 8 (0,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ca Bonasco, Lecco
Ca Bonasco je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 875 m.
Song Šan
Planina Song, na kineskom poznata kao Song Shan (pojednostavljeni kineski: 嵩山; Pinyin: Sōng Shān), je jedna od pet Svetih planina taoizma. Smještena je u kineskoj provinciji Henan na južnoj obali Žute rijeke. Vrh joj se nalazi na 1500 m nadmorske visine.
Poznata je po tome što se na njoj nalazi znameniti Šaolinski hram.
Dorstadt
Dorštat je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 37 opštinskih središta okruga Volfenbitel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 681 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3158010.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Volfenbitel Dorštat se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Volfenbitel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 80 metara. Površina opštine iznosi 10,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 681 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 66 stanovnika/km².
Ada Jones
Ada Jones (1. jun 1873 – 2. maj 1922) bila je američka pjevačica rodom iz Engleske koja je stekla popularnost u SAD početkom 20. vijeka. Kao dijete je nastupala u glumeći teatru, a 1890-ih je snimila nekoliko ploča. Međutim, njena karijera je zapravo počela 1905. godine. Snimila je nekoliko dueta s Billyjem Murrayem i Lenom Spencerom.
Umrla je od zatajenja bubrega na turneji, ostavivši iza sebe supruga Hugha Flahertyja i kći.
Pjesme
Dueti s Billyjem Murrayem:
Tiszavasvári
Tiszavasvári čita se Tisavašvari je grad na sjeveroistoku Mađarske od 12,840 stanovnika, koji administrativno podpada pod Županiju Szabolcs-Szatmár-Bereg.
Historija
Tiszavasvári je formiran 1940-ih spajanjem dva naselja Tiszabűda koji se nekad zvao samo Bűd i Bűdszentmihálya (koji se nekad zvao Szentmihály. Ime mu je službeno promjenjeno tek 1952.
Bűd je razoren za provale Mongola, pa je ponovno naseljen krajem 16. vijeka ukrajinskim Grkokatolicima. Szentmihály je nastao oko 1440. kao feud porodice Báthory.
Tiszavasvári je 1986. dobio status grada.
Zapadna Frizija (regija)
Zapadna Frizija (nizozemski: West-Friesland, zapadnofrizijski: West-Fryslân) je danas ime za regiju nizozemske provincije Sjeverna Holandija.
Historija
thumb|left|240px| [[Karta današnje regije Zapadne Frizije]]
Historijska srednjovjekovna Zapadna Frizija, protezala se od ušća rijeke Rajne do kanala Vlie i današnjeg Zuiderzeea.
To je teritorij na kom se danas nalaze provincije; Sjeverna Holandija, Južna Holandija, Friesland i općina Noordoostpolder u provinciji Flevoland.
Zapadnom Frizijom su negdje oko 1250. zavladali Grofovi Holandije, ali feudalizam nikad nije u potpunosti zaživio, odatle i izreka Svaki Frižanin je plemić. Frižani su uživali stupanj slobode koji je bio rijedak u srednjovjekovnoj Evropi.
Za reformacije Frižani su prihvatili protestantizam i sudjelovali u Nizozemskoj revoluciji protiv španjolske vlasti i tako postali - Friesland, jedna od sedam konstitutivnih provincija Nizozemske Republike koja je izrasla iz Utrechtske unije nastale 1579.
El Bejucal (razvrstavanje)
El Bejucal ima više značenja:
Каменово
Каменово је насеље у Србији у општини Петровац на Млави у Браничевском округу. Према попису из 2002. било је 1010 становника (према попису из 1991. било је 1227 становника).
Постоји легенда да је име настало од једног догађаја. Наиме, једну младу девојку је силовао ловац и становници села одлуче да га осуде на смрт. Пресуда је извршена код записа, каменовањем. Од тог дана је село прво названо Каменовање, да би потом било скраћено у Каменово.
Каменово има дугу традицију пчеларења. Тврди се да је једино село које је за време Турака плаћало харач (десетак) у меду. Умеће гајења пчела су у село донели монаси манастира Витовница. Стога се сматра да традиција пчеларења у овом селу траје од 14. века. Данас, са скоро 3000 пчелињих друштава, на сваког становника села долазе 2,3 кошнице по чему је Каменово рекордер у Србији. У 2011. години је у овом селу произведено 150 тона меда, што је 5% укупне производње меда у Србији, а 50% матичног млеча произведеног у Србији потиче из Каменова. Једном годишње се одржава у овом селу и сајам пчелара, манифестација „Дани млавско-хомољских пчелара“. У центру села постоји бронзана скулптура пчеле која је симбол села.
Демографија
У насељу Каменово живи 823 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 43,3 година (41,4 код мушкараца и 45,0 код жена). У насељу има 292 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,46.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Historija Indije
right|220px| Potkontinent Indija bio je postojbina nekoliko velikih svjetskih civilizacija. Dinastije, poput budističke Maurye, hindiuističke Gupte i islamskog Mogula, širile su svoje kulture i religije diljem Indije. Zbog toga u Indiji dominira mnoštvo različitih kultura i to je činjenica zbog koje je bilo vrlo teško ujediniti je pod jednim vladarom. Mogulsko Carstvo propalo je u 18. stoljeću, a Britanija je Indiju pripojila svom carstvu i nametnula moćnu vlast izvana. Indija je postala nezavisna 1947. godine kada je nastala i muslimanska zemlja Pakistan.
Drevna Indija
Ljudi žive na Indijskom potkontinentu 400.000 godina. Neki su u Indiju došli iz zapadne Azije, drugi vjerojatno doplovili na primitivnim čamcima iz istočne Afrike. Prve civilizacije na ovom potkontinentu razvile su se 2500g.pr.Kr. uz obale rijeke Ind.
Ova kultura je cvjetala o. 2500.-1600. g.pr.Kr. Temeljila se na velikim, dobro isplaniranim gradovima uz rijeku Ind (današnji Pakistan). Ljudi su uzgajali kukuruz, tkali pamuk i pisali zapise koje još uvijek nismo u stanju čitati. Oko 1600. g.pr.Kr. horde nomada krenule su iz područja između Crnog i Kaspijskog mora. Neke su se naselile u području oko Inda. Drevni vjerski tekstovi, takozvane Vede, govore o njihovom načinu života, njihovim bogovima, društvenom sustavu kasta ili klasa koji se kasnije raširio cijelom Indijom.
Budistička i hinduistička carstva
thumb|right|220px|Karta carstva Gupta
Godine 324. g.pr.Kr. Čandragupta Maurya, kralj Magadhe, istočne Indije, počeo je osvajati sjevernu Indiju. Osnovao je budističko Maurya Carstvo, prvo koje je ujedinilo ovaj potkontinent. Nakon njegove dinastije uslijedila je dinastija Gupta, porodica hindskih vladara koji su vladali Indijom od 320. do 700. g.n.e. Indija je cvjetala pod Guptama. Promicali su obrazovanje, utemeljili jedno od prvih sveučilišta te poticali umjetnosti kao što su arhitektura, slikarstvo, kiparstvo, ples i glazba. Pisci tog perioda pisali su knjige na jeziku sanskrtu koje se i danas čita. Čole su bili hinduistički narod iz jugoistočne Indije. Krajem 9. stoljeća preuzeli su veći dio južne Indije i današnju Šri Lanku te tim područjem vladali iz grada Tanjore. Bili su pomorski narod i njihovi trgovci plovili su na zapad do Arabije i na istok do Kine, a učinkovito organizirajući trgovinu, uveli su i prvi indijski novac.
Nadolazeći islam
Između 8. i 12. stoljeća Indiju su napali mnogi muslimanski osvajači iz Arabije i zapadne Azije. Godine 1206. muslimanski sultan smješten u New Delhiju vladao je dijelom sjevernom indijskom nizinom. Pod sultanima iz Delhia i kasnijim mughalskim carevima, velika područja Indije bila su pod muslimanskom vlašću. Muslimanski vladari Indije podizali su lijepe gradove, no neki nisu bili snošljivi prema drugim vjerskim zajednicama. Mahmud iz Ghaznija prvi je predvodio islamska osvajanja Indije, oko 1000. godine. Svirepo je njegova vojska opustošila jedan dio sjeverne Indije. Alberuni iz Khive ovako opisuje te divljačke upade: "Hindusi su postali kao atomi prašine rasijane u svim pravcima i kao priča o starim vremenima u ustima naroda. Njihovi rasuti ostaci svakako da gaje najdublju mržnju prema svim muslimanima". U 13. i 14. stoljeću sultani iz Delhia vladali su većim dijelom sjeverne Indije, od Punjaba na zapadu do Bihara na istoku. Međutim, to carstvo je bilo nestabilno. Sultani su stalno bili u sukobu sa hinduističkim državama na jugu Indije i sa Mongolima koji su zauzeli Delhi 1398. godine. Moguli su vladali Indijom od 1526. godine. U vrijeme njihova najvećeg cara Akbara Indiji su donijeli veliki napredak, no nakon 1700. njihova je moć slabila zbog sukoba sa hinduističkom južnom Indijom. Mogulski carevi ostali su na prijestolju do 1858. godine, no njihova moć je bila vrlo slaba. thumb|lijevo|Aurangzeb Posljednji veliki mogulski vladar Aurangzeb (1618.-1707.) postao je car 1658. Godine 1678. došlo je do hindske pobune protiv njegove vlasti i Aurangzeb je započeo sa nizom skupih ratova protiv Hinda. Proširio je carstvo koje je zbog ratova bankrotiralo i počelo se raspadati nakon njegove smrti.
Britanska Indija
Krajem 18. stoljeća Britanska Istočnoindijska kompanija porazila je suparničke europske koloniste i uspostavila carstvo utemeljeno na trima "prijestolnicama" u Bombayu, Madrasu i Bengalu. Od 1850. ta je kompanija vladala gotovo trima petinama Indije, a ostatkom su vladali lokalni prinčevi koji su bili podređeni Britancima.
Indijska pobuna
thumb|right|Britanski vojnici u Indiji Od 1857.-58. godine došlo je do pobune indijskih trupa u britanskoj kolonijalnoj vojsci, a izbila je zbog britanske neosjetljivosti na indijske običaje i vjere. Pobunjenici su zauzeli veći dio Indije, no Britanci su ubrzo povratili te teritorije i 1858. godine ponovo uspostavili red nakon velikih krvoprolića.
Nakon indijske pobune Britanci su raspustili svoju Istočnoindijsku kompaniju. Prihvatili su pozitivniji stav prema indijskom narodu. Osnovan je novi vladin odsjek i mimo krune vladao je Podkralj (kraljevski namjesnik). Međutim, indijski narod je u odnosu na Britance sve više siromašio. Tijekom 19. stoljeća Indija je postala industrijalizirana zemlja. Britanci su u Indiji izgradili najveću željezničku mrežu u Aziji te razvijali parno brodarstvo i telegrafske usluge. Indija je izvozila sirovine u britanske tvornice, no gradila je i vlastite tvornice čelika i tekstila.
Nezavisnost
Godine 1885. osnovan je Indijski nacinalni kongres za borbu za indijska prava. Od 1920. godine je pod vodstvom Mohandas Ghandija zahtijevao nezavisnost Indije. Uslijedila je duga kampanja otpora britanskoj vladavini, no tek nakon II. svjetskog rata, 1945. godine, Britanija je pristala da Indija postane nezavisna država. Tijekom II. svjetskog rata Muslimanska liga, pod vodstvom Muhammada Jinnaha, zahtijevala je zasebnu nezavisnost za ovu muslimansku državu n Indijskom potkontinentu. Godine 1947. stvorena je muslimanska država Pakistan, prvobitno u dva dijela. Godine 1971., nakon rata između ta dva dijela, istočni Pakistan je postao samostalna država Bangladeš. thumb|lijevo|Jawaharlal Nehru Jawaharlal Nehru (1889.-1964.) bio je jedan od vođa Indijskog naconalnog kongresa i zbog svojih političkih djelovanja bio je devet puta u zatvoru. Nakon proglašenja nezavisnosti Indije 1947. godine, postao je prvi indijski premijer. Utemeljio je industriju i Indiju razvio u velesilu. Nehruova kći Indira Gandhi postala je premijer 1966. godine. Pod Nehruom je Indija izbjegavala sklapanje saveza s velikim državama. Ta politika nezavisništva donijela je Indiji veliku i samostalnu moć, a ta je moć postala još veća nakon što je Indija podržala Istočni Pakistan u građanskom ratu sa Zapadnim Pakistanom 1971. godine.
Vremenska tablica
thumb|lijevo|Sultan iz Delhia
Las Barranquitas (razvrstavanje)
Las Barranquitas ima više značenja:
Zašiversk
Zašiversk je nestao grad u Rusiji. Nalazio se izvan polarnih krugova, u srednjem toku reke Indigirke, sada u Momskom rejonu Jakutije.
Osnovan je 1639. godine kao zimovnik iza brzaka (rusko dijalektno шиверы — odatle ime grada). U XVII — početkom XIX veka bio je mesto naplate jasaka, veliki komercijalni i administrativni centar u basenu Indigirke, sa populacijom do 500 ljudi. Raskrsnica plovnih i kopnenih puteva (od Jakutska do Kolime). Sa istrebljenjem životinje sa krznom nazadovao, nakon epidemije velikih boginja do 1880.ih godina prestao da postoji. Pojedini stanovnici na mestu bivšeg naselja su ostajali još u 1920-im.
U književnosti se zove zapolarna, jakutska Pompeja ; zapolarni Kitež, sibirski „grad Kitež”. Sačuvale su se Spaska crkva i zvonik, koji tokom arheološke ekspedicije 1969—1971 su odvedeni u muzej Novosibirska.
Lokacija
Teritorija bivšeg grada uključena je u stvoreni 1999. godine resursni rezervat (posebno zaštićenu prirodnu površinu) opštinskog značaja „Zašiversk” — delimično zaštićenu ključnu ornitološku teritoriju ruske Arktike.
Zimovnik
Istorija Zašiverska potiče iz 1639. godine, kada je odred jenisejskog kozaka Posnika Ivanova, nakon sukoba sa Jukagirima, krenuo na obronak ispod brzaka i 11. oktobra iste godine izgradio zimovnik, kasnije zvani Zašiversk. Mnogo niže nizvodno od Zašiverska istovremeno je Ivan Rebrov osnovao Podšiverskoje i još par zimovnika. Ivanov je izveštavao: „Jukagirska zemljica je puna ljudi, a reka Indigirka je ribljiva; u jukagirskoj zemljici ima mnogo samura; i mnoge reke se u Indigir-reku uliše, a na svima onima recima mnogi pešački i jelenski ljudi žive; pa jukagirski ljudi imaju srebro.”
Kroz obale reke Koljadin, koja se uliva u Indigirku nasuprot gradu, bio je kopneni put od Jakutska prema Kolimi, u lokalnom folkloru zvani „carski”, to jest državni. Komunikacija sa Jakutskom preko kopna u XVIII veku, prema predanju, se održavala preko basena reke Jane; jedan od puteva je prošao kroz Verhojansk i Žigansk. Put do Jakutska (na konju) trajao je 3—4 meseca, pri tome su kretali uglavnom u leto. Najbliže naselje je bilo na udaljenosti većoj od 300 km.
Zašiversk je služio kao privremeno prebivalište i baza za snabdevanje za putujuće kozace, služile i „ohoče ljude”. Ovde su se snabdevali hranom, opremom i municijom. Na ovom mestu su posetili istraživači Semjon Dežnjov, Selivanko Haritonov, Mihail Staduhin. Tu su bile prodavnice i skladišta. Gradili i remontirali brodove. Grad su naselili činovnici i skupljači jasaka, trgovci i lovci.
Ostrog
mini|pravo|Savremena rekonstrukcija Zašiverskog ostroga u 800 km od drevnog Zašiverska (okolina Jakutska) Zbog stalne pretnje opsade 1676. godine, u centru Zašiverska je bio izgrađen drveni tvrđavni zid, čime je grad postao jedino utvrđenje na Indigirce sa trajnim garnizonom kozaka i centrom velikih teritorija od reke Jane na zapadu do Kolime na istoku.
Upravnici Zašiverskog ostroga:
Grad
Godine 1783. Zašiversk, uzimajući u obzir prisustvo tvrđave i crkve, dobio je status grada i administrativnog centra Zašiverskog okruga, u sastavu [Jakutska oblast|Jakutske oblasti]] Irkutskog namesništva. Ovde su se razmestili gradonačelnik i gradska većnica, okružni finansijski ured, okružni sud za krivične predmete, zemski sud i druge ustanove. Otvoreni su krčme, prodavnice hljeba i soli. Građani su bili angažovani u lovu, ribolovu i čak poljoprivredi. Krajem XVIII veka pojavljuju se crkvene potrepštine ukrašene zlatom i srebrom. Crkvena biblioteka je imala knjige o pomorskoj i vojnoj veštini.
Jukagiri, Eveni, i Jakuti su snabdevali građane mlečnim proizvodima, divljačima, jelenskim, medveđim i kravljim mesom. Svake godine u novembru ili decembru održan je sajam: trgovci iz Jakutska su prodavali gvozdeno posuđe, tkanine, staklene perle, šećer, duvan, meštani — krznu (od veverice, lisice, samura, hermelina, sibirske kune), kljove morža i mamuta.
26. oktobra 1790. godine visočanstveno utvrđen je grb grada Zašiverska, istovremeno sa drugim grbima Irkutskog namesništva, sa sledećim opisom: „U gornjem delu štita je grb irkutski. U donjem delu u crnom polju zlatna lisica, u znak da stanovnici ovog okruga se bavi lovom na ove zveri”.
Među građanima bilo je dosta Jukagira, Evena i Jakuta koji su radili u ruskim kućama. Tu su živeli zanatlije i trgovci. Vojni garnizon 1799. godine brojio 33 ljudi. Tokom XVIII veka Zašiversk je proživio cvetanje. Prema predanjima, broj kuća i jurta u gradu je dostigao 270. Stanovništvo verovatno nikada nije prešlo 500 ljudi. Državni tovari iz Jakutska do Zašiverska do njegovog ukidanja 1805. godine bili su isporučeni na putu kroz Tukulanski prelaz i rijeku Aldan, zatim kroz Nelgegu ili Borulah. Na Indigirce uzvodno od Zašiverska komunikacije očigledno nije bilo, jer je teško proći kroz brzice.
Pad i propast
Zašiversk se našao po strani od Jano-Indigirsko-Kolimskog druma i počeo da postepeno nazadova. Sveopšto istrebljenje životinje sa krznom je poslužilo kao razlog za smanjenje trgovačke vrednosti Zašiverska, i kao posljedica toga, smanjenje njenog stanovništva. Tokom administrativno-teritorijalne reforme iz 1803. godine, koja je predviđala smanjenje broja „redovnih gradova” i njihovih okruga, Zašiversk „za mali broj stanovnika” je isključen iz broja okružnih gradova; 1804. godine, nakon dobijanja naloga, upravni centar sa svim okružnim institucijama, kao i sa katedrom protojereja, prebačen je u Verhojansk (400 km zapadno). Neko vreme ovde još je ostajao odred kozaka i neki trgovačke ustanove. 1808. godine u gradu su živeli 120—130 ljudi. Ostali stanovnici su verovatno umrli od epidemija malih i velikih boginja, koji su se desili u verhojanskoj okolini 1773—1776. i ponovo 1883. Iz velikih boginja je nestalo i drevnog naselja Polousnog u blizini, u kome se još 1940.im godinama nalazila kapela.
U oktobru 1820. godine ovde je putovao polarni istraživač F. Vrangel, koji je pronašao u dogorevaćem Zašiversku samo pet stambenih kuća. U decembru 1822. grad je posetio škotski putnik Džon Kokran, koji je napisao: „...Krv se zamrznula u mojim žilama kada sam konačno video ovo mesto. Ja... nikada nisam video takvu beskrajno tužnu sliku... Naselje se sastojalo od sedam nesrećnih stana .” mini|lijevo|Zašiversk (1820). Slika F. Matjuškina Tokom 1840.ih godina ovde je došao putnik po prezimenu Vinogradov: „Nakon prelaska Indigirke, otvara se Zašiversk, stojeći na njenoj desnoj obali. Božji hram i tri jurta, sveštenik sa crkvenjakom, ulusni pisar sa perom i upravnik stanice bez konja čine celu populaciju”. Istih godina ovo mesto je posetio nadbiskup Nil, koji je ostavio priču o Spaskoj crkvi i njenoj parohiji, ali nije spomenuo ništa o samom gradu. Zašiversk kao naselje u to vreme više nije postojao. Crkvene potrepštine su odvedene u Krest-Majorsku i Momsku crkve na Indigirce. Godine 1874. u Sankt Peterburgu razrađen je nacrt novog grba Zašiverska sa opisom: „U crnom štitu nalazi se zlatna lisica sa tamnocrvenim očima”, ali on nije utvrđen. 1878. godine u Istočni Sibir bio je administrativno proteran službenik Zahar Cigankov. Iz Irkutskog zatvora se namenjivao k proterivanju u grad Zašiversk. Kada su saznali da grad nije bio imao stanovnice, zatvorenik bio proteran u Verhojanski okrug.
Krajem 1920.ih godina članovi ekspedicije Narkomvoda SSSR-a zatekli su na mestu Zašiverska dvojicu ljudi, Jakuta po nacionalnosti, koji živeli u ambaru. To su bili ribar Mitrej Slepcov i njegova mlađa sestra Jevdokija Fjodorovna Slepcova. Nekoliko godina kasnije Slepcov je umro, njegova sestra preselila se u mesto koje se zove Tjogjurjok[g]. Slepcova je rekla: „Mi smo bili poslednji stanovnici grada”.
Arhitektura
mini|Spaso-Zašiverska crkva i zvonik: sada u Novosibirsku Od nestale zapolarne Mangazeje u zapadnom Sibiru Zašiversk je razlikovalo prisustvo spomenika iznad zemlje koji su postojali do XX veka: šatorske crkve i nadvratne kapije tvrđave. Zašiversk je naslikan u „Crtaćoj knjizi Sibira” sastavljenoj Semjonom Remezovim 1701. godine. Grad je prikazan u crtežima L. Voronina i F. Matjuškina na prelomu XVIII i XIX veka.
Zašiversk bio je grad potpuno sagrađen od drveta. Bedem izgrađeni 1676. godine prema arheološkim iskopavanjima 1969—1971. godina imao je dužinu od 46 metara i širinu 38 metara. Debljina bedema postavljenog iz dva reda trupaca je bila oko dva metra. Preko bedema su izgrađene dve kule sa kapijom, jedna kula na uglu i crkva Spasitelja (ugrađena u južni zid). U planu, koji je izradio geodetar Turčaninov 1798. godine, prikazani su ambari za provijant i tamnica. U crtežima L. Voronina krajem XVIII veka bedem tvrđave već je nestao. Sudeći po napomenutom planu i crtežima, grad je imao neuređenu izgradnju bez ulica, kuće su se pripijali uza reku. Krajem XVIII veka grad se širio i već se nalazio na poluostrvu i na susednom zapadnom ostrvu. Kako su rekli starosedelaci, deo grada je takođe bio smešten na levoj obali Indigirke i na brdima iznad osnovnog dela grada.
U vreme dolaska arheološke ekspedicije 1969. godine, na mestu Zašiverska je bila crkva, napola srušen zvonik, dve napola srušene bravnare (verovatno sagrađene sredinom XIX veka) i stub za vezivanje konja. Spaska crkva sa zvonikom izgrađena je 1700. godine lokalnom tesačem Andrejem Habarovom od ariša, isporučenog najverovatnije iz gornjeg toka Indigirke. U prvoj polovini XX veka u crkvi se još nalazile izbledene i ogulite ikone „drevnog slikanja”. Pošto je bilo nemoguće osigurati očuvanost spomenika u divljoj prirodi vlada Jakutske ASSR je dala dozvolu za njihov izvoz u Istorijsko-arhitektonski muzej na otvorenom u predgrađu Novosibirska. Zvonik je prevezen 1970. godine, Spaska crkva — 1971. godine.
Zašiversk u folkloru
100px|mini|lijevo|Krst na mestu Zašiverska Zašiversk je nakon svog nestanka ostao u folklornom sećanju starosedelačkog stanovništva Indigirke: legendama i predanjima zabeleženima u različito vreme. Tako, osnivanje grada, prema legendi, bilo je povezano sa jakutskim vitezom Bert-Čjorjogjorom: uz pomoć Rusa uspeo je da pobedi Tunguse, sa kojima Jakuti ranie bili u neprijateljstvu. Prema drugoj verziji, Jorjo-Čjorjogjor je bio sprovodnik Rusa u Indigirku i pokazao mesto za polaganje grada. U 1940—1950. godini spada zapisi predanja o epidemiji velikih boginja i propasti grada zbog njih. Po verziji J. Frolova, šamani su povezivali dolazak velikih boginja — „bake”, kako su zvali je, početkom XIX veka sa „zlim duhom” koji se osvetio na toj način ljudima za istrebljenje životinje sa krznom. Prema drugom predanju, dve sestre su sedele sedam dana na drvetima i sa žalošću gledali stanovnike Zašiverska. To su bili dusi velikih boginja. A kada su ih uvredio tunguski knez koji su prolazio mimoići oni se sručili svoju jarost na grad. Legenda jakutskog ili tunguskog porekla koju su čuli učesnici naučne ekspedicije 1969—1970. godina u donjem toku Indigirke, priča da je jednom tokom sajma (u blizini gradske tvrđave) šaman video bogato okovanu škrinju sa dragocenostima, koja je bila zaražena bolesti, i naredio da baciti je u ledenu rupu, ali halapljiv sveštenik se usprotivio njemu, i kada su okovanu škrinju otvarali — ljudi su se bacili i razgrabili sve stvari koje ležele u njoj. A sutradan su velike boginje zahvatili grad. Svi su umrli, zajedno sa sveštenikom, preživela je samo devojčica Tarabukina, koja je živela do 105 godina i umrla 1913. godine. U narečju stanovništva sela Ruskog Ušća na Indigirce za označavanje velikih boginja je sačuvan izraz „zašiverska gadost”.
Istraživanja
Zašiversk se pominje u opisima putovanja ruskih istraživača G. Saričeva krajem XVIII veka i F. Vrangela početkom XIX veka. Detaljan opis grada se nalazi u „Rečniku geografskom Ruske države” A. Ščekatova, objavljenom 1804. godine. Posle svoje propasti grad se skoro nikada nije pomenuo. Prvo detaljno istraživanje istorije Zašiverska (prema arhivskim materijalima) se odnosi na 1922. godinu, kada je u „Zbirce materijala za proučavanje Jakutije” Jakutski narodni komesarijat objavio članak pod naslovom „Grad Zašiversk” autora sa inicijalima „V. G.”. Zašiversk su spomenuli V. I. Ogorodnikov u knjizi „Od istorije osvajanja Sibira. Osvajanje jukagirske zemlje” (Čita, 1922), S. V. Bahrušin u „Otkrići Jakutije Rusima u XVII veku i njenog pripajanja Rusiji” (Jakutsk, 1957). Postojanje crkve na mestu bivšeg grada u XX veku prvi put se pominje u izveštaju iz 1933. godine o održavanju Indigirske hidrografske ekspedicije, koja je 1931. godine slučajno otkrila ostatke grada.
Arheološki radovi
mini|lijevo|Šahovska figurica od kostiju morža iz [[Rusko Ušće|Ruskog Ušća na Indigirce]] Arheološka iskopavanja na mestu Zašiverskog ostroga i, delimično, okolne teritorije sprovedena je 1969—1971. godina ekspedicijom sibirskog odeljenja Akademije nauka SSSR. Iskopavanje omogućilo je uspostavljanje istorijskih podataka koji nisu bili u pisanim izvorima. Kratko leto i permafrost (led počinjao na dubini od 25—30 cm) sprečili je arheologima da završe iskopavanja, posebno nije bio pronađen kulturni sloj XVII veka.
Tokom ekspedicije pod slojem treseta pronađeni su ostaci zidova, podova kula, kao i zanatske radionice 15 metara od zvonika. Otkriveni su tragovi poplava i dva požara, od kojih je jedan uništio deo zidova tvrđave. Pronađeni su bakrene monete iz XVIII veka; „idol” i šahovska figura od kostiju mamuta, staklene perle, komada liskuna i stakla, gvozdeni nož i druge predmete. Na udaljenosti od 1,6 m i 10 cm od crkve na dubini od 80 cm u peskovitom tlu otkrivena je grupa sahranjivanja: žene i troje dece u mrtvačkim sanducima od tesanih dasaka; deteta u izdubljenom brvnu; devojke u sanduku izdubljenom od dva ariša.
Prema učesniku ekspedicije M. Ugrina, dvojica drugih učesnika — profesor Ivan Makovecki i snimatelj Oleg Maksimov bili su zaraženi sporima od velikih boginja i poginuli.
Banari, Sassari
Banari je naselje u Italiji u provinciji Sassari, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 609 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 437 m.
Kosmos-1385
Kosmos-1385 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1385 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 6. jula 1982. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1385 je bio osmatrački satelit.
Račić (Bihać)
Račić je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bihać koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 286 stanovnika.
Geografija
Selo se nalazi u Bosanskoj krajini.
Bab El Oued
Geografske karakteristike
Bab El Oued leži u Alžirskom zaljevu, udaljen 7 km sjeverno od centra grada Alžira, pa je danas samo predgrađe alžirske metropole.
Historija
Za osmanske vlasti tu su se nalazila jedna od šest gradskih vratiju grada Alžira, po kome je dobio ime - Bab El Oued, što znači Vrata na vadiju. Kasnije su premještena na bulevar Guillemin, a nakon tog srušena 1896.
Bab El Oued je izrastao nakon 1830. za Francuske kolonijalne uprave doseljavanjem velikog broja evropskih kolonista u drugoj polovici 19. vijeka.
On je sve do 1962. i proglašenja alžirske nezavisnosti bio najveći kvart radničke klase, sastavljene uglavnom od siromašnih emigranata iz Španije (Valencia), Italije, Malte i Francuske. Oni su u potrazi za poslom uglavnom radili u kamenolomima Jaubert, u podnožju planine Bouzareah, po njima je nazvan najstariji dio naselja La Cantera. U vrijeme Alžirskog rata za nezavisnost Bab El Oued je bio jedan od najžešćih bastiona OAS-a.
Fentress County, Tennessee
je okrug u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Las Barretas (razvrstavanje)
Las Barretas ima više značenja:
Raketni čamac
desno|mini|250px|Raketni čamac klase [[Raketni čamci klase Osa|Osa I godine 1983. Raketni čamci klase Osa su vjerojatno najbrojnija klasa raketnih čamaca prema broju izgrađenih jedinica]] Raketni čamac, također i raketna topovnjača, a u literaturi poznat i kao brzi borbeni čamac (engl. missile boat ili fast attack craft), mali je ratni brod koji kao glavno naoružanje ima protubrodske rakete. Zbog svoje relativno male veličine, ovi brodovi se koriste uglavnom u priobalnom području i na mirnim morima, a popularni su u državama koje ne žele razvijati skupu i veliku mornaricu. Ova vrsta brodova počela se razvijati 1960-ih godina, a razvili su se iz ideje torpednih čamaca iz doba Drugog svjetskog rata koji su modificirani na način da su im se torpedne cijevi zamjenile s raketnim lanserima. Termin raketna topovnjača uvela je i koristila Jugoslavenska ratna mornarica za klasifikaciju brodova iz svoje flote, a preuzele su ga mornarice država nastale raspadom Jugoslavije (tako i Hrvatska ratna mornarica).
Raketni čamci i topovnjače su se pojavili u sastavima ratnih mornarica 1960-tih godina. Sama pojava raketnog oružja kao i mogućnost njegove ugradnje na brod dovela je do toga da i raketni brod može nanijeti raketni udar po protivničkim brodovima, objektima na otvorenom moru i ciljevima na obali. Raketni čamci su brodovi velike brzine i dobrih manevarskih osobina. Deplasman raketnih topovnjača se kreće od 150 do 640 tona, dužina od 36 do 64 metra, brzina i do 50 čv, a daljina plovidbe i do 6100 milja (iako najčešće nisu namjenjeni za duge plovidbe). Osnovno naoružanje su im rakete tipa brod-brod, a na sebi najčešće imaju 2 ili 4 raketna lansera: Uz raketne lansere, najčešće imaju i topničko naoružanje kalibra od 20 pa do 76 mm. Najčešće se upotrebljavaju za obranu pomorskih komunikacija i napade na veće brodove, a borbena djelovanja su im kratka (najčešće traju svega nekoliko minuta) i karakteriziraju ih kratki razarajući raketno topnički udari. Naime, doktrina uporabe raketnih čamaca temelji se na načelu pokretljivosti koje je ispred načela obrane, budući da moderni raketni projektili mogu probiti i prodrijeti i u najbolje oklopljeni trup broda, te je težište stavljeno na pokretljivost kako bi brod brže zauzeo bolji položaj od neprijatelja i na tajn način se zaštitio.