cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tommy Robredo
2005.
Najbolji rezultat u sezoni mu je finale turnira u Estorilu u Aprilu. Takođe je stigao do polufinala turnira u Dubaiju u februaru i do četvrtfinala na Roland Garosu, drugog u karijeri (prvi put je bilo 2003. godine). Došao je i do četvrtog kola na Otvorenom prvenstvu SAD drugu godinu za redom, koje je izgubio od Džejmsa Blejka. Završava sezonu među prvih 20 tenisera drugu godinu za redom, kao četvrti najbolje rangirani španski teniser (ostali su Nadal (2), Ferer (15), Ferero (18)).
2006.
Ova sezona bila je najbolja do sad za Robreda. Osvojio je svoju prvu (i za sada jedinu) titulu na turnirima masters serije - u Hamburgu. savladavši Radeka Štjepaneka u finalu, i došao 7. mjesta na ATP listi. Zatim je u finalu turnira u Baštadu pobijedio Davidenka i osvojio drugu titulu u sezoni. 2006. Robredo je dospio do četvrte runde svih grend slemova, osim Vimbldona, do finala turnira u Barseloni, tri polufinala (uključujući dva na turnirima masters serije - u Sinsinatiju i Parizu), i tri četvrtfinala (uključujući i četvrtfinale na mastersu u Monte Karlu. Nakon što je kratko bio na najvišoj poziciji u svojoj karijeri - petom mjestu, kvalifikovao se za tenis masters kup, na kojem nije stigao dalje od grupne faze.
2008.
Sezona je bila loša za Robreda, na većini turnira gubio je u ranoj fazi takmičenja. Ipak je osvojio jednu titule, u Baštadu, pobijedivši u finalu Tomaša Berdiha. Ove sezone Robredo je imao uspjeha u parovima, zajedno sa zemljakom Rafaelom Nadalom osvojio je titulu na mastersu u Monte Karlu. Sezonu je završio na 21. mjestu.
2009.
Robredo je počeo sezonu u Sidneju, gdje je izgubio od Marija Ančića 6-2, 6-1. Na Otvorenom prvenstvu Australije bio je postavljen za 21. nosioca. Stigao je do četvrtog kola, gdje ga je porazio Endi Rodik u tri seta: 7-5, 6-1, 6-3. Osvojio je titulu i pojedinačno i u parovima na turniru u Kosta Da Sauipe u Brazilu na šljaci. Naredne sedmice osvojio je titulu u Buenas Ajresu, u Argentini. U maju je došao do četvrtfinala Roland Garosa, koje je izgubio u tri seta od del Potra, 6-3 6-4 6-2. Robredo je stigao do trećeg kola Vimbldona, na kojem je bio 15. nosilac. Na Otvorenom prvenstvu Švedske bio je branilac titule i prvi nosilac. U polufinalu ga je porazio Huan Monako 6-0, 6-2. Zatim je na tri turnira za redom poražen u drugom kolu. Na mastersu u Sinsinatiju je izgubio već u prvom kolu. Uprkos lošim rezultatima na posljednjih pet turnira (u kojima mu je odnos pobjeda 1-5) našao je formu i stigao do 4. kola na Otvorenom prvenstvu SAD, pobijedivši Donalda Janga, Giljerma Garsiju Lopeza i Džejmsa Blejka.
Kaunas
Kaunas (slav. Kovno), znan pod još nekoliko imena, je drugi najveći grad u Litvi i bivši privremeni glavni grad.
Zemljopisni položaj
Nalazi se na sutoku dviju najvećih litvanskih rijeka, Njemena i Nerisa, i u blizini Kaunskog akumulacijskog jezera, najvećoj vodenoj masi u Litvi.
Imena
Prije litvanske nezavisnosti, u literaturi ga se nalazilo u obliku Kovno, tradicionalnom slavenskom obliku imena ovog grada. Poljski oblik je Kowno. Tradicionalni ruski oblik glasi "Govno" (ćir. Говно), a naziv "Kaunas" (ćir. Каунас) se rabi od 1940., odnosno od pripojenja nezavisne Litve SSSR-u. Naziv na jidišu je Kovne (hebr. קאָװנע), a na njemačkom jeziku pozna dva oblika, Kowno i Kauen.
Povijest
mini|lijevo|Crkva sv. Jurja iz 1487. Na mjestu starog dijela Kaunasa, na sutoku dviju velikih rijeka napravljeno je naselje u 10. stoljeću prije Krista. Prema legendi, grad je osnovan 1030., ali prvi put se spominje u pisanim izvorima 1361.. U trinaestom stoljeću, sagrađen je kameni zid kao zaštita od učestalih upada teutonskih viteza. 1362., isti ga konačno zauzimaju, i razaraju dvorac u Kaunasu.
1408. gradu je Vitold Veliki (lit. Vytautas Didysis) odobrio Magdeburška prava. Dvorac je obnovljen početkom 15. stoljeća. Kaunas je tad počeo dobivati na važnosti, budući da je bio na križištu trgovačkih putova, pored toga što je bio i riječnom lukom.
1441. se pridružio Hanzeatskoj ligi, te su se u njemu počeli otvarati hanzeatski trgovački uredi. Do 16. stoljeća, Kaunas je imao javnu školu, bolnicu i ljekarnu, i bio je jednim od najbolje upotpunjenih gradova u Velikom Vojvodstvu Litvi.
17. i 18. stoljeće nisu bili sretni za Kaunas. 1665. godine, carska Rusija je napadala grad nekoliko puta, a 1701. su ga zauzele švedske postrojbe.
Kuga je pogodila kaunsko područje 1657. i 1708., a požari su uništili dijele grada 1731. i 1732..
Nakon podjele Poljske-Litve 1795., grad je došao pod rusku vlast.
Za vrijeme rusko-francuskih ratova 1812., velika Napoleonova vojska je dvaput prošla kroz Kaunas, opustošivši ga oba puta.
mini|[[samostan Pažaislis|crkva i samostan Pažaislis]] Za vrijeme podjela Poljske, bio je središtem ustanka u studenom (1830.-1831.) i siječanjskog ustanka (1863.-1864.). Za obeshrabriti mjesno stanovništvo, ruske vlasti su smjestile veliku vojarnu u grad. Ruske vojne utvrde iz tog razdoblja se još može viditi po gradu.
mini|lijevo|[[Perunov dom ("Perkūno namas")]] 1862. je izgrađena je željeznička prometnica koja je povezivala carsku Rusiju i Njemačku, čime je Kaunas postao značajno željeznička postaja.
1898. je prva elektrana počela s radom. Nakon što su Vilnius okupirale ruske boljševičke postrojbe 1919., vlada Republike Litve je uspostavila u Kaunasu svoje glavne urede. Kasnije, kada su Vilnius zauzeli Poljaci, Kaunas je postao privremeni glavni grad litvanske vlade, i tu je dužnost obnašao do 1940., sve do podjele Poljske između nacističke Njemačke i SSSR-a. Staljin je vratio Vilnius Litvi, i proces premještanja glavnog grada je krenuo. Unatoč toj odluci, prije okončanja tog procesa, cijelu zemlju je okupirao SSSR.
Između dvaju svjetskih ratova, industrija se razvijala u Kaunasu, koji je u to vrijeme bio najvećim gradom u Litvi. 1940., priključen je SSSR-u, postavši tada dijelom nove upravne jedinice, Litvanska SSR. Početkom njemačke najezde na SSSR 25. juna 1941. godine grupe naoružanih Litvanaca, koje je predvodio Algirda Klimaitis napali su 38.000 Židova u Kaunasu, od čega su ubili njih 3.800. Većinu preostalih Židova zatvorili su u konclogor Kauen. Samo 3.000 kaunaških Židova je preživjelo rat.
Nakon drugog svjetskog rata, Kaunas je postao litvansko glavno industrijsko središte - proizvodio je oko četvrtine litvanske industrijske proizvodnje.
mini|desno|[[sutok rijeka Njemena i Nerisa u Kaunasu]]
Promet
Nalazi se na auto-cestovnim prometnicama Via Baltica (E67) i Vilnius—Klaipėda (A1).
Kaunas je jedna od glavnih riječnih luka u baltičkim državama
Batalha
thumb|right|Detalji gotičke arhitekture u [[Samostan u Batalhi|Samostanu Batalha]]
293
thumb|Četiri [[Tetrarhija|tetrarha, Venecija]] thumb|Karta [[Rimsko Carstvo|Rimskog Carstva pod Tetrarhijom (293)]]
Batalha
Batalha je portugalski grad smješten u Distriktu Leiria, podregiji Pinhal Litoral, regiji Centro. U njemu živi 7.500 stanovnika.
Kaunas
Promet
Međunarodna zračna luka Kaunas (KUN) je u stanju opsluživati 300.000 putnika i 100.000 tona tereta godišnje.
293
Godina 293. (CCXCIII) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Valerija i Valerija (ili, rjeđe, godina 1046. Ab urbe condita). Oznaka 293. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Batalha
Grad je osnovao kralj D. João I od Portugala, zajedno sa samostanom Santa Maria da Vitória na Batalha, kako bi odao počast portugalskoj pobjedi u bitci kod Aljubarrote (14. august 1385).
Kaunas
Gradski prijevoz
thumb|Škoda 14Tr02 thumb|Säffle Kaunas ima 16 trolejbusnih linija, 34 autobusne linije i široku mrežu "maxicaba".
Grab (Trilj)
Grab je naselje sjeverno od grada Trilja.
Kaunas
Narodnosni sastav
Narodnosni sastav 2001.:
Grab (Trilj)
Zemljopis
U neposrednoj blizini naselja je prekrasan izvor rijeke Grab, te poznate Grabske mlinice. Rječica dalje teče kroz selo, te utječe u Rudu.
Kaunas
Narodnosni sastav
Narodnosni sastav 1939.:
Grab (Trilj)
Stanovništvo
Apsolutno većinsko i jedino autohtono stanovništvo ovog sela su Hrvati, a većina stanovništva izjasnila se kao pripadnici Rimokatoličke crkve.
Kaunas
Narodnosni sastav
Narodnosni sastav 1919. : (Napomena: Carske ruske vlasti su brojne Litvance pisale kao "Poljake")
Grab (Trilj)
Stanovništvo
Napomena: Podatci o broju stanovnika 1869. i 1921. godine sadržavaju  podatke za naselja Krivodol, Podi i Vrabač. Podatci za broj stanovnika 1880. godine sadržavaju dio podataka za naselje Podi.
Kaunas
Gradske znamenitosti
mini|desno|[[crkva sv. Mihovila Arhanđela (Kaunas)|crkva sv. Mihovila Arhanđela]]
Grab (Trilj)
Gospodarstvo
Stanovništvo se nekada bavilo poljoprivredom i uzgojem stoke. Danas se sve više napuštaju ove djelatnosti.
Kaunas
Gradske znamenitosti
Središte grada Kaunasa određuju dva šetališta: 2 km duga Laisvės alėja (Aleja slobode), i središnja gradska ulica, sa drvoredom od lipa te njen produžetak, Vilniuška ulica, koja vodi prema najstarijem dijelu Kaunasa.
Najveće znamenitosti u Kaunasu su:
Prosvjeta
Kaunas se često naziva i gradom studenata, kojih je oko 50 tisuća svake godine diljem kaunskih sveučilišta.
Danas u Kaunasu djeluju:
Sport
Kaunas je sjedištem košarkaškog kluba "Žalgiris", jednom od najjačih europskih košarkaških klubova.
Kaunas je rodnim mjestom odnosno mjestom gdje su djetinjstvo provele neke od vrhunskih litvanskih košarkaških zvijezda kao što su Arvydas Sabonis, Šarūnas Marčiulionis, Žydrūnas Ilgauskas i Šarūnas Jasikevičius.
Najveći stadion u gradu je S.Dariaus ir S.Girėno Sporto Centras, kapaciteta 9.000 mjesta, inače domaćim igralištem nogometnom klubu FBK Kaunas.
Umjetnine na otvorenom
Mnoštvo kipova se nalazi na kaunskim javnim površinama.
Budimir
Budimir (lokalno Budimiri) je naselje (selo) koje se nalazi 8 kilometara od  grada  Trilja.
Zemljopisni položaj
Naselje Budimir se nalazi na krškoj zaravni između planine Kamešnice i kanjona rijeke Cetine neposredno uz cestu D60.
Stanovništvo
Napomena: U popisima stanovnika od 1857. do 1880. godine te u popisu iz 1921. godine sadrži podatke za naselje Vinine.
Oret
Oret (grč. ̓Οροίτης: Oretos ili Oroetes ) je bio perzijski plemić kojeg je 540. pne. na mjesto satrapa Sarda odnosno pokrajine Lidije postavio Kir Veliki, osnivač Perzijskog Carstva. Oret je u povijesti ostao upamćen po Herodotovoj priči o pogubljenju Polikrata, tiranina sa otoka Samosa.
Povijesni izvori
Jedini povijesni dokumenti koji spominju Oreta su Herodotove priče iz njegove treće knjige „Povijesti“. Grčki povjesničar pripovjeda dvije priče o Oretu; o pogubljenju Polikrata i padu samog Oreta.
Priča o Polikratu
Prema Herodotu, Polikrat je bio prvi Grk koji je planirao dominaciju Egejskim morem, odnosno osvajanje Jonije i okolnih otoka. Bio je vrlo uspješan u svojem naumu, navodno „blagoslovljen od bogova“; Herodot piše angegdotu kako je Polikrat bacio dragocijeni prsten u more, nakon čega je od jednog ribara dobio upecanu ribu za poklon u čijoj su utrobi našli taj isti prsten. Njegov prijatelj i saveznik, egipatski kralj Amazis II. upozoravao ga je kako će čovjek tolike sreće jednom biti kažnjen od bogova, zbog čega je navodno prekinuo savez sa Polikratom.
Kralj Amazis II. očito je imao dobar predosjećaj; otprilike u isto vrijeme (srpanj 522. pne.) kada je umro perzijski vladar Kambiz II., lidijski satrap Oret pozvao je Polikrata u Sard. Unatoč upozorenjima svojih vračeva i kćeri koja je sanjala svoga oca „u zraku gdje ga pere Zeusova kiša i pomazuju sunčane zrake Helija“, Polikrat je odlučio otići u Sard. Tamo ga je Oret dao pogubiti i razapeti, zbog čega su njegovo tijelo zaista oprale kiše i obasjale sunčane zrake, zbog čega se san njegove kćeri obistinio. Ova Herodotova priča govori o promjenjivosti ljudske sreće, odnosno kako bogovi kažnjavaju one koji su previše sretni. Ipak, stvarni događaj može biti potpuno drugačiji. Naime, Polikrat sa Samosa je izgradio veliku mornaricu koju je financirao egipatski vladar, budući kako je vidio Polikrata kao saveznika u borbama protiv Perzijskog Carstva. Egipćani su također unajmljivali mornare iz Karije, koja nije daleko od otoka Samosa. Godine 525. pne. perzijski vladar Kambiz II. osvaja Egipat, nakon čega Polikrat ostaje bez svog glavnog izvora financija. Istovremeno, Oret nudi Polikratu zlato i srebro zbog čega se ovaj odlučio priključiti Perzijancima. Pravi motivi zbog čega je Oret dao pogubiti Polikrata su nepoznati, no neki povjesničari pretpostavljaju kako je Oret sumnjao u Polikratovu lojalnost, odnosno kako je ubojstvo naredio sam Kambiz II. Drugi pak tvrde kako je Oret bio razočaran vladarevom politikom pa mu je tim ubojstvom želio napakostiti.
Pad Oreta
Kompleksnost objašnjenja Oretovih postupaka prema Polikratu i samog pada predstavljaju politički nemiri u Perzijskom Carstvu u to vrijeme. Naime, godine 522. pne. kada je Kambiz II. vodio ekspedicije u Africi na perzijsko prijestolje stupa medijski uzurpator Gaumata koji se predstavljao kao Kambizov brat Smerdis, koji je potajno ubijen nekoliko godina ranije. Kada je čuo za prevrat na kraljevskom dvoru, Kambiz II. krenuo se obračunati sa lažnim kraljem, no prilikom puta pogiba zbog čega Gaumata nastavlja nesmetano vladati, sve dok ga nakon nekoliko mjeseci nije svrgnuo Darije Veliki u suradnji sa šest perzijskih plemića. U to doba diljem Perzijskog Carstva izbijaju pobune, zbog čega je Dariju trebalo godinu dana i 19 bitaka da povrati mir u svoje carstvo.
Herodot piše kako je Darije Veliki dao pogubiti Oreta, a kao razlozi navode se njegovo odbijanje da pošalje vojsku Dariju, ili kako se sam pobunio protiv novog vladara. Ipak, na Darijevim Behistunskim natpisima Oret se ne spominje u kontekstu pobunjenika. Jedino što grčki povjesničar spominje jest kako je Bageos bio poslan od strane Darija u Sard, gdje je čitao kraljevu poruku Oretovim podanicima. Prvo je pročitao dio koji kaže „Perzijanci! Darije vam zabranjuje da služite Oreta!“, nakon čega su njegovi vojnici spustili koplja a kada je Begeos vidio kako nisu privrženi satrapu, s olakšanjem je pročitao i ostatak; „Darije kaže: Perzijanci u Sardu moraju ubiti Oreta!“, nakon čega je pogubljen. Pretpostavlja se kako je Oreta na mjestu lidijskog satrapa nasljedio upravo Bageos, a njega Otan koji je osvojio Samos i priključio ga Perzijskom Carstvu.
Oltra, Belluno
Oltra je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 450 m.
Jabuka (Trilj)
Jabuka je naselje (selo) koje se nalazi 2 kilometara  od  grada  Trilja.
Stanovništvo
Napomena: U popisu stanovnika iz 1869. godine podaci naselja Jabuka su pripojeni podacima naselja Vedrine te se je 1931. godine iskazivalo kao dio naselja Vedrine.
Univerzitet Bocvane
Historija
Univerzitet Bocvane započeo je svoju historiju kao dio većeg obrazovnog sistema osnovanog 1964. kada je pokrenut Univerzitet Bechuanalanda, Basotolanda i Swazilanda putem kojega su Bocvana, Lesoto i Svaziland željeli umanjiti ovisnost o visokoobrazovnom sustavu Južnoafričke Republike pod aparthejdom.
Kada su 1966. Bocvana i Lesoto stekli neovisnost univerzitet je promijenio ime u Univerzitet Bocvane, Lesota i Swazilanda. 1975. Lesoto se neočekivano povukao iz suradnje i osnovao vlastiti univerzitet. U narednom periodu zajednički univerzitet je nosio ime Univerzitet Bocvane i Swazilanda.
Povlačenje Lesota potaklo je vladu Bocvane na pokretanje akcije One Man, One Beast kojom je Bocvana kao jedna od najsiromašnijih zemalja svijeta u tom vremenu željela izgraditi vlastiti kampus zajedničkog univerziteta. Narod Bocvane je za izgradnju novoga kampusa donirao novac, ali i krave, žito, jaja i druge doprinose. 1982. akcija je uspješno okončana osnivanjem univerziteta.
Potsdam, Ohio
Potsdam je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 288, što je 85 (41,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Grand Džankšon
Grand Džankšon se može odnositi na
Robert I od Francuske
Robert I. (15.08.866 - 15.06.923) je bio francuski vojvoda i francuski protukralj. Povjesnim revizionizmom Robert I. je proglašen kraljem Francuske između 922 i 923 godine iako je bio pobunjenik koji za svog života nije oborio legalnu vladu to jest kralja.
Život
Robert je bio brat francuskog kralja Oda koji je vladao u doba maloljetstva Karla III. Nakon smrti Oda 898. godine francuski plemići su za vladara Karla, ali on je po dogovoru morao ostaviti Robertu sve titule i teritorije koje je on tada imao.
Nakon tog političkog dogovora mir između kralja i najjačeg feudalnog gospodara je trajao do 921. godine kada se među francuskim feudalcima stvara zavjera zbog navodnog favoritizma prema svom miljeniku imena Hagano. Službeni razlog za pobunu je bila Karlova odluka da oduzme dvorac kćerki od Karla II. kako bi ga dao miljeniku.
Grand Maund
Grand Maund se može odnositi na
Robert I od Francuske
Život
Pobunjenici su za svog kralja proglasili Roberta i s svojom vojskom su krenuli u napad 922. godine. Karlo III. se povukao prema sjeveru pokušavajući organizirat svoje snage tako da je vojska Roberta osvojila Rheims gdje se on i okrunio za kralja Francuske 29.06.922. godine.
Karla III. je tek sljedeće godine s vjernom vojskom krenuo u napad. U odlučujućoj bitki kod mjesta Soissons 15.06.923. godine Robert I. je poginuo, ali njegova vojska je ostvarila pobjedu i zarobila kralja.
Lou Nova
Lou Nova (16. mart 1913 – 29. septembar 1991), također poznat pod nadimkom Cosmic punch (Kozmički udarac) bio je američki bokser i glumac. Rodom iz Los Angelesa i visinom 192 cm, Nova je godine 1935. postao američki i svjetski amaterski prvak. Nakon što je postao profesionalac, sljedećih 22 mečeva nije imao poraz, a ukupno se borio 40 puta. Poznat je kao prvi bokser koji je prakticirao jogu, kao i po tome što je 1. juna 1939. u New Yorku, porazio Maxa Baera u prvom meču teške kategorije prenošenom na televiziji. 29. septembra 1941. je poražen u pokušaju da od Joea Louisa preuzme titulu prvaka svijeta u teškoj kategoriji. Nekoliko godina kasnije se povukao iz boksa i umjesto toga posvetio glumačkoj karijeri, nastupivši u oko 20-ak naslova na filmu i televiziji 1940-ih i 1950-ih.
Leukopelargonidin
Leukopelargonidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 290,268 Da.
Grand River
Grand River se može odnositi na
Dokaz
Dokaz je izraz koji može značiti:
Ansost
Onsost je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Tarb.
Tarzan of the Apes (film)
thumb|'Tarzan of the Apes'' Tarzan of the Apes je američki crno-bijeli nijemi pustolovni film snimljen 1918. u režiji Scotta Sidneya, poznat kao prvi film o Tarzanu. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Edgara Ricea Burroughsa, iako radnja obrađuje samo njegovu prvu polovicu. Naslovni protagonist - čiji lik tumači Elmo Lincoln - je dijete engleskih aristokrata koga su nakon brodoloma usvojili majmuni u afričkoj džungli. Film, koji je snimljen u močvarama Louisiane koje su "glumile" afričku džunglu, doživio je ogroman uspjeh i bio jedan od najgledanijih filmova godine u SAD. Već iste godine je snimljen nastavak pod naslovom The Romance of Tarzan.
Ansost
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 62 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 28 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,2 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 198 metara (maksimalnoj 202 m, a minimalnoj 192 m).
Grandvju
Grandvju se može odnositi na
Garber
Garber se može odnositi na
Galva
Galva se može odnositi na
Univerzitet u Kinšasi
Univerzitet u Kinšasi (Université de Kinshasa) je univerzitet u Kinšasi u D.R.Kongo. Univerzitet je osnovan 1954. godine, a pohađa ga oko 26.000 studenata.
Historija
Univerzitet je osnovan 1954. kao odgovor belgijskih kolonijalističkih vlasti na kritike da ništa nisu učinili kako bi omogućili obrazovanje lokalnom stanovništvu. Univerzitet je u tim godinama nosio ime Univerzitet Lovanouma i bio je vođen od strane isusovaca. Godine 1971. ovaj je univerzitet spojen sa Protestantskim autonomnim univerzitetom Konga i Univerzitetom Konga u Lubumbashiju kako bi bio formiran Nacionalni univerzitet Zaira koji je ponovo podijeljen 1981. i tim je izdvajanjem nastao i današnji univerzitet. Univerzitet se godinama suočava sa velikim problemima sa financiranjem, tokom vremena kantine su prestale služiti obroke, a plate profesora padale su i na 15$.
Castelvecchio, Chieti
Castelvecchio je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 254 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 141 m.
Andrija Čičin-Šain
Andrija Čičin-Šain (Split, 3. siječnja 1920. — Rijeka, 4. listopada 2009.), hrvatski arhitekt.
Životopis
Andrija Čičin-Šain rođen je 3. siječnja 1920. u Splitu. Andrija je imao namjeru upisati slikarstvo, ali na sugestiju oca ipak upisuje studij arhitekture u Ljubljani kod profesora Jože Plečnika 1938. Izbor nije požalio, a slikarstvo mu postaje hobi kojim se nastavio baviti kroz čitav život. Zbog ratnih godina prisiljen je prekinuti studije u Ljubljani. Godine 1945. seli s obitelji u Zagreb gdje radi u Ministarstvu građevina po službenoj dužnosti još godinu i tek onda nastavlja studij, ali ne više u Ljubljani već u Zagrebu na Arhitektonskom odsjeku Tehničkog fakulteta, gdje je i diplomirao 1948.
1949. seli u Sarajevo gdje djeluje idućih sedam godina. Od značajnijih realizacija bosanske faze na prvom je mjestu svakako kuća iz Konjica (1952.), zatim kompleks Điđikovac u Sarajevu (1953.), dezinsekcijske stanice u Travniku i Mostaru (1951.), školski objekti itd. Sudjeluje na tri natječaja s dva osvojena prva mjesta, a 1955. postaje dobitnikom Godišnje nagrade grada Sarajeva iz područja umjetnosti i kulture ( sa M. Baldasarom) za adaptaciju i prostorno uređenje Muzeja grada Sarajeva.
Univerzitet u Najrobiju
Univerzitet u Najrobiju (engleski: University of Nairobi) je najveći univerzitet u Keniji. Službeno je nastao 1970. nakon podjele Univerziteta istočne Afrike, koji je osnovan 1956. godine, na tri neovisna od kojih je jedan bio i Univerzitet u Najrobiju. Univerzitet u Najrobiju danas pohađa oko 62.000 studenata.
Andrija Čičin-Šain
Životopis
Dolaskom 1956. u Rijeku Andrija Čičin-Šain se zaposlio u građevinskom poduzeću "Jadran" kao šef projektantskog odjela. Uslijedile su i prve realizacije, zgrada Brodomaterijala u samoj gradskoj jezgri (1858.) i niz stambenih zgrada u riječkim naseljima Pećine, Turnić, Ogranak te u Crikvenici, Osijeku, Fažani u Istri (1956.- 1960.). Na tada goruće pitanje stambene izgradnje Čičin-Šain odgovara s nekoliko tipskih stambenih objekata koji su oblikovani krajnjom funkcionalnošću te realizirani minimalnim sredstvima i zbog toga su široko primjenjeni u riječkom prostoru.
Dana 25. prosinca 1958. Čičin-Šain u svom stanu u ulici Ive Marinkovića br.14 otvara riječku podružnicu zagrebačkog Arhitektonsko projektnog biroa "Vincek" s radnom grupom za izradu arhitektonske projektne dokumentacije objekata visokogradnje. Time započinje i službena suradnja Andrije Čičin-Šaina s arhitektom Žarkom Vincekom. Naime, upoznaju se još za vrijeme NOB-a u Dalmaciji, te nakon rata skupa završavaju studij što je nesumnjivo iznjedrilo identične poglede na arhitekturu trenutka. Kreativno nadopunjavanje te Vincekove izvrsne organizatorske sposobnosti rezultirali su plodnom i dugotrajnom suradnjom koja će bitno obilježiti Čičin-Šainovo stvaralaštvo. S obzirom da se u ono vrijeme na privatnike i sve što miriše na kapitalizam nije gledalo s pretjeranom naklonošću, uslijedilo je ukidanje Čičin-Šainove podružnice Vincekova ″Arhitektonskog studija″ 1963. godine ( naime biro "Vincek" mijenja naziv u ″Arhitektonski studio- AS″, koncem 1962.).
Iste godine pozivaju ga u Građevno projektni zavod Rijeka za koji projektira svoj prvi značajniji turistički objekt, hotel Adriatic u Opatiji (1963.). Ubrzo obnavlja suradnju s Vincekom i ″Arhitektonskim studijem″ iz Zagreba preko kojeg dolazi do narudžbi i biva pozivan na natječaje, te kojem povjerava izradu izvedbenih projekata u slučaju realizacije. Unutar kolektiva ″Arhitektonskog studija″ koji je prvenstveno bio usmjeren gradnji školskih ustanova (200-tinjak realiziranih školskih objekata između 1955. i 1977.) Čičin-Šain se specijalizirao za turističku arhitekturu. Kreiranju turističkih objekata pristupa s najviše interesa, senzibiliteta i stvaralačkog zanosa, za očekivati je stoga da s njima postiže najviše uspjeha i afirmacije. Pobjeđuje na dva javna natječaja, 1968. za hotel Libertas ( realiziran 1974.) i 1969. za hotel Palace ( realiziran 1972.), oba u Dubrovniku. Gradi hotel Jadran u Njivicama (1966.), hotel Lero u Dubrovniku (1969.) zatim turističko naselje "Villas Rubin" ( naziva se još ″Polari″) kraj Rovinja (1969.-1979.), projektira još niz turističkih objekata i naselja koja na žalost nisu naišla na razumijevanje investitora stoga ostaju nerealizirana.
Pored Žarka Vinceka, kao suradnici na njegovim projektima često se pojavljuju Zdenka Rabotić, Spomenka Maretić, Ljerka Saw, Zdenko Sila, Vojo Kalavaris, Dunja Čičin-Šain (kći Andrije Čičin-Šaina), te slikar Raul Goldoni kao projektant interijera. Od 1969. predaje projektiranje na Višoj tehničkoj građevinskoj školi i Fakultetu graditeljskih znanosti u Rijeci.
U mirovinu odlazi 1982. godine. Dobitnik je nagrade "Viktor Kovačić" za životno djelo 2003. godine.
Stambena arhitektura
U ovom segmentu Andrija Čičin-Šain je relativno malo poznat, iako su neka od njegovih djela i danas primjeri moderne stambene arhitekture. Dobar pimjer toga je stambeni kompleks u Konjicama izgrađen 1952. Objekti Čičin-Šaina rađeni su u potpunoj podređenosti prirodnom i tradicijskom ambijentu te samom čovjeku, njegovim potrebama i navikama. Najuspjelija je svakako privatna kuća iz Konjica koja preuzima formu tradicionalnog bosanskog doksata- konzolno izbočene lođe ili čitavog kata. Naglašena horizontalnost kubičih formi, četveroslivni krov, prizemlje od kamenih oblutaka koje Neretva u blizini taloži, pouke su koje je Čičin-Šain znao izvući iz prirode i ambijenta Konjica. Maksimalno pročišćenim linijama, funkcionalnošću te govorom materijala umjesto dekora to je bitno suvremena arhitektura. Fotografija moderne kuće u ruralnoj sredini sa magarcem je davne 1952. obišla cijeli svijet i dugo je vremena bila uzor kako kombinirati tradicionalnu sa suvremenom arhitekturom.
Javna arhitektura
Kao i kod stambene arhitekture, i sa javnom se počeo baviti tijekom ranijih projektantskih dana u Bosni. Najpoznatije djelo u Bosni je muzej grada Sarajeva. Čičin-Šain u suradnji s tehničarkom Mirjam Baldasar 1955. godine radi rekonstrukciju i postav izložbe Muzeja grada Sarajeva. Dizajn postava maksimalno je pojednostavljen i funkcionalan kako bi komunikacija s izlošcima bila što neposrednija. Centralna izložbena dvorana organizacijom prostora evocira atrij koji se nalazi u njenoj neposrednoj blizini. Ostakljenu kvadratnu vitrinu koja vizualno probija strop u sredini ( parafraza otvorenog dijela atrija ) okružuju plosnati nosači iskorišteni za izlaganje slikovnih ilustracija te, u još širem krugu, perimetralni zidovi sa kontinuiranim nizom ugradbenih staklenih vetrina (sl. 43. ). Iste je 1955. godine Andriji Čičin-Šainu i njegovoj suradnici M. Baldasar za realizaciju Muzeja grada Sarajeva, dodijeljena godišnja Prvoaprilska nagrada grada Sarajeva za najbolje djelo iz područja umjetnosti i kulture.
Od poznatijih objekata u tom opusu je još dom umirovljenika Kantrida u Rijeci i uređenje pročelja Doma Zdravlja u Rijeci.
Turistička arhitektura
Ono po čemu je Andrija Čičin-Šain najprepoznatljiviji je zasigurno turistička arhitektura. Njome se počeo baviti u kasnijoj fazi svojeg stvaralaštva, i to većinom sa suradnicima iz poznatog zagrebačkog projektantskog biroa Vincek. Od svih radova koje je napravio, kapitalno djelo je bio hotel Adriatic u Opatiji, Libertas u Dubrovniku te Villas Rubin, apartmansko naselje u Rovinju.
Objekt recepcije i restorana prostran je dvoetažni ambijent staklene zidne opne, bez pregradnih zidova. Uređenje interijera je izuzetno uspjelo; pod od bijelog mramora sa redovima tankih crnih potpornjih stupova u cijeloj dužini prostora, stepenište od crne metalne konstrukcije i lebdećih mramornih stepenica te pozadina recepcije obučena u kamen i ogledalo koje vizualno povećava prostor... sve su to vrhunski usklađeni detalji jednog ″crno- bijelog svijeta″ koji je potpuno dematerijaliziran, prozračan, i što je najbitnije, ugodan.
Suradnici arhitekta Čičin-Šaina prilikom projektiranja hotela ″Adriatic″ su: Mate Senjanović, Zdenka Robotić, Krešimir Fišćur, Danka Dorr, Višnja Blažević, Ivan Pavlić.
Godine 1971. godine pored hotela ″Adriatic″ izgrađen je hotel ″Adriatic II″ arhitekta Branka Žnidareca. Hotel Adriatic je danas potpuno izmjenjena izgleda, obnovljen je i dograđen.
1968. godine raspisan je uži i anonimni natječaj za izradu idejnog rješenja novog hotela Ugostiteljskog školskog centra Dubrovnik. Pozvani su poznati arhitekti, već afirmirani u projektiranju hotela: Zdravko Bregovac iz Opatije, Andrija Čičin-Šain iz Rijeke, Julije De Luca i Vjenceslav Richter iz Zagreba, Mladen Frka i Tihomir Ivanović iz Dubrovnika. Dakle, od šest pristiglih natječajnih radova pobjedu odnosi rad Andrije Čičin –Šaina i njegova suradnika Žarka Vinceka. U izvještaju ocjenjivačkog suda navodi se da je rad Čičin-Šaina postigao vrlo povoljno pejzažno-arhitektonsko uklapanje objekta u izuzetno delikatnu lokaciju, što je prema mišljenju ocjenjivačkog suda bio glavni problem natječaja. Naime, lokacija je delikatna jer se nalazi na padini uskog obalnog pojasa na zapadnoj strani uvale Boninovo,u tipičnom dubrovačkom ambijentu definiranom karakterom postojeće gradnje i izrazitom reljefnošću terena. Osnovna ideja Čičin-Šainova rada otvara nov pristup rješavanju osjetljivih lokacija i daje nov stav za uklapanje objekata velikih kapaciteta u jadranski pejzaž.
mini|Betonska pročelja
Hotel Libertas izveden je kao cjelovito djelo, kao zamisao koju je Čičin-Šain sa suradnicima promišljao od grubih početaka pa do najsitnijih završnih detalja. Stoga je hotel Libertas jedan je od prvih primjera ″gesamtkunstwerk-a″ u našoj turističkoj gradnji. Projekt interijera i opreme potpisuje slikar Raul Goldoni sa studentima Akademije Eugenom Kokotom i Fadilom Vejzovićem- danas afirmiranim umjetnicima. Naime Andrija Čičin-Šain krenuo bi s nekim osnovnim smjernicama za oblikovanje interijera koje bi slikar Goldoni sa svojim suradnicima nastavio pažljivo razrađivati. Hotel je izveden kompletno od betonskih površina koje Čičin-Šain odbija prekriti žbukom, već prepoznavši estetsku vrijednost betona kao materijala, naručuje za njih kod Goldonija reljefe.
mini|Projekt hortikulture
Optimalno pomirenje velikog sadržaja i kapaciteta od 400 ležajeva sa osjetljivošću lokacije ostvareno je dispozicijskom shemom amfiteatralnog stupnjevanja s ulazom i društvenim prostorijama u gornjim etažama te smještajnim kapacitetima postepeno spuštanim prema moru kaskadama, maksimalno poštujući konfiguraciju terena. Ispred svake sobe predviđena je terasa s vrtom na suncu tako da je čitavo pročelje prekriveno vrtovima čije zelenilo u slapovima pada niz školjku amfiteatra. Objekt, osim zelenila uz sobe, uvlači u svoje tijelo dvije velike plohe prirodnog zelenila što rezultira vrlo povoljnom simbiozom s prirodnim ambijentom te razbija masivnost kompleksa. Općenito je velika pažnja posvećena zelenilu, pri čemu se odabire isključivo autohtono zelenilo koje ima i estetsku kvalitetu ,a ne izaziva pretjerane troškove nabavke i održavanja. Nacrt hortikulturnog rješenja hotela projektirala je Lela Rotković.
Nažalost, tijekom domovinskog rata Hotel je u znatnoj mjeri devastiran. Danas je u postupku potpuna sanacija i renovacija, koja bi hotelu morala donijeti nekadašnji sjaj.
Tri kilometra južno od Rovinja, na izvanredno razvedenoj obali, prostorno- urbanističkom valorizacijom određena je lokacija novog turističkog naselja nazvanog prema starom nazivu ″Polari″. Teren namijenjen izgradnji novog turističkog naselja i kampa gotovo je ravan i prostire se prema unutrašnjosti bez većih uzvisina stoga zahtijeva niske, isključivo jednokatne i dvokatne objekte. Povijest toga kraja obilježena je poljoprivredom, uzgojem [maslina], vinove loze i ostale mediteranske vegetacije koja je nerazdruživo rasla s istarskim gradom na obali ili selom u unutrašnjosti, te će na isti način postati sastavni dio Čičin-Šainova novog turističkog naselja. Da bi se sačuvale stare [maslina|masline], koje predjelu ″Polari″ daju mediteranski karakter, naselje je od obale udaljeno oko 100 metara. Predviđeno je da cijeli slobodan priobalni pojas služi isključivo za dnevni boravak, rekreaciju i razonodu gostiju na plažama, za lučicu, bazen i igrališta. Kompleks turističkog naselja zelenilom je odijeljen od kampa i koncipiran kao samostalna aglomeracija sa svim potrebnim pratećim objektima u centru, s posebnom recepcijom, servisima i mrežom unutrašnjih kolih i pješačkih komunikacija. Glavna recepcija naselja smještena je u adaptiranom seoskom objektu karakteristične istarske arhitekture. Pješački put kroz maslinik uređen kao park povezuje recepciju sa središtem naselja. Središte naselja sastoji se od dva ambijentalna trga. Prvom, manjem trgu pristupa se kroz nadsvođeni prolaz, a okružuju ga turistička agencija, mjenjačnica, punktovi za informacije, prodavaonica suvenira, cvjećarnica, parfumerija frizerski salon i samoposluga. Drugi trg je veći, sa širim otvorom prema moru te okružen nacionalnim, ribljim i mlječnim restoranima i prostorijama za igru. Na trgu je smješten i poseban toranj sa satom kao dominantna vertikala cijelog naselja. Središnja pješačka arterija se s nekoliko širokih stepenica spušta s trga prema obali, prolazi maslinikom pored otvorenog plivačkog bazena i završava na obalnom šetalištu najatraktivnijim sadržajima naselja - plažom, sportskom lučicom, snack barom s terasom za ples itd.
Smještajni kapaciteti turističkog naselja ″Polari″ bez kampa iznose oko 3000 ležajeva. Smještajni objekti razlikuju se po tome jesu li prizemni i slobodnostojeći ( vile tipa ″D) ili su smješteni na više etaža- najviše tri ( tipovi ″A″, ″B″, ″C″, ″E ″), prema broju ležajeva i uključuju li kuhinju. Unatoč tome objekti su skoro tipizirani, atrijskog tipa gdje svaka soba ima mali vlastiti vrt- atrij koji je sa svih strana ograđen zidom visokim 2 metra i jamči potpunu intimnost i izolaciju kako od ulice tako i od susjeda. Princip organizacije soba s terasama na tri etaže najbolje je objašnjen na slikama koja dolazi iz ruku samog arhitekta Čičin-Šaina.
Garner
Garner se može odnositi na
Garden Grouv
Garden Grouv se može odnositi na
Eric Boon
Eric Boon (28. decembar 1919 – 19. januar 1981), također poznat po nadimcima Boy Boon i Fen Tiger, bio je britanski bokser, koji je od 1938. do 1944. držao titulu prvaka Britanije u lakoj kategoriji. Tokom karijere se borio u 119 mečeva, od kojih je pobijedio u njih 92 (KO 62), izgubio 21 (KO 13) a u 5 izvukao neriješeno. Prvakom je postao porazivši Davea Crowleya 15. decembra 1938. a titulu je držao do 12. augusta 1944. Za historiju boksa je važan zbog meča u kome je 23. februara 1939. godine obranio titulu od Arthura Danahera, a koji je prenosio BBC Television Service (koji se, osim na kućnim prijemnicima, mogao i gledati i u nekoliko posebno opremljenih kino dvorana). To je bio prvi prijenos boks meča u historiji televizije. Nakon završetka boksačke karijere je nastupao u manjim ulogama u nekoliko britanskih filmova.
Faustina Starija
Anija Galerija Faustina (Annia Galeria Faustina, 21. septembar 100 - oktobar/novembar 140), poznatija kao Faustina Starija (Faustina Major), bila je rimska plemkinja iz doba Pet dobrih careva, najpoznatija kao rimska carica, odnosno supruga cara Antonina Pija.
Rodila se kao kćer konzula Marka Anija Vera i Rupilije Faustine. Braća su joj bili konzul Marko Anije Libon i pretor Marko Anije Ver. Tetka s majčine strane joj je bila carica Vibija Sabina.
Između 100. i 115. se udala za Antonina Pija. Brak je, prema antičkim izvorima, bio sretan, iako je od četvoro dijece - dva sina i dvije kćeri samo Faustina Mlađa, buduća carica, uspjela doživjeti punoljetnost. Kada je Antonin godine 138. temeljem Hadrijanove oporuke dobio prijestolje, Faustina je već uživala reputacije jedne od najuglednijih žena u Rimu, istakavši se dobrotvornim radom, pomažući siročad i osnivajući škole za djevojčice.
Kada je nakon samo nekoliko godina umrla, Antonin je bio neutješan. Dao ju je proglasiti boginjom, te podignuo hram njoj u čast.
Historia Augusta, pak, navodi da je bila "neozbiljna", odnosno sklona "pretjeranoj iskrenosti". Usprkos toga se smatra jednom od najmoralnijih žena rimske historije.
Espeyroux
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 106 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,64 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 500 metara (maksimalnoj 627 m, a minimalnoj 395 m).
Crkva Uznesenja Blažene device Marije u Zemunu
mini|desno|250px|Crkva Uznesenja Blažene djevice Marije u Zemunu Crkva Uznesenja Blažene djevice Marije je rimokatolička crkva koja se nalazi u Zemunu.
Garison
Garison se može odnositi na
Crkva Uznesenja Blažene device Marije u Zemunu
Istorijat crkve
Crkva je podignuta na temeljima dotadašnje džamije, po projektu Zagrepčanina Tome Miklaušića, a nalazi se na Velikom trgu u Zemunu. Gradnja crkve je trajala gotovo punu deceniju i završena je i osvećena 1795. godine. Crkveno zdanje je jednobrodna građevina sa poluoblastim svodom a oblikovana je u ampir stilu sa retardiranim baroknim elementima. Crkva je okrenuta ka istoku a ne ka zapadu kako je uobičajeno za rimokatoličke crkve. Ova crkva je detaljnije obnovljena 1817. godine.
Ridgely, Tennessee
Ridžli je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.795, što je 128 (7,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
OR13J1
Olfaktorni receptor 13J1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR13J1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Tehnološki univerzitet na Mauricijusu
Tehnološki univerzitet je javni univerzitet na Mauricijusu. Univerzitet je osnovan 2000. godine i dio je Asocijacije univerziteta Commonwealtha.
Perry Park, Colorado
Peri Park je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.646, što je 466 (39,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Krivodol (Trilj)
Krivodol je naselje (selo) koje se nalazi nekloiko kilometara sjeverno od  grada  Trilja a u blizini naselja Grab.
Zemljopisni položaj
Naselje Krivodol se nalazi na istočnom rubu Sinjskog polja prislonjeno na padinu planine Kamešnice.
Stanovništvo
Napomena: U popisu stanovnika iz 1869. i 1921. godine podaci naselja Krivodol su pripojeni podacima naselja Grab jer se do 1931. godine iskazivalo kao dio naselja Grab.
Povijest
Naselje Krivodol je poznato po tome što je u Drugom svjetskom ratu bilo svjedok pokolja stanovnika od strane SS divizije Princ Eugen koja je pobila oko 1500 mještana obližnjih naselja većinom djece, staraca i žena 28. i 29. ožujka 1944. godine. U naselju je podignuto spomen obilježje s imenima poginulih u znak sjećenje na taj tragični događaj.
Ljut
Ljut je naselje (selo) koje se nalazi desetak kilometara sjeveroistočno  od  grada  Trilja u  blizini granice Hrvatske sa Bosnom i Hercegovinom.
Zemljopisni položaj
Naselje Ljut se nalazi na planini Kamešnici u jednoj manjoj kraškoj zavali.
Stanovništvo
Napomena: U popisu stanovnika iz 1857., 1869.,  1921. i 1931. godine podaci naselja Ljut su pripojeni podacima naselja Voštane.
OR13H1
Olfaktorni receptor 13H1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR13H1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Ramiz Sadiku
Ramiz Sadiku (1915—1943), student prava, jedan od organizatora Narodnooslobodilačke borbe na Kosovu i Metohiji, narodni heroj Albanije i narodni heroj Jugoslavije.
U periodu SFRJ bio je jedan od simbola Srpsko-albanskog prijateljstva.
Biografija
Rođen je 1915. godine u Peći. Osnovnu školu i gimnaziju završio je u rodnom mestu, a potom je upisao Pravni fakultet u Beogradu.
Aktivizam
Još kao učenik Pećke gimnazije, pristupio je revolucionarnom omladinskom pokretu. Godine 1931. bio je jedan od osnivača sportskog kluba „Budućnost“, u kom se okupljala revolucionarna omladina. Pošto je rad klub ubrzo bio zabranjen, Ramiz je bio uhapšen i izvesno vreme je proveo u zatvoru. Član Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ) postao je 1933, a član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) 1936. godine. Ubrzo potom postao je član Biroa Okružnog komiteta KPJ za Kosovo i Metohiju.
Godine 1938. kosovskim studentima, skojevcima i komunistima Okružni komitet KPJ za Kosovo i Metohiju je naložio da štampaju Proglas - zahtev za nacionalnu ravnopravnost Albanaca. U ovom Proglasu vlastima Kraljevine Jugoslavije upućen je oštar zahtev da prestane sa prinudnim iseljavanjem Albanaca i oduzimanjem njihovog zemljišta. Ovaj Proglas, u čijem je sastavljanju učestvovao i Ramiz, i potpisao ga sa još 68 drugova, naišao je na veliki odjek u masama. Proglas je upućen i Društvu naroda u Ženevi.
Robija
Italijanskoj okupaciji Albanije 1939. godine žestoko su se suprotstavili svi Albanci. Okružni komitet KPJ za Kosovo i Metohiju organizovao je skupove na Kosovu i Metohiji i politički osvetljavao fašistički upad u Albaniju. Bili su i štampani su letci na albanskom jeziku. Policija u Peći, koja je imala u rukama desetak ovih letaka, organizovala je hapšenja, a među zatvorenima bio je i Ramiz Sadiku. Dva meseca je bio zatvoren u zloglasnoj Šerehmet-kuli u Peća, a potm je bio prebačen u zatvor na Adi Ciganliji. Kasnije je, ponovo vraćen u Peć, gde mu je organizovno suđenje. Tužilac je tražio smrtnu kaznu, ali pošto krivica nije mogla biti dokazana, oslobođen je. Odmah potom, morao je da prekine studije (bio je na trećoj godini) i ode na odsluženje vojnog roka.
Drugi svetski rat
Aprilski rat, 1941. godine, ga je zatekao na odsluženju vojnog roka u 42. pešadijskom puku u Bjelovaru. Posle žestokih borbi, koje je njegov bataljon vodio kod Daruvara s Nemcima, bio je zarobljen i odveden u sabirni gradski logor. Uz pomoć, bjelovarske partijske organizacije, uspeo je da pobegne iz zarobljeništva i vrati se u Peć. Po dolasku u rodno mesto, morao je da živi ilegalno, zbog straha da ga kao poznatog komunistu neuhapsi italijanska policija. Iako u ilegalnosti, aktivno je radio u Birou Okružnog komiteta KPJ za Kosovo i Metohiju. Na početku okupacije, morao je gotovo sam da rukovodi Okružnim komitetom, jer su mnogi rukovodioci bili prešli u Crnu Goru.
Jula 1942. godine bio je uhapšen, na partijskom zadatku u Peći, i ponovo zatvoren u zloglasnu Šeremet-kulu. I pored stalnog mučenja, nije ništa odao, pa je zbog toga, septembra iste godine, prebačen u zatvor u Tiranu. Zahvaljujući, grupi albanskih komunista, koje je predvodio Koča Džodže, uspeo je da pobegne iz zatvora u ilegalno se vrati na Kosovo i Metohiju.
desno|thumb|[[Boro Vukmirović i Ramiz Sadiku, narodni heroji Jugoslavije]]
Aprila 1943. godine, zajedno sa Borom Vukmirovićem, boravio je u Đakovici. Pošto je u to vreme Svetozar Vukmanović Tempo, član CK KPJ i Vrhovnog štaba NOV i POJ, došao je u Prizren, Ramiz i Boro su mu krenuli u susret. Na putu za Prizren, 7. aprila 1943. godine, kod sela Landovice upali su u zasedu i u borbi sa italijanskim fašistima i balistima ranjeni i uhvaćeni. Znajući da su visoki rukovodioci Narodnooslobodilačkog pokreta, neprijatelj je pokušao da mučenjem od njih izvuče podatke o drugim članovima pokreta. Pošto nisu hteli ništa da govore, odlučeno je da budu streljani. Streljani su zajedno 10. aprila 1943. godine, a na naredbu da se razdvoje, zagrlili su se još jače i kličući Narodnooslobodilačkoj borbi otišli u smrt.
Nasleđe
Ukazom Predsedništva Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ), 6. marta 1945. godine, zajedno sa Borom Vukmirovićem, među prvim borcima Narodnooslobodilačke vojske, proglašen je za narodnog heroja jugoslavije. Ubrzo potom, 9. septembra 1945. godine, Ukazom Predsedništva Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Albanije, a na predlog Vrhovnog komandanta NOV Albanije Envrea Hodže, proglašen je za narodnog heroja Albanije.
U godinama posle Drugog svetskog rata, Boro i Ramiz su predstvaljali simbol bratstva i jedinstva srpskog i albanskog naroda i Narodnooslobodilačke borbe na Kosovu i Metohiji. Njihova imena nosila su mnoge ulice i škole, kao i sportski centar u Prištini. Na mestu njihove pogibije, u selu Landovici, 1963. godine podignut je spomenik u obliku obeliska sa mozaikom i spomen-česmom (autori: arhitekta M. Pecić, skulptor S. Arsić i slikar H. Ćatović). Pesnik Adem Gajtani posvetio im je pesmu „Boro i Ramiz“.
Po njemu je ime dobila jugoslovenska raketna topovnjača RTOP-403 Ramiz Sadiku.
Kumbum
thumb|240px|Vanjski izgled Gyantse Kumbuma
Kumbum je višekatna građevina koja se sastoji od budističkih kapela u Tibetu. Čini dio manastira Palcho u Gyantseu.
Prvi Kumbum je sagrađen godine 1427. od strane princa gjanceskog kneza. Sastoji se od devet lhakanga ili razina, te je visok 35 m. Na vrhu mu je zlatna kupola, a sadrži 77 kapela među svojim zidova. Mnoge od statua su oštećene za vrijeme kulturne revolucije, ali su kasnije zamijenjene novima, iako bez nekadašnje umjetničke vrijednosti. Freska iz 14. vijeka koja pokazuje Newari i kineske uticaje je preživjela.
Forist Siti
Forist Siti se može odnositi na
Fontanel (razvrstavanje)
Fontanel se može odnositi na
Fort Atkinson
Fort Atkinson se može odnositi na
Gurro, Verbano-Cusio-Ossola
Gurro je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 229 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 819 m.
Fort Dadž
Fort Dadž se može odnositi na
Fostorija
Fostorija se može odnositi na