cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Il terrore della maschera rossa
Il terrore della maschera rossa je italijanski pustolovni film snimljen u režiji Luigija Capuanoa i premijerno prikazan početkom 1960. godine. Radnja je smještena u renesansnu Italiju, a protagonist, koga tumači Lex Barker, je profesionalni vojnik koji ulazi u službu tiranskog vladara (koga tumači Livio Lorenzon) prije nego što se spetlja sa tajanstvenim pobunjenicima na čelu sa "Crvenom maskom".
Kosmos-1589
Kosmos-1589 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1589 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 8. avgusta 1984. Raketa-nosač Ciklon-3 je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 1500 kilograma. Kosmos-1589 je bio geodetski satelit.
Las Patillas (razvrstavanje)
Las Patillas ima više značenja:
Costa Masnaga, Lecco
Costa Masnaga je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3775 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 312 m.
Algona, Washington
Algona je grad u američkoj saveznoj državi Vašington. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.014 stanovnika.
Irwin, Missouri
Ervin je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 69.
Lotar II od Lotaringije
Posle očeve smrti dobija Lotaringiju u nasleđe. To je bila teritorija zapadno od Rajne, a protezala se od Jurskog masiva do Severnog mora. Kasnije to područje postaje poznato kao Lotaringija, pa Lorena. Njegov stariji brat Ludovik II dobija severnu Italiju i titulu cara, a mlađi brat Karlo Provansalski dobija Burgundiju i Provansu.
Kad mu je umro brat Karlo Provansalski 863, pridodao je svom posedu i neke teritorije južno od Jure.
Dosta vremena je proveo nastojeći se razvesti od prve žene. Tražio je podršku rođaka Karla Ćelavog i Ludviga Nemačkog. Morao je uložiti dosta napora i kod lokalnih biskupa i predati neke teritorije bratu Ludoviku II, da bi se konačno nekako razveo 862. godine. Sinod francuskih biskupa potvrđuje tu odluku 863, ali žena mu beži kod Karla Ćelavog, a papa poništava odluku crkvenog sinoda. Napad na Rim bio je bez rezultata.
Papa je 865. zapretio Lotaru ekskomunikacijom, a Karlo Ćelavi i Ludvig su dotle razmatrali kako da podele Lotaringiju. Zbog toga je morao ponovo da prihvati prvu ženu. Kasnije je njegova žena zatražila razvod, pa je Lotar krenuo kod novog pape. Umro je na povratku od pape 8. avgusta 869. godine. Imao je sina Igoa, kojega su Karlo Ćelavi i Ludvig Nemački proglasili nelegitimnim. Njegovo kraljevstvo dele Karlo Ćelavi i Ludvig Nemački prema Sporazumu iz Mersena 870. godine.
Obenetto, Udine
Obenetto je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 535 m.
Sveta Skolastika
Skolastika Nursijska (Scolastica da Norcia, cca. 480 - 10. februar 543/547) poznata i kao Sveta Skolastika bila je kršćanska redovnica, poznata kao sestra-blizanka znamenitog Benedikta Nursijskog i osnivačica reda benediktinki.
Publije Valerije Publikola
Publije Valerije Publikola ili Poplikola (Publius Valerius Publicola ili Poplicola), (u. 503. pne.) bio je rimski plemić, političar i državnik, najpoznatiji je po tome što je bio konzul, odnosno kolega Lucija Junija Bruta prvog konzula i osnivača Rimske Republike.
Publije Valerije je pripadao rodu Valerija, plemića sabinskog porijekla koji su se u Rimu naselili pod vladavinom sabinskog kralja Tita Tacija sredinom 8. vijeka pne. Njegova je porodica bila bogata i ugledna, ali i sklona dobrotvornom radu među plebsom, zbog čega je Publije Valerije i dobio nadimak "Publicola" (grubo prevedeno "Prijatelj naroda").
Kada su godine 510. pne. Lucije Junije Brut i Lucije Tarkvinije Kolatin svrgnuli kralja Tarkvinija Oholog i ustanovili republiku, Publikola je očekivao da će biti izabran za konzula zajedno s Brutom. Kada je izabran Kolatin, Publikola je bio razočaran i povukao se iz politike. To su nastojali iskoristiti doušnici prognanog Tarkvinija i nagovoriti ga da pomogne u kontrarevoluciji i restauraciji monarhije. Publikola ne samo da je to odbio, nego je uz pomoć svog roba Vindicija razotkrio druge zavjerenike, uključujući pripadnike uglednih porodica Aquilla, pa čak i Brutovu djecu. Publikola je bio jedan od glavnih svjedoka na suđenju tokom na kraju kojeg su zavjerenici osuđeni i pogubljeni.
Kolatin se tada suočio sa sve većim nezadovoljstvom zbog toga što pripada omraženom klanu Tarkvinija, te je pristao povući se iz Rima. Na njegovo je mjesto izabran Publikola.
Colonia Cuauhtémoc, Sahuayo
Colonia Cuauhtémoc je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Sahuayo.
Publije Valerije Publikola
Godine 509. pne. Brut je umro, i Publikola mu je priredio veličanstveni pogreb. Potom je neko vrijeme Publikola kao konzul vladao sam te je sagradio velebnu palaču na Velijskom brdu. Kada su ga Rimljani to shvatili kao znak da želi postati kraljem, Publikola je dao srušiti palaču za jednu noć.
Colonia Cuauhtémoc, Sahuayo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 522 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1535 m.
Publije Valerije Publikola
Potom je u nekoliko mandata izabran za konzula te je proveo niz važnih reformi. Tako je imenovan je cijeli niz novih članova Senata, čiji se broj bio smanjio usred Tarkvinijeve strahovlade i revolucije; svaki Rimljanin je dobio pravo da se imenuje konzulom, a na odluke konzula se moglo žaliti; svaki pokušaj uspostave monarhije se mogao kazniti smrću od ruke bilo kojeg Rimljanina (čime su kasnije Osloboditelji pravdali ubistvo Cezara); siromašni građani su oslobođeni poreza, a patriciji su za iste zločine bili kažnjavani strože od plebejaca.
Publikoline mandate je obilježio rat s Porsenom, moćnim kraljem etrurskog glada Kluzija koji je želio vratiti svog rođaka Tarkvinija na vlast. Publikola je bio ranjen u okršajima i nije mogao spriječit Porsenu da opsjedne grad. Međutim, Porsena je, impresioniran hrabrošću Rimljana kao što su Horacije Koklo i Mucije Scevola, oko godine 507. pne. pristao odustati od opsade, te se zadovoljio uzimanjem talaca među kojima je bila Publikolina kći Valerija.
Biskupija Connor
Biskupija Connor (Diocese of Connor) je biskupija koja je, prema predaji, osnovana kao samostan na području današnje Sjeverne Irske godine 480. od strane Svetog Mac Nissea od Connora. Njen historijski početak se vezuje uz 1124. kada je ustanovljena odlukom Sinoda u Rathbreasailu, a njen prvi biskup je bio Sveti Malahija.
Publije Valerije Publikola
Godine 506. pne. došlo je do rata Rima sa Sabinjanima. Publikola je iz njega izašao kao pobjednik, a zahvalni građani su mu sagradili kuću na Palatinu. Godinu kasnije su Sabinjani počeli dogovorati proturimsku koaliciju s Latinskim savezom. Publikola je ovaj put reagirao diplomatski, privukavši na svoju stranu sabinskog velmožu Atija Klausa koji je s 5.000 pristaša došao u Rim i postao praotac uglednog klana Klaudijevaca.
Biskupija Connor
Nakon Reformacije postoje dvije biskupije koje od nje vode tradiciju:
Publije Valerije Publikola
Kada je Publikola godine 503. pne. umro, ispostavilo se kako nema novaca. Troškovi pogreba su namireni tako što je svaki građanin dao jedan quadrans. Publikola je sahranjen na Velijskom brdu - unutar zidova grada - te tako stvorio presedan za povlasticu koju će koristiti članovi njegovog klana.
Publikola je, slično kao i Brut, zbog svojih državničkih vrlina u 18. vijeku postao uzorom za pristaše tadašnje republikanske ideologije. Ideolozi američke revolucije Alexander Hamilton, James Madison i John Jay su mu odali počast tako što svoje znamenite Federalističke spise izdali pod zajedničkim pseudonimom "Publius".
Vindesin
Vindesin je organsko jedinjenje, koje sadrži 43 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 753,926 Da.
Južni vunasti majmun pauk
Izgled
Zajedno sa sjevernim vunastim majmunom paukom najveći je među majmunima Novog svijeta. Dug je 45-78 centimetara, a rep je dug 65-80 centimetara. Mužjaci su teški 12-15 kilograma, dok su ženke lakše sa svojih 9,5 do 11 kilograma. Krzno mu je žućkasto-sive boje i kratko je. Noge i ruke su im duge su i mršave, prilagođene načinu života na stablima.
Način života
Dnevna je i arborealna životinja. Živi u skupinama sastavljenim od 5 do 25 životinja. Biljojed je, oko 50% njegove prehrane bazira se na listovima, 30% na plodovima, a ostatak čine drugi biljni dijelovi.
Poligaman je; mužjaci se često pare s više jedinki. Gestacija traje sedam ili osam mjeseci, te se najčešće rodi jedno mladunče, koje majka doji dvije godine, a spolnu zrelost postiže s pet do sedam godina. Kad postanu spolno zrele, ženke moraju napustiti skupniu unutar koje su rođene, dok mužjaci ostaju u njoj.
Sykesville, Maryland
Sajksvil je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.436, što je 239 (5,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Amherst County, Virginia
je okrug u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 32.353, što je 459 (1,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Šaševo
Šaševo je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Čađavica, Virovitičko-podravska županija.
Sokočnica
Sokočnica je rijeka koja izvire u podnožju sela Zagorići ispod Crnog vrha na 1.141 metru nadmorske visine, na obroncima planine Lisine. Protiče između sela Gerzovo i Trnovo u mrkonjićkoj opštini, čineći prirodnu granicu između ta dva naseljena mjesta. Nakon par kilometara, Sokočnica ulazi u duboki kanjon dugačak desetak kilometara, u kome se nalazi i tzv. Sokolačka pećina. Rijeka protiče ispod zidina tvrđave pod imenom Soko Grad. Uliva se u Plivu u šipovačkoj opštini, a ušće je udaljeno samo 3 kilometra od centra grada.
Šaševo
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 109 stanovnika te 38 obiteljskih kućanstava.
Sokočnica
Na rijeci se nalazi ukupno 18 vodenica, od kojih je samo nekoliko u funkciji. Na Sokočnici se nalazi i ribnjak u kome se uzgaja uglavnom potočna pastrmka, a na nekoliko mjesta se mogu naći i brane koje grade dabrovi. Iz rijeke se napaja vodovodna mreža za nekoliko sela.
Frontone, Pesaro e Urbino
Frontone je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 630 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 397 m.
Kosmos-1591
Kosmos-1591 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1591 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 30. avgusta 1984. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1591 je bio osmatrački satelit.
Măgura, Jitia
Măgura je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Jitia.
Colonia las Palomas (razvrstavanje)
Colonia las Palomas ima više značenja:
Aladinići
Aladinići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Stolac koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 747 stanovnika.
Kosmos-1592
Kosmos-1592 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1592 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 4. septembra 1984. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6000 kilograma. Kosmos-1592 je bio vojni satelit za fotografsku kartografiju.
Isterberg
Isterberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Grafšaft Benthajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 625 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3456010.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Grafšaft Benthajm Isterberg se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Grafšaft Benthajm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 35 metara. Površina opštine iznosi 20,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 625 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 31 stanovnika/km².
Las Peras (razvrstavanje)
Las Peras ima više značenja:
El Chiquihuitillo, San Cristóbal de la Barranca
El Chiquihuitillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Cristóbal de la Barranca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 859 m.
Drevna biskupija Narbonne
Bivša katolička biskupija Narbonne se nalazila na području današnje južne Francuske od vremena antike do Francuske revolucije. Od godine 445. je imala status nadbiskupije sa sjedištem u Narbonneu, a područje joj je obuhvaćalo najveći dio današnje jugozapadne Francuske i dijelovima Katalonije. Godine 1317. joj je teritorija smanjena osnivanjem novih biskupija. Kada je sklopljen Konkordat 1801. godine, nadbiskupija Narbonne je pripojena biskupiji Carcassone. Titulu nadbiskup Narbonnea je, pak, zadržao nadbiskup Toulousea.
Calcinaia, Firenze
Calcinaia je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 299 m.
Xiao Zhaowen
Xiao Zhaowen (蕭昭文) (480–494), formalno Princ Gong od Hailinga (海陵恭王), kurtoazno ime Jishang (季尚) je bio car južne kineske dinastije Južni Qi. Na prijestolje je došao godine 494. nakon što je njegov prastric i regent Xiao Luan dao ubiti njegovog prethodnika, starijeg brata Xiao Zhaoyea. Nedugo potom je i sam Xiao Zhaowen svrgnut nakon čega je Xiao Luan preuzeo vlast kao car Ming te mjesec dana poslije dao Xiao Zhaowena otrovati.
Paso Piedras, Ciudad Valles
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 53 m.
Itterbeck
Iterbek je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Grafšaft Benthajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.786 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3456011.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Grafšaft Benthajm Iterbek se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Grafšaft Benthajm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 39 metara. Površina opštine iznosi 41,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.786 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 44 stanovnika/km².
Likaonidi
Likaonidi (Λυκαονίδαι) bili su, u grčkoj mitologiji, sinovi arkadskog kralja Likaona.
Prema Pseudo-Apolodorovoj Biblioteci, Likaonovi su sinovi bili:
Nešto drugačiji popis daje Pausanija i pri tom skoro svakom Likaonovom sinu pripisuje osnivanje jednog grada u Arkadiji, koji je po osnivaču i poneo svoje ime:
Doclin, Doclin
Doclin je naselje u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin u opštini Doclin.
Likaonidi
Plutarh navodi i imena dvojice sinova kojih na ovim popisima nema; prvi se zvao Eleutar, a drugi Lebad.
Doclin, Doclin
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1979 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 244 m.
El Socorro, Rincón de Romos
El Socorro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1936 m.
Podobije
Podobije je stanje koje pretpostavlja slobodno i svesno iskustvo obožujuće blagodati. Čovek se kreće između lika i podobija, prevazilazeći na taj način suprotnost između „starog“ i „novog čoveka“ (Ef. 4, 24), između negativnog čovečanskog posle pada u greh i novog čovečanskog, oboženoga u Hristu. Otuda i pitanje slobode kao samoodređenje ličnosti.
Za oce Crkve, podobije je širenje lepote lika Božijeg po duši, prosvećenjem Svetoga Duha. To je „oblik“ koji Bog uzima u čovekovoj ikoni. Tako se i stvara specifično crkveni estetički rečnik koji obiluje duhom pravoslavne etike: ponovo doći na lepotu prirode, do carskoga lika, obnoviti prvobitnu lepotu. Podobije se odnosi na eshatološku sudbinu čovečanskoga, koje je više prikazano u penjanju „iz slave u slavu“ (II Kor. 3, 18), negoli kao vraćanje u izgubljeno stanje. Za Svetog Vasilija Velikog, podobije sa Bogom, onoliko koliko je moguće čovekovoj prirodi, predstavlja samu suštinu hrišćanstva (0 poreklu čoveka, Beseda I, 17, str. 211) i jednako je sa oboženjem (0 Duhu Svetome IX, 23; XV, 36; str. 329 i 371).
Valtarije
right|thumb|Valter u boju; ilustracija iz jednog rukopisa u Univerzitetskoj biblioteci u [[Heidelbergu.]] Valtarije naslov je srednjovekovnog latinskog epa čija se tematika zasniva na germanskoj narodnoj tradiciji i u latinskom ruhu pripoveda doživljaje legendarnog vizigotskog junaka Valtera Akvitanskog vezane za seobu naroda, odnosno bekstvo Valtera i Hildugunde s hunskog dvora i borbe pri ulasku u franačku državu.
Autorstvo
Autorom ovog epa obično se smatra Ekehard, monah u manastiru sv. Galena, o čemu govori jedan kasniji Ekehard, poznat kao Ekehard IV umro 1060), koji spominje Ekeharda I u svom spisu Zgode sv. Gala (Casus sancti Galli). Ukoliko se izveštaj Ekeharda IV prihvati kao tačan, ovaj je ep napisao Ekehard I za svog učitelja Geralda još u svojim đačkim danima, dakle ne kasnije od 920. godine, budući da verovatno više nije bio mlad kad je 957. postao đakon, zadužen za deset monaha. U poslednje vreme sumnja su Ekehardovo autorstvo ovog epa,"ali činjenice nisu oborene". Pokušavalo se i da se ep stavi u kasno karolinško doba i da se Gerald, koji je napisao prolog, a koji inače nije istorijski pouzdan, smatra i autorom čitavog epa. Prepostavlja se da je ep nastao u 10. veku, ali nije isključeno ni to da je neko još u 9. veku jednu nemačku narodnu legendu pretvori u latinski ep.
Sadržina
U epu se pripoveda legendarna epizoda iz vremena navale Huna. Hunski kralj Atila poveo je vojsku na zapad i, kad se poribližio Galiji i Rajni, kraljevi ugroženih zemalja poslali su mu glasnike nudeči taoce za mir: burgundski kralj Heririh nudi svoju kćerku Hildegundu, akvitanski kralj Alfred svog sina Valtera, a franački kralj Gibikon, jer mu je sin Gunter još dete, nudi uglednog mladića Hagena. Huni su prihvatili ponude i s bogatim se plenom vratili u Panoniju. Atila je odlučio da se deca odgoje na dvoru kao njegova deca, pa su Valter i Hagen postali dobri ratnici, a Hildegunda je stekla naklonost kraljice Ospirin, žene Atiline, i postala čuvarica kraljevske riznice. No, kad je umro Gibikon, njegov sin Gunter raskionuo je mirovni sporazum i odbio dalje plaćati Hunima danak. Kad je Hagen to saznao, pobegao je s Atilinog dvora i vratio se Gunteru. Kraljica Ospirin uplašila se da bi to mogao učiniti i Valter, uzdanica hunske vojske, pa je nagovorila kralja da oženi Valtera kćerkom nekog uglednog Huna. No, Valter je već bio veren s Hildegundom, pa je odbio kraljevu ponudu trvrdeći da bi mu bračni život bio smetnja vojničkom životu. Kad je sreo Hildegundu, saopštio joj je plan zajedničkog bekstva: ona treba da iz riznice uzme dva kovčega nakita i da spremi strelice i udice kako bi se na putu mogli prehraniti lovom i ribolovom. Kad je u ugovoreni dan Valter za kralja priredio bogatu gozbu, i Atila i njegovi dvorjani su se napili u zaspali, pa dvoje verenika pobegnu. Naposletku stignu do Rajne i grada Wormsa, gde je bio Gunterov dvor. Kad su do Guntera došle dve velike ribe koje su mu ovo dvoje poslali preko lađara koji ih je prevezao preko Rajne, on primeti da one ne potiču iz tog kraja, te uz Hagenovu pomoć dozna o kome se radi. Hagen se veselio dolasku dvoje prijatelja, no Gunter je odlučio da od begunaca otme Atilino blago je su doneli sa sobom. Iako ga je Hagen odvraćao od toga, Gunter je krenuo u poteru za Valterom, no ovaj je s Hildegundom već bio stigao u Vogeze, gde su se s blagom sklonili u jednoj pećini. U bici koja je usledila Valter je usmrtio svih dvanaest ratnika koje je Gunter poslao, a među njima i Hagenova nećaka. Sad i Hagen s kraljem krene protiv Valtera i u strašnoj bici kralj izgubi nogu, Valter desnu ruku, a Hagen oko i šest zubi. Tu je došlo do prekida borbe, nakon čega Hildegunda ranjenicima previje rane, Gunter i Hagen se vrate na svoj dvor, a dvoje verenika nastave put u domovinu. Naposletku je Valter nasledio oca i s Hildegundom vladao trideset godina.
Las Peritas (razvrstavanje)
Las Peritas ima više značenja:
Colonia Paraíso (razvrstavanje)
Colonia Paraíso ima više značenja:
Đermano Senjanović
Đermano Senjanović ima više značenja:
El Recuerdo, La Trinitaria
El Recuerdo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini La Trinitaria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 665 m.
Vojvode i markgrofovi Furlanije
Vojvode i markgrofovi Furlanije su bili vladari ili namjesnici Vojvodstva i Marke Furlanije u srednjem vijeku.
Al Manjaf, Hajjah
Al Manjaf je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 368 m.
Fiumara, Avellino
Fiumara je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 434 m.
Osojnica (Zenica)
Osojnica je selo udaljeno 12km od Zenice. Prije Rata je bilo naseljena srpskim stanovništom sada je napušteno, imalo je oko stotinu domacinstava. Familije koje su zivile prija rata bile su: Joveljić, Đukić, Blagić, Petković, Kolar,Micevici,Jefić, Stojanović, Stevanović, Bucalo, Karaman. Ove Familije su trenutno raseljene svuda po svetu.
Las Perlas (razvrstavanje)
Las Perlas ima više značenja:
Le signore
Le signore je italijanska filmska komedija snimljena 1960. godine u režiji Turija Vasilea. Radnja je smještena u jedan kozmetički salon čije klijentice postaju mete muževa željnih avantura.
Barane
Barane je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Stolac koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 167 stanovnika.
Almira, Washington
Almira je gradić u američkoj saveznoj državi Vašington. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 284 stanovnika.
La strada dei giganti
La strada dei giganti je italijanski historijski film snimljen 1960. godine u režiji Guida Malateste. Radnja se odigrava u Vojvodstvu Parma pred ujedinjenje Italije i prikazuje kako njegova vladarica, vojvotkinja Marie-Louise (čiji lik tumači Hildegard Knef) nastoji sagraditi željeznicu. Protagonist, čiji lik tumači Don Megowan, je američki inženjer postavljen na čelo projekta, a koji se suočava sa austrijskim spletkama i sabotažama koje vodi grofica (čiji lik tumači Chelo Alonso). Kritika je film prozvala neobičnom kombinacijom vesterna i "klasičnog" pustolovnog filma.
Rancho la Herradura, El Grullo
Rancho la Herradura je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini El Grullo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 866 m.
Helena Carigradska
Flavia Julija Helena (lat. Flavia Iulia Helena, antgrč. Φλαβία Ιουλία Ελένη; rođ. oko 249., umrla oko 329.), poznatija samo kao carica Jelena ili sveta Jelena (grč. Αγία Ελένη), bila je majka rimskog cara Konstantina I Velikog. Po tradiciji, nastaloj već u 4. veku, Helena je u Jerusalemu pronašla jednu od najvećih hrišćanskih relikvija Istinski krst, pa se zbog toga poštuje kao svetica i u Rimokatoličkoj i u Pravoslavnoj crkvi.
thumb|300px|right|Bronzani novac sa likom Helene Avguste iskovan posle 324. godine. Carica nosi dijademu kao simbol vladarskog dostojanstva. Na reversu je simbolično prikazana Sigurnost države.
Konstantinova majka
Helena je umrla krajem 328. ili početkom 329. godine u vreme kada je imala osamdesetak godina zbog čega istoričari danas smatraju da je rođena oko 249. godine. Obično se uzima da je rođena u gradu Drepanumu u maloazijskoj oblasti Bitiniji. Konstantin je docnije u čast svoje majke preimenovao grad u Helenopolj i zbog toga je Prokopije iz Cezareje u 6. veku zabeležio Drepanum kao Helenino rodno mesto. Međutim, upada u oči da je grad tek u vreme Justinijana I (527.-565.) ulepšan raskošnim javnim građevinama i crkvama. Sudeći po natpisima iz 3. i 4. veka ime Helena bilo je rašireno i u istočnim i u zapadnim provincijama Rimskog carstva, tako da je teško tačno odrediti Helenino mesto rođenja.
Isto tako, malo toga uopšte znamo o Heleninom poreklu. Tek izvori počev od druge polovine 4. veka govore o Heleninom niskom društvenom poreklu. Episkop Milana Ambrozije je 395. Helenu nazvao gostioničarkom (stabularia), a istoričar crkve Filostorgije je polovinom 5. veka zabeležio kako je Helena bila žena niskog roda, nimalo drugačija od prostitutki. Ukratko, gostioničarke su u rimskom društvu pripadale najnižem društvenom staležu zajedno sa oslobođenim robinjama i prostitutkama. Ponekad su se ove tri grupe preklapale.
Sudeći po natpisu iz perioda oko 270. godine, Konstantinov otac, Konstancije Hlor je kao gardista cara Aurelijana boravio u Nikomediji, gradu u neposrednoj blizini Drepanuma. Moguće je da su se Konstancije i Helena susreli upravo u tom periodu. Izvori ne preciziraju pravnu prirodu veze između Konstancija i Helene. Po nekima bila je Konstancijeva konkubina, po drugima supruga. Međutim, po rimskom pravu još od vremena cara Avgusta supružnici iz nespojivih društvenih staleža mogli su živeti u konkubinatu. Izgleda da je takav bio slučaj sa Konstantinovim roditeljima. Savremenik cara Valensa (364.-378.), istoričar Eutropije zapisao je kako je Konstantin rođen iz nedostojnog braka (ex obscuriore matrimonio).
Helena je rodila Konstantina 27. februara 271. ili 273. u Naisu (današnjem Nišu), gradu u Konstancijevom rodnom kraju gde su se roditelji budućeg cara možda trajno nastanili. Najzad, znamo i da su Konstancije i Helena sve do 289. godine živeli zajedno, što ukazuje na stabilnost njihove veze. Kao pretorijanski prefekt Dioklecijanovog savladara, avgusta Maksimijana Herkulija Konstancije se 289., radi daljeg napredovanja u karijeri, rastao od Helene i oženio carevom ćerkom (ili pastorkom?) Teodorom. Zatim je 293. poslat u Galiju kao Maksimijanov savladar u rangu cezara, dok je njegov dvadesetogodišnji sin Konstantin upućen na Dioklecijanov dvor u Nikomediji. Šta se sa Helenom dešavalo posle 289. izvori nisu zabeležili.
thumb|300px|Srebrnjak sa likom Konstancija I Hlora, Heleninog supruga u periodu između oko [[270. i 289. godine. Supružnici su najverovatnije živeli u konkubinatu.]]
Rimska avgusta
Nakon Konstancijeve smrti 25. jula 306. godine, rimska vojska je u britanskom gradu Jorku proglasila njegovog sina Konstantina za cara. Obično se smatra da je nakon toga Helena došla na sinovljev dvor u Triru, verovatno tek pošto je avgust Galerije prihvatio Konstantina za ravnopravnog člana carskog kolegijuma. Pošto je Konstantin zauzeo Italiju 312. naselila se u Rimu. Posle pobede nad Maksencijem Konstantin se i definitivno okrenuo hrišćanskoj veri i, po rečima savremenika i carevog biografa, Evseviju Cezarejskom, preveo je čitavu svoju porodicu, uključujući i majku, u hrišćanstvo. Car je svojoj majci poklonio prostrani posed na samom jugoistoku Večnog grada, na području poznatom kao Lateran. Na Heleninom imanju podignuta je možda i najstarija crkva u Rimu posvećena mučenicima iz Dioklecijanovog perioda, sv. Marcelinu i Petru. Konstantin je podigao crkvu, ali se o njoj kasnije brinula njegova majka pošto je staroj carici dozvoljeno da raspolaže sredstvima iz carske riznice. Na istom imanju nalazila se i Helenina palata nasleđena iz vremena Septimija Severa Palatium Sessorianum. Arheološka iskopavanja pokazala su da je jedna od prostorija Helenine palate adaptirana u hrišćansku kapelu.
Konstantin je svoju majku prvo počastio titulom nobilissima femina, a nakon konačne pobede nad Licinijem. Kao sada jedini dodelio je titule avguste i svojoj supruzi Fausti i majci Heleni. Kao jedini vladar Carstva od 324., Konstantin je počeo da promoviše svoju porodicu kao važne ličnosti novog poretka. Najčešća serija novca sa Heleninim likom prikazuje je pomalo idealizovano na obversu novca sa dijademom, oznakom carske vlasti, uz natpis FL HELENA AUGUSTA. Na poleđini novca prikazana je ženska figura uz natpis SECURITAS REIPUBLICA (Sigurnost države). Stara carica je očigledno poistovećena sa simboličnom prestavom Sigurnosti. Natpisi iz ovog perioda nazivaju Helenu časnim nazivima mater, genetrix i procreatrix i na taj način još jednom podvlače legitimnost Konstantinovog položaja i njegovo prvenstvo u odnosu na brojno potomstvo Konstancija i Teodore. Pored Drepanuma, Konstantin je još dva grada preimenovao u čast svoje majke, tako da su nam poznati još jedan Helenopolj u Palestini i Helenopont u maloazijskoj dijecezi Pont.
Sloga carske porodice trebalo je da odražava veličinu i harmoničnost najzad ujedinjenog Rimskog carstva. Međutim u leto 326. Konstantin je iz nepoznatih razloga pogubio svog najstarijeg sina cezara Krispa, a zatim i njegovu maćehu, svoju suprugu avgustu Faustu. Jedino što ove dve likvidacije dovodi u vezu je kratak vremenski rok u toku koga su se odigrale. Po malicioznom paganinu Zosimu, koji je pisao oko 500. godine, Helena je za smrt svog najmilijeg unuka optužila snahu Faustu i Konstantin je jedno zlo ispravio drugim. Iako su dve žene mogle biti rivalke na dvoru, naročito pošto je Fausta bila polusestra Teodore, druge žene Konstancija Hlora, nema pravih dokaza da je Helena doprinela padu njene snahe.
Kolumbijski vunasti majmun
Kolumbijski vunasti majmun (lat. Lagothrix lugens) je kritično ugrožena vrsta primata iz roda vunastih majmuna. Živi u Kolumbiji, a možda i u Venecueli. Staništa su mu kišne šume na nadmorskoj visini do 3000 metara. Najveća prijetnja mu je prekomjerna količina lova.
Helena Carigradska
Pronalaženje Istinskog krsta
thumb|200px|Sveta Carica Helena; na mestu na [[Kalvarija|Kalvariji u Jeruzalemu gde je nađen Istinski krst, je 1857 postavio car Ferdinand Maksimilijan oltar sa kipom Svete Helene.]]
Kolumbijski vunasti majmun
Opis
Kolumbijski vunasti majmun je dug otprilike 51-69 centimetara, a prehenzilni rep pomoću kojega se lakše kreće po stablima je dug 60-72 centimetra, dakle vrlo često duži od tijela. Težak je 5.5 do 11 kilograma. Krzno mu je vunasto i gusto, a boja mu je tamno smeđa do sivkasta. Glava je velika i zaobljena, a uši su malene. Tijelo mu je zdepasto, s istaknutim trbuhom.
Helena Carigradska
Pronalaženje Istinskog krsta
Konstantinova pobeda je označila i početak reformisanja crkve koja je do tada delovala u opskurnim uslovima. Jedna od posledica ovog preokreta bio je i jačanje kulta relikvija odnosno materijalnih ostataka koji su smatrani za dokaz verodostojnosti Hristovog učenja. Već sredinom 4. veka po svedočanstvu izvora od jerusalemskog patrijarha Kirila do poslednjeg paganskog cara Julijana Otpadnika u Crkvi Hristovog groba nalazili su se ostaci Časnog krsta, krsta na kome je po tradiciji Hrist razapet.
Kolumbijski vunasti majmun
Način života
Dnevna je životinja i živi na drvetu, rijetko je na tlu. Najčešće je aktivan u rano jutro ili kasno popodne. Živi u skupinama od 14 do 33 jedinke različite dobi i spola, koje se dijele u manje skupine pri potrazi za hranom. Najčešće se hrani plodovima i sjemekama.
Helena Carigradska
Pronalaženje Istinskog krsta
Tradiciju o Jeleninoj ključnoj ulozi u pronalaženju Krsta prvi je zabeležio episkop Cezareje Gelasije (367.-395.?) u svojoj danas izgubljenoj Istoriji Crkve. Međutim, Gelasijevo delo je početkom 5. veka jednim delom preveo i adaptirao na latinski Rufin iz Akvileje tako da nam je prvobitna legenda o Jeleni i otkriću Časnog krsta ipak sačuvana. Po Gelasiju, Jelena je nedugo posle Nikejskog sabora 325. imala viziju nadahnutu od strane Boga zahvaljujući kojoj je otputovala u Jerusalim da potraži Časni krst. Međutim, u drevnom gradu pravo mesto Golgote je odavno bilo zaboravljeno, ali je Jeleni nova vizija otkrila mesto sada zakriveno paganskim hramom. Carica je naredila rušenje hrama nakon čega su pronađena tri krsta, pošto je Hrist bio razapet sa još dvojicom razbojnika tako da Isusov krst nije bilo moguće identifikovati. Najposle, Makarije Jerusalemski je odneo sva tri krsta kod jedne teško bolesne gospe i nakon dva pokušaja, treći krst se pokazao kao čudotvoran i izlečio je bolesnicu. Na taj način prepoznat je Časni krst koji je Jelena smestila u crkvu koju je podigla na mestu otkrića, dok je fragmente krsta i klinove korišćene u raspeću poslala kao relikvije svom sinu Konstantinu u Carigrad. Završni deo predanja opisuje gozbu koju je carica priredila za monahinje lično ih služeći tom prilikom čime se Jelena pokazala kao sluškinja Hristovih sluškinja. Ovu verziju legende su prihvatili istoričari crkve iz prve polovine 5. veka Sokrat Sholastik, Sozomen i Teodoret Kirski. Preko hodočasnika koji su dolazili iz zapadnog dela Rimskog carstva, legenda o Jeleni je stigla i do latinskih otaca Ambrozija Milanskog, Paulina Nolskog i hagiografa Sulpicija Severa.
Contane, Ferrara
Contane je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Kolumbijski vunasti majmun
Način života
Mužjaci imaju više partnerica; dominantan mužjak pari se sa svim ženkama. Svake dvije ili tri godine ženka rađa jednog malog majmuna. Dijete uz majku prianja šest do osam mjeseci; prvo uz njezin trbuh, potom leđa i bokove. Briga za dijete traje i do dvadeset mjeseci. Mladi mužjaci ostaju u svom rodnom staništu, a ženke odlaze pridružiti se drugim mužjacima.
Helena Carigradska
Pronalaženje Istinskog krsta
Prvobitno predanje je izgleda bilo zapisano na grčkom, a docnije i na latinskom. Međutim, nešto posle 400. godine na Istoku je razvijena druga verzija predanja koja se obično u istorijskoj nauci naziva Legenda o Judi Kirijaku. Po ovoj legendi, koja je prvobitno zapisana na sirijskom, Jelena je tražeći krst došla u Jerusalim i uz pretnju sile zatražila od lokalnih Jevreja da joj otkriju lokaciju Golgote. Jelenin govor je sličan tadašnjim hrišćanskim polemičnim spisima protiv judaizma i u njemu se osuđuje jevrejsko neverovanje u Hrista kao Spasitelja. Jevrejski mladić Juda Kirijak je, upoznat sa starim proročanstvom da će otkriće krsta doneti propast judaizmu, odbio da otkrije mesto na kome je Časni krst bio sakriven. Tek posle torture, Juda pristaje da se pridruži potrazi i zahvaljujući Božijem proviđenju otkriva mesto Krsta, prihvata hrišćanskog boga za jedinog i prelazi u hrišćansku veru. Verodostojnost Časnog krsta se zatim otkriva zahvaljujući njegovoj čudotvornoj moći da vaskrsne mrtvog mladića. Jelena gradi crkvu na Golgoti i ostavlja Judu kao episkopa Jerusalema koji docnije umire mučeničkom smrću po naređenju paganskog cara Julijana. Antijudejski ton Legende o Judi Kirijaku uticao je na njenu popularnost tokom Srednjeg veka kada će i na grčkom Istoku i na vizantijskom Zapadu postati najraširenija verzija legende o Jeleni i Časnom krstu.
Hrišćanska carica i svetica
thumb|200px|Sv. Car Konstantin i Carica Jelena, savremena bugarska ikona izrađena prema vizantijskim kanonima. Konstantin i Jelena zajednički pridržavaju Časni krst. thumb|right|200px|Katedrala Minster u Bonu koju je po tradiciji osnovala sv. Jelena. Arheološka iskopavanja su pak pokazala da je prva crkva na ovoj lokaciji podignuta oko 400. godine. Najstariji delovi današnje građevine potiču iz 12. veka. thumb|300px|Pjero dela Frančeska, Pronalaženje i potvrđivanje Časnog krsta, jedna od fresaka iz serije Legende o Časnom krstu koje je umetnik naslikao 1452.-1466. u crkvi sv. Franje u Arecu u Italiji. Freska na levoj strani prikazuje sv. Jelenu sa radnicima koji su upravo otkrili tri krsta. Na desnoj strani prikazano je vaskrsenje mladića zahvaljujući čudotvornoj moći krsta i molitvama sv. Jelene. Carica je prikazana u molitvenom položaju sa oreolom oko glave.
Colonia PEMEX (razvrstavanje)
Colonia PEMEX ima više značenja:
Helena Carigradska
Hrišćanska carica i svetica
U hrišćanskom predanju Jelena je prikazana kao uzorna hrišćanska carica, pobožna, skromna i ponizna. Već je Ambrozije Milanski 395. godine pisao kao o ženi svete uspomene, a Rufin ju je opisao kao gospu neuporedive vere i religiozne duše. U simboličnom smislu, Jelena je, zahvaljujući svojoj ulozi ktitora i sakupljača najvrednijih relikvija, smatrana podjednako važnom u osnivanju ovozemljaskog Hrišćanskog carstva kao i njen sin Konstantin.
Kao prva hrišćanska carica koja je otkrila zaboravljeni Časni krst, ktitorka i dobrotvorka, majka cara Konstantina, a najposle i grešnica koja se pokajala, Jelena je u Srednjem veku bila uzor za brojne vladarke. Oponašajući Jelenu, supruga istočnoromskog cara Teodosija II Atenaida-Eudokija se 437. uputila na hodočašće u Svetu zemlju. Car Marcijan i njegova supruga Pulherija su 451. nakon pobede pravoslavlja nad monofizitizmom na Četvrtom vaseljenskom saboru pozdravljeni kao Novi Konstantin i nova Jelena, baš kao i obnovitelji kulta ikona Irina i njen sin Konstantin VI posle Sedmog vaseljenskog sabora 787. godine.
Kult sv. Jelene je bio raširen i u zapadnoj (Rimokatoličkoj) i u istočnoj (Pravoslavnoj) crkvi. Na zapadu se Jelena poštovala kao svetica, na Istoku, se i danas uspomena na sv. cara Konstantina i caricu Jelenu obeležava 21. maja po starom, odnosno 3. juna po novom kalendaru. Jelena je bila i ostala popularna svetica u različitim delovima hrišćanskog sveta. U južnoj Francuskoj Jelena se smatra zaštitnicom od munja, gromova i vatre. U Alpima i rajnskoj oblasti, upravo zbog iskopavanja kojima je otkriven Časni krst, Jelena se slavi kao zaštitnica rudara. Na Kipru se pak veruje da je Jelena proterala otrovne zmije sa ostrva. U Libanu hrišćani obeležavaju tradicionalno 14. septembar paljenjem velikih vatri u skladu sa tradicijom po kojoj je Jelena javila Konstantinu u Carigrad da je pronašla Časni krst tako što je naredila da se na vrhovima brda pale vatre.
Sv. Jelena u umetnosti
Istorijska Helena je postala predmet zvanične, propagandne umetnosti još za života. Konstantin je nakon 324. podigao brojne kipove i natpise u čast svoje majke. Kada je Fausta pogubljena, njeni kipovi su zamenjeni portretima druge avguste, Helene, kao i njeno ime na natpisima. Docniji opisi Konstantinopolja sa početka 8. veka pominju brojne statue koje su predstavljale Konstantina i Jelenu, najčešće kako zajedno pridržavaju Časni krst. Predstava Konstantina i Jelene sa Časnim krstom, odevenih u raskošne i anahrone odežde vizantijskog dvora 13. - 15. veka, ustalila se u kasnijoj pravoslavnoj ikonografiji i koristi se i danas.
Dok je u srednjevekovnoj Vizantiji hagiografska književnost više slavila ravnoapostolnog cara Konstantina, na latinskom Zapadu, gde je samo Jelena poštovana kao svetica bilo je obratno. Brojna literalna dela, pisana od Velsa do Češke, i od Italije do Švedske slavila su sv. Jelenu i njene podvige. U pogledu vizuelnih umetnosti, ciklusi minijatura sa predstavama iz Jeleninog života sreću se na relikvijarima u koje su povratnici iz Četvrtog krstaškog rata posle 1204. smestili relikvije donesene iz Carigrada. Na Zapadu su se često narativni ciklusi sa predstavama pronalaženja Časnog krsta i docnijeg uzdizanja u vreme Iraklija slikani u franjevačkim manastirima pošto je red za vreme krstaške dominacije u Svetoj zemlji bio zadužen za čuvanje svetih mesta. U vreme Renesanse i Baroka sv. Jelena je ostala često predstavljana na slikama velikih majstora poput Pjera dela Frančeska (oko 1420.-1492.), Paola Veronezea (1528.-1588.) i Petera Paula Rubensa (1577.-1640.).
Contane, Ferrara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -3 m.
Padstow
Padstow (kornvolski: Lannwedhenek) je lučki gradić od 2993 stanovnika na jugozapadu Engleske u Regiji Jugozapadna Engleska.
Geografske karakteristike
Padstow leži na sjeveru Grofovije Cornwall, u estuariju rijeke Camel, jednoj od rijetkih sigurnih luka u tom dijelu Atlantika.
Historija
thumb|left|240px| Centar mjesta
Padstow je danas najpoznatiji po kornvalskom svecu Petrocu koji je u njemu živio i radio tokom 6. vijeka. Nakon tog je i dobio ime po njemu - Petroston, što je značilo Petrocovo svetište, ono je u 14. vijeku, promjenjeno u današnje Padstow, zbog toga da ga se ne brka sa irskim svecem Patricom, pa mu je dodan sufiks - stowe (engleski - svetište).
Padstow je izrastao oko svoje sigurne luke i vijekovima prosperirao od ribolova i brodogradnje. Iz njegove luke su brojni Kornvolci sa porodicama krenuli u novi život u Sjevernu Ameriku nakon što su iscrpljena nalazišta kositra i propalo rudarstvo u Cornwallu.
Kvint Servilije Cepion
Za vrijeme cimbrijskog rata godine 106. pne. je izabran za konzula te poslan u Galiju gdje se sljedeće godine zadržao kao prokonzul. Tamo je opljačkao galske hramove u gradu Tolosa (suvremeni Toulouse) uzevši ogromne količine zlata i srebra. Međutim, jedino je srebro stiglo u rimsku riznicu; zlato su na putu opljačkali nepoznati napadači, a za što se u Rimu godinama poslije optuživao sam Cepion.
Padstow
Historija
Padstow je i danas važna ribarska luka i sigurna marina za mnoge nautičare, ali ne i za trgovačke brodove jer je željeznička pruga zatvorena 1967.
Kvint Servilije Cepion
Cepionov sin Kvint Servilije Cepion Mlađi je i sam bio konzul. Njegova unuka je bila Servilija Cepionis, a praunuk Marko Junije Brut.
Padstow
Znamenitosti
Najveća znamenitost je parohijska crkva, posvećena sv. Petrocu, koji je živio u Padstowu od 518., sve dok se nije preselio u Bodmin gdje je umro 564. To je mala trobrodna bazilika koja je potpuno restauririna i dograđena tokom 13. i 14. vijeka u gotičkom stilu.
Đuričić
Đuričić je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Voćin, Virovitičko-podravska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 2 stanovnika te 2 obiteljskih kućanstava. Prema popisu iz 2011. godine, u Đuričiću više nema stanovnika.
Орљево
Демографија
У насељу Орљево живи 218 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 50,3 година (46,6 код мушкараца и 53,2 код жена). У насељу има 95 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,74.
Gnej Malije Maksim
Gnej Malije Maksim (Gnaeus Mallius Maximus, 2. vijek pne.) je bio rimski političar i vojskovođa, najpoznatiji kao komandant jedne od rimskih vojski uništenih u katastrofalnoj bitci kod Arauzija.
Орљево
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Gnej Malije Maksim
Maksim je bio skromnog porijekla i u rimskoj politici je napredovao koristeći novostečeno bogatstvo kao homo novus. Godine 105. pne. je za vrijeme cimbrijskog rata izabran za konzula i poslan u Transalpinska Galiju kako bi zaustavio pohod Cimbra i Teutonaca. Malije se svoju vojsku trebao spojiti s vojskom prokonzula Kvinta Servilija Cepiona. Cepion i Maksim su se, međutim, smatrali političkim suparnicima i nisu koorodinirali aktivnosti. Štoviše, kada je Malije počeo pregovarati s Cimbrima o tome da se mirno povuku iz Galije, Cepion ih je na svoju ruku napao. Rezultat je bilo potpuno uništenje obje rimske vojske, odnosno po broju mrtvih najgori poraz u rimskoj vojnoj historiji. I Maksim, kao i Cepion, je preživio bitku; kao i on, nakon povratka u Rim postao je optuženik na suđenju te na kraju bio osuđen na progonstvo.
West Milwaukee, Wisconsin
Vest Milvoki je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.206, što je 5 (0,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Vlakča
Vlakča je naselje u Srbiji koje administrativno pripada opštini Stragari u Šumadijskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 671 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 832 stanovnika).
Geografija
Selo Vlakča nalazi se podno planine Rudnik, na dvadeset petom kilometru od Kragujevca i na dvanaest kilometara od Topole. Geografski je centar Srbije.
Jedno je od najuređenijih sela na teritoriji grada Kragujevca. Oko 80% seoske putne mreže je asfaltirano, svi delovi sela imaju uređene seoske vodovode, oko 90% stanovnika ima telefonske linije sa najsavremenijom digitalnom centralom, i oko 4 kilometra uličnog osvetlenja.
Demografija
U naselju Vlakča živi 576 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 46,2 godina (44,7 kod muškaraca i 47,8 kod žena). U naselju ima 211 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,18.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Vanjske veze
fr:Vlakča sr:Влакча
Appomattox County, Virginia
je okrug u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 14.973, što je 1.268 (9,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
90-e pne.
thumb|Saveznički rat
Kosmos-1594
Kosmos-1594 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1594 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 4. septembra 1984. Raketa-nosač Proton je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 700 kilograma. Kosmos-1594 je bio navigacioni satelit.
Verteporfin
Verteporfin je organsko jedinjenje, koje sadrži 41 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 718,794 Da.
Kosmos-1593
Kosmos-1593 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1593 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 4. septembra 1984. Raketa-nosač Proton je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 700 kilograma. Kosmos-1593 je bio navigacioni satelit.
West Clarkston-Highland, Washington
Vest Klarkston-Hajland je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.261, što je 554 (11,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
La Palma, González
La Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini González.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Marko Jarić
Marko Jarić (Beograd 12. oktobar 1978). je srpski košarkaš koji trenutno član -{NBA}- kluba Memfis Grizlisa. Pre toga je igrao za Peristeri, Fortitudo, Kinder, Los Anđeles Kliperse i Minesotu Timbervulfse. Sa reprezentacijom Jugoslavije Jarić je osvojio zlatne medalje na Evropskom prvenstvu u košarci 2001. i Svetskom prvenstvu u košarci 2002.
Njegov otac Srećko Jarić je bio poznati jugoslovenski košarkaš tokom šezdesetih godina.
Karijera
Jarić je 1996, sa 18 godina otišao u Grčku, a pre toga je kratko igrao u juniorskom timu Crvene zvezde i kadetskom timu Radničkog iz Beograda. Prvi tim za koji je igrao u Grčkoj bio je Peristeri iz Atine. U ovom klubu proveo je jednu sezonu, da bi nakon kratkotrajnog povratka u Crvenu zvezdu otišao u italijanski PAF. Tog leta, Jarić je sa mladom reprezentacijom Jugoslavije na Evropskom prvenstvu 1998. godine osvojio zlatnu medalju. Sa PAFom je osvojio prvenstvo Italije 2000, a isto je uspeo sledeće sezone sa Virtusom. Takođe je te sezone osvojio ULEB kup. Na Evropskom prvenstvu 2001. u Turskoj, Jarić je bio prvi plejmerker reprezentacije Jugoslavije.
Sa Kinderom je u sezoni 2001/2002 osvojio Kup Italije, a sa reprezentacijom Jugoslavije zlato na Svetskom prvenstvu 2002. u Indijanapolisu.