cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rudolf Perešin
Karijera u Hrvatskom ratnom zrakoplovstvu
1994 godine brigadir Perešin je bio izabran za predsjednika novoutemeljenog Zagrebačkog saveza u zrakoplovno-tehničkoj djelatnosti. Svojom aktivnošću bitno je pridonio postavljanju temelja za okupljanje djece i mladih u programima tehničke kulture, osobito u zrakoplovno-tehničkim djelatnostima. 1995 godine imenovan je zapovjednikom lovačke eskadrile na Plesu. Brigadir Perešin je, uz svoju lovačku eskadrilu, sudjelovao u svim akcijama i operacijama Hrvatske vojske (HV), izvršavajući brojne borbene zadaće. 2. 5. 1995 godine, drugi dan Operacije Bljesak, brigadir Perešin je u ranim jutarnjim satima sa svojim MiG-om-21 izvršavao borbenu zadaću kod Stare Gradiške i Bosanske Gradiške. U borbenom zadatku su sudjelovala još tri MiG-a-21 HRZ-a tj. brigadir Ivan Selak kao vođa eskadrile, brigadir Zdenko Radulj i pukovnik Ivica Ivandić. MiG brigadira Perešina je u trenutku obrušavanja za napad bio pogođen raketom Strela-2 (od ukupno pet lansiranih tom prilikom) ispaljenom iz Bosanske Gradiške, te se on na ekstremno maloj visini (ispod 50 metara) i u nesigurnom nagibu katapultirao iz aviona. Hrvatska strana je vjerovala da se brigadir Perešin sigurno prizemljio na srpskom teritoriju, dok se njegov MiG inercijom brzine prebacio preko Save na hrvatski, operacijom "Bljesak" već oslobođeni prostor. Kasnije se saznalo da se brigadir Perešin nakon katapultiranja onesvjestio, te smrtno stradao pri padu u Savu utopivši se. Srpska strana je potvrdila da je njegovo tijelo pronašla 30 kilometara nizvodno u šipražju 28 dana nakon pada aviona. Nakon pronalska tijela bio je pokopan u Odžaku pokraj crkve, ispod bora i tu je bio cijelo vrijeme do potpisivanja Dejtonskog mirovinskog sporazuma. Nakon Dejtonskog mirovinskog sporazuma posmrtni ostaci brigadira Perešina su preseljeni u krug banjolučke vojarne. Posmrtni ostaci brigadira Perešina su vraćeni Hrvatskoj 4. 8. 1997 godine. Brigadir Perešin je sahranjen 15. 9. 1997 na zagrebačkom groblju Mirogoj uz najviše državne počasti. mini|Grob brigadira Perešina na zagrebačkom [[Mirogoju.]]
Supruga brigadira Perešina, Ljerka Perešin, je 2014 godine izrazila sumnju da je njezin suprug bio zarobljen i ubijen.
Sudbina Perišinovog MiG-a-21
MiG-21 brigadira Perešina je nakon prebjega neko vrijeme bio čuvan na klagenfurtskom aerodromu, te kasnije u centru Klagenfurta. Ne znajući što bi s njim, Austrijanci su ga naposljetku uz pomoć zrakoplovnih tehničara iz bivše Istočne Njemačke (DDR) rastavili i spremili u tenkovsku bazu u Grossmittelu, nedaleko od Bečkog Novog Mjesta. Za potrebe izložbe ponovno je sastavljen. 2011 godine MiG-21 brigadira Perešina je bio izložen u sklopu austrijske nacionalne zrakoplovne smotre AirPower11 u Zeltwegu. U katalogu smotre MiG je bio opisan kao "originalni MiG-21, koji je jedan od rata umoran jugoslavenski pilot – tijekom jugoslavenske krize – spustio u zračnu luku Klagenfurt". Srbija očekuje vraćanje MiG-a kao samoproglašena jedina nasljednica SFR Jugoslavije, no sličan je zahtjev u više navrata iznijela i Hrvatska. 7. 5. 2019 MiG-21 vračen je u Hrvatsku.
Počast
250px|mini|lijevo|[[MiG-21, spomenik brigadiru Perešinu u Gornjoj Stubici.]] 24. 6. 2004. u Gornjoj Stubici je otvoren spomen park "Rudolf Perešin" u kojem se nalazi statua brigadira Perešina i konzervirani MiG-21 koji je došao iz remontnog zavoda u Velikoj Gorici. Zagrebački zrakoplovno tehnički savez Rudolfa Perešina nazvan je u čast brigadiru Perešinu. U spomen na brigadira Perešina, u Gornjoj Stubici se svake godine od 1997 održavaju "Susreti za Rudija".
Barbellotta, Alessandria
Barbellotta je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 102 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 229 m.
Miroslav Peris
Miroslav Peris (Karlovac, 1. 2. 1961 - Vrginmost, 14. 9. 1993), vojni pilot, pukovnik Hrvatske vojske i Jugoslavenske narodne armije.
Vojna karijera
150px|mini|desno|Pukovnik Peris tokom službovanja u [[Hrvatsko ratno zrakoplovstvo i protuzračna obrana|Hrvatskom ratnom zrakoplovstvu 1990-ih.]] Pukovnik Peris je služio u JRZ-u punih 11 godina do novembra 1991 godine. Nakon što je napustio Jugoslavensku narodnu armiju (JNA), u tijeku Rata u Hrvatskoj, odmah se stavio na raspolaganje Hrvatskom ratnom zrakoplovstvu (HRZ). 14. 9. 1993 godine pukovnik Peris je zajedno s brigadirom Ivanom Selakom dobio zadatak da pilotirajući MiG-om-21 (zvan "Osvetnik Vukovara") pokuša onesposobiti paljbeni položaj artiljerijsko-raketnih jedinica vojske Republike Srpske Krajine (RSK) koje su ugrožavale Zagreb, Sisak i Karlovac gađajući ih s udaljenosti čak i do 80 kilometara. Pukovnik Peris je iz prva bio pogođen protuavionskim topom na visini od 80 do 100 metara. Pilotirao je tako nisko kako bi izbjegao radare i mogućnost da ga se pogodi raketnim sredstvima. No nakon oštećenja pukovnik Peris je, pokušavajući spasiti sebe i avion, povećao visinu na otprilike 350 metara. Na toj visini uhvatio ga je radar pa je na njega ispaljena raketa Kub kojom je i oboren. Brigadir Ivan Selak je bio posljednji čovjek koji je preko radioveze čuo pukovnika Perisa, i to riječi kojima je javio da je pogođen. Obzirom da se avion kretao brzinom od otprilike 900 kilometara na sat, pukovniku Perisu je nedostajala možda samo minuta da pređe rijeku Kupu i liniju razdvajanja, te se tako spasi katapultiranjem. Na mjestu gdje je srušen MiG-21 pukovnika Perisa, u selu Stipan u općini Vrginmost, uviđaj su napravile vojska i milicija RSK.
Pokop i počast
Posmrtni ostaci pukovnik Perisa su pokopani uz vojne počasti, s nadlijetanjem zrakoplova iznad pogrebnog skupa, na Hrnetićkom groblju u Karlovcu 27. 9. 1993 godine. Brigadir Selak je izjavio kako je počasni prelet iznad Perisovog groba na pokopu bio njegov najteži let u životu, teži od onoga u kojem je i sam nastradao. Opraštajući se od pukovnika Perisa, zapovjednik HRZ-a general zbora Imra Agotić je kazao: "Kao što je bio prvi u svojoj klasi u školovanju, tako je i u ratu za Hrvatsku pokazao sve osobine koje se traže od pilota – hrabrost, znanje, vještinu, spremnost na odricanje i entuzijazam. Iskazao se u oslobađanju okupiranih krajeva domovine. Njegova je smrt veliki gubitak. Odajemo mu priznanje za sve što je učinio i bio spreman učiniti za Hrvatsku." General Agotić je pukovnika Perisa proglasio žumberačkim vitezom Domovinskog rata zbog uspješno provedenih ratnih zadataka na uništavanju raketnih baza vojske RSK-a. U Sošicama, u Žumberku, je 2012 godine podignuta bista u čast pukovniku Perisu.
Obitelj
Pukovnik Peris je bio oženjen za Snježanu Vučić-Peris sa kojom je imao sina Ivana.
1,2,4-Trioksan
1,2,4-Trioksan je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 90,078 Da.
Pueblo Nuevo, México
Pueblo Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 5170 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2818 m.
Frijolares, Santa Catarina
Frijolares je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 80 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 998 m.
Felipe Ángeles (razvrstavanje)
Felipe Ángeles ima više značenja:
Amenhotep II
Amenhotep II (ponekad nazivan Amenophis II što znači Amun je zadovoljan) je bio sedmi faraon egipatske 18. dinastije. Amenhotep je naslijedio prostrano kraljevtsvo od strane svog oca Thutmosea III te ga održavao kroz nekoliko vojnih pohoda na Siriju; međutim, mnogo manje se borio od svog oca, a za vladavine je došlo do praktičnog završetka neprijateljstava između Egipta i države Mitanni, glavnog egipatskog suparnika za prevlast u Siriji. Vladavina mu je obično datirana u period između 1427. i 1400. pne.
Beyrie-en-Béarn
Beri an Bearn je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Pau.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 131 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 48 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 178 metara (maksimalnoj 245 m, a minimalnoj 167 m).
Čaša apsinta
Čaša apsinta, izvorno L'Absinthe (francuski za apsint) ili Ispijači apsinta, slavno ulje na platnu koje je naslikao Edgar Degas. Neki od prvih naziva slike bili su: Skica francuskog Caféa, ili Figure u Caféu, no Degas je 1893. god. promijenio naziv u L’Absinthe (ime po kojem je poznata do danas). Slika se nalazi u muzeju d'Orsay u Parizu.
Naslikana je 1876. god., a prikazuje dvije figure, muškarca i ženu, koji sjede od središta prema desnom dijelu slike. Muškarac nosi šešir, gleda desno izvan platna, dok formalno odjevena žena, također sa šeširom gleda odsutno prema dolje. Čaša pomenute zelenkaste tekućine stoji na stolu ispred njih. Slika zapravo predstavlja jako izrešenu socijalnu otuđenost osoba u brzorazvijajućem Parizu.
Historija
Žena na slici je glumica Ellen Andrée, a muškarac, Marcellin Desboutin, bio je slikar, grafičar i u isto vrijeme, poznati pariški boem. Café ispred kojeg se nalaze je kasnije prepoznat kao Café de la Nouvelle-Athènes u Parizu.
Nakon što je 1876. god. prvi put izložena, doživjela je napad kritike koji su je nazvali ružnom i neumjesnom. Smještena je u skladište do izložbe 1892. god. kada je skinuta s blind-rama. Ponovno je izložena 1893. god. u Engleskoj, sada pod nazivom “L'Absinthe”, i ondje je izazvala kontroverze. Engleska kritika je prikazane likove smatrala šokantno poniženima i neumjesno odjevenima. Mnogi od njih, kao što su William Blake Richmond i Walter Crane, sliku su smatrali šamarom općem moralu, što je bilo u skladu s viktorijanskim shvaćanjem francuske umjetnosti. Drugi su koristili sliku kao loš primjer ispijanja apsinta i francuske umjetnosti. Tako je spisatelj George Moore opisao ženu sa slike: “Koja kurva!” Dodao je, “priča nije ugodna, ali je odgojna.”
Pablo Picasso je slici dao svojevrsno priznanje 1901. god., na početku svoje „Plave faze“, naslikavši Ispijače apsinta, ulje na platnu koje je sada u muzeju Ermitaž u Sankt Peterburgu. Sličnu odu dao je i američki slikar Edward Hopper svojom slikom Automat iz 1927. god.
Karakteristike
"Želim biti klasični slikar modernog života", rekao je Edgar Degas pojasnivši svoje težnje na ovoj slici. Možemo reći da je uspio prikazati razvoj francuskih kafea u drugoj polovici 19. vijeka, ali i alkoholizam koji je harao popularnim mjestima i u pariškom dobrostojećem staležu kojem su pripadali i neki slikari. Tema koja odzvanja djela Maupassanta ili Zole (Jazbina).
Bajazit
Bajazit može biti:
Перутина
Перутина је насеље у Србији у општини Дољевац у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 204 становника (према попису из 1991. било је 258 становника).
Демографија
У насељу Перутина живи 175 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 47,9 година (47,2 код мушкараца и 48,5 код жена). У насељу има 75 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,72.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Fort Belknap Agency, Montana
Fort Belknap Ejdžensi je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Ahmose-ankh
Ahmose-ankh je bio princ iz ranog perioda Osamnaeste egipatske dinastije. Bio je sin faraona Ahmosea I i kraljice Ahmose Nefertari. Bio je prijestonasljednik, ali ga je nadživio otac, pa je tako sljedećim faraonom postao njegov mlađi brat Amenhotep I.
El Limón de Apo, Turicato
El Limón de Apo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Ahmose-ankh
Stela koja ga prikazuje s roditeljima se sada nalazi u Luxorskom muzeju.
El Limón de Apo, Turicato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 785 m.
Metzenhausen
Mecenhauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Rajn-Hunsrik. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 133 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7140094.
Contrada Croce, Messina
Contrada Croce je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
El Mesón, Rincón de Romos
El Mesón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1960 m.
Stazione di Campiglia Marittima, Livorno
Stazione di Campiglia Marittima je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Torano, Caserta
Torano je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 156 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 475 m.
Dick Purcell
Richard Gerald "Dick" Purcell Jr. (6. august 1908 – 10. april 1944) je bio američki glumac, najpoznatiji po ulozi superheroja Kapetana Amerike u istoimenom filmu u nastavcima. Purcellu, koji je prije toga uglavnom nastupao u B-filmovima klasičnog Hollywooda to je bila posljednja uloga, s obzirom da je nekoliko mjeseci nakon završetka snimanja preminuo od srčanog udara.
Greensburg, Louisiana
Grinsburg je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 718, što je 87 (13,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ahmose Sapair
Ahmose Sapair je bio prijestonasljednik u ranoj 18. dinastiji drevnog Egipta. Vjerojatno je bio dijete Ahmosea I, ali je umro prije svog oca te je tako Amenhotep I postao novi faraon. Lokacija groba je nepoznata, iako je bila poznata za vrijeme inspekcije grobova u doba 20. dinastije koju spominje Abbotov papirus. Tijelo mu se kasnije prebacilo u gomilu Deir el-Bahri.
Izvori
Wente, Edward F. Thutmose III's Accession and the Beginning of the New Kingdom. p. 271. Journal of Near Eastern Studies, University of Chicago Press, 1975.
USS Yorktown (CV-10)
USS Yorktown (CV-10) bio je američki nosač zrakoplova u sastavu Američke ratne mornarice i jedan od 24 nosača klase Essex izgrađenih tijekom Drugog svjetskog rata. Bio je četvrti brod u službi Američke ratne mornarice koji nosi ime Yorktown. Izvorno je trebao biti nazvan Bon Homme Richard, ali je tijekom izgradnje preimenovan u Yorktown po nosaču USS Yorktown (CV-5) koji je potopljen u bitci kod Midwaya. Služio je od 1943. do 1970. godine. Sudjelovao je u borbama u Drugom svjetskom ratu, ratu u Vijetnamu i sudjelovao je u svemirskom programu Apollo 8. Yorktown je odlikovan sa 11 borbenih zvijezda (eng. battle stars – odlikovanje za sudjelovanje u bitkama) za sudjelovanje u bitkama u Drugom svjetskom ratu.
Povučen je iz službe 1970. godine, a 1975. je postao muzejski brod.
El Naranjo, Mezquitic
El Naranjo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1625 m.
Barzun
Barzen je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Pau.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 464 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 57 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 388 metara (maksimalnoj 435 m, a minimalnoj 323 m).
Ivan Šibl
Ivan Šibl (1917—1989), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, rezervni general-potpukovnik, društveno-politički radnik SR Hrvatske i SFRJ i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 28. oktobra 1917. godine u Virovitici. Do 1929. godine Ivan je živeo u Virovitici, gde je završio osnovnu školu i jedan razred Realne gimnazije. Iz Virovitice se preselio u Zagreb, gde je završio malu maturu i dva razreda Učiteljske škole. Dok je pohadao Učiteljsku školu, povezao se sa revolucionarnim omladinskim pokretom, pa je zbog svoje aktivnosti bio isključen iz škole. Školovanje je nastavio u Čakovcu i Vršcu, ali su ga, ubrzo, ponovo isključili iz škole. Godine 1935. vratio se u Zagreb, gde je nastavio aktivnost u revolucionarnom omladinskom pokretu. U to vreme bio je i član radničko-sportskog društva „Metalac“, u kojem se tada okupljala radnička omladina. Iz tog društva je oko 40 članova poginulo u Narodnooslobodilačkom ratu, među kojima i narodni heroji - Rade Končar, Joža Vlahović, Petar Biškup Veno i Marijan Čavić.
Godine 1939. Ivan je otišao na odsluženje vojnog roka. Posle povratka iz vojske, nije mogao u Zagrebu dobiti zaposlenje, pa se zaposlio u Duvanskoj stanici u Bujanovcu, u južnoj Srbiji. Posle tri meseca, vratio se u Zagreb i dobio posao u biblioteci Ekonomsko-komercijalne škole, u kojoj je radio do 1941. godine.
Narodnooslobodilačka borba
Posle okupacije Kraljevine Jugoslavije i stvaranja ustaške Nezavisne Države Hrvatske, Ivan je kao član udarne grupe učestvovao, u toku leta i jeseni 1941. godine, u nizu oružanih akcija na zagrebačkim ulicama. U septembru 1941. godine primljen je u članstvo Komunističke partije Jugoslavije. Pred kraj 1941. godine, ustaška policija je otkrila njegovu aktivnost, i zato je on 24. januara 1942. godine napustio okupirani Zagreb i otišao u Banijski partizanski odred.
Učestvovao je nizu borbi prvo kao borac, a zatim kao politički komesar čete i bataljona u Odredu. Ujesen 1942. godine, Ivan je upućen u Kalnički partizanski odred, na dužnost političkog komesara bataljona. Na toj se dužnosti nalazio do 31. decembra 1942, kada je njegov bataljon ušao u sastav Sedamnaeste slavonske brigade. Početkom 1943. godine, postavljen je na dužnost političkog komesara te brigade, a početkom oktobra 1943. preuzima dužnost političkog komesara 28. slavonske divizije. Krajem 1943. godine, Ivan je postavljen za vršioca dužnosti političkog komesara Druge operativne zone Hrvatske, a u januaru 1944. godine postaje politički komesar Desetog zagrebačkog korpusa. Tu funkciju vršio je do oslobodenja Jugoslavije, maja 1945. godine.
Razdoblje SFRJ
Posle oslobođenja, izabran je za sekretara Gradskog narodnog odbora u Zagrebu, i na toj dužnosti se nalazio do kraja 1945. godine, kada je ponovo prešao u službu Jugoslovenske armije. U JNA je vršio dužnosti zamenika političkog komesara i političkog komesara armije, načelnika Kadrovske uprave u Glavnoj političkoj upravi Ministarstva narodne odbrane u Beogradu i političkog komesara Zagrebačke vojne oblasti. Godine 1953. preveden je u rezervu, u činu general-potpukovnika.
Kratko vreme je radio kao glavni urednik lista „Borba“ u Beogradu, a u razdoblju od 1954. do 1963. godine nalazio se na dužnosti generalnog direktora Radio-televizije „Zagreb“. Od 1963. do 1967. bio je predsednik Prosvetno-kulturnog veća Sabora SR Hrvatske, a od 1967. do 1969. godine bio je poslanik u Veću naroda Savezne skupštine. Od 1946. godine Ivan Šibl je nekoliko puta biran za poslanika u Saboru. Od 1953. bio je član Centralnog komiteta SK Hrvatske, a od 1969. godine bio je predsednik Glavnog odbora SUBNOR-a Hrvatske. Bio je predsednik fudbalskog kluba „Dinamo“ iz Zagreba, od 1959. do 1967. godine.
Decembra 1971. godine, posle XXI sednice Centralnog komiteta SKJ, održane u Karađorđevu, na kojoj je smenjeno najviše rukovodstvo CK Saveza komunista Hrvatske, Ivan je dao ostavku na sve svoje dužnosti. Godine 1972. je isključen iz Saveza komunista Jugoslavije i penzionisan.
Knjige i odlikovanja
Ivan Šibl bio je veoma aktivan i u publicističkoj delatnosti. Objavio je knjige:
Prema, njegovom, „Ratnom dnevniku“ snimljena su tri filma - „Naši se putevi razilaze“ (1957), „Kad čuješ zvona“ (1969) i „U gori raste zelen bor“ (1971), a sam je napisao scenario za film „Naši se putevi razilaze“ i televizijsku seriju „Sumorna jesen“.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih visokih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su Orden partizanske zvezde sa zlatnim vencem i Orden zasluga za narod sa zlatnom zvezdom. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 20. decembra 1951. godine.
Tomislav Maretić
Predavati je počeo u zimskom semestru akademske godine 1885/1886., staroslovensku gramatiku i postanak ćirilskog i glagolskog pisma, na Kraljevskom sveučilištu Franje Josipa I u Zagrebu («za filologiju slavjansku s osobitim obzirom na povijest jezika i literature hrvatske i srpske»). Do 1914/1915., kada je umirovljen, predavao je mnoge predmete iz slavenske, indoevropske, germanske, klasične i poredbene lingvistike, pa čak i historijsku etnografiju; predavao je i metriku narodnih pesama i tumačio ih. Od 1914. posvećuje se radu na Rječniku Jugoslavenske akademije, ali se nastavi vraća 1919. i ponovo predaje do 1926. Za Rječnik JAZU uredio je odrednice od reči maslo do reči pršutina, tj. od VI dela do XII dela gotovo 6.000 stranica rečničkog teksta.
Zanimljivosti
Tomislav Maretić u svojoj raspravi "Pravopisni nedostaci“, poštujući naučnu istinu, zapisao je: "Obrazovani Srbi i ne slute koliko su sretni što su oni jedini narod u Europi koji se može dičiti savršenim pismom, i pravopisom, to jest takvim u kojemu za svaki glas služi osobito slovo, a od njih se ni jedno ne uzima za više glasova nego samo za jedan jedini. Ćirilica ima taman toliko slova koliko srpski jezik ima glasova, to jest i slova i glasova ima po trideset… Hrvatska je latinica doduše savršenija od engleske, francuske i njemačke, ali manje savršena od srpske ćirilice – jer slovni znaci Lj, Nj, Dj, Dž zadaju velike muke strancima i školskoj omladini kada se čitaju kao jedan glas, a kada kao dva glasa“.
Lj - Љ, Nj - Њ, Dj - Ђ, Dž - Џ
22. pne.
Godina '''22. pne.''' bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Marcela i Aruncija ili, rjeđe, '''godina 732. Ab urbe condita'''. Oznaka 22. pne. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
Villaggio Laceno, Avellino
Villaggio Laceno je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1065 m.
Altoman Vojinović
thumb|300px|Srpsko carstvo 1360. godine, u vreme cara Uroša, sa teritorijama oblasnih gospodara Altoman Vojinović (1347 - 1359) je bio srpski vojvoda i veliki župan iz porodice Vojinovića koji je vladao Humom. Nasledio je 1347.godine porodične posede kao najstariji sin vojvode Vojina. U kasnu jesen iste godine se oženio Ratoslavom Mladenović i sa njom je 1348.godine dobio sina Nikolu (Altomanovića) (1366-1373). Tokom svoje vladavine pratio je Dušana Silnog(1331-1355) na njegovim pohodima,a sukobljavao se i sa pljačkaškim odredima bana Bosne Stefana II((1314)1322-1353) koji su upadali u Srbiju.Posle njegove smrti njegove posede je prigrabio njegov brat knez Vojislav Vojinović (oko 1355-1363) koji je sa njih proterao jedanaestogodišnjeg Nikolu i njegovu majku.
Poreklo i porodica
Altoman je pripadao vlastelinskoj porodici Vojinovića koja je upravljala oblastima oko Gackog.On je bio srednji sin vojvode Vojina koji je pored njega imao još sinove: i ćerku:
Žena Altomana Vojinovića Ratoslava bila je ćerka vojvode Mladena i sestrom kasnijeg sevastokratora Branka Mladenovića, oca Vuka Brankovića (1371-1391). Sa njom je Altoman imao jednog sina:
Altoman kao sin vojvode Vojina
Altoman se prvi put u istorijskim izvorima pominje 1335.godine kao Altoman,sin Vojinov. Verovatno je sa svojom braćom pratio oca na pohodu kralja Dušana 1334.godine tokom koga su zauzeti Ohrid,Kostur,Strumica,a sam Solun je bio opsednut,a verovatno se našao i na pohodima tokom 1342. i 1343.godine na prostoru današnje Albanije.
Početkom `40 godina XIV veka je najverovatnije vojvoda Vojin svojim sinovima dodelio zasebne oblasti na upravu.Altomanu je pripalo zaleđe Dubrovačke republike,tako da je on uspostavio dobre odnose sa dubrovačkim trgovcima koji su mu plaćali siguran prolaz preko njegovih zemalja.Najverovatnije je sa tim zemljama dobio i titulu velikog župana,iako se sa njom prvi put pominje tek 1347.godine.Tokom ovog vremena je kralj Dušan porodici Vojinović za njihove zasluge ustupio tzv. stonski dohodak koji je pripadao suverenu Srbije.
Vladavina
Posle smrti vojvode Vojina početkom jeseni 1347.godine, njegove posede nasleđuje njegov najstariji sin Altoman.On se krajem godine ženi Ratoslavom Mladenovićem, sa kojom 1348.godine dobija sina Nikolu (Altomanovića).On je za potrebe svadbe zatražio od Dubrovčana nekoliko lađa,koje su mu oni ustupili tek na zahtev samog cara Dušana, ali su tom prilikom odbili da mu za vreme unapred isplate određenu svotu novca na ime tzv. stonskog dohodka.
Već tokom 1348.godine Altoman sa svojim odredima prati cara Dušana na uspešnom pohodu po Epiru i Tesaliji.Tokom naredne godine se obnavljaju neprijateljstva između bana Bosne Stefana II i srpske carevine oko zapadnog dela Huma,ovog puta zbog banovog građenja tvrđave na ušću Neretve što je u Srbiji protumačeno kao neka vrsta agresije.Posledica tih sukoba bili su česti upadi trupa bana Bosne na prostor kojim je vladao Altoman,a samo Gacko je nekoliko puta stradalo tokom njihovih pohoda koji su stizali i do Kotora. Posle propasti diplomatskih aktivnosti uz posredništvo republike svetog Marka, car Dušan u oktobru 1350.godine kreće sa vojskom na prostor banovine Bosne. Stefan II se pred njim povukao, tako da je Dušan bez borbe zauzeo ceo Hum i otpočeo opsadu prestonog Bobovca.Međutim ovaj pohod je bio prekinut iznenadnim udarom Jovana Kantakuzina (1347-1354) na južne granice srpskog carstva, što je cara primoralo da se sa svojom vojskom brzo povuče na jug.Ovo povlačenje je odmah iskoristio Stefan II i ponovo preuzeo kontrolu nad zapadnim delovima Huma.
Nosači aviona klase Essex
Klasa Essex je bila klasa nosača zrakoplova Američke ratne mornarice. Essex je najbrojnija klasa teških ratnih brodova u 20. stoljeću sa 24 izgrađena broda u verzijama "short-hull" i "long-hull". Ukupno su naručena 32 nosača, ali šest ih je otkazano prije početka gradnje, dok dva su otkazana tijekom gradnje. Nosači klase Essex su bili kralježnica američke pomorske moći tijekom Drugog svjetskog rata. Nasljedila ih je klasa Midway, a klasa Essex je ostala u službi sve do pojave super nosača koji su počeli ulaziti u operativnu službu tijekom 1960-ih i 1970-ih.
Las Artesitas, Reynosa
Las Artesitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Nosači aviona klase Essex
Razvoj
Nakon poništavanja dogovora o razoružavanju od strane Japana 1936. godine, SAD su dobile realističan izgled američke pomorske snage. Zato je 17. svibnja 1938. odobren razvoj nosača zrakoplova deplasmana od 40.000 tona. Odobrena je izgradnja USS Hornet (CV-8) i USS Essex (CV-9) koji je postao prvi brod u novoj klasi.
Altoman Vojinović
Vladavina
Posle ove Dušanove intervencije,odredi bana Bosne su skoro u potpunosti prestali sa upadima na prostore srpskog carstva,ali je i pored toga veliki župan Altoman morao biti na stalnom oprezu. Naredne godine,on je proveo upravljajući svojom oblašću, ne upuštajući se u poslove carevine Srbije, pošto o njemu u narednom periodu nema vesti.
Las Artesitas, Reynosa
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Altoman Vojinović
Vladavina
Veliki župan Altoman Vojinović umire 1359.godine, a njegove oblasti neposredno nakon njegove smrti preuzima njegov brat knez Vojislav Vojinović koji je sa njih proterao jedanaestogodišnjeg Nikolu i njegovu majku, dodelivši im mali posed na uživanje.
Nosači aviona klase Essex
Razvoj
USS Essex (CV-9) je bio prototip nosača zrakoplova standardnog deplasmana 27.000 tona, što je znatno više od nosača USS Enterprise (CV-6) ali ipak manje od USS Saratoga (CV-3) čija je kobilica položena i izgrađena kao oklopni krstaš ali je dovršen kao nosač zrakoplova. Novi nosači trebali su postati dio Essex klase nosača iako je ova klasifikacija prihvaćena tek 1950-ih. Dana 9. rujna 1940. naručeno je još osam novih nosača zrakoplova: USS Hornet (CV-12), USS Franklin (CV-13), USS Ticonderoga (CV-14), USS Randolph (CV-15), USS Lexington (CV-16), USS Bunker Hill (CV-17), USS Wasp (CV-18) i USS Hancock (CV-19). Zadnja dva od originalno 13 originalno dizajniranih nosača zrakoplova klase CV-9, USS Bennington (CV-20) i USS Boxer (CV-21) su naručeni 15. prosinca 1941. godine.
Lexington, Wasp, Hornet i Yorktown su bili preimenovani tijekom izgradnje u skladu sa mornaričkom tradicijom da neki od novih brodova nose imena od svojih prethodnika koji su potopljeni u bitkama tijekom 1942. godine. Od originalno 13 naručenih brodova klase Essex, četiri (Ticonderoga, Randolph, Hancock i Boxer) su bili izmijenjeni tijekom konstruiranja kao dio projekta "long hull" sa produženim pramcem kako bi se dobilo mjesta za dodatno protuzrakoplovno naoružanje.
Dodatnih devetnaest brodova klase Essex je bilo naručeno ili planirano, počevši od 10 naručenih 7. kolovoza 1942. Samo dva, USS Bon Homme Richard (CV-31) i USS Oriskany (CV-34) su građeni kao "short hull" Essex klasa. Ostali su postali dio Essexove podklase nazvane Ticonderoga ili samo "long hull" brodovi.
USS Lexington (CV-16) je bio originalno nazvan Cabot, ali je tijekom izgradnje bio preimenovan zato što je originalni USS Lexington (CV-2) bio potopljen u Bitci kod Koraljnog mora u svibnju 1942. CV-16 je primljen u službu 17. veljače 1943. USS Yorktown (CV-10) je originalno nazvan Bon Homme Richard, ali je naknadno preimenovan zato što je originalni USS Yorktown (CV-5) potopljen u pomorskoj bitci kod Midwaya 7. srpnja 1942. godine. USS Wasp (CV-18) je preimenovan iz Oriskany nakon što je originalni USS Wasp (CV-7) potonuo u rujnu 1942. u južnom dijelu Tihog oceana dok je pratio vojni konvoj do otoka Guadalcanal i USS Hornet (CV-12) je preimenovan iz imena Kearsarge nakon što je originalni USS Hornet (CV-8) izgubljen u listopadu 1942. u bitci kod otočja Santa Cruz. Imena USS Ticonderoga (CV-14) i USS Hancock (CV-19) su zamijenjena dok su brodovi bili u izgradnji. Osiguravajuća kuća John Hancock je nudio vezani ugovor da će povećati svotu novca uloženog u brod Hancock ako će ime biti korišteno za nosača koji se gradi u Massachusettsu gdje je i sjedištu te kompanije.
Tijekom Drugog svjetskog rata i do njegovog završetka američka ratna mornarica je naručila 32 nosača zrakoplova klase Essex i podklase Ticonderoga od kojih su za 26 položene kobilice, a 24 su ušli u službu.
Harold Gray
Harold Lincoln Gray (20. januar 1894 - 9. maj 1968) bio je američki karikaturist, novinski ilustrator i crtač stripa najpoznatiji kao tvorac popularnog i dugovječnog stripa Little Orphan Annie, na kome je radio punih 45 godina.
Gray, koji je odrastao u ruralnom Illinoisu, je diplomirao strojarstvo na Purdue University 1917. Iako nije formalnog likovnog obrazovanja, nakon kraće vojne službe u prvom svjetskom ratu je došao u Chicago gdje se zaposlio kao ilustrator u Chicago Tribuneu. Od 1921. do 1924. je radio kao pomoćni crtač Sidneya Smitha na njegovom stripu The Gumps. Rad na Annie je otpočeo 1924. godine, i strip je brzo stekao veliku popularnost.
Smith, koji je na samom početku bio populistički nastrojen i slavio "malog čovjeka", pa u nekim od svojih epizoda čak iskazivao simpatije za sindikate i radnički pokret, postao je zagriženi konzervativac i desničar nakon izbora Franklina Roosevelta za predsjednika 1933. godine, te u svojim stripovima nikada nije propuštao priliku da izrazi duboko nezadovoljstvo njegovom politikom New Deala.
Strip se nakon njegove smrti 1968. nastavio, s kraćim prekidom, redovno izdavati sve do 2010. godine.
Monterdito, Uruachi
Monterdito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Malošin Do
Malošin Do je naselje u opštini Cetinje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bio je 1 stanovnik (prema popisu iz 1991. bilo je 7 stanovnika).
Monterdito, Uruachi
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2325 m.
Malošin Do
Demografija
U naselju Malošin Do živi 1 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 54,5 godina (54,5 kod muškaraca i 0 kod žena). U naselju ima 1 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 1,00.
Ovo selo je naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine), a prema poslednjim popisima konstantan pad u broju stanovnika je doveo selo na ivicu nestanka.
Košara s jabukama
Košara s jabukama je djelo mrtve prirode koju je kao ulje na platnu naslikao francuski slikar Paul Cézanne. Mrtva priroda prikazuje stol na kojem se nalaze košara s jabukama, boca vina i kolači na tanjuru.
Djelo je poznato po svojoj nepovezanoj perspektivi te je opisano kao uravnoteženi sastav zbog svojih neuravnoteženih dijelova (nagnuta boca i košara s jabukama te skraćene linije kolača na tanjuru kao i linije stolnjaka na stolu). Isto tako, desna strana stola nije u istoj ravnini s lijevom kao da slika istovremeno reflektira dva gledišta. Umjetnička djela poput ovog su pomogla u stvaranju mosta između impresionizma i kubizma.
Košara s jabukama danas se nalazi u Umjetničkom institutu Chicaga.
USS Intrepid (CV-11)
USS Intrepid (CV-11) bio je američki nosač zrakoplova u sastavu Američke ratne mornarice i jedan od 24 nosača klase Essex izgrađenih tijekom Drugog svjetskog rata. Bio je četvrti brod u službi Američke ratne mornarice koji nosi ime Intrepid. Služio je od 1943. do 1974. godine. Sudjelovao je u borbama u Drugom svjetskom ratu, ratu u Vijetnamu i u svemirskim projektima Mercury i Gemini.
Povučen je iz službe 1974., a 1982. je postao muzejski brod u američkom gradu New York.
Santa Rita, Rincón de Romos
Santa Rita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Porto a Sera, Brescia
Porto a Sera je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 163 m.
Telegram
Telegram je naziv za poruku poslanu preko telegrafskih signala (optičkih ili električnih). Svoj uobičajeni oblik su dobili u 19. vijeku sa uspostavom prvih telegrafskih mreža preko kojih su se poruke mogle slati putem Morseove abecede, odnosno razvojem sistema dostave poruka koje su primateljima iz poštanskih ili telegrafskih ureda dostavljali kuriri ili poštanski službenici. Telegrami su sve do prijelaza sa 19. u 20. vijek predstavljali najbrži način komunikacije, ali su često, zbog ograničenosti mreže ili visoke cijene, obično bili mnogo kraći od tradicionalnih pisama. Telegrami su se kao sredstvo komunikacije održali i nakon pronalaska telefona i radio uređaja, ali ih je konačno na marginu tek krajem 20. i početkom 21. vijeka potisnuo razvoj Interneta i mobilnih mreža, tako da su mnoge poštanske službe tek tada ukinule tu uslugu.
Telegram (razvrstavanje)
Telegram može označavati:
Cancioneiro da Biblioteca Nacional
Cancioneiro da Biblioteca Nacional (,, "Zbirka pjesama Nacionalne biblioteke"), obično zvana Colocci-Brancuti, zbirka je galicijsko-portugalske lirike i trubadura i jograes (neplemićkih izvođača i kompozitora). Te kantige (pjesme) klasificiraju se, slijedeći naznake u samim pjesmama i u rukopisnoj tradiciji, na tri glavna žanra: cantigas de amigo (ljubavne pjesme pjevane od strane žena, o momku), cantigas de amor (ljubavne pjesme pjevane od strane muškaraca) i cantigas de escárnio e mal-dizer (pjesme sa svrhom ruganja i uvrede).
Pjesme su kopirane u Italiji (pretpostavlja se iz manuskripta iz Portugala ili Španije) oko 1525-1526. na naredbu humaniste Angela Coloccija (1467-1549), koji je numerisao sve pjesme, napravio popis (obično zvan Tavola Colocciana [Coloccijeva tabela]) i stavio pribilješke u kodeks. U 19. vijeku cancioneiro je pripadao grofu Paolu Brancutiju di Cagliju, iz Ancone, u čijoj je privatnoj biblioteci otkriven 1878. godine. Grof je kasnije prodao taj manuskript talijanskom filologu Ernestu Monaciju, koji ga je ostavio svojim nasljednicima pod uslovom da ne napusti Italiju. Ipak, vlada Portugala dobila ga je 1924. i od tada se čuva u Nacionalnoj biblioteci Portugala u Lisabonu. Blisko vezana pjesmarica (sestrinska ili rođačka), koja se čuva u Vatikanskoj biblioteci, naziva se Cancioneiro da Vaticana.
Cancioneiro je kopiralo šest različitih ruku, prema najnovijoj analizi, koristeći i gotičko i kurzivno pismo. Od izvornih 1664 pjesama preostalo je samo 1560. Neki od kompozitora su kralj Dinis od Portugala, D. Sancho I, D. Pedro, grof Barcelosa, Pay Soares de Taveirós, Johan Garcia de Guilhade, Johan Airas de Santiago, Airas Nunes, Martin Codax. Sve skupa ima oko 160 pjesnika.
Demon koji sjedi
"Demon koji sjedi" (1890.), djelo slikara ruskog postimpresionizma Mihaila Vrubelja.
Raúl Carvajal, Santiago Tuxtla
Raúl Carvajal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Demon koji sjedi
Historija nastanka slike
1891. godine Mihail Vrubelj je naslikao trideset ilustracija za jubilejno izdanje djela M. Ljermontova u redakciji P.P. Končalovskog. Najveći dio radova odnosio se na Ljermontovljevu poemu "Demon". Skica slike je bila stvorena 1890. godine, čuva se u Državnoj galeriji "Tretjakov". Vrubelj je naslikao "Demona koji sjedi" u Moskvi u domu Savve Mamontova, ruskog poduzetnika i mecene.
Raúl Carvajal, Santiago Tuxtla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 271 m.
Demon koji sjedi
Siže
Siže slike je nadahnut Ljermontovljevom poemom "Demon". Vrubelj je pisao o svojem radu:
Demon je lik snage ljudskog duha, nutarnje borbe, sumnji. Tragično spojivši ruke, Demon sjedi s tužnim, velikim očima uperenima u daljinu, okružen čudesnim cvijećem. U pozadini slike je planinski kraj u grimiznom zalasku sunca. Kompozicija podcrtava tegobnost figure demona, koji je kao prikliješten između gornje i donje rame slike. "Demon" je naslikan individualnim stilom Vrubelja s efektom kristalnih bridova, zbog čega njegova slika više nalikuje na vitraj ili pano. Takav efekt je postigao s pomoću ravnih poteza slikarskom lopaticom.
Drugi radovi
Lik demona se često susreće u stvaralaštvu Mihaila Vrubelja. 1899. godine umjetnik slika "Demona koji leti", gdje je demon prikazan kao moćni vladar svijeta. Od 1901. do 1902. godine mukotrpno dovršava svoj posljednji rad - "Srušeni demon" u kojemu se junak nalazi na granici pogibelji.
Fernando Gutiérrez Barrios (razvrstavanje)
Fernando Gutiérrez Barrios ima više značenja:
Miehlen
Milen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.025 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141085.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Milen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 217 metara. Površina opštine iznosi 15,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.025 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 135 stanovnika/km².
Prapor, Amărăștii de Jos
Prapor je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Amărăștii de Jos.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1789 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
Joya del Guayabo, Santa Catarina
Joya del Guayabo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 460 m.
1,2,6-Trigaloil glukoza
1,2,6-Trigaloil glukoza je organsko jedinjenje, koje sadrži 27 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 636,469 Da.
Cantrall, Illinois
Kantral je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 139, što je 0 (0,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Santa Gertrudis, México
Santa Gertrudis je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2006. godine u naselju je živelo 5185 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2448 m.
Negrisia, Treviso
Negrisia je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 875 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Hopman Cup
150px|desno|mini|Logo Hopman kupa Hopman kup je međunarodni ekipni teniski turnir koji se održava svake godine u Pertu u Australiji krajem decembra ili početkom januara.
Za razliku od Fed kupa i Dejvis kupa, ovo je takmičenje mešovitih parova. Svaku reprezentaciju na Hopman kupu predstavlja jedan teniser i jedna teniserka. Reprezentacije igraju mečeve tako da prvo igraju pojedinačno teniseri, teniserke, a zatim mešoviti parovi.
Na takmičenju učestvuje osam reprezentacija, koje su podeljene u dve grupe po četiri. U svakoj grupi igra se svako sa svakim a prvoplasirane ekipe u grupama igraju finalni meč za pobednika kupa.
Takmičenje je dobilo ime po Heriju Hopmanu (1906. - 1985.), australijskom teniseru i treneru s kojim je Australija osvojila 15 titula pobednika Dejvis kupa u periodu od 1938. - 1969. godine.
Turnir se održava u organizaciji ITF, tako da ga ni ATP ni VTA ne rangiraju, pa se vodi kao egzibicioni turnir.
Prvi turnir održan je 1989. godine. Turnir se igra u dvorani na tvrdoj podlozi.
Aigues-Vives (Ero)
Egu-Viv je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Ero koja pripada prefekturi Bezje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 354 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,81 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 169 metara (maksimalnoj 251 m, a minimalnoj 90 m).
Juan Escutia, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Juan Escutia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 174 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2269 m.
Masakr u Šahovićima
Masakr u Šahovićima je bio masakr stanovnika Šahovića i okoline islamske veroispovesti počinjen 9. i 10. novembra 1924. godine.
Povod masakra
Povod za masakr je bilo ubistvo Boška Boškovića, načelnika Kolašinskog okruga. Boško Bošković je ubijen iz zasjede od strane nepoznatih počinilaca, po svemu sudeći crnogorskih komita, tj. protivnika prisajedinjenja Crne Gore Srbiji, 7. novembra 1924. dok je putovao od Mojkovca prema Šahovićima. Sumnjajući da je u ovom ubistvu određenu ulogu imalo muslimansko stanovništvo Šahovića, istog dana je izdata naredba da se izvrši razoružanje stanovnika Šahovića i Pavinog Polja. Bošković je sahranjen 9. novembra 1924. a na njegovoj sahrani su održani govori u kojima je za njegovu smrt optuženo stanovništvo Šahovića islamske veroispovesti. Adil Zulfikarpašić ističe da je dva dana pre masakra stanovništvu Šahovića i Pavinog Polja vlast oduzela naoružanje.
Masakr
Zulfikarpašić navodi da je masakr počinilo 2.000 naoružanih muškaraca iz Kolašina i Bijelog Polja koji su koordinisanom akcijom napali Šahoviće i Pavino Polje rasporedivši svoje snage na frontu širine 19 kilometara.
Žrtve
Broj žrtava se različito procenjuje. Postoje procene da je broj žrtava bio 600.
Masakr je u svojoj knjizi Besudna zemlja u izdanju na engleskom jeziku ("Land without Justice") opisao Milovan Đilas čiji je otac Nikola učestvovao u masakru. Đilas u knjizi navodi da je ubijeno preko 350 Muslimana, kao i da su počinjena brojna silovanja, pljačke i paljenja kuća.
Fernando Hernández (razvrstavanje)
Fernando Hernández ima više značenja:
Stazione di Populonia, Livorno
Stazione di Populonia je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 234 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Coeur dAlene, Idaho
je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 44.137, što je 9.623 (27,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bijelo dugme
mini|Bijelo dugme, Air Studios, London, 1975 Goran Bregović, vođa Bijelog dugmeta|thumb Bijelo dugme, najpoznatija jugoslovenska rok grupa, osnovana u Sarajevu 1973. godine. Izdala je devet albuma u periodu od 1973. do 1989. godine. Bijelo dugme je nastalo iz grupe Jutro, a novo ime je usvojilo 1. januara 1974. Vođa i jedini stalni član grupe bio je gitarista Goran Bregović, dok su se na mestu pevača menjali Željko Bebek, Mladen Vojičić Tifa i Alen Islamović. U grupu su dolazili i iz nje odlazili iz različitih razloga basisti Zoran Redžić, Jadranko Stanković, Sanin Karić i Ljubiša Racić, bubnjari Goran Ivandić, Milić Vukašinović i Dragan Jankelić i klavijaturisti Vlado Pravdić i Laza Ristovski.
Grupa se raspala zbog rata u bivšoj Jugoslaviji, a ponovo se okupila na oproštajnoj turneji 2005. u Sarajevu, Zagrebu i Beogradu. Besplatni koncert kod Hajdučke česme 1977. i oproštajni koncert u Beogradu 2005. su jedni od najposećenijih koncerata na ovim prostorima.
Istorija
mini|Željko Bebek mini|Laza Ristovski
Nastanak
Goran Bregović u detinjstvu nije pokazivao posebno zanimanje za muziku, pa je izbačen iz niže muzičke škole kao lenština i netalentovan violinista. Međutim, nakon što mu je majka kupila prvu gitaru, počeo je naporno vežbati, i osnovao je prvi sastav u osnovnoj školi. Željko Bebek je pevao je u grupi Kodeksi, jednom od poznatijih sarajevskih sastava tog vremena. Na jednom koncertu Bebek je zapazio Bregovića i preporučio ga kolegama iz grupe.
U leto 1969. godine Kodeksi su otišli na tezgu u dubrovački Splendid bar gde su svirali klasičan letnji repertoar za turiste. Tu su od od Italijana Renata Pacifika dobili ponudu da sviraju u njegovom klubu u Napulju. Uoči isteka prvog dvomesečnog ugovora, Bregović je prvi put prešao na solo gitaru. Kao basista angažovan je Zoran Redžić koji je u to vreme svirao u sastavu Čičci. Zoran je doveo i kolegu iz grupe, bubnjara Milića Vukašinovića.
Kodeksi su do tog trenutka svirali u dva kluba, držali se komercijalnog repertoara i stekli redovnu publiku. Milić Vukašinović je u grupu doneo uticaj grupa Led zepelin i Blek sabat, pa su dve sedmice po njegovom dolasku dobili otkaz na svim mestima na kojima su svirali. Posle otkaza u Napulju su jedva preživljavali, a Bebek se nakon svađe s ostatkom grupe vratio u Sarajevo. Ostala trojica su nastavila nastupati pod imenom Mića, Goran i Zoran. Krajem godine po njih su u Italiju došli Goranova majka i Zoranov brat Fadil i vratili ih kući.
Bregović se upisao na Filozofski fakultet, a u jesen 1971. godine gitarista Ismet Arnautalić ga je pozvao da formiraju grupu Jutro u kojoj su se našli i Zoran Redžić, bubnjar Gordan Matrak i pevač Zlatko Hodnik.
U Jutru se Bregović prvi put ogledao kao kompozitor. Iako godinu dana nije razgovarao s Bebekom, ipak ga je pozvao kada su početkom 1972. godine dobili termine u studiju. Snimili su „Patim, evo deset dana“ koja se pojavila na B-strani singla grupe Jutro, dok je A-stranu zauzela pesma „Ostajem tebi“. Pesmu „Patim evo deset dana“ Bregović je kasnije uvrstio na debi album Bijelog dugmeta. Odmah po snimanju singla, Bebek je otišao na odsluženje vojnog roka, ali su ostali čekali njegov povratak.