cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kvintilijan
Obrazovanje govornika
Kvintilijan je tek nakon dugog opiranja i na nagovor prijatelja napisao svoje glavno, sačuvano djelo Obrazovanje govornika. Djelo je podijeljeno u dvanaest knjiga i obrađuje teoriju i praksu retorike. Izdano je oko 95. godine n.e. Djelo se također bavi temeljnim obrazovanjem i razvojem samog govornika. Premda veći dio knjige čine pouke i obavještenja o govorništvu prema uobičajenom redoslijedu retorskih priručnika, Kvintilijan je u ovom spisu izašao iz uobičajenih okvira udžbenika retorike; u prvim knjigama bavi se odgojem budućeg govornika već u djetinjstvu, od same koljevke (ab incunabilis), pokazujući kako opći pedagoški interes, tako i značaj koji se retorskom obrazovanju pridavao u ovom razdoblju, kad škola u potpunosti prelazi u ruke retora.
Raspored građe prati već uobičajenu praksu, kakva se sureće, primjerice, i kod anonimnog pisca Retorike posvećene Hereniju. Taj raspored razlikuje pet "dijelova" retorske umjetnosti: iznalaženje (inventio) uvjerljivih argumenata i tema, njihovo raspoređivanje (dispositio) u govoru, zatim izričaj (elocutio), pamćenje (memoria) i način kazivanja (pronuntiatio). Ipak, koncepcija Kvintilijanovog djela odstupa od suhoparnog tehničkog izlaganja uobičajenog za većinu antičkih priručnika. On čitatlja vodi kroz stupnjeve odgoja retora do sagledavanja lika idealnog govornika, dok većina autora poznatih antičkih retorskih priručnika na početku daju definiciju retorike i sliku idealnog govornika, pa tek onda donose teorijske upute za postizanje najvišeg cilja retorike.
Prva knjiga govori o temeljnom retorskom obrazovanju iz gramatike, muzike i geometrije; druga o prvim govorničkim vežbama i o osnovama i granicama retoričke teorije; treća donosi uvid u cjelokupni sustav retorike; četvrta, peta i šesta knjiga bave se raspravama o dijelovima govora uključujući podatke o patosu, etosu i dosjetkama; šesta knjiga govori o osmišljavanju i redoslijedu izlaganja građe; osma, deveta, deseta i jedanaesta knjiga predstavljaju ozbiljnu studiju o stilu, pamćenju i izlaganju, pri čemu se u desetoj knjizi daje pregled povijesti grčke i rimske književnosti do piščevog vremena, dok su u jedanaestoj knjizi sačuvani dragococjeni podaci o odijevanju i gestikuliranju; dvanesta knjiga posvećena je idealu savršenog govornika, njegovom karakteru i općem znanju.
Obrazovanje govornika sadrži dvije cjeline koje po književnopovijesnom značaju nadmašaju ostale dijelove: u desetoj knjizi Kvintilijan, s namjerom da upozori na književna djela koja su osobito pogodna za budućeg govornika, daje povijesni razvoj grčke i rimske književnosti – jedini takav prikaz sačuvan iz antike – obilježen odmjerenom kritikom stilova, istančanim estetskim sudovima i povremeno komparativno-kontrastivnim analizom; osma i deveta knjiga pružaju potpuni sustav tropa i figura, koji će kao "ukrasi" proznog i pjesničkog izričaja postati važnim dijelom europskih retorika, stilistika i poetika do duboko u 19. stoljeće.
Značaj i utjecaj
Kvintilijanov ideal jest Ciceron, koga smatra glavnim i jedinim uzorom istinskog govornika, u vrijeme kad se usitnjena rečenica Senekinog "novog stila" natjecala s Ciceronovom dugom, ritmički uravnoteženom periodom. Oslanjajući se, kao i Ciceron, na učenja grčkog teoretičara Hermagore iz Temna, Kvintilijan je stari spor između retorike i filozofije riješio potpunije i presudnije nego Ciceron u prilog retorike, kojoj su podređene sva ostala kulturna i književna djelatnost; Kvintilijan daje sliku idealnog govornika kao idealnog čovjeka, koji mora biti i stručnjak i pravu mudrac savršenog morala.
Nakon Kvintilijana, u rimskoj retorici, koja je u to doba utjecala na cjelokupnu rimsku književnost, uskoro je uzeo maha Frontonov arhaizam, za čiji je ekstremni ideal i Ciceron bio previše "nov" i "moderan". U srednjem vijeku Kvintilijan je, pored Donatovih spisa (Ars minor i Ars maior) i Priscijanove gramatike (Institutio grammatica), predstavljao važan izvor za gramatičku i retorsku nastavu u školama, premda su uglavnom prepisivani i korišteni samo pojedini odjeljci Obrazovanja govornika. No, presudnu je ulogu odigrao Kvintilijanov ciceronizam u doba renesanse.
Toro (Zamora)
Toro je grad od 8,974 stanovnika na sjeverozapadu Španjolske, koji administrativno podpada pod autonomnu zajednicu Kastilju i Leon i Provinciju Zamora.
Geografske karakteristike
Toro leži udaljen nekih 32 km od svog administrativnog centra Zamore i oko 220 km od Madrida.
Vidrani (Kičevo)
Vidrani su naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Vidrani pripadaju opštini Kičevo.
Prirodni uslovi
Naselje Vidrani je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kičeva, naselje je udaljeno 10 km južno.
Vidrani pripadaju istorijskoj oblasti Donja Kopačka. Selo je položeno na severoistočnim padinama Ilinske planine, a iznad doline nevelike Beličke reke, koja se uliva u reku Tresku na severu. Istočno se pruža planina Baba Sač. Nadmorska visina naselja je približno 840 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Vidrani su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 8 stanovnika.
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Fort Jesus
Fort Jesus (port.: Forte Jesus de Mombaça) je portugalska utvrda koja je izgrađena od 1593.-96. godine po naredbi Filipa II. Španjolskog, tadašnjeg kralja Portugala, na otoku Mombasa (Kenija) kako bi čuvala staru luku. Jedinstvena je po svom tlocrtu u obliku ljudske figure (što se može vidjeti iz zraka) koja je predstavljala lik Isusa, po kojemu je i dobila ime. Naime, njezin izgled i oblik odražavaju renesansni ideal da se savršene proporcije i geometrijski sklad nalaze u ljudskom tijelu. mini|lijevo| António Bocarro, Otok Mombasa s utvrdom Fort Jesus iz 1635. god. God. 2011. upisana je na popis mjesta svjetske baštine u Africi kao "jedinstvena i najboje sačuvana portugalska vojna utvrda iz 16. stoljeća".
Odlike
Utvrdu je dizajnirao milanski arhitekt, Giovanni Battista Cairati, koji je bio vodeći arhitekt za sve portugalske posjede na Istoku. Ima površinu od 2,64 hektara, uključujući obrambene zidine i duboki jarak oko njih, a bila je to prva europska utvrda izvan Europe izgrađena tako da može odolijeti topovskom napadu. Danas je jedan od najboljih primjera portugalske vojne arhitekture, ali i s nekim omanskim i britanskim intervencijama. Naime, od 1631. do 1875. godine utvrda je bila devet puta izgubljena i ponovno osvojena od strane kolonijalnih sila koje su se borile za prevlast u unosnom trgovačkom području Mombase.
Kada su Britanci kolonizarali Mombasu 1890. godine, utvrdu su pretvorili u zatvor, što je i ostala sve do 1958. godine kada je zatvor zatvoren, a utvrda proglašena povijesnim spomenikom.
De delictis gravioribus
De delictis gravioribus (latinski "o težim kažnjivim djelima"), naslov je pisma koje je 18. svibnja 2001. napisao tadašnji kardinal Joseph Ratzinger, prefekt Zbora za nauk vjere, svim biskupima Katoličke crkve i ostalim zabrinutim ordinarijima uključujući one iz Istočnih katoličkih crkava. Pismo je objavljeno 2001. u službenim novinama Svete Stolice Acta Apostolicae Sedis.
Pismo obuhvaća "ozbiljnije optužbe pridržane Kongregaciji za nauk vjere" koje su apostolskom konstitucijom Pastor Bonus od 28. lipnja 1988. pripisane nadležnosti toga ureda:
Zakonik kanonskog prava također govori o kažnjivim djelima pridržanima Zboru za nauk vjere i slično tomu ne navodi ih izričito.
Od osam ozbiljnijih kažnjivih djela u vršenju ili u proslavi sakramenata koje navodi De delictis gravioribus, četiri se tiču euharistije:
Tri se bave sakramentom pokore:
U dodatku dokumenta popisano je jedno kažnjivo djelo ćudorednog karaktera koje nije izravno povezano s udjelom sakramenata kao što je pridržano na jednak način onima Zboru za nauk vjere, a poimence se odnosi na kažnjivo djelo kada klerik (biskup, svećenik ili đakon) počini grijeh bluda s osobom mlađom od 18 godina.
Pridržanost ovih kažnjivih djela Zboru ne znači da sam Zbor provodi postupak protiv osoba tuženih za njihovo počinjenje. Umjesto toga zahtijeva se da ako se preliminarnom istragom pokaže da postoji najmanja vjerojatnost da je kažnjivo djelo počinjeno, tada se ordinarij (u Istočnim katoličkim crkvama zvan hijerarh) mora savjetovati sa Zborom o tome na koji način njegov sud valja postupati. Štoviše, svaki utok na presudu toga suda mora se uputiti Zboru, a ne redovitom prizivnom sudu.
U slučaju kaznenih djela iznesenih pred crkveni sud protiv osobe tužene za kažnjiva djela pridržana Zboru za nauk vjere, zastara obično ograničava na deset godina od datuma počinjenja kažnjivog djela vrijeme u kojem se progon može pokrenuti; no De delictis gravioribus nalaže da, u slučaju seksualnog kažnjivog djela protiv maloljetnika, razdoblje od deset godina počinje teći tek nakon što maloljetnik ispuni dob od 18 godina.
Rancho Flor de los Arcos, Cuautla
Rancho Flor de los Arcos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Cuautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1343 m.
Esla (rijeka)
Esla je rijeka na sjeverozapadu Španjolske duga 286 km, velika pritoka Doura. Ona se za Rimskih vremena zvala Astura, pa je po njoj nazvana i Asturija.
Karakteristike
Rijeka Esla službeno izvire na lokalitetu znanom pod imenom La Fuente Maraña u Kantabrijskom gorju, na nadmorskoj visini od 1.400 metara u Provinciji León. Od tamo teče prema jugu preko Mesete do ušća u Douro kod lokaliteta Peñalcarro.
Sliv rijeke ima površinu od 16.026 km² i proteže se preko provincija León i Zamora. Tokom 19. vijeka prokopan je uz korito rijeke kanal za navodnjavanje. Na Esli je podignuta velika brana sa hidroelektranom kod lokaliteta Ricobayo.
Konec (Novo Mesto, Slovenija)
Konec je naselje u slovenskoj Općini Novom Mestu. Konec se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 72 stanovnika.
Opština Dragodana, Dâmbovița
Dragodana je opština u Rumuniji u okrugu D'mbovica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 215 m.
Državni univerzitet u Samarkandu
Državni univerzitet u Samarkandu (Samarqand Davlat Universiteti; Донишгоҳи миллии Самарқанд; Самаркандский государственный университет) je javni univerzitet u gradu Samarkandu u Uzbekistanu, zemlji u centralnoj Aziji. Po veličini je drugi univerzitet u zemlji i sledi iza Nacionalnog univerziteta Uzbekistana iz Taškenta. Univerzitetske zgrade smeštene su u Bulevaru univerziteta u Samarkandu dugom 2,3 kilometra. Institucija je osnovana 1927. godine od strane vlasti Uzbečke Sovjetske Socijalističke Republike. Nastavna aktivnost odvija se na uzbečkom, ruskom i tadžičkom jeziku. Institucija je u kolokvijalnom govoru poznatija pod kraćim nazivom Univerzitet u Samarkandu. U toku godina, pojedini fakulteti su izdvojeni iz sastava univerziteta i počeli su da funkcionišu kao zasebne škole ili univerziteti kao što su Institut za strane jezike u Samarkandu ili Pedagoški institut u Samarkandu. Nastavna aktivnost odvija se na uzbečkom, ruskom i tadžičkom jeziku.
Istorija
U trenutku kada je Uzbečka Sovjetska Socijalistička Republika donela odluku o osnivanju Uzbečkog pedagoškog instituta, preteče današnjeg univerziteta, Samarkand je umesto Taškenta bio glavni grad republike. Bila je to jedna od prvih visokoobrazovnih institucija u sovjetskoj centralnoj Aziji. Univerzitet u Samarkandu razvio se uz pomoć profesora koji su u grad došli iz evropskih delova SSSR-a, primarno iz Moskve, Lenjingrada i Kijeva.
mini|lijevo|Biološki fakultet i zoološki muzej univerziteta Univerzitet je u svojoj istoriji nekoliko puta menjao nazi, a od 1933. do 1961. bio je poznat kao Državni univerzitet Uzbekistana. Na univerzitetu su bili aktivni neki od sledbenika Džadidizma, islamskog modernističkog reformatorskog pokreta u Ruskoj Imperiji u kasnom XIX i ranom XX veku. U vreme Velikog otadžbinskog rata univerziteti u Samarkadndu i Taškentu su od 1941. do 1944. godine bili privremeno ujedinjeni u jednu instituciju. Po završetku rata i uz slaganje Josifa Visarionoviča Staljina samostalni univerzitet ponovo je ustanovljen. U 1950-im godinama započela su i prva predavanja na uzbečkom jeziku.
1961. univerzitet je promenio naziv u Državni univerzitet u Samarkandu. 2015. godine novi rektor univerziteta postao je Dr. Alimdjan Rakhimovich Khalmukhamedov. Danas (2016) je univerzitet organizaciono podeljen na ukupno deset fakulteta i većina predavanja se odvija na uzbečkom ili na ruskom jeziku. Biblioteka univerziteta poseduje 1,6 miliona svezaka knjiga.
Fakulteti
mini|Gradska i univerzitetska biblioteka Državni univerzitet u Samarkandu organizaciono je podeljen da 10 fakulteta. To su:
Psovka
thumb|Psovke se često ilustriraju prepoznatljivim [[simbolima, ideogramima ili znakovima koji ocrtavaju ljutnju]]
Psovka je riječ, sintagma ili rečenica koja nije prihvaćena u općim načelima bontona te se smatra nepristojnom i neprikladnom.
Razvoj i upotreba
U povijesti su psovke bile uglavnom u području blasfemije, svetogrđa ili zazivanje Božjeg imena uzalud. Izvorno su psovke bile tabu riječi koje su se potom proširile i profanizirale.
Danas su najčešće sinonimi su za pojmove vezane uz spolne odnose i spolne organe. U razgovornom se jeziku psovke rabe za izražavanje ljutnje, iznenađenosti, bijesa, iznerviranosti, a katkad i zadovoljstva, sreće i veselja. No, više od svega, psovke se koriste za vrijeđanje i naglašavanje pojedinih dijelova iskaza.
Koprolalija (grč. κόπρος = izmet, λαλία = blebetanje, od lalein = govoriti) bolest je koja izaziva nenamjerno i nekontrolirano psovanje. Često se povezuje s Touretteovim sindromom, ali ona čini samo 15 % simptoma.
Jezici
Najčešća tematika psovanja varira od jezika do jezika. Zanimljivo je da katkad psovke gube svoja izvorna značenja sve češćom porabom (npr. u tal. cazzo i fica) te se devulgariziraju. Katkad govornici jezika riječima pridaju vulgarnije značenje kad te psovke izgovore stranci, kao primjerice kod Francuza ili Španjolaca. Neke psovke u jednom jeziku mogu biti homonimi za obične riječi bez konotacija u drugom jeziku (npr. španj. curva [kurva] zvuči kao slavenska riječ kurva za prostitutku) i obrnuto.
Najčešća tematika psovki:
Srpskohrvatski jezik
U srpskohrvatskom jeziku psovke se uglavnom odnose na seks, spolne organe, vrijeđanje rodbine, izjednačivanje ljudi sa životinjama itd.
Jedna je od najčešćih glagola koji poprima razne oblike i izvedenice u psovkama glagol jebati. Dolazi od ie. *h3yebh- što je u sanskrtu dalo yabhati, a u slavenskim jezicima izvedenice poput jebati u srpskohrvatskom, jebać u poljskom, ебать u ruskom i sl. Te su riječi srodne s grč. riječju zephyros (povezano s vjerovanjem da zapadni vjetar donosi trudnoću). Neki smatraju da su ove riječi izvedene od korijena *bhu- što znači "biti", "rasti" i "graditi". Ovaj glagol dolazi u raznim oblicima poput jeb'o ti pas mater (česta povezanost rodbinskih i životinjskih odnosa), jebem ti (glagol + neki oblik lične zamjenice ili najčešća - jebi se koja je obično prijevod engleske konstrukcije fuck you (fuck najvjerojatnije vuče korijene od latinskog futuo, futuere istog značenja).
Također je jedna od češćih psovki i imperativna konstrukcija mr'š u pizdu materinu s raznim varijacijama, ali se opet vidi tematika rodbinskih odnosa i spolnih organa. Česti su i zazivi te izvedenice vezane uz spolne organe - kurac, pizda, pička koje osim nečeg lošeg mogu označavati i karakterne osobine. Kurac dolazi od stsl. (a vjerojatno i prasl. kurъ što je značilo "pijetao". Poslije je dodan deminutivni nastavak te se dobio oblik kurьcь koji je u srpskohhrvatskom vokalizacijom jerova dao kurac. Vjerojatno dolazi od ie. korijena kowr- = zavijati (usp. lat. caurire), ali moguće je da je i nastao onomatopejom. Isti je odnos i u engleskom jeziku u kojem cock označava i penis (vulgarno) i pijetla. Kurcu je srodna i riječ kurva (prasl. *kury, G *kurъve). Također su u porabi i riječi za ženski spolni organ - pizda, pica, pička i druge izvedenice (prasl. *pizda; lit. pyzda, alb. pith).
Najstarija hrvatska zabilježena psovka jest na glagoljici na margini zbornika: ebi ga vrag.
Književnost
<i> Pedicabo ego vos et irrumabo,
Vlasići
Vlasići su naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Vlasići pripadaju opštini Centar Župa.
Prirodni uslovi
Naselje Vlasići je smešteno u krajnjem zapadnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Albanijom (3 km zapadno). Od najbližeg većeg grada, Debra, naselje je udaljeno 18 km južno.
Reljef: Vlasići se nalaze u oblasti Župa, u dolini Crnog Drima. Na mestu sela obrazovano veštačko Debarsko jezero. Zapadno od naselja izdiže se planina Stogovo. Nadmorska visina naselja je približno 590 metara.
Klima u naselju je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Vlasići su bili bez stanovnika.
Psovka
Književnost
quod sunt molliculi, parum pudicum.
Nam castum esse decet pium poetam
ipsum, versiculos nihil necesse est;
qui tum denique habent salem ac leporem,
et quod pruriat incitare possunt,
non dico pueris, sed his pilosis,
qui duros nequeunt movere lumbos.
Vos, quod milia multa basiorum
legistis, male me marem putatis?
</i>
U novije je vrijeme takva ekspresivnost česta u poeziji. Jedna od prvih novijih knjiga koja je objavljena s prostotama bio je Joyceov Uliks, a filmska je adaptacija zabranjena u Irskoj, među ostalim i zbog riječi fuck.
Frasnois (Jura)
Franoa je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 151 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,56 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 814 metara (maksimalnoj 930 m, a minimalnoj 680 m).
Opština Zacazonapan, México
Zacazonapan je opština u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 3612 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1250 m.
Avignon
Avignon (klasični provansalski okcitanski: Avinhon ili Avignoun u mistralijanskom obliku, latinski: Avenio) je grad u Provansi u južnoj Francuskoj, najveći grad i prefektura departmana Vaucluse.
Antičko doba
Područje gdje se nalazi današnji Avignon je naseljeno u ranoj povijesti, u današnjem sjevernom dijelu grada (le Rocher les Doms), gdje se nalazila keltska naseobina. Avenio tj. Avignon su osnovali Fokejci 539. pne. iz marseljske kolonije (Massilia), na području jednog galskog plemena. Za vrijeme rimske vladavine, grad je postao jedan od najprosperitetnijih gradova u Narbonskoj Galiji (Gallia Narbonensis).
Danas nije ostalo puno dokaza iz tog vremena, osim dijelova foruma iz ulice Molière.
Srednji vijek
Nakon podjele carstva Karla Velikog, Avignon je postao dio kraljevstva Arlesa ili kraljevstva dvije Burgundije, te su ga držali grofovi Provanse i Forcalquiera, pa Toulousea i Provanse. Avignon je bio republika sa konzularnom vladom od 1135. do 1146.
Krajem 12. stoljeća, proglašena je nezavisnost, koja je srušena 1226. u albižanskom pohodu, nakon što su građani odbili pustiti u grad kralja Luja VIII. i papinsko poslanstvo.
7. svibnja 1251. godine, Avignon je dan u posjed grofovima Alfonza od Poitiersa (Alphonse de Poitiers) i Karlu Anžuvincu (Charles d’Anjou), braći kralja. Nakon smrti Alphonsea, 1271. godine, Filip III. je nasljedio njegov dio, te ga je 1285. predao svom sinu Filipu Lijepom. Tako je grad potpao pod francusku krunu.
Razdoblje papā
Avignon je poznat kao staro sjedište poglavara Rimokatoličke Crkve.
1309. godine, papa Klement V. odabrao je Avignon kao svoju rezidenciju. U to vrijeme gradom i okolicom je vladala grofovija Venaissin, koja je bila pod kraljevima Sicilije iz plemićke dinastije Anžuvinci (Anjou). 9. ožujka 1309. godine, posjed je Ivana I. Napuljska, kraljica Napulja i grofica Provanse, prodala Klementu Šestom za 80 000 forinti.
Avignon je pripadao papinskoj stolici sve do 1791. godine, kada je u Revoluciji, vraćen u sastav Francuske.
Ukupno su devet papā vladali iz Avignona, od toga dvoje antipapā. Grad je, umjesto Rima, bio papinsko središte do 13. siječnja 1377.
Pape koji su vladali iz Avignona:
Razdoblje avinjonskog papinstva se naziva i „babilonsko progonstvo” u usporedbi sa biblijskim progonstvom Izraelaca. Kada je Grgur XI. vratio papinsko sjedište natrag u Rim, u Avignonu je postavljen legat. Pape su se vratili natrag u grad za vrijeme zapadnog raskola (1379. – 1411.). Od tada je opet gradom upravljao legat uz pomoć, od 1542. godine, vicelegata. 1691. godine, ukinuta je funkcija legata i gradom je upravljao vicelegat.
U razdoblju od 1335. do 1364. je građena papinska palača "Palais des Papes" koja je služila i u svrhu obrane papā, budući da gradske utvrde nisu bile dovoljno jake. Zgrada je građena u gotičkom stilu, sa vrlo debelim zidovima. Bila je korištena i kao vojarna za vrijeme Revolucije.
Poslije odlaska papā
Avignon je preživio kao papinska enklava, iako je preko Rone postojao veliki francuski vojni garnizon u Villeneuve-lès-Avignonu. Francuski su kraljevi silno nastojali priključiti grad svojoj kruni. 1476. godine, Luj XI. je poslao vojsku u opsadu grada, zbog izbora Giuliana della Rovere za legata, umjesto njegovog izabranika Charlesa od Bourbona. Vojsku je povukao tak nakon što je njegov izabranik proglašen kardinalom. 1536. godine, Franjo I. je napao ovaj papinski teritorij kako bi istjerao tadašnjeg vladara Provanse Habsburgovca Karla V.. 1583. godine, Henrik III. Valois je pokušao zamijeniti Saluzzo za Avignon, ali je papa Grgur XIII. to odbio.
Zemljopis
Grad se nalazi u blizini Orangea (sjeverno), Nîmesa (jugozapadno), Arlesa (južno), i Salon de Provence (jugoistočno).
Uprava
Avignon je glavno mjesto departmana Vaucluse, okruga Avignon i četiri kantona :
Nadalje, Avignon je sjedište aglomerizacijske zajednice (communauté d’agglomération) Grand Avignon.
Sveučilište
Avinjonsko sveučilište je osnovano 1303. godine, bulom pape Bonifacija VIII., te sudjelovanjem Karla II., napuljskog i sicilijskog kralja, te grofa Provanse. Sveučilište je napravljeno od već postojećih škola, a naglasak je bio na građanskom i crkvenom pravu. Sveučilište je ukinuto za vrijeme Revolucije, 15. rujna 1793. Današnji naslijednik ovog sveučilišta je "Université d'Avignon et des Pays du Vaucluse", koje danas ima 7 642 studenta.
Gidoni, Venezia
Gidoni je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Avignon
Spomenici, muzeji i turistička mjesta
thumb|središte|400px|Sjeveroistočni pogled na rijeku Ronu (u pozadini je [[Avignonski mostmost|Pont Saint-Bénézet)]]
Gidoni, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Avignon
Spomenici, muzeji i turistička mjesta
Stara jezgra Avignona je UNESCOv spomenik svjetske baštine (Popis mjesta svjetske baštine u Europi) od 1995. godine. On uključuje Papinsku palaču iz 14. stoljeća i Pont Saint-Bénézet iz 7. stoljeća. Avignon ima status grada povijesti i umjetnosti (Ville d’Art et d’Histoire). Grad je okružen bedemima unutar kojih se nalazi mnoštvo starih kuća.
Muzeji u Avignonu :
U gradu se nalaze dva kina iz kinematografske mreže Utopia.
Gherbino, Asti
Gherbino je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Avignon
Festivali
Avignon je poznat po svom kazališnom festivalu, a u gradu se održavaju i drugi festivali i manifestacije tokom cijele godine:
Svake godine od 1947.
Gherbino, Asti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 172 m.
Beta-3 adrenergički receptor
Beta-3 adrenergički receptor (β3 adrenoreceptor), takođe poznat kao ADRB3, je beta-adrenergički receptor. ADRB3 je takođe oznaka za ljudski gen koji ga kodira.
Funkcija
Dejstva β3 receptora obuhvataju:
Ova receptor je lociran uglavnom u adipoznom tkivu i učestvuje u regulaciji lipolize i termogeneze. Za neki β3 agoniste je utvrđeno da imaju antistresno dejstvo u studijama na životinjama. To sugestira da ovaj receptor takođe ima ulogu u CNS. Beta3-receptori su nađeni u žučnoj kesi, mokraćnoj bešiki, i u moždanom adipoznom tkivu. Njihova uloga u fiziologiji žučne kese je nepoznata, mada se smatra da učestvuju u lipolizi i termogenezi u smeđoj masnoći. Smatra se da u mokraćnoj bešiki izazivaju relaksaciju bešike i sprečavaju mokrenje.
Mehanizam akcije
Beta adrenergički receptori učestvuju u epinefrinom i norepinefrinom indukovanoj aktivaciji adenilat ciklaze putem aktivacije G proteina Gs tipa.
Las Arboledas, Granja, Lagos de Moreno
Las Arboledas, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Beta-3 adrenergički receptor
Interakcije
Za beta-3 adrenergički receptor je pokazano da interaguje sa Src.
Las Arboledas, Granja, Lagos de Moreno
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1884 m.
Alberto Moravia
Alberto Moravija (talijanski: Alberto Moravia; Rim, 28. novembar 1907. - Rim, 26. septembar 1990.) bio je talijanski književnik, porijeklom Židov iz Moravije (Moravske).
Život
Moravia se rodio u Rimu 1907. S devet godina obolio je od tuberkuloze kostiju koju je, uz poboljšanja i pogoršanja zdravstvenog stanja, konačno prebolio 1925. Zbog bolesti školovao se neredovito i jedva završio gimnaziju. Bolest je, kaže Moravia, bila prva najvažnija činjenica u njegovom životu. Druga najvažnija činjenica bio je fašizam. Bolesti i fašizmu Moravia pripisuje toliku važnost, jer je zbog njih i pretrpio i sam učinio ono što inače nikada ne bi. «Ono što oblikuje naš karakter jesu stvari koje smo primorani činiti, a ne one koje činimo svojom voljom». Nakon izlaska iz sanatorija Moravia se posvetio pisanju svog prvog romana, "Gli indiferenti" Ravnodušni ljudi, istodobno surađujući u časopisima književne avangarde – "900" i "Pegaso". Godine 1929. Moravia dijelom sam financira objavljivanje Ravnodušnih ljudi, koji se smatra začetkom neorealizma. Roman je izazvao kontroverze: fašistički orijentirana javnost osudila ga je.
Tridesetih je godina Moravia nastavio objavljivati, putovati Evropom (London, Pariz, Grčka), posjetio je SAD (New York), Meksiko, Kinu. Istodobno se pogoršao njegov odnos s fašističkim režimom. Optužen je da je «nemoralan pisac»; ministarstvo kulture zabranjuje novinama da govore o njegovom romanu Le ambizioni sbagliate (objavljenom 1935), a po objavljivanju romana Maskarada (satira na temu diktature u imaginarnoj srednjeameričkoj zemlji) zabranjuje mu se da se u novinama potpisuje svojim imenom. Godine od dolaska Hitlera na vlast pa do pada fašizma u Italiji (1933-1943) bile su, po Moravijinim riječima, najgore u njegovom životu, a putovanja su, piše on dalje, možda bila način da umakne «ozračju zatrovanom lažima, strahom i konformizmom».
Godine 1952. sve su mu knjige stavljene na Indeks. Godinu dana kasnije, s Albertom Caroccijem utemeljio je književni časopis «Nuovi argomenti». Nastavio je intenzivno objavljivati.
Prisutnošću ne više samo u tiskanim medijima, nego i na radiju i televiziji, potpisivanjem desetaka manifesta, davanjem i vođenjem intervjua, gradi se kult oko Moravije, koji se ne libi javno istupati. Tako se on angažira i 1968., u godini studentskih prosvjeda; u vrijeme rasprave o seksualnom oslobođenju čovjeka, Moravia objavljuje roman u cijelosti posvećen toj temi (Ja i on, Io e lui, 1971; svojim zbirkama pripovijedaka iz istog razdoblja (Raj, ) stječe, kao «muški šovinist», nesklonost predstavnika feminističkog pokreta.
Novije Moravijino stvaralaštvo obilježeno je upravo njegovim javnim djelovanjem. Moravia se javno izjašnjava o pitanjima od književne avangarde, preko studentskih zahtjeva, kineske kulturne revolucije, ženskih pitanja, pa do seksualne revolucije, smatrajući da je jedna od društvenih funkcija suvremenog pisca izreći svoj stav o svim ideološkim temama koje karakteriziraju epohu. Takav stav, tvrdi kritičar Roberto Tessari, ima svoju cijenu: kapitalističko društvo daje piscu privilegij riječi, no pod uvjetom da ta riječ bude lišena svakog autentičnog značenja i težine.
Godine 1952. Moravia je dobio talijansku književnu nagradu Strega (za zbirku pripovijedaka I racconti). Književnu nagradu Viareggio dobio je 1961. (za roman Dosada).
Od 1941. do 1962. bio je u braku sa spisateljicom Elsom Morante. Od 1962. do 1983. bio je u braku sa spisateljicom Daciom Maraini. Godine 1986. oženio je 45 godina mlađu Carmen Llera, s kojom je ostao do smrti.
Le Casine-Perignano-Spinelli, Pisa
Le Casine-Perignano-Spinelli je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Richard Tuttle
Richard Dean Tuttle (12. jul 1941 -) je američki postminimalistički umjetnik poznat po intimnim i suptilnim djelima. Opus mu uključuje širok raspon medija, od slika, skulpture, grafike umjetnički knjiga do instalacija i namještaja.
Aspartilglukozamin
Aspartilglukozamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 335,310 Da.
Knežja vas
Knežja vas je naselje u slovenskoj Općini Trebnju. Knežja vas se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
San Lucas, Ixtacuixtla de Mariano Matamoros
San Lucas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Ixtacuixtla de Mariano Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2491 m.
Elmenteita
Elmenteita je slano jezero velike koncentracije soli (uglavnom Natrijev klorid) u Dolini velike rasjeline, u vulkanskom području odmah južno od ekvatora, oko 120 km sjeverozapadno od Nairobija u Keniji. Naziv mu potječe od Masai riječi muteita, što znači "prašnjavo mjesto", što okolica jezera i je, osobito od siječnja do svibnja.
Jezero je najpoznatije po mnoštvu algi koje privlače milijune plamenaca, ali i veliki broj drugih životinja, zbog čega ga je zaštitila Ramsarska konvencija 2005. godine. Sustav kenijskih slanih jezera, kojemu pripada i Elmenteita, jedno je od mjesta u kojemu živi najveća raznolikost ptica na svijetu (preko 400 vrsta). God. 2011. je, zajedno s drugim kenijskim jezerima Doline velike rasjeline (Nakuru i Bogoria), upisano na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi kao "sustav povezanih plitkih jezera jedinstvene ljepote koja su dom za 13 jako ugroženih vrsta ptica i najvažnije mesto ispaše patuljastih plamenaca, ali i glavno gnijezdilište velikih pelikana na svijetu".
mini|lijevo|275px| Panorama jezera s [[autoputa Nairobi-Nakuru]]
Prirodne odlike
Jezero Elmenteita se nalazi na 1670 m nadmorske visine i ima površinu od oko 18 km². Većinom je jako plitko (< 1 m dubine) i okruženo je blatištima tijekom sezona suša. Davno, u vrijeme pleistocena i ranog holocena, jezero Elmenteita je s jezerom Nakuru tvorilo jedno veliko i manje slano jezero. O tomu svjedoče mnogi nalazi u sedimentima između ova dva jezera.
Na jugu jezera nalazi se termalni izvor Kekopey, koje je jako popularno kupalište jer Masai tvrde kako kupanje tu liječi AIDS. Na zapdnoj strani jezera, uz 2/3 njegove obale, nalazi se Soysambu konzervat, nekada jedan od prvih i najvećih rančeva u Keniji (190 km²), a danas zaštićeno područje s oko 12.000 divljih životinja.
Broj ružićastih i patuljastih plamenaca se izrazito smanjio nakon što je u jezero dovedena riba tilapija iz jezera Magadija 1962. god. Naime, ova riba je privukla druge ptice koje se hrane ribom (kao što su čekićarke, afrički orao ribar (Haliaeetus vocifer), afrički crni orao (Aquila verreauxii) i crno-bijeli vodomar (Ceryle rudis)), a koje su potisnule plamence u druga kenijska jezera i jezero Natron u Tanzaniji. Nedavno se broj plamenaca na jezeru još više smanjio zbog povećananja broja ljudi uz njegove pritoke, čime se smanjio dovod vode u jezero.
Na obalama jezera pasu gazele, zebre, elandi i bradavičaste svinje.
Familia Polina, Mexicali
Familia Polina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Univerzitet u Sjevernoj Karolini u Chapel Hillu
thumb|desno|300px|Stari bunar Univerziteta u Sjevernoj Karolini u Chapel Hillu Univerzitet u Sjevernoj Karolini u Chapel Hillu je univerziteta u SAD-u. Osnovan je 11. decembra 1789 godine. Prve studente je upisao, pa je UNC najstariji javni univerzitet u Sjedinjenim Američkim Državama, i jedan je originalnih osam škola poznatih kao "Public Ivy".
El Capricho, Tecolutla
El Capricho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tecolutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
El Saucito, Canelas
El Saucito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Canelas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 972 m.
Ивановци (Љиг)
Ивановци су насеље у Србији у општини Љиг у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 368 становника.
Демографија
У насељу Ивановци живи 392 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 46,1 година (44,7 код мушкараца и 47,3 код жена). У насељу има 148 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,16.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Frauensee
Frauenze je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Vartburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 916 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16063029.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vartburg Frauenze se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Vartburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 280 metara. Površina opštine iznosi 19,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 916 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 48 stanovnika/km².
Santa Lucía Buenavista, Yajalón
Santa Lucía Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 922 m.
Peter Elfelt
Lars Peter Elfelt (rođen kao Peter Lars Petersen; 1. januar 1866 - 18. februar 1931) bio je danski fotograf i filmski režiser, poznat kao pionir danske kinematografije. Godine 1893. je otvorio svoj studio u Kopenhagenu, a 1896. prilikom putovanja u Pariz od francuskog pronalazača Julesa Carpentiera dobio nacrte za Kinematograf, odnosno filmsku kameru koju je potom sam napravio. Početkom 1897. je snimio Kørsel med Grønlandske hunde, kratki film koji se smatra prvim u historiji Danske. Nakon toga je snimio veliki broj kratkih dokumentarnih filmova. Godine 1901. je dobio titulu "kraljevskog dvorskog fotografa". 1903. je snimio prvi danski igrani film pod naslovom Henrettelsen.
Filmografija
thumb|250px|Elfeltova drži stereotoskopsku kameru na kopengagenskoj ulici [[Gammel Strand 1892]]
Roseburg, Oregon
Rosberg je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 21.181, što je 1.164 (5,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Giorgio de Chirico
Giorgio de Chirico (Volos, Grčka, 10.7. 1888. - Rim, 20.11. 1978), grčko-talijanski slikar
Umjetnički se obrazovao u Ateni, 1906. se preselio u München i tamo postao članom umjetničke akademije. Godine 1909. vratio se u Italiju.
Utemeljitelj je metafizičke škole u slikarstvu. Najbolji dio svojeg slikarskog opusa stvorio je između 1909. i 1919., u svojoj metafizičkoj fazi, s motivima mirnih mediteranskih gradova punih svjetla.
Godine 1915. de Chirico je upoznao futurista Carla Carrà.
Sljedećih je godina definirao kanone metafizičkog slikarstva, a njegova su razmatranja objavljena u časopisu "Pittura metafisica" ("Metafizičko slikarstvo"). Radove nastale između 1915. i 1925. karakteriziraju teme i motivi ogoljene arhitekture u nerealističnoj perspektivi, uronjene u tajanstvenu atmosferu, bez ljudskih likova. U prikazima interijera iz istog razdoblja zatječu se predmeti izmješteni iz svog prirodnog ili očekivanog konteksta, čime se postiže efekt nadrealnog. Javljaju se i uznemirujući klasični motivi (Hektor i Andromaha, Ettore e Andromaca, 1917). Na motiv krojačke lutke, simbol suvremenog čovjeka, nadahnuo ga je "čovjek bez lica", lik iz drame njegova brata, književnika i slikara Alberta Savinija.
Tanque de San Juan, Villa de Arriaga
Tanque de San Juan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Arriaga.
Giorgio de Chirico
Dvadesetih godina došao je u doticaj s nadrealizmom.
Tanque de San Juan, Villa de Arriaga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2180 m.
Giorgio de Chirico
Od kraja tridesetih godina, djela mu odaju konzervativniji ukus.
Corpeau
Korpo je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Bon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1002 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 214 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,67 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 235 metara (maksimalnoj 237 m, a minimalnoj 201 m).
Sailor Mercury
Ami Mizuno ili Merkurova ratnica (en. Sailor Mercury, ja. セーラーマーキュリー, Sērā Mākyurī) je lik u anime seriji "Sailor Moon". Njezin alter ego je Merkurova ratnica i druga je ratnica poslije Usagi, a i po podudaranju jedna je od glavnih likova. Njen planet zaštitnik je Merkur. Najpametnija je od svih ratnica, jer njezin IQ je 300, a posebno se divi liku Alberta Einsteina i želi poput njega postati briljantna. Glumi je Aya Hisakawa. Njezin naziv potječe od imena boga Merkura, a planet Merkur njezin je zaštitnik, a pripada rangu Sailor Senshi. Njezine transfomacije su Dark Mercury i Princess Mercury. Postala je Merkurova ratnica dobivanjem svih fraza vode i magle. Prvi put pojavila se u 8. epizodi.
Opis Merkurove ratnice
Ona je inteligenta i obrazovana studentica koja živi s majkom Saeko Mizuno koja je liječnica, a i želi postati liječnica poput nje. Dobrodušna je, osjećajna i draga, svima je "rame za plakanje", a i sve njene prijateljice (pogotovo Usagi) rado slušaju njene savjete. Ima moći Merkura i vode, a timu se priključila druga, odmah poslije Usagi. Hobiji su joj šah, plivanje i čitanje. Ona je odlična učenica, vrijedna je i svojim školskim obavezama, za razliku od većine ratnica, pristupa dosta ozbiljno, a njezin je moto na engleskom "Pur, Onest". Njezine vještine manipulacije vode porizlaze iz japanske mitologije. Djevojka je tamnije plave (morsko plave) kratke kose i plavih očiju, a ima oko 16 godina (u petoj sezoni, a ima najmanje 14 godina, odnosno, u prvoj sezoni), dok je njezina krvna grupa A. Omiljen predmet joj je matematika (nema predmeta koji najmanje voli), omiljena boja plava, a najdraža hrana sendviči i med. Od zemalja najviše joj se sviđa Grčka. Svojim posebnim perom može se preobraziti u Merkurovu ratnicu, svojim računalom može analizirati slabosti neprijatelja, a pomoću lens gledatelja prikazuje informacije o lokaciji i položaju. Rođendan joj je 10. rujna. Visoka je 157 cm. Njezini napadi su:
Njezine grupe napada i moći su:
Vidi još
Merkur
Merkur (mitologija)
Korenitka
Korenitka je naselje u slovenskoj Općini Trebnju. Korenitka se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 33 stanovnika.
Vejce
Vejce je naselje u Republici Makedoniji, u severozapadnom delu države. Vejce pripada opštini Tetovo.
Prirodni uslovi
Vejce se nalazi u donjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno u visoko položenoj dolini rečice Tetovske pene, podno najviših vrhova Šar-planine. Zapadno od naselja se izdiže glavno bilo Šar-planine. Nadmorska visina naselja je približno 1.150 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Armington, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 343, što je 25 (-6,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Vejce
Stanovništvo
Vejce je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 1.127 stanovnika.
Opština Dragomirești, Dâmbovița
Dragomirești je opština u Rumuniji u okrugu D'mbovica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 281 m.
Vejce
Stanovništvo
Stanovništvo u naselju su Albanci (100%).
Ambivere, Bergamo
Ambivere je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1879 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 263 m.
Colchester
Colchester (izgovor: [Kolčester]) je lučki grad od 129.073 stanovnika na jugoistoku Engleske, u ceremonijalnoj grofoviji Essex. Colchester je i administrativni centar vlastitog distrikta Colchester od 183.939 stanovnika.
Geografija
Colchester leži na sjeveroistoku Essexa, duž obala rijeke Colne, udaljen 97 km sjeveroistočno od Londona.
Historija
Još za predrimskih vremena na mjestu današnjeg grada ležao je Kamulodunum, prijestolnica belgskog kralja Kunobelina. Kamulodunum je spaljen 60. u vrijeme bune britske kraljice Budike. Rimljani su ga obnovili pa je ubrzo postao jedan od vodećih gradova Rimske Britanije, iz tog vremena još uvijek se mogu vidjeti ostatci gradskih bedema i ulaznih vrata. Saksonci su to naselje zvali Colneceaste, a u Domesday Booku 1086. je naveden pod imenom Colcestra. Colchester je prvu povelju o statusu grada dobio 1189.
Colchester još uvijek ima dobro očuvani normanski zamak, sagrađen oko 1080. On je najveći zamak tog tipa u Engleskoj, u njemu se danas nalazi muzej rimsko-britskih starina. Crkva Svetog Trojstva iz 1050. ima kasno saksonski zvonik, a od augustinskog samostana sv Botolpha ostao je očuvan jedino dio normanskog zapadnog broda sa arkadama.
Privreda i obrazovanje
Tekstilna industrija je propala, ali je Colchester i danas industrijski grad u kom se proizvodi električna i visoko tehnološka oprema, mašine i štampa puno publikacija. Ipak, privreda današnjeg grada bazira se sve više na sektoru usluga i turizmu.
U gradu djeluje Univerzitet Essex, osnovan 1961.
Peștișu Mic, Pestișu Mic
Peștișu Mic je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Pestișu Mic.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1272 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 245 m.
La Sabina, Manuel Doblado
La Sabina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 258 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1729 m.
Loma Conejo, Santiago Tenango
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2039 m.
Las Trojitas, San Miguel Totolapan
Las Trojitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Miguel Totolapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1465 m.
Santa Cruz, Cuautla
Santa Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Cuautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1286 m.
Korita (Trebnje, Slovenija)
Korita je naselje u slovenskoj Općini Trebnju. Korita se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 80 stanovnika.
Ghiare-Madonna, Asti
Ghiare-Madonna je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1341 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 130 m.
Frederic Manning
Frederic Manning (22.7. 1882 – 22.2. 1935) bio je australski pjesnik i romanopisac. Živio je u Britaniji a za vrijeme prvog svjetskog rata je kao oficir sudjelovao u bitci na Sommi. Na temelju tih iskustava je napisao The Middle Parts of Fortune, svoj najpoznatiji roman.
San Carlo, Palermo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 144 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 240 m.
Sforzesca, Pavia
Sforzesca je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Le Cave, Pisa
Le Cave je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 192 m.
Šalmaj
thumb|120px|Dva šalmaja [[jezičak|Dvostruki jezičak Slični instrumenti
. ]] Šalmaj je orijentalni muzički instrument iz porodice drvenih duvačkih instrumenata sa dvostrukim trščanim jezičkom.
Istorijat šalmaja
thumb|left|175px|Žena svira bas-šalmaj (il.: Tobias Stimmer oko [[1500. god.)]] Šalmaj je veoma starog porekla. Na njemu se sviralo u Evropi u vreme srednjeg veka i renesansne, od kraja 13. veka do 17. veka.
Stigao je u Evropu pod arapskim uticajem. Kao razvijen oblik orijentalne zurle, šalmaj se smatra pretečom današnje oboe, sa kojom je veoma sličan po zvuku. On se smatra i pretečom današnjeg klarineta.
Kao i na modernoj oboi, šalmaj se svira duvanjem u dvostruki trščani jezičak. Obično je napravljen iz jednog komada drveta, sa proširenjem na kraju u obliku levka (kao na trubi).
San Luis Gonzaga de Portugal, Lagos de Moreno
San Luis Gonzaga de Portugal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1924 m.
Šalmaj
Istorijat šalmaja
Zvuči veoma glasno, prodorno i grubo, pa se uglavnom koristi/o na otvorenom.
U Nemačkoj šalmaj se zove Schalmei ili Pommer. Prva reč verovatno dolazi od lat. reči calamus što znači „trska“ ili „stabljika“.
U Evropi su svirane mnoge vrste šalmaja i imali su različita imena. Početokom 16. veka bilo je nekoliko različitih veličina šalmaja, od soprana do basa.
Upotreba šalmaja danas
U mnogim zemljama Azije šalmajska tehnika sviranja obuhvata i tzv. kružno disanje koje omogućava kontinuirano sviranje, bez pauze za uzimanje vazduha.