cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ivo Karlović
Visok je 208 cm, pa je zbog toga najviši tenisač koji je ikada dospio u Top 100. Upravo zbog svoje visine najjača strana su mu servisi.
Tijekom karijere stekao je nekoliko nadimaka koji su uglavnom vezani za njegovu sposobnost serviranja velikog broja as servisa:
Na teniskom turniru u San Joseu, sredinom veljače 2007., po drugi puta u karijeri, došao je do finala, no izgubio je u od Škota Andya Murraya iako je imao osvojen prvi set i break viška u drugom setu.
Svoj prvi ATP turnir, osvojio je 15. travnja 2007. u Houstonu na zemljanoj podlozi, svladavši u finalu, argentinskog tenisača Mariana Zabaletu. Na putu do naslova nije izgubio niti jedan set.
Osvojio je još dva ATP turnira u 2007. u Nottinghamu i Stockholmu. Jubilarnu 100. pobjedu na ATP-turnirima, ostvario je u polufinalu turnira u Stockholmu.
Član je hrvatske teniske reprezentacije u Davis Cupu.
Servis rekordi
mini|Karlovićev najbrži servis na semaforu tijekom meča Davis kupa protiv Njemačke 5. ožujka 2011. godine 18. rujna 2009. godine Karlović je servirao 78 as servisa (od toga 77 na prvi servis) tijekom Davis kup susreta u meču protiv Radeka Štěpáneka, srušivši time vlastiti rekord od 51 as servis (iz meča protiv Danielea Braccialija) iz 2005. godine sa Wimbledona te 55 as servisa (iz meča protiv Lleytona Hewitta) sa French opena iz 2009. godine.
Samo jednom tijekom dosadašnje ATP karijere tijekom jednog meča nije uspio zabiti as servis i to protiv francuza Gaëla Monfilsa 2008. godine u Monte Carlu. Njegov rekord postignutih as servisa na jednom meču je srušen u najdužem meču u povijesti koji se odigrao u prvom kolu Wimbledona 2010. godine između Johna Isnera (113 aseva) i Nicolasa Mahuta (103 asa).
Tijekom 2007. godine Karlović je postao četvrti igrač u povijesti s preko 1000 aseva u jednoj sezoni. Završivši sezonu sa 1318 aseva postavio se na drugo mjesto svih vremena iza Gorana Ivaniševića koji je sezonu 1996. godine završio odserviravši navjerovatnih 1477 aseva.
Karlovićev najbrži službeno zabilježeni servis ujedno i najbrži ikada servirani u povijesti iznosi 251 km/h (156 mph) tijekom Davis kup susreta s Njemačkom u meču parova s Ivanom Dodigom protiv Christopera Kasa i Philippa Petzschnera. Njegov prijašnji rekordni servis iznosio je 247 km/h (153 mph) iz pobjede protiv Arnauda Clémenta u finalu turnira u Nottingham 2007. godine. Taj servis je i danas treći najbrži svih vremena iza 249 km/h (155 mph) brzog servisa Andija Roddicka. Karlović je 3. kolovoza 2007. godine također sevirao i 232 km/h (144 mph) brz drugi servis protiv Paula Capdevillea a taj sevis nosi rekord najbržeg drugog servisa ikada.
Norbert Zajiček
Norbert Zajiček, jedan od prvih igrača Hajduka. Igrao je do I svjetskog rata u kojemu je poginuo. Zajiček je bio igrač Slavije kojega je Fabjan Kaliterna uspio nagovoriti 1914. da dođe u Split. Zajiček je u Splitu dobio zaposlenje a igrao je centarfora i centarhalfa. Hajduk do početka rata nije izgubio nijednu utakmicu od domaćih klubova. Odmah po dolasku u Split, 5. travnja 1914. godine igra sa Hajdukom protiv jake posade austrijskog ratnog broda Babenberga, koju su savladali sa rezultatom 4:1.
Antridonati, Frosinone
Antridonati je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Norbert Zajiček
Zajiček je bio i trener i igrač koji je kroz nepuna četiri mjeseca podigao momčad do visine nepobjedivosti domačih klubova. U njegovom sastavu tada su bili Luka Kaliterna, Paško Sisgoreo, Petar Dujmović, Mihovil Borovčić Kurir, Mario Righi, Miho Pilić, Zdenko Jahn, Robert Salvi, Norbert Zajiček, Nikola Gazdić i Božo Nedoklan.
Antridonati, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 166 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Norbert Zajiček
Zajiček je postao omiljen u Splitu a sa Gazdićem bio je strah i trepet protivnicima koji su bili presretni da prime što manje golova. 25. i 26. travnja 1914. godine u Splitu su tukli riječku Olimpiju sa rezultatima 6:0 i 7:0. Potom su tukli Rapid iz Graza sa 3:1 i Tehnika iz Brna sa 3:2.
Hajduk je te godine gazio sve pred sobom i nije doživio nijedan poraz. 25. i 26. srpnja 1914. godine zakazane su utakmice s praškom Špartom koja se vratila sa turneje po Poljskoj i Rusiji sa 50 postignutih i nijednim primljenim zgoditkom.
Sutradan igraju novu utakmicu i Česi traže da im sudi Čeh, što Hajduk prihvaća. Do kraja utakmice Hajduk je primio 3 gola zahvaljujući oštrini (grubosti) čeških igrača i suđenjima njihovog sudije. Odmah po završetku utakmice proglašena je mobilizacija i objavljen je početak rata. Neki članovi uprave kluba su uhičeni a sprovedena je i mobilizacija.
Norbert Zajiček odlazi na frontu gdje je i poginuo. Za Hajduk je odigrao 18 prijateljskih utakmica i postigao 20 zgoditaka.
Chenequa, Wisconsin
je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 590, što je 7 (1,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Savina Geršak
Savina Geršak je slovenačka glumica rođena 1963. godine. Najpoznatija je po ulogama u jugoslovenskim filmovima 1980-ih kao što su Smrt gospodina Goluže, Čudo neviđeno i U ime naroda, a koje su joj donele status seks simbola. Nakon neuspešnih pokušaja da ostvari međunarodnu karijeru 1990-ih je prekinula glumu, i danas živi u Rimu i radi kao psihoterapeut.
Carrufo, L'Aquila
Carrufo je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 786 m.
Karpanon
Karpanon je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 354,353 Da.
Dinko Trebotić
Dinko Trebotić (Split, 30. srpnja 1990.) je hrvatski nogometaš koji trenutačno igra u mađarskom Videotonu.
Karijera
Trebotić je produkt Hajdukove omladinske škole. Za seniorsku momčad debitirao je 5. listopada 2008. protiv Croatije iz Sesveta dok je trener bio Goran Vučević. To mu je bila jedina utakmica za Hajduk te sezone. Uslijedile su posudbe u sinjskog Junaka, a potom u NK Rudeš. Nakon isteka posudbe Rudešu, u lipnju 2010. vraća se u Hajduk. Od tada igra za prvu momčad pod vodstvom Stanka Poklepovića, odnosno Gorana Vučevića koji dolazi umjesto Poklepovića na mjesto trenera. Ponovno, 2012. godine odlazi na polugodišnju posudbu u NK Zagreb. U kolovozu iste godine raskida ugovor s Hajdukom.
Reprezentacija
Za U-21 reprezentaciju Hrvatske je debirao 16. studenog 2010. godine protiv Slovenije ulaskom s klupe u 46. minuti.
Kolumbov dan
Mnoge američke države slave obljetnicu Kolumbovog otkrića Amerike kao službeni državni blagdan. Otkriće se dogodilo 12. listopada 1492., te se ponegdje neslužbeno slavilo od kasnog 18. stoljeća, a službeno se u nekim državama počinje slaviti u ranom 20. stoljeću. Godine 1992. Ujedinjeni narodi su namjeravali proslaviti 500. obljetnicu otkrića Amerike, ali se od toga odustalo uslijed zahtjeva domorodaca koji tvrde da je Kolumbovo otkriće začetak genocida golemih razmjera koji je počinjen nad njima. Otkriće Amerike se slavi u SAD-u pod imenom Kolumbov dan (Columbus Day), diljem Latinske Amerike pod imenom Dan rase (Día de la Raza), u Bahamima pod imenom Dan otkrića (Discovery Day), u Španjolskoj kao Dan španjolstva (Día de la Hispanidad) i Nacionalno slavlje (Fiesta Nacional), u Argentini kao Dan poštivanja kulturalne raznolikosti (Día del Respeto a la Diversidad Cultural) i kao Dan Amerike ili Panamerički dan u Belizeu (Day of the Americas/Pan-American Day) i Urugvaju (Día de las Américas).
Sjedinjene Američke Države
Kolumbov dan postao je službeni praznik u Coloradu 1906., a na cijelom ozemlju SAD-a 1934. godine. Međutim, tradicija proslavljanja obljetnice otkrića Amerike postojala je još u kolonijalnom razdoblju. Godine 1792. New York City i ostali američki gradovi upriličili su proslavu povodom 300. obljetnice. Povodom 400. obljetnice 1892. predsjednik Benjamin Harrison pozvao je ljude slaviti. Tijekom 400. obljetnice nastavnici, propovjednici, pjesnici i političari organizirali su mnoge ceremonije izražavajući tako svoje domoljublje. Slavilo se državljanstvo, podrška ratovanju iz domoljubnih pobuda, podrška čuvanju granica, važnost odanosti naciji i društveni napredak. Katoličko doseljeništvo se sredinom 19. stoljeća borilo protiv diskriminacije katoličkih doseljenika. Tako su se irski iseljenici prozvali Kolumbovim vitezovima implicirajući na to da je katolik otkrio Ameriku. Mnogi doseljenici iz Italije promatrali su slavljenje Kolumbovog dana kao slavljenje svog naslijeđa. Od 1971. obljetnica otkrića Amerike i stvaranja američke mornarice (13. listopada 1775.) slave se drugog ponedjeljka u listopadu. Banke, poštanska služba, većina škola i velikih saveznih agencija ne radi na Kolumbov dan.
Proslavljanje je drukčije u različitim saveznim državama. Ponegdje je popraćeno velikim povorkama. San Francisco ima najdugotrajniju neprekinutu tradiciju. Paradu povodom Kolumbova dana organizira zajednica Amerikanaca talijanskog podrijetla još od 1869., a osnovao ju je Nicola Larco. New York organizira najraskošniju proslavu. Kolumbov dan slavi se i u Portoriku, a na Američkim Djevičanskim otocima se Kolumbov dan slavi usporedo s Danom portorikanskog prijateljstva. U Virginiji se usporedo s Kolumbovim danom slavi i Dan jorktaunske pobjede, u spomen na opsadu Yorktowna u Američkom ratu za neovisnost 1781. godine. Havaji, Aljaska i Južna Dakota ne slave Kolumbov dan. Havaji istodobno slave Dan istraživača u spomen na polinežansko otkriće Havaja. Preimenovanje neslužbenog praznika nije zadovoljilo prosvjednike protiv proslavljanja otkrića. Južna Dakota slavi umjesto Kolumbovog dana Domorodački dan (Native American Day). U Iowi i Nevadi Kolumbov dan nije službeni blagdan. Jedan od razloga je što je nedugo zatim Dan Nevade. Kalifornija i Teksas ukinuli su plaćeni odmor državnim činovnicima povodom Kolumbova dana. Grad Berkeley, Kalifornija preimenovao je 1992. Kolumbov dan u Domorodački dan (Indigenous People's Day). Isto su učinili i Sebastopol, Santa Cruz i Dane County, Wisconsin. Neke domorodačke skupine umjesto Kolumbova dana slave Domorodački dan ili dan svoga plemena. Navajo su zamijenili Kolumbov dan Danom suvereniteta Navajo naroda 4. travnja.
Latinska Amerika
U mnogim latinoameričkim državama obljetnica Kolumbova otkrića slavi se kao Dan rase (Día de la Raza), u spomen na prvi kontakt Europljana i američkih domorodaca. Počeo se slaviti u Argentini 1917. godine, u Venezueli i Kolumbiji 1921., u Čileu 1922. i u Meksiku 1928. Obljetnica je pod ovim imenom slavljena i u Španjolskoj do godine 1957. U Venezueli je 2002. Dan rase preimenovan u Dan domorodačkog otpora (Día de la Resistencia Indígena). Hispanoamerikanci, državljani SAD-a, također običavaju slaviti Dan rase. Godine 1994. u Kostarici je Dan rase preimenovan u Dan kultura (Día de las Culturas) kako bi se dalo do znanja da je stapanje domorodačkih, europskih, afričkih i azijskih kultura pridonijelo stvaranju kostaričke i latinoameričke kulture.
Od 1921. do 2002. Venezuela je poput ostalih latinoameričkih država slavila Dan rase koji je ustanovio predsjednik Juan Vicente Gómez. Godine 2002. pod predsjednikom Hugom Chávezom praznik je preimenovan u Dan domorodačkog otpora u spomen na opiranje domorodaca nasilju europskih pridošlica. Hugo Chávez, predsjednik Venezuele, pozvao je 2003. stanovnike Latinske Amerike ne slaviti Kolumbov dan s obzirom da je otkrićem Amerike 1492. počeo genocid stranih, europskih, osvajača, koji su se ponašali gore od Hitlera. "Kolumbo je bio na čelu najvećeg osvajanja i genocida u povijesti čovječanstva", izjavio je predsjednik Chávez u Caracasu na sastanku predstavnika domorodaca iz svih dijelova zemlje. "Mi, građani Venezuele i Latinske Amerike nemamo razloga slaviti Kolumba", ustvrdio je Chávez te ocijenio da su španjolski, portugalski i drugi osvajači svakih deset minuta masakrirali jednog domoroca. Za španjolske osvajače, kao što su Hernán Cortés i Francisco Pizarro, rekao je da su gori od Hitlera. 12. listopada 2004. provladini aktivisti prevrnuli su Kolumbov kip u Caracasu i išarali ga grafitima. Na pročaveškoj svemrežnoj stranici Aporrea napisano je: "Baš kao i kip Saddama u Bagdadu, tako je pao i kip Kolumba tiranina 12. listopada 2004. u Caracasu." Poznato rušenje kipa Saddama Husseina u Bagdadu zbilo se prethodne godine.
Španjolska
Od 1987. u Španjolskoj se obljetnica Kolumbova otkrića slavi kao Nacionalno slavlje (Fiesta Nacional) ili Nacionalni dan. Prije toga slavilo se Dan španjolstva (Día de la Hispanidad), u spomen na osnivanje međunarodne hispanske zajednice. Kraljevskim dekretom 1981. godine Dan španjolstva proglašen je nacionalnim praznikom. Od 2000. 12. listopada je ujedno i Dan oružanih snaga, te se proslavlja vojnom paradom u Madridu. Obljetnica Kolumbova otkrića u Španjolskoj se s entuzijazmom slavi paradama, marševima i sličnim događajima.
Alan J. Pakula
Alan Jay Pakula (7. april 1928 – 19. novembar 1998) je bio američki filmski režiser, scenarist i producent poznat kao jedan od najznačajnijih autora žanra političke paranoje.
1666
Godina 1666 (MDCLXVI) bila je redovna godina koja počinje u petak po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u ponedjeljak po 10 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
mini|150px|[[Veliki londonski požar]]
Kroz godinu
mini|150px|Crtež prizme i spektra svetlosti
1665
Godina 1665 (MDCLXV) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u nedjelju po 10 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
Januar/Siječanj – Mart/Ožujak
mini|150px|left|[[Philosophical Transactions of the Royal Society]]
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
mini|150px|[[Pluta iz Hookove Micrographia-je]]
Kroz godinu
mini|200px|[[Devojka sa bisernom minđušom]]
Albagnano, Verbano-Cusio-Ossola
Albagnano je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 599 m.
Weston, Colorado
Veston je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 55.
1486
thumb|200px|Detalj [[Rođenje Venere (Botticelli)|"Rođenja Venere"]]
Godina 1486 (MCDLXXXVI) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju (1. jan./sij. po julijanskom kalendaru).
Kartap
Kartap je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 273,804 Da.
Génos (Gornji Pirineji)
Ženo je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Banjer de Bigor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 127 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,63 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 950 metara (maksimalnoj 3022 m, a minimalnoj 939 m).
Agneaux, Manche
Anjo je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Sen Lo.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 4476 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 688 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,5 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 60 metara (maksimalnoj 86 m, a minimalnoj 7 m).
AACTA Awards
Nagrada Australijske akademije filmske i televizijske umjetnosti, poznata i kao nagrada AACTA (ranije: nagrada Australijskog filmskog instituta ili nagrada AFI) je priznanje koje godišnje dodjeljuje Australijska akademija filmske i televizijske umjetnosti (AACTA). Nagrade se dodjeljuju najboljim ostvarenjima u filmskoj i televizijskoj industriji, uključujući režisere, glumce i scenariste. To je najprestižnija ceremonija dodjele nagrada na australijskom kontinentu.
Nagrada AFI dobila je novo ime u januaru 2012. kada je osnovana Australijska akademija filmske i televizijske umjetnosti.
Marcel Oopa
Marcel Pouvanaa Oopa (Fare na otoku Huahine, 21. travnja 1917. - Pariz, 14. srpnja 1961.), tahićanski političar, sin vođe tahićanskog separatističkog pokreta Pouvanee a Oope. Pripadao je nacionalističkoj separatističkoj stranci koju je osnovao njegov otac. Marcel je po zanimanju bio stolar.
Tijekom Drugog svjetskog rata borio se na Pacifiku, u Libiji i u Tunisu. Dobio je par francuskih i jedno libijsko odlikovanje. 1950. u vojnoj odori sudjelovao je u prvoj proslavi 1. svibnja u povijesti Francuske Polinezije. Devet godina kasnije postao je vijećnik u skupštini Zavjetrinskih otoka, zamijenivši na tom mjestu svog ujaka. 1960. izabran je u francusku skupštinu, nakon što mu je otac osuđen na zatvorsku kaznu i izbjeglištvo u Francuskoj. Marcel Oopa umro je od raka u bolnici Tenon u Parizu 1961. Otac ga je nadživio 16 godina. Otac mu je dopustio sjediti uz njegov krevet, nakon učestalih tahićanskih pritisaka na francusku vlast. Marcelovo mjesto u francuskoj skupštini privremeno je preuzeo John Teariki iz iste stranke.
1668
Godina 1668 (MDCLXVIII) bila je prijestupna godina koja počinje u nedjelju po gregorijanskom kalendaru odn. prijestupna godina koja počinje u srijedu po 10 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
Dorgnan, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 331 m.
Barbers Point Housing, Hawaii
Barbers Pojnt Hausing je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Havaji. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo. stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2000. u gradu je živelo 67 stanovnika.
Samuel Wallis
thumb|mini|Prikaz Samuela Wallisa od strane Henrya Stubblea iz oko 1785. Samuel Wallis (Camelford, 23. travnja 1728. - London, 21. ožujka 1795.), engleski pomorac i istraživač koji je oplovio svijet.
Godine 1766. dobio je zapovjedništvo nad brodom Dolphin kojim je uz pratnju broda Swallow pod zapovjedništvom Philipa Cartereta oplovio svijet. Dva su se broda rastala u Magellanovu prolazu. Wallisov je nastavio putovati u Tihom oceanu. Dana 25. lipnja 1767. brod Dolphin pristao je na obalu Tahitija. Wallis je bio bolestan i odlučio ostati u kabini, pa je prvi Europljanin koji je kročio na tlo Tahitija drugi poručnik broda Tobias Furneaux, koji je i zauzeo otok za Englesku. Brod je nastavio prema Bataviji (Džakarti) gdje su mnogi članovi posade umrli od dizenterije. Preko Rta dobre nade Wallis i preživjeli članovi posade stigli su u Englesku 1768. godine. On je bio u mogućnosti dati Jamesu Cooku korisne podatke pred njegovo drugo putovanje koje će započeti u studenom 1771. Neki od članova posade broda Dolphin isplovili su s Cookom. Godine 1780. Wallis je imenovan povjerenikom mornarice. Polinezijsko otočje Wallis i Futuna nazvano je u njegovu čast.
Trahin
Trahin (Τραχίς, ređe Τραχίν) bio je drevni grčki grad koji se nalazio u tesalskoj oblasti Trahiniji (Τραχινίη), koju je nastanjivalo grčko pleme Malijaca (Μαλιεῖς). Grad se nalazio u podnožju planine Ete, severozapadno od Termopila, a ime je dobio po Trahinijskim stenama koje su okruživale ravnicu u kojoj je Trahin ležao (τραχύς = kamenit). Trahin je kontrolisao prilaz Termopilima iz Tesalije te je zbog svog položaja bio veoma važan u vojnom smislu. Klanac koji je kroz Trahiniju vodio u Grčku bio je širok samo pola pletra, ali je zato širina doline, prema Herodotu, iznosila 22.000 pletra; Herodot kaže i da se grad Trahin nalazio pet stadija od reke Melanta te da se u planini koja zatvara Trahiniju, južno od samoga grada, nalazila jedna klisura kroz koju je tekla reka Azop, ispod samog podnožja planine. Prema Tukididu, Trahin je ležao 40 stadija od Termopila i 20 stadija od mora.
Homer spominje Trahin kao jedan od gradova kojima je vladao Ahilej, a grad je u antici bio poznat i po tome što je tu, prema mitu, život izgubio veliki grčki heroj Herakle. Trahinom je vladao Keik, kod koga je Herakle našao utočište nakon što je nehotice usmrtio Eunoma. Prema legendi, Herakle je nakon smrti kremiran na vrhu planine Ete.
Prema Tukididu, Lakedemonjani su 426. pne. na lokalitetu drevnog Trahina osnovali koloniju Herakleju Trahinijsku (Ἡράκλεια ἡ ἐν Τραχίναις ili Τραχῖνι).
Pausanija spominje da se u vreme galske provale u Grčku (279. pne.) iznad mesta na kome su stajale ruševine Trahina nalazilo svetilište Atene sa zavetnim darovima.
Branko Viđak
Branko Viđak (Split, 1920 – Split, 1997), nogometaš Hajduka, napadač koji se sa 235 utakmica i 120 postignutih pogodaka nalazi na 21 mjestu na listi najboljih hajdukovih strijelaca. Za Bile nastupa od 1938–1951, a odlikuje se prodornošću i preciznim udarcima. Godine 1949. igra protiv Srbije i postiže dva pogotka (Hrvatska-Srbija 4:1). Godine 1951 emigrira u Švicarsku i nastupa za Grasshopper iz Zü­richa (1952–55). Jedno vrijeme u Luganu se bavio trenerskim poslom. U Hrvatsku se vrastio 1993.
Trajan Lalić
Trajan Lalić (Lopud, ? - Venecija, 1773.), poznati dobročinitelj u službi interesa Dubrovačke Republike.
Lalići su krajem 16. st. iz Bosne doselili na otok Lopud. Početkom 18. st. Trajan i brat mu Kristo iselili su u Italiju, gdje su se bavili trgovinom. Iako nije bio službeni predstavnik Dubrovnika u Veneciji, pošto Mlečani takve nisu ni priznavali jer nisu priznavali ni Dubrovačku Republiku, punih 50 godina ondje je skrbio za interese Republike, radi čega je od dubrovačke vlade dobivao niz priznanja. Posebno vrijedno dobročinstvo Lalić je ostvario 1764. kad je Gradu bila zaprijetila velika glad. Žito se moglo nabaviti u Veneciji, ali je tamošnja vlada izvoz žita bila strogo zabranila. Zatekavši se u bezizlaznoj situaciji, dubrovački Senat obratio se Laliću moleći ga kod venecijanskih vlasti ishoditi dopusnicu za uvoz određene količine žita, uz napomenu ako u tome uspije da će mu još za života podići spomen-ploču. Punih 20 dana Trajan je molbama stalno navraćao kod venecijanskih uglednika uspjevši na kraju ishoditi rečenu dopusnicu. Dubrovačke vlasti održale su dano obećanje, te je radi toga čina, ali i radi ranijih dobročinstava, Laliću doista još za života, 1764. podignuta spomen-ploča. Svijest o potrebi promicanja interesa države bila je razvijena do te mjere da su se sve žrtve i napori za njezin interes smatrali uobičajenim i obveznim. Zato je u cijeloj svojoj povijesti Dubrovačka Republika svojim velikanima podigla samo jedno spomen-poprsje, pučaninu Mihu Pracatu u atriju Kneževa dvora i tri spomen-ploča. Jedna je podignuta Nikoli Buniću u trijemu današnje upravne zgrade Grada Dubrovnika, jedna Ruđeru Boškoviću u Katedrali i jedna Trajanu Laliću u Uredu za žito u Kneževu dvoru, jedinome još za života.
Međunarodna nagrada Australijskog filmskog instituta za najbolju glumicu
Međunarodna nagrada Australijskog filmskog instituta za najbolju glumicu (Australian Film Institute International Award for Best Actress je godišnja filmska nagrada koju je od 2005. do 2010. dodjeljivao Australijski filmski institut australijskim glumicama za najbolje uloge u ne-australijskim filmovima i TV-serijama. Valja je razlikovati od nagrade koju od 2010. AACTA dijeli najboljim ne-australijskim glumicama.
Ana Franić
Ana Franić (Beograd, 7. oktobar 1981) je srpska glumica.
Biografija
Ana Franić je rođena u Beogradu 7. oktobra 1981, gde je završila osnovnu i srednju školu. Diplomirala je na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, smer gluma, u klasi prof. Predraga Bajčetića i Anite Mančić. Od 2001. godine ostvaruje, u kontinuitetu, glavne i velike uloge u svim medijima i sarađuje sa najznačajnijim rediteljima i glumcima.
Pozorište
Beogradskog dramskog pozorišta:
Ateljea 212:
Bitef teatra:
Aquino, Frosinone
Aquino je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3735 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Benoîtville
Benojvil je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 443, a gustina naseljenosti je iznosila 53 stanovnika/km².
Carsoli, L'Aquila
Carsoli je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3617 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 612 m.
Arces
Ars je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Sent.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 561 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,74 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 29 metara (maksimalnoj 55 m, a minimalnoj 0 m).
Ravne na Koroškem (općina)
Općina Ravne na Koroškem  (slovenski: Občina Ravne na Koroškem ) je jedna od 212 slovenskih općina od 11.464 stanovnika. , administrativni centar općine je istoimeni grad Ravne na Koroškem.
Geografske karakteristike
Općina Ravne na Koroškem prostire se na sjeveru Slovenije, u Kamniškim Alpama u kotlini rijeke Meže
Općina ima površinu od 63.4 km², na kojoj se prostire šesnajest naselja.
Susan Seidelman
Susan Seidelman (Philadelphia, 11. decembar 1952 -) je američka filmska redateljica, producentica, scenaristica i glumica. Pažnju je privukla sa nezavisnim filmom Smithereens, a potom 1985. imala veliki uspjeh sa filmom Desperately Seeking Susan, zaslužnim za dalju karijeru Roseanne Arquette i Aidana Quinna. Kasniji pokušaji da se probije kao mainstream filmašica, međutim, nisu imali uspjeha, te se uglavnom orijentirala na televizijsku karijeru.
Berlinski zid
Pozadina
Poslije Drugog svjetskog rata, Berlin je zajedno s ostatkom Njemačke podjeljen u četiri sektora i bio je opkoljen sa svih strana sovjetskim sektorom. Sovjetski Savez, Sjedinjene Države, Velika Britanija i Francuska su kontrolirali svaki svoj dio Berlina. Sovjetski sektor je bio daleko najveći.
Godine 1948. Berlinska blokada je prethodila stvaranju Berlinskog aerolifta.
1949, tri sektora, kontrolirana od strane Amerike, Britanije i Francuske (Zapadni Berlin), iako zvanično i dalje pod suverenitetom Saveznika, postala su deo Zapadne Nemačke, potpuno okružen Istočnom Nemačkom.
Pouvanaa a Oopa
thumb|mini|Spomenik Pouvannai a Oopai u Papeeteu Pouvanaa a Oopa (Maeva na otoku Huahine, 10. svibnja 1895. - Papeete, 10. siječnja 1977.), političar iz Francuske Polinezije i tahićanski nacionalist. Vodio je tahićanski separatistički pokret protiv francuske vladavine, sve dok nije protjeran u Francusku u kasnim 1950-im. Tahićani i drugi narodi Francuske Polinezije za Pouvanaau koriste naziv metua, što bi značilo duhovni otac. On je i dalje jedan od simbola separatističkog i autonomaškog pokreta u Francuskoj Polineziji. Njegov sin Marcel Oopa također je bio političar.
Berlinski zid
Pozadina
U početku, građanima Berlina je bilo dozvoljeno da se slobodno kreću između sektora. Isto tako, kao što je Hladni rat napredovao, tako je slobodan protok bio sve restriktivniji. Granica između Istočne i Zapadne Njemačke je bila zatvorena 1952, ali je jedino u Berlinu bila otvorena. Oko dva i pol milijuna Istočnih Nijemaca je prešlo na Zapad između 1949. i 1952. godine.
Veliki broj profesionalnih radnika iz svih ovlasti je već prelazilo na Zapad (na primjer, cijela matematička katedra Univerziteta u Leipzigu).
Pouvanaa a Oopa
Životopis
Pouvanaa a Oopa rođen je u selu Maevi na otoku Huahine. Majka mu je bila polinezijskog podrijetla, a otac danski jedriličar. Služio je u francuskoj vojsci te je veteran Prvog svjetskog rata. U mladosti se bavio i prodavanjem prženih krumpira i stolarstvom. Tijekom Drugog svjetskog rata Pouvanaa je kritizirao ljude koji su financijski profitirali zbog rata, te je 1942. stavljen u pritvor na rodnom otoku. Nakon završetka rata i oslobođenja Francuske nastavio je kritizirati francusku kolonijalnu vlast. U listopadu 1947. osnovao je vlastitu nacionalističku stranku koja je zagovarala okončanje francuske vlasti i neovisnost Tahitija. Dvije godine kasnije prvi put je izabran u francusku skupštinu i tako postao prvi Polinežanin zastupnik u francuskoj skupštini. Ponovno će biti biran 1952. i 1956., što je dio francuskog programa davanja autonomije prekomorskim posjedima. 1958. postao je potpredsjednik područne uprave otoka. Pod sloganom "Tahiti Tahićanima! Francuze na more!" Pouvanaa je optužio francusku vlast za uništavanje područnog gospodarstva. Njegova vlada uvela je porez na dohodak kako bi se dobilo što više prihoda od tahićanskog gospodarstva kojim su prevladavali Francuzi i Kinezi. Oštri prosvjedi, štrajkovi i neredi u glavnom gradu Papeeteu prisilili su vlast ukinuti porez na dohodak. Zahvaljujući Pouvanaai i pristašama 1958. je održan referendum za neovisnost Francuske Polinezije. Svega je 35% pučanstva podržalo neovisnost i tako je Polinezija ostala francuski teritorij. Iste godine optužen je za tahićanski nacionalizam i potpirivanje požara u Papeeteu. Proglašen je krivim i osuđen na osam godina zatvora i dodatnih petnaest godina izbjeglištva u Francuskoj. Francuski predsjednik Charles de Gaulle je 1968. pomilovao Pouvanaau koji se vratio u domovinu. Tri godine kasnije izabran je za zastupnika u francuskom senatu što je ostao sve do svoje smrti. Godine 1982. ispred skupštine Francuske Polinezije podignut mu je spomenik. U srpnju 1995. jedna je gradska ulica nazvana u njegovu čast. Tijekom istog mjeseca 2009. skupština Francuske Polinezije jednoglasno je usvojila rezoluciju kojom se traži revizija suđenja Pouvanaai a Oopai.
Berlinski zid
Izgradnja
Sovjeti su odlučili da izgrade zid ne bi li spriječili prelazak Nijemaca u zapadni dio grada.
Funkcija
thumb|Prostor, gdje je stotine "bjegunaca" pokušalo da prebjegne na Zapad Zid je služio da ljudi iz istočnog Berlina ne bi mogli da prijeđu u bolju polovinu grada, Zapadni Berlin. U istočnom dijelu Berlina zid je smatran antifašističkim bedemom.
Rušenje zida
Zid je srušen 9. 11. 1989. godine nakon što su vlasti DDR objavile ukidanje ograničenja putovanja svojih građana u SR Njemačku.
Highmore, South Dakota
Hajmor je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Božidar Šitić
Božidar Šitić (1891.–1968.), jedan od prvih igrača Hajduka koji u njemu igra od samog osnutka 1911. Uz Božu Nedoklana, jedan je od igrača koji je nastavio igrati za Hajduk i sljedećih godina. Božidar je bio strijelac čak 6 od 9 golova koje je Hajduk dao talijanaškom klubu Calcio. Ostala 3 strijelca bili su Šimunica (Šime Raunig; 1 gol u 7. minuti), Božo Nedoklan (strijelac 2. gola) i Antun Lewaj (?).
Prva postava u ovoj 1. povijesnoj utakmici glasila je Joseph Buchberger, Josip Namar, Petar Bonetti, Vilibald Zuppa, Luka Fakač, Branimir Murat, Ivan Tudor, Božidar Šitić, Šime Raunig, Antun Lewaj i Božo Nedoklan.
U Grazu je diplomirao pravo, a iz ‘Hajduka’ mu dolazi hitan poziv za prvu utakmicu s ‘Calciom’. Igrao je lijevu spojku, i bio je ljevonog.
I na onoj prvoj utakmici sa ‘Slavijom’ on je postigao onaj jedini gol od od 13:1. Odigrao je 144 utakmice i dao 125 golova, a odustao je poslije afričke turneje, gdje je je bio vođa puta; nakon čega je po riječima njegovog unuka Željka, postao je nogometni sudac i predsjednik Dalmatinskog sudačkog podsaveza.
Šitićev prvi službeni nastup bio je 28 ožujka 1920. protiv Borca u Splitskom podsavezu koju je Hajduk dobio sa 8:0, a golove su postigli Gazdić 4, Machiedo 2 i po jedan zgoditak Pilić i Hochman. Uz Šitića nastupili su i Kaliterna (branka), Dujmović, Prokeš, Tagliafero, Righi, Borovčić Kurir, Pilić, Hochmann, Gazdić-Janjčić i Machiedo.
1670
Godina 1670 (MDCLXX) bila je redovna godina koja počinje u srijedu po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u subotu po 10 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
Lanagan, Missouri
Lanagan je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 419, što je 8 (1,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Silas Weir Mitchell
Silas Weir Mitchell (15. februar 1829 – 4. januar 1914) bio je američki ljekar i književnik. Rodio se u Philadelphiji kao sin uglednog ljekara Johna Kearsleya Mitchella, a medicinu je 1850. diplomirao na Jefferson Collegeu. Njegova iskustva s pacijentima za vrijeme građanskog rata su mu potakla interes za neurologiju; Mitchell je postao jedan od glavnih zagovornika terapije mirovanjem za slučajeve neurastenije i histerije. Njegovo neuspješno liječenje feminističke spisateljice Charlotte Perkins Gilman je kasnije postalo predmetom njene pripovjetke The Yellow Wallpaper. Weiru se, s druge strane, priznao doprinos razvoju neurologije i time što je eritromelalgija dobila ime "Mitchellova bolest"; s nekim od njegovih tehnika je na početku karijere eksperimentirao i Sigmund Freud. Mitchell se osim medicinom bavio i književnošću, te je napisao nekoliko historijskih romana. Bio je poznat kao pokrovitelj umjetnosti.
Njegov istoimeni potomak je ugledni glumac.
Esparros
Esparo je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Banjer de Bigor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 194 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 32,56 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 420 metara (maksimalnoj 1.924 m, a minimalnoj 439 m).
Albo, Verbano-Cusio-Ossola
Albo je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 229 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 209 m.
Aparat za gašenje požara
thumb|250px|desno|Protiv požarni aparat za gašenje prahom
Aparat za gašenje požara ili protivpožarni aparat je naprava koja služi za gašenje ili kontrolisanje malih požara, često u hitnim situacijama. Prvi aparat za gašenje požara izmišljen je u Rusiji 1904. Nije namijenjen za nekontrolisane požare, npr. onaj koji je već stigao do plafona, ugrožava korisnika aparata (kada nema izlaza, ima puno dima, opasnost od eksplozije...), ili zahtijeva stručno djelovanje vatrogasaca. Najčešće, aparat za gašenje požara sastoji se iz cilindra pod pritiskom sa ručicom koja sadrži supstancu koja se ispušta da bi se ugasio požar.
Postoje dva glavna tipa aparata za gašenje požara: Aparati pod pritiskom se najčešće koriste. Aparati sa punjenjem se ne koriste tako često, najčešće se koriste u industrijskim postrojenjima. Oni imaju prednost jednostavne i brze dopune, što omogućava operateru da otpusti supstancu za gašenje, napuni ga i vrati na vatru u razumnom roku. Za razliku od aparata pod pritiskom, ovi aparati za gašenje požara koriste kompresovani ugljen-dioksid umjesto azota, iako se azotna punjenja koriste na niskim temperaturama.
Australija
U Australiji je ilegalno posjedovati žute (halonske) aparate za gašenje požara, osim u izuzecima.
Ujedinjeno Kraljevstvo
Po standardu BS EN 3 aparati za gašenje požara u Ujedinjenom Kraljevstvu kao i širom Evrope su crvena, sa trakom ili krugom druge boje koja pokriva 5-10% površine aparata. Prije 1997. godine, cijelo tijelo aparata bilo je jedne boje koja označava vrstu aparata (agenta za gašenje požara).
U Ujedinjenom Kraljevstvu postoji 6 klasa požara:
U UK upotreba halon gasa je zabranjena osim u vojne svrhe.
Sjedinjene Američke Države
Nema oficijelnog standarda za boje aparata u SAD-u, iako su tipično crveni, osim aparata klase D, koji su obično žuti, i vode, koji su obično srebrne boje, ili bijeli ako je vodena para. Aparati su označeni piktogramima koji označavaju tip požara. U prošlosti, bili su označeni geometrijskim simbolima, što ima i danas kod nekih.
Silas Weir Mitchell (glumac)
Silas Weir Mitchell (1969 - ) je američki karakterni glumac koji je postao poznat ulogama mentalno poremećenih likova u TV-serijama kao što su My Name Is Earl i Prison Break, gdje je tumačio lik Haywrirea. Trenutni tumači lik Monroea u TV-seriji Grimm.
Ime je dobio po svom pretku Silasu Weiru Mitchellu,. uglednom ljekaru i piscu iz 19. vijeka.
Darko Pajović
Darko Pajović je ambasador Crne Gore u NR Kini, bivši predsjednik Skupštine Crne Gore, osnivač i prvi predsjednik političke partije Pozitivna Crna Gora.
Biografija
Diplomirao je na Prirodno-matematičkom fakultetu, odsjeku za biologiju, na Univerzitetu Crne Gore. Po zanimanju je diplomirani biolog-embriolog. Stručno usavršavanje iz oblasti vantjelesne oplodnje (humana reprodukcija) obavio je u Univerzitetskom kliničkom centru u Mariboru, Slovenija.
Radno iskustvo započeo kao profesor biologije u Gimnaziji “Petar I Petrović Njegoš” u Danilovgradu. Danas radi kao embriolog u zdravstvenoj ustanovi za vantjelesnu oplodnju ,,Life’’ u kojoj je 2003. godine u laboratorijskim uslovima začeta prva crnogorska ,,beba iz epruvete’’. Član je Evropskog društva za humanu reprodukciju i embriologiju (ESHRE) od 2004. godine.
Društveni angažman započeo je kao aktivista u civilnom sektoru. Osnivač je i dugogodišnji direktor NVO Green Home. Tokom dvanaestogodišnjeg iskustva u civilnom sektoru bio je član Nacionalnog savjeta za održivi razvoj, Komisije za saradnju sa UNESCO-m, član Komisije za socio-ekonomske i politike životne sredine, član Međunarodne unije za zaštitu prirode (IUCN) itd. Studijski je boravio i stručno se usavršavao u više evropskih država (Norveška, Austrija, Slovenija  itd.) kao i u Sjedinjenim Američkim Državama.
Politička karijera
Za prvog predsjednika Pozitivne Crne Gore izabran je na osnivačkom kongresu 2012. godine. Iste godine u oktobru na parlamentarnim izborima predvodio je listu Pozitivne Crne Gore, koja je osvojila 7 mandata ( 8,4%) i postala parlamentarna partija. Bio je poslanik u 25. sazivu Skupštine Crne Gore.
Tokom poslaničkog mandata bio je član Odbora za bezbjednost i odbranu, Odbora za antikorupciju, Odbora za međunarodne odnose i iseljenike i član Parlamentarnog odbora Evropske unije i Crne Gore za stabilizaciju i pridruživanje (POSP).
Za predsjednika Skupštine Crne Gore izabran je 2016. godine, kada postaje član nacionalnog Savjeta za odbranu i bezbjednost.[1]
Na parlamentarnim izborima 2016. godine predvodio je listu Pozitivne Crne Gore koja nije uspjela da pređe census za ulazak u Skupštinu Crne Gore. Nakon objavljivanja rezultata iste večeri podnio je ostavku na mjesto predsjednika Pozitivne Crne Gore.
Imenovan je za Ambasadora Crne Gore u NR Kine 2018. godine.
Školska knjiga
Školska knjiga jedna je od najvećih izdavačkih kuća u Hrvatskoj. Sjedište joj je u Zagrebu.
Povijest
Utemeljena je 1950. godine. Do sredine '90-ih imala je i monopolistički status u izdavanju školskih udžbenika, koji su i danas glavna djelatnost ove tvrtke.
Postcards from the Edge (film)
Postcards from the Edge je američki igrani film snimljen 1990. u režiji Mike Nicholsa. Scenarij je napisala Carrie Fisher na temelju vlastitog poluautobiografskog romana. Protagonistica je holivudska glumica Suzanne Vale (koju tumači Meryl Streep) koja nakon izlaska iz klinike za liječenje ovisnosti o narkoticima pokušava ponovno započeti karijeru, te je prisiljena živjeti sa majkom Doris Mann (koju tumači Shirley MacLaine), bivšom holivudskom zvijezdom.
L'Après-midi d'un faune
L'Après-midi d'un faune je pjesma francuskog pjesnika Stéphanea Mallarméa originalno objavljena 1876. U njoj faun govori o tome kako se zabavljao sa dvije nimfe, pri čemu mu nije jasno da li je to bila stvarnost ili san. Najpoznatija je kao tekst koji se često navodi kao vrhunac simbolizma u francuskoj književnosti.
1894. je kompozitoru Claudeu Debussyju poslužila kao inspiracija za simfonijsku poemu Prélude à l'après-midi d'un faune, a što je, pak, 1912. poslužilo kao podloga za istoimeni balet u koreografiji Vaslava Nižinjskog.
Nacionalni odbor za recenziju filmova
Nacionalni odbor za recenziju filmova (National Board of Review of Motion Pictures; skraćeno National Board of Review ili NBR) je američka profesionalna organizacija za promoviranje filmske industrije, odnosno filma kao umjetnosti. Osnovan je 1909. godine u New Yorku pod nazivom Njujorški odbor za filmsku cenzuru od strane tamošnjih vodećih kino-prikazivača i filmskih studija. Povod je bila odluka tadašnjeg gradonačelnika Georgea B. McClellana da se zabrani prikazivanje filmova zbog navodnog širenja nemorala; osnivači su stvaranjem organizacije nastojali uvjeriti javnost uvjeri kako vlast nema pravo organičavati slobodu izražavanja te kako će sve "štetne" sadržaje "očistiti" sami organizatori filmova. Od 1916. pa do početka 1950-ih NBR je u tom smislu davao certifikate za većinu filmova napravljenih u SAD. Danas je, međutim, daleko poznatiji po godišnjim filmskim nagradama, koje se smatraju među najprestižnijim u SAD i svijetu.
Precipitacija
Termin precipitacija ima više značenja.
Dosoledo, Belluno
Dosoledo je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 460 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1236 m.
Jedan dan Ivana Denisoviča
"Jedan dan Ivana Denisoviča" (ruski Оди́н день Ива́на Дени́совича; Odin den' Ivana Denisovicha) ruski je roman kojeg je 1962. napisao Aleksandar Solženjicin. Radnja prati jedan dan u životu naslovnog junaka, zatvorenika osuđenog na robiju od 10 godina u gulagu negdje u azijskom dijelu Sovjetskog Saveza 1951. Radnja se zasniva na autobiografskim iskustvima samog autora koji je proveo 8 godina u gulagu zbog vrijeđanja Staljina u jednom pismu. Roman je znakovit po tome što je bio prvo rusko književno djelo koje je otvoreno progovorilo o toj tabu temi. Izbjegnuta je cenzura zahvaljujući što je na snazi bilo rušenje Staljinova kulta ličnosti.
Nakon što je roman objavljen u časopisu Novi mir, odmah je rasprodan u 95.000 primjeraka. Nancie Metro je u svojem eseju napisala da je tema romana čuvanje ljudskog dostojanstva i integriteta u teškim okolnostima. Po knjizi je 1970. snimljen istoimeni film koji je režirao Caspar Wrede u britansko-norveškoj koprodukciji.
Radnja
Ivan Denisovič Šuhov budi se iz svojeg kreveta u radnom logoru u Aziji nakon što je čuo poziv na ustajanje u pet ujutro. Zima je 1951. U veljači 1942., tijekom Njemačke invazije Sovjetskog Saveza, njemački vojnici zarobili su Šuhova u šumi, no on je uspio pobjeći sa još četvoricom. Probili su se natrag do svoje vojske te pohvalili da dolaze iz njemačkog zarobljeništva, na što su ih odmah optužili da su špijuni i osudili na 10 godina rada u gulagu. On je sada član 104. radne brigade te im je zadatak taj dan otići u gradnju radionica na novi objekt, "Soc-gradić", komunalni centar usred golog polja. No prije nego će išta raditi, moraju kopati jame i zabijati stupove za bodljikavu žicu. No Šuhova tog jutra hvata zima i teško mu je ustati, pa za kaznu što kasni dobiva zadatak oribati pod u upravnoj zgradi. Na snazi je pravilo da na -40 stupnjeva Celzijevih logoraši ne moraju ići raditi, no vani je samo -25. Šuhov odlazi doktoru kako bi dobio ispriku zbog slabosti, no tamo biva obaviješten da je već popunjena kvota za bolesne zatvorenike. Šuhov za vrijeme doručka sakrije dio kruha u krevetu a dio u kaputu kako bi imao rezerve za ručak i večeru. Nakon toga, 104. i brigadir Tjurin odlaze sa stražarima do lokacije gdje će raditi. U 6:30 ujutro počinju sa radom koji traje 11 sati. 200px|desno|mini|200px|Ljudi rade u gulagu Neki moraju donijeti žbuku, neki prave cement, neki čiste snijeg oko termoelektrane, neki pale vatru dok su Šuhov i Kiljdigs dobili zadatak zidati na prvom katu. Tijekom posla sa kolegama, Šuhov razmišlja kako je u bivšem logoru, Ust-Ižmi, smio pisati svaki mjesec svojoj ženi, no da u ovom logoru voditelji ne gnjave logoraše prekovremenim radom. Intelektualac Cezar dva puta mjesečno dobiva pakete jer je "podmazao sve koje treba" te radi kao pomoćnik u kancelariji. Nakon ručka, nastao je incident kada je kontrolor Der prigovarao i prijetio Tjurinu jer je stavio ter-papir na prozore, no ovaj mu je zaprijetio ako išta kaže pa je Der odustao od prijave. Kada je bilo vrijeme prekida rada i odlaska, Šuhov i gluhi Senka malo su se zadržali kako bi zazidali do kraja, a potom potrčali prema vratima. Tamo su ih stražari izbrojali te otkrili da zapravo kasni jedan Moldavac, zbog čega je cijela brigada morala čekati. Natrag u logoru, Šuhov je čekao u redu za pakete za Cezara te za nagradu dobio njegovu čorbu za večeru, pošto je ovaj dobio bogatu hranu. Naposlijetku, Šuhov je otišao u krevet zadovoljan. Zadnji redak romana je:
Nastanak
Nakon što je proveo 8 godina u gulagu, od 1945. do 1953., Solženjicin je počeo pisati roman 1957. 1962. je predao manuskript časopisu Novy Mir. . Urednik Aleksandar Tvardovski je bio impresioniran pričom te ju je poslao Središnjem odboru komunističke partije Sovjetskog Saveza radi odobrenja jer su do tada Sovjetski pisci smjeli samo napomenuti logore. Priču je pročitao Nikita Hruščov te ju je odobrio,, usprkos protivljenju nekolicine visokih dužnosnika sa vrha komunističke partije. Tvardovski je potom objavio roman u studenom 1962.
Radni logor opisan u knjizi bio je isti u kojem je neko vrijeme prebivao Solženjicin dok je služio svoju kaznu, a nalazi se u Karagandi, na sjeveru Kazahstana.
Archiac
Aršijak je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Žonzak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 864 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 192 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,48 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 111 metar (maksimalnoj 116 m, a minimalnoj 48 m).
Mary, kraljica Škota
Mary I (8. decembar 1542 - 8. februar 1587), poznata još kao Marija Stuart, bila je vladajuća kraljica Škota od 14. decembra 1542. pa do 24. jula 1567. godine. Pored toga što je bila kraljica Škota, kratko vrijeme je bila i kraljica Francuske kao supruga kralja Françoisa II.
U Francuskoj je ime njene dinastije, originalno Stewart, galicizirano u Stuart. Mary i njeni potomci su nastavili ovako pisati ime svoje kraljevske kuće.
Jedna je od najpoznatijih škotskih monarha, vjerovatno zbog svog tragičnog života, a ujedno i posljednji škotski monarh koji je vladao samo Škotskom.
Rano djetinjstvo
Marija Stuart je rođena u palači Linlithgow (Linlintgou) 7. ili 8. decembra 1542. godine. Roditelji su joj bili kralj James V i njegova kraljica, Marija od Guisea, koja je vodila porijeklo od moćne francuske vojvodske porodice. Umirući kralj je bio duboko razočaran kad su mu donijeli vijest o rođenju ženskog djeteta, a ne muškog nasljednika. Vjerovao je da je to propast Stewarta i kraj njihove vladavine nad Škotskom, te navodno rekao: "Došla je sa djevojčetom, otići će sa djevojčetom!".
Šestodnevna beba postala je vladaricom Škotske nakon očeve smrti u tridesetoj godini života. Odlučeno je da će Marijina majka vladati kao regent u njeno ime. U julu 1543. godine dogovoreno je da će se Marija, kad odraste, udati za princa Edwarda, dugo očekivanog sina engleskog kralja Henrya VIII i njegove treće supruge, Jane Seymour. Marijina majka se snažno protivila ovom braku. Dva mjeseca se sakrivala u zamku Stirling, gdje su se vršile pripreme za Marijinu krunindbu.
Devetomjesečna Marija je krunisana kao kraljica Škota u zamku Stirling, 9. septembra 1543. godine.