cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hakim Bey
Pisanje Hakima Beja ne spada u neku određenu teorijsku školu niti akademsku disciplinu, a on sam ga naziva “poetskim terorizmom”. Hakima Beja često nazivaju “postmodernim anarhistom”, prvenstveno zbog njegovog nesistematskog načina pisanja, a on o sebi ponekad govori kao o “postsituacionističkom anarhisti”. Za njega, anarhista je osoba posvećena maksimizovanju društvenih odnosa u kojima nema vlasti, a vlast je prema njemu, “struktuirani odnos među ljudima u kojem je moć nejednako raspodeljena tako da je kreativni život jednog redukovan u korist drugog”. Vlast se, dakle, može javiti i u veoma malim socijalnim jedinicama kao što je porodica, ili “neformalnim” kao što je slučajan susret komšija na ulici, dok se ne mora javiti u puno većim grupama poput pobunjene gomile ili ljudi zajedničkog hobija.
Rade Uhlik
Rade Uhlik (Sarajevo, 1. februar 1899. — Sarajevo, 12. jun 1991) bio je romolog, lingvista, humanista i akademik. Napisao je desetine knjiga i članaka o Romima, romskoj kulturi i jeziku.
Biografija
Uhlik je rođen u Sarajevu 1. februara 1899. Rođeno ime mu je Aladar, ali ga je kasnije promijenio u Rade. Mladost je proživio u Beču, Pešti i Beogradu, gdje je dostudirao germanistiku. Vrativši se u Bosnu, predavao je njemački jezik na gimnazijama u Brčkom, Tuzli i Prijedoru. Poslije Drugog svjetskog rat a radio je kao kustos u Zemaljskom muzeju Bosne i Hercegovine.
Njegova naučna djelatnost odnosi se prije svega na sakupljanje romske usmene tradicije, na opisivanje romske kulture i raznih dijalekata romskog jezika na Balkanu. Sarađivao je s međunarodnim istraživačkim centrima koji se bave proučavanjem Balkana i romske problematike (kao što je Gypsy Lore Society iz Liverpula). Bio je član Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine, kao i stručni konsultant u filmu Aleksandra Petrovića "Skupljači perja".
Vrhunac njegovog stvaralaštva su svakako tri rječnika romskog jezika: Bosnian Roman Vocabulary (Liverpul, 1943.), Srpskohrvatsko-ciganski rječnik (Romane alava) (Sarajevo, 1947.) i Rječnik srpskohrvatsko-romsko-engleski (Sarajevo, 1983.). Pomenuta djela služila su i još uvijek služe kao podloga mnogim rječnicima romskog na području bivše Jugoslavije.
Bibliografija
Uhlikovo književno djelo je obimno i raznovrsno. Najpoznatija su mu djela:
Septuaginta
Septuaginta (lat. „sedamdeset“; kratica: LXX) je prvi prijevod Starog zavjeta s hebrejskog na grčki jezik nastao od 3. do 1. st. pne. u Aleksandriji.
Podrijetlo imena
Na latinskom jeziku “septuaginta interpretum versio” prijevod sedamdesetorice, (odatle i kratica LXX), ili na grčkom jeziku « ἡ μετάφρασις τῶν ἑβδομήκοντα, " prijevod sedamdeset dvojice prevoditelja (prema Pseudo-Aristeju).
Prevođenje pojmova
Jevrejska reč torah je prevedena grčkom rečju nomos (zakon), emunah kao pistis (vera), zedakah kao dikaiosunh (pravednost), itd. Prevod Starog zaveta na grčki jezik neizbežno je dodao platonske kolorite hebrejskim pojmovima, pervertirajući izvorno značenje. Upotreba Septuaginte od strane judeohrišćana koji su govorili grčki imala je ozbiljne teološke posledice, npr. prilikom upotrebe titule kurios i cristos u ranoj hristologiji.
Podrijetlo prema tradiciji
Nastanak prijevoda prožet je legendom. Pseudo-Aristej, dvoranin i prijatelj egipatskog kralja Ptolomeja II., Filadelfa (285.–247. pne.), pripovijeda u pismu svome bratu Filokratu kako je kralj Filadelf u Aleksandriji podigao knjižnicu. Na nagovor Demetrija Falerija predstojnika knjižnice htio je svoju knjižnicu obogatit i svetim židovskim knjigama prevedenim na grčki. Da bi stekao naklonost Židova, pusti na slobodu židovske robove koje je zarobio njegov otac Ptolemej I. Pošalje Eleazaru, velikom svećeniku poslanstvo s bogatim darovima da prikaže svoju pobožnost i zahvalnost najvišem Bogu, kome duguje blagostanje u svojem kraljevstvu i moli da mu pošalje muževe, razborite i vješte hebrejskome i grčkome jeziku, kako bi preveli Zakon (Tora, Petoknjižje) na grčki. Eleazar udovolji molbi i pošalje 72 učena muža (6 iz svakoga od 12 izraelskih plemena). Kralj ih svečano primi u Aleksandriji. Priredi im svečane bankete kroz 7 dana te je mogao sa svakim porazgovarati. Zatim ih smjesti u samotno mjesto na otoku Farosu kod Aleksandrije. Oni su svoj posao završili u 72 dana. Kad je njihov prijevod bio gotov, pročitan je narodu i svi su u jedan glas povikali da je prijevod vjeran. Prema okruglom broju 70 (broj označava narode svijeta) taj je prijevod prozvan prijevodom Sedamdesetorice (LXX).
Legenda je kasnije proširila fabulu da su preveli cijelo Sveto pismo. Prevodioci su prevodili svaki za sebe (sv. Justin) ili po dvojica u jednoj ćeliji (sv. Epifanije) i da su im se prijevodi potpuno slagali. Ovaj izvještaj držali su mnogi za povijesno istinit kao Filon Aleksandrijski i Josip Flavije te kršćanski pisci Klement Aleksandrijski, Ćiril Jeruzalemski. Sveti Jeronim ispočetka je držao da je izvještaj istinit, ali je kasnije posumnjao u povijesnost izvještaja.
Podrijetlo prema povijesno-kritičkoj metodi
Danas na temelju povijesno-kritičke metode znamo da je Pseudo-Aristejevo pismo legenda, da je djelo nekog Židova, da je napisano u 2. stoljeću pne.. Jezgra je istinita. Ptolomej I. 312. odvodi u Egipat brojne Židove i nastani ih u Aleksandriji. Među Židovima imao je hrabre i lojalne saveznike te im je dopustio da se nastane u jednoj gradskoj četvrti «delti» (ime dobiveno po odliku grčkog slova «Δ») i daje im građanska prava. U Isusovo vrijeme dvije petine građana bili su Židovi. Bili su privrženi helenskoj kulturi i civilizaciji, ali su bili vjerni poslužitelji Zakona (Tora) i religioznih običaja svoga naroda, što je budilo znatiželju i poštovanje Grka. Židovi su u Aleksandriji govorili grčkim jezikom. Zaboravili su hebrejski. Osjetila se stoga potreba da se Zakon i ostale knjige prevedu u svrhu liturgijskog čitanja. Bilo je to u vrijeme Ptolomeja II. Filadelfa sredinom 3. st. pne. Najprije je preveden Zakon, a ubrzo i ostale knjige. Oko 130 godine pr. Kr. (proslov Sirahov) prevedeni su već Zakon, Proroci i većim dijelom Spisi. Oko 100. godine pr. Kr. bile su prevedene sve knjige.
U židovstvu
Septuaginta je prvi i potpuni prijevod Svetog pisma. Uz sve poteškoće prevođenja u bitnosti vjerno i točno iznosi vjersku i ćudorednu nauku Svetog pisma. Kod Židova helenista smatrao se autentičnim izvorom Biblije. O tome svjedoči i Filon: “prevodioci proricahu, kao da je Bog zaposjeo njihov duh, svi su istim riječima i izričajima govorili kao da je svaki bio pod diktatom nevidljivog nadahnitelja” (Filon, De vita Mosis II., 37). Postojao je blagdan na spomen postanka Septuaginte i slavio se 8. tabeta (oko 21. prosinca), kako izvještava Filon. Kasnije zbog krize židovstva izazvane Rimom i pojavom kršćanstva, pod utjecajem farizejizma poslije sabora u Jamniji Sinagoga zabacuje grčki prijevod i literaturu te nameče jedino hebrejski tekst kao mjerodavan.
U kršćanstvu
Prijevod Septuaginte smatrao se kao ostvareno proroštvo Noino: Jafet može prebivati pod šatorima Šemovim (Post 9, 27), postati dionikom blagoslova, dobara, povlastica i milosti spasenja. Septuaginta postaje «Pismo» apostolske Crkve i kršćanske Crkve do 7. st. Novozavjetni pisci redovito navode Bibliju prema prijevodu LXX. Crkva u prvim vremenima Septuagintu smatra svojim službenim tekstom, gotovo svi grčki oci služe se Septuagintom u svojim djelima i u svojim govorima. Na temelju Septuaginte gradi se kršćanska teologija i crkveni rječnik istočne Crkve. Zapadna Crkva do sv. Jeronima ima prijevod na temelju Septuaginte.
Svjedoci Septuaginte
U svjedoke se ubrajaju:
Haag in Oberbayern
Hag in Oberbajern je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 31 opštinskog središta okruga Mildorf am In. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.382 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9183119.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Mildorf am In Hag in Oberbajern se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Mildorf am In. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 540 metara. Površina opštine iznosi 20,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.382 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 312 stanovnika/km².
Privremena autonomna zona
Teorijski koncept privremenih autonomnih zona (eng. Temporary Autonomous Zones, skraćeno TAZ) je formulisao Hakim Bej u svojoj poznatoj knjizi "TAZ: Privremena autonomna zona, ontološka anarhija, poetski terorizam". Koncept TAZ je zasnovan na piratskim utopijama, a snažno je uticao na savremeni skvoterski pokret i pokret ilegalnih žurki početkom 1990-ih godina.
Njegov glavni motiv za uspostavljanje privremenih autonomnih zona je pretpostavljena nemogućnost uspostavljanja trajnih autonomnih zona (tj. potpuno slobodnog društva) zbog sledećih razloga. Prvo, jer ne želi čekati utopiju koja bi mogla biti ostvarena tek u dalekoj budućnosti: “reći da nećemo biti slobodni dok svi nisu slobodni znači ... unapred se odrediti kao gubitnik”. Drugi razlog je njegovo nepoverenje u Revoluciju (sa velikim R) pošto ni jednom dosadašnjom revolucijom nije uspostavljeno slobodno društvo: “Ova vizija zaživi samo u trenutku pobune, ali čim revolucija pobedi i država se vrati, san i ideal su već napušteni.” On se zato okreće pobuni (insurekciji) koja je ujedno i sredstvo i cilj - živeti što slobodnije – i tako ukida protivrečnost između dalekog cilja i zaobilaznih puteva za njegovo ostvarenje, karakterističnu za utopije 19. i prve polovine 20. veka. Za razliku od Revolucije koja teži trajnom stanju, pobuna je privremena i predstavlja vrhunac iskustva izvan standarda svakodnevne svesti, pa “takvi intenzivni momenti daju oblik i značenje životu kao celini”. Kao nama blizak primer ove tvrdnje, možemo navesti studentske demonstracije 1996/1997 koje su poprimile formu tromesečnog uličnog karnevala. Treći i poslednji Bejev razlog su trenutne istorijske okolnosti u kojima bi svaki direktan sukob sa državom bio poguban: “Apsolutno ništa, osim beskorisnog mučeništva, ne može proisteći iz takvog direktnog sudara”.
Karakteristike TAZ:
Što se tiče vremenskog trajanja i prostorne veličine TAZ-a, tu ne postoje nikakva striktna ograničenja. Veličina TAZ-a nije bitna već spontanost i neposredni međuljudki odnosi.
Sahasrara
Sahasrara je sedma, odnosno zadnja glavna čakra, prema tradiciji joge i hinduizma. thumb|250px|right|Sahasrara čakra s tisuću latica
Opis
Sahasrara u prijevodu znači tisućuslojan, tisućustruki, tisuću. Ona je tjemeno središte, zove se još i krunska čakra. Brojka od tisuću latica predstavlja savršenstvo, ona je kontakt sa najvišom sviješću, prebivalište Šive - čista svijest. 1000 Latica je raspoređeno u 20 slojeva sa po 50 latica.
Sahasrara je smještena na vrhu, samom tjemenu glave i okrenuta je prema gore.
Sahasrara simbolizira odvojenje od iluzije, esencijalni element u postizanu više svijesti gdje je jedno sve i sve je jedno. Sahasrara poznata i kao lotos s tisuću latica, je naj suptilnija čakra u sustavu čakri i upravo od nje proizlaze sve ostale čakre.
Sjedinjenje čiste svijesti krunske čakre sa snagom donjih čakri prekida beskonačni krug umiranja i rađanja, osoba doživljava preobražaj u mahatmu - veliku dušu.
Simbolizam
Sahasrara čakra povezana je sa sljedećim elementima:
Vježbe
Neke asane pomažu stimulirati sedmu čakru, poput stoj na glavi.
Druge usporedbe
U drvetu života kabale, krunska čakra se poistovjećuje sa Kether koji se nalazi na samom vrhu i također predstavlja čistu svijest i sjedinjenje s "Bogom".
Katarina Patrnogić
Katarina Patrnogić – Cica (1921 — 1971), učesnica Narodnooslobodilačke borbe, društveno-politička radnica SFR Jugoslavije, SR Srbije i SAP Kosova i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Februara 1941. godine, postala je kandidat, a uskoro i članica Komunističke partije Jugoslavije.
Narodnooslobodilačka borba
Okupatorskom podelom Kosova 1941. godine, Prizren je pripao italijanskoj okupacionoj zoni. Karabinjeri su uhapsili Katarinu u novembru iste godine i mučili ju da oda imena saradnika Narodnooslobodilačkog pokreta. Pošto nije ništa priznala, puštena je iz zatvora. Karabinjeri su nastavili da ju potajno prate u nadi da će ih odvesti do svojih saradnika. Neko je vreme ilegalno radila u Prizrenu, a zatim je prešla u Orahovac da bi radila na organizovanju NOP-a.
Avgusta 1942. godine, policija je saznala da se Katarina vratila u Prizren, pa su ju ponovno uhapsili. Mučili su ju i ispitivali, ali nije ništa priznala. Neko vreme je boravila u prizrenskom zatvoru, nakon čega su ju prebacili u tiranski zatvor. Po dolasku u zatvor, uključila se u pripreme grupe komunista za bekstvo. Januara 1943. godine, tokom bega, imala je zadatak da onesposobi čuvarku, vezavši ju, a zatim pobegla zajedno s ostalim zatvorenicama.
Posleratna karijera
Posle rata, bila je poslanica šarplaninsko-gorskog izbornog sreza u Narodnoj skupštini Jugoslavije, Skupštini Srbije i Skupštini Kosova.
Preminula je tokom vršenja dužnosti potpredsednice Skupštine Kosova, 1971. godine.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. godine i više drugih jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovana je 27. novembra 1953. godine.
Bob Black
Bob Blek (, rođen 1951) je savremeni teoretičar društva i anarhista, poznat kao zastupnik teorije ukidanja rada, koji tvrdi da je rad uzrok svih nevolja na svetu. On predlaže stvaranje društva zasnovanog na igri, zabavi, kreativnosti, druženju i umetnosti, i sistem distribucije zasnovan na poklonu.
Robert C. Blek je rođen 1951. godine, u Detroitu. Tokom školovanja, bio je izbacivan iz trećeg, šestog, osmog i dvanaestog razreda. Iz rodnog Detroita otišao je u Berkli, Kalifornija, gde je studirao pravo i društvene nauke. Postojali su brojni uticaji na Bob Bleka koji su često bili kontradiktorni : Nova levica (Herbert Markuze, frankfurtovci, Norman O’Braun), Vilhelm Rajh, Pol Gudman, anarhisti, brojne radikalne grupe iz oblasti San Franciska i drugih delova Amerike (Yippies, Motherfuckers, Weathermen).
Neogotika
Neogotika je naziv za jedan pravac unutar stilskog razdoblja historicizma, koji je okvirno trajao od prve trećine do kraja 19. vijeka.
Ukratko rečeno, neogotika je ponovno koristila gotičke elemente kod gradnje i opremanja potpuno novih objekata, a reflektirala se i na sve druge grane umjetnosti.
Historija
Neogotika se kao moda pojavila prvo u Engleskoj, kad je političar i pisac Horace Walpole preuredio svoju kuću Strawberry Hill na periferiji Londona u stilu gotičkog dvorca još krajem 18. vijeka. Njegov primjer slijedio je arhitekt James Wyatt koji je podigao samostan Fonthill Abbey u Wiltshireu u istom duhu na početku 19. vijeka. Ta moda, koja se ispočetka širila na manje objekte, postala je opće prihvaćena, pa je na taj način podignuta i najpoznatija i najveća građevina Westminsterska palača u Londonu za sjedište britanskog parlament]]a 1840, koju su projektirali Charles Barry i Augustus Pugin.
Neogotička moda proširila se i po njemačkim zemljama, koje su gotiku ponovno otkrile kao svoj nacionalni stil, Skandinaviji, zemljama Beneluxa i Francuskoj, za koju je osobito bio zaslužan Eugène Viollet-le-Duc, veliki restaurator starih objekata.
Interes za gotiku po britanskom otočju potakli su pisci romantizma, osobito Walter Scott, koji je obnovio interes za srednji vijek i probudio nostalgiju za vlastitom boljom prošlošću. Veliki uticaj izvršio je i John Ruskin, profesor historije umjetnosti na Oxfordu, veliki autoritet za estetiku viktorijanske Engleske. U to vrijeme Francuzi, Nijemci i Englezi su se sporili čiji je gotika stil i gdje je nastala, tada su Englezi gotiku zvali ranoengleski stil (Early English).
Bob Black
Dela
Knjige:
Neogotika
Historija
U slikarstvu se neogotika ogledala u pojavi pokreta Prerafaelita, koji su svoju tematiku crpli iz srednjovjekovnih legendi i književnih djela onog vremena. i obnovi interesa sa vitraže Po njemačkim zemljama se obnova interesa za gotiku poklopila sa dovršenjem Kölnske katedrale, čija je izgradnja započela još 1248., ali je ostala nedovršena, pa su radovi na dogradnji njenih tornjeva obnovljeni 1842-[1880]]. Nakon toga, izgrađeno je puno građevina u istom stilu. Po austrougarskim zemljama se neogotika počela širiti nakon izgradnje bečke Ringstrasse, na kojoj je u tom stilu izgrađen Rathaus (1872-1883., Friedrich von Schmidt), pa nakon njega Votivkirche (1879. - Heinrich von Ferstel). Pored Beča, neogotičke katedrale građene su i u Linzu (1862-1924.), Ulmu, Regensburgu, Pragu i brojnim drugim gradovima. Jedan od najimpresivnijih objekata u tom stilu je Palača parlamenta u Budimpešti, izgrađena od 1885. do 1904.
Bob Black
Dela
Tekstovi:
= Vanjske veze =
Neogotika
Neogotika po južnoslavenskim zemljama
Neogotika se uglavnom proširila jedino po Hrvatskoj. Prvi objekt u tom stilu bio je obnovljeni Trakošćan 1850-1860. Nakon toga je biskup Josip Juraj Štrosmajer naručio kod bečkog eksperta za neogotiku Friedricha von Schmidta izgradnju Đakovačke katedrale (1866-1882.), a zatim i obnovu Zagrebačke katedrale, koju je između 1880-1906. kao potpuno novi objekt podigao Hermann Bollé. U istom stilu podignuta je i Osječka konkatedrala (1894-1900.).
Pri kraju tog vala podignuta je i Katedrala Srca Isusova u Sarajevu (1884-1889.), ali ne kao čisto neogotička, već kao mješavina neogotike i neoromanike.
Ajna
Ajna je šesta glavna čakra prema tradiciji joge i hinduizma. Zove se još čeona čakra ili i treće oko. U prijevodu, ajna znači znanje, spoznaja.
thumb|200 px|desno| Ajna čakra prikazana je sa 2 latice kojima pripadaju slogovi ham i ksham. U središtu je mantra KSHAM ili OM . Ajna je tamnoplave, indigo boje.
Opis
Ajna čakra se nalazi na sredini čela iznad korijena nosa, između obrva. Dvije latice ajna čakre predstavljaju dva energetska kanala Ida i Pingala koji ju spajaju sa središnjim energetski kanalom Sušumna prije izdizanja krunske čakre Sahasrara. Na lijevoj latici se nalazi slog ham, a na desnoj latici je slog ksham, bija mantre za božanstva Šiva i Šakti.
Ajna se podrazumijeva kao čakra uma. Kada se nešto vidi u snu ili "okom uma", viđeno je zapravo Ajnom.
Duhovni razvoj, kundalini, na razini čeone čakre omogućuje intuitivnu spoznaju, viđenje stvarnosti nadvladane dualnosti, samospoznaju, sjedinjuju se intelekt i intucija, muško i žensko, nema dualnosti samo "prava" slika, svijest mira.
Smetnje u funkcioniranju čeone čakra se očituje kao strah, osjećaj besciljnosti i besmisla, nesposobnost koncentracije. Od potencijalnih fizičkih obilježja to su glavobolja, migrena i bolesti osjetilnih organa. Smetnje kod ajna čakre se obično manifestiraju u psihičkim bolestima i to depresija ili šizofrenija.
Vježbe
U kundalini jogi različit vježbe stimuliraju Ajna čakru poput Trataka (neprekidno ustrajno "promatranje"), Shambhavi Mudra te neke Pranayama vježbe.
Simbolizam
Ajna čakra povezana je sa sljedećim elementima:
When Worlds Collide (film)
When Worlds Collide je američki science fiction film snimljen 1951. u režiji Rudolpha Matea. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Edwina Balmera i Philipa Wylieja. Radnja prikazuje otkriće lutajuće zvijezde Bellus koja će sudariti sa Zemljom, odnosno napore naučnika i svjetskih vlada da prije sudara sagrade svemirski brod koji bi sačicu putnika trebao odvesti na planetu Zyru i tako spasiti čovječanstvo. Roman je još 1930-ih privukao pažnju studija Paramount Pictures, koji je namjeravao snimiti epski spektakl u režiji Cecila B. DeMillea; problemi sa adekvatnim scenarijem su, međutim, odužili projekt godinama sve dok ga 1950. nije preuzeo producent George Pal nakon uspjeha sa SF-filmom Destination Moon. Pal je inzistirao na što nižem budžetu, pri čemu je specijalne efekte trebalo kompenzirati kreativno korištenje dokumentarnih snimaka. Usprkos toga je film imao određeni uspjeh, što se često tumači hladnoratovskom tjeskobom kod publike i alegorijskim podsjećanjem na sve veću mogućnost nuklearne apokalipse. Kasniji kritičari su mu, međutim, bili manje skloni, prije svega zbog loših specijalnih efekata (usprkos toga što su dobili Oscara), ali i naučnim nepreciznostima i logičkim "rupama" u radnji.
Pal je planirao snimiti nastavak, temeljen na knjizi After Worlds Collide, ali je od toga odustao nakon komercijalnog fijaska svog filma Conquest of Space.
Prvenstvo Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1923./24.
Prvaci
Građanski iz Zagreba: Dragutin Vrđuka, Vilim Vokaun, Fritz Ferderber, Jaroslav Šifer, Josip Polić, Marijan Golner, Zlatko Kersting, Gustav Remec, Rudolf Rupec, Viktor Gotz, Dragutin Bažant, dr. Rudolf Hitrec, Dragutin Babić, Stjepan Pasinek, Dragutin Vragović, Antun Pavleković, Emil Perška, Franjo Mantler, Miroslav Arnold (treneri: Arthur Gaskell i Franjo Mantler)
Friedrich Engels
right|thumb|Friedrich Engels
Fridrich Engels (Barmen, 28. rujna 1820. - London, 5. kolovoza 1895.) je bio njemački sociolog, filozof i revolucionar poznat kao bliski suradnik Karla Marxa i jedan od su-osnivača filzofskog pravca i ideologije zvane marksizam.
Rođen je 28. rujna 1820. u mjestu Barmen (zapadno od Kölna). Porijeklom je bio iz izrazito religiozne (pa je kao tako i odgojen) i bogate trgovačke porodice. Gimnaziju je završio u rodnom mjestu, nakon čega odlazi u Bremen 1838. godine gdje se posvećuje trgovini. Humanističke i slobodarske ideje u Njemačkoj krče put, te ostavljaju dubok trag na njemu. Tada tiska prve pjesme, feljtone i kritičke prikaze o raznim njemačkim piscima u hamburškom časopisu Telegraph koje objavljuje pod pseudonimom Friedrich Oswald.
Na njega naročito djeluje Straussovo djelo Život Isusov (Das Leben Jesu, kritisch bearbeitet), koje ga osvaja. U jesen 1841. odlazi u Berlin na odsluženje vojnog roka gdje se upoznaje s mladohegelijancima i postaje njihov oduševljeni pristaša. Potkraj 1842. upozaje se sa socijalizmom i komunizmom. Ka komunizmu će se usmjeriti u Engleskoj gdje radi (zahvaljujući očevim vezama) kao namještenik tvrtke Erment and Engels. Prvi puta svoja nova uvjerenja iznosi u članku Umrisse zu einer Kritik der Nationalökonomie, koje tiska u Marx-Rugeovim Njemačko-francuskim analima. U razdoblju od 1845. do 1849. godine Engels se najviše zadržava u Bruxellu (kamo je Marx morao emigrirati iz Pariza) i Parizu te s Marxom osniva komunističke dopsiničke komitete i agitira među radnicima šireći socijalističke ideje.
Nakon izbijanja revolucije u Njemačkoj (1848.) Engels se vraća u domovinu, gdje zajedno s Karl Marxom stoji na krajnje lijevom krilu revolucionarnih snaga i sudjeluje u osnivanju lista Nove rajnske novine (Neue Rheinsche Zeitung). Gušenjem revolucije, kao i prestankom izlaženja spomenutih novina 19. svibnja 1849. Engels se pridružuje ustanku u Falačkoj i kao ađutant Wilichova dobrovoljačkog odreda, nakon sloma ustanka i revolucije, emigrira u Švicarsku, a odatle u London. Poslije propasti revolucije dolazi do sukoba u njemačkom komunističkom pokretu u kojem Engels i Marx slikovito rečeno izvlače deblji kraj. Marx odlučuje završiti ekonomske studije. Istovremeno Engels ponovo počinje raditi kao namještenik u tvrtki svoga oca u Manchesteru te materijalno pomaže Marxa kako bi ovaj mogao završiti svoju knjigu Kapital.
Engelsova pomoć Marxu očitovala se i na drugi način, Kako je Marx početkom 1850.-ih još uvijek slabo vladao engelskim jezikom Engels za njega piše članke za časopis New York Tribune, a kasnije (1857. - 1858.) pomaže mu i u suradnju u jednoj američkoj enciklopediji. Engels je boravak u Manchesteru iskoristio i za studij prirodnih i društevenih znanosti. Potkraj 1870. godine Engels se defnitivno preselio u London i odmah se uključio u rad Internacionale (čiji je jedan od osnivača) te postao član njenog Generalnog vijeća. U okviru Internacionale bio je oštar kritičar anarhiste Bakunjina i tražio je da se on isključi iz te organizacije. Nakon Marxove smrti 1883. godine Engels intezivno radi na izdanju drugog i trećeg sveska Kapitala. Drugi svezak završava 1884., a treći 1894. godine. Preminuo je 5. kolovoza 1895. godine u Londonu. Zanimljivo je spomenuti da je Engels tečno čitao i pisao na dvadeset jezika.
Hram Kastora i Poluksa
thumb|200px|Ostaci hrama Kastora i Poluksa na [[Rimski forum|Rimskom forumu]]
Hram Kastora i Poluksa na Rimskom forumu prvobitno je bio izgrađen da bi se obeležila pobeda u bici kod Regilskog jezera (495. st. e.). Kastor (lat. Castor) i Poluks (lat. Polux, grč. Polydeuces) bili su blizanci, zajedni nazvani "Dioskuri", sinovi Zevsa (Jupitera) i Lede. Njihov je kult došao u Rim preko Velike Grčke i grčke kulture na jugu Italije.
Istorija
Proterani rimski kralj, Tarkvinije Oholi, i njegovi latinski saveznici poveli su rat protiv tek osnovane Rimske republike. Pre bitke rimski diktator Aul Postumije Albin zakleo se da će u slučaju rimske pobede podići hram Dioskurima.
Prema legendi, Kastor i Poluks pojavili su se na bojnom polju kao dva vešta konjanika koja su se borila na strani Rimljana. Nakon što su Rimljani izvojevali pobedu, Dioskuri su se ponovo ukazali na Rimskom forumu kako poje svoje konje na Juturninom izvoru i tako objavljuju pobedu. Hram je podignut na mestu na kome su se Kastor i Poluks navodno ukazali. Gradnju hrama dovršio je Postumijev sin 484. godine st. e.
U doba republike u hramu se ponekad sastajao rimski senat, a od sredine 2. veka st. e. prednji deo podijuma koristio se kao govornica. Tokom Rimskog carstva u hramu se nalazila kancelarija koja se starala o merama i tegovima, a tu je bila smeštena i državna riznica.
Ovaj arhajski hram iz temelja je rekonstruisao i uvećao Lucije Cecilije Metel Dalmatinski 117. godine st. e., nakon pobede nad dalmatinskim plemenima. Ovaj drugi hram ponovo je 73. st. e. obnovio Gaj Ver.
Požar koji je 14. godine st. e. oštetio velike delove Foruma uništio je i ovaj hram, pa ga je rekonstruisao car Tiberije, Avgustov naslednik na prestolu. Ovaj Tiberijev hram bio je posvećen 6. godine n. e. Ostaci koji se danas mogu videti potiču od ovog hrama koji je obnovio Tiberije, osim podijuma, koji je iz Metelovog vremena.
Arhitektura
Kao i velika većina grčko-rimskih hramova, i ovaj je hram bio peripter, sa osam korintskih stubova na kraćim stranama i jedanaest takvih stubova na dužim stranama. U unutrašnjosti se nalazila jedna cela popločana mozaicima. Podijum je veličine 32×49.5m, a visok je 7m. Prema antičkim izvorima, hram je imao samo jedno centralno stepenište koje je vodilo na podijum, ali iskopavanja su otkrila i dva bočna stepeništa.
Ruševina
Kao i mnoge druge građevine na Rimskom forumu, i ovaj je hram tokom petnaest vekova trpeo razaranja, pljačkanja i rušenja. Hram je još uvek bio čitav u 4. veku n. e., ali o njegovoj potonjoj istoriji nije poznato ništa osim to da su u 15. veku od celog hrama stajala još samo tri stuba. Ulica koja je tuda prolazila nazvana je tada "Ulicom tri stuba" (via Trium Columnarum). Danas se vidi deo podijuma, tri stuba i deo arhitrava, i ti ostaci su jedan od najznamenitijih spomenika na Forumu.
Chavagnac (Dordonja)
Šavanjak je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Sarla la Kaneda.
Norspermidin
Norspermidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 131,219 Da.
Midway, Louisiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.291, što je 214 (-14,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
BMS-470,539
BMS-470,539 je organsko jedinjenje, koje sadrži 32 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 632,621 Da.
Rovasenda, Vercelli
Rovasenda je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prvenstvo Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1926./27.
Prvenstvo Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1926./27. bilo je osmo po redu nogometno natjecanje u organizaciji Zagrebačkog nogometnog podsaveza. Natjecanje je započelo u listopadu 1926. godine, a završilo u svibnju 1927. godine. Prvak je izborio izravni plasman na državno prvenstvo 1927. godine. Prvi puta u povijesti i doprvak prvenstva ZNP-a mogao je kroz dodatno izlučno natjecanje izboriti natjecanje u državnom prvenstvu.
Chinle, Arizona
Chinle je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4,518 stanovnika.
Landingville, Pennsylvania
Landingvil je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 159, što je 16 (-9,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pischiarano, Pescara
Pischiarano je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 208 m.
Magnum crimen
Magnum crimen: Pola vijeka klerikalizma u Hrvatskoj je koju je napisao hrvatski i jugoslavenski historičar Viktor Novak, a koja opisuje razvoj klerikalizma u Hrvatskoj od kraja 19. vijeka pa do kraja Drugog svjetskog rata. Prvi put je objavljena u Zagrebu 1948. godine. Iako je dio historičara zbog opsega i količine citiranih dokumenata smatra ozbiljnom referencom, okolnosti u kojima je nastala, kao i korištenje u političko-propagandne svrhe su je kroz nekoliko decenija učinile predmetom brojnih osporavanja i kontroverzi.
Sunset, Montague County, Texas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 497, što je 158 (46,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Magnum crimen
Nastanak i izdanja knjige
Magnum crimen (što na latinskom jeziku znači Veliki zločin) je predstavljala završni dio trilogije koju su činile dvije ranije Novakove knjige - Magnum tempus (lat. Veliko doba), posvećeno ilirskom pokretu u Hrvatskoj u prvoj polovici 19. vijeka i Magnum sacerdos (lat. Veliki svećenik), posvećenu životu i djelu biskupa Josipa Jurja Štrosmajera.
Prema navodima iz uvoda Magnum crimena, Novak je za prikupljanje građe koje će iskoristiti potrošio četrdeset godina. Sa skupljanjem materijala je počeo još kao gimnazijalac, potom kao univerzitetski student, pa student teološkog seminara u Rimu, te univerzitetski profesor u Beogradu. Rad na tome je prekinuo aprilski rat 1941. godine, odnosno osovinska okupacija tadašnje Jugoslavije. Kao jugoslavenski orijentirana javna ličnost i mason se našao među prvih deset ličnosti koje je dao uhapsiti Gestapo te smjestiti u zloglasni logor Banjica. Odatle je pušten, te je, iz straha da ne bude ponovno uhapšen, uništio sav prethodno skupljeni materijal. Materijal je ponovno počeo sakupljati te knjigu pisati kada su u oktobru 1944. Beograd ušli partizani. Za završna poglavlja, koja se tiču perioda NDH, Novak je obilato koristio dokumentaciju objavljenu u zbirkama "Dokumenti o protunarodnom radu i zločinima jednog dijela katoličkog klera" (Zagreb, 1946.) i "Suđenje Lisaku, Stepincu, Šaliću i družini, ustaško-križarskim zločincima i njihovim pomagačima" (Zagreb, 1946.) koje su objavile tadašnje komunističke vlasti u doba svog sukoba s Vatikanom, odnosno suđenja kardinalu Alojziju Stepincu.
Knjiga ima šest neskraćenih izadnja (4 iz 1948. godine) i jedno skraćeno. Poslednje neskraćeno izdanje ove knjige objavila je beogradska izdavačka kuća "Nova knjiga" 1986. godine (sa reprintom 1989. godine). Izdanju iz 1986. je predogovor napisao Jakov Blažević, tužitelj na procesu Stepincu. Godine 2006. je u Srbiji izdano još jedno izdanje koje je priredio akademik SANU Vasilije Krestić, a u koje sadrži dva nova, naknadno pronađena poglavlja.
Sadržaj knjige
Knjiga opisuje djelovanje katoličke crkve u Kraljevini Jugoslaviji, uključujući po piscu namjeru da crkva bude iznad države, da kontrolira državu, a potom i svakodnevni život stanovništva. Knjiga ima dva potpuno odvojena dijela. Prvi dio govori o katoličkoj crkvi u zadnjim desetljećima Austro-Ugarske i potom Kraljevini Jugoslaviji dok drugi dio govori o Nezavisnoj Državi Hrvatskoj i aktivnoj podršci crkve Ustašama.
Po Novaku srž doktrine Rimokatoličke crkve u Kraljevini Jugoslaviji u tom periodu je:
Novak takođe piše o idejama Josipa Juraja Štrosmajera od kojih je najznačajnija ona koja kaže da je služenje Bogu jednako služenju narodu. Polazeći od te svoje ideje vodilje, Štrosmajer radi aktivno na zbližavanju Srba i Hrvata i uvodi staroslavenski jezik u liturgiju Rimokatoličke crkve na Balkanu čemu se agresivno odupire rimokatoličko svećenstvo u Hrvatskoj i Sloveniji.
Psihodelija
Psihodelično iskustvo odvija se u talasima i može da traje desetak časova. Tokom prve polovine "putovanja" dolazi do perceptualnih promena, sinestetičkih doživljaja, oniričkih vizija. Vrhunac je "kosmičko iskustvo", osećanje celovitosti i gubljenja osećanja sebe. U lošem "tripu" dolazi do paranoidnih i psihotičnih reakcija.
Najčešće upotrebljavane psihodelične droge među hipicima bili su LSD, meskalin, psilocibin, STP i DMT. Timoti Liri je jedan od najzaslužnijih za popularizaciju ovog termina. Liri je autor knjige Psihodelično iskustvo.
Magnum crimen
Sadržaj knjige
Drugi dio knjige govori o uspostavi Nezavisne Države Hrvatske, aktivnoj podršci katoličke crkve tom režimu i njihovoj aktivnoj ulozi u ubijanju ili nasilnom prekrštavanju Srba te ubijanju Židova i Roma.
Nadbiskup Alojzije Stepinac je prikazan kao vatreni katolički križar koji javno podržava uspostavu NDH, prihvaća Ustaše kao Hrvatske patriote , brani ih pred papom i koji je odgovoran za navodne rasističko razmišljanje i postupke svećenika.
Komentari o knjizi
CIA agent i jedan od glavnih američkih planera rata u Vijetnamu William Bundy izjavljuje da je knjiga "duga optužnica klerikalizma u Hrvatskoj tijekom zadnjih pola stoljeća. Drugi dio knjige koji pokriva NDH Ante Pavelića na osnovu velikog broja dokaza iz različitih izvora obraća posebnu pažnju na ulogu Alojza Stepinca." .
S druge strane John R. Lampe profesor historije na fakultetu u Marylandu smatra da neutralna studija o konverzijama i ulozi Hrvatske katoličke crkve još nije bila napisana, a John Neubauer izjavljuje kako je knjiga naručena od Tita kako bi pomogla u montiranim sudskim procesima nakon rata. .
Robin Harris, britanski novinar s doktoratom iz moderne povijesti na Oxfordu naziva Novakovu hrvatsku klerofašističku teoriju pretjerivanjem o zločinima stvorenim teorijom o 50 godina hrvatskog klerofašizma. , a bosansko-hercegovački novinar Ivan Lovrenović naziva knjigu "strašnim propagandno-dokumentarnim djelom gdje nema razlike između stvarnosti i fantazije".
Bellaing
Belen je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Valansjen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1305 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 381 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,42 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 42 metara (maksimalnoj 47 m, a minimalnoj 21 m).
Fort Johnson, New York
Fort Džonson je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 490, što je 1 (-0,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Norverapamil
Norverapamil je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 440,575 Da.
Hahnbach
Hanbah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Amberg-Zulcbah. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.047 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9371126.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Amberg-Zulcbah Hanbah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Amberg-Zulcbah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 385 – 572 metra. Površina opštine iznosi 67,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.047 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 75 stanovnika/km².
Camazzole, Padova
Camazzole je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 508 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
BMS-906024
BMS-906024 je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 556,500 Da.
Astrid Carolina Herrera
Astrid Carolina Herrera je rođena 23 juna 1963. godine u Karakasu, Venecuela. Bila je Miss Univerzum 1984. godine, koji se održao u Londonu, Velika Britanija. Takođe je osvojila mnoge nagrade za glumu u Venecueli i Meksiku.
249. pne.
Godina '''249. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Pulhera i Pula (ili, rjeđe, godina 505. Ab urbe condita). Oznaka 249. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
mini|Bitka kod Drepane
Dubrovačka Republika
Dubrovačka Republika (lat. Respublica Ragusina; ital. Repubblica di Ragusa) bila je patricijska republika na istočnoj obali Jadrana i jedna od prvih samostalnih južnoslavenskih država. Po svom je uređenju bila republika, prva takve vrste u regiji, gdje je vlast imala vlastela okupljena u Velikom vijeću. Središte Dubrovačke Republike bio je grad Dubrovnik (slav. dubrava = šuma), a zauzimala je područje današnje južne Hrvatske, obližnje otoke i susjedne teritorije. U 15. st. imala je oko 40.000 stanovnika.
Na HRT-u se 18. travnja 2016. godine počeo prikazivati igrano-dokumentarni serijal Republika o Dubrovačkoj Republici.
Počeci grada
Dubrovnik je u početku bio u sastavu Dalmatinskog temata i priznaje vlast Bizanta. Prvi se put u historijskim dokumentima spominje 850. g. Oko 992. g. spalio ga je makedonski car Samuilo. Krajem 10. st. osniva se dubrovačka nadbiskupija i metropolija. Tada postaje crkveno neovisan od Splita. Od 1205. g. priznaje vlast Venecije, što traje do 1358. g. U vrijeme mletačke vlasti Dubrovčani dižu tri bune, ali se nisu mogli osloboditi mletačkog gospodstva. U 13. vijeku osnovan je Dubrovački arhiv.
Razvoj Republike
thumb|300px|Teritorija koju je obuhvaćala Dubrovačka republika prije 1808.
Iako je priznavao vlast Venecije, Dubrovnik je uspio sačuvati autonomiju, jer je birao Malo i Veliko vijeće, Senat, te ostale organe gradske samouprave. Grad je 1272. g. dobio statut. U Dubrovniku se vrlo rano razvija trgovina, posebno sa zaleđem i to ponajprije s Bosnom u doba Kulina bana. Svjedok dobrih odnosa je i kolonija dubrovačkih trgovaca koja je bila smještena u Podvisokom.
U vrijeme uspona Raške Dubrovačka Republika se uspješno branila od njenih napadaja. U 13. st. vlast Dubrovnika raste na šire gradsko područje i susjedne teritorije. Tako se Lastovo dobrovoljno priključuje Dubrovniku, a od 1333. g. u sastavu Dubrovačke Republike je i Stonski rat sa Stonom. 1345. g. i Mljet ulazi u sastav Republike.
Ston je imao veliko strateško značenje za Dubrovnik, jer je tako mogao kontrolirati plovidbu oko ušća rijeke Neretve i u Mljetskom kanalu. Prostor od Stona do Zatona Dubrovačka Republika je osigurala kada je krajem 14. st. od Bosne kupila Konavle. Tada su utvrđene granice Republike, koju od kraja 14. st. priznaju svi dubrovački susjedi.
Zadarskim mirom 1358. g. posjedi Venecije na našoj obali pripali su hrvatsko-ugarskoj državi, pa je Dubrovnik kao dio Dalmacije došao pod vlast vladara. Dubrovnik je prihvatio kraljevo vrhovništvo (Ludovik I.) i plaćao danak od 500 dukata, čime se osigurao i od nasrtaja Venecije. Od tog vremena Dubrovnik sve više izgrađuje svoju samostalnost i nezavisnost. Kneza biraju sami Dubrovčani, a nakon smrti Ludovika I. 1380. g. razvija se u samostalnu državu
Procvat Dubrovačke Republike
Dubrovačka Republika doživljava svoj procvat u 16. st., kada Dubrovčani uspješno uspostavljaju trgovačke veze s Osmanlijama, kojima plaćaju danak u novcu i robi. Istovremeno zadržavaju slobodu, nezavisnost i povlastice slobodne trgovine na cijelom području Osmanlijskog carstva. Dubrovčani su već od ranije imali svoja uporišta na Balkanu i uspješno razvijaju trgovinu sa Portom, ali i Italijom i Španijom. Trguje se rudarskim, poljodjelskim i stočarskim proizvodima, manufakturnom robom, solju i dr. U 16. st. Dubrovnik je imao jaku mornaricu, sa oko 180 brodova. Dubrovački su brodovi prevozili robu stranih trgovaca, plovili obalama Mediterana i stizali sve do Engleske.
Temelj privrednog razvoja Dubrovačke Republike činili su pomorstvo i trgovina sa okolnim područjima (pogotovo srednjovjekovnom Bosnom), ali i zanat. U 15. st. organiziraju se prve radionice za proizvodnju sukna, stakla i sapuna. U to vrijeme Dubrovnik je imao i prosvjetne, socijalne, komunalne i ekonomske ustanove. U 16. st. zahvaljujući trgovini i pomorstvu, u Dubrovniku se akumuliraju znatna financijska sredstva. Osnivaju se jača trgovačka i pomorska poduzeća, ali se produbljuju socijalne razlike između pučana, pa se bogatiji izjednačuju s vlastelom. Grad Dubrovnik se izgrađuje prihodima od obrta i trgovine.
U Dubrovniku je najviše na cijeni bila sloboda, pružanje utočišta čime su izrazito ponosili, postoji i izreka "čak i zec kad ga gone se sklanja u Dubrovnik. Republika je imala svoju zastavu, grb i vojsku. Uspostavila je razgranatu mrežu diplomatskih i trgovačkih predstavništava u mnogim evropskim zemljama. Njihove interese na dvorovima europskih vladara zastupaju poklisari, dok konzulati štite interese dubrovačkih pomoraca diljem civiliziranog svijeta.
Važan zaštitnik dubrovačke slobode bila je Španija, a najveći neprijatelj njenoj nezavisnosti i slobodi vječiti konkurent - Venecija. U drugoj polovici 16. st. opada moć Dubrovnika. Uzroci su u velikim geografskim otkrićima i revoluciji cijena koja obezvrjeđuje novac. Dubrovački bankari manje ulažu u brodarstvo i obrt, jer nedostaje kapitala, a konkurencija francuskih, engleskih i holandskih pomoraca je sve veća.
Opadanje Dubrovačke Republike
Potres 1667. nije bio jedini događaj koji je uzrokovao opadanje moći Dubrovačke Republike. Naime otkrićem Amerike trgovački su se putevi premjestili na Atlantik, izgradnja splitske skele od strane Mlečana, te činjenica da više nisu imali monopol na trgovinu s Osmanlijama neki su od glavnih uzročnika. Potres, a nedugo zatim i požar, samo su kruna svih nedaća koje su u to doba zadesile Dubrovnik.
Nakon višestoljetnog uspješnog balansiranja između dviju velesila u svom okruženju - Mletačke republike i Osmanlijskog carstva, opća evropska ofanziva protiv Osmanlija (poraz pod Bečom 1683., kod Mohača 1687.) odrazila se i na Dubrovnik, jer su Mlečani iskoristili slabost Osmanlija i uzimanjem trebinjskog kotara posve odrezali Dubrovnik od Osmanlijskog carstva i bosanskog zaleđa, te grad doveli u vrlo tešku situaciju. Međutim, mirom u Srijemskim Karlovcima 1699. morala se Venecija povući iz Popova polja i vratiti ga u osmanlijske ruke, a tom je prilikom provedeno i prvo sistematsko razgraničenje Osmanlijskog carstva i Venecije u Dalmaciji. Dubrovčani su se još jednom, ponajprije vještom diplomatijom, oslobodili opasnosti, da ih Venecija okruži i odvoji od zaleđa.
Pad Dubrovačke Republike
Nakon sloma Mletačke Republike 1797. dalmatinski obalni pojas dolazi pod jurisdikciju Habsburške Monarhije. Požunskim mirom 1805. svu Dalmaciju i Boku kotorsku dobivaju Francuzi, a jedino je teritorij Dubrovačke Republike prekidao kopnenu vezu među njima. Pojavom Napoleona s jedne, a slabošću Turske s druge strane, Dubrovačka Republika više nije bila sigurna u ustaljenom sustavu zaštite. Dana 26. svibnja 1806. vojska francuskog generala Lauristona nedopušteno je ušla na teritorij neutralne Dubrovačke Republike, a sljedećeg dana je na prijevaru ušla u Grad, tražeći da se samo odmori i okrijepi na putu za tadašnje francuske posjede u Boki kotorskoj. Umjesto toga, odmah je okupirala Grad u ime Napoleona. Vrlo kratko nakon početka francuske okupacije, ruska i crnogorska vojska ušla je na dubrovački teritorij i počela se boriti s francuskom vojskom, pljačkajući i paleći sve na putu. To je kulminiralo opsadom okupiranog Grada (u kojoj je na njega palo 3000 topovskih kugla). 31. siječnja 1808. maršal Auguste Frederic Louis Viesse de Marmont izdao je proglas da ukida Dubrovačku Republiku, unatoč protivljenju vlasti Republike, i da pripaja dubrovački teritorij Kraljevstvu Italiji (marionetskoj državi Francuskog Carstva), iz kojega je naknadno izdvojen te zajedno s Istrom, Dalmacijom te slovenskim zemljama udružen u Napoleonove Ilirske provincije. Marmontu je Napoleon dao novostvorenu titulu "vojvoda dubrovački" (Duc de Raguse). Goleme francuske kontribucije i nameti za izdržavanje brojnih trupa potpuno su iscrpili Republiku. Dubrovačko brodovlje bilo je uništeno ili uzapćeno u sredozemnim lukama, a trgovina sa zaleđem prekinuta.
Nakon sedam godina francuske okupacije, ohrabreni dezertiranjem francuskih trupa nakon propale invazije na Rusiju i ponovnog ulaska Austrije u rat, sve dubrovačke društvene klase, pod vodstvom vlastele, ustale su na opći ustanak protiv okupacije. 18. lipnja 1813. zajedno s britanskim saveznicima natjerali su na predaju francuski garnizon na otoku Šipanu, zatim i u Stonu te na Lopudu, nakon čega se ustanak proširio kopnom Republike, počevši s Konavlima.. Tada su počeli opsadu Grada, uz pomoć Britanske mornarice s brodovima HMS Bacchante i HMS Saracen, pod zapovjedništvom kapetana Williama Hostea, a ubrzo se ustanku pridružilo i stanovništvo unutar opkoljenog Grada. Austrijsko Carstvo je poslalo svoje trupe pod zapovjedništvom generala Todora Milutinovića pod izlikom da su došli pomoći svojim dubrovačkim saveznicima, međutim, kao što se ubrzo pokazalo, zapravo su htjeli francusku okupaciju Dubrovnika zamijeniti vlastitom. Zaveli su jednog od privremenih guvernera Republike, Vlaha (sina Brnje) Kabogu, obećanjima moći i vlasti (koje nije dugo uživao, nego je umro u sramoti, od naroda otad zvan "Traditur" - izdajica), te su ga uspjeli uvjeriti da vrata s istočne strane ostanu zatvorena dubrovačkim ustanicima koji su se tamo okupili, a da kroz vrata na zapadu uđu austrijske snage (bez dubrovačkih vojnika) kako bi okupirale Grad, nakon što se predao francuski garnizon od 500 vojnika pod zapovjedništvom generala Montricharda.
Nakon toga, barjak svetoga Vlaha vijorio se uz austrijsku i britansku zastavu, ali samo dva dana, jer je 30. siječnja general Milutinović naredio gradonačelniku Sabu Giorgi da ga spusti. U patriotskom zanosu Giorgi, koji je bio zadnji knez Republike prije francuske okupacije, odbio je skinuti barjak, "jer ga je pripeo (podigao) narod", i nijedan Dubrovčanin to nije htio učiniti, čak ni nakon što su im zaprijetili oružjem, nego su barjak skinuli austrijski vojnici.
Iako vlada Dubrovačke Republike nikad nije potpisala kapitulaciju niti se odrekla suvereniteta, što je po pravilima Klemensa von Metternicha koje je Austrija usvojila za Bečki kongres značilo da je trebala biti obnovljena, Austrijsko Carstvo je uspjelo uvjeriti druge saveznike da mu dopuste da zadrži teritorij Dubrovačke Republike Dok su mnogi manji i manje važni gradovi i bivše države bili primljeni na Kongres, to pravo je odbijeno predstavniku Dubrovačke Republike. Sve to je bilo u potpunoj suprotnosti sa svečanim ugovorima koje su austrijski carevi potpisali s Republikom: prvi potpisan 20. kolovoza 1684., u kojem car Leopold I. Republici obećava i jamči nepovredivu slobodu ("inviolatam libertatem"), te drugi iz 1772., u kojem carica Marija Terezija obećava zaštitu i poštovanje nepovredivosti teritorija i slobode Dubrovačke Republike.