cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baugy (Saona i Loara)
Boži je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šarol.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 478 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 37 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,61 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 256 metara (maksimalnoj 304 m, a minimalnoj 238 m).
Solacciano, Latina
Solacciano je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Metil izocijanat
Metil izocijanat je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 57,051 Da.
Antagnac
Ontanjak je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Marmand.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 333 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,15 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 147 metara (maksimalnoj 168 m, a minimalnoj 59 m).
Alden, New York
Olden je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.605, što je 61 (-2,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Peter Gallagher
Peter Killian Gallagher (19. kolovoza 1955.), američki filmski glumac, osvajač nagrade Zlatni globus.
Rodio se u New York Cityu, kao sin bakteriologinje Mary i oglašivača Toma. Potječe iz irske katoličke obitelji.
Vrlo rano je na fakultetu prepoznat njegov glumački talent. Na fakultetu je pjevao u muškom zboru. Glumi od 1980. godine, a u dosadašnjih 30 uloga utjelovio je niz različitih likova.
Najpoznatiji je kao Sandy Cohen, židovski javni tužitelj, u seriji " The O.C." Kao uspomenu na tu ulogu, dodjeljuje stipendiju za studij prava za one koji žele postati javni tužitelj.
Od sveučilišta na kojem je studirao dobio je niz počasti.
Sopalù, Belluno
Sopalù je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Spring Byington
Spring Byington (17. oktobar 1886 - 7. septembar 1971) bila je američka glumica. Bila je već etablirana kazališna glumica, prije nego što je 1930-ih započela karijeru u Hollywoodu, uglavnom tumačeći karakterne uloge. Godine 1938. je bila nominirana za Oscara za ulogu Penny Sicamore u filmu You Can't Take It With You.
Novac i mere u biblijska vremena
Navedene mere su prosečne, utvrđene na temelju bibljiskih podataka i arheoloških otkrića. Svi iznosi preračunati u savremene vrednosti mera dati su orijentaciono, kao približne mere. Za izračunavanje današnje vrednosti ondašnjeg zlatnog ili srebrnog novca treba uzeti u obzir trenutnu vrednost grama zlata, odnosno srebra.
Izraz "milja" (gr. milion) u Mateju 5:41 verovatno se odnosi na rimsku milju (1479,5 m). U Luki 24:13; Jovanu 6:19 i 11:18 udaljenost se izražava u stadijumima. Jedan rimski stadijum iznosio je 1/8 rimske milje, tj. 185 m.
Hebrejski spisi
1 beka (pola sikla)            = 5,70 g*  1 sikal                         = 11,40 g*  1 mina                          = 570,00 g*  1 talanat                       = 3420,00 g*  1 darik (zlatni perzijski)      = 8,40 g*  1 darik (srebrni przojski)**    = 5,60 g*
Grčki spisi
1 lepton (lepta; jevrejski bakarni ili bronzani)           = 1/2 kodranta 1 kodrant (rimski; bakarni ili bronzani)                   = 2 lepte 1 as (asirion; rimski i provincijski; bakarni ili bronzani) = 4 koranta 1 denar (rimski; srebrni)                                  = 16 asa               = 3,85g 1 drahma (grčka; srebrna)                                                         = 3,40g 1 didrahma (grčka; srebrna)                                = 2 drahme             = 6,80g 1tetradrahma (grčka; srebrni stater)                       = 4 drahme             = 13,6g 1 mina                                                     = 100 drahmi           = 340,0g 1 talant (zlatni ili srebrni)                              = 60 mina              = 20ˈ400,0g
Predrag Azdejković
Predrag Azdejković (rođen 15. jula, 1978, u Leonbergu, Nemačka) je srpski gej aktivista i novinar.
Biografija
Do svoje šeste godine živeo je u Nemačkoj, kada se 1984. godine preselio sa roditeljima u Srbiju. Pokretač je i glavni i odgovorni urednik Regionalnog gej-lezbejskog info portala GayEcho i urednik queer Rainbow rubrike u mesečniku Yellow Cab. Radio je kao kolumnista u dnevnim listovima "Sutra" i "Borba", web portalu "E-novine". Tekstovi su mu objavljivani u Vremenu, Betonu i Statusu. VIP bloger na B92 blogu za koji piše od juna 2006, zajedno sa svojim kolegama iz organizacije Queeria Centar. godine. Koautor zbirke tekstova "Drugi - Od patrijarhalne konstrukcije do alternativne politike" koju su izdali Queeria centar i Žene u crnom iz Beograda. Autor zbirke satiričnih tekstova "Vreme hemoroida" koji su pisani za blog B92, a koju je u oktobru 2011. godine izdao Red Box iz Beograda. Član je Udruženja novinara Srbije od 2009. godine.
Aktivističko angažovanje
mini|levo|250px Osnivač je Queeria radne grupe pri Socijaldemokratskoj uniji, prve i jedine gej-lezbejske radne grupe pri nekoj političkoj partiji u Srbiji. Kao njen koordinator u decembru 2000. godine pokrenuo je kampanju Legalizacije istopolnih brakova, koja je napravila veliku pometnju u medijima i javnom mnjenju. Politički protivnici tadašnjeg Demokratske opozicije Srbije iskorišćavali su tu kampanju da optužuju DOS za promociju homoseksualnosti. Kampanja je nasilno ugušena kada je grupa skinheda upala u prostorije Socijaldemokratske unije u Beogradskoj 8 u Beogradu i pretukla prisutne članove. Predrag Azdejković je zadobio teške telesne povrede. Taj napad je bio jedna od tema britanskog dokumentarca "Beyond the Pink Curtain" novinara i režisera Mathewa Charlesa.
Koordinator radne grupe Queeria bio je od 2000. godine do 2006. kada je postala nezavisna nevladina organizacija. Organizaciju napušta u martu 2009. godine i osniva Gej lezbejski info centar čiji je predsednik.
Bio je koordinator kampanje "Ne u NATO" koja se protivila ulasku Srbije u NATO savez iz antimilitarističkih pobuda
Inicijator sastanka i član delegacije LGBT aktivista na sastanku sa predsedniko Republike Srbije, Borisom Tadićem, na kome su razgovarali o položaju LGBT populacije u Srbije i na kome je predsednik podržao održavanje Parade ponosa.
Direktor je Međunarodnog festivala queer filma Merlinka (festival) koji se prvi put održao u decembru 2009. godine u Domu omladine Beogradu. Za organizovanje tog festivala dobio je Kristalnu nagradu za najbolji komunikacijski pristup projektu. Učestvovao je u prvoj sezoni reality showa "Dođi na večeru" koji se prikazivao na Prvoj televiziji.
Član je Udruženja novinara Srbije od 2009. godine.
Osnivač i glavni i odgovorni urednik gej magazina Optimist koji je pokrenut u julu 2011. godine.
Politika
Član je Glavnog odbora Socijaldemokratske unije od 2009. godine, i time je postao prvi autovani gej političar u Srbiji. U julu 2011. godine je podneo neopozivu ostavku na mesto člana Glavnog odbora Socijaldemokratske unije i isčlanio se iz stranke zbog sukoba sa stranačkim funkcionerima.
Na lokalnim izborima 2018. godine za odbornike Skupštine grada Beograda bio je kandidat na listi grupe građana Šta radite bre - Marko Bastać, čime je postao prvi autovani gej muškarac koji se našao na nekoj izbornoj listi u Srbiji
Medijski nastupi
Prvi je gej aktivista koji se pojavio na nekoj nacionalnoj televiziji u Srbiji i javno govorio o gej pravima i legalizaciji istopolnih brakova.
Učestvovao je u emisijama "Dođi na večeru" i Veče sa Ivanom Ivanovićem na Prvoj srpskoj televiziji, Javna tajna, Pink Target, U ringu na RTV Pink, POPodne sa Lunom LU na B92, Ćirilica na Happy TV, OKO magazin na RTS 1, Ljubav i moda na Palma plus, Život u trendu na RTV Pink, Kulturni nokaut na RTS 1 i mnogim drugim.
Radiotelevizijski toranj Sljeme
Radiotelevizijski toranj Sljeme ili skraćeno TV toranj Sljeme je toranj na planini Medvednica smješten na samom vrhu Sljemenu. U vlasništvu OiV-a i T-HT-a koji preko objekta pružaju svoje usluge stanovnicima Zagreba i šire okolice. OiV vrši uslugu odašiljanja radija i televizije, a T-HT ga koristi za telekomunikacijske usluge. Izgrađen je od armiranog betona i čelika, a radovi su počeli 1973. godine. Završen je i službeno pušten u rad na obljetnicu radija (50 godina) i televizije (20 godina) 1976. godine počevši odašiljati dva televizijska (tadašnji TVZ 1 i TVZ 2) i tri radijska programa (tadašnji Radio Zagreb 1, Radio Zagreb 2 i Radio Sljeme). Ukupno je visok 169 m, a visina s krovom je 92 m, dok je čelična antena visoka 77 m. Toranj danas nije otvoren za posjetitelje, iako se na razini od 75 m, nalazi prostor predviđen za restoran i koji je bio nakratko otvoren 1983. godine.
Grad Zagreb je često prepoznatljiv po ovome tornju, jer se na ulazima u grad prvo pojavi toranj, te se po tome zna da se ulazi u Zagreb.
Dana 16. rujna 1991., za vrijeme Domovinskog rata, Zagreb je više puta napalo zrakoplovstvo JNA. Upravo je ovaj toranj bio često napadnut, u namjeri da Zagreb ostane bez praćenja programa HTV-a. Gađan je projektilima, te je bila oštećena HTV-ova oprema. Time je došlo do prekida emitiranja, no toranj je poslije popravljen i osposobljen.
Od ideje do završnog projekta
Sedamdesetih je godina 20 st. razvojni program tadašnje TVZ (Televizije Zagreb, današnje Hrvatske radiotelevizije) predvidio u našoj Republici 2. televizijski program. Najvažniji i najveći u tome bio je objekt "Sljeme". Razvojni je program opet tadašnjeg PTT-a (Pošta, telegram i telefon, danas T-Hrvatski Telekom) predvidio tada izgradnju novih magistralnih radiorelejnih sustava. Krajnja RR stanica Zagreb locirana je na Sljemenu pa su stoga iz više razloga TVZ i PTT sagradili zajednički objekt "Sljeme". U tu svrhu bila su načinjena dva plana projekta. Prvi je plan projekta zadržao postojeći čelični rešetkasti stup s time da će se adaptirati u vidikovac. Na istoj je lokaciji predviđen nov čelični rešetkasti stup s pratećim objektima. Novi stup bi služio kao nosač antena i parabola TVZ-a i PTT-a. Drugi je projekt predložio sasvim drugo rješenje koje je primijenjeno na mnogo tornjeva u svijetu. Osnovna zamisao tog rješenja bila je da u tornju budu smještene sve pogonske i ostale prostorije te da se zrcalne antene nalaze na platformama, a ostale su antene obješene na čelični dio. TVZ i PTT prihvatili su gradnju prema drugom projektu tornja jer pruža suvremeno, funkcionalno i estetsko rješenje. Toranj je smješten blizu vrha Sljemena. Vrh Sljemena ima apsolutnu kotu od 1033 nm, a vrh tornja je na 1196 nm. Zbog svoje visine omogućen je veliki domet odašiljanja.
Emitirani programi
Televizijski toranj Sljeme emitira u analognom formatu šest radio stanica na FM području, jedan digitalni DAB+ multipleks, te četiri multipleksa digitalne zemaljske televizije. MUX M1 i MUX M2 emitiraju nacionalne i regionalne kanale, dok MUX C i MUX E emitiraju plačene (paytv) kanale i uslugu EVOtv koja je kodirana Irdeto sustavom uvjetovanog pristupa. Usluga sadrži 61 TV programa.
Emitiranje u DVB-T-u
Gašenjem analognog emitiranja 2010. godine uvedeno je digitalno emitiranje (DVB-T/MPEG-2) koje se je koristilo točno deset godina. Ugašeno je točno u ponoć 3. studenoga 2020. Tablica dolje prikazuje parametre i multiplekse koji su se u tom razdoblju emitirali preko Sljemena.
Josip Reihl-Kir
Josip Tvrtko Reihl–Kir (Sirač, 25. 7. 1955 - Tenja, 1. 7. 1991), hrvatski policajac, mirotvorac i načelnik osječke policije ubijen iz zasjede 1991 godine na početku rata u Hrvatskoj.
Podrijetlo, školovanje i karijera do 1990 godine
mini|lijevo|300px|Beživotno tijelo Josipa Reihl-Kira par minuta nakon atentata [[1. 7. 1991 godine.]] Josip Reihl-Kir (krsno ime mu je bilo Tvrtko) je rođen 25. 7. 1955 u selu Siraču, općini Daruvar. Roditelji Reihl-Kira, otac slavonski Nijemac i majka Hrvatica, su bili sudionici Narodnooslobodilačke borbe (NOB) tokom Drugog svjetskog rata. Bio je oženjen za Jadranku Reihl-Kir sa kojom je imao kćer jedinicu. Reihl-Kir je govorio dva strana jezika, te je bio diplomirani ekonomist Ekonomskog fakulteta u Osijeku. Reihl–Kir je još za vrijeme studija radio kao apsolvent u Srednjoj ekonomskoj školi u Đakovu gdje je predavao ekonomsku grupu predmeta. Nakon diplome još je jedno izvjesno vrijeme radio u školi, nakon čega je bio pozvan u Milicijsku postaju Đakovo gdje su mu ponudili radno mjesto inspektora za privredni kriminal. Posao u miliciji je većim dijelom prihvatio kako bi rješio stambeno pitanje svoje porodice, sa kojom je do tada stanovao u kući svoje punice. Reihl-Kir je od 1981 bio zaposlen u Republičkom sekretarijatu za unutrašnje poslove (RSUP) SR Hrvatske, te je postepeno napredovao do čelnih pozicija Sekretarijata za unutrašnje poslove (SUP) u Osijeku.
90'-te, na početku rata u Hrvatskoj i atentat u Tenji
Na dužnost načelnika policije u Osijeku postavljen je nakon prvih demokratskih izbora u Hrvatskoj 1990 godine. Reihl-Kir je bio miroljubiv čovjek, ljutili su ga nerazumni ispadi i s hrvatske i sa srpske strane te je požrtvovno nastojao spriječiti otvoreni rat u istočnoj Slavoniji. Činio je to osobnim primjerom, sam i nenaoružan odlazio je na barikade pobunjenih Srba oko Osijeka, pokušavajući ih urazumiti. Na svim press konferencijama javno je suočavao pojedine novinare sa činjenicama da su čuli istinu, a odmah nakon toga u svojim medijima je izokrenuli i objavili kao laž, čime je još 1991 među prvima razotkrivao političku instrumentalizaciju velikog dijela medija u funkciji zastrašivanja i manipulacije građanima. Na sjednici Skupštine Osijeka u junu 1991 javno za govornicom obećao: "Dok sam ja načelnik Osječko-baranjske policijske uprave rata između Srba i Hrvata na ovom području neće biti." Nekoliko tjedana prije nego je ubijen, Reihl-Kir je u Tenji je osobno naoružao svojega kasnijeg ubojicu Antuna Gudelj, jednog od ekstremista na hrvatskoj strani, tj. zadužio mu je Kalašnjikov.
Borba Jadranke Reihl-Kir za procesuiranje ubojice i nalogodavaca ubojstva njezinog supruga
Gudelju je triput suđeno za ubojstvo načelnika Reihl-Kira, Zobundžije i Kneževića, te ranjavanje Tubića. U odsutnosti, Gudelj je 1994 bio na Županijskom sudu u Osijeku osuđen na 20 godina zatvora. Na temelju tjeralice, 19. 11. 1995, uhićen je u frankfurtskoj zračnoj luci i izručen Hrvatskoj. Dvije godine kasnije, 1997, na prijedlog sutkinje Ružice Šamote, koja ga je 1994 osudila u odsutnosti, Vrhovni sud Republike Hrvatske je oslobodio Gudelja na temelju Zakona o amnestiji, iako taj zakon obuhvaća samo naoružane ljude koji nisu nikoga ubili u vrijeme rata u Hrvatskoj, a nikako ne i one za koje je potvrđeno da su počinili ratni zločin ili teško kazneno djelo. Gudelj je nakon oslobađanja otišao u Australiju.
Reihl-Kirova supruga Jadranka, bez čije bi upornosti cijeli slučaj vjerojatno bio zaboravljen, nije odustajala od nastojanja da dokaže kako je njezin suprug ubijen zbog svojeg mirotvorstva. Podnijela je ustavnu tužbu, te se aktivirala u politici. Jadranka Reihl-Kir je ušla u Hrvatski sabor na listi SDP-a 3. 1. 2000 godine nakon što je bila izabrana na parlamentarnim izborima 2000. Godinu dana kasnije Ustavni sud je ukinuo dotadašnje presude, određujući da se slučaj ima vratiti na početak. Tađašnji državni odvjetnik Hrvatske Mladen Bajić je tek nakon prijetnje Jadranke Reihl-Kir, da će pred parlamentarne izbore 2003 izaći u medije, odlučio ponovno pokrenuti postupak protiv Gudelja.
Novi zahtjev za izručenje Gudelja Ministarstvo pravosuđa Hrvatske je podnijelo tek 30. 9. 2005, bez ikakve koordinacije s MUP-om Hrvatske. Australske vlasti su u ljeto 2007 Gudelja izručile Hrvatskoj, a u oktobru iste godine počelo je novo, treće suđenje. Zahvaljujući samo višegodišnjoj upornosti Jadranke Reihl-Kir, a nakon niza političko-pravosudnih peripetija, Gudelju je u maju 2009 izrečena kazna od 20 godina zatvora. Međutim do dan danas nisu otkriveni nalogodavci Antuna Gudelja. Jadranka Reihl-Kir danas tvrdi da "i HDZ i SDP imaju putra na glavi", te da "donašaju sramotne dogovore na uštrb drugih". U tri navrata je podnosila ostavku čelništvu SDP-a. Razočarana politikom SDP i njezinih članova na lokalnoj razini koji su je "doslovce gazili" napustila je SDP 2004 godine.
Dr. Jekyll and Mr. Hyde (film, 1931)
Doktor Džekil i gospodin Hajd je američki horor film snimljen 1931. u režiji Rojbena Mamulijana sa Fredrikom Marčom u glavnoj ulozi. Film je snimljen po istoimenoj priči Roberta Luisa Stivensona. Radnja je smeštena u viktorijanski London, a protagonist naučnik blage naravi i lepih manira koji pronalazi napitak koji ga pretvara u okrutnog, ubilački nastrojenog manijaka. Marč je za ovu ulogu nagrađen Oskarom za najboljeg glavnog glumca, postavši jedinim glumcem kome je to uspelo zahvaljujući ulozi u horor-filmu.
Edgar Ætheling
Edgar II. (staroengleski: Ēadgar Æðeling, Ēadgar Æþeling, Ēadgar Cild), neokrunjeni engleski kralj, rođen 1051., a umro 1126. godine. Engleski izvori ga zovu i Ætheling. Bio je zadnjim pripadnikom kraljevske dinastije (usporedi Cerdic od Wessexa i Popis monarha Wessexa).
Edgar je bio unuk engleskog kralja Edmunda II. Željeznobokog koji se tijekom vladavine danskih kraljeva rodio u progonstvu u Ugarskoj. Edvard III. Ispovjednik ga je tijekom svoje vladavine doveo na svoj dvor i proglasio svojim nasljednikom.
Nakon bitke kod Hastingsa i smrti kralja Harolda II., kraljevsko vijeće (Witenagemot) je dana 14. listopada 1066. Edgara proglasilo nasljednikom Harolda II. pod imenom Edgar II. Kako su u bici kod Hastingsa poginuli mnogi viđeniji anglosaski plemići, otpor Vilimu, normandijskom vojvodi je bio slab i potpuno obeshrabren. U toj situaciji Edgar, koji je bio premlad, a uz to slaba karaktera i utjecaja, nije imao moći organizirati obranu i oduprijeti se moćnim Normanima.
Edgar nikada nije bio okrunjen za engleskog kralja jer je Vilim I. Osvajač već do Božića 1066. pokorio Englesku i bio priznat za kralja Engleske.
Historija Barske nadbiskupije
alt=|mini|Kraljevina Duklja za vrijeme kralja Bodina Historija Barske nadbiskupije od osnivanja u 11. vijeku do današnjih dana.
Nastanak
Početkom 11. vijeka bila je pod vlašću Dubrovačke nadbiskupije, sve do dolaska na vlast nasljednika dukljanskog kralja Mihaila, Bodina (1081—1101) koji se, slijedivši primjer Njemačke, Engleske i Ugarske, priklonio antipapi Klimentu III (1080—1100) od koga je dobio potvrdu Dukljansko-barske nadbiskupije i mitropolije (8. januar 1089). Tada su pod Barsku nadbiskupiju potpale biskupije u Ulcinju, Trebinju, Svaču, Kotoru, Skadru, Drivastu, Pilotu, potom Raška i Bosanska biskupija.
Navedena odluka protiv pape Klimenta III, naišla je na protivljenje Dubrovnika odmah poslije Bodinove smrti, tako da se između Dubrovačke i Barske nadbiskupije vodila duga borba oko priznanja i pitanja duhovne jurisdikcije. Tako je papa Aleksandar III, dana 29. decembra 1167, ukinuo Dukljansko-barsku mitropoliju, pozivajući barsko i ulcinjsko sveštenstvo da se ne pokoravaju svojim biskupima, dok se ne pokore dubrovačkom nadbiskupu kao svojem metropolitu.
Upornom borbom, Barska nadbiskupija je uspjela da sačuva samostalnost i ona će u narednom periodu imati značajnu ulogu u Zeti. Spor sa Dubrovačkom nadbiskupijom oko jurisdikcije okončan je tek 1252. godine u korist Barske nadbiskupije. U vrijeme Vukana Nemanjića, kralja Duklje i Dalmacije i uz njegovu podršku, održan je Prvi pokrajinski crkveni sabor, kojem su predsjedavali izaslanici pape Inoćentija III, koji je imenovao legate za crkveni sabor koji je održan kod Bara 1199. godine. Na saboru su učestvovali sufragani barskog metropolita (biskup arbanski, skadarski, pilotski, drivaski, svački i ulcinjski).
Padom Bara pod otomansku vlast 1571. godine radikalno je promijenjena pozicija Barske nadbiskupije. Barski nadbiskup Ivan Bruno, Ulcinjanin, uzalud je nagovarao mletačku posadu da se odupre Osmanlijama ne bi li odbranili grad. Osmanlije su ga odveli u zarobljeništvo, osudili na galije i u bici kod Lepanta (7. oktobar 1571) lišili ga života. Već 1579. barska Katedrala Sv. Đorđa je bile pretvorena u džamiju. U ovom periodu su pojedini barski nadbiskupi stolovali izvan područja svoje dijeceze, upravljajući crkvom iz susjednih oblasti. Tako je 1608. godine za biskupa barskog i administratora Budvanske biskupije sa sjedištem u Budvi, bio postavljen natpop stolne crkve u Rabu, Marin Bici.
Kada je 1622. godine u Rimu osnovana Kongregacija za širenje vjere, u njenu nadležnost je potpala i Barska nadbiskupija. Za vrijeme turske vladavine, Kongregacija je pomagala nadbiskupiju i materijalno i personalno. Katoličko stanovništvo u Barskoj nadbiskupiji je posebno bilo izloženo represalijama poslije 1649. godine kada su Mlečani pokušali da zauzmu Bar. Na njihovoj strani se bio angažovao i barski nadbiskup Josip Bonaldi, i Osmanlije su iz osvete mnoge katolike pobili, mnogi su tada pobjegli a jedan dio je primio islam. U samom gradu Baru od tada više neće biti ni jedne rimokatoličke porodice.
Dragocjene podatke o nadbiskupiji iz ovog vremena ostavio je i barski nadbiskup Andrija Zmajević iz Perasta (1671—1694), koji je 1672. obavio vizitaciju nadbiskupije, kao i nadbiskup Vicko Zmajević (1701—1712) tokom vizitacije (1703). Nešto kasnije zabilježena su i masovnija iseljavanja katolika iz Barske nadbiskupije. Tako je 1726. godine prva veća grupa rimokatoličkih porodica iseljena u okolinu Zadra, u naselje Borgo Erizzo (Arbanasi), gdje se nalazio bivši barski nadbiskup, a tadašnji zadarski, Vicko Zmajević. Tek negdje od polovine 18. vijeka (od 1744) barski nadbiskupi se počinju nastanjivati unutar teritorije svoje nadbiskupije, prvo u Šestanima, Livarima, a od sredine 19. vijeka i u Baru.
Novije doba
Ugovorom u Kampoformiu (1797), a potom u Beču (1815), Austrija dobija pravo protektorata i nad katolicima Barske nadbiskupije. Posljednji nadbiskup osmanskog perioda, Nijemac Karlo Poten (administrator 1844—1855, potom nadbiskup 1855—1886) je marta 1867. godine prenio nadbiskupsku stolicu u Skadar, spojivši na taj način barsku i skadarsku crkvenu instituciju. Nadbiskup Poten je prešao u Skadar, a u Baru će postaviti pomoćnog biskupa. Učestvujući na Prvom vatikanskom koncilu (1869), nadbiskup Poten je zahtijevao da dobije svoje mjesto među primasima na osnovnu toga što nosi naslov Primas Serviae. Po ovlašćenju pape Pija IX, nadbiskup Poten je predsjedavao pokrajinskim crkvenim saborom u Skadru 1871. godine.
Prije toga, 1857. godine, u Baru je završena izgradnja nove katedrale posvećene Bezgrešnom začeću Bogorodice Marije. Kada je, u januaru 1878. godine, oslobođen Bar od Osmanlija, zapovjednik otomanske vojske predao je ključeve grada Bara u zgradi Barske nadbiskupije. Odlukama Berlinskog kongresa i međunarodnim priznanjem Crne Gore, Barska nadbiskupija i formalnopravno postaje njen integralni dio.
Knjaz Nikola, svjestan istorijskog značaja ove vjerske institucije, nastojao je da povrati duhovno središte katolika na način što bi eliminisao uticaj stranih država, prije svega Austrije. U tom smislu, tražio je posredovanje đakovačkog biskupa J. J. Štrosmajera kod Vatikana, radi obnove Barske nadbiskupije. Godine 1886. potpisan je konkordat između Crne Gore i Vatikana, kojim je regulisan položaj Barske nadbiskupije i status katolika u Crnoj Gori kojih je tada bilo 5.000. Područje duhovne jurisdikcije Barske nadbiskupije konkordatom je svedeno na područje unutar granice crnogorske države, jer je već sjutradan po ratifikaciji konkordata (8. oktobar 1886), papa Lav XIII, izdao dekret o razdvajanju Barske i Skadarske nadbiskupije.
Promjene u tom smislu nastale su tek od 1913, odnosno 1923. godine kada su župe Traboin, Tuzi i Klezna (ranije pripadale Skadarskoj nadbiskupiji) dodijeljene Barskoj nadbiskupiji kao područje apostoloske administracije i 1969. godine kada su rimokatolici u plavskoj, gusinjskoj i vojnoseloj opštini (ranije pripadali Skadarskoj nadbiskupiji), bulom pape Pavla VI, pripojeni Barskoj nadbiskupiji. Odmah po potpisivanju konkordata za barskog nadbiskupa je postavljen Šimun Milinović (1886—1910), za čijeg stolovanja je Barska nadbiskupija značajno obnovljena. Papa Lav XIII je svojim kodilicom od 29. marta 1887. godine dozvolio uvođenje bogosluženja na staroslovenskom jeziku na području Barske dijeceze i za te potrebe je štampan u Vatikanu Misal glagoljicom 1892. godine. Prva svečana misa na staroslovenskom jeziku održana u Barskoj katedrali 1895. godine.
Barskom nadbiskupu su sporazumom između Crne Gore i Vatikana od 7. marta 1902. godine priznata sva prava i povlastice koji su uživali i drugi biskupi u odnosu na Zavod Sv. Jeronima u Rimu, a iste godine je barskom nadbiskupu potvrđena i titula Primas Serviae. Za vrijeme nadbiskupa Nikole Dobrečića (1912—1955), nastavljen je proces kadrovskog i materijalnog obnavljanja Barske nadbiskupije. U projektima konkordata između Kraljevine SHS i Vatikana bilo je predviđeno da se Barska nadbiskupija svede na sufragana Beogradske nadbiskupije i da se Primasija prenese u Beograd. Ova inicijativa je naišla na opšte protivljenje u Crnoj Gori. Uz finansijsku pomoć jugoslovenske vlade, 1927. godine je izgrađena zgrada nadbiskupske rezidencije u Baru, a 1935. je počelo da radi nadbiskupsko dječačko sjemenište koji će sa sirotištem i zabavištem bit crkvene ustanove koje je osnovao nadbiskup Dobrečić.
Poslije Drugog svjetskog rata u državnim bolnicama na Cetinju (1946), Baru (1947) i Podgorici (1948) počinju se zapošljavati prve redovnice, a od 1965. se osniva franjevačka misija u Crnoj Gori. Franjevcima se povjerava vođstvo u pet župa u Malesiji. Iste godine se osniva Crnogorska provincija Franjevci Bezgrešnog začeća sa sjedištem na Cetinju, naredne 1966. godine dolaze salezijanci slovenske provincije i preuzimaju župu Podgorica, dok 1987. u nadbiskupiju dolaze Družbe Isusove i njima se povjerava župa Bar. Godine 1979. održano je prvo biskupsko ređanje nakon više vjekova u Barskoj nadbiskupiji uz učešće 9 biskupa. U katastrofalnom zemljotresu iste godine, oštećeno je ili uništeno preko 50 crkvenih objekata Barske nadbiskupije.
Nadbiskupska titula
Inače, barski nadbiskup se u izvorima iz 12. vijeka javlja sa titulom arciepiskopus sclavensis, a od 1475. godine se javlja i titula totius Serviae primas. Na ekumenskom koncilu u Trientu 1551. godine, barski nadbiskup se potpisao titulom Archiepiscopus Antibarensis, regni Serviae primas, dok je barski nadbiskup, Ivan VII Bruno, Ulcinjanin potpisao dekrete Tridentinskog opšteg koncila kao nadbiskup barski i primas Srbije. Vićenco Zmajević, na narodnom saboru u Baru 1702. godine je imao titulu Diocleciensis, totius regni Serviae Primas, visitator Albanie. dok je nadbiskup Karlo Potenu izdato posebno rješenje (14. februar 1870) kojim mu je potvrđena titula i dozvoljeno da na saborima sjedi među primasima (dodijeljeno mu je drugo mjesto do primasa Germanije). Zvaničan naziv titula nadbiskupa Šimuna Milinovića i Nikole Dobrečića je glasio: Archiepiscopus Antibarensis seu Dioclensis, totius regni Serviae Primas, mada su se oni potpisali i titulom arhibiskup barski i primas srpski. Do danas je Barskom nadbiskupijom upravljao 61 nadbiskup, od kojih su mnogi ostavili značajan trag u političkom, javnom, duhovnom i kulturnom životu Crne Gore.
Witenagemot
thumb|300px|Anglosaski kralj i njegov witan. Biblijski prizor iz [[Staroengleski ilustrirani Hexateuch|Staroengleskoga ilustriranog Hexateucha iz 11. stoljeća. Prikazuje sliku faraona na sudskoj sjednici, nakon što je proslijedio pravorijek glavnom pekaru i glavnom peharniku.]]
Opća definicija
Vjeruje se da ova ustanova predstavlja aristokratsku evoluciju od starinskih germanskih općih skupština, folkmoota (usporedi ting). U Engleskoj prije 7. stoljeća, drevni folkmootovi su se razvili u saziv najmoćnijih i najvažnijih ljudi u državu, uključujući i ealdormene, thegne, više plemstvo, koje je raspravljalo o stvarima nacionalne i lokalne važnosti.
Korijeni
Općenito se smatra da je engleski witenagemot imao korijene u drevnim germanskim vijećima koja su bila sazvana radi svjedočenja kraljevskim davanjima zemlje. Ipak, kakav god da im je bio status u 4. i 5. stoljeću, narav tih vijeća se nepovratno promijenila dolaskom kršćanstva oko 600. godine. Od onda su Crkva i država nerazdvojno isprepletene, što se odrazilo u snažnom eklezijastičnom elementu u članstvu witenagemota, kao i u predmetima koje je razmatrao. Također zapisi odluka koje su donijeli witani obuhvaćaju i crkvene i sekularne pravne stvari.
Kronologija
Witenagemotima su prethodili folkmooti. Od otprilike 627. godine do 1066. su witenagemoti bili glavnim vijećima. Nakon 1066. do oko 1215. ih nasljeđuje Curia Regis.
Sebastopol, Mississippi
Sebastopol je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Machiko Kyō
Machiko Kyō (京 マチ子) (25. mart 1924 -) je japanska glumica najpoznatija po nastupima u filmoviama 1950-ih. Filmsku karijeru je započela 1949. a prije toga je studirala balet. Njene najpoznatije uloge su u Kurosawinom filmu Rashōmon i Mizoguchijevom filmu Ugetsu.
Sebastopol, Mississippi
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 272, što je 39 (16,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dejan Đurović
Dejan Đurović (7. novembar 1938, Beograd) je srpski glumac i voditelj, njegov glas postao je izuzetno popularan posle sinhronizacije čuvene naučno obrazovne serije „Opstanak“. Bio je član glumačke ekipe serije „Neven“, gde su ga gledaoci zapazili u ulozi Čika Petronija i voditelja daštanja. Od osamdesetih godina poznat je i po odličnom vođenju emisija posvećenih popularizaciji klasične muzike Televizije Beograd. Već više od 30 godina vodi kultnu emisju „Dragstor ozbiljne muzike“ na radiju Beograd 202.
Na početku karijere igrao u omnibus filmu Vladimira Pogačića „Subotom uveče“. Sredinom šesdesetih igrao i u kultnoj seriji iz vojničkog života „Kad sam bio vojnik“.
Filmovi i televizijske serije u kojima je glumio:
Dong Zhao
Dong Zhao se može odnositi na:
Mandrioli, Chieti
Mandrioli je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 320 m.
Mildred Pierce (razvrstavanje)
Mildred Pierce se može odnositi na njegove ekranizacije:
Pored toga postoji još i
RTB TV
RTB TV ili Radiotelevizija Banovina TV je hrvatska TV postaja ili kanal sa sjedištem u Glini. Originalni program se emitira samo nekoliko sati dnevno, a ostatak dana kao zvučna podloga program Radio Banovine.
25I-NBF
25I-NBF je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 415,241 Da.
New York Rangers
New York Rangers je hokejaški klub iz New Yorka u američkoj saveznoj državi New York.
Nastupa u NHL ligi od 1926. godine.
Domaće klizalište: Madison Square Garden.
Klupske boje: plava, crvena i bijela
Trenutačna postava (sezona 2005./2006.)
Stanje koncem siječnja 2006. godine.
Mavrikijevi balkanski pohodi
Mavrikijevi balkanski pohodi su bili niz vojnih ekspedicija koje je vodio vizantijski car Mavrikije (ili Mauricije, vladao 582-602) u pokušaju da odbrani balkanske provincije od Avara i Slovena. Mavrikije je bio jedini vizantijski car, osim Anastasija I, koji je vodio odlučnu balkansku politiku u poznoj antici, čime je posvetio odgovarajuću pažnju sigurnosti severne granice od varvarskih upada. Tokom druge polovine vladavine, balkanske kampanje su bile najvažniji deo njegove inostrane politike, jer mu je povoljan mirovni ugovor sa persijskim Sasanidskim carstvom 591. omogućio da iskusne trupe premesti sa persijskog na balkansko ratište.
Time se situacija promenila, jer su nakon te godine neuspesi zamenjeni uspesima. Iako se uglavnom veruje da su njegovi pohodi bilo tek simbolični i da je rimska vlast na Balkanu propala odmah nakon njegovog zbacivanja 602., Mavrikije je možda bio na pragu da spreči ulazak Slovena na Balkan, čime je tamo zamalo očuvao poredak kasne antike. Njegov uspeh je poništen tek desetak godina nakon njegovog zbacivanja. Retrospektivno govoreći, ove kampanje su bile poslednje u nizu klasičnih rimskih pohoda protiv varvara na Rajni i Dunavu. Što se Slovena tiče, ovi pohodi su imale tipične crte rimskih kampanja protiv neorganizovanih plemena i onoga što se danas naziva asimetrično ratovanje.
thumb|right|Istočno rimsko carstvo 526–600
Balkan pre 582.
Nekoliko meseci pre Mavrikijevog dolaska na presto, borbe su dobile novu dimenziju, nakon što je avarski kagan Bajan uz pomoć slovenskih pomoćnih trupa, 582. zauzeo Sirmijum (danas Sremska Mitrovica) u provinciji Panoniji. Ovim je Bajan dobio novu operativnu bazu južno od Dunava, odakle je mogao neometano harati Balkanom, s obzirom da je Savu lakše preći nego Dunav. Bilo je, doduše, moguće kupiti mir od Avara i ubediti ih da se povuku sa rimske teritorije, ali oni su stalno kršili mirovni dogovor. Sloveni su, delimično pod avarskom vlašću, bili posebna priča. Pošto su imali samo plemensku organizaciju, pljačkali su Balkan nezavisno, čak su time pokušavali da izbegnu avarsku vladavinu. Tako su Avari i Sloveni predstavljali dve drugačije pretnje.
Avarski i slovenski upadi 582-591.
Pošto su Mavrikijeve snage bile vezane u Justinovom ratu sa Persijancima, mogao je okupiti tek malu armiju protiv Avara i Slovena koji su harali Balkanom. Njegovi napori su bili ometeni činjenicom da su balkanske operacije bile potpuno defanzivne. Nasuprot persijskom teatru, balkanski je davao malo mogućnosti vojnicima da dopune platu pljačkom, zbog čega su borbe bile neprivlačne. Mavrikijevim slabo motivisanim trupama je bilo teško da postignu čak i male i lokalne uspehe. Redak izuzetak je bila pobeda komandanta Komentiola kod Adrijanopolja (Edirne u Turskoj) 584/585, kojim je slovenski upad skrenut u Grčku. Očigledno uništenje velikih delova stare Atine se verovatno desilo u ovom periodu.
Situacija na Balkanu se tako pogoršala da se persijski šah Hormizd IV mogao s razlogom nadati mirovnom ugovoru po kojem je Jermenija prepuštena Persijancima. Mavrikije je odbio ovu ponudu i uspeti će da dogovori mnogo povoljnije mirovne uslove 591, nakon značajnih uspeha na bojištu. Ali, zasad je morao trpeti avarske i slovenske upade i nadati se da će singidunumski garnizon odvratiti napadače, kao stalna pretnja avarskoj domovini na drugoj obali Dunava. Rimsko prisustvo u Singidunumu je bilo dovoljno jako da stalno remeti avarske napade, ali ne i da ih spreči. Uprkos ovog garnizona, Avari su uništili utvrđene gradove Ratiaria (na pola puta između Vidina i Loma u Bugarskoj) i Oescus (kod Plevena u Bug.) na Dunavu i opsedali Solun 586, što je bilo praćeno slovenskim haranjem do Peloponeza. Malobrojnija Komentiolova rimska vojska je izbegavala svaku direktnu konfrontaciju i zadovoljavala se remećenjem avarskih upada čarkanjem i noćnim napadima - taktikom celishodnom po Mavrikijevom Strategikonu. Komentiol je 586. i 587. odneo nekoliko pobeda protiv Slovena na donjem Dunavu i dva puta zamalo uhvatio avarskog kagana Bajana. U Tomisu (dan. Konstanca u Rumuniji), na obali Crnog mora, kagan je pobegao preko obale u obliku lagune, dok je zaseda na južnoj padini Balkanskih planina ometena nesporazumom među rimskim trupama:
Citirana fraza zbog koje je došlo do nesporazuma se smatra prvim primerom rumunskog jezika.
Sledeće godine, od Komentiola je komandu preuzeo Prisk. Njegov prvi pohod u Trakiju i Meziju se pretvorio u fijasko, čak je ohrabrio Avare da dođu do Mramornog mora. Avarski pritisak se ipak donekle smanjio, usled propadanja njihovih mostova na Savi.
Mavrikije je ipak uradio sve što je mogao da ojača svoje trupe na Balkanu, a slovenska haranja su se nastavljala. Nadao se da će dobiti novac tako što će smanjiti vojničke plate za četvrtinu. Objava ovih planova je dovela do pobune na persijskom frontu 588, zbog čega je Mavrikije morao napustiti tu ideju. Zbog toga će sledeće tri godine na Balkanu raspolagati ograničenim sredstvima za odbijanje Avara i Slovena.
Pohodi 591-595
Mavrikije je krajem leta 591. konačno sklopio mir sa persijskim šahom Hosrauom (Hozrojem) II, kojim je ovaj predao Jermeniju Rimskom carstvu. I konačno je imao na raspolaganju veterane iz persijskog rata, a takođe i regrutni potencijal Jermenije. Smanjeni avarski i persijski pritisak je omogućio Rimljanima da se usmere na Slovene 590/591. Mavrikije je već 590. posetio Anhijal (današnje Pomorie kod Burgasa u Bugarskoj) i druge gradove u Trakiji, da bi nadgledao obnovu i podizao moral vojsci i narodu. Nakon sklopljenog mira sa Persijom, ubrzao je ova zbivanja prevoženjem trupa na Balkan.
Njegove trupe su 592 povratile Singidunum, koji će kasnije opet biti izgubljen Avarima. Manje rimske jedinice su se bavile policijskim akcijama protiv slovenskih napadača u Meziji i obnovom linija komunikacije između rimskih gradova. Mavrikije je želeo da obnovi čvrstu odbrambenu liniju duž Dunava, baš kao što je i Anastasije I to radio vek ranije. Pored toga, nameravao je da drži Avare i Slovene dalje od rimske teritorije putem kontrainvazije njihovih zemalja, kako bi omogućio rimskim trupama da uvećaju platu pljačkom neprijateljske teritorije, čime bi ovakve kampanje bile privlačnije.
Mavrikijev general Prisk je u proleće 593. počeo ometati Slovene u prelaženju Dunava. Porazio ih je nekoliko puta pre nego što je prešao Dunav da prenese borbe u nemapiranim močvarama i šumama današnje Velike Vlaške (Muntenija, Vlaška istočno od Olte) do jeseni. Zatim se oglušio o Mavrikijevo naređenje da provede zimu na severnoj obali Dunava, među zaleđenim močvarama i rekama i ogolelim šumama. Prisk se umesto toga povukao u zimovnik u Odesos (Varna u Bugarskoj). Ovo je dovelo do novog slovenskog upada 593/594. u Meziju i Makedoniju, kada su uništeni gradovi Akvis, Scupi (kod Skoplja) i Zaldapa (u Dobrudži).
Mavrikije je 594. smenio Priska i na njegovo mesto postavio svog, prilično neiskusnog, brata Petra. Uprkos početnog neuspeha, Petar je zadržao svoj položaj, porazio Slovene kod Marcianopolisa (danas Devnja kod Varne u Bugarskoj) i patrolirao Dunavom između Nove (Novae, verovatno Svištov u Bugarskoj) i Crnog mora. Krajem avgusta, prešao je Dunav kod Sekuriske (Nikopola), zapadno od Nove i probio se do reke Helibacije, čime su uspešno poremećene slovenske pripreme za nove pljačkaške pohode.
Ovaj uspeh je omogućio Prisku, kome je u međuvremenu poverena komanda nad drugom armijom, uzvodno, da spreči avarsku opsadu Singidunuma 595. u kombinovanoj akciji sa rimskom dunavskom flotom. Činjenica da su se Avari povukli i napustili planove da unište grad i deportuju njegove stanovnike, nasuprot njihovom osvajanju iz 584, pokazuje njihov nedostatak samopouzdanja i pretnju koju su videli u ovoj graničarskoj tvrđavi.
Avari su se nakon toga okrenuli Dalmaciji, gde su opljačkali nekoliko tvrđava, izbegavajući direktan sukob sa Priskom. Rimski komandanti nikada nisu bili previše zabrinuti zbog varvarskih upada u ovu zabačenu i osiromašenu provinciju, pa je Prisk morao delovati oprezno. Nije smeo zanemariti odbranu Dunava, pa je poslao manje snage protiv avarskog napredovanja. One su ga omele i čak povratile deo plena.
Ništa značajno 596-597
Posle ovog srednje uspešnog avarskog upada u Dalmaciju, na Balkanu će u sledećih godinu i po dana biti samo manjih akcija. Obeshrabreni nedostatkom uspeha, Avarima se učinilo da će biti više plena na zapadu Evrope, pa su zato 596. napali Franke. U međuvremenu, Rimljani su koristili Marcijanopolis kao operativnu bazu na donjem Dunavu protiv Slovena, ne iskorištavajući avarsko odsustvo. U ovo vreme nije bilo ni većih slovenskih napada.
Pohodi 597-602
Ojačani franačkim dankom, Avari su s jeseni 597. nastavili aktivnosti na Dunavu, na iznenađenje Rimljana. Čak su uspeli da opkole Priskovu vojsku u Tomisu. Opsada je dignuta 30. marta 598., jer je Komentiol doveo vojsku (prilično neiskusnih vojnika) preko Balkanskih planina pa niz Dunav do Zikidibe, kod današnje Medžidije, svega 30-tak kilometara od Tomisa. Iz nepoznatih razloga, Prisk nije progonio Avare i pomogao Komentiolu; ovaj drugi je morao izbeći Iatrus (na ušću Jantre u Dunav, istočno od Svištova), gde su njegove trupe ipak poražene i morale su se probijati na jug preko Balkanskih planina. Avari su iskoristili ovu pobedu i napredovali su do Drizipere kod Arkadiopolisa (Lüleburgaz u Turskoj), između Adrijanopolisa (Edirne ili Jedrene u Turskoj) i Konstantinopolja, ali tamo je od kuge stradao veliki deo njihove vojske sa sedam kaganovih sinova. Komentiol je nakratko razrešen komande, na njegovo mesto je postavljen Filipik, a Mavrikije je morao pozvati cirkuske frakcije i svoju telesnu stražu da odbrane duge zidove istočno od Konstantinopolja. Mavrikije je za sada uspeo da potkupi Avare. Iste godine je zaključen mirovni sporazum sa Bajanom, avarskim kaganom, kojim su izričito dozvoljeni rimski pohodi u Vlaškoj. Rimljani su ostatak godine upotrebili da reorganizuju svoje snage i analiziraju uzrok neuspeha. .i. .i. .i,
A onda su Rimljani prekršili ugovor: Prisk je ušao u područje oko Singidunuma i prezimio tamo 598/599. Priskove i Komentiolove armije su 599. sišle nizvodno do obližnjeg Viminacija i prešle Dunav. Na severnoj obali su porazili Avare u otvorenoj bici, na njihovom terenu. Ovo nije bio samo prvi avarski poraz u sopstvenoj domovini, već je i poginulo nekoliko Bajanovih sinova. Prisk je nakon toga prodro u panonsku ravnicu, dublje u avarsku domovinu. Porazio ih je duboko unutar njihovog carstva, dok je Komentiol ostao blizu Dunava. Prisk je zatim opustošio velike površine zemlje istočno od Tise, baš kao što su Avari i Sloveni ranije radili na Balkanu. Nekoliko avarskih plemena i njihovi gepidski podanici su imali naročito velike žrtve. Još dve bitke na Tisi su se takođe završile avarskim porazom.
Pored toga, ravenski egzarh Kalinik je iste godine odbio slovenske napade na Istru.
Komentiol je u jesen 599. ponovo otvorio Trajanovu kapiju kod današnje Šipke u Bugarskoj ; Rimljani već decenijama nisu koristili ovaj planinski prolaz. Petar je 601. napredovao do Tise i držao Avare na odstojanju od Dunavskih katarakata (Đerdap), koji su bili vitalni za rimsku dunavsku flotu radi održavanja pristupa Sirmijumu i Singidunumu. Petar je zatim, 602, ključno porazio Slovene u Vlaškoj, dok su se Avarskom kaganatu protivili Anti i koji je bio na ivici propasti zbog pobune nekoliko avarskih plemena. Jedno od ovih pobunjenih plemena je čak prebeglo na vizantijsku stranu. Rimljani su uspešno obnovili dunavsku liniju. Isturena odbrana na neprijateljskim teritorijama u Vlaškoj i Panoniji je uspešno vođena. Ali kada je Mavrikije naredio vojsci da zimu 603/603. provede na severnoj obali Dunava, kako bi se učvrstio uspeh i uštedeo novac za stanove, njegove trupe su se pobunile kao i 593. Ali, za razliku od Priska u prethodnom slučaju, Petar se nije oglušio o careva naređenja. Zbog toga je ubrzo izgubio kontrolu nad svojom armijom, koja je odmarširala pravo do Carigrada. Ovo će dovesti do Mavrikijevog zbacivanja i smrti, što je bio prvi uspešan državni udar u Vizantijskom carstvu.
Balkan posle 602
Mavrikije je umirio Balkan, što nije bilo postignuto još od Anastasija I. Avari i Sloveni su neumoljivo držani na odstojanju. Provincije su bile na pragu potencijalnog oporavka; za ponovno učvršćenje rimske vlasti ključne su bila rekonstrukcija i ponovno naseljavanje. Mavrikije je planirao da naseli jermenske vojnike-seljake u opustele krajeve i da romanizuje tamo naseljene Slovene. Posle njegovog zbacivanja, ovi planovi su se izgubili a takođe i vojni pohodi i moguće uništenje ili potčinjavanje avarske imperije. Novi rimski car Foka (602-610) će opet morati da se bori protiv Persijanaca: taj istočni neprijatelj je u prvoj fazi novog rata zauzeo Jermeniju. Zato Foka nije mogao nastaviti pohode pređašnjih razmera, niti da naseli Jermene na Balkan. Ovo je na kraju dovelo do opadanja Rimskog carstva na Balkanu i kraja Kasne antike u regionu.
Fokini balkanski pohodi? - zatišje pred buru 602-612 (ili 615)
Rašireno uverenje da je rimska kontrola nad Balkanom propala odmah nakon njegovog dolaska na vlast, je protivna svim dokazima.
Foka je uistinu nastavio Mavrikijeve pohode u nepoznatim razmerama (mada verovatno sa mnogo manje rigoroznosti i discipline...) i verovatno je posle 605. preveo snage na Persijski front. Ali čak i posle 605, nije verovatno da je sa Balkana povukao sve snage, imajući u vidu njegovo tračansko poreklo. Nema arheoloških dokaza poput ostava novca ili uništenja koje bi pokazalo slovenske ili avarske upade, a kamoli potpuni kolaps rimske vlasti tokom Fokinih godina. Naprotiv, poznato je da su izbeglice iz Dardanije, "Dakije" i "Panonije" zatražile zaštitu u Solunu tek u vreme njegovog naslednika Iraklija (610-641). Moguće da je u Fokino vreme došlo čak i do delimičnog oporavka. Očigledno da je pod Mavrikijem i Fokom obnovljeno mnogo tvrđava. Ali čak i da je tako, Fokina je neaktivnost, manje više nametnuta pogoršanjem situacije na persijskom frontu, utrla put masovnom invazijama Iraklijeve prve decenije i kasnijoj propasti rimske vlasti na Balkanu.
Veliki slovenski i avarski napadi 612-626
Vrlo je verovatno da je Iraklije bio primoran povući sve rimske snage sa Balkana. Građanski rat protiv Foke je doveo do pogoršanja na persijskom frontu bez presedana i gubitka ogromnih teritorija. Ovo je, uz neuspešne kampanje protiv Lombarda u Friulima 610. i protiv Franaka 611., verovatno ohrabrilo avarske i slovenske podanike da obnove svoje upade negde iza 612. Tokom 610-tih hronike opet beleže masovna haranja. Gradovi poput Justiniane Prime (moguće Царичин град nedaleko od Leskovca u Srbiji, ili u blizini Skoplja) i Salone su podlegli ovim napadima. Ne zna se u koje je vreme neko područje palo pod Slovene, ali neki događaji se jasno ističu; uništenje Nove iza 613., osvajanje Naisa (Niša) i Serdike (Sofije) i uništenje pomenute Justinijane Prime 615, tri opsade Soluna (610?, 615. i 617.), bitka kod Heraklije na obalama Mramornog mora 619, slovenski napadi na Krit 623 i opsada Carigrada 626. Počevši od 620. i arheologija dokazuje slovensko naseljavanje opustelih balkanskih krajeva.