cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gates-North Gates, New York
Gejts-Nort Gejts je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 15.138.
Adelsdorf
Adelsdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Erlangen-Hehštat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 7.145 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9572111.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Erlangen-Hehštat Adelsdorf se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Erlangen-Hehštat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 264 metra. Površina opštine iznosi 31,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.145 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 226 stanovnika/km².
Shelby County, Alabama
Okrug Shelby je okrug u američkoj saveznoj državi Alabama. Smješten je u centralnom dijelu države, i pripada Metropolitanskom području Birminghama. Sjedište okruga je Columbiana. Ime je dobio po Isaacu Shelbyju, političaru i vojskovođi iz vremena rata za nezavisnost. Okrug Shelby se nalazi među 100 okruga s najvišim prihodima u SAD i ima najviši rast u državi. Rast Olkruga Shelby je pratio pad ekonomske aktivnosti u Birminghamu i Okrugu Jefferson. U okrugu izlaze lokalne novine Shelby County Reporter.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 195.085, što je 51.792 (36,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
1684 Iguassu
Ekscentricitet orbite iznosi 0,126, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 3,653 stepeni, a orbitalni period iznosi 1987,193 dana (5,440 godina). Apsolutna magnituda asteroida je 10,80 a geometrijski albedo 0,120.
Asteroid je otkriven 23. avgusta 1951. godine.
Opština Dimitrovgrad
Opština Dimitrovgrad je deo Pirotskog okruga u Srbiji. Glavni grad opštine je Dimitrovgrad. U 1991, u opštini je živelo 13.488 ljudi, a u 2002, živelo je 11 748. Ova opština je jedna od dve opštine u Srbiji, zajedno s opštinom Bosilegrad gde većinsko stanovništvo čine Bugari, iako prema poslednjoj popisu stanovništva samo čine najveća etnička grupa u opštini.
Geografija
U postojećim zapisima kao i u stručnoj literaturi prihvaćena je podela opštine na pet manje prostorne celine: Gornje Ponišavlje, Gornji Visok, Zabrđe, Burel i Derekul.
Okolinu Dimitrovgrada čini brdsko-planinski predeo izdužen u pravcu jugozapad-severoistok. Krupni oblici reljefa prostiru se upravno na pravac pružanja teritorije. Teritoriju čini deo Gornjeg Ponišavlja, od koga se u pravcu severoistoka nastavlja Zabrđe, Vidlič i Gornji Visok. Jugozapadno od doline Nišave dominira brdsko-planinsko zemljište poznato kao Burel, Derekul, i Barje, koje je na istoku ograničeno dolinom reke Lukavice, a na zapadu prosečeno klisurom Jerme. Istočno i jugoistočno dimitrovgradski kraj ograničen je teritorijom Bugarske, a na severu i severozapadu su teritorije opština Pirot i Babušnica. U celini to je brdsko-planinski kraj kroz koji je usečen deo doline Nišave, koji je uzan i kratak sa pravcem pružanja jugoistok-severozapad. Sam grad je u središtu svog atara od 17,17 km2.
Poznati Dimitrovgrađani
Gabrijela Pejčev srpsko-bugarska pevačica rođena 10.marta 1992.godine u Dimitrovgradu
Mandejci
Mandejci (također kršćani svetog Ivana ili Subba, Sabbehi) su etno-religijska grupa semitskog jezičnog roda naseljena u Iranu (Huzestan) osobito u gradu Hoveiseh i Iraku (Basra). Mandai su poznati i kao Subba (u jednini Subbi) a najpoznatiji su po svojoj religiji mandaizmu.
Mandeizam (mandejski: Mandaiuta‎, arapski: مندائية‎ Mandā'iyyah, persisijki: مندائیان Mandå'iyyån) je gnostička religija sa izraženim dualističkim svetonazorom. Njeni sledbenici, Mandejci, poštuju Adama, Abela, Seta, Enoša, Noa, Sema, Arama i posebno Jovana Krstitelja.
Povest
Danas je općenitije prihvaćeno da Mandejci potječu od neke judaističke heterodoksne sekte, koja se pod pritiskom oficijelnog židovstva najkasnije u 2. vijeku preselila najprije u Sjevernu Mezopotamiju, a poslije u sadašnju postojbinu (Mark Lidzbarski).
Vera
175px|thumb|Crtež višeg bića, [[Abatura, sa drevnog mandejskog rukopisa.]]
Naziv mandaizam je nastao od reči: mandā - znanje. Manda (arapski: مندى‎) je takođe mesto obožavanja za mandejce. Manda mora da bude izgrađena pored reke kako bi se izvršila masbattah jer voda je suštinski element u mandejskoj veri.
Yahya ibn Zakariyya, među hrišćanima poznat kao Jovan Krstitelj, u mandeizmu ima poseban status, viši nego u hrišćanstvu i islamu. Mandejci ukazuju Jahji najviše poštovanje smatrajući ga jednim od najvećih učitelja i jedinim istinskim mesijom (hristom), zbog čega su poznati kao hrišćani svetog Jovana. Oni ga, međutim, ne smatraju osnivačem svoje religije, koju prate nazad do Adama. Mandejci neke priznaju a neke odbacuju od starozavetnih proroka. Oni odbacuju Abrahama i Mojsija kao lažne proroke, a pravi proroci su im Adam, njegovi sinovi Hibil (Abel) i Šitil (Seth), i njegov unuk Anuš (Enos), kao i Nuh (Noa), njegov sin Sam (Sem) i njegov sin Ram (Aram). Za Jovana kažu da je došao u vreme Pilata, lečio bolesne, dao vid slepima, i podizao mrtve. Mandejci Isusa smatraju "lažnim mesijom" (mšiha kdaba) koji je izopačio učenje koje mu je poverio Jovan. Mandejci sebe smatraju nastavljačima Jovanovog učenja, a Reka Jordan je središnja tema njihovog učenja o krštenju.
Jezik
Mandejski jezik (ima 3 dijalekta) pripada aramejskoj skupini semitskih jezika, ali danas dosta njih govori i drugim jezicima. U Huzistanu u Iranu govore perzijski, u Iraku arapski. Nešto ih živi i u SAD-u i Australiji (300 u Sydneyju 1995.) Ostali nazivi za njih su Nazorejci.
Ustanak u NDH 1941.
minijatura|[[Ustanak u okupiranoj Jugoslaviji septembra 1941. godine.]] thumb|Teritorij kvislinške tvorevine [[Nezavisna Država Hrvatska|NDH.]] desno|mini|Spomenik ustanku u [[Brezovica (Sisak)|Brezovici kod Siska, gdje je osnovan Sisački partizanski odred.]] desno|mini|Spomenik ustanku kod mesta [[Srb, gde je otpočeo masovni oružani ustanak u NDH.]] Ustanak u Hrvatskoj izbio je leta 1941, odmah po osnivanju Nezavisne Države Hrvatske. Započeo je kao odbrambeni ustanak Srba koji su pred ustaškim progonom otišli u zbegove, da bi ga ubrzo poveli četnici i partizani.
Ustanci su gotovo istovremeno izbili u Bosanskoj krajini, Lici, na Kordunu, Baniji, Romaniji, Majevici i Ozrenu, u Hercegovini. Ustanak je uglavnom organizovala Komunistička partija Jugoslavije, sem u Hercegovini, gde su borbe počele spontano još juna 1941. kao vid životne samoodbrane Srba od ustaških pokolja. Spontani faktor je imao odlučujući uticaj i na ustanke Srba u drugim krajevima.
Kao zvaničan početak ustanka u Hrvatskoj i Bosna i Hercegovina slavio se 27. jul 1941. godine, iako su prve borbe počele još u maju. Kraj Siska je osnovan Sisački partizanski odred 22. lipnja 1941. godine, što se u Hrvatskoj danas obilježava kao Dan antifašističke borbe. U prvih nekoliko dana općeg ustanka oslobođen je povezani veliki teritorij od Knina na sjever do Kulen Vakufa i od Gospića na istok do Mrkonjić Grada. Od 27. jula do prvih dana augusta ustaška vlast je u Bosanskoj krajini, Lici, dijelovima Korduna i Banije i u sjevernoj Dalmaciji potpuno slomljena. Ustaše su se zadržale u nekoliko gradova. Među ustanicima potom dolazi do deobe na partizane i četnike, koje je Italija privukla sebi.
Komunisti su presudno uticali da ustanak ne postane međuetnički sukob, već organizovana borba protiv ustaša i okupatora. Naspram nacional-šovinističke politike svih zaraćenih strana, partizani su zastupali bratstvo i jedinstvo naroda Jugoslavije. Oni su aktivno sprečavali bratoubilački rat u nacionalno mješovitim krajevima Hrvatske, Bosne i Hercegovine. Na jednoj strani trebalo je sprečiti pokolje srpskog življa, a na drugoj, onemogućiti srpske ustaničke mase da ne skrenu na stranputicu odmazde protiv Hrvata i Muslimana u celosti. Posledice ove politike su bile od odlučnog značaja za pobedu narodnooslobodilačke borbe.
Ustankom u NDH je počela dugogodišnja narodnooslobodilačka borba, koja je 1945. godine završena pobedom partizana i oslobođenjem okupirane Jugoslavije.
Uspostava NDH
Petog dana aprilskog rata, 10.4. 1941. godine, je voljom Hitlera i Mussolinija proglašena tzv. Nezavisna država Hrvatska. Nakon nekoliko dana je rukovodstvo Komunističke partije Jugoslavije, pozvalo narode Jugoslavije (»vi, koji se borite i ginete u borbi za svoju nezavisnost«) da ne klonu duhom i da se priključe onima (»komunisti i čitava radnička klasa Jugoslavije «) koji će »ustrajati do konačne pobjede u prvim redovima narodne borbe protiv osvajača«.
Genocid u NDH
Teror nad Srbima, koji su činili oko trećine stanovništva NDH, je vrlo brzo uspostavljen kao sistem. Zakoni protiv Srba počinju da se ređaju poslije 25. aprila, kad je Ante Pavelić potpisao »Zakonsku odredbu o zabrani ćirilice«. Uslijedila je »Zakonska odredba o prelazu s jedne vjere na drugu«, pa o ukidanju svih »srpsko-konfesionalnih pučkih škola i zabavišta«. Zabranjena je srpska pravoslavna vjera, jer »nije u skladu s novim državnim uređenjem«. Kretanja Srba su ograničena. Na rukavu moraju nositi plavu traku sa slovom P.
Politbiro CK KPJ je krajem aprila 1941. u Zagrebu ustao protiv bratoubilaštva: „Protiv srpskog i slovenačkog naroda razuzdala se jedna nezapamćena šovinistička i bratoubistvena kampanja sa strane marionetske vlade u Zagrebu koja nema masovne potpore u narodu..." Čak i u redovima onih koji su uspostavljali »novu Hrvatsku« dolazi do zaprepaštenja. Tako se dogodilo s komandantom 1. oružničke, to jest žandarmerijske pukovnije. On će »Ravnateljstvu za javni red i sigurnost« poslati protestno pismo u vezi s pokoljima, koje on po ustaškom rječniku zove »čišćenje«:
mini|desno|Ustaše bacaju ljude u jamu. Sistematski ustaški pokolji bili su glavni razlog za odlazak srpskog stanovništva u zbegove, i bunu protiv vlasti NDH. Žarišta pobune su — kako je to Talijanima 1. juna tvrdio Momčilo Đujić — u zbjegovima srpskog, »obespravljenog, progonjenog i klanog naroda«. U komunističkom časopisu »Gerilac« je pojašnjeno:
Ustaške pokolje podržavao je i sam Adolf Hitler, koji je već 6. juna primio Pavelića i posavetovao ga da "ako želi istinski stabilnu hrvatsku državu, onda mora da pedeset godina vodi nacionalno netolerantnu politiku". U Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini - u okviru NDH - srpski narod našao se egzistencijalno ugrožen od klerofašističkog režima koji je koristeći okupaciju Jugoslavije i Hitlerovu podršku išao na stvaranje etnički čiste katoličke države na Balkanu.
Đurđevdanska pobuna
Svega 18 dana od kapitulacije Jugolavije došlo je do sukoba srpskih seljaka iz okoline Sanskog Mosta, sela Kijevo i Tramošnja 6, 7. i 8. maja 1941. godine, poznatog kao Đurđevdanski ustanak sanskih seljaka. Na ustaška zlostavljanja seljaci su odgovorili vatrom i odbili ustaše od svojih sela. Kada su seljaci Kozice, Hazića, Stratinske, Obrovca i drugih susednih srpskih sela saznali za borbu s ustašama na Kijevskoj gori, krenuli su u pomoć Tramošnjacima. Zapovjednik dijelova hrvatske vojske u Bosanskoj krajini javio je Zapovjedniku cjelokupne hrvatske kopnene vojske o borbi sa „četnicima kod Sanskog Mosta". Ustašama je u tim borbama pristigla pomoć iz Prijedora, a 7. maja na pobunjene seljake krenulo je i jedno nemačko odeljenje iz 1. diviziona 132. puka stacioniranog u Prijedoru. U svitanje 8. maja ojačanom nemačkom bataljonu pošlo je za rukom da razbije položaje pobunjenih seljaka, bez čvrste i jedinstvene komande. Nemci su za svoje ubijene (odnos 10 Srba za jednog Nemca) streljali 27 Srba u Sanskom Mostu i zatim njihova tela obesili u Gradskom parku, kao zastrašujući primer i opomenu.
Majsku („đurđevdansku") pobunu ustaše su iskoristile da pooštre teror nad Srbima.
Ustanak u Hercegovini
Ustaše su na otpor u istočnoj Hercegovini odgovorili masovnim zločinima nad srpskim stanovništvom Mostara, Čapljine, Ljubinja. Oko 15. juna stigla su ustaška pojačanja za gušenje ustanka. Napred je išao odred „crne legije“, jačine oko 500 ljudi, iza njega lokalne ustaše. Glavna borba odigrala se kod Stepena i Pržina, oko 15. juna. Pobeda je pripala ustanicima, a na bojnom polju je ostalo pedesetak poginulih ustaša. Narednih dana borba se se prenosi i na ostale srezove. Ustaše su u defanzivi, s tim što iz Fazlagića Kule svakodnevno pokušavaju da osvoje srpske položaje kod Bijele Gomile.
Posle napada Nemačke na SSSR pobuna u Hercegovini prerasta u masovni narodni ustanak. Oko tri sata popodne 26. juna ustaničke položaje počela su da nadleću tri aviona NDH. U niskom letu, bacali su ručne bombe i mitraljirali ustanike. Posle početne panike, sva tri aviona, školskog tipa, su oborena. Sledećeg dana 27. juna, u pomoć vojsi NDH došla su dva kamiona italijanskih vojnika. U zasedi kod Kobilje Glave 15-tak Italijana je ubijeno, a ostali su se predali. Novi uspeh osokolio je ustanike da u noći između 27. i 28. juna napadnu Avtovac. 28-og ujutru ustanici osvajaju ovu varošicu: „''Avtovac je ležao u izgorinama i malo je zgrada ostalo neoštećeno... Stvari su i dalje otimane iz vatre. Predviđalo se da neće biti soli i brašna i zato su najradije nošena ta dva artikla.''“ U Avtovcu su se prvi put srele ustaničke vođe, sveštenik Radojica Perišić i poručnik Milorad M. Popović.
Jake italijanske kolone, praćene avijacijom, krenule su 29. juna iz Bileće prema Avtovcu. U prazno varošicu Italijani su ušli uveče istog dana, a ustanici su se povukli na ranije položaje. Italijanske i ustaško-domobranske trupe su početkom jula potisle ustaničke snage sa oslobođene teritorije u planine, gde se u zbegove sklonilo neboračko stanovništvo. Na planini Sitnici kod Trebinja nalazilo se 20.000 izbeglica iz stolačkog, ljubinjskog i bilećkog sreza. Drugi zbeg nalazio se na planini Viduši. Zbegovi su organizovani u vojnom pogledu formiranjem četa narodne vojske, zaduženih da brane prilaze zbegovima u planini.
Ustanak u Lici i Bosanskoj krajini
Pravoslavni sveštenik Momčilo Đujić se povezuje s zbjegovima u Kninskoj krajini, gdje od početka juna formira naoružane četničke grupe. Komunisti također organizuju narod u zbegovima i formiraju gerilske odrede. Đujić je u govorima insistirao na borbi protiv "naših neprijatelja Hrvata", dok su ga komunisti ispravljali "ne Hrvata, nego ustaša".
Organizovani ustanak na području NDH je započeo u Lici i Bosanskoj krajini, ujutru 27. jula 1941. godine, napadom gerilskih odreda na Srb, Drvar i Bosansko Grahovo. Za borcima su se kretali seljaci, naoružani vilama, kosama, sekirama. Uprkos brižljivoj pripremi ustanka, došlo je do probijanja stihije i krvavih odmazdi nad Hrvatima i "Turcima" (vidi Pokolj kod Drvara i pokolj u Bosanskom Grahovu).
Ustanički talas od Drvara i Bosanskog Grahova širio se prema Livnu i Glamoču, a 29. jula prekrio je sav Podgrmeč. Do prvih borbi na Kozari došlo je 30. jula. Iz Like se ustanak širio ka Dalmaciji. Od 28. do 30. jula 1941. ustanak je zahvatio čitavu Kninsku krajinu i delove Bukovice, kao i Vrliku iz Cetinske krajine. Početkom avgusta izbio je ustanak u kotarima Udbina i Korenica, a polovinom meseca u Brinju i Otočcu.
Stvorena je sve veća slobodna teritorija, čiji je centar postao Drvar. Ova teritorija, koja je obuhvatala je područje Kulen Vakufa, Donjeg Lapca, reke Zrmanje, Kninske krajine, Dinare, Bosanskog Grahova i Glamoča tj. preko 5.000 kvadratnih kilometara, nazivana je i Drvarska republika. Na velikom slobodnom teritoriju od Knina do Bihaća, ustaničke snage su polagale zakletvu objavljenu u drvarskom »Gerilcu«: »Zaklinjem se da ću se neprijatelju, koji je pomoću domaćih izdajica i plaćenika, porobio i opljačkao moju zemlju ... osvetiti, da ću mu nanositi udarac, krv za krv, smrt za smrt!« U Drvaru je osnovan štab na čelu s komunistom Ljubom Babićem. 30. jula u Drvaru je formirano Vojno revolucionarno veće, sastvaljeno od svih političkih komesara odreda, koje je imalo karakter organa narodne vlasti.
U Drvaru je 31. augusta održano zasjedanje delegata »narodnooslobodilačkih gerilskih odreda za Bosnu i Liku«. Savjetovanje je održano u prisustvu predstavnika sa svih frontova "od Velebita, Dinare i Plitvičkih jezera pa sve do Livna". Osim što je trebalo čvršće povezati odrede, otvoreno je pitanje "protunarodnih elemenata", koji »više vole talijanski fašizam nego slobodu srpskog naroda«. Svi delegati (među kojima i četnici Momčilo Đujić, Branko Bogunović i Živko Brković) su prihvatili odluku da će »nastaviti svetu borbu nacionalnog oslobođenja ispod talijanskih i njemačkih okupatora i njihovih plaćenika ustaških bandita i domaćih izdajnika«, na liniji bratstva i jedinstva sa Hrvatima, Slovencima i Muslimanima.
Neuspesi snaga NDH u borbama protiv ustanika doveli su u pitanje ustašku državu, pa je traženo Italijanima da okupiraju slobodnu teritoriju. Italijani su u septembru sa dve divizije krenuli prema Drvaru, prikazujući se zaštitnicima srpskog naroda od ustaša. Talijani su se nesmetano kretali kroz područje Kninske Krajine pod kontrolom četnika. Tamošnje vođe, s Đujićem na čelu, sačinili su sporazum s Italijanima da ih bez borbe puste u Bosansko Grahovo. Dinarski odredi, vojska od oko hiljadu pušaka, bez ispaljenog metka su pustili talijansku kolonu od oko 330 vojnika sa 7 lakih tenkova i 4 topa, da uđu u Bosansko Grahovo. Đujić potom formira Dinarsku četničku diviziju, u službi Italijana.
Ustanak u Slavoniji
Na pripremi narodnog ustanka u Slavoniji rade najistaknutiji komunisti i to: sekretar CK KPH Rade Končar, Pavle Gregorić, Karlo Mrazović, Drago Marušić, Josip Kavaj, Marko Simenić, Dušan Čalić i dr. Oni su najodlučniji u sprovođenju poziva CK KPJ na oružani ustanak. Okružnoj partijskoj konferenciji u Banovoj Jaruzi 18. juna 1941. prije poziva na ustanak, prisustvuju Rade Končar sekretar CK KPH i Pavle Gregorič član CK KPH. Na konferenciji je raspravljano o pripremama za oružani ustanak i zaključeno da se ide na diverzantske akcije. U selu Tomici kod Slavonskog Broda održana je 22. juna 1941. Okružna partijska konferencija o pripremi za oružani ustanak. Od svih partijskih organizacija u Slavoniji, brodska partijska organizacija bila je najaktivnija. Ona je već 8. jula 1941. formirala Brodski partizanski odred.
Ustanak na Kordunu
Ustanak na Kordunu, izazvan ustaškim pokoljima, brzo je zaustavljen snažnim represalijama protiv ustanika. Jenjavanje ustanka zaustavio je Okružni komitet KP Hrvatske za Karlovac, pomognut od rukovodećih komunista iz CK KP Hrvatske. Partizanski odredi stavljeni su pod strogu kontrolu komunista, a srpske nacionalističke snage, koje je predvodio Miša Napijalo, krajem 1941. su poražene. Početkom 1941. i 1942. došlo je do pojedinačnih streljanja nacionalista, koji su se suprotstavljali kursu narodnooslobodilačke borbe. Kordun je nakon toga doživeo više ustaških ofanziva.
Ustanak na Baniji
Ubrzo po dolasku ustaša na vlast počinju progoni lokalnog srpskog stanovništva u Baniji. 19. jula 1941. godine održano je partijsko savjetovanje u šumi Abez, gdje je donijeta odluka o dizanju ustanka. 22.6. je u šumi Brezovica kraj Siska formiran Sisački partizanski odred. Odluku o formiranju Odreda je donio Okružni komitet Komunističke partije Hrvatske za Sisak, i to nakon vijesti o početku njemačkog napada na SSSR. Većinu ljudstva su činili članovi KP iz okolice Siska. Komandant Odreda je bio Vlado Janić Capo.
Pokolj u glinskoj crkvi se desio 29. jula 1941. godine, u mjestu Glina, gdje su ustaše ubile nekoliko stitina Srba zatvorenih u crkvi. Zbog toga i sličnih slučajeva, narod masovno bježi u šume, što je stvorilo preduslove za ustanak. Na aktiviranje boračkih snaga u zbegovima uticali su komunisti, i one su izvođene pod rukovodstvom Vasilija Gaćeše. Krajem jula i u toku avgusta obrazovane su partizanske grupe i u Gorskom kotaru, naročito u kotaru Ogulin, Delnice, Čabar i Vrbovsko. Nekoliko hiljada Srba izbeglih na Šamaricu, avgusta i septembra 1941. preduzimali su akcije protiv ustaša u kotarima Dvor, Kostajnica, Petrinja i Glina. Oktobra 1941. izbio je masovni ustanak u Drežnici kod Ogulina.
Ustanak u istočnoj i centralnoj Bosni
minijatura|[[Partizanska diverzija na pruzi Donji Vakuf-Jajce, septembra 1941.]] Krajem jula i početkom avgusta došlo je do prvih akcija ustanika u Podlugovima (kod Sarajeva), na Romaniji, Trebeviću, u predelu Birča (u tuzlanskoj oblasti). Ustanak je naglo izbio i brzo se proširio u srpskim naseljima oko Han-Pijeska, Vlasenice, Srebrnice, Bratunca, Drinjače. U tuzlanskoj oblasti izdvajali su se ustanički rejoni Birča, Majevica sa Semberijom i Ozrenom, a u sarajevskoj oblasti Semizovac, Romanija i Kalinovik.
U Drinjači je 1.10. 1941. potpisan sporazum o saradnji partizana i četnika u istočnoj Bosni. Tada je formiran zajednički Operativni štab za rukovođenje operacijama. U Vlasenici je 16. 10. 1941. održana konferencija predstavnika partizanskih i četničkih jedinica istočne Bosne radi raščišćavanja međusobnih nesuglasica. Konferencija nije uspela i četnici su 17. 10. 1941. u Vlasenici, na svojoj skupštini, izabrali Privremenu upravu istočne Bosne i raskinuli sporazum o saradnji s partizanima. Od toga vremena Jezdimir Dangić i njegovi četnici rade na razbijanje NOP-a u istočnoj Bosni. Parizani i četnici su na tom području vodili pravi mali propagandni rat za pridobijanje lokalnog stanovništva iako formalno nisu bili u stanju otvorenog neprijateljstva. Četnici su u tome imali određenog uspeha, te su čak i neke kompletne partizanske čete promenile stranu.
Proleća 1942. između četnika i partizana dolazi do otvorenih borbi za Istočnu Bosnu.
Četnici u ustanku
thumb|150px|Četnički vođa [[Momčilo Đujić, kasnije komandant Dinarske divizije.]] Četnici su u ustanku delovali u dva pravca: izazivanjem nacionalne netrpeljivosti prema Hrvatima, uvući Srbe u nacionalni (četnički) pokret, a naglašavanjem tragične sudbine i izbacivanjem u prvi plan parole o odbrani srpstva razviti osećanje mržnje i izdaje prema svima i svakome ko nije na liniji srpstva i tradicije (partizani).
Neki četnički predstavnici su tražili da Italija »anektira cijelu Dalmaciju«. Niko Novaković Longo i Boško Desnica su u maju 1941. objavljili javni apel u listu »San Marco« kojim u ime »100.000 pravoslavnih Srba sjeverne Dalmacije« traže da Talijani pripoje čitavu Dalmaciju, a ne samo njen sjeverni dio, što je dr Novakoviću donelo naklonost Rima.
Četnički pokret se od početka ispoljio kao opasnost za opći ustanak, jer je ustaničke mase pozivao na kolaboraciju i na izoliranje ustanika Hrvata.
Komunisti u ustanku
thumb|150px|Partizanski vođa [[Milutin Morača, kasnije komandant Pete krajiške divizije.]]
U julu CK KPJ upućuje poziv narodima Jugoslavije na opšti ustanak protiv ukupatora:
Partizani su sa ustašama vodili nemilosrdne borbe, ali nisu dozvoljavali da to postane borba protiv hrvatskog naroda u celini. Oni su pozivali regularnu vojsku, domobrane, na prelazak mobilisanih u partizane. Ustaše nikada nisu pozivani na predaju, smatrani su partijskom vojskom, fašistima i likvidirani bez milosti.
Član britanske misije Basil Davidson je za jugoslovenske komuniste rekao: "Oni pretvaraju nekvalifikovane seljačke bande koje je teror neprijatelja oterao u šumu u svesne vojnike u službi opšteg dobra."
- Basil Davidson
Talijanska politika
minijatura|Italijanski fašistički vojnik nad pobijenim žrtvama u Sinju, 24. jula 1941.
Suočeni sa zločinima ustaša, neki srpski prvaci su tražili saradnju s Italijanima kao zaštitnicima, koji su bili zainteresovani za takvu saradnju, koristeći staru devizu: „zavadi, pa vladaj". Tek što je ustanak planuo, 29. jula, komandant 6. armijskog korpusa general Renzo Dalmazzo je objašnjavao potčinjenima da Đujić i ostali »nacionalisti-pobunjenici« uopće »nisu protivnici Italije«, nego da »zaista pokazuju poštovanje prema našim oficirima«. On je upozorio višu komandu na neophodnost hitnog donošenja odluke »za naše ponašanje i vladavinu«, jer su »pobunjenici prilično dobro svrstani u formacije«, a uočena je mogućnost da — zbog malog ugleda »nacionalista-pobunjenika« — »komunistički elementi preuzmu uzde pokreta i izazovu akcije usmjerene i protiv Talijana«.
Talijani izvode dvije instrukcije za odnos prema srpskim pobunama u NDH:
Talijani su koristili ustanak Srba, da bi širili svoju zonu uticaja, odnosno da bi zaposeli garnizone u nekim gradovima NDH. U zapovesti Glavnog stožera domobranstva od 28. avgusta 1941. se kaže: „Posade u Kninu, Sinju, Mostaru i Nevesinju ostavljaju u posadnim mjestima onoliko snaga koliko je potrebno za osiguranje objekata u kojima se čuva vojni materijal... Privremene posade u Lovincu, Gračacu, Livnu, Ljubinju, Stolcu i Berkoviću biti će povučene. Kada čete u označenim posadama budu izmjenjene sa četama Talijanske vojske imaju javiti svoju spremnost za odlazak... Oružništvo i finansi ostaju na svojim mjestima."
Ustaške vlasti su bile krajnje zabrinute što se talijanski oficiri neprestano sastaju s »glavnim vođama pobunjenika «, to jest s Đujićevim četnicima, pri čemu ih priznaju »kao poglavare sela Kninske krajine«. Od augusta ustaše uočavaju da se Talijani prema popu Đujiću ili Paji Popoviću »odnose kao prema službenim licima«.
Politika smirivanja
Pavelića je silina ustanka primorala da 21. augusta prepusti župu Bribir-Sidraga nadležnosti Općeg upravnog povjereništva pri štabu 2. talijanske armije, a pet dana kasnije u Zagrebu je potpisan sporazum o ponovnoj okupaciji »druge zone«. Ta zona je proglašena demilitariziranom, a talijanski generali i Pavelić su se sporazumjeli da Đujićeve snage, nazvane »nacionalisti-pobunjenici« (pojam četnici zbog ustaša nije upotrebljavan) mogu uz obostrano, italijansko i ustaško odobrenje koristiti protiv narodnooslobodilačkih ustanika, koji su označeni kao »komunističke bande«. Dušan Plenča ocjenjuje: »tako je rođen kninski fenomen drugog svjetskog rata: italijanske vlasti štite, ispomažu i podjednako angažirano brane pozicije i ustaša i četnika. Antikomunizam, odnosno narastajuća opasnost od narodnooslobodilačkog pokreta za talijansko-ustaško-četničke interese, djelovala je kao koheziona sila u zajedništvu akcije kontrarevolucionarnih snaga.«
Usled siline ustanka, poslanik Njemačke u NDH Siegfrid Kasche je zaključio da »nova hrvatska država«, ako uistinu »hoće da iziđe na kraj sa Srbima, onda mora svakom pojedinom Srbinu priznati pravo na rad, porodicu, egzistenciju i osnovna građanska prava«. Ustaške vlasti prelaze na »politiku smirivanja«. Na sastanku predstavnika rimske i zagrebačke vlade 15. i 16. novembra 1941. u Opatiji dogovoreno je »da se garancija hrvatske vlade najšire primeni na sve stanovništvo koje se vratilo u svoja prebivališta i koje ispoljava miroljubivost«, te »da se s pravednošću ispita mogućnost ponovnog vraćanja u službu činovnika lokalne uprave i isplatu penzija koje im pripadaju« i »da otvori škole koje će moći da koristi i pravoslavno stanovništvo«. Izraz nove politike vidi se i u Pavelićevoj odluci od 27. novembra da u Kninu smijeni pristašu politike klanja, a za velikog župana imenuje Davida Sinčića, koji tvrdi kako »viši državni interesi« nalažu politiku »smirivanja ustanka«, odnosno politiku »ispravljanja nekih nepravdi prema življu grko-istočne vjere«. On uporno uvjerava Pavelića da moraju ustanku »svojim postupkom oduzeti karakter borbe za ljudska prava«: »''Moramo grkoistočnjacima oduzeti iz ruke adut i razlog kojeg osobito pred Talijanima imaju i imali su, tj. da su oni prisiljeni boriti se jer smo im tobože oduzeli sredstva i prava na život''.«
Sukladno politici pacifikacije, Monticelli je uvjerio Sinčića da kod »obćinskog poglavarstva« ponovo zaposli 33 Srbina i da provede reviziju školskog programa »tako da se u njemu odrazi poštovanje povijesti, običaja i narodne samobitnosti Srba«. Nakon toga Talijani su organizovali sastanak četničkih vođa sa ustašama. Momčilo Đujić, Pajo Popović i Brane Bogunović su prvi od četničkih vođa decembra 1941. godine došli u salon velikog župana Davida Sinčića u Kninu. Sinčić je Đujiću i dvojici njegovih pratilaca obećao materijalnu i novčanu pomoć za četničke trupe, zapošljavanje Srba, ravnopravnu diobu 9,5 vagona kukuruza među srpskim i hrvatskim stanovništvom... Nakon sastanka, izmijenjene su općinske uprave i u Kninu, Drnišu, i Bosanskom Grahovu. U Grahovu je doveden na čelo općine prijeratni općinski predsjednik Srbin Marko Kesić, »koji je položio zakletvu Poglavniku i Državi Hrvatskoj«. U Kninu je za donačelnika postavljen Josip Laća, prijatelj Đujića i Bogunovića.
Procesom legalizacije četnici su uključeni u sistem okupacije, dok su partizani proglašeni zajedničkim neprijateljima.
Raskol među ustanicima
U augustu počinje podvajanje u ustaničkim jedinicama. Mada se jedinice još ne dijele, ljudi se dijele na "gerilce" (partizane) i "četnike". Ustanički front razaran je propagandom da su Italijani prijatelji a samo ustaše krvnici, te da se Italijani kao srpski zaštitnici propuštaju, jer oni obezbeđuju povratak srpskih izbjeglica na ognjišta i sprečavaju ustaško samovlašće.
Osnovno pitanje raskola je bilo: borba protiv Italijana ili njihovo mirno prihvatanje kao „zaštitnika" progonjenih Srba od ustaša. Komunističko ustaničko vodstvo tražilo je da se okupatorima pruži otpor, suprotno četnicima koji su smatrali da postoji samo jedan neprijatelj - ustaše. Od prvobitne ustaničke mase, na jednoj strani učvršćivale su se partizanske jedinice, a na drugoj četnički odredi, između kojih su marta 1942. započele nemilosrdne borbe koje se nisu prekidale do kraja rata.
Polovinom 1942. četnici su ovladali u krajevima severne Dalmacije, za razliku od Banije, Korduna i Like gde su nadvlađivali partizani. Italijanska struja se naročito iskazivala u zaleđu dalmatinske obale i na tromeđi Dalmacije, Like i Bosanske krajine.
Razvoj narodnooslobodilačke borbe
minijatura|Slavlje povodom prvog oslobođenja Bosanskog Petrovca 31. maja 1942. godine. Član britanske vojne misije u Jugoslaviji Basil Davidson ovako opisuje kvalitativnu promjenu nastalu nakon razvoja partizanskih borbi: "U početku su Pavelićeve vlasti i Nijemci su bili u mogućnosti da preplave zemlju bezbrojnim garnizonima; ali postupno ravnoteža se promijenila, trupe su bile potrebne na frontu i na planinama, partizanski odredi su rasli i postali brojniji; malo po malo partizanima je bilo moguće da se izlaktaju za male površine u ravnici iz kojih je neprijatelj bio potisnut, i u koje se vraćao samo povremenim kaznenim racijama."
Ćele-kula
thumb|right|200px|Ćele-kula
Ćele-kula je spomenik iz Prvog srpskog ustanka koji je u znak odmazde tadašnja Turska vlast u Srbiji izgradila od lobanja poginulih srpskih ratnika u bici na Čegru. Nalazi se na 4 km od centra Niša, na putu ka Niškoj Banji. Svrstana je u spomenike kulture od izuzetnog značaja za Republiku Srbiju i danas predstavlja muzejski objekat.
Nastanak
thumb|right|200px|Krupniji prikaz lobanja ugrađenih u kulu. Procenjuje se da je u bici na Čegru, koja se odigrala 31. maja 1809, poginulo oko 10.000 turskih ratnika. Kako bi opravdao toliki gubitak niški Huršid paša naredio je da se kože sa glava poginulih Srba oderu, napune slamom i pošalju u Carigrad. Zatim je, kako bi zaplašio Srbe, naredio da se u znak opomene na istočnoj strani Niša sazida kula od kamena i da se u njene zidove uzidaju preostale lobanje poginulih vojnika, „tako da sredina kule bude jednostavna, od kamena i kreča a glave srpskih vojnika da se okrenu u polje i uziđaju spolja“.
Kula je sazidana u periodu od juna do jeseni 1809. godine, na nekadašnjem ulazu u Niš sa carigradske strane, koji se danas nalazi u središtu naselja Trošarina. Sačinjena je od četiri potporna zida (širine oko 4,5 m i debljine 0,5 m) koja su se naslanjala jedan na drugi čineći šuplju, zakrovljenu formu čija je prvobitna visina iznosila 5 metara. U nju su uzidane 952 lobanje poginulih ustanika, poslagane u simetrične redove. Iako su Turci zabranjivali Srbima da odnose lobanje sa njenih zidina, mnoge glave su krišom skidane i sahranjivane u okolnim grobljima.
Pisani dokumenti
Turskih izvora o Ćele-kuli gotovo i da nema, tako da se podaci o njenom izgledu, načinu gradnje i broju lobanja zasnivaju na beleškama putopisaca koji su u XIX veku prolazili kroz Niš. Najraniji opis dao je beogradski licej Isidor Stojanović, a nešto detaljniji opis o ondašnjem stanju Ćele-kule dao je Živan Živanović 1882. godine: „Ja sam brižljivo brojao, i na ostatku od kule samo bilo je sa severne strane 123 glave, a zapadne strane 103, sa istočne 105 i s južne 180 – svega 511 glava. Blagorodna duša meštana nije mogla da gleda ovu strašnu sliku nedela, te su krišom mnoge glave poskidane i s pijetetom položene u groblja.“ U Evropi se za Ćele-kulu prvi put čulo iz spisa francuskog pesnika Alfonsa de Lamartina. U svom prolasku kroz Niš, o Ćele kuli je rekao: "Neka Srbi sačuvaju ovaj spomenik! On će naučiti njihovu djecu šta vredi nezavisnost jednog naroda, pokazujući im po kakvu su ih cijenu platili njihovi očevi."
Ćele-kula danas
thumb|right|200px|Lobanje posmatrane iz profila. Iako je u drugoj polovini XIX veka, jedan od modernizatora turske države Mithat paša doneo odluku da se kula sruši, to nije izvršeno zbog intervencije niških Turaka. Tako je sve do 1892. Ćele-kula bila izložena vremenu, nakon čega je prilozima iz čitave Srbije, prema projektu arhitekte Dimitrija Leka, iznad nje podignuta današnja kapela. Godine 1937, prilikom proslave šezdesetogodišnjice oslobođenja Niša od Turaka, čišćenjem središnjeg dela objekta, pronađeno je više lobanja, koje su ponovo ugrađene u kulu. Danas je preostalo samo 58 lobanja, a jedna od njih je posebno izdvojena na pijedastalu, kao lobanja vođe ustanka Stevana Sinđelića.
U popularnoj kulturi
Omot šestog studijskog albuma grupe Riblja čorba — Istina, koji je dizajnirao Jugoslav Vlahović, predstavlja fotomontažu na kojoj se glave članova grupe nalaze između lobanja na Ćele-kuli.
Bitka kod Trebije
Bitka kod Trebije bila je prva velika bitka Drugog punskog rata. Odigrala se 18. decembra 218. pne. između armije Kartagine pod vođstvom Hanibala i Rimske Republike. Hanibal je uspio ratnim lukavstvom teško poraziti dvostruko brojniju rimsku vojsku.
Uvod
Hanibal je započeo Drugi punski rat 219. pne. napadom na Sagunt u Španiji. Nakon osvajanja Sagunta on maršira kopnenim putem preko Alpa do Italije. Krenuo je sa 40.000 vojnika i desetcima ratnih slonova, ali izgubio je dosta vojske putem, a pogotovo preko Alpa. Došavši u Italiju pobeđuje u maloj bici kod Ticina. Konzul Publije Kornelije Scipion je bio ranjen u bici kod Ticina, ali ukupni rimski gubici su bili mali, tako da je cela armija ostala skoro cela.
Rimski senat je bio zabrinut porazom kod Ticina, pa hitno zove konzula Tita Sempronija Longa, koji je sa armijom bio na Siciliji. Hanibal se veštim manevrima postavlja na put, kojim konzul Long treba ići da bi došao da pomogne konzulu Publije Kornelije Scipionu. Hanibal zatim zauzima jedan grad Klastid na tom putu, koji mu omogućuje da dobro snabdije trupe. Dotle je konzul Long uspeo da prođe do konzula Scipiona. Sada su se dve rimske armije našle zajedno kod reke Trebije koja utiče u reku Po.
Hanibalu je sad samo preostalo da se bori protiv obe rimske armije. Hanibal je znao da je Tito Sempronije Long impulsivan i da ga može lakše navući u bitku nego opreznog Publija Kornelija Scipiona. Scipion je bio ranjen i to je Hanibal mislio iskoristiti.
Pripreme
U decembru 218. pne. bilo je osobito hladno i snježno. Scipion se još uvek oporavljao, a Sempronije Long se pripremao za bitku. Želio je da započne bitku pre nego što Scipion može da se oporavi i ponovo preuzme komandu. Sempronije se nije obazirao na Scipionova upozorenja da bude oprezan. On je takođe znao da se bliže izbori novih konzula.
Hanibal je znao za Sempronijevu nestrpljivost i zato mu priprema zamku. Hanibalova vojska je logorovala preko smrznute reke Trebija. Hanibal primećuje jedno mesto između dva tabora, ravno i bez drveća, ali dobro za zasedu u grmlju. Nakon što je od špijuna saznao tačne pozicije neprijatelja Hanibal šalje u zasedu u grmlju 1.000 lakih pešaka i 1.000 konjanika pod komandom svog mlađeg brata Magoa. Sledeće jutro šalje konjicu da napadne obližnji rimski tabor i da se povuku, tako da navuku Rimljane u zamku u kojoj ih čeka Magova skrivena vojska.
Događaji
thumb|left|400px|Bitka kod Trebije, courtesy of The Department of History, United States Military Academy. Kad se konjica pokazala kraj rimskog tabora, Sempronije Long šalje svoju konjicu za njima, a onda brzo posle toga šalje celu armiju od 36.000 pešadinaca, 4.000 savezničkih konjanika i 3.000 galskih pomoćnika. Bio je nestrpljiv da pobedi. Sneg je padao, Rimljani još nisu doručkovali, a od hladnoće su jedva držali oružje. S druge strane Kartaginjani su dobro doručkovali i pripremili se za bitku.
Hanibal raspoređuje 1.000 lakih pešaka, a iza njih postavlja 20.000 afričkih,španskih i galskih pešaka, te 10.000 konjanika podeljenih na dva krila i ratne slonove. Sempronije postavlja armiju u standardnu tro-linijsku formaciju, gde velite postavlja napred, a koljicu na krila. Galske ratnike postavlja levo od legija.
Prvo se sukobila laka pešadija, ali veliti su bili slabi i povučeni su. Njihovo mesto na rimskoj strani zauzimaju hastati i principi, koji predstavljaju teško naoružanu pešadiju i legionare. Dok su teške pešadije dve strane vodile teške borbe prsa o prsa, brojnija Kartaginjanska konjica i slonovi napadaju rimsku konjicu. Postepeno rimska konjička krila su sve više gurnuta natrag i natrag, tako da više nisu štitili pešadiju.
U međuvremenu Hanibal koristi slonove protiv galske pešadije na levom rimskom krilu. Prestrašeni od ogromnih životinja, koje nikad dotad nisu videli ono beže. Pošto je kartaginjanska konjica odgurala rimski konjicu, rimska teška pešadija je ostala izložena napadu konjice sa strane i sa leđa. U isto vreme Magova skrivena četa izlazi iz zasede i napada rimsku pešadiju sa leđa. Pod tolikim pritiskom Rimljanima preostaje samo da beže, što isto više nije bilo lako izvesti.
Hiljade su pobijene na licu mesta, a mnogi su se podavili u reci. Rimljani su izgubili više od trećine vojnika.
Posledice
Taj poraz je zapanjio i dotukao Rimljane. Odmah se prave planovi obrane sa severa. Izabiru se novi konzuli Gnaj Servilije i Gaj Flaminije. Flaminije će odvesti rimsku armiju u novi poraz u bici kod Trazimenskog jezera.
U popularnoj kulturi
Bitka je rekonstruirana u jednoj od epizoda BBC-jeve TV-serije Time Commanders.
Antony
Ontoni je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Gornja Sena.
Po podacima iz 2006. godine broj stanovnika u mestu je bio 60.552.
Monaci, Lecce
Monaci je naselje u Italiji u provinciji Lecce, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
Tiamin piridinilaza
Tiamin piridinilaza (, pirimidinska transferaza, tiaminaza I, tiaminska hidrolaza, tiaminska piridinolaza, tiaminska piridinolaza, tiaminska piridinilaza, tiamin:baza 2-metil-4-aminopirimidin-5-meteniltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom tiamin:base 2-metil-4-aminopirimidin-5-meteniltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Razna bazna i tiolna jedinjenja mogu da deluju umesto piridina.
1950 Wempe
1950 Wempe je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,178 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,5.
Zrinska Draga
Zrinska Draga (do 1900. i 1953–91. Draga, 1948. Šamarička Draga), naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Dvor, Sisačko-moslavačka županija.
Klopimozid
Klopimozid je organsko jedinjenje, koje sadrži 28 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 495,991 Da.
Lake Lorraine, Florida
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.010, što je 96 (-1,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
St. Clair County, Alabama
je okrug u američkoj saveznoj državi Alabama.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 83.593, što je 18.851 (29,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
331
Godina 331. (CCCXXXI) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Basa i Ablabija (ili, rjeđe, godina 1084. Ab urbe condita). Oznaka 331. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Bendersville, Pennsylvania
Bendersvil je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 641, što je 65 (11,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Steril-sulfataza
Steril-sulfataza (, steroidna sulfataza, sterol sulfataza, dehidroepiandrosteron sulfatna sulfataza, arilsulfataza C, steroidna 3-sulfataza, steroid sulfatna sulfohidrolaza, dehidroepiandrosteronska sulfataza, pregnenolonska sulfataza, fenolna steroidna sulfataza, 3-beta-hidroksisteroid sulfatna sulfataza) je enzim sa sistematskim imenom steril-sulfat sulfohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ova enzim takođe deluje na srodne steril sulfate.
Cambounès
Kambune je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Tarn koja pripada prefekturi Kastr.
Bitka kod Megida
Bitka kod Megiddoa se odnosi na jednu od tri velike bitke koje su se odigrale kraj Megiddoa u dolini Jezreel u sjevernom Izraelu. Od njih je najpoznatija ona prva:
Roara, Padova
Roara je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Filmski režiser
right|thumb|300px|Švedski filmski režiser [[Ingmar Bergman za vrijeme snimanja filma "Divlje jagode"]] Filmski režiser (reditelj ili redatelj) ili samo režiser je osoba koja vodi proces snimanja filma (odn. režiju filma), koordinira rad na filmu te glumcima daje upute o željenom načinu glume u pojedinim scenama.
Uloga filmskog režisera
Režiser također može sudjelovati u procesima castinga, uređivanja ili zamjene pojedinih dijelova scenarija, kao i u određivanju kuteva snimanja te uređivanju filma za njegovu konačnu verziju.
Uobičajeno je da režiser ima potpunu kontrolu nad svim aspektima filma, ali nije rijetkost da mora udovoljiti zahtjevima producenta i(li) filmskog studija. Režiser većih produkcija najčešće pomoćnoj ekipi (engl.: second unit) prepušta režiju manje važnih scena.
Naziv za žene
Ženska osoba koja režira film naziva se (filmska) režiserka (redateljica, rediteljica).
Tiamin-fosfat difosforilaza
Tiamin-fosfat difosforilaza (, tiamin fosfat pirofosforilaza, tiamin monofosfat pirofosforilaza, TMP-Ppaza) je enzim sa sistematskim imenom 2-metil-4-amino-5-hidroksimetilpirimidin-difosfat:4-metil-5-(2-fosfoetil)tiazol 2-metil-4-aminopirimidin-5-meteniltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Krasnodarski kraj
Krasnodarski kraj je kraj u Rusiji, smješten na obalama Azovskog i Crnog mora, odnosno u Predkavkazju i na sjevernim padinama Velikog Kavkaza.
Bio je dijelom Azovsko-crnomorskog kraja u SSSR-u do 13. rujna 1937. godine.
Sumter County, Alabama
je okrug u američkoj saveznoj državi Alabama.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 13.763, što je 1.035 (-7,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Tentoksin
Tentoksin je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 414,498 Da.
Joppatowne, Maryland
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.616, što je 1.225 (10,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
1952 Hesburgh
Asteroid je otkriven. 1949. godine.
Donji Štrbci
Donji Štrbci je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Donji Lapac, Ličko-senjska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 25 stanovnika te 14 obiteljskih kućanstava.
Villalago, L'Aquila
Villalago je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 581 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 917 m.
Crevin
Kreven je naselje i opština u severozapadnoj Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Il i Vilen koja pripada prefekturi Redon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1723 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 207 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,31 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 102 metara (maksimalnoj 111 m, a minimalnoj 50 m).
1953 Rupertwildt
1953 Rupertwildt je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 3,108 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,8.
Adelshofen (Mittelfranken)
Adelshofen je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 58 opštinskih središta okruga Ansbah. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 925 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9571111.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ansbah Adelshofen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ansbah. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 429 metara. Površina opštine iznosi 27,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 925 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 34 stanovnika/km².
Donji Vukojevac
Smješten je na istočnim padinama Vukomeričkih gorica te uz cestu Zagreb - Sisak, koja je još u davno doba spajala stare rimske naseobine Poetovio i Siscia.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 468 stanovnika te 147 obiteljskih kućanstava.
Gene Sharp
Gene Sharp (rođen 21.2. 1928. - ) je osnivač američkog Albert Einstein Institution koji je barem formalno neprofitabilna civilna udruga dok je on sam nazivan Machiavellijem nenasilja i Clausewitcem nenasilnog ratovanja.
Diplome
Gene Sharp je rođen u imućnoj bostonskoj obitelji 1928. godine što mu je omogućilo najbolje moguće školovanje tako da na Oxfordu prije svoga 25 rođendana dobiva dvije univerzitetske diplome iz sociologije kojima će dodati 1968. godine i onu doktora političke teorije.
Teorija
Osnovni temelj svih radova Gene Sharp čini istraživanje uspjeha nenasilne borbe Gandija protiv britanske vlasti nad Indijom kao i u manjem dijelu uspjeh također nenasilne borbe Henry David Thoreau za ukidanje ropstva u SADu.
Ova knjiga i političko-sociološke teorije iz nje na početku nisu bile dobro prihvaćene, ali nakon nekoliko uspješnih ili ne pokušaja CIAe rušenja stranih vlada koji su donesli negativne internacionalne poene u prvoj polovici osamdesetih SAD donosi odluku o stvaranju i potpomaganju civilnih udruga čiji bi zadatak bio sličan onima iz prošlog razdoblja.