cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glad (bugarski vojvoda)
Ime Glad je verovatno slovenskog porekla, iako značenje imena nije potpuno objašnjeno. U Pribaltiku su postojala naselja Gladichov, Gladyšov, na reci Biese i Gladišov na reci Radgošć. Na srpskom prostoru se toponomi sa istom osnovom pojavljuju na prostoru gde su nađeni najstariji slovenski slojevi na Balkanu, danas u Republici Srpskoj - Gladnica u opštini Srebrenica, zatim Gladnić, Gladnik, Gladojević, Gladović i Gladovići kod Višegrada, zatim predeo Glade, Gladov do, Gladova vrtača, Gladov vrh i Gladov krš u Ozrinićima, Gladište u Kučima u Crnoj Gori i Gladišev dol u Metohiji. Ovi toponimi potvrđuju još jednom da je gospodar Banata, vojvoda Glad, bio slovenski vladar. Glavni istorijski izvor o Gladu je istorijska hronika Gesta Hungarorum, koju je napisao budimski sveštenik Peter, u vreme mađarskog kralja Bele III, na kraju 12. veka.
Val Verdi
Val Verdi se može odnositi na
Snježna kraljica (bajka)
Snježna kraljica (danski Snedronningen) je bajka Hansa Christiana Andersena, koja je prvi puta objavljena 1845. godine i koja za tematiku ima borbu između dobra i zla, koju u priči na neki način personificiraju dječak Kay i djevojčica Gerda.
Eventyr af H.C. Andersen מלכת השלג
Panonija
200px|thumb|right|Položaj Panonije u Rimskom Carstvu 200px|thumb|right|Panonija u 1. veku 200px|thumb|right|Panonija u 2. veku 200px|thumb|right|Panonija u 4. veku 200px|thumb|right|Panonija s Konsnatinovim "[[limesom" 330. n.e.]] Panonija (Παννονία, ) bila je jedna od najvažnijih rimskih provincija i protezala se južno i zapadno od reke Dunava, koja je istovremeno činila i njenu severnu i zapadnu granicu. Na jugu se graničila s Ilirikom i Mezijom, na zapadu ju je od Norika delila planina Cetij (mons Cetius), gde je danas planinski prevoj Gerichtsberg, a od Italije su je razdvajale Julijske Alpe. Panonija se protezala duž toka Dunava, od Vindobone (Beča) do Singidunuma (Beograda), pa je obuhvatala današnju istočnu Austriju, zapadnu Mađarsku, zapadnu Slovačku, severnu Sloveniju, severnu Hrvatsku, severozapadnu Srbiju i severnu Bosnu i Hercegovinu.
Rimska upravna podela
Kad su Rimljani zavladali Panonijom, podelili su je na Gornju Panoniju (Pannonia Superior, ) i Donju Panoniju (Pannonia Inferior, ) ravnom linijom koja je išla od Arabone (Győra) na severu do Servicija (Servitium, danas Gradiška) na jugu, tako da je deo zapadno od ove linije činio Gornju Panoniju, dok je istočno od te linije ležala Donja Panonija. Zbog te podele za celu se tu oblast u nekim izvorima koristi naziv u množini ― Panonije (Pannoniae, . Pod Dioklecijanom svaka od ove dve provincije bila je podeljena na dve. Gornja Panonija podeljena je na Prvu Panoniju (Pannonia Prima) na severu, sa sedištem u Savariji (Szombathely), i na Savsku ili Obalnu Panoniju (Pannonia Savia ili 'Ripariensis) na jugu, sa sedištem u Sisciji (Sisak); Prvom Panonijom upravljali su praeses i dux, a Savskom Panonijom jedan dux. Donja Panonija bila je podeljena na Panoniju Valeriju (Pannonia Valeria) na severu, sa sedištem u Sopijanu (Pečuh), i na Drugu Panoniju (Pannonia Secunda) na jugu, sa sedištem u Sirmiju (Sremska Mitrovica); Valerijom su upravljali praeses i dux, a Drugom Panonijom konzular i dux. Najviše vojske uvek se nalazilo u oblastima koje su se graničile s Germanima, budući da je njima trebala jaka zaštita, premda je i ostale delove Panonije štitilo mnogo vojske, koja je postepeno uvećana na celih sedam legija. Pored tih odreda, postojala je i jaka rečna flota stacionarana u Vindoboni, koja je bila najjača od tri dunavske rečne flote koje su Rimljani držali.
Geografija
Panoniju čini velika ravnica koju samo na zapadu i jugu okružuju planine iole značajne visine i presecaju tek poneka brda umerene visine, koja predstavljaju završetke alpskih planinskih lanaca, pa ih zbog toga Tacit i Tibul nazivaju Panonskim Alpima. Najvažnije su panonske reke Drava i Sava, koje teku gotovo paralelno i ulivaju se u Dunav, te Mura na severu i Raba na severozapadu. Antički pisci, npr. Strabon, Dion Kasije i Herodijan, navode da je u Panoniji vlada oštra i hladna klima koja tu oblast činila slabo produktivnom, no kasniji izvori ipak zapažaju plodnost panonskih ravnica. Kako su u to vreme šume verovatno bile mnogo rasprostranjenije nego danas, drvna građa predstavljala je glavnu robu koja se izvozila iz Panonije, a velike su količine odlazile u Italiju. Poljoprivreda nije bila naročito razvijena i većinom se svodila na uzgoj ječma i zoba, od kojih su Panonci pravili neku vrstu piva, koje se zvalo sabaja (sabaia) i predstavljalo najvažniji deo ishrane za starosedelačko stanovništvo. Masline i vino ne spominju se u izvorima, svakako ne u starije vreme, sve dok car Prob nije uveo uzgoj vinokve loze u oklini Sirmija. Reke su stanovništvu verovatno pružale obilje ribe. U izvorima nema vesti o metalu iz Panonije, bilo zato što tamo nije bilo rudnika bilo zato što se za metal uvezen iz Panonije neodređeno govorilo da potiče iz Norika, gde je rudarstvo bilo znatno razvijeno.
Stanovništvo
Međutim, Dion Kasije, koji je dobro poznavao te oblasti, jasno kaže da Panonci nisu imali veze s Peonjanima. Nema, pak, sumnje da su u Panoniji živela i keltska plemena, a u ranoj fazi Rimskog carstva i romanizacija i širenje latinskog uzeli su velikog maha. U izvorima se stanovnici Panonije opisuju kao hrabri i borbeni ljudi, koji su, kad su Rimljani prvi put došli u dodir s njima, živeli na vrlo niskom stupnju civilizacije i bili poznati po okrutnosti i svojoj ljubavi prema krvoproliću, kao i po neverstvu i lukavstvu. Ali, od dolaska Rimljana došlo je do znatnog razvitka civilizacije, pa su čak napuštena i domaća božanstva (neka njihova imena nalaze se na natpisima, npr. Latobius, Laburus, Charus) i prihvaćena rimska, odnosno pojedini lokalni bogovi bili su postovećeni s rimskim. Romanizaciju Panonije pospešilo je osnivanje rimskih kolonija i stacioniranje rimske vojske, pa je do vremena seobe naroda ta zemlja bila potpuno romanizovana.
Istorija
O istoriji Panonije pre dolaska Rimljana malo se zna. Justin kaže da su se u toj oblasti naselila neka keltska plemena. Godine 119. pne. Rimljani su ratovali protiv Panonaca, "ne po prvi put", te su zauzeli Sisciju. Godine 35. pne. Oktavijan je, kao član drugog trijumvirata, zaratio na Panonce i ponovo osvojio Sisciju, a taj je rat vođen, kako kaže Dion Kasije, samo da bi se vojska uvežbavala na tuđoj teritoriji. Nakon pada Siscije prišla su Rimljanima i ostala panonska plemena. Sukobi su ponovo izbili 16. pne., kad je su neka panonska plemena upala u Istru, a onda su 13. pne. Marko Vipsanije Agripa i Marko Vinicije krenuli na istok dolinom Save i Dunava. Taj je pohod, nakon Agripine smrti 12. pne., nastavio Tiberije, koji je surovo skršio sav otpor Panonaca i doveo rimsku vojsku do Dunava. Panonci severno od Drave, kako se čini, prihvatili su rimsku vlast bez otpora, možda i zbog straha od Dačana, i Panonija je ostala mirna sve do 6. g. n.e., kad je izbio veliki ilirski ustanak pod vodstvom dvojice Batona ― Batona koji je predvodio Breuke (u današnjem Sremu) i Batona na čelu Desitijata (u okolini današnjeg Sarajeva). Jedan od razloga za ovaj ustanak, koji je trajao sve do 9. g. n.e., bilo je poresko opterećenje plemena koja do tog vremena nisu imala pravu državnu organizaciju, pa nisu poznavala ni poreze. Prema antičkim piscima, ustanak je zahvatio sve zemlje od Save do Jadranskog mora i okupio oko 800.000 ustanika. Rimljani su protiv ustanika uputili ogromnu vojsku, koja se možda sastojala i od celih jedanaest legija, a predvodio ju je Avgustov posinak i budući car, Tiberije. On je naposletku i skršio ilirski ustanak 9. godine nove ere. Od tada je u Panoniji bila stacionirana jaka rimska vojska; kad je do panonskih vojnika stigla vest o Avgustovoj smrti, podigli su bunu, ali je ona brzo ugušena.
Do velike seobe naroda Panonija je ostala u sastavu Rimskog carstva; osnovane su mnoge kolonije i municipiji te utvrde za zaštitu zemlje; izgrađeni su putevi, od kojih su posebno značajni bili put koji je išao duž Dunava te put koji je prolazio centralnim delom Panonije, od Vindebone do Sirmija. S druge strane, Rimljani su panonsko stanovništvo su zbog njihove borbenosti rado primali u redove svoje vojske. Tokom 4. veka barbarske su invazije nanele veliku štetu Panoniji, a kraj je, kako se čini, došao 405. godine, kad su u Panoniju upali Radagajst i njegovi Ostrogoti, nakon čega je veliki broj romanizovanog stanovništa pobegao u Italiju. Oko 500. godine Panonijom su zavladali Langobardi, da bi 568. od njih prešla u ruke Avara.
Ime
Postoje dva objašnjenja o poreklu imena Panonija, a na osnovu fizičkog karaktera zemljišta, koje prestavlja delimično pašnjake, a delimično močvare i ritove. Za prvi slučaj moglo bi se naći tumačenje imena u baskijskom korenu (navarski dijalekat) -{pen-tze}- „-{pro-dera, terreno para pastos}-", „-{praerie, terrain a paturages}-", livada, pašnjak, stepa. Ime Panonije izlazilo bi u tom slučaju iz korena pen sa značenjem ledina ili "pašnjak". I zaista je bilo srednje Podunavlje oblast pašnjaka, koje su posećivali razni konjanički narodi, došavši sa istočne strane Karpata: Jazigi, Huni, Avari, Mađari, koji još danas pasu čopore konja po širokoj pusti.
Ako uzmemo u obzir drugu karakteristiku panonskog tla, naime stalne baruštine i periodične poplave, onda bi se moglo dovesti ime ove velike zemlje u vezu sa staroindijskim pankas (up. staro-pruski pannean), što na nemačkom znači Schlamm, Sumpf, a na srpskom "bara, močvara" Druga etimologija je verovatnija.
Gradovi i utvrde
thumb|right|300px|Fotografija iz vazduha: Gorsium - Tác - Mađarska thumb|right|300px|Aquincum, Mađarska thumb|right|300px|Ostaci carske palate u Sirmiju Lokalna naselja činili su pagi ("oblasti"), u kojima su se nalazili vici ("sela"). Veći gradovi uglavnom su bili rimskog porekla. U Panoniji su postojali ovi gradovi:
Clitourps
Klitur je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Šerbur-Oktevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 138 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,3 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 95 metara.
Magda Matošić
Magda Matošić (Split) je hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica.
Aleksa Ivić
Aleksa Ivić (Buđanovci, 23. decembra 1881. – Beograd, 23. novembra 1948.), jugoslovenski istoričar. Profesor na Pravnom fakultetu u Subotici. Istoriju i slavistiku studirao u Beču kod poznatih stručnjaka Vatroslava Jagića i Konstantina Jiričeka. Doktorirao 1905. godine. Po završetku studija ostao je u Beču pet godina. Godine 1910. izabran je za zastupnika (poslanika) u Hrvatskom saboru, te iste godine odlazi u Zagreb. Od 1912. god. radi u Zemaljskom arhivu u Zagrebu. PoslePrvog svetskog rata predaje jugoslovensku diplomatsku i političku istoriju na Pravnom fakultetu u Subotici. Iskazao se kao predan arhivski istraživač i istoričar Srba u Habzburškoj monarhiji. Izdao je dosta građe vezane za Srbe iz bečkih arhiva. Najznačajnije mu je delo Istorija Srba u Vojvodini, objavljeno 1929. godine.
Igor Mrduljaš
Igor Mrduljaš (Split, 1945. - Zagreb, 1. listopada 2013.), hrvatski teatrolog i kazališni kritičar.
Životopis
Radio je u Splitu,Živio u Rijeci Varaždinu i Zagrebu gdje je i umro.Radio je u Zagrebačkom kazalištu mladih i  Zagrebačkom kazalištu lutaka. Uređivao je mnogo kazališnih publikacija i časopisa te nekoliko knjiga koje obrađuju važne teme i osobe hrvatskoga glumišta u raznim odsječcima vremena. Postupno je od tajnika Zavoda za industrijsku pedagogiju u bivšem sustavu, zatim voditelja kazališne promidžbe, kazališnog ravnatelja, postao cijenjeni teatrolog i povjesničar kazališta, a poslije i sposobni političar u svojstvu pomoćnika ministra za informiranje, pomoćnika ministra kulture za informiranje te kvalificirani i educirani zamjenik predstojnika Ureda za odnose s javnošću Vlade Republike Hrvatske.
Godine 1969. kao predsjednik studenata Rijeke dao je riječkom klubu za mladež ime po poznatom prosvjedniku Janu Palachu - klub Palach.
Član Hrvatskog društva kazališnih kritičara kojem je bio dugogodišnji tajnik (1978-88) i predsjednik (2005-10), član Međunarodne udruge kazališnih kritičara (AICT) i Društva hrvatskih književnika. Imao je stalnu rubriku u hrvatskom tjedniku za kulturu Hrvatsko slovo (Hrvatsko glumište).
Vorton
Vorton se može odnositi na
Duško Pavasović
Duško Pavasović (Split, 15. listopada 1976.), slovenski šahist hrvatskog podrijetla, velemajstor. Prvo je bio hrvatski državljanin, a poslije je uzeo slovensko državljanstvo.
Na slovenskoj je nacionalnoj ljestvici od travnja 2007. bio drugim iza Beljavskog s 2567 bodova. Po statistikama FIDE sa službenih internetskih stranica od 14. travnja 2012., ima 2557 bodova, 4. je aktivni igrač na ljestvici šahista u Sloveniji, 317. u Europi a 397. na svijetu. Velemajstor je od 1999. godine.
Sudjelovao je na četirima šahovskim olimpijadama: 1998. u Erevanu (6/10 na 3. ploči), 2000. u Istanbulu (8,5/12 na 4. ploči), 2002. i 2004. godine. Pojedinačni prvak Slovenije bio je 1999., 2006. i 2007. godine. Drugi je bio 1998. i 2003. godine. Na europskom pojedinačnom prvenstvu u šahu 2007. bio je 4.. Imao je najviši rejting na turniru od 2765 bodova. Na europskom momčadskom prvenstvu je sa Slovenijom bio 7. u Batumiju 1999. i 5. u Leonu 2001. godine.
Bio je član je šahovskog kluba Mravince.
Webb (razvrstavanje)
Webb ima više značenja:
Zapata
Zapata se može odnositi na
Willigis
Rođen je u Schöningenu u Saksoniji, a još u mladosti je pokazao talent zbog koga je angažiran na dvoru cara Otona I. Od 971. je služio kao kancelar cara Otona II, a 975. je proglašen nadbiskupom i nadkancelarom Njemačke. Godine 983. je njegova nadbiskupija stekla značajne teritorije. Na Božić iste godine je kao primas Njemačke okrunio malodobnog Otona III za kralja, a poslije, zajedno sa bakom Adelaide služio kao njegov tutor i de facto regent.
Bio je u dobrim odnosima sa papama, ali je došao u sukob sa biskupom Bernwardom od Hildesheima oko nadležnosti nad opatijom Gandersheim. Taj je sukob riješen u hildesheimsku korist.
Poslije je okrunio Heinricha za njemačkog kralja.
29. augusta 1009. je u Mainzu posvetio katedralu koja je izgorjela isti dan. Willigis je izdao naređenje da se isti dan počne s obnovom.
Nikada je nije službeno kanoniziran, ali se ubrzo nakon smrti počeo slaviti kao svetac.
Bad Gandersheim
Bad Gandershajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 12 opštinskih središta okruga Northajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 10.572 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3155001.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Northajm Bad Gandershajm se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Northajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 143 metra. Površina opštine iznosi 90,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.572 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 117 stanovnika/km².
Plata
Plaća, plata ili nadnica u najširem smislu označava materijalnu kompenzaciju za nečiji rad. U užem smislu se pod time podrazumijeva novčani iznos koji neka osoba - najamni radnik ili posloprimac - redovno i u unaprijed određenim vremenskim terminima prima od strane osobe za čiji račun i u čijem interesu obavlja svoj rad, tj. poslodavca. Plaća se obično određuje temeljem posebnog ugovora o radu kojim se zasniva radni odnos.
Jednokratna kompenzacija za točno određeni rad i usluge, koji se obično temelji ugovorom o djelu se naziva honorar.
Lakton trisirćetne kiseline
Lakton trisirćetne kiseline je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 126,110 Da.
Zavala
Zavala se može odnositi na
Rodolphe od Francuske
thumb|200px Rudolf (umro 15. siječnja 936), ''francuski kralj od 923 - 936. godine.''
Rudolf I, vojvoda Burgundije postaje kralj Francuske 923 godine poslije oružane pobjede pobunjenih plemića protiv kralja Karla III. Prvi izbor za novog kralja je bio Robert I, brat francuskog kralja Oda, ali kako je tijekom borbe on poginuo, novi izbor je pao na najmoćnijeg tadašnjeg plemića francuskog kraljevstva.
Kako je umro bez djece nasljeđuje ga 936 godine Luj IV. sin svrgnutog Karla III.
Coldwater, Kansas
Koldvoter je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Dominik Luccari
Dominik Luccari (Lukaris, Lukarić) (Split, ? - Split, † 1348.), splitski patricij iz plemićke obitelji Lukari i splitski nadbiskup.
Coldwater, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 828, što je 36 (4,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dominik Luccari
Poslije smrti nadbiskupa Baliana izabran je za novog splitskog nadbiskupa. Međutim, budući da je jedan dio splitskih kanonika bio protiv njegova izbora, otišao je Dominik u Avignon na dvor pape Ivana XXII. koji ga je potvrdio i posvetio za splitskog nadbiskupa.
Nadbiskup Dominik je posvetio veliku brigu izgradnji katedralnog zvonika, borio se protiv bogumilske hereze koja se širila iz Bosne na primorje, a njegova je zasluga i što je dao prepisati sve stare listine i povelje koje su hrvatski knezovi i kraljevi, kao i oni ugarsko-hrvatski, izdali splitskoj Crkvi te ih uobličio u zbirku pod nazivom montanum.
Umro je 1348. godine za vrijeme velike epidemije kuge koja je poharala Split i čitavu Europu.
Houko Kuwashima
Houko Kuwashima (桑島 法子) japanska je glasovna glumica i pjevačica. Najpoznatiji animei kojima je posudila glas su InuYasha, Aria, Nadesico, RahXephon i Slayers Try.
Charles III od Francuske
Karlo je bio posmrtni sin kralja Luja II. Poslije trogodišnjeg rata krajem 897. godine pobjedio je "nelegitimnog" kralja Oda uz pomoć njemačkih vojnika.
S ciljem sprječavanja daljnjih prodora Vikinga na francusko tlo daruje im današnju Normandiju koja je po njima dobila ime (Normani, ljudi sa sjevera). Time je obvezao vikinškog vođu Rolla da brani cijelu Francusku od napada ostalih vikinških plemena.
Njegova neoprezna vladavina kojom moćni plemići nisu bili niti najmanje zadovoljni rezultira na kraju njihovom uspješnom pobunom 922. godine.
Montagne, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 547 m.
Charles III od Francuske
Tijekom kratkog rata Karlo III. je oboren, ali ne prije nego što je uspio likvidirati u bitci uzurpatora Roberta I. Pobunjeni plemići koji su pobjedili u ratu za svog novog kralja biraju Rudolfa, burgunskog vojvodu.
Hernando, Mississippi
Hernando je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Logor Crveni krst
minijatura|Osmatračnica koncentracionog logora Crveni krst u Nišu. Muzej Logora Crveni krst u Nišu danas.|mini|desno Logor Crveni krst, poznat i kao koncentracioni logor Crveni Krst ili Lager Niš (nemačko zvanično ime ), je bio koncentracioni logor lociran u industrijskoj zoni grada Niša u Srbiji. Njime su upravljali Nemci tokom Drugog svetskog rata. Logor je bio smešten u neposrednoj blizini železničke stanice „Crveni krst“ u Nišu, u zgradama koje su do okupacije služile kao vojni magacin.
Logor je formirao šef Gestapoa i Nišu SS kapetan Hamer.
Izgled
Logor se sastoji od centralne zgrade zatvora, tri pomoćne zgrade, četiri stražarske kućice, dve kule osmatračnice i dva tornja. Centralna logorska zgrada ima dva sprata i potkrovlje na kom se nalazilo 20 samica. U prizemlju se nalazi sto i klupe kao i seno na kome su logoraši spavali. U potkrovlju se nalaze 20 samica, a u nekima od njih je pod bio pokriven bodljikavom žicom. I danas se još uvek se na zidu mogu videti autentnične poruke koje su logoraši ispisivali. Poruke govore o nekim logorašima i datumu kada su otišli u Nemačku.
Neke logoraše su stavljali u samice u kojima je pod bio pokriven bodljikavom žicom. Logoraši su tu mogli samo da stoje i nikako nisu mogli da spavaju. Nedostatak sna ih je vrlo često dovodio do ludila.
Žrtve
minijatura|Masovno streljanje rodoljuba na Deliskom Visu kod Niša od strane bugarskog okupatora 1942. Procenjuje se da je oko 30.000 ljudi prošlo kroz ovaj logor, od kojih je 12.000 ubijeno na lokaciji Bubanj. Mnogi drugi zatočenici su prebačeni u logor Sajmište ili druge logore širom Evrope. Žrtve logora su bili simpatizeri pokreta otpora, komunisti, Jevreji i Romi. Više od 300 srpskih Roma je ubijeno u kampu.
Do sada je utvrđeno samo 1910 imena streljanih.
Logor je radio od septembra 1941. do 14. septembra 1944., kada su Saveznici oslobodili Niš.
Muzej
Kompleks nekadašnjeg koncentracionog logora „Crveni krst“ u Nišu utvrđen je za spomenik kulture od izuzetnog značaja za Republiku Srbiju odlukom Izvršnog veća SR Srbije iz 1979. godine („Službeni glasnik SR Srbije“, br. 14/79). u Centralni registar nepokretnih kulturnih dobara upisan je pod rednim brojem SK 240.
Konzervatorsko-restauratorski radovi su izvedeni 1979. i 2004. godine.
Trenutno kamp radi kao muzej, međutim postoji manjak sredstava za održavanje. Tokom 2006. muzej je vandalizovan grafitima.
Bekstvo
mini|[[Nada Tomić, jedna od organizatora drugog bekstva 2. decembra 1942. po kojoj se zove jedna od ulica u strogom centru grada Niša]] Logor je posebno poznat po bekstvu 105 zatvorenika 12. februara 1942. godine. U odmazdi posle bekstva, za 11 poginulih nemačkih vojnika, streljano je 1.100 rodoljuba. Organizovano bekstvo logoraša bio je jedinstveni događaj u porobljenoj Evropi. Do bekstva logor je bio opasan bodljikavom žicom, a posle bekstva je celi kompleks ograđen zidom.
Manje bekstvo šest zatvorenika odigralo se 2. decembra 1942.
Nasleđe
Jedna opština u Nišu dobila je ime po ovom koncentracionom logoru.
Bordel
mini|257x257piksel Bordel (od francuske riječi bordel), rjeđe kupleraj (od njemačke riječi Kuppelei za "podvođenje"), odnosno, eufemistički javna kuća je naziv za ugostiteljski objekt čija je glavna djelatnost prostitucija, bilo kroz omogućavanje upoznavanja prostitutki sa svojim klijentima, bilo kroz pružanje prostora za obavljanje seksualnih usluga.
Bordeli se obično dijele u dva osnovna tipa:
U nekim zemljama gdje su prostitucija i vođenje bordela ilegalni, bordeli se svejedno toleriraju od strane vlasti, bilo kao dragocjen izvor obavještajnih podataka, bilo zbog mišljenja kako prostitucija u bordelima predstavlja manji zdravstveni i sigurnosni rizik od ulične prostitucije.
Colle Anzolino-Campolungo, Chieti
Colle Anzolino-Campolungo je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 343 m.
Belmont (Rona)
Belmon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona koja pripada prefekturi Vilfranš sir Saon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 613 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 405 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 1,51 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara.
Kalahan
Kalahan se može odnositi na
OR10P1
Olfaktorni receptor 10P1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR10P1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Louis IV od Francuske
Louis IV 'Prekomorski' (920. — 954.) bio je francuski kralj 936. — 954. godine.''
U doba svrgavanja oca Karla III 923. godine, budući Luj IV ima samo tri godine. Kako bi ga zaštitila, njegova majka, princeza Eadgifu iz Engleske, vodi ga u svoju postojbinu na sigurno. Ta činjenica mu daruje u stanovništvu nadimak Prekomorski.
133
Godina 133. (CXXXIII) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Hibera i Sisene (ili, rjeđe, godina 886. Ab urbe condita). Oznaka 133. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Louis IV od Francuske
Smrću Rudolfa, uzurpatora Francuske bez nasljednika, opća želja plemića poziva Luja IV da preuzme očevu krunu jasno uviđajući mogućnost građanskog rata u slučaju nevraćanja "ustavnog" poretka. Iako na papiru kralj Francuske, područje pod njegovom direktnom kontrolom je bilo ništavno, u stvarnosti ograničeno na nekoliko gradova koji su se mogli nabrojati na prste jedne ruke.
Dinastičku zanimljivost ovoga kralja predstavlja diplomatska igra Henrika I, kralja Njemačke, koji jednu svoju kćer udaje za Luja IV, a drugu za njegovog direktnog protivnika Hugu Velikog, oca budućeg kralja Huga Capeta. Ta sestrinska borba za vlast na kraju će završiti istrebljenjem potomaka Luja IV.
Poslije njegove smrti 954. godine nasljeđuje ga stariji sin, Lothaire od Francuske.
Kemp
Kemp se može odnositi na
Karson
Karson se može odnositi na
Trofej Snježna kraljica
Snježna kraljica je naziv za žensku slalomsku utrku Svjetskog skijaškog kupa koja se održava na zagrebačkom Sljemenu od 2005. godine. Izvorni naziv utrke u njenom prvom izdanju bio je Zlatni medvjed ali je promijenjen u čast Janice Kostelić bez čijih športskih uspjeha utrka ne bi ni bila dana Hrvatskoj i Zagrebu na organizaciju.
Ivan Lučić-Lavčević
Ivan Lučić-Lavčević (Stari Grad, Hvar, 23. prosinca 1905. – okolica Splita, 23. prosinca 1942.), hrvatski komunist, antifašistički borac i narodni heroj.
Prije rata
Rođen je u staroj zemljoradničkoj obitelji, s devetoro braće i sestara. Osnovnu školu završio je u rodnom mjestu. Kao odličnog đaka, roditelji su ga upisali u dominikansku gimnaziju koju je zbog slabog ekonomskog stanja obitelji napustio poslije petog razreda nakon čega se prihvatio teških zemljoradničkih poslova.
Za vrijeme talijanske okupacije otoka Hvara nakon Prvog svjetskog rata, Lavčević se priključio hvarskim domoljubima u borbi protiv okupacije. Samo dvije godine poslije formiranja prve partijske ćelije Komunističke partije Jugoslavije na Hvaru, već 1922. godine postao je član Saveza komunističke omladine Jugoslavije. Razvijao je aktivnost u kulturno-prosvjetnim i sportskim društvima. Starigradska partijska organizacija ga je zbog istaknutog revolucionarnog rada primila u svoje redove 1924. godine.
Đuro Kurepa
Đurađ Kurepa - "Đuro" (Majske Poljane kod Gline, 16. VIII. 1907 – Beograd, 2. XI. 1993) bio je srpski matematičar, profesor univerziteta i akademik SANU.
Ivan Lučić-Lavčević
Prije rata
Prvog svibnja, usprkos zabrani vlasti, komunisti su organizirali i održali zbor oko 1000 pučana, na Rašniku u Vrbanjskom polju, na kojem je Lavčević govorio o povijesnoj ulozi radničke klase. Vlasti su ga često uhitile i maltretirale. Da bi izbjegao uhićenje pod režimom diktature, ilegalno je otišao u Sovjetski Savez, gdje je završio Komunistički univerzitet nacionalnih manjina Zapada. Po svojoj želji, radio je u tvornici u Rostovu, kao mehaničar i partijski radnik. Na rodni otok vratio se ilegalno 1936. godine, ali je odmah uhićen i podvrgnut saslušanjima. Zahvaljujući njegovom držanju i utjecaju Partije među mještanima, policija ga je pustila.
Đuro Kurepa
Biografija
U matematiku je uveo operaciju levog faktorijela. Postavio je takozvanu Kurepinu hipotezu, ali za to tvrđenje nije mogao da pronađe dokaz. Tek 11 godina posle njegove smrti, dva francuska matematičara su pronašla dokaz Kurepine hipoteze.
Ivan Lučić-Lavčević
Prije rata
Godine 1937. nastanio se u Splitu i zaposlio kao mehaničar. Nastavio je partijsku aktivnost u novoj sredini i borio za provođenje zadataka koje je pred partijsku organizaciju Dalmacije postavio novi Centralni komitet KPJ na čelu s Josipom Brozom Titom. Krajem listopada 1939. godine, imenovan je u novi Pokrajinski komitet KP Hrvatske za Dalmaciju i u Radni odbor Pokrajinskog odbora Stranke radnog naroda. Posebno je sudjelovao u sređivanju i jačanju splitske partijske organizacije, kojoj je kratko vrijeme stajao na čelu. Na pokrajinskoj partijskoj konferenciji u Splitu, 2. kolovoza 1940. godine, izabran je za člana Pokrajinskog komiteta i zadužen za sektor agitacije i propagande. Njegovim zauzimanjem, partijska organizacija Dalmacije je, 1. studenog 1940., dobila svoje glasilo "Borba radnog naroda".
Drugi svjetski rat
Kao član PK KPH, u danima kapitulacije, pomagao je partijskim organizacijama u Splitu i na Hvaru da se snađu u novonastaloj situaciji. Krajem travnja 1941. godine, postavljen je za rukovoditelja Vojne komisije pri PK KPH, koja je trebala rukovoditi pripremama za oružane akcije i obukom omladine u rukovanju oružjem. Njegovim je zalaganjem 22. lipnja 1941. počeo izlaziti "Naš izvještaj", glasilo PK-a. Sudjelovao je u organiziranju prvih partizanskih odreda i izvođenju borbenih akcija u Splitu. Zbog stalnih represija okupatora, često je mijenjao ilegalne stanove, naročito poslije uhićenja sekretara Centralnog komiteta KPH, Rade Končara.
Đuro Kurepa
Biografija
Godine 1965. došao je iz Zagreba u Beograd, na mesto redovnog profesora tadašnjeg Prirodno-matematičkog fakulteta. 1988. godine postao je redovni član Srpske akademije nauka i umetnosti.
Ivan Lučić-Lavčević
Drugi svjetski rat
Zbog iznimno teškog zdravstvenog stanja poslan je u zatvorsku bolnicu u namjeri da ga privremeno izliječe i nastave saslušanja. Partijsko rukovodstvo grada ubrzo je saznalo za to i osmislilo plan za njegovo oslobađanje. Trojica prerušenih partizana, pripadnici Mosorskog partizanskog odreda, upali su u bolnicu i izveli Lučića, ali su pritom bili otkriveni. Lučić je pri bijegu ranjen u nogu, ponovno uhvaćen na ulici i prebačen u ćeliju gdje se ponovo susreo sa sekretarom CK KPH, Radom Končarom. S njim je sredinom svibnja 1942. godine prebačen u Šibenik, ali su njega fašisti vratili u splitski zatvor, pošto su pripadnici Narodnooslobodilačkog pokreta uoči suđenja uništili njegov dosje.
Liječnici, pripadnici NOP-a, uspjeli su da s dijagnozom teške zarazne bolesti, Lučića prebace u novu bolnicu na Firulama. Iako je mjesni komitet KPH planirao oslobođenje Lučića, isto nije bilo moguće budući da je Lučić bio nepokretan. Fašisti su ga u kamionu, 23. prosinca 1942. godine, odveli iz bolnice i ubili na nepoznatom mjestu.
Počasti
Odlukom predsjedništva Antifašističkog vijeća narodnog oslobođenja Jugoslavije, 5. prosinca 1944. godine, među prvim borcima Narodnooslobodilačke vojske proglašen je za narodnog heroja.
Godine 1948. utemeljena je splitska građevinska tvrtka koja nosi njegovo ime.
Godine 1959. godine povodom 40. obljetnice KPJ, SKOJ-a i revolucionarnih sindikata, u parku na šetalištu Bačvice u Splitu, otkriveno mu je poprsje, rad akademskog kipara Mirka Ostoje.
Klatno
mini|desno|200p|Prikaz klatna koje se njiše usled [[gravitaciona sila|gravitacione sile. Prikazano je i naprezanje u niti T.]] mini|desno|200p|Kad se klatno pusti, ono se kreće pod uticajem sile m∙g∙sin θ. mini|desno|200p|[[Fukoovo klatno ]] mini|desno|200p|Sat s klatnom ili časovnik njihalica iz 1904. godine, vrlo je pouzdana vrsta [[Mehanički sat|mehaničkog sata.]] 200p|mini|desno|[[Gravimetrija je određivanje polja sile teže merenjem njenog ubrzanja u različitim tačkama na Zemlji.]] mini|desno|200p|Rekonstrukcija [[Džang Hengovog seizmografa.]]
Klatno ili njihalo je fizičko telo koje se njiše oko ravnotežnog položaja. Njihanje mogu izazvati gravitaciona sila, elastična sila (na primer opruga), električna sila, magnetna sila i drugo.
Matematičko klatno je materijalna tačka obešena o nerastegljivu nit bez mase. Za male amplitude, period oscilovanja zavisi od ubrzanja sile teže g i od dužine niti l na koju je masa obešena:
Fizičko klatno je fizičko telo koje se njiše oko čvrste tačke koja se ne podudara sa težištem. Izvedeno iz položaja ravnoteže, fizičko klatno počinje da se njiše pod uticajem vlastite težine. Period oscilovanja zavisi od težine tela, udaljenosti između težišta i obesišta i od momenta inercije s obzirom na obesište.
Torzijsko klatno je telo koje je obešeno o nit koje se periodično uvrće (rotira) u ravni normalnoj na nit zbog elastične sile niti. Za male amplitude kretanje je harmonijsko.
Kretanje klatna prvi su proučavali Galileo Galilej i Leon Fuko (Fukoovo klatno).
Matematičko klatno
Pričvrsti li se mala olovna kuglica na tanku nit i ako se otkloni za izvestan ugao od njenog ravnotežnog položaja, onda ta kuglica na niti vrlo male težine prestavlja matematičko klatno. Kuglica se neće zaustaviti u svom ravnotežnom položaju već će oko njega oscilovati. Put klatna između krajnjih tačaka zove se jedna oscilacija, a vreme koje je potrebno da klatno učini jednu oscilaciju zove se period ili vreme oscilovanja. Kod oscilovanja klatna vrši se stalno pretvaranje potencijalne energije u kinetičku energiju i obratno. Kad se klatno podigne iz položaja mirovanja na neku visinu |h, daje mu se izvesnu potencijalna energija. Kinetička energija je u tom položaju jednaka nuli, jer klatno nema brzine. Kad se klatno pusti, ono će se pod uticajem komponente m∙g∙sin θ kretati, pa će njegova potencijalna energija opadati, a kinetička rasti. U najdonjem položaju (ravnotežnom položaju) biće potencijalna energija jednaka nuli, dok će kinetička energija biti najveća, jer je tu brzina najveća. Zbog tromosti ili inercije klatno će produžiti svoje njihanje, te će ponovno kinetička energija opadati, a potencijalna rasti, a u krajnjoj tački ponovno će kinetička energija biti nula, a potencijalna najveća.
Kad ne bi bilo trenja u osloncu i otpora vazduha, klatno bi se stalno njihalo i uvek bi se popelo do iste visine. Međutim, njegova se energija polagano troši na otpor vazduha i trenje, te titraji postaju sve slabiji, dok se klatno konačno ne umiri u ravnotežnoj tački. Sila koja prouzrokuje njihanje je:
Može se izračunati da je vreme jednog titraja:
a vreme jednog njihaja koje je polovina jednog titraja:
Iz ovog izraza proizlazi da trajanje jednog titraja zavisi od dve veličine, od dužine klatna l i od ubrzanja g sile teže. Prema tome je trajanje jednog titraja: Trajanje jednog titraja ne zavisi:
Fizičko klatno
Vreme jednog fizičkog klatna se dobija tako da nađe dužinu onog matematičkog klatna koje se njiše isto tako kao i fizičko klatno. To je pak ono matematičko klatno koje ima istu ugaonu brzinu i ugaono ubrzanje kao i fizičko klatno. Dužina lo onog matematičkog klatna čije je vreme jedne oscilacije isto kao i kod fizičkog klatna zove se redukovana dužina fizičkog klatna. Ona se može izraziti kao:
gde je: I - moment tromosti ili moment inercije fizičkog klatna s obzirom na obesište, m - masa fizičkog njihala, a R - udaljenost između obesišta i centra masa (težišta). Na osnovu toga se dobija vreme jedne oscilacije fizičkog klatna T:
Fizičko klatno se primenjuje kod časovnika sa klatnom. Ta se primena zasniva na izohronosti, to jest na nezavisnosti vremena oscilacije od amplitude. Klatno svojim pravilnim hodom prisiljava mehanizam i zupčanike da se u jednakim vremenskim razmacima pomiču. Da se zbog trenja i otpora vazduha klatno ne zaustavi, ono dobija nakon svake oscilacije podsticaj pritiskom visećeg utega, koji se kod toga odmotava s vretena. Budući da trajanje jedne oscilacije zavisi od ubrzanja sile teže, to znači da časovnik sa klatnom neće na svakom mestu ići tačno. Na primer, časovnik koji ide tačno na Balkanu ići će sve brže što se više približava polovima, a polaganije što se više približava ekvatoru.
Sekundno klatno
Kad se u izraz oscilacije matematičkog klatna stavi da je t = 1 sekunda, dobija pretvaranjem:
Takvo klatno kome jedna oscilacija traje jednu sekundu zove se sekundnim klatnom. Dakle, merenjem dužine sekundnog klatna može se određivati ubrzanje sile teže, što ima veliku važnost u rudarstvu. Naime, ubrzanje sile teže ne menja se samo sa geografskom širinom već ono pokazuje znatne promene često i na manjem području Zemlje. To dolazi zbog toga što se ispod Zemljine kore nalaze mase različite gustine. Mase veće gustine uzrokuju veće ubrzanje sile teže, što proizlazi iz Njutnovog zakona gravitacije. Prema veličini ubrzanja sile teže na različitim mestima mogu se stvarati zaključci o vrsti i količini masa, odnosno naslaga koje se nalaze na tim mestima. Prema tome, određivanje ubrzanja sile teže služi za istraživanje ruda. Specijalna klatna koja služe u tu svrhu zovu se gravimetri.
Seizmograf
Seizmograf (grč. σεισμός: potres + graf) je merni instrument kojim se mere i beleže pomaci tla tokom potresa. Glavni je deo seizmografa klatno, koje služi kao senzor pomaka tla i koje zbog tromosti (inercije) nastoji da održi stanje mirovanja za potresa, dok se kućište slobodno kreće, te se beleži razlika njihovog međusobnog položaja (seizmogram). Uređajem za merenje prigušuju se slobodne oscilacije klatna. Mehaničke seizmografe nasledili su elektromagnetski, kod kojih se klatno sa zavojnicom kreće u stalnom magnetnom polju kućišta te tako indukuje električni napon, a električni se signal pohranjuje na memorijsku jedinicu. Kako bi se na temelju seizmograma moglo potpuno rekonstruirati kretanje tla, seizmografi istodobno beleže tri međusobno normalne komponente kretanja tla.
Kolman
Kolman se može odnositi na
Kokran
Kokran se može odnositi na
Hampton, Pennsylvania
Hempton je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 632, što je 1 (-0,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Philippe d'Orléans, grof od Pariza
Princ Louis Philippe Albert d'Orléans, grof od Pariza (Pariz, 24. kolovoza 1838. - Stowe, 8. rujna 1894.) je bio francuski plemić i unuk kralja Louisa-Philippea I., povjesničar i novinar koji je od 1848. do svoje smrti bio pretendent na francusko prijestolje. Uz to je bio grof od Pariza.
Rani život
Philippe je gajio demokratske ideale te se, zajedno s mlađim bratom Robertom, pridružio vojsci Unije u Američkom građanskom ratu. Dana 24. rujna 1861. unaprijeđen je u čin satnika, a služio je pod imenom Philippe d'Orléans, grof od Pariza. Gotovo godinu dana služio je u jedinici koju je predvodio general-major George McClellan. Philippe se istaknuo tokom neuspjele Poluotočke kampanje. Iz vojske se, zajedno s bratom, povukao 15. srpnja 1862. godine.
Tokom boravka u Sjedinjenim Državama, prinčeve je pratio njihov ujak, François d'Orléans, princ od Joinvillea, koji je izradio seriju akvarela koji prikazuju njihov boravak. Nakon rata, Philippe se pridružio organizaciji časnika Unije koji su službovali tokom Građanskog rata. Članstvo u organizaciji nastavio je njegov najstariji sin.
Brak i potomstvo
Godine 1864., oženio se svojom prvom rođakinjom s očeve strane, Marie-Isabelle, infantom od Španjolske. Zajedno su imali osmero djece:
Rastauracija monarhije
Godine 1873., kada se očekivalo da će Narodna skupština kojom su dominirali monarhisti obnoviti monarhiju nakon kraha Napoleona III., grof od Pariza se odrekao prava na prijestolje u korist Henrija d'Artoisa, legitimnog pretendenta. Većina je pretpostavila kako je grof od Pariza Henrijev nasljednik te kako će, nakon smrti Henrija koji nije imao potomaka, preuzeti tron i tako ujediniti dvije monarhističke struje koje su u Francuskoj u sukobu od 1830. godine. Ipak, Henrijevo odbijanje da prizna francusku trobojnicu kao zastavu ugasilo je sve nade u restauraciju monarhije tako da je Henri umro bez da je ikada priznao princa Philippea kao svog nasljednika.
Nakon Henrijeve smrti, većina monarhista priznala je grofa od Pariza kao kralja po imenu '''Philippe VII. od Francuske'''. Tu su tezu osporavali karlistički potomci španjolskih Bourbonaca, tvrdeći da oni, kao direktni potomci Louisa XIV. imaju veća prava na tron od princa Philippea. Iako će se kasnije ispostaviti da su ti prigovori bili pogrešni, ništa od toga nije bilo bitno s obzirom da grof od Pariza nikada nije postao kralj, čak niti kratkotrajno.
Ostatak života, princ Philippe je proveo u Surreyju, gdje je njegov djed izbjegao nakon abdikacije. Umro je u Stoweu 8. rujna 1894. godine.
Chelle-Debat
Šel Deba je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Tarb.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 206 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,69 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 200 metara (maksimalnoj 347 m, a minimalnoj 190 m).
OR10Q1
Olfaktorni receptor 10Q1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR10Q1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Sekst Julije Sever
Sekst Julije Sever (Sextus Julius Severus, 2. vijek) je bio rimski vojskovođa i velikodostojnik iz doba cara Hadrijana. Služio je kao rimski guverner Mezije, a potom je godine 131. postavljen za guvernera Britanije. Odatle ga je Hadrijan pozvao u Judeju da bi rukovodio operacijama gušenja Bar Kohbinog ustanka.
Max Brod
Max Brod (hebrejski: מקס ברוד; Prag, 27. svibnja 1884. - Tel Aviv, 20. prosinca 1968.) je bio češko-izraelski pisac, prevoditelj, kompozitor i novinar židovskog porijekla. Mada je Brod i sam bio plodan autor, povijest ga danas primarno pamti kao najboljeg prijatelj i biografa Franza Kafke. Kao osoba kojoj je Kafka posthumno ostavio svoja djela, Brod ih je trebao uništiti, ali je to odbio učiniti te je time Kafku pretvorio u jednog od najpoznatijih svjetskih pisaca.
Život
Max Brod je rođen u Pragu, tada Austro-Ugarska, u židovskoj obitelji. U dobi od 4 godine dijagnosticirana mu je ozbiljna deformacija kralježnice zbog koje je godinu dana išao na korektivnu terapiju. Ipak, do kraja je života imao grbu na leđima. Osnovnu školu i gimnaziju završava u Pragu, tijekom kojih upoznaje svog doživotnog prijatelja, Felixa Weltscha da bi kasnije upisao pravo pri Karl-Ferdinands-Universitätu (gdje pohađa njemački odjel). Diplomirao je 1907. godine i radio u javnoj upravi. Od 1912. su ga smatrali cionistom, a kada je 1918. godine Čehoslovačka stekla nezavisnost, kratko je bio predsjednik Židovskog nacionalnog vijeća. Od 1924. godine, kada se već etablirao kao pisac, radi kao kritičar za novine Prager Tagblatt.
Kada su 1939. godine nacisti okupirali Prag, Brod i njegova supruga Elsa Taussig bježe u Palestinu. Ubrzo su se smjestili u Tel Avivu, gdje je Brod radio kao dramaturg za Habimah, kasnije Izraelsko narodno kazalište, gotovo 30 godina. Supruga mu je preminula 1942., nakon čega je neko vrijeme malo pisao. Postao je jako blizak s Ottom i Esther Hoffe. S njima je redovito išao na odmor, a Esther mu je bila i dugogodišnja tajnica; čak se govorilo kako im veza ima romantičnu dimenziju. Dodatnu podršku pružao mu je i prijatelj iz djetinjstva, Felix Weltsch. Njihovo prijateljstvo trajalo je sve do Weltschove smrti 1964. godine, ukupno 75 godina. Max Brod je umro u Tel Avivu 20. prosinca 1968. godine.
Književnost
Za razliku od Kafke, Brod je već u startu bio jako plodan pisac te je, na koncu, izdao 83 naslova. Njegov prvi roman, Schloß Nornepygge, izdan je 1908. godine kada je imao samo 24 godine te je u Berlinu bio slavljen kao jedan od vrhunaca ekspresionističke književnosti. Ovaj roman, ali i druga djela, donijeli su Brodu renome u književnosti njemačkog govornog područja. Djelo Anschauung und Begriff, koje je 1913. izdao u koautorstvu s Weltschom, donijelo mu je još veći uspjeh u Berlinu, ali i u Leipzigu, gdje je njegov izdavač, Kurt Wolff, radio.
Brod je također nesebično promovirao druge pisce i muzičare. Njegov dugogodišnji štičenik bio je Franz Werfel, s kojim se razišao nakon što je ovaj prigrlio kršćanstvo. Često je znao posati za i protiv Karla Krausa, još jednog konvertita na kršćanstvo. Njegovi kritički osvrti bit će ključni za popularnost Hašekova romana Doživljaji vojnika Švejka, kao i za difuziju opera Leoša Janáčeka.
Glazba
Brodov doprinos klasičnoj glazbi jako je slabo poznat, čak i u usporedbi s njegovim književnim opusom. Brod je skladao nekoliko pjesama, djela za klavir i scensku glazbu za svoje drame. Također je preveo nekoliko djela Bedřicha Smetane i Leoša Janáčeka na njemački te napisao prvu knjigu o Janáčeku (izdanu na češkom 1924. godine). Godine 1961., napisao je i studiju o Gustavu Mahleru pod naslovom  Beispiel einer deutsch-jüdischen Symbiose. Profesor orkestracije bio mu je Alexander Uriah Boskovich.
Max Brod i Franz Kafka
Brod i Kafka su se prvi puta upoznali 23. listopada 1902. godine tokom studija. Brod je držao predavanje o Arthuru Schopenhaueru na kojem je bio i Franz Kafka, koji je bio na višoj godini od Broda. Nakon predavanja, Kafka mu je prišao i otpratio ga kući, nakon čega je započelo njihovo prijateljstvo. Viđali su se gotovo svaki dan, a Kafka je nerijetko bio gost u domu Brodovih roditelja. Tamo je upoznao i Felice Bauer, Brodovu rođakinju, koja mu je jedno vrijeme bila ljubavnica.
Nakon diplome, Brod je jedno vrijeme radio kao poštanski službenik, što mu je davalo dovoljno vremena da se posveti pisanju i kritici. Upravo je to bio jedan od razloga zašto je Kafka prihvatio posao u osiguravajućoj kompaniji. U tom razdoblju, Brod, Kafka i Felix Weltsch su činili tzv. "Uski praški sud".
Tokom Kafkina života, Brod ga je konstantno pokušavao uvjeriti u njegov književni talent, što mu je djelomično i uspjelo. S obzirom da je Kafki kronično nedostajalo samopouzdanja, Brod se može smatrati glavnim odgovornim za tiskanje Kafkinih prvih djela, ali i za činjenicu da je Kafka vodio dnevnik. Brod je također pokušao organizirati zajednički literarni pothvat, ali taj je projekt propao, primarno zbog sudara osobnih i književnih nazora. Ipak, uspjeli su, u časopisu Herderblätter, izdati prvo poglavlje pokušanog putopisa u svibnju 1912., za koje je Kafka napisao uvod. Mada je Brod kasnije pokušao oživiti projekt, u tome je bio neuspješan. Ipak, Kafka i on su ostali najbolji prijatelji i nakon Brodova vjenčanja s Elsom Taussig 1913. godine. Njihovo je prijateljstvo trajalo sve do Kafkine smrti, a poznati pisac je svoju prvu tiskanu zbirku, Razmatranje, posvetio upravo Brodu.
Brodova poveznica s Kafkom nastavila je postojati i nakon Kafkine smrti. Naime, Kafka je sva svoja neizdana i nedovršena djela ostavio upravo Brodu, kojemu je naredio da ih uništi bez da ih čita. Ipak, uvjeren u prijateljev talent, Brod je u razdoblju od tri godine (1925. - 1927.) izdao tri Kafkina romana, Proces, Dvorac i Amerika, kao i neka druga djela, čime je od anonimnog Pražanina napravio jednog od najvećih pisaca u povijesti književnosti. Djela su izazvala veliku pažnju diljem svijeta i utjecala na mnoge kasnije autore, među kojima i Albert Camus i Jean-Paul Sartre.
Izdana djela
thumb|250px|Max Brod (sjedi desno) u društvu [[izraelskog kompozitora Paula Ben-Haima (lijevo)]]