cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saradnja četnika sa Nedićevom vladom
Saradnja sa Nedićevom vladom 1943.
Prvoslav Odović, predratni beogradski policajac i zamjenik Svetozara Vujkovića, upravnika banjičkog logora, redovno je slao izvještaje Vrhovnoj komandi JVuO, odnosno Draži Mihailoviću, koji je preko njega nastojao da izvuče iz logora pripadnike svoje organizacije. U avgustu 1943. godine, Odović (u tom trenutku šef Predstojništva policije u Kruševcu; odgovoran za brojna hapšenja i mučenja pripadnika NOP-a) je uhapšen od strane ljotićevaca zbog saradnje sa četnicima pod komandom Dragutina Keserovića, u vrijeme sukoba između ljotićevaca i četnika. Njemci su ga internirali u Njemačku, gdje je ostao i nakon rata.
Kapetan Branivoj L. Petrović, nakon izvršene inspekcije u Varvarinskom, Resavskom i Ivankovačkom korpusu JVuO, gdje je boravio kao delegat Vrhovne komande, poslao je 1. avgusta 1943. izvještaj generalu Mihailoviću u kome saradnju sa pripadnicima SDS-a konstatuje kao notornu činjenicu, budući da je većina komandanata u tri korpusa bila prethodno legalizovana kod kvislinških vlasti:
Kapitulacijom Italije u septembru 1943. godine i očekivanim savezničkim iskrcavanjem na Jadranu, široko rasprostranjena pojava među pripadnicima SDS-a postaje napuštanje položaja (do tada ne toliko često) i odlazak u šumu, tj. u redove JVuO. U jednom izvještaju sa proputovanja iz sredine septembra, inspektor SDS piše da su bjekstva uzela maha u Kragujevačkom, Valjevskom i Šabačkom okrugu, te dodaje:
Ova aktivnost je svoju kulminaciju dostigla 21. septembra, kada Draža Mihailović izdaje naređenje koje su komandanti korpusa imali dostaviti sreskim komandama SDS-a kako bi ovi „u roku od 48 časova“ napustili svoju dosadašnju dužnost, te se „sa svojim ljudstvom, oružjem i spremom“ javili lokalnim komandantima JVuO radi rasporeda. U Mihailovićevom naređenju piše i sljedeće:
Prema tvrdnjama Boška Kostića, sekretara Dimitrija Ljotića, Ljotić je u drugoj polovini 1943. pokušao da ugovori sastanak sa Mihailovićem, ali je to Mihailović odbio računajući na negativnu reakciju emigrantske vlade.
U jednom njemačkom izvještaju s početka novembra 1943. godine posebno je posvećena pažnja saradnji sa četničkim snagama pod vođstvom Momčila Đujića i Maneta Rokvića. Pored konstatacije da „četničke jedinice dobijaju naredbe direktno od lokalnih njemačkih komandanata“, u izvještaju se za zapovjednika Dinarske divizije JVuO eksplicitno tvrdi:
U depeši od 17. novembra 1943. general Draža Mihailović se obraća majoru Aleksandru Saši Mihajloviću (pseudonim »Vili«), četničkom komandantu Beograda:
18. novembra 1943. britanski potpukovnik Koup (Cope) izveštava pretpostavljene da je od Mihailovićevog majora Đurića obavešten o saradnji četnika sa Nedićevom vladom. Potpukovnik Koup izveštava da većina ljudi pod Đurićevom komandom neće tolerisati ovu saradnju, neće se boriti protiv partizana u savezu sa Nedićem, i da je Đurić, uprkos suprotnim Mihailovićevim naređenjima, već kontaktirao lokalne partizane.
Na sednici Nedićeve vlade, 25. novembra 1943, o pokretu Draže Mihailovića zaključeno je sledeće:
U izvještaju poslatom iz njemačke 2. oklopne armije s početka oktobra 1943, konstatuje se da je major Siniša Ocokoljić Pazarac obavijestio generala Mihailovića o uspostavljenim vezama između Aleksandra Mihajlovića, komandanta Beograda JVuO i njegovog pomoćnika kapetana Ivana Pavlovića sa Ilijom Paranosom, šefom Specijalne policije Uprave grada Beograda:
Navodi o kontaktima između Ocokoljića i Paranosa nalaze se i u jednom dokumentu četničke provenijencije. Krajem decembra 1943, u vrijeme potpisivanja ugovora o saradnji četnika i Njemaca u Srbiji, Mihailovićev obavještajac u Beogradu advokat Ratomir Pavlović (pseudonim »Vanda«), piše Vrhovnoj komandi JVuO:
Neško Nedić, načelnik štaba Posavsko-kolubarske grupe korpusa JVuO, pisao je Draži Mihailoviću 31. decembra 1943. sa predlogom za opsežnu akciju protiv partizanskih pripadnika i simpatizera u Šumadiji, uz asistenciju kvislinške policije:
Prema jednom njemačkom izvještaju sa kraja 1943. godine „80% Srpske državne straže i veliki broj činovništva potpomaže akciju D. Mihailovića i staće pod zastavu kralja Petra“.
Takođe, u arhivu opunomoćenog komandanta Sigurnosne policije pronađen je dosije generala Borivoja Jonića koji su sastavili njemački obavještajci. Pored ostalog, u dokumentu se za komandanta Srpske državne straže tvrdi da je pod velikim uticajem i da „većinom radi prema naredbama Draže Mihailovića i malim delom prema diktatu radio stanice London“.
Na drugoj strani, brojni ravnogorski izvori potvrđuju ovu ocjenu. Tako četnički obavještajac kodnog imena »Janko« u jednom nedatiranom izvještaju navodi da „SDS na čelu sa đeneralom Jonićem, pukovnikom Branom Živkovićem i majorom Dačom Stojanovićem predstavlja našu organizaciju“. Ovaj obavještajac je tvrdio da ima pouzdane informacije o tome da će Srpska garda i straža Uprave grada Beograda, kao sastavni djelovi SDS, u povoljnom trenutku pristupiti Mihailovićevim četnicima.
I Hermann Neubacher, specijalni izaslanik njemačkog Ministarstva vanjskih poslova, svjedoči o privrženosti većeg dijela kolaboracionističke uprave pokretu Draže Mihailovića. Po Hitlerovom naređenju, Hermann Neubacher je oktobra 1943. godine poslan u Beograd sa ciljem objedinjavanja svih antikomunističkih i nacionalnih snaga, odnosno približavanja generala Mihailovića i generala Nedića. U svojim memoarima, na jednom mjestu, Neubacher navodi:
Veleposlanik Neubacher je predložio i stvaranje Velikosrpske federacije, koju bi činile Srbija, Crna Gora i Sandžak, na čijem čelu bi bio general Nedić, ali će, nakon sastanka sa Hitlerom i Ribbentropom u decembru 1943, ovaj prijedlog biti odbačen.
Četničko vođstvo u Crnoj Gori je bilo posebno zainteresovano za stvaranje „federacije“. U tome je pružilo podršku Narodnoj upravi (političko tijelo stvoreno od strane Njemaca u jesen 1943. u koje su ušle brojne velikosrpske pristalice, kao i članovi CFS; jedna vrsta kvislinške vlade u Crnoj Gori) i prihvatilo saradnju sa njom. U Podgorici je 30. i 31. decembra 1943, zajedno sa predsjednikom Narodne uprave Ljubom Vuksanovićem, major Đorđije Lašić organizovao konferenciju kontrarevolucionarnih snaga kojoj je prisustvovalo oko 500 četničkih oficira koji su svi već bili pristupili saradnji s njemačkim okupatorom. Na konferenciji je, uz Vuksanovića, učestvovao i jedan broj članova Narodne uprave. Tom prilikom, usvojena je rezolucija kojom se zahtijevalo:
Potvrde da je JVuO od prvog dana u Beogradu imala značajno uporište u strukturama vlasti, tj. da je veliki broj činovnika Uprave grada Beograda i pripadnika SDS pomagao ravnogorskom pokretu, nalaze se i u svjedočenjima funkcionera kvislinškog aparata pred jugoslovenskim vlastima po završetku rata. Prema iskazu Nikole Gubareva, koji se nalazio na čelu III odseka Specijalne policije Uprave grada Beograda, 90% službenika UgB podržavalo je rad četničkog pokreta. Iz ugla beogradske policije, kooperaciju sa ravnogorcima najbolje opisuje Božidar Bećarević, šef Antikomunističkog odseka SP UgB:
Saradnja sa Nedićevom vladom 1944.
U vreme nešto intenzivnijih sukoba između četnika Draže Mihailovića i snaga nemačkog okupatora u pojedinim delovima Šumadije, naročito u kragujevačkom i mladenovačkom okrugu, od sredine februara do kraja maja 1944, dolazi do jednog naizgled paradoksalnog sastanka. Naime, u prvoj polovini marta 1944. u selu Vranići pokraj Čačka došlo je do sastanka između generala Miroslava Trifunovića, istaknutog člana Vrhovne komande JVuO, i predstavnika nemačkog okupatora Šterkera, na kome se razgovaralo o mogućnosti sporazuma između okupatora i četnika Draže Mihailovića u pogledu borbene saradnje protiv NOVJ, što bi podrazumevalo i naoružavanje četnika. Sastanku je prisustvovao i Milan Aćimović, ministar unutrašnjih poslova u kvislinškoj vladi Milana Nedića.
U izvještaju koji je februara 1944. godine poručnik Jovan Pupavac poslao majoru Slavoljubu Vranješeviću, komandantu Zapadne Bosne, kao jedan od razloga za napuštanje Dinarske divizije, Pupavac pominje i saradnju vojvode Momčila Đujića sa Dimitrijem Ljotićem. Pupavac (koji je i u depeši od 23. decembra 1943. VK JVuO ukazivao na prisustvo Ljotićevih izaslanika u štabu vojvode Đujića, kao i na činjenicu da je ljudstvo divizije u potpunosti u službi Njemaca ) tvrdi da su ljotićevci veoma aktivni u Dinarskoj diviziji, da se nalaze pod njemačkom zaštitom, te da Đujić ima puno povjerenje u njih:
Kakvo je raspoloženje vladalo u srpskim kvislinškim redovima apropos saradnje sa ravnogorcima, Draža Mihailović je informisan u depeši od 13. februara 1944. od strane majora Vladimira Komarčevića (»Dum-Dum«), komandanta Kolubarskog korpusa:
Kapetan Miloš Vignjević (pseudonim »Azed«), načelnik Štaba Zlatiborskog korpusa JVuO, u depeši od 23. februara 1944. obavještava Vrhovnu komandu i Dragoljuba Mihailovića:
O spremnosti kvislinških struktura na saradnju sa četnicima Draže Mihailovića svedoči i tekst Božidara Nedića, brata generala Milana Nedića, objavljen u listu Novo vreme, 24. marta 1944. u kom se ističe jasan zaključak:
U proljeće 1944. godine, Nijemci, Nedić i Ljotić su pomogli Pavlu Đurišiću pri stvaranju Crnogorskog dobrovoljačkog korpusa, čije su jedinice po prvi puta upotrijebljene u Sandžaku, a kasnije po cijeloj Crnoj Gori. Tada je iz Kruševca u Sandžak poslan II bataljon Petog puka Srpskog dobrovoljačkog korpusa pod komandom kapetana I klase Vojislava Najdanovića sa 893 dobrovoljca kako bi pomogao Đurišiću, a Mihailo Olćan, bivši ministar narodne privrede u Nedićevoj vladi i Ljotićev bliski drug, došao je s ovim bataljonom u Sandžak kao oficir za vezu između Đurišića i Nedića. Neko vrijeme je kao oficir za vezu služio i novinar Ratko Parežanin. Crnogorski dobrovoljački korpus (CDK) dijelom su sačinjavale bivše Đurišićeve trupe koje su Nijemci pustili iz zarobljeništva, ali većinom je bila riječ o četnicima, koji su pod imenom »nacionalnih snaga« ostali u Crnoj Gori. Što se tiče organizacije, formalne lojalnosti, komandnih kanala i opskrbe, Đurišić i njegove jedinice bile su dio kvislinških snaga koje su organizirali i izdržavali Nijemci, ali su bile tijesno povezane sa Ljotićevim Srpskim dobrovoljačkim korpusom. Usprkos svemu tome, Đurišić, pa tako i njegove trupe, nastavile su sa svojom prvotnom odanošću Draži Mihailoviću i njegovoj organizaciji. CDK je imao oko 5.000 pripadnika. Nedić je Đurišića tada unaprijedio u čin potpukovnika, iako ga je, malo prije toga, u isti čin unaprijedio i kralj Petar II, i to na Mihailovićev prijedlog.
Pored Đurišića, general Milan Nedić je pokušavao da od okupatora obezbijedi naoružanje i za potpukovnika Đorđija Lašića, jednog od četničkih komandanata u okupiranoj Crnoj Gori. U izvještaju komande Jugoistoka od 6. maja 1944. navodi se:
Krajem aprila 1944. u selu Trbušanima pokraj Čačka ponovo je došlo do sastanka četnika Draže Mihailovića sa Milanom Aćimovićem i nemačkim predstavnikom Šterkerom. Izaslanici Draže Mihailovića na ovom sastanku su, sem generala Trifunovića, bili dr Živko Topalović i kapetan Predrag Raković. Na sastanku su četnički predstavnici podneli zahteve o potrebi u oružju i municiji.
Tokom partizanskog prodora u Srbiju, ravnogorske snage su se borile zajedno sa njemačkim, bugarskim i kvislinškim snagama (SDK i RZK) protiv Druge i Pete divizije NOVJ.
Radosav Grujičić (pseudonim »Radovan«), inspektor Specijalne policije Uprave grada Beograda, javlja 27. marta 1944. Mihailoviću (»Br. 88«) da je dva dana ranije u Užicu primio znatnu količinu oružja od okupatora, i to preko 144 hiljade metaka, 400 mina za minobacače i 400 granata za topove kalibra 45 mm. Grujičić obavještava Mihailovića i o položajima koje prema snagama NOVJ zauzimaju četnici, kvislinzi i okupatori u jugozapadnoj Srbiji:
U izvještaju od 8. aprila 1944. koji je kapetan Živojin Marković, komandant 2. kosovskog korpusa poslao Draži Mihailoviću u kome ga obavještava o stanju četničkih organizacija na Kosovu, pored ostalog, piše:
Na zajedničkoj konferenciji svih kolaboracionističkih oružanih formacija, koja je održana 2. maja 1944. godine, Marisav Petrović, jedan od komandanata SDK, optužio je generala Borivoja Jonića da su njegove jedinice (tj. SDS) „saradnici DM“ i dodao da „DM na ovaj način ima 95% pristalica u Srbiji“.
I sam Borivoje Jonić će u svojim poslijeratnim zapisima istaći do koje mjere je bila izražena saradnja SDS-a sa Dragoljubom Mihailovićem i JVuO:
Takođe, u ratnim memoarima kapetana Zvonimira Vučkovića, komandanta 1. ravnogorskog korpusa, nailazi se na potvrdu ocjene o naklonjenosti velike većine pripadnika SDS-a Mihailovićevom pokretu:
Početkom maja 1944. Dimitrije Ljotić, šef fašističke organizacije Zbor, pokrenuo je inicijativu za saradnju sa snagama Draže Mihailovića. Ljotić i njegov sekretar Boško Kostić susreli su se 17. maja 1944. u selu Brđani kod Gornjeg Milanovca sa generalom Miroslavom Trifunovićem. Razgovori su trajali tri dana. Prethodno je ljotićevski list Srpski narod objavio je 6. maja 1944. tekst u kome se ističe spremnost na saradnju sa četnicima:
Prema sećanju Boška Kostića, objavljenom 1949, na sastanku između Ljotića i Mihailovićevih predstavnika dogovoreno je sledeće:
Komandant Borbene grupe »Željezna vrata« koja je bila stacionirana u istočnoj Srbiji, u izvještaju od 7. juna 1944. piše o sastanku oficira Srpske granične straže kapetana Ivaniševića i poručnika Bogdana Price, komandanta Ramske brigade JVUO u selu Carevac kod Velikog Gradišta.
O stepenu infiltriranosti pripadnika Mihailovićeve organizacije u institucijama Nedićeve kvislinške uprave svjedoči i general-major August Winter, načelnik štaba Armijske grupe F, u izvještaju koji je 5. jula 1944. godine, ispred komande Jugoistoka, poslao Vrhovnoj komandi Wehrmachta u Berlinu:
Sporazum Nedića i Mihailovića
Od 30. jula do 1. avgusta 1944. godine, u sjedištu Vlade nacionalnog spasa u Beogradu, održana je trodnevna konferencija kojoj su prisustvovali svi okružni načelnici i komandanti okrugâ u okupiranoj Srbiji. Na tom sastanku, general Nedić je izrazio želju za ujedinjenjem svih nacionalističkih snaga u zemlji:
Draža Mihailović i Milan Nedić sastali su se 12. i 13. avgusta 1944. u selu Ražana pokraj Kosjerića. Na sastanku su prisustvovali četnički komandanti: pukovnik Luka Baletić, potpukovnik Mirko Lalatović, major Dragoslav Račić, major Nikola Kalabić, a od Nedićevih saradnika: Dragi Jovanović, šef kvislinške policije i upravnik grada Beograda, kao i general Miodrag Damjanović, šef Nedićevog kabineta.
Sastanak je ugovorio, kako je priznao pred istražnim organima 1946, Dragi Jovanović. On se prethodno u Aranđelovcu sastao sa četničkim komandantima Račićem, Kalabićem i Neškom Nedićem. Na sastanku je dogovoreno da se radi na susretu Nedića i Mihailovića u cilju objedinjavanja antikomunističkih snaga. Jovanović se potom vratio u Beograd gde je dobio Nedićevu saglasnost za organizovanje sastanka sa Mihailovićem.
Milan Nedić se u istrazi 1946. prisetio ovog sastanka:
U narednom periodu, Dragomir Jovanović je nastavio održavati kontakte sa ravnogorskom organizacijom. Prema ličnom priznanju pred isljednicima OZNA-e, vrlo brzo je ugovorio i svoj sastanak sa generalom Mihailovićem. Jovanović svjedoči da se taj sastanak odigrao 28. avgusta, u Pranjanima kod Gornjeg Milanovca. Tom prilikom, navodno je Mihailovića informisao o pripremama Njemaca za povlačenje i prenio mu informacije o oskudnim vojnim jedinicama kojima je u tom trenutku okupator raspolagao.
Nemačka ocena Mihailovića
thumb|Nemački kapetan Wrede i četnički komandanti [[Nikola Kalabić, Dragoslav Račić i Neško Nedić, nakon potpisanog sporazuma o zajedničkoj borbi protiv partizana, u Topoli 11. avgusta 1944. (nemački izvor)   ]]
Neposredno uoči sastanka između Nedića i Mihailovića, u Topoli se 11. avgusta 1944. odigrao sastanak između predstavnika nemačke komande Jugoistoka i predstavnika Draže Mihailovića, na kome je major JVuO Dragoslav Račić uverio nemačke predstavnike u spremnost na saradnju Mihailovićevog pokreta sa nemačkim okupatorom:
Na istom sastanku, kapetan knez Vrede (Rittmeister Fürst Wrede) sumirao je prijedloge predstavnika Draže Mihailovića na sljedeći način:
thumb|175px|Nemački vođa [[Adolf Hitler smatrao je Mihailovića prevrtljivim i dopuštao samo taktičku saradnju.]] Sledeće sedmice, 18. avgusta je održan sastanak na najvišem nivou u nemačkoj komandi Jugoistoka. Tu su još jednom sumirani Mihailovićevi predlozi:
Na sastanku je specijalni nemački izaslanik za Balkan Hermann Neubacher ocenio da obećanja Draže Mihailovića u pogledu lojalnog držanja treba uzeti ozbiljno, pošto je dokazao on "da je toliki antikomunista, da je usprkos engleskim ponudama dao prednost prosjačenju kod okupatora pred slogom s crvenom stranom". Ovi pregovori završili su formulisanjem inicijative za formiranje srpske armije od 50.000 ljudi za borbu protiv komunizma kojom bi rukovodio Mihailović, a koju bi opremila nacistička Nemačka. U izveštaju sa sastanka naglašava se da treba pozdraviti "predlog za formiranje srpskog jedinstvenog fronta". U izveštaju se zaključuje, povodom saradnje Mihailovića i Nedića: "Namera Draže Mihailovića da sam ostane u pozadini a Nedića da upotrebi kao reklamnu tablu, politički nam nije nepoželjna."
Milan Nedić se 18. avgusta 1944. na zajedničkoj sednici kvislinške vlade sa nemačkim glavnim komandantom za Jugoistok, garantovao je da će se pokret pod komandom generala Mihailovića suzdržati od "neprijateljskih dejstava protiv Nemaca". Nedić je garantovao nemačkom okupatoru:
Uprkos zalaganju nemačke komande Balkana, nemački vrhovni vođa Adolf Hitler je 22. avgusta 1944. odbacio Mihailovićevu inicijativu, ocenjujući da će to oružje "jednom kasnijom prilikom biti upravljeno protiv Nemaca." On je odobrio samo taktičku saradnju sa četnicima.
Nasuprot Hitlerovom mišljenju, Nojbaher je 30. avgusta i dalje tvrdio da Draža Mihajlović, poput Milana Nedića, verno služi nemačkim interesima, i da se "do danas trudio da ne zauzme neprijateljsko držanje prema okupatoru". To isto smatra i za ostale vodeće Srbe, koji su se, pod parolom »dajte nam oružje — onda pripadamo Vama«, lojalno držali.
Posljedice sporazuma
26. avgusta 1944. godine Jugoslovenska izbeglička vlada priznala je Tita za svog legitimnog predstavnika i vođu, a Ivan Šubašić je zadržao mesto predsednika Jugoslovenske izbegličke vlade.
Na osnovu sporazuma sa Nedićem, Mihailoviću je isporučena veća količinu oružja, municije i opreme, iz nemačkih magacina.
Odluka o objedinjavanju svih domaćih antipartizanskih snaga i njihovom ulasku u sastav JVuO donijeta je na sastancima između predstavnika kvislinške vlade i kvislinških vojnih formacija sa predstavnicima JVuO, održanim početkom septembra, najprije u Beogradu, potom u Pranjanima pokraj Čačka.
Na inicijativu Nedićevog ministra prosvete Velibora Jonića, 2. septembra održan je u Beogradu sastanak na kome su se okupili komandant SDK general Kosta Mušicki, komandant SDS general Borivoje Jonić, bivši komandant SDS general Stevan Radovanović, povjerenik JVuO za Beograd Ivan Pavlović, Boško Bećarević, šef Antikomunističkog odseka Specijalne policije Uprave grada Beograda, kao i upravnik grada Beograda Dragomir Dragi Jovanović. Prema svjedočenju Velibora Jonića pred istražnim organima nakon rata, glavna tema sastanka je bilo vojničko objedinjavanje i izrada zajedničkog plana za „odbranu Beograda i sprečavanje nereda na taj način što će se onemogućiti pobuna komunista i simpatizera NOP-a u Beogradu, što će se oduzeti od Nemaca vojni i značajni objekti da ne bi bili bačeni u vazduh, jednom rečju da se Beograd vojnički osvoji i na taj način spreči ulazak NOV-a i Crvene Armije... Računalo se posle toga da se pozove i kralj, obrazuje vlada i cela Jugoslavija stavi pod njegovom upravom...“
Istog dana, neposredno nakon ovog sastanka, komandant SDS Borivoje Jonić je izdao „Instrukciju za rad SDS“. General Jonić piše da se „jednodušno i spontano, ceo Srpski narod opredelio za Kralja, monarhiju i slobodnu i nezavisnu državu, zasnovanu na demokratskim principima“. U „instrukciji“ se još navodi:
Nakon sastanka od 2. septembra, uslijedio je novi sastanak već 6. septembra. Na poziv ravnogorske komande Beograda, u selo Pranjani (nedaleko od Ravne gore), došli su predstavnici svih kolaboracionističkih vojnih formacija na sastanak sa Dražom Mihailovićem. Predstavnik SDK je bio kapetan Radoslav Protić, ispred SDS je bio prisutan major Ljubiša Mikić, dok je SGS predstavljao major Dragiša Jevtić. Pored Mihailovića, ispred Vrhovne komande JVuO, sastanku su prisustvovali i potpukovnici Mirko Lalatović i Luka Baletić. Kako navodi Boško Kostić, sekretar Dimitrija Ljotića, Mihailović je tada donio odluku o objedinjavanju svih „nacionalnih snaga“ i njihovom ulaženju u sastav Jugoslovenske vojske u otadžbini. Do daljnjeg, sve tri kolaboracionističke formacije je trebalo da zadrže svoju strukturu i starješinski kadar.
Samo dan ranije, general Draža Mihailović primio je u Koceljevi kod Šapca generala Kostu Mušickog i razgovarao s njim o koordiniranju dejstava snagâ JVuO i SDK u borbi protiv NOVJ.
Milovan Popović, upravnik Zavoda za prinudno vaspitanje omladine u Smederevskoj Palanci i simpatizer Ljotićevog ZBOR-a, napustio je Zavod 10. septembra 1944. i pridružio se Mihailovićevim četnicima, dok je Zavod formalno prestao da postoji 3. oktobra 1944. Prije rata, Milovan Popović se nalazio na čelu Antikomunističke lige, a bio je i asistent na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Popović je bio jedan od organizatora Antimasonske izložbe oktobra 1941. Zavod za prinudno vaspitanje omladine bio je specijalni logor za izolaciju i ideološku indoktrinaciju prokomunističke omladine, formiran od strane kvislinških vlasti u Smederevskoj Palanci, 22. septembra 1942. Osnivanje logora bilo je omogućeno Uredbom o prinudnom vaspitanju omladine (15. jul 1942), koju je potpisao predsednik kvislinške vlade Milan Nedić. Tokom dve godine postojanja logora, kroz to mesto za izolaciju prošlo je 1.270 omladinaca i omladinki, od kojih je skoro polovina bila iz Beograda (mahom aktivisti i aktivni simpatizeri srednjoškolske organizacije SKOJ-a). Zatočena omladina je bila podvrgnuta sistematskom ideološkom prevaspitanju, koje su vršili logorski „vaspitači“ – pripadnici organizacije NP Zbor. Zamenica upravnika logora i upravnica ženskog dela logora bila je Popovićeva supruga, Dragojla Ostojić Popović. U depeši poslatoj 21. marta 1945. vojvodi Momčilu Đujiću, general Mihailović o Popoviću daje kratku karakteristiku: „Potpukovnik Milovan Popović, zabušant, neupotrebljiv.” Popović je ostao u JVuO sve do kraja rata i poginuo je 1945. godine u Bosni kao četnički odmetnik.
U dogovoru sa generalom Miroslavom Trifunovićem, Mihailovićevim komandantom Srbije, jedinice Srpske državne straže (SDS) i Srpske granične straže (SGS) 6. oktobra 1944. okupile su se u Jagodini. Tu je od tih jedinica formiran Srpski udarni korpus (SUK) sa tri divizije. Za komandanta korpusa imenovan je divizijski general Stevan Radovanović, za njegovog pomoćnika brigadni general Borivoje Jonić (komandant SDS) a za načelnika štaba major Danilo Dača Stojanović. SUK je tada brojao oko 6.800 ljudi. Srpski udarni korpus se u sastavu Mihailovićeve vojske borio sa jedinicama NOVJ. Ove formacije od 6. septembra 1944. nalaze se pod komandom štaba komandanta Srbije, generala Trifunovića. Zajedno sa nemačkom vojskom i četnicima iz Srbije tokom novembra 1944. učestvuje u proboju Armijske grupe E kroz Sandžak i istočnu Bosnu. Ipak, jedinice SDK nisu se povukle iz Srbije u pravcu Bosne, kako su to učinile objedinjene jedinice JVuO i SDS, već u pravcu Slovenije, preko teritorije Srema i Slavonije odnosno preko teritorije pod kontrolom NDH. Jedinice JVuO i SDS napustile su teritoriju Srbije 15-20. oktobra 1944. Nemci su izvršili evakuaciju jedinica SDK kako bi ih spasili od uništenja u sukobu sa Crvenom armijom i NOVJ. Dimitrije Ljotić je 4. oktobra 1944. uputio delegaciju od 33 pripadnika SDK i fašističkog pokreta Zbor u Crnu Goru, kako bi ubedili Pavla Đurišića, komandanta crnogorskih četnika da se evakuišu u pravcu Slovenije, gde su planirali da se povuku i Ljotićeve jedinice.
Njemačke vojne vlasti su 1. oktobra izvijestile generala Nedića da je njegova vlada razriješena dužnosti, te da Beograd od 3. oktobra postaje operativna vojna zona. Nakon rata, general Borivoje Jonić će posvjedočiti da je u Nedićevom kabinetu 2. oktobra održan sastanak na kojem su, pored Nedića i Jonića, prisustvovali general Miodrag Damjanović, šef kabineta Milana Nedića, zatim komandant SDK general Kosta Mušicki i pukovnik Ljudevit Pogačar, komandant Srpske granične straže. Na sastanku je Nedić prisutne obavijestio da će se sa članovima vlade evakuisati u Austriju i da su svi oslobođeni položene zakletve. Generalu Joniću je poručio da bi pripadnici SDS i SGS trebalo da se priključe odredima JVuO, budući da „od početka pripadaju njima“.
Trećeg oktobra, Nedić je održao posljednju sjednicu Vlade u Beogradu i tom prilikom saopštio ministrima da njihova evakuacija može početi svakog trenutka. U kakvoj situaciji su se nalazili pripadnici kvislinškog aparata i članovi Mihailovićeve organizacije neposredno prije povlačenja iz glavnog grada, najbolje odslikava jedan primarni izvor, tj. pismo koje je (u ponoć istog dana) sastavio dr Milorad Nedeljković, ministar privrede u Nedićevoj vladi. Pismo je bilo namijenjeno Odeljenju državne propagande pri Predsedništvu Ministarskog saveta, i u njemu, između ostalog, dr Nedeljković navodi:
Pripadnici SDS su iz Jagodine, preko Kruševca, 14. oktobra 1944. pristigli u Kraljevo gde su se sastali sa četnicima i stavili se pod Mihailovićevu komandu. Pravac povlačenja SDS i glavnine JVuO išao je od Kraljeva preko Raške, Novog Pazara, Sjenice, Prijepolja i Pljevalja ka istočnoj Bosni, uz učestale sukobe sa NOVJ i evidentne gubitke.
Suđenje kolaboracionistima 1946.
thumb|desno|Optuženi [[Dragoljub Mihailović na suđenju u Beogradu 1946.]]
Na posleratnom suđenju u Beogradu 1946. godine Draži Mihailoviću je, između ostalog, stavljena na teret saradnja sa kvislinškom upravom u Srbiji. Mihailović se branio kako je saradnja sa kvislinškom vladom išla slučajno, mimo njegove želje:
U nastavku odbrane, optuženi Mihailović je nastojao da prikaže kako je čak i liferovanje oružja od strane Nemaca išlo gotovo mimo njegove volje:
Uprkos ovakvoj odbrani, sudsko veće je u članu 3. presude utvrdilo da je Mihailović kriv:
Newark Athlete
thumb|thumbtime=10|upright=1.5|Newark Athlete
Newark Athlete je američki kratki crno-bijeli nijemi film snimljen 1891. u režiji Williama Dicksona. Sastoji se od jednog jedinog kadra od 12 sekundi u kome nepoznati mladić demonstrira baratanje palicama. Film je napravljen u studiju Black Maria u West Orangeu gdje je Dickson sa suradnicima izrađivao eksperimentalne filmove kako bi testirao uređaj za snimanje i prikazivanje pokretnih slika poznat kao kinetograf.
Edith Anna Somerville
Edith Anna Œnone Somerville (2.5. 1858 – 8.10. 1949) bila je irska spisateljica romana koja se potpisivala kao E. Œ. Somerville. Pisala je zajedno s rođakom "Martin Ross" (Violet Martin) pod pseudonimom "Somerville i Ross" te su zajedno napisali četrnaest romana i zbirki priča, od kojih su najpopularniji The Real Charlotte i The Experiences of an Irish R. M., izdan 1899.
Nakon što je Martin umrla 1915. godine, Somerville je nastavila pisati pod pseudonimom Somerville i Ross, tvrdeći da je sa svojom partnericom komunicirala preko spiritističkih seansi.
Somerville je rođena na grčkom otoku Krfu kao najstarije od osmoro djece. Obrazovala se u Irskoj, a kasnije je studirala umjetnost u Parizu i Kraljevskoj westminsterskoj školi umjetnosti u Londonu. Između 1920. i 1938. je izlagala po Dublinu, a često je ilustrirala dječje knjige. Bila je aktivna i u pokretu za žensko pravo glasa.
Stageira
Stageira (Στάγειρα; ispravno Stagira Στάγιρα; također Stagiros Στάγιρος ili Stageiros Στάγειρος) je bio starogčki grad na Halkidici, najpoznatiji kao rodno mjesto Aristotela. Nalazio se nekoliko kilometara sjeverno od suvremenog naselja Stagira, blizu današnjeg grada Olympias.
Stageira je osnovana godine 655. pne. od jonskih kolonista s otoka Andros. Kserks I od Perzije ga je okupirao 480. pne.. Kasnije se priključila Delskom savezu pod vodstvom Atene, ali je taj savez napustila godine 424. pne. Zbog toga je atenski demagog Kleon pokrenuo opsadu protiv Stageire godine 422. pne.. Kleonovo nespretno vođenje opsade je kasnije postalo predmetom satire u Aristofanovoj komediji Vitezovi. Kleon je nedugo nakon toga ubijen u bitci kod Amfipolisa.
Filip II Makedonski je kasnije u opsadi imao više uspjeha, te je grad osvojen i srušen. Međutim, kasnije je, u znak zahvalnosti za Aristotelovo poučavanje njegovog sina Aleksandra, Filip ponovno sagradio grad i u njemu naselio bivše stanovnike. Tada su, uz brojne nove kuće, sagrađeni oltari boginji Demetri te akvadukt.
Campo el Guajar, Ayala
Campo el Guajar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Ayala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1319 m.
Argadin
Argadin je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 674,705 Da.
Toroni
Toroni (Τορώνη), drevni: Torone je drevni grčki grad na jugozapadnom dijelu poluotoka Sithonia na Halkidici, 20 km pred Neos Marmaras i 3 km pred Porto Koufo (Κωφός Λιμήν), gdje se nalazi jedna od najvećih prirodnih luka u Grčkoj.
Sangarino, Piacenza
Sangarino je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 607 m.
NGC 192
NGC 192 je galaksija u zviježđu Kit.
Berkey, Ohio
je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 237, što je 28 (-10,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Tizapán el Alto, Jalisco
Tizapán el Alto je opština u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1376 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1607 m.
Fiorino, Pisa
Fiorino je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Gelmar, Geoagiu
Gelmar je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Geoagiu.
Glasya-Labolas
Glasya-Labolas, u demonologiji, dvadeset i peti duh Goecije koji ima zapovjedništvo nad trideset i šest legija. Ima titulu moćnog predsjednika u paklu. U Grand Grimoireu naziva se Classyalabolas, u knjizi Pseudomonarchia Daemonum poznat je kao Caacrinolaas, a poznat je i kao Caassimolar. Pojavljuje se u obliku psa s grifonovim krilima. Podučava umjetnosti i znanosti, ali potiče i na krvoproliće i pokolje. Poznaje prošlost i budućnost, može učiniti da neka osoba bude voljena i štovana i od strane prijatelja i od strane neprijatelja. Može čovjeka učiniti nevidljivim.
El Aguacate, Taxco de Alarcón
El Aguacate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Taxco de Alarcón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2366 m.
Violet Florence Martin
Violet Florence Martin (11.6. 1862 – 21.12. 1915) bila je irska spisateljica romana koja je s rođakom Edith Somerville pod pseudonimom Martin Ross napisala niz romana na kraju 19. i početku 20. vijeka.
Hribljane
Hribljane je naselje u slovenskoj Općini Cerknici. Hribljane se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 8 stanovnika.
Lo de Riaño, Santiago Pinotepa Nacional
Lo de Riaño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Pinotepa Nacional.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 225 m.
Pioppo, Palermo
Pioppo je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2656 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 508 m.
Opština Chichiș, Covasna
Chichiș je opština u Rumuniji u okrugu Kovasna.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 503 m.
Pillingsdorf
Pilingsdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 76 opštinskih središta okruga Zale-Orla. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 165 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16075082.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Orla Pilingsdorf se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Orla. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 310 metara. Površina opštine iznosi 7,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 165 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 23 stanovnika/km².
Los Trejos, Venado
Los Trejos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Venado.
Historija Peloponeskog rata
thumb|Rukopis [[Tukididove historije iz 10. vijeka]]
Historija Peloponeskog rata je tekst koji predstavlja prikaz peloponeskog rata koji se u antičkoj Grčkoj vodio između Peloponeskog saveza (na čelu sa Spartom) i Delskog saveza (na čelu s Atenom). Napisao ga je Tukidid, atenski vojskovođa koji je služio u ratu. Danas se smatra jednim od klasičnih djela grčke književnosti, odnosno jednim od najvažnijih historiografskih djela uopće. Historiju su kasniji priređivači podijelili u osam knjiga.
Los Trejos, Venado
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1934 m.
Casas Blancas, Manuel Doblado
Casas Blancas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1734 m.
Brajčino
Brajčino je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Brajčino pripada opštini Resan.
Prirodni uslovi
Naselje Brajčino je smešteno u krajnje južnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Grčkom (4 km južno od sela). Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 55 km jugozapadno, a od opštinskog središta 30 km južno.
Brajčino se nalazi u oblasti Donje Prespe, oblasti oko severne obale Prespanskog jezera. Naselje je smešteno visoko, na zapadnim padinama planine Baba. Blizu sela su granice nacionalnog parka „Pelister“. Prespansko jezero se nalazi 6 km zapadno od sela. Nadmorska visina naselja je približno 1.010 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Brajčino je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 134 stanovnika.
Pretežno stanovništvo su etnički Makedonci (99%), a ostalo su Srbi.
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
South Haven, Michigan
Saut Hejven je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.403 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 4.403 stanovnika, što je 618 (12,3%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Beleth
Beleth, poznat i kao Bileth i Bilet, prema demonologiji, trinaesti duh Goecije koji ima zapovjedništvo nad osamdeset i pet legija. Prikazuje ga se kako jaše bijelog konja, a pred njim hodaju glazbenici koji sviraju razne instrumente. Nosi titulu kralja u paklu. Ima sposobnost da potakne ljubav između muškaraca i žena. Teško ga je prizvati, ali ako to čarobnjaku uspije imat će velikih koristi od njega. Kad ga se istjeruje, egzorcira, vrlo je bijesan i grub.
Zepar
Zepar, prema demonologiji, šesnaesti duh Goecije koji ima zapovjedništvo nad dvadeset i šest legija. Ima titulu vojvode. Uzima oblik oklopljenog vojnika u crvenom. Uzrokuje ljubav između žena i muškaraca i spaja ih. Također, može učiniti žene jalovima.
Literatura
List of demons in the Ars Goetia
Harije
Harije je naselje u slovenskoj Općini Ilirskoj Bistrici. Harije se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 288 stanovnika.
Cortanieto, Asti
Cortanieto je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 306 m.
Filon iz Biblosa
Filon iz Biblosa (Φίλων Βύβλιος, Phílōn Býblios; Philo Byblius, cca. 64 – 141), poznat i kao Herenije Filon (Herennius Philo), bio je grčki gramatičar, leksikograf i historičar. Napisao je nekoliko knjiga, koje su danas poznate tek po fragmentima odnosno skraćenim verzijama koje citiraju kasniji autori. Od njih je najpoznatija Fenička historija, koju citira Euzebije od Cezareje i koja predstavlja najopsežniji izvor o drevnoj feničkoj religiji. Po Euzebiju, Filon je uspio dešifrirati i prevesti drevnu feničku knjigu Sanchuniaton. Suvremeni historičari smatraju da je originalni Filonov tekst promijenjen od strane Euzebija iz vjerskih razloga.
Život
Filon je rođen u 1. stoljeću n.e. u Biblosu u današnjem Libanonu. "Živio je za vladavine Hadrijana, o kojem je napisao jedno povijesno djelo, koje je sada izgubljeno. Njegovo ime Herennius sugerira da je bio klijent dopusnog konzula (consul suffectus) Herenija Severa, preko kojeg je Filon možda i postigao status rimskog građanina. Moguće da je rođen još za Neronove vladavine i da je doživio duboku starost.
Djela
Filon je, uz druga djela, napisao Feničku povijest (Φοινικικά), u kojoj se pozivao na spise nekog Sanhunijatona, koji je navodno živio prije Trojanskog rata. Euzebije u Evanđeoskoj pripremi (Praeparation euangelica) donosi nekoliko fragmenata kozmogonijskog prikaza iz prve knjige Filonove povijesti. Dugo je vremena Filon bio smatran lažljivcem, koji je svoju građu preuzeo iz Heziodove Teogonije. No, to se gledište promijenilo kad su u Ras Šamri otkriveni tekstovi iz razdoblja 1400–1200. pne., dakle iz razdoblja kad je navodno pisao Sanhunijaton, na kojima su zapisani mitovi i vjerski obredi koji su potvrdili različite pojedinosti iz Filonovog izvještaja. I na tim se tablicama pojavljuje jedan stari bliskoistočni mit o sukcesiji bogova, koji nalikuje Heziodovom prikazu o prijenosu vlasti s Urana na Krona i potom na Zeusa.
Pored Feničke povijesti, Filon je napisao i mnoga druga povijesna, gramatička i leksikonsko-enciklopedijska djela, od kojih su sačuvani samo kraći odlomci. Od njega potječe barem osnovni kostur leksikona sinonima, koji je bio pripisan Amoniju Gramatiku iz Aleksandrije, koji je, nakon razorenja poganskog hrama, s Heladijem otišao u Konstantinopol. Među drugim njegovim djelima jesu: spis o Hadrijanovoj vladavini; djelo u trideset knjiga o gradovima i njihovim slavnim ljudima, čiji je sažetak sastavio gramatičar Elije Seren i koje su kao jedan od glavnih izvora podataka koristile Hezihije i Stefan Bizantinac; spis O nabavi i izboru knjiga (Περὶ κτήσεως καὶ ἐκλογῆς βλβλίων).
José Refugio Salcido, Durango
José Refugio Salcido je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Durango.
Balada o Narayami (film, 1958)
Balada o Narayami (楢山節考) je japanski igrani film snimljen 1958. godine u režiji Keisuke Kinoshitea. Radnja je smještena u udaljeno japansko selo u 19. vijeku, gdje siromaštvo i nedostatak hrane tjera žitelje na okrutni običaj zvan ubasute prema kome svatko tko navrši 70. godinu života mora biti odveden u planinu i ostavljen da umre od gladi i hladnoće. Protagonistica, čiji lik tumači Kinuyo Tanaka, je starica koja se unaprijed pripremila za tu sudbinu, ali koju njen sin (čiji lik tumači Teiji Takahashi) ne želi prihvatiti. Balada o Narayami je izazvala pažnju jer je radnju prikazala kroz tehnike kabuki teatra.
José Refugio Salcido, Durango
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1262 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1871 m.
Balada o Narayami (film, 1958)
Godine 1983. je snimljen istoimeni i mnogo poznatiji remake.
Joseph McCarthy
Biografija
Joseph McCarthy se rodio na farmi kraj gradića Grand Chute, kao peto od sedmoro djece Timothyja McCarthyja, lokalnog famera irsko-njemačkog porijekla, i Bridget Tierney, imigrantice iz Irske. Kada je imao 14 godina, bio je prisiljen ispisati se iz srednje škole kako bi ocu pomogao na farmi. U nju se ponovno upisao sa 20 godina, te diplomirao za godinu dana. Nakon toga je, radeći niz poslova kako bi financirao studij, od 1930. do 1935. studirao prvo strojarstvo, potom i pravo, koje je diplomirao na Univerzitetu Marquette. Godine 1935. je položio pravosudni ispit te se počeo baviti advokaturom.
Godine 1936. je počeo političku karijeru kao član Demokratske stranke, bez uspjeha se kandidiravši za okružnog tužioca. Godine 1939. je imao više uspjeha kada je izabran za suca u 10. sudačkom okrugu Wisconsina. Tamo se istakao brzinom rješavanja predmeta.
Nakon što su SAD ušle u drugi svjetski rat, McCarthy je napustio sudačku službu kako bi se dobrovoljno prijavio u američke marince, te nakon obuke kao poručnik poslan u eskadrilu obrušavajućih bombardera u Bougainvilleu, gdje je služio kao obavještajni oficir. Iako je kasnije otkriveno kako je u svrhu izborne kampanje "uljepšao" svoj ratni put, zabilježeno je da je 12 puta letio u borbenim akcijama, stekavši nadimak "Joe mitraljezac" (Tail-Gunner Joe).
McCarthy je još za vrijeme rata napustio Demokratsku i prešao u Republikansku stranku, držeći kako bi preko nje lakše bio izabran u Senat. Dok je još bio u aktivnoj službi, godine 1944. se kandidirao, ali je na republikanskim predizborima poražen od Alexandera Wileya. Godine 1945. je, nekoliko mjeseci prije završetka rata, izašao iz marinaca te se u potpunosti posvetio sljedećoj kampanji za Senat 1946. Na njoj mu je stranački suparnik bio dugogodišnji senator Robert M. La Follette, Jr.; njega je na republikanskim predizborima porazio vješto koristeći svoju ratnu službu i lažnog ga optužujući kao ratnog profitera; pri tome mu je, između ostalog, podršku pružio i sindikat UE, kojim su tada dominirali komunisti. Nakon toga je glatko porazio demokratskog protivkandidata Howarda J. McMurraya.
Prve tri godine mandata McCarthy nije bio naročito zapažen u javnosti; među pratiocima washingtonskih zbivanja je uživao reputaciju umjerenjaka, a washigtonskim salonima bio popularan zbog svoje elokventnosti i šarma. Sve se to, međutim, promijenilo kada je 9. februara 1950. održao govor klubu Republikanskih žena u gradu Wheeling u državi Zapadna Virginia, gdje je ustvrdio da posjeduje popis od nekoliko desetaka članova Komunističke partije SAD "koji još uvijek rade kao službenici u State Departmentu. Takve optužbe, za koje McCarthy nikada nije dao čvrste dokaze, su izazvale veliku pažnju, ali i reakciju tadašnje demokratske većine u Senatu, koja je to shvatila kao stranački motiviran napad na administraciju predsjednika Trumana. Pod vodstvom senatora Millarda Tydingsa je u februaru 1950. organiziran odbor koji je proveo javno saslušanje sa ciljem da se utvrdi istinitost McCarthyjevih navoda. Zaključak, donesen glasovima na stranačkoj liniji, je bio protiv McCarthyja, ali ih je McCarthy vješto iskoristio da okrene javnost na svoju stranu. Iste godine je svoju popularnost iskoristio kako bi svojim republikanskim kolegama pomogao da vrate većinu u Senatu, a sam Tydings je poražen na izborima.
McCarthy je pri tome kao svoju omiljenu metu držao upravo Trumanovu administraciju, koju je optuživao da je "premekana" prema Sovjetima, zaslužna za "gubitak Kine" 1949. godine, kao i američke poraze u korejskom ratu. Sa druge strane je relativno brzo izgradio čvrsto političko savezništvo sa porodicom Kennedy, čije je pripadnike - braću Johna i Roberta - podržavao usprkos tome što su bili kandidati Demokratske stranke. U svemu tome je značajnu ulogu igrala i snažna podrška Katoličke crkve.