cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
George Town, Penang
Stari grad George Towna je, zajedno sa starim gradom Melaka, upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji 2008. godine kao "povijesni gradovi malajskog prolaza koji su 500 godina bili mjestom kulturne razmjene zapada i istoka; o čemu svjedoči njihova materijalna i nematerijalna multikulturna baština". mini|lijevo| Stara luka
Slađana Milošević
Diskografija:
1976. Mikado
1977. Au, au
George Town, Penang
Povijest
lijevo|mini| Crkva sv. Jurja Nakon što je zauzeo otok Penang od malezijskog sultanata Kedah britanski kapetan Istočnoindijske kompanije, Francis Light, je 1786. godine osnovao George Town izgradnjom utvrde Cornwallis. Ime mu je dao po britanskom kralju Đuri III. (George III.). Do 1804. godine ispod utvrde je niknuo grad s oko 12.000 stanovnika.
Slađana Milošević
Diskografija:
1978. Baby
1978. Sexy lady
George Town, Penang
Povijest
Za razliku od Portugalaca i Nizozemaca, Britanci su vršili politiku slobodne trgovine i ljudi iz svih krajeva svijeta su bili ohrabreni da se nasele u novi grad, ali i za proizvodnju i izvoz žitarica. Uprava otoka je bila u nadležnosti istočnoindijske tvrtke Bengalu, a 1826. godine je postao dio saveza gradova tjesnaca, zajedno sa Singapurom i Melakom.
Slađana Milošević
Diskografija:
1979. Amsterdam
1981. Recept za ljubav
1983. Neutral design
George Town, Penang
Povijest
Razvoj grada kroz stoljeća temelji se na spajanju različitih etničkih i kulturnih tradicija, uključujući malajske, europske, muslimanske, indijske i kineske utjecaje. To je rezultiralo ljudskom i kulturnom tapiserijom koja se odražava u bogatoj nematerijalnoj baštini jezika, vjerskih običaja, gastronomije, ceremonijama i festivalima.
Slađana Milošević
Diskografija:
1984. Samsara
1984. Princeza
Philadelphia, Pennsylvania
Philadelphia je najveći grad u američkoj saveznoj državi Pennsylvania sa 1.492.231 stanovnika (2002), što ga čini petim gradom po veličini u SAD-u.
George Town, Penang
Znamenitosti
mini|250px| Budistički hram Kek Lok Si Kroz povijest, malejski tjesnac je bio važnim pomorskim prolazom za trgovce koji su ostvarili značajne kontakte Istoka i Zapada. Tu su nastala snažna kraljevstva i gradovi koji su bili magneti imigracije i jakih utjecaja iz okolice, ali i daljine, što je dovelo do multikulturalnog identiteta George Towna.
Philadelphia, Pennsylvania
Philadelphia je jedan od najstarijih gradova u SAD-u, koji su osnovali švedski kolonisti 1669.
Lista naroda svijeta
Ovo je lista većih i značajnijih naroda.
Philadelphia, Pennsylvania
Demografija
Etnička slika izgleda ovako: 32,5% čine američki crnci, 13,6% Irci, 9,2% Italijani, 6,6% Portorikanci, 6,4% Nijemci i 4,3% Poljaci.
Broj stanovnika grada po decenijama
Prema popisu iz 2000., u gradu je bilo 1.517.550 ljudi, 590.071 domaćinstava i 352.272 porodica. Gustina stanovništva je 4.337,3/km². Rasna mapa grada je izgledala ovako: 45,0% bijelaca, 43,2% američkih crnaca, 4,4% azijata, 0,2% Indijanaca, 0,05% građana Pacifika, 4,7% drugih rasa i 2,2% mješanih.
Lista naroda svijeta
Slavenski narodi
Južni Slaveni: Zapadni Slaveni:
Slađana Milošević
Diskografija:
1988. Alexandra Sladjana Milosevic & Darko Kraljic
Lista naroda svijeta
Iranski narodi
Zapadni Iranci:
Istočni Iranci:
Slađana Milošević
Diskografija:
1998. Harmony
2000. Animal tested
2002. Metamorfoza compilation, vol.1, 2 i 3
2008. Fantastično putovanje CD + DVD
George Town, Penang
Gradovi prijatelji
George Town je zbratimljen sa slijedećim gradovima:
Lista naroda svijeta
Indijski narodi
Istočno-centralni Indijci:
Istočni Indijci:
Severozapadni Indijci:
Nuristanski narodi:
Sinhaleško-Maldivski narodi:
Južni Indijci:
Germanski narodi
Zapadni Germani:
Severni Germani:
Romanski narodi
Istočni Romani:
Zapadni Romani:
Južni Romani:
Austroazijski narodi
Mon-Kmerski narodi:
George Town, Penang
Povezano
Drugi znameniti kolonijalni gradovi:
Lista naroda svijeta
Austroazijski narodi
Munda narodi:
Austronezijski narodi
Zapadno-Austronezijski narodi:
Philadelphia, Pennsylvania
Bratski gradovi
Philadelphia ima deset bratskih gradova:
Vanjske veze
www.filadelfija.com Hotel-Vila Filadelfija u Zrenjaninu, Vojvodina, Srbija
Lista naroda svijeta
Austronezijski narodi
Centralno-Austronezijski narodi:
Tajvanski narodi:
Benue-Kongo narodi
Narodi Bantu:
Ostali Benue-Kongo narodi:
Romanski narodi
ubvtfv
Corcondray
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 130 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,38 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 230 metara (maksimalnoj 298 m, a minimalnoj 214 m).
IQ
IQ ima više značenja:
Mezhitol
Mezhitol je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 290,268 Da.
Monticello, Arkansas
Montiselo je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.467, što je 321 (3,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Punxsutawney, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.962, što je 309 (-4,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Crveni koralji
Crveni koralji su zagrebačka vokalno instrumentalna rock and roll grupa, čija se aktivnost odvijala od ranih 1960 pa sve do današnjih dana. To je bio prvi domaći sastav koji je prodao preko 100 000 ploča, što je u ono doba bilo pravo čudo, jer u čitavoj tadašnjoj Jugoslaviji nije bilo toliko gramofona.
Šesdesete
Bogata glazbena karijera hrvatskog rock sastava Crveni koralji započela je 1962., kada je grupa osnovana pod imenom - Crveni đavoli, odnosno Crveni dječaci. Kao i brojne druge grupe iz tog doba i oni su bili poneseni glazbom britanskih vodećih zvijezda; Cliffa Richarda i grupe The Shadows. Grupu su osnovali Miro Lukačić (solo gitara), Davorin Dino Kras - Sarajlić (bas gitara), Rudi Šimunec (ritam gitara), Medo Josip Badrić (bubnjevi) i Jelenko Miran Perković (vokal), dok im se Boris Barba Babarović pridružio nakon nekoliko mjeseci. Jelenko je nakon nekoliko mjeseci napustio bend i osnovao VIS Kon Tiki s kojim je nastupao dvije godine a onda je 1965. otišao u Švedsku u namjeri da si kupi mikrofone i pojačalo i vrati se u Zagreb i nastavi karijeru. Međutim, namjera mu se nije ostvarila. Njegova tadašnja djevojka Stanka došla je za njim u Helsingborg gdje su se uskoro vjenčali i nakon par godina dobili dvoje djece. Sin Jelenko Jejo je vrhunski bubnjar u poznatom švedskom hardrock bendu Mustasch i uspješniji je od svog oca, a kćer Andrea je Air Steward u skandinavskoj aviokompaniji SAS. Jelenko se nije vratio u Zagreb i nije nastavio karijeru.
U grupi su tijekom dugogodišnje karijere svirali i Željko Hižak-Mika, Vlado Kirby Bastajić, Boris Turina, Krešo Pavlić, Željko Marinac, Vlatko Medvecki, Božidar Delač, Marijan Miše, Berislav Klemenčić, Zvonko Gorički-Deda, Marijan Žuljević-Žulj i Boris Kaiser. Prvu ploču Crveni koralji izdali su 1963. godine, a pjesma - Rekla si: volimo se (Dino Sarajlić) postala je udarni hit, te je prodana u 100 000 primjeraka, što je u ono vrijeme bilo gotovo identično broju postojećih gramofona u cijeloj bivšoj državi Jugoslaviji. Sastav je žario po plesnjacima diljem Zagreba, a osobito na svom kultnom mjestu Ribnjaku(u ono vrijeme najposjećenijem plesu u Zagrebu). Šezdesete su bile njihove zlatne godine, jer tad su bili na vrhuncu slave, a sve njihove ploče prodane su u srebrnim i zlatnim nakladama. Grupa je poslužila i mnogim drugim popularnim pjevačima, kao prateća grupa za izvedbu - električarske glazbe, jer tada su Koralji slovili i kao najkorektniji glazbenici od svih drugih sličnih grupa. Tako su snimili Crvene Ruže, sa Ivicom Šerfezijem, veliki domaći hit, a i desetak vrlo prodanih ploča sa Karlom Metikošem(Matt Colinsom), pratili su i Zdenku Vučković, u par njezinih uspješnica. Tijekom turneje po cijeloj bivšoj Jugoslaviji, 1964. godine, proglašeni su najomiljenijom rock grupom. Uz brojne festivalske nagrade, grupa je tri puta bila nominirana u kategoriji najboljeg sastava bivše Jugoslavije u izboru muzičkog magazina Ritam. Na Zagrebačkom festivalu 1966. godine, dobili su prvu nagradu stručnog žirija i drugu nagradu publike za skladbu Mirjana (Alfonsa Vučera). Slijedeće godine sa skladbom Nemoj reći zbogom, dobijaju treću nagradu publike. Zatim su slijedile inozemne turneje, prvo po Njemačkoj, u sklopu programa - Našim građanima u svijetu, s poznatim voditeljem Vikijem Glovackim, i skupinom najpoznatijih estradnih zvijezda; Ivicom Šerfezijem, Ivom Robićem, Arsenenom Dedićem.
Sedamdesete
Na svoju prvu turneju po Sovjetskom Savezu, Crveni koralji otišli su početkom sedamdesetih, kasnije su slijedile brojne druge. Na tim turnejama nastupali su uz tada najveće zvijezde bivše države; Ivicu Šerfezija, Ladu Leskovara, kvartet 4M, Zdenku Kovačiček, Josipu Lisac, Radmilu Karaklajić, Đorđe Marjanovića, i Karla Metikoša(Matt Colins). Početkom sedamdesetih grupu je nakratko napustio Boris Babarović, a zamijenio ga je Marijan Miše. No on se uskoro vratio u sastav. Sedamdesetih Crveni Koralji postaju stalni gosti u gotovo svim radijskim i TV emisijama zabavnog karaktera u bivšoj državi, ali ta - slatka pozicija i rutina dovela je uskoro sastav u nemirne vode. Bubnjar i nesuđeni šef grupe, Medo Badrić napušta grupu 1976. godine, mijenja ga Boris Turina, ali ne zadugo, pa onda u grupu uskače višegodišnji član Zlatnih akorda Željko Mačor Marinac. Zatim grupu napušta i ritam gitarista Rudolf Šimunec.
Benito Mussolini
Političku karijeru je započeo kao socijalist postavši jedan od istaknutih vođa talijanske ljevice. U vrijeme 1. svjetskog rata se sve više razilazi sa partijskim kolegama zbog svojeg zagovaranja talijanske intervencije na strani Antante. 1919. s istomišljenicima osniva Fašističku partiju koja se brzo razvija i sve više približava desnici pri čemu se i Mussolini udaljava od ranijih ideja. Nakon osvajanja lokalne vlasti i Marša na Rim 1922. godine postaje premijer, a raznim represivnim i autoritarnim mjerama do 1925., i talijanski diktator. Tokom tridesetih vodi agresivnu vanjsku politiku i približava se Hitleru i nacističkoj Njemačkoj s kojom 1940. ulazi u rat protiv zapadnih saveznika. Nakon niza neuspjeha i američke invazije, 1943. je smijenjen s položaja i pritvoren, no brzo ga oslobađaju Nijemci i postavaljaju za diktatora marionetske Talijanske Socijalne Republike kojom vlada do kraja rata kada ga partizani zarobljavaju i strijeljaju.
Rana karijera
Rođen 29. jula 1883. godine u okolici sela Predappio, nedaleko mjesta Forli u sjeveroistočnoj talijanskoj pokrajini Romagna (jedan od najsiromašnijih krajeva u Italiji). Njegova majka, Rosa (djevojačko prezime Malteni) bila je jedna od najuglednijih učiteljica u okolici. Njegov otac, Allesandro, bio je kovač i predani socijalist. Benito je imao brata i sestru (Armaldo i Edviga), nijedno od djece nije dugo živjelo. Za vrijeme školskih dana bio je povučeno dijete. Nikada nije plakao i rijetko se smijao niti je puno pričao. Radije je sjedio u zadnjoj klupi i čitao nego se igrao s drugom djecom. Kao i otac bio je nagle naravi. U razredu je uvijek bio neposlušan te je stoga izbačen iz internata. Zbog napada nožem na druge učenike izbačen je iz dvije škole. Od rane mladosti bio je okružen utjecajima anarhizma, socijalizma i drugih lijevih opcija. Nakon završenog školovanja 1901. dobio je zvanje nastavnika i nekoliko je mjeseci predavao francuski jezik i književnost. Potom je započeo svoju političku karijeru kao radikalni socijalist; također je bio i ateist.
Nesposoban pronaći stalan posao 1902. emigrira u Švicarsku (kasnije će biti uhapšen zbog skitnje i protjeran iz zemlje). Za vrijeme boravka u Švicarskoj povezao se s tamošnjim socijalistima, te je po povratku u Italiju preko lista Borba klasa propagirao socijalističke ideje. Godine 1908. u austrijskom gradu Trentu napisao je roman Kardinalova ljubavnica, kasnije preveden na engleski. Dvije godine kasnije (1910.) postao je sekretar mjesne Socijalističke partije u Forliju. Iste godine ženi se s Rachele Guidi koja će mu roditi petero djece. Kada je 1911. Italija objavila rat Turskoj bio je zatvoren zbog pacifističke propagande. U to doba hvalio se da je antipatriot. Već u julu 1912. izabran je za predsjednika Socijalističke partije, a u decembru preuzima uredničko mjesto partijskog glasila Avanti. Tada postaje jedan od najutjecajnijih vođa talijanskog socijalizma.
Početkom 1. svjetskog rata Mussolini je bio protiv ulaska Italije u oružani sukob, ali se protivio i politici Centralnih sila te osudio ultimatume Srbiji i Belgiji. Brzo nakon početka rata mijenja stavove i zalaže se za ulazak u sukob na strani Antante; vjerovao je da bi talijanskim socijalistima također koristila zapadnjačka pobjeda nad reakcionarnim Centralinim silama. Iako se pomalo kolebao i oko ideoloških pitanja, tadašnja promjena mišljenja bila je motivirana praktičnim razlozima. Stavove je objavljivao u stranačkim novinama Avanti! pa je uskoro došao u sukob s drugim socijalističkim vođama. Iako su oni bili spremni izgladiti nesuglasice, Mussolini je dao ostavku i obratio im se riječima: "Shvatio bih našu apsolutnu neutralnost ako biste bi imali hrabrost da idete do kraja i, to znači, izazovete ustanak. Ali njega apriori ne uzimate u obzir zato što znate da vas očekuje neuspjeh. Onda recite sasvim iskreno da ste protiv rata zato što se plašite bajoneta." Počinje izdavati list Popolo d'Italia, preko kojeg se zalaže za intervenciju Italije. Istodbno jedna manja grupa intervencionistički raspoloženih socijalista i sindikalista osniva grupu Fasci d'azione rivoluzionaria internazionalista kojoj se priključuje i Mussolini zajedno s nekoliko svojih sljedbenika. Sam se polako udaljava od marksizma i postaje fasciniran ratom i ratobornošću, ali ni tada nije bio nacionalist niti zagovarao ekspanzionističku politiku. 1915. je mobiliziran; u ratu se nije posebno isticao niti napredovao u činovima, a nakon dvije godine je ranjen i demobiliziran. Rusku revoluciju je pozdravio, ali razočarao se kada je Lenjin potpisao mir u Brest-Litovsku; prema Lenjinu je tijekom daljnje karijere imao ambivalentan odnos.
Nakon rata našao se u nepovoljnom položaju jer je izgubio sav utjecaj koji je nekada imao u Socijalističkoj partiji; u to doba se jako kolebao oko svojih političkih stavova i davao izjave kao što su: "Ostavite slobodan put za elementarne snage indvidue jer izvan individue ne postoji druga ljudska realnost. Zbog čega Stirner ne bi ponovno postao aktualan?" "Dolje s državom u svim njenim vidovima i otjelotvorenjima. S državom od jučer, danas, sutra. S građanskom državom i sa socijalističkom. Nama, na smrt osuđenim pristalicama individualizma, preostaje samo današnji mrak i sumorna sutrašnjica, samo apsurdna, ali ipak utješna religija anarhije." Bio je fasciniran politikom koju je Gabriele D'Annunzio vodio u Rijeci, a podupro je i potpisivanje Rapallskog ugovora s Jugoslavijom (kojim su znatno umanjene ekspanzionističke želje talijanskih nacionalista).
Razvoj fašizma
mini|lijevo|125px|Simbol fašizma Fašizam je postao organizirani politički pokret u martu 1919. kada je Mussolini s bivšim lijevim intervencionistima i mladim ratnim veteranima osnovao Fasci Italiani di Combattimento. Ciljevi su im bili: proglašenje republike, ukidanje Senata, reforma parlamenta, konfiskacija crkvenih dobara, djelomična eksproprijacija kapitala i agrarna reforma. Pokret je dobio ime po snopu pruća sa sjekirom u sredini - fasces - starom rimskom simbolu discipline. Osnovali su i naoružane odrede koji su terorizirali donedavne Mussolinijeve socijalističke kolege dok se policija u te sukobe rijetko miješala; okršaji su bili vrlo nasilni i okrutni, a pojedine skupine naoružanih fašista su se otimale čak i kontroli nadređenih partijskih funkcionera. Mussolini je povodom težih incidenata pokušavao obuzdati nasilje, ali bez većeg uspjeha. Pokretu su pristupali brojni veterani, nacionalisti, antisocijalisti i antiliberali iako su fašisti u svojem prvom parlamentarnom pojavljivanju koalirali s liberalima, a Mussolini je pokušavao privući čak i socijaliste. Mussolini tada nije imao apsolutnu vlast nad partijom, a u stavovima se sve više razilazio s novim članovima; predvidivši da će ga nezadovoljni ostali lideri smijeniti, u ljeto 1921. je dao ostavku. Budući da je njegov odlazak oslabio partiju iste godine su ga pozvali da se vrati što je on prihvatio budući da nije imao mogućnosti za uspješnu političku aktivnost u nekoj drugoj partiji. Od tada i sam počinje naginjati radikalnijim desničarskim idejama.
Tokom 1922. fašisti osvajaju vlast u brojnim gradovima i pokrajinama Italije te postaju najbrojnija stranka u zemlji (krajem 1921. ime je promijenjeno u Partito Nazionale Fascista). U oktobru iste godine na partijskom kongresu održanom u Napulju, organiziraju Marš na Rim u kome je sudjelovalo 60 000 fašista. Iako je vojska lako mogla spriječiti njihov napuhani pokušaj državnog udara, kralj Vittorio Emanuele III odlučio je povjeriti Mussoliniju mandat (28. oktobra 1922.) te je on postao premijer u vladi koja je uključivala nacionaliste, liberale i konzervativce. Uz njihovu početnu pomoć fašisti su uveli strogu cenzuru i izmijenili izborni zakon tako da su u periodu od 1925. - 1926. prisvojili svu moć i likvidirali druge političke stranke pretvarajući Italiju u totalitarnu policijsku državu na čelu s Mussolinijem. Za vrijeme fašističke diktature parlamentarni sistem je praktično ukinut, zakoni su ponovo pisani, svi učitelji u školama i na univerzitetima morali su se zakleti da će braniti režim, urednike novina imenovao je osobno Mussolini, a nitko tko nije imao pismeno odobrenje partije nije se mogao baviti novinarstvom. Gušeni su radnički štrajkovi i sve se više podilazio interesima krupnih kapitalista i zemljoposjednika. Trgovačka društva su lišena bilo kakve autonomije i integrirana su u ono što se nazivalo korporativni sistem; namjera (nikada nije do kraja dovršena) je bila sve Talijane učlaniti u različite profesionalne organizacije ili korporacije koje nadzire vlada. Principi fašističke doktrine objavljeni su u jednom članku, koji je navodno napisao Mussolini, a koji se 1932. pojavio u Enciclopedia Italiana.
Koristeći aposlutnu kontrolu nad štampom, Mussolini je postepeno gradio legendu o Duceu (Vođi), čovjeku koji je uvijek u pravu i koji može riješiti sve političke i ekonomske probleme. U različitim vremenskim razmacima osobno je preuzimao vođenje ministarstva unutarnjih poslova, vanjskih poslova, kolonija, gradskih uprava, vojske i oružanih službi te javnih radova. Ponekad je istovremeno bio na čelu više ministarstava, a ujedno je bio i predsjednik vlade. Istovremeno je bio vođa svemoćne Fašističke partije i partijske milicije. Na taj je način uspijevao zadržati moć u vlastitim rukama i spriječiti pojavu ozbiljnijeg rivala; ipak smatra se da su neki od atentata koji su na njega pokušani bili djelo ekstremističkih nezadovoljnika unutar stranke.
Iako je bio ateist, a u mladosti i antiklerikalac, iz praktičnih razloga sve više se približavao Crkvi: 1929. potpisao je konkordat s Vatikanom, kojim je talijanska država napokon priznata od katoličke crkve. Također se ulagivao svojim financijerima prvo prebacujući brojne industrije iz javnog u privatno vlasništvo. No, 1930. krenuo je u drugom smjeru stavljajući industriju pod rigidnu vladinu kontrolu. Velike količine novca trošio je na javne radove nastojeći tako izvući Italiju iz ekonomske krize, i pretvoriti je u razvijenu industrijsku zemlju. Međutim ekonomija je patila zbog težnje za autarkijom i stoga što je postojala prevelika koncentracija teške industrije za koju Italija nije imala dovoljno sirovina. U vanjskoj politici Mussolini je uskoro od pacifista postao agresivni imperijalist; rani primjer toga je bombardiranje Krfa 1923. godine. Uskoro nakon toga uspio je upostaviti kvislinški režim u Albaniji i ponovo osvojiti Libiju. Njegov je san bio od Sredozemlja učiniti mare nostrum (naše more - kao u rimsko doba). Godine 1935. na konferenciji u mjestu Stresa pomogao je stvoriti antihitlerovsku frontu u cilju obrane nezavisnosti Austrije; spram nacizma je u početku bio sumnjičav, kritizrao je njegov radikalni rasizam i prijeteću ratobornost.
U periodu od 1935. do 1936. Italija je ratovala protiv Abesinije (Etiopija), što je bilo u suprotnosti s načelima Lige naroda te je Mussolini bio prisiljen potražiti saveznika u nacističkoj Njemačkoj koja je 1933. istupila iz Lige. Njegova intervencija (1936.-1939.) u Španjolskom građanskom ratu na strani generala Franca zapriječila je bilo kakvu nadu u pomirenje s Francuskom i Velikom Britanijom. Kao rezultat toga morao je 1938. prihvatiti njemačku aneksiju Austrije i komadanje Čehoslovačke 1939. godine. Na Minhenskoj konferenciji u septembru 1938. zauzeo je umjeren stav zalažući se za mir u Evropi; taj događaj je smatrao svojim velikim diplomatskim uspjehom. Također je težio priključiti dio hrvatske obale Italiji. Njegov savez s Njemačkom je potvrđen kada je sklopio pakt s Hitlerom u maju 1939. godine. Iako je u početku svoje karijere Hitler bio fasciniran Mussolinijem i iskazivao mu poštovanje, sada je Mussolini kao potčinjeni partner slijedio naciste u vanjskim poslovima i provedbi rasne politike koja je vodila progonu Židova i stvaranju aparthejda u Talijanskom carstvu.
Drugi svjetski rat
thumb|Mussolini i Hitler thumb|S lijeva na desno možete vidjeti beživotna tijela bivšeg komunističkog političara Nicole Bombačija, Dučea Benita Musolinija, njegove vjerne ljubavnice Clare Petacci, ministra Alessandra Pavolinija i poznatog fašističkog političara Achillea Staracea, koja su izložena na Plaza Loreto u u gradu Milanu 1945. Premda je 15 godina bio na vlasti i spremao Italiju za rat njegove oružane snage posve su nepripremljene dočekale Hitlerovu invaziju Poljske koja je bila casus belli za Drugi svjetski rat. Ispočetka je odlučio da se Italija neće angažirati u ratu, sve dok ne bude siguran u pobjedu. Tek nakon pada Francuske u junu 1940., nadajući se da će rat trajati samo još nekoliko tjedana stupio je u rat. Njegov rat protiv Grčke u oktobru te godine svima je pokazao da nije uspio stvoriti efikasnu armiju. 1941. napao je Jugoslaviju i na čelo novostvorene NDH postavio dugogodišnjeg saveznika Antu Pavelića s ciljem da podredi Hrvatsku i pripoji obalu Italiji. Nastavkom rata, učestali talijanski porazi na svim frontama i anglo-američko iskrcavanje na Siciliju 1943. godine (gdje gotovo da i nisu naišli na ozbiljan otpor), okrenuli su većinu Mussolinijevih suradnika protiv njega na sastanku Velikog fašističkog vijeća 25. maja 1943. To je omogućilo kralju da mu oduzme mandat. Osnovana je nova vlada pod predsjedanjem maršala Badoglia. Mussolini je na kraljevu zapovijed uhapšen i interniran u jedan hotel u masivu Gran Sasso d'Italia, odakle su ga 12. rujna 1943. oslobodili njemački padobranci predvođeni SS pukovnikom Ottom Skorzenyjem.
Nijemci su ga prebacili u sjevernu Italiju. Tu ga je Hitler postavio za šefa marionetske države, Talijanske Socijalne Republike (Repubblica di Saló). U toj tvorevini, bez nade za opstanak i potpore talijanskog naroda, Mussolini se vratio svojim ranim fašističkim idejama bliskima socijalizmu: kapitaliste poptuno podređuje sindikatima, nacionalizira sva poduzeća s više od 100 radnika ili milijunskog kapitala, nastoji oslabiti vlastitu stranačku središnjicu stvaranjem vanjskih grupa kojima prenosi moć. Novu državu definirao je riječima: "Ovo će biti republika talijanskih radnika i već je počela s odlučnim provođenjem svih onih postulata koji su punih četrdeset godina ispisani na zastavama socijalističkih pokreta." Također je dao ubiti neke od fašističkih vođa koji su mu otkazali poslušnost, uključujući i svog zeta, grofa Galeazza Ciana. Za prijašnje političke neuspjehe krivio je kralja koji je svojim djelovanjem "iskvario fašizam i zaustavio revoluciju". U travnju 1945., u trenucima kada su se savezničke snage približavale Milanu, a njemačke povlačile iz Italije, Mussolinija su zajedno sa svojom ljubavnicom Clarom Petacci u Dongu na jezeru Como 28. travnja 1945. kod mjesta Giulino di Mezzegra uhvatili talijanski partizani pri pokušaju bijega u Švicarsku. Jedan od partizana mu je prilikom uhićenja doviknuo: "Zašto si izdao socijalizam?". Streljan je po kratkom postupku; narednog dana Mussolinijevo tijelo, zajedno s tijelima drugih poznatih fašista, obješeno je naglavačke u Milanu. Rat su preživjeli Mussolinijeva supruga Rachele s dvojicom sinova (Vittorio i Romano) i kćerkom (Edda), udovicom grofa Ciana. Treći sin, Bruno, poginuo je u avionskoj nesreći.
Luci, Chieti
Luci je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 207 m.
Cressensac
Kresansak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Gurdon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 570 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,04 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 219 metara (maksimalnoj 330 m, a minimalnoj 239 m).
Patrola (glazbeni sastav)
Patrola je hrvatski glazbeni sastav novog vala iz Zagreba.
Povijest
Sastav je djelovao u periodu od 1980. - 1981. a osnovali su ga Renato Metessi (vokal), Staško Adlešić (bas gitara, prateći vokal), Dragan Simonovski (bubnjevi), Saša Mićunović (gitara) i Damir Molnar (gitara).
Objavili su samo jedan album, U sredini i to za Suzy 1981. Nakon objavljivanja albuma Metessi napušta sastav i osniva Zvijezde. Damir Molnar s novom postavom (Mladen Bodalec vokal, Molnar gitara, Zoran Prekavec bas, Goran Markić bubnjevi) snima album Tragovi noći, koji nikad nije objavljen.
Allgood, Alabama
Allgood je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 622 stanovnika.
Bourbon-Lancy
Burbon Lansi je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šarol.
Capannaccia, Rieti
Capannaccia je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 664 m.
Alipije Carigradski
Alipije ili Olimpije (Αλύπιος ili Ολύμπιος, ? - 169?) bio je episkop Vizantijuma u drugoj polovici 2. vijeka. O njegovom životu ima malo preciznih podataka, uključujući datume stolovanja. Pretpostavlja se da je ono bilo između 166. i 197. te da je najvjerojatnije trajalo tri godine. Prethodnik mu je bio episkop Lavrentije, a nasljednik episkop Pertinaks.
167
thumb|Papa Anicet
Godina 167. (CLXVII) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Aurelija i Kvadrata (ili, rjeđe, godina 920. Ab urbe condita). Oznaka 167. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Shell Valley, North Dakota
Šel Vali je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.197, što je 802 (203,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Metiokarb
Metiokarb je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 225,307 Da.
4-AcO-DALT
4-AcO-DALT je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 298,379 Da.
Opština Obrenovac
Opština Obrenovac je beogradska opština. Zauzima površinu od 40.995 ha, na kojoj živi oko 71.000 stanovnika.
Do 20. veka nosio je turski naziv - Palež. Tokom Drugog srpskog ustanka potpuno je spaljen, a 1859. obnavlja ga knez Miloš Obrenović, po kome dobija naziv. Opština Obrenovac je uključena u zajednicu beogradskih opština od 1957.
Dan opštine je 20. decembar, dan ukaza kneza Miloša Obrenovića kojim je ustanovljen naziv Obrenovac, a krsna slava Svete Trojice. Najpoznatiji fudbalski klub iz Obrenovca je FK Radnički Obrenovac
Cadwaladr
Cadwaladr ap Cadwallon (doslovno:Cadwaladr, sin Cadwallonov}}; ? - 682) bio je kralj Gwynedda od oko 655. do smrti. O njegovom životu ima malo pouzdanih podataka, a jedini važniji događaji vezani uz njegovu vladavinu su dvije epidemije kuge koje su pogodile Gwynedd - 664. i 682. godine, pri čemu je potonjoj podlegao i sam kralj. S druge strane, Cadwladar je daleko poznatiji kao junak srednjovjekovnih britanskih romansi, prvenstveno priča Geoffreya od Monmoutha, koji ga je prikazao kao posljednjeg pripadnika loze mitskih britanskih kraljeva.
Večeras vas zabavljaju muzičari koji piju
Večeras vas zabavljaju muzičari koji piju peti je studijski album srpskog rock/hard rock sastava Riblja čorba. Objavljen je 1984. u izdanju diskografske kuće Jugoton.
Willimantic, Connecticut
Vilimantik je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 17.737, što je 1.914 (12,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Turgeši
Turgeši se u kineskim izvorima prvi put spominju 651. godine. Kaganat je, pak, nastao 699. kada su Turgeši digli pobunu protiv dotada vladajućeg klana Ashina i zauzeli grad Suyab u današnjem Kirgistanu. Prve decenije su bile obilježene, uglavnom uspješnom, borbom protiv arapskog Omejadskog Kalifata koji je sa juga nastojao zauzeti Centralnu Aziju. Smrt kana Suluka je, pak, označila početak građanskog rata i slabljenja Turgeškog Kaganata. Godine 766. su ga zauzeli Karluci, a Turgeši su nakon toga nestali iz historijskih zapisa.
Selnica ob Dravi
Selnica ob Dravi (njemački: Zellnitz) je gradić u Sloveniji od 1.317 stanovnika, on je i administrativni centar Občine Selnica ob Dravi.
Geografske karakteristike
Selnica ob Dravi leži udaljena oko 14 km zapadno od Maribora, na lijevoj obali Drave, s druge strane preko puta leži grad Ruše.
Historija
Mjesto se prvi put spominje 1093., pod imenom - Celtnitz, kao feud benediktinskog samostana Sankt Paul iz Lavanttala u Koruškoj. Sve do dolaska željeznice 1863. (Maribor - Dravograd -Klagenfurt) u mjestu se nije bog zna što dešavalo, tad se mjesto počelo industrijalizirati, ali je i Drava zadržala svoju transportnu ulogu za splavaranje.
Torbe, Belluno
Torbe je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 132 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 382 m.
VIS Jutarnje zvijezde
VUS Jutarnje zvijezde bio je vokalno instrumentalni sastav, iz Zagreba, koji je djelovao od 1962. do 1966. Sastav je osnovan od momaka iz rubnog dijela ondašnjeg grada Zagreba iz Vrbika, Poljana i Martinovke (sve kvartovi iz Trnja), po uzoru na na slične kvartovske grupe, koje su onda cvjetale kao gljive poslije kiše.
Prve nastupe sastav je imao na lokalnom plesu, na Vrbiku (ondašnji tekstilni pogon, i prostorije mjesne zajednice - navečer, ne treba brkati s kasnijim Vrbikom ). Repertoar sastava, sastojao se od skidanja tada popularnih; Pata Boona, Vincea Taylora, Hurricansa, Shadowsa, Elvisa Presleya, Beatlesa, Donovana, Swinging Blue Jeansa. Uskoro grupa dobija nastupe na tadašnjim gradskim plesnjacima za mlade; Kulušić, Studentski centar, Ribnjak, Krumpir bar (SD Trg žrtava fašizma). Sastav nastupa i po drugim gradovima u Hrvatskoj, Rijeka (ples na Zametu).
Sremski Karlovci
Sremski Karlovci (hrvatski: Srijemski Karlovci, nemački: Karlowitz ili Carlowitz, mađarski: Karlóca, turski: Karlofça), grad i opština u AP Vojvodini, u Srbiji. Sremski Karlovci se nalaze na desnoj obali reke Dunav, 6 km od Novog Sada i 4 km od Petrovaradina na starom putu prema Beogradu.
Nazivi
Sremski Karlovci su poznati po još nekim nazivima na drugim jezicima:, ,.
Rana istorija
U doba Rimskog carstva na mestu današnjih Karlovaca se nalazilo malo utvrđenje.
Grad se prvi put pominje 1308. kao tvrđava pod imenom Karom, podignuta na rimskim temeljima. Karom je 1521. utvrđenje i naselje u Mađarskoj kraljevini, pod vlašću plemićkih porodica Batori i Morović.
Turska vlast
Otomanski vojskovođa Bali-beg je zauzeo ovo mesto 1521. Ono će pod turskom vlašću ostati narednih 170 godina. mini|250p|Bogoslovija Svetog Arsenija Sremca. Slovensko ime, Karlovci, prvi put se pominje 1532-1533, u rukopisnom Otačniku manastira Krušedola. Za vreme otomanske vlasti mesto je bilo naseljeno Srbima i malim brojem Turaka. Godine 1545, Karlovci su imali 547 hrišćanskih stanovnika (Srba). U gradu su postojale 3 pravoslavne crkve i jedan manastir.
Pod turskom vlašću, Karlovci su postojali do 1688, do Velikog Bečkog rata (1683-1699), kada su Turci u povlačenju prema Beogradu spalili i uništili ovo mesto. Od 16. novembra 1698. do 26. februara 1699. u Karlovcima je održan kongres, koji je označio kraj neprijateljstva između Osmanskog carstva i Svete lige (koalicije Austrije, Poljske, Mletačke republike. Sa Rusijom je Turska potpisala posebno mir u trajanju od dve godine. Ovaj dogovor poznat je kao Karlovački mir. Po ovom dogovoru, Karlovci su postali deo habzburških poseda pod imenom Vojna krajina. Na mestu gde je potpisan mir, podignuta je 1817. godine kapela posvećena Svetoj Gospi od mira.
Habzburška vlast
mini|180p|Pravoslavna crkva Svetog Nikole. Posle 1699. godine Karlovci postaju značajno trgovačko naselje, jer se preko ovog mesta usmeravaju trgovački putevi prema Turskoj. Blizina Dunava svakako je doprinosila još većem intenziviranju trgovine. Od 16. veka Karlovci su postali jedno od crkvenih središta srpskog naroda. Posle Prve seobe Srba 1690. Karlovci postaju jedan od kandidata za novo središte srpskih arhijereja. Tek posle Trećeg crkvenog privilegovanog izbornog sabora, 1713. godine, odlučeno je da se novo središte mitropolita iz manastira Krušedola premesti u Karlovce. Karlovci su bili sedište eparhije.
1718. godine Karlovčani su obnovili Donju crkvu koju su Turci oštetili prilikom povlačenja posle bitke kod Petrovaradina 1716. a koja je podignuta 1710. godine.
Godine 1726. otvorila se u Karlovcima prva škola, zaslugom Mitropolita Mojseja Petrovića. Prvi učitelj bio je Maksim Suvorov, koji je iz Rusije doneo prve udžbenike.
1733. godine, došla je u Karlovce još jedna grupa učitelja predvođena Emanuelom Kozačinskim, koji je kao profesor poetike i retorike predstavio sa svojim đacima prvu dramu u istoriji novije srpske književnosti, Tragikomediju o smrti poslednjeg srpskog cara Uroša V.
Godine 1739. u Karlovce se doselila brojna zajednica od 51 nemačke porodice i potom nastanila u podnožju Magarčevog brega oko Kapele mira.
Godine 1746. izgrađen je novi hram Gornje Vavedenjske crkve na temeljima starog, po mnogo čemu sudeći, manastira iz 16. veka.
Teodora Smilec
Teodora Smilec (Теодора Смилец; ? - 1322) bila je prva supruga srpskog kralja Stefana Uroša III Dečanskog, i kraljica Srbije od januara do oktobra 1322. godine.
Sremski Karlovci
Habzburška vlast
Grad je 1753. imao 3.843 stanovnika, od čega 3.110 Srba.
Najznačajniji period u istoriji grada započeo je od stupanja na položaj mitropolita Pavla Nenadovića 1749. godine. Oživeo je zapuštene škole, osnovao poseban crkveno narodni fond, iz kojeg su se finansirali učitelji i sveštenici, osnovao je štampariju, podigao sabornu crkvu posvećenu Sv. Nikolaju, obnavljao je fruškogorske manastire, proširio i ukrasio dvor i obližnju baštu, poklonio mnogo knjiga za tadašnje škole. Koliko je bio značajan i nezamenljiv, potvrdiće i stanje kakvo je nastalo posle njegove smrti (1768.), škole i fond su se ugasili i do dolaska mitropolita Stefana Stratimirovića u Karlovcima se malo od pređašnjeg sjaja održalo.
Teodora Smilec
Bračni život
Teodora je udata za Stefana, dok je on još nosio titulu „mladog kralja“, upravljajući Zetom, sa sedištem u Skadru. Međutim, nakon neuspele pobune protiv oca, kralja Stefana Uroša II Milutina, 1314 godine, sada već bivši prestolonaslednik Stefan, delimično je oslepljen i, zajedno sa porodicom - suprugom Teodorom i maloletnim sinovima Dušanom i Dušicom, proteran u Carigrad. Tamo je Stefanova porodica, pod nadzorom vizantijskog cara Andronika II Paleologa, Milutinovog tasta, boravila sedam godina. Uz posredovanje srpske Crkve, zatočenici se vraćaju u Srbiju, i sve do Milutinove smrti, ostaju u župi Budimlje. Međutim, nakon smrti kralja Milutina, 29. oktobra 1321. godine, u Srbiji, počinje borba za vlast. Do tada, kako verovalo, slepi Stefan, obnaroduje da mu se povratio vid i otpočinje borbu za očevo nasleđe. Za sve ovo vreme, koje nije bilo nimalo lako za Stefana i njegovu porodicu, Teodora je pružala bezrezervnu podršku svome suprugu, bivajući njegov moralni oslonac. Ona je ta, koja je bivšem prestolonasledniku, naročito u momentima kada mu je presto bio samo pusti san, davala snagu i nadu u preokret. Kada je njen suprug, konačno, uspeo u svojoj borbi, krunisavši se za kralja, 6. januara 1322 godine, Teodora nije dugo uživala u plodovima te pobede. Nova srpska kraljica preminula je oktobra meseca iste godine. Majka prvog srpskog cara, Stefana Dušana, sahranjena je u zadužbini svoga svekra, kralja Milutina, u manastiru Banjska.
Sremski Karlovci
Habzburška vlast
1768. godine, Karlovce su posetili budući car Josif II, princ Albert i feldmaršal Laudon.
U ovom periodu Karlovci su imali najviše zanatskih radionica i trgovačkih radnji (1770. bilo je 36 dućana i 144 zanatlije, oko 30-40 kafana i nekoliko hiljada jutara pod zasadima vinograda).
1787. godine građani Karlovaca su bili oslobođeni državnog kuluka.
1788. godine, u Karlovcima je izbio veliki požar. kada je izgorela skoro čitava čaršija.
Karlovci su brzo obnovljeni zahvaljujući mitropolitu Stefanu Stratimiroviću, koji je dao novi podstrek ekonomskom usponu i novom preporodu. U Karlovcima su tada živeli najbogatiji Srbi, koji su sabirali u ovo mesto ogroman kapital i koji se uvek na pravi način kanalisao i upotrebljavao za korist svoga roda.
Jedan od takvih projekata bio je i osnivanje Karlovačke gimnazije. Gimnazija je osnovana prilozima Dimitrija Anastasijevića Sabova (20000 forinti) i ostalih građana (s.19000). Car Leopold II poveljom od 11. 10. 1791. godine, odobrio je osnivanje gimnazije. Brigu o radu i životu gimnazije preuzeo je Patronat i Starateljstvo gimnazijskih fondova sa mitropolitom Stratimirovićem na čelu. Škola je otpočela sa radom 1. 11. 1792. u staroj zgradi Latinske škole gde se organizovala nastava do podizanja nove zgrade 1891. godine.
Benedikt v Slovenskih goricah
Benedikt v Slovenskih goricah je gradić u Sloveniji od 1.015 stanovnika, on je i administrativni centar Občine Benedikt.
Sremski Karlovci
Habzburška vlast
Vuk Stefanović Karadžić je u toku 1805, pa sve do kraja 1806. godine, učio u Karlovcima da čita srpski i nemački, završio slovensku gramatiku i celu aritmetiku i katihizis. U ovom periodu gimnaziju su pohađali Sima Milutinović Sarajlija i Dimitrije Davidović, sinovi Alekse i Jakova Nenadovića.
Početkom 19. veka u Karlovcima se otvara malo naučno društvo, poznatije kao Karlovački krug, koje je okupilo mnoge umne ličnosti, i koje se bavilo pitanjima jezika i istorije.
1807. godine osnovana je Prva apoteka.
Trudeći se da nastavi kontinuitet umetničkog razvoja i negovanja pravoslavne ikonografije, mitropolit Stratimirović je 1809. godine osnovao Crtačku školu.
Do kraja 1811. godine završeno je zidanje zgrade Magistrata.
Mitropolit Stratimirović koji je svojom angažovanošću obeležio jednu epohu u Karlovcima, umro je 23. 09. 1836. godine i sahranjen u Sabornom hramu.
Kao glavni grad su određeni Karlovci, kasnije Zemun, pa Veliki Bečkerek, i na kraju Temišvar.
I upravo napadom mađarskih trupa iz Petrovaradina predvođeni generalom Hrabovskim 12. 06.1848. na Karlovce, otpočele su borbe Srba sa regularnom vojskom.
Godine 1849, Srpska Vojvodina je transformisana u provinciju Srpska Vojvodina i Tamiški Banat. Karlovci nisu uključeni u ovu provinciju, već su ostali u Vojnoj krajini. Krajina je ukinuta 1881, otkad je grad u kraljevini Hrvatska i Slavonija, što je bio autonomni deo Austrougarske.
Neposredno pred revoluciju 1848. patrijarh Rajačić je podigao raskošnu rezidenciju Ilion (danas gradski muzej), sa malim vrtom i zimskom baštom.
1858. godine, zauzimanjem patrijarha, u Karlovcima je otvorena nova tipografija, koja je uspešno radila do 1866. godine.
U Karlovcima je održan i čuveni Blagoveštenski sabor 1861. godine, organizovan zbog odluke Beča da, uspostavljajući kompromis sa mađarskom aristokratijom, utvrdi konačno teritorijalni integritet Ugarske, te zbog toga i ukine vojvodstvo, Srpsku Vojvodinu i Tamiški Banat. Sabor je predstavio predloge i uslove pod kojim će se ova oblast integrisati sa Ugarskom.
U Karlovcima su se organizovali Narodno–crkveni sabori 1864, 1865 i 1869.
Obeležavajući tridesetogodišnjicu od smrti Branka Radičevića, inicijativom učenika Karlovačke gimnazije 22. 07. 1883. godine, pesnikovi posmrtni ostaci su, uz veliku svetkovinu, preneti iz Beča na Stražilovo.
Zaslugom patrijarha Germana Anđelića i njegovog naslednika Georgija Brankovića sa Mitrovačkim protom Stevanom Anđelićem, podignuta je nova zgrada Karlovačke gimnazije prema projektu mađarskog arhitekte Đule Partoša.
mini|levo|300p|Karlovačka patrijaršija, 19. vek Drugo slavno karlovačko učilište, Bogoslovija je u vreme patrijarha Georgija Brankovića stasala u izuzetno uglednu školu, koja je pružala izuzetno obrazovanje. 1900. godine, podignut je prvi seminar za udoban i đacima primeren život.
Na inicijativu Patrijarha Brankovića, počela je da se gradi nova zgrada dvorske rezidencije 1892., prema projektu arh. Vladimira Nikolića. Zgrada je dovršena do 1884. godine. U dvoru se nalazi kapela Sv. Dimitrija, sa prelepim ikonostasom koji je naslikao Uroš Predić 1898. godine.
Srpska manastirska štamparija je otvorena 1895. zaslugom Ilariona Ruvarca i Platona Telečkog. Radila je vrlo plodno do 1941. godine. U Karlovcima su u ovom periodu izlazila dva značajna lista: Srpski sion od 1895. do 1907. i Brankovo kolo, književni časopis od 1895. do 1914. godine. Slavnu kompoziciju Seoba Srba patrijarh Georgije Branković je naručio od Paje Jovanovića 1895. za Milenijumsku izložbu u Budimpešti. Januara 1904. godine, u Karlovcima je osnovano Sokolsko društvo.
Za vreme novog patrijarha Lukijana Bogdanovića, Saborni hram je dobio sadašnji izgled 1909/10. prepravkom njene fasade, a zidovi iznad pevnica i stolova ukrašeni su monumentalnim kompozicijama Paje Jovanovića.
Dragoceni časopis za unapređenje istoriografije Arhiv za istoriju Srpske mitropolije karlovačke, izlazio je u Karlovcima od 1911. do 1914. godine.
Posle 1918. godine
Ujedinjenje srpskih pravoslavnih eparhija organizovano je na Prvoj konferenciji pravoslavnih episkopa 31. 12.1918. u Karlovcima. Tada je proglašeno ujedinjenje crkava i uspostavljena Srpska patrijaršija. Svečano proglašenje SPC održano je u patrijaršijskom dvoru u Karlovcima Beograd je postao crkveno sedište od 30. oktobra 1920., dok je rezidencija privremeno ostala u Karlovcima do 1936. godine.
Odmah posle Prvog svetskog rata, u Karlovcima se naselila značajna kolonija ruskih izbeglica.
Od 1918. Karlovci su postali deo Kraljevine SHS. Ovde su se 1920. doselili oficiri generala bele ruske armije Pjotra Nikolajeviča Vrangela. Tu je stigao i sinod Ruske pravoslavne crkve u izbeglištvu, tako je stvorena Ruska zagranična crkva i formiran privremeni štab ruske carske vojske u izbeglištvu.
U osvit Drugog svetskog rata, u Karlovcima je živelo više od 6000 stanovnika.
U periodu 1929—1941, Karlovci su se nalazili u Dunavskoj banovini, provinciji Kraljevine Jugoslavije. Za vreme Drugog svetskog rata Karlovce su okupirale trupe Sila osovine i prilljučili grad marionetskoj državi NDH. Za vreme rata, Sremski Karlovci su nosili ime Hrvatski Karlovci. Posle rata, mesto je postalo deo AP Vojvodina, pokrajine u Srbiji, unutar FNR Jugoslavije.
Karlovci su oslobođeni 23. 10. 1944. kada je jedna četa Drugog bataljona Sedme vojvođanske brigade svečano umarširala u grad.
Benedikt v Slovenskih goricah
Geografske karakteristike
Benedikt v Slovenskih goricah leži udaljen oko 26 km istočno od Maribora, u brdima Slovenskih gorica u pravcu Murske Sobote.
Historija
Mjesto se prvi put spominje u 14. vijeku, točnije 1329. , i to zbog svoje župne crkve oko koje se mjesto počelo razvijati.
Bolshevism on Trial
Bolshevism on Trial je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1919. u režiji Harleya Knolesa. Radnja se temelji na romanu Comrades američkog književnika Thomasa Dixona, najpoznatijeg kao autora književnog predloška za Rađanje nacije. Scenario filma je bio prilagođen novim okolnostima vezanim uz prvi svjetski rat, oktobarsku revoluciju i tzv. crvenu paniku koja je dominirala tadašnjom američkom javnošću. Protagonist filma je sin bogatog industrijalca koji nakon povratka iz rata postaje vatreni zagovornik socijalizma; kada ga otac ne uspije odgovoriti od socijalizma, kupuje mu otok u blizini Floride na kome će on i njegovi drugovi pokušati stvoriti utopijsko društvo u kome su svi jednaki. Radnja prikazuje kako plemenite namjere zloupotrebljava beskrupulozni demagog koji postaje tiranski vladar otoka.
Sremski Karlovci
Posle 1918. godine
Danas su Karlovci zahvaljujući svojoj slavnoj prošlosti ostali važan kulturni i duhovni centar srpskog naroda.
Od 1980—1989, Sremski Karlovci su bili jedna od 7 opština grada Novi Sad. Danas su Sremski Karlovci samostalna opština.
Znamenitosti
300p|mini|desno|Fontana četiri lava u Sremskim Karlovcima Sremski Karlovci su sačuvali izvestan broj važnih građevina iz 18. veka. Ističu se sledeće građevine:
Demografija
thumb|300px|Mapa opštine Sremski Karlovci U naselju Sremski Karlovci živi 7105 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,8 godina (38,5 kod muškaraca i 41,1 kod žena). U naselju ima 2966 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,98.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
{| width="50%" style="background:transparent; "
Poznate ličnosti
Karlovački mitropoliti i patrijarsi Srpske pravoslavne crkve od 1690. - 1920. godine:
Druge ličnosti: