cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pejnci
Položaj mahala u odnosu na stari put Priština-Gnjilane i Novo Brdo-Gnjilane kao i kult vode kod Pejnaca
U odnosu na Gornji put, vidimo da Pejnska i Đurinska mahala direktno naležu na njega. Ovo nas navodi na zaključak da je upravo Pejnska mahala bila centar sela u koji se ulazilo direktno sa ovog glavnog puta. Ovaj put izbija direktno na 2 česme Pejnsku i Pod vrbe koje se obe nalaze u Pejnskoj mahali. Oko obe ove česme nalazi se veći prazan prostor koji se koristio u svrhu seoskog trga na kome se pojila i dovodila stoka sa pašnjaka. Za preme verskih praznka, pre svega Božića i Bogojavljanja narod bi se takođe okupljao na ovim seoskim trgovima ispred česama. Ako se uzme u obzir da se u oba predanja, Pejnaca i Kovačevih, pominje vodenica ,,sa devet vitala", očigledno da su samo Pejnci održali taj kult vode izbijajući na tri vode (česme) - Pejnska, Pod vrbe i Mlačina, dok Kovačevi nisu imali niti imaju jednu svoju česmu (izuzimajući Šarenu česmu koja je u centru sela i služi svim mahalama). Zanimljivo je da Pejnska česma ima dovodni kanal izgrađen od opeke (ćeramide) što nam ukazuje da na podatak da je onaj ko ju je izgradio bio bogat i da je pridavao značaj vodi.
Posmatrajući položaj kuća Pejnske i Đurinske mahale koje naležu na Carski drum i nalaze se izmežu tri česme, stiče se zaključak da su se stanovnici ovih mahala prvi doselili, dok su ostali svoje kuće pravili centrifugalno od Pejnske mahale ka periferiji, što prati i položaj grobova.
Genetički izvori
Genetička istraživanja pokazala su da rod Pejnaca nosi haplogrupu E - V13. Ova haplogrupa stara je 10 000 godina i nastala je na Balkanu. Ova haplogrupa povezuje se sa antičkim ilirskim i tračkim plemenima. Poklapanja Pejnaca u mlađim podgrupama najbliža su sa plemenima Kuči, Vasojevići, Piperi i Ozrinića ali i plemenima Severne Albanije.
Još jedan od pokazatelja zajedničkog porekla ovih rodova je i proslava zimskog Svetog Nikole. Tomo P. Oraovac u svom delu ,,Arbanaško pitanje i srpsko pravo" navodi da je Sveti Nikola bio krsna slava svih malisorskih plemena i možda svh plemena Severne Albanije, a običaj proslave im je ostao još iz perioda kada su bili Srbi, pre albanizacije . Takođe stara slava svih Kuča je po Tomi P. Oraovcu bila zimski Sveti Nikola . Usmeno predanje nekih malisorskih plemena (Mirdite, Šalje, Šoše), govori o njihovom naseljavanju u Severnu Albaniju iz predela Paštrika i oblasti Tetova.
Zanimljivo je, da se toponim Selce, ponavlja na opisanim predelima, pa tako imamo Selce kod Prilepa, Selce kod Tetova kao i Selce u Severnoj Albaniji, baš između Kuča i Malisora. Biće da su svi ovi rodovi deo jednog plemena koje je živelo na prostoru pre svega Vardarske Makedonije. Seleći se, svojom migratornom rutom, prenosili su svoju genetiku ali i svoje običaje (kao što je slava) i toponime (toponim Selce može se sresti duž cele migratorne rute).
Odnos sa drugim rodovima
Bračne, kumovske i prijateljske veze Pejnaca sa drugim familijama u kraju govore nam da je ovaj rod bio poštovan cenjen i uvažavan pre svega u samom selu a onda i u okolini. To nam govori da su ugledne porodice dobro znale poreklo Pejnaca i zato ih uvažavale.
Bračne veze
Od bračnih veza u samom selu svakako najvažnija je veza sa porodicom Nikolić. Rodonačelnik ove porodice je Đorđe Nikolić koji je dvadesetih godina 20. veka došao iz okoline Medveđe u Srbiji i otkupio dvorište (kulu) i deo imanja turskog spahije koji je u doba Turaka držao spahiluke u selu. Dvorište i imanje je otkupio u zlatu. Đorđe Nikolić je bio solunski ratnik i u selo je došao sa ženom i petoro sinova od kojih je četvorica bilo oženjeno osim jednog. Za ženu svog najmađeg sina, Branka Nikolića, uzima Dubravku Mladenović, ćerku Gavrila Mladenovića iz roda Pejnaca. Gavrilo Mladenović je od 1918. do 1955. god. rata bio seoski kmet (predsednik seoskog odbora i predstavnik u srezu grada Gnjilana).
Od bračnih veza van sela najvažnija je ženidba sina Gavrila Mladenovića, Živka, sa Teodosijom Martinović iz uglednog roda Bajice - Martinovići, koji su živeli u selu Plavica ispod tvrđave Novog Brda. Njen otac bio je Danilo Martinović, zvani Dika, koga Zarija R. Popović opisuje u svom delu ,,Tamnine", kao čoveka zaduženog za renoviranje i izgradnju crke u Bostanu, Novo Brdo.
Kumovske veze
Katanići su bili jedna od najstarijih porodica u Gnjilanu. Rodom su iz bratsva Vasojevića. U svom delu ,,Gnjilane" Atanasije Urošević zabeležio je i sledeće: ,,Tada su Katanići doseljeni iz izmorničkog sela Koretišta (daljom starinom od Vasojevića). Ovo su bili najstariji znatniji rodovi za prvih pedeset godina od postanka sadašnjeg Gnjilana." Oni su sve do 1962. godine krštavali Pejnce kada su ostavili kumstvo zbog komunizma. Zanimljivo je da poseduju istu genetiku sa Pejncima, haplogrupu E-V13. Biće da su ova dva roda znala da su starinom poreklom od istog plemena i da su među najstarijima u kraju te su svoju vezu hteli da očuvaju kumstvom u novom kraju u koji su doseljeni.
Sukob sa Kovačevima o poreklu
Pejnci i Kovačevi imaju slično predanje o doseljavanju i osnivanju sela. Predanje Kovačovih poduprto je zapisima Atanasija Uroševića. Predanje Kovačevih zapisano je u više oblika i to takvo da izaziva sumnju i zabunu o svojoj tačnosti što smo bolje obradili u odeljku ,,poreklo - pisani izvori". Genetički podaci i materijalni dokazi kao što je položaj grobova, položaj kuća i mahala u selu u odnosu na stari put, odnos broja starih česama u Pejnskoj i Kovačevoj mahali, zatim odnos drugih znamentih porodica prema Pejncima, kao i rodoslovno stablo za 5 generacija duže nego kod Kovačovih, potrvrđuju predanje Pejnaca o tome da su se upravo oni prvi doselili i osnovali selo.
Sa druge strane Kovačeva mahala se nalazi na rubu sela, udaljena od puta i bez česmi, što ne podržava njihovo predanje da su se prvi doselili i osnovali selo. Međutim, to je i razumljivo jer se kovačka radionica obično i nalazila na kraju sela, a posao kovača, što i oni sami priznaju a Atanasije Urošević zapisuje da su do 1890. obavljali[3]. Ovaj posao obavljali su najčešće Cigani, posebno u 17. i 18. veku, čije se mahale i nalaze na kraju sela. U citiranom radu se navodi i sledeće: ,,Cigani muslemi su u XV i XVI veku bili, u odnosu na druge Cigane, posebna kategorija sa nasleđenim pravima poreskih privilegija ozakonjenim u vreme vladavine Mehmeda II Osvajača. U jednom nedatiranom beratu o taksama koje plaćaju Turkmeni i Cigani u Rumeliji navodi se: „Cigani koji se koriste u tvrđavama ili kao kovači oslobođeni su harača ako poseduju diplomu sultana ili pismo beglerbega‘‘. (Petrović, Đ., 1976)." Takođe, Branislav Nušić, u svom delu ,,Kosovo - opis zemlje i naroda", pri nabrajanju zanata na Kosovu kaže sledeće: ,,Kovači su isključivo Cigani" . Što možda objašnjava predanje Kovačevih i zapis Stanislava C. Kojića da se jedan od njihove braće pri doseljavanju poturčio i da od njega vode poreklo Albanci u selu Mališevu.
Ako uzmemo u obzir sve ove podatke naseljavanje Kovačevih možemo tražiti negde oko 1830. god. nakon velikog požara u Gnjilanu, kada dolazi do naseljavanja velikog broja Cigana u dolinu reke Dobruše, što zabeležava i sam A. Urošević, i navodi ih kao jednu od porodica u Gnjilanu, sada već srpskih (1932. god.). Zato ne iznenađuje ni podatak iz 1912. god. (pre oslobođenja Kosova) zapisanog od strane đakona SPCa Petra Lazića, koje nam prenosi Đorđe Mikić, da u selu ima 66 porodica od kojih 41 ima svoje kuće i imanja koje obrađuje (od toga samo 4-5 porodica kovačevih), 9 polučivčijskih - imali svoje kuće ali obrađivali tuđa imanja (niko iz roda Kovaćevih) i 16 čivčijskih porodica - koje nemaju svoja imanja i nemaju svoje dvorišta već žive na imanju Turaka kod kojih su čivčije, za koje možemo zaključiti da su većinom Kovačevi jer ih je bilo više od 5 porodica, a broj od 16 porodica se poklapa i sa brojem kuća koje je A. Urošević zabeležio 1929. godine (15 kuća).
Poznato je da su Turci 1750. počeli sa naseljavanjem i formiranjem Gnjilana koje bi služilo kao protivteža Novom Brdu i srpskom življu. S obzirom da su imali posebne privilegije kao kovači pod Turcima, biće da su ih Turci naselili iz svojih potreba te da su im ovi bili čivčije do oslobođenja 1912. god. Najverovatnije su sa odlaskom Turaka oni samo nastavili da obrađuju zemlju na kojoj su bili čivčije tako da su se njivama našli pored Pejnaca koji su već od ranije imali svoju zemlju i obrađivali je. Nije ni čudo da se danas Ograđa (turska ograđena njiva) nalazi u njihovom posedu i da je deo Kovačeve mahale koja se na zapadu pruža do rečice Dobruše. To bi objasnilo i predanje koje nam prenosi Mladen K. u zapisu S.C. Kojića da se njihob najdalji predak za koga znaju zvao Ugrin.
Poreklo imena Pejnaca
Po predanju ime dolazi od rodonačelnika Peje, ali se njegov dolazak ne spominje iz Prilepa tako da nije sigurno da li je on postojao, već je to predstava mitskog arhonta i oca plemena. Najverovatnije su seleći se iz Prilepa zadržali ime plemena kome su pripadali u Vardarskoj Makedoniji, a koje se zvalo Pejnci i upravo su to ime preneli na Kosovo i održali u toj novoj izolovanoj sredini.
Zanimljivo je takođe da je u antici na prostoru Vardarske Makedonije postojalo pleme Peonc i ili Pejonci (starogrčki zapisano Παίονες, pročitano Pejones). Gradovi ovog antičkog naroda nose nazive Bela Zora (između današnjih gradova Veles i Sveti Nikola) koji je bio i prestonica, zatim Stene (današnji grad Demir Kapija), Sitnica itd. Pejnci su verovatno pripadali ovom antičkom narodu i seleći se zadržali su staro ime plemena, dok se tek u novom kraju dele na Kusostajkovce, Đurince, Đokince i Puškance po imenima predaka koji su naselili selo. Ovom antičkom plemenu su verovatno pripadala i bratstva sa kojima Pejnci dele zajedničku genetsku haplogrupu, a o čemu je više pisano u odeljku genetika. Po grčkoj mitologiji ovaj antički narod dobio je ime po Pejonu tj. Peji (starogrčki Παιων), koji je bio lekar bogova , slično predanju Pejnaca koji su dobili ime po Peji (otud zaključak da to nije lično ime pojedinca već su oni samo zadržali ime starog plemena i preneli to predanje o mitskom arhontu Peji po kome je pleme iz koga su poticali dobilo ime, a vremenom se to predanje pretvorilo u predanje o Peji kao pojedincu i ocu Kusog Stajka, Vuksana i Jove po kome je rod dobio ime).
Kontinuitet naroda i slavljenja Pejona odnsno Peje vidimo u narodnim pesmama koje je zapisao Miloš Milojević na prostoru Makedonije. U njima se opisuje Čelnik Pejo, očigledno arhont ovog naroda po kome su dobili ime kao što nam kaže i grčka mitologija, koji je po potrebi naroda ovčar ili hajduk, a svoje ovce vodi od Šar planine do Soluna, što i opisuje prostor na kome živi ovaj narod. I dan danas se u narodnom folkloru izvode slične pesme (npr. ,,Izgorel neven Pejo po Šar plabina" ). Takođe, i samo ime Pejo sreće se kod potomaka ovog naroda i u Makedoniji, ali i raseljenih u Severnoj Albaniji. Tako srećemo ime Pejo u mestu Selce u Severnoj Albaniji u albanizovanom plemenu Klimenti popisano u turskom defteru iz 1457. god ., ali ga srećemo i u Selcu kod Prilepa u obliku Pejko popisano u turskom defteru iz 1568. godine . Možemo videti da se ime mitskog heroja prenosi i na lična imena pojedinca, pa se ne može isključiti i postojanje oca ovog roda pod imenom Peja. centar|mini|Pesma o Čelniku Peji koju je na prostoru Makedonije zapisao Miloš S. Milivojevića
Rodoslov
Predstavljeni rodoslovi predstavljaju rodoslove Kusostajkovaca i to skraćenih u određenoj meri i to zbog nepoznavanja imena određenih potomaka kao i neposedovanja rodoslova Đurinaca, Đokinaca i Puškanaca od strane autora stranice. Nadamo se da će oni koji budu čitali stranicu dati svoj doprinos i upotpuniti nas adekvatnim informacijama.
Grupo Solidario Pamplona, Gómez Palacio
Grupo Solidario Pamplona je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Gómez Palacio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1109 m.
Ninguno, Vallecillo
Ninguno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Vallecillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 215 m.
Al Mujāḩayz, Sa'dah
Al Mujāḩayz je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Kraljevina Češka
Kraljevina Češka ili Kraljevina Bohemija, bila je država u regiji Bohemiji, središnja Europa, čiji teritorij uvelike odgovara današnoj Češkoj. Tijekom najvećeg raspona, uključivala je i druge dijelove država (Austrija, Njemačka, Mađarska, Italija, Slovačka, Slovenija, Zakarpatje). Bila je kraljevina Svetog Rimskog Carstva, a kralj je bio izborni knez carstva sve do njenog nestanka 1806. Mnogi kraljevi Bohemije izabrani su i kao carevi Svetog Rimskog Carstva. Glavni grad Kraljevine Češke bio je Prag, koji je ujedno tijekom kasnog 14., kasnog 16. i početkom 17. stoljeća bio i središte Svetog Rimskog Carstva. Od 1526., kraljevina je bila pod vlašću Habsburgovaca.
Al Mujāḩayz, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1259 m.
Kraljevina Češka
Nestankom Svetog Rimskog Carstva, teritorij je postao dio Austrijskog Carstva, a potom Austro-Ugarske od 1867. Kraljevina Češka zadržala je formalno svoj status odvojene kraljevine sve do 1918., a Prag je bio jedan od vodećih gradova Monarhije. Posljednjih godina Austro-Ugarske, Češka je bila jedna od najrazvijenijih i ekonomski najbogatijih regija. Češki je bio jedan od glavnih jezika plemića sve do 1627. (nakon suzbijanja pobune u Bohemiji). Njemački je potom postao formalno ravnopravan češkom i na kraju prevladao sve do češkog narodnog preporoda u 19. stoljeću. Njemački se koristio i u administraciji i mnogim gradovima gdje su Nijemci emigrirali i naselili područja u 13. stoljeću. Carski dvor koristio je češki, latinski i njemački jezik, ovisno o vladaru i razdoblju.
Curada, Mantova
Curada je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Santa María Hidalgo y Carrizo, Texcoco
Santa María Hidalgo y Carrizo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Texcoco.
Curada, Mantova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Brione, Torino
Brione je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 350 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 363 m.
Managua (departman)
Managua (španjolski: Departamento de Managua) je jedan od 15 departmana na koji je Nikaragva administrativno podjeljena.
Karakteristike
Managua se nalazi na jugu zemlje, sa sjevera graniči sa Departmanom Matagalpa, na jugu sa Pacifikom, na istoku sa departmanima Boaco, Río San Juan, Masaya i Carazo i sa zapada sa Departmanom León. Kako je pretežno ravničarski ima izuzetno vruću klimu, prosječne temperature 30-35 °C, čak i u višim predjelima se kreće od 24 do 32 °C.
Departman ima površinu od 3465 km², na kojoj je 2022. živilo 1,559,774 stanovnika.
Administrativna podjela
Managua je podjeljena na 9 općina (španjolski: municipalities); Ciudad Sandino, El Crucero, Managua, Mateare, San Francisco Libre, San Rafael del Sur, Ticuantepe, Tipitapa, Villa Carlos Fonseca.
Administrativni centar departmana je grad Managua koji ima 1,047,286 stanovnika.
Historija
Departman Managua je osnovan u februaru 1875.
Magdalena Cuayucatepec, Tehuacán
Magdalena Cuayucatepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tehuacán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 9227 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1741 m.
Murau
Murau je grad na jugu Austrije od 3,718 stanovnika, on je administrativni centar Okruga Murau.
Geografske karakteristike
Murau leži na jugu Gornje Štajerske, u gornjem toku rijeke Mure, na ušću potoka Ranten.
Historija
Murau je bio naselje još od brončanog doba i za rimskih vremena. U srednjem vijeku novo naselje osnovali su kneževi od Liechtensteina, tako da je prvi put spomenut u dokumentima 1250., a 1298. je dobio status grada,
Za srednjeg vijeka bio je poznat kao transportni centar za željezo i sol.
Znamenitosti
Od nekadašnjih 7 gradskih vrata, ostala su sačuvana dva; Friesacher (14. / 15. vijek) i Gissübl (14. vijek).
Najveća znamenitost Muraua je zamak Obermurau, koji dominira nad gradom i dolinom, kompletno obnovljen između 1628. - 1630. i gotička parohijska crkva posvećena 1296, sa freskama iz 14. - 15. vijeka.
Privreda
Murau je zimski turistički centar poznat po skijaškim skokovima, jer ima 5 skakaonica od 120, 80, 50, 30 i 20 metara.
León (nikaragvanski departman)
Leon (španjolski: Departamento de Leon) je jedan od 15 departmana na koji je Nikaragva administrativno podjeljena.
Karakteristike
Leon se nalazi na zapadu zemlje, sa sjevera graniči sa departmanima Chinandega i Estelí, sa jugoistoka sa Departmanom Managua, sa istoka sa Departmanom Matagalpa i sa zapada sa Pacifikom.
Administrativna podjela
Leon je podjeljen na 10 općina (španjolski: municipalities); Leon, Telica, Quezalguaque, Larreynaga, El Sauce, Achuapa, Santa Rosa del Peñón, El Jicaral, La Paz Centro i Nagarote.
Los Leones, Palenque
Los Leones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
León (nikaragvanski departman)
Administrativna podjela
Administrativni centar departmana je grad Leon koji ima 175,026 stanovnika
Leon je osnovao španjolski konkvistador Francisco Hernández de Córdoba 1524., sve do 1824. bio je prijestolnica Nikaragve.
Los Leones, Palenque
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Colonia Buenavista, Calera
Colonia Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Calera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 154 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2103 m.
Osteria di Ramazzano, Perugia
Osteria di Ramazzano je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 813 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 226 m.
El Alpozón, Hidalgotitlán
El Alpozón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Hidalgotitlán.
Mesa Verde, Ajuchitlán del Progreso
Mesa Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Ajuchitlán del Progreso.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1637 m.
El Ranchito, Meoqui
El Ranchito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Meoqui.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1126 m.
Tašmajdan
desno|mini|260p|[[Crkva Svetog Marka u Beogradu|Crkva svetog Marka]] mini|260p|Mesna zajednica Tašmajdan u urbanom delu Beograda u opštini Palilula Park Tašmajdan nalazi se između ulica Takovske, Ilije Garašanina, Beogradske i Bulevara kralja Aleksandra na prostoru na kome se nekada nalazio kamenolom.
Ime
Naziv parka „Tašmajdan“ je nastao od turskog naziva za kamenolom (, kamen i meydan, mesto gde se vadi kamen, rudnik). Po jednom starom svedočenju „može se slobodno reći da su u Beogradu sva stara zdanja... ozidana ovim ovde vađenim kamenom“. U katakombama nastalim posle vađenja kamenih blokova, dugo su bila skladišta municije i vojni magacini, a služile su i kao skloništa i zavojišta za ranjene vojnike.
Ovde se nalazi Prirodni spomenik Miocenski sprud Tašmajdan.
Položaj
Tašmajdan počinje 600 m jugoistočno od Terazija i pokriva jugozapadni deo opštine Palilula. Park se graniči sa opštinom Vračar na jugu i opštinom Stari Grad na zapadu. U užem smislu, Tašmajdan zauzima površinu ograničenu Takovskom ulicom na severozapadu, Ulicom Ilije Garašanina na severoistoku, Beogradskom ulicom na jugozapadu i Bulevarom kralja Aleksandra. Najveći površine zauzima sam park, dok su severni i zapadni delovi urbanizovani. U širem smislum Tašmajdan obuhvata površinu koja se na severu proteže do između ulica Ilije Garašanina i 27. marta, a na istoku do područja između Beogradske i Karnegijeve ulice.
Istorija
Na području Tašmajdana je vađenje kamena zabeleženo još od rimskih vremena. Mnogi kamenovi ugrađeni u vodovode, zgrade i hramove rimskih građevina Singidunuma potču sa Tašmajdana. Postoje sačuvani sarkofazi i nadgrobni spomenici iz rimskih vremena koji potiču od kamena sa ovog kamenoloma. Ovo nije jedini rudnik kamena od koga se zidao Beograd ali je svakako najvažniji. Sem kamena ovde se vadila i šalitra koju su Turci koristili za izradu baruta.
Za vreme opsade Beograda, u jesen 1806. godine, Karađorđe se ovde ulogorio i podigao šator. Posle Drugog srpskog ustanka knez Miloš Obrenović, podižući srpsku varoš u Savamali, naredio je oko 1826. da se staro srpsko groblje sa Varoš-kapije preseli na Tašmajdan, u selo Palilulu nedaleko od Beogradske varoši. Na tašmajdanskom platou sazidana je 1835. stara crkva Sv. Marka (srušena prilikom bombardovanja Beograda, 6. aprila 1941. godine). Na Tašmajdanu je 30. novembra 1830. pročitan sultanov hatišerif o unutrašnjoj nezavisnosti Srbije. Groblje je ostalo na Tašmajdanu do 1888. godine kada se izmešta na današnje Novo groblje.
Godine 1909. ovde je izgrađena prva Seizmološka stanica koja postoji i danas. Na Tašmajdanu i oko njega danas se nalaze crkva sv. Marka (nova, građena 1931-1940), Ruska crkva (1924), Glavna pošta (1934), SRC „Tašmajdan“, hoteli „Taš“ i „Metropol“, kafana „Madera“, Radio-televizija Srbije (prvobitno Đačka trpeza kraljice Marije, kamen temeljac 29. okt. 1939), pozorište Duško Radović, dečji kulturni centar.
Pećine su služile kao zaklon od bombardovanja, prvi put 1867. godine kada su Turci bombardovali varoš, potom od austrougarske artiljerije tokom Prvog svetskog rata, da bi tokom Drugog svetskog rata u pećinama sklonište tražili građani od šestoparilskog bombardovanja da bi potom bila opremljena kao komanda za jugoistok Vermahta pod komandom generala Aleksandra fon Lera.
Posle Drugog svetskog rata je odlučeno da se na gornjem platou uredi park, a u prostoru kamenoloma stadion, što je i urađeno 1954. godine. Stadion površine 8.500 kvm je renoviran 2016. godine, tako da sada može da primi 10.500 posetilaca. Otvoreni bazen dimenzija 50 h 22 m je izgrađen 1961. godine, a zatvoreni 1966. godine.
Ovde na stadionu se 2. oktobra 1971. uživo odigrala korida.
Al Jū‘āt, Sa'dah
Al Jū‘āt je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1733 m.
Episcopia, Potenza
Episcopia je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1024 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 528 m.
Divna kampanja
Divna kampanja (španjolski: Campaña Admirable) je naziv za vojnu kampanju koju je tokom 1813. godine predvodio Simón Bolívar, a koja je za cilj imala oslobađanje Venezuele od španjolske uprave. Tokom ove proslavljene kampanje, Bolívar je oslobodio dobar dio venezuelanskih provincija, a nezavisnost zemlje je ostvarena zahvaljujući paralelnoj kampanju koju je s istoka predvodio Santiago Mariño. Posljedica Divne kampanje bilo je proglašavanje Druge Republike.
El Paraje de la Laguna, Ajuchitlán del Progreso
El Paraje de la Laguna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Ajuchitlán del Progreso.
Divna kampanja
Nakon pada Prve Republike, Bolívar, tada časnik venezuelanske vojske, odlazi u Novu Granadu, koja se u tom trenutku borila protiv gradova koji nisu priznavali njezinu upravu. Postavši član vojske Nove Granade, Bolívar se uključio u borbe te je već krajem siječnja 1813. godine osvojio Ocañu, grad koji je ležao na glavnom putu za Venezuelu. Nakon što je u veljači u borbi osvojio Cúcutu, Bolívar je od uprave Nove Granade zatražio dozvolu da s vojskom uđe u Venezuelu, a sve temeljem ranije objavljenog manifesta iz Cartagene; u međuvremenu, španjolski kapetan Juan Domingo de Monteverde je stacionirao svoje trupe na zapadu Venezuele, pripremajući se za napad.
El Paraje de la Laguna, Ajuchitlán del Progreso
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 269 m.
Divna kampanja
Nakon poraza na čak dva fronta, rojalisti su se predali 4. kolovoza. Bolívar je sa svojim trupama 6. kolovoza trijumfalno ušao u Caracas, označivši tako formalni kraj Divne kampanje i osnivanje Druge Republike.
Az Ziyādah, Sa'dah
Az Ziyādah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1589 m.
La Cruz del Bajío, Caborca
La Cruz del Bajío je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Caborca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Republički seizmološki zavod (Srbija)
Osnivanje
Nakon rušilačkog zemljotresa kod Svilajnca, 27. marta (8. aprila) 1893. godine, a na zahtev upravnika Geološkog zavoda Velike škole Jovana Žujovića i profesora Svetolika Radovanovića osnovana je Seizmološka služba pri ovom zavodu za prikupljanje podataka o zemljotresima. Profesor Žujović uputio je naročit proglas o prikupljanju podataka o trusevima u celoj zemlji, a o potrebi nabavke seizmografa govorio je na predavanju u Srpskoj kraljevskoj akademiji, koje je održao povodom Resavskog zemljotresa. Na čelu službe se nalazila „zemljotresna komisija“ koja je rukovodila ovim poslovima. Pristigli podaci sa terena su saopštavani na sednicama geološkog društva a potom publikovani u „Zapisnicima“ istog društva, kao i „Spomenici“ SKA. Međutim, tada nije bio uređen sistematski organizovan postupak prikupljanja podataka već se svodio na dobrovoljnoj bazi koju su sačinjavali uglavnom privatni izveštači. Ovo je bio glavni razlog zbog čega je profesor Žujović sklopio sporazum o prikupljanju podataka o zemljotresima sa profesorom Milanom Nedeljkovićem, upravnikom Astronomske i meteorološke opservatorije, koja je imala čitavu mrežu meoteoroloških stanica u Srbiji. Tim sporazumom 1901. godine Seizmološku službu preuzela je Opservatorija od Geološkog zavoda Filozofskog fakulteta, koja je prikupljanje izveštaja o zemljotresima obavljala preko svojih rukovalaca meteoroloških stanica. Za šefa Seizmološke službe u okviru opservatorije postavljen je Jelenko Mihailović, asistent sa Velike škole, koji je te iste godine otpočeo sa makroseizmičkim poslovima koristeći postojeću mrežu meteoroloških stanica i za seizmološko premrežavanje Srbije. Godine 1901., uvedeno je sistematsko prikupljanje podataka o zemljotresima, koji su publikovani u mesečnom biltenu „Bulletin Mensuel de l`Observatoire de Belgrade“, Année 1902, 1903, 1904. Godine 1903. u krugu Opservatorije, pored dva postojeća astronomska paviljona podignuta su još dva: seizmološki i geomagnetski. Za seizmološku službu Ministarstvo građevina sazidalo je krajem 1903. paviljon, u kojem je namešten seizmograf Vinčentinijeve konstrukcije po modifikaciji Konkoljevoj sa vertikalnim i horizontalnim klatnom zasebno, aprila 1904. U istom paviljonu namešten je i Agamemnov zemljotresni avertiser upozorivač. Ovim seizmografom prvi put su u Srbiji registrovani zemljotresi.
Rad zavoda
Godine 1906. Seizmološka služba prelazi ponovo u nadležnost Geološkog zavoda. U to vreme, Jelenko Mihailović sa dr Svetolikom Radovanovićem (tada dekan Filozofskog fakulteta) pokreće akciju za izgradnju stalne Seizmološke stanice. Ministar prosvete i crkvenih dela Andre Nikolića odobrio je aprila 1906. godine sredstva za nabavku instrumenata i izgradnju namenskog objekta za Seizmološku stanicu. Postupajući po zahtevu ministra prosvete i crkvenih dela, Andre Nikolića, predsednik Beogradske opštine Velisav Vulović odobrio je 6. septembra 1908. godine zemljište na Tašmajdanu za izgradnju Seizmološke stanice Geološkog zavoda. Radovi su počeli četiri dana kasnije, a završeni su maja 1909. godine. Projekat je uradio arhitekta Momir Korunović. Instalacija instrumenata je završena 8. avgusta 1909. a narednog dana registrovan je prvi zemljotres. Predstavnici Seizmološke službe Geološkog zavoda učestvovali su na kongresima Međunarodnog seizmološkog saveza 1907. godine, u Hagu, Holandija, 1909. u Cermatu, Švajcarska i 1912. godine, u Mančesteru u Ujedinjenom Kraljevstvu. Godine 1919. Seizmološka stanica je prerasla u Seizmološki zavod a na njenom čelu za upravnika se našao Jelenko Mihailović.
Brossa, Torino
Brossa je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Trébol, Palenque
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Judenburg
Judenburg je grad u sredini Austrije od 10,072 stanovnika, on je i administrativni i privredni centar Okruga Murtal i važno transportno čvorište između Seetalskih Alpa i doline Mure.
Historija
Judenburg je prvi put spomenut u dokumentima 1074. pod imenom Judinburch. Do 1240. uspio je dobiti status trgovišta i podići dio gradskih bedema i toranj, tako da je 1277. dobio status grada,
Za srednjeg vijeka bio je jedan od najvećih štajerskih trgovačkih centara za željezo i sol i promet sa Venecijom. U to vrijeme podignut je i zamak, u kom je kasnije djelovala slikarsko - kiparska škola, u kojoj su djelovali majstori kao Hans von Judenburg, Wölfl der Maler i brojni drugi.
Znamenitosti
Najveća znamenitost Judenburga i njegov simbol je gotovo 76 metara visok toranj, čija je izgradnja započela u 15. vijeku. Orginalno je podignut kao zvonik za nedaleku parohijsku crkvu sv Nikole, koja ga nije imala. Kasnije je korišten i kao vatrogasna osmatračnica, ali kako je u 19. vijeku, bilo puno požara, i on je gorio, tako da je njegov današnji izgled rezultat obnove nakon posljednjeg velikog požara - 1840. Danas se na njegovom platou na visini od 50 m, nalazi jedan od najmodernijih evropskih opservatorija.
Pored tog to je i parohijska crkva podignuta nakon 1413., prvi put proširivana 1478., a nakon tog i od 1504. -37. Ona je nakon 1670. potpuno obnovljena u baroknom stilu i restaurirana od 1899. do 1902. U njoj se nalazi kamena skulptura Madonne (oko 1420.- 1425.) rad domaćeg majstora Hans von Judenburga.
Privreda
Judenburg je i danas metalurški centar, sa dva velika poduzeća iz te branše; čeličanom Stahl Judenburg GmbH i tvornica opruga Styria Federn GmbH. Pored tog grad ima i tvornicu sapuna, kartona i plastičnih brtvila.
Nueva Alianza, Calera
Nueva Alianza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Calera.
Judenburg
Pobratimski gradovi
Judenburg je član udruženja Evropske Unije - Douzelage, u kojoj su zasad 27 gradova, pa je zbratimljen sa 26 grada.
• 3
Nueva Alianza, Calera
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 150 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2306 m.
Santa Cruz Acapa, Tehuacán
Santa Cruz Acapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tehuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1859 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1345 m.
Curtatone, Mantova
Curtatone je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 145 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Las Lidias, Caborca
Las Lidias je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Caborca.
Ejido San Felipe, Texcoco
Ejido San Felipe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Texcoco.
Las Lidias, Caborca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 89 m.
Dagoberto Castellanos, Vallecillo
Dagoberto Castellanos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Vallecillo.
Ejido San Felipe, Texcoco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 427 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2250 m.
Ash Shawkah, Sa'dah
Ash Shawkah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1059 m.
El Alto, Meoqui
El Alto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Meoqui.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1142 m.
La Llave, Ajuchitlán del Progreso
La Llave je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Ajuchitlán del Progreso.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2029 m.
Silverio Policarpo Franco, Hidalgotitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
San Antonio el Potrero, Palenque
San Antonio el Potrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Dekret o ratu do smrti
Dekret o ratu do smrti (španjolski: Decreto de Guerra a Muerte) bio je dekret što ga je 15. lipnja 1813. godine u Trujillu objavio latinoamerički revolucionar Simón Bolívar, a koji se odnosio na pravila borbe u Venezuelanskom ratu za nezavisnost. Ukratko, dekret je dopuštao ubojstva i druge zločine prema civilima rođenim u Španjolskoj (i na Kanarima), osim onih koji su aktivno pomagali u borbi za nezavisnost, te je naširoko oslobađao odgovornosti sve Latinoamerikance koji bi počinili navedene zločine. Termin "rat do smrti" (španjolski: guerra a muerte) služio je kao eufemizam za te zločine.
Kako stoji u samom tekstu dekreta, on je bio reakcija na zločine i masakre što ih je španjolska uprava naređivala nakon pada Prve Venezuelanske Republike, a kroz koje su španjolski vojnici navodno pobili tisuće Venezuelanaca i masovno oduzimali njihovu imovinu. Osim što je davao oprost redovnim borcima za nezavisnost, dekret je obuhvaćao i one pripadnike venezuelanske elite koji su ranije surađivali s upravom Dominga de Monteverdea, a koji su se sada priklonili patriotima; potonji je bio politički potez s ciljem osiguravanja podrške venezuelanske elite borbi za nezavisnost. Dekret je bio prvi dokument koji je venezuelanski sukob postepeno pretvarao iz kolonijalne pobune (ili, u najboljem slučaju, građanskog rata) u punopravni rat između dvaju država, Venezuele i Španjolske.
"Rat do smrti", ili "rat do istrebljenja", masovno je prakticiran od strane obaju zaraćenih strana, što je rezultirali brojnim brutalnostima i ratnim zločinima, poput pogubljenja španjolskih zatvorenika u Caracasu i La Guairi u veljači 1814. godine (po osobnoj naredbi Simóna Bolívara, nekoliko mjeseci prije pada Druge Republike) ili ubojstava velikog broja uglednih građana u Novoj Granadi tokom 1815., 1816. i 1817. godine (po naredbi španjolskog kapetana Pabla Morilla).
Dekret je ostao na snazi kao važeći dokument o pravilu borbe sve do 26. studenog 1820. godine, kada su Pablo Morillo i Simón Bolívar u Trujillu potpisali sporazum kojim je Venezuelanski rat za nezavisnost postao konvencionalni rat, koji se vodi po važećem ratnom pravu.
El Pilar, Gómez Palacio
El Pilar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Gómez Palacio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1121 m.
El Porvenir, Calera
El Porvenir je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Calera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2158 m.
Estúdios Globo
Estúdios Globo, prije 2016. godine poznat kao Projac, glavni je televizijski produkcijski centar kompanije Grupo Globo i najveći audiovizualni produkcijski centar u Latinskoj Americi. Studio je otvoren 1995. godine i lociran je u Rio de Janeiru u Brazilu. Sa čak 1,600 kilometara kvadratnih zemljišta, produkcijski centar površinom je najveći centar na svijetu.
Santa Catarina Otzolotepec, Tehuacán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2234 m.
Xalapango, Texcoco
Xalapango je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Texcoco.
Boris Sagal
Rođio se u sovjetskoj Ukrajini, a u SAD je emigrirao kao dijete zajedno sa roditeljima. Njegov brat Daniil je ostao u SSSR i ostvario karijeru kao istaknuti teatraski i filmski glumci. Bio je oženjen dva puta i imao petoro djece, od koje su četvoro postali poznati glumci, uključujući kćer Katey Sagal.
Osteriaccia, Perugia
Osteriaccia je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 122 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 278 m.
San Isidro, Gómez Palacio
San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Gómez Palacio.
Francisco Hernández de Córdoba (istraživač Nikaragve)
Francisco Hernández de Córdoba (Cabra kod Córdobe, oko 1475. - León Viejo, Nikaragva 1526.) bio je španjolski konkvistador, koji je prvi osnovao prve španjolske gradove u Nikaragvi.
Historija
Francisco se je po nalogu tadašnjeg guvernera španjolskih kolonija Castilla de Oro - Pedra Ariasa De Ávile krenuo je 1524. iz Paname za Nikaragvu u kojoj je osnovao dva prva grada; León i Granadu (oni se još danas svađaju oko tog koji je stariji.
Iako se dobro slagao s lokalnim Indijancima, imao je samo problema sa svojim kolegama Španjolcima, jer se morao boriti protiv invazija rivalskih konkvistadora iz Hondurasa. Nakraju se zamjereo svom ljubomornom šefu Pedru De Ávili, kad je zatražio da ga postavi za guvernera kolonije koju je osnovao. De Ávila se toliko naljutio na Hernandeza da je krenuo vojskom na njega, uhapsio ga i osudio na smrt zbog izdaje i pogubio.
De Ávila se 1527. proglasio guvernerom Nikaragve i vladao njom do svoje smrti.
Ash Shu‘ayb, Sa'dah
Ash Shu‘ayb je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Fabbricato, Potenza
Fabbricato je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 852 m.
San Miguel, Tehuacán
San Miguel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tehuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 662 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1361 m.
Felix Salm-Salm
Princ Felix od Salm-Salma (Anholt, 1828. – Saint-Privat, 1870.), pruski vojni oficir kneževskog podrijetla i plaćenik.
Salm-Salm je služio u vojsci Schleswig-Holsteina (pruska vojska), u austrijskoj vojsci, vojsci Unije tokom Američkog građanskog rata, vojsci cara Maksimilijana u Meksiku i nakon toga u pruskoj vojsci. Poginuo je u akciji tokom Francusko-pruskog rata.
Život
Princ Felix od Salm-Salma rođen je u dvorcu Anholt, rezidenciji ondašnje Kneževine Salm, koja je do 1815. godine bila uključena u prusku pokrajinu Vestfaliju. Bio je treći i najmlađi sin princa Florentina, ranije vladajućeg princa od Salm-Salma, i njegove supruge Flaminije Rossi, korzikanske plemkinje i nećakinje princa Felicea Baciocchija. Bečki kongres 1815. potvrdio je gubitak suvereniteta dinastije Salm, ali je priznao zadržavanje kraljevskih privilegija prinčeva od Salm-Salma kao medijatizirane kuće (Standesherren) u Njemačkom savezu.
Felix je odrastao obučavajući se za vojnika u kadetskoj školi u Berlinu i postao je oficir u pruskom 11. Husarskom puku 1846. Rano je učestvovao u Prvom šlezviškom ratu između sjeverne Njemačke i Danske. Teško ranjen u okršaju kod Arhusa 18. maja 1849. pokazao je hrabrost u borbi. Nakon rata pridružio je se austrijskoj vojsci, sudjelujući u austro-sardinskom ratu 1859.
Međutim, njegov nestalan način života udaljio je ga od porodice, te veliki kockarski dugovi, kao i nekoliko skandala i duela konačno su ga primorali da odseli. Felix se nije dobro slagao sa svojim najstarijim bratom Alfredom, koji je kasnije naslijedio oca kao glava kuće sa naslovom 5. princa od Salm-Salma.
Godine 1861. Felix je stigao u Sjedinjene Države i ponudio svoje usluge vojsci Unije u Američkom građanskom ratu. Dobio je pukovničko ovlaštenje i raspoređen je u štab brigadnog generala Louisa Blenkera. U to vrijeme je počeo da se udvara Amerikanki po imenu Agnes Leclerc Joy. Upoznao ju je na prijemu kod predsjednika Abrahama Linkolna u Washingtonu, gdje ga je predstavio pruski izaslanik Friedrich von Gerolt. Po jednoj anegdoti, Gerolt je ga predstavio titulom princa a Lincoln ga je potom pljesnuo po ramenu i rekao: «No, kod nas nebiste trebali se toga sramiti.» Felix i Agnes će se vjenčati morganski u augustu 1862. Agnes Salm-Salm bi se na kraju pridružila Felixu na bojnom polju jer nije mogla podnijeti da bude bez njega. Te zime preuzeo je komandu nad 8. Njujorškim dobrovoljačkim pješadijskim pukom – koji je odlučio da Gustav Struve podnese ostavku u znak protesta – ali će tamo ostati samo do zime.
U februaru uhićen je zato što se lažno predstavljao kao pukovnik 68. Njujorške dobrovoljačke pješadijske pukovnije i obogatio se prikupljanjem sredstava od mladih oficira koji su očekivali da će za njih dobiti provizije u svom puku. Na kraju je pušten i zapravo imenovan za pukovnika 68. Njujorške u junu 1864. služeći pod brigadnim generalom Jamesom B. Steedmanom u Tennesseeju i u Georgiji, učestvovao je u bici kod Nashvillea, a pred kraj rata je bio dodijeljen komandi postaje u Atlanti. Salm-Salm je otpuštanje iz vojne službe iz dobrovoljaca 30. novembra 1865. Dana 13. januara 1866., predsjednik Andrew Johnson ga je predložio za čin brevet brigadnog generala, počev od 13. aprila 1865. godine, a Senat Sjedinjenih Država je potvrdio imenovanje 12. marta 1866. left|thumb|220px| Salm-Salm u meksičkoj uniformi. Nakon što je američki građanski rat završio, Salm-Salm je ponudio svoje usluge habsburškom caru Maksimilijanu od Meksika i krenuo u Meksiko u februaru 1866. godine. Maksimilijan je aktivno promicao američke vojnike da dosele u Meksiko nakon rata kako bi poboljšali odnose sa zemljom. Salm-Salm je bio u neobičnom položaju jer se već borio na strani Unije, dok se većina Amerikanaca koji su se preselili u Meksiko nakon građanskog rata borila za Konfederaciju. Do ljeta je postavljen za pukovnika i postao je carev ađutant i upravitelj kraljevskog domaćinstva. Bio je zarobljen u Querétaru zajedno sa carem, ali ne prije nego što je napravio hrabru juriš sa svojom husarskom konjicom u pokušaju da spasi Maksimilijana od okolne meksičke republikanske vojske pod Benitom Juárezom. Zajedno sa carem i njegovim najvišim generalima Tomasom M. Camachom i Miguelom Miramónom osuđen je na smrt strijeljanjem. Zahvaljujući neumornim naporima njegove supruge – koja je takođe pokušala da dobije pomilovanje za cara Maksimilijana – Juárez ga je pomilovao i pustio iz pritvora u decembru 1867. Tokom zatočeništva unaprijeđen je u čin brigadnog generala.
Los Pachecos, Hidalgotitlán
Los Pachecos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Hidalgotitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
Felix Salm-Salm
Život
Ubrzo nakon toga, vratio je se u Europu i ponovo stupio u prusku vojsku kao major u 4. Gardijskom grenadirskom puku. Poginuo je kod Saint-Privatu kod Gravelottea u francusko-pruskom ratu. Njegova vjerna supruga Agnes, koja mu se ponovo pridružila služeći kao medicinska sestra na bojnom polju, je naredila da se njegovi posmrtni ostaci prebace u porodičnu kriptu u dvorcu Anholt u Njemačkoj.
Njegove memoare je uredio njemački pisac Otto von Corvin. Sudbina princa Salm-Salma kasnije je ovjekovječena u kolportažnim romanima Karla Maya. U romanu Wilder Lorbeer spisateljica Juliane von Stockhausen je tematizirala i obradila život njegove supruge Agnes zu Salm-Salm, Felixovu osobnost i njegovu vojnu karijeru.
Brosso, Torino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 410 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 766 m.
Ryan O'Neal
Ryan O'Neal (rođen kao Charles Patrick Ryan O'Neal, Los Angeles, Sjedinjene Države, 20. travnja 1941.) je američki glumac.
Kao glumac, isprva nastupa u manjim ulogama u tv serijama (The Many Loves of Dobie Gillis, Bachelor Father, Leave It to Beaver, Westinghouse Playhouse i Wagon Train). 1961., zajedno s Leonardom Nimoyem gostuje u epizodi vestern serije Two Faces West. 1962.-1963., redovno glumi u NBC vestern seriji Empire. 1962., gostuje u premijernoj epizodi ABC serije Our Man Higgins. Veliku popularnost postiže 1964.-1966. hit sapunicom Peyton Place.
O'Nealova filmska karijera doživljava uzlet ulogom u drami Ljubavna priča, koja mu donosi nominaciju za Oscara. 1973., bio je iza Clinta Eastwooda, drugi na popisu najkomercijalnijih filmskih zvijezda. Status zvijezde potvrđuje nizom komedija redatelja Petera Bogdanovicha, započevši sa screwball komedijom Zašto te tata pušta samu? (What's Up, Doc? 1972.), zajedno s Barbrom Streisand, potom u Mjesecu od papira, (Paper moon 1973.) zajedno sa svojom kćerkom Tatum O'Neal, za tu ulogu nagrađenu oscarom, i Kino za groš (Nickelodeon 1976.), također zajedno s Tatum O'Neal. Druge su značajne uloge u filmovima Barry Lyndon Stanleya Kubricka, (1975.), Nedostižni most Richarda Attenborougha (1977.), Oliver's Story (1978., nastavak Ljubavne priče), i The Driver Waltera Hilla, (također 1978.).
Krajem 1970-ih doživljava pad u karijeri, te kasnije rjeđe glumi u filmovima, među kojima Irreconcilable Differences (1984.), i povremeno u tv serijama: Good Sports (1991.) i Bones (2007.-2010.).
Las Carolinas, Meoqui
Las Carolinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Meoqui.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1168 m.
Nuestras madres
Nuestras madres je gvatemalsko-belgijsko-francuski igrani film snimljen 2019. godine u režiji i po scenariju Cesara Diaza. Radnja se događa u suvremenoj Gvatemali, gdje se održavaju suđenja pripadnicima režimske vojske koji su počinili zločine za vrijeme krvavog građanskog rata 1980-ih. Protagonist je sin nestalog gerlica koji pokušava otkriti njegovu sudbinu. Nuestras madres je prikazan na Kanskom festivalu gdje je osvojio nagradu za najbolju kameru.
León Viejo
León Viejo je najpoznatije arheološko nalazište u Nikaragviu, koje je 2000. uvršteno na UNESCO-v Popis svjetske baštine. Prostire se na površini od 31,8700 hektara.
Historija i karakteristike
Nalazište se nalazi na zapadnom kraju Jezera Managua nedaleko od Vulkana Momotombo u Departmanu León. León Viejo je jedno od najstarijih španjolskih kolonijalnih naselja u Americi. Kako je vrlo rano napušteno, njegove ruševine su izvanredan dokument društvenih i ekonomskih prilika Španjolskog Carstva u 16. vijeku.
Grad León (današnji León Viejo) osnovao je 15. juna 1524. španjolski konkvistador Francisco Hernández de Córdoba. Kao prvi grad koji su osnovali Španjolci u Nikaragvi, postao je jedan od najvažnijih gradova u regiji. Ruševine su otkrivene 1931., a ponovno su iskopane 1967. od strane arheologa iz Nacionalnog autonomnog univerziteta Nikaragve. Rezultat iskapanja otkrio je tlocrt sličan gotovo svim španjolskim gradovima tog vremena po Americi, ortogonalnu mrežu ulica, sa kvadratnim trgom u centru.