cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Которски статут
Брачно право
Статут одредбама о миразу посвећује преко двадесет глава, којима је била интенција да се позиција жене што боље заштити, сходно римскоправном начелу да све што јој припада пре склапања брака, остане њено неотуђиво власништво. Очување жениног мираза и индивидуалности њене својине гарантовало се обавезом састављања нотарске исправе с пописом мираза, чињеницом да су додатни поклони које би добила такође спадали у њено искључиво власништво те прецизним статутарним прописивањем одеће которске патрицијске невесте, односно новчане накнаде уколико се не би обезбедила тако скупоцена роба.
Муж је иначе могао располагати, посебно јамчити жениним новцем, а пракса залагања мираза није се искоренила. Мираз је морао бити обезбеђен и када се улагао у трговачку заједницу ожењене браће, а у сваком случају је морао бити враћен удовици после смрти мужа, која је имала право изјавити да после мужевљеве смрти жели да остане у његовој кући и користи се, уз властити мираз, његовим имањем.
Наследно право
Наследноправне одредбе, сличне односним нормама дубровачког статута, без строжијег тематског распореда, најчешће се односе на тестаменат, који су могле сачинити само пунолетне особе, у присуству два сведока и накнадно проверавање исправе од нотара и судије. Знаковите су и одребе о епитропима и блиским рођацима, које је услед недостојности могла мењати даља родбина. Сличност с дубровачким правом налази се и у начину расподеле породичног власништва између више мушких потомака (глава 139.), с циљем избегавања свађа међу њима..
Државна управа
Најстарије колективно тело Комуне, „Велико и Опште веће града Котора“, наследник „Народне скупштине“ која је временом задобила церемонијалну улогу, за чланство је претпостављало политичку зрелост која се стицала са 18 година те одређени, минималан број чланова за пуноправан рад, најчешће у „уобичајеној великој Сали палате Комуне“. Осим у Великом већу, блиски рођаци нису истовремено могли бити чланови осталих колективних органа. Иако је Велико веће формално затворено 1361. г., друштвени потреси су учинили да се под тешко остваривим условима 1388. омогући тражење пријема у то тело. Велико веће је бирало чланове Већа умољених, а оно је бирало судије, чланове Малог већа (које је углавном имало шест чланова) и градске службенике..
= Види још =
El Taray, Tamazula de Gordiano
El Taray je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 363 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1178 m.
Witzin
Vicin je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 76 opštinskih središta okruga Parhim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 492 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13060088.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Parhim Vicin se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Parhim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 30 metara. Površina opštine iznosi 18,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 492 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 26 stanovnika/km².
Božjakovina
Božjakovina je mjesto u Zagrebačkoj županiji, općina Brckovljani, smješteno uz državnu cestu Dugo Selo-Vrbovec, 2 km istočno od Dugog Sela.
Povijest
Herceg Andrija je početkom XIII. stoljeća tu zemlju oduzeo zagrebačkom županu, izuzeo ju ispod vlasti zagrebačke tvrđave i darovao varaždinskom županu Kračunu (Crakon Valpot). No budući da je Kračun kasnije iznevjerio Andriju kao kralja, Kračun je bio pogubljen, a zaplijenjenu zemlju Svetog Martina Andrija II. je darovao crkveno-viteškom redu Templara.
U gradu se nalazila tvrđava Božjakovina (castrum Bosyaco), uz koju je kasnije ban Matija Gereb dao sagraditi više gospodarskih zgrada. Potom je ovaj grad s tvrđavom dao ograditi palisadama sa četiri bastiona, a radi bolje obrane, bila su dvoja ulazna vrata, iznad kojih je dao izgraditi obrambene tornjeve.
Templari u Božjakovini
Ukidanjem templara 1312. godine Božjakovinu su naslijedili ivanovci koji se kao "vlasnici Sv. Martina" spominju 1320. godine. Nestankom vitezova ivanovca koji su početkom 16. st. na našim prostorima uglavnom izginuli u borbama s Turcima, Božjakovina prestaje biti pod njihovom vlašću. Od 1471. do 1489. njome vladaju hrvatski banovi Blaž Podmanicki, Matija Gereb i Ladislav od Egervara.
1517. se godine prvi put spominje kao castellum Bosyakowyna; dotad je bila u latinskim izvorima uvijek bilježena kao Bosyako, Bosiako. (kao castrum Bosyako 1510. g. i castellum Bosyako 1525. g.). Taj kaštel danas više nema traga. Bio je dijelom sklopa vlastelinskih zgrada. Nalazio se uz rječicu Zelinu; zapadno od njega se nalazio most (srušen 1945.). Iznimno je postao značajnim bio nakon što su Turci zauzeli Čazmu i Dubravu 1522.. godine. To je išlo do te mjere da se je od tada kaštel smatrao dijelom obrambenog sustava Zagreba i Hrvatske, a Hrvatski sabor je od onda slijedećih desetljeća višekratno donio odluke kojim se moralo utvrditi kaštel. Prvi put je spaljen 1591., kasnije je bio obnavljan, a napušten od 18. stoljeća. Bio je drven vrste wasserburg.
U kasnijem razdoblju su Božjakovinom upravljali mnogi feudalci; Tahi, Karlović, Zrinski, Janković, Oršić, Drašković, te na kraju državna uprava Austro-Ugarske, koja je uredila uzorno državno poljodjelsko dobro i perivoj po ugledu na ostale carske perivoje. Između dva svjetska rata Božjakovina je bila središte za školovanje kadrova u poljodjelstvu i domaćinstvu. U dvorcu Draškoviću u Božjakovini potpisan je i sporazum Cvetković-Maček 1939. godine.
U 18. st. je sagrađen novi dvorac (današnji dvorac u Božjakovini), koji je po svojstvima bliže kuriji, a od 1941. do 1944 njegov upravitelj bio je Slavko Kolar. Stari dvorac koji je bio u Božjakovini se zvao dvorac Blahimir. Dvorac je udaljen oko 200 metara od rijeke Zeline. Park u kome se dvorac nalazi uređen je po uzoru na park Laxenburg koji se nalazi kraj Beča, a prvotno ga je uredio slovenski botaničar. U parku se nalazi ogromna sekvoja visine oko 30 metara. Novoposađeni su hrastovi, lipe, gorski javor i druge sadnice. Uređenje parka i sadnja počela je 2013/2014. godine. Parkom su šesdesetih godina 20. stoljeća hodali paunovi uz brojne jorgovane i magnolije. Park je u neposrednoj blizini rijeke Zeline u dijelu naselja koje je imalo naziv Pehlin. Lijevo u odnosu na tok rijeke Zeline nalazi se dio naselja pod nazivom Trešnjevka, a desno uz prugu dio naselja pod nazivom Čičok.
Evropska agencija za kontrolu ribarstva
Evropska agencija za kontrolu ribarstva je agencija Evropske unije sa sedištem u španskom gradu Vigo. Agencija koordiniše nacionalne operativne aktivnosti u domeni ribarstva i asistira zemlje članice u provođenju zajedničke politike ribarstva.
Case dei Panazzolo, Treviso
Case dei Panazzolo je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Ash Sharaf, Taiz
Ash Sharaf je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Case dei Panazzolo, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Ash Sharaf, Taiz
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 846 m.
Nopalera (razvrstavanje)
Nopalera ima više značenja:
Manuel Ferrara
Manuel Ferrara (1. novembar 1975 - ) je francuski pornografski glumac i režiser, poznat po tome što je osvojio nagradu AVN za najboljeg muškog izvođača osvojio rekordnih pet puta.
Prema vlastitim riječima, pornografske filmove je počeo snimati amaterski za vrijeme studija, a prvi profesionalni angažman je dobio 1999. godine. Postao je jedan od štićenika Rocca Siffredija, a zajedno sa njim je nastupio u Staglianovom filmu Fashionistas 2002. godine, što mu je omogućilo proboj na američko porno-tržište. Sljedeće godine je nastupio u Snoop Doggovom porno-filmu Snoop Dogg's Hustlaz: Diary of a Pimp, a 2004. je dobio posao u američko-porno kući Red Light District Video koja mu je povjerila snimanje niza gonzo serija među kojima se ističu Evil Anal i Slutty and Sluttier.
2005. se oženio za američku porno glumicu Danu Vespoli, sa kojom je dobio troje djece, i od koje se razveo 2012. godine.
Leith
Leith čita se Lit (škotsko-gelski: Lìte) je danas samo luka i distrikt Edinburgha u Škotskoj.
Leith administrativno podpada pod Područno vijeće (council area) - Vijeće grada Edinburgha.
Geografske karakteristike
Leith leži na ušću rijeke Water of Leith u estuarij Firth of Forth, rukavac Sjevernog mora. Udaljen smo 4 km od Edinburškog zamka odnosno od centra Edinburgha.
Historija
Leith je vrlo staro naselje koje se prvi put spominje 1128. u kraljevskoj povelji o osnivanju Opatije Holyrood. Kao luka Edinburgha Leith se razvio tokom 14. vijeka. Sve do 1922. bio je nezavisan grad, a onda se spojio sa Edinburghom.
I danas se iz Leitha koji se nalazi oko 50 km od otvorenog mora, još uvijek izvozi ugljen, whisky i metal, a uvozi hrana, žito i vuna. Luka je temeljito modernizirana 1970-ih, ali ima sve manje prometa, pa se sve više pretvara u stambenu zonu.
Antonio Castillo (razvrstavanje)
Antonio Castillo ima više značenja:
Waterbury, Connecticut
Waterbury je grad u američkoj saveznoj državi Konektikat. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 110.366 stanovnika.
Dana Vespoli
Dana Vespoli (San Francisco, 22. septembar 1972 - ) je američka pornografska glumica i režiser irsko-tajlandskog porijekla. Vespoli, koja je na Mills Collegeu diplomirala komparativnu književnost, je karijeru započela kao striptizeta u rodnom gradu, nastupajući u znamenitom klubu Mitchell Brothers O'Farrell Theatre, a u porno-filmovima je prvi put nastupila 2003. godine. Od 2005. do 2012. je bila u braku s francuskim porno-glumcem Manuelom Ferrarom, kome je rodila troje djece.
Ciotta, Agrigento
Ciotta je naselje u Italiji u provinciji Agrigento, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Edinburški zamak
Edinburški zamak (engleski: Edinburgh Castle) je zamak u Edinburghu na jugoistoku Škotske. Zamak je bio sjedište škotskih kraljeva sve dok James VI Stuart nije 1603. postao i engleski kralj i otišao u London.
Zamak i njegov muzej su danas najposjećenija destinacija škotske prijestolnice.
Karakteristike i historija gradnje
Edinburški zamak je najimpresivniji spomenik edinburškog Staroga grada, podignut na stijeni Castle Rock koja sa svojih 135 metara, dominira gradom. Arheološka istraživanja su pokazala da je Castle Rock bio naseljen već od 3. milenija pne., a ne kao što se donedavno mislilo tek od 6. vijeka, kad je postao prijestolnica keltskih Votadina. thumb|right|280px| Ilustracija zamka iz [[16. vijeka]] Prvi dokumentirani zapisi o njemu kao kraljevskom zamku potječu iz vremena vladavine kralja Malcolma III (1058. - 1093.), ali je nakon tog često rušen i obnavljan, tako da u njemu ima vrlo malo detalja nastalih prije vladavine Jamesa IV (1488. - 1513.). Mala kapela sv Margarete (najstariji objekt u zamku), posvećena ženi kralja Malcolma III, na najvišoj točki stijene, vjerojatno datira iz doba vladavine njenog najmlađeg sina Davida I (1124. - 1153.). thumb|left|260px| Nacionalni ratni muzej Zamak je u više navrata dograđivan i proširivan novim dogradnjama. On je tokom historije više puta opsjedan i okupiran, od evidentiranih slučajeva poznat je onaj iz 1296. kad je engleski kralj Edward I napao Škotsku, i nakon tri dana bombardiranja natjerao posadu na predaju. Nakon tog je ojačao bedeme i ostavio garnizon od preko 300 ljudi da brani zamak. Nakon njegove smrti oslabila je engleska prisutnost u Škotskoj pa je škotski regent Thomas Randolph u noći 14. marta 1314. iznenadio branitelje i zauzeo zamak.
Zamak je još više pretrpio u 16. vijeku u vrijeme sukoba škotske kraljice Mary (1542. - 1567.) sa svojim engleskog kralja protestanskim podanicima koje su pomagali Englezi. Nakon što je bila prisiljena abdicirati otplovila je Englesku 16. maja 1568. pa je upravljanje i obranu zamka povjerila vjernom Williama Kirkcaldyu. Protestanski ustanici opkolili su zamak u maju 1571. i nakon mjesec dana neuspješnih napada se razišli. Ponovno su pokušali u oktobru i ponovno nisu uspjeli. Nakon tog su sklopili primirje koje je potrajalo do 1. januara 1573.
Tad su borbe nastavljene, pa je Kirkcaldy za odmazdu počeo bombardirati Edinburgh, u aprilu su pobunjenicima pristigla pojačanja iz Engleske u jačini od 1000 vojnika i 27 topova. Nakon razornog jedanaestodnevnog bombardiranja južni bedemi su se urušili, pa se posada 28. maja predala. Svi su pušteni, osim Kirkcaldya i njegovih 3 pomoćnika koji su obješeni.
La Palapa, Guadalcázar
La Palapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Guadalcázar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1322 m.
La Gotita, Ensenada
La Gotita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Antonio Estrada (razvrstavanje)
Antonio Estrada ima više značenja:
Piazzola, Napoli
Piazzola je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4834 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
Nopales Altos (razvrstavanje)
Nopales Altos ima više značenja:
Sărulești-Gară, Sărulești
Sărulești-Gară je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Sărulești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1797 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
Nikadorski hodočasnik
„Nikadorski hodočasnik“ je zbirka kratkih fantastičnih priča srpskog pisca Zorana Jakšića.
U knjizi su sabrane priče koje je Jakšić tokom 1980-ih i ranih 1990-ih objavljivao u listovima Politikin Zabavnik, Pančevac, RS Magazin, Tehničke novine, Emitor itd. Priče pripadaju naučnoj fantastici, spekulativnoj fikciji i fantaziji, a u knjizi su objavljene dorađene verzije. Neke priče su prevedene i na španski, poput „Prodavca kiše“ u argentinskom časopisu Axxón.
Zbirka je objavljena kao 29. knjiga u ediciji „Znak Sagite“ 1992. godine. Pisac pogovora je Miodrag Milovanović, recenzent Zoran Živković, urednik Boban Knežević.
Prijem kod kritike
Ističući maštovist i izgrađenost Jakšićevog književnog sveta, istoričar i kritičar fantastike Miodrag Milovanović naglašava: „Možda najveći kvalitet ove zbirke predstavlja jedna nota blage ironije u odnosu na svet i čovekovo mesto u njegovom ustrojstvu. Nije slučajno da se na dva mesta u zbirci javlja varijacija jedne iste rečenice; na kraju priče O zebri i ibisu stoji: 'Da bi bili uspešni, demoni moraju imati ljudski lik', a u priči Pakao svitanja: 'Samo najstrašnija čudovišta mogu imati ljudski lik'. Međutim, u Jakšićevim pričama ta provejavajuća nota ironije ne isključuje toplinu u pristupu ličnostima, i kada su one tragični gubitnici, kao Avram u predivnoj priči 'Nikolajev detektor snova', ili Starac u pomalo patetičnoj 'Stormberry Fields Forever', i kada su simpatični mudraci, kao Nuamvegi u već pomenutoj priči O zebri i ibisu. Jakšićeve priče su pre svega okrenute čoveku, a čudesni, pomereni svetovi u kojima se njegovi junaci zatiču, samo još više ističu njihovu ljudskost.“
Doña Margarita, Matamoros
Doña Margarita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1133 m.
Water of Leith
Geografske karakteristike
Water of Leith izvore u masivu Pentland. Od tamo teče prema sjeveru kroz Edinburgh do ušća u estuarij Firth of Forth kod luke Leith.
Wöbbelin
Vebelin je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ludvigslust. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 946 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13054119.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ludvigslust Vebelin se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Ludvigslust. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 34 metra. Površina opštine iznosi 23,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 946 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 40 stanovnika/km².
Nopalillo (razvrstavanje)
Nopalillo ima više značenja:
Le Rose, Firenze
Le Rose je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Turtle Lake, North Dakota
Tertl Lejk je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 581, što je 1 (0,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Puerto del Aire, Hidalgo
Puerto del Aire je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
Le Rose, Firenze
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 149 m.
Puerto del Aire, Hidalgo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 236 m.
Pleš (Žužemberk)
Pleš je naselje u slovenskoj Općini Žužemberku. Pleš se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 25 stanovnika.
Veliki Lipovec (Žužemberk)
Veliki Lipovec je naselje u slovenskoj Općini Žužemberku. Veliki Lipovec se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 103 stanovnika.
West Haven, Connecticut
West Haven je grad u američkoj saveznoj državi Konektikat. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 55.564 stanovnika.
Ernest Grin
Grin Ernest (Slavonska Požega, 1899. – Sarajevo, 1976), jugoslavenski ljekar i profesor.
Biografija
Ernest Grin je rođen 1899. u Slavonskoj Požegi, gdje je stekao osnovno i srednje obrazovanje. Bio je jedan od najistaknutijih svjetskih stručnjaka za problematiku endemijskih treponematoza, pa je njegovu metodu iskorjenjivanja endemijskoga sifilisa preuzela i Svjetska zdravstvena organizacija. Medicinski fakultet i specijalizaciju iz dermatovenerologije završio je 1926. u Beču. Radio je potom u Zagrebu, a 1934, nakon specijalizacije u SAD-u, došao je u Sarajevo, u kojem je proveo najveći dio svog života naučnika i kliničkog radnika, organizatora i pedagoga. Od 1934. djelovao u Higijenskom zavodu u Sarajevu, gdje je 1946. preuzeo vodstvo Središnjega kožno-veneričnog dispanzera i organizirao borbu protiv endemijskoga sifilisa, što je dovelo do iskorjenjivanja te bolesti u BiH. Bio je professor emeritus Medicinskog fakulteta u Sarajevu i direktor Zavoda za kožne i venerične bolesti "Dr. Simo Milošević" u Sarajevu.
Još prije završetka Drugog svjetskog rata dr. Grin je objavio više od dvadeset naučnih radova i saopštenja. Nakon oslobođenja zemlje zasnovao je i vodio dvije široko organizovane akcije: borbu protiv endemskog sifilisa i akciju na suzbijanju mikotičnih oboljenja u Bosni i Hercegovini. Obje ove akcije dale su izvanredne rezultate, stekle velika priznanja i poslužile kao model organizovane borbe protiv tih oboljenja u programu Svjetske zdravstvene organizacije Ujedinjenih Naroda (WHO).
Od 1949. prof. Grin je bio član Komiteta eksperata Svjetske zdravstvene organizacije Ujedinjenih Naroda. U posebnim misijama te organizacije boravio je u Tajlandu, Indoneziji, Iranu, Iraku, Siriji, Egiptu, Sudanu i u još nekoliko zemalja Azije i Afrike, u kojima je pružio značajnu pomoć u rješavanju zdravstvenih problema, a posebno u organizovanju akcije na suzbijanju endemskih treponematoza i mikotičnih oboljenja. Istovremeno s ogromnim kliničkim, terenskim i organizacionim poslovima, dr. Grin je uporno radio na organizaciji naučnog rada u Zavodu za kožne i venerične bolesti i na Medicinskom fakultetu u Sarajevu, okupljajući i učestvujući neposredno u naučnim istraživanjima.
U posljednjih tridesetak godina svoga života objavio je preko stotinu naučnih radova i saopštenja, posvećenih najvećim dijelom problemima endemskog sifilisa i mikotičnih oboljenja. Među većim brojem zapaženih i značajnih radova i studija dr. Grina posebno mjesto zauzima njegova monografija Epidemiology and Control of Endemic Syphilis, standardno djelo iz problematike endemskih treponematoza u svjetskoj medicinskoj literaturi. Godine 1953. bio je jedan od osnivatelja i redoviti član Naučnoga društva BiH (koje je 1966. preraslo u Akademiju nauka i umjetnosti BiH. Ernest Grin je bio nosilac nagrade AVNOJ-a (1973).
Antonio Rosales (razvrstavanje)
Antonio Rosales ima više značenja:
Cășeiu, Cășeiu
Cășeiu je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Cășeiu.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4791 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 239 m.
Nopalito (razvrstavanje)
Nopalito ima više značenja:
Fraat III od Partije
Fraat III (? - 57. pne.) bio je kralj Partskog Carstva u periodu od 70. pne. do 57. pne. Bio je sin prethodnog kralja Sanatruka. Vladavinu mu je obilježio treći mitridatski rat između Rima na jednoj, te Ponta i Armenije na drugoj strani, a koga je Fraat nastojao iskoristiti kako bi proširio partsku vlast na zapad.
Hokej na ledu na ZOI 2010. - muškarci
Turnir u hokeju na ledu za muškarce na Zimskim olimpijskim igrama 2010. u Vancouveru održao se od 16. veljače do 28. veljače 2010. Na turniru je sudjelovalo 12 momčadi koje su bile raspoređene u 3 skupine.
Fraat III od Partije
Međutim, kada je Pompej došao u Armeniju, iznenada je sklopio sporazum sa starim Tigranom te se okrenuo protiv mladog Tigrana i Parta. Fraat je bio prisiljen napustiti novoosvojena područja, kao i vazalne države Korduenu i Osroenu koje su tada pale pod rimsku interesnu sferu. Godine 57. pne. su ga ubili vlastiti sinovi Orod II i Mitridat III, te podijelili njegovo kraljevstvo između sebe.
Fraat III je bio poznat po kovanicama sa pozlatom, koje su bile izuzetno popularno sredstvo plaćanja širom antičkog svijeta.
Hokej na ledu na ZOI 2010. - muškarci
Kvalifikacije
Hokejaške momčadi Rusije, Sjedinjenih Država, Bjelorusije, Finske, Švedske, Švicarske, Češke i Slovačke direktno su se kvalificirale zbog plasmana na IIHF-ovoj ljestvici. Kanada je kao domaćin imala direktan plasman, dok su Njemačka, Latvija i Norveška nastup izborile preko kvalifikacija.
Prvi krug po skupinama
Ukoliko dvije ili više momčadi imaju jednak broj bodova, plasman se određuje na sljedeći način:
Ukoliko su samo dvije momčadi izjednačene, kriterij je međusobni susret.
Grupa A
Sva vremena su UTC-8
Grupa B
Sva vremena su UTC-8 -
Grupa C
Sva vremena su UTC-8
-
Play-off runda
U drugom krugu su momčadi, prema uspjehu u prvom krugu, rangirane od 1D do 12D prema sljedećim kriterijima:
Prve četiri momčadi (1D - 4D) imaju direktan plasman u četvrtfinale, dok se ostalih 8 momčadi (5D - 12D) bori u play-off rundi za odlazak u četvrtfinale. Parovi su sljedeći:
Pobjednici ove četiri utakmice odlaze u četvrtfinale gdje se križaju s već plasiranim momčadima. Poražene momčadi bivaju svrstane od 9. do 12. mjesta na temelju njihovog rezultata u prvom krugu.
Šamanijada (roman)
Zbog filozofskog naboja, kao i stohastičkog i mističkog proznog postupka koji podrazumeva podešavanje čitaočeve svesti, roman je ocenjen i kao sam po sebi „šamanski“, u određenom dijalogu sa budizmom i učenjem Karlosa Kastanede. Objavljen je kao 59. knjiga u ediciji „Znak Sagite“ 2012. godine.
Bleda mesečeva svetlost
Bleda mesečeva svetlost je roman naučne fantastike srpskog pisca Mileta Jankovića Belog, što je pseudonim poznatog biologa i ekologa prof. dr Milorada Jankovića.
Roman je objavljen kao 27. knjiga u ediciji „Znak Sagite“ 1992. godine.
Šamanijada (roman)
Radnja
Pre četrdeset milenijuma, dečak-Neandertalac Mali Okarinaš suočava se sa drugačijom vrstom ljudi, „Mršavcima“ (Kromanjonci, Homo sapiens sapiens), koji su u odnosu na Neandertalce neosvešćeni i kojima vladaju entiteti zvani „Grabljivci“.
Hokej na ledu na ZOI 2010. - muškarci
Play-off runda
Sva vremena su UTC-8
Šamanijada (roman)
Radnja
Sledi mističko šamansko putovanje da se nađe poreklo „greške“ od koje je počeo čovekov pad...
Bleda mesečeva svetlost
Radnja
Radnja se odvija u gradu L. u nekoj neodređenoj zemlji i neodređenom vremenu. Pavle je tipičan čovek svog sveta: mirni činovnik, sa ljubavlju prema filateliji. On će uskoro otkriti da njegov svet nije miran, već da se u njemu vodi borba između ljudi proizašlih od čovekolikih majmuna i onih nastalih od škorpija...
Šamanijada (roman)
Prijem kod kritike
Pesnik Miroljub Todorović, osnivač signalističkog pokreta, navodi: „U Šamanijadi, i sa njom, Škerović postaje neka vrsta signalističkog Džojsa/Moloha koji se maestralno poigrava jezikom i slikom, fantastičkom i mitotvoračkom zbiljom, ekspresijom i unutarnjim psihogenim tokovima“.
Hokej na ledu na ZOI 2010. - muškarci
Četvrtfinale
U četvrtfinalu momčadi iz D i E, prelaze u F1 do F4, na taj način da pobjednik 1D - E4 postaje F1, 2D - E3 postaje F2, 3D - E2 postaje F3, a 4D - E4 postaju F4.
Bleda mesečeva svetlost
Prijem kod kritike
Za ovu knjigu kritičar Ilija Bakić kaže: „Bleda mesečeva svetlost potvrda je autorovog ozbiljnog promišljanja tema kojima se SF bavi (u ovom slučaju to su paralelne evolucije) te njihove temeljne, studiozne obrade. (...) Prvi utisak sa kojim se čitalac romana susreće jeste da je knjigu pisao neko ko je veliki poštovalac ruskih klasika. (...) Uprkos ponekim preterivanjima (posebno kad su u pitanju sakupljači poštanskim maraka) činjenica je da autor uspeva da nas uvede u jedan, nazovimo ga, ’starinski svet’, što je dokaz da pred sobom imamo pisca koji želi i ume da stvori atmosferu u svom delu. (...) Uprkos svim manama, ovaj roman, kao jedno netipično ali uspešno delo u savremenoj domaćoj SF produkciji, zaslužuje pažnju“.
Šamanijada (roman)
Prijem kod kritike
Prozaista Adrijan Sarajlija u recenziji navodi: „Od kakve supstance se, zapravo, sastoji filozofsko jezgro ovog kapitalnog dela: pa, jasno je – od pogleda na sve dublji jaz koji brzi napredak nauke ostavlja prema njenim tumačima (futurolozima, piscima i kontekstualistima opšte prakse). (...) Škerović im se podsmeva, on elegantno razbija okvir i na taj način otvara novu perspektivu. Istovremeno, na jednom sasvim drugom nivou, ovo delo ostvaruje i duboki pogled u kolektivno nesvesno, imamentan vrhunskim piscima naučne fantastike“.
Hokej na ledu na ZOI 2010. - muškarci
Četvrtfinale
Sva vremena su UTC-8
Šamanijada (roman)
Prijem kod kritike
Pisac i kritičar Zoran Stefanović, u uredničkom prikazu „Širokim onostazama“ piše: „Škerović nije gospodin-čovek, već neretko demon, a u Šamanijadi nam otvoreno radi znatno stravičniju stvar. Priča nam o čovečanstvu kakvim ga gledamo, ali nedozreli odbijamo da vidimo. Ova pripovest izmešta spoznaju i viđenje na ravan gde je duh vrste ili pojedinca bukvalna fizička sila. Tamo gde naša duhovna sakatost unazađuje Svemir. (...) Šamanijada nam, dakle, priča o duhovnom razrastanju, pa i o njegovoj (ne)mogućnosti. Zaziva Budu, Kastanedu, Junga i Hokinga, naporedo spliće najnovija sa najstarijim znanjima o svemiru.“
Hokej na ledu na ZOI 2010. - muškarci
Polufinale
Sva vremena su UTC-8
Šamanijada (roman)
Prijem kod kritike
Književni kritičar Blica, Slobodan Ivkov, piše: „Delo pred nama bi možda moglo da bude prepoznatljiv obrazac romana nekog pripadnika signalističkog umetničkog pokreta! (...) Ovu zavodljivu konfuziju, autentični signalistički prozni brejnstorming, najsrdačnije preporučujem kao nesporno novo čitalačko iskustvo“.
Hokej na ledu na ZOI 2010. - muškarci
Utakmica za brončanu medalju
Sva vremena su UTC-8
Šamanijada (roman)
Prijem kod kritike
Pisac i kritičar Ilija Bakić u recenziji „Novi prozni horizonti“ navodi: „Pasaži zapažanja, promišljanja i izvođenja zaključaka na osnovu njih (ponekad i kontradiktornih prema nekim prethodnim), mada ne podležu pravilima pripovednih tehnika, uspevaju da drže pažnju svojom intrigantnom logikom, na momente potpuno izmeštenom iz vremena i prostora u kojima čitalac živi. U tome, u toj sposobnosti građenja drugih/drugačijih a potpuno uverljivih vizura nesporni je ’šamanizam’ ove knjige. U konačnom sagledavanju, ovo delo otkriva se kao višestruki eksperiment; na formalnim nivoima pripovedanja ali i suštinskim nivoima same spoznaje sadržaja“.
Hokej na ledu na ZOI 2010. - muškarci
Finale
Sva vremena su UTC-8
Callejones, Tamazula de Gordiano
Callejones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Hokej na ledu na ZOI 2010. - muškarci
Strijelci
Hat-trick
Callejones, Tamazula de Gordiano
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 728 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1126 m.
Hokej na ledu na ZOI 2010. - muškarci
Vratari
Vratari koji su imali više od 40% ukupne minutaže u svojoj momčadi.
Podebljani podatci označavaju najbolji učinak vratara u pojedinom dijelu statistike, a poredak je zasnovan na postotku obrana.
Shut-out (samo za vratare koji su igrali cijelu utakmicu)
Miodrag Petričević
Miodrag Petričević (zvani Mićo; Sudaraž, 1965), baranjski nogometni golman koji preko 30 godina brani za razne klubove.
Nogometni počeci
Godine 1975. kao desetogodišnji dječak počeo je braniti za pionirsku ekipu belomanastirske NK "Šparte". Prvi službeni nastup imao je protiv nekadašnjeg mjesnog rivala "Jadrana" iz Šećerane u predigri susreta reprezentacije Baranje i splitskog "Hajduka". U "Šparti" je igrao u kontinuitetu prvih 10 godina svoje nogometne karijere, do odlaska u vojsku i do njenog ulaska u Drugu ligu - zapad. Za to vrijeme s tim je klubom osvojio drugo mjesto na prvenstvu tadašnje SR Hrvatske u pionirskoj konkurenciji te bio među najboljima u Hrvatskoj u juniorskoj konkurenciji. Za seniorsku ekipu "Šparte" debitirao je s nepunih 16 godina protiv somborskog "Radničkog" u Somboru. Nastupio je i za mladu reprezentaciju tadašnje SR Hrvatske.
Od kluba do kluba
Godine 1991. kao prognanik napustio je Baranju, ali na nogomet nije zaboravio pa je bio u sastavu malonogometne baranjske prognaničke ekipe, koja je bila preteča "Baranje 92", najuspješnije prognaničke ekipe u Republici Hrvatskoj. Za tu ekipu nastupao je godinu dana, a onda se - nakon nesuglasica s nekim ljudima - zaputio "trbuhom za kruhom" i promijenio veliki broj klubova. Iz "Baranje 92" prešao je u petrijevački "Omladinac" pa osječku "Olimpiju", potom u također osječke klubove "Mursa-Zanatliju", "Grafičar" i "Elektru". Prije povratka u Baranju branio je za "Tomislav" iz Šaga, a nakon povratka za belomanastirsku "Baranju". Tu se zadržao nekoliko godina, a onda je opet počeo mijenjati klubove: NK "Borac" iz Kneževih Vinograda, NK "Lug" iz Luga, opet "Baranja", NK "Croatia" (Branjin Vrh), NK "Hajduk" (Popovac)...
Ponude za prvu ligu
Još dok je branio za juniore "Šparte" za njega je zanimanje pokazao NK "Osijek". No, za tu ponudu saznao je suviše kasno jer je tadašnja politika "Šparte" bila da ne prepušta drugim klubovima talentovane igrače. Za odlazak među prvoligaše imao je još jednu priliku u vrijeme dok je "Šparta" igrala u tadašnjoj međurepubličkoj ligi, kad se za njega zanimala novosadska "Vojvodina", no on je u to vrijeme već radio u tadašnjoj Službi društvenog knjigovodstva (SDK) u Belom Manastiru (današnja FINA) pa o odlasku u Novi Sad nije ni razmišljao.
Zanimljivosti
Poput Envera Marića i Lava Jašina primio je jedan gol od golmana protivničke ekipe. Tad je branio za brestovačku "Lastavicu", a utakmica se igrala u Brestovcu. Protivnički golman Tošić degažirao je loptu, koja je, uz pomoć vjetra, završila u njegovoj mreži. U karijeri je dobio samo jedan crveni karton, a iako golman postigao je i nekoliko golova.
Karijeru bi volio završiti u belomanastirskom Sportskom parku (koji se danas zove Gradski stadion), u belomanastirskom klubu, za koji bi volio ga se ponovo zove "Šparta" jer je pod tim imenom osnovan 1924. godine i jer je desetljećima bio ponos Belog Manastira.
Čažin Dolac
Čažin Dolac pitoreskni je zaselak usred Tugara, u nekadašnjoj Poljičkoj Republici. Nalazi se na brdašcu u sjevernom podnožju brda Perun. Većina stanovništva danas je naseljena u podnožju sela uz glavnu prometnicu kroz Tugare, županijsku cestu Žrnovnica-Omiš, čime je arhitektonsko naslijeđe sela ostalo dosta dobro očuvano. Iako je migracija stanovništva sačuvala stare kamene kuće od betonizacije, ubrzala je propadanje istih uslijed neboravka u njima. U starom dijelu sela danas živi 6 obitelji.
60-e pne.
thumb|Pompej
Čažin Dolac
Stara prezimena Čažina Doca su Čorić, Barić, Duraković, Markičević, Jurišić i Novaković, dok danas nalazimo i prezimena Bečić, Brljević, Goreta, Javorčić i Zečić.
Selom dominiraju stare kamene kuće i objekti poput kamenih štala ("pojata"), zatvorenih dimnih kuhinja ("komina") i sl. Usred sela nalazi se obnovljena crkvica posvećena zaštitniku sela Svetom Frani.
U selo djeluju bratimi Svetog Frane koji broje oko 30-ak članova. Članovi bratima su redom muškarci, kao što je i uobičajeno u tradicionalnim, patrijarhalnim sredinama. Oni odgovaraju za stanje crkvice Svetog Frane i sve aktivnosti vezane uz crkvene obrede. Konkretne aktivnosti provode dvoje "gaštalaca" koji se godišnje biraju između bratima. Zanimljivo je da upravljaju i proizvodnjom rakije lozovače tj, gospodare kotlovnicom koja se nekad nalazila uz samu crkvicu.
Osim bratima u selu djeluje i mjesni odbor kao predstavnik državne uprave.
2005. godine osnovana je udruga za očuvanje baštine "Sveti Frane". Svrha djelovanja ove udruge je promicanje ideje o agroturizmu kao obliku održivog razvoja mjesta (gospodarsko iskorištavanje naslijeđenog materijalnog i kulturnog bogatstva sa ciljem očuvanja te vrijedne baštine).
San Paolo, Pordenone
San Paolo je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 319 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Antorcha Campesina (razvrstavanje)
Antorcha Campesina ima više značenja:
El Colorín Grande, Tacámbaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 405 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1873 m.
Nopaltepec (razvrstavanje)
Nopaltepec ima više značenja:
The Immigrant (film, 2013)
The Immigrant, koji je premijerno prikazan na Kanskom festivalu, je dobio uglavnom dobre kritike, iako su mu neki zamjerali nedostatak "žestine" karakterističan za ranije Grayove filmove.
U Srbiji je prikazan pod naslovom Mračne ulice Menhetna.
Sant'Anna, Pesaro e Urbino
Sant'Anna je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 72 m.
Чубура (разврставање)
Чубура може бити:
Ad Dār, Taiz
Ad Dār je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 734 m.
Volantín, Autlán de Navarro
Volantín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Autlán de Navarro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 912 m.
Comstock Northwest, Michigan
Kamstok Nortvest je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.455, što je 983 (22,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Palmarillo, San Pedro Pochutla
Palmarillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 211 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 259 m.
Antúnez (razvrstavanje)
Antúnez ima više značenja:
Prevodilački centar za tela Evropske unije
Prevodilački centar za tela Evropske unije je agencija Evropske unije sa sedištem u luksemburškom gradovnom gradu Luxembourgu. Primarna uloga centra je da servisira različite višejezične komunikacijske potrebe agencija i institucija Evropske unije. Dodatno, agencija zaprima zahteve za pomoć EU institucijama u periodima uvećanog obima rada.
Centar pomaže međuinstitucionalnu saradnju prevodilačkih servisa EU sa fokusom na ujednačenu prevodilačku terminologiju i deljenje najboljih resursa i praksi u prevođenju. Centar pokriva sve službene jezike EU kao i značajne jezike van unije. Centar je osnovan 28. novembra 1994. godine.
Le Valli, Firenze
Le Valli je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Gaj Mecena
thumb|250px|right|Mecenina vila u Tivoliju, slika Jakob Filip Hakerta (Jacob Philipp Hackert) iz [[1783. godine]]
Gaj Cilnije Mecena (, 13. april 70. pne. – oktobar 8. pne.) je bio rimski političar, pesnik i pokrovitelj pesnika. Takođe je bio savetnik i prijatelj Oktavijana Avgusta. Njegovo prezime, Mecena, je postalo naziv za pokrovitelje umetnosti. Bio je pokrovitelj mnogim umetnicima među kojima se ističu Horacije, Vergilije i Propercije. Poticao je iz ugledne aristokratske porodice.
Popis predsjednika SAD
Predsjednici
upražnjeno upražnjeno upražnjeno nestranački upražnjeno Nacionalna unionistička stranka Nacionalna unionistička stranka upražnjeno upražnjeno (2. mandat) upražnjeno upražnjeno upražnjeno Gerald Ford Nelson Rockefeller
Mang od Xie
Bambuski anali mu pripisuju hvatanje velike ribe dok je krstario Istočnim kineskim morem.
Nopaltitla (razvrstavanje)
Nopaltitla ima više značenja:
Crkva sv. Marije u Jajcu
mini|desno|Crkva sv. Marije (pretvorena u Fethija džamiju)''' sa Zvonikom sv. Luke '''Crkva sv. Marije (pretvorena u Fethija džamiju)''' sa zvonikom sv. Luke, nalazi se u Jajcu, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika na sjednici održanoj od 21. do 27. januara 2003. godine donijela je odluku da se graditeljska cjelina proglasi za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija donijelo je u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo (predsjedavajuća) i Tina Wik.
Lokacija
Crkva sv. Marije (pretvorena u Fethija, odnosno Sultan Sulejmanovu džamiju, 1528. godine) sa tornjem sv. Luke, nalazi se unutar historijske jezgre Jajca, u podnožju citadele, jugozapadno od nje.
Historija
U prvoj polovini XV vijeka kada je Jajce promovisano u prijestonicu bosanskog kraljevstva, starija romanička crkva iz 12. ili 13. vijeka adaptirana je u gotičkom stilu. Nakon udaje za bosanskog prestolonasljednika Stjepana Tomaševića 1. aprila 1459. godine, Jelena Branković (Mara), kćerka srpskog despota Lazara Brankovića, kao miraz, donijela je relikvije sv. Luke Evanđelista koje je 1453. godine za iznos od 30.000 dukata despot Đurađ Branković otkupio od osmanskog sultana. Novembra 1461. godine u ovoj je crkvi po papinskim poslanicima obavljeno krunisanje posljednjeg bosanskog kralja Stjepana Tomaševića.
Za vrijeme Osmanlijskog Carstva, 1528. godine crkva pregrađena je u džamiju i nazvana imenom sultana Sulejmana I. Džamija nekoliko puta gorila je u požarima kada je uništena srednjevjekovna kamena i slikana dekoracija. Najteže oštećena je u požaru 1658. godine, a u posljednjem požaru 1832. godine od zgrade su ostali samo zidovi i od tada nije u upotrebi.
Opis
Arheološkim istraživanjama iz 1961. godine pronađeni su fragmenti kamene plastike koji pokazuju čisto gotičke i djelimično renesansne forme. Crkva bila je umjetnički bogato opremljena i dekorisana. Freske iz crkve sv. Marije u Jajcu nastale u prvoj polovini 15. Vijeka po stilskim odrednicama pripadale su krugu zapadne kasne gotike. Sačuvane su samo u fragmentima prizemnih zona na sjevernom i nešto kasnije oslikanom južnom zidu crkve. Cijeli sjeverni zid prekrivala je kompozicija "Posljednji sud". To je česta gotička kompozicija zastupljena u prvoj polovini 15. vijeka u Evropi. Na unutrašnjem dijelu zidova objekta vidljivi su tragovi mihraba, mimbera i greda koje su nosile pod mahfila. Unutrašnjost džamije bila je polihromno dekorisana.
Crkva sv. Marije (Fethija džamija) izložena je propadanju jer se radi o objektu bez krova, koji je izložen djelovanju atmosferilija. Osim toga objekat je bez upotrebne funkcije i, shodno tome, bez redovnog održavanja. U neposrednom okruženju izvedeni su, ili su u toku izvođenja, građevinski radovi koji narušavaju visoku vrijednost ansambla.
Sanacioni radovi na nadzemnom dijelu tornja izvedeni su 1985-1986 i 2001. godine. Kamenorezački konzervatorsko-restauratorski sanacioni radovi vezani za oštećene vijence, stubove sa bazama i kapitelima, kao i ostala površinska oštećenja kamena, izvedena su 1987. godine i završeni radovi injektiranja.
Predsednici Vlade Slovenije
Slovenija je imala pet premijera od kada je stekla nezavisnost, raspadom SFRJ. Za razliku od Predsednika Slovenije, koji se direktno bira, premijera postavlja parlament, i on mora imati podršku većine u parlamentu da bi vladao. minijatura|desno|Aktualni predsjednik vlade Republike Slovenije [[Miro Cerar. ]]
Raúl Salazar Castañón, Matamoros
Raúl Salazar Castañón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1115 m.
Mali Lipovec (Žužemberk)
Mali Lipovec je naselje u slovenskoj Općini Žužemberku. Mali Lipovec se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 53 stanovnika.
Woggersin
Vogerzin je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 53 opštinska središta okruga Meklenburg-Štrelic. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 560 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13055076.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Meklenburg-Štrelic Vogerzin se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Meklenburg-Štrelic. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 25 metara. Površina opštine iznosi 6,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 560 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 87 stanovnika/km².
San Nicola Manfredi, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 735 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 337 m.
Žuži Jelinek
Žuži Jelinek (pravo ime Zsuzsanna Ferber [ ˈʒuʒɒnːɒ ˈfɛrbɛr ] ) (Budimpešta, Kraljevina Mađarska, 17. 7. 1920 – Zagreb, 23. 1. 2016), hrvatska i jugoslavenska modna dizajnerica, stilistica, kolumnistica i spisateljica. Za života je slovila kao arbitar ukusa u doba stvaranja jugoslavenskog potrošačkog društva, te kao kao neosporiva interpretatorica žensko-muških odnosa u modernoj hrvatskoj državi. U jugoslavensko doba je također stekla renome kao osobna krojačica Jovanke Broz.
Podrijetlo i rani život
mini|lijevo|150px|Žuži Jelinek [[1936 godine.]]mini|lijevo|200px|Žuži Jelinek sa braćom [[1939 godine u Zagrebu.]]Žuži Jelinek je rođena 17. 7. 1920 u Budimpešti, Kraljevina Mađarska. Odrasla je uz trojicu braće: Imre, Aleksandar (kojeg su odmilja zvali Šanji) i Ivan, u siromašnoj židovskoj porodici Izidora i Ruže Ferber. Izidor Ferber, rodom iz Ludbrega, je promijenio porodično ime iz Farber u Ferber. Žužin djed, Moritz Farber, je bio trgovac tekstilom u Ludbregu. Oba Žužina roditelja su bili gluhonijemi, a upoznali su se u Budimpešti kamo su ih na školovanje poslale njihove porodice pošto je u Budimpešti bila jedina specijalizirana škola za gluhonijeme. Zbog domoljublja Izidora Ferbera, porodica Ferber se nakon rođenja Žuži odlučila vratiti iz Mađarske u Hrvatsku tj. Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca. Nastanili su se u Zagrebu gdje su živjeli na kraju Maksimirske ceste, na broju 54a u sirotinjskom dijelu grada u teškim uvjetima. U školu je išla na Borongaju. Žužina majka je bila kućanica, a otac Izidor je izrađivao kefe (četke) koje je prodavao po kućama. Iako se Žužina teta, očeva sestra, udala za bogatog zagrebačkog Židova u Ulici baruna Trenka, Žuži i njezina braća nisu imali puno koristi od nje. Teta se sramila svog siromašnog, gluhonijemog brata, pa ih je, kad su je posjećivali, primala u kuhinji. Upravo zbog toga, Žuži se već s 12 godina zaklela da će imati uspješan život i karijeru, poniženja koja je pretrpjela u djetinjstvu bila su odlučujuća u njezinoj namjeri da ima pristojan život bez oskudjevanja. Završila je školu za krojačice u Zagrebu.
Karijera, Drugi svjetski rat i kasniji život
Već sa 17 godina Žuži je krenula raditi u Pariz, Francuska, kao krojačica u tvornici poznate dizajnerice Nine Ricci. U to vrijeme, upoznala je i Coco Chanel za koju je kratko radila. U Zagreb se vratila 1939 godine zbog početka Drugog svjetskog rata. Po povratku je otvorila krojačku radnju u kojoj je šivala za bogate židovske porodice. Također je bila vrlo zainteresirana i aktivna u učenju stranih jezika pa je tako za života govorila čak sedam jezika. 1941 godine udala se za prvog supruga, uglednog zagrebačkog zubara dr. Eriha Jelineka. Iz tog braka ima dvoje djece, sina Ivicu i kćer Dijanu. Uspostavom Nezavisne Države Hrvatske (NDH) sva trojica Žužina brata su stradala, Imre 1941 u zatvoru Kerestinec, Aleksandar-Šanji u Koncentracijskom logoru Jadovno i Ivan na nepoznatom stratištu. Za vrijeme boravka u Rijeci, gdje se odselila sa suprugom, Žuži je saznala da će joj roditelji biti deportirani u Koncentracijski logor Jasenovac. Na Sušaku je otišla do talijanskog časnika, kojeg je zavela te na taj način spasila roditelje od sigurne smrti. Nekoliko noći je odlazila časniku u riječku Esplanadu. Da joj komentari i mišljenja drugih o svojim postupcima nisu bitni, pokazala je rekavši: "Život svojih roditelja platila sam seksom i nije mi žao. A kaj će te vi misliti o meni, baš me briga." U septembru 1943 pridružila se Narodnooslobodilačkoj vojsci Jugoslavije (NOVJ). U NOVJ-u je bila bolničarka u zubnoj ambulanti 35. ličke divizije. Nakon rata opet je započela raditi kao krojačica. U 40 godini života preselila se u Sjedinjene Američke Države gdje je nastavila sa šivanjem, te je u tome bila prilično uspješna. Po povratku u Zagreb, Žuži je saznala da ju je muž varao s kućnom pomoćnicom, te da ju je ostavio. Njezini uspjesi i putovanja u ono vrijeme zasmetali su Josipu Brozu Titu koji je smatrao da promoviranje njezinih modela kao Žuži Jelinek nije dobro za samoupravni socijalizam SFR Jugoslavije. Umjesto toga, Tito joj je ponudio mjesto direktora makedonske modne tvrtke "Teteks", pod čijim imenom bi predstavljala svoje modele. Žuži je tu ponudu odbila, te ju je ubrzo nakon toga Tito u svojemu govoru, u Splitu 1962 godine, spomenuo kao negativan element za SFR Jugoslaviju, te joj je bilo rečeno da je bolje da otiđe iz zemlje. Žuži se ubrzo potom preselila s djecom i roditeljima u Ženevu, Švicarska. Danas u istoj ulici u kojoj je tada tražila najjeftiniji stan za njih petero, ima četiri kuće. U Zagreb se vratila 1964 godine na Titov poziv, a nakon povratka je šivala modne kreacije za Jovanku Broz.