cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Chote, Tantima
El Chote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantima.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 147 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
1370
Godina 1370 (MCCCLXX) bila je redovna godina koja počinje u utorak (1. jan./sij. po julijanskom kalendaru).
Cursaru, Plopșoru
Cursaru je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Plopșoru.
Llano Grande, Santa María Tonameca
Llano Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Tonameca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 184 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Grof Boulognea
thumb|right|125px|Grb grofova Boulognea.
Grof Boulognea je francuska plemićka titula koja su kroz historiju nosili feudalci sa sjedištem u današnjem Boulogne-sur-Meru. Njihova oblast je pripadala pokrajini Artois, odakle je odvojena 15. vijeka kada je postala dijelom Pikardije. U današnjoj Francuskoj pripada Pas de Calaisu.
Grad Boulogne-sur-Mer je sjedište grofovije postao u 9. vijeku. Osnivač dinastije grofova je, prema nekim špekulacijama, izvjesni Hernequin od Boulognea, sin Ragnhartov. Hernequin se oko 850. oženio za Berthu od Ponthieua. Grofoviju su kasnije često napadali Vikinzi. Kada su se njegovi vladari počeli nazivati "grofovima" nije jasno; prvi pouzdani izvori to datiraju u 11. vijek.
Grofovija Boulogne je imala važnu ulogu kako u historiji Engleske, odnosno normanskom osvajanju - kada je Eustache II od Boulognea pratio Williama Osvajača prilikom invazije 1066. godine - tako i u prvom križarskom ratu, koga su vodili Godefroy i Balduin od Bouillona, budući kraljevi Jeruzalema i braća grofa Eustachea III. Vladavinu te dinastije je okončalo sudjelovanje Renadua od Bolugnea na strani njemačkog cara u bitci kod Bouvinesa 1214. godine, nakon koje je grofoviju preuzeo kralj Filip II od Francuske.
Filip je godine 1223. Boulogne predao svom sinu Philippeu Hurepelu. Nakon njegove smrti je u nejaasnim okolnostima 1235. grofovioju preuzela Adelaide od Brabanta i njen suprug Guillaume X, grof Auvergnea.
Boulogne je bio često napadan za vrijeme stogodišnjeg rata. Godine 1477. ga je Bertrand VI od La Toura predao kralju Louisu XI te je potom bio u francuskoj kraljevskoj domeni, osim u kratkom periodu engleske vladavine pod Henryjem VIII (v. Opsada Boulognea).
Kuća Flandrija
thumb|50px|Grb oko 1200.
Kuća Boulogne
thumb|50px|Grb oko 1200.
Kuća Blois
thumb|50px|Grb oko 1200.
Luća Alsace
right|50px
Kuća Dammartin
right|50px
Kuća Auvergne
right|50px
Kuća Burgundija
right|50px
Kuća La Tour d'Auvergne
right|50px
Janko Janković
Janko Janković (Kragujevac, 26. avgust 1909 — Beograd, 27. april 1944) je bio policijski službenik i saradnik NOP-a koji je nakon okupacije Jugoslavije dostavljao poverljive policijske dokumente komunistima.
Bio je predratni službenik Uprave grada Beograda, a tokom okupacije šef kartoteke Specijalne policije i najznačajniji saradnik pokreta otpora u okupacionom policijskom aparatu u Beogradu.
Nakon što je provaljen, podvrgnut je višemesečnom mučenju od Gestapoa, nakon čega je poslat u Banjički logor i streljan.
Predratna biografija
Osnovnu školu i šest razreda gimnazije završio je u rodnom mestu. Potom je prešao u Beograd, gde je radio kao pisar u Opštoj državnoj bolnici. Živeo je u Ulici Milana Rakića 28 (tada Mirijevski put). Posle završetka vojnog roka, oktobra 1934. godine zaposlio se kao pisar u Odeljenju krivične policije Uprave grada Beograda.
Od 1940. godine je postao šef kartoteke Opšte policije pri Upravi grada Beograda. Iste godine, preko svog rođaka revolucionara Nemanje Markovića povezao se sa članovima Pokrajinskog komiteta KPJ za Srbiju i počeo da im pruža obaveštenja o radu Specijalne policije i antikomunističkog odseka Uprave grada Beograda.
Jedan od njegovih prvih obaveštajnih zadataka, bio je izveštavanje članova PK KPJ za Srbiju o tajnoj uredbi o osnivanju koncentracionih logora za komuniste. KPJ je potom o ovome letkom obavestila javnost.
Drugi svetski rat
Neposredno nakon napada Nemačke na Sovjetski Savez, 22. juna 1941, Gestapo i Specijalna policija planirali su otpočinjanje opsežne akcije hapšenja komunista u Beogradu i Srbiji, koja je trebala da otpočne već 23. juna (pripreme za akciju, u vidu rekonstrukcije uništenih spiskova komunista, otpočele su pre napada na Sovjetski Savez). Za tu nameru okupatora i njegovih saradnika saznao je Janko Janković, obavestivši o tome PK KPJ za Srbiju. Pokrajinski komitet je istog dana izdao direktivu da svi članovi KPJ u Beogradu i Srbiji pređu u ilegalu. Tom preventivnom merom spasen je velik broj aktivista koji će uskoro postati nosioci pokreta otpora u okupiranoj Srbiji.
U narednom periodu, Janko Janković je rizikovao život tako što je redovno donosio poverljive policijske materijale Blagoju Neškoviću, članu Glavnog narodnooslobodilačkog odbora Srbije, i drugim saradnicima pokreta otpora:
Janković je aktivno sarađivao sa NOP-om sve do početka oktobra 1943. godine, kada je policija uspela da uhapsi Veru Miletić, sekretara Mesnog komiteta KPJ za Beograd, koja je bila zadužena za održavanje veze sa Jankom. Prema jednoj verziji, Vera je posle hapšenja bila podvrgnuta strašnom mučenju i odala je mnoge saradnike NOP-a među kojima i Janka. Prema drugoj verziji, kada je Vera uhapšena, agenti su u skrovištu u kojem je boravila pronašli originalne policijske zapisnike sa saslušanja uhapšenih komunista, na osnovu čega je zaključeno da u Specijalnoj policiji postoji neko ko sarađuje sa komunistima. Pored toga, kod Vere Miletić policija je prilikom hapšenja pronašla cedulju pisanu rukom Janka Jankovića, što je bio jasan dokaz da je ovaj sarađivao sa NOP-om.
Janković je uhapšen 8. oktobra 1943. godine i podvrgnut mučenju narednih nekoliko meseci. SS-pukovnik Emanuel Šefer, šef BdS, tražio je 17. oktobra da se Janković sprovede nemačkoj policiji bezbednosti, tako da je sutradan Janković zajedno sa Cvetkom Crnjakom ustupljen Nemcima. U nemačkom istražnom zatvoru boravio je neuobičajeno dugo, sve do 17. aprila 1944, kada je prebačen u Banjički logor. Janko Janković, Cvetko Crnjak i Dušan Jovanović streljani su od strane Srpske državne straže, 27. aprila 1944. u Marinkovoj bari.
Prema drugoj verziji, streljan je na stratištu u Jajincima, kod Beograda.
Nasleđe
Ulica Janka Jankovića u Jajincima od 1976. godine memorijalizuje ovog antifašističkog borca.
Rechenberg-Bienenmühle
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Srednja Saksonija Rehenberg-Binenmile se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Srednja Saksonija. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 600 metara. Površina opštine iznosi 52,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.207 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 42 stanovnika/km².
Chasse-sur-Rhône
Šas sir Ron je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi Vjen.
Američka scena
Američko prizorsko slikarstvo je naturalistički pravac u slikarstvu i umjetnosti u razdoblju između 1920-ih i 1940-ih u SAD-u. Ovo slikarstvo je znano i kao regionalizam.
Vizza, Treviso
Vizza je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Američka scena
Povijest
Nakon prvog svjetskog rata brojni umjetnici iz SAD-u su odbacili suvremene pravce koji su potekli sa međunarodne izložbe suvremene umjetnosti, poznate kao Armory Show, i europski utjecaja kao što je pariška škola (École de Paris).
Umjesto toga izabrali su akademistički realizam u prikazivanju američkih urbanih i ruralnih prizora.
Veći dio ovog slikarstva prikaziva umjetničko nacionalistički i romantistički svakodnevni američki život.
Vorticizam
Vorticizam je jedan pravac u vajarstvu i uopšte avangardni pokret u engleskoj umetnosti u ranom 20. veku koji je paralelan sa francuskim kubizmom ili još bolje sa italijanskim futurizmom i bio je reakcija na impresionističku estetiku koji je želeo da izrazi moderni svet mašina i u svet umetnosti želi da uvede industrijske forme.
mini|250p |[[Henri Gaudir-Brzeska 1914.]]
Karakteristike
Istorijski značaj vortizma je značajan i dokazuje zalaganje za apstrakciju koja se javlja u Evropi u godinama 1910–1912. Persi Vindhem Lujs glava ličnost ovog pokreta išao je tako daleko da je uticao na kubiste. Pokret je trajao od 1912–1915. godine. Prvi svetski rat je onemogućio razvijanje njegovog programa i filozofije.
Manifest vorticizma
Vorteks je bila tačka u kojoj energija bila na vrhuncu. U mehanici predstavlja najveći rezultat. Snažan, hladan, mehanički, statički- jesu osobine koje odlikuje vorticizam. Vorticizam stavlja u centar svojih pažnji svet mašina. Želimo samo da jednostavno proživljavamo ovaj svet i da osećamo kako u nama struju njegova energija.
Američka scena
Povijest
Poznati predstavnici su Thomas Hart Benton, Grant Wood, Reginald Marsh i Stuart Davis.
Primjer tog sliarstva je slika Granta Wooda American Gothic, iz 1930., izložena u Čikaškom umjetničkom institutu.
Radovi koji naglađavaju lokalne i malogradske teme se često zove "američki regionalizam", a oni koji prikazuju urbane prizore se često naziva "socijalnim realizmom".
Opština Suplacu de Barcău, Bihor
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 258 m.
Vittorio Veneto
Vittorio Veneto do 1923. zvan Vittorio je općina i grad u talijanskoj provinciji Treviso u regiji Veneto od 28,408 stanovnika.
Geografske karakteristike
Vittorio Veneto leži sjeverno od administrativnog centra Trevisa, u podnožju Alpa.
Historija i znamenitosti
Za Prvog svjetskog rata - 1918. kod grada, se odigrala bitka u kojoj je talijanska vojska pretrpila težak poraz od austro-ugarske vojske.
Serravalle je starije naselje, opasano bedemima sa kućama iz 16. vijeka, najzačajniji spomenik je katedrala iz 1755., sa oltarnom slikom Tiziana, a uz nju je to i Lođa Serravallese iz 1462., u kojoj je danas smješten muzej u kom se čuva sansovinova Madonna.
Andrea Sansovino je izveo fasadu na Lođi Cenedese.
Privreda
Vittorio Veneto je trgovačko - industrijski centar u kom se proizvode automobili, motocikli, strojevi i tekstil.
Pored tog je i ljetno - zimski turistički centar.
5-Jodovilardin
5-Jodovilardin je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 325,061 Da.
Park Forest, Illinois
Park Forist je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 21.975, što je 1.487 (-6,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ubaid Alah al-Mahdi Bilah
Abdulah al-Mahdi Bilah (عبد الله بن الحسين بن أحمد بن عبد الله بن محمد بن اسماعيل بن جعفر المهدي; Abdullah al-Mahdi Billah; ? - 934), često navođen kao Ubaid Alah ili Ubeid Alah, je bio ismailitski vođa koji je početkom 10. vijeka u Sjevernoj Africi osnovao dinastiju Fatimida, odnosno prvi šijitski kalifat u historiji islama.
Bio je sin Rabi Abdullaha, desetog ismailitskog imama, koji je u Sjevernog Afriku bio poslao propovjednika po imenu Abu Abdulaha al-Šija. Al-Ši je svojim propovijedima među lokalnim Berberima počeo pripremati veliki ustanak protiv Abasidskog Kalifata, odnosno Aglabida, njima podložne dinastije ifrikijskih emira. Kada je ustanak izbio, Ubaid Alah je otputovao u Sjevernu Afriku kako bi se pridružio ustanicima. Međutim, aglabidski emir Zijadat Alah III ga je zarobio i utamničio u Sijilmasa. Odatle je izbavljen zahvaljujući al-Šiju i njegovim sljedbenicima. Godine 909. su Aglabidi poraženi, a Ubaid Alah je preuzeo njihovu palaču u gradu Raqqadah kraj Kairuana.
Dvije godine poslije je došlo do sukoba između al-Šija, koji je za sebe tražio svjetovnu vlast. On je završen al-Šijevim pogubljenjem. Ubaid je potom nastavio širiti moć svoje države, te je uspio pokoriti Maroko i okončati dinastiju Idrisida. Nastavak ekspanzije prem istoku, odnosno Egiptu, nije dočekao. Nju je nastavio njegov sin i nasljednik Muhammad al-Qa'im Bi-Amrillah.
Bastia, Massa e Carrara
Bastia je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 461 m.
Prašuma
''U pradavno doba bujne su šume pokrivale goleme dijelove kopna. Čovjek je malo-pomalo šumu krčio i pretvarao je u obradivu zemlju ili pak na njoj gradio. Danas se u rijetkim dijelovima svijeta mogu naći nedirnute, guste, neprohodne šume u kojima se drveće samo ruši od starosti. To su prašume. One imaju golema drva i vrlo raznolik biljni i životinjski svijet. ''
Prašume umjerenih krajeva
U našem susjedstvu znatnija prašuma je Perućica kod Vučeva u srpskom dijelu Bosne i Hercegovine, NP Sutjeski.
Hrvatske prašume
U Hrvatskoj ima još nekoliko skromnijih površina šuma koje se smatraju prašumama, jer su sačuvane u svom djevičanskom obliku - nikad se u njima nije gospodarilo. Neke od njih su i formalno zaštićene, a dio njih, iako je formalno u gospodarskom statusu, još nikada nije gospodaren.
Tropske prašume
U tropskim krajevima i njihovim prašumama, kiše su vrlo obilne. Najveća prašuma na svijetu je tropska Amazonija, velika kao Europa, daje 40% zemaljskog kisika. Tu nalazimo leptire, zmije, leoparda, tigra, bivola, vodenkonja, krokodila, tapira, jaguara, mravojeda...
Čovjek osvaja prašumu
Prašume su bogate drvetom,ponegdje i rudama,pa je to navelo čovjeka da osvaja teško pristupačne krajeve. Tropske prašume daju velike količine kaučuka, bambusa, banana itd, a na iskrčenim se mjestima uzgaja riža,šećerna trska,kakaovac,pamuk i drugo bilje.U Južnoj Americi, Indiji i Africi teku kroz džungle velike rijeke (Amazona, Ganges, Kongo, Niger).Kako nema drugih prometnih putova, rijeke služe prometu. U prašumama, kukci ljudima nanesu velike boli, a ipak postoje manja rijetka naselja prašumskih ljudi. Danas se kroz džungle probijaju moderne asfaltirane ceste, ali se dosta prometa obavlja zrakoplovima i helikopterima, jer je lakše graditi zračne luke, nego probijati ceste i željezničke pruge. Sve opsežnije iskorištavanje šuma ugrožava opstanak kisika i život na Zemlji. Računa se da zbog sječe svake godine nestane 11 000 000 hektara tropskih prašuma. Osobito je ugrožena džungla u Amazoniji (Južna Amerika) koja je značajna za zemaljski život,jer svakodnevno u atmosferu ispušta goleme količine kisika. Zato je ta džungla nazvana "zelena pluća svijeta".
Thokk
Thokk ili Tok je ličnost iz nordijske mitologije.
Opisuje se kao divkinja. Poslije Baldurove smrti, kraljica podzemnog svijeta Hel je obećala da će ga vratiti u život ako će sve u devet svjetova, živo ili mrtvo, tugovati za njim. Svi su žalili osim Thokk, divkinje koja je odbila. Baldur je ostao mrtav, prema nekim legendama Thokk je prerušeni Loki.
Acuapich, Tamazunchale
Acuapich je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 174 m.
Tvrđava Tanaja
400px|minijatura|desno|Tlocrt Tvrđave sv. Ivana početkom 19. st.
Tvrđava Tanaja (tvrđava sv. Ivana) smještena je na vrhu brda sjeverno od šibenske stare gradske jezgre, na 115 metara nadmorske visine. Nazvana je Sv. Ivan po maloj kapeli koja se tu nalazila do 1638. Tvrđava je podignuta na početku Kandijskog rata, u rekordnom vremenu, kroz kolovoz i rujan 1646.g., a istovremeno s njom gradila se i tvrđava Šubićevac. Građani Šibenika, bojeći se Turaka koji su se spremali osvojiti dalmatinske gradove, sudjelovali su u velikom broju na gradnji tvrđave i zaslužni su što je izgrađena u samo dva mjeseca. Prvotni nacrt Sv. Ivana izradio je glasoviti franjevački inženjer Antonio Leni iz Genove. Ova velika i snažna tvrđava ima u tlocrtu zvjezdasti oblik, a na sjevernoj strani pojačana je visokim zidanim nasipom u obliku kliješta - tal. tanaglia, pa se prema tome za nju uobičajio i naziv Tanaja. Oko Sv. Ivana odvijale su se žestoke borbe 1647.g. kada su Turci pod vodstvom Tekeli-paše pokušali osvojiti Šibenik. Tvrđava je branila Šibenik od 23 000 turskih napadača u jednomjesečnoj opsadi grada od 17. kolovoza do 16. rujna 1647.g. 4 000 Turaka poginulo je u tim borbama.
Povijest
minijatura|left|Tvrđava sv. Ivana i počeci tanaje 1648. mini|desno|400px|Borbe Šibenika s Turcima za [[Kandijski rat|Kandijskog rata]] minijatura|left|Tlocrt fortifikacijskog sistema Šibenika 1667. god Još 1526. godine vojni inženjer M. Baglionone predvidio je da će biti nužno izgraditi tvrđavu na mjestu kapelice sv. Ivana. Cijelo stoljeće prije izgradnje Tanaje vojni inženjeri, šibenski kneževi i kapetani žalili su se na ruševne gradske zidine koje ne mogu odoljeti napadu sve snažnijih topovskih granata. Bilo je nužno izgraditi tvrđavu na uzvisini iznad grada, s koje se da je bila zauzeta moglo lako tući po gradu. A kad je počeo Kandijski rat 1646. trebalo je započeti brzu izgradnju dviju tvrđava kako bi se grad obranio od turskih napada s kopna. Već prije, godine 1638. srušena je kapelica Sv. Ivana, zbog planova o izgradnji tvrđave. No kapelica je već prije bila napuštena jer je bila udaljena od grada a bratovštini su prijetile i turske postrojbe, pa su se preselili u crkvu sv. Trojstva u gradskom središtu. Prve prijedloge na temelju nacrta inženjera Nicole Candida i Antonia Lenia Venecija nije podržala. Pa su se prema Lenijevoj ideji građani skupili i napravili malu zvjezdastu tvrđavu u suhozidu na prostoru bivše crkve, no ona je bila preslaba da bi mogla odoljeti napadima Turaka. Šibenčani ponovno odlaze u Veneciju da od Vijeća zatraže odobrenje za gradnju tvrđava makar na trošak grada. Vijeće im nije dalo pristanak, al im nije ni zabranilo granju, tako da su odmah otpočete gradnje po Lenijevom projektu. 1.8.1646. postavljen je kamen temeljac i počela je brza izgradnja izvedena u 58 dana od strane građana pod zapovjedništvom contea Ferdinanda Scotta. Na brzinu izgrađenoj tvrđavi nedostajali su mnogi elementi no i tako manjkava odigrala je ključnu ulogu u obrani grada.
Turci su stigli u opsadu već u listopadu iste godine. Halil-beg s 24.000 vojnika približavao se Šibeniku s namjerom da osvoji nove tvrđave i grad. Mjesec dana su trajale bitke u kojima se presudnom pokazala nova tvrđava sv. Ivana s koje je artiljerija gađala vojne položaja Turaka.
Do kraja godine tvrđava je već izgledala kao moderna utvrda tog vremena u obliku zvijezde a sa sjeverne strane je dodatno ojačana utvrdom u obliku polumjeseca a zapovjednik Scotto je smatrao da treba sagraditi još jedna kliješta na sjeveru na nižem položaju i jarke na vanjskom dijelu koji bi onemogućili pristup bočnim zidovima. Scotto je svoje zamisli iznio Danijelu Divniću koji je odbacio plan Antonia Lenia i napravio nacrt koji je i Senat odobrio. Odmah se krenulo u dogradnju prema sjeveru s novim kliještima izgrađenima od suhodiza. Dograđeni su i zidovi na zapadnoj strani koji su pratili konfiguraciju terena koji su štitili tvrđavu od topničkih udara s obližnjeg brežuljka (današnjih Meteriza)
Sirt (okrug)
Sirt (arapski: سرت / Surt) je jedan od 22 libijska okruga na koji je Libija od 2007. administrativno podjeljena.
Tvrđava Tanaja
Povijest
Ni s prestankom ovog najvećeg turskog napada nije prestala bojazan od novih napada pa je tvrđava i dalje nadograđivana i usavršavana 1648. i 1649. godine. Prema Scottovoj zamisli nadograđivana je na strani koja gleda prema gradu gdje je izgrađena nova cisterna i naplavna površina te jugozapadni polubastion. O tim radovima svjedoči kamena ploča s ovim natpisom na latinskom jeziku: "Zbog opsade grada on najmoćnije turske vojske mnogim udarcima topovskom kuglom ovu tvrđavu sa svih strana oštećenu obnoviti kao i povećati osobito se pobrinuo najbrižniji provizor Barbo Pesaro u godini zdravlja MDCXLIX"
Sirt (okrug)
Geografske karakteristike
Okrug Sirt se prostire duž Zaljeva Sidra na površini od 86,399 km² u kojoj živi 117,473 stanovnika. To je pustinjski kraj rijetkih oaza u kom je samo 8 % zemlje obradivo.
Tvrđava Tanaja
Današnje stanje
S obzirom na okolnosti nastanka te na brojna oštećivanja i popravke tvrđava sv. Ivana razmjerno je solidno zidana. Mjestimice je u njenoj strukturi iskorištena živa stijena, a ziđe je građeno pritesanim kamenom. Jugoistočni bastioni nemaju vijenac a sjeverni ga imaju. Na pojedinim mjestima nad vijencem se vide u prsobrani zazidani otvori. Istočni polubastion, kutovi i gornji dijelovi su građeni sedrom. Na vanjskom dijelu tvrđave danas su sačuvane djelomično urušene rizalitne (izbočene) zidine, koje su trebale spriječiti direktne pogotke u bokove tvrđave. Od tih zidova dalje se nastavljaju niski zidovi i polubastioni ispred kojih je bio obrambeni kanal. Stara unutrašnja kliješta i obrambeni jarak nisu sačuvani. Na njihovom mjestu se sad nalazi igralište sagrađeno nakon drugog svjetskog rata koje se zvalo Tanaja. A gledalište je izgrađeno na bedemu srednje tanaje koja je sačuvana samo u osnovnim oblicima. Usred utvrde danas stoji antenski stup - repetitor HRTa.
Sirt (okrug)
Geografske karakteristike
Okrug Sirt sa sjevera graniči sa Sredozemnim morem, sa istoka sa Okrugom Vahat, Džufrom na jugu, Džabal al Garbijem na zapadu i sa Okrugom Misrata na sjeverozapadu.
Administrativni centar Okruga Sirt je istoimeni grad Sirt.
Tvrđava Tanaja
Današnje stanje
Tvrđava je poslužila kao kulisa za snimanje popularne serije HBO-a Game of Thrones u razdoblju od 15. do 21. IX. 2014.
Revitalizacija
Nakon uspješno započetog projekta revitalizacije tvrđave Šubićevac, Društvo Juraj Dalmatinac je svibnju 2014. uz financijsku pomoć od 325.000 kn Ministarstava kulture i turizma je napravilo idejni i glavni projekt te započelo izradu izvedbenog projekta uređenja Tanaje. Rješenjem se planira afirmirati kulturno-povijesna vrijednost građevine u skladu s konzervatorskim smjernicama. Obnovilo bi se i saniralo ziđe sa danas zazidanim topovskim otvorima, uklonile bi se recentne dogradnje i intervencije, a rekonstruirala bi se cisterna i manji stari objekti. Nivelirali bi se unutrašnji platoi približno prema pretpostavljenom izvornom stanju. Također bi se uklonila visoka vegetacija. A u planu je da se tvrđava ispuni raznim sadržajima za djecu: znanstveno-edukacijski kamp i zeleni labirint te radionice. Postoje još i neki daljnji alternativni planovi pristupa tvrđavi kao što je žičara dužine 313m.
Tapio
Tapio je mitološki istočno finski šumski duh ili bog. Lovci su mu upućivali molitve prije lova. Imao je kćer Anniki.
Los Espitia, Tijuana
Los Espitia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Elie Nadelman
thumb|right|150px|'Cirkusantice', kip koji je izvajao Nadelman danas izložen ispred [[New York State Theater|Njujorškog državnog kazališta]]
Atempa, Tlapa de Comonfort
Atempa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlapa de Comonfort.
Elie Nadelman
Elie Nadelman (20. februar 1882 - 28. decembar 1946) bio je američki kipar, crtač i sakupljač umjetnina rodom iz Poljske.
Atempa, Tlapa de Comonfort
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1504 m.
Elie Nadelman
Rođen je u jevrejskoj porodici u Varšavi, a studirao je umjetnost u Münchenu, a potom Parizu, gdje se kretao u avangardnim krugovima. Nakon izbijanja prvog svjetskog rata je emigrirao u SAD. Tamo se 1920. oženio za bogatu nasljednicu Violu Flannery, uz čiju je pomoć stvorio zbirku Muzeja narodne umjetnosti u Riverdaleu 1925. Sve svoje bogatstvo je izgubio za vrijeme Velike depresije, a mnoga njegova djela su tada i uništena.
Los Espitia, Tijuana
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 252 m.
O pismenima
O pismenima je staroslovenski traktat s kraja 9. veka koji je napisao anonimni autor, poznat pod pseudonimom Crnorizac Hrabri (Hrabri Monah). Crnorizac u spisu prenosi da Stari Sloveni pre Kirila i Metodija nisu imali knjiga, već su se koristili crtama i rezama. Nakon primanja hrišćanstva, upotrebljavali su grčka i rimska slova „bez ustrojenja“, sve dok im Konstantin Filozof (Kiril) nije sastavio azbuku :
Rosario, Cosenza
Rosario je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Tapio
Po Tapiu se također zove i popularni brend viine, finskog alkoholnog pića nalik na votku.
Benbecula
Benbecula (škotsko-gelski: Beinn nam Fadhla) je četvrti po veličini otok arhipelaga - Vanjski Hebridi.
Geografske karakteristike
Benbecula leži u Atlantiku, vrlo je razvedena (naročito sa istočne strane) ogoljena i niska, najviši otočki vrh ima 124 metara. Otok je dug oko 9 km, a širok 12 km, nasipima je povezan sa susjednim sjevernim otokom; Sjeverni Uist i južnim Južni Uist. Najveće otočko naselje je Balivanich. Benbecula je još od Drugog svjetskog rata velika vojnička baza i poligon. Prvi aerodrom podignut je još tada, nakon rata otok je postao testni poligon za gađanja raketama.
Njegova ukupna površina iznosi 82 km², na kojoj živi 1,303 stanovnika
Otok administrativno podpada pod Područno vijeće (council area) i Namjesništvo (lieutenancy area) - Comhairle nan Eilean Siar.
Opština Escuintla, Chiapas
Escuintla je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Prema proceni iz 2009. godine u opština je živelo 19751 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 141 m.
Pobbio Superiore, Alessandria
Pobbio Superiore je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1143 m.
Hadwig od Saksonije
Hadwig od Saksonije (Hadwig von Sachsen; Hedwige de Saxe; cca. 910 - 10. maj 965) bila je istočnofranačka (njemačka) plemkinja iz Otonijanske dinastije. Otac joj je bio saksonski vojvoda Heinrich I Ptičar, a majka Matilda od Ringelheima. Braća su joj bila budući rimsko-njemački car Otto I, vojvoda Heinrich I od Bavarske i kelnski nadbiskup Bruno I, a sestra Gerberga od Saksonije.
Broșteni, Plopșoru
Broșteni je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Plopșoru.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 219 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Hadwig od Saksonije
Nakon što joj je brat Otto okrunjen za cara, odlučio je sklopiti bračni savez sa francuskim velmožom Hugom Velikim. Godine 936. se tako udala za Huga, kome je rodila sina Huga Capeta, budućeg francuskog kralja i osnivača dinastije Capet.
Two for the Road (film)
Two for the Road je britanski igrani film snimljen 1967. godine u režiji Stanleya Donena. Po žanru predstavlja mješavinu drame i romantične komedije. Protagonisti, koje tumače Albert Finney i Audrey Hepburn, su arhitekt i njegova supruga koja odlaze na Azurnu obalu, a radnja kroz flashbackove prikazuje kako su se upoznali, vjenčali, dobili djecu, ali i brojna iskušenja koja su njihov brak dovela u krizu. Za film je karakteristična nelinearna narativna struktura u kojoj se kasniji događaji prikazuju na samom početku, a zbog koga je dio kritičara proglasio svojevrsnim eksperimentom. Two for the Road je prikazan na Filmskom festivalu u San Sebastianu gdje je osvojio Zlatnu školjku.
Châtillon (Vijena)
Šatijon je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Vijena koja pripada prefekturi Monmorijon.
910-e
910-e su decenija koja je počela 1. januara 910. i završila 31. decembra 919.
Châtillon (Vijena)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 119 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,92 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 200 metara (maksimalnoj 147 m, a minimalnoj 102 m).
Palermo, Zapopan
Palermo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1600 m.
Crucero de San Antonio, Villamar
Crucero de San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Villamar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1587 m.
Amirtej
Amirtej (poznat i kao Amirtej II ili Amenirdisu) iz Saisa je bio egipatski kralj, osnivač i jedini vladar Dvadeset osme dinastije Egipta. Vjeruje se da je bio u dalekom srodstvu s Dvadeset šestom dinastijom Egipta. Najpoznatiji je po tome što je digao uspješni ustanak kojim iz Egipta po prvi put istjerani Perzijanci 404. pne. Godine 399. pne. ga je u bitci porazio egipatski velmoža Neferit I od Mendesa i dao pogubiti.
Vjeruje se kako je Amirtej unuk istoimenog egipatskog velmože Amirteja od Saisa, koji je za vrijeme grčko-perzijskih ratova sredinom 5. vijeka pne. zajedno s princom Inarom i uz pomoć atenske ekspedicije bezuspješno pokušao istjerati Perzijance.
Tvrđava Šubićevac
400px|minijatura|Tlocrt tvrđave Barone 1667. god. minijatura|desno|Tlocrt fortifikacijskog sistema Šibenika 1667. god Tvrđava Šubićevac (tvrđava Barone) smještena je sjeverno od stare gradske jezgre Šibenika, nekoliko stotina metara jugoistočno od tvrđave Sv. Ivana. Nalazi se na 80 metara nadmorske visine, na brdu koje se zove Vidakuša. Tvrđavu Barone projektirao je kao i tvrđavu sv. Ivana Antonio Leni a radove na izgradnji je nadzirao barun Degenfeld koji je inzistirao na njenoj izgradnji. Izgrađena je 1646.g., u isto vrijeme kad i tvrđava Sv. Ivana, te je zajedno s njom igrala značajnu ulogu u obrani grada od Turaka 1647.g. Izdvojene tvrđave na brdima iznad grada pokazale su se pravom zaprekom Turcima, jer su morali prvo zauzeti njih da bi napali sam grad, jer da su podno njih prišli gradskim zidinama našli bi se izloženi vatri topova sa Tanaje i Baronea.
Arhitektura
Barone i Tanaja su imale sličnu tlocrtnu formu iako je svaka prilagođena terenu na kojoj je građena. Iako je građena na brzinu, tijekom ratova je stalno dograđivana i ojačavana, građena je po suvremenim shvaćanjima vojne arhitekture, s tzv. terrapienom, što znači da je imala bastionski sustav ojačan nanosima zemlje koji su trebali spriječiti probijanje zidova topovskim granatama. Barone je građena u obliku zvijezde, s lijevkom koji formiraju dva polubastiona na sjevernoj strani. Ulaz u tvrđavu bio je na zapadnoj strani, kroz mala vrata u kortini. Između Tanaje koja je na višoj koti i Baronea nalazila se palisada koja je trebala štitit komunikaciju između tvrđava. Na tvrđavi su dva nivoa terena, koje su graditelji tvrđave poštivali i iskoristili. Na višem prema sjeveru, nalaze se topovski otvori, tu je koncentrirana artiljerijska moć. Na nižem prostoru, prema gradu, nalazili su se objekti za smještaj posade i arsenal. Godine 1659. tvrđavu je proširio i restaurirao Antun Bernardo, koji je to isto učinio i s tvrđavom Sv. Ivana.
Etimologija
minijatura|Barun Christoph Martin von Degenfeld Dugo vremena nosila je ime po barunu Martinu von Degenfeldu, Nijemcu u službi Mletačke Republike, vođi obrane Šibenika od 1646. do 1647. Koje se s vremenom skratilo na tvrđava Barone. Gradsko vijeće Šibenika kupilo je tvrđavu te njeno okolno područje 1912.g. i nazvalo taj dio grada Šubićevac po staroj hrvatskoj plemićkoj obitelji Šubića. Tvrđava Šubićevac malo je manja od tvrđave Sv. Ivana, ali je lakše pristupačna posjetiteljima. Tijekom 20-og st. u tvrđavi je bila meteorološka stanica a zatim ugostiteljski objekt s plesnom terasom. A s tvrđave se pruža prekrasan pogled na stari grad, šibenski kanal Sv. Ante i otoke šibenskog arhipelaga, pa se nazivala i Vidilicom iako je trenutno ugostiteljski objekt potpuno devastiran, klupe i ostala infrastruktura uništeni a obnove uglavnom kratkotrajnog vijeka.
Revitalizacija
Prestankom njene izvorne funkcije - obrane grada, tvrđava je napuštena pa je počelo i njeno propadanje i urušavanje. Dio kortine prema jugu je bio srušen i ponovno građen u suhozidu. Izvorni ulaz na kortini na zapadnoj strani, zazidan je. Porušeni su topovski otvori i grudobrani kao i svi izvorni objekti na tvrđavi. Na tvrđavu su bili formirani parkići s hortikulturnim uređenjem. Između dva svjetska rata prostor tvrđave Barone i Tanaja i njihova okolica su zasađene borovima čiji nekontrolirani rast razara tvrđavinske zidove.
Početkom 2014. prihvaćen je projekt Društva za očuvanje šibenske baštine Juraj Dalmatinac po kojem će tvrđava biti potpuno obnovljena u prvobitni oblik i očišćena od ruševina a nakon toga će u njoj zaživjeti visokotehnološki muzej o povijesti Šibenika iz razdoblja Kandijskog rata. Projekt je procijenjen na 1,4 milijun € od kojih će 1/4 financirati novcem iz fondova EU-e a ostatak će financirati grad Šibenik.
Reinhardtsdorf-Schöna
Rajnhardsdorf-Šena je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 41 opštinskog središta okruga Zeksiše Švajc-Ostercgebirge. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.549 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14628330.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zeksiše Švajc-Ostercgebirge Rajnhardsdorf-Šena se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Zeksiše Švajc-Ostercgebirge. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 281 metra. Površina opštine iznosi 31,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.549 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 49 stanovnika/km².
Spencer, Idaho
Spenser je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 37, što je 1 (-2,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kaja, ubit ću te!
Kaja, ubit ću te! hrvatsko/jugoslavenski je art film iz 1967. koji je režirao Vatroslav Mimica. Zbog svoje nadrealne atmosfere i rascjepkane priče bez prave linearne radnje, koja alegorično govori o iracionalnoj pojavi zla, "Kaja" se može karakterizirati kao eksperimentalni art film, te je stoga pri premijeri podijelio kritiku, no danas se smatra jednim od klasika hrvatske kinematografije.
Radnja
Trogir. Ubojstva nije bilo preko 100 godina. Gradić i njegovi miještani uživaju u miru. Zidine neke kuće se sruše, neki čovjek pleše i dere se. Ribe i morski konjici plivaju po moru, djeca se igraju ali se odjednom posvađaju. More se uzbrka, dolazi nevrijeme. Skupina mladića, među kojima je i Piero Coto, postavljaju sovu i čekaju da ona odleti, ali ona se ne pomakne.
Na tržnici se prodaje meso i sprema zaklati životinja dok prolaznik padne u nesvijest. Javljaju se talijanski okupatori i grad se podijeli na njihove poklonike i protivnike, većinom u obliku proletarijata. Piero Coto se odlučio za Talijane, šikanira gradskoh Patricija i s kolegama uništava kulturne spomenike. Na kraju ubiju Kaju, vlasnika dućana.
Kritike
Filmski leksikon navodi sljedeće o filmu:
Opština Francisco León, Chiapas
Francisco León je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Prema proceni iz 2009. godine u opština je živelo 6790 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 352 m.
El Ojito, Valle de Zaragoza
El Ojito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Valle de Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1412 m.
Carretera Estatal 99 entre Sur 60 y Sur 70, Valle Hermoso
Carretera Estatal 99 entre Sur 60 y Sur 70 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Valle Hermoso.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 280 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Buenavista Uno, Tantima
Buenavista Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantima.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 136 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Ljubanje
Љубање је насеље у Србији у општини Ужице у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 708 становника (према попису из 1991. било је 659 становника).
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
The Long Day's Dying
The Long Day's Dying je britanski ratni film snimljen 1968. godine u režiji Petera Collinsona. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Alana Whitea, inspiriranog autorovim iskustvima pripadnika komandosa u Drugom svjetskom ratu. Protagonisti su trojica pripadnika britanskih padobranaca koja su se našla iza njemačkih linija i koji se pokušavaju vratiti svojoj matičnoj jedinici. Radnja prikazuje kako zarobe njemačkog padobranca koji im obeća kako će im pomoći ako mu poštede život. The Long Day's Dying je snimljen sa izuzetno niskim budžetom. Nakon premijere je zbunio kritičare, jer je, sa jedne strane svojim pesimističnim tonom sugerirao uticaj tada dominantnih i vijetnamskim ratom inspririanih pacifističkih stavove, odnosno implicitno osuđivao rat kao besmislen pokolj, dok je sa druge strane pozitivno prikazivao vojničke vještine i protagoniste koji se nimalo ne ustručavaju ubijati. Usprkos toga, na filmskom festivalu u San Sebastianu je osvojio Zlatnu školjku.
Saponara Marittima, Messina
Saponara Marittima je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1594 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Reinsberg
Rajnsberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Srednja Saksonija. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.221 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14522480.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Srednja Saksonija Rajnsberg se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Srednja Saksonija. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 335 metara. Površina opštine iznosi 49,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.221 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 65 stanovnika/km².
Opština Șimian, Bihor
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 118 m.
Los Ciruelos, Santa María Tonameca
Los Ciruelos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Tonameca.
Cuccaro, Salerno
Cuccaro je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 183 m.
Asturija
Kneževina Asturija ( ili Asturies) je autonomna pokrajina u Španiji. Naziv kneževina je dobila iz istorijskih razloga, jer španski prestolonaslednik nosi titulu princa od Asturije. Administrativni centar je Oviedo, a veći urbani centri su Gijón, Avilés, Siero, Langreo i Mieres.
Geografske karakteristike
Asturija se prostire na površini od 10,604 km² na kojoj živi 1,034,960 stanovnika
Nalazi se na severnoj obali Španije, na zapadu se graniči sa Galicijom, na istoku sa Kantabrijom, na jugu sa Leonom i na severu izlazi na Biskajski zaljev.
Etimologija
Termin Asturija nastaje od imena prastanovnika Asturije, Astura, prvih stanovnika na obali reke Astura do dolaska Rimljana. Astura (koja se ranije zvala Estura ili Estula) vodi koren od keltskog -stour, što znači reka. Isti koren i dan danas postoji u galskom i bretonskom u rečima ster i stour. Obe reči znače reka.
Jezik
Zvanični jezik je španski, mada se takođe govori i asturijski, koji nije zvanično priznat, ali je zaštićen u skladu sa Statutom Autonomne zajednice Asturija.
Asturijski jezik je nastao direktno iz latinskog, i svoje korene vuče iz romanskog jezika koji se govorio u kraljevinama Asturije i Leona. Prvi poznati tekst na ovom jeziku je Dokument iz Kesosa iz 959. godine koji se smatra prvim pisanim dokumentom na romanskom jeziku na Pirinejskom poluostrvu. Počev od obnove demokratskog procesa posle Frankove smrti postoji lokalni pokret koji se zalaže za ozvaničenje upotrebe ovog jezika. Godine 1981. osnovana je Asturijska jezička akademija, koja se bavi proučavanjem, promocijom i odbranom asturijskog jezika.
Istorija
mini|300p|levo|Preromanička crkva San Hulijan de los Prados, poznatija kao Santuljano, u okolini Ovijeda Asturija je bila nastanjena još u kamenom dobu. U srednjem kamenom dobu razvila se originalna kultura. Bronzano doba je karakteristično po megalitima i tumulusima (gomilama zemlje koja se nabacivala na grobnice pokojnika). Keltski narod Asturi podrazumevao je različita plemena koja su nastanjivala teritorije današnje Asturije. Keltski uticaj održao se do danas i ogleda se u toponimima reka i planina, kao i imena naselja.
Rimska osvajanja između 29. i 19. godine p. n. e. učinila su da Asturija uđe u istoriju.
Nakon nekoliko vekova bez stranih osvajanja, Svevi i Vizigoti pokušali su da osvoje teritoriju u VI veku. U VIII veku, osvajanja se završavaju sa muslimanskom invazijom. Stanovnike tadašnje Asturije nije bilo lako porobiti, a sam planinski teren teško osvojiti, tako da Asturija nikada nije potpuno postala deo Islamske Španije. Zapravo, sa početkom mavarskih osvajanja, Asturija je postala utočište hrišćanskog plemstva i 722. godine dolazi do proglašenja Kraljevine Asturije (Regnum Asturorum), koja je postala kolevka i polazna tačka španske Rekonkiste.
Asturijska monarhija će u X veku ustupiti mesto Kraljevini Leonu. Zahvaljujući Kantabrijskom gorju u toku srednjeg veka Asturija je bila dosta izolovana, pa samim tim nema mnogo istorijskih izvora iz tog perioda. Godine 1388. Asturija postaje kneževina, a svakom nasledniku španskog prestola se dodeljuje titula princa od Asturije (šp: Príncipe de Asturias). Trenutno tu titulu nosi princ Felipe (šp: Felipe), sin španskog kralja, Huana Karlosa I (šp: Juan Carlos I).
Nakon svog uključenja u Kraljevinu Španiju, iz Asturije će poteći mnogi pripadnici visoke aristokratije na španskom dvoru koji su odigrali važnu ulogu u kolonizaciji Amerike. U XVI veku broj stanovnika je dostigao cifru od 100 000 stanovnika. Taj broj se udvostručio u sledećem veku, dolaskom američkog kukuruza.
mini|desno|200px|Asturijski krst pobede
U XVIII veku Asturija je bila jedan od centara španske prosvećenosti. Industrijska revolucija je donela novi sistem eksploatacije prirodnih bogatstava. Od 1830. otvaraju se rudnici uglja i gvožđa. U isto vreme, veliki broj ljudi je migrirao u Ameriku. Oni koji su su uspeli u Americi, obično su se vraćali u domovinu kao dobrostojeći ljudi. Bili su poznati pod imenom "Indijanci" (šp: Indianos), zato što su se obogatili u "Zapadnim Indijama", kako se u to vreme nazivala Amerika. Te porodice su ostavile traga iza sebe koji još uvek može da se vidi u velikom broju modernističkih vila, kao i mnogim kulturnim institucijama kao što su besplatne škole ili javne biblioteke.
Tokom španskog građanskog rata (1936-1939), Asturija je ostala izolovana od centralne vlade, te je morala da osnuje sopstvenu. Ovijedom je vladao pukovnik Aranda, koji je pripadao nacionalističkom taboru. Republikanska vlada je bezuspešno pokušavala da uspostavi vlast u provinciji, i uprkos činjenici da su bili u većini, zbog pomoći pobunjenicima koju je pružao šef vojske u Ovijedu, pukovnik Aranda, nije uspela da se nametne u Asturiji. U Hihonu, pukovnik Pinilja će organizovati pobunu po kasarnama.
Oba tabora su sebi postavila cilj: republikanska vlada da brzo okonča sa pobunjeničkim žarištima, a nacionalisti, da izdrže dok ne stigne galicijska kolona. Dolazak galicijske kolone kao pojačanja nacionalistima, bio je uzrok raskola na republikanskoj strani između komunista i anarhista. Poraz za porazom dovodi do gubljenja morala na republikanskoj strani, do konačne pobede nacionalista 1939. godine. Sa pobedom frankističkih snaga, Asturija je bila svedena na "provinciju Ovijedo" a veze sa španskom krunom su iskidane. Ovakvo stanje će potrajati do Frankove smrti, 1975. Puno ime provincije sa svim privilegijama koje nosi je vraćeno 1977. sa povratkom demokratije u Španiju.
Sa dolaskom demokratije u Španiju nakon Frankove smrti, Asturija dobija status autonomne zajednice u okviru španske države 1982. godine proglašavanjem Statuta o autonomiji.
Privreda
Dugi niz godina rudarstvo, poljoprivreda i ribarstvo su bili kameni temeljci asturijske privrede. Proizvodnja mleka i mlečnih proizvoda je takođe veoma bitan deo privrede ove španske severne regije.
Međutim, u novije vreme, regionalna industrija počiva na eksploataciji gvožđa: U doba Frankove diktature, asturijska metalurgija bila je najjača na svetu. Ova industrija je omogućila otvaranje mnogih radnih mesta što je pokrenulo veliku migraciju stanovništva iz ostalih, pasivnijih delova Španije ka Asturiji, uglavnom iz Ekstremadure, Andaluzije i Kastilje-Leona.
Asturijska metalurgija je danas u opadanju, kao i rudarstvo, čiji je glavni uzrok konkurencija zemalja istočne Evrope, visoka cena proizvodnje i smanjena potražnja gvožđa uopšte. Regionalni ekonomski rast je procentualno ispod španskog, iako je u poslednje vreme industrija usluga doprinela smanjenju visoke stope nezaposlenosti u Asturiji.
Asturija je imala posebne beneficije od 1986. godine kada je Evropska unija počela da investira u puteve i infrastrukturu, mada je bilo nekih kontroverzija u vezi sa pitanjem kako su ti fondovi trošeni, kao na primer, rudarski penzioni fond.
Geografija i klima
mini|levo|200px|Vrhovi Evrope Kantabrijsko gorje formira prirodnu granicu između Asturije i Leona na jugu. Na istoku, u nacionalnom parku Vrhovi Evrope (šp:Picos de Europa) nalaze se najspektakularnije planine koje dostižu visinu od 2648 metara na Toreseredo vrhu. Drugi prirodni parkovi koje treba obavezno pomenuti su prirodni park Redes u centralnoistočnoj Asturiji, Ubinjas južno od Ovijeda, i prirodni park Somijedo na zapadu. Kantabrijsko gorje se protežu nekih 200 kilometara, do Galicije na zapadu Asturije, i na istoku, do Kantabrije.
Asturijska obala je veoma dugačka, sa veoma velikim brojem plaža, uvala i prirodnih morskih pećina. Treba pomenuti plažu Tišine (šp:Playa del Silencio), pored ribarskog mesta Kudiljero (šp:Cudillero) zapadno od Hihona, kao i mnoge mini|desno|200px|Plaža Baljota na asturijskoj obali
druge plaže npr. Baro, Baljota i Torimbija. Sve asturijske plaže su peskovite, čiste i okružene strmim liticama, na čijim vrhovima uopšte nije neobično videti stoku kako pase.
Klima je raznovrsnija nego u južnim delovima Španije. Leta su vlažna i topla, sa dosta sunca ali takođe i kiše. Zime su blage, mada nisu neobični kratki i oštri naleti izuzetne hladnoće. Sneg je prisutan na planinama od novembra do maja. Sunce i kiša su dva uobičajena elementa u klimi Asturije. Godišnje padavine su oko 900mm u celom regionu, sa tendencijom ka rastu kako se zalazi dublje u unutrašnjost. Asturija se obično zove još i Zelena Španija.
Kuhinja
mini|300|desno|Točenje sidre Asturija je poznata po kulinarskim specijalitetima od ribe i morskih plodova, što je razumljivo, s obzirom da izlazi na Kantabrijsko more. Međutim, najčuvenije jelo je asturijanska favada (šp: Fabada asturiana), veoma slična srpskom pasulju. Umesto suvih rebara, meso koje se dodaje u kuvani pasulj je svinjska plećka, ljute kobasice i krvavica.
Takođe su poznati asturijski sirevi, iznad svega Kabrales (šp: Cabrales), žuti sir veoma jakog mirisa, čija je slava prešla granice Španije. Asturija se takođe naziva i "zemljom sireva" zahvaljujući velikom asortimanu ovog mlečnog proizvoda u ovoj regiji.