cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Operacija Ziethen
Zarobljavanje avijatičara NOVJ u Livnu
Prema kasnijem izveštaju, od 70 boraca Prve vazduhoplovne baze 23 je izgubljeno. Osim njih, poginulo je i nekoliko pozadinskih radnika i nekoliko članova Okružnog komiteta Komunističke partije za Livno.
Učešće četnika
Grupa "Berger" tokom nastupanja blisko je sarađivala sa jedinicama četničke Dinarske divizije. Prilikom prodora motorizovanom kolonom od Bosanskog Grahova prema Livnu, iskoristila je nekoliko stotina četnika kao desantnu pešadiju na oklopnim vozilima. O ovome je vojvoda Momčilo Đujić posao u svom izveštaju Mihailoviću. Prilikom upada u Livno je, po Đujiću,
Đujić je u izveštajima generalu Mihailoviću redovno preuveličavao cifre, tako da podatke treba uzeti sa rezervom.
Protivnapad NOVJ
Kada su iz Bugojna u rejon Šujice pristigle 1. i 3. brigada 1. proleterske divizije, štabovi 8. korpusa i 1. proleterske divizije, prema direktivi Vrhovnog štaba, izvršili su pregrupisavanje snaga. Prva proleterska brigada je zatvorila pravac Tomislavgrad — Šujica, a 3. krajiška brigada pravac Livno — Šujica. Treća brigada 9. divizije povučena je severno od komunikacije Livno — Šujica, a 4. brigada je upućena da zatvori pravac Livno — Glamoč. Štabovi 1. proleterske i 9. divizije doneli su odluku da napadnu neprijateljske snage u Livnu i Tomislavgradu i oba ova mesta zauzmu pre nego ih neprijatelj solidno organizuje za odbranu. Posadu Tomislavgrada i okolnih sela napali su četiri bataljona 1. proleterske brigade, noću 8/9. decembra, i uspeli da ovladaju Eminovim Selom, Blažujem, Podgajem i Kolom. Tomislavgrad nisu zauzeli, jer je branilac pružio žilav otpor. Sledeće noći je usledio napad 3. dalmatinske i 3. krajiške brigade na Livno koji je bio zadržan na samoj ivici grada, pa su se obe brigade izjutra povukle na polazne položaje. Medutim, deo nemačkih snaga, prodirući iz Livna ka Šujici, ovladao je Borovom Glavom i 12.. decembra, sa pristiglim ojačanjem, uporno produžio nastupanje, odbacio delove 3. krajiške brigade i zauzeo Šujicu.
Smena rukovodstva 8. korpusa i plan napada
Dana 12. decembra u štab Osmog dalmatinskog korpusa stigao je delegat Vrhovnog štaba Sreten Žujović, smenio kompletan štab korpusa i preuzeo rukovođenje operacijom. Posle savetovanja sa štabovima 9. divizije i 6. brigade 19. divizije (prebačene iz rejona Bosanskog Grahova u Glamočko polje) odlučio je da noću 15/16. decembra sa tri brigade napadne nemačke snage u Livnu, uz istovremeno dejstvo 20. divizije na nemačke obezbeđujuće delove duž komunikacije Sinj — Prolog; kao i uz dejstvo 5. brigade 19. divizije na četnike u rejonu Strmice i Golubića. Vrhovni štab je naredio 1. proleterskom korpusu da prikupi jače snage i. u skladu sa planiranim napadom 8. korpusa, preduzme ofanzivna dejstva i uvođenjem jakih rezervi produži dejstvo ka Livnu i Tomislavgradu. U tom cilju je 2. lička iz rejona Travnika upućena ka Donjem Malovanu, a od Štaba 10. krajiške divizije se zahtevalo da svoju 7. krajišku brigadu pomeri iz rejona Prozora ka Ravnom. Napad na nemačke snage u širem rejonu. Šujice predviđen je za noć 16/17. decembra.
Ovaj plan bio je nerealan i preambiciozan, kako zbog nedovoljnosti angažovanih snaga, tako i zbog teških terenskih i vremenskih uslova koji su iscrpljivali ljudstvo i otežavali planiranje i sinhronizaciju dejstava. Savo Trikić iz 3. krajiške prisetio se jednog detalja:
Tok protivnapada
Iako je 20. divizija, sadejstvujući napadu na Livno, presekla na Dinari komunikaciju Sinj — Prolog, ipak nije uspela da slomi otpor nemačkih posada u Prologu, Bilom Brigu i Vagnju. Peta brigada 19. divizije proterala je četnike iz Strmice i Golubića, ali, kada je sa pravca Knina pristigao jedan bataljon nemačkog 741. puka 114. divizije, ona se povukla ka Bosanskom Grahovu.
Štab 1. proleterske divizije ubrzano se pripremao da, zatvarajući pravce od Tomislavgrada i Livna, koncentričnim napadom, uništi neprijateljske snage u širem rejonu Šujice, pa je četiri brigade grupisao u dve napadne kolone. Istočna kolona (1. proleterska i 7. krajiška brigada) dobila je zadatak da iz rejona Donje Vukovsko — Ravno napadne bok i pozadinu nemačkih snaga na liniji Galičić — Šujica — Stržanj, isturajući bočno obezbeđenje prema Tomislavgradu i na Borovoj glavi prema Livnu. Zapadna kolona (3. krajiška i 2. lička brigada) trebalo je da s linije istočne padine Kruga — Donji Malovan napadne u pravcu Šujice. Međutim, 7. brigada je zadocnila jer nije pravovremeno primila zapovest za napad; a 1. proleterska brigada je morala da upotrebi dva bataljona za bočno obezbeđenje sa pravca Tomislavgrada. Kad je napad otpočeo, ispoljile su se i druge teškoće: zakasnila je jedna kolona 1. proleterske brigade; oštra zima je ometala rad automatskih oružja. Sve je to uslovilo da napad već od samog početka nije imao dobre izglede na uspeh. Dva bataljona 2. ličke brigade i jedan 3. krajiške iz sastava zapadne kolone i dva bataljona 1. proleterske brigade iz istočne kolone prodrli su do Šujice, ali nisu mogli da savladaju žilavu odbranu nemačke posade, koja ih je protivnapadom odbacila. 17. decembra izjutra, jedna nemačka kolona iznenadnim udarom prodrla je iz Tomislavgrada ka Šujici. Štab 1. proleterskog korpusa nije odobrio da se obnovi napad noću 17/18. decembra i odlučio je da obustavi bezizgledne napade. Prva proleterska i 7. krajiška brigada povučene su da zatvore pravce od Tomislavgrada i Šujice ka Ravnom i Kupresu, a 3. krajiška i 2. lička brigada da brane pravac Šujica — Kupres. Zbog zamorenosti, 3. krajiška brigada je već 19. decembra izvučena u rejon Bugojna. Nemačke snage su sutradan napale na pravcima Šujica — Kupres i Tomislavgrad — Ravno. Druga lička brigada je uspela da u rejonu Donjeg Malovana, u oštroj borbi, zaustavi nemačke snage sa pravca Šujice, a delovi 1. proleterske i 7. brigade takođe su sprečili prodor snaga sa pravca Tomislavgrada. Obe zadržane nemačke kolone povukle su se kasnije u Šujicu.
Prvih dana januara nemačka 114. divizija je preko Sinja i Knina upućena prema Lici i Hrvatskom primorju, a zatim u Italiju radi učešća u napadu na mostobran kod Ancija. Delovi 118. divizije bili su nešto ranije upućeni preko Imotskog ka obali između Makarske i Omiša i radi predstojećeg desanta na ostrva. U Livnu, Šujici i Tomislavgradu zadržani su puk "Brandenburg", 5. ustaški zdrug i manje domobranske snage.
Nemačka komanda je, zadovoljna postignutim rezultatom, nastavila ubrzano svoje ofanzivne planove na drugim područjima. Tako je završena operacija "Citen".
Rezultati operacije
Nemci su uspehom ove operacije povećali dubinu odbrane obalskog pojasa. Međutim, njihove procene gubitaka nanesenih protivniku znatno su skromnije od onih koje je izneo vojvoda Đujić:
Ovaj poraz i poraz u operaciji "Herbstgeviter II" krajem decembra 1943. kad su izgubili Korčulu, presekao je u začetku planove NOVJ o eventualnom držanju fronta i držanju u svojim rukama stalne teritorije uz pomoć savezničkog snabdevanja. Materijalna podrška saveznika redukovana je na neizvesnu pomoć dopremanu avionima i na komplikovan i neizvesan sistem distribucije zaliha dopremljenih brodovima na Vis. NOVJ kao celina vratio se na partizanski način ratovanja.
Anthonis van Dyck
Anthonis van Dyck ili Sir Anthony van Dyck (Antwerpen, 22. ožujka 1599. - London, 9. prosinca 1641.), flamanski barokni slikar koji je postao vodećim engleskim dvorskim umjetnikom. Najslavniji su njegovi brojni portreti kralja Karla I. i njegove obitelji kojima je snažno utjecao na englesko portretno slikarstvo slijedećih 150 godina. Uljem na platnu slikao je i biblijske i mitološke teme u kojima je iskazao iznimnu vještinu, ali i inovativnost u akvarelima i bakropisu.
Život
mini|200px|lijevo| Karlo I. u lovu, 1635., [[ulje na platnu, 266 x 205 cm, Louvre.]] Već s jedanaest godina odlazi u radionicu Hendricka van Balena, a 1617. prelazi k Rubensu te postaje vođa njegove, tada najpoznatije slikarske radionice u Europi. God. 1618. dobiva naziv majstora i prihvaćen je u slikarski ''Ceh sv. Luke'' u Antwerpenu. Od 1621. do 1627. radi u Londonu, Genovi, Rimu, Firenci, Marseillu i Parizu. Od 1627. do 1632. boravi u Antwerpenu, a zatim do kraja života (1641.) u Londonu, gdje postaje dvorski slikar Karla I., velikog kolekcionara umjetnina, i postaje najvažniji portretist engleskog visokog društva. Za slikanje privatnih lica tražio je tada velike svote - od 40 do 60 funti i mogao se posvetiti davno snivanom lagodnom životu velikog gospodina. Kada je 1635. pohodio Antwerpen, dočekali su ga kao trijumfatora. Njegovo putovanje na kontinent 1640. god. nije bilo uspješno. Već prilikom jedne narudžbe za veliku dekorativnu sliku u Londonu nije se majstor mogao složiti s kraljem u pitanju honorara; a to mu se isto dogodilo i sada s namjesnikom Nizozemske. Ni francuski dvor nije izradbu velike narudžbe provjerio njemu, nego svojim domaćim umjetnicima. Sve je to teško pogodilo majstora bolesnog na pluća, i on se ojađen vratio u London gdje ga ubrzo zateče smrt.
Sahranjen je u Katedrali sv. Pavla u Londonu gdje mu je kralj podigao spomenik na kojemu piše:
PST
Termin PST ima više značenja.
Anthonis van Dyck
Život
''Anthony se vratio u Englesku i ubrzo preminuo u Londonu obvezujući svoju dušu Bogu kao dobar katolik, god. 1641. Pokopan je u Sv. Pavlu, na žalost kralja i dvora i sveopću žalost ljubitelja slikarstva. Za svo bogatstvo koje je stekao, Anthony va Dyck je ostavio maleni posjed jer je živio veličanstveno, više kao princ nego kao slikar.''
Pripisuje mu se više od 1000 slika, a poslije njegove smrti izrađeno je preko 100 bakropisa i bakroreza prema njegovim crtežima.
Djelo
mini|lijevo|200px| Autoportret iz 1633. god. sa suncokretom koji simbolizira kraljevsku skrb. U tadašnjoj hijerarhiji slikarskih žanrova, portret je smatran manje vrijednim u odnosu na povijesno slikarstvo u koje su spadali i vjerski motivi. Iako se van Dyck cijeli svoj slikarski vijek pokušavao etablirati upravo kao slikar velikih povijesnih slika, ostao je poznat upravo po svojim portretima koje je on osobno smatrao usputnim poslom.
U Londonu je Van Dyck razvio slikarski stil u kojemu je kombinirao opuštenu eleganciju s jasnim autoritetom koji zrači iz portretirane osobe. Ovakav stil portretiranja će dominirati engleskim slikarstvom do kraja 18. stoljeća. Mnogi od ovih portreta imaju raskošno oslikani pejzaž u pozadini, po uzoru na konjaničke portrete Tiziana.
Relativno malen broj njegovih pejzažnih crteža i akvarela utjecali su na razvoj slavne engleske škole pejzažnog slikarstva koja je iznikla u 19. st.
Van Dyck je također značajan kao grafičar, a njegova slavna serija portreta slavnih suvremenika u tehnici bakropisa (tzv. „Ikonografija“) postigla je veliki uspjeh i objavljivana je više puta. Upravo prema njegovim grafikama su mnogi slikari naslikali brojne portrete povijesnih osoba.
Danas se mnoga njegova djela nalaze u najslavnijim svjetskim muzejima, ponajviše djela posjeduju muzej Prado u Madridu (25), Louvre u Parizu (18), Nacionalna galerija u Londonu (14), ali i Alte Pinakothek u Münchenu, Nacionalna galerija u Washingtonu, itd.
Joseph Furphy
Joseph Furphy (26. septembar 1843 – 13. septembar 1912) je australijski književnik koji je krajem 19. vijeka stekao popularnost u svojoj domovini pišući pod pseudonimom Tom Collins. Australijski književni stručnjaci ga često nazivaju "Ocem australijskog romana". Od njegovih djela je najpoznatiji roman Such is Life (1903).
Buche Rojo, San Fernando
Buche Rojo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Fernando.
Colonia la Magdalena, Soteapan
Colonia la Magdalena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soteapan.
El Abuelo, Allende
El Abuelo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 402 m.
HST
Termin HST ima više značenja.
Laurette Luez
Laurette Luez (rođena kao Loretta Mary Luiz; 19. august 1928 – 12. septembar 1999) bila je američka filmska glumica i manekenka. Rođena u etnički miješanoj porodici vodviljskih zabavljača na Havajima, krajem 1940-ih je ostvarila karijeru tumačeći likove "egzotičnih" žena, ali je također pažnju javnosti skretala i svojim izuzetno burnim privatnim životom.
Blaž Baromić
thumb|Spomenik Blažu Baromiću u Vrbniku Blaž Baromić bio je utemeljitelj prve poznate hrvatske glagoljske tiskare u Senju.
Ne zna se točna godina njegova rođenja, ali se pretpostavlja da je to bilo prije godine 1450. u Vrbniku. Vrbnik je u to doba jedno od naših najvećih glagoljičkih središta, gdje je Baromić još kao dijete sigurno mogao doći u doticaj s rukopisnim glagoljskim liturgijskim kodeksima, misalima i brevijarima. Vrbnički glagoljaši, poznati po brižljivome čuvanju glagoljičke pismenosti, sigurno su mogli udahnuti u Baromića onu ljubav i poštovanje koje su i oni gajili prema glagoljici. Budući da se i sam Baromić odlučio zarediti, u samostanu je svakodnevno imao pristup prekrasnim rukopisnim glagoljičkim knjigama.
Prvi glagoljički brevijar
thumb|Spomen ploča uz Baromićev spomenik u Vrbniku Prvi zapaženiji i važniji Baromićev rad jest pisanje glagoljičkoga brevijara za popa Mavra koji je ovome poslužio za širenje glagoljičke pismenosti u njegovoj misiji po Dubrovačkoj Republici. Mavrov brevijar je po svojoj ljepoti odmah odao talentiranoga pisca i iluminatora glagoljskih liturgijskih kodeksa.
Za pisanje brevijara bilo mu je sigurno potrebno puno vremena. U to doba tisak je već prodro u Europu i odjeci o tom izumu sigurno su došli i do glagoljičkoga kulturnog kruga u Vrbniku na otoku Krku. Tko će više željeti tiskati knjige nego upravo onaj svećenik koji je na svojim rukama i umornim očima osjetio muku prepisivanja knjiga, a koji je uz to svjestan da je Crkvi potreban sve veći i veći broj glagoljičkih knjiga.
Odlazak u Senj
Da bi ostvario svoj naum, Blaž Baromić je morao otići tamo gdje će za tako skup posao dobiti i duhovnu i materijalnu potporu. Mada je najbliži stolni kaptol bio Krk, svi nadareni glagoljaši iz Vrbnika su otišli u Senj jer je krčki kaptol bio latinaški. Potporu koja je Baromiću i drugim glagoljašima bila potrebna, mogao je dati samo grad u kojem je glagoljica u službenoj uporabi i u kojem je glagoljaški kulturni krug zainteresiran za jedan takav pothvat, ali i materijalno u mogućnosti financirati ga. Iz tih razloga, jedino rješenje za Baromića je upravo odlazak u Senj.
Počeci tiskarske djelatnosti
Da bi osnovao tiskaru, Blaž Baromić se prvo morao naučiti tiskarskomu zanatu i nabaviti potrebne instrumente za tiskaru. Mjesto koje mu je moglo pružiti najbolji nauk sigurno je bila Venecija. Upravo ondje je otišao Baromić.
U Veneciji je Blaž Baromić 15. ožujka 1493. tiskao svoj prvi brevijar. U kolofonu toga brevijara nalazimo podatak da ga je tiskao Andrija Terresani i "korežao" Blaž Baromić, kanonik senjske crkve.
Baromićev tipografski set
Nakon toga, Baromić se vratio iz Venecije u Senj, obogaćen znanjima koje je u Veneciji stekao i željan osnivanja tiskare na hrvatskome tlu. Osim toga, Blaž Baromić je iz Venecije donio i sve potrebne alate za tiskanje knjiga. Naime, za njegova boravka u Veneciji, najvjerojatnije po njegovu nacrtu, bila su odlivena glagoljska slova. Tim slovima se tiskara u Senju služila cijelo vrijeme svoga djelovanja.
Glagoljicom su Hrvati tiskali knjige od godine 1483. do 1905., ali prof. Paro ističe da je upravo Baromićev tipografski set "najpotpuniji i najljepši domet hrvatskoglagoljskog tiskarstva". Baromić je, osim po ljepoti slova, još po nečemu poznat svim inkunabulistima. Riječ je o posebnom tipu slaganja ligaturnih slovnih grupa, nazvanih Baromićeva tehnika lomljenih ligatura, koje su jedinstvena pojava u tiskarstvu inkunabula u Europi. On je, naime, lijevao polovice slova kao posebne grafičke znakove, što mu je omogućavalo, kombinirajući ih s punim slovima, slaganje mnogobrojnih ligatura, pa čak i do četiri znaka. Takav postupak ne nalazimo više nigdje u povijesti inkunabula.
Senjska tiskara
Tiskaru Blaž Baromić osniva već iduće godine. Dana 7. kolovoza 1494. on je dovršio prvo djelo senjske tiskare Senjski glagoljski misal, drugo izdanje glagoljskog Misala po zakonu rimskoga dvora. U kolofonu Misala navodi se da su mu u tome poslu pomagali Silvestar Bedričić i Gašpar Turčić. Budući da je Baromićevo ime bilo napisano na prvome mjestu, pretpostavlja se da je on najzaslužniji za osnivanje tiskare i tiskanje knjiga. Ipak, činjenica da se uz njega u radu tiskare spominju i druga imena, govori nam da on u svome radu nije bio usamljen i da je prednosti tiskarstva prepoznao širok krug ljudi u Senju.
Osim što je bio znameniti tiskar, Baromić je bio i ugledan pravnik, čije ime se spominje u mnogobrojnim parnicama u kojima je zastupao senjskog biskupa i senjski kaptol. Spominje se godine 1484. u parnici između senjskog biskupa Pavla i senjskoga kaptola s jedne strane, te fra Ivana, opata sv. Križa iz Senjske Drage s druge strane. Njegovo ime spominje se i u parnicama senjskoga kaptola 1485. u Jablancu, te u još nekim sudskim sporovima.
U drugoj fazi rada senjske tiskare, dakle od godine 1507. do 1508, ime Blaža Baromića više se ne spominje. Zbog toga se pretpostavlja da je u to vrijeme bio mrtav jer je teško i pomisliti da bi, da je bio živ, Blaž Baromić napustio tiskarski krug. Njegov rad i prinos u radu tiskare dokaz su da je upravo glagoljica i glagoljički tisak bio snažno utisnut u njegovo srce i da ga je od toga mogla odijeliti samo smrt.
Dr. Strange (televizijski film)
Dr. Strange je američki televizijski film snimljen 1978. godine u režiji Philipa DeGuerea, poznat kao prva ekranizacija istoimenog stripa u izdanju Marvel Comics. Protagonist, koga tumači Peter Hooten, je psihijatar dr. Stephen Strange koji prilikom liječenja žene optužene za ubistvo otkrije da posjeduje magične moći, koje će iskoristiti kako bi spasio Zemlju od zle čarobnice Morgan le Fay koju tumači Jessica Walter. Dr. Strange je bio napravljen kao pilot za TV-seriju, i u njega je bio uložen relativno visok budžet. Međutim, nije ostavio dobar dojam te serija nije snimljena. Kritičari su joj najviše zamjerali izuzetno spor ritam radnje i neuvjerljivu transformaciju glavnog lika u superheroja.
Godine 2016. je snimljena istoimena kino-verzija gdje je glavni lik tumačio Benedict Cumberbatch.
Collo Tanaro, Alessandria
Collo Tanaro je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 79 m.
Opština Lupșa, Alba
Lupșa je opština u Rumuniji u okrugu Alba.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 719 m.
El Limoncito, Villa Purificación
El Limoncito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Villa Purificación.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 652 m.
Posljednja avantura
Posljednja avantura može označavati:
Revolución Fiu, Aldama
Revolución Fiu je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 406 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2128 m.
Downs, Illinois
Dauns je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.005, što je 229 (29,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Santa Paulina, Fraccionamiento, Jesús María
Santa Paulina, Fraccionamiento je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1866 m.
Priča o Saccu i Vanzettiju
Priča o Saccu i Vanzettiju je jugoslavenska crno-bijela TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1968. godine. Predstavlja remake istoimene TV-drame američkog pisca Reginalda Rosea, emitirane 1960. godine kao dio antologije NBC Sunday Showcase. Radnja je posvećena znamenitom slučaju Sacca i Vanzettija, dvojice talijanskih anarhista koji su 1920-ih na kontroverznom procesu u SAD osuđeni na smrt zbog ubojstva. Režirao ju je Ivan Hetrich.
La Serra, Lucca
La Serra je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 442 m.
Prehistoric Women
Prehistoric Women je američki pustolovni film snimljen 1950. godine u režiji Gregga C. Tallasa. Napravljen je u nezavisnoj produkciji i dijelom inspiriran crno-bijelim filmom One Million B.C. iz 1940. godine. Radnja se događa u dalekoj prahistorijskoj prošlosti i prikazuje kako se ženski članovi jednog plemena spiljskih ljudi, bijesni zbog zlostavljanja od strane muškaraca, izdvoje i stvore čisto žensko pleme na čelu sa Tigri (koju tumači Laurette Luez). Radnja prikazuje kako nove članove odluče dobiti otimanjem muškaraca, pri čemu jedan od njih (koga tumači Allan Nixon) slučajno otkrije vatru. Za film je karakteristično da nema konvencionalnog dijaloga, te umjesto toga radnju, poput prirodoslovnog dokumentarnog filma opisuje narator čije je ime nenavedeno na špici. Usprkos tome što se u filmu pojavljuju anakronistička prahistorijska čudovišta prikazana primitivnim specijalnim efektima, kao i toga da prahistorijsku "džunglu" "glumi" okolica Whittiera u Kaliforniji, Prehistoric Women je imao više nego solidne komercijalne rezultate. Godine 1967. je u Britaniji snimljen istoimeni film sa Martine Beswick u glavnoj ulozi koji se ponekad navodi kao njegov remake.
Teolept I Carigradski
Teolept I (Θεόληπτος Α΄; ? - decembar 1522) bio je vaseljenski patrijarh Carigrada od 1513. do 1522.
Život
Teolept je bio porijeklom sa Krete i Epira te je živio kao monah zajedno sa budućim Pahomijem I, koji ga je tokom stolovanja imenovao mitropolitom Janjine. Kada je Pahomije umro uslijed trovanja, Teolept je smjesta otišao u Jedrene gdje je stekao naklnost sultana Selima I. Nakon što je isplaćena uobičajena tarifa za imenovanje, sultan ga je postavio za carigradskog patrijarha. Poslije toga je Teolept otišao u Carigrad gdje je formalno izabran i ustoličen sredinom 1513.
Njegov pokrovitelj Selim I je umro u septembru 1520. godine, te je Teoleptov položaj zbog toga oslabljen. Tada su se počele javljati prve glasine o njegovom nemoralnom privatnom životu. Sveti sinod je odlučio da mu se treba suditi, ali prije nego što je suđenje formalno završilo, Teolept je u septembru 1522. umro.
Stolovanje
Zahvaljujući osmansko-mamelučkom ratu moć vaseljenskih patrijarha je ojačala, s obzirom da je Selim pod svoju vlast stavio Siriju, Palestinu i Egipat, te su se patrijaršije u Aleksandriji, Antiohiji i Jeruzalemu našle pod vlašću Osmanskog Carstvu. Iako su patrijaršije sačuvale svoju autokefalnost, bile su de facto pod uticajem vaseljenskog patrijarha, koji je bio blizak sultanu i bio njegov zamjenik kao vladar pravoslavnih kršćana u Carstvu prema sistemu mileta. Ovaj uticaj Carigrada se dodatno pojačao tokom sljedećih vijekova, posebno u sferi imenovanja. Nakon što su Palestina i Jerzualem 1517. godine pali pod vlast Selima, Teolept je od sultana ishodio pravo da održava crkvu Svetog groba.
Teolept je od 1516. održavao dobre odnose sa velikim moskovskim knezom Vasilijem III, čija je majka bila nećaka posljednjeg bizantskog cara Konstantina XI. Velika Kneževina Moskva je u to vrijeme postala najmoćnija nezavisna pravoslavna država. Godine 1518. Teolept je u Rusiju poslao učenjaka Maksima Grka.
Oko 1520. godine sultan Selim, koji je dugo priželjkivao da se svi kršćani preobrate na islam, naredio je da se sve kršćanske crkve preuzmu jer nije bilo firmana koji bi ih zaštitio. Teolept je, međutim, iskoristio svoje dobre donose sa sultanom, ali i usluge pravnika po imenu Ksenakis, te se uspješno odupro naredbi, i to tako da je uvjerio sultana da su se carigradske crkve predale za vrijeme pada Carigrada 1453. godine te bile pošteđene za kršćansku službu. Iako se nijedan firman nije mogao poslati kao dokaz uslijed požara u Patrijaršiji, tri stara janjičara koja su bila očevici događaja iz 1453. godine, su se na Kuran zakleli da je postojao te im je sultan povjerovao.
Steroidna sulfotransferaza
Termin steroidna sulfotransferaza ima više značenja.
Such Is Life (razvrstavanje)
Such Is Life (na engleskom doslovno "Takav je život") se može odnositi na:
Militello Rosmarino, Messina
Militello Rosmarino je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 646 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 446 m.
Diodni most
Diodni most predstavlja povezivanje četiri (ili više) dioda u kolo čiji izlaz daje uvek isti polaritet bez obzira na polaritet ulaza. Grecov spoj se koristi za kod ispravljača za pretvaranje naizmenične struje u jednosmernu. Grecov spoj omogućava punotalasno ispravljanje naizmeničnog napona.
Spoj je pronašao poljski naučnik Karol Pollak 1895. godine. Nemački fizičar Leo Graetz je 1897. godine neovisno izumio isti most. Danas je još uvek često naziva Grecov spoj ili Grecov most.
Princip rada
mini|levo|220p|Izvedba Grecovog spoja preko diskretnih komponenti. Srebrni prstenovi predstavljaju [[katoda|katode.]] Prema konvecniji o toku struje koju je uveo još Bendžamin Frenklin i koju danas koristi većina inženjera, uzima se da struja kroz provodnik od pozitivnog ka negativnom polu. U stvarnosti, slobodni elektroni u provodniku se skoro uvek kreću od negativnog ka pozitivnom polu. Međutim, za većinu primera u elektrotehnici, potpuno je nevažan smer toka struje. Objašnjenje dole sledi Frenklinovu konvenciju.
U pozitivnoj poluperiodi, levi priključak mosta je na višem potencijalu od priključka na desnom kraju mosta, tj. napon (razlika potencijala) gledan od levog priključka ka desnom je pozitivan. Gornja leva dioda je direktno polarisana, pa provodi struju, dok je donja leva dioda inverzo polarisana, pa ne dozvoljava proticanje struje kroz nju. Gornja desna dioda je inverzno polarisana, pa ne dozvoljava elektronima prolaz kroz nju. Struja je prinuđena da teče iz priključka označenog sa „+“ i da se vrati u Grecov spoj kroz priključak označen sa „-“. Kako je donja leva dioda, inverno polarisana, jedini put za struju je kroz donju desnu diodu nazad u izvor.
Struja u levoj strani mreže naizmenična, a u desnom ispravljena. U oba slučaja (u i pozitivnoj i u negativnoj poluperiodi), gornji priključak (označen sa +) ostaje na višem potencijalu, dok onaj donji (označen sa -) na nižem potencijalu. Ovo je tačno bez obzira da li je ulaz (levi) kraj naizmeničan ili jednosmeran, pa se ovo kolo ne koristi da se od naizmeničnog dobije jednosmerni napon, već da se uvede zaštita opreme od negativnog polariteta, npar kada se baterije postave naopačke ili se obrne smer priljučaka sa jednosmernog izvora.
thumb|250px|Naizmeničan, polutalasno ispravljeni i punotalasno ispravljeni signali
Peglanje napona
Za mnoge primene je poželjna upotreba paralelnog vezanog kondenzatora, jer je izlazni napon, iako ispravljen i dalje pulsirajući.
left|thumb|250px|Grecov most sa paralelno vezanim kondenzatorom.
Barcea, Barcea
Barcea je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Barcea.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5985 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Rošca
Rošca je naselje u opštini Danilovgrad u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 111 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 158 stanovnika).
Demografija
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
The Thaw (Star Trek: Voyager)
The Thaw je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 29. aprila 1996. godine. Radnja prikazuje kako posada Voyagera pokušava oživjeti hibernirane vanzemaljske naučnike, ali otkriva da su oni mentalno povezani sa kompjuterom u čiji se program naselilo neprijateljski nastrojeno virtualno stvorenje.
Bignan
Binjan je naselje i opština u severozapadnoj Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Morbijan koja pripada prefekturi Pontivi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2546 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 55 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 45,84 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 130 metara (maksimalnoj 181 m, a minimalnoj 53 m).
Salatina, Treviso
Salatina je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Iluminacija (manuskript)
thumb|250px|[[Julije Klović, minijatura Sv. Ivan iz Kölnskog evanđelja, pergament na papiru, 1532., Knjižnica sveučilišta John Rylands, Manchester.]] Iluminirani manuskripti ili oslikani rukopisi su rukopisi urešeni zlatom izrađenim ornamentima, inicijalima, minijaturama i vinjetama.
Rabile su se prozirne ili mutne boje, a zlato se nanosilo u listićima ili u prahu. U početku se koristilo zlato boje mjedi, poslije zlato crvenkasta odsjaja.
thumb|lijevo|Papirus Romance, fragment svitka iz 2. st., ima najstarije očuvane iluminacije. Nacionalna knjižnica, [[Pariz.]] Javljaju se već u kasnoantičko doba, a procvat doživljavaju u srednjem vijeku.
U Hrvatskoj je sačuvano oko 300 iluminiranih rukopisa, pretežno u katedralnim i samostanskim arhivima, knjižnicama i riznicama, te i u knjižnici HAZU i NSK-u. Najstariji iluminirani rukopis kod Hrvata je Splitski evanđelistar (Evangeliarium Spalatense, oko 8.-9. st.). Jedan od najljepših je Misal Jurja Topuskoga iz 15. i 16. st. s minijaturama Julija Klovića.
Grangeville, Idaho
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.141, što je 87 (-2,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Altamira, General Heliodoro Castillo
Altamira je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Heliodoro Castillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2518 m.
Such Is Life (roman)
Such Is Life je roman australijskog književnika Josepha Furphya (alias Toma Collinsa), napisan 1897. godine, a izdan 1. augusta 1903. U njemu je opisan život ruralne Australije 1880-ih, s posebnim naglaskom na goničke stoke u Novom Južnom Walesu i Viktoriji.
Knjiga je na trenutke teško razumljiva zbog Furphyjevog inzsitiranja na korištenju australijskog dijalekta i Furphyjevih pokušaja da što vjernije dočara govor škotskih i kineskih likova.
Smatra se kako su naslov Such is Life (Takav je život) inspiraciju dale posljednje riječi Neda Kellyja.
Salvator Rosa
Salvator Rosa (1615 – 15. mart 1673) bio je italijanski barokni slikar, pjesnik i bakropisac, aktivan u Napulju, Rimu i Firenci. Kao slikar je poznat po "neortodoksnom i ekstravangantnom stilu" te kao "stalni buntovnik", koga su kasnije generacije često nazivale proto-romantičarem.
Michael McKean
Michael John McKean (17. oktobar 1947 -) je američki glumac, komičar i muzičar, najpoznatiji po ulozi Davida St. Hubbinsa u kultnoj filmskoj komediji This Is Spinal Tap, odnosno Chucka McGilla u TV-seriji Better Call Saul.
Undenheim
Undenhajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 66 opštinskih središta okruga Majnc-Bingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.653 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7339060.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majnc-Bingen Undenhajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majnc-Bingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 140 metara. Površina opštine iznosi 10,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.653 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 266 stanovnika/km².
Buche, Bologna
Buche je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
El Cascalote, Tuzantla
El Cascalote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Primavera, Unión de San Antonio
Primavera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Unión de San Antonio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1917 m.
El Salto, Santa María Chimalapa
El Salto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chimalapa.
York Hamlet, New York
Jork Hamlet je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
El Salto, Santa María Chimalapa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 884 m.
Apprieu
Aprije je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi La Tur di Pen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2528 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 167 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,09 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 489 metara (maksimalnoj 773 m, a minimalnoj 371 m).
Invico, Brescia
Invico je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 299 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 612 m.
San Pedro Cotzilnam, Aldama
San Pedro Cotzilnam je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 435 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1440 m.
Modernizam
Modernizam je kulturni pokret koji generalno uključuje progresivnu umetnost i arhitekturu, muziku, književnost i dizajn i javio se u decenijama koje su prethodile 1914. Modernizam se javio kao bunt umetnika i dizajnera protiv akademske tradicije kasnog 19. veka, i koje je prihvatio nove ekonomske, političke i socijalne aspekte dolazećeg modernog doba.
Neki teoretičari prave podelu 20. vek na modernizam i postmodernizam, dok ih drugi smatraju samo segmentima istog perioda.
Unkenbach
Unkenbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 81 opštinskog središta okruga Donersberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 234 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7333078.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Donersberg Unkenbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Donersberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 229 metara. Površina opštine iznosi 5,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 234 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 46 stanovnika/km².
I Love Lucy
I Love Lucy je američki televizijski sitcom u kome su nastupali Lucille Ball, njen suprug Desi Arnaz, Vivian Vance ii William Frawley. Serija je originalno prikazivana od 15.10. 1951. do 6.5. 1957. na CBS-u (181 epizoda, uključujuću "izgubljenu" božićnu epizodu i pilot). Osvojila je četiri nagrade Emmy i imala brojne nominacije. Godine 2002. I Love Lucy' se na našla na 2. mjestu TV Guideove top-liste 50 najboljih TV-serija svih vremena, iza Seinfelda a ispred The Honeymooners. U četiri od svojih šest sezona je bila najgledanija TV-emisija, te prva čije je snimanje prekinuto na vrhuncu gledanosti (što se dogodilo jedino sa serijama The Andy Griffith Show i Seinfeld). Epizode I Love Lucy se dan-danas repriziraju širom svijeta.
Zaplet
thumb|left|Lucy i Ricky 1956.
I Love Lucy je imala radnju smještenu u New York, i bavila se luckastom domaćicom Lucy Ricardo (Lucille Ball), njenim suprugom-muzičarem' Rickyjem Ricardom (Desi Arnaz), te njihovim prijateljima koji su im iznajmljivali stan - Fredom (William Frawley) i Ethel Mertz' (Vivian Vance).
Dok je Ricky Ricardo bio uspješan kubansko-američki muzičar, Lucy je bila previše ambiciozna i opsjednuta idejom da i ona može uspjeti u show-businessu, iako nije imalo nikakvog talenta. Zaplet mnogih epizoda se vrtio oko Lucynih pokušaja da postane profesionalna zabavljačica, što je dovodilo do cijelog niza duhovitih scena, u kojima se iskazao talent Lucille Ball za fizičku komediju.
Ricardovima su sušta suprotnost bili Mertzovi. Ethel je bila Lucyna najbolja prijateljica, bivši foto-model iz Albuquerqea koja pokušava zarađivati kao zabavljačica u vodvilju. Iako je pomagala Lucy u nekim od njenih pokušaja da napravi karijeru, u pravilu je bila glas zdravog razuma.
Njen suprug Fred, veteran prvog svjetskog rata, nije pokazivao smisao za humor a bio je patološki škrt, podsjećajući sve na težak život u doba Velike depresije.
Produkcija
I Love Lucy je nastala an temelju popularnog radio-sitcoma My Favorite Husband u kome su Lucille Ball i Richard Denning tumačili bračni par prilično sličan Ricardovima. Kada je CBS naručio TV-verziju, Ball je inzistirala da Denninga zamijeni njen suprug Desi Arnaz, a lik njegov link bankara je izmijenjen u kubanskog muzičara zbog Arnazovog primjetnog kubanskog naglaska.
Glavni sponzor radio-sitcoma, tvrtka Jell-O, je zbog toga odustala od sponzoriranja serije, ali je umjesto nje uskočila duhanska tvrtka Philip Morris. Kao što je bio običaj kod TV-serija u to vrijeme, ime sponzora se nalazilo na uvodnoj špici. Kada je 1971. godine u SAD zabranjeno reklamiranje duhanskih proizvoda na televiziji, za potrebe TV-repriza je stvorena nova uvodna špica po kojem je poznaju današnje generacije.
Lucille Ball je zbog trudnoće odbila putovati u New York radi snimanja, pa je I Love Lucy bila jedna od prvih TV-serija koja se originalno snimala na kineskop umjesto da se emitira uživo. Serija se snimala u losanđeleskom studiju, a kasnije distribuirala po različitim vremenskim zonama. To je također omogućilo Karlu Freundu, uglednom direktoru fotografije da postavi tri različite kamere umjesto jedne, pa je to s vremenom postao standard za američke sitcome.
Lucille Ball je u zaplete serije voljela ubacivati detalje iz svog života, kao i života svog supruga. Dok je njena prva trudnoća ostala skrivenom, odnosno zabilježena u nikad prikazanoj pilot-epizoda, trudnoća čiji je rezultat Desie Arnaz Jr. je postala dio zapleta druge sezone. Epizoda "Lucy Goes to Hospital", emitirana 19.1. 1953. - na isti dan kada se Desie Arnaz Jr. - rodio, imala je gledanost od 68 %, nadmašivši inauguraciju predsjednika Dwight D. Eisenhowera.
Popularnost
I Love Lucy je prilikom originalnog emitiranja doživjela ogromnu popularnost, za što su postojala različita tumačenja. Jedno od njih se ticalo činjenice da je serija, bolje od drugih, znala koristiti prednosti novog medija televizije, odnosno lišiti se utjecaja ranijih radio-drama. Drugi su, pak, tvrdili da su mnogi gledatelji u porodičnom životu Ricardovih, kao i činjenici da je on bio odraz stvarnog odnosa dvoje glavnih glumaca, vidjeli ideal kome moraju težiti. Epizode su kroz različite sezone, pak, pokazivali kako Ricardovi svake godine žive sve bolje i bolje, što je, pak bilo odraz nezapamćenog prosperiteta i eksplozije masovne potrošačke kulture kojom su se odlikovale SAD nakon drugog svjetskog rata. U likovima Mertzovih se, pak, publika podsjećala na teška vremena Velike depresije koja su, kako je serija posredno sugerirala, stvar prošlosti.
Pored svega toga, ključ uspjeha serije je bio i sjajan komičarski talent Lucile Ball, kao i izuzetno nadarena i kvalitetna postava scenarista.
Nakon završetka šeste sezone su Arnaz i Ball odlučili smanjiti broj svojih nastupa, pa su umjesto 30-minutnog sitcoma I Love Lucy započeli nešto dužu 60-minutnu emisiju The Lucy-Desi Comedy Hour, u kojoj su igrani materijal s istom glumačkom postavom kombinirali s muzičkim točkama i gostima u studiju. Serija 1960. godine je završila u isto vrijeme kada i brak Arnaza i Ball, a Lucille Ball je kasnije započela The Lucy Show (1962-1968) i Here's Lucy (1968-1974).
Serija je svoju popularnost proširila i van američkih granica, pa je tako 1955. postala prvom stranom TV-serijom emitiranom u Velikoj Britaniji.
I Love Lucy i danas uživa ogromnu popularnost, koju je svojevremeno podgrijavala nostalgija za SAD 1950-ih, odnosno jednim "boljim, ljepšim i jednostavnijim" svijetom koga je serija prikazivala. S druge strane, niz referenci na I Love Lucy u filmovima, TV-serijama i drugim proizvodima američke popularne kulture je potakao zanimanje za I Love Lucy i kod mlađih generacija.
La Parota, San Vicente Tancuayalab
La Parota je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Vicente Tancuayalab.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Enrique Navarro Montemayor, Allende
Enrique Navarro Montemayor je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 407 m.
Agguato a Tangeri
Agguato a Tangeri je italijansko-španski triler film snimljen 1957. godine u režiji Riccarda Frede. Protagonist, koga tumači Edmund Purdom, je američki tajni agent koji u Tangeru nastoji raskrinkati međuarodni lanac krijumčara droge, a istovremeno se udvara djevojci (čiji lik Géneviève Page) čiji je otac (koga tumači Gino Cervi) bogataš koji se toj vezi protivi.
Opština Meteș, Alba
Meteș je opština u Rumuniji u okrugu Alba.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 475 m.
Gerard ter Borch
Gerard ter Borch (ili Terburg ; Zwolle, decembar 1617. – Deventer, 8. decembar 1681) bio je nizozemski slikar iz Zlatnog doba, koji je bio specijaliziran za žanr scene. Bio je sin etabliranog slikara Gerarda ter Borcha Starijeg. U januaru 1648. je bio Münsteru kao dio diplomatske delegacije te je kasnije slikom ovjekovječio sklapanje Münsterskog mira kojim je okončan Osamdesetogodišnji rat između Nizozemske i Španije.
Lagunillas, Villa Purificación
Lagunillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Villa Purificación.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 501 m.
Montrino, Benevento
Montrino je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 547 m.
2-Cijanogvanidin
2-Cijanogvanidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 84,080 Da.
La Playita, San Fernando
La Playita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Fernando.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -9999 m.
El Sol, Granja, Jesús María
El Sol, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1882 m.
Colma, Alessandria
Colma je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 240 m.
Ramos, Puerto Rico
Ramos je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.821, što je 183 (-9,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Podoleni, Barcea
Podoleni je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Barcea.
Le Bocchette, Lucca
Le Bocchette je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 116 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Podoleni, Barcea
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1184 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Vruće cinčanje
mini|desno|300px|Stup ulične svjetiljke pokazuje svojstvene šare nastale [[kristalizacijom legure željeza i cinka u postupku vrućeg cinčanja.]]
mini|desno|300px|Prošaran ili ujednačen zagasito (mat) sivi, umjesto uobičajenog sjajnog izgleda posljedica je stvaranja [[legura|legure željeza i cinka sve do vanjske površine prevlake. Tada izostaje sloj čistog cinka u prevlaci.]]
mini|desno|300px|Kupka za vruće cinčanje.
mini|desno|300px|Čelični I-profil nakon vrućeg cinčanja.
mini|desno|300px|Kutni profil nakon vrućeg cinčanja.
Vruće cinčanje je postupak cinčanja kod kojeg se izratci nakon odgovarajuće kemijske pripreme potapaju ili uranjaju u talinu cinka na oko 450 °C (talište cinka je 420 °C), a time se provodi antikorozivna zaštita uglavnom čeličnih dijelova i sklopova. Primjenjuje se već preko 150 godina i jedan je od najviše primjenjivanih oblika zaštite od korozije danas. Razlog je tako raširenoj primjeni u jednostavnosti i isplativosti samog postupka, te dobrim antikorozivnim svojstvima, bez troškova održavanja, tijekom gotovo cijelog životnog vijeka proizvoda.
Kemijska predobrada sastoji se od nekoliko koraka:
Cinkova prevlaka
Kada čelik dođe u dodir s rastaljenim cinkom, dolazi do kemijske reakcije i stvara se legura željeza i cinka na površini čelika. Prevlaka se sastoji od više slojeva u kojima se udjel željeza u pojedinom sloju smanjuje prema vanjskoj površini:
Dođu li dva metala ili legure okružene elektrolitom u dodir, tvore galvanski spoj. Elektrolit može biti voda od kondenzacije ili kiše. Koji će metal u spoju biti anoda, a koji katoda, ovisi o njegovom elektrokemijskom potencijalu. U slučaju cinkove prevlake, na mjestu oštećenja, nastaje korozijska tvorba koja štiti osnovni materijal od daljnjeg napredovanja korozije. Ako se te cinkove soli isperu, materijal i dalje ostaje galvanski zaštićen, jer prevlaka korodira prije osnovnog materijala (galvanska zaštita). To se događa samo kad oštećenje nije preveliko.
Ako se za zaštitu od korozije koriste naliči ili premazi, osnovni materijal korodira ako nastanu oštećenja. Obujam ili volumen korozijskog spoja je veći od obujma osnovnog materijala što stvara bubrenje, te se nalič odiže od površine osnovnog materijala. Korozija napreduje sve dok se oštećenje ne ukloni. Prevlake od nikla, kroma ili bakra uzrokuju snažnu koroziju na mjestu oštećenja, u usporedbi s korozijom kakvu bi čelik imao da nije u galvanskom dodiru s prevlakom. Ovakva korozija može napredovati kroz cijeli presjek materijala.
Kakvoća vrućeg cinčanja
Kemijski sastav čelika od presudne je važnosti za kakvoću (kvalitetu) vrućeg cinčanja. Legirni kemijski element koji ima najizraženiji utjecaj je silicij. Ovaj utjecaj izražen je u rasponu od 0,03% do 0,13% silicija (Sandelin područje) i pri udjelu silicija većem od 0,2% silicija. Ovakav sastav može prouzročiti:
Preporučeni udjel silicija je iznad Sandelin područja:
Ako je postotak udjela silicija ispod Sandelin područja (< 0,03% Si), važno je uzeti u obzir i udjel fosfora prema izrazu:
Ostali legirni elementi imaju malen utjecaj ili se pojavljuju u malim udjelima u čeliku. Preporučeni udjeli trebali bi se kretati u slijedećim granicama:
Lijevano željezo na površini ima zaostali ljevački pijesak, grafit i razne nečistoće, te je prije pocinčavanja nužno provesti pjeskarenje.