cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aleksandr Aljehin
Aljehin i antisemitizam
Tokom Drugog svetskog rata, Aljehin je učestvovao na nekoliko turnira u Nemačkoj i na okupiranim teritorijama, kao i mnogi drugi jaki igrači iz okupiranih ili neutralnih zemalja. Marta 1941, pojavljuje se serija članaka sa Aljehinovim imenom u Parizer cajtungu, novinama na nemačkom jeziku koje je objavljivala nemačka okupaciona uprava. Između ostalog, u ovim člancima se navodi da su Jevreji oduvek imali talenta za iskorišćavanje šaha, ali da nisu sposobni za šahovsku kreativnost i umetnost, hipermoderne teorije Nimcoviča i Retija se opisuju kao „jeftina blefiranja, stvorena radi sramnog samopubliciteta“, i da su one prihvaćene od strane „većine anglo-jevrejskih kvaziintelektualaca“, a meč sa Eveom iz 1937. se opisuje kao „pobeda nad jevrejskom zaverom“. Takođe je Aljehinovo ime potpisano na dva intervjua za španske novine iz septembra 1941; u jednom od njih je navodno rekao da je „arijevski šah, šah agresivan i kreativan... sa druge strane jevrejski se opisuje kao proračunat i baziran na ideji konstantne odbrane“.
Gotovo odmah nakon oslobođenja Pariza, Aljehin daje izjavu da je „napisao dva članka za pomenute novine pre nego što su mu Nemci dali izlaznu vizu, ali da su oba članka bila isključivo stručna, ali da su ih nacisti naknadno prepravili i uneli u njih svoja rasna gledišta“. On je napisao barem još dva demantija, u pismu organizatorima londonskog turnira 1946, i u svojoj posthumno objavljenoj knjizi Legado. Naravno, sva tri demantija su različito formulisana.
Opsežna istraga Kena Vajlda nije dala uverljive dokaze o autentičnosti članaka. Šahovski pisac Žak Le Monije je tvrdio 1986. u časopisu Evropski šah, da je 1958. video neke pronađene Aljehinove beležnice sa originalnim rukopisom, i da se u njima nalazio prvi antisemitski članak štampan u pomenutim novinama 18. marta 1941. Međutim, isti autor u knjizi 75 Aljehinovih partija iz 1973, kaže: „Nikada neće biti poznato da li je Aljehin zaista stajao iza dotičnih članaka, ili su oni samo bili izmanipulisani od strane urednika Parizer cajtunga“.
Vinter primećuje da su u navedenim člancima pogrešno napisana imena nekih čuvenih šahista, što bi možda mogao biti dokaz o nacističkoj prevari ili Aljehinovom pokušaju da pokaže signal da njihov sadržaj nije i njegovo mišljenje već da je primoran da ih napiše na taj način. Ali to bi, opet, mogla biti samo štamparska greška ili činjenica da je Aljehinov rukopis bio težak za čitanje. U jednom članku se (verovatno) netačno tvrdi da je Lionel Kizerski bio poljski Jevrejin, iako on (verovatno) nije bio ni Poljak ni Jevrejin. Vinter zaključuje: „Iako je, u ovom trenutku, teško naći čvrsto uporište za njegovu odbranu, samo otkriće članaka sa originalnim rukopisom će razrešiti stvar izvan svake sumnje“. Prema aktuelnom zakonu o autorskom pravu u Francuskoj, Aljehinove beležnice se neće naći u javnom vlasništvu sve do 1. januara 2017.
Činjenica je da Aljehin u privatnom životu i šahovskoj karijeri nije bio antisemita. U junu 1919, Čeka ga je uhapsila, bio je zatvoren u Odesi i osuđen na smrt. Spasao ga je Jakov Vilner, jevrejski šahista, poslavši telegram predsedniku ukrajinskog Saveta narodnih komesara, koji je znao za Aljehina i naredio njegovo oslobađanje. Takođe je prihvatio pomoć od Čarlsa Jafea u analizi i pripremanju meča za titulu prvaka sa Kapablankom. Jafe je bio jevrejski šahista nastanjen u Njujorku, gde ga je Aljehin često posećivao, i nakon osvajanja titule i povratka u Njujork, u znak zahvalnosti je odigrao mini-meč sa njim, bez finansijske nadoknade. Aljehinov sekundant 1935. za meč sa Eveom je bio Salo Landau, holandski Jevrejin. Američki Jevrejin Arnold Denker, poznati velemajstor, pisao je da je Aljehin uvek bio vrlo ljubazan prilikom mečeva, konsultacija i zajedničkih analiza određenih mečeva. Takođe je pisao da ga je tokom ranih 1930-ih, kada je ekonomija bila u krizi usled Velike depresije, nekoliko puta veoma srdačno ugostio u Njujorku. Prema njegovim navodima, u to vreme je Aljehin bio ubeđen da mu je naredni rival u borbi za titulu američki Jevrejin Isak Kašdan (što se ipak nije desilo). Tokom proleća 1940, davao je u Parizu lekcije talentovanom četrnaestogodišnjaku Žirardu Budovskom, nemačkom Jevrejinu. Konačno, Aljehinova četvrta žena je bila Grejs Višard, američka Jevrejka. Interesantno je da je gospođa Grejs osvojila ženski Šampionat grada Pariza u šahu 1944. godine.
Vetica, Latina
Vetica je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 296 m.
Azumanga Daiō
Azumanga Daioh (japanski あずまんが大王; Azumanga Daiō, doslovni prijevod Veliki kralj Azumanga) je japanska humoristična anime i manga serija čiji je autor Kiyohiko Azuma. Manga je objavljena u MediaWorks od 1999. do 2002. U svibnju 2009., povodom desete obljetnice mange, tri dodatna poglavlja su serijalizirana u Shogakukanu pod naslovom Azumanga Daioh: Supplementary Lessons.
Strip je adaptiran u istoimenu anime seriju koju je producirao J.C. Staff, a trajala je od travnja do rujna 2002. Emitirana je na kanalu TV Tokyo te ima 26 epizoda. Serija je objavljena na DVD-u a pojavio se i kratkometražni film od 6 minuta. Sam naslov serije nema značenje za priču, koja je ionako samo spoj vinjeta iz svakodnevnog života.
Naslov
Sam naslov, Azumanga Daioh, je mješavina autorovog imena, Azuma, i riječi manga, dok Daioh potječe od časopisa u kojem je strip prvi put objavljen, Dengeki Daioh. U animeu, riječ daioh se spominje u nekoliko foršpanu za nadolazeće epizode, a u kontekstu znači veliki kralj.
Azumanga se također spominje i kao Azumin stil koji koristi i u drugim stripovima i ilustracijama. Čak dvije prijašnje kolekcije Azuminih ostvarenja su objavljeni kao Azumanga te Azumanga 2 1998. i 2001. Azumanga je kasnije ponovno objavljena u smanjenom izdanju nazvanom Azumanga Recycle.
Radnja
Radnja se odvija oko svakodnevnog života u jednoj neimenovanoj japanskoj srednjoj školi, uglavnom oko šest djevojaka i dvoje njihovih profesora: nadareno dijete Chiyo Mihama se pokušava uklopiti sa društvom djevojaka koje su pet godina starije od nje; suzdržana i visoka Sakaki je opsjednuta slatkim životinjama koje ju izbjegavaju ili čak napadaju; Ayumu "Osaka" Kasuga je dobila naziv po gradu iz kojeg dolazi (Osaka), te ima ekscentričan, gotovo autističan pogled na svijet; Koyomi nosi naočale; Tomo Takino, Kagura koja ima jednostrano supraništvo sa Sakaki te njihova učiteljica Yukari Tanizaki kao i njen najbolji prijatelj, profesor tjelesnog odgoja Minamo Kurosawa. Među sporednim likovima je i Kimura, neobičan profesor koji je pomalo neprimjereno opsjednut mlađim djevojkama, te Kaorin, učenik koji je potajno zaljubljen u Sakaki. Priča obuhvaća tri godine u kojima pokriva testove, razgovore između nastave, kulturne festivale i druge događaje u školi, kao i događaje izvan te ustanove, među kojima su učenje u Chiyinoj kući, izleti provedeni u Chiyinoj vikendici na moru te odlazak u fiktivni zabavni park Zemlja čudesa. Radnja završava kada glavne protagonistkinje završe srednju školu. Radnja ima realističan ton, iako povremeno ulazi i u nadrealni humor.
Manga
Azumanga Daioh je napisao i ilustrirao Kiyaohiko Azuma, a objavljena je u MediaWorks u časopisu Dengeki Daioh od veljače 1999. do svibnja 2002., sveukupno u četiri sveska. Svaki od četiri sveska pokriva otprilike jednu godinu u životu protagonista. Novo izdanje u tri sveska je objavljen u Japanu od Shogakukana kako bi se obilježila deseta obljetnica mange, a prvi svezak - koji pokriva prvu godinu u srednjoj školi - je objavljen 11. lipnja 2009. Ponovljeno izdanje sadrži tri dodatna poglavlja od 16 stranica objavljenih u Monthly Shonen Sunday pod naslovom Azumanga Daioh: Supplementary Lessons.
Strip je na engleski jezik preveo i izdao ADV Manga za područje sjeverne Amerike i Velike Britanije, te je objavila sva četiri sveska između 2003. i 2004. ADV je kasnije ponovno izdao strip za omnibus izdanje 7. studenog 2007. 2009., Yen Press je otkupio pravo na engleska izdanja te objavio novi prijevod 2009. U Europi, mangu je za francusko govorno područje licencirao Kurokawa, za njemačko Tokyopop, a za španjolsko Norma Editorial. Bila je to prva tzv. "yonkama" manga prevedena u Francuskoj. U Aziji (izvan japanskog govornog područja), strip je licencirao Daiwon C.I. za Koreju, Neigbose Comics za Tajland, Tong Li Publishing za Kinu i drugi.
Anime
Anime adaptaciju producirao je J.C.Staff, a serija je emitirana od travnja do rujna 2002. Emitirana je na kanalu TV Tokyo, TV Aichi i TV Osaka, prvo kao kratki segmenti od 5 minuta svakog dana, da bi se onda dogodila 25-minutna kompilacija vikendom, ukupno dakle 130 5-minutnih segmenata sastavljenih u 26 epizoda. Serija je objavljena na šest DVD-a 2003. godine, a zatim i na DVD kutiji sa svim epizodama te objavljena 24. lipnja 2009.
Izuzev serije, bile su i dvije druge animirane adaptacije: The Very Short Azumanga Daioh Movie, šestominutni foršpan objavljen u kinima kako bi se reklamirala nadolazeća TV serija, te Azumanga Web Daioh, 5-minutni kratkometražni film objavljen samo na plaćenim web stranicama 28. prosinca 2000., ponuđen za download na ograničeno vrijeme. Ovaj eksperimentalni potez je nastao kako bi se istražilo postoji li potražnja za stvaranjem anime adaptacije stripa za web stranicu chara-ani.com, ali zbog velike potražnje to je čak promijenjeno u adaptaciju za TV izdanje.
Serija je na američko DVD tržište izdala kompanija ADV Films 9. rujna 2005. 2009., Nokia je ponudila prvih pet epizoda na svojem Ovi telefonskom servisu.
Ostalo
Objavljene su i tri Azumanga Daioh video igre. Azumanga Donjyara Daioh, puzzle igru, je objavio Bandai za PlayStation 18. travnja 2002. Azumanga Daioh Puzzle Bobble je objavila Taito Corporation kao Puzzle Bobble 1. lipnja 2002. Azumanga Daioh Advance, igru karata, je objavio King Records za Game Boy Advance 25. travnja 2003.
Odjek
U časopisu Animage, Azumanga Daioh je 2003. osvojio visoko drugo mjesto na listi najboljih animea godine sa 153 glasa (prvo je mjesto zauzeo Mobile Suit Gundam). Zadnja, 26. epizoda je osvojila 10. mjesto u kategoriji najboljih epizoda neke anime serije. Chiyin otac je proglašen 14. najomiljenijim muškim likom u bilo kojem animeu te godine, dok su Ayumu Kasuga i Chiyo Mihama proglašene 7. i 11. najomiljenijim ženskim likom. 2005., TV Asahi je objavio dvije liste "100 najboljih animiranih ostvarenja". Na listi sastavljenoj po online anketi Japanaca, Azumanga Daioh završio je na 76. mjestu.
Marc Hairston je Azumangu usporedio sa još jednom serijom o djevojkama koje pohađaju srednju školu, Maria-sama ga Miteru, navodeći ih kao "jin i jang iskustva srednjoškolskih djevojaka", gdje Miteru predstavlja romantični ideal dok Azumanga demonstrira razigranu ironiju stvarnosti. Miteru za njega naglašava unutarnja stanja likova, dok je Azumanga usredotočena na vanjske društvene interakcije likova koja gledatelje drži na distanci, ali ipak dozvoljava poistovjećivanje i simpatije.
East Haven, Connecticut
Ist Hejven je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
24. 5.
Dani - Godine
East Haven, Connecticut
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 29.257, što je 1.068 (3,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Neredi
250px|right|thumb|Neredi u pariškim predgrađima 2007.
24. 5.
prethodni dan - sledeći dan
Neredi
Nemiri ili neredi je izraz kojim se opisuje masovno iskazivanje nezadovoljstva kroz nasilje usmjereno protiv osoba ili imovine (vandalizam). Karakteristika nereda je njihova spontanost, neorganiziranost te mentalitet krda kod njihovih učesnika.
24. 5.
24. maj/svibanj (24. 5.) je 144. dan godine po gregorijanskom kalendaru (145. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 221 dan.
Neredi
Uzroci nereda mogu biti različiti: od osjećaja potlačenosti i nepravde, nedostatka hrane i osnovnih namirnica, nezadovoljstva životnim uvjetima, visokim porezima, obaveznim regrutiranjem, sukoba sa suparničkom etničkom ili vjerskom grupom pa sve do ishoda ili toka nekog sportskog događaja. Ovisno o motivima ili okolnostima, mete nasilja prilikom nereda mogu biti bilo simboličke (policajci kao oličenje vlasti, spomenici ili državne institucije) bilo stvarne (suparnički navijači, pripadnici suparničke etničke i vjerske grupe, odnosno njihova imovina).
24. 5.
Događaji
.
Neredi
Neredi predstavljaju jedan od najozbiljnijih problema za države, odnosno njihove organe zadužene za javnu sigurnost (policija), što je posebno došlo do izražaja u 20. vijeku kada nastojanje da se neredi što odlučnije spriječe, suzbiju ili ograniče valja pomiriti s nastojanjem da se izbjegne dalja eskalacija nasilja ili negativni propagandni efekti uslijed prekomjerne upotrebe sile. Policija je tu svrhu razvila taktike čija je glavna svrha razbijanje učesnika nereda u manje grupe, odnosno koristi tehnologije kao što su suzavac, vodeni topovi, gumeni meci i sl. Neredi također predstavljaju i rizik za organizatore mirnih protesta i demonstracija, s obzirom da ih izbijanje nekontroliranog nasilja može politički i moralno kompromitirati u očima javnosti.
24. 5.
Rođenja
.
Neredi
Neredi u nekim slučajevima mogu biti namjerno potaknuti, ili isprovocirani, bilo od strane provokatora u službi vlasti, bilo od strane ekstremističkih agitatora, bilo od kriminalaca koji nerede nastoje iskoristiti kao priliku za pljačku i druge oblike kriminalne aktivnosti.
24. 5.
Blagdani/Praznici
.
Neredi
Neredi se najčešće dijele na:
24. 5.
Blagdani/Praznici
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Hrvatski povijesni muzej
Muzej zasada nema stalni postav, već realizira povremene izložbe. To je uvjetovano ponajprije smještajem ove institucije na trenutnu lokaciju u gornjogradsku baroknu palaču Vojković - Oršić - Kulmer - Rauch. Dio muzejskih zbirki nalazi se u Meštrovićevu paviljonu (zgradi HDLU, popularnoj „Džamiji“) na Trgu žrtava fašizma u Zagrebu. Najavljenim preseljenjem u nekadašnju zgradu Tvornice duhana Zagreb u Klaićevoj ulici bit će moguće realizirati stalni postav i na muzeološki suvremen način prezentirati teme iz hrvatske prošlosti. Unutar Hrvatskog povijesnog muzeja djeluje i Memorijalni muzej Ivan Goran Kovačić u Lukovdolu.
Hrvatski povijesni muzej državna je institucija financirana iz državnog proračuna, a Grad Zagreb sufinancira programsku djelatnost – izložbe, kataloge i edukativne programe.
Muzej posjeduje knjižnicu, a obavlja i izdavačku djelatnost.
La Grange, Tennessee
La Grejndž je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Hrvatski povijesni muzej
Povijest
Hrvatski povijesni muzej proizašao je iz „historičkog razdjela“, odnosno povijesnih zbirki nekadašnjeg Narodnog muzeja otvorenog za javnost u rujnu 1846. u zgradi Narodnog doma u Opatičkoj 18 u Zagrebu. Danas je u istoj zgradi smješten Zavod za povijest hrvatske književnosti, kazališta i glazbe HAZU. Predmeti iz zbirki Narodnog muzeja postali su temeljem zbirki budućih Prirodoslovnog, Arheološkog i Hrvatskog povijesnog muzeja. Godine 1866. formirani su prvi takvi odjeli: naravoslovni (prirodoslovni) i starinski (arheološki). Prirodoslovni muzej prvi je dobio „stalno boravište“ 1968. godine u zgradi nekadašnjeg Amadeovoa teatra u Demetrovoj ulici broj 1, gdje se nalazi i danas. Arheološki odjel postao je samostalna ustanova 1939. godine kada je Narodni muzej službeno prestao postojati, ali je naziv „Arheološki muzej“ dobio tek 1945. kada je preseljen na današnju adresu u palaču Vranyczany-Hafner na Trgu Nikole Šubića Zrinskog 19. Povijesne zbirke ostale su u sklopu Arheološkog odjela, a dio kamenih spomenika i dalje se nalazio u palači Narodnog doma u Opatičkoj ulici.
Zagrebačko kazalište lutaka
mini|desno|250px|Ulaz Zagrebačkog kazališta lutaka Zagrebačko kazalište lutaka utemeljeno je 1948. godine. Osnivač kazališta je Grad Zagreb. Osnutkom Zagrebačkog kazališta lutaka snažno se je pridonijelo razvoju i promociji lutkarstva na području Hrvatske, ali i šire regije. Zagrebačko kazalište lutaka važna je i nezaobilazna kazališna ustanova na polju lutkarstva od gradskog i državnog značaja.
La Grange, Tennessee
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 133, što je 3 (-2,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hrvatski povijesni muzej
Povijest
Godine 1991. donesena je odluka o spajanju Povijesnog muzeja Hrvatske i Muzeja revolucije naroda Hrvatske (osnovanog 1945. godine sa zadaćom prikupljanja dokumenata iz narodno-oslobodilačke borbe) u jedinstvenu muzejsku ustanovu pod nazivom Hrvatski povijesni muzej.
Zagrebačko kazalište lutaka
Djelatnost
Djelatnost kazališta definirana je zakonskom legislativom vezanom uz kazališta. Kazalište radi na pripremama i organizacijama te javnom izvođenju lutkarskih, ali i drugih scenskih djela. Primarna funkcija ustanove je kazališna djelatnost za djecu.
Hrvatski povijesni muzej
Povijest
Hrvatski povijesni muzej danas je matična muzejska institucija za sve povijesne muzeje i povijesne zbirke u okviru Mreže muzeja Republike Hrvatske.
Zagrebačko kazalište lutaka
Građa
U Zagrebačkom kazalištu lutaka se je tijekom šezdeset godina postojanja sustavno sakupljala arhivska građa. Građu čine plakati, programske knjižice, snimke predstava, fotografije i tekstovi sadržajno vezani uz izvođene predstave. U Kazalištu se provodi digitalizacija arhivskog materijala.
Hrvatski povijesni muzej
Povijest
U srpnju 2007. Vlada Republike Hrvatske otkupila je zgradu nekadašnje Tvornice duhana Zagreb, zaštićeno kulturno dobro i izvanredni primjer arhitekture industrijske baštine, s namjenom trajnog smještaja Hrvatskoga povijesnog muzeja. U tijeku su radovi preuređenja tvorničkog kompleksa kako bi se ispunili svi standardi potrebni za funkcioniranje muzeja. Preseljenjem na novu lokaciju Hrvatski povijesni muzej konačno će dobiti prostor u kojem će biti moguće ispuniti temeljnu zadaću ove institucije – realizirati stalni postav muzeja.
Zbirke
Muzej broji sedamnaest zbirki sa preko 300 000 predmeta. Arheološka zbirka Hrvatskog povijesnog muzeja jedna je od novijih zbirki. Nekoliko predmeta dopremljeno je kao dar Narodnom muzeju početkom 20. stoljeća, a sav ostali inventar sakupljen je u drugoj polovini 20. stoljeća. Zbirka broji 721 predmet koji pripadaju razdoblju između 14. i 19. stoljeća.
Dvije Dokumentarne zbirke - Dokumentarna zbirka I i Dokumentarna zbirka II sadrže velik broj najrazličitijih predmeta dokumentarnog karaktera - statute, povelje, diplome, razglednice, fotografije, različite vrste tiska itd. Dokumentarna zbirka I vremenski obuhvaća razdoblje od 16. stoljeća do početka Drugoga svjetskog rata, a Dokumentarna zbirka II od početka 20. stoljeća do danas.
Metil cijanoakrilat
Metil cijanoakrilat je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 111,099 Da.
Hrvatski povijesni muzej
Zbirke
Numizmatička zbirka Hrvatskog povijesnog muzeja broji nešto više od 3000 predmeta. Većinu predmeta čini kovani i papirni novac država u čijem je sastavu bila Hrvatska tijekom 20. stoljeća (Austro-Ugarska, Kraljevstvo SHS, Kraljevina SHS, Kraljevina Jugoslavija, NDH te FNRJ i SFRJ). Manji dio predmeta čine kovanice iz antike, srednjeg i ranog novog vijeka te kovani i papirnati novac raznih europskih država.
Sakralna zbirka sadrži predmete koji su nastali u domaćim i stranim centrima u razdoblju od 9. do 20. stoljeća. Osim predmeta iz katoličkog obreda Sakralna zbirka sadržava i nekoliko predmeta pravoslavnog i židovskog obreda. Veličinom i kvalitetom izrade posebno se izdvaja kasnobarokni „Oltar obraćenja sv. Pavla“ koji se izvorno nalazio u župnoj crkvi sv. Marka u Zagrebu.
Jedna je od najvećih zbirki Zbirka fotografija, filmova i negativa koja sadrži fotografije, filmove, negative, albume i dijapozitive u razdoblju od početka 20. stoljeća do danas. Tijekom Domovinskog rata zbirka je povećana s 8000 fotografija i negativa koji dokumentiraju tadašnje događaje.
Zbrika herladike i sfragistike sadrži više od 5000 predmeta (grbovnica, grbova, rodoslovlja, pečatnjaka i pečata) koji obuhvaćaju razdoblje od 14. do kraja 20. stoljeća i vezani su uz područje kontinentalne, središnje Hrvatske.
Zbirka kamenih spomenika sadrži više od 200 predmeta koji obuhvaćaju razdoblje od 12. do 20. stoljeća s područja čitave Hrvatske. Nekoliko je predmeta iz inozemstva (Italija, Slovenija, Bosna i Hercegovina, Srbija).
Zbirka odlikovanja broji približno 4000 odlikovanja, što je najveća zbirka tog tipa u Hrvatskoj i regiji. Zastupljena su europska i svjetska odlikovanja od 19. stoljeća do danas. Najveći dio odlikovanja darovao je Muzeju 1982. godine dr. Veljko Malinar, kolekcionar iz Zagreba.
Zbirka odora sadrži oko 800 predmeta, uglavnom pojedinačne dijelove uniforma koje su bile korištene u Habsburškoj, odnosno Austro-Ugarskoj Monarhiji tijekom 19. i početkom 20. stoljeća. Manji dio zbirke sačinjavaju vojne uniforme iz vremena Kraljevine SHS i kasnije Kraljevine Jugoslavije, vojne uniforme iz vremena II. svjetskog rata i SFR Jugoslavije.
Zbirka predmeta iz svakodnevnog života broji preko 4000 predmeta koji obuhvaćaju razdoblje od razvijenog srednjeg vijeka (12. – 14.st.) do danas. Sačinjavaju je predmeti vezani uz stare obrte, pokućstvo, satovi i mjerni instrumenti, kućanski inventar i oruđe, razni odjevni predmeti među kojima posebnu podskupinu čine magnatske odore i nakit, potom osobni predmeti kao što su modni i toaletni pribor i drugi predmeti svakodnevne upotrebe.
Zbirka slika, grafika i skulptura broji preko 6000 predmeta. Zbirka slika broji preko 1200 djela, od čega su najveći dio portreti, zatim historijsko slikarstvo, vedute, pejzaži i žanr scene, a u najmanjem broju zastupljeno je sakralno slikarstvo. Potpisana su ili pripisana djela poznatih stranih (Jean Fouquet, Martin van Meytens Mlađi, Stephan Dorffmeister Stariji, J. B. Lampi Stariji, Johann Michael Millitz, Jean Auguste Dominique Ingres, Barbara Krafft, Johann Daniel Donat, Franz Eybl, Friedrich von Amerling, Josef Kriehuber, Ferdinand Georg Waldmüller, August Prinzhofer, Franz Schrotzberg, Wilhelm August Rieder i dr.) ili domaćih slikara (Johann Killian Herrlein, Vjekoslav Karas, Ivan Skvarčina, Jakov Stager, Mihael Stroy, František Wiehl, Josip Franjo Mücke, Ivan Zasche, Jakov Šašel, Vlaho Bukovac, Miroslav Kraljević, Joso Bužan, Ivan Tišov i dr.) ili pak kvalitetni radovi anonimnih umjetnika. Grafička zbirka danas broji preko 5000 listova, nastalih u vremenu od 15. do početka 20. stoljeća. Zbirka skulptura sastoji se od 125 djela, uglavnom portretnih bista i reljefa, radova Ivana Rendića, Antonia Canove, Antona Dominika Fernkorna, Ive Kerdića, Rudolfa Valdeca i dr. Unutar ove zbirke čuva se i nekoliko posmrtnih maski, među njima i maske bana Josipa Jelačića, Isidora Kršnjavog i Dore Pejačević.
Zbirka varia najmlađa je zbirka Hrvatskog povijesnog muzeja, osnovana 2002. godine. Vremenski obuhvaća razdoblje od 1918. do danas. Najveći broj predmeta odnosi se na razdoblje Drugoga svjetskog rata i socijalističke Jugoslavije. Sadrži predmete poput kazališnih kostima izrađenih u nuždi od ručno bojene padobranske svile i dijelova narodnih nošnji, ručno izrađenih predmeta u izbjegličkom logoru El Shatt, gramofonskih ploča s revolucionarnim pjesmama puštanim na radnim akcijama, dijela zida ustaškog logora s ispisanom porukom zatvorenika netom prije strijeljanja i slične predmete koji neposredno svjedoče o duhu svojega vremena.
Jezgru Zbirke zastava i zastavnih vrpci čini 150 zastava i stotinjak zastavnih vrpci. U Zbirci su sabrane: banderijske, vojne, državne, krunidbene, banske i županijske zastave, najstarije hrvatske nacionalne zastave (hrvatske trobojnice iz 1848.), zastave s elementima državne simbolike te one strukovnih i građanskih udruženja. Najstarije zastave u zbirki potječu iz 17. stoljeća.
Izložbe
Hrvatski povijesni muzej zasada nema stalni postav, već realizira povremene izložbe. Preseljenjem na novu lokaciju - u preuređeni prostor nekadašnje Tvornice duhana Zagreb -  muzej će konačno dobiti prostor u kojem će biti moguće ispuniti temeljnu zadaću ove institucije – realizirati stalni postav.
U lipnju 2013. otvara se '''izložba „Gnalić – blago potonulog broda iz 16. stoljeća“'''. Izložba donosi izbor iz zbirke „Teret potopljenog broda iz 16. st.“ Zavičajnog muzeja Biograd na Moru i na njoj se mogu vidjeti predmeti s potonulog trgovačkog broda, koji su bili pod morem gotovo 400 godina.
Povodom 90. obljetnice rođenja i 60. obljetnice smrti Ivana Gorana Kovačića 11. srpnja 2003. otvoren je novi stalni postav u pjesnikovoj rodnoj kući u Lukovdolu u Memorijalnom muzeju I. G. Kovačića.
Na stranicama muzeja može se pogledati virtualna izložba "Patriotski prsteni - zlato za željezo".
Od proteklih, vrlo uspješnih izložbi Hrvatskog povijesnog muzeja, valja izdvojiti sljedeće:
Knjiga Mormona
thumb|180px|Izdanje Mormonove knjige na engleskom jeziku Knjiga Mormona je sveti tekst mormona. Prvi put je objavljena 1830. godine od strane Džozefa Smita, osnivača mormonizma. Prema Smitovim tvrdnjama, on je Mormonovu knjigu preveo sa zlatnih ploča, koje mu je 1827. godine uručio anđeo Moroni, dok je prema mišljenjima većine ne-mormonskih naučnika knjigu napisao sam Smit. Mormonova knjiga sadrži tekstove o jevrejsko-hrišćanskoj civilizaciji koja je od 600. pne. postojala na tlu Amerike i koja je u 5. veku posle Hrista uništena od strane paganskih američkih Indijanaca. Arheolozi nisu pronašli tragove postojanja ove civilizacije. Prema tvrdnjama iz Mormonove knjige, Isus Hrist se posle uskrsnuća pojavio na tlu Amerike, gde je propovedao pripadnicima ove civilizacije. Mormonova knjiga je objavljena i na srpskom jeziku od strane Crkve Isusa Hrista svetaca poslednjih dana (Mormonske crkve).
Istorijska autentičnost
thumb|180px|Izdanje Mormonove knjige Arheolozi i istoričari su skeptični prema tvrdnjama iz Mormonove knjige. Kritike ove knjige su podeljene u četiri glavne grupe: D. Andrew Merriwether. 2006. "Mitochondrial DNA," Handbook of North American Indians. Smithsonian Institution Press. Pg 817-830. "Kolman, Sambuughin, and Bermingham (1995) and Merriwether et al. (1996) used the presence of A, B, C, and D to argue for Mongolia as the location for the source population of the New World founders. More specifically perhaps, they argued that the present-day Mongolians and present-day Native Americans are both derived from the same ancestral population in Asia, presumably in the Mongolia-Southern Siberia-Lake Baikal region. T.G. Schurr and S.G. Sherry (2004) strongly favor a southern Siberian origin for the majority of lineages found in the New World." (pg 829) Tatiana M. Karafet, Stephen L. Zegura, and Michael F. Hammer. 2006. "Y Chromosomes," Handbook of North American Indians. Smithsonian Institution. Pp. 831-839. "Zegura et al. (2004) have presented the following scenario for the early peopling of the Americas based on Y chromosome data: a migration of a single, polymorphic Asian population across Beringia with a potential common source for both North American founding lineages (Q and C) in the Altai Mountains of southwest Siberia. Since all their STR-based SNP lineage divergence dates between the Altai and North Asians versus Native Americans...ranged from 10,100 to 17,200 year ago, they favored a relatively late entry model." (pg. 839) Defenders of the book's historical authenticity suggest that the Book of Mormon does not disallow for other groups of people to have contributed to the genetic make-up of Native Americans. Nevertheless, this is a departure from the traditional view that Israelites are the primary ancestors of Native Americans, and therefore would be expected to present some genetic evidence of Near Eastern origins. A recently announced change in the Book of Mormon's introduction, however, allows for a greater diversity of ancestry of Native Americans. See, for example, the following Deseret News article published on November 9, 2007: Intro Change in Book of Mormon Spurs Discussion
Mormonova knjiga sadrži mnoge jezičke sličnosti sa Biblijom kralja Džejmsa. U nekim slučajevima, cele odlomci Biblije su ponovljeni u Mormonovoj knjizi. Ponekad je izvor potvrđeni, kao u Drugoj Nefijevoj knjizi, gde su citirano 18 poglavlja Knjige proroka Isaije.
Većina mormona smatra Mormonovu knjigu istorisjki tačnim delom. U okviru mormonskog pokreta postoje apologetske grupe koji pokušavaju da izmire razlike na različite načine. Najviše dela od ovih grupa su objavili Zadužbina za dnevna istraživanja i mormonske studije i Zadužbina za apologetsko informisanje i istraživanje, koje pokušavaju da predstave Mormonovu knjigu kao tačnu istoriju, boreći se protiv argumenata koji kritikuju njenu istorijsku autentičnost ili da pomire istorijske ili naučne činjenice sa tekstom knjige. Jedan od najčešćih skorašnjih argumenata je model ograničene geografije, koji pretpostavlja da su ljudi iz Mormonove knjige naseljavali samo ograničenu geografsku regiju bilo u Srednjoj Americi, Južnoj Americi ili oblasti Velikih jezera.
Serijski ubica
Serijski ubica ili serijski ubojica (serial killer) se tradicionalno definira kao pojedinac koji je tokom jednog dužeg perioda (najkraće mjesec dana) ubio tri ili više drugih osoba, a čiji je osnovni motiv psihološko zadovoljstvo. Ubistva često imaju seksualnu komponentu, ali mogu biti dodatno motivirana bijesom, koristoljubljem i nastojanjem da se na sebe skrene pažnja. Ubistva obično povezuje istovjetan ili sličan način izvršenja, ili zajednička karakteristika žrtava (zanimanje, rasa, spol ili godište).
Serijske ubice valja razlikovati od masovnih i tzv. lančanih ubica.
Iako je riječ o fenomenu koji datira od samih začetaka historije, sam izraz je relativno nov, odnosno prvi ga je upotrijebio 1974. agent FBI Robert Ressler. Odatle se brzo proširio u druge jezike. Tome je značajan doprinos donijela američka popularna kultura, odnosno filmovi i TV-serije gdje serijske ubice predstavljaju čest motiv zapleta.
Karakteristike
Naravno, ovo nije uvek slučaj, i postoje izuzeci. Na primer, Harold Šipman je bio veoma uspešan lekar. Denis Nilsen je bio bivši vojnik koji nije imao kriminalni dosije kada je uhapšen, niti je poznato da ispoljio ijednu od gorenavedenih karakteristika.
Psihoza je retko primećena kod serijskih ubica. Dominatna psihijatrijska dijagnoza je sociopatska ili antisocijalna ličnost koja predstavlja posebnu kategoriju poremećaja ličnosti. Psihopate nemaju empatiju ili krivicu, egocentrični su i impulsivni i ne povinuju se socijalnim, moralnim ili pravnim normama.
Kategorije
FBI deli serijske ubice u tri kategorije: "organizovani", "neorganizovani" i "mešani". Američki serijski ubica Ted Bundy, smatra se za kombinaciju veoma organizovanog i veoma neorganizovanog ubice.
Započeo je kao veoma organizovan počinilac, koji je tačno znao šta želi i za kratko vreme ustanovio svoj M.O.(modus operandum) i viktomologiju. Ubijao je mlade devojke, koje su ga kako je kasnije i sam izjavio podsećale na njegovu devojku, koja ga je ostavila. Određeno vreme, dok je ubijao i držao se svojih pravila i standarda uspevao je da izbegava policiju. Bio je potpuno svestan onoga što je radio i uspevao da bude dovoljno u kontroli, da ništa ne ostavi za sobom. Njegove želje i fantazije su rasle i zbog toga je želeo poveća rizik i da prestane da radi po pravilima koja je sam sebi postavio. Čista radoznalost i fizička privlačnost, prema veoma mladoj devojčici, koju je kidnapovao i u svom kombiju ubio ga je koštala slobode. Prilikom ovog ubistva, nije se držao pravila i izgubio je kontrolu nad delom koje je počinio, taj zločin se smatra njegovim potpuno neorganizovanim ubistvom. Kako je gubio kontrolu, počeo je da paniči i ostavio previše za sobom, što je bilo sasvim dovoljno policiji, da ga poveže sa tim ubistvom.
Hrvatski memorijalno-dokumentacijski centar Domovinskog rata
Hrvatski memorijalno-dokumentacijski centar Domovinskog rata se osniva kao javna znanstvena ustanova - specijalizirani arhiv i od interesa je za Republiku Hrvatsku. Osnivač Centra je Republika Hrvatska, a prava i dužnosti osnivača obavlja Vlada Republike Hrvatske. Sjedište Centra je u Zagrebu.
Centar je utemeljen kao javna znanstvena ustanova -specijalizirani arhiv, sa zadaćom prikupljanja, sređivanja, čuvanja te stručnoga i znanstvenoga istraživanja i publiciranja gradiva iz Domovinskoga rata.
Djelatnost Centra
U obavljanju svoje djelatnosti Centar osobito:
Centar se u svom radu koristi suvremenim metodama zaštite i sigurnosnih mjera trajnog čuvanja prikupljenog gradiva, razvija i održava informacijski sustav te objavljuje dokumente vezane uz Domovinski rat.
Djelatnost Centra pobliže se uređuje njegovim statutom, u skladu s odredbama ovoga Zakona, Zakona o ustanovama, te posebnim propisima kojima se uređuje arhivska, muzejska i znanstvena djelatnost.
Južni Slaveni
thumb|300px|right|Države Evrope, obeležene tamnozelenom bojom, u kojima Južni Slaveni čine većinu stanovništva.
Južni Slaveni ili Balkanci su slavenski narodi, koji naseljavaju Balkanski poluotok (zemlje južno od Dunava i Save), Panonsku niziju (zemlje sjeverno od Dunava i Save) i istočne Alpe.
Južni Slaveni koji žive u Bugarskoj, Makedoniji, Srbiji i Crnoj Gori su većinom pravoslavci, dok su južni Slaveni koji žive u Sloveniji i Hrvatskoj većinom katolici (Hrvati, Slovenci). U Bosni i Hercegovini su zastupljene sve tri vjere: muslimani (Bošnjaci), pravoslavci (Srbi) i katolici (Hrvati). U svijetu ukupno ima otprilike 33 miliona Južnih Slavena. Oni su istovremeno i najveća jezična grupa jugoistočne Evrope.
Južnoslavenski narodi i etničke grupe
Istočna grupa:
Prelazni narod između 2 grupe:
Simboli
250px|thumb|Trobojnica u [[panslavenske boje|panslavenskim bojama]]
Južni Slaveni pošto nikada u potpunosti nisu imali zajedničku državu nisu imali ni jedinstvene simbole (grbove il zastave). Ipak najpoznatijom južnoslavenskom zastavom se smatra jugoslavenska trobojnica. Ona je zapravo predstavljala 3 južnoslavenska naroda (Srbe, Hrvate, Slovence). Uvedena je u doba Kraljevine SHS i uz blage izmjene (poput ubacivanja/izbacivanja crvene petokrake u središte trobojnice) preživjela je u sve tri Jugoslavije (kraljevskoj, socijalističkoj i srbijansko-crnogorskoj). Osobe koje se nacionalno identificiraju kao Jugoslaveni smatraju je svojom zastavom.
Trobojnice po etničkim grupama
Napomena: Makedonci nikada nisu imali svoju trobojnicu, ali su kao narodnu boju smatrali crvenu. Bošnjaci također nikada nisu imali svoju trobojnicu, ponajviše zbog toga što su se često smatrali religijskom skupinom muslimana, ali su u samim počecima devedesetih godina prošlog stoljeća kao svoju trobojnicu prihvatili zasjedanjem Bošnjačkog kongresnog vijeća zeleno-bijelo-zeleno s polumjesecom u sredini. Ipak, ova zastava među narodom nikada nije bila priznata, tako da je praktično danas odbačena, jer Bošnjaci sebe ne smatraju religijskom već etničkom grupom.
17-Hidroksiprogesteron
17-Hidroksiprogesteron je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 330,461 Da.
Soccampo, Belluno
Soccampo je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 828 m.
Francisco Madero
Francisco Ignacio Madero (30.10. 1873. - 22.2. 1913.) bio je među vođama meksičke revolucije i prvi predsjednik Meksika nakon svrgavanja Porfirija Diaza.
Rodio se u mjestu Parras u državi Coahuila. Njegova obitelj bila je španskog porijekla, a uz to je bila i jedna od najbogatijih u Meksiku. Bio je političar i pisac, član Protureizborne stranke.
Želio je napraviti oligarhijsku demokraciju da se zadovolje i domaće i strane elite. Rekao je da neuka javnost nema što odlučivati tko će biti izabran na javnu dužnost. Poveo je Meksičku revoluciju i pripada najkrvavijem njenom razdoblju (1913-1917). Prvi je šef države koji se vozio avionom. Nakon dolaska na vlast, nije ispunio izborna obećanja pa ga je u državnom udaru svrgnuo general Victoriano Huerta. Madero je ubijen 4 dana nakon uhićenja, u 39. godini. Zemlju je tek kasnije uspio donekle stabilizirati predsjednik Venustiano Carranza.
Hanover, Kansas
Hanover je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 682, što je 29 (4,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Capragrassa I, Chieti
Capragrassa I je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 152 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 203 m.
Evropski hrčak
Evropski hrčak (Cricetus cricetus) je nominotipska vrsta hrčaka.
Ugroženost
Ova vrsta je navedena kao poslednja briga, jer ima široko rasprostranjenje i česta je vrsta.
Rasprostranjenje
Areal evropskog hrčka obuhvata veći broj država. Vrsta ima stanište u Rusiji, Ukrajini, Poljskoj, Nemačkoj, Kazahstanu, Bugarskoj, Rumuniji, Srbiji (u Vojvodini i južnom obodu Panonske nizije), Holandiji, Belgiji, Kini, Mađarskoj, Belorusiji, Holandiji, Slovačkoj, Sloveniji, Češkoj, Hrvatskoj, Austriji, Gruziji i Luksemburgu.
Stanište
Staništa običnog hrčka su travna vegetacija i rečni ekosistemi.
Andronik I Komnin
Andronik I Komnin (grč: Ανδρόνικος Α’ Κομνηνός, rođ. oko 1120, ubijen posle 12.9. 1185) bio je poslednji vizantijski car iz porodice Komnina. Ponajbolje je ostao upamćen po burnom načinu života pre dolaska na presto, dok je kao vladar od 1183. do 1185. bio surovi protivnik plemstva što ga je na kraju i koštalo života.
Poreklo i mladost
Andronik je rođen oko 1120. godine kao drugo od ukupno šestoro dece sevastokratora Isaka, sina cara Aleksija I Komnina, i izvesne Irine koja je možda bila kneginja rodom iz vladarske porodice Kijevske Rusije. Andronik je vaspitavan na carskom dvoru u Konstantinopolju zajedno sa svojim bratom od strica Manojlom, sinom budućeg cara Jovana II Komnina. Između Manojla i Andronika od mladih godina razvijeno je snažno rivalstvo, prvo u raznim sportskim takmičenjima a docnije i na mnogim drugim poljima.
Dinastija Komnina je u principu predstavljala proširenu porodicu, pravi vladarski klan u kome je carska grana bila stalno ugrožena od svojih rođaka. Jovan II je obezbedio presto u borbi sa svojom sestrom Anom koja je pokušala da nametne svog supruga Nićifora Vrijenija za cara, dok je 1130. sevastokrator Isak morao da napusti Vizantiju i potraži utočište na istočnjačkim dvorovima. Povratak mu je dozvoljen 1136. i kao rezultat pomilovanja njegovom sinu Androniku je kasnije poverena komanda na istoku carstva gde je 1141. zarobljen od strane Seldžuka. Posle godinu dana u zatočeništvu Andronik se vratio u Carigrad.
U carskoj milosti
Andronik je važio za privlačnu i šarmantnu osobu, a u isto vreme i je bio i vešt političar i vojskovođa. Međutim, notornu reputaciju u prestonici stekao je kao veliki ženskaroš, tako da je istoričar Nikita Honijat opisao Andronika kao pastuva ludog za ženama. Iako je imao suprugu, verovatno jednu gruzijsku princezu čije nam ime nije ostalo zabeleženo, Andronik je bio u čestim i dugim vezama i sa ženama iz svoje familije. Prva po rangu među njegovim brojnim ljubavnicama bila je Evdokija, bratanica cara Manojla, čija su braća u nekoliko navrata bezuspešno pokušavala da porodičnu čast spasu ubistvom razuzdanog Andronika.
Po povratku u prestonicu Andronik je podržao 1143. godine Manojlov uspon na presto nasuprot carevom bratu Isaku. Zauzvrat, Isak je na licu mesta potegao mač na Andronika koji je ostao u životu samo zahvaljujući Manojlovoj intervenciji. Kao carev štićenik, Andronik je 1152. prvo postavljen za namesnika Kilikije i na ovom putu mu se umesto zakonite žene pridružila Evdokija. I pored neuspeha u pokušaju da oduzme Jermenima grad Mopsuestiju, Andronik je zadržao svoj položaj. Manojlo mu je ponovo ukazao najveće poverenje kada ga je 1154. poslao u Podunavlje radi pregovora sa ugarskim kraljem Gezom II koji je dotada napadao vizantijske ispostave. Andronik je sa uspehom obavio misiju, ali se već naredne 1155. pokazalo da Ugri ne nameravaju da se pridržavaju sporazuma. Ukratko, Androniku je prebačeno da je tražio ugarsku pomoć kako bi sam postao car dok je Gezi navodno obećao vizantijske gradove Beograd, Braničevo i Niš. Odmah zatim je uhapšen i pritvoren je u tamnicu carske palate pod izgovorom da je pripremao atentat na cara Manojla. Iako Androniku sudeći po kasnijim događajima nije manjkalo carskih ambicija, ostaje mogućnost da je utamničen pod uticajem sevastokratora Jovana Komnina, Evdokijinog rođenog brata. Sevastokrator Jovan je upravo postao najmoćnija osoba na carigradskom dvoru i hapšenje Andronika Komnina mogao je biti i čin lične osvete i politički motivisano uklanjanje opasnog rivala.
Bekstvo i dalja lutanja
thumb|left|310px|Vizantijsko carstvo oko 1180. godine (purpurna boja) i Rumski sultanat (zelena boja). Nakon smrti Manojla I Komnina Vizantija je izgubila kontrolu nad Dalmacijom, Bosnom i Nemanjinom Srbijom, kao i nad krstaškom Antiohijskom kneževinom. U Andronikovo vreme kriza se pogoršala pa se i Kipar osamostalio pod vlašću jednog od carevih rođaka. Tokom zatočeništva Andronik je uz pomoć svojih pristalica na dvoru nekoliko puta pokušavao da pobegne. U jednom od navrata uspeo je da pobegne iz Carigrada ali je opet uhvaćen pošto se dokopao okoline Nikeje u Maloj Aziji. Najzad, 1165. Andronik je pobegao i ovoga puta je rešio da se skloni van granica carstva. Uputio se u jednu od ruskih kneževina, Galič, gde ga je knez Jaroslav svečano primio i dodelio mu na uživanje nekoliko sela. Međutim, veliki knez kijevski Jaroslav II je upravo bio u sporu sa carigradskom patrijaršijom koja je tradicionalno imala privilegiju da postavlja kijevskog mitropolita. Manojlo je pokrenuo pravu diplomatsku ofanzivu kako bi i u dalekim ruskim kneževinama sačuvao prestiž vizantijske crkve. Izgleda da je i Andronik uzeo učešća u pregovorima u vizantijsku korist tako da mu je uskoro dozvoljeno da se vrati u Carigrad.
Andronik je 1166. posetio krstašku kneževinu Antiohiju Boemunda III. Navodno, nezvanični razlog posete bila je lepota Boemundove sestre Filipe koju je već sredovečni Andronik uspeo da zavede. Tim potezom razjario je i svog domaćina Boemunda i cara Manojla kome je Filipa bila svastika tj sestra njegove supruge Marije. Pošto je Filipa time bila u duhovnom srodstvu sa Komnininima, Andronik je od crkvenih krugova proglašen za rodoskrvnika. Preostalo mu je jedino da pobegne u Jerusalimsku kraljevinu gde ga je Amalrih I Jerusalimski proizveo u lorda od Bejruta. Neumorni Andronik je sada zaveo Teodoru Komninu, bratičinu Manojla i udovicu jerusalemskog kralja Balduina III. Kada je Teodora posetila Bejrut Andronik ju je ubedio da zajedno pobegnu dalje na istok. Ljubavnici su našli utočište u Damasku na dvoru Nur al-Dina (1146.-1174.) gde je Teodora rodila dvoje dece Aleksija i Irinu. Pošto je veza bila vanbračna, Andronik je dodatno kažnjen eskomunikacijom. Blizina Damaska vizantijskoj granici naterala je Andronika na dalja putovanja sve do Bagdada a zatim preko Zakavkazja u Malu Aziju gde je lokalni emir Saltudž darovao beguncima zamak u blizini Koloneje, nedaleko od granica vizantijskog Ponta. Andronik je iz svog utočišta redovno pljačkao vizantijske teritorije a njegove romantične avanture i stalno odoljevanje Manojlovim poterama učinile su ga popularnim u Carigradu. Na kraju je Manojlo rešio problem tako što je trapezuntski namesnik Nićifor Paleolog zarobio Teodoru i njenu decu i poslao ih u prestonicu. Andronik je odmah zatražio pomilovanje za sve što je učionio i car ga je u julu 1180. godine pozvao i Konstantinov grad. Sklon teatralnosti, Andronik je u Carigrad ujahao u lancima i pred Manojlom je pokajnički pokazao svoje rane od teškog gvožđa. Car je briznuo u plač i naredio jednom od plemića da skine Androniku lance kako bi ovaj prihvatio mesto na dvoru koje mu pripada.
thumb|desno|Marija Antiohijska na savremenom portretu u vidu minijature u vizantijskom rukopisu koji se danas čuva u Vatikanskoj biblioteci. Kao Latinka i ljubavnica korumpiranog protosevasta Aleksija Komnina, Marija je bila laka meta za uklanjanje od strane Andronika. Ironijom sudbine njen rođeni sin Aleksije II Komnin je potpisao ukaz po kome je kasnije osuđena na smrt.
Pohod na Carigrad
Manojlo Komnin je u svom drugom braku sa Marijom Antiohijskom najposle dobio sina Aleksija 1169. godine. Car je pokušao da obezbedi da svi faktori, i spoljni i unutrašnji, prihvate mladog prestolonaslednika kako bi nasleđivanje prestola prošlo bez potresa. Andronik se morao zakleti na vernost carskom ogranku Komnina i da će ukoliko sazna za zaveru obavestiti Manojla ili njegovog sina i učiniti sve što je do njega da ih zaštiti. Nakon toga, Manojlo je imenovao Andronika za namesnika Ponta koji je sada uživao prihode čitave provincije kao svoju sopstvenu proniju. Andronik i Teodora Komnina su se naselili u Oinajonu na obali Crnog mora, ali je Manojlo kao taoce zadržao troje Andronikove legitimne dece.
Manojlo je iznenada preminuo 24.9. 1180. i njegov maloletni sin Aleksije II Komnin je zvanično počeo da vlada pod regentstvom carice-majke Marije Antiohijske. Kao Latinka Marija nije bila popularna u Carigradu, a dalje podele je izazvala nakon što je postala ljubavnica Manojlovog sinovca protosevasta Aleksija koji je tako postao pravi vladar carstva. Time su raspaljena stara rivalstva unutar porodice Komnina i sada je Marija Porfirogenita, Manojlova ćerka iz prvog braka, bila glavni organizator nemira protiv vladajućeg regentstva. I Andronikovi sinovi Manojlo i Jovan su 21. februara 1181. uzeli učešća u zaveri i pokušaju atentata na protosevasta Aleksija. Najzad, protosevast je pokrenuo pravi ulični rat protiv pristalica Marije Porfirogenite i njenog supruga cezara Jovana-Renijea od Monferata. Sukob je okončan u maju 1181. pobedom carske partije, Mariji i njenom mužu je dozvoljeno da nekažnjeno odu iz Carigrada ali su njihove pristalice kažnjene. Jovan i Manojlo su tako pritvoreni, ali je njihova sestra Marija pobegla u Sinopu kod njihovog oca Andronika.
Andronik je već bio u prepisci sa vođama pobune, a 10. aprila 1181. prilikom jednog od napada carigradske svetine na palatu gradom se pronela vest da je Andronik sa svojom vojskom već na azijskoj obali Bosfora. Marija je prenela ocu da se u Carigradu prvo uzdaju u Boga, a zatim u njega. Brojna pisma su već potvrdila Androniku da je željno iščekivan u Konstantinopolju. I on sam je počeo da piše mladom caru, patrijarhu i drugim velikodostojnicima o svojoj nameri da ispuni zakletvu položenu preminulom caru i ukloni tiransko namesništvo. Andronik je ubrzo okupio vojsku najamnika i malu flotu i krenuo na dug put kroz Malu Aziju. U proleće 1182. Andronik je porazio carsku vojsku koju je predvodio Andronik Anđeo zajedno sa svojim sinovima, budućim carevima Isakom II i Aleksijem III. Anđeli su zatim prešli na Andronikovu stranu, a isto je učinila i čitava flota. Protosevast Aleksije je uhapšen od strane svoje franačke garde i izručen Androniku u Halkedon. Andronik ga je oslepeo i poslao u manastir.