cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Logor Banjica
Uprava logora
Uprava u logoru Banjica je podeljena tako što je jedna trećina pripala srpskoj policiji i bila pod nadležnošću Uprave grada Beograda i Ministarstva unutrašnjih poslova Nedićeve vlade, dok je ostali deo kontrolisao Gestapo. Za šefa logora postavljen je brutalni islednik Svetozar Vujković, nekadašnji šef IV antikomunističkog odseka beogradske policije. Njegov pomoćnik bio je najpre agent Đorđe Kosmajac, a nakon što je na njega izvršen atentat 1942. godine, bili su Prvoslav Odović, Vidosav Jevtić i Radomir Čarapić. Među osobljem logora po zlu su ostali zapamćeni ključari Milan Kobiljski Lala, Radovan Gudelj, Milan Trifunović i Obrad Belić.
Straža koja je obezbeđivala logor je najpre bila mešovita, da bi jedno vreme prešla u nadležnost Nedićeve Srpske državne straže. Pred kraj rata nju je, međutim, u potpunosti obavljala nemačka policija. Uspostavljena dvojna uprava logora bila je samo privid, jer je sve ključne odluke izdavao i odobravao Gestapo. Istina, predstavnicima Specijalne policije je bilo dozvoljeno da po sopstvenoj inicijativi hapse i dovode zatočenike, ali ne i da sami odlučuju o eventualnim otpuštanjima iz logora.
Struktura logoraša
thumb|Vođe čačanskih komunista pred streljanje na Banjici, 1942.
Od 9. jula 1941. do 4. oktobra 1944. u banjičkom logoru su bili utamničeni ljudi 19 različitih nacionalnosti, različite verske pripadnosti, zanimanja, obrazovanja. Pored srpskih komunista, Jevreja i Roma, bili su zatočeni pripadnici i simpatizeri građanskih partija i pokreta Draže Mihailovića, "dirisovci" (zemljoradnici koji nisu predali tražene količine žitarica Direkciji za ishranu), masoni, probritanski orijentisani intelektualci. Pored političkih zatvorenika, posebnu grupu su činili kriminalci. Svakako najsuroviji tretman u logoru su imali komunisti i članovi i simpatizeri Narodno-oslobodilačkog pokreta.
Logoraši su pripadali svim generacijama, a svakako najstrašnije podatak predstavlja činjenica da je u logoru bilo 22 dece ispod 7 godina, 26 dece uzrasta između 7 i 14 godina, kao i 76 dece stare između 14 i 17 godina.
Pisma banjičkih logoraša
Neka pisma su napisana na običnom papiru, neka druga na toalet papiru, neka na papiru od cigarete, čak postoji i poruka Draginje Dade Konstantinović na komadu pocepane košulje.
Sudbina banjičkih logoraša
Najveći broj logoraša sa Banjice pogubljen je streljanjem na stratištima koja su se nalazila na obodu grada (u Jajincima, Jabuci, Skeli, Trostrukom Surduku, Malom Požarevcu, Mladenovcu, Marinkovoj bari, na Novom groblju). Izvestan broj banjičkih zatočenika ubijen je u kamionu „dušegupki“, iako je on prevashodno bio namenjen za egzekucije logoraša sa Sajmišta. Preživeli svedoci su se sećali da su u kamion marke “Saurer“ (Zaurer) ukrcane Jevrejke sa decom koje su bile utamničene na Banjici, kao i jedan broj komunista, njihovih simpatizera i članova porodica.
Poznate žrtve banjičkog logora
minijatura|185px|[[Vukica Mitrović, organizatorka pokreta otpora u Beogradu i jedna od žrtava banjičkog logora.]]
Muzej banjičkog logora
Po završetku rata, zgrade nekadašnjeg logora su predate na korišćenje Jugoslovenskoj narodnoj armiji. U njima je otvorena i Vojna akademija. U delu zgrade je 1969. godine uređen muzej, u kojem je predstavljen surovi sistem okupacije, kao i autentičan izgled logoraških soba, koje su nosile brojeve 3, 25 i 26. Tada je skupština grada Beograda postavila i spomen obeležje ispred zgrade logora, koje je uradio vajar Kolja Milunović. Ulazna partija muzeja je uređena 1982. godine. Danas je Muzej Banjičkog logora deo Muzeja grada Beograda i čuva izuzetno bogatu dokumentacionu građu, plakate, fotografije, lične predmete i crteže logoraša.
No Name, Colorado
No Nejm je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 123.
Oconomowoc, Wisconsin
je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 15.759, što je 3.377 (27,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Matagorda
Matagorda se može odnositi na
Laktukopikrin
Laktukopikrin je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 410,417 Da.
Majlam
Majlam se može odnositi na
Operacija Proleće
Operacija Proleće (nem. Frühling, Friling) je bila nemačko-bugarsko-ljotićevska operacija protiv grupa otpora (nelegalizovanih četnika i partizana) u Srbiji. Preduzeta je u martu 1944. godine.
Okupator je ovu operaciju sproveo na prostoriji Smederevo — Požarevac — Petrovac na Mlavi — Golubac, a bila je uperena ne samo protiv četnika već i partizanskih jedinica na tome području. Operacija je završena 17. marta. U toj operaciji uhapšeno je 365 lica, 1 komunista ubijen pri pokušaju bekstva i spaljene su dve kuće.
Glenn Tipton
Glenn Raymond Tipton (rođen 25. 10. 1948. u britanskom gradiću Blackheath) je jedan od gitarista u heavy metal bendu Judas Priest. Poznat je po svojim kompleksnim, virtuoznim soloima koje izvodi zajedno sa drugim gitaristom Priesta K.K.Downingom.
Collongues (Gornji Pirineji)
Kolong je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Tarb.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 111 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 51 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,14 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 100 metara (maksimalnoj 340 m, a minimalnoj 246 m).
Historija Vojvodine
Istorija Vojvodine počinje prodorom Rimljana u Srednje Podunavlje.
Rimljani
thumb|left|[[Decije|Decije Trajan, rimski car (249-251), rođen u selu Budalija, u blizini Sirmijuma]] Rimljani su ovladali ovim područjem u prvom veku pre nove ere. Šeste godine posle Hrista, ilirska plemena sa ovog područja su podigla veliki ustanak protiv rimske vlasti. Vođe ovog ustanka bili su Baton i Pines. Oni bi ujedno bili i prvi poznati Vojvođani zabeleženi u istoriji.
Sirmijum (današnja Sremska Mitrovica) je bio veoma važan rimski grad. Bio je to ekonomski centar rimske pokrajine Panonije i jedan od četiri glavna grada Rimskog carstva. U Sirmijumu ili njegovoj okolini rođeno je šest rimskih careva: Decije Trajan (249-251), Aurelijan (270-275), Prob (276-282), Maksimilijan Herkulije (285-310), Konstancije II (337-361) i Gracijan (367-383). Ovi carevi su po poreklu bili romanizovani Iliri.
Sloveni
thumb|[[Salanova vojvodina u devetom veku]]
Slovenska plemena su naseljavala teritoriju Vojvodine i druge delove Balkana oduvek. Među ovom slovenskom masom nalazili su se i Srbi, a ostala slovenska plemena za koja se zna da su živela na teritoriji Vojvodine bila su: Bodrići, Severani i Braničevci.
Na teritoriji Srema postojala vizantijska pokrajina Panonija, čiji je glavni grad bio Sirmijum.
U devetom veku, teritorija Vojvodine je bila deo Bugarske. Bugarski vojvoda Salan je vladao na teritoriji Bačke, a glavni grad njegove vojvodine je bio Titel. Drugi bugarski vojvoda, koji je vladao Banatom, zvao se Glad. NJegova rezidencija se nalazila u gradu Vidinu na teritoriji današnje Bugarske. Gladov potomak je bio banatski vojvoda Ahtum, poslednji vladar koji se suprotstavio uspostavljanju neposredne vlasti Mađarskog kraljevstva. Ahtum je bio pravoslavni hrišćanin.
U jedanaestom veku, na teritoriji Srema je vladao Sermon, vazal makedonskog cara Samuila. Sermon je kovao svoje zlatnike na području današnje Sremske Mitrovice. Pošto je Samuilovo carstvo poraženo od Vizantije, Sermon biva uhvaćen i ubijen, jer se nije hteo pokoriti novoj vlasti.
Ugarska uprava i srednjovekovni Srbi
Mađarska osvaja ovo područje počev od desetog veka. Bačka pada pod mađarsku vlast u desetom veku, pošto su Mađari porazili Salana. Banat dolazi pod mađarsku vlast u jedanaestom veku, posle poraza Ahtuma, a Srem tek u dvanaestom veku, kada ga Mađarska osvaja od Vizantije. Pre mađarskog osvajanja, na teritoriji Srema je postojala vizantijska pokrajina nazvana Tema Sirmijum.
Sremska kraljevina
thumb|left|[[Dragutin Nemanjić|Stefan Dragutin, sremski kralj (1282-1316)]]
Između 1282. i 1316. godine, srpski kralj Stefan Dragutin je vladao Sremskom kraljevinom, koja je obuhvatala Mačvu, Usoru i Soli. Dragutinova rezidencija se nalazila u gradu Debrcu u Mačvi (između Beograda i Šapca). U to vreme, imenom Srem su nazivane dve teritorije: Gornji Srem (današnji Srem) i Donji Srem (današnja Mačva). Dragutinova Sremska kraljevina je u stvari obuhvatala Donji Srem. Neki istorijski izvori govore da je Stefan Dragutin takođe vladao i Gornjim Sremom i Slavonijom, ali drugi izvori pominju drugog lokalnog vladara, koji je vladao Gornjim Sremom. Ime ovog vladara je bilo Ugrin Čak, a rezidencija mu se nalazila u gradu Iloku. Stefan Dragutin je umro 1316. godine, a posle njegove smrti, Sremskom kraljevinom je vladao njegov sin, kralj Vladislav II (1316-1325), dok je Ugrin Čak umro 1311. godine.
Srpski despoti
Iako su Srbi na teritoriji Vojvodine bili deo starosedelačkog slovenskog stanovništva (posebno u Sremu), veći broj Srba počinje da se naseljava na ovo područje počevši od četrnaestog veka. Neposredno pred tursko osvajanje ovih prostora, Srbi su činili gotovo polovinu stanovništva današnje Vojvodine.
U prvoj polovini petnaestog veka, neki gradovi i mesta na teritoriji današnje Vojvodine bili su u posedu srpskih despota: Stefana Lazarevića i Đurđa Brankovića.
Posle turskog osvajanja Srbije (1459. godine), srpski despoti su nastavili da vladaju na teritoriji Vojvodine kao vazali mađarskih kraljeva. Rezidencija srpskih despota nalazila se u gradu Kupiniku (današnje Kupinovo) u Sremu, a ovo su imena tih despota: Vuk Grgurević (1471-1485), Đorđe Branković (1486-1496), Jovan Branković (1496-1502), Ivaniš Berislav (1504-1514) i Stevan Berislav (1520-1535). Poslednji despoti Srbije, Radič Božić (1527-1528), Pavle Bakić (1537) i Stefan Štiljanović (1537-1540), nisu vladali na teritoriji Vojvodine, već su imali posede na teritoriji današnje Rumunije, Mađarske i Hrvatske. Činjenica da su despoti Srbije vladali na teritoriji Vojvodine, kao i prisustvo brojnog srpskog stanovništva na ovom području, razlog su što se u mnogim istorijskim izvorima i mapama nastalim između petnaestog i osamnaestog veka teritorija današnje Vojvodine pominje pod imenom Rascija (Raška, Srbija) i Mala Raška (Mala Srbija).
Argument (književnost)
Argument (latinski: argumentum) naziv je za kratak sažetak književnog dela. Nalazi se na početku mnogih antičkih komedija i tragedija, kao i u renesansnoj drami i komediji dell'arte.
Historija Vojvodine
Habzburška uprava
thumb|[[Stevan Šupljikac (1786-1848), prvi vojvoda Srpske Vojvodine 1848. godine]]
Argument (književnost)
U antičkoj drami ovi su sažeci često u formi akrostiha, posebno kod Plauta. No nisu ih napisali sami autori komada, nego su ih dodali kasniji gramatičari u doba Rimskog carstva. Kratki stihovani sadržaji ispred Terencijevih komedija zovu se u rukopisima periohe (periochae, grčki: περιοχαί), i za njih se zna da ih je sastavio Gaj Sulpicije Apolinar iz Kartagine, učeni gramatičar i istoričar književnosti iz 2. veka nove ere. Kratki sažeci grčkih tragedija i komedija, koji osim sažetka daju i druge informacije o određenom komadu, poznatiji su pod nazivom "hipoteza".
Historija Vojvodine
Habzburška uprava
Posle Karlovačkog (1699) i Požarevačkog mira (1718), teritorija Vojvodine dolazi pod austrijsku vlast. Južni delovi današnje Vojvodine su uključeni u vojnu granicu, dok je Banat bio zasebna austrijska pokrajina između 1718. i 1778. godine. Iz ovog perioda su poznate i dve velike seobe Srba u Austrijsku carevinu (1690. i 1739. godine). Srbi su tada priznati za jednu od državnih nacija Austrije i priznato im je pravo na jedno posebno vojvodstvo, odnosno teritorijalnu autonomiju. Ovo pravo je, međutim, ostvareno tek u revoluciji 1848-1849. godine.
Argument (književnost)
U renesansnoj književnosti argumenti su često bili u prozi. Iz toga se razdoblja sreću ne samo kratki sadržaji čitavog dela, nego i argumenti stavljeni na početak svakog poglavlja, knjige ili pevanja. Služili su kao pomoć čitaocu da se lakše orijentiše u dužem književnom delu.
Historija Vojvodine
Habzburška uprava
Tokom Rakocijevog ustanka (između 1703. i 1711. godine), Vojvodina je bila poprište krvavog rata između mađarskih ustanika i Srba, koji su se borili na strani Austrijskog carstva. U ovom ratu su naročito stradali Srbi u Bačkoj. Rakocijevi ustanici su spaljivali srpska sela, a Srbe terali u progonstvo. Darvaš, glavni zapovednik vojnih odreda koji su se borili protiv Srba u Bačkoj, je zapisao: "Sva velika mesta Rascije i s ove i s one strane Dunava i Tise popalili smo".
Argument (književnost)
John Milton je sastavio argumente u prozi i stavio ih na početak svakoga od dvanaest knjiga drugoga izdanja Izgubljenog raja, objavljenog 1674. godine (prvo izdanje u 10 knjiga iz 1667. nije sadržavalo argumente). U njima se daje kratak i uglavnom dosta pojednostavljen sažetak onoga što se "događa" u datoj knjizi, no čini se da ti argumenti nemaju neku interpretativnu vrednost, pa ih književna kritika dosta retko pominje.
Nakodočes
Nakodočes se može odnositi na
Argument (književnost)
Stihovane argumente nalazimo u Besnom Orlandu Ludovika Ariosta i u Svadbi raja i pakla Williama Blakea. Nakon antike većinu argumenata sastavili su sami autori tih dela, premda ima i slučajeva da su ih naknadno napisali izdavači.
Historija Vojvodine
Habzburška uprava
Tokom austrijske vladavine, na teritoriju Vojvodine su se naselili mnogi kolonisti, najviše Nemci i Mađari, ali takođe i Slovaci, Hrvati, Rusini, Rumuni i drugi. Zbog ove kolonizacije Srbi su izgubili apsolutnu etničku većinu, a Vojvodina je postala jedno od etnički najmešovitijih regiona Evrope. Međutim, bilo je i odseljavanja iz Vojvodine; posle ukidanja potisko-pomoriške vojne granice, Srbi iz bačkog Potisja su se odselili u Rusiju (1752. godine), a na to područje se doseljavaju Mađari. Naročito mnogo Mađara se doselilo posle 1867. godine, kada je Ugarska dobila autonomiju u okviru Habzburškog carstva. Srbi su, međutim, i dalje ostali pojedinačno najbrojnija etnička grupa u Vojvodini, sve do druge polovine dvadesetog veka, kada su ponovo postali apsolutna većina.
Između šesnaestog i devetnaestog veka, Vojvodina je bila kulturno središte srpskog naroda. Posebno značajni kulturni centri bili su: Sremski Karlovci, Novi Sad i fruškogorski manastiri. U prvoj polovini devetnaestog veka Novi Sad je bio najveći srpski grad (Oko 1820. godine, ovaj grad je imao oko 20.000 stanovnika, od kojih su dve trećine bili Srbi).
Revolucije i srpska autonomija
Želeći da ostvare svoja nacionalna prava, Srbi su proglasili Srpsku Vojvodinu na Majskoj skupštini u Sremskim Karlovcima, 1848. godine. Srpska Vojvodina se sastojala od Srema, Bačke, Banata i Baranje. Za vojvodu je izabran Stevan Šupljikac, Karlovačka mitropolija je uzdignuta na rang patrijaršije, a tadašnji mitropolit, Josif Rajačić, proglašen je za srpskog patrijarha. Izabran je narodni odbor kao privremena vlada Vojvodine.
Mađarska vlada je ceo ovaj pokret srpskog naroda proglasila buntovničkim i rešila da ga slomi vojnički. Srbi su pružili energičan otpor i u današnjoj Vojvodini je besneo pravi rat. Vojvođanskim Srbima došli su u pomoć dobrovoljci iz Kneževine Srbije, na čelu sa vojvodom Stevanom Knićaninom. Nepopustljivost mađarske vlade iskoristilo je srpsko vođstvo, na čelu sa patrijarhom Rajačićem. Kad je austrijski car proglasio Mađare za buntovnike, srpske trupe iz Vojvodine uključile su se u carsku vojsku i učestvovale su u gušenju revolucije u Mađarskoj.
thumb|left|Grb Srpske Vojvodine iz 1848. thumb|Severna i južna Srbija 1849. godine
Posle poraza mađarske revolucije, odlukom austrijskog cara, u novembru 1849. godine, formirana je jedna zasebna austrijska pokrajina nazvana Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat (Wojwodschaft Serbien und Tamisch Banat), koja se sastojala od Banata, Bačke i Srema. Pokrajinom je upravljao austrijski guverner, čije se sedište nalazilo u Temišvaru, a titula vojvode je pripadala austrijskom caru. Službeni jezici Vojvodine bili su nemački i ilirski (srpski). Ova pokrajina je ukinuta 1860. godine i priključena Ugarskoj. Međutim, stvarna mađarska vlast u Vojvodini počinje tek od 1867. godine, kada Ugarska dobija autonomiju u okviru Habzburškog carstva.
Austrougarski period
Posle ukidanja Vojvodstva Srbije, na političku scenu Vojvodine izlazi Svetozar Miletić, politički vođa vojvođanskih Srba, koji je zbog svoje borbe za prava srpskog i drugih nemađarskih naroda tadašnje Ugarske uhapšen i poslat na robiju.
Južnoslovenske države
Posle propasti Austro-Ugarske, 1918. godine, Velika narodna skupština Srba, Bunjevaca i drugih naroda Vojvodine, proglašava priključenje Vojvodine Kraljevini Srbiji. Od tada je Vojvodina deo Kraljevstva Srba, Hrvata i Slovenaca, kasnije nazvanog Kraljevina Jugoslavija.
Između 1929. i 1941. godine, postojala je Dunavska banovina, kao jedna od pokrajina Kraljevine Jugoslavije. Glavni grad Dunavske banovine bio je Novi Sad, a pokrajina se sastojala od Srema, Banata, Bačke, Baranje i Šumadije. Etnički sastav pokrajine bio je sledeći: Srbi i Hrvati (56,9%), Mađari (18,2%), Nemci (16,3%) i drugi.
Drugi svetski rat
Region je okupiran od strane Sila Osovine 1941. godine. Bačka i Baranja su priključene Hortijevoj Mađarskoj, dok je Srem priključen takozvanoj Nezavisnoj Državi Hrvatskoj. Krnja Dunavska banovina (uključujući Banat i Šumadiju) postojala je kao deo Nedićeve Srbije između 1941. i 1944. godine, a upravni centar banovine je bilo Smederevo. Međutim, Banat je predstavljao posebnu autonomnu oblast kojom je upravljala nemačka nacionalna manjina. Okupatori su počinili brojne zločine na teritoriji Vojvodine, a naročito je mnogo stradalo srpsko i jevrejsko stanovništvo.
Period nakon 1944. godine
thumb|Današnja Vojvodina Vojvodina je oslobođena 1944. godine, a region je politički obnovljen 1945. godine kao autonomna pokrajina u sastavu Srbije.
Umesto ranijeg imena (Dunavska banovina), pokrajini je vraćeno istorijsko ime – Vojvodina. Glavni grad pokrajine je ostao Novi Sad, a pokrajina je dobila današnje granice, koje uključuju Srem, Banat, Bačku i veoma mali deo Mačve, na desnoj obali reke Save.
U početku je Vojvodina imala uobičajeni stepen autonomije, ali je ustavom iz 1974. godine dobila status blizak drugim federalnim jedinicama, u okviru Jugoslavije, sa gotovo jednakim pravima koja je imala i Srbija.
Ustavnim promenama donetim posle dolaska na vlast Slobodana Miloševića, Vojvodina gubi status para-federalne jedinice (1990. godine) i ponovo postaje pokrajina u okviru Srbije, sa ranijim stepenom autonomije.
Zavaravanje (film)
Zavaravanje je hrvatski dugometražni igrani film iz 1998. godine. Protagonist filma je sredovječni vozač kamiona po imenu Joža koji se prilikom dolaska na jadransku obalu i susreta s mladom ženom počinje prisjećati svojih doživljaja iz Domovinskog rata.
Beloglavi sup
Beloglavi sup je dugačak 93–110 cm, a težak 6 do 13 kg. Po izgledu je to tipični lešinar Starog sveta sa belom ogoljenom glavom i vratom i žutim kljunom, širokim krilima i kratkim repnim perjem. Ptići su po izleganju goli.
Kao i drugi lešinari hrani se strvinama, pretežno uginulim životinjama koje nalazi krstareći nebom širokim područjima, često leteći u jatima. Često grokće i šišti naročito kada se hrani.
Gnezdi se na liticama planina ležući po jedno jaje. Ponekad formiraju kolonije.
Rasprostranjenost u Evropi i Bliskom Istoku
U Španiji postoji nekolino desetina hiljada ovih ptica nasuprot broju od samo nekoliko hiljada koliko ih je bilo tokom '80-ih. Populacija na Pirinejima pogođena je propisima Evropske komisije koji zabranjuju ostavljanje lešina na poljima zbog opasnosti od širenja BSE (kravljeg ludila). To je značajno smanjilo izvor hrane beloglavog supa. Iako obično ova ptica ne napada krupniji živi plen, postoje izveštaji da na ovom području beloglavi sup napada slabe, mlade i bolesne životinje zbog smanjenog izvora lešina.
U Francuskoj je uspešno izvršeno ponovno naseljavanje beloglavog supa na području Centralnog Masiva. Ova populacija sada broji oko 500 ptica.
U Belgiji i Holandiji oko 100 beloglavih supova viđeno je na leto 2007. godine. To je bio deo pirinejske populacije koja je zalutala u potrazi za hranom.
U Nemačkoj je ova vrsta izumrla sredinom 18. veka. Ipak povremeno sa Pirineja doleti jedan broj ptica u potrazi za hranom. Postoje planovi za ponovno naseljavanje ove vrste na Alpe.
U Austriji postoji mala populacija u okolini zoološkog vrta u Salzburgu, a često se mogu videti i delovi populacije sa Balkana u potrazi za hranom.
U Švajcarskoj postoji populacija od nekoliko desetina ptica.
U Italiji vrsta je preživela samo na Sardiniji, ali je izvršeno ponovno naseljavanje na nekoliko drugih lokacija. Kao rezultat toga nekoliko primeraka je uočeno 2006. godine na masivu Gran Sasso u središnjoj Italiji.
U Hrvatskoj kolonija beloglavog supa se može naći blizu grada Beli na ostrvu Cresu. Tamo se gnezde na nižim visinama, sa pojedinim gnezdima tek 10 m iznad nivoa mora. Zbog toga je kontakt sa ljudima uobičajen.
U Srbiji ima 600 primeraka u kanjonu Uvca, a takođe i 35 ptica u kanjonu reke Trešnjice. Lov na ove ptice je zakonom zabranjen.
U Grčkoj postoji oko 1000 ovih ptica. Na ostrvu Kritu mogu se naći u planinskim područjima, ponekad u grupama od po 20 jedinki.
Na Kipru postoji kolonija u Episkopi na jugu ostrva.
Kolonije beloglavog supa se mogu naći u severnom Izraelu, posebno na Golanskoj visoravni kao i planini Karmel i pustinji Negev gde je izvršeno ponovno naseljavanje.
Transpiracija
200px|desno|thumb|Puči na listu rajčice. Transpiracija je isparavanje vode iz biljaka, pogotovo lišća, a i isparavanje vode iz stabljike, cvijeća i voća.
Transpiracija se odvija kroz puči lista tj. kroz otvor u lisnoj epidermi koji omogućuje izmjenu plinova između vanjskog svijeta i parenhima lista. Transpiracija omogućava protok hranjivih tvari od korijena do gornjeg dijela biljke, u kojima je smanjen hidrostatski tlak zbog isparavanja vode i kao rezultat toga voda s otopljenim tvarima putuje prema lišću.
Palo Pinto
Palo Pinto se može odnositi na
Popis vojvoda i kneževa Beneventa
Ovaj članak sadrži popis vladara Vojvodstva Benevento.
Kneževi Beneventa
Također kneževi Capue od 900 do 981.
Kneževi Beneventa pod papskim sizerenstvom
Papa je imenovao svog rektora, ali su građani poželjeli povratak svojih starih kneževa, pa su se 1055. vratili na vlast, iako tek kao papini vazali.
Normanski knez od Beneventa
Guiscard je grad vratio papi, a novi beneventanski kneževi ili vojvode nisu bili imenovani sve do 19. vijeka.
Raabjerška crkva
thumb|right|250px|Raabjerška crkva
Raabjerška crkva (Råbjerg Kirke) je luteranska crkva smještena u blizini Råbjerg Milea, velike dine na krajnjem sjeveru poluotoka Jylland u Danskoj. Sagrađena je oko 1300. godine u stilu koji predstavlja prijelaz s romaničke na gotičku arhitekturu. Više puta je dograđivana, posljednji put 1931. godine.
Cooperativa, Latina
Cooperativa je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Siniša Vuco
Siniša Vuco (Split, 29. travnja 1971. ), hrvatski pjevač, skladatelj pop i rock glazbe i heavy metala. Skladao je i pisao glazbu za mnoge hrvatske izvođače.
Narodni list
"Narodni list" je tjedni časopis koji od 1862. izlazi u Zadru.
Siniša Vuco
Siniša Vuco je jedan od rijetkih glazbenika koji se u svojoj karijeri bavi potpuno suprotnim glazbenim žanrovima. Podjednako je prihvaćen kao autor i pjevač nove narodne glazbe i kao autor i izvođač žestokog hard rocka. Tematike njegovih pjesama najčešće su: alkohol, ljubav, žene, patnja i prošlost.
Narodni list
Prvi broj zadarskog "Narodnog lista" izišao je 1. ožujka 1862. godine. Tada je izlazio na talijanskom jeziku pod nazivom "Il Nazionale", a imalo je i Prilog k Narodnom listu na hrvatskom jeziku.
Siniša Vuco
Glazbena karijera
Vuco je 1987. sa šesnaest godina, nastupio i pobijedio na lokalnom glazbenom natjecanju »Glas Kaštela«. U glazbenom smislu bio je pod velikim utjecajem bosanskih rock sastava kao što su Bijelo dugme, Valentino, Merlin i Vatreni poljubac. Potom je svirao gitaru u sastavima, zajedno sa Dennis "Harris" Gabrićem i Ivanom Svalinom (svojim budućim kumom), kao što su Evil Blood i Lord of darkness. Pjevao je i svirao u splitskom glam hard rock sastavu Vatrene ulice, i u thrash metal sastavu Witchcraft, također iz Splita. Imao je i malo poznat demo sastav Magistrala bend.
Azolette
Azolet je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 74, a gustina naseljenosti je iznosila 18 stanovnika/km².
Siniša Vuco
Glazbena karijera
Vucin prvi veliki hit bila je pjesma »Molim te vrati se«, koju je otpjevao na splitskom festivalu Melodije Hrvatskog Jadrana u duetu sa pjevačicom Ivankom Luetić 1992. godine. Na istom festivalu je samostalno izvodio nagrađivane skladbe "Siromasi" i "Ostani". Veliki preokret u svojoj glazbenoj karijeri napravio je u drugoj polovici devedesetih sa albumom nove narodne glazbe Volim piti i ljubiti. S ovim izdanjem postigao je veliku popularnost, unatoč radikalnoj promjeni glazbenog stila, iako je u njegovoj glazbi i ranije bilo elemenata turbo folka.
Narodni list
Od 1869. godine tiskaju se usporedo "Narodni list" i "Il Nazionale", a od 1876. godine "Narodni list" izlazi samo na hrvatskom jeziku. Na stranicama "Narodnog lista" vodeći hrvatski intelektualci provodili su program Narodne stranke, zalagali se za udruženje Dalmacije s Hrvatskom, kao i za uvođenje hrvatskog jezika u javni život.
Siniša Vuco
Glazbena karijera
Pisao je i skladao za mnoge popularne hrvatske izvođače kao što su Mišo Kovač, Kemal Monteno, Zlatni dukati, Alka Vuica, Vlado Kalember i drugi. Napisao je pjesmu Stari se koju izvode Marko Perković Thompson i Tiho Orlić. Dobitnik je diskografske nagrade "Zlatna Ptica" za preko 100.000 prodanih albuma (do 2001.). Zbog kaznene prijave za obiteljsko nasilje uskraćen mu je nastup na Dori 2007., s pjesmom "Zbog tebe" Fedora Boića. Četiri albuma su mu postigla zlatnu a tri srebrnu tiražu.
Narodni list
Prvi urednik "Narodnog lista" bio je ugledni humanist, povjesničar i znanstvenik Natko Nodilo. Uz njega tadašnji napredni intelektualci koji su pisali u "Narodnom listu" bili su: Mihovil Pavlinović, Miho Klaić, Kosta Vojnović, Ivan Danilo i drugi. Nakon Nodilova odlaska iz uredništva,"Narodni list" uređuje Lovro Matić, potom i niz uglednika toga doba, od kojih je naznačajnije spomenuti Jurja Biankinija koji list u potpunosti uređuje na hrvatskom jeziku. Godine 1920. dolazi do nasilnog ugasnuća "Narodnog lista", zbog poznatog Rapallskog ugovora i skorašnje vlasti talijanskih fašista u Zadru.
Nakon Drugog svjetskog rata, 1946. godine u Zadru ponovno izlazi "Narodni list". Kako se u to doba u Zagrebu nakratko pojavio dnevnik s istim nazivom, zadarski "Narodni list" prisiljen je privremeno promijeniti naziv u "Glas Zadra". Nakon prestanka izlaženja zagrebačkog glasila, "Narodni list" ponovno dobiva svoje povijesno ime kojeg nosi do današnjih dana više od trinaest desetljeća. Od 1994. godine, "Narodni list" se tiska kao tjednik u tiraži od 10.000 primjeraka.
Siniša Vuco
Glazbena karijera
Utemeljio je i hard rock skupine Živo blato i Klanje ljudi.
U travnju 2008. objavio je da prekida veze s hrvatskom estradom te dobrovoljno napušta Hrvatsku glazbenu uniju. Samovoljno je odlučio i ne davati više izjave za medije. U priopćenju koje je ovjerio kod javnog bilježnika i uputio medijima i HGU između ostaloga stoji:
Najavio je da će i dalje samo nastupati uživo diljem Hrvatske. Najavljeni album "Vuco live" uopće nije objavljen. Album koji je izišao nakon ove najave je studijsko izdanje Vuco XI izdan 2011.
Politički angažman
Siniša Vuco kandidirao se na lokalnim izborima 2001. godine. Kao nositelj nezavisne županijske liste osvojio je 3.307 glasova čime nije prešao izborni prag.
Godine 2003. kandidirao se kao glavni nositelj liste od trinaest kandidata na parlamentarnim izborima. Neovisna lista na izborima zastupnika u Hrvatski sabor osvojila je 1.021 glas te također nije dobila dovoljan broj glasova za ulazak njenih članova u Hrvatski sabor.
Na parlamentarnim izborima 2011. Vuco se kandidirao kao glavni nositelj Neovisne liste Siniše Vuce. Lista se kandidirala u 1. i 10. izbornoj jedinici. Svaka lista imala je različite kandidate, svaka po 14 osoba. U 1. izbornoj jedinici lista je osvojila 961 glas, a u 10. 2004 glasa, čime nije prijeđen izborni prag. Prilikom predizborne kampanje Vuco je prekinuo medijsku šutnju za koju se ranije opredijelio. U ovom smislu je i vodio kampanju pod nazivom "Šutnja je zlato. Pričat ću u Saboru!". Premda se njegova kampanja više doimala kao svojevrstan performance kao reakcija na vladajuću političku situaciju, a manje kao ozbiljna politička kandidatura.
Osobni život
Oženio se dva puta i jednom razveo. Trenutno je u braku s Jelenom Vuco. Ima četvero djece, dva sina i dvije kćeri. Jedan od sinova, Vilibald, nastupa za mlađe uzraste Hajduka.
U javnosti je poznat po svojim ekscentričnim i provokativnim istupima: u intervjuima i na koncertima često vrijeđa druge glazbenike, a u Splitu je čak pištoljem prijetio vozaču autobusa koji mu nije htio prevesti plakate do Njemačke. Objasnio je da se okušao u raznim žanrovima glazbe da bi prehranio svoju mnogobrojnu obitelj, "jer da nema njih otišao bi sam čuvati ovce na Novi Zeland".
U studenom 2007. optužen je da je išamarao suprugu i zajedno s njenom sestrom ju izbacio na ulicu, nakon čega je protiv njega pokrenut sudski postupak. Ovo je kasnije demantirao zajedno sa suprugom, tužba je kasnije povučena.
Parker
Parker se može odnositi na
Biljni hormon
Biljni hormon (fitohormon) je prirodno (endogeno) ili veštački sintetisano jedinjenje koje ima izražen fiziološki efekat na biljke. Kod biljaka ne postoje specijalno diferencirani organi za sintezu hormona, već se oni sintetišu u pojedinačnim, lokalizovanim ili difuzno raspoređenim ćelijama. Najčešće se sintetišu vrlo male količine hormona, ali one imaju veliki efekat na procese metabolizma, rasta, diferencijacije i senescencije (starenja) biljaka.
Biljni hormoni obuhvataju sledeća jedinjenja ili klase jedinjenja:
Ređe pominjana kao biljni hormoni su i sledeća jedinjenja sa fiziološkim efektom na biljke:
Vanjske veze
dick
Auksin
Auksini su grupa biljnih hormona (fitohormoni), koji imaju ulogu u osnovnim koordinativnim signalima tokom razvitka biljke. Često deluju u kombinaciji sa ostalim hormonima, bilo sinergistički ili antagonistički. Najvažniji predstavnik auksina je indol-sirćetna kiselina (IAA).
Haverford College, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.331.
YU grupa
YU grupa je jugoslovenska i srpska rok grupa iz Beograda.
1987—danas
Na kraju 1980ih, grupa Bijelo Dugme ima ogroman uspeh sa svojim pesama u etno-rok stilu, a vođa Goran Bregović je predložio braći Jelić da ponovo YU grupa započne sa radom. Iako su povremeno radili tokom prve polovine 1980-ih, YU grupa se službeno okupila 1987. godine. Izdali su svoj povratnički album „Od zlata jabuka“, sa istoimenom naslovnom pesmom koja postaje glavni hit. YU grupa nastupa na koncertu Legende YU Roka, zajedno uz Indexe, Korni grupu, Time i Radomira Mihajlovića Točka. Na albumu uživo su puštene pesme „Čudna Suma“, „U Tami disko kluba“, „Crni leptir“, „Nona“, „Kosovski božuri“ i „Sama“. Novembra 1988, bend je objavio „Ima nade“. Najveći hitovi na albumu su bili „Mornar“, kao i kultna balada „Dunavom šibaju vetrovi“. Posle toga je usledio album „Tragovi“, snimljen s Đelmašem na bubnjevima još jednom, i sa Sašom Loknerom i Nikolom Čuturilom kao gostima. Na 22. rođendan, bend je dobio novog člana, Petra Jelića, koji je nećak Dragog i Žike. Nova postava je objavila album „Rim“ 1994. godine. Album je sniman u Italiji, a producirao ga je Dragi Jelić i Mario Zaninni Quirini. Album je doneo nove hitove „Odlazim“, „Oluja“, „Dunav“, „Gledaj Samo Pravo“. Tokom kasnih 1990-ih, bend retko nastupa u Jugoslaviji. Godine 2005, Igor Malešević (bivši član Bjesova) postaje novi bubnjar. YU grupa je objavila svoj najnoviji studijski album simboličnog naziva „Dugo znamo se“. Album je uglavnom orijentisan ka hard rok stilu. Tekst za pesmu „Pustinja" je napisala Bebi Dol, a tekst za „Bože, spasi me“ i „Tango“ napisao je frontmen Van Goga Zvonimir Đukić Đule. Album je bio generalno dobro primljen, i doneo je hitove „Pustinja“, „Zamoliću te“, „Bože, spasi me“ i „Tango“. Godine 2007, bend je izdao svoj prvi službeni album uživo „Live“. Neke od pesama sa albuma su zabeležene 1996. u Studiju M u Novom Sadu, na kojem učestvuje Kornelije Kovač. Godine 2008, bubnjar Slobodan Jurišić zamenio je Maleševića. Tokom 2009, Croatia Records je objavio dvostruki kompilacijski album „The Ultimate Collection“, na kojem se nalazi 35 pesama iz razdoblja od 1972 do 1977.
Uticaj
Muzičari koji su, prema vlastitim rečima, bili pod uticajem YU grupe su i bivši gitarista Bijelog Dugmeta Goran Bregović, Alen Islamović, Dušan Kojić Koja iz Discipline kičme (koji je obradio pesmu „Čudna šuma“ na njihovom albumu 1986. „Svi za mnom!“), kantautor i bivši član Riblje čorbe Nikola Čuturilo i članovi benda Jarboli. Drugi muzičari koji su pohvalili rad grupe su Kornelije Kovač, Ljuba Ninković (S vremena na vreme), Radomir Mihajlović Točak, Vlatko Stefanovski i Zdenka Kovačiček. U knjizi YU 100: najbolji albumi jugoslovenske Rok i pop muzike se nalaze dva albuma YU grupe: YU Zlato (rangiran na 57 mestu) i YU grupa (rangiran na 62 mestu).
Vladivoj od Češke
Vladivoj (cca. 981 - 1003) bio je knez Češke od 1002. do smrti. Njegovo porijeklo je nejasno, iako historičari pretpostavljaju da je bio u srodstvu s vladajućom kućom Pšemislovića. Na prijestolje je došao nakon ustanka plemića kojim je zbačen prethodni knez Boleslav III Riđi. Vladivoj je, međutim, prema navodima kroničara bio alkoholičar te se vjeruje da je zbog sklonosti piću umro samo nakon nekoliko mjeseci.
Pekos
Pekos se može odnositi na
Panotija
Panotija je hipotetički superkontinent koji je postojao kao pan-afrički orogen pre 600 miliona godina do kraja prekambrijuma pre oko 540 miliona godina. Takođe je poznat pod imenom superkontinent Vendijan. Panotiju je prvi put opisao Ijan V. D. Delzijel 1997. godine.
Colony, Kansas
Koloni je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 408, što je 11 (2,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rodina
Rodina može biti:
Arehis I od Beneventa
Arehis I (Arechis, Aregis, Aretchis; Arechi; ? - 641) bio je langobardski vojvoda Beneventa koji je vladao od 591. do 641. Bio je rodom iz Furlanije, a historičari pretpostavljaju da je bio nećak ili bliski rođak svog prethodnika Zottoa. Slično kao i njegov prethodnik, bio je de facto nezavisan od langobardskih kraljeva u sjevernoj Italiji zahvaljujući bizantskim teritorijama u Centralnoj Italiji. Tokom duge vladavine je uspješno ratovao sa Bizantincima, i osvojio Capuu i Venafro u Kampaniji, kao i dijelove današnjih regija Basilicata i Kalabrija. Pokušaj osvajanja Napulja nije uspio, ali je krajem 620-ih uspio zauzeti Salerno. Pred kraj vladavine je nastojao ostvariti dobre odnose sa Katoličkom crkvom. Naslijedio ga je sin Aiulf.
Presidio
Presidio se može odnositi na
Blue Orchid
Video-spot za "Blue Orchid" je režirala Floria Sigismondi, a u njemu se pojavljuje manekenka Karen Elson, koja se nakon snimanja udala za Jacka Whitea.
Gagnone-Orcesco, Verbano-Cusio-Ossola
Gagnone-Orcesco je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 798 m.
Kozma Praški
mini|desno|Češka hronika koju je napisao Kozma Praški
Kozma Praški je prvi češki pisac čije delo predstavlja istorijski izvor.
Rodio se oko 1045. u Pragu. Školovao se neko vreme u Liježu. Od 1086. je pratio češke biskupe na putovanjima po Nemačkoj i Italiji. Godine 1099. posto je sveštenik i pripadao je sveštenstvu praške katedrale, da bi zatim postao njen upravitelj - dekan. Umro je 1125. godine. Bio je oženjen i imao je jednog sina, koji ne postao biskup.
Kozma je napisao Češku hroniku u tri knjige koja obuhvata period od najstarijih vremena do 1125. godine. Ona je neujednačene izvorne vrednosti, jer Kozma neke događaje prećutkuje, ali je pouzdana hronologija. Najznačajnija je treća knjiga koja izlaže događaje od 1092. do 1125. godine. Poznavao je klasike koje često citira, obično netačno. Delo donosi važne podatke za istoriju Češke i delimično Nemačke.
Kozje (općina)
Općina Kozje (slovenski: Občina Kozje) je jedna od 212 slovenskih općina od 3.177 stanovnika. , administrativni centar općine je selo Kozje.
Geografske karakteristike
Općina Kozje prostire se na istoku Slovenije, pored granice sa Hrvatskom, po Kozjanskom, u slivu rijeke Bistrice, na površini od 89.7 km², na kojoj leži 23 naselja.
Naselja Općine Kozje
Bistrica, Buče, Dobležiče, Drensko Rebro, Gorjane, Gradišče, Gubno, Ješovec pri Kozjem, Klake, Kozje, Lesično, Ortnice, Osredek pri Podsredi, Pilštanj, Podsreda, Poklek pri Podsredi, Topolovo, Vetrnik, Vojsko, Vrenska Gorca, Zagorje, Zdole, Zeče pri Bučah
Amr ibn al-As
`Amr ibn al-`As (عمرو بن العاص ‘Amrū ibn al-‘Ās; cca. 573 – 6. januar 664) bio je arapski vojni komandnat najpoznatiji po muslimanskom osvajanju Egipta godine 640. Bio je suvremenik proroka Muhameda i ashabi ("Drug"), koji je brzo napredovao kroz muslimansku hijerarhiju nakon preobraćenja na islam u 8. godini Hidžre (AH) (629). Poznat je i po tome što je podigao novu egipatsku prijestolnicu Fustat kao i džamiju Amr ibn al-Asa u njegovom središtu — prvu džamiju na afričkom kontinentu.
Rivs
Rivs se može odnositi na
Logor Lepoglava
desno|mini|Kaznionica u Lepoglavi danas.
Logor Lepoglava bio je logor za političke zatvorenike, kojeg su od 1943. do 1945. upravljele ustaše u vrijeme NDH tokom Drugom svjetskom ratu.
Logor je formiran na mjestu kaznionice u nekadašnjem pavlinskom samostanu u mjestu Lepoglava, nedaleko od Varaždina.
U periodu Austro-Ugarske i obe Jugoslavije, Lepoglava bila kao kazniona.
Austrougarska
minijatura|[[Lepoglava nekad.]]
Kaznionica u Lepoglavi formirana je 1855. u vreme austrijske vladavine. Uslovi boravka u kaznionici u prvim decenijama nakon osnivanja bili su izuzetno nehumani. Smrtnost među zatvorenicima je bila relativno velika zbog nepostojanja lekarske službe u zatvoru i nemogućnosti da zatvorenici dobijaju lekove, kao i zbog loše ishrane zatvorenika. Takođe, u prvim decenijama zatvorenici su boravili u kaznionici pod režimom tamnice, tj. okovani i bez mogućnosti izlaska iz ćelija.
Promene u zatvorskom režimu nastupile su 1878. kada je uveden rad kao element izvršenja kazni što je dovelo do fomriranja nekoliko zanatlijskih radionica u kaznionici, omogućivši zatvorenicima svakodnevni izlazak iz ćelija. Do Prvog svetskog rata u kaznionici su bili zatočeni osuđenici za krivična dela, ali ne i politički kažnjenici.
Rokvol
Rokvol se može odnositi na
Logor Lepoglava
Austrougarska
I pored poboljšanja uslova boravka u kaznionici, oni su i dalje bili nehumani, tako da je 1903. izbila pobuna u zatvoru koju je ugušila vojska. Kapacitet zatvora je proširen 1913-1914. godine, uoči prvog svetskog rata, kada je izgrađena nova zgrada pokraj objekata nekadašnjeg samostana, u formi savremenih zatvorskih objekata.
U Lepoglavi je za vreme rata veliki bio zatvoren broj političkih osuđenika, većinom Sremaca, koji su za vreme provale Srbijanaca u Srem sa slavljem dočekali i pomagali srpsku vojsku. Ali bilo je i studenata, osuđenih zbog političkih atentata i veleizdaje. Stanje u kaznionici za vreme Prvog svetskog rata detaljno je opisao Rudolf Hercigonja, hrvatski nacionalni revolucionar jugoslovenske orijentacije, atentator na bana Ivana Skerletza, i posleratni osnivač Saveza komunističke omladine Jugoslavije, u knjizi Lepoglavski vampiri (Zagreb, 1919). Zajedno sa Hercigonjom u Lepoglavi su tokom Prvog svetskog rata bili zatočeni i drugi poznati jugoslovenski revolucionari, takođe zagrebački omladinci Đuka Cvijić i August Cesarec. Hercigonja opisuje težak položaj političkih zatvorenika, naročito projugoslovenskih revolucionara iz redova omladine. Najodgovorniji za oštar režim prema političkim kažnjenicima u kaznionici bio je upravnik zatvora, Josip Šaban.
Kaznionica
thumb|Grupa političkih osuđenika u lepoglavskoj kaznioni.
Kraljevina Jugoslavija od Austro-Ugarske nije samo nasledila Lepoglavu kao mesto za izolaciju političkih kažnjenika, već i upravnika kaznionice, Josipa Šabana, koji će godinama nakon ujedinjenja obavljati ovu dužnost.
Prvi poznati komunisti koji su služili zatvorsku kaznu u kaznionici u Lepoglavi bili su Rodoljub Čolaković, Nikola Petrović i Dimitrije Lopandić, članovi ilegalne organizacije Crvena pravda čiji saborac Alija Alijagić je 1921. izvršio atentat na ministra unutrašnjih poslova Milorada Draškovića. Tokom 1924. u kaznionici je bio zatvoren sekretar Centralnog komiteta Komunističke partije Jugoslavije Sima Marković.
Od 1929. do 1933. u kaznionici su bili zatvoreni Josip Broz Tito, Moša Pijade, Ivan Milutinović, Radivoj Davidović, Momčilo Đorđević, Andrija Hebrang, Milorad Petrović, Đuro Pucar, Otokar Keršovani, Trajko Stamenković, Marijan Stilinović, sekretar SKOJ-a Zlatko Šnajder i drugi komunisti. Politički zatvorenici su iz Lepoglave 1933. prebačeni u kaznionicu u Sremskoj Mitrovici.
Prema dostupnim podacima, u Lepoglavi je od 1920. do 1939. bilo zatočeno 170 komunista. Kako bi omogućili podnošljivije uslove boravka u kaznionici komunisti su organizovali štrajkove. Najmasovniji štrajk dogodio se 1935. kada su komunisti organizovali preuzimanje paviljona u kojoj su zatvorenici bili zatočeni. U štrajku je učestvovalo oko 1000 zatočenika, uključujući kriminalce i hrvatske i makedonske nacionaliste. Štrajk je ugušen tako što je uprava kaznionice dovela vojsku koja je provalila u paviljon porušivši barikade, pucajući na zatvorenike među kojima su nekolicina ranjena.
Logor za internaciju 1939-1941.
Istorijat logora na mestu kaznionice Lepoglava možemo podeliti u dve faze koje se značajno razlikuju.
Najpre je 1939. u kaznionici osnovan logor za internaciju političkih protivnika, mahom komunista. Međutim ovaj logor se znatno razlikovao od kasnijeg ustaškog logora jer nije bio logor smrti i više je podsećao na kaznionicu iako je službeno nazivan logorom. Ono što je razlikovalo logor za internaciju od kaznionice bila je činjenica da su od 1939. u Lepoglavi izolovana lica koja nisu izvođena na sudove niti su osuđena na zatvorsku kaznu, već represirana zbog političkog ubeđenja.
Kaznionica
minijatura|Dvorište kaznionice u Lepoglavi sa leševima koji su izvađeni iz bunara.
Od 1941. do 1943. u Lepoglavi je i dalje funkcionisao kazneni zavod, u kome su bili pooštreni uslovi boravka u odnosu na predratno razdoblje, ali su bili mnogo podnošljiviji u odnosu na ustaške istražne zatvore i naročito u odnosu na logore.
Partizansko oslobođenje Lepoglave 1943.
Kaznionica je oslobođena od strane partizana 13/14. jula 1943. kada je privremeno oslobođeno i mesto Lepoglava. Akciju su izveli borci Dvanaeste slavonske udarne brigade i Kalničkog partizanskog odreda. U kaznionici je tada boravilo oko 730 osuđenika, među kojima je bilo i nekoliko desetina političkih zatvorenika, mahom pripadnika i simpatizera Hrvatske seljačke stranke, ali i manji broj komunista. Zatvorenici su pušteni na slobodu, sem počinilaca teških kriminalnih dela.
Prilikom borbi za oslobođenje Lepoglave poginulo je 26 partizana. U Lepoglavi su ustanovljeni privremeni organi narodne vlasti, a značajan broj lokalnih stanovnika i žitelja okolnih sela stupio je u partizane.
Ustaški logor
minijatura|Zakopavanje žrtava iz Lepoglavske kaznionice.
Logor smrti u Lepoglavi počeo se formirati od prosinca/decembra 1943. i djelovao je sve do početka svibnja/maja 1945. Partizani su prilikom povlačenja iz Lepoglave zapalili kaznionicu, ali izgoreo je samo stari deo zatvora, dok su novi paviljoni bili manje oštećeni.
Prema dosadašnjoj prikupljenoj dokumentaciji, logor je držao 4.952 zatvorenika. Na Spomen groblju napisana je imenom i prezimenom 961 žrtva, od malog djeteta do starca, među kojima je uklesano ime i 2-mjesečne bebe iz Rinkovca, a s područja Lepoglave ime Rude Štefuljaka, jedine lepoglavske žrtve.
Uslovi u logoru su se naročito pogoršali u zimu 1944-1945. Konačna likvidacija logora i uništenje logoraša započeli su početkom aprila 1945, kada su ustaše shvatile da se bliži čas kada će partizani osloboditi Lepoglavu, ali i čitavu Jugoslaviju. Stoga su ustaše odlučile da prebace vozom zatočenike u logor Jasenovac gde će logoraši biti likvidirani, s obzirom da u Lepoglavi nisu postojali uslovi za brzu likvidaciju oko 1.300-1.400 logoraša koliko ih je preostalo u logoru. Najpre je 11. aprila 1945. za Jasenovac transportovano 800 logoraša, a potom, nakon dva dana, dodatnih 500 logoraša. Iz drugog transporta uspelo je pobeći oko 40 logoraša, iz jednog vagona. Svi ostali su ubijeni u logoru Jasenovac.
Poslednji logoraši, njih oko 70-80, ubijeni su u logoru 30. aprila 1945.
Nakon oslobođenja organizovano je ekshumiranje žrtava logora iz masovnih grobnica i bunara u okolini logora. Tada je ekshumirano preko 500 leševa.
SFRJ
Poslije rata su jugoslavenske vlasti logor pretvorile u kaznionicu koja i danas djeluje u okviru kazneno-popravnog sustava Republike Hrvatske.
U prvim godinama nakon oslobođenja u zatvoru su boravili pripadnici oružanih snaga i administracije NDH. Tokom narednih decenija u zatvoru su boravila lica na odsluženju krivičnih kazni. Tokom 1970-ih u zatvoru su služili sudsku kaznu i pojedini istaknuti pripadnici Hrvatskog proljeća.
Refjurio
Refjurio se može odnositi na