cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Los Leones, Aldama
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1321 m.
George Francis FitzGerald
Profesor Džordž Fransis Ficdžerald (3. avgust 1851 – 22. februar 1901) bio je irski akademik, koji je služio kao Erasmus Smitov profesor prirodne i eksperimentalne filozofije (1881-1901) u Triniti koledžu u Dablinu (TCD). Ficdžerald je poznat po svom radu na elektromagnetnoj teoriji i po Lorenc–Ficdžeraldovoj kontrakciji, koja je postala integralni deo Ajnštajnove specijalne teorije relativnosti. Jedan krater na udaljenoj strani Meseca je imenovan po njemu, kao i jedna zgrada u TCD.
Život i rad u fizici
Ficdžerald je rođen u kući u Br. 19. Louer Maunt ulici u Dablinu dana 3. avgusta 1851. godine od oca velečasnog Vilijam Ficdžeralda i njegove supruge Ane Franses Stoni (sestre Džorda Jonstona Stonija i Bindona Blad Stonija). Profesor moralne filozofije na Trinitiju i vikar Sent Ane u Doson ulici, u vreme rođenja svog sina, Vilijam Ficdžerald je bio imenovan biskupom Korka, Klojna i Rosa 1857. godine i premešten u Kilaloe i Klonfert 1862. godine. Džordž se vratio u Dablin i upisao TCD kao student kad mu je bilo 16 godina. On je postao član Trinitija 1877. godine i proveo je ostatak svoje karijere tamo, postajući Erasmus Smitov profesor prirodne i eksperimentalne filozofije 1881. godine.
Zajedno sa Oliverom Lodžom, Oliverom Hevisajdom i Hejnrihom Hercom|, Ficdžerald je bio vodeća figura u grupi „Maksvelista” koja je revidirala, proširila, pojašnila i potvrđila Džejms Klerk Maksvelove matematičke teorije elektromagnetnog polja tokom kasnih 1870-ih i 1880-ih.
Godine 1883, polazeći od Maksvelovih jednačina, Ficdžerald je bio prvi koji je predložio uređaj za produkciju brzo oscilujućih električnih struja za generisanje elektromagnetnih talasa, fenomen koji je prvi put eksperimentalno pokazao da postoji nemački fizičar Hajnrih Herc 1888. godine.
Godine 1883, on je izabran za člana Kraljevskog društva. Godine 1899, on je nagrađen Kraljevskom medaljom za njegova istraživanja u polju teoretske fizike. Godine 1900, on je postao počasni član Kraljevskog društva Edinburga.
Ficdžerald je tokom većeg dela svog kratkog života bolovao od mnogobrojnih probavnih problema. On je postao veoma bolestan od stomačnih problema. Preminuo je u svojoj kući, u 7 Ili plejsu u Dablinu, ubrzo nakon operacije na perforiranom čiru, 21. februara 1901. Sahranjen je na groblju Maunt Džerom.
Kontrakcija dužine
Ficdžerald je poznatiji po svojoj pretpostavci u svom kratkom pismu uredniku časopisa Nauka pod naslovom „Etar i atmosfera Zemlje” (1889), da ukoliko bi se svi pokretni predmeti bili prikazani kraćim u pravcu njihovog kretanja, time bi se uzeli u obzir zagonetn i nulti rezultati Majkelson—Morlijevog eksperimenta. Ficdžerald je ovu ideju delimično zasnovao na načinu na koji se zna da elektromagnetne sile utiču na kretanje. Konkretno, Ficdžerald je koristio neke jednačine koje je pre kratkog vremena pronašao njegov prijatelj, inženjer elektrotehnike Oliver Hevisajd. Holandski fizičar Hendrik Anton Lorenc došao je na vrlo sličnu ideju 1892. godine i potpunije je razvio u Lorencove transformacije, u kontekstu njegove teorije elektrona.
Lorenc-Ficdžeraldova kontrakcija (ili Ficdžerald-Lorencova kontrakcija) postala je suštinski deo specijalne teorije relativnosti, u obliku koji je objavio Albert Ajnštajn 1905. On je demonstrirao kinematičnu prirodu ovog efekta, izvodeći ga iz principa relativnosti i konstantnosti brzine svetlosti.
Vilko Schwartz
Vilko Schwartz (Križevci, 17. 12. 1871 - Križevci, 7. 5. 1939), jugoslavenski kulturni radnik, dobrotvor, odgovorni urednik i izdavač novina u Križevcima.
Biografija
Vilko Schwartz je rođen 17. 12. 1871 u Križevcima za vrijeme Austro-Ugarske Monarhije. U rodnim Križevcima bio je među pet publicista i prodavača koji su dominirali križevačkim širim područjem, te vlasnik najveće i najuglednije tiskare koju je kupio od Gustava Neuberga 1906 godine. Njegova tiskara je izdavala udžbenike, molitvenike, beletristiku, te poznate "Križevačke štatute". Vilko je bio odgovorni urednik lokalnih novina "Križevčanin" koje je izdavao od 1906, te novina "Križevački tjednik" koje je izdavao od 1928 do 1930 godine. 1930 godine bio je jedan od suosnivača dobrotvornog "Društva za podupiranje siromašnih učenika državne realne gimnazije u Križevcima". Vilko Schwartz je preminuo 7. 5. 1939 u rodnome gradu.
George Francis FitzGerald
Familija
Ficdžerald je bio nećak Džordža Džonstona Stonija, irskog fizičara koji je skovao termin „elektron”. Nakon što su tu česticu otkrili Dž. Dž. Tomson i Volter Kaufman 1896. godine, Ficdžerald je predložio da se zove elektron. Ficdžerald je isto tako bio nećak Bindon Blad Stonija, eminentnog irskog inženjera.
Eksperimenti letenja
Ficdžerald, zajednički sa drugima je krajem devetnaestog veka postao opsednut željom da leti. Njegovi pokušaji u Koledž parku u Dablinu 1895. godine uključivali su veliki broj studenata koji su vukli užad privezanu za Lilientalovu jedrilicu i privukli su pažnju ljudi u Dublinu, preko pruge ulice Nasau. Ficdžerald bi u tim prilikama skinuo svoj kaput, ali bi zadržao svoj visoki šešir, kojim se u to vreme normalno pokrivala glava. Eksperimenti nisu bili okrunjeni uspehom i na kraju su napušteni. Leteća mašina visila je dugi niz godina u zgradi muzeja sve dok jedan zaludni student inženjerstva nije upotrebio šibicu na sajli sa koje je visila. Plamen je putovao duž sajle i konzumirao jedrilicu pred nemoćnim posmatračima.
Antonije R. Majstorović
Antonije Majstorović (Ranković) je bio sin Ranka Majstorovića (1768 — 1840) iz Azanje. Antonije Majstorović je bio član Narodnog suda (1833.) i državni savetnik. Član Državnog saveta postao je u vreme kneza Aleksandra Karađorđevića.
Bavio se pisanjem pesama i bio član Knjaževsko-srbskog teatra Joakima Vujića koji je postojao u Kragujevcu u periodu 1834-1836. godine. Takođe je i pomogao u osnivanju prve državne osnovne škole u Azanji.
U modernoj srpskoj istoriji ostao je poznat kao jedan od organizatora tzv. "Majstorovićeve zavere“ iz 1863. zajedno sa još 35 istomišljenika. „Zavera“ je imala za cilj planiranje i ubistvo kneza Mihaila Obrenovića i povratak na presto Karađorđevića.
Antonije Majstorović i drugovi su posle višemesečne istrage izvedeni pred smederevski Okružni sud, koji je maja 1864. godine (po starom kalendaru) doneo presudu. Sudsko veće je 26 zatvorenika osudilo, četvorica su, kako se u ono vreme govorilo, „pušteni ispod suđenja“, a četvorica oslobođena zbog nedostatka dokaza. Međutim, nijednom od osuđenih nije bila izrečena kazna veća od dve godine zatvora.
Odluka Velikog suda od 3. juna 1864. godine, kojom su oslobođeni svi učesnici „Majstorovićeve zavere“ zaprepastila je kneza Mihaila, Vladu i Savet. Ovakva odluka je dovela do obračuna kneza Mihaila sa sudijama Velikog suda i njih petorica je osuđeno na zatvorsku kaznu od tri godine. Afera je nanela ogromnu moralnu štetu režimu kneza Mihaila Obrenovića i posle toga on više nije važio kao demokratski. Antonije Majstorović je streljan u Azanji 1866. godine.
Cascine Aceto, Alessandria
Cascine Aceto je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 159 m.
La Haciendita, Urique
La Haciendita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1361 m.
Kuntcig
Po podacima iz 1990. godine u opštini je živelo 1.088 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 241 stanovnika/km².
Banatska Dubica
Банатска Дубица, некада Мала Маргита је насеље у Србији у општини Сечањ у Средњобанатском управном округу. Према попису из 2011. било је 324 становника (према попису из 2002. било је 428 становника).
Историја
Ово место постоји већ 1685. године. Током историје Банатска Дубица мења своје име неколико пута назив: Године 1783. подигнута је црква, а 1803. године израдио је иконостас сликар Данијел Алексић из Арада.
Демографија
У насељу Банатска Дубица живи 346 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,4 година (40,8 код мушкараца и 47,8 код жена). У насељу има 158 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,71.
Ово насеље је углавном насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Pfalzfeld
Pfalcfeld je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Rajn-Hunsrik. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 605 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7140117.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Hunsrik Pfalcfeld se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Hunsrik. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 440 metara. Površina opštine iznosi 5,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 605 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 115 stanovnika/km².
PDGFRB
Receptor beta-tipa iz trombocida izvedenog faktora rasta je protein koji je kod ljudi kodiran PDGFRB genom.
Ovaj gen kodira tirozinsko kinazni receptor sa ćelijske površine za članove familije faktora rasta koji su izvedeni iz trombocita. Ti faktori rasta su mitogeni za ćelije mesenhimalnog porekla. Identitet faktora rasta vezanog za receptorski monomer određuje da li je funkcionalni receptor homodimer ili heterodimer, formiran od oba faktora rasta, alfa i beta polipeptida. Ovaj gen je na hromozomu 5 pored gena za receptore granulocitnog makrofagnog faktora stimulacije kolonija i stimulacionog faktor makrophagnih kolonija; sva tri gena učestvuju u 5q- sindrom. Translokacija između hromozoma 5 i 12, kojom se spaja ovaj gen sa translociranim genom leukemije, ETV6, dovodi do hroničnog mijeloproliferativnog poremećaja sa eozinofilijom.
Interakcija
PDGFRB formira interakcije sa PTPN11, NCK1,  Grb2,  Kaveolin 1, PDGFRA,  Natrijum-vodonik antiporter 3 regulator 1, RAS p21 protein activator 1,  CRK, SHC1 and NCK2.
Pra' de Roda, Treviso
Pra' de Roda je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 135 m.
Al-Qa'im (kalif)
Al-Qa'im (1001 – 2. april 1075) (القائم) bio je abasidski kalif Bagdada koji je vladao od 1031. do 1075.
Bio je sin prethodnog kalifa al-Qadira. Početak vladavine mu je bio obilježen političkom nestabilnošću uzrokovanom unutrašnjim sukobima među dinastijom bujidskih emira koja je dominirala Kalifatom. Taj je period okončala invazija Turaka Seldžuka koji su uspostavili vlastitu dinastiju sultana. Chagri beg, brat osnivača dinastije Togrul bega, je svoju kćer udao za al-Qa'ima. Važan događaj duge al-Qa'imove vladavine se zbio 1067. kada je uništena ismailitska sekta Karmata koja je dominirala istočnom Arabijom i današnjim Bahreinom. Naslijedio ga je unuk Al-Muqtadi.
Buenavista, General Heliodoro Castillo
Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Heliodoro Castillo.
Greenview, Illinois
Grinvju je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 778, što je 84 (-9,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Los Adobes, Calvillo
Los Adobes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Calvillo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1797 m.
Colle Aprico, Lucca
Colle Aprico je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 584 m.
Călugărei, Orodel
Călugărei je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Orodel.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 845 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 187 m.
La Arena, Tototlán
La Arena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tototlán.
José Salazar, Santa María del Río
José Salazar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
La Arena, Tototlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1556 m.
José Salazar, Santa María del Río
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1901 m.
San Diego de Alcalá, Aldama
San Diego de Alcalá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 130 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1128 m.
Campore, La Spezia
Campore je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 599 m.
Alfred Dreyfus
Alfred Dreyfus, (9. listopada 1859 - 12. srpnja 1935.), francuski časnik
Godine 1894., u antisemitskom ozračju stvorenom napisima u tisku i javnosti, od strane francuske protuobavještajne službe otkriven je akt špijunaže nepoznatog časnika u korist Njemačke. Tragovi su upućivali na Generalštab francuske vojske u kojem je kapetan Alfred Dreyfus bio jedini Židov. Usprkos tome što nije bilo stvarnih dokaza za inkriminacije za koje su ga optužili, isti je uhićen i osuđen na doživotni zatvor na Vražjem otoku, (Francuska Gvajana).
Iste je godine pukovnik M.G. Picquart, šef protuobavještajne službe, otkrio pravog krivca, majora M. Eszterhazyja, ali mu je vodstvo generalštaba zabranilo daljnju akciju, Eszterhazyija oslobodilo krivice, a pukovnika Picquarta premjestilo u Tunis.
Istina je ipak prodrla u javnost, te su mnoge poznate osobe onog vremena stale u obranu Alfreda Dreyfusa, među ostalima i poznati pisac Emile Zola koji je 1898. u svome otvorenom pismu optužio članove generalštaba za "jedan od najgorih pravnih zločina u povijesti". Emile Zola je zbog toga pisma osuđen na godinu dana zatvora zbog čega se sklonio u Englesku.
Zolino pismo je je podijelilo cjelokupnu francusku javnost na demokratski i konzervativni tabor. U Francuskoj je došlo do antisemitskih izgreda, a mjestimice i do krvavih progona dreyfusarda (pristaša revizije procesa Alfredu Dreyfusu). Uslijed svih tih događaja Francuska se našla 1898 na rubu građanskog rata. Iste godine je otkriveno da je dokument koji je teretio Dreyfusa krivotvoren. Krivotvoritelj pukovnik Henry priznao je djelo te se ubio u zatvoru, a M. Eszterhazy je pobjegao u London. Nova vlada je 1899 naredila reviziju procesa, no usprkos očitim činjenicama koje su oslobađale A. Dreyfusa, isti je od strane vojnog suda opet oglašen krivim, ali je uz određene olakotne okolnosti osuđen na 10 godina zatvora. Nedugo potom ga je predsjednik republike pomilovao, a godine 1906 je izvršena nova revizija procesa na kojem je Alfred Dreyfus potpuno rehabilitiran, promaknut u majora te odlikovan ordenom Legije časti. Sudjelovao je u Prvom svjetskom ratu i 1918 promaknut u potpukovnika.
Među njegovim potomcima su francuska glumica Julie Dreyfus i američka glumica Julia Louis-Dreyfus.
Pfeffelbach
Pfefelbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 98 opštinskih središta okruga Kuzel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 986 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7336077.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kuzel Pfefelbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kuzel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 310 metara. Površina opštine iznosi 11,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 986 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 87 stanovnika/km².
La Purísima, San Carlos
La Purísima je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Carlos.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 163 m.
Nagrada Empire za najboljeg režisera
Nagrada Empajer za najboljeg režisera jedna je od nagrada Empajer koju svake godine dodeljuje britanski filmski časopis Empajer najboljem režiseru iz prethodne godine. Ovo je jedna od šest tekućih nagrada koje se dodeljuju od prve dodele 1996. godine (uključujći nagrade za najbolji film, najbolji britanski film, najbolju glumicu, najboljeg glumca i najboljeg novajliju). Pobednika svake godine biraju čitaoci časopisa.
American Psycho
American Psycho (na prostoru bivše Jugoslavije poznat kao Američki psiho) je roman američkog književnika Breta Eastona Ellisa objavljen 1991. godine, poznat kao jedna od najkontroverznijih knjiga svog vremena, ali i kao najuticajnijih književnih djela sa kraja 20. vijeka.
Protagonist i narator romana je Patrick Bateman, mladi njujorški investicijski bankar koji se obogatio zahvaljujući ekonomskom bumu 1980-ih i koji uživa u luksuzu, ali kome jedino pravo zadovoljstvo pruža serija okrutnih ubistava. Radnja, koristeći tehniku toka svijesti i prezent, prikazuje Batemanovu svakodnevnicu koja uključuje noćne izlaske s kolegama u elitnim klubovima gdje se konzumira kokain, "rutinsku" i strasti lišenu ljubavnu vezu sa djevojkom Evelyn Richards, ali i kako njegova ubistva eskaliraju u sadistička mučenja, nekrofiliju i kanibalizam, pri čemu Bateman, na svoje veliko iznenađenje, otkriva nedostatak bilo kakve reakcije od strane vlasti ili svojih bližnjih, čak i kada se među žrtvama nađu njegovi poznanici iz društvene elite, a sam Bateman počne namjerno ostavljati tragove koji ukazuju na njega kao počinitelja zločina. Kako vrijeme prolazi, tako događaji u romanu postaju sve groteskniji i nadrealniji, a brojni detalji ukazuju na nedosljednosti, odnosno sugeriraju kako je Bateman nepouzdani pripovjedač, odnosno da su njegovi zločini ništa drugo do fantazija, odnosno proizvod duševno bolesnog uma. Radnju, pak, povremeno prekidaju segmenti u kome se Bateman neposredno obraća čitateljima, odnosno u kojima daje vlastite recenzije pop pjesama i albuma, odnosno drugih elemenata popularne kulture 1980-ih.
Ellisu, koji je slavu bio stekao sa debitantskim djelom Less Than Zero četiri godine ranije, American Psycho je bio treći roman. Prema samim Elllisovim riječima, American Psycho je imao snažnu autobiografsku notu, odnosno Ellis je lik Batemana dijelom modelirao prema samom sebi. Roman, pak, dijeli neke od likova sa njegovim prethodnim romanom Rules of Attraction, a neki od njih su se 1994. godine pojavili u njegovoj noveli The Informers. Neki od likova su, pak, bili inspirirani stvarnim ličnostima, odnosno Ellisovim poznanicima, kao što je Alison Poole, modelirana prema Rielle Hunter, bivšoj djevojci Ellisovog prijatelja Jaya McInerneya, a koju je "posudio" iz McIneneryeog romana The Story of My Life iz 1988. godine.
Godine 2000. je American Psycho ekraniziran kao istoimeni film sa Christianom Baleom u glavnoj ulozi. Dvije godine kasnije je taj film dobio direct-to-video nastavak pod naslovom American Psycho 2 gdje je naslovnu ulogu tumačila Mila Kunis.
Republikanska nacionalna konvencija 1948.
'''Republikanska nacionalna konvencija 1948. godine''' je bio veliki skup američke Republikanske stranke održan u Philadelphiji od 21. do 25. jula 1948. godine, a na kome se utvrđivala službena platforma, a Thomas E. Dewey izabran za predsjedničkog kandidata za predstojeće izbore u novembru iste godine.
Dewey, koji je predsjedničku nominaciju bio uspio osigurati četiri godine ranije i na prethodnim izborima izgubio od Roosevelta, je prije same konvencije uspio osigurati većinu delegata na prelimiranim izborima, a na kojima su mu glavni suparnici bili guverner Minnesote Harold Stassen i ratni heroj general Douglas MacArthur. Na samoj konvenciji je, međutim, morao prethodno savladati otpor opozicije koje su činili konzervativni senator Robert A. Taft, samozvani "ministar mira" Stassen, umjereni senator Arthur H. Vanderberg i kalifornijski guverner Earl Warren. Zbog toga je za predsjedničkog kandidata izabran tek nakon tri kruga glasanja; a što je bio posljednji takav slučaj u historiji Republikanske stranke, s obzirom da se otada svaki kandidat birao nakon prvog kruga.
Dewey je nakon izbora za predsjednika kao potpredsjedničkog kandidata izabrao Earla Warrena. Na konvenciji je Republikanska stranka također usvojila vlastitu izbornu platformu koja je uključivala nastojanje da se smanji javni dug, federalnu pomoć državnim stambenim fondovima, produženje mirovinskog osiguranja, federalne zakone protiv linča i za uvođenje građanskih prava, suzbijanje domaćeg komunizma kao i priznanje nedavno proglašene Države Izrael.
Teorijska fizika
Teorijska fizika je grana fizike koja koristi matematičke modele i apstrakcije u pokušaju da objasni prirodne fenomene. Sama srž teorijske fizike je matematička fizika, iako se koriste i druge konceptualne tehnike. Cilj je racionalizovati, objasniti i predvideti fizičke fenomene.
Republikanska nacionalna konvencija 1948.
Dewey i Warren, iako su se do posljednjeg trenutka smatrali apsolutnim favoritima, su u novembru na opće iznenađenje poraženi od demokratskog predsjednika Harryja Trumana.
Republikanska nacionalna konvencija 1948. je poznata i kao jedna od prvih koja je bila direktno prenošena na televiziji zahvaljujući kamerama mreža NBC i CBS.
Teorijska fizika
Napredak nauke u najvećem delu zavisi od međusobnog odnosa između ogleda i teorije. Ipak, u nekim slučajevima, istraživanja u teorijskoj fizici se zasnivaju isključivo na matematičkim argumentima, ne uzimajući u obzir eksperimente i posmatranja.
Istaknuti teorijski fizičari
Poznati teorijski fizičari uključuju:
William Howard Taft
William Howard Taft (15.9. 1857. - 8.3. 1930.) je američki pravnik i političar, najpoznatiji po tome što je bio 27. predsjednik SAD, odnosno 10. po redu predsjednik Vrhovnog suda SAD.
William Taft se rodio u Cincinnatiju, u porodici Alphonsa Tafta, jednog od najutjecajnijih političara u Ohiou i SAD uopće, koji će u administraciji predsjednika Granta bio služio kao sekretar za rat i vrhovni advokat SAD.
Slijedeći stope svog oca, mladi Taft se upisao na koledž u Yaleu, gdje je postao članom Skull and Bones, tajnog udruženja čiji je osnivač bio upravo Alphonso Taft. Godine 1878. Taft je diplomirao kao drugi u klasi, a dvije godine kasnije u Cincinnatiju stekao pravnu diplomu.
Taft se slijedećih godina oženio za svoju dugogodišnju ljubav Helen Harron, te služio kao javni tužilac i glavni sakupljač federalnih poreza. Godine 1890. predsjednik Harrison ga je imenovao vrhovnim pravobraniteljem SAD. Godine 1892. Taft je postao federalni sudac, a slijedeće godine stekao i titulu doktora pravnih nauka na Univerzitetu Yale.
Godine 1900. predsjednik McKinley je Tafta imenovao prvim civilnim guvernerom Filipina - teritorija koje su SAD nedavno preuzele nakon špansko-američkog rata. Taft je tu dužnost prilično nevoljko prihvatio, dijelom zbog vlastitog protivljenja aneksiji Filipina, a dijelom zato što se bio nadao imenovanju u Vrhovni sud. Na tom mjestu je ostao od 1901. do 1903. godine, kada je naklonost domaćeg stanovništva osvojio dijeljenjem poljoprivrednog zemljišta, prethodno otkupljenog od Rimokatoličke crkve. U tu svrhu je Taft posjetio Vatikan, gdje se sreo s papom Leonom XIII. Godine 1903. predsjednik Roosevelt je Tafta mislio kandidirati za Vrhovni sud, ali su Tafta filipinski političari nagovorili da ostane kao guverner barem još neko vrijeme.
Godine 1904. Taft je ipak prihvatio Rooseveltovu ponudu da postane sekretar za rat u njegovoj administraciji. Tamo se istakao smirivanjem pobuna na Kubi, te početkom radova na Panamskom kanalu.
Roosevelt je držao da Taft dijeli njegove progresivne stavove po mnogim društvenim pitanjima, pa je odlučio da ga upravo on naslijedi u Bijeloj kući. Taft je godine 1908. dobio republikansku nominaciju, te je glatko izabran za predsjednika.
Kao predsjednik, Taft je nastavio mnoge Rooseveltove reforme. Oštro se suprotstavio trustovima, podržavao uvođenje federalnog poreza na prihod, kao i direktan izbor federalnih senatora. Njegova je administracija znatno unaprijedila poštansku službu, a osnovano je i Ministarstvo rada. Međutim, Taftu je nedostajalo Rooseveltove karizme, kao i političkog talenta. Kao pravnik je inzistirao da se reforme vrše preko sudskih tužbi umjesto administrativnim mjerama.
To je s vremenom izazvalo sve veći razdor između Tafta i Roosevelta, koji je godine 1912. pokušao osvojiti republikansku nominaciju. Kada se republikanski establishment stavio na Taftovu stranu, Roosevelt je napustio konvenciju i osnovao vlastitu Bull Moose stranku. S njome je na predsjedničkim izborima uspio dobiti više glasova od Tafta, koji je s 23 % glasova imao najslabiji rezultat u historiji Republikanske stranke. Republikanski razdor je, pak, najbolje iskoristio demokratski kandidat Woodrow Wilson i pobijedio na izborima.
Nakon izlaska iz Bijele kuće, Taft je postao profesor ustavnog prava na Yaleu, te predsjednik Američke advokatske komore. U to doba je postao jedan od glavnih zagovornika mirnog rješavanja međunarodnih sporova te stvaranja organizacije koja će kasnije postati poznata kao Liga naroda. Svoje mirovne aktivnosti je nastavio i nakon izbijanja prvog svjetskog rata. Kada su pak SAD ušle u rat, Taft je podržao uvođenje regrutacije, smatrajući da samo najodlučnije vođeni ratni napor može dovesti rat do brzog završetka te tako prekinuti patnje i razaranja.
Godine 1921. je umro predsjednik Vrhovnog suda Edward Douglass White. To je predsjednik Warren G. Harding iskoristio kako bi Taftu ispunio davnu želju te ga je imenovao predsjednikom Vrhovnog suda. Senat je tu odluku jednoglasno potvrdio. Taft je na tom položaju ostao do smrti te sudjelovao u donošenju mnogih važnih odluka.
Taftovi potomci su nastavili porodičnu tradiciju, tako da danas njegovi praunuci drže važne položaje u federalnoj i državnim administracijama.
Plavi Nil (vilajet)
Plavi Nil ( / An-Nīl al-Azraq ) je jedan od 18 vilajeta na koje je Sudan administrativno podjeljen.
Geografske karakteristike
Vilajet Plavi Nil se prostire na jugoistoku Sudana, u slivu Plavog Nila i njegovih pritoka. Sa sjevera graniči sa Vilajetom Senar sa zapad i juga sa Južnim Sudanom i sa istoka i juga sa Etiopijom.
Vilajet ima površinu od 45844 km², na kojoj živi 1 108 400 stanovnika.
Administrativno uređenje
Administrativni centar vilajeta i najveći grad je Ed Damazin.
Warm River, Idaho
Vorm River je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3, što je 7 (-70,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dreyfusova afera
thumb|250px|Ceremonijalna degradacija kapetana Dreyfusa 5. januara 1895. Ilustracija u listu [[Le Petit Journal praćena riječima "Izdajnik".]] thumb|250px|Srpski satirični list iz Zagreba, [[Vrač pogađač, napada Emila Zolu zbog obrane Dreyfusa.]] thumb|250px|Srpski satirični list iz Zagreba, [[Vrač pogađač, napada Emila Zolu zbog obrane Dreyfusa.]]
Dreyfusova afera (L'affaire Dreyfus) je naziv za politički skandal u Francuskoj koji je izazvao duboke podjele u društvu između 1894. i 1906. godine. Ime je dobio po Alfredu Dreyfusu, mladom generalštabnom oficiru židovskog porijekla koji je osuđen na doživotni zatvor zbog navodne špijunaže u korist Njemačke, da bi nakon nekoliko godina bio oslobođen svih optužbi i potpuno rehabilitiran. Dreyfusova afera se danas često navodi kao najpoznatiji primjer nepravednih optužbi i osudi nedužnih ljudi.
Afera je izbila u septembru 1894. kada su francuski vojni kontraobavještajci otkrili kompromitirajuće pismo upućeno njemačkom vojnom atašeu u Parizu. Kratka istraga je, na osnovu grafološke analize, utvrdila da je njegov autor Alfred Dreyfus. On je 13. oktobra uhapšen, potom osuđen na doživotni zatvor i početkom 1895. poslan na njeno izdržavanje u zloglasnoj kažnjeničkoj koloniji na Đavoljem otoku u Francuskoj Gvajani. Dvije godine kasnije je potpukovnik Georges Piquart, novi šef vojne kontraobavještajne službe, ponovno proveo istragu i ustanovio da je pravi počinitelj major Ferdinand Walsin Esterhazy. Njegovi pretpostavljeni su, međutim, odlučili zataškati njegovo otkriće i premjestiti Piquarta u Tunis, prije nego što je Esterhasy oslobođen na suđenju gdje su se koristili krivotvoreni dokazi. U međuvremenu je Dreyfusov brat Mathieu Dreyfus organizirao javnu kampanju kako bi dokazao bratovu nedužnost, a u koju su se s vremenom počeli uključivati brojni intelektualci i javne ličnsoti, uglavnom lijeve i republikanske orijentacije, koji su se počeli nazivati dreyfussardima. U januaru 1898. im se priključio poznati književnik Emile Zola sa svojim otvorenim pismom J'accuse. Protiv dreyfussarda su se angažirali anti-dreyfussardi, uglavnom iz monarhističkih i katoličkih krugova, a posebno antisemitski novinar i aktivist Édouard Drumont i njegov list La Libre parole. Godine 1899. je Vrhovni sud Francuske uvažio Dreyfussov zahtjev za novim suđenjem, ali je na njemu ponovno proglašen krivim, mada sa kaznom smanjenom na 10 godina. Tri godine kasnije je Dreyfuss prihvatio predsjedničko pomilovanje, prije nego što je slubeno rehabilitiran 1906. godine te mu je vraćen oduzet čin.
Iako je afera duboko podijelila francusko društvo, te izazivala nasilje u obliku tučnjava, nereda i atentata, na duži rok je, zapravo, učvrstila Treću republiku, s obzirom da su njene institucije na kraju uspjele ispraviti nepravdu. Istovremeno su ojačao lijevi, republikanski blok koji će od početka 20. vijeka početi sprovoditi radikalnu politiku. Na međunarodnom planu je provala antisemitizma u Francuskoj među evropskim Židovima potakla zamisao o stvaranju židovske nacionalne države, odnosno cionistički pokret.
Glas Crnogorca je pisao 1899. o ovoj aferi, stavljajući se na protužidovsku stranu. Po tom listu, Dreyfusov sindikat je ulovio kasacioni sud u svoju mrežu. Htio je da učini nemogućim Kesne de Borpera, koji nije imao volje da potpiše reviziju parnice, niti ga je s pravog puta mogao stjerati niti novac, ni prijetnja, ni blag pritisak. List dalje konstatira: ''Čifutski (židovski) listovi su zapjenušili od bjesnila, te najgadnije napadaju Kesne de Bornera zato, što je imao smjelosti da ustane u obranu vojske protiv čivutski ujudrama. Naročito inostrani Drajsufovci bezobzirno grde i ruže ovog odvažnog Francuza i proglašavaju ga za ludu! Dakle, luda je onaj čovjek, koji ustaje da brani interes svoje otadžbine i čast vojske, uzdanice francuske! Zaista, samo Čivuti mogu tako drski biti, jer oni i ne znaju što je to pravo rodoljublje... Rodoljubi francuski se boje, da republika može doći u opasnost, ako sindikatu pariskog ober-rabinera Zadokkana pođe za rukom, da oslobode Drajfusa...''
Aiguèze
Egez je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Gar koja pripada prefekturi Nim.
Murter
Murter je otok u srednjoj Dalmaciji, pored Šibenika.
Aiguèze
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 204 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,03 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 88 metara (maksimalnoj 405 m, a minimalnoj 40 m).
Huizache, Mezquitic
Huizache je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Murter
Geografija
Kao i svi dalmatinski otoci kraškog je sastava, bez stalnog vodotoka. Najviši vrh je Raduč, visok 125 m pored Murtera.
Huizache, Mezquitic
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1825 m.
Murter
Geografija
Na otoku ima 4 naselja; Murter (2 075 stanovnika), Tisno (1 377), Betina (774) i Jezera (841)
Bisera Veletanlić
Biografija
Rođena je u Sisku, a poreklom je iz Novog Grada, odakle joj potiče otac. Bisera je, kao i njena sestra Senka, počela da peva još u detinjstvu, već u osmoj godini. Pevala je, najpre, samo narodne pesme. Kasnije, u srednjoj školi, zavolela je i zabavnu muziku i počela da peva na školskim priredbama. Završila je srednju ekonomsku školu u Zagrebu. Jedno vreme je učila solo pevanje i violinu u srednjoj muzičkoj školi.
Murter
Historija
Otok su naseljavali Liburni još od prahistorije, o tome svjedoče ostatci njihovih građevina na lokalitetima Gradina kod Murtera i Pudarica kod Jezera.
Bisera Veletanlić
Karijera
Prvi put je pevala javno 1960. godine u jednoj od emisija "Mikrofon je vaš". Na zagrebačkoj televiziji je debitovala 1963. godine u duetu sa Senkom, a zatim je još dva puta snimala za emisiju Muzički TV magazin. Često je nastupala na zabavnim priredbama Produkcije gramofonskih ploča RTB.
Murter
Historija
Otok pod imenom Scardon prvi spominje grčki geograf Ptolomej. Za rimskih vremena na otoku je postojalo naselje Colentum. Ono je propalo u 2. vijeku, a uzroci se još uvijek neznaju, prepostavlja se nakon potresa, iako ima hipoteza da su možda razorili gusari. U 9. vijeku otok naseljuju Slaveni Za srednjeg vijeka spominje se 1251. i to pod slavenskim imenom Strimac i to u spisu hrvatsko-ugarskog kralja Bele IV. u kojem on određuje šibenske komune. Iz spisa se vidi da su u to vrijeme na otoku postojala samo dva naselja: Villa Magna (Veliko Selo), današnji Murter i Jezera. Naselja Tisno i Betina nastala su u vrijeme osmanske invazije na Balkan. Od 1318. otok se počeo zvati Insula Mortari (Smrtonosni otok) vjerojatno zbog opasne plovidbe pored njegovih obala, pune oštrih hridi, tokom vremena to ime se kratilo u Mortar, Murtar da bi se od 1740. ustalilo ime Murter. Sve do kraja 18. vijeka po otoku se upotrebljavala se glagoljica i bosančica (ćirilica).
Bisera Veletanlić
Karijera
U svojoj bogatoj muzičkoj karijeri snimila je veliki broj nezaboravnih pesama, koje su obeležile čitav jedan preriod u jugoslovenskoj muzici. Bila je aktivni učesnik, i redovno je odnosila prve nagrade stručnog žirija na festivalima "Opatija", "Vaš šlager sezone", "Beogradsko proleće", "Zagrebfest", "Split", "MESAM", a nastupala je i na domaćim izborima za Pesmu Evrovizije.
Murter
Znamenitosti
Na rtu Gradina na sjevernoj strani uvale Hramina, pored Murtera nalaze se ostatci liburnskog naselja i groblja. U uvali Makirina kod Tisnog nalazi se romanička crkva sv. Martina s kraja 11. vijeka, na istom lokalitetu nalaze se ostatci rimske vile rustice, jedne trobrodne bazilike i srednjovjekovnog groblja. Na brdašcu iznad Betine nalazi se barokna crkva sa zvonikom, sv. Frane Asiškog iz 1601. godine.
Bisera Veletanlić
Karijera
Najuspešniju saradnju ostvarila je sa Kornelijem Kovačem i drugim beogradskim autorima, a snimala je i sa Arsenom Dedićem (Prozor, Vaš šlager sezone ’74; Što još nikom’ nismo dali, MESAM ’88)) i Goranom Bregovićem (Šta ću, nano, dragi mi je ljut, Hit parada ’75).
Osim muzikom, Veletanlićeva se bavila i glumom (pri čemu se ističe film Ljubavni život Budimira Trajkovića) i slikarstvom. Njen muzički stil može se opisati kao mešavina velegradskih šansona, domaćih šlagera i džeza.
Murter
Privreda
Jedina grana privrede koja još nekako funkcionira na Murteru je turizam, uz nešto ribarstva i vrlo skromne poljoprivrede uz okućnice za vlastite potrebe.
Nekad je Murter bio poznat po ovčarstvu i maslinarstvu i brodogradnji koje se u Betini razvilo još od 18. vijeka. Danas Brodogradilište u Betini posluje u sklopu marine, pa se manje više bavi popravkom i održavanjem poliesterskih jahti, ali i izgradnjom drvenih brodova (kad to netko naruči), po kojima su nekad bili poznati.
Al-Muqtadi
Al-Muqtadi (1056 – februar 1094) (المقتدى ) bio je abasidski kalif Bagdada od 1075. do smrti.
Bio je unuk prethodnog kalifa al-Qa'ima. Njegova je vladavina bila u sjeni seldžučkog sultana Malik-šahom I i njegovog vezira Nizam al-Mulka, koji su Veliko Seldžučko Carstvo, djelujući u kalifovo ime, doveli na vrhunac moći. Tako je Hedžas oslobođen od vlasti ismailitskih Fatimida. Neuspjeli brak kalifa sa sultanovom kćerkom je zahladio odnose sa Malik-šahom te je sultan planirao kalifovo svrgavanje. U tome ga je preduhitirla smrt 1092. Al-Muqtadi je živio još dvije godine, a poslije smrti ga je naslijedio sin Al-Mustazhir.
Zlatni globus za najbolju sporednu glumicu u igranom filmu
Zlatni globus za najbolju sporednu glumicu u igranom filmu se dodeljuje od 1944. godine.
Nagrade i nominacije
Napomena:
1960-e
'1960: Janet Leigh – Psycho'' u ulozi: Marion Crane
1961: Rita Moreno – West Side Story u ulozi: Anita †
'1962: Angela Lansbury - The Manchurian Candidate'' u ulozi: Mrs. Iselin
1963: Margaret Rutherford - The V.I.P.s u ulozi: The Duchess of Brighton †
'1964: Agnes Moorehead - Hush… Hush, Sweet Charlotte'' u ulozi: Velma Cruther
'1965: Ruth Gordon - Inside Daisy Clover'' u ulozi: The Dealer/Mrs. Clover
'1966: Jocelyne LaGarde – Hawaii'' u ulozi: Queen Malama
'1967: Carol Channing - Thoroughly Modern Millie'' u ulozi: Muzzy Van Hossmere
1968: Ruth Gordon - Rosemary's Baby u ulozi: Minnie Castevet †
1969: Goldie Hawn - Cactus Flower u ulozi: Toni Simmons †
1970-e
1970: Karen Black - Five Easy Pieces u ulozi: Rayette Dipesto and
Calvagese della Riviera, Brescia
Calvagese della Riviera je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
La Mora, Tuxpan
La Mora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuxpan.
Zlatni globus za najbolju sporednu glumicu u igranom filmu
1970-e
'1970: Maureen Stapleton - Airport'' u ulozi: Inez Guerrero
Calvagese della Riviera, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 728 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 221 m.
La Mora, Tuxpan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1904 m.
Agasutaco, Tuxpan
Agasutaco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuxpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1790 m.
Teotlalco, Soledad Atzompa
Teotlalco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad Atzompa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 247 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2461 m.
Balmville, New York
Bamvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.178, što je 161 (-4,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Zlatni globus za najbolju sporednu glumicu u igranom filmu
1970-e
'1971: Ann-Margret - Carnal Knowledge'' u ulozi: Bobbie
'1972: Shelley Winters - The Poseidon Adventure'' u ulozi: Belle Rosen
'1973: Linda Blair - The Exorcist'' u ulozi: Regan MacNeil
'1975: Brenda Vaccaro - Jacqueline Susann's Once Is Not Enough'' u ulozi: Linda Riggs
'1976: Katharine Ross - Voyage of the Damned'' ‡
'1977: Vanessa Redgrave - Julia'' u ulozi: Julia †
'1978: Dyan Cannon - Heaven Can Wait'' u ulozi: Julia Farnsworth
1979: Meryl Streep - Kramer vs. Kramer u ulozi: Joanna Kramer †
1980-e
1980: Mary Steenburgen - Melvin and Howard u ulozi: Lynda Dummar †
'1981: Joan Hackett - Only When I Laugh'' u ulozi: Toby Landau
'1982: Jessica Lange - Tootsie'' u ulozi: Julie Nichols †
'1983: Cher - Silkwood'' u ulozi: Dolly Pelliker
'1984: Peggy Ashcroft - A Passage to India'' u ulozi: Mrs. Moore †
'1985: Meg Tilly - Agnes of God'' u ulozi: Sister Agnes
'1986: Maggie Smith - A Room with a View'' u ulozi: Charlotte Bartlett
'1987: Olympia Dukakis - Moonstruck'' u ulozi: Rose Castorini †
'1988: Sigourney Weaver - Working Girl'' u ulozi: Katharine Parker
'1989: Julia Roberts - Steel Magnolias'' u ulozi: Shelby Eatenton Latcherie
1990-e
'1990: Whoopi Goldberg – Ghost'' u ulozi: Oda Mae Brown †
'1991: Mercedes Ruehl – The Fisher King'' u ulozi: Anne Napolitano †
'1992: Joan Plowright – Enchanted April'' u ulozi: Mrs. Fisher
'1993: Winona Ryder – The Age of Innocence'' u ulozi: May Welland
'1997: Kim Basinger – L.A. Confidential'' u ulozi: Lynn Bracken †
'1998: Lynn Redgrave – Gods and Monsters'' u ulozi: Hanna
1999: Angelina Jolie – Girl, Interrupted u ulozi: Lisa Rowe †
2000-e
2000: Kate Hudson – Almost Famous u ulozi: Penny Lane
2001: Jennifer Connelly – A Beautiful Mind u ulozi: Alicia Nash †
2002: Meryl Streep – Adaptation. u ulozi: Susan Orlean
2003: Renée Zellweger – Cold Mountain u ulozi: Ruby Thewes †
2004: Natalie Portman – Closer u ulozi: Alice Ayres
2005: Rachel Weisz – The Constant Gardener u ulozi: Tessa Quayle †
2006: Jennifer Hudson – Dreamgirls u ulozi: Effie White †
2007: Cate Blanchett – I'm Not There u ulozi: Jude Quinn
2008: Kate Winslet – The Reader u ulozi: Hanna Schmitz §
'2009: Mo'Nique – Precious'' u ulozi: Mary Lee Johnston †
RET
RET se može odnositi na:
Kiša (razvrstavanje)
Kiša može značiti:
Hor Fakan
Hor Fakan (, dosl. uvala dviju ralja) je ime enklave i lučkog grada Emirata Šardže u Ujedinjenim Arapskim Emiratima. On je sa svojih 45.000 stanovnika drugi po veličini grad u Omanskom zaljevu, odmah do Fudžaire.
Geografija
Enklava Hor Fakan leži sa istočne strane poluotoka Musandam, duž obale Omanskog zaljeva i prema brdovitoj unutrašnjosti, pa presjeca Emirat Fudžairu na dva dijela. Kuriozum je da ima dva vadija, što je prava rijetkost u tom pustinjskom kraju.
Pored granice s Emiratom Fudžairom, koji ga gotovo potpuno okružuje, u malom dijelu na zapadu graniči i s Emiratom Ras al-Kajmom, dok mu je južna granica prilično nedefinirana pa oko nje ima teritorijalnih problema sa Sultanatom Oman.
Historija
mini|lijevo|240px| Prizor iz grada Grad leži u prirodnoj uvali (arapski: hor, khawr) i odličnoj luci, zbog tog je tokom srednjeg vijeka bio važan punkt kog su se mnogi htjeli domoći. Uspješno se odhrvao napadima Afonsa od Albukerka, podkralja i guvernera Portugalske Indije, koji ga je opsjedao 1507. godine. U sljedeća dva vijeka za tu luku ratovali su Portugalci, Omanci i Iranci, a na kraju je pripala Omanu. Šeik Šardže, tadašnji nominalni saveznik sultana od Muskata i Omana, iskoristio je sultanovu odsutnost kad je 1832. otišao posjetiti svoje afričke posjede, te zauzeo Hor Fakan i okolicu. mini|lijevo|240px| Plaža u zaljevu Hor Kad je Velika Britanija, tadašnji protektor zaljevskih emirata, priznala Emirat Fudžairu kao nezavisni politički entitet, veći dio teritorija u tom dijelu pripao je Fudžairi, ali ne i Hor Fakan koji je ostao dio Emirata Šardže.
Između 1964. i 1972. Emirat Šardža dopunjavao je svoje slabe prihode izdavanjem brojnih poštanskih maraka s oznakom Hor Fakana, štampanih isključivo za prodaju filatelistima a ne za poštanski promet.
Privreda
Luka Hor Fakana je jedna od rijetkih prirodnih luka u Ujedinjenim Arapskim Emiratima, i sigurno najbolja u Emiratu Šardži, ali je zbog izolacije (a i zbog političkih razloga), u nju vrlo malo ulagano, jedino što je novo je kontejnerska luka. Investicije i modernizacija su uglavnom ograničene na prijestolnicu Šardžu, koja leži na obali Perzijskog zaljeva. I pored tog zanemarivanja, procijenjeno je da je od stjecanja nezavisnosti Ujedinjenih Arapskih Emirata 1971. Hor Fakan najprometnija luka Emirata Šardže. Ona se specijalizirala za krijumčarenje zlata i luksuznih roba preko Omanskog zaljeva i Arapskog mora do indijskih i pakistanskih luka.
Pored luke, koja donosi najveći prihod, Hor Fakan ima i tvornice cementa i metalnih cijevi, a u novije vrijeme i istraživačku stanicu za ribarstvo.
RON
RON se može odnositi na:
Podglavica (Danilovgrad)
Podglavica je naselje u opštini Danilovgrad u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 240 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 199 stanovnika).
Demografija
U naselju Podglavica živi 200 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,3 godina (39,8 kod muškaraca i 42,9 kod žena). U naselju ima 67 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,58.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno.
16 Okrug Budimpešte
16. Okrug (mađarski: Budapest XVI. kerülete) je jedan od 23 okruga mađarskog glavnog grada - Budimpešte.
Taj okrug je 2015. imao 72,904 stanovnika, koji žive na površini od 33.51 km².
Karakteristike i historija
16. Okrug leži na istočnoj lijevoj peštanskoj strani Dunava, na rubu grada u smjeru Kistarcse.
16. Okrug je službeno osnovan - 1. januara 1950. kad su se tadašnje općine; Cinkota, Mátyásföld, Rákosszentmihály i Sashalom (uz selo Csömörtől) spojile i udružile u Veliku Budimpeštu.
U najstarijem naselju na tom terenu Cinkoti, postojao je samostan dokumentiran 1320., ali je razoren i napušten 1541. za osmanske invazije.