cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Westerdeichstrich
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ditmaršen Vesterdajhstrih se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ditmaršen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 0 metara. Površina opštine iznosi 7,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 943 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 126 stanovnika/km².
Londonski ugovor
Talijanska pretpovijest i njeni probitci
Italija je bila članicom Trojnog saveza, ali je 1914. proglasila neutralnost, ne uključivši se u Prvi svjetski rat. Italija je otprije željela teritorije Austro-Ugarske i njemačke kolonije u Africi te je pregovarala s izaslanicima Antante. Kraljevini Italiji je bio obećan Južni Tirol, dijelovi istočne jadranske obale, te neki njemački i turski posjedi izvan Europe.
Comarna, Comarna
Comarna je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Comarna.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4551 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 162 m.
Londonski ugovor
Talijanska pretpovijest i njeni probitci
Iste godine, Italija je objavila rat Austro-Ugarskoj, zabivši joj "nož u leđa" u najgorem trenutku, jer je Austro-Ugarskoj prijetio raspad na galicijskom bojištu. Nakon što je okončan Prvi svjetski rat, dio obećanja iz tog sporazuma je ispunjen - Italija je dobila Južni Tirol, poluotok Istru, Tršćansko primorje, dio sjevernojadranskih otoka, grad Zadar, otoke Lastovo i Palagružu.
Ugovor je držan u tajnosti, ali je u studenom 1917., nakon Oktobarske revolucije, objavljen u ruskom dnevniku Izvjestijima (rus. Известия). Dio obećanja je ostao neispunjen, podosta zahvaljujući i radu hrv. političara u Jugoslavenskom klubu, koji su i raskrinkali Londonski sporazum. Primjerice, zaslugom Ante Trumbića, spriječeno je da i otok Vis, koji je imao simbolično značenje (Viška bitka 1866.), dopadne u ruke Talijanima. Ante Trumbić je bio svojevremeno zastupnik za otok Vis.
Obećanja drugim saveznicima
Ugovor je također obećavao Kraljevini Srbiji stvaranje Velike Srbije. Saveznici su Srbiji nudili Bosnu i Hercegovinu, Slavoniju, Srijem, Bačku, južnu Dalmaciju i sjevernu Albaniju, ali bez Makedonije i dijela Banata. Za ulazak u rat i izdaju Središnjih sila saveznici su Italiji ponudili Istru i veći dio Dalmacije (što je kasnije rezultiralo 1920. Ugovorom u Rapallu, 1924. i 1941. Rimskim Ugovorom), Rumunjskoj Banat, a Bugarskoj Makedoniju. Srbija je odbacila ugovor budući da se nije bila spremna odreći Makedonije.
Tijekom pregovora i srbijanska vlada dobila je obećanje da nakon pobjede može računati na teritorijalne ustupke u BiH i Hrvatskoj, a posebice u Dalmaciji. Naime, Rusija, Francuska i Velika Britanija nastojale su na svoju stranu privući dotad neutralnu Bugarsku, a ne ugroziti tek sklopljeni savez s Italijom i zadovoljiti Srbiju, pa su Bugarskoj ponudili Makedoniju, a Srbija je za kompenzaciju trebala dobiti BiH i dio hrvatskih teritorija.
Prema informacijama, koje je Frano Supilo dobio za boravka u britanskom Foreign Officeu, Srbiji je ponuđena južna Dalmacija, BiH, Srijem, dio Bačke i Slavonija sve do Pakraca te vjerojatno i pomoć saveznika u pitanju ujedinjenja Srbije s Hrvatskom. Supilo je tako mogao procijeniti namjere Srbije i saveznika, jer je već u travnju 1915., kad je boravio u ruskom Ministarstvu vanjskih poslova u Petrogradu, saznao i za Londonski ugovor te o tome izvijestio Jugoslavenski odbor. Nakon otkrivanja sadržaja sporazuma, došlo je do žestokog otpora hrvatskog i slovenskog naroda, što je onemogućilo njegovo provođenje u cijelosti nakon završetka I. svjetskog rata.
Bošnjaci (Hrvati u Mađarskoj)
thumb|200px|Baranjska bošnjačka muška nošnja thumb|200px|Baranjska bošnjačka ženska nošnja
Baranjski Bošnjaci u etnička skupina Bošnjaka u Mađarskoj.
Žive u Baranji, u gradu Pečuhu,    , a i u selima Kukinju, Semelju, , Udvaru , u Salanti (gdje su došli u 18. st., a danas čine 32% sela) , Nijemetu, Poganu. i t.d.. Do nedavne prošlosti su bili znatnom zajednicom u Ati, Suki i Sukitu, no tamošnji Hrvati su se znatno pomađarili. Došli su iz Bosne u Baranju, velikim dijelom u 16. i 17. stoljeću, kada je taj kraj bio pod turskom vlašću. Ipak, u znatnijem broju ih je bilo već u 14. stoljeću u Pečuhu.
Oslobodilački ratovi nisu bili lagodnim za njih, ali je dio preživio sve te ratove. Ni Rákóczijevi kuruci (vidi Rakošijeva buna 1711.) nisu bili milosrdni prema tom kraju, kao ni srpski graničari u carskoj službi; i jedni i drugi su te krajeve divljački opustošili.
U doseljavanju baranjskih Bošnjaka je uvelike pridonio pečuški biskup Matija Ignacije Radanović (1687. -1703.). Radanović se odlučio na to radi povećavanja broja katolika u svojoj biskupiji na taj način.
Tradicionalna zanimanja
Prvi zlatari u Budimu su bili iz redova ove hrvatske etničke skupine koji su ondje došli u 18. stoljeću.
Bavili su se vinogradarstvom na visokoj razini, a to je posebice dobilo maha nakon oslobađanja kmetova u 2. pol. 19. stoljeća. Bošnjaci u okolici gradova su imali u to vrijeme i jak razvitak vrtlarstva.
San Jerónimo, San Miguel Totolapan
San Jerónimo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Miguel Totolapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1338 m.
Maxime Weygand
Maxime Weygand (Bruxelles, 21. siječnja 1867. – Pariz, 28. siječnja 1965.) je bio francuski komandant iz Prvog i Drugog svjetskog rata. Iako se isprva borio protiv Trećeg Reicha u bitci za Francusku, Weygand je kasnije surađivao s istima u sklopu Višijevskog režima.
Rani život i porijeklo
Rođen je 1867. godine u Bruxellesu od nepoznatih roditelja. Pitanje njegovih roditelja predstavlja dugogodišnju kontroverzu koja ni danas nema definitivnog rješenja. Naime, dugo se vremena smatralo kako je Weygand nezakoniti sin carice Carlote od Meksika i generala Alfreda Van der Smissena, koji je bio izgledan kandidat zbog nevjerojatne fizičke sličnosti s Weygandom. Tokom 2003., novinarka Dominique Paoli je ustvrdila kako je pronašla dokaz da je Van der Simessen doista Weygandov otac, no kako je majka Mélanie Zichy-Metternich, Carlotina dvorska dama i kći Klemensa von Metternicha. Isto tako, Paoli je ustvardila kako je Weygand rođen sredinom 1865., a ne 1867. godine. Uz Van der Simessenna, kandidat za Weygandova oca bio je i belgijski kralj Leopold II, dok je majka u tom slučaju bila njegova ljubavnica poljskog porijekla. Bilo kako bilo, Weygand je tokom cijelog života tvrdio da ne zna tko su mu roditelji. Kao dijete je poslan u Marseille, gdje se o njemu skrbila udovica Virginie Saget, da bi sa 6 godina bio premješten u dom financijera Davida Cohen de Léona, osobnog prijatelja kralja Leopolda II. Po punoljetnosti, računovođa François-Joseph Weygand ga je priznao kao svog sina, čime je ovaj stekao francusko državljanstvo.
Početak vojne karijere i međuratni period
Weygand je primljen u Vojnu akademiju Saint-Cyr pod imenom Maxime de Nimal, kao strani kadet (upisan je kao Belgijanac). Uspješno je diplomirao te je poslan u konjanički odred. Nakon što je stekao državljanstvo i promijenio ime, postao je predavač u konjaničkoj školi. Tokom Dreyfusove afere, Weygand je bio jedan od najoštrijih protivnika Dreyfusa među časnicima. Godine 1914. privukao je pažnju generala Focha, koji ga je pozvao u svoj kadar.
Tokom Prvog svjetskog rata, Weygand je služio na fronti i napredovao u hijerarhiji, a sudjelovao je i u mirovnim pregovorima s Njemačkom u studenom 1918. godine.
U međuratnom periodu, Weygand je isprva bio savjetnik u Poljskoj tokom Poljsko-sovjetskog rata, a onda i visoki predstavnik u Siriji. Po povratku u Francusku bio je potpredsjednik Vrhovnog ratnog vijeća te generalni inspektor u vojsci. Godine 1935., povukao se u mirovinu, u dobi od 68 godina.
Godine 1931. izabran je u Académie française (sjedalo 35), a dvije godine kasnije, 30. listopada 1933., našao se na naslovnici časopisa TIME.
Drugi svjetski rat
Waygand se pridružio kolaboracionistima te pristao na službu Višijevskoj Francuskoj. U lipnju 1940. imenovan je, na tri mjeseca, ministrom nacionalne obrane u Pétainovoj vladi, a onda i generalnim delegatom u Sjevernoj Africi. U Sjevernoj Africi je tamošnje mlade časnike, spremne na otpor, uvjerio u opravdanost armistica te je započeo s provođenjem politike Holokausta i eliminacije oponenata tako što je naredio deportaciju i zatvaranje golista, masona, Židova, komunista (iako isti, po dekretu Moskve, nisu podržavali otpor), stranih volontera u Légion Etrangère, stranih izbjeglica bez posla i drugih. Temeljem samovoljno donesenog dekreta, uveo je kvotu za osnovne škole koja je dovela do izbacivanja gotovo sve židovske djece (čak i one od 5 do 11 godina) iz osnovnih škola u Sjevernoj Africi.
Kada se 1941. godine usprotivio Pariškom protokolu kojega je potpisao François Darlan, Weygand je stekao reputaciju protivnika kolaboracije s Njemačkom. S druge strane, otvoreno je kolaborirao s Reichom kada je pomogao u opskrbi Rommelovih trupa u Africi. U konačnici, pokazalo se kako je Weygand bio zagovornik uvjetovane kolaboracije, ne želeći bezuvjetno slijediti svaku njemačku direktivu. Ipak, Hitleru je odgovarala samo bezuvjetna kolaboracija pa je krajem 1941. godine izvršio pritisak na Vichy da se Weygand umirovi. Kada se to dogodilo, Weygand se povukao na selo, u blizini Cannesa.
Posljednje godine
Nakon rata, Weygand je kao kolaborator držan u pariškoj vojnoj bolnici Val-de-Grâce, no rehabilitiran je i pušten 1948. godine. Bio je oženjen za Marie-Renée-Joséphine de Forsanz, s kojom je imao sina Jacquesa.
Maxime Weygand je preminuo 1965. godine u Parizu.
Ajaks (misionar)
Ajaks (Ajax, fl. 464-469) je bio arijanski misionar, poznat po tome što je pokrstio južne Sveve u Galeciji, odnosno njihovog kralja Remismunda, tj. preobratio ih na arijansko kršćanstvo. Ajaksa je Svevima poslao njihov susjed, vizigotski kralj Teodorik II. Njegov suvremenik Hidacije, "pravovjerni" (katolički) biskup grada Aquae Flaviae za njega koristi naziv Aiax natione Galata koji sugerira porijeklo ili iz Galije ili iz Galatije u Maloj Aziji. Na osnovu Hidacijevih navoda nije potpuno da li su Svevi prije Ajaksove misije bili pagani ili ih je Ajaks uspio preobratiti s pravovjernog kršćanstva.
The One That Got Away (film)
The One That Got Away je britanski crno-bijeli ratni film snimljen 1957. u režiji Roya Warda Bakera. Temelji se na istoimenoj knjizi Kendala Burta i Jamesa Leasora, odnosno prikazuje stvarne događaje koji su se zbili za vrijeme Drugog svjetskog rata. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Hardy Krüger, je Franz von Werra, njemački lovački pilot koji je za vrijeme bitke za Britaniju oboren i završio u britanskom zarobljeništvu. Radnja prikazuje njegove spektakularne pokušaje bijega, a koji će na kraju uroditi plodom. Zahvaljujući nastupu u ovom filmu, Krüger je postao međunarodna filmska zvijezda.
Kosovo Polje
Naselje je osnovano 1921. godine, u periodu Kraljevine Jugoslavije, kao srpska kolonija. Kosovo Polje je grad najbliži Gazimestanu, poprištu kosovske bitke 1389. godine iako sam nije imao neke historijske važnosti. To se promijenilo tokom 1980-ih kada Kosovo Polje postaje središte Srpskog pokreta otpora, a posebno u aprilu 1987. prilikom poznatog incidenta s lokalnim demonstrantima srpske nacionalnosti protiv lokalnih vlasti. Tada je Slobodan Milošević, poslan od strane srbijanske partijske organizacije da ih smiri, izjavio "Niko ne sme da vas bije" što je bio početak njegovog uspona na vlast.
Grad, u kome su Srbi imali veliki udio u stanovništvu, je teško stradao za vrijeme kosovskog rata, kada su prvo Albanci bili izloženi progonu, a nakon dolaska snaga NATO na Kosovo je veliki broj lokalnih Srba izbjegao. Kosovo Polje je teško stradalo i za vrijeme nereda na Kosovu u proljeće 2004.
San Stino di Livenza
San Stino di Livenza, sve do 2011 Santo Stino di Livenza je grad i komuna u Sjevernoj Italiji od 13,030 stanovnika u provinciji Venecija.
Geografske karakteristike
San Stino di Livenza leži na lijevoj obali rijeke Livenza, udaljen pedesetak 30 km istočno od Venecije.
Pored grada prolazi autoput Venecija - Trst.
Historija
Historija - San Stina (sv. Augustin) vezana je uz istoimeni zamak koji je podignut u 10. vijeku, za odbranu od navala s istoka.
Zamak San Stino prvi put je spomenut u buli pape Urbana III. - 1186. U 11. vijeku njegovi tadašnji vlasnici feudalci Prata proširili su i ojačali zamak, a zatim ga 1260, zajedno sa okolnim zemljama prodali Akvilejskoj patrijarhiji.
Nakon višekodišnjih sukoba oko zamka, Venecijanci koji su uočili njegovu stratešku važnost, su ga zauzeli i spalili 1388.
Odtad i samo naselje pripada Mletačkoj Republici, i nema nikakvu vojničku važnost, a sam zamak koji je obnovljen služio je kao rezidencija raznim porodicama.
Privreda
Danas je San Stino di Livenza prije svega poznat po proizvodnji vina, ima i nešto industrije, najveći pogon je poduzeće - Co.Met.Fer, koje se bavi skupljanjem i reciklažom metala
Nebregovo
Nebregovo je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Nebregovo pripada opštini Doljneni.
Prirodni uslovi
Naselje Nebregovo je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 20 km severno.
Reljef: Nebregovo se nalazi u severoistočnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je na zapadu ravničarski, bez većih vodotoka, dok se istočno od naselja izdiže planina Babuna, a južno planina Treskavac. Nadmorska visina naselja je približno 710 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Nebregovo je imalo 156 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Remismund
Remismund ili Rimismund (španski i portugalski: Remismundo; ? - 469) bio je svevski kralj Galicije, koji je vladao od oko 464. do smrti.
Prema Izidoru Seviljskom je bio sin kralja Maldrasa te je u njegovo ime odlazio u niz diplomatskih misija u tadašnju Galiju. Nakon očeve smrti je došlo do interregnuma, odnosno dvovlašća među Svevima, koji su za kraljeve imali suparničke Frumara i Rehimunda. Kada su obojica 464. umrli Remismund, koji se vratio iz jedne od diplomatskih misija, nagovorio je svevske prvake da njega priznaju kao jedinog kralja. Remismund je također osigurao diplomatsku podršku susjednih Vizigota kada je od strane kralja Teodorika II priznat za svevskog vladara.
Za vrijeme Remismundove vladavine su Svevi nastavili voditi pljačkaške pohode protiv hispano-rimskih gradova, pa je tako današnja Coimbra u Portugalu 465. opljačkana, a 468. razorena. Godine 469. je Remismund, pak, otpočeo pregovore sa zapadnorimskim carem Antemijem o eventualnom savezu ili priznavanju njegove vlasti. 466. je, pak, primio Ajaksa, misionara koji ga njega, kao i svevsko plemstvo, preobratio na arijansko kršćanstvo.
Nakon Remismundove smrti je nastupilo mračno doba, odnosno period u kome o svevskim kraljevima nema gotovo nikakvih pouzdanih podataka. Ono je trajalo sve do 560.
City of Canterbury
Ime je dobio po historijskom i katedralnom centru - Canterburyu. Pored njega veći gradovi distrikta su morska ljetovališta Herne Bay i Whitstable.
Geografske karakteristike
City of Canterbury leži na sjeveroistoku Kenta u regiji Jugoistočna Engleska duž obale Sjevernog mora| sve do estuarija Temze.
Historija
Distrikt City of Canterbury je formiran  1. aprila 1974. nakon administrativne reforme zemlje, ujedinjenjem grada Canterburya sa dotadašnjim distriktima Whitstable, Herne Bay i Bridge-Blean.
Vanjske veze
[[Kategorija:Gradovi u Engleskoj
Novo Selo (Mavrovo i Rostuša)
Novo Selo je naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u severozapadnom delu države. Novo Selo pripada opštini Mavrovo i Rostuša.
Geografski položaj
Naselje Novo Selo je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Gostivara, naselje je udaljeno 14 km južno.
Cerovo se nalazi u okviru višem delu Pologa. Naselje je položeno na severoistočnim padinama planine Bistre. Jugoistočno se izdiže planina Bukovik. Nadmorska visina naselja je približno 870 metara. Naselje je okruženo gustim listopadnim šumama (jasen, bukva, kesten, topole, vrbe...).
Klima u naselju je planinska.
Istorija
Posle Drugog balkanskog rata 1913. godine selo je pripalo Srbiji. Prema podacima Afanasija Seliščeva iz 1929. godine Novo selo je bilo selo je imalo 25 kuća sa 128 stanovnika, sve pravoslavnih Slovena.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Novo Selo je imalo 33 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Privreda
Stanovništvo Novog Sela najviše se bavi poljoprivredom (uzgajanjem luka, raži ovasa i dr.) i stočarstvom (najviše se čuvaju ovce i koze, a u manjoj meri i krave i svinje), a zastupljeno je i živinarstvo (kokoške i guske) prevashodno za domaće potrebe. Svoje proizvode seljani najčešće prodaju na pijaci u Gostivaru, a neretko i u Kičevu. Deo stanovništva je zaposlen u kamenolomu, koji se nalazi u neposrednoj blizini naselja, a ima i drvoseča.
Donja Ržana
Donja Ržana je naselje u Srbiji u opštini Bosilegrad u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 79 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 140 stanovnika).
Demografija
U naselju Donja Ržana živi 77 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 55,1 godina (49,7 kod muškaraca i 60,8 kod žena). U naselju ima 34 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,32.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Bugarima (prema popisu iz 2002. godine).
Odbrana Sokratova (Platon)
right|thumb|Odbrana Sokratova, srpskohrvatsko izdanje.
Obrana Sokratova, također poznata i pod nazivom Apologija (απολογία) je tekst starogrčkog filozofa Platon.Sam naslov prikazuje da je riječ o Sokratu no radi se samo o Platnovom umjetničkom djelu a ne o stvarnoj obrani.U svom djelu Platon govori onako kako je mislio da bi sam Sokrat iznio svoju obranu,a da je riječ o umjetničkom djelu tu je i dokaz da na kraju djela Sokrat izgovara završnu riječ koja tada nije bila moguća. Delo je pisano više kao monogol ali ima u njemu i par dijaloga, pisano je kao pozorišni komad koje se delu u tri čina.
Los Aguilar, Santo Domingo Petapa
Los Aguilar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Petapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 281 m.
Biotin sulfoksid
Biotin sulfoksid je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 260,310 Da.
Cheney (Jon)
Šane je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Burgonja, u departmanu Jon.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 49, a gustina naseljenosti je iznosila 42 stanovnika/km².
Pine Village, Indiana
Pajn Vilidž je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 217, što je 38 (-14,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Box, Oklahoma
Boks je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 224.
Antonio Díaz, Emiliano Zapata
Antonio Díaz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Emiliano Zapata.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3001 m.
Opština San Baltazar Chichicápam, Oaxaca
San Baltazar Chichicápam je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1557 m.
Pemoxco, Xilitla
Pemoxco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Xilitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 947 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 762 m.
Trackpoint
Pointing stick (track point) (trek point) je malo pomoćno sredstvo koje liči na mali džojstik koje se nalazi na tastaturi i koje reaguje na pritisak prsta pomjerajući kursor na ekranu u smjeru u kome pomjerate palicu.
Albert od Švedske
Albert od Švedske službeno Albrekt III, rođen kao Albrecht od Mecklenburga (Mecklenburg, oko 1338. - Bad Doberan, 1. april 1412.), bio je švedski kralj od 1364. do 1389. , i vojvoda Mecklenburga od 1384. do svoje smrti 1412.
Biografija
Albrecht je rođen kao drugi sin vojvode od Mecklenburga i Eufemije Eriksdotter sestre tadašnjeg švedskog kralja Magnusa Erikssona. On je 1363 postao član švedskog plemićkog Državnog savjeta, na čijem čelu je bio kancelar Bo Jonsson (Grip).
Većini Šveđana, uključujući i visoko plemstvo dojadila je vladavina Magnusa Erikssona, koji je od svojih ambicioznih vanjskopolitičkih planova usmjerenih prema Novgorodu uspio napraviti jedino velike dugove. Pa je na zahtjev velikaša, Albert napao Švedsku iz Mecklenburga uz pomoć brojnih njemačkih sjevernonjemačkih kneževa i gradova Hanzeatske lige i svrgnuo Magnusa.
Albert je proglašen švedskim kraljem i službeno okrunjen 18. februara 1364. Krunidba je održana na mjestu zvanom Mora stenar (Kamenje iz Mora), gdje su tradicionalno krunjeni švedski vladari. Albertova krunidba dovela je do osam godina rata između njegovih pristaša i onih svrgnutog Magnusa Erikssona. Albert je uspio pobjediti i zarobiti Magnusa Erikssona u Bitci kod Enköpinga 1365., kog je tad podržavao i norveški kralj Haakon VI (inače sin Magnusa Erikssona).
Taj početni poraz nije obeshrabrio mladog Haakona VI, pa je nastavio sa naporima da sruši Alberta, naročito nakon što mu se u tom pridružio danski kralj Valdemar IV koji je pomagao švedske seljake, simpatizire Magnusa. Haakon VI je 1371. uz podršku Danaca pokušao zauzeti Stockholm, ali ga je Albert uspio pobjediti. Nakon te bitke potpisan je mirovni sporazum po kom se Magnus Eriksson odrekao aspiracija na švedski tron, pa mu je dozvoljeno da ode u Norvešku.
Albert je zadržao švedsku krunu narednih 19 godina, ali brojni stanovnici švedskog zapada nisu podržavali njegovu vladavinu. Zapravo njega u Švedskoj gotovo nitko nije volio, tako da osim Stockholma koji je bio njegovo uporište (u njemu tada živjelo dosta Njemaca) i nije bilo kraja koji ga je volio. On se Šveđanima omrznuo jer je po svim važnijim mjestima postavio na ključne položaje Nijemce. Pored tog omrznula im se i njegova samovolja. Uz njegovu podršku je kancelar Bo Jonsson (Grip), uzurpirao preko 1500 farmi i ubrzo postao najveći švedski feudalac, vlasnik trećine tadašnje nacionalne teritorije.
Zbog tog je švedski Državni savjet 1389. zatražio pomoć od danske kraljice Margaret I da Alberta zbaci s trona Margaret je poslala svoju vojsku na Švedsku u februaru 1389, pa je u Bitci kod Åsle - Albert pobjeđen i zarobljen. Nakon tog je utamničen u Dvorcu Lindholmen (Skanija), u kom je proveo sljedećih šest godina. Pušten je tek nakon plaćanja visoke otkupnine 1395. Njegovi simpatizeri ipak nisu predali Stockholm sve do 1398.
Albert se ipak nadao vratiti na švedski tron pa je kovao kojekakve planove i materijalno pomagao Teutonski viteški red koji je nakon opsade zauzeo Gotland. On je 1408. vraćen Kalmarskoj uniji odnosno Danskoj, kad ga je Erik od Pomeranije otkupio od Alberta i Teutonskog viteškog reda.
Albert je umro 1412. pokopan je u Opatiji Doberan (Bad Doberan - Mecklenburg).
Ghianda, Pistoia
Ghianda je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
Serrauccelli, Ragusa
Serrauccelli je naselje u Italiji u provinciji Ragusa, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 377 m.
Brigitte Lahaie
Brigitte Lahaie (12. oktobar 1955 - ) je francuska radio-voditeljica, koja je postala poznata 1970-ih kao jedna od prvih francuskih i evropskih porno zvijezda. Karijeru je otpočela 1976. godine, pri čemu je nastupala kako i pornografskim, tako i u ne-pornografskim eksploatacijskim filmovima. Neke od manjih nastupa je imala i u ozbiljnijim mainstream ostvarenjima kada su joj partneri bili Yves Montand i Alain Delon.
Cortina, Piacenza
Cortina je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Jugo (vjetar)
Općenito o jugu
Jugo je je topli i vlažni vjetar, koji se javlja uz oblačno i kišovito vrijeme, a razvija visoke valove. Iako je najčešće u hladnim dijelovima godine, može puhati i ljeti. Na južnom Jadranu najčešće se javlja od početka jeseni pa do kraja zime, a na sjevernom od kraja zime do početka ljeta. Zimi jugo traje do devet dana, a katkada i do tri tjedna s prekidima, a ljeti u većini slučajeva ne duže od tri dana. Brzina puhanja juga se kreće od 10 m/s do 30 m/s i nikada ne zapuše iznenada, svoju snagu postiže tek nakon 24 do 36 sati puhanja, a olujnu jakost u pravilu postiže tijekom trećeg dana od početka puhanja. Češće i snažnije se pojavljuje na južnom dijelu Jadrana nego na sjevernom.
Cortina, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 141 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
Jugo (vjetar)
Značajke uz jugo
thumb|300px|Udari juga o gat
Ribnica (Pivka, Slovenija)
Ribnica je naselje u slovenskoj Općini Pivki. Ribnica se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 14 stanovnika.
Miro (svevski kralj)
thumb|right|200px|Miro i Martin od Brage, na rukopisu Martinove knjige De virtutibus quattuor iz 1145. (Federzeichnung lm Co. 791, fol. 109v), danas u [[Austrijska nacionalna biblioteka|Austrijskoj nacionalnoj biblioteci.]]
Opština Beriu, Hunedoara
Beriu je opština u Rumuniji u okrugu Hunedoara.
Miro (svevski kralj)
Miro (Mir, Mirio, Mirus, ? - 583) je bio svevski kralj Galicije od 570. do 583. Vladavinu su mu obilježili napori da sklopi saveze sa drugim katoličkim državama te tako stvori protivtežu arijanskoj državi Vizigota pod kraljem Leovigildom. Za vrijeme njegove vladavine su uspostavljeni odnosi sa Franačkom i Bizantskim Carstvom te je kraljevstvo doseglo svoj zenit, ali se raspalo samo tri godine nakon njegove smrti.
Miro je prema navodima suvremenika bio izuzetno blizak Katoličkoj crkvi. Godine 572. je sazvao Drugi sabor u Bragi, a biskup Martin od Brage mu je posvetio svoj traktat o vrlinama Formula Vitae Honestae. Vodio je borbe protiv Rukonaca (najvjerojatnije pleme Baska) i proširio teritorije na Kantabriju. Njegovi upadi su, međutim, oko 575. poslužili kao izgovor za rat vizigotskom kralju Leovigildu, prisilvši Mira da raznim ustupcima ishodi mir. Mir je trajao sve do oko 580. kada je među Vizigotima izbio građanski rat između arijanskog Leovigilda i njegovog sina Hermenegilda, preobraćenika na katoličanstvo.
Historičari se razlikuju o okolnostima Mirove smrti. Prema Grguru Turskom je Miro 583. umro od posljedica "lošeg zraka" u Betici (južna Španija), gdje je došao kako bi Hermenegildu pomogao da obrani Sevillu od Leovigildove opsade. Prema Ivanu Biklarskom i Izidoru Seviljskom Miro se borio na strani Leovigilda protiv Hermenegilda, ali je umro prije dolaska u Sevillu.
U svakom slučaju, naslijedio ga je malodobni sin Eborik. Njegova supruga Sisegutija se, pak, udala za Audecu koji je već 584. svrgnuo Eborika postavši posljednji svevski kralj.
Rodolfo Aranda, Zaragoza
Rodolfo Aranda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 363 m.
El Jardín, Tempoal
El Jardín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Jawor
Jawor (njemački: Jauer) je grad od 22,758 stanovnika na jugozapadu Poljske u Donjošleskom vojvodstvu.
Geografske karakteristike
Jawor leži duž rijeke Nysa Szalona, udaljen 61 km Wrocława.
Njegovo ime znači vrsta drva - javor. Grad poznat je po velikoj luteranskoj crkvi izgrađenoj fahverkom 1654 - 1655. Ona je zajedno sa sličnom crkvom iz Świdnice - 2001. uvrštena na UNESCO-vu Listu svjetske baštine u Evropi kao lokalitet pod imenom - Crkve mira.
Historija
Kako nema sačuvanu povelju pretpostavlja se da je gradska prava dobio između 1242. i 1275., jer se zna da je krajem 13. vijeka imao kamene bedeme od masivnog kamena. Isto tako se pozdano zna da je 1300. imao gradonačelnika i vlastiti grb. Vremenom je podobijao brojne privilegije pa je izrastao u respektabilno trgovište i centar manufakturnog tkanja.
Sve do 1392. Jawor je bio domena poljskih vojvoda iz Dinastije Pjastovića. Od te je godine postao domena čeških vladara i prijestolnica vojvodstva. Početak 15. vijeka obilježio je sramotno protjerivanje lokalne židovske zajednice 1420. thumb|left|240px| [[Pjastovići|Pjastovski dvorac]] Šesnaesti vijek bio je doba reformacije, nova denominacija ubrzo je postala dominantna u regiji Jawor. Ni okrutne represije Tridesetogodišnjeg rata (1618.-1648.) to nisu promijenile. Rat između katoličkog juga i protestantskog sjevera donio je samo razaranja i smrt. Ni 18. vijek nije bio ništa bolji jer je donio rat između Austrije i Prusije za Šlesku i nakraju veliki požar 1776.
Period mira i prosperiteta bio je 19. vijek kad je pripadao Pruskoj kraljevini (kasnije Njemačkom Carstvu). željeznice je stigla do Jawora 1901. a kasnije su stigle i druge blagodeti nove ere kanalizacija, telefon, električna struja.
Poprilično su ga razorile jedinice Crvene armije prilikom oslobađanja 1945. ali je od 26. aprila pod poljskom upravom pa je relativno brzo obnovljen i proširen.
Pobratimski gradovi
Jawor ima ugovore o partnerstvu sa slijedećim gradovima;
Star City, West Virginia
Star Siti je grad u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.825, što je 459 (33,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Conzieu
Konzje je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu En (Rona-Alpi).
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 79, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km².
Cacce, Cosenza
Cacce je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 178 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 187 m.
Marijan Ban
thumb|Marijan Ban, 2007. g. Marijan Ban (Split, 8.2. 1963.) je hrvatski pjesnik i glazbenik.
Bivši frontmen grupe Daleka obala. Nakon prvih uspjeha (1990.) s grupom je postao profesionalni glazbenik. Oženjen s Dominom, te imaju troje djece: Marko (1987.), Anka (1990.) i Mirta (1993.).
Diskografija
Daleka obala
Kompilacije
Marijan Ban & ostali
Novo Selo (Vrapčište)
Prirodni uslovi
Naselje Novo Selo je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Gostivara 6 km severozapadno.
Novo Selo se nalazi u gornjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno na brdima zapadno od Pološkog polja. Istočno od naselja pruža se polje, a zapadno se izdiže glavno bilo Šar-planine. Nadmorska visina naselja je približno 850 metara.
Klima u Novo Selu je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Novo Selo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 19 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički [[Makedonci] (100%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Busting
Busting je američki kriminalistički film snimljen 1974. godine u režiji Petera Hyamsa, kome je to bio cjelovečernji debi. Protagonisti, koje tumače Elliott Gould i Robert Blake, su dvojica losanđeleskih policijskih detektiva iz Odjela za poroke. Radnja prikazuje njihovo nastojanje da prikupe dovoljno dokaza za hapšenje dotada "nedodirljivog" gangsterskog bosa (čiji lik tumači Allen Garfield), a pri čemu im poteškoće predstavljaju i njihovi pretpostavljeni, koji inzistiraju da svoju aktivnost ograniče na "sitne ribe". Iako je žanrovski imao određene elemente komedije, Busting se odlikovao izuzetno mračnim tonom, kako u samoj fotografiji, tako i radnji koja završava neobično, i to bez konvencionalnog hepi enda. To se često smatralo odrazom afere Watergate, odnosno sveopćeg gubitka povjerenja u autoritet i vlast u Americi, odnosno uvjerenje o sveprisutnoj korupciji.
Touchpad
ACTION=="remove", SUBSYSTEM=="input", ID_CLASS="mouse", RUN+="/usr/bin/synclient TouchpadOff=0"
Дубоко (Љубовија)
Дубоко је насеље у Србији у општини Љубовија у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 418 становника.
Nežilovo (Veles)
Nežilovo je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem države. Nežilovo pripada opštini Čaška.
Prirodni uslovi
Nežilovo je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Velesa, naselje je udaljeno 50 km zapadno.
Дубоко (Љубовија)
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Nežilovo (Veles)
Prirodni uslovi
Naselje Nežilovo se nalazi u istorijskoj oblasti Azot. Naselje je smešteno u gornjem delu toka reke Babune. Severno od naselja izdiže se glavno bilo planine Jakupice. Nadmorska visina naselja je približno 700 metara.
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Nežilovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 63 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Giampierone, Pistoia
Giampierone je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 254 m.
Lindon, Utah
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 10.070, što je 1.707 (20,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Miloš Milićević
Ime i prezime Miloš Miličević može se odnositi na dvije ličnosti:
Westerhever
Vesterhever je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 132 opštinska središta okruga Nordfrizland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 129 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1054150.
Ejido Netzahualcóyotl, Mexicali
Ejido Netzahualcóyotl je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1064 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Amoyahual, Huejutla de Reyes
Amoyahual je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huejutla de Reyes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 753 m.
Light pen
Svjetleće pero po svojoj funkciji je slično TSD-u. Umjesto da postoje senzori oko ekrana pomoću kojih se detektuje pozicija pokazivača, pokazivač (svjetleće pero) detektuje svoju poziciju na ekranu. U toku analize CRT displeja svaka tačka na ekranu se osvjetljava u određenom trenutku. Svjetleće pero sadrži diodu sa brzim odzivom, koja generiše impuls u trenutku kada elektronski niz analizira tačku na koju svjetleće pero pokazuje. CRT kontroler (specijalno elektronsko kolo koje generiše impulse za analizu slike na ekranu) sadrži skup brojača koji ukazuju na tekuću poziciju ulaza na ekranu. U trenutku kada se javi impuls koji generiše svjetleće pero, pamti se stanje brojača (koordinate X i Y) i na taj način određuje pozicija svjetlećeg pera na ekranu. Sistem zatim generiše kursor na odgovarajućoj poziciji, čime se stvara utisak da svjetleće pero upisuje tačku (krstić) na ekranu. Imajući u vidu da svjetleće pero detektuje svjetlost sa ekrana, "znak praćenja" (neki karakterističan oblik tj. znak ili simbol) treba povremeno prikazivati na ekranu čime se omogućava detekcija pera kada ono pokazuje na crnu površinu. Ovaj znak se prikazuje na ekranu brzinom koja nije tako velika i koja ne generiše primetnu sliku (na ekranu) ali obezbeđuje da se signal svjetlećeg pera može detektovati. Svjetleća pera su jevtinija za implementaciju od TSD-ova. Ipak, dok su TSD-ovi skoro nevidljivi za korisnika svjetleća pera su specijalni uređaji koje treba dovesti u direktan dodir sa tačkom na ekranu gde se vrši prikazivanje kursora. Tipičan izgled svjetlećeg pera prikazan je na slici.
Ninguno, Sanatorio, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Ninguno, Sanatorio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1902 m.
Valsuolo, Asti
Valsuolo je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 261 m.
K2
K2 (također Mount Godwin-Austen, Lambha Pahar, Chogori, Kechu, Dapsang) je planina na granici Pakistana i Kine, u lancu Karakorum, dijelu lanca Himalaje. S nadmorskom visinom od 8611 metara, poslije Mount Everesta druga najviša planina na svijetu. Smatra se jednom od najtežih i najopasnijih planina za alpinističke uspone, te je poznata i kao "Divlja planina" (Savage Mountain) radi 2. najviše stope smrtnosti među penjačima na planinama višim od 8000 metara. Od svaka četiri alpinista koji su se popeli na vrh, jedan je poginuo. Za razliku od Annapurne, planine s najvećom stopom pogibija, K2 je posljednja planina preko 8000 m. osvojena u zimskim uslovima. To je uspjelo alpinistima iz Nepala.
Naziv
left|180px|thumb|Originalna skica Thomasa Montgomerija iz 1856. Naziv K2 proizlazi iz zapisa korištenog u Velikoj trigonometrijskoj izmjeri. Thomas Montgomerie, prilikom pregleda lanca Karakorum sa planine Mount Haramukh, oko 130 milja južnije, skicirao je najistaknutije vrhove, i privremeno ih nazvao K1, K2, K3, K4 i K5.
Kilikija
U antici, Kilikija ili Cilicija (antgrč. Κιλικία [Kilikía], lat. Cilicia), je bila oblast, povremeno i politička jedinica, koja se nalazila na jugoistčnom delu Male Azije, u današnjoj Turskoj, severno od Kipra.
The Battle Hymn of the Republic
The Battle Hymn of the Republic (doslovno "Borbena himna Republike") je američka patriotska i borbena pjesma nastala 1861. kada je spisateljica Julia Ward Howe napisala novi tekst za tada pjesmu John Brown's Body, koja se tada pjevala među trupama Unije u američkom građanskom ratu. Tekst je objavljen početkom 1862. u časopisu The Atlantic Monthly i ta je verzija, s obzirom na daleko veći broj biblijskih referenci i "uzvišeniji" karakter, postala služben.
Kilikija
Geografija
Kilikija se nalazila na granici Male Azije sa Sirijom. Severno od Kilikije se nalazi planina Taur. Eponimni osnivač Kilikije bio je Kiliks, legendarni osnivač dinastije koji je vladao tom oblašću.
The Battle Hymn of the Republic
Republikanska stranka ju je prihvatila kao jednu od svojih neslužbenih himni. Britanski premijer Winston Churchill ju je također prilično volio te je, po njegovoj želji, otpjevana na njegovom pogrebu u Katedrali sv. Pavla 1965.
Kilikija
Geografija
Kilikija Trahija ("krševita Kilikija"; grč.  ιλικία Τραχεία), je planinski deo ove oblasti, nedaleko od Taura. Prilično je stenovita, ali primorski deo ima dobre luke, koje su u antičko vreme bile pribežište gusara. U antičko vreme krševita Kilikija je bila dobro pošumljena
The Battle Hymn of the Republic
Kasnije je snimljen veliki broj verzija, od kojih je najveći uspjeh imala ploča zbora Mormon Tabernacle Choir iz 1960. godine koja je nagrađena Grammyjem.
Kilikija
Geografija
Kilikija Pedija ("ravna Kilikija"; grč. Κιλικία Πεδιάς) je istočniji deo Kilikije i obuhvata veliku primorsku ravnicu sa plodnom zemljom, pogodnom za uzgoj pamuka, maslina i pomorandži.
Rana istorija
Kilikija je bila naseljena još od neolita. Kilikijci se prvi put pojavljuju u tekstovima kao Khilikku u asirskim natpisima, početkom 1. milenijuma pre Hrista. Izgleda da Heti nisu uspostavili svoju vlast nad Kilikijom. Tokom prevlasti Persije, Kilikijom je vladala lokalna dinastija, koja je bila formalno uključena u četvrta satrapija|satrapiju. U vreme Ksenofonta u Kilikiji je bila na vlasti jedna kraljica, što je možda ostatak matrilinearnog društva.
Helenistička i rimska Kilikija
Posle smrti Aleksandra Velikog, Kilikija je jedno vreme bila pod kontrolom Lagida, a zatim pod upravom Seleukida.
Osoi, Comarna
Osoi je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Comarna.
Teodemund
Teodemund (Teodemundo, 6. vijek) je bio svevski kralj Galecije koji je živio u 6. vijeku. Njegova vladavina je bila dio tzv. mračnog doba od 469. do 560. kada nema gotovo nikakvih podataka o svevskim vladarima i njihovoj državi. Jedini izvor podataka o njemu je dokument iz 12. vijeka koji navodi da je kralj Teodemund vladao u periodu između vladavine kralja Remismunda (469) i Teodemira (561/566). Dokument također navodi crkvenu organizaciju iz vremena vizigotskog kralja Wambe zbog čega se pretpostavlja da se temeljio na originalu iz 7. vijeka.
Osoi, Comarna
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1647 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
K2
Naziv
U Velikoj trigonometrijskoj izmjeri uobičajena je bila praksa imenovanja novootkrivenih planina lokalnim imenima uvijek kada je to moguće, te je otkriveno da je K1 lokalno poznat kao Masherbrum, K3 nazvan je Broad Peak a K4 i K5 Gasherbrum II i Gasherbrum I. Vjerojatno radi izoliranosti i udaljenosti od naseljenih mjesta, za K2 nije pronađeno lokalno ime. Planina nije vidljiva iz Askolea, posljednjeg sela na jugu, ili iz najbližeg naselja na sjeveru, te je tek jedva vidljiva s kraja ledenjaka Baltoro, nakon kojeg od lokalnih se ljudi rijetko tko upućivao. Ime Chogori, izvedeno iz dvije riječi jezika Balti, chhogo ('veliko) i ri ('planina') (شاہگوری) predloženo je kao lokalni naziv, ali dokazi raširenog korištenja tog imena bili su oskudni. Možda je to bilo složeno ime koje su izmislili zapadni istraživači ili jednostavno zbunjeni odgovor na pitanje "Kako se to zove?" To međutim, čini temelj imena Qogir (pojednostavljeni kineski: 乔戈里峰, tradicionalni kineski: 喬戈里峰, pinyin: Qiáogēlǐ Fēng) kojim Kineske vlasti službeno nazivaju planinu. Predloženi su i drugi lokalni nazivi, uključujući Lamba Pahar ("visoka planina" na Urdu) i Dapsang, ali nisu u raširenoj upotrebi.
U nedostatku lokalnog naziva, predloženo je ime Mount Godwin-Austen, u čast Henryja Godwin-Austena, jednog od prvih istraživača tog područja. Premda taj naziv nije prihvatilo Kraljevsko geografsko društvo (Royal Geographical Society) bio je upisan na nekoliko karata, te se i danas povremeno koristi.
Montgomeriejeva je oznaka, K2, radi toga i dalje ime po kojemu je planina poznata. Danas se također koristi i u jeziku Balti, izvedenicama Kechu ili Ketu (Urdu: کے ٹو). Talijanski penjač Fosco Maraini, tvrdio u svom izvještaju uspona na Gasherbrum IV, da iako K2 svoje ime duguje slučaju, odsječena i bezlična priroda tog naziva savršeno je prikladna za tako udaljenu i zahtjevnu planinu. Zaključio je da je to... "'samo gola kost imena, sve stijene i led, oluja i ponor. Ni ne pokušava zvučati ljudski. To su atomi i zvijezde. Posjeduje ogoljenost svijeta prije prvog čovjeka - ili opustošenost planete nakon posljednjeg.'"
Zemljopisni položaj
K2 je smješten u sjeverozapadnom Karakorumu. Tarimska sedimentarna zavala sjeverni je rub lanca, dok na jugu graniči s Malom Himalajom. Voda koja se topi iz velikih ledenjaka južno i istočno od K2, koristi se za poljoprivredu u dolinama i značajno doprinosi regionalnoj opskrbi svježom vodom. Lanac Karakorum leži duž južnog kraja Euroazijske tektonske ploče i sastoji se od drevnih sedimentnih stijena (starih više od 390 milijuna godina). Ti su slojevi bili presavijeni, zbijeni pod pritiskom i pomiješani s granitnom masom kada se pred više od 100 milijuna godina Indijska ploča sudarila s Eurazijom.
K2 je tek 22. planina prema topografskoj istaknutosti, izmjeri nezavisne visine planine, jer je dio istog proširenog uzdignutog područja (uključujući Karakorum, Tibetansku zavalu i Himalaju) kao i Mount Everest, te je moguće pratiti put od K2 do Everesta koji se ne spušta ispod 4594 m (u Kraljevstvu Mustang) nadmorske visine. Mnogi drugi niži vrhovi prema toj su definiciji znatno samostalniji.
Međutim, K2 je poznat po svojem lokalnom reljefu i ukupnoj visini. Uzdiže se preko 3000 m iznad glacijalne doline u dnu planine. Posebno je izvanredna činjenica da se radi o pravilno strmoj piramidi, sa strmim padinama u svim smjerovima. Sjeverna strana je najstrmija, uzdiže se preko 3200 m iznad ledenjaka K2 (Qogir) u samo 3000 m horizontalne udaljenosti. U većini smjerova, uzdiže se preko 2800 m u manje od 4000 m.
Prvi pokušaji
thumb|180px|Istočna strana, snimljena tijekom ekspedicije 1909. 1892., Martin Conway predvodio je ekspediciju koja je dosegla Concordiu, stjecište ledenjaka Baltoro i Godwin-Austen.
Slijedeća ekspedicija, 1909., predvođena Luigiem Amedeom Savojskim dosegla je visinu od oko 6250 m na jugoistočnom grebenu, danas poznatom kao greben Abruzzi, koji će kasnije postati dijelom standardne rute, ali je tada napušten radi svoje velike zahtjevnosti i strmine. Nakon što je pokušao, ali nije uspio pronaći alternativni put na zapadnom ili sjeveroistočnom grebenu, Luigi Amedeo Savojski izjavio je da K2 nikada neće biti osvojen, te je ekspedicija svoju pažnju usmjerila na Chogolisu, gdje se talijanski vojvoda na 150 m od vrha morao vratiti radi nevremena.
Slijedeći se pokušaj uspona zbio tek 1938., kada je američka ekspedicija predvođena Charlesom Houstonom istražila planinu. Zaključili su da je greben Abruzzi najpraktičniji put, i dosegli visinu od oko 8000 m, prije nego su se vratili natrag radi pomanjkanja zaliha i prijetnje lošeg vremena. Iduće godine ekspedicija Fritza Wiessnera stigla je do 200 m ispod vrha, ali završila je katastrofom kada su Dudley Wolfe, Pasang Kikuli, Pasang Kitar i Pintso nestali visoko u planini.
City of Carlisle
City of Carlisle (čita se Siti of Karlajl) je grad i jedan od šest distrikta Grofovije Cumbria od 107,527 stanovnika
Tako je nazvan po svom najvećem gradu i administrativnom centru Grofovije Cumbria - Carlislu.