cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gaj Klaudije Marcel Mlađi
Gaj se od samih početaka svoje karijere suprotstavljao Cezaru. Godine 54. pne. je Cezar, nedugo nakon smrti Julije, svoje kćeri i Pompejeve supruge, navodno Oktaviju pokušao nagovoriti da se razvede od Gaja i uda za Pompeja, kako bi se očuvao Prvi trijumvirat. Pompej nije pristao na plan, a Gaj je ostao žestoki Cezarov protivnik. Godine 50. pne. je postao konzul, a mandat mu je obilježen pokušajima da se Cezar opozove s mjesta prokonzula, odnosno komandanta vojnih snaga u Galiji. Kada pokušaji da se to uredi zakonskim tekstom nisu uspjeli, Gaj je direktno od Cezara tražio da podnese ostavku. Istovremeno je nastojao spriječiti da se Cezar kandidira za konzula in absentia, čime mu se oduzela mogućnost da u Rim dođe pod zaštitom svojih vojnika.
Kada je, pak, Cezar sa svojom vojskom sljedeće godine provalio u Italiju, započevši građanski rat, Gaj je, za razliku od svog brata Marka i rođaka Gaja Starijeg, odlučio ostati u Rimu i ne priključiti se pompejanskoj vojsci u izbjeglištvu. Zbog toga mu je Cezar dao pomilovanje. Godine 47. pne. je, nakon bitke kod Farsala, uspješno isposlovao pomilovanje za Marka i Gaja Starijeg.
Njegovi unuci iz prvog braka su bili carski vojskovođa Publije Kvinkcilije Var i njegove dvije sestre.
La Cascada, Zapotlán el Grande
La Cascada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapotlán el Grande.
Antras (Žer)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 58 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,59 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 218 metara (maksimalnoj 251 m, a minimalnoj 125 m).
La Cascada, Zapotlán el Grande
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1657 m.
Bugarska starokalendarska pravoslavna crkva
200px|desno|mini|Saborni hram BSPC "Uspenje Presvete Bogorodice" u Sofiji Bugarska starokalendarska pravoslavna crkva je starokalendarska denominacija u Bugarskoj, čiji je postanak vezan za prelazak Bugarske pravoslavne crkve - Bugarske patrijaršije na novi kalendar 1968. godine. Arhimandriti Serafim (Aleksijev), Sergije (Jadžijev), Pantelejmon (Staricki), jeromonah Serafim (Dmitrijevski), igumanija Serafima (kneginja Liven) i celokupno sestrinstvo manastira „Pokrov Presvete Bogorodice“ iz sofijskog kvarta Knjaževo, jedini su izrazili javni protest. Četiri pomenuta sveštenika, nakon što su smenjeni sa svojih dužnosti, povlače se u manastir „Pokrov Presvete Bogorodice“ u Sofiji. Nakon toga pomenuti manastir je imao problema u odnosu sa Svetim sinodom BPC (zabrana manastiru da izrađuje i prodaje sveće, ikone i dr.), i uprava manastira se obraća za pomoć Ruskoj zagraničnoj crkvi, koja nudi svoju pomoć oko finansiranja manastira. Zbog straha komunističkih vlasti da ne bi došlo do internacionalizacije ovog problema i narušavanja imidža Bugarske u svetu, iste vlasti vrše pritisak na vrh BPC da ublaži svoj odnos prema manastiru. Tako se desilo da sa dozvolom bugarskog patrijarha Maksima, u manastiru su se bogosluženja i dalje obavljala prema starom kalendaru i uz liturgijsko pominjanje bugarskog patrijarha, ali „iza zatvorenih vrata“ (bez prisustva javnosti). Krajem 1992. godine pomenuti manastir „Pokrov Presvete Bogorodice“ se odvojio od Bugarske patrijaršije i postao središte Bugarske starokalendarske crkve, koju predvodi episkop Fotije Siromahov, učenik i vaspitanik poznatog bugarskog teologa arhimandrita Serafima Aleksijeva.
Bugarska starokalendarska pravoslavna crkva je 2002. godine kanonizovala arhiepiskopa bogučarskog Serafima (Soboljeva), ruskog episkopa (RPCZ, RPC) zaduženog za ruske izbeglice u Bugarskoj, u Bugarskoj poznatog po krajnjem konzervativizmu i protivljenju ekumenizmu.
Bugarska starokalendarska pravoslavna crkva trenutno ima 19 sveštenika, 3 đakona, 17 hramova i 9 kapela (od toga 5 u Sofiji), manastir Pokrova Presvete Bogorodice (65 monahinja) u Sofiji, jedan muški manastir sa nekoliko skitova (20 monaha) i 16 parohija.
Crkva nema liturgijsko-molitvenog opštenja ni sa jednom pomesnom pravoslavnom crkvom. Od 1994. do 2006. godine održavala je puno liturgijsko-molitveno opštenje sa Ruskom zagraničnom crkvom. Pune liturgijsko-molitvene odnose danas održava sa Ruskom zagraničnom crkvom (pod omoforom mitropolita Agatangela), Rumunskom starokalendarskom pravoslavnom crkvom i Grčkom starokalendarskom crkvom (Sinod u otporu).
Rancho San Vicente (razvrstavanje)
Rancho San Vicente ima više značenja:
Helsinki
Helsinki (švedski Helsingfors), glavni i najveći grad Finske od 612,664 stanovnika.
Metropolitanski Helsinki u kojem su još i gradovi Espoo, Vantaa i Kauniainen ima 1,210,000 stanovnika.
Geografija
Helsinki leži na jugu Finske na obali Finskog zaljeva, točnije na vrhu poluotoku Vironniemi i po 315 otoka smještenih u dva zaljeva koji okružuju poluotok.
Historija
Grad je 1550. osnovao švedski kralj Gustav Vasa pod imenom Helsingfors. On je trebao postati trgovački centar južne Finske, zemlje koja je tada pripadala Švedskoj, i postati konkurent hanzeatskom Revalu (današnji Tallinn) koji leži točno nasuprot Finskog zaljeva. Kad je Švedska 1583. zauzela Reval, odustala je od daljnje izgradnje Helsingforsa, pa je on ostao malo naselje. Epidemija kuge pogodila je grad 1708. Od kad je 1748. Švedska podigla fortifikaciju Suomenlinna na šest otoka ispred grada, on se počeo brže razvijati.
Pri kraju Napoleonskih ratova Carstva Rusija je 1809. zauzela Finsku i od nje formirala svoje Veliko Vojvodstvo Finska, sa prijestolnicom u Turkuu, koja je od 1812. premještena u Helsinki. Nakon administracije je iz Turkua 1827. preseljena i Kraljevska akademija, koja je postala jezgra današnjeg Univerziteta. To je bilo doba kad se Helsinki ubrzano gradio i širio i kad je izgađeno puno industrijskih pogona. thumb|left|240px| [[Fortifikacija Suomenlinna]] Kad je nakon Prvog svjetskog rata Finska stekla nezavisnost, Helsinki je proglašen glavnim gradom. Odmah po završetku rata 1918. planuo je Finski građanski rat u kom Helsinki nije puno razaran, ali je odmah po završetku tog rata bio poprište krvavog masakra koji je izvršila pobjednička vojska Finskih belogardejaca nad poraženim Crvenoarmejacima. Grad je bombardiran tokom Zimskog rata (1939–1940) između Finske i SSSR-a, a i za vrijeme Drugog svjetskog rata u kojem je Finska zajedno s Trećim Reichom napala SSSR. Odmah po završetku rata 1952. su u Helsinkiju održane druge poslijeratne Olimpijske igre kao kompenzacija za neodržane igre 1940.
Znamenitosti
Historijski centar grada podignut je u neoklasicističkom stilu tokom 19. vijeka, velik broj tih građevina podigao je arhitekt Carl Ludwig Engel. Najveća znamenitost grada je luteranska katedrala Suurkirkko, ispred koje se nalazi skulptura ruskog cara Aleksandra II. nekadašnjeg finskog Velikog vojvode, uz nju atrakcija je i pravoslavna Uspenskin katedraali. Helsinki je poznat i po funkcionalističkim građevinama Alvara Aalta.
Fortifikacija Suomenlinna je 1991. upisana je na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi.
Privreda
Helsinki je ekonomski i financijski centar danas vrlo razvijene Finske, u kom se ostvaruje trećina finskog BDP-a. U metropolitanskom Helsinkiju ima sjedište većina finskih kompanija, među njima i svjetski poznata Nokia.
Okrug Dawran Aness, Dhamar
Dawran Aness je okrug u Jemenu u pokrajini Dhamar.
Okrug se nalazi na nadmorskoj visini od 2183 m.
Cansu Dere
Cansu Dere (Džansu Dere; Ankara, 14. listopada, 1980.) turska je glumica i bivša manekenka.
Biografija
Cansu se školovala u Izmiru, a završila je i Sveučilište za arheologiju u Istanbulu.
Karijera
U glumačkoj karijeri ostvarila je nekoliko protagonističkih uloga u serijama Sila, Palače i Ezel.
La Torrecilla (razvrstavanje)
La Torrecilla ima više značenja:
Yui
Yui, Yui su jedno od nestalih indijanskih plemena grupe Timuquanan (Timucuanan), nastanjeno u ranom 17. stoljeću 14 'leagua' preko 77 kilometara (1 'league'= 5,5 km.) od otoka Cumberland u unutrašnjost kontinenta, današnja Florida i možda jugoistočna Georgija. Spominju ih rani španjolski dokumenti, ali podaci o plemenu su oskudni. Poznato je da u imali 5 sela čija imena nisu poznata.
Pokršteni su u ranom 17. stoljeću. Nije bilo nijedne misije koja je nosila ime po njima. Uskoro se gube sa scene postavši dijelovima drugih Timucua plemena. Misionari su (1602) procjenili broj od 1,000 Indijanaca u 'provinciji' Yui. Navode se kao jedno od plemena koje je bilo u savezu sa Creek Indijancima.
Demokrati 66
Demokrati 66 (, puni naziv: Politieke Partij Democraten 66, akr. D66) je socijalno-liberalna i progresivistička politička stranka u Nizozemskoj. Utemeljena je 14. 10. 1966. od strane 44-člane grupe koja se nazivala kao homines novi, usprkos tome što je 25 njih već bilo članovima drugih stranaka. Na izborima 2012. stranka je ostvarila 12 zastupnika u Donjem domu odnosno 10 mjesta u Senatu, a ima i četiri zastupnika u Evropskom parlamentu. D66 je 2015. brojala 25.000 članova, sjedište joj se nalazi u Den Haagu, a dužnost njenog predsjednika obnaša Alexander Pechtold.
Kuge (Srebrenik)
Kuge je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Srebrenik koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 480 stanovnika.
Gornești (razvrstavanje)
Gornești ima više značenja:
Los Apalillos, Aguascalientes
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1941 m.
Gornovița (razvrstavanje)
Gornovița ima više značenja:
Carter Lake, Iowa
Karter Lejk je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.785 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 3.785 stanovnika, što je 537 (16,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Nemanja Stanković
220px|minijatura Nemanja Stanković (Osijek, SFRJ, 22. jun 1971) poglavar je Srpske istinski pravoslavne crkve sa „monaškim“ imenom Akakije i titulom „episkop resavsko-šumadijski i svesrpski“.
Biografija
Po povratku iz Atine (1993) postaje iskušenik u manastiru Kovilj u Bačkoj eparhiji Srpske pravoslavne crkve. Tu provodi oko 8 meseci. Zatim iz manastira Kovilj odlazi na Svetu goru (Skit Kavsokalivija i Kareja). Za vreme boravka na Svetoj gori prekida opštenje sa Pravoslavnom crkvom i pridružuje se svetogorskim zilotima iz manastira Esfigmen (1995). Kao svetogorski zilot, usled progona, biva „zamonašen“ u katakombnim uslovima dobivši „monaško ime“ Akakije (po Prepodobnom Akakiju Kapsokalivijskom). Zbog ozbiljne bolesti odlazi za Atinu gde u grčkom starokalendarskom manastiru „Vaioforos“ (Atička oblast) od „arhimandrita Filareta“ prima veliku shimu. Potom se vraća u Srbiju gde na Fruškoj Gori, na roditeljskom imanju, osniva „manastir Svetih Metodija i Kirila“.
Godine 1997. u Grčkoj biva „rukopoložen“ u čin „jeromonaha“ od strane Grčke starokalendarske crkve kojom je predsedavao „Hrizostom (Kiusis), arhiepiskop atinski i cele Jelade“. Njegovim zalaganjem po Srbiji niče još nekoliko istinski pravoslavnih manastira i parohija za čije je opsluživanje rukopoloženo nekoliko novih sveštenoslužitelja. Od samoga početka, uz borbu za preporod istinskog pravoslavlja u Srbiji, borio se i za pravo Srpske istinski pravoslavne crkve na samostalnost u odnosu na Grčku IPC. Bio je jedan od inicijatora i aktivni učesnik pregovora o uspostavljanju jedinstva dveju istinski pravoslavnih crkava, Grčke i Ruske. Vremenom, prijateljski odnosi sa Ruskom istinski pravoslavnom crkvom sve više su jačali. „Shijeromonah Akakije“, kao zvanični predstavnik Srpske IPC, pozvan je na veliki crkveno-narodni sabor Ruske IPC u Odesi (2008) na kome je obavljena istorijska „kanonizacija Sv. Filareta, mitropolita njujorškog“, trećeg po redu prvojerarha Ruske pravoslavne zagranične crkve.
Sedište
Sedište mu je manastir Novi Stjenik (Kučajske planine) i postoji manastirsko podvorje u Despotovcu.
Pripadanje Svetom arhijerejskom sinodu RIPC
Dana 4. novembra 2011. vladika Akakije je odlukom Svetog arhijerejskog sinoda RIPC privremeno uvršten u njegov sastav:
Arawá
Arawá (Aráua), pleme američkih Indijanaca koje je svoje ime dalo jezičnoj porodici arauan. Živjeli su uz rijeku Juruá u brazilskoj državi Amazonas.
Njihov jezik (nazivan i arua) nestao je ili 1877. ili do kraja 1880.
Rancho Sandoval (razvrstavanje)
Rancho Sandoval ima više značenja:
La Torreña (razvrstavanje)
La Torreña ima više značenja:
Gornet (razvrstavanje)
Gornet ima više značenja:
El Repecho, Zapotlanejo
El Repecho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapotlanejo.
Cornalita, Bergamo
Cornalita je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 319 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 547 m.
Rancho Santa Anita (razvrstavanje)
Rancho Santa Anita ima više značenja:
Chain of Command (Star Trek: The Next Generation)
Chain of Command je dvodijelna epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: The Next Generation, premijerno prikazana 14. i 21. decembra 1992. godine. Radnja prikazuje kako kapetan Picard bude iznenada smijenjen sa mjesta zapovjednika USS Enterprise, a za što se ispostavi da je samo krinka za njegov angažman za tajnu špijunsko-diverzantsku misiju protiv laboratorije za proizvodnju metagenskog oružja na cardassijanskoj teritoriji.
Epizoda je trebala originalno poslužiti kao svojevrsni "skriveni pilot" za spin-off seriju Star Trek: Deep Space Nine, s obzirom da se na nju nadovezuje radnja. Originalno je zamišljena kao jednodijelna epizoda, ali su producenti na kraju odlučili napraviti dvije epizode, kako bi uštedili na budžetu. Chain of Comamnd je postala poznata po nekoliko impresivnih gostujućih nastupa, među kojima se posebno ističe Ronny Cox u ulozi kapetana Jellicoa koji u odsutstvu Picarda preuzima Enterprise, kao i David Warner, engleski glumac poznat po bogatoj hollywoodskoj filmografiji gdje je glumio negativce, a koji ovdje tumači ulogu cardassijanskog ispitivača Gula Madreda. Uloga je originalno bila namijenjena drugom glumcu, ali se on razbolio, te su producenti angažirali Warnera na preporuku Patricka Stewarta, koji je sa njim bio surađivao u mladosti kao teatarski glumac. Scene u kojima se Warner i Stewart pojavljuju zajedno, odnosno u kojima Madred Picarda podvrgava fizičkom i psihološkom mučenju, su ostavile snažana dojam i na publiku i na kritiku; pripremajući se za snimanje scenarist Frank Abatemarco i Stewart su proučavali izvještaje organizacije Amnesty International u mučenju, ali najviše inspiracije su pružile završne scene znamenitog Orwellovog romana 1984.
Timucua
mini|200px|Govorno područje jezika plemena Timucua mini|Timucua ratnici mini|Timucu selo zaštičeno palisadama mini|izgradnja kanua mini|Timucua žene mini|Rekonstrukcija nastambi mini|Priprema hrane Timucua (Utina, Timuqua), pleme američkih Indijanaca porodice Timuquanan nastanjeno na istočnoj obali Floride oko današnjeg Cape Kennedyja. Swanton ih locira od rijeke Suwannee to the St. Johns i istočno od od potonje. Jedan njihov ogranak čini se da je živio i u Georgiji, to su bili Osochi. Njihovo ime Timucua poslužilo je da lingvisti označe nekoliko srodnih jezika kojima su ova plemena govorila. Populacija Timucua procijenjena je na oko 13,000 (1650), od čega oko 8,000 otpada na Timucua vlastite.
Chain of Command (Star Trek: The Next Generation)
Chain of Command je poznata i po tome što je u njoj lik Deanne Troi po zapovijedi kapetana Jellicoea počela nositi formalnu uniformu Zvjezdane flote Tip B, a koju će zadržati u svim ostalim epizodama serije.
Timucua
Prvi kontakt sa Europljanima imaju u 16. stoljeću kada dolazi Ponce de Leonom. Kasnije su smješteni na misije gdje su ih pokrstili franjevački misionari i sakupili nešto građe o njihovom jeziku. Timucue 1656. podižu ustanak protiv Španjolaca tijekom kojeg su im popaljena mnoga sela i misije, a nakon 8 mjeseci Španjolci su pobijedili i ponovno utemeljili nove misije.
Brazzacco, Udine
Brazzacco je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Timucua
Prodorom Creek i Yuchi Indijanaca 1672. izloženi su napadima, nakon čega su se (1704) preživjeli okupili u misijama oko St. Augustine. Godine 1728. preživjelo je tek jedno selo odakle su 1736. prebačeni u okrug Volusia gdje su ih vjerojatno asimilirali Seminole.
Brazzacco, Udine
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 762 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 211 m.
Timucua
Danas se manja grupa Indijanaca sa Tampa Baya izjašnjava pod imenom Taino Timucua.
Banawa-Yafi
Banawa-Yafi (Banavá-Jafi, Banawa Yafi, Kitiya), pleme američkih Indijanaca porodice Arauan sa rijeke Banawá i manjih vodenih tokova u brazilskoj državi Amazonas. Sami sebe nazivaju Kitiya. Populacija im iznosi 215, 70 govornika (1994 SIL). Neki od njih bilingualni su u yamamadiju, ali preferiraju vlastiti jezik. Danas žive na rezrevatu Terra Indígena Banawa do Rio Piranhas u državi Amazonas u općinama Tapua, Canatama i Lábrea
Timucua
Plemena
Timucua Indijanci podijeljeni su na više plemena u području Floride i Georgije, to su: Acuera (1 selo), Agua Dulce ili Fresh Water (25 ), Onatheaqua (1 selo), Surruque (1 selo), Tocobaga (1 selo), Utina (140 sela), svi iz Floride.
Na području Georgije su bili Icafui (7-8 sela), Yui (5 sela)
Etnografija
Timucue su prvenstveno živjeli od lova, ribolova i sakupljanja, dok je obrađivanje tla bilo manje zastupljeno. Svoja sela sa kolibama prekrivenim palminim lišćem i kružne strukture, zaštićivali su palisadama, a kuće su postavljene oko velike ceremonijalne strukture podignute na središnjem trgu. Odjeća je bila oskudna, a svoja tijela tetovirali su i muškarci i žene. Kosu su nosili spletenu na vrhu glave. Njihovi rituali poznavali su ljudska žrtvovanja a postoje i evidencije o kanibalizmu.
Estialescq
Etjalek je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Oloron Sen Mari.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 255 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 49,61 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,14 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 285 metara (maksimalnoj 365 m, a minimalnoj 244 m).
Valle Verde, Piedras Negras
Valle Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Piedras Negras.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 226 m.
El Manzanal, San Pedro y San Pablo Ayutla
El Manzanal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro y San Pablo Ayutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2151 m.
Okrug Al Manar, Dhamar
Al Manar je okrug u Jemenu u pokrajini Dhamar.
David Warner
David Hattersley Warner (29. jul 1941 -) je engleski glumac, najpoznatiji po ulogama negativaca u hollywoodskim filmovima. Često je nastupao u filmovima Sama Peckinpaha, i to atipičnim ulogama. Nastupao je u i filmovima i TV-serijama iz franšize Star Trek. Godine 1981. je osvojio Emmy za najboljeg sporednog glumca u miniseriji ili TV-filmu za lik Pomponiusa Falcoa u miniseriji Masada.
Okrug Al Manar, Dhamar
Okrug se nalazi na nadmorskoj visini od 1642 m.
Bachenberg
Bahenberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Altenkirhen (Vestervald). Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 112 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7132004.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altenkirhen (Vestervald) Bahenberg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Altenkirhen (Vestervald). Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 297 metara. Površina opštine iznosi 1,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 112 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 67 stanovnika/km².
Scandicci, Firenze
Scandicci je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44951 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
Gorbănești (razvrstavanje)
Gorbănești ima više značenja:
Đồng Hới
thumb|desno|240px|Dong Hoi Đồng Hới (Đồng Hới) ili Šangaj je luka i jedan od najvećih gradova Quảng Bình provinciji, Vijetname, koji se nalazi u Quang Ninh, Bo Trach, Južno kinesko more. Nalazi se pored rijeke Nhật Lệ. Aerodrom Dong Hoi je aerodrom smješten u Loc Ninhu, 6 km sjeveroistočno od Dong Hoi. Phong Nha-Ke Bang smješten u Bo Trachu, 50 km sjeveroistočno od Dong Hoi.
Emilijan Čarnić
Dr Emilijan Čarnić (1914, Čakovo u Rumuniji - 1995, Beograd) je bio svršeni bogoslov, klasičan filolog i profesor Novog Zaveta na Bogoslovskom fakultetu u Beogradu.
Bio je učenik Dimitrija Stefanovića. Teologiju je doktorirao u Atini. Bio je plodan prevodilac i egzegeta. Njegovo kapitalno delo je prevod Novog zaveta - sam se odlučio da prevede Novi zavet i u početku ga je objavljivao o svom trošku.
Objavljeni radovi i prevodi
Sledi spisak Čarnićevih objavljenih radova i prevoda :
Fotije Siromahov
Fotije (svetovno Rosen Dmitrov Siromahov; 13. jul 1956, Sofija Bugarska) episkop je Bugarske starokalendarske pravoslavne crkve. Od 1993. godine poglavar je pomenute crkve sa titulom episkop trijadicki.
Biografija
Rodio se 13. jula 1956. godine u Sofiji. Duhovni je vaspitanik arhimandrita Serafima (Aleksijeva) i igumanije Serafime (kneginja Liven) iz ženskog manastira „Pokrov Presvete Bogorodice“, iz sofijskog kvarta Knjaževo.
Godine 1981. završio je sofijsku Duhovnu akademiju svetog Klimenta Ohridskog, i do 1982. godine predavao je klasične jezike na sofijskoj Bogosloviji svetog Jovana Rilskog.
Godine 1989. završio je Faklutet klasične filologije Sofijskog univerziteta "Sveti Kliment Ohridski" i postao asistent na katedri za starogrčku književnost.
Godine 1988, za vreme poseta Grčkoj, tajno je rukopoložen za sveštenika od strane starokalendarskog mitropolita oroposkog i filijskog Kiprijana (Kucumbasa), predsedavajućeg starokalendarskog "Sinoda u otporu" Grčke starokalendarske crkve. Od strane istog mitropolita je kasnije zamonašen.
Dana 17. januara 1993. godine u manastiru Svetih Kiprijana i Justine (Fili, Grčka) mitropolit oroposki i filijski Kiprijan (Kucumbas) i episkopi: etnijski Hrizostom (Gonsales), hristijanupoljski Hrizostom (Marlases), fotički Avksentije (Caban) i episkop vrančejski Pahomije (Rumunska starokalendarska pravoslavna crkva) rukopoložili su arhimandrita Fotija za episkopa trijadickog, poglavara Bugarske starokalendarske pravoslavne crkve.
La Tortolita (razvrstavanje)
La Tortolita ima više značenja:
Bokovo
Bokovo je naselje u opštini Cetinje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 20 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 28 stanovnika).
Demografija
U naselju Bokovo živi 19 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 52,6 godina (49,2 kod muškaraca i 56,7 kod žena). U naselju ima 8 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,50.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Стево Тодорчевић
Стево Тодорчевић (Убовића Брдо, 1955 ) је српско-канадски математичар. Редовни је члан Српске академије наука и уметности и професор Универзитета у Торонту на одељењу природних наука и инжењеринга. Поред тога, има статус старијег научника у француском Centre national de la recherche scientifique (CNRS). Ужива углед једног од најбољих српских математичара и водећег математичара у области теорије скупова и математичке логике на свету.
Младост и образовање
Тодорчевић је рођен у селу Убовића Брдо где је живео до другог разреда основне школе и своје седме године. Тада се је преселио са родитељима у Банатско Ново Село где је завршио основну школу. Затим је уписао гимназију "Урош Предић" у Панчеву. Свој талент и афинитет према математици није показивао до трећег разреда Гимназије. Професор математике му је била Славка Митровић која га, увидевши његов талент, није ни пропитивала у четвртом разреду. По завршеној гимназији се уписао на Природно-математички факултет у Београду. Посећивао је предавања професора Ђуре Курепе за посебно успешне студенте. Магистарску тезу је радио код професора Курепе 1978. године. Професор Курепа је био мишљења да је Стевин рад, који је приложио као магистарску тезу, био вредан доктората па су му предложили да одбраном магистарске тезе и докторира. Стево није прихватио предлог па је 1979. године урадио докторску тезу за чије читање и оцену професор Курепа није могао да нађе никога у Југославији па се је обратио двојици професора из Енглеске. Један од њих је био Кеит Девлин који је Стеви препоручио да оде на предавања професора Шелаха о форсингу у Јерусалим. На почетку одбране докторске тезе, професор Курепа је истакао да је Стево по таленту изнад свих 40 докторанада којима је он био ментор током своје каријере.
Каријера
Тодорчевић је завршио студије математике на Београдском универзитету и докторирао 1979. године на Српској академији наука и уметности, под менторством академика Ђуре Курепе.
Био је руководилац једногодишњих тематскох програма на институту Mittag-Leffler у Стокхолму 2000-2001, Филдсовом институту у Торонту 2002-2003. и CRM у Барселони 2003-2004. Канадска влада му је 2004. доделила звање Canada Research Chair на Универзитету у Торонту.
Држао је сталне или временски ограничене позиције на Берклију, Принстону, Колорадо универзитету у Болдеру и Париском универзитету (VII), где и данас држи предавања. Члан је редакција четири међународна математичка часописа. До сада је објавио седам монографија (прва је Partition Problems in Topology), од којих последње две у серијама Progress in Mathematics Биркхаузера и Annals of Mathematics Studies (Princeton University Press), а већину научних радова у математичким часописима: Acta Mathematica, Advances in Applied Mathcmatics, Advances in Mathematics, Annales de l'lnstitut Fourier (Grenoble), Combinatorica, Compositio Mathematica, Journal of the American Mathematical Society, Journal of Functional Analysis, Mathematishe Annalen, Mathematical Proceedings of the Cambridge Philosophical Society, Proceedings of the London Mathematical Society, Transactions of the American Mathematical Society.
За редовног члана Српске академије наука изабран је 5. новембра 2009. године, а од 18. новембра 2016. је члан Канадског краљевског друштва (Royal Society of Canada), што је еквивалент националној академији наука.
По својим доприносима теорији скупова, академик Тодорчевић је водећи математичар у свету. Његов допринос је истакнуто видљив у комбинаторној теорији скупова и вези ове теорије са топологијом и анализом. Његови радови су препознатљиви по упадљивој оригиналности и техничкој бриљантности.
Његов главни допринос је у проучавању S- и L- простора у топологији, где је доказао значајну класификацијску теорему транзитивних релација на првом непребројивом ординалу. Тодорчевић је даље проучио у детаље компактне скупове Baire-ове класе 1 функција настављајући тиме рад Bourgain-а, Fremlin-а, Talagrand-а и других у теорији Банахових простора. Заједно са P. Larson-ом је завршио рад на старом Катетовом (Katetov) проблему метризације компактних простора. У Тодорчевићеве најсјајнија недавна достигнућа (и његових сарадника) долазе доприноси фон Нојмановим и Махарамовим проблемима, теорији нераздвојивих Банахових простора, укључујући ту и решење старог проблема Дејвиса (Davis) и Џонсона (Johnson), решење дуго нерешеног проблема Лејвера (Laver), те његов рад на развоју теорије дуалности која повезује Ремзијеву (Ramsey) теорију коначности и тополошку динамику.
Менторство
Тодорчевић је до сада био ментор деветнаест докторских дисертација. Један од његових докторанада, Ilijas Farah, је добио Саксову награду 1997. године за дисертацију коју је одбранио на Торонтском универзитету јуна исте године. Други његов докторанд, Justin Tatch Moore, је добио награду "Young Scholar's Competition" 2006. године у Бечу. Ово такмичење је било део прославе стогодишњице Геделовог рођења. .
Награде
Тодорчевић је до сада добио више престжних међународних награда за своје доприносе математици. Међу њима су
Acireduktonska dioksigenaza
Termin Acireduktonska dioksigenaza ima više značenja.
Molite se u tajnosti
thumb|175px|[[Jacek Andrzej Rossakiewicz, Molitva Isusa (1990)]] Molite se u tajnosti je Isusova izreka kojom preporučuje tajnu molitvu u svojoj sobi umesto javne molitve u hramovima i trgovima, sračunate na pokazivanje ljudima.
Isus je u svojim parabolama u više navrata govorio o molitvi, na primer u priči o upornoj udovici, o prijatelju u ponoć, o fariseju i cariniku, itd., premda one više naglašavaju upornost, istrajnost i poniznost nego tajnost molitve.
Izreka o tajnosti (privatnosti) molitve se nalazi samo u Evanđelju po Mateju i gotovo da nema paralela u Novom zavetu.
Evanđelje po Mateju
Evanđelje po Mateju prenosi sledeće Isusove reči kojima savetuje tajnu molitvu unutar svoje sobe, sa zatvorenim vratima:
U nastavku evanđelja slede Isusovi saveti o tome da množenje reči ne pospešuje uspešnost molitve:
Evanđelje po Filipu
Evanđelje po Filipu sadrži sličan odeljak u kojem Isus objašnjava da je Bog skriven i da mu se treba moliti u skrovitosti:
Gorban (razvrstavanje)
Gorban ima više značenja:
Tufani, Independența
Tufani je naselje u Rumuniji u okrugu Konstanca u opštini Independența.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 422 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 87 m.
Rancho Santa Cecilia (razvrstavanje)
Rancho Santa Cecilia ima više značenja:
Japanska okupacija Kambodže
Japanska okupacija Kambodže je naziv za period u historiji Kraljevine Kambodže tokom Drugog svjetskog rata, od 1941. do 1945. godine, kada je zemlja bila pod formalnom japanskom okupacijom. Iako je zemlja bila pod vojnom okupacijom, Višijevska Francuska, koja je nakon pada Francuske preuzela kontrolu nad kolonijalnim posjedima Treće Republike, je zadržala nominalnu upravu tokom velikog dijela rata. Isti slučaj bio je i u drugim francuskim posjedima u Indokini.
Nakon što je krajem 1944. godine oslobođen Pariz, Japan je početkom 1945. godine izvršio puč u Francuskoj Indokini, što je dovelo do toga da je Kambodža i formalno odvojena od oslobođene Francuske. Kambodža je tada proglasila nezavisnost, a Japanci su zadržali vojnu prisutnost tokom kratkog perioda do kraja rata.
Japanska okupacija Kambodže trajala je od kolovoza 1941. do kolovoza 1945. godine. Kambodžanski narod je u principu izbjegao brutalnosti koje su od strane Japanaca pretrpjeli civli u drugim okupiranim zemljama Jugoistočne Azije. Nakon što su Japanci izbacili Francuze, Kambodža je do japanske kapitulacije figurirala kao projapanska marionetska država.
Historijska pozadina
Francusko-tajlandski rat iz 1940./1941. godine uvelike je oslabio kolonijalne vlasti u Francuskoj Indokini; uz to, snažan udarac bila im je i japanska invazija započeta u rujnu 1940. godine. Svjesni oslabljene pozicije svoje vlasti, ali smatrani saveznicima zbog režima u Vichyju, Francuzi su sklopili dogovor s Japanom o slobodnom prolasku japanske vojske kroz Francusku Indokinu i stacioniranju do 25,000 japanskih trupa na području sjevernog Vijetnama.
U međuvremeni, tajlandske su vlasti, predvođene fašističkim feldmaršalom Plaekom Phibunsongkhramom i ojačane zbog sporazuma o prijateljstvu sklopljenog s Japanom, izvršile invaziju zapadnih dijelova Kambodže, koje su onda pripojile svom teritoriju. Nakon invazije, Tokijo je u ožujku 1941. godine prisilio Francuze na potpisivanje sporazuma, kojim su provincije Battambang, Siem Reap i Koh Kong, kao i maleni potez teritorija između 15. paralele i planina Dângrêk, službeno pripojeni teritoriju Tajlanda.
Kambodža je ovim sporazumom izgubila gotovo pola milijuna stanovnika i gotovo jednu trećinu svog teritorija.
Japanska okupacija
U kolovozu 1941. godine, Japanska carska vojska ušla je na teritorij Francuske Kambodže i tamo formirala garnizon od 8,000 trupa. Ipak, unatoč vojnom prisustvu, Japanci su dozvolili Francuzima da zadrže nominalnu upravu nad svojom kolonijom te da zadrže svoje činovnike na administrativnim funkcijama.
Dana 20. srpnja 1942., u Phnom Penhu je došlo do masovnih antifrancuskih demonstracija nakon što je ugledni redovnik, Hem Chieu, uhapšen jer je navodno držao subverzivne propovijedi kolonijalnim vojnicima. Kolonijalne vlasti su ekspresno ugušile demonstracije i uhapsile njihovog vođu, uglednog intelektualca Pacha Chhoeuna, te ga poslale u egzil na zatvorski otok Côn Đảo. Uz to, francuske vlasti su optužile još jednog značajnog intelektualca, Sona Ngoca Thanha, koji je čak i školovan u Francuskoj, za upletenost u demonstracije, za koje su vjerovali da su imale japansku podršku.
Marionetska Kraljevina Kampućija
Na samom kraju Drugog svjetskog rata, 1945. godine, Japan je izveo coup de force u Francuskoj Indokini i tako privremeno dokinuo francusku upravu na tom području. Francuski kolonijalni upravitelji su smijenjeni sa svojih funkcija, a preostale francuske trupe su razoružane. Ovaj potez je napravljen s ciljem dobivanja podrške lokalnog stanovništba za japanske ratne ciljeve, a sve preko poticanja tog istog stanovništva na proglašenje nezavisnosti.
Nakon formalnog zahtjeva od strane Japana, mladi kralj Norodom Sihanouk je 9. ožujka 1945. godine proglasio nezavisnost Kambodže. Ubrzo zatim, japanska vlada je službeno priznala novu državi i utemeljila konzulat u Phnom Penhu. Nekoliko dana kasnije, 13. ožujka, Sihanouk je promijenio ime države iz Kambodža u Kampućija, a pet dana nakon toga je sebe postavio za prvog premijera. Nova vlast ekspresno je dokinula s praksom romanizacije kmerskog jezika, koju su kolonijalni upravitelji počeli provoditi, te je službeno vratila kmersko pismo na snagu. Ova mjera postala je, unatoč kratkotrajnosti Kraljevine Kampućije, izrazito popularna i zapravo dugoročna, jer nijedna kasnija vlast u Kambodži nije više pokušala romanizirati kmersko pismo.
Kraljevina Kampućija bila je, u suštini, marionetska država u potpunosti lojalna Japanskom Carstvu. Iako je bila formalno nezavisna, njezina nezavisnost je ovisila o vlasti u Tokiju. Na čelu države ostao je kralj Sihanouk, ali koji je ubrzo utemeljio i funkciju premijera; prvi premijer bio je on sam. U svibnju 1945., Son Ngoc Thanh se vratio iz egzila u Japanu te je odmah imenovan ministrom vanjskih poslova. Niti tri mjeseca kasnije, naslijedio je Sihanouka na mjestu premijera.
Japanska okupacija Kampućije zaključena je nakon kapitulacije te zemlje u kolovozu 1945. godine, nakon čega su savezničke snage ušle u zemlju i razoružale preostale japanske vojnike; ipak, marionetska Kraljevina Kampućija nastavila je postojati do listopada, kada su kolonijalne vlasti uspjele vratiti kontrolu nad Kambodžom. Premijer Son Ngoc Thanh je ubrzo uhapšen zbog kolaboracionizma te je odveden u Francusku, gdje je nekoliko godina boravio u kućnom pritvoru; na njegovo mjesto doveden je Sisowath Monireth. Sihanouk je, s druge strane, zadržao svoje mjesto na prijstolju, a Pariz je ponovo uspostavio kolonijalni protektorat.
Masseria Spensieri, Campobasso
Masseria Spensieri je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 770 m.
Culina
Culina (Kulina, Kułina, Colina, Colima, Kolima, Kolina, Kollina, Kulinân, Korina, Kurina, Kurino, Kulino, Madiha, Madija, Kulina Madija, Kuliña, Culino), pleme američkih Indijanaca porodice Arauan u zapadnobrazilskim državama Amazonas i Acre i susjednom Peruu na gornnjem toku rijeke Purus i na rijeci Santa Rosi.
Mogote de Santiago, Matamoros
Mogote de Santiago je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Matamoros.
Culina
U Brazilu žive na rezervatima Alto Rio Purus i Kulina do Rio Envira, u državi Acre, i na Cacau do Tarauacá, Camadeni, Dení, Kulina do Medio Juruá, Kulina do Medio Jutai i Vale do Javari u državi Amazonas.
Mogote de Santiago, Matamoros
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 157 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Culina
Populacija im iznosi preko 1.300. Ne smiju se pobrkati s plemenom Kulina Pano.
Klanovi
C. Tastevin i P. Rivet navode za klanove: Zuwihi-madiha, Sinama-madiha, Badu-madiha, Kamanui-madiha, Tusipa-madiha, Dapu-madiha, Anubeze-madiha, Biru-madiha, Ete-madiha, Tukudzu-madiha, Aritsi-madiha, Hádu-madiha, Háwa-madiha (Háu-madiha), Harumi-nawa)
Basin, Montana
Bejsin je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 212, što je 43 (-16,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Centro de Readaptación Social, Penitenciaría, Rioverde
Centro de Readaptación Social, Penitenciaría je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Rioverde.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 328 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 985 m.
Hadrijan III
'''Sv. Hadrijan III.''' je bio papa od 17. svibnja 884. do oko rujna 885. godine. Za vrijeme svog kratkog pontifikata je od strane svetog rimskog cara Karla III Debelog pozvan na sastanak Dijete u Worms. Na putu je preminuo u mjestu San Cesario sul Panaro nedaleko od Modene. Sahranjen je u Opatiji Nonantola. Naslijedio ga je Stjepan V.
Mormonens offer
Mormonens offer, u svijetu distribuiran i pod engleskim naslovom A Victim of the Mormons, je danski crno-bijeli nijemi film snimljen 1911. u režiji Augusta Bloma. Po žanru je mješavina drame i trilera, a naslovna protagonistica, čiji lik tumači Clara Wieth, je danska djevojka koju zavede slatkorječivi mormonski propovjednik, čiji lik tumači Valdemar Psilander, prije nego što shvati da će mu služiti kao robinja u haremu. Film je doživio ogroman komercijalan uspjeh, i od Valdemara Psilandera učinio jednu od prvih međunarodnih filmskih zvijezda; s druge strane je u SAD postao predmetom sudskih tužbi i kritika od strane pripadnika Mormonske crkve, koji su autore optuživali da potpiruju anti-mormonske predrasude, kao i neuspjelog pokušaja Williama Spryja da zabrani njegovo prikazivanje u državi Utah. Od originalnog filma je do danas očuvano oko 30 minuta, dok se ostatak smatra izgubljenim.
Gologanu (razvrstavanje)
Gologanu ima više značenja:
Tocobaga
Tocobaga, Pleme američkih Indijanaca porodice Timuquanan naseljeno u prvoj polovici 16. stoljeća sjeverno od zaljeva Tampa na Floridi, gdje ih 1528. nalazi španjolski ustraživač Pánfilo de Narváez. Jedanaest godina kasnije (1539) južno od Tampa Baya stiže ekspedicija Hernando de Sotoa ali nisu imali puno kontakata sa njima. Pedro Menéndez de Avilés, španjolski istraživač, posjetio ih je 1567. i utemelji garnizon i ostavio u njemu 30 vojnika. Kada se tamo vratio Juan Rogel, u siječnju 1568, naselje je bilo napušteno, a svi Španjolci mrtvi. Tocobage su izgleda napadali na pokrštene Indijance, jer Španjolci šalju kaznenu ekspediciju na plemena Pohoy i Tocobaga, ali su ovdje nisu dugo zadržali. U velikom Timucua ustanku (1656) nisu učestvovali.
Swanton drži da su se kasnije možda pridružili drugim Timucua skupinama i zajedno sa njima nestali, ili su se priključili Calusama. Za vjerojatne mogućnosti drži da su Tocobage možda kasniji Tompacuas Indijanci koji su se pojavili u zemlji Apalachee Indijanaca, ili pleme poznato kao "Macapiras" ili "Amacapiras" koje je 1726. smješteno na misiju San Buenaventura blizu St. Augustine.
Život i običaji Tocobaga
Tocobaga Indijanci, slično kao njihovi južni susjedi Caluse imali su razvijenu kulturu školjaka iz kojih su izrađivali razni alat, služile su im kao žlice i utezi na mrežama, za izradu ukrasa, hranili su se i trgovali njima, i na koncu su završavale i u gradnji samih mounda. Materijalna kultura poznaje i kopačicu (adz) sa školjkom ili kamenim iverom uglavljenim na drvenu dršku. Atlatl (vidi ), napravu za izbacivanje koplja koja se koristi u lovu također su poznavali. Koplje izbačeno atlatlom daleko je probojnije, nego koplje bačeno rukom. Tocobage su bili šamanisti, a poznavali su i šamana-berdaša (berdache), koje nalazimo kod Yokuta, Sijuksa (winktes), Illinoisa ili Navaho Indijanaca koji su ga nazivali Nadle. Berdaš, naziv koji dolazi iz perzijskog "bardaj" (pasivni homoseksualni partner), može biti hermafrodit kod nekih Indijanaca, kao što su Tocobage, ili homoseksualac sa kojima su sjevernoamerički Indijanci voljeli da se sprdaju, ali su prema njima osjećali istovremeno i veliko strahopoštovanje, bojeći se njihovih moći.
Bannberscheid
Banberšajd je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 192 opštinska središta okruga Vestervald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 607 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7143003.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Banberšajd se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 260 metara. Površina opštine iznosi 1,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 607 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 323 stanovnika/km².
Суводол
Историја
Најстарије су породице, које су из Колара дошле: Павићи, Цветковићи, Николићи, Стојановићи (Станојевићи) старином из околине Јагодине, Стаменковићи (Миловановићи) старином из околине Гиљана, Дрмниковићи (Јовановићи, Миљковићи), Смиљковићи (Марковићи, Ветровићи) чији дед дошао из Тешице (крушевачке), Бранковићи (Младеновићи) старином из околине Прокупља, Ђорђевићи старином од Прокупља и Крстићи.
Демографија
У насељу Суводол живе 644 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 42,7 година (41,0 код мушкараца и 44,5 код жена). У насељу има 208 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,79.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња четири пописа, примећен је пад у броју становника.
Литература
Летопис период 1812–2009. Саставио од Писаних трагова, Летописа, по предању места у Јужној Србији, места и обичаји настанак села ко су били Досењеници чиме се бавили мештани
У уводном делу аутор је дао кратак историјски преглед овог подручја од праисторијских времена до стварање државе Краљевине Срба, Хрвата и Словенаца. Највећи прилог у овом делу чине ,»Летописи« и трудио се да не пропусти ниједну важну чињеницу у прошлости описиваних места.
Иначе Монографија Подунавске области (Панчево, 1929) коју је саставио др Владимир Марган сачињена је од три дела и представља и данас једно од незаобилазних дела за проучавање Србије и Баната.
Написали су најбољи познаваоци појединих тема и проблема – истакнути историчари, професори универзитета, директори школа, сеоски начелници, економисти, инжињери, социјолози, лекари, црквена лица, правници, кустосии библиотекари. Укупно 61 аутор.
Стављајући данашњим читаоцима на увид ово дело, које се први пут појављује у овом облику, верујемо да ћемо задовољити већ доста раширен интерес за проучавање прошлости наших насеља.
Majska skupština
Majska skupština je bila sabor Srba održan 1. i 3. maja po starom odn. po novom 13. i 15. maja 1848. u Sremskim Karlovcima na kojem su Srbi sastavili zahteve o autonomiji koje su podneli vrhovnoj vlasti u Beču.
Pozadina
Na vesti o Pariskoj revoluciji 1848. stege apsolutističkog režima kneza Klemensa Meterniha prvo su pukle u Beču. Priliku su odmah iskoristili i Mađari koji su zbacili režim u Pešti i izneli svoje zahteve kojima su se hteli odvojiti od Austrije, ali i zadržati vođstvo u granicama svetostefanske Ugarske. Kako su se pozivali na demokratske principe, a protiv apsolutizma, mađarski zahtevi su isprva bili pozdravljeni od Srba, koji su se nadali da će u demokratizovanoj Ugarskoj konačno ostvariti svoja narodna prava. Pančevo i Zemun raskidaju sa vojnim vlastima i priključuju se Ugarskoj od koje očekuju mnogo.
Par dana nakon Mađara, u Budimu se okupila se i nekolicina uglednih Srba koji su 6. marta izneli srpske zahteve u 17 "punktova": sloboda jezika, veroispovesti, škole, sabor svake godine, uključivanje i lokalne vlasti... Ovakvi zahtevi su od mađarske javnosti, a posebno Lajoša Košuta bili dočekani na nož. Delegacija novosadske opštine predvođena Đorđem Stratimirovićem bila je grubo odbijena. Sa druge strane, Hrvati pozivaju Srbe na zajedničku saradnju protiv Mađara, a čuli su se i poklici za ujedinjenje sa Srbijom. Do sredine aprila odnosi sa Mađarima, koji su zahtevali da se na celoj teritoriji Ugarske poštuje mađarski jezik i politička narodnost, su se krajnje zaoštrili.
Mitropolit Josif Rajačić, koji je kao član ugarskog gornjeg doma učestvovao u sastavljanju ugarske vlade, povukao se sada u Karlovce i na narodni pritisak (bojeći se nekontrolisanog nasilja) sazvao narodni sabor za 1. maj. Za razliku od ostalih crkveno-narodnih sabora Srba, ovaj je trebao da raspravlja, a ne da izabere novog mitropolita, na ovaj su poslanici izabrani po mnogo demokratskijem modelu nego uobičajenog staleškog, te se zato odmah prozvao skupštinom. Takođe, pitanja koja su na njemu raspravljana daleko su prelazila granice koje bi Beč podržao; nije bilo ni carskog predstavnika koji bi ga nadzirao.
Skupština
Kao izvršno telo je postavljen Narodni odbor na čelu sa Stratimirovićem koji odmah i preuzima vlast, jer se patrijarh uputio da podnese caru Ferdinandu zaključke na odobrenje. No, ove zahteve nije priznao ni car (6. juna), koji je nastupao da ugodi Mađarima, niti mađarska vlada. Odbili su ih i predstavnici Rumuna iz Ugarske koji su bili verni Mađarima. Jedini koji je ovo prihvatio bio je hrvatski sabor, u kome je carski oficir Josip Jelačić izabran za bana, a instalirao ga je sam Rajačić (24. maja). Dogovoreno je da se ide zajedno i da se ne istupa bez zadovoljenja i druge strane.
Sada se Narodni odbor, koji je pozivao narod da sluša samo njega, dao se na formiranje odbora po gradovima i pododbora po selima koji su potiskivali stare vlasti – magistrate i feudalce – i sproveli pravi revolucionarni prevrat. Za razliku od Baranje, Bačke i Banata gde se odmah ušlo u sukobe sa Mađarima (i njima vernim Nemcima i Rumunima), kao problematično postavilo se pitanje Srema. Naime, u Hrvatskoj su opstale stare županijske vlasti, dok su Srbi imenovali svoje odbore. Tako je tu nastalo dvovlašće i nadmetanje oko vlasti u celom Sremu i Varadinskoj regimenti.
Kao ustupke Mađarima, car Ferdinad im je predao pod upravu Vojnu krajinu, a Jelačića smenio sa banske vlasti. Ovim je okrenuo granicu od vernosti i ona je počela da pristaje uz Narodni odbor. Tako su se Srbi i Hrvati našli u sukobu sa Mađarima bez ikakve podrške.