cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Angelica Kauffman
Njezino slikarstvo bilo je na prijelazu iz razdoblja rokoko-a u neoklasicizam. Slikala je portrete poznatih osoba poput Goethea i Winckelmanna, mitološke prizore i autoportrete.
Njen sprovod 7. studenog 1807. godine u Rimu bio je s oko 100 svećenika i mnogo uzvanika iz svijeta slikarstva i umjetnosti.
El Silencio, Montecristo de Guerrero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 892 m.
Vizualna kontrola
mini|desno|300px|Boreskop se koristi ponekad u vizualnoj kontroli. mini|desno|300px|Kruti boreskop. mini|desno|300px|Slika unutrašnjosti starog satnog mehanizma dobivena fleksibilnim fiberskopom. mini|desno|300px|Fleksibilni endoskop.
Prije bilo koje druge metode kontrole zavara ili nekog drugog svojstva materijala (KBR ili KSR), primjenjuje se vizualna kontrola. Ta metoda kontrole relativno je jeftina, ne oduzima puno vremena, a može dati vrlo korisne informacije kako o kvaliteti zavarenih spojeva, tako i o potrebi kontrole nekom drugom metodom. Za pomoć kod vizualne kontrole u skučenim i nepristupačnim dijelovima konstrukcije koriste se različita povećala (lupe uz osvjetljenje).
Boreskop
Boreskop (engl. borescope) je optički uređaj koji se sastoji od krute ili fleksibilne cijevi s okularom na jednom i objektivom na drugom kraju. Obično je opremljen optičkim vlaknima za osvjetljenje. Koristi se za vizualno ispitivanje nepristupačnih područja. Optička veza objektiva i okulara može biti: kruta cijev s nizom relejnih leća, fleksibilna ili kruta cijev sa snopom optičkih vlakana ili fleksibilna cijev sa kablom koji prenosi signal s CCD (engl. charge-coupled device) osjetila na vrhu cijevi. Dugi boreskopi s krutom cijevi zahtijevaju dodatne oslonce.
Boreskop s izvorom svjetla
Najčešće se koristi obično bijelo svjetlo za osvjetljavanje. U kombinaciji s fluorescentnim penetrantima, koriste se boreskopi s ultraljubičastim svjetlom. Obično se za osvjetljavanje koriste LED diode.
Fleksibilni fiberskop
Fleksibilni fiberskop se sastoji od vlakna za osvjetljenje, vlakna za sliku, leća objektiva, promjenjivih glava i daljinskih komandi za upravljanje fiberskopom. Promjeri su od 1,4 do 13 mm, dužine do 12 m (specijalni kvarcni fiberskopi do 90 m), vlakno za svjetlost promjera 30 μm, a vlakno za sliku promjera 6,5 - 17 μm.
Videoskop
Videoskop ili endoskopska kontrola umjesto okulara imaju CCD osjetilo (engl. charge-coupled device), promjera 4 do 6 mm, koji C/B sliku prenosi na video monitor. CCD sliku pretvara u piksele, odnosno u električni napon koji se kabelima prenosi do uređaja za registriranje. Imaju veću razlučivost od fiberskopa. Prednost je veća duljina i mogućnost automatizacije.
Optički mikroskopi
Optički mikroskopi se pored upotrebe kod metalografskog ispitivanja mikrostrukture, koriste kod vizualne kontrole s povećanjem od 5 do 500 puta, za referentno mjerenje geometrije. Alatni mikroskop ima povećanja od 10 do 200 puta.
Prefektura Kanija
Prefektura Kanija ( - Nomos Chania) je oblast u zapadnom delu ostrva Krit, koje se većim delom preklapa sa Krit na jugu Grčke. Središte Prefekture Kanija je istoimeni grad Kanija. Ovu prefekturu često u svakodnevnom gororu nazivaju i "Zapadnim Kritom".
thumb|220 px|left|Prefektura Kanija izdeljena na opštine
Geografske odlike
Prefektura Kanija je sa zapada, juga i severa okružena morem, dok se sa istoka graniči se sa prefekturom Retimno. Severni deo prefekture je pitomiji i pogodniji za poljoprivredu, dok su središnji i južni deo prefekture izrazito brdoviti i nepovoljniji za život. Prefekturi Kanija pripada i osrvce Gavdos, koje je najjužnija tačka Evrope.
Stanovništvo
Najveći deo stanovništva su etnički Grci, a poslednjih decenija javljaju se i nekadašnji turisti kao novi stanovnici. Prefektura Kanija spada u prefekture sa primetnim rastom stanovništva zahvaljujući naglom razvoju turizma i pomorstva poslednjih decenija. Najveći deo stanovništva živi u Kaniji i neposrednoj okolini (oko polovine stanovništva).
Istorija
U okviru područja prefeture Iraklion nalazi se niz praistorijskih i antičkih arheoloških lokaliteta, od kojih su najznačajniji oni iz vremena Minojske civilizacije. I sam grad Kanija spada u najočuvanije gradove Grčke.
Mitohondrije
Mitohondrije su ćelijske organele prisutne u ćelijama skoro svih eukariotskih organizama. Smatraju se centralnim mestom metabolizma ćelije. Mitohondrije su mesto aktivnosti ciklusa trikarboksilne kiseline kao i mesto sinteze ATP-a oksidativnom fosforilacijom. Mitohondrije su cilindrične strukture dimenzija 0,3-0,1 mikrometara sa 10-5 mikrometara.
Mitohondrije su organele sa najvećom količinom membrana. Njihov sadržaj je obavijen dvema membranama – spoljašnjom i unutrašnjom, između kojih se nalazi međumembranski prostor. Spoljašnja membrana je glatka i u kontaktu je sa citoplazmom. Unutrašnja membrana gradi mnoge uvrate označene kao kriste ili tubule, usled čega je njena površina oko pet puta veća od površine spoljašnje membrane. Na njoj se nalaze enzimi transportnog lanca elektrona koji omogućuju stvaranje ATP u procesu ćelijskog disanja. Zbog produkcije ovog visokoenergetskog jedinjenja mitohondrije se popularno nazivaju i 'električne centrale' ćelije.
Unutrašnji sadržaj mitohondrija naziva se matriks. U njemu se nalaze:
Organizacija mitohondrija
Mitohondrije su prvi put opisane 1893.g. od strane Altmana. Posmatrajući ih pod svetlosnim mikroskopom on je uočio neke specifične osobine kao što su sposobnost deobe i duple membrane, koje naziva dve različite ivice. Zbog toga im daje naziv bioblasti i smatra ih ćelijskim parazitima što se poklapa sa današnjom endosimbiotskom teorijom o nastanku mitohondrija sa kojom je saglasna većina naučnika.
Samo pet godina kasnije, odnosno, 1898. g., Benda uočava da se ove organele mogu u ćeliji videti u dva strukturna oblika:
1. kao konci, fibrile - mitos;
2. kao loptice, granule - kondriome.
Spajanjem ova dva naziva uvodi se pojam mitohondrija koji se zadržao do danas.
Pronalaskom elektronskog mikroskopa ustanovljena je prava struktura mitohondrija po kojoj su one izgrađene od:
1. spoljašnje membrane koja je glatka, ravna;
2. unutrašnje membrane koja gradi nabore (evaginacije) čime se njena površina uveća oko pet puta u odnosu na spoljašnju membranu:;
3. međumembranski prostor čija se zapramina može da menja zavisno od same funkcije mitohondrije;
4. matriksa koji predstavlja unutrašnji sadržaj;
Elektronski mikroskop je omogućio fino posmatranje strukture mitohondrija u različitim tipovima ćelija na osnovu kojih su razgraničena dva osnovna strukturna tipa:
1. tip mitohondrija u životinjskim ćelijama, nazvan i krista tip kod koga unutrašnja membrana gradi nabore u vidu pregrada, grebena, tzv. kriste (cristae mitochondriales);
2. biljni tip sa tubularno-vezikularnim naborima unutrašnje membrane, zv. tubularni tip.
Ovo mišljenje o dva strukturna tipa mitohondrija je važilo 20-tak godina da bi metodom elektron - tomografije taj model definitivno bio odbačen. Ovom metodom posmatrani su trodimenzionalni isečci različitih tipova ćelija koji su, posle kompjuterske obrade, dali jasnu sliku mitohondrija. Došlo se do zaključka da različiti tipovi ćelija, kao što su mišićne ćelije, nervne ćelije, spermatozoidi, ćelije jetre i dr., u nekom svom ishodnom obliku (prekursorske ćelije) imaju samo jedan strukturni tip mitohondrije.
Kasnije tokom procesa diferencijacije tokom koga se od prekursorskih razvijaju različiti tipovi ćelija u njima se javljaju i različiti funkcionalni tipovi mitohondrija. Ova metoda je, dakle, opovrgla postojanje različitih strukturnih tipova mitohondrija već se one razlikuju prema funkciji koju u određenom tipu ćelija obavljaju.
Neki od najuočljivijih funkcionalnih tipova mitohondrija su:
2. nabubrele mitohondrije su suprotne od prethodnog kondezovanog tipa; zbog ulaska vode one uvećavaju zapreminu i njihov matriks postaje svetliji, a unutrašnje membrane se smanjuju i dezorganizuju; nalaze se u ćelijama koje umiru;
3. tip mitohondrijama u mrkim adipocitama koji ima dugačke nabore unutrašnje membrane koji se pružaju od jednog do drugog pola mitohondrije;
4. tubulo-vezikularni tip za koga se ranije smatralo da postoji samo u biljnim ćelijama, otkriven je i u životinjskim i to samo u jednom tipu ćelija, tzv. steroidogenim ćelijama; najbolje su proučene među humanim ćelije nadbubrežne žlezde
Čunak
Čunak ili lađica je donedavno bila drvena alatka vretenaste forme, na koju se namotavaju niti potke na razboju.
Karakteristike
Njegova funkcija je da horizontalnim kretanjem amo-tamo po razboju, provuče niti osnove kroz zjevove , i tako ubrza i olakša proces tkanja
Čunci se mogu podjeliti u dvije grupe; na one koji se po razboju pomiču automatski i na one koje se pomiče ručno. Neki moderni tkalački razboji uopće ne koriste čunke, već se potka nanosi specijalnim dodatcima, koji se uopće ne kreću.
Današnji čunci se izrađuju od čelika, s kukom na dnu na kojoj su niti potke.
Čunak se zove i dio šivaće mašine - vretence na koje je namotan donji konac.
Prefektura Iraklion
Prefektura Iraklion ( - Nomos Iráklio) je oblast u središnjem delu ostrva Krit, koje se većim delom preklapa sa Krit na jugu Grčke. To je najvažnija prefektura ove prefekture u kojoj živi najveći deo stanovnika na ostrvu, a središte Prefekture Iraklion grad Iraklion je i sedište ove grčke periferije.
Geografske odlike
Prefektura Iraklion graniči se sa prefekturom Retimno na zapadu i prefekturom Lasiti na istoku. Severni i središnji deo je pitomiji i pogodniji za poljoprivredu, dok je jug prefekture izrazito brdovit.
U području prefekture Iraklion dominira izrazita sredozemna klima.
Obični tuljan
Obični tuljan (lat. Phoca vitulina), vrsta tuljana, koja živi na umjerenim i arktičkim morskih obalama sjeverne hemisfere. Najrašireniji je od perajara. Obitava u obalnim vodama sjevernog Atlantika, Tihoga oceana, Baltika i Sjevernog mora.
Prefektura Iraklion
Stanovništvo
Kretanje na dva poslednja popisa:
Obični tuljan
Obični tuljan je smeđe ili sive boje, s izraženim nosnicama u obliku slova V. Odrasla jedinka može doseći dužinu od 1,85 metara i masu od 132 kilograma. Ženke nadžive mužjake (30-35 godina u odnosu na 20-25 godina). Okupljaju se u obiteljskim grupama i na mjestima gdje su zaštićeni od nepovoljnih vremenskih uvjeta i grabežljivaca.
Prefektura Iraklion
Istorija
U okviru područja prefeture Iraklion nalazi se niz praistorijskih i antičkih arheoloških lokaliteta, od kojih su najznačajniji oni iz vremena Minojske civilizacije, poput Knososa i Fastosa.
Obični tuljan
Mužjaci se ponekad bore za ženke u podvodnih bitkama i na kopnu. Ženke nose jedno mladunče, za koje se same brinu. Mladi su sposobni plivati i roniti nakon nekoliko sati od rođenja. Razvijaju se brzo, jer majka ima mlijeko bogato mastima.
Njihova globalne populacije iznosi 5-6 milijuna i stabilna je, ali su ugrožene podvrste u pojedinim staništima. Lov na tuljane ilegalan je u većini država.
San Polo di Piave, Treviso
San Polo di Piave je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2945 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Fabiano, Alessandria
Fabiano je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 221 m.
Žarnjaci
Žarnjaci su životinje iz odeljka CNIDARIA i predstavljaju najjednostavnije eumetazoe, radijalno simetričnog tela. Postoji oko 10000 vrsta. Zajedno sa tipom rebronoša (Ctenophora) pripadaju grupi dupljara.
Telesni zid se sastoji od spoljašnjeg ektodermisa i unutrašnjeg endodermisa, a između ova dva sloja je nećelijska mezogleja. Telesni zid obavija tzv. gastro-vaskularnu duplju u kojoj se pored varenja hrane vrši i transport svarene hrane do svih delova tela [gaster= želudac; vas =krvni sud]. Ova duplja ima samo jedan otvor preko koga ulaze hranljivi sastojci i izlaze nesvareni sastojci. Hrane se sitnim organizmima koje hvataju tentakulama (pipcima) i ubacuju kroz usni otvor. Varenje hrane je unutarćelijsko i vrši se u ćelijama sa pseudopodijama, koje se nalaze u endodermisu.
U epidermisu se nalaze epitelomišićne ćelije, koje učestvuju u pokretanju čitavog organizma ili njegovih delova (tentakula), zatim se nalaze žarne ćelije ili knide i nervne ćelije. Žarne ćelije su naročito skoncentrisane na tentakulama koje služe za hvatanje plena, a mogu imati ulogu i u odbrani.
Kod žarnjaka se prvi put u živom svetu javlja nervni sistem i to u najprostijem obliku - difuzan (mrežast) nervni sistem. Nervne ćelije su razbacane bez nekog naročitog reda po epidermisu i međusobno su povezane u mrežu (difuzum).
Dupljari, odnosno žarnjaci, se javljaju u dva oblika kao polip i meduza. Kod žarnjaka koji imaju oba ova oblika, dolazi do smene generacija. Polip je bespolna generacija koja se razmnožava pupljenjem (bespolno), a meduze se razmnožavaju polno obrazovanjem gameta (spermatozoida i jajnih ćelija). Iz oplođene jajne ćelije razvija se larva planula. Polipi su sesilni organizmi, dok su meduze slobodnoplivajuće. Razlikuju se i po obliku - meduze su oblika kišobrana, a polipi imaju cilindričan oblik.
Žarnjaci, (kao i sunđeri), nemaju krvni, respiratorni ni ekskretorni sistem.
Klasifikacija žarnjaka izvršena je prema tome koji morfološki oblik imaju. Dele se na tri klase:
Calumet Park, Illinois
Kalamet Park je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Green Valley, Maryland
Grin Vali je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Calumet Park, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.835, što je 681 (-8,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Green Valley, Maryland
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 12.262.
Los Llanitos, Puerto Vallarta
Los Llanitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Puerto Vallarta.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
Prefektura Lasiti
Prefektura Lasiti ( - Nomos Lasithi) je oblast u istočnom delu ostrva Krit, koje se većim delom preklapa sa Krit na jugu Grčke. Središte Prefekture Lasiti je grad Agios Nikolaos. Ova prefektura se često u svakodnevnom govoru naziva "Istočnim Kritom".
Geografske odlike
Prefektura Lasiti je sa istoka, juga i severa okružena morem, dok se sa zapada graniči se sa prefekturom Iraklion. Najveći deo prefekture je izrazito brdovit i nepogodan za poljoprivredu. Ovo glavni razlog što je sve do danas ostalo mnogo očuvanih prirodnih ("divljih") mesta u prefekturi, koja su danas privlačna za turiste.
U području prefekture Lasiti dominira izrazita sredozemna klima.
Stanovništvo
Najveći deo stanovništva su etnički Grci, a poslednjih decenija javljaju se i nekadašnji turisti kao novi stanovnici. Prefektura Lasiti spada u prefekture sa rastom stanovništva zahvaljujući naglom razvoju turizma i pomorstva poslednjih decenija.
Za razliku od većine drugih prefektura u Grčkoj prefektura Lasiti nema dominantno mesto, mada je upravno središte Agios Nikolaos najveći grad. U njemu živi tek 1/4 stanovništva (malo za grčke uslove). Spram toga prefektura ima još 3 grada ne toliko manja od sedišta prefekture. To su: Jerapetra, Sitija i Neapoli. Jerapetra je tek nešto manja od Agios Nikolaosa.
Istorija
U okviru područja prefeture Lasiti nalazi se niz praistorijskih i antičkih arheoloških lokaliteta, od kojih su najznačajniji oni iz vremena Minojske civilizacije.
Stonoge
Stonoge (Myriapoda) su zglavkari koji se zajedno sa insektima svrstavaju u podtip uniramija. Pripadaju im suvozemne vrste sa izraženom homonomnom segmentacijom i sa jednim ili dva para nogu na svakom trupnom segmentu.
Spoljašnja anatomija
Telo je pokriveno hitinskom kutikulom koja je ponekad prožeta krečom i podeljeno jena dva regiona:
1. glaveni, na kome se nalazi :
2. trupni, izgrađen od većeg broja segmenta ( od 10 do 173) na kojima se nalaze po jedan ili dva para ekstremiteta (po tome su dobili ime).
Unutrašnja anatomija
Stonoge dišu preko traheja čiji su otvori (stigme) raspoređeni duž bočnih strana tela. Krvni sistem je otvorenog tipa sa srcem smeštenim na leđnoj strani i sa po parom ostija u svakom segmentu. Izlučivanje se obavlja Malpigijevim cevčicama. Crevo je u obliku prave cevi čije su prednje i zadnje crevo obloženi kutikulom i imaju ektodermalno poreklo, dok je srednje crevo endodermalnog porekla. Nervni sistem je lestvičast, u svakom segmentu se nalazi po par ganglija, a u glavenom regionu su glavene ganglije i okoloždrelne komisure.
Hloroplast
thumb|right|250px|Građa hloroplasta
Hloroplasti su organele koje se nalaze u citoplazmi ćelija pojedinih eukariotskih organizama (obično ovakve organizme nazivamo biljkama). Proces fotosinteze se odvija upravo u hloroplastima - ovde se energija sunčevog zračenja konvertuje u slobodnu energiju hemijske veze organskih molekula (ATP, NADPH).
Otkriće hloroplasta
Hloroplaste je prvi put opisao 1848. god. Unger, kao strukture koje nose pigmente. Kasnije tokom XIX veka Šimper je detaljnije okarakterisao ove strukture (nazivao ih je Chlorophyllkörner). Uz pomoć samo svetlosnog mikroskopa, on je opisao plastide kao komponente ćelija koje sadrže hlorofil ili druge pigmente i razvijaju se iz bezbojnih prekursora. Takođe je uvideo postojanje različitih tipova pastida, i mogućnost prelaska iz jednog u drugi tip. Posle otkrića elektronskog mikroskopa, struktura tilakoidnih membrana je izučena sa više detalja.
Poreklo hloroplasta
Danas se smatra da su hloroplasti u organizmima nastajali serijom endosimbioza, gde je primarna simbioza bila simbioza fagocitirajućeg eukariota sa modrozelenom bakterijom. Sekundarnom simbiozom se smatra preotimanje već formiranog hloroplasta od nedovoljno svarenog primarnog simbionta. Postoji analogno i tercijarna endosimbioza.
Grupe organizama kod kojih se javljaju hloroplasti uglavnom nisu evolutivno srodne. U različitim evolutivnim granama došlo je do procesa endosimbioze, tako da od sem tri osnovne primarne simbiontske grupe imamo i nekoliko sekundarnih koje su im „preotele" hloroplaste), i jednu tercijarnu (vatrene alge, Dinophyta).
Građa hloroplasta
Hloroplasti su obavijeni dvema membranama, spoljašnjom i unutrašnjom, između kojih se nalazi međumembranski prostor. Obavijena unutrašnjom membranom je stroma (ili matriks) hloroplasta, u kojoj se nalaze membranske strukture - tilakoidi (po grčkoj reči θυλακοειδηζ = koji liči na kesu). Na tilakoidima se nalaze pigmenti i enzimi koji učestvuju u svetloj fazi fotosinteze. U stromi hloroplasta nalaze se:
La Noria, San Fernando
La Noria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Fernando.
Hloroplast
Nastanak i rast hloroplasta
thumb|right|250px|Rast hloroplasta iz proplastida
La Noria, San Fernando
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Hloroplast
Nastanak i rast hloroplasta
U odsustvu svetlosti proplastidi se razvijaju u etioplaste koji sadrže veoma malo unutrašnjih membrana u vidu prolamelarnog tela. Prolamelarno telo je parakristalna struktura izgrađena od lipida i esencijalno samo jednog proteina, NADPH-zavisne protohlorofilid oksidoreduktaze. Ubrzo po osvetljavanju etioplasta, prolamelarno telo se razara i počinje izgradnja tilakoida. Postojanje prolamelarnog tela nije ograničeno na etioplaste - posle kratke faze zamračenja „sekundarna" prolamelarna tela se formiraju unutar zrelog hloroplasta. Proplastidi se mogu razviti i u hromoplaste ili leukoplaste - čije su glavne funkcija u obojenju ćelije, odnosno skladištenju hranljivih materija.
Krajnje faze života hloroplasta su prelazak u gerontoplast, i smrt.
Uloga u fotosintezi
Hloroplasti sadrže zeleni pigment, hlorofil, neophodan za proces fotosinteze. Tokom fotositeze hlorofilni pigmenti apsorbuju Suncevu energiju koja se preko niza reakcija pretvara u hemijsku i tako omogucavaju sintezu ATP-a
Monteggiori, Lucca
Monteggiori je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 239 m.
San Lorenzo, Acuña
San Lorenzo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Acuña.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 337 m.
Konvergentna evolucija
Pod konvergentnom evolucijom (nazvanom još i paralelizam i konvergencija) se u biologiji podrazumijeva razvoj sličnih osobina i sličnih organa s istim funkcijama kod vrsta koje nisu međusobno srodne do kojih dolazi tijekom evolucije kao posljedica prilagođavanju sličnim uvjetima života. Iz toga slijedi da se slični oblici koji se nađu kod raznih živih bića mogu povezati samo s njihovom funkcijom, a ne znače obavezno da su vrste međusobno srodne. Klasičan primjer su lubanje vuka i vuka tobolčara koje su za laike gotovo jednake. Slično je i s prednjim ekstremitetima krtice i jedne vrste cvrčka koji su kod obje vrste prilagođeni kopanju pod zemljom i zbog toga su se kod njih razvili slični oblici, iako međusobno doista nisu srodni. Krtica je sisavac dok je cvrčak kukac, što je više nego očito već na temelju njihovog osnovnog plana građe (egzoskelet kod kukca, unutrašnji skelet kod krtice). Razlog ovom konvergentnom razvoju su jednaki faktori selekcije koji su doveli do sličnih prilagodbi.
Opština Dezna, Arad
Dezna je opština u Rumuniji u okrugu Arad.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 191 m.
Noj
Noj (lat. Struthio camelus) je vrsta iz reda nojevki i najveća je danas živuća ptica na Zemlji. Danas obitava još samo u Africi južno od Sahare. Ranije je živio i u zapadnoj Aziji. To je ptica koja je zbog svog perja, mesa i kože oduvjek bila značajna za ljude. To je dovelo do toga, da je danas istrijebljena u mnogim područjima u kojima je ranije živjela.
Obilježja
Mužjaci noja su visoki između 210 i 275 cm a teški su od 100 do 130 kg, a ponekad čak i do 150 kg. Ženke su manje, visoke su 175 do 190 cm a teže 90 do 100 kg.
Perje mužjaka je crno. Jedino perje krila i repa je bijelo. Ženke, odnosno kako njih zovu kokoši, imaju nasuprot tome perje neugledne boje tla. Jedino je perje krila i repa i kod njih svjetlije, i sivobijele je boje. Perje mladunaca potsjeća na perje ženke, samo se kod njih još ne ističe razlika u boji perja,krila i repa u odnosu na trup. Gole noge i vrat su im, ovisno o podvrste, sive, sivkasto-plavkaste ili lagano ružičaste. U vrijeme parenja koža mužjaka sjaji posebno intenzivno. thumb|190px|lijevo|Glava noja Vrat noja je dugačak i pretežno gol, dok im je glava u odnosu na tijelo relativno malena, ali su im zato oči s promjerom od 5 cm najveće od svih kopnenih kralježnjaka.
Zdjelica noja je ventralno zatvorena stidnom kosti (Symphysis pubica). Kod svih drugih ptica, osim kod nojevki to nije slučaj. Kod njih je zdjelica građena od tri međusobno povezane kosti između kojih je veliki otvor koji zatvaraju vezivno i mišićno tkivo. Noj ima vrlo duge noge sa snažnom muskulaturom. On u punom trku dosiže brzinu od oko 70 km/h, dok brzinom od 50 km/h može trčati oko pola sata. Kao prilagodbu brzom trčanju, stopalo noja se razvilo na način da ima samo dva prsta, što je jedinstveno kod ptica. Pored trčanja, noge su noju po potrebi i vrlo efikasno obrambeno oružje. Oba prsta imaju kandže pri čemu je kandža na unutrašnjem, većem prstu, duga i do 10 cm.
Krila noja su vrlo velika, no kao i kod svih nojevki nisu prilagođena letenju. Težina noja je daleko iznad one koja bi mu još dozvolila da se podigne u zrak. Umjesto toga, krila služe noju za udvaranje, davanje sjene i održavanje ravnoteže pri trčanju.Mladunce noja se naucno naziva "Nojče'.
Glas
Glasanje mužjaka noja podsjeća na riku lava. Duboki glas koji zvuči kao "bu bu buuuuu huuu" se ponavlja više puta. Mužjaci se učestalo tako glasaju u razdoblju udvaranja kao i kod borbe oko dokazivanja dominantnosti jedinke na određenom području. Osim toga, pripadnici oba spola su u stanju glasati se zviždavim, frktavim i režećim glasovima. Samo njihovi pilići se javljaju melodičnim glasovima koji služe privlačenju roditeljske pažnje.
Rasprostranjenost i životni okoliš
thumb|250px|right|Rasprostranjenost Prirodno područje rasprostranjenosti nojeva je Afrika, a naročito njen istočni i južni dio. Izumrli su na Arapskom poluotoku, u zapadnoj Aziji kao i u Africi, sjeverno od Sahare.
Nojevi žive na otvorenim područjima kao što su savane i pustinje. Prednost daju okolišu s kratkom travom i s ne previsokim drvećem. Uopće ne žive na područjima gdje trava raste više od jednog metra. Povremeno ulaze u grmovita područja, ali se u njima ne zadržavaju jer ih grmlje ometa u kretanju a i zaklanja im vidik. Za stalno zadržavanje im nisu pogodne niti prave pustinje bez vegetacije, ali na svojim putovanjima prelaze preko njih bez problema. Svoju potrebu za vodom pokrivaju hranom, pa im stoga nije potreban pristup vodi, a i duga sušna razdoblja im ne smetaju.
Danas u Australiji živi više stotina nojeva koji su pobjegli s farmi za uzgoj, i sad žive u divljini.
Način života
thumb|300px|lijevo|Par nojeva u [[Ngorongoro krateru]]
Aktivnosti
Nojevi su dnevne ptice, a najaktivniji su u sumrak. U razdobljima kad nema dovoljno hrane, poduzimaju daleka putovanja, a tada mogu putovati i oko podneva, kad su vrućine najveće. Noću miruju i pritom vrat obično drže uspravno, ali zatvaraju oči. Samo u kratkotrajnim razdobljima dubokog sna polažu glavu na leđno perje ili na tlo.
Socijalno ponašanje
Osim u razdoblju parenja i podizanja mladih, nojevi žive u labavim skupinama koje čine dvije, ponekad pet a povremeno i 100 ili više jedinki. U pustinjskim područjima, oko vode se znaju okupiti i grupe od više stotina nojeva. Ove su zajednice vrlo labave, jedinke se okupljaju i razilaze sasvim proizvoljno. Često se mogu sresti i pojedinačno. Uprkos toga, kad su u grupi, postoji vrlo jasna hijerarhija. Mjesto na ljestvici se najčešće utvrđuje prijetećim glasanjem i ponašanjem. Pri tome uspravljaju perje krila i repa, a vrat drže potpuno uspravno. Ptica koja je niža na ljestvici pokazuje svoju podređenost savijanjem vrata i držanjem glave vrlo nisko, dok mu perje krila i repa također spuštaju prema dole. Prepirke oko mjesta na hijerarhijskoj ljestvici rijetko završavaju kratkom borbom.
U vrijeme razmnožavanja, ove labave grupe se raspadaju, a spolno zreli mužjaci počinju s okupljanjem harema.
Neprijatelji
Rašireno je vjerovanje, da noj u slučaju opasnosti gura glavu u pijesak. Noj se može u slučaju opasnosti spasiti brzim bijegom, a dobro ciljanim udarcem noge može ubiti lava ili čovjeka. Međutim, u vrijeme ležanja na jajima, oni u slučaju opasnosti legnu na tlo i ravno ispruže vrat. Tako priljubljen uz tlo, vrat i glava mu se iz daljine ne vide, pa se misli da je to ponašanje dovelo do nastajanja ove legende o nojevima.
Razmnožavanje
thumb|300px|Par nojeva s pilićima, mužjak lijevo, ženka desno Vrijeme parenja je u raznim područjima Afrike vrlo različito. U savanama Afrike pada u vrijeme suše između lipnja i listopada. Za razliku od toga, u suhim područjima kao, recimo, u pustinji Namib, vrijeme razmnožavanja traje cijelu godinu.
Ostale ženke legu jaja u gnijezdo koje je glavna ženka odabrala, a nakon toga ih glavna ženka protjeruje. One nakon toga obično odlaze u područje drugog mužjaka s kojim se također pari, i cijela se procedura ponavlja.
Samo glavna ženka ostaje s mužjakom i samo oni zajedno brinu za leglo. Kako ptica svojim tijelom može pokriti najviše dvadeset jaja, glavna ženka miče višak jaja iz gnijezda jaja drugih ženki. Svoja jaja smješta u sredinu gnijezda, uspijeva ih veličinom i težinom razlikovati od jaja drugih ženki. Iako daje prednost svojim jajima, u gnijezdu ostaje prostora za jošdeset do petnaest jaja drugih ženki. Uz to, glavna ženka na taj način dodatno štiti svoja jaja, jer ako netko napadne gnijezdo, uzima jaja s ruba.
U dobi od tri mjeseca, pilići umjesto paperja dobivaju mladenačko perje. Nakon godinu dana, dosežu veličinu roditelja, no samo oko 15% izleženih pilića doživi tu starost. Ženke su spolno zrele s dvije, a mužjaci s tri do četiri godine. Očekivani život im je oko 30 do 40 godina, dok u zoološkom vrtu žive i do 50 godina.
Noj i čovjek
Odnos čovjeka i noja star je najmanje 5.000 godina. Staroegipatska kao i mezopotamska umjernost pokazuju, da su nojeva pera već u ta davna vremena bila korištena kao nakit. Posebnost nojevog perja je njegova simetrija. Niti su s obje strane osovine jednako dugačke.
Dalje od toga seže odnos prema noju u mnogim religijama Afrike gdje je postao dio rituala, priča i legendi. Nojeva jaja imaju i praktičnu korist za narode Khoisan (izgovor kojsan) koji ih koriste kao posudu za piće ili od ljuske izrađuju ogrlice i narukvice.
Kad je u 18. stoljeću nojevo perje došlo u Europi u modu kao ukras na šeširima bogatih dama, počeo je lov na ove ptice u takvoj mjeri, da je došlo u opasnost postojanje vrste. Noj je u tom razdoblju u zapadnoj Aziji, sjevernoj i južnoj Africi do zadnjeg istrijebljen. Tek u 19. stoljeću se počelo s uzgojem nojeva, jer su u prirodi postali pre rijetki da bi se lov još isplatio. Prve su farme nastale u južnoj Africi 1838. Tijekom druge polovine 20. stoljeća se otvara sve više farmi za njihov uzgoj u Europi i sjevernoj Americi.
Danas nojevo perje nema više gotovo nikakvu ulogu u njegovu uzgoju. Uzgaja ga se prije svega zbog njegove pivo-plavkaste kože. Meso noja ima specifičan okus koji podsjeća na okus govedine i bizonovog mesa. Osim toga, ima vrlo malo holesterola. Ne može se peći jer pri tome postaje žilavo, ali je jako dobro za pripremu u sosovima ili pečenje u foliji. Dodavanje snažnih začina kao i slatkih okusa kao što su med i ingver pojačavaju vlastiti okus nojevog mesa.
Tek u novije vrijeme noj se koristi za jahanje ili vuču kao turistička atrakcija. To, međutim, nigdje ne postoji kao kulturna tradicija.
Estero Colorado, La Unión de Isidoro Montes de Oca
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Arroyo González, Santa María Huatulco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 184 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 141 m.
Umor materijala
mini|desno|300px|Lom [[aluminijske ručice uslijed umora materijala. Tamna područja prikazuju spori nastanak i rast pukotina, dok svijetlo područje prikazuje brzi i nasilni lom materijala.]] mini|300px|desno|[[Dijagram naprezanja trgovačkih čelika. Prilikom dinamičkog opterećenja, materijal će puknuti pri znatno manjim naprezanjima od maksimalne vlačne čvrstoće (M), pa čak i granice razvlačenja (E).]] mini|desno|300px|[[Mikrostruktura koja pokazuje rast pukotina uslijed umora materijala. Objavili Ewing & Humfrey (1903.).]] mini|desno|300px|Wöhlerove krivulje za [[čelik (plavo) i aluminij (crveno).]] mini|desno|300px|Wöhlerova krivulja za krhki [[aluminij.]] mini|desno|300px|Crtež koji pokazuje lom [[osovina|osovine zbog umora materijala (Joseph Glynn, 1843.).]] mini|desno|300px|Nakon željezničke nesreće u [[Versaillesu 1842., kada je pukla osovina na lokomotivi i poginulo najmanje 55 ljudi, počela su značajnija istraživanja umora materijala.]] mini|desno|300px|Krhki lomovi zavarenih konstrukcija brodova serije "Liberty" iz [[Drugi svjetski rat|Drugog svjetskog rata pokrenuli su razmišljanja vezana uz postojeća oštećenja konstrukcije, kao i utjecaj koncentracije naprezanja.]] mini|desno|300px|Lom [[zupčanika nastao zbog umora materijala.]]
Umor materijala ili zamor materijala je pojava postupnog oštećenja materijala uslijed dugotrajnih periodičnih promjenjivih opterećenja (naprezanja). Umor materijala nastaje uglavnom kod dinamički napregnutih konstrukcija. Prilikom dinamičkog opterećenja, materijal će puknuti pri znatno manjim naprezanjima od maksimalne vlačne čvrstoće (σM), pa čak i granice razvlačenja (σ0,2). Otpornost materijala prema dinamičkom ili cikličkom (titranje) naprezanju nazivamo dinamička izdržljivost materijala. Najveće naprezanje, po apsolutnoj vrijednosti, koje materijal može podnijeti pri neograničenom broju ciklusa za dani koeficijent asimetrije i oblik opterećenja uzorka, naziva se trajna dinamička čvrstoća materijala. Trajna dinamička čvrstoća još se naziva i dinamička izdržljivost ili trajna titrajna čvrstoća.
80 do 90% svih lomova materijala imaju svojstvo loma od umora materijala. Utjecaj promjenjivih opterećenja može biti praćen i visokim ili niskim temperaturama, i istovremenim djelovanjem agresivnih medija (npr. morska voda). Početne ili inicijalne pukotine koje nastaju kod umora materijala su najoštrije prirodne pukotine koje se teško mogu otkriti prije loma. Lom uslijed umora materijala počinje na mjestu najveće koncentracije naprezanja.
Način oštećenja materijala pri umoru materijala
Objašnjenje načina oštećenja materijala pri umoru materijala je vrlo složeno i u uskoj je vezi s ponašanjem grešaka u kristalnoj rešetci (dislokacije). Pri djelovanju dugotrajnog dinamičkog naprezanja u materijalu nastaju linije klizanja. To je znak da je došlo do lokalne plastične deformacije u centru maksimalnih naprezanja (vrh početne ili inicijalne pukotine u materijalu). Na tim mjestima dolazi do očvršćivanja materijala i kod daljnjeg periodičnog opterećenja nastaje inicijalna mikropukotina, koja se širi sve dok se nosivi presjek ne smanji toliko da maksimalna vrijednost promjenjivog naprezanja može izazvati trenutni lom.
Vrlo male pukotine (naprsline) redovita su pojava u konstrukcijama i njihovim dijelovima i kao takve su za konstrukciju bezopasne. Znanost o materijalima pokazuje da uvijek prisutni mikroskopski defekti, u obliku nepravilnosti u kristalnoj rešetki metala, nastaju zbog niza nesavršenosti u procesu izrade. Zamor predstavlja rast i stapanje ovih nepravilnosti, nakon čega slijedi formiranje pukotine, te njeno širenje do konačnog puknuća. Proces oštećenja od umora materijala uobičajeno se dijeli u tri koraka: U većini slučajeva pukotina nastaje na mjestima najvećih naprezanja tj. na koncentratorima naprezanja (utori, promjene presjeka, zarezi, pukotine). Lokalni koncentratori naprezanja mogu biti:
Takve nepravilnosti je moguće ukloniti optimiranjem dizajna konstrukcije, finom površinskom obradom i toplinskom obradom, čime dolazi do rekristalizacije i stvaranja sitnozrnate strukture materijala, koja povećava čvrstoću i žilavost.
Inicijacija ili početak pukotine
Prva korak u procesu oštećenja od umora materijala predstavlja iniciranje pukotine. Pukotine se mogu inicirati na više načina, no važno je istaknuti da se najčešće počinju stvarati na slobodnoj površini, stoga je važno stanje površine kod ispitivanja otpornosti na umor. Nesavršenost procesa izrade i obrade materijala je glavni uzrok površinskih oštećenja. Osjetljivost na površinska oštećenja raste s vlačnom čvrstoćom materijala; općenito vrijedi što je materijal čvršći to je veći utjecaj stanja površine na umor.
Poseban slučaj iniciranja pukotine javlja se kod promjenjivog opterećenja, a predstavlja stvaranje ekstruzija i intruzija na površini metala. Intruzije su zapravo izvori koncentracije naprezanja i mjesta inicijacije pukotina. Ova pojava posljedica je kristalične strukture metala, koji se sastoje od velikog broja kristala ili kristalnih zrna, od kojih svako zrno ima različita mehanička svojstva u različitim smjerovima. Djelovanjem promjenjivog opterećenja dolazi do klizanja zrna po ravninama, te do povećanja broja linija klizanja. Udruživanjem više linija klizanja i njihovim rastom nastaje umorna pukotina. Kada je pukotina inicirana, ona će se širiti u ravnini maksimalnog smičnog naprezanja (odrez). Klizanje je uglavnom i uvjetovano smičnim naprezanjem, pa što su veće amplitude smičnog naprezanja i veći broj ciklusa ono je izraženije. Područje prve faze zauzima samo mali dio površine loma, a broj ciklusa umornog vijeka koji se odnosi na prvi korak ovisi o veličini naprezanja. Povećanjem razine naprezanja, skraćuje se korak iniciranja pukotine, pa tako kod vrlo malih naprezanja (visokociklički umor), većina umornog vijeka predstavlja vrijeme iniciranja pukotine, a kod vrlo velikih naprezanja pukotine nastaju vrlo rano.
Širenje ili rast pukotine
Druga korak predstavlja stvaranje makropukotine (tehničke pukotine) iz niza mikropukotina iniciranih u prvom koraku, procesom klizanja duž ravnina. Ovdje dolazi do promjene smjera rasta pukotine, a kada će do toga doći ovisi o veličini vlačnog naprezanja. Kod vrlo velikih vlačnih naprezanja (niskociklički umor), korak iniciranja pukotine je neprimjetan, tj. drugi korak zauzima gotovo cijelo područje lomne površine. Područje visokocikličkog i niskocikličkog umora vrlo je teško razgraničiti, a najčešće se u postupcima za ocjenu umora konstrukcija pretpostavlja granica ~ 104 do 105 ciklusa do loma. U kojoj će se ravnini širiti pukotina ovisi o stanju naprezanja, najčešće je to okomito na pravac maksimalnog vlačnog naprezanja. Pukotina raste brzinom od ~ 10–8 do 10–3 mm po ciklusu.
Teolept II Carigradski
Teolept II (Θεόληπτος Β΄) bio je vaseljenski patrijarh Carigrada od 1585. do 1586.
Život
Teolept je bio nećak Mitrrofana III. Postao je mitropolit Filipupoisa (Plovdiv), te, iako je u tome bio primio pomoć patrijarha Jeremije II, protiv njega je skovao zavjeru zajedno sa Pahomijem II, kome je pomogao da Jeremijinim svrgavanjem postane patrijarh. Kada je Pahomije svrgnut, Teolept je imenovan na njegovo mjesto 16. februara 1585. te formalno ustoličen u martu 1585. od strane aleksandrijskog i antiohijskog patrijarha.
Umor materijala
Povijest
Prva sustavna ispitivanja lomova uslijed promjenjivog opterećenja, u razdoblju 1850-tih do 1860-tih godina, provodio je August Wöhler, vezano uz probleme učestalih lomova željezničkih osovina, koji je prvi uočio slučajeve loma konstrukcije, kod kojih je naprezanje bilo niže od granice razvlačenja. Njegovi zaključci o produljenju radnog vijeka s opadanjem amplitude opterećenja (Wöhlerova ili S–N krivulja) i postojanju donje vrijednosti amplitude naprezanja ispod koje lom neće nastupiti, ni kod beskonačnog ponavljanja opterećenja (dinamička izdržljivost ili trajna dinamička čvrstoća) temeljne su postavke i današnjeg izučavanja umora materijala. Wöhler je također uočio da je za umor materijala važniji raspon naprezanja od samog maksimalnog naprezanja.
Teolept II Carigradski
Život
U maju 1586. godine, kada je Teolept putovao u Moldaviju Vlašku da prikuplja sredstva za Crkvu, Nikifor (u. 1596), đakon prognanog patrijarha Jeremije, ga je uspio svrgnuti. Nikifor je postao vršilac dužnosti patrijarha sve do 1587, kada je Jeremija II ponovno izabran za patrijarha, iako je godinama bio odsutan iz Carigrada zahvaljujući putovanju u Ukrajinu i Rusiju. Jeremija je za svoj izbor doznao tek 1589. u Moldaviji na povratku za Carigrad, gdje je stigao 1590. U međuvremenu je Nikifor upravljao Crkvom u Jeremijino ime. Nikiforovu upravu je na deset dana privremeno prekinuo đakon Dionisije (kasniji mitropolit Larise, u. 1611).
Umor materijala
Povijest
Tijekom razdoblja od 1870-tih do 1890-tih godina, niz istraživača nastavio je Wöhlerov klasični rad. Gerber je istraživao utjecaj srednjeg naprezanja, a Goodman je predložio pojednostavljenu teoriju srednjeg naprezanja. Krajem 19. stoljeća Johann Bauschinger je otkrio različito ponašanje materijala kod dinamičkog u odnosu na statičko ispitivanje, te je pokusima pokazao da se granica razvlačenja, vlačna ili tlačna, reducira nakon suprotnog opterećenja koje izaziva i plastične deformacije (Bauschingerov efekt).
Teolept II Carigradski
Život
U aprilu 1587. je sinod oslobodio Teolepta optužbi te ga je poslao u Iberiju (Gruzija) dan prikuplja novac za zaduženu Crkvu. Iste je godine Teolept dobio prsten od manastira Panagija Sumela, ali nije jasno da li je to bilo kanonski. Međutim, zna se da se Teolept pomirio sa Jeremijom II te pomagao u upravljanju Crkvom do 1590. Njegova sudbina nakon tog datuma nije poznata.
Teolept je bio posljednji patrijarh čije je stolica bila u crkvi Pamakristos, koja je pretvorena u džamiju 1586. Patrijaršija se premjestila u daleko siromašniju crkvu Theotokos Paramythia (kasnije u "Vlah Saraju", rezidenciji vlaških hospodara u Carigradu), je ostala do 1597.
Umor materijala
Povijest
Krajem 19. i početkom 20. stoljeća upotrijebljen je i optički mikroskop za nastavak istraživanja mehanizma umora materijala. Uočene su lokalne linije klizanja koje dovode do stvaranja mikropukotina. 1920. Alan Arnold Griffith objavljuje rezultate teoretskih proračuna i rezultate pokusa krhkog loma stakla. On je otkrio da čvrstoća stakla zavisi o veličini mikroskopske pukotine. Između ostalog Griffith je otkrio da je stvarna čvrstoća materijala znatno niža od teorijske (očekivane), što objašnjava činjenicom da materijal uvijek sadržava pukotine. Ovim pionirskim radom Griffith postaje utemeljiteljem mehanike loma 1924.
Gough značajno doprinosi razumijevanju mehanizma umora materijala, te izdaje knjigu o umoru metala. Moore i Kommers izdaju prvu opsežnu američku knjigu o umoru metala 1927., 1929. i 1930. Haigh prestavlja svoje racionalno objašnjenje razlike odziva čelika povišene čvrstoće i običnog konstrukcijskog čelika na umor kod prisutnosti zareza. Upotrijebio je koncept analize zamornog produljenja i samonaprezanja koje su kasnije detaljno razvili drugi istraţivači. J.O. Almen točno je objasnio poboljšanje umorne čvrstoće od tlačnih naprezanja u površinskom sloju izazvanih čekićanjem. Horger je pokazao da površinsko valjanje može spriječiti rast pukotina. 1937. Neuber objašnjava da je srednje naprezanje u malom volumenu materijala u korijenu zareza puno važnije od vršnog naprezanja u samom dnu zareza. Za vrijeme Drugog svjetskog rata namjerna upotreba tlačnog samonaprezanja bila je uobičajena u izradi zrakoplovnih motora i oklopnih vozila.
Krhki lomovi zavarenih konstrukcija brodova serije "Liberty" pokrenuli su razmišljanja vezana uz postojeća oštećenja konstrukcije, kao i utjecaj koncentracije naprezanja. Mnogi od lomova započeli su na mjestima znatne koncentracije naprezanja, tj. na rubovima grotala, kvadratnim izrezima i zavarima. 1945. Miner je formulirao kriterij linearnog kumulativnog oštećenja, predložen od Palmgrena još 1924. (Palmgren–Minerov zakon).
Veliki doprinos istraživanju umora materijala 1950-tih godina napravljen je uvođenjem elektrohidrauličkih ispitnih sustava (umaralice), koje su omogućile ispitivanja stvarnim opterećenjima uzoraka, komponenti i čitavih mehaničkih sustava. Elektronski mikroskop omogućio je bolje razumijevanje osnovnih zamornih mehanizama. Irwin prvi uvodi faktor intenziteta naprezanja K, koji je prihvaćen kao osnova linearno elastične mehanike loma i predviđanja vremena rasta umorne pukotine. Manson i Coffin 1960-tih godina postavljaju temelje današnjih istraživanja zamora putem analize deformacija u zarezu. Paris i Erdogan 1963. pokazuju da se rast zamorne pukotine najbolje može opisati preko raspona faktora intenziteta naprezanja ΔK (Paris–Erdoganov zakon), gdje su C i m konstante materijala. Ovaj zakon je i danas najviše upotrebljavani način proračuna rasta pukotine i procjene preostalog životnog vijeka dijela s pukotinom.
Umor kod brodskih konstrukcija
Lom brodskih konstrukcija uzrokovan pukotinama pri promjenjivom naprezanju, koje je manje od čvrstoće materijala, tzv. umorni lom, vrlo se često javlja u službi broda. Umor je lokalna pojava koja se kod brodskih i pomorskih konstrukcija javlja kod detalja koji su neodgovarajuće projektirani, izrađeni i održavani. U brodskim konstrukcijama, umorne pukotine općenito nastaju na mjestima samih zavara, gdje postoje visoke koncentracije naprezanja, koje su posljedica postupka zavarivanja, te na mjestima kao što su izrezi, otvori i rubovi limova, gdje se zbog nagle promjene geometrije, prekinutosti ili neporavnatosti detalja javljaju povećana naprezanja. Mehaničke značajke čelika kao konstrukcijskog materijala, tehnologija izrade i posebno prisutnost zavara donose još niz problema specifičnih za čelične konstrukcije, kao što su zaostala naprezanja, srednja naprezanja, utjecaj okoline (korozija) i netočnosti, a pored ovih postoje i uobičajeni problemi vezani uz utjecaj mjerila, izradu, kontrolu kvalitete.
Bourg-d'Oisans
Bur d'Oazan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi Grenobl.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2 984 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 83 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 36 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 720 m metara (maksimalnoj 3.121 m, a minimalnoj 701 m m).
Grivița, Grivița, Galați
Grivița je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Grivița.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3694 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
Skrbuša
Skrbuša je naselje u opštini Kolašin u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 23 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 16 stanovnika).
Demografija
U naselju Skrbuša živi 21 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,3 godina (45,3 kod muškaraca i 37,6 kod žena). U naselju ima 9 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,56.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno.
San José los Cimientos, Montecristo de Guerrero
San José los Cimientos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Montecristo de Guerrero.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 917 m.
Heilbach
Hajlbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 134 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232047.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Hajlbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 468 metara. Površina opštine iznosi 6,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 134 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 21 stanovnika/km².
Sergipe
Seržipi je najmanja brazilska država, locirana na sjeveroistoku zemlje, uz atlantski okean. Seržipi je ukliješten izmežu Baije i Alagoajsa
Dvorac Hohenzollern
thumb|200px|Dvorac Hohenzollern
Dvorac Hohenzollern (njemački: Burg Hohenzollern) je dvorac smješte ounutar okruga Zollernalbkreis, Njemačka. Smatra se rodovskim sjedište obitelji Hohenzollern, koja se pojavila u srednjem vijeku i čiji su članovi u 19. stoljeću postali njemački carevi.