cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Centralna bolnica NOVJ
Bitka na Neretvi
Posle uspešno okonačane bitke na Neretvi, jedinice NOVJ su širokim frontovima prodirale na istok, u Hercegovinu, jugoistočnu Bosnu, Crnu Goru i Sandžak. Bolnica je prebačena preko Prenja i Kalinovika, na Čelebićku visoravan u Sandžaku. Ovde je bolnica dobila kratki predah. Time je bio završen dug put od Drvara, Bihaća i Lapca do Čelebića. I jedinice i Bolnica prešle su ga u veoma teškim uslovima. Jedinice su morale da nose ranjenike, da čuvaju njihovu bezbednost i da stvaraju druge uslove za život i rad Bolnice. Osoblje bolnice je moralo da radi i rešava razne zadatke, i to pod neprijateljskim udarima, često u pokretu i bez potrebnih sredstava. Ranjeni i bolesni borci morali su da podnose najveće teškoće: zimu, duge marševe, napade neprijatelja, a često i glad i oskudicu. Na tom dugom putu ostale su stotine ranjenika ranjenika i bolesnika. S njima su ostale i stotine palih boraca, koji su dali sve, pa i živote, za spas svojih drugova.
Bitka na Sutjesci
Kratak predah od kraja aprila do 15. maja 1943. godine, na surovom i siromašnom području Čelebića, nije omogućio uslove za odmor i oporavak ranjenika i tifusara. Za operativne jedinice odmora nije ni bilo. Tako su Centralna bolnica i divizije NOVJ u nove okršaje ušle znatno slabije, premorenije i s manje sredstana nego u bici na Neretvi. Bitka na Sutjesci bila je najteže iskušenje i za Bolnicu i za celu Glavnu operativnu grupu Vrhovnog štaba.
Vreme od 4. do 11. juna najteži su dani u istoriji Centralne bolnice. Glavna operativna grupa je morala da se podeli na dva dela. Jače snage (Prva i Druga divizija i još tri brigade) određene su da se, preko Sutjeske i Zelengore, probiju iz obruča. Slabije snage (Treća i Sedma divizija) ostale su s Centralnom bolnicom u Pivi. One više nisu bile dovoljno jake da slome pokušaje deset puta jačeg neprijatelja, a Bolnica više nije mogla da prati operativne jedinice. Kasnije su došle nove podele. Deo najtežih ranjenika sklonjen je u kanjon Pive. Oko 600 lakših ranjenika pošlo je, sa Sedmom banijskom divizijom, za glavnim snagama i Vrhovnim štabom. Sa Trećom proletersko divizijom ostala je Centralna bolnica, s blizu 2.500 ranjenika i bolesnika.
Dok je dvanaest brigada Glavne operativne grupe lomilo neprijateljev obruč na Zelengori, a potom nastavilo nastupanje prema komunikaciji Foča-Kalinovik. Treća proleterska divizija i ranjenici borili su se sa blizu četiri neprijateljske divizije. U žestokim borbama na Vučevu, pod Maglićem, kod Borovna, na Tjentištu, 10, 11. i 12. juna, Treća divizija je s krajnjim naporima odolela pritisku neprijatelja. U dramatičnim borbama na Ozrenu, Vilinjaku, Krekovima, Košuru, Tjentištu, Dragoš-sedlu, 13. juna, Savina Treća divizija je izvršila herojski pokušaj da slomi neprijatelja, da se probije iz obruča i spasi ranjenike. U ovim dramatičnim borbama učestvovao je i deo ranjenika. Mnogi ranjenici su poginuli u proboju, neki su izvršili samoubistvo da ne padnu živi u ruke neprijatelju, a veliki broj su Nemci i ustaše zarobili i na najsvirepiji način pobili. Sa jedinicama Treće proleterske divizije probilo se oko 1.000 ranjenika.
Ukupni gibici u bici na Sutjesci bili su veliki: poginulo je više od 1.300 ranjenika i bolesnika, 30 lekara i 200 bolničarki. Epopeju Sutjeske preživela je samo trećina sastava Centralne bolnice.
Saveznička pomoć Centralnoj bolnici
Od kapitulacije Italije, septembra 1943. godine, do oslobođenja Beograda, oktobra 1944. godine traje nova etapa u razvoju Centralne bolnice. Savezničke sanitetske ustanove u Italiji preuzele su znatan broj ranjenika, pa tako i Centralnu bolnicu. U Italiji je lečeno oko 12.000 partizanskih boraca. U prihvatanju, lečenju, transportu u Italiju, u ovom periodu najveći značaj, ima ostrvo Vis.
Vojno-medicinska akademija
Oktobra 1944. godine NOVJ preuzima Glavnu vojnu bolnicu Jugoslovenske vojske u Beogradu. Od tada pa do kraja rata u njoj je lečeno nekoliko hiljada boraca NOVJ, odnosno Jugoslovenske armije.
Krajem 1949. godine Glavna vojna bolnica reorganizovana je u Vojno-medicinsku akademiju JNA.
Povodom dvadesetpetogodišnjice bitke na Sutjesci, juna 1968. godine, za besprimerno herojstvo u spasavanju i lečenju boraca NOVJ i velike zasluge u borbi protiv neprijatelja, Centralna bolnica je odlikovana Ordenom narodnog heroja Jugoslavije.
Marko Ristić
Marko Ristić (, 20. jun 1902 —, 20. jul 1984) je vođa i glavni ideolog srpskog nadrealizma.
Biografija
U čitavom svom radu, i onom iz doba nadrealizma i onom kasnijem, Ristić je ostao privržen osnovnim nadrealističkim stavovima o prirodi i funkciji književnosti i umetnosti. Njih je on zastupao s više strasti i istrajnosti nego ijedan drugi predstavnik ovog pokreta. Umetnost se stvara iz najdubljih potreba života i izraz je težnje ljudskog duha za samootkrivanjem. Zato umetničko stvaranje mora biti neposredno, ničim nekontrolisano, ni zahtevima zdravog razuma, ni konvencijama estetike, ni praktičnim potrebama društva, jer sve to ograničava slobodu stvaranja, bez koje nema prave umetnosti. Estetika se bavi samo onim što je spoljašnje, zanatsko, tehničko, a bit je umetnosti u unutrašnjem, spontanom, iracionalnom, biti umetnosti jeste poezija. Drugi bitan sastojak svake velike umetnosti jeste humor. Ristić je u njemu video podsmeh besmislu sveta i istovremeno naročit oblik otkrivanja dubljih aspekata stvarnosti. Kao najviši kvaliteti umetnosti, poezija i humor imanentni su stvarnosti, oni su deo života, a umetnost ih samo otkriva, ističe, pojačava, čini ih predmetom intenzivnog doživljaja. Polazeći od tog shvatanja, Ristić je došao do paradoksalnog razrešenja osnovne dileme 30-ih godina, dileme o angažovanoj literaturi. Poezija teži istom cilju kojem stremi svak moralna i socijalna akcija: potpunom oslobođenju čoveka, samo što ona tom cilju ide vlastitim putem. Otuda, ukoliko izražava unutrašnje biće čovekovo, poezija se „izjednačava sa moralom“, dok prestaje biti moralna ako se podredi društvenom moralu i utilitarnim ciljevima. Na isti način, pravi pesnik samom je suštinom svog dela revolucionaran, jer teži istom cilju kao i revolucija, totalnom oslobođenju čoveka, a prestaje to biti u trenutku kada svoje stvaranje podredi spoljašnjem diktatu, kad postane glasnogovornik određene ideologije, partije itd. Drugim rečima, poezija ima moralni i socijalni smisao samo kada ne služi ni moralnim ni socijalnim nego svojim vlastitim, pesničkim ciljevima (Moralni i socijalni smisao poezije, 1934; Predgovor za nekoliko nenapisanih romana, 1935; Istorija i poezija, 1935. i dr.).
Plovućac
right|thumb|Primerak jako poroznog plovućca sa Teide vulkana na Tenerifi na Kanarskim ostrvima. Gustina primerka je samo 0,25 kg po kubnom decimetru. Skala je u centimetrima Plovućac je laka, bela ili siva, izvanredno šupljikava i spužvasta stena, kiselog ili srednjekiselog sastava. Ova visoko mehurasta piroklastično ekstruzivna magmatska stena sadrži riolit, trahit i fonolit.
Marko Ristić
Biografija
Tih stavova Ristić se držao i u svojim kritikama i polemikama. Uvek je isticao značaj poezije i poetskog, nezavisno od toga je li delo u stihu ili u prozi. U kritičkim ocenama pokazivao je izoštreno osećanje za vrednosti ali istovremeno, kada su bila u pitanju njegova teorijska opredeljenja ili čak njegov lični odnos prema piscima, znao je biti dogmatski isključiv, ličan, često nepravičan. U njegovom stilu spajaju se intelektualni s emocionalnim kvalitetima. Svoje stavove umeo je iskazati precizno ali i sugestivno, poetski nadahnuto. Kritički prikazi, naročito oni objavljeni u novinama, odlikuju se kratkoćom, sažetošću, britkošću i štedljivošću izraza, dok su ogledi o piscima, književnim pojavama i teorijskim pitanjima, obično veoma opširni, često pisani tehnikom montaže. Najbolji je u esejima, gde su teorijski stavovi i kritičke analize povezane s ličnim iskustvima i doživljajima autorovim. U tim sintezama esejističkog, kritičkog i autobiografskog Ristić je ostvario izuzetne domete modernog srpskog eseja.
Plovućac
Karakteristike
Plovćac je obično svetlih boja, uglavnom beo. Kao ekstruzivna stena nastao je pri erupciji vulkana. Prosečna poroznost je oko 90%. Piroklastični materijal je izbačen u vazduh kao pena, koja sadrži mehuriće gasa. Lava se brzo stvrdnjava, a mehurići ostaju zarobljeni unutar stene. Plovućac je zbog toga izuzetno lagan, pa pluta na vodi, a koristi se za proizvodnju laganih betona.
Plovućac je lagan pa često pluta na vodi
Bazaltna verzija plovućca poznata je kao skorija i mnogo se razlikuje zbog mineralogije. Kada je prisutna veća količina gasa tada nastaje jedna sitnozrnasta verzija plovućca poznata kao pemzit. Plovućac se smatra staklom, jer nema kristalne strukture - amorfan je. Varira i u gustini, zavisno od odnosa mehurića i čvrstoga materijala. Mnogi primerci plovućca plutaju na vodi. Nakon eksplozije vulkana Krakatau na Pacifiku su i do dve godine nakon erupcije plivali splavovi plovućca dugački i do 25 metara. Na nekima su rasle palme i ostala vegetacija. Za vreme podzemnih vulkanskih erupcija blizu Tonge 1979, 1984. i 2006. stvoreni su veliki splavovi plovućca dugački i 30 kilometara, koji su plovili hiljadama kilometara do Fidžija.
thumb|left|200px|Plovućac ima veoma malu gustinu Postoje dva glavna oblika mehurića. Neki sadrže tubaste i gotovo paralelne mehuriće, pa takav plovućac izgleda svilasto. Drugi oblik mehurića je sferičnog oblika i takav plovućac nastaje pri većim pritiscima tokom erupcije.
Primena
Plovućac se mnogo koristi za pravljenje izuzetno laganog betona. Koristi se kao aditiv cementu i takav plovućac se naziva pocolan i meša se sa krečom da bi se stvorio lagani beton. Takav beton se koristi u doba starih Rimljana.
Plovućac se koristi i u kozmetici, da bi se odstranio višak kože sa stopala. Fino samleven plovućac dodaje se i u neke zubne paste i u neke kreme za ruke, zbog velikog abrazivnog svojstva. Takozvani lava sapun sadrži u sebi abrazivni plovućac, a koriste ga automehaničari i drugi, koji jako zaprljaju ruke.
Marko Ristić
Biografija
Bio je ambasador Jugoslavije u Francuskoj od 1945. do 1948. godine, a potom predsednik Komisije za kulturne veze sa inostranstvom. Bio je dopisni član Jugoslovenske akademije znanosti i umetnosti i Saveta federacije.
Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.
NGC 630
NGC 630 je galaksija u zviježđu Kipar.
Paramount Pictures
Najstariji je djelatni filmski studio, od 1993. u vlasništvu konglomerata Viacom. Danas je jedini preostali filmski studio smješten u Hollywoodu.
Povijest
Studio je osnovan 8. svibnja 1912. godine pod imenom Famous Players Film Company. Početkom 1914. godine kompanija se udružuje s Lasky Feature Show Company i postaje poznata pod novim imenom - Paramount Pictures Corporation.
Godine 1966. kontrolu nad Paramountom preuzela je Gulf+Western Industries, Inc. Ta kompanija odijelila se od glavnog dijela Paramounta 1989. i oformila ogranak pod nazivom Paramount Communications, Inc.
Viacom je preuzeo Paramount 1994. godine, a 2006. godine tvrtka se razdvojila na CBS Corporation i Viacom. Paramount je ostao u sastavu novog Viacoma.
Filmografija
thumb|250px|right| Umjetnik Dario Campanile stoji ispred umjetničkog djela kojeg je napravio za studija Paramount, koja su ova naručila radi redizajniranja njihova logotipa, a prigodom svoje 75. obljetnice. Slika je poslužila kao predložak za logo animaciju koja je nastala poslije. Izvornik je na zaslonu u Paramountovim studijima.
Howard Florey
Smatra se kako su Floreyjeva otkrića spasila oko 82,000.000 ljudi diljem svijeta. Iako globalno relativno nepoznat, Florey se u svojoj rodnoj Australiji smatra jednim od njezinih najvećih znanstvenika u povijesti.
Živac
mini|desno|200px|Živci ruke (žuto) Živac, latinski naziv nerv, deo je perifernog nervnog sistema, koga sačinjavaju snopovi produžetaka (aksona) nervih ćelija različitog volumena i brojnosti. Osim toga u sastav živca ulaze i vezivne ćelije, kolagena vlakna i krvni sudovi, koji se jednim imenom nazivaju endoneurijum. Oko živca se nalazi vezivni omotač epineurijum i od njega polaze vezivni izdanci koji grade perifascikularne omotače ili perineurijum.
Na osnovu lokalizacije tela nervnih ćelija čiji aksoni grade živce, oni se dele u dve osnovne grupe:
1146
Godina 1146 (MCXLVI) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru.
Tot
mini|200px|desno|Thoth Tot je egipatski bog koji se predstavlja s glavom ibisa ili majmuna. On je bog Mjeseca i mudrosti. Ponekad su ga Egipćani prikazivali i s papirusom i "tintom" za pisanje. Prema Theodoru Hopfneru, Egipćani su pisali Thothovo ime ḏḥwty. To znači "onaj koji nalikuje ibisu". Druga su mu imena Thoth, Tahuti, Tehuti, Zehuti, Techu,Tethu, Thot i Thout.
Finitizam (matematika)
U matematici i filozofiji matematike, pojam Finitizam označava koncepciju koja pooštrava konstruktivistički pristup (u diskusijama o osnovama matematike početkom 20. stoljeća, koristio se naziv intuicionizam). (Drugačije značenje pojam Finitizam ima u filozofiji općenito. Vidi članak Finitizam (filozofija).)
Tot
Uloga Thotha
Egipćani su vjerovali da je Thoth izumio egipatsko pismo te ga smatraju zaštitnikom pisara. Rođen je iz Setove glave, iako neki mitovi kažu da mu je otac Geb, ili Ra. Bog je mudrosti, znanja, astronomije, geometrije, matematike i umjetnosti.
Finitizam (matematika)
Kao i drugi oblici konstruktivizma, finitizam zastupa načelo da matematički predmeti (objekti, koncepti) trebaju biti dati tako, da postoji postupak konstrukcije koji može biti izvršen odnosno završen. Pri tome postoje razlike kako to "izvršiti" odnosno "završiti" treba shvatiti. Razni oblici konstruktivizma obično prihvaćaju potencijalnu beskonačnost: prihvaćaju se kao "konstruktivni" oni postupci ili algoritmi takvi da se svaki pojedini korak može načelno obaviti jednom u budućnosti, iako zahtijevaju beskonačni broj koraka da bi se dati predmet zaista konstruirao (što se naravno ne može obaviti u konačnom vremenu, čak i korištenjem svih računala koja na svijetu postoje ili će postojati).
Tot
Uloga Thotha
Noću Thoth zamjenjuje Raa, boga Sunca, Mjesecom. Nakon smrti Egipćanina, on mjeri srce s nojevim perom da bi točno procijenio pravednost smrtnika prije njegove smrti, odnosno Anubis nadgleda razliku težine srca i nojeva pera, a Thoth ga zapisuje, a poslije toga Anubis ili Thoth prihvaćaju pokojnika koji najprije treba prođi suđenje da bi potom, ako je cijelog svog života bio pravedan te dobar, otišao u raj, no, ako je bio nepravedan i zao, ide u svijet gdje ga čeka Neman, koja će ga pojesti. Spasio je Izidina sina Horusa od smrti. Jedan mit govori da je Thoth izumio kalendar sa 365 dana. Grci su Thotha smatrali Hermesom. Vjerovalo se u postojanje udruženog Hermesa i Thotha.
Finitizam (matematika)
Finitizam ide korak dalje i odbacuje takve konstrukcije. Osobitu primjenu ima u geometriji.
Eksterni linkovi
[http://plato.stanford.edu/entries/geometry-finitism/ Finitism in geometry. članak u Stanford Encyclopedia of Philosophy]
Morović
Morović je naselje u Vojvodini, odnosno Srbiji koje administrativno pripada opštini Šid u Sremskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 2164 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2105 stanovnika).
Morović je izgrađen na obalama rijeka Bosuta i Studve, koje premošćuje sa četiri mosta. U centru sela, Studva se ulijeva u Bosut, a na samom ušću je uzvišenje gdje se nalaze ostaci pravog grada, utvrđenja, koje je tu podignuto još u vrijeme Rimljana.
Istorija
Do ukidanja Vojne krajine 1881. godine, Morović je bio sjedište Prve kapetanije. To je ukinuto dekretom sa ukidanjem vojne krajine, a izgled sela je počeo da se mijenja. Sela postaju ušorena, a kuće poprimaju izgled terezijanskog stila gradnje. Zbog blizine granice sa Hrvatskom, selo je bilo sa mješovitim hrvatskim i srpskim stanovništvom.
Morović je u srednjem vijeku bio veliko marijansko svetište i arhiđakonat za 43 srijemske župe u kojega su hodočastili vjernici iz čitavoga Srijema, Bačke i Bosne. Trenutno u mjestu Hrvati katolici čine 15% stanovništva, pa će se kroz novonastalo svetište nastojati ući u ekumensko molitveni dijalog s braćom i sestrama pravoslavne vjeroispovijesti, koji ovu crkvu posebno cijene i poštuju te gaje veliko poštovanje prema svojim pokojnima.
Crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije u Moroviću, iako u procesu obnove, a značajna kao spomenik kulture iz XII. st., na inicijativu vlč. Nikice Bošnjakovića, župnika u Šidu i upravitelja ove crkve, želi postati Svetištem Marije Pomoćnice kršćana i duša u čistilištu, te je 2. rujna 2010 održano prvo misno slavlje i molitva na nakanu pokojnih. Promatrajući oltarnu sliku - duborez u srijemskom hrastu, rad nepoznatog tirolskog majstora na kojemu se duše u čistilištu hvataju za skute Marijine i mole zagovor, vlč. Bošnjaković dobio je poticaj u Moroviću okupiti kršćane i potaknuti ih na molitvu za pokojne.
Demografija
U naselju Morović živi 1707 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,4 godina (38,2 kod muškaraca i 40,6 kod žena). U naselju ima 722 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,99.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Izvori
thumb|desno|250px|Stara katolička crkva u selu
Falicon
Falikon je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Primorski Alpi koja pripada prefekturi Nica.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1644 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 317 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,17 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara (maksimalnoj 581 m, a minimalnoj 103 m).
Četiri Horusova sina
Četiri Horusova sina Imset, Duamutef, Hapi i Kebehsenuf bili su bogovi zaštitnici mumija, a pomagale su im moćne božice. Božice koje su im pomagale su bile Izida, Neftis, Neit i Selkis. Majka tih sinova je Izida, ili Hathor.
Opisi bogova
Imset ima ljudsku glavu. On je bog juga i zaštitnik jetre. Štitila ga je Izida, koja je majka četvorici bogova, što je bizarno jer im je Horus otac. Ipak, možda im je majka Hathor, jer je postojala svčanost vjenčanja Horusa i Hathor. Izida je pomagala Imsetu tako da je štitila nožni dio mrvatčkog kovčega. Duamutef ima glavu šakala, pa podsjeća na Anubisa, s kojim je u rodu (Anubis mu je stric). Bog je istoka, zaštitnik trbuha. Štiti ga Neit, božica ratovanja. Hapi ima glavu majmuna, babuna. Bog je sjevera, zaštitnik pluća. Štiti ga Neftis, koja čuva glavu mrtvaca. Hapi se često miješa s Hapyjem, bogom Nila i voda. Kebehsenuf ima glavu jastreba, pa podsjeća na svog oca, zato što su sokol i jastreb srodne ptice grabežljivice. Bog je zapada, čuvar crijevnih organa, štiti ljude od crijevnih bolesti.
Horus
mini|180px|rigt|Horus s dvostrukom krunom Horus ili Hor je egipatski bog s glavom sokola koji se povezuje sa Suncem. Zajedno s bogom Sunca Ra, Horus je udružen u Ra-Harakhtea. U egipatskoj mitologiji postoje 2 Horusa - sin Izide i Ozirisa i Raov sokol. Horusovo oko je nazvano wedjat ("zdrav").
Horus kao sin Izide i Ozirisa
mini|lijevo|107 px|Wedjat Nakon Ozirisovog uskrsnuća, Izida je otišla svom mužu. Začela je Horusa, ali ga je rodila u tajnosti. Naime, Ozirisov i Izidin brat Set, koji je ubio Ozirisa, vladao je okrutno nad Egiptom, iako je pravi prijestolonasljednik bio Horus. Izida je skrivala Horusa u delti Nila, a pomagao joj je Thoth. Jednog dana je Horusa ugrizao škorpion. Thoth je, na sreću, izvukao sav otrov, a Ra je dotle zaustavio put po nebeskom svodu. Horus je zato u liku djeteta bio zaštitnik djece. Kad je odrastao, zauzeo se za svoje prijestolje na Sudu bogova. Sudom je predsjedavao Ra, vladar bogova, a kraj njega je još bila Hathor. Ra je zastupao Seta, tvrdeći kako je Set strašniji i moćniji. Izida i Thoth su pak došli braniti Horusa. Suđenje se zahuktavalo, i bogovi su se obratili Majci Bogova, božici Neit, koja je razmislila i odabrala Horusa. Set se nije složio pa je pokušao silom prevariti Izidu i oteti prijestolje. To je učinio tako što je Horusu izbio lijevo oko, Mjesec, ili tako što se s njim natjecao u smjenjivanju lika. Naime, oboje su se pretvorili u nilske konje i zaronili u Nil. Horus je u obje priče pobijedio. Prijestolje mu je vraćeno, a Set je bio prisiljen povući se. Horus se oženio Hathor, i imao 4 sina.
Horus kao Raov sin
lijevo|mini|198px|Sokol Horus, Raov sin U davna vremena Egipćani su vjerovali u jednog drugog Horusa. To je sokol, bog Sunca, miljenik i sin boga Ra. Bio je sokol - personifikacija neba i visina. U Tekstovima piramida se spominje da je Horus lice neba, a da su njegove oči Sunce i Mjesec. Taj sokol-Horus bio je veličanstveni ratnik, ali ga treba razlikovati od Ozirisovog sina Horusa. Horus-sokol je zato Raov sin, ali se također borio sa Setom, kao i Ozirisov sin.
Ra-Harakhte
Ra-Harakhte je u egipatskoj mitologiji spoj dvaju božanstava koji se povezuju sa Suncem, Ra i Horus. Ra je vrhovni bog, kralj bogova do Novog kraljevstva (kad je tu ulogu preuzeo Amon). Ra ima glavu orla, a Horus glavu sokola. To su vrslo slične ptice grabljivice, te srodne, a označavaju nebo i visine. Onaj sokol-Horus je izravno povezivan s Raom jer je za Egipćane bio prvo biće koje je Ra stvorio. Ponekad su se Horus - sin Izide i Ozirisa, te Ra - bog Sunca spajali u jedno božanstvo, Ra-Harakhte ("Horus obzora"). Tako je ostalo cijelo Horusovo tijelo, a od Ra je ostao samo Sunčev disk iznad glave. Ra-Harakhte je povezan s vjerovanjem da Horusove oči predstavljaju Sunce i Mjesec.
Okrug Kelhajm
Okrug Kelhajm je okrug u nemačkoj državi Bavarska. Najzapadniji je okrug regije Donja Bavarska. U okrugu se reka Altmil uliva u Dunav.
Površina okruga je 1 066,89 km². Krajem 2008. imao je 113.120 stanovnika. U okrugu postoji 24 naselja.
Jadran film
Jadran film je poduzeće za proizvodnju i distribuciju filma koje je osnovano 1946. godine u Zagrebu.
Povijest
1956. godine, proizvodni pogon Jadran filma iz Dubrave, izdvaja se iz poduzeća i postaje samostalno pod imenom Dubrava film (poduzeće je ponovno okupljeno 1962. godine). Te iste godine Ivo Vrhovec postaje direktor Jadran filma, i na toj funkciji ostaje do 1969. Zlatne godine Jadran filma bile su za direktorovanja Sulejmana Kapića, koji je velikog pomoćnika imao u producentu Branku Lustigu.
Prvi inozemni filmovi snimljeni u pogonima Jadran filma bili su talijanski, to se već zbivalo potkraj 1950-ih. Početak je bio s biblijskim filmovima B produkcije poput Davida i Golijata koji je bio iznimno popularan i u Americi. Talijani koji su često snimali u Hrvatskoj, pomogli su Jadran filmu da nauči filmski posao, i organizira čitav niz potrebnih službi i specijalista za potrebe snimanja; kaskadere, konje, scenografe, statiste, ukratko sve što treba. Jadran film je bio u stanju izgraditi stari rimski grad, vikinško selo, Egipat. U to doba i okružje je išlo na ruku Jadran filmu, tako su hoteli bili znatno jeftiniji nego drugdje po Europi, a bili su dobri.
U studijima Jadran filma snimljeni su i neki Oscarom nagrađeni filmovi poput američkog filma Sofijin izbor, redatelja Alana Pakule za koji je glumica Meryl Streep dobila Oscara, kao i njemački film Limeni bubanj Volkera Schlöndorffa koji je 1979. osvojio Oscara za najbolji strani film. U Zagrebu je 1962. snimljena i ekranizacija Kafkina Procesa koju je režirao poznati američki redatelj Orson Welles.
Velik teren u Dubravi, na kojem su se nekad gradile kulise (koje su glumile povijesni Rim ili tatarsko selo) prodano je investitorima koji tamo grade shopping-centar. Oko prodaje tog zemljišta izbila je afera u koju je upleten novinar Denis Kuljiš, koji je prije prodaje bio predsjednik Nadzornog odbora Jadran filma, i koji je po nekim tvrdnjama zemlju rasprodao na sumnjiv način.
Kako vrijeme ide tako se Jadran film sve više osipa, i slabi, danas više i nema kapacitete za velike koprodukcije kakve su se nekad snimale. Zato nije čudo da je Jadran film produkcijsko-filmski studio, zabilježio u prvoj polovici 2007. godine 3,9 milijuna kuna gubitka što je za tri milijuna kuna više nego godinu dana ranije.
Jovan Ćirilov
Jovan Ćirilov (Kikinda, 30. avgust 1931. – Beograd, 16. novembar 2014.), srpski teatrolog i književnik. Jedan od najvećih delatnika srpskog pozorišta i srpske kulture.
Biografija
Napisao drame Soba za četvoricu i Dom tišine (sa Miroslavom Belovićem), scenarija za filmove Vladana Slijepčevića Pravo stanje stvari, Štićenik, Kuda posle kiše (filmova prikazanih u Veneciji, Moskvi i Puli), radio drame Vetroviti drumovi (na nemačkom Radio Hamburg), Mehanička sekretarica i dr. Adaptirao za scenu Prokletu avliju Ive Andrića, a sa Belovićem Otkriće Dobrice Ćosića. U mladosti se pojavio u Makavejevljevom filmu, o kojem je u intervjuu RTS-u u starosti izrazio željenje što nije poslušao reditelja i pojavio se nag; to bi, kako je Jovan Ćirilov sam rekao, bio prvi jugoslovenski umetnički film s nagim glumcem.
Pisac kolumni, u NIN Reč nedelje (od 1986. do danas), dve kolumne nedeljno u Blicu (Pozorištarije i Sa rukama u džepovima) i pozorišne dnevnike u listu Ludus.
Govorio je nemački, engleski, francuski, španski i italijanski a znao je i osnovne principe kineskog jezika.
Nagrade
Dobitnik je
Barnabiti
Poznatije crkve i samostani: crkva sv. Barnabe u Milanu. Barnabiti su, nakon što je ukinut isusovački red bili jednima od upravitelja hrvatskog kolegija u Loretu.
Sveci, blaženici i sluge božje iz njihovih redova: sveti Antun Maria Zaccaria (Antonio Maria Zaccaria), blaženi Bartolomej Ferrari (Bartolomeo Ferrari) i kardinal blaženi Jakov Antun Morigia (Giacomo Antonio Morigia)
Zanimljivosti
U Afganistanu su vodili misiju od 1933.. Rad iste je bio u prekidu samo za vrijeme talibanskog režima.
Secret Agent (film, 1936)
Tajni agent (eng. Secret Agent) britanska je triler komedija iz 1936. koju je režirao Alfred Hitchcock nakon velikog uspjeha njegovog prethodnog filma 39 stepenica. Radnja se labavo zasniva na dvijema pričama iz romana Ashenden: Ili britanski agent kojeg je napisao W. Somerset Maugham. Glavne uloge tumače John Gielgud, Peter Lorre, Madeleine Carroll i Robert Young.
Radnja
Prvi svjetski rat. Mladi britanski vojnik, inače bivši pisac, neugodno se iznenadi kada u novinama pročita da je "umro" od gripe. Na to mu se pojavi "R", voditelj bitanske tajne službe, te mu objasni da je to učinjeno kako bi od njega napravili tajnog agenta. Vojnik dobiva novo ime, Richard Ashenden, te biva poslan u Švicarsku kako bi otkrio tajnog njemačkog špijuna koji pokušava Arape preokrenti protiv Britanaca u ratu. Kada stigne u hotel, Ashenden se iznenadi kada otkrije da su mu tajne službe dale i lažnu suprugu, Elsu, kako bi mu prikrili identitet. U njihovom timu je također i neugledni agent "General". Elsu u hotelu stalno slijedi neki ženskar, Marvin.
Slijedeći trag umorenog orguljaša, Ashenden i General posumnjaju da bi špijun mogao biti jedan Nijemac planinar. U okladi, General planinara odvede na vrh planine, te ga gurne u provaliju kako bi sve izgledalo kao nestreni slučaj, što je sve vidio Ashenden koji nije imao snage ubiti čovjeka. Nažalost, ispostavi se da je planinar bio potpuno nedužan, što zgrozi Elsu koja odluči napustiti zanimanje špijuna. U jednoj tvornici čokolada, Ashenden i General otkriju da je pravi njemački špijun zapravo Marvin, s kojim se Elsa ukrcala na vlak. Oni ju slijede. U napadu britanskih aviona, vlak izađe s tračnica pa General i Marvin pogibaju. Ashenden i Elsa zajedno napuštaju službu.
Zanimljivosti
Alfred Hitchcock je uvjerio kazališnog glumca Johna Gielguda da igra glavnu ulogu u filmu opisujući glavnog junaka kao "modernog Hamleta". Gielgud je stoga po danu snimao film dok je navečer nastupao na kazališnim daskama u izvedbi Romea i Julije.
Iako je film imao solidnu zaradu u kinima, nije ponovio uspjeh 39 stepenica. Kritičari su pogotovo smatrali da je Gielgud krivo izabran za glavnu ulogu. Hitchcock je izjavio da film "nije uspio" jer je imao negativan cilj (izvršiti ubojstvo) koji stvara pustolovni film koji ne vodi ničemu. Navodi scenu u kojoj junak izvrši ubojstvo, ali ubija krivog čovjeka, što je publika nije voljela. Hitchcock je tvrdio da je uvijek nastojao dramaturški iskoristiti sve lokalne elemente: "Alpama se treba poslužiti da bi bacali ljude s njih". Redatelj je zapisao (o manjku junaštva glavnog junaka): "Ne možeš navijati za junaka koji to ne želi biti".
Marcantonio Giustinian
Marcantonio Giustinian (Venecija, 2. mart 1619. - Venecija, 23. mart 1688.) bio je 107 mletački dužd koji je vladao od 26. januara 1684. do svoje smrti.
Biografija
Marcantonio je bio potomak bogate i uticajne venecijanske porodične dinastije - Giustinian (ili Zustiniàn), koja je za sebe tvrdila da potječe još iz rimskih vremena (gens romana).
Nakon što je diplomirao filozofiju na Univerzitetu u Padovi, počeo je obavljati važne javne funkcije za Mletačku Republiku. Između ostalog bio je providur zadužen za javnu nabavu i rezerve (provveditore alle granaglie e biade) i to u vrijeme Kandijskog rata, zatim ambasador u Francuskoj, gdje je dobio titulu viteza. Pored tog bio je i savjetnik dužda i Savjeta desetorice.
Kad su mu porodica i sam Veliki savjet predložili da se kandidira za dužda, ispočetka je odbio, jer nije bio oženjen, a ionako se namjeravao zarediti (bio je jako pobožan) i otići u samostan na otoku San Giorgio Maggiore. Ali su ga oni ipak uvjerili, pa je 26. januara 1684. u dobi od 65 godina jednoglasno izabran za dužda.
Jedna od prvih stvari koju je poduzeo bila je rehabilitacija bivšeg admirala Francesca Morosinija (budućeg dužda) nepokolebljivog branitelja Kandije, koji je u to vrijeme bio optužen zbog potpisivanja mirovnog sporazuma sa Visokom portom. On je nakon što je ponovno preuzeo komandu nad mletačkom mornaricom uspio u potpunosti sanirati njeno stanje i postići veličanstvene pobjede protiv Osmanlija kod Preveze, Lefkade, Koronija i Kalamate.
Marcantonio Giustinian je u ime Mletačke Republike potpisao u martu 1684. savez s Papinskom državom, Kraljevinom Poljskom i Austrijom, nakog kojeg su mletačke snage započele Morejski rat (1684. - 1699.) pa su do 1686. ponovno zauzeli Metoni, Pylos i Argos na Peloponezu.
Navodno mu je i sam Veliki vezir Mustafa Ćuprilić u augustu 1687. došao odati počast, nakon što su savezničke snage zauzele Nafplio. Do kraja iste godine pao je Korint, Patras i Naupakt, praktički gotovo cijeli Peloponez i južna Dalmacija.
Marcantonio Giustiniani iznenada je umro 23. marta 1688., pokopan je po vlastitoj želji u kapeli San Francesco della Vigna, u venecijanskoj bazilici - Zanipolo.
Srđan Mrkušić
Klupska karijera
Poznat je bio kao "treći branič" odnosno "treći bek", jer se nije bio zadržavao na vratarskoj crti, nego je često istrčavao i ispucavao loptu kao još jedan zadnji igrač, branič.
Mrkušića je uočio legendarni Hajdukov trener Luka Kaliterna koji ga je 1934. doveo u Hajduka. Za Hajduka je igrao jednu sezonu, nakon čega je otišao u beogradski BSK. I nakon Drugog svjetskog rata je ostao u Beogradu, igrajući za Milicionara, a potom je otišao u Crvenu zvezdu. Sa Zvezdom je osvojio jedno prvenstvo i 3 jugoslavenska kupa. Na svojoj oproštajnoj utakmici 9. rujna 1953. godine već je bio ušao u 39. godinu života te je tada bio najstariji igrač koji je ikad igrao u prvoligaškom susretu bivše Jugoslavije.
Reprezentativna karijera
Za reprezentaciju Jugoslavije je igrao prije i poslije Drugog svjetskog rata i odigrao 11 utakmica. Prvi je put nastupio 1941. godine na utakmici protiv nogometne reprezentacije Madžarske (1:1) u Beogradu, 23. ožujka 1941. godine a ta je utakmica bila posljednja utakmica Jugoslavije pred Drugi svjetski rat. Mnogo je pomogao u kvalifikacijama za svjetsko prvenstvo 1950. godine. Sudjelovao na Svjetskom prvenstvo u nogometu 1950. godine u Brazilu. Od reprezentacije se je oprostio 1950. godine u Beču, 8. listopada, na utakmici protiv nogometne reprezentacije Austrije (2:7), oslobodivši mjesto novoj vratarskoj legendi, Vladimiru Beari. Nakon što je prestao igrati nogomet, ostao je živjeti u Beogradu sve do kraja života.
Klupska
BSK Crvena zvezda
Finitizam (filozofija)
Pojam Finitizam (od latinskog finire: ograničiti, omeđiti, odatle finitus: određen, ograničen) koristi se ponekad u filozofiji, odnosno filozofskoj antropologiji, za označavanje onih koncepcija koje ističu načelnu i neizbježnu konačnost ljudskog bića, kojem ono beskonačno (transcendentno, metafizičko, Bitak, ono što pripada Bogu ili bogovima isl.) uvijek izmiče. (Drugačije značenje pojam Finitizam ima u filozofiji matematike. Pogledajte članak Finitizam (u matematici).)
Kršćanstvo zasniva vjeru da je dostignuće konačnog odgovora na beskonačan problem ipak moguće. Čovjek taj beskonačni ponor ne može preskočiti (pa su napori filozofa uzaludni), ali Bog to može, i on je to učinio utjelovljujući se kao Isus Krist.
Novovjekovna filozofija započinje međutim s vjerom u beskonačnu moć ljudskoga uma da iz sebe samog dostigne i utemelji se u onome beskonačnome. Od Descartesa, to izaziva napetost i borbu filozofskih škola, koja se može označiti oprekom između infinitizma (kao što je Hegelov i Marxov i finitizma (npr. kod Kanta i Heideggera). Tome je bliska i opreka između racionalizma i empirizma. Popperova kritika (u njegovom slavnom djelu 0tvoreno društvo i njegovi neprijatelji) totalitarnih tendencija u filozofiji od Platona do Marxa, kritika je njihovog infinitizma. I unutar kršćastva, također, opreka nastavlja živjeti (npr. u stalnoj obnovi milenarističkih pokreta).
Ovu opreku koristi npr. suvremeni hrvatsko-brazilski filozof Željko Loparić u svojoj knjizi ''Optuženik Heidegger. esej o opasnosti filozofije''. Ona ipak izaziva i neke nejasnoće oko toga koji je točno kriteriji svrstavanja, te zbog toga što radikalno različite koncepcije mogu biti svedene pod istu oznaku "finitizam" ili "infinitizam". Zato ova terminologija nije u filozofiji široko prihvaćena.
Berane
Berane je gradsko naselje u istoimenoj opštini u Crnoj Gori. U srednjem veku područje Berana je bilo poznato kao Budimlja. Bilo je od ekonomskog, religioznog i političkog značaja u srpskoj zemlji Raškoj. U Beranama se nalazi zadužbina Nemanjića Manastir Đurđevi stupovi (Crna Gora). Kao gradsko naselje, formirano je u drugoj polovini devetnaestog veka ili tačnije 1862. godine po zapovjedi turskog vojskovođe Husein-paše. O porijeklu naziva grada postoje različita i podijeljena mišljena. Jedni smatraju da je još u osamnaestom vijeku nastalo Beranselo, te da je od toga kasnije i gradsko naselje dobilo ime. Po mišljenju Milisava Lutovca naziv Berane je nastalo od turske riječi Bir-hane, što u prevodu znači jedna kuća. Berane je oslobođeno od turske vlasti 1912. godine u Prvom balkanskom ratu. Od jula 1949. do marta 1992. godine grad je nosio ime Ivangrad, po narodnom heroju Ivanu Milutinoviću. Od 1992. naselje je preimenovano kao Berane.
Grad leži na reci Lim i nalazi se na sjeveroistoku republike. Broj stanovnika prema popisu stanovništva iz 2003. godine je iznosio 11 776 što ga čini šestim gradom po broju stanovnika u Crnoj Gori.
Geografija
Berane se nalazi u Gornjem Polimlju omeđeno visoravnim između vrhova Bjelasice na zapadu, Cmiljevice na istoku, Tivranske klisure na sjeveru, zbog čega su u gradu prisutni sjeverni vjetrovi, i Sutjeske i Previje na jugu. Kao što se vidi ona je dobro prirodno ograničena, sem na sjeveroistoku gdje je preko Police i Bihora niz manjih krečnjačkih uzvišenja, uglavnom planinskim visovima. Berane ima veoma povoljan saobraćajno geografski položaj, jer je magistralnim putem povezan sa Srbijom, a preko Rožaja i Čakora sa Kosovom i Metohijom. Dolinom Lima je takođe povezano magistralnim putem sa juznim dijelom Srbije i jugozapadnim dijelom BiH, a od Bijelog Polja i željeznicom.
Nedaleko je vrh Crna Glava sa 2139 m, a nadomak grada nalazi se ski-lift koji vodi do skijalista na Skrivenoj i Cmiljevici.
Geološki sastav kotline
U sastavu Beranske kotline učestvuju stare paleozijske stijene, trijaški krečnjaci (Alpska orogeneza) i Jezerski sendimenti. Jezerski sendimenti se sastoje iz Kongomerata, raznobojnih glina, uglja i laporca.
Proračunate rezerve mrkog uglja na osnovu dosadašnjeg istraživanja iznose 170 miliona tona. Beranska kotlina se pruža pravcem sjeveroistok-jugozapad u dužini od 9 -{km}-, a širina kotline je od 3-5 -{km}-. Na desnoj strani Lima zastupljen je reljef u kome se smjenjuju zalivske doline, zaobljena uzvišenja, među kojima se ističu Jasikovac, Gradac i Dapsićko brdo. Reljef na lijevoj obali Lima karakterišu 3 glacijelne terase koje se stepenasto dižu: plato glavne ulice, beranski aerodrom i Crni vrh.
Klimatske odlike
Berane sa kotlinom ima umjereno kontinentalnu klimu sa jakim uticajima planinske klime. Mjerenja meteroloških elemenata vrše su u Beranama od 1947. godine, te klimatski podaci odgovaraju samo za gradsko naselje.
Na dnu Beranske kotline temperature ljeti mogu se popeti do 35C° (26. juli 1953. godine); zimi temperatura se može spustiti do -30C° (17. januar 1985. godine). Najhladniji mjesec u Beranama je januar sa srednjom mjesečnom temperaturom od -2C°, a najtopliji mjesec juli sa srednjom mjesečnom temperaturom od 25,6C°. Srednja godišnja temperatura u Beranama je 9,4C°.
Istorija
desno|mini|280p|Glavna ulica U srednjem vijeku područje Berana je bilo poznato kao Budimlja. Bilo je od velikog ekonomskog, religioznog političkog znajača u srpskoj zemlji Raškoj. Mnoštvo manastira i crkava u blizini grada svjedoče o bogatom duhovnom životu tadašnjih Srba. U Beranama se nalazi zadužbina Nemanjića Đurđevi Stupovi. Na mjestu gdje se danas nalazi, do 1862. godine nije bilo nijedne kuće. Poslije bitke na Rudešu za potrebe turske vojske podignuto vojno uporište. Naselje se sporo širilo jer se pravoslavno stanovništvo nerado odlučivao da podiže domove pored turskog logora. Berane je kao gradsko naselje formirano u drugoj polovini XIX vijeka, tačnije 1862. godine po zapovjedi turskog vojskovođe Husein-paše. On je naredio vojsci da se na lijevoj obali Lima, na mjestu gdje se danas nalazi opšta bolnica, podigne kamena kasarna za potrebe vojne uprave. Naselje je počelo brzo da se širi, a na desnoj obali Lima na Prosinama nastalo je drugo naselje u podnožju brda Jasikovac, gdje su stanovali turski oficiri islužbenici sa brojnim ženama u haremima. Po tim haremima je dio varoši nazvan Hareme. Turci su na Jasikovcu izgradili tvrđavu i most na Limu.
Tokom vijekova Gornje Polimlje je više puta mijenjalo ime. O porijeklu naziva Berane postoje različita i podijeljena mišljena. Jedni smatraju da je još u XIV vijeku nastalo Beranselo, koje je tokom vijekova uraslo u gradsko jezgro, te da je od toga kasnije i gradsko naselje dobilo ime Berane. Po mišljenju prof. dr. Milisava Lutovca naziv Berane je nastalo od turske riječi Bir-hane, što u prijevodu znači jedna kuća. Berane je oslobođeno od turske vlasti u Prvom balkanskom ratu, 16. oktobra 1912. godine kada je crnogorska vojska ušla u grad.
Od jula 1949. do marta 1992. godine grad je nosio ime Ivangrad, po narodnom heroju Ivanu Milutinoviću (1901-1944).
Kultura
levo|mini|210p|Gimnazija „Panto Mališić“. Razvoju kulture u ovom kraju, sve do novijih vremena, osnovni pečat davala je Srpska pravoslavna crkva, odnosno ovdašnji manastiri: Šudikova, Đurđevi Stupovi (crnogorski), gdje je Sveti Sava osnovao jednu od prvih srpskih episkopija, i drugi spomenici kao nosioci ukupne duhovnosti u srpskom narodu. Tu ulogu, kasnije, u izvesnoj meri, preuzimaju škole i institucije, kojima je kultura osnovna delatnost. Posebnu ulogu u tome, imala je Beranska gimnazija, osnovana 1913. godine, iz čijih klupa izašao je veliki broj istaknutih kulturnih poslenika i naučnika. Među njima su pisci: Mihailo Lalić, Dušan Kostić, Radovan Zogović, Vlajko Ćulafić, kao i umjetnici:Jovan Zonjić, Mišo Popović, Aleksandar Rafajlović i Luka Radojević. Od institucija, koje se bave kulturom u Beranama, danas, postoje Centar za kulturu (sa bibliotekom) i Polimski muzej, sa veoma bogatom zbirkom dragocenih eksponata, a obnovljena i kulturnom delovanju namenjena, kuća Vojvode Gavra Vukovića.
U Beranama je i arheološki lokalitet Beran-krš iz neolita.
Nauka
U Beraname ne postoji ni jedna specijalizovana, naučna ustanova ili institucija, ali uprkos toj činjenici, odatle potiče veliki broj istaknutih naučnika u različitim naučnim oblastima, akademika i univerzitetskih profesora.
Izuzetne doprinose dali su, između ostalih, hemičar Vukić Mićović, bakteriolog Milutin Đurišić, geograf Milisav Lutovac, istoričar Miomir Dašić, fizičar Vukota Babović i slavista Milosav Babović.
Privreda
desno|mini|280p|Gradski stadion Opština Berane je jedna od najsiromašnijih opština u republici Crnoj Gori. Industrijska proizvodnja je veoma mala, jer su mnoga preduzeća tokom '90-ih godina -{XX}- veka prestala s radom. U ranijem periodu mnoga poljoprivredna domaćinstva su preseljena sa sela u grad zbog tzv. industrijalizacije, tako da je poljoprivreda zamrla, selo zapostavljeno a industrija ugašena tako da većina stanovnika teško živi. U posljednje vrijeme otvoreno je mnogo privatnih preduzeća, uglavnom na bazi trgovine i ugostiteljstva. Proizvodnih je veoma malo. U tim preduzećima zapošljavaju se uglavnom na crno, te nemaju neki društveni značaj.
Sport
Berane ima solidne uslove za razvoj sporta. Gradski stadion u Beranama je sa kapacitetom od 11 000 mesta drugi po veličini stadion u Crnoj Gori, a izdvaja se i atletskom stazom. Najuspješniji sportski kolektivi u Beranama su RK Berane (prvaci Crne Gore 2007/08), STK Budim, bokserski klubovi Baćo King i Radnički, FK Berane, atletski klub i dr. Najpoznatiji sportisti iz Berana su bivši golman reprezentacije Srbije i Crne Gore Dragoslav Jevrić, fudbaler Stefan Babović,rukometašice Vesna (Milošević)Ojdanić(srednji bek,igrala za ŽRK Celuloza Ivangrad, DIN iz Niša, Budućnost-Titograd,bivša reprezentativka CG i omladinske reprezentacije SFRJ), Maja Savić (nekada najbolje lijevo krilo svijeta), Aida Selmanović i Sonja Barjaktarovic (aktuelni golman reprezentacije nacionalnog tima) koja je na Olimpijadi sa reprezentacijom Crne Gore osvojila srebrnu medalju.
Demografija
U naselju Berane živi 8645 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 34,9 godina (33,5 kod muškaraca i 36,2 kod žena). U naselju ima 3330 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,54.
Stanovništvo u ovom naselju je mešovito, a u poslednja dva popisa je zabeleženo blago smanjenje broja stanovnika.
Almería (provincija)
Provincija Almería (španjolski: Provincia de Almería) je jedna od 50 španjolskih provincija od 706,672 stanovnika na jugoistoku Španjolske u Autonomnoj zajednici Andaluziji. Administrativni centar provincije je istoimeni grad, on je i najveća luka i velika transportna raskrsnica. Ostali veći urbani centri su Adra, Berja, Cuevas del Almanzora, El Ejido, Huércal-Overa, Garrucha i Roquetas de Mar.
Geografske karakteristike
Provincija se prostire južno od Madrida i duž mediteranske obale na površini od 8,775 km². Almerija je planinski kraj, kog presjecaju planinski masivi, u njoj završavaju tri grane Betičkih Kordiljera. Zbog tog su doline rijeka, Andre, Almanzore i Andaraxa jedine u kojima je moguće ratarstvo. Kako je prosječna godišnja količina padavina od oko 200 mm mala, podignuto je nekoliko značajnih sistema navodnjavanja, što je uz podizanje staklenika znatno je povećalo proizvodnju voća i povrća.
Privreda
Zbog tog je poljoprivreda i pored toga što nema puno obradive zemlje glavna privredna grana, jer se izvoze se velike količine paradajza, paprike, kupusa, graška, naranči i bijelog grožđa. Pored toga uzgaja se šećerna trska, bademi i jedna vrsta brnistre – spartium. Dobro je razvijeno i stočarstvo (uzgoj koza i ovaca).
Po planinama ima nešto ruda pa je razvijeno i rudarstvo, iskapa se željezna ruda, olovo i zlato. Kamenolomi po Sierra Nevadi (Betički Kordiljeri) iskapaju vrlo fini mramor, a kod Níjara ima kaolinita pa je poznat po proizvodnji keramike.
Turizam je važan duž mediteranske obale, sa brojnim ljetovalištima gdje sezona traje cijelu godinu. Općina Tabernas svojevremeno je bila poznata je kao mjesto gdje su snimljeni brojni špageti-vesterni a danas je poznata po dvije solarne elektrane koje spadaju u najnaprednije na svijetu.
Na planini Calar Alto, poznatoj po nebu bez oblačka nalazi se zajednički španjolsko-njemački astronomski opservatorij.
Historija
Provincija Almería osnovana je kraljevim dekretom 1883.
NGC 631
NGC 631 je galaksija u zviježđu Ribe.
Zona Industriale Aussa Corno, Udine
Zona Industriale Aussa Corno je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Rizah Mešković
Rizah Mešković (Mate; Tuzla, 10. kolovoza 1947.), nekadašnji bosanskohercegovački nogometni vratar, reprezentativac Jugoslavije, branio za Slobodu iz Tuzle, splitski Hajduk i nizozemski AZ Alkmaar. Kao član stručnog štaba reprezentacije otisao je 1991. u Emirate. Vratio se iz Emirata 2007. godine. Tijekom godina 2009., 2010. i 2011. završio je za UEFA-inu "B", UEFA-inu "A" i UEFA-inu "Pro" licenciju. Momentalno bez angažmana.
Za prvi tim tuzlanske Slobode počeo je nastupati sa nepunih sedamnaest godina. Nakon četiri prvoligaške sezone prešao je u Hajduk i postao vratar slavne Ivićeve "zlatne" generacije. Navijači Hajduka odmah su mu dali nadimak "Mate" i ispjevali pjesmu „S Marjana puše bura Mešković nam vrata čuva.“. Visok i snažan golman, siguran pri istrčavanju sa Hajdukom osvaja dva Prvenstva Jugoslavije 1973./1974. (sa 33 nastupa) i 1974./1975. (sa 16 nastupa) i 3 kupa za redom 1973., 1974., 1975./1976., "Zlatna Generacija" Hajduka.
Za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je jednu utakmicu, 29. lipnja 1972., protiv Škotske koja se igrala za Kup nezavisnosti Brazila u Belo Horizonteu i koja je završila sa rezultatom 2 : 2. Ovaj nastup zaslužio je velikim povjerenjem koje je u njega imao selektor Vujadin Boškov. Golove za Jugoslaviju postigli su Dušan Bajević u 60. minuti i Jurica Jerković u 86. minuti. Uz navedene igrače još su igrali Krivokuća, Bošković, Pavlovič, Katalinski, Paunović, Popivoda, Oblak, Jovan Aćimović i Džajić.
U cijeloj nogometnoj karijeri, u onoj između vratnica i trenerskoj, Rizah Mešković požeo je mnoge uspjehe i dobio više priznanja od UEFA-e, FIFA-e i JNS-a.
FK Sloboda Tuzla
U sezoni 1968./1969. Sloboda je osvojila 36 bodova i postigla 50 golova, dok je Mešković kapitulirao samo devet puta, najmanje od svih drugoligaških i prvoligaških vratara.
Mešković u Hajduku
Za bilu momčad Mate je na branku stao 107 puta i to 53 puta u prvenstvenim natjecanjima, 9 utakmica za kup, 6 u europskim, te 39 puta na prijateljskim utakmicama.
Na branku će stati prvi puta na oproštajnoj utakmici legendarnog Vukčevića (Vučka), Hlevnjaka i Nadoveze, a prvi službeni nastup je za kup Jugoslavije 12. kolovoza 1973., i to u početnom sastavu protiv Vardara koju je Hajduk kao domaćin dobio sa 5:1 golovima Jurice Jerkovića (2), Mijača (koji je ušao kao zamjena Mićunu Jovaniću), Oblaka i Poldrugovca.
Rizah Mešković među hrvatskim brankarima drži rekord da u odigranoj minutaži 789 minuta nije primio nijedan zgoditak, a to je uspjelo tek Petkoviću. Iz Hajduka sa 107 nastpua odlazi 1976. u nizozemski Alkmaar gdje će provsti sve do 1979.