cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Župa (Tutin)
Župa je naselje u Srbiji u opštini Tutin u Raškom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 344 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 274 stanovnika).
Demografija
U naselju Župa živi 214 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 29,2 godina (27,0 kod muškaraca i 31,4 kod žena). U naselju ima 77 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 4,47.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Bošnjacima (prema popisu iz 2002. godine).
The Thief of Bagdad (film, 1940)
The Thief of Bagdad je britanski fantastično-pustolovni film snimljen 1940. u režiji Michaela Powella i Ludwiga Bergera. Predstavlja remake istoimenog nijemog filma iz 1924. godine; iako je scenario u mnogo čemu izmijenio radnju i likove, oba filma koriste motive znamenite arapsko-perzijske zbirke priča 1001 i noć. Protagonisti - koje tumače Sabu i John Justin - su mladi bagdadski lopov Abu i bivši mladi kralj Ahmad, koga je na prevaru u tamnicu poslao zli vezir Jaffar (koga glumi Conrad Veidt). Radnja prikazuje kako obojica bježe iz tamnice u Basru, gdje se Ahmad zaljubi u tamošnju princezu (koju glumi June Duprez), a što je samo početak pustolovina koje će ih odvesti na različite krajeve svijeta. The Thief of Bagdad, jedan od najskupljih i najambicioznijih britanskih filmova svog vremena, je zbog izbijanja Drugog svjetskog rata morao biti sniman u hollywoodskim studijima. Usprkos velikog broja režisera, predstavljao je veliku atrakciju za publiku, ne samo zbog egzotičnih setova i kostima, odnosno korištenja tehnike Technicolor za prikazivanje boje, nego i zato što je prvi koristio tehniku plavog ekrana za stvaranje dotada neviđenih specijalnih efekata. Film se izuzetno svidio i publici i kritici, a sljedeće godine je nagrađen s tri Oscara - za scenografiju, vizualne efekte i fotografiju.
Hozroje II od Partije
Hosroj II od Partije je bio pretendent na prijestolje Partskog Carstva koji je vladao na području Medije oko godine 190. Jedini trag o njegovom postojanju su kovanice koje je izdao u Ekbatani. Čini se da se pobunio protiv vladavine Vologasa IV ali da ga je porazio Vologas V.
Please Please Me (pjesma)
Please Please Me se 22. februara 1963 popela na # 1 na ljestvicama popularnosti po časopisu New Musical Expressu (najpoznatija top lista u to vrijeme) i Melody Makeru, ali je dosegla samo # 2 na top listi Record Retailer (ova lista je danas referentna za Veliku Britaniju i zove se UK Singles Chart, i danas se najčešće citira.
Na orginalnoj britanskoj verziji ploče B strana bila je pjesma Ask Me Why, isti singl izdan je i u Americi ali nije izazvao nikav veći odjek, ali kad je reizdan 3. januara 1964, ali ovaj put sa pjesmom From Me to You na B strani, dospio je na #3 američke ljestvice US Hot 100.
O pjesmi
Sa svojim prvim singlom Love Me Do Beatlesi su ostvarili relativno skroman uspjeh, i izvan Liverpoola i Hamburga još uvijek gotovo nitko nije čuo za njih. To je bilo zato, jer upravo kad su izadali Love Me Do i kad se on popeo na britanske ljestvice, oni nisu bili u mogućnosti aktivno promovirati svoju ploču, jer su imali ugovoren drugi nastup u Hamburgu. No njihov muzički producent, George Martin, osjetio da je treba izdati drugu ploču i odlučio je ići naprijed s drugim singlom.
Please Please Me je zato imala potpuno drugačiju povijest, George Martin je u kasnijim intervjuima rekao da je izvorna verzija ove pjesme bila je "prilično dosadna", prespora i kao takva imala bi malo izgleda da bude veliki hit. Čak je izjavio: "da se dvoumio da za drugu ploču izda njihovu ranije snimljenu skladbu How Do You Do It?, od kompozitora Mitcha Murraya" na to su mu Beatlesi rekli da njih jedino zanima snimanje i izdavanje vlastitog materijala. George Martin je na kraju pokazao sluh za njihove želje, i odslušao drugu verziju Please Please Me. Lennonova prva verzija pjesme Please Please Me, bila je nešto poput bluesa, sporog tempa. Lennon je kasnije rekao: "Sjećam se dana kad sam to napisao, slušao sam Roy Orbisona kako pjeva svoju Only Lonely, ili tako nešto. A ja sam oduvjek htio nešto smućkati na riječi pjesme Bing Crosbya Molim te prisloni uho na moje molbe. igru riječi sa dvostrukom upotrebom riječi molim. Tako je moja Please Please Me ispala kombinacija Roy Orbisona i Bing Crosbya. Orginalna prva verzija pjesme, bila je pjevački skromna, bez neke harmonijske igre ili odgovora, a nije imala niti uvodni dio s usnom harmonikom.
Matijevići (Kula Norinska)
Matijevići su selo kod Metkovića, u općini Kula Norinska.
Please Please Me (pjesma)
O pjesmi
Kad ju je prvi put čuo George Martin je rekao "to treba dobro začiniti" i odmah zatim upitao Beatlese da razmotre veće promjene na kompoziciji, uključujući i ubrzanje tempa. Kad su se vratili u studio 26. novembra 1962, aranžman pjesme bio je radikalno izmijenjen, a nakon nakon što su 18 puta snimili, George Martin je rekao da će to biti njihov prvi veliki hit.
Matijevići (Kula Norinska)
Zemljopisni položaj
Iznad Matijevića se uzdiže brdo Bobaj koje se nadovezuje na brdo Kablinu, a kroz Matijeviće protječe rječica Norin koja utječe u rijeku Neretvu u mjestu Kula Norinska.
Povijest
Najstariji objekt u Matijevićima koji je ostao sačuvan je kapelica Gospe od sedam žalosti na brdu Bobaj, oko 300 metara od samog naselja. Navedena kapelica je napravljena u 19. stoljeću, a legenda kaže da ju je napravila izvjesna žena prezimena Šprlje kao zavjet zbog toga što su joj umirala djeca nakon poroda. Legenda navodi da je nakon izvršenog zavjeta rodila nekoliko žive djece.
Kapelica je obnovljena 1984. godine zajedničkim naporima mještana Matijevića te je danas sačuvana u tom novijem obliku koji nije održao izvornost.
Udruge
Od društvenih sadržaja Matijevići imaju Udrugu lađara "Norin" Matijevići koja od 2006. godine nastupa sa svojom lađarskom ekipom na Maratonu lađa. Ekipa "Norin" Matijevići je 2008. godine na Maratonu lađa osvojila pehar "Ivan Šprlje" za "fair play".
Stanovništo
Prema popisu stnovništva iz 2001. godine u Matijvićima obitava 100 stanovnika.
Rimski putevi
thumb|right|250px|Rimska ulica u [[Pompejima]]
Rimski putevi su predstavljali važan dio razvoja rimske države, od oko 500. pne. do vremena ekspanzije pod Republikom i Carstvom. Rimski putevi su omogućili Rimljanima kretanje vojski i trgovačkih dobara i prenošenje vijesti. Sistem rimskih puteva je imao ukupnu dužinu od preko 400,000 km, a od čega je preko 80.500 bilo popločano. Kada je Rim došao na vrhunac moći, iz njega je vodilo najmanje 29 velikih vojnih puteva, često uz usjeke u brdima i nasipe ili mostove nad dolinama. U jednom je trenutku Rimsko Carstvo bilo podijeljeno u 113 provincija kroz koje su prozailo 372 velika puta. Samo u Galiji je izgrađeno ili popločano 21.000 km puteva, a u Britaniji najmanje 4.000 km.
Rimljani su postali prilično vješti u izgradnji puteva, za koje su koristili izraz viae. Oni su bili namijenjeni prijevozu materijala s jedne na drugu lokaciju. Na njima je bilo dozvoljeno hodati i goniti stoku, odnosno voziti različita vozila. Viae su se obično razlikovale od manjih, obično zemljanih puteva.
Mreža rimskih puteva je bila važna za održavanje stabilnosti i širenje Carstva. Legije su ih uspješno koristile, a neki od njih se koriste dan-danas, nekoliko milenijuma kasnije. U kasnoj antici, su, međutim, ti putevi doprinijeli propasti Carstva jer su olakšavali prodor barbarima u njegovu dubinu.
Kolbermoor
Kolbermor je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 46 opštinskih središta okruga Rozenhajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 17.868 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9187150.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rozenhajm Kolbermor se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Rozenhajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 461 metra. Površina opštine iznosi 19,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 17.868 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 901 stanovnika/km².
Historijski razvoj klimatologije
Datoteka:== Razvoj klimatologije do instrumentalnog razdoblja == Još od najranijih razdoblja povijesti čovječanstva čovjek je pratio vremenske pojave, koje su velikim dijelom diktirale tempo svakodnevnog života, ali i tijek društveno-gospodarskih aktivnosti kroz godinu. Vremenske su prilike nerijetko ulijevale strah (grmljavina, tuča, vjetrovi) ali i predstavljale veliku opasnost (niske temperature, poplave, suše, oluje). Znanja o vremenskim pojavama, stjecana poglavito iskustvom, prenošena su usmeno iz generacije u generaciju.
Prva sustavnija zapažanja provodila su se u starim civilizacijama Egipta, Mezopotomije, Kine, Indije i sl. otkud potiču i prva pisana svjedočanstva. Postoje hijeroglifski zapisi iz 18. st. pne. iz kojih se doznaje kako su egipatski svećenici predviđali nastup padalina u izvorišnom dijelu Nila, a u skladu s time i vrijeme poplava, o kojima je ovisila poljoprivreda Egipta. Iz istoga je milleua i biblijska pripovijest o 7 sušnih i 7 plodnih (znači bogatih padalinama s klimatološkog aspekta) godina iz poglavlja o Jakovu i Josipu u Knjizi Postanka (Postanak, 41, 1-36).
Razvoj znanosti o prirodi, a tako i prvi pravi počeci klimatologije postižu značajan napredak u helenskoj i helenističkoj kulturi i civilizaciji. Stari su grčki filozofi, prvi među njima Hipokrat (461.-357.), smatrali kako klima ovisi samo o kutu upada Sunčevih zraka na pojedinim dijelovima Zemljine površine (otud i naziv klima!). Aristotel je u 4. st. pne. Napisao djelo Meteorologica u kojem je dan prvi opis atmosferskih pojava s tumačenjem njihovog postanka. Aristotel je opisao sve poznate vremenske pojave, prije svega oborine, vjetrove, munje, grmljavinu i sl. I drugi su se grčki znanstvenici bavili meteorologijom i klimatologijom, ali samo na temelju jednostavnih zapažanja u prirodi te filozofskih promišljanja. Posebno se ističe grčki geograf Strabon (63. pne.–19. po Kr.), koji je interirao grčku i rimsku kulturnu tradiciju. Strabon u svom djelu Geografija dijeli Zemlju u pet klimatskih zona: žarki pojas, sjeverni i južni umjereni pojas te sjeverni i južni hladni pojas (citirati poglavlja iz Kozličić, 1990., 18-19).
Rimljani nisu značajnije razvijali klimatologiju. Spoznaje o vremenu i klimi nastojali su staviti u službu prakse (vojske, uprave i dr.) – poznati rimski prakticizam. Zanimljivo je Vergilijevo djelo Uputa o predviđanju vremena te poglavlje o vjetrovima (ruža vjetrova!) u Vitruvijevom djelu Deset knjiga o arhitekturi.
Tijekom srednjeg vijeka klimatologija se slabije razvijala. Poznati su tek podaci iz crkvenih ljetopisa o vremenskim pojavama i nepogodama. I tijekom instrumentalnog perioda razvoja klimatologije, sve do 19. st. zabilješke iz crkvenih i svjetovnih ljetopisa biti će jedini trag o zapažanju vremenskih pojava (citirati poglavlja iz ljetopisa franjevačkog samostana u Makarskoj autora fra Pavla Šilobadovića /17 st./ i fra Nikole Gojaka /18. st./ iz Penzar i dr., 2001., 16-17). Pojedini hrvatski znanstvenici pisali su rasprave o vremenu i klimi: npr. Dubrovčanin Benedikt Kotruljević (15. st.) u djelu De navigatione piše o vjetrovima, a drugi Dubrovčanin, glasoviti kozmograf Lujo Đurašević, u djelu Cosmographicae commentaria posebno poglavlje posvećuje klimi i vjetrovima (De ventis; poč. 16. st.).
Razvoj klimatologije tijekom instrumentalnog razdoblja
Znanstveni razvitak meteorologije i klimatologije počinje tek od druge pol. 17. st. kada se primjenjuju prvi instrumenti za mjerenje pojedinih klimatskih (meteoroloških) elemenata. Pojedini fizikalni procesi i pojave u atmosferi počinju se sustavno mjeriti i bilježiti. Analiza i usporedba izmjerenih vrijednosti pojedinih klimatskih veličina omogućila je egzaktniji metodološki pristup proučavanju vremena i klime. Prva organizirana meteorološka mjerenja pomoću meteoroloških instrumenata počela su u Parizu 1664. U Hrvatskoj se prva sustavna meteorološka mjerenja provode u Dubrovniku (1851.) i Zadru (1854.) premda je i prije bilo sporadičnih mjerenja. U Zagrebu se meteorološka mjerenja odvijaju bez prekida od 1852.
Galilei je 1611. konstruirao termometar na tekućinu, Torricelli je 1643. izumio živin barometar (F. Perier je prema Pascalovim uputama prvi uočio kako s porastom visine tlak zraka pada), Hook je 1667. konstruirao anemometar s njihalom, a de Saussure je 1783. konstruirao higrometar na vlas. Time je samo počelo razdoblje izuma i primjene sve složenijih meteoroloških instrumenata. Santorio Santorio (1561.-1636.) iz Istre, konstruirao je još krajem 16. stoljeća pojedine meteorološke instrumente (termometar, higrometar i anemometar), kojima je na frankopanskim posjedima u Hrvatskoj mjerio vremenske prilike. O Santoriju se do sada nije dovoljno pisalo u hrvatskoj i inozemnoj literaturi.
Prve klimatološke znanstvene rasprave
Robert Hooke izradio je 1670. prvu tablicu odnosa tlaka zraka i tipa vremena (stupac žive u termometru mjeri u inchima). Hook međutim, griješi jer vrijeme ne ovisi samo o tlaku zraka već i brojnim drugim klimatskim veličinama.
Edmond Halley je 1686. napisao raspravu o pasatima i monsunima tumačeći sustav vjetrova rasporedom područja različitih vrijednosti temperature i tlaka zraka od ekvatora prema polovima. Tako među prvima daje prilog proučavanju globalne cirkulacije atmosfere. U raspravi je objavio prvu kartu vjetrova u tropskim i suptropskim područjima na Zemlji.
G. Hadley je 1735. dokazao da na smjer pasata i monsuna djeluje rotacija Zemlje (devijacija). J. A. C. Charles krajem 18. st. prvi obavlja mjerenja temperature i tlaka zraka u balonu. H. W. Brandes je 1816. na karti po prvi put istodobno predočio raspored tlaka zraka i vjetrova na Zemlji. Na taj je način dao prvi pregled (sinopsis) najvažnijih vremenskih zbivanja na velikom prostoru. U meteorologiju je tako uveo sinoptičku metodu. Izradu sinoptičkih karata većih područja Zemljine površine omogućila je primjena telegrafa (S. Morse, 1837.), koji je omogućio brzo prikupljanje podataka iz brojnih meteoroloških postaja.
Osnivačem moderne znanosti o klimi smatra se njemački geograf Alexander von Humboldt (1769.-1859.). Humboldt je smatrao promatranja i mjerenja glavnim geografskim metodama pa je mnogo putovao (po Europi, Aziji i Americi). Klimu je definirao kao skup svih promjena u atmosferi koji primjetno djeluje na ljudski organizam i na aktivnosti čovjeka. Prvi je uveo i primijenio pojam izoterma (karta prosječnih siječanjskih izotermi sjeverne hemisfere iz 1817. i karta izotermi svijeta iz 1845.). Razradio je pojam kontinentalnosti i kontinentalne klime.
Povod razvoju meteorološke službe, koja se bavi prikupljanjem i obradom meteoroloških podataka iz meteoroloških postaja, bila je nesretna epizoda tijekom Krimskog rata. Naime, 14. studenog 1854. iznenadna oluja uništila je velik dio britansko-francuske flote. Francuski astronom Le Verrier objasnio je kako se ta katastrofa mogla izbjeći da su zapovjednici posjedovali sinoptičke karte na kojima se mogao uočiti nastup oluje. Na osnovi tog zaključka osnovana je 1856. meteorološka služba u Parizu, kojoj je podatke pružalo 10-ak europskih zemalja. Na osnovi prikupljenih vrijednosti za pojedine meteorološke elemente metodama matematičke statistike znanstvenici su nastojali utvrditi osnovne klimatske zakonitosti.
Primjenu statističkih metoda u klimatologiji razradio je austrijski klimatolog Julius Hann (1839.-1921.). Hann je klimu definirao kao srednje stanje klimatskih elemenata nad nekim područjem. Zanimljivo je kako je za svoje rasprave koristio podatke iz hrvatskih meteoroloških postaja, npr. za objašnjenje pojma maritimnosti koristio je meteorološke podatke iz Hvara.
Metodologija Hannovih klimatoloških istraživanja temeljila se na određivanju i uspoređivanju aritmetičkih srednjih vrijednosti pojedinih klimatskih elemenata. Međutim, postavlja se pitanje kakvo fizikalno značenje, a s time i posljedice u geografskom prostoru, ima aritmetička sredina bilo kojeg klimatskog elementa. Postojala je naime, opasnost da se klimatologija formalizira.
Razumijevanju globalnoga klimatskog sustava početkom 20. stoljeća znatno je pridonio Wladimir Köppen, koji je 1918. godine klasificirao klimu izdvojivši klimatske tipove i zone, koji se i danas najčešće uzimaju relevantnima u klimatskim i geografskim istraživanjima. Kasnije je Köppenova klasifikacija dopunjavana.
Norveška klimatološka škola na čelu s Carl Anton Bjerknesom i Vilhelmom Bjerknesom (1862.- 1951.) pridonijela je spoznajama o zračnim masama i frontama postavljajući principe sinoptičke klimatologije. Vilhelm Bjerknes primjenio je hidrodinamiku na gibanja u atmosferi i oceanima te na temelju toga razvio teoriju polarne fronte i valnu teoriju ciklona.
Švedski klimatolog Tor Bergeron 1930. postavio je temelje dinamičkoj klimatologiji. Bergeron je tumačio vezu klime pojedinih dijelova Zemlje u ovisnosti s općom cirkulacijom atmosfere, zračnim masama i frontalnim zonama.
Razvoju klimatologije pridonijeli su i drugi znanstvenici, npr. de Martone, Philippson, Penk, Kelvin, Rossby, Conrad i dr. Conrad je dao danas općeprihvaćenu definiciju klime: klima je prosječan tijek vremena nad određenim dijelom Zemljine površine tijekom određenog razdoblja.
Klimatološka istraživanja najvećim se dijelom temelje na meteorološkim podacima. Kako pojedini klimatski elementi ne ovise o državnim granicama to se rano pojavila potreba međunarodne suradnje pri prikupljanju i razmjeni meteoroloških podataka.
Godine 1873. u Beču je osnovana Međunarodna meteorološka organizacija (International Meteorological Organization – IMO). Godine 1951. IMO je preustrojen u Svjetsku meteorološku organizaciju (World Meteorological Organization – WMO) sa sjedištem u Ženevi. WMO ima status međuvladine agencije vezane za UN. Nakon stjecanja neovisnosti punopravni je član WMO-a i Hrvatska.
Suvremena istraživanje
IMO, a potom i WMO bili su organizatori znanstvenih istraživanja globalnih razmjera, primjerice istraživanja u sklopu međunarodnih polarnih godina 1882./83. i 1932./33., međunarodne geofizičke godine 1957./58., svjetskog programa atmosferskih istraživanja 1972., klimatskog programa CLICOM i dr.
Znanstvena meteorološka i klimatološka istraživanja na odgovarajući način prate međunarodne klimatske konferencije. Posebno je aktualan protokol potpisan od većine zemalja svijeta u Kyotu 1997. (SAD su, zbog svoje unutrašnje politike, odugovlačile s potpisivanjem protokola).
Fokusi istraživanja suvremene klimatologije jesu atmosfera koja se shvaća kao prirodni resurs, zatim umjetno stvorene klime (tzv. gradske klime) te onečišćenje zraka. Posljednjih godina klimatolozi se posebno zanimaju za kompleksnu problematiku globalnog zatopljenja.
Od sredine 20. stoljeća bitno se promijenila sama priroda meteoroloških i klimatoloških istraživanja jer se podaci više ne prikupljaju samo iz meteoroloških postaja točkasto (različite gustoće) razmještenih na površini Zemlje. Posebno značenje imaju daljinska istraživanja (remote sensing), u početku radarska, a u novije vrijeme satelitska snimanja tzv. geostacionarnim meteorološkim satelitima (npr. METEOSAT – europski geostacionirani meteorološki satelit, koji snima za potrebe Europe, Afrike i dijela Južne Amerike). Geostacionirani meteorološki sateliti snimaju neke površine pa daju arealni prikaz klimatoloških elemenata.
Podjela klimatologije
Uslijed razvoja klimatologije došlo je i do njene podjele na pojedine znanstvene discipline. U okviru opće ili fizičke klimatologije razvile su se:
Posebno se razvija i primijenjena ili aplikativna klimatologija, koja proučava vrijeme i klimu s različitih stajališta, odnosno za potrebe različitih struka i znanosti, primjerice agroklimatologija, medicinska klimatologija, bioklimatologija, klimatologija u funkciji prostornog planiranja i dr.
Nova Gorica
Nova Gorica je grad u Sloveniji od 12.997 stanovnika, on je i administrativni centar [[Nova Gorica (općina)|Mestne občine Nova
Gorica]] na jugozapadu Slovenije.
Geografske karakteristike
Nova Gorica leži na mjestu gdje rijeka Soča iz planina izlazi na obalnu ravnicu i Vipavsku dolinu, uz granicu sa Italijom. Ona je udaljena oko 105 km Ljubljane i upola manje od Trsta.
Historija
Nova Gorica je grad, iznikao nakon 1948. kad je Pariškim mirovnim ugovorom uspostavljena nova granica između Jugoslavije i Italije. Italiji je pripao historijski centar Gorizie, a Jugoslaviji je pripalo oko 40 % teritorija tog grada, točnije periferijska naselja Solkan, Šempeter, Kromberk, Rožna Dolina i Pristava. Kako je dobar dio Vipavske doline i Goriške ostao bez svog regionalnog centra, tadašnji slovenski vlastodršci odlučili su izgraditi potpuno novi grad, po principima tadašnjeg kurbizjeovskog urbanizma, koji je tada bio jako en vogue. Zadatak je povjeren ljubljanskom arhitektu Edvardu Ravnikaru, koji je gradio novi grad sve do sredine 1980-ih.
260px|thumb|left| Željeznička stanica na trgu Transalpina
Znamenitosti
Južno od grada leži brdo Kostanjevica, mjesto na kom leži Crkva navještenja i franjevački samostan iz 17. vijeka, bogate i interesantne prošlosti. Posljednji članovi francuske kraljevske porodice iz Burbonske dinastije, pokopani su u kripti samostanske crkve, među njima i Charles X, te članove njegove porodice i pratnje. On je pobjegao iz Francuske nakon julske revolucije 1830. i pronašao utočište u Gorici.
Nasuprot brda Kostanjevica na sjeveru leži Sveta Gora, 682 m visoko brdo, koje već 450 godina privlači hodočasnike, pa je zato na njemu podignuta velika bazilika ( u njoj se povremeno održavaju koncerti) i franjevački samostan sa muzejem posvećenom Sočanskim bitkama.
Pogled sa Svete Gore, je doživljaj za sebe, jer se za lijepa vremena sa nje mogu vidjeti Istra, Venecija, Dolomiti, Kamniške i Julijske Alpe.
Privreda
Nova Gorica je svojevremeno bila poznata po tvornici namještaja Meblo, koja je imala nešto poput ekskluzivnog prava na import noviteta u ondašnju Jugoslaviju, pa je bila jedna od najbolje stojećih firmi te vrste. Nakon raspada Jugoslavije najveća investicija i nada bio je Kazino Perla, namjenjen talijanskim posjetiteljima.
Zagreb u Narodnooslobodilačkoj borbi
thumb|desno|350px|Spomenik posvećen žrtvama fašizma u [[Zagrebu]]
Nakon napada nemačkih i italijanskih snaga na Jugoslaviju 6. aprila 1941. godine, nemačke trupe ušle su u Zagreb 10. aprila. Slavko Kvaternik proglasio je istog dana stvaranje Nezavisne Države Hrvatske. U Zagrebu je, po dolasku Ante Pavelića, koga su sredinom aprila iz Karlovca prebacili italijanski fašisti, bilo sedište Glavnog ustaškog stana i vlade NDH. Tu su bile smeštene najviše neprijateljske političke i vojne ustanove kao i centrale policijskih i obaveštajnih službi.
Gotovo odmah po dolasku ustaša na vlast, započele su likvidacije zagrebačkih Jevreja, Srba, komunista i ostalih antifašista. U brojnim ustaškim zatvorima, mučilištima i gubilištima, poput zatvora na Savskoj cesti, Trgu N (danas Trg žrtava fašizma), Dotršćine i Rakova Potoka ubijeno je na hiljade Zagrepčana, a hiljade su odvedene u koncentracione logore i tamo likvidirane.
Prema podacima Statističkog zavoda, ukupno je u Narodnooslobodilačkom ratu, zatvorima i logorima poginulo 26,399 Zagrepčana, od čega 8.000 Jevreja. Ustaše su isto tako pobile i velik broj zagrebačkih Srba.
Uprkos jakoj koncentraciji neprijateljske sile i teroru ustaša i Nemaca, Zagreb je za čitavo vreme rata bio poprište intenzivne antifašističke borbe pod vođstvom Komunističke partije Jugoslavije. Broj Zagrepčana koji su se borili u NOV i PO Jugoslavije kreće se oko 50,000, od čega su 15.000 bili omladinci.
U završnim operacijama za oslobođenje zemlje, Zagreb su 8. i 9. maja 1945. godine oslobodile 45., 28. i 39. divizija Druge armije, te neke jedinice Prve armije.
Povodom 30-ogodišnjice oslobođenja grada, 16. septembra 1975. godine, predsednik SFRJ Josip Broz Tito odlikovao je grad Zagreb Ordenom narodnog heroja.
Pozadina
Predratni Zagreb imao je masovan klasni sindikalni pokret. Avgusta 1940. godine u Zagrebu je održana Prva konferencija KP Hrvatske, na kojoj je izabran Politbiro i plenum Centralnog komiteta KPH, a u oktobru 1940. Peta zemaljska konferencija KPJ. Znatan uticaj komunisti su imali i na zagrebačku radničku, studentsku i srednjoškolsku omladinu. Tako je Zagreb slom Kraljevine Jugoslavije i okupaciju dočekao s masovnim antifašističkim pokretom u kojem je rukovodeću ulogu imala KPJ.
Okupacija i pripreme za ustanak
desno|mini|250p|Ulazak nemačkih jedinica u Zagreb 10. aprila.
Neposredno pre i posle okupacije 1941, u Zagrebu je delovao Centralni komitet KPJ, pa su tu izvedene i prve političke akcije u novonastaloj situaciji. Nemačke i italijanske trupe započele su napad na Jugoslaviju 6. aprila, a 8. aprila na zagrebačkim ulicama podeljeno je oko 10.000 letaka u kojima je CK KPJ pozivao građane na obranu zemlje. Istog dana je u Zagrebu, na Titovu inicijativu, održana sednica CK KPH, na kojoj je zaključeno da se u štab Četvrte armije u Zagrebu pošalje delegacija sa zahtevom da se radnicima i antifašistima podeli oružje za borbu protiv fašističkog agresora i petokolonaša, te da se oslobode politički zatvorenici. Komanda vojne oblasti odbila je da primi delegaciju.
Dana 10. aprila, delovi nemačke oklopne divizije ušli su u Zagreb, a istog dana bivši austrougarski pukovnik Slavko Kvaternik preko radija je proglasio osnivanje Nezavisne Države Hrvatske.
Istog dana, po proglašenju NDH, održan je prošireni sastanak CK KPJ, kojemu su prisustvovali neki članovi CK KPH i Mesnog komiteta Zagreba, među ostalima i Josip Broz Tito, Rade Končar, Aleksandar Ranković, Antun Rob, Pavle Pap, Josip Kraš, Leo Mates, Marko Orešković, Vlado Janić, Vladimir Bakarić, Jakov Blažević, Karlo Mrazović, Dragutin Saili i Stipe Ugarković. Na sastanku je usvojen zaključak da su svi kompromitovani ljudi pređu u ilegalnost, da se nastavi otpor agresoru i da se pristupi pripremama za oružanu borbu protiv okupatora i njihovih saradnika u zemlji. Formiran je i Vojni komitet sa Titom na čelu. U vezi s tim zaključkom održane su u toku sledeća dva dana zasedanja CK KPJ i CK KPH, na kojima je, između ostalog, zaključeno da se organizuje povratak bivših španskih boraca u domovinu.
Dana 15. aprila 1941. umnožen je u partijskim tehnikama u Zagrebu letak razaslan u sve krajeve Jugoslavije, koji je sadržavao proglas CK KPJ. U proglasu se isticalo da će komunisti i čitava radnička klasa Jugoslavije biti u „prvim redovima narodne borbe protiv osvajača“ i da će u toj borbi ustrajati „do konačne pobede“.
Početkom maja u Zagrebu je održano tzv. Majsko savetovanje aktiva partijskih funkcionera iz cele zemlje radi organizovanja borbe protiv okupatora, a u junu sastanak CK KPH na kojem je odlučeno da se počne s pripremama za ustanak u Hrvatskoj. U Zagrebu je rasturan i prvomajski proglas CK KPJ, a 24. juna proglas CK KPJ i CK KPH povodom napada hitlerovske Nemačke na Sovjetski Savez 22. juna. U proglasu je sav narod pozvan na oružanu borbu, a svi patrioti u jedinstveni front za izgon okupatora iz zemlje. CK KPH zadržao se u Zagrebu do februara 1942. godine, kad je prešao na oslobođenu teritoriju.
Organizovanje antifašističkih tela i propaganda
desno|mini|250p|Spomen-ploča na kući u kojoj je [[10. aprila 1941, na jednom od svojih brojnih sastanaka u to vreme, CK KPJ odlučio dizanje ustanka protiv okupatora.]] Narodnooslobodilačkim pokretom u Zagrebu rukovodio je Mesni komitet sa šest rejonskih komiteta. Zagrebačka partijska organizacija imala je u početku okupacije 53 osnovne organizacije sa oko 500 članova, od kojih su 75% bili radnici. Uz to je postojala i snažna organizacija SKOJ-a. U prvoj polovici 1942. godine, SKOJ je imao blizu 900 članova i oko 500 simpatizera okupljenih u odborima Saveza mlade generacije. Taj savez je organizovao omladinu za borbu protiv neprijatelja na antifašističkoj platformi i bio jezgra kasnijeg USAOH-a.
U oktobru 1941. godine osnovan je Inicijativni odbor Antifašističkog fronta žena za Hrvatsku. Potkraj 1941. osnovan je Matični odbor AFŽ, a u februaru 1942. Mesni odbor AFŽ.
Najmasovnija organizacija u okupiranom Zagrebu bila je „Narodna pomoć“. Zadaća „Narodne pomoći“ bila je razvijanje borbene antifašističke svesti građana, njihovo uključivanje u antifašističku borbu, prikupljanje novca i materijala za potrebe NOV i PO Jugoslavije, pomaganje porodicama boraca, sklanjanje ilegalaca, raspančavanje ilegalne štampe, prebacivanje ljudi na slobodnu teritoriju i ostalo. Mesni odbor „Narodne pomoći“ je bio podeljen na šest kotarskih odbora. Ovi odbori su ukupno imali preko 700 članova i oko 4.000 pomagača i simpatizera. Do 1943. godine, odbore „Narodne pomoći“ zamenili su Narodnooslobodilački odbori.
Godine 1941. u Zagrebu je delovalo oko 140 partijskih tehnika. U njima su umnažani leci, proglasi i listovi „Vjesnik“, „Proleter“, „Politički pregled“, „Omladinski borac“, „Mladi Komunist“, „Žena u borbi“ i „Borba“. U tehnikama su pravljene i razne propusnice, dokumenta i legitimacije za kretanje ilegalnih partijskih radnika.
Početak otpora i razvoj borbe 1941.
Uskoro posle okuacije Zagreba, organizovan je niz diverzija i otpora okupatoru. Tako je u toku juna i početkom jula 1941. godine izvršena sabotaža u protivvazduhoplovnoj bateriji u Prečkom i u spremištima protivvazduhoplovne artiljerije u Ilici, provala u vlak s municijom na Zapadnom železničkom kolodvoru, diverzija na železničkim prugama prema Varaždinu, Sisku i Dugom Selu i na zagrebačkoj Radio-stanici. Noću sa 13. na 14. jula, organizovana je akcija oslobađanja komunista iz ustaškog logora Kerestinec. Međutim, akcija nije u potpunosti uspela zbog loše organizacije.
Među prvim manifestacijama otpora okupaciji bila je akcija solidarnosti hrvatskih omladinaca sa srpskim i jevrejskim omladincima, izvedena 26. maja 1941. godine kod Gradskog stadiona, kad je vođa Ustaške mladeži održao huškački govor pred odredima Civilne zaštite i pozvao da se iz odreda izdvoje Srbi i Jevreji, što je u biti trebao da bude uvid u pogrom. Kad su se ovi počeli izdvajati, za njima su krenuli skojevci, povukavši za osobom i ostale omladince, pa je tako izdavajanje osujećeno, a pogrom onemogućen.
Prva veća oružana akcija koju su pripremali članovi KPJ i SKOJ-a, omladinci, studenti i radnici, bila je predviđena da se izvrši kod Botaničkog vrta. Tamo su 14. jula 1941. godine diverzanti, predvođeni Slavkom Komarom, napali ručnim bombama pripadnike ustaške univerzitetske satnije. Prema izjavama u ustaškim glasilima, bilo je ranjeno 28 sveučilištaraca.
U septembru 1941, grupa antifašista napala je autobus s nemačkim vojnicima u Zvonimirovoj ulici. Isti mesec izvršena je i diverzija u podsusedskoj tvornici cementa. 14. septembra, grupa antifašista, predvođena Vilimom Galjerom, izvršila je dugo pripremanu diverziju na Glavnoj pošti, kada je eksplozivom bila oštećena automatska centrala i visokofrekventni uređaj za međugradske veze. Istog dana napadnut je odred ustaša u Vrbanićevoj ulici, a 30. septembra, antifašisti, predvođeni Ivanom Šiblom, napali su grupu nemačkih avijatičara u Rusanovoj ulici.
Diverzije 1942-1945.
mini|desno|280p|Spomen-ploča kod Botaničkog vrta, gde je izvršena diverzija na pripadnike ustaške univerzitetske satnije, avgusta 1941. Godine 1942, udarne grupe izvele su niz uspešnih napada na formacije neprijateljskih vojnika i atentata na pojedine okupatorske funkcionere:
Godine 1943, najznačajnije akcije bile su:
Tokom 1944. godine, izvršene su sledeće značajnije diverzije i akcije:
Prvih meseci 1945. godine, izvršene su ove akcije i diverzije:
Ustaški zločini i odmazde
desno|mini|250p|[[Vojin Bakić|Bakićev spomenik na ulazu u Dotršćinu, posvećen žrtvama koje su tamo ubijene]] desno|mini|200p|Spomenik Prosinačkim žrtvama, rad [[Dušan Džamonja|Dušana Džamonje]] Ustaše su po dolasku na vlast zavele teror i progon neistomišljenika. Tako su za vreme okupacije ustaše vršile zlostavljanja i mučenja zarobljenika na nekoliko lokacija po Zagrebu, poput zatvora na Savskoj cesti, zatvora na Trgu N (danas studentski dom na Trgu žrtava fašizma) i mučilišta u Jandrićevoj ulici 74, popularno zvanog „Sing-Sing“, čiju lokaciju za vreme rata niko od zatočenika nije znao jer su dovođeni zavezanih očiju.
Logor Kerestinec, odnosno dvorac smešten u blizini istoimenog naselja nedaleko od Zagreba, bio je zatvor za komuniste formiran još za vreme vlade Cvetković-Maček. Dolaskom na vlast, ustaše su preuzele nadzor nad logorom, u kojem su do tada bili smešteni mnogi komunisti-intelektualci, među ostalima i August Cesarec, Božidar Adžija, Ognjen Prica, Otokar Keršovani, Divko Budak i ostali. U noći sa 13. na 14. jula 1941. godine, partijski aktiv organizovao je beg zatočenika iz Kerestinca, ali zbog loše koordinacije operacija nije u potpunosti uspela. U akciji se spasalo samo 14 od 91 zatočenika. Ustaše su preživele, među kojima i Adžiju, Cesarca i Pricu, streljali narednih dana u Maksimiru i Dotršćini.
Ustaše su za svoja stratišta najčešće koristile šumu Dotršćinu, koja je tada bila van Zagreba, i Rakov Potok, šumu južno od Save i današnjeg Novog Zagreba. Procenjuje se da su u Dotršćini ustaše smaknule oko 10.000 žrtava (od čega 2.000 članova KPJ i SKOJ-a), a kod Rakova potoka oko njih 400.
Ustaše su redovito vršile odmazde nad zarobljenicima u slučaju antifašističkih diverzija ili atentata na nemačke ili ustaške dužnostnike i agente. Ubojstva zarobljenika su se vršila na već pomenutim stratištima, ali kako su Sile Osovine s vremenom gubile rat, ustaške vlasti više nisu marile za ubijanje zarobljenika na skrovitim mestima. Tako je 20. decembra 1943. godine na zapadnom kraju Dubrave o kasapske kuke javno na ulici obešena skupina od šesnaest antifašista za odmazdu zbog ubijenog ustaškog agenta Ljudevita Tiljka. Obešeni su nekoliko dana visili na banderama kao opomena svakoj antifašističkoj akciji. To je bilo prvo javno vešanje zarobljenika, koje će od tada biti čest slučaj sve do kraja ustaške vlasti.
Godine 1944., ustaše su po Zagrebu izvršile nekoliko masovnih vešanja i streljanja u Vrapču, Kustošiji i na ostalim lokacijama. Početkom januara 1945. godine, kada je već bilo izgledno da će doživeti poraz, ustaše su u nekoliko dana od 3. do 8. januara izvršile vešanja nekoliko desetaka antifašista u zagrebačkom Žitnjaku.
Delovanje partizanskih odreda
Već u julu 1941. godine u Dubravi je formirana prva zagrebačko-sesvetska partizanska grupa. U avgustu je iz Zagreba krenula grupa boraca na Žumberak, gde je formirala partizanski odred „Matija Gubec“, koji je imao 37 boraca. Napadnut od strane jakih neprijateljskih snaga, odred je ubrzo bio razbijen i raspušten.
Marta 1942. godine kod sela Brdovca kod Zagreba formiran je prvi partizanski odred u Hrvatskom Zagorju, u leto je formiran Moslavački partizanski odred, a u jesen Kalnički odred. U aprilu 1942. godine, desetina boraca upućena iz Zagreba na Žumberak spojila se sa Prvom zagorskom četom i zatim s njom prerasla u bataljon „Josip Kraš“. Novembra 1942. godine, od Pokupsko-žumberačkog odreda i od Prvog proleterskog bataljona Hrvatske formirana je Trinaesta udarna brigada „Josip Kraš“ (posle nazvana „Rade Končar“). U avgustu 1943. godine formirana je brigada „Braća Radić“, a u jesen brigada „Matija Gubec“.
U julu i oktobru 1943. godine partizani su ušli u Gornje Vrapče, u tadašnjoj neposrednoj okolini Zagreba i prodrli na Sljeme. U decembru iste godine Turopoljski odred napao je glavno avionsko skladište u Sopnici kod Sesveta, a 19. decembra je Osamnaesta slavonska divizija uništila aerodrom Kurilovec.
24. januara 1944. godine formiran je Deseti zagrebački korpus, koji je postao nosilac brobenih akcija u severozapadnoj Hrvatskoj i posebno u zagrebačkom okrugu. U korpusu je bilo oko 5,500 do 6.000 boraca. Krajem januara 1944. godine formirana je od omladinske brigade „Joža Vlahović“ i brigade „Franjo Ogulinac Seljo“ 34. divizija, a na jesen Podravska brigada „Pavlek Miškina“ i brigada „Nikola Demonja“.
Oslobođenje Zagreba
minijatura|Prva udarna brigada "Braća Radić" na čelu [[Deseti zagrebački korpus NOVJ|10. zagrebački zagrebačkog korpusa ulazi u oslobođeni Zagreb 9. maja 1945.]] U završnim operacijama za oslobođenje zemlje, u Zagreb su 8. maja 1945. godine oko 11 sati ušle jedinice 45. i 28. divizije Druge armije s juga, a posle podne jedinice 39. divizije Druge armije. One su u toku 8. i noću sa 8. na 9. maja zajedno sa jedinicama Prve armije očistile Zagreb od naprijateljskih četa. Ujutro oko 7 sati u Zagreb su preko Maksimira ušle jedinice 21. divizije Prve armije, a oko podne preko Remeta i Sesveta jedinice Šeste i Prve divizije Prve armije. Istog dana u Zagreb su ušle jedinice Desetog zagrebačkog korpusa.
Posle oslobođenja Zagreba, jedinice Jugoslovenske armije nastavile su pohod neprijateljskih snaga prema Krškom i Klanjcu.
Zagreb - grad heroj
desno|mini|Miting u oslobođenom Zagrebu, održan [[10. maja 1945. godine]] Zagreb je s okolicom u početku rata imao oko 300.000 stanovnika. Svaki šesti, odnosno njih 50.000 učestvovalo je u Narodnooslobodilačkoj borbi. Od tog broja poginulo ih je, u gradu na ulicama, u zatvorima i logorima ili u partizanskim jedinicama više od 20,000. Među poginulim Zagrepčanima bilo je 4.000 članova KPJ i SKOJ-a.
Uručujući Orden narodnog heroja gradu 16. septembra 1975. godine predsednik SFRJ, Josip Broz Tito, koji je takođe jedan od glavnih nosilaca revolucionarnog pokreta ovoga grada, rekao je:
Ličnosti pokreta otpora i narodni heroji Zagreba
desno|mini|250p|[[Grobnica narodnih heroja u Zagrebu]]
Nova Sela (Kula Norinska)
Nova Sela su selo između Metkovića i Vrgorca, u sastavu općine Kula Norinska (Dubrovačko-neretvanska županija).
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. naselje broji 55 stanovnika.
Prostorija
desno|250px|thumb|
Prostorija je prostor unutar građevine. Najčešće je odvojena zidom i vratima. U povijesti, prostorije su se gradile još u minojskoj kulturi. Postoji mnogo prostorija, od kojih su najvažnije dnevna soba, kuhinja, spavaća soba, kupaonica i dvorana. Mnoge kuće i stanovi imaju odvojene manje prostorije (najčešće jednokrevetne sobe i ostave).
Kuhinja
Kuhinja je prostorija ili dio prostorije koji se koristi za kuhanje i pripremu hrane. Najćešće se sastoji od štednjaka, hladnjaka, sudopera i kuhinjskih ormara. Mnoge moderne kuhinje imaju mikrovalnu pećnicu, perilicu posuđa i druge električne aparate.
Kupaonica
Kupaonica je prostorija koja ima mnogo funkcija. Najčešće se sastoji od kade ili tuša, WC-a i umivaonika. Moderne kupaonice imaju i tuš i kadu, perilicu rublja i ormarić. Najčešće se koristi za kupanje. U nekim kućama je u cilju uštede prostora WC odvojen od kupaonice.
Dvorana
Dvorana je javna prostorija u kojoj se najčešće održavaju razni skupovi i koncerti. Dvorane su najćešće koncertne ili sportske. U prošlosti dvorane su se nalazile u sklopu dvoraca, a koristili su ih kraljevi za razne raskošne zabave. Dvorane su također prostorije na sveučilištima i fakultetima u kojima se održavaju predavanja, sastanci velikih tvrtki, prostorije u kinima, kazalištima, muzejima i školama.
Historijske prostorije
U početku su se razlikovale spavaće sobe, kuhinje, kupaonice i recepcije. Neke sobe su bile građene na prvoj etaži, a bile su povezane stubištem. Postojali su umivaonici, kade i WC-i, a postojale su i vodovodne instalacije od keramičkih cijevi za toplu i hladnu vodu. U drevnom Rimu kuće su gradile vrlo složeno pa su prostorije bile složene. Neke kuće imale su i prve sobe za zatvoreno kupanje. Civilazacija Anasazi imala je također vrlo složenu strukturu (vjerojatno najstariju u Sjevernoj Americi), dok su u Srednjoj Americi indijanske Maje također imali vrlo složenu strukturu. U doba dinastije Han počele su se graditi prostorije za vjerske i javne svrhe.
Hrvatska demokratska zajednica 1990
Hrvatska demokratska zajednica 1990 (HDZ 1990) je naziv za nacionalnu političku stranku u Bosni i Hercegovini koja okuplja bosanske Hrvate, a koja je nastala raskolom unutar Hrvatske demokratske zajednice BiH.
Slocomb, Alabama
Slocomb je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.980 stanovnika.
Natrijum laurat
Natrijum laurat je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 222,300 Da.
Župa (Zagvozd)
Smještena je podno sjeveroistočne strane Biokova.
Upravna organizacija
Pripada općini Zagvozd u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Poznate osobe
Poznate osobe podrijetlom iz Župe:
Cerqueux-de-Maulévrier
Serke de Molevrije je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i ;oara koja pripada prefekturi Cholet.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 641 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 46,38 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 150 metara (maksimalnoj 186 m, a minimalnoj 139 m).
Potwin, Kansas
Potvin je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 449, što je 8 (-1,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ampiroksikam
Ampiroksikam je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 447,462 Da.
Podrujnica
Podrujnica je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Kula Norinska, Dubrovačko-neretvanska županija.
Smiths, Alabama
Smiths je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2000. u njemu je živelo 21.756 stanovnika.
Benetello, Padova
Benetello je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Cave Springs, Arkansas
Kejv Springs je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.729, što je 626 (56,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ampizin
Ampizin je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 123,156 Da.
Königsbrunn
Kenigsbrun je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 46 opštinskih središta okruga Augsburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 27.514 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9772163.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Augsburg Kenigsbrun se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Augsburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 516 metara. Površina opštine iznosi 18,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 27.514 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.495 stanovnika/km².
Haegen
Hegen je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Donja Rajna koja pripada prefekturi Savern.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 627 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 30 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 280 metara (maksimalnoj 587 m, a minimalnoj 195 m).
Dubravica (Metković)
Dubravica je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Metkovića, Dubrovačko-neretvanska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 106 stanovnika te 29 obiteljskih kućanstava.
Bérus (Sart)
Beri je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 360, a gustina naseljenosti je iznosila 53 stanovnika/km².
Giavinali, Vercelli
Giavinali je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 609 m.
Washington, Missouri
Vašington je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 13.982, što je 739 (5,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Američki oposum
Sjevernoamerički oposum ili sjevernoamerička naboruša (Didelphis virginiana) je tobolčar iz reda štakoraša. Sjevernoamerička naboruša jedini je tobolčar koji živi u SAD-u pa sve do juga Kanade.
Opis
Tijelo sjevernoameričkih naboruša dugo je 32 do 50 cm, otprilike kao kućne mačke, i otprilike još jednako toliko dugačak goli rep. Mogu doseći težinu od oko 5,5 kg. Krzno im je sive i bijele boje, a na glavi imaju najčešće tri crne pruge, po jednu iznad svakog oka i jednu na sredini glave. Sve četiri noge imaju po pet prstiju s kandžama osim prvog prsta na stražnjim nogama koji je oblikovan poput palca, i može se okrenuti suprotno ostalim prstima (nasuprotnost).
Rasprostranjenost i životni prostor
Prvobitno su bili rasprostranjeni od istočnih dijelova SAD-a pa sve do Kostarike. No s naseljavanjem Europljana u sjevernoj Americi, širilo se i njihovo područje rasprostranjenosti, tako da danas nastanjuju čitavu sjevernu Ameriku sve do pacifičke obale, a na sjeveru i jug Kanade. Prirodno stanište su im šumovita i grmljem obrasla područja. Ali kako su izraženi hemerofili, danas ih se nalazi na plantažama, parkovima i u gradovima.