cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Brown (abolicionist)
Hapšenje i suđenje
Tokom meseca provedenog u zatvoru, Braunu je bilo dozvoljeno da šalje i prima pisma. Odbio je da bude spašen od strane Sajlasa Sulea, prijatelja iz Kanzasa koji se nekako infiltrirao u zatvor okruga Jefferson ponudivši mu da ga oslobodi tokom noći i zatim pobegne ka severu. Navodno je Braun rekao Saljlkas da, pošto ima 59 godina, prestar je da živi život begunca od federalnih vlasti, i da je spreman da umre kao mučenik. Silas se povinovao njegovoj želji i ostavio ga da bude pogubljen. Još važnije, mnoga Braunova pisma odišu velikom duhovnošću i ubeđenjem i, nakon što su došla u posed severne štampe, osvojila su povećani broj pristalica na Severu istovremeno razgnevivši mnoge belce na Jugu. 1. decembra njegova žena stiže u Čarls Taunu gde mu se priključila u okružnom zatvoru za vreme poslednjeg obroka. Odbijena joj je dozvola za ostanak preko noći, uzrokujući da Braun izgubi staloženost jedini put tokom ovog iskušenja.
La Mesa Grande, San José Teacalco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2704 m.
John Brown (abolicionist)
Reagovanje Victora Hugoa
Viktor Igo iz izgnanstva u Guernseyu, pokušao je da obezbedi pomilovanje za Džona Brauna - poslao je otvoreno pismo "Actes et paroles" koje je izdato u štampi sa obe strane Atlantika. Ovaj tekst napisan u kući Hauteville-House 2.decembra 1859. upozorio je na mogućnost građanskog rata:
"... Politički govoreći, ubistvo Džona Brauna bio bi nepopravljivi greh. To bi stvorilo skrivenu pukotinu unutar Unije koja bi na duže staze dovela u pitanje njen opstanak. Braunovo stradanje bi moglo možda učvrstiti ropstvo u Virdžiniji, ali bi zasigurno uzdrmalo čitavu američku demokratiju. Sačuvaćete svoju sramotu, ali ćete ubiti svoju slavu. Moralno govoreći, čini se da bi se jedan deo ljudskog svetla ugasio sam od sebe, da bi se samo shvatanje pravde i nepravde skrilo samo od sebe u tami, toga dana u kome bi neko video ubijanje Oslobađanja od Slobode same.
Neka Amerika čuje i razmisli o ovome: ima nešto strašnije od Kainovog ubistva Abela, a to je Washingtonovo ubistvo Spartaka."
Smrt i posledice
2. decembra ujutro, Braun je zapisao: "Ja, Džon Braun, sada sam potpuno siguran da zločini ove krive zemlje nikada neće biti sprani osim krvlju. Bio sam, kako sada mislim, u zabludi da to može biti urađeno bez mnogo krvoprolića." Pročitao je svoju Bibliju i napisao poslednje pismo svojoj ženi, koje je sadržalo i njegovu oporuku. U 11:00 je otpraćen iz okružnog zatvora kroz gomilu od 2.000 vojnika nekoliko ulica dalje do malog polja gde su bila vešala. Među vojnicima u gomili je bio budući general Konfederacije Stounvol Džekson i budući atentator Džon Vilks But, koji je pozajmio uniformu narodne vojske da bi mogao prisustvovati pogubljenju. Pesnik Volt Vitmen u "Godini Meteora" opisao je prisustvovanje pogubljenju.
Brauna je otpratio šerif i njegov pomoćnik, ali ne i sveštenik pošto je bio uporan u odbijanju pro-robovlasničkog sveštenstva. Pošto je ova oblast bila praktično opsednuta histerijom, većina severnjaka, uključujući novinare, bila je proterana iz grada i prisustvovanje bilo kog anti-robovlasničkog sveštenika ne bi bilo bezbedno čak ni da je zatražio dopuštenje da poseti Brauna. Izabrao je da ne primi nikakvu božju službu u zatvoru i na gubilištu. Obešen je u 11:15 i proglašen mrtvim u 11:50. Telo mu je smešteno u drveni kovčeg sa omčom oko vrata. Na Severu, organizovani su veliki počasni skupovi, crkvena zvona su se oglasila, ispaljeni počasni plotuni, i čuveni pisci poput Emersona i Toroaa pridružili su se Severnjacima u pohvalama Braunu.
Džon Braun je sahranjen na svom imanju u Nort Elbi na obodu Lejk Plesida. Imanje i grob nalaze se u blizini Starog Vojnog Puta. Pored Džona Brauna tu su sahranjeni i sinovi Oliver i Watson. Grobnica Kapetana Džona Brauna (1728-1776) je na grobu unuka Džona Brauna.
Istraga Senata
14. decembra 1859. Senat SAD-a odredio je dvostranački odbor za istragu napada na Harpers Feri i da bi utvrdio je li ko od građana pomogao ovo u oružju, municiji ili novcu. Demokrate su pokušale da pripišu eepublikancima odgovornost za napad a Republikanci su pokušali da se ograde od Brauna i njegovih dela.
Senatski odbor saslušao je 32 svedoka, uključujući Lajama Dodsona (Liam Dodson), jednog od preživelih abolicionista. Izveštaj, potpisan od predsedavajućeg Džejmsa M. Mejsona, pro-robovlasničkog političara iz Virdžinije, objavljen je u junu 1860. U njemu se ne navode jasni dokazi za zaveru ali se upućuje da je napad bio rezultat doktrine republikanaca. Dva odbora Republikanaca objavila su manji izveštaj koji je više naglašavao negiranje krivice Severnjaka nego rasvetljavanje prirode Braunovih poteza. Republikanci poput budućeg predsednika Abrahama Linkolna odbijali su bilo kakvu vezu sa ovim napadom. Linkoln je Brauna nazivao "poremećenim".
Posledice napada u Harpers Feriju
Za napad u Harpers Ferryu uopšteno se smatra da je mnogo doprineo postavljanju nacije na put građanskog rata. Robovlasnicima sa Juga, kada su čuli početne izveštaje o broju abolicionista upletenih, laknulo je što su ovi potezi bili malobrojni. Ipak su se plašili da će se drugi abolicionisti ugledati na Brauna i njegov pokušaj da predvodi pobunu robova. Zbog toga je Jug reorganizovao oslabljeni sistem lokalnih i državnih milicija. Ova narodna vojska, dobro organizovana 1861.g. postala je spremna vojska Konfederacije, doprinevši da Jug uđe bolje pripremljen u rat.
Južnjačke demokrate optuživale su da je Braunov napad bio neizbežna posledica političke platforme Republikanske partije, koju su povezivali sa abolicionizmom. U svetlu nastupajućih izbora u novembru 1860. republikanski politički odgovor na Džona Brauna sastojao se u distanciranju što je više moguće od njega, osuđujući njegove akcije i diskreditujući ga kao "poremećenog fanatika". Kako jedan istoričar objašnjava, Braun je bio uspešan u političkom polarizovanju:
"Braunov napad je uspeo sjajno. Zabio je klin u već krhku opoziciono-republikansku koaliciju i pomogao da se pojača regionalna polarizacija koja će uskoro pocepati Demokratsku partiju i Uniju."
Za mnoge abolicioniste na Severu Džon Braun je mučenik koji je žrtvovan za grehe nacije. Odmah nakon njegove akcije, Viljem Lojd Garison izdao je kolumnu u listu The Liberator, ocenjujući Braunov napad kao "dobronameran ali žalosno vođen u pogrešnom pravcu" i kao "pokušaj tako besmislen i uzaludan kao što je ovaj". Ipak, branio je Braunovu ličnost od klevetnika iz štampe i Severa i Juga, i naglašavao da oni koji su podržavali principe Američke Revolucije ne mogu se dosledno protiviti Braunovom napadu. Garison je ponovio glavnu misao, dodajući da "kako god počeo ne mogu a da ne poželim uspeh svim pobunama robova", u govoru u Bostonu na dan kada je Braun obešen.
Posthumna reputacija i uticaj na popularnu kulturu
Podele koje je Braun izazvao u američkoj javnosti za vreme života su se decenijama nakon njegove smrti održale i među istoričarima, publicistima zavisno od regionalne pripadnosti ili rase. Na Jugu je među belcima Braun bio označavan kao fanatični ubica, a sve do sredine 20. veka se njegovo ime koristilo kao psovka. Na Severu se, međutim, jasno iskristalizavio stav o Braunu kao mučeniku koji je dao svoj život da bi drugi ljudi bili slobodni; pozitivan stav prema Braunu su zadržali i uticajni crnački autori, među kojima se posebno ističe V.I.B. DiBoa, koji je njegov plan o napadu na Harpers Feri smatrao posledicom uspeha ustanka robova na Haitiju, odnosno ustanaka crnih robova na Karibima 1830-ih te znamenitom slučaju pobune robova na brodu La Amistad.
Nekoliko decenija kasnije je istoričar Osvald Garison Vilard nastojao pronaći "srednji put" između ta dva stava u svojoj biografiji 1910. godine, koja je izrazila slaganje s njegovim motivima, ali predstavljala isto tako jasnu osudu njegovih nasilnih metoda. Na Vilarda su se nadovezali drugi istoričari koji su Braunov poduhvat smatrali katastrofom, odnosno činom koji je pokušaj mirnog kompromisa ili ukidanja ropstva u SAD učinio nemogućim, te tako utro put za najveće krvoproliće u američkoj istoriji. Kasniji prikazi i tumačenja Brauna su često bili vezani i uz ideološke predrasude; Brauna su posebno cenili crnački radikali 1960-ih, a jedna takva grupa u Houstonu je početkom 1970-ih upravo po njemu dobila ime. Kasniji biografi su ga, pak, nastojali opisati kao "složenu" ličnost koja se kod Harpers Ferija prikazala kao mučenik, ali koja je kod Povatomija izavala nepotrebno krvoproliće.
Braun je isto tako ostavio značajan trag na američku popularnu kulturu. Pesma John Brown's Body, posvećena njegovom mučeništvu, je za vreme američkog građanskog rata transformirsana u Battle Hymn of the Republic, ratnu himnu Unije i jednu od najpopularnijih američkih patriotskih pesama. Braunu su kasnije također posvećivane pesme, drame, a često se pojavljuje kao lik u istorijskim delima posvećenim građanskom ratu ili događajima neposredno pred njega. Jedan od primera je vestern-film Santa Fe Trail iz 1940. godine gde ga glumi Rejmond Mesi, i gdje je prikazan kao fanatični ubica i zlikovac. Mnogo pozitivniji prikaz je u romanu i mini-seriji Sever i Jug iz 1985. godine, gde ga je glumio Džoni Keš i gde je prikazan kao plemenita, ali nerealistična ličnost. U poslednje vreme je veliku pažnju izazvao i Cloudsplitter, biografski roman Russella Banksa iz 1995. godine, koji događaje prikazuje iz perspektive njegovog sina Ovena.
Chalamont
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 1.476, a gustina naseljenosti je iznosila 45 stanovnika/km².
Thurmond, West Virginia
Tarmond je grad u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5, što je 2 (-28,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Scorzè
Scorzè je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8699 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Mossberg 500
Mossberg 500 je serija sačmarica koje proizvodi O.F. Mossberg & Sons. Serija 500 obuhvaća naširoko varirajuće modele koji svi dijele isti prijamnik i djeluju na isti mehanizam, ali se mogu razlikovati po kalibru, dužini cijevi, kapacitetu i materijalu kundaka i drške. Brojevi modela serije 500 su: 500, 505, 510, 535 i 590.
Osnovna obilježja
Uvedeno 1961., svi 500 modeli su temeljeni na istom dizajnu. Tubularni spremnik za patrone nalazi ispod glavne cijevi, zašerafljen u prijamnik. Otpust za prednju dršku je ispred štitnika za okidač (triggerguard) i osigurač je gore ispred prijamnika.
Namijenjeno za uporabu u grubim i prljavim uvjetima, kao što je lov ili borba. Model 500 je dizajniran da se lagano može čistiti i održavati. Svi 500 modeli imaju podesive cijevi za patrone (mijenjajući kapacitet).
La Gloria, Tempoal
La Gloria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Remington 870
Remington Model 870 je američka sačmarica koju proizvodi Remington Arms Company. Najčešće se koristi za sportsko streljaštvo, lov i za samoobranu. Također ju koriste vojne organizacije i ostale službe. Više od 9 milijuna civila je posjeduju.
Chachaixpa, Huejutla de Reyes
Chachaixpa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huejutla de Reyes.
Remington 870
Razvoj
Sačmarica Remington 870 je četvrti glavni projekt u nizu Remingtonovih sačmarica - pumperica. John Pedersen je dizajnirao krhku sačmaricu Remington Model 10 koja se više ne proizvodi te je kasnije poboljšao u modelu Remington Model 29. John Browning je dizajnirao Remington Model 17 (sačmaricu koju je pridobila druga tvrtka Ithaca i imenovala je M17 kao Ithaca 37), koja je služila kao temelj modela Remington 31. Model 31 je bio hvaljen, ali se mučio u prodaji zbog Winchestera Model 12. Remington je nastojao u 1949. uvesti modernu, pojednostavljenu sačmaricu koja je pouzdana za uporabu i koja je relativno jeftina - M870. Ta sačmarica je još u proizvodnji i njezina prodaja je stabilna. 1996.-e, počinje proizvodnja osnovnih Express modela, kojim su smanjene cijene kao alternativa Wingmasterovoj liniji, prodano je oko 7 000 000 primjeraka. 13. travnja, 2009. proizveden je deset milijunti model 870, a 870 drži rekord za najprodavaniju sačmaricu na svijetu.
Chachaixpa, Huejutla de Reyes
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 143 m.
Remington 870
Detalji dizajna
M870 se puni ispod, potrošena čahura izbaciuje se iz cijevi kroz otvor sa bolt vijkom na desnoj strani, 870 sadrži tubularni spremnik ispod cijevi i unutarnji čekić ("kokot") za udarnu iglu. Proizvodnja 870-ica više od 30 godina imala je dizajn kojim korisnik može namjestiti na jedno-taktnu akciju bez da "ispumpa" (od toga naziv "pumperica") čahuru van, ili na pump-akciju gdje se treba povući drška da se izbaci patrona.
Varijante
Postoje stotine verzija Remingtona 870 od 12 ga. do .410 bore kalibara. Remington proizvodi desetke modela, za civile, vojnu i policijsku prodaju.
Inačice M870:
• Wingmaster - Ima usadnike sa jakim sjajem od čelika obojenog u plavo. Ti modeli se nude u Skeet, Trap i lovačkim konfiguracijama. Prije uvođenja policijskog model 870, zamijenjeni Wingmaster je bio popularan kod policije.
• Police - Fosfatirani čelik, ima usadnike od očvršćenog drva ili sintetike. Ova verzija jače i brže ispaljuje,. Policijski modeli često imaj produženu tubularnu cijev za patrone.
• Marine - Niklovani M870 sa crnim sintetičkim usadnikom.
• MCS (Modular Combat Shotgun) - Modularna borbena sačmarica, verzija M870 na kojoj se brzo može modificirati sa drugim cijevima i za različite namjene kao što je urbana borba i rušenje/razvaljivanje vrata.
320px|thumb|Remington 870 napunjen pirotehničkim patronama (ćorcima) da bi se otjerale neželjene ptice na nebu zbog zrakoplova, Incirlik zračna baza.
23. 7.
prethodni dan - sledeći dan
23. jul/juli/srpanj (23. 7.) je 204. dan godine po gregorijanskom kalendaru (205. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 161 dan.
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
.
Praznici i dani sećanja
.
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Wrohm
Vrom je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 115 opštinskih središta okruga Ditmaršen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 707 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1051136.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ditmaršen Vrom se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ditmaršen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 5 metara. Površina opštine iznosi 11,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 707 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 62 stanovnika/km².
Radičevci
Radičevci (Радичевци) su naselje u Srbiji u opštini Bosilegrad u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 164 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 180 stanovnika).
Demografija
U naselju Radičevci živi 138 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 43,6 godina (43,8 kod muškaraca i 43,3 kod žena). U naselju ima 61 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,69.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
El Huizachal, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
El Huizachal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 285 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1987 m.
Solidaridad, Temixco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 686 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1326 m.
Gambaro, Piacenza
Gambaro je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 874 m.
Novo Selo (Radovište)
Novo Selo je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Novo Selo je naselje u okviru opštine Radovište.
Prirodni uslovi
Novo Selo je smešteno u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Radovišta, naselje je udaljeno 25 kilometara severoistočno.
Naselje Novo Selo se nalazi u istorijskoj oblasti Jurukluk. Naselje je položeno visoko, u središnjem delu planine Plačkovice. Nadmorska visina naselja je približno 1.050 metara.
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Novo Selo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine bilo bez stanovnika.
Krosno Odrzańskie
Krosno Odrzańskie (njemački: Crossen an der Oder) je grad od 11,238 stanovnika na zapadu Poljske u Lubuskom vojvodstvu.
Novo Selo (Radovište)
Stanovništvo
Većinsko stanovništvo u naselju su bili etnički Makedonci. Oni su se spontano raselili.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva bilo je pravoslavlje.
Krosno Odrzańskie
Geografske karakteristike
Krosno Odrzańskie leži na ušću rijeke Bobr u Odru, pored njemačke granice.
Historija
Najstariji pisani zapis o Krosnu je iz 1005. iz kronike Thietmara od Merseburga u kojoj on govori o neuspjelom pokušaju svetorimskog cara Heinricha II Svetog da zauzme utvrdu poljskog vojvode Bolesława Hrabrog na Odri.
Još od vremena vladavine prvih Pjastovića Krosno se moralo braniti od njemačke invazije. Svjestan strateškog značenja mjesta tadašnji Seniorski vojvoda Poljske Henrik I. Bradati je u prvoj polovici 13. vijeka, odabrao Krosno kao jednu od svojih najvažnijih rezidencija i dodadatno utvrdio njegov zamak. On je Krosnom i dao gradska prava negdje između 1217.-1232.
Od kraja 15. vijeka kad je umro posljednji pjastovski vojvoda od Głogówa Henryk XI, Krosnom vladaju brandenburški markgrofovi. Takvo stanje vladalo je do 20. februara 1945. kad je ponovno Poljski.
Pobratimski gradovi
Krosno Odrzańskie ima ugovore o partnerstvu sa slijedećim gradovima;
Mr. Majestyk
Mr. Majestyk je američki akcijski film snimljen 1974. godine u režiji Charlesa Bronsona. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Charles Bronson, je bivši vojni rendžer i vijetnamski veteran koji u Coloradu odlučuje započeti farmu lubenica, te se, zbog odbijanja da radi zaštite zaposli lokalne probisvjete, sukobi sa njihovom vođom (čiji lik tumači Paul Koslo). Radnja pokazuje kako zbog sukoba sa njima nakratko završi u zatvoru, gdje će upasti u još veće nevolje kada, nastojeći ishoditi puštanje, spriječi bijeg opasnog kriminalca (čiji lik tumači Al Lettieri). Scenario je napisao Elmore Leonard, koji je nakon premijere napisao i njegovu novelizaciju. Film je napravljen na vrhuncu Bronsonove popularnosti i danas uživa relativnu dobru reputaciju među njegovim poklonicima.
Silovec
Silovec je naselje u Općini Brežice u istočnoj Sloveniji. Silovec se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Silovec je imao 37 stanovnika.
Opština Lunca Cernii De Jos, Hunedoara
Lunca Cernii De Jos je opština u Rumuniji u okrugu Hunedoara.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 693 m.
Пејиновић
Демографија
У насељу Пејиновић живи 204 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 49,0 година (45,3 код мушкараца и 52,7 код жена). У насељу има 88 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,67.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Los Duraznos, Chihuahua
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1591 m.
Guelaguechi, Santo Domingo Tehuantepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 515 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Porter, Indiana
Porter je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.858, što je 114 (-2,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Erekcija
thumb|right|200px|Muški polni organ: opušten (levo) u erekciji (desno) thumb|right|200px|Erekcija Erekcija (erectio) je izraz preuzet iz latinskog jezika, a označava podizanje, ili podignuto/uzdignuto stanje. Najčešće se koristi koristi za označavanje ukočenosti (ukrućenosti) erektilnih životinjskih tkiva i organa — penisa, klitorisa i bradavica. Erekcija ovih tkiva izazvana je brojnim psihološkim i fiziološkim činiocima — sveukupnim seksualnim uzbuđenjem, kao i pojačanim priticanjem i otežanim oticanjem krvi pri seksualnom činu (u slučaju penisa i klitorisa), uticajem hormona oksitocina (bradavice), punom mokraćnom bešikom. Kod ljudi se ponekad dešava i spontano, u toku sna.
Refleksan je čin, a reguliše ga centar za erekciju iz slabinskog dela kičmene moždine. Nalazi se pod uticajem viših nervnih centara velikog mozga i više žlezda sa unutrašnjim lučenjem. Kod većine vrsta, erekcija penisa mužjaka predstavlja neophodan preduslov za normalno obavljanje polnog čina.
Fondiglie, Ancona
Fondiglie je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 354 m.
Orizari (Kočani)
Orizari su naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Orizari su u sastavu opštine Kočani.
Prirodni uslovi
Orizari su smešteni u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kočana, naselje je udaljeno 5 kilometara istočno.
Naselje Orizari se nalazi u istorijskoj oblasti Kočansko polje, na mestu gde se u polje spuštaju najjužniji ogranci Osogovskih planina. Kroz naselje protiče istoimena Orizarska reka, koja se južnije uliva u reku Bregalnicu. Nadmorska visina naselja je približno 370 metara.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Orizari su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 3.776 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%). Do sredine 20. veka selo je bilo mešovito, sa značajnom turskom manjinom, koja se spontano iselila u maticu.
Cristești, Cristești, Iași
Cristești je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Cristești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4273 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 328 m.
Chichimixtitla, Xilitla
Chichimixtitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Xilitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 406 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 737 m.
The Mummy's Shroud
The Mummy's Shroud je britanski horor film snimljen 1967. godine u režiji Johna Gillinga. Ponekad se navodi kao treći film u ciklusu filmova kompanije Hammer Studios posvećenih mumiji. Radnja, nakon prologa smještenog u Drevni Egipat, prikazuje kako 1920. godine grupa istraživača, usprkos upozorenja o proklestvu, pronalazi mumiju i dovodi je u kairski muzej, gdje će ista mumija oživjeti i početi ubijati sve članove ekspedicije. The Mummy's Shroud je bio posljednji Hammerov film snimljen u studijima Bray. Danas se smatra jednim od lošijih ostvarenja Hammerove produkcije.
San Martín, Teloloapan
San Martín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Teloloapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1039 m.
Carrouges
Karuž je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Alanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 743 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 86 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,58 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 335 metara (maksimalnoj 361 m, a minimalnoj 240 m).
Wulfsmoor
Vulfsmor je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 112 opštinskih središta okruga Štajnburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 395 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1061117.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štajnburg Vulfsmor se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Štajnburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2 metara. Površina opštine iznosi 8,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 395 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 45 stanovnika/km².
City of Preston, Lancashire
City of Preston je grad i distrikt od 141.302 stanovnika na sjeverozapadu Engleske.
Administrativni centar distrikta je grad Preston od 98,847 stanovnika
Geografske karakteristike
City of Preston leži u Grofoviji Lancashire sjeverno od rijeke Ribble nedaleko od njegovog uvira u Irsko more.
Distrikt obuhvaća uglavnom ruralni kraj sjeverno od grada Prestona, a sam grad Preston se proteže i preko rijeke Ribble po susjednom Distriktu South Ribble.
Distrikt je poznat po stočnom sajmu koji se održava triput tjedno tokom cijele godine.
La Joyita, Torreón
La Joyita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Torreón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1118 m.
Senuše
Senuše je naselje u Općini Krško u istočnoj Sloveniji. Senuše se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Senuše je imalo 133 stanovnika.
Amine Bannour
Amine Bannour (arapski: أمين بنور; Mahdia, 21. veljače 1990.), tuniski rukometaš i reprezentativac koji igra na poziciji desnog vanjskog. Trenutno je član Dinamo Bukurešta.
Novoseljani (Kočani)
Novoseljani su naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Novoseljani su u sastavu opštine Češinovo-Obleševo.
Prirodni uslovi
Novoseljani su smešteni u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kočana, naselje je udaljeno 18 kilometara zapadno.
Amine Bannour
Za reprezentaciju Tunisa debitirao je 2010. godine, a dosad je u dva navrata bio afrički prvak s reprezentacijom (2012., 2018.). Sudjelovao je i na nekoliko Olimpijskih igara te Svjetskih prvenstava; na Svjetskom prvenstvu 2017. godine bio je treći najbolji strijelac s 45 golova.
Novoseljani (Kočani)
Prirodni uslovi
Naselje Novoseljani se nalazi u istorijskoj oblasti Kočansko polje, u zapadnom delu polja. Područje južno od naselja je dolinsko i dobro obrađeno. Neposredno zapadno od naselja protiče Zletovska reka. Nadmorska visina naselja je približno 330 metara.
Mesna klima je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Novoseljani su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 74 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Portsmouth
Portsmouth je lučki grad i unitarna jedinica od 205,056 stanovnika na jugozapadu Engleske, u grofoviji Hampshire.
Portsmouth je glavna pomorska baza Kraljevske ratne mornarice (Royal Navy), a njegov kvart Southsea je popularno ljetovalište.
Geografija
Portsmouth se nalazi na Otoku Portsea, danas samo poluotoku koji razdvaja dvije uvale La Mancha; Portsmouth Harbour na zapadu i Langstone Harbour na istoku.
Portsmutska pomorska baza i Kraljevsko brodogradilište leže na jugozapadnom dijelu poluotoka, a ljetovalište Southsea nalazi se na južnom rtu poluotoka.
Uvala Portsmouth Harbour širi se prema kopnu u formi boce, sa Portsmouthom na istočnoj obali i gradom Gosportom na zapadnoj. Ulaz u luku nalazi se na istoku kod Spitheada, koji predstavlja i istočni kraj tjesnaca Solent koji odvaja britansko kopno od Otoka Wight, Odlićna pozicija Otoka Portsea, sa dva najbolja sidrišta duž južne engleske obale pomogla je Portsmouthu da postane i ostane kroz niz vijekova glavna pomorska baza.
Historija
Brodogradilište koje je još i danas najveći poslodavac osnovano je 1496., u vrijeme kada je Portsmouth već bio pomorska baza. Ono je značajno prošireno nakon 1698., tako da danas obuhvaća više od 120 hektara, s brojnim suhim dokovima i gatovima za gradnju i popravak brodova. Četiri masivne utvrde na istočnom kraju Portsea kod Spitheada podignute su 1860. da brane luku i bazu.
Portsmouth je pretrpio velike štete od bombardiranja Luftwaffe za vrijeme Drugog svjetskog rata, pa je u poslijeratnim dekadama popravljan i obnavljan.
Znamenitosti i obrazovanje
Najveće znamenitosti grada vezane su uz mornaricu. U staroj luci u samom centru leži usidren zastavni brod Lorda Nelsona - HMS Victory, iz Bitke kod Trafalgara (1805), kao i HMS Warrior iz 19. vijeka i  restaurirani brod iz flote Henrya VIII Mary Rose.
U neposrednoj blizini je Muzej Kraljevske mornarice i neoklasicistička palača Guildhall, koja je teško oštećena za Drugog svjetskog rata, pa je ponovno otvorena tek 1959. Danas se koristi za koncerte, konferencije i raznorazne svečanosti.
Ostale značajne građevine su katedrala iz 12. vijeka, Zamak Southsea, i rodna kuća Charlesa Dickensa.
Grad ima i univerzitet osnovan 1992.
Privreda
Pored Kraljevske ratne mornarice, brodogradilišta i luke za privredu Portsmoutha važan je turizam i to ne samo u Southseu koji je poznato ljetovalište, već i u samom gradu koji je polazišna luka za brojne jedriličare na putu za Francusku.
Za ekonomiju je važna i kompanija Atlas Aircraft Center koja popravlja i održava avione.
Cascina Pezzoli, Bergamo
Cascina Pezzoli je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 117 m.
Opština Pinos, Zacatecas
Pinos je opština u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 25863 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2394 m.
Mountainair, New Mexico
Mauntiner je grad u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 928, što je 188 (-16,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kleruhija
Kleruhija (κληρουχία, klērouchia) je u antičkoj Grčkoj bio naziv za specifičan tip kolonije, a koga je razvila Atena. Izraz dolazi od grčke riječi, klērouchos, doslovno "zemljoposjednik".
Za razliku od većine starogrčkih kolonija, koje su sticale nezavisnost u odnosu na maticu, stanovnici kleruhija su zadržavali državljanstvo matičnog grada, ali isto tako imali i obavezu braniti ga. Kolonisti ili klerusi su najčešće bili pripadnici najsiromašnijih slojeva građanstva, i osnivanjem kleruhija - najčešće na relativno udaljenim prostorima kao što je Trački Herzon - Atena se rješavala socijalnih napetosti. Klerusi su u kolonijama dobivali zemlju, ali i služili kao garnizon.
Pishishi, Santo Domingo Tehuantepec
Pishishi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tehuantepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 484 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Viarigi, Asti
Viarigi je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 476 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 210 m.
Bis-tris metan
Bis-tris metan je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 209,240 Da.
Las Nueces, Huejutla de Reyes
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 489 m.
Odžalija
Odžalija je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Odžalija je selo u sastavu opštine Karbinci.
Senovo
Senovo je naselje u Općini Krško u istočnoj Sloveniji. Senovo se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Odžalija
Prirodni uslovi
Odžalija je smeštena u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Štipa, naselje je udaljeno 25 kilometara istočno.
Naselje Odžalija se nalazi u istorijskoj oblasti Jurukluk, koja predstavlja zapadni, brdski deo planine Plačkovice, čiji se najviši deo uzdiže ka severoistoku. Nadmorska visina naselja je približno 660 metara.
Senovo
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Senovo je imalo 2.448 stanovnika.
Odžalija
Prirodni uslovi
Mesna klima je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Odžalija je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 109 stanovnika.
Većinsko stanovništvo su Turci (93%).
Ex-Rancho San Nicolás Cuatlapanga, San José Teacalco
Ex-Rancho San Nicolás Cuatlapanga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini San José Teacalco.
Odžalija
Stanovništvo
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je islam.
Ex-Rancho San Nicolás Cuatlapanga, San José Teacalco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2612 m.
Colonia Santa Úrsula, Temixco
Colonia Santa Úrsula je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Temixco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 632 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1507 m.
Prostata
200px|right|thumbnail|Prikaz prostate i susjednih organa
El Chote, Tempoal
El Chote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 69 m.
Prostata
Prostata (grč. prostátēs) ili predstojna žlijezda, je muška spolna žlijezda koja se nalazi između mokraćnog mjehura i ravnog crijeva (lat. rectum), a okružuje mokraćnu cijev koja provodi mokraću iz mjehura kroz penis.
Građa
U njoj se nalaze mnoge aktivne tvari koje čija je svrha da štite spermije, održavajući ih pokretnima i omogućuje im preživljavanje.
Pri rođenju, prostata je velika otprilike kao zrno graha. Raste lagano do puberteta, kada se naglo poveća, postižući svoju normalnu veličinu i oblik. Normalna prostata odraslog muškarca teži oko 20 grama, a promjera je tri i pol centimetra. Tu veličinu zadržava do sredine četrdesetih godina života, kada se ponovno počne povećavati zbog umnožavanja stanica, koje se naziva adenom, benigna hiperplazija ili doborćudno povećanje prostate.
Benigna hiperplazija prostate
Benigna hiperplazija prostate, odnosno dobroćudno povećanje prostate ne nosi povećan rizik od raka prostate. Razlog je što se razvijaju na različitim mjestima u prostati, dobroćudno povećanje u unutrašnjosti, a rak na vanjskom dijelu žlijezde.
Hiperemija
Hiperemija se može razviti učestalim spolnim odnosima (npr. dva spolna odnosa dnevno tijekom više godina), jer nije osiguran potreban odmor krvnim žilama i mišićima što sudjeluju u snošaju, zbog čega ne mogu uspostaviti prijašnji tonus. Premorene krvne žile i mišići ne mogu izbaciti svu krv i sav sekret, pa dio zaostaje u prostati i čitavom spolnom sustavu. Na mjestima gdje su krv i izlučine zaostale, s vremenom se razvija aseptična upala koja stalno podražuje osjetne živčane završetke, da bi na kraju razorila i sama osjetna tjelešca, zbog čega se potpuno prekinu spolni refleksi, a živčana središta počnu bolesno reagirati. Te promjene vode nakon nekog vremena ubrzanoj, pa i prijevremenoj ejakulaciji, a zatim i izostanku erekcije.
Rak prostate
Rak prostate je najčešća zloćudna bolest kod muškaraca.
Mercija
Mercija ili Mersija (fonetski:ˈmɜrsiə, ˈmɜrʃə) je bilo jedno od kraljevstava anglosaksonske Heptarhije. Središte joj je bila rijeka Trent i njene pritoke u oblasti danas poznatoj kao Midlands. Ime predstavlja latinizaciju staroengleskog naziva Mierce ili Myrce, što znači "graničari".
Počeci države se tradicionalno vezuju uz 6. vijek, odnosno Icela, polumitskog vođu Angla koji je prešao Sjeverno more te čiji su se potomci naselili na području Mercije. Kao prvi historijski atestirani kralj se spominje Creoda, koji je na vlast došao oko 584. Od početka 7. do kraja 8. vijeka Mercija se borila sa Nortumbrijom za hegemoniju nad ostalim anglosaksonskim kraljevstvima. Ishod bitke kod Ellenduna 823. je pak hegemoniju prepustila njenom južnom susjedu Wessexu. Slabljenju Mercije je doprinijela i invazija Danaca krajem 8. vijeka, koja je dovela do okupacije istočnog dijela države. Preostali dio je pao u vazalni odnos prema Wessexu. Nakon smrti kralja kralja Aethelflaeda je 917. pripojena Wessexu, te je tako postala dio Engleske. Mercija je nakon toga neko vrijeme postojala kao zasebna administrativna jedinica sve do 1017. Mercijanci se kao poseban narod posljednji put spominju 1049.
Izraz Mercija se danas široko koristi od strane vojnih jedinica, policijskih organa, te raznih nevladinih organizacija u suvremenoj Engleskoj.
Villa Barco, Ragusa
Villa Barco je naselje u Italiji u provinciji Ragusa, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 567 m.
Cheignieu-la-Balme
Šenjije la Balm je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu En (Rona-Alpi).
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 110, a gustina naseljenosti je iznosila 18 stanovnika/km².
Ganaghello, Piacenza
Ganaghello je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 147 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 125 m.
Geographus Bavarus
Geographus Bavarus (, njemački: Bayerischer Geograph, poljski: Geograf Bawarski) je latinsko ime za anonimnog autora srednjovjekovnog manuskripta Descriptio civitatum et regionum ad septentrionalem plagam Danubii (Opis gradova i krajeva sjeverno od Dunava).
La Sassa, Pistoia
La Sassa je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Geographus Bavarus
To ime nadjenuo mu je 1796. - Jan Potocki.
La Sassa, Pistoia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 311 m.
Geographus Bavarus
Historija i karakteristike
Taj neveliki spis otkrio je 1772. ambasador Louisa XV na saksonskom dvoru grof Louis-Gabriel Du Buat-Nançay u Bavarskoj državnoj biblioteci u Münchenu. Manuskript su bavarski Wittelsbachi nabavili 1571.
O tom djelu se puno raspravljalo među historiografima od početka 19. vijeka, u tim diskusijama su prednjačili Nikolaj Karamzin i Joachim Lelewel.
Dokument sadrži popis plemena (manje više slavenskih) po Centralnoj i Istočnoj Evropi, istočno od Labe i sjeverno od Dunava do rijeke Volge pa sve do Crnog i Kaspijskog mora.
U djelu su navedeni Rujini, Volgari i brojni drugi, ali nema Poljana, Pomorana i Mazovšana, za koje se pretpostavlja da su plemena koja su se prva naselila duž obala rijeke Warte tokom 9. vijeka.
Postoje i neke informacije o broju utvrda koja su posjedovala neka od plemena. Zbog tog je poljski historičar Henryk Łowmiański smatrao da je to djelo rad dva autora iz različitih perioda.
I samo porijeklo dokumenta je predmet polemika, stariji stručnjaci smatrali su da je možda sastavljen u Regensburgu, a neki da je popis preuzet iz Reginbertova kodeksa, iz 9. vijeka iz biblioteke opatije na otoku Reichenau, koji je tako nazvan po bibliotekaru. Zbog tog neki misle da je to djelo nekog redovnika koji je djelovao u opatiji od 830-e do 850-e.
Za razliku od njih ruski historičar Aleksandar Nazarenko je iznio tezu da je popis sastavljen 870-ih, kad je najvjerojatnije Metodij Solunski boravio u opatiji, i da je samo djelo bilo na neki način povezano sa njegovim misijama po slavenskim zemljama.
Oxford
On je administrativni centar Grofovije Oxfordshire i istoimenog distrikta Oxford, koji ima 179,773 stanovnika, dok metropolitanski Oxford ima 243,781 stanovnika.
Grad je poznat kao dom svjetski poznatog i najstarijeg anglofonskog univerziteta Oxford.
Geografske karakteristike
Oxford leži u Grofoviji Oxfordshire, između dvije rijeke; Temze (koju tu zovu Isis) i Cherwella, koje u južnom predgrađu grada imaju ušće.
Grad je udaljen 40 km od Readinga, 92 km od Londona i oko 105 km od Southamptona i Birminghama.
Historija
Oxford je niknuo za saksonskih vremena kao naselje kod riječnog gaza, to otkriva i njegovo ime, koje je sintagma od riječi ox = vol + ford (gaz, pa znači mjesto koje mogu volovi pregaziti, to je uostalom vidljivo na grbu grada.
Stariji stanovnici tog kraja prednost su dali manje vlažnim visoravnima na sjeveru i jugu.
Za ranog srednjeg vijeka Oxford je bio utvrda na Temzi, izgrađena za obranu sjevernih granica Kraljevine Wessex od napada danskih Vikinga. Oxford je prvi put dokumentiran u Anglosaksonskoj kronici 912., u kojoj se navodi da je Edward Stariji vladar Lurdenbryga (Londona) i Oxnaforda (Oxford) i svih zemalja između njih. Iz tih najranijih vremena osim saksonskog romaničkog zvonika crkve sv. Crkva Mihovila u ulici Cornmarket, nije ostalo ništa.
Robert D'Oyly prvi izabrani normanski guverner Oxforda, zaslužan je za izgradnju Oxfordskog zamka, od kog je ostao jedino zemljani nasip i toranj crkve sv. Georgija. Sve donedavno na njegovom mjestu nalazio se zatvor. Robert je također podigao i prve oksfordske mostove; Magdalen, Folly i Hythe. Normani su podigli kamene bedeme oko naselja, koji je obuhvatio prostor od oko 38 hektara. Od tih bedema ostalo je sačuvano nekoliko kratkih fragmenata kod mjesta gdje se danas nalazi Novi koledž. Od 1542. Oxford ima status biskupije., prva katedralna crkva bila je ona u samostanu Osney. Ona je 1546. premještena u kapelu augustinskog samostana sv Frideswide, koji je nakon raspuštanja samostana postao Koledž Christ Church, a kapela postala najmanja katedralna crkva u Engleskoj.
Oxford je poznat kao Grad tornjeva zbog vizure u kojoj dominiraju gotički tornjevi i šiljati krovići. Većina njih pripada zgradama Univerziteta, koji je najstariji u Engleskoj. Zgrade Univerziteta uglavnom su izgrađene tokom 15. - 16.i 17. vijeka. thumb|260px|left| Prirodoslovni [[univerzitetski muzej]] Najstariji oksfordski koledži University (1249), Balliol (1263), i Merton (1264), građeni su na isti kalup, okolo dva ili tri klaustra, sa kapelom, hodnicima, |bibliotekom i ozidanim vrtom. Univerzitet u Oxfordu osnovan je u drugoj polovici 12. vijeka, grad je i nakon tog ostao trgovište, ali je od 13. vijeka nadalje trgovina imala sve manji značaj u životu grada, pa je njegova historija postala historija univerziteta. U početku je postojala određena netrpeljivost između grada i studenata, pa su izbijale i tučnjave, koje su se koji put pretvarale u prave bitke, najčuvenija je masakr na dan sv. Skolastike 1355.
Za engleskog građanskog rata (1642-51), Oxford je zbog svoje strateške pozicije postao sjedište rojalistista u koji se povukao kralj Charles I, nakon poraza u bitkama kod Edgehilla, Newburya i Nasebya. U maju 1646. Ferdinando Fairfax komandant snaga parlamenta, započeo je opsadu grada, koji mu se konačno predao 24. juna. Oxford je bio važna međustanica poštanskih kočija, pa još uvijek postoji dosta starih svratišta sa gostionicama iz tog doba. Tokom 18. vijeka prokopana je kanalska mreža kojom je Oxford povezan s različitim dijelovima zemlje, a 1835. je otvorena željeznička pruga London - Bristol (Great Western Railway).
Oxford je 1801. još uvijek bio malo trgovište sa oko 12.000 stanovnika, od kojih su mnogi životno zavisili o Univerzitetu, ali se krajem 19. vijeka počeo industrijalizirati otvaranjem štamparija i tvornica marmalade.
Tako da je do 1901. narastao u grad sa oko 50.000 stanovnika. Engleski industrijski magnat William Morris (kasniji lord Nuffield) pokrenuo je proizvodnju automobila u nedalekom Cowleyu. On je podigao veliki tvornicu, sa pripadajućim pogonima mašinogradnje i elektroindustrije, pa je njegova kompanija Morris Motors, postala nosioc lokalne privrede. Morris je zaokružio proizvodnju, kad je u Cowleyu 1926. podigao tvornicu prešanog čelika za karoserije. Granice grada su proširene - 1929. i na Cowley pa je tako on postao jedan od kvartova grada.
Drugi oksforski univerzitet - Brookes, osnovan je 1970.
Inđija
Inđija (Инђија) je grad koji se nalazi u Srbiji na 45.05° severne geografske širine, 20.09° istočne geografske dužine, na nadmorskoj visini od 113 m. Godine 2011. grad je imao 26.025 stanovnika i površinu od 384 km². Opština Inđija je imala 47.433 stanovnika. Zajedno sa Srbima koji čine većinski deo, na teritoriji Opštine žive još Hrvati, Mađari, Slovaci, Ukrajinci, Romi, Makedonci, Rusini, Rusi, Bošnjaci, Bugari, Česi i Maći Nešta. Grad Inđija administrativno pripada Sremskom okrugu u Vojvodini. Inđija je železnička raskrsnica Srema. Kroz Inđiju prolazi železnička pruga Beograd-Novi Sad-Subotica, te Beograd-Stara Pazova-Ruma-Sremska Mitrovica. Pored Inđije prolazi i međunarodni auto-put Beograd-Novi Sad-Subotica-Budimpešta.
Od reke Dunav i naselja Stari Slankamen, udaljena je 19 km. Od aerodroma Nikola Tesla udaljena je oko 40 km.
Klima je umereno kontinentalna. Najviša srednja godišnja temperatura vazduha je u julu i avgustu, i iznosi 22 °C, dok je najniža srednja godišnja temperatura vazduha u januaru, -1 °C.
Rajčilovci
Rajčilovci su naselje u Srbiji u opštini Bosilegrad u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1817 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1652 stanovnika).
Inđija
Istorija
thumb|280px|Teritorija opštine Inđija thumb|280px|Zgrada OU Inđija thumb|280px|Trg kod pošte i TQ Centar
Inđiju prvi put pominje despot Jovan Branković 1496. godine, ali moguće je da su ljudi ovde živeli još 1455. Dok je bila pod vlašću Osmanskog carstva, u Inđiji su živeli pretežno Srbi. 1717. Inđijom je zavladala Habsburška dinastija pa je grad postao feudalna oblast pod Markom Pejačevićem. Srednjovekovna Inđija bila je locirana nešto severnije od današnje. Današnju Inđiju osnovali su Srbi iz Beške 1746, kada je grad brojao 60 kuća. 1791. godine grad već broji 122 kuće i 1.054 stanovnika. Početkom XIX veka Nemci i Česi naseljavaju Inđiju, a krajem istog veka dolaze i Mađari.Pred Drugi svetski rat u Inđiji od ukupno 7.900 stanovnika, 5.900 je činilo nemačko stanovništvo. Inđija je u to vreme najrazvijenije mesto u Vojvodini, duhovni i kulturni centar Nemaca u Sremskom regionu. Posle 1944. godine, nove seobne putanje su se pojačale, pa iako danas 75 odsto populacije čine Srbi, Inđija je zadržala svoj stari kosmopolitski duh međuetničke tolerancije.