cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vicko Zmajević
Plodonosnu crkvenu karijeru započeo je studijem teologije i filozofije pri Collegium Urbanum odnosno Collegium de Propaganda Fide u Rimu, a potom je djelovao kao opat samostana sv. Jurja pred Perastom i župnik crkve sv. Nikole u Perastu (1695.- 1701.). Papa Klement XI. imenovao ga u tridesetoj godini (1701.) barskim nadbiskupom i administratorom Budvanske dijeceze te apostolskim vizitatorom Katoličke crkve za Srbiju, Albaniju, Makedoniju i Bugarsku. Zbog nesigurnih uvjeta života u Baru povukao se 1706. u rodni Perast odakle je 1710. godine otišao u Kotor. Zadarskim nadbiskupom imenovao ga je ponovno Papa Klement XI. i to 1713. godine, ali je i dalje zadržao naslov apostolskog vizitatora za zemlje pod osmanlijskim vrhovništvom (od 1737. njegova su vizitatorska prava proširena i na Bosnu).
Utemeljitelj Arbanasa
Nastojanjem Vicka Zmajevića uselilo se od 1726.- 1733. godine u neposrednu blizinu Zadra više od 500 arbanaških izbjeglica s područja Skadarskog jezera, čime je utemeljio naselje Arbanase. Obnašajući naslov zadarskog nadbiskupa u razdoblju kada je, ponajviše mletačkim nastojanjem, u Dalmaciju doseljeno brojno pučanstvo pravoslavne vjeroispovijesti, Zmajević se od dolaska u Zadar suočavao s težnjama srpskih patrijarha i njemu podložnih pravoslavnih episkopa da ustroje neovisnu crkvenu organizaciju na području Dalmacije. Zmajevićevi dopisi mletačkoj vlasti u Dalmaciji, mletačkoj središnjici, pojedinim dalmatinskim biskupima i rimskoj kuriji iskazuju ogorčenje i nezadovoljstvo ponašanjem pravoslavnog svećenstva i crkvene hijerarhije koju su, u cilju održavanja ravnoteže snaga, Mlečani povremeno pomagali. Takav je stav najizrazitije iskazao u spisu Zrcalo istine (Specchio della verita), djelu koje do danas nije znanstveno posve valorizirano.
Pisac i mecena
mini|Sjemenište Zmajević u Zadru Kao provoditelj tadašnje politike rimske kurije u jugoistočnoj Europi, Zmajević je održavao bogate veze s istaknutim osobama svog doba. Od djela mu se ističe arbanaška redakcija crkvenog sabora u Mrkinju kraj Lješa, djelo važno za upoznavanje tadašnjih društvenih prilika na albanskom području. Zmajevićeve teološke (uglavnom dogmatske) rasprave odaju vrsnog znalca latinskog i talijanskog jezika, osobu široke naobrazbe i kulturnih interesa. Osim nedvojbene znanstvene akribije imao je i dar za lijepu pjesničku riječ. To potvrđuje njegovo djelo Corona poetica, zbirka pjesama na latinskom jeziku objavljena u Rimu 1694. pod naslovom Musarum Chorus ad laudem Antonii Zeni.
Zmajević je za života bio i mecena više književnika i umjetnika. Zalagao se i vjerojatno novčano pomagao tiskanje pjesničkog djela Dubrovčanina Ignjata Ðurđevića - Uzdasi Mandaljene pokornice (Venecija, 1728.), koje je i posvećeno zadarskom nadbiskupu. Svoje djelo (Pisna od pakla, Mleci, 1727.) Zmajeviću posvećuje i franjevački pisac Lovro Šitović/Sitović. Oba su djela zabilježena i u osobnoj nadbiskupovoj knjižnici u zadarskoj nadbiskupiji (prema njegovu osobnom inventaru iz 1745. godine). Brojna, još uvijek nedovoljno proučena rukopisna ostavština Vicka Zmajevića razasuta je diljem domaćih i stranih arhiva i knjižnica (Venecija, Rim, Vatikan, Perast, Kotor, Zadar i drugdje). Proučavanje njegova života i djela, važnog kako za povijest Boke kotorske i Zadra, tako i drugih naroda europskog jugoistoka (poglavito Albanaca), još uvijek je aktualno i iziskuje cjelovitu monografsku obradu.
Umro je u 75. godini života, a da nije doživio otvaranje glagoljskog sjemeništa za koje se toliko trudio. Sjemenište je otvorio 1748. njegov nasljednik Mate Karaman.
Leavenworth, Kansas
Levenvort je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 35.251, što je 169 (-0,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Port Klinton
Port Klinton se može odnositi na
Port Vošington
Port Vošington se može odnositi na
Đani Maršan
Đani Maršan (Zadar, 23. lipnja 1944. -), hrvatski pjevač, skladatelj i diplomat.
Geli
Geli ili Gaeli, ili Gojdeli, etnolingvistička su grupa u Irskoj, Škotskoj i na Otoku Man, čiji jezik pripada gaelskoj (goidelskoj) porodici, dijelu insularnih keltskih jezika. Riječ je u engleski (a kasnije i sve druge jezike) ušla godine 1810. iz škotskog gelskog Gaidheal (usporediti irski Gaedhealg i staroirski Goídeleg) za Highlandera (OED). Gael ili Goídeleg je prvi put korišten kao kolektivni izraz za narode Irske; smatra se da je došao iz velškog Gwyddel (starovelški Goídel), što znači "pljačkaš", a danas "Irac".
Đani Maršan
Biografija
Rođeni Zadranin, podrijetlom iz Arbanasa, snimio je desetak albuma, među njima i jedan od najuspješnijih Prijatelju moj iz 1989. godine. Najpoznatije su mu pjesme "Mandolina", "Bože čuvaj Hrvatsku", "Misto kraj mora", "Zadar je u srcu mome", "Adio", "Prozor prema zalazu", "Djevojka s juga", "Ja te volim", "Kad mendule procvitaju", "Prijatelju moj" te mnoge druge.
Tijekom bogate glazbene karijere uspješno je nastupao na mnogim festivalima zabavne glazbe (Splitski festival, Melodije Istre i Kvarnera, Dora, Dalmatinska šansona). Njegova (polu)braća su također poznati hrvatski pjevači: Tomislav Ivčić i Vedran Ivčić.
Od 2010. godine je generalni konzul Republike Hrvatske u Milanu.
Chamousset
Šamuse je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Šamberi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 383 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 60 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,31 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 311 metar (maksimalnoj 325 m, a minimalnoj 280 m).
Gegi
Gegi su jedna od dvije glavne grane Albanaca, naseljeni sjeverno od rijeke Shkumbin u Albaniji (593,000), te u susjednim predjelima Makedonije (392,000). Najveća grupa Gega naseljena je u Srbiji i Crnoj Gori (1,755,000) a ima ih i u Bugarskoj (2,900), Sloveniji (3,600), Sjedinjenim Državama (119,000) i Hrvatskoj (15,000). Gegi se služe vlastitim dijalektom. Po vjeri su najviše muslimani-suniti ali ima i kršćana, osobito u Sjedinjenim Državama i Bugarskoj.
Za razliku od Toska južno od rijeke Shkumbin, među Gegima se održao plemenski život sve do pojave komunizma četrdesetih godina 20. stoljeća. Ova plemena bavila su se stočarstvom, osobito ovce, a živjeli su u proširenim obiteljima poznatim kao 'fis'. Ove obitelji, najviše zbog zaštite, živjele su u utvrđenim građevinama poznatim kao 'kula', one su umjesto prozora imale na sebi malene otvore, koji su mogle poslužiti kao puškarnice i špijunke za izviđanje terena.
Život Albanaca drastično se mijenja pojavom komunizma. Albanija se 1967. proglašava prvom ateističkom državom na svijetu, zatvorivši svoje granice prema van. Narod živi siromašno a napredak države stagnira.
Kod Gega se do suvremenih vremena održao običaj krvne osvete i zadane riječi 'besa'. Riječ zadana besom ne smije se prekršiti, ona je pitanje časti, a njenim kršenjem izgubio bi se ugled. Pleme je kod Gega autonomno sa svojim vlastitim zakonom poznatim kao Kanuni i Lekë Dukagjinit (Zakonik Leke Dukadžina; The Code of Lekë Dukagjini), koji se poštiva među Gegima od 15. do 20 stoljeća. Ovim zakonom regulirani su svi njihovi običaji po kojima žive.
Albanci u planinskim područjima sjeverne Albanije bili su organizirani po plemenima i konfederacijama. Najpoznatiji su Malësi (planinci) s plemenima Gruda, Hoti, Kastrati, Pulati, Shoshi (Šoši), Dušmani, Gemali, Šlaku, Puka, Skreli (Škrelji), Shalla (Šalje), Boga, Tachi (Tači), Koplik, Klimenti (Kelmendi).
Savez Mirditë obuhvačao je 5 katoličkih klanova ili plemena: Dibri, Fandi, Kushneni, Oroshi i Spashi čije su vođe bili iz obitelji Markut, čiji je predak bio Gjergj Kastriota Skënderbeg (1403 - 1468), koji se proslavio u 15. stoljeću u borbi protiv Osmanlija.
Arbanasi na kosovu bili su podijeljeni na plemena: Beriše, Bitući, Gaši, Hasi, Krasnići, Ljuma, Nikaj, Merturi, Tropoja i Rugovo.
Risperidon
Rispolept (Risperidon) pripada grupi lekova koji se nazivaju antipsihotici.
Upotreba
225px|left|Kutija rispolepta i tablete. Rispolept se koristi za terapiju :
Mrčevo (Dubrovnik)
Mrčevo je dubrovačko prigradsko naselje u Dubrovačko-neretvanskoj županiji.
Povijest
U blizini mjesta postoji nekoliko arheoloških nalazišta. Jedno od poznatijih je arheološko nalazište crkve Sv. Šimuna Jude sa stećcima. Tu su i nalazišta Kručica, Gomila i Slivje.
Tijekom rata u Hrvatskoj Mrčevo je bilo okupirano pripadnicima JNA i teritorijalne obrane Crne Gore te raznih dragovoljačkih četničkih postrojbi. Neprijateljska vojska je popalila i opljačkala sve objekte u naselju.
Gospodarstvo
Mrčevo je gospodarski nerazvijeno prigradsko naselje. Stanovništvo se uglavnom bavi poljodjelstvom i turizmom, većina stanovništva zaposlena je u Dubrovniku.
U tijeku je gradnja autoceste A1 koja od Zagreba preko Splita i Ploča vodi do Dubrovnika, a koja će dijelom prolazit i u blizini Mrčeva pa se očekuje da će ovo i okolna naselja doživjeti gospodarski procvat.
Stanovništvo
Prema popisu stanovnika iz 2011. godine Mrčevo broji 90 stanovnika hrvatske nacionalnosti i katoličke vjeroispovjesti.
Proktorvil
Proktorvil se može odnositi na
Velšani
thumb|Simbol Walesa i Velšana Velšani je naziv koji se u najširem smislu koristi za stanovnike britanske pokrajine Velsa, a u užem smislu za pripadnike keltske etničke grupe koja je definirana velškim jezikom.
Safforze, Belluno
Safforze je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 130 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 383 m.
Rio Grande (razvrstavanje)
Rio Grande se može odnositi na
Rosan
Rosan se može odnositi na
Lepak
thumb|right|250px|Nitrocelulozni lepak.
Lepak služi za spajanje prijanjanjem delova iz istih ili različitih materijala (lepljenje). Lepljenje se zasniva na fizičkom principu adhezije (sile privlačenja na sučelju dva materijala) i kohezije (međumolekularne sile u samom lepku).
Prednosti lepka su: Nedostaci lepka su:
Istorija
Najstariji dokazi o korištenju lepka postoje od pre 200 000 godina, gde je kameni vrh koplja lepljen za drvenu dršku s katranom dobijenim od brezine kore, koji je pronađen u centralnoj Italiji. Korištenje mešavina lepka za lepljenje kamenih drški koplja za drvo potiče od pre 70 000 godina, što je pronađeno u pećini Sibudu u Južnoj Africi, a korištena su biljni lepkovi i crveni oker. Ledeni čovek, ili Oetzi, iz Tirola je koristio brezinu smolu kao lepak za svoje oružje pre oko 5300 godina.
Za vreme starog Babilona, pre oko 6000 godina, korišteni su lepkovi od životinjskih kostiju za lepljenje keramike, i korišten je asfalt za lepljenje kamenih kipova. Pre oko 5000 godina, Sumerani koriste lepak dobijen iz životinjske kože, što su kasnije preuzeli stari Egipćani, a koristili su ga za lepljenje namještaja, slonovače i papirusa. Osim toga, koristili su i vosak za izradu lepka. Mongoli su koristili lepak za izradu svojih kratkih lukova. Indijanci sa istoka SAD-a su koristili smesu smrekove smole i masti za izradu lepka, što su posebno upotrebljavali kod izrade vodonepropusnih kanua.
U Srednjem veku u Evropi, koristilo se belance iz jajeta za izradu ukrasnih pergamenata sa zlatnim listićima. Prva prava proizvodnja lepka je započela u 18. veku u Holandiji. Oko 1750. Britanci izrađuju riblji lepak. Nakon toga za izradu lepka se koristi mnoštvo drugih materijala, kao što su kosti, skrob, riblja koža i mehuri, kazein (belančevina iz mleka) se koristio kao lepak za drvo i drugi. Od polovine 19. veka u medicini se počinju koristiti flasteri (lepljenje zasnovano na prirodnom kaučuku). 1909. su izrađena prva sintetička polimerna lepila. Oko 1940. započinje upotreba prvih lepila za metale u vazduhoplovstvu.
Vrste lepka
thumb|right|250px|Pištolj za topla lepila thumb|right|250px|Životinjsko lepilo u zrnu
Kontaktni lepak
Kontaktni lepak ima srednje visoku koheziju i visoku adheziju, a spojeni delovi se uglavnom ne mogu opet razdvojiti bez oštećenja.
Čvrsti lepak ili hemijski reaktivni lepak
Čvrsti lepak ima visoku koheziju i vrlo visoku adheziju, koja se nakon vezivanja pretvaraju u čvrstu materiju i stvaraju nerastavljiv spoj. Za gradnju mašina i uređaja uglavnom su važna samo čvrsta lepila.
Čvrsta lepila su izrađena od veštačkih smola na bazi fenola, ureje, melamina, epoksida, poliestera i drugih. Upotrebljavaju se u tečnom stanju, u obliku paste ili u čvrstom stanju (kao folije). Otvrdnjavaju u hladnom stanju na sobnoj temperaturi (hladna lepila), ili na 80 do 200 º-{C}- (topla lepila). Mnoga lepila su ujedno hladna i topla, pa se mogu koristiti po izboru hladno ili toplo. Zavisno od vrste lepila, vezivanje ili otvrdnjavanje se vrši obično pomoću pritiska na mjestu spoja.
Za otvrdnjavanje toplih lepila, za razliku od hladnih lepila, potrebno je mnogo veće novčano ulaganje za sušionike, ploče sa grejačima i naprave. Ali bez obzira na troškove, topla lepila se dosta koriste jer postižu puno veću čvrstoću lepljenog spoja. Jedan manji deo čvrstih lepila prestavlja u stvari rastvore makromolekularnih materijala, dok većina ostalih čvrstih lepila otvrdnjavaju nepovratnim postupkom umrežavanja. To znači da se u toku reakcije stvaraju mnogočlani makromolekuli i određuje njihov prostorni međusobni razmještaj.
MCPA
MCPA je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 200,619 Da.
Inč
Inč je ime jedinice mere za dužinu u engleskom i srodnim sistemima (američkom itd). Njegova veličina se može razlikovati od sistema do sistema. Za međunarodne jedinice mere važi da u jednom jardu ima 36 a u jednoj stopi 12 inča.
Međunarodni inč
U godini 1958. Amerika i ostale bogate zemlje su definisale dužinu međunarodnog jarda (0,9144 metara ). Kao posledica toga, dužina inča je bila definisana kao jednaka 25,4 milimetara.
Međunarodni standardni simbol za inč je „in“ (ISO 31-1, Aneks A).
Poređenje sa drugim jedinicama
Jedan međunarodni inč je jednak:
Painter, Virginia
Pejnter je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 229 stanovnika.
Sio
Sio se može odnositi na
Bretonci
thumb|Zastava Bretanje Bretonci (bret. Bretoned) je naziv za keltsku etničku grupu koja živi u francuskoj regiji Bretanji.
Bretonci, na što sugerira i ime, potječu od britskih naseljenika koji su se od 4. do 6. vijeka n.e. naselili na Bretanju s obližnjeg otoka Britanije. Sličnost bretonskog jezika s kornvolskim i nešto manje s velškim jezikom, sugerira da su preci Bretonaca živjeli u jugozapadnim krajevima Britanije.
Pretpostavlja se da su drevni Bretonci zbog relativne izoliranosti u odnosu na ostale dijelove tadašnje Galije bili daleko manje prijemčljiviji na romansku i germansku asimilaciju u usporedbi s domorodačkim keltskim plemenima. Zbog toga su, prilikom stvaranja francuske nacije uspjeli očuvati svoj kulturni i jezični identitet. Tome je doprinijelo i postojanje nezavisnog vojvodstva Bretanje, koje je igralo važnu ulogu u stogodišnjem ratu.
Uz bretonski jezik, u istočnim dijelovima Bretanje se razvio i dijalekt Gallo kao mješavina francuskog i bretonskog jezika.
Uz etničko porijeklo, Bretonce je od ostatka Francuske dijelila i snažna privrženost Katoličkoj crkvi, koja je posebno do izražaja došla za vrijeme francuske revolucije, kojoj su se Bretonci žestoko odupirali kao pristaše kralja. Kasnije francuske svjetovne vlade su na to reagirale nastojanjem da se zatre bretonski nacionalni identitet, ali je ta politika krajem 20. vijeka postupno ublažena u sklopu trendova regionalizma, isto kao što je i bretonski nacionalizam postupno izgubio na značaju.
Morrisville, New York
Morisvil je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.199, što je 51 (2,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bob Crane
Biografija
Bob Crane se rodio u gradu Waterbury u državi Connecticut. Godine 1946. se ispisao iz srednje škole kako bi se posvetio muzičkoj karijeri, ispočetka kao član raznih orkestara. Godine 1949. se oženio za Anne Terzian, djevojku koju je bio upoznao u srednjoj školi. S njom je imao dvije kćeri - Deborah Ann i Karen Leslie. Sljedeće godine je Crane započeo karijeru voditelja i disk džokeja na lokalnim radio-stanicama. Sredinom 1950-ih se kraće vrijeme rastao sa suprugom, ali se poslije pomirio, te mu je rodila sina Roberta Davida Cranea.
Zahvaljujući tome Crane je došao na ideju da se počne baviti glumom. Ali u tome nije imao uspjeha, osim nekoliko sporednih uloga. To se promijenilo kada je u svojoj radio-emisiji ugostio Carla Reinera i nagovorio ga da dobije gostujuću ulogu u epizodi popularnog sitkoma The Dick Van Dyke Show. Tamo ga je zapazila glumica Donna Reed te ga odlučila angažirati za ulogu dr. Dave Kelseya u njenom sitkomu The Donna Reed Show, gdje je nastupao od 1963. do 1965. godine.
Godine 1965. Craneu je ponuđena uloga pukovnika Hogana u sitkomu Hogan's Heroes. Crane je pristao i tako postao velika zvijezda. Serija se na programu održala šest sezona, a Crane je dva puta nominiran za nagradu Emmy. Na snimanju je upoznao Sigrid Valdis, glumicu koja je tumačila lik Hilde. Zbog nje se razveo sa suprugom Anne, a sa Sigrid se vjenčao 1970. na setu serije. S njom je imao sina Roberta Scotta i usvojenu kći Anu Marie.
Cranea, koji se osim muzikom zanimao i za fotografiju, je na snimanju serije kolega Richard Dawson upoznao s Johnom Henryjem Carpenterom, tehničarom tvrtke Sony i jednim od pionira video-tehnologije. Crane i Carpenter su postali bliski prijatelji, a zahvaljujući tome je Crane postao jedna od prvih holivudskih ličnosti koja je nabavila video-kameru i kućni magnetoskop, preteču kasnijeg videorekordera.
Godine 1978. Crane je sa svojom predstavom nastupao u Scottsdaleu u Arizoni. 29. juna 1978. je pronađen mrtav u unajmljenom stanu. Na truplu su bili tragovi udaraca tupim predmetom. Policijska istraga je kao jednog od sumnjivca pronašla Carpentera, koji je dan prije nekoliko puta telefonom zvao Cranea, i u čijem su unajmljenom automobilu pronađeni tragovi krvi iste krvne grupe kao što ju je imao Crane. Međutim, ti dokazi nisu bili dovoljno snažni za lokalnog tužitelja, te protiv Carpentera nije podignut krivični postupak sve do 1992. godine kada je Carpenter uhapšen. Međutim, porota je, zbog nedostatka dokaza Carpentera proglasila nedužnim. On je sve do svoje smrti 1998. tvrdio da je nedužan, a slučaj i dalje ostaje službeno neriješen.
Fiktivni portreti
Život i ubistvo Boba Cranea su postali predmet biografskog filma Auto Focus, koga je 2002. režirao Paul Schrader. U njemu je Craneov lik tumačio Greg Kinnear.
Seven Hils
Seven Hils se može odnositi na
Sinking Spring
Sinking Spring se može odnositi na
Rosberg
Rosberg se može odnositi na
Seven Majl
Seven Majl se može odnositi na
Šoni Hils
Šoni Hils se može odnositi na
Roletto, Verbano-Cusio-Ossola
Roletto je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 701 m.
Ballée (Majen)
Bale je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Majen koja pripada prefekturi Šato Gontje.
Po podacima iz 2004. godine u opštini je živelo 719 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 46 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,19 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 56 metara (maksimalnoj 88 m, a minimalnoj 37 m).
Saut Amerst
Saut Amerst se može odnositi na
Spenservil
Spenservil se može odnositi na
Manastir Vavedenje Presvete Bogorodice u Beogradu
Manastir Vavedenje Presvete Bogorodice, nalazi se na Senjaku, urbanom naselju opštine Savski venac u Beogradu. Izgrađen je 1935. godine, kao metoh manastira Kuveždin u Sremu. Legenda koja govori o podizanju crkve, vezana je za san ktitorke Perside Milenković, koja je tri puta usnula, da manastir treba sazidati, baš na tom mestu.
Bardascillo, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 245 m.
Saut Lebanon
Saut Lebanon se može odnositi na
Loudon, Tennessee
Laudon je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.381, što je 905 (20,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Korzikanci
Korzikanci je naziv koji u najširem smislu označava stanovnike Korzike, dok u užem smislu označava južnoromanski narod, odnosno pripadnike etničke grupe definirane korištenjem korzikanskog jezika.
Razvitku posebnog korzikanskog identiteta je, pored relativne izoliranosti u odnosu na evropsko, odnosno italijansko kopno, doprinijela i činjenica da je otok u 18. vijeku dopao pod francusku vlast. Ona je godinama nastojala suzbiti iskazivanje korzikanskog identiteta, čeme su se Korzikanci žestoko odupirali. Krajem 20. vijeka se među Korzikancima razvio pokret za autonomiju Korzike u sastavu Francuske, odnosno nezavisnost. Neki od članova tog pokreta su započeli i terorističku kampanju u svrhu postizanja tog cilja.
Najpoznatiji Korzikanac u historiji bio je Napoleon Bonaparte.
Saut Pojnt
Saut Pojnt se može odnositi na
Irci
Zbog važne uloge koju su igrali u historiji Velike Britanije te stvaranju njenog kolonijalnog imperija, koji je uključivao buduće države Commonwealtha i SAD, Irci su jedna od najrasprostranjenijih i najbolje poznatih etničkih grupa na svijetu.
Po vjeri su uglavnom katolici, a manji dio protestanti. Ta je podjela imala bitnu ulogu u historiji Irske i dan-danas se održava kroz sukob u Sjevernoj Irskoj.
Većina Iraca se služi engleskim, a relativno mali dio irskim jezikom.
Sovjetska aneksija baltičkih država
Okupacija baltičkih država je izraz pod kojim se u svom najčešćem, odnosno najužem, smislu opisuje okupacija teritorije triju baltičkih država - Estonije, Latvije i Litve - od Sovjetskog Saveza na početku drugog svjetskog rata, odnosno 14. lipnja 1940. godine nakon koje je tokom sljedećih mjeseci njihova aneksija, odnosno pripajanje SSSR-u gdje su imale formalni status sovjetskih republika. Okupacija je predstavljala primjenu odredbi sporazuma pakt Ribbentrop-Molotov iz 1939. između SSSR i nacističke Njemačke o podjeli interesnih sfera, odnosno teritorija dotada nezavisnih država u Istočnoj Evropi. Sovjetska vladavina na tim područjem je trajala kratko, odnosno do njemačke invazije SSSR-a u ljeto 1941. tokom koje su njemačke trupe zauzele baltičke zemlje. Nakon baltičke ofanzive 1944. te kapitulacije njemačkih trupa u Kurlandu 1945. Sovjeti su ponovno preuzeli vlast nad baltičkim zemljama te je držali do 1991. i raspada SSSR. U širem smislu se cjelokupni period od 1940. do 1991. naziva sovjetskom okupacijom, posebno u historiografiji i službenim stavovima samih baltičkih država, odnosno u zapadnom svijetu.
Sovjetska okupacija je izvor brojnih kontroverzi u odnosima današnjih baltičkih država (odnosno EU i Zapada općenito) i Rusije, dijelom zbog različitog tumačenja međunarodnopravnog statusa okupiranih zemalja, tako i zbog dalekosežnih političkih, ekonomskih i demografskih posljedica koje je na baltičke zemlje ostavila poluvjekovna sovjetska vlast.
Uvod
Baltičke zemlje tokom najvećeg dijela Novog vijeka nisu (s djelomičnim izuzetkom Litve koja je činila sastavni dio Poljsko-litavsnke konfederacije) postojale kao samostalni politički entiteti, nego su bile dio teritorija susjednih država kao što su Švedska, Pruska, a na kraju i Rusko Carstvo, koje je je 1721. nakon Velikog sjevernog rata anektiralo Estoniju i Latviju, a 1795. i Litvu poslije Treće podjele Poljske. Tokom ruske vlasti se u 19. vijeku među lokalnim estonskim, latvijskim i litvanskim stanovništvom počela razvijati nacionalna svijest, ali prilika za stvaranje nacionalnih država se stvorila zahvaljujući porazima Rusije u prvom svjetskom ratu, tokom kojih je teritorije baltičkih zemalja okupirala njemačka vojska, odnosno izbijanju ruske revolucije 1917.
Suprotno od situacije u susjednoj Finskoj gdje je lokalna nacionalistička grupa preuzela vlast u Estoniji i Letoniji na vlast 1917 dolaze socijalisti, ali u razdoblju 1918-20 te vlade će biti oborene zapadnom vojnom intervencijom nakon čega su zamjenjene nacionalističkim poretkom. Boljševici, koji su krajem 1917. preuzeli vlast u Petrogradu, načelno su tim državama po zapadnom vojnom pretnjom priznali pravo na samoodređenje pa su u tom smislu potpisano mirovni sporazumi.
Tokom sljedeće dvije decenije, sve tri države su nastojale uspostaviti moderne demokratske poretke, ali je njihovom unutrašnjom politikom u značajnoj mjeri dominirao antikomunizam (pa su komunističke partije bile izvan zakona), a u vanjskoj politici antisovjetizam, odnosno nastojanje da se od eventualne sovjetske prijetnje po vlastitu nezavisnost obrane čvrstim vezivanjem za zapadne sile - prije svega Francusku, koja je baltičke zemlje držala dijelom tzv. antisovjetskog sanitarnog kordona, Poljsku (koja je baltičke zemlje smatrala ključnim za koncept vlastite sfere Međumorja), te poratne Njemačke, koja je interes za istočne zemlje pravdala i zbog relativno značajne njemačke zajednice u tim područjima. S druge strane je ta nastojanja komplicirao poljsko-litvanski rat kojim je Poljska 1920. Litvi oduzela prijestolnicu Vilnius, ali i velikonjemačka prisizanja na litvansku Klaipedu, koja su se posebno intenzivirala nakon dolaska Hitlerovih nacista na vlast u Njemačkoj. 1930-ih sve tri države teško pogađa velika ekonomska kriza, koja će u Litvi dovesti do kraha demokracije i uspostave autokratskog režima.
Sovjetski vlastodršci su ispočetka bili pomireni s gubitkom baltičkih zemalja, iako je pripajanje zakavkaskih republika, odnosno Dalekoistočne Republike početkom 1920-ih pokazalo kako se novostvorene države mogu uključiti u novi sovjetski poredak. Za to, međutim, dugo vremena postojale adekvatne okolnosti, prije svega zbog bojazni sovjetskih vlasti da bi agresivni potezi prema baltičkim zemljama mogle SSSR, još uvijek neoporavljen od ratnog kaosa te izložen problemima vezanih uz industrijalizaciju i kolektivizaciju, uvući u potencijalno katastrofalni sukob sa zapadnim državama. Sovjetsko rukovodstvo, uključujući Staljina, je na baltičke zemlje počelo obraćati pažnju tek 1930-ih, smatrajući da će sve veće slabljenje zapadnih sila stvoriti vakuum koji bi najbolje mogao iskoristiti Hitler, odnosno ta područja iskoristiti za eventualnu invaziju SSSR-a; takvom razmišljanju je značajno pridonio i Lokarnski pakt 1925. kojim su Njemačkoj potvrđene i nepromjenjivim učinjene granice na zapadu, ali ne i na istoku. Sovjetsku politiku prema baltičkim zemljama i Finskoj je zato definiralo kako nastojanje da se granice SSSR-a pomjere što je moguće više na zapad i oteža eventualna njemačka/zapadna invazija, ali i nastojanje Staljina da kroz SSSR obnovi političko jedinstvo prostora koje je činilo nekadašnjo Rusko Carstvo.
Pakt Ribbentrop-Molotov
thumb|right|Planirana i stvarna podjela Europe, prema Paktu Ribbentrop-Molotov, sa kasnijim prilagodbama
Nakon višegodišnjeg odbijanja Velike Britanije i Francuske da potpišu s SSSRom protunacistički pakt Moskva je odlučila potpisati 24. kolovoza 1939., desetogodišnji sporazum o nenapadanju s Trećim Rajhom. Sporazum je sadržavao tajni protokol kojim su države sjeverne i istočne Europe podijeljene na njemačke i sovjetske sfere utjecaja, bez njihovog znanja. Finska, Estonija i Latvija su dodijeljene sovjetskoj sferi. Poljska se trebala podijeliti između Moskve i Berlina. Litva je isprva trebala biti dio njemačke sfere utjecaja, ali je drugi tajni protokol i nju dodijelio Sovjetskom Savezu.
Do primjene sporazuma je došlo nedugo nakon početka rata, odnosno njemačke invazije Poljske 1. rujna 1939. Šesnaest dana kasnije, nakon što je većina poljskih snaga na zapadu bila uništena, Crvena armija je pokrenula vlastitu invaziju Poljske kojom je okupiran istočni dio Poljske te pripojen SSSR-u. Nedugo prije toga je poljska podmornica ORP Orzel uplovila u estonsku luku Talin, iz koje je njena internirana posada organizirala spektakularni bijeg. Sovjetske vlasti su taj događaj, odnosno navodno kršenje pravila o neutralnosti, iskoristili kao izgovor za diplomatski pritisak na Estoniju. 24. rujna estonski je ministar vanjskih poslova dobio ultimatum iz Moskve: Staljin je tražio potpisivanje sporazuma kako bi Sovjeti mogli uspostaviti vojne baze u Estoniji. Estonci nisu imala izbora nego prihvatiti morske, zračne i vojne baze na dva estonska otoka i u luci Paldiski. Sporazum je potpisan 28. rujna 1939. Latvija i Litva su također potpisali sporazume u listopadu iste godine. Prema sporazumu, sovjetski vojnici su dobili pravo uspostaviti vojne baze tijekom trajanja rata u Europi te razmijestiti 25.000 vojnika u Estoniji, 30.000 u Latviji i 20.000 u Litvi.
Sovjetska okupacija i aneksija 1940.–1941.
U svibnju 1940., Staljin je imao ideju o izravnoj vojnoj intervenciji, ali je ipak htio vladati kroz marionetske režime. Njegov model je bila Finska Demokratska Republika,marionetski režim uspostavljen tijekom Zimskog rata. Staljin je organizirao novinarsku kampanju protiv navodne pro-savezničke vlade baltičkih država. U svibnju, nacisti osvajaju Francusku, dok su baltičke države optužene za vojnu suradnju na štetu Sovjetskog Saveza. 15. lipnja, Litva je, nakon novog ultimatuma iz Moskve, dopustila ulazak neograničenog broja sovjetskih vojnika. Predsjednik Antanas Smetona predložio je oružani otpor, ali je vlada odbila, te radije predložila vlastitog kandidata koji će voditi novi pro-sovjetski režim. Međutim, Staljin je odbio ponudu i poslao Vladimira Dekanozova kako bi preuzeo vodstvo dok je Crvena armija okupirala državu. thumb|right|Schema sovjetske vojne blokade i invazije Estonije 1940. 16. lipnja, i Latvija i Estonija su dobili iste ultimatume. Crvena armija je i njih potom okupirala. Andrej Višinski je preuzeo nadzor nad zauzimanjem Latvije a Andrej Ždanov nad zauzimanjem Estonije. Istog mjeseca, svaka baltička država dobila je silom prilika nove vlade sastavljene od komunista. Pod sovjetskim nadzorom, nove vlade su raspisale lažne izbore: glasači su dobili glasački listić sa samo jednom opcijom, pošto nije dozvoljena opozicija. Mjesec dana kasnije, okupljene su nove skupštine čiji je jedini zadatak bio izglasati rezoluciju za pristupanje Sovjetskom Savezu. Moskva je prihvatila pristupanje u kolovozu. Između 3. i 9. kolovoza, Litva, Latvija i Estonija su postale sovjetske republike. čime je de facto okupacija pretvorena u aneksiju. Raspušteni predsjednici Estonije (Konstantin Päts) i Latvije (Kārlis Ulmanis) su zatvoreni i deportirani u Sovjetski Savez, te su umrli u Sibiru. U lipnju 1941., sovjetske vlasti su provele masovne deportacije "neprijatelja naroda". Stoga su mnogi baltički građani isprva čak dočekali naciste kao osloboditelje nekoliko tjedana kasnije.
Kasniji događaji
22. lipnja 1941 Treći Reich je napao i osvojio velike dijelove zapadnog Sovjetskog Saveza. Estonci i Letonci su pokušali pritom ponovno uspostaviti nacionalne vlade, ali do toga nije došlo pošto su baltičke države, radi administrativne prigodnosti, priključene Bjelorusiji u novu provinciju, tzv. Reichskommissariat Ostland. Teritorijem je vladao Hinrich Lohse. Baltik je bila jedina istočna regija koja je predviđena postati provincijom Trećeg Reicha. Bez obzira na razočarenje zbog ne dobivanja samostalnosti visoki postotak mladih osoba će se prijaviti u nemačku vojsku radi borbe s komunistima ili radi vjerovanja u nacističke ideale.
Nacistički rasni zakoni počeli su se provoditi, iako različito, zavisno o zapovjedniku područja. Većinom su bili usmjereni protiv Židova, koji su živjeli u većim gradovima (Vilnius, Kaunas i Riga). Nacisti su ih deportirali u geto, a potom u logore 1943. Stotine tisuća Židova je ubijeno. Neki su domaći narodi postali kolaboracionisti i sami provodili progone. Samo oko 10 posto baltičkih Židova preživjelo je to razdoblje.
Nacističko razdoblje vladavine završava 1944. godine kada Crvena armija oslobađa ovo područje i obnavlja sovjetske republike koje je osnovala 1940. godine nakon aneksije. U poratnom razdoblju SSSR na području baltičkih republika provodi istu politiku kao i na svojim drugim područjima to jest stanovništvo procjenjeno kao nelojalno preseljava na druga područja dok na njihovo mesto naseljava "lojalne" stanovnike.
Tokom raspada SSSRa Litva, Latvija i Estonija će kao i sve druge bivše sovjetske republike ostvariti svoju samostalnost.
Sanberi
Sanberi se može odnositi na
Chamoux-sur-Gelon
Šamu sir Želon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Šamberi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 678 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 63 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,63 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 330 metara (maksimalnoj 1.052 m, a minimalnoj 287 m).
Wren, Ohio
Ren je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 194, što je 5 (-2,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sprigbaro
Sprigbaro se može odnositi na
MCPB
MCPB je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 228,672 Da.
Renato Švorinić
Renato Švorinić (Zadar, 1965.), glazbenik i ravnatelj Hrvatske kazališne kuće Zadar.
Životopis
Poznati hrvatski basist, član jazz grupe Black coffee. Najpoznatiji po uspješnoj suradnji s nizom vrhunskih hrvatskih glazbenika te kao aranžer i producent mnogih projekata u hrvatskoj pop i jazz glazbi. Nastupao je i surađivao s velikim imenima poput Gibonnija, Vanne, Olivera Dragojevića i Meri Cetinić. Više puta nominiran za hrvatsku diskografsku nagradu Porin i dobitnik Porina 2004. za najbolju jazz izvedbu (za skladbu "Oj more duboko", album "Krijanca", izvođač Black coffee).
Sardinci
mini|desno|250px|Sardinke u narodnoj nošnji Sardinci je naziv koji u najširem smislu označava stanovnike Sardinije, a u užem smislu južnoromansku etnolingvističku grupu temeljenu na govorenju sardinskog jezika.
C10H12N2O
__NOTC__ Molekulska formula C10H12N2O se može odnositi na:
Stou
Stou se može odnositi na
Sent Klersvil
Sent Klersvil se može odnositi na
Manastir Rakovica
desno|mini|manastir Rakovica Manastir Rakovica je manastir Srpske pravoslavne crkve, u okviru Beogradsko-karlovačke arhiepiskopije, smješten u beogradskom naselju Rakovica. Posvećen je arhanđelima Mihajlu i Gavrilu
Istorija
Iako se nastanak manastira, po narodnom predanju, veže za vrijeme vladavine srpskih kraljeva Dragutina i Milutina, savremeni dokumenti to dovode u pitanje. Spominje se u putopisu Feliksa Petančića iz 1502. godine, pod naslovom „-{Ranauicence monasterium}-“ a docnije se spominje i u turskim izvorima, u popisu iz 1560. godine, među ostalim crkvama i manastirima u okolini Beograda. Na sajtu pravoslavnog časopisa „Pravoslavlje“ može se pročitati da se ovaj manastir spominje i u povelji vlaškog vojvode Konstantina Brankoveana Besarabe, iz 1907. godine, u kom se za manastir kaže da je „sazidan i iz temelja podignut od strane dobrog hrišćanina, počivšeg Radula vojvode, koji je proteklih godina bio gospodar ove zemlje (vlaške)“. Pretpostavlja se da se govori o vlaškom vojvodi Radulu I Crnom, zetu kneza Lazara.
Tokom 16. vijeka manastir je premješten na svoje sadašnje mjesto, sa lokacije iz okoline sela Rakovica, gdje su pronađeni ostaci stare zgrade (tragovi zidova, stub časne trpeze...) Godine 2007. na lokaciji stare zgrade su vršena arheološka istraživanja, a potom ponovo od 16. jula do 16. avgusta 2008, u cilju potvrđivanja pretpostavke da je u pitanju stara zgrada ovog manastira. U izvještaju se navodi da su traženi rezultati „izostali“, te da „postojanje srednjovekovne nekropole na ovom prostoru, kao i ostaci časne trpeze ... ukazuju na postojanje nekog sakralnog objekta u blizini, iako do sada nisu konstatovani njegovi materijalni ostaci.“
Nepovoljnog položaja, u blizini važne raskrsnice i naselja, manastir je razoren tokom turskog pohoda na Beč 1592. i narodnog nemira iz 1594. godine. Pod pritiskom čestih pljačkanja, manastir se postepeno premještao na svoje sadašnje, skrovitije mjesto, bliže šumi. Manastir je ponovno stradao tokom Austrijsko-turskog rata (1737-1739), a potom i 1788-1790. Zbog sarađivanja monaha sa Austrijancima, a protiv Turaka, manastir je u odmazdi spaljen, a tadašnji iguman manastira Sofronije je obješen je o brijest pred manastirom. Tokom NATO bombardovanja Jugoslavije 1999. godine, ovaj manastir, odnosno njegov spoljašnji zid, ponovo je oštećen.
Arhitektura
Crkva je projektovana kao jednobrodna trikonhalna građevina, sa vidljivim karakteristikama Moravske škole. Ikonostas je prvobitno bio sačinjen od zidne pregrade sa dvije prijestone ikone Isusa Hrista i Bogorodice Marije, dok su na drugim mjestima bile obješene ili pričvršćene različite drvene i platnene ikone, ali 1862. godine je postavljen novi ikonostas, manjih dimenzija, čiju izradu je finansirao tadašnji srpski knez Mihailo Obrenović.
Znamenitosti manastira
U manastiru je sahranjen sin Miloša Obrenovića Todor, zbog čega je Miloš pružao veliku podršku njegovoj obnovi tokom svoje vladavine, a kasnije i njegov sin, Mihajlo Obrenović. Jedan od dijelova manastira se zove po Miloševoj supruzi Ljubici, tzv. „Ljubičin konak“. Osim još nekih članova porodice Obrenović, u manastiru je sahranjen i Vasa Čarapić, jedan od vođa Prvog srpskog ustanka. Bivši srpski patrijarh Dimitrije sahranjen je u ovom manastiru 1930. godine, a bivši srpski patrijarh Pavle takođe je sahranjen u ovom manastiru, po svojoj izričitoj želji.
Buon Riposo, Latina
Buon Riposo je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 184 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Orašac (Dubrovnik)
Orašac je naselje u Dubrovačko-neretvanskoj županiji u sastavu grada Dubrovnika.
Zemljopisni položaj
Orašac se nalazi 15 km sjeverozapadno od Dubrovnika, uz Jadransku magistralu, između Zatona i Trstenog. Orašac se veċim dijelom proteže po brdu iznad magistrale, a manjim ispod nje. Nizbrdicom, ispod magistrale, kroz maslinjake, borove, čemprese i makiju vodi šetnica do uvale u kojoj su vezovi za barke, plaža, taverna i mul (pristanište za plovila) okrenuti prema otoku Kalamoti (Koločepu).
Naziv
Legenda kaže da Orašac nosi ime po orasima. Naime, Orašani su gajili orahe sve do pada Dubrovačke Republike, tj. do gradnje 15 dubrovačkih brodova u Gružu kad se najveći dio oraha posjekao.
Povijest
Kao i danas, Orašac se i u povijesti dijelio na dva dijela: Poljice i Orašac. Dio Poljice je do pada Republike bio izgrađen do područja zvanog Krst na koje je postavljen kameni križ. Prvo spominjanje imena dogodilo se 1040. Kuće u naselju su tada građene jedna uz drugu radi što lakše obrane od Neretvanskih gusara. Orašac se u to vrijeme nazivao pod Zahumljem, a ime mu se izriče tek 1333. godine. Danas Orašani obično govore da Poljice od Orašca dijeli voda koja protječe ispod mosta. Godine 1399., na Mitrovdan, Orašac ulazi u sastav Dubrovačke Republike. Tijekom rata u Hrvatskoj Orašac je bio pod okupacijom JNA koji su popljačkali i popalili gotovo sve kuće i ostalu infrastrukturu.
Gospodarstvo
Stanovnici Orašca se uglavnom bave turizmom, poljodjelstvom i ribarstvom.
U Orašcu je krajem 80.-tih godina izgrađen hotelski kompleks Dubrovački vrtovi sunca koji je za vrijeme rata u potpunosti razoren, ali je njegova obnova u tijeku. Obnovljeni hotel s pet zvjezdica u lancu je svjetski poznatih hotela Radisson SAS, a ime hotela je Radisson BLU Resort & Spa Dubrovnik Riviera. U sklopu kompleksa djeluje veliki auto kamp sa svim potrebnim sadržajima. U istom sklopu se nalazi i ljetnikovac Soderini sa restoranom.
Izgradnjom dubrovačkog mosta Orašac se približio Dubrovniku na 15 km, a Orašani svakodnevno idu u Grad na svoja radna mjesta.
Stanovništvo
Orašac u velikoj većini nastanjuju Hrvati katoličke vjeroispovjesti, a prema popisu stanovništva iz 2011. godine u mjestu živi 631 stanovnik.
Napomena: Od 1857. do 1971. sadrži podatke za bivše naselje Poljice koje je 1900., 1910. i 1948. iskazivano kao naselje.
Olive Branch, Mississippi
Oliv Branč je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 33.484, što je 12.43 (59,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Michele Sanmicheli
Michele Sanmicheli (Verona, 1484. – Verona, 1559), talijanski renesansni arhitekt i pored Antonija da Sangalla Mlađeg najpoznatiji arhitekt utvrda svog vremena.
Rad na izgradnji zadarskih utvrda
mini| Utvrda sv. Andrije, [[Venecija, 1535.]] mini| Palača Grimani, Venecija, 1556. Michele Sanmicheli zaslužan je i za osnovni raspored novih zadarskih utvrda u 16. stoljeću, smještaj i kompoziciju Kopnenih vrata (Porta Terraferma) a njegov nećak Giangirolamo Sanmicheli za oblikovanje velikog središnjeg bastiona Pontona. Projekt novog fortifikacijskog sustava Zadra u 16. stoljeću rezultat je ideje da se prostor Zadra zaštiti jedinstvenim fortifikacijskim sustavom, i to ne samo prostor zadarskog poluotoka, već mnogo širi prostor kopna i mora, poluotoka i uvale. Zadarske utvrde 16. stoljeća u cjelini su važno poglavlje mletačkoga fortifikacijskoga graditeljstva, ostvareno u gradu koji je za Mletačku Republiku bio od posebne važnosti.
Intenzivni radovi na gradnji novog fortifikacijskog sustava u Zadru započinju u doba Mletačko-turskog rata 1537–1540, na kojima su Michele Sanmicheli i njegov nećak Giangirolamo bili angažirani od samog početka. Michele je upućen u Zadar 5. svibnja 1537. godine, s prvotnom zadaćom da preko zadarskog poluotoka sagradi obrambeni pojas s dva bastiona, no na koncu je izveden fortifikacijski sustav bitno drukčiji od onog koji se trebao sagraditi po uputama Francescu Mariji della Rovere (1490–1538), vojvode od Urbina, koji je imao funkciju Capitano generale da terra. Naime, južno je sagrađen bastion uz srednjovjekovnu Citadelu, kurtina se dalje prema sjeveroistoku većim dijelom poklapa s tokom starijeg zida, a potom je usred poluotoka smješten velik središnji bastion, Ponton. Kurtina je potom usmjerena prema sjeveru, križajući se na tom putu s trasom srednjovjekovnoga zida, koji se nakon tzv. Kapetanove kule približno istim smjerom nastavlja prema obali. Kurtina je u 16. stoljeću ipak ležala zapadnije, završavajući kraj obale u Bastionu sv. Marcele. Dakle, osim novoga, promijenjenog toka obrambenog pojasa u odnosu na srednjovjekovni, sagrađena su tri bastiona umjesto dva koja su bila planirana 1537. godine.
Kako je Michele Sanmicheli umjesto vojvodina prijedloga trasirao posve drukčiju utvrdu, već 8. listopada 1537. godine upućen je na Krf, a u Zadru je ostao Giangirolamo (tada svega 24 godine star) koji je dovršio njegove zamisli. Giangirolamo je samo nekoliko godina kasnije dobio priliku sagraditi sjajnu utvrdu na ulazu u Kanal Sv. Ante pred Šibenikom (Sv. Nikola, 1540), no to je ipak bio manje važan angažman od samih gradskih utvrda u Zadru.
Šugarkrik
Šugarkrik se može odnositi na
Franjo Vranjanin
mini|Djelo Franje Vranjania, mramorna bista princeze iz 1471. godine Franjo Vranjanin (Francesco Laurana), (Zadar, oko 1430. - Marseille ili Avignon, 12. ožujka 1502.), jedan od najznačajnijih dalmatinskih renesansnih kipara.
Životopis
Brat poznatog renesansnog graditelja Lucijana Vranjanina, rođen u Vrani kraj Pakoštana, koji je u vrijeme umjetnikovog rođenja bio pod mletačkom upravom.
U Napulju sudjeluje u radu na Trijumfalnom luku Alfonsa I (1452.-1472.) Boravi na Siciliji, gdje mu se pripisuje kapela Mastrantomio crkve Sv. Franje Asiškog u Palermu. Posljednje arhitektonsko djelo radi u Marseillesu – u katedrali radi na kapeli Sv. Lazara (1475.-1481.) Poznat je po bistama u kojima je razvio vrlo osobit stil.
Giovanni Smirich
Giovanni Smirich [dʒoˈvanni ˈʒmirit͡ʃ] (Zadar, 1842. – Zadar, 1929.), Zadarski konzervator i slikar.
Osobito zaslužan za proučavanje i obnovu zadarskih povijesnih spomenika. Tijekom dugogodišnjeg konzervatorskog rada i djelovanja u Komisiji za ukras grada, njegov je akademski stav često bio odlučujući.
Sagradio je 1901. godine i prvu vilu u zadarskoj Uvali maestrala s engleskim perivojem u kojem je podigao eksedru i kip sfinge u tadašnjem historicističkom zanosu. mini|Sfinga u Zadru
Robby Krieger
Robi Kriger (rođen kao Robert Alan Kriger, 8. januar 1946) je američki rokenrol gitarista i tekstopisac iz Los Anđelesa u Kaliforniji. Bio je gitarista u grupi Dorsi i napisao je neke od najpoznatijih pesama ovog benda između ostalih i „Light My Fire“, „Love Me Two Times“, „Touch Me“ i „Love Her Madly“.
Nalazi se na 91 mestu na listi 100 najvećih gitarista časopisa Rolling Stone.
Timberlejk
Timberlejk se može odnositi na
Vejnsburg
Vejnsburg se može odnositi na
Korenica
Korenica (od 1945. do 1991. Titova Korenica), naselje u Lici i sjedište općine Plitvička Jezera u Ličko-senjskoj županiji.
Naselje Korenica smjestilo se podno planinskog lanca Ličke Plješivice u Bijelom polju. U više dugačkoj nego širokoj dolini, kroz to polje prolazi istoimena rječica Korenica. Korenica je nastala i razvila se u obrambeno naselje podno srednjovjekovne utvrde Mrsinj, koja je neko vrijeme bila sjedište Krbavske biskupije. Danas Korenica ima 3.170 stanovnika, uglavnom zaposlenih u NP Plitvička Jezera i samostalnim djelatnostima od kojih je turizam najznačajnija grana.
Stanovništvo
Do novog teritorijalnog ustrojstva Hrvatske, postojala je bivša velika općina Titova Korenica, slijedećeg etničkog sastava:
Povijest
Korenica je nastala i razvila se podno srednjovjekovne starohrvatske utvrde Mrsinj, koja je neko vrijeme bila sjedište Krbavske biskupije. Poznato je da je hrvatski ban porazio Osmansku vojsku kod potoka Korenice oko 1500. godine.
U Korenici se nalazi grob Ibrahima Sulejmana Bačića, paše s dva konjska repa (tursko odličje) koji je zajedno s jednim pristašom, zbog nemira u Turskoj 1831. prebjegao, te u listopadu iste godine umro.
Korenica je bila sjedište Koreničke kumpanije br. 6 koja je pripadala Otočkoj pukovniji Karlovačke vojne krajine.
Kotar Korenica i kotar Udbina imali su velike gubitke stanovništva u Drugom svjetskom ratu. Na području ova dva kotara (poslijeratna opština Titova Korenica) život je izgubilo 6.399 stanovnika čiju smrt su prouzrokovali fašisti. Uglavnom je riječ o žrtvama genocida koji je sprovodila Nezavisna Država Hrvatska.
Od 6.399 žrtava 1.456 su pali borci NOVJ, dok je 3.193 žrtve fašističkog terora, a 1.750 stanovnika je umrlo od tifusa. Zločini ustaša nad stanovništvom kotara Korenica i kotara Udbina predstavljaju primjer genocida koji je Nezavisna Država Hrvatska provodila nad srpskim stanovništvom Like. Od 3.193 poimenice poznate žrtve fašističkog terora - 3.141 su srpskog, a 51 hrvatskog porijekla.
Koristeći široke ovlasti, iako bez zakonskoga temelja, ministar unutarnjih poslova Federalne Države Hrvatske, Vicko Krstulović donio je 5. listopada 1945. odluku o promjeni naziva mjestu Korenica u Titova Korenica. Odluka je stupila na snagu 5. prosinca 1945. Prijašnji naziv vraćen je tek 7. veljače 1997.
Od 30. prosinca 1992. do 7. veljače 1997. postojale su na istome području općine Titova Korenica, Smoljanac i Udbina.