cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Simple Machines Forum
SMF Tim
SMF tim sastoji se u potpunosti od volontera, i obuhvata podršku, developere (programere), tim za prilagođavanje, tim za dokumentaciju, tim za lokalizaciju, marketing, i različite divizije menadžmenta. SMF ima posvećen tim za podšku koji zajedno sa grupom pomoćnika za podršku, pruža konstantnu i kvalitetnu podršku na SMF forumu. Njihove dužnosti su pružanje podrške vlasnicima foruma u vezi sa optimizacijom, modifikacijama i generalnim problemima do kojih može doći, a da su u vezi sa SMF-om.
Povlašćeni članovi
Članovi koji žele da podrže Simple Machines donacijom od 49.95 USD godišnje, nagrađeni su posebnim statusom Povlašćenih Članova. Ovaj status omogućava pristup skrivenim delovima foruma, kao i pristup beta verzijama pre nego što se objave na zvaničnom sajtu. Napredna podrška koja uključuje nadogradnju ili instaliranje zakrpa je takodje uključena u ovu grupu članova. Povlašćeni Članovi takođe dobijaju pristup panelu za pomoć gde mogu dobiti privatnu podršku od strane članova tima, koja nije vidljiva ostalim članovima i javnosti.
SMF i besplatan softver
Ranije, SMF je bio kritikovan što nije prešao na besplatnu softversku licencu. Redistribucija softvera nije bila moguća bez pismene dozvole. Izvorni kod takođe nije bilo moguće redistribuirati, mada je bilo dozvoljeno davati instrukcije o njegovoj izmeni. Zvaničan odgovor bio je: "Nekad nas ljudi pitaju: "Zašto vas pogađa to što ljudi redistribuiraju SMF?" i razlog tome je taj što iako smo za otvoren kod, volonteri koji rade na našem projektu zaslužuju određena prava. Pored toga mnoštvo modifikovanih verzija softvera može dovesti do konfuzije, te članovi ne bi mogli da se snađu oko verzije koju podržavamo."
- Simple Machines LLC
I pored toga, 11. Juna 2011, Simple Machines verzija 2.0 i sve naredne verzije su zaštićene 3-clause BSD licencom.
Hilversum
Hilversum je grad od 86.030 stanovnika u nizozemskoj provinciji Sjevernoj Holandiji, dio velike konurbacije Randstad.
NK Vrapče Zagreb
NK Vrapče je hrvatski nogometni klub iz Zagreba.
Povijest
Nogometni klub Vrapče Zagreb osnovan je 1938. godine, a trenutačno se natječe u 3. HNL - Središte.
Kup maršala Tita
1990./91.
Zeoke (razvrstavanje)
Zeoke može biti:
Gordijan II
Marko Antonije Gordijan Sempronijan Rimski Afrički (rođen oko 192. godine - umro 12. aprila 238. godine), poznat i kao Gordijan II bio je rimski car tokom 238. godine.
Gordijan II bio je sin Gordijana I i nepoznate majke. Njegova sestra Antonija Gordijana bila je majka Gordijana III. Izgleda da je Gordijan II bio kvestor u vreme Elegabala i da je bio pretor i sufektni konzul u doba Aleksandra Severa. 237. godine, kada je njegov otac postao upravnik Afrike, Gordijan je tamo otišao sa ocem.
Gordijan I se stavio na čelo pobune protiv Maksimina Tračanina i kao već star čovek postao car 238. godine. Njegov sin je proglašen za Gordijana II. Obojicu careva je potvrdio senat, protivnik vladavine Maksimina Tračanina.
Ali, carevi nisu uspeli da se odupru Kapelinu, upravniku Numidije koji je bio veran Maksiminu Tračaninu. Gordijan II je poginuo u bici, a njegov otac je izvršio samoubistvo.
Nešto kasnije je sestrić Gordijana II, Gordijan III, postao rimski car.
Muhamed Hodabanda
Muhamed Hodabanda (1532. – 1596.), šah Irana i četvrti vladar iz safavidske dinastije. Odlukom kizilbaških starješina okrunjen je u Kazvinu 11. 2. 1578. nakon smrti brata Ismaila II koji je umro u nerazjašnjenim okolnostima. Muhamed Hodabanda ostao je upamćen kao vladar slabog karaktera i lošeg vida čiju je vladavinu obilježila utjecajna supruga Hair al-Nisa Begum iz Mazandarana. Uz pomoć vezira Mirze Salmana centralizirala je vlast i postala najmoćnijom osobom u safavidskom Iranu. Nakon što su počeli gubiti moć, kizilbaši su se urotili protiv vladarice iz sjene i uz odobrenje samog šaha 1579. su izvršili atentat. Narednih godina zbog nesuglasica na vladarskom dvoru država počinje opadati što 1578. iskorištavaju Uzbeci prodorom u Horasan na istoku odnosno osmanski sultan Murat III koji započinje novu seriju iransko-turskih ratova. Osmanlije zauzimaju Širvan, veći dio Kavkaske regije, te Baku i Derbent na kaspijskoj obali. Godine 1585. okupiran je i Tabriz čije je stanovništvo djelomično masakrirano. Slaba Hodabandina politika dovela je i do unutarnjih problema odnosno lokalni pobuna zbog kojih će vlast 1587. prepustiti svom sinu Abasu I.
Fraine, Chieti
Fraine je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 396 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 723 m.
Ismail I
Ismail I (perz. اسماعی; Ardabil, 17. srpnja 1487. – Tabriz, 23. svibnja 1524.), šah Irana, osnivač safavidske dinastije i jedan od najvažnijih vladara u iranskoj historiji.
Rođen je u Ardabilu na sjeverozapadu Irana u obitelji kizilbaša, šijitskih ratnika koji su vodili dugogodišnje ratove protiv većinskih sunita. S četiri godine Ismail je izgubio oca Šejha Hajdara koji je poginuo prilikom spomenutih vjerskih borbi, a sljedećih deset godina šijiti su zbog straha od sunitske odmazde skrivali njegovu obitelj. Godine 1501., u dobi od svega 14 godina, Ismail je postao vođom kizilbaša, zauzeo grad Tabriz i proglasio se iranskim šahom. Ubrzo je u potpunosti porazio dinastiju Ak-Kojunlu koja je kontrolirala Iransku visoravan i veće dijelove Mezopotamije, a 1510. krenuo je i u pohod u Centralnu Aziju gdje je porazio Uzbeke i zauzeo grad Merv.
Iranski identitet pokušao je učvrstiti generalnim preobraćenjem iranskog stanovništva sa sunitizma na šijitizam što je 1514. izazvalo sukob s uspinjućim Osmanlijama na zapadu. U bitci kod Čaldirana iranska vojska teško je poražena protiv brojčano jače i kvalitetnije opremljene osmanlijske vojske što je dotad neporaženom Ismailu zadalo veliki moralni udarac. U osmanlijske ruke nakratko je pala i iranska prijestolnica Tabriz, ali njihovi daljnji prodori prema istoku bili su spriječeni. Do svoje smrti 1524. godine Ismail je učvrstio sjeveroistočne granice u Horasanu i zauzeo Gruziju u kavkaskoj regiji. Naslijedio ga je sin Tahmasp I koji će vladati safavidskim Iranom duže od pola vijeka.
Vladavina Ismaila I od velike je historijske važnosti zato što Iran u novi vijek ulazi pod domaćom safavidskom dinastijom, nakon 200 godina dominacije mongolsko-turkijskih dinastija na Iranskoj visoravni. Safavidi će vladati Iranom još dva vijeka nakon Ismailove smrti i imati će značajan utjecaj na razvoj iranskog društva, religije i internacionalnih odnosa. Novovjekovni iransko-turski ratovi koji su započeli bitkom kod Čaldirana nastaviti će se još 300 godina čime će se oblikovati i današnje granice Irana, Turske i Iraka. Proces šijitizacije iranskih muslimana kojeg je započeo Ismail nastavio se i nakon njegove smrti, a rezultirao je promjenom religijske karte u široj regiji sve do današnjeg dana – Iran, Azerbajdžan, Irak i Bahrein su većinski šijitske zemlje.
West End-Cobb Town, Alabama
West End-Cobb Town je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.465 stanovnika.
Vampir
mini|desno|200p|Vampir, slika Filipa Bern-Džounsa Vampir je mitološko biće iz slovenske mitologije, posebno na Balkanu i u Ukrajini, koje preživljava tako što se hrani životnom energijom (uglavnom u vidu krvi) živih bića, bez obzira na to da li je vampir neupokojeno ili živo biće. Vampirom se smatrao duh umrlog ili leš koga je oživeo zao duh ili đavo. Iako su priče o vampirima zabeležena u mnogim kulturama, možda čak i do praistorije, izraz vampir nije postao čest sve do početka 18. veka, nakon priliva vampirskog sujeverja u zapadnu Evropu iz oblasti gde su vampirske legende bile česte, poput Balkana i istočne Evrope, mada su lokalne varijante su takođe poznat po različitim imenima, kao što su vrikolak u Grčkoj i strigoj u Rumuniji. Na sliku povratnika-vampira koji pije ili sisa krv možda su uticale i grčke Lamije. Povećan stepen vampirskog sujeverja u Evropi dovodio je do masovne histerije, a u nekim slučajevima dovodilo je do probijanja leševa i optužbi za vampirizam.
Iako su vampiri iz narodnih verovanja na Balkanu i istočnoj Evropi imali širok spektar oblika u rasponu od skoro čoveka do naduvanih trulih leševa, tumačenje hrišćanske crkve i uspeh vampirske književnosti, odnosno romana „Vampir“ Džona Polidorija iz 1819., su ustanovili arhetip harizmatičnog i prefinjenog vampira. „Vampir“ je bio najuticajnije vampirsko delo početkom 19. veka i inspirisalo je dela kao što su „Vampir Varni“ i „Drakula“. Sam roman „Vampir“ je bio zasnovan na nedovršenoj priči lorda Bajrona „Deo romana“, objavljene 1819.
Međutim, tek je roman „Drakula“ Brama Stokera iz 1897. upamćen kao suštinski vampirski roman i koji je obezbedio osnov savremene vampirske fikcije. Drakula je zasnovan na ranijim mitovima o vukodlacima i sličnim legendarnim demonima, i „bio je izraz zabrinutosti tog doba“ i „strahovanje kasnog viktorijanskog patrijarhata“. Uspeh ove knjige je izrodio prepoznatljiv vampirski žanr i dalje popularan u 21. veku, uz brojne knjige, filmove, video igre i televizijske emisije.
Poreklo reči
Vampir je jedina reč iz srpskog jezika koja je opšteprihvaćena u svim svetskim jezicima.
U raznim delovima slovenskog sveta vampir se naziva i drugim nazivima: vukodlak, lampir, lapir, vjedogonja, jedogonja, a najčešće - upir. Iz ove poslednje može saznati poreklo reči vampir. Naime, stari Sloveni su, kao i većina starih naroda, smatrali da će, ako se telo mrtvog čoveka ne spali, njegova duša ostati zauvek zarobljena na ovom svetu i nikad neće naći mira. Zato su svoje mrtve podvrgavali „tretmanu“ u kome su ih spaljivali na velikoj lomači i tako ih ispraćali u „večna lovišta“. Međutim, dešavalo se (naročito za vreme ratova ili velikih bolesti), da se telo nekog stradalnika uopšte ne pronađe i ne isprati kako dolikuje, što je, navodno, dovodilo do toga da nesrećnik ubrzo počinje da ustaje noću i ubija ljude. Sve dok se, ne nađe neko ko će ga „počastiti“ glogovim kocem.
Poreklo vampirskih verovanja
thumb|Vampir, litografija iz 19. veka Istraživači su ponudili brojne teorije o poreklu vampirskih verovanja, pokušavajući da objasne sujeverje - ponekad i masovnu histeriju - koju izazivaju vampiri. Za uzroke verovanja u vampire ponuđena su objašnjenja koja idu od prerane sahrane pa do neznanja o raspadanju ljudskog tela posle smrti.
Pojam je verovatno postao opštepoznat po romanu Drakula Brema Stokera. Veruje se da je prvo pominjanje pojma u zapadnoj Evropi bilo u austrijskom časopisu „Vossiche Zeitung“, broj 98, koji je objavljen 1725, u vreme kad Austrijska carevina vlada Srbijom na jug do Stalaća (1717—1739).
U tom časopisu se nalazi izveštaj po kojem je u selu Kisiljevu umro izvesni Petar Blagojević, a posle njega još deset osoba u narednih 24 časa. Na samrti bi ljudi izjavili da im se Blagojević ukazivao i da ih je davio te od toga moraju umreti a njegova supruga je pobegla neposredno posle tih čudnih zbivanja izjavivši da joj je u snu došao mrtav muž tražeći joj svoje opanke. Iz Beča je poslat tim lekara i stručnjaka u Kisiljevo kako bi se utvrdilo o čemu se zapravo radi. Nakon otvaranja kovčega Petra Blagojevića (zapisano kao Peter Plogojowitz), zabeleženo je da je telo bilo očuvano u potpunosti kao da je i dalje živ, a da je u njegovim ustima bilo malo sveže krvi.
Pored Blagojevića austrijski izvori pominju i Arnolda Paolea, vojnika (Arnold svakako nije ime ikada prisutno u Srbiji; možda: Arnautin Pavle?), koji je ratovao u Grčkoj, odakle je i doneo zarazu. On je, navodno, ubio vampira ali se posle toga osećao loše i ubrzo je umro u selu Medveđi kod Trstenika, posle čega su krenuli napadi vampira u ovom kraju. Njegovo telo je kasnije ekshumirano u prisustvu austrijskih vlasti i probodeno kocem, ali ni posle toga napadi nisu sasvim prestali.
Mitovi slični vampirskim
Mitova sličnih vampirskim ima širom sveta, na primer Nahcerer u Nemačkoj, Baoban sit  u Škotskoj, Điang Ši ( u Kini, Kjukecuki  u Japanu, Jara-ma-iha-hu (yara-ma-yha-who) kod australijskih Aboridžina, Asvang (aswang) na Filipinima, Adze (adze) i Asanbosan (asanbosam) u Gani i Obali Slonovače, Sukrijant (soucriant) na Karibima, Sukujant (soucouyant) u Trinidadu i Tobagu ... Ovi mitovi u većini ne podrazumevaju umrle koji bi se vratili u život kao živi mrtvaci ili duhovi poput vampira, već demone, veštice i natprirodna bića, slično antičkim grčkim Lamijama.
Kizilbaši
mini|desno|200px|[[Safavidi|Safavidski vojnik iz redova Kizilbaša izložen u vojnom muzeju Sadabadske palače (Teheran, Iran)]] Kizilbaši (tur. Kizilbaş; „Crvene kape” ) su prvotno označavali nekoliko turkijskih i iranskih ratničkih plemena koje je karakterizirala pripadnost šijitskom islamu, a potom etničku skupinu koja nosi njihovo podrijetlo. Kizilbaši potječu iz područja Anatolije i Kurdistana, a historijski se pojavljuju u 13. vijeku. Odigrali su značajnu ulogu u Ismailovom osnivanju Safavidske Monarhije početkom 16. vijeka, a crvene kape po kojima su dobili ime simbolizirale su njihovu lojalnost safavidskoj kruni. Zbog političkog sukoba s iranskim vladarem Abasom I., oko 1600. godine dio kizilbaša protjeran je na istok nakon čega počinju igrati značajnu vojnu i društvenu ulogu u područjima današnjeg Afganistana, Pakistana, pa čak i Indije. Kizilbaši su pripadali heterodoksnom obliku šijitskog islama usko povezanom sa sufijskim odnosno alevitskim (kao i bektaškim i derviškim) uvjerenjima, a vjerovali su kako njihovi vladari imaju božanske osobine. Potomci kizilbaša danas žive od Turske i Sirije, preko Irana i Azerbajdžana, do Afganistana i Pakistana.
Barcelonne
Barselon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Valans.
Neokadsuranin
Neokadsuranin je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 414,448 Da.
Boaron, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
West Jefferson, Alabama
West Jefferson je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 338 stanovnika.
Mavro Vetranović
Mavro Vetranović (Dubrovnik, 1482. ili 1483. - Dubrovnik, 1576.) je bio benediktinac i književnik.
Životopis
Mavro (svjetovno ime Nikola) Vetranović rodio se 1482. ili 1483. godine u trgovačkoj obitelji Dominika Vetranovića (Vetranića) s obiteljskim nadimkom Čavčić u Dubrovniku. Nakon priprema na Mljetu, ulazi u red benediktinaca 1507. ili 1509. u samostanu na Lokrumu i školuje se u Italiji u Monte Cassinu. Godine 1515. vraća se na Mljet gdje je dva puta bio predstojnikom mljetske kongregacije i nekoliko puta bio izabran za opata samostana. Problemi relativno nepoznate prirode vezani navodno uz reorganizaciju benediktinskog reda tjeraju Vetranovića 1517. u Italiju, prema nekim izvorima u Ferraru u kojoj je imao rodbine, a nakon svojevoljnog odlaska dubrovački ga Senat kažnjava izgonom iz Republike. Na Lokrum se vraća 1522. godine. Nakon što je tri godine ponovno obnašao dužnost opata na Mljetu, 1527. postaje starješinom sjedinjenih samostana na udaljenim i osamljenim otočićima sv. Andrije i samostana sv. Jakova u blizni Višnjice. 1549. u dobi od 67 godina, nakon što je 1531. bio priorom na tom otočiću, povlači se u potpunosti u osamu sv. Andrije s kojeg će se pomaknuti tek pretkraj svog dugog životnog puta na ne puno manje izoliranu Višnjicu i u njen sv. Jakov gdje je i preminuo 1576. godine u dubokoj starosti. Bio je jedan od najplodnijih i najdugovječnijih pjesnika starije hrvatske književnosti.
Stvaralaštvo
Vetranovićev dugi životni vijek na zanimljiv je način uvjetovao i formiranje njegova djela u kojem se tako isprepliću i tri književnoumjetničke i stilske formacije: srednjovjekovna (Orfeo), renesansna i začetak one manirističke, barokne (ep Piligrin). Tako kroz njegov bogati opus možemo promatrati i evoluciju oblika, pogotovo onih dramskih. Nema forme koju Vetranović nije obuhvatio. Pronalazimo tako dva pastoralno-mitološka prizora (Dijana i Lovac i vila) i mitološku dramu Orfeo, a uz njih možemo navesti i ljubavnu poeziju mladog i zanesenog pjesnika u Ranjininom zborniku, te maskerate u kojima je bio čak i ispred Nikole Nalješkovića. Nakon ulaska u samostan, njegovo pjesništvo poprima drugačiji ton, a zaljubljeni pjesnik prepušta mjesto mladom opatu koji stvara religioznu poeziju i crkvena prikazanja s razgranatom strukturom i psihološki razrađenim likovima među kojima se ističe prikazanje Posvetilište Abramovo. Epom Piligrin, velikom i kompleksnom manirističkom strukturom koja podsjeća na Danteovo putovanje u Božanstvenoj komediji, Vetranović je zagazio u kraj svog života i svog stvaralačkog ciklusa. Ep je zbog pjesnikove starosti ostao nedovršen. Zatvarajući svoj bogati lirski opus, Vetranović se na neki način vraća mitološkim počecima pjevajući o mitološkim likovima i prizorima.
Djela
U Vetranovićevom stvaralaštvu možemo načelno razlikovati tri faze:
Druga faza vezuje se uz «ozbiljnije» Vetranovićeve životne pute te traje do 1549./1550., do kada je pjesnik stvorio Od uskrsnutja Isukrstova, Suzanu čistu, Posvetilište Abramovo, Prikazanje po način od komedije Kako bratja prodaše Jozefa i Prikazanje od poroda Jezusova po načinu iz komedije. Što se tiče lirske poezije, u ovoj fazi prevladava religiozna tematika te moralističko-poučni stihovi u suživotu s refleksivnom poezijom s elementima antike, srednjeg vijeka i renesanse koja je često prigodna, poput «pjesanci u pomoć» i poslanica. Znao je Vetranović biti i oštar i kritičan što je iznjedrilo i političko-satiričnu poeziju. Sve ovo čini znatan odmak od stihova prve faze
Treća faza traje od 1549. do 1550. i, koliko je kratka - toliko je neobična i osebujna. Treća faza obuhvaća 17 pjesama koje nose zbirni naslov Pjesni razlike, a sve su mahom nastale u posljednjim godinama Vetranovićevog života te ep Piligrin «fantastično-alegorijsko-filozofijski spjev s autobiografskim elementima». Zanimljivo je da se Vetranović u poodmakloj dobi svoje posljednje faze iznova priklanja mitološkoj tematici prve faze i tako zatvara krug stvaralačkog i životnog hoda. Isus, križ, Muka, Majka Božja i smrt što zaokupljaju pjesnički interes druge faze pretaču se sada u Pjesancu Orfeu, Pjesancu muzam, Pjesancu Apollu, Pjesancu Arionu, Pjesancu nimfi Eko, Pjesancu Plutonu.
Prepjevi psalama
Pastirski prizori (1): Mitološka drama: crkvena prikazanja:
Wharton, New Jersey
Vorton je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.522, što je 224 (3,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Challes (Sart)
Šal je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart koja pripada prefekturi Man.
Elaine, Arkansas
Ilejn je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Challes (Sart)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1089 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 42| stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,83 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 100 metara (maksimalnoj 147 m, a minimalnoj 74 m).
Elaine, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 636, što je 229 (-26,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Gobi
mini|desno|275px|Dine pustinje Gobi thumb|275px|right|Karta Azije na kojoj se vidi položaj pustinje Gobi. Gobi je pustinja u središnjoj Aziji, nalazi se na području sjeverne i sjeverozapadne Kine i južne Mongolije. Svojom površinom od oko 1,295.000 km2 Gobi je peta pustinja u svijetu po veličini, a svojim položajem najjsevernija pustinja na svijetu.
Pustinja Gobi je okružena gorjem Altaj i mongolskom ravnicama i stepama na sjeveru, visoki plato Tibeta nalazi se na jugozapadu, a sjevernokineska nizina na jugoistoku pustinje. Gobi je hladna pustinja, te se često na vrhu pustinjski dina nalaze tragovi snijega, čemu pridonosi i nadmorska visina na kojoj se nalazi pustinja od oko 910 do 1520 metara.
Prosječno u pustinju padne oko 194 milimetara kiše godišnje, dodatna količina vlage u pustinju dopire sa sjevera iz sibirskih stepa, hladnim vjetrovima koji donose snijeg i koji spuštaju temperaturu pustinje do –40 °C u zimi, za razliku od ljetne od +50 °C.
Pustinja Gobi je povijesno značajna kao dio Mongolskog Carstva, a mjesto je i nekih važnih točaka na Putu svile. Gobi je mjesto otkrića mnogih okamina (fosila), a u pustinji su prvi put otkrivna jaja dinosaura.
ATC-0175
ATC-0175 je lek koji se koristi u naučnim istraživanjima. On je selektivni nepeptidni antagonist melanin-koncentrirajućeg hormonskog receptora MCH1. U životinjskim studijama je pokazano da proizvodi anksiolitičke i antidepresivne efekte, bez sedativnih ili ataksičnih nuspojava.
Livorno Ferraris, Vercelli
Livorno Ferraris je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3919 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 191 m.
Luka
mini|desno|250px|Luka [[Kobea u sumrak]] mini|desno|250px|[[Šangajska luka]] Luka ili pristanište je postrojenje za pristajanje ukrcaj, prekrcaj ili iskrcaj tereta ili putnika s brodova i na njih, te ih dijelimo na putničke i teretne luke. Ako su tereti samo jedne vrste i služe kao odlazna postaja za promet roba i dobara proizvedenih u obližnjoj tvornici, rudniku ili naftnoj rafineriji, onda ih nazivamo terminalima. Obično se nalazi na obali mora, jezera, rijeka ili kanala te ih temeljem tih svojstava dijelimo na morske, riječne ili jezerske luke.
Teretne luke često imaju opremu za prekrcaj tereta kao što su dizalice i viličari, čiji vlasnici mogu biti privatne osobe ili javne ustanove. Često se u blizini luke nalaze skladišta, prostori za konzerviranje, hladnjače, cisterne i druge objekte za obradu i skladištenje robe, a zbog svoje važnosti, i ini građevine podgradnje i nadgradnje bivaju izgrađeni kraj lukâ.
Za funkcioniranje luke važna je dubina mora ili vode u kanalima ili vezovima, zaštita od vjetra, valova i oluja, kao i pristup kopnenim prijevoznim sredstvima kao što su željeznica i cesta. Veće luke imaju i svoje brode za posebne namjene.
Markt Rettenbach
Markt Retenbah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 52 opštinska središta okruga Unteralgoj. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.690 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9778168.
Cherokee, North Carolina
Čeroki je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.138.
Cré (Sart)
Kre je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 604, a gustina naseljenosti je iznosila 35 stanovnika/km².
Westover, Alabama
Westover je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.275 stanovnika.
Ranella, Frosinone
Ranella je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Markt Schwaben
Markt Švaben je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 21 opštinskog središta okruga Ebersberg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 11.499 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9175127.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ebersberg Markt Švaben se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ebersberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 509 metara. Površina opštine iznosi 10,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.499 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.059 stanovnika/km².
Suverena država
Suverena država je država sa definisanom teritorijom koja ima unutrašnji i spoljašnji suverenitet, stalno stanovništvo, vladu, nezavisnost od drugih država i kapacitet da uđe u međunarodne odnose sa drugim suverenim državama. Vlada suverene države drži pravnu vlast nad svom tamošnjom imovinom. Takođe se uobičajeno podrazumeva da država nije podređena nekom, ili subjekt neke druge države i organizacije. Iako u nekim apstraktnim uslovima suverena država može iako je nisu priznale druge suverene države, nepriznate države će često imati probleme da uživaju pune moći pri sklapanju sporazuma i da ulaze u diplomatske odnose sa drugim suverenim državama.
Izvori
Suverenitet
Vis u Narodnooslobodilačkoj borbi
Otok Vis je nakon kapitulacije Italije 1943. godine postao jedan od centara Narodnooslobodilačke borbe Jugoslavije.
U Titovoj špilji na Visu se tokom 1944. godine nalazio Vrhovni štab NOVJ, na čelu sa Josipom Brozom Titom.
Veza partizana i Saveznika na Visu
Ratni dnevnik Vrhovne komande Vermahta daje sažet opis kako je Vis postao strateška tačka za vezu partizana i zapadnih Saveznika:
minijatura|Saveznici na Visu (u suknji britanski general [[Fitzroy MacLean).]]
Arotinolol
Arotinolol (Almarl) je lek u klasi mešovitih alfa/beta blokatora.
Upotreba
On se koristi za tretman visokog krvnog pritiska. Predloženo je da se on može koristiti za treatman esencijalnog tremora.
Vis u Narodnooslobodilačkoj borbi
Veza partizana i Saveznika na Visu
O mogućem osvajanju ostrva Visa bilo je govora 28. januara 1944, u Hitlerovom glavnom štabu. Pošto nisu imali dovoljno brodova potrebnih za invaziju, rešeno je da se ta operacija odloži. Očekivali su da će otpor na Visu biti snažniji nego što je bio kada su vršili desant na grčko ostrvo Leros. Početak akcije bio je predviđen između 15. i 20. marta 1944. No, mart 1944. je bio sav u znaku pada Mađarske, kao i krize na ruskom južnom frontu. Zbog toga se njemačka akcija protiv Visa ponovo morala odgoditi. Napravljena je studija u vezi planiranog desanta na ostrvo Vis i ona je 9. aprila 1944. predočena Fireru. Hitler je tražio dodatne informacije pre nego što donese konačnu odluku. U međuvremenu, nemačko ratno vazduhoplovstvo dobilo je zadatak da uništi aerodrom na Visu, koji je počeo da se gradi. Uskoro posle toga usledio je težak napad Luftwaffe protiv ostrva Visa. Međutim, njemački izveštaj od 19. aprila 1944. bio je skeptičan u pogledu uspešnog nemačkog osvajanja Visa i zaključio da ne raspolažu sa dovoljno snaga za taj poduhvat. Posle tog izveštaja Hitler je 24. aprila 1944. rešio da se za sada odustane od invazije na Vis, ali da nemačko ratno vazduhoplovstvo nastavi sa bombardovanjem ciljeva na ostrvu.
Dolazak Vrhovnog štaba NOVJ na Vis
mini|desno|Stihovi [[Vladimir Nazor|Vladimira Nazora u pećini]] thumb|mini|Nekadašnja partizanska tvornica lijekova (1943.-1944.) u [[Komiža|Komiži]] Operacijom Konjički skok Nemci su u maju 1944. godine planirali da vazdušnim desantom na Drvar unište ili zarobe maršala Tita i najviše rukovodstvo NOVJ. Desant koji je izveden 25. maja 1944. nije Nemcima doneo očekivane rezultate. Posle toga, uz pomoć saveznika, Tito i najviše rukovodstvo NOVJ prelaze na Vis, i to preko Italije.
Sovjetskim avionom iz Kupreškog polja za Bari, 4. juna 1944. godine, odleteli su maršal Tito, grupa članova CK KPJ, Vrhovnog štaba NOVJ, NKOJ-a i Predsedništva AVNOJ-a, kao i članovi sovjetske i američke vojne misije. Avionom je upravljao gardijski major Crvene armije Aleksandar Sergejevič Šornikov, kasnije proglašen za Heroja Sovjetskog Saveza i Narodnog heroja Jugoslavije.
Zadatak da se Tito prebaci iz Barija na ostrvo Vis poveren je Britanskoj mornarici. Na raspolaganje mu je stavljen razarač "Blackmore" i razarač "Eggisford" za prevoz ostalog dela grupe. Ficroj Meklejn o tome piše:
Radi iskazivanja vojnih počasti, zapovedništvo oba razarača je tokom plovidbe upriličilo i izvelo prigodnu vežbu vojnopomorskog karaktera. Za vreme svečane večere, koju je po Meklejnu pratila izuzetno duga lista vina, a i ranije, Tito je razgovarao na dobrom engleskom jeziku, što je iznenadilo sve, čak i brigadira koji je s Titom proveo dosta vremena. Na temelju toga kasnije su saradnici američke službe OSS izvodili pretpostavke o ranijem Titovom boravku na područjima engleskog jezika. Nakon večere Tito i Meklejn popeli su se na palubu. "... Nebo je već postalo svetlije i naspram njega videli smo iskrzane obrise dalmatinskih planina. Tito je sedio u fotelji i zamišljeno pušio cigaru. Uskoro smo primetili i tamne obrise Visa, koji su se dizali iz mora."
Tito i Vrhovni štab na Visu
minijatura|[[Vrhovni štab NOVJ na Visu 1944.]] U ranu zoru 7. juna pristali su u komišku luku. Tito se s najbližom pratnjom smestio u zaseoku Borovik, gde su postojale dve prirodne pećine, udubljenja u gromadnim kamenim masivima. Viša je uređena za Tita. Njeno prirodno proširenje u obliku predvorja služilo je kao trpezarija i soba za sastanke. U malom udubljenju u steni ovog proširenja uređen je prostor za Titovog psa Tigra. Od proširenja su se unutar pećine odvajala dva udubljenja, delom doterana klesanjem. U jednom je bio smešten radni sto i stolica na kojoj se nalazio trofejni nemački induktorski telefon, a u drugome krevet. Okolina pećine je takođe uređena, kako zbog sigurnosnih razloga, tako i zbog poboljšanja uslova za boravak. Maršal je do kraja avgusta stalno živeo i radio u pećini, budući da je "i pored iskustva u Drvaru i dalje bio sklon pećinama" (Meklejn). Kasnije je boravio u vili Tramontana, uz more blizu uvale Stonca, u severozapadnom predelu Viške luke.
Vis centar Nove Jugoslavije
thumb|Saveznički komandosi na [[Visu]] minijatura|[[Judita Alargić, Mitra Mitrović i Vera Zogović na Visu, avgusta 1944.]]
U periodu od dolaska maršala Tita na Vis, juna 1944, pa do oslobođenja Beograda, oktobra 1944. godine Vis je bio sedište najviših civilnih, vojnih i političkih organa nove Jugoslavije.
16. juna 1944. na ostrvu Visu došlo je, posredstvom Engleza, do sporazuma između Tita i Jugoslovenske izbegličke vlade, koju vodi dr Ivan Šubašić. Nakon toga je general Velebit otišao u London i bio Titov predstavnik kod britanske vlade i ujedno je bio i veza sa Jugoslovenskom izbegličkom vladom. Viškim sporazumom Kraljevska vlada u izbeglištvu priznaje "nacionalne i demokratske tekovine izvojevane od naroda Jugoslavije u toku njihove trogodišnje borbe, kojima su postavljeni temelji demokratskom federativnom uređenju".
Odavde je Tito u kasno leto 1944. godine pošao na razgovore s Čerčilom i Staljinom kako bi učvrstio međunarodni položaj, a na viškoj obali 12. septembra 1944. godine prvi put je otvoreno govorio o priključenju slovenskih i hrvatskih krajeva koji su po Rapalskom ugovoru pripali Italiji i poručio - Tuđe nećemo, svoje ne damo!
Atosiban
Atosiban (Traktocil, Antocin) je inhibitor hormona oksitocina i vazopresina. On se koristi kao intravenozni lek za sprečavanje preranog porođaja (tokolitik). Mada su inicijalna ispitivanja pokazala da može da se koristi kao nazalni sprej, i da stoga bolničko lečenje nije neophodno, on se ne koristi u toj formi. Atosiban je razvila švedska kompanija Fering Farmaceutikals, i prvi izveštaji su objavljeni 1985.
Atosiban je modifikovana forma oksitocina koja inhibira dejstvo tog hormona u materici, što dovodi do prestanka porođajnih kontrakcija.
Jedan sistematski pregled iz 2005. je pokazao da mada atosiban ima manje nuspojava nego alternativni lekovi (kao što je ritodrin), on nije bolji od plasiba, i u jednoj studiji je imao gore neonatalne ishode. Autori sugerišu da je nifedipin možda delotvorniji.
Junkovac
Junkovac može biti:
Candé
Kande je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Segre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2595 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 528 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,91 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 43 metara (maksimalnoj 67 m, a minimalnoj 32 m).
Edgewood, Florida
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.503 stanovnika, što je 602 (31,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
Kapara (vladar)
Kralj Kapara (također Gabara) od Guzane (Tell Halaf) bio je vladar malog aramejskog kraljevstva Bit Bahiani u 10. ili 9. vijeku pne. (Albright 1956 mu vladavinu smješta u okvir 950-875. pne.). Dao je sagraditi Bit-hilani, monumentalnu palaču u neo-hetitskom stilu, otkrivenu 1911. od strane Maxa von Oppenheima, sa bogatim ukrasima i reljefnim ortostatima.
Godine 894. pne. je asirski kralj Adad-nirari II zabilježio palaču u svojim arhivima kao tributarni aramejski grad-državu. Godine 808. pne. su i grad i njegova okolica postali provincija Neoasirskog Carstva.
Srpski Miletić
Srpski Miletić je selo u Srbiji koje administrativno pripada opštini Odžaci, u Zapadnobačkom okrugu, Vojvodini, Srbija. Selo je dobilo ime po Svetozaru Miletiću.
Demografija
Prema popisu iz 2008. bilo je 3538 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 3663 stanovnika).
U naselju Srpski Miletić živi 2878 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,2 godina (38,9 kod muškaraca i 41,4 kod žena). U naselju ima 1163 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,04.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Markt Taschendorf
Markt Tašendorf je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.041 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9575147.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm Markt Tašendorf se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 343 metra. Površina opštine iznosi 27,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.041 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 38 stanovnika/km².
Chesapeake, Ohio
Česapik je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 745, što je 97 (-11,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Zeoke (Lazarevac)
Zeoke je naselje u gradskoj opštini Lazarevac u gradu Beogradu. Prvi nezvanični rezultati popisa stanovništva 2011. god. pokazuju da u 213 domaćinstava živi 712 stanovnika. Prema popisu iz 2002. bilo je 796 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 883 stanovnika).
U mestu se nalazi jedan od najvećih ugljenokopa lignita na Balkanu. Osim toga Zeoke je bilo poznato i kao vinogradarsko mesto.
Istorija
Najstariji pisani dokument koji zeočani poseduju a koji govori o starosti naselja je iz 1528. godine. U '''Popisu Beograda i okoline 1528. god.'''. stoji da selo Zeoka ima deset domova i to: Jovan sin Radice, Živko sin Đurađa, Mihač sin Đorđa, Branko sin Dobrivoja, Radul sin Radovana, Miliša sin Dobrivoja, Radman sin Obrada, Nikola sin Prvića, Nikola sin Obrada.
U devetnaestom veku veoma veliku ulogu u Srbiji igra zeočka porodica Stanojević. Naime u seči knezova 1804. godine. Turci su u Zeokama posekli kneza Stanoja Mihailovića. Njegov sinovac, Nikola (1779-1829), koji je tom prilikom ubio Turčina, (prvi Turčin u Prvom srpskom ustanku je ubijen u Zeokama) je 1819. godine od strane Miloša Obrenovića postavljen za kneza Knežine Gošnjićke u beogradskoj nahiji. Tada je on već uzeo prezime po stricu Stanoju, mada se zbog kneževskog porekla, negde preziva i Knežević.
Demografija
Prema popisu 2002. god u naselju Zeoke živelo je 619 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,0 godina (40,0 kod muškaraca i 40,0 kod žena). Tada je u naselju imalo 276 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,88.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, broj stanovnika je u padu što je posledica širenja površinskog kopa PD „Kolubara“ radi eksploatacije lignita. U narednih nekoliko godina je u planu da Zeoke potpuno nestane kao naselje što se već desilo sa susednim selom Sakulja.
Vladimir Bartol
Vladimir Bartol (Trst, 24. 2. 1903. – Ljubljana, 12. 9. 1967), slovenski pisac, dramaturg, esejist i publicist, najpoznatiji po knjizi Alamut izdanoj 1938. godine. Prevedena je na mnoštvo jezika, te je cijenjena u cijelom svijetu. Nakon Drugog svjetskog rata bio je dramaturg "Slovenskoga narodnog gledališča" u Trstu, gdje je i poslije živio kao književnik i kazališni kritičar. Egzotičnim motivima, napetim i logičkim pripovjedanjem stekao je mnogo čitatelja. U poslijeratnim spisima više ga zanima tršćanska nacionalna i socijalna problematika.
Život
Rođen je kao treće dijete u građanskoj obitelji oca Gregora Bartola, poštanskoga službenika i majke Marice Bartol-Nadlišek, po zvanju učiteljice, koja se bavila i pisanjem. Roditelji su mu priuštili odličnu izobrazbu, majka ga je upoznala sa slikarstvom, a otac mu je približio biologiju. U svojoj autobiografiji opisao se kao pretjerano osjetljivo dijete, koje je samo sebe doživljavalo kao pomalo drugačije od druge djece, zbog bogate mašte. Oduševljavale su ga brojne stvari, a najviše biologija, filozofija, psihologija, umjetnost, a posebice književnost i kazalište. Kao znanstvenik je skupljao i proučavao leptire.
Školu je pohađao u Trstu i završio je u Ljubljani. Zatim se je upisao na sveučilište i studirao biologiju i filozofiju. Posebice se zanimao za djela Sigmunda Freuda. Diplomirao je 1925. godine, te nastavio studij u znamenitoj Sorboni u Parizu, od 1926. do 1927. godine. 1928. odslužio je vojni rok u Petrovaradinu u Srbiji. Od 1933. do 1934. živio je u Beogradu, radeći kao urednik novina. Potom se je vratio u Ljubljanu, gdje je živio kao slobodan umjetnik do 1941. godine. Nakon Drugog svjetskog rata prvo je obavljao dužnost tajnika SNG u Ljubljani, zatim se vratio u Trst i okrenuo se životu kulturnog djelatnika. Godine 1956. ponovno se vratio u Sloveniju i preuzeo dužnost djelatnika organizacije SAZU. Tu je radio do svoje smrti, 12. rujna 1967.
U njegovim djelima vidi se utjecaj Friedricha Nietzchea, ekspresionizma i psihoanalize. Tako u njegovim djelima često nalazimo psihološke i filozofske ideje, koje poglavito govore o želji za moći, istini i laži, manipulaciji s ljudima i spoznavanju svjetovnih, intelektualnih načela. Kako je pisao u vrijeme socijalnoga realizma, njegove teme nisu dovoljno dolazile do izražaja. Do toga dolazi tek u osamdesetim godinama 20. stoljeća.
Vladimir Bartol po nekim je podacima simpatizirao primorsku organizaciju TIGR i prema mišljenju svojeg suvremenika, kritičara Line Legiše, kojeg podržava Miran Hladnik, preko alegorija iz islamskog svijeta govorio je o njihovoj borbi, pa i u zbirci Al Araf i romanu Alamut.
Natrijum polisulfid
Natrijum polisulfid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 57,071 Da.
Francavilla al Mare, Chieti
Francavilla al Mare je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21095 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Prvi makedonski rat
Prvi makedonski rat (215. st. e. – 205. st. e.) je rat makedonskog kralja Filipa V protiv Rimske republike. Od 211. st. e. kao rimski saveznici u tom ratu se ratu bore Etolski savez i pergamski kralj Atal I. Ovaj rat odvijao se u isto vreme kad i Drugi punski rat. Rat nije donio bitnu prednost nijednoj strani. Tokom rata Makedonci su pokušavali da zauzmu delove Ilirika i Grčke, ali bez uspeha. Borbe na istoku sprečile su Filipa V da pomogne Hanibalu u ratu protiv Rima.
Demetrije poziva u rat protiv Rima
Rim je bio zauzet ratom protiv Hanibala, što je Filip V video kao dobru priliku da se proširi u smeru zapada. Grčki istoričar Polibije navodi da je Demetrije sa Farosa (Hvar) nagovorio Filipa V da krene u rat. Demetrije je posle Prvog ilirskog rata 229. godine st. e. vladao većinom obalnog Ilirika. Međutim, poražen je od Rimljana u Drugom ilirskom ratu 219. st. e., pa je pobegao kod Filipa V.
Dok je Filip V ratovao protiv Etolskog saveza dobio je pismo od Hanibala o pobedi u bici kod Trazimenskog jezera 217. st. e. Demetrije ga je uveravao da može osvojiti veliko kraljevstvo na zapadu, dok su Rimljani zauzeti ratom sa Hanibalom.
Filip V sklapa mir sa Etolskim savezom i gradi flotu
Filip V je sklopio mir sa Etolskim savezom u blizini Naupakta. Tokom zime 217–216. st. e. Filip V izgradio je flotu od 100 ratnih brodova i počeo trenirati posadu. Makedonci verovatno nisu imali sredstava da održavaju flotu, koja bi bila ravna rimskoj. Polibije kaže da Filip nije ni želeo da se sa Rimljanima bori na moru, nego na kopnu.
Filip je odlučuio da gradi male brze galije, kakve su koristili Iliri. Imale su jedan red vesala i prevozile su pored veslača i 50 vojnika. Sa tim galijama Filip je očekivao da može izbeći rimsku flotu, koja je bila stacionirana u Lilibeju (Mesini) na Siciliji. Rimska flota je bila prezauzeta borbama sa Kartaginom.
Filip je u međuvremenu širio teritorije do blizu granica Ilirije. Plan mu je bio da zauzme obalu Ilirije, pa onda teritorije između obale i Makedonije. Tako zauzetu teritoriju bi koristio kao rutu kojom bi mogao preći tesnac do Italije. Mnogo se bojao rimske flote, tako da kad je prvi put krenuo prema Apoloniji u Iliriji, a dobio informacije o nekim rimskim brodovima, odmah se vratio, iako se radilo samo o 10 brodova.
Filip V sklapa savez sa Kartaginom
Nakon Hanibalove pobede u bici kod Kane 216. godine, Filip V je u leto 215. st. e. sklopio sporazum sa Hanibalom, po kojem je utvrđena zajednička borba protiv Rimljana. Po sporazumu, nakon planiranog poraza Rimljana, Rim je trebalo da Filipu preda Korkiru (Krf), Apoloniju, Epidamn, Faros, Dimalu i druge gradove.
Kada su se Filipovi legati vraćali morem Rimljani su ih zarobili i otkrili tekst sporazuma. Rim se odmah našao u problemima i poslao dodatnih 25 brodova u Tarentski zaliv u kome je već bilo 25 brodova, a sve sa ciljem da očuva jadransku obalu od moguće makedonske invazije.
Rat izbija u Iliriji
Krajem leta 214. godine Filip je ponovo pokušao osvojiti Ilirik invazijom sa 120 galija sa mora. Zauzima Orik, koji je bio slabo branjen, pa kreće u opsadu Apolonije. Rimljani su premestili flotu iz Tarenta u Brundizij i kad su čuli za pad Orika i opsadu Apolonija, kreću preko mora.
Rimljani su se iskrcali kod Orika i sa 2.000 ljudi uspeli da izvedu iznenadan napad na makedonske snage. Filip V je bio prisiljen da zapali svoje brodove i vrati se u Makedoniju preko brda. Hiljade Makedonaca je ubijeno ili zarobljeno. Filip V sada više morskim putem nije mogao do Ilirika, jer je rimska flota tu patrolirala. Odlučio je da kopnenim putem osvaja teritorije i tako dopre do Ilirika. Na taj način je došao do Jadrana i zauzeo je prvo Lis, a kasnije i okolne teritorije. Međutim, nije imao flote potrebne za prevoz do Italije.
Rimljani traže saveznike u Grčkoj
Rimljani su tražili način da spreče da Filip pomaže Kartagini. U početku Etolski savez nije bio spreman, jer je potpisao mir sa Filipom. Kasnije, 211. godine, padom Sirakuze i Kapue u rimske ruke, Etolski je savez uvideo da je Rim još uvek jak saveznik te je pristao da potpiše sporazum sa Rimom.
Po tom sporazumu, Etolski savez vodi kopnene, a Rimljani pomorske operacije. Rimljani dobijaju robove i plen, a Etolski savez teritorije. Sporazum omogućuje da i drugi pristupe savezu.
Borbe u Grčkoj
Rimljani osvajaju nekoliko gradova i ostrvo Nasos. Kad je Filip čuo za savez Rima i Etolskog saveza počinje da širi okolo granice od Ilirika, Dardanije do Trakije. Vraća se kad je dobio poziv u pomoć od ljudi iz Akarnanije. Vojska Etolskog saveza je bila daleko brojnija od vojnika Akarnanije, tako da su brzo proterali vojnike Akarnanije do Epira. Međutim, znajući da dolazi Filip i da će se vojska Akarnanije svetiti, Etolska vojska se povlači.
U proleće 210. godine Rimljani sa Etolskim savezom zauzimaju Antikiru u Fokidi. Rim stanovništvo pretvara u roblje. Ubrzo protiv Filipa su i Sparta, Elis, Mesenija i Pergamon. Rimska i pergamska flota su kontrolisali more i pomagali ostalima. Savez protiv Filipa je odlično obavljao posao. Ipak Sparta, Elis i Mesenija ostaku pasivni, a Filip ponovo napreduje.
Pokušaj mirovnog sporazuma propada
Predstavnici neutralnih država Egipta, Rodosa, Atine i Hiosa zainteresirani su za prekid rata, koji uništava trgovinu i prosperitet.
Pozivaju na sklapanje mirovnog sporazuma. U početku je mir trajao 30 dana. Međutim, dolazak Rimljana u Naupakt ohrabruje Etolske predstavnike da traže od Filipa previše, a to je povratak mnogih teritorija. Time mirovni pokušaj propada.
Borbe se nastavljaju
Rimljani su pokušavali zauzeti Korint, ali ih je Filip odbacio. Filip je krenuo na Elis, glavnu bazu Etolskog saveza protiv Ahajaca. Rimljani dolaze sa pojačanjem od 4.000 vojnika. Međutim, Filip je u blizini zarobio 4.000 vojnika. Vraća se u Tesaliju na vesti o ilirskim upadima na severu. Rimljani napadaju isturene makedonske posede.
Pergamski kralj Atal morao se vratiti u Pergam da ga brani od kralja Bitinije. Rimljani se vraćaju u Eginu, tako da Filip ima slobodne ruke. On brzo zauzima grad za gradom, sada kada nema blizu neprijateljske flote. Opet predstavnici neutralnih država nastoje ugovoriti mir 207. st. e. Etolski savez je teško pritisnut, ali još ne dovoljno da bi pristao na Filipove uslove.
Mirovni sporazum
Konačno, 206. godine Etolski savez bez rimskog pristanka traži mir pod Filipovim uslovima. Rimljani šalju 205. godine 35 brodova i 11.000 vojnika u Dirahijum (Drač) da bi podstakli nemire protiv Filipa. Filip stiže, pa se Rimljani povlače. Rimljani uzaludno pokušavaju da navedu Etoljane na rat protiv Filipa. Rimljani više nisu imali saveznika u Grčkoj, ali su bar sprečili Filipa da pomogne Hanibalu i spoji se s njegovim trupama u Italiji. Rimljani i Filip V potpisuju mir 205. godine, kojim se završava Prvi makedonski rat.
193
thumb|Didije Julijan
Godina 193. (CXCIII) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Sosija i Ericija (ili, rjeđe, godina 946. Ab urbe condita). Oznaka 193. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Narodnooslobodilačka borba u Bosni i Hercegovini
minijatura|Slavlje povodom prvog oslobođenja Bosanskog Petrovca 31. maja 1942. godine. mini|Jedinice [[Treći korpus NOVJ|Trećeg korpusa NOVJ ulaze u Tuzlu 1943.]] Bosna i Hercegovina je bila glavno uporište jugoslovenskih partizana i središnja oblast narodnooslobodilačke borbe Jugoslavije.
Bosna i Hercegovina je tokom okupacije Jugoslavije 1941. godine pripojena Nezavisnoj Državi Hrvatskoj. Ustaše su stavile srpsko stanovništvo van zakona i započele progone i pokolje, što je stvorilo uslove za oružani ustanak dela stanovništva.