Bette_Davis
1971—1990: „Avgustovski kitovi“
Početkom 1970. Beti je dobila poziv iz Njujorka da se pojavi u izlaganju Great Ladies of the American Cinema, gde je tokom pet večeri šest glumica pričalo o svojoj karijeri; pored Beti, bile su tu i Mirna Loj, Džoun Kraford, Rozalind Rasel, Lana Tarner i Silvija Sidni. Šou je bio veoma uspešan, i Dejvisova je potom gostovala u Australiji i Engleskoj, na oduševljenje njenih brojnih fanova. Godine 1972. igrala je glavne uloge u TV–filmovima Madame Sin i The Judge and Jake Wyler, koji su prvobitno bili osmišljeni kao miniserije. Potom je krenula na američku turneju sa predstavom Miss Moffat, no prekinula je, požalivši se na povredu kičme, odmah pošto je filadelfijska publika izviždala performans. Četiri godine kasnije dobila je male uloge u hororu Burnt Offerings, sa Karen Blek, i TV–drami The Disappearance of Aimee, sa Fej Danavej. Beti je na snimanjima žestoko izgrdila obe mlade glumice zbog neprofesionalnog i bahatog ponašanja, kao i zbog nepoštovanja njenih godina. Godine 1977. postala je prva žena koja je dobila Nagradu za životno delo od Američkog filmskog instituta. Brojne kolege došle su da joj odaju počast, a među njima su bili Natali Vud, Henri Fonda, Džejn Fonda, Olivija de Havilend, koja je rekla da je Beti uvek dobijala uloge koje je ona želela, kao i Vilijam Vajler. Potom je usledio niz manjih uloga u TV–filmovima i miniserijama: The Dark Secret of Harvest Home, White Mama, Strangers: The Story of a Mother and Daughter, za koju je nagrađena Emijem za najbolju glavnu glumicu. Ova uloga je zbog velikih privatnih problema sa kćerkom, za nju imala simbolično značenje te nije volela da mnogo priča o njoj. Kćerku u seriji je glumila Džina Roulands. Sledeće godine je Dejvisova igrala ekscentričnu aristokratkinju, madam Šiler, u filmu Smrt na Nilu, adaptaciji istoimenog romana Agate Kristi, a potom i manje uloge u Diznijevim filmovima Povratak sa Veštičje planine i The Watcher in the Woods. Beti je po treći put dobijala tipski potpuno iste uloge: bila je pomalo zla i sebična starica, usamljeni i otuđeni matrijarh. Takvi su bili njeni likovi u serijama Porodično okupljanje (1981), Klavir za gospođu Čimino (1982) i Right of Way (1983), gde joj je partner bio Džejms Stjuart. Početkom 1983. dijagnostifikovan joj je rak dojke, a nešto kasnije su i njene nesuglasice sa kćerkom kulminirale velikom svađom i razlazom. Beti je 1985. glumila u kriminalističkom filmu Ubistvo sa ogledalima, takođe snimljenim po Agatinom romanu, a 1986. u drami As Summers Die. Poslednji film koji je završila bila je drama Avgustovski kitovi, gde je prvi put u karijeri glumila sa Lilijan Giš. Njih dve su u filmu sestre koje su se, uprkos velikim razlikama u temperamentu i shvatanjima, navikle na zajednički udovički život i oslonac su jedna drugoj u poznoj starosti. Ovo je bio njen poslednji film, za koji je ujedno bila izuzetno pohvaljena. Toliko dobre kritike nije dobila još od 1962. i filma Šta se dogodilo... Beti je kao i obično bila zla sestra. Jedan od kritičara je njen lik uporedio sa starim, mrzovoljnim stršljenom koji reži i posrće, dok je Vašington post napisao da je „Beti ratoborna i nagla kao i uvek. Oni koji je vole kao netrpeljivu, neće biti razočarani. Još uvek su to one plave oči iz kojih sjaji pretnja. Očekujete da svakog trenutka prekine film i počne da grdi zbog lošeg osvetljenja“. Poslednji film u kom je igrala, izašao je u bioskope tek posle njene smrti, a ona njen deo nije snimila do kraja. Dejvisova je 1989. jedanaest minuta igrala naslovnu ulogu u komediji Čudna maćeha. Već od samog početka snimanja je imala razmirice sa režiserom, koji nije pokazivao previše razumevanja prema njenim godinama. Beti je zato jednog dana jednostavno napustila film, bez daljeg objašnjavanja, shvativši da je vreme za kraj.