cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cres (otok)
Prahistorija
Napuštanje spilja kao stalnog boravišta i početak gradnje utvrđenja poklapa se s pojavom bronce; to razdoblje gradinske naseljenosti traje tijekom željeznog doba. Većina pretpovijesnih gradina na otoku Cresu potječe iz 2. milenija pne. Iliri su prvi povijesno identificiran narod na Cresu; prema Novaku, došli su na istočnu obalu Jadranskog mora već početkom 2. milenija pne. i donijeli metalnu kulturu: otok Cres i susjedne otoke zaposjeli su tada Liburni, pa su i pretpovijesne gradine najvjerojatnije njihovo djelo. Veće gradine bile su naselja, dok su manje služile kao zbjegovi u slučaju opasnosti, a neke su imale i kultne svrhe. S vremenom se za mjesta gradinskih naselja biraju lokacije koje su omgogućavale nadzor nad važnim morskim ili kopnenim putovima i prolazima. Među gradinama na Cresu spominju se: Beli, Sis, Bartulomej, Ćule, Helm, Skulka, Graćišće, Pešćeni, Vela Straža, Ilovica, Pukonjina, Karstipul, Stivan, a, osim toga, i sadašnja naselja Beli, Lubenice i Osor leže na mjestu pretpovijesnih gradina. U prilog pretpostavci da se na mjestu današnjeg Osora nalazilo pretpovijesno naselje govore kako neki izvori, u kojima se izričito spominje među liburnijskim naseljima, zajedno sa Zadrom i Ninom, tako i pretpovijesni grobovi pronađeni neposredno uza zidine Osora, za zapadne i istočne strane. Neke su creske gradine očito mogle biti stalna naselja (Maslovnik, Vela Straža, Konopičje, Gradišće, Gravišće, Jelovica), a neke su gradine manjih dimenzija, kao i one na uzvišenjima bez zaravnjenog prostora na vrhu, vjerojatno služile samo za zbjeg u slučaju opasnosti, kao npr. Hrib i Petričina. Razmještaj gradina i drugih tragova pretpovijesne naseljenosti na Cresu ukazuje na izrazitu orijentaciju tadašnjeg stanovništva na stočarstvo, ali i na povezanost s morem, što je u skladu s činjenicom da su Liburni bili stočari, ali i vrsni pomorci i gusari.
Antika
O tome kada su stari Grci prvi put došli do kvarnerskih otoka, pa i Cresa, nema pouzdanih podataka, budući da indicije, kao što su nalaz jednog kipa u Belom i spominjanje naziva tih otoka u grčkim izvorima, još uvijek nisu dovoljni temelji da izvođenje definitivnih zaključaka. U plovidbi uz istočnu obalu Jadranskog mora veliku su važnost svakako morali imati prolazi i kanali, kakav je i kanal kod Osora, tzv. Kavuada: nastanjen već u neolitiku, Osor je bio poznat kao postaja na "jantarskom putu" i kao pomorsko uporište na putu između Grčke i Nezakcija u Istri, pa se može pretpostaviti da je u Osoru vjerojatno postojao i grčki trgovački emporij, dok su na okolnim uzvišenjima bile liburnijske gradine. Međutim, danas u Osoru nema tragova koji bi dokazivali grčku prisutnost, osim možda dijelova gradskih bedema. S druge strane, iz izvještaja mletačkog sindika G. B. Giustiniana vladi u Veneciji 1553. godine, koji je podnio nakon posjeta Osoru, saznajemo da je tada u Osoru bilo grčkih spomenika i natpisa, pa se zaključuje da je materijal kasnije raznesen. U prilog tome govori vijest Alberta Fortisa da je u Osoru u 14. stoljeću nađen grčki kip Medeje, koji je kasnije prenesen u Veneciju. Kako do sada nije bilo sustavnih arheoloških istraživanja, nađeni primjerci grčkog novca i keramike mogu biti rezultat tadašnjih trgovačkih veza Osora s grčkim svijetom, ali i dokaz grčke prisutnosti na otoku.
Cres je u sastav rimske države uključen između kraja 2. stoljeća pne. i kraja 1. stoljeća pne. i od tada pa sve do pada Zapadnog Rimskog Carstva 476. godine ostaje u njezinom sastavu. Rimska se naselja na Cresu mogu podijeliti u tri osnovne kategorije: velik i utvrđen grad Apsorus (Osor), čija je važnost prelazila lokalne okvire; ostala naselja koja se spominju u izvorima i od kojih su sačuvani arhitektonski ostaci: Beli (Caput Insulae), Lubenice (Hibernicia), Ustrine (Ustrina) i Cres (Crepsa); te izolirani lokaliteti vezani uglavnom za obradiva zemljišta na kojima su vjerojatno bile villae rusticae, npr. kod Porozine, Lovreškog, Miholašćice, Pogane na Punti Križa. Ostaci snažnih zidina, veličina utvrđenog gradskog prostora i brojni arhitektonski fragmenti iz rimskog razdoblja svjedoče o razvijenom životu i velikoj važnosti Osora kao trgovačkog i strateškog središta na plovidbenim putovima na sjevernom Jadranu. Premda su neki autori spekulirali o tome da je rimski Apsorus mogao imati i do 25.000 stanovnika, ipak su mnogo realnije pretpostavke o "nekoliko tisuća stanovnika" ili o 7.000 stanovnika. Plinije Stariji spominje Osor kao oppidum koji je kasnije postao municipium, a u doba razvijenog Rimskog Carstva Osor je res publica. Građani su uživali ius Italicum, a grad je imao sve tipične rimske urbane značajke: forum, hram, kazalište i druge javne zgrade. U izvorima nema podataka o tome tko je i kada prokopao osorsku prevlaku, no s obzitom na važnost Osora kao postaje na "jantarskom putu", čini se vjerojatnim da su kanal iskopali još Liburni, da je kasnije bio zapušten te da je dolaskom Rimljana ponovno očišćen i osposobljen za plovidbu, a možda i proširen i produbljen.
Među drugim rimskim naseljima na Cresu najranije se u povijesnim izvorima spominje naselje Cres (Crepsa, Crexa, Crexi), i to prvo kod Plinija Starijeg u 1. stoljeću, koji navodi da se radi o utvrđenom gradu; Klaudije Ptolemej u 2. stoljeću navodi da se na otoku nalaze dva grada – Apsorus i Crepsa. Međutim, budući da na mjestu današnjeg Cresa gotovo da i nema rimskih tragova, neki autori iznose pretpostavke da se antičko naselje Crepsa nalazilo na nekom drugom mjestu, npr. na brdu Bartulomeju, iznad današnjeg naselja, gdje je ranije postojalo pretpovijesno gradinsko naselje i gdje se danas nalaze tragovi gradine i crkvice sv. Bartulomeja iz ranog srednjeg vijeka, a gdje su nađeni i tragovi rimske prisutnosti. Drugi ističu kako je malo vjerojatno da Rimljani nisu uvidjeli i iskoristili prednosti dobro zaštićene creske luke te objašnjavaju da tragova rimske prisutnosti u današnjem Cresu nema možda zbog toga što tragovi antičkog grada leže ispod sadašnjeg naselja, a u Cresu nikakvih istraživanja u tom pogledu nije bilo.
Na mjestu današnjeg naselja Beli razvilo se rimsko naselje Caput Insulae, na temeljima pretpovijesne gradine, vjerojatno kao kolonija veterana, a prema jednom pronađenom natpisu moglo bi se zaključiti da je to bilo u vreme cara Tiberija. Pored epigrafa, o rimskoj prisutnosti na lokalitetu Beloga svjedoče ostaci bedema ukomponirani u srednjovjekovne utvrde, otkriveni tragovi hrama i foruma, te brojni grobovi iz rimskog doba otkriveni u blizini naselja. Ispod naselja sa zapadne strane, iznad duboke jaruge, i danas stoji rimski most, preko kojega prelazi stara cesta od nekadašnjih gradskih vrata ka jugu; most je, zajedno s cestom, rekonstruiran 1878. godine.
Rimsko naselje Hibernicia nalazilo se na mjestu današnjih Lubenica. Naziv možda potječe od latinskog pridjeva hibernus ("zimski"), što bi moglo biti u vezi s istaknutim položajem naselja na strmoj litici, na visini od oko 400 metara, koja je izložena jakim vjetrovima. Kao i u slučaju Belog, naselje se razvilo na temeljima pretpovijesne gradine i imalo je strateški položaj, budući da se iz njega nadzirao cijeli Kvarner. Možda je u početku rimske vladavine tu bilo tek utvrđenje, koje se kasnije razvilo u agrarno naselje. Budući da se sve do danas naselje održalo na istom mjestu, malo je tragova rimske prisutnosti – jedino epigrafski nalazi, nakit, novac i arhitektonski ulomci. Navodno su na obali ispod naselja bili pronađeni tragovi rimskog mozaika, koji je vjerojatno pripadao nekoj rimskoj vili.
Ostaci rimske cisterne i temelji zidova te nakit i rimski novac, a osobito nekropola s bogatim grobnim prilozima dokazuju postojanje rimskog naselja na mjestu današnjih Ustrina. Međutim, neki smatraju da je otkrivena nekropola prevelika za tako skromne tragove naselja, pa iznose pretpostavku se tu nalazila nekropola antičkog Osora i da se tu vršilo kremiranje pokojnika. Na to upućuje i naziv naselja, koji se može izvesti iz latinskog glagola ustrinare ("spaljivati"), pa bi naziv Ustrina mogao značiti "paljevina". No, budući da su Ustrine više od 5 km udaljene od Osora, pretpostavku o "osorskom groblju" treba uzeti s rezervom.
Srednji vijek
U doba kneza Branimira Hrvati već gospodare cijelim otokom, uključujući naselja Beli, Cres i Lubenice, a jedino je Osor još u rukama Bizanta. U to je vrijeme bizantski car Bazilije odlučio da će dalmatinski gradovi, a s njima i Osor, plaćati hrvatskom vladaru godišnji danak za nesmetan posjed onih zemljišta koja su koristili izvan gradskih zidina na hrvatskom teritoriju: po toj je odluci Osor plaćao 100 zlatnika. Konstantin Porfirogenet tvrdi da je Osor (Apsara) "utvrđeno naselje i da su Osorani oko 875. god. plaćali danak Slavenima, koji su inače gospodarili otokom". Iz razdbolja ranog srednjeg vijeka (8–10. stoljeće) sačuvan je veći broj sakralnih objekata na Cresu, npr. u Suplatunskom (južno od Osora), Sremu i Lovreškom, a velik broj ostataka pučke arhitekture iz tog razdoblja susreće se i po ostalim dijelovima otoka.
U 10. stoljeću na Cresu postoje četiri općine: Osor, Cres, Lubenice i Beli, iako je grad Osor i dalje pod Bizantom. U pismu pape Ivana X iz 925. godine govori se o upotrebi slavenskog jezika u bogoslužju na "Osorskim otocima", što pokazuje da je u to vrijeme na Cresu bilo dosta hrvatskog stanovništva. Kroničar također bilježi da su prilikom posjete mletačkog dužda Petra II Orseola Osoru 1000. godine "došli i stanovnici iz susjednih hrvatskih kaštela". Osorani su tada priznali duždevu vlast i to je prvo podložništvo otoka Cresa Veneciji. Ona će tijekom četiri stoljeća uporno nastojati i povremeni uspijevati uspostaviti svoju kontrolu nad otokom Cresom, koji se u međuvremenu nalazio u okviru hrvatske države. Prisegu vjernosti mletačkom duždu obnovili su 1018. godine Osor i Beli, svaki uz tribut u određenoj količini kunskih kožica, no 1069. godine, za vrijeme Petra Krešimira IV, Osor je priključen hrvatskoj državi, zajedno s ostalom bizantskom Dalmacijom. Nakon kratkotrajne obnove bizantske vlasti nad Dalmacijom krajem 11. stoljeća, dalmatinski su gradovi, uključujući Osor, 1105. godine priznali vlast ugarsko-hrvatskog kralja Kolomana, koji im je tom prigodom potvrdio privilegije.
Godine 1116. otok Cres je, zajedno sa susjednim otocima, postao mletački posjed, pa su 1154. biskupi Osora, Krka i Raba postali sufragani novoosnovane zadarske nadbiskupije, "jer su sada oni u drugoj državi od splitskog nadbiskupa". Venecija je 1130. dala Osorsku kneževinu (Contea di Ossero), koja je obuhvaćala cijelu cresko-osorsku otočnu skupinu, u leno Guidu Polaniju, a nekoliko decenija kasnije (1166) Leonardu Micheliju; od 1180. Cresom upravlja obitelj Morossini, s nasljednim pravom, sve do izumrća 1302. godine, od kada Venecija svake dvije godine imenuje jednog plemića s naslovom "kneza i kapetana" (conte e capitano), koji je iz Osora upravljao svim otocima.
U međuvremenu se na Cres u susjedne otoke naseljava novo hrvatsko stanovništvo, koje bježi od čestih nemira u kontinentalnom zaleđu te od pojave kuge i provale Mongola, pa 1271. mletačka vlada dopušta osorskom knezu da sa sobom povede osobu koja govori hrvatski jezik, a 1312. zapovijeda da osorski knez među svojim službenicima obavezno mora imati osobu koja poznaje hrvatski. Premda je feudalizacija otoka Cresa dovršena uspostavljanjem mletačke vladavine, tu se nikada nisu razvili pravi kmetski odnosi: postojao je najamni rad, a rjeđe zemljišni zakup; od posebnog su značaja u to doba bili stočarstvo, šumarstvo i ribarstvo.
Zadarskim mirom 1358. godine Cres je ponovno u sastavu Hrvatske. Ugarsko-hrvatski kralj Ludovik daje cresko-lošinjske otoke 1380. u leno obitelji Saračen, 1389. obitelji Gorjanski. Na otok Lošinj, koji je do tada bio nenaseljen i bio vlasništvo Osora pa se i nazivao "Osorski otok", 1240. godine naseljava se skupina hrvatskog stanovništva pod vodstvom Obrada Harnovića. Godine 1384. sklopljen je ugovor između Osora i Cresa, po kojemu je otok Lošinj ostao Osoranima, i tada se prvi put u dokumentima taj otok spominje pod imenom Lošinj. Tijekom 13, 14. i 15. stoljeća Cresani se često žale Veneciji na krađu stoke od strane stanovnika susjednih otoka, ali je bilo i slučajeva krađe između pojedinih otočkih naselja.
Uz Osor, najvažnija su naselja u to vrijeme kašteli Cres, Beli i Lubenice, koji su imali i svoje suce: jedan dokument iz 1276. godine odnosi se na sastanak u Cresu, kome su, uz kneza i njegovog notara, prisustvovali i suci iz Cresa, Osora, Belog i Lubenica. Na čelu kaštela bili su podžupi ("pozupi"), koji su odgovarali knezu, a upravljali su i crkvenom imovinom. U svim su većim naseljima potojale bratovštine, koje su imale svoje crkve, različite od općinskih, imale su i vlastite posjede, a cilj im je bio pomagati svoje članove. Nema sačuvanih podataka o nastarijem razvoju grada Cresa na sadašnjoj lokaciji: neki autori navode da su najstariji spomenici u Cresu predromanički kapiteli iz 7. i 8. stoljeća, a drugi ističu da u gradu Cresu postoji malo objekata koji bi se mogli datirati u 13. ili 14. stoljeće, pa zaključuju da grad Cres prije 15. stoljeća nija imao pravi urbani izgled. Ne dovodi se u sumnju, pak, da je tu i prije toga postojalo zbijeno naselje mediteranskog tipa, a nastariji je dio onaj oko romaničke crkve Sv. Izidora ("Sv. Sidar" na creskom dijalektu).
Među brojnim epidemijama koje su u to vrijeme harale otokom naročito je teške posljedice ostavila epidemija kuge 1361. godine, kada je stanovništvo bilo decimirano, a osorski se biskup bio povukao u Zadar. Dolazi i do širenja malarije, pa 1308. mletačke vlasti dopuštaju knezu da se može povući iz Osora u neko zdravije mjesto na otoku, ali samo na određeno vrijeme u godini: to je isprva bilo tijekom tri ljetna mjeseca, dok najzad u 15. stoljeću otočna uprava nije sasvim napustila drevni Osor i preselila se u Cres.
Novi vijek
Početkom druge polovine 14. stoljeća Cres je ponovno u sastavu hrvatske države, sve do 1409. godine, kada je ugarsko-hrvatski kralj Ladislav prodao Dalmaciju Mletačkoj Republici; time započinje gotovo četiri stoljeća duga venecijanska vladavina nad velikim dijelom hrvatskog primorja, uključujući i otok Cres. Cres i Lošinj pod mletačkom vlašću postaju posebna administrativna jedinica u okviru venecijanskog državnog teritorija, na čijem je čelu "knez i kapetan" (conte e capitano), koga bira Veliko vijeće u Veneciji na dvije godine, a ima upravnu, sudsku i vojnu vlast. Uz kneza su kancelir i suci, koje biraju svaka od četiri općine: Osor, Cres, Beli i Lubenice. Općina Osor obuhvaćala je južni dio otoka Cresa, otok Lošinj ("Osorski otok") i sve otočiće oko njega, općina Cres obuhvaćala je relativno malo područje oko grada Cresa, općina Beli cijeli prostor sjeverno od grada Cresa, a općina Lubenice središnji i najveći dio otoka – od rta Pernata do Ustrina i od Orleca do Beleja, uključujući Ustrine i sam Belej. Krajem 15. stoljeća ukinute su općine Lubenice (1484) i Beli (1494), a njihov teritorij priključen je creskoj općini, koja je tako postala najveća točna općina, a grad Cres do 1450. godine postao je i upravno središte otočja, budući da su se tamo već prije toga iz Osora definitivno preselili creski knez i biskup.
Tijekom 16. i 17. stoljeća otok Cres bio je izložen čestim napadima uskoka i gusara, što je rezultiralo pustošenjem pojedinih dijelova otoka; 1543. godine došlo je i do pomorske bitke između venecijanske flote i uskoka u Creskom zaljevu, u kojoj su poginuli i mnogi Cresani, a osobito je težak bio napad uskoka 1606. godine, od koga su stradala gotovo sva otočka naselja. Sve se to negativno odražava na otočnu privredu, pa mletačke vlasti usvajaju liberalniji stav prema doseljenicima sa susjednog kopna, koji u 16. i 17. stoljeću bježe na otok pred provalama Osmanlija.
Prema mletačkim izvještajima, otok Cres početkom druge polovine 16. stoljeća ima oko 4.000 stanovnika, i taj broj dosta sporo raste, da bi krajem 18. stojeća iznosio oko 4.600 stanovnika. Dok broj stanovnika Osora ubrzano opada, pa ih je već 1533. godine bilo tek oko 500, grad Cres se razvija, doduše isključivo unutar svojih gradskih zidina, pa polovinom 16. stoljeća ima 2.500 stanovnika, a krajem 17. stoljeća njih oko 3.000. I pored izrazito urbane kulture grada Cresa, glavne su djelatnosti njegovih stanovnika ostali stočarstvo, poljoprivreda (maslinarstvo i vinogradarstvo) i ribarstvo, a tek manjim dijelom pomorstvo i trgovina.
Nakon ukidanja višestoljetne venecijanske vladavine 1797. godine – koje je u gradu Cresu obilježeno bacanjem kamenog venecijanskog lava s gradskog tornja u more – kratkotrajno razdoblje prve austrijske uprave (1797–1805) zamijenila je francuska uprava pod Napoleonom (1804–1814), koja uvodi značajne reforme u društvene tokove koji se stoljećima nisu mijenjali, a te se reforme nastavljaju i uspostavljanjem druge austrijske uprave 1814. godine: izrađuje se katastar, uvode se redovni popisi stanovništva i uspostavljaju prve stalne brodske veze sa susjednim kopnom. Dok je stogodišnje razdoblje austrijske uprave bilo obilježeno razvojem otočke infrastrukture i ekonomije, u vrijeme talijanske aneksije (1920–1945) dolazi do stagnacije i pokušaja talijanizacije stanovništva otoka Cresa.
Otok Cres oslobođen je 20. aprila 1945. godine desantom jugoslavenskih partizana, koji su se sa otoka Krka iskrcali u uvalu Koromačnu pod Belejem. Nakon toga Cres i Lošinj su, zajedno sa Istrom, ušli u sastav Jugoslavije i Hrvatske.
Tokom druge polovine 20. stoljeća mnogi stanovnici napustili su otok u potrazi za boljim životom na kopnu ili u inozemstvu. To je utjecalo da mnoga obradiva zemljišta na otoku budu zarasla lokalnom vegetacijom. U posljednje vrijeme ima ljudi koji se vraćaju životu na otoku. Zbog razvitka turizma naseljenost otoka podložna je velikim sezonskim promjenama. mini|250px|Divlja južna obala Cresa
Geografija
Otok je dug 66 km, a u najširem dijelu širok 12 km. Pruža se u pravcu sjever-jug. Svojim severnim krajem zatvara Kvarnerski zaljev. Zapadno i severozapadno od njega se nalazi poluotok Istra, a na istoku i severoistoku ostrvo Krk.
Cres i južno od njega smešteno susedno ostrvo Lošinj su nekada bili kopneno spojeni tankom prevlakom ali je kasnije prokopan kanal koji ih je razdvojio. Danas su ova dva ostrva spojena mostom kod grada Osora. Upravno pripada Primorsko-goranskoj županiji.
Log v Bohinju
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 20 stanovnika.
Cres (otok)
Reljef
Najviši vrh na ostrvu su Gorice, visoke 648 m.
Na ostrvu se nalazi slatkovodno Vransko jezero - kriptodepresija koje je glavni izvor pitke vode za celi arhipelag. Smešteno je u središtu ostrva i zbog svoje važnosti veoma je zaštićeno pa je u njemu zabranjeno kupanje i ribolov. Spada među najdublja slatkovodna jezera u istočnoj Evropi i na svojoj najdubljoj tačci duboko je 76m (50m ispod nivoa mora).
Klima
Na severnom delu ostrva Cresa prevladava submediteranska klima, a u središnjem i južnom delu zastupljenija je mediteranska klima. To je klima umereno toplog kišnog tipa s toplim i suvim letima i kišovitim jesenima. Zbog velikog toplinskog kapaciteta more utiče na klimu tako što ublažuje temperaturne razlike - snižava najviše i povisuje najniže. Leti more hladi, a zimi greje kopno.
Naselja
mini|250px|Valun
Na otoku se nalaze naselja (od severa prema jugu): Porozina (Faresina), Filozići, Dragozetići, Beli, Sveti Petar, Predošćica, Vodice, Merag, Cres, Loznati, Valun, Mali Podol, Pernat, Zbičina, Lubenice, Orlec, Vrana (Aurana) (kraj koje je Vransko jezero), Hrasta, Stivan, Miholašćica, Martinšćica, Vidovići, Belej, Ustrine, Osor (most prema Lošinju) i Punta Križa.
Saobraćaj
Cres je povezan trajektnim vezama. Iz mjesta Porozina trajekt vozi za Brestovu na istočnoj obali Istre, a iz mjesta Merag trajekt plovi put Valbiske na Krku. Središtem ostrva pruža se longitudinalna cesta koji povezuje njegova naselja.
Ekonomija
Stanovnici otoka se bave pretežno turizmom i poljoprivredom. Od poljoprivrede naročito je razvijeno pčelarstvo - ekstra kvalitetan med od kadulje (žalfije) među najboljima u svijetu, maslinarstvo i stočarstvo – čuvena je creska jagnjetina.
Zanimljivosti
mini|259x259piksel|Beli, pitoreskni mediteranski gradić
Bad Hersfeld
Bad Hersfeld je opština u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 20 opštinskih središta okruga Hersfeld-Rotenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 30.139 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6632002, NUTS (DE733) i LOCODE (DE BHE) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hersfeld-Rotenburg Bad Hersfeld se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Hersfeld-Rotenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 212 metara. Površina opštine iznosi 73,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 30.139 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 408 stanovnika/km².
Kazimierz III od Poljske
'''Kazimir III. Veliki' (poljski: Kazimierz III Wielki'') (Kowal, 30. april 1310. - Krakov ?, 5. novembar 1370.) bio je posljednji poljski kralj iz Dinastije Pjastovića koji je vladao zemljom od 1333. do 1370.
Zvan je Veliki i Seljački kralj jer se klonio ratova, a više oslanjao na savezništva i pregovore, svojom trezvenom politikom ipak je uspio proširiti teritorij kraljevstva prema istoku (Rusija) i zapadu (Njemačka). Ojačao je centralnu vlast dvora, kodificirao zakonodavstvo, dao gradovima pravo na samoupravu po uzoru na Magdeburško pravo i osnovao prvi poljski univerzitet u Krakovu 1364.
Biografija
Kazimir je bio drugi kralj ponovno ujedinjene i reanimirane Poljske, koja je gotovo dva vijeka bila podijeljena na brojna mala vojvodstva. Njegov otac Vladislav, uspio je ujediniti Veliku i Malu Poljsku i obnovio je davno zaboravljeno kraljevstvo krunidbom u Krakovu 1320. Majka mu je bila Jadwiga, kćer Bolesława Pobožnog iz Velike Poljske.
Nakon smrti starijeg brata 1312. Kazimir je smatran prijestolonasljednikom, i pripreman za vladavinu od strane Jarosława (kasniji nadbiskup Gniezna) i njegov budući savjetnik. Nakon smrti oca Kazimir je postao poljski kralj 1333. Od njegove tri sestre, najvažnija je ispala Elizabeta, koja se 1320. udala za ugarskog kralja Karla I, pa je imala utjecaja na ondašnju politiku.
Uz sve to ostavio je dobro organiziranu vlast i ojačao narodno jedinstvo, pa nakon njegove smrti (iako nije odredio prijestolonasljednika) nije bilo pokušaja obnove bivših vojvodstva.
Anglosaksonsko naseljavanje Britanije
thumb|300px|Zemljovid glavnih mjesta naseljavanja anglo-saskih naroda oko 600. godine. Anglosasko naseljavanje Britanije je pojam kojim označujemo procese iskrcavanja i naseljavanja germanskih naroda s kontinentalne Europe na Britaniju tijekom ranog srednjeg vijeka. Posebice se odnosi na dolazak Anglosasa u Britaniju nakon pada starorimske vlasti u 5. stoljeću.
Znanstvena zajednica nije jedinstvena u svezi s poticajem, stupnjem naseljavanja i učinkom naseljavanja germanskih naroda. Razlog su različitosti izvora. Tradicijska podjela doseljenika na Angle, Sase i Jute - naroda iz Angelna, Stare Saske i Jyllanda datira iz djela Historia ecclesiastica gentis Anglorum koje je u 8. stoljeću napisao na latinskom Beda Časni o kršćanstvu u Kraljevini Engleskoj. Povijesna i arheološka istraživanja s početka 20. stoljeća su pokazala da je širi raspon germanskih naroda s obala Frizije, Donje Saske i Švedske doselio u Britaniji u onom dobu. Anglosasi su zamijenili keltsku kulturu i društvo u velikom dijelu južne i središnje Britanije te tako pridonijeli stvaranju anglo-saske Engleske i uporabi staroengleskog jezika.
Stari latinski tekstovi ovaj dolazak nazivaju Adventus Saxonum, a prvi ga je uporabio sv. Gildas oko 540. godine.
Adventus Saxonum polazišnom je točkom povijesti Engleske. Tradicijski ju se opisuje više kao invazijom, nego kao naseljavanjem, dok nadnevci i okolnosti odudaraju. Mjera prvih uspjeha Angla i Sasa bila je 441. godine, kad je Galska kronika iz 452. zabilježila da je Britanija pala pod sasku vlast nakon što je pretrpila mnogo katastrofa, vjerojatno u značenju da je sva britanska obala ostala odsječenom do tog nadnevka.
U znanstvenoj zajednici traje debata kako i zašto su naselja Angla i Sasa bila uspješna te pitanje pune naravi odnosa Angla i Sasa prema romaniziranim Britima, uključujući pitanje dokamo su došljaci premjestili ili nadomjestili postojeće stanovnike. Većinu neromaniziranih Brita koja je živjela na zapadu i sjeveru Britanije anglosasko naseljavanje uvelike nije pogodilo.
mini|250px|Anglo-saske seobe u 5. stoljeću s europskog kontinenta na Britaniju.
Mongiglietto, Asti
Mongiglietto je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 240 m.
Wirral (borough)
Wirral (engleski: Metropolitan Borough of Wirral) je metropolitanski borough od 320,900 stanovnika na sjeverozapadu Engleske u Grofoviji Merseyside.
Borough Wirral je osnovan nakon administrativne reforme 1974.
Noria del Gato, Villa de Ramos
Noria del Gato je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Ramos.
Wirral (borough)
Geografske karakteristike
Borough Wirral se prostire po najvećem dijelu Poluotoka Wirral, kog sa istoka okružuje estuarij rijeke Mersey, sa sjevera i zapada Irsko more i estuarij rijeke Dee.
Noria del Gato, Villa de Ramos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 440 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2017 m.
Wirral (borough)
Geografske karakteristike
Urbani centri i industrija koncentrirana je po sjeveroistočnoj strani poluotoka uz Mersey, a veći dio ostatka borougha je mješavina predgrađa i sela sa plodnim oranicama. Obalni pojas od New Brightona do West Kirbya je rekreacijska zona, a kod Hoylaka se nalazi Liverpulski kraljevski golf klub (Royal Liverpool Golf Club).
Historija
Wirral je sve do početka 19. vijeka bio ruralni kraj, tad su se bogatiji stanovnici naglo izraslog Liverpoola počeli seliti na poluotok. thumb|left|240px| Pogled na [[Wirral (poluotok)|Poluotok Wirral iz zraka]] Nakon tog je 1824 William Laird osnovao brodogradilište i počeo graditi plansko naselje Birkenhead sa trgom Hamilton kao njegovim centrom. Krajem tog vijeka dokovi Birkenheada privukli su trgovce pa je postao trgovačka luka.
Privreda i transport
Privreda Wirrala bazira se na brodogradnji, remontu brodova, farmaceutskoj i prehrambenoj industriji (mlinarstvo, proizvodnja margarina).
Wirral je povezan sa Liverpoolom i ostalim Merseysidom; trajektima i željezničkim i automobilskim tunelom.
Paraje Texahuapan, Huitzilac
Paraje Texahuapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Huitzilac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2639 m.
Priska i Akvila
Priscila i Akvila su bili hrišćanski misionari iz 1. veka, koji su putovali sa apostolom Pavlom. Ubrajaju se među sedamdeset apostola.
Pavle u svojoj Poslanici Korinćanima, koju je pisao u Efesu, na kraju kaže: pozdravljaju vas mnogo Akila i Priskila s domašnjom crkvom svojom (Kor 16, 9). Po smrti cara Klaudija bi dozvoljeno Jevrejima da se vrate u Italiju, i Akila s Priskilom se vrati u Rim. Pišući po tom poslanicu Rimljanima iz Korinta apostol Pavle pozdravlja stare prijatelje i satrudnike svoje: pozdravite Priskilu i Akilu, pomćnike moje u Hristu Isusu koji za dušu moju svoje vratove položiše, kojima ne ja jedan zahvaljujem nego i sve crkve neznabožačke, i domašnju crkvu njihovu (Rim 16, 3–4). Docnije opet vidimo Akilu u Efesu, gde deluje zajedno sa svetim Timotejem. Okovan u Rimu piše Pavle Timoteju u Efes: pozdravi Priskilu i Akilu (Druga Timoteju 4, 19).
Tokom progona cara Nerona i povukao se Efes gde je propovedao Jevanđelje zajedno sa svojom suprugom Prisilom, gde su oboje završili mučeničkom smrću.
Lani Tupu
Lani John Tupu (Auckland, Novi Zeland, 4. studenog 1955. -) je novozelandski glumac najpoznatiji po ulozi Bialar Craisa u znanstveno fantastičnoj seriji Farscape u kojoj je još posuđivao glas liku Pilota.
Plodio, Savona
Plodio je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 471 m.
Rosedale, New Mexico
Rouzdejl je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Chavigny (En)
Šavinji je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Soason.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 153 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 28 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,28 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 130 metara (maksimalnoj 156 m, a minimalnoj 60 m).
Lom nad Volčo
Lom nad Volčo je naselje u slovenskoj Općini Gorenjoj vasi - Poljane. Lom nad Volčo se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 42 stanovnika.
El Centenario, Yajalón
El Centenario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1170 m.
Donji Radeš
Donji Radeš je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Donji Radeš je u sastavu opštine Konče.
Prirodni uslovi
Donji Radeš je smešten u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Radovišta, naselje je udaljeno 17 kilometara jugozapadno.
Mesna klima je kontinentalna, sa uticajem Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Donji Radeš je prema poslednjem popisu iz 2002. godine bio bez stanovnika.
Pretežno stanovništvo bili su Turci.
Većinska veroispovest mesnog stanovništva bila je islam.
Apostol Sila
mini|Apostol Sila
Sila ili Silvan je bio jedan od Sedamdeset apostola, blizak saradnik apostola Pavle, koji je živeo u I veku.
Život
Apostol Sila je u ranoj Crkvi u Jerusalimu bio veoma poštovan „među braćom“ (Dela Apostolska, 15:22). Nakon službe u Jerusalimu, 51. godine je zajedno sa Pavlom poslat u Antiohiju, da propoveda Jevanđelje. U Antiohiji je revnosno pomagao apostolu Pavle u službi i misionarskim putovanjima na kojima su zajedno propovedali Jevanđelje. U svojim putovanjima zajedno su prošli Siriju, Kilikiju, Makedoniju, i Filipima, gde su pretrpeli teška mučenja zbog svojih propovedi.
U Korintu je apostol Sila rukopoložen za episkopa. Tamo je služio do kraja života.
On je pomogao apostolu Pavlu u pisanju 1. i 2. Poslanice Solunjanima
Loma de Culebrón, Santiago Tlazoyaltepec
Loma de Culebrón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tlazoyaltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2662 m.
San Jose de Los Alamos - San Isidro, Durango
San Jose de Los Alamos - San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango.
Prema proceni iz 2007. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1100 m.
Pierdicino, Pisa
Pierdicino je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 136 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
West Pelzer, South Carolina
Vest Pelzer je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 880, što je 1 (0,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Opština Gighera, Dolj
Gighera je opština u Rumuniji u okrugu Dolž.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Sombrerete Grande, Álamo Temapache
Sombrerete Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Álamo Temapache.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 522 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Rancho Reyes, Manuel Doblado
Rancho Reyes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1729 m.
Cavarelli, Piacenza
Cavarelli je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 262 m.
BAPTA
BAPTA je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 476,433 Da.
5-HT1E receptor
5-HT1E receptor, (5-hidroksitriptaminski (serotoninski) 1E receptor, 5-HT1E) je visoko izraženi humani G-protein spregnuti receptor koji pripada familiji 5-HT1 receptora (Gi-spregnutih serotoninskih receptora). Humani gen se označava sa.
Funkcija
Funkcija 5-HT1E receptora nije poznata usled nedostatka selektivnih farmakoloških oruđa, specifičnih antitela, i podobnih životinjskih modela. Gen 5-HT1E receptora nema polimorfizama među ljudima (mali je broj mutacija), što je indikacija visokog nivoa evolucione konzervacije njegove genetičke sekvence, iz čega sledi da 5-HT1E receptor ima važnu fiziološku ulogu kod ljudi. Pretpostavlja se da 5-HT1E receptor učestvuje u regulaciji memorije kod ljudi, zbog zbog visoke zastupljenosti ovog receptora u frontalnom korteksu, hipokampusu, i bulbus olfactorius, što su integralni moždani regioni za regulaciju memorije.
Ovaj receptor je jedinstven među serotoninskim receptorima po tome što nije izražen kod glodarskih vrsta. Tim vrstama nedostaje gen koji kodira 5-HT1E receptor. Međutim genomi svinje, rezus majmuna, i nekoliko lagomorfa (što obuhvata morsko prase i zeca) sadrže homologne 5-HT1E gene. Morsko prase je najverovatniji kandidat za buduća ispitivanja funkcije 5-HT1E receptor in vivo. Izražavanje 5-HT1E receptora u mozgu morskog praseta je farmakološki potvrđeno. Obrasci izražavanja 5-HT1E receptora u mozgu ljudi i morskog praseta su slični.
Selektivni ligandi
Visoko selektivni ligandi 5-HT1E još uvek nisu dostupni. [3H]5-HT je jedini dostupni radioligand visokog afinita za 5-HT1E receptor (5 nM).
Antagonisti
Antagonisti nisu poznati.
Nixtlalpa, Panotla
Nixtlalpa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Panotla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2233 m.
Kansas City Cowboys (AA)
Kansas City Cowboys je bio američki profesionalni bejzbol klub iz Kansas Cityja osnovan pred sezonu 1888. godine kako bi se natjecao u nacionalnoj ligi American Association.
Sturmabteilung
Šturmabtajlung, je paravojna formacija NSDAP-a - Nemačke nacističke partije u nacističkoj Nemačkoj. Doslovno, ime „šturmabtajlung“ na nemačkom znači jurišni odred.
Ova paravojna formacija je imala ključnu ulogu u usponu Adolfa Hitlera na vlast tridesetih godina 20. veka. SA-ovci su bili često poznati kao smeđokošuljaši zbog boje njihove uniforme, dok su SS-ovci bili poznati kao crnokošuljaši.
Kansas City Cowboys (AA)
Kao i njegova dva istoimena prethodnika, i ovaj klub, koji je utakmice igrao na Exposition Parku se nije uspio duže vrijeme održati u Major League Baseballu. Prvu sezonu je završio s odnosom pobjeda i poraza 43-89, a drugu s 55-82.
Sturmabteilung
Istorija
U Minhenu, 1920. godine, Hitler osobno osniva Ordnertrupen ; odred mišićavih nacista, bivših vojnika i pivničkih izbacivača s naredbom da štite njegove govore i okupljanja Nacističke partije od komunista. U početku je funkcionisalo kao grupa telohranitelja koji su trebali da održe red na nacističkim okupljanjima. Ubrzo je ime promenjeno u Športabtajlung, skrivajuće ime s značenjem „sportski odred“, i postaje poznato po inicijalima SA. Kasne 1921. ime se menja u poslednju verziju: Sturmabteilung. Pod vodstvom njihovog popularnog lidera Ernsta Rema, SA raste u važnosti unutar strukture nacističkih snaga, sa hiljadama članova. 1922., NSDAP stvara omladinsku sekciju, Jugenbund, za mladiće između 14 i 18 godina. Njegov naslednik, Hitlerjugend, ostaje pod zapovedništvom SA do 1932. godine. SA izvršava brojne akte nasilja protiv socijalističkih grupa kroz 1920-e, najčešće u manjim uličnim sukobima. mini|levo|220px|Hitler i članovi SA u Braunšvajgu 1932. mini|desno|220px|SA odredi se nisu samo upuštali u ulične tuče sa komunistima, socijalistima i Jevrejima, nego su i prisiljavali na bojkot jevrejskih radnji kao što je ova u Berlinu 1. aprila 1933. Kad je Hitler preuzeo vlast 1933, SA postaje sve više željna vlasti i videla je sebe kao zamenu za nemačku armiju. To je razljutilo regularnu armiju Rajhsver koja je već prezirala Nacističku partiju, i nazivala SA „smeđim šljamom“. To je takođe dovelo do tenzija sa ostalim liderima u partiji koji su videli Remove SA rastuće snage kao pretnju svojim ličnim ambicijama. SA se smatrala za opasnom i radikalnom organizacijom, pogotovo zato što je opšti običaj u SA bio polaganje zakletve lojalnosti lokalnim čelnicima SA, a ne Adolfu Hitleru ili Nacističkoj partiji u celini. thumb|left|225px|Hitler sa SA jurišnicima u [[Nirnbergu u 1935.]] S ciljem da uđe u savez sa neradikalnim snagama u nemačkoj vojsci i da učvrsti svoju poziciju unutar Nacističke partije, Hitler naređuje smaknuće vodstva SA, koje se dogodilo u noći između 30. juna i 1. jula 1934. Ovaj događaj je poznat kao Noć dugih noževa. Viktor Luce postaje novi zapovednik SA, i organizacija ubrzo postaje marginalizovana u nacističkoj vladajućoj strukturi.
Vođe SA
Vođa SA bio je poznat kao Vrhovni vođa SA (Oberster SA-Führer). Sledeći ljudi bili su na ovom položaju tokom postojanja SA:
1930, radi centralizovanja SA, Hitler lično preuzima vođstvo nad celom organizacijom. Svakodnevne poslove tada vodi Šef štaba SA (Stabschef SA), delujući u Hitlerovo ime.
Taj položaj držali su:
Donnchad Donn
Donnchadh Donn mac Flainn (staroiji ispis: Donnchad Donn mac Flainn) (Duncan of the Brown Hair, son of Flann; doslovno: "Duncan Smeđe kose, sin Flannov") (? - 944) bio je veliki kralj Irske i kralj Midea. Pripadao je klanu Clann Cholmáin, ogranku južnih Uí Néilla.
Donnchad je bio sin velikog kralja Flann Sinne i njegove supruge Gormlaith ingen Flann mac Conaing. Datum rođenja nije poznat, ali je po svemu sudeći bio već odrastao 904. kada je vodio neuspjelu pobunu protiv oca u Kellsu. Godine 915. je oca pokušao svrgnuti uz pomoć brata Conchobara, ali ni taj pokušaj nije uspio, s obzirom da je ustanak ugušio njegov šurjak i očev nasljednik Niall Glúndub. Nakon Flannove smrti 916. godine je Niall Glúndub postao kralj Tare (veliki kralj), a Conchobar postao kralj Midea.
Niall i Conchobar su 14. septembra 919. poginuli u velikoj bitci protiv "tuđinaca" (Vikinga) kod Dublina. Donnchad je preuzeo nasljedstvo Midea, ali je sljedećih nekoliko godina morao likvidirati porodične suparnike - brata Aeda je oslijepio, a Domnalla ubio, kao i svog nećaka i Conchobarovog sina Maela Runaida.
Donnchadovu vladavinu su obilježili sukobi sa Vikinzima, ali i s Muirchertach mac Néillom, kraljem Ailecha, koga zbog ratničkih vještina irski izvori nazivaju "Hektorom zapadnog svijeta".
Naslijedio ga je Congalach Cnoba, sin njegove sestre i pripadnik klana Síl nÁedo Sláine.
Brčko distrikt
thumb|250px|Mapa Brčko distrikta thumb|250px|Dejtonska linija razgraničenja pre formiranja Brčko distrikta Brčko Distrikt je administrativna jedinica Bosne i Hercegovine sa vlastitom upravom, koji je nakon arbitražne odluke definisan kao teritorijalni kondominijum ( zajedničko vlasništvo) dva entiteta (Republike Srpske i Federacije BiH), ali u njemu suverenitet imaju institucije Bosne i Hercegovine. Distrikt se nalazi u sjeveroistočnoj Bosni. Sjedište distrikta je grad Brčko.
Brčko Distrikt je službeno osnovan 8. marta 2000, jednu godinu nakon arbitraže Visokog predstavnika za BiH, predviđene Daytonskim mirovnim sporazumom. Brčko Distrikt je formiran na cijeloj teritoriji opštine Brčko. Tokom rata u BiH 48% opštine, kao i sam grad Brčko, bilo je srpsko, a 52% pod kontrolom regularnih bosanskih snaga koje se sastoje od bosnjačkih i hrvatskih jedinica
Distrikt Brčko, po svom Statutu, kojeg je proglasio Robert W. Farrand - prvi supervizor za Brčko, jedinstvena je administrativna jedinica lokalne samouprave pod suverenitetom Bosne i Hercegovine. Ima vlastitu multietničku administraciju, policiju i pravosuđe. Demilitarizirano je područje i pruža sve potrebne slobode svojim građanima. Distrikt nema drugu zastavu ili grb osim zastave i grba Bosne i Hercegovine. Latinično i ćirilično pismo, te srpski, hrvatski i bosanski jezik ravnopravni su u upotrebi za sve svrhe. Funkcioniranje distrikta nadzire međunarodni supervizor i šef ureda OHR-a Sjever.
Prije rata je opština Brčko imala 87.332 stanovnika (po popisu iz 1991.), 45% Bošnjaci, 25% Hrvati, 21% Srbi, 6% Jugoslaveni i 3% ostalih.
Po popisu iz 2013 Bošnjaci 35 381 (42,36%), Srbi 28 884 (34,58%), Hrvati 17 252 (20,66%). Brčko Distrikt pokriva teritoriju od 493 km² i ima 83 516 stanovnika. Grad Brčko ima 38.479 stanovnika.
Kultura
Distrikt ima i svoj javni medij u instituciji J.P. Radio Brčko, a u perspektivi je i njegovo proširenje na pisani i TV segment. Takođe funkcioniše i nekoliko privatnih medija. Na području Brčko Distrikta BiH djeluju privatni mediji RTV Hit, Obiteljski radio Valentino, Radio bet Frattelo, Posavina tv, te nekoliko web portala i stranica.
Brčaci znaju prepoznati kulturne vrijednosti. Zbog toga i posjeduju bogatu narodnu bilbioteku, gradsku galeriju, amatersko pozorište, dom kulture i nekoliko kulturno-umjetničkih društava. U distriktu su aktivna i tri nacionalna kulturna društva – "Prosvjeta", "Preporod" i "Napredak". Brčko pohode mnoga poznata imena iz svijeta kulture, ne samo s domaćih, nego i širih svjetskih prostora, a Brčaci ih uvijek rado i srdačno dočekuju.
Brčko je poznato po svojima pozorišno/kazališnim susretima koji se redovito održavaju svake godine prvog tjedna u mjesecu studenom. Tada Brčaci punih sedam dana imaju prilike vidjeti na daskama "koje život znače" glumce iz kazališnih kuća unutar BiH.
Tuștea, General Berthelot
Tuștea je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini General Berthelot.
Ialomița (okrug)
Ialomiţa čita se Jalomica (rumunjski: Județul Ialomiţa) je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica lokalne uprave) na jugoistoku Rumunjske.
Geografske karakteristike
Okrug Ialomiţa graniči sa Okrugom Constanţa sa istoka, sa Okrugom Ilfov sa zapada, sa okruzima; Brăila i Buzău i Prahova sa sjevera i sa Okrugom Călăraşi sa juga.
Ialomiţa je ravničarski kraj čije istočne granice formira Dunav, a rijeka Ialomiţa i dunavski rukavac Borcea oplakuju istok okruga. Najveća jezera su Strachina na istoku i Fundata u centru okruga.
Okrug Ialomiţa ima površinu od 4,453 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imao je 274148 stanovnika, od toga 241,765 Rumunja i 14,278 Roma i zanemariv broj ostalih nacija.
Bad Salzschlirf
Bad Zalcšlirf je opština u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Fulda. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.000 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6631001.
Ialomița (okrug)
Privreda i atrakcije
Ialomiţa je i poljoprivredni kraj u kom se uzgoja žito, stoka i vinova loza uz Dunav i njegov rukavac Borceu.
Donji Lipović
Donji Lipović je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Donji Lipović je u sastavu opštine Konče.
Ialomița (okrug)
Privreda i atrakcije
Najveće atrakcije okruga su ladanjski gradići Amara (Jezero Amara), Gheorghe Doja (Jezero Fundata) i Valea Ciorii (Jezero Strachina) u koje se ljudi ljeti dolaze kupati.
Donji Lipović
Prirodni uslovi
Donji Lipović je smešten u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Radovišta, naselje je udaljeno 25 kilometara južno.
Bad Salzschlirf
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Fulda Bad Zalcšlirf se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Fulda. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 280 metara. Površina opštine iznosi 13,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.000 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 230 stanovnika/km².
Donji Lipović
Prirodni uslovi
Naselje Donji Lipović se nalazi u istorijskoj oblasti Lukavica. Naselje je položeno u dolini reke Krive Lukavice, na približno 510 metara. Dolina je zatvorena planinama, pa se zapadno od naselja izdiže Konečka planina, ka jugu Gradeška planina, a ka istoku Smrdeš.
Mesna klima je kontinentalna, sa uticajem Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Donji Lipović je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 423 stanovnika.
Isla Calero
Isla Calero ili otok Calero je najveći otok u Kostariki, a najveći duž rijeke San Juan, koja označava granicu između Nikaragve i Kostarike. Otok se nalazi između rijeka San Juan na sjeveru i zapadu, Río Colorada na jugu i jugoistoku te Karipskog mora na istoku i sjeveroistoku. Cijeli otok ima površinu od 151.6 km ².
Donji Lipović
Stanovništvo
Pretežno stanovništvo su etnički Makedonci.
Isla Calero
U studenom 2010., sjeverni dio otoka postaje predmet spora i velike medijske pažnje kada ga nikaragvanski vojnici okupiraju. Obje zemlje temelje svoje tvrdnje na svojim interpretacijama tri povijesna dokumenata Ugovor Cañas–Jerez, Clevelandska nagrada, i nagrada Alexander koju izdaje Edward Porter Alexander, koji je djelovao kao arbitar između tih dviju zemalja 1897. U prosincu 2010, Nikaragva brani svoju tvrdnju da je Google Maps glavni izvor njihove odluke. Google Maps brzo reagira ispravljajući pogreške na kartama i govoreći: "Google maps je alat koji treba koristiti samo u svrhu zabave i ne treba ga koristiti u teritorijalne, političke i vojne svrhe".
Donji Lipović
Stanovništvo
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Isla Calero
U ožujku 2011., Međunarodni sud pravde presudio je da se privremeno Kostarika i Nikaragva moraju suzdržati od slanja ili održavanja civila, sigurnosnih snaga ili policija u tom spornom graničnom području, ali da je Kostarici dopušteno slanje civilnih ekipa koje se bave pitanjima zaštite okoliša. Dok Nikaragva ima suverenitet na rijeci kao i prije.
Contrada Gurisa, Cosenza
Contrada Gurisa je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 356 m.
Donji Podlog
Donji Podlog je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Donji Podlog je u sastavu opštine Kočani.
Prirodni uslovi
Donji Podlog je smešten u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kočana, naselje je udaljeno 8 kilometara jugozapadno.
Naselje Donji Podlog se nalazi u istorijskoj oblasti Kočansko polje, u središnjem delu polja. Stoga je seoski atar ravničarski i dobro obrađen. Južno od naselja protiče reka Bregalnica. Nadmorska visina naselja je približno 320 metara.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Donji Podlog je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 476 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%).
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
La Víbora, Santa María del Oro
La Víbora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Santa María del Oro.