cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Srpsko-albanski sukob
Drugi svetski rat
Situacija se obrnula kada su nakon jugoslovenske kapitulacije, kada su italijanske i nemačke jedinice ušle na Kosovo. Između 1941. i 1945. godine, za vreme fašističke okupacije, Italija je stavila najveći deo Kosova, zapadne delove Makedonije i istočne delove Crne Gore pod upravu kvislinške vlade Kraljevine Albanije, koja je bila italijanski protektorat (vidi Velika Albanija). Progon Srba i ostalih nealbanaca je bio surov. Srbi su ubijani i mučeni, njihova imovina je pokradena, a kuće spaljene. Mustafa Kruja, premijer Albanije je bio na Kosovu u junu 1942., i na sastanku sa vođama kosovskih Albanaca je izjavio: "Srpsko stanovništvo treba što pre skloniti sa Kosova. Srpski kolonisti trebaju biti ubijeni. Tokom rata, brojni srpski i crnogorski kolonisti doseljeni 1920-ih i 1930-ih su proterani nazad u Crnu Goru i Srbiju, a mnogi su ubijeni.
Ernest Rutherford
Teorija radioaktivnog raspadanja
Nikako se u to vrijeme nije moglo objasniti odakle tako velika energija kojom zrače radioaktivne tvari. Na osnovu činjenice da se atomi radioaktivnih tvari doista raspadaju i prelaze u atome drugih elemenata manje težine, tj. da se transmutiraju, Rutherford i Frederick Soddy postavili su 1903. teoriju radioaktivnog raspadanja. Prema njoj atomi radioaktivnih elemenata nisu stabilni, nego se spontano raspadaju (dezintegriraju ili transmutiraju), uz zračenje radioaktivnih čestica (alfa-čestica, beta-čestica ili gama-čestica), pri čemu prelaze u atome drugih elemenata.
Srpsko-albanski sukob
Drugi svetski rat
Tokom rata, na Kosovu su delovale razne četničke jedinice, koje su počinile brojne zločine nad stanovnicima albanskih sela na granici Kosova i Sandžaka, usled čega je preživelo stanovništvo bilo prisiljeno da masovno emigrira. Četnici su nastojali da uključe Kosovo u etnički čistu Veliku Srbiju, a radi ostvarenja svojih namera otvorili su koncentracione logore u koje su odvođeni Albanci. U izveštaju Komande II četničkog korpusa Draži Mihajloviću četnici izjavljuju da će se boriti protiv Turaka i Albanaca do istrebljenja i da mržnja na Albance i Turke privlači čak i pristalice komunizma. Mnogi četnici su nakon amnestije u avgustu 1944. godine prišli partizanskim jedinicama, noseći sa sobom neprijateljski stav prema Albancima.
Belfort-du-Quercy
Belfor di Kersi je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Kaor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 464 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 36,19 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 239 metara (maksimalnoj 307 m, a minimalnoj 153 m).
Srpsko-albanski sukob
Drugi svetski rat
Krajem 1943. i početkom 1944. godine na Bujanskoj skupštini, Narodnooslobodilački odbor Kosova je doneo odluku o ujedinjenju Kosova sa Albanijom. Iako su u više navrata o tome tajno pregovarali rukovodioci komunističkih partija Jugoslavije i Albanije, jugoslovenski komunistički vrh se na taj potez nikada nije odlučio zbog velikog uticaja Srba i Crnogoraca u njemu. Iako su KPJ i NOVJ proklamovali politiku ravnopravnosti i bratstva-jedinstva, ipak se njihovi odredi na Kosovu i Metohiji, sačinjeni uglavnom od Srba i Crnogoraca, nisu u praksi uvek tako ponašali. Desetak dana nakon što je NOVJ prodrla na Kosovo 1944. godine, izbila je velika oružana pobuna među Albancima koji su to doživeli kao ponovnu "okupaciju" Kosova. Na Kosovu je nakon toga zavedena vojna uprava. Između oktobra 1944. i jula 1945. jugoslovenska vojska se žestoko obračunavala sa otporom Albanaca, pravdajući to borbom protiv "kontrarevolucionarnih" elemenata. U tim operacijama je učestvovalo nekoliko divizija sa oko 40.000 vojnika. Prema procenama albanskih naučnika, preko 47.300 Albanaca je ubijeno na prostorima bivše Jugoslavije između 1941-1945. Albancima Jugoslavije nije dopušteno da se ujedine sa Albanijom, kao što su odlučili na Bujanskoj konferenciji, već su formiranjem avnojevskih granica podeljeni u četiri administrativne jedinice SFRJ: AP Kosovo, Uža Srbija, Makedonija i Crna Gora. Mnogi albanski partizani su ponovno pripajanje Kosova Srbiji doživeli kao poništavanje njihove borbe i izdaju od vođstva narodnooslobodilačkog pokreta.
Ernest Rutherford
Nuklearna reakcija
Teorija radioaktivnog raspadanja je vrlo značajna, jer prema njoj proizlazi da su atomi djeljivi i da mogu prelaziti u atome drugih kemijskih elemenata. Posto je prelaženje jednog kemijskog elementa moguće samo ako se promjena događa u atomskom jezgru, možemo zaključiti da je radioaktivnost u stvari raspadanje jezgre atoma nekih kemijskih elemenata. Promjena stanja atomske jezgre kod radioaktivnih elemenata se naziva nuklearna reakcija. Prema zakonu pomicanja atomi radioaktivnih elemenata koji emitiraju alfa-čestice prelaze u atome, čija je atomska masa manja za 4 atomske jedinice, a atomski broj manji za 2, tj. prelaze u atome elemenata, koji u periodnom sustavu zauzimaju položaj pomjeren za dva mjesta ulijevo, a atomi koji emitiraju beta-čestice prelaze u atome, koji uz istu atomsku masu povećavaju svoj atomski broj za 1, tj. prelaze u atome elemenata, koji u periodnom sustavu zauzimaju položaj pomjeren za jedno mjesto udesno.
Vrijeme poluraspada
1904. je Rutherford uvidio da vrijeme, u toku kojeg se raspadne polovina početne količine nekog radioaktivnog elementa, može poslužiti kao podatak o brzini njegovog raspadanja, pa je zato veličinu tog vremena uveo kao svojstvenu konstantu, koja se naziva vrijeme poluraspada.
Srpsko-albanski sukob
Položaj Albanaca u novoj Jugoslaviji
Uprkos znatno poboljšanom položaju Albanaca u poređenju sa periodom Kraljevine (npr. uvođenje prvog opširnijeg nastavnog programa na albanskom jeziku te vraćanje oduzete zemlje i zabrana povratka kolonista u Kosovo), ni u posleratnoj federalnoj Jugoslaviji nije bila postignuta puna ravnopravnost. Niži kolektivni status neslovena (uključujući i Albance) se ogledao već u imenu države "Jugoslavija", himni “Hej Sloveni” i u ustavnom razlikovanju “naroda” i “nacionalnih manjina”, odnosno “narodnosti” (od 1968). Svi slovenski narodi su u Titovoj državi dobili svoje republike, dok su jugoslovenski Albanci, iako brojniji od Slovenaca, Makedonaca i Crnogoraca, dobili samo autonomnu pokajinu.
Ernest Rutherford
Scintilacija
1899. Becquerel je zapazio još jedno svojstvo radioaktivnog zračenja i to da izazivaju luminiscenciju kod mnogih kemijskih tvari, kao što su na primjer cinkov sulfid (ZnS), barijev platinocijanid (Ba[Pt(CN)4]x4 H2O) i dijamant. Zapaženo je pomoću mikroskopa da se luminiscentno svjetlucanje cinkovog sulfida, izazvano alfa-česticama, sastoji iz velikog broja pojedinačnih bljeskova svjetlosti. Zato što ovo kratkotrajno svjetlucanje ima sličan izgled svjetlucanju iskri, nazvano je scintilacija (lat. scintilla znači iskra). Pošto svaka alfa-čestica svojim udarom o luminiscentni zastor izaziva jednu scintilaciju ili iskru, Rutherford je predložio da je to vrlo pogodan način za brojanje radioaktivnih čestica. Na taj način je scintilacija poslužila kao prvi način za istraživanje količine alfa-čestica.
Srpsko-albanski sukob
Položaj Albanaca u novoj Jugoslaviji
Položaj Albanaca u novoj Jugoslaviji je znatno pogoršan nakon rezolucije informbiroa 1948. godine, kada su mnogi albanski intelektualci zatvarani i likvidirani pod optužbom da su špijuni staljinističke Enver Hodžine Albanije. Od tada se u jugoslovensko-albanskom međunacionalnom sukobu javlja i ideološki elemenat. 1951. godine se ponovo aktuelizuje pitanje iseljenja Albanaca i dolazi do obnavljanja pregovora sa Turskom, zainteresovanom da naseli albansko stanovništvo na granici prema Kurdima, sa kojima je tada bila u sukobu. Državna bezbednost je vršila veliki pritisak na Albance da se izjasne kao Turci na popisu stanovništva FNRJ 1953. godine. Između dva popisa na Kosovu, broj osoba koje se izjašnjavaju kao Turci je naglo skočio sa 1,315 u 1948. na 34.583 u 1953. godini. Albanci koji su se protivili ovakvoj politici su bili zatvarani ili su napuštali zemlju. Tokom 1953, usled pritiska, oko 37.000 Albanaca je napustilo zemlju. Prema službenoj evidenciji, 19.300 Albanaca je iseljeno 1953, i 17.500 1954. godine. Najveći pritisak na Albance je vršen prilikom akcije sakupljanja oružja tokom 1955–1956, koju su sprovodile državne službe na čelu sa Aleksandrom Rankovićem. Tokom ove akcije je otvoreno 22.048 dosijea, uključujući i državne funkcionere. Pod izgovorom traženja oružja, organi državne bezbednosti su mučili oko 30.000 Albanaca, od čega je oko 100 osoba umrlo usled torture. 1956. je održan Prizrenski proces albanskim vođama i intelektualcima, koji Albanci smatraju isfabrikovanim. Državna bezbednost Kosova je neprestano tretirala Albance kao nepoverljiv element. U "Priručniku UDB" iz 1957. albansko stanovništvo je smatrano neprijateljskim. Narednih godina vlada je zatvorila srednje škole na albanskom jeziku, smanji broj osnovnih škola i zatvorila Institut za albanologiju u Prištini.
Ernest Rutherford
Scintilacija
Rutherford je nastavio pokuse, te je koristio je zatvorenu posudu (koja se mogla puniti različitim plinovima) s pokretnim izvorom alfa čestica koji se mogao staviti na različite udaljenosti od zastora. Na zastoru su se uz pomoć mikroskopa motrile scintilacije - udarci čestica u zastor koji su izazivali svjetlucanje. Kad je u posudu stavio kisik broj scintilacija se smanjio zbog apsorpcije alfa čestica u sloju plina. Kad je u uređaj stavio suhi zrak javio se efekt suprotan očekivanom – broj scintilacija se povećao. Zatim je posudu napunio čistim dušikom i broj scintilacija bio je još i veći. Na osnovu mnogobrojnih pokusa zaključio je da čestice koje su prodornije, prelaze veći put i izazivaju scintilacije nastaju zbog sudara alfa čestica s atomima dušika, te da su te nove čestice atomi vodika.
Ajmer
Ajmer (raj. अजमेर, nekada Ajmere, je grad koji predstavlja sjedište distrikta Ajmer u indijskoj državi Rajasthan . Ajmer je smješten 135 km zapadno od glavnog grada države Jaipura. Okružuju ga Aravalli planine. Ajmer, također poznat i kao Ajaymeru, je jednom bio pod vlašću Prithviraj Chauhana. Godine 2001. je imao oko 500.000 stanovnika. Po njemu su nazvani distrikt Aj,mer, ali i Ajmer-Merwara nekadašnja provincija Britanske Indije, koja je nakon nezavisnosti imala status indijske države pod iimenom Ajmer, a koja je 1956. pripojena državi Rajasthan.
Vanjske veze
50px|none|Commons logo U Wikimedijinom spremniku nalazi se još materijala vezanih uz temu: Commons:Kategorija:
Sendvič
Sendvič je hrana načinjena od jedne ili dvije kriške kruha sa jednim ili više slojeva namirnica. Kruh se može i namazati maslacom, senfom ili nečim drugim kako bi se pojačao okus i struktura.
Ernest Rutherford
Pokus s alfa-česticama i zlatnim listićem
Pokus s alfa-česticama i zlatnim listićem je bio jedan od najznačajnih pokusa u nuklearnoj fizici, jer je to bio prvi dokaz da u atomu postoji atomska jezgra. Rutherford okuplja plodan tim istraživača, među kojima su Hans Geiger, Ernest Marsden, George Hevesy, Henry Moseley, a nekoliko je godina dio tima bio i Niels Bohr.
Ključni se pokus za to otkriće dogodio 1909. kada su znanstvenici vrlo tanku zlatnu foliju izložili djelovanju alfa-čestica. Thompsonov model atoma je predviđao će alfa-čestice proći kroz tanki metalni film i raspršiti se pod određenim malim kutovima. No, na veliko je iznenađenje istraživačkoga tima ustanovljeno raspršenje i pod velikim kutovima, a neke su se helijeve jezgre od metalne folije odbile potpuno unatrag. Rutherford je to usporedio s vjerojatnošću da list papira odbije topovsku kuglu. Rezultat je pokusa vodio prema novom modelu atoma, koji je Rutherford predložio 1911.: atom se sastoji od središnjega naboja okruženoga sferičnom raspodjelom naboja suprotnoga predznaka. U početku se pretpostavljalo da su i elektroni građevne čestice atomske jezgre, pa je u modelu za atom dušika rednoga broja 7 bilo pretpostavljeno da u jezgri ima 21 česticu, i to 14 protona i 7 elektrona, a u elektronskom omotaču još 7 elektrona. Otkriće je spina i spektroskopija dušikovih jezgri, do čega je 1930. došao talijanski fizičar Franco Rasetti, pokazalo da se dušikove jezgre vladaju kao čestice cjelobrojnoga spina, tj. kao bozoni. To je bilo u potpunom neskladu s predloženim modelom dušikove jezgre s 21 nukleonom, pa je to neslaganje nazvano „dušikovom katastrofom“. No, „katastrofa“ je razriješena otkrićem neutrona, koje je 1932. objavio James Chadwick i njegova spina 1/2. Ruski je fizičar Dmitri Ivanenko predložio tada današnji model atoma prema kojem su atomski nukleoni protoni i neutroni, a ne elektroni. Naziv proton za pozitivno nabijeni nukleon prvi je upotrijebio Rutherford, a on je 1919. godine izveo i prvu pretvorbu (transmutaciju) jednoga elementa u drugi; toj je prvoj nuklearnoj reakciji u povijesti bombardirao dušik alfa-česticama i tako dobio kisik.
Rutherfordovo raspršenje
Rutherfordovo raspršenje je pojava iz nuklearne fizike, kojom se objašnjava skretanja alfa-čestica koje udaraju u tanke listiće metala, a s njim se dokazuje postojanje pozitivno nabijene atomske jezgre, koja ima gotovo svu masu atoma. Rutherfordovo raspršenje je objašnjenje strukture atomske jezgre, koje je nastalo nakon pokusa s alfa-česticama i zlatnim listićem, kojeg su izveli Ernest Rutherford, Hans Geiger i Ernest Marsden. Rezultati tog pokusa su pokazali da su skretanja alfa-čestica pod velikim kutevima bila jako rijetka, na primjer pri prolazu kroz listić platine na svakih 8000 jedna alfa-čestica bi skrenula pod kutem većim od 90º.
Rutherfordov model atoma
Činjenica koju je utvrdio Rutherford, da je alfa-čestica u stvari ion atoma helija, da je njena masa 4 puta veća od mase atoma vodika i da njen električni naboj iznosi dva elementarna električna naboja, omogućila je određivanje električnog naboja svakog atoma. Osim toga, Rutherford je zapazio još jednu važnu pojavu, da se alfa-čestice raspršuju pri prolazu kroz neki materijal, na osnovu koje je zasnovao Rutherfordov model atoma. On je zapazio da se uski snop alfa-čestica, nakon prolaza kroz tanki listić (foliju) metala, skreće od polaznog snopa i da se rasprši. Zapazio je i da se alfa-čestice više rasprše kod prolaza kroz metal, nego kod prolaza kroz zrak.
Sendvič
Povijest
Raniji oblici sendviča se pripisuju staroj židovskoj sagi "Hille the Elder", prema kojoj je upakirano meso janjetine i gorkih biljaka u kruhu.
Ernest Rutherford
Prva nuklearna pretvorba
Godine 1919. Rutherford je, bombardirajući dušik alfa-česticama izveo prvu pretvorbu (transmutaciju) jednog elementa u drugi. Rutherford je prilikom istraživanja raspršenja alfa-čestica kroz zrak, otkrio da prilikom bombardiranja atoma dušika s alfa-česticama nastaju nove jezgre atoma kisika i vodika.
Neutron
1921. Rutherford je radio s Nielsom Bohrom i pretpostavio je postojanje neutrona, kojeg je 1932. dokazao njegov kolega James Chadwick i 1935. dobio Nobelovu nagradu za fiziku za to otkriće.
Sendvič
Povijest
Upravo je tako sendvič i nastavio svoje širenje među muškim društvo tijekom društvenih igara i zabava. Popularnost sendviča raste u Engleskoj i Španjolskoj tijekom 19. stoljeća kada je ovaj oblik hrane prihvaćen u radničkoj klasi kao brz, prenosiv i jeftin obrok.
Srpsko-albanski sukob
Položaj Albanaca u novoj Jugoslaviji
Nakon smene šefa jugoslovenske policije Aleksandra Rankovića 1966. godine, otkriven je niz represivnih mera koje su organi bezbednosti sprovodili na Kosovu. Iako su Albanci činili većinsko stanovništvo pokrajine, Srbi su držali nesrazmerno velik broj državnih i partijskih funkcija, uključujući i kontrolu nad lokalnom policijom i snagama bezbednosti. Mirno iskazivane zahteve kosovskih Albanaca za ravnopravnim položajem sa Slovenima, jugoslovenske vlasti su više decenija potirale policijom, vojskom, zastrašivanjem i višegodišnjim zatvorskim kaznama za demonstrante. Najpoznatiji zagovornik prava kosovskih Albanaca, pisac Adem Demaći, je zbog svojih verbalnih delikata proveo ukupno 28 godina u zatvoru.
Државни универзитет у Јарослављу
Latinična verzija
Државни универзитет у Јарослављу је јавни универзитет у руском граду Јарослављу који је осниван и обнављан 1803./1918./1970. године. Универзитет данас похађа око 7 800 студената.
Историја
Приватну школу права из које ће накнадно да израсте данашњи универзитет основао је 1803. године Павел Григоријевич Демидов. 18. јуна исте године руски император Александар I Павлович потписао је едикт сенату о отварању институције високог образовања у Јарослављу. Демидов је у почетку одржавао контакте са имеријалним властима у вези са оснивањем универзитета, идући толико далеко да је и обећавао властита седства за покретање универзитета. Када се такве намере нису и оствариле, власти су донеле одлуку да ће школа по оснивању имати статус универзитета, али носити назив „висока школа наука“ и на основу тога статусом и формално бити испод нивоа Московског државног универзитета и Санктпетербуршког државног универзитета. На самоме почетку уписано је свега 11 студената, али се број убрзо повећао што је омогућило увођење и нових студијских програма. 1819. године у програм су уведени и француски и немачки језик.
Двадесет студената са завршеним средњим школама могли су бесплатно да се образују на овој школи на трошак оснивача, али су и ти студенти морали да буду чланови племства или великих земљопоседника из Јарославске области. Ипак, свако ко је то могао приуштити и имао је средњошколску диплому, могао је студирати у школи о властитом трошку. Укази Александара I Павловича често су истицали да су дипломе стечене у овој школи равне дипломама изданима од стране универзитета. 1804. године и група од пет студената са Универзитета у Москви послана је у Јарослављ како би довршили своје студије. 1805. отворена је и припремна школа која је припремала потенцијалне будуће студенте за пријемне испите због чијега је рада број успешних кандидата порастао.
До средине XIX века школа је дошла у фазу опадања па је тако 1866. године на њој било свега 39 студената, један редовни и четири ванредна професора на замени. Ову је ситуацију затекао министар образовања Дмитриј Толстој и иницирао је реформу институције у смеру специјализације за преседанско право.
Srpsko-albanski sukob
Položaj Albanaca u novoj Jugoslaviji
27. novembra 1968. je došlo do masovnih demonstracija na Kosovu, čiju su osnovu činili studenti Prištinskog univerziteta, pre svega sa Filozofskog fakulteta. U zoru 28. novembra došlo do intervencije jedinica JNA, pred kojim se okupljena masa rasturila. Tek nakon velikih demonstracija 1968. godine, Albanci na Kosovu su dobili veću autonomiju, uključujući i pravo na školovanje na sopstvenom jeziku.
Položaj Srba na Kosovu
Nakon proširenja albanske autonomije, dolazi do smene mnogih Srba i Crnogoraca u političkim telima, upravi i radnim organizacijama. Srpski autori kao posebnu nepravdu naglašavaju primenu principa etničke reprezentacije, prema kojem je procenat zaposlenih pripadnika neke nacije morao biti u skladu sa brojnošću te nacije u ukupnoj populaciji. Tako na primer, na svakih pet radnih mesta mogao je doći tek jedan Srbin. Isto je važilo i na Univerzitetu u odnosu na broj studenata. Usled gubitka posla, i pritiska sredine, iseljavanje Srba i Crnogoraca počinje da poprima masovne razmere. Tokom 1970-ih godina, oko 57.000 Srba je iselilo sa Kosova.
Demonstracije na Kosovu 1981
Kosovski Albanci, koji su činili apsolutnu većinu stanovnišva (77.4%), su u proleće 1981. godina započeli mirne studentske proteste tražeći da Kosovo postane sedma republika u okviru jugoslovenske federacije. Kosovski demonstranti su nosili Titove slike i uzvikivali slogan “Kosovo – republika”, tražeći ravnopravni položaj unutar Jugoslavije sa svim ostalim slovenskim narodima koji su imali svoje republike. Neki albanski predstavnici su takođe tražili da u novoj republici budu ujedinjeni svi Albanci Jugoslavije, tako što će Kosovu biti vraćene oblasti nekadašnjeg Kosovskog vilajeta naseljene Albancima, a podeljene između Srbije, Makedonije i Crne Gore.
thumb|[[Tenkovi JNA na Kosovu 1981.]]
Nakon krvavog gušenja albanskih protesta, nastali su mnogi problemi, pogoršani su politički odnosi na Kosovu i došlo je do mržnje prema JNA. Zavedena je neka vrsta vojne uprave nad Kosovom, a armija od tada ima ključnu političku ulogu. Na Kosovu je nastala čistka, počevši od Univerziteta. Narednih godina kosovski Albanci su bili izloženi represiji i masovnim hapšenjima. Milicija je upadala u njihove kuće tražeći oružje, hapsila ih bez naloga i često mimoilazila legalnu proceduru. Od 1981. do 1988. godine kroz policijsku i sudsku obradu prošlo oko 600.000 ljudi, što je više od trećine stanovništva Kosova. Od toga je 22 hiljade osuđeno na dugogodišnje zatvorske kazne, a većina njih zbog verbalnog delikta, odnosno uzvikivanja parola kao što je “Kosovo Republika”. Veliki broj mladih ljudi, uglavnom studentske populacije, tih godina su napustili Kosovo i otišli u zapadnu Evropu.
Ove demonstracije, koje je pratilo izvesno nasilje nad Srbima, su vodile optužbama da Albanci čine zlodela prema manjinskom srpskom stanovništvu i da se nad Srbima na Kosovu sprovodi genocid.
Porast albanofobije u Srbiji
Nakon kosovskih nemira, u Srbiji započinje organizovana propaganda o genocidu nad Srbima na Kosovu (fabrikuju se izveštaji o silovanju Srpkinja, iseljavanju Srba i sl). Srpski nacionalisti iseljavanje Srba sa Kosova prikazuju kao rezultat pritiska i uzimaju kao potvrdu da Albanci, ne samo da imaju autonomiju, već da Srbima čine ogromnu nepravdu u sopstvenoj državi. U širenju anti-albanskih osećanja veliku ulogu je igrala i srpska pravoslavna crkva.
Sredinom 1980ih, govor mržnje u srpski medijima se koncentriše na Albance. Uz albansko ime su od sredine 1980-ih korišćene reči “genocid”, “zulum”, “razbojništvo”, “silovanje”, čime je pominjanje Albanaca i u privatnom govoru steklo negativnu konotaciju. 1985. godine je objavljena Knjiga o Kosovu srpskog istoričara Dimitrija Bogdanovića čija je osnovna teza da Albanci sprovode “planski genocid” nad Srbima, a odlikuje je negativni naboj prema Albancima. 1986. godine je objavljen uticajni Memorandum Srpske akademije nauka i umetnosti, koji demonstracije Albanaca na Kosovu 1981. godine naziva „neofašističkom agresijom“ i navodi da se na Kosovu i Metohiji sprovodi „fizički, politički, pravni i kulturni genocid nad srpskim stanovništvom“. Ovaj Memorandum je ekspertska komisija Ujedinjenih nacija nekoliko godina kasnije ocenila kao „sredstvo širenja anti-albanskih osećanja“.
Ukidanje autonomije Kosova
Nakon što je tadašnji predsednik Centralnog komiteta Saveza komunista Srbije Slobodan Milošević masovnim protestima srušio pokrajinske vlasti Vojvodine i republičke vlasti Crne Gore, na njihovo mesto postavivši svoje pristalice, započeo je pritiske na rukovodstvo Kosova. Početkom 1989. godine najavljene promene srpskog ustava izazvale su generalni štrajk albanskih rudara u rudniku Stari Trg kod Prištine. Milošević je otišao na Kosovo, ali njegov govor nije ubedio Albance da prekinu štrajk. 27. februara, Slovenački državni vrh, na čelu sa Milanom Kučanom, dao je podršku kosovskim rudarima u njihovom štrajku. Sledećeg dana, 28. februara, u Beogradu je pred saveznom skupštinom demonstriralo više stotina hiljada ljudi, tražeći hitno rešavanje situacije na Kosovu. Istog dana, 28. februara, Predsedništvo SFRJ odobrava upotrebu vojske i zavodi vanredno stanje na Kosovu. Nakon toga, specijalne snage srpske policije upale su u rudarska okna i ugušile štrajk albanskih rudara. Pohapšeno je na stotine osoba, a pokrajinsko rukovodstvo je smenjeno. 23. marta 1989. godine kosovski parlament usvaja ustavne amandmane. Kosovo gubi dotadašnju široku autonomiju i ponovo dobija Metohija u nazivu. thumb|150px|left|[[Slobodan Milošević govori na Gazimestanu.]] 28. juna 1989. godine, prilikom obeležavanja 600. godišnjice Kosovske bitke, Milošević je održao svoj veliki govor na Gazimestanu, koji mnogi analitičari karakterišu kao zvanični početak srpske nacionalističke kampanje. Milošević je poručio da su se tek sada, posle punih šest stotina godina, „srpskom narodu otvorile oči“ i da „Srbi nisu osvajali i da nisu ekploatisali druge“. Milošević je završio pokličem:
Albanci su nakon oduzimanja autonomije upražnjavali pasivni otpor, odbijajući da učestvuju u političkom životu Srbije, ne izlazeći na izbore ni na popis. Nekoliko meseci kasnije, većinsko albansko stanovništo pokrajine je 1990. godine proglasilo nezavisnost Republike Kosova, što nije priznala ni jedna država osim Albanije. Od tada Albanci su počeli da organizuju paralelne državne institucije, kao što su škole, poreski sistem, sudstvo i policija. Srpska policija je neprestano vršila intervenciju u obrazovni proces i maltretirala albanske učitelje pred njihovim učenicima, a takođe i same roditelje i učenike. Period nakon 1990. godine Albanci smatraju periodom "divljeg, totalitarnog, vojno-policijskog režima", pod kojim je albanska populacija teško patila.
Oslobodilačka vojska Kosova
Oslobodilačka vojska Kosova (OVK) je bila albanska paravojna formacija, koja se sredstvima oružane borbe borila za nezavisnost Kosova od Srbije. OVK je osnovana 1994. a prvi put u javnost je izašla 1996. godine.
1996. godine Oslobodilačka vojska Kosova je započela sa oružanim napadima na srpsku vojsku i policiju, a zabeleženo je i više napada na civile, kako srpske tako i ostalih narodnosti. Usljedili su oružani sukobi JNA i OVK na dolini Drenica, u kojima su se našli i mnogi nedužni civili. U području Likošani je nakon toga nastradalo 60 albanskih civila i 4 srpska policajca.
Mnogi se zločini pripisuju OVK, a među najteže svakako spada trgovina ljudskim organima na Kosovu. Prva je tvrdnje o trgovini ljudskim organima iznela u javnost bivša tužiteljka Haškog tribunala Karla del Ponte, u svojoj knjizi „Lov: Ja i ratni zločinci”, koju je objavila po odlasku sa dužnosti. Ponte je iznela podatke da je 1999. godine saznala od novinara da je oko 300 Srba i drugih nealbanaca bilo oteto i transportovano u Albaniju, gde su im vađeni organi, koji su zatim slani u Italiju, odakle su distribuisani u klinike širom Evrope. U knjizi ona spominje nasenje Burel u Albaniji, gde su žrtvama vađeni organi u kući koju ona u knjizi naziva žuta kuća.
Zinija
Zinija se može odnositi na
Srpsko-albanski sukob
Oslobodilačka vojska Kosova
Prema izveštaju Dicka Martija, izvestioca Parlamentarne skupštine Saveta Evrope, od 12. decembra 2010. godine, organizator otimanja ljudi i trgovine ljudskim organima bio je Hašim Tači i Drenička grupa.
Kosovski rat
thumb|Masovna grobnica u Batajnici. 5. ožujka 1998. Srpska policija je počela goniti Adema Jašarija, osnivača i vođu OVK, u selu Donje Prekaz. Usljedila je masovna oružana borba oko Jasharijevog skloništa koja je rezultirala njegovom smrću i masakrom 60 Albanaca, od kojih su 18 bili žene a 10 su bili mlađi od 16 godina. Zapadni mediji i političari kritikovali su Beograd zbog takvih postupaka. Ibrahim Rugova se sastao sa Miloševićem 15. svibnja, ali nije bilo nikakvog napretka u zategnutim srpsko-albanskim odnosima.
Srpska policija je, uz podršku Vojske Jugoslavije, tokom 1998. i 1999. godine sprovodila masovne progone albanskog i drugog muslimanskog življa sa Kosova. Albanskim stanovnicima je nakon usmene naredbe o iseljavanju ostavljano kratko vreme za napuštanje domova, tako da su mogli sa sobom da ponesu samo ono najneophodnije. Muškarce koji su se tome opirali, srpski policajci su ubijali u prisustvu njihovih žena i dece. U napadima na sela, ubistvima, silovanjima, pljačkanju i spaljivanju kuća i stanova, učestvovale su takođe i srpske komšije, kao i bande kriminalaca iz “uže” Srbije. Prema podacima Visokog komesarijata UN za izbeglice (UNHCR) već 1998. godine (pre NATO bombardovanja) sa Kosova je bilo proterano oko 350.000, a do 13. juna 1999. približno 1,5 miliona stanovnika Kosova, uglavnom kosovskih Albanaca.
Srpske snage su počinile niz masakra nad Albanskim civilima. Prema iskazima svedoka, JNA je sistematski prevozila leševe Albanaca u rudarski kompleks Trepča kraj Kosovske Mitrovice, gde ih je palila. Procenjuje se da je između 1,200 i 1,500 leševa tako uništeno u Trepči. Leševi Albanaca su takođe organizovano prevoženi u Srbiju, gde su bacani u Dunav ili zakopavani u masovne grobnice.
NATO bombardovanje
15. januara 1999. dogodio se Masakr u Račku u kojem su srpske trupe ubile 45 Albanaca. Savet bezbednosti UN osudilo je masakr, koji je kasnije postao temelj optužbi za ratne zločine protiv Miloševića na Međunarodnom sudu. Masakr u Račku je označio prekretnicu u kosovskom ratu jer je Međunarodna zajednica izgubila strpljenje sa Miloševićevom agresivnom politikom i odlučila vojno intervenisati kako bi se sprečila dalja eskalacija na Balkanu.
NATO zvaničnici su zapretili da će započeti vojnu intervenciju ukoliko se srpska vojska ne povuče sa Kosova i dopusti da se mirovne snage rasporede tamo. Milošević je odbio, što je dovelo do NATO-ovog bombardiranja SRJ, koje je trajalo od 24. ožujka do 11. lipnja 1999. Nakon tri meseca bombardovanja Milošević je prihvatio povlačanje vojske i ulazak KFOR-a na Kosovo.
Oko 750,000 protjeranih Albanaca moglo se potom vratiti natrag na Kosovo, ali je oko 100,000 Srba napustilo to područje. Većina kosovskih Srba se bojala surove osvete nakon što su jedinice Vojske Jugoslavije i srpske policije počele da napuštaju Kosovo. Na Srbima koji su ostali na Kosovu, gnev su iskalili Kosovari povratnici.
Protektorat UN
thumb|Srušena pravoslavna crkva na Kosovu 1999. Posle bombardovanja 1999 godine, Kosovo i Metohija dolazi pod upravu Ujedinjenih nacija. Oko 150.000-200.000 Srba i Roma je pobeglo iz pokrajine odmah nakon rata. Preostali Srbi su se organizovali u enklave koje iako pod zaštitom KFOR-a vrlo često bivaju izložene napadima od trane Albanaca. Veliki je broj prijavljenih napada na imovinu, otmica, kidnapovanja, zlostavljanja i ubistava. Uništeno je više desetina srpskih crkava po odlasku Vojske Jugoslavije.
Sukobi na jugu Srbije 2001.
Otvoreni sukob između Srba i Albanaca je ponovo izbio u periodu od 1999. do 2001. u demilitarizovanoj oblasti Preševa, sa srpske strane administrativne granice sa Kosovom. Albanski ekstremisti su osnovali Oslobodilačku vojsku Preševa, Medveđe i Bujanovca, sa ciljem pripajanja ovih oblasti Kosovu. Sukob je bio manjeg inteziteta nego onaj na Kosovu, i uglavnom se svodio na napade na civilne ciljeve. Sukob se završio kada je Vojska Jugoslavije ponovo ušla u demilitarizovanu oblast uz saglasnost NATO-a, dok su pripadnici OVPMB amnestirani od strane NATO-a uz uslov da se rasformiraju i predaju oružje.
Nemiri 2004.
Nemiri na Kosovu izazvali su reakcije srpskih ekstremista u Srbiji. U Beogradu i Nišu su zapaljene džamije, dok je u Novom Sadu vandalizovana imovina muslimana (Albanaca, Turaka, Goranaca, Bošnjaka).
Pregovori o statusu Kosova
Pregovori o statusu Kosova su počeli u februaru 2006. godine. Međunarodni posrednik Marti Ahtisari je predstavio plan o "nadziranoj nezavisnosti", koji je srpska strana odbila, a albanska prihvatila. Nakon nekoliko neuspelih pokušaja SAD i Velike Britanije da usvoje novu rezoluciju u Savetu bezbednosti, zbog ruske pretnje vetom, započeli su novi pregovori u kojima su posredovali predstavnici Evropske unije Volfgang Išinger, Rusije Aleksandar Bocan-Harčenko i Sjedinjenih Država Frenk Vizner. Pregovori su okončani neuspešno 28. novembra 2007. na poslednjem sastanku u Badenu kod Beča.
Srpska strana je tokom tih pregovora predlagala da status Kosova i Metohije bude regulisan poput statusa Hongkonga u Kini ili Olandskih ostrva u Finskoj, ali su delegacije kosovskih Albanaca odbacile svaki predlog koji bi uključivao Kosovo u sastavu Srbije.
Nezavisno Kosovo
Skupština Kosova je 17. februara 2008. jednoglasno proglasila nezavisnost Kosova, se svih 109 prisutnih poslanika, dok je 11 srpskih poslanika bojkotovalo glasanje. Tu odluku je Vlada Srbije još iste večeri poništila kao protivpravni akt privremenih organa u Prištini, i od tada srpska diplomatija intenzivno radi protivu kosovske nezavisnosti.
Međunarodna reakcija na proglašenje nezavisnosti Kosova je i dalje podeljena. Republiku Kosovo je dosad priznalo 101 od 193 država članica UN-a (52.3%). Albanci imaju vlast na najvećem delu Kosova, uz iznimku nekih enklava koje su pod kontrolom Srba. Srbi ne žele sudjelovati ni u kakvoj vladi koja nije vođena iz Beograda. Srpska vlada tvrdi da je svega 84 članice UN nedvosmisleno priznalo Kosovo nakon kampanje "otpriznavanja". Kosovski problem produbljen je nakon dolaska na vlast Aljbina Kurtija kojeg mnogi opisuju kao "kosovski Milošević". U toku njegove vlade pokrenut je proces eksproprijacije zemlje u vlasništvu Srba na severu Kosova radi izgradnje 6 policijskih baza. Česti upadi ROSU specijalaca izazvali se reakcije srpske strane koja se protivi nasilnim upadim kosovskih specijalaca. Srpska lista je novembra 2022. godine izašla iz kosovskog parlamenta, a zatim su i kosovske institucije na severu Kosova napustili svi Srbi i velika većina muslimana nealbanaca koja je radila u njima. Napadi na Srbe su od dolaska na vlast Aljbina Kurtija postali sve učestaliji i opasniji. 6. januara 2023. pucano na 2 srpska dečaka u opštini Štrpce na jugu Kosova što je izazvalo gnev kod Srba južno od reke Ibar, što je i izraženo protestima u samoj opštini Štrpce.
Sendvič
Povijest
U to vrijeme sendvič se napokon pojavljuje i izvan Europe. U SAD-u, sendvič je prvobitno prezentiran kao dio večere. Početkom 20. stoljeća, kako je kruh postajao spojnica američke prehrane, sendvič postaje popularan koliko i brzi obrok na Mediteranu.
Uporaba
Sendviči se obično nose na posao, u školu ili na izlet za jelo kao dio "paketa" za ručak. Uobičajeno je da sadrže kombinaciju povrća, mesa, sira, i/ili nekog umaka. Široko su rasprostranjeni u restoranima i kafićima.
Riječ "sendvič" se također može koristiti i kao glagol u značenju za pozicioniranje nečega između dvije stvari.
La Crosse, Virginia
La Kros je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 604 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 604 stanovnika, što je 14 (2,3%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Letonski univerzitet
Letonski univerzitet (Latvijas Universitāte; Латвийский университет; Universität Lettlands; Universitas Latviensis) je javni univerzitet u Rigi, glavnom gradu Letonije. Univerzitet je osnovan 1919. godine i pohađa ga oko 22.000 studenata.
Colletti, Chieti
Colletti je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 196 m.
Westfalski mir
Westfalski mir (njemački: Westfälischer Friede) skupni je naziv za dva mirovna ugovora potpisana u oktobru 1648. u westfalskim gradovima Osnabrücku i Münsteru kojima su tadašnje evropske sile okončale seriju povezanih ratova poznatih kao Osamdesetgodišnji rat između Španjolske i Holandije kao i njemačku fazu Tridesetogodišnjeg rata. Mir je okončao jedno od najdestruktivnijih razdoblje europske povijesti kada je u sukobima stradalo približno osam milijuna ljudi. U tim su ratovima sudjelovale i hrvatske i srpske jedinice iz Kraljevine Hrvatske i Slavonije i Vojne krajine poznati pod opštim imenom Krovaten, Krabaten otuda je došao i naziv kravata.
Proces pregovora za postizanje Westfalskog mira bio je dugotrajan i složen, a razgovori su vođeni u dva grada jer je svaka strana htjela da se sastane na teritoriju pod svojom kontrolom. Preliminarni mir prije samih pregovora potpisan je u Hamburgu 1641. godine između Švedske, Francuske i Svetog Rimskog Carstva. Uvjeti Westfalskog mira mira su dogovarani i u Münsteru i u Osnabrücku osiguravši tako mogućnost svakoj sastana da pregovara na svom teritoriju. Ukupno je 109 delegacija zaraćenih strana u različitim trenutcima prisustvovalo pregovorima. Španjolsko-holandski sporazum potpisan je 30. januara 1648. Finalni sporazum potpisan je 24. oktobra 1648. od strane cara Svetog Rimskog Carstva Ferdinanda III, ostalih njemačkih kneževa, te predstavnika Francuske, Švedske Engleske i Poljske. Time je okončan tridesetogodišnji rat u Svetom Rimskom Carstvu u kojem su se na jednoj strani našli Habsburgovci i njihovi katolički saveznici, a na drugoj protestantske zemlje (Švedska i protestantske kneževine Svetog Rimskog carstva) u savezu s katoličkom ali izrazito antihabsburškom Francuskom Luja XIV.
Velika moskovska kneževina i Osmansko Carstvo bile su jedine evropske sile koje nisu bile zastupljene na tim pregovorima. Značajan broj stručnjaka za međunarodno pravo u Westfalskom miru pronalazi ishodište osnovnih načela o suverenitetu zemalja ključnih za moderne međunarodne odnose koji su u literaturi zajednički poznati kao načela Westfalskog suvereniteta. Međutim, neki povjesničari taj uvid smatraju anakronizmom sugerirajući da su se takva gledišta pojavila tijekom devetnaestog i dvadesetog stoljeća u odnosu na kasniju zabrinutost oko suvereniteta. Papa je odbio priznati rezultate mira jer je u pregovorima bio posve marginaliziran dok su neke od glavnih ishoda sporazuma bili teritorijalno proširenje Francuske, jačanje Švedske, ograničavanje autoriteta cara kao i širenje prihvaćenog opsega pojma slobode savjesti i vjerske snošljivosti.
Hama
300px|thumb|Rijeka Oront 3 i [[vodenica|vodenice]] 300px|thumb|[[Vodenica|vodenice ]] thumb|right|Položaj guvernatorata Hama Hama (arapski: حماة, što znači tvrđava) je grad na obalama rijeke Oront u centralnoj Siriji. Predstavlja administrativno središte Guvernatorata Hama.
Opis
Hama ima 410.000 stanovnika, po čemu je peti najveći grad u Siriji, iza Damaska, Aleppoa, Homsa i Latakije.
Hama predstavlja važno poljoprivredno središte Sirije, a istoimeni guvernatorat ima oko 3.680 kvadratnih kilometara poljoprivrednih površina. Guvernatorat proizvodi polovicu svih krumpira Siriji, kao i brojno povrće i stoku.
U samom gradu su najveća znamenitost 16 norija izgrađenih za navodnjavanje vrtova, a za koje se tvrdi da potječu od godine 1100. pne. Iako su kroz historiju služili za navodnjavanje, danas služe isključivo kao turistička atrakcija.
Historija
Na području Hame stalna naselja datiraju iz perioda neolita, a nova su se osnivala sve do Željezno doba. Na području Hame je u periodu 1931-1933. arheološka iskopavanja vršio danski tim pod vodstvom H. Ingholta. Stratigrafija iskopina je prilično pojednostavljena, zbog čega ih je teško uspoređivati s drugim lokacijama. Tako je razina 6 M (6 m debela) sadržavala i bijelo posuđe, vapnenačke posude i pravu grnčariju. Neki smatraju da je to naselje bilo suvremenik Ras Shamre VA i B (6000-5000. pne.). Plića razina L datira u kalkolitski period Halaf.
Hetitske razine su prekrili aramejski ostaci koji datiraju iz kraja 11. vijeka pne. Čini se da su u to doba aramejska plemena zauzela cijelu dolinu Oronta i Litanija.
Hama iz Željeznog doba (Hamath) je, po svemu sudeći, bila centar proizvodnje predmeta od slonovače. Artefakti također pokazuju snažan egipatski utjecaj. Zajedno s Aramom (Damask) Hama je tvorila snažnu aramejsku državu u unutrašnjosti Sirije. S obziropm da se aramejsko pismo koristilo za zapise na papiru, ima vrlo malo zapisa u samoj Hami.
Biblijski izvori o Hami su škrti, ali tvrde da je Hamath bio prijestolnica kanaanskog kraljevstva (2 Kraljevi 23:33; 24:21) čiji je kralj čestitao kralju Davidu nad pobjedi nad kraljem od Sobe (2 Samuel 8:9-11; 1 Čkezpšoso 13:9-11). Solomon je, po svemu sudeći, osvojio Hamath i njegovu teritoriju (1 Kraljevi 4:21-24; 2 Ljetopisi 8:4). Prorok Amos (vi, 2) grad naziva "Hamath Veliki". Po svemu sudeći naziv dolazi od khamat, feničke riječi za tvrđavu. Asirci su grad osvojili pred kraj 8. vijeka pne.
Kada je asirski kralj Shalmaneser III (858-824. pne.) osvojio sjeverni dio Sirije, pred Hamu je došao 853. pne.; to označava početak asirskih zapisa o gradu. Irhuleni od Hama i Im-idri od Arama (biblijski Bar-Hadad) su vodili koaliciju sirijskih gradova-država protiv asirijske vojske. To je dovelo do velike bitke kod tvrđave Qarqar. Asirski izvore tvrde da je rezultirala pobjedom, ali suvremeni historičari smatraju da je bitka bila neodlučena, iako je Shalmanaser III došao do mora, pa čak i organizirao pomorsku ekspediciju. U sljedećim godinama Shalmaneser III nije uspio osvojiti ni Hamath ni Aram. Nakon smrti Shalmanesera III raspao se savez Hamatha i Arama, pa je Aram, po svemu sudeći, na silu preuzeo dio Hamine teritorije.
Taj događaj je spomenut u zapisu Zakira, kralja Hamatha i La'asha, koji je opisao napad koalicije pod Ben-Hadadom III, sinom Hasaela, kralja Arama, a čiji je član bio Sam'al. Zakir je bio opsjednut u tvrđavi Hazrak, ali ga je spasio bog Be'elschamen. Kasnije je Ja'udi-Sam'al zavladao i Hamathom i Aramom.
Godine 743. pne. Tiglath-Pileser III je osvojio veliki dio teritorija Hame, ali ne i sam grad. U zapisima iz 738. pne. Hama se navodi među gradovima koje su osvojile asirske trupe. Tada je preko 30.000 Sirijaca iz okolice Hame deportirano u planine Zagros.
Godine 605. pne., ostaci egipatskog garnizona u Karkemišu su kod Hame uništeni u bitci od strane babilonskog kralja Nabukodonosora. Godine 554/553. pne. Hama je bila na udaru Nabonida Babilonskog.
Grad je kasnije došao pod vlast Rima i Bizanta, kao dio provincije Syria Secunda.
Srednji vijek
right|thumb|Minaret džamije Ainouri
Hamu su Arapi osvojili 638. ili 639. godine, nakon čega je ponovno uspostavljeno njeno staro ime, odnosno Hama(h), što znači tvrđava.
U doba križarskih ratova ju je osvojio Tankret godine 1108, ali i izgubio godine 1115. U njoj se rodio čuveni arapski geograf Yaqut al-Hamawi. Hamu je godine 1188. osvojio Saladin, te je ostala pod njegovom dinastijom Ajubida sve dok je 1299. nisu preuzeli egipatski Mameluci. Jedan od ranih mamelučkih guvernera je bio Abu al-Fida (reigned 1310–30), poznati historičar i geograf.
Početkom 16. vijeka grad je osvojilo Otomansko Carstvo. Iz otomanskog perioda datiraju brojni karavanseraji i Palača Al-Azem. U tursko doba je grad imao oko 45.000 stanovnika, od čega 10.000 kršćana.
Moderno doba
Hama je početkom 1980-ih bila jedna od uporišta Muslimanskog bratstva, sunitske islamističke organizacije koja se borila protiv svjetovne sirijske vlade. U februaru 1982. pobuna u gradu ugušena je vojnom operacijom koja je postala jedan od najkontroverznijih sirijskih događaja 20. vijeka, odnosno predmet hladnoratovske propagande s obje strane. U zapadnim medijima, operacija prosovjetske i proiranske sirijske vlade opisana je kao "brutalan masakr civila prekomjernim granatiranjem i avijacijskim udarima", dok su sirijski mediji isto tako dehumanizirali pobunjenike, nazivajući ih "bijesnim psima i koljačima nevinih". Zbog pristranih interpretacija događaja, procjene broja žrtava kreću se od minimalističkih 2000 do čak 40.000. Korištene metode, broj žrtava i pitanje odgovornosti (Hafeza ili Rifata) još decenijama su ostale sporne među historičarima.
Hama je također bila poprištem borbi 2010-ih tokom građanskog rata.
Crkvena historija
right|thumb|Grkokatolička crkva Hamatha ili Amatha predstavlja titularnu dijecezu Rimokatoličke crkve čiji je biskup sufragan biskupu Apameje. Pod imenom Epiphania je poznata u nekoliko crkvenih dokumenata. Lequien (Oriens Christianus, II, 915-918) navodi devet grčkih biskupa Epiphanije. Prvi od njih, pod imenom Mavrikije, je Manikeios čiji se potpis pojavljuje na Prvom nicejskom koncilu (Gelzer, "Patrum Nicaenorum Nomina", p. lxi).
Grad ima dva katolička nadbiskupa - grčkog Melkita i Sirijca, jednog sa sjedištem u Labroudu, drugom u Homsu, a dijele titule Homsa (Emesus) i Hamaha (Missiones Catholicae, 781-804). Pravoslavci u obje episkopije imaju vlastite episkope.
Jasikova
Јасикова може бити:
Rossford, Ohio
Rosford je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.293, što je 113 (-1,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Vilou Springs
Vilou Springs se može odnositi na
Viloubruk
Viloubruk se može odnositi na
Varden
Varden se može odnositi na
Vudlon
Vudlon se može odnositi na
M-Toluinska kiselina
m-Toluinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 136,148 Da.
Заграђе
Заграђе може да буде:
Arvillard
Arvijar je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Šamberi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 704 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 29,28 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 450 metara (maksimalnoj 2.760 m, a minimalnoj 400 m).
Ponte Ardo, Belluno
Ponte Ardo je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 338 m.
Richard Feynman
Richard Phillips Feynman (11.5. 1918. - 15.2. 1988.) je američki fizičar poznat po svom radu na teoriji kvantne elektrodinamike. Postavio je teoremu elektrodinamike kvanta, objasnivši interakciju između elektromagnetne radijacije i naelektrisanih čestica (protona i elektrona). Razvio je sistem poznat kao Fejnmenov dijagram, koji predstavlja interakciju između čestica i prikazao prelaz sa jednog rama prostor vreme na drugi.
Sudjelovao je u izradi prve atomske bombe, a godine 1986. vodio je istražnu komisiju nakon uništenja space shuttlea Challenger.
Za svoj rad je godine 1965. dobio Nobelovu nagradu za fiziku.
Bio je poznat po avanturističkom životnom stilu i slobodnom duhu. Filatelist.
Univerzitet u Zaragozi
thumb Univerzitet u Zaragozi je javni univerzitet u Španiji. Univerzitet je osnovan još 1542. godine, a svoju povijest vuče još od škola iz 7. stoljeća. Univerzitet danas pohađa preko 33 000 studenata i jedan je od najboljih javnih univerziteta u Španiji, a prema nekima i u cijeloj Europi.
Звездан
Звездан може бити:
Brukston
Brukston se može odnositi na
Franjo Benzinger
Franjo Benzinger (Vukovar, 26. studenog 1899. - Zagreb, 29. ožujka 1991.), hrvatski farmaceut.
Brukvil
Brukvil se može odnositi na
1638
Godina 1638 (MDCXXXVIII) bila je redovna godina koja počinje u petak po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u ponedjeljak po 10 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
Betl Graund
Betl Graund se može odnositi na
Oreksinski receptor 1
Oreksinski receptor tip 1 (OX1R, OX1, ili hipokretinski receptor tip 1), je protein koji je kod ljudi kodiran genom.
Funkcija
OX1 je G-protein spregnuti receptor koji je izražen u hipotalamusu i učestvuje u regulaciji ishrane. OX1 selektivno vezuje neuropeptid oreksin-A. On je 64% identičan sa OX2.
Antrenas
Ontrena je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Lozer.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 274, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km².
Дуго Поље
Дуго Поље може да буде:
Bič Grouv
Bič Grouv se može odnositi na
The General (film, 1926)
thumb|The General General (eng. The General) je američka crno-bijela nijema komedija iz 1927. koju je režirao Buster Keaton, koji je ujedno i glavni glumac u filmu o potjeri dvaju vlakova za vrijeme američkog građanskog rata. "General" se smatra jednim od velikih klasika kinematografije.
Filmska ekipa
Režija: Buster Keaton, Clyde Bruckman