cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pruga Sarajevo-Ploče
Luka Ploče
U 1969. godini dolazi do integracije poduzeća «Luka Ploče» i ŽTP Sarajevo zbog podudaranja njihovih ciljeva, što je pridonijelo znatnom povećanju prometa. U godini integracije promet u luci Ploče je bio 1.078.000 tona, a u 1977. već je 2.950.000 tona. Na tako brz rast prometa utjecao je ponajprije dinamičan razvitak nekoliko velikih industrijskih kompanija u BiH posebno Željezare Zenica,  Koksno hemijskog kombinata Lukavac i tvornice Aluminij Mostar te drvne i prerađivačke industrije. Ova činjenica je zahtijevala i modernizaciju lučkih kapaciteta te je uslijedila intenzivna izgradnja lučkih skladišta, terminala, silosa, obala te nabavka dizalica i ostale lučke mehanizacije. Najveći promet luka je ostvarivala krajem 80-ih godina XX stoljeća kada je preko luke pretovareno više od 4,5 miliona tona raznih roba.
Izgradnja pruge
Bilo je neophodno modernizirati i prugu Sarajevo – Ploče, obzirom da je luka u Pločama bila najpovoljniji izlaz industrije Bosne i Hercegovine na Jadransko more. Najveći problem bio je rješavanje najteže dionice pruge preko Ivan planine. Istražni radovi i studije trajale su od 1948. do 1958. u kojem vremenu je analizirano 13 mogućih rješenja. Usvojeno rješenje je predviđalo maksimalno korištenje postojećeg tunela kroz Ivan planinu te naselja i industrije uz postojeću uskotračnu prugu. Petogodišnjim planom je utvrđeno da se pruga izgradi do kraja 1962.
Radovi na pruzi počeli su 1958, ali zbog nedostatka financijskih sredstava izgradnja se produžila. radovi se intenziviraju 1961., a 1964. se radilo na cijeloj dužini pruge. Dio sredstava u iznosu od 35 mil. dolara obezbijeđen je kreditnim aranžmanom Jugoslavenske investicione banke sa Međunarodnom bankom za razvoj u Vašingtonu. Pruga je završena 1. decembra 1966. Vuču su obavljale dizelske lokomotive. Elektrifikacija pruge završena je u maju 1972., a sistem daljinskog upravljanja saobraćaja i energetskih postrojenja za napajanje kontaktne mreže 1972. god.
Uoči samog rata, 1992. izvršena je modernizacija velikog dijela željezničke infrastrukture u BiH, remont pruga, kao i modernizacija voznih i vučnih vozila. Rat u Bosni i Hercegovini je doveo do prekida saobraćaja na većini željezničkih pruga.
Karakteristike
Duga je 194,6 km. sa 27 stanica (stanje iz 1975.), 71 mostom zbirne dužine 3,7 km i 106 tunela zajedničke dužine oko 36,6 km. Između Bradine i Konjic su 46 tunela i 21 most (ili vijadukt). Najduži je Ivan tunel sa 3,23 km dužine. Najveći nagib iznosi 25 promila na dijelu Bradina–Konjic
Tehnički podatci o pruzi:
Danas
Iako je remont pruge uglavnom u cijelosti napravljen, danas se cijelom trasom pruge obavlja prvenstveno teretni saobraćaj, sa realizacijom oko 2,3 miliona tona u 2015. god. Putnički saobraćaj se odvija između Sarajeva i Čapljine. Prugom upravljaju tri željeznička operatera: Željeznice Federacije Bosne i Hercegovine (zaključno sa željezničkom stanica Čapljina), HŽ Cargo i Enna Transport na teritoriji Hrvatske.
2022. godine je obnovljen sezonski (Juli-Septembar) putnički saobraćaj na dionici Sarajevo - Ploče sa 3 para vozova ŽFBiH sedmično (petak, subota, nedelja) ujutro iz Sarajeva, naveče iz Ploča.
Rona de Jos, Rona de Jos
Rona de Jos je naselje u Rumuniji u okrugu Maramureš u opštini Rona de Jos.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2089 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 305 m.
Pieve di Sant'Andrea, Bologna
Pieve di Sant'Andrea je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 312 m.
Cogne, Siena
Cogne je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Tepeyac, Tecate
Tepeyac je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Cogne, Siena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 304 m.
Tepeyac, Tecate
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 592 m.
Campo Ixtonclal, Yautepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 125 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1247 m.
Springerton, Illinois
Springerton je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 110, što je 24 (-17,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Arhiv Jugoslavije
thumb|Arhiv Jugoslavije Arhiv Jugoslavije u Beogradu, Srbija, je institucija koja čuva i štiti arhivsku građu nastalu radom centralnih državnih organa i organizacija jugoslovenske države od 1918. do 2006. godine.
Osnivanje Arhiva Jugoslavije
Inicijativa za osnivanje Arhiva jugoslovenske države nastala je još u vreme Kraljevine Jugoslavije 1920. godine, ali je Arhiv osnovan tek nakon Drugog svetskog rata 1950. godine pod nazivom Državna arhiva FNRJ. Ovaj naziv promenjen je 1964. godine u Arhiv Jugoslavije i pod tim imenom radi i dan danas (sem u periodu od 2003. do 2009. kada je stvaranjem Državne zajednice preimenovan u Arhiv Srbije i Crne Gore).
Građa Arhiva Jugoslavije
Arhiv Jugoslavije u okviru 840 fondova i zbirki čuva 24,5 kilometara arhivske građe, nastale u periodu od 1914. do 2006. godine. Građa se odnosi na rad centralnih organa vlasti i državne uprave u oblasti unutrašnje i spoljne politike, finansija, privrede, zdravstva, prosvete, kulture, socijalne politike, pravosuđa, bankarstva i dr.
Arhivsku građu perioda Kraljevine Jugoslavije čini 146 fondova nastalih u razdoblju od 1918. do 1945. godine. Arhivsku građu posleratne Jugoslavije čine 633 fonda nastala u periodu od 1945. do 2006. godine..
Zgrada Arhiva Jugoslavije
Obišavši tridesetih godina prošlog veka koledže u Engleskoj (Oksford i Kembridž), kralj Aleksandar I Karađorđević poželeo je da slične obrazovne institucije izgradi i u svojoj zemlji. Po svom povratku, pokrenuo je u okviru Dvora široku akciju, kako bi se ovakva ideja ostvarila podizanjem jednog Doma za srednjoškolsku omladinu na Topčiderskom brdu. thumb|Dom kralja Aleksandra I za učenike srednjih škola 1933 Arhitekta Vojin Petrović projektovao je impresivnu trospratnu građevinu, oblikovanu u stilu akademizma, sa glavnom fasadom okrenutom rema Topčiderskoj zvezdi. Izgradnja Doma trajala je od 1931. do 1933. godine i imala naziv Dom kralja Aleksandra I za učenike srednjih škola. Vrlo brzo je konstatovano da je zgrada Doma nedovoljna da bi se u njoj obezbedili svi uslovi za boravak i rad pitomaca, kao i rad Muške gimnazije Kralja Aleksandra Prvog. Stoga su nadležni organi doneli odluku da se u neposrednoj blizini izgradi novi objekat za Gimnaziju (zgrada današnje Vojne Gimnazije). ). Gradnja je trajala od 1934. do 1936.godine.. Savet Doma 12. oktobra 1934. donosi odluku da se u parku ispred centralnog dela Doma, podigne spomenik kralju Aleksandru I Karađorđeviću. Bista kralja Aleksandra, za čiju izradu je iskorišćen rad vajara Slavka Miletića, vraćena je 2003. godine. thumb|Bista kralja Aleksandra I u dvorištu Arhiva Jugoslavije
Odlukom SIV-a zgrada je 1969. dodeljena Arhivu Jugoslavije, a Odlukom Vlade Republike Srbije od 22. marta 2007. proglašena je za spomenik kulture.Arhiv Jugoslavije, Beograd, Arhiv Jugoslavije, 2010.
Lokacija Arhiva Jugoslavije
Zgrada Arhiva nalazi se na Senjaku, elitnom delu Beograda, u okviru kulturno-istorijske celine Topčider. Među njima su: manastir Vavedenje, Muzej kralja Petra Prvog, Fakultet likovne umetnosti, kao brojne ambasade i rezidencije. Arhiv se nalazi u ulici Vase Pelagića 33.
Tyler, Minnesota
Tajler je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.143, što je 75 (-6,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Viejón Nuevo, Actopan
El Viejón Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Actopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 610 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Трбушани
Трбушани је насеље у Србији у општини Чачак у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 1830 становника (према попису из 1991. било је 1789 становника).
Демографија
У насељу Трбушани живи 1452 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 39,2 година (38,9 код мушкараца и 39,5 код жена). У насељу има 547 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,35.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника.
El Naranjal, Texcatepec
El Naranjal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Texcatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1311 m.
Zarpen
Carpen je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 55 opštinskih središta okruga Štormarn. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.511 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1062087.
Aljaški masiv
Aljaški masiv (engleski: Alaska Range) je planinski masiv, koji leži u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Zarpen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štormarn Carpen se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Štormarn. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 19 metara. Površina opštine iznosi 11,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.511 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 129 stanovnika/km².
Aljaški masiv
Geografske karakteristike
Aljaški masiv je samo dio Pacifičkog planinskog masiva na zapadu Sjeverne Amerike, on se prostire nekih 650 km od sjevera prema istoku, od Aleutskog masiva sve do kanadskog Yukona.
Gotovo u samom centru masiva, u nacionalnom parku Denali leži najviša planina sjevernoameričkog kontinenta McKinley visoka 6 194 I brojni okolni vrhovi imaju preko 4000 metara; Silverthrone, Hunter, Hayes i Foraker.
Aljaški masiv razdvaja pacifičku obalu od tundre u unutrašnjosti Aljaske. Obronke masiva sa sjevera oplakuju vode rijeke Yukon a sa juga Pacifik
Vrhovi masiva predstavljaju izazov za brojne alpiniste, a obične turiste očaravaju brojni glečeri i arktički prizori.
Kroz masiv se probija prijevoj - Isabel preko kod ide i transaljaški naftovod do luke Valdez.
The Band Wagon
The Band Wagon, na prostoru bivše Jugoslavije poznatiji pod naslovom Diži zavjesu, je američki filmski mjuzikl snimljen 1953. u režiji Vincentea Minellija, poznat kao jedno do klasičnih ostvarenja žanra.
Protagonist, čiji lik tumači Fred Astaire, je Tony Hunter, nekad popularni zabavljač koji nastoji oživjeti karijeru nastupom u spektakularnoj brodvejskoj predstavi. Radnja prikazuje probleme koji, zbog svog "staromodnog" pristupa, ima sa mladom balerinom Gabrielle Gerard (čiji lik tumači Cyd Charisse), kao i ambicioznim režiserom Jeffreyom Cordovom koji umjesto ležerne zabave želi napraviti "ozbiljnu" alegoriju na legendu o Faustu.
Film je bio djelomično inspiriran istoimenom muzičkom revijom iz 1931. godine (iz koje je preuzeta pjesma Dancing in the Dark), a dijelom stvarnim događajima. Fred Astaire je tako glumio lik u mnogo čemu sličan samom sebi, odnosno nekoć popularnog zabavljača koji se smatrao "dinosaurom"; lik Cordove je, pak, u mnogo čemu modeliran prema Orsonu Wellesu, ali i glumcu i režiseru Joseu Ferreru. Stuido MGM, koji je u projekt uložio velika sredstva, u mnogo čemu se oslanjao na iskustva iz godinu dana ranije snimljenog hita Singin' in the Rain, a to se prvenstveno odnosi na Girl Hunt Ballet, baletnu sekvencu u kojoj se parodira tada popularni film noir. Nju je, kao i sve ostale, koreografirao znameniti plesač Michael Kidd. Za film je posebno komponirana pjesma That's Entertainment!, koja je postala veliki hit, ali i svojevrsni moto MGM-a, te naslov MGM-ovog dokumentarnog filma iz 1974. godine posvećenog klasičnim mjuziklima tog studija. Sam film je nakon premijere imao relativno skroman uspjeh na kino-blagajnama, ali su ga kritičari i filmski historičari kasnije proglasili jednim od najboljih ostvarenja žanra.
Michael Jackson je u nekoliko svojih video-spotova odao počast filmu koristeći elemente njegove koreografije i kostima.
Tokizo Ichihashi
(9. jun 1909.) je bivši japanski nogometaš.
Cockburn Town
Cockburn Town je glavni grad Turks i Caicos Otoka, smješten na otoku Grand Turk, najvećem otoku arhipelaga Turks. Glavna znamenitost su zgrade koje predstavljaju bermudsku arhitekturu 18. i 19. vijeka smješten u Duke i Front Streetu.
Salto del Agua, Tlacolula de Matamoros
Salto del Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Tlacolula de Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1634 m.
Kliničko ispitivanje
Klinička ispitivanja su skup procedura u medicinskim istraživanjima i razvoju lekova koja se sprovode da bi se sakupili podaci o bezbednosti (specifičnije, informacije o nepoželjnim reakcijama lekova, kao i nepoželjnim efektima drugih tretmana) i efikasnosti radi zdravstvenih istraživanja (lekova, dijagnostičkih testova, uređaja, terapijskih protokola). Ova ispitivanja se mogu sprovoditi samo nakon što su zadovoljavajuće informacije sakupljene u pogledu nekliničke bezbednosti, i nakon što su ih odgovarajući državni organi date zemlje odobrili.
U zavisnosti od tipa produkta i stepena razvija, istraživači regrutuju zdrave volontere i/ili pacijente inicijalno u male pilot studije, čemu slede studije većih razmera na pacijentima kojima se često poredi novi proizvod sa postojećim tretmanom. Sa porastom obima sakupljenih podataka o bezbednosti i efikasnosti, broj pacijenata se tipično povećava. Klinička ispitivanja mogu da variraju po veličini od jednog centra u jednoj zemlji, do ispitivanja u više centara u nekoliko zemalja.
Trošak pune serije kliničkih ispitivanja može da bude ogroman. Teret pokrivanja tog troška normalno snosi sponzor, koji može da bude vladina organizacija, farmaceutska ili biotehnološka kompanija. Pošto raznovrsnost uloga može da premaši resurse sponzora, kliničkim ispitivanjima često rukovodi kontraktna istraživačka organizacija ili jedinica za klinička ispitivanja akademskog sektora.
Jamul, California
Jamul je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 6.163 stanovnika.
Opština Santiago Laxopa, Oaxaca
Santiago Laxopa je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1837 m.
Villa Juárez, Sinaloa
Villa Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20985 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Faraona, Varese
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 257 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 277 m.
Opština Stânceni, Mureș
Stânceni je opština u Rumuniji u okrugu Mureš.
Chenalotte
Šenelot je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Monbelijar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 286 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 58 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,88 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 935 metara (maksimalnoj 1.092 m, a minimalnoj 888 m).
Opština Stânceni, Mureș
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 648 m.
Pier Paolo Pasolini
Pier Paolo Pasolini (Bologna, 5. ožujka 1922. – Rim, 2. studenog 1975.) bio je talijanski pjesnik, intelektualac, filmski redatelj i pisac.
Mlade godine
Pasolini se rodio u Bologni, tradicionalnom uporištu ljevice u Italiji. Otac mu je bio Carlo Alberto, poručnik talijanske vojske koji je postao slavan jer je spasio život Mussolinija, a majka Susanna Colussi, učiteljica u osnovnoj školi. Pasolini je sa sedam godina počeo pisati pjesme, inspiriran ljepotom grada Casarsa u koji se njegova obitelj preselila. Kasnije je počeo čitati knjige raznih autora; Rimbauda, Dostojevskog, Tolstoja, Shakespearea, Novalisa i drugih te je već kao tinejdžer postao ateist. Sa 18 godina se upisao na fakultet u Bologni kako bi studirao književnost. Kako bi sakrio svoju pravu ličnost, natjecao se u sportskim igrama koje su organizirali fašisti.
1941. je postao glavni urednik časopisa “Il Setaccio”, ali je dobio otkaz zbog sukoba sa izdavačem. Ubrzo je odbacio fašizam i odlučio postati komunist. Bio je unovačen kao vojnik i zarobljen u Njemačkoj na ratnoj fronti, ali je pobjegao maskiran u seljaka. 1944. je zajedno sa majkom učio studente u školi. Tamo je priznao i doživio svoju prvu homoseksualnu ljubav za jednog od studenata, upravo kada se slovenska školska djevojka Pina Kalč također istodobno zaljubila u samog Pasolinija. Ta emotivna situacija je bila zasijenjena kada je Pasolinijev brat Guido ubijen u ratu.
1949. je optužen za korumpiranje mladeži i opscenih činova na javnim mjestima te je stoga bio izbačen iz komunističke partije i izgubio posao učitelja u Valvasoni. Zbog takve teške situacije preselio se k svojoj majci u Rimu. I sam je puno puta govorio da je to bilo teško razdoblje njegova života i da nije mogao naći posao. Ipak, na kraju se zaposlio u Cinecitta studiju te kao profesor.
Karijera
Pasolini je 1955. izdao svoj prvi roman „Ragazzi di vita“ u kojem je portretirao siromašni proletarijat u naturalističkom načinu zbog čega je bio optužen na sudu zbog vulgarnosti. Iako je potpuno oslobođen optužbi, postao je najdraža žrtva kasnijih novina. 1957. je radio na filmu „Cabirijine noći“ kojeg je režirao Federico Fellini da bi 3 godine kasnije i sam, fasciniran mogučnostima kinematografije, režirao film „Accattone“. I taj film je izazvao skandal jer je u njemu glavni lik bio svodnik koji je na kraju postao dobra osoba. Indija, Nigerija, Sudan i Izrael su samo neke od država koje je posjetio u tom razdoblju. Iako ateist, režirao je uz pomoč katoliče crkve „Evanđelje po Mateju“ 1964. koje se smatra jednim od najboljih filmova o životu Isusa Krista. Pasolini se zanimao za tu priču jer je po njegovm mišljenju učenje Krista sadržavalo puno paralela sa Marksizmom.
Kao redatelj je promovirao tezu po kojoj je svijet sam po sebi svet te stoga ne treba nekakvu duhovnu bit ili natprirodni blagoslov kako bi stigao u to stanje. Također se bavio sintezom seksualne slobode, makrsističkog učenja i religiozne strukture. Uz to se divio subproletarijatu i žalio što nestaje i biva zamijenjen buržoazijskim načinom života mladeži. Zbog toga je uglavnom radio sa amaterskim glumicma – kako bi uhvatio autentičnost svijeta.
1968. alegorični film „Teorem“ je napao buržoaziju, vladajuču klasu koju je Pasolini prezirao. 1971. započeo je svoju hvaljenu „triologiju života“ filmovma „Dekameron“, „Cvijet 1001 noći“ i „Canterburyske priče“ u kojoj je napravio spomenik slobodi, ljubavi, mladosti i užitku u životu. Nakon toga odlučio je isprobati granice filma i snimiti „triologiju smrti“. Od planiranih tri filma snimio je samo jedan, kontroverznu horror dramu “Salo ili 120 dana Sodome” u kojoj nije toliko kritizirao fašizam koliko je naglasio da je kapitalizam moderni fašizam te ponudio neutralnu kritiku vladajuče klase koja čini sve što hoće. U to je i uklopio kritiku potrošačkog društva.
Car Shengzong od Liaoa
Car Shengzong od Liaoa (16. januar 972–25. jun 1031), rođen kao Yelü Longxu, bio je car dinastije Liao koji je vladao od 14. oktobra 982. do smrti. Naslijedio je cara Jingzonga, ali je prvihg godina kao regent vladala njegova majka carica majka Xiao.
Pier Paolo Pasolini
Karijera
Još prije premijere svojeg zadnjeg filma Pasolini je 1975. ubijen pod još uvijek nerazjašnjenim okolnostima. Brutalno je ubijen i pregažen autom više puta. Pino Pelosi je uhićen te je kasnije priznao čin, ali je 2005. povukao svoju izjavu, tvrdivši kako su tri stranca nazvala Paolinija “prljavim komunistom”, a neki su izrazili sumnju da bi se moglo raditi o neofašistima kojima se nije svidjela njegova tema u spomenutom filmu.
Car Shengzong od Liaoa
Shengzong je velike napore posvetio unutrašnjim reformama, pri čemu je izuzetno poticao širenje budizma (pa su, prema nekim izvorima, čak 10 posto sveg stanovništva činili budistički redovnici i redovnice), kao i sistema carskih ispita nalik na kineski. Također je nastojao promicati sjedilački način života među svojim tradicionalno nomadskim sunarodnjancima.
San Rocchetto, Ancona
San Rocchetto je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 700 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 79 m.
Marmirolo, Reggio Emilia
Marmirolo je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 247 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Rancho Concepción Estrada, Cuauhtémoc
Rancho Concepción Estrada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Boschetto, Verona
Boschetto je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Guardamar del Segura
Guardamar del Segura skraćeno Guardamar je turistički grad od 11,569 stanovnika na istoku Španjolske, koji administrativno podpada pod Autonomnu zajednicu Valenciju i Provinciju Alicante.
Historija
Guardamar je nastao kao fenička kolonija, za rimskih vremena bio je znan pod imenom Herna. Njegovo novo ime opisuje njegovu ulogu u historiji, a to je da je bio čuvar mora kod Segure. Tokom 1960-ih je izrastao u jedno od većih i popularnijih ljetovališta na rivijeri Costa Blanca.
Los Naranjos, Técpan de Galeana
Los Naranjos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 531 m.
Saizo Saito
(24. septembar 1908. - 2004.) je bivši japanski nogometaš.
Glendale Heights, Illinois
Glendejl Hajts je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 34.208, što je 2.443 (7,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cañada de San José, San Miguel de Allende
Cañada de San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Rona de Sus, Rona de Sus
Rona de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Maramureš u opštini Rona de Sus.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4630 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 371 m.
San Antonio, Tecomán
San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Palatin (titula)
Palatin (od latinskog: palatinus) bila je titula koja se koristila po evropskim zemljama od 4. do 19. vijeka. To je bilo ime za vrlo različite funkcionere po brojnim zemljama srednjekovne i ranonovovjekovne Evrope.
Karakteristike i historija
Orginalno se taj termin koristio za komornike i gardiste koji su se brinuli i čuvali palaču rimskog cara. Za Konstantinove vladavine (početak 4. vijeka), tako su se zvali i pripadnici veteranske legije koji su pratili cara u njegovim vojnim kompanjama.
U Bizantskom Carstvu - palatin je bio naziv za carskog dvorjanina, prvenstveno za upravitelja carske riznice (ministra financija).
Za ranog srednjeg vijeka termin - palatin odnosio se na različite funkcionere među germanskim narodima. Najvažniji od njih bio je Grof Palatin, koji je u merovinško i karolinško doba (5.- 10. vijek) bio funcioner na vladarevom dvoru, naročito zadužen za sud.
Za vrijeme vladavine njemačkih kraljeva iz Otonske (saksonske) i Salijske dinastije (919.-1125.) status i funkcija grofova palatina, odgovarao je karolinškim - missi dominici, predstavnicima kralja po provincijama, odgovornim za provođenje vlasti i zakona po kraljevskim domenama i nekim vojvodstvima, poput Saksonije, Bavarske i Lotaringije.
Kako su vremenom njihove prerogative sve više preuzimale same vladarske dinastije, moćne lokalne porodice ili kao po Italiji biskupi, ostalo im malo od nekadašnjeg autoriteteta. Izuzetak je bio lotaringški - Grof palatin, čiji je djelokrug rada od 10. vijeka nadalje bio da upravlja radom kraljevskog dvora u Aachenu.
Iz njegova statusa i titule izrastao je za vladavine Friedricha Barbarosse - Rajnski Palatinat (njemački: Rheinische Pfalzgrafschaft), jedna od vazalnih grofovija Svetog Rimskog Carstva koja je egzistirala od 1085. do 1803.
U Kraljevini Engleskoj se za srednjeg vijeka termin - palatin ili grofovski palatin, koristio po onim grofovijama (i po sekularnim i crkvenim), u kojima su oni vršili vlast - posao uobičajeno rezerviran za monarha.
Isto tako i među Engleskim sjevernoameričkim kolonijama postojale su i palatinske - Cecilius Calvert, Baron od Baltimora, dobio je status (i prava) palatina u Marylandu 1632., kao i vlasnici Karoline 1663.
Boyelles
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 234 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 55 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,25 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 79 metara (maksimalnoj 107 m, a minimalnoj 70 m).
Salvei, Biella
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 617 m.
Helsinški odbor za ljudska prava
Helsinški odbor za ljudska prava postoji u mnogim evropskim državama (OEBS) kao volonterska, neprofitna organizacijama posvećena negovanju ljudskih prava. Dobila je ime po Helsinškom dogovoru. Organizovani su pri Međunarodnom helsinškom odboru za ljudska prava smeštenom u Beču.
Helsinški odbor je krenuo sa radom kao Helsinki voč grupe (Helsinki Watch groups). Prvi je osnovan u Sovjetskom Savezu 1976, drugi u Čehoslovačkoj, treći 1979. godine u Poljskoj itd.
1982. godine predstavnici nekoliko odbora su održali Međunarodnu građansku konferenciju Helsinki voča i osnovali HOLjP.
Schacht-Audorf
Šaht-Audorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 4.479 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058140, NUTS (DEF0B) i LOCODE (DE SAU) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rendsburg Šaht-Audorf se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Rendsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 12 metara. Površina opštine iznosi 6,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.479 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 687 stanovnika/km².
Hyrum, Utah
je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.609, što je 1.293 (20,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Masao Nozawa
je bivši japanski nogometaš.
The Big Heat
The Big Heat, u bivšoj Jugoslaviji poznat kao Velika hajka, je američki crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1953. u režiji Fritza Langa. Protagonist, koga tumači Glenn Ford, je policijski detektiv koji istražuje smrt kolege osumnjičenog za korupciju, i kome tokom istrage supruga pogine u eksploziji podmetnute bombe. Radnja prikazuje kako mu pretpostavljeni nakon toga oduzimaju slučaj, ali on svejedno, potaknut željom za osvetom, nastavlja istragu koja će ga dovesti do gangsterske djevojke (čiji lik tumači Gloria Grahame). The Big Heat se temeljio na pričama koje je napisao Sydney Boehm, bivši novinar crne kronike, te je scenario u mnogo čemu nastojao dati što je moguće vjerniji prikaz stvarnosti velikih američkih gradova, gdje je lokalna uprava, uključujući policiju, bila pod snažnim uticajem organiziranog kriminala. Kritičarima je, međutim, u oči u za tadašnje standarde neuobičajena razina i brutalnost nasilja, ali i to što je Lang, snimajući ga u stilu film noira izvrtao neke njegove klišeje - umjesto da budu femme fatale zavodnice, žene u filmu završavaju kao žrtve. Kasnijim generacijama je The Big Heat zanimljiv što je postavio neke od budućih klišeja policijskog filma, prvenstveno vezanih uz usamljenog policajca koji se, gonjen ličnim motivima i ne hajući za zakone i pravila službe, suprotstavlja kriminalnoj organizaciji.
Huerta Doctor Cuilty, Cuauhtémoc
Huerta Doctor Cuilty je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2020 m.
Collalto, Siena
Collalto je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 255 m.
Muva (TV drama)
Muva je jugoslovenska TV komedija na makedonskom jeziku emitovana 1971. godine. Režirao ju je Ljubiša Georgijevski a scenario je napisao Petar Kostov.
Kilómetro 32, Yautepec
Kilómetro 32 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Yautepec.
La Joya, Huehuetla
La Joya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huehuetla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 240 m.
Gatti, Cosenza
Gatti je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 244 m.
Opština Suplac, Mureș
Suplac je opština u Rumuniji u okrugu Mureš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 305 m.
Janesville, California
Janesville je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.408 stanovnika.
The Bigamist (razvrstavanje)
The Bigamist (na engleskom "bigamist") može označavati:
Luz Encendida, Tecate
Luz Encendida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 989 m.
Staley, North Carolina
Stejli je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 393, što je 46 (13,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Piolino, Bologna
Piolino je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Historija Beograda
Istorija Beograda datira u prošlost do 7000. pne. Vinčanska kultura, jedna od najvažnijih praistorijskih kultura Evrope, je nastala u okoloni Beograda u 6. milenijumu pne. U starom veku, tračko-dačka plemena su naseljavali ovu oblast, da bi Kelti osvojili naselje na mestu današnjeg Beograda i dali mu ime Singidun. Rimljani su osvojili grad za vreme cara Oktavijana Avgusta i dali mu status municipija polovinom 2. veka. Grad su naselili Sloveni su oko 520. Beograd je nekoliko puta prelazi u posed Vizantije, Bugarske, Ugarske i Srbije. Osmansko carstvo je osvojilo Beograd 1521. i kasnije u njega prenelo sedište sandžaka. Od kraja 17. veka grad je često prelazio pod osmanlijsku ili habzburšku vlast. Beograd je postao glavni grad Srbije 1841. Severni deo Beograda je ostao habzburški pogranični kraj sve do 1918. Zbog svog strateškog položaja, oko grada se vodilo više od 115 ratova i bio je rušen 44 puta. Beograd je bio glavni grad Jugoslavije (u svim njenim oblicima) od njenog osnovanja 1918, pa do konačnog radzruživanja 2006.
Praistorija
thumb|left|upright|[[Lady of Vinča (5500 BC)]] Okresano kameno oruđe pronađeno u Zemunu pokazuje da su zajednice lovaca i skupljača plodova naseljavale okolinu Beograda još u paleolitu i mezolitu. Neka od ovih oruđa musterijenske industrije, koja se više povezuje sa neandertalcima neko sa današnjim ljudima. Iz starijeg kamenog doba, potiču ostaci ljudskih kostiju i lobanja neandertalaca, pronađeni u kamenolomu kod Leštana, u pećini na Čukarici i u blizini Bajlonijeve pijace. Orinjačka i gravetijenska oruđa su takođe pronađena ovde, što indicira postojanje naseobina u periodu od pre 50.000 do 20.000 godina.
Neolitske starčevačka i vinčanska kultura su se razvijale u okolini Beograda i dominirale Balkanskim poluostrvom (kao i delovima srednje Evrope i Male Azije) pre oko 7000 godina.
Ostaci kulture mlađeg kamenog doba, pronađeni su u Vinči, Žarkovo i u Gornjem gradu, iznad ušća Save u Dunav. To ukazuje da je prostor Beograda bio naseljen u kontinuitetu i da je rastao intenzitet naseljavanja. Mnoga današnja naselja beogradske okoline leže na kulturnim slojevima ranijih praistorijskih naseobina.
Prve zemljoradnički narodi koji su naseljavali ovaj region se povezuju sa neolitskom starčevakom kulturom, koja je cvetala između pre 6200 i 5200 godina. Postoji nekoliko iskopina Starčevačke kulture u i oko Beograda, uključujući i naselje Starčevo, po kome je kultura dobila. Starčevačku kulture je smenila Vinčevačka kultura (5500-4500. pne.), naprednija zemljoradnička kultura izrasla iz ranijih starčevačkih naseobina. Ona je takođe dobila ime o toponimu u okolini Beograda Vinča-Belo Brdo. Vinčanska kultura je bila poznata po svojim vrlo velikim naseobinama, od kojih su neka bila najveća u praistorijskoj Evropi; antropomorfnim figurnimama kao što je Lady of Vinča; najranijoj bakarnoj metalurgiji u Evropi; i Vinčanskom pismu.
Vinča — Belo brdo kraj Beograda spada u red najznačajnijih naseobina i kulturnih nalazišta praistorijskog perioda. Arheološke iskopine na Rospi ćupriji, Gornjem gradu, Karaburmi, Zemunu i Vinči potvrđuju pretpostavke da je područje Beograda bilo intenzivno naseljeno i da se njegovo stanovništvo bavilo plužnom zemljoradnjom i drugim pratećim privrednim delatnostima. Na ovim lokalitetima otkrivene su nekropole bronzanog i metalnog doba kao i dokazi različitih kulturnih uticaja.
Stari vek
Paleobalkanska plemena Tračana i Dačana su vladali ovim prostorom pre rimskog osvajanja. Oblast Beograda je naseljavalo tračko-dačko pleme Singi. Nakon keltske invazije na Balkansko poluostrvo 279. pne., keltsko pleme Skordisci je preuzelo grad i nazvalo ga Singidun (dun = tvrđava).
Vizantija (395-626)
Nakon smrti cara Teodosija I, Rimsko carstvo je podeljeno na dva dela. Singidunum se našao na severozapadnoj granici Istočnog rimskog carstva. Mezija i Ilirik su pretrpele razaruće napade usled sukcesivnih invazija Huna, Ostrogota, Gepida, Sarmata, Avara i Slovena. Singidunum su 441. osvojili osvojili Huni, koji su razorili grad i tvrđavu i prodali njegovo stanovništvo u roblje. U naredna dva veka, grad je menjao vlasnika nekoliko puta. Rimljani su povratili grad nakon rapsada Hunskog carstva 454., ali su Sarmati ubrzo zauzeli grad. Ostrogoti su zauzeli grad 470. i isterali Sarmate. Grad su kasnije osvojili Gepidi (488), ali su ga Ostrogoti povratili 504. Istočno rimsko carstvo je preuzelo grad nakon mirovnog sporazuma sa Ostrogotima.
Vizantijski car Justinijan I je obnovio Singidunum 535., vrativši tvrđavi i naselju nekadašnju vojnu vrednost. Grad je uživao u kratkom mirnodopskom periodu oko 50 godina, do avarske pljačke 584. Tokom Mavrikijevih balkanskih pohoda, Singidunum je služio kao baza, ali je ponovo izgubljen kada su 602. godine Avari opljačkali i spalili Singidunum. Oko 630. godine Sloveni su se naselilu u Singidunumu i okolini, uz dozvolu vizantijskog zapovednika grada. Do ovog vremena, grad je izgubio svoj značaj pograničnog utvrđenja.
Bugarska, Ugarska, Vizantija, Srbija
Posle toga, više od dva i po veka, nema pomena o njemu. Avarski i slovenski ratnici nisu marili za ovaj grad, jer on više nije imao položaj graničnog utvrđenja. On se tada nalazio unutar šireg područja Balkana koji su Sloveni već osvojili. I pored toga arheološki nalazi ukazuju na kontinuiran život u gradu i njegovoj okolini.
Nekoliko vekova posle prvog pomena Beograda kao slovenskog grada, u njemu se smenjuju razne vojske i osvajači. Do Beograda su najpre došli Franci koji su pod Karlom Velikim uništili Avare. Na ruševinama Taurunuma osnivaju franačko naselje Malevila, da bi slovenizacijom kasnije naziv bio Zemln (Zemun). Franačku vladavinu zamenjuju Bugari, a njihovu Mađari.
Posle 976. Beograd je preuzeo bugarsko-makedonski car Samuilo. Vizantijski car Vasilije II pokorio je Samuilovo carstvo 1018. i Beograd je opet postao značajna pogranična tvrđava Vizantije. Tokom 11. i 12. veka oko Beograda se otimaju suparničke sile: Ugarska, Vizantija i Bugarska. thumb|left|200px|[[Petar Odeljan se u Beogradu proglasio za cara. U okolini Beograda je otpočeo njegov ustanak protiv vizantijske vlasti. Slika ilustruje Skiličinu hroniku.]] U leto 1040. godine buknuo je u Pomoravlju ustanak protiv Vizantije na čijem čelu se našao Petar Deljan. Ustanici su ubrzo osvojili Beograd, Niš i Skoplje. Deljan se izdavao za Samuilovog unuka, na osnovu čega je u Beogradu 1040. proglašen za cara, nastavljača Samuilovog carstva, ali je ustanak ugušen već 1041.
U drugoj polovini 11. veka obnovljeni su ugarsko-vizanijski sukobi. Ugarski kralj Salomon je 1068. godine osvojio neko vizantijsko pogranično utvrđenje za koje se može pretpostaviti da je Beograd. Vizantinci su utvrđenje brzo povratili. Borbe na Dunavu su vremenom dobijale na žestini. Nekoliko godina kasnije ugarski kralj preduzeo je veliki napad na Beograd za koji se pretpostavlja da je bio 1071/72. godine. Mađari su posle dvomesečne opsade uspeli da prodru u grad, a malobrojna posada na čelu sa duksom Nikotom morala je da napusti tvrđavu i da se preda. Ugarska vojska je potpuno opljačkala Beograd. Kralj Salomon je posle ovog uspeha nastavio rat prodirući do Niša. Mir je ubrzo posle ovoga sklopljen. Kako je Vizantija povratila Beograd nije poznato, ali se može pretpostaviti da ugarska vlast u njemu nije dugo trajala i da je Vizantija već 1072. preuzela Beograd. Ugarska vojska je 1096. razorila Beograd, ali ga je Vizantija zadržala. Mađarski kralj Stefan II je porušio Beograd 1124. i njegovim kamenom gradio Zemun. Vizantijski car Manojlo I je porušio Zemun 1154. i beogradskim kamenom ponovo gradila Beograd. Ugarska je 1182. napala i opljačkala Beograd. Vizantija je 1185. povratila Beograd diplomatskim putem.
Za to vreme kroz grad prolaze brojni krstaški pohodi na Istok ostavljajući svoj rušilački pečet na njemu. Od 1096. do 1189. kroz Beograd prolaze krstaške vojske. Tokom šestodnevnog boravka Petra Pustinjaka u Zemun], krstaška vojska je počinila masakr i opustošila grad. Stanovnici Beograda su napusti grad i povukli se u Niš, jer su se plašili da bi krstaška vojska mogla počiniti sličan zločin u njihovom gradu. Krstašku vojsku koja je prošla pored Beograda 1147. predvodio je nemački car Konrad III. Pod vođstvom Fridriha Barbarose 1189.g. kroz Beograd prolazi 190.000 ljudi. Ovaj predvodnik krstaša vidio je Beograd u ruševinama. Koliko je stradao možemo suditi po upoređivanju sa zapisom arapskog geografa i kartografa Idrizija, koji u opisu "Itinerera carigradskog puta" iz 1154.g. pominje Belgraduk kao dobro naseljenu i živu varoš sa mnogim crkvama.
Beograd u je od 1230. sastavu Bugarske, ali već 1232. je pripao Ugarskoj.
thumb|220px|Beogradska banovina 1490. godine Srpski kralj Dragutin, zet i vazal mađarskog kralja Stefana, dobio je od ugarske krune Mačvu sa Beogradom, koji tada prvi put dolazi pod srpsku vlast. To je bio period intenzivnog naseljavanja srpskog življa i jačanje uticaja Srpske pravoslavne crkve. Tu je Dragutin imao svoj dvor. Novosagrađena Saborna crkva bila je oličenje snage i bogastva mlade srpske države. Posle Dragutinove smrti 1316. nastao je spor: Ugarska je tražila povraćaj grada, koji je preuzeo Dragutinov brat Milutin. Ugarska je osvojila Beograd 1319. godine. Porušeni i zapusteli grad je priključen Mačvanskoj banovini, postavši pogranična baza ugarskom odupiranju širenju srpske države sa juga, u vreme cara Dušana.
Protivnici ugarske krune, braća Horvati, osvojili su Beograd 1382. Ugarska je povratila Beograd 1386. U takvom stanju Beograd dočekuje 15. vek, kad na istorijsku scenu Evrope stupaju Turci, nova velika osvajačka sila.
U želji da se što spremnije odupru turskoj najezdi i na Savu i Dunav imaju jako uporište, Mađari dozvoljavaju izgradnju Beograda za vreme despota Stefana Lazarevića. On je Beogradom vladao od 1403. do 1427.g., i to je vreme pravog procvata grada. Beograd je ne samo prestoinica srpske države, već i najvažniji privredni, kulturni i verski centar. Grade se:Mitropolitska crkva, nova tvrđava, despotov dvorac, bolnica i biblioteka. Trgovci dobijaju povlastice i dolaze bogati i sposobni ljudi, koji doprinosu prosperitetu grada. Pretpostavlja se da je grad tada mogao brojati 40-50 hiljada žitelja.
Posle Stefanove smti, despotov naslednik Đurađ Branković, bio je prinuđen 1427. da grad preda Mađarima, a on po ugledu na Beogradsku podiže Smederevsku tvrđavu. U vreme stogodišnjice ugraske vladavine izenjena je celokupna struktura stanovništva i izgled samog grada. Grad počinje naglo da stagnira, a potisnuto srpsko stanovništvo je živelo u predgrađu i njemu nije bio dostupan Gornji grad. Ugarski kralj Žigmund sve više je naseljava mađarsko stanovništvo i širio uticaj katoličke crkve.
Posle pada Smedereva 1440.g., Beogradsku tvrđavu opsedala je turska vojska sa preko 100.000 ratnika, na čelu sa sultanom Muratom II, ali je grad, uz velika razaranja, odbranjen. U želji da osvoje grad Turci na obližnjem brdu Žrnov, današnjoj Avali, podižu svoje utvrđenje, odakle su posmatrali i kontrolisali okolinu. Sultan Mehmed II je 1456. bezuspešno opsedao grad. Gotovo čitav jedan vek Beograd je odolevao turskim napadima.
Osmansko carstvo
thumb|250px|l|Beograd u [[16. veku]] Turci su pod vođstvom sultana Sulejmana Veličanstvenog, 28. avgusta 1521. uspeli da osvoje Beograd. Grad je srušen i spaljen, a put ka zapadnoj Evropi otvoren. Pomeranjem granice na sever, menja se strateški položaj Beograda, i u narednih 150 godina, ostao je relativno miran grad sa značajnom trgovačkom i saobraćajnom funkcijom. Iz Smedereva je preseljeno sedište sandžaka. U tek obnovljenom gradu orijentalnog izgleda, s ve više cveta zanastvo i trgovina. On je stecište trgovaca iz Dubrovnika, Venecije, Grčke i Austrije i zanatlija Turaka, Jermena, Srba i Roma. Od zanatlija isticale su se abadžije, aščije, puškari i drugi. Pored čaršije podignuti su i brojni karavan-saraji, bezistani i džamije. Grad je izašao iz okvira srednjovjekovnih bedema i počinje sve više da se širi duž trgovačkih puteva koji su vezivali Istok sa Evropom. Svoj najveći uspon pod Turcima grad dostiže u 17. veku kada broji 100.000 stanovnika.
Krajem 17. veka u Beogradu hara kuga, što uz požare i pobune janičara, dovodi do njegove stagnacije.
Austrijsko-turski ratovi
Posle 167.godina relativno mirnog razvoja, grad postaje meta ratnih sukoba. Nakon turskog poraza pod Bečom 1688.g., austrijski vojvoda Maksimilijan Bavarski je osvajio Beograd. Turci ga posle dve godine vraćaju u svoje ruke, ali je grad iz ovih sukoba izašao razoren, a njegovo stanovništvo zbog saradnje sa Austrijancima, izloženo ubijanju, progonima i pljačkama. Posle toga Beograd je ponovo pogranična varoš, i to sve do 1717.g., kada ga Austrijanci pod vođstvom princa Eugena Savojskog ponovo zauzimaju. Tada se na mestu porušene Beogradske tvrđave gradi nova prema zahtevima savremenih vojno strateških potreba.
Austrijska vladavina Beogradom u periodu od 1717. do 1739.g. označena je pravom transformacijom grada, jer on gubi do tadašnje tursko-istočnjačke crte i poprima obeležja srednjevropskog grada. Od 1723. do 1736. trajala je izgradnja Beogradske tvrđave po planovima pukovnika Nikole Doksata de Mores. Pored tvrđave i varoš je opasana bedemima, a izgrađena su i nova zdanja. Oživljava trgovina, a u njega se sve više doseljavju Mađari, Nemci, Francuzi, Česi i dr. Beogradskim mirom, zaključen između Austrije i Turske, grad je ponovo vraćen Turcima. Pri ponovom turskom zauzeću 1739.g. ruše se bedemi oko Beograda. Turci ruše austrijske kasarne i objekte, kao i kuće, amnoge crkve pretvaraju u džamije. On ponovo postaje varoš orijentalnih obeležja i to sa pograničnim položajem, jer je granica Beogradskim mirom granica povučena na reci Savi.
Krajem veka u poslednjem austro-turskom ratu, Beograd je oktobra 1789. osvojio maršal Gideon Ernst Laudon. Potpisivanjem Svištovskog mira 1791.g., Austrijanci su se povukli u Zemun, a janjičarima se zabranjuje ulazak u beogradski pašaluk.
Oslobođenje
Posle pogibije Mustaf-paše 1801. g., dahije uspostavljaju svoju vlast u grad i okolnim selima. To je bilo vreme potpunog bezvlašća, janjičarskog nasilja i pljački. Ono je završeno sečom knezova i drugih viđenijih Srba. Buđenje nacionalne svesti i događanji oko seče knezova doveli su do podizanja Prvog srpskog ustanka 1804. g. Ustanak pod vođstvom Karađorđa imao je od samog početka za cilj i oslobađanje Beograda. Posle dve godine borbi, grad je osvojen 1806., a Beogradska tvrđavu 1807. g. Beograd je ponovo postao glavni grad Srbije. U Beogradu je već 1807. g. zasedao i Praviteljštvujući sovjet, a od 1811. g. tu se nalaze i prva ministarstva. Iz Vojvodine i drugih krajeva dolaze viđeniji čjudi i intelektualci,među kojima su Sima Milutinović, Ivan Jugović, Dositej Obradović,koji je 1808. g. osnovao prvu Veliku školu.
Dinamičan razvoj Beograda prekinut je turskim osvajanjem 1813. g., a represalije koje su usledile dovele su do Drugog srpskog ustanka 1815. g. Vođa ustanka, knez Miloš Obrenović,uspeo je da unese više diplomatije u odnose sa Turcima. On u Beograd,uz određene povlastice,sve više naseljava srpski živalj sa juga,pa Turci,gotovo u bescenje,počinju da prodaju imanja i kuće. Turci su zadržali tvrđavu,dok je varoš pripala Srbima. U Beogradu je 1830. pročitan Sultanov hatišerif o autonomiji Srbije. U gradu se podižu prvi značajni objekti: Konak kneginje Ljubice, Saborna crkva u Beogradu, dvorski kompleks u Topčideru, itd. Sem svoje privredne funkcije Beograd je postao i značajno kulturno središte. 1831. godine otpočela je sa radom prva štamparija u Beogradu. Iz Kragujevca 1835. g. je preneta štamparija i počele su da izlaze "Novine srpske", prve novine u Beogradu. Prva pošta otvorena je 1840. U gradu su otvorene Bogoslovija,prva gimnazija i grad postaje utočište brojnih kulturnih stvaralaca tog vremena poput: Vuka Karadžića, Jovana Sterije Popovića, Joakima Vujića, Dimitrija Davidovića i drugih. Godine 1841. Beograd postaje prestonica Kneževine Srbije za vreme prve vladavine Mihaila Obrenovića. Narodni muzej u Beogradu osnovan je 1844. a 1855. uspostavljena prva telegrafska linija Beograd - Aleksinac.