cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hrvati u Vojvodini
Dijalekti
Građa je prikupljana od izvornih govornika po jedinstvenom upitniku (2098  pitanja), koji je  sastavljen po semantičkim cjelinama,  obuhvaća riječi i njihove oblike koji daju podatke o pojedinim razinama jezika (prozodiji, fonemima, izgovoru, morfologiji, tvorbi, sintaksi, ograničeno o leksiku). Uz njih je i dvadesetak dodatnih pitanja o mjestu te isto toliko o ispitaniku.
Zbog izostanka financiranja terenskih istraživanja prišlo se  intenzivnijoj izradi fonološćkih opisa. Čakavski  punktovi  bili su uglavnom istraženi, izrađivani su najprije njihovi fonološki opisi, koji će se  objaviti kao jedan od triju svezaka fonoloških opisa,  druga dva sveska  obuhvatit će štokavske i kajkavske   punktove.
Građa upitnika nije potpuno sumjerljiva zbog razlike u vremenu istraživanja i iskustva istraživača; mogla se provjeriti  u nekoliko slučajeva. Kada su novija istraživanja pokazala  drukčije stanje,  prikazuje se stanje prema upitniku, u bilješci se iznose novija saznanja. U izradi je opisa najvažnija građa upitnika,  posao istraživača, koji je na terenu  bilježio i interpretirao građu – obrađeni upitnik originalno je znanstveno djelo, iako nije objavljeno. V. Zečević izradila je probni fonološki opis, i to na primjeru govora Pisarovine. Opisi su  dijelom različiti, vidi  se i autorski pristup.
U međuvremenu građa je digitalizirana.
Govori  koji su punktovi  OLA također su i punktovi  HJA. Većina je   istražena po oba upitnika. Upitnik za OLA  ne sadrži pitanja za neke osobine koje su karakteristične za hrvatski jezik. Odbor za dijalektologiju HAZU odlučio je da se za čakavski  svezak fonolooških  opisa HJA preuzmu  opisi iz FO OLA.
i to dva za štokavsku   i čakavsku  akcentuaciju te jedan za kajkavsku.
'''II. Istraživanja dijaspore'''
Za Bosnu i Hercegovinu mogu se uzeti istraživanja za Bosansko-hercegovački dijalektološki atlas (55 punktova). Od navedenih punktova za dijasporu većina je istražena; istraženi su svi čakavski punktovi. Najmanje je istraženo u Srbiji,  od predviđenih 14 punktova istražen je samo jedan, i to kajkavski (Boka kod Zrenjanina), što nije slučajno, jer je to bio najugroženiji govor, te u Crnoj Gori. Možda je istražen i koji drugi hrvatski govor, prema planu za  HSDA (npr. Kukujevci), ali o tome nema podataka.
Prema stanju na terenu, umjesto predviđenoga puncta može se istražiti koji drugi sličan (ako u predviđenom govoru nema dobroga informatora, a u sličnom susjednom ima  sl.). Također ako se utvrdi da postoji specifičan tip govora za kakav se nije znalo, nože se istražiti dodatni punkt.
U Srbiji, Vojvodini, predviđeni su kao punktovi Hrvatskoga jezičnoga atlasa govori:
403. Subotica, 403a.Tavankut, 403b. Bikovo, 404. Bački Monoštor, 404a. Svetozar Miletić (Lemeš), 405. Sonta, 406. Bač, 407. Kukujevci, 408. Beočin, 409. Hrtkovci, 410. Golubinci,
411. Surčin, 412. Starčevo (ili Opovo, štok., Banat), 413. Boka, kajkavski  (istražio M. Lončarić).
Apsurd je  što je nacionalni identitet deklarativno jedan od prioriteta znanstvenoga istraživanja, a kao da jezik nije najvažniji element identiteta. To je ne samo važan posao nego i hitan – zbog stoljetnoga zaostatka, a narodni govori nestaju,   kroz vrijeme se mijenjaju – govor jednoga mjesta nije isti danas kao što je bio  krajem 19. stoljeća,  a to su i migracije (npr. i u domovinskom ratu), civilizacijske promjene (opće obrazovanje, agresija javnih medija, posebno radija i televizije), urbanizacija. Nestaju i mjesta u kojima su se govorili. Knjige koje se  izdaju u  Stoljećima mogu se izdati i koju godinu kasnije, rimsko kamenje  može se otkopati i za više godina nepromijenjeno, ali narodni govor od danas nije jednak kao sutra, ili posve nestaje.
Nadam se da će ono što nismo za svoj jezik napravili u prošlom mileniju, ni u prvom desetljeću ovoga, ni za moga radnoga vijeka, čemu sam težio, napraviti realno brzo.
Velč
Velč se može odnositi na
Vederford
Vederford se može odnositi na
Vittorio Gliubich
Viktor Ljubić (Zadar, 18. travnja 1902.), u službenim statistikama Međunarodnog olimpijskog odbora vodi se pod talijaniziranim imenom Vittorio Gliubich, hrvatski je veslač koji je za tadašnju Kraljevinu Italiju osvojio brončanu medalju u osmercu na Olimpijskim igrama u Parizu 1924. godine.
Posada koja je osvojila brončanu medalju uz Viktora Ljubića imala je u sastavu još pet Hrvata, tri brata Katalinić: Šimuna, Franu i Antu, te Petra Ivanova i Bruna Sorića, kao i tri Talijana: Carla Toniattija, Latina Galassa i Giuseppea Grivellija.
26. 5.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
26. maj/svibanj (26. 5.) je 146. dan godine po gregorijanskom kalendaru (147. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 219 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Blagdani/Praznici
.
Arquenay
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 508 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,25 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 80 metara (maksimalnoj 107 m, a minimalnoj 68 m).
Hidrokortizon butirat
thumb|Steroidni skeleton. Ugljenici 18 i viši nisu prisutni thumb|[[hidrokortizon 17-butirat]] thumb|[[hidrokortizon 21-butirat]] Hydrocortisone butyrate je kortikosteroid koji je dostupan u sledećim oblicima:
On je u grupi IV kortikosteroida po SAD klasifikaciji.
Imotica
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, naselje je brojalo 122 stanovnika
Pawcatuck, Connecticut
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Vilou
Vilou se može odnositi na
Pawcatuck, Connecticut
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.624, što je 150 (2,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Salesei, Belluno
Salesei je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Kondon
Kondon se može odnositi na
Jegulje
Jegulje (Anguilliformes) su red riba, koji se sastoji od 4 pod-redova, 19 porodica, 110 rodova i 400 vrsti. Većina jegulja su grabežljivci.
Plosnata i prozirna larva jegulje se naziva leptocephalus.
Tijelo joj je dugačko i zmijoliko. Po tijelu ima sitne ljuskice. Prema repu je tijelo spljošteno, a leđna i podrepna peraja se protežu od gotovo polovice tijela te spajaju u repnu peraju koja završava šiljasto. Koža joj je sluzava, oči malene, a u ustima ima mnogo sitnih oštrih zubića. Leđa su joj tamnozelenkasta, a trbuh srebrnast. Mužjak naraste do 50 cm, a ženka do metar i po, odnosno 5 kg težine. Zimi se jegulje zavuku u mulj i čekaju dok se voda ne zagrije.
Curienne
Kirjen je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Šamberi.
Jegulje
Iz mora ulazi u slatke vode vezane sa Sredozemnim morem, Atlantskim, Indijskim i zapadnim dijelom Tihog oceana. Rijeto se desi da pokoji primjerak zaluta u Dunavski sliv.
Curienne
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 613 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 71 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,55 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 712 metara (maksimalnoj 1.290 m, a minimalnoj 360 m).
Jegulje
Jegulja voli mirniju vodu i mekano dno. Po danu se drži mulja, a noću traži hranu. Hrani se crvima, raznim račićima, ribljim mrijestom i sličnim vodenim životinjicama. Proždrljiva je i grabežljiva, a rađa se u moru i umire u moru. Jegulje ulaze u rijeke gdje se zadržavaju 4 do 5 godina dok potpuno ne odrastu i započnu se spremati za rasplod. Onda polagano putuju prema moru. Zanimljivo je spomenuti da ženka jegulja nosi preko milijun komada ikre, više negoli ijedna slatkovodna riba. Jegulja putuje dalje morem do Atlantskog oceana, zapravo do Sargaškog mora (između 22 ° - 23° sjeverne širine i 40° - 65° istočne dužine). Na tom putu prestaje uzimati hranu. Jegulja se spušta na dubinu od 100 do 300 metara, gdje se mrijesti od veljače do travnja. Nakon mriješćenja jegulje ugibaju. Oplođena jaja dižu se prema površini pa se u dubini od oko 100 do 300 m izlegu ličinke u obliku plosnatih listića koji dalje idu prema površini i rastu. Morske struje ih nose prema Europi. Nakon 3 godine putovanja stižu do riječnih obala i do tada narastu do, otprilike jeguljica od 6 –8 cm. Jegulja se lovi na glistu, komadić ribe ili žabe. Dobro guta udicu zajedno s mamcem. Jegulja se najbolje lovi između svibnja i kolovoza, podveče i noću, a mamac mora ležati na dnu.
Meso je jegulje vrlo ukusno, ali masno i teško. Krv joj je otrovna, ali se kuhanjem ili pečenjem taj otrov rastvara - na temperaturi od 58 °C.
Vrste
Rod Anguilla osim već spomenute dvije vrste::
Donald
Donald se može odnositi na
Kovalis
Kovalis se može odnositi na
Kornelijas
Kornelijas se može odnositi na
Mekoprop
Mekoprop je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 214,646 Da.
Ararat (razvrstavanje)
Ararat se može odnositi na:
Sustjepan
thumb|mini|Crkva i groblje u Sustjepanu Sustjepan je naseljeno mjesto koje se nalazi na samom zapadnom ulazu u uže gradsko područje grada Dubrovnika od novoizgrađenog Mosta dr. Franje Tuđmana.
Ime
Sustjepan nosi ime po sv. Stjepanu (slavi se 26. prosinca) prvomučeniku. Ujedno je to i desni oltar u crkvi, gdje je i glavni oltar posvećen Gospi od Karmela.
Zemljopisni položaj
mini|left|200px|Sustjepan snimljen sa sjeverne padine brda [[Srđ]] Sustjepan se nalazi u Rijeci dubrovačkoj, na zapadnom ulazu u grad Dubrovnik uz Jadransku turističku cestu, 5 km udaljen od dubrovačke stare gradske jezgre. Nalazi se na zapadnim padinama brda Srđ.
Urbani razvitak
Sustjepan se sastoji od niza obiteljskih kuća smještenih na sjeverozapadnim padinama brda Srđ i uz Jadransku turističku cestu. U mjestu se nalaze tri crkve, Sv. Antuna i Sv. Stjepana, te kapelica Sv. Nikole izgrađena na mjesnom groblju i podignuta u spomen na branitelje poginule 6. prosinca 1991. godine, tijekom rata u Hrvatskoj za vrijeme najžešćeg napada JNA i istočnohercegovačkih Srba na Grad Dubrovnik.
Povijest
lijevo|200px|thumb|Crkva Sv. Stjepana Sustjepan je bio jedan od ključnih obrambenih položaja u obrani Dubrovnika a branila ga je i obranila mala grupa branitelja na čelu sa zapovjednikom obrane bojnikom Jakšom Hodakom Jakim te na taj način onemogućila ulaz neprijateljskih postrojbi u Dubrovnik. Cijelo to vrijeme mjesto je bilo okruženo sa tri strane a u njega se moglo doći samo noću uz izuzetan oprez.
Sustjepan je za vrijeme rata bio izložen čestim velikim granatiranjima i pješačkim napadima tijekom kojih je svaka kuća pretrpila velika oštećenja, a nekoliko kuća je u potpunosti izgorilo. Na fasadama nekih kuća, koje još nisu obnovljene, i danas su vidljiva oštećenja.
Gospodarstvo
Sustjepan je gospodarski gotovo potpuno nerazvijeno mjesto. U mjestu postoje skladišta za prehrambene i druge proizvode te veliki automehaničarski servis.
Stanovništvo se bavi turizmom i u manjoj mjeri ribarstvom.
Stanovništvo
Sustjepan prema popisu stanovnika iz 2011. godine broji 323 stanovnika, koji su većinom Hrvati katolici.
Parksley, Virginia
Parksli je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 842 stanovnika.
Sustjepan
Stanovništvo
Napomena: U 2001. nastalo izdvajanjem iz naselja Dubrovnik. Od 1857. do 1931. iskazivano kao naselje.
Parksley, Virginia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 842 stanovnika, što je 5 (0,6%) stanovnika više nego 2000. godine.
Sustjepan
Promet
Sa Dubrovnikom je Sustjepan povezan Jadranskom turističkom cestom kojom prometuju redovite i česte autobusne linije 1, 1A, 1B i 1C prometnog poduzeća Libertas.
Kresvel
Kresvel se može odnositi na
Boadman
Boadman se može odnositi na
Hajns
Hajns se može odnositi na
Hrvoje Ćustić
Hrvoje Ćustić (Zadar, 21. listopada 1983. - Zadar, 3. travnja 2008.), bivši hrvatski nogometaš, član NK Zadar. Preminuo je 3. travnja 2008. godine u zadarskoj bolnici, od teških ozljeda zadobivenih tijekom utakmice NK Zadar - HNK Cibalia koja se igrala 29. ožujka 2008.
Karijera
Bio je talentirani nogometaš, igrao je na poziciji lijevog bočnog, ali u vremenu kada je Zadar vodio Stanko Mršić, igrao je u napadu zajedno sa Želimirom Terkešom. Prošao je i sve selekcije hrvatske mlade reprezentacije. Osim za Zadar, dvije godine je igrao i za NK Zagreb, a mjesec dana je proveo u Međimurju, da bi se nakon kratke avanture vratio u rodni Zadar.
Smrt
Na prvenstvenoj utakmici protiv Cibalije, 29. ožujka 2008., Hrvoje je u dvoboju sa mladim Tomislavom Jurićem, zaradio udarcem u betonski zid nagnječenje mozga i frakturu lubanje. Hitno je operiran iste večeri u zadarskoj bolnici. Stanje se pogošalo 2. travnja navečer, praćeno povišenom temperaturom, te je nastupila moždana smrt. Ujutro je umro, te je smrt službeno proglašena 3. travnja u 11:51.
Kašina
Kašina je naselje u Zagrebu, glavnog gradu Hrvatske. Nalazi se oko 22 kilometra sjeveroistočno od centra Zagreba, a oko 9 kilometara sjeverno od Sesveta, ispod same Medvednice uz srednjovjekovnu prometnicu koja vodi prema poznatom hrvatskom marijanskom svetištu Mariji Bistrici. Smještena je među bregovima te je izdužena. Prihvaćena je podjela na Gornju i Donju Kašinu.
Kašina je dio grada Zagreba i pripada gradskoj četvrti Sesvete čije je najstarije naselje. Do 1960. godine Kašina je bila glavni grad Prigorja.
Poštanski broj Kašine je 10 362.
Povijest
Prvi puta se spominje 1217. godine u povelji kralja Andrije II.. Tada je zagrebačka crkva u Kašini imala dva zemljišna posjeda. Prvi posjed se prostirao uz veliku cestu "Magna strata", uz potok Kašina i to negdje između današnjih mjesta Vugrovec i Planina. Drugi posjed se prostirao u okolici današnje Blaguše i Jesenovca.
U Kašini, u donjem dijelu potoka Kašina bili su posjedi starih hrvatskih obitelji Peta i Veta. Kod pokrštavanja ime Peta zamijenjeno je sa Petar, pa odatle i crkva u Kašini ima ime Sv. Petar i Pavao.
U to doba u Kašini je bilo bilježništvo za "sudčije" Kašina, Vugrovec, Vurnovec i Šašinovec. U ovu "sudčiju" kasnije su pripali Planina i Blaguša. U Kašini je bilo dugo vremena sjedište općine.
Među dokumentima u historijskom arhivu Hrvatske u Zagrebu nalazi se povelja Karla I. Roberta od 1328. godine u kojoj se potvrđuje posjedovanje posjeda zagrebačkog Kaptola u Kašini, a u kojoj se spominje kod opisivanja međa kaptolskog posjeda u Kašini i Castrum Paganorum. Dakle, u mjestu Kašina spominje se stari grad koji su tada nazivali "poganskim gradom". Ovaj stari grad stajao je na brdu između doline potoka Vukovdola i doline potoka Beleka. Pretpostavka je da se ovaj stari grad može tražiti na brdu koje se uzdiže istočno od kapele Sv. Jurja u Planini opasano sa sjevera potokom Vukovdolom, a na zapadu potokom Kašina i cestom Kašina - Marija Bistrica, te na jugu potokom Belekom. Pored ovog starog grada u Kašini, 1217. godine spominje se i Castrum Blagusa.
Povijest pučkog školstva u kašinskom kraju počinje 1845. godine, a školska zgrada izgrađena je 1852. godine te se još uvijek nalazi na istom mjestu, ali tijekom godina je nadograđivana. U vrijeme banovanja Ivana Mažuranića 1878. i 1879. godine kroz Kašinu se gradi suvremena "tvrda" cesta koja je prometno povezivala Zagorje s Posavinom. Ta cesta još dandanas ima naziv bana Ivana Mažuranića. Na toj cesti,pod brojem 43,nalazi se osnovna škola Vugrovec-Kašina.
Ali Kašina je imala i svojih crnih dana. U Kašini je bio epicentar potresa od 9 stupnjeva i to 9. prosinca 1880. godine. Od ovoga potresa kašinska crkva je jako oštećena. Kasniji potresi s epicentrom u Medvednici jačine 7 stupnjeva osjetili su se i u Kašini 1901., 1905., 1906. i 1926. godine. Zanimljiv je iskaz župnika Srećka Drakslera da je prilikom popravka crkve vidio "rimske" zidove te ostatke romaničkog i gotičkog prozora.
Danas, Kašina je dio grada Zagreba i po popisu stanovništva iz 2001. godine broji 1487 stanovnika u 426 domaćinstva.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 1487 stanovnika te 426 obiteljskih kućanstava.
Li Ke
Li Ke (李恪) (? - 6. mart 653 ), posthumno poznat kao Princ od Yulina (鬱林王), često poznat i kao Princ od Wua (吳王), bio je kineski carski princ iz dinastije Tang. Bio je sin cara Taizonga i u mladosti uživao ugled te se smatrao ozbiljnim kandidatom za krunskog princa, pogotovo nakon što su taj status 643. izgubili stariji brat Li Chengqian i mlađi brat Li Tai. Međutim, to je mjesto na kraju pripalo njegovom mlađem bratu Li Zhiju, kao sinu careve supruga Zhangshun, i na inzistiranje carevog šurjaka Zhangsun Wujija. Godine 649. je nakon Taizonogove smrti Li Zhi preuzeo prijestolje kao car Taizong. Usprkos toga, Zhangsun je preizrao Li Kea, te ga 653. optužio za zavjeru zajedno sa službenikom Fang Yi'aijem (房遺愛). Car Gaozong je nakon toga naredio Li Keu da izvrši samoubistvo.
Hepi Vali
Hepi Vali se može odnositi na
Rondonico, Verbano-Cusio-Ossola
Rondonico je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 251 m.
Lebanon, Kansas
Lebanon je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 218, što je 85 (-28,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kručica (Dubrovačko primorje)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, naselje je imalo 34 stanovnika
Carloni, Chieti
Carloni je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 319 m.
La Grand
La Grand se može odnositi na
Paisley
Pejzli se može odnositi na
Sigeberht Dobri
Sigeberht II, poznat po i nadimcima Dobri (Bonus) ili Blaženi (Sanctus), bio je Kralj Istočnih Saksonaca od oko 653. do 660/661. Na prijestolje je došao nakon smrti svog rođaka, dugogodišnjeg kralja Sigeberhta I Malog.
Sigeberht je bio pagan, ali je, prema Bedi Uvaženom, sklopio savez sa Oswiuom, kršćanskim kraljem Bernicije. Oswiu, kome je savez trebao kako bi se odupro Merciji, savjetovao je Sigeberhtu da se pokrsti. Sigeberht ga je poslušao, te ga je pokrstio biskup Finan. Potom je Oswiu u Sigeberhtovo kraljevstvo poslao misionare na čelu sa Ceddom koji su nastavili širiti kršćanstvo.
Beda opisuje Sigeberhta kao pobožnog vladara. Kada je Cedd ekskomunicirao jednog od istočnosaksonskih plemića zbog zabranjenog braka, istovremeno je zabranio svim kršćanima u kraljevstvu da sa njime objeduju ili posjećuju njegovu kuću. Kralj je svejedno prihvatio poziv na gozbu. Kada je putem sreo Cedda i sjetio se njegove zabrane, bacio se na zemlju pred njim i molio oprost. Cedd mu je rekao da svejedno ide na gozbu, jer će ga kazniti Bog zbog neposluha. Kralj je došao u plemićevu kuću i tamo je ubijen od strane plemića i njegovog brata; Beda je zaključio da je pobožni Sigeberht svojom smrću iskupio grijehe.
Suvremeni historičari, pak, špekuliraju da je atentat imao političku pozadinu, odnosno da su iza njega stajali Sigeberhtov nasljednik Swithelm ili Swithelmov saveznik, istočnoanglijski kralj Aethelwold.
Gold Hil
Gold Hil se može odnositi na
Wikinews
Wikinews [ ˌwɪkiˈnjuːz ]  (od engl. wiki + news: vijesti), novinski izvor sa slobodnim sadržajem zasnovan na wikiju i projekt Wikimedia Foundationa. Website radi putem kolaborativnog novinarstva. Suosnivač Wikipedije Jimmy Wales razlučio je Wikinews od Wikipedije rekavši da »na Wikinewsu svaka priča se piše kao novinarska priča nasuprot enciklopedijskom članku«. Politika neutralne točke gledišta podržana na Wikinewsu razlikuje ga od ostalih napora građanskog novinarstva kao što su Indymedia i OhmyNews. Nasuprot većini projekata Wikimedia Foundationa, Wikinews dopušta pisanje izvornih radova u formi originalnog izvještavanja i intervjuâ.
Golubov kamen
thumb|mini|Pogled s Golubova kamena na Rijeku dubrovačku Golubov kamen naziv je za stjenoviti brdski masiv koji se smjerom sjeverozapad - jugoistok proteže iznad izvora dubrovačke rijeke Omble.
Maminvil
Maminvil se može odnositi na
Golubov kamen
Zemljopisni položaj
Sam vrh Golubovog kamena nalazi se na oko 390 m nadmorske visine, sjeveroistočno i oko 200 m zračne linije daleko od izvora rijeke Omble. Cijeli masiv dijelom se nalazi u Hrvatskoj, a dijelom u susjednoj Bosni i Hercegovini, dok se sam vrh Golubovog kamena nalazi u BiH.
Domovinski rat
thumb|left|150px|Pogled na Golubov kamen s izvora rijeke Omble Golubov kamen je tijekom rata u Hrvatskoj imao veliku ulogu. Na samoj stijeni, ali i po cijelom masivu, neprijateljska vojska je imala brojne bunkere i uporišta sa mitraljeskim i snajperskim gnijezdima iz kojih su kontrolirali jedinu cestovnu komunikaciju Dubrovnika sa ostatkom Hrvatske. Od samog početka napada na Dubrovnik i okolicu, neprijatelj je držao ovaj vrlo važni strateški položaj. Akcija čišćenja Golubovog kamena krenula je istovremeno i u sklopu Operacije Tigar. Nakon nekoliko neuspjelih pokušaja drugih postrojbi, Golubov kamen očistila je 3. pješačka bojna 4. gardijske brigade. Tom prilikom poginula su šestorica pripadnika te postrojbe. Prvi put otkad je ustrojeno Hrvatsko ratno zrakoplovstvo, u napadu na Golubov kamen sudjelovao je i jedan Mig 21. Oslobađanjem Golubovog kamena, Dubrovnik je nakon 9 mjeseci opsade napokon deblokiran s kopna i cestovno povezan sa ostatkom Hrvatske.
Trautdejl
Trautdejl se može odnositi na
Malin
Malin se može odnositi na
Svit Houm
Svit Houm se može odnositi na
Stanfild
Stanfild se može odnositi na
Srbi u Vojvodini
Srbi su najbrojnija etnička grupa na području Autonomne Pokrajine Vojvodine. Prema popisu iz 2002. godine, Srba je u Vojvodini bilo 1.321.807 i činili su 65,04% stanovništva ove pokrajine. U zavičajnom smislu, jedan deo današnjih Vojvođanskih Srba čini starosedelačko srpsko stanovništvo, dok drugi deo čini stanovništvo doseljeno u toku 20. i 21. veka. Po veroispovesti, Srbi u Vojvodini su uglavnom pravoslavni, a od drugih veroispovesti, među Vojvođanskim Srbima je znatnije zastupljen i protestantizam. Starosedelačko srpsko stanovništvo Vojvodine uglavnom govori Šumadijsko-vojvođanski, a delimično i Smederevsko-vršački dijalekat srpskog jezika. Pored teritorije autonomne pokrajine Vojvodine, istorijske teritorije vojvođanskih Srba uključuju i delove Srema i Banata koji su danas u sastavu Grada Beograda (opštine Zemun, Surčin i Novi Beograd i područje Pančevačkog Rita u opštini Palilula), selo Ostrovo u opštini Kostolac u sastavu Grada Požarevca, kao i neke delove današnje Hrvatske, Mađarske i Rumunije.
Geografski raspored
Tokom istorije, srpsko stanovništvo je u značajnom broju nastanjivalo i delove susednih država, Rumunije, Mađarske i Hrvatske, a politička, verska i kulturna istorija ovih Srba je u velikoj meri povezana sa istorijom Srba u Vojvodini. U sferu kulturno-istorijskog prostora Vojvođanskih Srba spadaju i delovi današnjeg Beograda severno od Save i Dunava (Zemun, Novi Beograd, Borča), koji, zajedno sa područjem Autonomne Pokrajine Vojvodine, predstavljaju prostor na kome su Vojvođanski Srbi uspeli da ostvare svoje istorijske političke težnje ka nacionalnoj slobodi i ujedinjenju sa ostatkom srpskog naroda.
Broj Srba po okruzima
Prema popisu iz 2002. godine, brojnost Srba u okruzima Autonomne Pokrajine Vojvodine bila je sledeća:
Broj Srba po gradovima
Prema popisu iz 2002. godine, brojnost Srba u gradovima Autonomne Pokrajine Vojvodine bila je sledeća:
Autonomna pokrajina Vojvodina:
Lynchburg, Tennessee
Linčburg je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Srbi u Vojvodini
Broj Srba po gradovima
Grad Beograd (naselja koja su u Sremu i Banatu):
Lynchburg, Tennessee
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.362, što je 622 (10,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Srbi u Vojvodini
Broj Srba po gradovima
Broj Srba po naseljima i urbanim celinama Grada Beograda:
Doseljavanje Slovena
mini|200p|[[Sloveni na području današnje Vojvodine u 6. veku]] thumb|200px|Slovenske države Salana, Glada i Braslava u devetom veku (prema mađarskom istoričaru Dr. Šandoru Markiju) Prema nekim mišljenjima, Slovena je bilo u Bačkoj još u vreme vladavine Jaziga, u 2. i 3. veku. Moguću potvrdu ranog slovenskog prisustva u regionu možemo naći i u nazivu -{Pathissus}-, koji u 1. veku nove ere pominje Plinije kao oznaku okoline reke Tise. Ovaj naziv se tumači kao moguće slovenski i sličan je današnjem srpskom imenu Potisje.
Nesporno prisustvo Slovena na ovim prostorima vezuje se za 6. vek. Pre naseljavanja na Balkansko poluostrvo, Sloveni su stanovali negde između Huna i Gepida, sa kojima su živeli u prijateljstvu. Posle pada Gepidske države krenuli su sa Avarima prema zapadu i jugu. Koristeći nezgode Vizantije u Italiji, Africi i Aziji, oni su do 8. veka postepeno naselili severnu polovinu Balkanskog poluostrva.
Naseljeni po Panonskoj niziji, Sloveni su živeli u plemenskim organizacijama. Neka od poznatih slovenskih plemena na ovim prostorima bili su Severani, Bodriči, Timočani i Braničevci. Među Slovenima u Panoniji, kao i u okolnim planinskim predelima, naročito prema jugu, nalazili su se i Srbi.
U 9. veku, posle propasti Avara, javljaju se i prvi oblici slovenske državnosti na ovom području. Prve slovenske države koje su upravljale teritorijom današnje Vojvodine bile su Bugarsko carstvo, Velika Moravska, Kneževina Donja Panonija i Ljudevitova Panonska Kneževina. Za vreme bugarske uprave (9. vek), bugarski vojvoda Salan je vladao na teritoriji Bačke, a sedište njegovog vojvodstva je bio grad Titel. Drugi bugarski vojvoda, koji je vladao Banatom, zvao se Glad. Gladov potomak je bio banatski vojvoda Ahtum, poslednji vladar koji se suprotstavio uspostavljanju neposredne vlasti Ugarskog kraljevstva u 11. veku. Ahtum je bio pravoslavni hrišćanin.
U jedanaestom veku, na teritoriji Srema je vladao Sermon, vazal makedonskog (bugarskog) cara Samuila. Sermon je kovao svoje zlatnike na području današnje Sremske Mitrovice. Pošto je Samuilovo carstvo poraženo od Vizantije, Sermon biva uhvaćen i ubijen, jer se nije hteo pokoriti novoj vlasti. Za vreme vizantijske uprave na teritoriji Srema je postojala vizantijska pokrajina nazvana Tema Sirmijum.
Ugarska uprava i srednjovekovni Srbi
mini|levo|200p|Sremska kraljevina Stefana Dragutina sa današnjim [[Sremom u svom sastavu (prema istoričaru Stanoju Stanojeviću).]] mini|levo|200p|Posedi srpskih despota u Sremu, Bačkoj i Banatu (15-16. vek) mini|180p|Srpski vladar [[Stefan Dragutin, kralj Srema (1282-1316)]] mini|180p|Srpski despot [[Vuk Branković (despot)|Vuk Grgurević Branković (Zmaj Ognjeni Vuk)]] mini|180p|[[Stefan Štiljanović]] Kraljevina Ugarska osvaja područje današnje Vojvodine između desetog i dvanaestog veka. Bačka se nalazi pod ugarskom vlašću od desetog veka, posle ugarske pobede nad vojvodom Salanom, dok se u Banatu i Sremu smenjuju ugarska, bugarska i vizantijska vlast. U Banatu se ugarska vlast ustaljuje u jedanaestom veku, posle poraza vojvode Ahtuma, a u Sremu u dvanaestom veku, kada ga Ugarska osvaja od Vizantije.
Stanovništvo srednjovekovne Ugarske bilo je etnički mešovito i uključivalo je Mađare, Slovene, Kumane, Sase, Sekelje, Jase, Vlahe, itd. Mađari su u početku činili vladajući sloj ugarskog društva, dok su kmetovi bili uglavnom Sloveni.
U 11. veku u Bačkoj se pominje Srbin Radovan, koji se istakao u toku dinastičkih borbi u ugarskoj vladarskoj porodici Arpad. Prvi poznati župan Bačke županije, zabeležen 1074. godine, imao je slovensko ime Vid. U dvanaestom veku, u toku borbi između Kolomana i Almoša pominju se srpski velikaši Uroš, Vukan i Pavle, koji su bili uz Almoša. Uticaj Srba u ugarskoj bio je velik i za vreme ugarskog kralja Geze II (1141-1161). Pre Gezinog punoletstva, Kraljevinom Ugarskom je stvarno upravljao kraljev ujak Beloš, sin srpskog velikog župana Uroša I i brat Jelene, kraljeve majke. Beloš je osnovao u Sremu i jedan manastir kod današnjeg Banoštora. O značaju srpskog stanovništva sa ovih prostora govori i činjenica da je drugi arhiepiskop samostalne srpske crkve, posle Svetog Save, bio Arsenije I Sremac, rođen u selu Dabar u Sremu, pored grada Slankamena.
U trinaestom veku, na području današnje Vojvodine nalazile su se sledeće ugarske županije: sremska i vukovska (u Sremu), bačka i bodroška (u Bačkoj), kao i kovinska, krašovska, tamiška i čanadska (u Banatu).
Između 1282. i 1316. godine, srpski kralj Stefan Dragutin je vladao Sremskom kraljevinom, koja je obuhvatala delove današnje Centralne Srbije (Mačvu, Braničevo, Kučevo, Podrinje, itd), deo današnje Vojvodine (severna Mačva) i deo današnje Bosne i Hercegovine (Usora i Soli). Dragutinove rezidencije su se nalazile u gradovima Debrcu (u Mačvi, između Beograda i Šapca) i Beogradu. U to vreme, imenom Srem su nazivane dve teritorije: Gornji Srem (današnji Srem) i Donji Srem (današnja Mačva). Dragutinova Sremska kraljevina je u stvari obuhvatala Donji Srem, odnosno današnju Mačvu. Neki istorijski izvori govore da je Stefan Dragutin takođe vladao i Gornjim Sremom.
Iako su Srbi na teritoriji Vojvodine bili deo starosedelačkog slovenskog stanovništva (posebno u Sremu), veći broj Srba počinje da se naseljava na ovo područje počevši od četrnaestog veka. Neposredno pred otomansko osvajanje ovih prostora, Srbi su činili znatan deo stanovništva današnje Vojvodine.
U prvoj polovini petnaestog veka, neki gradovi i mesta na teritoriji današnje Vojvodine (i panonskog dela Beograda) bili su u posedu srpskih despota Stefana Lazarevića i Đurđa Brankovića. U posedu Stefana Lazarevića bila su sledeća mesta: Zemun, Slankamen (danas Stari Slankamen), Kupinik (danas Kupinovo), Mitrovica (danas Sremska Mitrovica), Bečej (danas Novi Bečej), Veliki Bečkerek (danas Zrenjanin) i Apatin. Ova mesta su takođe bila u posedu Đurđa Brankovića, koji je, pored navedenih gradova, u posedu imao i sledeća mesta: Stari Bečej (danas Bečej), Kulpin, Čurug, Sveti Petar, Perlek, Peser, Petrovo Selo (danas Bačko Petrovo Selo), Arač, Vršac, itd.
Posle otomanskog osvajanja Srbije (1459. godine), srpski despoti su nastavili da vladaju na teritoriji današnje Vojvodine (uglavnom u Sremu), tada pod upravom Ugarske, kao vazali ugarskih kraljeva. Rezidencija srpskih despota nalazila se u gradu Kupiniku (današnje Kupinovo) u Sremu, a ostala važna mesta u njihovom posedu su uključivala Slankamen, Berkasovo, Bečkerek, itd. Imena srpskih despota u Sremu su sledeća: Vuk Grgurević (1471-1485), Đorđe Branković (1486-1496), Jovan Branković (1496-1502), Ivaniš Berislavić (1504-1514) i Stevan Berislavić (1520-1535). Poslednji titularni despoti Srbije, Radič Božić (1527-1528) i Pavle Bakić (1537) nisu vladali na teritoriji današnje Vojvodine, već su imali posede na teritoriji današnje Rumunije i Mađarske. Prema narodnoj tradiciji, (nezvanični) srpski despot bio je i Stefan Štiljanović (1537-1540), čija se rezidencija nalazila u gradu Moroviću u Sremu.
Činjenica da su despoti Srbije vladali prostorom današnje Vojvodine, kao i prisustvo većinskog srpskog stanovništva na ovom području, razlog su što se u mnogim istorijskim izvorima i mapama nastalim između petnaestog i osamnaestog veka teritorija današnje Vojvodine pominje pod imenom Rascija (Raška, Srbija) i Mala Raška (Mala Srbija).
Jovan Nenad i Radoslav Čelnik
mini|levo|200p|Srpsko carstvo [[Jovan Nenad|Jovana Nenada]] mini|levo|200p|Sremsko vojvodstvo [[Radoslav Čelnik|Radoslava Čelnika]] mini|desno|180p|Spomenik caru Jovanu Nenadu u Subotici Ubrzo posle Mohačke bitke (1526. godine) i vojnog poraza koji je Ugarskoj nanelo Osmansko carstvo, na istorijsku scenu izlazi samozvani srpski car, Jovan Nenad. Uz pomoć vojske prvobitno sastavljene od srpskih plaćenika, Jovan Nenad uspostavlja svoju vlast u Bačkoj, severnom Banatu i delu Srema i stvara jednu prolaznu nezavisnu državu, čiji je glavni grad bila Subotica.
Na vrhuncu moći, Jovan Nenad se u Subotici krunisao za srpskog cara. Ova srpska država bila je kratkog veka. Ugarski plemići su se udružili protiv Jovana Nenada i porazili njegovu vojsku u leto 1527. godine, a car Jovan Nenad je ubijen. Tokom vremena, car Jovan Nenad je postao legendarna figura za Srbe. Mnogi istoričari ga smatraju začetnikom današnje Vojvodine, a u Subotici mu je podignut spomenik sa natpisom: „Tvoja je misao pobedila“ (ovo se tumači kao misao srpske samostalnosti u današnjoj Vojvodini u odnosu na Ugarsku/Mađarsku). Posle propasti careve države, Bačka i delovi Banata kojima je upravljao dolaze za kratko vreme ponovo pod ugarsku upravu, da bi ubrzo došli pod direktnu otomansku upravu.
Posle ubistva cara Jovana Nenada, dotadašnji vrhovni komandant njegove armije, Radoslav Čelnik, premestio se sa delom bivše careve vojske iz Bačke u Srem, kojim je tada upravljalo Osmansko carstvo. Čelnik je za sebe uzeo titulu sremskog vojvode i vladao Sremom od 1527. do 1530. godine kao otomanski vazal, a rezidencija mu se nalazila u gradu Slankamenu. Pošto je Čelnik raskinuo svoj savez sa Turcima i premestio se na habsburšku teritoriju, Srem dolazi pod direktnu otomansku upravu posle 1530. godine.
Period osmanske uprave
mini|200p|Mapa [[Banatski ustanak|Banatskog ustanka: žuto - šira teritorija obuhvaćena ustankom crveno - gradovi i naselja koje su zauzeli ustanici]] mini|200p|Približna teritorija za koju je, prema raznim izvorima, korišćen etnografski naziv Rascija (Rascia, Raška, Racszag, Ráczország, Ratzenland, Rezenland) od 16. do 18. veka mini|desno|200p|Pećka patrijaršija (16-17. vek) mini|levo|180p|Islamizovani Srbin [[Mehmed-paša Sokolović|Mehmed paša Sokolović, osvajač Banata]] Posle Mohačke bitke (1526. godine) i pada Banata (1552. godine), celokupna teritorija današnje Vojvodine, koja je do tada bila pod ugarskom upravom, potpada pod otomansku vlast. Srem je pod direktnom otomanskom upravom od 1526. godine (uključujući i period vazalnog Sremskog vojvodstva od 1527. do 1530. godine), dok se Bačka nalazi pod direktnom otomanskom upravom od 1541-1545. godine, a Banat od 1552-1556. godine.
Bulova algebra
Bulova algebra je deo matematičke logike - algebarska struktura koja sažima osnovu operacija I, ILI i NE kao i skup teorijskih operacija kao što su unija, presek i komplement. Za razliku od elementarne algebre, gde promenljive za vrednosti imaju brojeve, u Bulovoj algebri vrednosti promenljivih mogu biti samo tačno i netačno (istina i laž), što se obično označava sa 1 i 0, gde 1 predstavlja tačno a 0 netačno.
Srbi u Vojvodini
Period osmanske uprave
Tokom otomanskog osvajanja i uspostave otomanske vlasti mađarsko i katoličko slovensko (šokačko) stanovništvo se uglavnom iselilo sa ovih prostora. Tokom otomanske vladavine, veći deo stanovništva Vojvodine činili su Srbi, koji su pretežno živeli u selima, dok je gradove nastanjivalo etnički i verski mešovito stanovništvo, koje je uključivalo Srbe, muslimane (Turci, islamizovani Srbi, Arapi), Rome, Grke, Cincare, Jevreje, itd. Severne delove regiona (okolinu Subotice) nastanjivali su Bunjevci, koji su se, posle Mohačke bitke, u nekoliko faza nastanjivali na ovom području. Neki islamizovani Srbi bili su, tokom otomanske uprave, i na visokim administrativnim položajima, kao na primer beg Malković, koji je bio prvi otomanski upravitelj Bečkereka ili Hasan paša Predojević, koji je bio upravitelj Segedinskog sandžaka 1592. godine.
Alenport
Alenport se može odnositi na
Srbi u Vojvodini
Period osmanske uprave
Posle obnove Pećke patrijaršije 1557. godine, koje je izdejstvovao Mehmed paša Sokolović, pravoslavni Srbi sa područja Vojvodine došli su pod njenu jurisdikciju, a poglavar patrijaršije imao je tada titulu „patrijarha Srba, Bugara, pomorskih i severnih strana“. Sedišta pravoslavnih episkopija organizovanih na području današnje Vojvodine nalazila su se tada u Krušedolu (Srem), zatim Segedinu (Bačka), kao i tri sedišta episkopija na području Banata, u Vršcu, Bečkereku i Temišvaru.
Bulova algebra
Bulova algebra je dobila naziv po tvorcu, Džordžu Bulu, engleskom matematičaru iz 19. veka.
Srbi u Vojvodini
Period osmanske uprave
Neki gradovi Vojvodine imali su u otomanskom periodu većinsko srpsko stanovništvo, neki većinsko muslimansko, a neki stanovništvo mešovitog sastava. Po podacima iz 1545. godine, najveći grad u Otomanskoj imperiji sa većinskim srpskim stanovništvom bili su Sremski Karlovci, koji su tada imali 547 hrišćanskih domova.
Bulova algebra
Bulova algebra je, osim kao deo apstraktne algebre, izuzetno uticajna kao matematički temelj računarskih nauka. Takođe se koristi u teoriji skupova i statistici.
Srbi u Vojvodini
Period osmanske uprave
Srbi u Banatu su podigli veliki ustanak protiv turske vlasti 1594. godine, a carevina im se osvetila spaljivanjem moštiju Svetog Save – najveće srpske relikvije, koju su poštovali čak i muslimani srpskog porekla. Ovo je bio jedan od najvećih ustanaka u srpskoj istoriji, a svakako najveći pre Prvog srpskog ustanka koji je predvodio Karađorđe.
Bulova algebra
Vrednosti
Za razliku od elementarne algebre, u kojoj u izrazima koristimo najviše brojeve od 0 do 9, u Bulovoj algebri koristimo samo istinite vrednosti, odnosno, tačno i netačno. Ove vrednosti možemo predstaviti preko bitova, tj. preko brojeva 1 i 0. U Bulovoj algebri se ovi bitovi ne ponašaju na način na koji smo navikli, odnosno, 1 + 1 nikada ne može biti 2.
Andorci
Andorci je naziv koji se u najširem smislu koristi za stanovnike, odnosno državljane Andore.
Bulova algebra
Vrednosti
Bulova algebra takođe može da barata i funkcijama. Vrednosti koje koristimo u ovim funkcijama moraju biti iz skupa {0, 1}.
Srbi u Vojvodini
Period habzburške uprave
mini|250p|Tamiški Banat, Kraljevina Slavonija i Vojna krajina 1718. godine mini|250p|Delovi vojne krajine u Sremu, Bačkoj i Banatu, Kraljevina Slavonija, Potiski i Velikokikindski distrikt (kraj 18. i početak 19. veka) Posle Karlovačkog (1699) i Požarevačkog mira (1718), celokupna teritorija današnje Vojvodine dolazi pod austrijsku (habsburšku) vlast. Granicom iz 1699. godine, habzburzima je pripala Bačka i severozapadni deo Srema, dok su Banat i jugoistočni Srem ostali pod otomanskom upravom do 1718. godine, kada i oni dolaze pod austrijsku upravu. Veći deo Srema i delovi Bačke uključeni su tada u vojnu granicu (uključujući slavonsku, podunavsku i potisku sekciju vojne granice), a drugi delovi su došli pod civilnu (županijsku) vlast u okviru habsburške Ugarske. Za razliku od teritorija pod civilnom upravom, vojnom granicom upravljalo se direktno iz Beča.
Andorci
U užem smislu taj se naziv koristi za pripadnike etničke pod-grupe Katalonaca koji su zahvaljujući nezavisnosti i relativnoj izoliranosti Andore razvili specifični kulturni identitet. Andorci govore katalonski jezik.
Bulova algebra
Osnovne operacije
Operacije se takođe mogu prikazati preko tablica istinitosti:
Srbi u Vojvodini
Period habzburške uprave
Banat (poznat u ovo doba kao Tamiški Banat) je bio zasebna austrijska pokrajina između 1718. i 1778. godine. Pokrajina je bila pod vojnom upravom do 1751. godine, kada je u severnim delovima Tamiškog Banata uspostavljena civilna administracija, dok se južni delovi izdvajaju iz pokrajine i priključuju vojnoj granici (Banatska vojna granica). Posle ukidanja ove pokrajine severni delovi Banata postaju deo habsburške Ugarske, dok južni delovi ostaju u sastavu vojne granice do njenog ukidanja 1873. godine. Od 1744. godine, severni delovi Srema dolaze pod civilnu upravu i postaju deo habsburške pokrajine poznate kao Kraljevina Slavonija, u kojoj je po podacima iz 1790. godine živelo 46,8% Srba, 45,7% Hrvata, 6,8% Mađara i 0,7% Nemaca. Jugoistočni delovi Srema ostaju u sastavu vojne granice do 1882. godine. Veći deo vojne granice u Bačkoj ukida se i stavlja pod civilnu upravu 1750. godine, a u sastavu vojne granice ostaje jedino jugoistočni deo Bačke, poznat kao Šajkaška. Da bi umanjile nezadovoljstvo Srba zbog ukidanja Tamiškog Banata i dela vojne granice, austrijske vlasti formiraju u bačkom i banatskom potisju dva autonomna distrikta kao oblike lokalne srpske autonomije: Potiski krunski dištrikt sa sedištem u Bečeju, koji je postojao od 1751. do 1848. godine i Velikokikindski privilegovani dištrikt sa sedištem u Velikoj Kikindi, koji je postojao od 1774. do 1876. godine.
Bulova algebra
Osnovne operacije
Pošto se konjunkcija može izraziti preko disjunkcije i negacije, vidimo da su nam za rad potrebne samo dve operacije: Naravno, važi i obrnuto:
Izvedene operacije
Do sada smo videli da postoje samo tri Bulove operacije. To su bile osnovne operacije, što znači da nam one mogu poslužiti kao osnova za druge, kompleksnije operacije.
Srbi u Vojvodini
Period habzburške uprave
Tokom Rakocijevog ustanka (između 1703. i 1711. godine), Vojvodina je bila poprište krvavog rata između mađarskih ustanika i Srba, koji su se borili na strani Habsburške monarhije. U ovom ratu su naročito stradali Srbi u Bačkoj. Rakocijevi ustanici su spaljivali srpska sela, a Srbe terali u progonstvo. Darvaš, glavni zapovednik vojnih odreda koji su se borili protiv Srba u Bačkoj, je zapisao: „Sva velika mesta Rascije i s ove i s one strane Dunava i Tise popalili smo“. Procenjuje se da su rakocijevi ustanici tada ubili oko 100.000 Srba.
Ulična prostitucija
250px|thumb|right|Ulična prostitutka razgovara s potencijalnom mušterijom u parkiranom automobilu.
Bulova algebra
Izvedene operacije
Tablice istinitosti za ove operacije:
Bézaudun-sur-Bîne
Bezoden sir Bin je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Di.
Bulova algebra
Izvedene operacije
! style="width:2em" | x ! style="width:2em" | y
Adamstaun
Adamstaun se može odnositi na
Srbi u Vojvodini
Period habzburške uprave
Između šesnaestog i devetnaestog veka, Vojvodina je bila kulturno središte srpskog naroda. Posebno značajni kulturni centri bili su Sremski Karlovci, Novi Sad i fruškogorski manastiri. U prvoj polovini devetnaestog veka Novi Sad je bio najveći srpski grad (Oko 1820. godine, Novi Sad je imao oko 20.000 stanovnika, od kojih su dve trećine bili Srbi, a današnji najveći srpski grad, Beograd, nije dostigao približan broj stanovnika pre 1853. godine).
Ulična prostitucija
Ulična prostitucija je izraz za oblik prostitucije u kome seksualni radnik ili radnica (prostitutka) nastoji sresti potencijalne klijente i s njima dogovoriti seksualne usluge na javnom mjestu, najčešće na ulici. Ulične prostitutke se nastoje reklamirati oblačenjem seksualno provokativne odjeće. Seksualna usluga se obično pruža u vozilu klijenta ili na obližnjoj diskretnoj lokaciji (grmlje, haustor i sl.), rjeđe u za to unajmljenoj sobi.
Srbi u Vojvodini
Revolucije i srpska autonomija
180p|mini|levo|[[Stevan Šupljikac (1786-1848), vojvoda Srpske Vojvodine 1848. godine]] 180p|mini|levo|[[Josif Rajačić, patrijarh srpski]] 200p|mini|desno|Proglašenje Srpske Vojvodine 1848. godine mini|desno|200p|Granice Srpske Vojvodine proglašene 1848. godine mini|200p|[[Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat|Severna i južna Srbija 1849. godine]] 1848. godine, kao odgovor na nacionalnu politiku vođa Mađarske revolucije, karlovački mitropolit Rajačić sazvao je za 1. maj Veliku narodnu skupštinu u Sremskim Karlovcima (Majska skupština), na kojoj se skupilo oko 10-15.000 ljudi. Na skupštini je tada proglašena autonomna Srpska Vojvodina, koja se sastojala od Srema, Bačke, Banata i Baranje. Za vojvodu je izabran Stevan Šupljikac, Karlovačka mitropolija je uzdignuta na rang patrijaršije, a tadašnji mitropolit, Josif Rajačić, proglašen je za srpskog patrijarha. Izabran je narodni odbor kao privremena vlada Srpske Vojvodine. Odluke Majske skupštine potvrđene su kasnije od strane austrijskog dvora.
Ulična prostitucija
Ulična prostitucija se smatra "najnižim" oblikom prostitucije i na nju se negativno gleda, odnosno nastoji ju se zabraniti, čak i u onim zemljama koje inače toleriraju prostituciju. U nekim slučajevima, pak, vlasti nastoje ograničiti aktivnosti uličnih prostitutki u za to određenim zonama.
Srbi u Vojvodini
Revolucije i srpska autonomija
Mađarska vlada je ceo ovaj pokret srpskog naroda proglasila buntovničkim i rešila da ga slomi vojnički. Srbi su pružili energičan otpor i u današnjoj Vojvodini je besneo pravi rat. Vojvođanskim Srbima došli su u pomoć dobrovoljci iz Kneževine Srbije, na čelu sa vojvodom Stevanom Knićaninom. Nepopustljivost mađarske vlade iskoristilo je srpsko vođstvo, na čelu sa patrijarhom Rajačićem. Kad je austrijski car proglasio Mađare za buntovnike, srpske trupe iz Vojvodine uključile su se u carsku vojsku i učestvovale su u gušenju revolucije u Ugarskoj.
Bézaudun-sur-Bîne
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 55 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 3 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,97 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 496 metara (maksimalnoj 1.532 m, a minimalnoj 439 m).
Srbi u Vojvodini
Revolucije i srpska autonomija
Vojska Srpske Vojvodine kontrolisala je u početku Srem, kao i južne delove Banata i Bačke, da bi u toku ofanzive u januaru 1849. godine pod svoju kontrolu stavila veći deo teritorije proklamovanih granica Srpske Vojvodine, sa izuzetkom Subotice i Baranje. Pod kontrolom vojske Srpske Vojvodine bio je tada i centralni Banat sa gradom Temišvarom, koji se nije nalazio u okviru proklamovanih granica Srpske Vojvodine. Administrativni centar Srpske Vojvodine bili su, u početku, Sremski Karlovci, da bi upravno sedište kasnije bilo premešteno u Zemun, Veliki Bečkerek i Temišvar.
Za razliku od Srpske Vojvodine proglašene 1848. godine, Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat nije obuhvatalo južne delove Srema, Banata i Bačke, naseljene brojnim srpskim stanovništvom, koji su ostavljeni u sastavu vojne granice, a pokrajini su priključeni istočni delovi Banata naseljeni rumunskim stanovništvom, tako da je stanovništvo ove pokrajine bilo mešovitog sastava.
Pokrajina Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat je ukinuta 1860. godine a veći deo njene teritorije (Banat i Bačka) je priključen habsburškoj Ugarskoj, sa izuzetkom Srema koji je priključen Kraljevini Slavoniji. Srbi i Rumuni sa teritorije vojvodstva protivili su se tada ukidanju pokrajine, dok su Nemci i Mađari podržali njeno ukidanje.
Austrougarska uprava
1867. godine, Austrijsko carstvo je preobličeno u Austrougarsku, a Ugarska postaje jedan od dva autonomna dela nove države. Zasebne austrijske „krunovine“ Hrvatska i Slavonija ujedinjuju se tada u jedinstvenu krunovinu nazvanu Hrvatska-Slavonija, koja postaje autonomni deo Ugarske 1868. godine. Vojna granica u Banatu i Bačkoj ukida se 1873. godine i priključuje Ugarskoj, a vojna granica u Sremu ukida se 1882. godine i priključuje Hrvatskoj-Slavoniji, posle čega celokupna teritorija Srema, Bačke i Banata dolazi pod civilnu (županijsku) vlast. Na području Banata postojale su županije torontalska sa sedištem u Velikom Bečkereku, tamiška sa sedištem u Temišvaru i krašovsko-severinska sa sedištem u Lugošu, na području Bačke bačko-bodroška sa sedištem u Somboru, a na području Srema sremska sa sedištem u Vukovaru. Sremska županija bila je u sastavu Hrvatske-Slavonije, a ostale županije u sastavu takozvane „uže Ugarske“.