cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valea Purcarului, Pârscov
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 318 m.
Terezino Polje
Terezino Polje je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Lukač, Virovitičko-podravska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 332 stanovnika te 109 obiteljskih kućanstava.
Pratalutoli, Arezzo
Pratalutoli je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 550 m.
Američki vukodlak u Londonu
Američki vukodlak u Londonu (engleski An American Werewolf in London) je horor filmska komedija iz 1981. koju je napisao i režirao John Landis. Glavne uloge tumače David Naughton, Jenny Agutter i Griffin Dunne. Radnja se odvija oko dvojice američkih turista koje napadne vukodlak u jednom zabačenom engleskom selu. Jedan premine, a drugi preživi, ali ima noćne more i vizije koje ga upozoravaju da će se i sam pretvoriti u vukodlaka pri punom mjesecu.
Film je sniman u Londonu, Surreyju i Walesu, te je zaradio 30,56 milijuna $ u američkim kinima. Kritike su bile pozitivne, te je ubrzo stekao kultni status zbog miješanja komedije sa filmom strave. 1997. snimljen je i manje zapažen nastavak, An American Werewolf in Paris.
Radnja
Dvoje američkih studenata, David i Jack, su stigli sa ruksacima na turističko razgledavanje Engleske. Kada je počeo padati mrak, ušli su u neko zabačeno selo, u krčmu "Zaklano janje". Prije nego su opet otišli, ljudi u krčmi su ih upozorili da se "čuvaju punog mjeseca" i "hodaju uz cestu". Dok su šetali po livadi, iz mraka se pojavio vukodlak i napao ih, te su mještani pucali na njega. Od napada, Jack je preminu, dok je David teško ranjen prebačen u londonsku bolnicu.
David počinje imati noćne more, poput one u kojoj naizgled gol trči po šumi i ubija jelena golim zubima. Tada mu se pojavila i vizija Jacka, koji ga upozori da si oduzme život jer će se pretvoriti u vukodlaka kada bude puni mjesec. David je to zanemario te je započeo vezu sa medicinskom sestrom, Alex. Te noći, dok je bio sam u njenom stanu, pojavio se puni mjesec te se David pretvorio u vukodlaka. Izađe van te počne ubijati ljude po podzemnoj željeznici. Ujutro se probudi gol u zološkom vrtu. Ponovno je dobio viziju Jacka, te se opet transformirao te noći u vukodlaka i počeo ubijati ljude na cesti, sve dok ga nije ubila policija.
Nagrade
Američki vukodlak u Londonu je osvojio Oscara za najbolju šminku.
Također je osvojio dvije nagrade Saturn: za najbolji film strave i šminku. Jenny Agutter je nominirana za najbolju glumicu, a John Landis za najbolji scenarij.
Izvorna ideja
John Landis je dobio ideju za priču kada je radio kao produkcijski asistent u Jugoslaviji za film Kelly's Heroes 1969. On i jugoslavenski suradnik filmske ekipe su se vozili u autu kada su naišli na skupinu Cigana, koji su izvodili rituale dok se pokapao čovjek kako ne bi "ustao iz groba". Ovo je ostavilo snažan utisak na Landisa, koji je shvatio da nikada ne bi mogao suočiti se sa nemrtvima, što mu je dalo ideju o čovjeku koji prolazi kroz istu stvar za film.
Tamara, San Julián
Tamara je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Julián.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2055 m.
Kerry Washington
Kerry Marisa Washington (31. januar 1977 -) je američka glumica, najpoznatija po ulozi Delle Bee Robinson, supruge Raya Charlesa u filmu Ray; Kay, supruge Idija Amina u filmu The Last King of Scotland i Alicia Masters u dva filma o Fantastičnoj četvorci. Od 2012. nastupa u ulozi Olivie Pope, protagonistice TV-serije Scandal.
Bitka na perzijskoj granici
Bitka na perzijskoj granici (551. pne.) bila je drugi obračun između Medijaca i Perzijanaca tokom Perzijskog ustanka. Unatoč tome što Perzijanci nisu ostvarili potpunu pobjedu, bitka je pokazala kako Medijska Monarhija gubi vojnu snagu u regiji u korist Perzije. Ovo je bila prva bitka u kojoj je sudjelovao perzijski vladar Kambiz I. zajedno sa svojim sinom, 24-godišnjim Kirom Velikim. Bitka koja je trajala dva dana završila je taktičkom pobjedom Perzijanaca, nakon čega su se povukli na jug gdje je vođena opsada pasargadskog brda. Bitka na perzijskoj granici spomenuta je u fragmentima Nikolaja iz Damaska, te u djelima drugih historičara koji spominju bitku kod Hirbe, no nije spomenuta u Herodotovoj „Historiji“. Većina modernih historičara smatra kako je Herodot spomenuo samo prvu i zadnju bitku Perzijskog ustanka, koji se uglavnom temelji na dvije njegove opisane bitke. Sukob na perzijskoj granici je prvi opći sukob Medijaca i Perzijanaca. U ovoj bitci Kir Veliki ostvario je taktičku pobjedu protiv nadmoćnije medijske vojske, poslije čega se povukao na jug u Perziju gdje je vođena odlučujuća bitka koja je odlučivala ne samo o ishodu rata već i o sudbini perzijskog naroda.
Pozadina
Nakon btike kod Hirbe Kir Veliki povukao se do granice sa Medijom, dok je medijski vladar Astijag odlučio napasti Perziju sa više od 1.205.000 vojnika. U bitci koja će uslijediti konjica je imala vodeću važnost kod obje strane, dok su bojna kola gotovo potpuno izgubila na važnosti. Od goleme medijske vojske samo je manji dio sudjelovao u bitkama, dok su Perzijanci koristili sve zaspoložive snage koje su imali. Astijag je prethodno pokušao nagovoriti Kira na predaju, no ovaj put se odlučio za masovni napad bez milosti. Ime grada na perzijskoj granici koji su branili Kir i njegov otac Kambiz I. nije spomenuto u historijskim dokumentima, no očito kako je bio od velike strateške važnosti. Kada je Astijag sa medijskom vojskom došao u blizinu grada, perzijski civili bili su po potrebi spremni na evakuaciju. Istovremeno, Kir i Kambiz podigli su perzijsku vojsku, no nije pouzdano jesu li Oebar (koji je pomogao Kiru da dođe na prijestolje) i Harpag sudjelovali na Kirovoj strani tokom ove bitke, no zna se kako je Oebar u početku bio Kirov osobni savjetnik. Historičar Nikolaj iz Damaska, koji je poznat po čestom mijenjanju imena, spominje kako je Harpag sudjelovao u ovoj bitci, budući kako je kasnije postao drugi po zapovjednom redu u Kirovoj perzijskoj vojsci, no čini se kako se zapravo radilo o Oebaru. Sudeći prema Herodotovim djelima, Harpag je sudjelovao na perzijskoj strani godinu dana nakon izbijanja perzijskog ustanka (551. pne.). Uoči početka bitke, Astijag se sa svojim elitnim trupama stacionirao na stražnji dio medijskih vojnih formacija.
Povod
Fragmenti Nikolaja iz Damaska spominju:
„''Kir je hrabrio Perzijance, a Oebar je zauzeo položaje na uzvisini planine gdje je postavio vojne formacije, te doveo ljude iz otvorenih u utvrđene gradove. Astijag je dao zapaliti napuštene gradove, pozvao Atradata i Kira na predaju istovremeno ih omalovažavajući. Kir je odgovorio kako Astijag nije prepoznao moć bogova koji su natjerali njega i njemu slične da promjene svoju sudbinu od pastira do revolucionara. Također, pozvao je medijskog vladara da vrati medijsku vojsku i omogući Perzijancima slobodu jer su bili bolji od Medijaca.''“
Bitka
Nakon neuspješnih pregovora, došlo je do glavne bitke. Astijag je predvodio 20.000 svojih osobnih čuvara, dok je nasuprot njemu stajala perzijska vojska sa Atradatom na desnom krilu, Oebarom na lijevom, te Kirom na središtu koji je predvodio najhrabrije perzijske ratnike. Perzijanci su se hrabro obranili i pobili mnogo Medijaca, pa je Astijag navodno zaplakao na svom tronu i zavapio: „Kako se hrabro bore ti pistacijožderi“. Ipak, Perzijanci su bili neusporedivo brojčano nadjačani pa su se povukli u obiližnji utvrđeni grad. Kir i Oebar predložili su evakuaciju žena i djece na jug u Pasargad, te nastavak bitke idućeg dana: „Ako budemo poraženi svi ćemo umrijeti, a ako tako mora biti onda je bolje pasti u pobjedi za slobodu naše zemlje“. Navedeni Kirovi poticaji izazivali su bijes kod perzijskih vojnika prema Medijcima što im je dalo volju za odlučan napad. Idućeg jutra vrata grada su otvorena i svi Perzijanci su krenuli u ofenzivu, dok je Atradat zajedno sa starcima ostao čuvati gradske zidine. Dok su se Kir i Oebar borili na bojištu, Astijag je poslao 100.000 vojnika da ih napadnu sa leđa, što je prisililo Perzijance na povlačenje. Atradat je nakon bitke bio teško ranjen, a Astijag mu je rekao: „Bio si izvrstan satrap, zar mi na ovakav način vraćaš za sve što sam učinio za tebe i tvog sina?“. Atradat mu je navodno zadnjim riječima odgovorio: „Ne znam kralju, koje je božanstvo uzbudilo ovaj bijes kod mog sina, no nemoj me mučiti jer uskoro ću umrijeti.“ Na to mu je Astijag uzvratio: „Neću te mučiti, jer znam da ne bi došlo do ovoga da je tvoj sin slušao tvoje savjete.“ Atradat je ubrzo umro, a Astijag ga je dostojno pokopao.
Posljedice
Nakon prvog dana borbe Perzijanci su nanijeli goleme gubitke Astijagovoj osobnoj gardi koja je bila sastavljena uglavom od konjice, no prilikom drugog dana pod naletom masovnih medijskih snaga povukli su se na jug u Perziju. Neimenovani grad u blizini perzijske granice ubrzo je pao, dok je njegov čuvar Kambiz I. (Atradat) ranjen te je nedugo kasnije podlijegao ranama. Historičari danas dvoje je li bitka drugog dana bila dijelom glavne bitke, ili se može brojati kao zasebna bitka. Nakon što su se Perzijanci povukli na jug, Nikolaj iz Damaska tvrdi kako je Astijag odmah napustio osvojeni grad i krenuo u potjeru za Kirom, dok je u gradu ostavio manji garnizon svojih vojnika. Medijci su doživjeli psihološki šok budući da su se Perzijanci pokazali vojno nadmoćnijima u prvoj bitci, gdje su ostvarili taktičku pobjedu. Nakon bitke na perzijskoj granici obje strane pregrupirale su svoje snage i pripremale se za završni obračun koji će uslijediti za godinu dana pokraj perzijske metropole Pasargada; u bitci kod pasargadskog brda i bitci kod Pasargada.
„Istovremeno, Kir i Oebar su se poslije hrabrog otpora povukli u Pasargad.“ (Nikolajevi fragmenti )
Agua Fría Campanario, San Miguel Mixtepec
Agua Fría Campanario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Mixtepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 536 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1861 m.
Miguel Hidalgo Número Uno, Tonalá
Miguel Hidalgo Número Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tonalá.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 183 m.
Tommasi
Tommasi ima više značenja:
Maximilien Robespierre
thumb|250px|Anonimni portret, oko 1793. Maximilien Robespierre  (, 6. maj 1758.-28. jul 1794.) je jedan od najpoznatijih vođa Francuske revolucije. Njegovi sledbenici znali su ga kao "nepotkupljivog", zbog njegove moralne posvećenosti revoluciji. Bio je istaknuti član Komiteta javne bezbednosti (Komitet javnog spasa) i jedan od pokretača Vladavine terora, koja je okončana njegovim hapšenjem i pogubljenjem. Politički je bio vođen idejama Žan-Žaka Rusoa i prosvetiteljstva.
Rani život
Rođen je 6. maja 1758. u Arasu u Francuskoj. Porodica mu je irskog porekla, a iz Irske su izbegli u doba protestantske reformacije oko 1607. Drugi tvde da mu je porodica od srednjeg veka u severnoj Francuskoj. Otac mu je bio advokat, a Maksimilijan je najstariji od četvoro dece. Majka mu je umrla 1767. Otac mu je lutao Evropom do smrti u Minhenu 1777. Deca su odrasla kod maminog dede i ujaka. Maksimilijen je pohađao koledž u Arasu, a 1770. je na preporuku biskupa dobio školarinu za gimnaziju Luj Veliki u Parizu. Tu je naučen idealizovanoj slici Rimske Republike i njenih velikih govornika Cicerona i Katona. Kada je gimnaziju posetio kralj Luj XVI Robespjer je održao pozdravni govor. left|200px|thumb|Portret Robespjera (1786.)
Rani politički život
Završio je studije prava sa odličnim uspehom i primljen je u advokatsku komoru 1781, pa se vratio u Aras. Bio je cenjen, pa ga je biskup od Arasa postavio da bude sudija za kriminal u Arasu u martu 1782. Bio je sudija do 1788. Izabran je 1783. u akademiju u Arasu, a 1784. je dobio odlikovanje od akademije u Mecu za esej o tome da li rođaci osuđenog kriminalca trebaju snositi posledice sramote. Postao je poznat tokom 1788. kada sudeluje u diskusijama o načinu kako se treba birati Skupština staleža. Uspeo je da bude izabran kao poslanik trećeg staleža u skupštinu staleža. Kada se sastala Skupština staleža 5. maja 1789. Robespjer je bio jedan od vodećih radikala. Robespjer je bio vatreni sledbenih ideja Žan-Žaka Rusoa i počeo ih je oblikovati u svoju viziju. Kada je Ustavotvorna skupština provincijskih pravnika i bogate buržoazije počela sa nacrtom ustava, Robespjer se okrenuo narodu Pariza. Bio je čest govornik na Ustavotvornoj skupštini. Govorio je preko 150 puta do 1791. Kada je Robespjer shvatio da njegove ideje nisu popularne u skupštini, okrenuo se Društvu prijatelja ustava, poznatom kao klub jakobinaca. U početku su oni predstavljali samo delegate iz Bretanje, ali kad je skupština došla u Pariz primali su različite vođe pariske buržoazije. Prišlo im je mnogo malih trgovaca i zanatlija. Robespjer je našao publiku i sledbenike. Kada su se bogati buržuji Pariza i umereni deputati odvojili u poseban klub, smanjio se uticaj starih vođa jakobinaca. Grupa jakobinaca se odvojila 1791. zalažući se za ustavnu monarhiju. Posle toga Robespjerovi sledbenici su počeli dominirati jakobincima. Smrt Miraboa je ojačala uticaj Robespjera u skupštini. Robespjer je 15. maja 1791. predložio da oni deputati koji su u ustavotvornoj skupštini ne trebaju da budu u sledećoj skupštini. Posle neuspelog pokušaja bega i hapšenja kralja Luja XVI Robespjer je rekao da on nije ni monarhista ni republikanac. right|thumb|200px|Poprsje Robespjera, rad Desena (1792)
Robespjerovo suprostavljanje ratu sa Austrijom
Tokom ljeta 1792. ni žirodinci ni Robespjer nisu aktivno učestvovali u rušenju monarhije. Bilo Varen i Žorž Danton uz pomoć pariske komune su predvodili pobunu 10. avgusta 1792. i zauzeli su krljev zamak Tiljerije. Kralj i kraljica su bili zarobljeni. Robespjer se tada priključio Pariškoj komuni. Vođe komune su bile zadovoljne da imaju Robespjerovu pomoć. Već 16. avgusta Robespjer je tražio od Zakonodavne skupštine da uspostave revolucionarni tribunal i da sazovu Konvent. Krnja Zakonodavna skupština sa samo trećinom delegata suspendovala je monarhiju. U njoj su bili samo jakobinci. Robespjer nije uspeo da spreči septembarski masakr i to je pokazalo da komuna više veruje Bilou nego njemu. Kada je sazvan Nacionalni konvent 20. septembra 1792. Robespjer je ponovo izabran kao prvi delegat Pariza. Robespjer i njegovi saveznici su bili u klupama koje su bile odotraga, pa su bile uzvišene. Zbog toga su dobili naziv montanjari. Ispod njih su bili žirodinci pomešani sa nezavisnima.
Na Konventu žirodinci su odmah napali Robespjera da je želio diktaturu. Robespjer je odgovorio na optužbe.
Pogubljenje Luja XVI
U svom govoru od 3. decembra 1792. Robespjer je tvrdio da je kralj izdajnik, kad je pokušao da pobegne. Tvrdio je da kralj predstavlja opasnost po zemlju. Razvila se debata u kojoj su se žirodincima i nekolicini rojalista suprostavljali Robespjer, Žan Pol Mara, Žorž Danton, Antoan de Sen-Žist. Žirodinci su zahtevali da treba biti suđenje. Glasanjem u konventu sa 721:0 (29 odsutnih) proglasili su kralja krivim. Žirodinci su se suprostavljali pogubljenju kralja i zahtevali su da se njegova krivica stavi na narodni referendum. Robespjer i njegovi saradnici su naglašavali da zahtevom za referendum žirodinci pokazuju simpatije za kralja i da odgađaju pogubljenje. Rezultat glasanja je bio 424:283 protiv referenduma. Kralj Luj XVI je pogubljen na giljotini 21. januara 1793.
Uništenje žirodinaca
Nakon pogubljenja kralja rastao je uticaj Robespjera i Dantona na račun žirodinaca. Politika je postala radikalnija, a jakobinci su podstrekavali javnost protiv žirodinaca. Udružuju se sa siromašnim radnicima. Velika masa naoružanih iz pariške komune došla je u Nacionalni konvent i uhapsila 32 žirodinska poslanika pod optužbomm za kontrarevoluciju.
Osnivanje komiteta javne bezbednosti
U Parizu je 11. marta 1793. osnovan revolucionarni tribunal. Jakobinci su državnim udarom 31. maja 1793. preuzeli vlast uz pomoć podrške javnosti i najsiromašnijih radnika. Komitet javne bezbednosti je osnovan 6. aprila. Imao je devet članova. Nacionalni konvent je 27. jula 1793. izabrao Robespjera u komitet, iako ovaj to nije tražio. Komitet opšte bezbednosti je bio zadužen za unutrašnju policiju. left|200px|thumb|Slika iz 19. veka o noći 9. termidora, kada je Robespjer ranjen
Robespjerova uloga u teroru
Istoričari se ne slažu o Robespjerovoj ulozi u teroru. Jedni tvrde da je on imao manju ulogu u komitetu javne bezbednosti. Ipak jasna je uloga Robespjera kao vođe, govornika i najavljivača terora. Robespjer se uobičajeno smatra dominantnom silom u komitetu javne bezbednosti. Bio je jedan od najpopularnijih govornika u Konventu i njegovi pažljivo pripremljeni govori ostavljali su duboki utisak. Njegove pohvale revolucionarne vlade i vrlina pokazivale su njegovo verovanje da je teror bio nužan i neizbežan. Robespjerovo uverenje je bilo da su vrline i politički teror bile povezani i nužni. Iako nije imao diktatorskih ovlasti davao je smer jakobinskoj diktaturi. Tokom zime 1793-1794 dolazi do sukoba članova komiteta sa hebertistima, koji su bili radikalniji,. Bili su ateisti i odlikovali su se zalaganjem za uništenje neprijatelja revolucije. Od 13. februara do 13. marta 1794. Robespjer se zbog bolesti povukao iz Komiteta. Tada je zaključio da bi kraj terora značio i kraj političke moći. Raskinuo je sa Dantonom i herbertistima. Optužio je protivnike za potpomaganje stranih sila. Optužbe protiv Dantona su bile da je korumpiran, da je špijun i da je kovao zaveru za uspostavljanje monarhije. Te optužbe su i po revolucionarnim merilima bile jako neuverljive. Robespjer se 15. marta ponovo pojavljuje na Konventu, a 19. marta se hapse Herbert i 19 njegovih sledbenika. Pogubljeni su 24. marta 1794. na giljotini. Žorž Danton i njegovi prijatelji su uhapšeni 30. marta. Suđeno im je 2. aprila, a 5. aprila su pogubljeni na giljotini.
Posle pogubljenja Dantona Robespjer je koristio uticaj na jakobinski klub da bi dominirao pariškom komunom preko svojih sledbenika. Dva njegova sledbenika su izabrana za gradonačelnika i zamenika. Pokušao je da utiče i na vojsku preko svoga sledbenika Antoana Sen-Žista, koga je poslao na misiju na granicu. U Parizu je Robespjer ojačao teror. Nadao se da Konvent može izglasati svaku odluku, koju bi on diktirao. Da bi se osigurao za takvu mogućnost njegov prijatelj u komitetu Žorž Kuton 10. juna uveo drastični zakon po kome je tribunal postao sud, koji je osuđivao, a da nisu bili potrebni svedoci. Zbog toga je do Robespjerove smrti na giljotini pogubljeno 1285 ljudi.
Robespjerova potreba za revolucionarnom promenom nije bila ograničena samo na politiku. On je inzistirao i na duhovnoj promeni francuske nacije na deističkim verovanjima. Na Robespjerovo inzistiranje je 7. maja 1794. Konvent donio dekret kojim je ustanovljeno Vrhunsko biće. Žan Žak Ruso je ideju Vrhunskog bića izložio u delu Društveni ugovor. U čast Vrhunskog bića održana je proslava 8. juna 1794. Tada je Robespjer održao govor u kome je naglasio da se Vrhunsko biće razlikuje od tradicionalnog boga u hrišćanstvu. Tvrdio je da je Vrhunsko biće radikalni demokrata, kao jakobinci. Tvrdio je da je njegova besmrtna ruka ucrtala u srca svih ljudi pravo i jednakost i da je naredio da svi ljudi trebaju biti slobodni i živeti u pravdi. Govorio je da nije stvorio kraljeve i popove da zauzdaju ljudsku rasu.
Pad Robespjera
Krajem juna 1794. Robespjer je izašao iz Konventa i planirao je sledeće poteze. Ponovo se pojavio 26. jula 1794. i držao je dva sata dug govor upozoravajući na urote protiv republike. Optužio je neke poslanike za nepravde i za preterani teror i naglasio je da se komitet javne bezbednosti treba reformisati. U početku se konvent složio sa njim, ali posle govora protivnika konvent je odbio da prihvati Robespjerove ideje, nego su ih dali komitetu na razmatranje. Sledećega dana 27. jula 1794., koji se zvao 9. termidor po revolucionarnom kalendaru, Antoan Sen Žist je počeo da govori u korist Robespjera. Međutim protivnici su ustali i uzviknuli "Dole sa tiranom". Oko 17:00 naređeno je hapšenje Robespjera, Sen Žista, Kutona i dva mlađa poslanika. Vojska komune odvela ih je u gradsku skupštinu, ali Robespjerovi sledbenici su ga oslobodili. Vojska Nacionalne garde ih je ponovo uhapsila. Pri tome je Robespjer bio ranjen. Robespjer je 28. jula 1794. izveden pred tribunal i pogubljen je na giljotini bez suđenja. Pogubljeni su i Kuton, Sen Žist i devetnaest sledbenika.
Richmond, Missouri
Ričmond je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.797, što je 319 (-5,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rühstädt
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Prignic Rihštet se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Prignic. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 22 metra. Površina opštine iznosi 28,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 558 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 19 stanovnika/km².
Milis, Oristano
Milis je naselje u Italiji u provinciji Oristano, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1584 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
Tonini
Tonini ima više značenja:
Rhona Mitra
Rhona Natasha Mitra (9. august 1975 - ) je engleska glumica, manekenka i pjevačica indijsko-irskog porijekla. Slavu je stekla kao živi model lika Lare Croft iz serije popularnih video-igara Tomb Raider. U glumačkoj karijeri se ističe lik pravnice Tare Wilson u TV-serijama The Practice i Boston Legal.
Časopis Maxim je uvrstio u svoj izbor 100 najljepših žena svijeta.
San Martino in Converseto, Forlì-Cesena
San Martino in Converseto je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 323 m.
McIntosh County, Oklahoma
je okrug u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 20.252, što je 796 (4,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Tonni
Tonni ima više značenja:
Loch Lochy
Loch Lochy prevedeno Jezero Lochy (škotsko-gelski: Loch Lochaidh) je slatkovodno jezero na sjeveru Škotske.
Geografske karakteristike
Jezero leži u dolini Glen Mor u škotskom područnom vijeću Highland. Kaledonijski kanal koristi se vodama tog jezera, jer se Loch Lochy nastavlja na Zaljev Linnhe, a odmah iza njega na sjeveroistoku leži jezero Loch Oich (koje se nastavlja na Loch Ness) i tako se premošćuje dolina Glen Mor.
El Azufre, Playa Vicente
El Azufre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Playa Vicente.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 70 m.
Polengo, Cremona
Polengo je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 300 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
Toltitla, Tancanhuitz
Toltitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tancanhuitz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 251 m.
Kosmos-712
Kosmos-712 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Torano
Torano ima više značenja:
Kosmos-712
Kosmos-712 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 28. februara 1975. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-712 je bio komunikacioni satelit.
Beach, North Dakota
Bič je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.019, što je 97 (-8,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Majda‘, Hajjah
Majda‘ je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1226 m.
Vukovići (Dobretići)
Vukovići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Dobretići koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 405 stanovnika.
Istorija
Vukovići su se prije rata u Bosni i Hercegovini nalazili u sastavu opštine Skender Vakuf.
Tazomelin
Tazomelin (LY-287,041) je lek koji deluje kao neselektivni agonist muskarinskog acetilholinskog receptora. On je bio kliničkim ispitivanjima za lečenje kognitivne disfunkcije koja se manifestuje kod Alchajmerove bolesti i šizofrenije, ali je razvoj zaustavljen iz nepoznatih razloga.
Tikveš (Bilje)
Nacionalnost (2011)
Prema popisu iz 2011. godine stanovništvo je najvećim dijelom hrvatsko (89%).
Prezimena stanovnika
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine 20 najčešćih prezimena u Tikvešu su:
Torazza
Torazza ima više značenja:
Balaciu, Roșiile
Balaciu je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Roșiile.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 226 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 338 m.
El Milagro, Burgos
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 206 m.
Kosmos-713
Kosmos-713 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-713 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 28. februara 1975. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-713 je bio komunikacioni satelit.
Valle Dorado, Ensenada
Valle Dorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 479 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Povoletto, Udine
Poulet je naselje u Italiji u provinciji Videm, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1969 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
Tazolol
Tazolol je beta blokator sa mogućom primenom u tretmanu srčanih bolesti.
Commodore SX-64
thumb|desno|200px|Commodore SX-64 Commodore SX-64 (u Europi poznat i pod imenima Executive 64 ili VIP-64) bila je prijenosna verzija poznatog kućnog računala Commodore 64 veličine manjeg kovčega i prvo prijenosno računalo sa zaslonom u boji. Računalo SX-64 sastojalo se od ugrađenog 5" kompozitnog zaslona i disketne jedinice 1541. Cijeli paket je težio 10,5 kg. Ručka SX-64 također se koristila kao nosač. Proizvod je bio najavljen u siječnju 1983., i na tržište je izbačen godinu dana poslije. Početna cijena bila je 995 USD.
Tržišni rezultat
Ovaj kompjuter koji je bio jedna od prvih verzija onog što će kasnije dobiti ime laptop je u doba izlaska na tržište u usporedbi s glavnom konkurencijom bio tehnički najslabiji što ga je bez obzira na druge probleme unapred osudilo. Dok je Commodore SX-64 koristio procesor na 1 Mhz i samo 64 KB memorije njegov prvi konkurent (Osborne 1) je imao procesor na 4 MHz, a "ozbiljni laptopi" su imali nekoliko puta više memorije i IBM PC kompaktibilnost. Commodoreu je nadu za uspjeh na tržištu davala Commodore 64 kompaktibilnost i daleko najniža cijena, ali korporacijama i poslovnim ljudima koji su jedini tada kupovali ove vrste kompjutera najvažnija pojedinost je bila IBM PC kompaktibilnost što je osudilo Commodore SX-64 na tržišni debakl.
Tazolol
Hemijska sinteza
800px
Ahmed I
Ahmed I (18. april 1590 — 22. novembar 1617), turski sultan 1603—1617.
Ahmed I je došao na prijesto 1603. godine sasvim mlad, sa svojih 14 godina. Tada je Imperija bila pomućena ustancima, usred rata sa Austrijom. Bio je jako religiozan i dao je graditi džamije Ahmedije (Ahmedove džamije), koje su trebale biti još raskošnije od Aja Sofije. Na njegovom dvoru vladala je samovolja. Po vlastitom raspoloženju i želji je davao da se ubijaju paše i veziri, pri čemu je još i uživao. Takođe je Ahmed I živeo spokojnim sarajskim životom.
Sklopio je mir sa stalno pobunjenim Persijancima i 1617. godine je došlo da sklapanja mira sa moldavskim kozacima. Sultan je dao urediti da se svi zakonski propisi nalaze u jednoj zakonskoj knjizi (Kanunama). Na samrti proglasio je svoga brata Mustafu za naslednika, jer njegov sin Osman beše još premlad. To je bilo moguće, jer on bi prvi sultan koji neizvrši ritual bratoubistva.
Odmetništvo Dželali Hasan paše
U Bosni se za to vreme bio odmetnuo Dželali Hasan paša, zvani "pisar" ili "skrivan", zadajući dosta brige turskim vlastima. Uzeo je bio, u otsustvu begler-paše, svu vlast u svoje ruke, 1603. god. Austrijanci su pokušali izvesne pregovore s njim, a koliko su bili slabi vidi se najbolje po tom, što nisu mogli da ovu pometnju u Bosni iskoriste i da se dočepaju bar jednog dela te zemlje. Čak ni onda, kad su se između Bosanaca i sultanove vojske s jedne i Hasanovih četa s druge strane vodile ogorčene borbe. Poraženi Hasan bio se povukao u proleće 1604. god. iz Banje Luke prema Sarajevu, ali se ni tu nije mogao održati. Iz Graca su uzalud slate poruke karlovačkom generalu da mu priskoči u pomoć. Smešne izgledaju, posle toga, sve kombinacije i planovi, saslušavani i rađeni u austriskim dvorskim kancelarijama i upućivani u Rim i na druge strane, kako bi carska vojska na što lakši način mogla da zavlada Bosnom. U celom radu bilo je dosta i podvaljivanja. Za fra Dominika Andrijaševića, jednog od glavnih agitatora, pronosilo se, na pr., da su kod njega, prilikom jedne premetačine, nađeni lažni pečati, koje je udarao u ime nekih lica iz Bosne.
Mir sa Austrijom
To sve nije opametilo ljude. Austriski dvor nastavljao je stalno pregovore i obećavanja, a od 1606. god. pojačali su nešto svoju aktivnost i Španci. Od srpske strane javljali su se u Gracu i Pragu, na dvoru nadvojvode Ferdinanda i careva zamenika nadvojvode Matije, uz sumnjivog Andrijaševića pećki kaluđer Damjan Ljubibratić, koji je već 1597. god. imao misiju u Rimu, i druga inače malo poznata lica, od kojih se Nikola Drašković izdavao za plemića bosanskog i bio u vezama sa franjevcima. Možda će imati pravo Jovan Tomić, koji je mislio da ta stalna austriska pregovaranja i obećavanja nisu činjena bez izvesnog plana. Njima se, misli on, "išlo na to da se izazove pokret, koji će zadržati Turke, da svu silu svoju ne odvlače u Ugarsku". Obećavalo se još i u toku 1606. god., iako je izmorena i svima nevoljama izmučena zemlja jedva čekala mir, o kome su s Turcima vođeni potajni pregovori i koji je sklopljen 1. (11.) novembra 1606. na ušću Žitve u Dunav.
Spašavanje Dubrovnika
Za ovo vreme i Mlečani su izvršili jedan napad protiv Dubrovnika. Krajem januara 1603. poseli su oni dubrovačko ostrvo Lastovo, da bi tobože sprečili uskočke gusarske napadaje. Dubrovčani se u nevolji obratiše papi i hrišćanskim vladarima, ali im je glavna pomoć došla od Porte, koja se zauzela za Republiku Sv. Vlaha kao za svog vazala. Posle izvesnog zatezanja Mlečani su bili prisiljeni da 1606. god povrate oteti otok i da obuzdaju svoje prohteve.
Pobunjenici u savezu sa Španijom
Kad su prestale neposredne veze sa Austrijancima Srbi, upućivani sa raznih strana, stali obraćati španskom dvoru. Kao sredozemna sila, protivnica Mletaka, Španija je u to vreme težila da dobije koje uporište na istočnoj obali Jadranskog Mora i nalazila je za tu težnju izvesne podrške i na papskoj kuriji. Ona je s toga prihvatala ponude izvesnih ljudi iz Albanije, koji su je pozivali da im pomogne u ustanku protiv Turaka. Tim ljudima pridružili su se Andrijašević i Ljubibratić. Na španskom dvoru oni su bili primljeni lepo, jer su se pretstavljali kao narodni opunomoćenici, s kojima je već ranije ozbiljno pregovarao i austriski dvor. U Španiji oni su čak sklopili i pogodbu o pokretu Srba i Arbanasa. Već u leto 1606. napala je španska flota Drač, a iduće godine izbio je novi bunt u Albaniji. U Napulju, kod španskog vicekralja, sticale su se razne vesti i razne vrste ljudi. Izaslanstva vojvode Grdana cenjena su ipak naročito; po njihovim izveštajima to je bio, principalissimo huomo". Za nj se ozbiljno pomišljalo, da bi mogao sa Senjaninom Ivom Vlatkovićem pomoći da se ponovo otme Klis i da ima vrlo širok uticaj. Njegov ugled, kaže jedan izveštaj od 15. maja 1607., bio bi dovoljan da digne ustanak u Crnoj Gori i okolnim stranama. A taj bi ustanak naterao Turke da razdele svoje snage. Ali sa skupim iskustvom od pre nekoliko godina Grdan nije hteo da se izlaže nikakvoj opasnosti pre nego Španci ne dođu u jadranske vode i ne počnu ozbiljne operacije. I s toga je pregovarao ali čekao.
Pobunjenici u savezu sa Karlom Emanueom
Špansko otezanje učinilo je, da su naši ljudi stali tražiti nove veze. Izbor je pao na vrlo nesrećnu kombinaciju, na savojskog vojvodu Karla Emanuela I, čoveka ambiciozna, ali prevrtljiva i skroz nepouzdana. Tražeći neku krunu u Evropi on bi se bio zadovoljio i sa Albanijom. Preko izvesnih lica iz tih strana obavestio se o dotadašnjem radu na oslobođenju Albanije i stupio u veze i sa vojvodom Grdanom. O srpskim stvarima njega je obavestio Damjan Ljubibratić, koji je došao iz Napulja u Turin. Početkom 1608. god. došla su u Dubrovnik dva vojvodina plemića poverenika tražeći tu sastanak sa Grdanom i stvarajući veze s ljudima iz Hercegovine. Došla su zajedno s Ljubibratićem, koji im je imao biti posrednik. Po sporazumu s njima trebalo je da on lično ode do Grdana, ali on to, ne znamo zašto, nije učinio, nego je uzeo za posrednika Ivu Rašljanina, istina prijatelja Grdanova, ali mletačkog čoveka. Tako su Mlečani, i inače prilično obavešteni, sad doznali za sve pojedinosti. Dobili su tom prilikom mogućnost i da pročitaju pisma, koja je vojvoda savojski bio uputio patriarhu Jovanu i Grdanu. Srpski glavari (pismeni izveštaj mletački kaže, conti et principali del paese di Albania) odgovorili su vojvodi da željno očekuju njegovu akciju da bi ga rado primili za svog kralja. Vojvodi je pisao i patriarh Jovan, a obratio se u isto vreme i papi i španskom kralju skrećući im pažnju na ozbiljnost stvari i opasnost po hrišćanstvo, ako ona ne uspe. Srpski glavari sastali su se bili u manastiru Kosijerevu, 18. februara 1608., i sa tog sastanka uputili su odgovor Karlu i pismo španskom kralju tražeći energičan podvig. Iz Napulja je na ta pisma stigao patriarhu odgovor, koji ga je tešio nadama, i koji je jasno govorio da, zbog zauzetosti na drugoj strani, Španija ne može u taj mah učiniti ništa na istoku. Ali je bilo dosta ljudi koji su još verovali i kojima lično nije možda bilo u interesu, da se svet smiri. A uskomešali su se bili na više strana. U leto 1608. stigao je u Turin, vojvodi Karlu, i jedan arhiepiskop iz Bosne sa četiri kaluđera, očevidno u istom poslu. Glasovi su se širili stalno, da je španska flota već na putu i da akcija tek što nije počela. Naročito je slao suviše optimističke i netačne izveštaje kaluđer Damjan, koji se bio suviše zapleo u ove stvari i bio ili suviše lakomislen ili odviše naivan. Pod uticajem njegovih i drugih poruka Srbi su sazvali širi zbor u Moraču i na njemu su 13. decembra 1608., u patriarhovu prisustvu, glavari Crne Gore i istočne Hercegovine po drugi put doneli odluku, da će priznati Karla Emanuela za svoga kralja kada dođe da ih oslobodi, i da će ga patriarh krunisati po starom običaju. Patriarh je uz to tražio priznanje svih prava pravoslavne crkve, a izrično je naglasio da "u naše strane nikako nećemo ni jezuita, ni nikoga drugoga, koji bi puk hrišćanski obraćao na zakon rimski."
Međutim, taj akt nije više bio potreban. Situacija u Evropi skrenula je pažnju Karlovu na druge strane. Protestanti su 1608. god. sklopili svoju uniju, kojoj je kao odgovor sledovala katolička liga. U Austriji se već ozbiljno govorilo da je "bellum civile ante portas." Francuska se, u savezu s protestantima, spremala na novi rat protiv Habsburga. Španija, u očevidnom i naglom opadanju, imala je biti upletena isto tako. U takvim prilikama Karlu nije moglo biti stalo do toga, da se suviše izlaže i zalaže na dalekom Balkanu. Kako se brzo oduševio za stvar tako je brzo i ohladio.
Smirivanje ustanka
Ali, mada je on odustao od akcije i mada je bilo manje-više jasno da se povukao i španski dvor, naši su ljudi ipak nastavljali akcije. Ustanak, koji je 1609. god. izbio u Gornjoj Albaniji, zahvatio je i susedna plemena Klimente, Kuče, Pipere i Bjelopavliće, ali je bez pomoći sa strane malaksao i bio ugušen. Izvesni naši ljudi stvorili su bili zanat, da skoro s lučem traže ljude, koji bi pomogli pokret. Tako su, na primer, 1610. god. pregovarali sa knezom iz Mantove, a posle sa vojvodom Toskane. Moglo bi se reći, da su ti pregovori bili vođeni skoro bez svesti o odgovornosti, kad ne bi bilo izvesnih podataka, da je po sredi bilo i pustih ambicija i niskih motiva. Izveštaji papskih nuncija iz Graca i Beča 1609. god. nisu nimalo povoljni za ličnost i moral fra Dominika Andrijaševića. Pitanje je koliko je bio bolji njegov drug i saradnik srpski monah Damjan Ljubibratić, koji je deset godina šetao po Evropi i diplomatisao. Po ovom kako su išli od jednog gospodara drugom, obijajući pragove raznih dvorova, ne videći posle toliko vremena suštinu stvari, i ne stekavši nikakva iskustva za deset godina, čovek doista dobija utisak da, u najmanju ruku, nisu bili nimalo podesni za tako tešku dužnost koju su primili na sebe. Ali nisu isključeni ni drugi, po njih mnogo nepovoljniji, zaključci. Teško je verovati, da i oni sami nisu uviđali, kako je i teško i nemogućno slomiti tursku snagu takvim jednim podvigom, bez težih zapleta i posledica, sve da su ti planovi imali i konkretnijih rezultata. Sem toga, celu akciju su čitavo vreme energično i s mnogo veza ometali Mlečani, koji su uspeli da nekoliko glavnih radnika uvuku u svoju službu i da, dobro obavešteni, manje-više parališu svaki značajniji pothvat.
Vojvoda Grdan umro je negde oko 1612. god., a malo za njim preminuo je u Carigradu 1614. god. i patriarh Jovan. Nema nikakvih pouzdanih podataka o tom, da bi završio nasilnom smrću, kako su neki naši ljudi pretpostavljali. Malo posle njihove smrti izbio je u naše krajeve avanturistički pretendent na turski presto, Jahija, koji se izdavao za sina sultana Mehmeda III i koji beše primio hrišćanstvo. On je pre toga tražio po Italiji vladara, koji bi mu pomogao da dođe do prestola, pa se, među ostalima, poznao i s nekim našim ljudima, koji su obilazili talijanske dinaste. Jahija je došao u Peć, misleći da će tu zateći patriarha Jovana. Pričanja o njegovom bavljenju među Srbima i Arnautima i o njegovim pokušajima da tu izvede ustanak velikih razmera ne izgledaju nimalo verovatna; sigurno je, da su izvesna lica prosto izmišljena ili anahronisana (n. pr. hercegovački mitropolit Makarije, patriarhov sinovac Visarion). Biće da je te i njima slične vesti širio Jovan Renezi, sumnjivi tip koji je služio u isto vreme po dva gospodara, koji je bio i uhoda i zaverenik, i koji je, smucajući se po Evropi, hteo da svoje veze i tobožnje uticaje što skuplje proda. On je i lično slao poruke patriarhu Jovanu i Grdanu, hteo je da ga svi priznaju za vojvodu i da mu izdaju neku vrstu generalnog punomoćstva. On je izmislio i vest, da je 8. septembra 1614. održan u Kučima veliki zbor srpskih glavara, koji je imao da izradi papi plan o velikoj akciji za narodno oslobođenje i koji je, tobože, određivao njega kao srpskog pretstavnika.
Primena srpskog držanja
Nesumnjiva je činjenica, da je krajem XVI i početkom XVII veka, pod uticajem hrišćanske zapadnjačke aktivnosti, srpski narod u Turskoj izmenio svoju politiku. Istina, još ne na celom području, ali ipak na više strana; i, što je najvažnije, u glavnom središtu srpskog duhovnog i političkog života, u Peći i njegovoj okolini, Makarijev pravac bio je napušten. Turci su bili iznenađeni srpskim držanjem i ogorčeni; u ogorčenosti su učinili i jedan postupak koji je bio čisto i neobično svetogrđe. Ako su dotle Srbi bili oruđe tuđe propagande i radili, u najboljim težnjama, i nehotice protiv sebe, njihova je dalja borba bila razumljiva reakcija na tursko držanje. Posle meteža od petnaest godina i teških stradanja oni su na kraju došli do uverenja, da su se i suviše izložili bez ikakve stvarne koristi, a izmenili su svoje držanje. Novi srpski patriarh vratiće se na staru liniju. Ali, mada u prvi mah besplodan, ovaj je pokret uneo u srpski život nova osećanja. Slobodarske težnje probudile su se u narodu i radile su od sad više pritajeno, ali stalno. Spaljivanje tela Sv. Save stvorilo je dublji jaz između Turaka i srpskog sveštenstva, koji se više nije dao premostiti. Tim momentima došle su i socialne nevolje. Istrošena dugim ratovanjima i naporima Turska je sasvim poremetila svoje finansije i morala je da iznalazi sve nove izvore za državne prihode. Trgovački neinventivna i bez pravog poleta, sa nerazvijenom trgovačkom flotom, ne zalažući se za što aktivniju produktivnost bogatih oblasti kojima je raspolagala, Turska je pribegavala najkomotnijem sredstvu pribavljanja prihoda tim, što je povišavala stare i udarala nove poreze. S toga vidimo, da zamire rudarska proizvodnja, da trgovina ne ulazi u smelija preduzeća, da seljak, ogoleo i nesiguran, u velikom broju napušta zemlju, pa ili prelazi preko granice, ili se sklanja u planinske, teže pristupačne, krajeve. Zemljoradnja ustupa pred stočarstvom i sve više ostaje zapustele i neobrađene zemlje. Da je to još više pojačalo hrišćansko nezadovoljstvo razume se samo po sebi; rajvetin i zulum postaju pojmovi koji dobijaju naročit izraz pogoršanog socialnog i pravnog stanja.
Iseljavanje Srba
Kao najvidnija posledica ove promene u političkom držanju Srba bilo je povećano iseljavanje iz Turske. Lika je krajem XVI veka zadavala mnogo jada pograničnim austriskim vlastima. Nju i Krbavu Turci su bili naselili Srbima i s planom su puštali njihove čete da haraju po susedstvu. Kad je osvojio Bihać Hasan-paša Predojević se požurio da u njegovu oblast što pre dovede srpske koloniste. Srbi su, u to vreme, na krajini i po turskoj granici činili Turcima velike usluge, koristeći se i sami njihovim osvajanjima. U austriskoj Vojnoj Granici Srbe su štitile, u glavnom, samo vojne vlasti, dok su im plemići i starosedeoci često puta zagorčavali život. U Turskoj bar s te strane nije bilo smetnje; oni su obično dolazili na zemljišta, koja su dotadašnji i posednici i kmetovi napuštali sklanjajući živu glavu. Razumljivo je s toga što su Srbi na turskoj strani bili aktivniji i što je ta aktivnost zadavala glavobolje na austriskoj strani. Ali od početka hrišćanskog pokreta stanje se vidno izmenilo. Već je A. Karolji dobro primetio, da je spaljivanje tela Sv. Save izazvalo preokret. Za vreme sultana Mehmeda naseljena je Srbima okolina Gomirja, a posle toga iselilo se oko 500 Srba iz okoline Bihaća u hrvatsku Liku. Bili su to većinom članovi plemena Krmpotića. Za njima su išli i drugi, iz tih oblasti i iz Like. Toga seljenja bilo bi svakako i više, da se nisu vlasnici, Zrinjski i Frankopani, svim načinima protivili da na njihovo zemljište dolaze ljudi, koji neće da budu njihovi kmetovi. Vojne vlasti su uzalud posredovale. Gomije je osamdeset godina ležalo pusto. Šta su vlasnici imali od njega? Međutim, naseljavanjem Srba pojačava se bezbednost granice. Zemaljski staleži doneli su ipak 1604. god. u Požunu odluku, da se ukine nepravda, da doseljenici ne plaćaju devetinu vlasteli na čijem se imanjima nalaze. Dvor je uspeo u toliko, što je odbio da Srbi plaćaju taj porez za vreme rata. Privilegije, koje je car Rudolf bio 22. aprila 1607., po predlogu nadvojvode Ferdinanda, potpisao za Srbe u Lici ostale su neposlate iz straha, da se tim, zbog gornjeg zaključka, ne bi došlo u otvoren sukob sa staležima. Protiv Srba je i kranjski zemaljski sabor. Kad je 1609. god. došla jedna nova grupa doseljenika iz Ribnika, iz Like, i kad se za nju tražila pomoć i smeštaj, on je odgovorio, da je od Srba bilo više štete nego koristi i s toga se predložilo, da se obustavi svako dalje primanje Srba na toj strani. Odseljenim Srbima svetili su se, uz to, i Turci upadajući među njih i pleneći im stoku. Takav jedan veći napadaj zabeležen je 1613. god. protiv Srba u Modruši. Gonjeni i netrpljeni Srbi su se i sami svetili kome su stigli, a poneki su i napuštali nova naselja i odlazili na razne strane, a ponajviše na slavonsku granicu, gde je stanje bilo mnogo snošljivije.
U poslednjoj desetini XVI veka pojačala se i srpska imigracija u Slavoniju. Primer je dao orahovački vladika Vasilije. To doseljavanje pomagao je zapovednik hrvatske granice baron Johan Herberštajn, u sporazumu sa visokim vojnim krugovima. U glavnom su prelazili Srbi iz turske Slavonije u austrisku, u Rovišće, Koprivnicu, Poganac, Sv. Križ, Ivanić. Pre doseljavanja pogranične austriske vlasti davale su Srbima razna obećanja, da bi ih lakše pridobili na svoju stranu, ali posle doseljenja javljale su se iste pravne teškoće kao i u Hrvatskoj. Glavni vlasnik u tim oblastima bila je zagrebačka biskupija, koja je branila svoje interese. Vojne vlasti zastupale su Srbe i odbijale su zahteve biskupije u glavnom onim istim razlozima, kojim su ih branile i u Hrvatskoj. Prema Srbima one su bile u obavezi, jer su im ranije obećavale da neće biti ničiji podložnici. Sem toga, one su se bojale da se razočarani Srbi ne vrate u Tursku i da tako ne imadnu dvostruku opasnost: ponovnu opustelost granice i razdraženo neprijateljstvo Srba s njihovim turskim pomagačima. "Doseljavanje Srba u austriski deo Slavonije", piše A. Ivić, "bilo je najintenzivnije od god. 1595. do god. 1600., a doseljavanje u Hrvatsku od god. 1600. do god 1611." Na početku XVII veka u tadašnjoj Hrvatskoj, u varaždinskom i karlovačkom generalatu, broj pravoslavnih duša, to će reći u pretežnoj većini Srba, cenio se na 60.000 duša.
U ovo vreme bilo je i velikog iseljavanja iz srednje Dalmacije. Od 1603-1624. god. računa se, da se moglo iseliti do 10.000 kuća. Tada su opusteli manastiri Dragović i Krupa. J. Erdeljanović je svojim proučavanjima došao do rezultata, da je tada izvršena i seoba Bunjevaca na područje Bačke. Dr. R. Jeremić je utvrdio, da prezimena i narodne pesme Bunjevaca pokazuju, da su krajevi između Neretve, Vrbasa, Save, Kupe i Jadrana bili njihova najdugotrajnija etapa. I ostala proučavanja potvrdila su tu činjenicu. Bunjevačko stanovništvo, koje potiče iz zapadne Bosne i Hercegovine, povlačilo se najpre prema Dalmaciji, a odatle u dunavske oblasti. Sam naziv bunjevac čest je po celoj Dalmaciji i upotrebljava se samo za katolike. Etimologija reči još nije sasvim ubedljivo protumačena.