cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leclerc
Vatrena moć
Leclerc ima najsuvremeniji SUP koji može djelovati u svim vremenskim uvjetima i gađati iz pokreta. Uz pomoć balističkog računala i automatskog punjača topa Leclerc može opaliti svakih 5 sekundi. U tenku se nalazi 40 granata od kojih su 22 u automatskom punjaču. Najveća novost je digitalni prikaz bojišta s kojim zapovjednik može utvrditi položaj svojega i ostalih tenkova njegove postrojbe. Može se i prikazati svi otkriveni neprijateljski položaji što mu omogućava da prvi otvori paljbu.
Oklopna zaštita
Leclerc nema neku izvanrednu oklopnu zaštitu ali i ona je dovoljna za borbu protiv najjačih tenkova svijeta. Oklop tenka sastoji se od čelične ljuske na koju se postavljaju ploče sendvič oklopa. Leclerc ima i jako dobru aktivnu zaštitu koja se sastoji od 18 dimnih kutija, šest protupješačkih granata i četiri mamca za rakete s laserskim navođenjem.
Pokretljivost
Leclerc ima ugrađen francuski osmocilindrični dizel motor SACM V8X T9 snage 1500 KS (1100kW). Maksimalna brzina je 71 km/h i od 0 do 32 km/h ubrza za samo 5,5 sekundi. Domet mu je 550 kilometara. Tenk ima i automatsku transmisiju s pet stupnjeva prijenosa naprijed i jednim nazad. Zbog nepouzdanosti francuskog motora, nude se i inačice s motorom njemačke tvrtke MTU MT 883 Ka501 koji je jednake snage i sličnih karakteristika kao i francuski motor.
Leclerc AZUR
Kako bi svojim borbenim vozilima dala veće mogućnosti djelovanja u urbanom okruženju francuska je vojska pokrenula program AZUR (Action en Zone Urbaine). Tijekom izložbe Eurostatory 2006 prikazani su tenk Leclerc, oklopno vozilo na kotačima VAB i lako izvidničko vozilo VBL.
Prijedlog modernizacije/prilagodbe Leclerc AZUR osmišljen je da nakon samo nekoliko sati rada u terenskim uvjetima postojećim Leclercima omogući uspješnije djelovanje u urbanim područjima. Prijedlog obuhvaća:
Champs-Romain
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 328 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,33 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 304 metara (maksimalnoj 344 m, a minimalnoj 155 m).
M-84AS
M-84AS ili M-2001 je najmoderniji borbeni tenk Srbije. Tenk je poboljšana verzija jugoslavenskog tenka M-84.
M-84AS je predstavljen u javnost 2004. godine, a proizvodi ga SDPR Jugoimport pod nazivom „M-84AB1“. Kasnije je preimenovan u M-84AS. Razvijen je zajedno sa Rusijom, a tenk je razvijan paralelno sa suvremenim ruskim programom T-72M1M za modernizaciju tenkova iz serije T-72 koji se nudi od 2005. godine. U novi tenk je ugrađen poboljšani sustav za upravljanje paljbom (SUP) sa integriranim dnevno-noćnom ciljaničkom spravom. Postojeći top zamijenjen je novim, koji pored boljih karakteristika omogućava izuzetno laku i brzu zamjenu topovske cijevi. Novi tenk ima mogućnost ispaljivanja protuoklopne rakete sa laserskim navođenjem kroz cijev topa čime je omogućeno precizno gađanje neprijateljskih ciljeva na udaljenostima do 6 km. U borbeni komplet tenka uveden je novi potkalibarni projektil sa jezgrom od teškog metala, kao i projektil sa višestrukom kumulativnom bojnom glavom, čiji je osnovni zadatak borba protiv suvremenih tenkova zaštićeni višeslojnim oklopima. Zbog sve veće probojne moći suvremenih protuoklopnih oružja novi tenk M-84AB1 opremljen je reaktivnim oklopom koji pruža zaštitu i protiv suvremenih kumulativnih projektila. Osim povećane oklopne zaštite, novi tenk opremljen je i suvremenim elektro-optičkim sustavom za zaštitu od djelovanja laserskih i infracrvenih navođenih protuoklopnih raketa Štora-1.
M-2001 je veoma sličan trenutno najmodernijem ruskom borbenom tenku T-90S. Prvobitni naziv za ovu seriju je T-72BU, ali je nakon rata SAD protiv Iraka preimenovan iz marketinških razloga u T-90. U odnosu na T-90S, M-2001 je brži i pokretniji, dok T-90S ima jači oklop.
U Srbiji je planirano da se postojeći M-84 vojske Srbije poslije 2010. moderniziraju na M-84AS standard. Tenk, odnosno modernizacija, je također ponuđena Kuvajtu, ali je Kuvajt dao prednost za modernizaciju svojih M-84 hrvatskoj verziji M-95 Degman (odnosno M-84D), pošto se bitni dijelovi M-84AS poput Štora-1 sustava proizvode u Rusiji.
Eduardo dos Reis Carvalho
Eduardo dos Reis Carvalho (Mirandela, 19. rujna 1982.) je portugalski nogometaš koji trenutačno igra za nogometni klub Dinamo Zagreb i portugalsku nogometnu reprezentaciju.
Eduardo je u svojoj karijeri nastupao za Bragu B momčad, Bragu, Beira-Mar, Vitóriu Setubal, Genou, Benficu i Istanbul BB.
Borletti, Padova
Borletti je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Münchberg
Minhberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Hof. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 11.087 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9475154.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Hof Minhberg se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Hof. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 546 metara. Površina opštine iznosi 68,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.087 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 161 stanovnika/km².
Chad od Mercije
Chad (Ceadda; ? - 2. mart 672) bio je istaknuti anglosaksonski svećenik, koji je postao opat nekoliko samostana, nadbiskup Northumbrijaca i na kraju biskup Mercijanaca i Lindseyaca. Kasnije je kanoniziran, isto kao i njegov brat Cedd. Njegov život je detaljno opisao Beda Uvaženi prema kome je, zajedno sa Ceddom, najzaslužniji za pokrštavanje dotada paganskog mercijskog kraljevstva.
Ecgfrith od Northumbrije
Ecgfrith (? - 685) je bio kralj Northumbrije, poznat po tome što je za vrijeme njegove vladavine država stekla svoj teritorijalni maksimum, ali i pogibiji u katastrofalnoj bitci protiv Pikta, a koja je označila početak slabljenja Northumbrije.
Ecgfrith je bio sin kralja Oswiua. Prije nego što je mercijski kralj Penda oko 655. napao Northumbriju i kralja Oswiua, Ecgfrith se nalazio na mercijskom dvoru kao talac. Njegovo zatočeništvo je prekinula očeva pobjeda u bitci kod Winwaeda. Godine 664. ga je otac učinio svojim pod-kralje, odnosno dao mu vlast nad bivšim kraljevstvom Deira. Oca je naslijedio godine 670.
Njegov dolazak na prijestolje su Pikti u sjevernim dijelovima države shvatili kao znak slabosti, te su digli ustanak koji je Ecgfrith ugušio 671. u bitci Dvije rijeke. Potom se oženio za Aetheltryth, kćer istočnoanglijskog kralja Anne. Njen bijeg u samostan u zaređenje se često tumačenje kao razlog za dugogodišnji sukob sa Wilfridom, biskupom od Yorka. Poslije se Ecgfrith oženio za Eormenburg.
Godine 674. Ecgfrith je porazio mercijskog kralja Wulfherea i Northumbriji pripojio dotadašnju Kraljevinu Lindsay. Iako se njegova sestra Ostryth udala za novog mercijskog kralja Aethelreda godine 679. je došlo do novog sukoba i bitke u kome je ubijen Ecgfrithov brat Aelfwine. Spor je riješilo posredovanje kenterberijskog nadbiskupa Teodora iz Tarza.
Godine 684. je Ecgfrith organizirao pohod preko mora u Irsku koji je rezultirao velikim brojem uhvaćenih robova. Godine 685. je njegov pohod protiv piktske države Fortriu doveo do bitke kod Dun Nechtaina u kojoj je poražen i poginuo. Naslijedio ga je nezakoniti brat Aldfrith.
Burlington Junction, Missouri
Burlington Džankšon je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 537, što je 95 (-15,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Genocid u Burundiju
Od dobijanja nezavisnosti Burundija 1962., tamo su se desila dva događaja koja su nazvana genocidom. Ti događaji su bili 1972.; masovna ubistva hutua od strane tutsa, i 1993.; ubistva tutsija od strane hutua koji je priznat kao genocid u konačnom izveštaju međunarodne komisije za ispitivanje u Burundiju predstavljenom Savetu Bezbednosti Ujedinjenih nacija 2002.
Istorija Burundija
Stanovništvo u Burundiju između 1960. i 1970. su predstavljali hutui 80%, kojima je vladala tutska manjina. Burundi je dobio nezavisnost 1962, a u maju 1965. se održavaju prvi parlamentarni izbori. Očekivano hutu kandidati su osvojili pobedu zauzevši 23 mesta od ukupno 33. Umesto hutu premijera koji je trebao da bude postavljen na dužnosti, kralj postavlja jednog svog prijatelja, tutsa. Dana 18. oktobra 1965. huti, nezadovoljni ovakvom kraljevom odlukom izvršavaju puč. Kralj je napustio zemlju, i nikad se nije vratio, ali puč je propao.
Maj—jul 1972.
27. aprila 1972, pobunjenici predvođeni od strane hutu članova žandarmerije otvaraju vatru na neselja Rumonge i Njanza-Lak. Brojne greške su saopštili očevidci, a naoružani hutu pobunjenici su nastavili da ubijaju tutse i umerene hutue na koje su naišli. Prema procenama tokom ove hutu pobune, negde ooko 20.000 do 30.000 ljudi je ubijeno. Predsednik Mišel Mikombero (tuts) objavljuje vojni zakon i sistematsko ubijanje hutu naroda. Početna faza genocida je bila čisto orkestritana, sa listama meta koje su uključivali hutu obrazovane ljude, elitu i vojne vođe. Na kraju su tutsi preuzeli potpunu vlast u zemlji i po njihovim procenama ubijeno je oko 15.000 hutua dok po hutuima taj broj se kreće i do 300.000 žrtava. Danas prema konzervativnim merenjima ubijeno je između 50.000 i 100.000 ljudi za samo 3 meseca. Preko 500.000 hiljada je napustilo zemlju i otišlo u susedne zemlje Zair, Ruandu i Tanzaniju.
1993.
1993. burundansaka partija Front za demokratiju Burundija, FRODEBU, i njihov predsednički kandidat Ndadaje ostvaruju pobedu i formiraju prvu hutu vladu u Burundiju. 21. oktobra 1993. predsednik Ndadaje je ubijen u vreme građanskog rata. Hutu vođe, većinom iz FRODEBU-a, odgovaraju nasiljem na atentat i prema procenama ubijeno je oko 400.000 tutsa. Pokušavajući da vrate red, članovi burundanske armije i nevini hutui koji nisu učestvovali u masovnim ubistvima, ubijaju počinioce zločina. Danas, masovna ubistva tutsa iz 1993. su kao genocid priznale samo Ujedinjene nacije.
Ruandanska veza
Genocid iz 1972. je ostala crna mrlja u kolektivnom sećanju Hutu naroda i u Burundiju i u susednim zemljama. Na desetine hiljada civila je napustilo zemlju i prebeglo u susednu Ruandu. Ti događaji su izazvali radikalne reakcije hutu populacije u Ruandi koji su pobegli od Ruandanskog patriotskog fronta, što je partija Tutsa. Hutui čine genocid u Ruandi, a prema procenama ubijeno je između 800.000 i 1.000.000 ljudi.
Ray Bolger
'Raymond Wallace "Ray" Bolger (10. januar 1904 – 15. januar 1987) bio je američki glumac i zabavljač, najpoznatiji po ulozi Strašila u popularnom filmu Čarobnjak iz Oza.
Odrastao je u irskoj katoličkoj porodici, a karijeru započeo u vodviljima. Na film se preorijentirao 1936. kada je potpisao ugovor s MGM-om, a u znamenitom biografskom mjuziklu The Great Ziegfeld je tumačio samog sebe. Nakon toga je nastupao po noćnim klubovima i televiziji. Kada je 1987. godine umro, bio je posljednji član originalne postave Oza.
Xuchang
Xuchang (izgovor na poštanskim kartama: Hsuchang) je grad na razini prefekture u središtu kineske provincije Henan. Na sjeverozapadu graniči sa gradom Zhengzhou, na sjeveroistoku sa Kaifengom, na istoku sa Zhoukoum, na jugoistoku sa Luoheom i na jugozapadu sa Pingdingshanom.
Xuchang je u historiji poznat kao sjedište klana Cao Caoa u doba kraja dinastije Han, odnosno kao nominalna carska prijestolnica cara Xiana, posljednjeg cara dinastije Han. 220-ih su Cao Caovi nasljednici prijestolnicu premjestili u Luoyang.
Adeodat II
Adeodat II ili Deodat II (u nekim izvorima) je bio papa od 11. travnja 672. do 17. lipnja 676. godine. O njegovom životu se zna vrlo malo. Prije stupanja na papsku stolicu je bio benediktinski redovnik iz samostana sv. Erazma na rimskom brdu Celio. Kada je stupio na papsku stolicu, već je bio u poodmakloj životnoj dobi. Prema predaji je dao dozvolu Venecijancima da sami biraju svog dužda.
Društvo hrvatskih književnih prevodilaca
Društvo hrvatskih književnih prevodilaca osnovano je 1953. godine. Osnivačka skupština održana je 11. novembra 1952., kada su utvrđeni temeljni zadaci Društva i izabran Upravni odbor. Njega su činili Gustav Krklec (predsednik), Roman Šovary (potpredsednik), Jerka Belan i Radovan Ivšić (tajnici), Iva Adum (blagajnik), a Ivo Frangeš, Zlatko Gorjan, Berislav Grgić, Ivo Hergešić, Ljudevit Jonke i Tone Potokar (članovi).
U krovnu evropsku književnoprevodilačko udruženje Evropsko veće udruženja književnih prevodilaca (Conseil Européen des Associations des Traducteurs Littéraires — CEATL) Društvo je primljeno 1994.
Nagrade i priznanja
Društvo dodeljuje godišnju nagradu za najbolji književni prevod u protekloj godini i Nagradu za životno delo. Nagrade čini bronzana plaketa i dodeljuje se isključivo članovima Društva.
Lav Kulješov
LLav Vladimirovič Kulješov (Tambov, 13. januar 1899 — Moskva, 29. mart 1970) je bio ruski filmski stvaralac koji je osmislio i pomogao da se osnuje prva filmska škola na svetu — Moskovska filma škola.
Kulješov se može smatrati jednim od prvih teoretičara filma, a zajedno sa Sergejom Ejzenštajnom, koji je jedno kratko vreme bio njegov učenik, i Vsevolodom Pudovkinom bio je vođa onoga što se u teoriji filma zove Sovjetska teorija montaže. Prema njegovom mišljenju osnova filma je bila upravo montaža, dakle veza između dva kadra. Svoju tezu odnosno princip ilustrovao je „Kulješovim eksperimentom“, u kome je montažno spojio isti kadar (glumčev krupan plan) sa potpuno različitim sadržajem (tanjir čorbe, mrtvački sanduk i sl.) i takve montažne jedinice i njihovo značenje gledaoci su sasvim različiti percipirali.
Uz svoj teoretičarski rad Kulješov je paraleno radio i kao filmski autor, sve do trenutka u kom staljinistička vlast tadašnje Rusije nije to onemogućila.
Lazar Manojlović
Život
Lazar Manojlović je rođen 1934. godine u Velikoj Obarskoj kod Bijeljine od oca Jovana i majke Radosave a umro je 2. marta 2016. godine. Odrastao je u siromašnoj porodici sa osamnaestero djece. O svome kućnom vaspitanju kaže:
Tokom rata u BiH početkom 1990-ih, Manojlović se istakao suprotstavljanjem onima koji su provodili etničko čišćenje u Bijeljini. Riskirajući vlasiti život uspio je spasiti nekoliko Bošnjaka iz logora smrti u Batkoviću.
Manojlović je bio član Helsinškog odbora za ljudska prava u Bosni i Hercegovini. 2008. je dobio pečat grada Padove i u njegovu čast je posađena maslina u «Parku pravednika širom svijeta», utemeljenom radi širenja kultura mira i čuvanja uspomene na hrabre ljude iz cijelog svijeta koji su se suprotstavili genocidima prošlog stoljeća.
Druga oklopna armija (Wehrmacht)
Od 15. avgusta 1943. do decembra 1944. borila se na teritoriji Jugoslavije i bila u sastavu Armijske grupe F. Od decembra 1944. taktički je potčinjena Armijskoj grupi "Jug" i zadužena za sektor fronta u južnoj Mađarskoj.
Početkom maja 1945. sve njene jedinice predale su se Crvenoj armiji u Austriji.
Formacija i zadaci armije
Od 6. avgusta 1943. Druga oklopna armija prepotčinjena je Armijskoj grupi "F", odnosno Komandi Jugoistoka, reorganizovana i zadužena za operativno područje Jugoslavije, izuzev Slovenije koja je predstavljala operativno područje Armijske grupe "B". Zadatak Druge oklopne armije bio je borba protiv partizana i sprečavanje eventualnog savezničkog iskrcavanja.
Razoružavši brojne italijanske jedinice, velike delove zemlje zauzela je i držala u svojim rukama NOVJ. Druga oklopna armija je bila prinuđena da podeli svoj zadatak u tri faze:
Ovi zadaci su se veoma razlikovali od onih sa kojima se štab armije susretao na Istočnom frontu. Usled toga i usled potreba na ostalim frontovima došlo je do promena u formaciji i operativnoj taktici. III SS oklopni korpus je nakon okončanih operacija u zahvatu zagrebačkog saobraćajnog čvora krajem decembra 1943. izuzet iz armije, a od početka oktobra 1943. u njenom sastavu nalazio se V SS dobrovoljački brdski korpus.
U Srbiji je u to vreme funkcionisao štab Vojnoupravnog komandanta Jugoistoka generala Hansa Felbera, koji je imao pod svojom komandom nefrontovske formacije: policijske i teritorijalne jedinice, jedinice Srpske vlade, Ruski zaštitni korpus i Bugarski okupacioni korpus. Ovaj štab je funkcionisao kao okupaciona komanda, dok je operativnu komandu i nad teritorijom Srbije imao štab Druge oklopne armije.
Tok operacija
Završivši do kraja oktobra 1943. zadatak razoružavanja Italijana s polovičnim uspehom, štab armije pokrenuo je niz energičnih parcijalnih operacija usmerenih na ovladavanje jadranskom obalom i njenim zaleđem. Nakon zauzimanja Tuzle 11. novembra 1943, armija je početkom decembra sinhrono pokrenula niz operacija:
Ove operacije nestavljale su se do kulminacije u centralnoj Bosni, pod nazivom Valdrauš, tokom celog januara 1944. Zatim su se operacije nastavile granajući se u nizove manjih. Armija je 20. januara 1944. konačno uspela da zauzme Senj, poslednji grad koji je NOVJ držala na jadranskoj obali. XV korpus je 22. decembra iskrcavanjem na Korčulu (Operacija "Herbstgeviter II") otpočeo nastupanje na jadranska ostrva.
Trupe su uz velike napore prokrstarile zemljom, ali u najboljem slučaju s vrlo privremenim uspehom: dok je V SS korpus vršio pritisak na Treći korpus NOVJ u istočnoj Bosni, Peti korpus NOVJ pokrenuo je 31. decembra 1943. banjalučku operaciju radi olakšavanja položaja Trećeg korpusa. Kad je fokus nemačke operacije pao na Peti korpus, Treći korpus NOVJ je 16. januara 1944. pokrenuo napad na Tuzlu.
Operativna taktika
Druga oklopna armija je veoma prilagodila operativnu taktiku protivniku. Umesto frontovske veze među jedinicama, štab armije uputio je svoje jedinice na vršenje drskih energičnih prodora sa sopstvenim obezbeđenjem. Takođe, pridavao je veilik značaj postizanju iznenađenja i zavaravanju protivnika.
Veliki značaj armija je pridavala pomoćnim trupama na terenu: Oružane snage NDH bile su neposredno operativno potčinjene nemačkim operativnim komandama. Muslimansku legiju Nemci koristili na više načina: uvodili su je u borbu pod nemačkom komandom i sa nemačkim oficirima (na primer, Legija "Krempler"). Legija je takođe služila kao izvor regruta za jedinice Vermahta i SS jedinice.
Nemci su cenili borbenu vrednost nekih četničkih formacija i rado su iz razdora između partizana i četnika izvlačili korist za sebe. Četničke jedinice u nekim slučajevima bile su operativno potčinjene nemačkim komandama, ali su češće bile sa njima povezane preko svog obaveštajnog odseka (odsek Ic) (na primer, Dinarska divizija i bosanski četnici). Sa četnicima u Srbiji saradnju su održavali preko oficira za vezu.
Sa svim potčinjenim jedinicama, štab Druge oklopne armije imao je pod svojom komandom 1944. godine oko 560.000 ljudi pod oružjem.
Obaveštajnoj i diverzantskoj delatnosti armija je pridavala veliku pažnju. Obaveštajci su sa uspehom dešifrovali kodove partizanskog radio-saobraćaja, pa su na taj način ostvarivali značajnu prednost. Tako, 20. februara 1944., istog dana kad je maršal Tito izdao naređenje Drugoj i Petoj diviziji za prodor iz Sandžaka u Srbiju, štab Druge oklopne armije izdao je naređenje svojim potčinjenim štabovima u kojima nalaže protivmere.
Štab armije preko svojih obaveštajnih odseka formirale takozvane "trupove" - jedinice od stotinjak ljudi koje bi se kamuflirale u partizane i tako prodirale u dubinu slobodne teritorije radi diverzija i atentata. U dokumentima pominju se kao "Jedinice Konrad pri štabu Druge oklopne armije" po poručniku doktoru Rajnhardu Kopsu - Konradu, "starešini jedinice Ic/AO". U trupove su uključivani nemački saradnici sa srpskohrvatskog govornog područja. (O delovanju jednog takvog trupa može se videti iz izveštaja majora Kapetanovića na "Vikiizvorniku").
Desant na Drvar
Ipak, i pored svih napora Druge oklopne armije, NOVJ nije pokazivala znake posustajanja, niti je bila ozbiljno uzdrmana. Vrhovna komanda Vermahta i sam Hitler bili su nezadovoljni učinkom armije. Stoga je Hitler lično naložio komandantu armije Rendulicu da likvidira Tita i njegov štab, s namerom da unese pometnju i dezorganizaciju u NOVJ. U tu svrhu stavio mu je na raspolaganje specijalno tajno oružje do kojeg je mnogo držao - SS diverzante padobrance. Tako je nastala zamisao za jednu od najspektakularnijih operacija Drugog svetskog rata: operacije "Reselšprung".
Ova obaveštajno-diverzantsko-armijska operacija pokrenuta je, nakon pomnih priprema, 25. maja 1944. 500. SS padobranskom bataljonu pridodat je jedan broj saradnika sa terena - članova trupa "Bekel" majora Beneša, obaveštajca XV korpusa radi lakšeg snalaženja na terenu. 25. maja 1944. počeo je pomno pripremani vazdušno-kopneni udar: najpre je intenzivno bombardovanje potpuno rastrojilo partizansku organizaciju u Drvaru i paralisalo njeno fonkcionisanje, a neposredno zatim je spušten na zemlju prvi talas desanta. Istovremeno je u koncentričan prodor ka Drvaru krenulo sedam posebno formiranih samostalnih motorizovanih kolona iz okolnih gradova, sa zadatkom da, pre svega, prihvte desantne trupe i tako spreče njihovo uništenje, i da uništavaju partizanske štabove u pokretu.
Kao što je poznato, Desant na Drvar je ipak završen neuspehom, a komandant Lotar Rendulic poslat je na novu dužnost.
Atraktivnost ovog poduhvata privlači pažnju i danas: na šezdesetu godišnjicu, 25. maja 2004. poštovaoci tradicije 500. SS padobranski lovački bataljona izveli su u pustinji Arizone repliku ove operacije.
Bitka za Srbiju
Srbija je središte Balkana i glavni komunikacijski čvor. Svakon iskrcavanju na Balkan iz operativnih razloga mora prethoditi masovno rušenje komunikacija u Srbiji. Svaka odbrana Balkana od invazije zasniva se na održavanju komunikacija kroz Srbiju u dobrom stanju. Međutim, nakon jeseni 1941., partizani su u Srbiji prilično loše stajali. Četnici su, delom zahvaljujući svojoj politici nezameranja, uspeli da obnove svoju organizaciju, ali nisu pokazivali entuzijazam za potrebne operacije rušenja. Tito je Srbiju želeo za sebe iz operativnih, a još više iz političkih razloga. Zapadni saveznici razmišljali su o iskrcavanju, i želeli su pri tome rušilački raspoloženog saveznika u Srbiji. Žrtvovali su političke razloge vojnima, prekinuli svaku pomoć i podršku Mihailoviću i pomaganju partizana u Srbiji dali najviši prioritet.
Konačno, tokom avgusta je NOVJ uspela da nadigra Drugu oklopnu armiju, i da, uprkos operacijama "Draufgenger" i "Ribecal" ubaci dve operativne grupe divizija u Srbiju. Tokom prve nedelje septembra 1944. partizani su u sadejstvu sa BAF-om izveli spektakularnu masovnu operaciju rušenja kakvu su saveznici oduvek želeli, pod imenom Operacija "Retvik", i blokirali izvlačenje Armijske grupe "E" iz Grčke. Time se međutim okoristila treća strana - na granicama Srbije upravo se pojavljivala Crvena armija.
Nakon Beogradske operacije nastala je nova operativna situacija. Crvena armija je nakon Batinske bitke novembra 1944. prodirala preko Dunava duboko kroz južnu Mađarsku, dok je 300.000 vojnika Armijske grupe "E" zadržano je u probijanju iz Grčke. Druga oklopna armija decembra 1944. prepotčinjen je pod taktičku komandu Armijske grupe "Jug", sa zaduženjem da zaustavi Crvenu armiju, u južnoj Mađarskoj. Štab Druge oklopne armije međutim nije uspeo da izvuče značajne efektive iz Jugoslavije. Postepeno je predao komandu nad svojim XXI brdskim korpusm, Petim SS. XXXIV korpusom, XV brdskim, i LXIX rezervnim korpusom Armijskoj grupi "E". U južnu Mađarsku prebačene su pod njegovu komandu neke jedinice iz njegovog prvobitnog sastava (118. lovačka divizija, Divizija Brandenburg), ali su glavninu sačinjavala ojačanja iz Mađarske, Italije i Nemačke.
Zelena linija
S obzirom na napredovanje Crvene armije u Banatu i istočnoj Srbiji, imajući u vidu neuspeh Armijske grupe E iz Grčke da se probije u tu oblast, bilo je neophodno preusmeravanje snaga. Druga oklopna armija je plan da, u cilju uštede snaga, povuče svoju glavnu odbrambenu liniju sa jadranske obale na planinsku liniju od ušća Zrmanje do Durmitora, što je nemačka Vrhovna komanda odobrila 10. oktobra 1944. Ova linija, modifikovana nakon Beogradske operacije na levom krilu na liniju od Gacka na sever rekom Drinom, dobila je kodno ime Zelena linija, i postala je glavna linija nemačke odbrane u Jugoslaviji. Prema planu, to je trebalo omogućiti prebacivanje 118. lovačke i 264. pešadijske divizije u Panoniju.
Ovaj plan omele su snage NOVJ svojim nastupanjem. Deveta divizija NOVJ zauzela je Livno 10. oktobra 1944. Na južnom krilu, 369. divizija, koja je trebalo da preuzme zonu 118. lovačke divizije, pretrpela je teške poraze i bila je ozbiljno uzdrmana, pa su od cele divizije početkom oktobra transportovana za Beograd samo dva bataljona 750. puka. Na severnom krilu, Osmi korpus NOVJ svojim pritiskom nije dozvolio odvajanje 264. divizije, tako da je transportovano svega nekoliko četa. Glavnina ove divizije, zajedno sa delovima 373, uništeni su u Kninskoj operaciji početkom decembra 1944. Tako je nastao "150 km širok otvora na frontu Knin - Mostar", koji je zabrinjavao Nemce.
U oktobru 1944. Armijska grupa E preuzela je komandu nad V SS korpusom, a u decembru i nad XV i LXIX korpusom i korpusnom grupom Kibler u Sremu, pa je štab Druge oklopne armije preuzeo odgovornost nad frontom severno od Drave. U tom periodu pod svojom komandom imao je LXIII, XXII brdski i I konjički korpus.
Poslednja faza
U južnoj Mađarskoj Druga oklopna armija učestvovala je tokom marta 1945. u labudovoj pesmi Trećeg rajha, u poslednjoj velikoj ofanzivi pod nazivom Prolećno buđenje. Svoj ratni put završila je u maju 1945. u južnoj Austriji bezuslovnom predajom jedinicama Crvene armije.
Jedan od komandanata armije, Lotar Rendulic, napisao je posle rata knjigu ratnih sećanja koja je objavljena 1952. pod naslovom. Drugi odeljak knjige odnosi se na Drugu oklopnu armiju i rat u Jugoslaviji. On, između ostalog, ovako ocenjuje stanje:
Peta avenija
mini|300p|Oznaka Pete avenije mini|300p|Peta avenija Peta avenija je značajna ulica u centru njujorkškog okgruga Menhetn. Deo Pete avenije između 34. i 59. ulice predstavlja jednu od najpoznatijih ulica za kupovinu u celom svetu. Peta avenija je simbol bogatog Njujorka i neprestano se proglašava za jednu od najskupljih ulica na svetu. Počevši od sredine devedesetih godina dvadesetog veka, predeo između 49. i 57. ulice, nekoliko godina je bio poznat po najvećoj ceni poslovnog prostora na svetu.
Sanacija
Sanacija je izvođenje građevinskih i drugih radova na postojećem objektu kojima se vrši popravka uređaja, postrojenja i opreme, odnosno zamena konstruktivnih elemenata objekta, kojima se ne menja spoljni izgled, ne utiče na bezbednost susednih objekata, saobraćaja i životne sredine.
Peta avenija
Peta avenija počinje od Vašington skver parka u Grivnič vilidžu i kroz središte Midtauna se kreće ka severu, uz istočni deo Sentral parka, gde čini granicu Gornje istočne strane. Avenija se nastavlja kroz Harlem, gde se završava kod reke Harlem i 142. ulice. Peta avenija deli ulice na Menhetnu na istočne i zapadne, npr. istočno od ove avenije počinje Istočna 59. ulica, a zapadno od nje - Zapadna 59. ulica.
Sanacija
Radovi na sanaciji se obično dele na tzv. reparaturne sanacije, koje služe za produženje upotrebljivosti i trajnosti stambenih zgrada i Konstrukcijske sanacije, koje se predzzimaju u situacijama kada je stanje određene konstrukcije takvo da u nije zadovoljena njena nosivost i sigurnost. Potonje najčešće uključuje različite vidove ojačavanja armiranobetonskih konstrukcija.
Münnerstadt
Minerštat je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Bad Kisingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 7.898 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9672135.
Peta avenija
Jedan deo pete avenije, od 82. ulice do 105. ulice, nosi naziv Muzejska milja zbog velikog broja muzeja koji su koncetrisani na ovom potezu.
Münnerstadt
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Bad Kisingen Minerštat se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Bad Kisingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 236 metara. Površina opštine iznosi 93,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.898 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 85 stanovnika/km².
Generalplan Ost
[[Image:Generalplan Ost map.tiff|mini|300px|Mapa Evrope sa ucrtanim granicama pre Drugog svetskog rata, uz prikaz glavnog plana Istok.
Legenda: Tamno sivo – Nemačka (Deutsches Reich). Tačkasta crna linija - prostiranje detaljnog plana „druge faze naseljavanja“ (Siedlungsphase). Svetlo sivo – najdalji domet glavnog plana Istok. Imena ispisana plavom bojom - oblasti koje su nazivane rajhskomesarijatima : Ostland (1941-1945), Ukrajina (1941-1945), Moskovija (nikad uspostavljen), Kavkaz (nikad uspostavljen).]]
Generalplan Ost (, „glavni plan Istok“) je bio tajni nacistički plan za kolonizaciju istočne Evrope. Ovaj plan je podrazumevao sprovođenje genocida i etničkog čišćenja na teritorijama koje je Nemačka okupirala u istočnoj Evropi tokom Drugog svetskog rata. Plan je sačinjen između 1939. i 1942. i bio je deo nacističkog pokreta Lebensraum i sprovođenje politike Prodora na istok, koja je sama bila deo šireg plana za uspostavljanje Novog poretka, odnosno velike Njemačke.
Regija Južnih naroda, narodnosti i etničkih grupa
Regija Južnih naroda, narodnosti i etničkih grupa (za koju se često koristi engleska skraćenica SNNPR) je jedno od devet etničkih područja (kililocha) Etiopije. Sadržava bivše regije 7-11. Glavni grad je Avasa.
SNNPR se graniči s Kenijom na jugu, Trokutom Ilemi (regijom koju prisvajaju Etiopija, Kenija i Sudan) na jugozapadu, Sudanom na zapadu, etiopskim regijama Gambela na sjeveru, i Oromia na sjeveru i istoku. Osim Avase, važniji gradovi regije su Arba Minč, Bonga, Čenča, Dila, Irgalem, Mizan Teferi, Sodo, Vendo i Vorabe.
Džinšinski rat
Jinshinski rat (壬申の乱) je bio kratkotrajni građanski rat koji se u vodio u Japanu godine 672. kao posljedica dinastijskog sukoba nastalog nakon smrti cara Tenjija. Naziv jinshin (壬申) se odnosi na devetu godinu šezdesetogodišnjeg ciklusa Jikkan Jūnishi, koji odgovara godini 673. Anno domini
Tenji je prvotno odredio svog brata princa Ōamu za nasljednika, ali se kasnije predomislio i imenovao svog sina princa Ōtomoa. Nakon Otomoovog dolaska na vlast (pod imenom car Kobun), princ Oama - koji se prije toga bio sklonio iz carske palače - podigao je ustanak i sa svojom vojskom uspio zauzeti palaču Asuka. Car Kobun je prije toga izvršio samoubistvo. Tako je Otomo mogao preuzeti vlast kao car Temmu.
Champ-sur-Layon
Šan sir Lajon je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Anže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 803 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 41 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,19 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 69 metara (maksimalnoj 92 m, a minimalnoj 22 m).
Eden Isle, Louisiana
Iden Ajl je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.041, što je 780 (12,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Moncrivello, Vercelli
Moncrivello je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1013 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 304 m.
John Ford
John Ford (Cape Elisabeth, 1. 2. 1894. - Palm Desert, 31. 8. 1973.), američki filmski redatelj.
Od Feeneyja do Forda
Rođen je kao John Martin Feeney u Cape Elizabethu, Maine u obitelji Johna Augustinea Feeneyja i Barbare (Abbey) Curran, oboje rođenih u Spiddalu, Irska, 1856.
John Augustine i Barbara Feeney stigli su u Boston i Portland odvojeno u razmaku od nekoliko dana u svibnju i lipnju 1872., a vjenčali su se 1875., te postali američki građani tri godine poslije. Imali su jedanaestero djece: Mamie (Mary Agnes), rođena 1876.; Delia (Edith), 1878.-1881.; Patrick; Francis Ford, 1881.-1953.; Bridget, 1883.-1884., Barbara, rođena i umrla 1888., Edward, rođen 1889.; Josephine, rođena 1891., Hannah (Johanna), rođena i umrla 1892.; John Martin, 1894.-1973.; i Daniel, rođen i umro 1896.
Feeney je pohađao srednju školu u Portlandu, gdje je jedna dvorana nazvana po njemu.
Feeny je počeo glumiti 1914., uzevši umjetničko ime "Jack Ford". Iako nepotpisan, nastupio je kao član Ku-Klux-Klana u klasiku D. W. Griffitha iz 1915., Rođenje jedne nacije, kao čovjek koji podiže dio svoje kukuljice kako bi mogao jasnije vidjeti.
Oženio je Mary McBride Smith, 3. srpnja 1920. (dobili su dvoje djece). Ford se nikad nije razveo od žene iako se pet godina viđao s Katharine Hepburn nakon što su se sreli tijekom snimanja filma Mary od Škotske (1936.).
Redatelj
1921., Ford je okrenuo režiranju, počinjući sa svojim suradnikom Loisom Weberom. Tijekom dvadesetih bio je predsjednik Udruge filmskih redatelja, preteči današnjeg Udruženja redatelja Amerike.
Tijekom karijere koja je trajala više od 35 godina, John Wayne pojavio se u više od dvadeset Fordovih filmova, kao što su Poštanska kočija (1939.), Nosila je žutu vrpcu (1949.), Mirni čovjek ([1952].), Tragači (1956.), Orlova krila (1957.) i Čovjek koji je ubio Libertyja Valancea (1962.)
Fordova omiljena lokacija za snimanje filmova bio je dio Monument Valleyja u Utahu. Ford je tu snimio neke od najljepših i najsnažnijih snimki svih vremena i tako opisao američki Zapad u filmovima kao što su Poštanska kočija, Tragači, Fort Apache i Nosila je žutu vrpcu.
Mornarička karijera i kasniji rad
Tijekom 2. svjetskog rata Ford je služio u mornarici SAD-a i snimao dokumentarce za Mornaricu. Osvojio je dva Oscara u to vrijeme, jedan za polu-dokumentarac Bitka za Midway (1942.), a drugi za propagandni film ''7. prosinca'' (1943.).
Ford je bio na plaži Omaha na Dan D. Kao šef fotografskog odjela, prešao je La Manche na američkom nosaču zrakoplova i prisustvovao američkom iskrcavanju u Normandiji, te se i sam spustio na plažu s ekipom kamermana Obalne straže koji su snimali bitku iz pozadine, dok je Ford režirao operacije. Film je montiran u Londonu, ali vrlo malo toga je objavljeno. Ford je objasnio u intervjuu iz 1964. da je se američka vlada "bojala prikazati toliko američkih žrtava", dodavši kako cijeli Dan D film "još postoji u cijelosti, a pohranjen je u Anacostiji, pokraj Washingtona". Trideset godina poslije, povjesničar Stephen E. Ambrose izvjestio je kako Eisenhowerov Centar nije uspio pronaći film. Nakon rata, Ford je postao kontra-admiral rezervnih snaga američke mornarice.
Ford je angažirao Warda Bonda kao Johna Dodgea, lika koji je temeljen na samom Fordu, za film Orlova krila, a u glavnim ulogama ponovno su se pojavili njegovi stari prijatelji, John Wayne i Maureen O'Hara.
Ford je umro u Palm Desertu, Kalifornija, sa 79 godina od raka želuca. Pokopan je na groblju Crvenog križa u Culver Cityju, Kalifornija. U Portlandu se nalazi njegov kip koji ga prikazuje kako sjedi u redateljskoj stolici.
Nagrade
Ford je osvojio četiri Oscara kao najbolji redatelj za filmove Doušnik (1935.), Plodovi gnjeva (1940.), Kako je bila zelena moja dolina (1941.) i Mirni čovjek (1952.) - nijedan od ovih filmova nije bio vestern (u zadnja dva nastupila je Maureen O'Hara, "njegova omiljena glumica"). Osim toga, bio je nominiran za režiju za film Poštanska kočija (1939.). Ford je jedini redatelj koji je osvojio četiri Oscara za režiju: William Wyler i Frank Capra osvojili su nagrade tri puta.
Kao producent bio je nominiran za najbolji film za filmove Mirni čovjek i Dugo putovanje kući.
Prvi je dobitnik nagrade za životno djelo Američkog filmskog instituta, 1973.
Kerber
thumb|240px|[[William Blake: Kerber]]
Heraklo i Kerber
Heraklo je otišao do Hada i Perzefone i upitao smije li uzeti Kerbera. Bogovi su se složili pod uvjetom da ga ne ozlijedi. Neki kažu da je Perzefona pristala jer je Heraklo bio njezin brat. Heraklo je potom uhvatio Kerbera oko vrata i izvukao na svjetlo dana. Čim je izišao iz sjene, Kerber je počeo bijesno lajati i stenjati. Euristej se uplašio čim je vidio Kerbera pa ga je Heraklo brzo vratio u Had.
Veliko slano jezero
Po Velikom slanom jezeru je nazvan grad Solt Lejk Siti koji se nalazi na istočnoj obali. Na zapadu i jugozapadu od jezera prostire se Pustinja velikog slanog jezera.
Jezero nema otoke i ima tri veće pritoke: Džordan, Veber i Medveđa reka. Sve tri reke se ulivaju u južni deo jezera, pa je stoga severni deo jezera znatno slaniji. Salinitet na jugu je oko 9 a na severu oko 25 procenata. Halofilne bakterije daju severnom delu jezera karakterističnu crvenu boju. Većinu rastvorene soli predstavlja kuhinjska so.
Yan Yu
Yan Yu (? -196) bio je kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han, poznat kao mlađi brat južnjačkog gospodara rata Yan Baihuja. Nakon što je gospodar rata Sun Ce porazio Liu Yaoa i otpočeo osvajati oblast Wu u južnoj Kini, Yan Yu mu je zajedno sa bratom pružao otpor. Kada je Yan Baihu opkoljen u svom sjedištu, poslao je Yan Yua na pregovore. Tokom pregovora je Yan Yu predložio da se Wu podijeli između Yana i Suna, na što se Sun Ce razbjesnio i na licu mjesta ubio Yan Yua.
M-95 Degman
mini|275px| Šema tenka M-95 Degman ili M-95 MBT je nastao od licence za proizvodnju ruskog tenka T-72 koji se u Hrvatskoj proizvodio pod nazivom M-84A u tvornici „Đuro Đaković specijalna vozila d.d.“. Kasnije je napravljen tenk s nekim modifikacijama i nazvan je M-84A4. Jugoslavija je 1980-ih počela sa razvojem novog tenka nazvanog M-91 Vihor. Prije nego što je završen razvoj Vihora, Jugoslavija se raspala, a neki dijelovi tog tenka su završili u Hrvatskoj. Kasnije Hrvatska u tvornici „Đuro Đaković specijalna vozila d.d.“ dovršava M-91 Vihora (po nekim izvorima su dovršena dva prototipa). Kombinacijom najboljih tehničkih rješenja sa M-84A4 i M-91 Vihora je napravljen suvremeni hrvatski tenk Degman.
Degman je težak 44 tone (2 tone teži od M-84A4) i ima novi softicirani sustav koji mu pomaže da brže pronalazi i uništava više ciljeva istovremeno.
Degman predstavlja borbeni tenk koji je uspješno izveden spoj dobrih karakteristika tenka M-84 i suvremenih rješenja. Zadržana su osnovna dobra svojstva tenka M-84: niska silueta, mala masa, velika specifične snaga i snažno naoružanje. Ugradnjom poboljšanog sustava upravljanja paljbom (SUP), termovizijske sprave, laserskog detektora, poboljšanog sustava pokretanja kupole, ugradnjom eksplozivno reaktivnog oklopa dobiva se suvremeni tenk iznimnih svojstava. Degman još nije u serijskoj proizvodnji iako je za njega zainteresiran Kuvajt. Hrvatska vojska ima jedina dva prototipa Degmana.
Sustav paljbe
Degman ima elektronički pokretanu kupolu i top, sustav upravljanja paljbom Omega 2, termovizijska kamera za dnevno-noćne i otežane uvjete, sposobnost lociranja i uništavanja više ciljeva odjednom itd. Može se birati između topa promjera 120 mm ili 125 mm s automatskim punjenjem i može koristiti od 3 do 6 vrsta streljiva. Dodatno je naoružan strojnicama kalibra 7,62 mm i 12,7 mm.
Sustav upravljanja paljbom (SUP) Omega 2 je proizvod slovenske tvrtke Fotona. SUP ima dnevni i noćni kanal, brzinu stabilizacije topa u dvije ravnine za manje od 1 tisućinke sekunde, a kupola je hidraulički pokretana. Punjenje topa je automatsko, čime se smanjio broj članova posade na 3. Borbeni komplet za glavni top iznosi 42 granate, od kojih su 22 smještene u automatski punjač. Brzina paljbe je do 8 granata u minuti.
Sekundarno naoružanje čine dvije strojnice: jedna suspregnuta 7,62 mm (2000 metaka u kompletu) i jedna protuzrakoplovna 12,7 mm strojnica koja je postavljena na krov kupole i namijenjena je zapovjedniku (360 metaka u kompletu).
Pokretljivost
Degman za kretanje koristi dizel motor s 1200 ks što mu daje dobar omjer mase i snage (27 ks/t) i maksimalnu brzinu od 70 km/h. Ubrzava do 35 km/h za 8,5 sekundi a uz spremnik goriva od 1450 litara domet mu je 700 km. Može bez problema prijeći preko okomitu zapreku visine do 0,85 metara, preko rova širine 2,8 m i savladati vodenu prepreku dubine do 1,8 m bez ikakve pripreme. Ako se doda disalica, može savladati prepreku dubine do 5 metara.
Joris Ivens
Odrastao je u imućnoj porodici, a od adolescentske dobi se interesirao za fotografiju. Filmom se počeo baviti tokom studija u Berlinu. Krajem 1920-ih je snimio nekoliko antologijskih dokumetraca kao što su De brug i Regen. U isto vrijeme se sprijateljio sa sovjetskim avangardnim sineastima kao što su Sergej Ejzenštejn i Dziga Vertov, te je početkom 1930-ih posjetio SSSR. Nakon toga je postao deklarirani komunist i njegov svjetonazor je često uticao na njegov opus koji je uključivao propagiranje republikanske Španije u građanskom ratu u The Spanish Earth, otpor Kineza japanskim osvajačima u filmu The 400th Million (1938) i propagandne filmove u korist Saveznika u drugom svjetskom ratu. Nakon rata je svojim filmovima promovirao indonezijski pokret za nezavisnost, kao i Sjeverni Vijetnam u ratu protiv Amerikanaca te kinesku kulturnu revoluciju.
Srđan Aleksić
Srđan Aleksić je bio bosanskohercegovački Srbin iz Trebinja kojeg su ubili vojnici Vojske Republike Srpske jer je branio svog sugrađanina Bošnjaka od batinanja. Preminuo je 27. januara 1993. godine.
Život
Srđan Aleksić je bio bosanskohercegovački Srbin, rođen u Trebinju. Otac Rade je bio košarkaški trener. Vaspitavao ga je, u skladu sa porodičnom tradicijom, da "u svakom čovjeku vidi samo čovjeka, da ga razlikuje samo po poštenju, po dobroti, po znanju." Majka mu je rano umrla, a brat poginuo u udesu motornim zmajem, iznad Petrovog polja, u blizini Trebinja.
Lotte Reiniger
Charlotte "Lotte" Reiniger (2. jun 1899 – 19. jun 1981) bila je njemačka filmska režiserka poznata ko pionir filmske animacije, odnosno po animiranju silueta u svojim ostvarenjima. Tokom karijere je snimila preko 40 filmova, od kojih je najpoznatiji The Adventures of Prince Achmed iz 1926. godine, koji se često naziva prvim cjelovečernjim animiranim filmom u historiji.
Filmografija
(kao režiser)
Bacitracin
Bacitracin je organsko jedinjenje, koje sadrži 66 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1422,693 Da.
Srđan Aleksić
Život
Srđan se amaterski bavio glumom za šta je dobio i više nagrada, a nastavio je glumiti i u toku Rata u Bosni i Hercegovini, u predstavi „San ratne noći“. Takođe je bio pionirska plivačka nada tadašnje Jugoslavije. Bio je juniorski rekorder u plivanju.
U ratu je bio pripadnik Vojske Republike Srpske koju je napustio tako da je vratio oružje pred zgradom opštine u Trebinju, zgrožen onim što je vidio. U to vreme, početkom 1993. godine, vršen je progon muslimana iz Trebinja. Ukupno je oko četiri i po hiljade Bošnjaka napustilo Trebinje. Papire o dobrovoljnom iseljenju potpisao im je Božidar Vučurević, koji je rekao: “Ponosan sam što su otišli na civilizacijski način.”
Smrt
Dana 21. januara 1993. godine, grupa pripadnika Vojske Republike Srpske je legitimisala osobe na trebinjskoj pijaci. Nakon što su ustanovili da je jedna od legitimisanih osoba Alen Glavović, Bošnjak, počeli su ga maltretirati i tući. Tada je Srđan priskočio u pomoć Alenu, "čija jedina krivica je bila sadržana u njegovom imenu". Tada su četvorica vojnika naočigled prolaznika i policajaca kundacima pušaka krvnički pretukli Srđana. Od zadobijenih batina Srđan je pao u komu, i preminuo je 27. januara 1993. godine. Srđan Aleksić je imao 26 godina kada je ubijen. Srđanov otac je u čitulji napisao:
Jedan od napadača na Srđana je poginuo tokom rata, dok su ostali osuđeni na 28 meseci zatvora. Alen Glavović danas živi u Švedskoj, oženjen je i ima dvoje dece. Svake godine posećuje Trebinje, grob Srđana i njegovog oca.
Nasleđe
Srđanu Aleksiću je posthumno dodeljena Povelja Helsinškog komiteta za ljudska prava u Bosni i Hercegovini. Ulica Velikih drveta u Sarajevu je petnaest godina nakon Srđanove smrti nazvana po njegovom imenu. U obrazloženju je navedeno:
Prolaz koji spaja Zmaj Jovinu i Ulicu Ilije Ognjanovića u Novom Sadu je nazvan po Srđanu Aleksiću, a na ulazu u pasaž je otkrivena spomen ploča u njegovu čast. Godine 2007, Radio-televizija Srbije je snimila i emitovala dokumentarni film o Srđanu Aleksiću pod nazivom „Srđo“.
Trebinjsko pozorište „Slovo“, čiji je Aleksić bio član za života, izvelo je 28. decembra 2008. predstavu „Epilog“ u njegovo sećanje. Predstavu je režirao Predrag Ćurić, a ulogu Srđana Aleksića igrao je Al-Drubi Kristijan, mladi glumac iz Srbije.
Predsednik Republike Srbije Boris Tadić je 14. februara 2012. godine posthumno odlikovao Srđana Aleksića zlatnom medaljom za hrabrost "Miloš Obilić" za ispoljenu hrabrost i delo ličnog herojstva. Trg u centru Novog Pazara nosi ime Srdjana Aleksica.
Dana 25. februara 2013. premijerno je izveden igrani film posvećen Srđanu Aleksiću pod nazivom Krugovi.
Abancourt, Nord
Abankur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Kambre.
Po podacima iz 2011. godine u opštini je živelo 447 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 78,84 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5.67 -{km²}-. Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 57 metara (maksimalnoj 70 m, a minimalnoj 36 m).
Liu Pi (dinastija Han)
Liu Pi (? - 200) bio je kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han, poznat po tome što je bio jedan od vođa Žutih turbana koji je poslije prešao na stranu gospodara rata. To se dogodilo početkom 190-ih kada je Liu Pi prešao u službu Yuan Shua i Sun Jiana. Oko godine 196. je njegovu vojsku porazio Cao Cao poslije čega se Liu Pi predao i prešao u Cao Caovu službu. Kada je godine 200. protiv Cao Caoa zaratio sjevernjački gospodar rata Yuan Shao, Liu Pi je prebjegao na njegovu stranu te napao i opljačkao Xuchang. Yuan je poslao Liu Beija da pomogne Liu Piju, ali ga je porazio Cao Ren. Liu Pi je potom ubijen.
Zapisi Tri kraljevstva su kontradiktorni po pitanju datuma Liu Pijeve smrti. Jednom se spominje kako je poginuo 196. u borbi sa Cao Caom, a potom kako je poginuo 200. u borbi protiv Cao Rena.
Leta (rijeka)
Leta (grč. Λήθη, Lếthê = zaborav, zatajivanje) bila je jedna od nekoliko rijeka koje su tekle Hadom. Pijenje vode iz rijeke Lete stvaralo je potpunu zaboravnost, stoga su Grci vjerovali da su duše onih koji su se trebali reinkarnirati bile tjerane da piju njezinu vodu da bi zaboravile sve iz prijašnjih života.
Leta je također i jedna od Najada, kći Eride ("Svađe" u Heziodovoj Teogoniji). Najada Leta je vjerojatno zasebna personifikacija zaborava prije nego antropomorfna predodžba istoimene rijeke.