Franja_Ofner
Život u Zagrebu, fakultet i aktivnosti u jevrejskoj zajednici
Nakon mature 1931 Franja se nije mogao odlučiti da li će studirati muziku, medicinu ili pravo. Ipak je prevagnulo da, kao i otac, postane pravnik. Upisao je Pravni fakultet Sveučilišta u Zagrebu. Za vrijeme studija u Zagrebu, koji je u to vrijeme bio glavni centar jugoslovenskog jevrejstva i sediste Saveza cionista Jugoslavije, Franja je uočio da su Jevreji razjedinjeni na Sefarde i Aškenaze, da jedni sa drugima ne sarađuju, da čak imaju i dve studentske organizacije: sefardsku "Esperanza" i aškenasku "Judeja". Franja je još kao student prve godine postao predsednik "Judeje". U svojoj studentskoj sobi, koju je iznajmio kod jednog zagrebačkog Nemca, slušao je kroz zid na nemačkom radiju govore Adolfa Hitlera. Ispočetka nije mnogo obraćao pažnju na Hitlerove govore, vjerujući da su Nemci razumni ljudi, kulturan narod i da će ga oni skloniti. Nažalost, glas Hitlera se čuo sve više i sve jače, a uz njega i glasovi Josepha Goebbelsa, Heinricha Himmlera i drugih nacista. Kako je dobro vladao nemačkim jezikom, a uvidevši da zagrebački jevrejski krugovi ne obraćaju pažnju na zbivanja u Nacističkoj Nemačkoj, Franja je počeo da prevodi delove govora koje je čuo i objavljivao ih na oglasnoj tabli studentske menze Pravnog fakulteta. Oformio je i grupu prevodilaca, čiji su prevodi sve više upozoravali jevrejske studente na opasnost koja im preti. Povezao se sa predsednikom "Esperanze", Albertom Levijem, sinom sarajevskog nadrabina Morica Levija, i obojica su se saglasila da zajednički moraju da počnu borbu protiv ove opasnosti. Dve studentske jevrejske organizacije, "Esperanza" i "Judeja", su se nakon toga sjedinile "Cionistički akademski klub" (CAK), a delatnost mladog Franje postajala je sve zapaženija. Jevrejska zagrebačka organizacija "Hašomer hacair" (Mladi stražar) htela je da ga pridobije za sebe. Oni su propagirali, među jevrejskom omladinom, odlazak u Palestinu, ali na principi marksizma u jevrejskoj varijanti. Franja je želeo da ode i živi u Palestinu, ali su mu marksistički pogledi bili isto toliko strani kao i nacistički. I jedni i drugi, razmišljao je, ne posmatraju čoveka i njegove potrebe, nego cilj opravdavaju sredstvima. U zimi 1932/33 Franju dopala dužnost da radi na likvidaciji biblioteke "Bar Giore", udruženja balkanskih studenata-Jevreja, koja je iz Beča preneta u Zagreb. U toj biblioteci naišao je na zapisnike sa zasedanja cionističkih kongresa, ali i na tekstove Zeeva Žabotinskog, koji nisu bili rado prihvaćani u jugoslovenskim jevrejskim krugovima. Nasuprot Haimu Vajcmanu, koji je od Britanaca očekivao ispunjenje obećanja da tih Balfurovom deklaracijom jevrejskom narodu, Žabotinski je govorio da Jevrejima niko ništa neće pokloniti, nego da se za svoju državu moraju izboriti sami. Mada su neki stavovi Žabotinskog bili ekstremni, Franja je u njegovim rečima nalazio možda jedino rešenje jevrejskog problema u atmosferi nadirućeg nacizma. Na izborima u zagrebačkom ogranku Svjetskog cionističkog kongresa glasao je za Žabotinskog i privukao sebi tridesetak mladih istomišljenika. Od 1933 godine aktivno je radio u Cionističkom revizionističkom pokretu (omladinsko udruženje "Betar"), i vredno studirao. Želeo je da ode u Palestinu, ali je bio obećao baki da će prvo završiti studije. Letnje raspuste je provodio u Novom Sadu i tu je naišao na podršku dr. Julija Dohanja, potpredsednika Jugoslovenske cionističke organizacije.