cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jovan Ilić
Književni rad i kritički osvrt
Živeći povučeno i skromno, na starinski tradicionalan način, u maloj kući na Dorćolu, koju je Antun Gustav Matoš sugestivno opisao, Ilić je sa svoja četiri sina, stvorio od svog doma mali književni centar u kome su se okupljali najistaknutiji predstavnici književnog, umetničkog i pozorišnog sveta (Stevan Sremac, Janko Veselinović, Antun Gustav Matoš, Toša Stanković i dr.)radi plodne izmene misli i prijateljskog razgovora.
Dublin, Indiana
Dablin je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 790, što je 93 (13,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ciudad de Nanacamilpa, Nanacamilpa de Mariano Arista
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 12177 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2718 m.
Terry Pratchett
mini|Terry Pratchett na Worldconu 2005 u [[Glasgow|Glasgowu]] Terence David John Pratchett, (rođen 28. travnja 1948., u Beaconsfieldu; Buckinghamshire, Engleska - 12. ožujka 2015.) bio je engleski pisac humoristične fantastike, najpoznatiji po svome Discworld (svijet Diska) serijalu. Do ožujka 2005. njegove su knjige diljem svijeta prodane u otprilike 40 milijuna primjeraka.
Životopis
Radeći kao novinar, Pratchett je obavio razgovor sa Peterom Bander von Durenom, stručnjakom za britansku heraldiku, u to vrijeme suvlasnikom male izdavačke tvrtke. Tijekom susreta, Pratchett je spomenuo kako ima dovršen jedan rukopis, The Carpet People (Ljudi iz saga). Bander van Duren i njegov poslovni partner, Colin Smythe, objavili su knjigu 1971.
1980. zaposlio se kao govornik za odnose s javnošću Centralne komisije za opskrbu elektricitetom na području koje je pokrivalo nekoliko nuklearnih elektrana; kasnije se šalio kako je pokazao vrlo dobar instinkt za pravovremenu promjenu karijere toliko skoro nakon nuklearne nezgode na Otoku Tri Milje (Pennsylvania, SAD).
Pratchett je dao otkaz Centralnoj komisiji 1987. i potpuno se posvetio pisanju knjiga; od tada mu je često uspijevalo izdati i po dvije knjige godišnje. Prema godišnjaku prodavača knjiga iz 2005., Pratchettove su tvrdoukoričene knjige u 2003. iznosile 3.4% prema količini i 3.8% prema vrijednosti na tržištu fikcije, stavljajući ga na drugo mjesto iza J. K. Rowling (6% količinski i 5.6% vrijednosno), dok su mekoukoričena izdanja bila na petome mjestu sa 1.2% po količini i 1.3% po vrijednosti (iza Jamesa Pattersona (1.9% i 1.7%), Alexandera McCalla Smitha, Johna Grishama te J. R. R. Tolkiena).
Njegova kćer Rhianna Pratchett (rođena 1976.) je novinarka i "slučajna kolekcionarka mačaka"; također je napisala fantastičnu novelu Dijete Kaosa objavljenu uz videoigru Beyond Divinity, a trenutačno radi na scenarijima za PS3 igru Heavenly Sword te Xbox 360/PC igru Overlord. Članica je Ceha pisaca Velike Britanije.
Pratchett nabraja u svoje zanimacije: "pisanje, šetanje, računala, život." Poznat je po svojoj navici da nosi velike, crne šešire, što je očito na slikama s korica njegovih knjiga. 2003. Pratchett je utvrdio svoj status jednog od najpopularnijih britanskih autora pridruživši se Charlesu Dickensu kao jedini autor sa pet knjiga na BBC-jevom popisu Big Read top 100 (od kojih su sve na popisu bile Disksvijet knjige).
31. srpnja 2005. Pratchett je kritizirao medijsku eksponaciju autorice Harryja Pottera, J. K. Rowling, izjavivši da se čini kako određeni članovi medija 'misle da je daljnje uzdizanje J. K. Rowling ostvarivo jedino na uštrb ostalih pisaca'.
Terry Pratchett ima titulu Cijenjenog podržavatelja u Britanskom humanističkom udruženju.
Disksvijet
Sadržavajući preko četrdeset knjiga, Discworld (Disksvijet) serijal je humoristično i često satirično fantastično djelo koje Disksvijet koristi kao alegoriju za naš svakidašnji život. Ime "Disksvijet" dolazi od činjenice da je svijet opisan kao veliki disk koji leži na leđima četiriju divovskih slonova koji opet stoje na divovskoj kornjači, velikoj A'Tuin, koja pliva kroz svemir. Glavne parodirane teme uključuju likove i ideje iz fantastične i znanstveno-fantastične umjetnosti, filmove Ingmara Bergmana, Australiju, snimanje filmova, novine, rock and roll glazbu, religiju, filozofiju, Egipat, politiku veleučilišta te monarhiju. Pratchettov roman Čudesni Maurice i njegovi učeni glodavci osvojio je Carnegie Medalju 2001 za najbolji dječji roman.
Povezana djela
Zajedno s Ianom Stewartom i Jackom Cohenom, Pratchett je napisao Znanost Disksvijeta (1999.), Znanost Disksvijeta II: Kugla (2002.) te Znanost Disksvijeta III: Darwinov sat (2005.). Spomenute knjige imaju poglavlja koja se izmjenjuju iz fikcije (smještene na Disksvijetu) u (relativno) ozbiljnu znanstvenu raspravu.
Kazalište
Nekoliko je Pratchettovih romana njegov veliki fan i čest suradnik Stephen Briggs preradio u kazališne drame, mnoge od kojih su i objavljene. One uključuju:
PC i konzolaške igre
Disksvijet je također adaptiran u brojnim video igrama raznih formata, od Sege Saturn do MS DOS-a. Najznačajnije uključuju:
Filmovi
Pratchettov roman The Wee Free Men je u pripremi za snimanje filmske adaptacije u režiji Sama Raimija, navodno čim on završi rad na Spidermanu 3 (koji se očekuje u 2007.).
Film prema romanu Good Omens (Dobri predznaci) koji je Pratchett napisao u suradnji s Neilom Gaimanom već je duže vrijeme u "produkcijskom paklu", iako su Johnny Depp, Robin Williams i Terry Gilliam pokazali zanimanje za projekt.
Osobine
Terry Pratchett ne krije vanjske utjecaje u svome radu; oni su glavni izvor humora. Često ubacuje likove iz popularne kulture, ali ih začinjuje neočekivanim aspektom. Te su reference poprilično doslijedne te na Internetu postoje fan-stranice koje ih izlistavaju i često objašnjavaju. Jedna od najpoznatijih je Annotated Pratchett File,.
Pokraj svog prepoznatljivog spisateljskog stila, Pratchett je poznat po upotrebi fusnota u svojim knjigama, fusnota koje često uključuju komično udaljavanje od naracije ili komentar na naraciju; takve su fusnote češće u njegovim ranijim djelima.
Još jedna osobina Pratchettovog stila pisanja jest ta da većina njegovih knjiga nije podijeljena u poglavlja. Pratchett je sam izjavio da ovo čini jer se život ne odvija u poglavljima, kao ni većina filmova, te da ni Homer nije pisao u poglavljima. Tvrdi da su poglavlja nepotrebna u knjigama napisanima za odrasle. Ipak, postoji i nekoliko iznimki; knjiga Going Postal ipak je podijeljena u poglavlja.
Pratchett je jedan od prvih autora koji je Internet koristio za komunikaciju s fanovima te je često ostavljao komentare na Usenet newsgrupi alt.fan.pratchett od 1992.
Prijevodi
Pratchettov humoristični stil često uključuje igre riječima i viceve koji se jedva ili uopće ne mogu prevesti na ostale jezike. Zato on ostaje najpopularniji na engleskom govornom području, a fanovi srčano preporučaju svima koji znaju engleski da čitaju Pratchetta u originalnom obliku.
U Hrvatskoj je ponajviše Pratchettovih knjiga dosad prevedeno u izdanju Marjan knjige (Disksvijet serijal, iliti Svijet Diska), a Dobri predznaci mogu se naći u zbirci SF&F priča Monolith #3.
Anna Seghers
Anna Seghers (Mainz, 19.11. 1900 – Berlin, 1.6. 1983) bila je njemačka spisateljica poznata po romanima koji su opisivali moralne dileme ljudi uhvaćenih u vrtlog drugog svjetskog rata.
Rođena kao Netty Reitling u Mainzu u porodici židovskog porijekla, godine 1925. se udala za mađarskog komunista Laszla Radvaniyja. Godine 1928. se i sama priključila Komunističkoj partiji Njemačke. Nakon dolaska nacista na vlast bila je hapšena, a poslije je pobjegla u Francusku. Nakon pada Francuske je živjela prvo u višijskoj Francuskoj, a potom izbjegla u Meksiko. Godine 1947. se vratila u domovinu, a nakon podjele Njemačke je živjela u DDR-u.
Njen najpoznatije djelo je roman Sedmi križ, adaptiran u holivudski film sa Spencerom Tracyjem u glavnoj ulozi.
Palmiro Togliatti
Palmiro Togliatti (Genova, Kraljevina Italija, 26. mart 1893. — Jalta, SSSR, 21. august 1964) bio je talijanski političar jedan od legendarnih vođa Komunističke partije Italije od 1927 do svoje smrti 1964.
Mladost
Togliatti je rođen u obitelji srednje klase iz Genove, već u ranoj mladosti (1914) postao je član Talijanske socijalističke partije. Studirao je pravo koje je završio u novembru 1915. Kad je Italija ušla u Prvi svjetski rat prijavio se kao dobrovoljac u crveni križ i otišao na front, ali je zbog oboljenja na plućima poslat na oporavak kući. Nakon toga se pred kraj rata pridružio marksističkoj grupi iz Torina okupljenoj oko Antonija Gramscija i časopisa L'Ordine Nuovo, u kojem je radio kao mentor i tutor mlađim suradnicima. Togliatti je bio jedan od utemeljitelja Komunističke partije Italije (kasnije Talijanske komunističke partije PCI). Nakon što je fašistički režim Benita Mussolinija zatvorio njihova tadašnjeg lidera Gramscija partijsko vodstvo preuzeo je Palmiro Togliatti, koji je ostao lider talijanskih komunista sve do svoje smrti, on je bio i direktor partijskog lista Il Comunista.
Život u egzilu
Kad je rad komunističke partije zabranjen 1926, Togliatti je bio jedan od rijetkih komunističkih lidera koji nije bio uhapšen jer je u to vrijeme bio na zasjedanju Kominterne u Moskvi. Togliatti je nastavio upravljati partijom iz egzila, - tako je krajem 1920-ih i 1930-ih, organizirao tajne kongrese Komunističke partije Italije u Lyonu (1926) i Kölnu (1931). Od 1927 postao je Generalni sekretar partije.
Od 1935 je član sekretarijata Kominterne, u kojem djeluje pod pseudonimom Ercole Ercoli. Za vrijeme, Španjolskog građanskog rata - 1937, posvetio se uklanjanju anarhista i trockista iz rukovodstva katalonskih komunista (navodno po direktivi Josifa Staljina). Po povratku iz rata uhapšen je 1939 u Francuskoj ali je ubrzo pušten, nakon toga sklonio se u Sovjetski savez u kojem je za Drugog svjetskog rata, radio kao radio reporter za Italiju, pozivajući Talijane na otpor Trećem rajhu i Talijanskoj Socijalnoj Republici.
"Zaokret iz Salerna" i atentat na njega
U Italiju se vratio 1944, pod njegovim rukovođenjem PCI se odlučio za tadašnji povijesni - zaokret iz Salerna, - koji je značio da se i talijanski komunisti pridružuju demokratskoj proceduri u formiranju nove Republike Italije, i odbacuju oružanu borbu kao sredstvo za pobjedu socijalizma. Unatoč mnogim protestima iz vlastitih redova, - da time partije skreće udesno i da se moraju razoružati i mnogi partizani iz redova talijanskih komunista koji su bili pripadnici - Garibaldijevih brigada. Poslije toga Togliatti je izabran za ministra pravosuđa - što je i bio u jednom vrlo kratkom periodu.
Nakon toga bio je ministar bez portfelja u vladi generala Pietra Badoglia, te nakon toga čak i podpredsjednik u vladi De Gasperija 1945. Tada je unatoč protivljenju velikog dijela vlastitog članstva glasao da Lateranski ugovor postane dio talijanskog ustava. Na talijanskim općim izborima 1946, njegovi komunisti (PCI) dobili su 19% glasova i 104 poslanička mjesta u parlamentu.
Komunistički ministri su istjerani iz vlade za vrijeme majske krize iz 1947 (Demokršćanima je naglo padala popularnost). Istog mjeseca desilo se to isto i u Francuskoj gdje je dotadašnji član tripartitne koalicije (Tripartisme), komunistički vođa Maurice Thorez, istjeran iz koalicione vlade Paula Ramadiera zajedno sa četvoro ostalih komunističkih ministara. Francuski komunisti (PCF) u to poslijeratno vrijeme bili su neobično snažni, na izborima održanim novembru 1946 osvojili su 28.6% i bez njih je bilo nemoguće sastviti vladu, - zato su i uzeti u tripartitnu koaliciju.
Na Togliattija je izvršen atentat 14. jula 1948, on je pogođen tri puta iz neposredne blizine pištoljem, dok se zajedno sa stranačkim kolegom Nilde Iottijem penjao u talijanski parlament na Montecitoriju. Teške rane koje je zadobio od posljedica ranjavanja, - dovele su do toga da mu je život par dana visio o koncu. To je diglo cijelu talijansku ljevicu na noge, - najveći talijanski sindikat Generalna konfederacija rada (CGIL) organizarala je generalni štrajk koji je potpuno paralizirao zemlju i doveo Italiju u tešku političku krizu.
1950te i 1960te godine
thumb|left|180px|Portret Palmira Togliattija na sovjetskoj marci Nakon toga Palmiro je nastavio voditi talijanske komuniste (PCI), koji su pod njegovim vodstvom postali druga talijanska partija po snazi, i najsnažnija komunistička partija koja nije bila na vlasti u cijeloj Evropi. Iako je dakle stalno bila u opoziciji na nacionalnoj razini, Talijanska komunistička partija je za Togliattijevog života, preuzela i imala vlast na lokalnoj i regionalnoj razini u mnogim dijelovima Italije - i bila moćni politički faktor.
Togliatti je od 1953, pokrenuo je kampanju za promjenu izbornog zakona, - kojeg je nazvao zakonom obmane i prijevare, jer se talijanska politička scena - nakon prvih izbora zacementirala, stalno mijenjanje izbornih pravila trebalo je po njemu omogućiti Kršćanskoj demokraciji da zadrži parlamentarnu većinu i vlast. Na kraju se izborni zakon pokazao kao nebitan za Kršćanske demokrate, - jer su komunisti (PCI) te godine na izborima dobili samo 22,6% glasova, te su Demokršćani ukinuli tadašnji izborni zakon, u novembru 1953.
Unatoč njegovim navodno vrlo bliskim odnosima sa liderima SSSR, Togliattijev ugled kao vođe talijanskih komunista ostao je neokrnjen i nakon Mađarske revolucije iz 1956 i kasnije sovjetske intervencije. Iako je ta intervencija izazvala velike potrese unutar lijevih partija.
On je i nakon tih događaja razvijao svoju policentričnu teoriju razvoja komunističkih partija - jedinstvo u različitosti, tako da su talijanski komunisti nastavili rasti po popularnosti, - na izborima 1963 dobili su čak 25.2%, no i to im nije bilo dovoljno za pobjedu na nacionalnoj razini.
Smrt i ostavšina
Togliatti je umro od izljeva krvi u mozak za vrijeme boravka na Jalti, on je došao u posjet SSSRu podržati izbor Leonida Brežnjeva za generalnog sekretara Komunističke partije SSSR-a nakon ostavke dotadašnjeg sekretara Nikite Hruščova zajedno sa stranačkim kolegom Nilde Iottijem. Nakon smrti na poziciji generalnog sekretara talijanskih komunista naslijedio ga je njegov miljenik Enrico Berlinguer, koji je kasnije odbacio puno toga od Togliattijeve političke ostavštine i ideologije.
Sovjeti su po njegovu imenu prezvali dotadašnji grad Stavropolj na Volgi u Toljati (Тольятти) u kojem je bilo sjedište poduzeća AutoVAZ koje je proizvodilo automobile Lada u koperaciji sa talijanskim Fiatom. Do rata u BiH '92-'95 jedna sarajevska ulica je nosila ime Palmira Toljatija.
Kritike nakon smrti
Togliattija su nakon smrti kritizirali brojni talijanski historičari, posebno zbog njegove uloge u Španjolskom građanskom ratu i uloge za Drugog svjetskog rata. Po njima je Togliatti dozvolio Josifu Staljinu da između 1942-1943 smakne brojne talijanske političare koji su tada živjeli u SSSRu, kao i brojne ratne zarobljenike, za što su pronašli dokaze u tajnim arhivima po Moskvi i nekim pismima koje je Palmiro slao Vincenzu Biancu u Italiju. Drugi značajan razlog njegovi moderni kritičari pronašli su u Togliattijevoj bezgraničnoj podršci Titu i tadašnjoj Jugoslaviji, - koja je nasilno protjerala brojne Talijane i zauzela nakon rata dijelove koji su dotad bili sastavni dijelovi Italije. Togliattiju su zamjerali i to što je olako prošao preko sovjetske intervencije u Mađarskoj 1956, po mjerilima tih kritičara Togliatti je provodio machiavelističku politiku - u kojoj nije birao sredstva da njegova politička opcija pobijedi.
Unatoč svim modernim kritičarima Togliattija ipak većina ozbiljnih talijanskih analitičara drži za jednog od najznačajnijih talijanskih političara i jednog od stvaraoca moderne Italije i njena ustava.
Melinda Gates
thumb|right|Melinda Gates Melinda Gates (rođena kao Melinda Ann French 15.8. 1964.) je bivša zaposlenica Microsofta koja je vodila projekte kao što su Microsoft Publisher, Microsoft Bob, Microsoft Encarta i Microsoft Expedia.
Poznata je po tome što se 1994. udala za Billa Gatesa, s kojim ima troje djece - Jennifer Katharine Gates (1996-), Roryja Johna Gatesa (1999-) i Phoebe Adele Gates (2002-).
Melinda Gates je redovni sudionik sastanaka Bildeberške grupe, kao i članica upravnog odbora Washington Posta. Zajedno sa svojim suprugom je osnovanla humanitarnu zakladu Bill & Melinda Gates Foundation.
Vincent iz Kastva
Vicent iz Kastva ili kako se latinski potpisivao Vincentius de Castua (* Kastav, ? † kraj 15. vijeka) bio je kasnogotički slikar fresaka iz Istre poznat po oslikavanju crkve Sv. Marije na Škrilinah kraj Berma prizorima Danse Macabra (Plesa smrti). )
Biografija
Vicent se poput svih ostalih slikara Danse Macabra (Plesa smrti) služio drvorezima sa tim motivima, koji su tad kružili Evropom. Ipak on ih nije doslovno preslikavao, već ih je spajao i mijenjao po vlastitoj inspiraciji, tom metodom oslikao je svaki slobodni dio zida te crkvice. Na osnovu stilske analize stručnjaci zaključuju da je bio pod utjecajem južnotirolskog slikarstva, iako neki u njegovu načinu slikanja vide i elemente sjevernotalijanskog slikarstva onog vremena. Neki stručnjaci pretpostavljaju da se školovao u radionici majstora koji je oslikao prezbiterij crkve sv. Nikole u Pazinu. Sličnost sa njegovim freskama imaju i freske iz crkve sv. Marije kraj Oprtlja i sv. Jurju u Lovranu, ali je Danse Macabre iz Berma jedini rad koji mu se pripisuje.
Pretpostavlja se da se u njegovoj radionici školovao Ivan iz Kastva, a možda i Šareni majstor.
The Dead Pool
The Dead Pool, u Jugoslaviji prikazan pod naslovom Kolo smrti, je američki kriminalistički akcijski film snimljen 1988. godine u režiji Buddyja Van Horna. Predstavlja peti i posljednji nastavak ciklusa o Prljavom Harryju. U njemu Clint Eastwood ponavlja ulogu policijskog inspektora Harryja Callahana, a radnja prikazuje kako istražuje seriju ubistava slavnih ličnosti u San Franciscu povezanih sa igrom klađenja na njihovu smrt (dead pool), pri čemu je prisiljen surađivati sa televizijskom novinarkom (čiji lik tumači Patricia Clarkson). U filmu se u sporednim ulogama pojavljuje nekoliko glumaca koji će poslije postati zvijezde - Liam Neeson kao režiser video-spotova, te Jim Carrey kao rock-zvijezda. U filmu se kao dio muzičke podloge koristi pjesma Welcome to the Jungle grupe Guns'N'Roses koji se nakratko pojavljuju u cameo ulogama. Film je dobio loše kritike, a po prvi put i loše komercijalne rezultate, a zbog čega je Eastwood objavio kako neće snimati nove nastavke iz serije.
Warren Buffett
thumb|right|Warren Buffett Warren Edward Buffett (Omaha, 30. 8. 1930. – ) je američki poslovni čovjek, direktor osiguravajuće tvrtke Berkshire Hathaway u kojoj drži preko 38 % dionica. Prema Forbesovoj listi, Buffett se s procijenjenom vrijednošću imovine od 62 milijarde US$.
Buffett je poznat kao jedan od najutjecajnijih poslovnih ljudi u SAD, čije mišljenje o financijskim pitanjima uživa veliki ugled. Također je poznat i po skromnom načinu života, kao i stavu da se treba ograničiti nasljeđivanje, jer destimulira ekonomski razvoj i guši poduzetništvo.
Warren Buffett sa svojom preminulom suprugom Susan ima troje djece.
Carlo Levi
thumb|desno|160px|Carlo Levi
Carlo Levi (29.11. 1902 – 4.1. 1975.) bio je italijanski slikar, pisac, aktivist, antifašist i ljekar.
Najpoznatiji je po svojoj knjizi, Cristo si è fermato a Eboli (Krist se zaustavio u Eboliju), izdanoj 1945. godine, u kojoj opisuje svoj boravak u Lucaniji, gdje je bio prognan zbog otpora Mussolinijevom režimu. Pripadnik je neorealističke struje u knjževnosti.
Gorno Aglarci
Gornji Aglarci su naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Gornji Aglarci pripadaju opštini Novaci.
Prirodni uslovi
Naselje Gornji Aglarci je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 18 km istočno.
Gornji Aglarci se nalaze u središnjem delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je ravničarski, dok se dalje ka istoku izdiže Selečka planina. Zapadno od naselja protiče Crna reka. Nadmorska visina naselja je približno 590 metara.
Klima u naselju je kontinentalna.
Stanovništvo
Gornji Aglarci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 185 stanovnika.
Pretežno stanovništvo po poslednjem popisu su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Stanovništvo i opšti podaci
Gorno Aglarci je ravničarsko selo koje se nalazi na nadmorskoj visini od 590 metara. Od grada Bitolja je udaljeno 21 kilometar. Nalazi se pored lokalnog puta koji povezuje okolna sela. Selo ima zemljoradničku funkciju.
U seluGorno Aglarci živi 215 stanovnika i svi su Makedonci.
Malopoljsko vojvodstvo
Malopoljsko vojvodstvo (poljski: Województwo małopolskie) je jedno od 16 vojvodstava na koje je Poljska od 1999. administrativno podjeljena.
Karakteristike
Malopoljsko vojvodstvo se nalazi na jugoistoku zemlje, u dolini rijeke Visle, i po planinama Zapadnih Karpata (Beskida), a sa juga graniči sa Slovačkom.
Prostire se površini od 15,190 km² u kojoj živi 3,410,901 stanovnika.
Administrativna podjela
Teritorij vojvodsva je podjeljen na 19 povjata i tri grada sa prvom povjata, a administrativni centar vojvodstva je grad Krakov u kom je 2019. živjelo 779,115 stanovnika.
Atahualpa
Ataualpa (kečua: Ata-wallpa}}, što na kečuji znači „petao“ ) je bio trienaesti vladar Inka i mada su Španci nakon njegove smrti imenovali njegove naslednike, smatra se poslednjim carem Inka. Rodio se 1500. godine ali mesto njegovog rođenja je nepoznato.
Kada se njegov brat, dvanaesti Inka, Uaskar, krunisao u Kusku, bio je zabrinut za svog mlađeg brata i njegov afinitet prema vojsci, pa ga je pozvao da dođe u Kusko. Ataualpini savetnici, vojskovođe, savetovali su mu da ne ide, jer ga je tamo, kako su oni tvrdili, čekala sigurna smrt.Ataualpa je poverovao svojim generalima i organizovao vojsku severnog dela carstva i preoglasio se carem Inka u Kitu. Tako je počeo građanski rat Inka.
Uspeo je da pobedi Uaskara 1532. godine na Kipajapanu, pored Kuska, i nakon toga, proglasio se "Inkom", ili carem. Onda se uputio u Kahamarku kako bi upoznao i zarobio španske osvajače. Atahualpa je imao sa sobom nekih 70.000 d 200.000 ljudi, dok je Španaca bilo jedva 150. Međutim, nakon munjevitog i neočekivanog napada konkvistadora Fransiska Pizara, pao je u špansko zarobljeništvo. U zatvoru je zadržao neke privilegije: naime mogao je da upravlja carstvom, naučio je da piše i čita, a takođe se sprijateljio sa Pizarom. Nakon nekoliko meseci, osuđen je zbog izdaje, skrivanja blaga, zavereništva protiv španske krune i ubistva Huaskara. Kao otkup, morao je da sakupi dve sobe pune srebra i zlata, kao i da da svoju rođaku Kučirimaj Okljo koja je dovedena iz Kuska, Pizaru kao ljubavnicu. Iako je ispunio sve uslove, ipak je na kraju bio pogubljen.
Odabrao je smrt vešanjem, nakon što je bio kršten kao hrišćanin. Druga mogućnost koja mu se nudila bila je da ga spale na lomači ako ne bi pristao da se krsti.
Escape to Victory
Bijeg u pobjedu (eng. Escape to Victory) film je Johna Hustona iz 1981. o nogometnoj utakmici između savezničkih ratnih zarobljenika i Njemačke. U glavnim su ulogama Michael Caine, Sylvester Stallone i Max Von Sydow, a osim njih glume i velike nogometne zvijezde Pelé, Osvaldo Ardiles, Bobby Moore i drugi.
Radnja
Engleski ratni zarobljenici, pod vodstvom Johna Colbyja (Michael Caine) pristanu na utakmicu protiv ekipe Njemačke, koja želi događaj upotrijebiti u propagandne svrhe. Njemački bojnik Karl von Steiner (Max Von Sydow), veliki nogometni zaljubljenik, dogovara s Colbyjem detalje oko utakmice i omogućava ekipi bolje uvjete života i treninga u zarobljeničkom logoru. Iako se engleski časnici protive utakmici, smatrajući da time sudjeluju u nacističkoj propagandi, Colby i ekipa ipak žele igrati. Zarobljenici mogu napustiti logor samo da bi odigrali utakmicu u Parizu, nakon čega se trebaju vratiti. Američki satnik Robert Hatch (Sylvester Stallone) pobjegne iz logora kako bi s francuskim Pokretom otpora dogovorio bijeg ekipe na poluvremenu utakmice. Hatch, koji je i vratar ekipe, dozvoli da ga Nijemci uhvate, kako bi zarobljenicima prenio poruku Francuza. S Hatchom u ekipi, Saveznike u strogoj pratnji Wehrmachta dovezu u Pariz na stadion Colombes. Nijemci povedu s 4:0 i ozlijede najboljeg savezničkog igrača, Luisa Fernandeza (Pelé), no gol prije poluvremena uvjeri ekipu da se mogu ravnopravno nositi. Odustavši od bijega kroz pod svlačionice, koji im je pripremio Pokret otpora, Saveznici sjajnom igrom izjednače rezultat na 4:4. Četvrti gol je, iako ozlijeđen, postigao Fernandez, što je navelo i bojnika von Steinera da ustane i zaplješće nogometnom majstorstvu. U posljednjoj minuti sudac utakmice, koji je i do tada pomagao Nijemcima, dosudi za njih jedanaesterac, no Hatch obrani udarac njemačkog kapetana, što je bio znak publici da provali na teren i izvede igrače van stadiona, skandirajući "Victoire" (pobjeda).
Pozadina priče
Radnja je zasnovana na mađarskom filmu iz 1961. "Két félidő a pokolban" (Dva poluvremena u paklu).
Mađarski film je bio inspiriran istinitom pričom o igračima kijevskog Dinama, koji su stalno pobjeđivali ekipe Wehrmachta za vrijeme njemačke okupacije Ukrajine. Većina ekipe je skončala život u nacističkom logoru, a samo ih je nekoliko preživjelo.
Glumci i nogometaši
Bijeg u pobjedu je poseban po tome što je bio jedan od posljednjih filmova redateljske legende Johna Hustona i što su se u filmu pojavili brojni nogometaši New York Cosmosa, Ipswich Towna i drugih ekipa:
Stadion MTK u Budimpešti je u filmu predstavljao Stade Colombe.
Chuck
Chuck je američka akciono-humoristička TV serija. Serija je o "običnom pametnom delku" koj dobije email od bivšeg prjatelja Bryce-a koji radi u CIA; porukja koju Chuck otvori drži sve tajne američkih obavještajnih agencija.
Zaplet
Chuck, mladić u dvadesetim godinama života, radi u prodavnici elektronike Buy More za svojim najboljim prijateljom Morganom Grimesom. Chuck živi sa sestrom Ellie i njenim vjerenikom Devon "Captain Awesome". Na Chuckom rođendanu sestra mu napravi veliko slavlje i pozove djevojke da ih Chuck upozna. Poslije na isti dan Chuck otvori email od bivseg kolege iz Standforda (koji je poginuo kad je poslo email). Kad Chuck otvori email sve tajne američkih obavještajnih agencija se downloadiraju u njegov mozak. Nakon toga vlada posalje agente Johna Caseya (Adam Baldwin) NSA] i Sarah Walker (Yvonne Strahovski) da vrate informacije.
Kada saznaju da nije kompjuter nego Chuckov mozak primio informacije, prisiljeni su čuvati Chucka od neprijatelja. Casey uzme apartman blizu Chucka i počinje pod krinkom raditi s Chuckom u Buy More. Sarah uzima posao u zalogajnici Weinerlicious, a kasnije ufirmi Orange Orange. Chuck i Sarah moraju glumiti ljubavnu vezu ispred Chuckovih prijatalja i porodice.
Chuck se teško navikava na svoj špijunski zivot. Veoma mu je teško stalno lagati sestri i prijateljima, ali ne smije reći istinu, jer bi im ugrozio živote.
Llano de Jesús María, Villa de Guadalupe
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 238 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1657 m.
Case Brioschi, Piacenza
Case Brioschi je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Opština Huetamo, Michoacán
Huetamo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 11074 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 641 m.
Ledeča vas
Ledeča vas je naselje u slovenskoj Općini Šentjerneju. Ledeča vas se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 73 stanovnika.
Senekine tragedije
Senekine tragedije odnosi se na skupinu od deset rimskih tragedija, od kojih je vjerojatno osam napisao stoički filozof i državnik Lucije Anej Seneka (oko 4. pne. – 65. g. n.e.).
Tragedije
To su sljedeće tragedije:
Općenito se smatra da Seneka nije autor pretekste Oktavija, budući da je sastavljena nakon Senekine smrti, te da vjerojatno nije napisao ni Herkula na Eti.
Opća obilježja
Ispitivači danas smatraju da Senekine tragedije ne treba vrednovati u odnosu na njihove čuvene grčke uzore, budući da je jasno da Seneka nije adaptirao pojedine grčke tragdije, nego je nadahnuće crpio iz cjelokupnog tragičkog korpusa, osobito iz Euripida. Značajniji je njegov dug rimskom pjesništvu: nije osobito cijenio danas izgubljene tragedije iz razdoblja Rimske Republike, ali se vjerojatno naslanjao na metričke i dramske tehnike Varijevog Tijesta i Ovidijeve Medeje. U Medeji i Fedri očit je utjecaj Ovidijevih Legendarnih ljubavnica. Epizode nasilja i strasti iz Vergilijeve Eneide poslužile su mu za Trojanke, dok u Tijestu, za koji je možda crpio nadahnuće iz Enijeve i Varijeve tragičke obrade tog mita, nesumnjivo koristi jezik i psihologiju Ovidijevog Tereja iz VI. pjevanja Preobraženja.
U strukturi svojih tragedija, Seneka se uglavnom pridržava postklasičnog kanona od pet činova, s monologom ili prologom u prvoj sceni, gdje se daje ekspozicija radnje. Činovi su podijeljeni korskim odama u anapestima, sapfičkim strofama ili asklepijadskim stihovima; u nekim se scenama koriste i lirski metri, kao što je glikonejska strofa u opisu svadbene povorke i u Medejinom bacanju čini u Medeji te anapestički monodijski stihovi u Hipolitovoj pjesmi u slavu Artemide i u Andromahinoj molitvi.
Premda tragedije imaju mnoga obilježja postklasične scenske umjetnosti i mogle bi se prikazati na pozornici, ipak se zaključuje da su one bile pisane za čitanje ili recitiranje, i to na temelju toga što pokazuju znatan stupanj diskontinuiteta radnje, uključujući govore na koje se ne daje nikakav odgovor i iznenadni izlasci sa scene bez objašnjenja. To se vidi i po Senekinoj praksi da označuje kad je kor svjedok radnje ili je odsutan iz dijaloških scena, kao i da precizira njegov identitet: Agememnon i Bijesni Herkul imaju svaki po dva kora.
Senekine su tragedije nazvane "retorskim" djelima i njihovo glavno obilježje svakako jest retorika puna strasti kod glavnih likova. Nazvane su i stoičkim, budući da ih prožima tema trijumfa zla koje pobuđuje nekontrolirana strast i koja se od uništenja čovjeka širi na uništenje cijelog prirodnog svijeta. Ipak, iako ove tragedije odražavaju stoičku etiku i poglede na prirodu, njihov pretežito negativni ton i prikaz života čini malo vjerojatnim pretpostavku da su trebale poslužiti kao ogledni primjeri stoičke filozofije.
Utjecaj
Sredinom 16. stoljeća talijanski humanisti ponovno su otkrili Senekine drame i učinili ih uzorima za oživljavanje tragedije na pozornici renesanse. Dvije velike, ali vrlo različite, dramatične tradicije tog doba - francuska neoklasična tragedija i elizabetanska tragedija crpili su svoje nadahnuće iz Senekinih tragedija.
Mnoge Senekine tragedije koriste iste grčke mitove kao i tragedije Sofokla, Eshila i Euripida; ali filolozi obično ne smatraju Senekina djela izravnim prilagodbama tih grčkih djela, jer se Senekin pristup razlikuje, pri čemu koristi teme koje obrađuje i u svojim filozofskim djelima. Moguće je da je na njegov stil na izravniji način utjecala književnost Augustova doba.
Senekine tragedije vjerojatno su napisane za recitiranje na skupovima na kojima su se okupljani učeni ljudi iz viših društvenih slojeva, kako se zaključuje po njihovim opsežnim narativnim izvještajima o akcijama, po zadržavanju na opisima jezovitih djela i prizora užasa (ubojstva i samoubojstva, opisi podzemlja, dozivanje mrtvih, magički rituali), kao i po korištenju dugih monologa, u kojima prevladava retoričko-deklamatorska analiza vlastitih osjećaja. Radnja im je jednolika i bez unutarnje dinamike, a likovi ostaju jednobojni; efektni prizori, bogati patetikom, izmjenjuju se s kratkim stiliziranim dijalozima; korske pjesme dane su u raznovrsnim metrima i uglavnom obrađuju moralne teme. Obično se Senekina tragedija usredotočuje na natprirodne elemente. Bogovi se rijetko pojavljuju, ali duhova i vještica ima na pretek.
Francuska neoklasična dramska tradicija, koja je svoj najviši izraz dosegla u tragedijama Pierrea Corneillea i Jeana Racinea u 17. stoljeću, uzimala je Seneku kao uzor za formu i veličinu stila. Ti su neoklasičari prihvatili Senekinu inovaciju lika povjerljivog čovjeka (obično sluge), njegovu zamjenu govora akcijom i njegovo detaljno moraliziranje.
Elizabetanski dramatičari smatrali su da je Senekina teme krvožedne osvete prikladnija engleskom ukusu nego oblik njegovih komada. Prva engleska tragedija, Gorboduc (1561) Thomasa Sackvillea i Thomasa Nortona, prikazuje lančani niz pokolja i osvete i napisana je u izravnom podražavanju Seneke. (Zapravo, drama Gorboduc slijedi i oblik i temu Senekinih tragedija, ali u tome nije imala mnogo nastavljača: jedna od njih je engleska drama Arthurove nesreće). Senekin je utjecaj očit je i u Španjolskoj tragediji Thomasa Kyda i u Shakespeareovom Titu Androniku i Hamletu. Sve tri drame obrađuju temu osvete, vrhunac radnje im je zasut leševima, a Španjolska tragedija i Hamlet izvode na scenu i duhove. Svi se ti elementi mogu naći u Senekinim tragedijama. Shakespeareovu tragediju za Seneku vezuju fatalizam, sentencioznost, krvave scene i duhovi, čega u tom jezovitom obliku i patetičnom izričaju nije bilo u grčkoj tragediji.
El Consuelito, Técpan de Galeana
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 265 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Solanto, Palermo
Solanto je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 303 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Goran Hadžić
Goran Hadžić (Vinkovci, 7. septembra 1958. - Novi Sad, 13. jula 2016.) je srpski političar i bivši predsednik međunarodno nepriznate Republike Srpske Krajine. Hadžić je pred Međunarodnim sudom sudom za ratne zločine optužen za zločine protiv čovečnosti. Uhapšen je 20. jula 2011.
Biografija.
Rođen je 7. septembra 1958. godine u opštini Vinkovci, Hrvatska. Pre sukoba u Hrvatskoj, radio je kao magacioner VUPIK-ovog pogona u Pačetinu, u opštini Vukovar, Hrvatska.
Od mladosti je bio član Saveza komunista. Pre 1990. godine, Goran Hadžić je bio predsednik Mesne zajednice Pačetin. U proleće 1990. godine, na prvim višestranačkim izborima u Hrvatskoj je kao kandidat Saveza komunista - Stranke za demokratske promene izabran je za odbornika u Skupštini Opštine Vukovar. Neposredno posle toga je pristupio novoosnovanoj Srpskoj demokratskoj stranci. 10. juna 1990. godine je izabran za predsednika SDS-a za Vukovar. U martu 1991. godine je već bio predsednik Opštinskog odbora Vukovara, član Glavnog odbora i Izvršnog odbora SDS-a u Kninu i potpredsednik Regionalnog odbora SDS-a za Istočnu Slavoniju, Baranju i Zapadni Srem u Pakracu.
Krajem marta 1991. je prilikom oružanog incidenta poznatog kao Plitvički krvavi uskrs zarobljen od strane pripadnika hrvatske policije. Prema navodima hrvatskih vlasti, nad njim je tada proveden test tzv. parafinske rukavice, i ustanovljeno je kako je lično koristio vatreno oružje. Nekoliko meseci kasnije, a neposredno pred eskalaciju sukoba koji će prerasti u otvoreni oružani sukob, Hadžić je, pre nego što se nad njim proveo redovni krivični postupak, pušten iz zatvora po nalogu tadašnje hrvatske vlade na čelu sa Franjom Tuđmanom.
Posle toga je Goran Hadžić je bio jedan od vođa Srpskog nacionalnog veća, političkog foruma Srba koji je pokrivao Slavoniju, Baranju i zapadni Srem. Dana 25. i 26. juna 1991. godine, SNV je transformisan u Vladu Srpske Autonomne Oblasti Slavonije, Baranje i Zapadnog Srema. Istovremeno, Goran Hadžić je postavljen za vršioca dužnosti predsednika Vlade samoproglašene SAO SBZS. Dužnost predsednika Vlade, vršio je od 25. juna do 25. septembra 1991. godine. 25. septembra 1991. godine, Goran Hadžić je zvanično imenovan za predsednika Vlade samoproglašene SAO SBZS, kako je objavljeno u Službenom listu.
Dana 26. februara 1992. godine, Goran Hadžić je izabran za predsednika Republike Srpske Krajine i na tom položaju je ostao do decembra 1993. godine.
Posle prestanka postojanja RSK 1995. je živeo u Novom Sadu.
Optužbe za ratne zločine
Protiv Hadžića Haški tribunal je podigao optužnicu za ratne zločine i zločine protiv čovečnosti 4. juna 2004. Optužnica se sastoji od 14 točaka vezanih uz nasilno proterivanje i masovno ubijanje Hrvata i lica ne-srpske nacionalnosti na teritoriji pod kontrolom RSK od 1991. i 1993. uključujući pokolj na Ovčari, pokolj u Dalju i [[pokolj u Lovasu]. Nedugo posle toga je nestao iz svog stana u Novom Sadu. Uhapšen je 20. jula 2011. Prilikom hapšenja je bio poslednji optuženik MKSJ.
2015. je privremeno pušten na slobodu usled lošeg zdravlja, nakon što mu je dijagnosticiran tumor mozga. Preminuo je u Novom Sadu.
Montecastelli Pisano, Pisa
Montecastelli Pisano je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Nancy Mitford
Hon. Nancy Freeman-Mitford, CBE (London, 28.11. 1904 - Versailles, 30.6. 1973.), bila je spisateljica romana i biografija, jedna od pripadnica generacije zvane 'Bright Young Things' koja je obilježila londonsku društvenu scenu između dva rata. Bila je rođena u londonskoj Belgraviji kao najstarija kći Davida Freeman-Mitford, drugog po redu Lorda Redesdalea odnosno najstarija od znamenitih sestara Mitford.
Montecastelli Pisano, Pisa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 482 m.
Vaidei, Romos
Vaidei je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Romos.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 718 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 253 m.
Palo Escrito, Emiliano Zapata
Palo Escrito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Emiliano Zapata.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 451 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1222 m.
Censerey
Sensere je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Bon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 167 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 400 metara (maksimalnoj 490 m, a minimalnoj 367 m).
Heuthen
Hojten je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ajhsfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 781 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16061047.
Пакље
Пакље је насељено место града Ваљева у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 114 становника.
Демографија
У насељу Пакље живи 105 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,4 година (42,3 код мушкараца и 49,2 код жена). У насељу има 37 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,24.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Avobenzon
Avobenzon je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 310,387 Da.
Gradsko
Gradsko je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Gradsko je sedište i najveće naselje istoimene opštine Gradsko.
Prirodni uslovi
Gradsko je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Velesa, naselje je udaljeno 28 kilometara južno, a od glavnog grada Skoplja 80 kilometara južno.
Reljef: Naselje Gradsko se nalazi u istorijskoj oblasti Tikveš. Selo je položeno u dolini Vardara, koji u ovom delu gradi prostranu i plodnu Tikvešku kotlinu. Zapadno od naselja uzdiže se planina Klepa. Naselje je položeno na približno 160 metara nadmorske visine.
Klima: Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).
Vode: Selo je položeno sa desne strane Vardara.
Almofre del Refugio, Manuel Doblado
Almofre del Refugio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2101 m.
Gradsko
Stanovništvo
Gradsko je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 2.219 stanovnika. Ovo je više nego 10 puta više u odnosu na početak 20. veka.
Etnički sastav:
563
Godina 563. (DLXIII) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. Oznaka 563. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
thumb|Samostan na otoku Iona.
Bye Bye Love (pjesma The Everly Brothers)
Bye Bye Love je američka zabavna pjesma koju su napisali Felice i Boudleaux Bryant te izdali 1957. Najpoznatija je po verziji koju su iste godine snimili The Everly Brothers i koja je postala ogroman hit. Prije toga su je odbili mnogi drugi izvođači, smatrajući tekst, u kome se izražava žalost zbog napuštanja voljene osobe, "previše patetičnim".
Kasnije su je obradili brojni izvođači. Godine 1974. je George Harrison snimio verziju, izmijenivši tekst nakon što je u inspiraciju pronašao u tome da ga je supruga Pattie Boyd napustila radi prijatelja Erica Claptona.
Jedna od poznatijih je obrada je verzija koju Ben Veeren i Roy Scheider izvode u završnoj sceni filmskog mjuzikla All That Jazz iz 1979. godine.
Enrique Murciano
Enrique Ricardo Murciano (9. jul 1973 -) je američki glumac najpoznatiji po ulozi FBI-jevog agenta Dannyja Taylora u TV-seriji Without a Trace.
Loma de Águila, Santiago Tlazoyaltepec
Loma de Águila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tlazoyaltepec.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 241 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2682 m.
Tipipili, Xochimilco
Tipipili je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Xochimilco.
Kuštanovci
Kuštanovci (mađarski: Gesztenyés, prekomurski: Küštanovci) je naselje u slovenskoj Općini Puconcima. Kuštanovci se nalazi u pokrajini Prekomurju i statističkoj regiji Pomurju.
Tipipili, Xochimilco
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 247 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2424 m.
Kuštanovci
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 194 stanovnika.
1905. na filmu
thumb|Spomenik Miltonu Manakiju u Bitoli
Madonna, Asti
Madonna je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 187 m.
Santa Caterina, Cosenza
Santa Caterina je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 116 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 425 m.
Duncan, South Carolina
Dankan je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.181, što je 311 (10,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pescarone-Pescaronino, Pavia
Pescarone-Pescaronino je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 77 m.
Chiloljá, San Juan Cancuc
Chiloljá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Juan Cancuc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2415 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1602 m.
Strijelac
Strijelci su u doba hladnog oružja bili podvrsta pješaštva ili konjice koji su iz srednje udaljenosti ispaljivali strelice ili kamenje na protivničke formacije. Najčešća taktika bila je da strijelci ispale nekoliko salvi projektila na protivnika, nakon čega bi uslijedio juriš kopljanika i mačevalaca.
Rjeđe su se koristili strijelci koji su izbacivali koplja, za što se trebalo približiti još više. Poznata je primjena koplja u rimskoj vojsci, gdje je svaki legionar, uz standardni mač i štit, bio opremljen i s dva koplja (pila) koja bi se izbacivala neposredno prije juriša.
Pojavom ručnog vatrenog oružja, a naročito pušaka velike preciznosti, promijenilo se nekoliko stvari: iz upotrebe su nestali hladni projektili, iz taktike je praktično nestala borba prsa o prsa, a status strijelaca u vojskama se unaprijedio i oni su postali osnovno pješaštvo. Danas je svaki pješak opremljen nekom vrstom puške ili strojnice. Postoje također i taktički strijelci, tj. snajperisti.
Loomis, South Dakota
Lumis je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 34, što je 13 (-27,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Râu Alb, Dâmbovița
Râu Alb je opština u Rumuniji u okrugu D'mbovica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 509 m.
La Vieja, Mascota
La Vieja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mascota.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2137 m.
Courlans
Kurlan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 737 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 119 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,16 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 240 metara (maksimalnoj 280 m, a minimalnoj 211 m).
Familia Mandujano, Mexicali
Familia Mandujano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Hildebrandshausen
Hildebrandshauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 47 opštinskih središta okruga Unstrut-Hajnih. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 425 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16064025.
LPAR6
LPAR6 (receptor lizofosfatidne kiseline 6, LPA6, P2RY5) je protein je protein koji je kod ljudi kodiran genom. LPA6 je G protein-spregnuti receptor koji vezuje lipidni signalni molekul lizofosfatidnu kiselinu (LPA).
Uloga u rastu/gubitku kose
Februara 2008 istraživači sa Bonskog univerziteta su objavili da su pronašli genetsku osnovu za dva oblika naslednog gubitka kose. Oni su utvrdili da gen P2RY5 uzrokuje retku, naslednu formu gubitka kose koja se naziva Hypotrichosis simplex. To je bio prvi humani receptor za koji je poznato da učestvuje u rastu kose.
Lemerje
Lemerje (mađarski: Nyíreslehomér, prekomurski: Lömergje, njemački: Sankt Margita) je naselje u slovenskoj Općini Puconcima. Lemerje se nalazi u pokrajini Prekomurju i statističkoj regiji Pomurju.