cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Веле Поље
Историја
По ослобођењу од Турака, Веле Поље се развијало, пре свега, као ратарско-сточарско село. Пространији шумски фондови турског и посттурског периода истицали су и значај продаје дрвета и дрвене грађе. Због већих комплекса обрадиве и плодније земље, Веле Поље је исказивало већи степен имућности у односу на околна села. Временом је, чак, испољило тенденцију развоја ка мањем локалном средишту. Доминирајући пољопривредни карактер је задржало и у периоду после Другог светског рата, премда су се од шездесетих година испољиле изразите тенденције исељавања и застаревања (старачка домаћинства). Од 1975. године јавиле су се и тенденције куповања парцела за изградњу викенд кућа. Према пописним подацима, у селу је у 1971. години живело 81 пољопривредно, 49 мешовитих и непољопривредних домаћинстава
Интересантно је по томе што су мештани иградили вештачки канал такозвана „Река“ који узима воду из реке повише села и пролази скоро половином села. Канал служи за наводњавање башти у непосредној близини села. На каналу је изграђена и воденица.
Демографија
У насељу Веле Поље живи 462 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 50,2 година (49,2 код мушкараца и 51,1 код жена). У насељу има 192 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,79.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
ALG9 alfa1,2 manoziltransferaza
Termin ALG9 alfa1,2 manoziltransferaza ima više značenja.
Stuckanocks
Stuckanocksi su vjerojatno ostaci starog plemenskog saveza Monacan (W. J. McGee), ili po nekima Manahoac.
Tres Cruces, Aguascalientes
Tres Cruces je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1873 m.
Le Grazie, Treviso
Le Grazie je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 462 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Blagovijest (razvrstavanje)
Blagovijest se može odnositi na:
Guasto, Isernia
Guasto je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Zagrad (Nikšić)
Zagrad je naselje u opštini Nikšić u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2011. bilo je 357 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 508 stanovnika).
Guasto, Isernia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 291 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 792 m.
Zagrad (Nikšić)
Demografija
U naselju Zagrad živi 334 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 37,0 godina (34,1 kod muškaraca i 40,1 kod žena). U naselju ima 112 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,82.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Monofiletska evolucija
primati: loricrveno).
U zajedničkoj kladističkoj upotrebi, monofiletska  grupa je takson (grupa organizama) koji formira jednu granu filogenetskog sabla, što znači da se sastoji od predaka svake vrste i svih njenih potomaka. Termin je sinonim za neuobičajen termin holofilija. Monofiletske grupe su obično okarakterizirane zajedničkim obilježjima, kao izvedenim sinapomorfijama.
Monofilija je u suprotnosti sa parapfilijom i polifilijom, koji je najlakše shvatiti iz drugog dijagrama u ovom članku. U današnjoj upotrebi, parafiletska grupa se sastoji se od svih potomaka zajedničkog pretka osim  jedne ili više monofiletskih grupa. Parafiletska grupa je na taj način 'gotovo' monofiletska (u skladu sa značenjem prefiksa 'para', odnosno 'u blizini' ili 'zajedno'). Polifiletske grupe karakteriziraju konvergentne značajke, uključujući i ponašanje (npr. noću aktivni primati, drveće, vodeni insekati). Strukture i funkcija po kojima  se jedna grupa razlikuje od ostalih nisu naslijeđene od zajedničkog pretka.
Dolihilfosfomanoza-zavisna ALG9 manoziltransferaza
Termin dolihilfosfomanoza-zavisna ALG9 manoziltransferaza ima više značenja.
La Muralla, Ocampo
La Muralla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 433 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 329 m.
Sedley, Virginia
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 470.
Odaia Turcului, Mătăsaru
Odaia Turcului je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Mătăsaru.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1270 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 173 m.
Punta de la Sierra, Ocampo
Punta de la Sierra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Ocampo.
Sevenig bei Neuerburg
Zevenig baj Nojerburg je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 57 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232121.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Zevenig baj Nojerburg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 474 metra. Površina opštine iznosi 5,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 57 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 10 stanovnika/km².
Santsukhdhi
Santsukhdhi, jedna od tri bande Osage Indijanaca koja je nastala odvajanjem od ostalih Osaga pod vodstvom poglavice Big Tracka, koji se 1802. sa polovicom bande Pahatsija i manjim dijelom Utsehta nastanila kod rijeke Arkansas, blizu ušća pritoke Verdigris. Ovdje postaju poznati kao Arkansaw ili Arkansas band, ili kao Santsukhdhi ("Campers in the highland grove"). Zebulon Montgomery Pike procjenjuje da ih je 1806. bilo oko 1,500. Kasnije im im je broj niži: 600 (1820); 700 (1850). Glavno naselje bilo im je Santsukhdhin, smješteno 60 milja od ušća Verdigrisa u današnjoj Oklahomi. Potomci im žive u Oklahomi.
Literatura
Frederick Webb Hodge, Handbook of American Indians North of Mexico
USS Enterprise (CVN-65)
USS Enterprise (CVN-65), prvotno CVA(N)-65, je prvi nosač aviona na nuklearni pogon na svijetu i osmi brod američke mornarice koji nosi ime USS Enterprise. Kao i njegov prethodnik u Drugom svjetskom ratu (USS Enterprise (CV-6)), dan mu je nadimak Big E. S dužinom od 342 metra on je i najduži vojni brod na svijetu, a njegova istisnina od ukupno 93.500 tona ga čini jedanaestim najtežim nosačem aviona, lakšim samo od 10 nosača aviona klase Nimitz. Enterpriseova matična luka bila je Norfolk u Virginiji, SAD.
Enterprise je jedini nosač aviona klase Enterprise i netom prije umirovljenja bio je najstariji brod u aktivnoj službi u američkoj mornarici. Zbog starosti i cijene održavanja (ima 8 nuklearnih reaktora) povučen je iz upotrebe 1. 12. 2012., a njegovu ulogu preuzet će novi nosači aviona klase Gerald R. Ford. Sa pola vijeka aktivne službe rekorder je među svim nosačima aviona u historiji.
Historija
Malo je ratnih brodova zaslužilo svoje mjesto u pomorskoj historiji u trenutku porinuća, a uglavnom se radilo o brodovima koji su imali revolucionarna rješenja koja su bitno utjecala na strategiju i taktiku pomorskog ratovanja. Jedan od takvih brodova je i američki nuklearni nosač aviona USS Enterprise. Enterprise je zaslužio svoje mjesto u pomorskoj historiji iz najmanje dva razloga. Prvi je da je u trenutku porinuća 24. 9. 1960. sa svojih 342 metra dužine i 93.970 tona pune istisnine bio najveći brod. Tu će "titulu" zadržati sve do 1972. i porinuća prvog nosača klase Nimitz. Prvotno je planirano da će se izgraditi šest nosača klase Enterprise, ali se od toga, zbog prevelike cijene gradnje, naknadno odustalo. Iskustva operativne uporabe Enterprisea pokazala su da su nuklearni nosači aviona, unatoč visoke nabavne cijene, isplativiji od nosača s klasičnim pogonom, te je stoga već krajem 1960-ih američka ratna mornarica počela s gradnjom nuklearnih nosača klase Nimitz.
Uvođenje u službu
mini|lijevo|200px USS Enterprise, prvi u nizu od planiranih šest nosača aviona klase Enterprise, je naručen 15. 11. 1957. godine. Kobilica je položena u brodogradilištu Newport News Shipbuilding 4. 2. 1958., da bi dvije i pol godine kasnije, 24. 9. 1960. bio porinut. Tog jutra, brod je krstila supruga tadašnjeg tajnika američke mornarice, Williama B. Frankea. Bio je to osmi u nizu brod američke mornarice koji nosi ime Enterprise. Prvi kapetan tada najvećeg i prvog broda na nuklearni pogon koji je ikad zaplovio postao je Vincent P. de Poix. Enterprise je 12. 1. 1961. krenuo na svoju prvu plovidbu u trajanju od 3 mjeseca, nakon čega je započeo dugotrajan niz testiranja i trening vježbi kako bi se ustvrdila pouzdanost i mogućnosti nuklearno pogonjenog nosača aviona. Nakon Enterprisa, niti jedan drugi nuklearni nosač aviona ove klase zbog velike cijene izgradnje (451,3 milijuna američkih dolara) nije dovršen, čime je USS Enterprise (CVN-65) ostao jedini u svojoj klasi. Klasu Enterprise je nastavila klasa Nimitz.
1960. do 1969., Kubanska kriza
Dana 20. 2. 1962. Enterprise je igrao ulogu kao mjerna postaja za praćenje leta svemirske letjelice Friendship 7 u misiji Mercury Atlas 6 u kojoj je pukovnik John H. Glenn Jr. napravio prvi američki let u orbiti. U augustu iste godine, nosač aviona se pridružio 6. floti američke mornarice u Sredozemnom moru. Ubrzo nakon povratka u Norfolk, Virginia u oktobru, Enterprise je poslan u svoju prvu misiju u međunarodnoj krizi na Kubi. U istom mjesecu, SAD su nadlijetale Kubu s U-2 izviđačkim avionima. Tokom takvog nadlijetanja i snimanja otoka Kube, špijunski avioni su snimili sovjetske lansirne rampe za nuklearne projektile koje su bile u izgradnji na otoku. Pripremljeni na najgore, SAD su počele pripremati vojnu akciju protiv Kube, šaljući nekoliko postrojba na Floridu koje su bile potpomognute jakim postrojbama i brodovima mornarice. Predsjednik John F. Kennedy je naredio pomorsku i zračnu blokadu Kube. Enterprise zajedno s nosačima USS Independenc, USS Essex i USS Randolph i drugim brodovima 2. flote postavili su Kubu u izolaciju i sprječavali švercanje i opskrbu oružja na Kubu. Tokom tih sedam napetih dana (od 22. do 28. 10. 1962.) Enterprise je plovio vodama oko Kube spreman za napad na položaje kubanske vojske, ali i na sovjetske brodove koji su prevozili projektile. Blokada je postavljena 24. 10., a prvi sovjetski brod je zaustavljen već sljedećeg dana. 28. 10. sovjetski predsjednik Nikita Hruščov je prihvatio američki prijedlog i povukao nuklearno oružje s Kube.
Dana 19. 12. 1962., avion E-2 Hawkeye je bio katapultiran s Enterprisea na prvom palubnom testiranju novog uređaja za izbacivanje, projektiranog da zamijeni stari uređaj. Novi uređaj je na paru i znatno skraćuje duljinu piste potrebne za uzlijetanje. Minutu kasnije lansiran je i drugi avion, A-6A. lijevo|mini|250px|Task Force One, prva svjetska nuklearna borbena grupa. USS Enterprise, USS Long Beach i USS Bainbridge u formaciju u Sredozemnom moru, [[18. 6. 1964. godine.]] Enterprise je napravio svoju drugu i treću plovidbu Sredozemljem 1963. i 1964. godine. Tokom kasnijih plovidbi, 13. 5., formirana je prva svjetska borbena grupa na nuklearni pogon, koju su uz USS Enterprise činili još i USS Long Beach i USS Bainbridge. Dana 31. 7., ova tri broda su stavljeni u grupaciju nazvanu "Task Force One" (hrv. Prva borbena grupa) i poslani su u operaciju Morska orbita "Operation Sea Orbit", historijski 30.565 milja dugo putovanje oko svijeta, obavljeno bez nadolijevanja ili izmijene goriva. U oktobru, Enterprise se vratio u brodogradilište Newport News Shipbuilding i Dry Dock Company za svoje prvo nadolijevanje goriva i tehnički pregled. Big E (nadimak broda) je poslan u pacifičku 7. flotu u novembru 1965. i postao je prvi brod na nuklearni pogon kada je sudjelovao u bombardiranju Vijetkonga 2. 12. 1965. u ratu u Vijetnamu. S njegove palube se prvog dana obavilo 125 uzlijetanja, bacivši i ispalivši 167 tona bomba i raketa na neprijateljsku liniju. Već sljedećeg dana postavljen je rekord od 165 uzlijetanja u samo jednom danu.
U januaru 1968., zarobljivanje USS Puebla (istraživačkog broda) od strane Sjeverne Koreje dovelo je do diplomatske krize (ovaj incident naziva se još i Pueblov incident). Enterprise je poslan u Tihi ocean i dobio je naredbu patroliranja i plovidbe blizu voda Južne Koreje, gdje se zadržao gotovo cijeli mjesec. mini|desno|250px|USS Enterprise u vatri [[14. 1. 1969. godine]] Nakon incidenta, plan je bio da se u januaru ili februaru 1969. priključi pomorskim snagama kod Vijetnama. Međutim, ujutro 14. 1. 1969. došlo je do eksplozije projektila MK-32 Zuni podvješenog pod krilo lovca F-4 Phantom II. Eksplozija je zahvatila dio aviona na krmi broda što je dovelo do nekontroliranog širenja plamena. Od posljedica eksplozije i plamena poginuo je 27 članova posade, dok ih je 314 ozlijeđeno. Petnaest je aviona uništeno, a na krmi broda je napravljena velika šteta, zbog čega je Enterprise morao na popravak. Popravak je obavljen u Pearl Harboru na Havajima i Enterprise se vratio u operativnu uporabu već u martu 1969. godine.
Dana 14. 4. 1969., tenzije sa Sjevernom Korejom su se povećale kada je sjevernokorejski avion MiG-17 u međunarodnim vodama srušio nenaoružani EC-121 Warning Star tokom rutinskog patroliranja Istočno-korejskog mora iz baze u Atsugi, Japan. Svih 31 članova posade je poginulo. SAD su reagirale i aktivirale "Task Force 71" kako bi zaštitile međunarodni zračni prostor od ovakvih napada. Brodovlje borbene grupe (Task Force) bilo je sastavljeno većinom od krstarica i razarača u misijama u Jugoistočnoj Aziji i nosača Enterprise, Ticonderoga, Ranger i Hornet. Formacija ove grupe postala je najveće pokazivanje vojne moći u tom području od Korejskog rata.
Od 1970. do 1979.
mini|lijevo|250px|[[F-14 Tomcat na palubi USS Enterprisea]] Od 1969. do 1970., Enterprise se vratio u Newport News Shipbuilding gdje je detaljno pregledan i servisiran. Istodobno je po drugi put napunjen. U januaru 1971., dovršio je probne plovidbe sa svojim novo projektiranim jezgrama nuklearnih reaktora, koji su sadržavali dovoljno energije da ga pogone narednih 10 godina. Nakon toga, zaplovio je za Vijetnam, kako bi pružio zračnu potporu američkim i južnovjetnamskim postrojbama.
U Vjetnamskom ratu Enterprise je po prvi put sudjelovao 1971. godine. U Vijetnamu, Enterprise, USS Oriskany (CVA-34) i USS Midway (CVA-41) su zajedno imali ukupno 2.001 uzlijetanje sa svojih paluba do 30. 6. 1971. Djelovanje se nastavilo i u sljedećem mjesecu, 22 dana s dva nosača i 9 dana s jednim. Zračne operacije tokom jula su bile ograničene zbog tri tropska monsuna tog mjeseca. Broj uzlijetanja za napadne operacije u Sjevernom Vijetnamu su se pred kraj mjeseca povećale. Bili su to napadi na protivničke postrojbe i ciljeve i potpora američkim jedinicama s helikopterima. Od augusta do novembra 1971. USS Enterprise je sudjelovao u operacijama na takozvanoj "Yankee Station" (hrv:Američka postaja). Tokom augusta 1971., djelovanje je nastavljeno prvih osam dana u mjesecu s dva nosača aviona, a tokom ostalih 23 dana tog mjeseca je djelovao sam jedan. Tog mjeseca je zabilježeno 1915 uzlijetanja.
Septembra 1971., uz iznimku od dva dana. nosači su djelovali samostalno (svaki za sebe). Prvih par dana tog mjeseca se uzlijetalo samo s Enterprisea, sredinom mjeseca samo s Orskanya, a pred kraj mjeseca s Midwaya. Stav sa samo jednim aktivnim nosačem i izmjenjivanjem nosača uzrokovao je malo manje uzlijetanja od prijašnjih mjeseci, pa je tako izvršeno 1243 uzlijetanja tokom septembra. Na "Yankee Stationu" tokom oktobra 1971., nastavljene su operacije sa samo jednim aktivnim nosačem, dok se druga dva "odmaraju". Midway je završio svoj dio 10. 10., nakon čega ga je zamijenio Enterprise. Pred kraj mjeseca Enterprisea je zamijenio Oriskany. Sa sva tri nosača zajedno je zabilježeno 1024 uzlijetanja, 30 od njih u Sjeverni Vijetnam, a ostali u Laos. U novembru naizmjence na "Yankee Station" su djelovali USS Enterprise, USS Oriskany i USS Constellation. 22 dana su djelovala dva nosača istovremeno, s ukupno 1766 uzlijetanja.
U decembru 1971. tokom Indijsko-pakistanskog rata 1971., Enterprise je poslan u Bengalski zaljev kako bi demonstrirao nadmoć nad Indijskom pomorskom blokadom od strane indijskog lakog nosača aviona INS Vikrant. Američku borbenu flotu je pratila i sovjetska podmornica. Sukob je izbjegnut kada su se amerikanci maknuli iz Indijskog oceana i krenuli prema Sjeveroistočnoj Aziji.
U oktobru 1972., SAD su obavile sve taktičke zračne napade u Sjevernom Vijetnamu iznad 20-te paralele, privodeći operaciju "Linbacker I" kraju. Ova gesta i plan o prestanku napada i bombardiranja Sjevernog Vijetnama iznad 20-te paralele je osmišljen kako bi se promicala ideja i olakšali pregovori oko mira koji su se održavali u Parizu. Od oktobra do decembra, Enterprise je ostao na položaju na "Yenkee Stationu" s ostalim nosačima i bio u pripravnosti za napad. Kao rezultat obustave bombardiranja Sjevernog Vijetnama, u tom razdoblju nije srušen niti jedan MiG niti je bilo američkih gubitaka.
Dana 18. 12. 1972., SAD su nastavile bombardiranje Vijetnama iznad 20-te paralele pod imenom "Linebacker II". Tokom operacije Linebacker II, Enterprise i drugi nosači koncentrirali su napade na zemlja-zrak projektile i protuavionsku artiljeriju, neprijateljske kasarne, skladišta goriva, Haiphong pomorsko i brodogradilišno područje, željezničke mete itd. Mornarički taktički zračni napadi operacije Linebacker II su bili centrirani na priobalnim područjima oko Hanoia i Haiphonga. Napravljeno je 705 mornaričkih napada u tom području tokom ove operacije. Između 18. i 22. 12. mornarica je izvršila 119 napada u Sjevernom Vijetnamu, s velikim ograničenjem djelovanja zbog lošeg vremena.
Pred kraj decembra 1972. Sjeverni Vijetnam se vratio "mirovnom stolu". Operacija Linebacker II je završila. U januaru 1973., dogovoreno je primirje i sva napadna djelovanja na Vijetnam su otkazana. Od 28. 1. 1973., avioni s Enterprisea i Rangera uzlijetali su zbog napada na glavne komunikacijske linije u Laosu. Laos nije imao nikakve veze s primirjem u Vijetnamu.
Nakon primirja u Vijetnamu, USS Enterprise je zaplovio prema Puget Sound mornaričkom brodogradilištu u Bremertonu, Washington, gdje je 18. 3. 1974. postao prvi američki nosač aviona s kojeg su počeli operativno djelovati tada najbolji američki lovački avioni F-14 Tomcat. F-14 avioni VF-1 Wolfpack i VF-2 Bounty Hunters napravili su svoja prva uzlijetanja i slijetanja na nosač. U septembru 1974. Enterprise je postao prvi nosač koji je bio opremljen F-14 borbenim lovcima.
U februaru 1975. tajfun Gervaise obrušio se na otok Republike Maruicijus u jugozapadnom dijelu Tihog Oceana. Enterprise je odgovorio na pozive u pomoć i uplovio u luku Louis, gdje je osoblje nosača provelo više od 10.000 radnih sati popravljajući, električni, telefonski i vodovodni sustav i prevozeći helikopterima medicinske potrepštine, hranu i vodu u pogođena područja.
USS Monterey (CG-61)
USS Monterey (CG-61) petnaesta je raketna krstarica klase Ticonderoga u službi američke ratne mornarice i četvrti brod koji nosi to ime.
USS Enterprise (CVN-65)
Od 1980. do 1989.
1982. nosač je otišao na svoju 10. WESTPAC implementaciju. U aprilu 1983., Enterprise se nasukao u uvali San Francisca dok se vraćao iz plovidbe. Ostao je nasukan nekoliko sati. U to vrijeme je na brodu bio George Takei, koji tumači lika Mr. Sulu, kormilara u popularnoj znanstveno-fantastičnoj seriji Zvjezdane Staze. Iako nasukavanja i sudari svojih brodova znače kraj karijere za kapetana broda američkog ratnog broda, tadašnji kapetan Enterprisea, Robert J. Kelly, koji je tada već bio predložen za komodora, a kasnije je postao admiral i vrhovni zapovjednik američke pacifičke flote.
Godine 1984. krenuo je na svoju 11. WESTPAC implementaciju. 2. 11. 1985. Enterprise je zapeo na Bishop Rock kod Cortes Banka tokom vojne vježbe, što je oštetilo vanjski dio trupa i propeler. Enterprise je nastavio s vježbama, a kasnije je otplovio na suhi dok za popravak oštećenja. 1986. je krenuo na 12. WESTPAC implementaciju. Enterprise je 28. 4. 1986. je iz Crvenog mora, preko Sueskog kanala uplovio u Sredozemno more, postavši tako prvi nosač na nuklearni pogon koji je prošao tim kanalom. U sredozemnom moru se pridružio USS Americi (CV-66) kod obale Libije. Tamo je sudjelovao u operaciji "Eldorado Canyon", američkom bombardiranju Libije. To je bio prvi puta nakon 22 godine da je Enterprise ušao u Sredozemno more.
U aprilu 1988., krenuo je na 13. WESTPAC implementaciju tokom koje je Enterprise plovio Perzijskim zaljevom i sudjelovao u operaciji "Earnest Will" pomažući obrani kuvajtskih tankera od iranskih napada. U isto vrijeme USS Samuel B. Roberts (FFG-58) je zapeo za iransku minu u međunarodnim vodama. Kao odgovor na to, pokrenuta je operacija "Praying Mantis". Započeti su napadi na Iranske ciljeve i dvije naftne platforme koje su služile kao baza za iranske napade. Avioni iz CVW-11 (Carrier Air Wing Eleven) su pružali zračnu potporu i izviđanje, s A-6 Intruderima i A-7 Cirsair II i borbenim avionima F-14 Tomcat.
Od 1990. do 1999.
mini|desno|250px|Enterprise patrolira u Perzijskom zaljevu za vrijeme operacije "Desert Fox" U martu 1990. Enterprise je završio svoj put oko svijeta uploveći u svoju matičnu luku Norfoklk. Prešao je više od 69.000 km od svoje bivše matične luke u Almedi u Kaliforniji, preko Hong Konga, Filipina, Tajlanda, Singapura, Rio de Jenera, St.Thomas i Fort Lauderdale na Floridi. Zbog zamjene goriva i velikog remonta koji je trajao od oktobra 1990. do septembra 1994. otplovio je u Newport News Shipbuilding, te zbog toga nije sudjelovao u ratu za oslobođenje Kuvajta od iračke okupacije. Tokom ovog nadopunjavanja i pregleda, mornarica je produžila nosač s 336 na 342 metra i neke manje izmjene kako bi produžila životni vijek nosača.
Dana 27. 9. 1994. Enterprise je vraćen u more na testiranja, tokom kojih je pokazao da je s punom snagom čak malo brži nego što je bio nov. Dana 28. 7. 1996. započeo je svoju 15. implementaciju. Nosač je poslan u Bosnu kao dio operacije "Joint Endeavor" gdje je osiguravao zračni prostor Bosne i Hercegovine. Bio je i u Iraku u operaciji "Souther Watch". Ovo je bila i posljednja operacija u kojoj se sudjelovali A-6 Intruder avioni, nakon što su povučeni iz uporabe u američkoj mornarici. Tokom tih 6 mjeseci plovidbe, brod je posjetio 8 luka. Do decembra 1996. završio je svoju implementaciju.
U februaru 1997. Enterprise je uplovio u Newport News Shipbuilding na dodatne izmijene, koje su trajale četiri i pol mjeseca. U novembru 1998., Enterprise je krenuo na 16. implementaciju, ovaj put s grupom CVW-3 (Carrier Air Wing Three). Tokom noći 8. 11. 1998., EA-6B Prowler se zabio u S-3 Vikinga na palubi nosača. Nezgoda se dogodila kada se EA-6B vraćao na Enterprise prateći noćno osvjetljenje i zapeo za S-3 koji se nalazio na letnoj palubi. Obije posade aviona su se izbacile iz svojih aviona prije sudara. Vatra je zahvatila oba aviona, ali je požar posada broda brzo ugasila. Tri od četiri člana su izgubljena u moru. Drugi članovi posade broda nisu bili ozlijeđeni. Potraga za tri člana EA-6B Prowaler aviona je obustavljena nakon 24 sata potrage i pretraženog 340 km2 područja. mini|desno|250px|[[USS Dwight D. Eisenhower (CVN-69) u pozadini, s USS Enterpriseom nakon uplovljavanja u Crveno more, 31. 10. 2006.]] Enterprise je 23. 11. 1998. otišao pomoći nosaču USS Dwight D. Eisenhower (CVN-69) u Perzijskom zaljevu. Tokom sidrenja u luci Jebel Ali, UAE, nosač je ugostio predsjednika George H.W. Busha i imao live koncert grupe Hootie & the Blowfish. U decembru 1998. Enterpriseova borbena grupa sudjelovala je u operaciji "Desert Fox", bombardirajući Iračke vojne ciljeve s više od 300 BGM-109 Tomahawk zrak-zemlja raketama i 313 tona artiljerijskog naoružanja. 70-satni napad su izvodili Enterprise, USS Gettysburg (CG-64), USS Stout (DDG-55), USS Nicholson (DD-982) i USS Miami (SSN-755). 23. 12. 1998., na nosač su sletili ministar obrane William Cohen, sa svojom ženom Janet, senator Daniel Inouye s Havaja, predstavnik John Murtha iz Pennsylvaniae i pjevačima Mary Chapin Carpeter, Carole King i David Ball. Ministar je uživao u ručku s mornarima, nakon čega je održan koncert na palubi broda.
Prema operaciji "Sicily", Enterprise je trebao otići u posjet Cannesu, Francuska. No, pregovori o primirju s Jugoslavijom u Rambouilletu, Francuska su se pogoršali i nosač je poslan u Jadransko more nakon samo 24 sata sidrenja u Cannesu. Početkom marta 1999., Enterprise se usidrio u Trstu u Italiji, za svoj zadnji posjet nekoj sredozemnoj luci prije plovidbe za Perzijski zaljev. Tamo 14. 3. 1999. mijenja nosača USS Carl Vinson (CVN-70). Vraća se natrag u maju 1999. Tokom 1998.-1999. Enterprise je preplovio više od 80.000 km i na moru je proveo 151 dan. Avioni su s njega uzletjeli više od 9.000 puta, a proveli su u zraku oko 17.000 sati.
Od 2000. do 2009.
Dana 25. 4. 2001. Enterprise je krenu na svoju 17. implementaciju s grupom CVW-8. Od 18. 7. do 28. 7. 2001., nosač i brodovi u pratnji ostalih brodova je sudjelovao zajedno s britanskom kraljevskom mornaricom u zajedničkoj vojnoj vježbi u Sjevernom moru, blizu Škotske.
mini|lijevo|250px|Enterprise, prvi svjetski nosač na nuklearni pogon s prvim francuskim nosačem na nuklearni pogon [[Charles de Gaulle (R91)|Charles De Gaulle, 16. 5. 2001.]]
Enterprise je bio na putu iz Perzijskog zaljeva prema svojoj matičnoj luci Norfolk (Virginia), kada su se 11. 9. 2001. avioni zaletjeli u njujorške nebodere. Umjesto odlaska u Sjedinjene Države Enterprise je dobio naredbu da se vrati u Indijski ocean. U oktobru 2001. SAD su pokrenule zračne napade na Al Qaidine trening kampove i talibanska uporišta u Afganistanu. Akcija je osmišljena kako bi se omelo korištenje Afganistana kao bazu terorista. Tokom tri tjedna, avioni s nosača Enterprise su poletjeli u približno 700 misija i izbacili velike količine bombi i raketa na ciljeve u Afganistanu. Krajem oktobra, nosač je zaplovio prema SAD-u.
Colonna (porodica)
Colonna je rimska plemićka porodica koja je imala značajnu ulogu u crkvenim i političkim prilikama u Rimu i po Apeninskom poluotoku.
Historija
Prvi istaknuti predstavnik ove aristokratske familije tokom iz 12. vijeka bio je Pietro, sin grofa od Tuskula Gregoria II, nasljednik ne baš impresivnog feudalnog imanja koje se sastojalo od Monteporcia i nevelikog zamka. Pietro je ispočetka bio neprijatelj i potom istaknuti saveznik pape Honorija II, zbog čega je i dobio nadimak Columna (prevedeno: stup), iz kog je kasnije izvedeno prezime Colonna. Colonne su tako već do sredine 13. vijeka stekle brojne feude, u samom Rimu Augustov mauzolej i Monte Citorio, a izvan Rima Palestrinu, Zagarolo, Colonnu, Capranicu, uz nešto manjih.
USS Enterprise (CVN-65)
Od 2000. do 2009.
Od 2003. do 2004. nosač je pružao zračnu potporu u operaciji "Iračka sloboda". Od maja 2006. Enterprise je krenuo na planiranu šestomjesečnu plovidbu, koja je trajala dva tjedna duže od predviđenog. Tokom plovidbe posjetio je 8 luka, djelovao u šestoj, petoj i sedmoj floti. Vratio se u Norfolk 18. 11. 2006.
U augustu 2007. nosač se pridružio floti blizu Irana. Dana 19. 12. 2007. vratio se u SAD nakon šest mjeseci provedenih u Perzijskom zaljevu.
Dana 12. 4. 2008. uplovio je u Northrop Grumman Newport brodogradilište na planiran pregled u trajanju 18 mjeseci. Vraćen je u službu u septembru 2009. godine. Brod bi trebao obaviti još jednu plovidbu prije povlačenja iz službe. Po sadašnjim planovima američke ratne mornarice Enterprise će ostati u operativnoj uporabi sve do 2014. kada bi ga trebao zamijeniti nuklearni nosač CVN-78.
Colonna (porodica)
Historija
U to isto vrijeme rimski lider porodice bio je Stefano koji je svako malo ratovao, pa se mirio sa Orsinijima. Novi sjaj obasjao je familiju nakon što je Oddone Colonna izabran za papu 1417. pod imenom Martin V. On je velikodušno podijelio brojne feude članovima porodice. Nakon njegove smrti njegov nasljednik Eugenio IV zahtijevao je vraćanje svega što je Sveta stolica ponovno uzela, Colonne su se nakon tog dekadama svađale oko tog sa papama, tek je Marcantonio 1561/1562. uspio djelomično povratiti prava, iako je tada imao sporove i borbe sa familijom Ludovisi oko domene Colonne 1622. godine, a 1630. vodio je sličnu bitku sa Barberinijima oko Palestrine.
Od pontifikata pape Pia IV Colonne su postali vjerni saveznici Svete stolice, pa su zauzvrat dobijali lukrativne položaje. Često su slani po Španjolskom Carstvu kao civilni i vojni upravitelji, a porodična grana Paliano, kojoj je na čelu bio Marcantonio II, dobila je nasljedna prava u Napuljskom Kraljevstvu. Ženidbom Filippa III sa Cristinom od Savoje 1790. srodili su se sa porodicom Savoia-Carignano, a od 1816. gube sva dotad stečena feudalna prava i nadležnosti nad svojim domenama. I nakon Ujedinjenja Italije Colonne su se uspjele dokopati visokih pozicija, tako je Fabrizio 1889. bio senator u parlamentu Kraljevine Italije. Isto je 1900. usjelo i Prosperu, a on je usto bio i gradonačelnik Rima u dva mandata (1899–1904. i 1914–1919).
USS Enterprise (CVN-65)
Opis broda
Za povratak na brod namijenjena je sletna staza koja je ukošena od krme prema lijevom boku. Opremljena je s četiri uređaja za kočenje čije se debele sajle protežu preko sletne staze. Kada avion svojom kukom smještenom na stražnjem dijelu trupa zakači jednu od četiri sajle mora u samo 105 metara smanjiti brzinu s oko 225 km/h na nulu. U slučaju da pilot promaši sve četiri sajle, podiže avion i nakon toga ponovno slijeće. Ukupna dužina i širina letne palube je 331,6 x 76,8 metara. Za prijevoz aviona s letne palube u brodski hangar Enterprise su opremili s četiri dizala, od toga su tri smjestili na desni bok, a jedan na lijevi. Hangar je visok 7,5 metara i ima površinu 19 440 m2. Veličina hangara i letne palube dovoljna je za 72 aviona. Nakon što je iz operativne uporabe povučen palubni lovac F-14 Tomcat, osnovu palubne avijacije američke mornarice čini višenamjenski borbeni avion F/A-18 E/F Super Hornet. Iako su opremljeni i projektilima za zračnu borbu, osnovna im je namjena uništavanje ciljeva na zemlji. Za zračnu obranu nosača i udarne grupe zaduženi su nešto stariji i manji F/A-18 C/D Hornet. Nadzor zračnog prostora i površine mora oko nosača dužnost je "letećih radara" D-2C Hawkeye, dok se za ometanje protivničkih radara i njihovo uništenje rabe jurišnici EA-6B Prowler. Protupodmornička borba je u domeni aviona S-3B Viking i helikoptera SH-60 Seahawk, dok se avioni S-3B Viking koriste i u zadaćama opskrbe aviona gorivom u letu.
Da bi brod funkcionirao ima posadu od 3000 ljudi, od čega je 150 časnika, 150 viših dočasnika i 2700 nižih dočasnika i časnika. Avijacijsku grupu čini 250 pilota i 1750 ljudi zaduženih za održavanje aviona i helikoptera.
ALG9 manoziltransferaza
Termin ALG9 manoziltransferaza ima više značenja.
Orsini
Orsini je ime rimske porodične dinastije čija se geneza može pratiti od kraja 10. vijeka.
Orsini su imali značajnu ulogu u životu Rimske kurije dali su nekoliko kardinala i troje papa; Celestina III, Nikolu III. i Benedikta XIII..
Historija
Osnivač dinastije Orsini bio je Orso Bobone krajem 12. vijeka. Orso je bio bliski rođak pape Celestina III i senatora Mattea Rossa koji ga je uveo u svijet politike i doveo do pozicije gvelskog lidera u Rimu, što je Orsinije odredilo kao neprijatelje gibelinskih Colonna. Tu politiku nastavili su orsinijevski kardinali Giovanni Gaetano (kasniji papa Nikola III.), Matteo Rosso i Napoleone. Iako je na konklavi 1305., održanoj nakon smrti pape Bonifacije VIII kardinal Napoleone Orsini, potpuno nenadano odlučio podržati izbor Francuza Bertranda de Gota (Klement V.) i kasniju selidbu Rimske kurije u Avignon.
Orsini su u međuvremenu u Rimu nastavili biti ljuti neprijatelji Svetog Rimskog Carstva pa su početkom 14. vijeka pokušali spriječiti ulazak u Rim cara Svetog Rimskog Carstva Heinricha VII. U to vrijeme ih je samo epizoda sa senatorom Colom Rienzom prisilila na kratko primirje sa tradicionalnim neprijateljima Porodicom Colonna. Kad su se pape vratile u Rim, Orsiniji su nastavili biti lojalni prema njima, dajući kuriji sposobne i hrabre vojnike kao što je bili Niccolo i Paolo. Orodili su sa Medicijima, kad se Lorenzo Veličanstveni oženio sa Clarice.
Camillo Orsini bio je generalni guverner Papinske Države za pontifikata Pavla IV., a od 1718. za pontifikata pape Klementa XI. Orsiniji imaju privilegiju da ih se postavlja za glavne savjetnike papa.
Grane
Grana kneževa od Nole izumrla je 1528., a ona kneževa od Pitigliana 1640.
Pomirenje porodica Orsini - Colonna
Porodica Orsini bila je poznata po gotovo trajnom sukobu sa porodicom Colonna – najviše radi utjecaja u Rimu. Razmirice je dokrajčila bula pape Julija II. iz godine 1511. Godine 1571 pak su se vođe obiju obitelji srodili te vjenčali nećakinjama pape Siksta V.. Ubuduće su historičari zabilježili, da "ni bio sklopljen između kršćanskim knezovima nijedam mir, u kojega ne bi bile uključene po imenu obje porodice".
Pape iz porodice Orsini
Iz porodice Orsini potiče pet papa – ako uzmemo u obzir i prvu dvojicu, za koje podrijetlo nije potpuno sigurno:
Kardinali
(Slijede si po vrmenskom redu; u zagradi je godina imenovanja)
Sordino, Grosseto
Sordino je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 465 m.
Bela Palanka
Bela Palanka je gradsko naselje u Srbiji koje predstavlja sedište istoimene opštine u Pirotskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 8626 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 8347 stanovnika).
Kroz naselje protiče reka Nišava.
Demografija
U naselju Bela Palanka živi 6785 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,0 godina (37,7 kod muškaraca i 40,3 kod žena). U naselju ima 3037 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,84.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Nacionalni spomenici u Čelincu
Na listi nacionalnih spomenika BiH za opštinu Čelinac se nalaze sljedeći spomenici:
SCH-79687
SCH-79687 je histaminski antagonist koji je selektivan za H3 receptor.
Plinsko zavarivanje
mini|desno|300px|Oprema za plinsko zavarivanje. Boce plina i cijevi za dovod plina treba držati dalje od plamena! mini|desno|300px|[[Plamen na plameniku bogat kisikom.]] mini|desno|300px|Plamen na plameniku bogat [[Butan (plin)|butanom.]] mini|desno|300px|Plinsko rezanje [[čelik|čelične cijevi.]]
Plinsko zavarivanje ili zavarivanje plinskim plamenom spada u grupu zavarivanja taljenjem, gdje se osnovni materijal topi toplinom plamena, koji nastaje izgaranjem gorivog plina (acetilen, propan, butan, vodik) s čistim kisikom ili kisikom iz zraka. Najtopliji plamen daje izgaranje acetilena s čistim kisikom (temperatura je 3 160 ºC), uz oslobađanje ugljikovog dioksida (CO2) i vodene pare (H2O). Plinsko zavarivanje se izvodi s dodatnim materijalom, ali ponekad i bez njega. To je jedan od najstarijih načina zavarivanja i najsvestranijih postupaka zavarivanja, ali u zadnje vrijeme je sve manje zastupljen. Uglavnom se danas koristi za zavarivanje čeličnih cijevi i cijevi od sivog lijeva, a koristi se i za popravke. Oprema relativno nije skupa, plamen je više raspršen od električnog luka, uzrokujući sporije hlađenje, koje vodi većim zaostalim naprezanjima i deformacijama. Sličan postupak je plinsko rezanje, uz dodatno dovođenje čistog kisika. Kisik-acetilen plamen ima vrlo veliku industrijsku primjenu kod tvrdog lemljenja, toplinskog rezanja i lokanih toplinskih obrada.
Oprema za plinsko zavarivanje sastoji se iz boce acetilena, boce kisika, redukcijskih ventila, cijevi za zavarivanje, plamenika i dodatnog materijala. Zavarivanje plinskim plamenom koristi se za zavarivanje čelika, sivog lijeva, bakra, aluminija i njihovih legura. Postupak zavarivanja je jednostavan, oprema jeftina, ali je brzina zavarivanja mala, dok upaljivost i eksplozivnost rada povećava opasnost pri radu.
Oprema za plinsko zavarivanje
Oprema za plinsko zavarivanje sastoji se iz boce acetilena, boce kisika, redukcijskih ventila, cijevi za zavarivanje, plamenika i dodatnog materijala. Plinski plamen se primjenjuje za zavarivanje, navarivanje, tvrdo lemljenje, nabrizgavanje, ravnanje, rezanje, površinsko čišćenje i duge vrste površinske obrade materijala. Za zavarivanje se koristi acetilen (kao gorivi plin) i kisik (kao plin koji podržava gorenje).
Boca kisika
Za zavarivanje i rezanje, kisik se isporučuje u plavim bocama pod tlakom od 150 bara. Gorivi materijali oslobađaju veću količinu topline kada sagorjevaju u čistom kisiku, a ne na zraku. Kisik se dobiva frakcionom destilacijom zraka (rijeđe elektrolizom vode jer je skuplji postupak). Osnovni princip frakcione destilacije je da se zrak prvo pretvara u tekuće stanje (što se postiže tlačenjem na 40 bara i pothlađivanjem na –200 ºC). Ako se tekući zrak potom zagrije, isparit će dušik koji ključa pri –196 ºC, tako da u aparaturi za frakcijonu destilaciju ostaje samo kisik (koji ključa pri –183 ºC). Specifična masa kisika pri temperaturi 20 ºC i tlaku 1,013 bara je 1,43 kg/m3. Približna količina kisika ili volumen kisika (Vkisika, m3) u boci računa se pomoću sljedeće formule:
Koeficijent stlačenja kisika pri temperaturi 15 ºC je 1,078 10-5. Volumen boce je 0,04 m3. Tako na primjer u punoj boci ima kisika:
Kada se prazni boca kisika, mora se ostaviti određena količina kisika u boci da se izbjegne prodor zraka i vlage u bocu (minimalno očitanje na regulacijskom ventilu – manometru je 0,5 bara). Kod rukovanja sa bocama za kisik treba paziti da su uvijek čiste (ne smije biti nečistoća i masti oko regulacijskog ventila), a otvaranje i zatvaranje boce mora biti pažljivo – najviše do pola okreta ventila za otvaranje i zatvaranje boce).
Boca acetilena
Acetilen ili etin se isporučuje u bijelim bocama pod tlakom od 15 bara. Vrlo je nestabilan i eksplozivan u smjesi sa zrakom ili kisikom. S povećavanjem tlaka eksplozivnost acetilena raste, tako da je dovoljno 3% acetilena u smjesi sa zrakom da dođe do eksplozije. Isto tako pri zavarivanju ili rezanju bakra (Cu) ili srebra (Ag) dolazi do reakcije acetilena i spomenutih elemenata, te nastaju spojevi koji su eksplozivni pri udarcima ili povišenim temperaturama. Iz navedenih razloga potrebno je pridržavati se pravila koja vrijede za rukovanje s bocama acetilena i kisika u proizvodnji, transportu i skladištenju. Acetilen je plin iz grupe nezasićenih ugljikovodika, bezbojan je i neotrovan plin karakterističnog mirisa. Otapa se u vodi u omjeru 1 : 1, a u acetonu 1 : 25 pri atmosferskom tlaku i temperaturi 20 ºC. Rastvorljivost acetilena u acetonu raste s porastom tlaka, a opada sa porastom temperature. U bocu za acetilen, koja je volumena 40 litara, pri tlaku od 15 bara i temparaturi 20 ºC stane 6 m3 acetilena. Na izlazu iz boce postavlja se regulator tlaka (manometar) koji snižava tlak acetilena na vrijednosti ispod 1,5 bara (ako je na izlazu iz boce tlak acetilena prelazi 1,5 bar može doći do stvaranja mjehurića plina i spajanja sa zrakom, što može prouzročiti eksploziju plina). Približna količina plina u boci ili volumen acetilena (Vacetilena, m3) može se odrediti pomoću sljedeće formule:
Koeficijent rastvorljivost acetilena u acetonu pri 15 ºC je 23. Volumen boce je 0,04 m3. Tako je na primjer sadržaj acetilena u punoj boci:
Pri pražnjenu boce brzina istjecanja acetilena, odnosno protok acetilena mora biti manji od 1 m3/h, da ne bi došlo do isparavanja acetona iz boce i smrzavanja redukcionog ventila (manometra). Isto tako, boca se ne smije potpuno isprazniti, već se mora ostaviti određena količina acetilena koja odgovara tlaku na manometu od 1 do 1,5 bara, ovisno o vanjskoj temperaturi. Plamen acetilena i čistog kisika daje maksimalnu temperaturu od 3160 ºC, dok plamen butana i propana s čistim kisikom daje maksimalnu temperaturu 2830 ºC, odnosno 2850 ºC.
Huamuxtitlán (razvrstavanje)
Huamuxtitlán ima više značenja:
Plan de San Antonio, Santa Cruz Nundaco
Plan de San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Cruz Nundaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2517 m.
La Venta, Almoloya de Juárez
La Venta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Almoloya de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2712 m.
SCH-23390
SCH 23390 je sintetičko jedinjenje koje deluje kao antagonist D1 receptora i ima bilo minimalan ili neznatan uticaj na D2 receptor.
U jednoj studiji na pacovima iz 1990. utvrđeno je da SCH 23390 pruža znatnu zaštitu od smrti uzrokovane dekstroamfetaminskim predoziranjem, i da nema tu sposobnost u slučaju predoziranja metamfetaminom. Ovo jedinjenje pruža znatnu zaštitu od predoziranja kokainom kod pacova. Jedan od izvedenih zaključaka je da visoke doze d-amfetamina i metamfetamina imaju različite mehanizme toksičnosti kod pacova.
Casanova, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 103 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 416 m.
Masseria Assini, Caserta
Masseria Assini je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Četrnaesta srednjobosanska narodnooslobodilačka udarna brigada
Četrnaesta srednjobosanska narodnooslobodilačka udarna brigada bila je brigada 11. krajiške divizije NOVJ. Formirana je 17. oktobra 1943. prema naređenju Operativnog štaba i Oblasnog komiteta KPJ za Bosansku krajinu od 15. oktobra iste godine. U njen sastav je uključen obnovljeni 4. krajiški narodnooslobodilački partizanski odred (kasnije Banjalučki), početkom februara 1943.
Formiranje
Četrnaesta srednjobosanska NO udarna brigada je formirana prema direktivi Štaba 1. bosanskog NOU korpusa, u pismu od juna 1943., koja je upućena Štabu 12. NOU divizije, koja je u to vrijeme djelovala na području srednje Bosne. Glavna poruka te naredbe je bila da Banjalučki partizanski odred preraste u brigadu. ".
Prema pomenutoj direktivi, dvije jedinice  14. Brigade – dotadašnji Banjalučki i Prnjavorski NOP odred – trebalo je hitno rasporediti u selu Glogovac, kod Prnjavora da tamo obave  pripreme za svečani čin formiranja Brigade. Kao dan osnutka određena je nedjelja,  17. oktobra 1943, sa početkom u 8:00 sati; lokacija je bila na uzvisini Cer, kod Prnjavora.
Brigada je tokom 17. oktobra, sa polazišta u selu Štrpci krenula na Cer, podijeljena na manje jedinice. Zbog predostrožnosti, izbjegnut je pravac kretanja preko Prnjavora i krenuli su se preko uzvisine Vučjak i sela Kremne, a zatim preko rijeke Vijake, sve do zbornog mjesta. Pokret Brigade je planiran je tako da se na Cer stigne oko 7:30 sati, kako bi se na vrijeme postrojila. Istovremeno su na Cer pristizali 1. i 4. bataljon 5. kozaračke NOU brigade, sa članovima štaba brigade: Rankom Šipkom, Radom Kondićem, Nikom Jurinčićem i glavnina 12. krajiške NOU brigade, čiji je komandant bio Petar Mećava. Pored dijelova 5. Kozaračke i 12. krajiške brigade, za smotru su postrojeni i partizanski odredi: Banjalučki, Crnovrški, Tešanjsko-teslićki i Prnjavorski.
Od organa "narodne vlasti" i partijsko-političkih rukovodstava prisustvovali su:
Na Cer je došao i štab 11. divizije, na čelu sa komandantom Josipom Mažarom Sošom i komesarom Žarkom Zgonjaninom, kojima je komandant 14. brigade predao raport.
Početni raspored jedinica i prve borbe
Nakon osnivačkog slavlja na Ceru, bataljoni 14. SBNOU brigade su upućeni su u sela sjeveroistočno od Prnjavora (Mačino Brdo, Ilova). Slijedeća dva dana organizirane su smotre i upoznavanje boraca sa rukovodstvom. Evidentirano je oružje, raspoređivala municija i pravljeni spiskovi boraca po vodovima i desetinama. Također su održani i četni i vodni sastanci, kao i sastanci partijskih ćelija i SKOJ-evskih aktiva. Na dan formiranja Brigada je imala 565 boraca i starješina, a od naoružanja:
U Brigadi je u to vrijeme bio 61 član KPJ i 93 člana SKOJ-a. Tada je uključena u 11. NOU diviziji koja je u svom sastavu imala još 5. kozarsku i 12. krajišku brigadu i nekoliko odreda. Divizija je, u dosta širokoj slobodnoj teritoriji, držala Prnjavor i Kotor-Varoš. Veći neprijateljski garnizoni su bili u Banjoj Luci, Jajcu, Travniku, Zenici,Doboju, Tesliću i Derventi. Podržavale su ih i seoske ustaške milicije koj su povremeno upadale na slobodnu teritoriju, prijeteći većim pokretima i novom ofanzivom. Pored tih okupatorsko-ustaških snaga, u srednjoj Bosni su djelovali i četnici. Oni su još s proljeća 1943., na području Kotor-Varošu, formirali tzv. "Vrbasku četničku brigadu". Prvo se, iz četničkog odreda "Borje" (komandant Rade Radić),  izdvojio bataljon "Knez Arsen" koji je poznat kao "Motajički četnički odred" (komandant Nikola Forkapa). Nakon toga je bataljon "Kralj Petar II" proglašen "Ljubićkom četničkom brigadom" (komandant Ilija Malić), a samo pet dana prije formiranja 14. brigade, 12. oktobra 1943, od preostalog dijela "Borjanskog četničkog odreda" formirane su "Teslićka" i "Banjalučka četnička brigada". Od "Motajičkog četničkog odreda" formirana "Motajička četnička brigada" (komandant Vlado Vinčić). Tako je u srednjoj Bosni, početkom oktobra, bilo pet četničkih brigada uključenih u "Srednjobosanski četnički korpus" Laze Tešanovića. Taj korpus, sa oko 1.900 četnika, bio je pod komandom četničkog štaba "Zapadna Bosna" kao i "Krajiškog četničkog korpusa" Uroša Drenovića. Neke od tih jedinica su često upadale u slobodnu teritoriju i prisiljavali partizanske snage na permanentnu, iscrpljujuću mobilnost.
U takvim uvjetima je 14. brigada bila skoro cijeli ostatak NOR-a. Unatoč tome, stalnim udarima po četnicima, uz istovremeno privlačenje novih boraca, ona je doprinosila djelotvornijem formiranju novih srednjobosanskih jedinica, a time slabljenju i razbijanju četnika, što je i bio njen najvažniji zadatak. Prvi borbeni pokret protiv četnika oko Motajice, Brigada je izvela 20. oktobra, kada se jedna patrola 3. bataljona, u selu Miškovci, sukobila sa manjom četničkom grupom. Pri tome su ubijena dva četnika i zaplijenjen jedan puškomitraljez.