cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eubeja
Povijest
Povijest otoka vezana je većim dijelom uz povijest dvaju glavnih otočkih naselja Halkide i Eretrije. Oba naselja bila su Jonske kolonije iz Atike, a njihova važnost u ranoj grčkoj povijesti bila je velika, jer su oni pak osnovali svoje brojne kolonije po Velikoj Grčkoj i Siciliji, poput; Cumae i Rhegiuma. Oni su osnovali i brojne kolonije po makedonskoj obali. Na taj način su stanovnici Eubeje otvarali nove trgovačke putove i širili zapadnu civilizaciju. Snaga trgovačkih kolonija Eubeje bila je tolika da su i Atenjani sve do Solona upotrebljavali eubejske mjere i utege.
To su bili rivalski gradovi, jednake snage na samom početku - jedna od prvih pomorskih bitaka zabilježenih u grčkoj povijesti zbila se je između ta dva grada.
490. pne. grad Eretria je razoren do temelja, a njegovo stanovništvo preseljeno u Perzijsko Carstvo. Grad je obnovljen nakon Bitke kod Maratona, na mjestu koje je bilo malo dalje od prvobitnog naselja. Eretria nikad više nije povratila staru slavu, ali je i nadalje bila drugo naselje na otoku. Od tada nadalje susjedno naselje Halkida preuzima vodeću ulogu. 506. pne. Halkiđane su pobijedili Atenjani, koji su na otok naselili 4 000 naseljenika iz Atike, i na taj način sputali otočku neovisnost.
Fabbiana, Pistoia
Fabbiana je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Eubeja
Povijest
Ponovno je 446. pne. samostalnost otoka sputana od strane Perikla, koji je osnovao novo naselje na sjeveru otoka Histiaea.
Agua Fría, Axtla de Terrazas
Agua Fría je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Axtla de Terrazas.
Fabbiana, Pistoia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 393 m.
Agua Fría, Axtla de Terrazas
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Eubeja
Povijest
Atenjani su dominirali Eubejom i nastojali je držati pod svojom kontrolom prvenstveno da osiguraju plovnost do svog grada. Od 410. pne. otok je ponovno nezavistan. Nakon toga otočani su mijenjali strane u grčkim sukobima, ovisno o tome tko je bio moćniji, sve do Bitke kod Heroneje (338. pne.), kad je potpao pod vlast makedonskog kralja Filipa II. Makedonskog, a nakon toga Rimljana.
1157. godine, obalni gradovi Eubeje su razoreni za napada sicilijanskih Normana.
Eubeja u novom dobu
Eubeja je postala poznata za vrijeme Četvrtog križarskog rata, nakon podjele na Istočno Rimsko Carstvo i Latinsko carstvo, otok je podjeljen na trećine koje su podpale pod mletačku, vlast.
12. srpnja 1470., godine nakon žestoke obrane, tada dobro utvrđeni grad Halkida (tadašnji Negroponte) pao je pod napadima Mehmeda II., a nakon njega i cijeli otok pod vlast Osmanskog Carstva.
Eubeja je danas povezana s grčkim kopnom sa dva mosta, jednim koji ide kroz grad Halkidu i drugim koji zaobilazi Halkidu, oba dva mosta su viseća.
Dana 14. listopada 2008., otok je pogodio razorni potres od 6.6 Richterove ljestvice.
Stanovništvo
Pored većinskog grčkog stanovništva na Eubeji žive i dvije značajne manjine još od srednjeg vijeka: Arvaniti ( albanskog porijekla) i Vlasi. Arvaniti žive pretežno u južnom dijelu otoka danas najviše koncentrirani oko Rta Kafireas, poznatog i kao Cavo D'Oro, gdje se jezik te manjine Arvanitika govori u okolnim selima. Arvaniti su naselili Eubeju u 14. st. za mletačke vladavine nad otokom.
Otočki Vlasi su najvećim dijelom asimilirani od većinskog grčkog stanovništva, manji neasimilirani dio živi na gorovitom središnjem i sjevernom dijelu otoka. Vlaški jezik ne govori se danas kao nekad ( još u 19. st. bilo je puno govornika).
Po popisu stanovništva iz 2001 god. otok je imao 198,130 stanovnika na 3,684.848 km².
Privreda
Na Evbeji postoje rudnici kod mesta Mantoudi i Limnija, treseta kod Aliverija i željeza i cinka kod mesta Dipris. Na otoku postoje i kamenolomi sa finim roze mermerom 3 km sjeverno od grada Kato Eretria. To je čuveni mermer iz Halkide.
Na Evbeji rastu velike šume pitomog kestena i mediteranska šljive.
Općine, naselja i stanovništvo
Vidi Prefektura Eubeja.
Univerzitet Cornell
Univerzitet Cornell je privatni istraživački univerzitet u Ithaci u američkoj saveznoj državi New York. Jedan je od univerziteta u prestižnoj Ligi bršljana (Ivy League) najuglednijih univerziteta u SAD-u. Univerzitet su 1865. godine osnovali Ezra Cornell i Andrew Dickson White već tada sa jasnom namerom da izgrade instituciju univerzitetskog sveobuhvatnog karaktera na kojj će se izučavati sve naučne discipline. Univerzitet je organizovan u sedam preddiplomskih koledža i sedam diplomskih škola u okviru glavnoga kampusa u Itaci, a svaki koledž i škola imaju svoje standarde odnosno kriterijume za upis i gotovo međusobno nezavisne akademske programe. Univerzitet takođe upravlja dvama satelitskim medicinskim kampusima u New York City-ju i u Dohi u Kataru.
Cornell je jedan od ukupno tri privatna takozvana land-grant univerziteta u SAD-u. Velika većina land-grant univerziteta nastala je u periodu od donošenja takozvanog Morrillog zakona o dodeli federalne zemlje 1862. godine (za vreme Američkog građanskog rata) do perioda koji je neposredno usledio donošenju Akta o agrarnim koledžima 1890. godine i uz naknadnu dodelu istoga statusa plemenskim institucijama 1994. U svim američkim saveznim državama postoji po jedan, ponekad dva, a u slučaju Alabame 3 land-grant univerziteta, ali su jedino Univerzitet Cornell, MIT i Univerzitet Tuskegee privatne institucije koje uživaju taj status. Od sedam temeljnih fakulteta za osnovne studije tri su u pravnom smislu statutarni koledži sa državnom potporom kroz sistem Državnog univerziteta New Yorka (SUNY). Diplomska škola veterine je jedina koja je financirana od savezne države New York. Kao land-grant univerzitet Cornell provodi programe dislociranog agronomskog obrazovanja u svim okruzima (county) savezne države New York i za to prima delomičnu nadoknadu. Centralni kampus Univerziteta Cornell u Ithaci prostire se na nešto više od 3,000,000 m2 (nešto više od površine Ade Ciganlije) dok zajedno sa Botaničkim vrtom Univerziteta Cornell pokriva čak nešto više od 17,400,000 m2 (uporedivo sa dalmatinskim ostrvom Murter).
Prema statistikama iz 2017. godine na univerzitetu je studiralo ili na njemu predavalo čak 56 dobitnika Nobelove nagrade, 4 dobitnika Turingove nagrade i 1 Fieldsove medalje. Od svoga osnivanja Cronell je upisivao sve studente bez obrzira na spol, i bio je nekonfesionalna institucija koja nije onemogućavala upis na osnovu verskih uverenja ili rase. U svetu postoji približno 245,000 živih bivših studenata univerziteta, a pohađa ga 14,000 studenata na osnovnim i 7,000 na diplomskim i postdiplomskim programima. Studenti univerziteta dolaze iz svih 50 saveznih država SAD-a i iz preko 120 država širom sveta.
Istorija
mini|levo|Ragbi tim (1892) Cornell je osnovan 27. aprila 1865. godine kada je Senat savezne države New York registrovao instituciju kao državni lend-grent univerzitet. Senator Ezra Cornell ponudio je svoju farmu u Itaci kao mesto na kojem će se novi univerzitet biti osnovan, te je uložio 500.000 $ privatnih sredstava za njegovo pokretanje. Njegov saradnik, senator i predavač Andrew Dickson White pristao je da bude prvi predsednik novoosnovanog univerziteta. Tokom naredne tri godine, White je nadgledao izgradnju prvih dveju zgrada i istoremeno i putovao je kako bi privukao pažnju studenata i našao predavače. Univerzitet je otvoren 7. oktobra 1868. godine, a sledećeg dana upisalo ga je 412 polaznika.
Cornell se razvio kao tehnološki inovativna institucija, primenjivajući rezultate istraživanja na sopstvenom kampusu ali i uz nastojanja da ih se primeni i u širem kontekstu. 1883. godine Cornell je bio jedan od prvih univerzitetskih kampusa koji je za osvetljenje koristio struju iz diname na vodeni pogon. Od 1894. godine Cornell je obuhvaćao i koledže koje je finansirala država i ispunjavao je sve njihove statutarne zahteve te je takođe je rukovodio sa istraživanjima i vanjskim aktivnostima koje su zajedno finansirale savezna država i federalni programi za sparivanje.
Cornell je oformio aktivnu zajednicu bivših studenata još od prvih godina. Bio je jedan od prvih univerziteta na kojem su se u Upravni odbor birali i bivši studenti koji su već diplomirali. Cornell je u 1960-im godinama unutar prestižne Lige bršljana (Ivy League) sa najsnanijim studentskim aktivističkim pokretom vezanim za kulturne probleme, građanska prava i opoziciju Vijetnamskom ratu dok su protesti i okupacije imale su za rezultat ostavku predsednika univerziteta i restrukturisanje uprave.
Univerzitet Cornell je od 2000. godine počeo da proširuje svoje međunarodne programe. Univerzitet je 2004. otvorio Medicinski koledž Weill Cornell u Kataru (engl. Weill Cornell Medical College in Qatar). Pokrenuo je saradnju sa institucijama u Indiji, Singapuru i NR Kini. Bivši predsednik Jeffrey S. Lehman opisao je univerzitet kao „transnacionalni univerzitet”. 9. marta 2004. godine Cornell i Stanford univerzitet položili su kamen temeljac za novi „Centar za premošćavanje jaza” (engl. Bridging the Rift Center), da bi se izgradio i zajednički rukovodio centar za obrazovanje na izraelsko-jordanskoj granici.
Joya de Corral, Santo Domingo Nuxaá
Joya de Corral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Nuxaá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2244 m.
Rancho Panchomas, Puente de Ixtla
Rancho Panchomas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Puente de Ixtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 895 m.
Brullemail
Brilmaj je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Alanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 97 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,28 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 239 metara (maksimalnoj 303 m, a minimalnoj 184 m).
Opština Lupeni, Hunedoara
Lupeni je opština u Rumuniji u okrugu Hunedoara.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 644 m.
Paul Nuttall
Paul Andrew Nuttall (30. novembar 1976. – ) je britanski političar koji je od 2016. do 2017. vodio Stranku nezavisnosti UK (UKIP). Godine 2009. je bio izabran za njenog zastupnika u Evropskom parlamentu, a od 2015. je vođa tamošnje UKIP-ove frakcije.
Blackwells Mills, New Jersey
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 803.
Rodine (Žirovnica, Slovenija)
Rodine je naselje u slovenskoj Općini Žirovnici. Rodine se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 340 stanovnika.
Buhalnița, Ceplenița
Buhalnița je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Ceplenița.
Herkulesov toranj
mini|lijevo| Tlocrt i presjek svjetionika iz djela Josepha Cornidea Investigaciones sobre la fundación y fábrica de la torre llamada de Hércules iz 1792. god. Herkulesov toranj (galicijski i španjolski: Torre de Hércules) je starorimski svjetionik na otoku koji je oko 2.4 km udaljen od središta grada A Coruñe u Galiciji. Svjetionik je visok 55 metara i s njega se pruža pogled na sjevernoatlansku obalu Španjolske. Nakon svjetionika Chipiona, drugi je po visini u Španjolskoj. Svjetionik je španjolski nacionalni spomenik i svake godine ga posjeti preko 149.400 posjetitelja (2009.). Dana 27. lipnja 2009. godine upisan je na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi.
Iako se pretpostavlja da su ga izgradili Feničani, sigurno je da ga je obnovio rimski car Trajan. Naselje u kojemu se nalazi svjetionik - "Corunna", ime duguje od latinske riječi "columna", što znači stup. Svjetionik je do 20. st. bio poznat kao Farum Brigantium, gdje je latinski farum trebalo podsjećati na slavni starogrčki Aleksandrijski svjetionik na otoku Pharosu. Ovaj skoro 1900 godina star svjetionik obnovljen je u izvornom obliku 1791. godine, i najstariji je rimski svjetionik koji je još uvijek u uporabi. Oko svjetionika izgrađen je park sa skulpturama kipara kao što su Pablo Serrano i Francisco Leiro.
El Polvorín, Tempoal
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 96 m.
La Esperanza, Lagos de Moreno
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1993 m.
El Centro San Jacinto, Ensenada
El Centro San Jacinto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 288 m.
Fraccionamiento Arboledas, Guanajuato
Fraccionamiento Arboledas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Guanajuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 601 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1903 m.
Bifuhalol
Bifuhalol je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 266,204 Da.
Bee, Oklahoma
Bi je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 140.
Wees
Ves je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Šlezvig-Flensburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.303 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1059176.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šlezvig-Flensburg Ves se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Šlezvig-Flensburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 37 metara. Površina opštine iznosi 12,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.303 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 181 stanovnika/km².
El Pitayo, Chihuahua
El Pitayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
San Vito, Ragusa
San Vito je naselje u Italiji u provinciji Ragusa, u regiji Sicilija.
El Pitayo, Chihuahua
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1355 m.
San Vito, Ragusa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 414 m.
Mrenoga
Mrenoga je naselje u Republici Makedoniji, u jugozapadnom delu države. Mrenoga pripada opštini Demir Hisar.
Prirodni uslovi
Naselje Mrenoga je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 50 km severozapadno.
Mrenoga se nalazi u zapadnom delu oblasti Demir Hisar. Naselje je položeno u gornjem delu toka Crne reke, na istočnim visovima Plakenske planine. Nadmorska visina naselja je približno 740 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Mrenoga je imala 107 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Dragan Kastl
Dragan Kastl (Zagreb, 3. 11. 1893 - Zagreb, 4. 10. 1975), jugoslavenski nogometaš.
Biografija
Dragan Kastl je rođen 3. 11. 1893 u poznatoj židovskoj porodici Bernarda i Ljube Kastl. Odrastao je u Zagrebu uz dvojicu braće (Đuro i Milan) i tri sestre (Danica, Vera i Zorica). Igrao je za zagrebački HAŠK s kojim je bio jesenski prvak prvenstva Trojedne Kraljevine Hrvatske, Slavonije i Dalmacije u sezoni 1912/13, a suigrači su mu bili Vladimir Šuput, Hugo Kuderna, Ivan Banfić, Oto Behrman, Ivan Lipovšćak, Mihajlo Mujdrica, Janko Justin, Dragutin Štancl, Leo Gollob i Tomo Hombauer. Bio je sudionik nogometne utakmice HAŠK-a i Northern Universityja, poznate kao prvo gostovanje engleske nogometne momčadi u Zagrebu. U 42. minuti postigao je jedini pogodak na utakmici.
1943 godine, tokom Drugog svjetskog rata, bio je internirani u Italiji u logoru Bagni di Lucca zajedno sa bratom Milanom i sestrom Zoricom. Dragan je nakon kapitulacije Italije prešao na oslobođeni teritorij Jugoslavije. Tu je bio na visokim dužnostima u Narodnooslobodilačkom odboru (NOO) Zagreba tj. na dužnost rukovoditelja zagrebačke gradske komisije NOO-a.
Pradaccio, Varese
Pradaccio je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 513 m.
Embrici, Piacenza
Embrici je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 481 m.
Nuevo León
Novi Leon je savezna država Meksika. Nalazi se na severu zemlje. Ima površinu od 64.924 km² i 4.164.268 stanovnika (podatak iz 2005).
Na istoku se graniči sa državom Tamaulipas, sa državama Zakatekas i San Luis Potosi na jugu, i državom Koauila na zapadu. Novi Leon ima i 15 kilometra granice sa američkom saveznom državom Teksas.
Glavni i daleko najznačajniji grad Novog Leona je Monterej. Država je formirana 1824.
Jagüey de Novillos, Benito Juárez
Jagüey de Novillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Benito Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2519 m.
Milutin Mićović (glumac)
Milutin Mićović (Beograd, 4. april 1944—Beograd, 31. januar 2018) je bio srpski filmski i pozorišni glumac.
Walton Hills, Ohio
Volton Hil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Milutin Mićović (glumac)
Njegov otac bio je akademik Vukić Mićović.
Walton Hills, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.281, što je 119 (-5,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
San Marcos, Zaragoza
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 365 m.
Gromosław Czempiński
Gromosław Józef Czempiński (12. listopada 1945., Oborniki) je bivši poljski obavještajac koji je 1990. godine zapovjedao Operacijom Samum u kojoj su agenti CIA-e i DIA-e tajno evakuirani iz Iraka prije početka Zaljevskog rata.
Loma de Arco Iris, Santo Domingo Nuxaá
Loma de Arco Iris je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Nuxaá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1912 m.
Gromosław Czempiński
Czempiński je u razdoblju od 1. prosinca 1993. do 9. veljače 1996. bio ravnatelj bivše poljske sigurnosno-obavještajne agencije UOP te ima čin brigadnog generala.
Karijera
Czempiński je diplomirao ekonomiju 1970. na Sveučilištu u Poznańu. Dvije godine nakon toga zapošljava se u tajnoj službi kao njen glasnogovornik. Godinu potom završava obuku u centru za obuku osoblja u bazi kraj sela Stare Kiejkuty. Nakon toga radi u poljskom generalnom konzulatu u Chicagu a kasnije u poljskoj diplomatskoj misiji pri UN-u u Ženevi.
1990. postaje obavještajac UOP-a a iste godine zapovjeda Operacijom Samum kojom su tajno evakuirani američki obavještajci iz Iraka. Oni su tamo pratili kretanja iračke vojske te izrađivali precizne karte o pozicijama vojnih postrojenja u Bagdadu. Cijela operacija je bila veoma riskantna jer su u slučaju identifikacije mogli biti ubijeni dok je iračka tajna služba u to vrijeme sumnjala na američko-poljsku suradnju. Budući da je cijela operacija uspjela, američka vlada je otpisala polovicu poljskog vanjskog duga koji je iznosio 16,5 milijardi USD dok je Czempińskog odlikovao američki predsjednik George Bush st. Također, uz američku suradnju, formirana je specijalna vojna jedinica koju je njen prvi zapovjednik Slawomir Petelicki nazvao GROM, u čast Gromosława Czempińskog.
Nakon vojnog umirovljenja u travnju 1996., Czempiński je radio u upravnim odborima i menadžmentu brojnih kompanija kao što su PZL Mielec, FORCAN, BRE Bank, WAPARK, MOBITEL, Szeptel, The Quest Group i Eco Recycling Investment a davao je i usluge poslovnog savjetovanja.
Od 1999. do 2012. obnaša dužnost predsjednika varšavskog aero kluba a od 2005. do 2010. je predsjednik nacionalnog aero kluba.
2009. godine je u interviewu za jedne poljske dnevne novine izjavio da je bio jedan od osnivača nacionalne stranke Građanska platforma.
22. studenog 2011. uhićen je po nalogu Središnjeg antikorupcijskog ureda zbog sumnje da je nezakonito prisvojio 1,4 milijuna eura tijekom privatizacije tvrtke STOEN.
Monterrey
Monterej je glavni grad meksičke savezne države Novi Leon. To je najvažniji grad severnog Meksika. Monterej je grad razvijene industrije, a bruto proizvod po stanovniku je najviši u zemlji. Važi i kao grad sa najboljim kvalitetom života među gradovina Latinske Amerike.
Grad je osnovan 1596. pod imenom Nuestra Senjora de Monterej (Nuestra Señora de Monterrey). Ime je dobio po supruzi namesnika Nove Španije, vojvotkinje od Montereja (grad u Galiciji u Španiji).
Po podacima iz 2005. u Montereju živi 1.133.814 stanovnika, što ga čini devetim gradom Meksika po veličini.
U ovom gradu živi najteži čovek sveta, Manuel Uribe.
Cérilly (Jon)
Seriji je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Sans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 54 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,29 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 152 metara (maksimalnoj 238 m, a minimalnoj 134 m).
Plan de la Cruz, San Miguel Totolapan
Plan de la Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Miguel Totolapan.
Rokoko
thumb|250px|Ljubavnici, skulptura od [[Nimfenenburški porculan|nimfenburškog porculana, oko 1760. Autor: Franz Anton Bustelli]] thumb|300px| Bogato ukrašena [[bazilika u Ottobeurenu, (Bavarska) u stilu rokokoa.]] Rokoko, ili "kasni barok", umjetnički pokret i stil 18. vijeka, koji je utjecao na mnoge umjetničke aspekte uključujući slikarstvo, kiparstvo, arhitekturu, uređenje interijera, dekorativnu umjetnost, književnost, muziku, i kazalište. Razvio se u ranom 18. vijeku u Parizu kao reakcija na veličinu, simetriju i strogo propisivanje pravila u baroku, posebno kod palače Versailles. Umjetnici i arhitekti rokokoa izabrali su šaljivi, ukrašeni i ljubak pristup baroku. Njihov stil karakterizira kitnjasto ukrašavanje živim bojama, asimetričnim dizajnom, zakrivljenim linijama i upotrebom zlata.
Za razliku od ozbiljnih, političkih tema razdoblja baroka, rokoko je u dekoriranju koristio razigrane i duhovite teme. Dekoracija prostorija u rokokou osmišljena je kao detaljno i potpuno ukrašavanje kompletnog prostora na raspolaganju, što je podrazumijevalo bogato ukrašen namještaj, male statue, ukrašena gledala, tapiserije, zidove ukrašene reljefima i oslikavanje zidova. Rococo je također bio poznat u kazališnoj umjetnosti. U knjizi The Rococo stoji da ni jedan drugi kulturni pokret "nije stvorio ljupkije i elegantnije dijaloge, pune zadirkivanja i neuhvatljivog i prikrivenog izražavanja i gesta, rafiniranih osjećaja i suptilne kritike" kao kazalište rokokoa, posebno u Francuskoj.
Krajem 18. vijeka, rokoko je gotovo u potpunosti bio zamijenjen neoklasicizmom. Prema Riječniku Francuske akademije iz 1835., riječ rokoko "uglavnom pokriva onu vrstu ukrašavanja, stila i dizajna vezanu za vladavinu kralja Luja XV i početak vladavine Luja XVI". Ova definicija, stoga, obuhvaća svu vrstu umjetnosti od sredine 18. vijeka u Francuskoj. Pojam je etimološki kombinacija francuskih riječi rocaille (kamen) i coquilles (školjka), zbog čestih korištenja ovih predmeta kao dekorativnih motiva. Mogao bi također biti kombinacija italijanske riječi "barocco" (neregularno oblikovani biser, vjerojatno izvor pojma "barok") i francuske "rocaille" (popularnog oblika vrtnih i interijerističkih ornamenata kod kojih se koriste školjke i šljunak) i može opisivati rafinirani i maštoviti stil u modi u nekim dijelovima Evrope u 18. vijeku. Zbog inzistiranja umjetnika rokokoa na bogatom ukrašavanju zakrivljenim ukrasima sličnih školjkama, mnogi su kritičari koristili termin "rokoko" u uvredljivom smislu implicirajući da je ovaj stil bio neozbiljan i pomodan.
Historijski razvoj
thumbnail|250px|[[Kuća dobrog pastira u stilu rokokoa, Bratislava (Slovačka) - primjer buržoaske kuće 18. vijeka.]] Uobičajeno je mišljenje da se rokoko najprije razvio na području dekorativne umjetnosti i dizajna interijera, ali njegovo porijeklo leži u arhitekturi kasnog baroka majstora Francesca Borrominija (1599. – 1667.) uglavnom u Rimu i Camilla Guarinija (1624. – 1683.) uglavnom u sjevernoj Italiji, ali i Beču, Pragu, Lisabonu i Parizu. Plemstvo i biskupi katoličke (južne) Njemačke, Češke i Austrije pozivali su italijanske arhitekte kasnog baroka/ranog rokokoa na rad u njihovim zemljama. Inspirirane njihovim primjerom, lokalne familije zidara i obrtnika u Centralnoj Evropi, izgradili su vlastiti njemački barokni stil koji je kasnije dosegao vrhunac razrađenosti i osjećajnosti u stilu rokokoa.
Jedna vrsta egzotičnog, ali na neki način formalnijeg tipa rokokoa pojavio se u Francuskoj, kad je sukcesija Luja XIV. donijela promjenu dvorskih umjetnika i općeg umjetničkog ukusa. S krajem duge vladavine Luja XIV bogati barokni ukrasi zamjenjeni su laganijim elementima s više zakrivljenih linija i prirodnim obrazaca. Ovi elementi su evidentni u arhitektonskom dizajnu Nicolaas Pineaua. Za vrijeme razdoblja Régence, kad se dvorski život udaljio od Versaillesa, ta se promjena u umjetnosti etablirala, najprije u kraljevskoj palači, a nedugo potom u francuskom visokom društvu. thumb|left|[[François Boucher, Le Déjeuner, (1739., Louvre), prikazuje interijer u stilu rokokoa francuske buržoaske obitelji iz 18. vijeka.]]
Nježnost i razigranost rokoko ukrasa često se doživljava kao savršeno usklađene s vladavinom punom ekscesa Luja XV..
Godine 1730-e predstavljale su vrhunac razvoja rokokoa u Francuskoj. Stil se brzo raširio iz domene arhitekture i izrade namještaja na slikarstvo i kiparstvo, primjerice u radovima Antoinea Watteaua i Françoisa Bouchera. Rokoko je zadržao barokni ukus kompleksnih oblika i zamršenih uzoraka, ali je tada počeo uključivati i razne druge karakteristike, uključujući sklonost orijentalnom dizajnu i asimetričnim kompozicijama. Stil rokokoa su najviše raširili francuski umjetnici.
U Velikoj Britaniji rokoko se doživljavao kao "francuski ukus" i nikad se nije raširio kao arhitektonski stil, mada se njegov utjecaj znatno osjetio u ukrašavanju srebra, svile i porculana. Britanski dizajner Thomas Chippendale transformirao je dizajn britanskog namještaja onog doba kroz prilagodbu i usavršavanje rokoko stila. William Hogarth doprinijeo je razvoju teoretske baze ljepote u rokokou. Iako se nije direktno pozivao na pokret, on je u svom djelu "Analiza ljepote" (eng.: Analysis of Beauty) iz 1753. tumačio da su valovite linije i krivulje oblika slova S tipične za rokoko temelj draži i ljepote u umjetnosti i prirodi (za razliku od ravnih linija ili krugova u klasicizmu). Razvoj rokokoa u Velikoj Britaniji smatra se povezanim s buđenjem interesa za gotičku arhitekturu u ranom 18. vijeku.
Između 1820. i 1870. ponovo se budi interes za rokoko stil. Britanci su bili među prvima koji su oživjeli "stil Luja XIV.". Ugledni umjetnici kao Eugène Delacroix i mecene kao carica Eugénie de Montijo ponovo otkrivaju vrijednost gracioznost i zaigranost u umjetnosti i dizajnu.
Namještaj i ukrasni predmeti
thumb|250px|Ogledalo i štukature u [[Palača Ludwigsburg|Palači Ludwigsburg reflektiraju karakterističnu antiarhitektonsku integraciju materijala i oblika tipičnu za rokoko]] Lake teme i zamršeni uzorci u rokokou predstavljeni su u manjem razmjeru i manjim dimenzijama nego impozantna barokna arhitektura i kiparstvo. Nije dakle iznenađujuće da je umjetnost francuskog rokokoa najbolje došla do izražaja u interijeru. Elementi od kovanog željeza, porculanski kipići i pogotovo namještaj stekli su novi značaj jer su viši slojevi francuskog društva željeli opremiti svoje domove u novom, modernom stilu. thumb|barque mirror from Italy|Italijansko ogledalo vidljivog rokoko dizajna s asimentričnim uzorcima Stil rokokoa uživa u asimetriji, ukusu koji je bio nov europskom stilu. Ova praksa ostavljanja neuravnoteženih elemenata radi efekta, naziva se contraste.
U periodu rokokoa, namještaj je bio fizički i vizualno vedriji. Razvio se u statusni simbol i počinje imati važnu ulogu u komforu i prilagodljivosti. Moguće ga je s lakoćom premještati po prostoriji prilikom okupljanja, a javljaju se i mnoge specijalizirane forme kao stolica fauteuil, stolica voyeuse ili berger en gondola. Promjene u dizajnu ovih stolica variraju od odvojenih naslona za ruke s jastučićima, produljenje jastuka na naslonu unatrag (poznat kao "hammerhead") i odvojivi jastuci za sjedala. Namještaj je također slobodan u prostoru, nije više usidren na zid, čime se naglašavala vedra atmosfera i prilagodljivost svakog elementa. Mahagonij se zbog svoje čvrstoće masovno koristio u izradi namještaja, što je omogućilo uklanjanje prečki među nogama kao što je vidljivo kod mnogih stolica onog doba. Postavljanje ogledala iznad okvira kamina postalo je sve popularnije i zbog mogućnosti proizvodnje stakla bez mrlja.
U puno razvijenom rokoko dizajnu kao što je Table d'appartement (oko 1730.), njemačkog dizajnera J. A. Meissonniera koji je radio u Parizu (ilustracija ispod), nestaje bilo kakva referenca na prirodne tektonske oblike - čak je i mramorni vrh oblikovan. Pregača, noge i presvlaka besprijekorno su integrirani u tečnost suprotstavljenih oblika i "rocaillea". Čvor (noeud) presvlake pokazuje asimetrični "contraste" koji je izum rokokoa.
thumb|left|250px|Skica dekoracija za stol Juste-Aurele Meissonniera, Pariz, oko 1730.
Obitelji pariških drvodjelaca, od kojih su neki rodom iz Njemačke, razvili su stil obrađivanja površina u tri dimenzije, tzv. bombé, u kojima se furnir lako stapa s pozlaćenim i brončanim elementima i držačima. Neka od važnijih imena bili su Antoine Gaudreau, Charles Cressent, Jean-Pierre Latz, François Oeben i Bernard II van Risenbergh. thumb|Abstraktne i asimentrične rokoko dekoracije: štukature na stropu u Neues Schlossu u [[Tettnangu]] Francuski dizajneri kao François de Cuvilliés, Nicholas Pineau i Italijan Bartolomeo Rastrelli osobno su izvozili pariški stil u Minhen i Sankt Peterburg, dok je Juste-Aurèle Meissonier rođen u Torinu imao uspješnu karijeru u Parizu. Glavni vođe pariškog rokokoa bili su mala grupa marchands-merciers, preteče modernih dekoratora interijera, pod vodstvom Simona-Philippea Poiriera.
Fagno, Pistoia
Fagno je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Rokoko
Namještaj i ukrasni predmeti
U Francuskoj je stil ostao ponešto rezerviranim, budući da su ukrasi bili većinom od drveta ili, nakon rezbarenja manje robusni i naturalistični i manje bujni u miješanju prirodnih i umjetnih oblika svih vrsta (npr. biljni motivi, stalaktiti, groteske, maske, razni obrtni alati, bedževi i drago kamenje).
Engleski rokoko bio je obuzdaniji. Namještaj Thomasa Chippendalea posjedovao je zaobljenost i osjećaj, ali ne i hirovitost francuskog ukusa. Najuspješniji predstavnik engleskog rokokoa bio je vjerojatno Thomas Johnson, nadareni drvodjelac i dizajner namještaja koji je radio u Londonu sredinom 18. vijeka.
Pojam "rokoko" dolazi iz francuskog "rocaille", riječi koja se koristi za opis ukrasa od kamena ili školjke u pećinama Versaillesa. Mnogi elementi izrezbarenog namještaja iz 18. vijeka, posebno okviri za ogledala, u svojij kompoziciji prikazuju kamenje, školjke i protjecanje vode, često u asocijaciji s kineskim figurama i pagodama.
Arhitektura
Kao što je gore navedeno, arhitektura rokokoa bila je laganija, ali i više elaborirana verzija barokne arhitekture. Mada su stilovi slični, postoje značajne razlike između barokne i rokoko arhitekture. Prva od njih je simetrija pošto rokoko naglašava asimetriju oblika, dok je kod baroka upravo suprotno. Karakteristično za oba stila bilo je bogato ukrašavanje arhitektonskih elemenata, ali prikazane teme bile su različite. Barok je primjerice bio ozbiljniji, naglašavajući religiozne teme, i često bio okarakteriziran kršćanskim temama (činjenica je da je barok nastao u Rimu kao odgovor na protestantsku reformaciju); Arhitektura rokokoa bila je sekularna adaptacija baroka iz 18. vijeka u kojoj su dominirale vedre i razigrane teme. Ostali elementi koji pripadaju arhitektonskom stilu rokokoa su brojne krivulje i masovna upotreba dekoracija i blijede, pastelne boje.
Postoje mnogi primjeri građevina u stilu rokokoa i mnogi arhitekti. Među najpoznatijima su Katerinina palača u Rusiji, Nacionalna palača u Queluzu u Portugalu, Palače Augustusburg i Falkenlust u Brühlu, "Kineska kuća" u Potsdamu, Palača Charlottenburg u Njemačkoj, kao i neki djelovi Versaillesa u Francuskoj. Arhitekti koji su postali poznati po rokoko stilu su Francesco Bartolomeo Rastrelli, italijanski arhitekt koji je radio u Rusiji poznat po svojim raskošnim i bogatim projektima, Philip de Lange, aktivan u danskom i nizozemskom području, ili Matthäus Daniel Pöppelmann, koji je djelovao kao arhitekt kasnog baroka i doprinijeo je u rekonstrukciji Dresdena u Njemačkoj.
Arhitektura rokokoa donijela je također značajne promjene u samom načinu građena objekata, dajući veći naglasak na privatnost umjesto na javni prikaz veličanstvenosti u arhitekruri baroka, a poboljšanjem strukture objekata učinila je ambijent puno zdravijim.
Dizajn interijera
thumb|left|250px|Rokoko interijer u palači [[Gatchina.]]
Palača Solitude u Stuttgartu, Kineska palača Oranienbaumu u Rusiji, bavarska crkva u Wiesu i Sanssouci u Potsdamu primjeri su pojave rokokoa u evropskoj arhitekturi. thumb|200px|Integracija rezbarija, štukatura i freski rokoko stila u [[Zwiefaltenu.]] U kontinentalnoj Evropi gdje je rokoko bio najviše zastupljen, dinamični i fantastični oblici izraženi su teksturama u obliku listova, školjki ili plamenih jezika u asimetričnim strukturama, te kitnjastim i prekinutim krivuljama. Intimni interijeri u rokokou poništavaju arhitektonsku podjelu arhitrava, friza i pomoću plastičnih materijala kao što je rezbareno drvo i najviše od svega štukature ostvaruju efekt piktoresknog, znatiželjnog i kapricioznog (kao npr. kod wessobrunske škole). Zidovi, strop, namještaj i rukotvorine od metala i porculana čine jedinstvenu cjelinu. Paleta boja u rokokou je mekša i blijeđa od jakih primarnih boja i mračnih tonaliteta tipičnih za barok.
Nekoliko antiarhitektonskih motiva brzo je 1720-ih preraslo u potpuno razvijeni arhitektonski rokoko stil i počelo je mijenjati interijer i dekorativnu umjetnost diljem Evrope. Najbogatiji oblici njemačkog rokokoa nalaze se u katoličkom dijelu Njemačke.
Rokoko je inauguriran u nekoliko soba u Versaillesu i od tuda se proširio na mnoge pariške građevine (pogotovo Hôtel Soubise). U njemačkoj su francuski i njemački umjetnici (Cuvilliés, Neumann, Knobelsdorff, itd.) izveli otmjeni interijer Amalienburga u blizini Münchena, i dvorce u Würzburgu, Potsdamu, Charlottenburgu, Brühlu, Bruchsalu, palaču Solitude (Stuttgart) i Schönbrunn.
Općenito, rokoko je gotovo u potpunosti interijerski stil, zato što je bogata aristokracija odselila iz Versaillesa natrag u Pariz. Pariz je već bio izgrađen, stoga su aristokrati jednostavno preferirali renovirati interijer postojećih građevina umjesto da započnu gradnju novih.
Slikarstvo
Nasuprot vremenu raskalašenog plemstva, rokoko je i vrijeme Prosvjetiteljstva ili "Vrijeme razuma (racionalizam)" u filozofiji. Jean-Baptiste Siméon Chardin (1699.-1779.) pokazuje poseban dar za prikazivanje života nižih slojeva pariškog građanskog društva u 18. vijeku. Pojedinosti iz svijeta pripadnika niže srednje klase na skromnim platnima prikazuje toplim, ružičastim tonovima uz ugodan naturalizam (npr. Na povratku s tržnice, 1739.). Njegovi portreti su nježni i meki, a mrtve prirode intimne i skromne sa samo nekoliko jednostavnih predmeta, ali krajnje otmjene i istančane po bojama. Njegova jako senzibilna metoda prikazivanja zablistala je u tehnici pastela. Nježne pastelne boje postale su obilježjem cijeloga razdoblja i za razliku od Baroka, sjene gotovo potpuno nestaju.
U Engleskoj se vrednuju slike prikaza londonskog života u prvoj polovici 18. vijeka s kazališnim kvalitetama. William Hogarth (1697.-1767.) se bavi sličnim temama, ali ga vlastiti podrugljivi, oštroumni komentari i moralna promišljanja o društvu onoga doba smještaju u satiričnu kategoriju umjetnosti. Npr. na slikama Život razvratnika (1733.) ili Brak po modi (1743.) pretjerano i podrugljivo pripovijeda o životu aristokracije koristeći se energičnim potezima i živahnim bojama.
Sklonost prema rokokou u Italiji se primjećuje početkom 18. vijeka i to u postepenom prelasku s tamnih boja na svjetlije. Veličanstvena djela iluzionizma uradio je Venecijanac Giambattista Tiepolo (1696.-1770.) koji je između ostalog ukrasio unutrašnjost palače Würzburg (Balthasar Neumann) u Njemačkoj (1750.-1752). Slobodno i originalno tumačenje historijske i svečane teme (ženidbe Fridrika Barbarosse s Beatricom Burgundijskom), kao i veličanstveno i intenzivno korištenje boja, izazvali su veliko divljenje. Tiepolo je proučavao majstore iz prošlosti, a odlikuju ga nadarenost za kompoziciju, privlačna teatralnost i uvjerenje da umjetnik mora i najdramatičnije teme prikazati na grandiozan način. U 18. vijeku, u Italiji, pejzažno slikarstvo je preraslo u slikarstvo veduta (pogleda na grad). Najjača je svakako Venecijanska škola u kojoj se ističe Canaletto (1697.-1768.) sa svojim topografski točnim pejzažima koje je blago štimao kako bi postigao željene kompozicijske odnose.
Slikari rokokoa
Jean-Antoine Watteau (1684.–1721.) se općenito smatra prvim velikim rokoko slikarom. Snažno je utjecao na kasnije slikare kao što su François Boucher (1703. – 1770.) i Jean-Honoré Fragonard (1732.–1806.), dva majstora kasnog perioda. Čak i Gainsboroughova (1727–1788) nježnost reflektiraju duh rokokoa. Stil slikarice Élisabeth-Louise Vigée-Le Brun (1755.–1842.) također odaje jak utjecaj rokokoa, posebno njezini portreti Marie Antoinette. Ostali poznatiji slikari rokokoa su Jean François de Troy (1679.–1752.), Jean-Baptiste van Loo (1685.–1745.), njegovo dvoje sinova Louis-Michel van Loo (1707.–1771.) i Charles-Amédée-Philippe van Loo (1719.–1795.), njegov mlađi brat Charles-André van Loo (1705.–1765.), i Nicolas Lancret (1690–1743). Jean-Baptiste-Siméon Chardin (1699.–1779.) i Jean-Baptiste Greuze (1725.–1805.), bili su značajni slikari tog doba koji se smatraju "antirokoko" slikarima.
Kiparstvo
mini|200px|[[Johann Joachim Kaendler, Zaljubljeni par, 1744., Meissener poculan,muzej "Zum arabischen Coffe Baum", Leipzig.]] Rokoko je imao snažan utjecaj na kiparstvo. Uživanje u porculanu, kojeg su Evropljani tek naučili praviti, savršeno odgovara ovom novom raspoloženju. Ljupki pastiri i pastirice, kao i figure iz veselog talijanskog teatra Commedia dell'arte postali su strašno popularni, kao npr. figure iz poznate Bavarske tvornice Nymphenburg od Bustellija.
Étienne-Maurice Falconet (1716. – 1791.) se općenito smatra jedan od najboljih pripadnika francuskog rokokoa. Njegon se stil uglavnom najbolje izrazio kroz nježne porculanske kipove umjesto impozantnih mramornih skulptura. Falconet je i sam bio voditelj poznate fabrike porculana u Sèvresu. Njegove skulpture prikazivale su teme ljubavi i razigranosti, kao i prirodne motive, s mnogim zakrivljenim linijama i asimetrijom.
Kipar Edmé Bouchardon prikazao je Kupida u rezbarenju svojih ljubavnih strelica iz Heraklove toljage. To je odličan simbolični prikaz rokoko stila: polubog je prikazan kao nježno dijete, toljaga kojom se lome kosti pretvara se u strelice kojom se pali iskra ljubavi, baš kao što štukatura s lakoćom zamjenjuje mramor. Ostali značajni kipari tog razdoblja su Jean-Louis Lemoyne, Jean-Baptiste Lemoyne, Robert Le Lorrain, Louis-Simon Boizot, Michel Clodion i Pigalle.
Muzika
Iako nije bio poznat kao raniji barokni i kasniji klasični stil, rokoko je postojao u historiji muzike. Muzički rokoko stil razvio se iz barokne muzike u Francuskoj gdje je bio poznat kao galantni stil (style galante) i u Njemačkoj kao "osjećajni stil" (empfindsamer Stil). Karakterizira ga lagana, intimna muzika s izuzetno elaboriranim i rafiniranim formama ukrasa.Najznačajniji predstavnici su Jean Philippe Rameau, Louis-Claude Daquin i François Couperin u Francuskoj, a u Njemačkoj Carl Philipp Emanuel Bach i Johann Christian Bach, sinovi poznatijeg Johanna Sebastiana Bacha.
Mjuzikl
Mjuzikl (engl. musical) je glazbeno-scensko djelo zabavnog karaktera sa govorenim dijalozima, glazbenim i plesnim točkama, najčešće u dva čina.
Nastao je oko 1900. na Broadwayu u New Yorku, kao izraz specifičnog američkog zabavnog života. U početku je bio svojevrsna sinteza burleske, vaudevillea, pantomime, baleta i operete, ali uskoro je postao samostalan oblik izrazitih osobina zahvaljujući prvenstveno kvalitetnim libretima koja se često temelje na vrijednim literarnim ostvarenjima, kao i prvorazrednim izvedbama. Glazbene točke nose obilježja zabavne i jazz glazbe, a neizostavan dio mjuzikla je i song.
Oko 1930. mjuzikl se proširio i u Europi, ponajprije u Engleskoj. U Francuskoj je mjuzikl profinjeniji i intimniji od engleskog, a tu song zamjenjuje chanson. U Njemačkoj je mjuzikl sentimentalan i po sastavu orkestra najbliži opereti.
Song je solistički glazbeni broj po kojem se mjuzikl pamti. Većina njih zaživi i kao evergreen pjesma, npr. Maria iz West Side Story i Don't cry for me Argentina iz Evite.
Zlatno razdoblje mjuzikla je bilo od 1920. do 1960., koje se naziva doba umjetničke zrelosti mjuzikla. Tada naime dolazi do čvršće povezanosti pjesme i plesa sa pričom, a zapleti su uvjerljiviji. U ovom razdoblju skladaju neki od najpoznatijih skladatelja, kao što su Jerome Kirn (Show Boat), Leonard Bernstein (West Side Story), Richard Rodgers (Oklahoma), i dr.
Nakon 1960. godine mjuzikl je i dalje privlačan i publici i skladateljima. Većina ih piše starim načinom, ali nastaje i nekoliko mjuzikala pod utjecajem rocka (Jesus Christ Superstar i Hair). Najznačajniji skladatelj druge polovine dvadesetog stoljeće je bio Andrew Lloyd Webber, čiji su najpoznatiji mjuzikli Cats, Phantom of the opera i Evita. Prvi mjuzikl je film Pjevać jezza(WARNER BROSA)
Razvoj mjuzikla u Hrvatskoj
U Hrvatskoj su se za vrijeme razvoja mjuzikla razvijale isključivo operete. Najpoznatiji skladatelj opereta u Hrvatskoj je bio Ivo Tijardović, sa svojim operetama Splitski akvarel i Mala Floramye. Mjuzikl se popularizira tek šezdesetih godina dvadesetog stoljeća, najprije američkim mjuziklima, a zatim i hrvatskim. Najpoznatiji hrvatski mjuzikli su Jalta, Jalta Alfija Kabilja i Dundo Maroje Đele Jusića. Nekoliko godina kasnije nastaju hrvatske rock opere Gubec Beg i Grička vještica Ivice Krajača, Karla Metikoša i Miljenka Prohaske. Redateljski otac operete, pa nakon toga i mjuzikla u Hrvatskoj svakako je Vlado Štefančić, nizom uspješnica ( od Zemlje smiješka, Kneginje čardaša, Šišmiša, Gubec bega, Čovjeka iz Manche, Jadnika, Guslača na krovu, Kralj je gol, Tko pjeva, zlo ne misli, Noći u Veneciji, pa preko novijih produkcija mjuzikala: Jesus Christ Superstar i Kosa. Od 2004. godine redateljsko prijestolje preuzima Dora Ruždjak Podolski.
Sois belle et tais-toi (film, 1958)
Sois belle et tais-toi je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1958. u režiji Marca Allégreta. Po žanru je mješavina komedije i kriminalističkog filma, a protagonistica, koju tumači Mylène Demongeot, je djevojka koja se nakon bijega iz popravnog doma pridružila bandi pariških provalnika, ali koja, sticajem okolnosti, upozna mladog policijskog inspektora (čiji lik tumači Henri Vidal) u koga se zaljubi i sa kojim sklopi brak te započne pošteni život. Radnja prikazuje kako je njeni nekadašnji poznanici iz kriminalnog miljea čine jednom od osumnjičenih za krađu dragulja. Naslovna fraza filma je ušla u svakodnevni govor u Francuskoj i drugim zemljama, te se u različitim varijacijama, koristila kao slikoviti prikaz seksizma i konformizma. Historičarima filma je, pak, najzanimljiviji po tome što se Jean-Paul Belmondo i Alain Delon, buduće velike zvijezde francuskog filma, prvi put pojavljuju zajedno, mada tek u sporednim ulogama kao članovi bande.
Дуваниште (Шабац)
Дуваниште је насеље у Србији у општини Шабац у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 560 становника.
Демографија
У насељу Дуваниште живи 479 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 39,4 година (38,5 код мушкараца и 40,4 код жена). У насељу има 175 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,49.
Carbonaro, Cosenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 572 m.
Дуваниште (Шабац)
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Opština San Andrés Solaga, Oaxaca
San Andrés Solaga je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1451 m.
Vallera sul Bricco, Asti
Vallera sul Bricco je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 279 m.
Jastrebarsko
Gradska naselja
Jastrebarsko se sastoji od 60 gradskih naselja, to su: Belčići, Brebrovac, Brezari, Breznik Plešivički, Bukovac Svetojanski, Celine, Crna Mlaka, Cvetković, Čabdin, Čeglje, Črnilovec, Dolanjski Jarak, Domagović, Donja Reka, Donji Desinec, Draga Svetojanska, Dragovanščak, Goljak, Gorica Svetojanska, Gornja Kupčina, Gornja Reka, Gornji Desinec, Grabarak, Gračac Slavetićki, Guci Draganički, Hrastje Plešivičko, Hrašća, Ivančići, Izimje, Jastrebarsko, Jurjevčani, Kupeć Dol, Lanišće, Lokošin Dol, Malunje, Miladini, Novaki Petrovinski, Orešje Okićko, Paljugi, Pavlovčani, Pesak, Petrovina, Plešivica, Prhoć, Prilipje, Prodin Dol, Rastoki, Redovje, Slavetić, Srednjak, Stankovo, Špigelski Breg, Tihočaj, Toplice, Vlaškovec, Volavje, Vranov Dol, Vukšin Šipak i Zdihovo.
Historija
Jastrebarsko se prvi put spominje 1249. u ispravi bana Stjepana, a 1257. kralj Bela IV. dodijelio mu je status slobodnog kraljevskog trgovišta.
Weesby
Vesbi je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Šlezvig-Flensburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 482 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1059177.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šlezvig-Flensburg Vesbi se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Šlezvig-Flensburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 28 metara. Površina opštine iznosi 21,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 482 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 22 stanovnika/km².
Mojno
Mojno je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Mojno pripada opštini Mogila.
Prirodni uslovi
Naselje Mojno je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 35 km severoistočno.