cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uroš Đurić
O konceptualnoj osnovi dela u umetničkoj praksi Uroša Đurića*
„Autor i delo su samo polazne tačke jedne analize čiji je horizont jezik: ne može postojati nauka o Danteu, Šekspiru ili Rasinu, već samo nauka o diskursima.“
Sušac
Flora i fauna
Staro antičko ime tog otoka bilo je Choasa, a srednjovjekovno mletačko je Cazza. Hrvatski oblik imena za ovaj otok u srednjovjekovnim izvorima je Susciaç. Jedini stalni stanovnici Sušca su posada svjetionika, a povremeno tu još dolaze ribari, proljetni pčelari i ljetni turisti.
Uroš Đurić
O konceptualnoj osnovi dela u umetničkoj praksi Uroša Đurića*
Roland Barth
Sušac
Flora i fauna
Otok je bio naseljen još u pretpovijesno doba. Otkriveno je da su ga pretpovijesni pomorci koristili na svojim putovima u početnoj i srednjoj fazi mlađeg kamenog doba.
Uroš Đurić
O konceptualnoj osnovi dela u umetničkoj praksi Uroša Đurića*
Snažno prisustvo Uroša Đurića u popularnim medijima kao javne ličnosti i njegova veoma harizmatična pojava predstavljaju glavne prepreke kada treba shvatiti specifičnost diskursa koje on razvija kako bi intervenisao u polju savremene umetnosti i kulture. Ono što se obično dešava kada se njegova dela, naročito ona u kojima se pojavljuje njegov sopstveni lik, tumače bez uvida u gramatiku vizuelnog jezika i u konceptualne strategije koje on koristi, lako se može nazvati „naturalističkom greškom“. Ona se sastoji u tome da se mikroistorije njegove sopstvene biografije, kao biografije jedne empirijske ličnosti koja je autor određenih umetničkih dela, poistovete sa narativima koji čine vizuelnu sadržinu tih dela i sa osobinama predstavljenih likova. Činjenica da se on bavi popularnom kulturom, kako u domenu subkulture i industrija kulture (kao glumac, voditelj radio programa, andergraund pank muzičar) tako i u domenu kritičke i eksperimentalne vizuelne umetnosti (kao autor koji reciklira uzorke i šeme popularne kulture u svojim delima, koja su uglavnom figuralna), sažima se u stav da ona funkcionišu kao „organske predstave“ tih mehanizama kulturne produkcije i tih subkultura.
„Reč je o projekciji ličnosti kao posrednika ideja“, rekao je Uroš Đurić u jednom intervjuu objavljenom 1996. godine, objašnjavajući ulogu sopstvenog lika u slikama koje je pravio u to vreme, dodajući da „autoportret predstavlja istorijski utvrđen obrazac, uz tu specifičnost da se u ovom slučaju lik autora aktivira kao deo sadržaja time što biva uključen u predstavu“. Iz ovog citata postaje sasvim jasno da se, barem na nivou intencionalnosti, lik autora ne koristi kao puki odraz u ogledalu njega samog ili pripadajućih svojstava njegovog identiteta, već kao sredstvo konceptualnog manevrisanja. Otuda Uroš Đurić može delovati kao „organski intelektualac“, u smislu da vizuelno kodifikuje i čini koherentnijim, predstavlja i uvodi u javnost u širem obimu, jedan specifičan zajednički nehegemonistički, kulturno i društveno nedovoljno zastupljen pogled na svet „na način koji bi bio usmeravajući i organizacioni, to jest, edukativan, to jest, intelektualan“, ali on to ne čini kao neko ko ulazi u domen umetnosti spolja. On to čini kao umetnik koji polju umetnosti u potpunosti pripada, formiran je njime i unutar njega. On tako deluje na jedan sintetički način, kao veza između životnih svetova u kojima se razvijaju minorne kulture i elitističkog sveta umetnosti, definisanog njegovom hegemonističkom ulogom. Uroš Đurić je čak sam to jasno naznačio u razgovoru sa umetničkom kritičarkom i novinarkom Danijelom Purešević rekavši sledeće: “Ja koristim figuraciju kao što je Dišan koristio ready-made. Ja koristim figuraciju dvostruko. I nisam slikar figuralnog. Ja sam čisti konceptualista“.
Uroš Đurić nije panker koji slika. On konceptualno manevriše koristeći jedan specifičan „slikarski stil“ (ili „predstavljački stil“ u svojim kasnijim delima koja nisu slike) koji tretira kao ready-made. To mu omogućava da resempluje različite istorijske stilove a da pri tome ne čini omaž ni umetnicima koji su ih prvobitno koristili niti periodima i kontekstima u kojima su ti stilovi korišćeni. On koristi površinu slike, crteža, fotografije ili digitalnog kolaža kao ekran za projektovanje ne samo sopstvenih empirijski i psihološki uokvirenih vizija i želja, već i onih konkretnih društvenih pitanja koja sežu dalje od onoga što se prikazuje u javnim medijima ili se konvencionalno prikazuje na najznačajnijim umetničkim izložbama. Koristeći sopstveni lik u slikama, fotografijama i digitalnim kolažima, on proizvodi umetnost znakova, umetnost diskursa, preispitujući uticaj vizuelno predstavljenog sadržaja na percepciju identiteta. Subjektivitet koji demonstrira ne uzima se naprosto zdravo za gotovo nego je već „dekonstruisan, razmontiran i pomeren, bez sidrišta“. Ukorenjen je u jeziku i deluje u domenu simboličkog. U svome radu, on deluje sa otklonom od prakse puke vizualizacije sadržaja iz psihobiografskog domena. Kako je rekao Roland Barth, život autora ne može se smatrati „izvorom njegovih fabula već fabulom koja se odvija paralelno sa njegovim delom“.
Sušac
Flora i fauna
Konstantin Porfirogenet za ovaj otok naveo da kao ni Vis ni Lastovo nije u vlasti Neretvanske kneževine, iz čega se da zaključiti da je onda pripadao ranosrednjovjekovnom Hrvatskom Kraljevstvu.
Spominju ga i kasniji srednjovjekovni izvori (Lastovski statut iz 1310....) i putopisci (J. Luccari 1605....). Čest je slučaj da navode da Sušac pripada Lastovu, odnosno lastovski propisi se odnose i na Sušac.
Uroš Đurić
Autonomizam i populizam
Krajem devedesetih godina, Uroš Đurić počeo je da izlaže uglavnom bez Stevana Markuša. Promenio je tehnike kojima je bio sklon i sa slikanja u ulju i crtanja ugljenom prešao na elektronske kolaže, fotografije, performanse i bilo šta drugo što bi se pokazalo kao najpodesniji medijum za realizaciju nekog konkretnog projekta. Ono što je zadržao bila je strasna privrženost autoportretima, tako da je njegov lik još uvek imao ulogu „teorijskog objekta“ u većini njegovih dela, samo što su proces i završni rezultat bili daleko otvoreniji u pogledu načina realizacije nego ranije. Njegov najvažniji projekat za kraj devedesetih godina, projekat putem koga je razvio još jedan referentni okvir za svoja dela, bio je naslovljen Populistički projekat. Kao što je naveo sam autor, glavna preokupacija ovog projekta bila je da pokaže interakcije između sistema zvezda i identiteta. Njegovi segmenti bili su naslovljeni Bog voli snove srpskih umetnika, Celebrities, Hometown Boys i Pioniri. Autoportereti autora pojavljivali su se i dalje u različitim segmentima projekta, predstavljajući ga kao igrača vodećih evropskih fudbalskih klubova, u društvu raznih javnih ličnosti, na naslovnoj strani imaginarnog časopisa pod nazivom Hometown Boys, i u nizu najistaknutijih autora u domenu stvaranja i tumačenja umetnosti iz regiona koji je nekada nosio geopolitičku oznaku Istočna Evropa, a svi su oni bili prikazani kako ponosno nose crvenu pionirsku maramu, u impozantnoj pozi preuzetoj iz ikonografije socijalističkog realizma. Ovim projektom, suprotstavljao se uglavnom stereotipnom društvenom i političkom, a ne više kunstistoričarskom uokviravanju njegovih dela. Dok se većina levo orijentisanih teoretičara u Srbiji bavila pitanjem populizma u smislu njegove predodređenosti da služi desničarskoj ideologiji, on je pokazao da populizam nema unapred artikulisane društvene implikacije. Njegov način artikulacije bio je ukorenjen u antagonističkom potencijalu svih popularnih interpelacija, povezujući njegov populistički projekat sa nasleđem populističkog anarhizma, koje se u lokalnim okvirima pojavljivalo među običnim svetom kad god je lokalno stanovništvo trebalo da bude pretvoreno u pripadnike nacije, partije, itd. Umesto stvaranja prikaza svih nevidljivih delova društva unutar domena umetnosti, što je preovlađujuća paradigma društveno specifičnih dela, on je zašao neposredno u populističke medije kako bi delovao na antagoniziranju stavova prema javnom imidžu slavnih ličnosti, uključujući tu i sebe samog, koristeći te medije onako kako je koristio platno.
Sušac
Stanovništvo
Sušac kroz povijest nikad nije imao više od 24 stanovnika, a prema popisu stanovništva iz 2001. godine otok je bio nenaseljen.
Uroš Đurić
Izvor
*Ovaj tekst je kraća verzija prevedenog članka objavljenog u češkom art magazinu Umjelec, br 3 (Prag 2006), preuzet iz kataloga Oktobarskog salona 2009 pod nazivom "Okolnost" (ISBN 978-86-7996-041-2) uz saglasnost autora.
Sušac
Zanimljivosti
U popularnoj glazbi su splitski glazbenici, skupina Daleka obala ovjekovječila ovaj otok u pjesmi Sušac blues. Ista je pjesma bila na programu Splitskog festivala 1991., koji se nije nikad održao zbog domovinskog rata.
Corticella, Vercelli
Corticella je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 317 m.
Amelia, Louisiana
Amilija je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Thetford Mines (Quebec)
Thetford Mines je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 25.709 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 25.709 stanovnika, što je za 0,0 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 25.704 žitelja.
Amelia, Louisiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.459, što je 36 (1,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Berger, Missouri
Berger je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Brillon-en-Barrois
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 609 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 53 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,35 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 245 metara (maksimalnoj 278 m, a minimalnoj 185 m).
Habakuk
thumb|left|Donatellov kip Habakuka u [[Firenca|Firenci]]
Habakuk je jedan od takozvanih manjih proroka hebrejskih pisama Biblije (Stari zavjet).
Habakuk na hebrejskom znači srdačan zagrljaj. Nema nikakvih informacija o Habakukovom porijeklu, plemenu, životnim okolnostima ili smrti. Moglo bi se zaključiti da je bio levitski hramski glazbenik jer na kraju njegove biblijske knjige stoji:Upravitelju na mojim žičanim instrumentima. Knjiga proroka Habakuka navodi da je napisana nakon vladanja bogobojaznog kralja Jozije 659-629.pr. Kr., dakle prije unišenja Jeruzalema 607.pr. Kr. Radnja knjige bi odgovarala ranom vladanju kralja Jehojakima. Jehojakima je postavio na prijestolje faraon Neho, a izraelska nacija je bila pod egipatskim područjem utjecaja. Pod takvim okolnostima Izraelci su smatrali da ne postoji nikakva mogućnost napada Babilona. Međutim Nebuhadnazer je porazio faraona Nehu u bici kod Karkemiša 625.pne.slomiviši time egipatsku silu. Habakuk je ranije najavljivao da će Bog podignuti narod okrutan i neobuzdan,koji prolazi prostrnstvima zemaljskim da zaposjedne obitavališta koja im ne priadaju.Strašan je i jezovit. Pravda njegova i dostojantvo njegovo od njega samog dolaze. Konji njegovi su brži od leoparda i okrutniji od vukova večernjih. Bojni konji njegovi kopitama o zemlju udaraju i izdaleka dolaze bojni konji njegovi.Lete kao orao kad se obruši da plijen proždere.Sav taj narod dolazi da bi nasilje učinio. Nadolaze lica njihova silovito kao vjetar istočni i zarobljenike skupljaju kao pijesak. Taj se narod ruga kraljevima i vladari mu za podsmijeh služe. Svakome utvrđenom mjestu on se smije, nasipava zemlju i osvaja ga. U to će vrijeme juriti kao vjetar, proći će i bit će kriv. Ta mu je snaga od boga njegova.Hab1.6do11.Tako je Habakuk vidi u viziji vojsku i konjanike nadolazeće svjetske sile Babilona. Habakuk je zanimljiv to što uči oslanjati se na Boga i upozorava na Božje sudove. I danas upozorava na svijet pun nasilja i daje odgovore:Hoće li Bog izvršiti osvetu nad zlima?
Kod
Prvi podaci o upotrebi kodova javljaju se još u 13. vijeku. Međutim, svoj tzv.procvat kodovi su doživjeli pojavom telefona i telegrafa. Javljaju se čitave knjige kodova-tajni kodovi. Svoju upotrebu su našli u vojsci, diplomatiji i trgovini. Mornarički kodovi su sadržinski najraznovrsniji, dok su trgovački po obimu i sadržaju najveći. Najpoznatiji kodovi su: Morzeov kod i Međunarodni kod No. 1 i 2.
Terrebonne (Quebec)
Terrebonne je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 106.322 stanovnika.
Historija
Grad je 1673. osnovao Francuz A. Daulier Deslandes koji je obnašao funkciju njegovog načelnika od 23. 12. 1673. do 26. 10. 1681. godine.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 106.322 stanovnika, što je za 12,3 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 94.703 žitelja.
Thurso (Quebec)
Thurso je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 2.455 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 2.455 stanovnika, što je za 6,8 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 2.299 žitelja.
Lookout Mountain, Alabama
Lookout Mountain je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živeo 1.621 stanovnik.
N-Metiletanolamin
N-Metiletanolamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 75,110 Da.
Modica
Modica (sicilijanski: Muòrica, latinski: Mutica, Motyca) je grad u talijanskoj provinciji Ragusa, u regiji Sicilija od 54 332 stanovnika.
Modica je zajedno sa još 7 gradova iz regije Val di Noto (Caltagirone, Noto, Palazzolo Acreide, Ragusa, Scicli, Catania i Militello in Val di Catania) uvršten 2002. na UNESCO- vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi, kao izvrstan primjer dobro očuvanih kasnobarkonih gradova iz 18. vijeka.
Geografske karakteristike
Modica leži na jugoistoku Sicilije, u unutrašnjosti u brdima masiva Monti Iblei na nadmorskoj visini 296 m.
Historijski centar grada podijeljen je na gornji (Modica Alta) i donji grad (Modica Bassa). Oni se uzdižu iznad kanjona riječica Ianni Mauru i Pozzo dei Pruni (sada natkrivenih), koji nešto niže formiraju rijeku Fiumara di Modica. Njen kanjon danas premošćuje vijadukt autoputa Catania - Ragusa. Nakon katastrofalnih poplava 1902. tok rijeke je reguliran, pa je u njezinoj kotlini podignut novi dio grada. U davnoj prošlosti u strmim liticama kanjona postojali su brojni pećinski stanovi, uklesani u mekom vapnencu.
Modica je udaljena oko 20 km jugoistočno od Raguse.
Historija
Modica je bila drevno sikulsko naselje koje su grčki kolonisti zvali Μότυκα (Motika). Nju su osvojili Rimljani za vrijeme Prvog punskog rata - 241., zajedno s cijelom Sicilijom. Za rimskih vremena prvo je bila civitas decumana (naselje podčinjenih), a kasnije civitas stipendiaria. thumb|left|260px| Castello dei Conti Za vrijeme vladavine normanskog kralja Roger II. u prvoj polovici 12. vijeka, Modica je postala sjedište grofovije, i kao takva imala je političku važnost i za aragonskih vladara u 14. vijeku. Nakon tog postala je feud dinastije Chiaromonte, a nakon njih Cabrera; a od 1480. - 1755. Henríquez-Cabrera.
Modica je prestala biti feudalni posjed 1816. iste godine je postala administrativni centar distrikta u Intendaturi Sirakuza, kako je tad Sicilija bila podjeljena. A od 1860. do 1926. bila je sjedište okruga.
Znamenitosti
Historijski centar Modice ima još i danas izgled kakav je bio u 18. vijeku.
Najveće atrakcije Modice su barokna katedrala San Giorgio obnovljena nakon potresa 1693. i crkve San Pietro, San Francesco di Paola (koja ima očuvanu gotičku sakristiju) i Chiesa del Carmine.
Pored sakralnih grad ima puno svjetovnih objekata; Castello dei Conti, Palazo Mercedari (u kojoj je danas muzej i biblioteka) i Teatro Garibaldi
Privreda
Modica je centar plodnog poljoprivrednog kraja u kom se uzgaja duhan, masline, agrumi, grožđe i bademi. Uzgajaju se i goveda i svinje.
Modica ima i nešto prehrambene industrije u kojoj se proizvodi ulje, vino, slatkiši i konzerve. Pored tog ima i pogona strojarske i drvne industrije.
San Donato, Latina
San Donato je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 916 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Charmoy (Saona i Loara)
Šarmoa je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Oten.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 279 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 39,54 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 310 metara (maksimalnoj 643 m, a minimalnoj 295 m).
Klasični kineski jezik
Klasični kineski jezik ili književni kineski jezik je tradicionalni stil kineskog pisma koji se temelji na gramatici i rečniku drevnog kineskog jezika, i razlikuje se od bilo kojeg savremenog oblika govornog kineskog jezika. Međutim, razlika između klasičnog književnog i domaćeg književnog kineskog jezika nije baš jasna. Klasični kineski jezik se ranije koristilo za gotovo sve formalne prepiske pre i početkom 20. veka, ne samo u Kini, već i (tokom različitih perioda) u Koreji, Vijetnamu i Japanu. Među kineskim govornicima, klasični kineski je uveliko zamenjen domaćim kineskim jezikom (白話, ), stilom pisanja koji je sličan savremenom govornom mandarinskom jeziku, dok su govornici nekineskih jezika uglavnom napustili klasični kineski u korist maternih jezika.
Književni kineski je poznat kao Hanmun (漢文, „hansko pisanje“) u korejskom, i kao Kanbun (漢文, „hansko pisanje“) u japanskom.
Definicije
Dok se nazivi klasični kineski jezik i književni kineski jezik često koriste na isti način, sinolozi se načelno slažu da su u stvari različiti. „Klasični“ kineski (古文,, „antičko pisanje“), ili doslovnije 古典漢語 (, „klasiči kineski“) odnosi se na pisani jezik Kine za vreme dinastije Žou, a posebno na prolećni i jesenji period, pa sve do kraja dinastije Han. Klasični kineski je dakle jezik koji se koristi u mnogim uticajnim kineskim delima kao što su Lun Ju i Dao De Jing, kao i delima Men Cua. (Jezik još starijih tekstova, kao što je Šiđing, se ponekad naziva stari kineski, ili pre-klasični.)
Ova situacija, korišćenje književnog kineskog u kineskoj kulturnoj sferi, uprkos postojanju različitih regionalnih dijalekata, zove se diglosija. Može da se uporedi sa postojanjem univerzalnog latinskog jezika i više lokalnih romanskih jezika u Evropi, nastalih od latinskog, kao i položajem klasičnog arapskog u odnosu na različite vrste arapskih jezika u arapskim zemaljama. Romanski jezici su nastavili da se razvijaju i vršili su uticaj na latinske tekstove iz tog perioda, tako da je u srednjem veku, srednjovekovni latinski jezik imao mnoge konstrukcije koje bi zbunile drevne Rimljane. Istovremeno postojanje klasičnog kineskog i domaćih jezika u Koreji, Japanu i Vijetnamu mogu se uporediti sa upotrebom latinskog jezika u zemljama u kojima se govore ne-latinski jezici kao što su germanski ili slovenski jezici, ili pozicijom arapskog u Persiji i Indiji.
Izgovor
Kinesko pismo nije alfabetsko i jedva odražava promene zvuka. Probna rekonstrukcija starog kineskog je poduhvat star samo nekoliko vekova. Kao rezultat toga, klasični kineski se ne čita rekonstrukcijom starog kineskog izgovora. Umesto toga, čita se izgovorom različitih vrsta kineskog jezika, kao što su standardni mandarinski ili druge regionalne vrste kao što je standardni kantonski; ili, u nekim vrstama kineskog (npr. Južni Nanški jezik), sa posebnim skupom izgovora korišćenih za klasični kineski ili rečnikom i upotrebom pozajmljenim iz klasičnog kineskog.
Korejski, japanski ili vijetnamski čitaoci klasičnog kineskog koriste način izgovora specifičan za njihove sopstvene jezike. Na primer, japanski govornici koriste -{On'yomi}- (ili ređe) -{Kun'yomi}-, koji su način kanđi, ili kineskih karaktera, pročitane kad se koriste za pisanje japanskog. Takođe je korišćen Kunten, sistem koji pomaže japanskim govornicima sa klasičnim kineskim redom reči.
Pošto je izgovor svih modernih vrsta kineskog jezika različit od starokineskog ili drugih oblika istorijskog kineskog (kao što je srednji kineski), reči koje su se nekada rimovale u poeziji se možda više ne rimuju (npr. rima se ponekad pojavljuje u minuškim, kantonskim, ali ne toliko često u mandarinskom), ili obrnuto. Poezija i drugi spisi pisani u rimi time postaju manje razumljivi. Međutim, neki savremeni kineski jezici imaju fonološke karakteristike koje su bliže starijem izgovoru nego što je to slučaj sa drugim jezicima, što se vidi u očuvanju stihovnih struktura. Neki veruju da venjanška literatura, naročito poezija, zvuci bolje kada se čita nekim jezicima koji su smatrani bližim starijem izgovoru, kao što je kantonski ili južno minski.
Još jedan fenomen koji je čest u čitanju klasičnog kineskog je homofonija, ili reči koje zvuče isto. Preko 2500 godina promena zvuka deli klasični kineski jezik od bilo kojeg savremenog jezika ili dijalekta, pa kad se klasični kineski čita u bilo kojem savromenom kineskom jeziku (posebno mandarinskom) ili u japanskom, korejskom, ili vijetnamskom, mnogi karakteri koji su originalno imali različite izgovore su postaju homonimi. Postoji poznati klasični kineski esej koji je početkom 20. veka napisao lingvista Juenžen Džao, pod naslovom Pesnik lavožder u kamenom skrovištu koji sadrži samo reči koje se sada izgovaraju kao shī, shí, shǐ i shì u standardnom mandarinskom (akcenti pokazuju četiri tona). Esej je napisan da pokaže kako je klasični kineski postao nepraktičan jezik za govornike savremenog kineskog, jer kada se čita naglas je u velikoj meri nerazumljiv. Ipak esej je savršeno razumljiv kada se čita u sebi, jer književni kineski po svojoj prirodi kao jezik upotrebljava logografski pisani sistem, i često se može izvući sa upotrebom homofona koji se ni u usmenom starokineskom ne bi razlikovali na bilo koji način.
Laurel Hill, North Carolina
Lorel Hil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.254.
Bosset (Dordonja)
Bose je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Beržerak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 206 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,52 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 130 metara (maksimalnoj 146 m, a minimalnoj 69 m).
Louisville, Alabama
Louisville je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 519 stanovnika.
Arne Tiselius
Arne Wilhelm Kaurin Tiselius (1902-08-10– 1971-10-29) bio je švedski biokemičar poznat po istraživanjima na polju elektroforeze proteina. Godine 1948. je osvojio Nobelovu nagradu za kemiju.
Trois-Pistoles (Quebec)
Trois-Pistoles je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 3.456 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 3.456 stanovnika, što je za -1,3 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 3.500 žitelja.
Hilandar
Hilandar (gr. Χιλανδαρίου) je srpski manastir koji se nalazi u severnom delu Svete gore Atonske (gr. Άγιoν Όρoς), države pravoslavnih monaha koja postoji više od hiljadu godina. Sveta gora je smeštena na Atosu (gr. Άθoς), trećem kraku poluostrva Halkidiki u severnoj Grčkoj, a manastir se nalazi na 2,5 kilometara od mora. Posmatran spolja manastir ima izgled srednjovekovnog utvrđenja, s obzirom da je utvrđen bedemima koji su visoki i do 30 m. Spoljni zidovi su dugački 140 m i okružuju površinu koja je skoro 75 m široka. Manastir je ovako utvrđen s obzirom da je u prošlosti, kao i ostala utvrđena monaška naselja na Svetoj gori, morao da se brani od gusara.
Manastir Hilandar je izgradio grčki monah svetogorac, Georgije Helandarios. Manastir Hilandar su obnovili Stefan Nemanja (u monaštvu Simeon) i njegov sin Sava 1198. godine, a u manastiru je 1200. godine umro Stefan Nemanja. Kralj Stefan Uroš I je 1262. godine značajno utvrdio manastir. Hilandar je naročito pomogao kralj Milutin, koji je oko 1320. godine na mestu stare podigao novu crkvu Vavedenja Bogorodice, koja i danas služi kao Saborna crkva. U vreme kralja i cara Dušana Sveta gora je došla pod njegovu vlast, a to je period najvećeg prosperiteta manastira. U vekovima turske vladavine, Hilandar su pomagali ruski carevi i moldavski kneževi u XVI veku, a srpski patrijarsi iz Peći u XVII veku. Početkom XIX veka stvorena je prva novovekovna srpska država, pa je nastavljena bogata tradicija hilandarsko-srpskih odnosa. U novijoj istoriji manastir je značajno stradao 2004. godine u katastrofalnom požaru, a u toku je obnova oštećenih građevina.
Hilandar predstavlja jedno od nazjnačajnijih središta srpske kulture i duhovnosti. Kroz vekove, relativno zaštićen od napada i pljačkanja, u sigurnosti Svete gore Atonske i njene autonomije, bio je pošteđen sudbine koja je zadesila skoro sve druge srpske manastire. U Hilandaru je očuvana najbogatija kolekcija originalnih starih rukopisa, ikona, fresaka, tako da on u današnje vreme predstavlja najznačajniju riznicu srpske srednjovekovne kulture uopšte. Manastir se od 1988. godine, zajedno sa ostalih devetnaest svetogorskih manastira, nalazi na UNESKO-voj listi svetske baštine u sklopu spomenika srednjeg veka objedinjenih pod zaštićenom celinom Planina Atos.
XII vek – Osnivanje manastira
240p|mini|desno|Ikona - Sv. Sava i sv. Simeon ktitori Hilandarski Manastir Hilandar je napravio grčki monah svetogorac, Georgije Helandarios. Manastir Hilandar su obnovili Stefan Nemanja (u monaštvu Simeon) i njegov sin Sava 1198. godine. Te godine je vizantijski car Aleksije III Anđeo izdao povelju Simeonu i Savi kojom se manastir Hilandar i svetilište u Milejama daruju „da Srbima budu na večni poklon“. Car je nije pristao da to učini, pošto su bile ispunjene i očuvane forme, i pošto je molba imala pristanak celog svetogorskog bratstva. Manastir je izgrađen na ruševinama ranijeg vizantijskog manastira Helandariona, koji je osnovan početkom XI veka. Delovi tog najstarijeg Hilandara postoje i danas na jugozapadnoj strani manastira, a to su pirg Svetog Đorđa (poznat i kao Arbanaški pirg) i spoljni odbrambeni zid prema jugu i prema zapadu uz koji su iznutra prizidani konaci i trpezarija. U periodu od 1198. do 1200. godine Simeon i Sava su podigli crkvu Vavedenja Bogorodice, koja danas ne postoji, pirg Svetog Save, Kambanski pirg zvonara i keliju Svetog Simeona. Simeon i Sava su za obnovu manastira imali finansijsku podršku od velikog župana Stefana. Kada su građevine bile gotove, sredinom 1199. godine, Nemanja je kao ktitor izdao povelju. Ovu osnivačku povelju je napisao Sava, a za nju je Nemanja dobio pristanak od velikog župana Stefana. Povelja je u originalu bila sačuvana sve do drugog svetskog rata, kada je stradala 06. aprila 1941. godine u bombardovanju Narodne biblioteke u Beogradu. Sa završetkom izgradnje Simeon se preselio u Hilandar sa priličnim brojem kaluđera. Hilandaru je dodeljeno i nekoliko sela u okolini Prizrena kao metoh. U međuvremenu, Sava je ponovo od vizantijskog cara izdejstvovao novu povelju, u kojoj car u potpunosti izjednačava Hilandar sa ostalim manastirima na Svetoj gori, i daje manastiru jedan metoh, davno razrušeni manastir Zig (Ivanicu, u unutrašnjosti poluostrva Halkidiki).
Monah Simeon je nakon osam meseci boravka u Hilandaru, umro 13. februara 1200. godine, a njegovi zemni ostaci su bili jedno vreme sahranjeni u crkvi Vavedenja Bogorodice koja više ne postoji. Prema predanju iz groba svetog Simeona potiče „čudesna loza“ koja uvek daje plod. Nakon očeve smrti Sava se 1199. godine preselio u Kareju, gde je podigao isposnicu. Tamo je najpre napisao „Karejski tipik“ 1199. godine i to je danas najstariji dokument koji se čuva u riznici Hilandara. Sava je 1200. godine napisao „Hilandarski Tipik“ kojim su određene norme kaluđerskog života u manastiru, kao i organizacija manastirske uprave. Tipik je napisan po ugledu na prolog tipika konstantinopoljskog manastira Bogorodice Blagodateljice.
Radium, Kansas
Rejdijum je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Hilandar
XIII i XIV vek
180p|mini|levo|Čudotvorna ikona [[Bogorodica trojeručica]] 180p|mini|levo|Kralj Stefan Uroš II Milutin freska iz crkve [[Bogorodica Ljeviška]] 180p|mini|levo|Grb kneza Lazara na spoljnoj priprati glavne crkve Početkom XIII veka Sveta gora je bila pod faktičkom vlašću krstaša koji su 1204. godine osvojili Carigrad, a pojavili su se i brojni pljačkaši koji su bili velika opasnost za sve manastire. Usled toga, Sv. Sava je 1214. godine napustio Svetu goru i preneo mošti svog oca iz Hilandara u Srbiju. Sa svog poslednjeg putovanja pred smrt, Sava je iz Palestine doneo najstariju i najpoznatiju hilandarsku ikonu Bogorodicu trojeručicu. U takvim okolnostima kralj Stefan Uroš I je 1262. godine iznad manastira podigao veliki pirg – kulu Preobraženja da bi što bolje zaštitio manastir. U to vreme su značajno rasli manastirski posedi, a kraljevi Dragutin i Milutin su znatno proširili manastirske posede u samoj Srbiji.
Početkom XIV veka velika opasnost za sve manastire na Svetoj gori su bili Katalonski najamnici, koje je vizantijski car Andronik II uzeo u službu protiv maloazijskih Turaka. Kada su ostali bez plate najamnici su objavili rat caru. Učvrstili su se u blizini Soluna i napadali Svetu goru. Zahvaljujući jakim utvrđenjima i požrtvovanošću tadašnjeg zamenika igumana Danila, Hilandar je bio sačuvan od propasti.
Hilandar je naročito pomogao kralj Milutin, koji je oko 1320. godine na mestu stare podigao novu crkvu Vavedenja Bogorodice, koja i danas služi kao Saborna crkva. U njegovo vreme manastir je proširen prema severu, a tada su podignuti spoljni zidovi u podrumu velikog konaka iz 1821. godine i spoljni zid pored konaka iz 1598. godine. Na mestu današnjeg ulaza izgradio je ulaz sa pirgom i paraklisom Svetog Nikole koji je srušio zemljotres u drugoj polovini XVI veka, a oko 1320. godine je izgradio i današnju trpezariju. Kralj je u isto vreme podizao i nove pirgove – kule. „Milutinov pirg“ se nalazi na putu od Hilandara ka moru, a „Hrusija“ je podignuta na obali mora. Glavni hram je živopisan 1321. godine, a u isto vreme su oslikane i trpezarija i grobljanska crkva. U to vreme su srpski monasi u Hilandaru bivali sve brojniji i osetno su se razvijali, a vizantijski car Andronik II je manastiru dodelio posede u današnjoj Grčkoj. U vreme kralja i cara Dušana Sveta gora je došla pod njegovu vlast, a to je period najvećeg prosperiteta manastira. Car je značajno pomagao manastir i dodelio mu mnogobrojne posede u Srbiji, današnjoj Makedoniji i Grčkoj. U to vreme posedi Hilandara su zahvatali petinu teritorije Svete gore. Pored vladara, manastir je značajno pomagala i srpska vlastela (sevastokrator Vlatko, veliki vojvoda Nikola Stanjević, despot Dejan). Dušan se 1347. godine sklonio u Hilandar od kuge koja je besnela na čitavom Balkanu, a tom prilikom je napravio izuzetak i sa sobom poveo caricu Jelenu, što je bilo grubo narušavanje strogo poštovane tradicije o zabrani dolaska žena na Svetu goru. Kao uspomena na dolazak srpskog cara na Svetu goru danas postoji krst koji označava mesto na kome su hilandarski monasi sačekali cara i za uspomenu zasadili zasadili „carsku maslinu“. Oko 1350. godine podignuta je crkva Sv. arhanđela, a proširena je i manastirska bolnica, a Carica Jelena je postala ktitor Karejske kelije Sv. Save, koja je pripala Hilandaru.
Već tada su Sveta gora i Hilandar imali veliki ugled u Srbiji, a 1354. godine hilandarski zamenik igumana Sava je izabran za srpskog patrijarha. Nakon smrti cara Dušana, krajem 1355. godine, manastir se i dalje razvijao. U to vreme su manastir pomagali pored cara Uroša i srpski vlastelini. Knez Lazar Hrebeljanović je ktitor spoljne priprate koja je izgrađena oko 1380. godine uz zapadnu stranu crkve Vavedenja Bogorodice. Krajem XIV veka Hilandar je poslužio kao utočište članovima poslednjih srpskih vladarskih i vlastelinskih porodica.
Period od XV do XVIII veka
140p|mini|desno|Sultan Mehmed II Jovan Kastriot je sela Rostuša i Trebište poklonio Hilandaru. Osmanlije su okolinu poluostrva Atos definitivno zaposeli 1430. godine, gde je zavladalo nasilje i bezakonje. Zbog toga je određen broj monaha napustio Hilandar i vratio se u Srbiju. Stanje se donekle popravilo tek nakon ukaza (tur. ferman, ﻥ ﺎـﻣ ﺮـﻓ) sultana Mehmeda II iz 1457. godine kojim su potvrđene stare slobode i prava svetogorskim manastirima. Nakon pada srpske despotovine nestao je značajni pokrovitelj manastira, a pomoć se tražila na drugoj strani. Žena ugarskog titularnog srpskog despota Angelina Branković je početkom 1503. godine uputila prvu molbu ruskom velikom knezu Vasiliju Ivanoviču da zaštiti Hilandar. Zamenik igumana Pajsije je sa tri pratioca 1550. godine posetio Moskvu i od Ivana IV Vasiljeviča Groznog tražio pomoć i protekciju na istambulskoj porti. Ruski car je intervenisao kod sultana, tražeći prava za manastir. Osim toga, 1556. godine je sakupio značajnu pomoć i poslao bogate poklone. I naredni ruski carevi su se starali o Hilandaru. Car Fjodor Ivanovič je 1591. godine izdao „zlatnu bulu“, na zahtev zamenika igumana Georgija, kojom se omogućava pravo sakupljanja dotacija manastiru i obaveza pomaganja ruskog manastira Rusikon na Svetoj gori. Ruski carevi će i kroz ceo XVII vek potvrđivati ova prava takozvanim „gramatama“.
Period od XIX veka i savremena istorija
120p|mini|levo|Knez Miloš Obrenović Početkom XIX veka stvorena je prva novovekovna srpska država. To je uticalo da ponovo počne da raste broj srpskog sveštenstva u manastiru. Bratstvo manastira je 1820. godine zatražilo od Miloša Obrenovića da bude njegov pokrovitelj i zaštitnik. Mlada srpska država je pokazala interes za manastir i pomagala ga u skladu sa mogućnostima. Najveću zaslugu za novouspostavljene srpsko-hilandarske veze imao je arhimandrit Onorfije Popović, koji je i prvi uspostavio kontakt sa knezom Milošem. Bratstvo manastira je u tom periodu često pomagalo oslobodilačku borbu Grčkog naroda, a to je prouzrokovalo odmazdu turskog garnizona koji je zbog toga bio stacioniran u manastiru nekoliko godina.
230p|mini|levo|Obnova Hilandara 2007. godine Drugu polovinu XIX veka je obeležio sukob sa bugarskim sveštenstvom oko uprave nad manastirom. Kneževina je materijalno pomagala manastir, naročito u periodu velike materijalne krize prouzrokovane dugogodišnjim sporom oko manastirskih granica. Posle 1860. godine beogradski mitropolit Mihailo je uspeo da donekle izgladi sporove sa bugarskim sveštenstvom na Svetoj gori, naročito posle Berlinskog kongresa 1878. godine. Spor oko uprave manastirom je konačno rešen nakon posete kralja Aleksandra Obrenovića Hilandaru 1896. godine. Srbija je platila manastirske dugove i monasi su ponovo mogli da dolaze iz Srbije i drugih srpskih krajeva.
Početkom XX veka manastir je ponovo imao većinu srpskih monaha. Hilandar je u pratnji premijera Nikole Pašića posetio i kralj Petar I Karađorđević. U današnje vreme, od nekadašnjih velikih poseda, Hilandaru su ostala samo tri metoha izvan Svete gore (Kumica, Kakovo i Kalamaria). U noći između 3. i 4. marta 2004. godine u manastiru je izbio požar koji je ubrzo poprimio katastrofalne razmere. Tom prilikom je izgorelo više od polovine korisne površine manastirskih zdanja. Obnova oštećenih delova je započeta odmah nakon požara, a planirano je da se svi poslovi završe do kraja 2011. godine. Manastir se nalazi pod jurisdikcijom Vaseljenske patrijaršije u Carigradu, a staranjem manastirskog bratstva, srpske i grčke države dobro se čuva, održava i obnavlja.
Arhitektura manastira
Manastirski kompleks je ograđen odbrambenim zidovima koji su pojačani pirgovima – kulama, Svetog Save i Svetog Georgija uz koje su podignuti višespratni konaci, kapele, paraklisi, bolnica i drugi objekti. Bedemi su visoki preko 30 m i u donjem delu, sem kapije, nemaju nikakvih otvora. Stanovi su svi na trećem ili četvrtom spratu. U kelijama na četvrtom spratu spoljašnji zidovi imaju preko 1,5 m širine. Kule su još tvrđe i imaju vojnički izgled. Otvori su im dosta mali i uzani, vrata niska i teška. Građevine su zidane u vizantijskom stilu od tesanog kamena sa naizmeničnim redovima opeke, dok su podovi i balkoni izgrađeni od drveta. Konaci su oduvek zidani iznutra uz odbrambene zidove i do XIX veka imali su otvore uglavnom prema porti. Pored glavne, u manastiru se nalazi još dvanaest manjih crkava i kapela sa živopisima iz raznih vremena, sa ikonostasima iz doba različitih umetničkih škola, sa ikonama, utvarima i drugim predmetima. Izvan manastira u zidinama, a u njegovoj neposrednoj blizini, nalaze se grobljanska crkva Blagoveštenja sa kosturnicom i paraklis Svetog Trifuna iz 1719. godine.
Glavnu manastirsku crkvu Vavedenja Bogorodice sagradio je kralj Milutin početkom XIV veka na temeljima prvobitne crkve. Ona predstavlja potpuno nov tip vizantijske arhitekture i to konstantinopoljske škole, sa nešto elemenata solunske i atonske neimarske veštine. Za Svetu goru nova građevina je donela izvesna nova, iako ne originalna rešenja u narteksu. Napušteni su dodaci uz crkvu kao eksonarteks, pobočne kapele i prednji portik. Dobio se velik i dobro osvetljen prostor u crkvi, koji ranije svetogorske građevine nisu imale. Ovaj novi tip arhitekture održao se na Svetoj gori do današnjih dana. Ornamenti u maramoru oko vrata i prozora nisu iznenađujući, već skladni i solidni. Pod crkve koji je ukrašen mozaikom izuzetne lepote je pažljivo i dobro složen. Na crkvi su očuvani fragmenti prvobitne plastike. U vreme kneza Lazara, oko 1380. godine, uz crkvu je sagrađena priprata.
Živopis
Saborna crkva, trpezarija, trem trpezarije, svi paraklisi i ulaz imaju iznutra, a ponegde i spolja, freske - živopis. Najstariji živopis je iz XIII veka i nalazi se unutar i spolja pirga i paraklisa Svetog Đorđa. Živopis Saborne crkve je iz 1321. godine (a preslikan je 1804. godine pa delimično u južnoj pevnici očišćen od ovog preslikavanja sedamdesetih godina HH veka). Freske na tavanu trpezarije na severnom zidu su nastale posle 1321. godine, a u crkvi Sv. arhanđela polovinom XIV veka. Najveći deo sačuvanog živopisa u paraklisima nastao je u XVII i XVIII veku. U paraklisima koji su goreli živopis je teško oštećen. Trpezariju je 1621. godine ponovo oslikao Georgije Mitrofanović, monah u Hilandaru i najugledniji srpski slikar toga vremena. U XVIII i XIX veku oslikan je veći broj kapela. Izvan manastirskog kompleksa sačuvan je živopis iz XIII veka u pirgu na „Spasovoj Vodi“ i iz XVII veka.
Ikonopis
U riznici Hilandara sačuvano je oko petsto ikona nastalih od XII do XIX veka. Antologijsku vrednost imaju sledeće ikone:
Pored pojedinačnih ikona u svim crkvama, paraklisima i kapelama, u kompleksu manastira, kao i van samog kompleksa, nalazi se veći broj ikonostasa nastalih u XVII, XVIII i XIX veku.
Književnost
U XIII veku u Svetoj gori je jačalo duhovno i književno interesovanje. Domentijan je 1264. godine u Hilandaru, živeći u pirgu Sv. Save, napisao žitije Sv. Simeona, a gramatik Teodor je prepisao Šestodnev iz vremena Sv. Simeona. U Hilandaru tog vremena su se nalazila najbolja spisa vizantijske crkvene književnosti i ono najvrednije što se do tada napisalo u slovenskoj književnosti. U samom manastiru je sačuvano malo rukopisa iz XIII veka.
Danas je sačuvan značajan broj rukopisa iz XIV veka, a posebno iz njegove prve polovine. Karejski monah Teodul je 1336. godine prepisao teodosijevo Žitije Sv. Save, a danas se u riznici manastira mogu naći šesnaest jevanđelja iz XIV veka, zatim velika zbirka evanđelja, apostola, sinaksara, mineja, trioda, i pesama blaženih. U drugoj polovini XIV veka javlja se letopisačka književnost i hronike. Opširna vizantijska hronika Georgija monaha, zvanog Hamartol, prepisivana je u to vreme na više strana. Iz osamdesetih godina XIV veka potiču tri prepisa, od kojih je najstariji rađen 1382. godine u Hilandaru. Najznačajniji rukopisi u riznici manastira su Jevanđelje patrijarha Save iz treće četvrtine XIV veka, Romanovo jevađelje iz 1337. godine, Izborno jevanđelje vojvode Nikole Stanjevića, Beseda Jovana Zlatoustog, ispisana u Smederevu sredinom XV veka, Apostol igumana Viktora iz 1660. godine itd. Među retkim štampanim knjigama nalazi se nekoliko primeraka iz cetinjske štamparije iz doba Đurađa Crnojevića: tri Oktoiha prvoglasnika iz 1494. godine i tri Psaltira sa posledovanjem iz 1495. godine, dok iz venecijanske štamparije Božidara Vukovića i njegovog sina Vićenca, manastirska riznica poseduje oko tridesetak različitih izdanja.
U prepisivačkoj umetnosti, najznačajnija ostvarenja su proksomidie, od kojih je najstarija datirana krajem XVI veka. Bugarski monah Pajsije je 1762. godine u Hilandaru napisao čuvenu Istoriju slavjano-bolgarsku.
U manastirskoj biblioteci čuvaju se uz brojne rukopise na starosrpskom i grčkom jeziku, pisani na pergamentu i hartiji, ukupno 367 povelja, od kojih 172 povelje vizantijskih careva, 154 povelje srpskih vladara, nekoliko povelja ruskih careva i moldavskih kneževa, oko 150 primeraka prvoštampane srpske knjige, turska dokumenta i isprave, veliki broj dragocenih arhivskih dokumenata, bakrorezne i drvorezne ploče sa kojih su otiskivane grafike u bakrorezu i drvorezu u XVIII i XIX veku.
Riznica
Pored rukopisa, povelja, ikona i knjiga u riznici manastira se nalaze i drugi predmeti neprocenjive vrednosti. Najznačajniji predmeti koji se čuvaju u riznici su:
Trois-Rivières (Quebec)
Trois-Rivières je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 131.338 stanovnika.
Gersthofen
Gersthofen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 46 opštinskih središta okruga Augsburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 20.319 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9772147.
Trois-Rivières (Quebec)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 131.338 stanovnika, što je za 4,0 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 126.293 A žitelja.
Gersthofen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Augsburg Gersthofen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Augsburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 469 metara. Površina opštine iznosi 34,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 20.319 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 598 stanovnika/km².
Brieulles-sur-Meuse
Brijel sir Mez je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Verden.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 322 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 24,05 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 178 metara (maksimalnoj 298 m, a minimalnoj 174 m).
Pekinški dijalekt
Pekinški dijalekt je mandarinski dijalekt koji se govori u urbanom području Pekinga, Kine. Pekinški dijalekt je osnova standardnog mandarinskog jezika, koji je standardni službeni kineski govorni jezik koji se koristi u Narodnoj Republici Kini, Republici Kini (Tajvanu) i Singapuru.
Iako su pekinški dijalekt i standardni mandarinski jezik vrlo slični, postoje neke razlike koje olakšavaju da kinezi međusobno mogu primijetiti osobe poreklom iz Pekinga koji govore domaći pekinški dijalekt, i govornika koji nisu iz Pekinga i pričaju standardni mandarinski jezik.
Rasprostranjenost
Termin „pekinški dijalekt“ obično se odnosi na dijalekat koji se govori u urbanom području samog Pekinga. Međutim, lingvisti su dali širu definiciju za „pekinški mandarinski jezik“ u koje se takođe uključuje i dijalekti koji su vrlo slični sa pekinškim dijalektom.
Na primjer, lokalni govor Čengde, grad sjeverno od Pekinga, smatra se dovoljno blizu pekinškog dijalekta da se stavlja u ovu kategoriju. Drugi primjeri uključuju lokalni govor Hailara u Unutrašnjoj Mongoliji; Karamaja u Hinjiangi; i u porastu Šenzena u Guandongu. Mnogi od tih gradova su nedavno naseljeni Han Kinezima, sa različitih jezičnih govornih područja. Kao rezultat toga, stanovnici tih gradova su usvojili standardni mandarinski jezik kao zajednički jezik.
Fonologija
Fonologija, pekinškog dijalekta i standardnog mandarinskog jezika su gotovo identične.
Međutim, postoje neke uočljive razlike. Naj istaknutiji je proliferacija rotičkih samoglasnika. Svi rotički samoglasnici su rezultat -儿, sufiks imenica, osim za nekoliko riječi izgovoreno kao koje nemaju ovaj sufiks. U standardnom mandarinskom, oni se takođe pojavljuju, ali nigde u blizini sveprisutnosti i frekvencije u kojima se pojavljuju u pekinškom dijalektu. Ovaj fenomen je poznat kao Erhua (儿化).
Osim toga, pekinški dijalekt ima nekoliko fonetskih skraćivanja koji se obično smatraju previše „žargonski“ za korištenje u standardnom mandarinskom jeziku. Na primjer, u brzom govoru, početni suglasnici prolaze kroz promjenu ako su u jednoj nenaglašenom slogu: pinjin zh ch sh postaje r, tako da 不知道 bùzhīdào „ne znam“ može zvučiti kao bùrīdào (naglas je na prvi i treći slog); đ ć šj   postaje j  , tako da 赶紧去 gǎnjǐnqù „idi brže“ može zvučiti kao gǎnyǐnqù; b d g   daju glas da postanu ; slično promjene se javljaju i na drugim suglasnicima. Također, krajnji i (manje često)   se ne može zatvoriti u cjelosti, tako da je nosni samoglasnik proglašen umjesto jedan nosni suglasnik; na primjer, 您 nín završi da zvuči kao „njih“, umjesto „njiin“ u standardnom mandarinskom jeziku: Tonovi u pekinškom dijalektu imaju tendenciju da budu više oštriji nego u standardnom mandarinskom jeziku. U standardnom mandarinskom, četiri tona su visoki-ravni, visoko-uzlazni, silazno-ulazni i visoko-silazni; u pekinškom dijalektu, prva dva tona su viša, treći se spušta malo više, i četvrti takođe pada više.
Vokabular
Pekinški dijalekt ima mnogo reči koje se smatraju žargonski, i zato se pojavljuju mnogo manje ili nimalo u standardnom mandarinskom jeziku. Nedomaći Pekinšani često imaju problema sa razumevanjem većinu ovih reči. Mnogi ti neknjiževni izrazi imaju sufiks -r. Primjeri uključuju:
Neki izrazi se smatraju tuhua (土话), ili „osnovni jezik“, koji su preneti iz starije generacije i više se ne koristi među više obrazovnih osoba, na primjer:
Drugi se, mogu smatrati kao novi izrazi koji se koriste kod „modernijeg“ društva:
Gramatika
Kao i kod fonologije i vokabulara, gramatika kolokvijalnog pekinškog dijalekta koristi više kolokvijalnih izraza nego standardni mandarinski. Uglavnom, standardni mandarinski je pod uticajem klasičnog kineskog jezika, što ga čini više sažet i jezgrovit; pekinški dijalekt nije bio utican na taj način, pa se čini više nadugačak - ali ovo je sačinjeno od činjenice da se pekinški dijalekt govori brže i ima fonetske skraćenice (vidi poglavlje o fonologiji gore).
Promjenljiva (programiranje)
U programiranju, varijabla ili promjenljiva (kako se rijeđe naziva) označava imenovanu memorijsku lokaciju koja je podobna za skladištenje određenog podatka. Za razliku od istoimenog pojma u matematici, promjenljiva u programiranju nije apstraktan pojam već u svakom trenutku izvršenja programa sadrži tačno određenu, konkretnu vrijednost koja se u svakom trenutku može zamijeniti drugom.
Pekinški dijalekt
Gramatika
Na primjer: