cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konjički sport
Konjičke utrke
Konjičke utrke poznate su prvenstveno po konjima. Najbrži način kretanja konja je galop. U početku su ljudi konje koristili kao pomoć pri fizičkim radovima, a vremenom su shvatili da oni mogu biti puno zabavniji. Ima više vrsta konjičkih utrka. Mogu se nabrojiti neke: preponsko jahanje, dresurno jahanje, daljinsko jahanje, zatim polo koji je malo grublji konjički šport. Također se može uvrstiti među to i kasački i galopski šport. Kasački šport se može odvijati pod sedlom ili u sulkama. Sulke su male lagane kočije na kojima sjedi onaj koji upravlja konjem. U Zagrebu je Zagrebački hipodrom na kojem je mogućnost odvijanja svih popularnih konjičkih športova.
Bogoševo
Bogoševo je naselje u Srbiji u opštini Vladičin Han u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 176 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 218 stanovnika).
Demografija
U naselju Bogoševo živi 143 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 46,4 godina (43,5 kod muškaraca i 49,0 kod žena). U naselju ima 65 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,71.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
La Cruz de Costacho, Tataltepec de Valdés
La Cruz de Costacho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Tataltepec de Valdés.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 562 m.
Any-Martin-Rieux
Ani Marten Rije je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Verven.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 505 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 28 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,73 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 207 metara (maksimalnoj 266 m, a minimalnoj 197 m).
Scarbro, West Virginia
Skarbro je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Colonia las Flores, Xochitepec
Colonia las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Xochitepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 473 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1227 m.
Marina di Sibari, Cosenza
Marina di Sibari je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 241 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Rosette, Sondrio
Rosette je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 289 m.
Reforma, Cuauhtémoc
Reforma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 186 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2085 m.
Hopi
thumb|Hopi djevojčica thumb|Hopi-košarašica. thumb|Nastambe Hopija thumb|Zmijski svečenik Hopi (Moki, Moqui), Šošonsko pleme, u ranija vremena nazivano i Moki ili Moqui, jezične porodice Uto-Aztecan, nastanjeno na području rezervata Hopi u sjeveroistočnoj Arizoni. Godine 1990. Hopi su brojali oko 12,000 duša.
Ime
Hopi sami sebe nazivaju Hópitu, "miroljubivi" ili Hópitu-shínumu, "miroljubivi ljudi". Ime im i pristaje jer Hopi su uistinu 'miroljubivi', i često ih se u literaturi navodi kao 'Miroljubivi'. Naziv Moki ili Moqui nije razjašnjen, u njihovom jeziku ta riječ znači 'mrtav', i zasigurno nema nikakvu etničku vrijednost. Od imena koja su im dali druga plemena, najljepše su ih opisali Apači, nazvavši ih A-ar-ke ili E-ar'-ke, u značenju "oni koji žive visoko na vrhu mesa". Hopiji su bili prisiljeni graditi svoje pueble na mesama upravo zbog napada Apača i Navaha, i kasnije Španjolaca.
Puebli
Hopi su imali sedam glavnih puebala koji možda imaju i neke karakteristike plemena. To su:
Postoji još nekoliko manje poznatih pueblo-naselja: Razni autori redovito među pueble Hopija pišu i onaj Hano ili Tewa Indijanaca, stranog plemena koje nema ničega zajedničkog sa šošonskim plemenom Hopi, osim činjenice da su se naselili na njihovoj zemlji.
Kratka povijest
Hopije 1540. posjećuju Francisco Coronadovi ljudi koje predvodi Pedro de Tovar, oni ipak zbog geografske izoliranosti, ostali su dosta dugo pošteđeni europskog utjecaja, u odnosu na druga pueblo plemena. Španjolci svoje misije počinju utemeljivati tek 1629. u pueblima Awatobi, Oraibi i Shongopovi. Ove misije kasnije su razorene u ustanku koji je poveo čuveni Pope. Jedna grupa Hopija, Awatobi, pozvala je misionare da se vrate natrag. Hopi, premda miroljubivi, naljute se na njihov čin i razvališe im pueblo. Nakon ‘Pueblo ustanka’ pueble izgrađene u podnožjima Indijanci su napustili, i sagradili nove po mesama, da bi se mogli braniti od Španjolaca. U istom vremenu jedna grupa Tewa Indijanaca, Hano, pobjegla je iz područja rijeke Rio Grande i sagradili su sebi pueblo među ‘Miroljubivima’. Tokom 18. i 19. stoljeća, učestaše napadi Navaho Indijanaca, rođaka Apača iz grupe Atapaska. Nevolje sa ratobornim apačkim skupinama za njih završi tek u kasnom 19. stoljeću pacifikacijom istih. Godine 1882. za ‘Miroljubive’ je utemeljen rezervat Hopi Indian Reservation, na koje i danas žive sa Hano Indijancima, ali na njemu ima i pripadnika drugih plemena. Okružen sa svih strana rezervatom Navaha, 60.-tih i 70.-tih godina 20, stoljeća dolazi do nove neprilike sa Navahosima koji u velikom broju nahrupiše na rezervat Hopija sa većinskom Navaho-populacijom. Dolazi do žestokog konflikta te je preko 10,000 Navaha i nešto manje od 100 Hopija sa tog područja moralo biti preseljeno.
Etnografija
Hopi su sjedilački farmeri, uzgajivači kukuruza, graha, pamuka, duhana i drugih kultura. Puebli Hopija podijeljeni su po klanovima, najpoznatiji su naravno klanovi 'Antelope' i 'Snake' čiji članovi priređuju svetu ceremoniju 'Snake Dance', ples u kojem plešu sa živim zmijama u ustima. Sve se u Zmijskom plesu svodi u stvari na molitvu za kišu, koja treba da padne i da život kukuruzu koji će nahraniti Indijance. Klan Badger priređuje plesove Kachina. Njihove religijske rituale opisao je povjesničar umjetnosti i etnolog Aby Warburg u knjizi Ritual zmije (IPU: Zagreb, 1996.)
Twin Bridges, Montana
Tvin Bridžis je grad u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 375, što je 25 (-6,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Palombare, Ancona
Palombare je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 375 m.
Tăuții de Sus, Baia Sprie
Tăuții de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Maramureš u opštini Baia Sprie.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 2583 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 298 m.
Bolgione, Siena
Bolgione je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 138 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 277 m.
Lupita, Granja, Acayucan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 125 m.
Šljahta
Šljahta (poljski: szlachta, od staronjemačkog slahta: rod, koljeno), je ime za poljsko plemstvo, a nakon stvaranja Poljsko-litvanske realne unije 1569. i za litvansko.
Karakteristike i historija
Šljahta se sastojala od više kategorija plemstva, od krupnih zemljoposjednika - magnata do vrlo siromašnih koji su živjeli kao obični građani.
Od sredine 15. vijeka šljahta je od niza monarha stalno dobivala nove privilegije, od 1493. uvedeno je redovito zasjedanje Sejma čiji su članovi bili kako magnati tako i ostali članovi šljahte. Počevši od 1505. monarsi su za svaki zakon morali dobiti suglasnost Sejma.
Time je oformljen politički sistem - Rzeczpospolita, u kojem je šljahta postepeno sve više širila utjecaj, tako da od 1572. izborila pravo da bira kralja (u izboru je mogao sudjelovati svaki plemić.
Velika prekretnica bila je - 1652., kad je svaki član Sejma dobio pravo na liberum veto, i time pravo da blokira bilo koji zakonski prijedlog. Odtad je šljahta praktički preuzela kontrolu nad zemljom, ali se potkraj 17. vijeka njen sistem vlasti počeo raspadati, jer je postao glavni razlog slabljenja Poljsko-litvanske unije u drugoj polovici 18. vijeka.
U 18. vijeku šljahta je činila 6-10% ukupnog stanovništva Poljsko-litvanske unije. Od tog su oko 17% bili magnati vlasnici najmanje 1 sela, njih oko 60% bili su vlasnici malih farmi čak i napoličari, a ostali su bavili kojekavim drugim poslovima, ali ničim vezanim uz zemlju.
Pad važnosti šljahte nastavio se i krajem 19. vijeka, zajedno sa razvojem kapitalističkih odnosa u Poljskoj, dobar dio šljahte se zaposlio po gradovima, manje više u intelektualnim zvanjima.
Šlahta odnosno plemstvo je ukinuto Ustavom iz februara 1921.
Frazier Park, California
Frazier Park je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.691 stanovnika.
Opština Livezile, Mehedinți
Livezile je opština u Rumuniji u okrugu Mehedinci.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 266 m.
Misery (1990)
Misery je američki horor iz 1990, baziran na istoimenom romanu Stephena Kinga (Misery). Film koji je režirao Rob Reiner, pokupio je hvalospjeve kritičara za izvanrednu izvedbu Annie Wilkes, koju je u filmu glumila Kathy Bates.
Radnja
Tijekom njegovog boravka u kući Annie Wilkes, na kioske izlazi najnovija knjiga Misery serijala (Miserino dijete), knjiga koju Annie s velikim žarom počinje čitati i ne znajući kako ova knjiga (pa i cijeli serijal) završava Miserinom smrću. Nakon što se izviče na Paula, ona mu donosi njegov neobjavljeni rukopis i kutiju šibica, te ga natjera na paljenje svoje knjiga.
Sljedećeg dana ona mu donosi mašinu za pisanje i papir potreban za nju, te mu govori kako mora ispraviti knjigu i vratiti Misery u život. Tijekom ovog razgovora Paul primjećuje pribadaču na podu, nakon čega govori Annie kako ne može pisati na ovom papiru jer se na njemu mulja tinta. Ubrzo potom ljutita Annie odlazi nazad u grad po novu vrstu papira, što Paul koristi kako bi ugrabio pribadaču s kojom potom otključava vrata. Ipak, pribadača mu ne pomaže, jer otkriva kako nema kamo pobjeći, stoga umjesto bijega on počinje raditi na novoj knjizi.
Nešto poslije, on uspjeva izaći iz svoje sobe i istražiti kuću, u kojoj pronalazi bilježnicu sa isječcima koji upućuju na to da je Annie osuđeni serijski ubojica. Nakon toga on odlazi nazad u svoju sobu, u kojoj se budi usred noći tek da bi uspio vidjeti kako Annie ubrizgava u njega nekakvu tekućinu koja ga omamljuje. Sljedećeg jutra Paul otkriva kako ga je Annie, koja mu tada priznaje kako je saznala da je izlazio izvan svoje sobe, vezala za krevet. Ubrzo potom, ona mu lomi nožne zglobove kako ne bi mogao pobjeći (U knjizi, ona mu odreže stopalo.). U međuvremenu, dok mnogi ljudi pretpostavljaju kako je Paul mrtav, lokalni policajac sumnja da je on još uvijek živ i slijedom raznih tragova dolazi do Annie. Annie uočava policajčev dolazak, te brzo onesviještava Paula i odvlači ga u sobu. Nakon relativno kratkog traganja, policajac pronalazi Paula, no ubrzo potom biva ranjen nekoliko puta od strane Annie.
Nedugo potom Annie izjavljuje ljubav Paulu i govori mu kako moraju zajedno umrijeti. Primjetivši na podu do sebe nekakvu tekućinu za upaljač, Paul uspjeva nagovoriti Annie da ga prvo pusti da završi knjigu. Annie potom odlazi po njegova kolica, što on koristi za spremanje boce sa tekućinom u svoje hlače. Nakon što završi knjigu Paul traži od Annie da mu donese cigaretu, šibice, čašu i bocu šampanjca. Potom joj još govori kako treba donijeti dvije čaše. Za vrijeme njenog odsustva Paul zalijeva rukopis tekućinom za upaljače i pali šibicu. U trenutku njenog ulaska u sobu Paul pali knjigu, što Annie potpuno izbezumljuje. Nakon krvave borbe, Paul uspjeva ubiti Annie. Osamnaest mjeseci kasnije, Paul je pronađen i njegova nova knjiga doživljava veliki uspjeh (Paul je zapalio gomilu praznih papira a ne svoj rukopis). Paul priznaje kako mu se Annie još uvijek s vremena na vrijeme pojavljuje pred očima. Film završava tako što konobarica govori Paulu: "..ja sam vaša najveća obožavateljica"
Škalske Cirkovce
Škalske Cirkovce je naselje u slovenskoj Općini Velenju. Škalske Cirkovce se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Tepepa, Tequila
Tepepa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tequila.
Škalske Cirkovce
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 155 stanovnika.
Mornengo, Biella
Mornengo je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 526 m.
Tepepa, Tequila
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1344 m.
El Ocotillo o Arroyo de Arriba, Tataltepec de Valdés
El Ocotillo o Arroyo de Arriba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Tataltepec de Valdés.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 506 m.
Aguas Calientes Indijanci
Aguas Calientes (Agua Caliente) /''šp. =warm springs/ (Indijanci Diegueño nazivali su ih Hekwach (navodi Kroeber 1905) i Xagua’tc'', naziv od Diegueña iz Tekumaka/, šošonsko pleme iz južne Kalifornije naseljeno danas na rezervatu Agua Caliente ili Palm Springs u okrugu Riverside. Njihova izvorna lokacija nalazila se na gornjem toku rijeke San Luis Rey, a imali su dva sela, to su Gupa, čiji su stanovnici kasnije nazivani imenom Warner's Ranch Indijanci; drugo selo bilo je Wilakal, a taj dio plemena je preseljen na rezervat Los Coyotes.
Aguas Calientes su srodni sa Juaneños, Luiseños i možda su ogranak Cahuilla, koji se danas vode pod službenim nazivom  'Agua Caliente Band of Cahuilla Indians' . Rezervat je utemeljen 1876. a danas dijelom obuhvaća i grad Palm Springs. Od 21.358 stanovnika rezervata (2000) na njih otpada svega 365.
Ross, Sondrio
Ross je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1167 m.
Propovjednik (knjiga)
Riječ "propovijednik" je slobodni prijevod hebrejske riječi "qohelet" (kohelet), koja je imenica ženskog roda i izvedena je iz hebr. riječi "qahal" što znači "okupljati se". U Septuaginti, najstarijem prijevodu Biblije, knjiga je nazvana Ekklesiastes ("ekklesia" = "skupština"). Taj naziv se koristi u mnogim jezicima. Martin Luther prvi je nazvao knjigu "Propovijednik", što se sazdržalo u pojedinim jezicima, uključujući i hrvatski jezik.
U knjizi nije navedeno ime pisca, ali piše da je "David ov sin, kralj u Jeruzalemu (Prop 1,1) ", "imao je veću mudrost nego bilo tko od njegovih prethodnika u Jeruzalemu (Prop 1,16)". To sve upućuje na Salomona. Vladao je od oko 970. do 931. pr. Kr. Neki učenjaci, smatraju da Salamon nije autor, jer pojedini jezični izrazi još nisu postojali u njegovo vrijeme.
Glavne teme knjige su svrha i krhkost života. Riječ ispraznost se pojavljuje oko 40 puta: "Ispraznost nad ispraznošću, veli Propovjednik, ispraznost nad ispraznošću, sve je ispraznost! Kakva je korist čovjeku od svega truda njegova kojim se trudi pod suncem? (Prop 1,2-3)". Ton knjige je pesimističan i skeptičan. Jedna od najpoznatijih misli iz knjige je "nema ništa novo pod suncem (Prop 1,9)". Pisac ukazuje na prolaznost i kratkoću života. Smatra da mudrost, užici i veliki napori imaju malo smisla: "Jer čovjek se trudi mudro i umješno i uspješno, pa sve to mora ostaviti u baštinu drugomu koji se oko toga nije uopće trudio. I to je ispraznost i velika nevolja (Prop 2,21)". Poziva na ono što je "gore", jer ovozemaljsko je prolazno. Ipak, smatra da treba uživati u malim radostima života, koje su Božji dar. Božje ime u knjizi je "Elohim", a ne uobičajeno za Stari zavjet "Jahve". Pojedinim mislima (Prop 12,9-12) aludira se na dolazak Mesije (Isusa). Završna misao je: "Boj se Boga, izvršuj njegove zapovijedi, jer - to je sav čovjek (Prop 12,13)."
Propovijednik je utjecao na Knjigu Sirahovu i Knjigu Mudrosti. Knjiga se ne citira nigdje u Novom zavjetu, makar ima sličnih razmišljanja.
Autorstvo
220px|thumb|Ilustracija „sina Davidova i kralja u Jerusalimu“ [[Gustav Dor|Gustava Dora.]] Na samom početku autorstvo se pripisuje Solomonu (968. p. n. e. - 928. p. n. e.), kralju Izraela. U pitanju je književni postupak jer se glavnina izraelske mudrosne književnosti tradicionalno pripisivala Solomonu, kao što je Petoknjižje bilo pripisivano Mojsiju, a Psalmi Davidu.
Pretpostavlja se da je knjiga nastala u drugoj polovini III vijeka prije hrišćanske ere.
Kompozicija
U knjizi postoje neočekivani prelazi sa predmeta na predmet. Zbog toga, pored stručnjaka koji smatraju da je Propovjednika napisao jedan autor, postoje i mišljenja da je u pitanju djelo koje je napisalo više autora. Unutrašnja nekoherentnost djela otežava njegovu podijelu na posebne cjeline i izradu plana teksta. Vilfrid Harington je predložio sledeću podjelu:
La Isla, Matlapa
La Isla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Matlapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 313 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 113 m.
Timmaspe
Timaspe je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.131 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058163.
Šmartinske Cirkovce
Šmartinske Cirkovce je naselje u slovenskoj Općini Velenju. Šmartinske Cirkovce se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 60 stanovnika.
Borghi, Savona
Borghi je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 343 m.
Los Reyes, San Miguel de Allende
Los Reyes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 185 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2040 m.
Beaumont-en-Argonne
Bomon an Argon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ardeni koja pripada prefekturi Sedan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 433 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 31,05 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 160 metara.
Opština Santa María Apazco, Oaxaca
Santa María Apazco je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1355 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2362 m.
Ola Lindgren
Ola Lindgren (Halmstad, 29. veljače 1964.) je umirovljeni švedski rukometaš i reprezentativac, aktualni izbornik reprezentacije Finske. Ranije je bio izbornik reprezentacije Švedske, zajedno sa Staffanom Olssonom.
Tokom igračke karijere, Lindgren je igrao ili na poziciji lijevog vanjskog ili onoj pivota. Karijeru je započeo 1981. u švedskom HK Drottu, gdje se vratio nakon dvogodišnjeg igranja za njemački TSV Dutenhofen. Drott ponovo napušta 1995. godine te prelazi u HSV Düsseldorf, gdje od 1996. do 1998. obavlja funkciju trenera-igrača. Istu funkciju imao je u HSG Nordhornu, gdje je igrao do 2003. godine, nakon čega je još 6 godina (do 2009. godine) boravio u klubu kao trener.
Na reprezentativnom nivou, Lindgren je igrao od 1986. do 2003. godine, postigavši 482 gola u 376 nastupa. S reprezentacijom je bio četverostruki europski prvak, dvostruki svjetski te trostruki osvajač srebrne medalje na Olimpijskim igrama. Svemu tome, nadodao je još i dva srebra i dvije bronce sa svjetskih prvenstava.
Kao trener, od 2009. do 2010. je vodio Rhein-Neckar Löwen, a od 2012. godine vodi švedski IFK Kristianstad. Još dok je radio u Nordhornu, 2008. godine, on i bivši reprezentativni kolega Staffan Olsson postali su izbornici rukometne reprezentacije Švedske, s kojom su osvojili srebrnu medalju na Olimpijadi 2012. godine u Londonu.
Cikloheksilamin
Cikloheksilamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 99,174 Da.
Tiola, Bologna
Tiola je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 367 m.
Šejtanov ratnik
Šejtanov ratnik je tinejdžerska horor-komedija. Film Šejtanov ratnik je prvo ostvarenje mladog režisera Stevana Filipovića i producentske kuće Hipnopolis. Producent filma je Branislav Jević.
Radnja
Film govori o grupi srednjoškolaca, koji upadaju u niz komičnih i strašnih situacija. Cane (Radovan Vujović), Tića (Staša Koprivica) i Mirko (Miloš Tanasković) su srednjoškolci, koji pokušavaju da zaustave iskonsko zlo. Njihov školski drug, iskompleksirani Stanislav (Vladimir Tešović), dokopao se mistične knjige i oslobodio monstruoznog Šejtana. Grupi se pridružuje i simpatični Đomla (Vujadin Milošević), kao i Bora (Marko Mrđenović, glumi i Šejtana). Od glumaca starije generacije pojavljuju se Petar Božović (Zulfikar), Bane Vidaković, Svetlana Bojković, Marko Nikolić (kao Karađorđe), Branislav Lečić (kao Miloš Obrenović), Dragan Nikolić, Dušan Janićijević, Irfan Mensur, Eva Ras. i drugi. Kao specijalni gosti se pojavljuju Bora Đorđević, Teofil Pančić i Ljubomir Vračarević.
Nevolje uglavnom počinju kada se moćne stvari nađu u pogrešnim rukama. Tako je Knjiga koja krije drevno zlo pala u ruke... Stanislavu. To ne bi bio problem da je pomenuti Stanko dobar dečko koji pomaže staricama da pređu ulicu, a ne štreber-psihopata željan krvi drugara iz odeljenja koji su ga zezali. Ali, zlo se ne da kontorlisati...Nesreća bi možda i bila sprečena na vreme, da Betmen i Supermen pokrivaju teritoriju Beograda; ovako je sudbina sveta spala na Caneta, Tiću i Mirka – učenike Stankovog odeljenja sa punim paketom pubertetskih problema u svojim džepovima. Njih troje će se zajedničkim snagama probijati kroz džunglu odeljenskih dizelaša, polu-ludih profesora, napaljenih taksista, alternativnog pozorišta i izgladnelih vampira iz KST-a, samo da bi se suočili sa demonskim užasom koji vreba iz mraka drevne Srbije već nekoliko vekova, a koje čak ni Karađorđe i Knjaz Miloš nisu uspeli da obuzdaju. Koja strana će pobediti, ne zna se; ali jedno je sigurno: neki učenici nikada neće dočekati matursko veče...
Zanimljivosti
Filipović je koristio dosta autobiografskog materijala, kao i materijal iz života svojih devojaka, drugova i kolega iz osnovne i srednje škole, svoje ulice i fakulteta. Likovi negativaca u filmu oblikovani su na osnovu nekoliko Filipovićevih drugova iz vrtića, osnovne i srednje škole i fakulteta, zatim iz njegovog košarkaškog, karate i aikido kluba. Film je zasnovan na idejama koje je Filipović počeo da razvija u vreme bombardovanja kao i u nekim ranijim skečevima svojih profesora i drugarica a koje je razvijao još u osnovnoj školi. Čuvena rečenica „hoću rezultate“ odnosi se na jednog 60-ogodišnjeg komšiju a obraćanje rečima „psihopato“ odnosi se na dvojicu njegovih najbližih drugova sa Voždovca. Preteča jednog dela filma „Šejtanov ratnik“ jeste njegov 15-ominutni film koji je postao popularan još u Filipovićevoj gimnaziji koja se pojavljuje u filmu. Deo filma sniman je u njegovoj osnovnoj školi a u filmu se pojavljuju i njegove profesorke iz gimnazije.
Johan I od Švedske
Johan I rođen kao Johan Sverkersson (?, 1201. - Visingsö, 10. mart 1222.), bio je švedski kralj od 1216. do 1222.
Sverker je bio sin kralja Sverkera II Karlssona i njegove druge žene Ingegerd Birgesdotter, otac ga je još 1204. proglasio jarlom, što je u ono vrijeme bila titula ravna prestolonasljedniku.
Biografija
Kad je 10. april 1216. umro od tuberkuloze stari kralj Erik X Knutsson, njegov sin Erik Eriksson nije se još ni rodio, pa je izbor pao na Johana.
Prve tri godine dok je Johan bio maloljetan kraljevstvom su vladali regenti. Okrunjen je tek kad je navršio 18 godina - 1219. u Linköpingu.
Danski kralj Valdemar II pokušavao je na sve moguće načine spriječiti krunidbu, u želji da ona pripadne njegovom nećaku Eriku Erikssonu, pozivajući se i na papu, pa je njegova žalba stvorila probleme Kraljevskom savjetu.
Folkungzi koji su pomogli u njegovom izboru, imali su i veliki utjecaj na Johana, kao njegovi savjetnici. Njegovu kratku vladavinu obilježilo je nekoliko mjera protiv centralistički organizirane crkve, tako da mu je i papa Honorije III pisao kritička pisma, žalivši se na imenovanje biskupa mimo Vatikana. Pored toga on je uveo još jednu novinu, tražio je da feudi darovani biskupima za njihovo uzdržavanje, pripadnu nakon njihove smrti ponovno monarhiji. Za papu jednom poklonjeno imanje, bilo je neotuđiva imovina jednom za svagda, pa je mladom Johanu uputio oštre kritike i na račun toga, pozivajući se na svog prethodnika Lucija III. koji još za vremena nadbiskupa Johannesa 1185. izdao poslanicu o zaštiti ostavinske imovine. S druge strane Folkungzi koji nisu bili tako odani i potčinjeni papi, htjeli su da Šveđani budu ti koji biraju svoje kraljeve i biskupe. Željeli su stvoriti švedsku nacionalnu crkvu, u kojoj će utjecaj papa biti ograničen.
Kao kontrapunk tome Johan je 1220. poduzeo uspješni križarski rat po Finskoj i Estoniji. Tamo je staru estonsku utvrdu Lihulu koju je zauzeo, pretvorio u centar iz kojeg se trebao širiti daljnji misionarski rad, pa se vratio u Švedsku.
Tu misiju su rano ujutro 8. augusta 1220. napali nepokršteni Estonci sa otoka Saaremaa i pobili gotovo sve švedske vojnike, među njima i jarla Karla i biskupa od Linköpinga.
Johan je obolio i naglo umro, navršivši jedva 21 godinu, kako se nije oženio, bio je posljednji vladar od Dinastije Sverker.
Pokopan je u Samostanu Alvastra u Östergötlandu.
Rumešhanski okrug
Rumešhanski okrug je jedan od 11 okruga u pokrajini Luristan na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Čakabol.
Big Water, Utah
Big Voter je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 475, što je 58 (13,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
San Gabriel, Manzanillo
San Gabriel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Manzanillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Међувршје
Међувршје је насеље у Србији у општини Чачак у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 82 становника (према попису из 1991. било је 122 становника).
Демографија
У насељу Међувршје живи 80 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 52,3 година (49,6 код мушкараца и 55,0 код жена). У насељу има 34 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,18.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Bollano, Siena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 284 m.
Apači
thumb|Apač. thumb|left|Apač Nana. thumb|Apačkinja s košarom Apache (srpskohrvatski Apači).- Jedan od najznačajnijih naroda velike etno-lingvističke porodice Athapaskan u području američkog jugozapada.
Podjela
thumb||Apači
Apači se dijele na dvije glavne geografske grupe, Western (Zapadni) i Eastern (Istočni) Apači. U grupu Zapadnih Apača nazivanih i Coyotero spadaju plemena: Sva ova apačka plemena kolektivno su nazivana i San Carlos Apači.
Pleme Kiowa Apache, ranije nazivani Cataka, od povijesnih vremena žive udruženi s Kiowa Indijancima. Zajedno s njima su lutali i logorovali i danas zajedno žive u Oklahomi. Svoj su jezik Kiowa Apači ipak sačuvali i nisu preuzeli jezik kiowa. Unutar Kiowa-zajednice nazivani su imenom Semat.
Pleme Chiricahua, vodilo se pod Zapadne Apače, nakon ratova protiv bijelaca koje je vodio Geronimo deportirani su na područje Floride gdje su mnogi pomrli. Nakon desetak godina dozvoljen im je povratak na Zapad, pa su danas nastanjeni u Oklahomi i u rezervatu Mescalero u New Mexicu.
Najbliži srodnici Apača su Navaho Indijanci, prema njihovoj tradiciji Apači i Navaho bili su nekada jedan narod koji se kasnije podijelio. Jezik Navaho Indijanaca vodi se u južnu Athapaskansku skupinu i pripada apačkim jezicima. Srodstvo s njima su vjerojatno imali i nestala plemena Jano, Jocome i veoma agresivni Toboso Indijanci iz sjevernog Meksika. Ova plemena su nestala, i uglavnom ih svrstavaju u porodicu Athapaskan.
Ime
Ime 'Apache' došlo je vjerojatno iz Zuñi naziva ápachu, "neprijatelji", oni pak sami sebe nazivaju Inde ili N'de, 'ljudi'.
Lokacija
thumb|lijevo|Lokacije Apača Domovina Apača je veliko područje u današnjim državama New Mexico, Arizoni, zapadnom Teksasu i jugoistočnom Coloradu. Često su prodirali u sjeverni Meksiko.
Povijest
Za Athapaske se kaže da im je postojbina zapadna Kanada i Aljaska odakle su se širili na jug. Dio njih, današnji Pacifički ili Središnji Athapaski, naselili su se u području jugozapadnog Washingtona, jugozapadnog Oregona i sjeverozapadne Kalifornije. Dio je nastavio put na jug gdje ih Coronadova ekspedicija prvi puta susreće 1540. godine. Ońate ih prvi puta naziva Apačima 1598. Mooney je (1928) procijenio da ih je 1600. godine moglo biti oko 5000. Dolaskom Španjolaca njihova povijest prepuna je krvavih sukoba i ratova, isprva sa Španjolcima a kasnije (sredinom 19. stoljeća) i s Amerikancima. Za to vrijeme Apači su dali niz proslavljenih poglavica, Cochise, Geronimo, Mangas Coloradas i Victorio, jedni su od najpoznatijih.
thumb|Geronimo (desno) i njegovi ratnici, 1886.
Ratovi s Apačima završili su pred kraj 19. stoljeća. U kolovozu 1886. Geronimo i njegovi Chiricahua i Mimbreño Apači (njih 340) poslani su u Fort Marion, na Floridi, gdje je veliki dio njih pomro. U listopadu 1894. preostalih 296 članova s Geronimom vratilo se u Oklahomu u Fort Sill, gdje su još vođeni kao ratni zarobljenici. Tu je Geronimo umro od pneumonije 1909. godine u dobi od 80 godina. Chiricahue u Fort Sillu, uključujući i one rođene u Floridi i Oklahomi, nakon Geronimovog zarobljavanja vođeni su kao ratni zarobljenici sve do njihovog službenog oslobađanja 1913. Te godine njih 87 dobilo je zemlju u Oklahomi. Dio Chiricahua, kasnije se vratio u New Mexico, gdje još žive na Mescalero rezervatu, a dio je ostao živjeti u Oklahomi s plemenima Kiowa i Kiowa Apache.
Kultura, život i običaji
thumb|Skupina Apača
Apači su bili nomadi, lovci i sakupljači, organizirani po malenim bandama koje su se bavile lovom i sakupljanjem, značajan dio prihoda potjecao je i od pljački susjednih Pueblo plemena a kasnije i španjolskih naseljenika. Nešto obrade zemlje nalazimo kod Zapadnih Apača. Dobivši konje od Španjolaca postali su veoma vješti jahači i još opasniji ratnici. Klasična nastamba bio je jednostavan zaklon od granja i grmlja, takav zaklon naziva se 'wickiup', javlja se kod Chiricahua. Drugi Apači gradili su kolibe oblika kupole s kosturom od topolinog drveta ('cottonwood'; Populus deltoides), prekrivene travom, one su nazivane 'kowa'. Njihovi rođaci Navaho imali su veće nastambe, poznate kao 'hogan'. Društvo je bilo matrilinearno i matrilokalno kao i u Hopija i Navaha. Odjeća Apača bila je od jelenje kože za muškarce i žene. Kod muškaraca sastojala se od košulje, nogavica 'leggings', obaveznih pregača i visokih mokasina 'moccasins'. Jelenje kape s atraktivnim simbolima također su se nosile. Žene su nosile suknje od jelenje kože i visoke mokasine od istog materijala. Hranu Apači uglavnom dobivaju lovom. Lovili su jelene, medvjede, divlje purane (Puebli su ih uzgajali), zečeve, planinske lavove, i drugu divljač, kod nekih prerijskih Apača bilo je i lova na bizone. Ribu Apači nisu lovili ni jeli.
Apači danas
Danas Apači broje oko 50,000 duša a većina prihoda dolazi od turizma, poljoprivrede i kockarnica.
La Lagunilla, Huasca de Ocampo
La Lagunilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huasca de Ocampo.
Rancho de Ramón Leyva, Mexicali
Rancho de Ramón Leyva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Santa Julia, Acayucan
Santa Julia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Acayucan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 103 m.
Petrovdan
Petrovdan je crkveni praznik posvećen svetim apostolima Petru i Pavlu.
Kod Srba postoji običaj da se uoči ovog velikog praznika pale lile, koje se prave od mlade kore divlje trešnje ili breze. Obično se to radi na mestima gde se narod okuplja, na trgovima, raskršćima i u tome učestvuju deca i omladina.
Paljenje vatre i lila simboliše na ona vremena kada su hristoborni carevi progonili i mučili hrišćane, vezujući ih za drvene stubove, natapajući ih smolom i paleći ih. Njihova tela su tada gorela kao buktinje, osvetljavajući trgove kao danas simbolične vatre i lile.
Freedom, California
Freedom je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.070 stanovnika.
Chiuzbaia, Baia Sprie
Chiuzbaia je naselje u Rumuniji u okrugu Maramureš u opštini Baia Sprie.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 723 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 512 m.
Šenturška Gora
Šenturška Gora je naselje u slovenskoj Općini Cerklju na Gorenjskem. Šenturška Gora se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 111 stanovnika.
Brestovo (Vladičin Han)
Brestovo je naselje u Srbiji u opštini Vladičin Han u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 115 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 146 stanovnika).
Demografija
U naselju Brestovo živi 101 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 48,1 godina (44,3 kod muškaraca i 51,9 kod žena). U naselju ima 38 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,03.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Pedergnano, Reggio Emilia
Pedergnano je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Bassana di Sopra-Matozze, Verona
Bassana di Sopra-Matozze je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Čelinac
Općina pripada entitetu Republika Srpska.
Geografija
Teritorij općine ispresijecan je tokovima rijeke Vrbanje, Jošavke, Ukrine, Turjanice i Švrakave. Klima je umjereno-kontinentalna, uz utjecaj kontinentalne sa područja Panonske nizije i planinske klime sa masiva Manjače, Vlašića i Čemernice. Prosječna godišnja temperatura kreće se oko 11 stepeni Celzijusa. Prirodna bogatstva čine šume, poljoprivredno zemljište, rude i minerali: krečnjak (Stara Dubrava), magnezit (Šnjegotina velika) i mangan (Uzlomac).
Naseljena mjesta
Babići, Balte, Basići, Bijeli potok, Bojići, Branešci Donji, Branešci Gornji, Brezičani,  Crna Rijeka, Crni Vrh, Čelinac, Čelinac Gornji, Dubrava Nova, Dubrava Stara, Grabovac,  Jošavka Donja, Jošavka Gornja, Kablovi, Kamenica, Lađevci, Lipovac, Markovac, Mehovci, Memići, Miloševo, Mlinska Rijeka, Novo Selo, Opsječko, Pejakovići, Popovac, Ravna Gora,  Skatavica, Šahinovići, Šnjegotina Donja, Šnjegotina Srednja, Šnjegotina Velika, Štrbe, Torine, Umka, Vijačani Gornji, Vrla Strana i Zmajevac.
Zena, Oklahoma
Zina je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 122, što je 1 (-0,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Manguito, Técpan de Galeana
El Manguito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 724 m.
Colonia Humberto Gutiérrez Corona, Xochitepec
Colonia Humberto Gutiérrez Corona je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Xochitepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 452 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1108 m.
10. 12.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
10. prosinca/decembra (10. 12.) je 344. dan godine po gregorijanskom kalendaru (345. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 21 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
.
Juti
thumb|Poglavica Ouray (lijevo), Southern Utes. Ute (Noochew).- /="land of the sun"; po drugima opisno 'hill dwellers'/ Pleme ili skupina više bandi Shoshonean Indijanaca, porodica Uto-Aztecan, nastanih u ranom 19. stoljeću u središnjem i zapadnom Coloradu i istočnom Utahu. Juti bijahu ratoborni i opasni nomadski ratnici, koji su se introdukcijom konja raširili unutar Novog Meksika i Arizone, uništivši usput koji indijanski pueblo. Kada su jednom Juti otkrili da Španjolci koriste crne robove za borbu protiv Indijanaca, počeli su svoje ratne zarobljenike prodavati u Novom Meksiku, tada naseljenom Španjolcima. Rane 1855 Juti se bace i na španjolska naselja, napadajući ih u Coloradu u dolini San Luis Valleya. Juti su u neprijateljstvu i sa Navahima, pa se bore na strani Kit Carsona tokom Američkog građanskog rata, protiv omrznutih Navaha. Na rezervat u Coloradu smješteni su 1868, ali ni tu neće stati nevolje. Juti su lovci, nomadi i pljačkaši, a američka ih vlada želi pretvoriti u miroljubive poljodjelce. U tu svrhu šalju 1878, na rezervat White River Ute, Nathana Meekera, imenujući ga indijanskim agentom. Ovaj čovjek rođen 1817 u Euclidu, Ohio, bavio se za života svakakvim poslovima, pa i kao učitelj i novinar. Njega angažira Horace Greeley iz New York Heralda da piše o agrikulturi. Postojala je nada da će Meeker uspjeti Jute naučiti agrarnim poslovima. Već sljedeće 1879, u mjesecu rujnu, dolazi do nezadovoljstva među grupom Juta, pa Meeker u pomoć poziva vojsku. Dvadeset-devetog istog mjeseca poglavica Chief Douglas sa grupom ratnika ubio je Meekera i sedam članova agencije. Ovaj pokolj povjesničari su nazvali 'Meeker Massacre'. Ugovorom iz 1880., zbog nalaska minerala na rezervatu, Juti su preseljeni na lokacije koje nisu bile toliko interesantne za bijelog naseljenika. Danas oni žive na rezervatima u Utahu i Coloradu, a 1990. bilo ih je 7 500.
10. 12.
Praznici i dani sećanja
Vidi takođe: godišnji kalendar - dnevni kalendar
Juti
Ime
thumb|lijevo|Indijanci Uinta ili Uintah iz [[Utaha, danas žive na rezervatu Uintah & Ouray.]] Juti sami sebe nazivaju jednostavno Noochew, “the people.” Ostali nazivi za njih su Grasshopper Indians (Pattie; 1833), ovaj naziv Indijanci su dobili po skakavcima koje su hvatali i jeli. Indijanci Kiowa nazivali su ih Iätä-go, očita varijanta od šošonskog naziva Ietan. Etnografski vrijedni nazivi potjeću od Omaha i Ponca koji su ih nazivali Mactcińgeha wain (ili "rabbit skin robes"), što upućuje na vrstu odjeće, u ovom slučaju ogrtača, i krzna od kojega su se izrađivala. Isti je slučaj i sa Zuñi imenom Násuia kwe ("deer-hunting men"). Najkarakterističniji naziv svakako je naziv ‘crni’ ili Crni ljudi’. Kod Sijuksa nazivani su Sápa wichasha ili "black people", kod Šajena Moh-tau-hai'-ta-ni-o ("the black men"), pa se i jedna banda Šajena nazivala Mo'kôhtávetaneo´o, i po svoj se prilici sastojala od zarobljenih Juta, a bilo ih je i među Sjevernim i Južnim Šajenima; kod Atsina je postojao naziv Wáatenihts ("black"). Indijanci Navaho njih su nazivali Nota-á, oni su si susjedi, i to je očita varijanta njihovog imena Noochew, ili kako je u ranijim varijantama spelovano No-ochi ili Notch (navodi Swanton). Drugi su nazivi manje poznati, to su: Tâ'hana (Taos), Tcingawúptuh (staro Hopi ime), i kod Jemeza Quazula.
Kalendari sa prestupnom sedmicom
Kalendar sa prestupnom sedmicom je sistem reforme kalendara sa celim brojem sedmica u svakoj godini i sa svakom godinom koja počinje u isti dan sedmice.
Juti
Lokalne skupine
4 Ute grane
7 glavnih skupina
Kalendari sa prestupnom sedmicom
Primer takvog kalendara je ISO 8601. To je varijacija gregorijanskog kalendara koji se najviše koristi u upravne i poslovne svrhe. Po ovom sistemu, ISO godina ima 52 ili 53 pune nedelje (364 ili 371 dan).
Juti
Lokalne skupine
Manje lokalne bande:
Spominju se i bande Sogup sa ili blizu Novog Meksika, Yubuincariri, zapadno od Green Rivera u Utahu, i bivše bande Kwiumpus, Nauwanatats i Unkapanukints, čiji status nije poznat i mogli bi biti Južni Pajuti.
Kalendari sa prestupnom sedmicom
Kalendari prestupnih sedmica se razlikuju po tome da li je očuvan koncept meseca i ako jeste, da li on ima ceo broj sedmica.
Juti
Povijest
thumb|Juti na konjima, 1878 Kontakti sa Jutima započinju 1598 trgovinom sa Španjolcima a 1640. Mouache i Capote, njihove južne bande dokopale su se i španjolskih konja. Konj će omogućiti ovom narodu da se organiziraju u velike lutajuće bande. Konjima su se Juti opskrbili do 1670. a te se godine sa Španjolcima potpisuje i prvi mirovni ugovor. U drugoj polovici 18. stoljeća od 1760 do 1770 Španjolci dobivaju dozvolu Juta da mogu trgovati u području rijeke Gunnison, a 1776 kroz njihov teritorij prolazi i ekspedicija Domingueza i Escalantea. Pojava američkih trapera 1811. u zemlji Juta dovodi do čarki. Godine 1819 Adams-Otisovim ugovorom duž gornjeg Arkansasa stvorena je američko-španjolska granica. Do sredine 19 stoljeća Amerikanci će postati veoma aktivni na teritoriju Juta. Već 1821 Meksiko proglašava nezavisnost od Španjolske a iste godine i William Bucknell pušta u promet Santa Fe Trail. Izgradit će se utvrde Uncompahgre na Gunnison Riveru (Robidoux, 1828) i Bent’s Fort na Arkansas Riveru, pa zatim I naselje Fort Pueblo (1842). Jutima ne odgovara ovakav priliv bijelog stanovništva, I smetnja su im za lov, godine 1844. oni uništavaju tvrđavu Fort Uncompahgre podignutu 1828 u srcu njihovog teritorija. Nakon razaranje ove tvrđave 1849. godine potpisuje se prvi ugovor sa Indijancima u Abiquiu u Novom Meksiku. Prema njemu Juti će dobiti godišnje $5000, a zauzvrat moraju priznati autoritet SAD-a I čuvati mir. Tokom pedesetih godina 19. stoljeća Amerikanci počinju preuzimati kontrolu u zemlji Juta. Već 1850 u Taosu je utemeljena prva agencija za Jute ,a dvije godine kasnije (1852) podignut je vojni garnizon Fort Massachusetts u dolini San Luis za kontrolu nad Jutima i tobožnjom zaštitom. Juti izgleda ne misle da im je potrebna zaštita pa 1854. napadaju i razaraju Fort Pueblo. Idući ih godine ipak poražava pukovnik Thomas Fauntleroy u Poncha Springsu. Te iste (1855) godine sklapa sa i mir sa Jutima, a četiri godine kasnije (1859) nastaje i teritorij Colorado. Bande Juta osamdesetih će godina biti prebačeni na rezervate, a 1924. postaju građani SAD-a. Nepravda će dijelom biti ispravljena 1937. kada Mouache i Capote dobivaju 222,000 akara za rezervat Southern Ute, i 30,000 acres za rezervat Ute Mountain Ute.
Kalendari sa prestupnom sedmicom
Većina k.p.s. iskorišćava činjenicu da 400 gregorijanskih godina sadrži tačno 20.871 sedmicu, tako da, sa neprestupnim godinama od 52 sedmice, to znači da u 400 godina ima 20871-(400×52) = 71 prestupna sedmica. Među ovima su Pax kalendar, CCC&T, kao i ISO 8601.
Nedostaci
Godina sa prestupnom sedmicom je bar 7 dana duža od godine bez iste, zbog čega ravnodnevice i solsticiji moraju varirati u periodu od 7 dana (tj. ±3 dana od prosečnog datuma), ili čak i više, recimo 19 dana u Pax kalendaru.
Strukture godina
Obratite pažnju da nove godine prikazanih kalendara ne moraju biti sinhronizovane.
Eksterni linkovi
(na engleskom)
Crkva sv. Save na Ilidži
'''Crkva Sv. Save na Ilidži''', u opštini Ilidža, je crkva Srpske pravoslavne crkve. Crkva je zajedno sa grobljem proglašena za nacionalni spomenik BiH. Sagrađena je 1897. godine, i pripada Dabrobosanskoj mitropoliji. Godinu dana nakon osvećenja u crkvu su preneseni posmrtni ostaci mitropolita Georgija Nikolajevića.
Lokacija
Nalazi se u Plandištu, lokalitetu na zapadnom izlazu iz Sarajeva, udaljenom  oko 1.500 metara sjeverno od Vrela Bosne.
Historija
Na području Ilidže nema sačuvanih ostataka objekata crkvene arhitekture koji su se upotrebljavali u vrijeme Osmanskog carstva a koji bi pripadali Crkvi bosanskoj, katoličkoj ili pravoslavnoj crkvi. Nalazi ranosrednjovjekovnih crkava u Vrucima i Rogačićima predstavljaju ostatke crkava porušenih najkasnije u 13. ili 14. vijeku.
Crkva je izgrađena kao reakcija na izgradnju katoličke crkve na Stupu. Zanimljivi podaci i dokumenti koji potiču iz vremena austrougarske uprave u Bosni i Hercegovini a odnose se na izgradnju pravoslavne crkve u Blažuju pronađeni su u Arhivu Bosne i Hercegovine u Sarajevu. Prema ovim podacima, 1894. godine ukupno su bile prikupljene 2.382,83 forinte za izgradnju crkve.
Opis
Pravoslavna crkva sv. Save podignuta je 1897. godine. Ima oblik slobodnog grčkog krsta dimenzija (4,30+18,60+2,60) x 17,80 metara i visine 28,80 metara. Na presjecištu krakova, nad centralnim prostorom je kupola raspona 8 m. Visina zvonika nad pripratom je znatno niža nego u projektu, što je cjelokupnoj građevini narušilo proporcijske odnose. Likovno rješenje crkve, kao i obrada detalja ukazuju na neovardarski (neovizantijski) uticaj. Fasada crkve je rađena u stilu raške arhitekture. Ikonostas crkve izrađen je tokom dvadesetih godina XX vijeka. Rad je nepoznatog umjetnika. Ram ikonostasa je izrađen od drveta na kom su pričvršćene ikone, slike na platnu sa različitim scenama. U kompozicionom pogledu raspored ikona na ikonostasnoj pregradi može da se podijeli na pet horizontalnih cjelina.
U crkvenom dvorištu, nalaze se dvije grobnice. U prvoj je sahranjeno 14 parohijana strijeljanih 1914. godine. U drugoj je sahranjeno 26 parohijana strijeljanih 1941. godine.
Campo Número Cuatro y Medio, Cuauhtémoc
Campo Número Cuatro y Medio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 187 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2006 m.
Piazzalunga, Sondrio
Piazzalunga je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 681 m.
Bavincourt
Bavenkur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Aras.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 347 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 46 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,54 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 180 metara (maksimalnoj 177 m, a minimalnoj 125 m).