cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2
Kritike
Harry Potter and the Deathly Hallows - Part 2 je po izlasku dobio izvanredne kritike. Od kolovoza 2011., drži rejting od 96% na stranici Rotten Tomatoes, na temelju 264 recenzije, i prosječnu ocjenu 8.4/10. Stranica film opisuje kao "uzbudljiv, odlično odglumljen i vizualno očaravajuć, Deathly Hallows Part II zaključuje serijal o Harryju Potteru na zadovoljavajuć - i prikladno čaroban - način." Na stranici Metacritic, koja filmovima dodjeljuje ocjene na skali od 0 do 100, film drži ocjenu 87 na temelju 41 recenzije, uz etiketu "univerzalne pohvale". Film je dobio ocjenu 93 od strane Udruge filmskih kritičara, čime je postao najbolje ocjenjen film iz serijala od strane Udruge.
Prva recenzija filma izašla je 5. srpnja 2011. u časopisu The Daily Telegraph. Philip Womack je komentirao ovako: "Ovo je monumentalna kinematografija, preplavljena divnim tonovima, koja nosi ultimativnu poruku koja će rezonirati sa svakim gledateljem; mladim ili starim: u svakome od nas ima tame, ali ju možemo nadvladati." Dalje je rekao kako David Yates "pretvara [knjigu] u originalno zastrašujuć spektakl." Isti dan, kritiku je izdao i časopis Evening Standard, uz ocjenu 4/5 i sljedeći komentar: "Milijunie djece, roditelja i one koji bi trebali znati bolje neće trebati podsjećati što su to horkruksi - i redatelj David Yates ih nije razočarao. Zapravo, na neki način, pomaže nam da nadoknadimo nedostatke posljednje knjige." The Daily Express je dodao kako film prikazuje "zastrašujuć sukob koji se lako usporedi sa serijalom The Lord of The Rings ili Star Wars po pitanju dramatične i nezaboravne bitke između dobra i zla." First Stop News je filmu dao ocjenu 9.6/10, nazvavši film "stvarno čarobnim krajem" serijalakoji će "postati najkomentiraniji i najhvaljeniji film godine".
Robert Ebert je filmu dao 3 1/2 od 4 zvjezdice, uz komentar kako "finale donosi toliko straha i svečanosti da služi kao adekvatno finale i dramski konrast laganoj (relativno) nevinosti prvog filma od prije mnogo čarobnih godina." Mark Kermode je rekao kako je film "prilično dobra i ambiciozna adaptacija jako kompleksne knjige", ali je kritizirao naknadnu primjenu 3D-a. Christy Lemire, iz tvrtke Associated Press, dala je filmu 3 1/2 od 4 zvjezdice kazavši: "Iako film nudi davno obećane odgovore, postavlja nova, vječna pitanja te ostaje svana i nakon što se posljednje poglavlje završi." Richard Roeper je filmu dao ocjenu A+ kazavši kako je "Ovo majstorsko i dostojno finalno poglavlje jednog od najboljih filmskih serijala ikad".
Zarada
Zaključno s 22. rujnom 2011., film je zaradio ukupno $378,436,868 u američkim i kanadskim kinima, što sa zaradom od $946,700,000 na mađunarodnim kino blagajnama daje ukupnu svotu od $1,325,136,868. U tom trenutku, film je držao rekord kao treći film po zaradi iza Avatara i Titanica, najuspješni film 2011., najuspješniji film kojeg nije režirao James Cameron, najuspješni nastavak serijala o Potteru i najuspješnija adaptacija romana kako na domaćim tako i na međunarodnim blagajnama.
Part 2 je u svom prvom vikendu ostvario dobit od $483.2 milijuna, čime je prestigao rekord od $394 milijuna kojeg je 2009. postavio film Harry Potter and the Half-Blood Prince. Isto tako, imao je postigao je najbolji debi u IMAX kinima ($23.2 milijuna), čime je prestigao film Transformers: Dark of the Moon koji je ostvario dobit od $23.1 milijun.
Film je postavio mnoge rekorde tijekom svog prvog vikenda u Sjevernoj Americi. Novi rekordi postavljeni su u kategorijama pretprodaje karaja, ponoćne premijere i IMAX ponoćne premijere. Također ostvario je najveću premijernu dobit i najveću dobit u jednom danu ikada, a uz to je postavio novi box office rekord u zaradi tijekom prvog vikenda. Kao dodatak tomu, postavio je i rekord za prvi vikend u IMAX kinima. Na koncu, postao je treći najuspješniji 3D film i bio je najuspješniji film Sjeverne Amerike tijekom 2011.
Tijekom prvog dana međunarodnog prikazivanja (13. srpnja 2011.), film je zaradio $43.6 milijuna u 26 zemalja svijeta. Od srijede do nedjelje, u svom prvom petodnevnom vikendu, film je postavio novi međunarodni rekord u zaradi, ostvarivši dobit od $314 milijuna, čime je pretekao film Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides ($260.4 milijuna).
Film je postavio novi dnevni rekord zarade u sljedećim državama: Ujedinjeno Kraljevstvo ($14.8 milijuna), Meksiko ($6.1 milijuna), Australija ($7.5 milijuna), Francuska ($7.1 milijuna), Italija ($4.6 milijuna), Švedska ($2.1 milijuna), Norveška ($1.8 milijuna), Danska ($1.6 milijuna), Nizozemska ($1.7 milijuna), Belgija ($1.4 milijuna), Češka ($2.0 milijuna), Finska ($749,000) i Hong Kong ($808,000). Isto tako, film je postavio rekorde po pitanju zarade serijala u Japanu ($5.7 milijuna), Brazilu ($4.4 milijuna), Španjolskoj ($3.3 milijuna) i Poljskoj ($1.25 milijuna).
Film je isto tako postavio nove rekorde za prvi tjedan u sljedećim regijama: Ujedinjeno Kraljevstvo ($38.3 milijuna), Australija ($19.6 milijuna), Novi Zeland ($2,462,625), Brazil ($11,635,073), Skandinavija ($18.5 milijuna), Indija, Meksiko ($15,863,441) i određen broj zemalja u Latinskoj Americi i Europi.
Uspjeh na kino-blagajnama
Zbog svog enormnog uspjeha, film je držao sljedeće rekorde na američkim/kanadskim kino-blagajnama:
Sljedeće rekorde držao je na međunarodnom box officeu:
Kućni mediji
Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2 bi u SAD-u trebao izaći 11. studenog 2011., a u Ujedinjenom Kraljevstvu 2. prosinca 2011. u četiri formata: standardni DVD s jednim diskom, standardni Blu-ray s dva diska, Blu-ray 2D Combo pack s tri diska(Blu-ray + DVD + digitalna kopija) i Blu-ray 3D Combo pack s četiri diska (Blu-ray 3D + Blu-ray 2D + DVD + digitalna kopija).
Film je nakon samo dva dana od početka prodaje postavio rekord za najprodavaniji DVD preko prednarudžbi na stranici Amazon.com.
Thomas Dixon, Jr.
Thomas F. Dixon, Jr. (11. januar 1864 - 3. april 1946) bio je američki književnik, publicist, svećenik i političar rodom iz Sjeverne Karoline, najpoznatiji po romanima koji se bavili američkim Jugom prije, za vrijeme i poslije građanskog rata, kao i propovijedanju rasne segregacije. Od svih njegovih djela je najpoznatiji roman The Clansman iz 1905. godine čija je popularnost među bijelim čitateljima potakla obnovu Ku Klux Klana, kao i stvaranje znamenitog filma Birth of a Nation.
Metilnitronitrosogvanidin
Metilnitronitrosogvanidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 147,093 Da.
Crosey-le-Grand
Kroze le Gran je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Monbelijar.
Bosafarinera, Vercelli
Bosafarinera je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 179 m.
Opština Savski venac
Opština Savski venac je beogradska opština. Zauzima površinu od 1.400 ha, na kojoj živi 47.682 stanovnika.
Ime opštine Savski venac više simbolizuje njen položaj nego neki detalj iz istorije. Nazvana je tako jer se nekako poput venca smestila uz samu obalu Save. U poratnom periodu na ovom području nalazili su se III i VII gradski rejon. U periodu od 1952. do 1957. teritoriju opštine čine tri nekadašnje opštine: Topčidersko brdo, Savski venac i Zapadni Vračar. Opština Savski venac osnovana je 1957.
Slava opštine Savski venac je Vaznesenje Gospodnje - Spasovdan. thumb|left|140px|Grb Savskog venca
Cao Hong
Cao Hong (? -233) bio je kineski vojskovođa iz doba Tri kraljevstva koji je karijeru započeo u vojsci svog rođaka Cao Caoa, a kasnije služio državu Cao Wei. Kineski ga izvori opisuju kao vjernog, ali ne uvijek uspješnog i sklonog lagodnom životu. Nakon Cao Caove smrti je bio u nemilosti njegovog sina Cao Pija, ali je rehabilitiran za vrijeme vladavine Cao Ruija.
Belgreen, Alabama
Belgreen je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 129 stanovnika.
Humboldt, Kansas
Hambolt je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
4-Nonilfenilboronska kiselina
4-Nonilfenilboronska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 248,169 Da.
KinoKlub
KinoKlub je hrvatski pop sastav iz Zagreba.
Malandra Vecchia, Chieti
Malandra Vecchia je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 213 m.
Sane
Sane je rock sastav iz Zagreba. Osnovan je 1995., a u današnjoj postavi djeluje od 2010. godine.
Povijest sastava
Sane je osnovan 1995. godine u selu Puttaparthi u Indiji, gdje je kanadski producent i lovac na talente Steven Harmer otkrio dva sedamnaestogodišnjaka kako sviraju svoje autorske pjesme. Omogućio im je suradnju s producentom Chris Lurch Rudykom s kojim su snimili svoj album prvijenac Antelupiulla.
Uslijedio je niz godina u kojima je sastav putovao po Europi, živio u Londonu, mijenjao članove pa i nekoliko puta bio raspušten, da bi se 2008. godine okupio u sastavu Marjanović/Krznarić/Balaž, u kojem se natječe se za hrvatsku pjesmu Eurovizije na Dori 2009. sa singlom Dečko, nastupa na Porinu na večeri posvećenoj Dinu Dvorniku, potom na spektaklu na Bačvicama također posvećenom Dini Dvorniku, te izdaje singl s obradom pjesme Ja bih preživio.
Odlaskom Tomasa Balaža polovicom 2010. godine, Stjepan Krznarić prelazi na bubnjeve, a u sastav dolazi basist Sebastian Jurić. U toj postavi izdaju singlove Vila, Mi, Puj Pečatim i Koliko sam tvoj. te album obrada na engleskom jeziku Do not cover, koji uspješno financiraju crowdfunding kampanjom.[1 ]
Osim stalnog angažmana u zagrebačkom klubu Sax!, rijetko sviraju jer privode kraju svoj drugi autorski album, 15 godina nakon prvog.[2 ]
Maxmett
Maxmett je nekadašnji zagrebački ženski rock i heavy metal sastav s početka 1990-ih.
Sastav je snimio jedini album Mačke vole grebati. U suradnji sa gitaristom Divljih jagoda Seadom Lipovačom, obrađuju tri pjesme sastava Divlje jagode: "Motori" te "Moja si" (obrada: "Tvoja sam") i "Kako si topla i mila" (obrada: "Ti baš ti") koje imaju drugačiji naziv i stihove. Sastav je nastupao uživo bez uporabe playbacka.
Za kompilaciju domoljubnih pjesama Rock za Hrvatsku N°2, snimaju pjesmu "Ovo je moja zemlja".
Sastav se ubrzo raspada zbog neiskustva članica. Djevojke su izgubile kontakt. Moguće je kako je, od svih članica sastava, Tina Rupčić jedina ostala u glazbenim vodama. Dijana Derkač danas živi u New Yorku.
Midway, Tennessee
Midvej je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 2.491.
Brandon Lee
Brendon Brus Li (Oukland, 1. februar 1965 — Vilmington, Severna Karolina, 31. mart 1993) je bio američki glumac. Bio je sin Brusa Lija i Linde Li Emeri. Brendon Li je greškom rekvizitera poginuo na snimanju filma Vrana.
Cuzorn
Kizorn je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Vilnev sir Lot.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 870 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 37 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,34 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 92 metara (maksimalnoj 242 m, a minimalnoj 76 m).
Plava trava zaborava
Plava trava zaborava je country sastav osnovan u Zagrebu 1982.
Osim tradicionalnih country hitova, sastav izvodi i autorske radove, kao i obrade domaćih hitova. Uspješno su surađivali i s mnogim domaćim i svjetskim izvođačima, autorima te glazbenicima.
Do sada su prodali više od 500.000 nosača zvuka.
Neopaganizam
thumb|300px|Chram Mazowiecki – [[Native Polish Church|RKP, 2007]] Neopaganizam predstavlja moderne rekonstrukcije prehrišćanskih religija i spiritualnih pravaca. Primjeri su vika, asatru i neodruidizam.
Neopaganizam paganizam je religijski pogled na svet koji poklanja poštovanje prirodi, prepoznajući njen živi, „oduhovljeni“ karakter. Paganizam akcentuje duhovni odjek pojedinih mesta, kao i duhovni značaj zemlje.
Paganizam obuhvata veliki broj različitih pokreta i razuđenih verovanja. Današnji neopaganski pokreti uglavnom baziraju svoja vjerovanja na saživljenju sa Prirodom i Božanstvom koje jeste totalnost svega što jeste. Međutim, to nije slučaj sa svim oblicima paganskih vjerovanja - prošlih i sadašnjih. Neki vjeruju u brojna božanstva, dok drugi smatraju da jedinstveni podsvjesni duh u svemu živom jeste univerzalno božanstvo.
Naziv
Reč ,,paganski" dolazi od latinske reči pagus, što znači ,,selo" – mesto izvan grada, suprotan termin od ,,grad". Otuda i pridev ,,paganski" ili ,,onaj koji pripada selu", ,,stanovnik sela".
Termin neopaganizam je nastao dodavanjem prefiksa neo- (koji znači novo) na koren paganizam kojim se nazivaju sve preabrahamske religije i verovanja.
Paganisti odbacuju termin neo-paganizam, jer njihova verovanja nisu nova, već samo predstavljaju preporod drevne religije.
Povest
1981. godine osnovana je Paganska federacija (na temeljima ranijeg Paganskog fronta, osnovanog 1970. godine) kako bi „paganizam postao dostupan onim ljudima koji istinski tragaju za duhovnim putem zasnovanim na prirodi“. 8.11.392. službeni progon pagana
Belk, Alabama
Belk je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 215 stanovnika.
Tussui, Belluno
Tussui je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 419 m.
Joakiminterfest
JoakimInterFest je međunarodni pozorišni festival (od 2019. Joakimfest) koji se održava svake godine od 7. do 15. oktobra u Kragujevcu..
Festival je dobio ime po Joakimu Vujiću, direktoru prvog srpskog teatra osnovanog u Kragujevcu 1835. godine. Domaćin Festivala je Knjaževsko-srpski teatar, organizator Direkcija Festivala a glavni pokrovitelj Grad Kragujevac.
Razvoj
mini|levo|300p|[[Knjaževsko-srpski teatar]] Knjaževsko-srpski teatar je najstarije srpsko pozorište, osnovano u Kragujevcu 1835. godine. U svojoj skoro dva veka dugoj tradiciji postalo je jedan od najznačajnijih bastiona srpske kulture. Najveća imena srpskog glumišta započela su svoju umetničku karijeru na sceni ovog pozorišta. Danas, Teatar svoju delatnost obavlja na tri scene: Scena Joakim Vujić, Scena Ljuba Tadić i Scena Mija Aleksić. U okviru pozorišta deluje Galerija Joakim, Teatroteka, a aktivna je i izdavačka delatnost, Revija Joakim, edicija Joakimovi potomci, edicija Premijera.
Iz Teatra su 1965. inicirani Susreti profesionalnih pozorišta Srbije Joakim Vujić (centralne Srbije), koji su svake godine u maju održavani u drugom od desetak gradova, sve do 2003. godine. Od 2004. godine stalan je domaćin JoakimFesta, Festivala najboljih pozorišnih predstava Srbije po tekstovima domaćih autora, a od oktobra 2006. godine i JoakimInterFesta, Međunarodnog pozorišnog festivala malih scena.
Prvi JoakimInterFest je održan u Kragujevcu, Knjaževsko-srpskom teatru od 7. do 14. oktobra 2006. godine. Na Festivalu je izvedeno trinaest predstava iz šest zemalja: Engleske, Rumunije, Slovenije, Hrvatske, Crne Gore i Srbije. Žiri je za najbolju predstavu proglasio komad Okamenjeni princ Heninga Mankela u izvođenju Malog pozorišta Duško Radović iz Beograda.
Knjaževsko-srpski teatar i Direkcija Festivala inicirali su osnivanje JoakimInterFesta sa idejom da svake godine predstave neku od esencijalnih pozorišnih vrednosti povezanih pre svega istraživačkom i inovativnom tematikom. Na dosadašnjim festivalima (prvih pet festivala) izvedena je 61 predstava i učestvovala su pozorišta iz 19 zemalja: Rusija, SAD, Velika Britanija, Italija, Španija, Danska, Rumunija, Slovačka, Poljska, Bugarska, Slovenija, Hrvatska, Makedonija, Republika Srpska, Bosna i Hercegovina, Crna Gora, Srbija, Ukrajina i Kanada. Od 2010. godine JoakimInterFest je član dve međunarodne pozorišne mreže, Nove evropske pozorišne akcije NETA i Međunarodne pozorišne mreže svetskih pozorišta InterAkt.
Početkom 2019. godine izborom kritičara Slobodana Savića, na mesto selektora i umetničkog direktora, festival menja naziv u Joakimfest (2020).
Joakimova nagrada za najbolju predstavu
mini|170px|Revizor, Teatar komedije iz Bukurešta
Nuklearni izomer
Relativno stabilni izomeri
Torijum-229 ima niskoenergetski nuklearni izomer čija je energija nekoliko elektronvolti iznad osnovnog stanja.
Primjene
Izomeri hafnijuma i tantala se u nekim krugovima smatraju oružjem koje može biti iskorišteno za zaobilaženje Ugovora o neširenju nuklearnog oružja, jer je u ovim izomerima moguće indukovati vrlo jako gama zračenje.
Adalbert od Austrije
thumb|desno|Adalbert u borbi sa [[Mađarska|Mađarima]]
Adalbert Pobjednički (Adalbert der Siegreiche; cca. 985 - 26. maj 1055) bio je markgrof Austrije od 1018. do smrti.
Bio je sin markgrofa Leopolda Uzvišenog i Richardis od Sualfeldgaua. Markgrofovijom (markom) je upravljao iz Melka u današnjoj Donjoj Austriji. Kao vjerni vazal njemačkog kralja i cara Heinricha III se borio protiv Čeha i Mađara. U tome je imao velikog uspjeha, te je granice svoje markgrofovije uspio proširiti sve do Morave i Lajte.
Bio je oženjen za Glismod od Zapadne Saksonije i Frozzu Orseolo (kasnije preimenovanu u Adelheid), sestru mađarskog kralja Petra Urseola.
Metilparaben
Metilparaben je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 152,147 Da.
5-(2-Aminopropil)indol
5-(2-Aminopropil)indol je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 174,242 Da.
Port Dickinson, New York
Port Dikinson je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.641, što je 56 (-3,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Mileva Marić
200px|Mileva Marić-Ajnštajn 1896. godine|thumb Mileva Marić (19. decembar 1875, Titel, Austro-Ugarska, danas Srbija – 4. avgust 1948, Cirih, Švajcarska), srpska matematičarka, prva žena Alberta Ajnštajna, jednog od najgenijalnijih ljudi 20. veka. Postoje tvrdnje da je ona doprinela ranim Ajnštajnovim radovima, ali je stepen njenog učešća u otkrićima nepoznat i predmet je brojnih polemika.
Biografija
Mileva Marić je rođena u bogatoj porodici u Titelu u Vojvodini (tada deo Austro-Ugarske) kao najstarija od troje dece porodici oficira austro-ugarske vojske. Prilikom rođenja Milevi je iščašen kuk, tako da joj je leva noga bila kraća. Ubrzo nakon njenog rođenja, njen otac je završio vojnu karijeru i dobio je posao u sudu u Rumi, a kasnije u Zagrebu. Mileva je imala mlađu sestru Zorku (rođenu 1883) i brata Miloša (rođenog 1885).
Obrazovanje
Mileva je 1886. godine krenula u žensku gimnaziju u Novom Sadu, a 1888. je prešla u gimnaziju u Sremskoj Mitrovici, gde je maturirala 1890. kao najbolja u razredu iz matematike i fizike. Od 1890. je pohađala Kraljevsku srpsku školu u Šapcu. Kada se preselila u Zagreb, dobila je specijalnu dozvolu da bi išla u školu u koju su išli samo dečaci.
U leto 1896. upisala je studije medicine na Univerzitetu u Cirihu. U oktobru se prebacila na Državnu politehničku školu na studije matematike i fizike. Ona je bila tek peta žena koja je bila primljena u ovu školu. Jedan on njenih kolega na predavanjima iz fizike je bio Albert Ajnštajn, koji je tada imao 17 godina. Prve dve godine studiranja su bile vrlo uspešne za Milevu. Jedan semestar je provela u Hajdelbergu. Dok je bila odsutna dopisivala se sa Albertom, koji joj je napisao da mu nedostaje. U Cirih se vratila 1899. i njihova veza je planula. Milevini roditelji se nisu protivili toj vezi, pošto su znali da su njene šanse za brak bile male zbog njene bolesti. Međutim, Ajnštajnovi roditelji su se protivili jer je bila starija od njega 3 i po godine i nije bila Jevrejka.
Uprkos obećavajućem početku njenih studija, Milevin uspeh je počeo da slabi. U leto 1900. nije položila svoje završne ispite. Iako je i Milevin i Albertov prosek bio manji od potrebnih 5,0, Albertov prosek 4,9 je bio zaokružen na 5,0, ali za Milevinih 4,0 je najviše zaslužna slaba ocena 2,5 iz teorije funkcija. Ajnštajn je diplomirao i otišao kući za raspust. Mileva je ostala u Cirihu, radeći kao laboratorijski asistent i pripremala se da ponovo izađe na ispite. Mileva i Albert su se ponovo sastali na jezeru Komo. Nekoliko nedelja kasnije Mileva je otkrila da je trudna, a u julu 1901. je opet pala na ispitima. Te jeseni Ajnštajn je dobio slabo plaćeni posao nastavnika na zameni u Šafhauzenu.
Brak sa Ajnštajnom
Ajnštajn je počeo da se dopisuje sa bivšom devojkom, pa je njihov brak zapao u krizu. Da bi vratio mir, otputovali su na odmor. Njihov drugi sin Eduard je rođen 1910.
Puckett, Mississippi
Pakit je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Mileva Marić
Brak sa Ajnštajnom
Sledeće godine, Albert se sa porodicom preselio u Prag, gde je postavljen za redovnog profesora na Univerzitetu Karl-Ferdinand. Za Milevu je ovaj prelazak bio težak; kao Srpkinja je bila osetljiva na napetosti između nemačkih i čeških nacionalista, sa kojima sa kao Slovenka identifikovala. Ajnštajn se 1912. vratio u Cirih, što je bio potez za koji je Mileva verovala da će ojačati njihov brak. Ipak, Albert je pronašao novog saradnika za matematiku Marsela Grosmana. Takođe je imao novu ljubavnicu, rođaku Elzu Lovental. Ova kriza je došla u proleće 1914. kada je Albert prihvatio položaj stalnog člana prestižne Pruske akademije nauka, kao i mesto redovnog profesora na Univerzitetu u Berlinu. Mileva je ispočetka odbila da prati Alberta, pošto je Elza živela u Berlinu, ali su se ipak preselili. Albert je napravio spisak naredbi za Milevu, sa zapovestima kao što su „odgovaraj mi samo kada ti se obratim“. U julu 1914, dan pre izbijanja Prvog svetskog rata, Mileva je spakovala stvari i vratila se sa decom u Cirih.
Albert je ostao sa Elzom i dovršio Opštu teoriju relativnosti. Godine 1916. je zatražio razvod od Mileve, koja se razbolela od ovog zahteva. Dok je Mileva bila bolesna, njena mlađa sestra Zorka se brinula o deci, ali je Zorka doživela nervni slom, pa je sledeće dve godine provela u psihijatrijskoj klinici. Mileva je konačno pristala da Albertu pruži razvod 1918, a Ajnštajn se složio da Milevi da novac od bilo koje buduće Nobelove nagrade. Zvanično su se rastali 14. februara 1919, a Albert se oženio Elzom 2. juna 1919. Te godine savijanju svetlosti u gravitacionom polju za pomračenje Sunca je bilo glavni dokaz za Opštu teoriju relativnosti, što je Ajnštajnu donelo svetsku slavu.
Puckett, Mississippi
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 316, što je 38 (-10,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Mileva Marić
Nakon razvoda
Nakon razvoda od Alberta Mileva je živela teško. Preselila se u Cirih, gde je i umrla 1948. godine.thumb|250px|Kuća Mileve Marić-Ajnštajn u Cirihu Teško obolela sestra Zorka je doživela još jedan nervni slom, a prethodno je zapalila veliku količinu novca svojih ostarelih roditelja u Novom Sadu. Milevin otac Miloš je 1922. umro od moždanog udara, a Zorka je zakonski proglašena nesposobnom.
Iako je postao slavan zbog terorije relativiteta, Ajnštajn je dobio Nobelovu nagradu za fiziku za objašnjenje fotoelektričnog efekta. Ajnštajn zbog putovanja nije prisustvovao dodeli nagrade, pa mu je švedski ambasador tek 1923. dodelio nagradu, a Albert je novac prepustio Milevi. Mileva je uložila novac u tri stana u Cirihu, kao i za negu mlađeg sina Eduarda, koji je 1930. oboleo od šizofrenije. Ova decenija je za Milevu bila jako teška: Albert i Elza su zbog nacista emigrirali u Sjedinjene Države, Milevina majka je umrla na dočeku nove 1935. godine, a sestra Zorka je umrla 1938. godine. Stariji sin Hans Albert je sa svojom porodicom 1938. emigrirao u Sjedinjene Države, gde je njen najmlađi unuk Klaus Martin umro u roku od nekoliko meseci.
Mileva je zbog dugova nastalih zbog Eduardove bolesti morala da proda dve kuće, a pretila je opasnost da ostane i bez treće, pa se obratila Albertu za pomoć. Ajnštajn je preuzeo vlasništvo nadkućom, ali ju je 8 godina kasnije iznenada prodao za 85.000 švajcarskih franaka, pod uslovom da kupac dozvoli Milevi da ostane u kući. Međutim, na dočeku Nove godine, Milevi je iznenada dobila zvanično obaveštenje da je njen najam istekao. Jedan prijatelj joj je pokušao da produži boravak i otkriveno je da je kupčevih 85.000 franaka slučajno uplaćeno na Milevino ime. Albert je zahtevao da mu Mileva vrati novac i pretio je da će izbaciti Eduarda iz testamenta.
Legat
Mileva Marić, pre nego što je dodala prezime Ajnštajn, živela je u nekoliko gradova u Vojvodini. Rođena je u Titelu, a zbog očevog posla detinjstvo je provela u Rumi. Njena porodična kuća u ovom gradu u međuvremenu je postala vulkanizerska radnja, potpuno je ruinirana i preti da se sruši. Jedini znak da je u njoj nekada živela poznata naučnica jeste tabla na kojoj piše da je tu živela Milevina porodica od 1877. do 1892. godine.
U Novom Sadu na adresi Kisačka 20 i danas postoji runinirana kuća u kojoj su neko vreme živeli Mileva i Albert. Postoji tek jedva vidno obeležje koje je postavljano nekoliko puta, a svaki put je ukradeno sa zida kuće. Prvi put je postavljeno 1975. godine, a na njemu je pisalo: "U ovoj kući su boravili 1905. i 1907. godine Albert Ajnštajn, tvorac teorije relativiteta, i njegov nauчni saradnik i supruga Mileva". Ajnštajn je bio u Novom Sadu 1905. godine, u kojoj je svetu prvi put predstavljena teorija relativiteta. Kuća, čiju je izgradnju finansirao Milevin otac, oficir Šajkaškog bataljona Miloš Marić, nalazi se u lošem stanju. Fasada je oštećena, a kako je navedeno u "Umetničkog tipografiji Novog Sada", ovaj spomenik kulture je "neodržavan, primetno je prisustvo vlage, a malo dvorište je nesređeno".
Iako su u Zavodu za zaštitu spomenika kulture još 2013. godine najavili da postoji mogućnost da spomen-ploča bude ponovo postavljena, to nije urađeno, a kada će se to desiti još uvek je neizvesno. Još neizvesnije je renoviranje kuće, jer se nalazi u privatnom vlasništvu, odnosno u njoj je smešteno nekoliko porodica, koje sada brinu o nesuđenom muzeju. Fasada je bogato dekorisana. Nad kapijom, na površini krovnog nadzitka, pet je volugastih konzola obloženih listom akantusa. Ova izrazita dekoracija dopunjena je barokno izvijenim frontonima nad prozorima sa secesijskim ornamentom i maskom u polju. Fasada je obložena klinker opekom.
Inicijativa da se osnuje muzej Mileve i Alberta pojavila se prvi put 2007. godine. Tada se njihov unuk Bernard Cezar Ajnštajn obratio Gradu Novom Sadu izrazivši spremnost da se kuća pokloni Novosađanima ukoliko jedna prostorija postane muzej posvećen naučnicima. Međutim, Bernard Cezar Ajnštajn je u međuvremenu preminuo i do realizacije ovog projekta nikada nije došlo. Grad je nakon toga obavestio ostale zakonske naslednike, ali odgovori od njih nisu stigli. Kako Grad nije vlasnik kuće, on ne može samoinicijativno da je obnavlja ili da u njoj napravi muzej. Osim toga što je u kući vreme provodio naučnički par, ona je značajna i za arhitekturu Novog Sada.
Da je postojala ikakva veza između Novog Sada i naučnice koja je uticala na Ajnštajnov rad, podsećaju još samo Tehnička škola i jedna ulica na Novom naselju, koje nose njeno ime.
Kuća je u zaista lošem stanju, ne postoji nikakvo obeležje. U panoramskim vožnjama gradom put turiste tuda često navede i turistički vodiči napomenu da su tu boravili poznati naučnici, ali ih je ujedno i sramota zbog stanja kuće. Tada okrenu stvari na šalu pa kažu da je Ajnštajn najpoznatiji zet Novog Sada, što i jeste, ili da je teorija relativiteta možda nastala upravo u toj kući, jer mi kažemo da je sve relativno ovde. Idealno bi bilo kada bi se napravio muzejski prostor, to bi bio veliki dodatak turističke ponude grada, a i prosto svet bi trebalo da zna da Mileva Marić ima i te kakve veze sa Novim Sadom.
Matična mliječ
thumb|Dvije larve pčelinjih matica u razvoju okružene matičnom mliječi
Zona Manuli, Latina
Zona Manuli je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Matična mliječ
Matična mliječ je izlučina medonosnih pčela koja se koristi kao hrana ličinki. Luči se iz hipofaringealnih žlijezda u glavama mladih radilica, te se koristi (s ostalim supstancama) za hranjenje ličinaka u koloniji. Javi li se potreba za maticom, izabrana ličinka dobivat će velike količine matične mliječi kao jedini izvor hrane prva četiri dana svoga rasta. Ovo rano hranjenje matičnom mliječi aktivira razvoj matičine morfologije, kao što su potpuno razvijeni jajnici potrebni za polaganje jajašaca.
Zona Manuli, Latina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Matična mliječ
Sve ličinke u koloniji hrane se s matičnom mliječi, ali ju odrasle pčele uopće ne jedu.
Uzgoj
Matična mliječ proizvodi se u stimulirajućim kolonijama s pomičnim okvirima - košnicama za proizvodnju matica. Matična mliječ sakuplja se sa svake individualne matičine ćelije (saće) kad su matičine ličinke stare oko četiri dana. Ona se sakuplja iz matičnih ćelija jer su one jedine ćelije u kojima su velike količine deponirane; kada se ličinke koje će odrasti u radilice hrane matičnom mliječi, onda se njima hrane direktno, tako da je one konzumiraju kako se proizvodi, dok se ćelije ličinaka koje će odrasti u matice "skladište" s matičnom mliječi puno brže nego što je ličinke mogu konzumirati. Stoga, samo u matičinim ćelijama je praktično sakupljati matičnu mliječ.
Dobro upravljana košnica za vrijeme sezone od 5 do 6 mjeseci može proizvesti oko 500 g matične mliječi. Budući je matična mliječ kvarljiv proizvod proizvođači moraju imati neposredan pristup prikladnom rashladnom skladištu (npr.: kućanski hladnjak ili zamrzivač) u koje se matična mliječ sprema do prodaje ili prenosa u sabirni centar. Ponekad se med ili pčelinji vosak dodaju u matičnu mliječ, za koje se smatra da pomažu u njezinom očuvanju.
Epigenetski efekti
Dokazano je da pčele radilice i matica imaju potpuno isti genom, te da je promjena u maticu u potpunosti prouzročena zbog epigenetike. Mehanizam djelovanja matične mliječi se pokazao kao utišivanje metilacijskih puteva DNK. U istraživanju Kucharski et al., određeni metiltranserazni gen, Dmnt3 (DNK citozin-5-metiltransderaza-3), koji dodaje nove metil oznake na DNK nizove, je bio utišan u ličinaka koje su se nedavno pojavile. 72% ovih ličinaka su pokazale ekspresiju sličnu matičinim, s potpuno razvijenim jajnicima. Još nije u potpunosti poznato koja tvar u matičnoj mliječi prouzrokuje ovo utišavanje.
Upotreba
Matična mliječ se također može pronaći u nekim proizvodima za ljepotu.
Kod oboljelih od bronhijalne astme matična mliječ se ne smije uzimati u toku napada. U literaturi smo pronašli podatak koji govori da su zabilježeni slučajevi sa smrtnim ishodom kada se u toku napada uzimala matična mliječ.
Ostali projekti
=
Tolmin
Tolmin (talijanski: Tolmino, njemački: Tolmein) je grad u Sloveniji od 3.462 stanovnika, on je i administrativni centar Občine Tolmin.
Geografske i klimatske karakteristike
Tolmin leži pored granice sa Italijom u kotlini gornje Soče (slovenski: Zgornje Posočje), nedaleko od ušća potoka Tolminke u Soču, ispod južnih padina Julijskih Alpa. Tolmin je udaljen od Ljubljane oko 60 km.
Zhang Liao
thumb|right|Zhang Liao
Chen Shou, autor Zapisa Tri kraljevstva, smatrao je Zhang Liaoa jednim od pet najboljih generala Cao Weija, zajedno sa Xu Huangom, Yue Jinom, Zhang Heom i Yu Jinom.
Svetlana Stipčević
Svetlana Stipčević (15. decembar 1940 — 2. decembar 2008) bila je književni istoričar, specijalist za dubrovačku književnost i italijanistiku, univerzitetski nastavnik. Član i saradnik Srpske književne zadruge. Supruga akademika Nikše Stipčevića i mati univerzitetskog nastavnika Balše Stipčevića.
Život i rad
Saradnik Instituta za književnost i umetnost u Beogradu, član i saradnik Srpske književne zadruge. Od novembra 1999. do smrti bila je upravnik Katedre za serbokroatistiku Univerziteta u Bariju (Italija).
Bibliografija
Knjige
Briant
Brijan je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šarol.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 206 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,31 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 400 metara (maksimalnoj 548 m, a minimalnoj 280 m).
The Clansman
The Clansman: An Historical Romance of the Ku Klux Klan je historijski roman američkog književnika i publicista Thomasa F. Dixona Juniora objavljen 1905. godine. Predstavlja drugi dio trilogije posvećen Rekonstrukciji američkog Juga nakon poraza u građanskom ratu. U njemu je Dixon taj period predstavio kao pokušaj republikanskih sjevernjaka da silom nametnu vlast demokratskim Južnjacima koristeći mase bivših crnih robova kao kolaboracioniste, a Ku Klux Klan kao svojevrsni pokret otpora koji je uspio osujetiti taj plan. Roman je izazvao veliku pažnju, ali i kontroverze u američkoj javnosti; često se navodi kao svojevrsni antipod Čiča Tomine kolibe Harriet Beecher Stowe, s obzirom na njegov rasistički opis crnih Amerikanaca kao i veličanje predratnog Juga. Dixon je roman odmah adaptirao u kazališni komad koji je stekao veliku popularnost ne samo na Jugu, nego i na Sjeveru te potakao ponovno osnivanje Ku Klux Klana, koji je do 1920-ih postao jedna od najuticajnijih organizacija u SAD. Današnjim generacijama je najpoznatiji kao podloga za drugi dio znamenitog, ali kontroverznog filma Rađanje nacije iz 1915. godine.
Mi Fang
Mi Fang je bio kineski velikodostojnik iz doba Tri kraljevstva. On i mlađi brat Mi Zhu su poticali iz porodice bogatih trgovaca, i upravo zahvaljujući njihovoj podršci se Liu Bei, gospodar rata i osnivač države Shu Han, uspio održati nakon niza kritičnih poraza. Mi Fang je služio Liu Beiju sve do 219. kada se zbog sukoba s generalom Guan Yuom predao suparničkom gospodaru Sun Quanu, a zbog čega je Liu Bei izgubio provinciju Jing (današnji Hubei i Hunan).
Gradisca d'Isonzo
Gradisca d'Isonzo (furlanski: Gardiscja ili Gardiscje, slovenski: Gradišče ob Soči) je grad i komuna od 6623 stanovnika u Sjevernoj Italiji.
Geografija
Gradisca d'Isonzo leži na desnoj obali rijeke Soče, pored granice sa Slovenijom.
Xu Huang
Xu Huang (? - 227) bio je Kina|kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han i početka Tri kraljevstva, poznat po tome što je služio sjevernjačkog gospodara rata Cao Caoa, a kasnije i njegove nasljednika - Cao Pija, cara novoosnovane države Cao Wei. Najveće dostignuće mu je razbijanje neprijateljske opsade u bitci kod Fanchenga 219.
Gradisca d'Isonzo
Historija
Njeno talijansko ime Gradisca jasno ukazuje na staroslavensko ime naselja (grad), budući da su tako stari Slaveni zvali svako utvrđeno mjesto. Prvi put se spominje u ranom srednjem vijeku odnosno 1176. godine, a značenje je dobila za Mletačke Republike 1473. kada su oni tu napravili utvrdu koja ih je trebala štititi od osmanskih prodora. Car Maksimilijan I. zauzeo je Gradiscu 1511. i od tada je stalno u habsburgškim rukama, iako su je Venecijanci u više navrata htjeli ponovno zauzeti. Najveći napor poduzeli su za Uskočkog rata (1615–1617) kada je utvrda Gradisca bila meta njihovih napada, ali im zauzimanje nije uspjelo.
Od 1647. je sjedište grofova Eggenberg koji su njome vladali kao svojim feudalnim lenom sve do 1717. kad je grofovija ukinuta. Sve do 1754. godine, kada je postala dio Goriške grofovije, razvijala se kao samostalna komuna. U tom periodu bila je trgovački centar poljoprivrednog kraja, čak je i kovala vlastiti novac i razvila se kao manufakturni centar za tekstil. Za napoleonskih ratova zauzeli su je Francuzi, ali je za Bečkog kongresa 1815. vraćena Austriji. Nakon Prvog svjetskog rata postala je dio Kraljevine Italije.
Znamenitosti
Najveća znamenitost Gradisce je njena utvrda koju su podignuli Venecijanci u 15. vijeku, na temeljima starije utvrde iz 12. vijeka koja je kasnije u više navrata obnavljana i dograđivana.
Bellamy, Alabama
Bellamy je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 543 stanovnika.
Popis mišića ljudskog tijela
thumb|[[Mišići žene]
Zagros
mini|desno|300px|Topografska karta [[Irana: Zagros se nalazi na na zapadu zemlje]] Zagros (perz. رشته كوههاى زاگرس; akad. ܛܘܪ ܙܪܓܣ; kurd. زنجیره‌چیاکانی زاگرۆس; lur. کو یه لی زاگروس; arap. زاجروس الجبال) je planinski masiv koji se proteže zapadnim Iranom, sjeveroistokom Iraka i jugoistokom Turske. Proteže se 1500 km od sjeverozapadnog Irana duž njegove zapadne granice sve do tjesnaca Hormuz. U geološkom smislu, Zagros čini zapadnu i jugozapadnu granicu Iranske visoravni. Najviši vrhovi Zagrosa su Zard-Kuh (4548 m) i Dena (4359 m). Planinski masivi Hazaran u Kermanskoj pokrajini i Džabal-Bariz u Sistanu smatraju se ograncima Zagrosa.
Geologija
mini|desno|300px|Planinski masiv Zagros (satelitska snimka, rujan [[1992. )]] Planinski masiv Zagros je orogen, ulančano gorje nastalo endogenim procesima boranja uslijed djelovanja euroazijske i arapske litosferne ploče. Nedavna istraživanja u pomoću GPS-a u Iranu pokazala su kako je sudar dviju litosfernih ploča i dalje aktivan što dovodi do deformacije, posebno u gorjima Zagrosa i Alborza. Relativno gusta iranska GPS mreža u planinama Zagrosa pokazala je velike rezultate deformacije; oko 10 mm godišnje u jugoistočnom dijelu, te oko 5 mm godišnje u sjeverozapadnom dijelu masiva. Prema navedenim istraživanjima da se zaključiti kako je sudar ploča neravnomjeran, odnosno kako postoje dvije različite zone sudara litosfernih ploča čija se granica nalazi u blizini grada Kazeruna. Pritisci na zemljinu koru uslijed sudara ploča izazivaju često prelamanje slojeva sedimentnih stijena. Naknadne erozije odstranile su mekše stijene dok su ostavile tvrđe stijene poput vapnenca i dolomita (stijene slične vapnencu koja sadrži kalcij i magnezij). Ova različita erozija stvorila je paralelne oblike obronaka Zagrosa. Okolica i tektonska historija stijena su bile pogodne za prikupljanje fosilnih goriva pa područje Zagrosa ima važnost za naftnu industriju Perzijskog zaljeva.
Vrsta i starost stijena
mini|desno|300px|Satelitska snimka dijela masiva iz [[2002. godine]] Planinski masiv Zagros podijeljen je na brojne planinske lance koji se pružaju usporedno na razmacima od 10 do 250 km, a nastali su u isto doba kao i Alpe u Europi. Glavna nalazišta nafte u Iranu nalaze se po sredini zapadnog prigorja. Na južnim djelovima masiva uz pokrajinu Fars nalaze se nešto niži vrhovi koji dosežu nadmorske visine do 4000 m, a sadrže vapnenačke stijene bogate morskim fosilima.
Masiv Kuhrud proteže se oko 300 km na istoku paralelno uz Zagros, a između dva planinska lanca nalazi se gusto naseljeno područje relativno velike nadmorske visine gdje vlada umjerena klima. Rijeke u tom području ulijevaju se u slana jezera, a doline kroz koje protječu čine plodne poljoprivredne površine. Slane kupole i slani ledenjaci su česti u planinama Zagros. Slane kupole su važne za eksploataciju nafte, jer neprobojna sol često vezuje petrolej ispod naslaga stijena.
Historijski značaj
Najstariji tragovi poljoprivrede koji datiraju iz 9000. pne. nađeni su nižim dijelovima Zagrosa oko gradova Suze i Anšana. Pod planinama Zagrosa postoje brojna arheološka nalazišta; u pećini Šanidar pronađeni su kosturi neandertalaca, dok se neolitičko naselje Jarmo uz Jerihon i Çatal Höyük smatra jednim od najstarih u historiji.
Podno Zagrosa pronađene su i neki od najstarijih tragova proizvodnje. Primjeri su naselja Hadži Firuz Tape i Godin-Tape u kojem su pronađena najstarija skladišta vina koja datiraju između 5400. i 3500. pne.
Trebnje
Trebnje (njemački: Treffen) je gradić u Sloveniji od 3.592 stanovnika, on je i administrativni centar Općine Trebnje.
Geografske karakteristike
Trebnje leži u sredini Slovenije, pored obala rijeke Temenice, između Ljubljane i Novog mesta.
Historija
Za rimskih vremena na tom prostoru se nalazilo naselje Praetorium Latobicorum na cesti koja je povezivala Emonu i Sisciu. To naselje je razrušeno za barbarskih provala, negdje oko 1000. na brdašcu koje dominira dolinom podignuta je utvrda koja se prvi put u pisanim dokumentima navodi 1386. Ona je često mjenjala gospodare, a današnji izgled dobila je u 16. vijeku. . Ispod koje se počelo razvijati naselje, koje se 1351. spominje kao trgovište.
Trebnje se počelo urbanizirati 1894. dolaskom željeznice, koja je povezivala Ljubljanu i Novo mesta, ona je 1914. produžena do Karlovca.
Pravi napredak Trebnja uslijedio je tek nakon 1960-ih kad je izgrađen tadašnji Autoput Bratstvo i jedinstvo.
Traper
Traper (engleski: Trapper, od riječi trap = zamka) je historijski izraz za lovca na divlje životinje po Sjevernoj Americi.
Izraz je bio popularan u 19. vijeku kad je eksport dabrovih krzna iz Amerike u Evropu bio na vrhuncu.
Historija
Kako se granica divljine i netaknute prirode zvana Divlji Zapad pomicala prema zapadu i sjeveru, tako su se i traperi selili prema tim krajevima. Krajem 19. vijeka lov na krznaše preselio se na Aljasku i sjevernu Kanadu pa je tamo i Kompanija Hudson Bay osnovala svoju trgovačku stanicu 1847. thumb|right|300px| [[Kalifornija|Kalifornijski traper snimljen oko 1900.]] Traperi i graničari poput Davy Crocketta, John Coltera, Jim Bridgera i Buffalo Billa postali su mitologizirani američki heroji, popularni širom svijeta. Tako da je i njihova odjeća naročito hlače - traperice postala modni hit 1960-ih
Traperi danas
Još i danas ima oko 200 000 trapera po Kanadi i Aljasci koji se kao nekad, bave lovom na krznaše.
170-e
thumb|Marko Aurelije
170-e su bile decenija koja je počela 1. januara 170. a završila 31. decembra 179.
Metilpiridinijum
Metilpiridinijum je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 94,134 Da.
Diaochan
Diaochan (kraj 2. vijeka) je kineska legendarna konkubina iz doba kraja dinastije Han, poznata kao jedna od Četiri ljepotice drevne Kine. O njoj nema nikakvih historijskih zapisa, i jedina je od Četiri ljepotice za koju se smatra da je proizvod mašte. Prema predaji, odnosno prema romanu Romansa Tri kraljevstva, dvorski službenik Wang Yun ju je poklonio tiranskom gospodaru rata Dong Zhouu, ali joj isto tako dao tajne upute da zavede Dong Zhouovog vojskovođu i posinka Lü Bua kako bi ih posvadila. Plan je uspio i Lü Bu je ubio Dong Zhua. Međutim, kasnije je zajedno sa Dioachan morao bježati pred Dong Zhuovim osvetoljubivim sljedbenicima. O sudbini Diaochan postoje razne verzije.
Belle Fontaine, Alabama
Belle Fontaine je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 608 stanovnika.
Dalagang Bukid
Dalagang Bukid je filipinski crno-bijeli nijemi film snimljen 1919. u režiji Josea Nepomucenoa koje se tradicionalno smatra prvim ostvarenjem filipinske kinematografije. Po žanru je melodrama, a temelji se na opereti španskih autora Hermogenesa Ilagana u Leóna Ignacija.
Boscherina, Vercelli
Boscherina je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 219 m.
Paljenje krsta
mini|desno|Članovi Kju-kluks-klana tokom paljenja krsta 2005.
Paljenje krsta je praksa koja je danas uglavnom povezana sa Kju-kluks-klanom, iako je, istorijski gledano, praksa paljenja krstova zabeležena mnogo pre osnivanja klana. Tokom prvih decenija dvadesetog veka Kju-kluks-klan je počeo paliti krstove na uzvišenjima i blizu kuća onih koje su želeli da zastraše.
Znak Kju-kluks-klana
Klan iz doba Rekonstrukcije nije palio krstove, ali je Tomas Dikson u svojoj trilogiji romana prikazao romantičnu verziju Kju-kluks-klana u kojoj su njegovi članovi palili krstove. Moguće je da je Dikson svoje pisanje temeljio na opisima vatrenog krsta u delima Voltera Skota, ili na drugim književnim ili istorijskim izvorima. Film Rođenje nacije iz 1915. je zasnovan na dva Diksonova romana. U filmu se citira Diksonov roman The Clansman u delu koji govori:
Mount Pleasant, Arkansas
Maunt Plezant je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 414, što je 13 (3,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Paljenje krsta
Znak Kju-kluks-klana
Iste godine kada je objavljen film „Rođenje nacije“ linčovan je jevrejsko-američki preduzetnik Leo Frank. Dva meseca posle linča, počinioci su zapalili krst. Vilijem Džozef Simons koji je osnovao novi klan kasnije iste godine, zapalio je krst tokom ceremonije osnivanja na vrhu Stoun Mauntina. Mnogi koji su prisustvovali ceremoniji osnivanja Klana su direktno učestvovali u Frankovom linču.
Mnogi hrišćani smatraju svetogrđem paljenje ili uništavanje krsta na drugi način, međutim za hrišćane u Klanu to nije paljenje nego osvetljenje krsta, i predstavlja simbol vere člana.
Škotski koreni
U Škotskoj je ognjeni krst poznat kao Crann Tara, korišćen za objavu rata. Zapaljeni krst je bio znak svim članovima klana da krenu u odbranu teritorije. U drugim prilikama, mali zapaljeni krst je nošen od grada do grada. Ova upotreba je opisana u romanima i poeziji Voltera Skota.
Četiri ljepotice
Četiri ljepotice ili Četiri velike ljepotice su četiri drevne kineske žene koje su se isticale i bile široko poznate po svojoj ljepoti. Tri od njih su historijske ličnosti, ali o njima ima tako malo podataka da je ono što se o njima zna danas teško razlučiti od legende. Stekle su reputaciju zbog uticaja koje su imale na kraljeve, careve i druge moćnike, odnosno efekta koje su imale na historiju Kine. Tri od Četiri ljepotice su uspjele baciti države na koljena, a životi svih četiri su završili u tragičnim ili nerazjašnjenim okolnostima.
Četiri ljepotice
Četiri ljepotice su živjele u doba četiri različite dinastije, međusobno udaljene stotinama godina. Kronološki poredane su:
Asalujski okrug
Asalujski okrug je jedan od 10 okruga u Bušeherskoj pokrajini na jugu Irana. Glavni grad okruga je Asaluje.
Combes (Du)
Komb je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Pontarlije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 598 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 34 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,58 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 935 metara (maksimalnoj 1.029 m, a minimalnoj 754 m).
5,6-Metilenedioksi-N-metil-2-aminoindan
5,6-Metilenedioksi-N-metil-2-aminoindan je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 191,226 Da.
Nacionalna Sigurnosna Agencija
mini|desno|200px|Admiral [[Michael S. Rogers, trenutni direktor NSA (2014–).]] mini|desno|200px|Glavni stožer NSA Fort Meade, Maryland
Nacionalna Sigurnosna Agencija/Središnja sigurnosna služba (eng. National Security Agency/Central Security Service, NSA/CSS) je američka vladina obavještajna agencija koja nadzire i analizira komunikaciju u državi ali i u inozemstvu. Zadužena je i za zaštitu državnih komunikacija i vladine infrastrukture od sličnih organizacija u svijetu.