cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sovjetska književnost
Prvo desetljeće
Prvo desetljeće sovjetske književnosti neupitno završava početkom izdavanja monumentalnog djela Tihi Don Mihaila Šolohova. Ova knjiga koja govori o životu Kozaka na početku dvadesetog veka će biti nagrađena Staljinovom nagradom i Nobelovom nagradom za književnost čime postaje najnagrađenije djelo sovjetske književnosti bez obzira na stručne rasprave da li je ono remek djelo književnog smjera socijalističkog realizma ili običnog realizma dvadesetog veka pošto ne ispunjava nekoliko osnovnih uvjeta za prvi smjer.
Prvi kongres sovjetskih pisaca
thumb|Staljin i Maksim Gorki 1931. godine Unija sovjetskih pisaca je bila organizacija profesionalnih pisaca SSSR koja nastaje 1934 kao nasljednik Sveruskog saveza pisaca iz 1920. godine. Osnovni ciljevi novonastale unije će biti formirani tijekom duže rasprave koja počinje još 1932. godine o literalnim smjernicama. Glavna odluka u toj raspravi će na kraju biti donesena od s jedne strane pisca Maksima Gorkog alfa i omege tadašnjeg ruskog, sovjetskog realizma s jedne strane i najmoćnijeg tadašnjeg političara Staljina s druge strane. Ciljevi i vrsta literature koja će biti podržana tokom sljedećih dvadeset godina će biti određeni ustavom Unije sovjetskih pisaca koji glasi:
Također u ustavu se navodi opredjeljenje književnog socijalnog realizma kao osnovnog pravca sovjetske literature i kritike.
Kao što ova službena državna politika književnog socijalističkog ima svoje temelje u ruskom realizmu tako se i politika forsiranja tog smjera putem državne cenzure temelji također na veoma proširenim osnovama iz doba Ruskog carstva kada je ono provodilo sličnu politiku, ali iz drugih razloga pri čemu se kao jedan od poznatih primjer može uzeti Gogoljev proslavljeni roman Taras Buljba. Ta politika sovjetske cenzure koja počinje još u dvadesetim godinama svoj vrhunac će doživjeti u doba Staljina, nakon čega će djelomično popustiti, ali će ipak ostati stalno aktivna sve do 1989. godine.
Tridesete godine
Književne tridesete godine po pitanju malog broja djela neupitne kvalitete počinju s Kako se kalio čelik od Nikolaja Ostrovskog iz 1932. godine koje će biti jedno od najutjecajnih književnih djela među komunistima širom svijeta. Ovaj polubiografski roman od invalida-pisca i prodan u više od 36 miliona primjeraka govori o životu Pavela Korgačina izmišljenog revolucionarnog heroja koji je "aktivan" između 1916 i 1932 godine. Taj literalni lik će na kraju postati proleterski uzor sovjetskim generacijama sve do prestanka postojanja države. U sličnom revolucionarnom stilu će biti napisana i knjiga ''Vsevoloda Višnjevskog koja će biti štampana 1933. godine povodom 15. godišnjice stvaranja Crvene armije.
Još prije nego što je prvo navedeno djelo bilo u potpunosti izdano Valentin Katajev koji je sudjelovao u stvaranju 12 stolica izdaje svoj roman Naprijed vrijeme koji govori o radnicima i njihovom uspješnom pokušaju da sruše rekord u pravljenju najveće količine betona u jednom dana za potrebu gradnje tvornice što bi trebalo simbolizirati uspješnu industrijalizaciju SSSRa.
Krajem tridesetih godina izlaze još dva važnija djela sovjetske književnosti, a to su Dva kapetana' Veniamina Kaverina i Čarobnjak iz Smaragdnog grada Aleksandra Volkova. Prvo od ta dva dijela počinje izlaziti 1938 godine i govori o potrazi za izgubljenom artičkom ekspedicijom i otkrićem otoka Severna zemlja. Knjiga "Dva kapetana" će postati jedno od najpopularnijih djela sovjetske književnosti s 42 različitih izdanja tokom samo prvih 25 godina,a autoru će donijeti i Staljinovu nagradu. S druge strane roman Čarobnjak iz Smaragdnog grada koji izlazi 1939 godine je najlakše opisati kao sovjetsku verziju romana Čarobnjak iz Oza pošto iz njega po priznanju samog pisca Aleksandra Volkova vuče inspiraciju. Bez obzira na tu činjenicu Čarobnjak iz Smaragdnog grada će biti preveden na bezbroj jezika i steći enormnu popularnost među djecom iz država Istočnog bloka.
131. pne.
Godina '''131. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Mucijana i Flaka (ili, rjeđe, godina 623. Ab urbe condita). Oznaka 131. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Sovjetska književnost
Drugi svetski rat i poratno doba
200px|thumb|Tipično pismo vojna pošte s rječima poeme "Čekaj me i ja ću se vratiti"
Razdoblje Drugog svetskog rata u sovjetskoj književnosti su obilježile, pre svega, uglazbljene poeme i želja vlasti da one pozivaju na uništenje njemačkog agresora, što se našlo u djelomičnom ideološkom sukobu sa željom vojnika za ratnim poemama i pjesmama romantične tematike. Rezultat te ambivalentne situacije je na kraju postala činjenica, da je na svaku klasičnu, popularnu poemu, tipa "Ubij ga, ako ti je drag dom" Konstantina Simonova, došlo dvostruko ili trostruko više popularnih poema koje govore o ljubavi i željom za dragom osobom u rodnom mestu. To je sam dokazao i prije navedeni pisac, pošto njegova poema "Čekaj me" dostiže iznimnu popularnost pa se počinje koristiti i od strane sovjetske pošte, a na kraju će dvije godine nakon nastanka, to jest 1943., biti i uglazbljena.
Druge popularne ratne poeme su također bile vrlo brzo uglazbljene, a neupitno najpopularniji postaju stihovi Mihaila Isakovskog, uglazbljeni u pjesmi Kaćuša. Stihovi ove pjesme govore o ljubavi djevojke koja će sačuvati ljubav prema dragom dok on čuva domovinu na frontu. Ova pjesma će ubrzo dobiti svoju talijansku i grčku verziju dok će njeni stihovi postati obavezno nastavno gradivo u komunističkim državama.
Kosmos-684
Kosmos-684 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 19. septembra 1974. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-684 je bio komunikacioni satelit.
Sovjetska književnost
Drugi svetski rat i poratno doba
Mnogo problematičniju sudbinu će doživjeti iznimno popularna poema "U zemunici", koju je napisao Aleksej Surkov 1941. godine, koja će biti pretvorena u kontroverznu pjesmu sljedeće godine nakon čega postaje i neslužbena himna branioca Staljingrada. Zbog svojih stihova, koji govore o depresivnoj ratnoj stvarnosti i samo "4 koraka do smrti", ona biva omražena od strane vlasti i popularna kod vojnika tako da u jedno doba biva zabranjena na radiju, a pisac će biti primoran napisati nekoliko verzija stihova kako bi ona bila prihvatljiva i vojnicima i vlasti.
Za razliku od prije navedenih pre svega kratkih poema epsko ratno djelo sovjetske književnosti postaje gotovo beskrajna poema Vasilij Tjorkin koja se štampa u djelovima i čita na radiju između 1942. i 1945. godine. Njen autor Aleksandar Tvardovskij postaje gotovo odmah sovjetski kultni pisac ratne generacije ovom poemom "bez početka i kraja" koja govori o ratnim pričama običnog inteligentnog vojnika Crvene armije koji nije niti najmanje sličan ratnim herojima.
Razdoblje slavnih djela sovjetske ratne književnosti neupitno završava knjigom Mlada garda Aleksandra Fadejeva. Ova poznata knjiga temeljena na istinitim događajima govori o pripadnicima Komsomola to jest komunističke omladine koji su pod imenom Mlada garda vodili partizanski rat protiv nemačkog okupatora u gradu Krasnodor. Zbog popularnosti knjige sovjetska nagrada za vojnu književnost će dobiti ime Fadejev.
Drugi kongres sovjetskih pisaca
350px|thumb|Dio pisaca na Bjeloruskom kongresu pisaca 1954. godine (s lijeva na desno):Aleksandar Prokofjev, Konstantin Simonov,Sergej Mihalkov, Jakub Kolas, Petrus Brovka, Kondrat Krapiva, Ivan Šamjakin
Iako tradicionalno novo doba sovjetske književnosti počinje romanom Otapanje Ilje Erenburga koji govori o korumpiranom upravitelju tvornice, "malom Staljinu" i njegovoj ženi koja se sve više odaljava od njega formalno ono počinje tokom Drugog kongresa sovjetskih pisaca krajem 1954. godine kada na postaje očit sukob između dvije struje sovjetskih književnika. Na čelu prve su bili reformatori Ilja Erenburg i Mihail Šolohov dok se na čelu druge nalazio omiljeni Staljinov pisac i sekretar unije Sovjetskih pisaca Konstantin Simonov.
Dok je Erenburg u svom govoru direktno napao struju koja zagovara nastavak provođenja književnog socijalnog realizma rječima:
Šolohov je napao pad u kvaliteti književnih djela, "prvosveštenike" sovjetske književnosti i nagrade koje oni djele pa su stoga odgovorni za trenutačnu situaciju jer je po njemu jedan od glavnih razloga za teško razumljivi pad kvalitete djela pisaca je pad kriterija književnih kritičara pošto ne govore protiv izdavanja smeća koje daje književnosti loše ime među zahtjevnijim čitateljima koji su nekomprimisni u svojim ocjenama djela. Na kraju se pod napadom na konferenciji našlo lice i djelo Konstantin Simonova sekretara unije pisaca koji hoda po kongresnoj dvorani pun medalja i nagrada za književnost kao princ sovjetske književnosti, od kojega na žalost mladi pisci ne mogu ništa naučiti to jest mogu samo naučiti brzo pisati i diplomaciju, a to oboje nije potrebno piscu.
Drugi kongres Sovjetski pisaca će na kraju završiti porazom pisaca koji su podržavali književne smjerove postavljene na prvom kongresu, a sekretar Konstantina Simonova kao glavni zagovornik tog pravca će ostati na svom položaju do 1959. godine, ali bez ikakve realne moći koju više neće niti imati kada se na poziciju vrati u doba Brežnjeva. Pobjednička književna struja Erenburga i Šolohova koji je u stvarnosti osudio njegov roman Otapanje će dovesti do novog doba sovjetske književnosti obilježenog s liberalizacijom i drastičnim povećanjem broja kvalitetnih djela najrazličitijih književnih žanrova.
Hruščovljevo doba
thumb|200px|Čingiz Ajmatov vremenski prvi važniji sovjetski autor iz [[Centralna Azija|Centralne Azije]]
Isprovociran događajem iz stvarnog života kada je sovjetska birokracija odbila priznati otkriće zaliha nikla jer je smatrala da on tamo ne smije postojati i ohrabren zaključcima drugog kongresa književnika Vladimira Dudinceva je napisao knjigu Ne samo s kruhom 1956. godine koja govori o izumitelju kojeg blokira državna birokracija. Ta piščeva kritika državne birokracije je nakon izdavanja izazvala opću senzaciju,a na zapadu je korištena i kao kritika sovjetskog sistema što je šokiralo i samog pisca.
Ta novootkrivena mogućnost da knjige i romani koji se bave običnim životnim problemima ili događajima iz stvarnog života nađu izdavača je stvorila pravu bujicu tematika koje se do tada nisu mogle niti zamisliti. Vremenski nakon djela Dudinceva dolazi Džamila Kirgistanca Čingiz Ajmatov izdana 1958. godine. Ova knjiga govori o ljubavi Džamile i invalidnog mladića u Kirgistanu dok se Džamilin muž bori u ratu na istočnom frontu. Opisi takvih ljubavi koje su se stvarno događale u ratnim vremenima su do tog doba bile taboo tema u Sovjetskom Savezu,a niti druga priča unutar te ljubavi kojom se kritizira kolektivizacija nije imala mnogo različitiji status.
thumb|300px|Julijan Semjonov (desno) u doba posjeta Jugoslaviji 1989. godine
Sljedeću 1959. godinu neupitno označava pojava na književnoj sceni braće Strugacki s svojom prvom knjigom "Zemlja grimiznih oblaka". Njeno izlaženje je obilježio obnovu sovjetske naučnofantastične književnosti čiji najčitaniji predstavnici će biti Andrij i Boris Strugacki od te 1959 godine pa sve do raspada države. Iste godine kada oni izdaju svoju knjigu Konstantin Simonov izdaje prvi dio trilogije "Živi i mrtvi" koja predstavlja u kvalitetnom smislu labuđi pjev sovjetske književnosti u skladu s smjernicama sada već pokojnog prvog kongresa sovjetskih književnika. Ova knjiga i potom ostatak trilogije govore o herojskim djelima vojnika crvene armije i članova partije u doba drugog svetskog rata.
Alger, Washington
Aldžer je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 403, što je 314 (352,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sovjetska književnost
Hruščovljevo doba
Kao što je 1959. godina označila početak rada Braće Strugacki tako ona 1963. označava početak rada Julijana Semjonova sovjetskog oca detektivskog i špijunskog žanra. Tada izlazi detektivski roman "Petrovka, 38" kojim počinje njegov milicijski ciklus romana, a 1966. godine će on započeti pisati i ciklus romana o "sovjetskom James Bondu" agentu Stierlitzu koji će biti prodani u 100 miliona primjeraka.
thumb|300px|Američki predsednik [[Richard Nixon i sovjetski pjesnik Jevgenij Jevtušenko (desno)]]
Iz današnje perspektive šesdesete godine dvadesetog veka su bile neobično doba pošto danas nevjerovatno zvuči podatak o piscima koji svoje poeme čitaju na prepunim stadionima kao neke mega popularne rock zvjezde,a to je bilo jedno od glavnih javnih obilježja tadašnje književnosti. Te pjesničke megazvijezde šesdesetih godina su bile Jevgenije Jevtušenko koji postaje poznat još u pedesetim godinama, Bella Ahmadulina koja se proslavila 1962. godine kolekcijom poema "Struna" i Andrej Voznesenskij kojeg se nazivalo najvećim živim pjesnikom, sovjetskom ikonom i neslužbenim ambasadorom. Taj pjesnički trio je osim nastupanja po državama istočnog bloka imao i uspješne nastupe po SADu. Od ostalih pjesnika ovog doba bi trebalo svakako spomenuti Bulata Okudžavu koji se proslavio svojim melanholičnim poemama o ratu i onima o svom rodnom kraju. Ovaj pjesnik čija višedesetljetna karijera počinje u pedesetim godinama će dugo vremena po pitanju priznanja biti ignoriran kod kuće tako da svoju prvu književnu nagradu dobiva u Jugoslaviji. Bio je to Zlatni venac 1967. godine.
Zadnje razdoblje
Vremenski prvi pisac koji dostiže slavu u posljednjem razdoblju sovjetske književnosti je najpoznatiji Abhaški pisac Fazil Iskander. Njegov roman "Stvaranje kozlotura" iz 1966. godine koji sarkastično ismijava Lisenkovu pseudoznanstvenu genetiku će mu donijeti slavu koja će biti kasnije potvrđena dijelima koji se pre svega bave opisom života na Kavkazu.
Nuevo Rodeo, Penjamillo
Nuevo Rodeo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Penjamillo.
Sovjetska književnost
Zadnje razdoblje
Nakon Iskanderovog djela na štamparski red je napokon došla knjiga Majstor i Margarita Mihaila Bulgakova napisana još 1937. godine. To remek djelo koje kombinacijom satire, farse, fantastike, romantike i mistike govori o posjetu vraga strogo ateističkom SSSRu će postati najslavljenija knjiga ovog razdoblja i možda čak sovjetske književnosti uopće. U samom djelu osim zaljubljenog para (Majstora i Margarite) najnormalnija osoba je sam vrag, dok su na prikriven način kritizirani sovjetski književnici socijalističkog realizma (po smjernicama prvog kongresa pisaca), novi bogataši i politički lideri SAD i SSSRa pošto je inspiracija za drugi deo knjige zabava u američkoj ambasadi kojoj je prisustvovao i sam Bulgakov. U stvarnosti zabavu je organizirao američki ambasador dok je u knjizi to bio vrag,a na nju dolaze u stvarnosti sovjetski ministri i drugi dužnosnici, dok su u knjizi to poznate povjesne osobe koje se nalaze u paklu. Još u doba SSSR i Varšavskog pakta ova iznimno popularna knjiga će doživjeti više različitih ekranizacija kao dokaz popularnosti djela što će se dodatno multiplicirati nakon 1992. godine,a vrhunac slavljenja će se dogoditi 2010. godine kada će američka ambasada u čast knjige Majstor i Margarita održati ponavljanje bala iz 1935 koji je bio inspiracija za djelo. thumb|200px|Viktor Šklovskij koji je imao najdužu sovjetsku književnu karijeru koja je trajala 67 godina Vremenski sljedeće djelo koje je postiglo veliku popularnost je ono Jurija Trifonova koji se proslavio još 1950 romanom "Studenti" (dobitnik Staljinove nagrade), ali koji će značajniji trag u književnosti ostaviti tek s ciklusom Moskovijske novele čiji prvi dio imena "Zamjena" je izdan 1969. godine. Trifonov će po objavi djela biti slavljen kao glavni predstavnik takozvane "Sovjetske urbane proze",a Nobelovu nagradu za književnost na kraju neće dobiti zbog svoje preuranjene smrti
Još jedno od vrlo popularnih djela ovog doba je knjiga tada također već iskusnog pisca Gavrila Trojepoljskog "Beli Bim s crnim uhom" iz 1971. godine. Ova topla priča o bjelom psu s crnim uhom će biti prevedena na dvadesetak jezika i prodana u milionima primjeraka diljem svijeta, a vrlo brzo će doživjeti i prvu ekranizaciju.
Teresa Gutiérrez
Teresa Gutierrez (25. listopada, 1928. - 9. ožujka, 2010.) bila je poznata kolumbijska glumica. Baka je kolumbijske glumice Majide Isse.
Hrvoje Hribar
Hrvoje Hribar (Zagreb 1962) hrvatski je režiser, scenarist, pisac radio drama i filmski kritičar poznat po filmu Što je muškarac bez brkova, ali i kao drugi direktor Hrvatskog audiovizuelnog centra (HAVC). Diplomirao je historiju umjetnosti i komparativnu književnost, kao i filmsku režiju na ADU. Tokom studija objavljuje eseje i kolumne u Nomadu, Studentskom listu, Gordoganu, Novom prologu, Radiju 101.
Sovjetska književnost
Zadnje razdoblje
U potpunoj suprotnosti s tim optimističkim djelom će u časopisu Moskva 1975. godine biti izdana kratka polubiografska priča pisca Vladimira Solouhina Presuda koja se bavi reakcijom osobe na dijagnosticiran tumor i operaciju. Kompletno izdanje časopisa će biti rasprodano u dva dana,a ovaj bivši kremljski gardist će se nakon ozdravljenja dodatno proslaviti kao jedan od najvažnijih predstavnika takozvane "seoske proze". thumb|200px|Pjesnik Bulat Okudžava je poslednji dobitnik Sovjetske nagrade za književnost Sedamdesete i osamdesete godine dvadesetog veka je također i vreme popularnosti pisca i filmskog scenariste Jurija Bondareva koji se proslavio svojim realnim prikazima rata i poraća što mu donosi najviše sovjetske književne nagrade 1977. godine za roman Plaža i potom 1983 za Izbor,ali to je već bilo vreme takozvane Brežnjevljeve stagnanicije koja se osjetila i u književnosti tako da su se novi mladi pisci teško mogli probiti. Na području Sovjetskog Saveza razdoblje 1975-86 godina je doba potpune dominacije starih iskusnih pisaca kao što su na primer oni iz predrevolucionarne generacije; Viktor Šklovskij koji je još 1918. godine sudjelovao u pokušaju puča protiv Lenjinove vlade i Afanazij Koptelov ili oni koji su se prvi put počeli pisati tokom Drugog svetskog rata ili Hruščevljovog doba kao što su bili Pavel Zagrebeljnij i Robert Roždestvenskij.
Osim uobičajenog načina izdavanja između 1954 i 1986 zapadni historičari često spominju i samizdat to jest samostalno izdavanje djela izvan službenih izdavačkih kuća koje je bilo idealizirano na zapadu tokom Hladnog rata kao primjer borbe slobodnog duha protiv represivnog sistema. Ta vrsta izdavačke djelatnosti se na kraju ipak vrlo teško može svrstati u književnost pošto samo 1% sačuvanih samizdat djela su književna dok se sva ostala bave disidentskim vjestima, protestima usmjerenim prema režimu, socioekonomskim analizama pa čak i pornografijom.
Disidentska književnost
170px|thumb|Jevgenij Zamjatin pisac romana Mi 1919 godine. Vremenski prvo važnije književno djelo napisano od sovjetskih pisaca čije štampanje i prodaja neće biti moguće na teritoriju SSSRa je neupitno roman Mi Jevgenija Zamjatina. U toj knjizi napisanoj 1921. godine Zamjatin je opisao policijsku državu kojom vlada "dobročinitelj" i u kojoj stanovnici žive u staklenim kućama kako bi policija mogla pratiti sve što rade. Stanovnici te policijske države koji se protive represivnoj vlasti bivaju zavisno od težine svojih protudržavnih djela lobotomirani ili pogubljeni. U skladu s sovjetskim zakonom o cenzuri koji je donesen 1922. godine ovaj roman koji će postati inspiracija za "Vrli novi svijet" Aldous Huxleya i 1984 Georga Orwella je imao neugodno čast da bude prvi zabranjen u SSSR zavisno od interpretacije zbog osude države koja sve kontrolira ili zbog poruke kojom završava roman da nakon jedne revolucije uvek dolazi i sljedeća to jest niti jedan politički sistem ne postoji zauvek. Roman Mi će svoju književni slavu doživjeti nakon izdavanja u New Yorku 1924. godine, a koju godinu kasnije Zamjatin će otići živjeti izvan SSSRa.
170px|thumb|Portret Borisa Pasternaka pisca Doktor Živaga kada je imao 20 godina (1910. godine)
Neupitno od kritičara najslavljeniji roman sovjetskog pisca koji zbog bilo kojeg razloga nije bio štampan u SSSRu je Doktor Živago Borisa Pasternaka iz 1956. godine. Ovaj iznimno popularni roman govori kroz priču Jurija Živaga i njegove Lare promjene u Rusiji i Sovjetskom Savezu između 1903. i 1939. godine,a u sebi osim te romantične priče sadrži priču intelektualca razočaranog u revoluciju koji odbija raditi na stvaranju novog društva. Računajući da njegova knjiga Doktor Živago neće nikada biti izdana u Sovjetskom Savezu i ne čekajući odgovor sovjetskog izdavača Pasternak se pobrinuo da rukopis u ljeto 1956. godine završi kod talijanskog izdavača koji je istovremeno član komunističke partije. Na kraju odgovor časopisa Novij mir dolazi u septembru i on je po piščevom očekivanju bio negativan ,a službeni razlog za to je bio da djelo nije napisano u stilu socijalističkog realizma i da ono slavi individualizam. Izdavanje romana prvo u Italiji bez obzira na pokušaje zabrane sovjetskog udruženja pisaca,a potom i ostatku svijeta je donijelo internacionalnu slavu piscu što će i CIA iskoristiti štampajući verziju knjige na ruskom jeziku kako bi mogla biti nominirana za Nobelovu nagradu. . Na kraju Boris Pasternak će protivno svojoj javno proglašenoj volji uspjeti nakon 5 ranije neuspješnih pokušaja osvojiti Nobelovu nagradu za književnost za Doktora Živaga. Sama kvaliteta djela i odbijanja sovjetskih izdavača da ga štampaju u SSSRu je dovelo do kritika zapadnog svijeta, ali i žestoke rasprave kao i prebacivanja odgovornosti za ovu cenzuru u sovjetskom društvu književnika. Iako roman Doktor Živago neće biti štampan u SSSRu do poslednjih godina postojanja države njegov utjecaj na tamošnju književnost je neupitan pošto je ukazao na kontraproduktivnost dotadašnje cenzure što je pomoglo u njenom daljnjem smanjivanju koje je počelo još 1954. godine.
170px|thumb|Aleksandar Solženjicin pisac poznat po romanima o životu u gulagu (1994. godine)
Zadnje od u zapadnom svijetu slavljenih književnih djela sovjetskih pisaca koje sovjetski čitatelji neće imati mogućnost vidjeti do praktički propasti SSSRa je neupitno Arhipelag Gulag Aleksandra Solženjicina. Ova u doba izdavanja kontroverzna knjiga opisuje vrlo detaljno život zatvorenika u sovjetskom gulagu zahvaljući piščevom tamošnjem osmogodišnjem boravku i poznanstvu s drugim zatvorenicima koji su svojim životnim pričama pomogli u stvaranju potpune slike sovjetskih gulaga. Ubrzo po izlasku knjige iz štampe u Parizu 1973. ona je šokirala zapadni svijet svojim detaljnim opisima koji su onemogućili SSSR-u da ju proglasi kritotvorinom. Kratko vremena nakon štampanja Solženjicin će biti protjeran iz SSSRa i dočekan u zapadnoj europi kao heroj, dok je u SADu taj doček na početku bio puno hladniji pažljiviji s književnim kritičarima koji odbili priznati "Arhipelag Gulag" kao kvalitetno književno djelo i političarima koji su zazirali od pisca. Situacija će se koju godinu kasnije promjeniti,a Solženjicin će postati heroj borbe protiv komunizma dok će u njegovoj rodnoj Rusiji 17 godina nakon propasti SSSR dio romana "Arhipelag Gulag" postati obavezno školsko štivo
Hrvoje Hribar
Kraj njegovog mandata na čelu HAVC su obilježile kontroverze vezane uz korupciju, ali i prosvjedi desničarskog dijela javnosti i struke zbog toga što je HAVC navodno financirao dokumentarni film u kome se sugerira da je Hrvatska vojska bila odgovorna za neke ratne zločine u Domovinskom ratu. Zbog svega toga te zbog nepovoljnog mišljenja Državne revizije o radu HAVC-a, Hrvoje Hribar je dao ostavku na mjestu ravnatelja Centra.
Kosmos-683
Kosmos-683 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-683 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 19. septembra 1974. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-683 je bio komunikacioni satelit.
Pârscov, Pârscov
Pârscov je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Pârscov.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5968 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 179 m.
Valcora, Macerata
Valcora je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 474 m.
Porciano, Arezzo
Porciano je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Tavernole
Tavernole ima više značenja:
Porciano, Arezzo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 605 m.
Cuando los hijos se van
Cuando los hijos se van (na španskom: "Kada djeca odu") se može odnositi na:
Los Victorinos
Los Victorinos je kolumbijska telenovela na španjolskom jeziku produkcijske kuće Telemundo.
Mitridat VI od Ponta
thumb|Zlatnik Mitridata VI od Ponta. [[Britanski muzej.]] thumb|200px|right|Mitridat VI u [[Louvreu.]]
Mitridat VI ili Mitradat VI (Μιθριδάτης), od staroperzijskog Mithradatha, "dar Mitre"; 134. pne. - 63. pne., također poznat kao Mitridat Veliki (Megas) i Eupator Dioniz, bio je kralj Ponta i Male Armenije u sjevernoj Anadoliji (suvremena Turska) od 119. pne. dop 63. pne. Mitridat je bio perzijskog porijekla i tvrdio da potiče od kralja Darija Velikog. Najpoznatiji je kao jedan od najopasnijih i najuspješnijih neprijatelja Rima koji se u Mitridatskim ratovima suprotstavio trojici najpoznatijih vojskovođa kasne Republike - Suli, Lukulu i Pompeju Velikom.
Izvori
"Poem LVII: Terence, this is stupid stuff." A Shropshire Lad. A.E. Housman (1896)
Los Victorinos
Sinopsis
Ova priča govori o četiri čovjeka, koji su rođeni istoga dana, 11. studenog 1985. i koji nose isto ime, Victorino. Prvi, Victorino Mora, siromašan, rođen je u obitelj u kojoj je njegova majka, Lina María, očuh Rafael, te kasnije polusestra Karen i polubrat Camilo. Njegov je biološki otac, Victor Hugo, ubio je Rafaela. Kada je pokušao silovati Linu Maríu, Victorino Mora ga je ubio.
Drugi, Victorino Gallardo, rođen je u bogatstvu i luksuzu. Njegov je otac, Alejandro, kriminalac, pa će Victorino ubrzo slijediti njegov primjer.
Treći, Victorino Manjarrés, rođen je u obitelji koja ima dovoljno novaca za život. Od njegova rođenja, njegov ga otac, Efraín, tjera ga da postane general, ali Victorino se na kraju ipak odluči postati policajac.
Na dan njihova rođenja, prorok je prorekao njihovu sudbinu: Na dan kada se tri Victorina susretnu, jedan će od njih umrijeti. Poslije je Angela, majka Victorina Gallarda otrije da će jedan Victorino umrijeti ako se susretnu njih četvorica, a ne trojica, a prorokov asistent, Phillip du Monde, sjeća se prorokove izjave: kada se četiri Victorina susretnu, dvojica će od nijh umrijeti.
Zatim, dolazi dan kada se sva četiri Victorina, Victorino Mora, Victorino Gallardo, Victorino Manjarrés i Victorino Perez susretnu, na istom mjestu, u isto vrijeme, i Victorino Mora biva ranjen, nakon što ga je Victorino Gallardo četiri puta upucao, i drugi od četiri Victorina, Victorino Perez, umro na isti način kao i Victoino Mora.Tada je otkriveno da se Victorino Perez ne zove Victorino, nego Victor.
Dva preostala Victorina, Victorino Gallardo i Victorino Manjarrés, upoznaju tri djevojke, po imenu Victorina. Prva, Victorina Salinas je psihologica koja se zaljubljuje u Victorina Manjarrésa.
Druga, Victorina Fernandez je zaposlenica u hotelu s pet zvijezdica, čiji je vlasnik bogati G. Crosweit. On će se kasnije zaljubiti u nju. Ali, ona upoznaje Victorina Gallarda, koji će se oženiti njome, nakon što ubije G. Crosweita.
I treća, Victorina Cruz, bježi iz svog rodnog grada s mlađom sestrom, kao bi pobjegla od ubojstva svojih roditelja, koji su željeli nju ili njenu sestru za ženu njihova oca. Nedugo nakon toga, Victorina Cruz postane kriminalka. Preseli se k Lini Maríji, Karen i Amparo, obitelji Victorina More.
Warclouds in the Pacific
Warclouds in the Pacific je kanadski kratki crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1941. u režiji Stuarta Legga. Napravljen je za vrijeme drugog svjetskog rata kao dio propagandne serije Canada Carries On. Prikazivao je eskalirajući diplomatsku krizu u odnosima između Saveznika (među koje je spadala Kanada) i militarističkog Japana, njihov odraz na Kanađane japanskog porijekla), ali i spremnost Kanade da u slučaju sukoba obrani svoje zapadne obale. Prikazan je neposredno pred [[napad na Pearl Harbor, te je zbog toga nakon nekoliko tjedana prikazan u susjednim SAD, gdje je izazvao pažnju i zanimanje gledatelja, jer filmska industrija u dotada neutralnim SAD nije imala dokumentarnog materijala posvećenog Japanu. Bio je nominiran za Oscar za najbolji kratki dokumentarni film, ali je izgubio od strane Churchill's Island. dokumentarca koji je također snimio Stuart Legg.
El Ranchito, San Julián
El Ranchito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Julián.
Rangsdorf
Rangsdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Teltov-Fleming. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 10.190 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12072340.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Teltov-Fleming Rangsdorf se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Teltov-Fleming. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 36 metara. Površina opštine iznosi 33,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.190 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 302 stanovnika/km².
Kamniška Bistrica
Kamniška Bistrica je rijeka i istoimeno naselje u sastavu općine Kamnik na sjeveru Slovenije duga 33 km lijeva pritoka Save.
Geografske karakteristike
Kamniška Bistrica nastaje (izvire) u podnožju Kamniških Alpa kod planinarskog doma na nadmorskoj visini od 600 m gdje se sastaje više potoka. Nedaleko od doma nalaze se sutjeske Mali i Veliki Predaselj koje imaju dubinu i do 30 m. Nakon što protekne kroz grad Kamnik i istoimenu općinu rijeka uvire u Savu kod Ljubljane (Beričevo).
Sliv rijeke velik je oko 530 km² i prostire se zapadnim dijelom Općine Kamnik. Prosječni istjek kod ušća iznosi oko 20,9 m3/s. mini|321x321piksel|Kamniška Bistrtica Vode rijeke danas se koriste za pokretanje triju malih hidroelektrana, od kojih su dvije kod Kamnika i jedna kod Količeva.
Linda Baldrich
Linda Baldrich meksička je glumica. Najpoznatija je po svojoj ulozi Karen Hernández u telenoveli Los Victorinos u kojoj je glumila s poznatim glumicama kao što su Silvia de Dios i Ximena Duque.
Svetičko Hrašće
Svetičko Hrašće je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Ozlja, Karlovačka županija.
Al Kuhaylā’, Hajjah
Al Kuhaylā’ je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1316 m.
Joppolo, Vibo Valentia
Joppolo je naselje u Italiji u provinciji Vibo Valentia, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 750 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 131 m.
Saioci, Roești
Saioci je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Roești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 125 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 326 m.
Río Flor, Tonalá
Río Flor je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tonalá.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 100 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Kay County, Oklahoma
je okrug u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 46.562, što je 1.518 (-3,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sveti Matej (Gornja Stubica)
Sveti Matej je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Gornja Stubica, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 631 stanovnika te 200 obiteljskih kućanstava.
Kosmos-685
Kosmos-685 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-685 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 20. septembra 1974. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4000 kilograma. Kosmos-685 je bio osmatrački satelit.
Teglia
Teglia ima više značenja:
Pieve Delmona, Cremona
Pieve Delmona je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 394 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 45 m.
La Ciénega, Chimaltitán
La Ciénega je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Chimaltitán.
Batavia, Illinois
Batavia je град u američkoj saveznoj državi Ilinois. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 26.045 stanovnika.
Braća i sestre porodice Toda
Braća i sestre porodice Toda (戸田家の兄妹) je japanski crno-bijeli film snimljen 1941. u režiji Yasujiroa Ozua. Radnja prikazuje djecu uglednika iz više klase koji iznenada umire od srčanog udara, a nakon čega se ispostavi da je bio jamac za bankrotirano poduzeće, te se njegovi nasljednici počnu sporiti. Ozuu je to bio prvi film nakon što je nekoliko godina služio sa japanskom vojskom u ratujući u Kini. Odraz tih iskustava se može vidjeti i u tome što je jedan od likova u filmu našao posao u Tjencinu, koji je u vrijeme snimanja filma bio pod japanskom okupacijom.
Talarozol
Talarozol je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 377,506 Da.
Boquerón, San Miguel Huautla
Boquerón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Huautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2049 m.
Mandriola, Oristano
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Rauen
Rauen je opština u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Oder-Špre. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.957 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12067408.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Oder-Špre Rauen se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Oder-Špre. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 73 metra. Površina opštine iznosi 21,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.957 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 91 stanovnika/km².
Sreten Mokrović
Sreten Mokrović (Zagreb, 1957.) je hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac.
Carina Cruz
Carina Cruz (Calí, Kolumbija, 18. travnja 1983.) kolumbijska je glumica. Najpoznatija je po ulozi Claudije Garcíje u telenoveli Los Victorinos.
Kosmos-686
Kosmos-686 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-686 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 26. septembra 1974. Raketa-nosač R-12 Dvina (8K63, NATO oznaka SS-4 Sandal) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 400 kilograma. Kosmos-686 je bio satelit namijenjen za vojno i naučno istraživanje.
Chimalapa, Igualapa
Chimalapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Igualapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 733 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 414 m.
San Colombano, Forlì-Cesena
San Colombano je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 624 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 97 m.
Telesio
Telesio ima više značenja:
Ahl al-bajt
Ahl al-bajt (, dosl. "članovi kuće") ili Ehli-bejt (iz ) je termin koji muslimani koriste za Muhamedovu porodicu. U predajama ima različita značenja, dok u šijitskoj literaturi označava užu porodicu Muhameda koja uključuje imama Alija, Fatimu, Hasana, Huseina i devet bezgrešnih imama iz Huseinovog potomstva. Kuran u stihovima al-Tathir (ajet o čistoći) i al-Mavada (ajet o prijateljstvu i ljubavi) interpretira Ahl al-bajt i njihovu čistotu, te navodi da je ljubav prema njima dužnost. Islamski poslanik također u hadisima al-Safina i al-Sakalain govori o uzvišenosti Ahl al-bajta u islamu.
Ahl al-bajt u terminologiji
U arapskim leksičkim izvorima riječ ahl odnosi se na neku vrstu veze između jednog čovjeka s drugim ili s nečim drugim. Npr. u arapskom supruga pripada mužu, muslimanska zajednica pripada poslaniku, a stanovnici kuće ili grada su njihov ahl. Također, sljedbenici bilo koje religije su njen ahl. Ahl al-bajt stoga terminološki podrazumijeva stanovnike Muhamedove kuće i njegove najbliže. Ibn Hajan, istaknuti historičar i leksikolog iz al-Andalusa, Ahl al-bajt je definirao kao "čovjekovu porodicu, ženu i najbliže suradnike", navodeći da se izraz koristi za velikodostojnike među muslimanima. Termin al također je u osnovi bio ahl, gdje se slovo ha (ه) preobrazilo u hamzu i zatim u alif. Primjena termina al je reduciranija u odnosu na termin ahl jer se prvi ne dodaje kao prilog vremenu, mjestu i slično, već se pridružuje samo ljudima odnosno pojedincima koji imaju poseban položaj (npr. al-Ibrahim, al-Imran, al-Firaon).
Ahl al-bajt u Kuranu
Izraz Ahl al-bajt u Kuranu se javlja u tri ajeta:
Muhamedove predaje
Izraz Ahl al-bajt u poslaničkim predajama ima četiri različite primjene: sveobuhvatnu, proširenu, specijalnu i konkretnu.
Predaje imama
U predajama imama, Ahl al-bajt također ima tri značenja: Među dva posljednja značenja, u šijitskim knjigama zastupljenije je ono potonje. Stoga, kada se pojavljuje u neodređenom kontekstu, najčešće implicira treće (konkretno) značenje.
Interpretacije
Unutar islamskih pravaca bilo je mnogo rasprava o tome tko se sve ubraja u Ahl al-bajt. Unatoč brojnim razilaženjima, između sunita i šijita postoji konsenzus da se hadis o "ljudima pod ogrtačem" precizno odnosi na Alija, Fatimu, Hasana i Huseina. Kuranski ajet al-Tathir (33:33) također je predmet različitih tumačenja. Jedna od predaja, prema kojoj se Muhamedov drug Salman al-Farisi također ubraja u porodicu, koristi se za razlikovanje između muhadžira (muslimanskih iseljenika iz Meke) i ansarija (medinskih preobraćenika na islam). Prema sunitskoj doktrini odnosno interpretaciji kojoj su temelje postavili ashabi Abdulah ibn Abas i Ikrima ibn Abu Džahl, Ahl al-bajt uključuje Muhamedove supruge i članove koje on uzdržava (što između ostalog sugerira i ajet koji prethodi). Ovo je također potkrijepljeno predajama u kojima Muhamed suprugu Um Salamu ubraja u Ahl al-bajt. Uz supruge, prema sunitskom gledištu Ahl al-bajt obuhvaća još čevero navedenih "ljudi pod ogrtačem".
Orijentalistkinja L. Veccia Vaglieri u Enciklopediji islama piše: "Postoji priča prenesena u mnogim hadisima, srodna događaju poput mubahale, prema kojoj je Muhamed pokrio ogrtačem svoje unuke Hasana i Huseina, kćerku Fatimu i zeta Alija, zbog čega je ovih pet članova dobilo titulu tzv. ljudi pod ogrtačem. Neki su na ovu listu pokušavali dodati Muhamedove supruge, ali posebna privilegija je i dalje ostala ograničena samo na navedenih pet članova". Neke druge predaje u Ahl al-bajt ubrajaju Alijevu porodicu, kao i Muhamedove rođake poput Akila, Džafara i Abasa. Ranoislamski pravnik Malik ibn Anas i Abu Hanifa značenje Ahl al-bajta proširili su na čitavo pleme Banu Hašim, dok je al-Šafi uključio i cijeli Banu Mutalib.
Prema šijitskom gledištu, članovi Ahl al-bajta uključuju Muhameda, Fatimu, Alija, Hasana, Huseina (petoricu "ljudi pod ogrtačem") i neke potomke potonjeg, na osnovu predaje o ogrtaču. Oni tumače promjenu zamjenice u kuranskom ajetu koji ukazuje da samo prethodno spomenuti članovi čine Ahl al-bajt. W. Madelung bilježi da je ta "promjena spola u ajetu doprinijela rađanju različitih objašnjenja uzvišenog karaktera, priključujući naknadne dijelove ajeta peterici članova ispod ogrtača". Šijiti ove osobe smatraju nepogrešivim i bezgrešnim imamima, te privrženost prema njima smatraju suštinskim dijelom vjere. Također, šijiti to potvrđuju hadisima spomenutim u sunitskim sahih zbirkama. Mnogi sunitski učenjaci napominju da je ajet o pročišćenju objavljen za pet osoba: Muhameda, Alija, Fatimu, Hasana i Huseina.
U Muslimovom Sahihu, al-Tathir odnosno ajet o pročišćenju (33:33) javlja se u sprezi s hadisom o ogrtaču:
Navedena predaja preko različitih izvora stiže do Muhamedove kćerke Fatime. Ona govori da je njen otac jednoga dana došao u posjetu kod nje kući, imao je gripu i nije se dobro osjećao, zatražio je jemenski ogrtač, pa mu ga je Fatima donijela i ogrnula ga njime. Kasnije su mu se pod ogrtačem pridružili unuci Hasan i Husein, nakon kojih se pod ogrtač pridružio i njihov otac Ali ibn Abu Talib, Muhamedov rođak. Na kraju je i Fatima tražila dozvolu da uđe pod ogrtač. Kada se svih pet članova ogrnulo ogrtačem, tada im je Muhamed pripovijedao 33. kuranski ajet sure al-Ahzab i rekao da su svih petero izabrani, te da Bog želi sve nečistoće držati podalje od svih njih. Muhamed je onda molio Boga da obznani da su sve petero Ahl al-bajt, i da od njih udalji nadžasat (nečistoće). Bog je na tu molbu odmah poslao meleka Džibrila da objavi Muhamedu da su njih petero najdraži i najbliži Bogu, te da su tahir (najčistiji od čistih) i bez ikakvih tragova nečistoće.
Imamitski i ismailitski pravci šijitizma se razlikuju u tumačenju loze imamata. Dvanaestoimamijski i ismailitski pravac u šiizmu se razlikuju u pogledu loze Imameta. Dok imamiti vjeruju u lozu poznatiju kao dvanaest imama, potkrepljujući to predajom o dvanaest nasljednika, ismailiti vjeruju da su potomci Ismaila ibn Džafara, umjesto Muse al-Kazima, bili nasljednici imamata. Prema Anasu ibn Maliku, Muhamed je šest mjeseci uzastopno prolazio pored Fatiminih vrata i, odlazeći na jutarnju molitvu, govorio bi: "Vrijeme je za namaz, o Ahl al-bajte! Alah zaista želi da od vas odstrani nedostatke, o Ahl al-bajte, i da vas potpuno očisti". Većina šijita vjeruje da su ovi imami božanski odabrane i bezgrešne vođe muslimanske zajednice. Ovo je bazirano na hadisu "ljudi pod ogrtačem", gdje se Muhamed obratio samo Fatimi, Aliju, Hasanu, Huseinu i sebi (obznanjujući da supruge nisu dio Ahl al-bajta jer se od njih može razvesti i više ne bi bile dio porodice kada umre njihov suprug), hadisu u koji vjeruju mnogi suniti. Svi zajedno, Muhamed, Fatima i dvanaest imama, poznati su kao četrnaest bezgrešnih.
Nepogrešivost Ahl al-bajta
Najistaknutija osobina Ahl al-bajta u pravom smislu je njihova nepogrešivost, što se podrazumijeva iz ajeta al-Tathira. Ovaj stih predstavlja Ahl al-bajt kao one od kojih je Božijom voljom otklonjena svaka nečistoća. Termin inema u ajetu i predajama o povodu objave (šan al-nuzul) predstavlja nepogrešivost kao karakteristiku koja se odnosi na Ahl al-bajt.
Cuando los hijos se van (film, 1941)
Cuando los hijos se van je meksički crno-bijeli film snimljen 1941. u režiji Juana Bustilla Oroa. Radnja prikazuje jednu porodicu, koju sin (koga glumi Emilio Tuero) napušta nakon što je lažno optužen za krađu, i nakon što su ga se odrekli brat, otac i djevojka. Fernando Soler, koji je tumačio ulogu oca, nastupio je i u istoimenom remakeu iz 1969. godine.
Ahl al-bajt
Nepogrešivost Ahl al-bajta
Hadis al-Sakalain je mutavatir (predaja s čvrstim dokazima) i u njegovu ispravnost nema sumnje. Ova predaja potvrđuje nepogrešivost Muhamedovog Ahl al-bajta (u konkretnom značenju) i on se u tekstu, zajedno s Kuranom koji je naveden kao velika vrijednost, ubraja u dvije poslanikove dragocjenosti koje se neće odvojiti jedna od druge i u kojima nema nikakve pogreške ili odstupanja: "laž joj je strâna, bilo s koje strane" (41:42). Stoga, Muhamedova porodica koja je smještena pored Kur’ana, zaštićena je od bilo kakvih pogreški i nikakvih odstupanja u njoj neće biti, a tko se njih pridržava neće zalutati.
Prema tumačenju određenih sunitskih učenjaka, ne postoji sumnja u moralnu i praktičnu nepogrešivost Ahl al-bajta koji uključuje Fatimu i dvanaest šijitskih imama, odnosno u to može posumnjati samo čovjek koji odbacuje islam ili koji je neznalica. Ipak, učenjaci različitih islamskih pravaca se ne slažu oko nepogrešivosti njihovog znanja. Prema šijitskoj interpretaciji, s obzirom na to da hadis al-Sakalain slijeđenje Ahl al-bajta u vjerskom učenju smatra preprekom za zalutalost, on također implicira i njihovu nepogrešivost u znanju.
Superiornost Ahl al-bajta
Mnoge predaje ukazuju na superiornost Ahl al-bajta, npr. hadis al-Sakalain jasno ukazuje na premoć Muhamedove uže porodice naspram drugih, jer njih je stavio pored Kurana i nije naveo niti jednu drugu osobu pored svete knjige. Također, budući da je Kuran iznad svih muslimana, Ahl al-bajt je implicitno bolji od drugih. Ajet al-Mubahala također ukazuje na superiornost tzv. ljudi pod ogrtačem (ashab al-kisa) naspram drugih ashaba. Prema ovom stihu, Alah je Muhamedu dao naredbu da među muslimanskim muškarcima, ženama i djecom odabere one koje će povesti sa sobom na mubahalu s kršćanima Nadžrana, nakon čega je poslanik među muškarcima izabrao Alija, među ženama Fatimu, te među djecom Hasana i Huseina. Kod šijita, ajet se uzima kao dokaz da su navedeni na najuzvišenijem položaju.
Abu Rijah, podanik Um Salame, prenosi predaju od Muhameda u kojoj kaže: "Da na Zemlji postoji ijedna osoba časnija od Alija, Fatime, Hasana i Huseina, Alah bi joj naredio da obavi mubahalu uz njihovu pomoć, jer oni su najbolje osobe". O superiornosti Ahl al-bajta govore i ajet al-Mavada (42:23) odnosno hadisi al-Safina, Bab al-Hita, al-Nudžum i dr. Većina šijita vjeruje da su bezgrešni imami sa stanovišta položaja i istine bolji od svih poslanika osim Muhameda, za što kao potvrdu uzimaju niz predaja. Kuran također stavlja imamat u superiorniji položaj od poslanstva, uzimajući da je Ibrahim isprva bio poslanik i nakon što ga je Bog iskušao, učinio ga je imamom tj. dao mu uzvišeniji stepen (2:124).
Posebnu važnost Ahl al-bajtu pridaje šijitska literatura: