cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pas
Plodnost
Sve pripitomljene vrste su kooperativne u procesu parenja. Osnovno ponašanje koje je različito kod pasa u odnosu na divlje kanide jeste gubitak veze između pojedinog mužjaka i ženke. Takođe se cijeni i mogućnost kuje da se tjera u bilo koje doba godine i to po mogućstvu dva puta, za razliku od divljih kanida koji se tjeraju jednom godišnje i to najčešće u kasnu zimu.
Zdravlje
Psi boluju od raznih bolesti, od kojih se neke mogu prenijeti i na čovjeka i druge životinje, dok su druge jedinstvene samo za pse.
Bolesti
Od infektivnih zaraza, pse najčešće povezujemo sa bjesnilom (-{hydrophobia}-),-{canine parvovirus}- i -{canine distemper}-. Od urođenih bolesti kod pasa su najčešće displazije kukova, razne vrste epilepsija i plućna stenoza. Skoro svaka bolest koju može dobiti čovjek može dobiti i pas (osim specifičnih bolesti za čovjeka), kao što su rak, bolesti zuba, srca, itd...
Paraziti
Najčešći paraziti su buve i gliste.
Životni vijek
Životni vijek varira od vrste do vrste. Tako da gigantske vrste pasa žive, u prosjeku, od 7 do 8 godina, dok neki mali terijeri mogu živjeti i do 20 godina. Kod mješanaca, srednje veličine životni vijek je od 13 do 14 godina. Zapisano je da je najstariji pas živio 29 godina.
Psihologija pasa
Najsigurniji način za razvijanje osjećaja prema psima i njihovoj psihologiji je pažljivo promatranje štenadi u leglu. Čak i prije nego što prestanu sisati, štenad počinje pokazivati karakteristike koje pseću vrstu čine korisnom ili problematičnom za ljude. Uspješan odnos čovjeka i psa ovisi o mogućnosti vlasnika da "pročita" svog ljubimca i da može misliti kao pas.
Pas je životinja koja pripada čoporu, koji ima urođenu potrebu za životom u sustavu hijerarhije. Već sa 4 do 5 tjedana očigledno je koji dio legla je dominantniji i kako se ta dominacija iskazuje. Dominantno štene je ono koje prvo jede, koje započinje igru i ono koje se usudi izaći iz legla. Kad napusti leglo, štene dobiva novo društvo koje čine svi članovi jednog kućanstva; i ljudi i životinje. Odvojeno od sigurnosti i topline legle, neće se opustiti dok potpuno ne upozna novi teritorij.
Jezik pasa
Kako pas odrasta, razvija cijeli repertoar signala i držanja tijela koji će objašnjavati njegovo ponašanje. Pas koji ima povjerenja u čovjeka pokazuje svoje osjećaje u uzdignutom stavu na sve četiri noge, uspravnih ušiju i uzdignutog repa. Kada treba pokazati poslušnost, pas koji nije psihički jak, spustit će rep, staviti uši u vodoravan položaj i ponekad okrenuti glavu u stranu kako bi izbjegao izravan pogled, a može čak leći na leđa.
Većina psećih znakova - od veselog mahanja repom do uplašenog režanja - prilično su lako razumljiva, ali pi na taj način se upoznati s čovjekom). Uzdignute ruke ili ruke kojima čovjek vrši nagle pokrete (na koje su psi 40 puta perciptivniji od ljudi) kod psa mogu izazvati krivo tumačenje i potrebu za obranom.
Xi'an
Xi'an (kineski: 西安市, pinyin: Xī'ān Shì, u prijevodu zapadni mir), također i Sian ; kroz povijest poznat kao Cháng'ān ili Hsi-An (ranije: Sianfu) glavni je grad kineske pokrajine Shaanxi i jedan od potpokrajinskih gradova. Kao jedan od najstarijih gradova u kineskoj povijesti, Xi'an je jedan od četiri stara glavna grada Kine jer je bio glavni grad (pod različitim imenima) u vrijeme nekih od najvažnijih kineskih dinastija tijekom kineske povijesti, uključujući dinastije Zhou, Qin Han, Sui i Tang. Xi'an je bio istočna polazna odnosno završna točka Puta svile, a poznat je i kao mjesto uz koje se nalazi vojska terakota napravljena u vrijeme dinastije Qin. Povijest grada starija je od 3100 godina, a prije dinastije Ming zvao se Chang'an.
Od 1990-ih gospodarstvo Kine doživljava uzlet, pa tako i središnje i sjeverozapadne regije. U tom uzletu, Xi'an ponovo postaje značajan kulturni, industrijski i obrazovni centar ovih regija s težištem na istraživanju i razvoju, nacionalnoj sigurnosti i kineskom svemirskom istraživačkom programu.
Povijest
Xi'an (Šian) ima bogatu i kulturno značajnu povijest. U pokrajini Lantian nađeni su 1963. godine ostatci Lantianskog čovjeka (oko 50 km jugoistočno od Xi'ana), koji je tu živio prije najmanje 500.000 godina. Na periferiji grada 1954. godine je pronađeno oko 6.500 godina staro neolitsko selo Banpo (半坡).
U 11. stoljeću pne., s ustanovljavanjem Zhou dinastije, Xi'an postaje kulturni i gospodarski centar Kine. U vrijeme te dinastije, glavni grad je bio smješten u Fēngu (沣/灃) i Hào (镐/鎬), oboje smješteni zapadno od suvremenog Xi'ana. Nakon razdoblja zaraćenih carstava, Kina je po prvi put ujedinjena pod dinastijom Qin (221. - 206. pne.), a glavni grad postaje Xianyang (咸阳), na sjeveroistočnom dijelu današnjeg Xi'ana. Prvi kineski car, Ćin Ši Huangdi, kratko prije smrti naredio je izradu vojnika od terakote i svog mauzoleja istočno od Xi'ana.
Osnivač dinastije Han, građanskim imenom Liu Bang (kao car uzima ime Gaozu), 202. pne. smješta svoj glavni grad u području Chang'ana. Njegova prva palača Changle Palace (长乐宫/長樂宮, slobodni prijevod neprekinuta sreća) izgrađena je na drugoj strani rijeke, nasuprot ostataka glavnog grada dinastije Qin. Tradicionalno, ta gradnja smatra se osnivanjem Chang'ana, odnosno, Xi'ana. Dvije godine kasnije Liu Bang gradi Weiyang Palace (未央宫) sjeverno od suvremenog Xi'ana, a gradnja prvobitnih gradskih zidina počela je 194. pne. i trajala je 4 godine. Dovršeni, zidovi su bili dugi 25,7 km. U temeljima bili su široki između 12 i 16 metara, a zatvarali su površinu od 36 km2. 190. godine, usred ustanaka i pobuna neposredno prije razdoblja Tri kraljevstva moćni vojskovođa Dong Zhuo izmješta svoje sjedište iz Luoyanga u Chang'an kako bi izbjegao koaliciji drugih moćnih vojskovođa.
Nakon nekoliko slijedećih stoljeća nemira, dinastija Sui 582. godine ponovo ujedinjuje Kinu i u području današnjeg Xi'ana osniva novi glavni grad pod imenom Daxing. Ostaje glavni grad i u vrijeme Tang dinastije (608.-907.), no ponovo pod imenom Chan'an. Površna mu je bila 88 km2 a brojao je oko 1 milijun stanovnika, bio je najveći grad na Svijetu. Ime Xi'an dobija 1369. od Hongwua, prvog cara dinastije Ming koji je namjeravao isto vladati iz njega, no na kraju se ipak odlučio za Nanjing.
Xi'an je postao poznat širom Svijeta kad je u arheološkim iskapanjima 1974. godine otkriveno više od 8.000 vojnika od terakote u borbenim položaju u prirodnoj veličini. Ovo nalazište mauzoleja Ćin Ši Huangdija, prvog cara koji je ujedinio Kinu, danas je uz Kineski zid najveća kineska turistička atrakcija.
Znamenitosti
thumbi|250px|Vojnici od terakote
Mauzolej Ćin Ši Huangdija
Naslijedio ga je drugi sin Ćin Er Ši, koji nije bio niti približno tako sposoban kao otac. Već tri godine nakon smrti Ćin Ši Huangdija dolazi do pobuna. Pobunjenici 207. pne. provaljuju u građevine s vojnicima od terakote, pustoše i uništavaju ih, a veći dio oružja koje su vojnici izvorno imali, kradu. Zapalili su drvene dijelove građevina, a mnoge figure su razbili.
Za razliku od grobnice, ratnici od terakote se ne spominju nigdje u zapisima suvremenika. Njihovo otkriće bilo je zbog toga velika senzacija čak i za stručnjake. Kroničari kažu da je oko tri desetljeća prije svoje smrti, car Qin Shi Huangdi iskoristio 700 000 prisilnih radnika iz svih dijelova zemlje za njega graditi raskošan podzemni mauzolej. Osim toga, za vladara je bio izgrađen bakreni sarkofag i grobnica napunjena blagom bila je zaštićena od pljačkaša samostrjelima koji su se automatski ispaljivali. Kad je car umro, njegov sin i nasljednik pokopao ga je zajedno s njegovim konkubinama koje nisu imale djecu i naposljetku je u mauzolej žive zakopao sve koji su znali za zakopano blago. Robovi su preko careva groba navukli brježuljak visok 50 m i zasadili ga čempresima i tankim oblicama. U neposrednoj blizini tog brježuljka, danas voćnjaka, kopači bunara došli su 1974. do ovog čudesnog otkrića. thumb|left|Gradske zidine: kruna
Gradske zidine
thumb|Gradske zidine Gradske zidine Xi'ana izgrađene su između 1374 i 1378. a restaurirani su 1980-ih. To su najveće uglavnom očuvane zidine u Kini. Ukupnom dužinom od 13,6 km opasuju središnji dio grada Xi'ana. Sagrađene su kao obzidani zemljani nasip. U podnožju su široke 18 a na kruni 12 metara.
Wülfershausen an der Saale
Vilfershauzen an der Zale je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 37 opštinskih središta okruga Ren-Grabfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.484 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9673184.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ren-Grabfeld Vilfershauzen an der Zale se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ren-Grabfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 266 metara. Površina opštine iznosi 18,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.484 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 82 stanovnika/km².
Xianyang
Xianyang (Sienyang; Hsienyang; je grad u kineskoj provinciji Shaanxi, nekoliko kilometara sjeverozapadno od današnjeg Xi'ana. Ima područje od oko 10.213 kvadratnih kilometara i 4,800.000 stanovnika.
2574 Ladoga
2574 Ladoga je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,850 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,3.
San Francisco County, California
je okrug u američkoj saveznoj državi Kalifornija.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 805.235, što je 28.502 (3,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Gornji Sjeničak
Gornji Sjeničak je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Karlovca, Karlovačka županija.
Radmila Vojvodić
Radmila Vojvodić (rođena 25.oktobra 1961. godine, u Baru) je crnogorska pozorišna rediteljka, dramska spisateljica i univerzitetska profesorica. Proslavila se 1993.godine režijom i tekstom sada već kultne drame Princeza Ksenija od Crne gore. U svojim dramama, i kao reditelj, ona kontinuirano pokušava da nam objasni kako ovaj svet u kom živimo nije najbolji od svih mogućih svetova, izdvajajući prisutnost prošlosti u sadašnjosti kao lajtmotiv. Ne veruje u transpoziciju realističnosti u pozorištu, verovatno sluteći da je Fellini bio u pravu. 'Laž je duša spektakla'.
Gornji Sjeničak
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 146 stanovnika te 69 obiteljskih kućanstava.
Radmila Vojvodić
Avgusta 2014. godine pobeđuje na izborima za rektora Univerziteta Crne Gore. Do tada nijedna žena nije birana na tu funkciju. Živi i radi u Podgorici. Svojim radom i zalaganjem sa pozicije rektora je učinila da se pod plaštom reformi sprovodi autokratsko rukovodjenje unuverziteta. Na samom početku drugog mandata Upravni odbor UCGa je inicirao a zatim i smijenio Radmilu Vojvodić sa pozicije rektora iz razloga insubordinacije.
Rani period
Studije na Grupi za pozorišnu i radio režiju Fakulteta dramskih umetnosti u Beogradu završava 1985. godine, u klasi profesora Dimitrija Đurkovića, nakon čega stiče status slobodnog umetnika. Diplomska predstava Bremenska sloboda, po tekstu R.V. Fasbindera, izvedena je na sceni Ateljea 212. U Atelje se vraća još dva puta, i režira Mravlji metež Aleksandra Popovića 1989., i Vreme čuda Borislava Pekića, premijerno izvedenu 9.maja 1993., kojom zaokružuje svoj beogradski period. U međuvremenu, a zapravo kroz celu dosadašnju karijeru, isprepletano se odlično snalazi u savremenim tekstovima, i klasici, radeći u širem kulturnom prostoru, kakav je još uvek postojao u tadašnjoj državi. U Titogradu, u Dodestu, izbor je drama Pisac porodične istorije Ljubomira Đurkovića, u Rijeci, u Hrvatskom narodnom kazalištu Ivana pl. Zajca, Bihnerovi Leons i Lena. U Srbiji, Beogradu i Novom Sadu, JDP-u, BDP-u, SKC-u i SNP-u, to su Gnijezdo (F.K. Krec), Madame de Sade (Jukio Mišima), Play shake scene, Scena ljubavi i smrti (Vilijem Šekspir), Nega Mrtvaca i Play (Aleksandar Popović).
Crnogorska renesansa
U toku 1993. godine privodi kraju rad na svom prvom dramskom tekstu, Princezi Kseniji od Crne Gore, da bi ga u februaru sledeće godine premijerno postavila, otključavajući na Cetinju Kraljevsko pozorište Zetski dom, radeći gotovo sve osim možda šivenja kostima. Mnogi smatraju da je upravo ovom dramom započeo proces sazrevanja ideje i potrebe za crnogorskom nezavisnošću, iako je u to vreme bilo jasno samo da ljudi ponovo, ili po prvi put, idu u pozorište. Glumica veka, gospođa Mira Stupica u glavnoj ulozi, igra 60 izvođenja. Borka Pavićević objašnjava: “to je gotovo asketična, jednostavna drama, freskolika, u nekoliko poteza postavljena, satkana od jakih karaktera, izgnanstva, čežnje za domovinom i smrti. (…) Poseduje izrazitu emancipatorsku notu, ona kao da uzdiže čelo, lepo visoko žensko čelo, čisto, posle svega, posle toliko smrti… Princeza Ksenija htela bi sve iz početka. Od prapočetka. “I moj svagdanji život je sećanje na život”, kaže. Čini mi se da nigde nema takve razlike između Crne Gore onakvu kakvu je sada gledate, i uspomena. “Sudbina nemoćnih je budu izdani”, reći će jedno Vojvotkinjino lice.”
Nakon uspeha Princeze, Radmila adaptira i režira Sekulićevog Konte Zanovića, na Grad teatru Budva, za koju, pored skoro svih nagrada u Budvi, slede i one na Sterijinom pozorju. Glumačka postava iz današnje perspektive zvuči nestvarno: Dragan Mićanović, Branimir Popović, Vojislav Brajović, Rade Marković, Mirjana Karanović, Nikola Djuričko, Jelena Đokić, Boro Stjepanović, Milica Mihajlović, Đurđija Cvetić, Sonja Vukićević… Za Vojvodićevu kritika piše da je ‘maštovita i promišljena’, a predstava postaje toliko popularna da doživljava rimejk pri proslavi četvrt veka festivala 2011.godine.
U tom periodu, opredeljena za dramsko stvaralaštvo, Vojvodić piše i režira dramu Montenegrini, koja ima premijeru na Grad teatru 1998. Smišljeno angažuje glumce koji su dobijali Sterijinu nagradu, u želji da sastavi najbolje i vidi šta može sa tim. Montenegrini nisu istorijska drama realističkog pozorišta sa plastičnošću i uvjerljivošću likova- i zaista, takvim likovima nije mjesto u ovom ličnom albumu stradanja, ali i obećanja. Vojvodićka pažljivo, majstorski transponuje u djelo i njihove margine i izgnaničku prazninu koja ih obavija poput magle. Cijela predstava kao da je potopljena u formalin, koji otežava i usporava pokrete glumcima...''
Nakon do tada, a i nakon toga, nesvakidašnje duge pauze, Radmila se vraća 2005., dramom Montenegro blues, komadom iz tranzicije, jarko angažovanim tekstom. Motivi za pauzu možda se mogu pronaći u njenoj izjavi iz tog perioda: Ono čime nas zaokuplja Montenegro Blues'' je nešto najličnije tranzicijsko. Kada utihnu logorejični, izanđali, beskrajni razgovori o tranziciji, ostaje užas naših tranzicijskih života u kojem ništa nikoga ne obavezuje...''
Danilo, po drami Mirka Kovača, prva je predstava koju Vojvodić režira u nezavisnoj Crnoj Gori. Tom prilikom zapisuje: “To je drama jednog potencijalno velikog vladara zarobljenog u osami crnogorskih brda, istovremeno disput o prolaznosti vlasti i moći, o čežnji za organizovanom državom, za slobodom i nezavisnošću u vremenu velikih političkih intriga, preganjanja velikih sila, unutrašnjih raskola i napetosti, mržnje i intriga. Drama o čovjeku moćniku i njegovom poniženju u smrti. O udesu zemaljske prolaznosti..."
Koautor je, sa prof. Žarkom Mirkovićem i prof. Radovanom Papovićem, praizvedbe prve nacionalne opere – Balkanska carica, Dionizija de Sarna, libreto Nikole I Petrovića Njegoša (2008).
Njegoš, vatre (2010) prvi je njen rediteljski posao u četiri ruke. Sa Paolom Mađelijem, a po motivima „Luča Mikrokozma“ Petra II Petrovića Njegoša režira Vatre, koje se već pet godina igraju u sklopu Međunarodnog festivala Kotor art, i jedino tamo ih je moguće gledati ( iako je originalno planirano, predstava nije adaptirana za scenu).
Obnovljeni Konte Zanović 2011.godine čini se više kao iskorak ka novim generacijama koji ono nekad nisu gledali, dok je Egzistencija (2012. Kotor; 2013. Podgorica), drama Edvarda Bonda, adaptirana kroz upotrebu i drugih njegovih tekstova, ubitačniji odgovor na probleme sadašnjosti. Istančana kritična nota svega onoga što donosi tranzicioni duh novog vremena. I dokaz autorkine hrabrosti, znatiženje, sposobnosti i potrebe za eksperimentisanjem – reč je duo drami, i saradnji sa još nesvršenim studentima.
Everyman Đilas, najnoviji rediteljski poduhvat iz novembra 2013., iznova dokazuje Radmilinu sposobnost da pročita vreme u kojem stvara. Sjajna predstava učestvuje na Sterijinom pozorju, gostuje u Makedoniji i Sloveniji, čime se podvlači njena aktuelnost. “Drama u pet slika ispisuje Đilasovu bezrezervnu borbu za slobodu, njegovu doslednost u sprovođenju nekontaminiranih levičarskih ideja, kao i u očuvanju kritičkog mišljenja. Vojvodić je ovako objasnila svoj interes za bavljenje Đilasom: "Junak je onog jednog dramskog razdoblja socijalističke Jugoslavije, u kojoj se, takođe, naše društvo i u svakodnevici ogleda kao u epohi koja nas još uvek drži, sustiže, zapitkuje, muči, koja nam se sveti”, zapisala je Ana Tasić u Politici.
Univerzitetska karijera
Univerzitetsku karijeru započinje 1990. godine u Beogradu, gde naredne tri godine radi kao asistent na Odseku za glumu. 1995. godine nastavlja pedagoški rad na pokrenutom Odsjeku za glumu pri Fakultetu likovnih umjetnosti Univerziteta Crne Gore, kao asistent na predmetu Gluma. Na predlog Nastavno-umetničkog veća radi na Elaboratu za osnivanje Odsjeka za režiju, i kao predsednica ispitne komisije neposredno učestvuje na organizaciji osnivanja i početka rada ovog studija. Na novoosnovanom Fakultetu dramskih umjetnosti na Cetinju 1997. izabrana je za docenta na Odsjeku za režiju, a 2004. u zvanje vanrednog profesora. Funkciju dekana FDU obavlja od 2010.godine, u drugom mandatu.
Član je Upravnog odbora Univerziteta Crne Gore (2012) i član Savjeta za visoko obrazovanje (2010).
2014. godine se kandiduje i pobeđuje na izborima za rektora UCG, i postaje prva žena rektor u istoriji UCGa. Da bi je na samom početku drugog mandata Upravni Odbor Univerziteta smijenio zbog zanemarivanja zahtjeva studenata i nepoštovanja i sprovedjenja odluka.
Nagrade
Predstave koje potpisuje Radmila Vojvodić učestvovale su i nagrađivane na brojnim festivalima - Moskovski pozorišni festival (Rusija), Sterijino pozorje (Srbija), Poletni festival (Slovenija), Mitelfest (Italija), MOS (Makedonija), Grad Teatar Budva (Crna Gora), Pozorišni festival-Elbasan (Albanija), Sarajevska zima i MESS (BiH), Kotor art (Crna Gora).
Dobitnica je brojnih stručnih i društvenih nagrada: Nagrada Republičkog centra za savremenu umjetnost, za značajan doprinos kulturi i stvaralaštvu Crne Gore 1995; Specijalna nagrada za vanredan doprinos kulturi - za autorski projekat Princeza Ksenija od Crne Gore 1994; Novembarska nagrada grada Bara, 1995; Trinaestojulska nagrada, 1997; Velika nagrada CNP za predstavu Don Žuan se vraća iz rata 2000; Nagrada festivala Grad Teatar za dramsko stvaralaštvo, 2006; Specijalna nagrada MESS (Sarajevo) za scensku transpoziciju teksta M. Kovača, za predstavu Danilo, 2008; Velika nagrada CNP za režiju i adaptaciju Opere Balkanska carica, 2008; Bijenale crnogorskog teatra, nagrada za najbolju režiju i predstavu Na ljetovanju, 2010; Bijenale crnogorskog teatra, nagrada za najbolju predstavu Konte Zanović, 2012; Bijenale crnogorskog teatra, nagrada za najbolji domaći tekst i nagrada za najbolju predstavu Everyman Đilas, 2014.
Ostalo
Patron je nove evropske drame New plays from Europe-Patron section of the BiennaleWiesbaden 2010-2012.
Chang'an
thumb|300px|Tornjevi Que 闕 na zidovima Chang'ana u doba [[dinastija Tang|dinastije Tang prikazani na freski u grobu Li Chongrun'a (682–701 AD) u mauzeloju Qianling u Shaanxiu]]
Radmila Vojvodić
Ostalo
Članica je Dukljanske akademije nauka i umjetnosti, a od 2007. i jedan od potpredsednika.
Shareholder i kreativni direktor u marketinškoj agenciji Mapa.
Chang'an
Chang'an  je drevni glavni grad koga je koristilo više od deset dinastija tokom kineske historije. Chang'an doslovno znači "Samoobnjavljajući mir" na klasičnom kineskom. Za vrieme kratkotrajne dinastije Xin, grad je preimenovan u "Trajni mir" ; ali je nakon njenog pada godine 23. vraćeno staro ime. Do vremena dinastije Ming, ime je promijeneno uXi'an, što znači "Zapadni mir", a koje se zadržalo do današnjeg dana.
Catlettsburg, Kentucky
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.856, što je 104 (-5,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Chang'an
Chang'an je bio naseljen još od neolitskih vremena, kada je kultura Yangshao ustanovljena u Banpou u gradskim predgrađima. U blizini današnjeg sjevernog Xi'ana, znameniti vladar Qin Shi Huang iz dinastije Qin je uspostavio svoj dvor i sagradio ogromnni mauzolej koga je čuvala znamenita Vojska od terakote.
Iz svoje prijestolnice Xianyang je dinastija Qin vladala većim područjem nego sve druge dinastije. Carski grad Chang'an je za vrijeme dinastije Han bio smješten sjeverozapadno od današnjeg Xi'ana. Za vrijeme dinastije Tang, područje poznato kao Chang'an uključivalo je područje unutar tvrđava Ming Xi'an, kao i manja područja na zapadu i istoku, te najveći dio južnih predgrađa. Chang'an je tako u doba Tanga bio osam puta veći od Ming Xi'ana, koji je rekonstuiran na temelju stare carske četvrti Suija i grada dinastije Tang. Na svom vrhuncu Chang'an je bio jedan od najvećih i najmnogoljudnijih gradova svijeta. Oko godine 750. se u kineskim zapisima Chang'an navodio kao "grad od milion ljudi", dok suvremene procjene govore od oko 800.000 do 1,000.000 ljudi unutar gradskih zidina. According to the census in the year 742 recorded in the New Book of Tang, 362,921 families with 1,960,188 persons were counted in Jingzhao Fu (京兆府), the metropolitan area including small cities in the vicinity.
Radmila Vojvodić
Ostalo
Voli Jima Jarmuscha, brod, đumbir i crvenu boju. Kao mala okretala leđa kad je fotografišu.
Loperamid
Loperamid je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 477,038 Da.
Dovići
Dovići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Laktaši koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 310 stanovnika.
Caspian, Michigan
Kaspijan je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 906 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 906 stanovnika, što je -91 (-9.1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Galaktanska endo-beta-1,3-galaktanaza
Galaktanska endo-beta-1,3-galaktanaza (, endo-beta-1,3-galaktanaza) je enzim sa sistematskim imenom arabinogalaktan 3-beta-D-galaktanohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Enzim iz gljive Flammulina velutipes (zimska pečurka) hidrolizuje beta(1->3) veze prisutne u tipu II biljnih arabinogalaktana
Mauriceville, Texas
Mauriceville je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.252 stanovnika.
Scalo Ferroviario, L'Aquila
Scalo Ferroviario je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 455 m.
Lovastatin
{{Drugbox-lat
}} Lovastatin je agens za snižavanje holesterola iz statinske klase lekova. On je bio drugi otkriveni lek iz ove klase. Lek je otkriven u preduzeću Merck 1978 nakon što je testirano samo 18 jedinjenja. Lovastatin je dva puta potentniji od svog prethodnika, mevastatina. On je strukturno sličan hidroksimetilglutaratu (HMG), supstituentu HMG-koenzima A (HMG-CoA), supstratu u holesterolnom biosintetičkom putu. Lovastatin je kompetitivni inhibitor HMG-CoA reduktaze sa 20.0000 puta većim afinitetom vezivanja od HMG-CoA. Lovastatin se strukturno razlikuje od mevastatina po jednoj metil grupi u 6’ poziciji. On je prolek koji se in vivo aktivira hidrolizom laktonskog prstena.
Santa Maria d'Adige, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 246 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Denney (Teritorija Belfor)
Dene je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Teritorija Belfor.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 531, a gustina naseljenosti je iznosila 153 stanovnika/km².
Tom Hooper (razvrstavanje)
Tom Hooper može biti:
Gornji Lović
Gornji Lović je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Ozlja, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 53 stanovnika te 18 obiteljskih kućanstava.
Lorakarbef
Lorakarbef je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 349,769 Da.
San Joaquin County, California
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 685.306, što je 121.708 (21,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Broad Top City, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 452, što je 68 (17,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
2576 Yesenin
2576 Yesenin je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 3,090 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,3.
Maypearl, Texas
Maypearl je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 934 stanovnika.
Brévière
Brevjer je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Lisje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 128 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 36 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,53 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 90 metara (maksimalnoj 182 m, a minimalnoj 69 m).
Glamočani
Glamočani su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Laktaši koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 1,612 stanovnika.
Gablingen
Gablingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 46 opštinskih središta okruga Augsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 4.714 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9772145.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Augsburg Gablingen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Augsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 455 metara. Površina opštine iznosi 26,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.714 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 176 stanovnika/km².
Vodozemci
Vodozemci ili amfibije razred su kralježnjaka koji uključuje tetrapode koji nemaju amniotske noge. Vodozemci su u stanju boraviti na kopnu, ali ne posjeduju adaptaciju za trajni život na kopnu koga posjeduju ostali moderni tetrapodi - amnioti. Danas postoji oko 5700 vrsta vodozemaca.
Nauka koja proučava vodozemce i reptile se zove herpetologija.
Ljudi su, pored ostalih životinja, također koristili i vodozemce u različite svrhe. U nekim je kulturama tako, na primjer, uobičajeno jesti žabe. Danas se one često koriste kao modelni organizmi u eksperimentima. Interesantno je spomenuti i da su se neke vrste koristile za ustvrđivanje trudnoće kod žena sve do polovine 20. vijeka, kada su otkrivene novije i pouzdanije metode za to.
Strah od žaba naziva se batrahofobija.
Evolucija
Prva velika grupa vodozemaca razvila se u periodu devona, prije oko 370 miliona godina, od mesoperki sličnim celekantima i dvodihalicama, kod kojih su se razvila peraja slična nogama, sa više zglobova i prstiju, što im je omogućavalo puzanje po morskom dnu. Neke ribe razvile su primitivna pluća kako bi mogle disati, budući da su stagnantni bazeni u devonskim močvarama sadržavali vrlo malo kisika. Snažnim perajama su se također mogle izvući iz vode na kopno ukoliko je to bilo potrebno. Na kraju će se njihova koštana peraja razviti u udove te će one time postati preci svih tetrapoda, u koje spadaju današnji vodozemci, gmazovi, ptice i sisavci. Unatoč tome što su mogle puzati po kopnu, mnoge od tih prethistorijskih tetrapodomorfnih riba i dalje su provodile većinu vremena u vodi. Počele su razvijati pluća, ali još uvijek su većinom koristile škrge.
Ichthyostega je bila jedan od prvih vodozemaca, sa nosnicama i efikasnijim plućima. Imala je četiri zdepasta uda, vrat, rep sa perajama i lubanju vrlo sličnu lubanji mesoperke Eusthenopterona. Vodozemci su razvili prilagodbe koje su im omogućavale da duže ostaju izvan vode. Pluća su im postala razvijenija, a skeleti teži i jači, te su se bolje nosili sa jačim efektom gravitacije na kopnu. Razvili su "ruke" i "stopala" sa pet ili više prstiju; koža im je postala bolja u zadržavanju tjelesnih tečnosti i odolijevanju sušenju. Os hyomandibulare u predjelu podjezične kosti (iza škrgi) smanjila se i postala stremen u uhu vodozemaca, što im je bilo neophodno za čulo sluha izvan vode. Jedna sličnost između vodozemaca i pravih košljoriba su struktura zuba i uparene nadpotiljačne kosti, sa stražnje strane glave - ni jedna od te dvije osobine ne javlja se igdje drugdje u životinjskom carstvu.
thumb|left|upright|alt=Diplocaulus|[[Permski lepospondil Diplocaulus pretežno je bio vodena životinja]] Krajem perioda devona (prije 360 miliona godina) mora, rijeke i jezera vrvila su životom, dok je kopno bilo carstvo ranih biljaka, lišeno kičmenjaka, mada su se neki, poput Ichthyostege, nekada možda izvlačili iz vode. Smatra se da su se kretale prednjim udovima, vukući zadnje udove slično kao morski slon. Tokom ranog karbona (prije između 360 i 345 miliona godina), klima je postala topla i vlažna. Pojavile su se prostrane šume sa mahovinama, papratima, preslicama i sličnim biljkama (rod Calamites). Također su se pojavili i zglavkari koji udišu zrak; naselili su kopno, gdje su bili hrana vodozemcima-mesožderima, koji su se počeli prilagođavati kopnenom staništu. Na kopnu nisu postojali drugi tetrapodi, te su vodozemci bili na vrhu prehrambenog lanca, zauzimajući nišu koju danas zauzimaju krokodili. Iako su imali udove i sposobnost disanja na zraku, većina ih je još uvijek imala dugo, šiljasto tijelo i jak rep. Bili su glavni grabežljivci na kopnu, ponekada dostižući nekoliko metara dužine, a lovili su velike insekte tog doba i mnoge vrste riba prisutne u vodi. Još uvijek su se morali vratiti u vodu kako bi položili svoja jaja bez ljuske. Čak i danas većina vodozemaca prolazi kroz vodeni stadij larve, tokom kojeg imaju škrge, kao njihovi preci. Razvoj amniotskog jajeta, koje sprječava isušivanje embrija u sebi, omogućio je gmazovima razmnožavanje na kopnu, što je dovelo do njihove ekološke dominantnosti u narednom periodu.
Tokom trijaskog su perioda (prije između 250 i 200 miliona godina) gmazovi počeli nadmašivati vodozemce, dovevši do smanjenja njihove veličine i važnosti za biosferu. Prema fosilnim su se ostacima pripadnici Lissamphibia, u koje spadaju svi današnji vodozemci i koja je jedina preživjela linija vodozemaca, u periodu između kasnog karbona i ranog trijasa odvojili od izumrlih grupa Temnospondyli i Lepospondyli. Relativna rijetkost fosilnih ostataka onemogućava precizno datiranje, ali najnovije molekularno istraživanje, provedeno MLST-om (eng. Multilocus sequence typing), odredilo je kasni karbon/rani perm kao vrijeme nastanka današnjih vodozemaca.
Dok su evoluirali od riba sa plućima, vodozemci su morali razviti određene prilagodbe životu na kopnu, uključujući i nove načine kretanja. U vodi ih je zamahivanje repom s jedne strane na drugu pomijeralo, ali su na kopnu bili neophodni sasvim drugačiji mehanizmi. Njihovi kičmeni stubovi, udovi i muskulatura morali su biti dovoljno snažni da ih odignu sa tla u svrhu kretanja i prehrane. Odrasle jedinke koje su prešle na život na kopnu odbacivali su svoje lateralne sisteme (bočna linija kod riba) i prilagođavali svoj senzorni sistem na primanje podražaja preko zraka. Morali su razviti nove metode reguliranja tjelesne temperature kako bi se nosili sa fluktacijama u vanjskoj temperaturi. Razvili su i ponašanje koje odgovara razmnožavanju u kopnenom staništu. Koža im je po prvi put bila izložena štetnim ultraljubičastim zrakama, koje je voda prije toga apsorbirala, pa im je koža imala veći faktor zaštite i sprječavala pretjerani gubitak vode.
Klasifikacija
thumb|alt=Triadobatrachus massinoti|[[Triadobatrachus|Triadobatrachus massinoti, pražaba iz ranotrijaskog Madagaskara]] Riječ amfibija potiče od starogrčkog pojma ἀμφίβιος (amphíbios), koji znači "obje vrste života" (ἀμφί - "obje vrste" i βιος - "život"). Pojam se isprva koristio kao općenit pridjev za životinje koje su mogle živjeti i u vodi i na tlu, uključujući i foke i vidre. Tradicionalno razred Amphibia uključuje sve kičmenjake-tetrapode koji nisu amnioti. Amphibia se u svom najširem smislu (sensu lato) dijeli na tri podrazreda, od kojih su dva izumrla:
Stvarni broj vrsta u svakoj grupi ovisi o tome koja se taksonomska klasifikacija slijedi. Dva najčešća sistema su klasifikacija koje je usvojio website AmphibiaWeb i klasifikacija prema herpetologu Darrelu Frostu, dostupna na online bazi podataka Amphibian Species of the World. Gore navedeni broj vrsta slijedi Frostovu klasifikaciju, a ukupni broj poznatih vrsta vodozemaca je preko 7000, od kojih su gotovo 90% žabe.
Sa filogenetskom je klasifikacijom takson Labyrinthodontia odbačen jer je on parafiletična grupa bez jedinstvene osobine koja ju izdvaja, osim zajedničkih primitivnih osobina. Klasifikacije se razlikuju zavisno od filogenije koju autor preferira i od toga da li koriste klasifikaciju prema stabljici ili prema čvoru (dvije od tri različite definicije kladusa). Tradicionalno se vodozemci definiraju kao svi tetrapodi sa stadijem larve, dok se grupa, koja uključuje i zajedničke pretke svih živućih vodozemaca i sve njihove potomke, naziva Lissamphibia. Filogenija paleozojskih vodozemaca nije sigurno ustvrđena, te Lissamphibia možda spada u izumrle grupe, poput Temnospondyli (tradicionalno u podrazredu Labyrinthodontia) ili Lepospondyli, a prema nekim analizama možda spada čak i u amniote. To znači da su pristalice filogenetske nomenklature uklonili veliki broj primitivnih devonskih i karbonskih grupa tetrapoda sličnih vodozemcima, koji su se u Lineovoj taksonomiji svrstavalli u vodozemce, te ih uključili negdje drugo u kladističkoj taksonomiji. Ako je zajednički predak vodozemaca i amniota uključen u Amphibia, ona postaje parafiletična grupa.
Svi današnji vodozemci spadaju u podrazred Lissamphibia, koji se obično smatra kladusom, grupom vrsta koje su evoluirale od zajedničkog pretka. Tri današnja reda su Anura (žabe), Caudata (ili Urodela, daždevnjaci) i Gymnophiona (ili Apoda, cecilije). Predloženo je da su se daždevnjaci pojavili odvojeno od temnospondilolikog pretka, te čak da su cecilije sestrinska grupa naprednih reptiliomorfnih vodozemaca, te, prema tome, amnioti. Iako su poznati fosili nekoliko starijih pražaba sa primitivnim osovinama, najstarija "prava žaba" je Prosalirus bitis, iz ranojurske formacije Kayenta u Arizoni. Anatomski je vrlo slična današnjim žabama. Najstarija poznata cecilija je još jedna ranojurska vrsta, Eocaecilia micropodia, također iz Arizone. Najraniji daždevnjak je Beiyanerpeton jianpingensis iz kasnojurske sjeveroistočne Kine.
Stručnjaci se ne slažu po pitanju toga da li je Salientia nadred u koji spada red Anura ili je Anura podred u redu Salientia. Pripadnici Lissamphibia se tradicionalno dijele na tri reda, ali se jedna izumrla porodica vodozemaca sličnih daždevnjacima, Albanerpetontidae, sada smatra dijelom Lissamphibia, zajedno sa nadredom Salientia. Nadalje, u Salientia spadaju sva tri nova reda i trijaska pražaba, Triadobatrachus.
Rasprostranjenost
right|thumb|300px|Raznovrsnost vodozemaca na Zemlji Vodozemci se javljaju na svim kontinentima (osim Antarktika), od umjereno hladnih do tropskih zona. Njihova zavisnost od slatkih voda (mada neke toleriraju i slankastu) ograničava im stanište na područja s tim elementom. Suha područja nastanjuju samo specijalizirane vrste, poput predstavnika američke porodice Scaphiopodidae, čiji punoglavci imaju najbrži razvoj zabilježen među svim poznatim vodozemcima. Također, za većinu vrsta ni hladne visoke planine nisu odgovarajuće stanište. Cecilije su ograničene na tropske predjele Afrike, Azije i Amerike. Rasprostranjenost daždevnjaka uglavnom je (osim nekih predstavnika iz Južne Amerike) ograničena na sjevernu hemisferu. Žabe nastanjuju gotovo sve dijelove svijeta, čak i ostrva.
Osobine
Nadrazred Tetrapoda dijeli se na četiri razreda kičmenjaka sa četiri uda. Gmizavci, ptice i sisari su amnioti, čija jaja ili polaže ili nosi ženka i koja su obložena sa nekoliko membrana, od kojih su neke nepropustljive. Pošto nemaju te membrane, vodozemcima treba voda za razmnožavanje, mada su neke vrste razvile raznolike strategije za zaštitu ili zaobilaženje ranjivog stadija larve. Ne mogu se naći u moru, sa izuzetkom jedne ili dvije vrste žaba koje žive u bočatoj vodi mangrovih močvara. On land, amphibians are restricted to moist habitats because of the need to keep their skin damp.
Najmanji vodozemac (i kičmenjak) na svijetu je jedna žaba iz Nove Gvineje (Paedophryne amauensis), otkrivena tek 2012. godine. Ima prosječnu dužinu od 7,7 mm i pripada rodu u koji spadaju četiri od deset najmanjih žaba na svijetu. Najveći živući vodozemac je divovski kineski daždevnjak (Andrias davidianus), dug 1,8 metara, ali je i dalje mnogo manji od najvećeg vodozemca koji je ikada postojao - izumrlog Prionosuchusa, dužine 9 m, koji je tokom srednjeg perma živio na području današnjeg Brazila. Najveća žaba je Conraua goliath, koja može dostići družinu od 32 cm i težinu od 3 kg.
Vodozemci su ektotermni (hladnokrvni) kičmenjaci, koji ne održavaju temperaturu tijela unutrašnjih fiziološkim procesima. Nivo njihovog metabolizma je nizak i zbog toga ne trebaju mnogo hrane. U odraslom stadiju imaju suznice i pokretljive očne kapke, a većina vrsta ima uši kojima može osjetiti vibracije u zraku i tlu. Imaju mišićave jezike, koje većina vrsta može izbaciti iz usta. Današnji vodozemci imaju potpuno okoštale pršljene sa zigapofizama. Rebra su im obično kratka i mogu biti srasla sa pršljenom. Lubanje su im većinom široke i kratke i često ne sasvim okoštale. U koži imaju malo keratina i nemaju krljušti, osim nekoliko ribolikih krljušti kod nekih cecilija. S druge strane, u koži imaju mnogo mukoznih žlijezda, a neke vrste i žlijezde s otrovom. Srce vodozemaca ima tri komore. Imaju mokraćni mjehur i nitrogenske otpadne tvari pretežno se izbacuju u vidu uree. Većina vodozemaca polaže jaja u vodi i ima vodene larve koje prolaze kroz proces metamorfoze kako bi postale kopnene, odrasle jedinke. Vodozemci dišu putem pumpanja, gdje se zrak prvo nosnicama uvlači u područje membrane (Membrana buccopharyngea). Nosnice se potom zatvaraju i zrak se kontrakcijama grla gura u pluća. To dopunjavaju razmjenom gasova preko kože.
Bezrepci
Bezrepci se dijele na tri podreda, što je prihvatio veliki dio naučne zajednice, ali srodstvo među nekim porodicama ostaje nejasno. Buduća molekularna istraživanja trebala bi pružiti daljnji uvid u njihovu evolutivnu srodnost. Podred Archaeobatrachia sadrži četiri porodice primitivnih žaba. To su Ascaphidae, Bombinatoridae, Discoglossidae i Leiopelmatidae, koje imaju vrlo malo naprednih osobina i vjerovatno su parafiletične u odnosu na ostale linije žaba. Šest porodica iz evolutivno naprednijeg podreda Mesobatrachia su fosorijalne Megophryidae, Pelobatidae, Pelodytidae, Scaphiopodidae i Rhinophrynidae, te obligatorno vodena porodica Pipidae. One imaju neke osobine koje su osrednje između druga dva podreda. Neobatrachia je najveći podred u koji spadaju sve ostale porodice žaba i vrste koje čovjek najčešće viđa. 96% od preko 5000 postojećih vrsta žaba spada u tu skupinu.
Repaši
thumb|alt=Danube crested newt|[[Podunavski vodenjak (Triturus dobrogicus), napredna vrsta daždevnjaka]] U red Caudata (iz lat. cauda - "rep") spadaju daždevnjaci, koji izgledom najviše podsjećaju na guštere. Međutim, s njima nisu u srodstvu ništa više nego sa sisarima. Daždevnjaci nemaju kandže, a koža je ili glatka ili pokrivena kvrgama, bez krljušti; rep im je obično spljošten sa strane i ima peraja. Po veličini variraju između vrste Andrias davidianus, sa dužinom od 1,8 m, do sićušne meksičke vrste Thorius pennatulus, koja rijetko prelazi dužinu od 20 mm. Daždevnjaci su rasprostranjeni u holarktičkom regionu sjeverne hemisfere. Porodica Plethodontidae također se može naći u Centralnoj Americi i Južnoj Americi sjeverno od sliva Amazona. Urodela je naziv koji se nakada koristi za sve postojeće vrste daždevnjaka. Pripadnici nekoliko porodica daždevnjaka postali su pedomorfni, te stoga ili ne mogu dovršiti svoju metamorfozu ili kao odrasle jedinke zadrže osobine larvi. Većina daždevnjaka ima dužinu od 15 cm. Mogu biti kopneni i vodeni, a neki provode samo određeni dio godine u jednom od ta dva staništa. Na kopnu većinom provode dan skriveni ispod kamenja ili stabala u gustoj vegetaciji, izlazeći uvečer i noću kako bi se hranili crvima, insektima i drugim beskičmenjacima.
Podred Cryptobranchoidea sastoji se od primitivnih daždevnjaka. Pronađen je veliki broj izumrlih pripadnika te porodice, ali preživjele su samo tri vrste - Andrias davidianus (Kina), Andrias japonicus (Japan) i Cryptobranchus alleganiensis (Sjeverna Amerika). Ti veliki vodozemci zadržali su nekoliko osobina larvi u odraslom stadiju; prisutni su otvori za škrge, a nemaju ni očne kapke. Njihova jedinstvena osobina je sposobnost prehrane usisavanjem, što rade pritiskanjem lijeve ili desne strane donje čeljusti. Mužjaci kopaju gnijezda, uvjeravaju ženke da u njih snesu svoje vrpce jaja, te ih brane. Osim što dišu na pluća, vrše respiraciju i preko mnogobrojnih nabora na koži, gdje se kapilari nalaze blizu površine.
Beznošci
thumb|alt=Siphonops paulensis|Beznoga južnoamerička cecilija [[Siphonops paulensis]] Red Gymnophiona (grč. gymnos - "golo" i ophis - "zmija") ili Apoda (lat. an- - "bez" i grč. poda - "noge") sastoji se od cecilija. To su duguljaste, cilindrične životinje bez udova, koje izgledom najviše podsjećaju na zmije ili crve. Odrasli mogu imati dužinu od 8 do 75 cm, sa izuzetkom vrste Caecilia thompsoni, koja dostiže dužinu od 150 cm. Koža cecilija ima veliki broj poprečnih nabora, a kod nekih su vrsta prisutne sićušne kršljušti. Imaju rudimentarne oči pokrivene kožom, kojima vjerovatno mogu samo razlikovati promjene u intenzitetu svjetlosti. Također imaju par kratkih pipaka kod očiju, koje mogu produžiti i koji imaju funkciju čula dodira i mirisa. Većina cecilija živi pod zemljom u vlažnom tlu, trulom drvetu i ostacima biljaka, ali neke nastanjuju i vodena staništa. Većina vrsta nese jaja pod zemljom, a kada se larve izlegu, krenu prema najbližoj vodenoj površini. Druge čuvaju svoja legla, a njihove larve prolaze kroz metamorfozu prije izlijeganja. Nekolicina vrsta rađa žive mlade, hraneći ih sekretom iz žlijezda dok su u jajovodu. Cecilije se mogu naći u tropskoj Africi, Aziji i Centralnoj i Južnoj Americi.
Koža
thumb|left|upright|alt=Common reed frog|Žarke boje žabe vrste Hyperolius viridiflavus pokazuju da je ona otrovna Koža vodozemaca ima neke osobine tipične za kopnene kičmenjake, kao što je prisustvo rožnatijih vanjskih slojeva, koji se periodično obnavljaju, čime upravljaju hipofiza i tiroidna žlijezda. Često se javljaju zadebljanja na nekim dijelovima, što je najizraženije kod krastača. Vanjski sloj kože se periodično odbacuje više-manje u jednom komatu, za razliku od sisara i ptica kod kojih otpada u malim komadima. Vodozemci često pojedu odbačenu kožu. Cecilije su jedinstvene među vodozemcima jer imaju mineralizirane dermalne kršljušti u dermalnom sloju kože, između brazda u njoj. Sličnost tih krljušti sa onima kod riba većinom je samo površna. Gušteri i neke žabe imaju donekle slične osteoderme u koži, ali to je samo primjer konvergentne evolucije, gdje slične strukture nastaju u različitim skupinama kičmenjaka, ali neovisno jedne od drugih.
Koža vodozemaca propušta vodu. Razmjena gasova može se vršiti preko kože i to omogućava odraslim jedinkama respiraciju bez izranjanja na površinu i hibernaciju na dnu jezera. Kao nadoknadu za tanku i nježnu kožu, vodozemci su razvili mukozne žlijezde, najviše na glavi, leđima i repu. Sekret koji se luči iz njih održava kožu vlažnom. Uz to, većina vrsta vodotemaca ima granularne žlijezde koje luče neukusne ili otrovne supstance. Neki od tih otrova mogu biti smrtonosni za ljude, dok drugi imaju vrlo malen efekat. Glavne žlijezde koje luče otrov, paratoidne žlijezde, stvaraju neurotoksin bufotoksin i nalaze se iza ušiju kod krastača, na leđima kod običnih žaba, iza očiju kod daždevnjaka i na gornjoj površini kod cecilija.
Boju kože kod vodozemaca stvaraju tri sloja pigmentnih ćelija koje se nazivaju hromatofore. Ta tri sloja ćelija sastoje se od melanofora (najdublji sloj), guanofora (srednji sloj, sadrže veliki broj granula, koje daju plavozelenu boju) i lipofora (gornji sloj, daju žutu boju). Promjenu boje, koja je zabilježena kod mnogih vrsta, potiču hormoni iz hipofize. Za razliku od košljoriba, nervni sistem nema direktnu kontrolu nad pigmentnim ćelijama, te se promjena boja stoga odvija sporije nego kod riba. Žarko obojena koža obično ukazuje na toksičnost te vrste i služi kao upozorenje grabežljivcima.
Skelet i kretanje
Vodozemci imaju skeletni sistem koji je strukturalno homologan onom kod ostalih tetrapoda, doduše da određenim varijacijama. Svi imaju četiri uda, osim cecilija (sasvim bez nogu) i nekih daždevnjaka (reducirani ili nepostojeći udovi). Kosti su im šuplje i lake. Mišićnoskeletni sistem dovoljno je jak da izdrži težinu tijela i glave. Kosti su im sasvim okoštale, a pršljeni su ukliješteni jedni u druge pomoću izraslina koje se preklapaju. Rameni pojas podržavaju mišići, a dobro razvijeni karlični pojas povezan je sa kičmom parom krsnih rebara. Karlična kost naginje se prema naprijed, a tijelo je bliže tlu nego kod sisara.
thumb|alt=Frog skeleton|Skelet žabe vrste Ceratophrys cornuta Većina vodozemaca ima po četiri prsta na prednjim i po pet na zadnjim udovima, ali nemaju kandže. Neki daždevnjaci imaju manje prstiju na zadnjim stopalima, a daždevnjaci roda Amphiuma podsjećaju na jegulje i imaju sićušne, zdepaste noge. Vodeni daždevnjaci imaju zdepaste prednje udove, ali nemaju zadnje. Cecilije uopće nemaju udove. One se kreću kroz zemlju slično kao gliste, kontrakcijama mišića duž tijela. Na površini i u vodi kreću se savijanjem tijela s jedne strane na drugu.
Kod žaba su zadnji udovi veći od prednjih, naročito kod vrsta koje se većinom kreću skakanjem ili plivanjem. Kod onih koje hodaju i trče zadnji udovi nisu toliko veliki, dok one koje kopaju jazbine većinom imaju kratke udove i široko tijelo. Stopala imaju različitu morfologiju, zavisno od načina života žabe, pa one koje plivaju imaju kožicu, one koje se penju imaju proširene vrhove prstiju koji prijanjaju uz podlogu, dok one koje kopaju imaju keratinizirane tuberkule na zadnjim udovima (žabe obično kopaju zadnjim udovima). Kod većine su daždevnjaka udovi kratki i više-manje iste dužine, a postavljeni su pod pravim uglom u odnosu na tijelo. Na kopnu se kreću hodanjem, a često zamahuju repom ustranu ili ga koriste kao potporu, naročito prilikom penjanja. Tokom normalnog kretanja pokreću jednu po jednu nogu, slično kao i njihovi preci, mesoperke. Neki daždevnjaci roda Aneides i neki koji nemaju pluća penju se po drveću i imaju duge udove, velika proširenja na vrhovima prstiju i repove koji prijanjaju uz podlogu. Vodeni daždevnjaci i punoglavci žaba kreću se pomijeranjem repa i leđnih i trbušnih peraja sa strane na stranu. Cecilije imaju vrlo kratak rep, dok ga odrasle žabe uopće i nemaju.