cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Woluwe-Saint-Pierre
Woluwe-Saint-Pierre (fr.) ili Sint-Pieters-Woluwe (niz.) je jedna od 19 dvojezičnih općina u Regiji glavnoga grada Bruxellesa u Belgiji.
Graniči s briselskim općinama Auderghem, Etterbeek i Woluwe-Saint-Lambert, te s flandrijskim općinama Kraainem i Tervuren.
To je rezidencijalni dio Bruxellesa kvart koji se smatra se jednim od najzelenijih u Bruxellesu. Njenim teritorijem prolaze dvije vrlo važne prometnice: Avenija Tervuren koja je sagrađena za Svjetsku izložbu 1897. i Bulevar Woluwe.
Od spomenika kulture važno je spomenuti Palaču Stoclet koja se nalazi na UNESCO-vom popisu Svjetske baštine. U tom kvartu se nalaze brojne ambasade. Države koje imaju svoje ambasade u toj općini su: Kina, Iran, Indonezija, Malezija, Tunis, Poljska, Litva, Gruzija, Sveta Stolica, Bocvana, Uganda, Etiopija, Namibija, Nigerija, Madagaskar, Peru, El Salvador, Togo, Sijera Leone i dr.
3-Dehidrohininska kiselina
3-Dehidrohininska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 190,151 Da.
Anon Raices, Puerto Rico
Anon Raises je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 287.
Vyšný Hrušov
Vyšný Hrušov je naseljeno mjesto u okrugu Humenje, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 486 stanovnika.
Rancho Nuevo, Tamiahua
Rancho Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tamiahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Scheidt
Šajt je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 324 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141124.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Šajt se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 245 metara. Površina opštine iznosi 2,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 324 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 129 stanovnika/km².
Gaj Fontej Kapiton (konzul 12)
Gaj Fontej Kapiton(Gaius Fonteius Capito, početak 1. vijeka n.e.) je bio Rimsko Carstvo|rimski političar i velikodostojnik iz vremena ranog Carstva. Bio je sin Gaja Fonteja Kapitona, suffect konzula za 33. pne.).
Godine 12. Kapiton je služio kao konzul zajedno s Germanikom. Deset godina kasnije ( 22/23) služio je kao guverner provincije Azije.
Sabinito de Tepehuajal, Tamasopo
Sabinito de Tepehuajal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamasopo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 799 m.
Belgijske zajednice
thumb|250px|Zajednice u Belgiji Flamanska zajednica ( žuto ) Francuska zajednica ( crveno ) Briselska regija (koja je dio obje zajednice, iscrtano žuto i crveno ) Njemačka zajednica ( plavo ) Belgija je savezna država koja se dijeli na regije i zajednice.
Zajednice su posebne političke jedinice koje su autonomne u područjima obrazovanja, kulture, zdravstva, pomoći osobama, te osim u Bruxellesu, u službenom jeziku.
Kao i ostale političke savezne jedinice u Belgiji, i zajednice imaju široku autonomiju, koja im omogućuje članstva u nekim međunarodnim zajednicama, te druge oblike samostalnog stupanja na međunarodnoj političkoj sceni.
Ustavne zajednice
Prema članku 2 belgijskog ustava, Belgija se sastoji od tri zajednice :
Flamanska zajednica sastoji se od 327 općina, od toga 308 u Flandriji, te 19 u Briselskoj regiji. Francuska zajednica sastoji se od 272 općine, od čega 253 u Valoniji, te 19 u Briselskoj regiji. Iz ovoga je vidljivo da su svih 19 općina u Briselskoj regiji dio Flamanske i Francuske zajednice. Njemačka zajednica sastoji se od 9 općina u Valoniji.
El Centenario, Soto la Marina
El Centenario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Неузина
Неузина је насеље у Србији у општини Сечањ у Средњобанатском управном округу. Према попису из 2011. било је 1256 становника.
Овде се налази Српска православна црква у Неузини.
Историја
Српска Неузина током своје историје више пута је мењала своје име:
Историјски гледано, биле су две Неузина а, који се касније спојила: Српске Неузина (Српска Неузина) и Хрватска Неузина (Хрват Неузина). Српска Неузина је неколико км. јужно од Сутјеске и неколико км. западно од Сечња, док је Хрватска Неузина је у самом суседству, који се налази југозападно од Српске Неузина, неколико км. од Ботоша. Хрватска Неузина добило име по хрватским досељеницима (племића који је настао из Туропоља), да су тамо населили 1788. године Загребачком епархијом на своје поседе.
По ослобођењу од Турака ушла је Неузина у састав великобечкеррчког диштрикта (срез) и бројала је 1717 становника и 25 кућа, који се 1721.г повисио на 38 кућа. У половини тога века доселили су се нови насељеници те је 1773.г било 181 кућа. Године 1876. уводе се матичне књиге. Године 1783. одселили су се многи становници, а на њихова места доселили су се други Срби.
Православна црква је назидана 1807-1911. године. Године 1843. била су два духовна пастира на 2490 верних а један учитељ поучавао је 54 ђака. Године 1854. имале су обе Неузине (Српска и Хрватска) укупно 2663 становника.
На дан 31.јануара 1921.г пописано је 2552 становника од којих је било: Срба - 1483; Словака - 2; Румуна - 5; Немаца - 189; Мађара - 456; Осталих - 37 становника.
Cerro Mozo, Tzitzio
Cerro Mozo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2096 m.
Неузина
Хрватска Неузина
Године 1788-1801. изменом добара На ово подручје су дошли Хрвати јер је припадало Загребачкој бискупији, којој су и до тада припадали. Загребачка бискупија је ово подручје (око властелинства Биледа) добила као накнаду за Нове власти у Покупљу нису признавале племићка права дотадашњим становницима на том предију (предијалцима), чији је дотадашњи власник био загребачки бискуп.
Да би сачували своја права, у договору с бискупом су одлучили се преселити у Банат. Пресељавати их је почео бискуп Томо Гаљуф 1788. године, а бискуп Максимилијан Врховац је наставио и довршио 1801. године. Предијалци су се населили у Хрватску Неузину, Хрватску Боку, Хрватску Кларију (данас спојену са Српском Кларијом у јединствену Кларију, касније преименовану у (Радојево) те у Хрватску Кечу, која је данас у Румунији . имања, Предијемо, у топуској опатији, чији су поседи били изузети од стране власти и новом државном управном организацијом додељени Војној крајини. Дакле коначно пресељење извршено је 1801. године када су се доселили на имања у Кећи, Радујево (Кларија), Боки и Неузина око 1000 становника У формираним заједницама овог подручја, Хрвати су затекли Србе, Мађаре, Немце, Бугаре. Експлицитно на то указују двојни називи неких насеља попут Српске Бока, Српска Неузина. Поред подељености насеља према ентитету, унутар насеља одмах је дељен и простор те се знало који је српски, који хрватски, а који Њемачки живаљ, односно кафане у којима су се сакупљали у доколици.
Уз земљу, придошли ситни племићи добили су и кметове из српског, румунских и бугарских заједница.
У Неузину се населило 28 племића - предијалаца са породицама: Радошевићи, Бедековић, Парчетић Дуро, Црнолатац, Ковачић, Берковићи - укупно 13 породица које потичу из Шимунова пољане код Беркешевине и носе заједничко племство с породицом Пуцековић из 1656. године. Потом Илијевић, Микшић, Матановићи, Новаковићи. С обзиром на то да је објашњено порекло и свест о пореклу, страх од губљења идентитета у новој средини није се испољио код овог ентитета. Разликујући се од домицилног становништва својим статусом и на првом месту условима под којим су пресељени, новопридошло становништво је релативно брзо укључено у нову културолошку средину. Током времена иако су изгледали као компактна етничка заједница, Истраживања спроведена од 1985. до 1995. године у насељима Бока, Неузина и Радојево (Кларија) показала су да је становништво које припада хрватској заједници кајкавских Хрвата бројчано умањено. Породице су се углавном осуле. Ипак, код малобројних представника хрватске заједнице задржана је свежа свест о пореклу и завичају са тачним наводима имена породица које су пресељене. Историјска база пресељавању мање се помиње. Највероватније је да је студија Анте Меснер Споршића, Колоније хрватских племића у Банату (Месснер Споршић, 1931) утицала на очување свеже свести о пореклу овог ентитета. У периоду својих истраживања а то је крај двадесетих година XXVIII. века Меснер Споршић констатује „како ... данашње генерације ... и не зна своју стару домовину, за места из којих су се населили у Банат и уопштено не зна за повјести тога досељења ... „Међутим, наводи се како су највише свести о себи сачували Хрвати у Боки уз очување кајкавског језика и обичаја. У томе и јесте суштина јер са појавом губљења свих територијалних карактеристика (стари завичај у географском смислу речи), имагинарни свет појединаца или заједнице не подразумева више одређено подручје или насеље као упориште свом идентитету, већ се остварује у сегментима који су тада били.
На дан 31.јануара 1921.г пописано је 458 становника, од којих је било: Срба - 67: Хрвата - 181; Словака - 7; Румуна - 16; Немаца - 39; Мађара - 148 становника.
Демографија
У насељу Неузина живи 1056 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 40,2 година (39,5 код мушкараца и 41,0 код жена). У насељу има 498 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,75.
Становништво у овом насељу веома је нехомогено, а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Коришћена Литература
на Балкану, ур. Биљана Сикимић, Балканолошки институт САНУ, Београд, 2004, 199-216.
Jimmy Durante
James Francis Durante, poznatiji kao Jimmy Durante ili Schnozzle (Snozzle) Durante, (10.2. 1893. – 29.1., 1980.) je bio američki pjevač, pijanist, komičar i glumac, čiji su izgovor, komične inovacije u jezoku, pjesme pod utjecajem jazza i veliki nos — o kome je sam pričao viceve i dao mu inspiraciju za nadimak: "Schnozzola" — pomogli da postane jedna od najpoznatijih i najpopularnijih ličnosti američke popularne kulture sredinom 20. vijeka.
Durante se rdoio u New Yorku kao treće od četvoro djece Mitcha Durantea (1855 –1929) i Margaret Durante (1858–1936). Odrastao u radničkoj porodici, Durante je u osmom razredu napustio školu kako bi se posvetio karijeri ragtime pijanista. Nastupajući po gradu, s vremenom je dobio nadimak "Ragtime Jimmy," a zatim se pridružio prvom gradskom jazz orkestru, poznatom pod nazivom The Original New Orleans Jazz Band. Durante je bio jedini član tog orkestra koji nije bio rodom iz New Orleansa. Njegova navika da prekine pjesmu kako bi ispričao vic, a ostatak orekstra to prati s akordima, postao je Duranteov zaštitni znak. Godine 1920. grupa je promijenila ime u Jimmy Durante's Jazz Band.
1920-ih Durante je svoju slavu nastavio graditi nastupima u vodviljima, pri čemu je postao dio popularnog komičarskog trojca koga su činili Lou Clayton i Eddie Jackson. Početkom 1930-ih je počeo nastupati u filmovima, a s vremenom postao i zvijezda na radiju, dobivši vlastitu emisiju. Godine 1934. snimio je pjesmu Inka Dinka Doo, koja je postala veliki hit, i svojevrsni sinonim njegove karijere. 1943. mu se priključio Gary Moore, s kojim je stvorio uspješan komičarski dvojac.
19.6. 1921. Durante se oženio za Jeanne Olsen, s kojom je ostao do njene smrti 14.2. 1943. Postoje teorije da je tajanstvena fraza s kojom je završavao svoje emisije - "Laku noć, gospođo Calabash, ma gdje bili" - predstavljala homage njegovoj supruzi.
Godine 1950. Durante je, nakon dugogodišnjih nastupa na NBC-jevoj radio-emisiji The Big Show, počeo nastupati na televiziji.
Na Božić 1961. Durante se po drugi put oženio, za Marjorie Little, koju je 16 godina ranije upoznao u kao garderobijerku u Copacabani. Par je usvojio bebu po imenu Cecelia Alicia.
Njegov posljednji važniji filmski nastup bio je u filmu It's a Mad, Mad, Mad, Mad World 1963. godine, gdje njegov lik umire na samom početku. Nakon toga je nastupao u reklamama za Kellogove žitarice. Godine 1972. doživio je moždani udar i posljednje godine života proveo vezan za invalidska kolica. Umro je od upale pluća.
Durante je osim po svojem komičarskom talentu bio poznat i po filantropiji, kao i po neobično vedrom karakteru, zbog koga je uživao ogromnu popularnost među svim svojim kolegama.
Njegov lik je kasnije bio predmet brojnih referenci, parodija i homagea u filmovima i TV-serijama.
Sanssouci
450px|mini|lijevo| Južna (vrtna) [[fasada u obliku tzv. corps de logis dvorca Sanssouci u Potsdamu.]]
mini|300px| "Koncert u Sanssouciju" slikara [[Adolph von Menzel|von Menzela iz 1852. prikazuje Fridrika II. kako svira flautu u glazbenoj dvorani dvorca Sanssouci.]]
Sanssouci je bivša ljetna palača pruskog kralja Fridrika II. Velikog u Potsdamu pored Berlina. Često se smatra njemačkim rivalom francuskom Versaillesu, premda je Sanssouci izgrađen u intimnom rokoko stilu i znatno je manja od svog francuskog baroknog rivala. Palača je značajna zbog brojnih hramova i vrtnih građevina u parku Sanssouci.
Povijest
Palaču je dizajnirao arhitekt Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff i izgradio ju od 1745. do 1747. kako bi udovoljio želji kralja Fridrika za privatnom rezidencijom u kojoj bi se mogao opustiti daleko od pompe i ceremonija Berlinskog dvora. To je naglašeno i samim imenom palače: na francuskom sans souci znači "bez briga" ili "bezbrižno". Fridrik II. Veliki je ignorirao arhitekte koji su mu savjetovali da izgradi još jedan kat (piano nobile), te zbog toga dvorac izgleda jako malen gledano iz parka, više poput oranžerija (vrtne zgrade) nego kao palača, a iz dvorca nije najbolji pogled na park. Zbog nesuglasica oko smještaja palače u parku, Knobelsdorff je otpušten godine 1746., a Jan Bouman, nizozemski arhitekt, je završio projekt.
Tijekom 19. stoljeća Sanssouci je postao rezidencijom pruskog kralja Fridrika Vilima IV. koji je zaposlio arhitekta L. Persiusa da obnovi i uveća palaču, dok je Ferdinand von Arnim bio zadužen da napravi korekciju tla i popravi pogled iz palače. Palača, zajedno s gradom Potsdamom, je ostao dvorskom rezidencijom njemačkih carskih obitelji sve do pada dinastije Hohenzollern 1918. U njihovom vlasništvu je i bila do godine 1927. kada je pripala Pruskoj upravi za parkove i palače ("Verwaltung der Staatlichen Schlösser und Gärten"). .
Tijekom Drugog svjetskog rata, palača je ostala skoro nedirnuta (osim Fridrikovog mlina koji je uništen), unatoč razornim bitkama koje su se odvijale u njenoj neposrednoj blizini 1945. Nakon rata postala je turističkom atrakcijom u Istočnoj Njemačkoj, i nije doživila sudbinu drugih carskih spomenika u Istočnoj Njemačkoj koji su zbog nemara propadali. Palača je održavana u skladu s njenom važnošću, i otvorena za javnost.
Nakon ujedinjenja Njemačke godine 1990., vraćena je većina njenog blaga s obje strane Njemačke i ispunjena je posljednja želja Fridrika Velikog, te je on sahranjen u svojoj palači, u grobnici koja gleda na njen park. Iste je godine palača Sanssouci upisana na UNESCOv popis mjesta svjetske baštine u Europi (kao jedan od dvoraca u Potsdamu i Berlinu), a 1995. osnovana je i zaklada koja održava pruške palače i vrtove od Berlina do Brandenburga. Ove palače danas posjećuje više od dva milijuna posjetitelja godišnje iz cijeloga svijeta. lijevo|mini|220px| Sanssouci oko 1900. god. Palača se do danas nije uvelike izmjenila.
Odlike
Palača je zapravo velika jednokatna vila—više nalik na Château de Marly nego na Versailles. Sastoji se od deset osnovnih soba izgrađenih na obronku terasastog parka. Kralj Fridrik je toliko utjecao na njen plan i uređenje da se njen stil karakterizira kao originalni "Fridrikov rokoko", a toliko je suživio s tom palačom da je rekao kako će "to mjesto umrijeti s njim".
Kada je upisana na UNESCOV popis svjetske baštine navedeno je:
Bagnarola, Bologna
Bagnarola je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 315 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Škola za umjetnost i obrt, Weimar
Škola za umjetnost i obrt vojvodstva Sachsen-Weimar (njemački: Großherzoglich-Sächsische Kunstgewerbeschule Weimar) je bila privatna umjetnička škola, osnovana 1. aprila 1908. god. na inicijativu belgijskog secesijskog arhitekta van de Veldea (1863.-1957.) i vojvode Wilhelma Ernsta od Sachsen-Weimara u gradu Weimaru. Kao takva, djelovala je sve do 30. septembra 1915. godine zbog početka Prvog svjetskog rata. mini|lijevo| Pročelje škole umjetničkih zanata s Van der Veldeovim studijem u potkrovlju mini|lijevo| Freska [[Oskar Schlemmer|Oskara Schlemmera u stubištu zgrade]] Sama građevina ima dva krila. Zapadno krilo s pročeljem u obliku potkovice je bila Škola s privatnim studijem van de Veldea u potkrovlju, a istočno je bilo kiparska školom s privatnim studijem kipara Adolfa Brütta.
U ovoj zgradi 1919. god. Walter Gropius osnovao slavnu školu za umjetnost i dizajn, Bauhaus. Središnje stubište, koja je prekrasnim zidnim slikama ukrasio Oskar Schlemmer, je bilo mjesto prve Bauhaus izložbe 1923. god. Bauhaus je djelovao u ovoj zgradi do njenog seljenja u novosagrađenu zgradu u Dessau 1925. god.
Otto Banning (1883.-1959.) 1926. god. sve Weimarske umjetničke institucije spaja u Državni univerzite umjetnosti i arhitekture ( Staatlichen Hochschule für Handwerk und Baukunst) ili ukratko Bauhochschule. Nakon nacističkog direktora Paula Schultze-Naumburga (od 1. aprila 1930.), 1940. god. direktor postaje Gerd Offenberg (189.7-1987.) kada postaje Škola arhitekture i likovnih umjetnosti u sklopu tehničkih fakulteta. Od 1945.-51. god. pod vodstvom je Hermanna Hensel (1905.-1995.)kao Škola arhitekture i građevinarstva. Restrukturirana je u širokom rasponu od političkih promjena 1989. do 17. maja 1996. god. kada dobiva naziv Bauhaus univerzitet Weimar.
Ova bivša školska zgrada Bauhausa je danas jedna od zgrada Univerziteta Bauhaus i od 1996. god. UNESCO-va svjetska baština, zajedno s drugim zgradama Bauhausa u Weimaru i Dessau.
Nueva Australia, Batopilas
Nueva Australia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 672 m.
Condé-sur-Vesgre
Konde sir Vegr je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Ivlen.
El Carricito, Comondú
El Carricito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Condé-sur-Vesgre
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 828, a gustina naseljenosti je iznosila 77 stanovnika/km².
El Carricito, Comondú
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 219 m.
The Colgate Comedy Hour
The Colgate Comedy Hour je bio američki muzičko-humoristička varijete televizijska emisija koj se prikazivala na NBC-u od oktobra 1950. do decembra 1955. U njoj su nastupali mnogi značajni komičari i zabavljači tog vremena, kao što su Eddie Cantor, Dean Martin i Jerry Lewis, Fred Allen, Donald O'Connor, Abbott i Costello, Bob Hope, Jimmy Durante i Gordon MacRae.
Emisija je evoluirala od prve NBC-jevog TV-varijetea Four Star Review, sponzoriranog od Motorole. NBC-jev plan je bio da se svakog tjedna rotiraju četiri vodeća komičara kako bi se time konkurialu emisiji Eda Sullivana Toast of the Town koja se emitirala na CBS-u.
Novu emisiju je sponzorirala tvrtka Colgate-Palmolive, po kojoj je dobio ime. Emisija je doživjela uspjeh, a tokom sezone 1950/51. je AT&T postavila koaksijalnu/mikrovalnu vezu između Zapadne i Istočne obale, što je omogućilo istovremeni prijenos iz dva studija. Tada su stvorene dvije produkcijske jedinice - u New Yorku i u Hollywoodu, s time da su Martin & Lewis vodili emisiju sa Zapadne obale, a Eddie Cantor iz New Yorka. To je NBC-ju omogućilo veći izbor gostiju, dok je Ed Sullivan bio prisiljen koristiti samo one u New Yorku.
22.11. 1953. je Colgate Comedy Hour ušao u TV-historiju kao prva emisija emitirana u boji, odnosno u NTSC standardu. Nju je vodio Donald O'Connor.
Međutim The Ed Sullivan Show je postajao sve jači. Posljednja emisija bila je specijalna božićna epizoda 25.12. 1955.
Cure, Brescia
Cure je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 458 m.
Crețești, Târgu Cărbunești
Crețești je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Târgu Cărbunești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 312 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 318 m.
Нова Црвенка
Нова Црвенка је насеље у Србији у општини Кула у Западнобачком округу. Према попису из 2011. било је 420 становника (према попису из 2002. било је 524 становника).
Демографија
У насељу Нова Црвенка живи 415 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 40,0 година (39,6 код мушкараца и 40,3 код жена). У насељу има 195 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,69.
Opština Micești, Argeș
Micești je opština u Rumuniji u okrugu Arđeš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 397 m.
Нова Црвенка
Демографија
Ово насеље је углавном насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника.
Напомене
→ * - Подаци за површину и густину насељености дати су збирно за катастарску општину Црвенка, на којој се налазе два насеља Црвенка и Нова Црвенка.
Anije Ruf
Anije Ruf (Annius Rufus, početak 1. vijeka n.e.) bio je rimski velikodostojnik iz doba cara Augusta. Poznat je isključivo kao prefekt Judeje, koji je na tom mjesto naslijedio Maka Ambivula godine 12. Mandat mu je trajao tri godine, i, prema navodima Flavija Josip, tada se nije dogodilo ništa značajno osim Augustove smrti. Sljedeće godine ga je zamijenio Valerije Grat.
Vinita, Oklahoma
Vinita je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.743, što je 729 (-11,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Les jeux sont faits (film)
Les jeux sont faits je francuski crno-bijeli fantastični film snimljen 1947. u režiji Jeana Delannoya. Temelji se na istoimenom scenariju, odnosno romanu Jean-Paula Sartrea. Protagonisti, koje tumače Micheline Presle i Marcello Pagliero su dvoje mladih ljudi iz različitih društvenih slojeva koji stradaju nasilnom smrću, te, kada dođu u zagrobni život otkrivaju da su bili namijenjeni jedno drugom kao srodne duše. Radnja prikazuje kako im nebeski birokrati dozvoljavaju 24 sata da se vrate na zemlju i pokušaju ostvariti ljubavnu vezu.
Provenzani, Messina
Provenzani je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
By Inferno's Light
By Inferno's Light je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazana 17. februara 1997. godine. Radnja se neposredno naslanja na prethodnu epizodu In Purgatory's Shadow i prikazuje kako Elim Garak, Worf i klingonski general Martok pokušavaju pobjeći iz dominionskog zatvora, dok kapetan Sisko pokušava spriječiti dominionski napad na DS9.
Unity (Star Trek: Voyager)
Unity je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 12. februara 1997. godine. Radnja prikazuje kako Chakotay prilikom istraživačke misije na jednoj planeti otkriva zavađene frakcije brodolomaca za koje se ispostavi da su bivši članovi Borg kolektiva.
Scenario za epizodu je napisao Kenneth Biller, inspiriran legendom o Kuli Babilonskoj, ali i nedavnim raspadom Sovjetskog Saveza.
Radnja
Vraćajući se sa izvidničke misije, Chakotay i zastavnica Kaplan primaju federacijski poziv u pomoć sa jednoga planeta. Lansiraju sondu kako bi obavijestili Voyager gdje se nalaze i polako se spuštaju na planet. Ubrzo nakon slijetanja bivaju napadnuti od grupe nasilnih humanoida. Zastavnica Kaplan je ubijen, a Chakotay ranjen, no spašava ga druga grupa koju predvodi žena - Riley - koja odvodi Chakotaya na sigurno. Riley mu objašnjava da je članica velike grupe sastavljene od različitih vrsta koje su oteli tuđinci i ostavili da se brinu sami za sebe, no nisu svi od njih prijateljski raspoloženi.
Voyager pronalazi borgovu kocku kako lebdi svemirom. Tim odlazi na nju i pronalaze 1100 mrtvih borgovih radilica. Otkrivaju da je brod prestao funkcionirati prije pet godina.
Na planetu Chakotay je zaprepašten kada saznaje da su Riley i svi ostali Borg, ili da su barem bili. Oni nisu oteti već su bili asimilirani, no prije pet godina njihova kocka je bila oštećena u elektro-kinetičkoj oluji koja je prekinula njihovu vezu sa Borg kolektivom. Oni koji su preživjeli su se naselili na obližnjem planetu, no ubrzo su se međusobno počeli boriti za hranu i ostale potrepštine. Riley se nada da im Chakotay može pomoći, no sada je on taj koji treba pomoć. Njegova jedina nada za ozdravljenjem jest da se poveže sa Riley i manjom grupom u kolektivnu iscjeliteljsku vezu. Nakon što je to učinio, njegove ozljede su se gotovo iscijelile i osjeća se puno bliže cijeloj grupi, posebice prema Riley.
Pronašavši Chakotaya, Voyager teleportira svoga prvog časnika i Riley na brod. Riley traži pomoć od Janeway kako bi ponovo uspostavili kolektivnu vezu između svih bivših pripadnika Borga na planetu uz pomoć pokvarene borgove kocke. Ona vjeruje da će to zaustaviti borbu i nasilje i omogućiti im da rade zajedno i stvore pravu zajednicu. Janeway odbija, bojeći se aktivirati borgov brod i stvoriti novi kolektiv jer smatra da bi to bilo opasno za sve. Riley se vraća na planet, no ona je još povezana sa Chakotayem i tu vezu iskoristi kako bi ga navela da im pomogne. Čim su ponovo uspostavili vezu, novi Kolektiv uništi borgovu kocku i oslobodi Chakotaya zahvaljujući mu na pomoći.
Sydney Schanberg
Sydney Hillel Schanberg (Clinton, MA, 17. siječnja 1934. – Poughkeepsie, NY, 9. srpnja 2016.) bio je američki novinar, najpoznatiji po svojim tekstovima koji su se bavili turbulentim događajima u Kambodži tokom 70-ih godina. Za vrijeme karijere je primio Pulitzerovu nagradu, dvije Polkove nagrade, dvije OPC-ove nagrade te nagradu Sigma Delta Hi za istaknuti novinarski rad. Njegov rad na pokrivanju događaja u Kambodži tematiziran je u nagrađivanom filmu The Killing Fields, gdje ga je tumačio Sam Waterston.
Biografija
Schanberg je rođen 1934. godine u Clintonu, MA, kao sin Frede (née Feinberg) i Louisa Schanberga; njegov otac je bio židovskog porijekla i bio je vlasnik trgovine. Nakon završene srednje škole, upisao se na Harvard, ali je nakon započetog studija prava otišao u Texas na odsluženje vojnog roka.
Međunarodni izvjestitelj
Godine 1959., Schanberg je započeo raditi u New York Timesu kao novinar. Dobar dio početka 70-ih godina proveo je u Jugoistočnoj Aziji kao strani dopisnik za Times. Od 1969. do 1973. bio je šef ureda u New Delhiju te je, 1971. godine, pisao o genocidu u tadašnjem Istočnom Pakistanu (danas Bangladeš). Godine 1973. službeno postaje dopisnik za Jugoistočnu Aziju te izvještava o Vijetnamskom ratu.
Poseban fokus njegovog rada iz ovog perioda bila je Kambodža. Nakon što je godinama pisao o borbama, sredinom 70-ih godina se fokusirao na odlazak Amerikanaca iz zemlje te predstojeću promjenu režima, napisavši o Kambodžanima jednom prilikom kako je "teško zamisliti kako bi njihovi životi mogli biti ikakvi doli bolji kada Amerikanci odu". U depeši od 13. travnja 1975. godine, napisao je – "Indokina bez Amerikanaca: za većinu, to je bolji život". Nakon dolaska Crvenih Kmera na vlast, Schanberg je bio jedan od rijetkih novinara koji su ostali u Phnom Penhu nakon pada grada. Njegovom pomoćniku i njemu zaprijećeno je smrću tako da su bili prisiljeni skrivati se u francuskoj ambasadi. Po pitanju svojih iskustava iz ovog perioda, Schanberg je napisao: "Gledao sam kako mnoge moje kambodžanske prijatelje tjeraju iz grada kao stoku. Većinu nisam više nikada vidio. Svi smo se mi osjećali kao izdajnici, kao ljudi koji su bili zaštićeni i nisu učinili dovoljno da spase svoje prijatelje. Bio nas je sram. Još uvijek jest". Nakon dva tjedna skrivanja u ambasadi, Schanberg je kamionom evakuiran u Tajland, odakle se vratio u Sjedinjene Države.
Godine 1976., Schanberg je dobio Pulitzerovu nagradu u kategoriji međunarodnog izvještavanja zbog, kako je navedeno u objašnjenju, "njegovog izvještavanja o komunističkom preuzimanju vlasti u Kambodži, realiziranog uz veliki rizik kada je odlučio ostati na svojoj poziciji nakon pada Phnom Penha". Godine 1980., njegova priča "The Death and Life of Dith Pran", objavljena je kao knjiga te je postala izrazit uspjeh, a govorila je o iskustvima njegovog suradnika i bliskog prijatelja, Ditha Prana, s Pol Potovim režimom. Bruce Robinson je prema priči napisao scenarij koji će 1984. godine biti ekraniziran kao uspješni i nagrađivani film The Killing Fields; Schanberga je u filmu tumačio Sam Waterston, koji je za svoju ulogu nominiran za Oscara.
Karijera u Sjedinjenim Državama
Od 1977. do 1980. godine, Schanberg je bio urednik Timesove gradske rubrike, prije nego je 1981. godine postao kolumnist specijaliziran za New York. Iako je inicijalno, nakon dobivanja Pulitzera, bio glavni kandidat za nasljednika A. M. Rosenthala na mjestu izvršnog urednika, Schanbergovi inovativni pristupi lokalnim temama (poput predložene serije članaka o gej stručnjacima iz više srednje klase koju je Rosenthal na koncu spriječio) te otrovne kritike njujorške industrije nekretnina doveli su do raskola između Rosenthala i Schanberga. Rosenthal je, na koncu, u rujnu 1985. godine ukinuo Schanbergovu kolumnu nakon što je ovaj kritizirao novine zbog loše obrade priče o izgradnji autoceste prema zapadu. Ponuđeno mu je mjesto u časopisu The New York Times Magazine, koje je odbio, nakon čega je dao otkaz u Timesu.
Od 1986. do 1995. godine, Schanberg je bio urednik i kolumnist za New York Newsday. Intenzivno je pratio rad posebnog odbora Senata po pitanju američkih ratnih zarobljenika iz Vijetnamskog rata te je postao izrazito angažiran u praćenju te priče; pišući kasnije za Penthouse, ali i The Village Voice te The Nation, Schanberg je postao jedan od najglasnijih zagovornika teorije zavjere o namjerno napuštenim ratnim zarobljenicima, čije se samo postojanje nastoji zataškati.
Godine 1992., uručena mu je Lovejoyjeva nagrada, kao i počasni doktorat iz prava na Colby Collegeu. Kasnije je bio na čelu istraživačkog tima portala APBNews.com, koji je 1999. godine nagradu istraživačkih novinara i urednika. U tom se periodu preselio u New Platz, gdje je 2001. godine postao prvi gostujući profesor novinarstva na Njujorškom državnom univerzitetu u New Paltzu.
Godine 2006., odlazi iz The Village Voicea (gdje je bio kolumnist od 2002. godine) u znak protesta zbog promjena uredničke politike, političke orijentacije i kadra, koje su uslijedile nakon što je novine preuzeo novi izdavač, New Times Media.
Dana 1. srpnja 2010., American Conservative je objavio Schanbergov članak u kojem iznosi svoju borbu u nastojanju da dokaže tezu da su američke vlasti ostavile stotine ratnih zarobljenika u Sjevernom Vijetnamu po završetku rata. Preminuo je 9. srpnja 2016. godine od posljedica srčanog udara pretrpljenog tjedan dana ranije.
Oak Hall, Virginia
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 255.
Prefekt
Prefekt (praefectus) je naziv za magistrata, odnosno javnog funkcionara koji u raznim zemljama ima različite dužnosti i ovlasti. Teritorija ili institucija nad kojom prefekt ima nadležnost se ponekad naziva prefektura.
Riječ potječe od latinskog izraza praeficere, a što znači "stati ispred". Prvi put se pojavio u antičkom Rimu gdje je označavao niz različitih javnih službenika. Od pada Rimskog Carstva se počeo koristiti i u nizu zemalja, pogotovo onima gdje se kao službeni jezik koristi neki od romanskih jezika.
Drevni Rim
Praefectus je obično bila titula koju su nosili niže rangirani službenici, odnosno službenici koji nisu bili izabrani, nego imenovani ili podređeni izabranim službenicima. U pravilu su obavljali rutinske poslove, kao vođenje zatvora ili civilne uprave.
Pretorijanski prefekti
Pretorijanski prefekt (Praefectus praetorio) je u početku bio tek komandant tjelesne straže generala, da bi važnost dobio kada je Pretorijanska garda dobila ulogu o dređivanju carecva. Od vremena Dioklecijanove tetrarhije (c. 300) pretorijanski prefekti su postali upravnicima jedne od četiri pretorijskih prefektura, odnosno razine iznad novostvorenih dijeceza i na manje dijelove podijeljenih provincija.
Još na samom početku carskog režima, Egiptu je priznata važnost kao posebnoj provinciji, te je tamošnji guverner nosio specifičnu titulu Praefectus Augustalis.
Vojni prefekti
Neke od pomoćnih trupa su imali posebne titule za svoje prefekte:
Feudalno doba
U srednjem latinskom je præfectus služio da označi razne službenike—upravne, vojne i sl. najčešće uz titulu vezanu uz lokalni govor (kao Burggraf).
Katolička crkva
Izraz se koristi i u Katoličkoj crkvi, koja je veći dio terminologije kanonskog prava preuzela od rimskog prava.
Obrazovne institucije
U nekim školama u anglosaksonskim zemljama prefekt (prefect) je naziv koji se daje učeniku koji ima određeni autoritet nad drugim učenicima, odnosno redaru. Ponekad iznad njih postoje učenici s titulama viši prefekt (Senior prefect). U prošlosti su nekada imali široke ovlasti, uključujući tjelesno kažnjavanje svojih nediscipliranih kolega.
U Švedskoj se, pak, izraz prefekt (sv:prefekt koristi za čelnika univerzitetske katedre.
Los Halcones, Arteaga
Los Halcones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2356 m.
Isole, Alessandria
Isole je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 237 m.
Las Playas, Tonaya
Las Playas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tonaya.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 850 m.
Arbas
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 186 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 405 metara (maksimalnoj 840 m, a minimalnoj 392 m).
13
Godina 13. (XIII) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Silija i Planka ili, rjeđe, '''godina 766. Ab urbe condita'''. Oznaka "13." za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
El Chapopote, Tamiahua
El Chapopote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tamiahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
La Tejocotera, Quitupan
La Tejocotera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Quitupan.
Salino, Genoa
Salino je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 287 m.
3-(N-Morfolino)propansulfonska kiselina
3-(N-Morfolino)propansulfonska kiselina ili MOPS je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 209,263 Da.
Operacija Višegrad
minijatura|Diverzantska akcija na željezničkoj pruzi Sarajevo-Višegrad, septembra 1941. Operacija Višegrad je bila operacija hrvatske vojske usmerena protiv četnika i partizana u cilju gušenja ustanka u NDH 1941. godine.
Trajanje: 30. rujna 1941. – 4. prosinca 1941.
Cilj: uništiti četnike koncentrirane oko Rogatice 40 km istočno od Sarajava i Višegrada, grada na rijeci Drini 69 km udaljen od Sarajeva. Partizani i četnici pokrenuli su žestoke napade na ovo područje i zauzeli ga 21. listopada 1941.
Partizanske i četničke snage: Romanijski odred i elementi Kalinovičkog odreda.
Hrvatske snage: 13. pješačka pukovnija, elementi Zagrebačke konjičke pukovnije i ostali.
Vođenje operacije i ishod: Borba se oduljila i trajala je tjednima. Na kraju nijedna strana nije ostvarila značajniji uspjeh.
Barrio del Llano, Santa María Nduayaco
Barrio del Llano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Nduayaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2358 m.
Puerto Ancho, Tzitzio
Puerto Ancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1527 m.
Arroyo Hondo, Batopilas
Arroyo Hondo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2278 m.
Pseudomaurski stil
mini|desno|Obnovljena Gradska vijećnica u Sarajevu mini|desno|Zgrada Gradske vijećnice u Brčkom
Pseudomaurski arhitektonski stil se pojavio na području Bosne i Hercegovine krajem 19. vijeka sa dolaskom austrougarske vladavine.
Austrougarski period je period intezivne gradnje, čime nova uprava zadovoljava potrebe vlasti i potrebe stanovništva. Pseudomaurska arhitektura ili kako je historičari arhitekture još zovu - arhitektura eklektike u Bosni i Hercegovini je interpretacija orijentalnog sloga, maurske athitektura ili pseudoorijentalni izraz. Maursko doba u Španiji (VII-X vijek) postaje izvor ideja i inspiracije austrougarskim arhitektima koji su djelovali na prostorima Bosne i Hercegovine. Među svjetski poznatim spomenicima ovog razdoblja u Španiji najdominantnije mjesto zauzima Alhambra ili Crvena tvrđava u Granadi i Velika džamija u Cordobi.
Pseudomaurski stil je bio baziran na historicizmu kao nastavak razvoja renesansne klasične arhitekture, koja je okončana sa pojavom moderne. Formalne karakteristike ovog stila su: potkovičasti lukovi, ornamentika u štuku, lukovičaste kupole i dekoracija horizontalnih linija eksterijera u karakterističnim bojama.
Reprezentativni objekti
Arhitekta Josip Vancaš već 1888. godine pseudomaurski stil primijenjuje na zgradi Muhamedanske gradske čitaonice u Sarajevu. Na vakufskoj zgradi (hotel Central), koristi plitku čipkastu dekoraciju, a otvore prozora završava potkovičastim lukovima. Poznatiji objekti građeni u ovom stilu su:
Sinagoge
Pri izgradnji jevrejskih hramova krajem 19. i početkom 20. stoljeća, korišten je Pseudomaurski stil, obzirom da je u svom određenju nosio vezu sa stilskim uzorima u Španiji u doba Kalifata. Najveći broj bosanskih Jevreja Španiju je smatrao zemljom svog porijekla.
Pontemazzori, Lucca
Pontemazzori je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 226 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 114 m.
Uroševina
Uroševina je naselje u opštini Mojkovac u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 460 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 495 stanovnika).
Demografija
U naselju Uroševina živi 344 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 35,3 godina (34,0 kod muškaraca i 36,9 kod žena). U naselju ima 131 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,51.
Winslow Homer
Winslow Homer (24. veljače 1836. – 29. rujna 1910.) bio je američki slikar i grafičar, poznat po pejzažima i pomorskim motivima, te kao jedan od najznačajnih likovnih umjetnika u SAD-u u 19. stoljeću. Bio je samouki umjetnik, a karijeru je započeo kao ilustrator za novine. Kasnije se preorijentirao na slikanje uljenim bojama, da bi kasnije radio u akvarelu.
Biografija
Winslov Homer se u djetinjstvu i mladosti počeo baviti likovnom umjetnošću kao samouki slikar, uglavnom pod utjecajem majke koja je slikala akvarele. Godine 1855. radio je kao šegrt u jednoj litografskoj radionici u Bostonu. Počevši od 1857. surađivao je kao ilustrator za različite časopise, najviše za Harper's Weekly Magazine i Ballou's Pictorial Magazine.
Njegova likovna djela su karakterizirana jednostavnim oblicima i vrlo oštrim konturama, u jakom kontrastu svijetla i sjene. Ovaj način slikanja će biti karakterističan za Homera tijekom cijele umjetničke karijere.
Iako s impresionizmom ima puno dodirnih točaka, kao npr. posebna pažnja prema prirodnoj svjetlosti i slikanje u prirodi, impresionisti nisu nikad posebno utjecali na Homera. mini|lijevo|250px| "Golfska struja" (The Gulf Stream), 1899., [[uljene boje|ulje na platnu, Metropolitan Museum of Art, New York. Prikaz dramatičnosti borbe čovjeka protiv sila prirode bio je karakterističan za Homerovo zrelo razdoblje.]] Godine 1873. počinje koristiti tehniku akvarela i u kratko vrijeme ova tehnika postaje jednako važna kao i ulje na platnu. Scene prikazane akvarelom uglavnom prikazuju idilične scene života na selu i poznata turistička središta s otmjeno odjevenim ženama i djecom u igri. Slike iz tog razdoblja karakterizira svježi i opušteni stil. Homer se 1881. seli u Englesku na obalu Northumberlanda i tamo ostaje dvije godine, gdje mu se budi interes za more i život ribara i njihovih obitelji, koje prikazuje u nizu slika kako akvarelom tako i uljem na platnu. U povratku u SAD, Homer se seli u gradić Prout's Neck, na obali Mainea, gdje kreira većinu najvažnijih slika s temom mora i života vezanog uz more. Kako bi pronašao inspiraciju za slikanje scena vezanih uz more, od 1884. Homer često putuje u obalne i otočne zemlje kao Floridu, Kubu i Bahame. Veći dio mnogih slika ovog razdoblja su akvareli koji odišu spontanošću i gotovo impresionističkom svježinom, zadržavajući uvijek svoj temelj u realizmu. U ovom je razdoblju često nastojao prikazati dramatičnost borbe čovjeka protiv sila prirode, uglavnom prikazom usamljenih mornara na malim plovilima usred olujnog mora. Jedna od najpoznatijih slika ove vrste je "The Fog Warning", ulje na platnu koji prikazuje bješnjenje oluje na moru iz perspektive mornara na malom plovilu. Homerov cilj, međutim, nije realistički prikaz scene, usprkos slikanju s mnoštvom detalja. Njega je više zanimao prikaz dramatičnosti teških situacija u kojem se nalazi čovjek, njegova usamljenost u borbi protiv sila prirode i indiferencija prirode naspram ljudskog života i njegove patnje.
Ekspresivnost u njegovim zrelim djelima imala je velik utjecaj na kasnije slikare realizma u Sjevernoj Americi.
Winslow Homer je umro 29. rujna 1910. u svojoj kući u Prout's Necku.
Sunrise Manor, Nevada
Sanrajz Mejnor je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nevada.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 189.372, što je 33.252 (21,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bamberg
Bamberg je grad u Gornjoj Franačkoj njemačke savezne pokrajine Bavarske, na rijeci Regnitz, blizu njenog ušća u Majnu. Bamberg je jedan od rijetkih njemačkih gradova koji nije stradao u bombardiranju tijekom drugog svjetskog rata zbog obližnje tvornice artiljerije koja je spriječavala prelet zrakoplova. ime grada vjerojatno potječe od plemićke dinastije Babenberg. U gradu se nalazi preko 7,000 stranaca, uključujući 4,100 američkih vojnika. Od 1993. se stari dio grada nalazi na popisu UNESCO-ve Svjetske baštine.
Povijest
U vrijeme seobe Germana, nakon propasti Rimskog carstva, oblast Bamberga naseljavaju Slaveni. Grad oko dvorca Babenberch se prvi put spominje 902. god., a kralj Henrik II. Sveti ga proglašava svojim obiteljskim posjedom i sjedištem biskupije 1007. godine. Nova bamberška katedrala je posvećena 1012., a 1017. god. osnovan je benediktinski samostan sa sjemeništem. Henrik II. i njegova žena Cunigunda su sahranjeni u gradskoj katedrali. Od sredine 13. stoljeća, biskupi Bamberga su ujedno bili i kneževi Svetog rimskog carstva,te su vladali gradom i gradili monumentalne građevine. Teritorija na kojoj su vladali biskupi znatno se smanjila u doba protestantske reformacije. Crkveni procesi protiv vještica u 17. stoljeću su odnijeli na stotine žrtava, a vrhunac su dosegli od 1626.-1631. god. Sveučilište u Bambegu je osnovano 1647. god. kao Academia Bambergensis.
Bamberg je izgubio nezavisnost 1802. god. i slijedeće godine postaje dio Bavarske Republike. Nakon Prvog svjetskog rata, prvi republikanski ustav Bavarske je izglasan u Bambergu.
Godine 1973., Bamberg je proslavio 1000 godina od osnivanja.
Znamenitosti
mini|lijevo|200px| Bamberški jahač
Bamberg se često zove i „Franačkim Rimom“ jer se prostire na sedam brežuljaka u dolini rijeke Regnic. Zbog privlačnih kućica na riječnim brijegovima, nekada naseljenim ribarima, zvali su je i „Mala Venecija“ (Kleine Venedig).
Znamenitosti koje su zaštićene kao UNESCOva svjetska baština u staroj gradskoj jezgri su:
U njegovom povijesnom središtu (Bürgerstadt), između vijugavih ulica, nalaze se gusto zbijene zgrade. Bamberška stara gradska vijećnica je jedinstvena u svijetu jer se nalazi na sred mosta preko rijeke. U prvoj polovici 18. stoljeća obnovljena je u baroknom stilu.
Biskupskim dijelom grada (Bischofsstadt) dominira Bamberška katedrala koja je izgrađena u romaničko-gotičkom stilu (tu je i treća zgrada iz 1211.–1237. god. jer su prethodna dva izgorila u požaru), s četiri vitka tornja. Za skulpturu pročelja iz prve polovice 13. stoljeća, tzv. „Bamberški jahač“, koja prikazuje ideal srednjovjekovnog viteza, pretpostavlja se da predstavlja ugarskog kralja Stjepana I. Unutrašnjost s dva oltarska kora ima prekrasne gotičke dekoracije.
Na trgu ispred katedrale, nasuprot starom kneževom dvoru (Alte Hofhaltung) iz 16. stoljeća, izborni knez-biskup Lothar Frantz von Schenborn je na prijelazu iz 17. u 18. stoljeće dao izgraditi velelebnu Novu rezidenciju (Neue Residentz). U reprezentativnim dijelovima Nove rezidencije danas je smještena bamberška sekcija državne galerije, gdje se posjetitelji mogu diviti dvoranama ukrašenim prekrasnim štukaturama, ali i umjetničkim djelima mnogih starih majstora.
Operacija Ozren
Operacija Ozren je bila operacija protiv partizana radi gušenja ustanka u NDH 1941. godine.
Bamberg
Znamenitosti
Godine 1647., u Bambergu je osnovana Akademija koja je 1803. godine zatvorena, a zatim ponovo obnovljena. Danas je to „Sveučilište Otto-Friedrich u Bambergu“ koje pohađa više od 9,300 studenata.
Operacija Ozren
Trajanje: 3. prosinca 1941. - 12. prosinca 1941.