cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Salamon Berger
Biografija
Berger je rođen u Mnešicama, Nové Mesto nad Váhom u Slovačkoj 1858 godine. Odrastao je u židovskoj obitelji. Nakon smrti roditelja, sa 16 godina, preselio je u Zagreb. Kao trgovac tekstilom i proizvođač predstavljao je hrvatsku industriju na 96 izložbi diljem Europe, Amerike i Australije, gdje je i postigao znatan uspjeh. Također, uredio je skladišta i zastupništva u Hamburgu, Berlinu, Monaku, Parizu, Chicagu, St. Louisu i drugdje. Tijekom života prikupljao je etnografsku građu, iz koje su neki dijelovi izdvajani te prodavani ili, u manjoj mjeri, poklanjani muzejima. Najveći broj tekstilnih predmeta, tkanja, pletiva, veziva i čipki, prikupio je na području Posavine. Pod nazivom Zemaljska zbirka Salamona Bergera ta je građa znatnim dijelom, kao i većina Bergerovih zbirki, kasnije pripala Etnografskom odjelu Narodnog muzeja u Zagrebu, odnosno Etnografskom muzeju, po njegovom osnutku 1919. godine. Berger bio je osnivač i ravnatelj Etnografskog muzeja od osnutka 1919. do 1925. godine. Berger je sve do smrti imao titulu počasnog direktora te je i dalje bio aktivno uključen u rad Muzeja. U razdoblju između dva svjetska rata Etnografski muzej je, na poziv Ministarstva trgovine i industrije ili Ministarstva socijalne politike i narodnog zdravlja tadašnje Države SHS, odnosno kasnije Kraljevine Jugoslavije, sudjelovao u organizaciji nekoliko međunarodnih izložbi: 1925. u Parizu (narodno rukotvorstvo, dekorativna umjetnost) i 1927. također u Parizu (ćilimarstvo). Muzejski predmeti izlagani su na svjetskim izložbama u Barceloni (1929.), Kopenhagenu (1930.) i Saarbrückenu (1931./1932.) te na velikoj međunarodnoj izložbi u New Yorku (1939.). Berger je umro u Zagrebu 11. 1. 1934. godine i pokopan je na groblju Mirogoj.
Abu Bakr al-Bagdadi
Militantne aktivnosti
Sudeći po podacima Ministarstva odbrane SAD, El Bagdadi je držan u američkom vojnom kampu Buka kao „internirani civil“ od februara do decembra 2004, kada je pušten. Odbor koji je odlučivao o njegovom puštanju je predložio „bezuslovno oslobađanje“ El Bagdadija i ne postoje podaci da je bio zatvaran u nekom drugom periodu. Sa druge strane, u više novina je objavljeno da je el Bagdadi bio zatvoren od 2005 do 2009. mini|levo|Zatvorska fotografija El Bagdadija tokom boravka u kampu Buka
Vođa Islamske države Iraka
Islamska država Iraka (ISI), poznata i kao Al Kaida Iraka je bila irački ogranak međunarodne islamističke organizacije Al Kaida. Dana 16. maja 2010. objavljeno je da je El Bagdadi postao vođa ISI nakon smrti njegovog prethodnika Abu Omara el Bagdadija u napadu mesec dana ranije.
Kao vođa ISI, El Bagdadi je bio odgovoran za organizovanje i upravljanje velikim operacijama kao što je napad na Um el Kura džamiju u Bagdadu 28. avgusta 2011, u kome je ubijen poznati sunitski pravnik Halid el Fahdavi. Između marta i aprila 2011, ISI je preuzela odgovornost za 23 napada južno od Bagdada, za koje se tvrdi da su izvršeni pod El Bagdadijevom komandom.
Nakon američke akcije 2. maja 2011. u Abotabadu u Pakistanu, u kojoj je ubijen vođa Al Kaide, Osama bin Laden, El Bagdadi je izdao saopštenje u kome je slavio Bin Ladena i zapretio nasilnom odmazdom za njegovu smrt. 5. maja 2011, El Bagdadi je preuzeo odgovornost za napad u gradu Hili u kome je ubijeno 24 policajca i ranjeno 72 ljudi.
Dana 22. decembra 2011, serija koordinisanih napada automobilima bombama i improvizovanim eksplozivnim napravama je izvršena u desetak krajeva širom Bagdada. U ovim napadima su poginule najmanje 63 osobe, a ranjeno je 180; napad je usledio samo nekoliko dana nakon što su Sjedinjene Države završile povlačenje svojih trupa iz Iraka. 26. decembra, ISI je izdala saopštenje na džihadističkim internet forumima, u kojima preuzima odgovornost za ovu operaciju i istakla da su mete bagdadskih napada „detaljno pregledane i istražene“ i da su „operacije bile distribuisane između ciljanja bezbednosnih štabova, vojnih patrola i mesta okupljanja prljavih iz El Dadžal armije“, što se odnosi na Mahdi armiju šiitskog ratnog vođe Muktade el Sadra.
Dana 2. decembra 2012, irački zvaničnici su tvrdili da su zarobili El Bagdadija u Bagdadu nakon dvomesečne operacije hvatanja. Zvaničnici su tvrdili da su takođe zaplenili i spisak sa imenima i lokacijama drugih operativaca Al Kaide. Međutim, ISI je odbacila ove navode. U intervjuu datom Al Džaziri 7. decembra 2012, vršilac dužnosti ministra unutrašnjih poslova Iraka je rekao da uhapšeni čovek nije El Bagdadi već vođa odseka zadužen za oblast od severnih predgrađa Bagdada do distrikta Tadži severno od Bagdada.
Vođa Islamske države Iraka i Levanta
El Bagdadi je ostao vođa ISI do njegovog formalnog širenja u Siriju 2013, kada je u izjavi 8. aprila proglasio formiranje Islamske države Iraka i Levanta (ISIL) (u alternativnom prevodu sa arapskog Islamska država Iraka i Sirije DIN: ad-dawla al-'islāmiyya fī al-ʿirāq waš-šām). Kao vođa ISIL, El Bagdadi je preuzeo komandu nad svim aktivnostima organizacije u Iraku i Siriji.
Kada je najavio formiranje ISIL, El Bagdadi je rekao da je džihadistička frakcija umešana u Građanski rat u Siriji, Front el Nusra, bila proširenje ISI u Siriji, i da će sada biti spojena sa ISIS. Vođa Fronta el Nusra, Abu Muhamed el Džavlani, osporio je da će doći do spajanja dve grupe i pozvao emira Al Kaide, Ajmana el Zavahirija da se oglasi po ovom pitanju. El Zavahiri je izdao saopštenje da ISIL treba da bude ukinuta i da El Bagdadi treba da ograniči aktivnosti svoje grupe na Irak. El Bagdadi je, međutim, odbacio El Zavahirijevu odluku i preuzeo kontrolu nad navodnih 80% stranih boraca fronta El Nusre. U januaru 2014, ISIL je izbacila Front el Nusra iz sirijskog grada Ar-Raka, a istog meseca su sukobi između dve grupe u Siriji dovele do smrti stotina boraca i raseljavanja desetina hiljada civila. U februaru 2014, Al Kaida se odrekla svih odnosa sa ISIL.
Prema nekolicini zapadnih izvora, El Bagdadi i ISIL su primali finansijsku podršku od građana Saudijske Arabije i Katara, i regrutovali su borce u okviru kampanja, naročito u Saudijskoj Arabiji.
Halif Islamske države
Dana 29. juna 2014, ISIL je objavila uspostavljanje halifata, i proglašenje El Bagdadija za halifa, koji će od sada biti poznat kao Halif Ibrahim, a Islamska država Iraka i Levanta je preimenovana u „Islamsku državu“. Širom muslimanskog sveta su usledile brojne debate o legitimitetu ovih poteza.
Proglašenje halifata su žestoko kritikovale bliskoistočne vlade i druge džihadističke grupe, kao i sunitski teolozi i istoričari. Jusuf el Karadavi, poznati učenjak koji živi u Kataru je rekao: „Proglašenje izdato od strane Islamske države je ništavno po šerijatu i ima opasne posledice po sunite u Iraku i po pobunu u Siriji“, dodajući da zvanje halifa može „dati samo ceo muslimanski narod“, a ne pojedinačna grupa.
U audio poruci, El Bagdadi je najavio da će ISIL marširati na Rim kako bi uspostavila Islamsku državu od Bliskog istoka pa širom Evrope, istakavši da će osvojiti i Rim i Španiju u ovom pohodu. Takođe je pozvao muslimane širom sveta da emigriraju u novu Islamsku državu.
Dana 5. jula 2014. objavljen je video koji izgleda da prikazuje El Bagdadija kako drži govor u Velikoj džamiji el Nuri u Mosulu na severu Iraka. Predstavnik iračke vlade je izjavio da se na snimku ne nalazi El Bagdadi, nazvavši ga „farsom“ Međutim, i BBC i Asošijeted pres su citirali neimenovane iračke zvaničnike koji su rekli da veruju da čovek na snimku zaista jeste El Bagdadi. El Bagdadi se u govoru proglasio vođom svih muslimana, i pozvao muslimane širom sveta da ga podrže.
Aleksa Dundić
Aleksa Dundić (takođe znan pod pseudonimom Ivan, Aleko, ?-Rovno, 8. jul 1920) je bio učesnik Ruskog građanskog rata na strani Crvenih. Odlikovan je najvišim sovjetskim odlikovanjem Ordenom Crvene zastave. O njemu je 1958. snimljen istoimeni film u sovjetsko-jugoslovenskoj koprodukciji.
Biografija
Dundićevo poreklo je nejasno. Postoje dva mišljenja o njegovom poreklu. Po prvom Aleksa Dundić poreklom Srbin iz Grabovca čije je pravo ime Toma Dundić, dok je je po drugom verovanju on iz Kosjerića čije je pravo ime Milutin Čolić.
Po Velikoj sovjetkoj enciklopediji Dundić je rođen 13. aprila 1896 (ili po drugim podacima 12. avgusta 1897) u Grabocu u Dalmaciji koja je tada bila deo Austro-Ugarske. Naučio je da jaše još kao dečak radeći kao pastir u Argentini i Brazilu.
Na početku Prvog svetskog rata mobilisan je u Austro-Ugarsku vojsku. Na Istočnom frontu 1916. tokom bitke kod Lucka zarobila ga je ruska vojska. Dobrovoljno se prijavio u Srpski dobrovoljački korpus koji se nalazio u Rusiji. Od polovine 1917. je bio član Crvene garde. U martu 1918. je bio na čelu gerilskog odreda u regionu Bahmuta (danas Artemovsk) koji se kasnije pridružio Morozov-Donjeckoj diviziji koja se povlačila sa armijom Klimenta Vorošilova prema Caricinu u junu 1918. Učestvovao je u odbrani Caricina kao član Internacionalnog bataljona, a zatim u konjičkoj brigadu Krjučkovskog i Bulatkina. Od 1919. je služio pod komandom Semjona Buđonija. Učestvovao je u brojnim bitkama i ranjen je nekoliko puta. Zbog svoje hrabrosti bio je popularan među Buđonijevim vojnicima. Od juna 1919. je bio zamenik komadanta 36. puka 6. konjičke divizije. Poginuo je kod Rovna u današnjoj Ukrajini i odlikovan je Ordenom Crvene zastave.
U znak priznanja, urna s njegovim pepelom položena je u zidine Kremlja, a u Rovnu mu je podignut spomenik.
El Encierro, San Pedro Pochutla
El Encierro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Boule de suif (film)
Boule de suif je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1945. u režiji Christian-Jaquea. Radnja se temelji na novelama Boule de suif i Mademoiselle Fifi Guya de Maupassanta. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Micheline Presle, je prostitutka iz francuskog grada Rouen koja za vrijeme francusko-pruskog rata nastoji izbjeći okupatorima putujući u kočiji. Radnja prikazuje kako ih Prusi zarobe te postane predmetom požude pruskog oficira čiji lik tumači Louis Salou.
Toant
Toant (Θόας) bio je, u grčkoj mitologiji, sin Andremona i Enejeve Gorge, te jedan od ahejskih junaka koji su se borili u trojanskom ratu.
Mitologija
Neki kažu da je Odisej, kad ga je Neoptolem prognao s Itake, došao Toantu i oženio se njegovom kćerkom, koja mu je rodila sina Leontofona.
Bayshore Gardens, Florida
Bejšor Gardens je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 16.323, što je 1.027 (-5,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nueva Rosita (razvrstavanje)
Nueva Rosita ima više značenja:
Heimkehr (film, 1928)
Heimkehr je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen u režiji Joea Maya. Po žanru je drama i temelji se na romanu Karl und Anna Leonharda Franka. Protagonisti - koji tumače Lars Hanson i Gustav Fröhlich - su Karl i Richard, dvojica njemačkih vojnika koji su za vrijeme prvog svjetskog rata završili kao ratni zarobljenici u Sibiru odakle pokušavaju pobjeći. Radnja prikazuje kako Karl, koji je uspio pobjeći, dolazi u Hamburg kod Richardove supruge Anne (čiji lik tumači Dita Parlo) i sa njom počinje ljubavnu vezu, ne znajući da je Richard preživio logor i da će se nakon završetka rata vratiti kući.
Godine 1984. je u Istočnoj Njemačkoj snimljen remake pod naslovom Die Frau und der Fremde.
San Pietro I, Benevento
San Pietro I je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 524 m.
Antioh XIII Azijatik
Antioh XIII Dioniz Filipator Kalinik, također poznat i po nadimku Azijatik (Asiaticus, ? - 64. pne.) bio je jedan od posljednjih vladara Seleukidskog Carstva, u doba njegove vladavine svedenog na dio današnje Sirije.
Bio je sin kralja Antioha X Euzeba i egipatske princeze Kleopatre Selene. Otac mu je ubijen oko 92. pne. a majka mu je nakon toga do 85. pne. služila kao regent. Vladavina - koju su bili obilježili stalni dinastijski sukobi - bila je simbolična, s obzirom da je oko 83. pne. Siriju osvojio armenski car Tigran Veliki. Nakon toga je Kleopatra Selena išla u Rim tražiti od Senata da joj sina prizna kao egipatskog kralja, ali to nije imalo uspjeha. Kleopatru Selenu je pri povratku na Bliski Istok Tigran uspio uhvatiti i pogubiti, ali sin je preživio.
Oborovo
Oborovo je naselje u općini Rugvica u Zagrebačkoj županiji.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2001. godine u naselju živi 722 stanovnika u 195 kućanstava.
Broj stanovnika:
Povijest
Oborovo se prvi puta spominje 1231. godine. Ime naselja nastaje od posjednika Obora. Ponovno se spominje 1350. kada se župa predaje remetskim Pavlinima. Kasnije je Oborovo posjed raznih feudalaca. Od sredine 19. stoljeća Oborovo je u sastavu dugoselskog kotara u kojemu ima status općine, a od ukidanja kotara 1955. u općini Dugo Selo. Od 1993. ulazi u sastav novoformirane općine Rugvica. Škola je osnovana u 19. stoljeću (danas nije u funkciji). U selu je 1936. godine osnovana prva seoska veterinarska ambulanta u Hrvatskoj i ondašnjoj kraljevini Jugoslaviji. U Oborovu je rođen 1867. godine akademik dr Stjepan Gjurašin, sveučilišni profesor plodonosan u filozofiji i biologiji, posebice botanici.U Oborovu je također rođen poznati akademik prof.dr.sc ortoped Marko Pećina. Na prilazima Oborovu tijekom Drugog svjetskog rata, 29. ožujka 1944. odigrala se tzv. Oborovska bitka. Partizanske postrojbe bile su na brisanom prostoru opkoljene od strane vojske tzv. NDH. U toj bitci poginulo je oko 150 partizana. Zanimljivost u Oborovu je to što je sačuvan jedinstven govor (nažalost još samo kod starijih) u kojemu se glas "J" stavlja samo ispred riječi koje počinju sa slovon O. Npr. Joborovo (Oborovo), jopćina (općina),joke (oko),jojer (orah),jobluk,(obluk odnosno prozor) Ovaj govor je gotovo nestao i karakterističan je bio samo za Oborovo. U naselju djeluje Dobrovoljno vatrogasno društvo, Kulturno umjetničko društvo i nogometni klub,lovačko društvo U naselju djeluje Caritasov centar za nezbrinutu djecu.
Gospodarstvo
Gospodarska osnova je poljodjelstvo i stočarstvo. Zbog izrazito plodne zemlje stanovnici Oborova tradicionalno su vezani uz poljodjeljstvo, a posebice uz stočarstvo. Između dva svjetska rata Oborovo je bilo i obrtnički centar. U selu djeluje veterinarska ambulanta, poštanski ured i lovačko društvo.
El Monte de Jiménez, Atoyac
El Monte de Jiménez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Atoyac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2096 m.
Cetatea Veche, Spanțov
Cetatea Veche je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Spanțov.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 875 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Schieppe Angelica, Pesaro e Urbino
Schieppe Angelica je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
Cătina, Cătina, Cluj
Cătina je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Cătina.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2177 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 337 m.
Angier, North Carolina
je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.350, što je 931 (27,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Armería (razvrstavanje)
Armería ima više značenja:
Ostrakizam
thumb|200px|Komadići razbijene keramike kao "glasački listići". Nominirana imena su [[Periklo, Kimon i Aristid (s vrha nadolje)]] Ostracizam ili ostrakizam (ostrakismos) bila je procedura kojom se za vrijeme atenske demokracije moglo uvaženog građanina protjerati iz grada-države Atene na rok od deset godina. Dok je u nekim slučajevima ostracizam bio posljedica nepopularnosti njegove žrtve, često se koristio i kao preventivna mjera. Tako je njegova svrha bila i nastojanje da se spriječi potencijalno nasilni sukob dvojice političara (privremenim uklanjanjem sa scene), odnosno preventivno uklanjanje osobe koja se smatrala opasnošću po državu, kao što su potencijalni tirani.f Ostracizam je po svojoj karakteristici bio politički, a ne pravosudni proces. Nije postojalo ništa nalik na optužnicu ili suđenje, a sam ostracizam nije predstavljao kaznenu sankciju; umjesto toga je predstavljao tek nalog osobi da na deset godina napusti Atenu.
Žrtve ostracizma tako nisu gubile pravo na imovinu te bi često pri povratku u Atenu ponovno postajali ugledni građani. Zakonodavac Klisten je u IV stoljeću pr. Krista uveo ostrakizam.
Riječ ostracizam se danas koristi kao sinonim za društveno odbacivanje.
San José Aramútaro, Tacámbaro
San José Aramútaro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 322 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1945 m.
Genzkow
Genckov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 53 opštinska središta okruga Meklenburg-Štrelic. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 157 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13055021.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Meklenburg-Štrelic Genckov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Meklenburg-Štrelic. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 30 metara. Površina opštine iznosi 9,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 157 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 17 stanovnika/km².
Nueva Senda (razvrstavanje)
Nueva Senda ima više značenja:
Familia Rouzand Noriega, Ensenada
Familia Rouzand Noriega je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
44. pne.
thumb|Rimska država godine 44. pne. (označeno svjetlocrvenom, tamnocrvenom i narančastom bojom)
Shawnee
mini|200px|Govorno područje jezika plemena Shawnee mini|Zastava plemena Shawnee mini|Black Hoof Shawnee (Shawano, Shawnese) je pleme američkih Indijanaca jezične porodice Algonquian čiji se kao najraniji poznati dom (Swanton), navodi dolina rijeke Cumberland, a možda još ranije dolina Ohio, odakle su protjerani u dolinu Cumberlanda, a kasnije se sele kroz mnoge države u kojima se zadržavaju duže ili kraće vrijeme: Tennessee, Alabama, Georgia, Illinois, Indiana, Kansas, Kentucky, Maryland, District of Columbia, Missouri, Ohio, Oklahoma, Pennsylvania, Južna Karolina, Teksas, Virginia). Kroz svoju povijest Shawnee su se dijeli u pet glavnih skupina Chillicothe, Hathawekela, Kispoko (Kispokotha), Mequachake i Piqua, koje su se nakon ratova koje su vodili Tecumseh i Tenskwatawa u ranom 19. stoljeću okupile u tri razne skupine poznate kao Absentee Shawnee, Cherokee Shawnee i Eastern Shawnee, danas nastanjene u Oklahomi.
Ime
Ime Shawnee (izg. šoni), dolazi iz Algonquianskog "shawun" (shawunogi) u značenju "southerners." Shawnee su poznati i pod sličnim imenima koja vuku porijeklo iz istog korijena. Rani Francuzi zvali su ih Chaouanons, kod Seneca su nazivani Chiouanon, isto tako Oshawanoag kod Ottawa Indijanaca, Ontwagana (Iroquois "one who stutters" ili "one whose speech is unintelligible,") i kod Indijanaca Cherokee Ani-Sawanugi. Ostali nazivi su Shawala (Teton), Touguenha (Iroquois); Cumberland Indijanci, popularni naziv po lokaciji. Rijeka Savannah dobiva ime po njima, to (Savannah ili Savannuca) je bio još jedan naziv za njih koji su koristili koloniosti iz Južne Karoline.
Jezik
Jezik Shawnee pripada porodici Algonquian ,a prvi srodnici su mu jezici Indijanaca iz područja Velikih jezera, viz.: Fox, Sauk ili Sac, Mascouten i Kickapoo.
Lokalne skupine
Pet glavnih skupina Šonija bile su:
Etnografija
Godišnji životni ciklus Šonija (duhovni i svjetovni), podijeljen je na dvije sezone: ljetna, tijekom kojega rastu 'tri sestre' –kukuruz, grah i 'squash', i zimska, vrijeme kada se Indijanci bave lovom i postavljanjem zamki životinjama. Unutar ovih dviju godišnjih sezona obožavaju se i duhovi 4 vjetra. Kultura Šonija je kombinirana istočno-šumskog i prerijskog obilježja. Tijekom ljeta oni žive u korom pokrivenim kućama grupiranim u velika naselja ,gdje se žene bave uzgojem kukuruza i ostalih sestrinskih kultura, dok muškarci kroz to vrijeme odlaze u lov. U vrijeme zime, doba kada vlada Pepoonki što stoluje na sjeveru, Indijanci se rasprše po malenim obiteljskim grupama i podižu si lovačke kampove. Svako selo ima veliku kuću vijeća koja ima i namjenu da se u njoj održavaju religiozne ceremonije ,kao što je ritualno očišćenje ratnika. Socijalna organizacija uključuje patrilinearni klan i sistem srodstva tipa 'omaha'.
Organizacija
Sandra Day O'Connor
Sandra Day O'Connor (26. mart 1930 -) je američka pravnica najpoznatija po tome što je bila prva žena-sudija u historiji Vrhovnog suda, gdje je služila kao pridruženi sudija od 1981. do umirovljenja 2006. O'Connor je na to mjesto imenovao predsjednik Ronald Reagan 1981. godine, čime je ispunio jedno od obećanja iz izborne kampanje - da će imenovati ženu za prvo ispražnjeno mjesto u Vrhovnom sudu. Tradicionalno se smatrala dijelom konzervativne većine u Rehnquistovom sudu, iako je u kasnijim godinama stekla reputaciju umjerenjaka, odnosno svojim stavovima postići kompromis za liberalnom manjinom. Godine 2006. je napustila Sud, a tadašnji predsjednik George W. Bush imenovao Samuela Alita kao njenu zamjenu.
Shawnee
Etnografija
Šoni su patrilinearni, ali izvorno, kako primječuje Morgan bijahu matrilinearni, a cilj promjene je bio da se sinu omogući da naslijedi imovinu svoga oca. Organizacija Šonija ista je i kao kod jezerskih plemena, Sac, Fox i Miami. U 19. stoljeću postojalo je 13 klanova, to su bili:
Barranca de Santana, Tamazula de Gordiano
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1240 m.
Shawnee
Etnografija
U sadašnjem periodu Šoni su organizirani na 6 socijalnih grupacija nalik bratstvima ili fratrijama sa totemskim imenima.
1. Fowl fratrija (Turkey, Chicken, Hawk, Eagle - leteća bića);
2. Turtle fratrija (Turtle, Fish, Snake - vodena bića kao što su amfibije i reptili);
3. Rounded-paw fratrija (Panther, Wolf, Fox -- karnivore);
4. Hoofed (Horse) fratrija (Deer, Horse, Elk, Buffalo - travojedi);
5. Scratchy-paw (Raccoon) fratrija (Raccoon, Bear, Beaver -- razne ne-karnivore);
6. Rabbit fratrija-- (nježne životinje kao što je vjeverica i američka prugasta vjeverica-chipmunk).
Plesovi
Najznačajnije svećanost Šonija su Spring Bread Dance ili Tak'wanekaawe što ga održavaju Absentee i Cherokee Shawnee u Oklahomi; Waapikonekaawe ili Pumpkin Dance; Hileniwokaawe ili War Dance (Absentee Shawnee); Nipenakaawa ili Green Corn Feast (kod Morgana New Corn Dance); Path'kakawakawa (kod Morgana False Face Dance), ovaj plešu samo Cherokee Shawnee); Tak'wanekaawe ili Fall Bread Dance.
Elinor Donahue
Mary Eleanor Donahue (19. april 1937 -), navođena na špicama kao Elinor Donahue, je američka glumica, najpoznatija po ulozi Betty Anderson, najstarije kćeri porodice Anderson u klasičnom televizijskom sitkomu Father Knows Best.
Arquitos (razvrstavanje)
Arquitos ima više značenja:
Nueva Sonora (razvrstavanje)
Nueva Sonora ima više značenja:
An Najab, Taiz
An Najab je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1075 m.
Arriaga (razvrstavanje)
Arriaga ima više značenja:
Savorgnano, Pordenone
Savorgnano je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 996 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
502
Godina 502. (DII) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Avijena i Proba  (ili, rjeđe, godina 1255. Ab urbe condita). Oznaka 502. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Pollastri, Napoli
Pollastri je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 881 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Ivan Ferenčak
Ivan Ferenčak (Kraljev Vrh, 9. svibnja 1894. – Virovitica, 13. travnja 1969.), jugoslavenski komunista i učesnik Oktobarske revolucije.
Ruska revolucija
Ferenčak je bio časnik Jugoslavenskog dobrovoljačkog korpusa, a potom jedan od osnivača Jugoslovenske komunističke grupe u Moskvi.
Prvi je urednik „Revolucije", kasnije „Svjetske revolucije", organa Jugoslovenske komunističke grupe u Moskvi. Član Komiteta Grupe postao je u kolovozu 1918.
Povratak u Jugoslaviju
Potkraj 1918. godine Ferenčak se vraća u domovinu. U Zagrebu je 5. prosinca sreo povratnika Franju Drobnog, nakon čega se povezuju s mjesnim drugovima: A. Cesarcem, M. Krležom, S. Miljušem i F. Ljuštinom. Njihova glavna zadaća bila je organiziranje ćelija i stvaranje Komunističke partije Jugoslavije. Limarski pomoćnik Rudolf Antolić, preratni socijaldemokrat, radio je na organizaciji radnika u Rijeci, Sušaku i Požegi, gdje je bio vezan s Ferenčakom.
Nakon pobede revolucije u Mađarskoj 1919. godine, Ferenčak i Drobni su prebacivali novac iz Sovjetske Mađarske za pripremu revolucije u Jugoslaviji:
L'Ermellino, Firenze
L'Ermellino je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Ivan Ferenčak
Kasniji život
Kasnije se pasivizirao i nije učestvovao u NOP-u. Nakon rata živio je u Golom Brdu kod Virovitice.
Umro je 13. travnja 1969. godine u Virovitici.
L'Ermellino, Firenze
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 229 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
Nueva Tenochtitlán (razvrstavanje)
Nueva Tenochtitlán ima više značenja:
Ermitaž
thumb|250px|Zimski dvorac Ermitaž mini|desno|200px|Stepenište Jordan u rokoko stilu je nazvano po reci Jordan, mestu krštenja Isusa Hrista Državni muzej Ermitaž (, od, utočište) nalazi se u Sankt Peterburgu u Rusiji. Predstavlja jednu od najvećih, najlepših i najstarijih umetničkih i kulturno-istorijskih muzeja u ljudskoj istoriji i kulturi. Njegova ogromna zbirka izložena je u 6 zgrada na obali reke Neva, s tim što je glavna zgrada Zimski dvorac koji je nekada bio zvanična rezidencija ruskih careva. U više od 350 sala izloženo je 60.000 eksponata.
Kolekcija ovog muzeja je začeta 1764. kao zbirka umetničkih predmeta carice Katarine II, koja je od 1852. otvorena za javnost. Za dva i po veka u ovom muzeju je sakupljeno oko tri miliona umetničkih i istorijskih eksponata, iz epoha od kamenog do savremenog doba. Danas je muzej Ermitaž prvorazredna turistička atrakcija koju godišnje obiđe 3 do 4 miliona posetilaca.
Najznačajnija zbirka ovog muzeja je zbirka zapadnoevropskog slikarstva sa delima: Mikelanđela Buonarotija, Leonarda da Vinčija, Rubensa, Rembranta, Pusena, Kloda Lorena, Kanaleta, Vinsenta van Goga, Pabla Pikasa, Anrija Matisa i drugih. Pored zbirki italijanskog, francuskog, španskog i nizozemskog slikarstva, muzej je poznat po svojoj arheološkoj zbirci, zbirci srednjevekovne evropske umetnosti, zbirci skulptura i primenjene umetnosti. Tu je i kolekcija ruske umetnosti svih epoha, mada je njen veći deo izmešten u Ruski muzej.
Muzej Ermitaž ima svoje filijale u: Amsterdamu, Kazanju, Las Vegasu, Los Anđelesu i Ferari.
Ermitaž je deo gradskog područja Sankt Peterburga koje je kao spomenik Svetske baštine pod zaštitom UNESKO.
Tračani
300px|thumb|Trački ratnik. Tračani su naziv za kojih 200 plemena tračko-ilirske grane Indoevropljana nastanjenih negdje od 2000. pne. pa do 1. milenija na području Jugoistočne Evrope, odnosno između Karpata, Egejskog mora, Crnog Mora te Vardara i Morave. Središte im je bilo područje današnje Bugarske. Pod rimsku vlast došli su 46. godine.
Život i običaji
Od drugog milenija pne. narodi u području južnog Balkana razvijali su jedinstvenu kulturu i jezik, u povijesti su poznati kao Tračani. Njihov prosperitet trajao je sve do 46. godine iza Krista kada Trakija postaje provincijom Rima. Tračani nisu imali pisanog jezika pa nam o njima najviše govore arheolozi, kao i izvori starih Grka, osobito čuveni Herodot.
Rano stanovništvo 2. po nekima. i 3. milenija pne. (Dimiter Markovski) eksperti krste terminom Proto-Tračani. Ime Tračani javlja se negdje krajem drugog milenija pne. (prema Homeru), 'Od tog vremena termin postupno postaje uobičajeni etnonim stanovnicima područja između Karpata i Egejskog mora, Crnog mora i dolina i dolina rijeka Morave i Vardara, kaže akademik V. Georgiev. Tračani su bili ratari, uzgajivači goveda, vješti ratnici i konjanici pa i zanatlije. Oni su se sastojali od kojih 200 plemena koje su vodili kraljevi-svećenici, njihovi veliki ratnici činili su aristokraciju. Usprkos velikoj sili i vještini u borbi, Tračani zbog svoje rascjepkanosti nisu nikada uspjeli postati vodeća sila jugoistočne Evrope. Odrizi, jedno od vodećih plemena, pokušali su u 4. i 5 vijeku pne. povezati plemena u savez, no ovo nije nikada upalilo. Njihova hrabrost u borbama bila je veoma poznata, od Rima i Grčke pa do Mezopotamije. Spartak je bez sumnje najpoznatiji pripadnik ovog naroda, simbol je snage i vještine tračanskog ratnika. Uz svoju vještinu u borbi, Tračani su bili i izvrsni zanatlije i umjetnici. u izradi zlatnog i srebrnog nakita i oruđa. Kod grada Panagyurishte u Bugarskoj pronađeno je zlatno blago koje pripada ovom narodu, datira iz vremena 3. vijeka pne. (prema Dimiter Markovski) ili po podacima muzeja iz 4. vijeka pne. Ovo blago možda je pripadalo kralju Sewthu III., sastoji se od posuda (fiole, amfore, ritoni) izrađenog od 23-karatnog zlata, težine 6,14 kilograma. Sada se nalazi u Sofijskom Nacionalnom Povijesnom Muzeju.
Tračani su ipak smatrani barbarima. Svoja tijela su tetovirali, izgleda samo žene. Svoje kćeri Tračani su prodavali budućim muževima, a poligamiju su prakticirala mnoga njihova plemena, kod kojih je jedan muškarac mogao imati nekoliko žena. Mnogi religiozni običaji vezani su uz vjerovanje u život poslije smrti i ponovnog rođenja. Na vrhu socijalne hijerarhije je kralj-svećenik. Njih su Tračani zakapali u raskošnim grobnim humcima s popudbinom (hrana, nakit, oružje) koja mu može zatrebati na drugom svijetu. Ova popudbina često bi bili i njegov pas i ratni konj koji bi bili ubijeni, a žene su se često borile za čast da budu sahranjene s njim. I danas postoji odlično sačuvanih ovakvih grobnih humaka (mounda), a dva od njih su pod zaštitom UNESCO-a blizu Kazanluka, u Dolini ruža' i Sveshtari kod Razgrada. Grob kod Kazanluka danas je zatvoren javnosti kako bi se sačuvale slikarije a replike posjetitelji se mogu vidjeti u blizini.
Historija
390px|thumb|right|Dio tračkoga blaga. Zlatne posude, danas u muzeju u Sofiji. Dimiter Markovski smatra da se povijest Tračana može podijelčiti u dva perioda: prvi datira od kraja 2. milenija pne. pa do kraja 6. vijeka pne. Tokom tog perioda, a osobito iza 8. vijeka grčki kolonizatori počinju naseljavati egejski i crnomorski litoral. Drugi period, od 6. pa do 3. vijeka pne., predstavlja zlatno doba tračke države i kulture. Prema Herodotu oni su bili brojan narod, njihov etnos između Egejskog mora i Dunava iznosio je u prvom mileniju pne. oko 1,000.000 ljudi. Najveća alijansa Tračana, država Odriz (po plemenu Odrizi) ,postojala je između početka 5. vijeka pne. do početka 3. vijeka pne., njihovo glavno središte nalazilo se na rijeci Marici. Sredinom 4. vijeka ova država dezintegrirala se u 3 manje alijanse, od kojih jedna s gradom Seuthopolis kod današnjeg Kazanluka održala se najduže. Državno vijeće kod Tračana zastupano je od plemenske aristokracije. Porezi unutar tračkih plemena ubirani su u zlatu i srebru ali i u odjeći i drugim artiklima. Oslikani zmaj bio je standardan kod Tračana.
Tatacuatla, Huehuetlán
Tatacuatla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Huehuetlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 301 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 480 m.
Copper Harbor, Michigan
Koper Harbor je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 108.
Los Rieles, Hidalgo
Los Rieles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
Братишевац
Братишевац је насеље у Србији у општини Бабушница у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 194 становника (према попису из 1991. било је 260 становника).
Демографија
У насељу Братишевац живи 172 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 53,2 година (51,2 код мушкараца и 55,5 код жена). У насељу има 83 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,34.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Arroyo Agrio (razvrstavanje)
Arroyo Agrio ima više značenja:
Nueva Trinidad (razvrstavanje)
Nueva Trinidad ima više značenja:
Las Palmas, San Pedro Pochutla
Las Palmas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 168 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 130 m.
Navy Yard City, Washington
Nejvi Jard Siti je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.477, što je 161 (-6,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Alenjkij cvjetoček (animirani film)
Grimizni cvijet je sovjetski animirani film snimljen 1952. u režiji Leva Atamanova. Predstavlja adaptaciju istoimene bajke ruskog pisca Sergeja Aksakova. Protagonistica je Nastjenka, kćer trgovca koja, kako bi spasila očev život, odlazi živjeti sa čudovišnim gospodarom otoka. Kao i drugi sovjetski animirani filmovi iz tog vremena, napravljen je uz pomoć rotoskopije, odnosno pomoć živih glumaca koji su služili kao modeli za animaciju.
Nueva Unión (razvrstavanje)
Nueva Unión ima više značenja:
Fraccionamiento Residencial 21, Matamoros
Fraccionamiento Residencial 21 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1116 m.
Angelique Pettyjohn
Angelique Pettyjohn (rođena kao Dorothy Lee Perrins, 11. mart 1943 – 14. februar 1992) bila je američka glumica i erotska plesačica, najpoznatija po ulozi Shahne, gladijatorice u The Gamesters of Triskellion, epizodi originalne serije Zvjezdanih staza. Pettyjohn je 1970-ih uglavnom nastupala u eksploatacijskim filmovima, a početkom 1980-ih i u nekoliko hardcore pornografskih filmova.
Паола Нуњез
Паола Нуњез (рођена 8. априла 1978.,Тихуана,Доња Калифорнија) је мексичка глумица и продуцент, позната је као глумица у области теленовела.Њено пуно име је Паола Нуњез Ривас. Са 12 година започела је каријеру у позоришту, а на телевизији са 16 година.
Биографија
Паола Нуњез дипломирала је на школи глуме CEFAC TV Azteca. У граду Тихуана живела је са породицом до своје 20. године, када је одлучила да се осамостали. Паола се сматра једном од најлепших и најталентованијих мексичких глумица, иако млада, задржала је успешну каријеру и учествовала у значајним продукцијама које су обележиле њену каријеру, а сада се сматра глумицом високе класе. Течно говори енглески језик. Воли екстремне спортове.
Senusret II
thumb|250px|Piramida Senusreta II u [[El-Lahunu]]
Khakeperre Senusret II bio je četvrti faraon Dvanaeste dinastije Egipta. Vladao je od 1897. pne. do 1878. pne.. Piramida mu je sagrađena u El-Lahunu.
Senusret II je pokazivao veliki interes za oblast oaze Faiyum i počeo rad na velikom sistemu za navodnjavanje putem kanala od Bahr Yusufa kroz Jezero Moeris. Radi toga je sagradio branu kod El-Lahuna i mrežu odvodnih kanala. Namjera mu je bila povećati količinu obradive zemlje. Važnost ovog projekta je naglašena odlukom Senusreta II da kraljevsku nekropolu premjesti iz Dahshura u El-Lahun gdje je sagradio svoju piramidu. Ova lokacija će poslije biti političko središte Egipta u doba 12. i 13. dinastije. Kralj je također sagradio prvo poznato radničko naselje u mjestu nedaleko od Kahuna čiji će prototip u Novom kraljevstvu biti Deir El Medina.
Za razliku od svog nasljednika, Senusret II je održavao dobre odnose s brojnim nomarsima i provincijskim guvernerima Egipta od kojih su neki bili gotovo isto bogati kao i faraon. 6. godina njegove vladavine je spomenuta na zidnoj slici u grobu lokalnog nomarha po imenu Khnumhotep u Beni Hasanu.
Dužina vladavine
Sensuret II je od svih vladara Dvanaeste dinastije predmet najčešćih rasprava među naučnicima po pitaju dužine vladavine. Torinski kanon neimenovanom vladaru dinastije daje 19 godina, (što se najčešće i pripisuje Senusretu), ali najduži atestirani datum vladavine Senusreta II je 8. godina, spomenuta na steli od crvenog pješčenjaka pronađenoj u junu 1932. u davno izgubljenom kamenolomu Toshka. Neki naučnici preferiraju da mu pripisuju samo 10 godina, a 19 godina više vole davati Senusretu III. Drugi egiptolozi, kao što su Jürgen von Beckerath i Frank Yurco inzistiraju na duljoj vladavini od 19 godina, s obzirom na opseg poslova za vrijeme njegove vladavine.
Nasljedstvo
Senusret II možda nije dijelio suvladarstvo sa svojim sinom Senusretom III, tza razliku od većine drugih vladara Dvanaeste dinastije. Neki tvrde da je to ipak učinio, ukazujući na skarabej s imenima oba kralja, posvetni natpis koji slavi ponovno korištenje rituala koje su započeli Senusret II i III, te papirus za koji se vjeruje da spominje 19. godinu Senusreta II i prvu godinu Senusreta III. Međutim nijedan od tih predmeta nije dokaz u prilog suvladarstvu. Međutim, dokazi ukazuju da bi papirus mogao zapravo ukazivati na 19. godinu Senusreta III i 1. godinu Amenemhata III. Trenutno nijedan dokument nije pronađen u Lahunu, glavnom gradu Senusreta II.
Arroyo Arena (razvrstavanje)
Arroyo Arena ima više značenja:
Al Munāwab, Taiz
Al Munāwab je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Gielow
Gilov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Demin. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.395 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13052022.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Demin Gilov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Demin. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 28 metara. Površina opštine iznosi 23,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.395 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 59 stanovnika/km².
Gaj Julije Cezar I
Gaj Julije Cezar I (Gaius Julius Caesar) bio je rimski plemić iz sredine 2. vijeka pne., najpoznatiji po tome što je bio pradjed Julija Cezara. O njegovom životu se ne zna ništa, osim da je godine 166. pne. služio kao pretor. Njegov sin je bio Gaj Julije Cezar II.
Nueva Venecia (razvrstavanje)
Nueva Venecia ima više značenja:
Contrada Fiori, Agrigento
Contrada Fiori je naselje u Italiji u provinciji Agrigento, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Șoldanu, Șoldanu
Șoldanu je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Șoldanu.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3488 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Los Capulines, Tamazula de Gordiano
Los Capulines je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Badetto, Brescia
Badetto je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 915 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 379 m.
Cañada de Bembericua, Atoyac
Cañada de Bembericua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Atoyac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2039 m.
Pollena Trocchia, Napoli
Pollena Trocchia je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11880 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 168 m.
Case di Via Sile, Treviso
Case di Via Sile je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 95 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Narsai
Narsai (cca. 399 - cca. 502) bio je sirijski pjesnik i nestorijanski teolog, poznat po nizu homilija us tihu, a koga Asirijska crkva Istoka slavi kao "Harfu duha".
Narsai se rodio u današnjem Iraku, u vrijeme kada je to područje bilo pod sasanidskom vlašću. Nakon smrti roditelja je otišao u tada rimsku Edesu gdje je pohađao tamošnju teološku školu. Tamo je proveo deset godina, a neko vrijeme i predavao. Edesu je oko 471. napustio zbog teoloških neslaganja sa episkopom Kirom. Zajedno sa svojim prijateljem Barsaumom je otišao u Nisibis gdje su tadašnji sasanidski vladari bili mnogo tolerantniji prema nestorijancima od rimskih (bizantskih) careva. Zajedno sa svojim prijateljem Barsaumom je tamo obnovio nekadašnju teološku školu. Kada je 489. istočnorimski car Zenon naredio zatvaranje škole u Edesi, mnogi od njenih učenika i nastavnika su otišli u Nisibis kako bi se pridružili Narsaiju. Narsai je doživio duboku starost i sahranjen je u Nisibisu. Niz njegovih homilija je očuvan do današnjih dana.
Feldioara, Cătina
Feldioara je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Cătina.
Puente de Ánimas, Tacámbaro
Puente de Ánimas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 322 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2185 m.
Bitka kod Sagrajasa
Bitka kod Sagrajasa ili bitka kod Zalacae ili Zallaqe, (معركة الزلاقة; az-Zallaqa na arapskom doslovno znači "klisko polje"; ime je dobila po tome što su se, po predaji, učesnici posklizavali na polju zbog ogromne količine prolivene krvi) se odigrala 23. oktobra 1086. u centralnoj Španiji između muslimanske vojske marokanskih Almoravida pod Yusuf ibn Tashfinom i kršćanske vojske pod kastiljskim kraljem Alfonsom VI. Do nje je došlo godinu dana nakon što je Alfonso zauzeo Toledo, tradicionalnu prijestolnicu Španije, nakon čega su dotle zavađeni i oslabljeni emiri muslimanskih taifa odlučili u pomoć pozvati Almoravide. Bitka je završila velikom muslimanskom pobjedom; iako muslimani nisu uspjeli preoteti Toledo, Alfonso i njegovi nasljednici dugo vremena nisu bili u stanju poduzimati ofenzivne pohode na jug, pa se tako smatra da je bitka kod Sagrajasa za nekoliko generacija zaustavila proces Reconquiste.
Črnec Rugvički
Črnec Rugvički je malo naselje u općini Rugvica u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Smješten je na županijskoj cesti Črnec Rugviči-Ježevo-Trebovec-Posavski Bregi, u blizini rijeke Črnca šest kilometara sjeveroistočno od Rugvice, odnosno 4 km južno od Dugog Sela.
Stanovništvo
Broj stanovnika:
Povijest
Selo se prvi puta spominje 1209. godine u povelji kralja Andrije II. Arpadovića. U selu i danas žive potomci plemenitaške seoske obitelji Knez koji su dobili plemstvo za zasluge u borbi protiv Turaka. U povijesti ali i danas pripada dugoselskoj župi Svetoga Martina Biskupa.
Gaj Julije Cezar II
Gaj Julije Cezar II (Gaius Julius Caesar) bio je rimski plemić iz druge polovice 1. vijeka pne. najpoznatiji kao djed Julija Cezara. Bio je sin Gaja Julija Cezara I, a oženio se za Marciju, kći konzula Kvinta Marcija Reksa. O njegovom životu postoje prilično oskudni podaci. Jedino je poznato da je kao djecu imao sinove Gaja i Seksta Julija Cezara III te kći Juliju. Antički izvori donose dvije verzije njegove smrti - prema jednoj je iznenada umro oblačeći cipele na službi u gradu Pisa, a prema drugoj od tumora grla.
Čista Mlaka
Čista Mlaka je naselje u općini Rugvica, Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Smješteno je oko 18 km istočno od Zagreba većim dijelom uz županijsku cestu Ivanja Reka-Rugvica-Dugo Selo, nedaleko od rijeke Save na 103 m nadmorske visine. Pripada zagrebačkoj aglomeraciji. Od Rugvice je udaljeno 5 km, od Ivanje Reke 6 km, a od Dugog Sela 10 km. Naselje pripada katoličkoj župi Uznesenja Blažene Djevice Marije sa sjedištem u Savskom Nartu u dugoselskom dekanatu Zagrebačke nadbiskupije.
Stanovništvo
U naselju po popisu stanovništva iz 2001. god. živi 488 stanovnika u 126 kućanstava. Prosječna godišnja stopa rasta stanovništva je 7.40% (1991.-2001.. Žena je 45.9%, a muškaraca 54.1%.
Broj stanovnika:
Nikola Kovačević (revolucionar)
Nikola Kovačević (1894-1979) je bio učesnik Oktobarske revolucije i jedan od vođa prve Jugoslovenske komunističke grupe, osnovane 1918. u Moskvi.
Čista Mlaka
Povijest
Ne postoji dovoljno podataka o povijesti Čiste Mlake. Po konfiguraciji tla vidljivo je kako je tu bila mlaka pa je po tome i naselje dobilo ime. Nekada je selo imalo i podrugljivo ime "Osranec", no danas je to gotovo zaboravljeno. Naselje je od sredine 19 stoljeća u sastavu kotara Dugo Selo, od 60-ih prošlog stoljeća u općini Dugo Selo, a od 1993. god. u sastavu općine Rugvica. Naselje se zbog povoljnog smještaja, odnosno blizine grada Zagreba početkom 80-ih godina 20. st. počinje intezivno naseljavati stanovništvom iz svih krajeva Hrvatske i Bosne i Hercegovine, a poglavito tijekom Domovinskog rata.
Nikola Kovačević (revolucionar)
Prema izveštajima policije Kraljevine SHS, bio je »najsposobniji i najopasniji boljševik«. 1930-ih je učestvovao u Španskom građanskom ratu. Takođe je bio sekretar OK KPJ za Vojvodinu.
Trstenik Nartski
Trstenik Nartski je naselje u općini Rugvica, u Zagrebačkoj županiji. Naselje čini dio zagrebačke aglomeracije, u zagrebačkoj mikroregiji središnje Hrvatske. Naselje je smješteno većim dijelom uz cestu Ivanja Reka-Rugvica-Dugo Selo, nedaleko od rijeke Save. Od Rugvice je udaljeno 5 km, od Ivanje Reke 6 km, a od Dugog Sela 7 km.
Nikola Kovačević (revolucionar)
Biografija
Rođen je u Derventi 1894. godine. Bio je član Socijaldemokratske stranke Bosne i Hercegovine.
Trstenik Nartski
Ime je očito dobilo po trstici koja raste u obližnjem mrtvom savskom rukavu. Iako je austrougarska administracija 1900. godine naselju promijenila ime u Trstenik Nartski, kakav mu je i danas naziv, u narodu je uvijek ostao samo Trstenik. Naselje je od 1850. godine u sastavu kotara Dugo Selo, poslije općine Dugo Selo, a od 1993. god. u sastavu općine Rugvica. Naselje pripada katoličkoj župi Uznesenja Blažene Djevice Marije sa sjedištem u Jalševcu Nartskom u dugoselskom dekanatu Zagrebačke nadbiskupije.
Nikola Kovačević (revolucionar)
Ruska revolucija
Jedan od vođa istupanja iz Jugoslovenske dobrovoljačke divizije i prelaska boljševicima. Bio sekretar Jugoslovenskog revolucionarnog saveza u Kijevu; član Jugoslovenske grupe pri RKP(b).
Trstenik Nartski
Gospodarska osnova je građevinarstvo, u manjoj mjeri poljodjelstvo, stočarstvo, trgovina i obrt. Naselje je najviše poznato po građevinskoj industriji, a od 1991. godine i po formiranju-ustrojavanju legendarne 2. gardijske brigade "Gromovi". Postrojba je bila smještena u građevinskim stambenim objektima koji su početkom svibnja 1991. god pretvoreni u vojarnu Zbora narodne garde RH.