cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Venetia Burney
Objekt je službeno dobio naziv 24. 3. 1930. Svaki član zvjezdarnice Lowell je imao pravo glasovati o tri prijedloga: Minerva (što je već bilo ime asteroida), Kron (predložio ga je nepopularni astronom Thomas Jefferson Jackson See), i Pluton. Pluton je dobio sve glasove. Ime je objavljeno 1. 5. 1930. Kada je to čuo, Madan je Venetiji dao £5 kao oblik nagrade.
Coivrel
Koavrel je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Klermon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 232 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 37 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 142 metara (maksimalnoj 150 m, a minimalnoj 95 m).
Los Cubes, Tantoyuca
Los Cubes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
Sterilizacija (mikrobiologija)
Sterilizacija je higijenski postupak kojim se neka supstanca ili predmet oslobađa štetnih mikroorganizama (kao što su gljivice, bakterije, virusi i prioni).
Sterilizacija je izuzetno važna u kirurgiji kako bi se spriječile post-operativne infekcije i komplikacije (dezinfekcija), kao i prehrambenoj industriji kako bi se spriječilo trovanje hranom i širenje zaraznih bolesti (pasterizacija).
Sterilizacija se provodi grijanjem, zračenjem, primjenom kemikalija ili filtriranjem.
Maškarada
Maškarada je jugoslavenski igrani film snimljen na slovenskom jeziku 1971. godine u režiji Boštjana Hladnika, poznat kao jedno od najkontroverznijih ostvarenja svog vremena, odnosno kao prvo ostvarenje slovenske kinematografije koje je bilo podvrgnuto cenzuri te sadržavalo eksplicitno homoseksualni sadržaj. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Vida Jerman, je supruga visokog funkcionara (čiji lik tumači Miha Baloh), koja ne krije strast prema mladom studentu (čiji lik tumači Igor Galo) koji daje repeticije njenom sinu (čiji lik tumači Bojan Šetina), koji je pak zaljubljen u svog tutora. Radnja prikazuje kako će mužev pokušaj da kazni supruginu nevjeru eskalirati u orgiju. Maškarada, napravljena u jeku seksualne revolucije, je, kao i mnoga tadašnja ostvarenja, nastojala razbiti tabue, pa je tako sadržavala brojne scene eksplicitne muške i ženske golotinje. Film, za koga se danas ponekad tvrdi da je bio "najradikalniji i najdrskiji slovenskih film svih vremena", izazvao je reakciju službenih cenzora te je njegovo prikazivanje u integralnoj verziji bilo zapriječeno sve do 1982. godine.
Um al-Kuvain (emirat)
Emirat Um al-Kuvain (, dosl. majka dviju sila), je jedan od sedam emirata u federaciji Ujedinjeni Arapski Emirati, na jugoistoku Perzijskog zaljeva, nazvan po njegovoj prijestolnici.
Geografija
On je svojom površinom od 780 km² predzadnji, a brojem stanovnika posljednji i najmanje naseljen od svih sedam emirata federacije. Okvirno rečeno teritorij tog emirata ima oblik izduljenog trokuta, čiji se najmanji krak od 27 km, proteže duž sjeverozapadnih obala Perzijskog zaljeva, a duži u pustinjsku unutrašnjost. Iako je njegova obala naizgled kratka, ona je zapravo puno duža, jer je dobro razvedena zaljevima, rtovima i otočićima. Um al-Kuvain sa sjeveroistoka graniči s Emiratom Ras al-Kajmom, a s juga i zapada s Emiratom Šardžom.
Glavni grad i jedino veće urbano naselje je istoimeni grad Um al-Kuvain, smješten na jednom od rtova koji zadire u Perzijski zaljev, fizički je udaljen svega 16 kilometara od najmanjeg emirata Adžmana. mini|lijevo|260px| [[Poštanska marka|Marka emirata iz 1969.]]
Stanovništvo
Emirat Um al-Kuvain ima 53 000 stanovnika (popis 2008.) od kojih njih 33.361 živi u glavnom gradu. Osim glavnog grada, jedino naseljeno mjesto u tom pustinjskom emiratu je oaza Falaj al Moalla, udaljena oko 32 km u unutrašnjosti, poznata po velikim plantažama datulja.
Historija
Početkom 19. vijeka i lokalni šeici iz Um al-Kuvaina priznavali su vlast tada moćnijeg Emirata Šardže i bili njihovi vazali. Vladari Šardže iz dinastije al-Kasimi, u to doba bili su glavni vođe pirata u vodama Perzijskog zaljeva, tako da je i luka Um al-Kuvain bila jedna od njihovih baza, iz koje su polazili u svoje pohode. Zbog tog piratstva je Velika Britanija vojno intervenirala i prisilila emirate Perzijskog Zaljeva, uključujući i Um al-Kuvain, da potpišu opći ugovor o miru 1820., to je bio prvi znak priznanja tog malenog emirata kao nezavisnog entiteta.
Vremenom je i Um al-Kuvain (kao i ostali emirati) došao pod potpunu britansku kontrolu, i postao njihov protektorat. Kad su se Britanci 1971. konačno povukli iz Perzijskog zaljeva, Emirat Um al-Kuvain je postao jedan od osnivača Ujedinjenih Arapskih Emirata.
Lista vladara Um al-Kuvaina
Emiratom vladaju šeici iz dinastija Al Mualla.
Privreda i transport
Ekonomija tog malenog emirata još se uvijek bazira na tradicionalnom izronjavanju bisernih školjaka i ribarstvu iz luke Um al-Kuvain. Uz to malobrojni stanovnici emirata i danas se bave tradicionalnom brodogradnjom. Između 1964. i 1972. veliki dio prihoda emirata dolazio je od prodaje poštanskih maraka štampanih u inozemstvu, namjenjenih isključivo za prodaju filatelistima, a ne poštanskom prometu.
Paradoks je da je danas muljevita luka Um al-Kuvaina između dva svjetska rata bila jedan od najvažnijih trgovačkih punktova u tom dijelu Perzijskog zaljeva.
Emirat je danas povezan asfaltnim cestama sa susjednim emiratima Ras al-Kajmom, Adžmanom i Abu Dabijem. Istraživanja su pokazala da emirat ima rezervi prirodnog plina, ali ne i nafte. Modernizacija koja je zahvatila susjedne emirate, vidi se i u glavnom gradu, po malobrojnim suvremenim građevinama i električnoj struji, ali ne i u ostalim segmentima, pa je tako on ostao najnerazvijeniji od svih sedam emirata.
Torremolinos
Torremolinos je grad od 67,701 stanovnika na jugu Španjolske u Provinciji Málaga, poznat kao ljetovalište bogatih.
Geografske karakteristike
Torremolinos leži u Rivijeri Costa del Sol udaljen dvanaestak km jugozapadno od administrativnog centra Malage.
Historija
Torremolinos je sve do kraja 1950-ih bio malo ribarsko naselje, tad se počeo razvijati kupališno mjesto kao prvi u budućoj Rivijeri Costa del Sol.
Privreda
Privreda Torremolinosa bazira se na turizmu.
Aliksin
Aliksin je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 226,269 Da.
Melipilla
Melipilla je grad od 72,650 i općina od 141,612 stanovnika na jugozapadu Metropolitanske regije Santiago u Čileu.
Ona je i administrativni centar istoimene Provincije Melipilla.
Geografske karakteristike
Grad Melipilla leži u dolini rijeke Rijeka Maipo, udaljen šesdesetak km od Santiaga, i nekih 44 km do San Antonia na Pacifiku, sa kojima je povezan Autoputom sunca (Autopista del Sol).
Općina Melipilla prostire se na 1,345 km² po istočnim padinama Obalnih Kordiljera i manjim dijelom po Centralnoj dolini. Većina stanovnika (63%) živi u gradu, a 34,6% po selima.
thumb|left|240px| [[Stadion Roberto Bravo Santibáñez]] Melipilla je danas satelitsko predgrađe Santiaga, - konurbacije od 7,250,000 stanovnika.
Historija
Prije dolaska španjolskih konkvistadora u 16. vijeku na tom terenu živjelo je araukanansko pleme Picunche. Oni su bili vrsni ratari koji su svoj trag ostavili u kanalu za navodnjavanje dugom 17 km koji još i danas služi svojoj svrsi.
Melipilla je službeno osnovana 1742. Željeznička pruga do Melipille izgrađena je 1893. i odtad grad kontinuirano raste.
Oak Grove, South Carolina
Ouk Grouv je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 10.291, što je 2.108 (25,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Frontale, Sondrio
Frontale je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 405 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1193 m.
Tulcea
Tulcea čita se Tulča (bugarski, ruski i ukrajinski: Тулча, turski: Hora-Tepé ili Tolçu) je grad na jugoistoku Rumunjske od 73,707 stanovnika (1992. bilo ih je 97,904)
Tulcea je administrativni centar okruga (judet) Tulcea.
Historija
Tulcea je antičko naselje Grci i Rimljani zvali su je Aegissus (Αιγισσός).
Danas je važna riječna luka, dostupna crnomorskim brodovima preko glavnih dunavskih kanala. Pored tog Tulcea je centar ribarstva i turizma u Delti Dunava, iz nje se kreće na plovidbu brojnim manjim kanalima delte.
Delta je i izuzetno plodna, pa se njeni plodovi, kao i ribe pakiraju i konzerviraju za distribuciju po cijeloj zemlji.
Privreda
Tvornice u gradu proizvode prehrambene proizvode, manja plovila i pribor za ribolov.
Manastir Manasija
thumb|Manastir Manasija Manastir Manasija ili Resava, je jedan od najznačajnijih spomenika srpske srednjovekovne kulture i najznačajnija građevina koja pripada takozvanoj „Moravskoj školi“. Nalazi se na oko 30 kilometara od auto-puta Beograd–Niš, blizu Despotovca.
Istorija
Manastir je podigao despot Stefan Lazarević, poznat i kao Visoki Stefan, čije se mošti, po mišljenju nekih stručnjaka, nalaze u južnom delu crkve, ispod bele mermerne ploče. Gradnja je trajala između 1407. i 1418. godine. Odmah posle osnivanja, Manasija je postala kulturni centar despotovine. Njena „Resavska škola“ bila je prepisivačka radionica i bila je izvor pisanih dela i prevoda i posle sr, kroz ceo 15. i 16. vek. mini|160px|levo|Mermerna ploča, ispod koje se, po mišljenju dela stručnjaka, nalaze mošti Stefana Lazarevića Manastirski kompleks sastoji se iz:
U toku viševekovne turske okupacije, manastir je više puta pustošen i razaran. Sa crkve je bio skinut olovni krov, pa je više od jednog veka crkvena građevina prokišnjavala i dve trećine fresaka je nepovratno propalo.
Zapadni deo crkve, takozvana „priprata“, prilikom jedne eksplozije u 18. veku teško je oštećena, pa je današnja priprata većim delom naknadno dozidana. Srećom, u tom delu crkve očuvan je pod u mozaiku, koji je rađen od krupnog raznobojnog kamena.
Freske
Iako teško oštećen, živopis Manasije spada u red najvećih dometa srednjovekovnog slikarstva. Od očuvanih fresaka najzanimljivija je kritorska kompozicija na zapadnom zidu glavnog dela crkve na kojoj despot Stefan drži u jednoj ruci povelju a u drugoj model manastira. Na toj fresci je on u vladarskim odorama sa vladarskim insignijama.
Na južnom i severnom zidu - u pevnicama - očuvani su veličanstveni likovi svetih ratnika. U gornjim zonama pevnica naslikane su scene iz života Gospoda Hrista i ilustrovane Njegove priče iz Jevanđelja. U glavnom kubetu su predstavljeni starozavetni proroci. U oltaru je naslikano Pričešće apostola i Povorka svetih otaca, među kojima je (poslednji u redu prema severu) prvi srpski arhiepiskop - sveti Sava. Na stubovima su dobro očuvani medaljoni sa poprsjima svetitelja, kao lik svetog arhanđela Mihaila (na južnom) i svetog Petra Aleksandrijskog (na severnom stubu).
Manasija je rušena i pustošena mnogo puta. Ostalo je zabeleženo da je stradala 1439, 1456, 1476, i 1734, ali je i obnavljana 1735, 1806, 1810, i 1845. godine. Zavod za zaštitu spomenika kulture SR Srbije je 1956. godine uradio obimne konzervatorsko-restauratorske radove uključujući i čišćenje i konzervaciju fresaka.
Vergilije Rimljanin
Vergilije Rimljanin (lat. Vergilius Romanus, 1-2. vek n.e.) bio je rimski pisac, savremenik Plinija Mlađeg. Danas nam je poznat samo iz jednog pisma u kojem ga Plinije hvali,, inače o njemu nemamo drugih izvora informacija. Prema Pliniju, pisao je mimijambe (mimove sastavljene u holijambima), palijate (koje Plinije stavlja u istu ravan s Plautovim i Terencijevim) te komediju sastavljenu po uzoru na staru atičku komediju. S obzirom na doba u kojem je pisao, nema sumnja da su sva njegova dela bila sastavljena za glasno čitanje (recitatio), a ne za izvođenje na sceni.
New Odanah, Wisconsin
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 472.
Bužimsko jezero
Bužimsko jezero je jezero na severozapadu Bosne i Hercegovine, smešteno par kilometara od Bužima, u selu Vrhovska. Jezero se nalazi ispod napuštenog rudnika mangana za čije je potrebe i napravljeno. Jezero je površine oko 2 hektara i najveće dubine oko 7 metara, sa muljevitim dnom.
La Vinorama, Mulegé
La Vinorama je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Čajdrak
Čajdrak je naselje u opštini Suva Reka, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
La Vinorama, Mulegé
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 555 m.
Mihăileni, Simonești
Mihăileni je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Simonești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 453 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 496 m.
Babel (film)
Babel je drama Alejandra Gonzáleza Iñárritua iz 2006., dobitnik Zlatnog globusa za najbolji film. Multi-narativna drama zaokružuje Iñárrituovu "trilogiju smrti", koja osim ovog filma uključuje filmove Pasja ljubav i 21 gram.
Babel govori o nekoliko priča koje se odvijaju u Maroku, Japanu, Meksiku i Sjedinjenim Državama. Bila je to međunarodna koprodukcija između produkcijskih kompanija sa sjedištima u Francuskoj, Meksiku i SAD-u. Film je premijerno prikazan na Filmskom festivalu u Cannesu, a kasnije je prikazan na Međunarodnom filmskom festivalu u Torontu i Zagreb Film Festivalu. U Americi se počeo prikazivati 10. listopada 2006. u nekoliko odabranih gradova, a 10. studenog i u cijeloj zemlji. 15. siječnja 2007. je osvojio Zlatni globus za najbolji dramski film. Nominiran je za sedam Oscara, uključujući najbolji film i najboljeg redatelja te dvije nominacije za najbolju sporednu glumicu i jednu za najbolji originalni glazbeni broj.
Radnja
U zabačenoj pustinjskoj lokaciji u južnom Maroku, pastir Abdullah kupuje pušku i kutiju municije od svog sumještanina Hassana Ibrahima kako bi ubio šakale koji mu kolju koze. Abdullah daje pušku dvojici svojih sinova tinejdžera, Yussefu i Ahmedu, i pošalje ih da čuvaju stado. Hvalisajući se međusobno i sumnjajući u priču kako puška ima doseg od tri kilometra, odlučuju je iskušati, ciljajući prvo na stijene, a nakon toga na autobus na obližnjoj autocesti koji prevozi turiste sa Zapada. Yussefov metak pogađa autobus, teško ranivši Susan Jones (Cate Blanchett), Amerikanku iz San Diega koja putuje sa svojim mužem Richardom Jonesom (Brad Pitt) na odmoru. Dvojica dječaka shvate što se dogodilo i pobjegnu, sakrivši pušku te noći u brdima.
Isječci iz televizijskih vijesti otkrivaju kako američka vlada pucnjavu smatra terorističkim činom te vrši pritisak na marokansku vladu da uhvati krivce. Nakon što su otkrili da je dotična puška kod Hassana, marokanska policija na brzinu stiže pred njegovu kuću i počne grubo ispitivati njega i njegovu ženu sve dok on ne otkriva da mu je pušku dao jedan Japanac, a on je prodao Abdullahu. Dvojica dječaka ugledaju policiju na cesti i priznaju ocu što su učinili. (Oni u tom trenutku misle da je ranjena Amerikanka umrla). Trojica muškaraca pobjegnu od kuće, uzevši na putu pušku. Policija ga ih stjera u kut na kamenitom obronku i otvori vatru. Nakon što njegov brat biva pogođen u nogu, Yussef uzvrati vatru, pogodivši jednog policajca u rame. Policija nastavi pucati, pogodivši na kraju Yussefova brata u leđa. Otac počne očajavati, a Yussef se predaje i priznaje sve zločine, moleći milost za svoju obitelj i medicinsku pomoć za svog brata. Policija ga privodi. Sudbina obitelji ostaje neriješena.
Istodobno, film govori o Chieko Wataya (Rinko Kikuchi), buntovnički raspoloženoj i gluhoj japanskoj tinejdžerici, traumatiziranoj nedavnim majčinim samoubojstvom. Ne podnosi oca, Yasujira Watayu (Koji Yakusho), i mladiće njezine dobi, te je seksualno frustrirana (njezino seksualno ponašanje može se objasniti kao pokušaj da se pridobije intimnost koja joj nedostaje). Počinje se ponašati izazovno i neuspješno pokuša zavesti svog zubara. Počinje joj se sviđati jedan od tinejdžera pa pred njim skida gaćice i pokazuje stidne dlačice i genitalije. Chieko nakon toga susreće dvojicu detektiva koji je počnu ispitivati o ocu. No, njoj se sviđa jedan od detektiva, Kenji Mamiya (Satoshi Nikaido). Poziva Mamiyu u stan koji dijeli s ocem. Pogrešno pretpostavljajući da detektivi istražuju očevu upletenost u samoubojstvo njene majke, ona objasni Mamiyu da joj je otac spavao kad joj je majka skočila s balkona te da da je to sama vidjela. Ispostavlja se da detektivi zapravo istražuju Yasujirov lovački izlet u Maroko. Yasujiro je strastveni lovac, a tijekom izleta u Maroku je darovao svoju pušku svojem vodiču, Hassanu, koji je na početku filma pušku prodao Abdullahu.
Ubrzo nakon toga, Chieko otkriva zašto je zapravo pozvala Mamiyu u svoj dom. Prilazi mu gola i pokuša ga zavesti. On se opire njezinim pokušajima, ali je utješi nakon što se ona rasplače. Prije odlaska, Chieko mu napiše poruku, pod uvjetom da je ne pročita dok ne ode. Odlazeći, detektiv susretne Yasujiroa i objasni mu situaciju s puškom. Yasujiro odvraća da je uistinu poklonio pušku te da to nema veze s crnim tržištem. Prije odlaska, Mamiya mu izrazi sućut zbog ženina samoubojstva. Yasujiro se zbuni na spomen "balkona" i uzrujano odgovori "Moja žena se upucala u glavu. Chieko je pronašla tijelo. Rekao sam to policiji više puta." Problem isprepletenih priča se ne rješava. Ipak, može se intepretirati da bi Chieko pokušala skočiti s balkona da je detektiv nije utješio. Ta pretpostavka se u dobroj mjeri potvrđuje kad se Chieko, još gola, nagne preko balkona u trenutku kad joj otac ulazi u stan.
Četvrta priča odvija se u dvjema Amerikama gdje Richardova i Susanina dadilja Meksikanka, Amelia (Adriana Barraza) čuva njihovo dvoje djece u njihovom domu u Kaliforniji. Zbog pucnjave ona je prisiljena brinuti se za djecu duže nego što je mislila. Kako ne uspijeva naći zamjenu, odlučuje ih povesti na vjenčanje svog sina u seosku zajednicu blizu Tijuane, Meksiko. Njezin nećak Santiago (Gael Garcia Bernal) ponudi da odveze nju i djecu na vjenčanje. Prelaze granicu bez većih poteškoća, a djeca se uskoro suočavaju s meksičkom kulturom i uličnim scenama. Svadbeni pir potraje do dugo u noć, ali umjesto da ostane s djecom u Meksiku, Amelia se odlučuje vratiti u SAD sa Santiagom. On je dobro popio, a granični službenici postaju sumnjičavi zbog njegova ponašanja. Amelia ima putovnice za svo četvero putnika, ali ne i pismo dopuštenja od roditelja da ih smije odvesti iz SAD-a. Pijani Santiago prelazi granicu. Ubrzo napušta Ameliu i djecu u pustinji, pokušavajući se riješiti policije (ne saznajemo njegovu sudbinu). Napušteni bez hrane i vode, Amelia i djeca su prisiljeni provesti noć u pustinji. Shvativši da će umrijeti ako ne pronađe pomoć, Amelia ostavlja djecu kako bi potražila nekoga, naredivši im da se ne miču s mjesta. Uspijeva pronaći američkog graničnog policajca. Nakon što ju je uhitio, ona i policajac polaze onamo gdje je ona ostavila djecu, ali ih ne pronalaze. Amelia je odvedena natrag na granicu, gdje joj priopćavaju da su djeca vraćena roditeljima i da Richard, iako bijesan, neće podizati tužbu. No, ona će biti deportirana iz SAD-a gdje je radila ilegalno. Ne pomažu joj ni protesti kako u Americi živi 16 godina te kako je se brinula za djecu otkad su se rodila. Pred kraj filma, publika vidi njezin susret sa sinom na meksičkoj strani prijelaza u Tijuani. Ona je još u crvenoj haljini koju je nosila na vjenčanju.
Bockstadt
Bokštat je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 43 opštinska središta okruga Hildburghauzen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 305 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16069005.
Babel (film)
Produkcija
Redatelj Alejandro González Iñárritu je tvrdio kako su financije bile osigurane puno prije nego što su Brad Pitt i Cate Blanchett pristali nastupiti u filmu. Neki bolje upućeni tvrdili su kako je Paramount tražio produkciju koja će se natjecati za Oscare i Zlatne globuse.
Bockstadt
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hildburghauzen Bokštat se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Hildburghauzen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 425 metara. Površina opštine iznosi 5,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 305 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 53 stanovnika/km².
Babel (film)
Produkcija
Glumica Adriana Barraza, koja glumi Ameliu, dvaput je preživjela manji srčani udar. Bez obzira na to, tijekom snimanja u južno-kalifornijskoj pustinji dva dana je nosila glumicu Elle Fanning. Scene u pustinji snimale su se pet dana.
Kontroverze oko autorstva
Nakon završetka snimanja filma, redatelj Alejandro González Iñárritu i scenarist Guillermo Arriaga su se posvađali oko prava na prethodni film, 21 gram. Arriaga je tvrdio kako je film suradnički medij te da su time i on i González Iñárritu autori filmova na kojima su radili zajedno. González Iñárritu je, s druge strane, tvrdio kako su ti filmovi njegova ostvarenja, umanjujući Arriaginu suradnju na filmovima. Na kraju je redatelj zabranio Arriagi prisustvovanje na premijeri filma na Filmskom festivalu u Cannesu 2006., što je naišlo na žestoke kritike.
Glumci
Maroko
Meksiko/Sjedinjene Države
Japan
Zarada
Objavljen u sedam kina 27. listopada 2006., a nakon toga i u drugih 1251 10. studenog 2006. Babel je, prema podacima od 6. ožujka 2007., u Sjevernoj Americi zaradio 34,302,937 dolara, te 101,027,166 u ostatku svijeta, čime je ukupna zarada dosegla 135,330,003 dolara.
U usporedbi s drugim filmovima, Babel je nadmašio González Iñárrituov 21 gram u sjevernoameričkim kinima, kao i za 60 milijuna dolara u ostatku svijeta.
Box Office Mojo komentirao je kako je Babel isprva slabo primljen u Americi. Primjetili su kako je u Americi opalo zanimanje za političke filmove kao što su Babel, Syriana i Fatalna nesreća, unatoč nastupima najvećih zvijezda. "Drama u kojoj su nastupile mnoge filmske zvijezde uključujući Brada Pitta i Cate Blanchett prodala je manje karata nego drugi filmovi te vrste, kao što su Fatalna nesreća, Syriana, Brižni vrtlar i Magnolija.
Prema podacima od 6. ožujka 2007., sa zaradom od gotovo 114 milijuna dolara u cijelom svijetu, Babel je već nadmašio Fatalnu nesreću, Syrianu, Brižnog vrtlara i Magnoliju. Već je zaradio četiri puta više novca nego mu je iznosio budžet od 25 milijuna dolara.
DVD
Babel je 20. veljače 2007. objavljen na DVD-u u Americi, a 21. svibnja i u Ujedinjenom Kraljevstvu. Jedini dodaci bili su kino-najava i razne druge najave za druge filmove.
Paramount je u srpnju 2007. najavio da će u rujnu iste godine objaviti dvostruko specijalno izdanje. Drugi disk uključuje 90-minutni film o snimanju.
Modračko jezero
Modračko jezero je akumulaciono jezero koje se najvećim delom nalazi u opštini Lukavac. Modračko jezero je dugo 12 kilometara, a široko u proseku 700 metara sa najvećom dubinom od 14 metara. Jezero je nastalo veštačkim putem tako što je napravljena brana na reci Spreči.
Ovo jezero privlači veliki broj turista, pre svega zbog lepo urađene plaže u mesnoj zajednici Prokosovići. Plaža je urađena na dužini od oko 1500 metara, gde se nalaze restorani, hoteli i sportski objekti. Na jezeru se održavaju i takmičenja u ribolovu, kao i niz drugih kulturno-sportskih manifestacija.
Pastina, Cosenza
Pastina je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Definicija planeta Međunarodne astronomske unije
desno|mini|250px|Usporedba patuljastih planeta Sunčeva sustava sa Zemljom Kako bi se razriješile nedoumice oko statusa Plutona i sličnih objekata, a pošto se Pluton smatrao planetom prilikom otkrića 1930., samo da bi se s vremenom otkrilo da mu je promjer manji i od Mjeseca, rasprava je dovela do toga da je Međunarodna astronomska unija (MAU) 2006. u Prag u predstavila definiciju planeta. Prema toj rezoluciji, postoje tri uvjeta da bi objekt postao planet:
Bistrica (Črnomelj, Slovenija)
Bistrica je naselje u slovenskoj Općini Črnomelju. Bistrica se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 4 stanovnika.
Pastina, Cosenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 403 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 242 m.
Opština Odăile, Buzău
Odăile je opština u Rumuniji u okrugu Buzau.
San Bonico, Piacenza
San Bonico je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Definicija planeta Međunarodne astronomske unije
Pluton nije udovoljio trećem uvjetu, pošto je njegova masa tek 0,07 puta mase drugih objekata u putanji (Zemljina masa je primjerice 1,7 milijuna puta preostale mase u svojoj vlastitoj orbiti). Svrstan je kao patuljasti planet. 13. 9. 2006., MAU je uključila Pluton i Eris, kao i njegov mjesec Dysnomija, u svoj katalog patuljastih planeta, dajući im službene oznake "(134340) Pluto", "(136199) Eris" i "(136199) Eris I Dysnomia". Da je Pluton tako kasificiran prilikom otkrića, vjerojatno bi dobio oznaku 1164, prema asteroidu 1163 Saga koji je otkriven mjesec dana ranije.
Pojavio se otpor u astronomskoj zajednici zbog te odluke. Alan Stern, glavni istraživač NASINE misije New Horizons za Pluton, je javno osudio rezoluciju MAU-a, i izjavio da "defincija smrdi, zbog tehničkih razloga". Stern je smatrao da bi prema toj novoj definiciji i Zemlja, Mars, Jupiter i Neptun bili isključeni, pošto dijele putanju sa asteroidima. Smatrao je da bi se svi veći sferični sateliti, pa i mjesec, trebali smatrati planetama. Drugi njegov argument je bio da, pošto je manje od 5% astronoma glasovalo za tu odluku, one ne predstavlja cijelu astronomsku zajednicu. Marc W. Buie, tada u zvjezdarnici Lowell, je pokrenuo peticiju protiv te defincije. Drugi su podržali MAU. Mike Brown, koji je otkrio Eris, je izjavio: "tijekom cijele ove lude, cirkusantske procedure, nekako se došlo do ispravnog odgovora. Dugo vremena se nadziralo. Znanost samu sebe ispravlja, čak i kada su u pitanju jake emocije".
Prema ovoj definiciji, ima samo osam planeta u Sunčevu sustavu.
Idovačko jezero
Idovačko jezero nalazi se u Bosni i Hercegovini i smešteno je u podnožju Idovca, najvišeg vrha planine Raduše. Nadmorska visina jezera je 1.830 metara, dužina jezera je oko 80 metara, širina oko 70 metara, a dubina oko 1,5 metar.
Pognana, Massa e Carrara
Pognana je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 340 m.
La Curva, Tecomán
La Curva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Linkej (Afarejev sin)
Linkej (Λυγκεύς) bio je, u grčkoj mitologiji, sin Afareja i Arene te brat Idin. Bio je jedan od Argonauta i čuven po svom izuzetno oštrom čulu vida; govorilo se da je mogao videti čak i kroz drveće, zidove i zemlju, pa je u drevnoj Grčkoj postojao izraz "videti oštrije od Linkeja" (ὀξύτερον βλέπειν τοῦ Λυγκέως). Linkej je učestvovao i u lovu na kalidonskog vepra.
Prema jednoj priči, Linkejev brat Ida i on posvađali su se sa Dioskurima kad su ovi oteli njihove verenice Febu i Hileru. Naime, na gozbi kod Dioskura, kojoj je prisustvovao i Paris, Ida i Linkej su ismevali Dioskure jer su uzeli Leukipove kćerke bez uobičajenih darova, zbog čega su Dioskuri njihovom ocu, Afareju, ukrali goveda kako bi ih dali Leukipu. Nakon toga, sakrili su se u šuplji hrast, ali ih je oštrovidi Linkej video. Zato je zario mač u koru drveta i tako ubio Kastora. Polideuk, željan osvete, gonio je Idu i Linkeja sve do groba svoga oca, ali su ga oni tamo pogodili teškom nadgrobnom pločom. I pored toga, uspeo je da ubije Linkeja. Tako je Linkej umro bez potomstva. Prema nekima, Linkeja je ubio Kastor, a kad je Ida hteo da ga pokopa, Kastor ga je sprečio, ali je ubrzo i sam pao od Polideukove ruke.
Zalău
Zalău (mađarski: Zilah, njemački: Zillenmarkt, Waltenberg) je grad na sjeverozapadu Rumunjske od 56,202 stanovnika (1992. bilo ih je 68,404).
Zalău je administrativni centar okruga (judet) Sălaj. .
Geografske karakteristike
Zalău leži na sjeverozapadnim obroncima masiva Mezeş, u izoliranom dijelu zemlje.
Predrag Danilović
Predrag Saša Danilović (rođen 26. februara 1970. u Sarajevu) je bivši srpski  košarkaš. Danilović je sa reprezentacijom Jugoslavije osvojio 4 evropska prvenstva i srebrnu medalju na Olimpijskim igrama. Proglašen je za evropskog igrača godine 1995. i najboljeg igrača italijanskog prvenstva 1998. Oženjen je supruga Svetlana Danilović, sportska novinarka na RTS-u. Kćerke Olga, teniserka, Sonja i sin Vuk.
Zalău
Privreda
Zalău je posljednja željeznička stanica lokalne pruge i trgovački centar poljoprivrednog kraja.
Predrag Danilović
Predrag Danilović je sa Vladetom Divcem, Žarkom Paspaljem, Sašom Đorđevićem, Zoranom Savićem, Dejanom Bodirogom i Željkom Rebračom osnovao humanitarnu organizaciju Grupa 7.
Zalău
Privreda
Tvornica namještaja u Zalău koristi drvo iz šuma sa okolnih brda.
Predrag Danilović
Jugoslavija
Danilović je košarkom počeo da se bavi u KK Bosna. Nezadovoljan statusom, prelazi u KK Partizan, koji je u to vreme trenirao Duško Vujošević. Međutim, pošto nije dobio ispisnicu od svog bivšeg kluba, godinu dana nije mogao da igra za Partizan. U leto 1987. je upisao srednju školu u američkom gradiću Kokvil u državi Tenessi. Ovde je proveo sedam meseci, a onda se vratio u Jugoslaviju. Za Partizan je debitovao 1989. i sa njim osvojio Kup Jugoslavije pobedom nad splitskom Jugoplastikom i Kup Radivoja Koraća pobedom u finalu protiv italijanskog Vivom Vizmarom iz Kantua. Posle samo jedne sezone u prvom timu, ondašnji selektor Dušan Ivković ga je pozvao reprezentaciju za Evropsko prvenstvo 1989. u Zagrebu, na kom je Jugoslavija lako došla do zlatne medalje. Zbog povrede je propustio Svetsko prvenstvo 1990. u Argentini, ali je na Evropskom prvenstvu 1991. u Rimu osvojio svoje drugo zlato. Sledeće sezone, tim Partizana, čiji je prosek godina bio 21,7 godina, predvođen Sašom Đorđevićem i Predragom Danilovićem i doskorašnjim kapitenom Željkom Obradovićem na mestu trenera, je osvojio Kup evropskih šampiona pobedom na Huventudom 71:70, iako je Partizan zbog rata u bivšoj Jugoslaviji, samo četvrtfinalnu utakmicu protiv Knora odigrao pred svojim navijačima. Iste godine je osvojena dupla kruna u domaćem prvenstvu. Golden Stejt Voriorsi su ga izabrali kao 43. pika na draftu 1992. godine.
Zalău
Privreda
Grad ima arheološki muzej sa artefaktima koji datiraju iz prahistorije, kao i materijale iz doba rimske vladavine.
Predrag Danilović
Italija
Danilović je u sezoni 1992/1993 prešao u za 1,7 miliona dolara na dve godine prešao Knor, a posle je produžio ugovor na još jednu sezonu za 1 miliona dolara. Za ove tri godine je osvojio tri prvenstva Italije. Sa reprezetnacijom je osvojio Evropsko prvenstvo 1995. u Atini pobedom nad Litvanijom 96:90, nakon tri godine odsustvovanja sa međunarodne scene zbog sankcija. FIBA ga je 1995. proglasila za najboljeg košarkaša Evrope te godine.
Santa Elena Dos, Tamuín
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Predrag Danilović
Sjedinjene Države
Na kraju sezone 1994/1995 Danilović je prešao u Miami Heat, koji su u trejdu sa Golden Stateom dobili prava na Danilovića. U prvoj sezoni je odigrao 19 utakmica, a u drugoj 43 za Majami i 13 za Dalas Mavericse. U dresu Majamija je postigao svoj lični rekord u -{NBA}- od 30 poena 9. decembra 1995, a na utakmici protiv Njujork Niksa u Medison Skver Gardenu 3. decembra 1996. je šutirao za tri poena sedam od sedam (rekord -{NBA}- je osam od osam). Za dve sezone u profesionalnoj ligi je postizao 12,8 poena po utakmici. Između dve sezone u -{NBA}- je sa reprezentacijom osvojio srebrnu medalju na Olimpijskim igrama 1996. u Atlanti, a 1997. je osvojio zlato na Evropsko prvenstvo 1997. u Barseloni.
Povratak u Italiju
Za sledeću sezonu se vratio u Kinder sa kojim je 1998. osvojio prvenstvo Italije i Evroligu. Zbog hirurškog zahvata na zglobu je propustio Svetsko prvenstvo 1998. u Atini. Avgusta iste godine je imenovan za jugoslovenskog ambasadora dobre volje.
Sledeće sezone Danilović i Kinder su stigli do finala Evrolige, gde su izgubili od litvanskog Žalgirisa. Te sezone je osvojen Kup Italije, a sa reprezentacijom Jugoslavije je osvojio bronzanu medalju na Evropskom prvenstvu 1999. u Francuskoj.
Colonia Agua Fría, Acatepec
Colonia Agua Fría je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1553 m.
Predrag Danilović
Nakon igračke karijere
Oktobra 2000. je zajedno sa Draženom Dalipagićem i Žarkom Paspaljem imenovan za potpredsednika KK Partizan, dok je Vlade Divac imenovan za predsednika. Međutim, pošto je Divac još uvek aktivno igrao, Danilović ga je zamenjivao na mestu predsednika.
Tokom privatizacije Knjaza Miloša, Danilović je ponudio malim akcionarima 3.500 dinara ako prodaju svoje akcije Vladetu Divcu i firmi Danone, ali je na kraju FPP Balkan Limitid postao većinski vlasnik Knjaza Miloša. Iste godine, Divac i Danilović su podneli ostavke na svoja mesta u Partizanu zbog protivljenja učešća Partizana u Jadranskoj ligi, problema oko prelaska Luke Bogdanovića iz Crvene zvezde i nedošenja Zakona o sportu. U klub se vratio početkom 2007.
Zbog fizičkog napada na sudiju 30. maja 2007. nakon polufinalne utakmice plej-ofa prvenstva Srbije protiv Hemofarma u Vršcu, Danilović je od strane Košarkaškog saveza Srbije kažnjen sa dve godine uslovno zabrane obavljanja funkcija u klubu.
Predrag Danilović je oženjen Svetlanom, novinarkom RTSa, sa kojom ima troje dece Olgu,Sonju i Vuka. Dobitnik je poznate nagrade Premio Internazionale Fair Play - Menarini.
Blatnik pri Črnomlju
Blatnik pri Črnomlju je naselje u slovenskoj Općini Črnomelju. Blatnik pri Črnomlju se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 148 stanovnika.
Opština Alpoyeca, Guerrero
Alpoyeca je opština u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1339 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1138 m.
Cernoy
Sernoa je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Klermon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 189 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 38 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,91 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 104 metara (maksimalnoj 155 m, a minimalnoj 100 m).
Glasgow, Montana
Glazgou je grad u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.250, što je 3 (-0,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Colonia la Calzada, Cortazar
Colonia la Calzada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Cortazar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1015 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1736 m.
Pumpushuti, Villaflores
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 647 m.
Božićno drvce
thumb|250px|Tradicionalno božićno drvce
El Mosco, Santiago Ixtayutla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 565 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 764 m.
Božićno drvce
Božićno drvce je jedna od najpoznatijih i najpopularnijih tradicija koje se povezuju s proslavom Božića. To je obično zimzeleno stablo koje se unosi u dom ili se postavlja na otvorenom, a tijekom dana oko Božića ukrašava se kuglicama, slasticama te božićnim lampicama, malim raznobojnim svjetiljakama, dok su se prije češće ukrašavala svijećama. Na vrh drvca često se postavljaju anđeo ili zvijezda repatica koja predstavlja Betlehemsku zvijezdu iz priče o rođenju Isusa Krista.
Povijest
thumb|120px|Ilustracija [[Igdrasila na Ockelbskom runskom kamenu, Švedska]]
S vjerojatnim podrijetlom u europskim pred kršćanskim kulturama, božićno drvce ima dugu povijest te je u različitim kulturama postalo uobičajen zimski prizor.
Germanska plemena
Stabla čuvari (na primjer, Irminsul, Torov hrast i Igdrasil) imala su posebnu važnost za stara germanska plemena te su se kroz povijest pojavljivala kao sveti simboli i predmeti. Prema Adamu iz Bremena, jednom od najvažnijih njemačkih srednjovjekovnih kroničara, u Skandinaviji su germanski poganski kraljevi žrtvovali po devet mužjaka (broj devet bio je veoma važan u nordijskoj mitologiji) od svake vrste u svetim lugovima svake devete godine.
Prema Crkvenim zapisima, sveti Bonifacije pokušao je germanskim plemenima kršćanstvo predstaviti objašnjavajući nauk o Presvetom Trojstvu koristeći sortu sjeverne bijele jele zbog njezina naizgled trokutastog oblika.
Rim
Rimski mozaici s prostora današnjeg Tunisa prikazuju mitski trijumfalni povratak grčkog boga vina i muške plodnosti, Dioniza (kojeg neki moderni znanstvenici poistovjećuju s božanstvom ponovnog rođenja), iz Indije. Dioniz nosi grančicu zimzelenog stabla.
Moderna božićna drvca
thumb|left|Ilustracija ukrašavanja drvca, Njemačka thumb|Božićno drvce iz 1900. godine thumb|Božićna drvca na izložbi Božić u svijetu, Chicago
Šaškovac
U selu se nalaze ostaci crkve poznate pod nazivom 'Ćelije u Šaškovcu'. Crkva se do osamdesetih godina 17. veka pominje kao značajan centar prepisivačke i knjigovezačke delatnosti.
Božićno drvce
Moderna božićna drvca
Moguće je početke običaja ukrašavanja božićnog drvca pratiti do Njemačke u 16. stoljeću; Ingeborg Weber-Kellermann (profesor europske etnologije iz Marburga) kao najraniji spomen tog običaja uzima ljetopis bremenskog ceha iz 1570. godine koji navodi kako je mala jela ukrašena jabukama, orasima, datuljama, perecima i papirnatim cvijećem postavljena za djecu članova ceha koja su na Božić prikupljala slatkiše. Običaj se rano spominje i u Baselu gdje su 1597. godine krojački šegrti po gradu nosili stablo ukrašeno jabukama i sirom.
Rigu, glavni grad Letonije, neki smatraju domom prvog božićnog drvca; na osmerokutnoj plaketi na jednom od gradskih trgova stoji "Prvo novogodišnje (odnosno božićno) drvce u Rigi 1510." na osam jezika. U otprilike isto vrijeme, a mnogo se raspravlja o tome je li se taj događaj odigrao prije ili poslije postavljanja drvca u Rigi, Martin Luther navodno je ukrasio drvce koje je simboliziralo način na koji noću siju zvijezde. Tijekom 17. stoljeća običaj ukrašavanja božićnog drvca počeo je ulaziti u obiteljske domove. Jedan strasburški svećenik, Johann Konrad Dannerhauer, žalio se na taj običaj zato što on odvlači od Božje riječi.
Do početka 18. stoljeća, ukrašavanje božićnih drvaca postalo je uobičajeno u gradovima sjevernog Porajnja, ali se još uvijek nije proširilo u ruralna područja. Božićna su drvca prilično dugo ostala vezana za sjeverno Porajnje. Katolička većina uz južni dio toka Rajne običaj je smatrala protestantskim te su ga u to područje donijeli pruski činovnici koji su tamo premješteni zbog Bečkog kongresa 1815. godine.
Početkom 19. stoljeća običaj je postao popularan među plemstvom i proširio se po dvorovima čak do Rusije. Princeza Henrietta od Nassau-Weilburga 1816. godine upoznala je Beč s ukrašavanja božićnih drvaca te se taj običaj narednih godina brzo proširio Austrijom. U Francuskoj je prvo božićno drvce predstavila vojvotkinja od Orleansa 1840. godine.
U Hrvatskoj se tek 1850-ih godina počinje pojavljivati običaj ukrašavanja božićnog drvca na što su utjecali njemačka tradicija te tadašnji prostorno-politički odnosi. Ipak, čak i prije širenja tog običaja, domovi su na Badnjak bili ukrašavani cvijećem, plodovima i zelenilom, a za to su najčešće bila zadužena djeca. Uz to, u kuću se unosio badnjak, debeli panj ili klada koji je na tu noć, ali i kasnije, gorio na ognjištu. U početku su se kitila bjelogorična stabla, a kasnije, učestalim pošumljavanjem, za ukrašavanje se počinju koristiti crnogorična stabla.
Najčešće su se ukrašavala voćem, jabukama te narančama, šljivama, kruškama, ali i raznim slasticama, šarenim papirnatim lancima te srebrnim i zlatnim nitima, a rjeđe i staklenim figurama. Čest su i lijep ukras bili pozlaćeni orasi i lješnjaci kojima se kitilo drvce, a najčešće su se postavljale svijeće, simboli nade i božanstva. Poslije su se postavljali i komadići vate, voska ili papira koji su simbolizirali snijeg na drvcu i tako su ga ukrašavali.
Vrijeme ukrašavanja
thumb|Božićno drvce u selu Djeda Božićnjaka, Finska thumb|Dio božićnog drvca s [[Jadrana]] thumb|Božićno drvce na [[Trg bana Josipa Jelačića|Trgu bana Josipa Jelačića, Zagreb, 2007.]]
U Njemačkoj i sjevernoj Europi običaj ukrašavanja stabala potječe iz poganskih vremena kad su stabla smatrali simbolima koji predstavljaju plodnost bogova prirode. Običaj je bio povezan sa zimskim solsticijem (oko 21. prosinca) kojeg su smatrali danom ponovnog rođenja boga Sunca. Ukrašavanje stabala kasnije je postao jedan od kršćanskih običaja, i to nakon što je Crkva 25. prosinca odredila kao dan Kristova rođenja, time zamijenivši pogansku proslavu solsticija.
Tradicionalno, božićna se drvca ne unose u domove niti ukrašavaju prije Badnjaka (24. prosinca), a iznose se na blagdan Sveta tri kralja odnosno Bogojavljenje (6. siječnja) kada i završavaju božićni blagdani. Tog se dana posljednji put pale božićne svijeće i drvo badnjak. Rezultat suvremene komercijalizacije Božića je i postavljanje drvaca mnogo ranije nego što je to uobičajeno; u pojedinim se trgovinama drvca postavljaju već krajem listopada (božićni odjel u britanskom lancu trgovina Selfridges, s okićenim božićnim drvcima, počinje s radom početkom rujna).
Vrste drvaca
Kao božićna drvca koriste se i prirodna i umjetna drvca.
Prirodna drvca
Rod jela (Abies) pokazao se najboljim za korištenje i to zato što im iglice ne otpadaju pretjerano nakon što se stablo osuši, a usto ugodno mirišu i imaju lijepu boju; ali koriste se i drugi rodovi borovki. Vrste koje se koriste u Europi su:
a u Sjevernoj i Srednjoj Americi:
thumb|left|[[Kavkaska jela (Abies nordmanniana)]]
Kao božićna drvca u manjoj se mjeri koriste i neke druge, ne toliko tradicionalne vrste, kao što su na primjer divovska sekvoja (lat. Sequioadendron giganteum), lejlandski čempres (Cupressus × leylandii) i virginijska borovica (Juniperus virginiana). Mnoge vrste smreke također se koriste kao božićna drvca, a neki ih smatraju i najljepšom vrstom stabala, koja se koristi u tu svrhu. No, smrekama (za razliku od jela) iglice počinju brzo otpadati nakon sječe, a mnoge vrste smreke, kao što je na primjer bodljikava smreka, imaju veoma oštre iglice što ukrašavanje čini neugodnim.
Neka se stabla prodaju u teglama s korijenjem i zemljom, često iz rasadnika, da bi se kasnije posadila i kako bi se u njima uživalo još godinama ili desetljećima. Međutim, zdravlju stabla uvelike štete visoka temperatura i niska vlažnost zraka prostora u kojem se neko vrijeme nalazi pa je stopa stabala koja prežive presađivanje niska. Ta se stabla u zatvorenom prostoru smiju držati samo nekoliko dana, zato što toplina prekida dormanciju pa slabi zaštitni mehanizam kod stabala koja se zatim kod prenošenja na otvoreno izlažu hladnoći.
Životni ciklus božićnog drvca od sjemenke do dvometarskog stabla traje, ovisno o vrsti i načinu kultivacije, između 8 i 12 godina. Prvo se uzima sjeme iz češera skupljenih sa starijih stabala. To se sjeme obično uzgaja u rasadnicima i zatim prodaje farmama božićnih drvaca u starosti od 3 do 4 godine. Preostali dio razvoja stabla ovisi prvenstveno o klimi, kvaliteti tla te kultivaciji i brizi za stablo.
Umjetna drvca
thumb|Umjetno božićno drvce
Umjetna drvca postaju sve popularnija zato što ih smatraju praktičnijima i (ako se koriste nekoliko godina) jeftinijima od pravih drvaca. Takva drvca dolaze u mnogo boja i "vrsta", a mogu se kupiti i neka koja su već unaprijed ukrašena lampicama. Na kraju božićne sezone umjetna se drvca mogu rastaviti i spremiti.
Umjetna drvca ponekad su i nužna u unajmljenim domovima (pogotovo u stanovima) zbog potencijalne opasnosti od požara koje mogu izazvati osušena prirodna drvca zbog čega ih neki stanodavci i zabranjuju. Također mogu biti nužna osobama alergičnima na golosjemenjače.
Pernata drvca
Prva umjetna drvca bila su stolna pernata drvca napravljena od guščjeg perja obojenog u zeleno koje se lijepilo na štapiće i zatim pričvršćivalo na veće štapiće, kao grane stabla. Proizvodnja takvih drvaca počela je u Njemačkoj u 19. stoljeću kako bi se spriječila daljnja deforestacija. Na tim su se "minimalističkim" drvcima lijepo isticali maleni ukrasi.
Moderna drvca
Prva moderna umjetna drvca počele su izrađivati tvrtke koje su se bavile proizvodnjom četki. Drvca su se radila na isti način, od životinjske dlake (većinom od svinjskih čekinja) a kasnije i od plastičnih čekinja, obojanih u zeleno, koje su se umetale između svinutih žica koje su činile grane drvca. Grane su jednim krajem svinute zajedno kako bi se formirala veća grana koja se zatim umetala u veći drveni štap (danas metalan s plastičnim prstenovima) koji je služio kao deblo drvca. Svaki red grana bio je druge veličine, obilježen različitom bojom ili naljepnicama radi lakšeg sastavljanja.
Prva su takva drvca izgledala kao borovi dugih iglica, ali kasnije se za izradu iglica počeo koristiti PVC. Mnoga su drvca imala i veoma kratke smeđe "iglice" koje su bile pomiješane s dužim zelenim iglicama, kako bi imitirali pravu granu. Takva su drvca svake godine postajala malo realističnija, a neki su luksuzni modeli imali i više stilova grana te se za njihovu izradu koristila nova tehnologija "pravih" iglica (True Needle technology) kako bi se što bolje imitirala priroda. Mnoga drvca danas dolaze u manjim inačicama, za korištenje u manjim prostorima. Grane većine kvalitetnijih drvaca već su pričvršćene za deblo i potrebno ih je samo spustiti, dok kod jeftinijih modela grane treba pričvrstiti na deblo.
Dizajnerska drvca
thumb|left|Grane aluminijskog drvca
Prva umjetna drvca koja nisu bila zelena bila su drvca metalik boje koja su se pojavila 1958. godine, a bila su prilično popularna 1960-ih godina. Ta su se drvca radila od aluminija pričvršćenog za metalne štapove kojima je kao potpora služio veći drveni ili aluminijski štap. Neka su takva drvca bila izrađena od papira prevučenog aluminijem i stoga su bila zapaljiva. Predstavljala su veliku opasnost od požara u slučaju da se izravno na njih stavi izvor svjetlosti, posebno zato što su se u tom razdoblju prodavale relativno vruće žarulje; upozorenja na taj efekt još se uvijek izdaju uz neke lampice za božićna drvca.