cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mehmed I
Sultan Orhan
Vizantijski car Manojlo, u nevolji, obrati se Mehmedu u Aziji i ponudi mu savez. Za svaki slučaj, hoteći da Turke zabavi međusobnom borbom, dade proglasiti za novog sultana Sulejmanova sina Orhana, pa ga posla u Selimvriju. Musa odmah požuri da zauzme taj grad, vodeći sa sobom i svog saveznika, srpskog plemića Đurđa Brankovića kao glavnog pretendenta protiv Stefana. Znajući za to, a možda i u kakvoj tajnoj vezi sa Vizantijom, Stefan je krenuo s vojskom na istočnu stranu. Ušao je u pirotsku oblast i počeo osvajanja. Musi nije moglo biti u interesu da uz tolike neprijatelje dobije kao otvorenog protivnika još i srpskog despota i s toga mu ponudi pregovore. Bojeći se, da kao cena tih pregovora ne pane njegova glava, a izgubivši i inače veru u prevrtljivog i naprasitog Musu, Đurađ namisli da se sam, preko majke, izmiri sa ujakom. Možda mu je sinulo pred očima, da sva ta njegova politika porodične osvete ne vodi u stvari nikakvoj njegovoj koristi a doprinosi opštem rasulu, a svakako mu je bilo i dodijalo to unižavajuće potucanje i udvorištvo. Musa je nešto ili načuo o tom ili je primetio neke promene kod Đurđa. S toga pokuša da ga otruje. Kad je dobio otrov Đurađ mu je brzo osetio dejstvo, pa je upotrebio za vremena lek i spasao se. Odmah potom, insceniravši uzbunu, prebeže sa svojim ljudima u Selimvriju, tamošnjim Grcima i Orhanu.
Orhan i Đurađ, pomagani od Vizantije, počeše da spremaju ustanke na više strana. Nije ostao neaktivan ni despot Stefan, koji je hteo da se koristi ovim turskim neredima. U đustendilskom i skopljanskom kraju turski zapovednici s tih strana napustiše Musu i pridružiše se Stefanu. Ali ovaj nije pomagao Orhana i njegovu akciju, nego za novog sultana istaknu Dauda Saudžijeva, turskog princa i emirskog rođaka, i krenu vojsku da ga pomaže. Da se osveti despotu udario je Musa iznenada, početkom zime 1412., na Srbiju. Oplenio je vranjski kraj i napao Novo Brdo, ali je tu bio odbijen, zahvaljujući, među ostalim, i borbenom otporu dubrovačkih trgovaca toga grada. Kad je čuo da stiže gradu u pomoć sam despot Musa ga nije hteo sačekati, jer je želeo da sačuva snagu za opasnije borbe. Za to vreme, imajući Solun kao bazu, Orhan je pripremao protiv njega veliku akciju. Ali je Musa bio brži i odlučniji. Njegova vojska slomila je brzo protivnika, a izdajom je pao Musi u ruke sam Orhan, koji je, za kaznu, bio oslepljen. Musa je pokušao da osvoji i Solun, ali mu to nije pošlo za rukom. U Solunu se tad nalazio i Đurađ Branković. Posle Orhanova sloma, u mnogom prečišćen i sa bogatim iskustvima, Đurađ se rešio da se vrati u Srbiju i izmiri sa ujakom. Stefan ga je primio srdačno i dao mu, od prvog dana, vidan i ugledan značaj.
Dolazak na presto
Početkom 1413. god. prodro je sultan Musa u despotovu državu. Neposredan povod za napadaj, sem želje za osvetom zbog Stefanova i Đurđeva držanja, dalo mu je to, što se odmetnuo od njega Hamza, gospodar gradova Svrljiga i Sokoca, i prišao Srbima. Musa je išao na Srbiju duboko kivan, sa namerom da je skrha i onesposobi za dalje akcije. Hteo je čak da u nju, posle pobede, dovede nove turske doseljenike i da razbije srpsku etničku celinu. Savladavši Hamzu u Sokocu on je odmah dao premeštati srpsko stanovništvo odatle na drugu stranu. Kad je upao na despotovo područje osvojio je čitav niz gradova Bolvan, Lipovac, Koprijan i Stalać. I ta je sva naselja raskućio isto kao i ona oko Timoka.
Despot Stefan obratio se odmah za pomoć Mehmedu i ostalim prijateljima. Stigoše mu vojvoda Sandalj, mačvanski ban Ivaniš Morović i raniji odmetnici Musini, a odazvao se i Mehmed. Musa je pohitao da zapreči spajanje Mehmedove vojske sa Stefanovom, ali nije uspeo. Mehmed ga je vešto obišao i stigao u Kruševac. Iz tog mesta krenula je saveznička vojska, pod despotovim vođstvom, prema jugu i doprla je do Novog Brda. Tu se zaustaviše despot, Sandalj i Morović, a ostala vojska pođe i dalje, vođena od Đurđa Brankovića i Mehmeda. Odlučna borba bila se pod Vitošem, na reci Iskru, kod sela Čamorlu. Đurađ Branković, uz koga se nalazio čelnik Radič, "čovek najhrabriji i najmudriji i koji je mnogo svršavao lepim rečima", veštim udarcem s boka odluči pobedu za saveznike. U turskoj vojsci bilo je mnogo nezadovoljstva i izdaje i s toga je njena borbena vrednost bila znatno oslabljena. Poraženi Musa naže u beg, ali ga potere stigoše i udaviše (5. jula 1413.).
Tako se završio građanski rat i prevladana je najteža kriza u Osmanskom carstvu te je stvorena osnova za novi procvat osmanske moći. Mehmed konačno jedini ostaje kao sledbenik već 10 godina pokojnog Bajazita i postaje sultan jedinstvenog carstva. Ceremoniju ustoličenja održava u gradu Jedrenu i prestonicu iz Burse seli u Jedrene. Njegovo preuzimanje prestola bilo je obeleženo željom za uspostavljanjem mira, ipak ovaj predah koji je Vizantiji dao Mehmed završio se kada je na presto stupio borbeni Murat II.
Pošto je dobio presto pomoću saveznika Mehmed I se lepo odužio svojim pomagačima. Despot dobi Znepolje i grad Koprijan i "druge oblasti", koje se ne pominju izbliže. Đurađ Branković, potpuno izmiren sa Stefanom, oženio se po drugi put 1414. god. Irenom Kantakuzinovom i približio se Vizantiji i hrišćanskom savezu. Sve dok je trajala njegova vladavina vizantijsko-osmanski odnosi su ostali nepomućeni i sam car je bio uveren u miroljubivost novog sultana, koji je svoje snage uložio u unutrašnju konsolidaciju Osmanskog carstva.
Spoljašnja politika
Vrhovna vladavina nad islamskim i hrišćanskim knezovima u Anadoliji kao i na Balkanu nije nikada dovedena u pitanje. Tako je Mehmed I zaključio mirovni sporazum sa Venecijom. On je imao dobre i savezničke odnose sa vizantijskim carem i nazivao ga je „ocem i gospodarem“. Pobuna jednog derviškog reda bila je brzo ugušena.
Dok je prema Srbiji, zbog despota, imao obzira, iako je znao za njene veze sa Ugarima, sultan Mehmed nije vodio takvu politiku na drugim stranama. U Bosni je živo i sa vojničkim zalaganjem radio da poljulja dotadašnji poredak i pojača svoj uticaj. Isto je tako postupao i u Albaniji. Samo, zauzet u Maloj Aziji, sultan Muhamed nije dotle nijednom pokušao, da na Balkanu povede ofanzivu velikog stila i da do kraja iskoristi sve povoljne prilike, koje su mu se pružale.
Hrvojev poziv u pomoć
Dok je Srbija tako polako dolazila sebi Bosna je sve više postajala poprište ogorčenih ličnih obračuna i građanskih ratova, u kojima su ljudi sve više dolazili do uverenja, da je, u zadovoljavanju ličnih ambicija i prohteva, sve dopušteno. Izgubila se svaka ideja vodilja i svaki načelan stav. Grabio je koliko je i šta je ko mogao; udruživao se s kim je ko hteo; kidisavao je na koga se kome prohtelo. Etička i moralna osećanja bila su iz osnova pomerena.
Za to vreme je moćni plemić Hrvoje Vukčić Hrvatinić bio u nemilosti ugarskog kralja i zatražio je pomoć od Mehmeda, sa kojim je i ranije imao veze. Pod vođstvom Isak-bega krenuli su Turci za Bosnu u junu 1414., i preko Sandaljeve zemlje otišli su u Hrvojevu oblast. Tu su se razdelili. Jedan deo pođe dolinom Bosne prema Dubočcu; drugi ostade u Uskoplju, u Hrvojevom kraju; a treći se uputi preko Bosanske krajine prema Zagrebu. Sandalj se za to vreme bio povukao u planine i čekao razvoj događaja. Jedan hrvatski pisar, Bartol Krbavac, zapisao je te godine s ogorčenjem kako je vodio rat:
Pojava Tvrtka II
S Turcima zajedno pojavio se ovog puta u Bosni i bivši kralj Tvrtko II. On je pokušao, kao stari protivnik Ugra, da pomoću Hrvoja i Turaka povrati svoju vlast. U avgustu 1414. Tvrtko je već stekao izvestan autoritet u zemlji, jer vidimo da Dubrovčani prete knezu Pavlu i njegovim ljudima, da će se tom kralju potužiti zbog pljačkanja njihove stoke. Kako je Tvrtko tek toga meseca stigao u Bosnu, to znači, da je stranka, koja mu je pripremila vlast i pomagala ga, bila dovoljno jaka da ga za tako kratko vreme i naturi kao gospodara. Legitimni kralj Ostoja se, međutim, nije udaljavao iz zemlje, nego se zadržavao negde u planinama ili u kom od tvrdih gradova. Da je bio bez pravog ugleda vidi se po tom, što dubrovački trgovci dozvoljavaju sebi slobodu, da mu prave neprilike i što sama Republika krzma da mu isplati određeni danak. Držanje Dubrovčana najbolji je barometar za procenu političke klime u susedstvu, a u Bosni naročito. Ostoju su podržavali Ugri; u jednoj povelji od 1. februara 1415. ugarski kralj Žigmund naročito ističe njegove zasluge za mađarsku krunu i hrišćanstvo u borbi protiv Turaka. U samoj zemlji, zbog prisustva Turaka, Ostojin glas nije mnogo vredeo. Njegovi Vlasi stočari napadali su, i sa dubrovačkog zemljišta, na ljude vojvode Sandalja, i otvoreno su se izjašnjavali za Tvrtka. Turci su ostali u Bosni i preko zime 1414. i držali su u svojoj vlasti mnoge važne klance. Dubrovčani, koji su imali ići na čestitanje svadbe Đurđu Brankoviću izvinjavali su se za svoje zakašnjenje tim, što su Turci ugrožavali put preko Bosne.
Novi pohod u proleće 1415.
Krajem zime i početkom proleća 1415. stigle su u Bosnu nove čete Turaka. Dubrovnik i Ston bili su puni izbeglica, koji su tražili spasa. Turci su provaljivali i u Krajinu, do Omiša i čak do Šibenika, da tamo tobože brane Hrvojevo područje. Hrvoja su oni doista spasli. S njihovom pomoću on se spremao da preotme Split i molio je Mlečane, da ga pomognu flotom, a kao cenu te pomoći nudio im je Omiš. Mlečani na to nisu pristali, ali su ga pomagali oružjem i drugom ratnom opremom. Pun ponosa Hrvoje je poručivao u Dubrovnik kako odlično stoji.
Ugarski pohod protiv Turaka u Bosni
Zbog izvesnih zapleta u carevini veći deo turske vojske bio je krajem proleća 1415. povučen iz Bosne. Ali, ipak, bosanski krajevi, javljali su Dubrovčani u Budim, pokorni su Turcima "davajući danak gospodinu caru turskom da bi se sačuvali." Kralj Ostoja nije mogao da preduzme ništa, a vojvoda Sandalj branio se od Turaka tako što se otkupljivao velikim poklonima. Takvo stanje opredelilo je Ugre, da pokušaju popraviti položaj svoj i svojih ljudi. U toliko pre, što behu dobili pouzdane vesti, da se Isak-beg u Skoplju sprema na novi pohod ne samo na Bosnu, nego i dalje "prema Zapadu", u Hrvatsku i Dalmaciju. Ugarska vojska okupljala se od sredine jula pod Dobojem, u Usori. Na veliko svoje iznenađenje oni su našli ovog puta skoro sve bosanske velikaše protiv sebe. Izmirili se behu, oba od straha, čak i Hrvoje i Sandalj. Svi se behu složili, da im sultan potvrdi za kralja Ostoju; Tvrtko im nije nikako bio po volji. Verovatno je to kompromisno rešenje bilo doneseno, sem iz ličnih momenata, još i s toga, da bi se zemlji uštedela nova pustošenja. Bosna je često u nuždi priznavala vlast jačeg, da je prvom prilikom zbaci i poreče. Ugri se nađoše u vrlo teškom položaju. Od bosanske vlastele s njima pristade samo Vladislav Dubrovčić, gospodar usorskog grada Kovača. Drugi se združiše s Turcima. Početkom avgusta 1415. došlo je u Usori, kod Makljenovca, do teškog ugarskog poraza. Sve njihove glavne vođe dopadoše ropstva.
Ubistvo kneza Pavla Radenovića
Od ove pobede Hrvoje se nadao vrlo mnogo. Mislio je i da povrati svoju raniju vlast u Splitu i na ostrvima, i svoj posrnuli ugled u Mlecima i Napulju, i svoj uticaj u Bosni. Na skupu vlastele u Sutjesci, u avgustu te godine, on je vodio glavnu reč. Žigosan je bio sam knez Pavle Radenović. Na dan 23. avgusta njega je na Porsnoj Poljani kod Sutjeske, prilikom udešenog izleta, napala iskupljena vlastela pod vođstvom samog kralja Ostoje. Njegova sina Petra svezali su i poslali u bliski Bobovac, a samog Pavla su ubili Sandaljevi ljudi. Dubrovačkom poslaniku pravdao je Sandalj taj postupak tim, što je Pavle, "izdavao čitav svet", i Dubrovnik i samu Bosnu. U čem je bila njegova krivica ne da se pouzdano utvrditi; ali slični prekori mogli su biti upućeni dobrom delu skupljene gospode. Da je ta pogibija dala povoda novim trzavicama razume se samo po sebi.
Zavada između Sandalja i Pavlovića
Sinovi ubijenog kneza Pavla, Petar i Radoslav, tražili su zaštite kod Turaka i oborili su se u prvom redu na Sandalja kao na očeva krvnika. U jesen 1415. upali su Turci ponovo u Bosnu, a posebno u Hum. Njihove pomoćne čete vodili su protiv Sandalja župan Đurađ i Stjepan Miloradović, glava jedne porodice, koja će docnije postati jedna od najpopularnijih u Hercegovini. Prema dubrovačkim izveštajima Turci su ovom prilikom bili i u vezi sa Hrvojem, koji je hteo da pomoću njih postigne željene uspehe u Primorju, a potajno, možda, i da se sveti Sandalju. Ali nije dočekao rezultat obračuna. Umro je aprila 1416., već prilično ostareo, posle života punog aktivnosti i avantura. Da bi učvrstio svoj položaj kralj Ostoja je uzeo njegovu udovicu Jelenu, a pustio je svoju, još živu, prvu ženu Kujavu. Hrvojev sin Balša bio je bez ikakve vrednosti i vrlo brzo je izgubio i očeve tekovine i svaki značaj među bosanskom vlastelom.
Krvna zavada između Sandalja i Pavlovića uzela je bila opasne razmere. Čak su i sami Turci pokušavali da posreduju između njih, ali uzalud. U borbama su ogorčeni Pavlovići dugo imali više uspeha, pa su doveli Sandalja u vrlo težak položaj. Kao njegov prijatelj imao je teških dana i kralj Ostoja. On je jednom prilikom morao noću, krišom, da beži sa zbora bosanske gospode, pobojavši se da ne bude vezan i zatvoren. U leto 1417. pisali su Dubrovčani mađarskom kralju kako je Bosna "u uobičajenoj i velikoj neslozi". Uplašen, a nestalan kakav je bio, Ostoja se potom obrnuo protiv Sandalja i zajedno s Pavlovićima upao je u njegovu oblast.
Sandalj je, pritešnjen, pozvao u pomoć svog pastorka Balšu Balšića i priznao je tursku vrhovnu vlast, da bi prekinuo njihovo pomaganje protivnika. Tek u jesen 1418. spominje se on ponovo kao nesumnjiv gospodar svoje oblasti.
Sandaljev poziv u pomoć
Godine 1420. došli su Turci ponovo u Bosnu, ovoga puta na poziv Sandaljev. Njima, izgleda, nije bilo mnogo stalo do toga koga će pomagati, nego im je bilo glavno da se mogu mešati u bosanske unutrašnje stvari, i hvatati tamo sve dubljeg korena. Očevidno je, da Sandalj nije mogao sam izaći na kraj sa svojim protivnicima, među kojima se nalazio i kralj. Ovaj teški građanski rat, od koga je stradala zemlja na više strana, zabrinjavao je sve dobronamerne bosanske susede. Kuda to sve vodi? Ko će od svega toga imati koristi? Nije trebalo biti prorok pa videti jasno. Dubrovčani, koji su imali razvijenu svest o višim interesima državne zajednice, uzeli su na sebe, da prijateljski posreduju kod svih. Govorili su, nagovarali, otvarali oči. Ali uzalud. Posle pogibije vojvode Petra Pavlovića, krajem marta 1420., Sandalj je uzeo maha i nije hteo da se zaustavi. Kad je provalio u Pavlovićevo Konavlje čak su mu i Dubrovčani dali pomoći da osvoji tvrdi grad Soko, u nadi da će im on ustupiti i tu polovinu.
Smrt
Mehmed I je umro u svojoj 42. godini, posle svega 8 godina vladavine, u julu 1421. godine. Sahranjen je u Bursi, u mauzoleju pored veličanstvene Zelene Džamije, njegove zadužbine.
Lajoš Nađ
Lajoš Nađ (mađ. Lajos Nagy; Zlatna Greda, 14. V. 1944. - Osijek, 4. III. 2016), baranjski nogometaš, sportski funkcioner i kolekcionar.
Životopis
Lajoš Nađ rođen je 14. V. 1944. godine u baranjskom naselju Zlatna Greda od oca Franje i majke Rožike. Osnovnu školu pohađao je u Mirkovcu, a srednju ekonomsku školu u Belom Manastiru. Nakon završetka srednje škole zaposlio se u belomanastirskom SPOM-u (Servisu poljoprivredne opreme i mašina), da bi kasnije postao carinik na Graničnom prijelazu Kneževo (danas Granični prijelaz Duboševica), gdje je ostao do umirovljenja 1999. godine. Nakon umirovljenja Lajoš se učlanio u Udrugu umirovljenika Grada Belog Manastira, u kojoj je jedno vrijeme bio i tajnik.
Krajem veljače 2016. godine imao je tešku operaciju i izgledalo je da će se oporaviti, ali je nakon četiri dana, 4. III. 2016. godine u osječkoj bolnici preminuo. Sahranjen je 7. III. 2016. godine na katoličkom groblju u Belom Manastiru.
Nogomet
Kao srednjoškolac, 1959. godine, postao je član juniorske momčadi Nogometnog kluba Šparta iz Belog Manastira. Ubrzo, 1963. godine, postao je član seniorskog tima. U početku je nosio broj 2, odnosno, igrao je na poziciji desnog braniča (beka). Iste godine sudjelovao je u "Špartinom" najvećem uspjehu, plasmanu u Drugu saveznu ligu - Zapad. Nakon toga postaje vođa navale i počinje nositi dres s brojem 9.
Prestankom aktivnog igranja nogometa postaje član najužeg rukovodstva NK "Šparte", a na toj poziciji je ostao sve do gašenja kluba 1998. godine. S gašenjem voljenog kluba nikad se nije pomirio i u godinama koje su uslijedile s drugim bivšim funkcionerima i navijačima "Šparte" radio je na obnovi kluba, što se u konačnici i zbilo 2014. godine.
Pored Šparte bio je i veliki navijač beogradske "Crvene zvezde", koju je pratio i na utakmicama širom Evrope. Bio je jedan od osnivača i član uprave kluba navijača u Osijeku. Zbog svojih zalaganja uprava "Crvene zvezde" mu je dodijelila titulu počasnog člana kluba, čime je postao jedini Baranjac s tom titulom.
Porodica
Godine 1969. oženio se Editom Mok, s kojom ima kćerku Zitu, i od koje ima unuke Nathana i Zoe. Godine 1984. postao je udovac i samohrani roditelj te se četiri godine nakon suprugine smrti 1988. godine oženio Cvijom Gajić, s kojom ima sina Lea.
Đuro Dečak
Đuro Dečak je hrvatski general pukovnik u mirovini. Postao je i predsjednik Zajednice udruga hrvatskih ratnih veterana i član Stalnog komiteta Svjetske federacije veterana, u Parizu, sa hrvatske strane. Rođen je u Detkovcu, blizu Virovitice, 18.01.1952. godine. Svoju karijeru obogatio je i zvanjima saborskog zastupnika i župana. Prije rata Đuro Dečak je bio konobar. Učesnik je i najveće hrvatske vojne akcije protiv Republike Srpske Krajine pod nazivom Operacija Oluja.
Kosmos-582
Kosmos-582 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-582 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 28. avgusta 1973. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 750 kilograma. Kosmos-582 je bio satelit namijenjen za elektronsko izviđanje, javljanje i navođenje.
San Lazzaro, Rovigo
San Lazzaro je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Sulforidazin
Sulforidazin je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 402,573 Da.
San Lazzaro, Rovigo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Emiliano Zapata, Ensenada
Emiliano Zapata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5756 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Scalo Ferroviario
Scalo Ferroviario ima više značenja:
Colonia del Ángel, Iguala de la Independencia
Colonia del Ángel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Iguala de la Independencia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 800 m.
Gorâni, Odăile
Gorâni je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Odăile.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 346 m.
Alto los Coyotes, Burgos
Alto los Coyotes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Burgos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 161 m.
Straža (Netretić)
Straža je naselje u sastavu Općine Netretić, u Karlovačkoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 79 stanovnika.
Scanzano
Scanzano ima više značenja:
Ljubičevac (Kladovo)
Љубичевац је насеље у Србији у општини Кладово у Борском округу. Према попису из 2002. било је 458 становника (према попису из 1991. било је 1366 становника). Стари назив насеља је Бордељ.
Демографија
У насељу Љубичевац живи 429 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 59,5 година (58,3 код мушкараца и 60,5 код жена). У насељу има 209 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,19.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Kruševljani
Kruševljani su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Nevesinje koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 157 stanovnika.
Geografija
Selo se nalazi u Hercegovini.
Al Khalwah ash Sharqīyah, Hajjah
Al Khalwah ash Sharqīyah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 388 m.
Ohridska arhiepiskopija
thumb|upright=1.1|200px|Eparhije Ohridske arhiekiskopije 1020. godine 300px|mini|Ohridska arhiepiskopija 1020. godine Ohridska arhiepiskopija je bila autokefalna crkva sa sjedištem u Ohridu. Današnja Pravoslavna ohridska arhiepiskopija predstavlja obnovljenu Ohridsku arhiepiskopiju.
Osnivanje
Središte prve hrišćanske kulture slovenskog obilježja na Balkanskom poluostrvu bilo je oko Ohridskog i Prespanskog jezera. Glavni radnici na organizovanju toga središta bili su Kliment i Naum, dva učenika velikih slovenskih apostola Ćirila i Metoda. Oni su poslije smrti Metodove (885) prebjegli iz Moravske u Bugarsku. Pod Bugarskom su tada bili i skoro svi krajevi Makedonije.
Bugarski period
Prvi bugarski hrišćanski vladar Mihailo-Boris korisno je upotrijebio misionarske sposobnosti i apostolsku revnost Klimentovu i Naumovu. On ih je poslao u zabačeni kraj Kutmičevicu, kod Ohridskog jezera, gdje je hrišćanstvo do tada, naročito u slovenskom elementu, imalo slabog uspjeha. Kliment i Naum razvili su tu odmah vrlo uspješan misionarski rad, i za kratko vrijeme, poučavajući narod, spremajući prosvjetne radnike i obavljajući bogosluženje na slovenskom jeziku, uspjeli su da organizuju prvu slovensku episkopiju za te krajeve. Za prvog episkopa postavljen je Kliment (oko 893. godine). On je kasnije s Naumom osnovao i prve poznate manastire u tom kraju, jedan na sjevernoj (Sv. Kliment), a drugi na južnoj obali Ohridskoga Jezera (Sv. Naum). Ova episkopija, kao i druge kasnije osnovane slovenske episkopije u granicama ondašnje bugarske države, potčinjena je bila autokefalnom arhiepiskopu i patrijarhu bugarske crkve, koji je isprva stanovao u Velikoj Preslavi, a zatim u Dorostolu (danas Silistrija).
Razdoblje Samuilove države
Poslije uništenja Prvog bugarskog carstva (971. ili 972) došle su pod vlast vizantijskog cara Ivana Cimiska i sve oblasti Makedonije. U isto vrijeme je i sva pravoslavna slovenska crkva u njima došla pod vrhovnu vlast grčkog carigradskog patrijarha. Ali, uskoro poslije Cimiskove smrti (976) pošlo je za rukom makedonskom vladaru Samuilu, da od Makedonije, Arbanije i sjevernih srpskih zemalja osnuje veliko slovensko carstvo, koje se više od četiri decenija (do 1018) uspješno opiralo vizantijskoj prevlasti. Samuilo je podigao i samostalnu slovensku crkvu za svoje oblasti. Predstavnici te crkve, kao i carevine, isticali su težnju da naslijede cijelu bugarsku crkvu i carevinu, pa su zato i svoju crkvu i carevinu nazivali bugarskim imenom. Sjedište crkvenog starješine, koji se nazivao patrijarhom, bilo je isprva u Vodenu i Meglenu, a za tim u Maloj Prespi, na otoku Ahilu, gdje se i danas vide impozantne razvaline katedrale, velike crkve. U taj hram Samuilo je 983. poslije jednog uspješnog pohoda protiv Vizantijaca prenio iz grada Larise mošti Sv. Ahilija, svetitelja iz 4 vijeka, koji je smatran kao zaštitnik Larise. Nešto kasnije, sjedište slovenske arhiepiskopije postao je Ohrid, grad Sv. Klimenta, čiji je kult i značaj trebao da bude od velike pomoći novoj crkvenoj organizaciji u njenoj misiji među Slovenima Samuilove države. Samuilo je umro 1014, a njegova državna tvorevina propala je već četiri godine poslije njegove smrti. Vizantijski car Vasilije II. uništio je njegovo carstvo 1018. Ali Samuilova crkvena organizacija, pod imenom O. A., uspjela je da se održi i poslije toga punih sedam i po vjekova (do 1767), pod raznim državnim gospodarima, Grcima, Bugarima, Srbima i Turcima. Ima i drugih mišljenja o tome da li su Ohridski arhiepiskopi i patrijarh želeli da načine kontinuitet sa bugarskom crkvom Naime, posmatrano eklisiološki, samo prisustvo bugarskog patrijarha u Prespi i Ohridu, što neki tumače kao da je ohridska crkvena jerarhija imala želju za kontinuitetom Ohridske arhiepiskopije sa Bugarskom patrijaršijom (koju je ukinuo Samuilo), nisu nikakvi dokazi da je i Ohridska arhiepiskopija bila kontinuitet bugarske dorostolske Patrijaršije. Šta više, takvo sagledavanje crkvenih prilika u datoj crkvenoj jedinici potpuno je strano pravoslavnoj vjeri o uređenju Crkve, tzv. eklisiologiji. Sa druge strane, u Vizantiji-Romeji bio je uvrežen običaj da se podanici neke države imenuju u skladu sa imenom države u kojoj se nalaze, pa tako, vizantijski-romejski hroničari nazivaju svakog podanika Romeje Romejom, bez obzira kojoj isti narodnosti pripada. Na primer, jedan Etipoljanin pravoslavne vjere bio bi imenovan u nekom vizantijskom-romejskom zvaničnom dokumentu Romejom, a ne Etiopljaninom, samo iz te činjenice što je on podanik romejskog carstva! Po istoj analogiji, vizantijski hroničari koji su pisali o Samuilu nazivaju ga bugarskim carem i narod u njegovoj državi bugarskim stoga što je od zavladao teritorijom koja je za Romeje tj. Vizantijce bila poznata kao Bugarska jer je pre Samuila ta teritorija bila sastavni deo bugarskog carstva.
Car Vasilije II uništivši Samuilovu državu nije ukinuo autokefalnost slovenske crkve. Oduzeo joj je samo naslov patrijaršije, nazvao je arhiepiskopijom, i za postavljanje njenih arhiepiskopa osigurao je glavna prava vizantijskim carevima i carigradskim patrijarsima. Štaviše, Vasilije je za prvog ohridskog arhiepiskopa pod vizantijskom vlašću postavio domaćeg čovjeka Bugarina, Jovana Debranina, i poveljom od 1019. dao mu je pod upravu sve eparhije, koje su bile u sastavu Samuilove države, a dvjema drugim poveljama od 1020. proširio je jurisdikciju O. A. i na oblasti, koje su bile pod bugarskom vlašću za careva Simeona i Petra.
Eparhije Ohridske arhiepiskopije
Prema tim poveljama u sastav O. A. imalo je da uđe 31 eparhija i to: 1. Ohridska, sa Prespom, Mokrom i Kičevom. 2. Kosturska, sa Koricom, Kolonjom, Vojušom, Morom i Devolom. 3. Glavenička, sa Kaninom i Neaničkom. 4. Meglenska, sa Prošekom, Morihovom, Setinom, Ostrovom i Zaodrinom. 5. Bitoljska, sa Pelagonijom, Prilepom, Debrom i Velesom. 6. Strumička, sa Radovištem i Končom. 7. Morozvizdska, sa Kozjakom, Slavištem, Zletovom, Lukovicom, Pijanecom i Maleševom. 8. Velbuždska, sa Suteskim, Germanijom, Terimerom, Stobijem, Donjim Suteskim i Razlogom. 9. Sredačka (Sofijska), sa Pernikom, Sukovom i Znepoljem. 10. Niška, sa Mokrim, Koblosom, Toplicom i Svrljigom. 11. Braničevska, sa Moravskim, Smederevom, Grockom, Divisištem, Istaglanda (?) i Brodariskom. 12. Beogradska, sa Gradecom, Omčom, Glaventinom i Belom Crkvom. 13. Srijemska. 14. Skopska, sa Vinecem, Preamorom, Lukovom i Prilipom. 15. Prizrenska, sa Hvosnom, Leskovcem i Bretos (?). 16. Lipljanska na Kosovu. 17. Srbička, jugozapadno od Soluna. 18. Drstarska (Silistrija?). 19. Vidinska. 20. Raška. 21. Oroška, zapadno od Prizrena. 22. Černička u oblasti Drača. 23. Himerska, u Arbaniji sjeverno od Krfa. 24. Drinopoljska, u Arbaniji blizu Argirokastra. 25. Velska, južno od Drinopoljske. 26. Vutronska, u južnoj Arbaniji niže luke Santi Quaranta. 27. Janinska u Epiru. 28. Kozilska. 29. Petrska i 30. Staška ti Tesaliji, te najzad 31. Berska ili Verijska, zapadno od Soluna.
Razdoblje Srpske države
S opadanjem vizantijske snage, od kraja 12 vijeka, sužavale su se i granice O. A. uporedo s osvajanjima srpskih, bugarskih i drugih vladalaca na račun Vizantije. Obnovljeno bugarsko carstvo prisajedinilo je odmah vidinsku, sofijsku i druge susjedne eparhije novoosnovanoj Trnovskoj arhiepiskopiji, kasnijoj patrijaršiji. Srpski kraljevi iz loze Nemanjića, pošto je 1219. osnovana autokefalna Žička, kasnije Pećka arhiepiskopija i patrijaršija, podvrgavali su postepeno, prema širenju srpskih državnih granica, pod svoju državnu crkvu sve eparhije O. A. nekad Strumice, Prilepa i Ohrida. Tako je O. A. krajem 13 vijeka ostalo samo 11 eparhija: ohridska, kosturska, devolska, glavenička, kaninska, pelagonijska, me-glenska, slanička, grebenska, strumička i vlaška. Te su joj eparhije ostale i dalje, kroz sve vjekove opstanka O. A., glavni sastavni dijelovi.
Kada je kralj Dušan postao gospodar Ohrida (1334) i svih oblasti, koje su tada činile O. A., on ne samo da nije ukinuo O. A., već joj je ostavio autokefalnost, i po svoj prilici prisajedinio i sve eparhije, koje je osvojio na jugu i zapadu Ohrida, po Makedoniji, Tesaliji, Epiru i Arbaniji, jer su to, uglavnom, bile eparhije, koje su i ranije pripadale jurisdikciji O. A. Za vlade kralja Vukašina i njegovog brata Uglješe (1366—1371), izgleda da su pod vrhovnu duhovnu vlast O. A. podvrgnute čak i stare eparhije: sereska, dramska, hristopoljska (kavalska) i druge, koje su za vrijeme Dušana bile potčinjene pećkom patrijarhu.
Scioto County, Ohio
je okrug u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Ohridska arhiepiskopija
Otomanski period
Područje O. A. prešlo je iz srpskih ruku u turske ruke. O. A. bila je prva autokefalna pravoslavna crkva na Balkanu, koja je u cjelini došla pod tursku vlast. Turci su priznali zatečeno stanje, i O. A. je, sporedno sa širenjem granica turske države, širila i svoju crkvu na štetu carigradske i trnovske, a naročito na štetu Pećke patrijaršije. Granice O. A. tokom 15 i u prvoj polovini 16 vijeka zauzimale su najveće dimenzije. Tada je O. A. imala pod svojom vrhovnom upravom ne samo sve svoje stare eparhije po Makedoniji i Albaniji, Južnoj i Sjevernoj Srbiji, nego i po Moldaviji i Vlaškoj, po Dalmaciji, Bosni, Hercegovini i Crnoj Gori, pa čak i po južnoj Italiji, Malti i Siciliji. Poslije pada srpske državne samostalnosti (1459) gubi se trag srpskim patrijarsima, i ohridski arhiepiskopi, koji su već i dotle uspjeli da podvrgnu pod svoju vlast mnoge srpske eparhije, koje su ranije bile došle pod tursku vlast, uspjeli su da postepeno protegnu svoju vlast i na cijeli teritorij bivše Pećke patrijaršije.
U četvrtoj i petoj deceniji 16 vijeka pokušavao je smederevski episkop Pavle, da se odupre toj prevlasti O. A., i da obnovi autokefalnost Pećke patrijaršije. On to nije uspio, ali uskoro poslije njega (1557) uspio je to da izvede Makarije, rođak velikoga vezira Mehmeda Sokolovića. Tada su sve srpske eparhije iznad Strumice, Velesa, Kičeva i Debra oduzete od O. A. i ponovno ušle u sastav obnovljene Pećke patrijaršije. Nad mitropolijom Moldavskom i Vlaškom O. A. vršila je jurisdikciju neko vrijeme poslije 1439, pošto je carigradska jerarhija primila uniju s Rimom. Ta je zavisnost bila više nominalna i za Moldavsku, izgleda, vrijedila je do polovine 17 vijeka.
Eritrociti
thumb|Uveličani eritrociti Crvena krvna zrnca (eritrociti) su najbrojnija vrsta ćelija u organizmu, čija je osnovna uloga transport gasova – kiseonika od pluća do tkiva i ugljen-dioksida u obrnutom smeru.
Ohridska arhiepiskopija
Otomanski period
Od prvih decenija 16 vijeka, pa do kraja toga vijeka, O. A. imala je pod svojom vrhovnom duhovnom vlašću i starije i novije pravoslavne grčke i arbanaške koloniste u južnoj Italiji, po Apuliji, Kalabriji, Basilikatu, Siciliji, Malti i Dalmaciji. Episkop italski, sa naslovom mitropolita i egzarha, bio je jedan od južno arbanaških episkopa, koga je arhiepiskop ohridski sa svojim sinodom na taj položaj postavljao. Ta duhovna zavisnost pravoslavnih kolonista u Italiji od O. A. trajala je samo do pape Siksta V. (1585—1590), koji je koloniste prisilio na uniju, a pravoslavnom mitropolitu zabranio pristup Grcima i Arbanasima u Italiji.
Twin Lakes, Mahnomen County, Minnesota
Tvin Lejks je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Minesota.
Ohridska arhiepiskopija
Otomanski period
Poslije obnovljenja Pećke patrijaršije (1557) O. A. vraćena je, uglavnom, u svoje granice iz 13—14 vijeka. Tako umanjena ona je morala pristupiti novoj organizaciji svojih eparhija, i definitivno ju je izvela do polovine 17. vijeka. Prva eparhija O. A., koja je dobila ime mitropolija, bila je prvoprijestolna eparhija kosturska. Tokom 16 i 17 vijeka, po uzoru na uvedeni običaj u Carigradskoj patrijaršiji, dobile su taj naslov i druge eparhije. Tako je od 14 eparhija, koje su ostale O. A. do njenog konačnog ukidanja (1767) njih 9 nosilo naziv mitropolije (kosturska, pelagonijsko-bitoljska, strumička, koričko-selasforska, beogradsko-elbasanska, vodenska, dračka, grebenska i sisanijska), a 5 naziv episkopija (meglenska, debarsko-kičevska, veleška, prespanska i goro-mokrenska u Drim-kolu).
Eritrociti
Građa i izgled
Eritrociti su ćelije oblika bikonkavnog sočiva. Prosečan dijametar im iznosi oko 7,8 μm a debljina 2,4 μm na periferiji, odnosno 1 μm ili manje u centralnom delu ćelije. Ovakav oblik im daje maksimalnu elastičnost i savitljivost, omogućavajući eritrocitima da prođu i kroz veoma uske kapilarne prostore bez rupture ćelijske membrane. Osim prilagodljivosti lumenu kapilara, ovakav oblik uslovljava i uvećanu površinu što dozvoljava efikasnu i brzu razmenu gasova.
Zreli eritrociti sadrže oko 70% vode, a preostalu količinu čini uglavnom respiratorni pigment hemoglobin. Ćelija se sastoji od membrane (lipoproteinske strukture) i citoplazme bez jedra i većine drugih ćelijskih organela. Ćelijska opna eritrocita je veoma dinamična struktura, važna za održavanje njegovog života. Ona osigurava oblik i plastičnost crvenih krvnih zrnaca i stabilnost njihove unutrašnje sredine.
Koncentracija hemoglobina se kreće od 140g/l (kod žena) do 160g/l krvi (kod muškaraca).
Koncentracija eritrocita
Broj crvenih krvnih ćelija u zdravih osoba zavisi od pola, starosti, nadmorske visine i brojnih drugih faktora. Prosečan broj eritrocita kod odraslog muškarca se kreće između 4,2 i 5,8×10¹²/l, a kod žena između 3,7 i 5,2×10¹²/l krvi. Procenat krvi koji čine eritrociti se naziva hematokrit i iznosi 40-45%.
Capula, Chiquilistlán
Capula je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Chiquilistlán.
Eritrociti
Proizvodnja eritrocita
U toku prvih nedelja embrionalnog života crvena krvna zrnca se proizvode u žumančanoj kesi. Kasnije ovu ulogu preuzimaju jetra, slezina i limfni čvorovi, a pri kraju fetalnog perioda i nakon rođenja eritrociti se stvaraju u crvenoj (hemopoetski aktivnoj) kosnoj srži procesom eritrocitopoeze.
Capula, Chiquilistlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1713 m.
Eritrociti
Proizvodnja eritrocita
Vremenom se kosna srž dugih kostiju postepeno zamenjuje sa masnim tkivom, tako da se nakon dvadesete godine ove ćelije proizvode samo u membranoznim kostima, kao što su kičmeni pršljenovi, rebra, grudna kost i karlične kosti.
Sirovine potrebne za neometanu proizvodnju eritrocita su: vitamin B12, folna kiselina, proteini, gvožđe, kosna srž, eritropoetin, očuvana sluznica želuca itd.
Uloga u organizmu
Osnovna uloga crvenih krvnih ćelija je transport kiseonika od pluća do tkiva (odnosno ćelija) i ugljen-dioksida u obrnutom smeru. Osim toga one sadrže enzim karboanhidrazu koji katalizuje (ubrzava) reakciju između ugljen-dioksida i vode. Hemoglobin u eritrocitima je izuzetan acido-bazni pufer, pa su eritrociti odgovorni i za najveći deo puferske moći krvi.
Razgradnja
Životni vek eritrocita iznosi 100-120 dana. Razgradnja je posledica njihovog "starenja", odnosno slabljenja metaboličkih sistema koji održavaju oblik i savitljivost ćelijske membrane, transport jona kroz membranu, sprečavaju oksidaciju proteina u citoplazmi i sl.
Podere Viti, Arezzo
Podere Viti je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 250 m.
Eritrociti
Razgradnja
Postoji pet načina razgradnje: fragmentacija, osmozna liza, fagocitoza, citoliza izazvana komplementom i denaturacija hemoglobina.
Većina eritrocita se raspada u slezini, prilikom prolaska kroz crvenu pulpu. Prilikom prskanja oslobađaju se hemoglobin i elektroliti. Od hemoglobina se dobija gvožđe i porfirinski prsten od koga nastaje bilirubin, a on se putem žuči izbacuje iz organizma.
Kosmos-583
Kosmos-583 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-583 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 30. avgusta 1973. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4000 kilograma. Kosmos-583 je bio osmatrački satelit.
Curcuris, Oristano
Curcuris je naselje u Italiji u provinciji Oristano, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 313 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 136 m.
Lakat (Nevesinje)
Geografija
Selo se nalazi u Hercegovini.
Madre Luna
Madre luna je kolumbijsko-američka telenovela produkcijske kuće Telemundo, snimana tokom 2007. godine. U Srbiji se tokom 2008. emitovala na Foks Televiziji pod naslovom Plamen ljubavi.
Sinopsis
U ovoj priči glvana protagonistica je misteriozna Alehandra Agire. U Alehandrin život će posle mnogo godina odsustva ušetati Leonardo, njena bivša ljubav i otac njena dva sina Valentina i Demetrija, i probudiće osećanja za koje je ona mislila da su zauvek ugašena.
Njihova romansa je otpočela odavno. Već tada je Leonardo bio u braku sa Flavijom, mada je taj detalj o svom životu jednostavno prećutao. Ne sanjajući da ima ženu Alehandra ostaje trudna sa Leonardom, kome će duži niz godina uspevati da vodi dvostruki život i da istovremeno balansira između dve porodice. Ipak, Alehandra će doznati istinu i odlučiti da se odvoji od Leonarda.
Njen život će teći uobičajenim tokom, daleko od Leonarda, sve dok se on jednog dana ne pojavi sa svojom rodjakom Anabel, prelepom mladom damom u koju će se zaljubiti oba Alehandrina sina. Međutim, ovo neće biti jedini sukob dva muškarca oko jedne žene. I Alehandra će postati predmet obožavanja dvojice muškaraca - Leonarda i njegovog sina Anhela iz braka sa Flavijom. Snažne emocije koje se budu razbuktale pokrenuće lavinu mržnje, osvete, ljubomore i izdaje.
Karakterizacija likova
Alehandra Agire - Pedesetogodišnja žena koja zbog svoje vitalnosti, emotivne snage, seksualnosti i dobre gradje deluje mnogo mlađe. Ona je vredna, energična i strastvena. Njena neverovatna privlačnost će biti izazov za muškarce koji će poželeti da je poseduju po svaku cenu. Ipak, kada oseti ugroženost ona će postati surova kako bi sačuvala svoj ponos, i ponos svojih sinova koji su joj najvažniji u životu.
Leonardo Sisneros – Bivša Alehandrina ljubav i otac njenih sinova Valentina i Demetrija. Možda deluje kao nitkov zbog bola koji je naneo Alehandri, ali u suštini njega muče pomešana osećanja. Na jednoj strani, briga za suprugu Flaviu i njihovog sina Anhela, a na drugoj, snažna ljubav prema Alehandri koju nije uspeo da zaboravi ni posle mnogo godina.
Scarrone
Scarrone ima više značenja:
Madre Luna
Karakterizacija likova
Anabel Soldana – Flavijina rođaka. Kada joj roditelji stradaju ona dolazi da živi sa bakom Trinidad i ujakom i ujnom, Leonardom i Flavijom. Iako prvobitno nije imala nameru dugo da se zadržava u nihovom domu, njeni planovi se menjaju kada upozna Valentina koji će joj se jako dopasti. Nenamerno ona postaje glavni razlog rivalstva između braće Valentina i Demetrija. Njeno zanimanje za braću Agire naići će na oštro protivljenje njene ujne koja ovu porodicu doživaljava kao neprijatelje.
Demetrijo Agire – Alehandrin i Leonardov sin. I on je privlačan mladić, ali za razliku od brata on studira i Alehandra veruje da će on postati neko važan u društvu. Njegovo obrazovanje je često uzrok svadja sa bratom za čiji ukus je Demetrijo previše sofisticiran. Zaljubiće se u Anabel. Iako će uprvom trenutku izgledati da je Anabel podjednako zainteresovana za braću, ubrzo će shvatiti da njeno srce pripada Valentinu, što će ga navesti da postane pravi neprijatelj svom bratu.
Al Musnayn, Hajjah
Al Musnayn je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 495 m.
Subotica Podravska
Subotica Podravska je naselje u sastavu Općine Rasinja, u Koprivničko-križevačkoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 510 stanovnika.
Kosmos-584
Kosmos-584 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-584 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 6. septembra 1973. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4000 kilograma. Kosmos-584 je bio osmatrački satelit.
Orilla del Pueblo, San Miguel del Río
Orilla del Pueblo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1774 m.
Scarzola
Scarzola ima više značenja:
Roești, Pesceana
Roești je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Pesceana.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 460 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 318 m.
Delaware, Iowa
Delaver je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 159 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 159 stanovnika, što je 29 (15,4%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Märkisch Linden
Merkiš Linden je opština u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Ostprignic-Rupin. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.240 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12068306.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ostprignic-Rupin Merkiš Linden se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Ostprignic-Rupin. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 44 metra. Površina opštine iznosi 43,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.240 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 28 stanovnika/km².
Seneca County, Ohio
je okrug u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 56.745, što je 1.938 (-3,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Krekovi
Krekovi su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Nevesinje koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 356 stanovnika.
Geografija
Selo se nalazi u Hercegovini. Selo Krekovi se nalazi na obroncima na južnom podnožju planine Crvanj. U tom području se nalaze i veća sela u Nevesinjskom polju. Kroz ili pored njih prolazila je trasa glavne antičke komunikacije koja je povezivala dijagonalno ovaj dio polja od jugoistoka ka sjeverozapadu, a na nju je nalegla i sadašnja cesta. Selo Krekovi i nekropola Kalufi iznad sela su malo izmaknuti istočno od pomenute trase. Do Krekova se dolazi lokalnim putem iz Kifinog Sela.
Istorija
U Ljetopisu popa Dukljanina pominje se župa Nevesinje ( Netusigne, Netusini) koja je pripadala Podgorju a sve skupa je bilo dio Huma, kasnije Hercegovine. Humska zemlja je priznavala vrhovnu vlast srpskih vladara Nemanjića od početka XIII do skoro polovine XIV vijeka. Od kraja XIV vijeka do 1404. godine Nevesinjem vladaju Sankovići. Sandalj Hranić je slomom porodice Sankovića 1404. godine proširio vlast i nad ovim područjem.
Sant'Andrea, Forlì-Cesena
Sant'Andrea je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Krekovi
Nekropola Kalufi i Rajkov kamen
Još jedna nekropola stećaka, Rajkov kamen, nalazi se u zaseoku Mijatovcima, selo Krekovi. Nastala je jugozapadno od nekropole stećaka na Kalufi, i udaljena je od nje oko 200 m. I ona je nacionalni spomenik kulture.
Benito Juárez, Tonalá
Benito Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tonalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 252 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 121 m.
Scheggia
Scheggia ima više značenja:
Barrio el Mango, Tancanhuitz
Barrio el Mango je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tancanhuitz.
Huerta Carrión, Iguala de la Independencia
Huerta Carrión je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Iguala de la Independencia.
Endocitoza i egzocitoza
thumb|right|300px|Endocitoza i endozomsko-lizozomski kompartman Kao što su proteini, polisaharidi, polinukleotidi ili čak čitave ćelije (npr. bakterije) ne mogu prolaziti kroz membranu ni pasivnim ni aktivnim transportom. Unošenje i izlučivanje velikih molekula obavlja se aktivnim učešćem membrane pri čemu ona obrazuje vezikule, a procesi se nazivaju endocitoza i egzocitoza.Proces unošenja makromolekula i rastvora u ćeliju naziva se endocitoza, dok se izbacivanje specifičnih proizvoda ćelije ili nekih drugih materija u vanćelijsku sredinu naziva egzocitoza.
Endocitoza
thumb|desno|700px|Tipovi endocitoze
Sulfokson
Sulfokson je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 404,482 Da.
Endocitoza i egzocitoza
Endocitoza
Endocitoza može biti:
Unošenje krupnih čestica je fagocitoza (grč.phagein = jesti), a rastvorenih materija je pinocitoza (grč. pino = piti). Dok skoro sve vrste ćelija neprekidno unose tečnosti i rastvorene molekule pinocitozom, fagocitozu mogu da vrše samo posebne ćelije – fagocite (npr. leukociti vrše fagocitozu bakterija).
Egzocitoza
Procesom egzocitoze u vanćelijsku sredinu dospevaju materije koje ćelija treba da odstrani (suprotno endocitozi). Takvi su hormoni i enzimi čija se funkcija ispoljava izvan ćelije koja ih je sintetisala, kao što npr. ćelije pankreasa izlučuju insulin. Oko materije, koja treba da se izbaci iz ćelije, se obrazuje vezikula. Vezikula se kreće ka površini ćelije, njena membrana se ujedinjuje sa ćelijskom membranom, a sadržaj vezikule biva izbačen u okolnu sredinu.
Smatra se da su mnogim vrstama ćelija endocitoza i egzocitoza međusobno povezani procesi i da na taj način ugrađivanje membrane vezikule ne dovodi do povećanja površine ćelijske membrane. Vezikule predstavljaju transportni sistem i u samoj ćeliji tako što se prenose između različitih organela.
Kosmos-585
Kosmos-585 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-585 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 8. septembra 1973. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 550 kilograma. Kosmos-585 je bio geodetski satelit.
Perro del Mal, San Juan de los Lagos
Perro del Mal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Juan de los Lagos.
Quintano, Cremona
Quintano je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Perro del Mal, San Juan de los Lagos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1864 m.
Quintano, Cremona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 903 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 88 m.
Schiavi
Schiavi ima više značenja:
Luka (Nevesinje)
Luka je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Nevesinje koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 194 stanovnika.
Geografija
Selo se nalazi u Hercegovini.
Colonia Melchor Ocampo, Pátzcuaro
Colonia Melchor Ocampo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Pátzcuaro.