cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Donji Bitelić
Zemljopis
U zasoke Donjeg Bitelića spadaju: Donji Jukići, Torina, Đomići-Buljani, Gornji Buljani koji se dijele na Škrabiće, Vignjište i Dutkiće, Vulići, Hrgovići, Gornji Jukići, Kelavići, Jovići, Govorušići. Uz navedena naselja u katastarsku općinu Bitelić Donji spada i Brana Peruća te dio ravnog Vrdova. Vrdovo se nalazi na planini Dinari i koristi za ljetnu ispašu stoke te kosidbu sijena. Na području Ravnog Vrdova smještene su staje koje su poredane isto kao naselja u Donjem Biteliću.
Nedavno je na Vrdovu u području zvano Sveti Jakov izgrađen planinarski dom koji se može koristiti za smještaj planinara i izlet u netaknutu prirodu Dinare i planinskog vrha Troglav. Uz sami planinarski dom na mjestu srušene kapelice planira se obnova i izgradnja kapelice Svetog Jakova.
Schwarzenborn (Knüll)
Švarcenborn je grad u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Švalm-Eder. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.110 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6634023.
Donji Bitelić
Stanovništvo
Po zadnjem popisu stanovništva (2001.) u Donjem Biteliću bili je 424 stanovnika. Stanovništvo je većinom hrvatske nacionalnosti i rimokatoličke vjeroispovjedi, uz mali broj pripadnika srpske nacionalne manjine. Broj stanovnika je u opadanju kao u većini okolnih mjesta zbog iseljavanja stanovništva u gradove i ratnih zbivanja krajem prošlog stoljeća kojim je to područje bilo zahvaćeno. Stanovništvo većinom živi u zaseocima koja nose naziv po prezimenima Jukić, Buljan, Vulić, Hrgović, Kelava, Jović, Govorušić. Srpsku nacionalnu manjinu čine Jovići.
Schwarzenborn (Knüll)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Švalm-Eder Švarcenborn se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Švalm-Eder. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 479 metara. Površina opštine iznosi 26,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.110 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 41 stanovnika/km².
Sekmet
thumb|200px|Sekmet sa Suncem thumb|200px|Dva Sekmetina kipa i pogrebna stela Sekmet (Snažna, također zvana i Sachmet, Sakhet, Sekhmet, Sakhmet te Sekhetje; u grčkom jeziku nazvana je Sacmis) je božica-lavica, najpoznatija po tome što je božica rata, Raova kćer.
Opis i mitologija
Ona je božica rata, vatre i kuge i bijesna je božica lavlje glave, pa sliči Tefnut. Ona je oblik božice Bastet, domaće mačke. Vjeruje se da ona može uništiti okolinu oko sebe. Njezin je muž Ptah, bog umjetnosti. Božice Hator i Bastet mogle su se pretvoriti u ratobornu lavicu Sekmet. Imala je također i nadimke kao "Oko boga Ra". Sekmet se pojavljuje u mitu o progonu ljudi iz pustinje, a to je, zapravo, bila božanska kazna. Naime, ljudi su mislili da je Ra prestar za kraljevanje i vladanje svijetom. Ra je stoga poslao božicu Hator da se pretvori u lavicu Sekmet i istjera ljude, no, Ra ih spasi jer ne želi da ljudi zauvijek nestanu jer ih je on stvorio. Nakon toga Ra, koji je nekad vladao na Zemlji, otiđe u nebo vladati. Otišao je u nebo pomoću goveda, božice Nut. Otada Ra promatra ljude s neba. Sekmet i Ptah imaju jedno dijete - boga ljepote Nefertuma. Smatrana je i majkom Maahesa.
Nikola Demonja
Nikola Demonja ( 6. decembar 1919. - 6. septembar 1944.) je bio čuveni komandant 12. slavonske divizije, učesnik narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
minijatura|Nikola Demonja, komandir i Vlado Mulak, politički komeras banijske partizanske čete.
Demonja је rođen u siromašnoj banijskoj seljačkoj porodici u selu Vlahovići kod Gline, tu je završio osnovnu školu i stolarski zanat.
Aprilski rat i okupacija Kraljevine Jugoslavije, zatekli su ga na odsluženju vojnog roka. Nikola se po raspadu vojske, vratio u soje selo i povezao sa komunistima i počeo pripremati za ustanak. U partizane se uključio odmah čim su se pojavili, postavši pripadnik Prvog banijskog odreda Vasilija Gaćeše. Već 23. jula 1941. istakao se u napadu na Banski Grabovac, smjelo je uskočio je kroz prozor općine i na prepad zarobio općinskog pisara i oteo 6 pušaka. Demonja je počeo kao mitraljezac, ubrzo je bio desetar pa vodnik, a već u martu 1942 komandir čete. Po odluci Glavnog štaba NOV i POJ Hrvatske, Demonja odlazi sa Banijskom proleterskom četom u Slavoniju, da pomogne širenju ustanka. Tu se istakao u mnogim borbama, tako da je ubrzo postao komandant bataljona, pa pomoćnik a onda i komandant 17 udarne brigade i komandant 12. udarne slavonske divizije. Osobito se istakao u borbama kod Voćina, 1943., tad je skočio na tenk i ubacio u kupolu ručne bombe. U borbama kod Čaglina je njegova brigada za svega par sati slomila ustaški puk. Demonja se istakao kao komandant i pokazao izuzetnu hrabrost kad je njegova brigada u jurišu zauzela Čazmu 1943. godine, tad je u naletu slomio otpor njemačkog bataljona i zarobio 20 kamiona i 4 topa. Nikola nije bio samo ludo hrabri borac, već i uspješan strateg većih ratnih operacija, - kao komandant divizije, osobito briljatno vodio borbene akcije kod Podgorača, Bodljevine i Grubišnog Polja, u kojima je nanio neprijateljima velike gubitke. Njegova hrabrost postala je legendarna, zbog tog je odlikovan odlukom Predsjedništva AVNOJ-a polovicom 1944 Ordenom partizanske zvijezde drugog reda.
Boursières
Bursjer je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Gornja Saona koja pripada prefekturi Vezul.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 62 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,28 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 221 metar (maksimalnoj 266 m, a minimalnoj 212 m).
Nikola Demonja
Biografija
Nedugo nakon toga je poginuo kao komandant 12 slavonske divizije u borbama za Slavonsku Požegu - 6. septembra 1944. godine.
Pogibija
minijatura|Poslednji pozdrav palom komandantu 12. slavonske brigade Nikoli Demonji.
Komandant 12. divizije Nikola Demonja je lično vodio napad 1. bataljona 12. slavonske brigade na Slavonsku Požegu. Bataljoni su upali u Slavonsku Požegu bez borbe. 1. bataljon je poslije upada u grad raspršio neprijateljsku patrolu i izbio na raskrsnicu gdje se nalazio bunker. Iz bunkera se oglasila ustaška posada mitraljeskom vatrom i zaustavila dalje kretanje bataljona. Organizovan je napad na bunker sa grupom bombaša, među kojima se nalazio i komandant divizije Nikola Demonja. U trenutku dok je bacao bombu, teško je ranjen rafalom iz bunkera. Brzo je evakuisan u partizansku bolnicu u Orljavcu. Zbog teške rane, gubitka veće količine krvi i udaljenosti partizanske bolnice, Nikola Demonja je umro 6. septembra 1944. oko 10 sati prije podne.
Ubrzo po njegovoj smrti, formirana je 3. moslavačka brigada »Nikola Demonja«. Postuhmno je odlikovan Ordenom narodnog heroja 19. juna 1945. godine.
Ostavština
Nikola Demonja, nije baš diviniziran poput nekih drugih heroja iz tog doba. Nekoliko periferijskih ulica u manjim gradovima, jedna škola (OŠ Julije Kempf) i kasarna u Slavonskoj Požegi nosile su njegovo ime, kao i osnovna škola Miremarska iz u Zagreba od 11. februara 1960. do 1. februara 1991., tad je školi pronjenjeno ime u Davorin Trstenjak. . Danas postoji ulica u Batajnici (Srbija) koja nosi njegovo ime.
Donje Mrzlo Polje Mrežničko
Donje Mrzlo Polje Mrežničko je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Duge Rese, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 545 stanovnika te 184 obiteljskih kućanstava. Do 1900. je bilo iskazivano pod imenom Mrzlo Polje Donje. Od 1910. do 1948. podatci za Donje Mrzlo Polje Mrežničko su bili uključeni u podatcima za naselje Gornje Mrzlo Polje Mrežničko.
Voćka
Voćka je stablo na kome raste voće koje konzumiraju ili koriste ljudi — sve voćke su skrivenosjemenjače koje proizvode voće, odnosno sazrele plodnice cvijeta koje sadrže jednu ili više sjemenki. U hortikulturnom smislu se izraz 'voćka' ograničava na stabla koja daju voće za ljudsku prehranu.
Under Suspicion (film, 2000)
Under Suspicion (naslov preveden kao Pod sumnjom) je američki kriminalistički film iz 2000. godine. Radnja se temelji na romanu Brainwash britanskog književnika Johna Wainwrighta, koji je 1981. poslužio kao predložak za francuski film Garde à vue. Protagonist je iskusni policijski detektiv (čiji lik tumači Morgan Freeman) koji na naizgled rutinsko ispitivanje dovodi uglednog advokata (čiji lik tumači Gene Hackman) kako bi ga pokušao natjerati da prizna silovanje i ubistvo dviju djevojčica.
Voćka
Proučavanje i uzgajanje voća je predmet pomologije, koja voće dijeli u grupe na temelju morfologije i anatomije.
Nikotinat-nukleotid—dimetilbenzimidazol fosforiboziltransferaza
Nikotinat-nukleotid—dimetilbenzimidazol fosforiboziltransferaza (, nikotinat mononukleotid-dimetilbenzimidazolna fosforiboziltransferaza, nikotinat ribonukleotid:benzimidazol (adenin) fosforiboziltransferaza, nikotinat-nukleotid:dimetilbenzimidazol fosfo-D-riboziltransferaza, CobT, nikotinat mononukleotid (NaMN):5,6-dimetilbenzimidazol fosforiboziltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom nikotinat-nukleotid:5,6-dimetilbenzimidazol fosfo-D-riboziltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim takođe deluje na benzimidazol.
907 Rhoda
907 Rhoda je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 62,73 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,254 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,340 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,163, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 19,573 stepeni, a orbitalni period iznosi 1709,048 dana (4,679 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 9,76 a geometrijski albedo 0,056.
Stadtallendorf
Štatalendorf je grad u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 22 opštinska središta okruga Marburg-Bidenkopf. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 21.409 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6534018.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Marburg-Bidenkopf Štatalendorf se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Marburg-Bidenkopf. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 256 metara. Površina opštine iznosi 78,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 21.409 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 273 stanovnika/km².
Ujedinjena Federacija Planeta
Ujedinjena Federacija Planeta (eng. United Federation of planets), skraćeno Federacija ili UFPU je fiktivna interplanetarna federativna republika opisana u izmišljenom svemiru Zvjezdanih staza. Prostire se preko 8.000 svjetlosnih godina u Alfa i Beta kvadrantima unutar Mliječne staze i sastoji od 150 svjetova i njihovih kolonija, "ujedinjenih u miru i suradnji". Federacija proklamira vrijednosti slobode, mira, jednakosti i pravde.
Osnovana je 2161. godine u San Franciscu na Zemlji. Osnivači su bili Zemljani, Vulkanci, Andorijanci i Telariti. Poslije su se Federaciji pridružili Denobulanci, Rigelijanci i neke druge izvanzemaljske vrste. Premda usmjerena na mir i partnerstvo, Federacija je okružena neprijateljski raspoloženim Klingonskim i Romulanskim Carstvima.
Organizacija
Struktura Federacije labavo su bazirani na organizaciji Zemljinih Ujedinjenih naroda. Glavni organi su Federacijsko vijeće (spoj Vjeća Sigurnosti i Opće Skupštine), Predsjednik i Zvjezdana Flota (slična UNPROFOR-u). Uz to, svaka rasa ima pravo na određenu autonomiju i vlastite zakone (dok su demokratski i u skladu s Ustavom). Oružane snage zamjenjuje Zvjezdana Flota, iako se ne zabranjuje i manja planetarna vojska.
Predsjednik Federacije
Federaciju predvodi Predsjednik Federacije koji ima ovlasti na razini uprave više slične predsjedniku SAD-a, nego Tajniku UN-a. Ipak, zlouporaba moći praktično je nemoguća jer Povelja Federacije (Ustav) navodi da se predsjednik bira na 1-godišnji mandat i da se nakon njegovog isteka ne može se kandidirati još 3 godine kasnije. Predsjedik ne može mijenjati ustav, pa se ne može održati na vlasti samovoljom. Ured predsjednika nalazi se na Zemlji, u Parizu. Predsjednik je ujedno šef države i predsjednik vlade.
Federacijsko vijeće
Sjedište Federacijskog vijeća nalazi se u San Franciscu na planeti Zemlji.
Vojvoda Xiang od Songa
Vojvoda Xiang od Songa (宋襄公) (? - 637. pne.) bio je vođa drevne kineske države Song u Periodu Proljeća i Jeseni. Rodno ime mu je bilo Zifu (子茲甫) a na prijestolje je došao godine 650. pne..
Xiang je nakon smrti vojvode Huana od Qija (齊桓公) htio postati novi kineski hegemon te je u tu svrhu pokrenuo rat protiv Chua. Godine 638. pne. je napao državu Zheng kojoj su u pomoć pristigle trupe Chua. Xiang je bio u prilici da iznenada napadne i porazi trupe Chua, s obzirom da su one prelazile rijeku, te se samo dio njih mogao suprotstaviti njegovoj cijeloj vojsci. Međutim, Xiang je odlučio čekati da neprijatelj u potpunosti prijeđe rijeku, jer je to, po njegovom mišljenju, bio postupak dostojan pravog Rena (仁), odnosno plemenitog čovjeka. Nakon toga je slijedila Bitka kod Hongshuija (泓水之戰) u kojoj se ispostavilo da su Chu daleko jači i izvježbaniji od strane Songa. Xiangove trupe su teško poražene, a sam vojvoda teško ranjen. Od posljedica ranjavanja je umro sljedeće godine.
Usprkos neuspjeha da se nametne kao vojni vođa, neki kineski historičari ga smatraju jednim od Pet hegemona.
Xiangova viteška, ali kobna gesta prema neprijatelju je postala predmetom izreke "Nismo mi kao vojvoda od Songa" kojom je Mao Zedong pravdao svoju strategiju pred kritičarima koji njegove metode nisu držali viteškim.
910 Anneliese
910 Anneliese je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 47,07 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,374 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,474 AJ.
Telomestatin
Telomestatin je makrociklično hemijsko jedinjenje koje deluje tako što inhibira aktivnost telomeraza ćelija kancera. Ovo jedinjenje je prvi put izolovano iz bakterije Streptomyces anulatus. Telomestatin indukuje formiranje G-kvadrupleksa (G4) iz hibridnog tipa G-kvadrupleksa u telomernom region. Nakon formiranja G4 strukture dolazi do smanjenja aktivnosti telomeraze, koja učestvuje u replikaciji telomera i stoga ćelija umire usled Hejflikovog tipa starenja.
Pad Elama
Pozadina
Povremeni sukobi Asirskog i Elamskog Carstva su se intenzivirali nakon asirskog osvajanja Babilonije s obzirom da su oba carstva nastojala ostvariti kontrolu nad Mezopotamijom. Elamci su često koristili babilonske pobune protiv Asiraca, pa je tako 721. pne. jedna takva intervencija dovela do prvog većeg zabilježenog sukoba Asiraca i Elamaca. Ti su sukobi s vremenom eskalirali, pogotovo za vrijeme vladavine Sanheriba kada je od elamske ruke 694. pne. stradao Sanheribov sin i nominalni babilonski kralj. Nastojanje Sanheriba da se osveti dovelo je do niza krvavih bitaka, kao što je bitka na Dijali. Iako su obje strane pretrpjele teške gubitke, Asirci su uspjeli održati svoju vlast nad Mezopotamijom i tako stvoriti uvjete za konačni obračun, koji će započeti posljednji veliki asirski kralj Asurbanipal.
Pohod na Susu
Povod za rat je bio upad elamskog princa-uzurpatora na teritoriju Mezopotamije 655. pne. Asurbanipalova prividna nevoljkost da Elam kazni vojnim pohodom je od strane Asurbanipalovog brata i babilonskog kralja Šamaš-šum-ukina shvaćena kao znak slabosti. On se, uz elamsku pomoć, pobunio protiv brata. Slijedila je četvorogodišnja asirska opsada Babilona nakon čijeg uspješnog završetka se Asurbanipal mogao posvetiti svojim neprijateljima.
648. pne. je pokrenut veliki pohod na Elam, koji je sljedeće godine doveo do potpunog uništenja Suse, glavnog grada Elama. Asurbanipal je osim toga potpuno opustošio okolna područja, nastojeći spriječiti Elam da se oporavi i pokrene nove pohode na Mezopotamiju.
Konačno uništenje
Deset godina kasnije, Elam se, osim posljedica Asurbanipalovog pohoda, morao nositi i s građanskim ratom, ali i sve većim udarima Perzijanaca sa sjevera. U takvim uvjetima je asirski kralj Asurbanipal smatrao da je došao trenutak da se zada konačni udarac omrznutom neprijatelju. Godine 639. pne. je pokrenuo još jedan veliki pohod te osvojio i razorio elamske gradove, narod odveo u roblje, te, kako sam kaže na svojoj pobjedničkoj steli, uništio čak i divljač u Elamu.
Međutim, i sama je Asirija bila iscrpljena tim ratovima, te je nakon Asurbanipalove smrti 627. pne. vrlo brzo došlo do naglog slabljenja, a potom i uništenja carstva.
Urokanatna hidrataza
Urokanatna hidrataza (, urokanaza, 3-(5-okso-4,5-dihidro-3H-imidazol-4-il)propanoat hidrolijaza) je enzim sa sistematskim imenom 3-(5-okso-4,5-dihidro-3H-imidazol-4-il)propanoat hidrolijaza (formira urokanat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim sadrži čvrsto vezani NAD+.
Donje Mekušje
Donje Mekušje je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Karlovca, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 232 stanovnika te 71 obiteljskih kućanstava.
Case Traffe, Pordenone
Case Traffe je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Klodronska kiselina
Klodronska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 244,892 Da.
Brassac (Tarn)
Brasak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Tarn koja pripada prefekturi Kastr.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1427 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 59 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,87 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 487 metara (maksimalnoj 828 m, a minimalnoj 463 m).
мини|left|350 px
Aurelije Viktor
Sekst Aurelije Viktor (, rođ. oko 320.- umro 391?) bio je rimski senator, velikodostojnik i istoričar. U toku poslednjih godina vladavine Konstancija II, između 359. i 361. godine, Aurelije Viktor je objavio brevijar na latinskom O carevima (De caesaribus), zbirku carskih biografija od Avgusta do Konstancija II uklopljenih u koherentnu istoriju.
Viktorov život i karijera mogu se rekonstruisati jedino pomoću retkih autobiografskih osvrta u njegovom delu, kao i zahvaljujući jednom pomenu u Istoriji Amijana Marcelina. Amijan Marcelin i Aurelije Viktor bili su izgleda ne samo savremenici, već i poznanici. Aurelije Viktor je po sopstvenom priznanju rođen u rimskoj Africi na jednom seoskom imanju, verovatno u okolini Sirte. Otac mu je bio skromnog porekla i neobrazovan, ali dovoljno imućan da pošalje sina na školovanje u Sirtu ili Karaginu, a zatim u Rim. Sudeći po poznavanju događaja u Rimu između Konstantinove smrti 337. i trijumfa cara Konstancija 357. godine, izgleda da je Aurelije Viktor ovaj period proveo u Večnom gradu. U njegovom delu se sreću detalji vezani za fiskalna pitanja i planove za građevinsku rekonstrukciju Milana, Kartagine i Nikomedije. Na osnovu toga se zaključuje da je već tokom boravka u Rimu postao član jedne od carskih kancelarija, možda scrinium epistolarum koja je bila nadležna da šalje carske naredbe provincijskim sudijama i odgovara delegacijama lokalnih veća (kurija) i gradova. Posle Konstancijevog trijumfa, Aurelije Viktor postaje finansijski savetnik pretorijanskog prefekta Ilirika Anatolija, kome je u svom delu posvetio kratki panegirik. Izgleda da ga je Anatolije u Sirmijumu, u pauzi rata sa Sarmatima, predstavio caru svog učenog savetnika, a Konstancije je možda podstakao Aurelija Viktora da prione na istoriografski posao. Po Amijanu Marcelinu, u leto 361. godine, u vreme kada građanski rat sa Konstancijem još nije bio rešen, u Sirmijum (današnju Sremsku Mitrovicu) stigao je Julijan. Pretendent je proveo dva dana u Sirmiju gde je želeo da pridobije stanovnike grada igrama i organizuje sebi lojalnu administraciju. U Naisu (današnjem Nišu) Julijan je izgleda pročitao delo Aurelija Viktora i nakon toga odlučio je da ga postavi za konzularnog namesnika provincije Druge Panonije (Pannonia Secunda) i počastvuje ga podizanjem bronzane statue. Julijan je u brevijaru pročitao pohvalu Konstanciju i implicitnu kritiku svojih postupaka, ali je izgleda cenio ljude od integriteta. Pored toga, Viktor je bio dobar poznavalac prilika u okolini. Najzad, mesto prokonzularnog namesnika omogućilo je Viktoru i pored skromnog porekla da postane clarissimus tj član rimskog senata. Na poziciji provincijskog guvernera ostao je sve do 365. kada ga je smenio car Valentinijan I, poznat po svom podozrenju prema senatorima i učenim ljudima. O karijeri Aurelija Viktora znamo još samo jedan detalj. Izvesni Viktor je kao gradski prefekt Rima 388./9. postavio natpis na Trajanovom forumu kako bi se na službi zahvalio caru Teodosiju I. Po preovlađujućem mišljenju u današnjoj istoriografiji ovaj prefekt je identičan istoričaru Aureliju Viktoru. Ukoliko se prihvati ova konstrukcija, Aurelije Viktor je, u skladu sa tadašnjom praksom, mogao biti pre toga prokonzul svoje rodne Afrike. Vreme Viktorove smrti ostaje predmet nagađanja.
U sastavljanju svog dela Aurelije Viktor se izgleda koristio danas izgubljenim latinskim izvorom (pisanim pre 358.) koji je u naučnoj javnosti poznat kao Kaisergeschichte. Međutim, sem toga, po sopstvenim rečima, dosta je čitao i diskutovao o istorijskim temama sa drugim učenjacima. Viktor je, možda po uzoru na Salustija i Tacita, želeo da piše stilskim i moralizatorskim jezikom sa ambicijom da iznese sopstveni sud o ličnostima vladara, raznim događajima i čitavim klasama. Kao paganin i senator Viktor je uzroke opadanje rimske države tokom 3. i 4. veka video u kvarenju starih moralnih načela, u nepoštovanju vrednosti obrazovanja i kulture i u porastu uticaja vojnog faktora. Neotesanu vojničku rulju Viktor kritikuje na više mesta. Sa druge strane, nekritički je koristio svoj glavni izvor Kaisergeschichte, tako da usvaja veliki broj grešaka, a hronologiju je dodatno zamutio svojim retorskim stilom izlaganja. Viktor ponekad prećutkuje nepovoljne crte vladara kojima se naročito divio i njihove postupke koje nije odobravao (pominje Konstantinove verske reforme ali ne ulazi u suštinu preokreta koji je tada nastao), a posle pohvale Konstanciju II sledi i kraća kritika, verovatno dodata nakon careve smrti.
Delo Aurelija Viktora nikada nije postalo popularno, verovatno zbog teškog stila i moralizatorskih tendencija. Početkom 5. veka, anonimni kompilator ("Pseudo-Viktor") je izvukao izvode iz brevijara O carevima i svoje Epitome je zaokružio događajima do 395. godine. U istom periodu je brevijar Aurelija Viktora koristio i anonimni sastavljač Carskih povesti (Historia Augusta), ali je izgleda delo Aurelija Viktora tokom 5. veka palo u zaborav. Pseudo-Viktorove Epitome su pak poslužile kao izvor Vizantincu Jovanu Liđaninu u 6. veku i Langobardu Pavlu Đakonu u 8. veku. Do nas su stigla samo dva prepisa brevijara Aurelija Viktora i oba su nastala u 15. veku. Delu Aurelija Viktora već su tada priključena i dva kraća anonimna latinska spisa (Origo gentis Romanae i De viris illustribus) za koja se dugo vremena pogrešno verovalo da su takođe izašla iz pera Aurelija Viktora.
Aurelije Viktor nije bio veliki istoričar ranga svojih uzora ili svog savremenika Amijana Marcelina, ali njegov spis pruža nekolicinu vrednih detalja za istoriju 3. i 4. veka, kao i za kulturnu istoriju doba poslednjih znamenitih paganskih intelektualaca.
912 Maritima
912 Maritima je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 83,17 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 3,140 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 18,269 stepeni, a orbitalni period iznosi 2033,149 dana (5,566 godina). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,177. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 8,40 a geometrijski albedo 0,111.
Asteroid je otkriven 27. aprila 1919. godine.
Worthington Hills, Kentucky
Vortington Hils je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.446, što je 148 (-9,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Trojanski rat
Parisov sud (Jabuka razdora)
thumbnail|right|250px|Parisov sud, [[Peter Paul Rubens, oko 1636. (Nacionalna galerija London)]] Trojanski rat ima svoje korene u priči o venčanju Peleja i Tetide, boginje mora. Pelej i Tetida nisu na svadbu pozvali Eridu, boginju razdora, pa je besna boginja uletela na svadbeno slavlje i bacila zlatnu jabuku na sto. „Ova jabuka pripada onoj koja je najlepša“, reče ona.
Hermes je otišao do Parisa i on se saglasio da bude sudija. Hera mu je obećala moć, Atina bogatstvo a Afrodita mu je obećala ruku najlepše žene na svetu.
Paris je izabrao Afroditu i ona mu je obećala da će Jelena, žena spartanskog kralja Menelaja, postati njegova žena. Paris se tada spremi da ode u Spartu da otme Jelenu. Njegova sesta Kasandra i brat Helen, blizanci proroci, pokušali su da ga odgovore od ovog nauma, kao i njegova majka Hekuba ali, Paris ih ne posluša i zaputi se u Spartu.
U Sparti je Menelaj, Jelenin muž, ugostio Parisa kao kraljevskog gosta. Međutim, kad je Menelaj otišao iz Sparte na sahranu svoga oca na Krit, Paris je oteo Jelenu (a možda je otišla i dobrovoljno), a poneo je i mnogo Menelajevog blaga.
Jelena i Paris su se venčali u Troji. To se desilo oko 1200. pne.
Grčke oružane snage
Menelaj je bio strašno uvređen kada je saznao da mu je Paris oteo Jelenu. Pozvao je sve nekadašnje Jelenine prosce, zato što su se oni u svoje vreme zakleli da će pomoći njenom mužu da brani njenu čast (vidi: Lepa Jelena).
Mnogi grčki heroji nisu želeli da idu u rat. Odisej se pretvarao da je poludeo, ali njegovu prevaru je otkrio Palamed. Ahil, iako nije bio među proscima, pozvan je jer je vidoviti Kalhas prorekao da se Troja ne može zauzeti bez Ahila.
Grčka flota se okupila, pod Agamemnonovim nadzorom, u Aulidi. Međutim, ili je Agamemnon ubio jednog od Artemidinih svetih jelena ili je svojim oholim ponašanjem uvredio Artemifu; u svakom slučaju Artemida je bila besna i umirila je more i vetrove tako da flota nije mogla da isplovi.
Vidovnjak Kalhas je zbog toga objavio da Ifigenija, Agamemnonova kćer, mora da bude žrtvovana da bi flota mogla da zaplovi. Tako su i uradili i grčki brodovi su zaplovili ka Troji.
Bili su tu mnogi kraljevi, ali su se isticali: Idomenej (kralj Krita), Nestor (kralj Pilosa), mudri Odisej (kralj Itake), Ahil (kraljević Tesalije), Ajant Telamonid i njegov polubrat Teukro (kraljevići Salamine), Diomed (kralj Arga) i mnogi drugi. Sve u svemu iz Aulide je krenulo više od hiljadu lađa i još pet stotina lađa sa hranom.
Traženje Troje
Traženje Troje se pokazalo prilično teškim, tako da se grčka flota prvo iskrcala u Miziji. Prema Herodotu, Grci su verovali da su Jelenu oteli Teukrijanci, a iako su oni to opovrgavali, Grci su započeli opsadu grada. Grci su ih na kraju savladali, ali su pretrpeli velike gubitke od ruke Telefa, teukrijanskog kralja. Jelenu, međutim, nisu našli. Ahil je u borbi teško ranio Telefa.
Razočarani, Grci su se vratili kući.
Trojanski rat se možda nikad ne bi ni odigrao da Telef nije došao u Grčku u nadi da izleči svoju ranu. Proročište je reklo Telefu da ga samo ona osoba koja ga je ranila može i da ga izleči, a to je bio Ahil. Ahil je pristao pa je Telef otkrio Grcima kako da stignu do Troje.
Hidalgo, Texas
Hidalgo je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 11.198 stanovnika.
Trojanski rat
Izaslanstvo kod Prijama
Odisej, poznat po svojoj rečitosti, i Menelaj, poslati su kao izaslanici kralju Prijamu. Zahtevali su Jelenu i povraćaj ukradenog blaga. Prijam je odbio, pa su se Odisej i Manelaj vratili do grčkih brodova i rat je bio neizbežan.
Rat
Prvih devet godina rata vodile su se bitke kako u Troji tako i u okolnim područjima. Grci su shvatili da Troju snabdevaju okolna kraljevstva, tako da su Grci prvo morali da poraze ta kraljevstva.
Grci su dobili mnoge važne bitke; poginuo je trojanski heroj Hektor, kao i trojanski saveznik Pentesileja. Međutim, Grci nisu mogli da razore zidine Troje.
Ubijen je i Patroklo, a nedugo zatim Paris je strelom ubio Ahila pogodivši ga u jedino ranjivo mesto – petu.
Odisej je oteo Helena, Prijamovog sina. Helen, koji je bio prorok, rekao je Grcima da Troja ne može pasti sve dok:
thumbnail|left|250px|Mapa [[Homerske Grčke]]
Trojanski konj
Tražeći način da uđe u Troju, lukavi Odisej (neki kažu uz pomoć boginje Atine) naredio je da se napravi veliki drveni konj. Njegova unutrašnjost je bila šuplja tako da u njega mogu da se smeste vojnici.
Kada je Epej sagradio konja, jedan broj grčkih ratnika se, zajedno s Odisejem, popeo unutra. Ostatak Grka je otplovio da bi se obmanuli Trojanci.
Samo dvoje ljudi, Laokoon i Kasandra, pokušavalo je da upozore Trojance na opasnost ali ih niko nije slušao. Trojanci su slavili svoju navodnu pobedu i uneli drvenog konja u Troju.
Te noći, pošto je većina Trojanaca zaspala ili bila omamljena pijanstvom, Sinon je pustio grčke ratnike iz drvenog konja. Oni su odmah otvorili kapije grada ispred kojih su čekali preostali Grci koji su se vratili i iskrcali na obalu. Nastao je strašan pokolj u kome je poginulo mnoštvo iznenađenih i zbunjenih Trojanaca. Prijam je ubijen pred Zevsovim oltarom, a Kasandra je odvučena od Atinine statute i bila je silovana.
Posle rata
thumbnail|right|250px|[[Agamemnonovo ubistvo, ilustracija iz Priča o grčkim tragičarima 1879 Alfreda Čerča.]] Posle rata je Poliksena, Prijamova kćer, žrtvovana na Ahilovom grobu, takođe je žrtvovan i Astijanaks, Hektorov sin, i tako je rat okončan.
Trojanski princ Eneja uspeo je da preživi propast Troje i da otplovi do italske obale gde su njegovi potomci osnovali Rim. Virgilije je u epu Eneida opevao njegovo bekstvo iz Troje. Mnogi izvori kažu da je Eneja bio jedini trojanski princ koji je preživeo, ali su takvi stavovi u neskladu sa opšte poznatom pričom da se Andromaha udala za Helena, Kasandrinog blizanca, posle rata.
Menelaj, koji se zarekao da će ubiti svoju nevernu ženu, uskoro je ponovo podlegao njenoj lepoti i čarima i dozvolio joj je da živi. Njih dvoje su se, posle dugog lutanja sve do Egipta, vratili u Spartu.
Preživele trojanske žene su postale robinje grčkih ratnika a zaplenjeno je i mnogo blaga. Grci za zatim zaplovili kući, ali se putovanje za neke pokazalo teškim i dugim koliko i sam Trojanski rat (za Odiseja i Menelaja, na primer).
Višestruka inozitol-polifosfatna fosfataza
Višestruka inozitol-polifosfatna fosfataza (, inozitol (1,3,4,5)-tetrakisfosfat 3-fosfataza, inozitol 1,3,4,5-tetrakisfosfat 3-fosfomonoesteraza, inozitol 1,3,4,5-tetrakisfosfat-5-fosfomonoesteraza, inozitol tetrakisfosfat fosfomonoesteraza, inozitol-1,3,4,5-tetrakisfosfat 3-fosfataza, MIPP) je enzim sa sistematskim imenom 1D-mio-inozitol-heksakisfosfat 5-fosfohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
913 Otila
913 Otila je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,198 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,9 a geometrijski albedo 0,111.
Višestruka inozitol-polifosfatna fosfataza
Ovaj enzim se javlja u dve izoforme.
Leicester, New York
Lester je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 468, što je 1 (-0,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
TC-1827
TC-1827 je oralno aktivan, selektivan agonist α4β2 nikotinskih receptora. Administracija TC-1827 poboljšava memoriju i sposobnost učenja kod glodara, i povišava dugotajnu potencijaciju u hipokampalnim režnjevima. Pored toka, ovo jedinjenje nema znatnih kardiovaskularnih nuspojava. Prokognitivno dejstvo TC-1827 traje mnogo duže nego što bi se očekivalo od njegovog kratkog vremena poluživota (0,2 - 1,0 sata).
Donje Zagorje
Donje Zagorje je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Ogulina, Karlovačka županija.
Ima više zaselaka: Cindrići, Dimnjak, Donji Puškarići, Gerovci, Gojača, Ivanci, Klanac, Pađeni, Perakovići i Radočaji.
U zaseoku Ivanci su dva prirodna fenomena Šmitovo jezero i ponor Rupečica.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 252 stanovnika te 77 obiteljskih kućanstava.
Bitka kod Herdonije (210. pne.)
Druga bitka kod Herdonije se odigrala za vrijeme drugog punskog rata godine 210. pne. između kartaginske vojske pod Hanibalom na jednoj, i rimske vojske na drugoj strani. Hanibal je u njoj uspio rimsku vojsku opkoliti i uništiti, pri čemu je ubijen njen komandant, prokonzul Gnej Fulvije Centumal. Bitka je predstavljala posljednju Hanibalovu pobjedu u ratu.
Bourguignon-lès-la-Charité
Burginjon le la Šarite je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Gornja Saona koja pripada prefekturi Vezul.
Prejon, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Bourguignon-lès-la-Charité
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 126 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 29 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,25 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 227 metara (maksimalnoj 251 m, a minimalnoj 221 m).
Ksantin fosforiboziltransferaza
Ksantin fosforiboziltransferaza (, Xan fosforiboziltransferaza, ksantozin 5'-fosfat pirofosforilaza, ksantilatna pirofosforilaza, ksantilinska pirofosforilaza, XMP pirofosforilaza, 5-fosfo-alfa-D-riboza-1-difosfat:ksantin fosfo-D-riboziltransferaza, 9-(5-fosfo-beta-D-ribozil)ksantin:difosfat 5-fosfo-alfa-D-riboziltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom XMP:difosfat 5-fosfo-alfa-D-riboziltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
914 Palisana
914 Palisana je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 76,61 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 2,981 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 1,935 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,212, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 25,215 stepeni, a orbitalni period iznosi 1408,016 dana (3,854 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 8,76 a geometrijski albedo 0,094.
Asteroid je otkriven 4. jula 1919. godine.
Steinbach (Taunus)
Štajnbah je grad u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 13 opštinskih središta okruga Hohtaunus. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 9.898 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6434010.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Hohtaunus Štajnbah se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Hohtaunus. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 150–200 metara. Površina opštine iznosi 4,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 9.898 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 2.250 stanovnika/km².
Flavijan I od Antiohije
Flavijan I od Antiohije (cca. 320 - februar 404) bio je episkop ili patrijarh Antiohije od 381. do svoje smrti. Njegova služba je bila obilježena dugogodišnjom šizmom među antiohijskim kršćanima - na jednoj su strani bili sljedbenici Evstatija, odnosno njegovog nasljednika Leontija, koji su bili optuživani za arijanstvo; na drugoj strani su bili sljedbenici pravovjernog Meletija Antiohijskog, koji je i zaredio Flavijana 361. Flavijan je nakon Meletijeve smrti 381. postao novi episkop. Leontijevi sljedbenici su, međutim, kao episkopa priznali Paulina, koga su priznali biskupi Rima i Aleksandrije, isto kao i Paulinovog nasljednika Evagrija. Tek nakon Evagrijeve smrti 393. i kada je Jovan Hristozom 398. postao carigradski patrijarh, zahvaljujući uticaju cara Teodozija I je Flavijan priznat za jedinog episkopa Antiohije. Šizma među vjernicima, međutim, neće biti okončana sve do 415.
Carica Du Lingyang
Carica Du Lingyang (杜陵陽) (321–341), formalno Carica Chengong (成恭皇后, doslovno "uspješna i štovajuća carica") bila je kineska carica iz dinastije Jin, odnosno supruga cara Chenga. Otac joj je bio carski službenik Du Ai (杜乂), kasnije nasljedni Markiz od Danyanga. Historijski izvori je opisuju kao djevojku izuzetne ljepote, za koju se car oženio 336. u dobi kada su oboje imali 15 godina. Umrla je bez djece pet godina kasnije, a car je umro godinu dana iza nje.
Wahlstedt
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Zegeberg Valštet se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Zegeberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 47 metara. Površina opštine iznosi 15,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 9.381 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 596 stanovnika/km².
Kalcidije
right|thumb|Srednjovjekovni rukopis Kalcidijevog latinskog prijevoda Platonovog Timeja
Kalcidije (Calcidius) ili Halcidije (Chalcidius, 4. vijek) bio je kršćanski pisac koji je oko 321. za biskupa Hosija od Kordobe preveo prvi dio Platonovog Timeja s grčkog na latinski te mu dodao dugi prijevod. Halcidijev prijevod je sljedećih 800 godina bio jedini veći Platonov tekst dostupan učenim ljudima na kršćanskom Zapadu. Također predstavlja i vrijedan izvor podataka o astronomskim dostignućima u 4. vijeku.
Šu
thumb|200px|Šu s perom Šu je egipatsko božanstvo, bog je zraka. Prikazan je kao čovjek s perom ili krunom.
Tuoba Yulü
Tuoba Yulü (pinyin: Tuòbá Yùlǜ) (? -321) bio je vladar Tuoba države Dai 316 to 321.
Šu
Mitologija
Šuov je otac Atum koji ga je stvorio ejakuliranjem. Tako je stvorio i njegovu sestru i ženu Tefnut. Dok su bili maleni, Tefnut i Šu su se izgubili u oceanu Nunu. Tada je Atum poslao svoje oko da ih vrati. Ono je uspjelo, pa je Atum proplakao od sreće. Kad su odrasli, Šu i Tefnut su počinili incest. Iz Šuovog i Tefnutinog općenja nastali su Geb - Zemlja i Nut - Nebo. I oni su počinili incest, a nakon toga je Geb silovao svoju majku. Šu je od ljutnje stvorio kiše i oluje te razdvojio Geba od Nut tako što je stao na njega i rukama dignuo Nut navrh svemira. Šu je jedan od najsnažnijih bogova, a donosio je svjež povjetarac ljudima. Na glavi ima krunu ili pero. Tijekom kažnjavanja ljudi, Šu je savjetovao Raa zajedno sa svojom ženom i djecom, te sa svojim djedom Nunom.
Tuoba Yulü
Bio je sin Tuoba Fua i otac Tuoba Yihuaija i Tuoba Shiyijiana. Godine 310. je za vrijeme Wu Hu ustanka po naredbi Tuoba Yilua pomagao Liu Kunz (劉琨), kineskom guverneru provincije Bingzhou (并州) (suvremeni Shanxi), u borbi protiv Xiongnu Tiefu poglavara Liu Hua. Godine 316. Tuoba Yulü je postao princ Daija nakon smrti Tuoba Pugenovog neimenovanog sina. Godine 318. je porazio Tiefu poglavara Liu Hua i preuzeo teritorije Wusuna. Godine 321. je ubijen u puču izvedenom od rođaka Tuoba Herua, koji ga je naslijedio kao Princ od Daija.
Šu
Vanjske poveznice
Llista de personatges de la mitologia egípcia
Ketotifen
Ketotifen je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 309,425 Da.
Donje Primišlje
Donje Primišlje je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Slunja, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 36 stanovnika te 22 obiteljskih kućanstava.
Vojska od terakote
Ratnici Sjena ili Glineni ratnici je kolekcija od preko 7.000 skulptura vojnika i konja napravljenih od gline, nađena u grobnici prvog kineskog cara, Ćin Š’ huanga.
Sve skulpture imaju prirodnu veličinu. Kolekcija skulptura se nalazila u grobnici i bila zakopana zajedno s prvim kineskom carem, Ćin Š’ huangom, koji je ujedinio Kinu 221. g. pne. Ratnici Sjena su otkriveni u martu 1974. Iskopavanja su započela ubrzo nakon otkrića. Glinena vojska se nalazi na 33 -{km}- od grada Sjen, u provinciji Šansi u Kini. Ratnici Sjena su nađeni oko 1,5 kilometara istočno od groba Ćin Š’ huanga, i na 3 nivoa. Prvo su iskopane skulpture koje su se nalazile na dubini 4 do 8 metara, a muzej pod imenom Muzej prvog cara dinastije Ćin postavljen je na ruševinama i otvoren za javnost 1979. Ceo muzej je kompletiran 1994. U vreme kad je car Ćin Š’ huang umro i bio sahranjen, skulpture su pokopane zajedno s njim jer se verovalo da će tako i nakon smrti car imati vojsku kojom da zapoveda. Skulpture gledaju ka istoku i nalaze se u borbenoj formaciji. Svaka od skulpturi je jedinstvena, tako da ne postoje dve identične. Skulpture su naoružane lukovima i strelama, kopljima, mačevima i dr. Naoružanje je u vreme otkrića bilo još uvek veoma oštro.
Godine 1980. su otkrivene dve obojene bronzane kočije 20 metara zapadno od carevog groba. Svaka se sastojala od 3.000 raznih delova i vukla su je četiri konja.
Godine 1987. UNESKO ih je proglasio svetskom baštinom.
Brittoli, Pescara
Brittoli je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 756 m.
Tauroholinska kiselina
Tauroholinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 515,703 Da.
Bitka kod Chengpua
Bitka kod Chengpua (城濮之戰) je bio sukob između kineske države Jin protiv Chua i njenih saveznika 632. pne. u Periodu Proljeća i Jeseni. Smatra se prvom velikom bitku u dugotrajnom sukobu država doline Žute rijeke i država doline Yangzuea (Chang Jiang). Pobjeda Jina je potvrdila hegemoniju Vojvode Wena i za cijelu generaciju zaustavilo ambicije Chua na sjeveru.
Maple Heights, Ohio
Mejpl Hajts je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 23.138, što je 3.018 (-11,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bibb County, Alabama
je okrug u američkoj saveznoj državi Alabama.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 22.915, što je 2.089 (10,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
2-Metilcitratna dehidrataza (formira 2-metil-trans-akonitat)
2-metilcitratna dehidrataza (formira 2-metil-trans-akonitat) je enzim sa sistematskim imenom (2S,3S)-2-hidroksibutan-1,2,3-trikarboksilat hidrolijaza (formira 2-metil-trans-akonitat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim katalizuje dehidraciju (2S,3S)-2-metilcitrata.
Chu (država)
Chǔ (楚|楚) je bilo kraljevstvo na području današnje srednje i južne Kine u periodu Proljeća i Jeseni period (722-481. pne.) te Zaraćenih država (481-221. pne.). Vladajuća dinastija je imala prezime mi (芈), i ime klana xiong 熊, te prvotno imala plemićki status zi, koja otprilike odgovara zapadnom rangu vikonta.
Originalno se zvala Jing (荆|荆) potom kao Jingchu (荆|荆 楚|楚). Na vrhuncu moći, kraljevstvo Chu je držalo prostrane teritorije, uključujući današnje provincije Hunan, Hubei, Chongqing, Henan, Shanghai i dijelove Jiangsua. Glavni grad Chua je bio u Yingu (郢|郢), oko suvremenog Jingzhoua u provinciji Hubei.
Historija
Područje Chua je nastanjivao drevni narod Chu, po kome je država i dobila ime. Njeni prvi vladari su, međutim, bili plemići povezani s dinastijom Zhou. Njima je zemljište u leno dao kralj Cheng od Zhoua.
U Periodu Proljeća i Jeseni, Chu se istakla sposobnošću absorbiranja manjih država, pa je s vremenom počela ugrožavati druge kineske države na sjeveru. Njen pohod je privremeno zaustavljen u velikoj bitci kod Chengpua. Chu je snagu očuvala i u periodu Zaraćenih država, ali je u 4. vijeku pne. njena moć počela slabiti. Godine 223. pne. je kao posljednja država pod vlast države Qin, čime je konačno ujedinjena Kina.
Fort Drum, New York
Fort Dram je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.955, što je 832 (6,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Donje Taborište (Slunj)
Donje Taborište je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Slunja, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 202 stanovnika te 66 obiteljskih kućanstava.
Hideaway, Texas
Hideaway je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.083 stanovnika.
915 Cosette
915 Cosette je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,227 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,7 a geometrijski albedo 0,094.
Blaye-les-Mines
Ble le Men je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Tarn koja pripada prefekturi Albi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2944 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 331 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,88 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 339 metara (maksimalnoj 344 m, a minimalnoj 241 m).
The Best Years of Our Lives
Najbolje godine naših života (eng. The Best Years of Our Lives) je drama Williama Wylera iz 1946. o trojici ratnih veterana koji se nastoje skrasiti nakon povratka iz Drugog svjetskog rata.
Samuel Goldwyn je bio motiviran producirati film nakon što je njegova supruga Frances 7. kolovoza 1944. u Timeu pročitala članak o povratku ratnih veterana i njihovim teškoćama. Goldwyn je angažirao MacKinlayja Kantora da napiše priču koja je prvo objavljena kao knjiga, Glory for Me. Robert Sherwood zatim je napisao scenarij. Uz redatelja Wylera, snimatelj je bio Gregg Toland, koji je radio i na  Građaninu Kaneu.
U glumačkoj zvjezdanoj postavi našli su se Fredric March, Myrna Loy, Dana Andrews, Teresa Wright, Virginia Mayo i Hoagy Carmichael. U filmu je nastupio i Harold Russell koji je izgubio obje ruke u nesreći tijekom obuke. Film je osvojio sedam Oscara.
Radnja
Nakon Drugog svjetskog rata, demobilizirani vojnici Fred Derry (Dana Andrews), Homer Parrish (Harold Russell) i Al Stephenson (Fredric March) se upoznaju dok stopiraju na putu kući u Boone City, tipični gradić sa Srednjeg Zapada. Fred je bio satnik u zračnim snagama i bombarder u Europi. Homer je bio u mornarici i izgubio obje ruke od opeklina kad su pogodili njegov brod. Al je služio kao pješadijski narednik na Pacifiku.
Al je prije rata bio bankovni službenik u Boone Cityju. Iako je zreo stariji čovjek koji ima obitelj, suprugu Milly (Myrna Loy), odraslu kćer Peggy (Teresa Wright) i sina Roya, teško se navikava na civilni život, baš kao i dvojica njegovih slučajnih suputnika. Banka, u nadi da će povećati broj zahtjeva za zajmove ratnim veteranima, promovira Ala u potpredsjednika i daje mu u ruke mali odjel za kredite zbog njegova ratnog iskustva. Nakon što odobri riskantan zajam jednom veteranu, Alov šef g. Milton (Ray Collins) mu kaže da se ne kocka sa zajmovima bez jamstva. Na svojoj večeri u čast dobrodošlice, Al održi buran, pomalo pijan govor, objavivši da će ljudi misliti da se banka kocka s novcem svojih dioničara ako bude po njegovom - "I bit će u pravu, kockat ćemo se s budućnošću ove zemlje!" G. Milton zaplješće njegovim osjećajima, ali Al kasnije primjećuje, "Podržat će me iskreno sve do sljedećeg puta kad pomognem nekom jadniku, a zatim ću se opet morati boriti."
Prije rata, Fred je bio prodavač sokova u ljekarni, a živio je u staćari pokraj željezničke pruge. Ne želi se vratiti starom poslu, ali nema izbora zbog snažne konkurencije svih ratnih veterana i manjka vlastitog radnog iskustva. Fred je na obuci upoznao Marie (Virginia Mayo) i ubrzo je oženio, no manje od mjesec dana kasnije je otišao u rat. Ona je postala konobarica u noćnom klubu, a očito je da ne želi biti udana za prodavača sokova.