cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Srbija u jugoslavenskim ratovima
Metode izazivanja rata
Britanski povjesničar i novinar Noel Malcolm analizira metode koje je Srbija upotrebila radi izazivanja rata u Hrvatskoj, te kasnije u Bosni i Hercegovini. On smatra da su u Hrvatskoj su upotrijebljene tri metode, jedna opća i dvije posebne. Opća je metoda bila da se srpsko pučanstvo podbuni neprekidnim bombardiranjem dezinformacijama i izazivanjem straha preko javnih glasila i lokalnih političara. Svaki loš potez Tuđmanove vlasti (npr. naredba da se skinu imena ulica ispisana ćirilicom) prikazan je kao akt "ustaškog" terora. Druga je metoda standardna i može se naći u svim priručnicima o gerilskom ratovanju: to je tehnika "kompromitiranja cijelog sela" kojom su se služili francuski pokret otpora, Vijetkong i nebrojeni drugi gerilski pokreti. Ta tehnika predviđa izazivanje incidenata - na primjer, oružani napad na autobus pun hrvatskih policajaca - kako bi se izazvale oštre sankcije ili odmazda, pa se onda oružje podijeli seljacima i kaže im se da ce ih policija sve skupa napasti. Kad naoružana policija stigne, nije teško zametnuti oružani sukob, i najednom je cijelo selo, koje je do tada bilo neutralno, na strani pobunjenika. Treća je metoda jednostavan i sasvim proziran trik: izazovu se ozbiljni incidenti, a onda se zamoli vojska da intervenira kao nepristran arbitar, kad je već potpuno jasno da je vojska (JNA) odana Beogradu, te da je na strani Miloševića i Srba. Noel Malcolm se trenutno nalazi na čelu Odbora povjerenika Bosanskog instituta u Londonu, a služi i kao predsjednik Anglo-albanskog udruženja.
Naoružavanje Srba
thumb|200px|"[[Srpska autonomna oblast|Srpske autonomne oblasti" 1991. i 1992. godine, nastale u pobuni protiv vlasti Bosne i Hercegovine.]]
JNA je ilegalno naoružavala srpske pobunjenike u drugim republikama. Veliku zabrinutost je izazvao podatak iznesen u srpnju 1991. da se redovito potajno dostavlja oružje bosanskim Srbima prema dogovoru Miloševića, srpskog ministra unutarnjih poslova Mihalja Kertesa i vode bosanske SDS Radovana Karadžića. Taj je podatak potvrdio predsjednik savezne vlade na odlasku, Ante Marković, objavivši sadržaj snimljenog telefonskog razgovora u kojem je Milošević obavijestio Karadžića da ce mu sljedecu pošiljku oružja predati general Nikola Uzelac, komandant garnizona JNA u Banjoj Luci. Do kraja 1991. godine Srbi u Bosni i Hercegovini, pre svega pristalice SDS-a, su već bili "naoružani do zuba".
Srpske autonomne oblasti
"Srpska autonomna oblast" (skraćeno SAO) je naziv za srpske paradržavne tvorevine u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovinu, u toku procesa raspadanja Jugoslavije. Iza osnivanja SAO-a stajala je Srpska demokratska stranka i režim u Beogradu.
U Hrvatskoj je krajem 1990. godine osnovana SAO Krajina, da bi početkom 1991. bile osnovane još SAO Zapadna Slavonija i SAO Istočna Slavonija, Baranja i Zapadni Srem. Sve SAO u Hrvatskoj su se ujedinile u Republiku Srpsku Krajinu. Na isti način su tokom septembra 1991. godine i u BiH oformljene srpske autonomne oblasti, i to Autonomna regija Krajina, SAO Semberija, SAO Romanija i SAO Hercegovina, koje su se 9. januara 1992. godine ujedinile u Srpsku Republiku Bosnu i Hercegovinu.
U rujnu 1991. godine, "Srpske autonomne oblasti", kojih je tad u BiH bilo četiri, zatražile su od JNA da ih, nakon niza lokalnih incidenata i puškaranja, "zaštiti", iako su one, zahvaljujuci pomoći JNA, već bile izvanredno dobro naoružane. JNA je odmah stupila u akciju: jedna kolona od stotinu vozila krenula je u zapadnu Hercegovinu, druga se kolona zaputila u centar za vezu u Nevesinju, a 5000 vojnika upućeno je iz Sarajeva u Hercegovinu. Do kraja mjeseca rujna, ove su postrojbe uspostavile "granice" "Srpske autonomne oblasti (SAO) Hercegovine".
Uloga Srbije u jugoslovenskim ratovima
thumb|250px|Teritorije [[Republika Hrvatska|Republike Hrvatske i Republike Bosne i Hercegovine pod kontrolom srpskih snaga 1992-1995.]]
U vrijeme raspada jugoslovenke federacije, političko rukovodstvo Srbije i vojno rukovodstvo JNA smatrali su da je JNA „vojsk[a] onih koji žele da ostanu u Jugoslaviji, a najmanje je: Srbija, srpski narod plus Crna Gora“. Na sastanku 11. jula 1991. godine Veljko Kadijević, predsednik Srbije Slobodan Milošević, delegat Crne Gore Branko Kostić i delegat Srbije Borisav Jović govorili su o smeni Slovenaca i Hrvata sa čelnih pozicija u JNA jer, kako su naveli, „oni sada imaju svoje države i svoje vojske koje su u sukobu sa našom“.
Srpska vlast negira bilo kakvu povezanost zvanične Srbije sa ratovima u Hrvatskoj i BiH. Međutim, pred Međunarodnim sudom za ratne zločine se pokušava dokazati tačna uloga i odgovornost Srbije u ovim sukobima.
Dalje se navodi da je u novembru 1993. Momčilo Perišić pri Generalštabu VJ osnovao kadrovske centre s posebnom namenom, kako bi se prikrilo obezbeđivanje i plaćanje oficira u Bosni i Hrvatskoj. Ti centri su poznati kao „30. kadrovski centar” za pripadnike VJ koji su služili u VRS i „40. kadrovski centar” za pripadnike VJ koji su služili u SVK.
Tužilaštvo je dokazivalo da je Perišić ostvarivao efektivnu kontrolu nad Vojskom Republike Srpske i Srpskom vojskom Krajine tako što je pružao finansijsku, logističku, kadrovsku i drugu podršku VRS i SVK i imao pravo da odlučuje o unaprjeđenjima i prestanku službe onih njihovih pripadnika koji su u redove tih vojski upućeni posredstvom 30. i 40. kadrovskog centra VJ. Prema optužnici, ove vojske bile su dio Vojske Jugoslavije na čijem je čelu tada bio general Perišić. Bivši jugoslavenski predsjednik, Zoran Lilić, svjedočeći pred Tribunalom u Haagu, ispričao je da je u novembru 1993. potpisao naredbu o formiranju 30. kadrovskog centra, te da su “prosečna mesečna davanja za 30. kadrovski centar bila 1.600.000 nemačkih maraka. Od 1993. do 1997. godišnje smo plaćali oko osam miliona evra za taj centar.” Takođe, tužiteljstvo Tribunala u Haagu je u optužnici protiv čelnih ljudi Resora državne bezbednosti Republike Srbije, Jovice Stanišića i Franka Simatovića Frenkija, tvrdilo da su oni kroz učešće u udruženom zločinačkom poduhvatu (UZP), počinili zločine u Srpskoj autonomnoj oblasti Krajina i Srpskoj autonomnoj oblasti Istočna Slavonija, Baranja i Zapadni Srem u Hrvatskoj, kao i u općinama Bijeljina, Bosanski Šamac, Doboj, Sanski Most, Trnovo i Zvornik u Bosni i Hercegovini. Zajednički cilj tog UZP-a bio je prisilno i trajno uklanjanje većine nesrba, Hrvata u Hrvatskoj, te bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata, s velikih područja u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini.
Stanišić i Simatović se, također, terete da su planirali, naredili i/ili na drugi način pomagali i podržavali planiranje, pripremu ili izvršenje krivičnih djela navedenih u optužnici.
Među pojedincima koji su učestvovali u UZP-u, i time značajno doprinosili ostvarenju cilja tog poduhvata, bili su optuženi Jovica Stanišić i Franko Simatović, zatim Slobodan Milošević, Veljko Kadijević, Blagoje Adžić, Ratko Mladić, Radmilo Bogdanović, Radovan Stojičić, Mihalj Kertes, Milan Martić, Goran Hadžić, Milan Babić, Radovan Karadžić, Momčilo Krajišnik, Biljana Plavšić, Mićo Stanišić, Željko Ražnatović, Vojislav Šešelj, i drugi pripadnici srpskih snaga.
Srbija u ratu u Hrvatskoj
right|thumb|[[Vukovar u ruševinama 1991.]] U Hrvatskoj je 1991. godine buknuo sukob između hrvatskih vojnih, policijskih i paravojnih snaga s jedne, te paravojnih snaga pobunjenih hrvatskih Srba, odnosno snaga Republike Srpske Krajine, koje je podržavala Jugoslavenska narodna armija, a kasnije Srbija. Srpske snage su zauzele 14.760 km2 ili 26% hrvatskog teritorija. Jedan strani komentator je napisao u rujnu 1991: "Čini se da je strateški cilj da se povežu razni džepovi srpskih područja tako da se Hrvati izmedu njih otjeraju terorom i zastrašivanjem."
Prema podacima tužilaštva Suda za ratne zločine na prostoru bivše Jugoslavije, u Hrvatskoj je samo 1991. godine oko 220.000 Hrvata bilo proterano sa teritorija pod kontrolom srpskih snaga, sa područja Krajine i Istočne Slavonije. Među počiniocima progona, ubistava, deportacija i prisilnog premeštanja su, prema dokazima tužilaštva, bile i jedinice koje je osnovala, obučavala, finansirala i na druge načine pomagala Državna bezbednost Srbije. Među njima su 'arkanovci', 'martićevci', 'Škorpioni', kao i jedinica poznata pod više imena – 'frenkijevci', 'Crvene beretke', 'Jedinica za antiteroristička dejstva' i 'Jedinica za specijalne operacije'“. Sudskim presudama je utvrđeno da raseljavanja Hrvata i drugih nesrba nije bilo uzgredna posledica ratnih dejstava, već primarni ratni cilj.
1995. godine Republika Hrvatska je povratila kontrolu nad teritorijama koje su držali Srbi, i tada su, za vrijeme akcije "Oluja", hrvatske vojne snage i Specijalna policija počinili veliki broj zločina nad civilnim stanovništvom, i proterali gotovo celokupno srpsko stanovništva s područja Krajine.
Srbija u ratu u Bosni i Hercegovini
Iako su srbijanske vlasti tvrdile da Srbija nije u ratu, predstavnici međunarodne zajednice su smatrali da to nije istina. 15. maja 1992. godine, Savjet bezbjednosti Ujedinjenih nacija je u rezoluciji broj 752 zahtijevao da odmah prestanu svi oblici spoljnog miješanja u Bosni i Hercegovini od strane jedinica JNA i da se te jedinice povuku, stave pod kontrolu republičke vlade ili raspuste i razoružaju. No, gotovo svo naoružanje JNA je ostavljeno pobunjenim Srbima, a ne bosanskoj vladi, kako su Ujedinjene Nacije zahtevale.
Prema dokumentima Tužilaštva MKSJ, JNA je prilikom „lažnog povlačenja iz Bosne” 1992. godine ostavila oko 70.000 komada oružja, kao i municiju sa oznakama SR Jugoslavije, čije su čaure pronađene u Srebrenici. Gotovo sve vreme rata, Vojska Jugoslavije i VRS su imale mnoge zajedničke kapacitete, uključujući i jedinstveni sistem veza i radarski sistem. Zoran Lilić, bivši predsjednik SRJ, svjedočeći pred Haškim tribunalom na suđenju Slobodanu Miloševiću, sredinom juna 2003. godine, ispričao je da je u vrijeme njegovog prethodnika Dobrice Ćosića “funkcionisalo telo po imenu Državni savet koje je usaglašavalo stavove oko vođenja državne politike, a okupljalo je predstavnike Srbije, Crne Gore, Republike Srpske i Republike Srpske Krajine”. Na veoma važnoj šestoj sednici Vrhovnog Saveta Odbrane SRJ 9. decembra 1992. godine, raspravljalo se o vođenju rata u Bosni i Hercegovini. Tada je Risto Matović, načelnik Uprave za strategijske studije i politiku odbrane, izvestio Slobodana Miloševića da je na bosanskohercegovačkim frontovima angažovano „oko 1800 starešina Vojske Jugoslavije“. Iako je Milošević to pokušavao da sakrije, Ujedinjene Nacije su znale šta se dešava:
Don Pérez, Candelaria
Don Pérez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Campeche, u opštini Candelaria.
Srbija u jugoslavenskim ratovima
Srbija u ratu u Bosni i Hercegovini
Direktiva za upotrebu Vojske Jugoslavije, Vojske Republike Srpske i Srpske vojske Krajine, sačinjena je u Beogradu 15. novembra 1993. godine u Generalštabu Vojske Jugoslavije. Ovaj dokument, koji ima pečat državne tajne, detaljno govori o stvaranju jedinstvene srpske države kao i o jedinstvenim oružanim snagama u čiji sastav su ulazile ove tri vojske. Na kraju Direktive se navodi da će se razrada Plana upotrebe zajedničkih oružanih snaga vršiti pod tajnim nazivom: Drina. Direktiva je stupila na snagu 31. novembra 1993. godine, a u potpisu je predsjednik Vrhovnog saveta odbrane Savezne Republike Jugoslavije Zoran Lilić.
Don Pérez, Candelaria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 66 m.
Srbija u jugoslavenskim ratovima
Srbija u ratu u Bosni i Hercegovini
Pored navedenog, tužiteljstvo Haaškog tribunala tereti načelnika RDB-a Jovicu Stanišića i njegovog zamjenika Franka Simatovića da su rukovodili finansiranjem, obukom, logističkom podrškom i drugim vrstama značajne pomoći ili podrške specijalnim jedinicama DB-a Republike Srbije i drugim srpskim snagama koje su učestvovale u činjenju zločina u Hrvatskoj i BiH. Prema navodima iz optužnice, tokom dužeg vremenskog perioda Stanišić i Simatović su neprekidno slali snage i pružali im podršku, nisu ih uputili da se uzdrže od činjenja protivpravnih djela i nisu prestali s popunom snaga na terenu koje su činile protivpravna djela.
Od marta 1992. pa kontinuirano do 1995. godine, srpske snage, a naročito specijalne jedinice DB-a Republike Srbije, počinile niz zločina u opštinama Bijeljina, Bosanski Šamac, Doboj, Sanski Most i Zvornik, napale ih i preuzele kontrolu nad njima, i počinile zločine u Trnovu.
Radovan Karadžić je pred Narodnom skupštinom Republike Srpske maja 1994. godine izjavio: "Bez Srbije ne bi bilo ništa, nemamo mi te resurse i ne bi mogli da ratujemo." Momčilo Perišić, načelnik Generalštaba Vojske Jugoslavije (VJ) od 1993. do 1998. godine, bio je optužen pred Tribunalom u Haagu zbog toga što je:
thumb|right|Spomen groblje žrtvama [[opsada Sarajeva|opsade Sarajeva u Starom Gradu.]]
General Perišić je, u prvostepenoj presudi izrečenoj septembra 2011. godine, osuđen na 27 godina zatvora zbog granatiranja Sarajeva, jer je Vojsci Republike Srpske (VRS) pružao pomoć u artiljerijskim i snajperskim napadima na civile u Sarajevu 1992.-1995. tako što ih je snadbevao velikom količinom oružja, te im davao plate i beneficije, zatim ubistva oko 7.000 bosanskih Muslimana i premeštanja stanovništva Srebrenice u julu 1995. godine, te stoga što nije sprečio i kaznio počinioce raketnih napada na Zagreb u maju 1995, u kojem je poginulo sedam civila, jer je dokazano da je imao efektivnu kontrolu nad Srpskom vojskom Krajine. Međutim, drugostepeno žalbeno vijeće Tribunala u Haagu je uvažilo žalbu njegovih branilaca i Perišić je pravomoćno oslobođen u februaru 2013.
U genocidu u Srebrenici je direktno učestvovala i paravojna formacija "Škorpioni", pod kontrolom Ministarstva unutrašnjih poslova Srbije. Na suđenju Jovici Stanišiću i Franku Simatoviću, tužitelj Edward Russo je pokazao više dokumenata iz kojih se vidi da su na ratištu oko Trnova, jula 1995. (kada je i zabilježen video-snimak egzekucije šestorice bošnjačkih mladića iz Srebrenice), pored "Škorpiona", učešće uzele i jedinice "Kajman" i "Plavi" iz sastava SDB-a Srbije, pod komandom Vasilija Mijovića. Ove je navode, u svom iskazu pred sudom, potvrdio i jedan od svjedoka, inače bivši pripadnik "Škorpiona".
Brojne autobuse i kamione koji su korišćeni za deportacije Srebreničana obezbijedili su autoprevoznici iz Srbije ("7. Juli" Šabac, "Strela" Valjevo, "Raketa" Užice i drugi).
Fond za humanitarno pravo uspio je prikupiti podatke za 30 lica iz Srebrenice i okoline koji su, nakon pada enklave, pokušali naći spas u Srbiji. Oni su uhapšeni od strane pripadnika policije iz Bajine Bašte i Ljubovije zaduženih za kontrolu državne granice, zatim predati natrag policiji u Bratuncu, koja ih je izručila VRS-u. Od ukupno trideset osoba, posmrtni ostaci njih dvanaestorice su pronađeni i ekshumirani iz masovne grobnice Glogova, šestorica su završili u logoru u Batkoviću i danas su među preživjelima, dok se ostali vode se kao nestala lica i najvjerovatnije su pogubljeni.
Konačno, posmrtni ostaci žrtava zločina počinjenih tokom agresije na Bosnu i Hercegovinu pronađeni su na više lokacija na teritoriji Republike Srbije. Tako su, prema podacima objavljenim od strane Emze Fazlić, glasnogovornice Instituta za nestale osobe Bosne i Hercegovine, posmrtni ostaci žrtava genocida u Srebrenici pronađeni i ekshumirani sa područja 25 opština na teritoriji BiH, kao i sedam opština na teritoriji Srbije, uključujući i Beograd. Direktor Instituta, Amor Mašović je prethodno objavio da su posmrtni ostaci, to jest, tijela ubijenih u srebreničkom genocidu pronađeni na lokacijama u 18 općina u BiH i sedam u Srbiji. Do jula 2019. godine, na ovim je lokacijama pronađeno najmanje 7.119 kompletnih ili nekompletnih posmrtnih ostataka. Takođe, u povodu 30. godišnjice masakra u Prijedoru, Mašović je objelodanio da su posmrtni ostaci ubijenih žitelja opštine Prijedor pronađeni na 501 lokaciji, u ukupno 73 masovne (primarne i sekundarne) grobnice, i to na području deset opština i tri države - Bosne i Hercegovine, Hrvatske i Srbije.
Srbija u Kosovskom ratu
Višemesečna kampanja ubijanja i deportacija civila je dovela do podizanja optužnice protiv Slobodana Miloševića i njegovih pomagača u udruženom zločinačkom poduhvatu, kao i do suđenja srpskim političkim i vojnim liderima za ratne zločine na Kosovu.
Posljedice
thumb|150px|Srbija bez Kosova
Srbi u Hrvatskoj su odbili plan Z-4, koji im je nudio široku autonomiju u okviru Republike Hrvatske. Pritom, međunarodna situacija po Srbe se definitivno promenila nakon masakra u Srebrenici 11. jula 1995. godine, što je dovelo do sankcija UN protiv SRJ. 4. avgusta 1995. godine, Hrvatska je sprovela operaciju Oluja koja se završila padom samoproglašene Srpske Krajine i talasom srpskih izbeglica. Od 30. avgusta do 14. septembra NATO je bombardovao srpske položaje u BiH, čime je prekinuta srpska opsada Sarajeva. U novembru iste godine je potpisan Dejtonski mirovni sporazum, kojim je završen ratu u Bosni i Hercegovini i kojim je Srbija konačno priznala suverenost i teritorijalni integritet BiH i Hrvatske.
Neuspeh prekrajanja državnih granica u jugoslavenskim ratovima je imao dalekosežne posledice po Srbiju i širi region. Srbi i država Srbija su tokom ratova, a kasnije i putem suđenja za ratne zločine, stekli užasnu reputaciju u svetskoj javnosti. Zločini počinjeni tokom jugoslovenskih ratova su poučili zapadne zemlje da mnogo brže reaguju u slučaju Kosova. Ubrzo nakon izbijanja rata na Kosovu 1998. i prvih sistematskih pokolja Albanaca, dolazi do NATO bombardovanja SRJ 1999. godine, nakon čega je Srbija izgubila kontrolu nad tom oblašću. Par godina kasnije, Crna Gora je napustila državnu zajednicu sa Srbijom. 17. februara 2008. parlament Kosova, uz podršku EU i SAD, proglašava jednostranu nezavisnost od Srbije.
Istoričarka Latinka Perović je upozorila 2012. godine da bi Srbija mogla skupo da plati „demagogiju i populizam” političara, i zaključila da se treba postići konsenzus oko evropskog pravca i modernizacije države. Ona je kazala da je neophodno da se napravi otklon prema politici vođenoj devedesetih godina 20. veka, što nije učinjeno. Političke stranke uglavnom ne žele da sadašnje stanje u zemlji vide kao posledicu politike 1990-ih, iako su ti ratovi uništili Srbiju, u kojoj se beleži demografski pad od 400.000 stanovnika za 10 godina, kao i kontinuiran „odliv mozgova”.
Lunca Veche, Lunca Banului
Lunca Veche je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Lunca Banului.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Marlboro Village, Maryland
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.438.
Negreni, Știubieni
Negreni je naselje u Rumuniji u okrugu Botošani u opštini Știubieni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 904 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 135 m.
Alternativna televizija
Alternativna televizija (ATV) je TV stanica koja se emituje iz Banja Luke i čiji signal pokriva uglavnom sjeverne djelove BiH. Ona je član Mreže plus, medjunarodne TV mreže u BiH.
Istorija
ATV je s radom počela u septembru 1996. kao dopisnička jedinica prve međuentitetske TV mreže OBN. U junu 1997. je registrovana kao medijska kompanija kod Ministarstva Informisanja RS, a od 2001. je deo Mreže plus. Od maja 2006. ATV emituje program iz vlastitog studija.
Bellegarde (Loare)
Belgar je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Centar, u departmanu Loare.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 1.44, a gustina naseljenosti je iznosila 292 stanovnika/km².
Radio-televizija Federacije Bosne i Hercegovine
Radio-televizija Federacije Bosne i Hercegovine (skrać. RTVBiH), također poznata pod nazivom Federalna televizija (skrać. FTV) je javno preduzeće, odnosno nacionalna radio i TV-stanica u BiH.
Nastala je 2001. godine transformacijom nekadašnje Radio-televizije Bosne i Hercegovine. Televizijski program se od 2001. do 2003. emitirao na dva kanala (FTV1 i FTV2), da bi se od aprila 2003. emitirao samo na jednom.
Tres Cruces, Papantla
Tres Cruces je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Papantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 82 m.
Psych Out
Radnja epizode prikazuje kad je Dr. Robert Benks, promiskuitetni vojni psiholog, pronađen mrtav navodno se ubio. Gibs i njegova ekipa istražuju svet psihološkog rata kad se dr. Samanta Rajan, vođa Psiholoških operacija, ponovo pojavljuje da odgovori na pitanje ili pruži podatak i pomogla na slučaju.
Polygonaceae
Polygonaceae (familija troskota, dvornikovke ili dvornici) je familija dikotiledonih biljaka iz reda Caryophyllales. Obuhvata 43 roda sa preko 1000 vrsta. Familija je kosmopolitski rasprostranjenja, sa izuzetkom Sahare i Indomalajske oblasti. Familija je nazvana po tipskom rodu troskota, Polygonum, čiji bi naziv značio mnogokolenast, što implicira na naduvene i izražene čvorove (noduse) na stablima većeg dela vrsta ove familije.
== Opis == Biljke iz familije troskota su zeljaste ili drvenaste biljke, najčešće višegodišnje. Ponekad su po životnoj formi lijane ili fanerofite (žbunovi ili drveće). Stablo je kolenasto člankovito. Listovi su naizmenično raspoređeni na stablu, ili u retkim slučajevima pršljenasto, sa zaliscima koji su srasli u kožast rukavac (ohreu). Fotosintetička funkcija je kod nekih vrsta izmeštena u stablo (kladodije).
Aktinomorfni triciklični cvetovi grupisani su u grozdaste ili cimozne cvasti. Cvetni omotač (perijant) je prost, sastavljen iz 3–6 listića (valve) koji su najčešće zelene boje. Prašnika je 3–9, unutrašnji prašnici nose nektarije. Tučak je najčešće sastavljen 3 oplodna listića, koji su srasli u jednooki natcvetni plodnik. Semeni zametak je ortotropan do anatropan, unitegmičan i krasinucelatan. Placentacija semenog zametka je bazalna. Razvoj embrionske kesice je Polygonum–tipa.
Cvetovi su najčešće hermafroditni, a ređe jednopolni. Biljke su koseksualne hermafroditnih cvetova, jednodome ili dvodome. Oprašivanje se vrši vetrom (anemofilija) ili insektima (entomofilija). mini|desno|250px|Jestivi trostrani plod heljde Plod je jednosemena, trostrana ili dvostrana orašica ili ahenija, ponekad obavijena sočnim cvetnim omotačem ili cvetnom ložom. Seme je sa brašnavim (skrobnim) endospermom i perispermom.
Značaj familije
mini|desno|250px|Reynoutria japonica, prethodno smatrana izuzetno zahvalnom ukrasnom biljkom, danas je u većini zemalja Evrope invazivna vrsta Pojedine vrste iz ove familije uzgajaju se kao jestive biljke (heljda, rabarbara, zelje), ili koriste kao samonikle jestive biljke (kiseljak (biljka), divlje zelje). Rizomi vrsta Rheum officinale i Bistorta officinalis (Polygonum bistorta) koriste se u medicini. Čovek je zbog lepog izgleda kultivisao nekoliko vrsta koje se danas uzgajaju kao ukrasne biljke.
Najveći ekonomski značaj biljaka iz ove familije je kao korova u usevima. Takođe, vrsta Reynoutria japonica kao izrazito kompetitivna invazivna vrsta narušava prirodne ekosisteme Evrope.
Sistematika
Familija Polygonaceae obuhvata sledeće rodove :
Filogenija
Fosilni ostaci familije Polygonaceae poznati su iz eocena. Smatra se da postoje dve evolutivne linije u familiji, jedna koja obuhvata zeljaste biljke (potfamilija Polygonoideae) i druga koja obuhvata drvenaste biljke (potfamilija Eriogonoideae s. l.). Rodovi Afrobrunnichia Hutch. & Dalziel i Symmeria Benth. su prema podacima molekularnofilogenetskih istraživanja smešteni u osnovi ovih velikih evolutivnih linija, te se rod Symmeria ponekad izdvaja u zasebnu potfamiliju Symmerioideae.
Zagorac
Zagorac je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Višegrad koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 19 stanovnika.
Org 37,684
Org 37,684 je lek koji deluje kao potentan i selektivni agonist za 5-HT2 receptorsku familiju, sa najvećim afinitetom za 5-HT2C i nižim za 5-HT2B podtipove. On manifestuje anoreksne efekte u životinjskim studijama i bio je istraživan kao potencijan lek za mršavljenje ljudi.
San Antonio, Villa Corzo
San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Fenegrò, Como
Fenegrò je naselje u Italiji u provinciji Como, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 295 m.
Brigo, Rovigo
Brigo je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Capocroce
Capocroce ima više značenja:
Margečan
Margečan je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Varaždinskoj županiji.
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine u Margečanu živi 405 stanovnika i to u 115 kućanstava. Gustoća naseljenosti iznosi 95,97 st./km².
Vrulja
mini|Vrulja kod [[Brela]] mini|Vrulja Vrulja (vruja, vrilo) je izvor ispod površine mora. Vrulja je potopljeni speleološki objekt, tipičan za kršku geomorfologiju. Kroz vrulju iz krškog sustava u more utječe podzemni tok ili rijeka ponornica. U okolici vrulje, za razliku od ušća rijeke, postoji difuzno područje bočate vode u kojem salinitet raste s udaljenošću (ovisno o morskim strujama). Postoje stalne i povremene vrulje.
Stalne vrulje
To su vrulje u kojima je vodeni tlak uvijek dovoljan da osigura stalno istjecanje svježe vode u more. Najčešće se nalaze na obali, iako ih nekoliko manjih ima i pored većih otoka, npr Cresa. Te su vrulje spojene na krški sustav čije su rezerve vode dovoljno velike, ili je slivno područje dovoljno prostrano da i tijekom dugotrajne suše ima dovoljan priljev vode. Najviše stalnih vrulja ima u podnožju velikih planina – Učke, Velebita, Biokova i u Konavlima.
Povremene vrulje
Vrulje iz kojih voda izvire samo u razdobljima s dovoljno padalina, dok u razdoblju suše prestaje istjecati. Takve vrulje tipične su za jadranske otoke i za poluotok Pelješac, ali se javljaju i uz niske dijelove obale. U periodima suše obično kroz njih u periferni dio sustava prodire morska voda.
Kvaliteta vode
Iz stalnih vrulja tipično izvire potpuno čista pitka voda, zasićena kalcijevim karbonatom i lagano lužnata. Kvaliteta vode može biti narušena u slučaju da voda potječe iz ponornice ili da je zagađenje dospjelo procjednim vodama npr. iz kanalizacije ili odlagališta otpada.
U povremenim vruljama može doći do dugotrajnog istjecanja bočate vode nakon perioda suše, posebno ako se iz sustava koji napaja vrulju voda crpi.
Kornjača
Kornjače postoje već duže od 250 milijuna godina. Na Zemlji postoji više oko 300 različitih vrsta, od toga su sedam morskih, 180 vrsta živi u slatkoj vodi a ostatak živi na kopnu. Kornjače se ubrajaju u gmazove i bile su na Zemlji još prije nego što su se razvili veliki dinosauri. Sposobnost prilagođavanja kornjača, čiji su najbliži srodnici krokodili i ptice, osigurala im je postojanje do današnjih dana.
Rasprostranjenost
Sa izuzetkom polarnih područja, kornjače žive na svim kontinentima, u pustinjama morima, rijekama, močvarama i na kopnu, a najviše ih ima u područjima umjerene klime i tropa. Naročito su brojne vrste u Sjevernoj Americi i Jugoistočnoj Aziji.
Oklop
Sve kornjače se odlikuju oklopom koji je u životinjskom svijetu jedinstven. Sastoji se od leđnog (karapaks) i trbušnog (plastron) dijela, koji su međusobno spojeni svojevrsnim koštanim "mostom". U svom donjem dijelu oklop je masivne koštane građe, koji se razvio od kralježnice, rebara i karličnih kostiju. Preko tog koštanog sloja nalazi se sloj kože. Kod kornjača s tzv. mekim oklopom je taj sloj kožast, dok se kod ostalih vrsta preko kože razvio tipičan pločasti oklop građen od keratina. Ploče se dijele na grupe (leđne, postrane, rubne, repne itd. ovisno na kojem dijelu se nalaze), ali se vrlo često događa da se neki primjerak izleže s nekim abnormalnostima tih pločica. To se događa kako u prirodi tako i u uzgoju, a čini se, da su uzrok neki uvjeti u razdoblju inkubacije jaja.
Prehrana
Savremene kornjače nemaju zube. Raspolažu snažnim "aparatom" za hranjenje koji se razvio od čeljusnih kostiju. Fosilne kornjače još imaju zube, ali su se tijekom evolucije izgubili a zamijenjeni su preoblikovanim čeljustima. Kao i svi drugi gmazovi ni kornjače ne žvaču hranu nego gubicom otkidaju komade, pomažući si pri tome prednjim udovima.
Kretanje
I na kopnu i u vodi kornjače se kreću za gmazove tipično krivudavo. Pri tome se oslanjaju na oklop što im u vodi smanjuje potrošnju energije. Na kopnu njihovo kretanje često djeluje vrlo nespretno. Morskovodnice su razvile među gmazovima jedinstven način kretanja. Mašu prednjim udovima koji su se razvili tako da jako podsjećaju na peraje. Na taj način pod vodom postižu dosta veliku brzinu uz optimalnu potrošnju energije, što im omogućuje prevaljivanje velikih udaljenosti. I udovi kopnene i slatkovodne kornjače pokazuju, da su se prilagodili svom životnom prostoru. Tako se kod većine može utvrditi povezanost s vodom jer imaju manje ili više izražene plivaće kožice.
Veličina
Pored velikog broja vrsta čija se veličina kreće između 10 i 30 centimetara, tu su još i morske kornjače i divovske kornjače s otočja Galápagos i sa Sejšela čija dužina oklopa može doseći i više od metra.
Glasanje
Osim tijekom parenja, kornjače su uglavnom nijeme. Izuzetak je reakcija na strah: uvlači glavu u oklop i pritom ispušta siktav glas koji potsjeća na frktanje. Kad traže mjesto pogodno za polaganje jaja, ženke se glasaju slično kao mužjaci tijekom parenja. Taj glas nalikuje stenjanju.
Inteligencija
Spoznajne sposobnosti kornjača mogu se mjeriti s onima drugih gmazova. Tako pamte mjesta s hranom, kao i putove za bijeg. Imaju izražen i osijećaj za orijentaciju, ali ne tako dobro kao sisavci.
Dužina života
Kornjače mogu živjeti jako dugo. Divovske kornjače s otočja Galápagos mogu doživjeti i više od 200 godina. Neke američke kornjače žive duže od 100 godina i time, s razlogom, uživaju glas Metuzalema u svijetu životinja. Neki primjerci su dokazano doživjeli starost od 180 godina.
Način života
Tipični dan jedne kornjače sastoji se od potrage za hranom i, kod gotovo svih vrsta, izlaganja suncu. Ovo zadnje služi reguliranju tjelesne temperature kao i, vjerojatno, prihvaćanju UV-zračenja. U klimatski umjerenom području pa sve tamo do pustinjskog godišnja doba određuju životni ritam kornjača. One se zimi zakopavaju ili već prema vrsti traže sklonište pod vodom, gdje iduće mjesece provode dijelom ukočene, "smrznute". Neke se vrste jednako tako povlače i za vrijeme velikih ljetnih vrućina.
Prehrana
Kornjače mogu biti biljožderi kao i mesožderi. Međutim, svima je zajednička potreba za hranom bogatom kalcijem koju trebaju za gradnju oklopa. Da bi mogle resorbirati kalcij, kornjače trebaju vitamin D3. Do danas se ne raspolaže detaljiranim spoznajama o tome, kako kornjače uspijevaju "pokriti" svoju veliku potrebu za vitaminom D3.
thumb|200px|left|Kornjačica neposredno prije valjenja
Razmnožavanje
Razika između spolova može se relativno lako utvrditi. Spolni otvor se kod ženki uvijek nalazi bliže oklopu nego kod mužjaka. Dok neke vrste kornjača izvan razdoblja parenja veći dio godine provode odvojeno po spolovima u različitim ekološkim nišama, u vrijeme parenja nalaze put jedni do drugih. Kod vrsta koje žive u području umjerene klime vrijeme parenja je u proljeće i u jesen. Kod vrsta koje žive u tropskim i subtropskim područjima, vrijeme parenja ovisi o vlažnosti zraka, što jako otežava uzgoj u kontroliranim uvjetima izvan tih klimatskih područja. Nakon oplodnje, ženka ostaje plodna više godina, čime se može objasniti velika uspješnost kornjača kod naseljavanja novih životnih prostora (na pr. otočje Galápagos)
Polaganje jaja slijedi nekoliko tjedana nakon oplodnje, ili, u umjerenim klimatskim područjima, u proljeće. Njihova jaja se svojim osobinama značajno razlikuju od vrste do vrste. I broj jaja je jako različit. Od samo tri jaja kod jedne vrste, pa sve do više od 100 jaja kod morskih kornjača. Polaganje jaja se događa isključivo na kopnu. Kad skotna ženka pronađe odgovarajuće mjesto, iskapa jamu i u nju polaže jaja. Zatim zatrpava leglo zemljom, pijeskom ili biljnim materijalom.
Kod gotovo svih vrsta kornjača temperatura u leglu za vrijeme inkubacije određuje spol mladunaca. Ta okolnost se pokazala značajnom kod umjetnog uzgoja koji se provodi u cilju očuvanja pojedinih vrsta kornjača. Nakon što se izvale iz jaja, kornjačice ostaju u leglu dok u potpunosti ne potroše zalihu hrane iz žumanjca prije nego što počmu s grebanjem prema površini. Na najsjevernijoj granici rasprostranjenosti kornjača, mladunci koji se izlegu u kasno ljeto i iznenadi ih rani početak zime, ostaju zakopani u leglu do proljeća. Majke ne pružaju nikakvu pomoć u valjenju ili uzgoju mladunaca. Do spolne zrelosti prolazi puno godina. Spolna zrelost kornjače ne ovisi o njenoj starosti nego o veličini.
Neprijatelji
Neprijatelji kornjača su različiti od vrste do vrste, a jako ovise i o njenoj starosti. Dok su legla kao i tek izležene kornjačice bespomoćno izloženi na milost i nemilost čak rakovima i pticama, za ozbiljno ugrožavanje odrasle kornjače potreban je netko velik i snažan kao krokodil. Kornjače ozbiljno ugrožavaju i ljudi. U nekim dijelovima ljudi jedu morske - ali i slatkovodne - i kopnene kornjače. Osim toga, ljudi pljačkaju i jedu i kornjačja jaja. Kako se radi uglavnom o krivolovu, populacije se, zbog dugog razdoblja do spolne zrelosti, sporo oporavljaju pa se neke vrste nalaze na rubu izumiranja.
Sistematika
Danas postoje dvije glavne moderne grupe kornjača:
1 Razvoj kornjača koje uvlače vrat i glavu u oklop (Cryptodira) počeo je u razdoblju jure prije 180 miliona godina i danas su zastupljene sa 13 porodica. Vratni kralješci ovih životinja su posebno građeni na način, da se kralježnica može saviti u obliku slova S i tako omogućava povlačenje glave u zaštitu oklopa.
2 Kornjače koje savijanjem vrata u obliku slovs S sklanjaju glavu postrance pod oklop (Pleurodira) su, povijesno gledano, mlađi podred jer su se razvile tek u razdoblju krede i danas su zastupljene s dvije porodice.
Ugroženost zbog promjene okoliša
Životni prostor mnogih vrsta kornjača je ugrožen. Kopnene kornjače na njihovim prastarim područjima mnogi poljoprivrednici smatraju štetnicima i često ih ubijaju. Mnoge ceste presijecaju njihova staništa pa veliki broj kornjača strada od prometa. Pritom, često je riječ skotnim ženkama koje traže odgovarajuće mjesto za polaganje jaja. Industrija ispušta otpadne vode u vode nastanjene slatkovodnim kornjačama čime se taj biotop mijenja. Na taj način vodene kornjače vrlo često gube prehrambenu podlogu. Izravnavanje i utvrđivanje riječnih obala rezultira gubitkom mjesta na kojima se kornjače mogu sunčati i polagati jaja. Morskim kornjačama turizam otežava pristup plažama pogodnim za polaganje jaja. Tek izležene kornjačice koje se noću iskapaju iz legla na površinu, orijentiraju se svjetlucanjem vode da dođu do relativne sigurnosti mora. Zbog umjetne svjetlosti gube orijentaciju. Morske kornjače se često upletu u lutajuće ribarske mreže i utope se ili progutaju plastiku vjerujući da se radi o meduzi.
Ugroženost od strane čovjeka
Kornjačina jaja se na plažama često tako intenzivno pljačkaju, da je bez ozbiljnih mjera zaštite opstanak nekih vrsta jako ugrožen. Neke kornjače se smatraju delikatesom pa ih ljudi intenzivno love.
Kriza kornjača u Aziji
Zadnjih godina se sa zabrinutošću promatra, kako se velike količine kornjača (uglavnom slatkovodne nude na tržnicama Jugoistočne Azije. Smatra se, da su neke vrste u prirodi neposredno pred izumiranjem. Zadnjih desetak godina se u Kini osnivaju farme za uzgoj kornjača radi pokrivanja potreba tržišta kako bi se prekinuo ili bar značajno smanjio njihov izlov iz prirodnih staništa. S druge strane, te su farme otvorile jedan sasvim novi problem. Egzotičan izgled kornjače povećava cijenu na tržištu, pa se zbog toga pokušava ciljano uzgojiti hibridne kornjače. To, s jedne strane ugrožava očuvanje vrste. S druge strane, to potpuno dovodi u pitanje sistematiku kornjača Jugoistočne Azije. Za mnoge vrste koje su pronađene na tržnicama i naučno opisane a da im nije bilo poznato stanište, sad se otvara pitanje o kakvim je kornjačama zapravo riječ, jer se za neke od njih pouzdano utvrdilo da je riječ o hibridima.
Mjere zaštite kornjača
Kako bi se pružila pomoć u nevolji Jugoistočnoj Aziji, koordinirano se u mnogim zoološkim vrtovima provodi vrlo zapažen projekt uzgoja kornjača s tog područja u zatočeništvu.
Također, kako bi se skrenula pažnja na ugroženost te vrste, koju se inače kolokvijalno naziva još i živim fosilima, 23. svibanj je proglašen Međunarodnim danom kornjača.
Sistematika
Za sistematiku kornjača vidjeti zaseban članak sistematika kornjača.
Las Cruces, Francisco León
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 661 m.
Gumbranch, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 264 stanovnika, što je 9 (3,3%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Oseltamivir
Oseltamivir je acetamido cikloheksen koji je strukturni homolog sijalinske kiseline i inhibira neuraminidazu.
Funk
-{Funk}- odnosno -{funky}- je ritam, u kojem ima veliko značenje sinkopa. Pojavio se krajem šestdesetih godina - izvođači kao -{James Brown}- i -{Funkadelic}- su bili pioniri -{funky}- žanra. Veliku ulogu igra bas gitara, koja svira jako komplicirane glazbene linije - dok gitara svira samo oštar ritam. Zbog tog zaraznog ritma -{funky}- je postao i kamen temeljac -{disco}- glazbe, koja se pojavila nekoliko godina kasnije. Na početku su -{funky}- svirali crnci, a kasnije u osamdesetim godinama nastao je novi pravac -{funk rock}- i pojavile su se grupe poput -{Red Hot Chili Peppers}- i -{Jane's Addiction}-. Na prostorima bivše Jugoslavije najznačajniji funk glazbenik bio je Dino Dvornik.
Heimbuchenthal
Hajmbuhental je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Ašafenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.179 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9671127.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ašafenburg Hajmbuhental se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ašafenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 234 metra. Površina opštine iznosi 17,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.179 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 127 stanovnika/km².
Marija Magdalena (Pušća)
Marija Magdalena je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Administrativno je u sastavu općine Pušća. Naselje se proteže na površini od 1,58 km².
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine u naselju Marija Magdalena žive 244 stanovnika i to u 68 kućanstava. Gustoća naseljenosti iznosi 154,43 st./km².
San Juan Teponaxtla, San Juan Tepeuxila
San Juan Teponaxtla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Juan Tepeuxila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 679 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1542 m.
Pike County, Kentucky
je okrug u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Zakrsnica
Zakrsnica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Višegrad koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 61 stanovnika.
Pike County, Kentucky
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 65.024, što je 3.712 (-5,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Monogalaktozildiacilglicerol sintaza
Monogalaktozildiacilglicerol sintaza (, uridin difosfogalaktoza-1,2-diacilglicerol galaktoziltransferaza, UDP-galaktoza:diacilglicerol galaktoziltransferaza, MGDG sintaza, UDP galaktoza-1,2-diacilglicerol galaktoziltransferaza, UDP-galaktoza-diacilglicerid galaktoziltransferaza, UDP-galaktoza:1,2-diacilglicerol 3-beta-D-galaktoziltransferaza, 1beta-MGDG, 1,2-diacilglicerol 3-beta-galaktoziltransferaza, UDP-galaktoza:1,2-diacil-sn-glicerol 3-beta-D-galaktoziltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom UDP-alfa-D-galaktoza:1,2-diacil-sn-glicerol 3-beta-D-galaktoziltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim dodaje samo jednu galaktozilnu grupu na diacilglicerol.
Radio-televizija Unsko-sanskog kantona
Radio-televizija Unsko-sanskog kantona je regionalna TV-stanica sa sjedištem u Bihaću u Bosni i Hercegovini. Osnovana je kao javno preduzeće krajem 1995. godine. Televizijski signal pokriva osam općina Unsko-sanskog kantona Federacije BiH, a moguće ga je gledati i u susjednim područjima Republike Srpske i Hrvatske.
Stravinja
Stravinja je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1968. godine. Režirao ju je Nebojša Komadina a scenario je napisao Zlatko Tomičić
Radio-televizija Unsko-sanskog kantona
Isto preduzeće emitira i program Radio Unsko-sanskog kantona.
Ampliación Antonio M. Quirazco, Papantla
Ampliación Antonio M. Quirazco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Papantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 189 m.
Marzabotto, Bologna
Marzabotto je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1698 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 149 m.
Pomoquita, Tacotalpa
Vidite još
Administrativna po
Lázaro Cárdenas del Río Tercero, Bacalar
Lázaro Cárdenas del Río Tercero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Quintana Roo, u opštini Bacalar.
Henrichemont
Anrišmon je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Šer koja pripada prefekturi Burž.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1829 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 72 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,27 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 285 metara (maksimalnoj 390 m, a minimalnoj 217 m).
Ad Damāgh, Hajjah
Ad Damāgh je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 389 m.
Capodacqua
Capodacqua ima više značenja:
Colonia Nuevo Horizonte, Morelia
Colonia Nuevo Horizonte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Morelia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 236 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2043 m.
Australija – Američka Samoa (kvalifikacijska utakmica za FIFA Svjetsko prvenstvo 2002.)
Dana 11. travnja 2001. godine, nogometne reprezentacije Australije i Američke Samoe odigrale su međusobnu utakmicu u sklopu kvalifikacija za FIFA Svjetsko prvenstvo 2002. godine. Utakmica je igrana u mjesto Coffs Harbour, u Australiji. Pobjedom od čak 31:0, Australija je postavila svjetski rekord u najvećoj pobjedi na jednoj nogometnoj utakmici u povijesti. Australski napadač Archie Thompson postigao je ukupno 13 pogodaka i tako postavio svjetski rekord za najviše golova na jednoj utakmici, dok je David Zdrilic, sa svojih 8 golova, postigao drugi najveći broj golova na jednoj utakmici nakon Prvog svjetskog rata.
Ishod ove utakmice otvorio je cijeli niz debata na međunarodnoj razini, dok su australski izbornik Frank Farina i Thompson kritizirali kvalifikacijski format i zagovarali uvođenje preliminarnih rundi kako bi se izbjegli ovakvi neravnomjerni susreti. Njihovo mišljenje dijelila je i FIFA. Do uvođenja preliminarne kvalifikacijske runde došlo je tokom kvalifikacija za FIFA Svjetsko prvenstvo 2006, no opetovana neravnomjernost u susretima dovela je do toga da je Australija 2006. godine ipak napustila OFC i preselila se među azijske momčadi.
Pregled utakmice
Australija je ovu utakmicu dočekala nakon izrazito uvjerljive pobjede od 22:0 protiv Tonge te je, shodno tome, odmarala svoje ključne igrače. Izbornik Farina je na teren poslao miješani sastav i priliku pružio onim igračima koji do tog trenutka nisu dobili veliku minutažu. S druge strane, Američka Samoa je imala problema s putovnicama tako da je samo jedan igrač iz redovne seniorske reprezentacije, golman Nicky Salapu, dobio pravo nastupa. Bez seniorskih igrača, Američka Samoa je ubrzo ostala i bez većine U-20 igrača, koji su u to vrijeme pisali svoje srednjoškolske ispite. Izbornik se tako morao snaći s juniorima, uključujući i trojicu petnaestogodišnjaka, te je na teren izveo momčad čija je prosječna dob bila 18 godina.
Prvih deset minuta utakmice prošlo je bez golova, no onda je Con Boutsianis postigao prvi australski pogodak iz kornera. To je bio početak australske golijade koja se na poluvremenu uspela do nevjerojatnih 16:0. Archie Thompson postigao je ukupno 8, a David Zdrilic 4 gola. Njih su dvojica bili najbolji strijelci na poluvremenu. U 50. minuti, Boutsianis je, ponovo, postigao prvi pogodak u drugom poluvremenu te označio nastavak australskog obaranja svjetskog rekorda, koji je završio Zdrilicevim golom u 89. minuti utakmice. Ukupni rezultat popeo se do nevjerojatnih 31:0, uz 13 Thompsonovih i 8 Zdrilicevih pogodaka. Uz Boutsianisa i njih dvojicu, još su se četiri igrača upisala na listu strijelaca. Američka Samoa uputila je samo jedan udarac prema australskom golu, no šansu u 86. minuti spasio je golman Petkovic.
Zbog velikog broja golova, statističarima je bilo teško pratiti rezultat tako da je službena ploča na kraju utakmice pokazivala rezultat od 32:0 uz 14 Thompsonovih pogodaka. Golovi su ponovo prebrojeni te je rezultat korigiran na 31:0, što je ubrzo potvrdila i FIFA u svom službenom izvještaju.
4313 Bouchet
4313 Bouchet je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 20,12 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,652 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 9,269 stepeni, a orbitalni period iznosi 1577,920 dana (4,320 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,012. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 11,90 a geometrijski albedo 0,075.
Asteroid je otkriven 21. aprila 1979. godine.
Capodimonte
Capodimonte ima više značenja: