cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alfeld (Leine)
Alfeld je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Hildeshajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 20.460 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3254002.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Hildeshajm Alfeld se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Hildeshajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 145 metara. Površina opštine iznosi 72,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 20.460 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 281 stanovnika/km².
Santa Poppa, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 443 m.
King Lake, Nebraska
King Lake je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 280 stanovnika.
Cristot
Kristo je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Kan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 160 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 40 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,92 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 100 metara (maksimalnoj 106 m, a minimalnoj 66 m).
Milan Ćurčin
Milan Ćurčin (Pančevo, 14. novembar 1880 — Zagreb, 20. januar 1960), bio je pesnik, književni kritičar, publicista i prevodilac.
Jedan je od predstavnika srpske moderne i značajan književni istoričar.
Biografija
Rođen 27. studenoga 1880. god. u Pančevu. Osnovnu školu učio je u Pančevu, a gimnaziju u Novom Sadu. Studirao je u Zagrebu i Beču. Završio je pravo, ali se čitavog života bavio novinarstvom, pjesništvom i prijevodima.
Za vrijeme prvoga svjetskog rata, od 1916. do 1919. živio je u Londonu. Ovdje se družio s jugoslavenskom emigracijom. Došavši u Zagreb 1920. godine, započeo je te godine samostalno izdavati nezavisan časopis »Nova Evropa«.
Sve do izbijanja rata, Ćurčin u Zagrebu uređuje i izdaje časopis Nova Evropa, ”za kulturna, politička i društvena pitanja”. Početkom 1936. godine dr Ante Ciliga se obratio iz Pariza Ćurčinu za suradnju. Od tog će se vremena pa sve do 1940. godine oni dopisivati, a Ćurčin će u svom časopisu objavljivati opširne Ciligine članke o stradanjima drugova u staljinskim čistkama u SSSR-u. Zbog objavljivanja tih tekstova dospeo je pod pritisak KPJ.
Za vrijeme drugoga svjetskog rata M. Ćurčin je živio u Splitu u kući Ivana Meštrovića. Nakon rata, od 1947. god. dalje, živi i radi u Zagrebu. Kao penzioner bio je još aktivan u Jugoslavenskom leksikografskom zavodu. Umro je u Zagrebu 20. siječnja 1960. godine.
Betain—homocistein S-metiltransferaza
Betain—homocistein S-metiltransferaza (, betain-homocisteinska metiltransferaza, betain-homocisteinska transmetilaza) je enzim sa sistematskim imenom trimetilamonijumacetat:L-homocistein S-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Kent County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 808.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 808 stanovnika, što je 51 (5,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
1667
mini|250px|[[Dubrovnik doživio katastrofalni potres]]
Islamski slobodni univerzitet u Karadžu
Islamski slobodni univerzitet u Karadžu (, Danešgah-e Azad-e Islami, Vahed-e Karadž, akr. KIAU) je univerzitet u iranskom gradu Karadžu. Osnovan je 1984. kao jedan od ogranaka Islamskog slobodnog univerziteta, najvećeg iranskog i svjetskog privatnog univerziteta. Prvih godina univerzitet je pohađalo 500 studenata, a ranih 2010-ih broj se popeo na oko 34.000 studenata odnosno više od 75.000 diplomanata. Univerzitet omogućuje stjecanje titula prvostupnika, diplomanta, magistra i doktora. Kampus Islamskog slobodnog univerziteta u Karadžu obuhvaća 11 fakulteta, tri istraživačka centra, te po jednu višu školu, tehnički fakultet i obrazovni centar. U sklopu originalnog univerzitetskog kampusa nalazi se velika centralna biblioteka, uz dodatnih 11 na pridruženim fakultetima i istraživačkim centrima. Sve zajedno broje preko 180.000 tomova na perzijskom i latinskom jeziku.
Arriba, Colorado
Ariba je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 193, što je 51 (-20,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Emodepsid
Emodepsid je organsko jedinjenje, koje sadrži 60 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1119,388 Da.
Altenau
Altenau je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 15 opštinskih središta okruga Goslar. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.850 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3153001.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Goslar Altenau se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Goslar. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 460 metara. Površina opštine iznosi 4,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.850 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 397 stanovnika/km².
Miozin laki lanac kinaza
Miozin laki lanac kinaza (, (miozin-laki-lanac) kinaza, ATP:miozin-laki-lanac O-fosfotransferaza, kinaza kalcium/kalmodulin-zavisnog miozinskog lakog lanaca, MLCK, MLCKaza, miozinska kinaza, kinaza miozinskog lakog lanca, proteinska kinaza miozinskog lakog lanca, kinaza miozinskog lakog-lanca (fosforilacija), kinaza glatko mišičnog miozina lakog-lanca, STK18) je enzim sa sistematskim imenom ATP:(miozin laki lanac) O-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Za rad ovog enzima je neophodan jon Ca2+ i kalmodulin.
Pirolnitrin
Pirolnitrin je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 257,073 Da.
Zavjetrinski otoci
Zavjetrinskim otocima nazivaju se otočne grupe ili njihovi dijelovi koji su okrenuti u smjeru iz kojeg dolaze vrlo postojani Pasatni vjetrovi. Ti vjetrovi pušu u tropskim morskim područjima. Suprotno tome su privjetrinski otoci. Na zemljopisnim kartama se nalaze pod imenima Windward Islands (engleski), Îles au vent, Îles du vent (francuski), Islas de Barlavento (španjolski) ili Bovenwindse Eilanden (holandski).
Zavjetrinskim otocima se nazivaju:
Vidi i:Privjetrinski otoci
Inseln über dem Winde
Lamar, Nebraska
Lamar je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 23 stanovnika.
Cortland West, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.356, što je 11 (0,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Town of Pines, Indiana
Taun ov Pajns je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 708, što je 90 (-11,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Islamski slobodni univerzitet u Kašanu
Islamski slobodni univerzitet u Kašanu (, Danešgah-e Azad-e Islami, Vahed-e Kašan) je univerzitet u iranskom gradu Kašanu. Osnovan je 1984. kao jedan od ogranaka Islamskog slobodnog univerziteta, najvećeg iranskog i svjetskog privatnog univerziteta. Početkom 2010-ih kašanski univerzitet pohađalo je oko 8000 studenata, dok je na njemu u međuvremenu diplomiralo oko 13.500 ljudi. Univerzitet omogućuje stjecanje naslova prvostupnika, diplomanta, magistra i doktora. Kampus Islamskog slobodnog univerziteta nalazi se na sjeverozapadu grada, prostire se na 53 hektara i obuhvaća tri fakulteta.
Privjetrinski otoci
Privjetrinskim otocima nazivaju se grupe otoka ili njihovi dijelovi koji se nalaze pod utjecajem vrlo postojanih pasatnih vjetrova koji pušu u tropskim morskim predjelima. Suprotno tome, postoje i zavjetrinski otoci. Na zemljopisnim kartama sreće se Leeward Islands (engleski), Îles sous le vent (francuski), Islas de Sotavento (španjolski) ili Benedenwindse Eilanden (nizozemski).
Privjetrinskim otocima nazivaju se
vidi i:
Inseln unter dem Winde
Cirey-sur-Blaise
Sire sir Blez je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Sen Dizje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 108 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,44 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 233 metara.
Veliki Horasan
mini|desno|250px|Približne granice regije Horasan (južno od [[Horezma i Transoksijane)]] Veliki Horasan (perz. خراسان بزرگ; Horāsān-e Bozorg) je naziv za historijsku regiju odnosno važno kulturno žarište koje se proteže preko sjeveroistočnog Irana, sjevernog Afganistana, zapadnog Tadžikistana, te južnih dijelova Turkmenistana i Uzbekistana.
Etimologija
Ime „Horasan” dolazi od perzijske riječi Horāsān (hor: „Sunce” + āsān: „srodan” ili „sličan”), dok je najbliži prijevod „zemlja izlazećeg Sunca” (slično etimologiji Japana). Horasan se ponekad poistovjećivao i s Horezmom (perz. خاور زمین; Hāvar-zamīn - „Istočna zemlja”).
Geografija
mini|desno|250px|Horasan oko [[750. godine]] Horasan u svom užem smislu obuhvaća područja oko gradova Nišapura i Tusa u Iranu, Balha i Herata u Afganistanu, Merva u Turkmenistanu, te Samarkanda i Buhare u Uzbekistanu. Međutim, zbog kulturnog utjecaja i historijskih okolnosti, regija je dobila i svoje prošireno značenje pa joj se ponekad pridružuju i Transoksijana odnosno Sogdijana na sjeveru, kaspijsko priobalje na zapadu, Sistan na jugu, te Hindukuš na istoku.
De Tomi, Padova
De Tomi je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Veliki Horasan
Geografija
Naširi smisao regija je dobila početkom 2. tisućljeća kada su muslimanski geografi pisali o njenim istočnim granicama u Indiji odnosno dolini rijeke Ind (današnji Pakistan), no prema izvorima od 14. do 16. stoljeća iste granice bile su određene gradovima Kandaharom, Gaznijem i Kabulom (današnji Afganistan).
Tijekom srednjeg vijeka Horasan i perzijska Mezopotamija bili su dva najvažnija žarišta Velikog Irana, dok su među ostalim značajnijim gradovima bili Gorgan i Damagan koji se nalaze između dviju regija. Brojne dinastije koje su vladale Iranom poput Gaznavida, Seldžuka i Timurida dijelili su svoja carstva na mezopotamsku i horasansku regiju.
U današnje vrijeme pridjev „veliki” koristi se za razlučenje šire historijske regije Horasan od njenog iranskog dijela pod kojim se podrazumijeva bivša pokrajina (do 2004. g.) odnosno današnja geografska regija Horasan koja danas približno obuhvaća polovicu područja Velikog Horasana. Također, Veliki Horasan danas se može definirati i manjim historijskim regijama čija područja obuhvaća, a to su: Arahozija, Baktrija, Horezm, Sistan, Sogdijana i Transoksijana.
Politička geografija
U srednjem vijeku, Horasan je okvirno podrazumijevao sve iranske teritorije koji leže istočno i sjeveroistočno od pustinje Dašt-e Kavir („Velike slane pustinje”), dok su se njegove krajnje istočne i sjeverne granice mijenjale ovisno o političkim previranjima i upadima raznih osvajačkih plemena.
Historija
Regija Horasan je od najranije historije bila poprištem brojnih oružanih okršaja. Još u starom vijeku vođene su žestoke borbe između iranskih dinastija Medijaca, Ahemenida, Parta i Sasanida protiv skitskih odnosno kasnije i turkijskih plemena, dok je u srednjem vijeku predstavljao i „vrata” prema jugozapadnoj Aziji brojnim ratničkim nomadima iz središnje Azije kao što su bili Seldžuci i Mongoli. Drevni geografi dijelili su Veliki Iran na osam regija među kojima je Horasan bio teritorijalno najveći. Dvostoljetnu arapsku dominaciju u Horasanu prekida iranska dinastija Tahirida, a nakon njih vladaju iranski Safaridi i Samanidi. mini|desno|300px|[[Rudnik|Rudnici tirkiznog dragog kamenja u Afganistanu (1909.)]] Usponom Gaznavida krajem 10. stoljeća započinje razdoblje turijsko-iranskih dinastija među koje se ubrajaju Seldžuci i Horezmijci. Tijekom 13. i 14. stoljeća regijom haraju agresivne mongolske horde Džingis-kana i Timura koje su opustošile brojne iranske gradove, a ponovno nacionalno ujedinjenje nastupa 1500. godine usponom Safavida. Iduća četiri stoljeća Horasan će prvo obilježiti ratovi između iranskih dinastija Safavida i Afšarida protiv Uzbeka, a zatim i obračuni imperijalnih sila Irana, Ruskog i Britanskog Carstva, te lokalnih afganskih dinastija koji su rezultirali podjelom regije.
Kultura
Horasan je bio od velikog kulturnog značaja među ostalim regijama Velikog Irana. Unutar njegovih granica kao i Transoksijane u vrijeme vladavine Tahirida, Samanida i Gaznavida rađala se nova književnost na perzijskom koji je postupno potisnuo partski jezik. U Horasanu su živjeli i neki od najvažnijih pjesnika poput Rudakija, Šahida Balhija, Abu al-Abasa Marvazija, Abu Hafiza Sogdija, te vjerojatno najvažnijih: Rumija (sufijski pjesnik) odnosno Firdusija (autor „Šahname”, iranskog nacionalnog epa).
Regija je bila iranskom kulturnom prijestolnicom do razarajuće mongolske invazije u 13. stoljeću, a igrao je važnu ulogu i u iranskoj znanosti. Avicena, Farabi, Biruni, Omar Hajam, Hvarizmi, Albumasar, Alfragan, Abu Vafa, Nasir al-Din al-Tusi, Šaraf al-Din al-Tusi i brojni drugi iranski znanstvenici dali su veliki doprinos matematici, astronomiji, medicini, fizici, geografiji, geologiji i u ostalim znanstvenim područjima.
Horasanski učenjaci doprinijeli su i islamskoj teologiji, pravu i filozofiji, a među njima se ističu Abu Hanifa, Imam Buhari, Imam Muslim, Abu Davud, Tirmidi, Nasai, Gazali, Džuvajni, Abu Mansur Maturidi, Fahrudin Razi, Zamahšari, itd.
Stanovništvo
Horasan je prvotno bio drevnim iranskim narodima koji su u 2. tisućljeću pr. Kr. naselili regiju seobama iz arheološke kulture Andronovo (središnja Azija) u Baktrija-Margijanu na jugu. Brojni iranski teritoriji (Airjanem Vedža; „Iranska zemlja”) spomenuti u drevnoj Avesti pripadaju području Horasana.
Perzijanci su bili prva poznata i danas očuvana etnička skupina u regiji (uključujući ostale iranske narode), no njihov udjel u ukupnom stanovništvu smanjivao se doseljavanjem stranih osvajača poput Arapa sa zapada u 7. stoljeću odnosno turkijskih plemena i Mongola sa istoka u prvoj polovici 2. tisućljeća.
Današnje stanovništvo Horasana je miješanog karaktera: većina su Perzijanci (uključujući Tadžike i Lure), a ostatak čine Uzbeci, Turkmeni, Hazare, Paštunci, Beludži, Kurdi, Arapi, itd.
Prvi peloponeski rat
thumb|300px|Grčka pred početak peloponeskog rata Prvi peloponeski rat je moderni naziv za niz sukoba između Atine i njenih saveznika okupljenih u Atinski pomorski savez, s jedne strane, i saveznika Sparte okupljenih s njom u Peloponeski savez, s druge strane, u periodu od 460. do 446. godine stare ere.
Uvod u sukobe
Atinjani su raskinuli savez sa Spartom, u koji su bili stupili tokom grčko-persijskih ratova, te su zaključili savez sa Argosom i Tesalijom odmah po povratku atinskog vojnog zapovednika Kimona sa njegovog neuspešnog pohoda u cilju pružanja pomoći Sparti, protiv koje se pobunilo njoj podložno stanovništvo Mesenije. Vezana mesenskim ustankom, Sparta nije bila u stanju da to spreči, iako su se u savezništvu Atine sa Argosom krile velike opasnosti po nju. Kada je dugotrajni otpor Mesenjana na planini Itomi konačno bio slomljen i ovi kapitulirali pod uslovom da im se dozvoli slobodan izlaz, Atinjani su to odmah iskoristili. Oni su pomogli mesenskim izgnanicima da se smeste u Naupaktu, i tako se taj grad na obali Korintskog zaliva na njegovom najužem mestu našao u sferi atinskog uticaja. To se već kosilo sa interesima ne samo Sparte, već – pre svega – sa interesima Korinta, čija se celokupna trgovinska delatnost obavljala preko Korintskog zaliva.
Dva nova saveza Atine – sa Argosom i Tesalijom – bila su provokativna (svakako nisu bila samo odbrambenog karaktera), ali nisu dovela do direktne opasnosti izbijanja rata. Mnogo ozbiljnije bilo je tadašnje zatezanje odnosa Atine i Korinta. Koliko je poznato, Korint nije učinio ništa da pomogne Sparti u vreme helotskog ustanka, već je, izgleda, imao vlastite ekspanzionističke ciljeve na Peloponezu, možda na račun Argosa. Sada, kada su Atina i Argos sklopili savez, to je indirektno štetilo do tada dobrim odnosima Atine i Korinta. (Korinćani su se hrabro borili kod Salamine, čega je i Herodot bio svestan, mada su posle 460. godine o tome kružile sasvim drugačije priče.) Važnije od ovoga bilo je to što je Atina sklopila savez i sa trećim polisom – Megarom. Kao Argivci, i Megarani su osećali snažan pritisak od strane Korinta (u izvorima se pominje spor oko granica pa čak i jedan lokalni rat), te su se obratili Atini. Atina se umešala u oružani konflikt između Korinta i Megare i pružajući Megaranima podršku insistira na izlasku Megare iz Peloponeskog saveza. Megara je sklopila savez sa Atinom, i Atinjani su u taj grad i njegovu luku Pagu, koja se nalazi na obali Korintskog zaliva, doveli svoje vojne odrede. Istovremeno su podigli dva reda utvrđenja između Megare i njene druge luke Niseje, koja se nalazila na obali Saronskog zaliva, čime se sprečavala opasnost da grad bude napadnut sa kopna. Učvrstivši se tako na Istamskoj prevlaci, Atinjani su zagradili Sparti put u srednju Grčku. Ovo je bio uzrok i početak "nasilne mržnje" između Korinta i Atine, koja je proizvela ono što moderni autori nazivaju prvim peloponeskim ratom.
Atina i Korint
Na prvi peloponeski rat (460–446) trebalo bi verovatno u suštini gledati kao na sukob između Atine i Korinta, u koji se povremeno uključivala Sparta. Današnja neslaganja koncentrišu se oko pitanja zašto Sparta nije igrala aktivniju ulogu u ovom sukobu. Jedno gledište je čisto vojno i poziva se na teškoću da se upadne u Atiku dok se planine iznad Megare nalaze pod kontrolom Atine. Po drugom, verovatnijem gledištu, Sparta jednostavno nije imala volje da deluje konzistentno. U svakom slučaju, ne treba preterivati u vezi sa neaktivnošću Sparte. U Sparti je, izgleda, uvek postojala jedna grupacija ljudi koja je imala, uslovno rečeno, ekspanzionističke tendencije prema srednjoj Grčkoj, i njene su ideje ponekada provlađivale.
U prvoj bici ovog rata, koja se odigrala kod Halija u Argolidi, pobedili su Korinćani, ali u sledećoj bici, kod ostrva Kekrifalije, pobedili su Atinjani (459. godine). Zatim su se Atinjani upustili u borbu sa svojim starim suaprnicima, Eginjanima, koji su se uključili u rat na strani Korinta. Bez obzira što se glavnina atinske flote u to doba nalazila u Egiptu, Atinjani su potukli Eginjane u pomorskoj bici, iskrcali se na njihovo ostrvo i opkolili im grad. Pokušaj Korinćana da nateraju atinske snage na povlačenje sa Egine, radi čega su izvršili iznenadan napad na Megaru, nije uspeo. Atinjani su naoružali preostale građane u Megari, pa su oni pod komandom atinskog stratega Mironida potukli Korinćane (458).
Atina i Sparta
Uspesi Atine konačno su nagnali Spartu da se umeša: 457. godine st. e. velika peloponeska vojska pod komandom Nikomeda (tutora maloletnog kralja Pleistoanakta) prešla je Korintsku prevlaku i krenula u srednju Grčku. Zvanično objašnjenje ovog pohoda Spartanaca bilo je posredovanje u sporu koji se vodi između stanovnika male Doride i Fokide. Verovalo se, naime, da su u legendarnim vremenima prvi Dorani krenuli u osvajanje Peloponeza upravo iz ove male grčke države. Ne treba potcenjivati ovaj sentimentalni aspekt, ali je Sparta svakako imala i druge, konkretnije ciljeve. Ti su se ciljevi ispoljili onda kada je Nikomed sa svojom vojskom stigao pred Tebu, smestio svoj logor oko nje i sa Tebancima stupio u pregovore. Politička supremacija u Tebi u to je vreme bila na strani oligarhijske grupacije, koja je održavala bliske veze sa političkim izgnanicima iz Atine (oligarsima). Nikomed je uspeo ne samo da pridobije Tebu za sebe, već takođe da oko nje okupi grupacije u drugim beotskim gradovima koje su bile neprijateljski raspoložene prema Atini. Atinjani su shvatili kakva im opasnost preti te su mobilisali sve snage koje su im stajale na raspolaganju; atinska građanska vojska, popunjena odredima iz Argosa, Tesalije i gradova Atinskog pomorskog saveza, ušla je u Beotiju. U žestokoj bici kod Tanagre Atinjani su bili potučeni, ali su i njihovi neprijatelji skupo platili svoju pobedu značajnim gubicima. Nikomed se stoga nije usudio da napadne Atiku i povukao se na Peloponez.
Posle poraza kod Tanagre Atinjani su se našli u tako teškoj situaciji, da je na predlog Perikla iz izgnanstva vraćen Kimon, koji je uzeo učešća u pregovorima sa Spartom o primirju. Primirje je zaključeno samo na četiri meseca. Ali Atinjani su uspeli da to vreme iskoriste za to da poprave svoj položaj u Beotiji. Preduzet je novi pohod na Beotiju i atinski strateg Mironid potukao je udružene snage Beoćana kod Enofite. Posle toga Atinjani su uspeli ne samo da obnove svoj uticaj nad većinom beotskih gradova, već i da ga prošire dalje na sever: gradovi Fokide i Lokride morali su zaključiti savez sa Atinom.
Pad Egine
U celoj srednjoj Grčkoj Spartancima je, kao njihov oslonac, ostala samo Teba. U isto vreme pala je Egina. Ona je morala da poruši svoje bedeme, da preda brodove i da plaća Atinjanima danak. Neki izvori pominju da je Egini data neka vrsta autonomije; alternativno gledište kaže da je ta autonomija data Egini jednom klauzulom mirovnog ugovora sklopljenog sa Spartom 446. godine. Navodno atinsko narušavanje autonomije Egine predstavljalo je jedan od sekundarnih povoda za izbijanje peloponeskog rata. Takođe, pokoravanje Egine, velikog grada arhajskog doba, čiji ponosni dorizam i tradicionalnu pomorsku veštinu i gostoljubivost naglašava Pindar u svojim Nemejskim odama, bio je događaj ogromnog značaja. Teza da Atina samo predvodi jedan dobrovoljan savez jonskih gradova kojima je potrebna zaštita nije mogla opstati posle pokoravanja Egine.
Ohrabreni tim uspesima Atinjani su obnovili ratne operacije protiv Sparte (456). Atinska flota pod komandom stratega Tolmida iznenada je ušla u spartansku luku Gitij i tu zapalila brodogradilište. Zaobišavši Peloponez, Tolmid je napao Metonu i postigao još niz uspeha na obali Etolije. Otprilike u isto vreme Atini su se priključili gradovi Ahaje, a na istoku Peloponeza, na teritoriji Argolide, Atinjani su zauzeli Trezen.
Događaji u Egiptu
Da se poduhvat u Egiptu nije završio katastrofom, mogli su se očekivati dalji uspesi Atine. Atinjani su, naime, u Egipat ranije uputili jače snage u cilju pružanja podrške ustanku koji je buknuo protiv Persijanaca. Na ušću Nila i kod Kipra bilo je koncentrisano preko dve stotine atinskih i savezničkih ratnih brodova i znatne kopnene snage za desant. U slučaju uspeha, Atinjani su mogli računati da će učvrstiti na novom tržištu i da će u svoje ruke prigrabiti najbogatiju žitnicu Mediterana. U početku su se ratne operacije odvijale povoljno po Atinjane, ali su Persijanci oko 454. godine sakupili veliku vojsku. Atinska vojska zajedno sa Egipćanima koji su digli ustanak držala je opsadu Memfisa i tu je bila žestoko potučena, a zatim je odmah uništen i veći deo atinske flote (Atinjani su u Egiptu ukupno izgubili oko dvesta ratnih brodova i oko 35.000 vojnika). U takvim okolnostima oni su imali razloga da strahuju od nove najezde Persijanaca i od potresa u samom Atinskom savezu, jer sad Atinjani nisu više uživali doskorašnju premoć na moru u odnosu na saveznike. Opasnost persijske najezde uplašila je i Spartu. Kao rezultat toga ponovo je došlo do pregovora između Atinjana i Spartanaca koji su završeni sporazumom o primirju na pet godina. U isto vreme Sparta je zaključila mir s Argosom na 30 godina, što je za Atinu bilo vrlo nepovljno (454).
Kalijin mir
Međutim, pokazalo se da Grčka ovoga puta nije bila izložena persijskoj najezdi. U proleće 449. godine Atinjani su sa svojim saveznicima u bici kod kiparske Salamine do nogu potukli Persijance, zaplenivši blizu 100 njihovih brodova. Posle ove bitke sa Persijancima je bio zaključen Kalijin mir. Međutim, ne može se biti sasvim siguran u postojanje tog mirovnog ugovora (na primer, Tukidid ga uopšte ne pominje), ali je činjenica da posle 449. godine, koliko je poznato, više nije bilo sukoba sa Persijancima.
Tridesetogodišnji mir
Sukobi između Atine i Sparte ponovo su započeli 447/6. godine. Spartanci su preduzeli pohod protiv srednje Grčke s izgovorom da žele pružiti pomoć Delfima, čiju su teritoriju okupirali Fokiđani. Pojavom spartanske vojske u srednjoj Grčkoj Atinjani su izgubili svoj uticaj ne samo u Fokidi i Lokridi, već i u Beotiji, gde su se protiv nje na ustanak digli beotski gradovi (447. godine u bici kod Koroneje Beoćani su pobedili Atinjane kojima je zapovedao strateg; to je označio kraj atinske dominacije u Beotiji). Istovremeno su se od Atinjana odmetnuli Eubeja i Megara. Atinjani su se tako našli u teškoj situaciji – morali su se istovremeno boriti na Eubeji i protiv Megare.
Atina je zbog stalnih sukoba bila veoma iscrpljena, te je 446/5. godine otpočela pregovore sa Spartom o zaključenju mira na trideset godina. Taj je mir bio sklopljen pod sledećim uslovima: Atina se odrekla svih teritorija stečenih na Peloponezu – Ahaje, Trezena i Megare; ostali su joj samo Naupakt i Egina. Obe ugovorne strane su odlučile da razgraniče svoje uticajne sfere. Svaka od njih obavezala se da u svoj savez neće primiti one koji pripadaju tuđem savezu, a takođe da u gradovima tuđeg saveza neće pružati podršku svojim pristalicama. Za Atinu je ovaj sporazum značio odricanje od one politike koju je poslednjih godina sprovodila.
Emoksipin
Emoksipin je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 137,179 Da.
San Quirico, Pescara
San Quirico je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 362 m.
Kerr County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 49.625.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 49.625 stanovnika, što je 5.972 (13,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
(+)-Gama-kadinenska sintaza
(+)-Gama-kadinenska sintaza (, (+)-gamma-cadinene synthase) je enzim sa sistematskim imenom (2E,6E)-farnezil-difosfat difosfat-lijaza (formira (+)-gama-kadinen). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Carovigno, Brindisi
Carovigno je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14043 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 172 m.
GAL
__NOTC__ Termin GAL ima više značenja.
Bečki kongres KPJ
Treći kongres Komunističke partije Jugoslavije u Beču održan je od 14. do 22. maja 1926. godine. Ovo je bio prvi kongres nakon zabrane Partije, zbog čega je održan van zemlje.
Na kongresu se vodila oštra borba između lijeve frakcije Đuke Cvijića i desne Sime Markovića. Na ishod su uticale promjene do kojih je došlo u SSSR-u, tj. dolazak u vodstvo Kominterne Buharina umjesto Zinovjeva, koji je pao u nemilost. Prisustvo na kongresu KPJ Buharinova izaslanika Georgija Dimitrova koji je podržavao frakciju Sime Markovića, omogućila je Markoviću dolazak na čelo Partije.
Treći kongres je doneo posebnu rezoluciju o nacionalnom pitanju, u kojoj stoji da je jugoslovenska dr­žava zasnovana na politici nacionalnog ugnjetavanja i ekonomskog iscrplji­vanja nesrpskih nacija, koja se sprovodi preko privilegovanog položaja Srba u vojnom i birokratskom aparatu, zabranom upotrebe matemjih jezika i uki­danjem nacionalnih škola, nasilnom kolonizacijom i prekomemim poreskim opterećivanjem nesrpskih oblasti.
Apen
Apen je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 6 opštinskih središta okruga Amerland. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 11.021 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3451001, NUTS (DE946) i LOCODE (DE APE) kod.
Bečki kongres KPJ
Tok kongresa
minijatura|185px|[[Sima Marković, ponovo izabran za šefa partije.]]
Apen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Amerland Apen se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Amerland. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 3 metara. Površina opštine iznosi 76,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.021 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 143 stanovnika/km².
Bečki kongres KPJ
Tok kongresa
Kongresu je prisustvovalo 48 delegata - 36 sa rešavajućim i 12 sa savetodavnim pravom glasa. Kongres je osudio greške desnice na osnovu odluka Izvršnog komiteta Komunističke inernacionale od aprila 1925. godine i dalje insistirao „na vlasti radnika i seljaka, komunista i ugnjetenih nacija“. na Kongresu je izabran novi Statut sa novom strukturom partije, prema kome su partijske ćelije u preduzećima osnova, a partijske ćelije u naseljima se vezuju uz fabričke.
Izabrani rukovodioci
Na Trećem kongresu izabran je novi Centralni komitet, koji je imao 16 članova. Za političkog sekretara izabran je Sima Marković, a za organizacionog sekretara Radomir Vujović.
Kako bi se okončao sukob između leve i desne frakcije, na Trećem kongresu je usvojena »formula« za rukovodstvo — dva »desničara«, dva »ljevičara« i tri »neutralca«.
Za članove Centralnog komiteta su izabrani: Sima Marković, Lazar Stefanović, Radomir Vujović, Đuro Cvijić, Filip Filipović, Đuro Salaj, Rajko Jovanović, Dragutin Gustinčić, Košta Novaković, Gojko Vujović, Ivan Krndelj i Zlatko Šnajder.
Članovi Političkog biroa Centralnog komiteta, izabrani na Trećem kongresu KPJ su Đuro Cvijić, Đuro Đaković, Jakob Žorga, Rajko Jovanović, Sima Marković, Đuro Salaj, Laza Stefanović i Radomir Vujović.
Posledice
I pored prividnog jedinstva ispoljenog na Trećem kongresu KPJ, frakcijska borba između levice i desnice je nastavljena. Već na na Plenumu CK KPJ u studenom iste godine Đuro Cvijić je izabran za političkog sekretara CK KPJ.
Izvršni komitet Kominterne je 1928. uputio Otvoreno pismo članovima KPJ u kojem ih poziva da učine kraj frakcijskim borbama i formiraju radničko rukovodstvo partije.
La Platte, Nebraska
La Platte je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 114 stanovnika.
Bronxville, New York
Bronksvil je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.323, što je 220 (-3,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
3-metilkvercetin 7-O-metiltransferaza
3-metilkvercetin 7-O-metiltransferaza (, flavonolna 7-O-metiltransferaza, flavonolna 7-metiltransferaza, 7-OMT, S-adenozil-L-metionin:3',4',5,7-tetrahidroksi-3-metoksiflavon 7-O-metiltransferaza, 3-metilkvercitinska 7-O-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:5,7,3',4'-tetrahidroksi-3-metoksiflavon 7-O-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim učestvuje zajedno sa EC 2.1.1.76, kvercetin 3-O-metiltransferazom i EC 2.1.1.83, 3,7-dimetilkvercetin 4'-O-metiltransferazom, u metilaciji kvercetina do 3,7,4'-trimetilkvercetina kod Chrysosplenium americanum. On ne deluje na flavone, dihidroflavonole, ili njihove glukozide.
Cirey-lès-Mareilles
Sire le Marej je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Šomon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 101 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,59 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 351 metar.
Melena
Termin Melena ima više značenja.
HTATIP
HTATIP, histonska acetiltransferaza KAT5, je enzim koji je kod čoveka kodiran genom.
Interakcije
Za HTATIP je bilo pokazano da interaguje sa HDAC7A, FANCD2, CREB1, ETV6, Mdm2, Myc, BCL3, androgenskim receptorom, endotelinskim receptorom tipa A i PLA2G4A.
Aurich
Aurih je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Aurih. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 40.447 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3452001.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Aurih Aurih se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Aurih. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 4 metara. Površina opštine iznosi 197,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 40.447 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 205 stanovnika/km².
Cine Princesa
Kino Princeza je bio poznati socijalni centar u napuštenoj zgradi bioskopa u centru Barselone, Španija.
Nalazio se u ulici Vija Lajetana (, jednoj od najvećih avenija u Barseloni, svega 200 metara od najveće policijske stanice, blizu svih većih banaka i trga Sant Đaume na kom se nalaze zgrade katalonske i gradske vlade. Stari bioskop je bio prazan 12 godina, pre nego što je skvotiran 10. marta 1996. Veoma je brzo renoviran, i u njemu su počele da se odvijaju razne aktivnosti: koncerti, pozorište, filmske projekcije, tribine i izložbe. Društveni centar je ubrzo stekao popularnost u susedstvu, kao i veliki medijski interes. Tu su se održavale i velike dobrotvorne žurke za prikupljanje pomoći zapatistima.
U julu je stigao nalog za iseljenjem i usledilo je tri meseca demonstracija, festivali solidarnosti, sa mnogim poznatim izvođačima. Rasprava o tome je stigla i do katalonske skupštine. I pored svega, 28. oktobra je stiglo 30 policijskih marica, 2 helikoptera i preko 200 teško naoružanih specijalaca. Oko četrdeset skvotera se zabarikadiralo unutra i gađalo policiju, a kada su policajci stigli do njih, pretukli su ih, vređali, uhapsili ih sve i odveli ih u policijsku stanicu, gde je nasilje nastavljeno. Omladina iz kraja se ubrzo okupila, i njih oko 2000 je otišlo pred policijsku stanicu da zahteva puštanje 48 uhapšenih. Uveče su se demonstracije raširile po centru grada, policijska kola su paljena i uništavana, a borbe su trajale do ranih jutarnjih časova.
Prinudno iseljenje socijalnog centra Kino Princeza 1996. je bila prekretnica u razvoju skvoterskog pokreta u Barseloni i od tada je pokret sve jači. Posle ovog nasilnog gašenja jednog bioskopa, masovni mediji su počeli da govore o skvoterima. Veliki broj građana koji su videli scene policijskog nasilja na medijima, počeli su da podržavaju pokret. Vlada je postigla upravo suprotan efekat – hteli su da ugase pokret, ali su ga ojačali. Godine 1997. skvotovi počinju da niču kao pečurke posle kiše u Barseloni. Ipak, četvoro uhapšenih skvotera je dobilo ukupnu zatvorsku kaznu od 8 godina.
Dana 28. oktobra 2006. je uličnim manifestacijama u Barseloni obeležena desetogodišnjica iseljenja ovog socijalnog centra.
GNTI
Termin GNTI'' ima više značenja.
Empagliflozin
Empagliflozin je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 450,909 Da.
Summertown, Georgia
Samertaun (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 160 stanovnika.
Okultizam
Termin okultno se koristi u etiketiranju raznih magijskih organizacija ili redova, kao i vežbi i učenja koja su one propovedale. Ovaj se termin širi i obuhvata brojnu literaturu i spiritualnu filizofiju čiji je vrhunac videlo doba renesanse.
Grigorije Živković
Grigorije (svetovno Nikola Živković, Meminska (Banija), 25. novembar/6. decembar 1839 — Osijek, 24. april /7. maj 1909) je bio episkop Srpske pravoslavne crkve.
Svetovni život
Mitropolit Grigorije (u svetu Nikola) rođen je u selu Meminskoj, Srez kostajnički, od oca Grigorija, svršenog bogoslova i potonjeg sveštenika, i majke Jelice, 6. decembra 1839. godine. Osnovnu školu učio je u Dubici, a gimnaziju u Petrinji i Zagrebu, gde ne beše boljeg matematičara od njega, a Bogosloviju u Sremskim Karlovcima.
Pre stupanja u čin bio je izvesno vreme učitelj u Crkvenom Boku. Rukopoložen je u čin đakona 8. septembra 1861, a u čin prezvitera 26. oktobra iste godine od mitropolita Petra (Jovanovića) i postavljen za kapelana svome ocu u Dubici, a potom u Crkvenom Boku. Dve godine potom, 1863, postavljen je za katihetu u Rakovcu kraj Karlovca. Profesorski ispit polagao je u Beču za predavača srpskog i nemačkog jezika. Ispitivač za srpski ili hrvatski jezik bio mu je učeni slavista Franja Miklošić. Skoro trideset godina je Nikola Živković proveo u pomenutoj gimnaziji, a u isto vreme bio je član konzistorije i jedan od prvih saradnika episkopa gornjokarlovačkih Lukijana i Teofana. Episkop Teofan ga je i odlikovao činom protoprezvitera.
Monaški život
Pošto je umirovljen 1893. godine, na Teodorovu subotu iste godine prima monaški čin, uzima očevo ime Grigorije i kao patrijarški protosinđel prima upravu manastira Gomirja.
Na poziv mitropolita dabrobosanskog Georgija prelazi 1. januara 1897. u Sarajevo za člana konzistorije i biva proizveden u čin arhimandrita. Iste godine postao je mitropolit zvorničko-tuzlanski i posvećen je 27. jula 1897.
Kao mitropolit, uzeo je učešća u stvaranju Uredbe crkveno-prosvetne uprave srpskih pravoslavnih eparhija u austrougarskoj provinciji Bosni i Hercegovini „koja je tamo zakonom postala, a tom je Uredbom pravoslavnim Srbima u Bosni i Hercegovini data mogućnost da koncentrišu svoju snagu i za druge narodne potrebe“. Budući dugogodišnjim crkveno-prosvetnim radnikom, mitropolit Grigorije je napisao „Istoriju hrišćanske crkve“ i „Liturgiku“ (knjige su doživele dva izdanja), koje su kao udžbenici korišćene u gimnazijama u Rakovcu, Novom Sadu i Sremskim Karlovcima, a takođe i u srpskim pravoslavnim učiteljskim školama. Naposletku, priredio je i objavio „Zbirku naredaba mitropolijske uprave srpske pravoslavne eparhije Zvorničko-tuzlanske“.
Iako je u Tuzlu došao za mitropolita u vreme kada se u Bosni i Hercegovini vodila borba za crkveno-prosvetnu autonomiju, mitropolit Grigorije se u ovoj situaciji odlično postavio. Doduše, u nastojanjima imao je dosta razočarenja. Po svome požrtvovanom radu, mitropolit Grigorije spada u red najboljih mitropolita zvorničko-tuzlanskih.
Umro je 24. aprila /7. maja 1909. u Meminskoj, a sahranjen je na Dubovačkom groblju u Karlovcu.
Genocid u Srebrenici
Genocid u Srebrenici *
Ti su tragični događaji imali značajnu ulogu kako za okončanje rata u Bosni i Hercegovini, tako i za dalji razvoj političkih događaja na prostoru bivše Jugoslavije. Zbog tih događaja, izraz "Srebrenica" često služi kao sinonim za sve najgore zločine koji su se dogodili u doba raspada Jugoslavije, odnosno zločine počinjene iz rasne, vjerske i etničke mržnje.
Stvaranje zaštićene zone
thumb|right|Položaj Srebrenice u BiH
U proljeće 1992. godine su, na samom početku rata u Bosni i Hercegovini, snage bosanskih Srba su koristeći bolju tehničku opremljenost i podršku JNA, preuzele nadzor nad većim dijelom Istočne Bosne. Muslimansko stanovništvo na tim područjima je podvrgnuto brutalnom etničkom čišćenju, čiji je cilj bio stvaranje etnički kompaktnih srpskih teritorija.
Početni srpski udar je uspjelo izdržati samo nekoliko izoliranih enklava kao što su Goražde, Srebrenica i Žepa. Srebrenicu su na samom početku sukoba zauzele snage bosanskih Srba, ali su ih već u maju 1992. godine odatle izbacile (bošnjačke) paravojne snage na čelu s Naserom Orićem. On se pokazao kao sposoban komandant, te je usprkos brojčanoj i tehničkoj inferiornosti, te koristeći nepristupačnost terena i zauzetost snaga bosanskih Srba na drugim frontama, do septembra uspio potisnuti snage bosanskih Srba, te proširiti srebreničku enklavu, tj. spojiti je s Žepom.
U januaru 1993. muslimanske snage iz enklave su izvršile napad na područje Bratunca te zauzeli naselje Kravica, prilikom čega su, prema tvrdnjama bosanskih Srba, ubijeni civili srpske nacionalnosti. Taj je iznenadni napad doveo do pokretanja velike srpske protuofenzive, čiji je cilj bila konačna likvidacija srebreničke enklave.
Do marta 1993. snage bosanskih Srba su osvojile sela Konjević Polje i Cersku, presjekavši enklavu na dva dijela, odnosno prekinuvši vezu između Srebrenice i Žepe. Muslimansko stanovništvo je pred srpskim naletom izbjeglo u Srebrenicu, čiji je broj stanovnika narastao na između 50.000 i 60.000 ljudi.
Uvjeti života u Srebrenici su postali nesnosni, s obzirom da su snage bosanskih Srba presjekle dovod pitke vode, kao i električne struje. Stanovnicima su počela nestajati hrana i lijekovi. U nastojanju da zaustavi humanitarnu katastrofu, komandant UNPROFOR-a, francuski general Philippe Morillon grad simbolički stavio pod zaštitu UN-a, odnosno obećao stanovnicima da će ih snage pod njegovom komandom zaštititi od srpskih napada.
Santa Scolastica, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Genocid u Srebrenici
Stvaranje zaštićene zone
Morillonova simbolička gesta je stvorila predah tokom koga se razvila diplomatska aktivnost, tokom koje su snage bosanskih Srba prijetile da će vojnom akcijom likvidirati enklavu. U tom periodu je UNHCR organizirao evakuaciju između 8000 i 9000 Bošnjaka na područja pod kontrolom vlade u Sarajevu. Međutim, sarajevske vlasti su prilično nevoljko gledale na mogućnost da se kriza razriješi evakuacijom, te su inzistirale da UN umjesto evakuacije zaštiti stanovnike enklave.
Diplomatska aktivnost je 16.4.1993. rezultirala rezolucijom Vijeća sigurnosti UN, kojom su Srebrenica, Žepa i Goražde formalno proglašene zaštićenom zonom, gdje je zabranjena bilo kakva vojna aktivnost. To se trebalo odnositi i na srpsku (RS) i na bošnjačku stranu.
U enklavu je 18.4.1993. stigla prva grupa vojnika UNPROFOR-a, čiji je neposredni zadatak bila njena zaštita.
Situacija u zaštićenoj zoni (1993 - 1995)
175px|thumb|right|[[Uloga srpskih medija u jugoslovenskim ratovima|Propaganda pre pokolja: Večernje novosti su ulje na platnu Uroša Predića iz 1888. godine (levo) predstavile kao aktuelnu fotografiju iz 1994. godine (desno), srpskog deteta iz okoline Srebrenice "nad grobom oca, majke i ostale rodbine koju su u ofanzivi pobili muslimani".]]
Odredbe sporazuma kojim je uspostavljena zaštićena zona u Srebrenici su se od aprila 1993. samo djelomično i sporadično poštivale. To se prvenstveno odnosilo na demilitarizaciju, odnosno obvezu snaga VRS da povuku teško naoružanje oko enklave, odnosno obvezu bošnjačkih snaga da se razoružaju.
Jedinice Vojske Republike Srpske (VRS) koje su okruživale enklavu su pripadale Drinskom korpusu, a brojale su između 1000 i 2000 vojnika iz tri brigade.
U enklavi je, usprkos djelomičnom razoružanju, ostao znatan broj bošnjačkih snaga organiziranih u 28. brdsku diviziju Armije BiH. Te su jedinice su, u odnosu na snage VRS, bile slabo naoružane i opremljene, ali su ih zato nadmašivale ljudstvom. 28. divizija je također na razne načine primala logističku i drugu pomoć s područja pod kontrolom vlade u Sarajevu, pri čemu su se koristili i helikopteri.
Snage bosanskih Srba su ispočetka nastojale zaštićenu zonu likvidirati posrednim sredstvima, odnosno iscrpiti enklavu opsadom. Konvoji s humanitarnom pomoći, pa i za opskrbu jedinica UNPROFOR-a, su često bili zaustavljani, a nekada se za to, u propagandne svrhe, koristilo "spontano organizirano" civilno stanovništvo srpske nacionalnosti, uključujući žene koje bi lijegale na cestu pred UN-ovim konvojima.
Zbog svega je humanitarna situacija u samoj Srebrenici tijekom mjeseci i godina opsade postajala sve lošija i lošija. Međutim, logistički pritisak srpske strane nije doveo do željenog efekta, odnosno do evakuacije enklave. Vlada u Sarajevu ih nije namjeravala napustiti kako iz političkih i propagandnih, tako i iz vojnih razloga. Srebrenica i druge enklave u Istočnoj Bosni su samim svojim postojanjem onemogućavale dovršetak etničkog čišćenja, a i veliki broj vojnog sposobnih ljudi - čak i bez teškog naoružanja - je vezivao znatne snage bosanskih Srba. To je za komandu VRS-a postao veliki problem od jeseni 1994. kada se situacija na drugim bojištima počela okretati u korist hrvatskih i bošnjačkih snaga, te komanda VRS-a više nije mogla priuštiti držanje značajnih efektiva u Istočnoj Bosni.
Stanje u samoj enklavi se počelo pogoršavati od početka 1995. godine. Opskrba hranom, lijekovima i drugim potrepštinama je bila sve rjeđa, a sve lošije stanje kod civilnog stanovništva se počelo održavati i na vojno i političko rukovodstvo enklave. 28. divizija ARBiH, koja je sve vrijeme opsade vršila manje napade na srpske položaje odnosno izviđačke pohode u dubinu teritorija RS-a, je sada to činila manje u nastojanju da veže srpske snage koliko da zarobi odnosno zaplijeni hranu i druge potrepštine.
Među bošnjačkim snagama u Srebrenici je također sve više raslo ogorčenje ne samo prema UN, koja nije bila u stanju poboljšati stanje u opkoljenoj enklavi, nego i prema vladi u Sarajevu, koja po njihovom mišljenju nije činila dovoljno da im pomogne, odnosno nije htjela vojnom akcijom probiti srpski obruč i stvoriti koridor do enklave. Vlasti u Sarajevu su na to reagirale opozivanjem vodećih vojnih oficira iz Srebrenice, uključujući i Nasera Orića.
Pad srebreničke enklave
VRS je pripreme za napad na srebreničku enklavu otpočela u proljeće 1995. godine, djelujući po direktivi Radovana Karadžića. Prvotni plan nije predviđao potpuno zauzimanje enklave, nego samo njenog južnog dijela, kako bi se prekinula bilo kakva veza sa enklavom u Žepi, odnosno teritorija enklave smanjila na način da onemogući život njenim stanovnicima. Drinski korpus je od marta počeo dobijati pojačanja u tehnici i ljudstvu, ali do samog napada nije došlo sve do jula 1995. godine.
Srpskom napadu se 28. divizija ARBiH, obezglavljena opozivom svojih najboljih i najiskusnijih komandanata, nije mogla efikasno suprotstaviti. Lokalno stanovništvo je stoga sve nade polagalo u Holandski bataljon UNPROFOR-a na čelu s potpukovnikom Thomasom Karremansom čiji je mandat predviđao zaštitu enklave.
Međutim, Holandski bataljon je i sam bio predmetom srpske logističke blokade, te mu je nedostajalo goriva, hrane i opreme, kao i municije. Osim toga, trećina ljudstva mu je bila na dopustu, a srpske snage nisu dozvolile njihovu zamjenu, tako da je Karremans pod sobom imao tek 400 ljudi. Svjestan da vlastitim snagama nije u stanju zaustaviti eventualni srpski napad, Karremans je sve nade polagao u eventualnu intervenciju zračnih snaga NATO-a.
Napad Drinskog korpusa VRS je otpočeo 6.7. s time da je glavni udar bio na južni dio enklave. Izložene snažnoj artiljerijskoj vatri, jedinice ARBiH su se počele povlačiti na sjever prema samom gradu Srebrenici. Srpske snage su prilikom napredovanja zauzele i promatračke punktove Holandskog bataljona - njihova posada se ili predala ili se zajedno sa snagama ARBiH i sve većim brojem civila počela povlačiti prema Srebrenici.