cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Austin & Ally
Dez Perado
Dezmond "Dez" Perado (Kalum Vorti) je Ostinov najbolji drug.On je veoma otkačen.Stalno nosi čudnu odjeću.Sanja da postane režiser.
Pored ovih likova ima mnogo sporednih.
Lonjsko polje
Lonjsko polje nalazi se u aluvijalnoj ravnici srednjeg toka rijeke Save, između gradova Siska i Stare Gradiške, Hrvatska. Čine ga tri polja: Lonjsko, Mokro i Poganovo polje.
Najznačajniji ekološki element u Lonjskom polje su poplave koje se mogu dogoditi u bilo koje doba godine, zbog izvanrednih konstelacija rijeke Save i njezinih pritoka. Vodeni valovi su često jako veliki i polje ima vrlo važnu ulogu kao sistem obrane od poplava za okolno stanovništvo. Područje polja od oko 12.000 ha pašnjaka koriste goveda svih mještana. Oni su posljednji primjeri kulturnog krajolika koje se nekada rasprostirao po cijeloj srednjoj Europi sve do kraja 19. stoljeća. S najvećom koncentracijom autohtonih pasmina (hrvatski posavac, turopoljska svinja, slavonsko-srijemsko sivo govedo) u Hrvatskoj, oni predstavljaju jedinstveni način upravljanja pašnjacima.
Park prirode
Park prirode Lonjsko polje sa svojom površinom od 50.650 ha, najveće je zaštićeno močvarno područje ne samo u Hrvatskoj]], već i u cijelom dunavskom porječju. Posebnu ljepotu krajoliku daju poplavne šume hrasta lužnjaka i slikoviti vlažni pašnjaci sa starim nastambama ispresijecani mrežom vodenih površina. Rukavci, bare i vlažne livade staništa su ptica močvarica. Iz tog razloga cijelo područje parka uvršteno je 1983. g. na Listu važnih ornitoloških područja Europe (IBA).
Ramsarsko područje
Park prirode Lonjsko polje površine 51.218 ha proglašen je 02.11.1992. god. i ramsarskim područjem sastavljenom uglavnom od aluvijalnih šuma, ali i vlažnih livada i pašnjaka. Ova kombinacija staništa i njihovog redovnog plavljenja i visokog nivoa podzemnih voda stvaraju uslove za bogat biodiverzitet. 250 vrsta ptica pronađenih u Parku predstavlja više od dvije trećine svih vrsta ptica u Hrvatskoj. 138 vrsta koristi močvarno područje za razmnožavanje, kao što su bijela roda Ciconia ciconia i čaplja žličarka ili bijela žličarka Platalea leucorodia, patka njorka Aythya nyroca, orao štekavac, orao kliktaš, crna roda, prdavac i bjelobrada čigra, vrsta rijetkih ili već izumrlih u mnogim dijelovima Europe.
Rečni ekosistem je takođe ključan za nekoliko vrsta riba, pružajući utočište i mrijestilište ugroženim vrstama, uključujući dunavskog lososa Hucho hucho, dunavskog šarana (Romanogobio uranoscopus), kožnog šarana Cyprinus carpio i evropsku muvavicu Umbra krameri.
Močvarno područje je od kulturnog i ekološkog značaja, a održava se tradicionalnom poljoprivredom i drugim zanimanjima. Glavne prijetnje uključuju drenažu i invazivne strane vrste.
Buenavista, Cazones de Herrera
Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Cazones de Herrera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 618 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Chuyachi, Guachochi
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2307 m.
Escalerillas, Chietla
Escalerillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Chietla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1114 m.
Ceravolo II, Reggio Calabria
Ceravolo II je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 103 m.
Napadi u Parizu 13. novembra 2015.
mini|desno|Karta pokazuje na kojim lokacijama su izvršeni teroristički napadi Teroristički napad u Parizu u studenom 2015. bio je koordinirani teroristički akt na šest mjesta u centru Pariza, koji se odigrao 13. i 14. studenog 2015., s najmanje 129 smrtno nastradalih od koji je poginulo oko 80 osoba na rock koncertu a ostale osobe na drugim lokacijama u Parizu. Oko 300 osoba je povrjeđeno, od kojih 80 kritično.
Otprilike istovremeno izvedeni su napadi na šest lokacija u Parizu. Atentatori su otvorili vatru na restoran Le Petit Cambodge u centru Pariza, bar Le Carillon i restoran La Belle Equipe. Nekoliko eksplozija odjeknulo je kod nacionalne arene Stade de France, a na posjetitelje koncerta u koncertnoj dvorani Le Bataclan, je otvorena vatra. Dan poslije napada, francuski predsjednik François Hollande optužio je Islamsku Državu da je organizirala napad, što se i potvrdilo kada je teroristička organizacija preuzela na sebe odgovornost.
Nogometna arena Stade de France
Prva eksplozija odjeknula je oko 21.23 sata a zatim još dvije u sledećih deset minuta nedaleko nacionalne arene Stade de France dok je u tijeku bila prijateljska utakmica između francuske i njemačke nogomente reprezentacije. Najmanje četiri osobe su poginule, od kojih dva atentatora.
Predsjednik Francuske François Hollande, bio je prisutan na utakmici i tijekom mača odveden je u sigurnost, nepovrijeđen.
Restorani Le Petit Cambodge i Le Carillon
Otprilike istovremeno kada su odjeknule ekplozije na Stade de France, jedna osoba je otvorila vatru iz automatskog oružja iz automobila u pokretu, pucajući na goste koji su sjedili ispred restorana Le Carillon, rue Aliberg, i le Petit Cambodge, rue Bichat. Najmanje 14 osoba je poginulo a deset je tesko povrjeđeno.
Koncertna dvorana Bataclan
Ubrzo poslije atentata ispred restorana, četiri osobe su otvorile vatru u punoj koncertnoj dvorani "Bataclan" gdje je trebao nastupiti američki sastav Eagles of Death Metal. Najmanje 80 osoba je poginulo a veliko broj je povređenih. Atentatori su ostali u dvorani i preživjele su uzeli za taoce. U 00.25, specijalne snage upale su u koncertnu dvoranu oslobodivši taoce, i tada je jedan atentator ubijen dok su se preostala trojica raznijela.
McDonalds
U 21.45, oko 15 minuta poslije početka napada na Bataclan, atentatori su otvorili vatru na McDonalds-restoran na rue du Fabourg-du-Temple i rue de la Fontaine-au-Roi. Pet osoba je poginulo a osam je teško povrjeđeno.
Restoran La Belle Équipe
Devet minuta kasnije jedna osoba je otvorila vatru na goste koji su sjedili ispred restorana na raskrižju između rue Faidherbe i la rue de Charonne. 19 osoba je poginulo a 14 je teško povrjeđeno.
Posljedice
Najmanje 129 osoba je ubijeno i 352 povrjeđeno u napadima, od kojih 99 kritično. . Prema izjavi ministra vanjskih poslova Belgije Didiera Reyndersa, ubijena su dvojica Belgijanaca. . Među ubijenima je bio i Hrvat iz Belgije, Milko Jozić. Julie Bishop, ministar vanjskih poslova Australije, izjavio je da je jedan građanin Australije povrjeđen. Francuska je uvela granične kontrole i izvanredno stanje poslije napada.
Atentatori
Potvrđeno je da je osam atentatora poginulo. Sedam ih se raznijelo a jednog su ustrijelile specijalne policijske snage. Prema izjavi pariškog tužitelja, Francios Molins, atentatori su bili organizirani u tri grupe.
Nedaleko mjesta napada nađena je jedna sirijska i jedna egipatska putovnica. Sirijska putovnica, koja je pronađena nedaleko arene Stade de France, pripadala je osobi koja je u Grčkoj prijavljena kao tražitelj azila, a prošla je i Hrvatskom.
Round Maple
Round Maple (, izgovor ) je zaselak u grofoviji Safok, u jugoistočnoj Engleskoj, oko 20 kilometara zapadno od Ipsviča.
Objekti od istorijskog značaja
U selu se nalaze četiri građevine od istorijskog značaja:
Osa (rijeka)
Osa (njemački: Ossa) je rijeka na sjeveru Poljske duga 109 km, desna pritoka Visle.
Hidrologija
Osa izvire iz jezerca Perkun, od tamo teče prema jugozapadu, preko niza malih jezera; Osa, Gardzień, Szymbarsk, Ząbrowsk, Popówko, Trupel i Płowęż i dotiče do sela Zakurzewo (sjeverno od Grudziądza) u Kujavsko-pomeranskom vojvodstvu do ušća u rijeku Vislu.
Rijeka se spominje 1222. kao sjeverna granica Kelmskih zemalja, dakle granica između tadašnje Mazovije i Pruske. U međuratnom periodu 1920-1939, njen srednji tok bio je granica između Druge Poljske Republike i njemačke Istočne Pruske.
Porječje rijeke prostire se na površini od 1 600 km² po Varminsko-mazurskom Kujavsko-pomeranskom vojvodstvu, prosječni godišnji protok na ušću je 4,9 m³/s.
Najveće pritoke su; Lutryna (lijeva) i Gardeja (desna).
Hirurška anastomoza
Indikacije za hiruršku anastomozu
Indikacije za hiruršku anastomozu mogu biti:
Način izvođenja hirurške anastomoze
Prema načinu izvođenja hirurška anastomoza može biti:'''
1. Termoterminalna (završno-završna anastomoza) – u kojoj se kraj jednog organa (njegovog preseka) spaja se sa krajem (presekom) drugog organa. 2. Terminolaterlna (završno-bočna anastomoza) - u kojoj se kraj jednog ušiva sa bočne strane drugog organa. 3. Laterolateralna (bočno-bočna anastomoza) - u kojoj se bočno (sa strane) vrši prišivanje i spajanje dva organa, koje se može obaviti jednim od sledećih oblika anastomoze;
Anastomoza jednjaka
Anastomoze jednjaka koje se primenjuju u hirurgiji su:
Anastomoza krvnih sudova
Značajan napredak u poznavanju osnovnih etiopatogenetskih faktora i patofizioloških procesa odgovornih za nastanak i razvoj ishemijskih bolesti; mozga, srca, pluća, jetre bubrega, udova, uzrokovanih vaskularnihm poremećajima, otvorio je nove horizonte za planiranje i uvođenje različitih terapijskih strategija za zbrinjavanje ovih najsloženijeg poremećaja u humanoj medicini.
Poslednjih nekoliko godina svedoci smo povećanog interesovanje za primenu operativnog premošćavanja krvnih sudobva uz primenu prirodnog ili veštačkog materijala. Zahvaljujući anastomozom uspostavljenoj cirkulaciji u ishemijom ugroženom organu protok krvi se lakše obavlja. Tako uspostavljena cirkulacija u većem obimu dovodi krv u predeo oštećenog arteriskog krvnog suda i na taj način oboleo krvni sud i organ koji on ishranjuje spasava od izumiranja.
Sanjke
Historija i karakteristike
Sanjke imaju vrlo jednostavnu konstrukciju, to su zapravo dvije uzdužne letve (spojene poprečnim letvama) pa im za kretanje netreba kotač. One su toliko stare da se pretpostavlja da je to bilo prvo prevozno sredstvo koje su poznavali ljudi. thumb|left|260px| Sanjke na konjsku vuču Njih su poznavali još Asirci i Egipćani, a to znamo sa njihovih reljefa, na kojima su prikazane neka vrst sanjki (zapravo nosila), koje vuku ogromne statue.
Izum kotača i osovine izbacio je sanjke iz upotrebe iz svih zemalja svijeta, osim onih sa dugim zimama u kojima su se sanjke zadržale kao praktično vozilo, koje kliže. thumb|right|300px| Bob - sportske sanjke thumb|left|260px| Pseće saonice Sanjke mogu vući kojekakve životinje, danas su to najčešće konji i psi (Aljaska i Kanada) poznate su po utrkama psećih sanjki), ipak njih sve više izbacuju iz upotrebe - sanjke sa motorom. Ruska trojka ostale su najpoznatije sanjke koje su vukli konji.
Danas ima kojekakvih sanjki, napravljenih od drva, metala ili plastike, one su danas manje više povezane sa sportom ili rekreacijom i služe gotovo isključivo za spuštanje niz padine, od napoznatijeg boba do sanjki za jednog koje služe za natjecanja.
Casas Grandes, Elota
Casas Grandes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Elota.
West Jefferson, North Carolina
Vest Džeferson je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.299, što je 218 (20,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
The Robe (film)
The Robe je američki historijski film snimljen 1953. godine, poznat kao prvi widescreen film javno prikazan u Cinemascope tehnici.
Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Lloyda C. Douglasa. Radnja se događa u Rimskom Carstvu nedugo nakon razapinjanja Isusa. Protagonist, čiji lik tumači Richard Burton, je rimski oficir i plemić koji sticajem okolnosti dobija Isusove odoru, a zbog čega će postati kršćanin i umrijeti mučeničkom smrću.
Poticaj za korištenje nove tehnike bila je sve veća popularnost televizije zbog koje su hollywoodski studiji naglo počeli gubiti publiku. The Robe je njoj trebao ponuditi novi, atraktivniji, format slike, pri čemu, za razliku od prije toga nedavno uvedenog 3-D filma, publici nisu trebale naočale. Prije njega je u istoj tehnici snimljena romantična komedija How to Marry a Millionaire, ali su šefovi studija zaključili da će mogućnosti nove tehnike bolje demonstrirati epski film poput The Robe. U film je utrošen veliki novac, prije svega u prikazu brojnih detalja života u antičkom svijetu, iako su historičari kasnije pronašli određene nepreciznosti. Usprkos toga, The Robe je postigao ogroman uspjeh, pa je nominiran za Oscara, a Burton je dobio svoju prvu glumačku nominaciju i postao velika hollywoodska zvijezda. Već sljedeće godine je snimljen nastavak pod naslovom Demetrius and the Gladiators. Uspjeh The Robe je potakao Hollywood da tokom sljedećih nekoliko godina snima niz skupih filmova biblijske i historijske tematike, pri čemu su Cinemascope i druge widescreen tehnike postale njihov zaštitni znak.
Arvika
Arvika je grad od 14,244 stanovnika na zapadu Švedske, on je i administrativni centar Općine Arvika od 26,034 stanovnika.
Geografske karakteristike
Arvika leži u Grofoviji Värmland, u zaljevu Kyrkviken, na sjeveru Jezera Glafsfjorden, udaljena oko 73 km sjeverozapadno od Karlstada.
Historija
Arvika je osnovana 1811. kao trgovište, već sljedeće godine dobila je status grada pod imenom - Oscarsstad. Ali su joj ona 1821. oduzeta, pa je ponovno bila samo trgovište od oko 200 stanovnika. Do 1862. povećao se broj stanovnika na 800, pa je tad Arvika postala samostalna općina.
Arvika je izrasla u trgovački centar čitavog zapadnog Värmlanda, njena pozicija je ojačana 1837. kad je izgrađena brodska ustava u Säffleu koja je omogućila brodovima da doplove iz Jezera Vänern do Jezera Glafsfjorden i luke u Arviki.
Nakon završetka Sjeverozapadne željeznice 1867.-1871. Arvika je postala međustanica na pruzi Stockholm - Oslo. Tad je podignuto nekoliko industrijskih pogona, od mehaničkih radionica za održavanje vlakova i tvornica tekstila i duhana.
Nakon tog joj je 1911. vraćen status grada, u to vrijeme Arvika je imala oko 5.000 stanovnika.
La Fundición, Arteaga
La Fundición je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Arteaga.
Arvika
Privreda
Arvika je i danas važan industrijsko - trgovački centar Värmlanda, u kom se sve više povećava uslužni sektor.
La Fundición, Arteaga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 967 m.
Arvika
Privreda
Najveći pogoni u gradu su Thermia Värme AB (razne pumpe), Volvo Construction Equipment AB (utovarivači), Arvikaverken (metalni odljevci) i Coffee Queen (kafe aparati) koji je 2003. premjestio svoju proizvodnju u Arviku. factory.
Regione Colombero, Cuneo
Regione Colombero je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 238 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 558 m.
Åmål
Åmål je lučki grad od 9,065 stanovnika u sredini Švedske, on je i administrativni centar Općine Åmål od 12,295 stanovnika.
Geografske karakteristike
Åmål leži u Grofoviji Västra Götaland, u zaljevu na zapadu Jezera Vänern, udaljen oko 74 km jugozapadno od Karlstada.
Historija
Åmål je osnovala švedska kraljica  Kristina 1640. kao švedsko uporište prema Norveškoj. Tri godine kasnije - 1643. dala mu je povelju o statusu grada.
Kako se tada nalazio u graničnom području bio je i poprište sukoba, pa je dva puta 1645. i 1676. razaran, i to od strane švedskih vojnika.
Eksploatacija željezne rude i drvene građe, uz pravi bum manufakturne proizvodnje predmeta od željeza po zapadnom Värmlandu išla je u prilog Åmålu, pa je on oko 1770. imao oko 700 stanovnika.
Krajem 19. vijeka do grada je stigla željeznička pruga prema Bergslagenu, pa su podignute radionice za servisiranje i popravak vlakova i prvi industrijski pogoni, zbog tog je grad imao snažan rast početkom 20. vijeka.
Nakon tog mu se rast usporio, iako su njegova luka i željeznička stanica i danas vrlo prometne.
Åmål (općina)
Općina Åmål (švedski: Åmål kommun) je jedna od švedskih općina od 12,295 stanovnika na zapadu Švedske.
Sluderno, Bolzano
Sluderno je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Åmål (općina)
Administrativni centar općine je grad - Åmål od 9,065 stanovnika.
Heksakonazol
Heksakonazol je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 314,210 Da.
Los Capulines, Motozintla
Los Capulines je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
3. berlinski filmski festival
Berlinski međunarodni filmski festival 1953. (Internationale Filmfestspiele Berlin 1953) je bilo treće po redu izdanje Berlinskog filmskog festivala (Berlinale), održano od 18. do 28. juna 1953. godine u tadašnjem Zapadnom Berlinu.
Nagrade
Sljedeće nagrade su osvojene na temelju glasanja publike:
Åmål (općina)
Geografske karakteristike
Općina Åmål prostire se u Grofoviji Västra Götaland, na površini od 484.06km² duž sjeverozapadne obale Jezera Vänern.
Doble A, Tuxpan
Doble A je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tuxpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Parada Tonitín, Tapachula
Parada Tonitín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
San José de Amoles, Romita
San José de Amoles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Romita.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 221 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1778 m.
Tigar (film)
Tigar je jugoslovenski igrani film iz 1978. godine, koji je režirao Milan Jelić.
Kratak sadržaj
''Mladić zvani „Tigar“ je amaterski zaljubljen u boks, zbog čega je zapustio školovanje, sticanje kvalifikacija, pa i lični život, ne misleći mnogo šta će da radi kad prestane da se bavi boksom. Ipak, on ima svoje nazore o poštenju i kad do toga dođe, on želi da svojim radom zarađuje hleb. Prvo radi kao noćni čuvar, a zatim kao vozač hladnjače. Na putu sretne mladog džeparoša i između njih se rađa neobično prijateljstvo. „Tigar“ dobije ambiciju da ovog prestupnika prevaspita. Međutim, ispostavlja se da je mladi kradljivac bolji pedagog od njega i da ga polako odvlači na svoju stranu.''
Stănuleasa, Vitomirești
Stănuleasa je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Vitomirești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 208 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 404 m.
Las Isabeles, Bahía de Banderas
Las Isabeles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Bahía de Banderas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Cetea, Galda de Jos
Cetea je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Galda de Jos.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 559 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 381 m.
Saliceto, Parma
Saliceto je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 498 m.
Francisco Ferros, Elota
Francisco Ferros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Elota.
Lourdes, San Luis de la Paz
Lourdes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Luis de la Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 975 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2000 m.
Francisco Ferros, Elota
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 156 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 69 m.
Vir (Zadarska županija)
Vir je mjesto na istoimenom otoku smještenom u sjeverozapadnom dijelu Dalmacije. Teritorijalnim ustrojstvom Republike Hrvatske na čitavom području otoka Vira ustrojena je Općina Vir kao dio veće teritorijalno ustrojstvene jedinice Zadarske županije.
Zemljopis
Općina Vir i istoimeni otok smješten je na krajnjem sjeverozapadu Zadarske županije. Okružena je Virskim morem i Povljanskim kanalom te brojnim manjim zaljevima. S kopnom je povezana mostom. Od Zadra je udaljena 26 km, dok je najbliži grad Nin udaljen 15 km. desno|mini|250px|Kuće na Viru
Općina Vir čini jedno naselje: Vir. Sa sjevera ga okružuje općina Povljana od koje je dijeli Povljanski kanal, na jugoistoku je općina Privlaka istoimenog središta s kojom je povezan mostom preko Privlačkog gaza lučnim mostom iz 1976. godine. Vir obuhvaća površinu od 22,38 km², dužinu 10,12 km i najveću širinu 4,25 km. Obalna linija iznosi 31,43 km.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. godine Općina ima 3.032 stanovnika, te je prosječna gustoća naseljenosti otoka/općine 71 stan/km². Većinsko stanovništvo čine Hrvati (91,83).
Etnički sastav
Stanovništvo otoka Vira naseljeno je u 3 naselja na otoku, Vir (centar), Lozice i Torovi. Povijesno gledajući, Vir je bio naseljen od najstarijih vremena. Najnovija otkrića datiraju još od vremena kamenog doba. Stanovništvo se više puta izmjenjivalo, pa su tako najstarija nalazišta pronađena kod punte Rastavca. Vir je prema dostupnim dokazima bio naseljavan četiri puta. Prva dva puta su bila u pretpovijesnom razdoblju, dok je treće naseljavanje bilo u vrijeme dolaska Hrvata na ove prostore. Tadašnji Hrvati su najvjerojatnije naselili otok oko 1570. godine pod navalom Turaka. Četvrto naseljavanje započinje početkom 17. stoljeća kada Vir naseljavaju današnji stanovnici.
Uprava
Općina Vir ustrojena je 1993. godine. Administrativno središe otoka je istoimeno naselje. Glavnu izvršnu vlast ima općinsko vijeće na čelu s načelnikom. Lokalnu vlast do Drugog svjetskog rata na otoku Viru obnašali su Glavar sela tzv. Capo-Villa, Čauš (zadužen za raspodjelu posla) te Arambaša (pomoćnik čauša). Njihov zadatak je bio da organiziraju zajednički dio poslova koje je trebalo izvoditi na razini mjesta, odnosno cijelog otoka. U tijeku Drugog svjetskog rata formiran je mjesni odbor na čijem čelu je bio Šime Vučetić Matin, Maštelićov iz Torova. Tajnik je bio Ive Peruza, Markovićev. Poslije rata ostao je djelovati Mjesni odbor pod direktivom Fronte, te kasnije kao dio Ninskog kotara, pod vodstvom Ive Peruze. Od 1965. godine do 1990. godine dužnosti predsjednika mjesnih zajednica obnašali su još Ive Bašić Mara, Joso Gržeta, Jure Radović Štrakin, Joso Radović Major, Krsto Peruza, Šamov, Marijan Radović, Jakovečin, Šime Budija Ban, Šime Buškulić, Moljin, Veseljko Orlić, Svetko Begonja, Miroslav Glavan, Rudi Kapović i Davor Kapović. Vir je u svojoj povijesti prolazio kroz različite vrste teritorijalnih ustrojstava. Administrativno je najčešće bio vezan uz Nin. Prije osamostaljivanja Republike Hrvatske Vir je administrativno bio dio Općine Zadar i imao je status mjesne zajednice. Godine 1992. Davor Kapović, predsjednik Mjesne zajednice i Rudi Kapović, tajnik Mjesne zajednice Vir, pokreću inicijativu za stvaranjem Općine Vir i njezinim administrativnim odvajanjem od grada Nina, kako je bilo predloženo u prvom predlaganju Vlade RH i prvom Saborskom čitanju.
Uspostavom Općine, Vir dobiva svoje prve načelnike:
Pretpovijesno i rimsko doba
Na temelju arheoloških nalaza, prvi stanovnici otoka Vira su bili Liburni, ilirsko pleme, koje je naseljavalo ovo područje od 9. stoljeća prije nove ere. Iz toga razdoblja na Viru postoje tri lokaliteta iz željeznog doba koja su pripadala Liburnima. Gradina na brežuljku Sv. Juraj (Bandiri), Gradina u Gaju na sjevernom dijelu otoka te grobne gomile na potezu Gračić-Križice-Gajine. Iz toga vremena svjedoči i mnoštvo morskih arheoloških lokaliteta oko Vira. Najznačajniji i najstariji je pronađen kod otoka Mauna iz 3.-4. stoljeća prije Krista s grčko-italskim amforama koje je slučajno, sa morskog dna, podigao virski ribar. Drugi lokalitet je bio u Gazu gdje su otkriveni dijelovi antičke nekropole, dok je najnoviji lokalitet potopljenog antičkog borda nedavno otkriven u pješčanom mulju uvale Srpljica.
Vir u srednjem vijeku
Vir na početku srednjeg vijeka postaje usko vezan za grad Nin u kojem je stolovao kralj Petar Krešimir IV. Na području otoka Vira, do 12.-13. stoljeća izgrađene su crkve Sv. Nikole i crkvica Sv. Jurja, na mjestu sadašnje župne crkve Sv. Jurja u centru. U 13. i 14. stoljeću izgrađene su župna i grobljanska crkva Sv. Ivana, a u predtursko doba i crkvica Sv. Martina u Smratinama. Nakon dolaska Hrvata i razdoblja prve hrvatske države datira i prvi pisani podatak o otoku Viru. Otok Vir se prvi puta spominje u darovnici kralja Petra Krešimira IV iz 1069. godine. Darovnica, poznatija pod nazivom "Mare nostrum Dalmatikum", pisanoj u Ninu, svjedoči o "darovanju otoka Mauna kojem se sa istočne strane stere otok, koji se na hrvatskom jeziku zove Vir", benediktinskom samostanu Svetog Krševana u Zadru. Vir se tu ujedno i prvi put spominje kao otok, a ne poluotok kao u ranijim podacima. Od 1102. godine, na temelju "Pacta Convente" ovaj kraj pripada Hrvatsko - Ugraskom Kraljevstvu, te Nin čije je i Vir područje pripao je navedenoj dinastiji sve do vremena mletačke uprave. Venecija je imala velika nastojanja da zavlada obalom Jadrana, prvenstveno gradom Zadrom s kojim je gajila povijesno rivalstvo. Pri jednom od napada na Zadar, 1313. godine., condottiere Almacije de Limolis iz Katalonije u službi Venecije, izabrao je Vir za odmor tijekom napada. Na Vir se stacionirao s tisuću dobrih oružanika, tisuću pješaka s dugim kopljima i tisuću strijelaca te nakon osam dana krenuo sa Vira na pohod u Zadar koji je i osvojio. Vir je tako bio osvojen od Venecije. 1329. godine, Nin kao i ostali dalmatinski gradovi stavljaju se pod protektorat Venecije.
Virska Kaštelina - venecijanska utvrda
Prva teorija o izgradnji Virske Kašteline, utvrde na području Kozjaka, temelji se na iskazima Lucijana Marčića, koji u svojoj knjizi kaže: "Na otoku ima nešto zemlje i paše, koju su obrađivali stanovnici Vira. Inače je bila vlasništvo Mletaka, i oni su na njemu 1347. godine podigli tvrđavu Kozjak". Početkom 16. stoljeća, na ninskom području se javljaju Turci. U jednom od mnogobrojnih pohoda na ova područja, u strahu od pada Nina u ruke Turaka, lokalno stanovništvo odlučilo je porušiti Nin kako bi spriječili mogućnost osvajanja Nina i time stvaranja jakog uporišta Turcima za daljnja osvajanja. Nakon porušenja Nina, u Veneciji se 1502. godine raspravljalo o obnavljanju Nina odnosno izgradnje nove utvrde na Viru kao alternative. S obzirom da se Vir isticao kao vrlo važan punkt pri obrani od Turaka, u relacijama venecijanskih kapetana u Zadru tijekom 16. stoljeća, druga teorija o izgradnji Kaštelina datira iz tog vremena. Posljednja teorija o izgradnji Virske Kašteline tvrdi kako se izgradnja obavljala za vrijeme vladanja venecijanskih generalnih providura za Dalmaciju: Francesca Molina 1623.g. i Antonia Pisania 1626.g. Tome svjedoče ugrađeni grbovi njihovih familija iznad ulaznih vrata i domaće obitelji Grisogono.
U svakom slučaju, nesporno je da je utvrda služila za obranu od uskoka i Turaka, te kao sklonište za lokalno stanovništvo. Virska Kaštelina je imala dvije kule, zidana je na tri etaže. Na sjevernoj kuli sa zapadne strane vidljiv je krilati mletački lav, simbol Venecije. U donjem dijelu nalazi se osam puškarnica, isklesanih od kamena. Iznad ulaznih vrata južne kule su ugrađena tri različita grba, isklesana u tvrdom kamenu. Grbovi su pripadali mletačkim familijama Molin, Michiel i Grisogono.
Od 16. do 19. stoljeća
U vrijeme Turskih osvajanja, Vir je istican kao važno strateško središte za grad Nin i okolicu, međutim unatoč svojoj važnosti, pored neslaganja zadarskog vojnog zapovjednika, Kapetana Zadram pod čijom je glavnom komandom stajala i ninska posada, Vir se u 16. stoljeću daje u zakup. Generalni providur Grimani dodjelio je Vir kavaljeru Vidu Matasoviću koji se obvezao plaćati mletačkoj vladi osminu godišnjih prihoda, što je iznosilo oko 1500 lira godišnje. U to vrijeme, većina mjesta u zadarskom zaleđu je bila napupštena i raseljena, tako je primjerice i na Viru 1579. godine živjelo samo 36 osoba, dok je 1603. godine bilo 130 stanovnika. Tko su bili tadašnji stanovnici Vira još je nepoznato, jer se današnje stanovništvo počelo naseljavati od kraja 16. stolječa (Budije koji su došli iz Privlake).
Dne 16. listopada 1634. godine mletački dužd dodjeluje otok Vir obitelji Crnica, koji su se obvezali plaćati 200 dukata godišnje. Nekoliko godina poslije, Vuk Crnica otkupljuje otok. Obitelj Crnica je bila vojnička obitelj koja je za svoje zasluge u obrani ninskog područja dobila plemićkom titulom koja joj je dodjeljena od Venecije. Crnice su živjele na području Zadra i Vira gdje su imali i palaču na obali, gdje se nalazi današnja zgrada Općine Vir. Crnice su 1670. godine obnovile crkvu Sv. Nikole na Viru, čiji su temelji 1975. godine prekriveni asfaltom. U to vrijeme postepeno započima naseljavanje otoka sa današnjim stanovništvom, koje se prvenstveno bavilo stočarstvom i ratarstvom. Zanimljivo je da je obitelj Crnica zabranila izgradnju kuća u blizini mora te Vir nije poprimio karakterističnu formu ostalih naselja na otocima. Prema predaji, virani su htjeli da se selo formira ispod brežuljka, kod današnjeg svjetionika, radi zaštite od bure, međutim tako nešto je zabranio Crnica.
Krajem 18. stoljeća prilike na Viru se postepeno stabiliziraju te se formiraju dva nova zaselka Lozice i Torovi. U Lozice se prvo seli obitelj Žepina, nakon kojih sljede i obitelji Buškulića,Radovića i Olića. S druge strane, u Torove se naseljavaju obitelji Kapovića, Vučetića i Bašića. Vir je u tom periodu još oduvijek bio u vlasništvu obitelji Crnica, međutim mali dijelovi zemlje, prvenstveno kuće i okućnice u prešle u vlasništvo ostalih obitelji. U drugoj polovici 19. stoljeća, Vir dolazi u posjed obitelji Bakmaz. Prema prvoj predaji, Bakmazovi su otkupili otok Vir od obitelji Crnica, dok prema drugoj predaji, Crnica je izgubio u igri karata od Bakmaza te je kao naknadu predao vlasništvo otoka Vira. Do 1880. godine u spisima se ispisivalo ime Bakmaz za vlasništvo nad otokom, dok je nakon toga vođeno ime Obradović. Očito je da je nakon smrti Bakmaza Vir nasljedila njegova kćer Augusta Obradović i unuka Marija Obradović.
Otkup otoka
Na temeljima odluke austrijskih vlasti o ukidanju kmetstva, virani 1903. godine preko svojih opunomoćenika Ante Vučetića i Mate Subotića započinju pregovore sa potomcima obitelji Bakmaz o kupnji otoka za 89 obitelji koje su tada živjele na otoku. 5. kolovoza 1908. godine Augusta Obradović, rođena Bakmaz prodaje otok viranima. Otok je prodan 89 obiteljima za cijenu od 12000 kruna za 1/89 dijela. Iako je ugovor sačinjen 13. kolovoza 1908. godine, vidljivo je da je prva uplata bila 1903. godine, a otkup je završen 1914. godine. U čast tom događaju, na otoku Viru se svake godine na 13. kolovoza slavi tradicionalna "Virska Noć" najvažnija kulturno-zabavna manifestacija za vrijeme turističke sezone. 13. kolovoza 2013. godine svečano je postavljena i spomen ploča u čast tom događaju na kojoj stoji: "13. kolovoza 1908. godine virske obitelji, njih 89, otkupiše otok Vir od veleposjednika. Ostvarivši taj stoljetni san, ovaj otok posta njihov, te oni, dotadašnji koloni, postaviše temelj virske samouprave. Otok otkupiše ove obitelji: Babajko, Bašić, Begonja, Budija, Buškulić, Čepić, Ćepulo, Dabičić, Grlić, Gržeta, Kapović, Kera, Lavić, Liverić, Matešić, Olić, Orlić, Peruza, Radović, Rukavina, Subotić, Vučetić, Žepina. U čast tom događaju i u znak zahvalnosti našim precima, ovu ploču postavi Općina Vir"
Gospodarstvo
Glavna djelatnost na otoku je turizam. Lokalno stanovništvo bavi se još i stočarstvom, poljodjelstvom i ribarstvom.
Obrazovanje
Vir je osnovnu školu dobio krajem 19. stoljeća. U školsku godinu 1926./1927. bilo je upisano 129 učenika. Od školske godine 1945./1946. pa na dalje na Viru se izvodi nastava u dvije škole - u Selu i zaseoku Lozice. Te godine je u seoskoj školi bilo upisano 129 učenika, a u školi u Lozicama 57 učenika. Do 1975. godine na Viru je djelovala osmogodišnja škola, a od 1975. g. ukida se osmogodišnja škola te postaje četverogodišnja, a učenici od 5 do 8 razreda pohađaju Osnovnu školu Privlaka. Prvi dječji vrtić osnovan je 1994. godine od strane Općine Vir.
Kultura
Kulturno umjetničko društvo Sv. Ivan Vir započelo je s radom 1998. godine te ga čine tri sekcije: crkveni zbor, sekcija za maškare i folklorna sekcija. U folklornom dijelu programa igraju se stara virska kola i njeguje narodno pjevanje.
Šport
Prvi nogometni klub "Mornar" osnovan je 50-ih godina 20. stoljeća. Godine 1974. bio je formiran i košarkaški klub "Vir". Godine 1989. osnovan je boćarski klub "Vir" koji djeluje u prvoj županijskoj ligi. Na staroj tradiciji "Mornara", 1995. godine osnovan je nogometni klub "Vir" koji nastupa u županijskoj ligi.
Vanjske veze
🇻🇮
Le Samouraï
Le Samouraï (,, u Italiji prikazan pod naslovom Frank Costello faccia d'angelo je francusko-italijanski kriminalistički film snimljen 1967. u režiji Jean-Pierrea Melvillea, poznat kao jedno od najuticajnijih ostvarenja žanra, odnosno gangsterskog filma u historiji svjetske kinematografije.
Naslovni protagonist, čiji lik tumači Alain Delon, je Jef Costelo, profesionalni ubica koji obavlja naručene likvidacije za račun pariškog podzemlja, koristeći kako vlastiti smisao za organizaciju i preciznost, tako i alibije koje mu pruža djevojka (čiji lik tumači tadašnja Delonova supruga Nathalie Delon). Radnja prikazuje kako ga prilikom ubistva vlasnika noćnog kluba slučajno zapazi pijanistica (čiji lik tumači Cathy Rosier), a zbog čega postaje predmetom zanimanja policije, ali i vlastitih klijenata koji ga nastoje ušutkati kao mogućeg svjedoka.
Le Samouraï se često tumačio kao Melvlleov homage klasičnim hollywoodskim gangsterskim filmovima, odnosno žanru film noira, a što se najčešće može vidjeti kroz kostime i noćne klubove gdje se odvija radnja, i koji daleko više sliče američkim velegradovima nego modernoj francuskoj prijestolnici. Melville je, sa druge strane, te motive osuvremenio kroz reference na Zapadu tada prilično popularnu orijentalnu filozofiju i kulturu (uključujući znameniti, inače, izmišljeni citat iz samurajskog Kodeksa bušido koji se pojavljuje na početku), ali i kroz prikaz protagonista koji, iako se nalazi sa druge strane zakona, posjeduje vlastiti kodeks ponašanja koji od njega traži materijalna, fizička i druga odricanja, uključujući i vlastiti život. Delonu, koji je tada uživao vrhunac popularnosti, uloga fizički atraktivnog, ali hladnokrvnog protagonista, je bila jedna od najboljih i najpoznatijih u karijeri.
Le Samouraï je danas poznat i po tome što je poslužio kao uzor brojnim kasnijim sineastima, koji su mu odavali eksplicitni i implicitni homage. Među njima se ističe Walter Hill sa filmom Vozač iz 1978. godine, odnosno John Woo sa znamenitim hongkonškim filmom The Killer iz 1989. godine. Lik Jefa Costela se također navodi i kao jedna od inspiracija za Agenta 47, protagonista serije video-igara Hitman.
Barrio Acosta Lagunes, Cazones de Herrera
Barrio Acosta Lagunes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Cazones de Herrera.
Kungsbackaån
Kungsbackaån je rijeka na zapadu Švedske duga 45 km.
Barrio Acosta Lagunes, Cazones de Herrera
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 580 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Kungsbackaån
Geografske karakteristike
Kungsbackaån izvire sjeverno od Kungsbacka u Grofoviji Halland, od tamo teče prema jugu do ušća u Tjesnac Kattegat.
Sie fanden eine Heimat
Sie fanden eine Heimat, u međunarodnoj distribuciji poznat kao The Village je švicarsko-britanski crno-bijeli film snimljen 1953. u režiji Leopolda Lindtberga. Radnja je smještena u planinsko selo u Švicarskoj, gdje je osnovano eksperimentalno sirotište koje zajedno pohađaju ratna siročad iz različitih evropskih zemalja. Radnja prikazuje probleme koji nastanu kada se među siročadi nađu Nijemci, ali i nakon što vlasti komunističke Poljske odluče odustati od eksperimenta. Sie fanden eine Heimat je premijerno prikazan na Kanskom festivalu, a na Berlinaleu je osvojio Brončanog medjveda.
Les Demoiselles de Rochefort
Les Demoiselles de Rochefort je francuski filmski mjuzikl snimljen 1967. godine u režiji Jacquesa Demyja, koji se smatra jednim od najpopularnijih ostvarenja tog žanra u evropskoj kinematografiji u drugoj polovici 1960-ih.
Naslovne protagonistice, koje tumače sestre Catherine Deneuve i Françoise Dorléac, su dvije sestre - učiteljica plesa i pijanistica - koje žive u Rochefortu. Radnja prikazuje kako dolazak trupe zabavljača izaziva niz ljubavnih peripetija kada se nekoliko muškaraca zagleda u njih.
Demy, koji je prije toga bio postigao veliki uspjeh sa mjuziklom Šerburski kišobrani, je radnju filma smjestio Rochefort prije svega zato što je smatrao da je jedino njegov glavni trg dovoljno velik za spektakularne plesne scene. U samom filmu, pak, važnu ulogu igra i pokretni most, jedan od rijetkih danas sačuvanih u svijetu, koji je velikim dijelom i zbog samog filma postao lokalna znamenitost. Demy je scenario, odnosno priču, zamislio tek kao okvir za niz plesnih i muzičkih brojeva u kojima se koriste elementi nadrealizma, ali i odaje počast klasičnim hollywoodskim mjuziklima. U tu je svrhu Demy angažirao i slavnog hollywoodskog plesača i glumca Genea Kellyjaj koji tumači lik američkog turista, a radi koga je namjerno odgodio produkciju dvije godine, sve dok Kelly nije postao dostupan. Les Demoiselles je, pak, okupio i neke od tada najvećih francuskih filmskih zvijezda, iako su za pjevačke točke, osim Danielle Darieux, korišteni playback pjevači.
Film se također odlikovao izuzetnom vedrinom, za razliku od sjetnih Kišobrana, te je zbog toga postigao veliki uspjeh. Sa druge strane, njegova postprodukcija je bila obilježena velikom tragedijom; nekoliko mjeseci nakon premijere, Dorléac je tokom puta u London, gdje je trebala dosnimiti glasove za englesku verziju filma, doživjela prometnu nesreću u kojoj je živa izgorjela.
Peritonitis
Peritonitis je upala peritoneuma, serozne membrane koja oblaže abdominalnu šupljinu i unutarnje organe. Može biti generaliziran ili lokaliziran. Često je rezultat rupture (prsnuća) šupljeg organa, abdominalne traume ili upale crvuljka ili nekog neinfektivnog procesa.
Bol u abdomenu i osjetljivost
Mjesto gdje se javlja bol ovisi od lokacije upaljenog organa (upala crvuljka ili divertikulitis) ili može biti prisutna osjetljivost cijelog abdomena kod difuznoga peritonitisa. Bol često počinje kao slabo lokalizovana difuzna bol u središnjem dijelu abdomena da bi se tokom razvoja upalnog procesa bol lokalizirala na mjestu upaljenog organa. Tipičan je primjer pomjeranja boli od pupka (visceralni bol, bol organa) prema desnoj preponskoj regiji gdje se bol javi na mjestu kontakta upaljenog crvuljka s peritoneumom (somatski bol). Peritonitis je primjer za akutni abdomen.
La Salle, Minnesota
La Sal je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 87, što je 3 (-3,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Peritonitis
Inficirani peritonitis
Najčešći uzrok peritonitisa je perforacija dijela gastrointestinalnog trakta. Primjeri su distalna perforacija jednjaka (Boerhaaveov sindrom), želuca (peptički ulcus, rak želuca), dvanaesnika (peptički ulkus) i ostalih crijeva (upala crvljka, divertikulitis, Meckelov divertikulum, upalna bolest crijeva, infarkt crijeva, strangulacija crijeva, kolorektalni rak, mekonijum peritonitis) ili žučnog mjehura (holecistitis). Drugi mogući razlog je trauma, ingestija stranog tijela (kost ribe, čačkalica, staklo), perforacija endoskopom ili kateterom, curenje anastomoze crijeva nakon hirurškog zahvata. U zadnjem slučaju bol u abdomenu i paralitički ileus se smatraju se normalnim posljedicama operativnog zahvata u domeni abdominalne hirurgije. Kod većine slučajeva perforacije šupljeg organa miješane bakterije su izolirane, najčešće gram negativni bacili kao što je Esherichia coli i anaerobne bakterije (naprimjer. Bacteroides fragilis). Fekalni peritonitis podrazumijeva prisutnost fecesa (stolice) u peritonealnoj šupljini. Događa se nakon traume i hirurških intervencija na debelom crijevu.
Ozljeda peritoneuma i bez ozljede šupljeg organa može biti razlog peritonitisa zbog ulaska mikroorganizama u peritonealnu šupljinu. Primjeri su povrede, hirurške rane, ambulantna peritonealna dijaliza, intraperitonealna kemoterapija. I ovdje imamo miješane infekcije a najčešći uzročnik je Staphylococcus aureus, ali i drugi koagulaza negativni stafilokoki. Čak i gljivice kao što je Candida mogu biti uzročnici.
Neinfektivni peritonitis
Curenje sterilnih tjelesnih tekućina u peritoneum kao što je krv (endometrioza, tupa trauma trbuha, vanmaterična trudnoća), želudačnog soka (čir želuca), žuči (biopsija jetre, povreda žučnih vodova, mokraće (povrijede zdjelice), pankreasni sok (pankreatitis) izaziva najprije sterilni peritonitis koji se može naknadno inficirati u slijedećih 24 do 48 sati.
Dijagnoza
Dijagnoza se nazira na kliničkim manifestacijama opisanim u ranijem tekstu. Ako je sumnja na peritonitis jasna hirurška intervencija se obavlja bez daljnih pretraga. Leukocitoza, hipokalemija, hipernatremija i acidoza mogu biti prisutne mada nisu specifični nalazi za peritonitis. Isto važi za proširene vijuge crijeva na rendgenskom snimku. Rendgenski snimak može pokazati pneumoperitoneum (vazduh u peritonealnoj šupljini) što je znak da postoji perforacija šupljeg organa. Ultrazvučni pregled i CT mogu otkriti različite izvore abdominalnog bola. Ako postoji sumnja, peritonealna lavaža ili eksplorativna laparoskopija mogu otkriti razlog postojanje i uzrok peritonitisa. Kod postojanja ascita paracenteza može otkriti peritonitis ukoliko se nađu leukociti u dobijenoj tekućini. Antibiogram ove tekućine može utvrditi uzročnika bolesti.
Tretman
Zavisno od stadijuma, tretman obuhvata sljedeće: Opšte mjere potpore kao što je rehidratacija intravenskim otopinama i korekcija poremećaja elektrolitne ravnoteže.
Antibiotici se obično daju intravenski, esto se daje i više antibiotika širokog spektra. Kada se izolira uzročnik terapija se daje prema antibiogramu.
Spoljašnje veze
•	Peritonitis disease causes, treatment •	Article on peritonitis at AllRefer.com •	Genuit T and Napolitano L. 2004. Peritonitis and Abdominal Sepsis at Emedicine.com •	Peritonitis at HealthSquare.com
Man on a Tightrope
Man on a Tightrope, poznat i pod naslovom Salto mortale, je američki crno-bijeli film snimljen 1953. godine u režiji Elije Kazana. Temelji se na romanu Neila Patersona, koji je, pak, bio inspiriran tada aktualnim hladnoratovskim zbivanjima, odnosno nedavnim bijegom istočnonjemačke trupe Circus Brumbach na Zapad. Radnja je, pak, smještena u Čehoslovačku nedugo nakon dolaska komunista na vlast. Protagonist, koga tumači Fredric March, je vođa i bivši vlasnik nacionaliziranog cirkusa koji trpi svakojaka poniženja od vlasti prije nego što se odluči na spektakularni bijeg. Film je snimljen na lokacijama u Zapadnoj Njemačkoj, a u nekim od scena su sudjelovali stvarni pripadnici Circusa Brumbach. Kazan je film snimio u jeku antikomunističke histerije u SAD, tokom koje su se zbog navodnih ili stvarnih pro-sovjetskih simpatija njegovi brojni kolege našli na Hollywoodskoj crnoj listi. Vjeruje se da je Kazan, koji je u mladosti neko vrijeme koketirao sa komunizmom, nastojao od njega maksimalno ograditi te zato snimio eksplicitno antikomunistički film.
El Carrizal, Zimapán
El Carrizal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Zimapán.
Forno Casale, Roma
Forno Casale je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 702 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 53 m.
Bolji život: Novogodišnji specijal
Bolji život: Novogodišnji specijal je jugoslovenski televizijski film iz 1987. godine scenario je pisao Siniša Pavić.
Andromeda
Andromeda ima više značenja, a najčešća su:
Andromeda može imati i druga značenja.
Heksaciklinol
Heksaciklinol je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 416,464 Da.
Ojos de Rana, Romita
Ojos de Rana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Romita.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 234 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1760 m.
Nahuajirachi, Guachochi
Nahuajirachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2202 m.
Ilirska Bistrica
Ilirska Bistrica (talijanski: Villa del Nevoso, njemački: llyrisch Feistritz) je grad od 4.463 stanovnika u Sloveniji, administrativni centar Občine Nova Gorica na jugozapadu zemlje.
Geografija
Ilirska Bistrica spada u povijesnu pokrajinu Juliju, a leži u kotlini rijeke Reke i duž padina planine Snežnik pored granice sa Hrvatskom. Udaljena je oko 38 km od Rijeke, 71 km Ljubljane i 47 km od Trsta.
Historija
Nad gradom i danas dominira gradina (njemački: Feistritz) ona je izgrađena kao utvrda za zaštitu puteva u Julia carsica pred kraj Rimskog Carstva. Dolaskom Franaka u IX st. i uspostavom feudalnog režima Bistricom vladaju germanski feudalci, da bi došla pod vlast Habsburgovaca pod čijom je vladavina sve do 1918. s osmogodišnjim prekidom s Napoleonovim osvajanjem početkom XIX st. i stvaranja Ilirske provincije. Pa otud i pridjev Iirska uz naziv Bistrice. Za srednjeg vijeka kasnoantička utvrda je obnovljena kao tipični burg, ispod kojeg su se razvila dva naselja; Bistrica kao naselje zanatlija i Trnovo kao naselje seljaka. Ta dva naselja spojila su se u jedinstvenu cjelinu tek 1927. kada je bila u sastavu pokrajine Julija (Venezia Giulia) pod Kraljevinom Italijom, da bi aneksijom Julije Jugoslaviji od 1945. pripala Sloveniji.
260px|thumb|left| [[Janez Vajkard Valvasor|Valvasorov crtež utvrde Gradina]]
El Cirul, Arteaga
El Cirul je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 466 m.
Tuxpilla, Tuxpan
Tuxpilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tuxpan.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Benic, Galda de Jos
Benic je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Galda de Jos.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 508 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 309 m.
Vâlcele, Vâlcele, Olt
Vâlcele je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Vâlcele.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1097 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 124 m.
Ixtlahuaca Barrio, Chignahuapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2835 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2272 m.