cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trsteno
Politika
Glavno tjelo koje upravlja mjestom je Mjesni odbor (MO). Broji 7 članova. Dugogodišnji predsjednik je bio iz redova HDZ-a od 2002.-2010. godine. Trenutačni predsjednik je iz redova HSS-a.
Znamenitosti i spomenici
lijevo|mini|250px|Trsteno iz Arboretuma mini|desno|280px|Trsteno
Gospodarstvo
Mještani Trstenog su se tradicionalno bavili pomorstvom. Danas je naselje u kojem je najrazvijenija grana gospodarstva turizam, iako je to naselje koje nema hotel, razvijena je uslužna djelatnost iznajmljivanja privatnih soba i apartmana. Uz turizam Trstenjani se bave i ugostiteljstvom, poljodjelstvom, ribarstvom i trgovinom.
Stanovništvo
Prema popisu stanovnika iz 2011. godine u Trstenom obitavaju 222 stanovnika, većinom Hrvata katoličke vjeroispovjesti.
MEE (psihodelik)
MEE (psihodelik) je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 253,337 Da.
2020
alt=|lijevo|mini|271x271piksel|Pandemija covid 19.
Januar/Siječanj
mini|220px|† UIA Fligth 752 mini|left|100px|† [[Kobe Bryant]] mini|250px|Provera za novi virus u Pekinškom metrou
Februar/Veljača
mini|150px|left|[[Brexit: EU27]] mini|150px|[[Zoran Milanović]]
Mart/Ožujak
mini|250px|Milanski kolodvor
Maj/Svibanj
mini|200px|Požar u Minneapolisu
Jun/Juni/Lipanj
mini|250px|Slogan [[Black Lives Matter u Washingtonu]] mini|200px|Unutrašnjost ruskog vojnog hrama
Jul/Juli/Srpanj
mini|200px|[[Dalmatia Tower u Splitu]]
Avgust/August/Kolovoz
mini|250px|Razorena luka u Bejrutu mini|180px|Protesti u Belorusiji
Septembar/Rujan
mini|200px|Potpisivanje u Beloj kući
Oktobar/Listopad
mini|240px|Novi sukob u Nagorno-Karabahu mini|100px|† [[Amfilohije Radović|Amfilohije]]
Novembar/Studeni
mini|200px|Elektorski glasovi u SAD mini|150px|left|† [[Diego Maradona]]
Decembar/Prosinac
mini|150px|Ishod azersko-jermenskog sukoba
Deri
Deri se može odnositi na;
Hope Davis
Hope Davis (23. mart 1964 -) je američka glumica, koja je uglavnom nastupala u dramskim filmovima kao što su About Schmidt, Arlington Road, Flatliners, Mumford, American Splendor, The Lodger i Next Stop Wonderland.
Driftvud
Driftvud se može odnositi na
Eyroles
Erol je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Nion.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 17 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,75 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 600 metara (maksimalnoj 805 m, a minimalnoj 380 m).
Bitka za Budimpeštu
Bitka za Budimpeštu je bila opsada tokom Drugog svetskog rata koja je trajala od 29. decembra, 1944. do 13. februara, 1945, u kojoj su snage Crvene armije osvojile Budimpeštu, iz ruku nemačkih SS, i Mađarskih snaga. Ovo je bila jedna od najkrvavijih opsada ovog rata, uporediva po broju žrtava sa opsadama Berlina i Staljingrada.
Opšta situacija
Krajem 1944, Mađarska je bila saveznik Nemačke, i za Nemačku je bila bitna i u političkom i u ekonomskom smislu - nemačkoj industriji su bila potrebna mađarska nalazišta nafte kod jezera Balaton.
Avdo Palić
Avdo Palić (4. april 1958 - 5. septembar, 1995?) je bio pukovnik Armije Bosne i Hercegovine i glavno komandujući odbrane Žepe tokom rata u Bosni i Hercegovini. Palić je zarobljen i ubijen nakon pada Žepe 1995. godine. Palićevi posmrtni ostaci ekshumirani su iz masovne grobnice u novembru 2001. godine ali nisu bili identificirani do augusta 2009. godine.
Avdo Palić rođen u mjestu Krivača kod Han Pijeska. Tokom studija u Sarajevu upoznao je svoju suprugu Esmu iz Žepe. Prije rata žive u Vlasenici gdje Avdo zaposlen kao nastavnik u lokalnoj srednjoj školi. Za bajram 1992. godine Avdo i Esma putuju u Žepu u posjetu rodbini. U međuvremenu Avdin otac Murat je preminuo od srčanog udara nakon protjerivanja is Krivače na putu za Srebrenicu.
U međuvremenu počinje rat na BiH. Avdo Palić ostaje u Žepi i organizuje otpor bosanskosrpskim snagama. Slijedeće tri i po godine branioci Žepe pružaju žestok otpor nadmoćnijem neprijatelju. Tokom rata Avdo i Esma su se vjenčali. Esma je rodila dvije kćerke, Semru i Nejru.
Matt LeBlanc
Metju Stiven „Met“ Leblank (Njuton, Masačusets, SAD, 25. jul 1967) je američki glumac, najpoznatiji po ulozi Džoija Tribijanija u TV serijama „Prijatelji“  i Džoi.
Detinjstvo i školovanje
Rođen je u Njutonu, Masačusets. Po majci Pet Grosman je italijanskog porekla, a po ocu Polu Leblanku je irskog, engleskog, holandskog i francuskog porekla. Pošto je završio severnu srednju školu u Njutonu, upisao se na "Ventvort" tehnološki institut, ali ga je napustio posle prvog semestra.
Avdo Palić
Na pregovorima o evakuaciji civila iz tzv. zaštićene zone Žepa 27. jula 1995. godine, u ukrajinskom kampu UNPROFOR-a na Bokšanici kod Žepe, zajedno s Palićem, su na prevaru zarobljeni i Mehmed Hajrić i Amir Imamović, članovi ratnog Predsjedništva Žepe. Njihova tijela ranije su identificirana i ukopana u haremu Ali-pašine džamije u Sarajevu. Palić je iz Žepe odveden 4. avgusta u tajni vojni zatvor u Bijeljini, odakle ga je 5. septembra 1995. godine, po naređenju Glavnog štaba Vojske RS, na razmjenu zarobljenika odveo kapetan Dragomir Pećanac i pripadnik VRS Željko Mijatović.
Upravo se taj datum, 5. septembar smatra danom kada je ubijen, iako lokacija na kojoj se to dogodilo nije poznata. Prema nalazima, odnosno na osnovu posmrtnih ostataka Palića, zaključeno je kako je najvjerovatnije ubijen pucnjem u glavu. Pretpostavlja se da mu je pucano s leđa.
Palićevi posmrtni ostaci ekshumirani su iz masovne grobnice u novembru 2001. godine u Vragolovima kod Rogatice, zajedno sa ostacima još osam žrtava. Potraga za kostima je trajala 14 godina. Masovnu grobnicu u Vragolovima 2001. godine otkrio je Jusuf Karahmet, nekoliko mjeseci nakon što se vratio svojoj kući. Ekshumacija je obavljena 3. novembra iste godine. Ekshumirano je devet kompletnih tijela, a dvije lobanje nađene su nekoliko metara van grobnice. U Palićevom slučaju uzorak nije bio "genetski dovoljno dobar", zato je pri prvom podudaranju s uzorcima krvi u ICMP-jevoj bazi pokazana podudarnost s Palićevom sestrom i djecom u svega 22 posto. Nakon neuspješne DNK analize Palić je ukopan na mezarje u Visokom, pod oznakom NN. Druga analiza DNK je obavljena u augustu 2009. godine i sa preciznošću od 99,99 posto dokazuje da je riječ o skeletnim ostacima Avde Palića.
Bitka za Budimpeštu
Opkoljavanje Budimpešte
29. oktobra, 1944, Crvena armija je počela ofanzivu prema Budimpešti. Više od 1.000.000 vojnika se podelilo u dve operativne manevarske grupe, koje su jurile prema gradu, sa ciljem da ga odseku od ostatka nemačkih i mađarskih snaga.
7. novembra, 1944, sovjetske snage su ušle u istočna predgrađa Budimpešte, na 20 kilometara od starog grada. Neobična je činjenica da je vrlo malo stanovnika želelo da napusti grad.
Matt LeBlanc
Karijera
Glumio je u nekoliko bioskopskih i TV filmova: "Anything to Survive", "The Killing Box", "Red Shoe Diaries 3: Another Woman's Lipstick", "Reform School Girl", "Ed", "Red Shoe Diaries 7: Burning Up", "Izgubljeni u svemiru", "Lookin' Italian", "Čarlijevi anđeli", "All the Queen's Men" i "Čarlijevi anđeli: Totalno zagušenje".
Privatni život
U novembru 1998. godine se verio sa manekenkom Melisom Maknajt, a 3. maja 2003. godine, njih dvoje su se venčali na Havajima. 8. februara 2004. godine, par je dobio ćerku Marinu Perl Leblank. Devojčici je dijagnostikovan redak moždani poremećaj, koji izaziva povremene napade. Par je počeo da živi odvojeno u januaru 2006. godine, posle "bliskog kontakta", koji je Met imao sa striptizetom na odmoru u Britanskoj Kolumbiji. Prijateljski su se razišli, zahtev za razvod braka je podnet 30. marta 2006. godine, i 20. septembra iste godine, brak je okončan.
Bitka za Budimpeštu
Opkoljavanje Budimpešte
19. decembra, nakon neophodnog predaha, Crvena armija je nastavila ofanzivu. 26. decembra, Sovjeti su zauzeli put koji spaja Budimpeštu sa Bečom, i time je grad opkoljen.
Budimpešta je bila važan cilj za Staljina. Bližila se Konferencija na Jalti, i Staljin je želeo da pokaže svoju punu moć Čerčilu i Ruzveltu. Stoga je izdao direktivu generalu Rodionu Malinovskom, u kojoj mu je naredio da osvoji grad što je pre moguće.
29. decembra 1944, napadni klinovi Trećeg ukrajinskog fronta, koji je nakon Batinske bitke napredovao desnom stranom Dunava, odsekli su Budimpeštu sa zapada, čime je Budimpešta opkoljena. Istog dana, Malinovski je poslao dva emisara, kako bi pregovarali o predaji grada. Emisari se nikada nisu vratili. Ova činjenica je predmet spora između nekih sovjetskih i nemačkih i mađarskih istoričara. Neki smatraju da su emisari namerno ubijeni, dok drugi veruju da su greškom upucani dok su se vraćali. U svakom slučaju, sovjetski komandanti su ovo smatrali aktom odbijanja predaje, i naredili su početak opsade.
Početak opsade, i prva nemačka ofanziva
Ofanziva je počela u istočnim predgrađima, napredujući kroz Peštu, a velike centralne avenije su olakšavale napredovanje. Odbrana grada je pokušala da uspori sovjetsko napredovanje. Na kraju su se povukli, kako bi skratili svoje linije odbrane, i nadajući se da će iskoristiti brdski teren Budima.
1. januara, 1945, Vermaht je započeo Operaciju Konrad, kojom je pokušao da organizuje proboj iz Budimpešte na zapad kroz brdoviti teren severno od Budimpešte. Istovremeno, 4. SS oklopni korpus, privučen za ovu svrhu sa Visle, kernuo je u prodor sa zapada prema Budimpešti, u pokušaju da se spajanjem napadnih klinova probije sovjetski obruč.
3. januara, 1945, sovjetska komanda je poslala još četiri divizije u pomoć, i zaustavila je ofanzivu na manje od 20 kilometara severno od Budimpešte. 12. januara, 1945, Vermaht i Vafen-SS su bili primorani na povlačenje - Operacija Konrad nije uspela.
Pojačavanje borbi
Međutim, nestašice hrane su bile sve veće, i vojnici su morali da se sami snalaze za hranu - neki su čak jeli svoje konje.
Ubrzo su se sovjetske trupe našle u sličnoj situaciji onoj u kojoj su bili Nemci kod Staljingrada. Ipak, Sovjeti su uspeli da iskoriste prednost urbanog terena, intenzivno se oslonivši na snajpersku borbu. Ekstremne temperature su imale velikog uticaja na nemačke, a posebno na mađarske vojnike, koji su počeli da dezertiraju u značajnom broju. Borbe su se proširile čak i na gradsku kanalizaciju, jer su je i nemačka i sovjetska strana koristile za kretanje trupa. Šest sovjetskih marinaca je čak uspelo da uđe u dvorac na brdu, ostavši tamo nekoliko sati, i zarobivši nemačkog oficira, pre nego što su se vratili na svoje linije, ponovo podzemnim putem. Međutim ovolika mobilnost je bila retka, jer su kanalizaciju koristile i nemačke i mađarske trupe, kojima je lokalno stanovništvo pružalo pomoć u vidu vodiča.
Sredinom januara, sovjeti su zauzeli ostrvo Čepel, zajedno sa vojnim fabrikama koje su još uvek proizvodile Pancerfauste i granate. U međuvremenu, u Pešti se za branioce pogoršavala situacija.
17. januara, 1945, Hitler je prihvatio povlačenje svih preostalih trupa iz Pešte i pokušaj da se odbrani Budim. Svih pet mostova preko Dunava su bili zakrčeni saobraćajem - evakuisali su se vojnici, ranjenici i civili. 18. januara, 1945, nemačke snage su srušile pet prelepih mostova, uprkos protestima mađarskih oficira.
Druga nemačka ofanziva
20. januara, 1945, Vermaht i Vafen-SS su započeli drugu veliku ofanzivu, ovog puta južno od grada, napravivši rupu od 20 kilometara u sovjetskim linijama, napredujući prema Dunavu, i preteći sovjetskim linijama snabdevanja.
Staljin je naredio svojim snagama da drže položaje po svaku cenu. Dva armijska korpusa koja su bila određena da napadnu Budimpeštu su brzo preusmerena južno od grada, kako bi zaustavila nemačku ofanzivu. Na kraju, Vafen-SS trupe, koje su došle na manje od 20 kilometara od grada, nisu bile u stanju da nastave ofanzivu usled zamora, i lošeg snabdevanja. Branioci Budimpešte su tražili dozvolu da pokušaju da napuste grad, i pobegnu iz obruča, ali Hitler je odbio.
28. januara, 1945, nemačke trupe više nisu mogle da drže svoje položaje, i bile su prinuđene na povlačenje. Napad je predstavljao poslednji pokušaj Vermahta da izvrši strateški manevar. Do kraja rata, Nemci će biti u stalnoj defanzivi. Sudbina odbrane Budimpešte je bila zapečaćena.
Bitka za Budim
Za razliku od Pešte, koja je na ravnici, Budim je na brdovitom terenu. Ovo je braniocima omogućilo da postave artiljeriju i utvrđenja iznad napadača, što je u velikoj meri usporilo sovjetsko napredovanje. Glavno utvrđenje Gelerd brdo su branile elitne SS trupe, koje su uspešno odbile nekoliko sovjetskih napada. u blizini, sovjetski i nemački vojnici su se borili za gradsko groblje, često se boreći oko grobnica, koje je artiljerijska vatra otvorila.
6. februara, 1945, Gelerd brdo je konačno palo, posle žestokog sovjetskog napada, izvedenog sa tri strane istovremeno. Borbe su trajale šest nedelja. Sovjetska artiljerija je sada konačno mogla da dominira celim gradom, i da tuče po položajima preostalih trupa sila Osovine, koje su se koncentrisale na manje od dva kvadratna kilometra, i patile od loše ishrane i bolesti (dnevna sledovanja su bila svedena na 150 grama hleba i mesa od zaklanih konja). Uprkos svemu, branioci su odbili da se predaju, i branili su svaku ulicu i kuću.
Nakon osvajanja južne železničke stanice, posle dvodnevnih krvavih borbi, Sovjeti su napredovali ka „Dvorac brdu“. 10. februara, 1945, nakon žestokog napada, sovjetski marinci su uspostavili mostobran na ovom brdu.
Pokušaj bega
Usled tako beznadežne situacije, general Karl Fefer-Vildenbruh je odlučio, uprkos Hitlerovim naređenjima, da pokuša bekstvo iz obruča.
Nemačke i mađarske snage, sa određenim brojem civila, su iskoristile maglu, i pokušale beg u tri talasa. Prvi talas je uspeo da iznenadi svojetske vojnike i artiljeriju, i veliki broj njih je uspeo da pobegne. Drugi i treći talas nisu bili te sreće, jer je sovjetska artiljerija imala vremena da zagradi oblast, i tuče po bežećoj vojsci. Uprkos sovjetskoj vatri i velikim gubicima, 10.000 ljudi je uspelo da se domogne šumovitih brda severozapadnood Budimpešte, i pobegne prema Beču.
Duško Lokin
Duško Lokin ( Zadar, 1943.) je hrvatski pjevač.
Bitka za Budimpeštu
Posledice
Dana 13. februara 1945, preostali branioci su se konačno predali. Budimpešta je ležala u ruševinama, više od 80 posto zgrada je bilo srušeno ili oštećeno, a istorijske znamenitosti, poput zgrade Mađarskog parlamenta su ležale u ruševinama. Svih pet mostova preko Dunava je bilo uništeno. Oko 40.000 civila je poginulo, a nepoznat je broj onih koji su umrli od gladi i bolesti. Masovna silovanja žena između 10 i 70 godina starosti su bila uobičajena.
Duško Lokin
Životopis
Brat je poznatog profesora ekonomije Branimira Lokina.
Bitka za Budimpeštu
Posledice
Za Vermaht je opsada Budimpešte predstavljala poslednju veliku operaciju na južnom frontu. Ova bitka je u još većoj meri iscrpla redovnu vojsku, a posebno Vafen-SS.
Duško Lokin
Životopis
Manje je poznato da je do 17. godine bio i uspješnim športašem. Sa 17 godina je igrao nogomet u 2. ligi, a kao rukometaš je bio pozvan u jugoslavensku juniorsku reprezentaciju.
Curly Sue
Curly Sue (naslov preveden kao Kovrčava Sue) je američka filmska komedija snimljena 1991. u režiji Johna Hughesa. Njeni protagonisti su varalica Bill Dancer (čiji lik tumači Jim Belushi) i djevojčica Sue (koju tumači Alisan Porter) koja mu pomaže u sitnim prevarama kojima zarađuju za život.
Monte Titano
Monte Titano (prevedeno Planina Titana) je planina na Apeninskom poluotoku pored istočne obale Jadranskog mora.
Duško Lokin
Životopis
Poznat je kao samostalni glazbenik, no prije je pjevao u sastavu Kondori, zajedno sa Zoranom Kravarom (kasnije profesorom na Filozofskom fakultetu) koji je svirao na gitari i sa Vedranom Božićem koji je svirao na klaviru.
Curly Sue
Film je doživio uglavnom loše kritike, a nakon njega se John Hughes posvetio isključivo produciranju filmova.
Duško Lokin
Životopis
Sa Kondorima je svirao po plesnjacima, a 1969. je sa Kondorima imao veliku uspješnicu Draga Marija.
Diskografija
Do danas je prodao preko 5 milijuna nosača zvuka.
Danmor
Danmor se može odnositi na
Monte Titano
Geografske karakteristike
Monte Titano je sa svojih 739 m najviša točka Republike San Marino, on se uzdiže istočno od zadnjih kuća, grada San Marina.
Planina u historiji
Prema legendi o osnivanju San Marina, na ovoj planini je Sveti Marin u 14. vijeku osnovao svoju pustinju koja je u 8. vijeku prerasla u samostan. Planina je pružala izvrstan pogled okolice i tako postala presudna za opstanak Republike San Marino. Zbog tog je ona na njoj izgradila fortifikacijske objekte; tornjeve, zidine i bastione - znane kao Tre torri (Tri tornja San Marina).
Od tri tornja na vrhovima Monte Titana najstariji je Guaita (ili Rocca), izgrađen u 11. vijeku. Toranj je stekao slavu kao neosvojiv, što je unaprijed obeshrabrilo mnoge potencijalne osvajače grada. Tokom križarskih ratova u 13. vijeku, izgrađen je drugi toranj, Cesta (na najvišem vrhu), a treći najmanji - Montale, na posljednjem vrhu brda, krajem 13. vijeka.
Ta tri tornja postali su simboli San Marina, te se nalaze na zastavama i grbovima Republike i grada San Marina.
Planina danas
Historijski centar grada San Marina i Monte Titano su 2008. uvršteni na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao rijedak primjer očuvane arhitektonske baštine i male srednjovjekovne republike, koju nije narušio i ugrozio industrijski razvoj.
Bitka za Budimpeštu
Posledice
Za sovjetske snage, opsada Budimpešte je predstavljala finalnu probu pred bitku za Berlin. Pobeda im je takođe otvorila put ka Beču, koji je pao dva meseca kasnije.
Everson
Everson se može odnositi na
Rafael
Rafael, pravog imena Raffaello Santi da Urbino, bio je talijanski slikar i arhitekt Visoke renesanse.
Bio je učenik kod svog oca zlatara i kipala Giovannija Santija. U početku slika svoje prve Bogorodice, a dolaskom u Firencu na njega utječu toskanski majstori, te radi velike oltarne slike Bogorodice s djetetom, djelomice u pejzažnim ambijentima. U Rimu je boravio u službi papa i oslikao je tri odaje u Vatikanu freskama s povijesnim, mitološkim, alegorijskim i biblijskim temama. Kao graditelj je sljedbenik kasnog Bramanteova stila, a bio je upravitelj gradnje bazilike Sv. Petra.
U Rafaelovu slikarskom djelu došao je do punog izražaja duh visoke renesanse sa svojim zanosom za klasičnu harmoniju i idealnu ljepotu. Kao objektivna vrijednost u slikarskoj umjetnosti ostaju čistoća njegovih crteža, jasnoća kompozicije, vedrina kolorita i neposredna ljudska realizacija portreta. Rafael je izvršio golem utjecaj na svoje učenike i suradnike. Njegov crtež i kompozicija bili su uzor mnoštvu njegovih sljedbenika.
thumb|left|200px|[[Vječanje Djevice, 1504., ulje na platnu, 170x117 cm, Brera, Milano.]]
Firentinsko doba
Od jeseni 1504. Rafael boravi i radi u Firenci na svojim prvim slikama. Tu se upoznaje sa radovima ondašnjih slikara, Leonarda da Vincija, Andree del Sarta, Michelangela i Fra Bartolomea. U Firencu je došao sa namjerom da ostane nekoliko mjeseci i da prostudira radove tih slikara, međutim tu ostaje četiri godine i 21. travnja 1508. potpisuje pismo koje je poslao svom stricu sa "Rafaelo. Slikar u Firenci". U međuvremenu boravi na kratko u svom rodnom mjestu Urbino i u Perugiji. U tom vremenu nastaju njegove poznate slike o majci "Božijoj"; Madonna u zelenom (1505, Sveta Obitelj (1507), Vjenčanje Djevice (1504.).
Rimsko doba
thumb|Portet Pape Julija II., 1512., ulje na platnu, 63 × 40 cm, palača [[Pitti, Firenca.]]
Krajem 1508. po preporuci Bramantesa Rafael dobija poziv od pape Julija II. da dođe u Rim da bi ukrasio privatne odaje sa freskama u Vatikanu.
U Rimu dobija nalog za nalogom od pape, da freskama uljepša tri sale (Stance). Devet godina je radio na te tri Stanze u Vatikanu:
Godine 1511. Rafael upoznaje Michelangela koji je radio strop poznate Sikstinske kapele. Kroz poznanstvo sa Sebastijanom del Piombom, koji je također u to vrijeme radio u Rimu, Rafael se upoznaje sa venecijanskim slikarstvom. Kod svih fresaka koje je Rafael uradio za Vatikan, pomagali su mu učenici iz njegove radionice kao i ostali radnici koje je on angažovao.
Kod programa za Sala di Constantino za koju je Rafael napravio idejnu skicu očigledno je malo figura koje je on lično svojom rukom nacrtao, dalje izvođenje preuzeli su njegovi učenici od 1520. do 1524. Giulio Romano i Giovanni Francesco Penni.
Tokom radova na stancama umire papa Julije II. 21. veljače 1513. i Giovanni de Medici dolazi kao papa Lav X. na prijestolje 11. ožujka.
I novi papa je također bio privržen Rafaelu i nakon smrti Bramantea 11. ožujka 1514. proglašen je za nasljednika, i već 1. travnja te iste godine Rafael postaje arhitekt i izvođač radova.
Godine 1515. postaje konzervator antičkih monumenata u Rimu, a pri tom ga podržava njegov prijatelj Baldasare Kasfiglione, u studenom te godine kupuje Rafaelo kuću u Borgo.
Dana 20. travnja 1519. su prvih sedam tepiha koji su u Flamenskoj tkani, okačeni na zidove u "Sikstinskoj Kapeli".
Na veliki petak, 6. travnja 1520. u 37. godini života Rafael umire od neprekidne visoke temperature. Pogreb je izvršen sljedećeg dana uz veliku počast, a sahranjen je u Panteonu.
C17H19N5O
__NOTC__ Molekulska formula C17H19N5O se može odnositi na:
Campo di Carne, Latina
Campo di Carne je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3792 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Harmony, Rhode Island
Harmoni je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Roud Ajland.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 985.
Albanci
U Albaniji živi oko polovina ukupne albanske populacije (2.331.741), dok značajan postotak Albanaca živi na Kosovu (oko 1.600.000), severozapadu Makedonije (124.083),ili 14 % populacije drzave jugu Srbije (oko 20.000 u Preševskoj kotlini) i jugozapadu Crne Gore (31.163). Takođe, postoje tradicionalne albanske zajednice u mnogim zemljama, uključujući Tursku, Grčku i Italiju, kao i albanska dijaspora u Zapadnoj Evropi i Severnoj Americi.
Albanci govore albanskim jezikom (koji ima dva glavna dijalekta: gege i toske) i pišu latinicom. Pretežno su islamske veroispovesti (suniti i bektaši), sa značajnim postotkom hrišćana (pravoslavaca i rimokatolika) i ateista.
Ime
Sami sebe Albanci nazivaju Šćiptar, od reči šćip ili šćipri , što bi značilo „govoriti jasno, razumljivo“. Postoji i tumačenje po kojem Šćiptari znači sinovi orlova, a Šćiprija zemlja orlova, jer je shqipe odnosno shqiponjë albanska reč za orla.
Poreklo
Postoji više teorija o poreklu Albanaca. Albanci sebe smatraju naslednicima Ilira, drevnih stanovnika Balkana. Ovu teoriju podržava većina albanskih naučnika, kao i određen broj stranih naučnika, uključujući i neke srpske naučnike poput Cvijića. Drugi naučnici osporavaju ilirsko poreklo Albanaca, zaključujući da su oni narod indoevropskog porekla, kao i većina drugih evropskih naroda. Međutim, sama rasprava o poreklu Albanaca često izlazi izvan okvira nauke, prelazeći u domen politike.
Albanci se prvi put pominju u vizantijskim istorijskim izvorima u 12. veku, kada su već u potpunosti primili hrišćanstvo. Pre toga Ptolomej pominje grad Albanopolis na teritoriji današnje Kruje, u čijoj okolini živi pleme Albani. Međutim, iako postoji kontinuitet albanskog etnonima, ne postoje pouzdani dokazi o etničkom kontinuitetu.
Srednji vek
thumb|desno|250px|Albanci u borbi sa Turcima Tokom srednjeg veka, Albanci su većinom bili hrišćani, a njihove oblasti su uglavnom bile pod vlašću Vizantije. Pod vizantijskim uticajem, Albanci su prihvatili grb sa dvoglavim orlom, koji je kasnije postao zvaničan grb Albanije. U 14. veku Albanci su živeli u okviru Dušanovog carstva, gde su bili priznat narod. Stefan Dušan je nosio titulu „car Srba, Grka, Bugara i Arbanasa”. U vreme otomanskih osvajanja, pojedini albanski vlastelini su se, zajedno sa srpskom i bosanskom vojskom, borili protiv turske vojske u Kosovskom boju.
Otomanski period
Albanci su zadržali svoje plemensko uređenje, ne dopuštajući Turcima da im se mešaju u njihove unutrašnje stvari i tradicije. U vekovima otomanske vladavine, plemena severne Albanije su živela u bliskim odnosima sa plemenima Crne Gore. Prema pisanju Marka Miljanova, Kuči, Belopavlići, Hoti, Piperi i Klimenti nisu predstavljali uvek dve grupe plemena, albansku i crnogorsku, već su se često zajedno borili protiv zajedničkog neprijatelja. Prema predanju, neka albanska i crnogorska plemena, npr. Krasnići i Vasojevići, imaju zajedničko poreklo.
Nakon Velike seobe Srba u Austriju 1690. godine, Albanci naseljavaju srpske oblasti Kosovo i Metohiju. U Otomanskom carstvu, Albansko stanovništvo je živelo administrativno podeljeno u četiri vilajeta: kosovskom, skadarskom, janjinskom i manastirskom (bitoljskom).
Borba za nezavisnost
thumb|desno|Albanske [[novine koje su izlazile u Bukureštu 1889.]] thumb|desno|Etnička distribucija Albanaca na Balkanu [[1898.]] U 19. veku dolazi do buđenja albanskog narodnog pokreta. 10. juna 1878. godine na sastanku u Prizrenu Albanci osnivaju Prizrensku ligu, koja je sa otomanskim vlastima vodila borbu za albanski jezik u školama i ujedinjenje albanskih oblasti u jedan autonomni Albanski vilajet. Porta je ovo odbila, i počeo je ustanak 1879. kojim je turska vlast svrgnuta u Vučitrnu, Prizrenu, Đakovici, Prištini, Peći i drugde. Turska šalje Derviš-pašu koji vojskom da privremeno razbija ustanak. Nemiri ponovo izbijaju po pašinom povratku u Carigrad. Albanske bune niču 1883. i 1884. godine.
Prvih godina 20. veka umnožavaju se pobune Albanaca, usmerene na dobijanje autonomije u okviru Turske carevine. Između 1905. i 1912. godine Albanci dižu niz ustanaka. 1908. godine dolazi do Mladoturske revolucije, ostvarene uz značajnu podršku albanskog stanovništva Kosovskog i Bitoljskog vilajeta, koja je pružila velike nade Albancima. Međutim, učvršćenjem svoje vlasti Mladoturci napuštaju svoja obećanja. Zbog toga augusta 1909. izbija novi ustanak, a Mladoturci šalju vojsku koja u krvi guši ustanak Albanaca na Kosovu i Metohiji.
Albanski prvaci su se povukli na slobodnu oblast Vlore i 28. novembra 1912. na velikoj Narodnoj skupštini proglasili Albaniju za nezavisnu državu. Na ambasadorskoj konferenciji u Londonu decembra 1912. godine velike sile su priznale Kneževinu Albaniju, koja je obuhvatila, dok se dio Albanaca našao u okviru susednih država Srbije, Crne Gore i Grčke.
Komunistički period
Narodnooslobodilačka vojska Albanije, na čelu sa Enverom Hodžom, je 1944. godine preuzela vlast u Albaniji. Skupština je januara 1946. godine ukinula monarhiju i proglasila Narodnu Republiku Albaniju. Godine 1967. NR Albanija je proglašena prvom ateističkom zemljom u svetu. Tokom vladavine Evera Hodže, na teritoriji NR Albanije izgrađeno je oko 700.000 bunkera, jer se neprestano smatralo da postoji opasnost od strane invazije.
San Marino (grad)
Historijski centar grada i Monte Titano su 2008. uvršteni na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao rijedak primjer očuvane arhitektonske baštine i male srednjovjekovne republike, koju nije narušio i ugrozio industrijski razvoj.
Albanci
Komunistički period
Kosovski Albanci su u SFR Jugoslaviji imali teritorijalnu autonomiju. Nakon Titove smrti, kosovski Albanci su 1981. godine započeli proteste kojima su tražili da SAP Kosovo postane republika, što im jugoslovenske vlasti nisu udovoljile.
San Marino (grad)
Geografske karakteristike
San Marino leži na obrocima planine Monte Titano (739 m) na Apeninskom poluotoku pored istočne obale Jadranskog mora i grada Riminija sa kojim je povezan autoputem.
Albanci
Savremeni period
Nakon 1990. godine u Albaniji se uvodi višepartijski sistem i zemlja menja naziv u Republika Albanija. Od 1990. zemlja je orijentisana prema zapadu. Primljena je u Savet Evrope, i zatražila je prijem u NATO. Albanska radna snaga je nastavila da emigrira u Grčku, Italiju, Evropu i Severnu Ameriku.
San Marino (grad)
Historija
thumb|260px|left|Toranj Guaita Historija grada San Marino je identična sa historijom Republike San Marino.
Albanci
Savremeni period
Albanci na Kosovu i Metohiji su 1990. godine održali referendum i proglasili Republiku Kosova, koju je priznala samo Albanija. Narednih nekoliko godina na Kosovu se razbuktava srpsko-albanski sukob, koji 1998. godine prerasta u Kosovski rat. Nakon NATO bombardovanja SRJ 1999. godine, ova pokrajina dolazi pod upravu Ujedinjenih nacija. 17. februara 2008. kosovski Albanci su proglasili nezavisnost Republike Kosovo od Srbije, što je do sada priznalo oko 113-ak država članica UN.
Lebo, Kansas
Lebo je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Albanci
Jezik
thumb|250px|Rasprostranjenost [[Albanski jezik|albanskog jezika]] Albanski jezik (alb. gjuha shqipe) je indoevropski jezik, koji sam predstavlja posebnu granu ove porodice jezika. Tokom istorije, albanski jezik je usvajao reči iz niza stranih jezika: latinskog, slovenskih jezika, turskog, starogrčkog, italijanskog i drugih jezika. Albanski ima mnoge zajedničke osobine sa drugim jezicima Balkana (vidi: Balkanska jezička zajednica).
San Marino (grad)
Znamenitosti
San Marino je grad uskih strmih uličica i kamenih kuća, koje su stare po par vijekova ili puno više.
Albanci
Jezik
Albanski jezik ima 2 dijalekta: gege, severno od reke Škumbin, i toske južno. Toske dijalekt je zvanični jezik Albanije. Standard za pisani albanski jezik je usvojen 1908. godine i zasniva se na latiničnom alfabetu. Albanskim jezikom govori oko 5.4 milona ljudi.
Religija
Albanci su pretežno islamske veroispovesti (65% suniti i 10% bektaši ), sa značajnim postotkom hrišćana (15% pravoslavnih, 10% rimokatolika i grkokatolika ). Albansku dijasporu čine uglavnom muslimani, osim Arnauta u Grčkoj i Arbereša u Italiji. Međutim, neke organizacije navode da u Albaniji veliki broj ljudi ne praktikuje ni jednu religiju.
Poznati Albanci
thumb|desno|150px|[[Majka Tereza]]
Za detljniju listu vidjeti
San Marino (grad)
Znamenitosti
Najveće atrakcije grada su: Sadašnja crkva je podignuta 1836. u neoklasičnom stilu na mjestu starije crkve iz 7. vijeka.
Privreda
U ne tako davnoj prošlosti glavna privredna aktivnost bio je kamenolom i klesarstvo, a danas su to turizam, trgovina i rad u državnoj administraciji.
Zbog blizine glavnih talijanskih turističkih centara (Rimini, Venecija, Firenca, Bologna, Ferrara, Ravenna) San Marino godišnje posjeti više od 3 milijuna posjetitelja (uobičajeno na jednodnevne izlete) od kojih su 85% Talijani.
Gradovi prijatelji
San Marino ima ugovore o prijateljstvu sa slijedećim gradovima;
Lebo, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 940, što je 21 (-2,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Folston
Folston se može odnositi na
Kata Mijatović
Kata (Kaja) Mijatović (Branjina, 16. VI. 1956), hrvatska akademska slikarica, slobodna umjetnica.
Životopis
Rođena je u Branjini, a zatim se njema porodica preselila u Hatvan pa u Kneževo. Živjela je i u Kozarcu i Belom Manastiru. U Belom Manastiru je završila gimnaziju, pravo je diplomirala 1981. godine na Pravnom fakultetu u Osijeku, a otad je kao pravnica radila sedam godina u Općini Beli Manastir. On 1988. do 1991. godine bila je članica neformalne umjetničke grupe "Močvara". Kad je 1991. godine započeo rat, počela je studirati slikarstvo na Akademiji lijepih umjetnosti u Firenci. Godine 1993. prešla je na Akademiju likovnih umjetnosti (ALU) u Zagrebu, gdje je i diplomirala 1997. godine u klasi profesora Đure Sedera.
Baranjska umjetnička kolonija
Sa svojom životnim saputnikom Zoranom Pavelićem, također likovnom umjetnicom, koji je djetinjstvo i mlađe godine proživio u Branjinom Vrhu, živi u Zagrebu. Od 1998. godine njih dvoje su među najaktivnijima u timu organizatora Baranjske likovne kolonije pa često dolaze u Baranju. Od 2003. godine imaju atelje na Žitnjaku u Zagrebu. Nalazi se u staroj osnovnoj školi, gdje redovito rade i izlažu zajedno s petnaestak drugih umjetnika.
Rogožarski SIM-VIII
SIM-VIII je jugoslovenski avion sportsko-turistički dvosedi, jednomotorni visokokrilac koji je proizveden 1931. godine u jugoslovenskoj fabrici aviona Ikarus iz Zemuna i Rogožarski iz Beograda.
Projektovanje i razvoj
thumb|Motor Siemens Sh 14 ugrađivan u avion SIM-VIII Avion SIM-VIII je projektovao inženjer Sima Milutinović krajem 1930. godine. Prvi probni let je obavljen 1931. god. Avion je bio visokokrilni jednokrilac (parasol) sa jednim motorom Simens 110 KS, drvenom dvokrakom elisom, sa dva člana posade koji su sedeli jedan iza drugog. Avion je namenjen civilnoj upotrebi tj. obuci sportskih pilota, demonstracionim i turističkim letovima. Na avionu SIM-VIII je primenjeno nekoliko novih konstruktivnih rešenja čiji je cilj da pojednostavi i pojeftini proizvodnju aviona bez narušavanja letnih karakteristika.
Tehnički opis
Avion je pretežno drvene konstrukcije sa čvorovima od čelika. Trup je u celosti izrađen od drveta obložen šperom a krila su noseća konstrukcija od drveta presvučena platnom. Krila su srednje debelog profila sa zaobljenim krajevima. Sa svake strane, krila su poduprta sa parom kosih upornica od čeličnih cevi, koje su se oslanjale na trup aviona. Rezervoar za benzin se nalazio u središnjem delu između krila tj. na njihovom spoju. Kormila su izrađena od zavarenih čeličnih cevi. Stajni trap je bio fiksan potpuno napravljen od čeličnih cevi odlikovao se velikom čvrstoćom što je omogućavalo avionu sletanje na veoma neravne terene.
Operativno korišćenje
Avion SIM-VIII je proizveden u 3 primerka u fabrici Rogožarski 1931. godine koji su bili u vlasništvu Aerokluba koja ga je koristio za propagandne letove i obuku sportskih pilota. Avioni su registrovani pod civilnim oznakama YU–PBC, YU–PBD i YU–PCI. Prvi od pobrojanih aviona je leteo sve do 1937. godine kada je povučen iz upotrebe a za druga dva nema podataka najverovatnije da su bila korišćena do početka rata. Pored ovih u fabrici Ikarus iz Zemuna su u toku 1933. godine proizvedena 2 primerka aviona SIM-VIII oni se ne nalaze u civilnom registru aviona najverovatnije da su proizvedeni za potrebe VV. Za ovaj avion je vezan jedan veliki uspeh. Naime, 19. jula 1932. godine je u Varšavi održan međunarodni aero-miting na kome je posada sa ovim avionom osvojila prvo mesto.
Glasgow
Glasgow čita se Glazgov (škotsko-gelski: Ghlaschu što znači Zelena klisura ) je najveći grad Škotske od 593,245 stanovnika u užem centru (Glasgow City) dok metropolitanski grad ima 1,209,143 stanovnika i po tom kriteriju je peti po veličini u Ujedinjenom kraljevstvu.
Glasgow je administrativni centar istoimenog područnog vijeća (Council Area) Glasgow.
Geografija
Glasgow leži na zapadu Škotske duž obje obale rijeke Clyde udaljen 32 km od njena ušća u Atlantik.
Grad zauzima velik dio donjeg toka rijeke Clyde, njegova predgrađa šire se i po okolnim općinama. Najvažnije poslovne i upravne zgrade leže sjeverno od Clyda. Pogoni brodogradilišta i metalske industrije leže zapadno od centra grada, duž obala Clyda thumb|260px|left| Glazgovski naučni centar
Historija
Ima dokaza da je na mjestu današnjeg grada još za prehistorije, postojalo utvrđeno naselje. Ipak se Glasgow nije značajnije razvio sve do oko 550., kad je došao sv Kentigern (Sveti Mungo) i osnovao prvu vjersku općinu. Današnja katedrala High Kirk, posvećena sv. Mungu počela se graditi u 12. vijeku, na mjestu starije kapele. Oko 1180. škotski kralj William I dodjelio je Glasgowu status baronskog grada, a oko 1189. dobio je pravo na održavanje vlastitog godišnjeg sajma.
Prvi kameni most preko Clyda sagrađen je 1350. Glasgow je status kraljevskog grada, dobio 1450., a 1451. osnovan je Univerzitet. Glasgow je u to doba prosperirao kao trgovački centar, zahvaljujući svom položaju između Highlandsa i Lowlandsa, a i tome što je prijestolnica Edinburgh udaljena samo 72 km.
Ipak pravi poticaj naglom rastu grada bilo je ujedinjenje Kraljevine Škotske sa Kraljevinom Engleskom - 1603. thumb|260px|left| Gradska vijećnica Tokom 18. vijeka, kad se trgovina sa Amerikom već uvelike razbuktala, i Glasgow je uzeo učešća u njoj, ali je istovremeno izvozio ugljen, vunene tkanine i haringe po evropskim zemljama. Trgovina sa američkim tropskim proizvodima (duhan, šećer i rum) donijela je glazgovskim trgovcima pravo bogatstvo. Kako se Clyde pokazao preplitkim za tadašnje brodove, jaružanjem je produbljen pa su brodovi mogli doploviti do centra grada.
Taj uzlet je naglo prekinut 1745. kad je grad zauzela pobunjenička jakobitska vojska Charlesa Edwarda Stuarta, mladog pretendenta na škotski tron. Još veći udarac pogodio je grad 1775. nakon pobune američkih kolonija i prekida trgovine duhanom. Ona je uspješno nadomještena proizvodnjom pamučnih tkanina, jer se Glasgow pokazao kao idealno mjesto za taj posao radi svoje vlažne klime, uz to razvila se i proizvodnja šećera na bazi šećerne trske iz Kariba. Taj ponovni prosperitet zapao je u krizu za vrijeme Američkog građanskog rata (1861. - 1865.) zbog nemogućnosti nabave sirovina. thumb|260px|left| Hotel Plaza i nova koncertna dvorana - Armadillo Grad je svoj ponovni uzlet imao za Industrijske revolucije, kad su u njegovoj okolici otvoreni brojni rudnici uglja, a u samom gradu željezare, pogoni kemijske industrije, a početkom 19. vijeka i brojna brodogradilišta, po kojima je Glasgow postao slavan. Uspon glazgovske brodogradnje i teške industrije zaustavljen je nakon Prvog svjetskog rata, pa se njegova industrija nakon tog, počela baviti proizvodnjom puno šireg spektra proizvoda.
Pad industrijske proizvodnje, uz izgradnju satelitskih gradova, poput East Kilbrida i Cumbernaulda sredinom 20. vijeka, smanjio je doseljavanje novih stanovnika u Glasgow. Istovremeno grad se riješio svojih ružnih slamova, kao što je Gorbals. Krajem 20. vijeka Glasgow je doživio novi val revitalizacije i izgradnje.
Privreda
Iako nije onako snažan kao nekad, i današnji Glasgow je industrijski grad, u kom se proizvodi tekstil, prehrambeni, duhanski i štamparski proizvodi, kemikalije i strojevi. Posljednjih godina raste broj kompanija koje se bave uslugama (telekomunikacije, softver) a raste i broj malih firmi koje se sele u okolne satelitske gradove.
Raste i značaj turizma, naročito nakon izgradnje velikog konferencijsko-izložbenog centra (Scottish Exhibition and Conference Centre) - 1985).
Obrazovanje
Glasgow je i značajan obrazovni centar, najpoznatija institucija je Glazgovski univerzitet osnovan 1451, pored tog značajan je i Univerzitet Strathclyde kog je 1796. osnovao prirodoslovac John Anderson, kao privatni koledž, a univerzitetski status je dobio 1964.
Tu je i Glazgovski Kaledonijski univerzitet osnovan 1875. (1993. dobio univerzitetski status. Ostale fakultetske institucije su Nautički koledž, North Glasgow koledž, i John Wheatley koledž.
Znamenitosti
Svega je par srednjovjekovnih građevina uspjelo preživjeti Industrijsku revoluciju pored katedrale jedina starija građevina je kuća lorda od Provana (Provand’s Lordship) iz 1471. Historijski centar grada znan kao Glazgovski križ, koji se nalazi istočno od današnjeg centra grada, ima dosta građevina i urbanog inventara iz 17. i 18. vijeka. On usto ima i dosta parkova, zelenih površina i kulturnih institucija, tu se nalazi Škotska Opera, Balet, Škotski nacionalni kraljevski orkestar i Umjetnička galerija i muzej - Kelvingrove.
Galerija sa kolekcijom Burrell u parku Pollok, ima brojna djela starih evropskih i azijskih majstora. Glasgow ima i Galeriju moderne umjetnosti (GoMA) - izložbeni i konferencijski centar posvećen arhitekturi, dizajnu i urbanizmu.
U vrijeme ekonomskog prosperiteta grada, kad je bio svjetski lider u brodogradnji - Glasgow je postao i moćni umjetnički centar, pa su mnogi pravci dobili predikat - glazgovska škola. On je bio jedan od centara umjetničkog pokreta - Art nouveau, a njegov najznačajniji glazgovski predstavnik bio je arhitekt Charles Rennie Mackintosh koji je podigao puno građevina u tom stilu, između ostalog i Umjetničku školu (Glasgow School of Art) između 1897. - 1909. Velika atrakcija grada je i ultramoderni Glazgovski naučni centar (Glasgow Science Centre) koji se bavi utjecajem nauke i tehnologije na društvo u kom se nalazi i Glazgovski toranj. On je visok 140 metara - postao je slavan jer je jedina građevina na svijetu koja može rotirati 360 stupnjeva iz svoje baze.
Prvi škotski javni muzej - Hunterian (osnovan 1807.), smješten je na terenu Univerziteta.
Sport
U Glasgowu djeluju dva poznata nogometna kluba Glasgow Celtic i Glasgow Rangers.
Auguste Rodin
Rodinovo djelo
Rodin je izvršio revoluciju u skulpturi korištenjem slobode forme koja je do tada bila nepoznata. Izrađivao je realistične skulpture, poput Mislioca, ali i predstavljao senzualnost koja je šokirala suvremenike. Glavni primjer toga je Poljubac. Trudio se da njegove skulpture izražavaju emociju svim dijelovima tijela.
Evo što je on sam rekao za Mislioca:
Rodin je bio i naturalist. Više ga je zanimala emocija i karakter nego monumentalnost. Odbacivao je idealizam i apstrakciju tradicija antičke skulpture, kao i dekorativnost baroknih uzora. Iako se smatra tvorcem moderne skulpture, on nije bio revolucionarni protivnik tradicije. Obrazovao se na pariškoj Školi lijepih umjetnosti i godila su mu priznanja akademske javnosti.
Neke svoje narudžbe pretvorio je u snažne umjetničke kreacije. Grad Calais je naručio skulpturu Građani Calaisa koja je trebala opisati događaj iz srednjevjekovne prošlosti grada. Rodin je ovaj zadatak riješio skupinom skulptura koje su postavljene na trgu, a ne na pijedestalu. Spomenik književniku Honoréu de Balzacu je modelirao tako da je spomenik teškim ogrtačem sakrivao tijelo modela, a modeliranjem lica odražavao pogled u daljinu i trenutak umjetničkog razmišljanja. Oba rješenja su naišla na neodobravanje naručilaca, naviknutih na tradicionalne forme skulpture.
U kasnijoj fazi stvaralaštva, Rodin je stvorio nekoliko „nepotpunih“ skulptura (fragmenata), kao što su Čovjek koji korača i Iris - glasnik Bogova. Ovim skulpturama nedostaje glava ili neki drugi dijelovi tijela. U ovim primjerima, umjetnik ne teži postizanju fizičke sličnosti, već prati vlastitu umjetničku ideju. Fragmenti su bili inspiracija za apstraktne kipare.
Ford Siti
Ford Siti se može odnositi na
Farel
Farel se može odnositi na
Glenfild
Glenfild se može odnositi na
Friland
Friland se može odnositi na
Ararat
Planina Ararat (turski Ağrı Dağı; jermenski Արարատ; persijski آرارات; hebrejski אררט, standardni hebrejski Ararat, tiberijski hebrejski ʾĂrārāṭ), najviši vrh u savremenoj Turskoj, snegom pokrivena uspavana vulkanska kupa visoka 5.165 metara (16,945 ft), nalazi se na severoistoku Turske, 16 km zapadno od Irana i 32 km južno od Jermenije. U Biblijskoj Knjizi postanja ova planina se označava kao mesto gde se nasukala Nojeva barka posle potopa.
Manji vrh, Mali Ararat (3.896 m), uzdiže se jugoistočno od glavnog vrha. Plato od lave proteže se između dva vrhunca. Tehnički, Ararat je stratovulkan, formiran od bujica lave i užarenih stena. Ararat pripada kavkaskom masivu.
Simbolizam
Iako se planina nalazi u Turskoj, Ararat je nacionalni simbol Jermenije, gde se ponekad naziva Masis (Մասիս), i nekada je bio jermenska teritorija dok nije došao u turske ruke oko 1915. Planina Ararat predstavljena je u centru jermenskog grba. Planina se jasno vidi sa skoro svih lokacija u Jermeniji, uključujući glavni grad Jerevan (zapravo, najbolje se vidi iz manastira Hor Birap), a jermenski umetnici ga često prikazuju na slikama, opsidijanskim gravurama i tablama za bekgemon. Bez obzira na to turske vlasti strogo kontrolišu strance koji se penju na Ararat i ne dozvoljavaju Jermenima uspon.
Uspon
mini|desno|300px|Predstavnici [[Srbija|Srbije na Araratu (avgust 2006.)]] Uspon na Ararat se najčešće izvodi sa južne strane iz Dogubajazita. Makadamski put vodi do 2200m odakle se put nastavlja pešice. Kurdi nomadi koji žive na obroncima planine, obavljaju prenos stvari, pa čak i ljudi na konjima i mazgama do visine od 4200m. Prvi bazni logor smešten je na 3200m i u njemu postoji tehnička voda, a od domorodaca je moguće kupiti vodu za piće. Put do njega je blag i širok, dok se odatle nagib terena naglo povećava, a promenu nagiba prati i nestanak vegetacije. Na visini od oko 3800m se nalazi zimski bazni logor. Najviša tačka do koje konji i mazge iznose opremu je mali plato na oko 4200m na kom se tokom letnjih meseci nalazi drugi bazni logor iz koga se kreće na uspon. Pored logora se nalazi urvina koja je ostala otapanjem lednika u kojoj se sa vremena na vreme ruše stene uz strahovitu buku. U logoru postoji voda za piće tzv. snežnica(voda nastala topljenjem snega). Iz ovog baznog logora se najčešće kreće na završni uspon, iako postoji još jedan bazni logor na većoj visini za slučaj nužde, a uspon po kamenjaru traje sve do 4900m na koliko se nalazi granica večitog snega.
Sveti Marin
Sveti Marin (talijanski: San Marino, engleski: Saint Marinus) je svetac porijeklom sa otoka Raba, koji je po legendi osnovao 301. Republiku San Marino, koja egzistira od tad do današnjih dana.
Biografija
Vjeruje se da je bio klesar ili kovač, porijeklom iz mjesta Lopar na otoku Rabu. Za vrijeme rimskog cara Dioklecijana, bili su progoni kršćana pa je pobjegao sa prijateljem u Rimini, u Italiju. Sklonili su se u pustinjačke spilje iznad luke. Biskup Riminija - Sv. Gaudencije stupio je u kontakt s dvojicom pustinjaka krstio ih, i kasnije zaredio za đakone i dao im imena po dvojici mučenika Marino i Leo. Sv. Marin mnoge je obratio na kršćanstvo. Služio je kršćanima koji su bili na prisilnom radu zbog svoje vjere. Jedna mentalno poremećena žena lažno je govorila da je s njim u braku, pa je otišao živjeti u spilju podno brda Monte Titano kao pustinjak.
Umro je prirodnom smrću na Monte Titanu, a relikvije mu se čuvaju u Basilici San Marino u gradu San Marino.
Zaštitnik je Republike San Marino, klesara, đakona i lažno optuženih ljudi. Po svijetu je poznat i kao Marinao, Marinus od San Marina, Marinus Dalmatinac i Marinus od Dalmacije.
Spomendan mu je 3. septembar, a to je i državni praznik u San Marinu.
Lansdaun
Lansdaun se može odnositi na
Mravnica (Dubrovačko primorje)
Mravnica je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Dubrovačko primorje, Dubrovačko-neretvanska županija.
Selo posjeduje malu crkvu i groblje, te dva velika stabla platane.
Lansford
Lansford se može odnositi na
Mravnica (Dubrovačko primorje)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, naselje je imalo 38 stanovnika te 20 obiteljskih kućanstava.
Bais (Majen)
Be je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Majen koja pripada prefekturi Majen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1487 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 56 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 26,23 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 183 metara (maksimalnoj 337 m, a minimalnoj 155 m).