cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
And Then, Silence
Reference na popularnu kulturu
<poem style="font-style:italic;"> (Čin II., prizor 3.) TAMORA Have I not reason, think you, to look pale? These two have 'ticed me hither to this place: A barren detested vale, you see it is; The trees, though summer, yet forlorn and lean, O'ercome with moss and baleful mistletoe: Here never shines the sun; here nothing breeds, Unless the nightly owl or fatal raven: And when they show'd me this abhorred pit, '''They told me, here, at dead time of the night, '''A thousand fiends, a thousand hissing snakes, '''Ten thousand swelling toads, as many urchins, '''Would make such fearful and confused cries As any mortal body hearing it Should straight fall mad, or else die suddenly. No sooner had they told this hellish tale, But straight they told me they would bind me here Unto the body of a dismal yew, And leave me to this miserable death: And then they call'd me foul adulteress, Lascivious Goth, and all the bitterest terms That ever ear did hear to such effect: And, had you not by wondrous fortune come, This vengeance on me had they executed. Revenge it, as you love your mother's life, Or be ye not henceforth call'd my children.
<poem style="font-style:italic;"> (Čin II., prizor 3.) DEMETRIJE '''Listen, fair madam: let it be your glory '''To see her tears; but be your heart to them '''As unrelenting flint to drops of rain.
<poem style="font-style:italic;"> (Čin II., prizor 4.) DEMETRIJE '''So, now go tell, an if thy tongue can speak, '''Who 'twas that cut thy tongue and ravish'd thee. HIRON '''Write down thy mind, bewray thy meaning so, '''An if thy stumps will let thee play the scribe.
<poem style="font-style:italic;"> (Čin V., prizor 3.) LUCIJE Some loving friends convey the emperor hence, And give him burial in his father's grave: My father and Lavinia shall forthwith Be closed in our household's monument. As for that heinous tiger, Tamora, No funeral rite, nor man in mourning weeds, No mournful bell shall ring her burial; But throw her forth to beasts and birds of prey: '''Her life was beast-like, and devoid of pity; '''And, being so, shall have like want of pity. See justice done on Aaron, that damn'd Moor, By whom our heavy haps had their beginning: Then, afterwards, to order well the state, That like events may ne'er it ruinate.
Glazba
Uvodna pjesma korištena tokom prve polovice prve sezone bila je "abnormalize" benda Ling Tosite Sigure. Glazbu i tekst uvodne pjesme potpisuje frontmen benda TK. Tokom ove epizode nije prikazana i uvodna špica koja će kasnije biti prisutna, već je uvodna pjesma pratila radnju same epizode. Odjavna pjesma, uz prisutnu odvajnu špicu, bila je "Namae no Nai Kaibutsu" u izvedbi dua EGOIST. Glazbu, tekst i aranžman za pjesmu potpisuje ryo, instrumentalist benda.
Ostalu glazbu potpisuje kompozitor Yūgo Kanno, koji je potpisao glazbu za cjelokupni anime.
Osma epizoda je, kao i prethodna, koristila neku kompoziciju klasične muzike kao pozadinsku glazbu. I ovoga je puta to bila Beethovenova uglazbljena verzija Schillerove "Ode radosti" iz njegove 9. simfonije, a mogla se čuti kada ju je Sengūji pjevušio dok se pripremao loviti Rikako.
Kritike
Potvrda kvalitete epizode stigla je i u kritici Thomasa Zotha, koji piše za portal The Fandom Post.com. Naime, Zoth je ovoj epizodi dao ocjenu "A", čime je ona prestigla šestu epizodu, koja je s "A-" bila najbolje ocijenjena epizoda. Zoth je istaknuo kako Psycho-Pass konačno formira svoj vlastiti stil pomoću "perverznog i uvrnutog senzibiliteta", kombinirajući ga sa zanimljivim konceptima znanstvene fantastike. Iako je istaknuo da je razvoj likova još uvijek najslabiji dio (konkretno: Kōgami djeluje kao "supersavršeni glavni lik čija je jedina mana prevelika posvećenost poslu", Akane je još uvijek "nesigurna", a "ostali likovi su i dalje šifre"), zaključio je kako želi "još ovakvih" epizoda.
Rancho San Gonzalo, Salamanca
Rancho San Gonzalo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Salamanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1723 m.
Schonzeit für Füchse
Schonzeit für Füchse je zapadnonjemački crno-bijeli igrani film snimljen 1966. godine u režiji Petera Schamonija, kome je to bio cjelovečernji debi. Protagonisti su dva mladića porijeklom iz srednje klase koja ispočetka dijele duboki prezir prema generaciji svojih roditelja i njihovim vrijednostima. Radnja prikazuje kako se prilikom lova na lisice počnu među njima prikazivati razlike u svjetonazorima, odnosno spremnost jednog od njih na kompromis i "normalni" život. Schonzeit je prikazan na Berlinskom filmskom festivalu gdje je osvojio specijalnu nagradu žirija.
Monte Franco, Roma
Monte Franco je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 103 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 264 m.
Tvrtko Jakovina
Tvrtko Jakovina (Slavonska Požega, 2. ožujka 1972.), hrvatski povjesničar.
Biografija
Rodio se 2. ožujka 1972. u Slavonskoj Požegi, gdje je završio osnovnu školu te srednju školu kulturno-umjetničkog smjera. Jednopredmetni studij povijesti na Filozofskom fakultetu u Zagrebu upisao je 1990. i dovršio 1996. odličnim uspjehom. Za vrijeme diplomskog studija boravio je 1993. na studentskoj razmjeni na Univerzitetu u Kansasu, okončavši semestralni boravak izvrsnim uspjehom. Od lipnja do kolovoza 1996. pohađao je seminar Pravo u američkoj povijesti (Law in American History) u organizaciji Agencije za informacije SAD-a i Bostonskog koledža. Poslijediplomski program amerikanistike (American Studies) pohađao je 1996–97. na Katoličkom univerzitetu u Leuvenu. Kao Fulbrightov stipendist boravio je 2000–01. na Univerzitetu u Georgetownu u Washingtonu. Doktorirao je 2002. na Filozofskom fakultetu disertacijom Utjecaj SAD na društveni i politički život u Hrvatskoj 1945.-1955.
Od ožujka do rujna 1996. radio je u Institutu društvenih znanosti Ivo Pilar u Zagrebu, a od rujna 1996. radi na Katedri za svjetsku povijest novog vijeka Odsjeka za povijest Filozofskog fakulteta u Zagrebu kao asistent i viši asistent (1996–2003), docent (2003–07), izvanredni i redoviti profesor.
Monte Orsello, Modena
Monte Orsello je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 397 m.
Dikobraz
Dikobraz ili bodljikavo prase (lat. Hystrix) je rod iz porodice većih glodavaca.
Rosa de Castilla, San Diego de la Unión
Rosa de Castilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Diego de la Unión.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 344 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2010 m.
Dikobraz
Dikobrazi se sporo kreću. Za zaštitu od grabežljivca na leđima i repu posjeduju čvrste bodlje koje su najduže od svih vrsta sisavaca. Hrane se pretežno biljnom hranom: korijenjem, lišćem, plodovima i korom drveta. Postoji pet vrsta koje žive u Africi, jugozapadnoj Aziji i južnoj Europi.
Micești, Alba Iulia
Micești je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Alba Iulia.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1420 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 244 m.
Woolwich
Woolwich je historijski grad od 36,619 stanovnika na jugoistoku Engleske.
Geografske karakteristike
Woolwich leži u Grofoviji Greater London, na južnoj obali rijeke Temze, udaljen 13.7 km istočno od Charing Crossa.
Corraltitla, Tlaquilpa
Corraltitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlaquilpa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2267 m.
Woolwich
Historija
Teren na kom leži današnji Woolwich bio je naseljen još za antike, dokazi za to su rimsko groblje. Prvi put je dokumentiran 918. pod imenom Uuluuich, iz kog je kasnije izvedeno današnje ime Woolwich.
Za srednjeg vijeka bio je poznat po brodarima koji od 1308. prevoze ljude preko Temze.
Početkom 16. vijeka Woolwich je počeo prosperirati kao pomorska luka. Između 1512.-13 kralj Henry VIII osnovao kraljevsko brodogradilište u kom je izgrađen zastavni brod njegove mornarice - Great Harry (on je izgorio 1553. požaru u luci). U tom brodogradilištu uzgrađeni su brodovi za Francisa Draka i Waltera Raleigha. Woolwich ostao glavno brodogradilište britanske mornarice sve do uvođenja čeličnih brodova, kad je zatvoreno 1869.
Od 1805. u Woolwichu djeluje Kraljevski arsenal - kompleks vojnih objekata, a od 1808. i Vojna akademija u zgradi koju je projektirao arhitekt James Wyatt. Brojni britanski vojni lideri školovani su u toj instituciji, među inima i Horatio Kitchener, Charles Gordon i Orde Wingate. Vulvička akademija se 1947. spojila sa Vojnim koledžom iz Sandhursta i pretopila u novu Kraljevsku vojnu akademiju Sandhurst.
Australska kišna šuma Gondwana
Australska kišna šuma Gondwana (engleski: Gondwana Rainforests of Australia) ili Srednjoistočni šumski rezervati su najveće područje suptropske kišne šume na svijetu. Ovaj lokalitet uključuje 50 odvojenih nacionalnih rezervata ukupne površine od 3.665 km², koji su uglavnom smješteni na granici dvije australijske pokrajine, New South Wales (3.108 km²) i Queensland(592 km²).
Woolwich
Historija
Kao uspomena na to razdoblje Woolwichu su ostale kasarne i muzej Kraljevske artiljerije koji je smješten u Rotundi, zgradi koja je orginalno podignuta u Parku St. James - 1814.
Ginijev koeficijent
mini|upright=1.50|Džini koeficijent društvenog dohotka u svetu. Džini koeficijent predstavlja najčešće korišćenu meru nejednakosti. Džini koeficijent je italijanski statističar i sociolog Korado Džini i objavio 1912. u radu Varijabilnost i promenljivost.
Woolwich
Historija
U vrijeme Drugog svjetskog rata oko 40.000 radnika bilo zaposleno u Kraljevskom arsenalu, ali je nakon rata njegova uloga opala, pa je krajem 20. vijeka veći dio njegova terena predan za stambenu izgradnju.
Australska kišna šuma Gondwana
Ovi rezervati su dobili ime jer fosili pronađeni na ovom području potječu iz vremena kada je ovo područje bilo dijelom kontinenta Gondvana, a svjedoče o vezama s danjašnjim živim svijetom koji još uvijek ovdje obitava. Ovo područje ima veliku bioraznolikost, uključujući više od 200 ugroženih vrsta biljaka i životinja. Zbog toga je 1986. godine Australska kišna šuma Gondwana upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Australiji i Oceaniji.
Ginijev koeficijent
U slučaju apsolutne jednakosti Džini koeficijent ima vrednost 0, a u slučaju apsolutne nejednakosti vrednost 1. Teoretski je moguće da vrednost Džini koeficijenta bude i veća od 1 ukoliko su prihodi neke osobe imaju negativan prihod.
Woolwich
Historija
Woolwich je poznat kao mjesto u kom je rođen nogometni klub Arsenal F.C.. Osnovali su ga radnici Arsenala 1886. pod imenom Dial Square, a već krajem godine promjenili su mu ime u Royal Arsenal. Klub je igrao u sve do 1886. u Woolwichu i okolici, tad se preselio u bliže centru u Islington u kom djeluje i danas.
Australska kišna šuma Gondwana
Prosječna nadmorska visina rezervata je oko 1.600 m. Rezervat godišnje posjeti oko 2 milijuna posjetitelja.
Ginijev koeficijent
Prema vrednostima Džini koeficijenata Srbija se nalazi na nivou proseka država regiona.
Postoje problemi pri objašnjenju Džini koeficijenta. Demografska struktura treba da se uzme u obzir. Države sa starijom strukturom, ili gde postoji visoki natalitet, doživljavaju skok Džini koeficijenta.
Australska kišna šuma Gondwana
Popis područja
Australske kišne šume Gondwana su podijeljene u osam odvojenih područja od kojih u svakom ima više povezanih nacionalnih rezervata i parkova.
Ardmore, Tennessee
Ardmor je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.213, što je 131 (12,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sesectahuacal, Cuetzalan del Progreso
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 80 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 518 m.
El Palo Pintado, Arteaga
El Palo Pintado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 432 m.
Los Altos, La Yesca
Los Altos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini La Yesca.
Onorati, Cuneo
Onorati je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 211 m.
La Rinconada, Guachochi
La Rinconada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2326 m.
Santa Luisa, Mapastepec
Santa Luisa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mapastepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Tecocomulco de Juárez, Cuautepec de Hinojosa
Tecocomulco de Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Cuautepec de Hinojosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 599 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2542 m.
Bitka kod La Roche-sur-Yona (1793)
Prva bitka kod La Roche-sur-Yona se odigrala 26. augusta 1793. godine na zapadu Francuske za vrijeme Rata u Vendéeu između vandejskih kontrarevolucionarnih pobunjenika na jednoj, i snaga republikanske vlade na drugoj strani. Do njk je došlo kada su pobunjenici napali grad La Roche-sur-Yon koji je branio republikanski garnizon pod generalom Misezkowskim. Pobunjenici su napali u tri kolone, iz pravca La Mothe-Achard na sjeveru, Poiré-sur-Vie na istoku i Essarts na zapadu. Međutim, nakon samo pola sata borbe su pobunjenici odbijeni kada su republikanski vojnici na njih poduzeli juriš sa bajunetima. ,.
Deal, Kent
Deal je lučki grad od 30,764 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji Kent.
Geografske karakteristike
Deal leži na istoku Kenta u regiji Jugoistočna Engleska na obali Doverskih vrata, udaljen 14 km sjeveroistočno od Dovera.
Historija
Postoji legenda da se Julije Cezar iskrcao upravo tu 55. pne. Kralj Henry VIII je 1539. dao podići tri zamka Deal, Sandown i Walmer, sva tri na terenu današnjeg grada. Walmer je postao službena rezidencija lorda upravitelja konfederacije Cinque Ports. On kao i zamak Deal još uvijek postoji dok je Sandown uništilo more. Te utvrde postale su predmet rivalstva sa susjednim gradom Sandwichom, ali i pomogle Dealu da prosperira na trgovini.
More pored grada bilo je poprište pomorskih bitaka između Španjolske i Nizozemske - 1639. i Engleske i Nizozemske 1666.
Osnivač Pennsylvanije William Penn je upravo iz luke u Dealu isplovio 1682. na svoje prvo putovanje u Sjevernu Ameriku.
Privreda
Tokom 19. vijeka Deal je postao popularno ljetovalište, iako je još uvijek zadržao svoj pomorski karakter - ribarske luke sa malim brodogradilištama. Kako se nalazio blizu najvećeg nalazišta ugljena u Kentu - Betteshangera, privukao je nešto pogona lake industrije.
Salorno, Bolzano
Salorno je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2783 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 214 m.
Los Canutos, Carrillo Puerto
Los Canutos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Carrillo Puerto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 231 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 249 m.
Zenere, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 534 m.
Jakten
Jakten je švedski crno-bijeli igrani film snimljen 1966. godine u režiji Yngvea Gamlina. Predstavlja adaptaciju romana Jägarna II Pera Olofa Sundmana, koji je napisao scenario. Protagonisti, koje tumače Havlar Björk i Leif Hedberg su policajac i učitelj, dvojica starih prijatelja koji zajedno idu u lov u Jamtlandu u blizini norveške granice. Radnja prikazuje kako slučajno rane mladića (čiji lik tumači Lars Passgård za koga se ispostavi da je kriminalac u bijegu i koji za njih same predstavlja opasnost. Jakten je sljedeće godine prikazan na Berlinskom festivalu gdje je dobio specijalnu nagradu žirija.
Germakren
Germakren je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 208,383 Da.
Ciugud, Ciugud
Ciugud je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Ciugud.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2613 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 219 m.
Miești, Cungrea
Miești je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Cungrea.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 290 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 281 m.
Los Robles, Camargo
Los Robles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Camargo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1286 m.
Kapski dikobraz
Kapski dikobraz (Hystrix africaeaustralis) je pripadnik porodice Hystricidae, a živi u subsaharskoj Africi.
Nichesola, Verona
Nichesola je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Kapski dikobraz
Ime je dobio po južnoafričkoj pokrajini Kapskoj (afrikaans: Kaapprovinsie, Provinsie Kaap die Goeie Hoop).
Nichesola, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 139 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Kapski dikobraz
Opis
Kapski dikobraz živi u šumama, savanama subsaharske Afrike, i u obalnim područjima pustinje Namiba. Živi u paru ili u maloj skupini. Noćne su životinje, a dane provode u šupljinama u stijenama ili u rupama koje sami iskopaju. Hrani se biljnom hranom - korijenjem, lukovicama, bobicama i plodovima.
Prosječna masa kapskog dikobraza je 11 do 20 kilograma, dužina tijela 63-80 cm, a repa 10-20 cm što ovu vrstu čini jednom od dva najveća dikobraza svijeta.
Osim toga, kapski dikobraz je i jedan od najdugovječnijih glodavaca svijeta sa životnim vijekom od čak 20 godina.
U slučaju opasnosti dikobraz se smrzne, a ako je u bezizlaznoj situaciji napada bodljama koje su, iako se ne mogu ispaliti, vrlo opasno oružje.
Ženka kapskog dikobraza ostaje skotna 6-8 tjedana, a koti 1 do 3 mladunca. Za njih ne skrbi sama, već joj pomaže i mužjak.
Ugroženost i zaštita
Prema IUCN-ovoj klasifikaciji, kapski dikobraz nije u nikakvoj opasnosti od izumiranja. Njegovo stanište se zapravo širi povećanjem poljodjelskih površina. Njegove prehrambene navike su ga pretvorile u štetočinu. Jedina potencijalna opasnost za kapskog dikobraza je lov jer se u Africi smatra za prehrambenu namirnicu.
Antsla
Antsla (njemački: Anzen) je grad (lin) od 1,263 stanovnika na jugoistoku Estonije u Okrugu Võru.
Geografske karakteristike
Antsla se prostire duž potoka potoka Lambahanna, na trasi željezničke pruge Valga-Pečori.
Historija
Naselje je iz kog je izrastao današnji grad isprva se zvalo Siksälä po gostionici i pošti, nakon tog je mjesto dobilo ime Hauka, a tek kasnije Antsla. Veliki impuls razvoju grada bio je dolazak željeznice i izgradnja željezničke stanice otvorene 1889.
Nakon tog je procvjetala mala industrija i trgovina, i prodano je puno građevinskih parcela. Antsla je status trgovišta (alevik) dobila 1920., a nakon tog i status grada (linn) 1938.
Za Drugog svjetskog rata grad je od septembra 1941. do augusta 1944. bio pod nacističkom okupacijom, kad ga je oslobodila Crvena armija. U toku rata više od polovice grada je razoreno.
U vrijeme Estonske Sovjetske Socijalističke Republike u periodu 1950.-59. Antsla je bila administrativni centar istoimenog rajona. Nakon ponovnog stjecanja nezavisnosti Antsla je 1993. dobila i status općine.
Privreda
Najveće firme u Antsli su AS Taisto (transport), OÜ Antsla Rõivas (tekstil) i Antsla Tarbijate Ühistu (trgovina).
Pobratimski gradovi
Antsla ima ugovore o prijateljstvu sa gradovima;
Rancho de la Puerta, La Yesca
Rancho de la Puerta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini La Yesca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2067 m.
Pilinchaco, Cuetzalan del Progreso
Pilinchaco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuetzalan del Progreso.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 80 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 870 m.
Belzoni, Mississippi
Belzoni je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.235, što je 428 (-16,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Пољна
Пољна је насеље у Србији у општини Трстеник у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 1214 становника (према попису из 1991. било је 1400 становника).
Monte Stefano, Modena
Monte Stefano je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Пољна
Историја
Овде се налази локалитет Благотин.
Monte Stefano, Modena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 371 m.
Пољна
Историја
До Другог српског устанка Пољна се налазила у саставу Османског царства. Након Другог српског устанка Пољна улази у састав Кнежевине Србије и административно је припадала Јагодинској нахији и Левачкој кнежини све до 1834. године када је Србија подељена на сердарства.
Демографија
У насељу Пољна живи 1047 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,5 година (44,0 код мушкараца и 47,0 код жена). У насељу има 325 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,74.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
La Cabaña del Rey, San Diego de la Unión
La Cabaña del Rey je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Diego de la Unión.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 347 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2042 m.
Lihula
Lihula je grad (lin) od 2,066 stanovnika na jugozapadu Estonije u Okrugu Pärnu.
Historija
Historija Lihule počela je sredinom 1. milenija pne., kad je niklo prvo stalno naselje.
Za srednjeg vijeka negdje početkom 13. vijeka nikla je utvrda Lihula. Ta utvrda je od 1211. postala rezidencija estonskog biskupa. Livonsko bratstvo mača je zauzelo Utvrdu Lihulu vjerojatno tek 1218. U ljeto 1220. utvrdu su nakratko zauzeli Šveđani, ali su je lokalni stanovnici razorili. Nakon osnivanja Biskupije Saare-Lääne 1228., biskup je između 1238.-42. zajedno sa Livonskim redom sagradio novu zajedničku utvrdu uz koju se počeo formirati gradić. Kad je 1251. biskup je preselio svoju rezidenciju u Pärnu, Livonski red je za građanskog rata - 1298. razorio gradić Lihulu, koji je kasnije obnovljen. U periodu između 1262. - 1985. u Lihuli je postojao cistercitski samostan.
Za vrijeme Livonskog rata Lihula je padala iz ruke u ruku, u dva navrata; 1563.-70. i 1573.- 75., njome su zavladali Šveđani, a u periodu 1575.- 76. Danci a nakon njih i Rusi od 1576.- 81. Nakon rata Lihula je od 1581. do 1631. egzistirala je kao švedska domena, sjedište utvrđene parohije, a 1631.do 91. kao feud familije Tott.
U vrijeme dok je prometovala uskotračna željeznica Rapla – Virtsu (1931.-68) u Lihuli je postojala željeznička stanica, čiji je vodotoranj (sagrađen 1930.-31) danas spomenik industrijske baštine.
Lihula je dobila status trgovišta (alevik) 1945. za Estonske Sovjetske Socijalističke Republike. U tom periodu je između 1950.-1961. bila je i administrativni centar vlastitog rajona.
Status grada (linn) dobila je 1999. nakon stjecanja nezavisnosti.
Privreda
Lihula je prije svega regionalni trgovačko-uslužni centar, od industrije ima prehrambena, građevinska i tekstilna poduzeća kao što su; OÜ Lihula Leib, OÜ Olev-Ex, AS Narma LV i AS Unina.
Valle Morelli, Cosenza
Valle Morelli je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 163 m.
Solanderova burnica
Solanderova burnica (lat. Pterodroma solandri) je vrsta morske ptice iz porodice zovoja. Ime je dobila po Danielu Solanderu.
Sauz de Baymena, Choix
Sauz de Baymena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Choix.
Solanderova burnica
Srednje je veličine. Duga je 40 cm. Tamne je, sivosmeđe boje. Spolni dimorfizam dosta je izražen. Mužjak je veći od ženke. Hrani se lignjama i ribama, a ponekad i rakovima, koji su manje važni u prehrani.
Sauz de Baymena, Choix
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 349 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 441 m.
Zerbati, Vicenza
Zerbati je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Los Aguacates, Arteaga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 959 m.
Zerbati, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 636 m.
Crax alberti
Crax alberti je vrsta ptice iz roda Crax, porodice Cracidae.
Živi isključivo u Kolumbiji; područja rasprostranjenosti na jugu i istoku obrubljena su rijekom Magdalenom. Prirodna staništa su joj suptropske i tropske vlažne nizinske šume. Ugrožena je gubitkom staništa.
Duga je 83-93 centimetra. Velika je ptica, s perjem uglavnom crne boje. Mužjak ima bijeli vrh repa, dok mu je kljun boje roga. Ima ćubu na glavi sa crnim, kovrčavim perjem, a noge su ružičaste boje. Ženka je također crnog tijela, a ćuba na glavi je crno-bijela. Na krilima i repu ima bijele pruge, a donji dio trbuha i podrepno područje su crvenkasto-smeđi.
El Guangoche, Salamanca
El Guangoche je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Salamanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2025 m.
Laura Papo Bohoreta
Laura Papo Bohoreta (rođena: Luna Levi) (Sarajevo 15. 3. 1891 – Sarajevo, 1941), znamenita jugoslavenska feministknija, spisateljica, književnica i prevoditeljica koja se istakla na istraživanju prošlosti sefardske žene u Bosni i Hercegovini.
Biografija
Laura Papo Bohoreta je rođena 15. 3. 1891 u Sarajevu. Potječe iz siromašne jevreskoj porodici Jude i Estere Levi kao prvo od njihovo sedmero djece. Juda Levi je po zanimanju bio trgovac, no kako u Sarajevu nije imao uspjeha u trgovini, 1900 godine sa porodicom se preselio u Istanbul. U Turskoj su Lauri promijenili ime Luna u modernije i internacionalno – Laura. Za osam godina boravka u Istanbulu Laura je pohađala internacionalnu francusku školu za Jevreje "Alliance Israélite Française". Nakon osam godina porodica Levi se vratila u Sarajevo, jednako siromašna kao i prije, samo mnogobrojnija. Kako bi pomogla svojima, Laura je davala instrukcije iz francuskog, latinskog, njemačkog i glasovira. Uz Laurinu pomoć njezine sestre Nina, Klara i Blanki (majka poznate književnice Gordane Kuić) su otvorile u Sarajevu salon šešira "Chapeau Chic Parisien". Odmah po povratku u Sarajevo, kad joj je bilo 17 godina, Laura je uvidjela kako se gasi vatra Sefardisefardske tradicije i folklora, te je počela skupljati romanse, pjesme, priče i sefardske poslovice. Osim toga, prevela je i adaptirala djela francuskih autora: Julesa Vernea "Djeca kapetana Granta" i Emilea de Girardina "Veselje plaši" ("La joie fait peur – Alegria espanta").
Prekretnica u njezinom socijalnom angažmanu bio je članak "Južnoslavenska žena u politici" ("Die Südslawische Frau in der Politik"), objavljen 1916 godine u bosanskohercegovačkim novinama koje su tiskane na njemačkom jeziku "Bosnische Post", gdje je Jelica Bernadzikowska Belović jedno poglavlje posvetila sefardskoj ženi u Bosni i Hercegovini (BiH). U tom članku je sefardsku ženu opisala kao neuku, tradiciji odanu ženu koja vjerno čuva patrijarhalne vrijednosti. To je razljutilo Lauru, te je ona tjedan dana kasnije u istim novinama objavila odgovor "Sefardska žena" ("Die Spanolische"), s namjerom realnijeg prikaza sefardske žene, njezine uloge u porodici, njezinih vrlina i mana. Iste godine Laura se udala za Daniela Papu, te 1918 godine rodila svojega prvog sina Leona, a godinu dana kasnije Bar-Kohbu, Kokija. Nažalost, bračna sreća Laure i Daniela nije dugo trajala pošto je Daniel patio od teških psihičkih poremećaja (najvjerojatnije od PTSP-a jer je sudjelovao kao vojnik u Prvom svjetskom ratu) i bio trajno smješten u psihijatrijsku ustanovu. Laura je, s 28 godina, ostala potpuno sama s dvoje male djece. Sljedećih nekoliko godina nije bila socijalno angažirana, te je vrijeme provodila zarađujući za život i brinući se o svojim sinovima. Laura je usred Velike ekonomske krize, u to turbulentno vrijeme mislila na svoju porodicu, na svoju djecu, pomagala sestrama, majci i ocu. Nakon smještaja supruga u psihijatrijsku ustanovu nije gubila vjeru u život, nego je radila, pisala, skupljala folklornu građu, pružala podršku ženama i motivirala ih da budu supruge, imaju djecu, poštuju običaje svojih majki i baka, ali da istovremeno budu svjesne doba u kojem žive i prilagode mu se. Laura nije bila feministkinja u smislu jednakih prava muškaraca i žena, nego u smislu buđenja svijesti u ženi o snazi koju posjeduje i koja joj treba da izdrži i ustraje u ostvarenju svih svojih ciljeva, da se zanima za umjetnost, čita, piše i razvija svoju osobnost. Laura je smatrala da razvoj žena ne bi trebao ovisiti o okolini, nego o njima samima, o njihovoj želji da napreduju.
1931 godine, na nagovor dr. Vite Kajona, velikog jugoslavenskog i sarajevskog pisca-intelektualca, piše monografiju "Sefardska žena u Bosni" ("La mužer sefardi de Bosna"), nastalu na osnovi članka-odgovora Bernadzikowskoj-Belović iz 1916 godine. Zahvaljujući dr. Muhamedu Neziroviću, koji je monografiju preveo na bosanski, danas to Laurino djelo može upoznati veći broj čitatelja. Laura je u knjizi detaljno opisala običaje, način odijevanja, kuhanja, vrline i mane sefardske žene, naglašavajući tradicionalne vrijednosti koje se ne smiju predati zaboravu, ali istovremeno potiče žene da se prilagode aktualnoj situaciji i da prihvate zahtjeve što ih pred njih stavljaju moderna dolazeća vremena. Tijekom 1930-ih Laura je napisala je sedam drama: jednočinke "Bilo nekad" ("Avia de ser"), "Strpljenje para vrijedi" ("La pasjensija vale mučo"), "Prošla vremena" ("Tjempos pasados"), jednu običajnu dramu u tri čina "Moje oči" ("Ožos mios"), te tri drame socijalnoga sadržaja u tri čina "Svekrva ni od blata dobra" ("Esterka, Shuegra ni de baro buena") i "Bratstvo maćeha, ime dovoljno govori" ("Hermandat Madrasta el nombre le abasta"). Što se tiče feminizma u njezinom dramskom opusu, treba naglasiti kako je njezina namjera bila podučiti žene, kroz poznate i česte situacije u svakoj obitelji, kako živjeti, kako nadvladati tekuće probleme i zadovoljiti potrebe i prema obitelji i prema društvu. Svaka žena može biti majka i raditi izvan kuće, bez grižnje savjesti, istovremeno poštujući sefardsku tradiciju. Treba imati na umu činjenicu da je Laura živjela na Balkanu, u razdoblju prije, za vrijeme i poslije Prvog svjetskog rata, te između dva rata, u razdoblju velike svjetske ekonomske krize i u vrijeme fašističkih progona Jevreja.
Na samom početku Drugog svjetskog rata i Holokausta, 1941 godine, oba su joj sina ustaše odveli u koncentracijski logor Jasenovac. Slomljena tugom i brigom, Laura se razbolila i umrla skrivena u sarajevskoj bolnici katoličkih sestara milosrdnica 1942 godine. Nije znala da su joj sinove ustaše ubile već na putu prema Jasenovcu.
Laura Papo Bohoreta je živjela za druge, promicala je ideje koje se i danas čine naprednima.
Sindi, Estonija
Sindi (njemački: Zintenhof) je grad (lin) od 2,066 stanovnika na jugozapadu Estonije u Okrugu Pärnu.
Geografske karakteristike
Sindi se prostire duž lijeve obale rijeke Pärnu, udaljen 14-17 km od njena ušća. Kroz grad duž rijeke prolazi stara cesta Pärnu - Paide.
Historija
Sindi je dobio ime oko 1565. po vlasniku obližnjeg feuda, gradonačelniku Pärnua Clausu Zindtu, uz to je zvan i Suria od 1601. i Zintenhof od 1638.
Današnji grad nastao je 1833. godine kao radničko naselje uz predionicu tekstila koju je podigao industrijalac iz Rige Johann Christoph Wöhrmann nakon što je njegova stara tvornica u poljskom Sieradzu izgorjela za vrijeme Novembarskog ustanka 1831.
Njegov sin Christian Heinrich Wöhrmann kupio je feud Zintenhof i značajno modernizirao proizvodnju, podigavši uz predionicu livnicu, ciglanu, plinaru, pilanu i pivovaru. Uz to je izgradio i stanove za radnike, bolnicu i tri osnovne škole.
Nakon stjecanja nezavisnosti i porasta broja stanovnika Sindi je 1921. dobio status trgovišta (alevik). Veliki impuls razvoju grada bio je dolazak željeznice 1928. pa je 1938. dobio i status grada (linn).
Sindi je između 1957. - 1993. bio administrativno podređen gradu Pärnuu.
Dans je poznat po arheološkom nalazištu najstarijeg naselja na tlu Estonije iz mezolitika.
Privreda
Dobar dio stanovnika Sindija radi izvan grada (uglavnom u Pärnuu), jer su nakon bankrota tvornice tekstila 1993., koja je dotad bila najveći poslodavac i motor razvoja - ostali bez posla. Stanje se polako počelo popravljati nakon 1997. zahvaljujući inozemnim ulaganjima. Tako da su danas u Sindiju najveće firme koje se bave šivanjem AS Qualitex, Sindi Lanka AS i Fein-Elast Estonia OÜ.
Sindi je značajni garnizon u njemu je stacionirana divizija estonske vojskei.
Güichubechi, Guachochi
Güichubechi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2337 m.
Germakron
Germakron je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 218,335 Da.
Crni nosorog
Crni nosorog (Diceros bicornis), veliki afrički sisavac iz reda neparnoprstaša, koji naseljava istočne i središnje dijelove Afrike uključujući Keniju, Tanzaniju, Kamerun, Južnu Afriku, Namibiju i Zimbabve. Iako u nazivu stoji "crni", ovi nosorozi imaju više sivo-bijelu boju kože.
Međunarodna unija za očuvanje prirode (IUCN) je 7. srpnja 2006. godine objavila da je zapadnoafrički crni nosorog (Diceros bicornis longipes), jedna od četiri podvrste, potencijalno proglašen izumrlim. Prema izvještaju IUCN, populacija ove podvrste je pala sa 3,000 na samo deset primjeraka nedavnih godina, ali specijalisti kažu da nijedan nosorog nije pronađen tijekom nedavnog istraživanja u sjevernom Kamerunu.
Izgled
Odrasli crni nosorog u ramenima ima 147–160 centimetara i dugačak je od 3,3 do 3,6 metara. Odrasli su teški od 800 do 1400 kilograma, a ženke su manje od mužjaka. Dva roga načinjena od keratina polaze od lubanje, prednji je duži (oko 50 cm, maksimalna dužina izmjerena iznosila 140 cm). Zadnji rog, koji je kraći, dužine je oko 18 centimetara. Ponekad se može formirati i treći, najmanji rog. Rogovi služe za obranu, zastrašivanje, iskopavanje korijenja i lomljenja granja prilikom jedenja. Boja kože ovisi o uvjetima u samom tlu gdje se nosorozi valjaju, pa zbog toga nijedan "crni" nosorog nije zapravo crn.
Crni nosorozi su mnogo manji od bijelih i imaju donju usnu dugu i gipku kojom grabe lišće i mladice grmova. Bijeli nosorozi imaju usne u obliku kvadrata pogodne za jedenje trave. Također se međusobno razlikuju po tome što crni nosorozi imaju manju lubanju i uši, kao i po tome što nemaju upadljivu izbočinu na ramenima kao bijeli nosorozi.
Razmnožavanje
Odrasli su samotnjaci i jedino u tijeku sezone parenja se mogu mužjak i ženka vidjeti zajedno. Parenje nije strogo sezonski određeno, ali u sušoj okolini ženke teže kote nego pri kraju kišne sezone.
Trudnoća traje od 15 do 16 mjeseci. Koti se jedan mladunac, teško oko 35 do 60 kilograma koje je spremno pratiti majku već nakon tri dana. Sa dvije godine je u potpunosti odgojeno. Majka i mladunče ostaju zajedno 2-3 godine dok se ne rodi sljedeća beba; mlade ženke mogu i duže ostati uz majku formirajući omanje grupe. Mladunčad predstavljaju metu za hijene i lavove. Spolna zrelost kod ženki se dostiže sa 5 do 7, a kod mužjaka sa 7 do 8 godina.
Status
Većim dijelom 20. stoljeća crni nosorog je bio najrasprostranjenija vrsta nosoroga. Oko 1900. godine pretpostavlja se da je živjelo nekoliko stotina tisuća ovih nosoroga u Africi. Tijekom kasnih godina druge polovice 20. stoljeća njihov broj je ozbiljno pao na procjenjenih 70 000, u kasnim 60-tim na svega 10 000 do 15 000 1981. godine. U ranim 90-tim, broj crnih nosoroga se sveo na tek 2 500. Prema procjenama Svjetske fondacije za zaštitu nosoroga (IRF) cjelokupna afrička populacija se od 90-tih godina malo poboljšala brojeći 3 610 nosoroga 2003. godine.
Marš na Versailles
mini|Žene marširaju ka Versaju Marš na Versaj ili Oktobarski marš važan je događaj Francuske revolucije. Odigrao se 5. oktobra 1789. godine i pokazao je da i žene, pripadnice radničke klase, mogu promeniti tok istorije.
Marš
Misao o tome da bi bilo dobro dovesti kralja u Pariz kako bi lakše pratili revolucionarne spletke dvora, pojavila se kod revolucionara još od samog početka Revolucije. Dana 5. oktobra krenula je ogromna gomila iz Pariza ka Versaju. Uglavnom su je činile žene. Došavši tamo gladne, mokre do gole kože od kiše koja je padala, tražile su samo hleba. Kralj je bio u lovu. Narednog, 6. oktobra, gomila je prodrla u dvor kroz jedna vrata koja su ostala bez straže i upala u sobu Marije Antoanete. Kada se kralj pojavio na balkonu, dočekali su ga povici: „Kralj u Pariz“. Luj XVI morao se pokoriti i, praćen gomilom naroda, otići u Pariz.
Xochimilco, Mapastepec
Xochimilco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mapastepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Na terapiji
Na terapiji je srpska televizijska serija snimana tokom 2009.
Serija "Na terapiji" bazirana je na izraelskoj seriji "Be Tipul" autora Hagajia Levija koja je doživela veliki uspeh u Izraelu i u međuvremenu postala jedna od najboljih izraelskih dramskih ostvarenja ikada.
Scenario za seriju je adaptirala - prilagodina jeziku i "doradila" likove Milena Marković, a reditelj je Marko Đilas.
Interesantno je da je američka TV kompanija HBO proizvela sopstvenu verziju "In Treatment" sa Gabrijelom Bernom i Dijanom Vest. Ova verzija serije je na šezdesetoj dodeli Emi nagrada u Americi osvojila dve nagrade.
Radnja serije prati psihoterapeuta Ljubomira Božinovića kroz njegove nedeljne seanse sa klijentima, uključujući i susrete sa sopstvenom terapeutkinjom i mentorom. Serija se sastoji iz pet linija priče koje se odvijaju u vremenskom intervalu od devet nedelja. Tokom serije sudbine glavnih junaka (pacijenata i njihovih terapeuta) se prepliću međusobno i njihov odnos tokom seanse bitno menja njihove privatne živote.
"Na terapiji" predstavlja jedinstvenu dramu koja prati pet pacijenata koji su na psihoterapiji (svaka terapija podrazumeva devet seansi). Svaki dan posvećen jednom klijentu - Maji, Borisu, Ani, Marku i Nataliji - dok je petak rezervisan za susret glavnog protagoniste sa svojim nekadašnjim supervizorom-mentorom Verom.
Serija se bavi svajidnevnim ljudskim problemima, odnosno psihologijom svakodnevnog života. Svaki klijent ima sopstvene i specifične probleme i poteškoće koje u saradnji sa terapeutom pokušava da „otkloni“ ne znajući i ne sluteći kuda će ih terapija zapravo odvesti. Sa druge strane, osoba od koje svi traže pomoć i podršku, se suočava sa sopstvenim strahovima i nesigurnostima, od kojih ne može pobeći.
Karakterizacije likova
Ljubomir je glavni lik serije. Tipični pedesetogodišnjak koji iza svog autoriteta prema pacijentima krije nesređeni život. Upašće u zamke koje obično vidi kada se ne radi o njemu. Njegov privatni život i brak se raspadaju a i profesionalne dileme su sve izraženije.
Ljubomirovu ženu Danicu, ljuti što mora da se takmiči sa klijentima za njegovu pažnju. Iako mu svakodnevno pomaže da se izbori sa profesionalnim preokretima i problemima, konstantno se oseća izbačenom iz Ljubomirovog profesionalnog života. Smeta joj preterana tajanstvenog njenog muža, ali i sama krije sopstvene tajne.
Vera je Ljubomirov terapeut. Ona je alter ego njegove savesti, društvene savesti kakva bi ona trebalo da bude, a nema je. Vera je tu da bude svedok, da neprihvatanje i negiranje problema vodi u isti ambis kao i sam problem. Ljubomir i Vera su u konstantnom prijateljsko-terapeutskom ratovanju.
Boris je specijalac, profesionalni ratnik koje je proveo zadnjih 20 godina na terenu. Progone ga događaji iz prošlosti koji bude grižu savesti u njemu. Boris negira stvarnost, odbija da se suoči sa realnim svetom oko sebe. Njegov otac je njega i majku ostavio u detinjstvu što je uticalo na Borisobu psihu. On je arogantan, prepotentan i vrlo često izaziva provokacijama svog psihijatra. Uprkos tome, među njima se razvija gotovo očinski odnos.
Maja je zgodna i atraktivna medicinska sestra u tridesetim godinama i prolazi kroz burnu emotivnu krizu u vezi. Emotivno nestabilna i veoma manipulativna žena zaljubljuje se u svog terapeuta. Tokom terapije konstantno pokušava da ostvari erotski transfer sa Ljubomirom ne birajući načine i sredstva za ispunjavanje svog cilja.
Ana je sedamnaestogodišnjakinja, sportista, žrtva propalog braka svojih roditelja, kojoj je sport beg od porodičnih problema. Zaljubljuje se u svog trenera i usled nemogućnosti održavanja veze pokušava samoubistvo. Kod Ljubomira dolazi na procenu gde se otvara pandorina kutija njenih privatnih problema i frustracija.
Попина
Попина је насеље у Србији у општини Трстеник у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 384 становника (према попису из 1991. било је 433 становника).
Демографија
У насељу Попина живи 301 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 42,0 година (40,4 код мушкараца и 43,6 код жена). У насељу има 129 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,98.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Caldwell, Arkansas
Koldvel je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Monte Giove, Roma
Monte Giove je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 139 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 172 m.
Dinko Gruhonjić
Više puta je bio predmet verbalnih napada i prijetnji smrću. Zgrada u kojoj stanuje bila je vandalizirana grafitima.
Biografija
Rođen je u Banjaluci, 15. rujna 1970. godine. Osnovnu i srednju školu završava u rodnom gradu, a zatim i Filozofski fakultet u Novom Sadu 1995. godine. Na Odsjeku za medijske studije Filozofskog fakulteta radi od 2005. godine, prvo kao stručni suradnik, pa nastavnik vještina i potom docent. Magistrirao je na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu 2010. godine, dok je doktorat obranio 2016. godine na Fakultetu političkih nauka Sveučilišta u Beogradu. Govori engleski jezik i autor je više naučnih radova, publikacija i udžbenika. U svojoj karijeri, surađivao je i radio za brojne medije, kao i sa brojnim nevladinim organizacijama. Oženjen je Aleksandrom Đurđev Gruhonjić, s kojom ima sina Davida i kćerku Dunju.
Karijera
Gruhonjić se počeo baviti novinarstvom nakon diplomiranja. Za sebe kaže da je mogao biti ili košarkaš ili novinar. Prve novinarske pokušaje imao je u banjalučkoj gimnaziji, gdje je izdavao svoje fanzine, a potom je u Elektrotehničkoj školi uređivao školski list LET. Novinarsku karijeru započinje kao dopisnik magazina “Novi prelom” iz Banjaluke, 1996. godine. Takođe, bio je član prve redakcije novosadskog Radija 021, 1997. godine, koju napušta zajedno sa gotovo kompletnom redakcijom, zbog pokušaja cenzure. Bio je jedan od osnivača produkcije UrbaNS, 1997. godine, a iste godine počinje raditi i za Vojvođanski građanski list “Nezavisni” (1997-1999), iz kojeg odlazi sa mesta odgovornog urednika. Iste 1997. godine započinje karijeru u Novinskoj agenciji Beta, za koju radi i danas, kao šef dopisništva za Vojvodinu. Nakon NATO bombardiranja SRJ 1999. godine, postaje dopisnik Radija Slobodna Europa i agencije Reuters. Sa Radija Slobodna Evropa prelazi na Deutsche Welle, 2000. godine, sa kojim i dalje surađuje. Između ostalih, surađivao je sa AFP-om, Institutom za izveštavanje o ratu i miru (IWPR), RTV Pančevo, RTCG, kao i sa tjednicima Reporter i NIN, te istraživačkim portalom BIRN. Bio je producent dokumentarnih filmova na temu posleratnog pomirenja i tranzicione pravde.
Od 2004. godine izabran je za predsjednika Nezavisnog društva novinara Vojvodine (NDNV). U prvom mandatu, do 2008. godine, zajedno sa kolegom Nedimom Sejdinovićem i grupom mlađih članova, revitalizira ovo najstarije nezavisno novinarsko udruženje na jugoslovenskom prostoru. Gruhonjić je bio predsjednik NDNV-a u još dva mandata, do 2016. godine. Nakon toga, on postaje programski urednik ovog udruženja, a potom i programski direktor. Glavni je urednik Vojvođanskog istraživačko-analitičkog centra (VOICE) od 2014. godine. Takođe, Gruhonjić je zamenik glavne urednice informativnog Portala građanske Vojvodine Autonomija. Jedan je od osnivača koalicije nevladinih organizacija Građanska Vojvodina, 2006. godine. Iste godine, ova koalicija bila je jedan od organizatora antireferendumske kampanje protiv usvajanja novog Ustava Srbije. Član je regionalne koalicije nevladinih organizacija i pojedinaca Igmanska inicijativa, od 2005. godine, kao i regionalne koalicije REКOM od 2007. godine, čiji je javni zagovarač od 2011. godine. Učestvovao je i organizirao antifašističke i građanske proteste u Novom Sadu. Jedan je od pokretača inicijative da popularni prolaz u centru Novog Sada dobije ime po Srđanu Aleksiću. Gruhonjić je učesnik, organizator i moderator brojnih tribina, okruglih stolova, panel diskusija, na temu medijskih politika i građanskog i antifašističkog aktivizma. U nekoliko navrata bio je predsjednik i član komisija pri Ministarstvu kulture i informisanja Republike Srbije i pri Pokrajinskom sekretarijatu za informacije Autonomne pokrajine Vojvodine.
Gruhonjić od 2005. godine radi na Odsjeku za medijske studije Filozofskog fakulteta u Novom Sadu, prvo kao stručni saradnik, zatim kao nastavnik vještina i potom kao docent. Dobitnik je više novinarskih priznanja, kao što su Nagrada za novinarsku etiku i hrabrost “Dušan Bogavac”, koju dodeljuje Nezavisno udruženje novinara Srbije (NUNS) i Novinar godine agencije Beta. Dobitnik je i priznanja iz oblasti građanskog aktivizma, poput priznanja Кoalicije protiv diskriminacije, kao i priznanje Ambasador tolerancije, za promovisanje tolerancije, pod pokroviteljstvom Skupštine i Izvršnog veća Autonomne pokrajine Vojvodine.
Kermadecka burnica
Živi u Australiji, Čileu, Japanu, Meksiku, Mikroneziji, Novom Zelandu, Norfolku, otočju Pitcairn i SAD-u. Prirodno stanište su joj otvorena mora.
Las Cuadras, Carrillo Puerto
Las Cuadras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Carrillo Puerto.