cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mỹ Sơn
My Son je 1969. godine bio područje koje je strašno stradalo u američkom bombardiranju tijekom rata u Vijetnamu. Tijekom tih racija uništeno je ukupno 50 od 70 hramova koje su prethodno istražili arheolozi iz École Française d'Extreme-Orient u prvoj polovici 20. stoljeća.
My Son je 1999. godine upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji kao "primjer evolucije jedne jugoazijske kulture i jedne azijske civilizacije koje više nema". Iskopavanja koja su otpočeta 2002. godine, su dio projekta kojeg sa 70.000 $ financira UNESCO. Obnova hramova uz potporu talijanskih stručnjaka ide veoma teško, zbog drvne bešavne izgradnje koju je teško imitirati jer su Čampa graditelji koristili mahovinu mjesto žbuke za povezivanje kamenih dijelova.
Balloy
Baloa je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 298, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km².
Thang Long
Na mjestu ostataka palače je 2008. godine izgrađena zgrada vijetnamskog parlamenta, Ba Đình. Prilikom izgradnje pronađeno je mnogo arheoloških ostataka, koji su danas u Vijetnamskom muzeju Povijesti (Hanoi), i zaključeno je kako je tek dio carskog grada Thăng Longa iskopan.
Water Mill, New York
Voter Mil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.559, što je 165 (-9,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Connect
Povijest sastava
Sastav Connect postoji još od 2000. godine. Javnosti su se predstavili 2002. godine u demo rubrici HTV-ove emisije Briljanteen gdje su cijele godine držali prvo mjesto s pjesmom "Brige ugasim pjesmom". Kroz 2003. i 2004. započinju suradnju s Mirom Vidovićem iz Morris studija, te snimaju album prvijenac pod etiketom Menart.
Torino Football Club
Torino Football Club 1906 je talijanski nogometni klub iz Torina.
Connect
Povijest sastava
Godina 2005. za grupu Connect bila faza afirmacije. Nakon singlova "Brige ugasim pjesmom", "Koga ona voli", te službenih predsinglova "Na, na ,na" i "Super par", najavni singl albuma bila je pjesma "Vuglji, vuglji" na kojoj gostuje Davor Gobac iz sastava Psihomodo pop. Definitivno najveći megahit na albumu bila je pjesma "Jeebena" koju su itekako prepoznali glasači nagrade Zlatna Koogla koju su dečki i osvojili u kategoriji za pjesmu godine.
Torino Football Club
Povijest
Klub je osnovan 1906. pod imenom Associazione Calcio Torino. Godine 1970. mijenjaju ime u Torino Calcio, a sadašnje ime nose od 2005. Većinu svog postojanja proveli su u Seriji A, u kojoj se i trenutačno natječu. Najuspješnije razdoblje kluba bile su 1940.-te, kada su osvojili pet od ukupno sedam svojih naslova prvaka Italije. Era Grande Torina ("Veliki Torino"), kako su ih tada zvali, tragično je prekinuta 4. svibnja 1949., kada su u zrakoplovnoj nesreći u brdima Superge poginuli svi igrači Torina osim jednog, koji nije išao na put jer je bio ozljeđen. Torino je pet puta osvajao Talijanski kup, a najveći međunarodni uspjeh im je igranje u finalu Kupa UEFA sezone 1991./92., u kojem ih je porazio nizozemski Ajax. Svoje domaće utakmice igraju na Stadiu Olimpico, a najveći rival im je torinski Juventus, s kojim igraju tzv. Derby della Mole.
Torino ima svoju klupsku himnu. Zove se Cuore Toro, a izvodi ju sastav Statuto.
Connect
Povijest sastava
Nakon rasprodane treće tiraže megapopularnog prvijenca Prvo pa muško sastava Connect, slijedilo je reizdanje istoimenog albuma simbolično nazvan Ovo nije drugi album s bonus dodatkom s 15 novih pjesama, te 5 službenih spotova grupe Connect. Na bonus Cd-u nalazi se i trenutačno najveći hit među navijačima Dinama, pjesma "Boja mojih vena" u suradnji sa grupom Zaprešić boys.
Dečki su i imali zanimljivu glazbenu suradnju s Vlatkom Pokos iz koje je nastala pjesma "Bili smo skupa", ljetni R'n'B hit singl koji je poharao sve radijske top ljestvice.
Pjesmu "Šta će mi više" dečki su snimili sa zvijezdama Nove TV (glumci, voditelji) tako i službeni spot za navedenu pjesmu koji se mogao svakodnevno vidjeti u eteru Nove TV.
Sastav Connect nakon uspješno odrađene kampanje za Novu TV snimio je neslužbenu himnu hrvatske nogometne reprezentacije za Euro 2008 u Austriji i Švicarskoj. Pjesma pod nazivom "Samo je jedno" tiskana je u nakladi od 400.000 primjeraka u suradnji s Konzumom nakon koje dečki ponosno mogu reći da su autori pjesme koja je obilježila 2008. godinu i doslovno eksplodirala u hrvatskom eteru.
U međuvremenu je sastav Connect oformio live bend sastavljen od vrhunskih glazbenika tako da će njihov novi album pružiti drugačiji zvuk i ozbiljniji pristup glazbi.
Drugi službeni album sastava Connect simboličkog naziva U drugom stanju objavljen je pod etiketom Morris/Menart u prosincu 2008. godine.
U pauzama od snimanja, dečki aktivno odrađuju koncertne turneje, gostuju u popularnim tv serijama i emisijama, snimaju reklamne kampanje i jinglove, npr, Heineken, Police, Axe, Jutarnji list, Večernji list, Konzum, itd. Iza sastava Connect stoji sponzor «V.o.o.d.o.o» čije su zaštitno lice.
Uz sve navedeno aktivno se odazivaju humanitarnim događanjima, polažu ispite na fakultetu te pišu o svojim anegdotama na njihovom službenom blogu www.connect.bloger.hr (oko 400 000 posjetitelja).
Window Rock, Arizona
Window Rock je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2,712 stanovnika.
Populizam
mini|Sa svojom retorikom "99%" (ljudi) protiv "1%" (elite), međunarodni pokret Okupiraj bio je primjer populističkog društvenog pokreta. mini|Kako je definirano Nolanovom kartom, populizam (i totalitarizam) nalazi se u donjem lijevom dijelu. mini|Karikatura iz 1896. godine u kojem je William Jennings Bryan, uvjereni pobornik populizma, gutao simbol Demokratske stranke Amerike. Populizam je naziv koji se koristi kako bi se opisali razni pojedinci, ideologije, pokreti ili političke stranke koji nastoje ili tvrde da nastoje djelovati u interesu najširih slojeva stanovništva tj. naroda, a nasuprot "otuđenih", odnosno korumpiranih i tiranskih društvenih elita. Najčešće je u pitanju pežorativan termin kojim se nastoje opisati djelovanje kojim se u svrhu sticanja političke podrške zloupotrebljava neobrazovanost i neinformiranost niže klase kako bi se stekla ili održala vlast. Kao populističke metode u tom smislu se najčešće opisuju razni demagoški trikovi, davanje nerealnih obećanja u političkim programima, korištenje široko uvriježenih ksenofobnih predrasuda u svrhu ocrnjivanja političkih protivnika te - nakon sticanja vlasti - poduzimanje među širokim slojevima popularnih, ali dugoročno neodrživih i štetnih mjera. Kao suprotnost populizmu se često navodi elitizam.
Etimologija i rani oblici populizma
Iako se populizam često navodi kao osobina suvremene politike, on ima dugu tradiciju koja se na Zapadu može pronaći još u doba Antike, odnosno prakse mnogih tadašnjih gradova-država od kojih je najpoznatija atenska demokracija. Sama riječ populizam dolazi od latinske riječi populus kojom su Rimljani opisivali "narod" u političkom smislu. U doba Republike se u Rimu čak pojavila prva grupa koja bi se uvjetno mogla nazvati političkom strankom, a čije je ime Populari označavalo borbu za interese "običnog" čovjeka. Iz starog Rima potiče i parola "Kruha i igara" (panem et circenses) koja često služi kao najjezgrovitiji opis populističkih metoda vladavine.
Suvremeni oblici populizma
Populizam je u 19. i prvoj polovici 20. vijeka bio karakterističan za mnoge evropske zemlje, gdje su demokratske reforme seljačkim masama dale politička prava, ali su ih ekonomske okolnosti nastavile držati u inferiornom položaju u odnosu na staru zemljoposjedničku, odnosno novu kapitalističku elitu. Populizam se u tim okolnostima javlja kroz razne agrarijanske pokrete i ideologiju, koji veličaju "skromnog", "radišnog" i "neiskvarenog" seljaka u odnosu na "korumpiranu" ili "odnarođenu" gradsku elitu. Populizam se također javlja i kao svojevrsna reakcija nižih slojeva koji su, za razliku od "prosvijećene" liberalne elite, sačuvali svoje tradicionalne i konzervativne vrijednosti. Ta struja populizma je karakteristična za tzv. desni populizam, iz koga će se s vremenom stvoriti demokršćanstvo, ali i razni fašistički pokreti. Populističke metode agitacije, pak, u zemljama sa snažnom ili rastućom radničkom klasom počinju koristiti i lijevi - socijalistički, a kasnije i komunistički pokreti.
Poseban oblici populizma su se, zbog specifičnih historijskih i socio-ekonomskih okolnosti, razvili u Latinskoj Americi. Tamošnji vlastodršci često koriste populističku retoriku ili populističke metode vladavine, a bez nekakve čvrste opipljive ideološke podloge ili kroz sinkretičko preuzimanje često suprotstavljenih elemenata lijevih i desnih ideologija. Kao najpoznatiji primjer se navodi peronizam u Argentini.
St. Blasien
Sankt Blasin je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Valdshut. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.940 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8337097.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Valdshut Sankt Blasin se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Valdshut. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 770 metara. Površina opštine iznosi 54,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.940 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 72 stanovnika/km².
Agencija za nacionalnu bezbjednost
Agencija za nacionalnu bezbjednost (skraćeno:ANB) bezbjedonosno-obavještajna agencija Crne Gore. Sjedište joj se nalazi u Podgorici. Njen zadatak je prikupljanje podataka i informacija o organizacijama, grupama i pojedinima čije su aktivnosti usmjerene protiv teritorijalnog integrriteta, bezbjednosti ili ustavnog poretka Crne Gore.
Kupljenovo
Kupljenovo je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Administrativno je u sastavu grada Zaprešića. Naselje se proteže na površini od 4,01 km².
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine Kupljenovo broji 705 stanovnika koji žive u 198 kućanstava. Gustoća naseljenosti iznosi 175,81 st./km².
Desloratadin
Desloratadin je lek koji se koristi za tretiranje alergija. On je uprodaji pod imenima NeoClarityn, Claramax, Clarinex, Larinex, Aerius, Dazit, Azomyr, Deselex, Delot, Dasselta i Deslordis. On je aktivni metabolit loratadina, koji je isto tako u prodaji.
Dostupne forme
Desloratadin je dostupan u obliku tableta (uključujući oralno dizintegrirajuće i produženo otputajuće) i kao sirupa.
Mehanizam dejstva
Desloratadin je triciklični antihistaminik, koji deluje kao selektivni i periferni H1 antagonist. On je isto tako antagonist na svim tipovima muskarinskog acetilholinskog receptora. On ima dugotrajno dejstvo u umerenim i niskim dozama, i ne uzrokuje somnolenciju jer u maloj meri dospeva u centralni nervni sistem. Za razliku od drugih antihistaminika, desloratadin je isto tako efektivan u olakšavanju nazalne kongestije, posebno kod pacijenata sa alergijskim rinitisom.
Cistationinska g-lijaza
Cistationinska g-lijaza (, homoserinska deaminaza, homoserinska dehidrataza, cistinska desulfhidraza, cisteinska desulfhidraza, gama-cistationaza, cistationaza, homoserinska deaminaza-cistationaza, gama-CTL, cistalisin, L-cistationinska cistein-lijaza (deaminacija)) je enzim sa sistematskim imenom L-cistationin cistein-lijaza (deaminacija, formira 2-oksobutanoat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je multifunkcionalni piridoksal-fosfatni protein.
Puhački orkestar Zaprešić
Puhački orkestar Zaprešić broji 40 članova koji djeluju pod vodstvom dirigentice Natalije Jarec. Godišnje sudjeluje na preko 30 nastupa na općinskom, županijskom i državnom nivou. Zadnjih godina nastupao je, osim konstantnih nastupa u Zaprešiću i bližoj okolici, i u Biogradu na Moru, Benkovcu, Crikvenici, Novom Vinodolskom, Jastrebarskom, Zaboku, u Zagrebu - promenadni koncert na Zrinjevcu, Samoboru, Brestu (Bjelorusija) - međunarodni susret puhačkih orkestara.
Povijest orkestra
Godine 1949. u Zaprešiću je djelovalo Dobrovoljno vatrogasno društvo, koje je tada okupljalo velik broj mještana. Međutim, do te godine kulturni život u gradu bio je slabo razvijen preko tadašnjih organizacija. Uvidjevši taj nedostatak, DVD Zaprešić odlučio je osnovati Limenu glazbu, što je naišlo na opće odobravanje te je u studenom 1949., osnovana Limena glazba Zaprešić. Tadašnji članovi Upravnog odbora i osnivači Limene glazbe bili su: Tandarić Vid, Tandarić Marko, Škvorc Ivan, Obrubić Stjepan, Valek Josip i Ostreš Stjepan. Još iste godine u glazbu je upisano 26 članova te su nabavljeni instrumenti; dio od bivše vojne glazbe koja ih je pohranila u DVD-u još 1945., dio od bivšeg KUD-a "Kačić" iz Brdovca, a ostatak od glazbenog obrtnika Katića iz Zagreba. Počevši sa teorijskim dijelom glazbene naobrazbe u veljači 1950., u rekordnom vremenu, pod dirigentskom palicom Stjepana Obrubića, tadašnjeg člana Opere Hrvatskog narodnog kazališta i njegovog suradnika Josipa Valeka, održan je i prvi javni nastup limene glazbe u Zaprešiću, 10. rujna 1950. u tadašnjem društvenom domu DVD-a Zaprešić.
Chen Shou
Chen Shou (233–297) bio je kineski historičar iz doba dinastije Jin, najpoznatiji kao autor knjige Zapisi Tri kraljevstva, koja predstavlja najautoritativniji i najpouzdaniji izvor podataka o Kini u periodu Tri kraljevstva. Rodio se u Nanchongu u današnjoj provinciji Sečuan, a otac mu je bio Chen Shi, general države Shu Han. Karijeru je započeo na dvoru iste države, a nakon njenog pada godine 263. prešao je na dvor države Cao Wei, a kasnije služio dinastiju Jin.
Puhački orkestar Zaprešić
Povijest orkestra
Na prvi javni nastup Limene glazbe Zaprešić pozvane su i druge gostujuće Limene glazbe iz okolice Zaprešića, a kako je vrlo uspješno prihvaćen završio je pučkom zabavom mještana Zaprešića. Ista glazba širi glazbenu, kulturnu i prosvjetnu djelatnost svojim nastupima ne samo na području Zaprešića već njegove šire okolice, pa i diljem Hrvatske.
Prvi članovi Limene glazbe bili su: Bača Ivan, Beblje Stjepan "Angel", Bezuh Josip, Bezuh Mijo, Bukovina Vid "Loši", Fabek Juraj, Fabek Stjepan, Goljački Josip "Joško", Gregurin Nikola, Grgas Stjepan, Huzjan Ivan "Capa", Justament Stjepan, Kalamir Vid, Kos Nikola, Ostreš Nikola - stariji, Ostreš nikola - mlađi (Nitač), Rakar Juraj, Ružić Stjepan (Roštan), Skledar Ivan, Skledar Juraj "Daskar", Škvorc Stjepan - stariji, Škvorc Stjepan - mlađi, Švajcar Stjepan "Kipec", Urlich Josip i Vlahović Drago.
Od tada se Limena glazba popunjava novim članovima te uspješno radi i nastupa pod okriljem DVD-a punih 13 godina, sve do 1962. godine, kada zbog slijeda okolnosti što zbog financijskih teškoća, a što zbog profesionalnih obveza DVD-a, glazba prelazi pod upravu Narodnog sveučilišta, koje je održavalo i financiralo rad glazbe sve do 1969. godine. Nakon toga, pokroviteljstvo nad glazbom preuzima Mjesna zajednica. Tako je glazba nastavila kontinuirani rad, a tadašnji predsjednik Savjeta Mjesne zajednice Vid Šimunić i tajnik Josip Vrčak zdušno su pomagali rad te su na njihovu inicijativu kupljeni i neki novi instrumenti.
Godine 1972., osnivanjem KUD-a "Ilija Gregorić" limena glazba postaje jedna od sekcija KUD-a, gdje nastavlja svoj rad do početka 1990-ih, kada KUD mijenja ime u "Ban Josip Jelačić". 1975- godine Limena glazba proslavila je 25 godina postojanja.
29. siječnja 1996., na inicijativu članova glazbe i ostalih amaterskih glazbenika iz Zaprešića i bliže okolice, osniva se udruga građana pod nazivom koji nosi i danas: "Puhački orkestar Zaprešić". Orkestar nastavlja tradiciju limene glazbe te svojom svirkom uveličava razne kulturne i športske manifestacije na području Zaprešića, Zagreba i Zagrebačke županije. Ciljevi udruge su da kroz sviranje na manifestacijama i svečanostima, razvija smisao za glazbu kod građana i mladeži te ih usmjeri na šire kulturno i umjetničko glazbeno obrazovanje. Tadašnji Upravni odbor na čelu s predsjednikom Stjepanom Bukovinom uspio je u kratkom periodu nabaviti 17 novih instrumenata, afirmirati podmladak te povećati broj nastupa na preko 30 godišnje, a orkestar pod ravnanjem renomiranih dirigenata postiže zavidnu razinu muziciranja.
1999. godine na inicijativu tadašnjeg predsjednika Miljenka Šoštarića i tajnika Zlatka Horvata pokrenut je tečaj puhača, udaraljki i solfeggia za podmladak koji je brojao tridesetak članova. Nažalost zbog raznoraznih okolnosti tečaj se s vremenom gasi, a u orkestru ostaje samo šestero mladih glazbenika.
Pedeset godina postojanja POZ je obilježio 2000. godine. Kroz te godine, a i danas, u orkestru su svirali mnogi vrsni glazbenici, a u budućnosti naglasak je stavljen na podizanje kvalitete sviranja, sudjelovanje na raznim smotrama i natjecanjima amaterskih puhačkih orkestara, a naročito na afirmiranje mladih.
Demeklociklin
Demeklociklin (Deklomicin, Deklostatin i Ledermicin) je tetraciklinski antibiotik. On je izolovan iz aktinobakterijske vrste Streptomyces aureofaciens.
Infekcije
Demeklociklin je odobren za lečenje raznih tipova bakterijskih infekcija.
On se koristi u lečenju Lajmske bolesti, akni i bronhitisa. Otpornot na ovaj antibiotik postepeno postaje sve zastupljenija.
Sindrom neodgovarajućeg izlučivanja antidiuretskog hormona
On je u upotrebi (mada nije odobren za tu namenu u mnogim zemljama) u lečenju hiponatremije (niske koncentracije krvnog natrijuma) uzrokovane sindromom neodgovarajućeg izlučivanja antidiuretskog hormona (SIADH) kad sama restrikcija fluida nije efektivna.
Lamalunga, Bari
Lamalunga je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 495 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
Demeklociklin
Mehanizam dejstva
Poput drugih tetraciklinskih antibiotika demeklociklin deluje putem vezivanja za 30S- i 50S-RNK, čime se ometa sinteza proteina bakterija. On je bakteriostatik (on ometa bakterijski rast, ali direktno ne ubija bakterije).
Stefan Uroš III
Stefan Uroš III Nemanjić, poznat kao Stefan Dečanski (rođen oko 1276.  /posle 1284. , umro u Zvečanu 11.11.1331. godine), bio je kralj Srbije iz porodice Nemanjića, sin kralja Milutina (1282—1321) i otac Dušana Silnog (kralj 1331—1346, car 1346—1355). Nastavio je širenje Srbije na račun Vizantije i stvorio od nje najmoćniju silu na Balkanskom poluostrvu, pobedom kod Velbužda 1330. godine. Srpska pravoslavna crkva ga je kanonizovala kao svetog kralja, a njegova zadužbina je manastir Visoki Dečani, ispod Prokletija kod Peći.
Mladost
Stefan je rođen iz braka kralja Milutina i Ane, ćerke bugarskog cara kumanskog porekla Georgije Tertera. Tačna godina Stefanovog rođenja nije poznata ali je morao biti rođen posle 1284. godine jer se tada njegov otac, oteravši svoju prethodnu ženu, ugarsku princezu Elizabetu, oženio po treći put, Anom. Kako je Milutin ratovao sa svojim susedima, došao je u sukob sa vidinskim knezom Šišmanom, koji je sa svoje strane bio vazal tatarskog kana Nogaja. Tatarski kan nije odobravao takav napad i pretio je upadom u Srbiju, ali ga je Milutin odobrovoljio i odvratio od napada poslavši mu taoce u vidu svog sina Stefana i još nekoliko dece iz vlasteoskih kuća. Oni su ostali među Tatarima sve do Nogajeve smrti i pogibije.
Po nekim istorijskim izvorima kralj Stefan Dečanski je rođen oko 1274/76. i majka mu je bila Jelena Duka, ćerka Jovana I Duke upravitelja Tesalije i prva žena kralja Milutina.
Progon Stefanove majke
Kako Milutin sa Simonidom nije mogao da ima dece, njena majka Irina svestrano je radila na tome da se srpski presto obezbedi nekom od njenih sinova. Prvo je poslala Dimitrija ali se njemu Srbija učinila divljom i on se uskoro vratio u Vizantiju. Isto je pokušala i sa drugim sinom Teodorom ali je on to odbio i umesto toga postao monferatski markiz.
Buna protiv oca
Sve to, a ponajviše gubljenje prava na nasledstvo srpskog prestola kao i jak prozapadni i anti-vizatijski uticaj koji se u Zeti jako osećao uticali su na Stefana da podigne bunu protiv oca. Skoro nikakvih istorijskih podataka o toj buni nemamo, čak ni približnu godinu njenog odvijanja, ali se sa razlogom pretpostavlja da je to moralo biti oko 1308. godine ili neposredno posle. Milutin je, skupivši vojsku krenuo na sina, koji se pred očevom silom povukao preko Bojane. Arhiepiskop Danilo II u svom delu "Žitija srpskih kraljeva i arhiepsikopa" piše da je Milutin tada sinu ponudio pregovore i da je Stefan dirnut otišao ocu i molio za oproštenje. Međutim, kada se Milutin dočepao Stefana nije imao milosti. Stefan je bio okovan i poslat u Skoplje gde je oslepljen i poslat u Carigrad. Veruje se da Stefan nije bio oslepljen jer je izvršilac kazne bio potkupljen, ili je bio oslepljen samo delimično (usijani legen nije probio zenice), ali je Stefan tokom celog života iz straha od oca nosio povez preko očiju.
Izgnanstvo u Carigrad
Iznenada 29. oktobra 1321. godine Milutin je umro u svom dvoru u Nerodimlju. Kako je za života bio nepoverljiv nije rešio pitanje naslednika te je odmah po njegovoj smrti došlo do borbe oko prestola između njegovih naslednika. Kao legitimni nasledik smatrao se Milutinov sin iz prvog braka, Konstantin, koji je ranije bio namesnik u Humu a posle Stefanovog progononstva dobio je na upravu i Zetu. Čim je Stefan čuo za očevu smrt proglasio je da mu je sveti Nikola vratio vid, skinuo zavoj sa očiju i oko sebe stvorio jaku stranku. Na njegovu stranu je stala i Crkva. Vratio se iste godine u Srbiju i prvo predložio Konstantinu da podele vlast što je ovaj odbio. Tako je započela borba oko Milutinovog nasleđa.
Borba za presto
U borbi sa Stefanom Konstantin je poražen, uhvaćen i prema Pseudobrokaru surovo ubijen tako što je prikovan klinovima za dasku i rasečen na pola. Postoji i predanje da je Stefan od Konstantinove lobanje načinio pehar. Na Bogojavljanje 1322. godine arhiepiskop Nikodim krunisao je Stefana za kralja sa titulom "Stefan Uroš III, blagoverni i hristoljubivi kralj srpskih i pomorskih zemalja", a njegovog sina Stefana Dušana kao mladog kralja.
Drugi pretendent na presto bio je Dragutinov sin Vladislav. Posle Milutinove smrti Vladislav se izbavio iz tamnice i istakao svoje pravo na srpski presto. Uz njega je pristao onaj deo vlastele koji je nekada bio pod njegovim ocem kraljem Dragutinom, a pomagao ga je ugarski kralj, a verovatno i njegov sestrić bosanski ban Stefan II Kotromanić. Stefanov rat sa Vladislavom se otegao do proleća 1324. godine. Glavne borbe vodile su se oko Rudnika, znači na samoj granici jer je Vladislav držao Mačvu, Usoru i Soli u Bosni i Beograd. Na kraju Vladislav je savladan nadmoćnim Stefanovim snagama. Sam Vladislav je izbegao u Ugarsku gde je i umro. Posle njegove smrti bosanski ban je zauzeo Usoru i Soli a ugarski kralj je vratio u svoje ruke Mačvu i Beograd to jest ugarske teritorije poklonjene kao bračni dar Stefanu Dragutinu i njegovim potomcima.
Rat sa Dubrovnikom
Za vreme građanskog rata u Srbiji dubrovački trgovci su se više držali Vladislava. Čim je stupio na presto kao kralj, Stefan je u tom solidarisanju video otvoreni akt neprijateljstva. Srbi su sa povećom vojskom napali Dubrovnik koji je od svoje zaštitnice Mletačke republike tražio pomoć i podršku koja je to i učinila prekinuvši sve trgovačke veze sa Srbijom. U međuvremenu srpska vojska je pustošila okolinu Dubrovnika. Kako Srbi nisu imali uslove da osvoje Dubrovnik a kako Dubrovčani nisu mogli da preduzmu ništa protiv Srba, sklopljen je mir 26. marta 1326. godine.
Drugi brak sa Marijom Paleolog
Sam Jovan Paleolog odavno je želeo da stvori jednu nezavisnu državu između Srbije i Vizantije sa prestonicom u Solunu pa je ovaj brak svoje ćerke iskoristio kao stepenik da se tom planu približi. Uspeo je da nagovori srpskog kralja na napad usmeren protiv Vizantije. Uplašen jednom takvom akcijom car Andronik je Jovanu ponudio titulu ćesara ako se vrati, ali je ovaj ubrzo umro. Marija je ostala na srpskom dvoru kao kraljica, "stideći se Romeja zbog muževljevog ponašanja".
Sa Marijom Paleolog, kralj Stefan Dečanski imao je bar dvoje dece:
Neki istoričari ubrajaju i Jelenu Šubić u Stefanovu decu iz drugog braka (a ne iz prvog braka sa Teodorom).
Potiskivanje Bugara
thumb|thumb|Novac Stefana Uroša III U Bugarskoj je 1323. godine za cara izabran Mihailo Šišman, zet kralja Milutina, za koga je bila udata Ana, sestra kralja Stefana. U ovo vreme se dešavaju i velike dinastičke borbe u Vizantiji. Andronik III Paleolog digao se protiv svog dede Andronika II i posle kraće borbe uspeo da bude priznat za savladara 1325. godine. Ipak, postigavši taj cilj nije mu bilo dovoljno pa su se obe stranke ponovo spremale za rat. Oba cara tražila su saveznike, unuk među Bugarima, a deda među Srbima. Andronik II bio je onaj car koji je prognanog Stefana lepo primio u Carigradu. U jeku građanskog rata Andronik Mlađi je 1328. godine zauzeo Makedoniju i Albaniju. Pristalice starog cara su se održale samo u gradovima na srpsko-vizantijskoj granici: Melniku, Proseku i Strumici. Ipak, i pored svih poziva kralj Stefan zvanično nije zauzimao nijednu stranu iako je krišom pomagao Andronika Starijeg. Kada je mlađi Andronik osvojio Prosek, upravnik grada je grad predao Srbima radije nego da ga preda osvajaču. Ali većina vojske i građanstva pristajala je uz mlađeg Andronika, i istom 1328. godine mu otvoriše vrata Carigrada. U maju iste godine stari car bi prinuđen da se odrekne prestola i bi oteran u manastir. Zbog svega što se tih godina događalo a posebno zbog zauzimanja Proseka došlo je do sukoba između Srba i Vizantinaca. Međutim Srbi su sada otvorene prešli u napad i skoro zauzeli Ohrid. Pritisnut nezadovoljnim delom građana carstva koji su podržavali njegovog dedu s jedne i srpskim osvajanjima s druge strane Andronik III bio je prinuđen da pronađe saveznika. Pronašao ga je vrlo skoro u bugarskom vladaru Mihailu Šišmanu.
Decenijama je Bugarska gledala kako se srpska država širi izvan svojih starih granica i prodire u vardarsku dolinu. Teritorije koje je nekada obuhvatalo bugarsko Samuilovo carstvo sada su uglavnom bile u srpskim rukama. Bugarska ili nije imala dovoljno snage ili nije bila ujedinjena da preduzme nešto protiv takve srpske ekspanzionističke politike jer su Vizantinci svagda gledali da radije stanu na srpsku nego na bugarsku stranu; sve do sada.
Smrt Stefana Dečanskog
thumb|Srpski kralj Stefan Dečanski, koga je sin [[Car Dušan|Dušan zbacio sa vlasti.]] Nakon što je kralj Stefan Dečanski odlučio da presto ostavi mlađem sinu Siniši, stariji sin Dušan je uz pomoć vlastele nasilno preuzeo presto zbacivši oca sa vlasti.
Prema prvoj verziji, pisanoj za vladavine cara Dušana, njegov otac je pod uticajem svoje mlade žene Marije Paleologove svoj presto namenio sinu iz drugog braka Siniši Nemanjiću. Dušan, navodno nije želeo da se protivi "volji roditelja kraljevstva mi" te je otišao u Carigrad, gde ga je vlastela "nagovorila" na povratak i nasilno preuzimanje vlasti. Nakon bitke na Porodimlji, poraženi kralj Stefan Dečanski je zatočen u Zvečanu gde je posle nekog vremena umro.
Nasleđe
Zadužbina kralja Stefana Dečanskog je manastir Dečani u kome počivaju njegove svete mošti. Srpska pravoslavna crkva slavi njegov praznik svakog 11. novembra po julijanskom odn. 24. novembra po gregorijanskom kalendaru.
Legenda o prokletstvu
Za smrt Stefanovu vezana je i legenda o prokletstvu Dušanovih kasnijih potomaka, a kasnije i cele srpske države. Naime Stefan je, kada su došli ljudi da ga ubiju, prokleo sina i njegove potomke. Mada se ovo prokletstvo nije ispunilo na sinu, palo je ipak na njegova unuka Uroša, koji je izgubio Carstvo. Ova legenda je trajala mnogo vekova, a svi su se tog prokletstva setili onda kada je knez Lazar sa svojim ratnicima pao na Kosovu, a Srbija pala pod Turke.
Motiv ove navodne kletve je iskorišćen kao jedan od glavnih motiva u istorijskoj tragediji „Smrt Uroša V“ Stefana Stefanovića.
Springtown, Arkansas
Springtaun je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 87, što je 27 (-23,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pentazol
Pentazol je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 71,041 Da.
Altamont, New York
Altamont je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.720, što je 17 (-1,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fosfoetanolamin N-metiltransferaza
Fosfoetanolamin N-metiltransferaza (, fosfoetanolaminska metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:etanolamin-fosfat N-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim može da kataluje transfer dve dodatne metil grupe na produkt.
Jablanovec
Jablanovec je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Administrativno je u sastavu grada Zaprešića. Naselje se proteže na površini od 8,07 km².
Gospodarstvo
Na području Jablanovca nalazi se "Westgate Shopping City", najveći trgovački centar u Hrvatskoj.
Povijest
Pod današnjim imenom prvi put se spominje 1340. godine kao posjed 'Jablanovch'. Međutim, lokaliteti Gipka i vrh strme gore 'Zelemen' (Kameni svati odnosno Zakićnica) koji se nalaze na njegovom južnom rubu prema Ivancu, spominju se već 1209. godine u povelji kralja Andrije II danoj zagrebačkom županu Vratislavu. U toj povelji ova dva lokaliteta navode se kao sjeverna međa Vratislavovog podsusedskog posjeda pri crkvi Sv. Martina. Međaš tog posjeda prema sjeveru je vrlo vjerojatno posjed Poljanica ili Lubenik. Za Lubenik isti dokument samo kratko navodi da se nalazi niže međa crkve Sv. Nikole. Sama crkva se prema tom dokumentu nalazi u Poljanici, međutim već 1334. godine se Sv. Nikola u popisu župa zagrebačke biskupije locira u Lubenik. Župa vjerojatno već od svog osnutka posjeduje ogromno područje Gore, tj. čitavu sjeverozapadnu stranu Medvednice od Jarka do Gornje Bistre, pa se područje niže međa župne Gore od 15. stoljeća naziva Podgorje. Jablanovec se nekoliko puta tijekom 16. stoljeća (1501. i 1574. godine u popisu župa zagrebačke biskupije) navodi kao mjesto gdje se nalazi župa i crkva Sv. Nikole. Međutim, tijekom 15. i 16. stoljeća Jablanovec je sjedište jedne od sudčija susedgradsko-stubičkog vlastelinstva koja je obuhvaćala područje bistranskog podgorja Medvednice izuzevši Ivanec. Tu sudčiju dokumenti ponekad nazivaju Podgorje, a još češće Jablanovec, pa je vjerojatnije da se Jablanovec kao sjedište župe spominje samo u smislu naziva sudčije u kojoj se nalazi crkva. Ovo potvrđuju podaci iz kanonske vizitacije iz 1622. godine koji izrijekom navode da se crkveni kmetovi nalaze niže ondašnje crkve u Poljanici. Za prvotnu crkvicu Sv. Nikole se u tom dokumentu kaže da je mala i u vrlo trošnom stanju. Njezina precizna lokacija ostaje i dalje nepoznata. Današnja crkva Sv. Nikole nanovo je izgrađena 1631. godine na današnjem mjestu u Poljanici. Nakon toga upravno i crkveno težište sudčije Podgorje seli se prema Donjoj Bistri. Tako je Jablanovec tijekom 19. i 20. stoljeća u sastavu općine Bistra sa sjedištem u Donjoj Bistri (s malim prekidom od 1941. do 1945 kada je postojala općina Jablanovec), dok je od 1955. godine u sastavu općine Zaprešić. Od 1995. godine Jablanovec je u sastavu Grada Zaprešića.
Prirodne i kulturne znamenitosti
Slikovita građevina nepoznate starosti (14 -16. stoljeće?) koja se prvi put spominje 1630. godine, u prošlosti dva puta dograđivana. Posljednji put 1854. godine od kada potječe i sadašnji zvonik. Izvorna jezgra kapele izgrađena je sva od kamenih blokova uključujući i svod. Po nekim slučajnim nalazima kostiju pretpostavlja se da je oko kapele bilo groblje.
Podigli mještani 1982. godine u čast hrvatskog književnika koji je prvi opjevao legendu o okamenjenim svatovima, a prigodom 100. godišnjice njegove smrti.
Pučka škola izgrađena 1903. godine s jednom učionicom i školskim stanom; druga učionica dograđena 1941. godine.
Vrh s dolomitnim stijenama uz koji se vezuje legenda o okamenjenim svatovima. Najljepši medvednički vidikovac.
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine Jablanovec broji 1343 stanovnika koji žive u 420 kućanstava. Gustoća naseljenosti iznosi 166,42 st./km².
Winkelman, Arizona
Winkelman je gradić u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 353 stanovnika.
Woodbury, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 961 stanovnika, što je 223 (18,8%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Позитивистички календар
Позитивистички календар је предлог за реформу календара француског научника Огиста Конта из 1849, а на основу ранијег дела Марка Мастрофинија.
Месеци су именовани по великим личностима западноевропске историје из области науке, религије, филозофије, индустрије и књижевности, по хронолошком поретку. Именован је и сваки дан у години и то не по католичким свецима, као у грегоријанском календару, нити по пољопривреди Ile-de-France-a (париског региона), као у француском револуционарном календару, већ по неким нижим фигурама из повести разних области људске активности.
Попут већине других Контових планова, позитивистички календар никада није био у широкој употреби. Данкан Стил, писац књиге Маркинг Тиме, верује да је, осим религијских референци које је календар носио, сама новина назива месеци била довољна да календар не буде широко прихваћен. Списатељица Триша Лутенс пише да се идеја да се дани назову по књижевним личностима, као да су то католички благдани, није примила ван позитивистичког покрета.
Календар је послужио као инспирација за Међународни фиксни календар
Barracche, Teramo
Barracche je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 147 m.
Zapisi Tri kraljevstva
Zapisi Tri kraljevstva je naziv za tekst koji se smatra službenom historijom Kine u periodu od 189. do 280. kasnije poznatom kao Tri kraljevstva. U drugoj polovici 3. vijeka ga je napisao Chen Shou i u njemu prikupio ranije odvojene historije suparničkih država Cao Wei (曹魏), Shu Han (蜀漢) i Istočni Wu (東吳) u jedan tekst. Zapisi Tri kraljevstva su poslužili kao glavna podloga za Romansu Tri kraljevstva, znameniti historijski roman iz 14. vijeka.
Wang Rong (dinastija Jin)
Wang Rong (234–305) je bio kineski general i učenjak koji je služio dinastiju Jin pred kraj perioda Tri kraljevstva. Sudjelovao je u pohodu kojim je 280. pokorena država Istočni Wu i tako ponovno ujedinjena Kina. Poslije se pridružio kružoku učenjaka poznatih kao Sedam mudraca Bambusovog gaja.
Hannonville-sous-les-Côtes
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 534 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 33 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,71 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 241 metar (maksimalnoj 401 m, a minimalnoj 214 m).
Badanj (Drniš)
Badanj je mjesto u Šibensko-kninskoj županiji.
Upravna organizacija
Upravnom organizacijom dijelom je Grada Drniša.
Promet
Nalazi se sjeverno od državne ceste D33 i željezničke pruge Knin-Šibenik odnosno Knin-Split.
Detomidin
Detomidin je imidazolni agonist α2-adrenergičkog receptora koji se koristi kao sedativ za velike životinje, prvenstveno konje. On je obično dostupan u obliku soli detomidin hidrohlorida. Ovaj lek se izdanje na recepat. U prodaji je pod imenom Dormosedan.
Dimetilpropiotetinska detiometilaza
Dimetilpropiotetinska detiometilaza (, desulfhidraza, S,S-dimetil-beta-propiotetin dimetil-sulfid-lijaza) je enzim sa sistematskim imenom S,S-dimetil-beta-propiothetin dimetil-sulfid-lijaza (formira akrilat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Detomidin
Osobine
Detomidin je sedativ sa analgetičkim svojstvima. Agonisti α2-adrenergičkog receptora proizvode od doze zavisne sedativne i anagetičke efekte. Usled inhibicije simpatetičkog nervnog sistema, detomidin takođe utiče na srce, respiratorni sistem, a ima i antidiuretičko dejstvo.
Polusvijet
Polusvijet (demi-monde) u najširem, odnosno tradicionalnom, smislu označava osobe koji se zbog hedonističkog životnog stila, prkošenja običajima i javnom moralu ili sličnih razloga smatraju "neprikladnima" i "nepoželjnima" za "normalno" društvo. Izraz "polusvijet" se u historijskom kontekstu odnosi na nonkoformističke hedoniste od kraja 18. do početka 20. vijeka; u tu se grupu obično ubrajaju boemi, ali prvenstveno žene koje su svojim promiskuitetnim životnim stilom, odnosno kao kurtizane prkosile dominantnom buržoaskom ili malograđanskom moralu. Za njih se u francuskom jeziku koristio izraz demi-mondaine, a koji potiče od Le Demi-Monde ("Polusvijet"), komedije Alexandrea Dumasa sina iz 1855. koja je za protagonisticu imala jednu takvu ženu.
U suvremenom smislu se izraz "polusvijet" općenito koristi za osobe koje se zbog životnog stila ili bavljenja kriminalom nalaze na društvenoj margini.
Dubravko Stipanček
Dubravko Stipanček, (Zagreb, 17. siječnja 1965.) hrvatski je fotograf i planinar. Živi i radi u Vrbovcu.
Osnovnu i srednju školu završio je u Vrbovcu. Zaposlen je u Šumariji Vrbovec. Kao fotograf dugi niz godina vrijedno zabilježava vrbovečke vedute i pejzaže za povijest Vrbovca.
U Narodnoj knjižnici Vrbovec, križevačkoj Gradskoj knjižnici Franjo Marinković, kao i zagrebačkoj knjižnici Knežija samostalno je izlagao fotografije s putovanja i planinarenja po Himalaji i Andama, te izložbe fotografija planinskog cvijeća.
Vladimir Tatljin
Biografija
Vladimir Tatlin rođen je u relativno imućnoj građanskoj porodici, otac mu je bio inžinjer na željeznici, koji se zbog posla često selio - pa je rano djetinstvo proveo u Harkovu. Bio je nemiran duh, pa je još kao dijete (14 godina) pobjegao je od kuće, jedan dio mladosti radio je kao mornar po Crnome moru. Nakon te avanturističke faze upisao se na Likovnu akademiju u Moskvi ali su ga zbog nediscipline izbacili, pa se preselio u grad Penzu i tamo od 1905 - 1910. završio njihovu umjetničku školu. Od 1911. živi u Moskvi u kojoj se bavio kojekakvim poslovima, od pomoćnog dekoratera u teatru]], do vođenja vlastite slikarske škole. Tu se upoznao sa brojnim avangardnim umjetnicima, koji su snažno uticali na njegov daljni razvoj. Pored očiglednog talenta za crtanje, Tatlin je imao i talent za muziku - odlično je svirao banduru (vrsta ukrajinske tambure) i pjevao, pa je kao bandurist nastupao u Berlinu 1914.
Dubravko Stipanček
Fotografije Vrbovca izlagao je i na tradicionalnoj 30. kulinarsko-turističkoj manifestaciji Kaj su jeli naši stari? u Vrbovcu, doprinjevši time foto zabilješku Vrbovca za budućnost.
Vladimir Tatljin
Biografija
Nakon tog uputio se u Pariz, gdje se upoznao sa Pablom Picassom, osobito su ga impresionirali njegovi eksperimenti sa reljefima od metala, drva i kartona. Tako da se po povratku u Moskvu i on počeo baviti sličnim stvarima koje nazvao oslikani reljefi. Prvi put ih je izložio na izložbi futurista u Sankt Peterburgu u februaru 1915. one su ga proslavile u krugu moskovskih umjetnika, koji se sa njim kao jednim od lidera razvio u pokret poznat kao konstruktivizam. thumb|left|260px| Scenografija za predstavu Život za cara thumb|right|260px| Maketa Tatlinovog tornja iz [[1920.]] Konstruktivisti su bili oduševljeni pristalice Oktobarske revolucije jer su mislili da novo društvo - traži i nove umjetničke forme, isto tako i ruski revolucionari onog vremena - mislili su slično. Tatlin je shvatio da revolucija ne samo da nameće nove obveze i odgovornost prema umjetnosti, već i da nova umjetnost mora biti bitan i nužni dio revolucionarnog razvoja - dakle ni nova, ni stara, već adekvatna, misleći pritom da se netreba odbaciti sve ono od ranije, ali i da netreba u svemu inzistirati na novom. On se osobno prihvatio posla organiziranja kulture u novom društvu postavši nešto kao oblasni komesar za tu djelatnost.
Kao takav dobio je narudžbu 1919. za izradu budućeg Sjedišta Treće Internacionale i spomenika Oktobarskoj revoluciji - koji se trebao podići u Lenjingradu. Tatlin je sa svojim suradnicima, napravio model visok skoro 7 m (6,7m) svog nebičnog tornja - prve potpuno geometrijske arhitektonske forme, koja je izložena za vrijeme 8. Sveruskog kongresa Sovjeta održanog u decembru u Moskvi 1920.
Njegov čudesni babilonski toranj trebao je biti visok 396 m, dakle najviša građevina na svijetu u to vrijeme (Eiffelov toranj ima samo 300). Ono što je Tatlin zamislio - bilo je previše avangardno za to vrijeme. To je bila ogromna čelična spiralna konstrukcija - koja je trebala biti nosač za njegovu unutrašnjost; od stakla i čelika; u obliku kocke, cilindara i stožaca koji bi se okretali oko svoje osi - svaki u svom pravcu. U njima su trebali biti uredi konferencijske dvorane i biblioteke Treće Internacionale, kako Sovjetski Savez nije imao novaca da to ostvari - sve je ostalo na njegovoj maketi.
Nakon tog se Tatlin povukao iz javnog života i radio kao predavač po umjetničkim školama u Moskvi i Kijevu negdje do 1930.
Oko 1927. Tatlin je započeo eksperimentirati sa skulpturama nalik na letećeg zmaja koje je nazvao Letatlin, njihova forma postala je njegova preokupacija do kraja života. Od 1933. Tatlin radi intenzivno kao scenograf po moskovskim teatrima, sve do kraja života.
Winslow, Arizona
Winslow je grad u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 9.655 stanovnika.
Licenca GNU-a za slobodnu dokumentaciju
thumb|desno|GNU logo
Licenca GNU-a za slobodnu dokumentaciju (GNU FDL ili kraće GFDL, akronim od ), kopileft licenca za slobodnu dokumentaciju koju je osmislila Zadužbina za slobodni softver, a za potrebe Projekta GNU.
GLSD je razvijena za potrebe referentnih priručnika, dokumentacionog i sličnih materijala koji obično prate GNU softver. Međutim, može se koristiti za bilo koja tekstualna dela, nezavisno od njihovog sadržaja ili namene. Na primer, Vikipedija koristi GLSD za sav svoj tekstualni sadržaj.
Case Zanon, Padova
Case Zanon je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
St. Georgen im Schwarzwald
Sankt Georgen im Švarcvald je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 20 opštinskih središta okruga Švarcvald-Bar. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 13.347 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8326052.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Švarcvald-Bar Sankt Georgen im Švarcvald se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Švarcvald-Bar. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 862 metra. Površina opštine iznosi 59,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 13.347 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 223 stanovnika/km².
Denopamin
Denopamin je kardiotonični lek koji deluje kao agonist beta-1 adrenergičkog receptora. On se koristi u lečenju angine i potencionalno može da nađe primenu u tretmanu zatajenja srca i čišćenja edama pluća.
Bogatić (Drniš)
Bogatić je naselje u sastavu Grada Drniša, u Šibensko-kninskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 94 stanovnika.
Greenhills, Ohio
Grinhils je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.615, što je 488 (-11,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cassandra, Pennsylvania
Kasandra je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 147, što je 11 (8,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
St. Charles, Arkansas
Sent Čarls je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 230, što je 31 (-11,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Jacques Houdek
Jacques Houdek (pravim imenom Željko Houdek) (Velika Gorica, 14. travnja 1981.) - hrvatski pjevač.
Završio je osnovnu glazbenu školu, odjel glasovir. Zatim je završio srednju frizersku školu i srednju glazbenu školu, odjel solo pjevanja. Pohađao je pjevanje na Berklee College Of Music u Bostonu 2001. godine. Bio je prateći vokal grupe Colonia. Nastupio je na Dori s pjesmom Čarolija 2002., što mu je bila odskočna daska. Kasnije je još 4 puta nastupio na Dori. Osvojio je Porina za najboljeg novog izvođača godine 2004. godine. Osvojio je prvo mjesto na festivalu MK 2004., te prestižnu nagradu BiH radijskog festivala za najboljeg hrvatskog izvođača 2005. Dugi niz godina nastupa uživo u zagrebačkom klubu SAX! zajedno s Ivanom Kindl i pratećom grupom. Oženio se s Brigitom Krkač 2006. godine. Vodio je glazbeni reality show "Showtime" zajedno s Ivanom Husar i Borisom Banovićem 2007. Pobijedio je u prvoj sezoni showa "Zvijezde pjevaju" 2007., u paru s novinarkom Lamijom Alečković. Dobio je Porina za najbolju mušku vokalnu izvedbu 2008. godine. Za album "Idemo u zoološki vrt" dobio je Porina za najbolji album za djecu 2009, te Porin za najbolju mušku vokalnu izvedbu 2012.
Demetilsterigmatocistin 6-O-metiltransferaza
Dihidrodemetilsterigmatocistin takođe može da deluje kao akceptor. Ovaj enzim učestvuje u biosintezi aflatoksina kod gljiva.
GNU opća javna licenca
thumb|160px|simbol GNU GPL licence GNU General Public License (kratice GNU GPL i samo GPL) je vjerojatno najpoznatija i najšire korištena licenca za slobodan softver, koju je originalno kreirao Richard Stallman za projekt GNU, a o kojoj se danas brine Free software foundation (FSF). GPL je napisan tako da sačuva slobode korisnika softvera: pravo na korištenje u bilo koju svrhu, pravo na izradu kopija i pravo na proučavanje, mijenjanje i redistribuciju modificiranog programa. GNU GPL je, copyleft licenca, što znači da zahtjeva da sav softver koji nastane kao modifikacija ovog softvera, također garantira iste slobode (tj. bude distribuiran pod istom licencom), a za razliku od srodne LGPL licence, to se odnosi i na onaj softver koji se koristi u sprezi s njime.
Verzije licence
thumb|300px|[[Logo GPL licence verzije 3]] Free software foundation konstantno radi na poboljšavanju GPL-a, i u tu svrhu izdaje nove verzije koje se odnose trenutne probleme u industriji:
GPL v1
Prva verzija izdana je u siječnju 1989., uvela je dva važna ograničenja: Softver pod ovom licencom ne može se kombinirati sa softverom pod ostalim, manje slobodnim licencama (za razliku od LGPL-a) i drugo, program ne može distribuirati samo u binarnom formatu, već distributor mora pružiti pristup čitljivom izvornom kodu. Prije GPL verzije 2, Linux je koristio ovu verziju licence. Danas većina softvera koristi GPL2 i GPL3.
GPL v2
Glavna promjena u verziji 2 je, po Stallmanu, stavka 7 "sloboda ili smrt", koja kaže da ako zakon zabrani distribuciju izvornog koda uz izvršnu datoteku, program se uopće ne može distribuirati. Ovu licencu koristi npr. Linux, jezgra operativnog sustava GNU/Linux, ali i mnogi programi za Linux.