cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olib (Zadar)
Gospodarstvo
U Prostornom planu Zadarske županije iz 2001. g. Olib se smatra područjem s izrazitim nazadovanjem u razvitku. Do toga su doveli snažna deagrarizacija i depopulacija.
Olibljani su oduvijek bili težaci što znači da su se bavili prvenstveno maslinarstvom, vinogradarstvom, ratarstvom i stočarstvom. Za razliku od njih stanovnici susjednih Silbe i Premude više su bili orjentirani na more odnosno pomorstvo i ribarstvo. Razlog tome je vjerojatno u činjenici što je Olib bitno veći od spomenutih otoka i ima znatno više obradivih površina. Nekada je važna djelatnost bila i izvoz drvne mase, hrasta crnike, naročito u talijanske gradove na obali Jadrana.
Istovremeno sa slabljenjem djelatnosti primarnog sektora raste važnost djelatnosti tercijarnog sektora, prvenstveno turizma. Međutim, turizam je na Olibu prisutan samo u vidu smještajnih kapaciteta; nema hotela, kampova i razvijenije turističke ponude. Ipak i taj manji broj apartmana predstavlja važan izvor zarade velikom broju lokalnog stanovništva.
Zbog toga se Olib bitno razlikuje ljeti od većine jadranskih otoka, umjesto velikog broja posjetitelja i masovnog turizma, Olib i ljeti djeluje mirno, a većinu posjetitelja čine iseljenici s Oliba.
Povezanost
Otok je povezan sa kopnom (Zadar) svakodnevnim trajektnim ili katamaranskim linijama. Osim sa Zadrom povezan je i s Malim Lošinjom te okolnim otocima (Silba, Premuda...). Neko vrijeme je postojala katamaranska linija koja ga je povezivala i s Rijekom, Rabom, Pagom, ali je ona ukinuta. Na otok nije dozvoljen dolazak automobilom.
U popularnoj kulturi
Popularni pjevač zabavne glazbe Darko Domijan 1982. g. izdaje hit "Na Olibu koliba".
Cagliarijski zaljev
Geografija
Cagliarijski zaljev prostire se u dužinu od nekih 50 km, od rta Pula na zapadu do rta Carbonara na istoku, a maksimalna dubina mu iznosi 30 m. Pored Cagliarija, ostala veća naselja u zaljevu su Domus de Maria, Pula, Villa San Pietro, Sarroch, Capoterra, Quartu Sant'Elena, Sinnai i Villasimius. Na dijelu zaljeva se danas nalazi Park prirode Molentargius Saline. Za antike, latinsko ime zaljeva bilo je Calaritanus sinus.
Moosup, Connecticut
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.231, što je 6 (-0,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
147
Godina 147. (CXLVII) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Mesalina i Larga (ili, rjeđe, godina 900. Ab urbe condita). Oznaka 147. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Lexington, Tennessee
Leksington je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.652, što je 259 (3,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rokavej Bič
Rokavej Bič se može odnositi na
Sadlbruk
Sadlbruk se može odnositi na
Rejmondvil
Rejmondvil se može odnositi na
Flumini Mannu (Južna Sardinija)
Flumini Mannu je riječica na Sardiniji, duga 18 km.
Hidrografija
Rijeka Flumini Mannu formira se od dva potoka, Riu Bellu i Riu Malu, u kraju zvanom Pabillonis u Južnosardinskoj provinciji na zapadu Sardinije. Od tamo teče u pravcu sjeverozapada preko doline Campidano sve do svog ušća u Sredozemno more, u lagunu San Giovanni niže od grada Terralbe. Budući da je nekad plavila, danas je većina njezina toka meliorirana.
Everyone Says I Love You
Everyone Says I Love You je američki filmski mjuzikl snimljen 1996. u režiji Vudija Alena sa Dru Barimor i Edvardom Nortonom u glavnim ulogama. Snimljen je u Njujorku, Parizu i Veneciji. Radnja prati doživljaje dvoje glavnih protagonista - Holdena Spensija i njegove devojke Skajler Dendridž - i njihovih porodica koji pripadaju menhetenskoj višoj klasi.
Za film je karakteristično da se "normalna" radnja prekida muzičkih brojevima, odnosno klasičnim pop pesmama iz prve polovine 20. veka koje izvode glumci, od kojih mnogi nisu profesionalni pevači. Film je zaradio 9,8 milijuna $ čime je bio tek 128. najkomercijalniji film u američkim kinima 1996. ali je nominiran za Zlatni globus za najbolji film - komedija ili mjuzikl.
Na prostoru bivše Jugoslavije je distribuiran pod naslovima Svi kažu volim te ili Svako kaže volim te.
Radnja
Pisac Joe Berlin živi na relaciji New York-Pariz ali nakon razvoda od supruge Steffi nikako ne može naći pravu ženu. Steffi i njen novi suprug Bob Dandridge povremeno Joeu daju savjet u partnerima. Boba kćer Skylar želi se udati, ali njen zaručnik Holden Spence skriva zaručnički prsten u porciji sladoleda, te ga Skylar zabunom pojede.
Jednog dana, Joe u Veneciji upozna udanu umjetničku povjesničarku Von Sidell iz New Yorka te se zaljubi. Ispostavlja se da njegova kćer zna psihijatra kod kojeg Von Sidell ide na terapije. Tako Joe to iskorištava kako bi popravio navike u skladu s njenim željama te tako stekao njenu naklonost.
All the King's Men
All the King's Men je roman američkog književnika Roberta Penna Warrena, originalno objavljen 1946. godine. Radnja prikazuje uspon i pad Willieja Starka, južnjačkog političara koji karijeru započinje kao idealist iskreno zainteresiran za dobrobit svojih sugrađana, da bi je završio kao cinik upetljan u korupciju i kriminal. Narator romana je Jack Burden, novinar koji prati njegovu karijeru i postaje Starkova desna ruka, svjedočeći njegovoj transformaciji. Kao inspiracija za roman je, prema samom Warrenovom priznanju, poslužio lik Hueya Longa, guvernera Louisiane koji je 1930-ih bio jedan od najuticajnijih, ali i najkontroverznijih političara u SAD. All the King's Men je godine 1947. dobio Pulitzerovu nagradu za roman, a danas se smatra jednim od klasika američke književnosti.
All the King's Men je bio ekraniziran tri puta. Prva, i najpoznatija ekranizacija je All the King's Men iz 1949. godine, koja je nagrađena Oscarom. Godine 1971. je u SSSR-u ekraniziran kao dvodijelni TV film pod naslovom Vsja koroljevskaja rat. Godine 2006. je snimljena još jedna američka verzija pod naslovom All the King's Men u režiji Stevena Zailliana.
Revolucije 1989.
250px|right|thumb|Nesmetano prolaženje kroz Berlinski zid, 10. novembar 1989.
'''Revolucije 1989. godine''' je izraz kojim se opisuje niz događaja tokom kojih je godine 1989. u šest država tadašnjeg Istočnog bloka - Poljskoj, Mađarskoj, Istočnoj Njemačkoj, Bugarskoj, Čehoslovačkoj i Rumunjskoj - došlo do nestanka pro-sovjetskih jednopartijskih komunističkih režima i njihove zamjene višestranačkim demokratskim sistemima.
Nakon što su sljedeće godine u tim državama održani prvi višestranački izbori, na njima su, u većoj ili manjoj mjeri, dominaciju odnijele antikomunističke i nacionalističke, pro-zapadno orijentirane stranke, čime je Istočni blok prestao postojati, a nedugo nakon njega je došlo do raspada Sovjetskog Saveza i Jugoslavije, odnosno pada komunističkog režima u Albaniji. Zbog toga se ti događaji, koji označavaju kraj hladnog rata, često nazivaju Pad komunizma. U posljednje vrijeme se, s obzirom na to da dvije decenije kasnije komunistički režimi još uvijek postoje u Kini, Sjevernoj Koreji, Kubi, Laosu i Vijetnamu, koristi nešto precizniji izraz Pad komunizma u Istočnoj Evropi. U stranoj literaturi se ponekad koristi i izraz Jesen naroda.
Revolucije 1989. godine su označile najdramatičniju promjenu ravnoteže sila u nedavnoj historiji, odnosno označile početak post-komunističke ere, odnosno hegemonije neoliberalnog kapitalizma na ekonomskom, liberalne demokracije na ideološkom te SAD na političkom planu.
Situacija pred početak revolucija
250px|right|thumb|Politička situacija u Evropi prije 1989. godine. Legenda: plavo = države Zapadnog bloka; sivo = neutralne kapitalističke/demokratske države; crveno = države Istočnog bloka; zeleno = nesvrstane komunističke države; crno = Željezna zavjesa između "Slobodnog" i komunističkog svijeta
U istočnoj Evropi su komunistički režimi uspostavljeni nakon drugog svjetskog rata, uglavnom na teritorijima koje je na kraju rata okupirala Crvena armija. Ti su režimi bili čvrsto vezani uz Sovjetski Savez, ne samo formalnim ugovorima kao što je kasnije osnovani Varšavski pakt, nego i činjenicom da su vladajuće komunističke partije po svojoj ideologiji bile istovjetne KP Sovjetskog Saveza te su političke i ekonomske sisteme državama pod svojom vlašću nastojale učiniti što sličnijima sovjetskom. To je u praksi dovelo da se u sve zemlje Istočne Evrope uvede sistem državnog socijalizma koga su teoretičari Istočnog bloka naknadano nazvali realnim. Iako je taj sistem djelomično pospješio poratnu obnovu i razvoj nekih prije rata nerazvijenih područja, na duži rok se pokazao neefikasnim i doveo je do vidnog ekonomskog nazadovanja istočnoblokovskih zemalja u odnosu na njihove susjede koji su se nalazili izvan granica Istočnog bloka.
Takvo stanje stvari je izazvalo duboko nezadovoljstvo među stanovništvom tih državama, a u nekima od njih su od samog početka tinjalo i nacionalizmom pospješeno antikomunističko raspoloženje. Razvoj masovnih medija, kao što su radio i televizija, a koje dotadašnje metode cenzure nisu mogle zaustaviti, učinio je stanovnike tih država prijemčivim kako za neposrednu hladnoratovsku propagandu Zapadnog bloka, tako i za usporedbe vlastitog životnog standarda s onim u ne-komunističkim državama.
Everyone Says I Love You
Radnja
Bob ima svojih problema: on je uvjeren liberal i Demokrat te je zgrožen što je njegov sin odjednom promovira desničarske stavove i Republikansku stranku. Međutim, nakon jednog pregleda ispostavlja se da mozak njegovog sina nije imao dovoljno opskrbe kisikom. Nakon operacije, sin opet počne misliti kao ljevičar. Obitelj Dandridge provodi Božić u Parizu. Joe i Steffi se opet nađu i govore o prošlim vremenima. Počnu plesati na obali Seine.
Ričlands
Ričlands se može odnositi na
Skidmor
Skidmor se može odnositi na
Sajkston
Sajkston se može odnositi na
Revolucije 1989.
Situacija pred početak revolucija
Ne samo satelitske zemlje Istočnog bloka, nego i sam SSSR je početkom 1980-ih počeo osjećati efekte duboke ekonomske krize. Ona je prije svega bila posljedica zastarjele i neefikasne real-socijalističke ekonomije, kao i toga da je SSSR 1970-ih utrošio previše financijskih i drugih sredstava nastojeći stvoriti "imperij" od prosovjetskih zemalja Trećeg svijeta te tako doveo do tzv. Brežnjevljeve stagnacije. Kriza se, pak, snažno odrazila i na Poljsku gdje je izbor domaćeg kardinala Karola Wojtyle za papu Ivana Pavla II dao poticaj za osnivanje masovnog antikomunističkog sindikalnog pokreta Solidarnošč koga komunističke vlasti, usprkos pojačane represije i uvođenja ratnog stanja, nisu mogle efikasno suzbiti.
Godine 1985. je pak u samom SSSR-u po prvi put na vlast došla mlađa generacija partijskih čelnika na čelu s Mihailom Gorbačovom te počela formulirati novi kurs sovjetske vanjske i unutrašnje politike, prije svega orijentiran na unutrašnje reforme, a manje na konfrontaciju sa Zapadu. Gorbačov je bio uvjeren kako ekonomske reforme u smjeru napuštanja državnog socijalizma i uvođenja elemenata tržišta - poznate kao perestrojka - moraju ići ruku pod ruku s liberalnim političkim reformama, odnosno uvođenju elemenata demokracije, poznatih kao glasnost. Novi kurs, proklamiran 1986. godine, učinio je Gorbačova popularnim na Zapadu i bitno doprinio smanjivanju hladnoratovskih napetosti, ali je u samom Istočnom bloku doveo do niza nesuglasica, s obzirom da je dio istočnoevropskih režima pokazao daleko manje spremnosti da prati Gorbačovljev reformski kurs.
To se prije svega odnosilo na Istočnu Njemačku pod Erichom Honeckerom, Čehoslovačku pod Gustavom Husakom, Bugarsku pod Todorom Živkovom, a najviše Rumunjsku pod Nicolaeom Ceausescuom. U svim tim državama je postao po pitanju političkih i drugih sloboda postajao sve vidljiviji raskorak u odnosu ne samo na SSSR, nego i na Mađarsku te Poljsku, gdje su komunističke vlasti ekonomskim reformama nastojale stišati nezadovoljstvo i tako suzbiti Solidarnost.
Sinatrina doktrina
Usprkos stečene popularnosti, Gorbačov i njegov program nisu uspjeli zaustaviti negativne ekonomske trendove, a prestiž, reputacija i snaga sovjetske države i sistema su bili dodatno načeti nizom katastrofa kao što su nuklearni incident u Černobilu i potres u Armeniji, odnosno incidenata kao što je slijetanje Matthiasa Rusta na Crveni trg, nakon čega se na SSSR sve više gledalo kao na "tigar od papira". Zbog toga je Gorbačov, smatrajući kako se SSSR može reformirati jedino uz zapadne financijske investicije i drugu pomoć, postajao sve spremniji na ustupke Zapadu, uključujući i ključni zahtjev - uklanjanje sovjetske hegemonije nad Istočnom Evropom.
Temelje te hegemonije je krajem 1980-ih bila sovjetska vojna moć, odnosno prijetnja oružanom intervencijom u slučaju da u nekim državama Istočnog bloka na vlast dođu anti-sovjetski režimi. Međutim, Gorbačov je već na samom jasno stavio do znanja kako takva opcija nije izgledna. Presedan je postojao u tome što sovjetske vlasti nisu intervenirale kada je u Poljskoj početkom godine Solidarnost, odnosno kada je Mađarska 2. maja srušila ogradu i uklonila oružane straže na granici s Austrijom, kako bi omogućila svojim i drugim građanima Istočnog bloka da odlaze na Zapad.
Gorbačovljevu nesklonost prema oružanoj intervenciji su pospješili i dramatični događaji u Kini, gdje je 15. maja došao u posjet nastojeći okončati višedecenijski ideološki sukob. Posjet je koincidirao s masovnim protestima na Trgu Tjen An Men, gdje su hiljade studenata tražile radikalne političke reforme u smjeru liberalizma i demokracije. Pokret je nekoliko tjedana nakon Gorbačovljeve posjete brutalno ugušen vojnom akcijom koja je zabilježena pred kamerama svjetskih televizija. To je za posljedicu imalo brojne osude svjetske javnosti, a na što je slijedila implicitne pohvale Gorbačovu koji se takvih metoda unaprijed odrekao.
Gorbačov je tu svoju politiku, odnosno napuštanje Brežnjevljeve doktrine, eksplicitno objavio preko Genadija Gerasimova, koji je sovjetski stav - prema kome države Istočnog bloka mogu birati "svoj put" bez obzira na to kosilo se to sa sovjetskim interesima ili ne - 25. oktobra formulirao kao Sinatrinu doktrinu. U praksi je ta doktrina značila ne samo da komunistički vlastodršci koji nastoje voditi samostalnu politiku više ne moraju brinuti od sovjetske intervencije, nego i da se u slučaju antikomunističkog ustanka više ne mogu oslanjati na sovjetsku vojnu pomoć.
Poljska
PURP, vladajuća stranka u Poljskoj je krajem 1988. godine, suočena s neuspjehom ekonomskih reformi, štrajkovima i sve bolje organiziranim izrazima otpora režimu, došla do zaključka da se iz krize može izvući jedino ako s antikomunističkom opozicijom otpočne pregovore o eventualnoj podjeli vlasti. Kao znak dobre volje Solidarnost je legalizirana, a u proljeće su održani višemjesečni pregovori za okruglim stolom s ciljem da se promijeni ustav, odnosno omoguće slobodni višestranački izbori. Oni su rezultirali novim ustavom, te prvim izborima je koji su održani 4. juna 1989. godine. Iako oni nisu bili potpuno slobodni - s obzirom da je PURP unaprijed imao garantiranih 65 % mjesta u donjem domu Sejma - na njima se više nego uvjerljivo iskazalo opredijeljenje poljskih glasača za antikomunističku opoziciju. Nakon što su PURP napustili njegove satelitske stranke, 24. augusta je sastavljena nova vlada na čelu s Tadeuszom Mazowieckim, koji je tako postao prvi ne-komunistički premijer u Istočnoj Evropi od kraja 1940-ih. U Poljskoj je krajem godine ponovno promijenjen ustav, godine 1990. održani prvi slobodni predsjednički, a 1991. godine i parlamentarni izbori.
Istočna Njemačka
Odluka mađarskih vlasti da otvore granicu s Austrijom je imala dramatične posljedice po Istočnu Njemačku, s obzirom da su njeni građani po prvi put nakon izgradnje Berlinskog zida dobili priliku da stupe na teritorij Zapadne Njemačke, gdje bi automatski sticali državljanstvo. Vladajuća Jedinstvena socijalistička partija Njemačke (SED) na čelu s Erichom Honeckerom taj egzodus mogla zaustaviti jedino zatvaranjem granica sa svim državama Istočnog bloka, što je za posljedice imalo naglo gubljenje njenog prestiža i autoriteta. Na ulicama su počele demonstracije, kojima je implicitnu podršku početkom oktobra dao i sam Gorbačov, rekavši da SED mora zauzeti reformski kurs. SED je sredinom oktobra, nastojeći suzbiti nezadovoljstvo, svrgnula Honeckera i postavila novo reformsko rukovodstvo. Ono je, pak, pod pritiskom odlučilo 9. novembra otvoriti granice prema Zapadnoj Njemačkoj, što je dovelo do pada Berlinskog zida i euforije koja je u potpunosti srušila autoritet Partije koja je do kraja godine kolabirala. Parlament Istočne Njemačke je, po uzoru na Poljsku i Mađarsku, promijenio ustav i omogućio slobodne izbore koji su održani početkom sljedeće godine, a na kome je pobijedio desničarski Savez za Njemačku. Nova vlast je nastavila s procesom koji je 3. oktobra 1990. doveo do ponovnog ujedinjenja Njemačke.
Bugarska
Do jeseni 1989. se u Bugarskoj vladajuća Bugarska komunistička partija pod vodstvom Todora Živkova opirala nastojanjima da se provedu političke reforme, iako su one i među samim članstvom Partije uživale sve veću podršku. Usprkos represivnog aparatu, vijesti o egzodusu iz Istočne Njemačke i protestima su doprle do Bugarske, gdje su lokalni antikomunistički i demokratski aktivisti u novembru 1989. organizirali prve demonstracije, iako su kao nominalni povod imali zaštitu okoline. Nakon što je pao Berlinski zid, vodstvo BKP se uplašilo da bi i njih mogao snaći kaos kao na berlinskim ulicama, te je unutrašnjim pučem svrgnulo Živkova i na čelo Partije postavilo Petra Mladenova, vođu reformske struje. To je bilo dovoljno da na neko vrijeme smiri ulične proteste. BKP se tako u februaru 1990. godine javno opredijelila za višepartijski sistem i slobodne izbore. Isto tako se reformirala u Bugarsku socijalističku partiju te pobijedila na izborima u junu 1990. postavši tako jedinom komunističkom partijom koja je uspjela u kontinuitetu ostati vlasti nakon revolucija 1989.
Čehoslovačka
Tjedan dana nakon pada Berlinskog zida, svi čehoslovački susjedi (osim SSSR-a) su napustili komunistički sistem. KP Čehoslovačke, čiji je autoritet ionako bio ozbiljno nagrižen zbog suradnje sa Sovjetima nakon sloma praškog proljeća, našla se pod strahovitim pritiskom da napusti vlast. Povod su bile komemoracije povodom Međunarodnog dana studenata 17. novembra. Njih su studenti iskoristili za demonstracije, koje, iako ispočetka skršene policijskom akcijom, postale modelom za niz sličnih akcija širom zemlje, koje su kulminirale dvosatnim generalni štrajk|generalnim štrajkom 27. novembra. Pod tim pritiskom je parlament dva dana kasnije otpočeo donositi zakone kojima se ukidao monopol komunističke vlasti i službena ideologija, te kooptirao članove antikomunističke opozicije u federalni parlament. 29.12. 1989. je za novog predsjednika izabran vođa antikomunista Vaclav Havel. Novi parlament je nastavio rad na ustavu i zakonima na temelju kojih su u junu 1990. održani prvi slobodni izbori na kojima su pobijedili antikomunisti.
Rumunjska
U tim uvjetima je 16. decembra pokušaj hapšenja mađarskog pastora Laszloa Tokesa u Temišvaru doveo do demonstracija, koje su nakon nekoliko dana eskalirale u sveopći ustanak. Njega su režimske snage pokušale ugušiti uz pomoć pripadnika vojske i tajne policije Securitate. Ceausescuov pokušaj da demonstracije zaustavi velikim govorom u Bukureštu 21. decembra se pretvorio u fijasko, kada je masa počela vikati protiv njega. Pokušaj bijega 22. decembra nije uspio, na stranu demonstranata je prešla vojska, a nadzor nad ključnim zgradama preuzela grupa koja se nazvala Front nacionalnog spasa. Ona je organizirala prijeki sud na kome su Ceausescu i njegova supruga Elena osuđeni na smrt te strijeljani 25. decembra. Borbe s pripadnicima Securitate su se nastavile do 27. decembra. Nova vlast je promijenila ustave i zakone i u maju održala predsjedničke i parlamentarne izbore u maju 1990. na kojima je odnijela pobjedu.
Nastavak revolucija (1989 - 1992)
Iako su revolucije 1989. godine u užem smislu završile rušenjem Ceausescuovog režima u Rumunjskoj, one su svoj nastavak dobile u drugim državama širom svijeta, odmah pokazavši kako je riječ o epohalnim događajima koji su potpuno promijenili dotadašnju ravnotežu sila u svijetu. To se prije svega pokazalo u Sovjetskom Savezu koji je svoje satelite u Istočnoj Evropi nadživio tek za dvije godine.
Sovjetski Savez
Političke slobode koje je uveo Gorbačov su onemogućile sovjetske vlasti da održavaju dotadašnju medijsku blokadu te su tako sovjetski građani imali prilike vijesti o dramatičnim događajima u Istočnoj Evropi. Ti događaji su mnogim dotadašnjim disidentima dali poticaj da pokrenu slične pokrete u svojim sredinama, a katalizator je bio i debakl Gorbačovljevih ekonomskih reformi, koji je potpuno razorio autoritet Partije i centralne vlasti. Nove slobode su također omogućile da se javno iskazuje decenijama suzbijani nacionalizam, koji se počeo iskazivati i kroz separatističke pokrete, pogotovo na Baltiku i Kavkazu. Gorbačova su s vremenom počeli napuštati saveznici kao Georgij Ševarnadze i Boris Jeljcin, a pokušaj da se SSSR spasi transformacijom u novu konfederaciju je propao zahvaljujući puču u augustu 1991. godine koji su organizirali konzervativni elementi sovjetskog establishmenta. Sam puč je zaustavljen zahvaljujući masovnim uličnim protestima u Moskvi i nevoljkosti vojnika da ponove krvoprolića nalik na Tjen An Men. Zbog toga se događaji u augustu zbog ikonografije i niza sličnih detalja smatraju najpoznatijim nastavkom revolucija 1989. godine. Nakon njih je sovjetska vlast izgubila svaki autoritet, republike počele proglašavati nezavisnost, da bi konačno krajem 1991. SSSR i službeno bio ukinut.
Ostali prosovjetski režimi
Demokratski procesi započeti 1989. godine nisu zaobišli ni prosovjetske komunističke režime u drugim dijelovima svijeta, uključujući i neke udaljene od Istočne Evrope. Tako je već u proljeće 1990. u Mongoliji došlo do uličnih protesta, temeljem kojih je vladajuća Mongolska narodna radnička partija pristala uvesti višestranačje; vladajuća partija je, međutim, ostala na vlasti sve do 1996. godine.
U drugim dijelovima svijeta je nestanak prosovjetskih režima imao više veze s očiglednim nestankom sovjetske vojne i materijalne podrške, a manje s domaćim demokratskim pokretima. U Kambodži je Hun Senov prosovjetski režim već 1989. pod patronatom UN otpočeo pregovore temeljem kojih je završen građanski rat, a 1993. obnovljena monarhija i višestranačje; i u ovom slučaju je vladajuća stranka, iako reformirana, ostala na vlasti do današnjeg dana. U julu 1990. je, pak, vlada Južnog Jemena objavila kako napušta marksizam-lenjinizam te započela proces ujedinjenja sa Sjevernim Jemenom u jedinstvenu, demokratsku državu. Godine 1991. je raznorodna koalicija separatista i antikomunista porazila marksistički Derg režim u Etiopiji. Godine 1992. je prelazak vodećih vojnih komandanata na stranu mudžahedina doveo do konačnog kolapsa komunističkog režima u Afganistanu.
Jugoslavija
Za bivšu Jugoslaviju je bilo karakteristično da se od Istočnog bloka razlikovala nešto većim stepenom ekonomskih sloboda, ali i time da je stepen političkih sloboda varirao od republike do republike. Za situaciju krajem 1980-ih je bila karakteristična i tzv. antibirokratska revolucija 1988/89. - kojom su svrgnuta rukovodstva SK Vojvodine i SK Crne Gore. S obzirom da je u pitanju bio presedan, odnosno prvi slučaj da partijska rukovodstva budu svrgnuta u uličnim protestima, nešto kasnije su pristaše Slobodana Miloševića te događaje nastojale prikazati kao svojevrsnu jugoslavensku verziju, odnosno preteču revolucija 1989. godine.
Mnogo je uvriježeniji stav da su događaji koji predstavljaju ekvivalent padu komunizma započeli u SR Sloveniji, koja se kao najliberalnija od svih jugoslavenskih republika prva odlučila za višestranačke izbore. Krajem 1989. je sličnu odluku donijelo i rukovodstvo SK Hrvatske, a u proljeće su u Sloveniji i Hrvatskoj održani izbori na kojima je pobijedila nacionalistička desnica. Nešto kasnije su slične ustavne reforme provedene i u drugim republikama, te su u jesen održani izbori u SR Bosni i Hercegovini - gdje je pobijedila koalicija tri nacionalne stranke - te u SR Srbiji, Crnoj Gori i SR Makedoniji, gdje su pobijedile reformirane komunističke partije - Socijalistička partija Srbije, Demokratska partija socijalista Crne Gore i Socijaldemokratski savez Makedonije.To je uglavnom bio rezultat gubitka utjecaja Saveza Komunista Jugoslavije,zbog sve većeg rasta nacionalizma u pojedinim republikama.Najviše u Srbiji,Hrvatskoj i Sloveniji.
Ustavne promjene u smjeru višestranačja nikada nisu uvedene na saveznoj razini, s obzirom na spor oko budućeg ustavnog ustrojstva jugoslavenske federacije koji će na kraju eskalirati u oružane sukobe i njen raspad.
Albanija
Vodstvo Albanske partije rada - koja je do tada sprovodila politiku međunarodne izolacije - na čelu s Ramizom Alijom je već krajem 1980-ih postalo svjesno da će morati mijenjati dotadašnji rigidni staljinistički sistem, a za što je značajan poticaj dala rumunjska revolucija. Godine 1990. su uvedene reforme kao ukidanje ograničenja putovanja u inostranstvo, a potom je ustavom uveden višestranački sistem. Albanska partija rada je u martu 1991. godine dobila izbore, ali se tada morala suočiti s masovnim protestima. S vlasti je sišla u martu 1992. kada ju je zamijenila Demokratska stranka. Taj datum se obično uzima kao završetak posljednjeg komunističkog režima u Evropi, odnosno posljednje od svih revolucija 1989.
Posljedice
Revolucije 1989. su zbog brzine i lakoće kojom su se odigrale, ali i zbog toga što u njima (osim u slučaju Rumunjske) nije bilo krvoprolića, ostavile duboki dojam na suvremenike. Na samom početku su shvaćene ne samo kao trijumf Zapada, nego i kao više nego jasan dokaz njegove moralne i civilizacijske superiornosti oličenje u kapitalizmu i liberalnoj demokraciji. Taj se trijumfalizam možda najbolje ilustrirao u izrazu Kraj historije, odnosno istoimenoj knjizi Francisa Fukuyame koja je tvrdila da ljudska civilizacija pronašla konačni i savršeni oblik političkog uređenja u sekularnoj demokraciji slobodnog tržišta, kakve su se tada uspostavljale po Istočnoj Evropi. Komunizam, marksizam i druge ideologije koje su dale temelj srušenim sistemima su, pak, bile potpuno diskreditirane - bivše komunističke partije su se reformirale u socijalističke i socijaldemokratske - dok su se pak dotadašnje socijalističke i socijaldemokratske stranke u Zapadnoj Evropi s ljevice počele okretati prema centru, pri čemu je najkarakterističniji primjer Trećeg puta koga su usvojili britanski laburisti.
Trijumfalizam je nakon nekoliko godina zamijenjen nešto umjerenijim procjenama, prije svega zahvaljujući tome što su se kao posljedice revolucija 1989. vezivali krvavi etnički sukobi u bivšoj Jugoslaviji i bivšem SSSR-u, ali i spoznajom kako su posljedice u različitim državama bile bitno drukčije. Tako su u godinama nakon revolucija uglavnom prosperirale one države koje su i prije dolaska komunista na vlast bile relativno ekonomski i kulturno razvijene, kao što su Češka, baltičke republike, te u nešto manjoj mjeri Poljska, Slovačka i Mađarska - u njima je zabilježen rast blagostanja i općeg životnog standarda, koji je dodatno pojačan ulaskom u EU 2004. godine. Nasuprot tome su države na istoku - prije svega Rusija, Ukrajina, centralnoazijske i kavkaske republike SSSR-a doživjele katastrofalan krah ekonomije koji se poslije odrazio kroz naglo siromašenje najširih slojeva stanovništva, pad nataliteta i porast mortaliteta, procvat kriminala, nasilja i korupcije; u nekim slučajevima su zabilježeni etnički sukobi i terorizam, a u nekim slučajevima su države, iako nominalno demokratske, postale de facto jednopartijske ili, prema nekim mišljenjima, "regresirale" u orijentalne despocije (za što je karakterističan Turkmenistan).
Određeni ekonomski, politički i kulturni problemi su, u većoj ili manjoj mjeri, zabilježeni u gotovo svim post-komunističkim državama Istočne Evrope. Najčešće se vezuju uz tranziciju s državne na tržišnu ekonomiju, odnosno privatizaciju državnih poduzeća. U njoj su u pravilu najbolje prolazili članovi bivše komunističke nomenklature, koji su se za vrijeme ili neposredno nakon revolucije "reformirali" u poslovne ljude. Uz taj se proces vezuje i problem lustracije, odnosno uklanjanja kadrova koji se zbog umiješanosti u represivne i slične aktivnosti bivših režima smatraju neprikladnim za javno djelovanje u demokratskom poretku.
Od sredine 2000-ih se počelo govoriti o tome da tzv. obojane revolucije u zemljama Eurazije predstavljaju svojevrsni nastavak ili drugi val revolucija 1989. godine, iako taj stav, pogotovo u posljednje vrijeme, nije univerzalno prihvaćen.
Johann Wolfgang von Goethe
Johann Wolfgang von Goethe (Frankfurt, 28. august 1749. - Weimar, 22. mart 1832.) je njemački književnik, filozof i naučnik. U svojoj mladosti se priključio književnom Sturm und Drang pokretu i sa svojim romanom Jadi mladog Vertera te dramom Faust pomogao njemačkoj i evropskoj književnosti da iz neo-klasicizma prijeđe u romantizam. Poznat je i po svojim dostignućima na polju fizike i biologije koja će poslije poslužiti kao inspiracija za Darwinovu teoriju evolucije.
Po Goetheu je 1932. nazvan tadašnji Frankfurtski univerzitet, danas Johann Wolfgang Goethe Univerzitet.
Život
U narednom periodu sklopio prijateljstvo sa Friedrichom Schillerom koje je potrajalo do 1805. Oženio se Kristijanom Vulpius 1806. Od 1794. posvetio se isključivo pisanju. U Erfurtu susreće cara Napoleona 2. oktobra 1808. u Guvernerovoj palači. U Weimaru susreće Hegela 18. oktobra 1827. Preminuo je u Weimaru 1832.
Rad
Njegovo najznačajnije delo napisano pre odlaska u Vajmar bila je tragedija „Gec fon Berlihingen“ (Götz von Berlichingen), (1773), koja je ujedno bila i prvo delo koje ga je proslavilo. Zatim je usledio roman „Jadi mladog Vertera“ koje mu je donelo enormno veliku popularnost.
U periodu dok se družio sa Fridrihom Šilerom dovršio je „Godine učenja Vilhema Majstera“ i prelepu pesmu „Herman i Dorotea“ (u ovom epu, povodom revolucije, protiv koje je bio, slavi porodicu, svakodnevni rad i mir), kao i „Rimske elegije“. U periodu Od Šilerove do svoje smrti, napisao je „Fausta“, „Izbor po srodnosti“, svoju pseudo-autobiografiju „Iz mog života:činjenice i fikcija“, opisao je putovanje po Italiji, objavio je dosta naučnih radova i seriju rasprava o nemačkoj umetnosti. Njegova dela imala su ogroman uticaj na književnost i umetnost čim su se pojavila.
Kao dopuna radu u književnosti, Gete je dao značajan doprinos naučnom radu. U biologiji, dao je teoriju uslova za metamorfozu biljaka, po kojoj sve biljke nastaju od listova. Takođe je poznat po svom otkriću središnje vilične kosti kod ljudi.
Gete je smatrao svoju teoriju boja, svojim najznačajnijim doprinosom nauci i uopšte svojim najznačajnijim delom. On je tvrdio da boje nisu samo fenomen na fizičkom nivou već da boje zavise od svetla i načina na koje ono pada na predmete, odnosno da su one stvar individualne percepcije. Bio je izuzetno ponosan na svoj rad i jednom prilikom je rekao: „To što sam ja jedina osoba u ovom veku koja ima pravi uvid u nauku boja, je zato što sam ja ponosan na to i to je ono što mi daje osećaj da sam mnoge nadmašio“.
U razgovorima sa Ekermanom, Gete potvrđuje da nije voleo Prosvetiteljstvo, jer je bio više čovek srca nego razuma. Romantičari su mu strani, jer je u osnovi bio realista. Od svih svojih savremenika najviše ceni Bajrona, upravo zato što mu se činilo da Bajron više pripada klasici nego romantici. Najviše ceni klasičnu poeziju i umetnost - u romantizmu vidi nešto nezdravo, neorgansko.
Geteov duhovni razvoj se najbolje ogleda u lirici. Od pobožnih pesama ispirisanih Klopštokom, preko anakreotskih pesama inspirisanih Vilandom, do Herderovog uticaja kada izvor pesničkog zanosa postaje priroda, u kojoj Gete vidi oličenje stvaralačke sklobode i elementarne snage („Dobrodošlica i rastanak“). mini|desno|Spomenik Geteu i Šileru u Vajmaru Gete je postao spinozista: bog je u prirodi, u prirodi postoje dva elementa - sila i materija, a sila je bog; zato treba voleti svu prirodnu silu. Kasnije se ovo filozofsko shvatanje nijansira, i Gete kao pesnički motiv uzima grčke bogove kao personifikaciju prirodnih sila, i buni se protiv njih („Prometej“). Ova poezija je ujedno patetična, puna borbe i zanosa.
U to vreme Getea zaokuplja ideja velikih ljudi: Cezara, Fausta, Prometeja, Muhameda - simbol genija koji vodi čovečanstvo. U ovoj fazi (Šturm und drang) javljaju se slobodni ritmovi, stihovi svaki drugom broju slogova, da bi se skoro mogli pisati u prozi.
U Vajmaru prestaje buntovništvo i javlja se smireni Gete, pesnik harmonije koji u prirodi vidi materinsku silu čovečansva. Priroda više nije jezovita, puna neprijateljskih, demonskih sila, nego je protkana harmonijom i redom, a božanske sile su naklonjene čoveku („Putnikova noćna pesma“, „Pevanje duhova nad vodama“).
Što više Geteova poezija postaje misaona, to se više kreće oko ideje humaniteta („Božansko“). Čežnja za jugom, za Italijom, ogleda se u delu „Minjon“. Posle Italije njegova poezija postaje čulna koliko i misaona. Gete je još od pokreta Šturm und drang pisao balade, a usavršio se u takmičenju sa Šilerom. Dok Šiler redovno polazi od etičke ideje, Gete je slobodniji u koncepciji. Za Šilera (kantovac) balada je zamisao za dramu, dok se kod Getea (spinozista) pre oseća delovanje prirodnih sila, koje su jače od čoveka i razum ne može da ih objasni i definiše.
Jadi mladog Vertera
Duboka lična ispovest. Jednostavna fabula, a lepota pojedinih scena proizlazi iz njihove vešte kompozicije. Gete ih skladno unosi u tok razvoja Verterove ljubavi, prepliće sa onim što se zbiva u njegovoj duši. Duševna raspoloženja organski izrastaju iz prirode. To nije samo ljubavni roman - pisma (po uzoru na Ričardsona) su ujedno i junakove isovesti o doživljavanju života uopšte, o zanosima i teskobama njegovog psihičkog sveta. Život o kojem Verter mašta je u oštroj suprotnosti sa stvarnošću koja ga okružuje. Oseća se ogorčenje zbog nazadnih konvencija društva koje koče slobodan razvitak jedinke i ljudske duše.
Godine učenja Vilhema Majstera
Vilhelm Majster kao junak je posebna varijacija Vertera, ali ovaj roman je ujedno i ostvarenje jednog estetskog programa. Gete piše veoma koncizno, sa velikim bogatstvom izraza, ali intenzivno neposredno pripovedanje se sve više opterećuje didaktikom: sav zanos za pozorište je samo zabluda.
Putovanja Vilhema Majstera
Napisao je četvrt veka posle prvog dela. Podnaslov ovog romana glasi Oni koji se odriču. Glavni deo romana posvećen je utopiji vaspitanja koja je ocrtana kao Pedagoška provincija. Iako govori o disciplini i sintezi, roman je krajnje slobodan po kompoziciji: labavo nanizani delovi, novele i pripovetke već objavljivane ili namenjene za druge zbirke, maksime i refleksije, poneka pesma.
Guo Si
Guō Sì (146 – 197), također poznat i kao Guo Duo (郭多) bio je kineski vojskovođa i gospodar rata u vrijeme kraja dinastije Han. Bio je rodom iz provincije Liang te se priključio gospodaru rata Dong Zhuou čiji je postao vjeran suradnik i pomoćnik. Sudjelovao je u mnogim Dongovim pohodima, a nakon što je Dong sjedište svoje nominalne carske vlade smjestio u Chang'an, došao je pod vlast Dongovog zeta. Nakon Dongove smrti je postao jednim od de facto regenata cara Xiana, držeći ga kao taoca. Međutim, nakon što se posvađao sa drugim regentom Li Jueom, njegov poliožaj je oslabio, te su obojica poraženi od strane Yang Fenga i Dong Chenga, koji su caru pomogli da pobjegne iz prijestolnice. Guo je na kraju izdan i ubijen od strane jednog od svojih potčinjenih generala.
Johann Wolfgang von Goethe
Izbor prema sličnosti
U ovom romanu zahteva odricanje od svega što je čulno, pa čak i greh počinjen jedino u mislima dovodi do katastrofe. Roman je eksperiment, psiho-hemijski pokušaj.
Drame
Napisao je preko sto drama.
Porodica Goethe
Goethe je imao nekoliko udvaranja i ljubavnih veza, mada je napokon živio s jednom ženom. Christianu Vulpius (1765–1816) iz Weimara je upoznao 12. jula 1788. kada je ona imala 23 godina a on 39. Ona je bila kćer službenika i odvjetnika Johanna Vulpiusa iz Weimara i Christine Riehl iz Weimara. Goethe i Christiana su se vjenčali 19. oktobra 1806. u Crkvi sv. Jakova (Jakobskirche) u Weimaru, točno za vrijeme proboja Francuza u grad. Imali si više djece koja nisu preživjela porođaj ili prvi mjesec života: prvo dijete (oktobar 1791), Caroline (novembar 1793), Carl (novembar 1795), Catharina (decembar 1802). Jedini preživio sin je bio August von Goethe (1789–1830), rođen u Weimaru i umro 1830. u Rimu. Bio je službenik u pratnji Karla Augusta (1757–1828), vojvode Saksonije, Weimara i Eisenacha. August von Goethe je oženio Ottiliju von Pogwisch (1796–1872) iz Gdańska. Imali si troje djece: Walther von Goethe, Wolfgang M. von Goethe, Alma von Goethe. Zadnji Goetheov potomak je Walther von Goethe. Bio je komornik i kompozitor, nije imao djece, niti su njegova braća imala. Njegov brat Wolfgang Maximilian je bio pravnik na dvoru vojvode Karla Alexandra. Najmlađa, Alma, je umrla u 17. godini od tifusa. Otac od Johana W. Goethea je bio Johann Caspar Goethe (1710–1782) iz Frankfurta, sin Friedricha G. Goethea (1657–1730) i Cornelie Walther (1668–1754). Bio je pravnik na Carskom Dvoru u Wetzlaru. Očeva porodica je bila iz Frankfurta i Darmstadta, mada vuku daleke korijene iz okolice Erfurta i Halla. Goetheova majka je bila Catharina Elisabeth Textor (1731–1808), kćer uglednog službenika i dvorskog savjetnika Johann Wolfgang Textor (1693–1771). Goetheova baka po majci je bila Anna Margaretha Lindheimer (1711–1783) iz Wetzlara.
Eat Pray Love
Eat Pray Love je američki igrani flm snimljen 2010. u režiji Ryana Murphyja sa Julijom Roberts u glavnoj ulozi. Scenarij, koji je napisao sam Murphy, temelji se na istoimenoj knjizi memoara Elizabeth Gilbert u kojoj je ona opisala napuštanje muža i egzotična putovanja po svijetu "kako bi pronašla sebe".
Ovo je prvi komercijalno uspešan film Džulije Roberts još od drame „Američki dragani“ iz 2001. godine.
Roberts se za vreme snimanja preobratila na hinduizam.
Mara Lazarević Branković
Mara Lazarević Branković (? – 12. april 1426) je bila najstarija kći srpskog kneza Lazara i kneginje Milice, supruga Vuka Brankovića i majka Đurđa Brankovića.
Biografija
Oko 1371. udata za Vuka Brankovića, gospodara Kosova Metohije i Skoplja. Ovim brakom Vuk je ušao u neku vrstu „porodičnog saveza“ sa svojim tastom knezom Lazarom.
Posle smrti muža Vuka (1397) Mara je podupirala težnje svojih sinova Đurđa i Lazara da povrate pod svoju kontrolu deo očevih teritorija koje su vremenom ušle u sastav države kneza i docnijeg despota Stefana Lazarevića, Marinog brata. Podržavala ih je i u ratovima koje su vodili protiv svog ujaka Stefana 1402—1412. godine.
Mara je sa najmlađom sestrom princezom Oliverom 1412. godine vodila preogovore o pomirenju Đurđa i despota Stefana. Zahvaljujući uspešnim pregovorima oni su se iste godine i pomirili, a Đurađ je 1425/26. g, proglašen Stefanovim naslednikom.
Mara je preminula 12. aprila 1426. godine.
Castelforte, Latina
Castelforte je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2676 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Bazen u Gružu
thumb|mini|Gruški bazen Bazen u Gružu olimpijski je bazen dimenzija 50 metara dužine, 25 metara širine i 2,5 metara dubine. Smješten je u dubrovačkom gradskom naselju i gradskom kotaru Gruž. Smatra se jednim od najmodernijih sportskih objekata za vodene sportove u Europi.
Povijest
Gradnja bazena započla je krajem pedesetih godina 20. stoljeća a dovršena 1961. godine. Svečano otvaranje bazena je bilo 4. srpnja 1961. godine.
Bazen je dugo vremena bio bez krova i neopremljen sjedištima, pa se pristupilo rekonstrukciji. 15. ožujka 2005. nakon djelomične rekonstrukcije ponovno je otvoren. Novi je bazen opremljen udobnim sjedištima i pomičnim krovom kojeg je moguće otvarati i zatvarati.
Rekonstrukcija bazena se izvodi u šest faza a bit će dovršena rekonstrukcijom hotela Stadion koji se nalazi u sastavu bazena te ugradnjom olimpijskih startnih blokova za međunarodna plivačka natjecanja. U potpunosti je osposobljen i opremljen za sva vaterpolska natjecanja.
Kapacitet
Gruški bazen na svoje tribine prima oko 2500 gledatelja ali kapacitet se može povećati dodavanjem montažnih tribina pa u tom slučaju iznosi oko 3000 gledatelja.
Klubovi
Bazenom se danas koriste vaterpolski klub Jug, vaterpolski klub Bellevue, ženski vaterpolski klub Jug i plivački klub Jug, svi iz Dubrovnika.
Zanimljivosti
Gruški bazen je poseban jer se puni vodom iz vlastitog podzemnog slatkovodnog izvora.
Mangiferin
Mangiferin je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 422,340 Da.
Aubres
Obr je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Nion.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 349 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,27 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 239 metara (maksimalnoj 1217 m, a minimalnoj 270 m).
Seligman
Seligman se može odnositi na
Sidejlija
Sidejlija se može odnositi na
Skulpture u stijenama Dazua
Skulpture u stijenama Dazua (kineski: 大足石刻; pinyin: Dàzú Shíkè), čini sustav skulptura isklesanih u stijenama strmih litica brda općine Chongqing, 60 km zapadno od grada, u kineskoj pokrajini Dazu. Njih čini 75 lokaliteta s oko 50.000 skulptura i više od 100.000 kineskih znakova koji čine natpise i epigrafe. Oni datiraju u 7. stoljeće i nastale su pod utjecajem budizma, konfucijanizma i taoizma. Najznamenitije skulpture se nalaze na brdima Baoding i Beishan.
God. 1999., Skulpture u stijenama Dazua su upisane na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji zbog "velike umjentičke vrijednosti, bogatstva sakralnih i profanih motiva, i spoznaja o svakodnevici ljudi koji su živjeli u Kini dinastije Tang. One predstavljaju izvanredan dokaz o skladnoj sintezi budizma, taoizma i konfucijanizma".
mini|lijevo| Skulpture na stijenama brda Baoding
Povijest
Najranije rezbarije u stijenama Dazua su nastale 650. godine, u prvim godinama dinastije Tang. No glavno razdoblje klesanja stijena počinje krajem 9. stoljeća. God. 892., Wei Junjing, župan Changzhoua je bio pionir klesanja na Beishanu, a njegov primjer su, nakon raspada dinastije Tang, slijedili i drugi županijski dužnosnici, lokalni plemići, redovnici i redovnice, te obični ljudi od 907.-965. godine (Razdoblje pet dinastija i deset država).
Klesanje stijena je prestalo tijekom ranih godina dinastije Song, i nije se nastavilo sve do 1078. godine, za vladavine cara Yuan Fenga sjeverne dinastije Song. Rad je otpočeo opet na Beishanu, i sve do 1146. godine nastale su i skupine figura na brdima Nanshan i Shimenshan. Između 1174. i 1252. godine redovnik Zhao Zhifeng promovira tantrički budizam na Baodingshanu gdje je stvorio veliki kameni oltar za ovo vjerovanje (posvetivši tome 70 godina svog života), privlačeći majstore iz svih krajeva zemlje.
Opći rat je ponovno prouzročio prestanaka radova krajem 13. stoljeća, što je potrajalo sve do kraja 15. stoljeća, u vrijeme dinastije Ming. Tada se radovi nastavljaju, iako znatno manjih razmjera, sve do kraja dinastije Qing (kraj 19. stoljeća).
Dugo godina im je bio zabranjen pristup, a otvorene su za kineske posjetitelje 1961., a za strane posjetitelja 1980. godine. Do 1975. godine postojala je samo blatna staza između grada Dazua i glavnih skupina figura. Izolacija im je pomogla sačuvati umjetnička djela neoštećenima tijekom masovnog anti-vjerskog ikonoklazma Kulturne revolucije.
Odlike
mini| Detalj s učenicima, Baodishang mini| Budin ulazak u Nirvanu, Baodishan Na liticama Beishana rezbarije su podijeljene u dva dijela: na sjeverni sa 100 skupina rezbarija i juni sa 190. Tu su 264 niše s kipovima, 1 s urezanim ​​slikama, i 8 s ispisanim stupovima; sve u svemu više od 10.000 rezbarija. Više od polovice rezbarija predstavljaju tantrički budizam, a ostatak se odnose na pojmove Trojstva i Sukhavati. Više od jedne trećine rezbarija Beishana je iz sredine 10. stoljeća, a karakteriziraju ih male i lijepe figure, različite poze, prirodni izrazi lica i delikatni ukrasi haljina.
Kipovi iz dinastije Song (kasno 10. do sredine 12. stoljeća) su življi, s jasno diferenciranim osobnostima, gracioznim položajima skladnih figure u prekrasnim odjećama. Sedam natpisa koji preživjeli su važni za proučavanje povijesti, vjerskih uvjerenja, datiranja i identifikacije povijesnih osoba.
Na liticama Shimenshana rezbarije, iz prve polovice 12. stoljeća, pokrivaju 72 m. One predstavljaju integracije budističkih i taoističkih motiva, oobito potonjih. 92 kipa u Špilji bogova i božica planine Tai (Taishan) odražavaju važnu ulogu Taishan obitelji među taoistima između 10. i 13. stoljeća. .
Baodingshan je vrlo impresivno mjesto, 15 km sjeverno-istočno od grada Longganga, na obje strane klanca u obliku slova U, iznad 500 m nadmorske visine. Postoje dvije skupine rezbarija: prva manja skupina, poznata kao Xiaofowan, nalazi se na vrhu brda i blisko je povezana sa Samostanom svete dugovječnosti, koji je izgrađen u isto vrijeme, ali je kasnije izgorio u požaru i obnovljen je za dinastija Ming i Qing; druga veća skupina (Daifowan), nalazi se zapadno od samostana. Na mnoge načine, rezbarije Baodingshana se mogu smatrati za vrhunac kineskog kiparstva u stijenama. U njima je ostvarena rijetka integracija osnovnih doktrina budizma, etike konfucijanizma, te načela racionalizma i taoizma.
Krajem 11. stoljeća na liticama brda Shizhuanshan nastale su rezbarije u duljini od više od 130 m, a predstavljaju rijedak primjer trodijelnog rasporeda budističkih, taoističkih i konfucijanskih prizora.
Queer Lion
thumb|300px|Queer Lion Award: The Speed of Life. Kvir lav (Queer Lion; Queer leone ili Leone gay je nagrada koja se dodjeljuje na Venecijanskom filmskom festivalu najboljim filmovima sa LGBT tematikom. Ustanovljena je 2007. godine. Ekvivalent je nagradi Teddy koja se dodjeljuje na Berlinskom filmskom festivalu od 1987. godine.
Jedan od filmova koji je bio u nominaciji za ovu nagradu je i Crni labud iz 2010. godine. Najpoznatiji pobjednik nagrade je Al Pacino, režiser drame Saloma iz 2011. godine.
Šrouzberi
Šrouzberi se može odnositi na
Sent Tomas
Sent Tomas se može odnositi na
Terralba
Terralba je drugi po veličini grad i komuna u Oristanskoj provinciji na Sardiniji. Grad je 2011. imao 10.346 stanovnika.
Historija
Terralba je osnovana oko 1017. od strane izbjeglica iz antičkog Neapolisa koji su se raselili iz tog grada nakon što su ga Saraceni razorili.