cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prenatalna dijagnostika
Prenatalno genetičko testiranje
Posle uspešne detekcije fetalnih ćelija i fetalne DNK koje cirkuliraju u majčinoj krvi, neinvazivna dijagnoza fetalne aneuploidije postala je obećavajućom. Razvoj različitih metoda skrininga na aneuploidiju fetusa i druge hromozomske aberacije danas je istaknuto područje istraživanja zbog otkrića cirkulirajuće fetalne nukleinske kiseline u majčinoj krvnoj plazmi. Metaanalizom koja je istraživala stopu uspješnosti upotrebe DNK bez fetalne ćelije iz majčine krvi za otkrivanje aneuploidija utvrđeno je da je ova tehnika otkrila trisomiju 13 u 99% slučajeva, trisomiju 18 u 98% slučajeva i trisomiju 21 u 99 % slučajeva. Neuspjeli testovi koji koriste DNK bez fetalnih ćelija vjerovatnije će se javiti kod fetusa s trisomijom 13 i trisomijom 18, ali ne i s trisomijom 21. Prethodne studije su utvrdile povišene nivoe fetalne DNK bez ćelija za trisomiju 13 i 21 iz majčinog seruma u poređenju sa ženama sa euploidnom trudnoćom. Međutim, nije opaženo povišenje bezćelijske DNK za trisomiju 18. Ključni problem upotrebe bezćelijske DNK je u tome što cirkulirajuće fetalne nuklearne stanice čine samo tri do šest posto DNK majčine krvne plazme. Stoga su razvijena dva efikasna pristupa koja se mogu koristiti za otkrivanje fetalne aneuploidije. Prva uključuje mjerenje alelnog odnosa jednonukleotidnih polimorfizama (SNP) u mRNA kodirajućem području u posteljici. Sljedeći pristup je analiza i majčine i fetalne DNK i traženje razlika u obrascima metilacije DNK.
Važno etičko i praktično pitanje je neizvjesnost kod prenatalnog genetskog testiranja. Neizvjesnost genetskog testiranja proizlazi iz nekoliko razloga: genetski test povezan je s bolešću, ali prognoza i / ili vjerovatnoća nisu poznati, genetski test pruža informacije različite od poznate bolesti na koju su testirali, pronađene genetske varijante imaju nepoznati značaj i na kraju, rezultati možda nisu povezani sa utvrđenim fetalnim abnormalnostima. Richardson i Ormond temeljito su se pozabavili pitanjem neizvjesnosti genetskog ispitivanja i objasnili njegove implikacije na bioetiku. Prvo, princip dobročinstva pretpostavlja se u prenatalnom testiranju smanjenjem rizika od pobačaja, međutim, nesigurne informacije izvedene genetskim testiranjem mogu naštetiti roditeljima izazivanjem anksioznosti i dovodeći do terminacije ploda koji je vjerovatno zdrav. Drugo, princip autonomije je podriven nedostatkom razumijevanja, što je posljedica novih tehnologija i promjene znanja u polju genetike. Treće, princip pravde postavlja pitanje jednakog pristupa novoustanovljenim metodama prenatalne dijagnostike.
El Cambalache, Zaragoza
El Cambalache je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1879 m.
Strimnica
Strimnica je naselje u Republici Makedoniji, u severozapadnom delu države. Strimnica pripada opštine Želino.
Ampliación Zaragoza, Tlaltizapán de Zapata
Ampliación Zaragoza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tlaltizapán de Zapata.
Strimnica
Prirodni uslovi
Naselje Strimnica je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Tetova, naselje je udaljeno 10 km istočno.
Strimnica se nalazi u donjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno na istočnom obodu Pološkog polja. Zapadno od naselja pruža se polje, jugoistočno se izdiže Suva gora. Vardar protiče zapadnim obodom naselja. Nadmorska visina naselja je približno 440 metara.
Ampliación Zaragoza, Tlaltizapán de Zapata
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 987 m.
Strimnica
Prirodni uslovi
Klima u naselju je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Strimnica je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 2.422 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (99%).
Većinska veroispovest je islam.
Fervazzo, Biella
Fervazzo je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 588 m.
Maasholm
Masholm je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Šlezvig-Flensburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 657 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1059142.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šlezvig-Flensburg Masholm se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Šlezvig-Flensburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 0 metara. Površina opštine iznosi 8,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 657 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 78 stanovnika/km².
Bahir Dar
Bahir Dar (amharski: ባሕር ዳር) je grad na obalama jezera Tana, na sjeverozapadu Etiopije. Bahir Dar je glavni grad Regije Amhara. (kilil).
Bahir Dar je danas jedna od vodećih turističkih destinacija u Etiopiji, zahvaljujući ljepotama jezera Tana i Plavog Nila. To je grad širokih avenija obrubljenih palmama i cvjetnjacima. Tako da ga se drži za jedan od najbolje planiranih i najsigurnijih gradova po mnogim standardima, 2002 godine dobio je UNESCOovu nagradu za mir, za upravljanje s izazovima ubrzane urbanizacije. .
Geografske karakteristike, promet
thumb|right|280 px|Položaj Bahir Dara na izlazu [[Plavi Nil|Plavog Nila iz jezera Tana]] Bahir Dar nalazi se na južnoj obali jezera jezera Tana, pored izvora Plavog Nila. Leži na Etiopskoj visoravni na nadmorskoj visini od 1,840 metara, udaljen je oko 578 km sjeverozapadno od Adis Abebe.
Nedaleko od grada, oko 30 km, na Plavom Nilu nalaze se vodopadi Tis Isat koji su visoki od 37-45 m, i predstavljaju veliku turističku atrakciju.
Bahir Dar ima aerodrom (ICAO kod HABD, IATA kod BJR) iz koje koje redovno leti domaća avio kompanija Ethiopian Airlines za Adis Abebu i Gondar. Grad je dobro povezan cestovnom mrežom s ostalim etiopskim gradovima.
Historija
thumb|left|Mošeja u Bahir Daru Bahir Dar se kao grad počeo razvijati oko isusovačkog naselja, osnovanog na prijelazu 16. u 17. vijek, još uvijek postoji zgrada iz tog doba, pored središnjeg trga (nju se vezuje uz misionara Pedra Páeza).
Bahir Dar je bio mjesto u kojem je etipski car Tevodros II imao svoj vojni logor polovicom 19. vijeka, no kad mu se vojska razbolila od kolere, premjestio ju je u Bedžemder.
Za vrijeme druge talijanske invazije na Etipiju 1936 jedna talijanska jedinica je ubrzanim maršem iz Gondara 23. aprila 1937 iznenada zauzela Bahar Dar. Grad je bio bombardiran od strane Royal Air Force 21.-22. oktobra 1940, i pored male štete, ova akcija je djelovala na pad morala branitelja. Nakon nekoliko mjeseci borbi s britanskim snagama, talijanski garnizon iz Bahir Dara se pod zapovjedništvom pukovnika Torellija povukao iz grada 27. aprila 1941 Jedna od carskih palača Haile Selasija smještena je u neposrednoj blizini grada, čak je jedno vrijeme govorilo o tome da se prijetstolnica preseli u Bahir Dar.
Sovjetski savez, koji je poput svih ostalih socijalističkih zemalja izdašno pomagao Etiopiju Haile Selasija izgradio je 1963 Politehnički Institut (višu školu), na kojem se moglo studirati; poljoprivreda, industrijska kemija, elektrotehnika, šumarstvo, tekstilna tehnologije, tehnologija obrade metala. thumb|left|200px|Hotel u Bahir Daru Za vrijeme etiopskog građanskog rata, etiopski gerilci (Treća Revolucionarna armija-TLA) imali su tokom 1990 svoj štab u gradu, ali ih je vojska Derga istjerala. Grad je konačno pao u ruke pobunjenika 23. februara 1991
Stanovništvo
Tri najveće etničke grupe u gradu su Amharci (93.21%), Tigre (3.98%) i Oromci (0.7%); sve ostale grupe imaju 2.11% stanovnika. amharski kao materinski jezik govori 95.52%, 2.93% govori Tigrinju, a ostatak stanovništva od 1.55% govori neke druge jezike. Po religijskoj pripadnosti; 87.53% stanovnika su vjernici Etiopske pravoslavne tevahedo crkve, 11.47% su slijedbenici Islama.
Bahir Dar je jedan od najbrže rastućih Etiopskih gradova. Jedna od njegovih najvećih atrakcija je tržnica, osobito na sajmeni dan (jedamput tjedno). U novije vrijeme Bahir Dar ima Univerzitet, na koji je 2006 bilo upisano više od 4.400 studenata.
Manastir Dohijar
mini|400px|Manastir Dohijar
Manastir Dohijar je pravoslavni grčki muški manastir na Svetoj Gori, deseti u hijerarhiji manastira. 1990-te živelo je 32 monaha.
Manastir praznuje Sabor svetih arhangela Mihajla 8. novembra po julijanskom kalendaru, (21. novembar gregorijanski kalendar), kome je posvećen i manastriski hram.
Opis
Manastir se nalazi na jugozapadnoj obali poluostrva Atos. Okružen je šumama, pašnjacima i vrtovima.
Istorija
Ime Dohijar dolazi iz činjenice da je njen osnivač bio je iguman Jefrem Atonski, koji je bio monah Manastira Velike Lavre. Glavni hram manastira podigao je car Nićifor II Foka, drugi Sveti Atanasije Veliki i Jevtimije. Jevtimije je prvi izgradio crkvu i kelije na lokaciji pristaništa Dafni, a potom se povukao na sever, gde je podigao hram posvećenSvetom Nikoli.
U XIV veku manastir je obnovljen ktitorstvom cara Jovana Paleologa i srpskog kralja Stefana Dušana. U XVI veku manastir je obnovljen nakon turskog razaranja.
Saltabarranca, Veracruz
Saltabarranca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2959 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Viganò, Sondrio
Viganò je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 265 m.
T pomoćne ćelije
T pomoćne ćelije (takođe poznate kao Th ćelije) su pod-grupa limfocita (tip belih krvnih zrnaca ili leukocita) koje imaju važnu ulogu u uspostavljanju i maksimizaciji kapaciteta imunskog sistema. Te ćelije su neobične po tome što one nemaju citotoksičnu ili fagocitnu aktivnost; one ne mogu da ubiju inficirane ćelije domaćina (takođe poznate kao somatske ćelije), kao ni patogene, i bez drugih imunskih ćelija one ne bi bile korisne u borbi protiv infekcije. Th ćelije učestvuju u aktivaciji i usmeravanju drugih imunskih ćelija. One imaju posebnu važnost u imunskom sistemu. One su esencijalne u određivanju promene klase antitela B ćelija, u aktivaciji i rastu citotoksičnih T ćelija, i u maksimizaciji baktericidne aktivnosti fagocita kao što su makrofage. Ova raznolikost funkcija, i njihov uticaj na druge ćelije, daje T pomoćnim ćelijama njihovo ime.
Za zrele Th ćelije se smatra da uvek izražavaju na svojoj površini protein CD4. One se nazivaju CD4+ T ćelijama. CD4+ T ćelije se generalno tretiraju kao ćelije sa ulogom pomoćnih T ćelija u okviru imunskog sistema, mada su poznati izuzeci. Na primer, postoje pod-grupe regulatornih T ćelija, prirodnih ubica T ćelija, i citotoksičnih T ćelija, za koje se zna da izražavaju CD4. Citotoksični primeri su primećeni u izuzetno niskim brojevima u specifičnim stanjima bolesti.
Važnost pomoćnih T ćelija se može videti iz primera HIV infekcije, tokom koje virus inficira ćelije koje su CD4+ (uključujući T ćelije). Pri kraju HIV infekcije broj funkcionalnih CD4+ T ćelija opadne, što dovodi do simptomatskog stupnja infekcije poznatog kao sindrom stečenog imunološkog deficita (AIDS). Takođe postoje neki retki poremećaji koji rezultiraju u odsustvu ili disfunkciji CD4+ T ćelija. Ta oboljenja proizvode slične simptome, i mnoga od njih su fatalna.
Aktivacija naivnih pomoćnih T ćelija
Nakon T ćelijskog razvoja, zrele, naivne (u smislu da nikad nisu bili izložene antigenu na koji one mogu da odgovore) T ćelije napuštaju timus i počinju da se šire kroz telo, uključujući limfne čvorove. Poput svih T ćelija, one izražavaju T ćelijski receptor/CD3 kompleks. T ćelijski receptor (TcR) se sastoji od konstantnog i varijabilnog regiona. Varijabilni region određuje na koji antigen T ćelija može da odgovori. CD4+ T ćelije imaju TcR receptore sa afinitetom za klasa II MHC, i smatra se da CD4 učestvuje u determinaciji MHC afiniteta tokom maturacije u timusu. Klasa II MHC proteini se generalno samo nalaze na površini specijalizovanih antigen-prezentujućih ćelija (APC). Specijalizovane antigen prezentujuće ćelije su primarno dendritske ćelije, makrofage i B ćelije, mada su B ćelije jedina grupa ćelija koja izražava MHC klasu II konstitutivno (sve vreme). Neke APC ćelije takođe vezuju prirodne (ili neprocesovane) antigene na svojoj površini, npr. folikularne dendritske ćelije. Neobrađeni antigeni ne interaguju sa T ćelijama, i ne učestvuju u njihovoj aktivaciji. Ti antigeni koji se vezuju za MHC proteine su uvek kratki peptidi, 8-10 aminokiselina dugački za MHC klasu I, i do oko 25 za MHC klasu II.
Prepoznavanje (Signal 1)
Tokom imunskog responsa, profesionalne antigen-prezentujuće ćelije (APC) vrše endocitozu (apsorbuju) strani materijal (tipično bakterije ili viruse), koje se podvrgavaju obradi, i onda prelaze sa mesta infekcije u limfne čvorove. Kad su jednom u limfnim čvorovima, APC počinje da prezentira antigen peptide vezane za klasu II MHC, to omogućava CD4+ T ćelijama koje izražavaju specifične TCR receptore sa sposobnošću vezivanja za peptid/MHC komplekse da se aktiviraju.
Kad se Th ćelije suoče i prepoznaju antigen, na APC ćelijama, TCR-CD3 kompleks se vezuje za peptid-MHC kompleks na površini profesionalnih APC ćelija. CD4, koreceptor TCR kompleksa, se takođe vezuje, ali za različitu sekciju MHC molekula. Te interakcije prostorno grupišu proteine, što omogućava intracelularnim kinazama prisutnim na TCR, CD3 i CD4 proteinima da se međusobno aktiviraju putem fosforilacije. Uz pomoć fosfataze prisutne na intracelularnom delu CD45 (koja je rasprostranjeni leukocitni antigen), ti molekuli aktiviraju glavne biohemijske puteve u citosolu Th ćelija. Ti putevi su poznati kao Signal 1 T ćelijske aktivacije, jer je to prvi i primarni pro-aktivacioni signal u Th ćelije. Pri naknadnim suočavanjima sa datim antigenom, memorijske T ćelije se re-aktiviraju koristeći iste TCR puteve.
Vezivanje antigen-MHC para sa TCR kompleksom i CD4 takođe pomaže ćelijsku adheziju APC i Th ćelija tokom Th ćelijske aktivacije. Protein integrin LFA-1 na T ćelijama i ICAM na APC ćelijama su primarni molekuli adhezije te ćelijske interakcije.
Uloga glomaznog ektracelularnog CD45 regiona u ćelijskoj interakciji nije poznata. CD45 ima više izoformi koje menjaju veličinu u zavisnosti od Th ćelijske aktivacije i statusa maturacije. Na primer, CD45 dužina se smanjuje nakon Th aktivacije (CD45RA+ u CD45RO+). Nije poznato da li ta promena dužine ima uticaja na aktivaciju. Bilo je predloženo da duži CD45RA+ mogu da umanje pristupnost T ćelijskim receptorima za antigen-MHC molekule, čime se uslovljava potreba za porastom afiniteta (i specifičnosti) T ćelije da bi došlo do aktivacije. Kad jednom dođe do aktivacije, CD45 se skraćuje, što olakšava interakcije i aktivaciju efektorskih T pomoćnih ćelija.
In the Summertime
"In the Summertime" je pjesma koju je 1970. snimio britanski pop-blues bend Mungo Jerry. Napisao ju je njegov vođa Ray Dorset, a tekst slavi bezbrižne dane ljeta. Pjesma je postigla veliki uspjeh, dosegavši prvo mjesto na top-listama u UK i nizu zemalja te se sa 30 miliona prodanih primjeraka smatra jednim od najprodavanijih singlica svih vremena. Dio uspjeha se ponekad tumači novom marketinškom strategijom, odnosno izdavanjem kao maksi-singl. Kasnije je obrađivana od drugih izvođača, među kojima je bio najuspješniji Shaggy 1995. godine.
T pomoćne ćelije
Verifikacija (Signal 2)
Nakon prvog TcR/CD3 signala, naivne T ćelije mogu da aktiviraju drugi nezavisni biohemijski put, koji je poznat kao Signal 2. Ovaj verifikacioni korak je zaštitna mera kojom se osigurava da T ćelija odgovara na strani antigen. Ako ovaj drugi signal nije prisutan tokom inicijalnog izlaganja antigenu, T ćelija predpostavlja da je auto-reaktivna. To rezultira u njenoj anergijskoj reakciji (do anergije dovode nezaštićene biohemijske promene Signala 1). Anergijske ćelije nisu responzivne na antigene, čak i ako su oba signal kasnije prisutna. Za te ćelije se smatra da besciljno cirkulišu kroz telo do ne podlegnu apoptozi na kraju njihovog životnog veka.
Drugi signal obuhvata interakciju između CD28 na CD4+ T ćeliji i proteina CD80 (B7.1) ili CD86 (B7.2) na profesionalnim APC ćelijama. Oba CD80 i CD86 aktiviraju CD28 receptor. Ti proteini su takođe poznati kao kostimulatorni molekuli.
Mada je verifikacioni stupanj neophodan za aktivaciju naivnih pomoćnih T ćelija, važnost tog stupnja je najbolje demonstrirana tokom sličnog aktivacionog mehanizma CD8+ citotoksičnih T ćelija. Kako naivne CD8+ T ćelije nemaju urođenu sklonost prema stranim izvorima, te T ćelije su zavisne od CD28 aktivacije za potvrdu da one prepoznaju strani antigen (CD80/CD86 su samo izraženi na aktivnim APC ćelijama). CD28 igra važnu ulogu u umanjenju rizika od T ćelijske auto-imunosti protiv antiagenata domaćina.
Kad su jednom oba puta naivnih T ćelija aktivirana, biohemijske promene indukovane signalom 1 se modifikuju, čime se omogućava ćelijska aktivacija umesto anergije. Drugi signal onda postaje nevažan; samo je prvi signal neophodan za buduću aktivaciju. To takođe važi za memorijske T ćelije, što je jedan od primera stečene imunosti. Brži odgovor se javlja nakon reinfekcije zato što su memorijske T ćelije već prošle kroz potvrdni stupanj i mogu da proizvedu efektorske ćelije mnogo brže.
Proliferacija
Kad je jednom dvo-signalna aktivacija kompletna T pomoćne ćelije (Th) se proliferiraju. To je omogućeno oslobađanjem potentnog faktora rasta T ćelija interleukin 2 (IL-2), koji dejstvuje u autokrinom maniru. Aktivirane T ćelije takođe proizvode alfa pod-jedinicu IL-2 receptora (CD25 ili IL-2R), čime osposobljavaju potpuno funkcionalni receptor koji se može vezati sa IL-2.
Maturacija
Nakon više ćelijskih generacija, Th ćelijski progenitori se diferenciraju u efektorske Th ćelije, memorijske Th ćelije, i regulatorne Th ćelije.
Produkcija IL-2 od strane pomoćnih T ćelija je takođe neophodna za proliferaciju aktiviranih CD8+ T ćelija. Bez interakcije sa pomoćnim T ćelijama, CD8+ T ćelije ne razvijaju efektorsku funkciju, i eventualno podležu apoptozi. Ova uzajamna zavisnost od pomoćnih T ćelija je još jedan način na koji imunski sistem pokušava da spreči T ćelijama posredovane autoimune bolesti.
Determinacija odgovora efektorskih T ćelija
Pomoćne T ćelije imaju sposobnost vršenja uticaja na niz imunskih ćelija. Proizvedeni T ćelijski respons (što obuhvate ekstracelularne signale kao što su citokini) može biti esencijalan za uspešni ishod odgovora na infekciju. Da bi bile efektivne pomoćne T ćelije moraju da ustanove koji citokini će omogućiti imunskom sistemu da bude najkoristniji za domaćina. Detaljno razumevanje načina na koji pomoćne T ćelije odgovaraju na imunske izazove je jedan od glavnih interesa u imunološkim istraživanjima. Razumevanje njihovih odgovora može biti veoma korisno u lečenju bolesti u povećanju efikasnosti vakcinacije.
Th1/Th2 model za pomoćne T ćelije
Proliferirajuće pomoćne T ćelije koje mogu da se razviju u efektorske T ćelije se diferenciraju u dva glavan podtipa ćelija poznata kao Th1 i Th2 ćelije (ili Tip 1 i Tip 2 pomoćne T ćelije).
thumb|400px|center|Th1/Th2 Model za pomoćne T ćelije. [[antigen prezentujuća ćelija|APC ćelije konzumiraju i obrađuju antigen. Te ćelije prezentiraju fragmente antigena T ćelijama. Th0, su pomoćne T ćelije. Fragment je prezentiran T ćelijama putem MHC2. IFN-γ, interferon γ; TGF-β, transformirajući faktor rasta β; mø, makrofaga; IL-2, interleukin 2; IL-4, interleukin 4]]
Vanjske veze
<!-{Lymphocytes}->
Albarè Stazione, Verona
Albarè Stazione je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 832 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 211 m.
Volčkova vas
Volčkova vas je naselje u slovenskoj Općini Šentjerneju. Volčkova vas se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
In the Summertime (razvrstavanje)
In the Summertime (na engleskom doslovno "ljeti" ili "u doba ljeta") se može odnositi na nekoliko pjesama s tim naslovom:
Minersville, Utah
Mineralsvil je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 907, što je 90 (11,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Abu Abdulah al-Basri
Abu Abdulah al-Basri (Basra, 900-ih – Bagdad, 980), arapski učenjak, hanefijski pravnik i teolog bahšamijske škole basranskih mutazilita u Bagdadu. Rođen je u Basri između 902. i 906. (289. i 293. AH), iako Ibn al-Nadim u svom Fihristu kao godinu rođenja navodi 308. AH (920/921. AD), što suvremeni historičari drže malo vjerojatnim. Mladost je proveo u rodnom gradu i školovao se kod Abu al-Kasima ibn Sahlavajha, a kasnije se preselio u Bagdad. Tokom njegove karijere vladalo je rivalstvo između sunitskog Abasidskog Kalifata i šijitskog Fatimidskog Kalifata, dok je na istoku jačala šijitska dinastija Bujida koja je sredinom 10. vijeka preuzela kontrolu nad Irakom. Posljedično, u narednim decenijama došlo je do suradnje i razmjene ideja između mutazilita i šijita, naročito imamita. Najistaknutiji al-Basrijevi učenici bili su šafijski mutazilit Abdul-Džabar al-Hamadani al-Asadabadi (u. 1025) i šijitski imamit al-Mufid (u. 1022). Al-Basri je umro 980. u Bagdadu (u starijoj literaturi često navođen datum smrti je 367. AH odnosno 977/978. AD).
El Plateado, Tecate
El Plateado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 277 m.
Vaughn Armstrong
Vaughn Armstrong (7. jul 1950 -) je američki glumac, najpoznatiji po gostujućim i sporednim ulogama u TV-serijama iz franšize Zvjezdane stoze, a među kojima se najviše ističe lik admirala Maxwella Forresta u TV-seriji Star Trek: Enterprise.
El Naranjal, Tenochtitlán
El Naranjal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tenochtitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1721 m.
Доња Врбава
Доња Врбава је насеље у Србији у општини Горњи Милановац у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 654 становника (према попису из 1991. било је 754 становника).
Село заузима површину од 1420 ha и спада међу три највећа села у општини. Доња Врбава се састоји из седам заселака: Ивковача, Мокро Поље, Гај, Браковићи, Липљани, Јоксићи и Тешићи. Село припада Рудничко-гружанском крају, а налази се на обронцима Рудника и Црног врха, као и на обалама реке Груже.
Историја
У селу се налазе остаци цркве средњевековног манастира Јешевац, који највероватније датира из 14. века и који је проглашен спомеником културе. Захваљујући Живомиру Петровићу почела је градња цркве посвећене Светом архангелу Гаврилу.
Демографија
У насељу Доња Врбава живи 531 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 43,0 година (43,1 код мушкараца и 42,9 код жена). У насељу има 182 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,59.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Germigny (Jon)
Žerminji je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Okser.
Brătulești, Strunga
Brătulești je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Strunga.
Germigny (Jon)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 575 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 48 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,87 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 115 metara (maksimalnoj 137 m, a minimalnoj 101 m).
Brătulești, Strunga
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 533 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 237 m.
Tindarej
Tindarejeveu ženu Ledu je zaveo Zeus, prerušen u labuda. Ona je snijela dva jaja, a iz svakog su se izglegla dva jajeta. Prema tradicionalnj verziji, iz jednog jajeta su izglegli Poluks i Helena kao Zeusova, a iz drugog Kastor i Klitemnestra kao Tindarejeva djeca.
Staro Selo (Polog)
Staro Selo je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Staro Selo pripada opštini Jegunovce.
Prirodni uslovi
Naselje Staro Selo je smešteno u severnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Srbijom (4 km severoistočno od naselja). Od najbližeg većeg grada, Tetova, naselje je udaljeno 24 km severoistočno.
Staro Selo se nalazi u donjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno na severnom obodu Pološkog polja. Južno naselja se pruža polje, a severno i zapadno se izdiže Šar-planina. Nadmorska visina naselja je približno 850 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Istorija
Početkom 20. veka svi žitelji su bili pripadnici Srpske pravoslavne crkve.
Stanovništvo
Staro Selo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 217 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (98%), a ostalo su mahom Srbi.
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
La Caseta, San Pedro
La Caseta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Pedro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1113 m.
Čestelin
Čestelin je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Prema popisu iz 2002. bilo je 22 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 46 stanovnika).
Demografija
U naselju Čestelin živi 22 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 64,5 godina (60,0 kod muškaraca i 71,1 kod žena). U naselju ima 12 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 1,83.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Sušica (Petrovec)
Sušica je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Sušica pripada opštini Petrovec, koja pripada prigradskom delu Oblasti Grada Skoplja.
Prirodni uslovi
Sušica je smeštena u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Skoplja, selo je udaljeno 30 kilometara istočno.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Sušica je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 178 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Vignole-Olmi, Pistoia
Vignole-Olmi je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
ASCII
ASCII (skraćenica od „Američki standardni kod za razmenu podataka“, izgovara se „aski“) je skup karaktera i kodna stranica utemeljena na latinskom pismu kakvo koristi engleski jezik i još neki zapadnoevropski jezici. Najčešće se koristi u računarstvu, ali i u komunikacionoj i upravljačkoj opremi u radu sa tekstom. U srpskom jeziku popularno se naziva ošišana latinica (latinica bez kvačica na slovima š, ž, č, ć, đ).
Pregled
Slično drugim kodovima za predstavljanje pisanih znakova, ASCII određuje odnos između skupova bitova i znakova pisanog jezika, i omogućava digitalnim uređajima da međusobno komuniciraju i obrađuju i čuvaju podatke koje sadrže znakove. Znakovni kod ASCII, ili njegovo kompatibilno proširenje (vidi niže), se koristi u gotovo svim računarima, naročito personalnim računarima i radnim stanicama. Preporučeni MIME naziv za ovo kodiranje je „US-ASCII“.
ASCII je, strogo govoreći, sedmobitni kod, što znači da koristi sedam binarnih cifara (u rasponu od 0 do 127 u dekadnom sistemu) za predstavljanje znakovnih podataka. U vreme kada je ASCII bio uveden, mnogi računari su koristili osmobitne grupe (bajtove), ili preciznije oktete) kao najmanju jedinicu za predstavljanje podataka. Osmi bit je bio obično korišćen kao bit parnosti za proveru grešaka u prenosu podataka ili je imao ulogu karakterističnu za dati uređaj. Mašine koje nisu koristile parnost obično su postavljale osmi bit na nulu, mada je bilo i nekih sistema koje su postavljali osmi bit na jedinicu.
Istorijski gledano, ASCII se razvio iz telegrafskih kodova i njegova prva komercijalna upotreba je bila kao sedmobitni teleprinterski kod kojeg je proizvodio Servis za podatke Bel. Sistem Bel je imao u planu da koristi šestobitni kod izveden iz koda „Fieldata“ koji je uveo znakove interpunkcije i mala slova u raniji petobitni teleprinterski kod Baudot, ali su se predomislili i pridružili se podkomitetu ANSI-a koji se bavio razvojem ASCII-a. Kod Baudot je služio u slanju i primanju telegrafskih poruka i mnogo toga nasledio iz morzeove azbuke, ali je za razliku od nje svaka jedinica koda bila konstantne dužine. U poređenju sa ranijim telegrafskim kodovima, predloženi kod Sistema Bel i ASCII su bili preuređeni za pogodnije sortiranje i dodate su mogućnosti da se koristi i na drugim uređajima pored teleprintera. Neke mogućnosti ASCII-a, uključujući iskejp sekvence, su dodate zahvaljujući Bobu Bemeru.
upravljački znakovi ASCII-a
Prva trideset i dva koda u tabeli ASCII-kodova (od 0 do 31 u dekadnom sistemu) su rezervisana za takozvane upravljačke znakove; ovi kodovi praktično ne sadrže nikakve podatke za prikaz, nego upravljaju izlaznim uređajima (npr. štampačima, skenerima, itd.). Tako na primer kod koji ima vrednost 10 predstavlja komandu „novi red“, koja nalaže štampaču da pomeri papir „na gore“ za jedan red, dok kod sa vrednošću 27 simulira pritisak na taster iskejp, lociran u gornjem levom uglu tastature.
Kod 127 (koji nastaje kad svih 7 bitova ima vrednost 1) je još jedan specijalni znak poznat kao „briši“. Iako je njegova funkcija slična funkcijama ostalih upravljačkih znakova, ovaj znak označava da treba da se „obriše“ odeljak papirne trake, koja je do 1980ih bila još uvek popularan medijum za skladištenje podataka, tako što bi se utisnule sve moguće rupe u papir na odgovarajuću poziciju.
Mnogi upravljački znakovi služe da označe pakete podataka, ili kao komande za upravljanje prenosom podataka (npr. „Postoji li neka stanica?“, „Potvrđujem“, „Ne potvrđujem“, „Početak zaglavlja“, „Početak teksta“, „Kraj teksta“, itd.). Upravljački znakovi iskejp i „zameni“ dozvoljavaju protokolu za prenos podataka da, na primer, označi binarne podatke tako da, ako sadrže bilo kakve podatke koji pripadaju protokolu za prenos, ovi ipak budu obrađeni kao obični podaci.
„Separatorski“ znakovi su trebali da se koriste u sistemima koji koriste magnetne trake, ali su ove ispale sa tržišta pojavom modernijih medijuma.
Upravljački znakovi XON i XOFF se koriste da kontrolišu tok podataka sa nekog brzog uređaja (npr. računara) na neki spor uređaj (npr. štampač) da ne bi došlo do preskakanja i gubljenja podataka.
Rani korisnici ASCII-a su iskoristili određene upravljačke znakove da predstavljaju posebne vrste podataka, kao na primer povratak na početak reda reda, prelazak na početak/kraj bloka itd. Upotrebe su se razlikovale, te je jedan od zadataka pri prevođenju iz jednog formata podataka u drugi obično i pravilno prevođenje ovih specijalnih znakova. Na primer, kontrolni karakter koji predstavlja kraj reda se razlikuje od sistema do sistema. Kada se podaci prebacuju sa jednog sistema na drugi, potrebno je ispravno prepoznati i prevesti ove podatke na odredišnom sistemu.
Neki programi za Internet su imali običaj da prevode upravljački znak za brisanje (Delete) u upravljački znak za brisanje unatrag (bekspejs) pri prenosu podataka na server. Ako bi npr. uređivač teksta na serveru prihvatio ovaj karakter i ne bi ga razumio, obično je prikazivao ^H na mestu gde je trebao da obriše prethodni karakter. ^H se zbog toga i danas koristi na duhovit način, npr. „Svakog minuta, rodi se potencijalna naivčina^H^H^H^H^H^H^H^H^H mušterija“.
ASCII znakovi koji se mogu štampati
Kod 32 se koristi za razmak (blanko, belinu) između dve reči, za kojeg je na tastaturi najčešće predviđen dugački horizontalni taster. Kodovi od 33 do 126 se nazivaju štampajućim znakovima, koji predstavljaju slova, cifre, znakove interpunkcije, i još nekoliko raznih simbola.
Sedmobitni ASCII je pružao sedam „nacionalnih“ karaktera i, ako i hardver i softver to dozvoljavaju, može se koristiti „prekucavanje“ da bi se simulirali dodatni međunarodni znakovi: posle bekspejsa se može otkucati obrnuti apostrof, tilda ili zarez da bi se dobili određeni znakovi.
Može se primetiti da se dodavanjem broja 32 na kod nekog velikog slova može dobiti isto takvo malo slovo; u binarnom sistemu, isto ovo se može dobiti podešavanjem šeste binarne cifre (počevši od bita najmanje važnosti) na 1.
Druge varijante naziva za ASCII
Dokument RFC 1345, objavljen juna 1992. godine, i registar znakovnih skupova IANA, priznaju sledeće varijante naziva ASCII kao odgovarajuće za korišćenje na Internetu (velika/mala slova nebitna):
Od ovih, samo varijante naziva US-ASCII i ASCII su u širokoj upotrebi. Često se nalaze u neobaveznom parametru „charset“ zaglavlja dokumenta, ili u analognom „meta“ tagu HTML dokumenta, i u deklaraciji znakovnog skupa u uvodnom delu nekih XML dokumenata.
Varijante ASCII-a
Kako se računarska tehnologija širila svetom mnogi oblici ASCII koda razvijeni su od različitih kompanija ili organizacija za standardizaciju kao bi se izrazili i drugi, ne-engleski jezici koji su koristili alfabete zasnovane na romanskim slovima. Neki od oblika mogli bi se smatrati kao ASCII proširenje, iako je ovakvo ime pogrešno primenjivano kako bi se označile sve varijacije, uključujući i one koje nisu sačuvale ASCII mapu znakova u sedmobitnom opsegu.
ISO 646 (1972) je bio prvi pokušaj da se ispravi engleski uticaj, iako je stvorio probleme sa kompatibilnošću, jer je i taj raspored ipak bio samo sedmobitni komplet znakova. Na raspolaganju nije bilo drugih kodova, pa su neki preuređeni u jezično prilagođene varijante. Tako je postalo nemoguće razlikovati koji znak je predstavljen kojim kodom ako se nije znalo koja varijanta je korišćena, a sistemi za obradu teksta su i onako mogli da koriste samo jedan kodni raspored znakova.
Kasnije, unapređenjem tehnologije, pronađen je način da se oslobodi osmi bit svakog bajta čime je dobijeno novih 128 kodnih mesta za znakove sa novom namenom. Tako je na primer, IBM uveo 8-bitnu kodnu stranicu, kao što je kodna stranica 437, koja je zamenila upravljačke znake grafičkim simbolima kao što su „smeška“ („smilies“), a mapirani su i dodatni grafički znaci do ukupnog broja od 128 novih, slobodnih kodnih mesta. Ove kodne stranice podržane su hardverom proizvođača IBM PC kao i operativnim sistemom MS-DOS.
Osmobitni standardi kao što je ISO/IEC 8859 su predstavljali proširenja ASCII-a, ostavljajući originalni raspored kako jeste i samo dodajući dodatne vrednosti iznad broja 127. Ovo je omogućilo da se rasporedi koriste u više jezika, ali su i ovi standardi imali veliki problem sa nekompatibilnošću i ograničenjima. Danas, najšire korišćeni kodni rasporedi su ISO/IEC 8859-1 i originalni sedmobitni ASCII.
Unikod i ISO/IEC 10646 imaju daleko širi izbor karaktera, i njihove različite forme brzo zamenjuju ISO/IEC 8859 i ASCII u mnogim okruženjima. Dok je ASCII kreiran kao sedmobitni kod, Unikod i UCS su definisani relativno apstraktnim „kodnim tačkama“: nenegativne celobrojne vrednosti kojima odgovaraju niske od jednog ili više binarnih okteta, i koje se s njima povezuju različitim tehnikama kodiranja. Da bi se obezbedila podrška za postojeće aplikacije, prvih 128 kodnih tačaka je rezervisano za iste znakove kao i u ASCII-u. ASCII se na taj način može smatrati podskupom Unikoda i UCS-a. Popularni skup karaktera UTF-8 predlaže upotrebu 1-4 binarnih okteta za svaki znak, tj. za svaku kodnu tačku, i takođe ima prvih 128 znakova istih kao u ASCII-u. Drugi skupovi karaktera poput UTF-16 takođe liče na ASCII po tome kako predstavljaju prvih 128 znakova, ali teže da koriste 16 ili 32 bita po znaku, te nisu u potpunosti saglasni sa ASCII-em bez dodatnog prevođenja.
Tigerville, South Carolina
Tajgervil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.312.
Rancho Maco, Cuauhtémoc
Rancho Maco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2018 m.
Casola Querciola, Reggio Emilia
Casola Querciola je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 427 m.
Malente
Malente je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 36 opštinskih središta okruga Ostholštajn. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 10.889 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1055028, NUTS (DEF08) i LOCODE (DE MAM) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ostholštajn Malente se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ostholštajn. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 32 metra. Površina opštine iznosi 69,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.889 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 158 stanovnika/km².
Butiril hlorid
Butiril hlorid je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 106,551 Da.
Merneptah
Merneptah (ili Merenptah) je bio četvrti po redu vladar iz 19. dinastije Drevnog Egipta. Vladao je Egiptom gotovo 10 godina, između kasnog jula ili ranog augusta 1213. do 2.5. 1203. pne. prema suvremenim historijskim zapisima. Bio je trinaesti sin Ramzesa II i jedini koji je došao na vlast s obzirom da je nadživio svu stariju braću. U vrijeme dolaska na vlast je imao gotovo 60 godina. Prijestolno ime mu je bilo Ba-en-re Mery-netjeru, što znači "Duša Ra, Voljen od Bogova".
Merneptah je vjerojatno bio četvrto dijete Istnofret (Isisnofret), druge supruge Ramzesa II. Bio je oženjen za Istnofret (Isisnofret) koja je vjerojatno bila njegova sestra, a možda i za kraljicu Takhat. Jedan od njegovih sinova je postao kasniji vladar 19. dinastije po imenu Seti II. Također su bili sinovi prinčeva Merenptaha i Khaemwaset ili Khaemwase. Drugi sin bio je vjerojatno uzurpator Amenmesse.
Las Liebres, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Las Liebres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1987 m.
Vratno (Šentjernej, Slovenija)
Vratno je naselje u slovenskoj Općini Šentjerneju. Vratno se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 66 stanovnika.
Доња Трепча (Чачак)
Географски положај
Доња Трепча се налази на северном делу општине Чачак, удаљена од града 14 километара, на прелазу из долине Западне Мораве у брежуљкасто-брдске пределе Шумадије. Село се налази на надморској висини од 200 до 500 метара. Доња Трепча је село раштрканог типа, подељено на засеоке потоцима и речицом Бањом. Засеоци традиционално носе имена већих фамилија које у њима живе: Пауновићи, Добросављевићи, Урошевићи, Карапавловићи, Николићи и Бојовићи. Осим њих, већи засеоци су Орловак (на брду Орловаку, према селу Мојсињу) и Пољане.
У непосредној близини се налази село Горња Трепча, познато по природном лечилишту Бања Трепча. Горња и Доња Трепча су некада били једно село.
Становништво
Према попису из 1991. године, Доња Трепча је имала 1118 становника и 306 домаћинстава. Становништво се након Другог светског рата смањује. Након 1991. године, ратови на подручју бивше Југославије довели су у ово село избеглице из разних крајева бивше земље. Већина је у Доњој Трепчи остала привремено, али су се неки од њих и трајно настанили у селу.
Данашње становништво Трепче ("Трепчанци") се насељавало након сеоба у 17. и 18. веку, из брдских и планинских крајева. Сматра се да је већина становника доселила из подручја Старог Раса и Сјенице, а да потиче из Црне Горе и Херцеговине.
Историја
Из Књиге Владимира Тошића "Мрчајевци и околина“ издате 1978. године страна 113 и 114. „Село Трепча је, како се претпоставља, у раном средњем веку било само једно село и под једним називом Трепча. Насеље је било подвојено: једно у доњем крају а у источно-јужној страни према Мојсињу, а друго насеље у горњем крају испод косе „Липара“, а према данашњој бањи, где су приликом неког копања нађени у земљи остаци од насеља, а који се данас чувају у Народном музеју у Чачку. Исто село било је у великом разбацаном простору по падинама рудничко-планинских огранака. То је, како се претпоставља, и довело до поделе и то у првој половини 16. века, на два дела: Горњу и Доњу Трепчу. Села се под тим називима у турским аналима први пут помињу 1530. године. Тако је названо, по неким средњовековним становницима који су досли из Црне Горе (од племена Трепчана) и дали селу своје име. О подели истог села слаже се и стогодишњак Војин Јевтовић из Доње Трепче. Оба ова Трепчанска села, како се може претпоставити, са насељем словенске народности почели су у раном средњем веку, још пре примања хришћанства, па су после из неких разлога опустела, те се због тог у првој половини 13. века не помињу, јер да су ма која од њих два постојала, она би се свакако реченом повељом поменула (пошто је већ поменута жупа Морава). Територија поменутих села била је у саставу више поменуте жупе и насеље у раном средњем веку је постојало, о чему, поред напред реченог, сведоче и њихова култна места остала из времена примања хришћанства."
Према књизи Милована Миње Урошевића „Школа у Доњој Трепчи 1897-1997“, pp. 5: „Најстарији писани податак потиче из 1476. године, када је овај крај припадао смедеревском санџаку. У турским дефтерима – катастарским пописима кућа и становништва помиње се Трепча као једно насеље са 21 табијом и 32 домаћинства. Следеће помињање потиче из 1530. године када су раздвојене Доња и Горња Трепча... За Доњу Трепчу, у истом кадилуку, наводи се: Село Доња Трепча имало је 1530. године 30 кућа и исто толико домаћина, 5 неожењених и 4 баштине, а плаћало је спахији 4608 акчи феудалних даћа... Из ових података можемо закључити да су у средњем веку обе Трепче биле насељене (иако ретко) те да их је насељавао српски сеоски живаљ који је под турском спахији плаћао феудалне порезе. Међутим, потомака ових староседелаца скоро да нема више у Трепчи. После сеобе Срба крајем 17. века и у првој половини 18. века, села у западном Поморављу су опустела, а потомци одсељеника живе данас у Војводини, Мађарској или чак Русији. Од средине 18. века чачански крај насељавају досељеници из црногорских Брда, из Херцеговине, околине Сјенице, источне Босне, или са југа. Овај процес померања становништва траје до данас, а изазван је ратовима и економским разлозима. Процес је веома болан, траје вековима и испуњен је драматичним појединачним и колективним судбинама...“
Знаменити Трепчанци
Према Радомиру М. Илићу, „О љубићским селима – Антропогеографска проучавања“ (Српски етнографски зборник, Српска краљевска академија 1903), баба Вишња, мајка књаза Милоша Обреновића је рођена у овом селу, у засеоку Орловак.
Село Доња Трепча дало је и двојицу генерала: Средоја Урошевић (1917-2007), команданта Друге пролетерске бригаде током Другог светског рата, као и носиоца бројних партијских дужности у послератном периоду, и генерал-мајора Миливоја Бојовића (1951), ађутанта Слободана Милошевића, као и команданта Гардијске бригаде, те Ужичког корпуса Војске Југославије, који је пензионисан 2003. године.
Такође, људи који су оставили дубок траг на локалном плану, а потичу из Доње Трепче, су:
Демографија
У насељу Доња Трепча живи 843 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 44,0 година (42,3 код мушкараца и 45,7 код жена). У насељу има 328 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,10.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Cantinela, Ixmiquilpan
Cantinela je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Ixmiquilpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1136 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1757 m.
Opština Vișeu de Sus, Maramureș
Vișeu De Sus je opština u Rumuniji u okrugu Maramureš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 471 m.
Marina di Mandatoriccio, Cosenza
Marina di Mandatoriccio je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 407 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Manhagen
Manhagen je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 36 opštinskih središta okruga Ostholštajn. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 407 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1055029.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ostholštajn Manhagen se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ostholštajn. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 25 metara. Površina opštine iznosi 9,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 407 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 42 stanovnika/km².
El Cangrejo, Santos Reyes Nopala
El Cangrejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santos Reyes Nopala.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 414 m.
Gaj Julije Kvadrat Bas
Gaj Julije Kvadrat Bas (Gaius Julius Quadratus Bassus, 70 - 117) bio je rimski plemić, političar i velikodostojnik iz doba Carstva. Bio je galaćanskog porijekla, odnosno sin bivšeg konzula Gaja Julija Basa. Bio je oženjen za kilikijsku princezu Juliju, s kojom je imao kćer Juliju Kvadratilu.
Sam je služio kao legat u Judeji od 102. do 105. te kao konzul godine 105. Od godine 106. je služio kao prokonzul Azije.
Oneidska zajednica
250px|right|thumb|Glavna zgrada Oneidske zajednice, 1907.