cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nikola VII. Zrinski
Životopis
Grof Nikola Zrinski bio je hrvatski ban od godine 1647. do 1664. Budući da je rođen u Čakovcu i da je velik dio života proveo u njemu, neki povjesničari ga nazivaju i Nikola Zrinski Čakovečki. U rodoslovlju cijele obitelji knezova Zrinskih, koja je bila vrlo moćna i utjecajna u srednjovjekovnom Hrvatsko-ugarskom kraljevstvu i kasnije u Hrvatskoj u sklopu Habsburške monarhije, on je sedmi po redu s tim imenom, pa mu neki, radi lakše orijentacije, ime pišu kao '''Nikola VII. Zrinski'''. U pojedinim tekstovima naziva ga se i Nikola Zrinski mlađi.
El Nacimiento, Villagrán
El Nacimiento je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Villagrán.
Nikola VII. Zrinski
Obitelj i odgoj
Nikola je praunuk Nikole Šubića Zrinskog, sigetskog junaka, a unuk Jurja IV. Zrinskog, koji je godine 1574. u Nedelišću dao tiskati znamenitu knjigu "Decretum tripartitum" autora Ivanuša Pergošića. Nikolin otac, ban Juraj V. Zrinski umro je 28. prosinca 1626. godine u vojnom taboru u Požunu (današnja Bratislava u Slovačkoj), gdje je sudjelovao sa svojom postrojbom u Tridesetogodišnjem ratu. Povijesni izvori govore da je bio otrovan po nalogu austrijskog carskog generala Albrechta von Wallensteina, nakon što je došlo do njihovog verbalnog sukoba.
Nikolina majka, grofica Magdalena Zrinska rođ. Széchy, preudala se nakon toga za baruna Nikolu II. Mlakovečkog (na mađarskom: Malakoczy) Susedgradskog. Za Nikolu i njegovog brata Petra brinulo se tijekom njihove mladosti više znamenitih osoba, među kojima zagrebački biskup Petar Domitrović (stolovao od 1611. do 1628. godine) i ostrogonski nadbiskup Petar Pazmany. Obojica su učili i kod isusovaca u Grazu od 1630. do 1634., a zatim u Trnavi u Slovačkoj od 1634. do 1636. godine. Nakon školovanja, putovali su po Italiji. Govorili su najmanje šest jezika: hrvatski, njemački, mađarski, latinski, turski i talijanski.
El Nacimiento, Villagrán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 571 m.
Nikola VII. Zrinski
Mladi ratnik
Godine 1637. vratio se Nikola na svoj posjed u Međimurje, u utvrđeni čakovečki dvorac. Na kraljev poziv 1646. godine sudjelovao je u Tridesetogodišnjem ratu. Zbog pokazanog junaštva i vojne vještine, kralj Ferdinand III imenovao ga je 1647. god. "generalom svih Hrvata", a 27. prosinca iste godine hrvatskim banom. U Varaždinu je na zasjedanju hrvatskog sabora, 14. siječnja 1649. postavljen za hrvatskoga bana.
Postsovjetske države
Regionalne organizacije
Zadnje dvije grupe su postale različite tek kad se Uzbekistan povukao iz GUAM-a i potražio članstvo u EurAsEc-u.
Tagliolo Monferrato, Alessandria
Tagliolo Monferrato je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Postsovjetske države
Regionalne organizacije
U ovom se odijeljku spomenute organizacije uglavnom (ili u potpunosti) sastoje od postsovjetskih država. Organizacije s mnogo širim članstvima nisu navedene.
Tagliolo Monferrato, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 926 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 284 m.
Postsovjetske države
Zajednica Nezavisnih Država
Zajednica Nezavisnih Država (ZND) sastoji se od 11 od nekadašnjih 15 sovjetskih republika – 4 iznimke su pribaltičke države i Turkmenistan. Stvorena je kako bi se "omogućio civilizirani razvod" između republika, ali umjesto toga njene su članice potpisale brojne dokumente koji promiču bližu suradnju. Turkmenistan je jedina bivša sovjetska država koji je bio član ZND-a ali se naposljetku povukao.
[[Datoteka:CSTO GUAM in CIS Map.png|200px|thumb|right|
]]
Palatna
Palatna je naselje u opštini Podujevo na Kosovo. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Palatna površine 671 ha. Selo Palatna se nalazi u Gornjem Labu, na oko dvadeset kilometara od Podujeva. U turskom popisu iz 1455. godine u Palatni je zapisano 8 albanski domova. U selu se nalaze ostaci starog crkvišta, a desetak kilometara severno od sela, kod izvorišta reke Laba, stoje ostaci letnjikovca Vrhlaba.
Postsovjetske države
Organizacija dogovora o kolektivnom osiguranju
Šest država članica ZND-a (Rusija, Bjelorusija, Kazahstan, Kirgistan, Tadžikistan i Armenija) su unaprijedile svoju vojnu suradnju, upostavivši Organizaciju dogovora o kolektivnom osiguranju (CSTO), koja je proširenje prethodnog Dogovora o kolektivnom osiguranju (CST). Uzbekistan koji se uz (Gruziju i Azerbajdžan) povukao iz CST-a 1999. pridružio se GUAM-u. Godine 2005. povukao se iz GUAM-a i trenutno ponovno traži bliže veze s Rusijom, pa se može smatrati da će se ponovno pridružiti CSTO-u tijekom 2006.
Palatna
Demografija
Naselje ima albansku etničku većinu.
Postsovjetske države
GUAM
Četiri države članice ZND-a (Gruzija, Ukrajina, Azerbajdžan i Moldova) osnovale su GUAM grupu s namjerom stvaranja protuteže ruskoj dominaciji u regiji. Navedene četiri članice su posebne jer ne sudjeluju ni u jednoj regionalnoj organizaciji koja je niknula nakon raspada Sovjetskog Saveza (osim ZND-a).
[[Datoteka:EurasecMap.png|200px|thumb|right|Euroazijska ekonomska zajednica:
]]
Nikola VII. Zrinski
Mladi ratnik
Nikola se 17. rujna 1645. oženio groficom Marijom Euzebijom Drašković, kćerkom Gašpara II. Draškovića, člana ljutomerskog ogranka te obitelji, ali je ona nakon nekoliko godina braka, u kojem nije bilo djece, umrla. Dana 30. travnja 1652. Nikola se u Beču ponovo oženio, i to s barunicom Marijom Sofijom Löbl. U tom se braku rodilo četvero djece, od kojih je dvoje umrlo kao vrlo maleno, a dvoje je nadživjelo svog oca. To su bili kći Marija Katarina i sin Adam Zrinski.
Postsovjetske države
Euroazijska ekonomska zajednica
Euroazijsku ekonomsku zajednicu (EURASEC) osnovale su Rusija, Bjelorusija, Kazahstan, Kirgistan i Tadžikistan. Izrasla je iz Carinske unije ZND-a. Ukrajina i Moldova imaju status promatrača u zajednici, dok je Ukrajina izrazila želju da ne postane punopravna država članica. Budući da su zajedničke granice s ostatkom zajednice preduvjet potpunog članstva, Moldova je sprječena od njegova traženja. Uzbekistan je zatražio članstvo u rujnu 2005. kada je započeo proces spajanja CACO-a i Euroazijske ekonomske zajednice. Punopravnim članom postao je 25. siječnja 2006.
[[Datoteka:CACO_Map.png|200px|right|thumb|Srednjoazijska organizacija za suradnju:
]]
Srednjoazijska organizacija za suradnju
Srednjoazijska organizacija za suradnju (CACO) prvi je put pokrenuta 1991. godine od pet srednjoazijskih država kao Srednjoazijska zajednica. Kasnije se Turkmenistan zbog vlastite politike izolacije povukao iz sudjelovanja u svim regionalnim forumima. Tadžikistan se pridružio 1998, dok se Rusija pridružila (sada preimenovanom) CACO-u 2004. Pri kraju 2005. između država članica je odlučeno da će se Uzbekistan pridružiti Euroazijskoj ekonomskoj zajednici, te da će se obje organizacije ujediniti u jednu.
Savez Rusije i Bjelorusije
Savez Rusije i Bjelorusije izvorno je formiran 2. travnja 1996. pod imenom "Zajednica Rusije i Bjelorusije" prije nego što je učvršćen 3. travnja 1997. Pokrenuo ga je bjeloruski predsjednik Aleksandar Lukašenko.
Na papiru Savez Rusije i Bjelorusije teži daljnoj integraciji iza okvira same suradnje, uključujući uvođenje rublje kao zajedničke valute.
Prvenstveno postsovjetsko članstvo
[[Datoteka:ECO_CDC_Map.png|200px|right|thumb|
]]
Organizacija za ekonomsku suradnju
Organizaciju za ekonomsku suradnju izvorno su osnovali Turska, Iran i Pakistan 1985., ali 1992. organizacija je proširena na Afganistan i šest prvenstveno muslimanskih republika bivšeg SSSR-a: Azerbajdžan, Kazahstan, Kirgistan, Tadžikistan, Turkmenistan i Uzbekistan.
Zajednica demokratskog izbora
Zajednica demokratskog izbora (CDC) formirana je u prosincu 2005. prvenstveno na poticaj Ukrajine i Gruzije. Sastavljena je od šest postsovjetskih država (Ukrajina, Gruzija, Moldova i tri pribaltičke države Estonija, Latvija i Litva) i triju ostalih država istočne Europe (Slovenija, Rumunjska i Republika Makedonija).
Ovaj se forum poput GUAM-a uvelike vidi kao namjera suprostavljanja ruskom utjecaju u području. Ovo je jedini međunarodni forum čije je središte postsovjetski prostor u kojem također sudjeluju pribaltičke države. Ostale tri postsovjetske države u zajednici su također članice GUAM-a.
[[Datoteka:SCO (orthographic projection).svg|200px|right|thumb|Šangajska organizacija za suradnju:
Orlane
Orlane je naselje u opštini Podujevo na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Orlane površine 1692 ha. Selo Orlane se nalazi na obali reke Batlave i veštačkog Batlavskog jezera.
Godine 1381. srpski Knez Lazar priložio je Orlane svojoj zadužbini - manastiru Ravanici. Iznad obale, na sadašnjem srpskom groblju, stoje ostaci stare srpske crkve, za koju tamošnji žitelji veruju da je bila posvećena Sv. Konstantinu i Jeleni. Prema narodnom predanju, pored crkve su bili dvorovi Orlovića Pavla, poznatog kosovskog junaka, opevanog u epskoj narodnoj pesmi „Kosovka devojka“. Mesto je do 1965. godine bilo sedište Opština Orlane.
Demografija
Naselje ima albansku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
Grave of the Fireflies
Groblje krijesnica (japanski 火垂るの墓 Hotaru no Haka) je japanska anime drama iz 1988. koju je režirao Isao Takahata. Film govori o dvoje djece u Japanu za vrijeme Drugog svjetskog rata te je stekao pohvale kritičara, a neki su uočili kako je glavna namjera bila poslati antiratnu poruku time što se pokaže kako su najranjiviji, djeca, katkad najveće žrtve rata. Bio je to također treći dugometražni animirani film kojeg je producirao Studio Ghibli.
U časopisu Animage, Groblje krijesnica je 1989. osvojio 13. mjesto na listi 20 najboljih animea godine, sa 186 glasova, čime je bio u rangu raznih popularnih animea koji su također objavljeni te godine, kao što su Saint Seiya, Akira, Maison Ikkoku i Moj susjed Totoro.
Postsovjetske države
Zajednica demokratskog izbora
]]
Grave of the Fireflies
Radnja
Duhovi dječaka Seite i njegove mlađe sestre Setsuko govore kako su umrli. Godina je 1945. a Japan počinje gubiti bitku u Drugom svjetskom ratu. Pri bombardiranju grada Kobea je poginula majka od 14-godišnjeg Seite i njegove mlađe sestre Setsuko pa su tako oboje ostali bez skrbništva jer se njihov otac bori u ratu na nekom brodu u Tihom oceanu. Seitu i Setsuku prima njihova teta ali se ne brine osobito puno o njima. Stoga djeca napuštaju njen dom i odlaze samostalno živjeti u nekom napuštenom bunkeru. No glad je njihov najveći neprijatelj, a naći hranu je gotovo nemoguće. Najzad, Seita jednog dana svjedoči kako mu je sestra preminula od gladi. I on sam nakon nekog vremena pogiba od iste sudbine. Njihovi duhovi gledaju Kobe dok oko njih lete krijesnice.
Postsovjetske države
Šangajska organizacija za suradnju
Šangajska organizacija za suradnju (SCO) se sastoji od Kine i pet postsovjetskih država (Rusija, Kazahstan, Kirgistan, Tadžikistan i Uzbekistan). Organizacija je osnovana 2001. iako njezina prethodnica, grupa Šangajska petorka, postoji od 1996. godine. Njeni ciljevi se okreću oko sigurnosnih pitanja.
Grave of the Fireflies
Kritika
"Groblje krijesnica" je hvaljena oda pacifizmu i apel protiv mržnje i ludosti rata koji je prikazan kao stanje koje upropaštava jednu cijelu generaciju. Radi se o jednom od najcijenjenijih i najslavnijih animea 1980-ih, koji je na kritičarskom siteu rottentomatoes.com od kritičara dobio vrlo visoku srednju ocjenu od 8.9/10 koji su ga čak uspoređivali sa filmom Schindlerova lista, a samo ga je malen dio kritizrao zbog monotone priče i ukočene strukture. Socijalni realizam prikazan je iznimno plastično i jednostavno: priča nema humora ili akcije i samo prati dvoje djece koji su izgubile svoje roditelje i polako umiru od gladi i za koje nema sretnog završetka, čime definitivno ruši klišejizirano mišljenje da su svi animirani filmovi namijenjeni za djecu. Roger Ebert ga smatra jednim od najsnažnijih ratnih filmova te ga je 2000. uključio u svoj popis "Velikih filmova".
Postsovjetske države
Politički problemi
U svojem izvješću za 2006. Freedom House je prema političkoj slobodi u bivšim sovjetskim republikama izvjestio sljedeće:
Reporteri bez granica su slično objavili u indeksu slobode tiska diljem svijeta u kojem su zapisali sljedeće:
Nekoliko postsovjetskih država nisu promijenile vodstvo od svoje nezavisnosti. Takvi vođe su bili Saparmurat Nijazov u Turkmenistanu, Islam Karimov u Uzbekistanu, te Nursultan Nazarbajev u Kazahstanu. Svi navedeni su u početku imali ograničenije rokove, ali su kroz dekrete ili referendume produljili svoj ostanak u službi (praksa koju je također slijedio bjeloruski predsjednik Aleksandar Lukašenko). Askar Akajev iz Kirgistana je jednako služio kao predsjednik od vremena kirgistanske nezavisnosti sve dok nije bio prisiljen da odstupi zbog kirgiske revolucije 2005.
Problem dinastijske sukscesije bio je drugi problem koji je utjecao na politiku nekih postsovjetskih država. Ilham Alijev je naslijedio svog oca (Heydar Alijev) kao predsjednika Azerbajdžana. Ova je teorija poduprta djecom ostalih vođa u srednjoj Aziji koja se također pripremaju za nasljedstvo. Sudjelovanje Akajevog sina i kćeri u kirgiskim parlamentarnim izborima 2005. podiglo je strahove da će se dinastička sukscesija koristiti i u Kirgistanu, pa je možda doprinijela anti-akajevskoj klimi koja je dovela do njegova svrgavanja.
Nikola VII. Zrinski
Mađarski pjesnik
Osim što je uspješno ratovao protiv Turaka, Nikola Zrinski je bio mudar političar i intelektualac. Napisao je niz značajnih književnih djela, među kojima je jedno od najpoznatijih velika knjiga lirike pod nazivom Sirena Jadranskoga mora (Adriai tengernek syrenaia, 1651), koju je s mađarskog na hrvatski preveo njegov brat Petar i objavio 1660. godine u Mlecima. Autor je i prvoga epa na mađarskom jeziku Propast Sigeta (Opsidio Szigetiana/Szigeti veszedelem, 1647-48). U Mađarskoj on je smatran najvećim likom mađarske barokne književnosti.
Postsovjetske države
Separatistički sukobi
Teritoriji u kojima su do sada izbili vojni sukobi:
Izvan tih regija Adžarija je u potpunosti reinkorporirana u Gruziju, a sukob je ondje završio mirno. Separatistički vođa Aslan Abašidze je pobjegao u Rusiju gdje mu je osiguran azil.
Nakon dva krvava rata Čečenija se nalazi pod kontrolom središnje ruske vlade, iako se sukob nije još završio.
Nikola VII. Zrinski
Hrvat prije svega
Ipak, Nikola Zrinski sâm je sebe smatrao Hrvatom, kako je to godine 1659. napisao u pismu svom prijatelju zagrebačkom dožupanu Ivanu pl. Ručiću na latinskom jeziku, gdje se nalazi i slavna rečenica "Ego mihi conscius aliter sum, etenim non degenerem me Croatam et quidem Zrinium esse scio", koja u prijevodu glasi: "Inače, svjestan sam, dapače znam, i neću zatajiti da sam Hrvat, i to Zrinski".
Postsovjetske države
Građanski ratovi
Građanski ratovi, koji nisu bili povezani sa separatističkim regijama, pojavili su se dvaput u regiji:
Nikola VII. Zrinski
Hrvat prije svega
Hrvatski domoljub i mađarski pjesnik, bio je to čovjek koji je u praskozorju europskog doba buđenja nacionalnih svijesti i početka težnji za nacionalnim državama, posvetio svoj život očuvanju europske i kršćanske civilizacije, ali i dobrobiti svog naroda. Međutim, našao se istovremeno upleten u političke intrige svog vremena, koje s njegovim idealima nisu imale puno toga zajedničkog, i može se smatrati tragičnom osobom hrvatske historije.
Postsovjetske države
Obojane revolucije
Od 2003. godine dogodile su se brojne (velike) mirnoljubive "obojane revolucije" u tri postsovjetske države. Nakon spornih izbora popularni su protesti donijeli na vlast bivšu opoziciju.
Nikola VII. Zrinski
Hrvat prije svega
Iste, 1659. godine, Nikola Zrinski osniva franjevački samostan u Čakovcu te dovodi franjevce hrvatske provincije Svetog Ladislava (a ne franjevce mađarske provincije Svete Marije). Godine 2009. godine obilježava se 350-ta obljetnica dolaska franjevačkog reda u Čakovec.
Knjižnica
Kao učen čovjek, Nikola je u svom dvorcu u Čakovcu posjedovao veliku i bogatu knjižnicu, koja je u stručnim krugovima poznata pod imenom Bibliotheca Zriniana. Knjižnica je nastala već puno ranije, tijekom 16. stoljeća, pa i prije, ali se njenim utemeljiteljem smatra upravo ban i pjesnik Nikola, a za službeni početak nastanka knjižnice uzima se godina 1662. kada je njen vlasnik organizirao stručnu klasifikaciju knjiga i dao izraditi katalog knjižnice s naslovom "Catalogum omnium librorum bibliothecae csaktorniensis excellentissimi atque illustrissimi domini comitis Nicolai a Zrino nan. Anno Domini 1662. die 10. octobris". Taj je katalog, sastavljen na latinskom jeziku, izuzetan raritet i vrijednost, i srećom je očuvan do danas.
Znamenita je čakovečka zbirka knjiga Nikole Zrinskog očuvana gotovo na čudesan način. Tu najvredniju hrvatsku knjižnicu starijeg razdoblja spasio je sretan splet okolnosti. Nakon iznenadne pogibije bana Nikole, knjižnicu je naslijedio njegov, niti dvije godine star, sin Adam, koji se s majkom Sofijom i sestrom nešto kasnije odselio iz Čakovca. Na taj je način spriječeno da knjižnica bude u opasnosti od pljačke koja je uslijedila nakon smaknuća Adamova strica Petra Zrinskog u Bečkom Novom Mjestu 1671. godine. Tijekom Adamova života, kao i nakon njegove smrti, Bibliotheca Zriniana je nekoliko puta preseljavana (pa je dugo vremena bila i u dvorcu Bitov (Vöttau) u današnjoj južnoj Češkoj), da bi na kraju bila otkupljena 1893. godine od strane tadašnje Hrvatske zemaljske vlade i predana na čuvanje Nacionalnoj i sveučilišnoj knjižnici u Zagrebu, gdje je i danas. Njen cjelokupni fond danas sadrži 731 knjigu neprocjenjive vrijednosti. thumb|right|350px|Karta Hrvatske u doba Nikole Zrinskog
O knjižnici je pisao i poznati nizozemski znanstvenik Jakob Tollius, koji je posjetio Nikolu u njegovom dvorcu u Čakovcu i bio oduševljen bogatstvom knjižnice i visokom obrazovanošću Zrinskih. Nikola je poznavao i mnoge druge europske znanstvenike, filozofe i ostale znamenite osobe, te kontaktirao s njima. U Čakovcu je Zrinske posjetio i poznati turski putopisac i diplomat Evlija Čelebi.
Pobjednik mnogih bitaka
Historija Zrinskih bila je obilježena neprestanim ratovanjima protiv Turaka. Ban Nikola Zrinski je zajedno s bratom Petrom uspješno ratovao protiv osmanlijske vojske, i dok ih je cijela Europa slavila, neiskusni i nesposobni kralj Leopold I. ih je stalno opominjao da ostave Turke na miru i "poštuju primirje". Godine 1660. je, primjerice, Nikola Zrinski držao u "mat poziciji" tursku utvrdu Kanižu (danas Nagykanizsa u jugozapadnoj Mađarskoj), ali je dobio zapovijed da mora zaustaviti napad i povući svoje ratnike, pa se, ljut i razočaran, povukao u svoje sjedište u Čakovec. Ipak, u mnogim bitkama i manjim okršajima potukao je neprijatelja zadavši mu bolne udarce.
Bitka kod Kostajnice 1651.
Budući da su Osmanlije često prelazili tadašnju granicu, upadajući u Hrvatsku na svojim brzim konjima koji su ih nosili u iznenadne pljačkaške pohode, ban Nikola je povremeno uzvraćao udarac, kako bi ih kaznio i zastrašio. Tako je u kolovozu 1651. godine preko Siska i Petrinje poveo svoju vojsku na Kostajnicu, gdje je na lijevoj obali rijeke Une, nasuprot kostajničke tvrđave, došlo do otvorene bitke s turskim snagama. Turci nisu izdržali nalet kršćana, nego su počeli panično bježati preko mosta, kako bi se sklonili u utvrdi. Vidjevši da se stvari nepovoljno odvijaju, zapovjednik kostajničke tvrđave Omer-aga naredio je dizanje pokretnog mosta preko Une, kako čete Zrinskog ne bi mogle napasti samu tvrđavu. Time je svoje vojnike koji su još bili na lijevoj obali Une, ostavio na milost i nemilost kršćanima.
Nikola Zrinski nije tada napao samu utvrdu na desnoj obali Une, nego je naredio prekid pohoda i povratak prema Petrinji, da ne bi bio optužen za kršenje primirja koje je tada bilo na snazi. Kostajnički poraz osmanske vojske primirio je njene agresivne zapovjednike i neko vrijeme većih izgreda na tadašnjoj granici nije bilo.
Obrane tvrđave Novi Zrin
Godine 1661. Nikola je, kako bi pojačao obranu od turske opasnosti koja je dolazila s ugarske strane, bez dopuštenja bečkog dvora dao izgraditi velebnu utvrdu Novi Zrin, blizu ušća Mure u Dravu, na samom istočnom rubu Međimurja. Tim činom izazvao je gnjev Turaka, koji su reagirali tako da su nekoliko puta napali tu utvrdu, ali budući da je ona bila dobro branjena (s 24 topa na zidinama) i dobro opskrbljena zalihama baruta, hrane i drugih potrepština, nisu je u prvim godinama uspjeli osvojiti.
Jedna od većih bitaka za Novi Zrin odvijala se 13. kolovoza 1663. godine, kada je na nju nasrnulo oko 6000 Osmanlija. Nikola, koji je osobno vodio hrvatske obrambene postrojbe, uspio je neprijatelja odbaciti i kasnije ga natjerati da se povuče. Tog kolovoza Turci su još u dva navrata pokušali osvojiti utvrdu, ali bez uspjeha. thumb|lijevo|Lanac reda "viteza zlatnog runa" kakvog je dobio Nikola Zrinski
Do bitke za Novi Zrin ponovno je došlo 17. studenog 1663. godine, čiji ishod je opet bio povoljan za hrvatske branitelje. Nikolina obrana Novog Zrina, kao i pobjeda Petra Zrinskog nad Turcima kod Jurjevih stijena pokraj Otočca potaknuli su divljenje i euforiju u Evropi, povećavši slavu Zrinskih. Ipak, Novi se Zrin bez kraljeve potpore nije mogao održati. Velika turska vojska kojom je zapovijedao osobno veliki vezir Fazil Ahmed-paša Köprülü napala je utvrdu početkom srpnja 1664. godine i nakon nekoliko dana uspjela ju osvojiti, te do temelja razoriti.
Osječki most - rez turske žile kucavice
Na početku godine 1664. mudrom i razrađenom ratnom strategijom i taktikom Nikola Zrinski je, krenuvši prema istoku, uništio više turskih uporišta u tada okupiranoj Ugarskoj, te je provalio preko Baranje sve do grada Osijeka. Tamo je početkom veljače izveo jednu od svojih najspektakularnijih akcija, koja je odjeknula Evropom, kada je spalio nekoliko kilometara dug čuveni drveni Sulejmanov most preko rijeke Drave (i okolnih močvara), izgrađen još 1566. godine, koji je povezivao Osijek i Dardu u Baranji. Njime je turska vojska prodirala u Evropu i vršila opskrbu svojih postrojbi, pa je spaljivanjem na duže vrijeme presječena ta turska žila kucavica.
Zbog velikih i sjajnih pobjeda španjolski kralj Filip IV. dao je Nikoli Zrinskom orden "viteza zlatnog runa", a francuski kralj Ljudevit (Luj) XIV. imenovao ga je svojim počasnim plemićem (pirom - od engleske riječi Peer) i nagradio s 10 000 talira.
Buntovnik protiv Vašvarskog mira
Na čelu nezadovoljnika s hrvatske strane bio je Nikola Zrinski, dok je s mađarske strane to bio Franjo (mađ. Ferenc) Wesselényi. Kako je upravo u to vrijeme francuski kralj Ljudevit (Luj) XIV. bio u sukobu s bečkim dvorom zbog evropske politike, došlo je i do pregovora buntovnika s njim o suradnji, ali ona na kraju nije ostvarena.
Pogibija
U burnim danima i tjednima koji su slijedili nakon Vašvarskog mira u redovima nezadovoljnika, 18. studenog 1664. Nikola pogiba pod nejasnim okolnostima u lovu na vepra. To se dogodilo u blizini međimurskog naselja Gornji Kuršanec, južno od Čakovca, na području lovišta zvanog Kuršanečki lug. Postoje sumnje da je ubijen po nalogu bečkog dvora, ali je sve zataškano i prikazano kao smrt od ranjenog divljeg vepra. Njegovom smrću Zrinsko-frankopanska urota izgubila je svog predvodnika.
Znameniti hrvatski ban pokopan je 21. prosinca 1664. godine u obiteljskoj grobnici Zrinskih u kompleksu pavlinskog samostana u Svetoj Jeleni, lokalitetu udaljenom dva kilometra sjeverno od Čakovca. Pogrebni obred vodio je zagrebački biskup Petar Petretić, a govor je održao lepoglavski pavlin Ivan Kery. thumb|right|250px|Spomenik na glavnom čakovečkom trgu i ulazu u [[Perivoj Zrinskih]] Prema riječima tajnika obitelji Zrinski, patera Marka Forstalla, tijelo pokojnika »21. prosinca svečanim sjajem, na pogrebu ukrašenim brojnim ratnim zastavama i drugim plijenom otetim od neprijatelja, pokopano je u mjedenom sarkofagu u grobnici njegovih otaca u Sv. Jeleni«.
El Ojuelo, Lagos de Moreno
El Ojuelo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1147 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1930 m.
Nikola VII. Zrinski
Naslijeđe
U vrijeme svoje smrti, Nikola Zrinski Čakovečki bio je na vrhuncu slave. Nakon njegove pogibije, vodstvo urote preuzimaju drugi pojedinci (u Hrvatskoj njegov brat Petar Zrinski i Fran Krsto Frankopan, a u Ugarskoj ostrogonski nadbiskup Đuro Lippay, ugarski palatin Franjo Wesselenyi, te Franjo Nádasdy i Erazmo Tattenbach). Nekoliko godina potom dolazi do sloma urote (1670.-1671.) i potpunog raspada pokreta.
Nikolina supruga Sofija se nakon njegove smrti odselila iz Čakovca, zajedno s dvoje male djece. Svoje školovanje sin Adam i kći Marija Katarina nastavili su u Beču. Tek 1681. godine vratio se Adam na obiteljsko vlastelinstvo u Međimurje i, kao i njegovi preci, uključio u borbu protiv Turaka. Kao austrijski časnik poginuo je u bitki s Turcima kod Slankamena 19. kolovoza 1691. godine. Neki povijesni izvori govore da ga je zapravo jedan austrijski vojnik ustrijelio s leđa. Budući da nije imao djece, njegovom smrću ta je grana obitelji Zrinski usahnula. Na životu je ostao još jedno vrijeme samo njegov bratić Ivan Antun Zrinski, posljednji muški potomak slavne velikaške obitelji knezova Zrinskih.
Slavom ovjenčanom hrvatskom banu i pjesniku su 1904. godine tadašnje vlasti na glavnom trgu u središtu grada Čakovca podigle velebni spomenik visok oko osam metara. Na vrhu spomenika šepiri se veliki orao raširenih krila koji stoji na maču i liri, simbolizirajući junaštvo i pjesništvo Nikole Zrinskog.
Aignay-le-Duc
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 402 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 24,86 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 330 metara (maksimalnoj 443 m, a minimalnoj 310 m).
La Baliza, Mulegé
La Baliza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Božidar Delić
Božidar Delić (Đakovica, 20. februar 1956.) je srpski političar, general-major Vojske Srbije i Crne Gore u penziji i član Srpske radikalne stranke. Bio je potpredsednik Narodne skupštine Republike Srbije.
Biografija
Završio je Vojnu akademiju kopnene vojske i Školu nacionalne odbrane.
Tokom sukoba na Kosovu i Metohiji i za vreme NATO bombardovanja (1999) je bio komandant 549. mehanizovane brigade Vojske Jugoslavije, raspoređene na granici Srbije i Albanije.
Tokom petooktobarskih promena 2000. bio je komandant Beogradskog korpusa Vojske Jugoslavije. Jedinice Beogradskog korpusa nisu intervenisale tokom demonstracija.
U periodu 2002—2005. bio je na dužnosti u operativnoj upravi Generalštaba Vojske Jugoslavije i Vojske Srbije i Crne Gore.
Politički angažman
Za potpredsednika Skupštine Srbije izabran je maja 2007. godine. Nakon raskola u Srpskoj radikalnoj stranci u septembru 2008. godine, Delić se priklonio Srpskoj naprednoj stranci, koju je osnovao Tomislav Nikolić. Zbog neslaganja sa politikom stranke, krajem februara 2011. napustio je naprednjake i vratio se u SRS.
Tercera Manzana de Manzanillos, Zitácuaro
Tercera Manzana de Manzanillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zitácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 443 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2392 m.
Ca' Bianca, Venezia
Ca' Bianca je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Lunca de Sus, Lunca de Sus
Lunca de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Lunca de Sus.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3375 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 973 m.
Macerie, Massa e Carrara
Macerie je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 493 m.
Janet Napolitano
Janet Napolitano (29. novembar 1957 -) je SAD|američka demokratska političarka i pravnica, koja je od 2009. do 2013. vršila dužnost sekretara za domovinsku sigurnost u kabinetu predsjednika Baracka Obame. Pažnju javnosti je privukla 1991. kao advokat Anite Hill prilikom kontroverznog procesa potvrde imenovanja Clarencea Thomasa u Vrhovni sud. Godine 1993. ju je predsjednik Bill Clinton imenovao federalnom tužiteljicom za Arizonu. Godine 1998. je izabrana za vrhovnog advokata Arizone, a 2002. za guvernera Arizone. Ponovno je izabrana 2006. godine, ali je tu dužnost napustila nakon što je prihvatila mjesto u Obaminoj administraciji.
Denis McDonough
Denis McDonough (2. decembar 1969 -) je američki stručnjak za međunarodne odnose koji trenutno služi kao načelnik štaba Savjeta za nacionalnu sigurnost u administraciji predsjednika Baracka Obame. McDonough je prije toga služio kao vanjskopolitički savjetnik demokratskih senatora Toma Daschlea i Kena Salazara, te član liberalnog trusta mozgova Center for American Progress.
La Herradura, Villaflores
La Herradura je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 577 m.
Rimokatolička nadbiskupija Sens
Rimokatolička nadbiskupija Sens (Archidiocèse de Sens-Auxerre; Archidioecesis Senonensis je nadbiskupija Rimokatoličke crkve latinskog obreda u Francuskoj. Nadležnost joj odgovara teritoriji departmana u Yonne u regiji Bourgogne. Uspostavljena je, po tradiciji, još u 1. vijeku kao biskupija Senonensis, a u 3. vijeku je uzdignuta na razinu nadbiskupije. Neko vrijeme je nadbiskup Sednsa imao titulu "primasa Galije i Germanije". Sve do 1622. se pod njom nalalizo sedam sufraganskih (subordiniranih) biskupija: Chartres, Auxerre, Meaux, Pariz, Orléans, Nevers i Troyes, poznatih po skraćenici CAMPONT. Današnja nadbiskupiaj je sufragan Dijon. Trenutni nadbiskup je Yves François Patenôtre, čija je cathedra (sjedište) Katedrala u Sensu.
Prije 1000
Među biskupima Sensa u '''4. vijeku''' su bili:
Walter, nadbiskup Sensa (Vaulter) (887-923): pomazao Eudesa 888, Roberta I u julu 922 i Rudolfa 13. jula 923 u crkvi St-Médard u Soissonsu.
Skellefte (rijeka)
Skellefte (švedski: Skellefteälven ili Skellefte älv) je rijeka na sjeveroistoku Švedske duga 410 km.
Geografske karakteristike
Skellefte izvire iz Jezera Ikesjaure nedaleko od norveške granice, od tamo teče prema prema jugoistoku, preko brojnih jezera do ušća u Botnijski zaljev istošno od grada Skellefteå.
Sliv rijeke proteže se preko grofovija Norrbotten i Västerbotten i velik je 11,731 km².
Palivodenica
Palivodenica je naselje u opštini Kačanik na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Palivodenica površine 404 ha. Selo se pominje u turskom zbirnom popisu zemalja iz 1455. godine, a u Pomeniku manastira Sv. Trojice u Mušutištu upisani su mnogi darodavci iz Palivodenice. U selu postoji vrlo staro crkvište.
Demografija
Naselje ima albansku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
Polis
Za britansku rock-grupu i marku naočala v. Police (razvrstavanje)
Polis (antgrč. πολις [pólis]) je grad odnosno grad-država helenskog sveta. Antička Grčka je bila pretežno brdovita zemlja, ispresecana rečnim dolinama i plodnim ravnicama. Ovakav reljef uslovio je njenu političku rascepkanost. Heleni nikada nisu stvorili jedinstvenu državu, već su živeli u polisima, nezavisnim gradovima-državama. Prvi polisi pojavili su se u VIII veku p.n.e i postali jezgra političkog i društvenog života Helade u potonjim vekovima. Među najznačajnije se ubrajaju Sparta, Atina i Korint, osnovan na Istamskoj prevlaci, koja Peloponez spaja sa srednjom Grčkom. Polisi su nastajali ujedinjavanjem seoskih zajednica ili manjih gradova oko jednog upravnog, privrednog i kulturnog središta. Obično je to bilo utvrđeno naselje koje se moglo lako braniti u slučaju rata. Građane jednog polisa su povezivali politički i ekonomski interesi, kao i zajednički kult. Svaki polis imao je svog boga zaštitnika, čiji se hram nalazio u srcu grada, na akropolju. Polis je obavezno imao trg, pijacu (agora) kao i gimnaziju. Teritorije helenskih gradova-država bile su po pravilu relativno male, obično omeđane planinskim vencima ili morem. Obuhvatale su grad, sa tvrđavom tj. akropoljem, i njegovu širu okolinu. Izuzetak su bile Sparta i Atina, čije su teritorije bile izuzetno velike.
U najstarije doba je sva vlast u polisima počivala u rukama aristokratije. Njena moć zasnivala se na velikim zemljišnjim posedima, koju su se nalazili u najplodnijim delovima gradske teritorije, i ogromnim stadima stoke. Ostali građani (seljaci, trgovci i zanatlije) nisu imali nikakvih političkih prava, niti su učestvovali u vođenju državnih poslova
Nastanak polisa
Sami su Grci formiranje polisa nazivali sinoikizam (συνοικισμός), što doslovno znači "okupljanje". Sinoikizam je mogao imati jedan ili oba od sledeća dva oblika: to je mogla biti fizička sposobnost i koncentracija stanovništva u jednom gradu ili čin čisto političke unifikacije koja je stanovništvu dozvoljavala da nastavi da živi raštrkano. Klasičnu raspravu daje Tukidid, koji razlikuje dve vrste sinoikizma mnogo pažljivije nego neki od njegovih modernih kritičara. On pravilno zapaža da je Atika bila politički ujedinjena veoma rano, ali da nije bila fizički ujedinjena sve dok 431. godine st. e. Perikle, kao deo svoje vojne taktike, nije doveo brojno seosko stanovništvo iza gradskih zidina Atine. Jedan ekstremniji primer polisa koji nikada nije bio ujedinjen u fizičkom smislu jeste Sparta, koju su, kako Tukidid kaže na drugom mestu, "i dalje činila sela na stari grčki način". Tukidid sve vreme kao znak i garanciju civilizovanog polisnog života tretira čin svesne "arogancije", svojevrsnu tvrdnju o neranjivosti od napada i o nepotrebnosti zidina. Gradska istorija Sparte pokazuje da mikenska Sparta fizički ili psihološki nije bila tako sigurna kao njeni grčki i rimski naslednici. Administrativni centar mikenske Sparte verovatno je bio na Parnonskim planinama, na mestu gde je iskpopan Menelajon. Arhajska i klasična Sparta se, zatim, spustila u dolinu. Vizantijska Sparta je postala nesigurnija, pa se ponovo iselila iz doline i smestila se visoko, na mestu Mistre, na suprotnoj zapadnoj planini Tajgetu. Konačno, moderna Sparta je smeštena, ponovo mirno i samouvereno, na svom starom mestu u dolini reke Eurote.
Faktori koji su omogućili početke grčkog polisa predmet su intenzivne rasprave. Jedna teorija povezuje početke grčkog polisa sa prvim monumentalnim građevinama, obično sa hramovima kao što je veliko Herino svetilište na ostrvu Samosu iz ranog 8. veka. Koncentracija sredstava i napora potrebnih za podizanje takvih građevina pretpostavljaju formiranje samosvesnih polisnih jedinica, i možda su zapravo i ubrzali to formiranje. Međutim, nalaz iz Lefkandija otežava da se podizanje takvih monumentalnih građevina smatra dovoljnim razlogom za nastanak polisa, što je proces ili događaj koji još niko nije pokušao da smesti tako rano kao što je 1000. godina st. e. Druga, srodna, teorija kaže da je nastanak grčkog polisa signalizovan postavljanjem ruralnih svetilišta na rubove one teritorije koju je neka zajednica želela da označi kao svoju. U ovo se odlično uklapa dosta peloponeskih svetilišta; na primer, kompleks Herinog hrama postavljao je pretenziju, sa strane relativno udaljenog Argosa, na ravnicu koja se protezala između grada i hrama, a istu je funkciju imalo i korintsko svetilište na visoravni Perahora, takođe posvećeno Heri. Ipak, postoje teškoće. Izgleda da je Istamsko svetilište, za koje bi se na prvi pogled moglo reći da predstavlja još jedno korintsko ruralno svetilište, bilo podignuto već oko 900. godine, u protogeometrijskom periodu, a to je sasvim sigurno suviše rano za formiranje polisa. Ova se teorija ne može lako primeniti ni na ruralni hram boginje Afaje na sredini ostrva Egine. Svetilište je veoma udaljeno od grada Egine, ali Egina je ostrvo i nema nikakvog suseda protiv koga bi se postavile teritorijalne pretenzije. Najzad, teorija koja Atinu i Atiku u svemu mora tretirati kao izuzetak nije zadovoljavajuća: odnos Atine prema Eleusini (svetilištu na njenim zapadnim rubovima i jedinom mogućem kandidatu za "ruralno svetilište" u smislu ove teorije) veoma se razlikuje od već pomenutih peloponeskih slučajeva. Eleusina je bila mnogo više od obične "predstraže": postojala je tradicija da je ona nekada bila nezavisna država.
Treća teorija pokušava da problem početaka polisa objasni kroz praksu sahranjivanja. U 8. veku st. e. (kaže ova teorija) formalno sahranjivanje postalo je mnogo više dostupno, i ova "demokratizacija" sahranjivanja predstavlja dokaz za jedan fundamentalno nov stav prema društvu. Ova teorija pokušava da taj novi stav poveže sa razvojem polisa. Međutim, nema dovoljno arheoloških i istorijskih dokaza za ovo gledište (koje uključuje malo verovatnu hipotezu da je pretpostavljeni proces bio diskontinuiran i da se obrnuo za jedan kratak period u vremenu posle 8. veka). Štaviše, ova teorija ne može izdržati primedbu obratnu onoj koja se postavlja drugoj teoriji: dokazi koji potkrepljuju treću teoriju gotovo su isključivo atički, te bi ona, ako je tačna, objasnila Atinu i samo Atinu.
Četvrto, može se uzeti u obzir teorija čija je neizrečena premisa neka vrsta "geografskog determinizma". Možda je sam grčki pejzaž, sa svojim malim aluvijalnim dolinama, često okruženim odbranjivim planinskim vencima, nekako podstakao formiranje malih i ogorčenih polisa, koji neprestano idu u rat van svojih granica. Ovo gledište je privlačno, ali mu se lako može postaviti primedba da, kada su Grci otišli na otvorenije predele kao što su Italija, Sicilija i severna Afrika, oni su, kako se čini, svoja neprijateljstva poneli sa sobom. Ovo pak izaziva spekulacije o svojevrsnom "psihološkom determinizmu", pa se može postaviti pitanje, bez nade u odgovor, da li su Grci po prirodi bili partikularisti.
Peti faktor koji treba imati u vidu jeste uticaj samog kolonizatorskog pokreta. Politička struktura metropole, tj. grada koji je slao koloniju, ponekada je bila u samom začetku. Ali nova kolonija, kojoj je pretilo neprijateljski raspoloženo lokalno stanovništvo, morala je brzo da se organizuje ako je želela da predstavlja plodnu ćeliju helenstva na stranom tlu. Taj je napor, sa svoje strane, uticao na situaciju u metropoli, jer su grčke kolonije često održavale bliske religijske i socijalne veze sa svojim metropolama. Jedan natpis iz 4. veka st. e., na primer, svedoči o čvrstim vezama između Mileta i njegove kolonije Olbije u oblasti Crnog mora. Međutim, kao često u grčkoj istoriji, i ovde je opasno praviti generalizacije; ponekada su odnosi između metropole i kolonije, kao između Korinta i Korkire (Krfa), od samog početka bili loši. Ovome je srodan faktor feničanskog uticaja (srodan, jer su rani Feničani bili veliki kolonizatori, koji su sigurno često nailazili na grčke trgovce). Na feničanskoj obali nalazile su se zajednice koje su u mnogim pogledima slične ranim grčkim polisima. Može se reći da je feničanski uticaj, i semitski uticaj uopšte, na ranu Grčku veoma potcenjen.
Ovakve teorije su stimulativne i svaka od njih možda sadrži deo istine. Bolje je, međutim, zauzeti poziciju da je za samu generalizaciju još uvek rano; naročito je teorijskim rekonstrukcijama zasnovanim na arheologiji potrebno dosta prečišćavanja. Sve što se sa sigurnošću može reći jeste da su u otprilike istom periodu – naime, u 8. veku – neke oblasti, kao što su Korint i Megara, počeli da definišu svoje granice, da odriču autonomiju svojim konstitutivnim selima i da se uopšte ponašaju kao zasebne države. Politički sinoikizam Atike, do koga je došlo nešto ranije, završen je možda oko 900. godine. Iako je veoma primamljivo tražiti jedan jedini model koji bi objasnio ove procese do kojih je došlo u otprilike istom periodu, trebalo bi možda dopustiti mogućnost da su na različitim mestima praćene različite vrste razvitka, čak i na onim mestima koja se nalaze blizu jedno drugom. Na kraju krajeva, arhajska i klasična istorija moćne i imperijalne demokratske Atine, neugledne Megare koja je ipak kolonizovala Bizant, bogatog oligarhijskog Korinta i federalizovane Beotije međusobno se veoma razlikuju, iako su Atina, Megara, Korint i Beotija bili bliski susedi.
Možda se nalazimo na čvršćem terenu kada ispitujemo dokaze za pretpolisno udruživanje većih jedinica, koje je često imalo religijski karakter. Poreklo nekoliko takvih asocijacija nalazi se u mračnom dobu i njihovo je postojanje učesnicima sasvim sigurno obezbeđivalo neko osećanje lokalnog i partikularističkog identiteta. Jonjani u Maloj Aziji bili su okupljeni u konfederaciju dvanaest gradova, jonski Dodekapolis, koja je imala zajedničko mesto sastajanja; sličnih grupacija bilo je među dorskim Grcima u Anadoliji, pa čak i među Karijcima, delimično helenizovanim ne-Grcima, u istom regionu. Karakteristično je da je središnje mesto takvih organizacija bilo malo i beznačajno. Jedna slabo osvedočena, ali vrlo zanimljiva ranoarhajska liga bila je "Kalaurijska amfiktionija" (amfiktionija je bila religijski savez "onih koji žive okolo"). Kalaurija, malo ostrvo koje se sada zove Poros, nije po sebi bilo uopšte značajno, ali su među sedam članova lige bile Atina i Egina, dva velika grčka polisa. Međutim, najpoznatija i najtrajnija takva amfiktionija bila je ona koja je, u početku iz daljine, upravljala poslovima Delfijskog svetilišta u srednjoj Grčkoj. U ovom se svetilištu nalazilo najpoznatije, mada ne i najstarije, grčko proročište (najstarije je bilo u Dodoni); proročišta su predstavljala mehanizam kojim su na određena pitanja kao odgovori davane izjave nadahnute božanstvom. Konačno, treba pomenuti odvažno mišljenje da je i sam Lefkandi bio središte neke vrste religijske amfiktionije, mada bi, ukoliko je to tačno, to bio izuzetak od pravila da su religijski centri uglavnom bili beznačajna mesta, koliko god da su moćni bili članovi amfiktionije.
Olmo Panno 2, Salerno
Olmo Panno 2 je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Lienen
Linen je opština u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Štajnfurt. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 8.657 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5566044, NUTS (DEA37) i LOCODE (DE LIE) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štajnfurt Linen se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Štajnfurt. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 82 metra. Površina opštine iznosi 73,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.657 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 118 stanovnika/km².
NGC 1698
NGC 1698 je otvoreni skup u zviježđu Zlatnoj ribi.
Lake Villa, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.741, što je 2.877 (49,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Santa Cruz, Cochoapa el Grande
Santa Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Cochoapa el Grande.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1512 m.
Belmonte Mezzagno, Palermo
Belmonte Mezzagno je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Opština Dumbrăvița, Brașov
Dumbrăvița je opština u Rumuniji u okrugu Brašov.
Belmonte Mezzagno, Palermo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10208 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 349 m.
Opština Dumbrăvița, Brașov
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 524 m.
Yingluck Shinawatra
Yingluck Shinawatra (ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร, ; 21. jun 1967 -) je Tajlandska političarka koja je vršila dužnost premijera. Prije dolaska na dužnost je bila predsjednik bangkonške kompanije za razvoj nekretnina SC Asset Co., Ltd. Bila je poznata i kao mlađa sestra bivšeg prognanog tajlandskog premijera Thaksina Shinawatre. U maju 2011. je tajlandska opozicijska stranka Pheu Thai — koja okuplja pristaše bivšeg premijera — nominirala Yingluck kao premijerskog kandidata na parlamentarnim izborima. Njena stranka je osvojila dovoljno mjesta u Predstavničkom domu za većinsku vladu]. Yingluck Shinawatra je 5. augusta postala prva žena na čelu Tajlanda. Dana 7. maja 2014. na mjestu premijera zamijenio ju je Niwatthumrong Boonsongpaisan.
Rancho Viejo, Tecomán
Rancho Viejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Santa Cruz, Santiago Atitlán
Santa Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Atitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 164 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1138 m.
Aerobaktin
Aerobaktin je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 564,540 Da.
Primero de Mayo, Lagos de Moreno
Primero de Mayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1210 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1916 m.
Južnoafrička Unija
Južnoafrička Unija bila je nekadašnji britanski dominion, država predšasnica današnje Južnoafričke Republike koja je egzistirala od 1910. do 1961. kad je zbog osude politike apartheida usvojila novi ustav i postala samostalna republika.
Osnivanje
Dotadašnje britanske kolonije Rt dobre nade, Natal, Oranje i Transvaal ujedinile su se 31. maja 1910. u Južnoafričku Uniju. Južnoafrička Unija nastala je kao rezultat britanske pragmatične politike, ona je tražila način da nakon razornog Drugog burskog rata nekako izmiri britanske i burske koloniste, i spriječi potencijalne buduće sukobe između 4 svoje kolonije na tom teritoriju, od kojih su dvije do jučer bile burske. Iako je već nakon Prvog burskog rata postojala ideja o nekakvom savezu bijelačkih kolonija na tlu Južne Afrike - to ipak nije bilo provedivo, zbog oštrih i dubokih razlika između Bura i Britanaca. Nakon Drugog burskog rata većina dotadašnjih problema više nije postojala, burska neposlušnost i otpor je slomljen, a potencijalno snažna afrička plemena strpana su u rezervate namjenjene njima po njihovim malim planinskim kraljevstvima Basutoland, Svaziland i Bečuana, koje je Britanija tretirala kao svoje protektorate.
Za razliku od Kanade i Australije, - Južnoafrička Unija bila je unitarna država, a ne federacija, stari kolonijalni parlamenti su ukinuti i zamjenjeni provincijalnim vijećima. Suveren je bio britanski monarh, kojeg je u zemlji predstavljao Generalni guverner, on je na kraju odobravao zakone - koje je predhodno izglasao parlament.