cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zločini ustaša u kotaru Nova Gradiška
1942.
Tokom leta 1942. ustaše su uhapsile i deportovale u logore Stara Gradiška i Jasenovac na stotine stanovnika sela Okučani, Dubovac, Kosovac, Cage i Benkovac Okučanski. Poznata su imena 80 stanovnika Dubovca, 60 stanovnika Okučana, 47 stanovnika Caga i 67 stanovnika Benkovca Okučanskog koji su stradali u ovim logorima. Zbog bojazni da bi se mogli priključiti partizanima, nemački okupator je krajem avgusta 1942. organizovao transport radno sposobnih muškaraca iz srpskih sela Benkovac Okučanski, Čaprginci i Trnakovac. Tom prilikom u Nemačku je transportovano oko 150 muškaraca iz ovih naselja. Ubrzo nakon ovog događaja, 1. septembra 1942. ustaše i Nemci su izvršili opkoljavanje i napad na Cage i Benovac Okučanski, zbog sumnjičenja da seljani sarađuju sa partizanima, pri čemu su ustaše i nemački okupator gađali minobacačima ova civilna naselja, a nakon ulsaka u naselja započeli su sa pljačkom i paljevinom kuća. Uporedo hapsili su lokalno stanovništvo i deportovali ga u Staru Gradišku. Sedmoro stanovnika Caga je streljano na licu mesta. Nakon nekoliko dana, odrasle i radno sposobne muškarace Nemci su u Staroj Gradiški i transportovali ih u radne logore u Nemačkoj. Stariji stanovnici su pobijeni u okolini Stare Gradiške, a deca su transportovana u logor Sisak, gde su mnoga pomrla, dok je deo žena pobijen u logoru Stara Gradiška, a ostatak je takođe transportovan u Nemačku.
1944.
Tokom 1944. dolazi do ponovnog intenziviranja ustaškog terora nad lokalnim stanovništvom, bez obzira na nacionalnu pripadnost, pri čemu ponovo najviše strada srpsko stanovništvo. Selo Uskoci je udaljeno od Stare Gradiške 1,5 km i predstavlja najbliže naselje Staroj Gradiški. Selo je uoči Drugog svetskog rata bilo etnički mešovito sa pretežnom srpskom većinom. Ustaše iz logora Stara Gradiška ubili su tokom Drugog svetskog rata 166 poimenice poznatih srpskih stanovnika Uskoka. Najveći broj stanovnika ovog mesta ubijen je od strane starogradiških ustaša 6. januara 1944, kada su ustaše organizovano upali u selo i započeli nasumično pucanje po seoskim kućama i neselektivno ubijanje lokalnih srpskih stanovnika. Ubijen je svaki srpski stanovnik Uskoka koji nije uspeo da se u ovom metežu skloni. Seoska domaćinstva su potom opljačkana, a jedan broj kuća je spaljen. Svi ubijeni su bili civili jer u selu nije bilo pripadnika partizanskog pokreta. Ovaj zločin treba posmatrati u kontekstu prethodnih vojnih operacija u okolini Stare Gradiške i Bosanske Gradiške, ali i u kontekstu širih genocidnih radnji koje su sprovodili pripadnici ustaškog pokreta. Uskoci su seosko naselje sa najvećim brojem stradalih stanovnika kotara Nova Gradiškatokom Drugog svetskog rata. Ovaj podatak dobija na težini ako se istakne da je vrlo mali broj srpskim stanovnika ovom sela uspeo da preživi rat.
Nedugo nakon zločina nad stanovnicima sela Uskoci, 19. januara 1944. usledio je zločin nad stanovnicima sela Šumetlica. Toga dana u selo su ušli ustaše, domobrani i Nemci i pohapsili sve stanovnike koji nisu uspeli da se sakriju i zatim ih sproveli u logore Jasenovac i Stara Gradiška. Selo je potom opljačkano i zapaljeno. U ustaškim logorima stradala su 94 stanovnika Šumetlice.
Ustaše su 8. maja 1944. upale u Čovac, Vrbovljane i Gređane, sela između Okučana i Stare Gradiške, odsečena strogo nadziranom prugom od srpskih sela i slobodne teritorije na severu. Prethodno se iz ovih sela stotinjak stanovnika iselio u Srbiju, a jedan manji broj stanovnika već se nalazio u logorima, ili je bio ubijen, dok se manji broj seljana priključio partizanima. Iz ova tri sela ustaše su toga dana odvele u logor oko 120 ljudi. Većina ih je pobijena u logoru, dok je deo uhapšenika ubijen u ataru sela, uključujući i ubistvo 12 dečaka iz Gređana koji su čuvali seosku stoku. Iz Vrbovljana je tokom rata stradalo najmanje poimenice poznatih 96, iz Čovca 70, a iz Gređana 124 stanovnika, u logorima Jasenovac i Stara Gradiška.
1945.
Poslednji masovni zločin koji su počinile ustaše nad srpskim stanovništvom kotara Nova Gradiška dogodio se februara 1945, kada su stanovnici susednih sela Smrtić i Ratkovci oterani u logor Jasenovac. Do 1945. iz ova dva sela već je stradalo 52 civila i 27 partizanskih boraca.
Ustaše su upale u Smrtić i Ratkovac 24. februara 1945. i započeli sa hapšenjem svih stanovnika. Spasili su se samo oni koji su su uspeli da se sakriju ili su se nalazli u šumi u partizanima. U ova dva sela tog dana uhapšeno je 169 lica (98 iz Smrtića i 71 iz Ratkovaca). Niko od njih se nije vratio iz logora.
Tokom Drugog svetskog rata stradali su stanovnici svih srpskih seoskih naselja u kotaru. Navedena naselja imala su najveće gubitke stanovništva, ali i naselja koja nisu navedena u članku (Medari, Trnava, Mašić, Mašićka Šagovina, Donji Bogićevci) imala su dvocifrene, iako manje, gubitke stanovništva.
Ustaški zločini nad lokalnim jevrejskim stanovništvom
Prva zabeležena masovna hapšenja novogradiških Jevreja usledila su 19. septembra 1941, kada je uhapšen 31 Jevrejin. Prethodno su Jevreji bili diskriminisani, izloženi pljački i prisiljeni da napuste svoje domove u centralnim ulicama u gradu. Naredno masovno hapšenje usledilo je 25-27. decembra 1941. kada su uhapšeni svi preostali Jevreji u gradu (ukupno 133 lica), koji su potom deportovani u logor Jasenovac gde su likvidirani. Jedan deo novogradiških Jevreja stradao je u različitim okolnostima pre i posle masovnog hapšenja sunarodnika krajem 1941, dok je rat preživeo vrlo mali broj lokalnih Jevreja. Preživeli su se uglavnom iselili u Izrael krajem 1940-ih. U Novoj Gradiški je 1942. porušena sinagoga, a jevrejsko groblje u Cerniku je devastirano.
Bilans stradanja
Prema podacima Zemaljske komisije za utvrđivanje zločina okupatora i njihovih pomagača Narodne Republike Hrvatske iz 1945, na području kotara Nova Gradiška stradalo je 2.133 civilnih žrtava. Od ovog broja ustaše su odgovorne za smrt 1.956 lica, a Nemci za smrt 171 lica (2 lica su ubili četnici, a 4 lica Čerkezi). Prema istim podacima, ustaše su u logorima ubili najmanje 360 muškaraca, 343 žena i 191 dete sa područja kotara. Ove brojke nisu konačne, iako su približne, ali svakako da je broj stradalih nešto veći.
Watkins, Minnesota
Votkins je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Zločini ustaša u kotaru Nova Gradiška
Bilans stradanja
Najveći broj stanovnika sa područja kotara Nova Gradiška, koje su pobili ustaše, stradao je u logorima Jasenovac i Stara Gradiška. Tokom rata sa novogradiškog područja u Jasenovcu i Staroj Gradiški stradalo je najmanje 1.856 lica, od toga 1.566 Srba, 136 Jevreja, 80 Hrvata i 60 Roma.
Nuevo Yucatán (razvrstavanje)
Nuevo Yucatán ima više značenja:
Watkins, Minnesota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 962, što je 82 (9,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Amaytic (razvrstavanje)
Amaytic ima više značenja:
Bovegno, Brescia
Bovegno je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1338 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 617 m.
Zelenortci
mini|desno|250px|Zelenortska djeca Zelenortci ili Zelenorćani je naziv za domorodačko stanovništvo Zelenortskih otoka. Porijeklo vode od bijelih portugalskih naseljenika i njihovih crnih robova.
Govore portugalskim jezikom, a po vjeri su pretežno katolici.
Osim na Zelenortskim otocima, ima ih dosta u Portugalu, SAD i Angoli.
The Haydn Quartet
The Haydn Quartet, poznat i kao Hayden Quartet, bio je američki vokalni sastav sa početka 20. vijeka koji je izvodio barbershop pjesme. Poznat je kao jedna od prvih muzičkih grupa oformljenih prvenstveno radi snimanja gramofonskih ploča umjesto izvođenja pjesama uživo. Stvoren je godine 1896. od strane Edisonove kompanije kao Edison Quartet, ali su njegovi članovi od 1898. djelovali pod imenima Haydn ili Hayden Quartet. Raspušten je 1914. godine.
Članovi
Od 1898. članovi su bili:
Gordon Brown
James Gordon Brown (20.2. 1951.) je britanski laburistički političar koji je od 2007. do 2010. bio premijera. Bio je Član parlamenta (MP) za izborni okrug Dunfermline East u Fifeu od 1983. do 2005. a nakon reorganizacije izbornih okruga u Škotskoj, danas u Parlamentu zastupa Kirkcaldy i Cowdenbeath.
Brown je vodio Blagajnu Njenog Veličanstva od maja 1997. što ga čini ministrom financija s najudžim stažom od vremena Nicholasa Vansittarta (1812-1823).
Nakon što je 11.5. 2007. lansirao kampanju 'Gordon Brown za Britaniju', Brown je 16.5. dobio 308 nominacija čime je izabran za novog vođu Laburističke stranke, a temeljem toga je 27.6. 2007 zamijenio Tonyja Blaira a Kraljica ga je pozvala da formira vladu.
Iako je neposredno nakon izbora njegova laburistička stranka uživala u kratkoj prednosti pred opozicijskim konzervativcima, ubrzo ju je izgubila. Sljedeće tri godine su obilježili skandali i ekonomska kriza, te je izgubila većinu u izborima 2010. Nakon neuspjelog pokušaja da sastavi većinu s Liberalnim demokratima, Brown je 11.5. 2010. podnio ostavku na mjesto premijera, a na kome ga je naslijedio vođa konzervativaca David Cameron.
Invasion of the Body Snatchers
Invasion of the Body Snatchers je američki crno-bijeli science fiction film snimljen 1956. godine u režiji Dona Siegela, poznat kao jedno od najvažnijih i najuticajnijih ostvarenja žanra.
Predstavlja adaptaciju romana The Body Snatchers Jacka Finneya. Protagonist, koga tumači Kevin McCarthy, je ljekar u kalifornijskom gradiću koji, nakon dojava pacijenata o neobičnom ponašanju njihovih bližnjih, otkriva kako je razlog za to invazija vanzemaljaca koji preko parazitskih biljaka preuzimaju oblik i identitete svojih žrtava. Radnja prikazuje kako protagonistu u pokušaju da zaustavi osvajače problem predstavlja to što više ne može biti siguran tko je čovjek, a tko vanzemaljac.
Invasion je snimljen sa niskim budžetom i relativno nepoznatim glumcima, ali je imao priličan komercijalni uspjeh. Kritičari su ga ispočetka ignorirali, ali je kasnije stekao veliki ugled i svojevrsni kult-status. Kao razlozi se navode vješto stvaranje napetosti i izuzetno tjeskobne atmosfere; ona je bila toliko izražena da je Sigel, na pritisak producenata, morao nadosnimiti dodatne scene kako bi film imao koliko-toliko konvencionalnu završnicu blisku hepi endu. Česti su navodi kako je Invasion u mnogo čemu bio odraz političkih prilika u tadašnjim SAD, odnosno hladnoratovske paranoje; dio kritičara u vanzemaljcima i njihovom kolektivnom identitezu vidi alegorijski odraz komunističke infiltracije u američko društvo, dio pak film smatra odrazom makartističke histerije, dok treći film smatraju još jednim pokušajem da se prikaže naličje konformizma karakterističnog za tadašnje male gradove.
The Body Snatchers je nakon toga ekraniziran još tri puta, ali se prva verzija općenito smatra najboljom.
Nuevo Zaragoza (razvrstavanje)
Nuevo Zaragoza ima više značenja:
Rincón del Aguacate, Tamazula de Gordiano
Rincón del Aguacate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1304 m.
Almoloya del Río (razvrstavanje)
Almoloya del Río ima više značenja:
Svetohelenci
Svetohelenci je naziv za domorodačko stanovništvo Svete Helene. Porijeklo uglavnom vode od britanskih naseljenika, iako ima primjesa iz Skandinavije, te zapadne i južne Afrike.
Pozzoceravolo, Napoli
Pozzoceravolo je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 165 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
Cuddle Up a Little Closer, Love Mine
Cuddle up a Little Closer, Lovey Mine je američka pop pjesma originalno izdana godine 1908. Muziku je napisao Carl Hoschna, a tekst Otto Harbach za potrebe brodvejskog mjuzikla The Three Twins. Otada je postala standardna pop pjesma koju su izvodili brojni izvođači. Među ranijim verzijamka se ističe duet Billyja Murraya i Ade Jones.
San Vicente Cofradía, Tacámbaro
San Vicente Cofradía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
La Ciénega III, San Pedro Pochutla
La Ciénega III je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 142 m.
San Vicente Cofradía, Tacámbaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 213 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2011 m.
Dara (Mezopotamija)
thumb|desno|Ruševine Dare
Numancia (razvrstavanje)
Numancia ima više značenja:
Dara (Mezopotamija)
Dara ili Daras (Δάρας) je bio važni istočnorimski utvrđeni grad u sjevernoj Mezopotamiji na granici sa Sasanidskim Carstvom. Zbog svoje velike strateške važnpsti, oko njega su se često vodile borbe u bizantsko-perzijskim ratovima u 6. vijeku, uključujući znamenitu bitku kod Dare 530. Nakon što su ga godine 639. zauzeli Arapi, izgubio je svoju stratešku važnost, te je postepeno napušten. Njegove ruševine se nalaze na mjestu sela Oğuz u suvremenoj Turskoj.
Almoloya (razvrstavanje)
Almoloya ima više značenja:
El Limón, Lagunillas
El Limón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Lagunillas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1109 m.
Alma, Michigan
Alma je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 9.383 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 9.383 stanovnika, što je 108 (1,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Lanark
Lanark (škotsko-gelski: Lannraig, škotski: Lanrik) je drevni kraljevski grad na jugoistoku Škotske od 8,855 stanovnika.
Geografske karakteristike
Lanark leži duž desne obale rijeke Clyde, udaljen 50 km jugoistočnono od Glasgowa.
Historija
Lanark se razvio oko zamka kojeg je podigao škotski kralj David I (vladao 1124. - 1153.). On ga je i proglasio kraljevskim gradom. Današnji Lanark je trgovački centar poljoprivrednog kraja, poznat po svom stočnom sajmu.
Al Miqdāḩah, Taiz
Al Miqdāḩah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Lanark
Znamenitosti
David Dale je uz pomoć partnera Richarda Arkwrighta 1785. podigao predionicu pamuka udaljenu 1.6 km od Lanarka. Ona je postala poznata kao New Lanark eksperimentalna tvornica i komunaa vođena od Roberta Owena socijalista utopista koji je primjenio humane uvjete rada i života u toj zajednici. Od 2001. tvornica i naselje New Lanark uvršteni su na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi.
Al Miqdāḩah, Taiz
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1108 m.
Prost slučajan uzorak populacije
Prost slučajan uzorak populacije (slučajan uzorak, uzorak) je podskup populacije koga čine elementi izabirani iz populacije, tako da je za svaki element populacije postojala ista verovatnoća da bude izabiran. [Britannica] Statistics (science)
Uzorak se pravi izborom elemenata populacije na „slučajan način“. Takav izbor se može napraviti tako što se elementi populacije numerišu, ili se stave u neki poredak. Zatim se korišćenjem slučajnih brojeva, za uzorak izdvoje elementi određene numeracije. Dobar izbor slučajnih brojeva su nizovi cifara nekih iracionalnih brojeva, npr. π, ili √7. [Kostić] 6.7
Obim uzorka (obim) je broj elemenata u uzorku. [Kostić] 6.7
Sa povećanjem obima uzorka, povećava se tačnost procene na osnovu uzorka. Obim uzorka određuje stepen slobode. [Kostić] 6.7
Reference
[Britannica] Encyclopaedia Britannica; Statistics (science).
[Kostić] Kostić; Metrološki priručnik; Fileks, Leskovac, 2014. (Može se naručiti sa Internet strane Symmetry-ja .)
Numarán (razvrstavanje)
Numarán ima više značenja:
Alarikov brevijar
Alarihov zakonik ili Alarihov Brevijarijum (Breviarium Alaricianum ili Lex Romana Visigothorum) je zakonski zbornik koji je 506 izdao vizigotski kralj Alarih II za svoje rimske podanike. Sastavljen je iz rimskih izvora, a sadrži i mnoge tačke prepisane iz teodosijevog zakonika. Posle savjetovanja sa predstavnicima crkve i visokog plemstva zakonik je stupio na snagu (2. februar 506), u 22. godini Alarihove vladavine. Prekršajem se smatrala primjena bilo kakvog drugog zakona i za nju je slijedila predviđena kazna. Zakonik je bio u upotrebi sve do 654 kada ga je ukinuo vizigotski kralj Rekesvint. Alarihov zakonik ima izuzetnu vrijednost, jer predstavlja jedan od rijetkih istorijskih izvora o životu rimskih podanika u vizigotskoj državi.
Tamiška županija
Tamiška županija je bila županija, odnosno upravna jedinica srednjovekovne Kraljevine Ugarske (11-16. vek), habzburške Kraljevine Ugarske (između 18. i 20. veka), a potom i pokrajine Banat, Bačka i Baranja u Kraljevstvu Srba, Hrvata i Slovenaca (1918-1919. godine). Upravno sedište županije bio je grad Temišvar (danas u sastavu Rumunije).
Nekadašnji prostor ove županije danas je podeljen između Rumunije (veći, središnji i severni deo) i Srbije (manji, južni deo).
Površina županije bila je 7.433 -{km²}-, a u vreme zadnjeg popisa pre njenog rasformiranja (1910. godine) Tamiška županija je imala 500.800 stanovnika (gustina 67,4 st./km²).
Poreklo naziva
Tamiška županija nosila je naziv izveden od reke Tamiš, koja značajnim delom toka protiče kroz ovo područje.
Prirodne odlike
U vreme Austrougarske uprave, Tamiška županija se nalazila na jugu Habzburške Ugarske i bila je pogranična ka Kraljevini Srbiji.
Prostor županije pripadao je oblasti Banata i obuhvatao je njegove središnje krajeve. Na severu granica županije je bila reka Moriš, a na jugu Dunav. Zapadne i istočne granice županije mahom nisu bile vezane za prirodne činioce (reke, planine).
Veći deo područja nekadašnje županije bio je ravničarsko tle južne Panonije, samo su na istoku bila bregovita područja. Jedine planine bile su Vršačke planine. Vodotoci su bili ravničarski (Dunav, Nera, Tamiš, Begej, Moriš), spori i često sa močvarnim okruženjem.
Istorija
mini|300px|desno|Tamiška županija 1370. godine. thumb|right|260px|Tamiška županija početkom 20. veka Prostor Banata ušao je istorijske beleške u antičko doba. U ranom srednjem veku za ovaj prostor vodile su se borbe između Vizantije i njenih severnih suseda (Huna, Gepida, Avara, Bugara, i kasnije Ugara). Krajem srednjeg veka ovo je bio pogranični prostor između Ugarske i srpskih država (Sremske kraljevine, Kraljevine Raške, Srpskog carstva, itd). Ugarska je ovde u 11. veku obrazovala županiju pod današnjim nazivom. Potom je nešto manje od dva veka (16-18. vek) ovaj prostor bio u okviru Otomanskog carstva. Osmanlije su ukinule dotadašnju županiju i uspostavile Temišvarski pašaluk na ovom prostoru.
Habzburško carstvo preotelo je Banat od Osmanlija 1718. godine, a ovaj prostor tada postaje deo Tamiškog Banata, zasebne habzburške pokrajine. Ova pokrajina se ukida 1778. godine i njeni severni delovi se uključuju u sastav Habzburške Ugarske, dok južni delovi ostaju u sastavu Vojne granice. Tada se ponovo uspostavlja Tamiška županija. Tokom 18. veka pored starosedalačkih Srba i Rumuna doseljeni su i Nemci, Mađari, Ukrajinci i Slovaci. Posebno su u značajnom broju naseljeni Nemci.
Tokom Revolucije iz 1848/49. godine, ovaj prostor ulazi u sastav Srpske Vojvodine. Posle revolucije na ovom prostoru postojalo je Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat, koje je bilo kratkog veka (1849—1860.). Tokom ovog perioda, županija nije postojala, jer je vojvodstvo bilo podeljeno na okruge, a upravno sedište vojvodstva bio je Temišvar, dotadašnje upravno sedište Tamiške županije. Posle 1860. godine ovo područje je priključeno Habzburškoj Kraljevini Ugarskoj, a Tamiška županija je ponovo obrazovana. Ukidanjem jednog dela vojne granice, 1873. godine, ovo područje se takođe uključuje u Tamišku županiju.
Posle Prvog svetskog rata ovde je obrazovana kratkotrajna tvorevina, Banatska republika, a potom ovaj prostor ulazi u sastav Banata Bačke i Baranje, pokrajine u sastavu Kraljevine Srbije i Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Tamiška županija je bila jedna od administrativnih jedinica Banata, Bačke i Baranje 1918-1919. godine. Dogovorom između Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca i Kraljevine Rumunije utvrđena je linija razgraničenja, kojom je prostor nekadašnje županije podeljen na veći, rumunski (severna i središnja trećina) i manji, jugoslovenski deo (južna trećina), koji je pripao Kraljevini SHS, a danas je u sastavu Srbije (AP Vojvodina). U Rumuniji je od delova ove županije formiran Tamiško-Torontalski okrug, a u Kraljevstvu SHS Torontalsko-tamiška županija.
Stanovništvo
Po poslednjem austrougarskom popisu iz 1910. godine na području županije živelo je 500.835 stanovnika.
Stanovništvo prema maternjem jeziku (Popis 1910.):
Etnički razmeštaj: Iako je manje-više na području cele županije bilo mešovitih naselja, ipak se mogu uočiti određeni obrasci naseljavanja. Rumuni su mahom naseljavali sela i istočne delove županije. Nemci i Mađari su uglavnom bili naseljeni u gradovima i varošicama, kao i u selima u središnjem delu, koji je imao najpovoljnije prirodne uslove. Srpsko stanovništvo je većim delom živelo u južnom i zapadnom delu županije, koji je po nadmorskoj visini bio najniži.
Upravna podela
Početkom 20. veka, upravna podela Tamiške županije bila je sledeća:
Vidi još
Vidi ostale bivše županije na tlu današnje Vojvodine:
Deușu, Chinteni
Deușu je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Chinteni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 284 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 523 m.
Die Feuerzangenbowle (film, 1944)
Die Feuerzangenbowle je njemačka crno-bijela filmska komedija snimljena 1944. u režiji Helmuta Weissa. Predstavlja drugu po redu adaptaciju istoimenog romana Heinricha Spoerla, koji je također napisao scenario. Popularni komičar Heinz Rühmann ponavlja ulogu poznatog pisca dr. Johannesa Pfeiffera koju je tumačio u prethodnoj adaptaciji So ein Flegel deset godina ranije. Radnja prikazuje kako, shvativši kako je zbog obrazovanja kod kuće propustio đačke pustolovine, odlučuje preuzeti identitet gimnazijalca te počinje provoditi svakojake psine prema profesorima, ali se također zaljubi u kći jednog od svojih profesora.
Die Feuerzangenbowle je bio snimljen u jeku drugog svjetskog rata, odnosno u vrijeme kada je Treći rajh bio izložen savezničkom bombardiranju i sve izglednijem porazu. Kao i neki drugi filmovi napravljeni u to vrijeme, svrha mu je bila pružiti eskapističku zabavu kako bi se izbjegla demoralizacija zbog suočavanja sa stvarnošću. Usprkos toga, nacistički ministar obrazovanja Bernhard Rust ga je dao zabraniti, navodno zbog vrijeđanja nastavnika i autoriteta. Rühmann je nakon toga kontaktirao Hermanna Göringa koji je uredio da se održi privatna projekcija za u Vučjoj jami. Tamo je Adolf Hitler bio toliko oduševljen s filmom, da je uredio da se zabrana ukine. Die Feurezangenbowle je potom postigao veliku gledanost, a što su mnogi tumačili vedrim i nostalgičnim prikazom vilhelminske Njemačke.
Die Feurzangenbowle je popularnost održao i nakon rata. 1980-ih se, pak, na njemačkim univerzitetima ustanovio običaj ritualnog gledanja filma sa učešćem publike nalik na slične običaje vezane uz The Rocky Horror Picture Show.
Bovezzo, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7469 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 191 m.
Sabor u Agdeu
250px|right|thumb|Kršćanske (pravovjerne) biskupije u Galiji 506. koje su sudjelovale na sinodu, zajedno sa tadašnjom političkom podjelom
Dabel
Dabel je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 76 opštinskih središta okruga Parhim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.455 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13060011.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Parhim Dabel se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Parhim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 58 metara. Površina opštine iznosi 24,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.455 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 59 stanovnika/km².
Goștinari-Văcărești, Giurgiu
Goștinari-Văcărești je naselje u Rumuniji u okrugu Đurđu.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2720 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Angloafrikanci
Angloafrikanci je naziv koji se koristi za potomke britanskih naseljenika na područjima koja danas sačinjavaju Južnu Afriku, Namibiju, Zimbabve i Zambiju. Pojam uključuje i potomke drugih evropskih naseljenika koji koriste engleski u svakodnevnom govoru.
Flasher, North Dakota
Flašer je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Angloafrikanci
U Južnoj Africi Angloafrikanci, za razliku od Afrikanera, nikada nisu razvili snažnu nacionalnu svijest niti su se profilirali u političku snagu. S druge strane, od Afrikanera su se bitno razlikovali po bitno liberalnijim političkim, vjerskim i društvenim shvaćanjima, većoj snošljivosti prema crnačkom i drugom ne-bjelačkom stanovništvu te mnogo manjem entuzijazmu za režim apartheida.
Flasher, North Dakota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 232, što je 53 (-18,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Corythosaurus
Otkriće i vrste
thumb|left|Skelet djelomično pokriven ostacima kože Barnum Brown je otkrio prvog primjerka 1912. godine kod rijeke Red Deer (Alberta, Kanada). Osim što su pronađene gotovo sve kosti, taj primjerak je bio poseban i po tome što je očuvano dosta njegove kože. Kanadski brod Mount Temple je 1916. godine prenosio dva primjerka iz današnjeg Dinosaur Provincial Parka (Alberta, Kanada) u Britaniju. Potopio ga je njemački brod SMS Möwe, poslavši njegov teret star 75 milijuna godina na dno Sjevernog Atlantika, gdje se i danas nalazi.
U početku je opisano sedam vrsta, uključujući i C. casaurius, C. bicristatus, C. brevicristatus, C. excavatus, C. frontalis i C. intermedius. Peter Dodson je 1975. godine istražio razlike kod lubanja i krijesti raznih vrsta lambeosaurina. Otkrio je da su njihova veličina i oblik bili povezani sa spolom i starosti životinje. Sada je priznata samo jedna vrsta, C. casuarius.
Klasifikacija
Corythosaurus se klasificira kao hadrosaurid i pripadnik potporodice Lambeosaurinae. U srodstvu je sa ostalim hadrosaurima kao što su Hypacrosaurus, Lambeosaurus i Olorotitan, i sa svima (osim sa rodom Olorotitan) dijeli izgled lubanje i krijeste. Međutim, nedavna istraživanja su zaključila da su Olorotitan i Corythosaurus po srodstvu najbliži, mada nemaju mnogo zajedničkih osobina lubanje, za razliku od drugih lambeosaura.
Paleobiologija
thumb|left|Odljev lubanje mladunca thumb|left|Skelet Corythosaurusa, Akademija prirodnih nauka, Philadelphia Corythosaurus je težio 4 tone i dostizao dužinu od oko 10 metara, od njuške do repa. Kao i drugi hadrosauridi, imao je bezub kljun, a u zadnjem dijelu čeljusti nalazila se skupina od stotine malenih zuba koji su se međusobno preklapali. Koristio ih je da zdrobi i samelje biljke i oni su se konstantno nadomještali.
Pronađeno je preko 20 lubanja ovog dinosaura. Kao i ostali lambeosauri, imao je visoku koštanu krijestu na glavi, u kojoj su se nalazili izduženi nosni kanali. Ti nosni kanali su se širili u krijestu, prvo u odvojene džepove sa strane, a onda u jednu komoru i u dišni sistem.
Bilo kakvo njegovo glasanje prolazilo bi kroz te komore i vjerojatno postalo glasnije. Znanstvenici smatraju da je Corythosaurus možda mogao stvarati glasne, niskofrekventne krike "Kao vjetar ili limeni instrument." Ti zvukovi su možda služili i za upozoravanje drugih Corythosaurusa da je grabežljivac u blizini, ili za signaliziranje da je pronađena velika količina hrane na nekom području.
Nekada se smatralo da je taj dinosaur pretežno živio u vodi, na osnovu njegovih prstiju koji su bili povezani kožom. Međutim, poslije je otkriveno da je ta koža zapravo umanjivala sposobnost kretanja u vodi, kao i kod mnogih današnjih sisara.
Njegovi fosili pronađeni su u gornjoj formaciji Oldman i donjoj formaciji Dinosaur Park u Kanadi.
Paleobiogeografija
Thomas M. Lehman je primijetio da Corythosaurus nije otkriven izvan područja južne Alberte, mada on spada u najčešće dinosaure svog doba koji su živjeli na tom prostoru. Veliki biljožderi, koji su živjeli u Sjevernoj Americi tijekom kasne krede, imali su "zapanjujuće malenu geografsku rasprostranjenost", iako su bili veliki i vrlo mobilni. Ta ograničena rasprostranjenost je u jakom kontrastu sa situacijom kod današnjih sisara, a naročito kod velikih biljoždera čiji se region "obično ... prostire preko cijelog jednog kontinenta."
Alondra (razvrstavanje)
Alondra ima više značenja:
Oasis (razvrstavanje)
Oasis ima više značenja:
Islam Slimani
Islam Slimani (Alžir, 18. lipnja 1988.) je alžirski nogometaš i reprezentativac koji igra na poziciji napadača. Za reprezentaciju je debitirao 2012. godine, a tokom igranja na Svjetskom prvenstvu 2014. godine, Slimani je postigao 2 gola.
Oaxaca (razvrstavanje)
Oaxaca ima više značenja:
Stećci u Višegradu
Historija
Prostor današnje opštine Višegrad ušao je u sastav srednjovjekovne bosanske države 1373. godine, kada su oblasni gospodar Lazar Hrebeljanović (oko 1370. do 1389.) i bosanski ban, kasnije kralј Tvrtko I Kotromanić (1353–1391) u borbama pobijedili Nikolu Altomanovića i podijelili njegovu zemlјu. Sjeverna oblast do samog ušća Lima u Drinu sa utvr+enim gradovima Dobrunom, Rudnikom i Užicem pripala je knezu Lazaru, a ban Tvrtko pripojio je bosanskoj državi srednji dio zemlјe, Podrinje i Polimlјe, sve do iza Prijepolјa. Nakon smrti kralјa Tvrtka I vlast u gornjem Podrinju i donjem Polimlјu su preuzela dva oblasna gospodara: knez Pavle Radenović Pavlović, osnivač vlastelinske porodice Pavlovića i veliki vojvoda Sandalj Hranić Kosača, član porodice Kosača. Pavlovići su držali uski pojas s desne strane Drine od ušća Lima sa Višegradom i Dobrunom.
U Prostornom planu BiH do 2000. godine na području Višegrada, kao spomenik III kategorije uvršten je 31 lokalitet nekropola sa stećcima (1015 stećaka) bez preciznije identifikacije. Dvije nekropole su Nacionalni spomenik BiH. Istraživačke radove u smislu popisa i obilaženja lokacija na području općine Višegrad vršio je Šefik Bešlagić.
Nekropola Grebnice
Nacionalni spomenik se nalazi u središtu Drinjačkog polјa na lokalitetu Grebnice, gdje je evidentirano 78 stećaka: 74 sanduka i 4 slјemenjaka. Na dva sanduka se nalaze ukrasi; antropomorfni i jednakokraki krst. Ukrasi rađeni su tehnikom relјefnog ispupčenja. Stećci su uglavnom obrasli mahovinom i lišajevima i dijelom ili u cijelosti utonuli u zemlјu, dok je prostor nekropole dijelom obrastao raslinjem i travom.
Nekropole u Kaošticama
Naselje Kaoštice se nalazi na desnoj strani Drine u blizini Međeđe, od Višegrada udaljeno je 12,24 km vazdušne linije u pravcu jugozapada.
Santa Caterina, Benevento
Santa Caterina je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Stećci u Višegradu
Nekropole u Kaošticama
Lokalitet Raonići su zaseok iznad Kaoštica. Stećci su poredani u nizu od sjevera ka jugu, a orijentirani su u pravcu zapad – istok. Pripadaju vrsti položenih kamenih monolita, relativno velikih dimenzija, razvrstanih u tri forme; 4 ploče, 2 sanduka i 6 sljemenjaka. Tri stećka su sa ukrasima izvedenim u visokom reljefu i udubljivanju. Njihovi ukrasni motivi su: cik-cak linija, bordura od povijene loze, dvostruka spirala, vodenica, polumjesec, jabuka, figuralna predstava konjanika koji kopljem ubija velikog zmaja koji je napao prestrašenu žensku osobu, motiv zmaja u krugu, djedovski štap i simbol za koji je moguće pretpostaviti da se radi o nekoj vrsti simetrično postavljenih spirala sa ručkama. Stećci su fino obrađeni, dijelom utonuli u zemlju i prevrnuti. Nekropola ja nacionalni spomenik BiH
Santa Caterina, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 517 m.
Stećci u Višegradu
Nekropole u Kaošticama
Lokalitet Čaplja sadrži 15 stećaka. Na jednom je natpis na bosančici, kojim se spominju Juraj i brat Radoje, članovi porodice Vladimirić-Radosalić. Natpis u transliteraciji glasi;
Rome: Total Realism
Rome: Total Realism (ili RTR) je skup izmjena za kompletnu modifikaciju (mod) za video-igru Rome: Total War, čija je glavna svrha otkloniti historijske nepreciznosti u originalnoj igri. Posljednja verzija ima naslov 6.0 Gold i predstavlja kompilaciju prethodnih patcheva i dodataka. Neslužbeno "Platinum" izdanje je port verzije 6.0 Gold za novije RTW v1.5 / BI v1.6, koji rješava neke bugove pronađene u 6.0 Gold i daje nov sadržaj (2 nove igrive frakcije, 4 poteza po godini).
RTR tim trenutno radi na velikoj kampanji Rome: Total Realism VII koja bi trebala koristiti novi engine od Barbarian Invasion (ekspanzije Rome: Total War) te dodatno poboljšati historijsku preciznost i unijeti neke nove koncepte u igru.
Alpatláhuac (razvrstavanje)
Alpatláhuac ima više značenja:
I Wonder Who's Kissing Her Now
I Wonder Who's Kissing Her Now je američka pop pjesma originalno izdana 1909. godine. Muziku za nju su napisali Joseph E. Howard i Harold Orlob, a tekst Will M. Hough i Frank R. Adams. Prvi put se pojavila u mjuziklu Prince of Tonight. Nakon toga su je izvodili brojni izvodači u cover verzijama te je postala pop standard.
Popularnosti pjesme je pridonio i istoimeni igrani film snimljen u Hollywoodu 1947. i posvećen autoru muzike Josephu E. Howardu.
Alpoyeca (razvrstavanje)
Alpoyeca ima više značenja:
Južnoafrički Mulati
Južnoafrički Mulati je naziv za etničke grupe koje su nastale miješanjem bijelaca s drugim rasama na području današnje Južne Afrike u proteklih nekoliko vijekova. Postoji alternativni izraz Obojani (Coloured), koji se počeo koristiti u 19. vijeku, a godine 1948. ušao u službenu upotrebu s ustanovljenjem režima apartheida.
Južnoafrički mulati porijeklo vuku iz tri, odnosno pet skupina - nizozemskih, a nešto kasnije i britanskih naseljenika i njihovih potomaka - Afrikanera i Angloafrikanaca s jedne, te kojsanskih domorodaca, Bantu domorodaca te potomaka malajskih robova.
To je razlogom zašto se obično dijele na Griqua (potomke Hotentota) i Cape Coloured (potomci Malajaca).
San Gerardo, Granja, Matamoros
San Gerardo, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Južnoafrički Mulati
Ima ih oko 4-5 miliona. Uglavnom žive u bivšoj Cape koloniji. Kroz historiju su imali nešto bolji položaj od crnačkog stanovništva, isto kao i u vrijeme apartheida, mada se i na njih odnosilo odvajanje od strane bjelačkog stanovništva. Zbog toga su nešto manje sudjelovali u borbi protiv apartheida, a danas su manje skloni ANC-u od crnačkih etničkih grupa.
Ninguno, Maquiladora, Ayutla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1445 m.
Južnoafrički Mulati
U svakodnevnom govoru su skloniji afrikaansu od engleskog jezika.
Горња Коритница
Горња Коритница је насеље у Србији у општини Бела Паланка у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 109 становника (према попису из 1991. било је 150 становника).
Демографија
У насељу Горња Коритница живи 100 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 58,2 година (58,2 код мушкараца и 58,2 код жена). У насељу има 56 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 1,95.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Große Freiheit Nr. 7
'Große Freiheit Nr. 7' je njemački igrani film snimljen 1944. u režiji Helmuta Käutnera. Po žanru predstavlja kombinaciju melodrame i mjuzikla, a radnja mu je smještena u Hamburg, odnosno znamenitu ulicu Große Freiheit u četvrti St. Pauli. Protagonist, koga tumači Hans Albers, je "pjevajući" pomorac koji se odlučuje skrasiti i oženiti za djevojku (čiji lik tumači Ilse Werner), ne znajući da je ona zaljubljena u njegovog prijatelja (koga glumi Hans Söhnker).
Film je snimljen u jeku drugog svjetskog rata; planovi da se koriste autentične lokacije u Hamburgu je omelo savezničko bombardiranje, poslije koga je snimanje nastavljeno u praškim studijima Barrandov. ''Große Freiheit Nr. 7'' je, pak, kasnije imao problema sa cenzurom, odnosno nacističkim ministrom propagande Josephom Goebbelsom koji je zamjerao prikaz hamburških pomoraca kao sklonih alkoholu, ženama i tučnjavi. Zbog svega toga ga je dao zabraniti, osim na teritoriju Češko-Moravskog Protektorata, gdje je premijerno prikazan krajem 1944. godine. U Njemačkoj je, pak, prikazan nakon završetka rata u jesen 1945. godine. Danas se smatra jednom od najpoznatijih i najpopularnijih uloga u Albersovoj karijeri.
Šandor Aleksander
Obitelj
Šandor Aleksander, znan kao "Der Berühmte" (Plemeniti), je rođen u Zagrebu 1866 godine u uglednoj židovskoj obitelji Aleksander. Aleksanderov otac, Jonas Alexander, je bio trgovac koji je preselio u Zagreb iz Gradišća u Austriji. Majka Roza Stern Aleksander je bila iz ugledne i utjecajne zagrebačke židovske obitelji Stern. Aleksanderov otac je bio gradski zastupnik u Zagrebu, član ravnateljstva "Hrvatske trgovačke i obrtničke komore" u Zagrebu i podpredsjednik "Zagrebačke štedionice" (danas Zagrebačka banka). Aleksander je odrastao uz starijeg brata Samuela Davida i dvije sestre: Gizela i Ilka. U Zagrebu je pohađao osnovnu i srednju školu. Bio je oženjen sa Karolinom Dragojlom Ebenspanger iz Varaždina. Zajedno su imali kći jedinicu Zoru, rođenu u Zagrebu 18. 9. 1925 Zora je bila udana za židovskog industrijalca Artura Marića. 1944 godine Zora Aleksander je ubijena u Koncentracijskom logoru Auschwitz, a supruga Artura je ubio njegov vozač, agent Gestapoa.
Poslovna i politička karijera
Nakon školovanja, Aleksander je tri godine radio u zagrebačkom Paromlinu. Poslovno iskustvo je stekao kao partner svojeg oca, u obiteljskoj tvrtki za trgovinu žitom. Bio je znan kao osobiti ekonomski ekspert koji je 1924 objavio članak u časopisu "Bankarstvo". Od 1905 do 1910 godine, Aleksander je bio zastupnik u gradskoj skupštini Grada Zagreba. 1909 godine imenovan je osobnim savjetnikom cara Franje Josipa I.. Aleksander je radio i bio član u više od 60 društava. Bio je član vijeća, podpredsjednik i doživotni počasni predsjednik "Hrvatske trgovačke i obrtničke komore". Radio je kao blagajnik, kasnije i kao podpredsjednik "Trgovačkog doma" u Gajevoj 1. Isto tako je služio kao počasni podpredsjednik "Saveza trgovaca za Slavoniju i Hrvatsku". Radio je u mnogim bankama i tvornicama, pa je tako primjerice bio odbornik, član ravnateljstva i podpredsjednik "Banke za trgovinu, obrt i industriju d.d." u Zagrebu. Član je nadzornog odbora u "Hrvatskoj vjeresijskoj banci d.d." i "Hrvatskoj trgovačkoj banci d.d.". U "Hrvatskom trgovačkom društvu Merkur" od 1885 je podpredsjednik, 1892 predsjednik, te od 1910 počasni predsjednik. U "Merkuru" se zalagao za razvitak strukovnog školstva. Za vrijeme Prvog svjetskog rata osnovao je i bio predsjednik "Ratne štedovne-predujmovne zadruge Merkur". Aleksander je bio većinski dioničar "Prve hrvatske tvornice strojeva" i ljevaonice željeza u Zagrebu. Djelujući u "Društvu za promet stranaca" poticao je razvitak hrvatskog turizma. Isto tako je posjedovao većinski paket dionica "Hotela Schlesinger Palace" (danas Hotel Palace) u Zagrebu.
Čovjekoljublje
Šandor Aleksander je bio veliki dobročinitelj i filantrop, kao i brat mu, koji je darovao veći dio svoje zarade. 1908 osnovao je "Društvo za prehranu siromašne školske mladeži pučkih škola grada Zagreba" u Draškovićevoj 7, a u kojem je ujedno bio i blagajnik. Brinuo se i za "Hrvatsko akademsko društvo" tj. podupira i pomagao siromašne sveučilišne građane. Svako društvo koje je imalo tu sreću da im Šandor Aleksander bude blagajnik, nikada nije imalo financijskih problema. Za vrijeme Prvog svjetskog rata, Aleksander je organizirao i velikim dijelom snosio troškove "Odbora za potpomaganje nezaposlenih i invalidnih namještenika trgovačko-industrijalnih struka i novčanih zavoda", a u kojem je služio kao predsjednik. Najveća mu je zasluga bila, kada je ujesen 1914 u okviru svog dobrotvornog društva "Prehrana" osnovao javnu kuhinju za siromašne građane i obitelji čiji su muškarci bili pozvani na bojište tokom Prvog svjetskog rata. "Prehrana", koja je 1925 procjenjena na veliku svotu od 25 milijuna dinara, je podijelila na milijune obroka, prema nekim izvorima preko 15 milijuna obroka. Početkom rata Aleksander je donirao 1 milijun zlatnih austrijskih kruna kao nepovratni zajam državi, a za što mu je kralj Karlo I. Austrijski dodijelio plemstvo s predikatom "Sesvetski".
Smrt i pokop
17. 12. 1929 godine, Šandoru Aleksanderu je naglo pozlilo na balu kraljevske garde Aleksandra I u Beogradu. Preminuo je u noći sa 17 na 18. 12. 1929 godine. Tijelo Šandora Aleksandera je prebačeno u njegov rodni grad, gdje je uz velik ispraćaj pokopan na Mirogoju. Sve su tadašnje novine vrlo opširno pisale, s iskrenom tugom, o njegovoj smrti i sprovodu.
Ash Shuqqah, Taiz
Ash Shuqqah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1094 m.
La Victoria, Ensenada
La Victoria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 591 m.
Amalfijska obala
Amalfijska obala (talijanski: Costiera Amalfitana) je južna obala poluotoka Sorrentina, koja formira južni dio Napuljskog zaljeva u Provinciji Salerno (Regija Kampanija, Italija), od Positana na zapadu do mjesta Vietri sul Mare na istoku. Zapravo, njezine prirodne granice su južne padine poluotoka koje tvore brda Lattari, a koja se protežu od brda Picentini do Tirenskog mora, odvajajući napuljski zaljev od Salernoskog zaljeva.
Glavno naselje na obali je Salerno, a ostala su: Vietri sul Mare, Cetara, Maiori, Tramonti, Minori, Ravello, Scala, Atrani, Amalfi, Conca dei Marini, Furore, Praiano i Positano. Obala je zbog svog grubog terena, slikovite ljepote i raznolikosti naselja, od 1997. god. UNESCO-va svjetska baština.
Amalfijska obala je gusto naseljena od ranog srednjeg vijeka, kada je postala refugij Rimljana koji su bježali od Langobarda. Amalfi, koji je osnovan 596. kao utvrđeno naselje, odupirao se Langobardima sve do 838. kad ga je opustošio Sicardo. Ali se već slijedeće godine proglasio prijestolnicom nezavisne Almafijske republike. Od 598. godine republikom vlada izabrani Dužd, a do 11. vijeka ona je postala vodećom pomorskom silom koja je uživala monopol na trgovinu Tirenskim morem. Neke zajednice koje su sagrađene u to vrijeme, kao što su Amalfi i Ravello, imaju arhitektonska i umjetnička djela velike vrijednosti. Naime, njihov plan zbijenih kuća koje se gomilaju na strmim liticama, povezane labirintom prolaza i stuba, arhitektura jasnog arapsko-sicilijskog utjecaja, koja podsjećaja na levantske sokake. Neke od najljepših građevina su: Saracenski toranj (Torre Saracena) u Cetari, Romanička katedrala s "Rajskim klaustrom" (jasnog orijentalnog utjecaja) u Amalfiju, crkva San Salvatore de' Bireto u Atrani (gdje se birao amalfijski dužd), te katedrala i vil Rufolo u Ravellu.
Nakon što je Amalfijska republika izgubila pomorsku dominaciju od Genovske, Mletačke republike, te Pise, osvojila ju je Španjolska. Jedine građevine iz tog vremena su tornjevi na obali kako bi se obranila od osmanskih napada.
Seoska područja predstavljaju raznolikost ljudskog prilagođavanja prirodnom okolišu i različitim načinima iskorištavanja terena, kao što su terasasti vinogradi i voćnjaci na nižim padinama, te široki pašnjaci na višim. Na brdima se nalaze brojni mali potoci koji se na nekim mjestima obrušavaju u slikovite slapove. Brojni su i tzv. "mirkro-krajolici", zapanjujuće prirodne tvorevine nastale topografskim i klimatskim varijacijama vapnenačkog krša, na razini mora i iznad.
Američki književnik John Steinbeck je tu smjestio radnju svog romana Positano iz 1953. godine.
Znamenitosti
mini| Rajski klaustar katedrale u Amalfiju
Sterpeti, Pesaro e Urbino
Sterpeti je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 156 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
Fornace Laterizi e Ind.Ittico-Cons., Agrigento
Fornace Laterizi e Ind.Ittico-Cons. je naselje u Italiji u provinciji Agrigento, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 61 m.
Satu Lung, Chinteni
Satu Lung je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Chinteni.
Sistemi za obradu otpadnih voda
Sistemi za obradu otpadnih voda se sastoje iz nekoliko linija obrade (svaka linija obrade se sastoji od različitih procesa obrade) :
Satu Lung, Chinteni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 129 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 363 m.
Sistemi za obradu otpadnih voda
Uklanjanje grubog i inertnog materijala
Uklanjanje i sitnjenje grubog, krupnog materijala iz otpadne vode najčešće je prvi osnovni proces u sistemu za njenu obradu, a primenjuje se uglavnom radi zaštite pumpi, ventila i ostale armature od oštećenja i zapušavanja i neometanog odvijanja narednih faza obrade.
Uklanjanje krupnijih komada drveta, plastike, metala, gume, tekstila i drugih otpadnih materijala iz otpadne vode ostvaruje se njenim propuštanjem kroz uređaje za sejanje – sita. Podela sita se najčešće vrši prema veličini otvora i u tom smislu ona se dele na gruba sita (rešetke) i fina sita. Gruba sita ili rešetke imaju otvore jednake ili veće od 6 mm i uglavnom zaštitnu ulogu, dok se pomoću finih sita, sa otvorima manjim od 6 mm, može ostvariti i značajnije uklanjanje suspendovanih materija iz otpadne vode. Rešetka se obično sastoji od paralelnih šipki ili štapova, uglavljenih u metalni ram, dok se kod finog sita, kao površina za sejanje, obično koristi žičana tkanina ili perforirana metalna ploča.
Prema načinu čišćenja, odnosno uklanjanja na njima izdvojenog materijala, sita i rešetke se dele na uređaje sa ručnim, manuelnim čišćenjem i uređaje sa mehaničkim, automatskim čišćenjem.
Taloženje
Primarni cilj primene operacije taloženja je dobijanje bistrog efluenta, sa što nižim sadržajem suspendovanih materija. U tom slučaju je takođe značajno i da dobijeni mulj bude što koncentrovaniji.