cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Polje (fizika)
Istorija
Krajem 1920-ih, nova pravila kvantne mehanike prvi put su primenjena na elektromagnetno polje. Pol Dirak je 1927. godine koristio kvantna polja kako bi uspešno objasnio kako raspad atoma u niže kvantno stanje dovodi do spontane emisije fotona, kvanta elektromagnetnog polja. Uskoro je usledila spoznaja (prateći rad Paskala Jordana, Judžina Vignera, Vernera Hajzenberga, i Volfganga Paulija) da se sve čestice, uključujući elektrone i protone, mogu da budu shvaćene kao kvantovi nekog kvantnog polja, čime je uzdignut status polja među najvažnije objekte u prirodi. Pored toga, Džon Viler i Ričard Fajnman su ozbiljno razmotrili Njutnov koncept akcije na rastojanju (iako su ga odbacili zbog stalne upotrebe koncepta polja u istraživanju opšte relativnosti i kvantne elektrodinamike).
Slučaj „Selotejp”
right|thumb|Osijek na karti Slučaj „Selotejp” bio je ratni zločin koji su počinili pripadnici Hrvatske vojske (HV) kad su ubili desetak Srba u Osijeku 1991. tijekom Rata u Hrvatskoj. Prema sudskoj presudi, Branimir Glavaš, tadašnji zapovjednik obrane grada, izdao je naredbu prema kojoj su pripadnici HV-a u Osijeku hapsili pojedine Srbe, ispitivali ih o umiješanosti u rat, a potim ih odvodili na obalu rijeke Drave, gdje su likvidirani i bačeni u rijeku. Svi leševi pronađeni su zavezanih ruku i sa selotejpom zalijepljenim preko usta.
Županijski sud u Zagrebu utvrdio je da je Glavaš kriv za ubojstvo sedmero srpskih civila, ubojstvo Čedomira Vučkovića i mučenje Đorđa Petrovića u garaži osječkog Sekretarijata za narodnu obranu.
Prema Odvjetništvu, cijela „operacija” odvijala se tako da je Glavaš pojedinim pripadnicima SUS-a dostavljao ceduljice na kojima je bilo naznačeno koga i gdje trebaju „pokupiti” te potom odvesti u Dubrovačku 30 u središtu Osijeka. „Paket” bi tamo dočekala druga ekipa koja je potom bila zadužena za mučenje, a za odvođenje i likvidaciju bio je zadužen treći tim.
Kontekst
Dana 9. 7. 1991. započeti su napadi na Osijek, koji se našao opkoljen s tri strane. Prva topovska granata razorila je stan na sedmom katu stambene zgrade u naselju Sjenjak. Dana 1. 8. padaju Dalj, Erdut i Aljmaš, okolna mjesta Osijeka. Grad prima mnogobrojno prognano, preživjelo stanovništvo. Procjenjuje se da je na Osijek ispaljeno 50.000 granata i bombi. Od 2. 5. 1991. do 26. 7. 1994. u tom gradu primljene su u bolnice 5.222 ranjene osobe, od kojih je 954 poginulo. Uništeno je ili oštećeno više od 8.000 stambenih zgrada. Godine 1991. odigrao se slučaj „Selotejp”.
Chichimochi, Urique
Chichimochi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Slučaj „Selotejp”
Suđenja
Materijal koji su prikupili policijski istražitelji tijekom mandata Josipa Begovića poslužio je načelniku PU osječko-baranjske da sastavi kaznenu prijavu koja je Državnom odvjetništvu poslužila kao temelj za slučaj „Selotejp”, tj. za podizanje kaznenih prijava protiv Branimira Glavaša, Ivice Krnjaka, Dine Kontića, Tihomira Valentića, Zdravka Dragića i Gordane Getoš-Magdić u vezi s ubojstvima, ranjavanjima i mučenja osječkih civila srpskog etniciteta.
Chichimochi, Urique
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2208 m.
Slučaj „Selotejp”
Suđenja
Kao žrtve ubojstava u kaznenoj prijavi navedeno je 10 osoba: Branko Lovrić, Milutin Kutlić, Alija Šabanović, Bogdan Počuća, Jovica Grubić, Petar Ladnjak, Milenko Stanar, Svetislav Vukajlović i još dvije do danas neidentificirane žrtave koje su ubijene i nestale u Osijeku 1991. i 1992. Na tijelima većine žrtava bili su vidljivi tragovi fizičkog zlostavljanja, a bile su usmrćene iz vatrenog oružja u glavu.
Radoslav Ratković, bivši djelatnik osječke bolnice koji je i sam trebao biti ubijen, preživio je pucanj u glavu i bacanje u Dravu, a nekoliko sati poslije sam je vidio i likvidaciju osječkog liječnika Milutina Kutlića. Ratkovića, koji je preživio pokušaj ubojstva 7. 12. 1991, trojica uniformiranih muškaraca od rodbine odveli su u nepoznatom smjeru, a što mu se dogodilo te noći Ratković je ispričao nekoliko godina poslije: „Odvezli su me u podrum dvorišne zgrade u Dubrovačkoj 30 i tukli nekoliko sati, tražeći da priznam s kojim četnicima surađujem. Nisam imao što priznati pa su me oko 20 sati kroz Tvrđu odvezli do Drave. Jedan mi je pucao u lijevi obraz i nogom me gurnuo u rijeku. Metak je prošao kroz jezik i desnu čeljust, ali me nije usmrtio. Izronio sam pa me osvijetlio baterijom i pucao još jednom, pogodivši me u usta. Metak je izišao kroz gotovo isto mjesto”. Pošto su egzekutori otišli, Ratković se izvukao na dravski nasip. Tad je neopažen vidio kako ubijaju još jednu žrtvu koju je prepoznao kao doktora Milutina Kutlića s kojim je radio u bolnici.
Godine 2009. Sudsko vijeće zagrebačkog Županijskog suda Glavaša proglasilo je krivim po zapovjednoj odgovornosti i u slučaju „garaža” i „selotejp”, za što je dobio pet, odnosno osam godina, pa mu je izrečena jedinstvena kazna od 10 godina zatvora. Drugooptuženi Ivica Krnjak osuđen je na osam godina zatvora, Gordana Getoš Magdić na sedam, a ostala trojica optuženih u slučaju „selotejp” – Dino Kontić, Tihomir Valentić i Zdravko Dragić – nepravomoćno su osuđeni na po pet godina.
John Cage
John Milton Cage Jr. (5. septembar 1912 – 12. august 1992.) bio je američki kompozitor, najpoznatiji kao pionir aleatorne i elektronske muzike te nekonvencionalnog korištenja muzičkih instrumenata. Cage se smatra jednom od vodećih ličnosti poratne muzičke avangarde, te jednim od najvećih američkih kompozitora 20. vijeka. Također je bio važna ličnost u razvoju modernog plesa, zahvaljujući vezi s koreografom Merceom Cunnighamom.
La Puerquera, Tototlán
La Puerquera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tototlán.
Gerlach, Nevada
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 206.
Бочар
Бочар је насеље у Србији у општини Нови Бечеј у Средњобанатском округу. Према попису из 2011. било је 1488 становника (према попису из 2002. било је 1895 становника).
Овде се налази Српска православна црква Арханђела Гаврила у Бочару.
Историја
По величини Бочар је најмање село у општини, удаљено од Новог Бечеја 25 км. Бочар је село са богатом историјом. Постојећи писани документи, у којима се спомиње насељено место Бочар, датирају из 1211. године, а да је име добио по свом оснивачу Бочарду. У документима са почетка XIII века о додели земље војницима говори се о Бочарду као власнику првог слободног поседа. Бочар је касније, као посед, мењао власника, а као српско насеље помиње се почетком XVIII века. Међутим, у XIX веку Бочар постаје власништво немачке породице и од тада га масовно насељавају Немци из Жомбоља и Бечкерека, данашњег Зрењанина. После рата из Бочара се иселило близу 280 немачких породица, а 1946. године у ово место се досељава преко 200 породица из околине Босанске Крупе. Број становника никада није прелазио 3.000. Према првом попису 1869. године у Бочару је живело 2.827 житеља, највише их је било према попису из 1948. године, 2.848 становника.
За све време свог постојања, Бочар није мењао своје име. У селу су изграђене две цркве: православна (1814.) и католичка (1842). Порекло назива Бочар је од старословенске речи бочка (старословенска реч бочар означава занатлију који израђује судове, бурад) или по другој верзији од старословенске речи бјачи која има исто значење.
Демографија
У насељу Бочар живи 1511 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 40,8 година (39,3 код мушкараца и 42,1 код жена). У насељу има 634 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,88.
Toplotna ravnoteža
Toplinska ravnoteža je toplinsko stanje sustava ili odnos stanja dvaju ili više sustava.
Sustav je u toplinskoj ravnoteži ako sve njegove sastavnice imaju istu temperaturu, a dva su sustava u toplinskoj ravnoteži, ako su im temperature jednake.
Sustavi spontano uspostavljaju toplinsku ravnotežu. Vrijeme postizanja toplinske ravnoteže, tzv. vrijeme relaksacije, ovisi o toplinskim otporima sustava.
Case Paulon, Alessandria
Case Paulon je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Cune, Lucca
Cune je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 177 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 523 m.
Case Paulon, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 220 m.
Feliformia
Mačkolike životinje (, ili Feloidea) su natporodica koja pripada redu zvijeri. Obuhvaća četiri porodice zvijeri koje žive na kopnu. To su cibetke, mungosi, hijene i mačke. Pri tome treba spomenuti, da se cibetke i mungosi smatraju evolucijski starijim predstavnicima natporodice mačkolikih životinja, dok hijene i mačke, smatra se, potiču od njih.
King George, Virginia
King Džordž je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.457.
Masseria Peppesurdo, Benevento
Masseria Peppesurdo je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 657 m.
Kosta Vujić
Kosta Vujić (Zemun, 1. maj 1824 — Beograd, 26. mart 1909) bio je profesor nemačkog jezika Prve beogradske gimnazije i jedna od znamenitijih ličnosti Srbije XIX veka.
Biografija
Rođen je 1824. godine u Zemunu gde je završio srpsku i nemačku školu. U Sremskim Karlovcima je pohađao pet razreda gimnazije, a šesti je završio u Prvoj muškoj gimnaziji u Beogradu. Pored Filozofskog fakulteta koji je završio u Beogradu, dve godine je pohađao i Mudroslovno odeljenje Pravnog fakulteta Liceja.
Tokom svog službovanja u Beogradu, Kragujevcu, Požarevcu, Zaječaru, Negotinu i Šapcu, predavao je nemački i srpski jezik, srpsku istoriju, crkveno pevanje i bio dirigent učeničkog hora Kragujevačke polugimnazije.
U mladosti je bio prisni prijatelj pesnika Branka Radičevića. Bio je pomoćnik urednika „Srpskih novina“ Miloša Popovića, objavivši u njima veliki broj priloga. Jedno vreme sarađivao je i u časopisu „Škola“ Milana Đ. Miličevića.
Bio je boem i veliki gurman i svakodnevno je ručavao u četiri gostionice. Supu je jeo kod „Ruskog cara“; goveđinu kod „Kolarca“, varivo kod „Balkana“ a pečenje uz čašu vina kod „Pariza“.
Huihuixtla, Soledad de Doblado
Huihuixtla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad de Doblado.
El Vergel, Santa María Chilchotla
El Vergel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chilchotla.
Kosta Vujić
Biografija
Profesor Kosta Vujić se nikada nije oženio, sahranjen je 1909. godine na Novom groblju, u grobnici koju je za života podigao.
El Vergel, Santa María Chilchotla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 937 m.
Huihuixtla, Soledad de Doblado
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 170 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Kosta Vujić
Čuveni učenici profesora Koste Vujića
Profesor Kosta Vujić je bio blizak sa svojim đacima. Jedna od njegovih rečenica pri kraju službovanja u gimnaziji je bila: Upravo ta njegova poslednja generacija ostala je upamćena po plejadi učenika koji su kasnije postali slavni. Između ostalih njegovi đaci bili su: Jovan Cvijić, Jaša Prodanović, Ljubomir Stojanović, Mihailo Petrović Alas, Pavle Popović, Milorad Mitrović.
Šešir profesora Koste Vujića
Čitajući tekst akademika Mihaila Petrovića – Mike Alasa, koji je povodom stogodišnjice Prve muške gimnazije objavio Jež 1938. godine, Milovan Vitezović se upustio u istraživanje te slavne generacije. Tako je nastao scenario za TV dramu 1971. godine, a 1983. godine roman pod nazivom Šešir profesora Koste Vujića.
Mirna reintegracija hrvatskoga Podunavlja
thumb|250px|Područje istočne Slavonije, Baranje i zapadnog Srijema Mirna reintegracija hrvatskog Podunavlja uobičajeni je naziv za proces povratka okupiranih područja istočne Slavonije, Baranje i zapadnog Srijema u ustavno-pravni poredak Republike Hrvatske. Razdoblje mirne reintegracije, za čije je provođenje Vijeće sigurnosti UN-a ustanovilo posebnu Prijelaznu upravu UN-a u istočnoj Slavoniji (UN Transitional Authority in Eastern Slavonia, odnosno UNTAES), završilo je 15.1. 1998., kada je hrvatsko Podunavlje (odnosno istočna Slavonija, Baranja i zapadni Srijem) vraćeno u sastav Republike Hrvatske.
Tierra Amarilla, Mezquitic
Tierra Amarilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Uracil
Uracil je jedna od četiri nukleobaza RNK, koja zamenjuje timin koji se nalazi u DNK. Kao i timin, uracil može da formira bazni par sa adeninom pomoću dve vodonične veze, ali mu nedostaje metil grupa koja postoji u timinu. Uracil će, za razliku od timina, lakše da se degeneriše u citozin. Uracil se vrlo retko može naći u DNK.
Teodoros Angelopulos
Teodoros Angelopulos, poznat i kao Teo Angelopulos (27. 4. 1935. – 24. 1. 2012.) je bio grčki filmski režiser, scenarista i producent, dobitnik brojnih filmskih nagrada na festivalima širom sveta.
Biografija
Angelopulosa smatraju klasikom grčkog intelektualnog filma koji je zahvaljujući njemu postao poznat i svetskoj javnosti. Počeo je sa kratkometražnim filmovima 1963. i na početku se uglavnom bavio istorijom Grčke, kao u trilogiji „Dani 1936” iz 1972, „Putujući glumci” 1975 i „Lovci” 1977, kroz koje prikazuje noviju grčku istoriju. Kasnija ostvarenja, koja su mu donela i svetsku slavu, bavila su se kako grčkom mitologijom, tako i savremenim političkim temama.
Bio je jedan od članova žirija na 28. Berlinalu 1978. godine.
U bogatoj karijeri koja je trajala četrdeset godina dobio je brojna priznanja, od kojih je svakako najveća Zlatna palma na Kanskom filmskom festivalu za film „Večnost i jedan dan” 1995. godine.
Dobijao je nagrade i na Berlinskom forumu, Mostri, Japanu. Eksperimentalni film „Aleksandar Veliki” dobio je 1980. nagradu „Zlatni lav” u Veneciji, dok je za „Predeli u magli” dobio srebro na Vencijanskom festivalu 1988. „Prekinuti korak rode” 1991. nagrađen je u Bolonji i na festivalu u Sidneju. Za film „Pogled Odiseja” pripala mu je posebna nagrada kritike na Kanskom festivalu 1995.
Posle osvajanja „Zlatne palme” u Kanu 1995. za film „Večnost i jedan dan”, čuveni grčki režiser skrenuo je na sebe pažnju i filmovima, „Plačući lug”, „Prašina vremena” snimljen 2008. i „Nevidljivi svet” 2011. Britanski filmski kritičari Derek Malkolm i Dejvid Tomson su Angelopulosa proglasili za jednog od najvećih svetskih režisera.
Pravnik po obrazovanju, Angelopulos je radio i kao novinar i filmski kritičar, bio je osnivač časopisa „Savremeni film”. Bio je počasni profesor Briselskog univerziteta, i Univerziteta u Eseksu, Nantera u Parizu. Njegov prepoznatljiv stil bili su lagani, dugi kadrovi, epizode praćene naracijom kao što je, recimo, njegov film „Putujući svirač”, scene dovedene do perfekcije.
Tokom snimanja filma „Drugo more“ u Pireju, na njega je prilikom prelaska ulice naleteo motocikl i naneo mu teške telesne povrede. Preminuo je od posledica udesa 24. januara 2012. godine. ''Očevici kažu da se sve odigralo u sekundu: 77-godišnji Angelopulos je u sumrak, negde oko 19 časova prelazio kolovoznu traku prometne saobraćajnice u južnom predgrađu kako bi nešto objasnio glumcima kada je na njega naleteo motor. Režiser je odmah prevezen u bolnicu ali su povrede bile vrlo teške i lekari koji su se za njegov život borili nekoliko sati, nisu uspeli da ga spasu.''
Mirna reintegracija hrvatskoga Podunavlja
Geografska obilježja
Hrvatsko Podunavlje ili Istočna Hrvatska je naziv kojim se u novije vrijeme označava hrvatsko državno područje koji regionalno odgovara području istočne Slavonije, Baranje i zapadnog Srijema. U geografskom smislu to je prostor omeđen na sjeveroistoku hrvatsko-madžarskom granicom, na istoku rijekom Dunavom. Gledano s hrvatske strane to je ta tzv. linija razgraničenja koja dijelom ide rijekom Dravom, zaobilazi Osijek, spušta se do Ernestinova i preko Nuštra izbija na Lipovac. To je dio istočnohrvatske ravnice, uvjetno homogene regije pravog panonskog prostora Hrvatske, koja se odlikuje vrlo visokim stupnjem jedinstvenosti reljefne strukture, ekološke sredine i historijsko-geografskog razvoja. Cijelom svojom dužinom to se područje naslanja na rijeku Dunav, koja čini prirodnu granicu prema Srbiji. Najznačajnije gospodarsko, kulturno i administrativno središte ovog dijela Hrvatske je grad Vukovar.
Upravno-teritorijalno definiranje pojma hrvatsko Podunavlje je nešto složenije. Prema nekim autorima, najasnije, najpotpunije i najtočnije bi se moglo definirati kao prostor bivših općina Beli Manastir, Osijek, Vukovar i Vinkovci. U hrvatskim izvorima koriste se i termini Osječko-baranjska i Vukovarsko-srijemska županija. Dolaskom Istočne Slavonije i Baranje pod nadležnost UN-a (područje pod zaštitom UNPROFOR-a), ta zona se u zapadnim izvorima najčešće naziva Istočna Slavonija ili Sektor Istok ("E") i obuhvaća sljedeće općine ili njihove dijelove: Beli Manastir, dijelovi općine Osijek istočno od grada Osijeka, Vukovar i dio sela na istočnom dijelu općine Vinkovci. U srpskim izvorima, to se područje naziva "sremsko-baranjska oblast".
Historija
Zbog svoje iznimne geopolitičke i geostrateške važnosti, prometnog položaja te gospodarskih i ljudskih potencijala, hrvatsko je Podunavlje bilo osobitnim ciljem srpske agresije na Republiku Hrvatsku. Cijelo je Podunavlje bilo poprište ratne agresije koja je za posljedicu imala iznimno velika ljudska stradanja te prisilno raseljavanje stanovništva. Djelovanje međunarodne zajednice u Republici Hrvatskoj, osobito UN-a kroz misije UNPROFOR-a i UNCRO-a između 1992. i 1995. godine, nije ostvarilo zadovoljavajuće rezultate. Nisu, naime, ispunjeni najvažniji ciljevi tih misija: nije uspostavljen potpun mir i trajni prekid oružanih borbi, nijedan prognanik nije se vratio svojemu domu na tada okupiranom području Republike Hrvatske. UNPROFOR i UNCRO de facto su održavali samo status quo, što je zapravo bilo svojevrsno međunarodno priznanje rezultata agresije i etničkoga čišćenja. Također, izrazito radikalna i nepomirljiva stajališta tadašnjih predstavnika pobunjenih Srba u Hrvatskoj, koji su, poučeni od beogradskog režima, odbijali svako političko rješenje koje je podrazumijevalo cjelovitost hrvatskoga državnog područja (pa čak i Plan Z-4, koji je u biti podrazumijevao političku i teritorijalnu autonomiju Srba u Hrvatskoj, tj. "državu u državi"), nisu išla u prilog zaustavljanju rata, uspostavi mira te pronalaženju pravednih i trajnih odgovora na sva otvorena pitanja. Zbog tih općih okolnosti, Hrvatska je u četiri godine srbijanske agresije morala, unatoč protivljenjima iz međunarodne zajednice (osobito iz britansko-francuskih krugova) i nekih unutarhrvatskih političkih i društvenih čimbenika, a potaknuta neučinkovitošću međunarodnih mirovnih snaga, postupno vojno oslobađati svoje državno područje.
Vojno-redarstvenim akcijama "Bljesak" i "Oluja" Hrvatska je vratila oko 12 tisuća četvornih kilometara zapadne Slavonije, Banovine, Korduna, Like i sjeverno-dalmatinskoga zaleđa. Hrvatska je u intervalu od samo tri mjeseca uspjela povratiti okupirana područja, tzv. UNPA sektora "Zapad", "Sjever" i "Jug". Pod srpskim nadzorom ostalo je samo hrvatsko Podunavlje (Sektor "Istok").
Reichenbach am Regen
Rajhenbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Kam. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.233 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9372149.
Mirna reintegracija hrvatskoga Podunavlja
Historija
Pitanje hrvatskog Podunavlja rješavalo se na marginama Daytonske mirovne konferencije 1995. godine u čijoj je žiži bilo pitanje okončanja sukoba u BiH. U usporedbi s ostalim problemima političkih pregovora pitanje reintegracije Istočne Hrvatske bilo je jedno od najsloženijih. Ipak, slijedom okolnosti postignuto je razmjerno jednostavno i brzo rješenje. Uvidjevši pogubnost svoje dotadašnje politike i odlučnost Hrvata da vojnim putem oslobode sve okupirane dijelove svoje države, vodstvo pobunjenih Srba na preostalom dijelu okupiranoga državnog područja RH tek je nakon "Oluje" i poraza Vojske Republike Srpske u BiH pristalo na ponuđene prijedloge i mirno rješenje sukoba. Tako je 12.11. 1995. potpisan "Temeljni sporazum o mirnoj reintegraciji toga područja u ustavno-pravni poredak Republike Hrvatske". Pored mirovnih posrednika svoj potpis na sporazum o mirnoj reintegraciji stavili su Hrvoje Šarinić u ime hrvatske vlade te Milan Milanović u ime srpske strane.
Erdutski sporazum, koji je zbog niza ustupaka pobunjenim Srbima izazvao nezadovoljstvo prognanih Hrvata s toga područja, potvrdio je dosljednost hrvatske politike u nastojanju da, čak i uz bolne kompromise, probleme s pobunjenim Srbima rješava pregovorima i mirnim putem. Sporazum o mirnoj reintegraciji istočne Slavonije, Baranje i zapadnog Srijema u sastav Republike Hrvatske potvrdilo je 23.11. 1995. i Vijeće sigurnosti UN-a (Rezolucija 1023). Vijeće sigurnosti UN-a (Rezolucija 1037, od 15.1. 1996.) ustanovilo je posebnu “Prijelaznu upravu UN-a u istočnoj Slavoniji” (UN Transitional Authority in Eastern Slavonia, odnosno UNTAES). Na čelo Prijelazne uprave došao je američki general Jacques Paul Klein.
Osnovne pretpostavke za uspješnu provedbu procesa mirne reintegracije uključivale su, među ostalim, sljedeća područja djelovanja: demilitarizaciju područja (razoružanje do tada prilično brojnog i dobro opremljenog srpskog korpusa), uspostavu prijelaznih policijskih snaga, početak razminiranja, postupno stvaranje ozračja o neizbježnosti i nezaustavljivosti mirne reintegracije među lokalnim Srbima, reintegraciju društvenih i gospodarskih struktura, osobito školstva, zdravstva, prometne, komunikacijske i komunalne infrastrukture, pilot-projekt povratka u naselja tzv. Srijemskog trokuta. Osobito važni za uspjeh cijele misije i osiguranje uvjeta za povratak hrvatskih prognanika bili su lokalni izbori održani 13.4. 1997. godine. Njima je do kraja uspostavljen politički sustav jednak onome na drugim dijelovima hrvatskoga teritorija. Osim toga, Srbi su dobili mogućnost izabrati svoje legitimne predstavnike u tijelima lokalne vlasti i samouprave.
Reichenbach am Regen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kam Rajhenbah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Kam. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 386 metara. Površina opštine iznosi 9,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.233 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 127 stanovnika/km².
Mirna reintegracija hrvatskoga Podunavlja
Historija
Službeno, proces mirne reintegracije završio je 15.1. 1998. godine.
Demografija
U UN-ovom sektoru Istok (hrvatsko Podunavlje) prema popisu stanovništva iz 1991. godine živjelo je oko 194.000 ljudi, od čega 45% Hrvata i 35% Srba. Potkraj 1995. godine broj žitelja na tom području procjenjivan je na 120.000 do 150.000, uglavnom Srba, od čega gotovo 50.000 izbjeglica iz zapadne Slavonije i Krajine, pristiglih nakon operacija Bljesak i Oluja.
Lampazo, Tuzantla
Lampazo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 622 m.
Geografija Kragujevca
U srcu Srbije, na stotinak kilometara južno od Beograda nalazi se grad Kragujevac. U kotlini između krajnjih ogranaka Rudnika, Crnog vrha i Gledićkih planina, na reci Lepenici smeštena je nekadašnja prestonica Srbije, grad automobila, prirodni, politički, društveni, zdravstveni, privredni i kulturno-obrazovni centar Centralne Srbije. Kragujevac je podignut obalama reke Lepenice, u kotlini između krajnjih ogranaka Rudnika, Crnog vrha i Gledićkih planina. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 173 - 220 m, sa geografskim položajem +44° 22' ; +20° 56', gde vlada umereno-kontinentalna klima. Na kraćem rastojanju na području Grada Kragujevca u pogledu reljefa razlikuju se tri dela: viši planinski, srednje pobrđe i niski ravničarski deo. Planine obuhvataju zemljište preko 500 m nadmorske visine, koje ulazi u sastav Gledićkih planina i Crnog vrha. Crni vrh nalazi se na istoku od Kragujevca između Lepenice, Ždraljice, Belice i Velike Morave. To je niska šumadijska planina, nadmorske visine 707 metara.
Na području Grada Kragujevca pružaju se ogranci Crnog vrha koji čine istočni okvir Kragujevačke kotline. To su poznatiji vrhovi: Selakovo brdo (541) u Velikoj Sugubini, Kotrljane (570) m u Bukorovcu, Drenak (553 m) u Gornjim Komaricama, Pečene Livade (500 m) u Donjim Komaricama i dr. Crni vrh je dobio ime zbog crnog planinskog izgleda. Na njemu se nalazi relejni TV predajnik. Krajnji ogranci Crnog vrha prema Kragujevcu su: Metino brdo i Košutnjak sa Ilinom vodom.
Gledićke planine pružaju se u pravcu sever-jug od Zapadne Morave do Kragujevca, gde se završavaju Gospodarevim brdom, južno od fabrike automobila "Zastava".
Planinskom zemljištu Gledićkih planina na području Grada Kragujevca pripadaju uzvišenja od Donje Sabante, Baljkovca, Grošnice i Goločela do Velikih Pčelica i Dulena. Na tom delu poznatiji vrhovi su: Stražara (652 m) u Donjoj Sabanti, Guvnište (657 m) u Velikim Pčelicama, Klik (517 m) u Grošnici, Vučja kosa (587 m), Adžinim Livadama, zatim u Dulenu Crni vrh (895 m), Gomile (793 m), Iverak (777 m), Veliki vis (778 m) i dr.
Hugo (film)
Igo je američka avanturistička 3D drama, snimljena 2011. u režiji Martina Skorsezea. Film je zasnovan na dečjoj istoimenoj knjizi Brajana Selznika. Nominovan je za jedanaest Oskara (prvi po broju nominacija 2012.): Oskar za najbolji film, Oskar za najboljeg reditelja, Oskar za najbolji adaptirani scenario, najbolju scenografiju, kameru, vizuelne efekte, muziku, montažu zvuka, miks zvuka, montažu i najbolji kostim. Skorseze je za režiju nagrađen trećim Zlatnim globusom u karijeri.
Adenozin trifosfat
Adenozin trifosfat (ATP) je nukleotid poznat u biohemiji kao „molekulska valuta“ za unutarćelijski transfer energije; to jest, ATP je u stanju da uskladišti i transportuje energiju unutar ćelija. ATP takođe igra važnu ulogu u sintezi nukleinskih kiselina. Molekuli ATP-a se takođe koriste za skladištenje korisne energije koju biljke konvertuju u ćelijskoj respiraciji.
Sinteza
ATP može biti proizveden u raznim ćelijskim procesima, ali najčešće u mitohondrijama oksidativnom fosforilacijom pod katalitičkim uticajem ATP sintaze ili u slučaju biljaka u hloroplastima, fotosintezom. Glavno gorivo za sintezu ATP-a su glukoza i masne kiseline. Prvo se glukoza razdvoji u piruvat i citozol. Dva molekula ATP-a se generišu iz svakog molekula glukoze. Završne etape u sintezi ATP-a se izvode u mitohondriji, i mogu da generišu do 36 ATP.
ATP u ljudskom telu
Ukupna količina ATP-a u ljudskom telu iznosi oko 0,1 mola. Energija koju koriste ljudske ćelije zahteva hidrolizu 200 do 300 molova ATP-a dnevno. Ovo znači da se svaki molekul ATP-a reciklira 2000 do 3000 puta svakog dana. ATP ne može biti uskladišten, pa stoga njegova potrošnja mora da sledi ubrzo nakon sinteze.
Ostali trifosfati
Žive ćelije imaju i druge „visokoenergetske“ nukleozid trifosfate, poput guanozin trifosfata. Između njih i ATP-a, energija lako može da se prenosi reakcijama kao što su one koje katalizuje nukleozid difosfokinaza: energija se oslobađa kada se izvede hidroliza fosfat-fosfat veza. Ova energija mogu koristiti razni enzimi, motorni proteini, i transportni proteini za izvršavanje rada u ćeliji. Procesom hidrolize oslobađaju se neorganski fosfat i adenozin difosfat, koji može biti dalje razložen u još jedan fosfatni jon i adenozin monofosfat. ATP može biti razložen u adenozin monofosfat i direktno, uz stvaranje pirofosfata. Ova zadnja reakcija ima prednost u tome što je efektivno nepovratan proces u vodenom rastvoru.
Reakcija ADP sa GTP
Postoji ideja da se koristi ATP kao energetski izvor u nanotehnologiji i implantima. Veštački pejsmejkeri bi mogli da postanu nezavisni od baterija.
Hugo (film)
Radnja
Igo živi u Parizu sa svojim ocem udovcem, koji radi kao sajdžija. Kada mu otac nastrada u jednom požaru, Igo mora da se preseli kod svog ujaka, čoveka koji je zadužen za održavanje velikih gradskih satova. Ujak je alkoholičar i jednog dana iznenada nestaje, pa je dečak bio prinuđen da nastavi njegov posao i krade hranu kako bi preživljavao. Međutim, nalazi i vremena da radi na svom izuzetnom i neobičnom izumu...
Geografija Kragujevca
Pobrđe čini prelaz izmedu planina i ravnica, tj. izmedu najvišeg i najnižeg zemljišta. Ono zahvata najveće prostranstvo na području Grada Kragujevca. Pripada mu zapadni obod Kragujevačke kotline od Đurisela do Lužnica i pobrđe istočnog oboda od Trmbasa do Botunja, kao i pobrđe po dnu kotline. Visoko pobrđe javlja se po dnu i obodu Gornjolevačke kotline u Velikim Pčelicama, Gornjoj Sabanti, Velikoj Sugubini i Donjoj Sabanti.
Za razliku od Gornjolevačke kotline, u Kragujevačkoj kotlini na većem prostranstvu javlja se niže pobrđe - brežuljci po dnu kotline od Korićana do Resnika s leve strane Lepenice i do Botunja s desne strane. Od njih su poznatije: Gospodarevo brdo (288 m), Metino brdo (252 m), Košutnjak (266 m), Samar (242 m) u Kormanu, Kapovac (270 m) u Botunju, Guribaba (229 m) u Resniku ...
Poznatija brda na području Grada Kragujevca su: Žeželj (481 m) u Donjoj Sabanti, Livada (480 m) u Gornjoj Sabanti, Golija (450 m) u Bukorovcu, Gradina (416 m) u Donjim Grbicama, Šljivovačka glavica (495 m) u Šljivovcu, Rujevica (472 m) u Drači i dr.
Pobrđe je raščlanjeno u rečnim dolinama pa daje utisak blago zatalasanog zemljišta, karakterističnog za Šumadiju.
Pošto pobrđe na području Grada Kragujevca čine organci Rudnika, Crnog vrha i Glidićkih planina, zanimljivo je istaći gde je tromeđa kranjih tačaka ovih planina. Rudnik preko Stanovljanskog polja, Crni vrh preko Metinog brda, a Gledićke planine preko Gospodarevog brda svojih krajnjih tačkama stiču se na ušću Ždraljice u Lepenicu (178 m). Ovo je bilo od uticaja na položaj Kragujevca i predstavlja retkost da se neki grad nalazi na stecištu ogranaka triju planina.
Fonteny
Fontni je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Šato Salen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 118 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 240 metara (maksimalnoj 350 m, a minimalnoj 238 m).
Ransweiler
Ransvajler je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 81 opštinskog središta okruga Donersberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 306 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7333061.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Donersberg Ransvajler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Donersberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 280 metara. Površina opštine iznosi 4,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 306 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 64 stanovnika/km².
Mârza, Sălcuța
Mârza je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Sălcuța.
Redigole, Treviso
Redigole je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
La Gallina, San Carlos
La Gallina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Carlos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 236 m.
Rascheid
Rašajd je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 103 opštinska središta okruga Trir-Sarburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 527 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7235112.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Trir-Sarburg Rašajd se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Trir-Sarburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 463 metra. Površina opštine iznosi 8,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 527 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 65 stanovnika/km².
Mokrica
Mokrica je vrsta rakova (tj. kopnenih rakova) koja spada u zglavkare. Mokrica živi na kopnu na mračnim mestima gde ima puno vlage koja im je potrebna za opstanak. Mogu se naći ispod kamenja, balvana na đubrištima, a ponekad, mada retko, mogu se naći u kućama ili drugim objektima, ako ima povoljnih uslova za život i hrane. Neke vrste su se vratile u vodu. Mokrice imaju čvrst segmentisani oklop ili spoljašnji skelet koji se sastoji od trinaest segmenata koji su spojeni zglobovima. Imaju sedam pari delimično providnih nogu i jedan par repnih dodataka. Na svojoj maloj glavi imaju dve savijene antene. Kad se izlegu dugački su 2mm ali kad porastu dostižu do 15mm. Dišu pomoću škrga pa im je zato potrebna vlaga. Vazduh uzimaju pomoću malih vazdušnih rupica na poslednjem paru nogu. Kada su u opasnosti od predatora one se urolaju u loptastu formu tako da im je samo oklop eksponiran. Kako rastu moraju menjati oklop i to rade u dva koraka, prvo se menja zadnji deo, pa onda prednji, par dana kasnije, tako da mogu da se odbrane od neprijatelja. Mokrice se hrane mrtvim drvećem i ostalim raspadajućim biljkama. One ne mogu naneti štetu. Baš naprotiv,one su korisne jer razlažu mrtve biljke i ne prenose nikakve bolesti. Mali sisari i ptice su glavni neprijatelji mokrice i mogu da ih pojedu i do 100 na dan ako mogu da ih nađu. Iako im je jako teško da se otarase čvrstog oklopa, paukovi ih ipak jedu. Mokrice se mogu okupiti u velikim grupama na jednom mestu. Razmonožavaju se jednom godišnje obično po 200 jaja odjednom. Mladunci mokrice kad se izlegu su beli i imaji šest pari nogu prvih mesec dana a posle dobijaju sedmi par. Takođe prvih mesec dana od dana kad se izlegnu, male mokrice su veoma ranjive na suve i osunčane predele tako da moraju ostati pod majčinom zaštitom dok ne odrastu. Rasprostranjene su po svim vlažnim mestima na planeti. Postoji čak 3000 poznatih vrsta mokrica na svetu. One mogu da kontrolišu svoju temperaturu tela. Davno, ljudi su mislili da kada je mokrica u kući znači nesreća. Mokrica je jestiva. Postoji mišljenje da kada se pojede živa smiruje stomačne tegobe i bolesti jetre.
Potoci (Pljevlja)
Potoci je naselje u opštini Pljevlja u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 127 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 200 stanovnika).
Demografija
U naselju Potoci živi 117 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 52,9 godina (48,0 kod muškaraca i 59,1 kod žena). U naselju ima 43 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,95.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
El Paraíso, Bachíniva
El Paraíso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bachíniva.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1990 m.
Oluja (Giorgione)
Oluja, slavno melankolično ulje na platnu renesansnog slikara Giorgionea. Ova malena slika, ali sažeta i bogata likovnim vrijednostima se danas nalazi u Galeriji akademije u Veneciji; jedno od najranijih djela zapadne umjetnosti s dominacijom pejzaža naspram likova.
Sliku je najvjerojatnije naručio bogati trgovac Gabriele Vendramin, jedan od najvećih patrona venecijanske umjetnosti, jer je zabilježeno da je bila u njegovom posjedu 1530. godine. mini|lijevo| Detalj s nagom djevojkom
Odlike
Na slici je prikazan neobičan krajolik s obalom potoka, grmljem, drveće s raznim krošnjama, ruševine, zidovi, drveni most, dok se u daljini, iznad mističnih zgrada javlja oluja jednom munjom koja para tmurno nebo. Ispred je mlada žena koja doji dijete i svijetlim komadom halje krije svoju nagost, a na suprotnoj strani potoka mladić u vojnom ruhu s kopljem (ili štapom). Prije su samo pjesnici uspijevali prikazati ovakvu atmosferu nostalgije i skoro poganskog odavanja prirodi. Te je slika najsličnija pastirskoj pjesmi o neuzvraćenoj ljubavi koja je bila jako popularna u Giorgioneovo doba - „Arkadija“, pjesnika Jacopa Sannazara.
Mnogi su historičari umjetnosti i pjesnici vjekovima tumačili ovu zagonetnu sliku. Za neke to je običan pejzaž s cigankom i vojnikom, a za druge Adam i Eva nakon progona iz Raja (a Božji gnjev je još prisutan u munji) ili ilustracija Merkura i Izide ili pak alegorija Parisova djetinjstva. Jedni su čak mislili da je tu umjetnik naslikao ispovijest o nelegitimnom djetetu, koje je bilo sam umjetnik – Giorgione.
Istina je da je ovo simfonijski skladno naslikana alegorija same prirode u zlaćanoj i ustreptaloj atmosferi. U prilog tvrdnje da slikar nije razvijao neku određenu temu je i prvi radiološki nalaz (Morassi, 1942.) koji je pokazao da je umjetnik prvotno na mjestu mladića naslikao nagi ležeći ženski lik. Dakle, slikar je na osnovu mašte mijenjao kompoziciju, kako bi je što potpunije, i likovno što skladnije, uobličio u toku rada.
Slika je utjecala na mnoga buduća djela, između ostalog na Doručak na travi E. Maneta.
Zbraslav
thumb|270px|Zbraslav s itoka thumb|270px|Château u Zbraslavu Zbraslav (Königsaal; Latin Aula Regia) je gradska četvrt i katastarska općina Praga, glavnog grada Češke. Nalazi se na krajnjem jugu grada, na obali rijeke Vltava i pripada upravnom distriktu Prag 16. Sve do 1974. godine je bio nezavisno naselje/općina. Osnovan je 1118. godine, a u 13. vijeku je češki kralj Vjenceslav II osnovao cistercitski samostan koji je dugo vremena bio počivalište čeških monarha.
Fosforescencija
thumb|right|250px|Fosforescencija thumb|right|250px|Fosforescentna supstanca: osvetljena [[ultraljubičasto zračenje|ultraljubičastim zračenjem (slika 2) supstanca svetli; emitovanje svetla se nastavlja i nakon što je izvor UV svetla isključen (slika 3)]]
Fosforescencija je pojava emitovanja svetlosti iz objekta koji je prethodno bio osvetljen. Za razliku od fluorescencije, emisija svetlosti se nastavlja nakon što se ukloni izvor svetla. Razlika između fluorescencije i fosforescencije je u tome što prilikom fosforescencije sistem prelazi između stanja različitih multipliciteta, dok kod fluorescencije sistem uvek prelazi između stanja istog multipliciteta.
Teorija
thumb|250px|Fluorescencija i fosforescencija
Upadno zračenje pobuđuje elektron iz osnovnog stanja u neko pobuđeno elektronsko stanje. U pobuđenom elektronskom stanju sistem se vibraciono relaksira u osnovno vibraciono stanje tog pobuđenog elektronskog stanja. U tom stanju sistem se može zadržati nekoliko nanosekundi odakle se može fluorescencijskim prelazom relaksirati u osnovno elektronsko stanje ili, ukoliko postoje vibraciona stanja, koja odgovaraju nekom nižem elektronskom stanju, sistem se može relaksirati preko tih vibracionih stanja, ukoliko su im energije bliske. Ukoliko je elektronski sistem pobuđenog stanja drugačijeg multipliciteta blisko sa stanjem u kojem se sistem nalazi, može doći do prelaza u to stanje drugačijeg multipliciteta. Taj prelaz se naziva međusistemska konverzija. U stanju drugačijeg multipliciteta od osnovnog, sistem se ne može relaksirati, jer pravila zabrane to zabranjuju. Zbog toga se sistem zadržava neko vreme u tom sistemu. Relaksiranje u osnovno stanje, rezultira emisijom svetla. Emisija svetla je odgođena zbog zadržavanja sistema u stanju drugačijeg multipliciteta. Fosforescencija najčešće traje nekoliko sekundi do nekoliko minuta, ali postoje slučajevi kada se sistem može zadržati u pobuđenom stanju i godinama. Zbog gubitaka energije na vibracione relaksacije (u pobuđenim stanjima) energija pobudnog zračenja mora biti veća od energije emitovanog zračenja.
Brognolo, Brescia
Brognolo je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 168 m.
San Severino, Salerno
San Severino je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 469 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 98 m.
Oplakivanje Krista (Mantegna)
Mantegna je istovremeno prikazao surovu studiju ljudskog leša i duboko religiozan opis biblijske tragedije. Ova slika je još jedan primjer Mantegnine veštine prikazivanja matematičke perspektive. Ali premda na prvi pogled izgleda da je tijelo u linearnoj perspektivi, pažljivim promatranjem otkrivamo kako je slikar vidno umanjio stopala figure, jer bi u suprotnom ona uglavnom prekrila većinu tijela.
Mantegna je najvjerojatnije naslikao ovu sliku za nečiju osobnu grobnu kapelu, ali su je pronašli njegovi sinovi u slikarevom ateljeu nakon njegove smrti i prodali su je kako bi otplatili dugove. Slika se danas nalazi u pinakoteci Brera u Milanu.
Vlatko Dulić
Biografija
Pored kazališnih uloga, šira javnost ga pamti i po ulogama u TV-serijama i filmovima, posebice po ulozi Blaža Gajskog u Kako je počeo rat na mom otoku i doktora u Maršalu. Glumu je studirao u Zagrebu, na Akademiji dramskih umjetnosti, gdje je i diplomirao 1970 i stekao svoj prvi glumački angažman, u kazalištu Gavella (1968), radio je i sa drugim kazalištima (HNK u Mostaru, Kerempuh...). Pored glume, studirao je i pravo u Beogradu.
Konstanta fine strukture
Konstanta fine strukture ili Zomerfeldova konstanta fine strukture, \alpha \,, je fundamentalna konstanta kojom se karakteriše jačina elektromagnetne interakcije. To je bezdimenzionalna veličina te njena vrednost ne zavisi od izbora sistema jedinica.
Srodne definicije
Konstanta fine strukture može da se definiše i kao gde su k_C \, Kulonova konstanta, e \, elementarno naelektrisanje, redukovana Plankova konstanta, c \, brzina svetlosti u vakuumu, i  dielektrična konstanta vakuuma.
Merenje
Konstanta \alpha sadrži nekoliko drugih konstanti koje mogu nezavisno da se mere. Međutim, kvantna elektrodinamika (KED) pruža mogućnost za direktno merenje konstante \alpha korišćenjem kvantnog Halovog efekta ili anomalnog magnetnog momenta elektrona.
Kalibracija
mini|desno|250px|Ručno umjeravanje [[tlakomjera ili manometra. Uređaj koji se umjerava je s njegove lijeve strane a usporedni uređaj s desne.]]
Konstanta fine strukture
Merenje
KED predviđa vezu između Landeovog g-faktora elektrona, g \, i konstante fine strukture \alpha \,. Novim merenjima faktora g pomoću jednoelektronskog kvantnog ciklotrona, zajedno sa KED proračunima koji uključuju 891 Fajnmanove dijagrame, utvrđena je najpreciznija vrednost konstante \alpha \,: dakle, sa preciznošću od 0,70 ppb (ppb = delova na milijardu). Greška merenja je deset puta manja nego u bilo kojoj drugoj metodi. Upoređivanje merene i izračunate g \, vrednosti je najbolja proba za proveru valjanosti KED.
Kalibracija
Umjeravanje, kalibriranje ili baždarenje je skup postupaka kojima se u određenim uvjetima uspostavlja odnos između vrijednosti mjernih veličina koje pokazuje neko mjerilo, neka tvarna mjera, neka usporedbena tvar ili neki mjerni sustav i odgovarajućih vrijednosti ostvarenih pramjerama.
Pramjera
Pramjera ili etalon (franc. étalon < franački stalo: uzorak) je mjera, mjerilo, usporedbena tvar ili mjerni sustav koji su dogovorom, normom ili zakonom utvrđeni kao utjelovljenje neke mjerne jedinice (njezina dijela ili višekratnika) ili određene vrijednosti neke fizikalne veličine. Postoje međunarodne i državne pramjere te primarne, sekundarne, usporedbene, radne i posredničke pramjere. Nekada je metar bio određen međunarodnim prametrom, a kilogram je još danas određen međunarodnim prakilogramom; oba su pohranjena u Međunarodnom uredu za utege i mjere u Sèvresu kraj Pariza.
Bernardo Bertolucci
Rane godine i obitelj
Bernardo Bertolucci rođen je u talijanskom gradu Parmi, u regiji Emilia-Romagna. Bio je drugi sin Atillia Bertoluccija, koji je bio pjesnik, cijenjeni povjesničar umjetnosti i filmski kritičar. Kako je odrastao u takvom okruženju, Bertolucci je počeo pisati u 15. godini, a ubrzo je dobio nekoliko prestižnih literarnih nagrada za svoju prvu knjigu. Očeva pozadina pomogla mu je u karijeri: stariji Bertolucci pomogao je talijanskom filmašu Pieru Paolu Pasoliniju da objavi svoj prvi roman, a Pasolini je uzvratio angažiravši Bertoluccija kao svog pomoćnika u Rimu na filmu Accattone (1961.). Ali Bertoluccijev potencijal primijetili su i drugi, kao Sergio Leone, koji ga je zamolio da napiše priču za njegov film Bilo jednom na Divljem zapadu. Leone je poslije odbio scenarij rekavši kako je prekompleksan za američku publiku.
Bertolucci ima dva brata: filmskog producenta Giovannija (rođen 1940.) i kazališnog redatelja i dramatičara Giuseppea (rođenog 1947.).
Prva supruga mu je bila Adriana Asti, zvijezda jednog od njegovih prvih filmova, Prima della rivoluzione. 1978. se oženio s Clare Peploe, britanskom scenaristicom koja je poslije režirala nekoliko filmova.
Prvi film
Bertolucci je prvo htio postati pjesnik kao otac. Zato je pohađao Fakultet moderne književnosti na Rimskom sveučilištu od 1958. do 1961. Tada je počela i njegova karijera, kao što je spomenuto prije, kao pomoćnik redatelja Pasolinija. Ubrzo nakon toga, Bertolucci je odustao od studija bez diplome. 1962., u 21. godini, režirao je svoj prvi film, La commare secca (1962.). Film govori o misterioznoj istrazi ubojstva prostitutke. Bertolucci je koristio flashbackove kako bi sastavio mozaik i otkrio osobu koja je počinila ubojstvo. Ubrzo je slijedio njegov hvaljeni film, Prije revolucije (Prima della rivoluzione, 1964.).
Veliki boom talijanske kinematografije, koji je pomogao Bertolucciju da se afirimira, usporio je u sedamdesetima jer su redatelji bili prisiljeni koproducirati svoje filmove nekoliko američkih, švedskih, francuskih i njemačkih kompanija i glumaca zbog globalne ekonomske recesije talijanske filmske industrije. Smatra se da je to bila točka u kojoj je talijanska kinematografija počela ovisiti o međunarodnom tržištu.
Suradnja s koproducentima
Redatelji su sve više bili prisiljeni koproducirati svoje filmove s francuskim, američkim, švedskim i njemačkim kompanijama kako bi se međusobno financirali i natjecali na sada međunarodnom tržištu zabavne industrije. Bertolucci nije bio iznimka. Posljednji tango u Parizu (1972.), s Marlonom Brandom i Mariom Schneider bio je ogledni primjer kako talijanski filmovi mogu više zaraditi angažiranjem stranih glumaca u naslovnim ulogama: u Tangu je nastupio samo jedan talijanski glumac, Massimo Girotti. Bertoluccijevo Dvadeseto stoljeće (1976.), s Burtom Lancasterom, Donaldom Sutherlandom, Robertom De Nirom i Gerardom Depardieuom označio je točku u kojoj je ovisnost talijanske filmske industrije počela pridonositi dezintegraciji nacionalnog identiteta, iako je sami film u cijelosti posvećen talijanskoj temi: kronici života dvojice muškaraca tijekom političkih previranja u Italiji u prvoj polovici 20. stoljeća.