cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konstantin IV
Opsada Carigrada
300px|left|thumb|Grčka vatra: Prikaz vizantijskog broda koji grčkom vatrom pali drugi brod na minijaturi iz 11—12. veka.
Dok je Konstans II Pogonat boravio na Zapadu, osnivač dinastije Omejada, kalifa Muavija I je izgradio moćnu muslimansku flozu u istočnom Sredozemlju. Muavijin sin Jazid je 668. izveo pljačkaški upad kroz vizantijsku Malu Aziju koja je stigla sve do Halkedona na obali Mramornog mora. Islamska flota je nakon toga iz godine u godinu osvajanjima stvarala sebi važne pomorske baze: 670. je zauzet Kizik, a 672. Smirna. Iz Kizika je od aprila 674. arabljanska ratna flota svakog leta isplovljavala i pokušavala da zauzme Konstantinopolj. Međutim, teške zime i nemogućnost snabdevanja su terali Arabljane da se svake jeseni, počevši od septembra, povuku u maloazijske zimovnike, dok sa druge strane Vizantinci nisu mogli da preduzmu odlučniji kontranapad. Najzad, u jesen 677. Muhamedovi sledbenici su poraženi u pomorskoj bici kod Silejuma u Mramornom moru zahvaljujući „grčkoj vatri“, pronalasku arhitekte Kalinika iz Heliopolja. Kalinik je bio hrišćanin proteran iz Sirije koji je nakon početka opsade potražio utočište u Carigradu. Po njegovim uputstvima Vizantijci su opremili svoje ratne brodove sifonima iz kojih su zapaljivu grčku vatru polivali na neprijateljska plovila. Muavijini ratnici su nakon teškog poraza prekinuli opsadu, a omejadska pomorska nadmoć je pri tom prekinuta za čitavu generaciju. Pored toga, vizantijska vojska je izvojevala i važnu pobedu u Likiji nakon čega je Muavija inicirao pregovore. Konstantinovi emisari ugovorili su povoljan sporazum po kome je sklopljeno primirje na 30 godina pri čemu je Kalifat morao Carstvu da isplaćuje godišnji danak u zlatu, robovima i konjima plemenite pasmine. Prilikom definitivnog sklapanja sporazuma, Muavijin naslednik Jazid I (680—683) je naredio povlačenje muslimanskih garnizona sa Rodosa i Kipra. Međutim, kako je u Omejadskom kalifatu došlo do dinastičkih prevrata, Vizantinci se nisu pridržavali sporazuma već su nastavili upade na omejadsku teritoriju. Pored toga vizantijske vlasti su podsticale hrišćanske Jermene i sirijske brđane Mardajite na borbu protiv muslimana. Najposle, kalifa Abd al Malik (685—705) je ponudio obnovu primirja po cenu ogromnog vanrednog danka od 1.000 zlatnika za svaki dan u godini, kao i 365 robova i isto toliko konja. Po prvi put od početka islamskih osvajačkih pohoda, Vizantija je bila u stanju da zaustavi dalji gubitak teritorija i čak nametne povoljno diplomatsko rešenje.
Prilike na Balkanu
Vizantijske neprilike na istoku pokušali su da na Balkanu iskoriste Sloveni, Avari i Bugari. Neposredno pre opsade prestonice, Konstantin je naredio namesniku Soluna da uhapsi i u lancima otpremi za Carigrad izvesnog slovenskog poglavara Pervunda (između 672. i 674. godine). Kada je Pervund utamničen u Carigradu i njegovi saplemenici Rinhinijeni i Sloveni sa Strume, kao i delegacija građana Soluna, je zatražila njegovo oslobađanje. Car je obećao da će Pervund, inače osumnjičen da priprema opsadu Soluna, biti oslobođen kada se arabljanska opsada okonča, ali je Sloven posle drugog pokušaja bekstva nateran da prizna svoje namere i osuđen na smrt. Na vest o njegovoj smrti slovenska plemena u okolini Soluna su se 675. ujedinila u pokušaju da zauzmu grad. Grad je oko dve godine bio pod blokadom i sa kopna i sa mora. Pleme Draguvita (Dragovića?) se naročito pokazalo vičnim u podizanju opsadnih sprava, dok su Strumljani svojim lakim lađama napadali grad i sa mora. Najzad, od 25. do 27. jula 677. Sloveni su svim snagama napali grad i Draguviti su upali u Solun preko severnog dela gradskih bedema ali su ubrzo odbijeni, kako su Vizantinci zabeležili, zahvaljujući čudima zaštitnika grada, sv. Dimitrija. Nakon toga, opsada grada je prekinuta, ali su Strumljani nastavili da pljačkaju Trakiju sve do Mramornog mora. Pošto su u međuvremenu i Arabljani ubedljivo poraženi, Konstantin je 678. poslao carsku vojsku iz prestonice koja je ubrzo potukla slovenske pljačkaše. Poraz Arabljana i povoljan mirovni sporazum, a zatim i pobede nad Slovenima, uticale su da, po Teofanu Ispovedniku, avarski kagan i kraljevi sa Zapada, egzarsi i Gastaldi i vladari zapadnih naroda pošalju poklisare i darove u Carigrad i zatraže sklapanje mira. Teofanov sumarni izveštaj je često tumačen na različite načine tako da je Georgije Ostrogorski smatrao da podrazumeva Slovene sa zapadnog Balkana (Srbe i Hrvate), dok je Andreas N. Stratos u Gastaldima video Langobarde, a u kraljevima i vladarima zapadnih naroda Franke, pa i Vizigote.
thumb|right|130px|Sveti Dimitrije i deca, mozaik iz 7. veka u crkvi Sv. Dimitrija u Solunu. Mozaik je najverovatnije podignut u znak zahvalnosti zbog zaštite i pomoći koju je svetac pružio tokom slovenskih opsada grada u 7. veku.
Verska politika
Svrgavanje uzurpatora Mezezija Konstantin IV je ostvario uz podršku pape Vitalijana (657—672) koji je istovremeno agitovao širom Italije u korist mladog cara. Međutim, rimska i carigradska crkva su u to vreme bile podeljene po pitanju monotelitizma, učenja koje je trebalo da pomiri pravoslavne i monofizite. Kako je to obično bivalo, monotelitizam, koji su propagirali Iraklije i Konstans II nije donelo kompromis sa monofizitima, već i nove podele unutar pravoslavne crkve, tačnije između rimskog papstva i carigradske patrijaršije. Posle Konstansove smrti monotelitizam je izgubio pređašnji značaj pošto je postalo jasno da su Sirija i Egipat, u kojima je živeo najveći deo monofizita, trajno izgubljen za Vizantiju. Kada je odbijena arabljanska opsada Konstantinopolja, Konstantin IV je otpočeo pripreme na pomirenju unutar crkve.
left|200px|thumb|Papa Agaton (678—681), poreklom Grk sa Sicilije, bio je jedan od organizatora Šestog vaseljenskog sabora čiji kraj ipak nije dočekao.
Car je tokom 678. poslao pismo u Rim tražeći od pape da imenuje poslanstvo od tri episkopa, dvanaest legata i četiri igumana grčkih manastira iz južne Italije i sa Sicilije. O Uskrsu 680. papa Agaton (678—681) je uspeo da u Rimu održi sinod i usaglasi prisutnih 125 zapadnih episkopa koji su potom definisali stanovišta latinske crkve. Kada su papski poslanici stigli u Carigrad, pod pokroviteljstvom cara Konstantina otpočeo je sa radom 7. novembra 680. godine Šesti vaseljenski sabor (poznat i kao Treći carigradski sabor). Sabor je na svojoj osmoj sednici 7. marta osudio monotelitizam kao jeres u skladu sa upravo pročitanim papskim pismom, dok je nešto kasnije raščinjen uporni pristalica monotelitizma, antiohijski patrijarh Makarije. Vaseljenski sabor je zaključen 16. septembra 681. godine posle osamnaest sednica većanja od kojih je tokom dvanaest, uključujući prvu i poslednju, predsedavao sam car. Konstantin je time obnovio dobre odnose sa rimskom crkvom a Makarije i nekoliko njegovih sledbenika su poslati u Rim gde su do kraja života bili pritvoreni u lokalnim manastiorima. Na kraju, u toku kratkog pontifikata Benedikta II (684—685) Konstantin je tradicionalno pravo potvrđivanja izbora novog pape preneo na ravenskog egzarha kako bi ubrzao proceduru izbora rimskog episkopa.
Mangan(II) sulfid
Mangan(II) sulfid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 87,003 Da.
Konstantin IV
Poslednje godine
Kao što je već pomenuto, Konstans II je presto ostavio svom najstarijem sinu Konstantinu, ali je i mlađe sinove Iraklija i Tiberija krunisao za Konstantinove savladare. Sačuvana papska pisma iz 7. veka prvo su adresirana na Konstantina kao na prvog među carevima a zatim i na njegovu braću. Po Teofanovoj hronici, vojska iz teme Anatolikon se pobunila 680—681, a Mihajlo Sirijac beleži da se izvesni vojskovođa Lav, možda strateg Anatolikona, tom prilikom pojavio u ime vojske pred Senatom. Konstantin je pobunu ugušio tako što je kolovođe pozvao u Carigrad i zatim ih javno obesio. Lav je navodno, nakon torture, dok je odvlačen na gubilište vikao da, kao što Sveto Trojstvo vlada na nebu, tako i trojica treba da vladaju na zemlji. Čitavu pobunu vojske današnji istoričari stavljaju u širi kontekst i povezuju sa tadašnjim vaseljenskim saborom i prilikama u carskoj porodici. Moguće je da je tokom carevog odsustva krajem 680., tokom zlosrećnog rata sa Bugarima, došlo do sklapanja zavere protiv Konstantina u kojoj su važnu ulogu igrala njegova braća. Car se upravo zbog toga, pre nego zvaničnog razloga tj bolesti, povukao iz pohoda i vratio u prestonicu. Početkom 681. u Carigrad su prispeli i vojnici iz Anatolikona čije je nezadovoljstvo možda potpireno i u korist pristalica monotelitizma. Bilo kako bilo, Konstantin je bio dovoljno snažan da nadvlada i opoziciju u vojsci i kliru i u sopstvenoj porodici. Posle zaključenja Šestog vaseljenskog sabora 16. septembra 681. godine Konstantinova braća se više ne spominju u dokumentima i njihovi likovi nestaju sa novca. Iz razloga koji nisu zabeleženi u izvorima Konstantin je naredio da se njegovoj braći Irakliju i Tiberiju odseku nosevi i potom ih je oterao u progonstvo. Odsecanje nosa predstavljalo je u 7. veku uobičajan i efikasan način diskriminacije potencijalnih pretendenata na presto. Nije poznato gde su i kako Iraklije i Tiberije okončali svoje živote.
thumb|right|300px|Konstantin IV i njegova braća na vizantijskom zlatniku iskovanom u Carigradu 668—673. godine. Konstantin je, kao prvi među carevima, predstavljen na aversu u punoj ratnoj opremi, iako je u stvarnosti bio nesklon učešću u vojnim pohodima. Na reversu su predstavljeni Iraklije i Tiberije sa svim vladarskim insignijama.
Nakon dinamičnih dešavanja 680—681. nastupilo je razdoblje mira za Vizantijsko carstvo. Sudeći po Spisu o temama Konstantina VII Porfirogenita (913—959), Konstantin IV je ovaj period iskoristio da organizuje Tračku temu kako bi ublažio posledice naseljavanja Bugara između Dunava i planine Balkan. Za razliku od ostalih tema, koje su na čelu imale svoje zapovednike tj stratege, Tračka tema je bila pod direktnom komandom samog cara. Nakon uklanjanja braće, po Teofanu, Konstantin je vladao zajedno sa svojim sinom Justinijanom. Međutim, pošto numizmatički materijal ne potvrđuje ovu verziju događaja, verodostojnije deluje beleška Lava Gramatika da je car krunisao sina za savladara nedugo pred smrt. Konstantin je još pre dolaska na presto oženjen izvesnom Anastasijom koja je možda bila poreklom sa ostrva Kipra. Po jednom pismu upućenom papi, car je pored Justinijana imao još jednog sina, Iraklija, kome je pomenuto pismo jedini pomen. Najverovatnije je da je preminuo u mladosti. Sam Konstantin IV umro je od dizenterije pet dana pre nego što se navršilo sedamnaest godina njegove vladavine, najverovatnije 10. septembra 685. godine. Imao je svega oko 35 godina. Sahranjen je u grobnici koji je za sebe i svoju suprugu Teodoru sagradio Justinijan I u 6. veku. Nešto posle 711. pored njega je sahranjena i supruga Anastasija.
Makul
Makul se može odnositi na
Case Rosse, Latina
Case Rosse je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Bétaille
Betej je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Gurdon.
Srbi u Mađarskoj
Srbi su jedna od zvaničnih nacionalnih manjina u Republici Mađarskoj.
Pejs
Pejs se može odnositi na
Srbi u Mađarskoj
Srpska naselja i lokaliteti
mini|270 p|Višenacionalni Čanad - Srpska pravoslavna crkva je crkva sa najmanjim tornjem Srbi u Baranji|mini|levo|250p mini|270 p|Srpska pravoslavna „Beogradska katedrala“ u Sentrandreji Srbi u Mađarskoj žive u nizu naselja gde obično ne čine više od 2-5% stanovništva (do 300 Srba). Ova naselja su često udaljena i nalaze se u nekoliko županija srednje i južne Mađarske (Peštanska, Čongradska, Baranjska, Bač-Kiškun), što se nepovoljno odražava na stanje srpske zajednice. U celoj Mađarskoj ima svega nekoliko naselja sa više od 100 Srba (Batanja, Lovra, Santovo, Deska, Čip).
Bétaille
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 826 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 59 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 137 metara (maksimalnoj 228 m, a minimalnoj 111 m).
Srbi u Mađarskoj
Srpska naselja i lokaliteti
Danas je jedino većinski srpsko mesto u Mađarskoj selo Lovra (-{Lórév}-) na Čipskom "ostrvu", zapravo Dunavskoj adi južno od Budimpešte. Najbrojnija srpska zajednica živi u Batanji (oko 350 Srba). Manje srpske zajednice mogu se i danas naći po gradovima kao što su: Budimpešta (-{Budapest}-), Sentandreja (-{Szentendre}-), Segedin (-{Szeged}-), Baja (-{Baja}-) i po manjim naseljima poput Pomaza (-{Pomáz}-), Kalaza (-{Kalász}-), Deske (-{Deszk}-), Čobanca (-{Csobánka}-), Čipa (-{Szigetcsép,}-), Santova (-{Hercegszántó}-), Siriga (-{Szőreg}-), Batanje (-{Battonya}-), Sentivana (-{Újszentiván}-), Čanada (-{Magyarcsanád}-).
Dvorana Jazine
Dvorana Jazine je sportska dvorana u Zadru. Namijenjena je isključivo košarci, a koristi je KK Borik-Puntamika iz Zadra. Do svibnja 2008. godine koristio ju je i KK Zadar, koji se tada preselio u novu dvoranu Krešimira Ćosića na Višnjiku.
Srbi u Mađarskoj
Srpska naselja i lokaliteti
Pored navedenih naselja postoji i niz drugih naselja, danas bez Srba, ali sa očuvanim svedočanstvima njihovog nekadašnjeg bitisanja, koja uključuju crkve, groblja, krstove na raskršćima, kao i brojne toponime, za koje danas mesno nesrpsko stanovništvo i ne zna šta znače. Ovo je slučaj sa nizom gradskih naselja srednje i severne Mađarske, kao i sa nekim selima Baranje i Tolne, odakle su se Srbi masovno iselili posle Prvog svetskog rata.
Dvorana Jazine
Dvorana Jazine izgrađena je 1967. godine u rekordnih 70 dana. Kapaciteta je oko 3.000 mjesta dok bi na svim većim utakmicama bilo i do 7.000 gledatelja.
Srbi u Mađarskoj
Manastiri
Postoje dva srpska manastira u Mađarskoj: Grabovac (mađ. -{Grábóc}-) i Srpski Kovin (mađ.-{Ráckeve}-).
Razdoblje Ugarske
Prisustvo Srba na području današnje Mađarske datira iz srednjeg veka. Majka ugarskog kralja Geze II bila je Jelena, rođaka srpskog kralja Uroša. Tokom srednjovekovnog perioda srpsko-ugarske veze bile su snažne, mada su postojali i periodi međusobnog neslaganja i ratovanja.
mini|desno|270 p|Graničar vojne krajine u [[Pomorišje|Pomorišju, prva polovina 18. veka]] Od 14. veka i početka osmanskih osvajanja srpskih zemalja na Balkanu počinju seobe Srba na sever, ka području i zemljama srednjovekovne Ugarske. U početku su Srbi služili kao pogranična vojska u službi ugarskog kralja. Posle Mohačke bitke, 1526. godine, većina Srba se ponovo našla pod Turcima. Tokom perioda otomanske vladavine u bivšim ugarskim zemljama tokom 16. i 17. veka, većina mađarskog i nemačkog stanovništva je napustila ove krajeve i povukla se ka severu. Njih su zamenili Južni Sloveni (Srbi, Bošnjaci, Šokci, Bunjevci i Hrvati). Oni su bili i glavna vojna snaga otomanskog carstva na području Panonske nizije.
Krajem 17. veka područje današnje Mađarske bilo je povraćeno od strane hrišćana, odnosno od strane Habzburgovaca. U ovom periodu, tačnije 1690. godine, desila se Velika seoba Srba, kojom je srpski element u ovim krajevima znatno ojačan.
Tokom 19. veka Srbi na području današnje Mađarske i dalje čine značajan deo gradskog stanovništva, ali njihov udeo i značaj opada. Već početkom ovog veka u "najsrpskijoj" Sentandreji oni gube većinu, a krajem veka ima ih manje od 20%. Aktivnost Srba postepeno se pomera ka jugu tadašnje Ugarske, ka području današnje Vojvodine, gde su Srbi bili mnogo brojniji i sa većim udelom u stanovništvu. Ovo se posebno snažno oseća posle Revolucije 1848/49. godine, koja je iz korena uzdrmala mađarsko-srpske odnose.
Razdoblje Mađarske
mini|270 p|Srpska crkva u Majšu, u kome danas gotovo nema Srba Posle Prvog svetskog rata 1918. godine veliki (južni) delovi nekadašnje Austro-Ugarske pripali su novoosnovanoj Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca (kasnije nazvanoj Jugoslavija). Ovde su pripali brojni delovi tadašnje Ugarske naseljeni velikim brojem Srba - Bačka, Srem, Banat i Baranja. Trijanonskim sporazumom jedan deo ovog područja, sa poglavito mađarskim stanovništvom, tačnije severna polovina Baranje i najseverniji, manji (15%), deo Bačke, bili su uključeni u novoosnovanu mađarsku republiku (U to vreme, ovo je područje bilo pod vojnom i civilnom upravom "Beograda"). Zbog toga je na ovom području 1921. godine od strane lokalnog srpskog stanovništva uspostavljena kratkotrajna Baranjsko-Bajska Republika. Ona je obuhvatala područje današnje mađarske Baranje i deo severne Bačke oko grada Baje. Predsednik republike je bio slikar Petar Dobrović.
Trijanonski sporazum bio je ključan za odnose između Srba i Mađara. Srpska vojska iselila je srpsko stanovništvo sa područja Baranjsko-bajske Republike (okolina Pečuja i Segedina posebno) na područje Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, najviše na područje današnje Vojvodine, da bi posle toga bio potpisan ovaj sporazum od strane obe države. U sledećim godinama iseljavanje Srba u maticu je nastavljeno, tako da je u ovom razdoblju (1921 - sredina 1930-ih godina) sa područja današnje Mađarske u maticu "optiralo" (dobrovoljno se iselilo) oko 2/3 srpske zajednice. Ovome je podsticaj davao i tadašnji episkop budimski Georgije Zubković. Gotovo celokupno srpsko stanovništvo većinski srpskih sela Šaroka (mađ. Sárok), Deske (mađ. Deszk), Iločca (Illocska), Sentivana (mađ. Újszentiván), Siriga (mađ. Szőreg), Majiša (mađ. Majs), Ivande (Ivándárda) i Sečuja (mađ. Dunaszekcső) se iselilo.
Novi udarac srpskoj srpske zajednici bio je Drugi svetski rat i kasnije razmimoilaženje Mađarske i SFRJ posle rezolucije Inforbiroa. Sve ovo doprinelo je smanjenju brojnosti i udela Srba po matičnim naseljima, pa se postepeno kao osnovni činilac smanjenja broja nametnula "tiho pretapanje" kroz brakove i druge društvene veze u pretežno, mađarsko okruženje.
Demografija
mini|270 p|Etničko područje Srba i Južnih Slovena u Mađarskoj između 16. i 18. veka (prema Jovanu Cvijiću i dr Dušanu J. Popoviću) 270 p|mini|Segedin kao ogledalo nekadašnje brojnosti Srba - Srpska crkva (skroz desno) u neposrednoj blizini gradske katedrale Main Square|mini|270 p|Glavni trg u Sentandreji sa tzv. "Grčkom" crkvom mini|270 p|Srpska pravoslavna crkva u Sečuju mini|270 p|Manastir Grabovac Tokom prve polovine 18. veka, Srbi i drugi Južni Sloveni bili su većinsko stanovništvo u nizu mađarskih gradova, poput Budima (deo Budimpešte), Sentandreje, Baje, Pečuja, Segedina. Mora se naglasiti da su posle odlaska turske vlasti ovi gradovi bili mali i nerazvijeni.
1910. godine popisano je 26.248 ljudi koji govore srpskim jezikom na području današnje Mađarske. Ovaj broj se u sledećim popisima stalno smanjivao:
U poslednjem popisu, posle perioda demokratizacije i otvaranja Mađarske ka svetu, broj Srba se povećao (2001. - 3.388).
Današnje stanje
mini|270 p|Srpska pravoslavna crkva u Budimpešti Danas je srpska zajednica u Mađarskoj malobrojna, ali i posebna po tome što je najškolovanija od svih drugih manjinskih zajednica. U njoj je zabeležen najveći postotak visokoobrazovanih i najmanji postotak pripadnika bez svršene osnovne škole. Verovatno je to posledica velikog udela Srba u gradskim sredinama, naročito u prestonici, Budimpešti, i njenoj bližoj okolini. Kao i sve druge manjinske zajednice u Mađarskoj (izuzev romske) Srbi se suočavaju sa teškoćom gubljenja nacionalne posebnosti putem veoma čestih međunacionalnih brakova. Veliku pomoć u očuvanju srpskog identiteta pruža postojanje Budimske eparhije Srpske pravoslavne crkve, sa sedištem u Sentandreji.
Mediji
Srbi u Mađarskoj imaju svoj nedeljnik - "Srpske nedeljne novine", koje izlaze u Budimpešti. Jednom godišnje, u saradnji sa Zadužbinom Jakova Ignjatovića, izdaje se periodika "Neven", prilog Srpskih nedeljnih novina za kulturu, književnost i umetnost. Glavni i odgovorni urednik ovog nedeljnika je Dragan Jakovljević. Internet adresa: www.snnovine.com
Pored navedenih novina treba spomenuti i:
Pozorište
Srpsko pozorište u Mađarskoj prikazuje kvalitetne predstave na srpskom, a ponekad i na mađarskom jeziku. Administrativno sedište se nalazi u Lovri.
Pejden
Pejden se može odnositi na
Polkvil
Polkvil se može odnositi na
Mary Reilly (razvrstavanje)
Mary Reilly se može odnositi na:
Hallwood, Virginia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 206 stanovnika, što je 84 (29,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nedelišće
Nedelišće (mađarski: Drávavásárhely) je naselje i sjedište istoimene općina u Hrvatskoj. Smještena je u Međimurskoj županiji.
Općinska naselja
Općina se sastoji od 11 naselja: Črečan, Dunjkovec, Gornji Hrašćan, Gornji Kuršanec, Macinec, Nedelišće, Parag, Pretetinec, Pušćine, Slakovec i Trnovec.
Zemljopis
Općina Nedelišće nalazi se na sjeverozapadu Hrvatske, u Međimurju. Samo naselje Nedelišće nalazi se na glavnoj prometnici, između Čakovca i Varaždina. 3 km od Čakovca, 13 km od Varaždina. Općinu Nedelišće čine naselja: Nedelišće (centar općine), Pušćine, Kuršanec, Dunjkovec, Pretetinec, Slakovec, Gornji Hrašćan, Macinec, Trnovec, Črečan.
Uprava
Općina je nositelj programa Zeleni plan.
Port Gibson
Port Gibson se može odnositi na
Silver Krik
Silver Krik se može odnositi na
Nedelišće
Gospodarstvo
Puno malih obiteljskih poduzeća i obrta. Svake godine u Nedelišću se u lipnju se održava trodnevni Međimurski sajam poduzetništva (MESAP).
Obrazovanje
U Nedelišću je osnovna škola koju pohađa oko 600 učenika. Područne škole su u Puščinama i Dunjkovcu. U Macincu je također osnovna škola. U dječji vrtić "Zvončić" u Nedelišću polazi oko 180 djece s cijelog područja općine, u 6 odgojnih skupina.
Altino, Chieti
Altino je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 456 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 346 m.
Il cammino della speranza
Il cammino della speranza je italijanski crno-bijeli film snimljen 1950. u režiji Pietra Germija. Protagonisti su žitelji sicilijanskog sela koje je zatvaranje lokalnog rudnika bacilo u potpuno siromaštvo te, koji, u očaju, nastoje pronaći bolji život kao ilegalni sezonski radnici u Francuskoj. Radnja prati njihovo putovanje prilikom koga ih progoni policija. Il cammino della speranza je sljedeće godine prikazan na prvom Berlinskom filmskom festivalu gdje je nagrađen sa Srebrnim medvjedom. Danas se smatra jednim od najznačajnijih ostvarenja italijanskog neorealizma.
Vest (razvrstavanje)
Vest se može odnositi na
Anafilatoksin
Anafilatoksini, ili anafilotoksini, su fragmenti (C3a, C4a i C5a) koji se formiraju tokom aktivacije sistema komplementa. Komponente komplementa: C3, C4 i C5, su masivni glikoproteini koji imaju važne funkcije u imunskom responsu i odbrani domaćina. Oni imaju širok niz bioloških aktivnosti. Do njihove aktivacije dolazi proteolitičkim presecanjem na specifičnim mestima, čime se formiraju a- i b-fragmenti. A-fragmenti formiraju posebne strukturne domene od aproksimativno 76 aminokiselina. Njih kodira jedan ekson gena proteina komplementa. C3a, C4a i C5a komponente se nazivaju anafilatoksinima. Oni izazivaju kontrakcije glatkih mišića, otpuštanje histamina iz mast ćelija, i poboljšavaju vaskularnu permeabilnost. Oni takođe posreduju hemotaksu, inflamaciju, i stvaranje citotoksičnih radikala kiseonika. Ovi proteini su veoma hidrofilni, sa uglavnom alfa heliksnom strukturom ojačanom sa tri disulfidna mosta.
Funkcija
Anafilatoksin imaju sposobnost iniciranja degranulacije (oslobađanja supstanci) iz endotelnih ćelija, mast ćelija ili fagocita, koje uzrokuju lokalni inflamatorni respons. Ako je degranulacija suviše jaka, ona može da dovede do šoku-sličnih sindroma, što podseća na alergijsku reakciju.
Anafilatoksini indirektno posreduju:
Benton Siti
Benton Siti se može odnositi na
Nacionalni park Yellowstone
Yellowstone (engl. Yellowstone National Park) je nacionalni park Sjedinjenih Američkih Država koji se rasprostire na područjima tri zapadnoameričke savezne države: Wyoming, Montana i Idaho.
Općenito
Park Yellowstone je najstariji svjetski nacionalni park utemeljen 1. ožujka 1872. godine. Rasprostire se na području velikom 8.987 km2 a najvećim dijelom na sjeverozapadu savezne države Wyoming na tromeđi sa saveznim državama Montana i Idaho. Park je poznat po svojim gejzirima, termalnim izvorima, super vulkanu i ostalim geotermalnim karakteristikama. Najpoznatiji svjetski gejzir Old Faithful nalazi se upravo u parku Yellowstone.
Naziv
Naziv parka potječe od imena rijeke Yellowstone koju su francuski traperi zbog žutih litica Yellowstonskog velikog kanjona (Grand Canyon, koji nije u nikakvoj vezi s velikim i poznatijim Velikim kanjonom u Arizoni) prozvali Roche Jaune, da bi američki traperi poslije taj naziv preveli na engleski Yellowstone.
Geografija
thumb|left|150px|Jezero Yellowstone Oko 96% površine parka Yellowstone nalazi se u saveznoj državi Wyoming, 3% u saveznoj državi Montana, a preostalih 1% u saveznoj državi Idaho. Park je od sjevera prema jugu dugačak oko 102 km, a od zapada prema istoku oko 87 km zračne linije. Površinom od 8.987 km2 nadmašuje veličinu dviju saveznih država Rhode Island i Delaware zajedno.
NDI
Termin NDI ima više značenja.
Nacionalni park Yellowstone
Geografija
Rijeke i jezera pokrivaju oko 5% površine parka, a najveća vodena površina je jezero Yellowstone. Jezero Yellowstone je duboko 122 m a njegova obala dugačka je oko 177 km.
Park Yellowstone nalazi se na platou koji je na prosječnoj nadmorskoj visini od 2.400 m. Najviša kota parka je Eagle Peak na 3.462 m, a najniža je Reese Creek na 1.610 m nad morem. Park okružuju brojne planine a najistaknutiji vrh je Mount Washburn s visinom od 3.122 m.
U parku se nalazi jedna od najvećih svjetskih okamenjenih šuma koja je sastavljena od stabala koja su se, nakon što su u davnoj prošlosti bila zatrpana pepelom i zemljom, iz drva pretvorila u mineralizirane materijale.
Yellowstone također obiluje vodenim slapovima visokima od 4,5 do 94 m, koliko je visok najviši slap. U parku su smještena i dva kanjona: Lewis Canyon kroz koji protječe rijeka Lewis i Grand Canyon kroz koji protječe Rijeka Yellowstone.
Povijest
Povijest ljudi koji su bili povezani sa parkom započinje prije oko 11.000 godina kada Indijanci na području parka započinju s lovom i ribolovom. Prvi bijelci na području parka su bili članovi ekspedicije istraživača Lewisa i Clarka a tu su stigli 1805. godine. Nakon toga mnoge su ekspedicije dolazile na područje parka otkrivajući sve njegove ljepote.
Cornelius Hedges, pisac i odvjetnik iz Montane, koji je bio član ekspedicije Washburn, predložio je da se ovo područje stavi pod zaštitu kao prvi nacionalni park uopće, što je i učinjeno, pa je 1872. Yellowstone proglašen nacionalnim parkom.
Nastanak
Prije otprilike 600.000 godina, u eocenu niz snažnih erupcija pogodio je ovaj kraj i podigao oko 2.590 km2 gorja Stjenjak te doveo do taloženja goleme količine pepela i raspršivanja tankog sloja vulkanske prašine preko većeg dijela Sjeverne Amerike. Kora koja je izgubila potporu urušila se u prazan prostor stvorivši ogromni krater koji prekriva površinu od 3.100 km2.
Kasnije erupcije manjeg inteziteta gotovu su posve ispunile krater pepelom i lavom prekinuvši tok rijeke Yellowstone i stvorivši veliko jezero. Ipak, zahvaljujući ledenjacima nastalim tijekom tri velika ledena doba, a još više uz pomoć tople vode i pare koja je smekšala i obojila u žuto kameni rub kratera, rijeka je polako izdubla današnji Grand Canyon i spušta se od jezera niz mnoštvo veličanstvenih slapova.
Dokazi davnih erupcija super vulkana najvidljiviji su na grebenu Specimen Ridge na kojem se nalazi okamenjena šuma. I danas se mogu prepoznati stabla platana, oraha, hrasta, drijena i mangolije.
Biljni svijet
Dominantne biljne vrste koje rastu u parku su bor, omorika, i jela.
Životinjski svijet
thumb|150px|right|[[Bizoni pored jednog termalnog izvora u parku Yellowstone]] U parku obitavaju mnoge životinjske vrste: bizon, grizli, mrki medvjed, vuk, kojot, jelen, los, kratkorogi i dugorogi muflon i puma (planinski lav). Relativno veliki broj bizona zadaje veliku brigu rančerima koji se pribojavaju da bi bizoni mogli zaraziti domaću stoku. Oko pola bizona bilo je izloženo bakteriji bruceloze koju su sa svojom stokom donijeli Europljani. Bolest bruceloze može značajno prorijediti domaću stoku.
Osim bizona, rančeri se pribojavaju i vukova koji često napadaju domaću stoku i ovce. Do 1994. u parku nije bilo vukova jer su sustavno uništavani i ubijani još od 1926. Međutim, odlukom američkog ureda za ribe i divlje životinje vukovi su 1995. vraćeni u Yellowstone pa sada u višim dijelovima parka obitava oko 300 jedinki. Vukovi se nakon povratka u park ne smatraju ugroženom vrstom pa je njihov odstrel dozvoljen, ali kako dolazi do miješanja sa zaštićenom vrstom vukova koji se sami premještaju i dolaze u park iz Kanade, gotovo je nemoguće razlikovati zaštićene od nezaštićenih vukova.
Nakon što je u prošlosti vuk bio istrijebljen iz parka, titulu najvećeg lovca nosio je kojot. Kako je kojot bio nesposoban za izlov većih životinja koje nisu njegov prirodni plijen, tako je među tim životinjama došlo do porasta bolesnih i hromih životinja te je na taj način poremećena prirodna ravnoteža.
Amsterdam (razvrstavanje)
Amsterdam se može odnositi na
Arnold
Arnold se može odnositi na
DIR
Termin DIR ima više značenja.
Bering
Bering se može odnositi na
Mangan(II) telurid
Mangan(II) telurid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 182,538 Da.
Bertrand
Bertrand se može odnositi na
Stadion Stanovi
Stanovi su nogometni stadion u Zadru. Na njemu svoje domaće utakmice igra NK Zadar. Kapaciteta je 5.860 gledatelja.
Povijest
Sadašnji je oblik stadion dobio 1979., kada su trajale pripreme za Mediteranske igre, koje su se iste godine održale u Splitu. Tada je izgrađena i upravna zgrada NK Zadra.
Istočna tribina stadiona, koja je naslonjena na stambeno-poslovnu zgradu, izgrađena je 1994.
Nakon smrti Hrvoja Ćustića 2008. godine, počelo je obnova. Srušen je sporni betonski zid, srušena je zapadna tribina i teren je pomaknut nekoliko metara prema zapadu, postavljena su 4 reflektora, pokraj stadiona izgrađen je pomoćni teren s umjetnom travom. U planu je izgradnja nove zapadne tribine, ali na nju će se trebati još pričekati.
Problemi oko licence
Stanje stadiona nikako ne zadovoljava kriterije HNS-a, a osobito UEFA-e. Najviše je sporan zid koji se nalazi kraj samog terena, no taj je nedostatak uklonjen. Problem se nije rješavao sve dok 3. travnja 2008. nije poginuo Hrvoje Ćustić, igrač Zadra koji je glavom udario u taj zid.
Aurel (Drom)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 205 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 26,26 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 405 metara (maksimalnoj 1.247 m, a minimalnoj 289 m).
Raleigh, North Dakota
Rali je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.
3873 Roddy
3873 Roddy je Marsov trojanski asteroid čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 1,892 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,0.
Klasični vrtovi Suzhoua
Klasični vrtovi Suzhoua je skupina od devet vrtova u gradu Suzhou, kineska pokrajina Jiangsu, koji su upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji jer uključuju "glavne odlike klasičnih kineskih vrtova s izgrađenim krajolikom koji imitira prirodnu scenografiju kamenja, brda i rijeka sa strateški smještenim paviljonima i pagodama", te tako "svojim besprijekornim dizajnom odražavaju duboku metafizičku važnost prirodnih ljepota u kineskoj kulturi".
Oni su nastajali od 11. stoljeća, a od 16. do 18. stoljeća vrtna arhitektura je zbilja procvala u Suzhou i tada je nastalo oko 200 privatnih vrtova.
Popis vrtova
mini| Skromni upraviteljev vrt mini| Dugotrajni vrt mini| Vrt lavlje šume je dobio ime po lavljim oblicima kamenja mini| Ulaz u Vrtno sklonište parova
391 Ingeborg
391 Ingeborg je Marsov trojanski asteroid sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,320 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 10,1 a geometrijski albedo 0,219.
Mary Reilly
Meri Rajli je film iz 1996. u režiji Stivena Frirsa sa Džulijom Roberts u naslovnoj ulozi. Radnja je smeštena u viktorijanski London i temelji se na istoimenom romanu Valeri Martin koji je zbivanja koje čine zaplet znamenitog Stivensonovog horor-romana Doktor Džekil i Mister Hajd opisao iz perspektive Džekilove irske kućne pomoćnice po imenu Meri Rajli.
Glen Klous, Džon Malkovič i Stiven Frirs su se posle vrlo uspešne drame „Opasne veze“ iz 1988, našli zajedno na projektu. Međutim, Meri Rejli je doživeo komercijalni debakl i niz loših kritika, a često se govorilo i o izuzetno lošim odnosima dvoje glavnih glumaca na setu. Robertsova je za svoju izvedbu nominovana za Zlatnu malinu za najgoru glumicu
Sveti Andraž v Slovenskih Goricah
Geografske karakteristike
Općina Sveti Andraž v Slovenskih Goricah prostire se na sjeveroistoku Slovenije, sjeverno od Ptuja, po brdima Slovenskih gorica, na površini od 17.6 km² na kojoj leži 7 naselja.
Naselja Općine Sveti Andraž v Slovenskih Goricah
Drbetinci, Gibina, Hvaletinci, Novinci, Rjavci, Slavšina, Vitomarci
Cohennoz
Koenoz je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Albervil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 138 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,78 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 925 metara (maksimalnoj 1.880 m, a minimalnoj 520 m).
Ronch de Buos, Belluno
Ronch de Buos je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 656 m.
Montgomery, New York
Montgomeri je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.814, što je 178 (4,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Apelin
Apelin (ili APLN) je peptid koji je kod čoveka kodiran APLN genom. Apelin je endogeni ligand G-protein-spregnutog APJ receptora    koji je izražen na površini pojedinih ćelijskih tipova. On je široko zastupljen u sledećim organima: srce, pluća, bubrezi, jetra, masno tkivo, gastrointestinalni trakt, mozak, adrenalne žlezde, endotel, i ljudska plazma.
Otkriće
Apelin je peptid koji je identifikovao 1998. tim profesora M. Fujina.
Biosinteza
Gen apelina kodira prekurzor sa 77 aminokiselina, sa signalnim peptidom na N-terminalnom regionu. Nakon translokacije u endoplazmatični retikulum i odsecanja signalnog peptida, proprotein sa 55 aminokiselina može da proizvede nekoliko aktivnih fragmenta: 36 aminokiselinski peptid koji odgovara sekvenci 42-77 (apelin 36), 17 aminokiselinski peptid sekvence 61-77 (apelin 17) i 13 aminokiselinski peptid sekvence 65-77 (apelin 13). Ovaj kasniji fragment može takođe da podlegne piroglutamilaciji na nivou njegovog N-terminalnog glutaminskog ostatka.
Barnet
Barnet se može odnositi na
Blakburn
Blakburn se može odnositi na;
Blodžet
Blodžet se može odnositi na
Zadarska nadbiskupija
Zadarska nadbiskupija (lat. Archidioecesis Iadrensis) je rimokatolička nadbiskupija utemeljena još u antici kao biskupija. Godine 1154. godine papa Anastazije IV. uzvisio ju je na rang nadbiskupije i metropolije, a danas je metropolija podvrgnuta izravno Svetoj Stolici.
Povijest nadbiskupije
Zadar je u već doba Ilira značajno središte plemena Liburna, a u vrijeme prvih rimskih careva dobiva naslov i prava kolonije, te je i središte sjeverne Dalmacije. Stoga nije isključeno da je i kršćanstvo u njega došlo vrlo rano i prema gotovo redovitoj praksi u tom središtu osnovalo i svoje vjersko središte, biskupiju.
Prvi po imenu poznati zadarski biskup bio je Feliks, sudjelovao je u radu dvaju sabora: u Akvileji 381. i u Milanu 390., gdje se u pismu papi sv. Severinu potpisuje treći po redu iza sv. Ambroza kao "Felix Episcopus Jadertinus". Poslije njega je redoslijed zadarskih biskupa uglavnom potpun. Na saborima u Saloni 530. i 532. potpis zadarskog biskupa Andrije I. slijedi potpis metropolita. Tijekom seobe naroda biskupijom upravlja Sabinijan, kojemu je pisao papa Grgur I. (590.- 604.). Avarsko-slavenska razaranja koja su uništila Salonu i druge gradove Dalmacije i unutrašnjosti, srećom su mimoišla Zadar. U novim političkim okolnostima, po svršetku seobe naroda, Zadar postaje političkim središtem Bizantske Dalmacije. Jedinstvena crkvena organizacija na čelu s metropolitom, kakva je bila prije seobe, nije uspostavljena. Svaka je biskupija, pa tako i zadarska, bila samostalna. Zadarski biskup Donat i knez (dux) Pavao početkom 9. st. nisu bili samo predstavnici Dalmatinaca na franačkom i carigradskom dvoru, već i vođe nove dalmatinske politike koja je išla za što većom vlastitom afirmacijom i autonomijom. Biskup Donat sagradio je najmonumentalniju starohrvatsku, predromaničku crkvu Sv. Trojstva u Zadru, koja je po njemu kasnije nazvana sv. Donat. On je ujedno iz Carigrada donio i relikvije sv. Stošije (Anastazije) i tako postavio temelje njezina štovanja kao zaštitnice nadbiskupije. mini|290px|Katedrala Sv. Stošije U doba obnavljanja redovite crkvene hijerarhije u Dalmaciji na saborima 925. i 928. u Splitu sudjeluje i zadarski biskup Formin. Kao i biskup Grgur Ninski, pretendirao je na položaj metropolita kao biskup glavnoga grada provincije Dalmacije, dok je ninski bio biskup najveće biskupije koja je obuhvaćala čitav hrvatski državni teritorij. Međutim, prvenstvo je pripalo splitskom biskupu Ivanu kao nasljedniku stare salonitanske metropolije. Za vladavine Petra Krešimira IV. biskup Stjepan, kao i ostali biskupi dalmatinskih gradova, često se nalazio u kraljevoj pratnji. Isto je vrijedilo i za vrijeme kralja Dmitra Zvonimira.
Bulom "Licet universalis Ecclesiae Pastor" od 17. listopada 1154. papa Anastazije IV. uzvisuje zadarsku Crkvu na nadbiskupiju i metropoliju. Međutim, već 1155. Hadrijan IV. unatoč žestokom otporu Zadrana i njihova prvog nadbiskupa Zadranina Lampridija podvrgnuo je zadarsku metropoliju na zahtjev Mlečana gradeškom, kasnije mletačkom, patrijarhu. Uslijedile su tri uzaludne žestoke pobune Zadrana praćene istjerivanjem kneza Mlečanina. Kada je 13. ožujka 1177. na putu za Veneciju u Zadru pet dana boravio papa Aleksandar III., dočekali su ga kler i puk hrvatskim aklamacijama "canticis illyricis". Godine 1202. Zadar je razorila mletačko-križarska vojska kada je stradala i stara zadarska katedrala. Nova je u cijelosti dovršena tek poslije više od 120 godina. Radove na njoj započeo je i najvećim dijelom dovršio ugledni zadarski nadbiskup Lovro Periandar (1247.-1287.), i sam ju je posvetio 27. svibnja 1285. Za njegova upravljanja nadbiskupijom u Zadar je doneseno i tijelo sv. Šimuna Pravednika i smješteno u crkvu Velike Gospe.
Od 1291. do 1320. zadarskom nadbiskupijom su upravljali nadbiskupi redovnici: tri franjevca, zatim dva dominikanca. Od franjevaca je značajniji bio Enrico da Todi, a dominikanac Niccolo da Seze zadarskom crkvom upravlja od 1312. do 1320.. Njegov nasljednik Zadranin Ivan Butovan dovršio je gradnju katedrale i posebno se zauzimao za redovnice sv. Dimitrija da bi zbog svog siromaštva bile izuzete od svih crkvenih davanja. Zaštitom siromaha isticao se i nadbiskup Dominik iz Drača, koji je kasnije premješten na biskupsku dužnost u Bosnu. Njegov nasljednik Petar Matafari imenovan je za zadarskog nadbiskupa na želju kralja Ludovika Anžuvinca i Karla Dračkog te nije isključeno da je on kao prijatelj dinastije Anžuvinaca utjecao i na Ludovikovu ženu Elizabetu Kotromanićku da je 1380. dala napraviti škrinju od kucanoga pozlaćenog srebra za tijelo sv. Šime. Osnovao je kolegijat u Pagu 1396., a potkraj života vršio je važne službe u papinskoj državi. Njegov drugi nasljednik Blaž Molin upravljao je zadarskom nadbiskupijom sedam godina, a zatim je imenovan patrijarhom u Zadru. Na vlastiti trošak dao je u katedrali podići korska sjedala, obnovio sakristiju i palaču, a paškom kaptolu dao primicera.
Mala Subotica
Mala Subotica (lokalno Sobotica), naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj. Smještena je u Međimurskoj županiji.
Zadarska nadbiskupija
Povijest nadbiskupije
Nadbiskup Lovro Venier sudjeluje 1433. na saboru u Baselu. Omogućio je podizanje franjevačkog samostana na Ugljanu, samostana sv. Križa izvan Zadra i samostana trećoredaca na Ošljaku kod Preka. Održao je i provincijalnu sinodu u Zadru. Trećinu svog imetka oporukom ostavlja za gradnju zvonika zadarske katedrale, koji će početi graditi nadbiskup Matej Valaresso (1450.-1496.). Taj je nadbiskup na vlastiti trošak u katedrali podigao orgulje, proširio i ukrasio nadbiskupsku palaču.
Mala Subotica
Općinska naselja
U sastavu općine anlazi se 7 naselja: Mala Subotica, Držimurec, Palovec, Piškorovec, Strelec, Sveti Križ i Štefanec.
Zadarska nadbiskupija
Povijest nadbiskupije
Najučeniji zadarski nadbiskup bio je Egidije Canini (1530.-1533.), teolog, filozof i liturgičar. Papa Leon X. imenovao ga je kardinalom, a kasnije i naslovnim patrijarhom carigradskim. Nadbiskup Mucio Callini (1555.-1567.) sudjelovao je aktivno na Tridentskom koncilu te ga je kao vrsna teologa i dobra latinistu papa Pijo IV. zadužio za redigiranje rimskog katekizma i indeksa zabranjenih knjiga te za uređenje misala i brevijara. Godine 1579. za nadbiskupa Natalea Veniera (1577.-1589.) održana je u Zadru sinoda na kojoj su bili nazočni svi dalmatinski biskupi. Na toj je sinodi određeno da biskupi propovijedaju zadarskim i ostalim koludricama na jeziku koji one razumiju - na hrvatskom.
Mala Subotica
Povijest
Područje Međimurja bilo je naseljeno već u najranijim vremenima ljudske civilizacije. O tome svjedoče pronađeni arheološki ostaci iz kamenog doba nađeni na ovom području. Malosubotička općina još je skromno arheološki istražena. Kod Svetog Križa, pronađen je kameni poklopac antičke urne, a postoji još zanimljivih lokaliteta koje bi valjalo istražiti. Jedan od njih je i staro groblje ispod i uokolo župne crkve. Prema postojećim nalazima u Prelogu i Cirkovljanu zaključuje se da je Međimurje, pa i onda područje općine Mala Subotica, bilo naseljeno već oko pet tisuća godina prije Krista.Zbog svojih prirodnih bogatstava ovaj je kraj bio pogodan za sesilni način života. Područje Međimurja naseljavali su Serapilli, Panoni i Kelti. Oni su još i u vrijeme dolaska Rimljana živjeli u rodovskom društveno uređenju. Rimljani su ih pokorili tek početkom 1. stoljeća nakon Krista, poslije velike njihove pobune. Već u tom vremenu do izražaja dolazi izrazito povoljan prometni položaj Međimurja, smještenog na sjecištima putova Istoka i Zapada. Kroz njega prolaze veoma važne antičke ceste koje su povezivale euroazijske stepe sa zapadnoevropskim prostorima. Anđela Horvat naslućuje u latinskom nazivu imena Subotica, latinski Sabaria, odjeke antičkog, rimskog vremena, odnosno moglo bi se pretpostaviti da je na području današnje Male Subotice postojalo rimsko naselje.
Zadarska nadbiskupija
Povijest nadbiskupije
Nadbiskup Luka Stella (1615.-1624.) na poseban je način zadužio nadbiskupiju rekognicijom svetačkih moći zadarskih protektora sv. Loneta, sv. Anastazije i sv. Zoila. Njegov nasljednik Ottaviano Garzadori, kojega je papa Urban VIII. imenovao apostolskim vizitatorom i reformatorom za Dalmaciju, svečano je iz kapele sv. Roka (ostatka crkve Velike Gospe) 1632. prenio tijelo sv. Šimuna u sadašnju crkvu. Bernard Florio (1642.-1656.) na poseban je način značajan po tome što je prvi postavio čvrste temelje crkvenom odgoju klera osnovavši iz vlastitih sredstava sjemenište koje je po njemu kasnije nazvano "Florio". Katedrali je ostavio vrijedne paramente i nakit, a u baptisteriju je podigao oltar sv. Ivana Krstitelja.
Mala Subotica
Povijest župe
Pisani tragovi povijesti župe Mala Subotica datiraju iz 1334. godine. U to se vrijeme u Međimurju spominju tri župe po mjestu postojanja i po zaštitnicima. Jedna od spomenutih župa je župa Blažene Djevice Marije u Sobotici (Ecclesia sanctae Mariae de Sabaria). Po arhivima tadašnjeg doba nailazimo na relativno oskudne podatke, što uvjetuje stvaranju određene praznine u kompletiranju preciznije povijesne slike onovremene župe. Tek se 1501. godine spominje župnik Valentin (Valentinus plebanus de Sabaria) i crkva posvećena Djevici Mariji (Sancta Maria de Sabaria). Uz spomen župe u Breztu (vjerojatno današnji Podbrest) i Belici, teško se može zaključiti kakvo je bilo teritorijalno ustrojstvo župe Sobotica. U starim se arhivima spominje 1640. godina. Od tada se u Sobočkoj župi provode redovite kontrole, tzv. kanonske vizitacije. Upravo se te godine spominje dotrajala župna crkva opremljena za bogoslužje, sa dva zvona, velikim lusterom, velikim drvenim križem i svetim slikama, te velikim oltarom.Po opisu stanja župne crkve naslućuje se da je dosta stara, pa postoje indicije da je sagrađena i prije 1334. godine. I sami vizitatori u svojim izvješćima navode da je nepoznata godina izgradnje. O izgledu župne crkve teško je govoriti, tek se 1660. godine preciznije opisuje vizualni izgled: većim je dijelom zidana kamenom opekom, krov je pokriven hrastovim daščicama (spominju se oštećenja).Postojao je neukrašen kor i jedna vrata s južne strane, dok je na sjevernoj strani bila sakristija, pored koje se nalazila drvena propovjedaonica. Na zapadnoj strani nalazio se zidani toranj sa dva zvona, iznad glavnog ulaza. Unutrašnjost je bila popločena duguljastom ciglom. Postojala su tri zidana oltara. Crkva je tada imala samo srednju lađu, a postojala je grobnica ispod poda. Sjeverno od crkve se nalazila trošna dvokatna kurija. Župnik toga vremena bio je Mihalj Zorešić. Nova župnička kurija sagrađena je 1713. godine. Potres koji je 1737. godine pogodio Međimurje oštetio je župnu crkvu, pa se milodarima župljana vršila sanacija, a u to je vrijeme započela i izgradnja crkve u Svetom Križu. Godine 1747. završena je crkva u Svetom Križu, a adaptirana je župna crkva u Sobotici. Tada je crkva dobila barokne svodove. Godine 1779. Mjesto se naziva Szoboticza. Groblje oko crkve se zapušta, novo se nalazi izvan sela. Značajne godine za župnu crkvu svakako su 1820/21. Te je godine nastao glavni ulaz u crkvu, crkva je popločena, uređeno je svetište…Nadogradnja župne crkve izvršena je 1900. godine, kada su izgrađene dvije pokrajnje lađe, što je župnu crkvu gotovo dvostruko proširilo. Današnji izgled i oblik ostao je nepromijenjen - jedino se do današnjih dana obavilo niz adaptacijskih zahvata.
Zadarska nadbiskupija
Povijest nadbiskupije
Vicko Zmajević (1713.-1746.) rodom iz Perasta, u tridesetoj godini bio je imenovan barskim nadbiskupa i apostolskim vizitatorom Albanije, Makedonije, Srbije i Bugarske. Klement XI. ga je premjestio u Zadar. Zmajević je posebnu pozornost posvetio unapređenju hrvatskoga književnog i pučkog jezika, osnovao je u Zadru sjemenište za svećenike glagoljaše, primio arbanaške izbjeglice i smjestio ih u današnjim Arbanasima kod Zadra, obnovio je crkvu sv. Donata, 1725. ukrasio i proširio crkvu Gospe od Zdravlja i dovršio 1718. sadašnji glavni oltar u crkvi sv. Krševana. Umro je u 75. godini života, a da nije doživio otvaranje glagoljskog sjemeništa. Sjemenište je otvorio 1. svibnja 1748. njegov nasljednik Matej Karaman.