cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Petrovac (Republika Srpska)
Istorija
Za vrijeme 1. svjetskog rata muški stanovnici su bili regrutovani u austrijsko - ugarsku vojsku i borili se na frontovima Srbije i Rusije. Mnogi su promijenili stranu i rat dočekali u srpskoj vojsci. Za nagradu su dobili zemlju na Kosovu i Metohiji pa je to tada bila prva kolonizacija stanovništva petrovačkog područja u Srbiju.
U Drugom svjetskom ratu stanovništvo je bilo oprijedeljeno za partizanski pokret. Radila je u Driniću partizanska štamparija, u Jasikovcu je bila partizanska bolnica. Početak oslobođenja donio je još jednu seobu u Srbiju.
Iako je na početku rada, i početkom 20 - og. vijeka Oštrelj bio centar Šipadovih željeznica, istinska željeznička raskrsnica bila je Srnetica, za koju su stanovnici petrovačkog kraja uvijek bili usko vezani.
Krempel
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ditmaršen Krempel se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ditmaršen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 8 metara. Površina opštine iznosi 4,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 627 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 130 stanovnika/km².
Petrovac (Republika Srpska)
Privreda
Privredna djelatnost je svedena na šumsko privredno društvo Šume RS, podružnica Drinić i nekoliko manjih pilana. Turizam je privredna grana koja je u Driniću tek počinje sa razvojem. Potencijali su veoma veliki a pored izgrađenog Lovačkog doma i infrastrukture koja prati ovakve objekte u planu je izgradnja motela sa većim smještajnim kapacitetima. U području Kozila se održava i kulturno turistička manifestatcija pod nazivom "Štraparijada" gdje se takmiče konjske zaprege u povlačenju trupca.
Spomenici i znamenitosti
U Driniću je spomenik borcima antifašistima iz Drugog svjetskog rata, zanimljivog izgleda i interesantne umjetničke ideje iz sedamdesetih godina prošloga vijeka. Odmah pored ovog impozantnog zdanja nalazi se i spomen ploča žrtvama fašističkog terora ovoga kraja. Tu je i spomen kuća poginulim iz rata 1992 - 1995. Nedavno je izgrađena i crkva Svete Trojice u Driniću koja se izvanredno uklapa u postojeći ambijent.
Obrazovanje
U mjestu je Osnovna škola.
Pravoslavni kalendar
Pravoslavni kalendar je kalendar koji se koristi u pravoslavnim crkvama, a sve do modernog doba se koristio i u državama gdje većinu čine pravoslavci.
Temelji se na julijanskom kalendaru, a godina započinje 1.9. Osim datumskih i matematičkih postoje i druge razlike sa ostalim crkvenim kalendarima, a to se pre svega ogleda u relativnom određivanju nekih crkvenih događaja, pre svega vaskrsa i poštovanja pravoslavnih svetaca. Pravoslavni sveci se praznuju svakog dana u godini, gde je svakom svecu dodeljen određeni dan (obično dan smrti, ili stradanja). To je od posebnog značaja za Srpsku pravoslavnu crkvu u kojoj svaka porodica proslavlja svog sveca zaštitnika, onog dana kada se po ovom kalendaru taj svetac i proslavlja.
Postoje neznatne razlike u kalendarima različitih pravoslavnih crkava, zavisno od dogovora, koji sveci se u toj autokefalnij crkvi posebno poštuju.
Agny
Anji je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Aras.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1954 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 322 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,05 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 81 metar (maksimalnoj 98 m, a minimalnoj 65 m).
Shiloh, South Carolina
Šajlo je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 214, što je 45 (-17,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
La Esperanza, Granjas Familiares, Tijuana
La Esperanza, Granjas Familiares je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1173 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 123 m.
Slp
mini|desno|270p|Seoska Crkva Svete Petke Slp je naselje u opštini Veles u Republici Makedoniji, u središnjem delu države.
Prirodni uslovi
Slp je smešten u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Velesa, selo je udaljeno 15 kilometara severozapadno.
Selo Slp se nalazi u istorijskoj oblasti Grohot, na istočnim padinama planine Golešnice. Par kilometara istočno od naselja protiče Vardar. Nadmorska visina naselja je približno 300 metara.
Površina seoskog atara prostire se na površini od 27,0 km².
Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Slp je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 47 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju bili su etnički Makedonci (98%), a ostalo su Srbi.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva bilo je pravoslavlje.
Demografija
Prema popisu iz 2002. godine u naselju je živelo 47 stanovnika, a etnički sastav je bio sledeći:
Bufotionin
Bufotionin je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 267,324 Da.
Jamay, Zaragoza
Jamay je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 285 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1967 m.
Casette, Ancona
Casette je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Školsko razvojno planiranje
Školsko razvojno planiranje je strateški proces kontinuiranog planiranja u školama i osnova za ostvarivanje neophodnih promena u svim segmentima školskog života. Daje podršku profesionalnom razvoju nastavnika koja se u školama ostvaruje putem različitih organizacionih oblika Inseta, a kvalitet rada nastavnika se određuje pomoću profesionalnih kompetencija. To je stvaralački proces koji podrazumeva prepoznavanje autentičnih potreba škole, a sastoji se u istraživanju tih potreba i osmišljavanju načina da se one zadovolje. Ovaj proces se odvija od sadašnjeg do željenog stanja, tako da se strateški pravci, ciljevi i zadaci njime određeni, odvijaju postepeno, jedan za drugim. Sve ovo zahteva strpljenje i angažovanje većine aktera školskog života, a promene traže detaljnu analizu i preraspodelu uloga i zadataka škole i zaposlenih u obrazovanju. Škola postaje jedinica promene jer sve njene interesne grupe grade i razvijaju zajedničku misiju i viziju kojoj teže. Reforma obrazovanja otvara prostor za aktivno učešće zainteresovanih za proces obrazovanja, podstiče autonomiju škole i obezbeđuje uslove za kvalitet ishoda obrazovanja.
Casette, Ancona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 153 m.
Školsko razvojno planiranje
Potreba za razvojnim planiranjem
Škola predstavlja značajnu društvenu instituciju, te je neprekidno izložena posmatranju i kritici svoje okoline. Okolina procenjuje da li je škola dobra ili ne, a sama škola, kako bi odgovorila zahtevima društva, mora da sledi promene u tom društvu; u idealnom slučaju i ide ispred njih. Pri tome, škola je izložena pritiscima i spolja i iznutra. Društvene promene određuju i ponašanje, motivaciju i komunikaciju đaka. Nastavnici očekuju poboljšanje svog profesionalnog položaja, dok su očekivanja roditelja uglavnom heterogena. Država u izvesnoj meri putem zakonskih odredbi postavlja određene zahteve i ograničenja. Takođe, javlja se i potreba za uvođenjem novih znanja, s obzirom na rapidno napredovanje nauke i drugih oblasti ljudskog života. Potreba za razvojnim planiranjem se javlja onda kada ti pritisci narastu i učesnici školskog života postanu svesni neophodnosti promena. Razvojno planiranje omogućava školama da same budu inicijatori i akteri takvih promena, čime se postiže i izvesna autonomija. To je u skladu sa strategijom reforme obrazovanja koja teži decentralizaciji i depolitizaciji sistema obrazovanja. Postoji potreba i da taj sistem bude efikasan, kreativan, usmeren na (doživotno) učenje i zasnovan na ishodima koji proističu iz standarda obrazovanja. Takav sistem bi promovisao kulturu evaluacije i kvalitetan program. Prema jednoj definiciji, školsko razvojno planiranje je skup koraka koji pomažu školama da postignu prednost u budućnosti.
Karakteristike razvojnog plana
Termin „razvojno“ se odnosi na dužinu i odvijanje procesa planiranja. Naime, predviđeno je da se škola menja iz godine u godinu, evaluira dobijene rezultate i postavlja nove ciljeve. Time se podiže i nivo njenih aspiracija. Iako je škola u ovom slučaju inicijator, nosilac aktivnosti, promoter i evaluator sopstvenog razvoja, ne očekuje se da će se škola oslanjati isključivo na sopstvene kapacitete, već će sarađivati sa svim relevantnim partnerima. Mehanizam bi trebalo da podrazumeva demokratski pristup kroz dogovor svih interesnih grupa, gde će podela uloga i odgovornosti biti zajednička. Proces razvojnog planiranja se odvija kroz faze, ali dinamika može da se razlikuje od škole do škole. Takođe, nije neophodno da faze imaju tačan redosled, niti jednako trajanje, ali je dobro da se sve realizuju. Faze su: Sam razvoj škole odvija se u tri nivoa. Dugoročni nivo bi podrazumevao viziju koju ima upravni organ škole, kao i konačne ciljeve. Kratkoročni bi bio godišnji plan, razrađen i detaljan, a koji bi konkretizovao srednji korak kroz akcije, praćenje i procenu. Srednji korak bi se sastojao u tro- ili peto-godišnjem planu koji bi sadržavao strategiju razvoja. Konkretno, ciljevi razvojnog planiranja se ostvaruju putem projekata oko kojih se okupljaju timovi. Osim projekata, razvojni plan uključuje i sve nivoe planiranja — od globalnog do operativnih planova svakog nastavnika. On je zapravo osnova, odnosno okvir svakog planiranja u školi. To ovaj plan čini kompleksnim, sa međusobno zavisnim elementima koji ga čine. Međutim, razvojni plan nema čvrstu strukturu, odnosno fleksibilan je i podložan promenama. Podrazumeva se da se ne može baš sve isplanirati unapred. Takođe, neke studije ukazuju da formalno planiranje može da dovede do nemogućnosti dugoročnog sagledavanja, nefleksibilnosti, pa i do gubitka vremena i resursa. U prilog tome su i tvrdnje da su najuspešniji razvojni planovi bazirani na fleksibilnim postavkama za aktivnosti koje podrazumevaju saradnju. Verovatno je i da postoji veliki broj različitih školskih razvojnih aktivnosti pored onih definisanih zvaničnim razvojnim planom. One mogu biti osmišljene u samoj školi ili uvedene kao odgovor na nacionalne i lokalne inicijative. S obzirom da se svaka etapa evaluira, procena može uticati na naredne korake. To znači da se planiranje ne završava pred realizaciju, već se može nastaviti i nakon nje. U toku razvojnog planiranja mogu nastati problemi, ali je preporuka da se oni ne shvataju kao rezultat lošeg planiranja, već kao šansa za promenu i tako i razvoj.
SWOT analiza
Za potrebe razvojnog planiranja potrebno je uraditi i tzv. SVOT analizu. To je analitički okvir menadžmenta, koji primenjen na školske uslove omogućava otkrivanje jakih i slabih strana, a na temelju relevantnih informacija o samoj školi i njenoj okolini. Ova analiza je praktična pre svega zbog svoje jednostavnosti. Predstavljena je matricom od dva puta dva polja sa elementima: snage, slabosti, mogućnosti i opasnosti. Prva dva elementa su interni i na njih škola može da utiče, ali su druga dva eksterni i na njih ne može. Snage su faktori koje nekim oblastima daju prednost. Prilikom razmatranja snaga, postavljaju se pitanja zašto je dobro biti učenik te škole i šta je potrebno i dalje negovati i razvijati. To može da bude bilo šta; kompetentni nastavnici, dobra saradnja sa nekim institucijama, dobre ideje za vannastavne aktivnosti itd. Slabe strane su prepreke u razvitku škole, poput slabe opremljenosti kabineta ili njihovog nedostatka. Mogućnosti su prilike van škole koje se mogu iskoristiti, poput medijske podrške, na primer. Opasnosti su, naprotiv, negativni efekti van škole, poput neinformisanosti ili nedovoljne podrške socijalnih partnera. Nakon urađene analize, potrebno je ukloniti slabosti, a sama analiza može vremenom i da se ponovi.
Inkluzivni razvojni plan škole
Kao poseban razvojni plan se izdvaja tzv. inkluzivni. Termin „inkluzija“ u školskoj praksi se najčešće odnosi na obezbeđivanje nastave deci sa posebnim potrebama uz ostalu decu, mada se može shvatiti i šire, kao obrazovanje sve dece i mladih ljudi. Ovo je u vezi i sa njihovom rasnom ili etničkom pripadnošću, polom, bračnim stanjem i uopšte porodičnim statusom, seksualnom orijentacijom, starošću i religijskim uverenjima. Cilj je da se obrazovanje učini dostupnim svima i da se razvije osećaj pripadnosti. Prilikom sprovođenja inkluzije, od pomoći može da bude dokument „Indeks za inkluziju“ koji predlaže da izrada razvojnog plana bude jedna od faza. Ovo bi podrazumevalo da se okviri ovog dokumenta uvedu i u razvojni plan. To znači da će inkluzija ili biti jedna od niza aktivnosti u razvojnom planu ili će kompletan plan biti oblikovan prema „Indeksu“. Kao što se razvojni planovi razlikuju od škole do škole u pogledu predviđenog trajanja, ali i dubine do koje idu, tako i inkluzija može da izazove velike promene u načinu rada kompletnog kolektiva i učenika, ali i sasvim male. Ona može da izmeni politiku, kulturu i praksu u odnosima više nego bilo koji konkretnije izdvojen prioritet ili samo da utiče na rad i odnos jednog nastavnika, odnosno člana kolektiva. Rad s „Indeskom“ pruža mogućnost da se proceni način na koji se u školi odvija proces razvoja, jer se škole međusobno razlikuju u značajnoj meri po svom pristupu razvojnom planiranju. Neke uključuju veliki broj ljudi koji zajedno rade na relativno sistematičan način, dok u drugim radi mali broj ljudi koji pokušavaju da odgovore zahtevima inspektora. Ipak, preporuka je da u rad na inkluzivnom razvojnom planu, osim uobičajenog tima, budu uključeni i direktor i rukovodeće osoblje u školi. Takođe, ovom timu bi trebalo da pripada i koordinator za podršku učenju i koordinator za decu koja uče engleski jezik kao dopunski. Sam tim bi trebalo da održava polni i nacionalni sastav škole. Veličina i sastav grupe bi zavisili od škole, a u većim školama svaki odsek bi mogao da ima svoj tim za planiranje. Jedna od ideja je da se uključi „kritički prijatelj“, a što su neke škole radile. To je osoba van škole, koja poznaje tu školu i koja učestvuje u procesu od početka. Njen smisao je da pruži podršku, ali i da podstiče razmišljanje u drugim pravcima. Dobro je da ta osoba uživa poverenje zaposlenih u školi i da je upoznata sa Indeksom. Takva osoba je najčešće nastavnik ili stručni saradnik iz druge škole ili neke institucije.
Razvojno planiranje u pojedinim državama
U gotovo svim državama zapadne Evrope ovaj koncept je zastupljen od devedesetih godina dvadesetog veka. Uopšte u evropskim školama u tom periodu prisutan je trend decentralizacije obrazovnog sistema. Sa ovim izazovom, različite zemlje su se suočile na različite načine. Bitan korak je podrška školama da preuzmu nove uloge i odgovornost za sopstveni razvoj. Mogućnost da se ta podrška realizuje je razvojno planiranje. Ovaj proces nije ograničen samo na Evropu, pa je tako kao praksa usvojen i na primer u Kini, Hongkongu, Pakistanu , Ujedinjenim Arapskim Emiratima, ali i Trinidad i Tobagu. Dalje u tekstu su dati primeri školskog razvojnog planiranja kako u razvijenim evropskim, tako i u zemljama u tranziciji.
Litvanija
S obzirom da je zemlja u tranziciji, na obrazovni sistem u Litvaniji su uticale razvijenije zapadne zemlje. Ta činjenica, kao i demografski problem sa kojim se suočava ta zemlja, odredile su i profil razvojnog planiranja. Bitno je naglasiti da se promene u obrazovnom sistemu uvode postupno i ako većina škola usvoji novinu, ona postaje obavezna za sve. Razvojno planiranje je otpočelo 1994. Škole se dobrovoljno uključuju u proces, a na inicijativu direktora, pri čemu dobijaju obuku tokom koje određuju misiju, viziju, prioritete, ciljeve i aktivnosti. Zajednički cilj je da se učenici obuče da funkcionišu u savremenom informatičkom društvu. Nakon obuke, škole realizuju projekte. Kao mera uspešnosti urađenog je broj upisanih đaka u školi. Na ovaj način, škole su dobile autonomiju i postoje jasne razlike između njih. Interdisciplinarnost i timski rad su postali uobičajena školska praksa. Škole su se osposobile za pronalaženje sponzora koji finansijski pomažu projekte, što utiče na rasterećenje državnog budžeta. Gimnazija „Kačalov“ je u okviru razvojnog planiranja uvela nove predmete u školu koji su izborni ili fakultativni. Neki od njih su kultura jezika, istorija teatra i zdrav životni stil. U razvojnom planiranju su učestvovali i đaci, pa su osnovali đački parlament, debatni klub i školski list koji sami uređuju. Kao posledica ovih novina, gimnazija je povećala broj upisanih đaka.
Švajcarska
U Švajcarskoj je obrazovni sistem decentralizovan i svaki od 26 kantona je autonoman. Ta autonomija se ogleda i u sprovođenju reformi školstva i u zakonskim regulativama. U prosvetu se ulagalo mnogo, što je dovelo do dobre infrastrukture ustanova i savremene nastave, a plate prosvetnih radnika su visoke. Uz to, broj učenika po odeljenju je relativno mali. Velika pažnja se posvećuje funkcionalnosti prostora za učenje, kao i uređenju tog prostora i njegovoj opremljenosti nastavnim sredstvima, stručnom usavršavanju nastavnika, njihovom timskom radu, praćenju individualnih postignuća učenika, posebno iz predmeta engleski jezik. Pažnja je usmerena i na afirmaciju škola, odnosno njihovu promociju. U Ciriškom kantonu postoje dva načina da se škola uključi u razvojno planiranje, a što zavisi od inicijatora. U jednom slučaju, inicijator je sam koletkiv škole, a u drugom, institucija za podršku školama. Proces će započeti ukoliko ima podršku dve trećine nastavnika. Kada jednom započnu razvojno planiranje, nastavnici mogu očekivati pomoć savetnika u bilo kojoj od faza. Planovi se donose za period od tri ili više godina i u toku svake, realizuje se jedan ili više projekata. Neki od njih su „Učim od starijeg druga“, „Multimedija“, „Učenički parlament“ itd. Oblasti koje se najčešće unapređuju su saradnja sa okruženjem, profesionalno osnaživanje nastavnika, afirmacija učeničkog stvaralaštva, uključivanje roditelja kao saradnika, izjednačavanje uslova školovanja za svu decu, kao i osposobljavanje učenika za samostalan rad. Primer razvojnog planiranja u ovoj zemlji je škola u Negifeldu, odnosno Vinterturu, koja školuje učenike do šestog razreda. Vizija ove škole je da bude inovativna i da sarađuje sa roditeljima. Ova saradnja se odvija višestruko; preko opremanja informatičkog kabineta do uključivanja roditelja u vannastavne i nastavne aktivnosti. Ono po čemu je škola specifična je to što realizuje nastavu na engleskom jeziku iz svih predmeta i od početka školovanja. Kako bi se to omogućilo, nastavnici imaju obezbeđenih osamdeset časova godišnje za stručno usavršavanje jezika, a i nedelju dana ne rade u nastavi, već umesto njih to čine studenti, kako bi timski radili na razvoju škole. Stručno usavršavanje podrazumeva kurseve u Ujedinjenom Kraljevstvu i Kanadi, kao i pomoć stručnjaka iz tamošnjeg centra za stručno usavršavanje. Na kraju svake godine se vrši evaluacija uz pomoć instrumenata koje donosi predstavnik Ministarstva prosvete za taj kanton. Ministarstvo obezbeđuje evaluacioni tim, ali i opština. Iako su roditelji i ministar pokazali zadovoljstvo ovim projektom, nastavnici su ukazali i na neke probleme. Potrebno im je dodatno usavršavanje engleskog jezika, a teško nalaze i materijale na tom jeziku za rad na času. Takođe, pošto odeljenja nisu paralelna, podela poslova nije moguća. Nastavnici su zaključili da je projekat suviše ambiciozan.
Austrija
U Austriji postoji trend da se postigne veća autonomija škole i razvojno planiranje je jedan od načina da se to i postigne. Obavezno školovanje je propisano za uzrast od šest do petnaest godina, sa tim da u četvrtom razredu razredni starešina odlučuje da li će đak nastaviti školovanje u opšteobrazovnoj školi (AHS Gimnasium) ili višoj osnovnoj školi (Hauptschule). Problemi sa kojima se suočava austrijsko školstvo su sve veći broj dece čiji maternji jezik nije nemački i nezadovoljstvo roditelja što 70% učenika pohađa gimnazije, dok ostatak ide u stručne škole. Parlament i Ministarstvo prosvete su pokrenuli razvoj škola, na čijoj primeni se radi na nivou regiona. Od 1999. u ovoj zemlji školsko razvojno planiranje ima svoju prezentaciju na internetu. Uspeh ovakvog planiranja se objašnjava kroz veću autonomiju škola i raznovrsnost programa. Takođe, implementiran je u zakonske okvire. Prosvetni radnici u Austriji uviđaju značaj ovakvog planiranja. Prioritet im je postavljanje ciljeva. Schulverbund u Gracu je srednja škola, kombinacija opšte obrazovne i stručne škole, koja je uz pomoć razvojnog planiranja postala ogledna. U toku godine postoje periodi kada učenici ne pohađaju redovnu nastavu, već rade na projektima koje izaberu. Jedan od njih je novi predmet, socijalno vaspitanje, čiji je cilj poboljšanje socijalnih veština učenika, pre svega komunikacije, kooperacije i tolerancije. Rad u okviru predmeta je osmišljen kroz radionice, diskusije i debate. Učenici vode lokalne akcije za pomoć bolesnima. Deca sa posebnim potrebama idu u ovu školu zajedno sa ostalom decom. Takođe, razvijen je i program za finansiranje iz budžeta škole i izdvaja se 15% sredstava za njen razvoj. I u AHS gimnaziji u Beču učenici u okviru zadatog gradiva sami biraju aktivnosti u kojima će učestvovati. U posebnim projektima, svaki deo škole je adaptiran za potrebe učenika, pa tako recimo postoji „kutak za devojčice“. Zanimljiv je i primer još jedne škole u Beču, „Berta Vonsurper“, čije se prostorije nalaze na brodu. U okviru školskog razvojnog planiranja, kolektiv je uveo da časovi traju 40 minuta, a preostalih pet se koristi za potrebe posebnog predmeta pod nazivom „ko-ko-ko“. Cilj predmeta je da obuči učenike da rade projekte i oni su po nekoliko nedelja angažovani na aktivnostima koje su sami osmislili. Učenici i nastavnici više škola su inicirali otvaranje regionalnog centra „Langek“, a sa ciljem pružanja podrške razvoju škola. U toku prve dve godine su ga finansirali nastavnici, a od 1989. u finansiranje se uključilo i tamošnje ministarstvo. Ovaj centar je osmišljen tako da prikazuje autentičan seoski enterijer s početka dvadesetog veka. U svom sklopu nudi stručnu biblioteku, besplatne radne listove i seminare. Njihovo iskustvo je pokazalo da veća kompetencija nastavnika povećava i njihov ugled, kao i motivaciju za daljim usavršavanjem.
Škotska
Škotska vlada je 1993. sačinila dokument „Školski razvojni planovi u Škotskoj“, koji predstavlja uputstvo za školsko razvojno planiranje, ali i otvoreno pismo svim zainteresovanim, odnosno poziv za saradnju i usavršavanje predloga za razvojno planiranje. Većina škola je pružila podršku ovim predlozima ali i praksi, naglašavajući da je školsko razvojno planiranje u ovoj zemlji već dobro utemeljeno. Iskustva škola su pokazala da je optimalno da ovaj plan bude urađen za period od tri godine, sa tim da se prva godina uradi detaljno i da svaka škola ima rok do koga će doneti svoj razvojni plan. Škole su odobrile i predloženu formu plana, kao i njegov sadržaj, a posebno učešće roditelja i školskih odbora. Sugestije škola su da uloge učesnika budu bolje razjašnjene i da se resursi bolje koriste. Razvojno planiranje evaluiraju školski inspektori, a i direktor škole podnosi izveštaj školskom odboru. Sam razvojni plan sadrži ciljeve koji bi trebalo da budu razumljivi svima, pa i onima koji strukovno nisu vezani za školu, da budu povezani sa prioritetima škole i da proističu iz valjane evaluacije. Ovaj plan sadrži i sliku škole, a koja je zasnovana na sistematskoj evaluaciji ključnih oblasti rada škole. Procena se vrši na osnovu indikatora kvaliteta učenja, nastave itd. Ovo je važno da bi se odredile oblasti čiji je razvoj prioritetan. Potom, u razvojnom planu su opisi akcija koje se preduzimaju. Broj projekata pri tome zavisi od dobrih i loših strana škole, iskorišćenosti resursa, stručnosti nastavnika i sličnog, a razlikuje se od škole do škole. Takođe, opisane su i nastavne metode. Sistem obaveštavanja o svakom postignuću je redovan i odnosi se na sve interesne grupe.
Republika Srpska
Republika Srpska ima svoje Ministarstvo prosvjete i kulture Republike Srpske i sopstveni zakon o obrazovanju. Obrazovni plan i program u oblasti predškolskog, osovnog i srednjeg obrazovanja donosi Pedagoški zavod Republike Srpske. Nastavni plan i program se donosi trajno, a podložan je stalnim izmenama i dopunama radi poboljšanja. U samom procesu stvaranja, promena, dopuna i poboljšanja nastavnog plana i programa, učestvuju: škole, nastavnici, Ministarstvo prosvjete i kulture Republike Srpske, fakulteti za obuku nastavničkog kadra, kao i druge povezane agencije i subjekti.
Boga, Bergamo
Boga je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 241 m.
Školsko razvojno planiranje
Zakon
Prema Zakonu o osnovama sistema obrazovanja i vaspitanja, objavljenom u „Službenim glasnicima“ od 2003, 2004. i 2005. godine, u članu 48 određeno je da razvojni plan donosi organ upravljanja škole, a na osnovu predloga stručnog aktiva za razvojno planiranje. Preporuka je da ovaj plan razmatra nastavničko veće. Školski razvojni plan nije konačan dokument, već je otvoren za korekcije, dorade, promene u skladu sa samim tokom razvoja i specifičnostima škole.
Stručni aktiv za razvojno planiranje
Stručni aktiv za razvojno planiranje je tim koji se uspostavlja u školi sa ciljem da napravi dokument, odnosno razvojni plan. Ovaj aktiv ima listu dogovorenih prioriteta za razvoj do kojih se došlo u početnoj fazi, a koje treba uklopiti u okvir školskog razvojnog plana. Ovo zahteva da svaki prioritet bude detaljno analiziran. Određuje se vreme za njegovo ostvarivanje, resursi i uticaj koji će imati na razvoj školskog osoblja. Odgovornost za proveru napretka svakog prioriteta trebalo bi da preuzme jedan član tima, ali odgovornost za rad na razvoju treba da bude široko podeljena da bi se promene sprovodile u praksi. Potrebno je da budu razvijeni i kriterijumi za procenu sprovodenja prioriteta. Aktiv upravlja i Insetom, odnosno profesionalnim usavršavanjem nastavnika. Članovi ovog tima su i u obavezi da prenose iskustva ostalim članovima kolektiva i motivišu da rade na viziji škole. Prilikom formiranja tima, vodi se računa o sposobnostima, perspektivi, položaju, veštinama. Pored ovih karakteristika, funkcionisanje tima odlikuje i međuzavisnost i empatija među njegovim članovima i razrešavanje internih tenzija i konflikata. Važno je da članovi koji ga čine budu različiti. Potreba za različitim osobama u timu neophodna je zbog donošenja odluka, koje ne smeju biti nametnute, već vid rešenja prihvatljivog za sve. Jasna podela uloga obezbeđuje veću produktivnost tima, efikasniji proces i bolje odnose među članovima. Optimalno je da timovi imaju sledeće osobe (po Belbinu): koordinatora, modelatora, mislioca, istraživača, procenjivača, timskog radnika, finišera i specijalistu. Prema zakonu, članovi ovog aktiva su predstavnici nastavnika, vaspitača, stručnih saradnika, jedinice lokalne samouprave i Saveta roditelja, a koje imenuje organ upravljanja. Predsednik ovog aktiva je i član pedagoškog kolegijuma. Nadležnost, način rada i odgovornost ovog aktiva, kao i svakog drugog stručnog organa u školi, određuje se statutom. Na primer, prema statutu OŠ „Ljuba Nenadović“ iz Beograda, ovaj aktiv ima devet članova, od čega šest nastavnika koje predlaže nastavničko veće, jednog predstavnika koga predlaže nadležna Opština Čukarica, kao i po jednog predstavnika iz đačkog parlamenta i Saveta roditelja, koje i predlažu ta tela. Članovi biraju predsednika i njegovog zamenika i oni sazivaju sastanke. Ovaj aktiv donosi plan rada i podnosi izveštaje o njegovoj realizaciji, izrađuje predlog školskog programa, kao i projekte koji su u vezi sa njim, prati realizaciju školskog programa, ali i obavlja i druge poslove utvrđene Godišnjim planom rada škole.
Colma di Andorno, Biella
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 691 m.
Crawley
Crawley (čita se Kroli) je grad i borough od 111,223 stanovnika, na jugoistoku Engleske.
Geografske karakteristike
Crawley leži udaljen 45 km od centra Londona, i svega 29 km sjeverno od Brightona i Kanala La Manche.
Administrativno podpada pod Grofoviju West Sussex, a nekad je njegov najveći dio bio u sastavu historijske grofovije Sussex.
Historija
Crawley je drevni grad, koji je svoju prvu povelju o statusu grada dobio od kralja Johna još 1202. Ali danas tragova njegove srednjovjekovne historije, kao i onih iz 18. vijeka kad je bio odmorište za kočije, ima vrlo malo, jer je gotovo kompletno izgrađen u skladu sa suvremenim urbanističkim principima.
Na njegovom teritoriju se nalazi Aerodrom Gatwick, drugi po veličini londonski aerodrom. Londončanima je namjenjen sportsko rekreacijski centar K2 (otvoren 2005.) i veliki kulturno - zabavni park - Hawth theatre, koji radi od 1988.
Privreda
Crawley je industrijski grad u kom se proizvode strojevi, plastika, prehrambeni i elektrotehnički proizvodi i štampa puno publikacija.
Jael
thumb|[[Palma MlađiJael ubija Siseri, by .|250px]]
Yael, Jael ili Jailj (hebrejski Ya'el, יעל, hebrejski naziv za nubijskog kozoroga) je lik koji se spominje u Knjizi o sucima Hebrejske Biblije kao heroina koja je ubila Siseru te tako spasila Izrael od vojske kralja Jabina. Bila je supruga Hebera od Kenita.
Bog je rekao proročici Deborah da će spasiti Izrael od kralja Jabina. Deborah je pozvala Baraka da okupi vojsku i bori se s Jabinovom vojskom na ravnici Esdraelon. Barak je zatražio da mu se Deborah pridruži na bojištu. Deborah je pristala ali i prorekla da će čast da ubije neprijateljskog vojskovođu pripasti ženu. Jabinovu je vojsku vodio Sisera (Suci 4:2), koji je pobjegao nakon poraza.
Jael je prihvatila pobjeglog Siseru u naselju Heber na ravnici Zaanaim. Jael ga je lijepo primila, i dala mu 'lebben' (maslac ili zgrušano miljeko) 'u velikoj zdjeli'. Sisera je, nakon toga, dobro nahranjen, zaspao. Dok je spavao, Jael mu se prikrala s čekićem i klinom od šatora. Klin mu je zabila kroz obje sljepoočnice i prikovala ga za tlo.
Zbog ubojstva Sisere, Bog je Izraelu dao pobjedu. Zbog toga se u Biblija naziva 'blagoslovljenom'.
Luksor
Luksor (arapski:الأقصر/Al-Uqṣur) je grad od 250,704 stanovnika u Egiptu u Muhafazi Luksor, u kojoj je i administrativni centar.
Geografske karakteristike
Luksor se nalazi na jugu Gornjeg Egipta, na istočnoj obali Nila, udaljen 670 km južno od Kaira i 220 km sjeverno od Asuana.
Svoje arapsko ime - Al-Uqṣur, dobio je po ruševinama antičke Tebe, a ono znači palače, ali postoji mogućnost da je ime derivat od rimskog - kastrum.
Antičke ruine
Južni dio Tebe izrastao je oko veličanstvenog hrama posvećenog Amonu, kralju bogova, njegovoj ženi Mut i njihovom sinu Konsu. Hram je podignut po nalogu faraona s kraja Osamnaeste dinastije Amenhotepa III (vladao od 1390. pne. do 1353. pne.). Ta građevina je danas poznata kao - Luksorski hram, izgrađena je pored rijeke Nil paralelno sa obalom. thumb|left|240px| [[Luksorski hram]] Promenadom sfingi bio je povezan sa velikim Amonovim hramom u Karnaku.
Mali paviljon je sve što je ostalo od tog hrama podignutog na mjestu na kom je vjerojatno već postojao hram podignut još na početku Osamnaeste dinastije, ako ne i prije. Amenhotepov hram dovršili su faraoni; Tutankhamon (vladao 1333. pne.-1323. pne.) i Horemheb (1319. pne.-1292. pne.).
Faraon Ramzes II (1279. pne.-1213. pne.) dogradio je još jedno dvorište, pilon i obelisk, čak su manje nadogradnje obavljene za vladavine Ptolemeida. Kasnije je njegova hipostilna dvorana pretvorena u kršćansku crkvu, a ostaci druge koptske crkve mogu se vidjeti zapadno od nje.
Orginalni dio Luksorskog hrama sastojao se od velikog peristilnog dvorišta i kompleksa dvorana i manjih prostorija. U jednoj od dvorana je granitni žrtvenik Aleksandra Velikoga. Veliko peristilno dvorište je sa tri strane okruženo dvostrukim nizom gracioznih stupova sa kapitelima u obliku papirusovog pupoljka. Izgleda da je plan bio da ulaz u kompleks bude na sjeveru, sa bočnim kulama, ali je projekt izmijenjen, pa je umjesto toga, dodana je najimpresivnija karakteristika hrama, veličanstvena kolonada od 14 stup]]ova, visokih 16 metara. I ta kolonada sa papirusovim kapitelima, možda je bila namijenjena centralnom brodu hipostilne dvorane sličnoj onoj u Karnaku, ali bočni brodovi nisu podignuti, umjesto njih sa obje strane izgrađeni su zidovi. Ramzes II dodao je vanjsko dvorište, i ukrasio ga monumentalnim skulpturama samog sebe, između stupova dvostruke kolonade i uzvišenog pilona na kojem su reljefi sa scenama iz festivalskih proslava i njegovih sirijskih vojnih kampanja. Ispred pilon nalazile su se kolosalne skulpture faraona (od kojih su neke stoje i danas) i par obeliska, od kojih je preostao samo jedan, drugi je maknut 1831. i prebačen u Pariz u kom i danas krasi Place de la Concorde. thumb|left|240px| Promenada uz Nil
Kasnija historija
Kad je Teba izgubila političku važnost - Luksor je postao stambeni dio grada, zbijen oko ramzesovog pilona. Za rimskih vremena u hramu je sjedište imala Rimska legija, a za ranokršćanskih vremena pored hrama i u ramzesovom dvorištu podignute su koptske crkve.
Za vladavine Fāṭimida (909.–1171) nad temeljima crkve sagrađena je džamija, posvećena šeiku Jusufu Hadžadžu, lokalnom svecu za kog se smatra da je u Luksor uveo islam. Njegov praznik slavi se procesijom sa brodovima koja jako nalikuje Drevnoj egipatskoj procesiji za Festivala Opet. Taj festival se slavio devetnaestog dana u drugom mjesecu, kad je po tradiciji Amon dolazio iz Karnaka u svojoj faraonskoj barži kako bi posjetio svoj drugi hram u Luksoru, praćen procesijom svečano odjevenih Tebanaca. Reljefi na zid]]ovima velike kolonade prikazuju pripreme za procesiju svetih barži tokom Festivala Opet.
Egipatska organizacija za starine je 1988. iskopala brojne skulpture iz Osamnaeste dinastije u Amenhotepovom dvoru.
Početkom 21. vijek započeo je projekt iskapanja na Promenadi sfingi između Luksorskog hrama i velikog Amonova hrama u Karnaku.
Današnji Luksor je grad koji se raširio sjeverno, južno i istočno od Luksorskog hrama. On je i grad brojnih džamija i crkava, jer su dobar dio njegovih stanovnika koptski kršćani. Od 1975. ima arheološki muzej, a od 1997. i muzej mumifikacije. Krajem 20. vijeka izgrađeni su brojni turistički objekti.
Opština San Miguel Ejutla, Oaxaca
San Miguel Ejutla je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1464 m.
Luksor
Znamenitosti
Luksor je zajedno sa ostalim tebanskim lokalitetima; Karnakom, Dolinom kraljeva i Dolinom kraljica - 1979., proglašen UNESCO-ovom Svjetskom kulturnom baštinom.
Privreda i transport
Luksor je administrativni i trgovački centar poljoprivredne okolice i poznata turistička destinacija.
Kako se nalazi na magistralnoj željezničkoj pruzi Kairo - Asuan, on je odavna vrlo prometna željeznička stanica. Luka na Nilu je redovna stanica za kruzere i za trajekte preko Nila, jer grad nema nijedan most, ali ima međunarodni aerodrom.
Deborah
Deborah, Debora, Devora ili Dvora bila je proročica, četvrti Sudac i jedina Sutkinja pred-monarhijskog Izraela u Starom zavjetu (Tanakh). Priča o njoj se spominje dvaput u poglvaljima 4 i 5 Sudaca. Prva pripovijest je u prozi, e navodi pobjedu izraelitskih snaga na čelu s vojskovođom Barakom, koga je Deborah nazvala ali i rekala da sam neće postići konačnu pobjedu nad kanaanskim generalom Siserom. Ta je čast pripala Jael, supruzi Heber, kenitskog majstora šatora. Jael je ubila Siseru zabivši klin od šatora u njegovu glavu dok je spavao.
Suci u 5. poglavlju navode istu priču u pjesničkoj formi. Ovaj odlomak, često nazivan Pjesma o Deborah može datirati u 8. vijek pne., što ga čuini jednim od najstarijih dijelova Biblije i najstarijem primjeru hebrejske poezije.
Dva datuma se spominju u tekstu - 28:30 i 28:31 - prvi spominje pad Efraimov (722. pne.), a drugi na vrijeme početaka Kraljevske kuće Izraela.
Taj odlomak je važan jer predstavlja jedan od najstarijih poznatih opisa žena-ratnica.
Pjesma je mogla biti uvršetna u Knjigu ratova gospodinovih spomenutih u Brojevima 21:14. thumb|200px|Proročica Deborah na ilustraciji Gustavea Dorea Malo se zna o osobnom životu Deborah'. Izgleda da je bila udata za čovjeka po imenu Lapidoth (što znači "baklje"), ali se, s obzirom da ime nije spomenuto izvan Knjige o sucima, može pretpostaviti da je jednostavno imala "vatreni" duh. Bila je pjesnikinja i svoje je presude donosila ispod palme između Ramaha i Bethela u zemlji Benjamina. Neki za nju navode da je majka Izraela. Nakon pobjede nad Siserom i kanaanskom vojskom, u zemlji je vladao mir četrdeset godina.
Rancho las Rosas, Huichapan
Rancho las Rosas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huichapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2399 m.
Barak
Barak ili Varak (בָּרָק, "Munja"), sin Abinoama iz Kedesha u Naftaliju, bio je izraelitski vojskovođa iz Knjige o sucima u Biblije. Zapovijedao je vojskom Deborah, proročicom i junakinjom Hebrejske Bibliju. Baraku i Deborah se pripisuje poraz kanaanskih vojski pod Siserom, koje su dvadeset godina prije toga ugnjetavale Izraelite.
Pripovijest o porazu Kanaanaca pod proročkim vodstvom Deborah i vojnim vodstvom Baraka se navodi u prozi (poglavlje 4) i ponavlja u poeziji (poglavlje 5, poznato kao Pjesma o Deborah). Poglavlje 4 kao glavnog neprijatelja spominje Jabina, kralja Hazora (današnji Tell el-Qedah, pet kilometara jugozapadno od Bazena Hula), iako je glavnu ulogu imao njegov zapovjednik Sisera od Harosheth-ha-goiima (moguće Tell el-'Amr, oko 19 km sjeverozapadno od Megiddoa).
thumb|left|250px|Grob kraj [[Tel Kadesha koji se pripisuje Barak i Deborah]]
Deborah je rekla da će Barak pobijediti, ali da će Siseru ubiti žena. U bitci na Taboru, provalili su oblaci i poplavile rijeke, spriječivši Kanaance da koriste svoje bojne dvokolice. Sisera je pobjegao, zatraživši utočište u šatoru Kenitkinje Jael. Jael je Siseru dala popiti mlijeko i on je zaspao od umora. Tada je zabila klin šatora u njegovu glavu. Kada je došao Barak, pokazala mu je Siserino truplo u šatoru. Kasnije su Izraeliti ubili kralja Jabina.
Barak se spominje u Novom zavjetu kao "koji vjerom pobijediše carstva". (Hebreji 11:32-34)
Slavi se kao Sveti predak u Kalendaru svetaca Armenske apostolske crkve 30.7..
Otmica Heinricha Kreipea
Otmica generala Kreipea se dogodila u za vrijeme proljeće 1944. godine na Kreti u vrijeme kada je taj otok bio pod njemačkom okupacijom u Drugom svjetskom ratu. 26. aprila 1944. godine je general-major Heinrich Kreipe, zapovjednik 22. zračno-desantne divizije koja je bila dio otočko garnizona, zarobljen od strane grupe agenata britanske Uprave za specijalne operacije na čelu sa majorom Patrickom Leighom Fermorom; SOE-ini agenti prerušeni u njemačke vojne policajce su zaustavili generalov službeni automobil, ubili njegovog vozača te generala poveli sa sobom i skrivali na otoku mjesec dana prije nego što ih je pokupila britanska motorna topovnjača i odvela u Egipat. Akcija, koja se smatra jednom od najodvažnijih i najspektakularnijih operacije takve vrste u cijelom ratu, je iskorištena u propagandne svrhe, pa se tvrdilo kako Kreipe nije zarobljen nego je prebjegao Saveznicima; Kreipe je, zapravo, završio kao ratni zarobljenik.
Akciju je godine 1950. jedan od njenih učesnika, kapetan William Stanley Moss, opisao u knjizi Ill Met by Moonlight, koja je sedam godina kasnije adaptirana u istoimeni film u režiji tandema Powell i Pressburger.
Mitropolit beogradski Mojsije
Mojsije (Petrović; Beograd, 1677 — Beograd, 27. jul 1730) je bio Mitropolit karlovački i beogradski i, stoga, jedan važnih arhijereja Srpske pravoslavne crkve.
Život
Mojsije (Petrović) je po rođenju bio Beograđanin. Rođen je 1677. godine od oca Petra i majke Jelisave, koja je kasnije primila monaški čin. Budući da je u to vreme u Beogradu bilo dosta Grka, verovatno je Mojsije pohađao grčke škole. Stoga je kasnije, kao dobar poznavalac grčkog jezika, slan u izaslanstva u Carigrad.
Monaški život
Više nauke je učio na dvoru patrijarha Arsenija (Crnojevića) u Sentandreji. Tu ga je patrijarh i rukopoložio (pre primanja monaškog čina) u čin đakona i potom je upućen u Peć, verovatno u neko izaslanstvo, novom patrijarhu Kaliniku, gde je primio monaški čin. Po povratku ga je u čin jeromonaha rukopoložio mitropolit Stefan (Metohijac), administrator Krušedolske mitropolije. Prilikom ponovnog boravka u Peći proizveden je u čin protosinđela.
Mitropolit dabrobosanski
Za mitropolita dabrobosanskog Mojsija je posvetio patrijarh pećki Kalinik 30. oktobra 1709. Novi mitropolit je stigao u Sarajevo oko 19. novembra, „ali je odmah otišao natrag“. Mitropolit Mojsije je dolazio i 1710. i tada je donio pismo od patrijarha Kalinika. Za vreme svoje kratkotrajne uprave dabrobosanskom mitropolijom, Mojsije je često bio izvan nje na raznim putovanjima, crkvenim poslovima, što se vidi iz njegovih sačuvanih beležaka.
Posle smrti patrijarha Kalinika 16. avgusta 1710., išao je 8. septembra na zasedanje Arhijerejskog sabora u Peć, a već 28. septembra u Carigrad, po odluci istog sabora. I posle izbora novog srpskog patrijarha Atanasija, 6. januara 1711., bio je u Sarajevu svega dva-tri dana, a potom u Temišvaru, Beogradu i opet u Sarajevu. Kada je patrijarh Atanasije otputovao 25. februara 1712. u Beograd, u Peći je ostavio mitropolita Mojsija da ga zamenjuje. U prvoj polovini 1712. godine triput je službeno boravio u Temišvaru i, najzad, pri povratku u Beograd, bio zatvoren 46 dana.
Mitropolit beogradski
Kada se upraznila Beogradska mitropolija patrijarh je Mojsija premestio na presto mitropolije, ostavljajući presto dabrobosanske mitropolije njegovom dotadšnjem zameniku, Melentiju. Novi mitropolit je odmah otišao iz Sarajeva, a stigao je u Beograd 14 (25) novembra 1712.
Još pre zaključenja mira u Požarevcu Mojsije je otputovao u Beč i tu se zadržao od februara do novembra 1718. godine, tražeći da bude potvrđen za arhiepiskopa i mitropolita beogradskog. U isto vreme tražio je zajemčenje sviju onih prava i sloboda, koje njegova jednoverna braća i saplemenici imaju u Ugarskoj".
Iako je Mojsije želeo da bude potvrđen za mitropolita svih Srba u Austriji, i s obzirom na bolest mitropolita karlovačkog Vikentija, on je potvrđen samo za arhiepiskopa i mitropolita u kraljevini Srbiji, s tim što su pod njegovu upravu potpale i Valjevska, Temišvarska i Sebeška eparhija (Vršačka). Kao takav, potvrđen je od patrijarha pećkog Mojsija za samostalnog „arhiepiskopa i mitropolita kraljevine Srbije i Banata temišvarskog“.
Velika sela
Velika sela je naselje u slovenskoj Općini Črnomelju. Velika sela se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Mitropolit beogradski Mojsije
Mitropolit beogradski
Bojeći se sjedinjena Beogradske i Karlovačke mitropolije, Dvorski ratni savet naložio je beogradskom zapovedniku generalu Odijeru da motri „da mitropolit ni na koji način ne prisvaja sebi vlast nad celim srpskim narodom, već samo nad klirom svoga obreda“.
Kada se u septembru 1722. godine održavao Srpski narodni sabor, carskim reskriptom od 23. juna (4. jula) 1722. bilo je zabranjeno da u njegovom radu uzmu učešća poslanici iz Srbije i Banata. Beogradski, pak, zapovednik pukovnik Korado zabranio je mitropolitu Mojsiju odlazak na Sabor. Međutim, Mojsije je ne samo otišao na sabor, već je i živo učestvovao u njegovom radu. Sabor je jednodušno izabrao 8. septembra 1722. godine mitropolita Mojsija za pomoćnika obolelom mitropolitu karlovačkom Vikentiju, a „posle smrti jednoga od njih dvojice da se obe mitropolije spoje u jednu“. Međutim, austrijske vlasti su stavile do znanja mitropolitu Vikentiju da Mojsiju ne dozvoli „nikakvo vršenje arhijerejskih dužnosti u svojoj mitropoliji“. Na kraju je izdat i kraljevski ukaz Dvorskog ratnog saveta od 24. novembra (5. decembra) da se ne može dozvoliti postavljanje pomoćnika, „a najmanje u licu beogradskog mitropolita Mojsija Petrovića“. Iako je ranije bilo nesuglasica između dvojice mitropolita, Vikentija i Mojsija, ovoga puta je Vikentije bio posebno vezan da se odluka o sjedinjenju dveju mitropolija sprovede u život.
Velika sela
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 21 stanovnika.
Mitropolit beogradski Mojsije
Mitropolit karlovački i beogradski
Mitropolit Vikentije je umro 23. oktobra 1725. godine, a Izborni sabor sastao se 1726. godine, i protiv volje državnih vlasti, izabrao Mojsija „za arhijepiskopa srpskog naroda živećeg pod vlašću carevom“. Tada je dvorski komesar dobio iz Beča uputstvo da Mojsija ustoliči samo kao arhiepiskopa i mitropolita karlovačkog. Ustoličenje je izvršeno 27. februara (10. marta) 1726. Na molbu Sabora da se obe mitropolije ujedine, car je Mojsiju poverio da upravlja i Beogradskom mitropolijom, a potom mu je ustupljena na administraciju Srbija, temišvarski Banat i Mala Vlaška. I pored svih zabrana, narod je na ove dve mitropolije gledao kao na jedinstvenu Beogradsko-karlovačku mitropoliju, a ovu titulu će poneti i prvi srpski patrijarh vaspostavljene Srpske patrijaršije 1920. godine.
S obzirom na zabrane iz Beča i druge nerešene poteškoće iz oblasti crkveno-narodnog života, mitropolit Mosije je probavio u Beču skoro dve godine i zauzimao se da se oni povoljno reše. Videći u kakvom se stanju Crkva i narod nalaze, Mojsije je, kao sjajan ustrojitelj i smeli reformator, pristupio radu na poboljšanju prilika u poverenoj mu mitropoliji. On je vrlo dobro znao da su Austriji „trebali što divljiji srpski vojnici, kao bauk za zaplašivanje svih neprijatelja Habzburgovaca, i uopšte što neukiji Srbi, koji bi se dali lako pounijatiti". Zato su Srbi morali tražiti pomoć na drugoj strani. U tuđe škole u Austriji nisu hteli slati svoju decu zbog stvarne opasnosti od Unije, nego su pokušavali osnovati svoje, i to pomoću ruskih učitelja odanih pravoslavlju. Mudroj i istrajnoj energiji mitropolita Mojsija Petrovića pošlo je gotovo nemoguće za rukom – on je osnovao ruske škole među austrijskim Srbima, stvorio je prosvetnu državu u državi.
Mitropolit Mojsije počeo je 1725. godine da „zida Novopraviteljstvujušči beogradski dvor arhiepiskopsko-mitropolitske rezidencije“, koji je bio namenjen da služi za potrebe crkve i naroda, pa je zato nazivan i „Obšči dom“. Kao ljubitelj knjige, Mojsije osniva u Beogradu biblioteku. Kasnije je u Karlovcima je mitropolit Mojsije počeo da zida crkvu i mitropolitski dvor, u koji je hteo smestiti bogosloviju i ostale škole. Međutim, nije uspeo za svoga života da završi ni jedno ni drugo.
Mitropolit Mojsije bio je skoro sve vreme svoga mitropolisanja bolešljiv čovek. Ipak, znajući za poziv i dužnost jednog arhijereja, značajan deo vremena proveo je na putu, učeći i braneći povereno mu stado, radi čega je za vreme turske vlade i tamnice dopao, a od Austrijanaca razna gonjenja pretrpeo i imao. Umro je 27. jula 1730. u Beogradu i sahranjen je u beogradskoj Sabornoj crkvi. Godine 1739. preneo ga je u manastir Krušedol njegov erzarh Petar Nenadović, potonji mitropolit Pavle.