cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sherlock Holmes: A Game of Shadows
Produkcija
U listopadu 2010. Downey i Law viđeni su kako uvježbavaju scenu tučnjave dok se snimanje odvijalo u londonskom parku Richmond. Istog mjeseca snimanje je nastavljeno na brodu PS Waverley, a sljedećeg mjeseca snimanje je nastavljeno u željezničkom centru u Didcotu. Krajem studenog snimana je scena na Viktorijinom mostu, koji je dio željeznice u dolini Severna. Hampton Court Palace i Oksfordsko sveučilište bili su lokacije snimanja u siječnju 2011., a u rujnu iste godine snimana je scena u Starom pomorskom koledžu.
Početkom veljače 2011., snimanje je preseljeno u francuski grad Strasbourg, gdje je ekipa boravila dva dana. Snimanje se odvijalo na užem području katedrale u Strasbourgu. Za tu se scenu nagađalo kako je prva scena filma koja je bila najavljena kao atentat/bombaški napad u gradu u kojem se govori njemački jezik (što je tada bio slučaj sa Straßburgom).
Dio snimanja odrađen je i u Kentu, a u sceni u kojoj Holmes i Watson putuju brodom u Francusku mogu se vidjeti i bijele stijene kod Dovera.
Glazba
Kao i za prvi nastavak, autor soundtracka Sherlock Holmes: A Game of Shadows – Original Motion Picture Soundtrack je Hans Zimmer, a izdan je 13. prosinca 2011. godine, netom prije premijere filma. Kao i ranije, uz Zimmera, producent albuma je Lorne Balfe.
Čitajući petu stranicu scenarija, Zimmer je naišao na priču o Ciganki-gatari. Telefonirao je Ritchieju i rekao mu da moraju otputovati u Slovačku. Zimmer je smatrao prikladnim da u svojoj glazbi reflektira romsku kulturu. Unajmio je dva romska benda, Cigánski baróni i Kokavakere Lavutára - Sendreiovci, da snime glazbu za soundtrack, što je rezultiralo upravo onakvom glazbom kakvu je i zamislio.
Popis skladbi
Svu glazbu napisao je Hans Zimmer, osim gdje je drugačije naznačeno.
Skladbe koje se ne nalaze na albumu:
Distribucija
Kino-distribucija filma započela je 16. prosinca 2011. godine u Sjedinjenim Državama, Kanadi, Meksiku, Ujedinjenom Kraljevstvu i Rusiji, a do 25. prosinca već je distribuiran i u većini svijeta, uz izuzetak Australije, Poljske i Španjolske, gdje je premijerno prikazan 5. siječnja 2012. godine. U Srbiji je premijerno prikazan 20. prosinca 2011. godine.
A Game of Shadows je na DVD-u i Blu-rayu izdan 12. lipnja 2012. za regiju 1, 14. svibnja 2012. za regiju 2  i regiju 4.
Zarada
Sherlock Holmes: A Game of Shadows zaradio je 186.848.418 $ u Sjevernoj Americi i 357.000.000 $ u ostalim zemljama, što je rezultiralo ukupnom zaradom od 543.848.418 $. Tim je iznosom zasjeo na 12. mjesto najuspješnijih filmova na blagajnama za 2011. godinu.
U Sjevernoj Americi, u premijernom danu, film je zasjeo na vrh box officea sa 14.600.000 $, što je ipak bilo manje od premijernog uspjeha prvog filma. Vikend-zarada od 39.600.000 $ zadržala ga je na vrhu box officea, ali još uvijek je bila osjetno slabija od prve vikend-zarade prethodnog filma (koja je bila gotovo dvostruko veća). Do kraja prikazivanja u kinima zasjeo je na 9. mjesto najuspešnijih filmova na blagajnama 2011. godine.
Izvan Sjeverne Amerike film je u prvom vikendu zaradio 14.600.000 $, zasjevši na treće mjesto. Bio je na vrhu prekomorskog box officea tokom tri uzastopna tjedna u siječnju 2012. godine. Na kraju je uspio nadmašiti svog prethodnika po zaradi izvan Sjeverne Amerike. U Ujedinjenom Kraljevstvu, Irskoj i na Malti, najvećem tržištu izvan Sjeverne Amerike, film je imao premijerno otvaranje u vrijednosti 3.830.000 £ u tri dana, što je bilo dovoljno za prvo mjesto po zaradi. Ukupna zarada iznosila je 42.200.000 $. Visoku ukupnu zaradu film je ostvario i na tržištu Rusije i ZND-a (28.400.000 $) te Italije (24.500.000 $).
Ocjene kritičara
Film je prošao umjereno dobro među kritičarima. Stranica Rotten Tomatoes navodi kako je 60% od 202 kritičara filmu dalo pozitivnu ocjenu, s prosječnom ocjenom 6,1/10. Konsenzus je da je "Sherlock Holmes: A Game of Shadows dobar zahvaljujući odgovarajućim glavnim glumcima, ali generalno zapinje duplicirajući uhodane thrillove svog prethodnika." Stranica IMDb filmu je dala prosječnu ocjenu 7,5/10. Stranica Metacritic, koja koristi skalu od 0 do 100 kako bi prikazala svoje kritike, filmu je dala ocjenu 48/100 na temelju 38 kritika.
Roger Ebert, koji je prvom filmu dao tri zvjezdice, bio je još više oduševljen nastavkom, kojemu je dao čak tri i pol zvjezdice, nazvavši ga "zabavom visokog kalibra" koja formuli "dodaje određeni stupanj rafiniranosti i inovativnosti", dodavši kako "pisci... neke od svojih najboljih scena mudro poklanjaju okršajima 1-na-1 Holmesa i Moriartyja." James Berardinelli filmu je dao tri od četiri zvjezdice, rekavši: "A Game of Shadows je snažniji i bolje realiziran film koji se nadograđuje na original i eliminira neke njegove nedostatke." Suprotno tome, Keith Phipps (The A.V. Club) smatrao je kako film "cilja još niže od skromnih ambicija svog prethodnika i opet ne uspijeva pogoditi metu".
Nagrade
Od ukupno 10 nominacija A Game of Shadows osvojio je tek dvije nagrade, dok je za 8 nominiran. Time je prošao znatno lošije od svog prethodnika, koji je imao osjetno više osvojenih nagrada, ali i nominacija. Pregled nagrada je sljedeći:
Nastavak
Nedugo prije premijere drugog filma, kompanija Warner Bros. objavila je kako planira i treći nastavak, radnog naslova Sherlock Holmes 3, te kako je Drew Pearce već angažiran za izradu scenarija ; ipak, zamijenio ga je Justin Haythe. Film je inicijalno trebao izaći 22. prosinca 2021. godine, međutim do tog datuma snimanje nije bilo ni počelo; tokom 2020. godine, redatelj Dexter Fletcher rekao je kako film nije među prioritetima za studio.
2,3,4-Trimetilpentan
2,3,4-Trimetilpentan je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 114,229 Da.
Shigeru Yoshida
Shigeru Yoshida (吉田 茂), KCVO (22. septembar 1878 – 20. oktobar 1967) bio je japanski diplomat i političar, koji je u dva navrata - od 1946. do 1947. te od 1948. do 1954. godine - služio kao premijer Japana i postao poznat kao tvorac Yoshidine doktrine koja je predstavljala službenu japansku vanjsku politiku u prvim decenijama iza Drugog svjetskog rata.
Rođen je u Yokosuki u porodici lokalnog poduzetnika Takeuchija Tsune koji je kasnije postao zastupnik u japanskoj Dijeti, ali prije toga bio hapšen zbog navodnog potkopavanja tadašnjeg meijijevskog režima. Godine 1881. ga je usvojio očev prijatelj, bogati trgovac Kenzo Yoshida. On je mladom Shigeruu omogućio izvrsno obrazovanje, te je 1897. godine završio u elitnoj školi za perove, koju je vodio ugledni pravnik, princ Konoe Atsumaro. Na njoj se nastavio obrazovati sve dok 1906. godine nije ušao u Ministarstvo vanjskih poslova, gdje će provesti ostatak karijere.
Yoshida je tokom karijere služio u Kini, SAD, UK, skandinavskim zemljama i Italiji, a od 1928. do 1930. je služio kao zamjenik ministra vanjskih poslova. Iako je 1920-ih bio došao u sukob sa ultranacionalistima iz vojske, 1930-ih je u politici prema Kini zauzeo njihov kurs, odnosno stekao reputaciju jastreba koji je javno podržavao invaziju Mandžurije, nezavisnost Mandžukuoa i invaziju same Kine. Međutim, u odnosu prema SAD i drugim zapadnim državama je bio golub te se sve vrijeme, a pogotovo nakon 1938. godine, kada se bio penzionirao, zalagao da Japan po svaku cijenu izbjegne sukob sa tim državama. Te je stavove zadržao i nakon napada na Pearl Harbor te je zbog pro-američke reputacije u aprilu 1945. godine bio nakratko uhapšen.
Ni Katayamina ni vlada njegovog nasljednika Hitoshija Ashide nije uspjela održati dugo održati većinu u Parlamentu. U oktobru 1948. ju je Yoshida uspio sastaviti kao vođa novoosnovane Demokratske liberalne partije. Yoshidina je stranka na sljedećim izborima trijumfirala, osvojivši apsolutnu većinu u Parlamentu i omogućivši Yoshidi da formira prvu većinsku vladu u historiji poratnog Japana. Najspektakularnije dostignuće Yoshidinog mandata su bili sklapanje sporazuma u San Franciscu, kojim je formalno postignut mir sa SAD, a Japan od smrtnog neprijatelja postao ključni saveznik SAD u Aziji, te je na temelju njega 1952. godine okončana američka okupacija. Značajan poticaj tome je bio Hladni rat, odnosno njegova oružana eskalacija u susjednoj Koreji, zbog koje je Japan postao ne samo važna američka logistička baza, nego su američke potrebe dale značajan poticaj japanskoj ekonomiji. Yoshida je to također iskoristio za niz dalekosežnih ekonomskih reformi koje će kasnijih godina dovesti do spektakularnog procvata japanske privrede poznatog kao japansko ekonomsko čudo. Yoshida je većinu uspio zadržati na izborima 1952. godine, ali ne i 1953. godine, kada je ipak uspio sastaviti koalicijsku vladu. U međuvremenu se kao njegov glavni suparnik iskristalizirao Ichiro Hatoyama, koji je počeo primati podršku ponovno probuđenih japanskih nacionalista. Krajem 1954. je Yoshida izgubio većinu, a novi premijer je postao Hatoyama.
Yoshida je godinu dana poslije sa Hatoyamom formirao Liberalnu demokratsku partiju koja će sljedećih decenija ostati vladajućom strankom u Japanu, te kao njen zastupnik služio sve do umirovljenja 1963. godine. Napisao je knjigu memoara koja je prevedena na nekoliko svjetskih jezika, a na samrtnoj postelji se formalno krstio u katoličkoj vjeri.
Gornji ordovicij
Kasni ordovicij, isto tako zvan i kao gornji ordovicij od strane geologa, je treća epoha ordovicijskog perioda.
U to doba su se zapadna i Centralna Evropa i Sjeverna Evropa sudarile kako bi stvorile Laurentiju, dok su se ledenjaci stvarali u Gondwani, koja je bila smještena na Južnom polu. To je stvorilo globalni pad temperature, stvorivši uvjete "nalik na one u ledari".
Većinu tog vremena život je nastavio bujati, ali pred kraj tog perioda se dogodilo masovno izumiranje koje je ozbiljno pogodilo planktonske oblike kao konodonte, graptolite, te neke grupe trilobita (Agnostida i Pytchopariida, koji su potpuno izumrli, dok su Asaphida bili smanjeni). Brahiopodi i bryozoa i bodljokošci su također bili pogođeni, dok su endoceridski nautiloidi potpuno izumrli, osim rijetkih silurskih formi.
Masseria Guarnieri, Benevento
Masseria Guarnieri je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Dualni prostor
Dualni prostor u lineranoj algebri je specijalan slučaj prostora linearnih operatora.
Masseria Guarnieri, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 67 m.
Dualni prostor
Za vektorski prostor V nad poljem (F) sa L(V,F) se označava skup svih linearnih operatora koji za domenu imaju prostor V, a kodomenu polje F.
L(V,F) je uz standardne operacije također vektorski prostor koji se zove dualni prostor prostora V.
Augny
Onji je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Mec Kampanj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1738 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 116 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,98 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 475 metara (maksimalnoj 361 m, a minimalnoj 165 m).
Colognora, Lucca
Colognora je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 173 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 522 m.
Linda Vista, Soledad Atzompa
Linda Vista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad Atzompa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 218 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2529 m.
Srpsko arheološko društvo
Srpsko arheološko društvo je osnovano 1. jula 1883. godine u Beogradu. Prvi predsednik je bio Mihajlo Valtrović, arhitekta po obrazovanju, arheolog po vokaciji, prvi profesor arheologije na Velikoj školi (od 1881. godine) i čuvar (kustos) Narodnog muzeja u Beogradu.
Pored njega, osnivači su bili i Dragutin S. Milutinović, profesor Velike škole, Jovan Bošković, profesor Velike škole, Jovan Dragašević, pukovnik, Jovan Žujović, profesor Velike škole, Ljubomir Kovačević, upravitelj Učiteljske škole, Nićifor Dučić, bibliotekar i Svetomir Nikolajević, profesor Velike škole.
Razvoj arheologije u Srbiji do osnivanja Srpskog arheološkog društva
Osnivanju Srpskog arheološkog društva prethodio je period razvoja svesti o očuvanju starina kod Srba. Među prvim začecima arheologije u Srba bio je poziv Zaharija Orfelina iz 1798. godine u kome on, u svom Slavenoserbskom magazinu poziva Srbe u Austro-Ugarskoj da prikupljaju predmete starih kultura i da ih čuvaju od zaborava i uništavanja.
Tradicija i predanje, istorija i mitovi o srednjovekovnoj srpskoj državi bili su osnova na kojoj se gradila želja da se sačuva i prouči prošlost. Stoga i nije čudno što se u prvoj polovini 19. veka Lukijan Mušicki strasno bavio opisivanjem srednjovekovnih starina, i po uzoru na mnoge slične ekspedicije u nedovoljno poznate oblasti kakve organizuju strani putopisci, tako i on preduzima 1810. studijska putovanja u Srem, Banat, Bačku i Slavoniju. Sa ovih putovanja donosi mnoge podatke o manastirima, ruševinama srednjovekovnih gradova i utvrđenja i ostacima rimskih naseobina.
Po njegovom uzoru radiće i nešto kasnije Georgije Magarašević, učen čovek svoga vremena. Preko Serbske letopisi 1827., a zatim i preko Novina serbskih on započinje svoju akciju na prikupljanju podataka o našoj prošlosti.
Sant'Antuono, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 181 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 350 m.
Srpsko arheološko društvo
Razvoj arheologije u Srbiji do osnivanja Srpskog arheološkog društva
Nešto kasnije, 1847. godine, dolazi i do inicijative Teodora Pavlovića za sakupljanje arheoloških, numizmatičkih i istorijskih predmeta za budući muzej Matice Srpske. Ovo je u stvari i prvi pokušaj organizovanog prikupljanja materijala za jedan muzej kod Srba severno od Save i Dunava. Tek 1908. godine biće u Vršcu osnovan Muzej koji će u svojoj osnovnoj orijentaciji imati prikupljanje arheoloških nalaza iz južnog Banata.
Godine 1826. Joakim Vujić radi za Kneza Miloša na prikupljanju podataka o srpskim starinama (Putešestvija po Serbiji). Nekoliko godina kasnije započinje svoju značajnu misiju i Jovan Sterija Popović.
Period između 1830. i 1845. godine znači početak institucionalizacije rada na proučavanju starina, koji se završava 1844. godine osnivanjem Narodnog muzeja u Beogradu. Njemu su prethodile još neke značajne akcije koje su se odvijale preko Popečiteljstva prosveštenija i Društva srpske slovesnosti i koje su 1843. dovele do formiranja prvog predloga Zakona o starinama, jednog od retkih u Evropi toga vremena.
Napredni članovi Srpskog učenog društva 1867. godine osnivaju Družinu za arheologiju i etnografiju na Balkanskom tropolju, preteču Srpskog arheološkog društva. Družina je srpskom narodu uputila Naučno-patriotski poziv s ciljem da „u narodu budi svest za starine... da uzdiže poimanje kako su te starine svetinja... koju treba da poštujemo, prikupljamo i proučavamo“, da „pribira i na vidik u vernom snimku iznosi različito posuđe iz minulih vremena, da sabira i svetu pokazuje svakojake nakite i ukrase iz prošlosti“, da „proučava stare crkve i građevine“ itd. Program Družine može se smatrati osnovom na kojoj će se 15 godina kasnije graditi Statut i Program Srpskog arheološkog društva i koji će dobiti svoje određeno mesto kako u programima Srpskog učenog društva i Srpske kraljevske akademije nauka, tako i u programima Katedre za arheologiju Filozofskog fakulteta i Narodnog muzeja.
Nekoliko godina kasnije, 1869. godine formira se kod Srba u Austro-Ugarskoj u Sremskoj Mitrovici Arheološko društvo „Sirmium“. Njegov duhovni otac bio je Feliks Kanic (Felix Kanitz), dopisnik i ilustrator Lajpciških novina koji je čitaoce širom Austro-Ugarske obaveštavao o zbivanjima na Balkanu sa manjim ili većim prekidima skoro 40 godina. Na području Vršca započinju 1882. godine arheološka istraživanja koja su bila povod za osnivanja Muzeja u ovom gradu. Iste godine počinju istraživanja u Subotici i Sremskoj Mitrovici, pa bi se ta godina mogla smatrati za početak arheologije na ovom području.
Kabinet za arheologiju na Velikoj školi u Beogradu je osnovan 1882. godine, a godinu dana ranije, 1881. godine, Mihajlo Valtrović je ukazom kneza Milana Obrenovića postavljen za profesora arheologije. Time su postavljeni temelji arheoloških proučavanja na Univerzitetu, obeležen je početak nove etape u istoriji Narodnog muzeja i omogućeno organizovanje Srpskog arheološkog društva.
Od 1883. do Prvog svetskog rata
Ciljevi Srpskog arheološkog društva i njegovi zadaci jasno su formulisani u „Pristupu“, „Pozivu na upis u Društvo“ i Statutu Srpskog arheološkog društva.
U „Pristupu“ se naročito naglašava da Društvo, pokretanjem svog organa, Starinara, pristupa ostvarenju jednog od svojih osnovnih zadataka: upoznavanju stručne i naučne javnosti sa arheološkim spomenicima-starinama Srbije.
U praksi, Srpsko arheološko društvo je delovalo preko svoje Uprave i članstva kojima se u Statutu takođe utvrđuju delokrug rada i obaveze. Stručnu i naučnu politiku vodi uprava društva koja postavlja urednike za društvene spise (publikacije), odlučuje gde valja preduzeti arheološka iskopavanja ili koje pokretne objekte („starine“) treba nabaviti i, konačno, daje ekspertize („svoj znalački sud“) vlastima ili pojedincima. Na skupovima društva, godišnjim („glavnim“) ili vanrednim, Uprava podnosi izveštaje o tim radovima. Skupština aktivno učestvuje u stvaranju takvog programa rada: svaki član Društva može na skupštini davati predloge za arheološke radove, a skupština odlučuje o ovim predlozima i njihovom ostvarivanju.
Saradnja Društva sa Narodnim muzejom, proklamovana je još od početka njegovog rada u Statutu. Svi prikupljeni nalazi imali su se predati Narodnom muzeju kao „Zbirka Arheološkog društva“, a u slučaju prestanka delovanja sva imovina Društva imala bi pripasti Narodnom muzeju.
Društvo je imalo višegodišnji prekid rada tokom Prvog svetskog rata. Od ovog udarca ono se dugo nije u potpunosti oporavilo.
Međuratni period 1918-1941.
U vremenu između dva rata Srpsko arheološko društvo nije razvilo onu intenzivnu, raznovrsnu i plodnu delatnost koju je, kao njegove osnovne zadatke proklamovao Mihajlo Valtrović, a koji su izraženi u njegovom Statutu.
Aktivnost na prikupljanju arheoloških nalaza, interesovanje za čuvanje starina i spomenika gotovo da su zamrli, iako se prilike u novoj državi, Jugoslaviji, nisu bitno izmenile. Još uvek nije postojala specijalizovana ustanova za zaštitu spomenika kulture, niti su prilike i uslovi za rad na arheologiji u unutrašnjosti zemlje postali bolji.
Upravu društva preuzeli su najpre Nikola Vulić, a kasnije Vladimir Petković, a o radu i delatnosti Društva svedoči samo redovno izdavanje Starinara kao jedinog čisto arheološkog časopisa u Srbiji.
Godine 1941. rad Društva je ponovo prekinut izbijanjem Drugog svetskog rata.
Od 1945. do danas
U posleratnom periodu, u novoj Jugoslaviji, uslovi za razvoj arheologije već od početka znatno su se poboljšali, ali su i vidovi rada u znatnoj meri izmenjeni. Otuda i nije odmah došlo do obnove Srpskog arheološkog društva i njegove aktivnosti.
U Srbiji je osnovan Arheološki institut, najpre pri Srpskoj akademiji nauka, koji kasnije postaje samostalna naučna ustanova i koji je na sebe preuzeo zadatak okupljanja svih arheologa u raznim ustanovama u zemlji, kao i koordinaciju rada na osnovnim problemima arheologije u Srbiji. U tom okviru Institut je na sebe primio i izdavanje Starinara i održavanje godišnjih skupova arheologa Srbije. Tako je dobar deo zadataka starog Društva prenet na Arheološki institut.
Na savetovanju arheologa Jugoslavije održanom 1950. godine u Niškoj Banji osnovan je Koordinacioni odbor arheologa Jugoslavije koji kasnije prerasta u Arheološki savet i konačno u Arheološko društvo Jugoslavije. U takvim prilikama, u novim uslovima, u prvi mah nije se ni osećala nužnost obnavljanja rada Srpskog arheološkog društva. Prilike su se promenile sa naglim porastom broja stručnjaka arheologa aktivno angažovanih u radu čitavog niza novoosnovanih ustanova, posebno muzeja.
Stari naziv, Srpsko arheološko društvo, vraćen je 1983. godine, a 1984. pokrenuto je i novo glasilo društva - Glasnik Srpskog arheološkog društva koji izlazi jednom godišnje. Osim redovnog izlaženja Glasnika, rad Društva se odvija i na redovnim godišnjim stručno-naučnim skupovima koji se organizuju uvek u nekom drugom gradu u Srbiji. Društvo povremeno izdaje i monografije.
Stručno-naučni skupovi Društva
• 4
Časopisi
Srpsko arheološko društvo je od 1884. do 1940. godine, sa izvesnim prekidima, objavljivalo svoje glasilo Starinar. U razdoblju 1884-1895. izlazile su četiri sveske godišnje, 1906-1911. po dve sveske godišnje, a 1922-1940. časopis je izlazio kao godišnjak. Od 1950. godine izdavanje Starinara preuzeo je Arheološki institut u Beogradu.
Glasnik Srpskog arheološkog društva pokrenut je 100 godina kasnije, 1984. godine. Izlazi jednom godišnje i do sada su izašla 34 broja. https://independent.academia.edu/GlasnikSrpskogarheolo%C5%A1kogdru%C5%A1tva
Informator: glasilo Upravnog odbora Srpskog arheološkog društva izlazio je od 1996. do 1998. godine.
Arheološki pregled Srpskog arheološkog društva izlazio je od 2003. do 2006.
Monografije
Društvo takođe izdaje monografije (do sada je izašlo 13 naslova).
Dimenzija vektorskog prostora
Dimenzija vektorskog prostora je kardinalnost skupa vektora koji čine bazu danog vektorskog prostora. U linearnoj algebri se dokazuje da svaka baza jednog vektorskog prostora ima istu kardinalnost (oblikuje je isti broj vektora). Dimenzija vektorskog prostora odgovara brojnosti svakog maksimalnog skupa linearno nezavisnih vektora tog vektorskog prostora, kao i brojnosti svakog minimalnog skupa vektora tog prostora koji (linearno) generira cijeli prostor.
Dimenziju vektorskog prostora V nad poljem skalara K označaujemo sa dim(V).
Kažemo da je vektorski prostor konačno dimenzionalan ako je njegova dimenzija konačan broj.
Ako uzmemo na primjer vektorski prostor R3, jednu njegovu bazu možemo zapisati kao skup vektora {(1,0,0), (0,1,0), (0,0,1)}, i stoga je dim(R3) = 3 (jer ima tri vektora u bazi).
Ako je W linearni potprostor prostora V, tada je dim(W) ≤ dim(V).
Palo Valiente, Santa María del Río
Palo Valiente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1978 m.
Tetsu Katayama
Tetsu Katayama (片山 哲) bio je japanski socijalistički političar koji je od 1947. do 1948. služio kao premijer Japana, postavši prvi socijalist na toj dužnosti.
Rodio se u porodici japanskih protestanata, a tokom obrazovanja na Tokijskom carskom univerzitetu, gdje je diplomirao pravo, na njegov svjetonazor su snažno uticale kršćanske socijalističke ideje Abea Isooa. Nakon diplome je radio kao advokat, a političku karijeru je započeo 1926. kao generalni sekretar novoosnovane Socijaldemokratske partije. Kada se ona 1932. priključila Partiji socijalističkih masa ušao je u njen izvršni odbor. Kada se ona zbog rata u Kini počela razdvajati na "patriotsku" i pacifističku frakciju, Katayama se priklonio potonjoj te je 1940. iz nje bio izbačen, nakon što se "patriotsko" vodstvo odnijelo prevagu.
Katayama je priliku za nastavak političke aktivnosti dobio tek nakon japanske kapitulacije u Drugom svjetskom ratu. Stao je na čelo novoosnovane Japanske socijalističke partije, koja je bila okupljala predratne socijaliste. Na izborima 1947. godine je ona uspjela osvojiti najveći broj mandata u Parlamentu, te je Katsayama uspio sastaviti koalicijsku vladu zajedno sa centrističkom Demokratskom partijom i agrarnom Strankom nacionalne kooperacije. Katayamina je vlada bila prva u skladu sa novim Ustavom Japana, a uživala je i blagoslov američkih okupacijskih vlasti na čelu sa generalom Douglasom MacArthurom. Iako je trajala relativno kratko, uspjela je donijeti niz dalekosežnih reformi, prije svega na polju radnih odnosa, porodičnog prava te uvela niz mjera koje će predstavljati temelj moderne socijalne države u Japanu. Usprkos toga, Katayamine reforme nisu išle dovoljno daleko za lijevo krilo njegove stranke na čelu sa Mosaburom Suzukijem, koji je kao predsjednik budžetskog odbora u Parlamentu u proljeće 1948. uspio ishoditi rušenje njegove vlade. Novu je vladu preuzeo vođa Demokratske stranke Hitoshi Ashida, ali se ona održala tek nekoliko mjeseci.
Threshold (Star Trek: Voyager)
Threshold je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 1996. godine. Radnja prikazuje kako Tom Paris pilotira šatlom kojem je ugrađen eksperimentalni warp pogon koji bi trebao razbiti Warp 10 barijeru i omogućiti Voyageru brzi povratak u Alfra kvadrant te kako taj eksperiment, iako naoko uspješan, kod njega izaziva potencijalno smrtonosne genetske mutacije.
Epizoda je 1996. godine osvojila Emmy za najbolju šminku u TV-seriji. Sa druge strane, fanovi su bili izuzetno nezadovoljni kvalitetom epizode, te se općenito smatra jednom od najgorih u seriji kao i cijeloj Star Trek franšizi. To je kasnije priznao i njen scenarist Brannon Braga.
Night Court
Night Court je bio američki televizijski sitcom koji se originalno emitirao na NBC-u od januara 1984. do maja 1992. Mjesto radnje je bila noćna smjena suda ma Manhattanu, kojim je predsjedao mladi, neortodoksni sudac Harry Stone (koga je tumačio Harry Anderson).
Night Court je stvorio humorist Reinhold Weege, poznat po ranijem radu na nagrađivanoj seriji Barney Miller 1970-ih i 1980-ih. Iako su mnogi očekivali da će Night Court biti slična serija, pogotovo špto se bavila čuvarima zakona u New Yorku, ispostavilo se da je Night Court daleko neozbiljnija i ležernija serija.
Serija je umjesto klasičnih zapleta vezanih za komedija situacije često skretala u slapstick i komediju apsurda, a u jednoj epizodi se tako kao branjenik pred sudom našao Will E. Coyote, lik kojota iz popularnog animiranog filma.
Kao i neki drugi sitcomi, i Night Court je bila specifična po tome što je glavni lik - sudac Harry Stone - bio u mnogo čemu zasjenjen sporednim likom (fenomen koji američki TV-historičari nazivaju Fonziejev sindrom). U slučaju Night Courta taj lik je bio Dan Fielding, seksom opsjednuti tužitelj. John Larroquette je četiri godine zaredom dobio Emmyja za tu ulogu, što se nikada prije ni poslije nije dogodilo u historiji te nagrade.
Među likovima u seriji je bila i porodica Wheelerovih (a gospodina Wheelera je tumačio Brent Spiner), koji su se predstavljali kao hickovi iz Zapadne Virginije, a u stvarnosti su bili ilegalni doseljenici iz Jugoslavije.
Usprkos toga, serija je bila dovoljno popularna da opstane na programu čak osam sezona. U to vrijeme je bila poznata po čestim promjenama glumačke ekipe, tako da su samo tri glumca opstala svih osam sezona. Neke od tih promjena su bile uzrokovane smrću glumaca - Selma Diamond je umrla od raka pluća, a Florence Hallop, angažirana kao njena zamjena je godinu dana kasnije umrla od raka dojke, što je izazvalo glasine o prokletstvu serije.
Caña Quemada, Tuzantla
Caña Quemada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Alain Cuny
Alain Cuny, pravim imenom René Xavier Marie (12. jul 1908 - 16. maj 1994) bio je francuski glumac. Slavnim je postao za vrijeme okupacije u Drugom svjetskom ratu zahvaljujući nastupu u fantastičnoj melodrami Les Visiteurs du soir, dok je mlađim generacijama poznatiji po ulozi Steinera u znamenitom Fellinijevom filmu La dolce vita. Najomiljenija uloga u njegovoj dugoj karijeri je bila general Leone u antiratnoj drami Ljudi protiv.
Octavia Spencer
Octavia Lenora Spencer, poznatija kao Octavia Spencer (, 25. svibnja 1970.) je američka filmska, kazališna i televizijska glumica. Najpoznatija je po ulozi Minny Jackson, otvorene i glasne sluškinje u filmu "Tajni život kućnih pomoćnica" iz 2011. godine za kojeg je osvojila Oscara u kategoriji najbolje sporedne glumice.
Preganziol, Treviso
Preganziol je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Octavia Spencer
Rani život
Spencer je rođena kao Octavia Lenora Spencer u gradiću Montgomery, u Alabami kao šesto od sedmero djece. Majka joj je radila kao sluškinja. Octavia je maturirala u srednjoj školi Jefferson Davis 1988. godine. Provela je dvije godine na koledžu Auburn Montgomery gdje je studirala glumu i dramu (1988.-1989.). Naposljetku je primila diplomu iz slobodne umjetnosti univerziteta Auburn.
Preganziol, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6674 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Octavia Spencer
Karijera
Octavia je debitirala na filmu kao medicinska sestra u filmu Joela Schumachera "Vrijeme ubijanja" prema knjizi Johna Grishama. Iako je prvotna ideja bila da radi na kastinzima, zamolila je Schumachera ako može pristupiti audiciji za malu ulogu. Od ostalih filmskih naslova u kojima se pojavila, izdvajaju se "Nikad se nisam poljubila", "Kuća debele mame", "Zločesti Djed Mraz", "Spiderman", "Trener Carter", "Osvoji ljubav" i "Lijepi ružni ljudi". Uz filmove, nastupala je i u televizijskim serijama kao što su "CSI", "Teorija velikog praska", "Čarobnjaci iz Ulice Waverly", "Newyorški plavci", "Pod kaznom do smrti", "Hitna služba", "Becker" i "Dharma i Greg". Najpoznatije televizijske uloge su joj one Serenity Johnson u "Halfway Home" i Constance Grady u dramediji "Ružna Betty".
Godine 2003. ostvarila je svoj kazališni debi u Los Angelesu, u drami "The Trials and Tribulations of a Trailer Trash Housewife". Godine 2008. pojavila se u filmu "Seven Pounds" gdje je utjelovila medicinsku sestru Kate. Za tu je ulogu dobila velike pohvale od strane kritike.
U kolovozu 2010., Spencer se pridružila Violi Davis, Emmi Stone i Bryce Dallas Howard u DreamWorksovoj produkciji filma "Tajni život kućnih pomoćnica". Igrala je ulogu snažne i spokojne sluškinje Minny Jackson. Zahvaljujući toj ulozi Octavia Spencer je osvojila Zlatni Globus u kategoriji najbolje sporedne glumice, te filmsku nagradu Oscar u istoj kategoriji.
Hagen Klajnert
Hagen Klajnert (rođen 15. juna 1941. godine u Festenbergu, Nemačka, sada Tvrdogora, Poljska) je profesor teorijske fizike na Slobodnom univerzitetu u Berlinu, Nemačka (od 1968. godine), počasni doktor nauka na Zapadnom univerzitetu u Temišvaru, kao i počasni doktor nauka na Kirgijsko-Ruskom Slovenskom univerzitetu u Biškeku. On je takođe počasni član Ruske istraživačke akademije. Za svoje doprinose fizici elementarnih čestica i čvrstog stanja, nagrađen je 2008. godine Maks Born nagradom i medaljom. Za svoj doprinos objavljen u memorijalnom zborniku radova posvećenom proslavi stote godišnice rođenja Lava Davidoviča Landaua, nagrađen je Majorana nagradom sa medaljom za 2008. godinu.
Klajnert je napisao više od 370 radova iz matematičke fizike i različitih oblasti fizike, uključujući fiziku elementarnih čestica, atomskog jezgra, čvrstog stanja, tečnih kristala, biomembrana, mikroemulzija, polimera, kao i iz teorije finansijskih tržišta. Napisao je nekoliko knjiga iz teorijske fizike. Njegova najznačajnija knjiga Integrali po trajektorijama u kvantnoj mehanici, statističkoj fizici, fizici polimera i finansijskim tržištima (Path Integrals in Quantum Mechanics, Statistics, Polymer Physics, and Financial Markets) ima pet izdanja od 1990. godine, od kojih poslednja tri izdanja sadrže poglavlja o primenama integrala po trajektorijama u finansijskim tržištima. Ova knjiga je dobila nekoliko veoma pozitivnih prikaza i pregleda u literaturi.
TYRO3
Tirozinski proteinsko kinazni receptor TYRO3 je enzim koji je kod ljudi kodiran TYRO3 genom.
Interakcije
TYRO3 formira interakcije sa PIK3R1 i GAS6.
Voladero, Santa María Chilchotla
Voladero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chilchotla.
Hagen Klajnert
Nakon osnovnih studija fizike na Univerzitetu u Hanoveru i Džordžija institutu za tehnologiju (Georgia Institute of Technology), nastavio je doktorske studije iz opšte teorije relativnosti kod Džordža Gamova, jednog od osnivača teorije velikog praska (Big Bang torije). Kao mladi profesor, Klajnert je 1972. godine bio u poseti Kalifornisjkom institutu za tehnologiju (California Institute of Technology - Caltech), gde je na njega ostavio snažan utisak čuveni američki fizičar Ričard Fajnman, sa kojim je odmah započeo plodnu saradnju. Klajnert je pronašao rešenje za problem vodonikovog atoma (računanje energetskih nivoa i stanja) u Fajnmanovom formalizmu integrala po trajektorijama. Ovaj uspeh je značajno proširio oblast primenljivosti Fajnmanovog formalizma. Kasnije, Klajnert je nastavio saradnju sa Fajnmanom i Fajnmanov poslednji naučni rad je objavljen zajedno sa Klajnertom. Ovaj rad je kasnije doveo do matematičkog metoda za pretvaranje divergentnih redova u fizičkim sistemima sa slabom interakcijom u konvergentne redove u sistemima sa jakom interakcijom. Ova varijaciona teorija perturbacije omogućava računanje kritičnih eksponenata sa najvećom tačnošću do sada, u skladu sa merenjima za fazne prelaze druge vrste kod superfluidnog helijuma u eksperimentima na veštačkim Zemljinim satelitima.
Voladero, Santa María Chilchotla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 185 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 727 m.
Hagen Klajnert
U okviru kvantne teorije polja i teorije kvarkova, objasnio je poreklo algebre Redže ostataka, koju su pretpostavili N. Kabibo, L. Horvic i Y. Neman (za više detalja, pogledati str. 232 u referenci ). Zajedno sa K. Makijem objasnio je strukturu ikosoedralne faze kvazikristala.
Za superprovodnike je 1982. godine predvideo tri-kritičnu tačku na faznom dijagramu između superprovodnika tipa I i tipa II, kada se red prelaza menja iz faznog prelaza drugog reda u fazni prelaz prvog reda. Ovo predviđanje je potvrđeno 2002. godine numeričkim, Monte Karlo simulacijama na računarima.
Ovu teoriju, zasnovanu na teoriji polja u prisustvu neuređenosti, Klajnert je razvio u svojim knjigama Gejdž teorije kondenzovanog stanja materije (Gauge Fields in Condensed Matter , videti ispod u spisku knjiga). U ovom pristupu, statističke osobine fluktuirajućih vorteksa ili linija defekta u kristalu se opisuju kao elementarna pobuđenja uz pomoć teorije polja, koristeći tehniku Fajnmanovih dijagrama. Teorija polja u prisustvu neuređenosti je dualna verzija teorije polja sa parametrom uređenja (poretka), koju je razvio Lav Davidovič Landau za fazne prelaze.
Njegove teorije kolektivnih kvantnih polja i hadronizacije kvark teorija predstavljaju prototipove za različita numerička istraživanja u teoriji kondenzovanog stanja materije, nuklearnoj fizici i fizici elementarnih čestica.
Klajnert je 1986. godine uveo pojam krutosti u teoriju struna, gde se uobičajeno razmatra samo pojam zategnutosti strune. Na ovaj način, on je značajno unapredio razumevanje i opis fizičkih osobina struna. Pošto je ruski fizičar A. Poljakov u isto vreme predložio slično uopštenje, ono se danas zove Poljakov-Klajnert struna.
Zajedno sa A. Červjakovim razvio je uopštenje teorije raspodela u odnosu na standardni pristup iz teorije linearnih prostora, koje uvodi na jedinstven način proizvod raspodela, odnosno strukturu semigrupa (dok su u standardnom matematičkom pristupu definisane samo linearne kombinacije). Ovo uopštenje je inspirisano fizičkim zahtevima iz teorije integrala po trajektorijama, koji moraju da budu invarijantni u odnosu na koordinatne transformacije. Ova osobina je neophodna za ekvivalnciju Fajnmanovog formalizma integrala po trajektorijama i Šredingerove kvantne teorije.
Kao alternativu teoriji struna, Klajnert je iskoristio kompletnu analogiju između neeuklidske geometrije i geometrije kristala sa nečistoćama da konstruiše model univerzuma pod nazivom Svetski kristal (en:World Crystal) ili Plank-Klajnert kristal koji, na rastojanjima bliskim Plankovoj skali, daje drugačiju fiziku nego teorija struna. U ovom modelu, materija stvara pobuđenja (nečistoće, defekte) u prostor-vremenu koji generišu zakrivljenost i sve druge posledice opšte teorije relativnosti. Ova teorija je inspirisala italijansku umetnicu Lauru Pesče da napravi staklenu skulpturu pod nazivom Svetski kristal (videti takođe dole levo na ovoj stranici).
Klajnert je ugledni član međunarodnog doktorskog programa iz relativističke astrofizike (IRAP ), koji predstavlja deo međunardone mreže astrofizičkih institucija ICRANet. Takođe je bio uključen u projekat Evropske naučne fondacije pod nazivom Kosmologija u laboratoriji.
Klajnertov 60. rođendan proslavljen je zbornikom radova i naučnim skupom sa 65 predavanja brojnih međunarodnih saradnika (kao što su npr. Y. Neman, R. Džakiv, H. Frič, R. Rufini, S. Devit, L. Kaufman, Dž. Devris, K. Maki,...).
Collinsville, Virginia
Kolinsvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.335, što je 442 (-5,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hitoshi Ashida
Hitoshi Ashida (芦田 均) bio je japanski političar koji je 1948. nakratko služio kao premijer Japana.
Kambodžanski genocid
Kambodžanski genocid (kmerski: របបប្រល័យពូជសាសន៍) je bio autogenocid nad stanovništvom tadašnje Demokratske Kampućije (danas Kambodža) što su ga od 1975. do 1979. godine sustavno provodili Crveni Kmeri, koji su imali apsoultnu vlast u državi. Precizan broj žrtava genocida nije utvrđen, ali se pretpostavlja da je ubijeno između 1,500,000 i 3,000,000 ljudi, odnosno četvrtina tadašnje populacije zemlje.
Zanklijska poplava
Zanklijska poplava je teorija prema kojoj se prije 5,33 milijuna godina odigrala velika poplava koja je ponovno napunila Sredozemno more. Ova poplava je prekinula mesinsku krizu saliniteta nastalu usred velikog isušivanja Sredozemnog mora - koje je do tada bilo odvojeno od Atlantika zbog zatvaranja gibraltarskog tjesnaca - čime je započelo geološko razdoblje Zanklij. Pojam se skovala Maria Bianca Cita 1972. tokom projekta bušenja dubokih mora kada je napisala znanstveni rad koji istražuje prijelaz između Mesina i Zanklija u Sredozemlju.
Kambodžanski genocid
Crveni Kmeri su željeli Kambodžu pretvoriti u socijalističko agrarno društvo, što je bila ideološka osnova za provođenje genocida. Kako bi realizirali svoj cilj, Crveni Kmeri su odmah po dolasku na vlast 1975. godine započeli s evakuacijom gradova i prisilnom deportacijom stanovnika u ruralna područja. Tamo je narod bio izložen teškom, prisilnom radu, fizičkom maltretiranju, a ubrzo i suočen s glađu, koja je bila posljedica promašene gospodarske politike. Ostatak žrtava režima bio je izložen sustavnom progonu od strane sigurnosne službe, Santebala, te je bio mučen i ubijan u sklopu brojnih sigurnosnih zatvora diljem zemlje ili, pak, na zloglasnim poljima smrti. Vijetnamska invazija zemlje dokinula je provođenje genocida u siječnju 1979. godine.
Return to Grace
Return to Grace je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazana 5. februara 1996. godine. Radnja prikazuje kako major Kira odlazi na obavještajnu konferenciju sa Cardassijancima u teretnom brodu kojim zapovijeda sada osramoćeni i degradirani Gul Dukat, te kako tom prilikom postanu svjedoci klingonskog prepada koji Dukat odluči zaustaviti u nastojanju da herojskim činom vrati svoj nekadašnji položaj u cardassijanskoj vojsci i vladi.
Zanklijska poplava
Prema ovoj teoriji, voda iz Atlanskog oceana je ponovno napunila kontinentalno more preko gibraltskog tjesnaca. Mediteranski bazen je time poplavljen u razdoblju koje je trajalo između nekoliko mjeseci do dvije godine (e.g. Roveri et al., 2008). Razine more u bazenu su možda rasle i po 10 metara dnevno (npr. Garcia-Castellanos et al., 2009). Na temelju erozija sačuvanih do danas ispod sloja Pliocena, ovi autori procjenjuju da je voda tekla u tu regiju brzinom i do 108 m3/s, što je oko 1000 puta više od današnje Amazone. Studije ukazuju da je more iz Atlantika teklo na razmjerno postepen način, te da nije tvorilo iznenadan vodopad.
U popularnoj kulturi
Nagrađena nagradom Hugo, priča Vrijeme, koju je napisao Randall Munroe kao dio webstripa xkcd, je smještena u hipotetsku budućnost u kojoj se ponavlja Zanklijska poplava. U priči, dvoje ljudi živi na isušenom mediteranskom bazenu primjeti iznenadan porast mora.
Kambodžanski genocid
Iako je inicijalna reakcija kambodžanskih vlasti bila nepostojana, godine 2001. dolazi do utemeljenja Kambodžanskog tribunala s ciljem suđenja preživjelim vođama Crvenih Kmera. Procesi su započeli 2009. godine te su još u tijeku. Nuon Chea, Khieu Samphan i Kang Kek Iew su osuđeni na doživotni zatvor zbog zločina počinjenih za vrijeme Demokratske Kampućije.
Ideološka osnova
Ideologija je imala izrazito veliku ulogu u pokretanju i provođenju genocida. Pol Pot i Crveni Kmeri su željeli vratiti Kambodžu u period njezine "mitske povijesti" moćnog Kmerskog Carstva, dokidajući pritom bili kakav strani, a posebice zapadni utjecaj i pretvarajući zemlju u agrarno društvo. Pokušaji provođenja ovih ideja bili su ključni faktori u genocidu koji će uslijediti odmah nakon preuzimanja vlasti 1975. godine. Jedan od vođa Crvenih Kmera je čak, povodom ovog pitanja, izjavio kako je svrha masovnih ubijanja "purifikacija društva".
Zanklijska poplava
U popularnoj kulturi
Julian May je napisao SF književni serijal Saga of Pliocene Exile kada nekoliko ljudi iz budućnosti putuje natrag u prošlost u vrijeme Pliocena te nailaze na ovu poplavu pošto se bazen opet puni.
Kambodžanski genocid
Ideološka osnova
Historičar Ben Kiernan je Kambodžanski genocid usporedio s onim armenskim u Osmanskom Carstvu te s Holokaustom iz doba nacističke Njemačke. Iako je svaki od njih bio jedinstven, imali su neke zajedničke odlike. Rasizam je bio važan faktor u sva tri genocida; sva tri režima su napadala etničke manjine te su silom pokušali okupirati teritorij što su ga smatrali svojim historijskim pravom (Kmersko Carstvo, Turkestan i Lebensraum), idealizirajući pritom svoje etničko porijeklo i historiju svoje nacije.
Žrtve
Britanski sociolog Martin Shaw nazvao je kambodžanski genocid "najčišćim genocidom iz perioda Hladnog rata", ilustrirajući tako činjenicu da su Crveni Kmeri željeli u potpunosti purificirati društvo po rasnim, društvenim i političkim linijama, što je za posljedicu trebalo imati stvaranje homogenog i poslušnog društva. Progoni su bili usmjereni protiv praktički svih društvenih slojeva i skupina, što je dovelo do toga da su mnogi novinari i historičari, poput Williama Branigina, Pol Pota nazvali "genocidnim tiraninom".
Režimske žrtve mogu se grupirati u tri velike skupine, svaka od kojih je bila meta iz zasebnih razloga, a čija je eliminacija ili, barem, "purifikacija" bila nužan cilj u stvaranju novog društva. Skupine su:
Međunarodne reakcije
Iako su političke strukture bile svjesne zločina što se događaju u Kambodži, svjetska javnost je do 1977. godine mahom bila u neznanju po pitanju događanja u toj izoliranoj, komunističkoj zemlji. Te je godine francuski svećenik François Ponchaud, koji je živio u Kambodži, a kasnije u Tajlandu, u svojoj knjizi Cambodge, année zéro upoznao javnost s grozorama režima Crvenih Kmera; engleski prijevod objavljen je 1978. godine, čime je knjiga dodatno proširila čitateljsku publiku. Ponchaud je bio prvi autor koji je javno i direktno progovorio o zločinima Pol Potovog režima, navodeći kako je genocid, "iznad svega, bio provođenje u djelo specifične vizije jednog čovjeka [sic]: Osoba koju je iskvario korumpirani režim ne može biti reformirana, ona mora biti fizički uklonjena iz bratstva čistih". Iste godine, John Barron i Anthony Paul su izdali knjigu Murder of a Gentle Land: The Untold Story of a Communist Genocide in Cambodia, koja je bila zbirka svjedočanstava izbjeglica iz Kampućije; skraćena verzija knjige je bila naširoko čitana.
Što se tiče službenih reakcija vlada i država, one su mahom izostajale. Kampućija je održavala ograničene vanjskopolitičke odnose i imala je diplomatske veze s tek nekoliko, i to mahom ideološki bliskih, zemalja. Što se Zapadnih zemalja tiče, mali broj istih je reagirao u trenutku dok se genocid provodio i većina međunarodnih reakcija uslijedila je u kasnijem periodu, kada je došlo do retroaktivne osude.
Suđenja za ratne zločine
Dana 15. srpnja 1979. godine, nedugo nakon pada Demokratske Kampućije i uspostave novog režima, vlasti u Phnom Penhu su izglasale zakon koji je omogućavao pokretanje postupka protiv Pol Pota i Ieng Saryja za zločin genocida. Optuženici su dobili američkog branitelja, Hopea Stevensa, te im je suđeno in absentia; sud ih je osudio na smrt zbog njihove uloge u genocidu. Kazna, ipak, nikada nije izvršena.
Kang Kek Iew je bio prva osoba optužena pred Kambodžanskim tribunalom, a ubrzo su pred isti izvedeni i preostali čelnici pokreta. Kang Kek Iew, Khieu Samphan i Nuon Chea su osuđeni na doživotni zatvor zbog zločina protiv čovječnosti; bračni par Ieng je preminuo prije donošenja presude tako da su postupci protiv njih obustavljeni. Postupci za genocid još uvijek su u tijeku.
Poricanje
Dana 15. travnja 1998. godine, nekoliko mjeseci prije svoje smrti, Pol Pot je dao intervju Nateu Thayeru, tokom kojega je izjavio kako ima čistu savjest i kako se ne smatra odgovornim za genocid. Nadalje je ustvrdio kako je on "došao provesti borbu, a ne ubijati ljude". Prema Alexu Alvarezu, Pol Pot je sebe želio prikazati neshvaćenog i nepravedno demoniziranog pojedinca. Tokom narednih godina, ideja o poricanju genocida u Kambodži dobivala je sve više pristaša, čak i među zapadnim intelektualcima. I dok je malotko negirao sama ubijanja, mnogi naučnici su tvrdili kako se radi o pretjerivanjima i propagandi, navodeći za primjer drastično kontradiktorne i međusobno kontrastne dokaze koji postoje.
Godine 2013. godine, kambodžanski premijer Hun Sen je donio zakon kojim se zabranjuje proicanje kambodžanskog genocida i povezanih zločina iz doba Demokratske Kampućije. Izglasavanju zakona usprotivio se opozicijski vođa, Kem Sokha, koji je tvrdio da su izlošci u Tuol Slengu lažni i da su fabricirani od strane vijetnamskih okupatora 1979. godine.