cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ferdinand II Štajerski
Kralj Češke (Bohemije)
Ferdinandov tvrdi katolicizam dovodi do narušavanja verskih sloboda onih, koji nisu katolici. Nije poštovao ni verske slobode, koje je potpisao car Rudolf II, po kojima su garantovane slobode veroispovesti plemstvu i stanovnicima gradova. Osim toga bio je i apsolutista i narušavao je sekularna prava. Pošto je unutar kraljevstva i među plemstvom bilo jako mnogo protestanata novi kralj je postao jako nepopularan i usledila je pobuna protiv njega.
Car Svetog rimskog carstva i uspeh u ratu protiv protestanata
Car Matthias je umro u Beču marta 1619. Ferdinand II postaje naslednik po ranijem dogovoru. Protiv protestantske pobune Ferdinand dobija podršku katoličkog saveza kome su se pridružili vladari Poljske, Španije i Bavarske. Katoličke snage pobeđuju protestante 8. novembra 1620. u bici kod Bile Hore. Fridrih V Palatinski je predvodio protestante, a posle bitke beži u Holandiju.
Vođa katoličkog saveza vojvoda Maksimilijan I Bavarski konfiskuje Fridrihove posede, a Ferdinand II ponovo postaje kralj Češke (Bohemije). Ojačava se katolička crkva u Češkoj, smanjuju se prava češke skupštine, a protestanti u Češkoj i Austriji se nasilno prevode u katolicizam. Mnogi protestanti su tada proterani iz Češke.
Albreht fon Valenštajn je zahtevao da on upravlja i poseduje vojni fond, koji će biti samo njegov. Osim toga zahteva da slobodno raspolaže ratnim plenom i novcem dobijenim ucenama. Ratni plen postaje time najvažniji način financiranja vojske.
Najpre je regrutovao 30.000 vojnika (kasnije će komandovati i sa 100.000). Carska armija uz pomoć vojske katoličkog saveza pobeđuje protestante u Šleskoj, Anhaltu i Danskoj.
Restitucijski edikt dovodi do intervencije Šveđana
Nakon velikih pobeda protiv katolika, Ferdinand izdaje 1629. Restitucijski edikt, po kome su se katoličkoj crkvi morala vratiti velika područja crkvene zemlje, koja su joj oduzeli protestanti od 1552. Taj prokatolički potez potez razljutio je švedskog kralja Gustava Adolfa, koji ulazi u rat protiv Ferdinanda.
Albreht Valenštajn je ostvario velike vojne uspehe, ali Ferdinandovi savetnici su u njemu videli političku opasnost, jer je narasla njegova moć, finansije, posedi i vojska. Ferdinand otpušta Alberta Valenštajna 1630. Sad je ostao bez komandanta, pa se ponovo morao oslanjati na katolički savez. Katolički savez pod vodstvom Johana Cerklasa Tilija nije uspevao da se odupre švedskoj vojsci Gustava Adolfa. Švedska vojska je napredovala, Bohemija je bila ponovo pod protestantskom vojskoma. Komandant katoličkog saveza von Tili bio je ubijen 1632, pa je Ferdinad bio prinuđen da ponovo traži pomoć od Valenštajna.
Tokom 1633. nije bilo odlučnih napredovanja, a Valenštajn je pregovarao sa neprijateljem, smatrajući da će vojska biti lojalna njemu, a ne caru Ferdinandu. Početkom 1634. Albreht fon Valenštajn je optužen za izdaju i ubijen je, verovatno po Ferdinandovom nagovoru.
Francuska ulazi u rat
Iako su ostali bez fon Valenštajna carske snage zauzimaju Regensburg i pobeđuju u bici za Nerdlingen. Snaga švedske vojske je oslabila, pa Francuska ulazi u rat na strani protestanata zbog straha od dominacije Habsburga u Evropi. Francuska je bila katolička zemlja, ali bojala se Nemačke i Španije, tako da je kardinal Rišelje uverio kralja Luja XIII da se udruži sa Holanđanima i Šveđanima.
Francuzi nisu bili zadovoljni uvetima praškog mira iz 1635. Iako je potpisan taj sporazum još uvek nije došao mir. Ferdinand II je umro 1637, a rat se nastavio i posle njega.
Lucije Ver
Lucije Cejonije Komod Ver Jermenijak (rođen 15. decembra 130. godine, umro 169. godine - 169) poznat je kao Lucije Ver. Bio je rimski car sa Markom Aurelijem od 161. godine, pa do svoje smrti.
Karijera Lucija Vera je počela 153. godine, kada je postao kvestor, a iduće godine je bio konzul. 161. zajedno sa Markom Aurelijem ponovo je postao konzul. Antonin Pije je umro 7. marta 161. godine i nasledio ga je Marko Aurelije. Lucije Ver je postao savladar, što se prvi put dogodilo u istoriji Rimskog carstva. Zvanično su oba cara imala jednaku vlast, ali je Marko Aurelije u stvarnosti imao veću vlast. Lucije Ver je vršio kontrolu nad vojskama. Marko Aurelije je dao Veru svoju kćer Luciju za ženu. Zajedno su imali troje dece.
thumb|300px|right|Novac iskovan u čast pobede Lucija Vera protiv [[Vologez IV|Vologeza IV, jermenskog kralja.]]
Između 162. i 166. godine Lucije Ver je bio na Istoku, komandujući u ratu protiv Parćana. U ovom ratu bila je uništena Seleukija na Tigru, a palata parćanskih kraljeva u Ktesifonu je bila spaljena 164. godine. Rimske legije su prodrle sve do Medije te godine. Vologez IV parćanski kralj je morao da prepusti zapadnu Mesopotamiju Rimljanima. Lucije Ver je bio odličan komandant. Prilikom povratka u Rim, Lucije Ver je dobio pravo na trijumf, kao i nadimak "Jermenski".
Sledeće dve godine je proveo u Rimu. Živeo je prepuštajući se raznim uživanjima, raznim svetkovinama. Naročito se okrenuo igrama u cirku. Marko Aurelije nije odobravao ovakvo ponašanje, ali Lucije Ver je i dalje efikasno obavljao svoje dužnosti.
U proleće 166. godine došlo je do rata na Dunavu sa Alemanima i Markomanima. Rat je trajao sve do 180. godine, ali Lucije Ver nije doživeo njegov kraj. 169. godine, kada su se Lucije Ver i Marko Aurelije vratili sa bojišta, kod Vera su se pojavili simptomi trovanja hranom. Umro je posle nekoliko dana. Ipak, možda je uzrok njegove smrti kuga.
Marko Aurelije je ožalio svog adoptivnog brata, bez obzira što se nije uvek sa njim dobro slagao. Posle sahrane, senat je proglasio Lucija Vera za boga.
GPR161
__NOTC__ GPR161, G protein-spregnuti receptor 161, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR161 genom.
Dodatna literatura
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Condamine-Châtelard
Kondamen Šatelar je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi koja pripada prefekturi Barselonet.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 166 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 2 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 56,08 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1305 metara (maksimalnoj 3.047 m, a minimalnoj 1.239 m).
Odubon
Odubon se može odnositi na
Marija Borić
Marija Borić (Zagreb, 1980.) je hrvatska je kazališna, televizijska i filmska glumica.
Morland, Kansas
Morland je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 154, što je 10 (-6,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Jadranko Prlić
Jadranko Prlić (Đakovo, 10. lipnja 1959.), bosanskohercegovački političar hrvatskog porijekla, potpredsjednik Izvršnog vijeća SR Bosne i Hercegovine od 1989. do 1991, prvi predsjednik Vlade nepriznate Hrvatske Republike Herceg-Bosne od 1993. do 1996, potpredsjednik vlade i ministar obrane Republike Bosne i Hercegovine, zamjenik predsjednika vlade i ministar obrane Federacije Bosne i Hercegovine od lipnja 1994. do siječnja 1996. i ministar vanjskih poslova Bosne i Hercegovine od siječnja 1996. do veljače 2001. Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju (MKSJ) osudio ga je 29. 5. 2013. na 25 godina zatvora zbog ratnih zločina nad bošnjačkih stanovništvom i zločina protiv čovječnosti tijekom Bošnjačko-hrvatskog sukoba.
Životopis
Jadranko Prlić rođen je 10. 6. 1959. u Đakovu, u NR Hrvatskoj, FNR Jugoslavija. Diplomirao je na Ekonomskom fakultetu u Mostaru, a magistrirao i doktorirao na Ekonomskom fakultetu u Sarajevu.
Bio je redovni profesor na sveučilištu u Mostaru (Ekonomski fakultet i Pravni fakultet). Neko vrijeme bio je na funkciji predsjednika Izvršnog odbora općine Mostar. Godine 1989. postao je potpredsjednik Izvršnog vijeća SR BiH, a krajem 1990. vršilac dužnosti predsjednika Izvršnog vijeća. Dana 15. 5. 1992. Mate Boban ga je imenovao za načelnika financijskog odjela HVO-a, a 14. 8. 1992. za predsjednika HVO-a, vrhovnog izvršnog, upravnog i obrambenog organa Herceg-Bosne (HRHB).
Suđenje u Haagu
Prvostupanjskom presudom 29. svibnja 2013. Prlić je dobio najveću kaznu među svim optuženicima. Osuđen je na 25 godina zatvora nakon što je proglašen krivim po većini točaka optužnice.
Prema mišljenju suda Jadranko Prlić je imao velike ovlasti u koordinaciji i vođenju HVO-a i Vlade. Imao je ovlasti u vezi sa zatočeničkim centrima i igrao je ključnu ulogu u odnosima HVO-a, Herceg Bosne i Hrvatske. Sud je dodao kako je Prlić "svjesno zatvarao oči" pred etničkim čišćenjem koje se događalo u Mostaru. "Vijeće smatra da je jedini razumno moguć zaključak taj da je Prlić omogućio da se čine zločini protiv Muslimana. Podržavao je i politiku protjerivanja zatočenih Muslimana i njihovih obitelji preko Hrvatske u treće zemlje", kazao je sudac. "Prlić je imao namjeru da Muslimane iseli s teritorija Herceg Bosne kako bi tamo naselio Hrvate iz Srednje Bosne. Jadranko Prlić znatno je doprinjeo udruženom zločinačkom pothvatu", kazao je sudac koji se kao predsjedavajući nije složio s tim zločinom.
Čikaso
Čikaso se može odnositi na
TF
Termin TF ima više značenja.
Hardin
Hardin se može odnositi na
Sero Gordo
Sero Gordo se može odnositi na
Apsolutna monarhija
U današnjem svijetu kod apsolutnih monarhija razlikujemo tzv. prave apsolutne monarhije koje nemaju ustav i ustavne monarhije s apsolutističkim ovlastima vladara.
131
Godina 131. (CXXXI) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Lenata i Rufina (ili, rjeđe, godina 884. Ab urbe condita). Oznaka 131. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
GPR162
__NOTC__ GPR162, G protein-spregnuti receptor 162, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR162 genom.
Dodatna literatura
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
290. pne.
Godina '''290. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Rufina i Dentata (ili, rjeđe, godina 464. Ab urbe condita). Oznaka 290. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
mini|Satelitska snimka mjesta na kome je bio grad Berenika
Geniusz sceny
Geniusz sceny je poljski crno-bijeli igrano-dokumentarni film snimljen 1938. u režiji Romualda Gantkowskog. Posvećen je životu znamenitog kazališnog glumca Ludwika Solskog te sadrži scene u kojima on ponavlja neke od svojih najboljih uloga. Premijerno je prikazan na venecijanskog Mostri gdje su i Solski i scenarist Adam Grzymała-Siedlecki dobili priznanje. U redovnu distribuciju je pušten sljedeće godine.
Fredericksburg, Lebanon County, Pennsylvania
Frederiksburg je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.357, što je 370 (37,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Basra
Povijest
Basra je osnovana 636. godine, ubrzo nakon arapskog osvajanja Mezopotamije. Osnovao ju je kalif Omar na mjestu starog perzijskog naselja. Grad je značajno vojno uporište na strateški važnom položaju za borbu Arapa protiv Sasanida. Nakon arapskog osvajanja Perzije slabi vojno značenje grada, a jača trgovačko jer se nalazi na povoljnom položaju za izgradnju luke. Značenje posebno raste u 8. st. nakon što Bagdad postaje glavni grad Bagdadskog Kalifata, a Basra postaje luka za pretovar tereta između morskih brodova i riječnih brodova za plovidbu Tigrisom do Bagdada. S obzirom na značenje Bagdada kao glavnog grada Basra postaje najvažnija arapska luka i trgovački centar.
Značenje Basre opada nakon napada Mongola i uništenja Bagdadskog Kalifata u 13. st. Nakon toga se izmjenjuje vlast raznih dinastija Mongola i Turaka. U 16. st. potpada pod vlast Osmanskog Carstva i predstavlja turski izlaz na Perzijski zaljev. Mezopotamija je ostala turska do 1. svj. rata kad potpada pod britanski mandat. Basra se pod britanskom upravom modernizira i ponovo postaje značajna luka. Posebno značenje dobiva nakon nastanka nezavisnog Iraka 1932. godine. 1964. je osnovano sveučilište.
Grad je pretrpio značajne štete u Iračko-iranskom ratu 1980-1988. tokom kojeg je broj stanovnika opao s 1,5 milijuna na 400.000. Prostor rijeke Shatt al-Arab oko Basre je bio glavni povod rata i prostor najvećih borbi. Tokom Zaljevskog rata 1990-1991. je Basra bila glavna baza iračkih snaga za napad na Kuvajt. U kasnijem razdoblju je došlo do pobune Šijita koju je iračka vojska brutalno ugušila. Basra je bila prvi veći irački grad koji su koalicijske snage pod vodstvom SAD-a zauzele tokom Rata u Iraku 2003. kojim je srušen Sadam Husein. Nakon toga je Basra došla pod okupaciju britanskih snaga i dolazi do brojnih borbi između Britanaca i iračkih pobunjenika. Krajem 2007. su se britanske snage povukle i Basra je postala prvi veći irački grad koji je potpuno vraćen pod iračku upravu.
Geografija
Basra se nalazi na jugu Iraka. Smještena je na rijeci Šat al-Arab, 55 km od obale Perzijskog zaljeva. Nedaleko je Iranska i Kuvajtska granica. Prostor oko grada je pustinjski, ali uz Shatt al-Arab postoje močvare. Klima je pustinjska s malo padalina.
Harison
Harison se može odnositi na
Colombiers (Primorski Šarant)
Kolombjer je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Sent.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 254 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 35 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,14 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 11 metar (maksimalnoj 57 m, a minimalnoj 6 m).
Pretorski ukaz
Pretorski ukaz (Edictum praetoris) je u drevnom Rimu, odnosno u rimskom pravu označavala deklaraciju kojom bi pretor na početku svog jednogodišnjeg mandata objavljivao osnovna načela pravne prakse, odnosno primjenjivanja rimskih zakona. On je u većini slučajeva predstavljao običnu formalnost, s obzirom da su pretori često bili političari bez nekog značajnijeg pravnog obrazovanja i pravničkog iskustva; u pravilu bi njihovi ukazi predstavljali tek potvrdu ukaza svog prethodnika. U nekim slučajevima bi se pretori prije objavljivanja ukaza konzultirali sa vodećim rimskim pravnicima, odnosno pružali su prilike za uvođenje određenih inovacija. Tako je dokument s vremenom dobivao sve veći sadržaj, odnosno značaj kao izvor prava, a njegovi komentari kao važan izvor rimske jurisprudencije.
Istočnorimska vojska
Bizantska vojska je naziv za kopnene oružane formacije Istočnog Rimskog ili Bizantskog Carstva koje su okvirno djelovale od 4. vijeka (kada je Carstvo, pod tradicionalnim tumačenjima nastalo) do pada Carigrada 1453. godine. U užem smislu se pod time podrazumijevaju oružane snage Carstva od sredine 7. vijeka kada se ono transformiralo zbog gubitka većine teritorija u muslimanskim osvajanjima te uvelo vojno ustrojstvo temeljeno na tzv. temama, a bizantska vojska u mnogo čemu sličnost s rimskom vojskom od koje je bila nastala.
Bizantska vojska ustanovljena u 7. vijeku se postepeno transformirala u jednu od najjačih i najefikasnijih vojnih aparata u Euraziji za vrijeme srednjeg vijeka, a, posebno pod vladavinom vojničkih careva u 9. i 10. vijeku dobila mogućnost da se ravnopravno nosi sa svim neprijateljima Bizanta na istoku i zapadu. Ekonomska kriza, kao i postepena feudalizacija Carstva, značajno je oslabila bizantsku vojsku i dovela do katastrofe u Četvrtom križarskom ratu, odnosno pada Carigrada. Nikejsko Carstvo je, pak, uspjelo djelomično obnoviti staru bizantsku vojnu organizaciju i sa njom povratiti Carigrad, ali su u 14. vijeku građanski ratovi i uspon Osmanskog Carstva doveli do svođenja Bizanta na male enklave koje su umjesto bizantske branile najamničke vojske.
Procjene broja ljudstva
Točna veličina i sastav bizantske vojske, odnosno njenih jedinica je predmet duge i široke rasprave, s obzirom na oskudne i često proturječne primarne izvore. Sljedeća tablica daje približne procjene, koje isključuju veslače, odnosno pripadnike bizantske mornarice.
Sinajska arhiepiskopija
Istorija
O drevnosti Sinajske arhiepikopije govore materijalni Halkidonskog sabora gdje se u „činu mitropolije i arhiepiskopije apostolskog prestola Svetog Grada“ na 24. mjestu spominje arhiepiskopija „Sinajske gore“. Peti vaseljenski sabor je ubrojao Sinajsku arhiepiskopiju u rang autokefalnih crkava, zbog privilegija koje je dao imperator Justinijan manastiru Svete Katarine. Godine 681, kada je episkop faranski bio lišen katedre zbog jeresi monotelitizma, episkopska katedra je bila prenesena u manastir Svete Katarine i njen iguman je postao episkop Farana, a kasnije pod njegovu jurisdikciju je prešla i eparhija Rajto (Raifa). Početkom 8. vijeka, svi hrišćani Sinajskog poluostrva su se nalazili pod jurisdikcijom sinajskog arhiepiskopa.
Rukopoloženje sinajskog arhiepiskopa od 7. vijeka vrši jerusalimski patrijarh, čije se ime uvijek prvo spominje na bogosluženjima. Manastir Svete Katarine je potpao pod njegovu jurisdikciju 640. godine nakon osvajanja Egipta od strane muslimana što je dovelo do poteškoća u međusobnim odnosima sa Carigradskom patrijaršijom. Zvanično je autonomija od Carigradske patrijaršije bila dobijena tek 1575, a potvrđena 1782. godine.
Ustrojstvo
Danas, na čelu Sinajske arhiepiskopije se nalazi visokopreosvećeni Damjan (Samartzis) sa titulom „arhiepiskop sinajski, faranski i raifski“. On je istovremeno i iguman manastira Svete Katarine.
Sinajska crkva se sastoji iz manastira Svete Katarine na Sinaju i mnogih podvorja. Tri podvorja se nalaze u Egiptu, a 14 je van njega: 9 u Grčkoj, 3 na Kipru, 1 u Libanu i 1 u Turskoj (Istanbul). Najveće podvorje je podvorje „Džuvani“ na Kipru, iz kojeg su poticali mnogi sinajski arhiepiskopi. U 19. i početkom 20. vijeka postojala su takođe podvorja u Besarabiji i Ruskoj Imperiji — u Kijevu i Tbilisiju.
Sinajska arhiepiskopija ima ukupno 900 članova (podaci iz 1986).
Hauard
Hauard se može odnositi na
Wautoma, Wisconsin
je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.218, što je 220 (11,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Aucey-la-Plaine
Ose le Plen je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Avranš.
Ryūkyū
Ryukyu obuhvaća dva otočja: Okinawu i otočje Sakishimu.
Pruža se oko 650 km između Taiwana i Japana, dijeli Istočno kinesko more od Filipinskog mora. Upravno pripadaju dvjema prefekturama: Kagoshimi i Okinawi.
Najveći otok je Okinawa.
Farneto, Latina
Farneto je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Craveggia, Verbano-Cusio-Ossola
Craveggia je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Farneto, Latina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 620 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Craveggia, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 484 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 898 m.
GPR171
__NOTC__ GPR171, G protein-spregnuti receptor 171, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR171 genom.
Dodatna literatura
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Ksantofil
Ksantofili su žuti pigmenti iz karotenoidne grupe koji su široko rasprostanjeni u prirodi. Oni su između ostalog prisutni u žumancentu, algama, i laticama žutih cvetova. Ksantofili obuhvataju lutein, zeaksantin, neoksantin, violaksantin, i α- i β-kriptoksantin, od kojij je lutein primarno zastupljen u hrani.
Transferin
Transferin (siderofilin) je transportni protein gvožđa u plazmi. Kod ljudi je kodiran TF genom. Transportuje ga od mjesta apsorpcije i mesta razgradnje do mesta eritropoeze (koštana srž). Normalno je oko 30 % transferina zasićeno gvožđem.
Transferin ima relativnu molekulsku masu 77 000. Sintetiše se najviše u jetri, manjim delom retikuloendotelnom sistemu i endokrinim žlezdama (testisi, ovariji). Poluživot mu je 7,5 dana, a mesto katabolizma je nepoznato. Osim katjona gvožđa transferin vezuje i katjone bakra, cinka, kobalta i kalcijuma. Fiziološki značaj ima jedino vezanje gvožđa i bakra. Određivanje sadržaja transferina bitno je za diferencijalnu dijagnozu anemija i za praćenja efekta terapija pri lečenju anemija.
Bonifacijski prolaz
Bonifacijski prolaz (francuski: Bouches de Bonifacio, talijanski: Bocche di Bonifacio) je morski tjesnac koji razdvaja Korziku od Sardinije. Ime je dobio po gradu Bonifaciju koji leži na krajnjem jugu Korzike.
Geografija
Bonifacijski prolaz povezuje Tirensko sa Sredozemnim morem. Prosječno je širok od 15 do 20 km, s najvećom dubinom od 100 metara, a na najužem dijelu ima 11 km. Na krajnjem istoku tjesnaca leže talijanski Maddalenski arhipelag i francuski otoci Cavallo i Lavezzi. Ova zona je proglašena internacionalnim parkom prirode.
Historija
Tjesnac je poznat je kod moreplovaca kao vrlo opasan za plovidbu, zbog brojnih grebena i vrlo jakih struja. U njemu se dogodio brodolom francuske fregate Sémillante koja se nasukala na grebenima kod otoka Lavezzija. Nakon havarije jednog trgovačkog broda 1993. zabranjen je prolaz svim brodovima koji prenose opasan teret.
Hambolt
Hambolt se može odnositi na
Salvije Julijan
Salvije Julijan ( lat. Salvius Iulianus ) je bio poznati rimski pravnik poreklom iz Afrike. Za vreme careva Hadrijana i Marka Aurelija obavljao je visoke državne funkcije među kojima su bile i funkcije člana vladarevog saveta ( consionsilium principis), prokonzula Afrike, konzula, i pretora.
Mils
Mils se može odnositi na
St. Louisville, Ohio
Sent Luisvil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 373, što je 27 (7,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Nacionalni park Shiretoko
mini|lijevo| Položaj poluotoka Shiretoko u Japanu Poluotok Shiretoko (japanski: 知床半島, Shiretoko-hantō) je najistočniji poluotok na sjevernom glavnom japanskom otoku, Hokaidu. Poluotok je okružen Ohotskim morem i odvojen je od ruskog otoka Kunašira uskim tjesnacem Nemuro, a upravno je uzdužno podijeljen između gradova-općina Rausu (pod-pokrajina Nemuro) i Shari (pod-pokrajina Okhotsk).
Ime mu dolazi od ainu izraza sir etok, što znači "kraj svijeta" ili "mjesto gdje zemlja odlazi".
Poluotok je dug oko 70 km, a u svojoj osnovi, gdje je najširi, ima širinu od 25 km; te ima površinu od oko 1.230 km². Niz poluotok se pruža nekoliko vulkana, kao što su planina Shiretoko, Unabetsu i Iō, koji pripadaju vulkanskom gorju Chishima, i zbog njihovih djelovanja nastalo je nekoliko termalnih izvora (onsen). Najslavniji je termalni slap Kamuiwakka (カムイワッカの滝, Kamuiwakka-no-taki), što znači "Voda bogova" na ainu. Šume su uglavnom mješavina umjerenih i podalpskih šuma, a glavne vrste su: sahalinska jela (Abies sachalinensis), Ermanova breza (Betula ermanii) i mongolski hrast (Quercus mongolica).
Rt Shiretoko i njegovo okolno more, koji pripadaju Nacionalnom parku Shiretoko (površine 711 km², a osnovanog 1964.), su 2005. godine upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji jer "predstavlja izvanredan primjer interakcije morskih i kontinentalnih ekosustava, ali i izvanredne produktivnosti zbog sezonskog nastanka ledenjaka koji su najjužnije takve tvorevine na sjevernoj polutki . Veliki broj raznolikih vrsta su endemske ili ugrožene, kao što je Blakinstonska riblja sova (Bubo blakistoni) i neke ptice selice, te neke vrste lososa; a od morskih životinja Stellerova medvjedica (Eumetopias jubatus) i 13 od 14 ukupno vrsta kitova.
Vanjske poveznice
Shiretoko-Halbinsel Shiretoko Peninsula Péninsule de Shiretoko שירטוקו Shiretoko 知床半島 Półwysep Shiretoko Shiretoko Сиретоко சிறேதொகோ தீபகற்பம் คาบสมุทรชิเระโตะโกะ 知床半島
Monona
Monona se može odnositi na
Geografsko-kartografski institut Gitašenasi
mini|desno|300px| Geografsko-kartografski institut Gitašenasi u [[Teheranu]] Geografsko-kartografski institut Gitašenasi (perz. سازمان جغرافیایی و کارتوگرافی گیتاشناسی; Sāzmān-e džoḡrāfījā-je va kārtogerāfī-je Gītā-šenāsī, GGCI) je privatna iranska edukativna institucija koja se bavi prikupljanjem, pohranom i proizvodnjom geografskog i kartografskog materijala. Institut je osnovan 1972. od strane Ibadolaha Bahtijarija, a veliki uspon doživio je prilikom VII. Azijskih igara dvije godine kasnije kada je profitirao prodajom brojnih karata i atlasa. Do ranih 2010-ih godina institut je izdao više od 1600 publikacija na perzijskom i engleskom jeziku. Primarni edukativni proizvodi su karte, atlasi, globusi i geografske knjige s tematikom Irana, pokrajina i gradova (posebno Teherana, Isfahana i Širaza), ali i drugih krajeva svijeta. Neke od znamenitih specifičnih publikacija su knjiga Gitašenasi-je Novin-e Kešvarha koja predstavlja pouzdan izvor o fizičkoj, političkoj, ekonomskoj i historijskoj geografiji modernih država, te Generalni Gitašenasijev atlas iranskih cesta koji se nadopunjuje i izdaje svake godine. Internacionalna suradnja ostvarena je s danskom tvrtkom Scanglobe na izradi globusa s perzijskim opisima, mađarskom tvrtkom Cartographia na izradi reljefne karte svijeta (1992), te američkim Allan Cartography na izradi reljefne karte Irana (1996). Gitašenasi se zajedno sa Sahabom smatra najmjerodavnijom privatnom kartografskom institucijom u zemlji i dobitnici su više nacionalnih i internacionalnih geografskih nagrada. Sjedište Gitašenasija nalazi se u Ulici Karim-hana Zanda u Teheranu, a direktor instituta je osnivačev sin Saed Bahtijari.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1956.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza u sezoni 1955/56. bilo je u trećem jakosnom rangu natjecanja.
Grupno prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza je bilo natjecanje u četvrtom jakosnom rangu.
I grupa
II grupa
III grupa
IV grupa
VI grupa
VII grupa
O'Brajen
O'Brajen se može odnositi na
Lizzona, Belluno
Lizzona je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 386 m.
Croix-Chapeau
Kroa Šapo je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Rochelle.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 890 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 184 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,83 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 24 metara (maksimalnoj 51 m, a minimalnoj 17 m).
Osiola
Osiola se može odnositi na
Pejdž
Pejdž se može odnositi na
Holmes Beach, Florida
Houlms Bič je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.836 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 3.836 stanovnika, što je 1.130 (22,8%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Plimut
Plimut se može odnositi na
GPR174
__NOTC__ GPR174, G protein-spregnuti receptor 174, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR174 genom.
Kurva (razvrstavanje)
Kurva u svom najžešćem značenju predstavlja pežorativni izraz za ženu koja se bavi prostitucijom; metaforički može označavati ličnost koja je zbog novca i materijalne koristi spremna izdati svoje ideale, porodicu, prijatelje, naciju ili društvenu grupu. Za muškarca koji se bavi prostitucijom se koristi pežorativni izraz "muška kurva" (v. muška prostitucija)
Također se može odnositi na:
Indian Hills, Colorado
Indijan Hils je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.280, što je 83 (6,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kumahlor
Kumahlor je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 342,773 Da.
Šabat
Šabat (hebrejski: שבת, shabbāt) blagdan je Jahvinog saveza sa Židovima. On je sedmi dan u tjednu, dan veselja i odmora. Prema biblijskom izvještaju, Bog je šest dana stvarao svijet, a sedmi se dan odmarao.
Šabat počinje petkom uvečer, a traje do subote uvečer. Petkom se uređuje dom i spravljaju jela. Nakon službe u sinagogi gdje se čita iz svitka Tore, pale se svijeće i priprema svečani ručak. Taj dan svi provode u krugu obitelji.
( Pnz 5, 12)
Uz šabat postoji i subotnja godina, jer po židovskom zakonu i zemlja ima pravo na počinak. Te se godine svako polje ostavlja na ugaru, a ono što raste na njemu (poput maslina i grožđa) namijenjeno je siromasima.
Pocahontas (razvrstavanje)
Pokahontas se može odnositi na
Obrezivanje
thumb|Obrezivanje
400px|thumb thumb|250px|Komplet za cirkumciziju iz 18. stoljeća. Obrezivanje (također cirkumcizija od lat. circumcisio) je izraz koji stoji za razne oblike odstranjivanja kožice sa penisa među raznim narodima diljem svijeta.
Najpoznatija obrezivanje prepucija penisa koje poznajemo iz Biblije, a vršilo se u znak sporazuma između Jahve i Abrahama, odnosno Boga i Židova. Obavljalo se na muškoj bebi koja je navršila 8 dana. Ovaj oblik obrezivanja kod Židova, kasnije preuzima i islam, kod kojih je poznat pod imenom 'sunet'. Obrezivanje muškaraca vršilo se (po Zelleru) na više načina, to su:
Obrezivanje nije karakteristika samo kod Jevreja i Arapa. Razne vrste ovog običaja bile su prisutne i u Africi južno od Sahare, nadalje u velikim djelovima Australije, i nekim područjima Indonezije i Oceanije. Na ova dva posljednja mjesta javlja se nešto mlađa varijanta, poznata kao incizija (incisio), urez u prednju kožicu. Kod Samoanaca vršila se operacija incizije prepucija, a ovo su poznavali i na Celebesu, dok su njima veoma udaljeni Tatari (slučaj navodi Gmelin) vršili eksciziju (Excisio praeputii). Perforaciju prepucija poznavali su neki narodi u Kini i istočnom Turkistanu.
Obrezivanje, ne računajući muslimanski 'sunet' i 'židovsko obrezivanje' dovode se u vezu s prelaskom iz dječjeg u svijet odraslih, odnosno pripadali su obredima inicijacija.
Medicinski razlozi
U Americi se tijekom 1880-ih godina pod utjecajem dr. Johna Harveya Kellogga, utemeljitelja poznate američke tvornice žitnih pahuljica pojavila antimasturbacijska kampanja i njegova teorija da će obrezani dječaci manje masturbirati, a za djevojčice koje masturbiraju preporučivao je spaljivanje klitorisa kiselinom. Tako su se dječaci odmah po rođenju počeli obrezivati i u Sjedinjenim državama ta je operacija postala rutinska. Tijekom postupka obrezivanja, gurne se duguljast instrument u prepucij da ga se otkine s glavića penisa, zatim se odreže jedna trećina do jedne polovine kože na penisu, a tradicionalno se obavlja bez anestezije kako je i preporučivao dr. Kellogg.
Kalmički budistički hram u Beogradu
mini|250px|Kalmički budistički hram u Beogradu. Kalmički budistički hram, poznat i kao Kalmički dom, je bilo zdanje kalmičkog naroda koje je postojalo u Beogradu između 1929. i 1940. godine. Smatra se jednim od prvih budističkim hramova u Evropi, posle budističkog hrama u Sankt Peterburgu, podignutog 1909–1915.
GPR176
Dodatna literatura
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Kalmički budistički hram u Beogradu
Istorijat
Previranja u svetu u prvoj polovini XX veka dovela su do raseljavanja preseljenja čitavih etničkih grupa. Tako se između 1920. i 1944. godine u Beogradu našao veliki broj Kalmika. Prvi Kalmici izbeglice su stigli u Srbiju početkom aprila 1920. godine i bilo ih je nekoliko desetina. Druga, i daleko najbrojnija kalmička grupacija (oko 300 izbeglica) prispela je u Srbiju krajem 1920. godine. U celom tom periodu od 1920. do kraja 1923. godine u Srbiju je stiglo ukupno 450–500 Kalmika. Glavnina kalmičkih izbeglica (300–400) nastanila se u Beogradu, formirajući tako najveću kamičku koloniju u Evropi. U Beogradu su se većinom nastanili u prigradskom selu Mali Mokri Lug. U početku su izazivali opštu radoznalost, i stanovnici Malog Mokrog Luga su ih nazvali Kinezi.
Ringold
Ringold se može odnositi na
Obrezivanje
Medicinski razlozi
Naučno je dokazano kako se obrezivanjem smanjuje mogućnost infekcije penisa i oboljevanja od raznih zaraznih bolesti.
Prepucij ima puno živčanih svršetaka koji su osjetljivi na pritisak, održava glavić penisa vlažnim, a dodatna koža pruža dodatni užitak pri odnosu i masturbiranju. Tijekom djetinjstva je unutarnja strana prepucija fizički povezana s kožom na glaviću penisa i to štiti otvor penisa od iritacija i infekcija, a s vremenom se stanice koje povezuju te dvije površine počnu same odvajati. Dječaci često povlače prepucij prema vrhu penisa, a kasnije ga, kad poodrastu počnu povlačiti prema korijenu, a najvažnije je održavati redovitu higijenu i kad dječak može povući prepucij, to treba činiti pod tušem i oprati ogoljeni dio penisa.
Kalmički budistički hram u Beogradu
Istorijat
Sa kalmičkim izbeglicama u Srbiju je stiglo i nekoliko njihovih sveštenika. Najstariji po godinama i svešteničkom činu bio je bakša Gavi Džimba (Mančuda) Borinov. Svoju prvu bogomolju u Beogradu Kalmici su uspostavili u septembru 1923. godine u dve iznajmljene sobe u ulici Vojislava Ilića br. 47 (ta kuća i danas postoji). U tim prostorijama hram se nalazio do kraja 1925. godine kada je premešten u Metohijsku ulicu br. 51. aprila 1928. godine formiraju Kalmičku koloniju. Za predsednika je izabran bivši pukovnih ruske vojske Abuša Aleksejev, koji će zajedno sa budističkim starešinom bakšom Mančuda Borinovim pokrenuti akciju za izgradnju budističkog hrama u Beogradu. Na zemljištu koje ima je dao beogradski industrijalac, Miloš Jaćimović (1858–1940), Kalmici su izgradili budistički hram, koji je završen 1929. godine. Svečano osvećenje hrama, prvog i jedinog takve vrste u Evropi, obavljeno je 12. decembra 1929. godine. Ceremoniju osvećenja novog hrama su obavili bakša Namđal Nimbušev, duhovni vođa Kalmika u izgnanstvu, koji je za tu svečanu priliku doputovao iz Pariza i bakša beogradski Umaljdinova, uz asistenciju dvojice sveštenika. Beograd može da bude ponosan... pisao je 1939. godine u Beogradskim opštinskim novinama dr Stevan Popović, dobar poznavalac Kalmika. Ubrzo po izgradnji, hram je postao obeležje Beograda i jedna od njegovih znamenitosti. U Vodiču kroz Beograd objavljenom 1930. godine nailazi se na odrednicu o hramu, a godinu dana kasnije ulica u kojoj se hram nalazio dobija novo ime: Budistička ulica (danas Budvanska). Kada je dom sagrađen i počeo da funkcioniše, ubrzo potom formiran je i Budistički duhovni savet koji je bio spona među svim mesnim Kalmicima. Prilikom proslava većih budističkih praznika dolazili su i Kalmici iz drugih delova Srbije. Ubrzo su uspostavljene veze za engleskim društvom -{Maha Bodhi Society}- i drugim sličnim organizacijama i udruženjima. U hramu su držani časovi kalmičkog jezika i budističke veronauke. Kalmička princeza Nirdžidma Torgutska je posetila beogradski hram 20. septembar 1933. Beogradskom hramu su i dalje nedostajali mnogi bogoslužbeni predmeti koje nije bilo moguće nabaviti u Evropi, pa je preko poslanika Japana u Bukureštu iz Tokija stigao veliki bronzani kip Bude, čije je osvećenje izvršeno 25. marta 1934. godine. Pola godine po osvećenju Budine statue, beogradski budisti su održali pomen kralju Aleksandru, ubijenom u atentatu prilikom zvanične posete Francuskoj. 1935. godine je preduzeta rekonstrukcija hrama, čime je hram proširen za još 38 kvadratnih metara. Nakon nekog vremena, i gradske vlasti su počele novčano da pomažu sveštenstvo. Proslava desetogodišnjice izgradnje hrama održana je 23.11. 1939. Novčana pomoć gradske vlade im je ukinuta 1942. godine kao licima nesrpske nacionalnosti.
U borbama za oslobođenje Beograda (12–16. oktobar 1944.) koje su se vodile u neposrednoj blizini, delimično je porušen gornji deo kalmičkog hrama. Beogradska kolonija Kalmika je prestala da postoji 1944. godine kada su njeni članovi izbegli u Nemačku, a kasnije u SAD. Nakon rata, nove vlasti su smatrale da je beogradski budistički hram izgubio razlog za postojanje jer je ostao bez vernika i bez relikvija, pa su 1950. srušili kupolu hrama a prizemlje pretvorili u dom kulture. Kasnije je u toj zgradi prostorije imao Socijalistički savez radnog naroda. Na kraju je zgradu preuzela radna organizacija Budućnost koja je hram porušila, a na njegovim temeljima podigla dvospratnu zgradu u koju je uselila svoj servis Hlađenje.
Danas u Beogradu više ne postoji kalmička zajednica niti budistički hram.
Abas Sahab
Abas Sahab (perz. عباس سحاب; Tafreš, 21. 12. 1921. − Teheran, 2. 4. 2000.), iranski geograf i kartograf, utemeljitelj Instituta Sahab, te otac moderne iranske kartografije.
Biografija
Rođen je u Famu, malenom selu smještenom 1000 m od centra grada Tafreša u iranskoj pokrajini Markazi. Njegov otac Abolkasem Sahab Tafreši bio je popularni pisac koji je objavio 70-ak volumena o historijskim, geografskim, kulturnim, umjetničkim i religijskim temama, uključujući 12-volumenski opus o biografijama šijitskih imama. Sa sedam godina Abas se zajedno s porodicom seli u Teheran gdje je pohađao školu i univerzitet. Mladi Abas još je u srednjoj školi stekao dar za kartografiju i bio je višestruko nagrađivan na temelju svojih karata. Sa 15 godina izradio je izrazito preciznu kartu Teherana koja je kopirana i rasprodana u više stotina primjeraka. Iste godine (1314. AP; 1935./1936. AD)) zajedno s ocem osniva Geografsko-kartografski institut Sahab, privatnu instituciju za prikupljanje, pohranu i proizvodnju geografskog i kartografskog materijala, prvu takve takve vrste u Iranu i široj regiji. Dvije godine kasnije kao 17-godišnjak izradio je novu kartu Teherana s latiničnim opisima koja je kasnije godinama izdavana širom svijeta.
U zrelim godinama Sahab radi na proširenju djelokruga svog instituta koji će s vremenom postati vodećom iranskom geografsko-kartografskom institucijom i igrati će važnu ulogu u modernizaciji iranskog školstva. Od 1941. do 1956. Sahab je mnogo putovao i posjetio je oko 30.000 iranskih gradova i ruralnih naselja opažajući pritom detalje koji će mu biti od pomoći pri izradi novih karata. Neke među njima od najveće historijske vrijednosti su prikazi Teherana, Isfahana i Mazandarana. Do 1968. kartografski je obradio čitav Iran pa se sljedeće tri godine posvećuje izradi karata susjednih zemalja − Afganistana, Pakistana, Iraka i Turske. Godine 1970. na Teheranskoj učiteljskoj visokoj školi održao je prvu internacionalnu kartografsku izložbu, a narednih godina slična je održana i u Isfahanu, Abadanu i drugim gradovima. Tokom 1960-ih Sahab je uz niz karata, atlasa, globusa i drugih edukativnih materijala za škole i univerzitete izdao i seriju historijskih karata s detaljnim opisima svih većih iranskih gradova, te veliki trovolumenski Atlas Perzijskog zaljeva. Kasnih godina života (1980. − 2000.) lošeg je zdravlja i potpuno se posvećuje svom najnovijem kapitalnom djelu − Velikom atlasu 14-vjekovne islamske umjetnosti. Prvi od 20 dvojezičnih (perzijsko-engleski) volumena izdan je 2000. godine, nakon Sahabove smrti.
Abas Sahab nakon višemjesečne bolesti umro je 2. 4. 2000. u Teheranu, a pokopan je na aleji velikih umjetnika i znanstvenika poznatog teheranskog groblja Behešt-e Zahra. Komemoracije u čast Sahaba održane su na brojnim uglednim iranskim institucijama poput Teheranskog univerziteta, Društva kulture, Ministarstva vanjskih poslova, itd. Iste godine u čast kartografa snimljen je i biografski film Geografija ljubavi. Abasa Sahaba danas je smatra ocem moderne iranske kartografije − tokom 65 godina stvaralaštva osobno je uredio i izdao više od 1500 različitih geografsko-kartografskih radova odnosno publikacija. Geografsko-kartografski institut Sahab nakon Abasove smrti nastavio je voditi njegov sin Muhamed-Reza, blizanac Golam-Reza, te četiri kćeri. U sklopu ovog se instituta nalazi i velika biblioteka sa 16.000 geografskih knjiga, istim brojem magazina, te 20.000 različitih karata.
Opus
Selektivni izbor popularnih radova na engleskom jeziku:
Nazgûli
Nazgûli ili Prstenove sablasti (Ring-wraith) su bili devet kraljeva iz trilogije Gospodar prstenova, koji su rođeni u Drugom dobu sunca. Oni su dobili devet ljudskih prstenova moći od Saurona, ali ih je Sauron prevario i pretvorio ih u utvare. Oni su vremenom postali potpuni Sauronovi robovi. Njihovo fizičko tijelo je izblijedilo, a nisu mogli vidjeti na dnevnom sijetlu. Čeznulu su za mirisom krvi živih i mrzjeli ga. Najmoćniji Nazgûl je bio vještac-kralj od Angmara. Vladao je Angmarom i uništio dunedainsko kraljevstvo Arnor. Kada je Angmar uništen, zauzeo je grad Gondora, Minas Itil, pretvorio ga u mjesto užasa i premimenovao u Minas Morgul. Sauron je ponovo uzeo Nazgule u službu kada se pojavio kao u fizičkoj formi plamenog oka. Kada je Prsten uništen Nazgûli su zauvijek nestali, sunovrativši se u Planinu usuda.
Skot
Skot se može odnositi na
Šelbi
Šelbi se može odnositi na
Cruis (Gornjoprovansalski Alpi)
Kri je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi koja pripada prefekturi Forsalkje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 551 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 36,47 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 711 metar (maksimalnoj 1.732 m, a minimalnoj 575 m).
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1957.
U sezoni 1956/57. Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza po jakosti natjecanja bilo je u trećem rangu.
U kvalifikacijama za viši rang natjecanja Dalmatinac je pobijedio Rudar iz Velenja (2:0, 1:0) - drugoplasiranu momčad tadašnje lige Maribor - Varaždin - Celje.
Grupno prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza je bilo po jakosti natjecanja u trećem rangu.
VIII grupa
Avidije Kasije
Istakao se u službi cara Marka Aurelija, kome je bio osobni prijatelj. Kao komandant III galske legije je sudjelovao u ratu protiv Parta, prilikom čega je zauzeo Seleukiju i Ktesifon, odnosno dopro sve do Medije. Godine 160. je služio kao suffect konzul, od 161. do 163. kao guverner Sirije, da bi 166. bio imenovan za guvernera Egipta.
Vicende, Chieti
Vicende je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 570 m.
Kumarin
Kumarin (2H-hromen-2-on) je hemijsko jedinjenje sa benzopironskom osnovom   koje daje miris mnogim biljkama. Prisutno je u visokim koncentracijama u Dipteryx odorata, vanila travi (Anthoxanthum odoratum), lazarkinji (Galium odoratum), divizmi (Verbascum spp.), slatkoj travi (Hierochloe odorata), kineskom cimetu (Cinnamomum aromaticum) i slatkoj detelini. Ime potiče od, za Dipteryx odorata.
On ima sladak miris, koji se lako prepoznaje kao miris novo pokošenog sena, i koji se koristi u parfemima od 1882. Lazarkinja, slatka trava i detelina su posebno prepoznatljive po tom mirisu, koji je posledica visokog sadržaja ove supstance. On se koristio kao pojačivač arome duvana za lulu i pojedinih alkoholnih pića, mada je generalno zabranjen kao aditiv hrane, zbog moguće hepatotoksičnosti, koja je uočena na životinjskim modelima. Kad se javi u javi u visokim koncentracijama u krmnom bilju, kumarin deluje kao gorki supresant apetita, te se smatra da ga biljke proizvode kao vid odbrambenog mehanizma.
Kumarin se koristi u farmaceutskoj industriji kao prekursorni molekul u sintezi mnogobrojnih sintetičkih antikoagulansnih lekova sličnih dikumarolu, kao što su varfarin (kumadin), i neki potentni rodenticidi koji deluju putem istog antikoagulansnog mehanizma. Svi ti agensi su otkriveni putem analize bolesti slatke deteline.
Kumarin se takođe koristi kao pojačavajući medijum u nekim laserima s bojom , i kao pojačavač osetljivosti u starijim fotonaponskim tehnologijama.
Klinča Sela
Klinča Sela je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj, u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Općina Klinča Sela nalazi se 20-tak kilometara jugozapadno od Zagreba. Smještena je na staroj karlovačkoj cesti tj. županijskoj cesti koja spaja Zagreb i Karlovac. Općina je smještena u Prigorju i proteže se od Okićkog gorja na svojoj sjevernoj strani do Pokuplja na svojoj južnoj strani. Sa zapadne strane nalazi se susjedna općina i grad Jastrebarsko koji je 10 km udaljen od centra općine Klinča Sela. Na svojoj sjevernoj i istočnoj strani graniči s općinom Samobor.
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Klinča Sela imala je 4.927 stanovnika, raspoređenih u 14 naselja: Domaće stanovništvo koje je prevladavalo sve do 90-tih godina 20-tog stoljeća početkom domovinskog rata i osamostaljenjem Republike Hrvatske izmješano je s doseljenicima (dijelom prognanicima) iz raznih krajeva Hrvatske i Bosne i Hercegovine.
Uprava
Općina Klinča Sela na čelu s načelnikom općine i ostalim djelatnicima brine i o okolnim naseljima kao što su Zdenčina, Kupinec, Goli Vrh, Tržić, Novo Selo Okićko i druga.
Povijest
Stari grad Okić povijesno je sjedište Zrinskih i Frankopana.
Gospodarstvo
Većina stanovništva zaposlena je i radi u Zagrebu. Na lokalnoj razini uglavnom su prisutni manji poduzetnici i državne institucije.
Slavni ljudi
Vladko Maček, političar, istaknuti vođa Hrvatske seljačke stranke iz prve polovice 20. stoljeća rođen je u naselju Kupinec koje se nalazi na području općine Klinča Sela.
Obrazovanje
U Klinča Selima postoji osmogodišnja osnovna škola. Prva škola datira još iz davne 1880. godine, a današnja škola i sportska dvorana napravljene su 1966. godine. OŠ Klinča sela ima dvije područne škole: Kupinec i Repišće.
2007. godine započet će izgradnja nove i veće osnovne škole i sportske dvorane.
Kultura
Klinčaselske mažoretkinje osnovane su početkom 2004. godine, broje preko 70 članica iz cijele općine Klinča Sela, razvrstane u 4 dobne kategorije. ove godine su već treći put sudjelovale na državnom prvenstvu i ostvarile su ukupno najbolji rezultat do sada- kadetkinje (8-10 god)su osvojile sedmo mjesto, jednako kao i juniorke (11-13 god), a seniorke (14- 25 god) su osvojile deveto mjesto. do sada su mažoretkinje ostvarile preko 200 javnih nastupa,pojavile su se u medijima više puta, uključujući lokalne novine i televiziju, pa čak i na naslovnici talijanskih novina "Il Vicenza". održavaju prijateljske odnose sa više klubova, a posebno sa Klubom mažoretkinja Sesvećanke i Ninskim mažoretkinjama. posljednji nastup održale su na Trgu bana Josipa Jelačića, gdje su sudjelovale na Festivalu jednakih mogućnosti, a već imaju u planu mnoge nove nastupe.
Cravegna, Verbano-Cusio-Ossola
Cravegna je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Morrill, Kansas
Moril je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 230, što je 47 (-17,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.