cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Melodifestivalen
Pravila
Emiteri ponekad iz temelja menjaju pesme nakon što se ove plasiraju na Pesmu Evrovizije. Na primer, na Melodifestivalenu 1961. je pobedila Siv Malmkvist sa pesmom April, April. NJeno izvođenje nakon pobede su pomutile brojne greške, zastajala na tekstu pesme i naglas se smejala. Kritičari nisu bili blagonakloni prema Malmkvist i Švedski radio ju je za Pesmu Evrovizije zamenio pevačicom Lil-Babs. Još jedan primer je pobednik iz 1987, pesma Fyra bugg och en Coca Cola u izvođenju Lote Engberg. Ime ove pesme je za Pesmu Evrovizije promenjeno u Boogaloo, jer je korišćenje robnih marki bilo protivno pravilima evrovizijskog takmičenja. Ime Boogaloo je izabrano, pošto su dva prethodna pobednika Evrovizije iz Švedske (Waterloo za ABBA 1974. i Diggi-loo, diggi-ley za Heriz 1984.) imali imena koja su se završavala na -loo.
Do 2001. godine, bile su dozvoljene samo pesme na švedskom jeziku. Većina pobednika je, međutim, snimalo i engleske verzije svojih pesama (kao i na nekim drugim jezicima). Godina 1965, 1973, 1974. i 1975, pobednička pesma je na Evroviziji izvođena na engleskom jeziku. Od kada su jezička ograničenja na Pesmi Evrovizije ukinuta 1999, svi švedski učesnici su pevali na engleskom jeziku, bez obzira na jezik na kojem su pobedili na Melodifestivalenu. Bilo je i pesama na drugim jezicima: španskom, francuskom, portugalskom i persijskom. Pesma koju je na Melodifestivalenu 2005. izvodio Kameron Kartio bila je na izmišljenom jeziku.
Muzički stilovi i izvođenja
Slika o Melodifestivalenu se razvijala i menjala tokom skoro pola veka postojanja, ali je jedna reč uvek definisala muziku festivala više od svih ostalih: šlager. U Švedskoj, reč "šlager" (nemačka reč koja doslovno znači "hit", "pogodak") je počela da predstavlja svaku pesmu povezanu sa Melodifestivalenom, od džez muzike, značajno prisutne 1960-tih, do balada istaknutih krajem 20-tog veka. Kristin Demsteder iz švedskog anglofonog časopisa The Local opisala je švedski šlager kao muziku "koju tipično karakterišu melodija koja dodijava svojim ponavljanjem i trivijalan tekst sa malo ili nimalo značenja".
Iako se njihovi domaći uspesi nisu uvek ponavljali na međunarodnoj sceni, izvođači kao što su Svante Tureson, Esten Varnebrinj i Monika Seterlund su bili uspešni u ranim godinama takmičenja. Švedska je u toku 1960-tih godina završila među prvih pet samo dva puta, a 1963. godine je švedski predstavnik prvi i jedini put nije osvojio ni jedan jedini poen (nil puan u evrovizijskom žargonu). Uprkos pobedi ABBA-e na Pesmi Evrovizije 1974. u Brajtonu, stil pop muzike Benija Andersona i Bjorna Ulveusa nije beležio uspehe u narednom periodu istorije takmičenja. Umesto toga, istaknuti su bili muški pevači poput Larsa Berghagena i Bjorna Skifsa sa sporim baladama.
1980-tim, najuspešnijom decenijom za rezultate Švedske na Pesmi Evrovizije, dominarale su dansband muzika i lagane pop kompozicije poput pesama Kiki Danijelson i Lote Engberg. 1990-tih, trend se pomerio ka orkestriranim pop baladama poput pesama Kristera Bjorkmana i DŽil DŽonson; njihove pobede i nostalgična vraćanja u prethodne decenije pomogle su i pobednicima Arvingarni i Šarlot Nilson. Sa ranim 21. vekom na takmičenju se pojavljuje više različitih stilova, poput disko pobednika sastava Afro-dajt ili glam-roka pobednika sastava Ark. Pesme u starom stilu i tradicionalnom švedskom evrovizijskom zvuku su i dalje popularne.
Trikovi za privlačenje pažnje na sceni su odavno više pravilo nego izuzetak u nastupima na takmičenju. Jedan primer je način na koji je Lena Filipson koristila postolje mikrofona u izvođenju (pobedničke) pesme Det gör ont 2004. godine. Kada je Filipson vodila program Melodifestivalena 2006, tokom polufinala su emitovana četiri šaljiva kratka filma koji su prikazivali šta se desilo sa postoljem dve godine nakon njene pobede. Čest trik je i upotreba pirotehnike, koju je koristilo četiri od 32 učesnika na Melodifestivalenu 2007. Nakon takmičenja 2007, Karolina Lazbo iz Dagens Media je kritikovala muzički sadržaj i produkciju festivala, navodeći izdanje iz 1988. kao "vreme kada je Melodifestivalen još uvek bio takmičenje šlagera", i ocenjujući da je program postao "mešavina [rijaliti programa] Fame Factory i [programa sa igrom među gradovima] Stadskampen".
Pokrivenost u medijima
Melodifestivalen se emituje preko televizije, radija i interneta. Televizijski prenos je na prvom programu SVT 1 švedske televizije, uz međunarodno pokriće na kanalu SVT Europa. Na radiju, festival se prenosi kroz mrežu regionalnog radija P4 Švedskog radija.
Iako se finale tradicionalno održava subotom, 1990. je održano u petak jer je TV2 sugerisao da bi ovo privuklo više gledalaca. 1991. godine, finale je održano na Uskršnju nedelju iz istog razloga. 2002. godine, finale je odloženo za nedelju dana zbog pokrića Zimskih olimpijskih igara u Solt Lejk Sitiju.
Festival ima zvanično mrežno mesto od 1999. godine. Prenosi videotokom preko interneta su obezbeđeni 2005. i 2007, dok je 2006. samo finalno veče prenošeno preko interneta. Počevši od 2006, Švedski radio emituje, od februara pa do finala Pesme Evrovizije u maju, posebnu internetsku radio stanicu nazvanu P4 Melodifest. Na radiju P4 javnost takođe ima prvi put priliku da čuje pesme, u petak uveče pred polufinale u kojem će nastupiti. Veče nakon finala se emituje televizijski program nazvan A dagen efter ("dan posle"), koji služi kao epilog festivala i meri reakcije finalista nakon vrhunca takmičenja. Televizijski prenos ne prati komentar, mada je Peka Heino, nekadašnji dugogodišnji komentator Pesme Evrovizije za Švedsku televiziju, bio komentator 2006. godine. Na Švedskom radiju, program komentariše Karolina Noren, kojoj se za finale 2007. pridružio i Bjorn Šjelman. Festival se emituje u formatu za široki ekran od 2002. godine i u Dolbi didžital tehnici od 2004. U martu 2007, Švedska televizija je nagovestila mogućnost emitovanja programa u visokoj definiciji 2008. godine.
Gledanost takmičenja stalno raste od 2002. na ovamo. 2007. godine, oko 4,1 miliona ljudi — gotovo 44% stanovnika Švedske — je gledalo finale, dok je svako od polufinala pratilo između 2,9 i 3,2 miliona gledalaca. Gledanost Melodifestivalena 2007. je i dalje za gotovo dva miliona manja od najviših zabeleženih 1990. godine. Melodifestivalen se opsežno pokriva u švedskoj štampi, posebno u tabloidima Aftonbladet i Ekspresen. Obe ove novine su imale posebna mrežna mesta posvećene takmičenju 2007.
Poznati učesnici
Melodifestivalen je bio odskočna daska za uspeh više popularnih švedskih izvođača. Među pobednicima koji su postali poznati švedski muzičari su i Monika Seterlund, Siv Malmkvist, Tomi Šerberj, ABBA, Bjorn Skifs i Elizabet Andreasen. Mnogi poznati švedski muzičari su učestvovali bez pobede, poput Svene i Lote, Petera Jebaka, sastava Alkazar, Magnusa Ugle ili Lise Nilson. I poznati izvođači van Švedske su nastupali na Melodifestivalenu: Bakara, Katrina Leskanič, Alana Majls, Sane Salomonsen, Kornelis Vrisvejk. Neki učesnici Melodifestivalena su takođe predstavljali druge zemlje na Pesmi Evrovizije.
Iako pobednici Melodifestivalena često ostvare lokalni uspeh, većina njih se vraća u opskurnost nakon pobede i mali ih je broj imao većeg međunarodnog uspeha. Širok uticaj koji festival ima na švedske lestvice znači da izvođač ne mora da pobedi da bi prodao značajan broj nosača zvuka na domaćem švedskom tržištu. Na primer, pesma Symfonin, koju je na Melodifestivalenu 1990. pevao Loa Folkman i osvojio poslednje mesto, je međutim stigla do prvog mesta na švedskoj lestvici singlova.
thumb|right|Arena Globen u Stokholmu je bila domaćin svim finalima od 2002. na ovamo. Finale je prvi put održano u Globenu 1989.
Mesto održavanja
Melodifestivalen je proveo svoje rane godine u areni Cirkus u Stokholmu, gde je održano prvih deset takmičenja. Ukupno, Cirkus je bio domaćin finala Melodifestivalena sedaamnaest puta. U areni Globen u Stokholmu održano je sedam finala, uključujući i finale 2007, dok je u sedištu Švedske televizije TV-Huset u Stokholmu održano pet. Takmičenje je prvi put održano van Stokholma 1975. kao deo politike decentralizacije na Švedskom radiju. U Stokholmu je održano ukupno 31 finale, uključujući i prvih četrnaest; osam je održano u Geteborgu, i sedam u Malmeu. Finale takmičenja nikada nije održano van ova tri grada. Prema pravilima od pre 2002, u slučaju pobede Švedske na Pesmi Evrovizije, naredno izdanje bi bilo održano u gradu koji je bio domaćin prethodnog Melodifestivalena (na kojem je izabrana pesma-pobednik Evrovizije). Tako je Pesma Evrovizije 1985. održana u Geteborgu, a 1992. u Malmeu. Međutim, od 2002, finale Melodifestivalena nije pomerano iz stokholmskog Globena. Nakon širenja takmičenja 2002, jedini grad u kojem je održano više od dva polufinala je Geteborg — hala Skandinavijum bila je domaćin po jednom polufinalu svake godine od 2003.
Pobednici
Svi predstavnici Švedske na Pesmi Evrovizije, osim prvog, 1958. godine, su izabrani na Melodifestivalenu. Švedska je jedna od najuspešnijih učesnica Pesme Evrovizije i nesporni šampion evrovizijskog šlager zvuka. Švedski predstavnici su pobedili četiri puta: 1974, 1984, 1991. i 1999; više su pobeda imali samo Irska (sedam), Ujedinjeno Kraljevstvo, Francuska i Luksemburg (po pet). Pesma Waterloo sastava ABBA, pobednik Melodifestivalena 1974, je na gala večeri Alla tider Melodifestival u martu 2005. izabrana za najpopularniju pesmu Melodifestivalena svih vremena, i na gala večeri "Čestitamo!: 50 godina Pesme Evrovizije" oktobra iste godine izabrana za najpopularniju pesmu prvih pedeset izdanja Pesme Evrovizije.
Na godišnjim izdanjima od 1960. do 1963. pesme su pevala dva izvođača, prvi sa velikim, drugi sa malim orkestrom.
Aldine, Texas
Aldine je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 15.869 stanovnika.
Geringswalde
Geringsvalde je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Srednja Saksonija. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.803 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14522190.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Srednja Saksonija Geringsvalde se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Srednja Saksonija. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 268 metara. Površina opštine iznosi 29,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.803 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 160 stanovnika/km².
Melis
Melis (grč. Μέλισσος) može se odnositi na sledeće ličnosti iz istorije i mitologije:
La Foscarina, Padova
La Foscarina je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Faye Emerson
Faye Margaret Emerson (8. jul 1917 – 9. mart 1983) je bila američka filmska glumica i televizijska voditeljica, najpoznatija po nizu izuzetno popularnih emisija krajem 1940-ih i početkom 1950-ih zbog kojih je stekla nadimak "Prva dama televizije". Bila je poznata i po tome što je od 1944. do 1950. bila treća supruga generala Elliotta Roosevelta, sina predsjednika Frankina Roosevelta.
Marija Gimbutas
Marija Gimbutas (Vilnjus, 23. januar 1921 — Los Anđeles, 2. februar 1994) je bila litvansko-američki arheolog, poznata po izučavanju neolita i bronzanog doba Evrope.
Biografski podaci
Rođena je kao Marija Birute Alseikaite u Litvaniji, u gradu Vilnjus, tada okupiranom od strane Poljske. Završila je Univerzitet u Vilnjusu 1942. a doktorirala je arheologiju u Nemačkoj, 1946. godine. 1949. odlazi u SAD, gde radi na Harvardu.
Čuvenu „Kurgansku hipotezu“ predstavila je 1956. godine.
Bila je profesor arheologije od 1963. do 1989. na Univerzitetu u Los Anđelesu (UCLA).
Belloy-en-Santerre
Beloaj an Santer je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Peron.
Retuzin (izoflavon)
Retuzin (izoflavon) je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 284,263 Da.
Fluocinolon acetonid
Fluocinolon acetonid je organsko jedinjenje, koje sadrži 24 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 452,488 Da.
Belloy-en-Santerre
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 167 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 30 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,49 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 76 metara (maksimalnoj 86 m, a minimalnoj 57 m).
Marija Gimbutas
Biografski podaci
Čuvene su njene knjige „Boginje i bogovi stare Evrope“ (The Goddesses and Gods of Old Europe), „Jezik boginje“ (The Language of the Goddess). U poslednjoj knjizi, koja je objavljena 1991., „Civilizacija boginje“ (The Civilization of the Goddess) iznela je svoje viđenje neolitskih kultura u Evropi, odnosno odnos između staroevropskog sistema u kome je centralnu ulogu igrala boginja-majka i patrijarhata Indoevropljana.
Uroporfirinogen-III C-metiltransferaza
Uroporfirinogen-III C-metiltransferaza (, uroporfirinogenska metiltransferaza, uroporfirinogen-III metiltransferaza, adenozilmetionin-uroporfirinogen III metiltransferaza, S-adenozil-L-metionin-zavisna uroporfirinogenska III metilaza, uroporfirinogen-III metilaza, SirA, CysG, CobA, SUMT, uroporfirin-III C-metiltransferaza, S-adenozil-L-metionin:uroporfirin-III C-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:uroporfirinogen-III C-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim katalizuje dve sekvencijalne reakcije metilacije. Prvom se formira prekorin-1, a druga dovodi do formiranja prekorina-2. To je prvi od tri koraka koji dovode do formiranja sirohema iz uroporfirinogena III.
Aledo, Texas
Aledo je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.716 stanovnika.
Hyde Park, Utah
Hajd Park je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.833, što je 878 (29,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Paxtang, Pennsylvania
Pakstang je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.561, što je 9 (-0,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
L.A. Confidential (film)
L.A. Povjerljivo (eng. L.A. Confidential) je američki film iz 1997. godine temeljen na istoimenom romanu Jamesa Ellroyja, ujedno i trećoj knjizi iz njegovog poznatog književnog L.A. Kvarteta. Radnja knjige i filma vrti se oko policajaca Los Angelesa 50-tih godina prošlog stoljeća, kao i policijske korupcije i slave u Hollywoodu. Film je režirao Curtis Hanson koji je, skupa s Brianom Helgelandom, adaptirao knjigu u scenarij.
U vrijeme izlaska filma, australski glumci Guy Pearce i Russell Crowe bili su relativno nepoznati u Sjevernoj Americi, a jedan od filmskih financijera, Peter Dennett, izrazio je zabrinutost zbog nedostatka glumačkih zvijezda u glavnim ulogama. Međutim, podupirao je Hansonovu odluku o dodjeljivanju uloga, što je redatelja ohrabrilo da kasnije pristupi Kevinu Spaceyju, Kim Basinger i Dannyju DeVitu.
L.A. Povjerljivo doživio je hvalospjeve filmske kritike. Na popularnoj web stranici Rotten Tomatoes film ima 99% pozitivnih kritika (84 od sveukupno 85), a prosječna ocjena mu iznosi 8.6 od 10. Na web stranici Metacritic film ima 90% pozitivnih kritika. Sam film bio je nominiran u čak devet kategorija za prestižnu nagradu Oscar od kojih je osvojio dvije: za najbolju sporednu glumicu (Kim Basinger) i za najbolji adaptirani scenarij (Hanson i Helgeland).
Galaktozilkeramid sulfotransferaza
Galaktozilkeramid sulfotransferaza (, GSase, 3'-fosfoadenozin-5'-fosfosulfat-cerebrozid sulfotransferaza, galaktocerebrozidna sulfotransferaza, galaktolipidna sulfotransferaza, glikolipidna sulfotransferaza, glikosfingolipidna sulfotransferaza) je enzim sa sistematskim imenom 3'-fosfoadenilil-sulfat:galaktozilkeramid 3'-sulfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
L.A. Confidential (film)
Razvoj
Helgeland je otkrio da je Hanson unajmljen za režiju filma i sastao se s njim u vrijeme dok je ovaj snimao Divlju rijeku. Zajedno su otkrili da ne samo da dijele jednaku strast za Ellroyjevim pričama, već i identičnu viziju o adaptaciji knjige na film. Prema Helgelandovim riječima morali su "izbaciti svaku scenu iz knjige koja nije sadržavala tri glavna policajca i graditi priču od ostatka scena". Hanson je želio "izazvati publiku, ali ne na način da se izgube u priči". Dvije godine skupa su radili na adaptaciji scenarija uz Hansonovo konstantno odbijanje drugih projekata i Helgelandovo pisanje sedam različitih verzija scenarija potpuno besplatno. Obojica su također zatražila i Ellroyjevo odobrenje za svoj pristup adaptaciji. Autor je pogledao Hansonove filmove The Bedroom Window i Loš utjecaj i smatrao ga "kompetentnim i zanimljivim filmašem", ali i dalje nije bio uvjeren da će njegova knjiga postati film sve dok nije razgovarao sa samim redateljem. Kasnije je izjavio: "Zadržali su osnovnu ideju knjige i njezine glavne teme... Brian i Curtis uhvatili su se u koštac s djelom koje ima osam različitih priča, smanjili su ga na tri, a u isto vrijeme zadržali dramatičnu snagu trojice likova i njihovih sudbina".
Galaktozilkeramid sulfotransferaza
Ovaj enzim takođe deluje na laktozilkeramid.
L.A. Confidential (film)
Razvoj
Izvršni direktor Warnera, Bill Gerber, pokazao je scenarij Michaelu Nathansonu, predsjedniku Uprave New Regency Productions koji je imao ugovor sa studijom. Nathansonu se scenarij svidio, ali su zajedno morali dobiti odobrenje vlasnika New Regencyja, Arnona Milchana. Hanson je pripremio prezentaciju koja se sastojala od 15 staromodnih razglednica i fotografija Los Angelesa i postavio ih kao postere te sve skupa odnio Milchanu. Slike su se sastojale od voćnjaka naranči, plaža, kuća u dolini San Fernando te holivudske autoceste koje su sve zajedno simbolizirale jednu veliku sliku uspjeha koji su mogli prodati publici.
Nakon toga, Hanson je pokazao i tamnu stranu Ellroyjevog romana uz fotografije skandala i famoznu sliku Roberta Mitchuma kada izlazi iz zatvora nakon što je uhićen za posjedovanje marihuane. Također je imao i fotografije jazz glazbenika tog vremena: Zoota Simsa, Gerryja Mulligana i Cheta Bakera koji su predstavljali glazbu koju su ljudi slušali u to vrijeme. Hanson je naglasio da će detalji perioda u kojem se radnja filma odvija biti u pozadini, a da će glavna točka biti sami likovi. Milchan je bio impresioniran prezentacijom i odlučio je financirati film.
Dodjela uloga
Milchan je bio protiv toga da se zaposle "dvojica Australaca" u djelu o američkoj povijesti (Perace je u jednom od kasnijih intervjua izjavio da, iako su i on i Crowe odrasli u Australiji, on je zapravo Englez, a Crowe je Novozelanđanin). Uz to što dijele podrijetlo, i Crowe i Pearce su bili relativno nepoznati u Sjevernoj Americi i Milchan se pribojavao nedostatka pravih glumačkih zvijezda u glavnim ulogama.
Hanson je osjećao da je lik Jacka Vincennesa "zvijezda među policajcima" i razmišljao o Spaceyju upravo zbog njegove "zvjezdane karizme". Redatelj je bio uvjeren da će glumac "moći odglumiti lika iza furnira, čovjeka koji je također izgubio vlastitu dušu", a kad mu je dao scenarij rekao mu je da razmišlja o Deanu Martinu dok je bio u liku. Hanson je odabrao Basinger zato što je osjećao da je "upravo ona taj lik. Koja druga ljepotica današnjeg vremena može portretirati taj poznati holivudski glamur iz zlatnog doba?"
Pretprodukcija
Kako bi samim glumcima, ali i ostatku filmske ekipe približio Los Angeles 50-tih godina prošlog stoljeća, Hanson je održao "mali filmski festival", prikazujući jedan film tjedno: The Bad and the Beautiful zbog svog utjelovljenja glamuroznog Hollywooda; In a Lonely Place zbog prikaza ružne strane holivudskog glamura; Don Siegelov The Lineup and Private Hell 36 "zbog suhonjavog, ali efikasnog stila" ; i Kiss Me Deadly zbog prikaza "totalno futurističkih 50-tih: atomskog doba". Hanson i glavni snimatelj Dante Spinotti složili su se da film bude snimljen u widescreenu pa su gledali dva filma iz tog razdoblja snimljena u Cinemascopeu: The Tarnished Angels redatelja Douglasa Sirka i Neki su dotrčali, redatelja Vincentea Minnellija.
Prije nego je snimanje započelo, Hanson je doveo Crowea i Pearcea u Los Angeles na dva mjeseca kako bi ih naviknuo na grad i vremensko razdoblje u kojem se radnja događa. Također im je unajmio instruktore za dijalekt, pokazivao im staromodne obuke za policajce i upoznavao ih s pravim policajcima. Pearce je otkrio da su razgovori s modernim policajcima gubljenje vremena, jer se mnogo promijenilo u načinu obavljanja posla od 50-tih do danas, a također mu se nije sviđao policajac s kojim je izlazio na teren budući je bio rasist. Glumac je zato otkrio da je gledanje policijskih filmova iz tog vremena prava stvar "zbog toga što je u njima vidljiva prava ukočenost i drvenost tih ljudi" koje je smatrao da ima i Exley. Crowe je proučavao Sterlinga Haydena u filmu Uzaludna pljačka redatelja Stanleyja Kubricka "zbog te muškosti koja je proizašla iz Drugog svjetskog rata". Šest tjedana Crowe, Pearce, Hanson i Helgeland održavali su probe koje su se sastojale od njihovog razglabanja svake scene u scenariju. Kako su drugi glumci dobivali uloge, pridruživali su im se u tome.
Kamera
Hanson nije htio da film bude vježba nostalgije za minulim vremenom pa je Spinottiju objasnio da snimi moderan film i da upotrebljava prirodno svjetlo za razliku od toga kako su se snimali uobičajeni filmovi film noir žanra. Rekao je Spinottiju i glavnom scenografu Jeannine Oppewall da veliku pažnju pridodaju vremenu radnje, ali da ga "kompletno stave u pozadinu".
Razna priznanja
Film je prvi put prikazan na filmskom festivalu u Cannesu 1997. godine. Prema Hansonovim riječima, studio Warner Bros. nije htio prikazati film na Cannesu, zato što su smatrali da je festival "anti-studijski... Pa zašto uopće otići i biti gubitnik?" Međutim, Hanson je želio imati debi svog filma na visokom, međunarodnom nivou kao što je Cannes. On i drugi producenti zaobišli su studio i poslali kopiju filma direktno festivalskom odboru za filmove kojem se L.A. Povjerljivo jako svidio. Nakon što je pogledao film, Ellroy je izjavio: "Nakon 40-tak minuta gledanja shvatio sam da je film umjetničko djelo. Bilo je nevjerojatno gledati fizičke inkarnacije likova".
Box-Office rezultat
Film L.A. Povjerljivo krenuo je u službenu kino distribuciju 19. rujna 1997. godine u 769 kina, a u prvom vikendu prikazivanja utržio je 5.2 milijuna dolara. 3. listopada kino distribucija se proširila na 1625 kino dvorana. Sveukupno je u Sjevernoj Americi zaradio 64.6 milijuna dolara, a u ostatku svijeta dodatnih 61.6 milijuna dolara čime njegova ukupna svjetska Box-office zarada danas iznosi 126.2 milijuna dolara.
Kritike
Kritičari su pisali same hvalospjeve o filmu, a na popularnoj web stranici Rotten Tomatoes film ima rijetko viđenih 99% pozitivnih kritika (84 od sveukupno 85). Kritičar Roger Ebert dao je filmu četiri zvjezdice i opisao ga kao "zavodljiv i prekrasan, ciničan i prevratan i jedan od najboljih filmova godine". Kasnije ga je stavio na svoju listu "Najvećih filmova" i opisao ga: "To je film noir, ali i više od toga: neobično za film kriminalističkog žanra, on se bavi psihologijom svojih likova... Sadržava sve elemente policijske akcije, ali u oštrijem, više ekonomskom stilu; akcija tu ne postoji samo da bi postojala, nego da doprinese karakterizaciji likova". U svojoj kritici za New York Times, kritičarka Janet Maslin je napisala: "Gospodin Spacey nam prezentira najbolje od sebe, malaksavog i nonšalantnog, puno više nekonvencionalnog nego što bi to ijedna druga glumačka zvijezda napravila. A dvojica Australskih glumaca, čvrsti gospodin Pearce i vatreni gospodin Crowe su prava otkrića". Desson Howe je u svojoj kritici za Washington Post također hvalio glumačku postavu: "Pearce glumi savršenog čednog policajca koji se razvija u sve čvršćeg i iznurenijeg muškarca. Novozelanđanin Crowe ima jedinstvenu i seksi čvrstinu; zamislite Mickeyja Rourkea bez svog poznatog stava. Iako u sporednoj ulozi, Basinger odiše pravom čistoćom dok je Spacey uobičajeno ugodan za gledanje".
U svojoj kritici za Globe and Mail, Liam Lacey je napisao: "Najveća zvijezda filma je sam Los Angeles. Baš kao i u filmu Kineska četvrt Romana Polanskog, i ovdje su atmosfera i detalji u scenografiji bogati i savršeno se uklapaju narativnu formu". USA Today dala je filmu tri i pol od četiri zvjezdice, hvaleći ponajviše scenarij: "Čini se da su scenaristi Hanson i Brian Helgeland napravili čudo zadržavši tri različite priče i sklopivši ih u jednu cjelinu. Ellroyjev roman ima četiri priče viška i puno više likova... A scenaristi su sve sveli na tri priče i izvukli se." U svojoj kritici za Newsweek, David Ansen je napisao: "Film od gledatelja traži da se podigne na novi nivo - zbilja morate pratiti što se događa na ekranu kako se ne bi izgubili u priči. A nagrada za vaš trud je mračna i prljava zabava". Richard Schickel za Time je napisao: "Igra je to sjena i polu-sjena, najbolji crno-bijeli noirovski izgled kojeg je netko ikad uspio zahvatiti u boji. Ali nije to samo vježba stila. Izgled filma sugerira koliko duboko tradicija policijske korupcije zapravo ide".
Kritičar Andrew Sarris u svojoj kritici za New York Observer je napisao: "Gospodin Crowe do savršenstva dovodi lik izmučenog Buda Whitea koji nije toliko skraćen iz knjige kao što su likovi Spaceyja ili Pearcea... A Crowe me na trenutke podsjetio na slavnog Jamesa Cagneyja i njegove fantastične uloge Charlesa Vidora u filmu Love Me or Leave Me." Kenneth Turan je za Los Angeles Times napisao: "Jedina slaba točka koju L.A. Povjerljivo ima je njegovo oslanjanje na nasilje koje uključuje krvave sukobe i intenzivno fizičko prebijanje koji filmu daju opipljiv dodir opasnosti. Ako se to izbriše, ostaje nam kompletna filmska kontrola nad materijalom". U svojoj kritici za The Independent, Ryan Gilbey je napisao: "Zapravo to je vrlo dobar i inteligentan film u kojem se pazilo na najsitnije detalje koje uključuju i radnju i razradu likova za koje ste vjerojatno smatrali da su do danas u američkom filmu potpuno izumrli". Richard Williams za The Guardian je napisao: "L.A. Povjerljivo film je u kojem je sve odlično odrađeno. Svjetlo, arhitektura, govor, glazba... Prekrasna šala s Lanom Turner. A iznad svega toga je priča o oštećenim osobama koje dolaze u grad kako bi započeli nove živote, a ubrzo se nađu zavedeni u taj sladak parfem korupcije". Arsen Oremović ga je prozvao remek-djelom: "Dobroga ćete redatelja uvijek prepoznati po tome kako se uspio nositi s krimićima ove vrste, pa, iako nema žar Johna Hustona iz Malteškog sokola ili Howarda Hawksa ili Dubokog sna, Curtis Hanson je došao vrlo blizu tome...Film pripada skupini onih kojima je najveća mana to što im dođe kraj."
Nagrade
Magazin Time proglasio je L.A. Povjerljivo najboljim filmom 1997. godine. Nacionalno udruženje filmskih kritičara također ga je proglasilo najboljim, a Curtis Hanson proglašen je najboljim redateljem. Udruženje filmskih kritičara New York Timesa proglasilo je film najboljim za 1997. godinu, Hansona najboljim redateljem, a njega i Helgelanda najboljim scenaristima. Udruženje filmskih kritičara Los Angelesa i National Board of Review također su proglasili L.A. Povjerljivo najboljim filmom 1997. godine. Rezultat svega je da je to tek treći film u povijesti kojeg su četiri najveća udruženja filmskih kritičara jednoglasno proglasili najboljim za proteklu godinu.
Film na DVD-u i Blu-rayu
Blu-ray izdanje filma sadrži posebne dodatke kao i DVD, a uz njih tu su još četiri dodatna priloga o snimanju filma, pilot epizoda istoimene televizijske serije s Kieferom Sutherlandom te audio komentare kritičara/povjesničara Andrewa Arrisa, Jamesa Ellroyja, Russella Crowea, Kevina Spaceyja, Guya Pearcea, Jamesa Cromwella, Ruth Myers, Davida Strathairna, Kim Basinger, Briana Helgelanda, Jeannine Oppewall, Dantea Spinottija i Dannyja DeVita.
Vatroslav Lisinski
Vatroslav Lisinski (pravo ime Ignatius Fux, Ignaz Fuchs, Ignacije Fuchs) (Zagreb, 8. srpnja 1819. - Zagreb, 31. svibnja 1854.), hrvatski skladatelj.
Glazbu je učio kod J. K. Wisnera Morgensterna. Prve poticaje za skladanje daje mu amaterski pjevač A. Štriga, pristaša ilirskog pokreta koji je 1841. godine osnovao prvo ilirsko pjevačko društvo i pridobio Lisinskog za dirigenta. Iste godine sklada svoje prvo djelo - solo pjesmu Iz Zagorja od prastara na tekst Pavla Štoosa (kasnije zamijenjen novim tekstom Dimitrija Demetra Prosto zrakom ptica leti). U to vrijeme mijenja svoje obiteljsko ime Ignac Fuchs u Vatroslav Lisinski. U razdoblju od 1842. do 1847. godine zaposlen je kao bilježnik banskog stola i tada stvara više zborova, solo-pjesama, nekoliko klavirskih kompozicija (Slavonsko kolo) te prvu hrvatsku operu Ljubav i zloba. Libreto ove opere prema zamisli A. Štrige napisao je Josip Car, a zatim preradio Dimitrije Demeter dok je instrumentalizaciju dotjerao Wisner-Morgenstern. Praizvedba opere, 28. ožujka 1846. godine, protekla je u znaku slavlja ilirskih ideja i taj datum označen je kao povijesno važan u stvaranju hrvatskog umjetničkog izražaja. U ljeto 1847. godine Lisinski sa Štrigom, Livadićem i dr. kreće na koncertnu turneju po Srbiji i Vojvodini izvodeći ilirske i srpske skladbe. Iste godine na jesen odlazi na usavršavanje u Prag gdje studira kod K. Pitscha i B. Kittla. Za boravka u Pragu sklada orekstralnu idilu Večer (1850.), niz uvertira (najuspjelija je revolucionarna Bellona iz 1849.) i najveći dio opere Porin (libreto je za ovo djelo napisao Dimitrije Demeter) koju je dovršio 1851. godine po povratku u Zagreb. Praizvedbu ove opere Lisinski nikada nije doživio.
Vrativši se u domovinu u doba Bachova apsolutizma proživljava svoje posljednje godine kreativno sputan materijalnom bijedom. U periodu od 1851. do 1853. godine bio je besplatni nadzornik školskih učionica Glazbenog zavoda, a nakon što je otpušten iz te službe prihvaća mjesto sudbenog auskultanta. Razočaran, osamljen i gotovo posve zaboravljen sklada malo. Njegovo posljednje djelo Opijelo nije sačuvano. Vatroslav Lisinki bio je najdarovitiji među skaldateljima Ilirskog pokreta i prvi hrvatski profesionalni glazbenik koji je ujedno postavio temelje nacionalnom smjeru u Hrvatskoj, a posebice operi, solo-pjesmi, orkestralnoj i zborskoj glazbi. Iako nije analitički proučavao izvornu narodnu glazbu uspio se više od ostalih suvremenika približiti ideji Iliraca - stvaranju umjetničke glazbe zasnovane na narodnoj. Lisinski u biti romantički lirik svoje je najbolje dao u 70-ak solo pjesama, melodijski inventivnih, formalno raznolikih, a po ugođaju pretežito elegičkih.
Aubazines
Obazen je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Limuzan, u departmanu Korez.
Vatroslav Lisinski
Lisinskom je posvećen Lisinski, igrano-dokumentarni film Oktavijana Miletića koji je godine 1944. snimljen u tadašnjoj NDH, a koji se smatra prvim hrvatskim dugometražnim filmom. Po njemu ime nosi i zagrebačka Koncertna dvorana Vatroslav Lisinski, izgrađena 1973. godine.
Aubazines
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 788, a gustina naseljenosti je iznosila 56 stanovnika/km².
Vatroslav Lisinski
Djela
Glavna djela Vatroslava Lisinskog:
Opere:
Indolacetaldoksimska dehidrataza
Indolacetaldoksimska dehidrataza (, indolacetaldoksimska hidrolijaza, 3-indolacetaldoksimska hidrolijaza, indol-3-acetaldoksimska hidrolijaza, indol-3-acetaldehid-oksimska hidrolijaza, (indol-3-il)acetaldehid-oksimska hidrolijaza) je enzim sa sistematskim imenom (indol-3-il)acetaldehid-oksim hidrolijaza (formira (indol-3-il)acetonitril). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Alfred, Texas
Alfred je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 91 stanovnika.
Fludrokortizon
Fludrokortizon je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 380,450 Da.
Carifano-Mastralessio, Foggia
Carifano-Mastralessio je naselje u Italiji u provinciji Foggia, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 240 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 662 m.
After the Sunset
After the Sunset (naslov preveden kao Poslije sumraka) je američki igrani film snimljen 2004. u režiji Bretta Ratnera. Po žanru je akciona komedija, a protagonist, čiji lik tumači Pierce Brosnan je bivši vrhunski kradljivac koji je prisiljen prekinuti mirovinu nakon što ga nastavi progoniti agent FBI (čiji lik tumači Woody Harrelson).
Dimitrije Demeter
thumb|Dimitrija Demeter Dimitrija Demeter (Zagreb, 21. srpnja 1811. – Zagreb, 24. lipnja 1872.) bio je hrvatski književnik i kazališni djelatnik. Jedan je od potpisnika bečkog književnog dogovora hrvatskih i srpskih pisaca 1850. godine kojim je udaren temelj zajedničkom srpskohrvatskom jeziku.
Život i djelo
Potječe iz trgovačke obitelji grčkog podrijetla (neki izvori navode i cincarsko i vlaško podrijetlo; usp. Vlašku ul. u Zagrebu).Bio je pjesnik, pripovjedač i dramski pisac, a među kulturnim djelatnicima svojega vremena posebice je zaslužan za razvitak novijega hrvatskoga kazališta, kojem je od 1840. pa do sredine šezdesetih godina XIX. stoljeća bio neprijepornim vođom. Studirao je filozofiju u Grazu, a medicinu u Beču i Padovi. Za vrijeme studija bavio se književnim radom, a nakon povratka sa studija u domovinu priključuje se ilirskom pokretu. Isprva je radio kao liječnik, a od 1841. godine bavi se samo književnošću. U svojim dramskim tekstovima nastojao je spojiti tradiciju stare hrvatske knjiženosti s tendncijama u europskoj drami. Koristio se najčešće povijesnim temama da bi izrazio svoje domoljubne težnje i progovorio o aktualnim društvenim prilikama.
Tako u svojoj najpoznatijoj drami Teuta (1844.), zagovara ideju o ilirskom podrijetlu južnih Slavena. Pisao je i pripovijetke, feljtone, književne i kazališne kritike, libreta za opere Vatroslava Lisinskog Ljubav i zloba i Porin te drame Dramatička pokušenja I. (1834.) i Dramatička pokušenja II. (1844.), a iznimno je važna njegova uloga u organiziranju kulturnog života u Zagrebu i Hrvatskoj. Uređivao je almanah Iskra, Südslavische Zeitung, Danicu, Narodne novine, Hrvatski sokol.
Jedno od njegovih najpoznatijh ostvarenja je ranoromantička poema Grobničko polje, nastala 1842. u povodu 600. obljetnice bitke na Grobničkom polju, gdje su prema legendi Hrvati porazili Tatare (Mongole). To djelo u svim elementima pokazuje da ga je pisao doista talentiran stvaratelj, iako mu je to bio literalni prvenac.
U njemu se isprepleću dva osnovna motiva: motiv krajolika i motiv domoljublja. Isto tako po uzoru na Byrona u Grobničkom polju pojavljuje se pojam svjetske boli. Demetar se koristi desetercima i dvanaestercima kako bi izbjegao monotonu šablonu narodne pjesme, a ističući u prvi plan slikanje snažnih karaktera junaka i njihove strasti, on svojoj poemi umjesto narativne epske tendencije daje jaku dramatsku notu, posjećajući nas na Byronovo stvaralaštvo.
Pri pisanju Grobničkog polja koristio je sljedeće izvore:
Bondigoux
Bondigu je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Tuluz.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 320 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 42 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,46 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 120 metara (maksimalnoj 201 m, a minimalnoj 86 m).
Rizoksin
Rizoksin je organsko jedinjenje, koje sadrži 35 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 625,749 Da.
Geyer
Gajer je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Ercgebirge. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.962 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14521210.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ercgebirge Gajer se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Ercgebirge. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 550–741 metra. Površina opštine iznosi 18,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.962 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 211 stanovnika/km².
Belorusija
Belorusija (ek.) ili Bjelorusija (ijek.) (brus. Белару́сь [ bʲɛlaˈrusʲ ], rus. Беларусь  [ bʲɪlɐˈrus ] ; službeno Republika Belorusija, brus. Рэспубліка Беларусь, rus. Республика Беларусь), kontinentalna država u istočnoj Evropi. Graniči se sa Rusijom na severoistoku, Ukrajinom na jugu, Poljskom i Litvanijom na zapadu, te Letonijom na severozapadu. Glavni i najveći grad je Minsk, a ostali veći gradovi su Gomelj, Mogiljov, Vitebsk, Grodno i Brest. Preko 25% teritorije od ukupno 207.000 km² je pod šumom, dok su najvažniji izvori prihoda poljoprivreda i industrija.
Teritorija današnje Belorusije je bila deo Polocke kneževine, činila osnovu za Veliku kneževinu Litvaniju, ulazila u sastav Poljsko-litvanske unije i Ruske Imperije. 25. marta 1918. proglašena je nezavisnost Beloruske Narodne Republike. Nakon nemačkoga poraza i nasilnog preuzimanja vlasti od strane boljševika proglašena je SSR Belorusija 1. januara 1919. koja je ušla je u sastav SSSR 1922. dok je Zapadna Belorusija, shodno mirovnom ugovoru iz Rige, uključena u sastav Poljske. Posle Oktobarske revolucije, Belorusija je postala jedna od konstitutivnih republika Sovjetskog Saveza i preimenovana je u Belorusku SSR. Današnje granice dobila je 1939. nakon Sovjetske invazije na Poljsku i zauzeća Zapadne Belorusije. U 1930.-1940. za vreme staljinističkih represija nastradalo je preko 100.000.000 belorusa. U toku Drugog svetskog rata, Belorusija je pretrpela strahovita razaranja, izgubila je gotovo trećinu stanovništva i više od polovine ekonomskih resursa. Beloruska SSR je bila jedan od osnivača UN-a, zajedno sa SSSR-om i Ukrajinskom SSR.
Beloruski parlament je 27. jula 1990. proglasio suverenitet, a nakon raspada SSSR-a i nezavisnost Belorusije 25. avgusta 1991. Aleksandar Lukašenko je predsednik države od 1994. godine. Mnoge zapadne vlade i nevladine organizacije kritikuju vlast u Belorusiji zbog navodnih represalija prema predstavnicima opozicije i lažiranja izbora. Od 2000. godine Belorusija ima sa Rusijom potpisan ugovor o specijalnim vezama sa indicijama ka stvaranju Saveza Rusije i Belorusije.
North Ballston Spa, New York
Nort Bolston Spa je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.338, što je 101 (8,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Belorusija
Član je carinske unije sa Rusijom i Kazahstanom, Zajednice nezavisnih država, Organizacije Ugovora o zajedničkoj bezbednosti, Evroazisjke ekonomske zajednice i partner u dijalogu u Šangajskoj organizaciji za saradnju.
Većina stanovništva Belorusije živi u urbanim područjima u i oko velikih gradova (centara administrativnih divizija koje se zovu oblasti). Preko 80% populacije su etnički Belorusi, a najbrojnije manjinske zajednice su Rusi, Poljaci i Ukrajinci. Službeni jezici su beloruski i ruski (još od referenduma 1995). U konfesionalnom pogledu trećina stanovnika su pravoslavci, pripadnici Ruske pravoslavne crkve, postoje višebrojne zajednice rimokatolika, unijata, protestanata,.
Etimologija
U raznim izvorima je dolazilo do mešanja pojmova Rus i Rusija, tako da je često Bela Rus izjednačavana sa pojmom Bela Rusija. To pogrešno tumačenje često su širili moskovski namesnici nakon pada Kijevske Rusije da bi sebe prikazali kao legalne naslednike celog istočnoslovenskog etnosa i koristili su tu činjenicu kao povod za rat protiv Poljske i Litvanije. Pojam „Bela Rusija“ prvi put se pojavio u srednjovekovnim germanskim i latinskim spisima, a papa Pije VI je koristio latinski naziv Alba Rusija u papskoj buli iz 1783. godine. Tokom XVII veka ruski carevi su koristili termin „Bela Rus“ kao odrednicu za teritorije koje su bile oduzete od Litvanije.
Belorusija je službeno dobila ime Belarusija u vremenu carske Rusije, a ruski car je imao titulu „imperator sveruski“. Termin Belorusija se službeno koristio sve do 1991. godine kada je vrhovni sovjet tadašnje Beloruske SSR odlučio da se nova država ubuduće zove Belarus (iako se u mnogim svetskim jezicima, pa i u srpskom država označava kao Belorusija). Službeno ime države je Respublika Belarus.
Geografija
left|thumb|250px|Tipičan Beloruski pejzaž. Jezero Strusta u Vitebskoj oblasti thumb|left|250px| [[Pripjat (reka)|Pripjat kod grada Mazir]] Belorusija leži između 51° i 57° severne geografske širine i 23° i 33° istočne geografske dužine. Geografski centar zemlje nalazi se na 53.53083°N, 28.04389°W udaljen 70 km jugoistočno od Minska. Državna teritorija je relativno ravna, bez većih uzvišenja. Najviši vrh Dzeržinska gora visok je svega 346 metara (a sledi Lisaja sa 342 metra), a prosečna nadmorska visina je oko 162 metra. Najniža tačka je u dolini Njemena, na granici sa Litvanijom, nadmorske visine oko 80 metara. Glacijacija je najzaslužnija za izrazito ravan i zamočvaren pejzaž Belorusije. Severni delovi su nešto izdignutiji, ispunjeni jezerima i blagim uzvišenjima morenskog porekla. Na jugu, oko reke Pripjat nalazi se velika močvarna nizija Polesje (ujedno jedno od najvećih močvarnih područja u Evropi).
Preko 3.000 vodotoka (od čega 42 su reke) i na hiljade manjih jezera čini hidrološku kartu Belorusije veoma bogatom i raznovrsnom. Vode otiču u dva sliva: baltički i crnomorski. Ka Baltičkom moru otiču Zapadna Dvina (ili Daugava) i Njemen, dok Dnjepar i Pripjat (inače pritoka Dnjepra u Ukrajini) otiču ka Crnom moru. Iako su jezera brojna, površinom su uglavnom mala, prosečno oko 0,5 km² i više liče na močvare. Najveće jezero je Naroč u Minskoj oblasti sa površinom od 79,6 km².
thumb|desno| Karta Belorusije Oko četvrtine državne teritorije prekriveno je šumama, ali uglavnom dominiraju manje galerijske šume. Najveća je Bjaloveška šuma, reliktna prašuma koja se prostire između Bresta i Bjalistoka (Poljska) i nalazi se pod zaštitom Uneska. Na severu uglavnom dominiraju četinarske šume (uključujući i brezu i jovu), dok u južnim područjima šume su vegetacijski mnogo raznovrsnije.
Iako kontinentalna zemlja, zbog blizine Baltika (koji je udaljen svega 257 km) Belorusija ima umereno kontinentalnu klimu, što predstavlja prelaz između okeanske i kontinentalne klime. Leta su dosta sveža i vlažna dok su zime blage sa obiljem snežnih padavina. Srednja godišnja temperatura vazduha kreće se od 5,7 °C do 8,2 °C. Letnji temperaturni prosek je oko 18 °C, a zimski -6 °C. Najtopliji su južni i jugozapadni delovi zemlje. Prosečna količina padavina se kreće između 500 i 800 mm godišnje sa maksimumima padavina tokom leta i jeseni, najviše u centralnim i severozapadnim rejonima.
Belorusija je dosta siromašna rudnim bogatstvima. Postoje jedino nešto veće zalihe treseta, zatim skromne zalihe nafte i prirodnog gasa, granita, dolomita (krečnjaka), laporca, krede, peska, šljunka i gline.
Posledice černobiljske havarije
Belorusija je najviše osetila posledice nuklearne havarije u Černobilju iz 1986. godine. Pravac vetra prvih dana i nedelja nakon havarije doveo je do toga da je od ukupne količine radioaktivnog cezijuma 137 koji je pao na Evropu, čak 70% se zadržalo nad Belorusijom. O kolikoj havariji je bila reč najbolje svedoči podatak da je čak u julu 1991. cela teritorija Belorusije bila proglašena zonom ekološke katastrofe. Radijaciji su bile najizloženije južne oblasti Mogiljovska i Gomeljska, dok je ozračeno preko 2 miliona ljudi.
Oko 7.000 km² je bilo kontaminirano radioaktivnim cezijumom 137 a nivo radijacije iznosio je 15 Ci (odnosno 550 GBq) po kvadratnom kilometru. Godine 1996. i dalje je bilo kontaminirano 22% teritorije (što je za samo 1% manje nego 1986) sa nivoom radijacije od 1 Ci/km² (37 GBq/km²).
Posledice nuklearne nesreće i danas su vidljive. Broj obolelih od raznih vrsta raka je uvećan, dok je broj genetskih deformiteta kod novorođenčadi povećan za 40% u odnosu na period pre nesreće. Slična situacija je i sa biljnim i životinjskim svetom, dok je količina radijacije u močvarnim područjima i dalje iznad normale. U 1995. godini za saniranje katastrofe utrošeno je skoro 15% ukupnih budžetskih sredstava države za tu godinu.
Praistorija
Arheološkim istraživanjima dokazano je da su u ranom paleolitu na teritoriji Belorusije živeli Homo erectus i neandertalac. Prvi Indoevropljani na teritoriji Belorusije su se pojavili tokom III milenijuma pre nove ere.
Od srednjeg do XX veka
thumb|desno| Poštanska markica sa krstom svete Efrosinije iz 1992. Na prostore današnje Belorusije Sloveni su se doselili između VI i VIII veka. Tadašnji Istočni Sloveni naišli su na Varjage s kojima su osnovali prvu veliku državu istočne Evrope – Kijevsku Rusiju. U sastavu te države nalazile su se i kneževine čija su središta bila u današnjim beloruskim gradovima Polack, Minsk, Turov i Pinsk.
U XIII veku nakon mongolske provale u kojoj je Kijev bio do temelja uništen, Kijevska Rusija se raspala na nekoliko manjih kneževina, a kneževine koje su se nalazile na području Belorusije ušle su u sastav Velike kneževine Litvanije. Polocka i Turovo-Pinska kneževina bile su pripojene Litvaniji u XIII veku dok je Minsku kneževinu osvojio litvanski knez Gedimin u toku XV veka. Do kraja XV veka, ta kneževina će se naglo proširiti na istočnu Evropu i obuhvatiti prostor od Baltičkog do Crnog mora.
thumb|left| Istočni Rus u okvirima Kneževine Litvanije Velika kneževina Litvanija je ušla u personalnu uniju sa Kraljevinom Poljskom 1386. godine čime su beloruske zemlje ušle u sastav Poljske. Ruski car Ivan III Vasiljevič je 1486. godine započeo osvajanja na istoku sa ciljem ponovnog obnavljanja Kijevske Rusije. Litvansko-poljska unija je prestala da postoji 1795. podelom Poljske koju su izvršile Ruska Imperija, Pruska i Austrija. Beloruske teritorije su tako potpale pod vlast Ruske Imperije (pod Katarinom Velikom) i u njenom sastavu su se zadržale sve do propasti carstva 1917. godine.
XX vek
Belorusija je 25. marta 1918. proglasila nezavisnost i tako je osnovana Beloruska Narodna Republika. Međutim, BNR nije bila dugog veka, jer su se već 1919. godine nemačke trupe povukle, a na njihovo mesto su došli boljševici. U Smolensku je 1. januara 1919. bila proglašena Sovjetska Socijalistička Republika Belorusija koja je ušla u sastav Ruske SFSR. Već 31. januara je izašla iz sastava tadašnje Rusije i bila je preimenovana u Belorusku SSR, a 3. februara je donesen i njen ustav. Nakon završetka Poljsko-sovjetskog rata (1919—1921) Beloruska Sovjetska Socijalistička Republika je postala deo SSSR-a, dok je Zapadna Belorusija, shodno mirovnom ugovoru iz Rige, bila uključena u sastav Poljske. thumb|desno| [[Grb Beloruske SSR]]