cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pocaia di Sopra, Arezzo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 322 m.
Vampyros Lesbos
Vampyros Lesbos, u Njemačkoj poznat i sa podnaslovom Erbin des Dracula, a u Španiji originalno distribuiran i kao Las Vampiras je zapadnonjemačko-španski igrani film snimljen u režiji Jesusa Franca i premijerno prikazan 1971. godine, poznat kao jedno od najpopularnijih ostvarenja njegove filmografije i najuticajnijih ostvarenja žanra.
Predstavlja slobodnu adaptaciju romana Dracula Brama Stokera sa radnjom premještenom u suvremeno doba. Protagonistica, čiji lik tumači Ewa Strömberg, je američka pravnica koja radi u Turskoj i koju počinju opsjedati bizarni snovi i vizije u kojima se pojavljuje lijepa i privlačna žena (čiji lik tumači Soledad Miranda). Radnja prikazuje kako je posao odvede na jedan otok gdje se ispostavi da joj je klijentica neobična žena koja izgleda poput žene iz njenih vizija, ali prema kojoj, usprkos niza bizarnih i zastrašujućih događaja, osjeća neodoljivu privlačnost.
Franco se vampirskim motivima bavio ranije u nekoliko svojih filmova, od kojih je najpoznatiji Grof Dracula sa Christopherom Leejem u glavnoj ulozi, a gdje je također nastupala Soledad Miranda, i koji se često navodio kao jedna od najvjernijih adaptacija Stokerovog romana. Vampyros Lesbos, koji je snimao na lokacijama u Turskoj, se, pak, isticao daleko više eksplicitno erotskim sadržajima, ali Francovim vještim korištenjem simbolike u snoviđenjima, te neobično psihodelične muzike Siegfrieda Schwaba koja će decenijama kasnije inspirirati brojne muzičare. Posebne je pohvale dobio Mirandin nastup, koji se smatra najboljim u njenoj karijeri, ali i koji je bio posljednji, s obzirom da je nedugo nakon snimanja tragično preminula u prometnoj nesreći.
José C. Paz
Hose Klemente Paz je grad u Argentini u pokrajini Buenos Ajres. Nalazi se u istoimenom distriktu. Prema proceni iz 2005. u gradu je živelo 244.358 stanovnika.
Vampyros Lesbos
Film je originalno prikazan u Zapadnoj Njemačkoj. U Francovoj rodnoj Španiji, koja je tada još uvijek bila pod autoritarnim frankističkim režimom i pod neupitnim uticajem Katoličke crkve, je pak film postao predmetom oštrih cenzorskih zahvata, te je prikazan godinama kasnije isječen do neprepoznatljivosti. Franco je upravo zbog toga napustio Španiju, te je najveći dio ostatka karijere proveo u inozemstvu. Sličnim motivima se bavio i kasnije, te se njegova tri filma - Macumba sexual (1983), Vampire Blues (1999) i The Snakewoman (2005) - ponekad nazivaju neslužbenim remakeovima Vampyros Lesbos.
José C. Paz
Stanovništvo
Prema proceni, u gradu je 2005. živelo 244.358 stanovnika.
El Faro, San Miguel del Puerto
El Faro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel del Puerto.
Kifino Selo
Kifino Selo je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Nevesinje koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 208 stanovnika.
Geografija
Selo se nalazi u Hercegovini.
Santa Sofia, Forlì-Cesena
Santa Sofia je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3037 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 257 m.
Richland County, Ohio
je okrug u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 124.475, što je 4.377 (-3,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Robovski ratovi
Ustanci robova u starom Rimu su bile pobune robova u poznoj Rimskoj republici. Bilo je tri ustanka robova, od kojih su prva dva imala više lokalni karakter (oba su izbila i bila ugušena na Siciliji), dok je treći zahvatio celu Italiju i ozbiljno uzdrmao temelje rimske države i doveo do niza promena u rimskom državnom ustrojstvu. Bilo ih je tri:
Sasseta
Sasseta ima više značenja:
La Joya, Iguala de la Independencia
La Joya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Iguala de la Independencia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 805 m.
Suspicion (film, 1941)
Uloge
thumb|right|150px|[[Joan Fontaine i Gary Cooper drže svoje Oscare na ceremoniji dodjele Oscara 1942. godine. Fontaine je osvojila Oscar za najbolju glumicu u filmu Suspicion.]]
Vanjske veze
Streaming audio
Kosmos-576
Kosmos-576 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 27. juna 1973. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 4000 kilograma. Kosmos-576 je bio osmatrački satelit.
Marko Emilije Lepid Porcina
Marko Emilije Lepid Porcina (Marcus Aemilius Lepidus Porcina, 2. vijek pne.) bio je rimski vojskovođa i političar. Godine 137. pne. je bio izabran za konzula, te potom poslan u Hispaniju kako bi osvetio ponižavajući poraz svog kolege Gaja Hostlija Mancina u sukobu s Numantincima. Smatrajući kako nema dovoljno vojske s rat s Numantincima, odlučio je, suprotno izričitim instrukcijama Senata, napasti Vakcejce. Međutim, nedostatak logistike je opsadu vakcejskog središta Palencie pretvorio u katastrofu; Lepidova se vojska morala povući i pretrpila pri tome teške gubitke. Lepid je po povratku u Rim kažnjen globom. Lepid je, s druge strane, zahvaljujući oratorskoj sposobnosti koju navodi Ciceron, zadržao politički uticaj zbog koga je 125. pne. izabran za augura. Iako je politički bio konzervativno orijentiran, imao je značajan uticaj na reformatorsku braću Grakho.
La Residencia, San Juan de los Lagos
La Residencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Juan de los Lagos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1857 m.
Nepokoreni grad
Nepokoreni grad je jugoslavenska igrana TV-serija u produkciji RTV Zagreb prvi put prikazana na programu mreže JRT 1982. godine. Radnja se odvija u Zagrebu za vrijeme Drugog svjetskog rata, u razdoblju od početka 1941. do svibnja 1945. godine, i prikazuje aktivnosti antifašističkog pokreta otpora koji se pod vodstvom komunista borio protiv osovinskih sila i režima Nezavisne Države Hrvatske. Serija je bila jedan od najambicioznijih televizijskih projekata u tadašnjoj Jugoslaviji, te se sastoji od 14 epizoda u trajanju od 90 minuta, koje su dijelom međusobno povezane zapletom i likovima, a dijelom se mogu shvatiti kao samostalni televizijski filmovi. Dio likova i događaja se temelji na stvarnim događajima, a dio na fikciji.
Sassi
Sassi ima više značenja:
Unup Juk Tzepacab, Tancanhuitz
Unup Juk Tzepacab je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tancanhuitz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 266 m.
Al Wasim, Hajjah
Al Wasim je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Cuglieri, Oristano
Cuglieri je naselje u Italiji u provinciji Oristano, u regiji Sardinija.
Al Wasim, Hajjah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1522 m.
Cuglieri, Oristano
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2141 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 459 m.
Kosmos-577
Kosmos-577 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Strelečko
Strelečko je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Martinska Ves, Sisačko-moslavačka županija.
Vanua Levu
Vanua Levu (izgovor: ), ranije poznat kao Otok sandalovine (engleski: Sandalwood Island), drugi je najveći otok u sklopu arhipelaške države Fidži. Otok ima površinu od oko 5,500 km², ali osjetno manju populaciju (cca. 130,000) od Viti Levua, na kojem obitava gotovo 70% cjelokupne populacije Fidžija.
Strelečko
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 511 stanovnika te 180 obiteljskih kućanstava.
Vanua Levu
Vanua Levu dio je iste fidžijske platforme, koja se nalazi na tektonski kompleksnom i seizmički aktivnom području između australske i pacifičke ploče. Najstarije stijene s otoka datiraju iz perioda miocena i pliocena, dok je većina visoravni iz tog perioda vulkanskog porijekla. Najviši vrh otoka je Mount Nasorolevu, koji je sa 1,032 m nadmorske visine četvrti najviši vrh na Fidžiju. Drugi dijelovi otoka nešto su mlađi te imaju drugačiji sastav stijena. Sam otok dug je 180 kilometara, a širok 50 kilometara; na jugoistoku se nalazi maleni poluotok kojeg okružuje Korsko more. Sam otok je okružen koraljnim grebenima. Zbog visoke pošumljenosti, dobar dio otoka postao je važno ornitološko područje, na kojemu obitavaju i neke ranjive i ugrožene vrste ptica.
Najveća naselja na otoku su Labasa i Savusavu. Iako ne uživa ugled susjednog Viti Levua, Vanua Levu je također značajno turističko središte.
Historijski, pretpostavlja se kako je Vanua Levu naseljen prije oko 3,100 godina. Prvi Europljanin koji je vidio otok bio je Abel Tasman, 1643. godine, a kasnije je pored otoka prošao i protjerani kapetan William Bligh, kojega je posada potjerala s broda nakon pobune. Britanski kapetan, James Wilson, istražio je otok 1797. godine. Početkom XIX. vijeka, otok je bio važan u iskorištavanju sandalovine, zbog čega je jedno vrijeme i nosio naziv Otok sandalovine.
Gaj Hostlije Mancin
Gaj Hostilije Mancin (Gaius Hostilius Mancinus, 2. vijek pne.) bio je rimski vojskovođa i političar. Godine 137. pne. je izabran za konzula te je vodio pohod protiv Numantinaca. Pri tome je pokazao potpuni nedostatak ratne vještine, te je dozvolio da mu se vojska nađe u klopci. Prema Plutarhu je tada pokušao pobjeći i ostaviti vojsku na cjedilu, ali je uhvaćen. Tada je njegov potčinjeni Tiberije Grakho spasio vojsku sklopivši mirovni sporazum s Numantincima. Rimski Senat je, pak, naknadno odbio ratificirati sporazum, a Mancinu je suđeno. On i još 20 komandanata - bez Tiberija Grakha koga je spasio autoritet Scipiona Emilijana - su osuđeni na to budu predani na milost i nemilost Numantincima. Apijan tvrdi da su ga Numantinci odbili primiti.
Бучје (Бор)
Бучје је насеље у Србији у општини Бор у Борском округу. Према попису из 2002. било је 666 становника (према попису из 1991. било је 789 становника).
Демографија
У насељу Бучје живи 559 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,0 година (44,3 код мушкараца и 45,6 код жена). У насељу има 181 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 3,68.
Ово насеље је у углавном насељено Власима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Sasso
Sasso ima više značenja:
Krvno zrnce
desno|bezokvira Krvna ćelija ili krvno zrnce je bilo koja ćelija koja se nalazi u krvi. Kod sisara, krvne ćelije se generalno dele na 3 kategorije:
Marienfließ
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Prignic Marinflis se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Prignic. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 68 metara. Površina opštine iznosi 76,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 803 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 10 stanovnika/km².
Ampliación Buena Vista, Pátzcuaro
Ampliación Buena Vista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Pátzcuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2051 m.
Cibi
Cibi (izgovor: ), poznat i pod nazivom teivovo, fidžijski je meke (tradicionalni ples) porijeklom s otoka Bau i ratni ples, koji tradicionalno izvodi prije ili poslije bitke. Iako je historijski prisutan još iz perioda kada su plemena s fidžijskog arhipelaga učestalo ratovala sa svojim pacifičkim susjedima, a služio je kao motivacija pred borbu, cibi je postao globalno poznat tek 1939. godine, kada je izveden od strane ragbi reprezentacije Fidžija tokom turneje na Novom Zelandu.
Rosemarie Nitribitt
Rosemarie Nitribitt (puno ime: Maria Rosalia Auguste Nitribitt ; Düsseldorf, 1. februar 1933 - Frankfurt na Majni, 29. oktobar 1957) bila je njemačka elitna prostitutka, čije je ubistvo proizvelo jedan od najvećih skandala Zapadne Njemačke u doba Ekonomskog čuda.
Cibi
Cibi se kao sportski ritual etablirao povodom želje kapetana ragbi reprezentacije, Georgea Cakobaua, da fidžijska reprezentacija, koja se 1939. godine pripremala za prvu turneju po Novom Zelandu, ima ritual sličan haki, koju je izvorila ragbi reprezentacija Novog Zelanda. Cakobau je pristupio ratuu Boli, poglavici ratničkog plemena Navusaradave s otoka Bau, koji ih je pristao naučiti taj ratni ples. Leteći Fidžijci, kako glasi nadimak ragi reprezentacije, usvojili su taj ritual te su postali poznati po njemu diljem svijeta. Ples je bio popraćen i tradicionalnim napjevom koji je motivirao igrače prije utakmice. Godine 2012., reprezentacija je tradicionalni cibi zamijenila novim ratnim pokličom, boleom, međutim cibi je vraćen u uporabu odmah nakon Kupa pacifičkih nacija 2012. godine.
Rosemarie Nitribitt
Odrasla je kao vanbračno dijete u siromaštvu zajedno sa dvije sestre je koje su 1939. godine smještena kod plaćenih skrbnika. Kod njih je prvi put bila silovana u dobi od 11 godina; još kao adolescentica se počela baviti prostitucijom te je nekoliko puta hapšena i smještena u popravni dom, odakle je također nekoliko puta bježala. Nakon odlaska u Frankfurt pokušaja da za život zarađuje kao konobarica i foto-model, odlučila se za posao prostitutke. Posljednji put je 1951. uhapšena u Frankfurtu na željezničkoj stanici.
Cibi
Riječ "cibi" znači "ratničko slavlje pobjede", dok izraz "bole" znači prihvaćanje izazova.
Rosemarie Nitribitt
Nitribitt je sljedećih godina nastojala sakriti svoje skromno porijeklo pohađajući tečajeve engleskog i francuskog, odnosno bontona. Taj se trud isplatio, s obzirom da su njeni klijenti postajali sve bogatiji, ali i velikodušniji. Tako je već 1954. godine od jednog od njih kao poklon dobila luksuzni automobil Opel Kapitän; drugi su je, pak, vodili na izlete na mediteransku obalu. 1956. godine je pak došla u posjed crnog Mercedecsa 190SL, koji je u njemačkoj javnosti upravo po njoj dobio nadimak Nittribit-Mercedes. Policijski i sudski izvori su kasnije iznijeli procjenu da je u posljednjoj godini života imala prihode od najmanje 80.000 DM (što je za tadašnje standarde bila izuzetno visoka svota).
Rosemarie Nittbrit je pronađena mrtva u svom stanu 1. novembra 1957. Na njenom tijelu su otkriveni tragovi davljenja i udarca u glavu; istraga je procijenila da je prije otkrića bila mrtva tri dana. Vrlo brzo su se u medijima pojavile špekulacije kako je istraga opstruirana i sabotirana, odnosno da se tokom nje nastojalo zataškati sve tragove koji bi ukazali na Nitribittine klijente iz redova vodećih industrijalaca, političara i drugih pripadnika zapadnonjemačkog establishmenta. Iako su se u medijima pojavila neka imena, među kojima se ističu članovi porodice Krupp, kao i plejboj Günther Sachs, istraga se na kraju usredotočila na reklamnog agenta Heinza Christiana Pohlmanna, za koga se ispostavilo da je usluge Rosemarie Nitribitt plaćao novcem pronevjernim iz vlatsite tvrtke. Pohlmann, koga je na sudu branio budući bavarski ministar unutrašnjih poslova Alfred Seidl, je uspio osporiti forenzičke dokaze o vremenu smrti, odnosno uspostaviti alibi, te je u julu 1960. oslobođen optužbe.
Sljedeće godine je novinar Erich Kuby napisao knjigu ''Rosemarie. Des deutschen Wunders liebstes Kind, koja je, pak, poslužila kao predložak za igrani film Das Mädchen Rosemarie'' u kome je lik Rosemarie Nitribitt tumačila Nadja Tiller. Godine 1996. je po tom filmu napravljen televizijski remake gdje je Rosemarie Nitribitt tumačila Nina Hoss.
Kljen
Kljen je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Nevesinje koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 80 stanovnika.
Geografija
Selo se nalazi u Hercegovini.
Sassuolo
Sassuolo ima više značenja:
Stružec
Stružec je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Popovača, Sisačko-moslavačka županija.
Das Mädchen Rosemarie
Das Mädchen Rosemarie je zapadnonjemački crno-bijeli igrani film snimljen 1958. u režiji Rolfa Thielea. Po žanru predstavlja kombinaciju socijalno angažirane drame i crne komedije, a temelji se na stvarnim događajima, odnosno knjizi novinara Ericha Kubyja. Protagonistica, čiji lik tumači Nadja Tiller, je Rosemarie Nitribitt, prostitutka koja se uspije infiltrirati u visoko društvo, odnosno kao klijente dobiti vodeće industrijalce. Radnja prikazuje kako se poveže sa francuskim poduzetnikom Fribertom (čiji lik tumači Peter van Eyck) kome, kao dodatni izvor prihoda, služi kao industrijska špijunka, ali i kako njen pokušaj da postane dijelom otmjenog društva izaziva skandal i dovodi do tragičnog završetka.
Thiele je u filmu naslovnu protagonisticu i njen slučaj stavio u kontekst tada aktualnog Ekonomskog čuda, odnosno prikazao je kao svojevrsnu "poduzetnicu" koja nastoji brzo i lako steći bogatstvo poput industrijalaca kojima pruža usluge. Iako je film najvećim dijelom fikcija, svejedno je tokom produkcije bio predmetom opstrukcije od strane zapadnonjemačkih poduzeća, a njegovo prikazivanje na venecijanskoj Mostri, pod izgovorom "da sramoti državu" je bez uspjeha pokušala spriječiti zapadnonjemačka vlada. Film je tamo dobio jednu od nagrada, a doživio je i komercijalni uspjeh te od Nadje Tiller učinio veliku zvijezdu.
Godine 1959. je uspjeh Das Mädchen Rosemarie potakao snimanje danas zaboravljenog filma Die Wahrheit über Rosemarie (Istina o Rosemarie) u režiji Rudolfa Jugerta. Sam Thiele je godine 1976. snimio isto tako zaboravljeni nastavak pod naslovom Rosemaries Tochter (Rosemariena kćer), za koji se ispostavilo da je njegov posljednji film. Godine 1996. je pak snimljen televizijski remake originalnog filma gdje je naslovnu ulogu tumačila Nina Hoss.
Mata de Caña, Playa Vicente
Mata de Caña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Playa Vicente.
Feltrone, Udine
Feltrone je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 701 m.
Gang od Balhaea
Gang of Balhae (? - 809) je bio šesti po redu vladar korejske države Balhae, koji je vladao od 795. do 809. Bio je sin cara Muna, trećeg vladara. Za ime ere je odabrao Jeongnyeok (正曆, "uspravna politika"). Za vrijeme vladavine je Balhae intenzivno trgovala sa Japanom i Tang Kinom.
Sulfisomidin
Sulfisomidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 278,330 Da.
Taccoli, Macerata
Taccoli je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 362 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 205 m.
Pješadija
Pješadija je najstariji i kroz historiju je bila najbrojniji, a često i jedini rod vojske. Dijelom zbog specifičnih okolnosti, a dijelom zbog razvitka ekonomije i tehnologije, u srednjem vijeku je izgubila primat u odnosu na konjicu, da bi ga nakratko povratila s razvitkom vatrenog oružja početkom novog vijeka. Sve brži razvitak artiljerije, odnosno modernih oružja kao što su tenkovi, te nagli porast logističkih i drugih potreba kopnenih vojski do neslućenih razmjera je doveo da pješadija izgubi primat u odnosu na druge rodove vojske, tako da danas pješadijske jedinice sačinjavaju razmjerni mali dio kopnenih snaga. No, usprkos tome pješadija je ostala njihov najvažniji i najvredniji dio jer se upravo njenim djelovanjem odlučuje o kontroli nad nekim teritorijem - što je primarni cilj većine ratnih operacija. Zbog toga pripadnici drugih rodova moraju prolaziti kroz djelomičnu pješadijsku obuku.
Kroz historiju se pješadija, s obzirom na oružje i opremu često dijelila na laku, srednju i tešku pješadiju, što je podjela koja se u određenim oblicima očuvala do danas. Postoje i specijalizirani oblici pješadije koji se, s obzirom na namjenu ili opremu, razlikuju od obične, tzv. poljske pješadije. Osnovni segment i komandni lanac u vojsci su činovi i funkcije. Svaka vojska ima različite nazive za svoje činove, koje vuku iz nekog historijskog razdoblja ili po uzoru na moderne, vodeće vojske svijeta.
Historija i razvoj
Kao organizirana vojna struktura pješadija se javlja već u prvim državama prije više hiljada godina i od tada njezina evolucija teče usporedno s razvojem ljudskog društva.
Stari vijek
Cijeli stari vijek može se smatrati razdobljem prevlasti pješadije, od stvaranja prvih vojnih formacija do potpuno organizirane vojske Rimskog Carstva. U predetatističkom razdoblju razvoja društva, vojna organizacija uglavnom počiva na spontanom okupljanju ratnika, pod vodstvom plemenskog ili rodovskog vođe, u slučaju neposredne ratne opasnosti. Tehnološki stupanj razvoja društva omogućavao je samo izradu hladnog oružja za blisku borbu, a malobrojnim konjima koristili su se isključivo u poljoprivredne svrhe, pa je takvu vojnu organizaciju potpuno činila pješadija. Evolucijom države razvijaju se i oružane snage, pa se iz spontane vojne organizacije prvobitnog društva, koja se stvarala u slučaju neposredne ratne opasnosti, izdvajaju naoružani odredi pod neposrednom nadzorom vladara, s isključivom zadaćom vođenja ratova. U tom razdoblju pješadija se organizira kao temeljni (još dugo vrijeme i jedini) rod vojske, a uvodi se i prva vojna formacija, odnosno taktika uporabe pješadije - falanga. Falanga je zbijeni borbeni postroj u više vrsta vojnika, koji se prvi put spominje kod Sumerana, oko 3. milenija pne.
Usavršavanjem oružja i pojavom individualnog oklopa, dolazi do podjele pješadije na laku i tešku. Laki pješaci bili su uglavnom bez osobne zaštite i naoružani bacačkim oružjem (lukovi i strijele, praćke, koplja za bacanje), a u borbenom postroju nalazili su se ispred prvih redova falange. Njihova zadaća bila je izazivanje sukoba s protivničkom stranom i provociranje njegovog napada na monolitni, ali slabo pokretni postroj vlastite falange. Ukoliko su dovoljno isprovocirali protivnika da krene u napad, laka pješadija se sklanjala, a glavninu boja preuzimala je teška pješadija, obično naoružana kopljima i mačevima, a zaštićeno oklopom i velikim štitovima. Osim taktičke, u pješadiji tog vremena bila je izrazita i socijalna stratifikacija, jer su postrojbe lake pješadije popunjavane isključivo najsiromašnijim slojevima društva, dok su tešku pješadiju činili pripadnici srednjih i bolje stojećih društvenih klasa. Naoružanje i oklop svaki vojnik tog doba nabavljao je iz vlastitih sredstava, a kako su oni predstavljali priličan imetak, razumljivo da su si bolji oklop mogli priuštiti uglavnom bolje stojeći vojnici. Tek u rimskoj vojsci, nakon reformi Marija Gaja, vojnici se potpuno opremaju naoružanjem, oklopom i drugom opremom o trošku države, a osim toga stupaju u potpuno profesionalni odnos (dobivaju plaću i druge beneficije za vojnu službu).
Unatoč socijalnim razlikama, laka pješadija je bila vrlo korisno vojskovođama tog doba, jer predstavlja svojevrsnu manevarsku snagu inače dosta statičnom i nefleksibilnom borbenom postroju glavnih snaga, pa npr. u sastavu rimskih legija tokom Punskih ratova čini više od trećine postrojbe (od ukupno 4200 pješaka, 1200 bili su laki pješaci - veliti). Veliti su standardno naoružavani lakim kopljima za bacanje, a zaštićeni su kožnim kacigama i malim kožnim štitovima. Nakon Marijevih reformi laka pješadija potpuno nestaje, pa glavninu rimske legije čini samo teška pješadija. Međutim, u to vrijeme dolazi do potpunog preustroja legije na niže ustrojbene cjeline: kohorte, manipule i centurije, koje postaju osnovni element borbenog postroja. Boj se vodi u tzv. "falangi kohorti" što predstavlja vrhunac razvoja taktike falange, jer se stvaranjem kohorti falanga raščlanila na taktičke cjeline kojima se moglo manevrirati, sukladno uvjetima terena, a vojskovođa ih je mogao postavljati u jedan ili više stupnjeva po dubini, pokretati tokom borbe, razmicati, zbijati, pojačavati krila ili centar i sl. U svakom slučaju, laka pješadija kao nosilac manevra više nije bila potrebna.
Osim pješadije u starom vijeku postojalo je i konjaništvo kao samostalni rod vojske, međutim njegova uloga bila je sekundarnog značaja, prije svega zbog nedovoljno razvijene opreme za jahanje, pa je vojnik na konju bio prilično nestabilan i nije se mogla razviti puna brzina konja, zbog čega je i silina konjičkog udara bila relativno slaba. Osim toga, konji su bili relativno malobrojni i prilično skupi. U sukobu s pješadijom konjanici su bili potpuno inferiorni, jer su zbog nestabilnosti lako obarani s konja, a zbog slabe ili nikakve zaštitne opreme i kratkog naoružanja kojim su bili naoružani kako im ne bi smetalo pri jahanju, nisu se mogli mjeriti s teškom pješadijom. Konjaništvo se u bitkama uglavnom nalazilo na bokovima falangi ili je korišteno za izviđanje i prijenos poruka.
Usavršavanjem opreme za jahanje, pojavom sedla i uzengija konjanici dobivaju solidan oslonac u borbi, što im omogućava lakše nošenje i sigurniju uporabu oružja u borbi. Osim toga, nova oprema omogućava razvoj pune brzine konja, čime se povećava silina konjičkog udara. Razvija se i individualni oklop, ali postaje i sve teži pa ga mogu nositi samo konjanici. Sve to, zajedno s raspadom čvrstih formacija pješadije pred raspad Zapadnog Rimskog Carstva, stvorilo je uvjete za razvoj konjaništva kao odlučujućeg roda vojske i početak razdoblja stagnacije pješadije.
Sredni vijek
Razdoblje stagnacije pješadije proteže se kroz cijeli srednji vijek, u kojem teško oklopljeno konjaništvo dominira na bojištu. Naime, oprema pješaka (u prvom redu oklop i štit) nije mogla biti toliko teška kao oprema konjanika, pa zbog toga nije mogla niti jednako štititi vojnika. Osim toga, pješačke postrojbe imale su vrlo malu mogućnost pokreta, zbog čega je njihova manevarska sposobnost bila znatno slabija od teško oklopljenih konjanika, a samim time i snaga udara.
mini|lijevo|250px|Rekonstrukcija [[Rimska legija|rimskih legija]]
Unatoč takvim, u srednjem vijeku izuzetno raširenim, odnosima i stavovima prema pješadiji, pojedini vladari i vojskovođe dobro su procjenjivali mogućnosti pješadije i njenu borbenu vrijednost, te su je sukladno tome i učinkovito koristili. Jedan od takvih vladara bio je britanski kralj Edward III, koji se umjesto za oklopljene konjanike odlučio za pješake-strijelce naoružane tzv. "dugim lukom". Umješnom uporabom tih strijelaca Edward je u bitki kod Crecya 1346. godine potukao francuske konjanike, u prvoj kopnenoj bitki Stogodišnjeg rata. Iskustva iz te bitke iskoristio je i britanski kralj Henry V. u nastavku Stogodišnjeg rata, nanijevši Francuzima težak poraz u bitki kod Agincourta 1415. godine, opet uz presudnu ulogu strijelaca s "dugim lukom".
Nakon križarskih ratova, mijenja se odnos prema pješadiji u Zapadnoj i Centralnoj Evropi, koje više ne čine samo kmetovi i sluge feudalaca, već u prvom redu slobodni građani, koji za vojnu službu počinju dobivati plaću. Takve pješačke formacije stvaraju se u evropskim gradovima, u cilju zaštite od pljačkaških pohoda feudalnih vojski, a u prvo vrijeme bile su milicijskog karaktera. Bili su to prvi znaci preporoda, ali ne i prekretnice u razvoju pješadije, jer gradske milicije u većini slučajeva ipak nisu bile dorasle bolje izvježbanim i naoružanim feudalnim vojskama, pa su gradovi počeli u svoju službu uzimati najamnike. Taktika najamnika primarno je bila usmjerena na suprotstavljanje najopasnijem protivniku - oklopljenom konjaniku, zbog čega se razvija cijeli niz oružja za izbacivanje konjanika iz sedla ili obaranje konja zajedno s konjanikom, kao što su helebarda, partizana, glefa, šponton i sl. Napad konjice dočekuje su u zbijenom borbenom postroju s velikim brojem dugih kopalja postavljenih u prvi red, a ukoliko se konjica i probila kroz tako čvrsti zid kopalja, napadali bi ih pješaci s helebardama glefama i sl. te nastojali oboriti s konja. U Burgundskim ratovima, tokom druge polovine 15. vijeka, švicarska pješadija konačno preotima viševjekovnu prevlast oklopljenih konjanika na bojištu, te od tada Švicarci postaju najtraženiji najamnici u Evropi. Po uzoru na njih formiraju se i druge najamničke postrojbe, u prvom redu njemački Landsknechti, koji ubrzo postaju najveći konkurenti Švicarcima. U organizaciji landsknechta prvi put se javljaju i nove ustrojbene cjeline - satnije (kompagnies) i pukovnije (regiments), ali prvenstveno u administrativnom značenju, a ne taktičkom.
Quarti, Cremona
Quarti je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Pješadija
Sredni vijek
S druge strane, najbolje uvježbanu i organiziranu pješadiju u gotovo cijelom razdoblju stagnacije (koje je i najvažnija komponenta njihove stajaće vojske), imalo je Otomansko Carstvo. Iako je glavninu otomanske vojske činilo konjaništvo (prvenstveno spahije, te djelomično akindžije i delije kao lake pogranične postrojbe), pješadija je imala izuzetno važnu ulogu, prije svega janjičari koji su kao elitne postrojbe mogli izdržati i udar konjice. Za razliku od janjičara, azapi su bili pješadija ustrojavana samo po potrebi, odnosno prilikom ratnih pohoda, od dragovoljaca koji za svoju vojnu službu nisu dobivali plaću, već su bili oslobođeni od svih poreza i davanja prema državi, a sudjelovali su i u podjeli ratnog plijena i pljački osvojenih područja. U ranoj historiji Osmanskog Carstva odigrali su značajnu ulogu, međutim kasnije ih istiskuju janjičari, pa se uloga azapa svela na posadne snage vrlo diskutabilnog kvaliteta u pograničnim gradovima. No, unatoč različitim vrednovanjima pješadije tokom razdoblja stagnacije (odnosno kroz gotovo cijeli srednji vijek), njegov preporod počinje de facto tek pojavom i masovnijim korištenjem vatrenog oružja.
Ross County, Ohio
je okrug u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Pješadija
Pojava vatrenog oružja
Vatreno oružje se u Evropi javlja prilično rano, pa se u literaturi navodi pojava vatrenog oružja u Španjolskoj 1305., Češkoj 1310., Škotskoj 1318., Njemačkoj 1323. itd. Međutim prvi dokumentirani podaci o uporabi vatrenog oružja potječu iz 1364. tokom bitke kod Perugie. Zbog zanatskog načina proizvodnje i niskog stupnja tehnološkog razdoblja tog vremena, vatreno oružje bilo je vrlo različito po obliku, materijalu iz kojeg je izrađivano, načinu obrade, sastavu baruta i sl. zbog čega je bilo vrlo nepouzdano, pa nerijetko i opasno za njegovog vlasnika. Osim toga, zbog vrlo složenog punjenja i načina opaljenja imalo je malu brzinu gađanja (npr. dok je jedno takvo oružje ispalilo projektil, strijelac naoružan lukom mogao je izbaciti 12 do 15 strijela, a samostrijelom 2 - 4 strijele). Isto tako, zbog velikog slobodnog prostora između cijevi i projektila, te nedovoljnog brtvljenja, projektil je imao malu početnu brzinu i samim time vrlo kratki učinkoviti domet (maksimalno do 50 metara, dok su lukovi i samostrijeli nosili i do 150 m). S obzirom da u to vrijeme još nisu bile konstruirane ciljničke sprave, točnost gađanja bila je isto tako izuzetno mala, pa vatreno oružje praktično do kraja 15. vijeka nema veći utjecaj na tijek ratnih operacija, niti na organizaciju i taktiku postrojbi.
Ross County, Ohio
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 78.064, što je 4.719 (6,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pješadija
Pojava vatrenog oružja
mini|desno|250px|Pruska pješadija [[1745. godine]]
Shullsburg, Wisconsin
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.226, što je 20 (-1,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pješadija
Pojava vatrenog oružja
Ozbiljnu promjenu percepcije vatrenog oružja donose iskustva iz bitke kod Cerignole 1503. godine, u kojoj je španjolski vojskovođa Fernandes de Cordoba potpuno razbio francusku vojsku približno iste jačine kakva je bila i njegova, prvenstveno zbog korištenja vatrenog oružja. Prvi put u historiji taktike, Fernandes je svrsishodno kombinirao stalnu fortifikaciju (rov s bedemom), koncentriranu vatru streljačkog i artiljerijskog naoružanja i udar (protunapad), što je od tada postalo temeljnim sadržajem obrambene bitke. Francuzi su izgubili između 3000 i 4000 vojnika, dok su španjolski gubitci bili zanemarivi, međutim, ručno vatreno oružje prvi put je imalo presudan utjecaj na tijek bitke. Naravno, takvom uspjehu prethodio je i odgovarajući razvoj streljačkog naoružanja.
Iz krajnje nepouzdanih i nepreciznih "ručnih topova" (bolje rečeno jednostavnih cijevi zatvorenih na jednom kraju, koji se učvršćivao u zemlji) razvijene su ručne kulevrine, koje su postale preteča prvih pušaka arkebuza. Arkebuze su osmišljene nakon 1470. godine, kada je izrađen prvi kundak i jednostavni mehanizam pripale pomoću fitilja. Radilo se o glomaznim pretečama pušaka (mase oko 10 kg) koje su se sastojale samo od cijevi, kundaka i jednostavnog mehanizma za okidanje s fitiljem, a zbog svojih dimenzija i mase koristile su se primarno kao oružje tvrđavske obrane. Arkebuzu je početkom 16. vijeka zamijenila musketa - lakše i manje individualno oružje sa snažnijim punjenjem i većim dometom, koje je strijelac mogao nositi i koristiti izvan stalnih fortifikacija. Projektil ispaljen iz muskete mogao je probiti gotovo svaki oklop, što je predstavljalo vrlo ozbiljnu ugrozu teško oklopljenim konjanicima i ubrzo njihovu oklopnu zaštitu učinilo beskorisnom.
S druge strane, zapazivši vrijednost vatrenog oružja, relativno brzo počeli su ga usvajati i konjanici, međutim u prvobitnom obliku bilo je to glomazno i nespretno oružje koje im je više smetalo nego koristilo. Zbog toga je za potrebe konjaništva razvijano vatreno oružje kraćih dimenzija i s malim kundakom, koje se pri gađanju oslanjalo na prsa tzv. petrinal. Kratki kundak petrinala pokazao se neučinkovitim, pa je ubrzo uklonjen i stvoreno je vatreno oružje kojim se gađalo iz ruke - pištolj. Pištolji su postali gotovo idealno oružje konjanika, ali uz njih razvijeno je i drugo oružje kraćih dimenzija, ali povećane preciznosti - musketoni i kasnije karabini. Drugim riječima, razvoj vatrenog oružja u dva osnovna smjera kakve poznajemo danas - tzv. "duge cijevi" i "kratke cijevi" usmjeren je potrebama dvaju prvobitnih rodova kopnene vojske - pješadije i konjaništva.
mini|desno|250px|Tipični američki vojnik (strijelac) [[1784.]]
Razvojem vatrenog naoružanja jača borbena vrijednost pješadije i vraća se njena dominantna uloga u oružanim snagama. U prvim godinama 16. vijeka dugo koplje zamjenjuje puška, iako su kopljanici (pikeniri) zadržani u pješadiji gotovo do kraja tog vijeka. S obzirom da muskete probijaju gotovo svaki oklop, on se u pješadiji potpuno gubi, a borbeni postroj postaje sve širi i plići kako bi koncentrirana vatra strijelaca imala što veći učinak, te što je moguće veći broj strijelaca istovremeno gađao. To je utjecalo na razvoj velikog broja manjih taktičkih postrojbi, koje u borbi imaju veću ili manju samostalnost. Brojnost pješačkih postrojbi u većini oružanih snaga ubrzano raste i već početkom 17. vijeka brojnost pješadije ponovo znatno nadmašuje konjaništvo. Krajem 17. vijeka pikeniri definitivno nestaju, a koplje se zamjenjuje puškom s bajunetom, koja postaje osnovno naoružanje pješadije. Istovremeno, javljaju se i specijalizirane vrste pješadije, koje koriste posebne taktike ili vrste naoružanja, pa se formiraju grenadiri naoružani prvim ručnim bombama koje su bacali na protivnika neposredno pred stupanje u blisku borbu. Krajem 18. vijeka javljaju se i prve postrojbe obučene i uvježbane za iznenadna i zasjedna djelovanja.
Sredinom 18. vijeka odnos pješadije i konjaništva potpuno je izmijenjen u korist pješadije i kreće se u odnosu od 3:1 u pruskoj do 6:1 u francuskoj vojsci. Najveće pješačke postrojbe su brigade, koje krajem 18. vijeka prerastaju u divizije i korpuse. Linijski borbeni postroj postao je dominantna taktika pješadije, ali u to vrijeme već pokazuje krupne nedostatke, pa npr. u bitki kod Lexingtona tokom Američkog rata za nezavisnost, ustanici iz raspršenog borbenog postroja i zasjeda vrlo preciznom paljbom razbijaju linijski postroj Britanaca i nanose im teške gubitke. Linijski postroj zamijenjen je streljačkim postrojem kojeg prvi put primjenjuje francuska revolucionarna vojska u borbama kod Briquenaya i na rijeci Aire 1792. godine, pri čemu je težište dano na udar bajunetom. Vremenom je izgrađivana i usavršavana nova taktika, kombinacijom streljačkog postroja, linije i kolona, dodatno usavršena tokom niza borbi, bojeva i operacija u Napoleonovim ratovima.
Napoleonovi ratovi
U vojno-historijskom smislu, možemo ih promatrati kao jedinstvenu cjelinu, zbog njihova presudnog utjecaja na organizaciju oružanih snaga, sveobuhvatni razvoj vojne vještine i globalno etabliranje vojne sile u strukturu društva. Jedna od najvažnijih odlika Napoleonovih ratova jest stvaranje masovnih oružanih snaga, te u skladu s time velikih i zahtjevnih vojnih formacija. To je zahtijevalo velike promjene u ustroju postrojbi, organizaciji sistema vođenja i komande, sistema logističke potpore i sl. te radikalno izmijenilo način izvođenja borbenih djelovanja.
mini|desno|250px|Napoleon pregledava svoju vojsku prije bitke
Te promjene utjecale su i na ustroj oružanih snaga, pa divizije postaju stalne formacije, a kako su ratovi dobivali na zamahu, ustrojavani su korpusi i armije koji izvode borbena djelovanja na samostalnim smjerovima, ali u skladu s osnovnom zamisli i odlukom najviše komande. Kordonska strategija (obrambena strategija većine evropskih zemalja u 17. i 18. vijeku, koja se svodila na obranu teritorije izgradnjom sistema utvrda duž čitave pogranične crte u vidu lanaca - op. aut.) i linijska taktika odbačene su kao zastarjele i neučinkovite u suvremenim uvjetima ratovanja. Umjesto toga usvojeni su duboki borbeni postroji s pričuvom kao obveznim elementom i nositeljem manevarskih potencijala. Osnovni način borbenih djelovanja postao je napad koncentriranim snagama pješadije i konjice, uz potporu artiljerije.
U takvim okolnostima pješadija definitivno postaje temeljni rod kopnenih snaga i glavni nosilac svih borbenih operacija. Tada je stvoreno i uvjerenje kako jedan prostor nije zauzet, ukoliko ga nije zaposjela pješadija. Istovremeno, nastavlja se diferencijacija samih pješačkih postrojbi, pa uz već postojeću linijsku pješadiju i grenadire, jače se razvijaju i osamostaljuju razne pješačke postrojbe kao što su lovačke postrojbe, pojedine vrste teritorijalnih snaga, postrojbe milicijskog ustroja i sl. koje primjenjuju nekonvencionalnu taktiku borbenih djelovanja, zasjedne akcije, prepade u pozadinu protivnika itd. Kasnije će se iz takvih postrojbi razviti ono što se danas naziva "specijalnim snagama".
Otprilike u to vrijeme definira se i uloga mornaričke pješadije, odnosno postrojbi pješadije ukrcanih na ratne brodove. Mornarička pješadija prvi put se pojavilo krajem 16. vijeka kao dio brodske posade, koje je u odlučujućoj fazi borbe trebalo ojačati paljbeni učinak brodskog artiljerije, sudjelovati u abordažu (abordaž je način bliske pomorske borbe, u kojem se nakon nasilnog pristajanja uz protivnički brod posada prebacuje na njega i započinje blisku borbu s protivničkom posadom) i u slučaju potrebe voditi borbu na kopnu, uz priobalno područje. Tokom Napoleonovih ratova, kada abordaž gubi primarni značaj, glavna zadaća pješadije ukrcane na brodove postaje mornarički desant, te zauzimanje i osiguranje pomorskih baza. Kod pojedinih velikih pomorskih sila (npr. Velike Britanije), mornarička pješadija ustrojava se u ekspedicijske postrojbe velike operativne i taktičke pokretljivosti, stalno spremne za borbena djelovanja.
Napoleon ustrojava satnije voltižera, sastavljene od ljudi malog rasta, naoružane kratkim karabinom i lakom sabljom, koji su obučavani za skok na konja u kasu iza jahača. Na taj način konjanici bi ih prevozili do drugog borbenog položaja, gdje bi na sličan način sjahivali s konja i nastavljali borbu pješice. U ovom razdoblju jačaju postrojbe draguna, specifične vrste srednje konjice koji su se pojavili još u 17. vijeku i bili osposobljavani prvenstveno za borbu pješice (konji su im služili isključivo za brže prebacivanje s jednog na drugo mjesto). Draguni i dalje ostaju "pješaci na konju", ali se koriste ovisno o taktičkoj situaciji. Ukoliko se radilo o snažnom i dobro organiziranom protivniku, draguni su sjahivali s konja i nastavljali borbu pješice (nerijetko u borbenom postroju čisto pješačkih postrojbi), međutim ako se radilo o iznenađenom, nedovoljno organiziranom i slabom protivniku, u borbu su uključivani kao konjaništvo. Zbog toga su najučinkovitije korišteni za progon razbijenih protivničkih snaga.
S druge strane i konjaništvo tokom Napoleonovih ratova doživljava svoj najveći uspon, osobito nakon bitke kod Marenga gdje u velikoj mjeri doprinosi pobjedi iznenadnim jurišom na austrijsku pješadiju. Od tada konjaništvo napada u velikim masama, bukvalno drobeći sve na svom putu, a zbog različitih zadaća i potreba dijeli se na laku, srednju (draguni) i tešku. Tokom Napoleonovih ratova, konjaništvo postaje glavna manevarska komponenta oružanih snaga i ponovo najopasniji protivnik pješadiji, koje mora pronaći odgovarajuću taktiku borbe protiv konjaništva. Jedan od odgovora bio je zbijeni borbeni postroj i koncentrirana vatra koja je konjaništvu nanosila velike gubitke, međutim presudnu ulogu odigrao je daljnji razvoj streljačkog naoružanja, odnosno konstrukcija obrtnog zatvarača i pojava puške na cjeloviti metak sistema Dreyse, čime je u velikoj mjeri povećana brzina gađanja.
U svakom slučaju, iz Napoleonovih ratova pješadija je izašla povećanog značaja i utjecaja, a u usporedbi s konjaništvom bila je veća i do 8 puta. Tokom tog razdoblja pješadija je postalo najsposobniji rod vojske za blisku borbu, te zauzimanje i trajno držanje zaposjednutog prostora, a kombinacija snažne paljbe i manevra povećale su njezinu samostalnost u borbi.
19. vijek
Uvođenje u naoružanje pušaka s perkusijskim sistemom okidanja sredinom 19. vijeka omogućilo je brže i pouzdanije djelovanje streljačkog naoružanja, a uvođenjem užljebljenih cijevi otprilike desetak godina kasnije, pješadija je dobila znatno točnije i preciznije puške, pa se gubi potreba neposrednog ojačavanja pješačkih postrojbi artiljerijom. Daljnjim usavršavanjem streljačkog naoružanja (konstrukcijom duguljastog zrna, smanjivanjem kalibra, povećanjem početne brzine zrna i sl.) domet oružja se povećava, kao i preciznost gađanja, pa značaj plotunske paljbe opada na račun pojedinačnog gađanja. Takav pristup uvjetovao je daljnje cijepanje bojni na samostalne postrojbe satnija, što je tokom Napoleonovih ratova bila vrlo rijetka pojava i više izuzetak nego pravilo borbene uporabe pješadije. Sredinom 1840-ih satnija se već smatra osnovnom taktičkom postrojbom nepromjenjivog sastava.
Krajem 19. vijeka pješadija postaje glavni rod oružanih snaga, s preko 70% cjelokupnog sastava kopnene vojske. Istovremeno, u većini evropskih oružanih snaga postaje jedinstveni rod i gubi se podjela na tešku i laku pješadiju, a tek u pojedinim zemljama zadržale su se pojedine vrste pješadije (npr. u ruskim oružanim snagama ostale su streljačke postrojbe, popunjene posebno odabranim strijelcima kojima su davane posebne zadaće, a mogli su trošiti znatno više streljiva i za obuku i tokom borbenih djelovanja, njihov pandan u njemačkim i austrijskim oružanim snagama bile su lovačke postrojbe, a u talijanskim bersaglieri). S druge strane, uočena je nužnost specijalizacije pojedinih pješačkih postrojbi uvjetima zemljišta na kojem će pretežito izvoditi borbena djelovanja, pa se u pojedinim evropskim zemljama postrojbe planinske pješadije (u Italiji alpinističke postrojbe, u Francuskoj tzv. alpski lovci, a u Austro-Ugarskoj planinski lovci) opremaju, obučavaju i prilagođavaju isključivo specifičnostima borbe na brdskom i planinskom zemljištu. Zapravo, prve specijalizirane planinske postrojbe ustrojavaju se krajem 18. vijeka (do tada se smatralo kako je planinsko zemljište potpuno nepovoljno za bilo kakve ratne operacije) međutim, osim naziva njihova obuka, oprema i naoružanje ničim se nije razlikovala od ostalih pješačkih postrojbi. Planskom ustrojavanju i specijaliziranoj obuci planinskih postrojbi pristupili su prvo Francuzi 1881. godine nakon okupacije Tunisa i zbog potrebe kontrole svoje granice s Italijom. Uz klasičnu pješačku obuku, ove postrojbe uvode i alpinističku, a oprema im se prilagođava uvjetima ratovanja na visoko planinskom zemljištu, te se početkom 20. vijeka pješačke postrojbe ojačavaju i specijaliziranim brdskom artiljerijom.
Revolucionarni izumi s kraja 19. vijeka - jedinstveni, metalni metak i bezdimni baruti (pojavili su se otprilike 20 godina nakon metalnog metka) omogućili su razvoj pušaka repetirki, čija era započinje konstrukcijom američke puške "Volcanic". Taj sistem je vrlo brzo usvojio i dodatno usavršio američki konstruktor Oliver Winchester u svojoj pušci "Henry" M 1860 kal. 11,17 mm iz koje je u kratkom razdoblju nastala vrlo poznata i raširena puška "Winchester" M 1873 kal. .44-40, koja je koristila streljivo sa središnjom kapislom. Unatoč izvrsnim taktičko-tehničkim osobinama te puške, američki vojni establishment je pokazao veliku sumnjičavost u njezinu borbenu vrijednost, zbog čega nikada nije prihvaćena kao vojno oružje, ali s druge strane, shvaćene su nesumnjive prednosti pušaka-repetirki u odnosu na dotadašnje jednometne vojničke puške. Sukladno tome, Winchester je započeo razvoj puške istog principa rada, ali sa snažnijim streljivom primjerenijim vojnoj uporabi. Produkt je bila izvrsna vojna puška "Winchester" M 1895. koju su kupile i ruske oružane snage (oko 300 000 primjeraka) za svoju pješadiju. Istovremeno, većina evropskih zemalja započela je s razvojem vlastitih pušaka-repetirki i njihovim uvođenjem u naoružanje pješadije. U tom razdoblju nastale su neke od najpoznatijih i najkvalitetnijih vojničkih pušaka-repetirki, kao što su npr. njemačka "Mauser" M98 kal. 7,9 mm; britanska "Lee-Enfield" M95 kal. .303 British (koja je dodatno usavršena nakon Burskog rata); ruska "Mosin" 1891. i sl.
Uvođenjem pušaka-repetirki u naoružanje pješadije povećala se brzina gađanja na 8 – 15 metaka u minuti, a njihovim tehnološkim usavršavanjem i povećanjem snage barutnog punjenja još više je smanjen kalibar oružja (na 7 – 9 mm), pa je strijelac mogao nositi veću količinu streljiva. Isto tako, zbog bolje kakvoće čelika za proizvodnju puščanih cijevi metak je mogao razvijati više pritiske tokom opaljenja, s većom početnom brzinom zrna, pa se i krajnji učinkoviti domet povećao na oko 2000 m.
Krajem 19. vijeka taktikapješadije postala je gotovo jednaka u svim evropskim zemljama. U napadu glavni paljbeni položaj bio je oko 500 m ispred prednjeg kraja protivnika, a na juriš se kretalo 300-400 m od prvih položaja, dok je u obrani zaposjedan i utvrđivan teren koji je omogućavao gustu i učinkovitu vatru streljačkog naoružanja na 500 i više metara.
Prvi svjetski rat
mini|desno|250px|Pješadija u rovovima tokom Prvog svjetskog rata
Nastupanje pješadije u gustom streljačkom postroju pokazalo se već u prvim danima rata krajnje neracionalnim, jer je branitelj jakom paljbom nanosio osjetne gubitke napadaču, koji gotovo u pravilu nije imao dovoljno artiljerije za učinkovitu neutralizaciju branitelja. Zbog toga je, nakon relativno kratkog manevarskog razdoblja rata, nastalo dugo, iscrpljujuće razdoblje rovovskog (pozicijskog) ratovanja. Pod pojmom "pozicijskog rata" podrazumijeva se način vođenja ratnih djelovanja koje odlikuju dugotrajne frontalne borbe, neprekidna, stabilizirana crta bojište strateških razmjera i dominacija defenzive. U takvom načinu ratovanja težište je na opsežnom i temeljitom fortifikacijskom uređenju obrambenih položaja, njihovu zaposjedanju jakim snagama i relativno statičnom rasporedu snaga i sredstava po bojišnici i dubini.