cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Godzilla protiv Mechagodzille
Godzilla protiv Mechagodzille (ゴジラ×メカゴジラ) je japanski science fiction film snimljen 2002. godine u režiji Masaakija Tezuke. Predstavlja 26. film u seriji o Godzilli, odnosno četvrti film u tzv. Millennium seriji. Protagonistica, čiji lik tumači Yumiko Shaku, je oficir u Japanskim snagama samoobrane koja pilotira mecha uređajem zvanim Kyriu, koji se jedini može suprotstaviti Godzilla u njegovom rušilačkom napadu. Sljedeće godine snimljeni film Godzilla: Tokyo S.O.S. se neposredno oslanja na njegovu radnju.
Pavăț, Tâmna
Pavăț je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Tâmna.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 141 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 289 m.
M2 Salazares, Compostela
M2 Salazares je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Compostela.
Tlalostoteno, Juárez Hidalgo
Tlalostoteno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Juárez Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1793 m.
Opština Huimilpan, Querétaro
Huimilpan je opština u Meksiku, u saveznoj državi Querétaro.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 17024 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2107 m.
Hamm (Sieg)
Ham je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Altenkirhen (Vestervald). Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.297 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7132044.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altenkirhen (Vestervald) Ham se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Altenkirhen (Vestervald). Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 220 metara. Površina opštine iznosi 3,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.297 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 901 stanovnika/km².
Гостирадиће
Гостирадиће је насеље у Србији у општини Рашка у Рашком округу. Према попису из 2002. било је 53 становника (према попису из 1991. било је 83 становника).
Демографија
У насељу Гостирадиће живи 50 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 56,6 година (57,5 код мушкараца и 55,9 код жена). У насељу има 27 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 1,96.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године).
Indoaustralska ploča
Indoaustralska ploča je zajedničko ime za dvije litosferne ploče ukupne površine od 59,072.000 km² koje obuhvaćaju kontinent Australiju i okolne oceane, a proteže se do sjeverozapada obuhvaćajući Indijski potkontinent i susjedne vode. Dijeli se na veću Australsku i manju Indijsku ploču duž slabo aktivne granice. Ove dvije ploče sjedinile su se prije 50 – 55 milijuna godina, a do tada su se pomicale neovisno jedna o drugoj.
Indija, Australija, Nova Gvineja, Tasmanija, Novi Zeland i Nova Kaledonija su dijelovi nekadašnjeg superkontinenta Gondvane. Širenje morskog dna odijelilo je ove kopnene mase, međutim, kako su središta širenja prestala biti aktivna, ovi dijelovi su se sjedinili u jednu ploču. Nedavna istaživanja ukazuju na činjenicu da se ove ploče odvajaju, što još treba biti dokazano.
GPS mjerenja pokazuju da se ploča pomiče 67 mm godišnje, s azimutom 35° prema istoku.
Sjeveroistočna strana Australske ploče čini konvergentnu granicu s Evroazijskom pločom na rubnim dijelovima Indijskog oceana od Bangladeša prema Burmi do jugozapadnih dijelova Indonezije (Sumatra i Borneo). Zona subdukcije kroz Indoneziju nije paralelna s biogeografskom Wallaceovom linijom, koja razdvaja autohtonu azijsku faunu od australske.
Biskupice (Lučenjec)
Biskupice je naseljeno mjesto u okrugu Lučenjec, u Banskobistričkom kraju, Republika Slovačka.
Kraljevina Ilirija
Kraljevina Ilirija je naziv za države koja su postojala na Balkanskom poluostrvu u antičko doba, na teritoriji sjeverno od Antičke Makedonije i Epira.
U V stoljeću p.n.e. na području istočne obale Jadranskog mora i njenog zaleđa i obalama Jonskog mora, dolazi do znatnog uticaja kulturnih centara iz Grčke i južne Italije. Mijenja se način života, njegov sadržaj i svakodnevne potrebe. Kao dio potreba, dolazi do promjena u društvenoj organizaciji i jačanja plemenskih struktura.
Prvi zapisi o Ilirima kod grčkih pisaca pojavljuju se u opisima Peloponeskog rata između grčkih gradova. Iliri su tada u borbama učestvovali kao plaćenici na poziv makedonskog kralja Perdike, ali su promijenili stranu i postali makedonski protivnici. U nemirnoj vladavini makedonskog kralja Aminte III (393-370/369 p.n.e.), oca Filipa II, iliri su u dva navrata prodirali u Makedoniju i pustošili. Godine 385. upali su i u Epir.
Evroazijska ploča
Evroazijska ploča je jedna od glavnih litosfernih ploča planete Zemlje, površine od 67 811 000 km².
Kraljevina Ilirija
Njihov vođa Bardil nazvan je ilirski kralj, a država Ilirska kraljevina. Svi istorijski izvori (Tukidid, Teopomp, Diodor), bez izuzetka, obilježavaju  državu (kraljevinu)  na sjeverozapadu antičke Makedonije i sjeverno od Epira imenom Ilirija (grčki: Ἰλλυρία, latinski: Illyria).
Evroazijska ploča
Karakteristike
Evroazijska ploča obuhvaća Evroaziju (kontinentalnu masu koja se sastoji od Evrope i Azije, bez Indijskog potkontinenta, Arabijskog potkontinenta i područja istočno od lanca Verkojansk u istočnome Sibiru). Na zapadu se proteže sve do Srednjeatlantskog hrpta. Dio ploče zapadno od Urala ponekad se promatra odvojeno kao Evropska ploča, isto kao i segmenti južno od Alpsko-himalajskog lanca (Anadolska, Iranska i Afganska ploča).
Na istočnoj strani je granica sa Sjevernoameričkom pločom na sjeveru te s Filipinskom pločom na jugu. Južna strana graniči s Afričkom pločom na zapadu, s Arabijskom pločom u sredini te s Indo-australskom pločom na istoku. Zapadna strana je divergentna granica sa Sjevernoameričkom pločom, a čini sjeverni dio Srednjeatlantskog hrpta. Treća je tektonska ploča po veličini.
Kraljevina Ilirija
Bardil je bio iz plemena Dardanaca, a u svoju državu okupio je i susjedna plemena: Grabi, Enhelejci, Taulanti, Partini, Deretini. U naredna dva stoljeća, Dardanci, kao vodeće pleme u kraljevini, vodiće stalne borbe sa susjedima Makedoncima.
Sredinom III. stoljeća p.n.e među Ilirima će pojavila nova sila koja je okupljala plemena sa južnog Jadrana, Plereji i Labeate, predvođena Ardijejcima. Oni su znali iskoristiti propadanje Epirske države, čije su sjeverne dijelove preuzeli u svoje ruke nakon Pirova smrt, pa su držali teritoriju od Neretve do rijeke Vojuše u Albaniji. Njihov vođa nazvan je kralj Ilira. Slabljenje Dardanaca i njihovo povlačenje prema sjeveru dovesti će krajem III vijeka do postojanja dvije ilirske države, jednu koju će predvoditi Ardijejci i druge sa Dardancima.
Ilirska (Dardanska) kraljevina
Od kraja V vijeka Makedonija je morala da računa sa Ilirima kao ozbiljnim protivnicima. U to vrijeme nije bilo velike razlike u stepenu razvitka ova dva susjeda. Tek od kralja Filip II Makedonija će napraviti ogroman iskorak u razvoju.
Prvi pomen Ilira kao kao organizovane društveno-političke zajednice je iz kraja V stoljeća i sukoba makedonske države i plemena Linkesti. Kao kraljevina, nazvani su u opisu upada u Makedoniju i progona kralja Aminte III (393-370. god. pne), a njihov vladar Bardil nazvan je kraljem. Tokom 385/4 pravalili su i u Epir u saradnji sa vladarom Dionizijem iz Sirakuze. Zatim su ratovali sa Amintinim sinovima Aleksandrom II i Perdikom, kojeg su i ubili.
Kada je Filip II došao na vlast, Makedonija je bila preplavljena Ilirima koje je predvodio njihov već ostarjeli kralj Bardilis (u izvorima se navodi kao prvi ilirski kralj). U sukobu u okolini Bitolja Bardil je imao 10 000 pješaka i 500 konjanika, Filip isto toliko pješaka i 1000 konjanika. Pobjeda je pripala Makedoncima.
Istorija ilirske države i njenih kraljeva vezana je za ilirsko – makedonske odnose. Krajem IV vijeka Aleksandar Makedonski ratovao je sa sjevernim susjedima sve do Save. Time je htio obezbijediti sigurnost za Makedoniju pred svoje višegodišnje odsustvo u pohodu u Afriku i Aziju. Dardanci su predvođeni kraljem Klitom, zajedno sa Taulantima doživjeli poraz 333. god. pne kod Peliona.
Poslije poraza od Aleksandra, Klit se sklonio kod taulantskog kralja Glauka, a nakon njegove smrti država je pripojena Taulantskom kraljevstvu. Nakon toga epirski kralj Pir proširio je svoju državu i na ilirsko područje. Dardanci se ne pojavljuju u izvorima sve do 280. god. pne, kada su velike snage Kelta prodrle na jug. Dardanski kralj Monun ponudio je pomoć Makedoncima koju je njihov kralj Ptolomej Keraun odbio. Monunije i njegov nasljednik Mitil poznati su po kovanju novca u Dirahionu. To je potvrda da su tada bili povratili svoje teritorije, koje su im najprije uzeli Taulanti, a zatim i Epir.
Sve do kralja Longara ponovo ih nema u izvorima. Historičari predpostavljaju da se se širili prema sjeveru na račun Tribala i na istok prema Tračanima, što grčke historičare nije interesovalo. Longar je osvojio Peoniju i bio je prvi vladar koji je u grčkim izvorima nazvan kraljem. Od tada počinju neprestani ratovi Dardanaca i Makedonaca, koje su vodili Demetrije II, Antigon Doson, naročito Filip V i na kraju Persej. Tada su na Balkanskom poluostrvu već bili Rimljani, koje su Dardanci pomagali, dok Makedonija nije poražena i ušla u sasatav rimske države. Poraz Makedonaca samo je značio da su se sada oni našli na rimskom putu.
Ilirska (Ardijejska) kraljevina
Fanula Papazoglu tvrdi da je Ardijejska kraljevina nastavak Dardanske kraljevine i da je bila završna etapa u razvoju političke zajednice koja je trajala preko dva i po vijeka.
Ivo Bojanovski smatra da je ilirska država mogla nastati na onom delu ilirskog teritorija, najbližeg grčkom svetu, sasvim na jugu u jonskom primorju. Odatle se širila vlast ilirskih kraljeva prema sjeveru, kao što se paralelno širilo i ilirsko etničko ime, sve uz obalu i tako zahvatila Ardijejce, koji su sredinom III vijeka preuzeli vodeću ulogu u ilirskom kraljevstvu.
Prema Gustavu Zippelu (Cipel), osnivači ilirske države su Ardijejci, pleme koje je sredinom I milenijuma p.n.e živjelo oko gornjeg toka rijeke Neretve. Nakon što su ih Autarijati potisnuli naselili su se u područje Gatačkog polja, a zatim na obale Jadranskog mora oko donjeg toka Neretve. Sredinom 3. st. pr. n. e. Ardijejci su se, za vrjeme Agronova oca Pleurata, s donje Neretve proširili prema jugoistoku, te u svoju proširenu državu uključili i plemena u svom susjedstvu  (Daorse, Plereje, Dokleate, Labeate), a na krajnjem jugu i one Ilire što ih kasnije rimski pisci nazivaju Illyrii proprie dicti (Plinije, Mela). Ονο Zippelovo mišljenje o mlađoj ilirskoj državi, kao ardijejskoj tvorevini, zasnivalo se i na jednoj vijesti Dija Kasija, koji Agrona, naziva „ardijejskim vladarom"..
Uspon
U vremenu kraljeva Pleuratusa i Agrona, Ardijejci su razvili svoju pomorsku silu, a težište države se u nekoliko decenija, iz unutrašnjosti trajno prebacilo na jadransko primorje. Agron je iskoristio propadanje Epira poslije smrti Pira i njegovih nasljednika. Kasnije je osvojio dio Epira, Krf, Drač i Hvar jedan po jedan i u njima uspostavio posade. U njegovo ime, na Hvaru je vladao Demetrije Hvaranin, koji će kasnije, u sukobu Rimljana i Ilira, izdati kraljicu Teutu, Agronovu drugu ženu i postati rimski vazal. Od svih ostalih, bila je to najmoćnija ilirska država.
Savez sa Makedonijom
Iliri su plovili sa svojim brzim i pokretljivim galijama - liburnama, trgovali i pljačkali duž čitave zapadne obale Grčke, što je i ranije bilo uobičajeno. Novina je bila upotreba kopnene vojske, koja je nastupala poslije i koristila pobjede što ih je izvojevala mornarica. Glavna baza za pljačkanje bila je na obali Elida i Mesenija. Svojim djelovanjem skrenuli su na sebe pažnju kralja Demetrija II Makedonskog, pa je došlo do savezništva Ardijejskog kraljevstva sa Agronom na čelu i Makedonije. Bio je to prvi slučaj da su ovi narodi našli zajedničke interese i približili se jedni drugima.
Ratovi sa Rimom i propast države
Ratovi sa Rimom počeli su 229. godine u vrijeme vladavine regentkinje (kraljice) Teute. Drugi ilirski rat je trajao od 220. pne. do 219. pne. Pokrenuo ga je Demetrije Hvaranin, koji je naslijedio Teutu i oženio Triteutu, majku maloljetnog prijestolonasljednika Pinesa.
Posljednji ilirski vladar bio je Gencije, koga je u Trećem ilirskom ratu pobijedio rimski vojskovođa Lucius Anicius Gallus. Njegovo ime nalazi se u dvije verzije tzv. trijufmalnih fasta. Prvu i službenu verziju tih fasta predstavljaju poznati Kapitolijski fasti kojima su uredno registrovani svi istorijski trijumfalni akti, počevši od godine osnivanja Rima. Uz godinu 167 registrovana su tri trijumfa, od kojih dva uz pobjedu nad Makedoncima i njihovim kraljem Perzejem, a treća uz pobjedu nad kraljem Gencijem i Ilirima. U detaljnijem opisu, kao plijen, navodi se i ogromna količina dragocjenosti i ilirskog srebrenog novca. U lokalnoj verziji trjumfalnih fasta grada Urbs Salvia, u centralnoj Italiji, spominje se isti događaj.
Ilirska država podijeljena je u tri dijela:
Svi su oni ovom odlukom senata postali slobodni i immunes (oslobođeni poreza) zato što su napustili Gencija još dok je bio moćan. Slobodni i immunes postali su i Daorsi, zato što su, napustivši Karavancija, Gencijeva polubrata, prešli Rimljanima. Ostalim je danak (veciigal) bio smanjen na polovinu od onog što su ga plaćali kralju Genciju. Ardijejci su se povukli sjevernije, van teritorije por rimskom okupacijom. Još jednom su, 135. god. pne, ratovali sa Rimljanima i bili poraženi. Nakon toga se gube iz istorije.
Općenito
Kraljevina Ilirija bile je više od jednog stoljeća manja ali postojana sila na obodu helenističkog svijeta. Svi grčki pisci pisali su o Ilirima samo kada se to odnosilo na Grke, Makedonce i Epir, i nijedan nije ozbiljno proučio Ilire u njihovoj postojbini. Ono što se o njima prenosi često je malo više nego besmislica (Wilkes) Ilirske vladare, posebno kraljicu Teutu, opisuju kao žrtve iracionalnog ponašanja i ubilačkih poriva. U svjetlu takvih predrasuda, teško je napraviti usporedbu između ustanova ilirskog kraljevstva i onih u helenestičkom svijetu. Monarhija je bila nasljedna što je vidljivo iz primjera djeteta Pinesa, Agronovog nasljednika. Kontrola je bila u rukama Teute, i ako nije bila njegova majka, a zatim Demetrija Hvaranina, koji je oženio Triteutu, Pinesovu majku. Vojno zapovjedništvo bilo je u rukama Skerdilaide, Agronovog brata. Važna uloga žena, čak i u jednom poligamnom društvu, može se uporediti sa njihovom ulogom u helenističkom svijetu. Poput vladara Epira i Makedonije, ilirski kraljevi ugovarali su ženidbe kao sredstvo uređivanja odnosa sa susjedima.
Moć Ardijejske dinastije počivala je na utvrđenim gradovima oko Skadarskog jezera: Lissos, Skodra, Meteon, i druge na obali poput Bouthoe (Budva), Olcinium (Ulcinj) i Rhizon (Risan) u Bokokotorskom zaljevu. Dvojbeno je da li su ilirski kraljevi imali stvarnu vlast južno od Lješa, gdje su plodne ravnice uglavnom bile pod kontrolom Epidamna i Apolonije.
Dio ostataka materijalne kulture iz doba kraljevine otkriven je u grobnici sa 136 grobova, većinom odraslih osoba, i 19 grobova onih čije se porijeklo razlikovalo od ostalih, na lokalitetu Gostilj pored Skadarskog jezera. Predmeti u grobovima, pored skeletnih ostataka u ispruženom položaju sadržavali su darove u hrani i piću i male vrčeve, vjerovatno sa parfemom. Posude su imala grčki oblik južnoitalskog tipa, dok mnogi bronzani i srebrni broševi pripadaju vremenu srednjeg Latenskog perioda. Pronađen je novac iz vremena prije i poslije kralja Gencija. Tri srebrne i jedna bronzana pojasna ploča bile su ukrašene likovima ratnika i magijskim simbolima.
Vladari
Već se Bardil, drugi u genealogiji ilirskih vladara, izričito naziva kralj Ilira (ho tön Illyriön basileüs - Polibije). U latinskoj formi glasi rex Illyriorum. Ne zna se koliko je ta titula (basileus, rex) po svom značenju adekvatna njihovoj izvornoj ilirskoj funkciji, jer se taj ilirski termin nije sačuvao
Ilirski novac
Novac ilirskih vladara i plemena kovan je u sferi grčkih političkih, ekonomskih i kulturnih utjecaja. Nosio je natpis sa titulom kralja.
Sebeborci
Sebeborci (mađarski: Szentbibor) je naselje u slovenskoj Općini Moravskim Toplicama. Sebeborci se nalazi u pokrajini Prekomurju i statističkoj regiji Pomurju. U Sebeborcima su bili rođeni pisci Ferenc Berke i Gergel Lutar, a u mjestu je živio i pisac Mihael Kološa.
Voynichev rukopis
Vojničev rukopis (manuskript) ilustrovani je ručno napisani kodeks u nepoznatom sistemu pisanja. Velum — vrsta pergamenta od neštavljene kože sisara — na kome je manuskript napisan, metodom radioaktivnog ugljenika procenjen je na rani 15. vek (1404—1438), a verovatno je sastavljen u Severnoj Italiji tokom italijanske renesanse. Rukopis je ime dobio po Vilfridu Vojniču, poljskom trgovcu knjigama koji je isti kupio 1912. godine.
Sebeborci
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 485 stanovnika.
Sons of Anarchy
Sinovi anarhije (eng. Sons of Anarchy) je američka televizijska dramska serija redatelja Kurta Suttera o životu pripadnika motorističkog kluba koji se bave kriminalnim djelatnostima. Radnja serije smještena je u Charming, izmišljeni gradić u sjevernoj Kaliforniji. Glavni protagonist serije je Jackson "Jax" Teller (Charlie Hunnam), podpredsjednik kluba, koji kroz seriju proispituje sebe i sam Klub čiji je član.
Voynichev rukopis
Neke stranice nedostaju, dok je oko 240 stranica pronađeno i sačuvano. Tekst je napisan sleva nadesno, a većina stranica sadržava ilustracije ili dijagrame.
Sons of Anarchy
Serija je premijerno prikazana 3. rujna 2008. na američkom TV kanalu FX. Druga sezona serije počela se emitirati 8. rujna 2009., a treća 7. rujna 2010. Treća sezona u prosjeku je privukla 4,9 milijuna gledatelja tjedno, čime su Sinovi anarhije postali najgledanija serija postaje FX, nadmašivši Vatrene dečke, Reži me i The Shield.
Cellore, Verona
Cellore je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Sons of Anarchy
7. listopada 2010. objavljena je vijest da će se snimati i četvrta sezona Sinova anarhije.
Cellore, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1337 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 222 m.
Sons of Anarchy
Glumci i likovi
Sinovi anarhije je priča o životu obitelji Teller-Morrow iz izmišljenog kalifornijskog grada Charminga, kao i članova motociklističkog kluba Sinovi anarhije (SAMCRO, eng. Sons of Anarchy Motorcycle Club, Redwood Original), njihovih obitelji, značajnijih stanovnika Charminga te njihovih saveznika i protivnika u mnogim legalnim i ilegalnim poslovima. Budući da se Sinovi anarhije uglavnom bave kriminalnim djelatnostima (trgovina oružjem, zaštita) često su u sukobima sa drugim bandama kao što su Maje, Nordi, Prava IRA, 1-9, Aryansko bratstvo (AB) i seperatistilka grupa bijelaca, nazvana Liga američkih nacionalista (LOAN, eng. League of American Nationalists).
Koncept
Sinovi anarhije (eng. Sons of Anarchy (SOA)) je motoristički klub čiji su članovi skupina odmetnika koji imaju svoje podružnice u SAD-u (Kalifornija, Nevada) i inozemstvu. Serija je fokusirana na skupinu koja je utemeljila Sinove anarhije - Sons of Anarchy Motorcycle Club, Redwood Original (akronim SAMCRO) ili skraćeno Sam Crow. Ovaj nadimak označava izvorni naziv serije - Forever Sam Crow. Redwoodska skupina ima sjedište u kalifornijskom gradiću Charmingu. Kriminalne radnje prikrivaju se automehaničarskom radionicom Teller-Morrow. Na čelu skupine je Clay Morrow koji svoj klub štiti putem korumpiranja lokalnog šerifa, bliskim odnosima sa Charminškom zajednicom te metodama nasilnog zastrašivanja.
Članovi Kluba nose jakne poznate pod nazivom "kuttes" (jakne sa odrezanim rukavima). Na jakni je oslikana smrt (eng. grim reaper) koja umjesto kose, u rukama ima jurišnu pušku M16 sa krvavom oštricom na cijevi puške. Smrt u drugoj ruci ima kristalnu kuglu sa slovom A (anarhija). Samo puni član Kluba može nositi jaknu sa tom slikom. Također, postoje i druge slikovne oznake na jaknama članova, koje nose određenu poruku. Npr. "Men Of Mayhem" je oznaka koju nose članovi Kluba koji su za njega prolili krv, dok oznaku "First 9" nose samo originalnih devet članova koji su osnovali Sinove anarhije. Jax Teller nosi bejzbolsku kapu na kojoj piše "Reaper Crew", dok Tara Knowles i Gemma Teller Morrow imaju tetovaže vrane. Sinovi voze Harley-Davidson motore te tokom dana rade u automehaničarskoj radionici Teller-Morrow ili lokalnoj industriji. Međutim, primarni oblik zarade svodi se na ilegalan uvoz oružja, njegovom modificiranju i prodaji bandama u East Bayu u San Franciscu, koje se bave prodajom droge. Također, kod lokalnih poduzeća zarađuju na poslovima zaštite kamiona koji prevoze robu.
Sinovi anarhije drže podalje od Charminga krijumčare metamfetaminima i dilere drogom, zbog čega su često u sukobu sa bandom Nordi, koju predvodi Ernest Darby. Neprijatelji Sinova su i Maje, motociklistički klub iz Oaklanda čiji su članovi hispanoamerikanci, na čelu sa Marcusom Alvarezom. Od ostalih bandi, tu su i Lin Trijada iz San Francisca (vođa Henry Lin), talijansko-američka kriminalna obitelj Cacuzza. Od ostalih bandi, to su još i Istinska IRA (eng. True IRA) iz Irske koji Sinove anarhije opskrbljuju sa ruskim oružjem ilegalne proizvodnje, One-Niners, afro-američka ulična banda kojima Sinovi prodaju oružje te mnogi članovi Kluba koji su u zatvoru.
Voynichev rukopis
Vojničev rukopis su proučavali mnogi kako profesionalni tako i amaterski kriptografi, uključujući američke i britanske kriptoanalističare iz Prvog svetskog rata i Drugog svetskog rata. Niko do sada nije uspeo da dešifruje tekst, koji je postao veoma poznat slučaj u istoriji kriptografije. Misterija značenja i porekla rukopisa pobudila je maštu u popularnoj kulturi, što je pokrenulo pisanje novela, raznih spekulacija s osvrtom na sadržaj rukopisa i sl. Nijedna od brojnih hipoteza predlaganih tokom poslednjih sto godina nije još uvek zvanično potvrđena.
Tornio
Tornio službeno Tornion kaupunki (sjevernolaponski: Duortnus, švedski: Torneå) je pogranični lučki grad od 17,107 stanovnika, na sjeverozapadu Finske, on je i administrativni centar istoimene općine od 22,371 stanovnika. .
Geografske karakteristike
Tornio leži u delti rijeke Torne u Botnijski zaljev. Centar grada leži na riječnom otoku, točno preko puta na zapadnoj strani leži švedska Haparanda. sa kojom zapravo čini jedinstenu urbanu cjelinu od 32 500 stanovnika, kao primjer dobre prekogranične suradnje.
Historija
Tornio je zbog svog položaja na rijeci Torne - vijekovima bio vrata Laponije, njegova tržnica i prozor u svijet.
Njegova novovjeka historija počela je 1621. kad je dobio status grada, od švedskog kralja Gustava II Adolfa.
Za Finskog rata (1808. - 1809.) švedski garnizon u Torniju, posljednji se predao ruskoj vojsci 24. marta 1809. Odtad je Tornio pogranični gradić koji živi uspavanim životom sve do sredine 20. vijeka, kad se počeo ubrzanije razvijati i rasti.
Malcolm Turnbull
Malcolm Bligh Turnbull (24. oktobar 1954) je australijski političar koji je od 2008. do 2009. bio vođa Liberalne stranke, te koji se od 2015. do 2018. nalazio na mjestu premijera. Poznat je kao jedan od najistaknutijih australijskih republikanaca odnosno zagovornika raskida državnopravnih veza sa Ujedinjenim Kraljevstvom, te je 1999. bio voditelj kampanje na neuspjelom referendumu za uvođenje republike, gdje mu je glavni protivnik bio stranački drug Tony Abbott.
Tornio
Znamenitosti i transport
Najveće znamenitosti grada su neoklasicistička parohijalna crkva - Alatornio podignuta između 1794. - 1797. i drvena crkva Hedviga Eleonoran (Tornio) iz 1684. - 1686.
Voynichev rukopis
Hans P. Kraus je Vojničev rukopis donirao Univerzitetu Jejl, tačnije Jejlovoj Biblioteci retkih knjiga i rukopisa Bejneke, godine 1969, gde je trenutno katalogiziran pod pristupnim brojem „MS 408”.
Tornio
Znamenitosti i transport
Tornio je zapravo krajnja točka autoputa E4, i važna željeznička stanica, na kojoj prestaje jedan standard širine željezničke pruge (1435 mm) i započinje ruski (1665 mm), pa se teret i putnici moraju prekrcavati.
Voynichev rukopis
Kodikologija
Dimenzije rukopisa su približno 23,5 cm × 16,2cm × 5cm. Sadržava stotine stranica napisanih na velumu, a potom sakupljenih u 18 araka. Ukupan broj stranica je oko 240, ali tačan broj zavisi o tome kako se broje neobični rasklopivi delovi rukopisa. Araci su numerisani brojevima od 1 do 20 na različitim lokacijama, sa ciframa za koje se veruje da potiču iz 1400-ih; gornji desni ugao svake rekto stranice (desna stranica knjige za knjige čiji je tekst napisan sleva nadesno) numerisan je brojevima od 1 do 116, sa ciframa koje potiču iz kasnijeg perioda. Uzimajući u obzir česta preskakanja u numerisanju araka i stranica, velika je mogućnost da je u prošlosti rukopis imao najmanje 272 stranice u 20 araka, od kojih su neke već nedostajale kada je Vilfrid Vojnič došao u posed rukopisa 1912. godine. Postoji čvrst dokaz da su mnoge bifolijske stranice (listovi presavijeni popola da bi se dobile dve polovice, dvolisnice) preraspoređivane u određenim momentima u istoriji rukopisa, te da bi originalni redosled stranica možda bio prilično drugačiji od onoga kakav je danas.
Opština Crucișor, Satu Mare
Crucișor je opština u Rumuniji u okrugu Satu Mare.
Voynichev rukopis
Kodikologija
Uvezi i korice nisu oni originalni koji su prvobitno bili korišćeni, već im se starost poklapa sa godinom dolaska rukopisa u posed Rimskog koledža.
Opština Crucișor, Satu Mare
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 188 m.
Voynichev rukopis
Kodikologija
Svaka stranica rukopisa sadržava tekst, većinom na nepoznatom pismu, sa malim brojem napisa koji su izuzeci jer su napisani na latinskom pismu. Mnoge stranice imaju veoma bitne crteže ili grafike i dijagrame koji su obojeni bojom o čijem se poreklu nešto saznalo. Naime, prema modernim analizama, otkriveno je da se za sav tekst i konture figura koristilo pisaće pero te železno žučno mastilo; mastilo u boji se, pomalo sirovo, upotrebljavalo za bojenje figura, i to verovatno nekad kasnije u odnosu na vreme nastanka teksta i samih kontura.
Tornio
Znamenitosti i transport
Tornio ima i aerodrom udaljen 18 km jugoistočno od centra grada.
Voynichev rukopis
Tekst
mini|335px|Stranica na kojoj su prikazane karakteristike teksta Najveći deo teksta u rukopisu od 240 stranica napisan je na nepoznatom pismu, sleva nadesno. Većina „slova” se sastoji od jednog ili dvaju jednostavnih poteza perom. I dok postoje neki sporovi oko toga da li se pojedina slova razlikuju ili ne, pismo od 20—25 slova moglo bi da se sastavi i upotrebi za skoro ceo tekst; izuzetke predstavlja nekoliko desetaka ređe korišćenih znakova koji se javljaju samo jednom ili dva puta svaki. Ne postoji očigledna upotreba interpunkcije.
Malcolm Turnbull
Turnbull se prije bavljenja politikom bavio novinarstvom, a potom postao uspješan investicijski bankar. U Parlament je izabran 2004. godine. Poznat je i kao vatreni zagovornik istospolnog braka.
Voynichev rukopis
Tekst
Većinski deo teksta napisan je u jednoj koloni u telu stranice, sa malo uvučenom desnom marginom i sa podelama paragrafa, a neretko i sa zvezdicama u levoj margini. Ostatak rukopisa javlja se u vidu grafika tj. dijagrama ili oznaka za pojedine delove vezane za ilustracije. Ne postoje indikacije da su bilo kakve greške ili korekcije na bilo kom mestu u dokumentu naknadno stvarane. Duktus (potezi koji se povlače perom da bi nastalo pojedino slovo) teče glatko, odajući utisak da simboli nisu bili šifrovani, zato što ne postoje „kašnjenja” od. razmaci između slova kao što je to uobičajeno za očekivati u pisanoj formi kodiranog teksta.
Tekst se sastoji od preko 170.000 slova, sa razmacima koji vrše podelu teksta u oko 35.000 grupa različite dužine, koje se obično nazivaju „rečima”. Struktura ovih reči je takva da postoji velika mogućnost da slede fonološke ili ortografske zakone neke vrste; na primer, neka slova moraju da se pojavljuju u svakoj reči (kao što su to srpski ili engleski samoglasnici), neka slova nikada ne mogu da slede druga, neka mogu da budu dvostruka ili trostruka dok druga ne mogu itd. Distribucija slova u rečima je takođe veoma čudna, ali prema nekim uzorcima: neka slova javljaju se samo na početku reči, neka samo na kraju, a neka uvek u sredini. Mnogi istraživači su komentarisali ova veoma strogo uspostavljena pravila u strukturi reči.
Neke reči javljaju se samo u određenim delovima, ili na samo nekoliko stranica; nasuprot tome, druge se javljaju kroz celi rukopis. Postoji veoma malo ponavljanja među hiljadu ili oko hiljadu oznaka vezanih za ilustracije. Praktično nema reči sa manje od dva slova ili sa više od deset slova. Postoje slučajevi gde se pojavljuje ista uobičajena reč i do tri puta zaredom. Reči koje se razlikuju u samo jednom slovu takođe se ponavljaju neobičnom učestalošću, zbog čega metoda jednostruke supstitucije u dešifrovanju alfabeta neminovno vodi ka stvaranju nerazumljivog teksta. Godine 1962, Elizebet Fridman opisao je ovakve pokušaje dešifrovanja kao „osuđene na rađanje frustracije”.
Sons of Anarchy
Koncept
Sinovi anarhije posjeduju Teller-Morrow radionu, pokraj koje se nalazi bar sa kuhinjom, sobom za vježbanje i "Kapelom", raskošnom sobom sa konferencijskim stolom od crvenog drva, na kojem je urezan logo bande. U Kapeli se donose sve bitne odluke Sinova anarhije. Klub posjeduje i skriveni prostor u šumi, a nekad su imali i skladište izvan grada u kojem se čuvalo ilegalno oružje.
John Teller i Piermont "Piney" Winston su osnivači kluba Sinova anarhije, kojeg su osnovali 1967. nakon povratka u domovinu iz Vijetnamskog rata u kojem su služili kao padobranci. Šest članova od "Redwoodskih originalnih 9" bili su po struci veterinari, dok je Clay Morrow bio najmlađi iz originalne postave. John Teller je umro 1993., nekoliko dana nakon teške prometne nesreće, dok se udovica Gemma preudala za Claya. Gemmin sin Jackson (Jax) kojeg ima iz veze sa Johnom je podpredsjenik Sinova anarhije. Jax je u tajnoj (zabranjenoj) vezi sa Tarom, liječnicom u bolnici St. Thomas.
Sličnost sa Hamletom
Dramska serija se djelomično temelji na Shakespeareovoj tragediji Hamlet. Clay Morrow prikazuje kralja Klaudija, a Gemma portretira kraljicu Gertrudu, Hamletovu majku. Između njih je Jax kao kraljević Hamlet. Opie i Tara su pod utjecajem likova Horacija i Ofelije. Jax proispituje kulturu Sinova anarhije, dok ga rođenjem vlastitog sina hvata melankolija zbog smrti oca. U knjizi je Hamlet komunicirao sa ocem koji se javlja poput duha, dok u seriji Jax to vrši čitajući očev neobjavljeni dnevnik. Redatelj Kurt Sutter je na tu temu izjavio: "Nisam ga htio prikazati, ali on je tamo. To je Jaxov otac koji je osnovao klub, te je stoga duh. Pitate se što bi on napravio vidjevši kako je sve ispalo. To nije verzija Hamleta, ali je on definitivno imao utjecaj". Glumac Ron Perlman koji tumači Jaxa vjeruje da je "cijelim putem sljepljena struktura Hamleta sve do kraja" (misleći na seriju).
Voynichev rukopis
Delovi na poznatim pismima
Za samo nekolicinu reči u rukopisu smatra se da nije napisana na nepoznatom pismu:
Nije poznato da li su ovi delovi na latinskom pismu bili deo originalnog teksta ili su naknadno dodati.
Namena
mini|430px|Rasklopljeni deo od tri stranice rukopisa koji uključuje dijagram za koji se veruje da je astronomske prirode Sveopšti utisak koji daju sačuvani listovi rukopisa je da je rukopis trebalo da posluži kao farmakopeja (zvanični spisak uputstava, izdat od strane sanitetskih državnih organa, kojih moraju da se pridržavaju apotekari pri pravljenju, ispitivanju i skladištenju lekova i pomoćnih lekovitih sredstava) ili da posluži u oslovljavanju tema u srednjovekovnoj ili ranoj modernoj medicini. Međutim, zagonetni detalji ilustracija podstakli su stvaranje mnogih teorija o poreklu ove knjige, sadržaja njenog teksta, te svrhe kojoj služi.
Za prvu sekciju knjige se sa sigurnošću može reći da je skoro sigurno herbal, ali pokušaji da se identifikuju biljke, bilo da je to uz pomoć stvarnih primeraka ili pomoću stilizovanih crteža savremenih herbala, uveliko su bili neuspešni. Samo nekoliko crteža biljaka (kao što je to onaj za maćuhicu (ljubičicu) ili onaj za paprat viline vlasi) može da se identifikuje sa razumnom verovatnoćom tačnosti. One slike herbala koje se poklapaju sa farmakološkim skicama najverovatnije su čiste kopije istih, osim što su delovi koji nedostaju završeni sa detaljima neverovatnog izgleda. U stvari, za mnoge od crteža biljaka u herbalnoj sekciji veruje se da su kompozitni: korenovi jednih vrsta su pridruženi listovima drugih, a sve sa cvetovima trećih vrsta.
Hju O’Nil je verovao da je jedna ilustracija oslikavala „suncokret Novog sveta”, što bi — ako se uzme u obzir — pomoglo u određivanju starosti rukopisa i otvorilo mogućnosti za otkrivanje njegovog porekla; nažalost, identifikacija je samo spekulativne prirode.
Slivnici i cevi u „biološkoj” sekciji ponekad se interpretiraju implicirajući vezu sa alhemijom, iako je očigledno da je sličnost sa opremom alhemičara tog doba veoma mala.
Astrološka razmatranja često su igrala istaknutu ulogu u prikupljanju biljaka, puštanju krvi i drugim medicinskim procedurama tokom najviše verovatnog perioda za koji se veruje da je vreme nastanka rukopisa. Kako god, pored očitih simbola Zodijaka i jednog dijagrama koji verovatno prikazuje klasične planete, interpretacija ostaje na nivou ne višem od spekulacije.
Istorija
Većina rane istorije knjige je nepoznata, iako su i tekst i ilustracije u celosti karakteristični za Evropu. Istraživači sa Univerziteta u Arizoni sproveli su 2009. godine radiougljenično datiranje veluma rukopisa, ugljenikovim izotopom 14C. Rezultat tog testa je potvrdio ne samo starost već i autentičnost rukopisa, a kao vreme nastanka sa stopostotnom sigurnošću navodi se period 1404—1438. Dodatno, Istraživački institut Makroun u Čikagu otkrio je da su boje u rukopisu izrađene od materijala za koje se veruje da potiču upravo iz pomenutog perioda evropske istorije. Takođe je navođeno i da je Istraživački institut Makroun pronašao da je većina mastila naneta na velum nedugo posle nastanka samog pergamenta tj. tog veluma, s tim da zvanični izveštaji ne sadrže nikakve informacije vezane za ovo moguće apsolutno potvrđivanje autentičnosti misterioznog dela. mini|levo|200px|Johan Markus Marci (1595—1667) poslao je rukopis Atanasiju Kirheru [[1666. g.]] Najranije istorijske informacije o rukopisu dolaze iz pisma koje je pronađeno unutar njegovih korica (drugo pismo), napisanog 1666. godine da bi se rukopis koji je Johan Markus poslao Atanasiju Kirheru mogao pratiti. ''(Najranije pominjanje rukopisa je, s druge strane, u pismu koje je napisano pre ovog (1639. g.) i koje je Bareš poslao Kirheru. Više informacija o ovome dato je u sledeća dva pasusa.)'' Ovime se potvrđuje da je knjiga nekada pripadala vladaru Rudolfu II (1552—1612), koji je za nju platio 600 zlatnih dukata (≈ 2,07 kg zlata). Knjiga je zatim data ili pozajmljena Jakobu Horčickom od Tepeneca (umro 1622), glavnom zaduženom za Rudolfove botaničke bašte u Pragu.
Sledeći potvrđeni vlasnik rukopisa je Jurij Bareš, nepoznati alhemičar takođe iz Praga. Bareš je — navodno — u vezi ove „sfinge” koja je „bespotrebno zauzimala prostor u njegovoj biblioteci” mnogo godina, bio zbunjen kao i ostali moderni naučnici tog doba. Znajući da je Atanasije Kirher, jezuitski učenjak sa Rimskog koledža, objavio koptski (egipatski) rečnik i „dešifrovao” egipatske hijeroglife, Bareš je Kriheru u Rim dva puta slao kopiju rukopisa kao primerak, tražeći dokaze. Bareševo pismo iz 1639. godine upućeno Kirheru (prvo pismo) najranije je pominjanje rukopisa koje je zvanično potvrđeno i koje je otkriveno do sada.
Nije poznato da li je Kirher odgovorio na zahtev, ali je navodno bio zainteresovan u dovoljnoj meri da pokuša doći u posed originala knjige, koju je Bareš uporno odbijao da dȃ (pozajmi). Posle Bareševe smrti, rukopis je prvo pripao njegovom prijatelju Janu Mareku Marciju (1595—1667), poznatijem pod imenom Johan Markus Marci, a potom rektoru Univerziteta Čarls u Pragu, koji je nekoliko godina posle rukopis poslao Kirheru, svom dugogodišnjem prijatelju i korespondentu (dopisniku), koji je konačno uspeo da se domogne originala. Marcijevo pismo u koricama iz 1666. godine (drugo pismo), napisano na latinskom, dobio je i Vojnič zajedno sa rukopisom koji je kupio 1912. godine. U pismu je pisalo sledeće:
Bekseva „privatna” biblioteka premeštena je u Vilu Mondragone (Fraskati, Italija), veliku državnu palatu u blizini Rima koju je 1866. godine kupila Družba Isusova i koja je služila kao sedište jezuitskog Koledža Gislijeri.
Oko 1912. godine, Rimski koledž je upao u finansijske probleme te je odlučio da diskretno proda nekoliko svojih gazdinstava. Vilfrid Vojnič je tada došao u posed 30 rukopisa, među kojima je i onaj koji trenutno nosi njegovo ime. Vojnič je potrošio sledećih sedam godina pokušavajući da zainteresuje učenjake u dešifrovanje rukopisa, dok je on za to vreme radio na otkrivanju porekla ovog misterioznog dela.
Posle Vilfridove smrti, 1930. godine, rukopis je nasledila njegova udovica, Etel Vojnič (poznata po tome što je autorica novele Obad i što je ćerka matematičara Džordža Bula). Ona je umrla 1960. godine, a rukopis je ostavila svojoj bliskoj prijateljici, gđi An Nil. Posle toga, 1961. godine, Nil je rukopis prodala drugom antičkom (pre)prodavaču knjiga, Hansu Peteru Krausu. U nemogućnosti da pronađe kupca, Kraus je 1969. godine Vojničev rukopis donirao Univerzitetu Jejl, gde je i dan-danas katalogiziran kao „MS 408”. U razgovoru, rukopis se ponekad naziva i imenom „Bejneke MS 408”.
Hipoteze o autorstvu
Mnogi ljudi bili su predlagani kao mogući autori Vojničevog rukopisa, ali prava osoba ostala je nepoznata sve do danas. mini|levo|215px|Edvard Keli (1555—1597) je možda napravio rukopis kao masovnu obmanu Marcijevo pismo u koricama iz 1666. godine upućeno Kirheru govori da je — prema njegovom ranijem prijatelju Rafaelu Sobjehrdu-Mnišovskom — knjigu jednom kupio Rudolf II, car Svetog rimskog carstva i kralj Bohemije (1552—1612), i to za 600 dukata (2,07 kg stvarne težine zlata — AGW). (Mnišovski je umro 22 godine pre ovoga (1644), a prema tome — dogovor mora da je pao pre Rudolfove abdikacije 1611. godine, što je barem 55 godina pre Marcijevog pisma.) Prema pismu, Mnišovski je (ali ne nužno i Rudolf) spekulisao da je autor bio franjevački kaluđer i polimata Rodžer Bejkon (1214—1294). Iako je Marci u pismu rekao da je „obustavljao suđenje” oko ove tvrdnje, istu je u obzir poprilično ozbiljno uzeo Vilfrid Vojnič, koji je radio mnogo da je potvrdi. mini|160px|Matematičar [[Džon Di (1527—1608) je možda prodao rukopis vladaru Rudolfu oko 1600. g.]] Pretpostavka da je Rodžer Bejkon autor, Vojniča je dovela do zaključka da je osoba koja je prodala rukopis Rudolfu morala da bude niko drugi do Džon Di (1527—1608), matematičar i astrolog na dvoru kraljice Elizabete I Tjudor od Engleske, za koju je poznato da je u vlasništvu imala veliku kolekciju Bejkonovih rukopisa. Di i njegova kristalomantija (asistent za medijum) Edvard Keli živeli su u Bohemiji (Češkoj) već nekoliko godina, gde su se nadali da će da prodaju svoje usluge caru. Međutim, to se izgleda nije baš sasvim tako desilo, jer Dijevi pažljivo čuvani dnevnici ne pominju takvo nešto. Ako autor Vojničevog rukopisa nije Bejkon, pretpostavljena veza sa Dijem značajno slabi. Do datiranja rukopisa metodom radioaktivnog ugljenika i saznanja da je iz 15. veka, smatralo se da mogućnost da je Di ili Keli možda napisao rukopis postoji, te su se širile glasine da je isti originalno bio rad Bejkona, a sve u nadi da će kasnije da se proda.
Vojničeva izmišljotina
Neki su sumnjali da je sam Vojnič izmislio rukopis. Kao antički preprodavač knjiga, on je verovatno imao neophodno znanje i sredstva, a „izgubljena knjiga” Rodžera Bejkona bila bi vredna bogatstva. Štaviše, Bareševo pismo (kao i Marcijevo, takođe) samo određuju postojanje nekog rukopisa, ne nužno da je Vojničev rukopis taj isti o kome se tamo govorilo. Drugim rečima, ova pisma mogla bi verovatno da budu čak motivacija za Vojniča da izmisli svoj rukopis (pod pretpostavkom da je bio svestan da pisma uopšte postoje), a ne da posluže kao dokaz koji bi potvrdio autentičnost originalnog rukopisa. Kako god, mnogi se više oslanjaju na ekspertno datiranje rukopisa i nedavno otkriće Bareševog pisma upućenog Kirheru kao na činjenice koje mogućnost Vojničeve fabrikacije eliminišu u potpunosti.
Ostale teorije
Vojnič je bio u stanju da, negde pre 1921. godine, pročita slabo vidljivo ime napisano pri dnu prve strane rukopisa: „Jakobj od Tepeneca”. Ovo se uzima kao veza sa Jakobom Horčickijem od Tepeneca (1575—1622), takođe poznatim po svom latinskom imenu Jakob Sinapije. Rudolf II je Sinapija oplemenio 1607. godine; potom ga je imenovao svojim Carskim Destilatorom te — pored toga — učinio i kuratorom svojih botaničkih bašti i svojim ličnim lekarom. Vojnič je, kao i mnogi drugi ljudi posle njega, iz ovoga zaključio da je Jakob svojevremeno bio vlasnik rukopisa pre Bareša, a veza sa Rudolfovim sudom se upravo stvorila, što dalje ide u prilog potvrđivanja Mnišovskijeve priče.
Jakobovo ime još uvek je jasno vidljivo pod UV svetlom; međutim, ono ne odgovara kopiji njegovog potpisa u dokumentu koji je 2003. godine pronašao Jan Hurih. Kao rezultat toga, pričalo se da je potpis dodat naknadno, možda čak i na prevaru od strane Vojniča lično. Ipak, zbog toga što bi tekst na strani f1r mogao da bude jedan od znakova koji bi potvrdili vlasništvo, a koji je možda dodao bibliotekar u to vreme, razlika između ova dva potpisa ne mora nužno da opovrgava postojanje mogućnosti da je Horčicki svojevremeno bio vlasnik rukopisa.
Zabeleženo je da Bareševo pismo sa sobom nosi neke sličnosti sa obmanom koju je orijentalista Andreas Miler jednom izvršio nad Kirherom. Naime, Miler je Kirheru poslao neki nerazumljiv tekst sa napomenom koja objašnjava da je isti došao iz Egipta, a od Kirhera se tražio prevod; ovaj je prevod, navodno, nastao „odjednom”. Spekulisalo se da su oba ova primera bili kriptografski trikovi na koje je Kirher naseo, u cilju da ga se napravi budalom. Međutim, Vojničev rukopis je znatno drugačijih razmera ako se uporedi sa nekoliko znakova u pismu, tako da se sagledavajući ove razmere obmana čini zaista neizvodljivim poduhvatom. mini|325px|Neke stranice rukopisa u rasklopljenom delu prikazuju veće dijagrame Rafael Mnišovski, prijatelj Marcija koji je bio ugledni izvor za Bejkonovu priču, i sam je bio kriptograf (među mnogim drugim stvarima kojima se bavio), a navodno je izmislio šifru za koju je tvrdio da ju je nemoguće provaliti (oko 1618). Ovo je dovelo do spekulacija da je možda Mnišovski napravio Vojničev rukopis kao praktičnu demonstraciju svoje šifre, te da je posle toga iskoristio Bareša kao svog testnog subjekta koji nije svestan u čemu sudeluje. I zaista, odricanja u Marcijevom pismu iz korica Vojničevog rukopisa moglo bi da znače da je Marci sumnjao na neku vrstu prevare u koju i sam biva upleten. Međutim, definitivan dokaz za ovu teoriju ne postoji.
U svojoj knjizi iz 2006. godine, Nik Peling je naveo da postoji mogućnost da je Vojničev rukopis možda u 15. veku napisao arhitekta iz Severne Italije, po imenu Antonio Averlino (takođe poznat i kao „Filarete”). Ova teorija je uglavnom konzistentna sa radiokarbonskim datiranjem.
Ričard SantaKoloma spekulisao je da je Vojničev rukopis možda povezan sa Kornelijem Drebelom, u početku navodeći da je reč o Drebelovoj šifrovanoj beležnici o mikroskopiji i alhemiji, a kasnije praveći hipoteze da je to fikcijska „konekcija” koja vodi do utopijske novele Fransisa Bejkona pod imenom Nova Atlantida, gde se pominju neki pojmovi vezani za Drebela (npr. „podmornica”, „večiti sat” i sl.).
Hipoteze o jeziku
Postoji ogroman broj hipoteza o „jeziku” na kom je napisan Vojničev rukopis, a do dan-danas ništa značajno se sa sigurnošću nije potvrdilo.
Šifre
mini|325px|Vojničev rukopis napisan je na nepoznatom [[pismo|pismu]] Prema teoriji dešifrovanja koja se temelji na slovima, Vojničev rukopis sadržava tekst koji ima značenje i koji je napisan na jednom od evropskih jezika, a koji je prvobitno bio nejasno fomiran i kao takav mapiran za „alfabet” Vojničevog rukopisa kroz prisutno šifrovanje neke vrste tj. algoritam koji je upravljao raspoređivanjem pojedinih slova kroz rukopis. Ovo je bila hipoteza kojom se vodila većina onih koji su pokušavali da dešifruju rukopis u 20. veku, uključujući i pokušaj kriptogrāfā Državne bezbednosne agencije koje je predvodio Vilijam F. Fridman ranih 1950-ih.
Sons of Anarchy
Sličnost sa Hamletom
U pilot epizodi, vidjevši uništeno skladište, Jax kaže Clayju: "Nije lako biti kralj", a Clay mu odgovara: "Zapamtit ćeš to", što umnogome podsjeća na Hamleta. U nekoliko epizoda agent Stahl Jaxa naziva princom, poput Hamleta kojeg se u djelu često naziva kraljevićem. Također, Clay spominje da Jaxa "progoni duh vlastitog oca". Postoji i nekoliko referenci gdje se aludira na Claya kao kralja a Gemmu kao kraljicu. Tijekom jedne epizode u Gemminoj bolničkoj sobi se nalazi televizor koji prikazuje film Kralj i ja.
Tijekom zadnje epizode treće sezone, implicira se da Clay i Gemma stoje iza smrti Johna Tellera, odražavajući tako kralja Klaudija i kraljicu Gertrudu koji su sudjelovali u umorstvu Hamletova oca, danskog kralja.
Snimanje
Sinovi anarhije snimali su se na kalifornijskoj adresi Occidental Studios Stage 5A u sjevernom Hollywoodu. Većina seta nalazila se tamo - auto radiona sa prostorijama kluba, Jaxova kuća i bolnica sv. Thomasa. Te prostorije koristili su i scenaristi za pisanje scenarija te su neki njeni dijelovi preuređeni da izgledaju kao lokalna policijska postaja. Scene na otvorenom snimale su se na području Sun Valleyja and Tujunge. Unutarnje i vanjske scene iz treće sezone gdje se radnja zbiva u Irskoj, snimljene su u Ocidental studiju i okolnim područjima.
Prijem kod kritike
U prvoj sezoni kritika je bila podijeljena. Matthew Gilbert iz The Boston Globe rekao je: "Prva sezona ima pravi potencijal". Gina Bellafante iz New York Timesa pozitivnim je ocijenila visoke glumačke sposobnosti filmske postave, posebice Katey Sagal koja je portretirala Gemmu. Brian Lowry iz Varietyja dao je mješovit osvrt, diveći se Sutterovom stvaranju kluba i grada Charminga, ali serija u ranijim epizodama nema smjer.
U drugoj sezoni seriji je porasao broj pozitivnih recenzija. Maureen Ryan, pišući za Chicago Tribune, nazvala je drugu sezonu "zanosnom" te je pohvalila izvedbe Rona Perlmana i Katey Sagal. Stuart Levine iz Varietyja je izjavio da je nova sezona: "uvjerljiva", dajući komplimente glumačkim vještinama Perlmana, Sagal, Hunnama and Siffa. Recezent James Poniewozik je u magazinu TIME izvedbu Katey Sagal nazvao "razorno snažnom", a seriju je uvrstio na svoj popis "Top 10 Shows of 2009".
Sinovi anarhije nominirani su 2010. godine za nagradu TCA Awards. Također, Katey Sagal je nominirana za pojedinačnu nagradu za najbolju glavnu žensku ulogu.
La Paloma, Santa Cruz de Juventino Rosas
La Paloma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Santa Cruz de Juventino Rosas.