cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Timočka buna
Nakon gušenja pobune novembra 1883., preki sud u Zaječaru je izrekao 94 smrtne presude i više stotina osuda na robiju, zatočenje i zatvor. Izvršeno 20 smrtnih kazni. Od članova glavnog radikalnog odbora na smrt su osuđeni Nikola Pašić, Pera Todorović, Raša Milošević (kazne nisu izvršene). Većinu osuđenih radikala kralj Milan je kasnije pomilovao.
Sukob
Po padu liberalne vlade Jovana Ristića, došao je 19/10 1880 na vladu mlado-konzervativni kabinet Milana Piroćanca. njegova je grupa izašla na izbore 30/11 zajedno sa radikalnim elementima. Narodna skupština sastala se 30. decembra. 8. januara 1881 organizovana je Narodna radikalna stranka a 18. januara Srpska napredna stranka (iz vladinih privrženika). Njih dvije su brzo došle u vrlo oštar sukob, i u štampi i narodnoj skupštini. Naročito je ugovor sa Generalnom Unijom u Parizu (predsednik bonta) izazvao ljutu borbu vlade i opozicije (izglasan 19/3 1881). Kad su padom te banke dovedeni u opasnost materijalni interesi Srbije, a vlada nije htela da odgovara na interpelaciju opozicije, ova je napustila skupštinu. Umesto opštih izbora vlada je naredila naknadne (15/5). Opet. su izabrani isti poslanici. ali su i oni, osim nekoliko njih, dali ostavke. Na novim naknadnim izborima (31/5) izabrani su opet isti, Ali sada vlada nije primila izabrane opozicione poslanike, nego je pozvala u skupštinu one, koji su poslije izabranih imali najviše glasova. Neki su od njih i sa svega dva glasa postali poslanici (Dvoglasci). Sukob se sve više zaoštrakvlo, došlo je tajanstveno ubistvo Lene Knićanke i Ilke Marković; postavljanje naročitih čuvara javne bezbijednosti, koje su radikali krstili sejmenima, žigosanje stoke, oduzimanje oružja od naroda, svakodnevna policijska nasilja.
Na izborima 7/9 1883 radikali su imali ogroman uspeh, a vlada je pretrpela strašan poraz. Ostala je u manjini, iako je imala i 40 kraljevih poslanika. Skupština se sastala 19/9, a vlada je podnela ostavku 20/9. Dva dana posle toga došao je na upravu kabinet Nikole Hristića, i narodna skupština je zaključena. Kralj je otvoreno ušao u borbu protiv radikala. Radikalni prvaci, njih oko 30, sa glavnim partijskim odborom održali su tada konferenciju. na kojoj je rešeno, da se svuda po zemlji imaju zborovi (1/11) i da se traži promena ustava. Tu je pao i predlog, da se s oružjem u ruci brani ustav, ako bi bio ukinut, ali o tome nije rešavano.
Vlada je, međutim naredila, da se produži skupljanje oružja od naroda. U Timočkoj Krajini to je vršeno grubo i nasilnički. Vlast kao da je svojim pretnjama naročito izazivala narod. U Salašu. Poreču, Grljan i Gamzigradu došlo je do oružanog sukoba, jer je narod odbio da preda oružje. Pokret je uhvatio maha i proširio se. Buna se počela organizovati. U Knjaževcu i nekim drugim mestima narod je uzeo vlast u svoje ruke. Pobunjenici nisu vršili nasilja niti pljačkali državni novac. 21/10 vlada je proglasila vanredno stanje za crnorečki okrug i postavljen je preki sud. Predsednik je bio Radomir Rajović, član kasacije, a članovi: Andra Grujić, predsjednik niškog suda, i Ilija Hranisavljević, sudija u Beogradu; vladin komesar Doka Stevanović, predsjednik apelacije; islednici: Ilija Mojsilović i Vučko Đorđević, sudci: državni tužilac: Dragutin Stamenković. On je ubrzo smenjen kao „nepouzdan", a postavljen je Antonije Pantović. Djelovođa su bili: Milenko Žujović i Dragutin Ilić. Za komandanta vojske, određene da uguši bunu, postavljen je general Tihomil (Teša) Nikolić. Obustavljeni su članovi 8 i 10 zakona o štampi, i novine se nisu mogle pokretati bez dopuštenja policije. Suspendovan je i zakon o izborima. Oficirima i vojnicima, poslanim protiv pobunjenika, udvostručena je plata; troškovi za ugušenje bune pali su na pobunjene okruge. 25/10 vanredno stanje proglašeno je i za banjski srez aleksinačkog okruga, a 26/10 za grad Aleksinac i moravski srez aleksinačkog okruga.
Buna je bila ugušena za desetak dana. Najpre je vojska udarila na Sokobanjsku Klisuru, pa je preko Boljevca zašla za leđa pobunjenicima, koji su bili zauzeli jedan deo Čestobrodice. Pod unakrsnom vatrom, bez otpora s puškama starog sistema, pobunjenici su se počeli raspršiti. Vojska je od Boljevca pošla Zaječaru i Vražogrncu. Glavna je bitka bila na Vratarnici. Kada je i tu pobedila pobunjenike vojska je zauzela Knjaževac. Neke kolovođe i jedan deo pobunjenika bili su pohvatani i zatvoreni.
25/10 kasno u noć zatvoreni su i svi članovi glavnog odbora radikalne stranke, osim Nikole Pašića, koji je toga dana u podne, čim se čula vest, da će odbor biti zatvoren prešao čamcem preko Save. Svi su članovi zatvoreni u grad, okovani, i posle 11 dana sprovedeni za Zaječar, gde je zasjedavao preki sud. Suđeno im je 28/11. Najjači dokaz njihove krivice, po uverenju prekog suda, bila su dva člana: Razoružanje narodne vojske (N. Pašića) i Kako da se oprostimo nezakonitih izbora (R. Miloševića), u kojima je sud našao pozivanje na bunu. Međutim, nijedan od zatvorenih članova glavnog odbora nije imao nikakvog učešća u buni. Oni su to izjavljivali i posle pada dinastije Obrenovića, te im se mora verovati. Jedino je bilo sumnjivo držanje Pašićevo, koji je 23/6 1907 izjavio u narodnoj skupštini, da je glavni odbor spremao bunu, i u čijem se izbornom kraju buna i javila. On je pred bunu išao u svoj kraj i na triput ponovljeno pitanje jedne grupe mlađih seljaka o davanju oružja rekao je: Ne dajte ga. Od članova glavnog odbora osuđeni su: Pašić, Pera Todorović i Raša Milošević na smrt, Kosta Taušanović na 7 godina zatvora, Paja Mihailović na 5, Giga Geršić, Jovan Đaja, Andra Nikolić, Steva Stevanović i Jovan Simić pušteni su kao nevini. Todoroviću i Miloševiću, na njihovu telegrafsku molbu kralju, zamenjena je smrtna kazna desetgodišnji zatečenjem. Od kolovođa iz pobunjenih krajeva strijeljani su njih 21: Miloje Petrović i zet mu Marinko Ivković, bivši narodni poslanik, oba sveštenici iz Boljevca, Lazar Milenković, bivši narodni poslanik i sveštenik iz Trnjana, Milenko Prvulović učitelj iz Krivog Vira, Petar Milošević, bataljonski komandant narodne vojske iz Izvora (srez svrljiški), Stanko Milošević iz Krivog Vira i Milan Gojković iz Jablanice (srez boljevački), sva tri predsednici opštine, Milenko Nikolić, kmet iz Planinice, vodnik narodne vojske, Gavra Aničić i Ljubomir Božinovie iz Knjaževca, Stanoje Dinić, bivši narodni poslanik iz Mučibaba (srez zaglavski), Ljuba Didić, bivši narodni poslanik iz Sokobanje, Kosta (Kole) Knežević, komandant narodne Vojske iz Aleksinca, Kosta Janković iz Prćilovica, Serafin Negotinac iz Kruševca, svi trgovci, Zivan Nikolajević, stolar i bivši narodni poslanik iz Boljevea, Mihailo Gilkić mesar iz Aleksinca, Rista Đušić, zemljoradnik i bivši narodni poslanik iz Merđeluta, i Baća, kočijaš iz Zaječaru. Učitelj Vladimir Zebić osuđen na smrt obesio se u zatvoru. Učitelj Neša Magdić i Tihomir Marinković sa još 60 osuđenih na smrt pomilovani su i osuđeni na zatočenje, zatvor i robiju. Na smrt je osuđen Aca Stanojević s još nekoliko kolovođa pobune, ali su oni bili prešli preko granice. Svega je ukupno osuđeno na smrt 94, na robiju 567, na zatočenie 5, na zatvor 68, a 85 su pušteni kao nevini.
Osuđenici, koji su izdržali osudu, pomilovani su 1/1 1886, posle pohoda kralja Milana, učinjenog Peri Todorovića u beogradskom gradskom zatvoru (27/12 1885). Tom pohodu prethodila su 3 Todorovićeva pisma kralju Milanu, a glavni im je uzrok poraz srpske vojske na Slivnici. Osuđenici u begstvu pomilovani su 1887, a Nikola Pašić pomilovan je 27/11 1889, posle abdikacije kralja Milana, a na kraljevu molbu upućenu namesnicima maloletnog kralja.
Film
Na događajima ustanka temelji se film Timočka buna.
Melit
Melit (Mellitus, ? - 24. april 624) bio je prvi biskup Londona pod saksonskom vlašću, treći nadbiskup Canterburyja i član Gregorijanske misije koju je papa Grgur Veliki godine 601. poslao u današnju Englesku kako bi pokrstila tada paganske Anglosaksonce. U Britaniju je došao kako bi pomogao naporima Augustina od Canterburyja a godine 604. je posvećen kao biskup Londona. Melit je poznat kao primatelj znamenitog papinog pisma poznatog kao Epistola ad Mellitum koje citira historičar Beda Uvaženi, a u kome se savjetuje postepeno pokrštavanje Anglosaksonaca koji bi trebali zadržati što je moguće više svojih rituala i običaja. Godine 610. je Melit putovao u Italiju i prisustvovao crkvenom sinodu, ali se odatle vratio u Englesku sa papinim pismima za misionare.
Nakon smrti svog porkovitelja, kralja Saeberhta od Essexa, Melit je protjeran iz Londona od strane njegovih paganskih nasljednika na prijestolju Essexa. Godine 616. je umro njegov drugi, daleko važniji pokrovitelj, kršćanski kralj Ethelbert od Kenta, a nakon čega su također na vlast došli pagani, pa se Melit morao skloniti u Galiju. Međutim, već sljedeće godine se Etelbertov nasljednik Eadbald ponovno pokrstio, pa se Melit vratio u Britaniju. Kada je 619. umro nadbiskup Laurencije od Canterburyja, Melit je preuzeo njegovo mjesto; u London se nije vratio, jer su tamošnji stanovnici i plemstvo ostali pagani. Na mjestu kenterberijskog nadbiskupa je, po predaji, čudesno spasio katedralu i grad Canterbury od požara. Nakon smrti 624. se slavio kao svetac.
Oak Hills, California
Oak Hills je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 8.879 stanovnika.
Forca Canapine, Ascoli Piceno
Forca Canapine je naselje u Italiji u provinciji Ascoli Piceno, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1503 m.
Mount Afadjato
Mount Afadjato je najviša planina u Gani, visoka 885 metara. Planina se nalazi nedaleko od sela Liati Wote i Gbledi, u regiji rijeke Volte, nedaleko od granice s Togom. Zanimljivo je da se, neka 3km sjeveroistočno, nalazi vrh Aduadu, visok preko 900m. Iako je taj vrh situiran u Togu, postoje vjerovanja kako je upravo on najviši vrh Gane.
Sam naziv planine dolazi od riječi "Avadzeto" (ewe jezik: "rat s grmljem"), a potiče od činjenice da je planina prepuna biljnog raslinja koje može izazvati ozbiljne iritacije kože.
Lost Nation, Illinois
Lost Nejšn je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Biasini, Vicenza
Biasini je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 383 m.
Schopfloch (Schwarzwald)
Šopfloh je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Frojdenštat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.595 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8237061.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Frojdenštat Šopfloh se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Frojdenštat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 584-716 metara. Površina opštine iznosi 17,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.595 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 152 stanovnika/km².
Santa Cruz de Camotlán, Ahuacatlán
Santa Cruz de Camotlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Ahuacatlán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 560 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 473 m.
El Borbollón, Nopala de Villagrán
El Borbollón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Nopala de Villagrán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 354 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2327 m.
Giovanni Battista Casti
Giovanni Battista Casti (29. august 1724 - 5. februar 1803) bio je italijanski književnik, najpoznatiji kao autor basni, satiričnih pjesama i libreta za opere.
Errano, Ravenna
Errano je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 225 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
Iago ap Idwal
Ne miješati sa ličnošću po imenu Iago ab Idwal ap Meurig
Iago ab Idwal (? - 979?) bio je kralj Gwynedda, a možda i Powysa, koji je vladao od 950. do 979..
Iago je bio sin Idwal Foela, te je nakon očeve smrti 942. trebao naslijediti prijestolje Gwynedda zajedno sa bratom po imenu Ieuaf ab Idwal. Hywel Dda, kralj države Deheubarth, je međutim iskoristio priliku da zauzme Gwynedd i protjera prinčeve.
Tek nakon što je Hywel umro 950. Iago i Ieuaf su uspjeli protjerati Hywelove sinove i postati kraljheve. Borbe su trajale sve do 954. sve dok Hywelovi sinovi nisu poraženi kod Llanrwst i konačno protjerani u Ceredigion.
Braća su se posvađala te je Iago zarobio Ieuafa 969. Vladao je Gwyneddom do 979. kada ga je zarobio Ieuafov sin Hywel ab Ieuaf. Njegova dalja sudbina nije poznata.
La Defensa, Alto Lucero de Gutiérrez Barrios
La Defensa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Alto Lucero de Gutiérrez Barrios.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 242 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
El Vergel, Ocosingo
El Vergel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Knock (film, 1926)
Knock, ou le Triomphe de la médecine je francuska nijema filmska komedija snimljena u režiji Renéa Hervila i premijerno prikazana početkom 1926. godine. Predstavlja prvu ekranizaciju istoimenog teatarskog komada Julesa Romainsa. Naslovni protagonist, koga tumači Fernand Fabre, je ljekar u malom mjestu koji nastoji svoje sumještane uvjeriti da su bolesni. Film se danas, sa izuzetkom nekoliko scena, smatra izgubljenim.
El Vergel, Ocosingo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1002 m.
Ayvelles
Evel je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanja-Ardeni, u departmanu Ardeni koja pripada prefekturi Šarlvil Mezjer.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 769 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 141 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,45 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 155 metara.
Ejido de Benavente, Silao de la Victoria
Ejido de Benavente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1747 m.
Demad
Demad (Δημάδης, cca. 380 - 318. pne.) bio je drevni atenski orator i političar.
Varodia, Dumbrava
Varodia je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Dumbrava.
Demad
Odrastao je u siromašnoj porodici i netko vrijeme zarađivao za život kao običan mornar, ali je s vremenom otkrio talent za elokvenciju te zahvaljući beskrupuloznosti postao jedan od najuticajnijih atenskih političara. Kada je Filip II Makedonski napao Olint i izazvao veliko nezadovoljstvo u Ateni, Demad je zauzeo makedonsku stranu, istovremeno postavši trajnim neprijateljem Demostena, predvodnika anti-makedonske stranke.
Varodia, Dumbrava
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 320 m.
Demad
Godine 338. pne. se protiv Makedonaca borio u bitci kod Heroneje, kada je zarobljen. Ostavivši dobar dojam na Filipa, zajedno s drugim zarobljnicima je pušten, te je isposlovao povoljne mirovne uvjete. Kasnije je stekao naklonost Aleksandra Velikog, te je zahvaljujući tome i primljenom mitu spašen Demostenov život, a kasnije spriječeno da Atena, poput pobunjene Tebe, bude sravnjena sa zemljom.
Sklonost mitu i bliskost s Makedonijom ga je učinila nepopularnim, te je lišen građanskih prava. Godine 322. pne. je ponovno postavljen za izaslanika pred makedonskim generalom Antipaterom, a prije dolaska na pregovore je nagovorio sugrađane da Demostena i njegove pristaše osude na smrt. Godine 318. pne. ga je Antipater dao pogubiti u Peli zbog šurovanja s njegovim neprijateljem Perdikom.
Od svih njegovih govora je očuven samo jedan fragment, o čijoj vjerodostojnosti postije rasprave.
Huizarochi, Guachochi
Huizarochi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2255 m.
Opsada Carigrada (626)
Opsada Carigrada (626) je zajednički dvostruki napad Avara i Perzijanaca.
Na 31. jula počeo je opšti juriš. Na jednoj strani napadali su Avari, a na drugoj Slaveni, koji su imali prve redove "golih pješaka", a druge u oklopima. Oni su dovukli i opsadne sprave. Na jednom dijelu fronta podigli su dvanaest kula, koje su po visini bile ravne gradskim bedemima.
Patrijarh Sergije održavao je entuzijazam propovedima, bdenjima i crkvenim procesijama. Vizantinci su uporno odbijali sve napade.
Slaveni su još bili dobili zadatak, da na svojim lađama prevoze Perzijance sa aziske obale. Ali slavenski mali čamci nisu se mogli mjeriti sa vizantiskim bojnim lađama. Sem toga, Vizantinci su otkrili način sporazumijevanja pomoću davanja znakova vatrom, pa je to i odlučilo ishod borbe. Kagan, bijesan što je zbog toga onemogućen kombinovani napad s kopna i mora, pripisujući poraz ne Vizantijskoj prevari, nego slavenskoj nesposobnosti, poubijao je velik broj Slavena ( "usled mnoge krvi zacrvene se morska voda", kaže jedan savremenik). Slaveni su se poslije toga povukli, više iz straha od Avara, nego od Vizantinaca. Poraz je bio završen 8. avgusta 626. god.
Opština Vălenii De Munte, Prahova
Vălenii De Munte je opština u Rumuniji u okrugu Prahova.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 360 m.
Diatomski ugljenik
Diatomski ugljenik je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 24,021 Da.
San Rocco, Viterbo
San Rocco je naselje u Italiji u provinciji Viterbo, u regiji Lazio.
Cappelletta, Verona
Cappelletta je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 881 m.
Tumalo, Oregon
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 488.
Oakhurst, California
Oakhurst je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.829 stanovnika.
Forca, Ascoli Piceno
Forca je naselje u Italiji u provinciji Ascoli Piceno, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 783 m.
El Contento, Tierra Blanca
El Contento je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 508 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Battifollo, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 233 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 853 m.
El Poblado, Coquimatlán
El Poblado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Coquimatlán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 281 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 377 m.
Manic Miner
Manic Miner je klasična platformska igra originalno kreirana za ZX Spectrum od strane Matthewa Smitha i izdana od firme Bug-Byte godine 1983 (kasnije ju je reizdao Software Projects). Bila je prva igra u seriji o rudaru Willyju. Igra je važna kao svojevrsni pionir platformskog žanra.
La Rosita, Angostura
La Rosita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Angostura.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Revolucija
right|280px|thumb|[[Sloboda predvodi narod, slika Ežena Delakroa u čast Julske revolucije 1830, koja je postala generalno prihvaćena kao simbolika francuskih narodnih ustanaka protiv monarhije.]] Revolucija je, u opštem slučaju, radikalna promena drušvenih odnosa. U političkom označava korenitu promenu društvenog uređenja. Reč revolucija znači preobrat. U nekim revolucijama učestvuje veliki broj ljudi, ili čak većina neke socijalne grupacije ili naroda, dok u neke revolucije vodi samo mala grupa revolucionara.
Socijalne i političke revolucije
thumb|right|180px|[[Vladimir Lenjin, vođa ruske Oktobarske revolucije.]] Političke revolucije često prati nasilje, i velike promene u strukturama moći koje često rezultuju novim institucionalizovanim nasiljem, kao što je bio slučaj sa ruskim i francuskim revolucijama (koje su pratile "čistke" i "Teror"). Politička revolucija je nasilna zamena jednog skupa vladalaca drugim (kao što se dogodilo u Francuskoj i Rusiji), dok je socijalna revolucija fundamentalna promena u socijalnoj strukturi društva, kao što su bile Protestantska reformacija ili Renesansa. Međutim, ovo razgraničenje je retko jasno, jer većina političkih revolucija teži da iznese i socijalne revolucije, i imaju osnovne filozofske ili socijalne motive koji ih predvode. Najpoznatije revolucije sa ovakvim motivima u modernom svetu su bile liberalne revolucije i komunističke revolucije, kao i povremene nacionalističke revolucije. Za razliku od revolucija, pučevi često ne teže promenama izuzev promene trenutnog vođe.
Neki politički filozofi smatraju revolucije sredstvima za postizanje svojih ciljeva. Većina anarhista se zalaže za socijalnu revoluciju kao sretstvo slamanja struktura vlasti, i zamenjivanja ih ne-hijerarhijskim institucijama.
Socijalne i socijalno-političke revolucije često spadaju u najradikalnije socijalne pokrete. One utiču na sve društvene komponente, uvode novi socijalni poredak i(li) teže da unište sve ili skoro sve starije strukture.
Socijalne i političke revolucije često bivaju "institucionalizovane" kada ideje, slogani, i ličnosti koje učestvuju u revolucijama nastave da igraju važnu ulogu u društvu, dugo nakon što je revolucija okončana. Komunističke države su često institucionalizovale svoje revolucije kako bi dale legitimitet svojim vladama. Neke ne-komunističke države, kao što su SAD, Francuska ili Meksiko su takođe institucionalizovale revolucije, i nastavljaju da slave sećanje na svoje revolucionarne prošlosti kroz praznike, pesme, i na druge načine.
Tehnološke revolucije
Tehnološke revolucije obično dovode do transformacija u društvu, kulturi i filozofiji.
Poznate političke revolucije
Neke od najpoznatijih političkih revolucija bile su:
Opština Jiménez, Tamaulipas
Jiménez je opština u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1337 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 124 m.
Mala Harlekinijada
Mala Harlekinijada je jugoslavenska muzička TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1965. godine. Temelji se na motiovima djela talijanskog pisca Giambattiste Castija. Režirao ju je Daniel Marušić.
Río Jazmín, Zimatlán de Álvarez
Río Jazmín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Zimatlán de Álvarez.
Zenne
thumb|right|288px|Tok Sennea 1837. godine na današnjoj karti središta Bruxellesa.
Zenne (nizozemski) ili Senne (francuski) je rijeka koja teče kroz Bruxelles, odnosno lijeva pritoka rijeke Dijle/Dyle. Izvire u selu Naast kraj općine Soignies. Predstavlja posrednu pritoku Scheldta, kroz Dijle i Rupel. Jedna od njenih pritoka je Woluwe.
Duga je 103 km.
Poznata je po tome što je u 19. vijeku pokrivena, odnosno što su iznand nje sagrađene ulice i bulevari - a što predstavlja jedan od najspektakularnijih građevinskih pothvata Evrope tog doba.
Nacionalni park Katmai
Katmai (engleski: Katmai National Park and Preserve) je nacionalni park i rezervat prirode na jugozapadu Aljaske u Sjedinjenim Američkim Državama.
Karakteristike
Nacionalni park Katmai je ogromna površina potpune divljine, jedinstvenih geoloških karakteristika. Park je poznat po brojnim jezerima, rijekama, divljim planinama, šumama, močvarama i nepatvorenoj divljini i posebno velikom broju grizlija (mrkih medvjeda). Svako ljeto posjetitelji mogu promatrati grizlije kako love losose duž rijeke Brooks. Pored njih u parku ima losova, vukova, Sobova, lisica i rosomaha, uz veliki izbor ptica. Do ulaza u park kod kampa Brooks na jezeru Naknek, može se doći jedino hidroavionom, a slikovite obale parka, sa fjordovima, hridima, zaljevima i vodopadima dostupne su jedino brodovima ili hidroavionima. thumb|left|260px| Karta Nacionalnog parka Katmai
Geografija
Park leži na sjeveru Poluotoka Aljaska na njegovom vrhu kod Tjesnaca Shelikof. Sam nacionalni park ima površinu od 14.869 km², a rezervat prirode dodatnih 1694 km².
Historija
Katmai je proglašen nacionalnim spomenikom 1918. nakon silovite erupcije vulkana Novarupta 1912. Njegove granice su mjenjane više puta od 1931. sve do 1980. kad je proglašen nacionalnim parkom i rezervatom prirode.
Erupcija
Erupcija kratera Novarupta 1912., pretvorila je zelenu dolinu u pepelom pokrivenu pustoš koja je danas pozanata pod imenom Dolina deset hiljada dimova (Valley of Ten Thousand Smokes). Ona se tako zove zbog velikog broja fumarola koje su prvi put opažene 1916., ali su se vremenom počele gasiti, kako se pepel hladio, tako da se danas iz samo ponekih još uvijek dimi. Pretpostavlja se da se vrh obližnje vulkanske planine Katmai urušio, kad se magma ispod njega istrošila, zbog tog je njen krater danas postao jezero ispunjeno vodom. Nakon erupcije rijeka Ukak i njezine pritoke su probile kanjone preko naslaga magme i pepela u Dolini deset hiljada dimova.
Cezaropapizam
thumb|Ikona na kojoj rimski [[car i episkopi na Prvom nikejskom saboru (325) drže simbol vere (381).]]
Santas Marías, San Miguel de Allende
Santas Marías je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Cezaropapizam
Ovakvo uređenje je postojalo u Vizantiji, gde je poglavar svetovne vlasti (car) faktički bio poglavar crkve (papa): on je imenovao crkvenog poglavara, carigradskog patrijarha. Carevi su se često mešali u dogmatske sporove, regulišući dogmu i rituale ediktima i zakonima. Takva situacija je postojala u Istočnom rimskom carstvu iz vremena prvih vaseljenskih sabora (počevši od borbe protiv arijanstva), tokom kojih su crkvena lica apelovala na cara u rešavanju dogmatskih, obrednih i crkvenih pitanja. Konačno, takva odredba je bila sadržana u Kodeksu i Novelama cara Justinijana, koji je rekao da je „izvor sveg bogatstva crkve velikodušnost cara“.
Santas Marías, San Miguel de Allende
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 964 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2136 m.
Cezaropapizam
Ovaj tip odnosa je našao svoju pravnu formulaciju u tzv. simfoniji, koja je prvi put bila formulisana u 6. veku u šestoj Justinijanovoj noveli. Justinijanovo učenje o "simfoniji" je poznavao i sveti Sava koji u Zakonopravilu prevodi najvažnija mesta tog vizantijskog učenja koje je sledio kao model.
Vizantijski model "simfonije" se danas često potencira u pravoslavnim krugovima, kao željeni odnos crkve i države. Međutim, ponekad se čuju i drugačiji glasovi iz SPC povodom pokušaja da se napravi božija država po vizantijskom uzoru:
Steinach (Ortenaukreis)
Štajnah je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 51 opštinskog središta okruga Ortenau. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.983 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8317129.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ortenau Štajnah se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ortenau. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 205 metara. Površina opštine iznosi 33,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.983 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 120 stanovnika/km².
Ryńskie
Ryńskie (njemački: Rheiner See) je glacijalno jezero u porječju rijeke Pise na sjeveroistoku Poljske u Varminsko-mazurskom vojvodstvu.
Karakteristike
Ryńsko jezero leži na nadmorskoj visini od 116 metara, južno od grada Ryna u Regiji Mazurska jezera. thumb|left|240px| Panorama jezera
Filetto, Ravenna
Filetto je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Ryńskie
Karakteristike
Jezero ima površinu od 6,76 km² (uključujući otoke površine 4,7 ha), dugo je 7,3 km (sjeveroistok-jugozapad), široko do 1,3 km i maksimalno duboko do 50,8  m.
Filetto, Ravenna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 245 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Biceghi, Vicenza
Biceghi je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Ryńskie
Karakteristike
Vrlo razvedene obale duge 22 km, pretežno su strme i visoke, a na istoku su često obrasle šumama.
Ryńsko jezero i grad Ryn dio su turističke brodske rute za obilazak Mazurskih jezera.
Biceghi, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 649 m.
Alassio
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10623 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Bourguignon-sous-Montbavin
Burginjon su Monbaven je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Laon.
La Siempreviva, Nopala de Villagrán
La Siempreviva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Nopala de Villagrán.
Bourguignon-sous-Montbavin
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 121 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 63 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 1,92 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 193 metara (maksimalnoj 182 m, a minimalnoj 70 m).
La Siempreviva, Nopala de Villagrán
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 375 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2616 m.
Southport (razvrstavanje)
Sautport se može odnositi na
Elateja
Elateja (Ελάτεια) je bio drevni grčki grad u Fokidi, najvažniji u oblasti nakon Delfa. Danas predstavlja jednu od općinu u jugoistočnom dijelu prefekture Phthiotis sa 4.000 stanovnika (popis iz 2001. godine) i površinom od 154,361 km². Sjedište općine je gradić Eláteia (2470), a ostala naselja su Zélion (910), Panagítsa (219), Lefkochóri (208), Sfáka (167) i Katályma (26).
Antička Elateja je bila smještena na izlazu iz doline Kefisa u Beotiju te je imala veliki strateški značaj s obzirom da bi se odatle mogli kontrolirati putevi za centralnu i južnu Grčku. Godine 480. pne. su je spalili Perzijanci za vrijeme Kserksovog pohoda na Grčku. Godine 338. pne. ga je za vrijeme kaznene ekspedicije protiv Lokriđana zauzeo i utvrdio Filip II Makedonski, što je Ateni poslužilo kao povod za stvaranje velikog anti-makedonskog saveza, poraženog u bitci kod Heroneje. Elateja se kasnije pobunila protiv makedonski kralj Kasandra, ali ju je pokorio Filip V Makedonski, a Makedoncima je ostala vjerna sve dok je na juriš nisu zauzeli Rimljani 198. pne. Rimljani su Elateji dali status slobodnog grada nakon što se oduprla Taksil (general)|Taksilu, vojskovođi u službi Mitridata VI. S obzirom da je često bila predmetom vojnih napada, ali i pretrpila niz potresa, danas je ostalo vrlo malo ruševina koje svjedoče o prošlosti Elateje.
Huerto del Rocío, Silao de la Victoria
Huerto del Rocío je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1816 m.
Just od Canterburyja
Just (Justus, rjeđe Iustus; 10. novembar 627/631) bio je četvrti po redu nadbiskup Canterburyja. U današnju Englesku je došao iz Italije kao član Gregorijanske misije, poslan od strane pape Grgura Velikog kako bi pokrstio tada paganske Anglosaksonce. U Engleskoj je došao najvjerojatnije u drugoj grupi misionara oko 601. Godine 604. je postao prvi biskup Rochestera, a godine 614. je zabilježeno njegovo sudjelovanje na crkvenom sinodu u Parizu.
Bitka kod Pankalije
250px|right|thumb|Prikaz bitke u [[Madridski Skilica|Madridskom Skilici.]]
Bitka kod Pankalije se odigrala 24. marta 979. u tadašnjoj bizantskoj temi Harsianon (današnja Turska) između vojske odane caru Vasiliju II na jednoj, i pobunjenika na čelu sa generalom Vardom Sklirom na drugoj strani. Varda, koji je godinama uspješno pružao otpor lojalistima, poražen je uz pomoć gruzijskih kontingenata na čelu sa Tornikiosom. Njegova je vojska razbijena, a Varda je bio prisiljen pobjeći na arapsku teritoriju i postati izbjeglica u Bagdadu. Tom je bitkom otklonjena glavna opasnost za cara Vasilija II na početku njegove vladavine.
Milja
Milja je jedinica mjere za duljinu, koja se upotrebljavala ili se još uvijek upotrebljava u nekoliko različitih sustava. Postoji više različitih vrsta milje, od kojih su dvije najvažnije i jedine se danas upoterbljavaju:
Historija
Milja se prvi put javlja u Starom Rimu i određuje udaljenost od 1000 dvokoraka, odnosno 2000 koraka, gdje je dvokorak imao pet stopa. Današnja kopnena milja je precizno definirana i unificirana 1959. godine dogovorom Australije, Kanade, Novog Zelanda, Republike Južna Afrika, Velike Britanije i Sjedinjenih Američkih Država, pri čemu je za definiciju uzeta odredba britanskog parlamenta iz 1593. godine koja je milju definirala kao 1760 yarda, dakle 5280 stopa. Postojale su i druge milje u uporabi:
Opština Gura Vitioarei, Prahova
Gura Vitioarei je opština u Rumuniji u okrugu Prahova.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 299 m.
Stonefort, Illinois
Stonfort je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 297, što je 5 (1,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Marina Baričević
Marina Baričević bila je hrvatska likovna kritičarka, povjesničarka umjetnosti, novinarka i publicistica.
Rođena je na Silvestrovo, 31. prosinca 1941. godine u Zagrebu, u staroj građanskoj obitelji.
Svoje mladalačke dane opisala je u knjizi „Priče iz kredenca“. Majka Aleksandra Sanja rođ. Lazarević, doktorica etnologije i antropologije, bila je voditeljica Izveneuropske zbirke Etnografskog muzeja u Zagrebu, specijaliziravši se osobito za braću Seljan i Dragutina Lermana. Baka po majci, Katarina Lazarević, završila je ruski licej za bogate i dobrostojeće djevojke na Cetinju.
Djed po ocu Franjo bio je veleindustrijalac, vlasnik Pilane u Vrbovskom i tvornice tuba „Franjo Baričević i sinovi“. O dobrostojećem statusu obitelji govorili su, među ostalim, gravirani monogrami na porculanskim tanjurima. Nakon Drugog svjetskog rata, sve je to oduzeto.
Na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, Marina Baričević je diplomirala 1968. godine, komparativnu književnost. Kao apsolventica polazila je „Vjesnikovu“ školu novinarstva, a od 1969. radi na Hrvatskome radiju (Radio Zagreb).
“Govorimo o likovnoj kulturi“
Od 1970. do 1991. radi na Hrvatskome radiju, te uređuje emisiju „Govorimo o likovnoj kulturi“ (danas „Kretanje točke“).
Poznati likovni kritičar prof. dr. Ive Šimat Banov o tome je napisao: ''„…nakon izvještaja i političkih tamburanja, nakon ubojstava i pokolja ili vijesti o pljačkama dolazile su njezine minjature u kojima ste osjećali dostojanstvo umjetničkog zvanja. U okvirima radijske emisije sastavljene od svega i svačega stvarao se mali okvir pun poštovanja prema ljudima i fenomenima koji su mislili na vječnost.“''
Nekoliko godina je bila i urednica kulturnog magazina Hrvatske na Sjevernonjemačkom radiju.
Spiritus movens hrvatske keramičke umjetnosti
Godine 1973., u danas skoro zaboravljenom listu za likovnu kulturu „L L“ izlazi njezin prvi tekst o umjetnosti keramike – prikaz izložbe Keramičke sekcije ULUPUH-a.
Taj se tekst uskoro pokazao dvostruko znakovitim, jer će upravo s jedne strane pisanje o keramici, a s druge angažman u ULUPUH-u koji je izdao niz njezinih monografija umjetnika keramičara (Stella Skopal, 1978.; Ivan Švertasek, 1981.; Stella Skopal 2009.; Blanka Dužanec, 2013.), i kojem je ona bila prva žena predsjednik (1983. – 1985.), te koji joj je 2011. dodijelio Nagradu za životno djelo, gotovo u cijelosti obilježiti sljedeća četiri i pol desetljaće doista neumornoga pregalaštva Marine Baričević. U tom razdoblju Marina Baričević je bila ne samo autentični kritički promatrač, nego i sudionik, štoviše: spiritus movens brojnih likovnih događanja na području hrvatske keramičke umjetnosti, i to upravo u vrijeme njezina najvećeg kvantitativnog zamaha i najviših kvalitativnih dosega, tijekom sedamdesetih i osamdesetih godina prošlog stoljeća.
7 de Febrero, Ocosingo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 787 m.
Honorije od Canterburyja
Honorije (Honorius, ? - 30. septembar 653) bio je peti po redu nadbiskup Canterburyja, odnosno član Gregorijanske misije koja je, po nalogu pape Grgura Velikog došla u Britaniju kako bi pokrstila tada paganske Anglosaksonce. Honorije je najvjerojatnije bio član druge grupe koja je oko 601. iz Italije došla u tadašnju Kraljevinu Kent pomoći prvoj grupi misionara pod Augustinom. Honorije je između 627. i 631. postao nadbiskupom nakon što ga je u Lincolnshireu rukopoložio Paulin, biskup Yorka. Honorije je nakon toga poslao pismo papi Honoriju I tražeći da se York uzdigne na nadbiskupiju kako bi u slučaju smrti nadbiskupi Canterburyja i Yorka mogli imenovati zamjene. Papa se sa time složio. Honorije se na mjestu nadbiskupa nalazio gotovo dvije decenije, i njegovo stolovanje su obilježili napori da pokrsti Kraljevinu Istočnih Angla, pri čemu se istakao burgundski misionar po imenu Feliks. Honorije je također imenovao Ithamara za biskupa Rochestera, koji je postao prvi anglosaksonski biskup. Kada je Honorije umro 30. septembra 653. bio je posljednji živući član Gregorijanske misije.
Marina Baričević
Spiritus movens hrvatske keramičke umjetnosti
Kritičarski pomno prateći većinu autora o kojima je pisala, družeći se s mnogima, pišući kataloške predgovore (150), kritike (100), monografije (20), povijesne preglede, enciklopedijske leksikografske jedinice, scenarije za dokumentarne filmove (8), organizirajući samostalne, skupne, retrospektivne i problematske izložbe, putujući po svim meridijanima (45 zemalja), kako bi se upoznala ne samo s recentnom, nego i povijesno-baštinskom keramičkom umjetnošću, Marina Baričević je keramičku umjetnost doslovce živjela, i to ne godinama, već gotovo pola stoljeća.
Stoga njezine kapitalne monografije „Moderna keramika u Hrvatskoj“ (Zagreb 1986. i 1996.) i „Izbor kritičarke: Keramika i staklo 1950.–1999.“ (Zagreb, 2016.), imaju značaj ne samo primarnih izvora, nego i izvornih znanstvenih studija, i to u domeni u kojoj takva sintezna djela ne samo u Hrvatskoj, nego i mnogo šire, prije nje nisu postojala.
Stoga i ne čudi što je još 1990. izabrana je za članicu Međunarodne akademije za keramiku (AIC), sa sjedištem u Genevi.
Ravnateljica „Fundacije Meštrović“
Godine 1991. Vlada RH imenovala ju je Ravnateljicom Fundacije Ivana Meštrovića, ključne figure hrvatske umjetnosti 20. st., i – vjerojatno sudbinski - autora prve monumentalne keramičke javne plastike u Hrvatskoj – reljefa „Seljaci“, postavljenog 1907. na Kući Popović arhitekata Baranyaia i Benedikta na glavnom zagrebačkome trgu.
San Sebastiano, Viterbo
San Sebastiano je naselje u Italiji u provinciji Viterbo, u regiji Lazio.
Marina Baričević
Ravnateljica „Fundacije Meštrović“
Nakon što je 1994. otkrila ozbiljne malverzacije u Fundaciji („izvoz“ Meštrovićevih skulptura iz Splita) u Argentinu, na traženje Marice Meštrović predsjednik RH Franjo Tuđman osobno ju je razriješio dužnosti Ravnateljice, arogantno time najavljujući sudbinu svih onih koji će se „drznuti“ ukazati na kriminal tijekom njegova režima, tzv. zviždača, među kojima je Marina Baričević bila prva.
San Sebastiano, Viterbo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 215 m.
Marina Baričević
Ravnateljica „Fundacije Meštrović“
Kasnije su navedeni događaji oko Fundacije dobili i sudski epilog u formi tužbe Marice Meštrović protiv prof. dr. Zvonka Makovića, koji je objavio nekoliko članaka o toj temi. Sud je presudio u Makovićevu korist.
Kritičarka sa svojstvima
Nakon što ju je režim kaznio radi njezine borbe za povjerenu joj baštinu, Marina Baričević se – usprkos svom renomeu i bogatom stručnom iskustvu - našla na cesti.
Tek 1996. dobila je posao stalne vanjske suradnice – likovne kritičarke riječkog „Novog lista“, koji je time, „dijelom i poradi nje podigao svoj ugled“ (Ive šimat Banov). U svojim tekstovima koje su iskreno iščekivali mnogi: kako stručnjaci i intelektualci, tako i nepretenciozni ljubitelji umjetnosti – uspijevala je s lakoćom spojiti stručni i popularni diskurs, te pronicljivo i jednostavno, bez bolećljivih kunsthistoričarskih mistifikacija, izravno prodrijeti do biti stvari.
Ta ju je njezina iskrenost više puta skupo koštala, zadnji put 2015. kada je ULUPUH odbio izdati njezinu monografiju o Sekciji za keramiku, porculan i staklo, koju je pisala 8 mjeseci, a neizravno zapravo cijeli život. Predsjednica ULUPUH-a Ivana Bakal raskinula je s autoricom ugovor, jer je Baričevićeva odbila da joj povrijeđene taštine keramičarki - hobistica, koje su se umjetnošću počele baviti kada su već duboko zagazile u treću životnu dob, određuju što će ona u svojoj knjizi o njima pisati, a što ne.
U nadahnutom osvrtu na njezinu zbirku kritika „Sretni baštinici“ (2001.), kojeg je naslovio „O kritičaru sa svojstvima“, prof. dr. Ive Šimat Banov je bolno iskreno priznao: ''“Provesti ugodan život hvaleći sve i sva, savijati leđa, kimati glavom, imati svoju obitelj ili svoje zaštitničko gnijezdo ili pak navijati za svoju momčad – to je lako. Hvaliti sve uokolo ili u svojoj nepotkupljivosti ostati prokleto i sretno osamljen, to nije dilema Marine Baričević. Ona zna da je samoća i najteža, ali i najslađa. Ona se — Bogu hvala — nasrkala te bolne ugode i u svojim najtežim bitkama dovodila je u pitanje ono što svi čuvaju — svoju elementarnu egzistenciju ili, eufemistički rečeno, svoje radno mjesto (koje, uostalom, nikada nije shvatila statički nego dinamički; ne kao uhljebljenje nego kao volju i akciju).“''
Za „Novi list“ pisala je do 2006., a od 2006. do 2008. piše za „Feral Tribune“, no broj njezinih povremenih priloga u raznim novinama i časopisima (Vjesnik, Dometi, Žena, Oko, Radost, Cicero, Hvarski zbornik, Bulletin JAZU, Dubrovački horizonti i dr.) teško je točno ustanoviti.
Autorica scenarija za dokumentarne i TV filmove o hrvatskim umjetnicima
thumb|left|210px|Marina Baričević na promociji dokumentarnog filma o Josipu Diminiću, 7.studenog 2009.
Torre, Bologna
Torre je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Aquichique, Guachochi
Aquichique je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2022 m.
Baudana, Cuneo
Baudana je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 322 m.
Xiao od Qina
Xiao je bio posljednji vojvoda od Qina, odnosno posljednji vladar te države koji je formalno prihvaćao sizerenitet dinastije Zhou. Nakon njega su se vladari Qina, počevši od kralja Huiwena nazivali kraljevima, što će se nastaviti sve do Qin Shi Huanga, osnivača prve carske dinastije i ujedinitelja Kine.
Golineasa, Dumbrava
Golineasa je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Dumbrava.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 275 m.
Gonnehem
Gonam je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Béthune.
Novarupta
Novarupta ponekad zvana i Katmai-Novarupta je vulkanska kaldera visoka 841 metara u nacionalnom parku - Katmai na jugozapadu Aljaske.
Njezina silovita erupcija, koja je počela 6. juna 1912., trajala je 60 sati i danas se smatra za najveću vulkansku erupciju u 20. vijeku. Novarupta je latinska riječ koja znači novi lom.
Historija nastanka
U svega par dana nakon eksplozije, oblak pepela prekrio je zapad Kanade i nekoliko američkih saveznih država, on se do 17. juna spustio do Alžira. Javnost tadašnjeg svijeta mislila je da je taj oblak pepela, prašine i sumpornih para posljedica neke katastrofe koja je pogodila Kinu, jer je slijedeće godina suša pogodila Indiju - jer nije bilo uobičajenih ljetnih monsuna.
Iako nitko od ljudi nije poginuo od posljedica erupcije, stradalo je mnogo biljnog i životinjskog svijeta po južnoj Aljasci - gušeći se pod pepelom. Nastradali su čak i lososi, pa ih gotovo nije bilo sve do 1919. pa je i zamro ribolov na njih. Nakon erupcije je nekoliko prvih bijelačkih naselja u okolici potpuno uništeno, pa su ih njihovi stanovnici zauvjek napustili. Kako u svakoj nesreći ima i nečeg dobrog, - tako je Novarupta potpuno istrijebila komarce iz te regije, ali se pretpostavlja da je istovremeno na desetke hiljade ptica i sisavaca pomrlo od gladi i dišnih tegoba uzrokovanih pepelom i sumpornim parama.
Geografske karakteristike
Novarupta leži na sjeveru Poluotoka Aljaska, gotovo na njegovom samom početku u masivu Aleuti udaljena je oko 425 km jugozapadno od Anchoragea i svega 10 km od vulkana Katmai.
Diatoksantin
Diatoksantin je organsko jedinjenje, koje sadrži 40 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 566,856 Da.
Сиоковац
Сиоковац је насељено место града Јагодине у Поморавском округу. Према попису из 2011. било је 352 становника.
Историја
До Другог српског устанка Сиоковац (тад Свиоковац) се налазио у саставу Османског царства. Након Другог српског устанка Сиоковац улази у састав Кнежевине Србије и административно је припадао Јагодинској нахији и Левачкој кнежини све до 1834. године када је Србија подељена на сердарства. У Сиоковцу је рођен Радич Петровић, значајни војвода из Првог српског устанка, и судија београдског магистрата.
Демографија
У насељу Сиоковац живи 324 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 45,0 година (43,3 код мушкараца и 46,7 код жена). У насељу има 124 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,07.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Opština Nicolás Bravo, Puebla
Nicolás Bravo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Puebla.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 829 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2629 m.
Artakserks IV
Artakserks (Artakserkso) IV ili Arz (staroperz. Artaxšaçrā, grč. Ἀρταξέρξης) bio je veliki kralj Perzijske Monarhije od 338. do 336. pne. Njegova vladavina bila je vrlo kratka, no značajna je po tome što je obilježila početak raspada velike i moćne Perzijske Monarhije.
Ime i etimologija
Pravo ime Artakserksa IV. bilo je Arz ili Aršan (grč. Arses, „arsēn“: muškarac, hrabar), odnosno Aršaka ili Aršāma prema staroperzijskom jeziku. Nakon što je došao na vlast, uzeo je kraljevsko ime Artakserks IV, po svome ocu (Artakserks II) i djedu (Artakserks III).