cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sovjetska kinematografija
1920-e
1920-ih grupa koja se bavila dokumentarnim filmom na čelu s Vertovim pretvorila je konvencionalne filmske novosti u "žurnalistički film u čijem je središtu slika", koji je postao baza ruskog dokumentarnog filma. Tipični su primjeri serija novosti Kino-Pravda i film Šagaj, Sovet! Vertova, čiji su eksperimenti i dostignuća u dokumentarnom filmu utjecali na razvoj ruske i svjetske kinematografije. Drugi važni filmovi 1920-ih su historijsko-revolucionarni filmovi Esfir Šub, npr. Padenije dinastii Romanovyh. Film Gidrotorf Jurija Željabužskog je označio početak znanstveno-popularnih filmova. Dugometražni agitacijski filmovi 1918.-1921. su bili važni u razvoju filmske industrije. Inovacije su naročito izražene u radu Ejzenštajna: Oklopnjača Potemkin je bila značajna zbog inovativne montaže i metaforične kvalitete filmskog jezika. Ejzenštejn je razvio koncept revolucionarnog epa u filmu Okt'abr'. Značajan je bio film Mat'  Vsevoloda Pudovkina, ekranizacija romana Mati Gorkog iz 1926. Pudovkin je razvio teme iz revolucionarne historije u filmu Konec Sankt-Peterburga (1927.). Drugi značajni nijemi filmovi se bave suvremenim životom, npr. Dom na Trubnoj Borisa Barneta. Filmovi Jakova Protazanova su posvećeni revolucionarnoj borbi i stvaranju novog načina života, npr. Don Diego i Pelageja (1928.). Ukrajinski redatelj Dovženko je značajan zbog historijsko-revolucionarnog epa Zvenigora, Arsenal i Zemlja.
1930-e
Ranih 1930-ih ruski su filmaši primijenili socrealizam u svom radu. Između ostalih, nastao je film Čapajev o ruskim revolucionarima i društvu za vrijeme revolucije i građanskog rata. Tema revolucije se pojavljuje u filmovima kao što su Zlatyje gory Sergeja Jutkeviča, Okraina Borisa Barneta i trilogiji Maksim Grigorija Kozinceva i Leonida Trauberga: Junost' Maksima, Vozvraščenije Maksima i Vyborskaja storona. Značajni su i biografski filmovi o Vladimiru Lenjinu, npr. Lenin v Okt'abre i Lenin v 1918 godu Mihaila Romma. Život ruskog društva i svakodnevni ljudi prikazani su u filmovima kao što su Semero smelyh i Gorod molodyh Sergeja Gerasimova. Komedije Grigorija Aleksandrova, npr. Cirk, Volga-Volga i Svetlyj put'; Bogataja nevesta Ivana Pyrjeva i U samogo sinego mor'a Borisa Barneta usmjereni su na psihologiju obične osobe, entuzijazam za posao i netoleranciju na posljednje ostatke prošlosti. U središtu mnogih filmova su nacionalni junaci, npr. Aleksandr Nevskij Ejzenštejna, Minin i Požarskij Vsevoloda Pudovkina i Bogdan Hmeljnickij Igora Savčenka. Adaptirani su klasici književnosti, npr. trilogija Marka Donskoja o Maksimu Gorkom: Detstvo Gor'kogo, V ljud'ah i Moi univerzitety.
Da bi se implementiralo centralno planiranje u kinematografiju, stvoren je novi birokratski entitet - Sojuzkino (1930.), koji je sada koordinirao sve aktivnosti dosada autonomnih studija i distributivnih mreža stvorenih u NEP-u. Nadležnost Sojuzkina se također odnosila na studije nacionalnih republika kao što je filmski studio "A. Dovženko", koji je bio samostalniji tokom 1920-ih. U Sojuzkinu su radili ekonomski planeri i politički stručnjaci koji su bili zaduženi za to da formuliraju planove za godišnju produkciju za studije, te zatim motre distribuciju i prikazivanje završenih filmova.
S centralnim planiranjem je došlo još više centralizirane ovlasti nad kreativnim odlukama. Razvoj scenarija je postao dug, mučan proces pod birokratskim sustavom, s mnogobrojnim komitetima koji su pregledavali nacrte i tražili preradbu. Cenzura je svake godine postajala sve zahtjevnija, paralelno s rastućom kulturnom represijom staljinističkog režima. Projekti dugometražnih filmova bi se razvlačili mjesecima ili godinama, te su ih u svakom trenutku mogli ukinuti.
Aleksandr Dovženko je usput crpio teme iz ukrajinskog folklora (npr. Zemlja, 1930.), zbog hirovite odluke jednog ili drugog komiteta za cenzuru. Takvi suvišni propusti su usporavali produkciju i kočili kreativnost. Iako je centralno planiranje trebalo povećati produktivnost filmske industrije, ona je sustavno nazadovala tokom 1930-ih. Do kraja NEP-a nastajalo je preko stotinu filmova godišnje, ali se ta brojka smanjila na sedamdeset do 1932. i četrdeset pet do 1934. Više nikad nije dosegnuta trostruka brojka tokom preostalog staljinističkog razdoblja. Režiseri veterani su doživjeli pad u karijeri; iako je Ejzenštejn uspio snimiti četiri dugometražna filma između 1924. i 1929., dovršio je samo jedan film, Aleksandr Nevski (1938.), tokom tog desetljeća. Planirana adaptacija priče Turgenjeva, Bežin lug (1935.-1937.) zaustavljena je tokom produkcije 1937. i službeno zabranjena.
U međuvremenu, SSSR je prekinuo svoje filmske veze sa zapadom. Prestao je uvoziti filmove nakon 1931. zbog zabrinutosti da bi strani filmovi mogli izložiti publiku kapitalističkoj ideologiji. Industrija se također oslobodila zavisnosti o stranim tehnologijama. Tokom industrijalizacije ranih 1930-ih SSSR je konačno izgradio tvornice koje su opskrbljivale filmsku industriju.
mini|Nikolaj Čerkasov kao Aleksandar Nevski Sovjetskoj kinematografiji je bilo naloženo i da usvoji uniformni filmski stil, tj. socijalistički realizam. 1932. vodstvo partije naredilo je književnicima da napuste avangardne postupke 1920-ih i prihvate socrealizam, književni stil koji je u biti bio blizak realizmu 19. vijeka, što je kasnije naloženo i drugim umjetničkim zajednicama. Za film je to značilo usvajanje filmskog stila koji bi bio jasan širokoj publici, na taj način izbjegavajući moguće razilaženje avangarde i srednjostrujaške kinematografije koje je bilo očito kasnih 1920-ih. Direktor Sojuzkina i glavni politički činovnik za filmsku industriju, Boris Šumjackij, koji je služio od 1931. do 1938., bio je oštar kritičar montaže. On je zagovarao "kinematografiju za milijune", koja bi imala jasnu, linearnu naraciju. Iako se američki filmovi više nisu uvozili 1930-ih, hollywoodski model kontinuirane montaže je bio lako dostupan, te je imao dobar uspjeh kod sovjetske publike. Sovjetski socrealizam, izgrađen na ovom stilu, osiguravao je uredno pripovijedanje. Doktrini su zatim dodane različite smjernice: pozitivni junaci kao uzori za gledatelje, lekcije o uzornoj građanštini koje bi gledatelji morali prihvatiti, te podrška političkim odlukama Komunističke partije.
Takva restriktivna estetska politika, nametnuta rigoroznim Sojuzkinom, rezultirala je mnoštvom šablonskih i doktrinarnih filmova. Oni su naoko uspjeli stvoriti istinski "film za mase". Jedan od najuspješnijih filmova tog desetljeća, koji je bio službeno pohvaljen i pridobio iskrenu naklonost široke publike, bio je film Čapajev (1934.), koji su zajedno režirali braća Sergej i Georgij Vasiljev. Film, koji se temelji na životu zapovjednika Crvene armije, bio je reklamiran kao model socrealizma, u kojem se Čapajev i njegovi sljedbenici junački bore za revolucionarni cilj. Film također humanizira glavni lik, pridajući mu slabosti, ironičan smisao za humor, te grubi seljački šarm. Te su ga osobine učinile omiljenim kod publike: zabilježeno je da su gledatelji više puta pogledali film tokom prvog prikazivanja 1934., te je Čapajev periodično prikazivan slijedećim generacijama publike.
1930-ih se pojavio novi žanr - mjuzikl, koji je postao jako popularan. Majstorom te forme se smatra Grigorij Aleksandrov (1903.–1984.). U kreativnom partnerstvu sa svojom ženom, glumicom u komedijama i pjevačicom Ljubovi Orlovom (1902.-1975.), stvorio je niz popularnih mjuzikla. Njihovu idiličnu komediju Volga-Volga (1938.) nadmašio je jedino Čapajev u uspjehu na kinoblagajnama. Fantastični element njihovih filmova, sa živopisnim melodijama, ponekad je širio granice socrealizma, ali se žanr također mogao odnositi i na suvremeno stanje. U Aleksandrovom mjuziklu iz 1940., Svetlyj put', Orlova glumi skromnu mladu sluškinju koja se uzdiže do vodstva sovjetske industrije nakon što razvije novi ekonomičniji način rada u tkaonici. Publika je mogla uživati u komičnom preokretu u filmu "o Pepeljugi" dok je istovremeno učila o vrijednosti efikasnosti na radnom mjestu.
1940-e
Ubrzo nakon kraja Drugog svjetskog rata prikazani su filmovi u boji, npr. Kamennyj cvetok (1946.), Skazanije o zemlje Sibirskoj (1947.) i Kubanskije Kazaki (1949.). Drugi značajniji filmovi tog razdoblja uključuju i crno-bijele filmove Aleksandr Nevskij, Ivan Groznyj i Vstreča na El'be.
1950-e
S početkom Hladnog rata, pisci, koje su još uvijek smatrali primarnim autorima, opirali su se pisanju scenarija, te se 1950-ih pojavio samo pregršt dugometražnih filmova koji su bili dovršeni tokom jedne godine. Smrt Staljina je bila olakšanje mnogima, a njegov je imidž blagog i kompetentnog vođe javno narušavao Nikita Hruščov dvije godine poslije, što je filmašima pružio mogućnost da se maknu od ograničenih priča socrealizma. Od značajnijih filmova tog razdoblja vrijedi spomenuti Let'at žuravli Mihaila Kalatazova iz 1957., koji je dobio Zlatnu palmu na festivalu u Cannesu 1958. godine.
1960-e i 1970-e
mini|Poštanska marka izdana povodom 60-godišnjice sovjetske kinematografije Mnogi od filmova nastalih u ovom razdoblju oblikovali su sovjetsku i postsovjetsku kulturu. Među njima se nalaze:
Mnogi su sovjetski režiseri bili više zabrinuti za umjetnički uspjeh filma nego za ekonomski (plaćala ih je akademija, pa novac nije predstavljao problem). To je doprinijelo stvaranju velikog broja filozofskih i pjesničkih filmova, strancima nerazumljivih bez prethodnog izlaganja ruskoj kulturi (npr. filmovi Andreja Tarkovskog, Sergeja Paradžanova i Nikite Mihalkova). Ova su desetljeća također poznata po produkciji crvenih vesterna i tragikomedija.
Animacija je bila uvaženi žanr u kojem su mnogi režiseri eksperimentirali s tehnikom. Film Skazka skazok iz 1979. Jurija Norštejna je bio proglašen 1984. i 2002. Najboljim animiranim filmom svih doba i nacija, naslov koji dodjeljuju profesionalci u animaciji iz cijelog svijeta.
Na šezdesetogodišnjicu sovjetske kinematografije 25. 4. 1979., odlukom predsjedništva Vrhovnog savjeta SSSR-a, proglašen je memorijalni "Dan sovjetske kinematografije". Otad se slavio u SSSR-u svaku godinu 27. 8., na dan kad je Vladimir Lenjin potpisao dekret o nacionalizaciji kinematografske i fotografske industrije.
1980-e
mini|Ispred kina u Harkivu 1981. Politika perestrojke i glasnosti opazila je slabljenje cenzure ranijih razdoblja. Žanr poznat kao "černuha" (rus. чернуха - tamna strana života, svakodnevice) opisivao je tešku svakodnevicu sovjetskog života. Značajniji filmovi ovog razdoblja:
Sovjetski filmovi
Mnogo je filmova koji se dobro pamte i na koje se naklono gleda u bivšim republikama Sovjetskog saveza; slavne rečenice ili šale iz tih filmova se često citiraju, a neke su čak postale dio ruskog jezika kao izreke i fraze. Mnoge od tih klasika je producirao Mosfilm, te drugi državni filmski studiji.
Istaknuti filmski djelatnici
Kasnije razdoblje:
Neuhof an der Zenn
Nojhof an der Cen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.094 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9575152.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm Nojhof an der Cen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 334 metra. Površina opštine iznosi 30,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.094 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 68 stanovnika/km².
Prata-Conte, Frosinone
Prata-Conte je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
Chacé (Men i Loara)
Šase je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Somir.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1309 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 203 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,42 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 39 metara (maksimalnoj 73 m, a minimalnoj 25 m).
Ocean
mini|Svjetski okean Ocean ili okean (latinski oceanus; grčki ὠκεανός, prema grčkom bogu mora i voda Okeanu), u užem smislu jedinstvena, kontinuirana vodena masa golemih dimenzija, u širem smislu ukupna vodena masa mora na Zemlji koja pokriva skoro tri četvrtine (71%) Zemljine površine.
Ta globalna, međusobno povezana masa slane vode, nazivana i Svjetskim oceanom, podijeljena je kontinentima i otočjima na sljedećih pet cjelina, od najveće prema najmanjoj: Tihi ocean, Atlantski ocean, Indijski ocean, Južni ocean i Arktički ocean. Njihove službene granice definirala je Međunarodna hidrografska organizacija. Južni ocean, koji je dugo vremena bio poznat u pomorskoj tradiciji, službeno je potvrđen 2000. godine te je jedinstven jer se definira linijom širina bez ikakvih kopnenih granica.
Oceanografi ipak govore samo o četiri oceana, smatrajući Arktički ocean (ili Arktičko more) dijelom Atlantskog oceana.
Estelle, Louisiana
Istel je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 16.377, što je 497 (3,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Orfej
thumb|Rimski [[mozaik s likom Orfeja u centru]]
Etimologija
Samo ime Orfej iz najstarijeg je sloja grčkih imena, ona koja završavaju sufiksom -eus. Stoga se ime Orfej ne spominje su ni kod Hezioda niti kod Homera, no poznat je u vrijeme Ibikovo (530. pne.) i Pindarovo (522. pne. - 442. pne.) koji o njemu govori kao o ocu pjesama.
Ocean
Manja područja oceana nazivaju se morima, zaljevima, prolazima i dr.
Orfej
Etimologija
Jedna mogućnost etimologije jest da potječe iz praindoeuropske riječi *orbhao- = biti lišen, od *orbh- = odvojiti. Srodne su primjerice grčke riječi orphe = tama, orphanos = siroče, a i u engleskom orphan = siroče. Moguće je da i dolazi od *goao = žalovati, pjevati divlje, baciti čaroliju''.
Karakteristike
Od 6. stoljeća pne. na njega se gleda kao na glavnog antičkog pjesnika i glazbenika, izumitelja ili usavršavatelja lire, koja uz pomoć njegova sviranja i pjevanja nije mogla samo očarati divlje zvijeri, nego je mogla odvući drveće i kamenje s njihovih mjesta te zaustaviti rijeke u toku.
Ocean
Geološki gledano, ocean je područje oceanske kore pokrivene vodom. Oceanska kora je tanak sloj skrućenog vulkanskog bazalta koji prekriva Zemljin plašt na mjestima gdje nema kontinenata. Prema tom gledištu danas postoje tri oceana: Svjetski ocean te Crno i Kaspijsko more (ili Kaspijsko jezero) koji su nastali sudarom Cimerije s Laurazijom. Sredozemno more je gotovo samostalan ocean povezan sa Svjetskim oceanom kroz [[Gibraltarska vrata, a nekoliko puta tijekom zadnjih nekoliko milijuna godina uistinu je kretanje afričkog kontinenta zatvorilo pravac u potpunosti, stvarajući Sredozemlje četvrtim oceanom. (Crno more je povezano sa Sredozemnim preko Bospora koji je zapravo prirodni kanal probijen kroz kontinentalnu stijenu prije otprilike 5000 godina, te nije djelić oceanskog dna poput Gibraltarskih vratiju.)
Orfej
Karakteristike
Pripisivalo mu se da je kao jedan od pionira civilizacije čovječanstvo naučio umjetnosti medicine, pisanja i poljoprivrede. Kao blisko povezan s religioznom životom, bio je uzvišen i vidovit, prakticirao je magiju, posebno astrologiju. Bio je štovatelj nekoliko kultova, primjerice Apolonova ili Dionizova. Institucionalizirao je mistične rituale, kako javne, tako i privatne. Propisao je inicijacijske i pročišćavajuće rituale.
Zviježđe Lira na sjevernom nebu predstavlja upravo Orfejevu liru.
Ocean
Površina Svjetskog oceana iznosi 361 milijun km², obujam 1370 milijuna km³, a prosječna mu je dubina 3790 m. To ne uključuje mora koja nisu povezana sa Svjetskim oceanom kao što je Kaspijsko more.
Orfej
Život
thumb|left|[[Hans Leu: Orfej i životinje, 1519. ]]
Ocean
Ukupna masa hidrosfere iznosi oko 1,4 × 1021 kg, što je jednako otprilike 0,023% Zemljine ukupne mase.
Orfej
Život
Po najraširenijoj tradiciji Orfej je bio sin tračkog kralja Eagra i Kaliope, Muze epske poezije. Ona je najstarija i najpametnija od Muza. Ponekad se umjesto Eagra kao Orfejeva oca uzima Apolon, kao što mu se katkada kao majka navodi Selena (grč. Luna), božica Mjeseca. Takva bi kombinacija roditelja (majka - božica Mjeseca i otac - bog Sunca) objašnjavala Orfejevu božansku prirodu. On je tako u Trakiji postao onaj element koji je ujedinjavao žensko lunarno i muško solarno te time pomirio Apolonov i Dionizov kult. Orfej je glazbu naučio od Lina ili Apolona, zavisi o predaji. Lin je prvorođeni sin Kaliope i Eagra ili Apolona. Orfej je bio Apolonov ljubavnik te mu je Apolon na dar podario svoju liru, koju je izradio Hermes od kornjačina oklopa. Negdje se navodi da je Orfej liru dobio od svog oca Apolona, a dar pjevanja u heksametrima od majke Kaliope, božice epskog pjesništva.
Ocean
Vidi morsku vodu za opširniju raspravu o sastavu oceanske vode od koje je najznačajnija slanost.
Podjela okeana
thumb|Svjetska karta okeana Pet okeana na Zemlji su:
Orfej
Život
thumb|[[Gustave Moreau: Orfej, Orfejova glava, 1865. ]]
Ocean
Podjela okeana
Nekad se u općem govoru navode samo tri okeana: Atlantski, Indijski i Tihi okean. U ovom pogledu, Arktički okean se smatra dijelom Atlantika, dok se Južni okean, čija je granica određena 60. paralelom južne geografske širine, smatra kao dio sva tri okeana. Alternativnim označavanjem, dva najveća okeana na Zemlji su podijeljena u zavisnosti kojoj hemisferi pripadaju (južnoj ili sjevernoj), tako naprimjer postoje južni i sjeverni Pacifik te južni i sjeverni Atlantik, te se njima dodaju Indijski okean i dva polarna mora.
Orfej
Život
Pred kraj života, Orfej je prestao štovati sve bogove osim boga Sunca, Apolona. Jednoga jutra penjao se planinom Pangaion (gdje je Dioniz imao svoje svetište) te pozdravio svog boga jutra. No rastrgale su ga tračke Menade, jer nije štovao svog prijašnjeg boga, Dioniza. Značajno je i to što je njegova smrt analogna Dionizovoj smrti, kojemu je zbog toga bio svećenik i avatar.
Ocean
Podjela okeana
Historijski posmatrano, često se koristio izraz Sedam svjetskih mora, koji je pored Pacifika, Atlantika i Indijskog okeana obuhvatao i Karipsko more, Sredozemno more, Žuto more i Sjeverno more (kao i neka druga mora, koja se smatraju ivična mora okeana, poput Crnog mora i Baltičkog mora).
Orfej
Život
Ovidije u svojim Metamorfozama također spominje tračke menade, Dionizove sljedbenice, razbješnjene Orfejem, kako prvo bacaju kamanje i štapove na njega dok je svirao, no njegova je glazba bila toliko prekrasna da su kamenje i grane odbijali pogoditi ga. Još više ražešćene Menade rastrgale su ga u komadiće za vrijeme ludila bakhantskih orgija.
Orfej i Euridika
Nakon mladenaštva i avantura s Argonautima, Orfej se odlučio skrasiti s najljepšom od svih nimfa, Euridikom. Čim ju je ugledao među njezinim prijateljicama, čija joj ljepota nije bila ni do koljena, Orfej je znao da će njih dvoje postati jedno. Predivna je Euridika, duge plave kose i očiju boje narcisa, uskoro postala njegovom ženom. Ali bračna sreća nije dugo trajala jer je Euridiku takla ledena ruka smrti. Bježeći od pohotnog Aristeja koji ju je želio silovati, nagazila je na zmiju skrivenu u visokoj travi, vrisnula i zaklopila svoje plave oči.
Neutješni se Orfej odlučio se na još jedan nevjerojatan poduhvat - silazak u svijet mrtvih. Na ulazu u Had svojom je lirom začarao troglavog Kerbera i potom stao pred Hada i njegovu ženu Perzefonu, vladare podzemlja i pjevao za izbavljenje svoje voljene. Ganuti njegovom pjesmom odlučili su pustiti Euridiku nazad na Sunčevu svjetlost uz jedan uvjet. Kad će izlaziti nazad na gornji svijet, Orfej se ne smije okrenuti za Euridikom koja je trebala pratiti njegove stope.
Ocean
Oblik okeana
thumb|Nastanak nekog okeana thumb|Porast nivoa svjetskog mora u posljednjih 24.000 godina Pojedinačni okeani, koji se prostiru između kontinenata, razlikuju se, između ostalog, po zapremini, sadržaju soli, valovima i morskim strujama, vlastitim sistemima plime i oseke, kao i geološkim formacijama.
Unutar okeana i njihovih ivičnih mora odnosno na dnu okeana nalaze se mnoge vrlo visoke i ponegdje vrlo izužene podvodne planine i planinski lanci, naročito takozvani srednjeokeanski grebeni. U nekim dijelovima okeana postoje mnogobrojna manja uzvišenja i doline, veće ili manje brazde u dubokom moru, te Pacifički vatreni prsten, svojstven samo Tihom okeanu. Osim navedenog, sa dna mora uzdižu se mnogobrojna ostrva, ostrvske grupe i arhipelazi. Sjeverno polarno more i Južni okean su jednim dijelom ili potpuno prekriveni ledom i ledenim pločama.
Orfej
Orfej i Euridika
Krenuvši polako, Orfej, mučen velikom čežnjom da vidi lice svoje voljene i zabrinut jer nije čuo njezine korake, prekršio je postavljeni uvjet. Euridika je potonula nazad u svijet sjena pružajući mu još jednom svoje blijede ruke. Izgubio ju je zauvijek. Sedam je dana Orfej tugovao plačući na obalama podzemnih rijeka, ali drugi su put Had i Perzefona bili neumoljivi. Vrativši se sam nazad u gornji svijet, Orfej je odbijao ljubav drugih žena i okrenuo se ljubavi prema lijepim mladićima.
thumb|left|[[Jean-Baptiste-Camille Corot: Orfej vraća Euridiku iz podzemlja]]
Ocean
Oblik okeana
Dno okeana je gornja strana jednog dijela okeanske Zemljine kore. Njene stijene se objašnjavaju putem teorije tektonike ploča. Po njoj, novo okeansko dno nastaje u srednjeokeanskom grebenu i polahko se pomjera u stranu, dok ne dosegne zonu subdukcije te se u njoj podvlači nazad u unutrašnjost kore. Ovo znači da okeani mogu postati veći, manji, nastati novi i postojeći nestati. Tako naprimjer za Atlantski okean se smatra da je star oko 150 miliona godina. Prahistorijski okeani na Zemlji, za koje se pretpostavlja da su postojali su, između ostalih, Mirovija, Pantalas, Reikum i Tetis sa evropskim ivičnim morem Paratetis.
Orfej
Orfičko pjesništvo
Velik broj grčkih vjerskih pjesama u heksametrima pripisuje se Orfeju. Od ove velike literature samo su dva primjera preživjela u cijelosti: skup himna napisanih negdje između 2. i 3. stoljeća te orfička Argonautika, napisana negdje između 4. i 6. stoljeća. Prijašnja orfička literatura, od koje mnoga datira još iz 6. stoljeća pne.., sačuvana je samo u dijelovima i citatima kasnijih autora.
Ocean
Oblik okeana
Obalna linija ne zavisi samo od oblika i položaja kontinenata, već i od zapremine morske vode. Tako na mjestima gdje su niže temperature ima znatno manje morske vode, jer su velike količine vode zarobljene na kontinentima u vidu ledenih ploča i glečera, a prilikom porasta temperature dolazi do njihovog topljenja i porasta nivoa okeana (transgresija). Drugi faktori promjene uključuju izdizanje ili spuštanje dna okeana usljed geoloških događaja.
U globalnom smislu, prosječna dubina okeana je oko 3682,2 m. Ova vrijednost bi mogla biti još preciznije izmjerena ukoliko bi se u budućnosti, naprimjer, podvodni grebeni i planine mogle direktno i u potpunosti izmjeriti, za šta danas postoje samo djelimični podati dobijeni indirektnim putem pomoću vještačkih satelita u orbiti Zemlje. Takva mjerenja su neophodna jer podvodni grebeni i planine izazivaju neznatno lokalno povećanje Zemljine gravitacije te se iznad njih može izmjeriti nešto niži nivo vode (geoid). Prema istoj studiji ukupna površina svih okeana se procjenjuje na 361,84 miliona km2, a njihova zapremina na 1,3324 milijardi km3.
Najdublja tačka u okeanu se nalazi u Marijanskoj brazdi (Marijanskom rovu) koja se nalazi u Tihom okeanu u blizini obale Sjevernih Marijanskih Ostrva. Njena najveća izmjerena dubina iznosi oko 10.911 m (uz približno odstupanje od 40 m, mada su neka nepotvrđena mjerenja pokazala da ta dubina iznosi i 11.034 m ) Britanski Challenger II je 1951. godine otkrio ovu brazdu i najdubljoj tački dao ime Challenger Deep. Godine 1960. batiskaf Trst je uspio doći do dna brazde sa posadom koju su činila dva čovjeka Jacques Piccard i Don Walsh.
Kretanje vodenih masa
Vodene mase nekog okeana nisu jedinstvene niti iste, nego se mijenjaju sa dubinom okeana. Postoje velika, stabilna kretanja vode poznata kao morske struje. Najvažnija je takozvana globalna tekuća traka ili vrpca, kombinacija morskih struja koja međusobno povezuje četiri od pet okeana i sa kojom površinske struje i dubinske struje zajedno čine globalno kretanje morske vode. Pri tome se ponekad mogu pojaviti veliki vodeni vrtlozi zvani eddies u dubinama preko 1000 metara. Također i srednjeokeanski grebeni mogu dovesti do stvaranje vrtloga. Uočeni su i ogromni vodeni vrtlozi promjera od 50 od 200 km, koji se mogu zadržati i do nekoliko sedmica, a koji donose hladnu ali hranjivim materijama bogatu vodu iz dubina na površinu okeana.
Vode okeana
thumb|Salinitet tokom godine Procesom serpentiniziranja godišnje se na okeansko dno hemijski veže oko 60 kubnih kilometara okeanske vode. Tome se dodaje još i zasićenje sedimenata vodom na dnu okeana. U zonama subdukcije ova zarobljena voda se ponovno oslobađa.
Raspodjela kisika
Udio kisika u okeanskoj vodi neposredno blizu površine je određena prelaskom kisika iz zraka u vodu i biološke proizvodnje kisika iz ugljik dioksida (CO2) djelovanjem fitoplanktona. Stoga ponekad može doći do prezasićenja površinskih voda (zasićenost kisikom veća od 100%) u tropskim područjima, pa se kisik snažno otpušta nazad u atmosferu. Međutim, fitoplankton upotrebljava kisik za disanje kada nema Sunčeve svjetlosti. Porastom dubine i s njom povezanog smanjenja Sunčeve svjetlosti, opada i zasićenost kisika u morskoj vodi.
Pored osiromašenja kisikom zbog zooplanktona i jednom dijelom djelovanjem bakterioplanktona, jedan dio tog osiromašenja pridonosi povećano biološko iskorištavanja biomase čime se direktno smanjuje udio kisika u okeanu. U okeanu ne dolazi do nestanka kisika u dubokim vodama, pošto naprimjer u Labradorskom, Grenlandskom i Weddellovom moru nastaju površinske vode vrlo bogate kisikom, koje zatim tonu do dna okeana i dubinskim strujama putem globalne tekuće vrpce raspoređuju se po cijelom svijetu.
Ekosistem okeana
thumb|lijevo|Raspodjela biljaka u okeanima. (koncentracija [[hlorofila: plavo = niska, zeleno = srednja)]] Najveći značaj za ekosistem okeana je da se porastom dubine okeana smanjuje količina Sunčeve svjetlosti koja do njega dopire. U najplićim slojevima vode, gdje ima najviše svjetlosti, nazvanom eufotična zona, biljke koriste proces fotosinteze za proizvodnju hrane i energije. Na ovu zonu nastavlja se disfotična zona, gdje je količina svjetlosti svedena na minimum. U slojevima vode ispod ove zone, u takozvanoj afotičnoj zoni, svjetlost nikako ne dopire i vlada potpuni mrak.
Drugi važni faktor u okeanima je da se morska voda u različitim dubinama u hemijskom smislu ponaša drugačije. Živa bića u moru, poput školjki, korala, krečnjačkih algi, kremenih algi i drugih koriste kalcij karbonat i silicij dioksid putem biomineralizacije za izgradnju svojih ljuštura i skeleta. Ove biominerali se mogu hemijski razgraditi djelovanjem okeanske vode. Tako za kalcij karbonate (aragonit i kalcit) postoje određene donje dubinske granice, ispod kojih se oni u potpunosti rastvaraju, a nazivaju se kompenzacijske dubine kalcita i aragonita. Dubine okeana su podijeljene u nekoliko nivoa. Ona počinje na dubini od 200 metara, do koje se uzima prostiranje kontinentalnog šelfa. Na njega se nastavlja kontinentalna ploča koja se može pružati i do dubine od 2000 do 3000 metara. Nakon nje dolaze abisalna ravan sa maksimalnom dubinom od 6000m a ispod nje je hadalna zona. Postoje određena područja koja se javljaju vrlo rijetko, uglavnom sezonski a koja su vrlo bogata hranjivim materijama (koristi se i engleski izraz upwelling područja). U njima hladne okeanske struje iz velikih dubina penju se prema površini okeana i zamjenjuju tople površinske vode, koje nisu bogate hranjivim materijama.
Otvoreni okean
Otvoreni okean obuhvata oko 80% površine svjetskih mora, ali se u njemu proizvodi samo oko 1% ukupne biomase. U ovom oligotrofnom području uglavnom nedostatak dušika i fosfora u okeanskoj vodi ograničava rast morskih biljaka (fitoplanktona). Osim toga i nedostatak vrlo važnih metala, kao što je naprimjer željezo, također značajno djeluje da ograničavanje rasta fitoplanktona, pa se u tom području počelo eksperimentirati sa vještačkim dodavanjem željeza. Na površini svjetskih mora može se pronaći i neuston.
Veliki vodeni vrtlozi, pri kojima hladna morska voda bogata hranjivim materijama iz dubina dospijeva na površinu okeana, djelujući kratkotrajno kao upwelling dovodi do gotovo eksplozivnog rasta i razmnožavanja fitoplanktona u površinskom sloju vode. Sličan efekat mogu izazvati i tropske oluje i uragani. Značajna su i velika uzvišenja okeanskog dna, koja ponekad dosežu i do površine vode, kao što su pojedine podvodne planine i gujoti, kao i ogromni podvodni planinski lanci. Ova uzvišenja djelimično remeti kretanje okeanskih struja, tako da uz njih mogu podizati hladne vode iz velikih dubina okeana, donoseći na površinu hranjive materije, te se oko tih mogu formirati oaze morskog života.
Šelf
thumb|Livada morske trave Prelaz između kopna i dubokog okana čini kontinentalni šelf dubok do 200 metara, koji dalje u dubinu se strmo spušta čineći kontinentalni odsjek na koji se dalje nastavlja okeanska zaravan.
Okeanska područja šelfa su vrlo bogata hranjivim materijama i imaju vrlo veliki privredni značaj za države koje neposredno graniče i izlaze sa obalu okeana. Do danas u međunarodnom pravu je sačinen dogovor o isključivoj privrednoj zoni, koja se uglavnom zasniva na razlozima ribolova okolnih država i ponegdje predstavlja i znatne podvodne zalihe nafte i prirodnog gasa što je mnogim državama vitalni nacionalni interes. U Evropskoj uniji na snazi je zajednička ribolovna politika EU.
U područjima šelfa rastu brojne šume algi (kelpa) uglavnom na mirnom, stjenovitom dnu dubine od 15 do 40 metara. Naziv za te šume potiče od algi (kelp, lat. Laminaria i dr. rodovi) a spadaju u višećelijske smeđe alge i rastu na morskom dnu. Na mehkom tlu u plitkim priobalnim područjima okeana ili u područjima dokle dopiru plima i oseka (tidalna zona) rastu biljke iz porodice morskih trava, ponegdje sačinjavajući prostrane livade morske trave. Osim što su od velikog značaja za ekologiju okeana, one također imaju ulogu i u zaštiti obale.
Duboko more
Duboka okeanska prostranstva su do danas najmanje istražena oblast okeana. Tek od sredine 20. vijeka naučnici su uspjeli načiniti fotografije i sakupiti uzorke iz tih dubina pomoću podmornica sa i bez ljudske posade, konstruiranih za srednje i velike dubine, kao i podvodnih robota (AUV - autonomnih podvodnih vozila) i ROV (daljinski upravljanih podvodnih vozila). Do tada su samo mrežama uspijevali iz velikih dubina izvući, manje-više zgniječene i unakažene primjerke živih bića iz dubine, kao što je to bio slučaj na ekspedicijama 1872-1876. (ekspedicija Challenger na dubini do 8000 m) i ekspedicija 1898-1899. na dubini od 4600 m (ekspedicija Valdivia).
Nasuprot dobro osvijetljenom gornjem području (eufotičkoj zoni) okeana, duboko more dobija vrlo malo (disfotička zona) ili nimalo (afotička zona) svjetlosti, te tamo nije moguća fotosinteza. Većina živih bića koja žive u dubokim morima nakon zalaska Sunca migriraju iz zone slabe vidljivosti prema gore bliže površini koja je osvijetljena danju da bi se hranili, te nakon izlaska Sunca ponovo se vraćaju u dubinu. Pri ovoj migraciji nailaze na lutajuće predatore. U takve migrirajuće dubinske životinje spadaju meduze, kril i neki manji račići iz potklase Copepoda (veslonošci). Za životinje koje tamo žive od životnog značaja je da se značajno ne razlikuju u boji tijela od slabog plavog svjetla koje dopire sa površine. Važne tehnike prikrivanja je providnost i emisija svjetlosti sa suprotne strane, pri čemu takve životinje sa donje strane (okrenute prema dnu) posjeduju svjetleće organe koji emitiraju svjetlost a koja u zavisnosti od jačine vanjske svjetlosti sjaji slabije ili jače. Ova bioluminescencija dobija još više na značaju u područjima gdje uopće nema Sunčeve svjetlosti. Tako ribama iz dubina, svjetleći organi služe da privuku plijen ili partnera za parenje.
Istraživanja
Najdublja točka oceana izmjerena je u Marijanskoj brazdi (jarku) smještenoj u Tihom oceanu blizu Sjevernomarijanskih otoka, a iznosi 10,923 m. U potpunosti je istražena 1951. plovilom britanske mornarice "Challengerom II" koji je svoje ime dao i najdubljem dijelu jarka, "Dubini Challenger".
Ekologija
Oceani su dom mnogim životnim oblicima kao što su:
Ekonomija
Oceani su bitni za prijevoz: ogroman se dio svjetskih dobara kreće brodovima između svjetskih morskih luka. Važni brodski kanali uključuju Morski put Saint Lawrence, Panamski i Sueski kanal.
Izvanzemaljski oceani
Zemlja je jedini poznati planet s tekućom vodom na svojoj površini, a zasigurno jedini takav u našem sunčevom sustavu.
Planete
Gasni giganti, planete Jupiter i Saturn, ne posjeduju čvrstu površinu, nego da je njihova površina sačinjena od slojeva tečnog vodika. Međutim, tačna planetarna geologija tih planeta nije u potpunosti otkrivena. Postoje hipoteze da planete Uran i Neptun ispod svoje debele atmosfere kriju vrelu, jako sabijenu vodu pod superkritičnim uslovima temperature i pritiska. Iako njihov sastav nije u potpunost razjašnjen, studija koju su sačinili Wiktorowicz i dr. 2006. godine isključila je postojanje takvih vodenih okeana na Neptunu, mada neke studije ukazuju da je moguće postojanje nekih egzotičnih okeana od tečnih dijamanata. Hipoteze o postojanju okeana na Marsu su ukazivale da je gotovo trećina površine te planete nekad bila pokrivena vodom, mada danas voda na Marsu više nije okeanska. Međutim i dalje postoje mogućnosti da voda na Marsu i dalje postoji, a proučavaju se i razlozi njenog nestanka sa Marsa. Astronomi vjeruju da atmosfera na Veneri sadrži vodu u tečnom stanju a možda su postojali i okeani u davnoj prošlosti Venere. Ako su i postojali, kasnije svi su nestali zbog geoloških promjena na Veneri.
Trenutačno se vodi mnogo rasprava o tome da li je Mars nekada imao ocean vode na svojoj sjevernoj hemisferi, i o tome što mu se dogodilo ako ga je imao. Nedavni pronalasci misije Mars Exploration Rover pokazuju da je Mars imao nešto dugotrajne stajaće vode barem na jednom mjestu, ali njeno postojanje još uvijek nije poznato.
Prirodni sateliti
Vjeruje se da postoji sloj tečne vode dovoljno debeo da odvaja koru od jezgre prirodnih satelita Titana, Evrope, kao i uz manju vjerovatnoću na Kalistu, Ganimedu i Tritonu. Smatra se da na mjesecu Iju postoji okean magme. Na Saturnovom mjesecu Enkeladu uočeni su gejziri, koji možda potiču iz 10 km dubokog okeana ispod ledene kore mjeseca. Drugi ledeni mjeseci također možda imaju unutrašnje okeane ili su nekad imali takve okeane koji su danas možda zamrznuti.
Smatra se da su tekući ugljikovodici prisutni na Titanovoj površini, iako bi ih bilo ispravnije opisati kao "jezera" nego kao "oceane". Razdioba područja tekućih ugljikovodika bolje će se znati nakon cjelokupne analize podataka sa sonde Huygens iz svemirske misije Cassini-Huygens koja se spustila na Titanovu površinu u siječnju 2005. Također se smatra da se ispod mješavine leda i ugljikovodika koji oblikuju Titanovu vanjsku koru vjerojatno nalazi podzemni ocean vode.
Le Pietre, Pescara
Le Pietre je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 507 m.
256. pne.
Godina '''256. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Longa i Cedika/Regula (ili, rjeđe, godina 498. Ab urbe condita). Oznaka 256. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
mini|Shema bitke kod Eknoma
Lakeland, Georgia
Lejkland (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.366 stanovnika.
Enantiomer
frame|right|(S)-(+)-[[mlečna kiselina (levo) i (R)-(–)-mlečna kiselina (desno) su poput tela i lika u ogledalu]] Enantiomeri (od grčkih reči ἐνάντιος - suprotan, i μέρος - deo) su stereoizomeri koji se odnose kao predmet i lik u ogledalu i ujedno se ne mogu međusobno preklopiti. Plastično prikazano, njihov odnos je istovetan odnosu leve i desne šake ljudske ruke.
Enantiomeri pokazuju iste fizičke osobine, osim u pogledu rotacije ravni polarizovane svetlosti, gde oba enantiomera ravan okreću za isti ugao, ali u suprotnim smerovima. U prisustvu simetričnih reagenasa, ne postoji razlika u hemijskim osobinama enantiomera, ali je ona uočljiva u reakcijama sa hiralnim reagensima. Smeša ekvimolarnih količina enantiomera jednog stereoizomera naziva se racemska modifikacija i usled međusobno anulirajućeg efekta enantiomera, racemat ne pokazuje optičku aktivnost.
Lakeland, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 3.366 stanovnika, što je 636 (23,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
Enantiomer
Nomenklatura
Postoji više konvencija pri imenovanju enantiomera koje se zasnivaju na dodavanju prefiksa ispred naziva jedinjenja u cilju opisivanja konfiguracije na hiralnom ugljenikovom atomu (odnosno stereocentru): Ne postoji šablonski način za prevođenje jedne nomenklature u drugu, niti su one usko povezane. Pun naziv enantiomera, koji opisuje apsolutnu konfiguraciju njegovih hiralnih atoma, najčešće koristi R/S nomenklaturu, uz dodatak smera rotacije ravni polarizovane svetlosti, u slučaju da je molekul optički aktivan.
Dobijanje čistih enantiomera
Druge metode se zasnivaju na sintetskom dobijanju čistih enantiomera u stereoselektivnim reakcijama. Ovakve asimetrične sinteze imaju više generacija (sa različitim pristupima sintezi), i danas su u širokoj upotrebi.
Neuhütten (Unterfranken)
Nojhiten je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Majna-Špesart. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.220 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9677165.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Majna-Špesart Nojhiten se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Majna-Špesart. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 270 metara. Površina opštine iznosi 6,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.220 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 205 stanovnika/km².
Batanoprid
Batanoprid je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 355,860 Da.
Lasica
Opis
Lasice su vitke životinje s dugim repom i kratkim nogama, što im omogućava da prate svoj plijen, najčešće sitne glodavce, do njihova skloništa. Pored sitnih glodavaca, lasice se hrane i zečevima. Krzno im je crvenkastosmeđe, svjetlije nego kod većine životinja njihovog roda; u sjevernim krajevima boja njihovog krzna zimi potpuno pobijeli, što ih čini skoro nevidljivima na snijegu (zato se u nekim krajevima nazivaju snježnim lasicama, a u Norveškoj i Švedskoj "snježnim miševima"). Rijetko dostižu dužinu preko 23 cm.
Lasice naseljavaju sjeverne krajeve Europe, Azije i Sjeverne Amerike, osim Islanda, Irske i istočne Kanade. Najjužnija staništa lasica se nalaze u sjevernoj Africi. Također, čovjek ih je donio sa sobom i na Novi Zeland.
Obično žive u blizini seoskih imanja, livadama, na rubovima šuma i sl. U Europi lasice obično žive u istim područjima kao i njihova bliska vrsta, hermelin, koji je nešto krupniji, ali jako sličan.
Iako su uglavnom aktivne noću, lasice se ponekad mogu susresti i danju. Žive samotnjačkim životom. Ženke se mogu pariti više puta godišnje, ako ima hrane u izobilju.
Melentije Nikšić
Melentije Simeonović Nikšić (Brezova kod Studenice, 1780 — Šabac, 16. jun 1816) je bio episkop šabački i užički.
Bénivay-Ollon
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 57 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,03 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 360 metara (maksimalnoj 854 m, a minimalnoj 374 m).
Galateja (mitologija)
thumb|left|[[Polifem nalazi Galateju i Akida]]
Galateja - nimfa
Galateja je bila morska nimfa Nereida (kći morskog boga Nereja) u koju se zaljubio sicilski kiklop Polifem, sin boga Posejdona. No, ona je bila zaljubljena u sicilskoga mladića Akisa (Akisa). Ljubomorni ga je Polifem ubio gromadom u bijesu, a Galateja je njegovu krv pretvorila u istoimenu rijeku u Siciliji.
Druga inačica priče govori da je Polifem na njih poslao krdo konja od čijeg se topota tresla zemlja i uzburkalo more. Prestravljeni Akid i Galateja bacili su se u more i pretvorili u ribe da bi otišli na sigurno. Da se ne bi izgubili, povezali su se dugom plavom trakom. Vidjevši njihovu neizmjernu ljubav, bogovi su se sažalili i pretvorili ih u zviježđe na nebu - Ribe.
Galateja - kip
Kao što joj i ime govori, Galateja je bila i mliječno bijeli kip od bjelokosti koji je napravio Pigmalion na Cipru koji je oživjela Afrodita. Galateja je Pigmalionu rodila Pafa (Paphos) koji je osnovao istoimeni grad čija je zaštitnica bila Afrodita.
Lutrogale
Lutrogale je rod vidri koji pripada porodici Mustelidae, sa samo jednim živućim predstavnikom - glatkom indijskom vidrom.
Mihael Mikić
Mihael Mikić (Zagreb, 6. siječnja 1980. ) hrvatski nogometaš koji trenutno nastupa za Hirošimu.
Igračka karijera
Sa 7 godina počeo je igrati u zagrebačkom klubu NK Bistra. Kao 13-godišnjak preselio je u Inter Zaprešić i već sa 16 godina započeo profesionalnu karijeru. Nakon jedne sezone postao je članom Dinama iz Zagreba, te se s 19 godina probio do prve momčadi. 1998. bio je možda i najbolji igrač U-18 reprezentacije na Svjetskom prvenstvu na Cipru, gdje je osvojio brončanu medalju.
Kao 18-godišnjak je nastupio u 3 Dinamove (tada Croatia Zagreb) utakmice u Ligi prvaka, u kojima je postigao pogodak portugalskom Portu u Zagrebu. Bio je to povijesni prvi pogodak tog kluba u najelitnijem nogometnom natjecanju ikada. Nastupio je u Ligi prvaka i dogodine, igravši 5 puta u 6 utakmica, no, rijetko od prve minute. Tom prigodom je bio strijelac, u remiju s Marseillom, 2:2. Bio je standardan i u U-19 i U-21 momčadi.
U Dinamu je Mikić igrao do 2004. kada odlazi u njemačku Bundesligu, točnije, u Kaiserslautern. Do zimske stanke sezone 2005./06. sakupio je tek 10 nastupa u prvenstvu, no, nakon toga broj nastupa se popeo na 20. Klub je kasnije te sezone ispao iz prve lige, a Mikić, koji nije uspio postići niti jedan gol u dresu njemačkog kluba, ponovno se vratio u hrvatsku ligu, u Rijeku.
U Rijeci je debitirao u Kupu UEFA na Kantridi protiv ciparske Omonije, no, nije uspio pomoći novom klubu da prođe dalje (Rijeka ispala s 2:2, 1:2). Niti u Rijeci nije bio standardan u prvoj momčadi, no, redovito bilježi odigrane minute, bilo to i nakon ulaska s klupe. S vremenom je, iako pored loših rezultata momčadi, uspio doći do prvih 11 i svojom borbenošću postao ljubimac navijača. Par dana prije kraja zimskog prijelaznog roka iste sezone, sporazumno je raskinuo ugovor s klubom. Iako ga je trener Milivoj Bračun htio zadržati, predsjednik kluba Robert Ježić prednost je dao Igoru Novakoviću. Već par sati kasnije potpisao je 2,5-godišnji ugovor s matičnim Dinamom.
Početkom 2009. godine prelazi u japansku Sanfrecce Hirošimu
Nije uspio zabilježiti niti jednu utakmicu za seniorsku reprezentaciju.
Lake Park, Georgia
Lejk Park (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 733 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 733 stanovnika, što je 184 (33,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Giganti
right|220px|thumb|Gigantomahija: Dioniz napada Giganta, atička vaza, 5. stoljeće pne.
Giganti (grč. Γίγαντες [Gígantes]) rasa je divova nastala kada je Geja (Zemlja) oplođena krvlju kastriranog Urana. Urana je kastrirao sin Kron, Zeusov otac. Imena Giganata: Alkionej, Atos, Enkelad, Ehion, Klitije i Palant.
Gigantomahija
Gigantomahija (γῐγαντομᾰχία) - primordijalni Giganti, mitološka bića velike snage, željeli su svrgnuti bogove, pa su poveli poznati "Rat Giganata" ili Gigantomahiju. Nagovorila ih je sama Geja jer nije mogla oprostiti sinu Zeusu svrgavanje vlastita oca. Željeli su "osvetiti Titane" i doći navrh Olimpa slažući planine Tesalije, Peliona i Ose jednu navrh druge. Olimpski su bogovi pozvali Herakla jer im je proročanstvo reklo da će ih on pobijediti. Atena je otišla po Herakla koji im je pomogao. Geja je, čuvši to, nastojala sinovima pronaći biljku koja bi ih štitila od ljudskoga oružja, ali je nije uspjela pronaći jer je Zeus zabranio Heliju i božici Mjeseca Seleni da svijet obasjaju svojim svjetlom, a sam je počupao i uništio svaku takvu biljku. Heraklo je prvo ranio najjačeg Giganta Alkioneja otrovnom strijelom, a smrtni mu je udarac zadao bacivši ga preko granice Palene, jer Heraklo je znao da je u rodnoj zemlji taj Gigant besmrtan. Potom je na Klitija bacio planinu užarenog željeza; ti su uspjesi motivirali ostale bogove. Atena je na Enkelada bacila otok Siciliju, a Posejdon je velikim komadom zemlje koji je otkinuo od otoka Koza sravnio u more Polibota ( koji se također spominje uz prvih šest giganta ) te je tako nastao otok Nizir. Ostale je Gigante Zeus oborio munjama, a potom ih je Heraklo pobio dok su bili ošamućeni. Giganti su, kao i Titani, izgubili bitku, jer bogovi su već bili na vlasti kad je rat pokrenut. Prema jednoj inačici, zatočeni su u Nigdjesvijetu, a prema drugoj bogovi su ih pokopali ispod zemlje gdje njihova komešanja uzrokuju erupcije vulkana i termalne aktivnosti. Čest su motiv na oslikanim vazama iz petog stoljeća. thumb|200 px|Enkelad, zlatna stauta u Francuskoj
Hiddenite, North Carolina
Hidnajt je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 536.
Irida
thumb|[[Luca Giordano: Irida, freska, 1684. - 1686. ]]
Irida ili Iris (grč. Ιρις, Iris) božica je duge i glasnica bogova u grčkoj mitologiji. Prema Heziodu, ona je kći Okeanide Elektre i Taumanta; Zefirova žena s kojim je imala sina Pota.
Mitologija
Irida je bila osobni Herin glasnik. Bila je povezivana i s Hermesom, glasnikom bogova, a ona, poput njega, nosi ili krilati štap ili kaducej. Iris je kao glasnica bogova dugom šarala s visina prenoseći poruku na zemlju. Tamo gdje bi duga dotakla tlo, kao i munja slavenskog boga gromovnika Peruna, izrastala je perunika, možda svaki put druge boje. Po njoj je ona dobila i drugi naziv - iris.
Iridini Epiteti:
Zanimljivosti
U Japanu Irida simbolizira pobjedu, a u doba Karla Velikog koristila se kao francuski kraljevski simbol.
Po njoj je nazvan i istoimeni asteroid (7 Iris).
Ferchar mac Connaid
Ferchar mac Connaid (? - 650?) je bio kralj Dalriade (u suvremenoj Škotskoj) od oko 642. do 650.
Bio je sin Connada Cerra i po tome vjerojatno član klana Cenél Comgaill, iako ga neke ranije genealogije smještaju u klan Cenél nGabráin. U Analima Ulstera se spominje da je umro 694. godine, ali zajedno kao još nekoliko unosa se taj navod čini pogrešnim. Duan Albanach navodi kako je vladao 16 godina, a što znači da je možda bio suvladar Domnalla Brecca prije samostalnog stupanja na prijestolje. Međutim, i ti navodi se, zbog pogrešaka u Duanu, čine problematičnima.
Ferchar je jedini potomak Connada Cerra koji je došao na prijestolje Dál Riate. Rodoslovi u Senchus fer n-Alban ne uključuju Ferchara i njegovu rodbinu.