cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hazdinzi
Dinastičke veze
U pogledu dinastičke politike Hazdinzi su pre svega bili povezani sa zapadnorimskom granom Teodosijeve dinastije. Gejserih je 442. priznat kao saveznik i prijatelj rimskog naroda i tom prilikom je sina Huneriha morao da pošalje kao taoca u Ravenu. U carskoj rezidenciji vandalski princ je veren sa Eudokijom, ćerkom Valentinijana III, što je do tada bio nezapamćen presedan. Hunerih se docnije vratio u Afriku i oženio neimenovanom ćerkom vizigotskog kralja Teodoriha I, sve dok, zarad raspirivanja neprijateljstva između Vandala i Vizigota, rimski vojskovođa Aecije nije podsetio Gejseriha na raniji veridbeni aranžman. Gotska princeza je nabeđena da je pokušala da otruje Gejseriha a zatim je osakaćena i poslata nazad ocu. Nakon Valentinijanove smrti 455, njegov naslednik Petronije Maksim je Eodokiju udao za svog sina Paladija. Gejserih je čitav događaj predstavio kao neoprostivu uvredu njegovoj porodici zbog čega je opremio flotu i 2. juna 455. je upao u Rim i podgvrgao Večni grad trodnedeljnoj pljački. Među brojnim uglednim taocima koje su Vandali odveli u Kartaginu bile su Valentinijanova udovica Eudoksija i njene dve ćerke Eudokiju i Placidiju. Eudokija je docnije udata za Huneriha, dok su njena majka i sestra otkupljene od strane istočnorimskog dvora gde je Placidija docnije udata za aristokratu Olibrija. Upravo zbog rodbinskih veza Gejserih je u nekoliko navrata pokušavao da nametne Olibrija za cara Zapadnorimskog carstva, ali je u tome uspeo tek 472. godine kada su i mnogo značajniji faktori poput zapadnorimskog vojskovođe Ricimera stali iza Hunerihovog pašenoga. Međutim, Olibrije (umro 2. novembra 472. godine) je vladao svega nekoliko meseci i njegova vlada nije donela mnogo koristi Hazdinzima.
Druga važna dinastička veza koju su Hazdinzi ostvarili bila je ona sa vladarskom dinastijom Ostrogota, Amalima. Naime, oko 500. godine kralj Italije Teodorih Veliki je udao svoju sestru Amalafridu za udovičenog kralja Vandala i Alana Trasamunda. Iako se brak pokazao dugovečnim tj potrajao je do Trasamundove smrti, Amalafrida i njena gotska pratnja su postradali od Trasamundovog romanofilskog naslednika Hilderiha. Amalafrida je između 523. i 526. umrla u tamnici i po Italiji se, po kazivanju Kasiodora Senatora, pričalo da je umrla nasilnim putem. Njen brat Teodorih je počeo da oprema flotu kako bi kaznio Hilderiha ali je tokom ovih priprema umro.
Tremea, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 428 m.
Woodbury Center, Connecticut
Vudberi Senter je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.294, što je 4 (-0,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Yan Rou
Yan Rou (168 - ?) bio je kineski oficir iz doba Tri kraljevstva. Kao dijete su ga zarobili pripadnici nomadskog naroda Wuhuan. Yan Rou je među njima odrastao u ratnika, te kasnije, uz pomoć suparničkih Xianbeija, postao poglavica Wuhuana. Kasnije se priključio vojsci kineskog gospodara rata Cao Caoa te joj pomogao u sukobima sa drugim nomadskim narodima na sjeveru Kine.
660
Godina 660. (DCLX) bila je prijestupna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. Oznaka 660. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
thumb|Tri kraljevstva Koreje
Portland, Tennessee
Portland je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.480, što je 3.022 (35,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Avon, Alabama
Avon je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 543 stanovnika.
Gutejci
Gutejci ili Guti je naziv za drevni narod koji je pretežno živio u Zagrosu, te imao važnu ulogu u historiji te regije u 3. milenijumu pne. Njihovo porijeklo je nepoznato.
Gutejski kraljevi su na vlast u Mezopotamiji došli krajem 22. vijeka pne. tako što su destabilizirali Akadsko Carstvo, oslabljeno unutrašnjim borbama nakon smrti kralja Shar-Kali-Sharrija. Nakon toga se u periodu između 80 i 120 godina izredao 21 gutijski kralj, od kojih je posljednji bio Tirigan. Gutejci su potom nestali u Mezopotamiji gdje ih je zamijenila Treća dinastija Ura. Gutija se nastavila koristiti kao naziv za regiju u Zagrosu još vijekovima kasnije.
4-NEMD
4-NEMD je potentan sedativni lek koji deluje kao selektivni alfa-2 adrenergički agonist. On je blisko srodan sa deksmedetomidinom, ali je nekoliko puta potentniji. Poput drugih alfa-2 agonista, on proizvodi sedativne i mišićno relaksantne efekte, ali ne uzrokuje respiratornu depresiju. On trenutno nema medicinsku primenu, ali je istraživan kao baza za potencijalno novu generaciju alfa-2 agonistnih lekova, koji mogu da budu selektivni za različite podtipove alfa-2 receptora. On ima dva izomera, od kojih je (S) izomer potentniji, što je slučaj i sa medetomidinom.
Wuhuan
Wuhuan je naziv za nomadski narod koji je živio na sjeveru Kine, u područjima današnjih provincija Hebei, Liaoning, Shanxi, te općini Beijing i autonomnoj oblasti Unutrašnja Mongolija. Smatra se kako su poticali od Donghua ili tzv. "Istočnih barbara" koji su bili potisnuti na istok od strane Xiongnua. U kineskim historijskim izvorima se uglavnom spominju u doba Istočne dinastije Han, i to kao jedan od rijetkih nomadskih naroda koji je bio pouzdan partner i saveznik carske vlasti. Od 190-ih su, međutim, sve više počeli koristiti kolaps carske vlasti za pljačkaške pohode po sjeveru Kine, odnosno kao najamnici nudili svoje usluge brojnim gospodarima rata, od kojih se najviše isticao Yuan Shao. Godine 207. je protiv njih sjevernjački gospodar rata Cao Cao poduzeo veliki pohod te im nanio odlučujući poraz u bitci na Planini bijelog vuka. Preživjeli Wuhuani su se priključili Cao Caovoj vojsci i u kasnijim sukobima Tri kraljevstva dobili reputaciju "najbolje konjice ispod neba". U 3. vijeku se spominju manje wuhuanske pobune, da bi u 4. vijeku Wuhuani bili apsorbirani u Xianbeije.
Drinking Skull
Drinking Skull je bio zagrebački thrash metal sastav.
Povijest sastava
Osnovan je 1987. u Zagrebu. Nakon što su snimili nekoliko demo albuma, 1990. objavljuju svoj prvi potpuni album Our Faith, Our Life... Our Death, s kojeg je videospot za pjesmu "Retaliation From The Underground" prikazan na televiziji. Iduća dva albuma Amalgamation i People That Make You Feel Small objavljuju 1992. i 1993., a 1997. kompilaciju The End of Decade. Posljednji album Evil or Divine na kojem je za razliku od prethodnih primjetan utjecaj gothica, objavili su 1999. Zbog te promjene stila, dva člana sastava, Damir Marijan i Jurica Baljak, te bivši član Siniša Antunović su odlučili osnovati novi sastav nazvan Angelseed, kao "logičan nastavak" Drinking Skulla.
Dausse
Dos je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Vilnev sir Lot.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 429 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 61 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,94 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 88 metara (maksimalnoj 225 m, a minimalnoj 73 m).
Mlin
Mlin (od latinskog molinum = mljeti) je naziv za uređaj (stroj) ali i za industrijski pogon za drobljenje - mljevenje raznih materijala s, kao što su; razni zrnati plodovi (žito, kava, maslina), ali i minerala poput ugljena, kamena i drugih sličnih drobljivih materijala.
Historija
Prvi primitivni uređaji za mljevenje žitarica bile su kamene ploče sa udubljenjima, u kojim bi se tuckanjem sa drugim kamenom ili komadom tvrdog drva ručno usitnjavalo zrnate plodove, i tako dobijalo brašno. Negdje oko 1000-e pne. pojavili su se u Antičkoj Grčkoj, savršeniji mlinovi, izrađeni od dva monolitna kamena bloka kružnog obliku, od kojih je donji bio statičan, a gornji se vrtio pokretan ljudima ili stokom. Zrnovlje koje se ubacivalo između njih bilo je samljeveno do praha. Kasnije se počela koristiti snaga vode za okretanje mlinskog kamena, prenošena pomoću poluga i rudimentnih drvenih zupčnika. Njihovim razvojem počeo se koristiti i vjetar za pokretanje mlinskih kotača.
Tipovi mlinova
Mlinovi se razlikuju po pogonskoj energiji, pa tako imamo:
Mlinovi se razlikuju i po načinu i po uređajima kojima melju:
Pa tako ima mlinova koji melju valjcima, centrifugama, čekićima, rotirajućim kotačima i drugim metodama.
Dou Wu
Dou Wu (竇武) (? -168), kurtoazno ime Youping (游平), bio je kineski političar i velikodostojnik u službi dinastije Han. Poticao je iz ugledne porodice i školovao se kao konfucijanac, te postao niži službenik u vladi cara Huana. Napredovao je u službi kada mu je kćer Dou Miao odabrana za novu carevu suprugu. Tada je postao jedan od najvažnijih carskih službenika te, zajedno sa svojim kolegom Chen Fanom, nastojao što je moguće više suzbiti rastući uticaj dvorskih eunuha čija su pohlepa i korupcija izazivali široko nezadovoljstvo u narodu. Godine 166. je ono eksplodiralo u masovne proteste konfucijanskih učenjaka i studenata, a na koje je car Huan reagirao masovnim hapšenjima, započevši period represije poznat kao Katastrofe strančarskih zabrana. Dou Wu je, međutim, imao dovoljno uticaja na cara da spriječi pogubljenje zatvorenika, koji su sljedeće godine pušteni, ali bez počasti. Početkom 168. je car Huan umro, a njegova kćer postala regenticom i, nakon konzultacija sa ocem i Chen Fanom, odlučila da novi car postane 12-godišnji Liu Hong, kasnije poznat kao car car Ling. Dou Wu je novonastalu situaciju pokušao iskoristiti kako bi se obračunao sa eunusima, te je skovao plan za njihovo masovno hapšenje i likvidaciju; kćer ga je, međutim, odgovorila od masovne čistke te je trebalo pohapsiti tek četvoro najmoćnijih i najkorumpiranijih eunuha. Dou Wu je, međutim, svoj prijedlog uobličio u tekst, odnosno pismo koje su eunusi presreli te nakon toga Zhang Huana, komandanta carskih trupa, nagovorili kako Dou Wu priprema izdaju. Carska vojska je napala Dou Wua i njegove pristaše koji su poraženi, a sam Dou Wu je izvršio samoubistvo. Nakon tih događaja su svi članovi njegovog klana likvidirani.
Uskočki rat
Uskočki rat (talijanski: Guerra di Gradisca) bio je rat između Mletačke Republike i Austrije koji je trajao od 11. augusta 1615. do 6. novembra 1617. Taj rat bio je uvertira za Tridesetogodišnji rat.
Obje strane koristile su se najamnicima, tako su se na obje strane borili Talijani, Nijemci, Hrvati, Albanci i Francuzi. Jedina razlika bila je u tome što se Venecija služila i grčkim plaćenicima, a Habsburgovci španjolskim.
Taj rat se vodio sa promjenjivom srećom, iako su Mlečani načelno bili puno snažniji, ipak nisu uspjeli ostvariti neke značajnije uspjehe, pa je nakraju 1617. završio na istim početnim pozicijama. I jedna i druga strana provodile su velike pljačkaške akcije protiv civilnog stanovništva, uostalom tako se posredno plaćalo vojnike. Osobito teško je stradala Istra, gdje su se ratne aktivnosti produžile sve do aprila 1618. Računa se da je tadašnja Istra izgubila oko 30–50% stanovništva i 90–99% stoke, a da je porušeno ili spaljeno 60–90% kuća, i napušteno oko 90–98% polja. Suvremenici su ga smatrali pravom katastrofom, jer su se njegove posljedice još dugo osjećale po cijeloj Istri.
Uzrok rata
Još je habsburgški car Ferdinand I. počeo sa politikom instrumentaliziraranja brojnih manje više slavenskih balkanskih izbjeglica, koji su bježeći pred Turcima, potražili utočište u zemljama pod njegovom kontrolom, pa im je dozvolio da se nasele u Kranjskoj i Dalmaciji, i to uz subvencije i povlastice u zamjenu za služenje u paravojnim formacijama, koje su trebale svojim geriliskim akcijama podrivati tadašnju mletačku dominaciju nad Jadranom. Oni su kasnije postali poznati pod imenom Uskoci.
Mletačka Republika je uzalud protestirala, na kraju je bila prisiljena ojačati obranu brodskih konvoja, i poduzimati kojekakve kaznene ekspedicije protiv uskočkih baza, ali su carevi Maksimilijan II. i Rudolf II uz deklarativno gnušanje, ipak nastavili istu politiku. Pravi casus belli bili su gubitak broda rektora Kotora i otmica providura Krka 1612., zbog tog je mletačka mornarica poduzela blokadu svih austrijskih luka primoravši tako u februaru 1613. nadvojvodu Ferdinanda II. da prihvatiti sporazum, kojim se obavezao da će raseliti uskoke, i onemogućiti njihove daljnje aktivnosti, ali se to nije obistinilo, jer su uskoci nastavili sa gusarenjem. Pa su tako u maju 1613. pored otoka Hvara orobili brod i zarobili venecijanskog patricija Cristofora Veniera.
Nakon tog je u augustu 1613. organizirana mirovna konferencija u Linzu, Austrija je kao uvjet za prekid neprijateljstva, tražila liberalizaciju plovidbe po Jadranu, ali je to Mletačka Republika odbila.
Početci Uskočkog rata
Mletačka flota blokirala je 1614. Trst, čija je posada već prije tog pojačana kapetanom Sebastianom Zuechom. Zbog tog su se Mlečani sa dvije pješadijske čete uputili prema dvorcu San Servolo (Grad Socerb) u krasu pored Kopra i opljačkali ga. Njih su na povratku presreli 240 njemačkih arkebuzira i zapucali na njih, pobivši i ranivši desetke vojnika. Nakon tog je istarski providur Benedetto da Lezze sa nekih 1000 konjanika i pješadijskih vojnika zauzeo San Servolo. Zauzvrat je jesen 1615. trsatski grof pukovnik Vuk Frankopan sa uskocima i hrvatskim vojnicima opljačkao okolicu Monfalconea.
Nakon tog se na krasu iznad Trsta sakupilo 1200 hrvatskih vojnika, 500 uskoka i 500 konjanika, nasuprot njima s druge strane stajala je Mletačka vojska od 3000 ljudi na čelu sa Istarskim providurom Benedettom da Lezze.
Međusobne čarke počele su u oktobru 1615. Tad je savojski dužd ponudio Veneciji savezništvo, ali je to senat odbio.
Bitka kod solana u Muggi
Ratu je prethodila kriza oko solana Žavlje (Zaule) kod Muggie 1609., jer su Trščani htjeli potrebe seljaka iz zaleđa za solju skrenuti prema svojim novim solanama.
Istarski providur Benedetto da Lezze iskrcao se 24. novembra 1615., sa jednom galijom, i nekoliko manjih brodova u zaljevu kod Muggie sa posadom od oko 3800 vojnika, kojima se pridružilo još 6 četa pod vodstvom kapetana Fabija Galla, koje su domarširale iz Istre. Oni su zauzeli solane kod Žavlja (Zaule) i počeli ih uništavati. Austrijanci su sa krasa hitno uputili jedinice kapetana Daniela Francola, trsatskog grofa Vuka Frankopana i tršćanske arkebuzire predvođene kapetanom Sebastianom Zuechom. Iznenađeni Venecijanci počeli su bježati prema svojim brodovima, sa galije su stali panično pucati iz topova, ali je Fabio Gallo sa svojim vojnicima pobjegao sa bojišta. U tom metežu su Mlečani izgubili oko 4000 do 6000 ljudi (oni sami govorili su samo 120) i zastavu, s druge strane Austrijanci imali samo 10 poginulih.
Širenje sukoba na Furlaniju
Providur Palme (današnja Palmanova) uspio je mobilizirati vojsku od nekih 3000 ljudi, koja je 20. decembra 1615. krenula prema Soči i počela opsadu habsburgške utvrde Gradiške. Lokalna milicija u Mošćeničkoj Dragi, uspjela je spriječiti iskrcavanje dviju mletačkih galija i 40 barki. Pa su oni između 25. i decembra u znak odmazde krenuli pljačkati i paliti istarska naselja u unutrašnjosti koja su bila pod austrijskom vlašću. Komandant mletačkih jedinica Pompeo Giustiniani je nastupajući sa svojim pješadijskim i konjaničkim četama toliko iznenadio Austrijance, da su oni u panici napustili svoje položaje kod Gorice. Ali su se s druge strane na okolnim brdima rasporedile jedinice Adama Trautmansdorfa, a posada Gradiške dobila je pojačenje na čelu sa grofom Riccardom di Strassoldom, i jednu jedinicu koruških arkebuzira.
Uskoci su se uspeli ubaciti u mletačku pozadinu kod Monfalconea i između 20 i 30. januara 1616. opljačkati neka naselja Mlečani su podigli utvrdu Mariano i počeli pljačkati predgrađa Gradiške zbog tog je karlovački kapetan Daniel Francol pokušao napraviti protunapad, sa 30 konjanika i pješadijskom četom. Njegov napad osujetili su Mlečani sa tri strane, konjicom pod vodstvom Pompeo Giustiniani sa boka, udineški kapetan Daniel Antonini s druge i Tristan Savorgnan sa treće, na kraju su ga opkolili i pobili sve uključujući i Francola.
Prva opsada Gradiške utvrde
Mlečani su počeli sa velikim opsadnim radovima ispred Gradiške 24. februara 1616., uz stalno ometanje konjaničkih protunapada iz Gorice i Ločnika. Ipak su dogurali topove i stali kopati tunele da miniraju bastion San Giorgio. Iznenadni protunapad branioca na njihove položaje 21. marta nanio im je teške gubitke od 400 poginulih, u tom napadu je umalo stradao i sam komandant Pompeo Giustiniani. Ni miniranje im nije uspjelo, ali su nastavili uzaludno tući po utvrdi, koja je u međuvremenu dobila još jedno pojačanje, nakon tog su pokrenuli još jedan uzaludan napad 25. marta. Na kraju je 29. marta Giustiniani prekinuo opsadu i povukao se u Mariano.
Bitka kod Ločnika (Gorica)
Mlečani su nakon tog počeli širili glasine o novoj rundi pregovora o miru, a s druge strane su radili na transformaciji svojih trupa. U svoje jedinice uključili su 200 robijaša kojima su za to ponudili oprost i unajmili 4000 Francuza. Pompeju Giustinianiju dali su pomoćnike; Francesca Martinenga i Ferrantea de Rossija. Tako ojačani krenuli su ponovno u napad, ali je kod kod Ločnika (Gorica) 2. maja sačekao austrijski komandant Trautmansdorf sa takvom artiljerijskom vatrom da su se Mlečani zbog velikih gubitaka morali povući.
Mlečani su nakon tog zbog bolesti smanjili vojne aktivnosti, dok su s druge strane Austrijanci dobili pojačanje. Dotadašnjeg providura za naoružanje Barbariga, zamjenio je 6. juna novi Antonio Priuli, on je osvježio jedinice novim najamnicima iz Furlanije i dalmacije. U sklopu svojih priprema stao je jačati svoje utvrde na frontu, i napadati austrijske položaje i naselja po Istri, ne bi li ih razvukao. Austrijanci su na to odgovorili upadom na teritorij Monfalconea. Albanski najamnici pokušali su za Mlečane osvojiti utvrdu Stella 5. augusta, ali su se zbog velikih gubitaka morali povući. Mlečani u julu 1616. pljačkaju krajeve oko Kobarida i Tolmina. engleski plaćenik kapetan Schmit, kog je plaćao biskup Bamberga sa 400 svojih vojnika i austrijskim jedinicama na prepad majstorski zauzima Pontebbu 4. augusta. Zbog tog Mlečani organiziraju protunapad koji vodi Marcantonio di Manzano i ponovno 13. augusta zauzimaju Pontebbu i Malborghetto. Konjica pod vodstvom Giacoma Antoninija produžuje napad i pljačka okolicu Tarvisia.
Mlečani su nakon tog povlače u Pontebbu i rade na jačanju njegove obrane. Camillo Tevigiano sa svojim grčkim plaćenicima iz Cividalea upada u dolinu Soče i kraj oko Kobarida i Tolmina. Austrijanci se 28. augusta povlače na lijevu obalu Soče, jer su zbog bolesti izgubili jednu trećinu svoje vojske. Pompeo Giustiniani postavlja svoju artiljeriju ispred utvrde San Pietro na brdu Fortin i počinje je bombardirati 10. septembra nakon tog se kapetan utvrde Sibel predao 10. septembra i uz počasti napustio utvrdu. thumb|left|280px| Bedemi [[Gradisca d'Isonzo|Gradiške utvrde]] Rat je nastavljen manjim okršajima kod kod Ločnika, gdje su se obje strane nastojale bolje ukopati. Mlečani su krajem novembra odbili austrijski protunapad kod Gradiške, njihov komandant Camillo Trevigliano sa hrvatsko-albanskim konjanicima prelazi Soču i upada u valonski logor kod Gorice, ali je usprkos početnih uspjeha na račun iznenađenja odbijen, jer je Valoncima u pomoć priskočila vojska Španjolca Baltasara Marradasa. Trevigliano se jedva izvukao do Ločnika, ali su Austrijanci u brzom kontranapadu pod komandom Trautmansdorfa, prešli Soču i napali njegove konjanike, u metežu koji je izbio ranjen je u ruku Trautmansdorf, ali je Mlečane zahvatila panika pa su se razbježali ostavivši mnogo svojih poginulih i ranjenih vojnika, među ostalim i Francesca Giustiniana.
U januaru 1817. je Giovanni de Medici preuzeo komandu nad mletačkom vojskom, podržan od novog providura za naoružanje Antonija Landa. Austrijancima su stigla značajna pojačanja novih najamnika iz Štajerske, Koruške i Kranjske, pa su oni pojačali pritisak na drugu obalu Soče, zbog čeg su Mlečani počeli podizati nove utvrde. Austrijanci 30. januara 1817. napadaju Ločnik (Gorica), ali ih je jaka artiljerijska vatra zaustavila, pa su se uz velike gubitke povukli. Mlečani s druge strane u februaru napadaju austrijske položaje kod Šmartna v Brdih i Vipolža, ali se povlače kad su ih s bokova napali uskoci i lokalni stanovnici. Tolminski kapetan Gaspar von Dörnberg u februaru sa vrlo malim snagama napada Cividale.
Mlečani su se u februaru ponovno primakli Gradiški i otpočeli radove za dugotrajnu opsadu, pritom ih je stalno ometala austrijska konjica. Giovanni de Medici 1. aprila pokreće golemu ofenzivu, i sa velikim snagama napada utvrdu Stella, ali je odbijen od malog garnizona kapetana Paradisa. Mlečani su prešli Soču na šest mjesta, ali su njihove kolone zaustavljene jakom artiljerijskom vatrom. Jedini prodor napravljen je kod Vipolža kog su uspjeli i zauzeti, ali uz velike gubitke.
Nadvojvoda Ferdinand II. šalje kao pomoć jedan kontingent vojnika koju mu je dao biskup iz štajerskog Gurka i jedan iz Kranjske sa komandantom Erwardom von Auespergom. Gorički plemići unajmljuju konjanike i jednu jedinicu tirolskih arkebuzira predvođenih engleskim kapetanom Henryjem Brusom. Baltasar Marradas je sa jednim konjičkim pukom i španjolskom pješadijom krenuo na Istru i 14. maja zauzeo Gračišće, a nakon tog 20. maja i Plomin sa svim brodovima u luci, zatim je poharao Labin i okolicu, pa se nakon tog povukao na Soču.
Mletačka ofenziva
U Monfalconeu se iskrcava grof Johan Ernst van Nassau sa svojim kontigentom od 4000 holandskih najamnika, na taj način su Mlečani uspjeli mobilizirati impresivnu vojsku od 20.000 ljudi, među kojima je bilo i dosta britanskih plaćenika. Mlečani su se pripremeli za veliku ofenzivu, zbog tog je komandant Giovanni de Medici, preselio svoj štab u Monfalcone da bude biže frontu. U zoru 2. juna Holandezi zauzimaju San Martino del Carso, Austrijanci napuštaju sve svoje položaje između Gradiške i brda, koje zaposjeda mletačka vojska. Camillo Treviglian napada austrijske položaje kod Gorice, istovremeno šest mletačkih galija bombardira dvorac Duino.
Nakon tog su Austrijanci uspješno odbili tri napada na park Rubbia 9., 12. i 20. juna, pa je tako završila i ta mletačka ofenziva.
Druga opsada Gradiške
Mlečani su i dalje uporno napadali i pojačali blokadu Gradiške, ipak se zbog gubitaka i bolesti njihova holandska vojska skoro prepolovila. S druge strane Austrijancima je stiglo pojačanje, na čelu s Albertom von Wallensteinom, pa su oni u julu 1617. u tri kolone iz Farre, Gorice i Gradiške napali logor albanske konjice Camilla Trevigiana i nanijeli mu teške gubitke. Među poginulima bili su i njegovi komandanti Marcantonio di Manzano, Pietro Avogadro i Leonardo Gualdo. Austrijanci su na taj način uspjeli dopremiti municiju i hranu do Gradiške. Jedna austrijska kolona 22. jula 1617. napada položaje mletačke vojske, koja je opsjedala utvrdu Stellu, i nanosi joj velike gubitke. Istovremeno Austrijanci kontraofenzivom ponovo zauzimaju rovove na brdu San Michele. Lando se sprema s teškoćama. Nakon tog se Giovanni de Medici, povlači sa komndantskog položaja, i to zbog zdravstvenih razloga, na njegov položaj 24. jula stupa princ Luigi d' Este.
Španjolci ulaze u rat
Pedro Giron, vojvoda od Osuna i potkralj Napulja napao je 1617. mletačku flotu kod dubrovačkog Gruža i nanio joj ozbiljnu štetu. Istovremeno je u tršćanskoj luci španjolski brod iskrcao 150 najamnika na čelu sa Englezom Rupertom Eliatom. Nakon tog je Mletačka Republika prikupila flotu od 86 galija i manjih brodova, i unajmila engleske i holandske pirate.
Mirovni pregovori u Parizu i Madridu
Uz posredovanje Francuske i pape u septembru 1617. otpočeli su u Parizu mirovni pregovori S druge strane se Pedro di Toledo, španjolski guverner Milana u oktobru 1617. uputio sa vojskom prema Cremi, na granicu Mletačke Republike. Na drugoj strani je Rizzardo da Strassoldo pokušao zadnji napad na Gradišku, ali je uspio zauzeti samo periferne utvrde. Pregovori su nastavljeni u Madridu, oni su doveli do primirja 28. novembra, što je omogućilo Baltasaru Marradasu da dopremi hranu do Gradiške.
S druge strane, mletački holandski najamnici su se pobunili u januaru 1618., tu bunu su možda isprovocirali agenti Pedra Girona, vojvode od Osuna potkralja Napulja, Holandezi su se nakon tog povukli nakon nekoliko ustupaka. Pariški mirovni ugovor je ratificiran u Madridu 1. februara 1618. i objavljen 24. juna, on je načelno utvrdio prijašnje stanje. Austrija se obavezala da će uskoke držati podalje od obale, a Mletačka Republika da će vratiti sve okupirane teritorije.
Španjolska urota
Rat se nakon tog prenio u samu Veneciju, gdje je Savjet umoljenih optužio neke francuske najamnike iz Napulja, da su se zajedno sa španjolskim ambasadorom Alonsom de La Cueva, markizom od Bedmara udružili i pripremili atentat na dužda i španjolsku intervenciju 1618. Nakon tog je flota Napuljskog kraljevstva uplovila u Jadran, ali se nije približila Veneciji, jer se nakon teških oštećenja zbog oluje vratila natrag. Ubrzo nakon tog je Alonso de La Cueva, pozvan natrag u Španjolsku. Mletačka Republika optužila je i Pedra Girona, vojvodu od Osuna i potkralja Napulja, za istu tu urotu, dodavši da se on želio osamostaliti od Španjolske, pa je i on opozvan u Madrid 1620., tamo je zatvoren pa je i umro u zatvoru.
Zomandao (Mangoki)
Zomandao je rijeka na zapadu Madagaskara duga 283 km, jedna od većih desnih pritoka rijeke Mangoki.
Geografske karakteristike
Rijeka Zomandao izvire na sjeveoistočnim obrocima Masiva Andringitra ispod vrha Bobi na 2 500 m. Prvih 51 km silovito se obrušava sa 2500 na 824 m u pravcu sjevera, zatim naglo skreće na zapad. Nakon mjesta Ankaramena, na visini od 760 m, ulazi u kotlinu Zomandao, tu joj se pad smanjuje, i protok spušta na 1 m/km i mirno teče u pravcu zapada. Tu prima svoju glavnu pritoku, rijeku Fenoarivo sa desne strane koja izvire ispod Masiva Ampizaramaso (1464 m). Nakon toga Zomandao ima znatno više vode, protok joj je na pojedinim mjestima 4 m/km, i veći pad sa brojnim slapovima. Na 213 km od izvora, u Zomandao s lijeve strane uvire rijeka Ihosi, planinski brzak koji u svom gornjem toku probija kroz stijene vrlo uskim koritom. Nakon tog Zomandao počinje meandrirati, ali generalno se drži zapada, prosječni protok joj je 2 m/km. Zomandao se zatim probija kroz Masiv Vohimena, kanjonom slične strukture kao što ga imaju zapadno Bemavo i Bemavo. U ovom dijelu svog toka, ima vrlo strmi pad, u prosjeku 9,5%, i protočnost od 20 m / km. Zomandao ima ušće u Mangoki malo uzvodno od mjesta Bemavo na visini od oko 177 m. Posljednjih 10 km svog toka prije ušća, protok joj pada na 2,3 m / km.
Ukupna duljina rijeke Zomandao je 283 km, a površina njena sliva iznosi 10 300 km². prosječni protok je 8.2 m/km. Njegova pritoka Ihosi dug je 304 km, sa površinom sliva od 3 700 km².
Via della Pace, Latina
Via della Pace je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 374 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 221 m.
Anggun
Angun Cipta Casmi (29. april 1974, Džakarta, Indonezija) je indonezijska pevačica, koji je stekla francusko državljanstvo. Ona je ćerka Darto Singo, indonežanskog umetnika, i Dien Herdina (domaćice). Karijeru je započela pojavljivanjima na sceni Ankola sa sedam godina. Snimila je album za decu nakon dve godine. Pod vođstvom muzičara Ijan Antonoa, Angun je snimila svoj prvi studijski album u Indoneziji, pod nazivom Svet je moj, 1986. godine.
Indonežanska pevačica Angun je prva indonežanska pevačica da uspešno prodre na međunarodnu muzičku scenu. Njeni albumi su osvojili zlatne i platinske nagrade u nekoliko evropskih zemalja. Kombinovanjem njenih albuma u ​​Indoneziji i inostranstvu, Anggun je ukupno prodala oko 10 miliona albuma.
Metilidinefosfan
Metilidinefosfan je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 43,992 Da.
Hursko-bijabanački okrug
Hursko-bijabanački okrug je jedan od 24 okruga u Isfahanskoj pokrajini u centralnom Iranu. Glavni grad okruga je Hur.
Cao Ren
Cao Ren (168 – 223 ) bio je kineski vojskovođa iz doba Tri kraljevstva, poznat po službi u vojsci svog starijeg rođaka, znamenitog gospodara rata Cao Caoa. Kineski izvori navode da je u mladosti bio bahat i lakomislen, ali je, ušavši u Cao Caovu vojsku, od samog početkla pokazao sposobnost da dosljedno provodi naređenja kao i veliku osobnu hrabrost. Smatra se i jednom od najzaslužnijih ličnosti za stvaranje države Cao Wei, čiji ga je prvi car Cao Pi imenovao vrhovnim komandantom.
Axis, Alabama
Axis je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 757 stanovnika.
Tabela izotopa (podeljena)
Ove tabele izotopa pokazuju poznate izotope hemijskih elemenata poređanih po rastućem atomskom broju (s leva na desno) i rastućim brojem neutrona (odozgo ka dole).
Vremena poluživota su pokazana bojom kućice prema shemi desno. Boja okvira pokazuje vreme poluživota najstabilnijeg nukelarnog izomera.
Izotopi elemenata 106-111
Zoznam izotopov Isotoptabell
Jiang Qin
Jiang Qin (168–219), stilsko ime Gongyi (公奕), bio je Kina|kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han i početka Tri kraljevstva. Pridružo se gospodaru rata Sun Ceu kada je Sun osvajao teritoriju svog suparnika Liu Yaoa u Jiangdongu. Na Sun Cea je ostavio snažan dojam te mu je povjerio niz prestižnih titula. Jian Qin je poslije Sun Ceove smrti nastavio služiti njegovog brata Sun Quana, osnivača države Istočni Wu. Na Sun Quana je također ostavio snažan dojam, i to zbog svoje skromnosti i štedljivosti. Godine 219. je umro nedugo nakon Lü Mengove invazije provincije Jing.
U romanu Romansa Tri kraljevstva se navodi kako je prije ulaska u Sun Ceovu službu bio pirat.
Siward od Northumbrije
Siward ili Sigurd (staroengleski: Sigeweard) bio je važni earl (feudalni velmoža) u Engleskoj sredinom 11. vijeka. U tadašnjim historijskim izvorima se za njega koristi staronordijski nadimak Digri i latinski prijevod Grossus ("Gordi"). Vjeruje se kako je Siward bio skandinavskog porijekla, vjerojatno rodbinski povezan sa Earlom Ulfom, te postao važan regionalni velikaš za vrijeme vladavine dansko-engleskog kralja Knuta (1016–1035). Vjeruje se kako je došao iz Skandinavije te postepeno postao gospodar najvećeg dijela sjeverne Engleske. Najkasnije od 1033. Siward je kontrolirao južnu Northumbriju (današnji Yorkshire) i vladao u Knutovo ime.
Svoj je položaj ojačao oženivši se za Ælfflæd, kćer Ealdreda, earla od Bamburgha. Nakon što je 1041. likvidirao Ealdredovog nasljednika Eadulfa stekao je kontrolu nad cijelom Northumbrijom. Svoju je vlast dodatno proširio pod Knutovim nasljednicima - kraljevima Hartkanutom i Edwardom - pružajući im vojnu pomoć i služeći kao savjetnik. Vjeruje se kako je 1050-ih stekao vlast nad pokrajinama Northampton i Huntingdon, a postoje indicije da se northumbrijska vlast proširila na Cumberland. Početkom 1050-ih se earl Siward okrenuo na sjever, protiv škotskog vladara Mac Bethad mac Findlaícha ("Macbeth"). Iako je u tom pohodu poginuo Siwardov sin Osbjorn, Siward je uspio poraziti Mac Bethada u bitci 1054. Ti su događaji više od pola milenijuma kasnije ovjekovečeni kao dio zapleta znamenite Shakespearove tragedije Macbeth. Siward je umro godine 1055. ostavivši sina Waltheofa, koji će kasnije također postati gospodar Northumbrije. Crkva St Olaf's u Yorku i obližnje brdo Heslington Hill se danas tradicionalno povezuju sa Siwardom.
Gyebaek
Gyebaek (? - 660) je bio korejski vojskovođa u službi države Baekje, jednog od Tri kraljevstva Koreje. O njegovom životu se ne zna gotovo ništa, osim da je 660. godine bio komandant vojske koja se nastojala suprotstaviti savezničkim snagama kineske dinastije dinastije Tang i korejske države Silla. Neposredno pred bitku kdo Hwangsanbeola je Gybaek ubio vlastitu suprugu i djecu kako bi spriječio da ga briga o njima demoralizira pred bitku. Usprkos brojčane inferiornosti, Gybaek je pružio snažan otpor osvajačima, ali je na kraju nadvladan i poginuo. Njegov poraz je označio kraj države Baekje. U kasnijim periodima su ga korejski historičari, pogotovo neokonfucijanske orijentacije, često slavili kao oličenje patriotskih ideala. Po njemu je nazvan i taekwondo metoda Gybaek.
Xin Maojiang
Xin Maojiang (辛茂將) (? - 3. januar 660 ) bio je kineski velikodostojnik u službi dinastije Tang, koji je nakratko služio kao kancelar za vrijeme vladavine cara Gaozonga. Za njega je karakteristično da je jedan od rijetkih kancelara o čijem su životu prilično oskudni podaci u službenim historijama. Prije dolaska na mjesto kancelara je služio kao sudac, te je sudjelovao u formalnoj istrazi za veleizdaju, koja je poslužila kao podloga za krvavu čistku kancelara Zhangsun Wujija, pokrenutu od strane carice Wu Zetian.
Hoyt, Kansas
Hojt je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 669, što je 98 (17,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Borgo d'Ale, Vercelli
Borgo d'Ale je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2297 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 243 m.
Potts Camp, Mississippi
Pots Kamp je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 523, što je 29 (5,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Šahinšahersko-mejmski okrug
Šahinšahersko-mejmski okrug je jedan od 24 okruga u Isfahanskoj pokrajini u centralnom Iranu. Glavni grad okruga je Šahinšaher.
Wulfhere od Mercije
Wulfhere (? -675) je bio kralj Mercije od kraja 650-ih do 675. Poznat je kao prvi kršćanski kralj cijele Mercije, iako nije poznato kada ni kako se preobratio sa paganske vjere. Njegov dolazak na prijestolje je označio kraj hegemonije kralja Oswiua od Northumbrije nad južnom Engleskom, kojom je počeo dominirati Wulfhere. Njegovi pohodi protiv Zapadnih Saksonaca su doveli do mercijske vlasti nad većim dijelom doline Temze. Wulfhere je osvojio otok Whight i odlinu Meona te ih poklonio svom savezniku kralju Æthelwealhu od Južnih Saksonaca. Također je pod svojim uticajem držao Surrey, Essex i Kent. Oženio se Eormenhild, kćer kralja Eorcenberhta od Kenta.
Wulfhereov otac je bio Penda, mercijski kralj i jedan od hegemona tadašnje Britanije, koji je godine 655. ubijen u bitci kod Winwaeda, boreći se protiv Oswiua. Nakon bitke je Pendin sin i Wulfhereov brat Peada postao kralj pod Oswiuovim sizerenstvom, ali je ubijen godinu dana kasnije. Wulfhere je na prijestolje došao kada su se mercijski plemići pobunili protiv northumbrijske vlasti i protjerali Oswiuove namjesnike.
Nakon što je 670. godine Oswiu umro, Wulfhere je postao najmoćniji vladar južne Britanije. Još od početka 660-ih je bio de facto hegemon svih područja južno od rijeke Humber, ali vlast nije, poput oca, uspio proširiti na Northumbriju. Godine 674. se sukobio sa Oswiuovim sinom Ecgfrithom, ali je poražen. Umro je, najvjerojatnije od bolesti, godine 675. Wulfherea je na prijestolju naslijedio njegov brat Æthelred. Jedan od izvora o njegovom životu je Stephen od Ripona i tekst Život Wilfridov u kome je Wulfhere opisao kao "čovjek ponosna uma i neutažive volje".
Bray (Saona i Loara)
Bre je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Makon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 127 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,89 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 270 metara (maksimalnoj 475 m, a minimalnoj 209 m).
Dravinja
Dravinja je rijeka na sjeveru Slovenije duga 73 km, najveća slovenska pritoka Drave.
Geografske karakteristike
Sliv rijeke velik je 811 km² i prostire se od obronaka Pohorja, do Ptujske kotline. U svom gornjem toku rijeka teče po duboko urezanim tjesnacima, i prava je planinska bujica koja za jačih nevremena često plavi i ruši mostove i sve oko sebe.
U tom dijelu toka Dravinja ima čiste bistre vode 1. klase, ali se stanje pogoršava u donjem dijelu toka, tu postaje kloaka, pa joj kvalitet vode opada do 4 klase. Nakon što se spusti sa Pohorja i doplovi do Zreča nagib joj se smanjuje na 17 %, pa teče kao nizinska rijeka i počinje meandrirati.
Metilizotiazolinon
Metilizotiazolinon je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 115,154 Da.
Ludwig van Beethoven
Ludvig Van Betoven (Ludwig van Beethoven) (* rođen najvjerojatnije 16.12. 1770., a kršten 17.12. 1770. U Bonnu; † 26. 3. 1827. u Beču), njemački skladatelj bečke klasike i jedan od najznačajnijih glazbenih skladatelja u povijesti. Rođen je u Bonnu u Njemačkoj, po ocu Johannu van Beethovenu (1740.-1792.), od Flamanskih korijena, i majci Magdaleni Keverik van Betoveni (1747.-1787.). Otac mu je imao posao kao muzičar na dvoru u gradu Bonn.
Prije njega, kompozitori su pisali djela za vjerske obrede, i da zabave ljude. Ali, u ovom slučaju ljudi slušaju beethovenovu muziku zbog vlastite koristi. Kao rezultat toga, on je napravio muziku nezavisniju od društvenih ili religioznih namjena.
Obitelj
Ludvig Van Betoven potječe iz pevačke obitelji čije podrijetlo vodi iz flamskog grada Mechelena. Umetak “van” u njegovom prezimenu ne označava vlastelinski položaj, već ukazuje na mjesno podrijetlo. Betovenov djed, koji se također zvao Ludvig, radio je kao glazbenik, odgovoran za orkestar, kod kelnskog nadbiskupa. 1740. godine se rodio njegov sin Johann koji je također bio crkveni pjevač. Johann je 17. prosinca 1770. godine krstio svog novorođenog sina po imenu svog oca, Ludvig.
Pošto je Ludvigov otac bio oduševljen tadašnjim čudom od djeteta, malim Mozartom, koji je već sa 6 godina komponirao skladbe, on je pokušao, po tom uzoru, malog Ludviga vrlo rano učiti sviranje violine i glasovira, pri čemu je često i pretjerivao. Ludvig je često morao noću ustajati i vježbati sviranje na glasoviru, što je opet za posljedicu imalo to da je Ludvig često bio umoran za školu. Osim ispunjavanja visokih htijenja svojeg oca, život mladog Ludviga nije bio jednostavan. Otac je bio alkoholičar a majka je bila često bolesna i od šestero njene djece preživjelo je samo dvoje.
Izobrazba
Ubrzo Ludvig Van Betoven postaje drugi orguljaš na dvoru i dobiva redovitu mjesečnu plaću. Sa 13 godina svira čembalo i violu u izbornom orkestru dvora i bavi se komponiranjem različitih kamernih skladbenih djela. Kako bi unaprijedio svoje znanje, 1787. godine Ludvig odlazi u Beč.
Skladateljstvo i bolest
Ubrzo Betoven postaje poznat sa svojom kamernom glazbom, koja je predstavljala nešto sasvim novo. Osim toga, postaje poznat i kao majstor improvizacije i virtuoz na glasoviru, jer je jednom prilikom, kratko uoči koncerta uvidio da je glasovir za pola tona dublje naštimovan i umjesto da svira svoj koncert za glasovir u C-Duru (Erstes Klavierkonzert op. 15) svira ga u Cis-Duru.
Sa 29 godina, Betoven počinje raditi na svojoj Prvoj simfoniji i završava je slijedeće godine. Uspješna praizvedba je izvedena 2.4.1799. godine.
Već u starosti od 30 godina, kod Betovena se primjećuju znaci otoskleroze «mješovitog» tipa, bolesti srednjeg u unutarnjeg uha koja vodi ka gluhoći, i on sve lošije čuje, pa počinje izbjegavati ljude, tražeći mir u prirodi, gdje obično i nalazi i nadahnuće za svoje kompozicije. Kako bi poboljšao svoj sve lošiji sluh, Betoven zateže do 4 strune na svoj glasovir. 1819. godine, Betoven postaje potpuno gluh, tako da više i nije u mogućnosti da izvodi sam svoje koncerte kao ni da dirigira. U međuvremenu, iako pogluh, Betoven je i dalje radio na svojim djelima. Uslijedila je Druga simfonija, koja ne postiže neki veći uspjeh, a onda Treća koja postiže ogroman uspjeh. Simfonija je bila posvijećena Napoleonu i prvobitno se nazivala «Sinfonia grande, intitolata Bonaparte», ali kad je Betoven saznao da se Napoleon 18.5.1804. godine krunisao kraljem i da je odbacio svoje republikanske ideje, pobjesnio je i obrisao prvobitni naziv i nazvao simfoniju «Herojska simfonija, komponirana u slavlje jednog velikog čovjeka» (poznata još kao i Eroica). Praizvedba je bila u kolovozu 1804. godine na bečkom dvoru kneza Lobkowicza pa je njemu i posvećena.
Poslije mnogo i čestih prepravki 1805. godine izvedena je praizvedba jedine Betovenove opere, prvobitnog naziva «Leonore», Fidelio.
Prvom polovinom 19. stoljeća Betoven uz Rossinia postaje najpoznatiji i najslavniji glazbeni skladatelj Europe. Njegove simfonije, protkane revolucionarnim duhom ubrzo postaju redovit repertoar svih orkestarskih koncerata.
Njegova Peta simfonija često se naziva i «simfonija sudbine», jer je nastala u teškom razdoblju Betovenova života. O prva četiri tona simfonije, Betoven je navodno izrekao riječi «Tako je došla sudbina na vrata.». Izvedena je 22.12.1808. godine zajedno sa Šestom simfonijom (Pastorale) i četvrtim koncertom za glasovir. Sam Betoven je svoju VI. simfoniju (Pastorale) označio kao «višim izrazom nadahnuća od slikarstva».
Sa ogromnim uspjehom izvedena je 8.12.1813. godine njegova Sedma simfonija.
Tijekom Bečkog kongresa Betoven, koji je u svojoj mladosti bio opčinjen humanizmom Friedricha Schillera, a kasnije i Goetheom uviđa da se budućnost Europe zasniva samo na podčinjavanju drugih, i to naglašava u svojoj opereti «Egmont». Kada je došlo do njegove potpune gluhoće, pri kraju života, napisao je djelo «Heiligstädter Testament». Ubrzo je našao neku novu životnu snagu i izjavio je «Osvetit ću se sudbini, sigurno me nikada neće skroz pokoriti.»
Poslije smrti svojeg brata 1815. godine, k sebi uzima njegova sina Karla. Ubrzo se uspostavilo da Betovenov odnos prema svom nećaku od početka nije mogao proći dobro. Sa svojim pretjeranim moralnim opredjeljenjima, Betoven ga je toliko stavio pod pritisak, da je mladi Karl na kraju pokušao izvršiti samoubojstvo. Ovaj pokušaj samoubojstva (u to vrijeme pokušaj samoubojstva je bilo krivično djelo) toliko je opteretio i utjecao na Betovena. Upravo zbog toga, opterećen privatnim problemima, 1822. godine Betoven piše djelo «Missa Solemnis».
Godinu dana kasnije Betoven završava svoju Devetu simfoniju, u čijem posljednjem stavku uvodi i riječi, stihove Friedricha Schillera iz «Ode radosti», dok su prva tri dijela, sa svojom glazbenom arhitekturom, glazbom i temama, obilježili pravac simfonista romantizma sve do Gustava Mahlera. Simfonija je zajedno sa dijelovima djela «Missa Solemnis» izvedena 7.5.1824. godine.
Zbog uznapretka bolesti, prihvatio je 1826. godine poziv brata Johanna Nikolausa da s njegovom obitelji provede nekoliko tjedana na imanju u okolici Kremsa. Tako je i bilo, a 1. prosinca Betoven je putovao natrag u Beč u otvorenoj kočiji, unatoč prilično hladnom vremenu. Dobio je upalu pluća koju je nekako prebolio, ali je ona pogoršala ostale probleme. 3.1.1827. napisao je oporuku, a 26.3. je umro u svom domu.
Na groblju Währing pokopan je 29.3., a više od 20.000 ljudi bilo je na pogrebu, 1888. Betovenovi posmrtni ostaci preneseni su na bečko središnje groblje, gdje danas jedan pored drugog stoje grobovi Betovena i Šuberta.
Betoven je jedan od prvih slobodnih kompozitora, naime nije bio pod patronatom dvora ili crkve, već se izdržavao od svog rada, od muzike i koncerata, od podučavanja učenika, brojni su bili njegovi dobrotvori koji su mu finansijski pomagali.
Betoven je ostao neoženjen, iako je bilo izabranica njegovog srca koje su valjda bile nedostižne za njega, poradi klasnih razlika.
Beethoven i muzička arhitektura
Njegova djela se razlikuju od prethodnih kompozitora kroz njegovo stvaranje velike, proširene arhitektonske strukture koju karakteriše opsežni razvoj muzičkog materijala, teme i motiva, obično putem "modulacije", gdje se mijenja osjećaj glavnog ključa (tonik), kroz različite ključeve ili harmonijska područja. Iako su haydnovi kasniji radovi često pokazivali veću fluidnost između udaljenih ključeva, betovenova inovacija je bila u njegovoj sposobnosti da brzo uspostavi čvrstinu u sučeljavanju različitih ključeva i neočekivanih tonova koji im se pridružuju. Ovo prošireno harmonijsko carstvo stvara osjećaj ogromnog muzičkog i iskustvenog prostora kroz koji se kreće muzika, a razvoj muzičkog materijala stvara osjećaj odvijanja drame u tom prostoru. Na taj način beethovenova muzika paralelno prati istovremeni razvoj romana u književnosti, književnog oblika usmjerenog na životnu dramu i razvoj jednog ili više pojedinaca kroz složene životne okolnosti.
Veličina orkestra
On je također nastavio još jedan trend - prema većim orkestrima - koji je trajao do prvog desetljeća 20. vijeka, i preselio zvučno središte u orkestru naniže, do viole i donjih registara violine i violončela, dajući svojoj muzici teži i tamniji dojam od Haydna ili Mozarta. Gustav Mahler je promijenio orkestraciju neke beethovenove muzike, od kojih su najpoznatije 3. i 9. simfonija, sa idejom tačnijeg izražavanja beethovenove namjere sa orkestrom koji je postao mnogo veći od onog koji je Beethoven koristio.
Port Byron, New York
Port Bajron je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.290, što je 7 (-0,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Madonna del Buon Consiglio, Chieti
Madonna del Buon Consiglio je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 100 m.
Zhao Yun
thumb|right|Zhao Yun
Zhao Yun (? - 229) bio je kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han i početka Tri kraljevstva. Tokom najvećeg dijela karijere, Zhao je bio u službi gospodara rata Liu Beija i imao značajnu ulogu u stvaranju države Shu Han. Ostavio je značajan trag na suvremenike, pa postoje brojne reference na Zhao Yuna kako u književnosti, tako i u folkloru, uključujuću reputaciju trećeg od tzv. Pet generala tigrova.
S druge strane, o samom Zhao Yunu su suvremenici ostavili malo pouzdanih zapisa.
Metlika (općina)
Općina Metlika (slovenski: Občina Metlika) je jedna od 212 slovenskih općina od 8.373 stanovnika. , administrativni centar općine je istoimeni grad Metlika.
Geografske karakteristike
Općina Metlika prostire se na jugoistoku Slovenije, pored hrvatske granice duž padina Gorjanaca.
Općina ima površinu od 108.9 km², na kojoj se prostire pedesetak naselja.
Naselja Općine Metlika
Bereča vas, Boginja vas, Bojanja vas, Boldraž, Boršt, Božakovo, Božič Vrh, Brezovica pri Metliki, Bušinja vas, Dole, Dolnja Lokvica, Dolnje Dobravice, Dolnji Suhor pri Metliki, Drage, Dragomlja vas, Drašiči, Čurile, Geršiči, Gornja Lokvica, Gornje Dobravice, Gornji Suhor pri Metliki, Grabovac, Gradac, Grm pri Podzemlju, Hrast pri Jugorju, Jugorje pri Metliki, Kamenica, Kapljišče, Klošter, Krasinec, Krašnji Vrh, Krivoglavice, Križevska vas, Krmačina, Mačkovec pri Suhorju, Malo Lešče, Metlika, Mlake, Okljuka, Okno, Otok, Podzemelj, Prilozje, Primostek, Radovica, Radoviči, Radoši, Rakovec, Ravnace, Rosalnice, Sela pri Jugorju, Slamna vas, Svržaki, Škemljevec, Škrilje, Trnovec, Vidošiči, Zemelj, Želebej, Železniki