cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Las Trojitas, Coalcomán de Vázquez Pallares
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1168 m.
Imidazolidinil ureja
Imidazolidinil ureja je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 388,294 Da.
Palazzolo, Siena
Palazzolo je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 130 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 277 m.
Rancho de Guadalupe, Huanímaro
Rancho de Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Huanímaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 796 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1694 m.
Kiuruvesi
Kiuruvesi (što doslovno prevedeno znači Ševino jezero ) je grad i općina na jugoistoku Finske od 8,752 stanovnika, u Regiji Sjeverna Savonija.
Historija
Općina Kiuruvesi formirana je 1873., kad su lokalni poljoprivrednici zaključili da je njihova zajednica narasla dovoljno velika, da bi postala samostalna općina. Odabrali su ševu za motiv općinskog grba. U to vrijeme mlijeko je bilo njihov glavni proizvod, to je ostalo do današnjeg dana, tako da je ono uz meso baza lokalne ekonomije.
Početkom 1993. Općina Kiuruvesi dobila je status status grada.
Atrakcije
Svakog jula održava se petorodnevni festival Iskelmäviikko, na kom nastupaju najpopularniji mladi finski pjevači i plesači, on je vrhunac natjecanja koje se održava u brojnim gradovima, pa samo oni koji pobjede na lokalnom natjecanju sudjeluju u finalu u kom se odabiru najbolji.
Privreda i transport
Kiuruvesi i danas proizvodi više mlijeka i mesa od bilo kojeg drugog kraja u Finskoj, ukupno 47 milijuna litara mlijeka godišnje. Ipak nije samo poljoprivreda ono čim se stanovnici bave, već je to i šumarstvo i proizvodnja predmeta od metala.
Preko Kiuruvesija ide željeznička pruga Iisalmi - Ylivieska, i cesta 27, dok su magistrale 4 i 5 udaljene tridesetak km. Najbliži veći aerodrom je onaj u Kuopiju, ali postoji i jedan manji za sportske avione udaljen 4 km od centra grada.
Dezna, Dezna
Dezna je naselje u Rumuniji u okrugu Arad u opštini Dezna.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1485 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 215 m.
San Buenaventura, Córdoba
San Buenaventura je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Córdoba.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1321 m.
Baitoni, Trento
Baitoni je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 443 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 374 m.
Prescott, Iowa
Preskot je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 257 stanovnika.
Baredine (jama)
Jama Baredine, geomorfološki je spomenik prirode i prvi speleološki lokalitet na hrvatskom dijelu poluotoka Istre uređen za turističku namjenu, za posjete otvoren od 1995. godine.
Jama Baredine nazvana je imenom okolnog terena (baredine), a vjerojatno potječe od riječi bared, koja u lokalnom dijalektu označava zapušteno zemljište.
Smještena je u zapadnom dijelu Istre između Poreča, Višnjana i Tara, samo 5 km od obale mora. Krški teren, u kojem je nastala, morski je sediment kredne starosti prekriven zemljom crvenicom (terra rossa). Od vertikalnog ulaza jame, smještenog na 117 metara nadmorske visine, pruža se pogled preko uređenih nasada maslina i vinove loze sve do mora.
Povijest
Iako je poznata i posjećivana od davnina, u novije vrijeme istraživanju jame Baredine posvećuju se porečki speleolozi Speleološkog društva Proteus.
Godine 1973., na -80 metara, (dubini već ranije zabilježenoj u istraživanjima tršćanskih speleologa iz 1928. godine), otkrivaju novi prolaz kojim su stigli do podzemnih jezera i do danas poznate dubine od 132 metra.
Temeljem tih istraživanja, 1986. godine biva zaštićena kao geomorfološki spomenik prirode.
Novija istraživanja i turistička valorizacija
Početkom devedestih godina počinju konkretni radovi na njezinu uređenju, a od svibnja 1995. godine otvorena je za turističke posjete. U narednih nekoliko godina uređena je infrastruktura čime su stvoreni uvjeti za kvalitetniji boravak posjetitelja u jami i oko nje.
Od prvih istraživanja 1973. godine pa sve do današnjih dana jama se dodatno istraživala s ciljem pronalaska novih prostora te je prikupljena površinska keramika u zemljanim sedimentima što svjedoči o davnu ulasku i boravku čovjeka u istoimenoj jami, a time je ujedno istraživana i podzemna fauna.
Jama Baredine je prvi speleološki objekt ujedno i geomorfološki spomenik prirode u Istri valoriziran za posjetu turista.
Amatepec, Zongolica
Amatepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Zongolica.
Baredine (jama)
Obilazak jame
Obilazak jame traje 40 minuta, stazom duljine 300 metara, posjećuje se pet bogato ukrašenih dvorana i silazi se do podzemnog jezera na dubini 60 metara. Zanimljivost ovog pustolovnog pothvata je i susret s podzemnim živim svijetom: Čovječjom ribicom (lat. Proteus anguinus), endemom šireg područja dinarskog krša.
Amatepec, Zongolica
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 436 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 728 m.
Baredine (jama)
Obilazak jame
Ulazi se svakih pola sata u pratnji vodiča (uključeno u cijenu ulaznice), a jezici vođenja su hrvatski, talijanski, njemački, engleski i ruski. Jama je osvijetljena i uređena, staza i stepenice imaju čvrste rukohvate, temperatura je ugodnih 14 ˚C pa se može posjetiti i bez posebne obuće i odjeće.
El Saucito, Arandas
El Saucito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Arandas.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2050 m.
Dionisije III Carigradski
Dionisije III Carigradski, također poznat i kao Dionisije III Vardalos (Διονύσιος Γ΄ Βαρδαλής; ? - 14. oktobar 1696) bio je grčki pravoslavni svećenik koji je od 1662. do 1665. služio kao vaseljenski patrijarh.
Ahuatlán, Huaquechula
Ahuatlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Huaquechula.
Dionisije III Carigradski
Život
Roden je na otoku Andros u porodici koja se prezivala Vardalis, Pardalis ili Spanos (Βαρδαλής, Παρδαλίς, Σπανός). Od 1652. do 1662 služio je kao laripki mitropolit. Godine 1659. je preuzeo i Prusku (Bursansku) eparhiju koju je do 30. aprila 1657. vodio Gavrilo Burseaski
Ahuatlán, Huaquechula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 238 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1378 m.
Dionisije III Carigradski
Život
Godine 1662. je izabran za vaseljenskog patrijarha. Istakao se poticanjem Velike škole naroda, koja je kasnije proglašena Patrijaršijskom akademijom. Uključio se i u crkvene sporove u Rusiji vezane uz patrijarha Nikona.
21. oktobra 1665. se povukao sa prijestolja, a 1666. godine preuzeo Solunsku eparhiju. 1669. godine je otputovao u Jeruzalem, a potom se smjestio na Svetoj gori. Tamu je obnovio Veliku Lavru i potom živio u manastiru Svete Ane. Tamo je umro i bio pokopan 14. oktobra 16967
San Jerónimo, Guadalupe y Calvo
San Jerónimo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 182 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1251 m.
Велика Крушевица
Велика Крушевица може бити:
Manastir Svetih arhangela (Prizren)
Manastir Svetih Arhangela je zadužbina srpskog cara Dušana Silnog (kralj 1331 — 1346, car 1346—1355), koji se nalazi u kanjonu reke Bistrice nedaleko od grada Prizrena u Metohiji i pripada raško-prizrenskoj eparhiji Srpske pravoslavne crkve. Građen je u periodu od 1343. do 1352. godine, na mestu starije crkve u sklopu tvrđave Višegrad kao grobna crkva cara Dušana i smatra se da je predstavljao vrhunac srpskog sakralnog graditeljstva koji je presudno uticao na nastanak i razvoj Moravskog stila. Unutar kompleksa, koji obuhvata površinu od oko 6.500m², se nalaze dve crkve posvećene svetim Arhangelima (koja je bila Dušanova grobna crkva) i svetom Nikoli, koje su građene u raškom stilu, iako, poput Dečana, po vremenu gradnje i nekim elementima pripadaju Vardarskom stilu. Manastir je nakon dolaska Osmanlija 1455. godine, opljačkan i zarušen, da bi 1615. godine bio do temelja porušen, a njegov materijal je iskorišćen za gradnju Sinan-pašine džamije u Prizrenu. Kompleks je arheološki istražen 1927. godine, njegovi ostaci su konzervirani nakon Drugog svetskog rata, a tokom `90 godina XX veka su nastavljeni radovi na njemu i on 1998. godine ponovo postaje aktivan muški manastir. Posle okončanja NATO bombardovanja SRJ i povlačenja jugoslovenskih snaga bezbednosti, obnovljene objekte su pripadnici OVK, nakon dolaska KFOR-a, spalili i opljačkali u junu 1999. godine, što se ponovilo i tokom martovskih nereda 2004. Ceo manastirski kompleks se nalazi pod zaštitom Republike Srbije kao spomenik kulture od izuzetnog značaja i u njemu danas živi osmočlano manastirsko bratstvo koje se nalazi pod direktnom zaštitom nemačkih pripadnika KFORa.
Položaj manastira
Manastirski kompleks je podignut na omanjem platou u kanjonu Bistrice, oko 2.5 -{km}- jugoistočno od Prizrena. Sam plato se nalazi u okuci reke, koja ga štiti sa tri strane, dok je sa četvrte (jugoistočne) strane zaštićen oštrim stenama na čijem se vrhu nalazi utvrđena citadela Višegrada. Pored Bistrice je, u doba gradnje, prolazio karavanski put koji je povezivao Skoplje sa Prizrenom (tadašnje prestonice Srbije), preko Kačanika, Sirinićke i Sredačke župe, a nije isključeno da je njegova trasa prolazila kroz sam manastir.
Podizanje Manastira Svetih Arhangela
Na mestu Dušanovog manastira, postojao je stariji manastir (ili crkva) posvećen svetim Arhangelima, koji je podignut pre uključivanja tog dela Metohije u Srbiju, u XIII veku. U njemu je Dušan ozdravio nakon teške bolesti, zbog čega se odlučio da na tom mestu podigne svoju zadužbinu.
Pripremni radovi na izgradnji nove crkve su započeti 1343. godine, sudeći prema Dušanovoj povelji manastiru svetog Petra Koriškog izdatoj 19.05. te godine, a osvećena je tokom jeseni 1347. godine, pošto se Dušan 01.08. te godine spremao na put u Prizren da prisustvuje osveštavanju crkve, a već u decembru iste godine se nalazio na Svetoj gori. Početak gradnje same crkve se može smestiti u 1348. godinu, a svi radovi su obavljani pod nadzorom igumana Jakova, koji je kasnije postao episkop u Seru. Osnovni radovi su privedeni kraju već početkom naredne godine, jer se u pismu jednog mletačkog trgovca iz Trepče, od 24.03.1348. godine, iznosi pritužba da ne može da proda olovo iz svog trepčanskog rudnika, pošto je upravnik trga Trepča dobio direktno naređenje, da po cenu svog života, ne sme da izda olovo nikome, osim igumanu Svetih Arhangela za pokrivanje manastira. Smatra se da je gradnja manastira sa grobnom crkvom, pratećim objektima i zaštitnim bedemima okončana 1352. godine, a da je u njemu bilo smešteno najmanje 200 monaha.
Manastir Svetih Arhangela kao carska lavra
mini|desno|450p|Pogled na manastirski kompleks iz vazduha (snimak pre martovskih nemira 2004.): (gore levo) Deo obnovljenog konaka (spaljenog u [[martovski pogrom 2004.|martovskim nemirima) (gore) Ostaci crkve svetog Nikole (u sredini) Ostaci crkve svetih Arhangela (desno) Ostaci monumentalne trpezarije (dole) Ostaci ulazne kule i obnovljeni kameni most preko Bistrice]] Dušan je tokom gradnje, svojoj zadužbini izdao hrisovulju kojom utvrdio njen položaj među ostalim srpskim manastirima i njeno vlastelinstvo, koje je obuhvatalo posede koji su se nalazili od Šare do Jadranskog mora, a veći posedi su bili koncentrisani oko Prizrena, Skoplja, Tetova i Skadarskog jezera. Dodelio joj je 55 (ukupno 93, sa prilozima drugih ) sela, što je manje u odnosu na broj koji je Milutin dodelio svojoj zadužbini Banjskoj, ali su krajevi u kojima su se ona nalazila bili bogatiji i napredniji. Pored toga, manastirsko vlastelinstvo Svetih Arhangela, činilo je, između ostalog i: U sklopu manastira je podignuta i bolnica, a u hrisovulji se navodi i odredba o obaveznom lečenju bolesnih. Pored toga, manastir je imao pravo na besplatno ulje (iz Bara ), so, riba (iz Skadarskog i Plavskog jezera ), svila, vino, med i vosak, kao i prihod od prizrenskog trga i carine.
Nakon svoje smrti 20.12.1355. godine, car Dušan je sahranjen u posebnoj grobnici, smeštenoj u jugozapadnom delu naosa crkve svetih Arhangela, koja predstavlja jedinstveno rešenje u srpskoj arhitekturi. Nakon raspada Srpskog carstva, manastir je 1373. godine poslužio kao utočište dubrovačkim trgovcima iz Prizrena, koji su napustili grad u strahu od Nikole Altomanovića (1366 — 1373), a dve godine kasnije je u njemu došlo do izmirenja srpske i vaseljenske patrijaršije. Tada su nad Dušanovim grobom srpski i grčki sveštenici obavili zajedničku službu i skinuli anatemu sa samog Dušana, a u manastiru je jedno vreme stolovao i srpski patrijarh Jefrem (1375 — 1380, 1389 — 1392). U jednom letopisnom zapisu iz druge četvrtine XV veka, navodi se da manastirskoj crkvi nema ravne pod Suncem, da njena umetnička obrada i lepota nadmašuju crkvu Hrista Pantokratora u Dečanima , a naročito se ističe njen pod prekriven mozaicima koji predstavlja najviši domet srpske srednjovekovne arhitekture na tom polju. U istom zapisu se navodi i da se tada govorilo da se nigde više ne može naći prizrenski patos, dečanska crkva, pećka priprata, banjsko zlato i resavsko pisanije, čime su simbolično predstavljeni najznačajniji dometi ondašnje srpske države.
Manastir Svetih Arhangela tokom Otomanske vladavine
mini|levo|300p|Sinan pašina džamija, podignuta od srušene crkve svetih Arhangela Posle zauzeća Prizrena i njegove okoline 1455. godine, Osmanlije su poharale i sam manastir. Isti pisac, koji je, svega nekoliko decenija ranije, navodio da manastiru nema ravnog pod Suncem, nakon pljačke manastira navodi da je ovaj praktično razoren, što dovoljno govori o razmerama osmanlijskog napada. Međutim manastirski život ovim razaranjem nije prekinut, ali je izvesno da kompleks nije povratio svoj stari sjaj i da se nalazio u stalnom propadanju. Početkom XVII veka, obavljeno je sistematsko rušenje manastirske crkve da bi se dobio građevinski materijal kojim je Sinan paša 1615. godine podigao svoju džamiju u centru Prizrena, koja se takođe danas nalazi pod zaštitom republike Srbije, kao spomenik kulture od izuzetnog značaja. Ne zna se da li je u doba manastir još uvek bio aktivan, ali je izvesno da je napušten posle 1542. godine. Tokom narednih vekova sam lokalitet je dodatno uništavan raznošenjem preostalog građevinskog materijala za podizanje, kako građevina u samom Prizrenu, tako i običnih kuća i vremenom su ostaci nekadašnjih građevina zatrpani naslagama zemlje. Bez obzira na to, položaj manastira je ostao poznat u okolnom narodu, tako da se ceo prostor povremeno nalazio na udaru pljačkaša koji prekopavali ruševine u potrazi za skrivenim manastirskim blagom. Neka od narodnih predanja o manastirskom blagu su prelazila granicu fantastike, pa je ostala zabeležena i legenda o dragom kamenu koji je krasio vrh krsta na centralnoj kupoli. Prema njoj, on je bleštao toliko sjajno, da je čovek mogao po mrkloj noći da ode tridesetak kilometara severno, do samog Švanjskog mosta, kod koga se nalazila stara tvrđava, kao u sred bela dana.
Lokalno srpsko stanovništvo se okupljalo dva puta godišnje u manastirskim ruševinama, na letnju (26.07.) i zimsku (21.11.) hramovnu slavu (svete Arhangele). Prema rečima jednog putopisca, služba je počinjala tokom noći, tako da su jedinu svetlost pružale zapaljene sveće, dok su narod i sveštenstvo u molitvi dočekivali zoru.
Istraživanja manastirskog kompleksa tokom XX veka
Prva arheološka istraživanja lokaliteta, obavio je 1927. godine profesor dr. Radoslav Grujić uz pomoć ministarstava vera i vojske i mornarice. Tokom njih su na prostoru uz Bistricu otkriveni temelji : dok su na prostoru citadele Višegrada obavljeni manji istraživački radovi, tokom kojih su otkriveni temelji crkvice posvećene svetom Nikoli i nekoliko drugih građevina. U sklopu glavne crkve tada su pronađeni ostaci carske grobnice, unutar kojih su otkrivene kosti, za koje se pretpostavlja da su pripadale Dušanu Silnom. One su dve godine kasnije prenete u Beograd i sahranjene u posebnom sarkofagu u crkvi svetog Marka, dok se manastir Svetih Arhangela ne obnovi.
Pronađeni delovi čuvenog mozaičkog patosa, ukrasne plastike i živopisa su preneti u Muzej Južne Srbije (današnji Muzej Makedonije) u Skoplju, u kome se i danas nalaze, dok nije poznato gde su završili ostali nalazi koje u svojim izveštajima pominje Grujić i danas se smatra da su oni trajno izgubljeni. Pored toga, tokom transporta do Skoplja, delovi mozaičkog poda su dodatno oštećeni.
Neposredno pre početka radova, uz sam manastirski kompleks je 1926. godine započela gradnja Prizrenke, prve hidroelektrane na području Kosova i Metohije. Radovi su okončani 1928. godine, a Prizrenka je radila sve do `60 godina XX veka, dok se danas nalazi pod zaštitom države kao spomenik kulture. mini|desno|200p|Mermerna ploča na mestu Dušanovog groba Nakon Drugog svetskog rata, u periodu od 1961. do 1965. godine, nastavljeni su radovi na istraživanju kompleksa, sa kojima su paralelno tekli konzervatorski radovi, a na čelu istraživačkog tima se nalazio profesof Slobodan Nenadović. U ovom periodu je istraživan istočni i severoistočni deo platoa pored Bistrice na kome je otkriven veći deo konaka, kao i trpezarija, a po okončanju radova je na mestu Dušanovog groba postavljena mermerna ploča. Rukovodilac kasnijih istraživanja Mihailo Milinković je izneo ozbiljne zamerke na metode istraživanja u ovom periodu, koje su, prema njegovoj oceni, bile isključivo arhitektonskog karaktera i nisu bile u skladu sa arheološkim principima. Pored toga, on je ukazao na to da materijalni nalazi nisu izdvajani i sačuvani, već su sa ostalim materijalom bačeni u Bistricu. Na zapadnom ulazu u manastirski kompleks je 1968. godine podignut kameni most preko Bistrice koji ga je povezao sa magistralnim putem koji prolazi drugom obalom reke, a tokom `70 godina su nastavljeni konzervatorski i restauratorski radovi.
Početkom `90 godina se javila ideja o obnovi manastirskog kompleksa, za šta je jedan od preduslova bilo obavljanje dodatnih arheoloških istraživanja na tom prostoru. Tokom 1992. godine su izvedena sondažna istraživanja, nakon čega su, tokom naredne dve godine, usledila obimnija sistematska zaštitna istraživanja, pod rukovodstvom dr. Mihaila Milinkovića.
Obnova duhovnog života i napadi na manastir
mini|levo|300p|Obnovljeni manastirski konak, spaljen u Martovskom pogromu i kontejneri za stanovanje monaha Obnova manastirskog konaka sa radionicom i kapelom posvećenom svetom Nikolaju Žičkom, započela je 1995. godine, a 1998. godine su okončani radovi i on je ponovo postao aktivan muški manastir. Obnova jednog konaka je predstavljala početak projekta o obnovi kompletnog manastira i njegovog pretvaranja u sedište raško-prizrenske eparhije.
Već naredne godine, došlo je do NATO bombardovanja SRJ koja se okončala povlačenjem jugoslovenskih snaga bezbednosti iz južne srpske pokrajine. Svega nekoliko dana nakon dolaska nemačkih pripadnika KFORa, pripadnici OVK su sredinom juna 1999. spalili i opljačkali obnovljeni konak, a jednog od monaha, oca Haritona, su kidnapovali u Prizrenu. Njegovo obezglavljeno telo je pronađeno u leto 2000. na jednom prizrenskom groblju i sahranjeno u manastiru Crna Reka u kome se zamonašio, dok njegova glava nikada nije pronađena. Preostalo manastirsko bratstvo je posle njegovog kidnapovanja napustilo manastir, ali su se nakon mesec dana vratili u njegove ostatke.
Manastirski konak je obnovljen uz pomoć Srba iz Sredačke i Sirinićke župe, tako da je proslavi 650. godišnjice postojanja manastira 26. jula 2002. prisustvovalo skoro 1.000 Srba. Ovaj jubilej nije prošao bez incidenata, jer su Albanci u Prizrenu organizovali proteste protiv njihovog dolaska, a na tvrđavi Višegrada je došlo do eksplozije bombe. Tokom martovskih nemira 2004, manastirski kompleks se ponovo našao na udaru albanskih ekstremista, iako se praktično nalazio u sklopu baze KFOR-a. Ceo konak je spaljen i razrušen, kao i zvonik i duborezačka radionica, a stradala je i ploča na grobnici cara Dušana koja je slomljena, dok je sama grobnica oskrnavljena. Manastirsko bratstvo je prethodno evakuisano, da bi se već u aprilu vratilo i nastavilo život u šatorima i kontejnerima koje im je obezbedio KFOR. Nakon toga je uz pomoć lokalnih Srba započeta obnova jugoistočnog dela konaka, koja je okončana u novembru iste godine.
U manastiru Svetih Arhangela je 26. jula 2005, uz jake snage KFOR-a, organizovana proslava manastirske slave i 650. godišnjice smrti cara Dušana. Proslavi je prisustvovalo nekoliko stotina Srba, među kojima su se našli crkveni velikodostojnici i državni funkcioneri, a celu proslavu je direktno prenosio drugi program državne televizije. Pored obnovljenog konaka, jedno vreme se nalazila velika reprodukcija slike Paje Jovanovića „Proglašenje Dušanovog zakonika“, iznad koje je istaknuta zastava Srbije. U maju 2007. je objavljena studija o obnovi celokupnog manastirskog kompleksa, za koju je procenjeno da je potrebno oko 10 godina i 8.326.000 evra.
U selima u okolini manastira više nema srpskog stanovništva koje je otišlo zbog bezbednosti, povremeno obilaze ostatke svojih kuća i groblje, kao i manastir.
Utvrđenje
Manastirsko utvrđenje, poznatije kao Višegrad (turski K`z-Kale ) ili Prizrenac sastoji se iz dva dela: između kojih se nalaze dva bedema (srednji i donji), postavljena paralelno sa padinom. mini|levo|250p|Pogled na novi konak i donžon kulu Gornjeg Grada Gornji Grad ima osnovu izduženog petougla sa po jednom kulom u svakom temenu i smešten je na uzvišenju (oko 680-{m}- nmv) koje se uzdiže 150 metara iznad nivoa Bistrice. Prirodno zaštićen oštrim stenama koje se sa tri strane spuštaju ka Bistrici (severoistočne i severozapadne) i malom potoku (jugozapadne), dok se četvrte (jugoistočne) spuštaju ka prevoju koji razdvaja uzvišenje od ostatka planinskog masiva. U njega se ulazi kroz Donžon kulu smeštenu na njegovom, najpristupačnijem, istočnom kraju, koja je približno kvadratne osnove. Sve četiri strane su joj od kamena, kao i stepenice kojima se pelo na više spratove, tako da ona danas predstavlja najočuvaniji deo utvrđenja. Pored kula, u sklopu Gornjeg Grada se nalazi crkvica posvećena svetom Nikoli dimenzija 5.5 sa 3 metra, tamnice i nekoliko drugih zgrada. Svi ovi objekti su sačuvani samo u temeljima, a otkriveni su tokom istraživanja obavljanih 1927. godine. Gornji Grad je posedovao i cisternu za vodu, koja je 1993. godine otkrivena uz zapadni bedem koji je na tom delu premazan slojem kompaktne gline, debelim od 30 do 40 -{cm}-, iza koga se nalazio tzv. filter (sloj peska i šljunka), što je klasičan primer cisterne u srednjovekovnim tvrđavama. Danas se na prostoru Gornjeg Grada nalaze stacionirani nemački pripadnici KFORa.
Gornji Grad je povezan sa Donjim, bedemima koji se spuštaju niz strmu padinu. Prostor između njih je dodatno ojačan sa dva bedema postavljena paralelno sa padinom: sa po jednom kvadratnom kulom smeštenom na mestima njihovog spajanja.Istočni bedem se spušta od Donžon kule ka severoistoka do jugoistočnog temena Donjeg Grada. Zapadni bedem polazi od severozapadne kule Gornjeg Grada (vrh petougla) i spušta se ka severozapadu do kule srednjeg bedema, prateći greben koji se spušta ka Bistrici. Od nje se okreće ka severoistoku do isturene kule Donjeg Grada, na rečnoj obali. mini|250p|Pogled sa Kaljaje na početak kanjona Bistrice Donji Grad ima osnovu nepravilnog, približno jednakokrakog, trougla sa krakovima okrenutim ka Bistrici i osnovom okrenutom ka strmoj padini i citadeli. Temelji bedema su postavljeni u samu reku, a sa unutrašnje strane njihovog većeg dela se nalaze konaci i druge pomoćne zgrade. Glavna kapija je smeštena na severozapadnoj strani, u zasebnoj kuli ispred koje se nalazi kameni most preko Bistrice. Nesuprot njega, nalazi se, nešto manji, pomoćni ulaz. Pored konaka smeštenih uz bedem, unutar Donjeg Grada nalaze se: Veći deo bedema Donjeg Grada, kao i objekata u njemu, je zarušen do nivoa temelja, izuzev jugoistočnog dela, uz manji ulaz, u kome se nalazi obnovljeni deo konaka. mini|levo|250p|Improvizovani oltar u ostacima crkve svetih Arhangela Prilaz manastirskom kompleksu sa zapadne strane, brani tvrđava Kaljaja, koja se uzdiže nad Prizrenom, na ulazu u kanjon Bistrice.
Crkva svetih Arhangela
Glavna manastirska crkva je posvećena svetim Arhangelima Mihajlu i Gavrilu i podignuta je kao grobna crkva Dušana Silnog. Danas je zarušena do nivoa temelja, ali se na osnovu arheoloških nalaza i drugih crkava sličnog tipa, može rekonstruisati njen izgled.
U pitanju je trobrodna crkva sa osnovom upisanog krsta (28.50 -{x}- 16.75 metara ) (za razliku od ostalih predstavnika Raškog stila kod kojih je osnova jednobrodna građevina sa kupolom ) nad kojom se uzdiže dvanaestostrana kupola postavljena na četiri stuba nosača i po osnovi je identična crkvi manastira Banja kod Priboja, koji pripada Vardarskom stilu. Na njenoj zapadnoj strani se nalazi otvoreni narteks (trem) sa tri lučno zasvođena otvora, okrenuta ka zapadu i po jednim ka severu i jugu, pri čemu je svaki od njih ukrašen parapetnim pločama, dok se nad samim narteksom uzdiže kalota. Istočni kraj crkve formiraju tri oltarske apside, pri čemu su dve bočne manje i trostrane sa spoljne strane, dok je centralna veća i petostrana sa spoljne strane. Pored centralne kupole, prečnika 6.4 metra, na osnovu fragmenata manjih dimenzija , može se zaključiti da je imala i četiri manje kupole, postavljene nad uglovima crkve, što je karakteristika vizantijske arhitekture, koja je prihvaćena u crkvama Vardarskog stila. Oko cele crkve nalazi se sokl (uzvišenje), ukošen upolje, čime je sprečeno prodiranje vode u temelje crkve, a samim tim i prodor vlage u njenu unutrašnjost. Na osnovu postojećih nalaza, nemoguće je sa sigurnošću utvrditi visinu crkve, ali se procenjuje da nije bila niža od Dečanske. 200p|mini|levo|Freska Dušana Silnog sa portala manastirske crkve u Dečanima Spoljašnjost crkve je, poput drugih vladarskih mauzoleja (Studenica, Banjska, Dečani) obrađena u stilu romanike i gotike. Njene fasade bile su napravljene od tesanog mermera, naizmenično poređanog u redove bele i crvene (plavičaste /ljubičaste ) boje, dok su ih dva kordonska venca (vodoravno postavljeni ukrasi oko crkve) delila na tri zone.
Dekorativna plastika je bila neizostavan elemenat vladarskih zadužbina, tako da se ni Sveti Arhangeli ne razlikuju po tome. Tokom istraživanja kompleksa, pronađeno je 1685 fragmenata dekorativne plastike (na području obe crkve), koji među sobom variraju temama (anđeli i svetitelji, ljudske glave, zoomorfni i biljni motivi ). Među njima svakako treba izdvojiti skulpturu muške glave, za koju se smatra da je deo figure samog Dušana Silnog, koja se nalazila nad njegovim grobom. Pored nje, pretpostavlja se da su postojale figure lavova (ispred portala), kao i skulpture Dušana i njegovog sina Uroša (1355 — 1371), kako kleče (u lineti) ispred prikaza Bogorodice sa Hristom u naručju, koju čuvaju arhangeli Mihajlo i Gavrilo. Iako se ovaj motiv često susreće u vizantijskoj ikonografiji, on je najsličniji freskama samog Dušana i njegovog oca Stefana (1322 — 1331), na istom mestu Dečanima, koji je rađen svega nekoliko godina ranije. Na prednjoj (zapadnoj) fasadi crkve, nalazila se velika kamena rozeta, koja će kasnije postati neizostavni elemenat Moravskog stila, koji je nastao pod uticajem upravo Svetih Arhangela. Kapiteli stubova se takođe odlikuju bogatom ornamentikom romaničkog i gotičkog stila, a neki od njih, nalaze se danas u Sinan pašinoj džamiji, kao stope (baze) stubova. 240p|mini|desno|Pronađeni fragmenti sa motivima zmaja i lava Unutrašnjost crkve bila je živopisana, ali su otkriveni samo mali delovi nekadašnjih freski. Bez obzira na to, oni dovoljno govore o lepoti i monumentalnosti nekadašnjeg živopisa. Jedan fragment na kome su prikazane glave dvojice svetaca, nalazi se danas u Narodnom muzeju u Beogradu. U unutrašnjosti crkve se nalazio kameni ikonostas, koji je delio njen oltarski deo, od njenog ostatka. 240p|mini|levo|Motiv zmaja sa Prizrenskog patosa (Crkva svetog kneza Lazara na [[Ljubić (Čačak)|Ljubiću kod Čačka)]] Prizrenski patos, kako letopisci nazivaju mozaični pod glavne crkve, predstavlja najlepši i najpoznatiji deo Dušanove zadužbine, koji je jedinstven, ne samo na tlu Srbije, već i na celom srpskom prostoru. Čine ga velike mermerne ploče, na kojima se nalaze polja geometrijskih oblika, unutar kojih se prikazane predstave raznih figura, geometrijski složenih formi i životinja (zmajevi, grifoni, lavovi, ptice, ribe i druge). Prostor oko figura je ispunjen mozaikom, dok su one same urađene u plitkom reljefu. Paralele za geometrijske ukrase mogu se naći u romaničkim crkvama južne Italije, Sicilije i Svete gore (crkva u Hilandaru ) , dok se slične predstave životinja mogu naći u carigradskom manastiru Pantokratora (danas Zerek džamija) , kao i u firentinskom Baptisterijumu i crkvi San miniato al Monte.
Dušanova grobnica
Dušanova grobnica se može okvirno rekonstruisati na osnovu pronađenih ostataka i smatra se da predstavlja jedinstven slučaj među grobnicama srpskih vladara. Smeštena je u jugozapadnom delu crkve, na mestu na kome se danas nalazi nadgrobna ploča, iznad praznog groba (Dušanovi ostaci otkriveni 1927. godine sa danas nalaze u posebnom sarkofagu u beogradskoj crkvi svetog Marka). Za razliku od ustaljenog sahranjivanja srpskih vladara u mermernom sarkofagu nad kojim se nalazi njegov fresko-portret, Dušan je sahranjen na način inspirisan zapadnom funeralnom praksom, najverovatnije mletačkom. Nad njegovim grobom se nalazila skulptura samog Dušana u ležećem položaju, karakteristična za zapadne vladare. Bila je izrađena od belog mermera, a smatra se je sama grobnica bila ukrašena još jednim njegovim skulpturalnim prikazom, smeštenim uz njenu zapadnu stranu, kao i njegovim grbovima i znamenjem. 270p|mini|desno|Kraljevski grobovi zapadnog tipa (grobovi francuskih kraljeva ([[Teodorik I Franački|Teodorik I i Karlo Martel) iz katedrale Sen Deni)]] Između same grobnice i južnog zida crkve, nalazio se, postavljen na malim arkadama sa stubićima, kameni friz čije su ilustracije pratile tematiku okolnog živopisa. Pojedini kapiteli, koji su sačinjavali grobnicu, ugrađeni su kasnije u Sinan pašinu džamiju u kojoj se i danas nalaze u sklopu terasice. Na zidovima oko same grobnice, nalazile freske vladara, kao i ktitorski portret samog Dušana, u prilog čemu govore pronađeni fragmenti freskopisa koji su ukrašeni zlatnim listićima i elementima karakterističnim za vladarske prikaze.
Nad praznom Dušanovom grobnicom je 1965. godine postavljena mermerna nadrobna ploca, koju su albanski ekstremisti porušili tokom Martovskog pogroma, oskrnavivši pri tome samu grobnicu. Tokom XX veka je u manastirskom kompleksu bio postavljen i spomenik Dušanu Silnom, koji je takođe uništen nakon dolaska snaga KFORa.
Crkva svetog Nikole
200p|mini|levo|Ostaci crkve svetog Nikole Crkva svetog Nikole je manjih dimenzija (13.20 -{x}- 7.0 metara ) i zapravo predstavlja sažetu verziju crkve svetih Arhangela, pošto imaju istu osnovu i dekorativnu obradu. Sam odabir sveca kome je crkva posvećena i njen položaj (južno od glavne crkve) odgovara ustaljenoj praksi kod srpskih manastira tog doba u kojima se južno od glavne crkve podizalo svetilište svetom Nikoli, bilo u sklopu same crkve (kao u dečanskoj crkvi Pantokratora i prizrenskoj Bogorodici Ljeviškoj ), bilo kao dozidana kapela (kao u Pećkoj patrijaršiji ), bilo kao zasebna crkvica, kao što je slučaj u Studenici i samim Arhangelima.
Građevina je jednobrodna sa kupolom (koju drže dva stuba i zapadni zid) i jednom oltarskom apsidom, a i oko nje se nalazi sokl (uzvišenje), ukošen upolje. Na zapadnoj strani se nalazi otvoreni narteks (trem) sa kamenom rozetom, iznad koga se nalazi kalota, zbog čega se ova crkva smatra uzorom za dvokupolne crkve moravskog stila sažetog tipa. Njena unutrašnjost je, kao i kod Svetih Arhangela, bila živopisana, a njegovi tragovi su otkriveni na severnom zidu narteksa i niši južnog zida uz oltar. Na crkvi se posebno ističe paraklesion sa svojim elegantnim proporcijama.
Ca' Bella I, Varese
Ca' Bella I je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 507 m.
Manastir Svetih arhangela (Prizren)
Ostale zgrade
Novi manastirski konak, u koji su se monasi uselili 15.12.2004. godine, projektovao je arhitekta Ranko Tomić, koji je za njega nagrađen na 27. Salonu arhitekture u Beogradu (2005), u kategoriji Graditeljsko nasleđe.
Značaj i uticaj
230p|mini|desno|Motiv [[zmaja iz Prizrenskog patosa na ulazu u Hercegovačku Gračanicu]] „Dušanova zadužbina zauzima najviše mesto u srednjovekovnom kulturnom nasleđu Srbije zahvaljujući novinama koje je dala u domenu arhitekture, dekorativne i portretno-funerarne skulpture kao i u primeni podnog mozaičkog ukrasa.“ (Vojislav Jovanović, „Manastir Svetih Arhađela kod Prizrena “)
Manastirske crkve se smatraju pretečom i jednim od glavnih uzora, po kojima su pravljene crkve Moravskog stila, nastalog svega nekoliko decenija nakon podizanja Svetih Arhangela. Glavna manastirska crkva je poslužila kao osnov za petokupolne crkve normalne osnove (Ravanica, Ljubostinja, Manasija i druge ), dok su one dvokupolne sažetog tipa (Lazarica, Naupara, Kalenić i druge ) uzimale crkvu svetog Nikole kao osnovu. Uticaj Dušanove zadužbine na sakralnu arhitekturu postoji i danas. Tako je, na primer, crkva na Ubu je rađena po uzoru na crkvu Svetih Arhangela, dok se kopije delova Prizrenskog patosa nalaze u crkvi posvećenoj svetom knezu Lazaru na brdu Ljubiću kod Čačka, a neki motivi iz njega ukrašavaju i pod Hercegovačke Gračanice kod Trebinja.
Sveti Arhangeli su relativno čest motiv u literarnim delima, prevashodno zahvaljujući svom istorijskom značaju i tragičnoj istoriji, ali i modernim dešavanjima, kako na samom Kosovu i Metohiji , tako i u vezi sa samim manastirom. Manastir se, između ostalog, koristi kao podloga u jednoj od scena prve srpske istorijske drame „Smrt Uroša V“, koju je 1825. godine napisao Stefan Stefanović.
Joroches, Huanímaro
Joroches je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Huanímaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 800 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1695 m.
El Aguacate, Pijijiapan
El Aguacate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pijijiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
Župna crkva Svetog Križa - Začretje
Historija
Crkva je prvi put dokumentirana 1334. u popisu župa Zagrebačke biskupije 1334. pod imenom: Item ecclesiae sancte crucis petri nuzlini.
Pretpostavlja se da je podignuta već krajem 12. vijeka, u gotičkom stilu, Od te prvobitne malene crkve nije ostalo gotovo ništa, osim nekoliko kamena u zidovima jednog dijela današnjeg broda. Tokom slijedećih vijekova doživjela je višestruke promjene i dogradnje, koje su slabo dokumentirane. Tokom 17. vijeka popločen joj je dotad zemljani pod a ispred fasade sa zapadne strane podignut je novi drveni zvonik sa dva zvona.
Kad je zbog porasta stanovništva crkva postala premala, između 1707. - 1708. probijen je sjeverni zid broda i dozidana kapela sv. Josipa. Iz istih razloga probijen je 1729. i južni zid broda i dozidana kapela sv. Marije (kasnije kapela Franje Ksaverskog), današnja kapela Presvetog Srca Isusova.
Nova sakristija podignuta je 1708.
Od 1734.-1738. podignut je novi zvonik, umjesto dotrajalog starog.
Između 1767. - 1778. crkva je doživljela temeljnu restauraciju u stilu baroka. Tih godina je sagrađen novi kor na četiri stupa, u koji su postavljene malene orgulje. Dotadašnji kor je srušen, a ulaz u crkvu, koji je bio ispod njega, je zazidan. Glavni oltar je premješten na mjesto dotadašnjeg ulaza i kora. Glavni portal je probijen ispod novog kora.
Crkva je posvećena 14. juna 1779., a fasada je dovršena 1796.
Nakon tih najkrupnijih zahvata, crkva je manje više samo popravljana i dotjerivana.
Orgulje
Ferdo Heferer je izgradio orgulje crkve (op. 147) 1894. godine. Glazbalo ima ovu dispoziciju:
Spojevi: I-P, II-P, II-I. Kolektivi: P, MF, FF. Trakture su mehaničke, zračnice su s kliznicama.
Annicco, Cremona
Annicco je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1499 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Ojo de Agua de Vargas, Coalcomán de Vázquez Pallares
Ojo de Agua de Vargas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Coalcomán de Vázquez Pallares.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1908 m.
Coloradas de los Villanueva, Guadalupe y Calvo
Coloradas de los Villanueva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 184 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2395 m.
Las Pilas, Guasave
Las Pilas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Guasave.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Coceana, Șirna
Coceana je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Șirna.
Alfarata, Pennsylvania
Alfarata je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 149.
1607 Mavis
Ekscentricitet orbite iznosi 0,304, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 8,577 stepeni, a orbitalni period iznosi 1487,892 dana (4,073 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 11,60 a geometrijski albedo 0,282.
Asteroid je otkriven 3. septembra 1950. godine.
Macuilca, Zongolica
Macuilca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Zongolica.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 427 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 513 m.
Tagliata, Cuneo
Tagliata je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 334 m.
San Juan Nepomuceno, Córdoba
San Juan Nepomuceno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Córdoba.
Metodije III Carigradski
Metodije III, također poznat i kao Moronis ili Maronis (Μεθόδιος Γ' ο Μορώνης/Μαρώνης), bio je vaseljenski patrijarh Carigrada od 1668. do 1671. godine.
Porijeklom sa Krete, služio je u crkvi Theotokos Chrysopigi u Galati. Godine 1646. je izabran za mitropolitaHerakleje. Za patrijarha je izabran 5. januara 1668. godine, naslijedivši kratkotrajnog patrijarha Klimenta.
Tokom stolovanja je navukao neprijateljstvo bivšeg, ali još uvijek uticajnog patrijarha Partenija IV. Zbog toga je u martu 1671. prisiljen na ostavku, te je postao monah u manastiru Nea Moni na otoku Hios, a potom manastiru Strofades na Zakintosu. Godine 1677. je otputovao u Veneciju gdje je upravljao tamošnjom pravoslavnom crkvom crkvom sv. Đorđa; u Veneciji je umro dvije godine kasnije.
Slatina de Criș, Dezna
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 229 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 252 m.
Imidokarb
Imidokarb je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 348,402 Da.
1610 Mirnaya
1610 Mirnaya je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,202 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,1.
Nivelles
Nivelles (nizozemski: Nijvel, valonski: Nivele) je grad i općina od 29,032 stanovnika u sredini Belgije u valonskoj Provinciji Valonski Brabant. On je i administrativni centar Arondismana Nivelles.
Geografske karakteristike
Nivelles leži udaljen 33,6 km južno od Bruxellesa.
Historija
thumb|left|240px| Centar [[grada]]
Uz opatiju je izraslo naselje koje je do 12. vijeka izraslo u jedan od najvećih gradova Brabantskog vojvodstva. U 13. vijeku kad je Gertruda kanonizirana i grad je opasan bedemima.
Gradska prava dobio je u 14. vijeku, ali je tokom 16. i 17. vijeka, jako nazadovao zbog ratova. Oporavio se u 19. vijeku za industrijske revolucije.
Nivelles je naglo narastao 1970-ih kad je kooptirao dotadašnje općine; Baulers, Bornival, Thines i Monstreux.
U Nivelles-Baulersu je 1971. podignuta pista za Formulu 1, na kojoj su održane su dvije utrke 1972 i 1974, za Veliku nagradu Belgije na kojima je pobjedio Emerson Fittipaldi, nakon tog više nijedna pa je poslije deset godina zatvorena.
Grad je poznat po najstarijem je karnevalu u Provinciji Valonski Brabant, čiji tragovi vode 1367. i po sajmu poljoprivrede.
Znamenitosti
Najveća znamenitost je crkva sv. Gertrude iz 11. vijeka, koja je nekad bila crkva Opatije Nivelles.
Pobratimski gradovi
Nivelles ima ugovore o prijateljstvu sa slijedećim gradovima ;
Collatea-San Valentino, Rieti
Collatea-San Valentino je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 108 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 609 m.
San Antonio Cuautla, Huaquechula
San Antonio Cuautla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Huaquechula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 227 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1698 m.
Carboneras, Cerralvo
Carboneras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Cerralvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 325 m.
El Porvenir, Teopisca
El Porvenir je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Teopisca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 471 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1804 m.
El Pedregoso, Arandas
El Pedregoso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Arandas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2073 m.
Torrile I, Parma
Torrile I je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Ultrazvučna sonografija oka
300px|mini|Ultrazvučni sonogram oka Ultrazvučna sonografija oka, ili dijagnostička ultrazvučna tomografija je neinvazivna (bezbolna), kontaktna, metoda za dijagnostikovanja širokog spektra očnih oboljenja, posebno kod bolesnika kada su konvencionalne metode pregleda nedovoljne da bi se postavila pouzdana dijagnoza.
Princip rada
Aparat za dobijanje ultrazvuka sastoji se od generatora i aplikatora. Generator proizvodi električne oscilacije različitog napona i frekvencije koje se uz pomoć pijezoelektričnog elementa konvertuju u aplikatoru u mehaničke (ultrazvučne) oscilacije. Potom ultrazvučni ehoskop u unutrašnjost tela šalje kratke visokofrekventne ultrazvučne impulse (frekvencije između 2 i 10 MHz, trajanja manje od 1 µs) i, na osnovu vremena potrebnog za povratak reflektovanog signala, određuju položaj struktura u telu koje su odbile ultrazvučni impuls. Sam proces rada je pod kontrolom računarskog programa u mikroprocesoru aparata. Signal iz sonde obrađuje se u kompjuteru i u obliku slike prikazuje na ekranu.
U načelu uređaj funkcioniše tako da se prema programu digitalnog računara aktivira puls-generator, koji električne impulse, preko upravljačke jedinice (za usmeravanje i fokusiranje), prenosi na pretvarač u sondi. Električnim impulsom u pijezoelktričnoj pretvaračkoj sondi nastaju kratke visokofrekventne mehaničke vibracije, od više stotina do više hiljada puta u sekundi. Tako nastale ultrazvučne oscilacije sonda prenosi u telo. Odjeci oscilacija iz tela primaju se istom sondom, i u posebnom delu uređaja (pojačalu za kompenzaciju), pojačavaju, kompenzuju, pamte u memoriji i prikazuju na sistemu za prikaz (televizijskom monitoru). U toku rada sa uređajem lekar mora sam da podesi pojačalo za kompenzaciju tako da kompenzuje prigušenja ultrazvuka u području tela koje pretražuje.
Vrste ultrazvučnog snopa sonografa
Pretvarač je deo ultrazvučnog aparata koji električne signale pretvara u mehaničke (ultrazvučne visokofrekventne vibracije, više stotina do više hiljada u sekundi) i obratno. Učestalost ili frekvencija aparata određuje se karakteristikama pijezolektričnih pločica.
Kada se, nakon aktiviranja pretvarača, sonda prisloni uz telo, njene pijezoelektrične pločice kroz telo šalje ultrazvučni snop, koji nema jednoličan intenzitet ultrazvuka po svojem poprečnom preseku. Ako je snop fokusiran, onda je on u području žarišta sužen. Što je snop uži, to je bočno razlučivanje (poprečno na snop) bolje.
U neposrednoj blizini pretvarača snop je neravnomeran zbog interferencije, to je tzv. blisko polje, koje na većim udaljenostima monotono opada (daleko polje). Ultrazvučni talasi se fokusiraju posebnim sočivima, ultrazvučnim ogledalima i elektronski kašnjenjem aktiviranja višestrukih pretvarača. Kako je elektronsko fokusiranje fleksibilno, moguće ga je fokusom pozicionirati na određeno mesto (prema potrebi), dok je fokus sočiva ili ogledala fiksan.
Tokom pregleda plitkih organa (štitne žlezde, dojke, oka), neravnomernost bliskog polja može smetati, i zato se između sonde i tela stavljaju kupke za rastojanje (u improvizaciji to može biti hirurška rukavica ispunjena vodom).