cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kosmos-1466
Kosmos-1466 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1466 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 26. maja 1983. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6700 kilograma. Kosmos-1466 je bio osmatrački satelit.
Blidari, Dumitrești
Blidari je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Dumitrești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 260 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 360 m.
El Jocote, La Trinitaria
El Jocote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini La Trinitaria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1534 m.
El Ranchito, San Cristóbal de la Barranca
El Ranchito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Cristóbal de la Barranca.
Svi sveti
mini|337px|Sveci Svi sveti (također Sisveti ili Sisvete; lat. Sollemnitas Omnium Sanctorum) svetkovina je u Rimokatoličkoj crkvi, a njome se slave svi sveci, kako oni koji su već kanonizirani, tako i oni koji to još nisu. Slavi se 1. studenog. U pravoslavnim crkvama ovaj se blagdan slavi prve nedjelje po Duhovima, te označuje završetak uskrsnoga dijela liturgijske godine.
El Ranchito, San Cristóbal de la Barranca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1238 m.
Svi sveti
Povijest
Spomen mučenika, zajednički različitim crkvama, počeo se slaviti od 4. stoljeća. Prvi tragovi općeg slavlja Svih svetih zabilježeni su najprije u Antiohiji i to upravo u nedjelju nakon Duhova. Ovaj običaj naveden je i u 74. homiliji svetog Ivana Zlatoustog (407.) te se do danas zadržao u istočnim pravoslavnim crkvama.
Papa Grgur III. (731. - 741.) premjestio je ovaj blagdan na 1. studenoga kako bi se poklopio s drevnim keltskim blagdanom »Samhain« koji je označavao Novu godinu. Na taj je način odgovorio na zahtjeve irskih monaha.
Papa je stoga izabrao 1. studenoga kao datum godišnjice posvete jedne kapele u bazilici sv. Petra relikvijama »svetih apostola i svih svetih, mučenika i ispovjednika, i svih savršenih pravednika koji počivaju u miru po čitavome svijetu.« U vrijeme Karla Velikog blagdan je već bio izuzetno proširen, a kralj Luj Pobožni proglasio ga je 835. zapovjedanim blagdanom. Proglas o tome izdan je »na zahtjev pape Grgura IV. uz pristajanje svih biskupa.«
Danas
U kalendaru Katoličke crkve Svi sveti označeni su kao svetkovina, a ujedno su i neradni dan u Republici Hrvatskoj. Među narodom obično se ovaj blagdan povezuje s obilaskom groblja i uređivanjem grobova, pa tako i spomenom na mrtve. Ipak, u Crkvi se Spomen svih vjernih mrtvih ili Dušni dan obilježava dan kasnije, 2. studenog.
Osim u Katoličkoj crkvi, ovaj se blagdan obilježava i u Engleskoj crkvi, kao i u mnogim evangeličkim crkvama, premda je ondje primio različite oblike, ovisno o dotičnoj Crkvi.
Animirani film
250px|desno|mini|Pinokio Animirani ili crtani film je vid filmske umetnosti. Za razliku od igranog filma, u crtanom filmu su likovi i pozadina nacrtani. U ovu se skupinu često stavljaju filmovi u kojoj ni likovi ni pozadina nisu nacrtani ali nisu niti stvarni, živi, likovi nego lutke. Države najveći proizvođači crtanih filmova su SAD, Japani Indija.
Počeci
Sredinom 19. veka, kada je u evropskoj umetnosti, posebno slikarstvu, došlo do razvoja realizma Kurbea i Domijea, stvorena je fotografija - dagerotipija. Slikarstvu i fotografiji zajedničko je bilo prikazivanje stvarnosti. Ubrzo, već krajem 19. veka, braća Limijer su na osvetljenom platnu prikazala sliku koja je oživela. Ovaj događaj se smatra početkom razvoja filma. Od nastanka prvih pokretnih slika do danas, sa usavršavanjem filmske tehnike ova umetnost se sve više razvijala - od nemog do zvučnog filma, od crno-belog do filma u boji.
Prvi animirani filmovi
mini|mačak Feliks Prvi animirani filmovi, koje nazivamo i crtanim filmovima, prikazani su u poslednjoj deceniji 19. veka, i bili su delo francuskog umetnika Emila Rejnoa. Međutim, pre 1910. godine i pojave smešnih likova, kao što su nespretni Fantoš i dinosaurus Greti, publika se nije zanimala za animirane koliko za stvarne zabavljačke.
Crtani filmovi su najčešće prikazivani pre celovečernjeg filma u bioskopima i trajali su otprilike pet minuta. Uskoro su otvoreni filmski studiji koji su se bavili isključivo proizvodnjom animiranih filmova. Tokom dvadesetih godina prošlog veka, braća Dejv i Maks Flajšer stvorili su nekoliko čuvenih animiranih junaka, kao što su Popaj i klovn Koko. Nije bilo neuobičajeno da glavni lik crtanog filma bude životinja, na primer nevaljali mačak Feliks.
Studiji animiranih filmova
Sredinom 19. veka, kada je u evropskoj umetnosti, posebno slikarstvu, došlo do razvoja realizma Kurbea i Domijea, stvorena je fotografija – dagerotipija. Slikarstvu i fotografiji zajedničko je bilo prikazivanje stvarnosti. Ubrzo, već krajem 19. veka, braća Limijer su na osvetljenom platnu prikazala sliku koja je oživela. Ovaj događaj se smatra početkom razvoja filma. Od nastanka prvih pokretnih slika do danas, sa usavršavanjem filmske tehnike ova umetnost se sve više razvijala – od nemog do zvučnog filma, od crno-belog do filma u boji.
Najpoznatija animirana životinja svih vremena svakako je Miki Maus. Mikija je stvorio Volt Dizni, a prvi film u kom se pojavio bio je „Ludi avion“ iz 1928. godine. Ubrzo je publika svih godišta hrlila da vidi njegove najnovije dogodovštine, kao i dogodovštine njegovih prijatelja – Šilje, Paje Patka i Plutona. Dizni je ipak želeo još da se isprobva sa animacijom, pa je napravio niz filmova nazvan „Smešne simfonije“. Animacija u svakom filmu bila je nadahnuta poznatim delima klasične muzike.
Ipak, njegova najodvažnija odluka bila je da snimi dugometražni animirani film. Većina kritičara smatrala je da da će se gledaoci dosađivati gledajući animirani film od 80 minuta, ali je film „Snežana i sedam patuljaka“ iz 1937. godine postigao izvanredan uspeh na blagajnama.
Likovi studija Vorner Braders
mini
Animacija
Diznijev film „Priča o igračkama“ prvi je u istoriji u potpunosti nastao pomoću računarske animacije.
Literatura
}
Las Fajanas (razvrstavanje)
Las Fajanas ima više značenja:
Liutprand Kremonski
Biografija
Liutprand je rođen oko 920. godine u Paviji, u to vreme jednog od najprosperitetnijih gradova na Apeninskom poluostrvu i prestolnom gradu kralja Italije Iga od Provanse. Liutprandova porodica je pripadala langobardskoj gradskoj aristokratiji i njegov otac je važio za učenog čoveka koji je poznavao grčki jezik, što je početkom 10. veka bila retkost na evropskom Zapadu. Ig je Liutprandovog oca poslao 927. u Konstantinopolj u diplomatsku misiju vizantijskom caru Romanu I Lakapinu. Misija je bila uspešna, ali se Liutprandov otac po povratku teško razboleo i na samrti zamonašio. Njegova majka se preudala, a mali Liutprand je 931. postao paž na kraljevom dvoru zahvaljujući svom divnom glasu pošto je Ig važio za ljubitelja muzike. I Liutprandov očuh je 942. putovao u Carigrad i, između ostalog, ugovorio brak carevog unuka, budućeg Romana II, i Berte, jedne od Igovih vanbračnih ćerki.
U međuvremenu, Ig je umro 948. godine, a njegovog sina Lotara, nominalnog kralja Italije je potisnuo u drugi plan markiz Ivrea Berengar II. Mladi Liutprand je u međuvremenu zaređen za đakona u Kremoni i postao je poznat po svojoj rečitosti i poznavanju rimske književnosti i grčkog jezika. Ubrzo je pomoću bogatih darova postao Berengarov sekretar i savetnik (secretorum conscius ac epistolarum signator). Prepredenom Berengaru je bio potreban imućan diplomata koji bi mogao da sam finansira svoja putovanja i Liutprand je zahvaljujući novcu svog očuha poslat u Carigrad 949. godine. Kremonski đakon se otisnuo na put morem iz Venecije 25. avgusta, a u Konstantinov grad je uplovio 17. septembra. Uz put je saznao da bi iz vlastitih sredstva trebalo da obezbedi protokolarni poklon dostojan cara Konstantina VII Porfirogenita. Osim Berengarovog pisma, punog laži, Liutprand je vlastiti poklon namenjen caru predstavio kao dar svog gospodara. Konstantin VII je tako obdaren sa devet sjajnih pancirnih oklopa, sedam štitova, dva srebrom okovana kotlića, gomilom oružja i, na kraju, sa četvoricom mladih evnuha koji su naročito bili dragoceni, tako da je Liutprandov poklon ipak ostavio dobar utisak. Nakon toga primljen je još dva puta kod učenog i pomalo žovijalnog cara o kome je kasnije ostavio pozitivno svedočanstvo praćeno opisima raskošnog vizantijskog dvora i ceremonijala. Gorko iskustvo proisteklo iz puta u Carigrad okrenulo je Liutpranda protiv njegovog gospodara.
Igov sin Lotar preminuo je 950. godine, a Berengar se proglasio za kralja Italije. Ovakav potez je kod dobrog dela plemstva protumačen kao uzurpacija, pa su mnogi, među kojima je bio i Liutprand, potražili novog zaštitnika i pretendenta na italijansku krunu u liku Otona I, nemačkog kralja. Oton je prvi put upao u Italiju i porazio Berengara 951. godine, a Liutprand, već iskusni diplomata, poliglota i poznavalac italijanskih prilika, nešto pre 956. postao je jedan od najbližih savetnika nemačkog kralja. Krajem 961. kralj je nagradio Liutprandovu lojalnost tako što ga je postavio za biskupa Kremone. Najzad, Otonova italijanska politika je i doslovno krunisana 2. februara 962. godine, kada je nemački kralj primio carsku krunu u Rimu iz ruku pape Jovana XII. Iako je novi car Svetog Rimskog carstva garantovao nezavisnost Papske države, papa je počeo da traži protivtežu Otonu u Vizantiji i Ugarskoj. Oton je stoga, opet sa Liutprandom u pratnji, ponovo otišao u Rim 963. i na sinodu zbacio Jovana XII i zamenio ga svojim štićenikom, dotadašnjim laikom Lavom VIII. Zatim se car i definitivno razračunao i sa Berengarom koji je zarobljen i poslat u izgnanstvo u Bamberg.
El Anhelo (razvrstavanje)
El Anhelo ima više značenja:
Liutprand Kremonski
Biografija
thumb|300px|Pobeda Otona I nad Berengarom Ivrejskim, ilustracija hronike [[Oton Frajzinški|Otona Frajzinškog nastala 1177. godine.]]
Od 966. Liutprand se redovno pominje u dokumentima koje je izdavao car Oton. Zahvaljujući tome znamo da je pratio cara tokom Otonovih neuspešnih pokušaja da zauzme vizantijske posede u južnoj Italiji. Nakon kraha opsade Barija 968. godine, Oton je u junu te godine poslao Liutpranda na njegovo drugo putovanje u Konstantinopolj. Oton je tražio sklapanje mirovnog sporazuma sa vizantijskim carem na osnovi priznavanja njegove nove titule i nudio je ženidbu svog sina Otona II sa vizantijskom princezom Anom, kćerkom Romana II i njegove druge supruge Teofano. Liutprand je sada došao u Carigrad kao izaslanik moćnog vladara koji je pritom ugrožavao vizantijske interese u Italiji, tako de je dočekan sa nipodaštavanjem od strane cara Nikifora II Foke. Otonovi emisari stavljeni su pod danonoćni nadzor i smešteni u kuću bez dotoka vode koja se nalazila podaleko od carske palate. Pored toga, Liutprand je stalno javno ponižavan kako bi vizantijski dvor iznova podvukao svoje zgražavanje nad činjenicom da jedan varvarski vladar uzeo carsku titulu i još pritom traži jednu u purpuru rođenu princezu za svog sina što je do tada bilo nečuveno. Kremonski biskup je protiv svoje volje zadržan u Carigradu 120 dana i na kraju se neobavljena posla vratio u Italiju pri kraju godine.
thumb|left|220px|Krunisanje Otona II i Teofano, reljef u slonovači nastao oko 983.-4. verovatno kao poklon iz Carigrada. Liutprand je možda dopratio Teofano u Italiju 971. godine.
Dela
Kao istoričar Liutprand je bio pažljiv posmatrač ljudi i događaja. Pisao je pomalo retorskim stilom citirajući često Sveto pismo, ali i rimske klasike poput Ovidija, Vergilija i Juvenala. Iznenađujuće je u kojoj je meri poznavao vizantijsku usmenu tradiciju, dvorski i diplomatski ceremonijal i naročito način života u Carigradu. Stoga njegova istoriografska dela predstavljaju važan izvor za nemirno doba Italije i Nemačke krajem 9. i u prvoj polovini 10. veka, ali i Vizantijskog carstva.
Overton County, Tennessee
je okrug u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 22.083, što je 1.965 (9,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Campo Negro, Ciudad Valles
Campo Negro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad Valles.
Las Fincas (razvrstavanje)
Las Fincas ima više značenja:
El Anillo (razvrstavanje)
El Anillo ima više značenja:
Jauca, Puerto Rico
Hauka je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.529, što je 309 (-16,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kosmos-1467
Kosmos-1467 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1467 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 31. maja 1983. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1467 je bio vojni satelit.
UR-12
UR-12 (7-metoksi-1-(2-morfolinoetil)-N-((1S,2S,4R)-1,3,3-trimetilbiciklo[2.2.1]heptan-2-il)-1H-indol-3-karboksamid, ili N-(S)-Fenhil-1-(2-morfolinoetil)-7-metoksindol-3-karboksamid) je lek koji je razvila kompanija Bristol-Majers Skvib. On deluje kao relativno selektivni agonist perifernih kanabinoidnih receptora. UR-12 ima umeren afinitet za CB2 receptore sa Ki vrednošću od 11 nM, i 22 puta niži afinitet za psihoaktivne CB1 receptore, Ki od 245 nM. Indol 2-metilni derivat ima suprotni odnos afiniteta, Ki od 8 nM za CB1 i 29 nM za CB2, što je u kontrastu sa neobičnim trendom da 2-metil derivat ima povećanu selektivnost za CB2 (cf. JWH-018 vs JWH-007, JWH-081 vs JWH-098).
Literatura
jm901214q. Journal of Pharmacology 153 (2) : 367–79. doi :10.1038/ sj.bjp .0707506 .PMC 2219521.
Margaj
Margaj (lat. Leopardus wiedii) je mala mačka iz reda zvijeri.
Areal vrste obuhvaća veći broj država u Južnoj i Srednjoj Americi. Vrsta je prisutna u Argentini, Belizeu, Boliviji, Brazilu, Venezueli, Gvajani, Gvatemali, Kolumbiji, Meksiku, Nikaragvi, Kostarici, Ekvadoru, Panami, Paragvaju, Peruu, Salvadoru, Surinamu, Urugvaju, Francuskoj Gvajani i Hondurasu. Staništa vrste su šume i riječni ekosustavi. Prisutna je na području rijeke Amazone u Južnoj Americi.
Ima dužinu tijela od 50-72 cm, rep je dugačak 35-49 cm, a teži 3-9 kg.
Margaj je privlačna izgleda, bliski rođak ocelota, ali je manji. Dlaka je kratka, glatka i smeđa, bijela na dnu tijela, prsima i vratu. Tamne mrlje slične su kao i kod ocelota i protežu se duž leđa i sa strane. Rep je prugast.
Plijen margaja uglavnom su: štakori, miševi, vjeverice, oposumi, male ptice i beskičmenjaci. Povremeno se hrane plodovima.
Margaj provodi većinu svog života na stablima, gdje lovi, obično u sumrak. Živi skrovito, lako se skriva, često koristi mimikriju. Vrlo je spretan u penjaju zahvaljujući iznimno fleksibilnim stražnjim nogama. Tijekom silaska s drveća pomaže mu dugi rep. Zbog privlačna izgleda, ljudi su pokušali pripitomiti margaja s malo uspjeha, jer ne voli biti zatvoren u kući.
Trudnoća traje 76 - 85 dana, okoti jednog mladog, rijetko dva.
Cusano, Avellino
Cusano je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 328 m.
Waterloo, Wisconsin
Voterlu je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.333, što je 74 (2,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Robert II od Normandije
'''Robert II. Kratke hlače''' (oko 1051./1054. - 10. veljače 1134.) je bio normandijski vojvoda.
Katkad ga se numerira kao Robert I. ili Robert III. (ako se Rolla računa kao Roberta I.). Bio je Vojvoda Normandije od 1087. do 1106. i neuspješni pretendent na englesko prijestolje, odnosno ličnost zbog koje je Normandija na kraju postala absorbirana u englesku državu. Njegov nadimak dolazi iz Courtheuse, u značenju "kratke hlače" (curt [kratak] & hose [nogavice] ). U engleskim izvorima ga se naziva Curthose i Shortstockings. Vilim Malmesburyjski i Orderic Vitalis su zabilježili da ga je otac, kralj Vilim, pogrdno nazivao brevis-ocrea (kratka čizma).
Tadžikistan
Tadžikistan, službeno Republika Tadžikistan je država u središnjoj Aziji, bez izlaza na more. Graniči na sjeveru s Kirgistanom, na istoku s Kinom, na jugu s Afganistanom i na zapadu s Uzbekistanom. Tadžikistan je jedna od 15 država nastalih raspadom Sovjetskog Saveza
Las Flechas (razvrstavanje)
Las Flechas ima više značenja:
Robert II od Normandije
Rodio se kao sin vojvode Guillaumea (Vilim Osvajač), koji je 1066. postao engleski kralj. Otac ga je odredio za nasljednika u Normandiji; sa njim, međutim, nije imao dobar odnos, kao i sa braćom Vilimom Riđim i Henrikom koji su mu 1077. jednom na dvoru iz šale prosuli sadržaje noćne posude na glavu. Kada ih je Vilim odbio kazniti, Robert se pobunio protiv njega; mir je postignut tek 1080. posredovanjem majke Matilde.
Tadžikistan
Zemljopis
Tadžikistan je kontinentski zatvorena zemlja u srednjoj Aziji. To je najmanja zemlja srednje Azije.
Robert II od Normandije
Vojvodstvo je naslijedio nakon očeve smrti 1087. godine, dok je Vilim Riđi naslijedio Englesku; dva brata su se dogovorila da će jedan drugog naslijediti nakon smrti. Međutim, već sljedeće godine su imali kratkotrajni sukob kada je Robert podržao pobunjene engleske barune. Godine 1096. je Robert otišao u prvi križarski pohod, gdje se istakao kao hrabar borac, ali loš vojskovođa. Dok se vraćao iz Palestine, godine 1100. je u Engleskoj umro Vilim Riđi, što je iskoristio Henrik da preuzme prijestolje.
Tadžikistan
Zemljopis
Tadžikistan je planinska zemlja. Planine zauzimaju 93% površine i pripadaju lancima Pamir, Altaj i Tian Shan. Najveći dio je unutar planinskog lanca Pamir. Planine su mlade nabrane. Najviši vrh zemlje, Vrh Ismaila Samanija, sa 7.495 m je bio najviši vrh cijelog Sovjetskog Saveza i do 1998. se zvao Vrh Komunizma. Drugi vrh po visini je Vrh Ibn Sine koji se do 2006. zvao Vrh Lenjina. Skoro trećina teritorija nalazi se iznad 3.000 m. U istočnom dijelu Pamira je jezero Karakul koje je nastalo u meteorskom krateru.
Ravnice su prisutne na sjeveru i jugozapadu. Na sjeveru Tadžikistan ulazi u Fergansku dolinu. To je najveća i najnaseljenija dolina srednje Azije uz rijeku Sir Darju. Na Sir Darji je umjetno jezero Kayrakum. Dolina je podijeljena između Uzbekistana, Tadžikistana i Kirgistana. Na jugozapadu je dolina uz rijeku Amu Darju koja teče graničnim prostorom Tadžikistana i Afganistana. U Amu Darju se ulijevaju rijeke Vahš i Pjandž. Rijeka Vahš teče planinskim prostorom, te ima velik hidroenergetski potencijal. Brana Nurek je s 300 m visine najviša brana na svijetu. U izgradnji je brana Rogun koja će biti viša od nje.
Klima je kontinentalna s nedostatkom padalina. Prevladava stepa koja djelomično prelazi u pustinju. Osnovni uzrok nedostatka padalina je velika udaljenost od mora zbog koje oblaci ne mogu doći do Tadžikistana. Ferganska dolina ima više padalina i velike godišnje razlike temperature. Viši planinski dijelovi imaju niže temperature. lijevo|250px|thumb|Zgrada vlade
Povijest
Područje današnjeg Tadžikistana bilo je dio Perzijskog Carstva, kao i Carstva Aleksandra Velikog. Arapi su osvojili ovo područje u 7. i 8. stoljeću i donijeli Islam. Domaća dinastija Samanida vladala je zemljom i okolnim područjima u 10. stoljeću i današnji Tadžikistan smatra je svojim pretkom začetnikom.
U sljedećih pola tisućljeća Tadžikistanom su vladali turkijski Gaznavidi, Mongoli i Timuridi, nasljednici Timur Lenka. Od početka 16. stoljeća Tadžikistan je bio dio Buharskog kanata koji je 1868. postao vazalna država Ruskog Carstva.
Nakon dolaska boljševika na vlast Tadžici su isprva dobili autonomnu republiku u okviru Uzbekistana, a od 1929. svoju vlastitu saveznu republiku. Područja u kojima su živjeli Tadžici nije bilo lako razgraničiti od uzbečkih, pa su dva velika središta tadžičke kulture, Buhara i Samarkand, kao i oko milijun etničkih Tadžika ostali unutar Uzbekistana.
Nakon neovisnosti u zemlji je izbio građanski rat između plemenskih frakcija s navodnom podrškom Rusije i Irana. Mnogi Rusi napustili su Tadžikistan tijekom godina rata, koji je okončan potpisivanjem prekida vatre 1997. Slično drugim zemljama Središnje Azije, predsjednik Emomali Rahmonov je na vlasti praktički od neovisnosti zahvaljujući ustavnim promjenama koje su mu omogućile ponavljanu kandidaturu na izborima na kojima obično pobjeđuje s velikim postotkom osvojenih glasova. 200px|mini|desno|Predsjednik Emomalii Rahmon
Državno uređenje
Tadžikistan je predsjednička republika s velikim ovlastima predsjednika koji se bira na redovnim izborima. Predsjednik imenuje premijera. Postoji dvodomni parlament (Majlis-Oli). Predsjednik Emomalii Rahmon je na vlasti od 1992. godine.
Stanovništvo
Tadžici, većinska etnička skupina, govore jezikom srodnim perzijskom i dariju u Afganistanu. Za razliku od većine Iranaca po religiji su muslimani suniti (u Iranu prevladavaju šijiti). U zemlji živi i značajna uzbečka manjina. Broj Rusa se smanjuje zbog emigracije natrag u Rusiju.
Najgušće je naseljena Ferganska dolina. Planinski prostori su rijetko naseljeni. U planinskom prostoru većina stanovnika živi u dolinama između planina. Izrazito je velik prirodni prirast stanovništva (rodnost 27 promila, a smrtnost 7).
Gospodarstvo
Tadžikistan je bio najslabije razvijena republika bivšeg SSSR-a, a i danas spada među najsiromašnije zemlje svijeta. Najviše se uzgaja pamuk koji je značajan izvozni proizvod. Još se uzgajaju žitarice i voće. U planinama prevladava stočarstvo. Rudna bogatstva su slabo iskorištena. Vrlo je značajna proizvodnja električne energije zbog brojnih hidroelektrana (u Tadžikistanu postoje neke od najvećih brana na svijetu). Najvažnija industrija je proizvodnja aluminija koji čini glavninu izvoza. Razvijena je tekstilna i prehrabena industrija. Nakon završetka rata 1997. gospodarstvo ubrzano raste, ali BDP je još uvijek prilično nizak (u 2004. 1.100 USD po stanovniku, mjereno po PPP). Gospodarski je najrazvijenija Ferganska dolina.
Al Maşayn‘ah, Hajjah
Al Maşayn‘ah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 995 m.
Esche
Eše je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Grafšaft Benthajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 574 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3456004.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Grafšaft Benthajm Eše se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Grafšaft Benthajm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 17 metara. Površina opštine iznosi 11,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 574 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 52 stanovnika/km².
Kosmos-1468
Kosmos-1468 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1468 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 7. juna 1983. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1468 je bio osmatrački satelit.
Spartanska hegemonija
Spartanska hegemonija je period u istoriji antičke Grčke koji je trajao od kraja peloponeskog rata 404. pne. do bitke kod Leuktre 371. pne.
Grčka početkom 4. veka pne.
Peloponeskim ratom bila je strahovito opustošena cela Grčka, kojoj su nanete teške materijalne štete. Rat je zahvatio celu Grčku, ali je posebno jako stradalo seosko stanovništvo Atike, i to zbog Arhidamovih pohoda, a zatim i sistematskog razaranja cele njene seoske teritorije koje su po zaposedanju Dekeleje sprovodili Spartanci tokom skoro punih deset godina. Posečeni su svi njeni nasadi maslinovog drveća, propali su vinogradi, popaljeno je mnoštvo imanja i sela, uništena je ili je umrla od gladi sva stoka saterana u opsednuti grad. Najveći deo nekadašnjih zemljoradnika nije se više vraćao na svoje opustošene posede, pošto nije imao sredstava za obnavljanje svoga gazdinstva. Tim upropašćenim i osiromašenim priključilo se još mnoštvo kleruha, proteranih sa njima dodeljenih klerosa, što je počeo sprovoditi još Lisandar, a zatim i povratnici iz izgnanstva (na primer, sa ostrva Lezbosa, iz Hersoneza tračkog i dr.). Broj siromašnih stanovnika u Atini 4. veka pne. izgleda da je iznosio najmanje 60 odsto ukupnog broja stanovništva.
Smanjenje kupovne moći stanovništva, narušavanje trgovačkih veza te stoga smanjenje obima spoljne trgovine, razvoj lokalne zanatske proizvodnje u kolonijama – sve je to dovelo do naglog opadanja potražnje zanatskih proizvoda u nekedašnjim proizvodnim centrima kopnene Grčke. Takođe, rad slobodnih zanatlija sve je više pogađala konkurencija krupnih robovlasničkih preduzeća; ona su, izgleda, nastajala u vezi sa mnoštvom kvalifikovanih robova–Grka iz redova stanovništva gradova koje je, kao što je bio slučaj sa Potidejom, Platejom, Delosom i drugim, celo bilo prodato u ropstvo. Čak su i države široko koristile robovski rad. Kako se može zaključiti na osnovu građevinskih natpisa od 38 imena danas poznatih zidara koji su radili na podizanju Erehtejona u Atini (građevinski radovi su bili završeni 406. pne.), petnaest su nesumnjivo imena robova. Imena robova nalazimo i u sačuvanim računima koji se odnose na izgradnju hramova Demetre i Persefone u Eleusini i na druge gradnje tog doba. Potražnja slobodnih radnika i zanatlija toliko je bila smanjena da se pojavila kategorija episitija – radnika koji su radili samo za hranu. Zato su mnogi bili prisiljeni da napuštaju svoja radna mesta i sele se u tuđinu – u kolonije Velike Grčke, u gradove crnomorskog primorja, čak i na teritorije pod vlašću persijskog cara. Drugi su se morali prihvatiti opasnog zanimanja – službe vojnika-najamnika; njih su nazivali "nesrećenicima od 4 obola", jer im je nadnica iznosila 4 obola, tj. bila je znatno manja od nadnice običnog nekvalifikovanog radnika, koji je zarađivao 6 obola dnevno. Zbog masovne emigracije broj odraslih građana u Atini opao je na 30.000, čak i bez obzira na povratak kleruha.
Istovremeno se u Grčkoj posle peloponeskog rata opaža dotada još neviđena koncentracija bogatstva u rukama malog broja ljudi. Ogromne količine dragocenih metala koje su za vreme rata bile puštene u opticaj preplavile su Grčku. Persijska novčana pomoć, koju su dobili Alkibijad, Lisandar i vladajući krugovi Sparte, bila je tako velika da su zlatni darici postali uobičajena moneta u opticaju širom Grčke. U Spartu su njeni nauarsi i harmosti doneli ogroman plen u vidu zlatnog i srebrnog novca, grumenja zlata i srebra, skupocenih predmeta. Atina je, osim redovnog forosa od saveznika (blizu 1.000 talenata), pustila u promet sve blago boginje Atene (blizu 6.000 talenata), zlatno ritualno posuđe Partenona, a 406. pne. istopila je čak i zlatne votivne statute boginje Nike, koje su se čuvale u tom hramu. Takvim merama uzimanja imovine hramova pristupilo se u čitavoj Grčkoj i po kolonijama: Dionisije Stariji opljačkao je sirakuške hramove da bi mogao da ratuje protiv Kartagine; Arkađani osvajaju Olimpiju i blagom iz Zevsovog hrama plaćaju svoje vojnike; Fokiđani naoružavaju moćnu najamničku vojsku novcem opljačkanim iz Delfa. Sve je to uticalo na promenu odnosa vrednosti zlata i srebra. Od 1:13 na početku 4. veka pne. taj odnos spušta se na 1:10 u 370. pne. Ta ogromna količina skupocenog metala pretežno se koncentrisala u rukama raznih liferanata, preduzimača i tzv. poslovnih ljudi, vlasnika radionica za izradu oružja, brodovlasnika i sličnih, a u Sparti još i u rukama ljudi na uglednim položajima (kraljeva, efora, geronata, nauarha, harmosta).
Ove nove pojave u ekonomskom životu Grčke bile su praćene sve oštrijom imovinskom diferencijacijom između bogatih i siromašnih slojeva. Pojavljuju se i veliki zemljišni posedi, mada oni nigde sasvim ne postiskuju srednje i male posede. Promene u zemljoposedništvu poprimile su naročito oštru formu u onim oblastima Grčke u kojima je još preovlađivalo seosko gazdinstvo: u Tesaliji, Beotiji i Lakedemonu. U Tesaliji plemenska aristokratija, na čijem su čelu bili Skopadi i Alevadi, povlači se pred novim bogatim zemljoposednicima. U Beotiji ranije vladajuća oligarhija zemljoposednika – "vitezova" – takođe je ustupila mesto novim slojevima iz redova sitnih zemljoposednika, koji su počeli da uvodi intenzivnije poljoprivredne kulture. Ti novi zemljoposednici bili su vezani zajedničkim interesima sa trgovačko-zanatlijskim slojevima betoskih gradova, koje je bilo u porastu i koje je sada nastojalo da izađe na more i dobije sopstvenu flotu. U oblasti zemljoposeda do naročito velikih promena došlo je u Sparti. Ogromna bogatstva koja su nenadano ispunila ovu zemljoradničku zemlju mogla su se ovde iskoristiti jedino ulaganjem u zemljišni posed, otkupljivanjem klerova od osiromašenih spartanskih porodica. Stoga je oko 400. pne. efor Epitadej, pod vidom dozvola za "nasleđivanje i darivanje" klerosa, sproveo zakon koji je faktički legalizovao njihovu prodaju. Kupovina zemlje od tog se doba odvijala tolikom brzinom da je već u prvoj polovini 4. veka pne. broj punopravnih Spartijata pao na 1.500, a u drugoj polovini 4. veka pne. čak na 1.000. Već 395. pne. na glavnom trgu Sparte u gomili od 4.000 ljudi moglo se naći samo 40 punopravnih (Ksenofont), tj. zemljoposedom obezbeđenih Spartijata: ogromna većina nekadašnjih Spartijata već se pala na položaj "prostih" – hipomejona.
Socijalna kriza početkom 4. veka pne. proizvela je svojevrsne parole iza kojih se ponekad kriju čitavi programi za reorganizaciju ekonomskog života na novim, pravednim načelima; mašta se o opštoj ponovnoj podeli zemlje (ges anadasmos), o ukidanju dužničkih obaveza, o davanju političkih prava ženama i njihovoj emancipaciji, o olakšanju u vaspitanju dece itd. Takva su priželjkivanja, naravno, bila daleko od stvarnog života. Pa ipak se u nekim socijalnim pokretima tog doba mogu ponekad primetiti tragovi uticaja raznih "utopističkih teorija".
U tom je smislu zanimljivo Ksenofontovo obaveštenje o Kinadonovoj zaveri u Sparti 397. pne. Ta zavera otkrivena je i likvidirana na svirep način po dostavi jednod od njenih učesnika. Po tom obaveštenju, Kinadon je bio "mladuć snažna tela i duha, ali nije pripadao grupi jednakih". Sve punopravne Spartijate on je smatrao neprijateljima koje treba uništiti, što nije teško učiniti, jer "na svim posedima Spartijata ima samo jedan neprijatelj – gospodar, a saveznika je mnogo". "Zaverenici su znali da se njihove želje podudaraju sa željama svih helota, neodamoda, hipomejona i perijeka". Što se tiče naoružanja, Kinadon je odveo dostavljača u gvožđare, gde mu je pokazao mnogo noževa, mačeva, sekira i srpova. Agitacija zaverenika imala je toliko uspeh da je efore "snašao užas" i nisu se usudili da uhapse Kinadona u samom gradu, već su ga poslali iz grada s nekim poverljivim nalogom i tu je bio uhvaćen. Kinadon je izdao svoje saučesnike, posle čega je zajedno s njima pogubljen.
Posle svrgavanja tridesetorice tirana u Atini je obnovljen demokratski režim, do čega je došlo 403. pne. za vreme arhonta Euklida. Prostor na Pniksu gde se održavala skupština bio je proširen i ograđen, a sama eklesija sastajala se mnogo češće. U porotu helijeje sada su prema vlastitoj želji upisivani svi građani koji su napunili 30 godina: oni su raspoređivani u deset sekcija i svaki je dobijao bronzanu pločicu sa svojim imenom i brojem–slovom svoje sekcije (od A do K). Bilo je moguće i upisivanje u nekoliko sekcija i na taj način češće učestvovanje u poroti, sa ciljem dobijanja plate koja je sada povećana na 3 obola. Bez obzira na istrošenost državne blagajne (prihodi atinske države pali su početkom 4. veka pne. na 100 talenata sa 1.000 talenata, koliko su iznosili pred početak peloponeskog rata), sistem davanja raznovrsnih plata i pomoći građanima ne samo što je obnovljen u punoj meri, već je i znatno proširen. Osim theorikona, koji se sada delio naročito često i u čiju su blagajnu sada ulazili na prvom mestu svi državni prihodi, 392. st. e., na predlog Argireja, popularnog atinskog stručnjaka za finansije, uvedens u plate za posećivanje zasedanja narodne skupštine, prvo u visini od jednog, a uskoro u visini od dva obola (diobelija).
Politika Sparte u Grčkoj
Posle sloma atinske pomorske države vodećom snagom u Grčkoj postala je pobednica – Sparta. Ona je vrlo brzo napustila parole s kojima je krenula u peloponeski rat: "prestanak atinske tiranije nad saveznicima", "autonomija podjarmljenih gradova", "sloboda Helade" itd. Lisandar je, zapravo, posle bitke kog Egospotama stvorio na Egejskom moru novu vojno-oligarhijsku državu, sa lakonofilskim oligarhijskim dekarhijama umesto demokratskih skupština i veća, i sa harmostima (vojnim komandantima) i spartanskim garnizonima umesto likvidiranih atinskih episkopa i kleruhija. Nekadašnji atinski saveznici stvarno su ostali u istoj situaciji podanika (hupekooi), s tom razlikom što su promenili vladara. Danak koji su oni plaćali Sparti potpuno je odgovarao atinskom forosu i takođe iznosio oko 1.000 talenata godišnje. Sve je bilo isto, ali je sprovođenje bilo grublje i primitivnije. Najmanji pokušaj osamostaljivanja nemilosredno je kažnjavan. Heterije su se svuda obračunavale sa demosom. Sparta se čak i prema svojim starim saveznicima počela ponašati tako nadmeno da su se osetili povređenima i njeni najlojalniji saveznici – Korint i Teba. Tamo su premoć zadobijale snage neprijateljski raspoložene prema Sparti i sad su odbijale da daju svoju vojsku u nove pohode Peloponeskog saveza pod vođstvom Sparte, koji su poprimili karakter kaznenih ekspedicija.
Jedan od takvih pohoda u cilju umirivanja, zapravo surovo obračunavanje s demokratskom Elidom preduzeto 401–400. pne. opisuju Ksenofont, Diodor Sicilijski i Pausanija. Prema Ksenofontu, efori i spartanska apela "odlučili su da očitaju Eliđanima dobru lekciju" za stare uvrede i da od njih zahtevaju raspuštanje Elidskog saveza. Eliđani su zahtev odbili izjavljujući da "Lakedemonjani očigledno hoće da porobe sve Helene" (Diodor). Spartanci tada protiv Elide podignu veliku vojsku Peloponeskog saveza, nateravši u ovaj pohod čak i Atinjane. Eliđani-demokrati hrabro su se borili tokom dve godine i osujetili su pokušaj Sparte da obori demokratiju u samom gradu i silom uspostavi oligarhiju. Ipak su se Eliđani morali pokoriti, raspustiti svoj savez i stupiti u savez sa Lakedemonjanima da bi makar izbegli gubitak upravljanja olimpijskim hramom i rukovođenja olimpijskim svečanostima, što im je došlo u pitanje.
Sukob Sparte i Persije
Pod istim izgovorom "uspostavljanja reda", "oslobođenja" i "autonomije" Sparta je nastojala da proširi svoju novu državu i na gradove na obalama Male Azije. I tu su uspostavljanje oligarhije u tolikoj meri podređene Sparti, da je čak i Ksenofont priznavao fiktivnost njihove samostalnosti. Međutim, ovde se Sparta sukobila sa interesima persijske države, jer je tokom peloponeskog rata Sparta sama žrtvovala slobodu maloazijskih Grka, saglasivši se da kao naknadu za persijsku pomoć prizna nad njima vlast Persijanaca (ugovori 412. pne. i 411. pne.).
Kao preludij otvorenom sukobu između Sparte i Persije pslužio je tzv. pohod deset hiljada, tj. velikog odreda grčkih najamnika u sastavu armije persijskog princa Kira protiv njegovog brata, persijskog cara Artakserksa II. Kir je u funkciji satrapa Lidije širokogrudo pomagao Spartu tokom peloponeskog rata i sada je računao na njenu saradnju u ostvarenju svojih planova. Ali njegov glavni saradnik i lični prijatelj Lisandar već je bio u nemilosti kod spartanske oligarhije koja se pribojavala njegovih namera: on je nastojao da slabu monarhiju u Sparti zameni vladavinom "najdostojnijeg među Heraklidima", tj. da se sam stavi na čelo države. Zapovednikom udruženih najamničkih Kirovih odreda postao je ugledni Spartanac Klearh, bivši harmost Bizanta. Kirov pohod završio se neuspehom: Kir je bio suviše spor i oprezan i pružio protivniku vremena da skupi protiv njega velike snage. Kir je i sam poginuo u odlučnoj bici kod Kunakse, na obali Eufrata (25 km od Babilona), 401. pne.
Kirov pohod i pomoć koju mu je pružila Sparta doveli su do raskida između Sparte i Persije. Tisafern, koji je bio upućen u Malu Aziju sa širokim ovlašćenjima, odmah je otpočeo represalije protiv lakonofilskih oligarhija u maloazijskim gradovima i uvođenje demokratske uprave u njima. Preplašeni oligarsi odmah su uputili u Spartu svoju delegaciju s tužbama i molbama za pomoć. Da ne bi izgubili svoj prestiž, Spartanci su 400. pne. uputili u Joniju jedan manji odred vojske na čelu sa harmostom Tibronom, koji pokupivši vojsku po jonskim gradovima i primivši u službu ostatke "deset hiljada" pod vođstvom Ksenofonta, započe "oslobađanje" Eolije i osvoji grad Pergam. Pošto su se "oslobodioci" najviše bavili pljačkom, žalbe oštećenih naterale su spartanske vlasti da umesto Tibrona pošalju drugog harmosta – Derkilida, koji je operacijama dao širi i pristojniji karakter. Ipak je on još više delovao diplomatskim putem pokušavajući da zavadi persijske satrape Tisaferna i Farnabaza. Rat se zapravo još uvek ograničavao na manje napade na pojedine gradove Troade i obale Propontide (na primer, Lampsak) koji se nisu pokorili Sparti i na manje sukobe s odredima maloazijskih satrapa. Glavna persijska vojska bila je angažovana u Egiptu, koji se stalno odupirao najezdi Persijanaca. Ipak je persijski car polako u Kariji pripremao veliku i snažnu flotu čija je organizacija bila poverena bivšem atinskom strategu Kononu, zakletom neprijatelju Sparte, koji je sada stupio u službu Persije.
Tek 396, pošto je likvidirala Kinadonovu zaveru, Sparta je u Malu Aziju uputila nešto veću vojsku, koju je predvodio sam kralj Agesilaj. Iz Efesa kao svoje baze Agesilaj je tokom dve godine pravio pohode u dubinu zemlje, pustošeći Lidiju i Frigiju. Nedaleko od Sarda on je u jednoj bici potukao Tisafernovu vojsku, zbog čega je Artakserks II naredio da se odseče glava doskora svemoćnom satrapu. Međutim, oba satrapa Male Azije – i Tifraust, koji je zamenio ubijenog Tisaferna, i njemu podređeni satrap Frigije Farnabaz – preduzeli su diplomatske korake sa ciljem da zaustave dalje Agesilajeve uspehe. Postigavši primirje od osam meseci, oni su prišli još bržem spremanju flote u Kariji, kuda Agesilaj nije imao smelosti da dođe, bez obzira na nastojanje spartanske vlade da to učini, jer je ona već uočila opasan karakter priprema. S druge strane, oni su na razne načine pomagali pokret otpora protiv spartanske hegemonije u samoj Grčkoj, koji se sve više širio. U nekim državama oni su podmićivali demagoge, a u nekima demokratskim grupacijama davali novac za nabavku oružja. "Što se tiče Atinjana, oni su i bez podmićivanja jedva čekali rat, smatrajući nepravdom da drugi vladaju nad njima" (Ksenofont). I u Tebu je persijski novac došao u vreme kad je tamo već sam po sebi počeo antispartanski pokret (395. pne.).
Sukob Sparte i Tebe
Od svih ranijih saveznika Sparte Teba je porazom Atine dobila više nego drugi. Sam grad povećao se dva puta, jer su se u njega preselili stanovnici mnogih drugih beotskih gradova koji nisu imali utvrđenja, a nalazili su se pod udarom Atinjana (Eretrija, Skafa, Skol, Aulida, Potnija i mnogi drugi). Naročito je ojačao Beotski savez pod hegemonijom Tebe. U tebanskoj tvrđavi – Kadmeji zasedalo je i svesavezno veće gradova Beotije, koje je vodilo poslove celog saveza. To je veće bilo izabrano u 11 okruga na koje se delila čitava oblast (po 60 poslanika iz svakog okruga). U tim je okruzima birano i 11 beotarha, koji su bili glavni vojno-izvršni organ, pa su rukovodili i opštebeotskom vojskom (svaki je okrug davao po 1.000 hoplita i 100 konjanika). Međutim, politička prava uživali su samo veliki i mali zemljoposednici, dok malobrojnim trgovcima i zanatlijama nije bilo dozvoljeno učešće u upravljanju državom. Stoga je u Beotiji dugo vladala oligarhija bogatih "vitezova", koji su se čvrsto pridržavali spartanske orijentacije, bili u neprijateljstvu s Atinom i pružali Sparti značajnu podršku tokom peloponeskog rata. Međutim, ubrzo po završetku peloponeskog rata u Beotiji je došlo do državnog prevrata i vlast je prešla u ruke srednjih i sitnih zemljoposednika; ta je grupacija bila izrazito antispartanska, a na njenom čelu bili su Ismenija i Androklid.
Međutim, na predlog vođe atinske demokratije Trasibula, atinska eklesija donese odluku o sklapanju "večnog saveza" sa Tebom. Provalivši suviše brzo u srce Beotije, Lisandar bude opkoljen tebanskom vojskom pod bedemima jako utvrđenog grada Halijarta; sam Lisandar pogine u ovoj bici, a odred mu se rasturi. Kad je do Halijarta sa zakašnjenjem stigao Pausanija, zapretila mu je ista sudbina: našao je pred Halijartom celu armiju Beotskog saveza, a s leđa ga je već zaobilazila atinska vojska pod vođstvom Trasibula. Pausanija je ponudio primirje i povukao se iz Beotije, zbog čega je u Sparti odmah bio izveden pred sud i osuđen na smrt; umro je u tegejskom hramu Atene Aleje, u kome je potražio utočište.
Falcineto Castracane, Pesaro e Urbino
Falcineto Castracane je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Santa Catalina, Rancho, Tepezalá
Santa Catalina, Rancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Tepezalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1911 m.
El Anonal (razvrstavanje)
El Anonal ima više značenja:
Kulina (Osmaci)
Kulina je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Osmaci koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 174 stanovnika.
Istorija
Kulina se prije rata u Bosni i Hercegovini nalazila u sastavu opštine Kalesija.
Las Flores Dos (razvrstavanje)
Las Flores Dos ima više značenja:
Bastia, Firenze
Bastia je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
El Azafrán (razvrstavanje)
El Azafrán ima više značenja:
Trapezna kost
thumb|right|250px|KOSTI PEŠĆA: proksimalni red: A=[[čunasta kost (šaka)|čunasta kost, B=polumjesečasta kost, C=trokutasta kost, D=graškasta kost distalni red: E=trapezna kost, F=trapezoidna kost, G=glavičasta kost, H=kukasta kost]]
Trapezna kost (lat. os trapezium) je kost koja se nalazi u distalnom redu kosti pešća, smještena najlaterlanije. Trapezna kost, u smjeru proksimalno prema distalno, se nalazi između čunaste kosti i prve kosti zapešća.
Trapezoidna kost
thumb|right|250px|KOSTI PEŠĆA: proksimalni red: A=[[čunasta kost (šaka)|čunasta kost, B=polumjesečasta kost, C=trokutasta kost, D=graškasta kost distalni red: E=trapezna kost, F=trapezoidna kost, G=glavičasta kost, H=kukasta kost]]
Trapezna kost
Gornja ploština kosti sadrži zglobnu ploštinu za čunastu kost, a donja ploština sadrži zglobnu ploštinu za prvu kost zapešća. Sa medijalne strana kost je uzglobljena sa trapezoidnom kosti i manjim dijelom sa drugom kosti zapešća.
Na lateralnu stranu hvataju se ligamenti, a na palmarnu ligamenti i mišići. Na palmarnoj strani nalazi se mala kvržica (lat. tuberculum ossis trapezii).
Trapezoidna kost
Trapezoidna kost (lat. os trapezoideum) je kost koja se nalazi u distalnom redu kosti pešća, smještena između trapezne kosti i glavičaste kosti.
Gornja ploština kosti uzglobljena je sa čunastom kosti, a donja sa drugom kosti zapešća (proksimalnim krajem). Medijalna ploština sadrži zglobne ploštine za zglob sa glavičastom kosti, a lateralna za zglob sa trapeznom kosti.
Palmarna i dorzalna strana služe kao hvatište sveza (ligamenata).
Perry County, Tennessee
je okrug u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 7.915, što je 284 (3,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Manantial la Palma, Quiroga
Manantial la Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Quiroga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2140 m.
San Isidro, Gómez Farías
San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Gómez Farías.
Song of Freedom
Song of Freedom je britanski crno-bijeli igrani film snimljen 1936. godine u režiji J. Eldera Willsa. Po žanru predstavlja kombinaciju mjuzikla, melodrame i pseudohistorijskog filma. Protagonist, koga tumači ugledni crni američki pjevač Paul Robeson, je crni doker u Engleskoj kome otkriju pjevački talent zbog koga će postati međunarodna operna zvijezda. Radnja prikazuje kako žrtvuje tako stečenu slavu i bogatstvo kako bi otišao u Afriku, uvjeren da potiče od tamošnjih tradicionalnih vladara te pokušava preuzeti titulu i svojim sunarodnjacima pomoći da odbace praznovjerje i prihvate modernu civilizaciju.
Robesonu je Song of Freedom bio velikim dijelom lični projekt. Snimio ga je neudgo nakon pustolovnog filma Sanders of the River, kome je bio zamjerao paternalistički odnos prema crnim Afrikancima. Film je dijelom snimljen na lokacijama u današnjem Sijera Leoneu, koji je tada bio britanska kolonija, i sadrži vrijedne snimke autentičnih plesova, muzike i folklora Zapadne Afrike. Song of Freedom je postigao više nego dobru gledanost, i danas se smatra najuspješnjim filmom Robesonove karijere.
Kosmos-1469
Kosmos-1469 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1469 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 14. juna 1983. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1469 je bio vojni satelit.
La Loma, Ixtlahuacán del Río
La Loma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ixtlahuacán del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 158 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1702 m.
Ćeralije
Ćeralije su naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Voćin, Virovitičko-podravska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 596 stanovnika te 114 obiteljskih kućanstava. Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, naselje je imalo 623 stanovnika.
Kultura
Na području Ćeralija nalazi se antički lokalitet Topola, registriran kod Konzervatorskog odjela u Požegi.
Uz cestu koja vodi prema Slatini, nalazi se pravoslavna zvonara posvećena Velikoj Gospojini, sagrađena između 1925. i 1930. godine.
Marydel, Maryland
Meridel je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 141, što je 6 (-4,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Preponska kost
thumb|Presjek čovječje preponske kosti
Preponska kost (lat. Os pubis) je spoj dvije preponske kosti (simfiza). Na njoj nalazimo tijelo, gornju granu, donju granu, gornji greben i kvržicu. Donja grana preponske kosti se spaja sa donjom granom sjedne kosti. Sastavni je dio zdjelične kosti, koja čini kosti zdjelice.