cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Etiologija homoseksualnosti
Moždane funkcije
desno|mini|250p|Suprahijazmatička jezgra hipotalamusa u kojima možda leži seksualna orijentacija mini|desno|250p|Dijagram ilustruje uticaj promene svetla i tame, preko suprahiazmatičnog jezgra na promene cirkadijalnog ritma, fiziološke promene i seksualno ponašanje mini|desno|250p|Istraživanja [[hipotalamusa MRT pokazala su brojne razlike njegovih jezgara između homo i heteroseksualnih osoba]] Trenutni dokazi, ukazuju da seksualna diferencijacija ljudskog mozga odvija u toku prenatalnog (fetalnog) i neonatalnog perioda i programira naš rodni identitet, osećanje muškosti ili ženskosti i našu seksualnu orijentaciju (hetero, homo, ili biseksualnu). Proces seksualne diferencijacije je praćen i razvojem mnogih struktura u organizmu ali i mnogim funkcionalnim razlikama moždanih struktura među navedenim grupama.
Prema izjavi D. F. Svaba (D.F. Swaab), objavljenoj u julu 2008,
Svab je prvi objavio da se seksualna orijentacije kod muškaraca i biološki „sat“ nalaze u hipotalamusu, u njegovom suprahiazmatičkom jezgru (SCN). Godine 1990, Svab i Hofmana su objavili da je (SCN) u heteroseksualaca znatno veće nego kod žena i da je (SCN) u gej homoseksualaca značajno manji u odnosu na heteroseksualne muškarce. Tokom 1995, Svab je sa saradnicima, istraživao povezanost razvoja mozga sa na njegovom seksualnom orijentacijom, tretiranjem mozga mužjaka pacova pre i postnatalno inhibitorima aromataze. Ova izlaganja su proizvela uvećanje (SCN) što se odrazilo na biseksualno ponašanje odraslih mužjaka pacova.
Iako su proučavanjem moždanih struktura uočene morfološke (dimorfne) razlika u osoba različite polne orijentacije, ...možda su one samo odraz opažajnih ali ne i stvarnih razlika. Zato je među istraživačima homoseksualnosti postavljeno intrigantno pitanje da li možda određene seksualno dimorfne funkcije u mozgu razlikuju pojedinace istog pola, ali drugačije seksualne orijentacije? Na to pitanje u časopisu , (2008) pokušali su da odgovore Ivanka Savić i Po Lindstrom, nakon sprovedenog istraživanja mozga 25 heteroseksualaca muškog i ženskog pola i 20 lezbejki i gejeva, primenom magnetne rezonantne volumetrije cerebralnih i cerebelarnih hemisfera. u njihovim istraživanjima se navodi da je odnos moždanih hemisfera, kao i oblik amigdalealnog povezivanja, atipičan u polno različitih gej homoseksualnih osoba, nešto više kod ženskih gej homoseksualnih osoba u odnosu na muške gej osobe koje ispoljavaju muške osobine koje nalikuju osobinama heteroseksualnih muškaraca. Međutim da li su posmatrane polno-atipične karakteristike rezultat procesa koji se dešavaju tokom fetalnog (prenatalnog) ili neonatalnog perioda razvoja, kao što je to slučaj sa rodnim identitetom i seksualne orijentacije, i dalje je otvoreno pitanje.
U prethodnim laboratorijskim studijama, Ivanke Savić otkriveno je da se seksualna diferenciracija aktivira u prednjem hipotalamusa u heteroseksualnih muškaraca i heteroseksualnih žena a polna-atipičnost, po gotovo obrnutom obrazacu u homoseksualnih muškaraca i homoseksualnih žena.
Hipotalamus je deo mozga smešten ispod prednjeg komisure i uključen je u mnogobrojne različite funkcije, gde spada i reprodukcija vrste. Ova zapažanja o funkcijama hipotalamusa pokrenula su nekoliko pitanja, od kojih je jedno, da li je opisani seksualni dimorfizam kod polno-atipičanih homoseksualnih osoba, povezan sa faktorima koji nisu u direktnoj vezi sa reprodukcijom, i zahteva posebnu pažnju.
Lora Alen, je u svojim istraživanjima identifikovala četiri male grupe neurona u prednjem delu hipotalamusa i nazvala ih intersticijalnim jezgrom prednjeg hipotalamusa (INAH 1, 2, 3 i 4). Istraživanja Alenove pokazala su da su (INAH 2 i 3) značajno veća kod muškaraca nego kod žena na osnovu čega je ona postavila hipotezu da su možda dimorfnaost ofih jezgara u skladu sa seksualnom orijentacijom.
Sajmol Levej (britansko-američki neurolog poznat po studijama o strukturama mozga i seksualnoj orijentaciji) u radu pod naslovom "Razlika u hipotalamičnim strukturama između heteroseksualnih i homoseksualnih muškaraca", objavljenom 1991, u uvodnom delu definiše seksualnu orijentaciju kao "pravac seksualnih osećanja ili ponašanje prema pripadnicima sopstvenog ili suprotnog pola" i hipotezu da Alenova hipotalamična (INAH) jezgra učestvuju u generisanju "tipičnog seksualnog ponašanja muškaraca."
Levej je u svom istraživanju secirao moždana tkiva dobijena sa rutinskih autopsija četrdeset jedne osobe koje su umrle u bolnicama u Njujorku i Kaliforniji. Među ispitanicima je bilo devetnaest homoseksualaca, umrlih od side; šesnaest su bili heteroseksualni muškaraci, od kojih su šest bili intravenski narkomani umrli od side; i šest heteroseksualne žene. Levejovi zaključci su bili sledeći:
Neki kritičari su izrazili sumnju u tačnost i pravilnost Levejovog merenja, navodeći da je ove strukture teško videti u tkivu i da se zato i teško može izmeriti veličina ćelija. Nansi Ordover tvrdi u svojoj knjizi objavljenoj 2003. da je Levej kritikovan zbog „male veličine uzorka i neadekvatno prikupljenih podataka o seksualnoj istoriji ispitanika“.
Milan Aksentijević
Milan Aksentijević (Kragujevac, 1. 9. 1935), general-major Jugoslavenske narodne armije u penziji.
Život danas, progon i borba za državljanstvo - prebivalište u Sloveniji
11. 1. 1992 godine Ministarstvo unutarnjih poslova Slovenije je generalu Aksentijeviću oduzelo državljanstvo i bio je izbrisan iz registra stalnih stanovnika Slovenije, jer je "kao državljanin Slovenije sudjelovao u neprijateljskoj vojsci u agresiji na Sloveniju, a što je kažnjivo djelo i izdaja domovine". 1995 general Aksentijević se vratio u Sloveniju sa turističkom vizom, ali samo na 15 dana na koliko su mu u slovenskoj ambasadi u Skoplju izdali vizu. Tom prilikom slovenski mediji su pokrenuli pravu harangu i medijski linč protiv generala Aksentijevića, dok se slovenska javnost uznemirila i zahtjevala odgovor kako je moguće da se u Sloveniju vraćaju "jugo-oficiri" koji su učestvovali u agresiji na Sloveniju, u ratu u Hrvatskoj i u Bosni i Hercegovini. Janez Janša i slovenski nacionalist Zmago Jelinčič su također osudili povratak generala Aksentijevića u zemlju. 2002 godine slovensko tužilaštvo je odustalo od progona i suđenja generala Aksentijevića, za ratni zločin tokom intervencije u Sloveniji, zbog nedostatka dokaza. General Aksentijević danas živi u porodičnoj kući u Golniku,, Još uvijek se bori za svoja stečena prava u Sloveniji:državljanstvo, zasluženu penziju,povratak imovine i dr. General Aksentijević danas vrši dužnost člana Nadzornog odbora Saveza organizovane srpske dijaspore Slovenije i jedan je od najaktivnijih članova Udruženja izbrisanih Slovenije.
Bismarck Barreto Faria
(17. septembar 1969.) je brazilski nogometaš.
Danica Aćimac
Danica Aćimac (Beograd, 29. decembar 1928 — 11. jun 2009) je bila srpska glumica.
Biografija
Kao dete je počela da se bavi glumom u pozorištu, kada je igraćući u operi Kavaljer sa ružom. Godine 1939. je prvi put recitovala na Radio Beogradu, a 1950. odlazi na Cetinje sa grupom studenata glume i upravnikom Cetinjskog pozorišta Minjom Dedićem, dok je druga grupa studenata sa Sojom Jovanović osnovala Beogradsko dramsko pozorište.
Nakon jedne sezone, prešla je kod Bate Amara u Niško narodno pozorište u kom se proslavila kao kraljica Ana, igrajući u predstavi Čaša vode od Skriba. Nakon tri sezone prelazi sa Batom Amar u Humorističko pozorište, današnje Pozorište na Terazijama, gde je zatekla ansambl koji su sačinjavali Miodrag Petrović Čkalja, Mića Tatić, Guta Dobričanin, Ljuba Didić, Branka Mitić, Ana Krasojević, Vera Đukić, Đokica Milaković, Željka Rajner... Sa mnogima od njih je radila sve same hit predstave.
Kasnije ih je Radivoje Lola Đukić okupio za snimanje prve prve TV serije Servisna stanica, 1959. godine. Igrali su uživo i iz studija se direktno prenosio program. Igrala je u serijama i filmovima: Servisna stanica, Sreća u torbi, Na mesto, građanine pokorni, Ogledalo građanina pokornog, Licem u naličje, Crni sneg, Ljudi i papagaji, Zlatna praćka, Baksuz, Nedeljkovići, Sačulatac, Spavajte mirno, Nedozvani, Neprijatelji naroda, Pokojnik (TV drama), Deset zapovesti, Vežbe iz gađanja, Diplomci, Ću, ćeš, će, Dva drugara, Otpisani... Tumačila je uloge u predstavama Put oko sveta, Beograd nekad i sad, Nasledstvo, Zavodnik, Porodica Blo, Silom muž i mnogim drugim.
Danica Aćimac i Miodrag Petrović Čkalja dobili su 1977. nagradu čitalaca TV Novosti Ona i On kao najpopularniji glumački par godine za nastupe u tada popularnoj TV emisiji Nedeljno popodne.
Pored glume, bavila se pedagogijom i defektologijom. Imala je vaspitnu ulogu na ljude koji su se sa njom susretali. Poznati srpski pisac i novinar Saša Milivojev je njen unuk.
Brazilsko Carstvo
Brazilsko Carstvo je monarhija iz XIX. vijeka koja je obuhvaćala teritorij današnjeg Brazila i Urugvaja. Carstvo je bilo organizirano kao predstavnička, parlamentarna ustavna monarhija kojom su kroz 60-ak godina vladali Pedro I i njegov sin Pedro II. Jačanje Brazila, dotad tek kolonije unutar Portugalskog Imperija, započelo je 1808. godine kada je tadašnji portugalski regent, a kasniji kralj João VI pobjegao od Napoleonove invazije u Brazil i preselio središte Imperija u Rio de Janeiro. Nakon Napoleonova kraha, João VI se vraća u Portugal, ali ostavlja svog sina Pedra u Kraljevini Brazil na poziciji regenta. Dana 7. rujna 1822., Pedro je proglasio nezavisnost Brazila i, nakon uspješnog rata protiv oca, aklamacijom postao brazilski car Pedro I 12. listopada iste godine. Novonastalo carstvo bilo je ogromno, ali slabo naseljeno i etnički različito.
Za razliku od susjednih hispanskih republika, Brazil je imao političku stabilnost, ekonomski razvoj, ustavom zagarantiranu slobodu govora i poštivanje temeljnih građanskih prava, mada su u ovoj oblasti izuzeci bili žene i robovi, potonji koji su smatrani objektima, a ne subjektima prava. Dvodomna legislatura birana je, u usporedbi s ostalim zemljama regije, s priličnim stupnjem demokratičnosti, kao i lokalne i regionalne vlasti. Ovakva situacija dovela je do dugogodišnjeg sukoba između cara Pedra I i parlamentarnih frakcija oko uloge cara u političkom sustavu. Uz to, javljali su se i drugi problemi. Neuspješni Cisplatinski rat protiv susjednih Ujedinjenih Provincija Río de la Plate doveo je do secesije Urugvaja, koji je dotad bio dio Brazila. Godine 1826., Pedro I je, unatoč svojoj ulozi u brazilskoj nezavisnosti, postao portugalski kralj, no odmah je abdicirao u korist najstarije kćerke. Dvije godine kasnije, Pedrov mlađi brat je uzurpirao prijestolje. U nemogućnosti da rješava probleme i u Brazilu i u Portugalu, Pedro I je 7. travnja 1831. godine abdicirao i odmah otišao za Portugal kako bi vratio kćerkino prijestolje.
Pedrov nasljednik bio je njegov petogodišnji sin Pedro II. Kako je spomenuti bio maloljetan, na čelu zemlje je bilo regenstvo, čija je moć bila slaba. Vakuum koji je nastao nedostatkom čvrstog političkog vođe koji bi arbitrirao u političkim sporovima dovelo je do brojnih lokalnih ratova u regijama. Naslijedivši carstvo koje se raspadalo, Pedro II je, nakon što je službeno preuzeo tron, uspio povratiri mir i stabilnost u zemlji te ju dovesti do statusa međunarodne sile u usponu. Brazil je izašao kao pobjednik iz tri rata (Platinski rat, Urugvajski rat i Paragvajski rat) te je uspješno riješio druge međunarodne nesporazume i domaće probleme. Bogatstvo i ekonomski napredak dovode do povećane imigracije, posebice Židova i protestanata, iako je Brazil ostao dominantno katolička zemlja. Ropstvo, dotad široko prisutno, postepeno je ograničavano sve dok 1888. godine nije potpuno ukinuto. Ovaj period donosi i kulturni napredak, mahom pod utjecajem europske kulture, a brojni stilovi poput neoklasicizma i romantizma ipak su realizirani da sadrže nešto autohtono brazilsko.
Iako su posljednje godine Pedrove vladavine bile obilježene mirom i ekonomskim napretkom, ovaj nije pokazivao interes da se monarhija održi nakon njegova života te se, shodno time, nije trudio spasiti ju. Njegova prijestolonasljednica bila je kćerka Isabel, no ni Pedro ni vladajuće klase nisu smatrali ženu dostojnom nasljednicom. Bez prikladnog nasljednika, nitko nije vidio razloga za opstanak monarhije. Nakon 58 godina vladavine, Pedro II je 15. studenog 1889. godine svrgnut u državnom udaru koji je doveo do formiranja diktatorske republike.
Baro Bettera
Pisao je religiozne pjesme, a značajan je i kao prevoditelj.
Stilski pripada krugu dubrovačkog baroknog pjesništva hrvatske književnosti.
Pripadao je pučkoj dubrovačkoj trgovačkoj obitelji. Djed je hrvatskog znanstvenika Ruđera Boškovića.
Kao intelektualac nije ostao izoliranom pojavom, pa se tako bilježi da je bio u kontaktu sa providurskim izaslanikom, hrvatskim pjesnikom i piscem Petrom Kanavelićem.
Sanfront, Cuneo
Sanfront je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1190 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 479 m.
Santa Ene, Mazatán
Santa Ene je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mazatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Los Corrales, El Fuerte
Los Corrales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
La Lagunita, Aramberri
La Lagunita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1902 m.
General Francisco Paz, Yanga
General Francisco Paz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Yanga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 885 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 535 m.
Averaldi, Piacenza
Averaldi je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 955 m.
Dudu Cearense
Dudu Cearense (15. april 1983.) je brazilski nogometaš.
Alpska ciklama
Alpska ciklama (lat. Cyclamen alpinum ili Cyclamen trochopteranthum) je vrsta biljke iz roda ciklama nastanjena u šumovitim područjima nadmorske visine 350-1500 metara u području jugozapadne Turske, sjeverozapadno od Antalye.
Guadalupe Victoria, Coatzintla
Guadalupe Victoria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatzintla.
Alpska ciklama
Opis
Listovi su joj ovalni do okrugli, te su zelene boje. Često su u gornjem dijelu išarani srebrnom, a u donjem dijelu crvenoljubičastom. Cvjetovi imaju pet latica koje su obično ružičaste do tamnoljubičaste boje, iako postoje neki oblici s bijelim laticama.
Guadalupe Victoria, Coatzintla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 750 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 134 m.
Alpska ciklama
Vanjske poveznice
Cyclamen coum Cyclamen coum
Sohodol, Sohodol
Sohodol je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Sohodol.
Johann T’Serclaes von Tilly
Johan Cerklas fon Tili (februar 1559—30. april 1632) je bio vojskovođa, koji je komandovao snagama Svetog rimskog carstva tokom Tridesetogodišnjeg rata. Bio je jedan od dva glavna komandanta snaga Svetog rimskog carstva. Uglavnom je komandovao snagama Katoličkog saveza. U ratu je ostvario seriju pobeda protiv protestantskih snaga u Bohemiji i Nemačkoj, a posle i u Danskoj. Međutim kasnije je poražen od vojske, koju je predvodio švedski kralj Gustav II Adolf.
Rane godine
Rođen je u zamku Tili, blizu Nivela, u današnjoj Belgiji, a tada Španskoj Nizozemskoj. Rođen je u katoličkoj porodici, a posle jezuitske škole u Kelnu odlazi u špansku vojsku sa 15 godina i bori se protiv holanskih snaga, koje su se pobunile tokom Osamdesetogodišnjeg rata. Učestvovao je u uspešnoj opsadi Antverpena 1585. godine.
Posle toga učestvuje 1600. kao plaćenik u ratu protiv Turaka u Mađarskoj i Transilvaniji. Brzim unapređenjima postaje maršal za 5 godina.
Rat u Bohemiji
Postao je 1610. komandant Katoličkog saveza, koji je bio pod političkim vodstvom Maksimilijana I Bavarskog. Svoje vojnike je trenirao španskom tercio sistemu, po kome su mušketire podržavali redovi strelaca. Sa 25.000 vojnika postigao je značajne pobede tokom Tridesetogodišnjeg rata protiv Fridriha V Palatinskog.
Postiže i odlučnu pobedu u bici kod Bile Hore 8. novembra 1620. godine. Njegova vojska je bila dobro istrenirana, tako da su samo za dva sata borbe probili neprijateljske linije. Polovina neprijateljske vojske je bila ubijena ili zarobljena, a gubici katoličke vojske su bili samo oko 700 ljudi. Posle bitke Prag je pao u roku od nekoliko dana.
mini|200p|Statua fon Tilija u Minhenu
Rat u Nemačkoj
Krenuo je zapadno, u Nemačku i poražen je u bici kod Mingolshajma 27. aprila 1622. godine. Posle toga udružuje se sa čuvenim španskim generalom Gonzalo de Kordobom. Zajednički pobeđuju u bici kod Vimfena i bici kod Hehsta. Hajdelberg zauzimaju 19. septembra 1622. nakon 11 sedmica opsade.
Cañada Rica, Eloxochitlán
Cañada Rica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Eloxochitlán.
Johann T’Serclaes von Tilly
Rat u Nemačkoj
Protestanski vođa Kristijan Braunšvajg je bio poražen kod Hehsta, ali ponovo je skupio vojsku od 15.000 vojnika. Fon Tili pobeđuje i tu vojsku u bici kod Štatlona. Neprijateljska vojska je izgubila 13.000 vojnika i 50 visokih oficira. Posle toga gotovo je okončan svaki otpor u Nemačkoj, a Bohemija se potpuno predaje 1623.
Cañada Rica, Eloxochitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 957 m.
Johann T’Serclaes von Tilly
Rat u Nemačkoj
U rat ulazi 1625. danski kralj Kristijan IV Danski, da bi zaštitio protestantizam u Nemačkoj, a i da bi imao ugled kao glavni vođa severne Evrope. Fon Tili se borio sa Dancima u bici kod Lutera 26. avgusta 1626. godine. Visoko disciplinovana katolička pešadija je probila neprijateljske linije, uništavajući pola danske vojske. Zbog tih pobeda i pobeda, koje je ostvario Albreht fon Valenštajn, Danska je bila prinuđena da traži mir. Sklopljen je sporazum u Libeku i Danska se povukla iz rata.
Balans snaga u Evropi je bio narušen, pa u rat 1630. ulazi Švedska pod vodstvom briljantnog kralja i vojskovođe Gustava II Adolfa. Gustav Adolf je pre toga u ratovima sa Poljskom pokušavao da stekne dominaciju nad Baltikom. Gustav Adolf je prozvan ocem modernog ratovanja. Mnoge njegove inovacije su postepeno uvedene u ratovanje.
Donnelly, Minnesota
Doneli je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Johann T’Serclaes von Tilly
Masakr u Magdeburgu
Dok je Gustav Adolf bio u Berlinu i pokušavao da pravi saveze sa vođama severne Nemačke, dotle je Johan Cerklas fon Tili opsedao Magdeburg, koji je obećao da će pomoći Švedsku. Opsada je počela 20. marta 1631. godine. Opsadom je komandovao Gotfrid Papenhajm, a von Tili je ratovao drugdje. Posle dva meseca opsade i nakon što je Frankfurt na Odri pao u ruke Šveđana, Papenhajm je uspio uveriti von Tilija da mu dade pojačanja za napad na grad. Sa 40.000 vojnika započeli su napad 20. maja 1631. godine.
Donnelly, Minnesota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 241, što je 13 (-5,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Johann T’Serclaes von Tilly
Masakr u Magdeburgu
Nakon osvajanja grada vojnici ubijaju 25.000 do 30.000 stanovnika Magdenburga, a grad je potpuno spaljen.
Rat protiv Šveđana
Posle Magdenburga Johan Cerklas fon Tili sukobljava se sa Gustavom Adolfom blizu Lajpciga u bici kod Brajtenfelda 17. septembra 1631. godine. U bici je Gustav Adolf uspio da veštim manevrima nadmudri fon Tilija. Johan Cerklas fon Tili je izgubio 13.000 vojnika u toj bici. Švedsko manevrisanje i precizna brza artiljerijska paljba naterala je Tilijevu vojsku u paniku i beg.
Šveđani posle toga svuda napreduju. Johan Cerklas fon Tili je ranjen dok je pokušavao da spreči da Šveđani pređu u Bavarsku preko reke Leh.
Umro je od tetanusa 15 dana kasnije u Ingolštatu 30. aprila 1632. godine.
Jacques Lauriston
mini|desno|Jacques Lauriston Jacques Jean Alexandre Bernard Law de Lauriston (Pondicherry, Indija, 1. veljače 1768. - Pariz, Francuska, 11. lipnja 1828.), francuski vojskovođa i diplomat, maršal Francuske.
General Lauriston bio je zapovjednik francuskih postrojba od oko tisuću vojnika, koji su obmanom 27. svibnja 1806. ušli u Dubrovnik te ga okupirali. Bio je to de facto kraj Dubrovačke Republike, koja je konačno ukinuta 1808. godine.
Pavlimir
Pavlimir je najpoznatija drama Junija Palmotića prvi put prikazana pred Dvorom od družine isprazne 22. veljače 1632.
Kratki sadržaj
Zasnovana je na građi iz Ljetopisa popa Dukljanina, opisuje događaje koji se protežu kroz nekoliko naraštaja, isprepletene s čudesnim i fantastičnim likovima koji utjelovljuju dobre i zle sile, a dramatizira legendu o kralju Pavlimiru kao osnivaču Dubrovnika. Pavlimir je unuk prognanog kralja Radoslava. Na poziv slovinskih vladara vraća se iz Rima na prazno djedovo prijestolje. Nakon strašne oluje koje su pripremili zli dusi dolazi s družinom u Gruž za vrijeme svetkovine sv. Ilara, zaštitnika mjesta. Susreće tamošnje stanovnike, pastire, pustinjaka Srđa (koji mu pomaže u svladavanju zapreka), preuzima prijestolje i osniva Dubrovnik te se vjeri sa Srđevom nećakinjom Margaritom. Iza alegorijske priče o Pavlimiru, krije se prava tema: ljubav prema slobodi i rodnome gradu.
Umra
Umra je vrsta islamskog hodočašća koja se obavlja mimo vremena Hadždža, a ima za cilj posjetu Kabi i obavljanje određenih radnji, od kojih su: tavaf, sa’j između Safe i Merve te brijanje glave ili skraćivanje kose. Hodočasnik (tj. osoba koja želi obaviti umru) će se prvo okupati (gusul) ili uzeti abdest, mada je kupanje mnogo bolje. Potom će (muškarac) obući nove ihrame (dva bijela prekrivača, izar i rida’) ili već upotrijebljene prethodno oprane. Pošto hodočasnik obuče ihrame, klanjat će dva rekata ihramskog namaza.
Dok je u ihramu, hodočasniku se zabranjuje:
Hodočasniku se dopuštaju sljedeće stvari:
Lastovska buna
Lastovska buna je ime za događaje između 1602. i 1606. kada je elita otoka Lastova pokušala promijeniti vlast Dubrovačke Republike onom mletačkom. Centralizacija i snižavanje povlastica autonomne općine pod Dubrovnikom preraslo je u nezadovoljstvo, pobunu, i konačno, u poziv imućnijih Lastovaca Mlečanima koji su preuzeli vlast na otoku 1603. godine. Diplomatskom akcijom Dubrovčana na madridskom i bečkom dvoru, kod pape, u Istanbulu i Veneciji, Mlečani su se povukli s otoka 1606. godine.
Anoia Superiore, Reggio Calabria
Anoia Superiore je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 262 m.
El Guayacán, Suchiate
El Guayacán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Suchiate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Hlor trifluorid
Hlor trifluorid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 92,448 Da.
La Rosetilla, Guadalupe y Calvo
La Rosetilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
San Pablo, Tulancingo de Bravo
San Pablo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tulancingo de Bravo.
La Rosetilla, Guadalupe y Calvo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 648 m.
San Pablo, Tulancingo de Bravo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2141 m.
Colceag, Colceag
Colceag je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Colceag.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5473 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
La Dominica, Suchiate
La Dominica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Suchiate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Tecolote, San Francisco del Rincón
Tecolote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Francisco del Rincón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 270 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1857 m.
Noé González, Irapuato
Noé González je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1734 m.
Suze sina razmetnoga
mini|desno|232px|Suze sina razmetnoga, naslovnica knjige iz [[1622. ]]
Suze sina razmetnoga religiozna je poema hrvatskog pisca Ivana Gundulića, izdana u Veneciji 1622. godine.
Predložak
Poema Suze sina razmetnoga nastala je prema paraboli iz Lukina Evanđelja (Lk 15, 11-32) o ocu koji sinu oprašta neposluh i suludo potrošen imetak, nakon što se ponizno pokajao, svjestan težine svojih djela. Gundulić preuzima i razrađuje temu ostavljajući prepoznatljivim osnovne crte predloška.
Različita je i razrada grijeha, u biblijskoj paraboli sinovljev grijeh prikazan je općenito kao hedonističko uživanje u životu, u rastrošnosti i neumjerenosti svake vrste. Poema također preuzima te grijehe, ali veže ih uz jedan glavni – bludnost, potaknuta prekrasnom ženom. Bludnost je potaknula razmetnog sina i na rastrošnost; imetak ne gubi trošeći na vlastitu raskoš i ugodu, nego kupujući ženi razne vrijedne poklone, ne bi li zadobio njenu naklonost. Lik razbludne žene ne postoji u biblijskoj paraboli, a u poemi je izostavljen lik starijeg sina zbog čega je nešto drugačiji završetak i znatno drugačija pouka.
I parabola i poema razrađuju problem grijeha, spoznanja, pokajanja i oprosta, no pouka parabole usmjerena je prema "pravednima" kojima se napominje kako svako obraćenje grešnika treba slaviti jer ovaj brat tvoj bio je mrtav i živi opet; bio je izgubljen, i nađe se (Lk 15, 32), dok se pouka poeme zadržava na grešniku, ističući kako će svakomu tko se iskreno pokaje biti oprošteni grijesi i osigurana vječnost.
Forma
Gundulićevo djelo Suze sina razmetnoga religiozna je poema strukturirana u tri plača, svaki započinje prikladnim citatom iz Lukina evanđelja iz kojega je tema i preuzeta. Plačevi su naslovljeni po trima fazama kroz koje prolazi razmetni sin: sagrješenje, spoznanje i skrušenje.
Na početku se nalazi i kratka posveta u prozi Prisvijetlomu gospodinu Jeru Dživa Gundulića, formalno odijeljena od plačeva u kojoj se autor osvrće na tradiciju dubrovačkog pjesništva i kratko najavljuje temu.
Stil
Poema kao termin još u antičkoj literaturi imala je općenito značenje, vjerojatno je to jedan od razloga zbog kojeg je kao vrsta do danas ostala nedovoljno određena te utjelovljuje karateristike svih triju književnih rodova, i lirike, i epike, i drame. Razrađena fabula, likovi i pripovjedač karakteristike su epskog, karakteristike dramskog mogu se očitati u iznimno snažnoj unutarnjoj borbi glavnog lika i dugim monolozima, a lirska je sama forma, izrazita nabijenost emocijama, promišljanja o moralno-teološkim pitanjima i brojne pjesničke figure među kojima je bitno istaknuti, uz najčešće poredbe i epitete, snažne metafore i brojne figure suprotnosti – oksimorone, paradokse i snažne antiteze. Antiteza "grijeh/pročišćenje" prožima čitavo djelo, tako da se ono u cijelosti može shvatiti kao velika antiteza. Također, djelo obilježava i alegoričnost, jer priča o odnosu oca i sina, može se prenijeti na odnos čovjeka i Boga.
Sagrješenje
U prvi plač uvodi se suzama sina koji oplakuje svoje grijehe, u nadi da će, ako prolije dovoljno suza, njegova duša okupana pokajanjem biti ponovno čista i dostojna Božje prisutnosti. Zaziva Boga i moli ga da mu pošalje Duha Svetoga, a obraća se i Isusu Kristu, objedinjujući u svom zazivu sve tri božanske osobe u simbolično Sveto Trojstvo. Govori o grijesima i grešnu čovjeku nedostojnu Božje milosti, uzdajući se ipak u to da će se Bog smilovati onom tko se iskreno pokaje za svoje grijehe. Obraća se grešniku, istodobno se obraćajući cijelom čovječanstvu, savjetujući mu da se kloni zla kako bi bio dostojan života sa Svevišnjim.
Nakon općenitog promišljanja o grijehu počinje govoriti o sebi, sinu koji se odmetnuo od oca, uzevši njegovo imanje da bi zadovoljio svoje apetite za putenim užicima, sve dok nije potrošio sve bogatstvo i ostao bez ičega. Oskudica ga je natjerala na razmišljanje o lagodnom životu koji je imao živeći s ocem: slatko opijanje, u zlatu sazidana kuća, sluge na raspolaganju u svakom trenutku, raskošna postelja u kojoj se budio nakon bludnih, besanih noći. Bludnost potaknuta zamamnom, krasnom ženom dovela ga je do bijede, pustoši; dok kod njegova oca i sluge žive u blagostanju, on samuje gladan poput zvijeri u nepoznatoj zemlji, svinje su mu društvo, planina dom, hladan kamen jastuk.
Spoznanje
Na početku drugoga plača ponovno se javlja lirski subjekt sa svojom refleksijom o Božjoj veličini i postanku svijeta. Prikazuje razmetnog sina koji se nalazi u krdu svinja i nada se da će umrijeti od gladi ili da će ga proždrijeti neke divlje zvijeri, jer bilo bi pravedno da oni koji kao zvijeri žive od zvijeri budu i proždrijeti. No, njegova je prljavština i duhovna, onečišćen je grijehom pa i zvijeri zaziru od njega.
Razmišlja o ljepoti koja mu je bila izvor svakog zla: ona svjetlost pretvara u tamu, raskida zavjete, ona je plam koji prži, a ne krijepi, a najbolje je dočarava kao stablo koje se neplodno širi, svojom krošnjom samo stvarajući veliku sjenu. Spoznaje koliko je griješio. Kose koje je nekad zvao zlatnima sada vidi kao zmije što ujedaju, lice nekad obasuto ružama sada je drač, a medene su usne otrov. Zaveden mladošću, slobodom i željom za putenim užicima, napustio je rodni kraj, lutao je zemljama i šumama u potrazi za ugodom, a na kraju je pronašao jad, brigu i tugu. Svojim životom svjedoči o svijetu koji se temelji na suprotnostima što se vječito izmjenjuju. Sve što je lijepo krije neku gadost, sve što ima početak, ima i kraj. Čovjek, čim se rodi, počinje umirati, to mu je sudbina. U ovom životu ništa nije stalno, sve pada u zaborav.
Promišlja i o smrti, dijeli je na fizičku i duhovnu. Fizička smrt, smrt od svita, ona je tek kratak uzdah. Duhovna smrt, smrt od duše, jest vječna, lišava čovjeka vječnog blaženstva u raju. Dobri će ljudi nakon smrti u raj pun raskoši, njihova duša uživat će svu slavu i blaženstvo vječnoga života pod okriljem Svetog Trojstva. Zli ljudi osuđeni su na vječno ropstvo u tami pakla uz zvuke plača i škrgut zubi.
Razmetni sin obraća se svojoj duši koja treperi i čezne za čistoćom, strahujući od pakla i vječne patnje. Želi očistiti svoju dušu kako bi bila dostojna Boga.
Skrušenje
Razmetni sin, grešnik usred pustoši, zavapio je Bogu, oplakivao svoje grijehe. Ničice pavši na zemlju, tresući se sav od muke, jada i boli, grcao je u suzama jedva smogavši snage ispovjediti svoje grijehe. Ispovijedajući se, istodobno se pita o svijetu, moralnim vrijednostima, prolaznosti. Promišlja o Bogu koji je čovjeku toliko dobar, za njega je stvorio ovaj svijet, dao mu da pije, da jede, postavio ga za vladara životinjskog i biljnog svijeta, dao mu je razbor da može razlučiti dobro od zla, a čovjek je ipak toliko nezahvalan i nedostojan svega toga.
Razmetni sin plače ganut Božjom dobrotom koja sve nadvisuje, i njegovo se srce rastapa, nije više ledeno. Bog ga čisti od svega i on ustaje ponovno rođen. Odlučuje vratiti se svom ocu i zamoliti ga da ga primi kao slugu, svjestan da nije više dostojan zvati se njegovim sinom. Teško mu je vratiti se nakon svega što je učinio. Kaje se za sve grijehe, a njegove suze svjedoče o tome. Dolazi k ocu i pada mu pod noge moleći za oprost. Otac ga srdačno dočekuje, pun ljubavi, utiskuje mu poljubac oproštenja, odijeva u novu, bijelu odjeću, slavi Boga i zahvaljuje mu za sinov povratak.
Sanini, Cuneo
Sanini je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 332 m.
Manastir Zagrađe
Manastir Zagrađe je posvećen svetom Jovanu Krstitelju i pripada Eparhiji budimljansko-nikšićkoj Srpske pravoslavne crkve. Potiče iz sredine XV vijeka i zadužbina je hercega Stefana Vukčića Kosače, koji je podigao, najverovatnije na temeljima starije.
Na brdu iznad manastira nalaze se ostaci Soko Grada, hercegove prijestonice, a u Šćepan Polju ispred manastira, nalaze se temelji crkve Šćepanice posvećene svetom arhiđakonu Stefanu, zadužbina Sandalja Hranića, iz prve polovine XV vijeka.
Balearska ciklama
Balearska ciklama (lat. Cyclamen balearicum) je vrsta zeljaste biljke iz roda ciklama.
Opis
To je manja zeljasta biljka kojoj stabljika naraste 10-25 centimetara. Cvjetovi joj rastu u proljeće, imaju pet bijelih latica položenih prema unatrag. Jako su mirisni. Listovi su plavkasto-zeleni, te su pomalo išarani srebrnom bojom. Donja strana listova je tamnocrvena.
Izvori
Wikimedijski zajednički poslužitelj:
Budizam na Šri Lanki
Budizam u Šri Lanki (Cejlonu) je uglavnom teravada škole, i čini većinsku religiju sa oko 70% stanovništva.
Manastir Đurđevi stupovi (Crna Gora)
Manastir Đurđevi stupovi u Beranama je manastir Eparhije budimljansko-nikšićke, Srpske pravoslavne crkve. Manastir je zadužbina Stefana Prvoslava (1174-1244), sina velikog župana Tihomira, najstarijeg brata Stefana Nemanje, njegov grob se nalazi unutar manastira. Gradnja manastira je završena 1213. godine. Sveti Sava je 1219. godine uspostavio Budimljansku Episkopiju i u ovom hramu ustoličio prvog Budimljanskog episkopa Jakova.
Budizam na Šri Lanki
Šri Lanka je zemlja najstarije budističke tradicije, koju je institucionalno zasnovao indijski car Ašoka u 3. veku pre naše ere. Od tada, opstaje tesna povezanost između cejlonskih vladara i sange. Cejlonski budizam postao je politički uticajan u 11. veku i od tada vrši snažan uticaj na budizam u jugoistočnoj Aziji. Budizam u Šri Lanki se do danas održao kao institucionalna religija pod zaštitom države. Budistička sanga na Cejlonu se predstavlja "kao čuvar nacionalnog identiteta Sinhaleza."
Manastir Đurđevi stupovi (Crna Gora)
Od 18. do 20. veka Turci su 5 puta pljačkali i palili manastir i to 1738, 1825, 1862, 1875. i 1912. godine. Istaknute ličnosti ovog manastira su bili iguman Nićifor i iguman Mojsije Zečević koji je predstavljao duhovnog vođu Vasojevića u borbi protiv Turaka. U ovom manastiru sačuvani su delovi starog živopisa. Po novijim istraživanjima spoljna priprata je živopisana u vreme cara Dušana. Ostaci živopisa u oltaru takođe potiču iz Nemanjićkog doba. Odlukom Svetog Arhijerejskog Sabora Srpske pravoslavne crkve maja 2001. godine, obnovljeno je episkopsko sedište u Đurđevim Stupovima osnivanjem Eparhije Budimljansko-nikšićke. 4. maja 2002. godine u manastiru je ustoličen Joanikije Mićović kao episkop Budimljansko-nikšićki.
Manastir je avgusta 2013. godine obeležio 800 godina postojanja, 3. avgusta je bila svečana akademija, a 4. avgusta liturgija.
Budizam na Šri Lanki
Teravadski budizam sa Šri Lanke imao je ključnu ulogu u razvoju budizma u jugoistočnoj Aziji.
Budine posete
Prema Mahavamsi, hronici na paliju iz 5. veka, Sidarta Gautama je tri puta posetio ostrvo Cejlon. Jedanput je otišao na vrh Sumanakate (danas poznatiji kao Adamov vrh) i tamo ostavio otisak svoje stope. Ova priča nije istorijski potkrepljena, ali, otisak stope je ostao jedno od najvećih mesta hodočašća na Cejlonu i predstavlja simbol narodnog verovanja da je Šri Lanka „dhamadipa“, ostrvo koje čuva Budino učenje.
U Šri Lanki se čuva i relikvija Budinog zuba koja je iz Kalinge doneta na Cejlon u 3. veku. Iz tog doba datira kult zuba, za koji se tvrdi da je Budin levi očnjak. Parakrama Bahu je isticao značaj relikvije zuba za dobrobit Cejlona, zajedno sa još jednom relikvijom, Budinom zdelom za milodare, kojoj se danas izgubio trag. Tokom vekova relikvija zuba se selila sa prestonicom i dvorom. Portugalci ističu da su je zaplenili i uništili u 16. veku, ali Sinhalezi tvrde da se radilo o duplikatu, a da je original odnesen u Kandi, gde se čuva i dan danas.
Bodi drvo koje još uvek postoji u Anuradhapuri, je, prema predanju, izniklo od sadnice drveta iz Buda-Gaje, pod kojim je Buda dostigao prosvetljenje, a koju je na Cejlon donela Mahindina sestra.
Uvođenje budizma
mini|desno|225p|Drevna statua Bude iz Aukane. Istorijski, budizam je stigao na Šri Lanku u 3. veku p. n. e, kada je kao misionar došao Ašokin sin Mahinda i kralja i celu zemlju, čija je ranija religija bio krvavi kult demona, preobratio na budizam. Prema predanju, cejlonski kralj Tisa je poslao poslanstvo indijskom caru Ašoki, nakon čega je Ašoka preporučio Budino učenje i poslao svog sina, monaha Mahindu na Cejlon da podučava. Sa Mahindom je dogovorio da se podigne velika vihara (manastir) u prestonici Anuradhapuri, gde su se smestili redovnici koji su došli na Cejlon.
Šrilankanski kralj bio je posvećen u skladu sa Ašokinim uputstvima, a četiri monaha su bili prvi koji su poslati da učvrste darmu na ostrvu. Zajednica monaha koju je Ašoka poslao predstavljala je prethodnicu mahavihare, koja je tokom vekova ostala vodeća struja na Cejlonu.
Uvođenjem budizma na Šri Lanku, posredstvom kraljevskih veza, pojavila se nova vrsta klera iz krugova feudalnog plemstva, koja se održala do danas. Ruvandali dagabu, otkrivenu na ruševinama Anuradhapure, je verovatno podigao kralj Dutagamani u 1. veku p. n. e.
Beleženje pali kanona
Budistički pali kanon je konačno zapisan na saboru u Šri Lanki oko 100. godine p. n. e, verovatno iz straha pred progonima. Prema predanju, bilo je vreme velike gladi, broj monaha se veoma smanjio, te je postojala opasnost da usmeno prenošenje Kanona bude potpuno prekinuto. Legenda kaže da je za svaku nikaju ostao samo po jedan monah koji ju je znao celu napamet. Da bi se izbegao potpuni gubitak Kanona, odlučeno je da se on zapiše na palmovim listovima, a nadalje je prepisivan.
Podela na škole
Dvorsko darivanja sange je dovelo do nastanka različitih škola. Jedan kralj iz 1. veka p. n. e. naredio je da se uruči poklon, ali ne mahavihari, već nekom monahu, i iz toga je ponikla škola abhjagirija. Iako s početka nije bilo razlike u učenju, nova vihara je postala središte stranog uticaja, dok su monasi iz mahavihare ostali čuvari teravadinske ortodoksije. Nova sekta je prihvatila nove ideje, proučavajući i teravadinsko i mahajansko učenje. Treća škola, đetavana, formirana je na potpuno isti način kao i abhjagirija, da bi se na kraju otcepila od nje u 3. veku. Ove tri škole su ostale temelj sanghe tokom narednih vekova, u razdoblju velikog indijskog uticaja.
Dolazak Budagoše
Početkom 5. veka indijski monah Budagosa dolazi na ostrvo Lanku da bi istražio, sakupio i uredio spise pali kanona, koji su ovde prvobitno zabeleženi. Iz onovremenih podataka u sinhaleškim hronikama, vidljivo je da je budistička zajednica uprkos svim teškoćama bila dobro očuvana.
Slavu Mahavihare (Velikog manastira) potvrđuje i Budagosa, koji se tu nastanio i proveo veći deo života u proučavanju spisa i pisanju. On je priredio sinhaleska tumačenja Tripitake na pali; ova dela, zajedno sa njegovim sveobuhvatnim pregledom učenja, imala su izuzetan značaj u oblikovanju teravadinske tradicije na Cejlonu.
Opadanje budizma
mini|Statua [[Bodisatva|Bodisatve Tare, iz 8. veka.]] Već od kraja 5. veka govori se o propadanju koje neprekidno napreduje u narednim vekovima. U to vreme posebno jača hinduistička tradicija. Smatra se da je jedan kralj iz 8. veka obnovio mnoge stare hramove hinduističkih bogova; Višnuovi i Šivini hramovi pronađeni su u Polonaruvi, a datiraju iz 11. ili 12. veka.
Period teravade
Period nacionalne nezavisnosti budizma otpočeo je vladavinom kralja Viđaje u 11. veku. 1070. godine Viđajabahu I je pokušao da obnovi budističku religiju, ali na čitavom ostrvu nije mogao naći pet monaha koji obavljaju potpunu službu, neophodnih da bi se služilo u šestoro. Tek je misija iz Burme omogućila novo osnivanje reda na Šri Lanki.
Pod Viđajom su se različite sekte ujedinile u jednu zajednicu, prihvatajući ortodoksno teravadinsko učenje.
Period obnove budizma je nastavljen u 12. veku sa Parakramom Bahuom.
Period okupacije
Portugalci su osvojili su Cejlon oko 1505—i započeli brutalno suzbijanje "neznabožačke" religije stanovništva. Holanđani su, nasuprot tome, progonili samo katolike; budistima su bili skloni i pomogli kralju Rađasinhi da u Sijam i Burmu pošalje glasnike kojima je uspelo da dobiju neophodne strane monahe i da ponovo obnove monaški red.
Tokom portugalske, holandske i britanske okupacije budizam je stalno bio u izumiranju. Ni u drugim teravada zemalja nije bilo bolje. Sredinom 18. veka sinhaleški kralj Kirti Rađasinha "na čitavom ostrvu nije mogao naći ni jednog jedinog monaha koji obavlja potpunu službu".
Istočna renesansa
Do oživljavanja budizma dolazi tek skrajem 19. veka, nakon posete teozofa K. Olkota Cejlonu, kojom je otpočeo postojani porast budističkih izučavanja i učenja. Olkot je danas, posebno u zvaničnim krugovima, poznat kao poslednji obnovitelj budizma u toj zemlji. Za to je pre svega bilo neophodno preustrojavanje i proširivanje narodnog obrazovanja putem privatne inicijative u okolnostima kolonijalizma. Dva budistička univerziteta u Vidjalankari i Vidjodaji utemeljeni su u cilju podstacanja budističkog obrazovanja.
Savremeni period
Od početka 20. veka uočljiva je prisutnost zapadnih budističkih monaha na Šri Lanki. Prvo naselje zapadnih monaha osnovao je 1911. godine nemački bikhu Njanatiloka. I Paul Dalke, osnivač prvog budističkog manastira u Nemačkoj, više puta je pre prvog svetskog rata posetio Cejlon. Ovde je još pre njega bio prvi nemački prevodilac pali tekstova, K. E. Nojman, a kasnije su takođe V. Gajger i drugi naučnici omogućili bolje poznavanje pali budizma u Evropi. Engleski bikhu Njanamoli se sredinom 20. veka na Cejlonu istakao brojnim prevodima pali tekstova.
Od proglašenja nezavisnosti Cejlona 1947. sve više se razvija osećaj za kulturni i nacionalni identitet, povezan sa oživljavanjem budizma. Budističke misije, koje su Cejlonci uspostavili u Evropi i Americi svedoče o ulozi Cejlona kao zemlje koja pronosi Budinu poruku.
Tokom građanskog rata u Šrilanki (1983—2009), budististička sanga je imala prilično aktivnu ulogu u sukobu. Franesa Tial smatra da su krvave sukobe Tamila, pretežno hindusa, i budističke većine, izazvali pozivi koje je budističko sveštenstvo objavljivalo u više navrata protiv Tamila. U jednom od tih proglasa se kaže: "Tamili su bili više nego neprijatelji, oni su postali pretnja budizmu stanovnika Cejlona, toga budizma koji je suština Šri Lanke."
Sangha
Sangha je danas podeljena na tri glavne zajednice ili nikaje, pored kojih postoje i neke manje zajednice. Vodeća zajednica, sijamska nikoja (prozvana tako jer je primila punomoćje sa Sijama u 18. veku) ističe se kastinskim ustrojstvom, pošto je pristup u nju dozvoljen samo pripadnicima najviše cejlonske kaste. Nikaja amarapura obuhvata pripadnike ostalih kasti, dok se nikaja ramanja ističe nešto strožom disciplinom. Među nikajama nema razlike u učenju.
Obeležja
mini|Hram Budinog zuba. Narodni budizam na Šri Lanki koncentrisan je oko vihara, koje predstavljaju i obitavališta monaha i svetilišta za budističke posvećenike. Prve vihare na Cejlonu su se sastojale od odaja u kojima su monasi boravili, zajedno sa dagabom u kojoj je bila pohranjena neka relikvija. Obično je tu raslo i bodi drvo. Od 4. veka nadalje, odaje sa Budinom slikom postaju redovno obeležje; zajedno sa dagabom i bodi drvetom, čine sastavni deo većine današnjih vihara na Cejlonu.
Među bogovima kojima se molilo u devalajama bila su i prebudistička božanstva, kao što su Sumana, čuvar Adamovog vrha, i hinduistička božanstva poput Višnua. Po narodnom shvatanju, umilostivljenje ovakvih božanstava češće je značajnije nego poštovanje koje se ukazuje Budi. Narodna religija Cejlonaca obuhvata i prebudističke prakse kao što su „đavolji igrači“ za lečenje bolesnika, katadije za isteravanje čini, i astrologija. Kod nekih budističkih običaja otkriva se prebudističko poreklo, kao što je pirit, pojanje suta iz Tripitake u cilju odagnavanja zlih duhova. Budističko poreklo uočljivije je kod običaja dane, davanja hrane monasima, čime davalac stiče mnoge zasluge.
Budističke svetkovine nailaze na veliki odziv u narodu, naročito svetkovina Vesaka, kojom su obeležavaju tri velika događaja iz Budinog života: napuštanje svetovnog života, prosvetljenje i ulazak u paranibanu. Još veći značaj u narodu ima godišnja perahara, koja se održava u Kandiju i tokom koje se relikvija zuba nosi u litaniji. Ova litanija obuhvata i predstavnike četiri narodna božanstva koja se slave u delavajama. Relikvije, koje se inače drži u kovčežiću, izlaže se jednom u deset godina; mnoštvo hodočasnika prolazi kroz Maligavu, u kojoj je relikvija pohranjena.
San Agustín Uno, Mazatán
San Agustín Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mazatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Kilikijska ciklama
Cilicijska ciklama (lat. Cyclamen cilicium ili Cyclamen cilicicum) je vrsta biljke iz roda ciklama.
Rasprostranjenost i stanište
Latinski naziv cilicium dobila je po antičkoj regiji Cilicija, koja se nalazila na području jugoistočne Turske. Živi u četinarskim šumama na nadmorskoj visini 700-2000 metara u području Taurskog gorja u južnoj Turskoj. Raste najčešće između stijena i oblutaka.
Opis
Zeleni listovi su srcolikog do ovalnog oblika, često prošarani srebrnom bojom. Dugi su 1.5-5 centimetara. Cvjetovi rastu u jesen, između rujna i studenog, te imaju pet lapova i pet latica. Mirisni su, te su svjetloružičaste boje.
Burgaw, North Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.872, što je 535 (16,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Gura Sohodol, Sohodol
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 202 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 575 m.
Salitrillo, Aramberri
Salitrillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1213 m.
La Scilga, Rieti
La Scilga je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 732 m.
La Junta, El Fuerte
La Junta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.