cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jesús María, Matehuala
Jesús María je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Matehuala.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1582 m.
Al Fāqi‘, Taiz
Al Fāqi‘ je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 580 m.
Clamor en el Barrio, Jiménez
Clamor en el Barrio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Jiménez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 338 m.
Lisikratov spomenik
thumb|Crtež Lisikratovog spomenika, The Antiquities of Athens, 1762. thumb|Lisikratov spomenik danas Lisikratov spomenik blizu Akropolja u Atini podigao je neki Atinjanin po imenu Lisikrat, u znak svoje pobede koju je kao horeg odneo na muzičkom nadmetanju u izvođenju ditiramba u Dionisovom pozorištu 334. pne. Spomenik je izgrađen u podnožju severozapadne padine Akropolja, u ulici koja se u antičko doba zvala Ulica tronožaca (Τρίποδες).
Opis
Na četvorouganoj bazi od pravilnih tesanika podignut je tolos, oko koga se nalazi šest korintskih polustubova, sa arhitravom i frizom izvedenim u čistom jonskom stilu. Ova cilindrična građevina, čija je baza izdignuta na tri stepenika, završava se koničnim krovom, na čijem se vrhu nalazi stablo akanta, iz koga klijaju tri sučelice postavljena i u volute savijena lista. Na tim listovima počivale su noge bronzanog tronošca ― trofeja dodeljenog Lisikratu za pobedničku horegiju, zbog koga je i ceo spomenik podignut. Visina ovog spomenika iznosi 10,34 metara, dakako ne računajući tronožac, koji je davno propao. Na arhitravu spomenika nalazi se natpis koji spominje ime Lisikrata kao pobednika.
Skulpturnu dekoraciju spomenika čini friz od plitkog reljefa, u kome se prepoznaju odlike Praksitelove škole. Na reljefu je predstavljen mit o tome kako su tirenski gusari pokušali da zarobe boge Dionisa. Mladi Dionis predstavljen je sa panterom i okružen satirima, koji tirenske pirate pretvaraju u delfine zbog njihove bezbožničke namere. Osim Dionisa, koji mirno sedi i posmatra šta se oko njega događa, sve ostale figure date su u živom pokretu, sa odećom koja visoko vijori i u dijagonalnim položajima, tako da je u potpunosti ostvaren utisak akcije, pokreta sukoba i strasne borbe kojom su obuzeti Dionis i njegovi pratioci, naoružani dugim tirsosima.
Historija
thumb|left|200px|Lisikratov spomenik 1900. godine Godine 1658. jedan francuski kapucinski samostan osnovan je u blizini Lisikratovog spomenika, a 1669. uspeo je taj spomenik i kupiti. U to je vreme ta građevina bila poznata kao "Demostenova lanterna", po čuvenom atinskom govorniku i državniku iz 4. veka pne. Pravo značenje i funkcija spomenika otkriveni su tek kad je Jacob Spon pročitao natpis na arhitravu. Mlade britanske arhitekte James Stuart i Nicholas Revett objavili su crteže spomenika, prve pravljene po tačnim merama i u razmeri, u svom delu Atinske starine (Antiquities of Athens, London 1762). Spomenik je postao poznat u Francuskoj i Velikoj Britaniji zahvaljujući njegovim predstavama na gravurama, a građene su i "poboljšane" verzije spomenika, koje su postale uočljive karakteristike nekoliko engleskih parkova. Lord Byron odseo je u tom samostanu tokom svoje druge posete Atini. Godine 1818. u samostanskom vrtu zasađena je prva biljka paradajza u Grčkoj. Godine 1821. samostan, koji se razvio oko Lisikratovog spomenika, stradao je u požaru tokom turske okupacije Atine, nakon čega je ceo samostan srušen, a spomenik je postao izložen vremenskim prilikama. Godine 1829. kaluđeri su ceo spomenik ponudili nekom Englezu koji se nalazio na proputovanju, ali se pokazalo previše komplikovanim celu tu strukturu rastaviti i otpremiti. Posle je lord Elgin vodio neuspešne pregovore o otkupu spomenika. Francuski arheolozi očistili su krš koji je u međuvremenu bio skoro zatrpao spomenik te pretražili tu oblast u potrazi za delovima građevine koji su nedostajali. Tokom 1876. i 1887. arhitekte François Boulanger i E. Loviot nadgledali su restauraciju koja je izvršena pod pokroviteljstvom francuske vlade.
Familia Granados, Ensenada
Familia Granados je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Larchwood, Iowa
Larčvud je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 866 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 866 stanovnika, što je 78 (9,9%) stanovnika više nego 2000. godine.
Nikaragvanski jezik znakova
Nikaragvanski jezik znakova (ili ISN, od Idioma de Señas de Nicaragua na španskom) je jezik znakova razvijen bez dodira sa drugim jezicima znakova tokom 1970-ih u Nikaragvi. Razvijen je kada je sandinistička vlada napravila školu za gluvonemu decu u Nikaragvi, gde prethodno nije bilo takve javne institucije. Jezik nije razvijen od strane vlade, već se razvio prirodno, u komunikaciji između gluvonemih đaka.
Razdoblje pre kontakta
Pre 1970-ih, gluvoneme osobe u Nikaragvi imale su malo međusobnog kontakta. Zbog društvenih zabrana gluvoneme osobe su držane izolovano, tako da nije bilo međugeneracijskog kontakta, kao što je i kontakt među gluvonemim osobama iste generacije bio vrlo slab. Postojao je mali broj osnovnih škola koje su prihvatale gluvonemu decu i to u ograničenom broju. Takođe, ta su deca gubila međusobni kontakt van škole.
Mnogi gluvonemi ljudi u Nikaragvi su bili samo gluvoneme osobe u svojim porodicama i komšiluku. U takvim situacijama gluvonemi ljudi često razvijaju kućni znakovni sistem, idiosinkretičan i rudimentaran gestikularni sistem korišćen za komunikaciju sa čujućim članovima porodice. Do sada pronađeni kućni znakovni sistemi pokazuju neke centralne osobine jezika, kao što je osnovni rečnik gestova i konzistentan red reči koji omogućuje rekurziju. Kućni znakovni sistemi koje su razvili Nikaragvanci poprilično variraju od jedne do druge gluvoneme osobe u obliku i složenosti.
Očigledno je da razdoblje pre kontakta nije bilo dovoljno adekvatno da podrži zajednicu ili jezik. Tokom tog razdoblja nije postojala zajednica gluvonemih, kao što nije bilo jezika znakova koji je mogao biti razvijen ili održavan.
Razdoblje ekstenzivnog kontakta
Kontakt među gluvonemom decom izuzetno se povećao krajem sedamdesetih godina. Najznačajnije je bilo otvaranje centra za obrazovanje dece sa posebnim potrebama 1977. godine, nudeći časove gluvonemima od preškolskog uzrasta do šestog razreda osnovne škole. Inicijalno je primljeno 50 gluvonemih učenika, povećavajući broj na preko 100 u 1979. godini.
Posle Sandinističke revolucije 1979. nova nikaragvanska vlada imala je stotine gluvoneme dece u dve škole u Managvi. Na početku se obrazovanje sastojalo u "čitanju prstiju" korišćenjem jednostavnih znakova koji su predstavljali pandan azbuci španskog jezika. Rezultat je bio potpuni promašaj zato što učenici nisu uspeli ni da shvate konecpt reči koje nikada nisu ni čule ni čitale. Deca su lingvistički bila razdvojena od svojih učitelja. Kako im je bilo omogućeno da komuniciraju gestovima u autobusima i školskom dvorištu, počeli su razvoj novog jezika znakova, jedinog jezika stvorenog u našem vremenu prirodno. Uskoro potom, 1980. godine, i škola za odrasle gluvoneme osobe je napravljena. 1983. godine škola je opsluživala više od 400 učenika. Po prvi put zajednica gluvonemih je postojala u kontinuitetu od detinjstva do ranog odraslog doba.
Na početku su učenici mogli da koriste samo grube gestikularne znakove razvijene u svojim porodicama, ali kada su jednom ostavljeni zajedno, počeli su da stvaraju znakove kojima bi mogli međusobno da se sporazumevaju. Dok su neiskusni učitelji shvatili da im je teško da razumeju svoje učenike, deca nisu imala problema u međusobnoj komunikaciji. Novi jezik je počeo da postoji. U toku samo nekoliko generacija polaznika rođen je celovit jezik sa pravilima i gramatikom.
Sandinistički zvaničnici su zatražili pomoć inostranih naučnika. Kada su lingvisti napokon razaznali dečije stvaraloštvo, nikaragvanski jezik znakova postao je klasičan slučaj savremene lingvistike.
1986. godine stvoren je društveni klub gluvonemih adolescenata i odraslih. Do 1990. ovaj klub je postao Nacionalno udruženje gluvonemih Nikaragve i vodile su ga gluvoneme odrasle osobe. Udruženje je aktivno promovisalo korišćenje jezika znakova i stvorilo mogućnosti za normalan kontakt između gluvonemih osoba, adolescenata i dece. To je uključilo i društvena okupljanja, atletske timove vođenje od strane gluvonemih trenera i, u saradnji sa Ministartvom obrazovanja, kulture i sporta Nikaragve, mogućnost da gluvonemi budu saradnici učiteljima na časovima u osnovnim školama.
Od svog nastanka tokom sredine sedamdesetih godina dvadesetog veka pa do današnjeg dana, Razdoblje ekstenzivnog kontakta se odlikovalo ekstenzvinim horizontalnim kontaktom, koji je predstavljao interakciju među osobama iste dobi, konkretno između mlade dece. Kako je došla sredina osamdesetih godina, prva generacija dece je ušla u adolescentno i odraslo doba. Kako su sazreli, stvorili su mogućnost da promovišu međugeneracijski kontakt, kontakt sa mlađom generacijom dece koja su tek ušla u zajednicu. Sledstveno tome, uz konstantan horizontalni uticaj među osobama iste generacije, ovo razdoblje odlikuje i postepeno uvođenje vertikalnog uticaja sa osoba starije dobi na osobe mlađe dobi.
ISN i lingvistika
ISN je posebno zanimljiv lingvistima zato što je izrastao iz pidžina u potpuni kreol u samo par decenija, tokom ponavljanog uticaja nove dece kojima je prisvojeni ISN bio prvi jezik.
Ovaj jezik takođe predstavlja stvaranje novog jezika bez zajednice odraslih kojima je taj jezik maternji, što je izuzetno neobično. Normalni krolski jeziki razvijeni su iz mešanja pidžina dve ili više različite zajednice dobrih govornika, ali ovaj pidžin (a kasnije i kreol) je razvijen u grupi mladih ljudi koji nisu imali maternji jezik.
Neki lingvisti vide ono što se dogodilo u Managvi kao dokaz da je jezik vrlo duboka sposobnost unutar ljudskog mozga.
Protivrečnost
U želji da zaštite jezik, neki istraživači su zainteresovani za onemogućavanje pristupa drugim oblicima jezika znakova tim mladim ljudima (npr. američkom jeziku znakova). Drugi smatraju da je to neetička zabrana njihove slobode kretanja.
Ligand (biohemija)
mini|300px|right|[[Mioglobin (plava struktura) sa njegovim ligandom Hem. Bazirano na ]]
Ligand ( — vezati se), u biohemiji i farmakologiji, je supstanca koja može da se veže i formira kompleks sa biomolekulom koji ima biološku svrhu. I užem smislu, to je signal aktivirajući molekul, koji se vezuje za ciljni protein.
Vezivanje se ostvaruje putem intermolekularnih sila, kao što su jonske veze, vodonične veze i van der Valsove sile. Ireverzibilno kovalentno vezivanje između liganda i njegovog ciljnog molekula je retko u biološkim sistemima. Vezivanje liganda za receptor menja hemijsku konformaciju receptora. Konformaciono stanje receptora određuje njegovo funkcionalno stanje. Ligandi mogu da budu supstrati, inhibitori, aktivatori, i neurotransmiteri. Jačina vezivanja se naziva afinitet.
Radioligandi su jedinjenja obeležena radio izotopima. Oni se koriste in vivo u PET studijama, i in vitro u studijama vezivanja.
Receptor/Ligand afinitet vezivanja
Interakcija većine liganda sa njihovim mestom vezivanja može biti karakterisana afinitetom vezivanja. Visok afinitet vezivanja liganda je rezultat jakih intermolekularnih sila između liganda i njegovog receptora. Generalno, vezivanje sa visokim afinitetom uzrokuje duži boravak liganda u aktivnom mestu receptora. Vezivanje takvih liganda za receptore dobija fiziološki značaj kad deo energije vezivanja prouzrokuje konformacionu promenu receptora, koja rezultira u promeni ponašanja asociranog jonskog kanala ili enzima.
thumb|300px|Dva [[Agonist (farmakologija)|agonista sa sličnim afinitetom vezivanja za receptor]] Ligand koji može da se veže za receptor, promeni funkciju receptora i inicira fiziološki odgovor se zove agonist tog receptora. Vezivanje agonista za receptor se može okarakterisati u smislu veličine izazvane fiziološke reakcije i koncentracije agonista koja je neophodna da bi se proizvela fiziološka reakcija. Vezivanje liganda sa visokim afinitetom podrazumeva da je relativno niska koncentracija liganda adekvatna da se u maksimalnoj meri zauzme mesto vezivanja i da se podstakne fiziološka reakcija. Vezivanje liganda sa niskim afinitetom podrazumeva da je relativno visoka koncentracija liganda potrebna pre nego što je mesto vezivanja maksimalno zauzeto i maksimalni fiziološki odgovor na ligand dostignut. U primeru prikazanom na desnoj strani, dva različita liganda se vezuju za isto mesto vezivanja na receptoru. Samo jedan od prikazanih agonista može da maksimalno stimuliše receptor i iz tog razloga se definiše kao "pun agonist". Agonist koji može samo parcijalno da aktivira fiziološki odgovor se naziva "parcijalni agonist". Ligandi koji se vezuju za receptor, a ne proizvode fiziološki respons su receptor "antagonisti". U ovom primeru koncentracija na kojoj pun agonist (crvena kriva) može da polu-maksimalno aktivira receptor je oko 5 x 10-9 mol. mini|thumb|300px|Dva liganda sa različitim afinitetom vezivanja za receptor
U primeru prikazanom na levoj strani, krive vezivanja liganda su prikazane za dva liganda sa različitim afinitetom vezivanja. Vezivanje liganda je često karakterisano koncentracijom liganda na kojoj je polovina aktivnih mesta receptora popunjena, ova veličina je poznata kao konstanta disocijacije (Kd). Ligand ilustrovan crvenom krivom ima veći afinitet i manju Kd vrednost nego ligand ilustrovan zelenom krivom. Ako su ova dva liganda istovremeno prisutna, ligand većeg afiniteta se veže u većoj meri za aktivna mesta. Iz ovoj razloga ugljen monoksid može da potisne kiseonik iz kompleksa sa hemoglobinom, posledica čega je trovanje ugljen monoksidom.
Afinitet vezivanja se najčešće određuje koristeći radio-obeležene ligande. Eksperimenti homolognog kompetitivnog vezivanja se sastoje od kompeticije za mesto vezivanja između radio-obeleženog i neobeleženog liganda. Primeri metoda koji nisu zasnovani na obeleženim ligandima su površinska plazmon rezonancija (SPR) i dualno polarizaciona interferometrija (DPI). Ovi metodi mogu takođe da odrede afinitet na osnovu analize bazirane na koncentraciji ali isto tako na osnovu kinetike asocijacije i disocijacije, a u DPI slučaju konformacionih promena prouzrokovanih vezivanjem.
Potentnost i vezujući afinitet leka
Podaci o afinitetu vezivanja nisu dovoljni da se odredi sveukupna potentnost leka. Potentnost je rezultat kompleksnog međusobnog delovanja afiniteta vezivanja i efikasnosti liganda. Efikasnost liganda je njegova sposobnost da proizvede biološki respons nakon vezivanja za ciljni receptor, kao i magnituda tog responsa. Taj respons može biti kao agonist, antagonist ili inverzni agonist u zavisnosti od tipa proizvedenog fiziološkog responsa.
Urična kiselina
Urična kiselina, mokraćna kiselina, ili urat, je heterociklično jedinjenje ugljenika, azota, kiseonika, i vodonika sa formulom C5H4N4O3.
Hemija
Urična kiselina je diprotonska kiselina sa pKa1=5.4 i pKa2=10.3. Iz tog razloga u jakim alkalijama na visokom pH ona formira dualno naelektrisani uratni jon, dok na biološkom pH, ili u prisustvu ugljene kiseline, ili karbonatnog jona, ona formira jednostruko naelektrisani vodonik uratni jon pošto je njegov pKa2 veći od pKa1 ugljene kiseline. Pošto je njena jonizacija tako slaba, uratne soli su sklone hidrolizi nazad u vodonik uratne soli i slobodnu bazu na pH vrednostima oko neutralne. Ova kiseline je aromatična, jer je derivat purina.
Kao biciklični, heterociklični purinski derivat, urična kiselina se ne protonuje na isti način kao karboksilne kiseline. X-zrak difrakcione studije vodonik uratnog jona u kristalima amonijum vodonik urata, formiranih in vivo kao gihtni depoziti, pokazuju da keto-kiseonik u 2 poziciji tautomera purinske strukture postoji kao hidroksilna grupa i da dva susedna atoma azota u pozicijama 1 i 3 dele jonsko naelektrisanje u šestočlanom pi-rezonancom-stabilizovanom prstenu.
Dok se većina organskih kiselina deprotonuje jonizacijom polarne vodonik-kiseonik veze, što je obično praćeno nekom vrtom rezonantne stabilizacije (rezultirajući u karboksilatnom jonu), ova kiselina se deprotonuje na atomu azota i koristi tautomernu keto/hidroksilnu grupu kao elektron-oduzimajuću grupu da uveća pKa1 vrednost. Petočlani prsten takođe poseduje keto grupu (u poziciji 8), flankiranu sa dve sekundare amino grupe (u 7 i 9 pozicijama), i deprotonacija jedne od njih na visokom pH može da objasni pKa2 i ponašanje poput diprotične kiseline. Slično tautomersko preuređivanje i pi-rezonantna stabilizacija bi proizveli jon sa određenim stepenom stabilnosti. (Na strukturi prikazanoj u gore levo, NH u gornjem levom uglu na šestočlanom prstenu je "1", numerišući u smeru kazaljki na satu oko šestočlanog prstena do "6" za keto ugljenik na vrhu tog prstena. Gornji NH u petočlanom prstenu je "7", numerišući u smeru kazaljki na satu oko ovog prstena do donjeg NH, koji je "9".)
Rastvorljivost urične kiseline i njenih soli
Rastvorljivost mokraćne kiseline, njenih alkalnih i zemnoalkalnih soli u vodi je veoma niska. Rastvorljivost ovih materijala u toploj vodi je nešto veća, što omogućava rekristalizaciju. Rastvorljivost ove kiseline i njenih soli u etanolu je veoma niska ili zanemarljiva. U etanol-voda mešavinama rastvorljivosti su negde između krajnjih vrednosti za čist etanol i čistu vodu.
Numeričke vrednosti u gornjoj tabeli indiciraju kolika masa vode je neophodna da bi se rastvorila jedinica mase jedinjenja, što je ova vrednost manja, to je rastvorljivija supstanca u datom rastvaraču
Biologija
Mokraćnu kiselinu proizvodi ksantin oksidaza iz ksantina i hipoksantina, dok se ti supstrati formiraju iz purina. Urična kiselina toksičnija za tkiva nego bilo ksantin ili hipoksantin. Urična kiselina se oslobađa u hipoksičnim uslovima.
Kod ljudi i viših primata, urična kiselina je krajnji oksidacioni proizvod metabolizma purina i izlučuje se u urin. Kod većine drugih sisara, enzim urikaza dalje oksidira uričnu kiselinu do alantoina. Gubitak urikaze kod viših primata je u paraleli sa sličnim gubitkom sposobnosti sinteze askorbične kiseline. Urična i askorbinska kiselina su jaki redukujući agensi (elektron donori) i potentni antioksidansi. Kod ljudi, više od polovine antioksidantskog kapaciteta krvne plazme dolazi od mokraćne kiseline. Dalmatinski pas ima genetski defekat apsorpcije mokraćne kiseline u jetri. To rezultira u umanjenoj konverziji u alantoin, tako da ova vrsta izlučuje mokraćnu kiselinu, a ne alantoin, u urin.
Biciklistička staza
mini|200px|Biciklistička staza u [[Šabac|Šapcu]] mini|200px|Izgradnja biciklističke infrastrukture u [[Čikago|Čikagu, Ilinois.]] mini|200px|Biciklistička staza u [[Nordhornu, Nemačka]] Biciklistička staza je put namenjen isključivo za kretanje bicikala.
Urična kiselina
Biologija
Kod ptica i reptila, i nekih pustinjskih sisara (npr. kengurskog pacova), urična kiselina je takođe krajnji proizvod metabolizma purina, ali se izlučuje izmetom kao suva masa. To je omogućeno kompleksnim metaboličkim putem koji je energetski neefikasan u poređenju sa probavom drugog azotnog otpada kao što su ureja (iz ciklusa ureje) ili amonijak, ali ima prednost umanjenja gubitka vode.
Kod ljudi, oko 70% dnevnog izlučivanja urične kiseline odvija se putem bubrega. Kod 5-25% ljudi umanjena renalna ekskrecija dovodi do hiperuricemije.
Genetika
Deo ljudske populacije ima mutacije u proteinima odgovornim za ekskreciju urične kiseline putem bubrega. Devet gena je dosad bilo identifikovano: SLC2A9; ABCG2; SLC17A1; SLC22A11; SLC22A12; SLC16A9; GCKR; LRRC16A; i PDZK1. Za SLC2A9 se zna da transportuje uričnu kiselinu i fruktozu.
Biciklistička staza
Biciklistička infrastruktura obuhvata mrežu puteva i ulica koju koriste motorna vozila, izuzev onih puteva koji su zabranjeni za bicikliste (e.g., mnogi auto-putevi), plus dodatne biciklističke staze koje nisu dostupne motornim vozilima, i, gde je to dozvoljeno, trotoari. Način na koji je javna mreža puteva dizajnirana, izgrađena i održavana može da ima znatan uticaj na upotrebljivost i bezbednost biciklista. Biciklistička mreža potencijalno može da obezbedi korisnicima direktne, praktične puteve kojima se smanjuju nepotrebi zastoji i prepreke u stizanju do odredišta.
Carlow (grofovija)
Okrug Karlou je jedan od 32 istorijska okruga na ostrvu Irskoj, smešten u njegovom jugoistočnom delu, u pokrajini Lenster.
Danas je okrug Karlou jedan od 26 zvaničnih okruga Republike Irske, kao osnovnih upravnih jedinica u državi. Sedište okruga je istoimeni grad Karlou.
Prirodni uslovi
Karlou je po prostranstvu jedan od najmanjih irskih okruga - zauzima 31. mesto među 32 okruga.
Reljef: Veći deo okruga Karlou je ravničarsko-brežuljkasti, 50-200 metara nadmorske visine, posebno u sredini i na severu. Na jugu je okrug planinski. Tu se nalazi planina je Lenster, visine do 796 metara. Druga bitna planina je Blek Rok.
Klima Klima u okrugu Karlou je umereno kontinentalna sa izrazitim uticajem Atlantika i Golfske struje. Stoga grad odlikuje blaga i veoma promenljiva klima.
Stanovništvo
thumb|290px|d|Grad [[Karlou, sedište okruga]] Po podacima sa Popisa 2011. godine na području okruga Karlou živelo je preko 145 hiljada stanovnika, većinom etničkih Iraca. Ovo je za 80% manje nego na Popisu 1841. godine, pre Irske gladi i velikog iseljavanja Iraca u Ameriku. Međutim, poslednje tri decenije broj stanovnika okruga raste po stopi od preko 1% godišnje.
Jezik: U celom okrugu se ravnopravno koriste engleski i irski jezik.
Akranes
Akranes je lučki grad i općina na Islandu od 6 625 stanovnika.
Geografske karakteristike
Akranes leži u zaljevu Faxaflói, udaljen 45 km sjeverno od glavnog grada Reykjavíka.
Historija
Po legendi Akranes su osnovala 880. dva brata Þormóður i Ketill koja su doplovila iz Irske. Ipak kao veće naselje ribara počeo se oblikovati od polovice 17. vijeka, ali je svoju transformaciju u grad doživio tek nakon 1940. Od 1998. spojen je podmorskim tunelom Hvalfjörður dugim 5.57 km sa Reykjavíkom.
Akranes je poznat po korištenju geotermalnog grijanja, topla voda se dovodi 60 km dugim cjevovodom iz geotermalnog izvora Deildartunguhver. On je poznat i po nogometu, lokalni klub je jedan od najboljih na Islandu, a igrač Sigurður Jónsson igrao je za londonski Arsenal.
Privreda
Akranes je i danas velika ribarska luka, pa je ribarstvo i konzerviranje riba i danas značajno za ekonomiju grada. Od 1950-ih u gradu djeluje cementara, a od 1998. i topionica aluminija američke kompanije - Century Aluminum, koja se nalazi 17 km istočno od centra grada na lokalitetu - Nordural.
Sassen-Trantow
Zasen-Trantov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Demin. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 951 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13052098.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Demin Zasen-Trantov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Demin. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 15 metara. Površina opštine iznosi 45,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 951 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 21 stanovnika/km².
Le Gendarme en balade
Le gendarme en balade, na području bivše Jugoslavije prikazan pod naslovom Žandar u mirovini, je francusko-italijanska filmska komedija snimljena 1970. godine u režiji Jeana Giraulta. Predstavlja nastavak filma Žandar se ženi, odnosno četvrti film iz o ciklusa o žandarmerijskom zastavniku Ludovicu Cruchotu. Naslovnu ulogu ponavlja Louis de Funès, a radnja pokazuje kako je zbog starosti otišao u mirovinu, ali i kako će se sa svojim nekadašnjim kolegama ponovno obući žandarsku uniformu i početi uredovati na ulicama Saint-Tropeza kako bi jednom od njih pomogao da se izliječi od amnezije. Nakon Le Gendarme en balade je došlo do duže pauze u seriji, prekinute 1979. godine sa filmom Žandar protiv vanzemaljaca.
Deambulatorij
mini|desno|250px|Tlocrt crkve s označenim deambulatorijem. Deambulatorij je u romanici čest dio samostana, crkava i građevina. To je nastavak bočnih bridova odnosno bočno-kružno kretanje u glavnoj apsidi na koga se dodaju obično 3 manje apside.
Ovaj je arhitektonski element karakterističan za bazilike izgrađene na mjestima hodočašća u 11. i 12. stoljeću, duž Puta Svetog Jakova prema Santiagu de Composteli, te u južnoj Francuskoj i sjevernoj Španjolskoj. Deambulatorij je omogućavao hodočasnicima polukružno hodanje oko glavnog oltara, na kojem se nalazila relikvija sveca, i molitvu pred manjim radijalno postavljenim apsidama, bez da ometaju misu koja se održava pred središnjim oltarom.
Među najznačajnijim primjerima deambulatorija tog doba je Bazilika Saint-Sernina u Toulouseu i sama Katedrala svetog Jakova u Santiagu de Composteli.
Горчинце
Горчинце је насеље у Србији у општини Бабушница у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 537 становника (према попису из 1991. било је 645 становника). До 2008. године званичан назив насеља је био Горчинци.
Положај
Кроз насеље пролази пут Пирот - Бабушница - Власотинце - Лесковац и протиче река Лужница.
Blace
Blace je grad i sedište istoimene opštine u Topličkom okrugu u Srbiji. Blace je grad na reci Blatašnici, nedaleko od Prokuplja, oko 250 km južno od Beograda. Prema popisu iz 2002. bilo je 5465 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 5228 stanovnika).
Горчинце
Демографија
У насељу Горчинце живи 453 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 48,3 година (46,8 код мушкараца и 49,7 код жена). У насељу има 179 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,00.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Petar Igneus
Sveti Petar Igneus (Pietro Igneo; nekad navođen i kao Petar Ognjeni; Firenca, ? - Albano Laziale, 11. novembar 1089) bio je katolički redovnik, biskup i kardinal, poznat po borbi protiv simonije. Pripadao je benediktincima iz opatije Vallombrosa od koje će kasnije nastati valombrozijski red, a koji su se u 11. vijeku isticali borbom protiv simonije. Kada je Petar u Firenci optužio tamošnjeg biskupa Pietra Mezzobarba za simoniju, a on optužbe opovrgao, opat Giovanni Gualberto je 1068. utanačio suđenje vatrom; na njemu je Petar pobijedio i dobio nadimak "Ognjeni". Godine 1072. je imenovan kardinalom biskupom Albanoa. Papa Grgur VII mu je za vrijeme borbe za investituru povjerio diplomatsku misiju u Francuskoj.
Blace
Geografija
Blace ima periferan infrastrukturni položaj u odnosu na glavne magistralne koridore, ali predstavlja raskrsnicu puteva prema Kosovu i Metohiji, Brusu, Kruševcu i Prokuplju, što predstavlja povoljan tranzitni položaj (najkraća veza između Topličke i Kruševačke kotline, kroz Jankovu klisuru
Demografija
U naselju Blace živi 8586 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 36,9 godina (36,1 kod muškaraca i 37,7 kod žena). U naselju ima 1675 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,26.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Joško Martinović
Joško Martinović (Zagreb, 23. rujna 1963. - Zagreb, 2. lipnja 2010.) bio je hrvatski novinar i TV voditelj na HRT-u.
Životopis
Martinović je prve godine svog života proveo u Metkoviću, školovanje započeo u Zagrebu i diplomirao sociologiju na Filozofskom fakultetu u Zagrebu.
Potkraj 1980-ih počeo je raditi na Televiziji Zagreb u "Zagrebačkoj panorami" i Dnevniku. Kao ratni je reporter tijekom Domovinskog rata izvještavao s bojišnica i bio prvi reporter koji je nakon Oluje ušao u Knin.
Na Hrvatskoj je televiziji radio u emisijama "Obiteljski zabavnik", "U potrazi", "Latinica", "Živa istina", "Zlatna ribica" i "Globalno sijelo".
Globalno je sijelo jedna od najprodavanijih HRT-ovih emisija u inozemstvo, a bila je vrlo popularna među gledateljima u Finskoj.
Meath (grofovija)
Okrug Mid je jedan od 32 istorijska okruga na ostrvu Irskoj, smešten u njegovom istočnom delu, u pokrajini Lenster.
Danas je okrug Mid jedan od 26 zvaničnih okruga Republike Irske, kao osnovnih upravnih jedinica u državi. Sedište okruga je grad Navan.
Položaj i granice okruga
Okrug Mid se nalazi u istočnom delu irskog ostrva i Republike Irske i graniči se sa:
Prirodni uslovi
Mid je po prostranstvu jedan od srednjih irskih okruga - zauzima 14. mesto među 32 okruga.
Reljef: Veći deo okruga Mid je ravničarsko područje, 60-120 metara nadmorske visine, posebno u sredini i na jugu. Na krajnjem severu i zapadu počinje nisko pobrđe.
Klima Klima u okrugu Mid je umereno kontinentalna sa izrazitim uticajem Atlantika i Golfske struje. Stoga grad odlikuje blaga i veoma promenljiva klima.
Vode: Najvažnije reke u okrugu Mid su Bojn i Blekvoter. Od Dablina ka istoku do Šenona na jugu je prokopan tzv. Kraljevski kanal, koji značajnom dužnom prolazi kroz okrug Mid. U okrugu postoji niz manjih jezera, koja nemaju veći značaj.
Stanovništvo
thumb|290px|d|Grad [[Navan, sedište okruga]] Po podacima sa Popisa 2011. godine na području okruga Mid živelo je blizu 185 hiljada stanovnika, većinom etničkih Iraca. Ovo je za gotovo isto kao na Popisu 1841. godine, pre Irske gladi i velikog iseljavanja Iraca u Ameriku. Poslednje tri decenije broj stanovnika okruga raste po stopi od približno 3% godišnje, pa se broj stanovnika udvostručio u posmatranom razdoblju. Razlog je proces širenja gradskog područja Dablina na južne delove okruga.
Gustina naseljenosti - Okrug Mid ima gustinu naseljenosti od blizu 80 st./km², što je osetno više od državnog proseka (oko 60 st./km²). Južni deo okruga je mnogo bolje naseljen nego sever.
Jezik: Oko 1% okružnog stanovništva naseljava tzv. Područja irskog jezika (dva sela u zapadnom delu okruga), gde je jedino irski jezik u zvaničnoj upotrebi. Ovo je jedino takvo područje u oblasti Lenstera. U ostatku okruga se ravnopravno koriste engleski i irski jezik.
Dealu, Crevedia Mare
Dealu je naselje u Rumuniji u okrugu Đurđu u opštini Crevedia Mare.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1172 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
San Juan Cacahuatepec (razvrstavanje)
San Juan Cacahuatepec ima više značenja:
Colonia Bellavista (razvrstavanje)
Colonia Bellavista ima više značenja:
San Juan Cieneguilla (razvrstavanje)
San Juan Cieneguilla ima više značenja:
Théodore Rousseau
Étienne Pierre Théodore Rousseau (Pariz, 15. travnja 1812. – Barbizon, 22. prosinca 1867.), bio je francuski slikar, jedan od najistaknutijih pripadnika Barbizonske škole.
Mladost
Théodore Rousseau je rođen u Parizu, u buržoaskoj obitelji. U početku se školovao za poduzetnika, ali ubrzo pokazuje talent za slikarstvo. Iako se njegov otac u početku protivio njegovoj odluci da započne karijeru umjetnika, kasnije se pomirio s njegovim napuštanjem poduzetništva i podržavao ga u svom radu. Pružio mu je podršku i za vrijeme sukoba s organizatorima pariškog Salona. Kao i mnogi umjetnici 1830-ih koji su odbacivali akademsku tradiciju studijskog slikanja, Rousseau je nailazio na otpor u nalaženju prostora za prezentiranje svojih likovnih djela na najvažnijoj pariškoj likovnoj izložbi.
Utjecaj slikara sljedbenika akademske tradicije bio je vrlo velik, tako da su Rousseauova djela adekvatno prezentirana publici tek 1848.
Rousseau je izložio šest radova na Salonu 1831., 1833., 1834. i 1835. godine, ali je 1836. žiri kritičara Salona odbio njegovo likovno djelo Paysage du Jura (La descente des vaches). Između 1836. i 1841. Rousseau je poslao još šest likovnih djela na Salon, ali ni jedno od njih nije prošlo izbor žirija. Otada prestaje slati svoje radove na Salon do 1849., kad su prihvaćene sve tri njegove slike.
Tiejokm sukoba s pariškom kritikom imao je veliku podršku u tisku, a novinari su ga nazivali "le grand refusé". Pogotovo je postao pogotovo poznat preko novinskih članaka svog prijatelja Théophilea Thoréa, likovnog kritičara koji će se kasnije preseliti u Englesku i pisati kritike pod psedonimom Burger. Tijekom godina umjetničke izolacije, Rousseau je stvorio neke od njegovih najljepših likovnih djela: "Avenija kestena", "The Marsh in the Landes" (danas u Louvreu), "Inje" (danas u SAD-u), a godine 1851., nakon reorganizacije Salona 1848., prikazao je i svoje remek djelo, "Rub šume" (također u Louvreu). Ova je slika slična jednom drugom djelu "Proplanak u Fontainebleauškoj šumi", danas dijelom kolekcije Wallace u Hertford Houseu, u Londonu, ali se razlikuje u kompoziciji.
Barbizon i zrelost
Prije 1848. Rousseau je rijetko navraćao u Barbizon, ali je nakon toga odlučio trajno boraviti u ovom selu okruženom šumom i tu je ostao do kraja života. Nakon priznanja svog rada od strane kritičara, Rousseau je uspijevao dobro zaraditi od prodaje slika (iako je vrijednost njegovih radova narasla deset puta tridest godina nakon njegove smrti), i okupio je velik broj obožavatelja. U to vrijeme su ga vlasti još uvijek ignorirale, tako da je Narcisse Virgilio Diaz prije njega bio proglšen vitezom Legije časti 1851. godine. Rousseau je u to vrijeme ostao bez odlikovanja, ali je nedugo zatim i on odlikovam. Kasnije će biti proglašen časnikom Legije časti.
Na izložbi Exposition Universelle 1853. okupljeni su na jednom mjestu svi Rousseauovi odbijeni radovi prethodnih dvadeset godina i kritičari su ih ocijenili kao jednu od najsjajnijih izložeih likovnih cjelina. Nakon neuspješnog pokušaja prodaje svojih slika putem aukcije 1861., Rousseau je razmišljao o napuštanju Pariza i o preseljenju u Amsterdam, London ili čak New York.
Kasne godine
Rousseau je tijekom svog kasnijeg života imao niz nesreća. Njegova supruga, koja je godinama bila izvorom zabrinutosti, postala je teški psihijatrijski bolesnik, dok je njegov stari otac postao financijski ovisan o njemu. Povrh toga, dok su Rousseau i njegova supruga privremeno bili odsutni, jedan mladić (prijatelj njegove obitelji) koji je živio u njihovoj kući u Barbizonu počinio je samoubojstvo. Dok je bio na putovanju u Alpama 1863. slikajući krajolik oko Mont Blanca, Rousseau je dobio upalu pluća. Iako se oporavio, nakon povratka u Barbizon je počeo patiti od nesanice i postupne opće malaksalosti.
Izabran je predsjednikom žirija za likovnu umjetnost izložbe Exposition Universelle 1867., međutim njegovo razočarenje činjenicom da nije osvojio bitnije nagrade dodatno je ugrozila njegovo zdravlje. Mjesec dana kasnije ostao je paraliziran. Djelomično se oporavio, ali je doživio još napada tijekom jeseni iste godine. U studenom se njegovo stanje naglo pogoršalo i Rousseau umire 22. prosinca 1867. u društvu svog dragog prijatelja Jeana-Françoisa Milleta. Millet, se nakon Rousseauove smrti nastavio brinuti za njegovu duševno bolesnu ženu.
Vukićevci
Vukićevci su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Jajce koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 475 stanovnika.
Colonia Benito Juárez (razvrstavanje)
Colonia Benito Juárez ima više značenja:
Šehzade Džihangir
Princ Džihangir ili Šehzade Džihangir je bio najmlađi sin Sulejmana I i njegove supruge Hurrem sultanije
Biografija
Rođen je 1531 godine u Instanbulu. Šehzade Džihangir je imao još od rođenja grbu na leđima i zbog toga nikako nije pogao postati sultan. Od svih prinčeva najviše je voleo svog polubrata princa Mustafu. Godine 1553 kada je Sulejman I pogubio Princa Mustafu, nekoliko meseci kasnije umro je i Džihangir od tuge za Mustafom.
Irma Polak
Irma Polak zapravo Marija Fabiani (* 11. jun 1875. Ljubljana), † 30. novembar 1931, Zagreb) bila je austrougarska, hrvatska i slovenska operetna i operna pjevačica, kazališna i filmska glumica.
Biografija
Irma Polak po majci Fabiani, odgojena je u uršulinskom samostanu u Škofjoj Loci gdje je dobila poduku iz muzike i pjevanja. Počela je nastupati u ljubljanskom kazalištu sa 16 godina kao članica zbora, a zatim u manjim operetnim i kazališnim ulogama - naivki. Njen nastup u Hervéovoj opereti Mam'zelle Nitouche 1894. toliko se dojmio bečkog kompozitora Charlesa Weinbergera da ju je angažirao za bečki Theater an der Wien. U Beču je nastupala od 1896. do 1899. pjevajući u operetama; Engelberta Humperdincka, Charlesa Lecocqa, Hervéa pod prezimenom Irma Fabiani jer se u međuvremenu udala za poznatog bečkog arhitekta Maksa Fabiania. U Beču je radila kao gošća i u drugim kazalištima -Theater in der Josefstadt. Nakon kraćeg angažmana u Ljubljani 1899., na poziv intendanta zagrebačkog HNK Adama Mandrovića, Irma Polak došla je 1901. godine u Zagreb. U Zagrebu se upravo 1902. ukinula opera (obnovljena je tek 1909.), ali se davalo puno opereta i Irma Polak je upravo odlično došla. Tako je već u prvoj dramskoj sezoni 1902-1903. glumila u predstavama; U znaku križa (Ankovija, pjevačica), Sirotna djevojka (Margareta Grosskopf), Rasipnik (sobarica Ruža), Pričuvnikova ženidba (pjevačica Milka).
Irma Polak izuzetno je lako pjevala i glumila, a za to su joj operete upravo odgovarale. Odigrala ih je puno a vrijedi napomenuti; Geisha, Mam'zelle Nitouche, Vesela udovica, Lijepa Helena, Baron Trenk (Marica), Prodana nevjesta (Marenka). Irma Polak igrala je i u dramskom repertoru kao Jelka u Vojnovićevoj Dubrovačkoj trilogiji, u Grundovoj On je poludio, u Jalnuševčanima, Marije Jurić Zagorke, u Freudenreichovim Graničarima, kao sobarica Karolina, u Nušićevu Putu oko sveta (Juliška) u Molièreovu Škrcu (Frozina) te nastupa u komedijama Edwarda Childsa-Carpentera i Františeka Langera, kao i u Molnarovoj Dobroj vili. Nakon operete Bajadera 1927. otišla je u mirovinu sa 50 godina, ali je i nadalje povremeno nastupala kao dramska glumica. Iznenadno je umrla od srčanog udara 30. novembra 1931. ne uspjevši ponovno nastupiti u Graničarima. Pokopana je na Mirogoju pod inicijalima M. B (Marija Binički) i sa epitafom Doći će proljeće.
Irma Polak u drugim žanrovima
Irma Polak igrala je u prvom hrvatskom filmu Brcko u Zagrebu, 1917., u kojem su joj partneri bili Tonka Savić, Stjepan Bojničić i Arnošt Grund, koji je prema svojoj komediji Alaj su nas nasamarili, izvedenoj u Zagrebačkom teatru 1912., napisao i scenarij, kao i u filmu Mokra pustolovina, 1918. poduzeća Croatia film k.d.
Zajedno s njenim tadašnjim mužem Aleksandrom Biničkim, članom opere HNK, redateljem i tenorom, osnivala je Pick-bar kabaret na Jelačićevu trgu 6, u kojem je i nastupala.
Literatura
Slavko Batušić: ''Irma Polak. Trideset godina slavlja na pozornici Hrvatskog narodnog kazališta''. "Kronika" Zavoda za književnost i teatrologiju JAZU, godina V, br. 12-13, Zagreb, 1979.
Torrepalazzo, Benevento
Torrepalazzo je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 264 m.
66. pne.
Godina '''66. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Lepida i Tula (ili, rjeđe, godina 688. Ab urbe condita). Oznaka 66. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
thumb|Tigranovo Armensko Kraljevstvo
Colonia Buena Vista (razvrstavanje)
Colonia Buena Vista ima više značenja:
Santa Ana de Arriba, Matehuala
Santa Ana de Arriba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Matehuala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1550 m.
Доње Крњино
Доње Крњино је насеље у Србији у општини Бабушница у Пиротском округу у подножју Јеремијиног брда. Према попису из 2002. било је 271 становника (према попису из 1991. било је 338 становника).
Демографија
У насељу Доње Крњино живи 231 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 48,3 година (47,8 код мушкараца и 48,8 код жена). У насељу има 90 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,01.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последњих пет узастопних пописа, примећен је пад у броју становника.
Vallerea, Pesaro e Urbino
Vallerea je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 237 m.
San Antonio Buenavista, Tacámbaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2184 m.
Colonia Buenavista (razvrstavanje)
Colonia Buenavista ima više značenja:
Zdaljevac
Zdaljevac je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Jajce koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 230 stanovnika.
Ar Ruwākib, Taiz
Ar Ruwākib je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 553 m.
La Morita, Llera
La Morita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Llera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 215 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 373 m.
Han Shizhong
Han Shizhong (韓世忠) (1089–1151) bio je kineski vojskovođa u službi dinastije Song, poznat po nizu vojničkih pobjeda koje su spasile dinastije u najtežem trenutku njenog postojanja, kao i podvizima koji su postali dio kineskog folkora.
Rodio se u provinciji Shanxi u skromnoj seljačkoj porodici, odakle je regrutiran u carsku vojsku. Istakao se u pohodu protiv države Zapadna Xia i postepeno je napredovao u službi, sudjelujući u ratovima protiv kitanske dinastije Liao. Godine 1120. se istakao u gušenju seljačkog ustanka; na banketu je upoznao vojničku kurtizanu Liang Hongyu, koja će i sama postati uspješan vojskovođa, ali i njegova supruga. Sljedećih nekoliko godina se Kina našla pod udarom Džurčena, nekadašnjih saveznika koji su pod dinastijom Jin likvidirali Kitansko Carstvo i okrenuli se protiv Kine. Han nije uspio spriječiti Džurčene da osvoje prijestolnicu Kaifeng i zarobe cara Xinzonga, a zbog čega je prestala tzv. Sjeverna dinastija Song; ali je zato uspio odvesti krunskog princa - kasnijeg cara Gaozonga na jug odakle je Džurčenima organiziran otpor pod vodstvom tzv. Južne dinastije Song. Han i njegov prijatelj Yue Fei su ne samo razbili pokušaje Jurčena da dokrajče kinesku državu, nego su krenuli u protivnapad i 1139. zabilježili veliku pobjedu u bitci kod Yanchenga. Njihovi planovi da se Jin potpuno porazi i Kina oslobodi, međutim, nisu našli na razumijevanje dvorskih službenika, koji su više bojali ambicioznih vojskovođa nego vanjskog neprijatelja. Nakon što je Yue Fei lažno optužen i pogubljen, bijesni Han Shizhong je napustio vojnu službu.
Licinije Macer
Gaj Licinije Macer (Gaius Licinius Macer, ? - 66. pne.) bio je rimski političar i historičar iz doba kasne Republike. Pripadao je stranci populara, a godine 73. pne. je izabran za tribuna. Godine 68. pne. je izabran za pretora. Dvije godine kasnije ga je Ciceron optužio za korupciju i iznudu, a nakon osuđujuće presude je Macer izvršio samoubistvo.
Bio je poznat i kao autor danas izgubljene historije Rima u 16 knjiga, koju spominju Salustije i Livije, pri čemu je potonji kritizirao njegovu sklonost da veliča svoju porodicu Licinija.
Satow
Zatov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 59 opštinskih središta okruga Bad Doberan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 5.685 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13051086.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bad Doberan Zatov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Bad Doberan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 18 metara. Površina opštine iznosi 119,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.685 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 48 stanovnika/km².
Utica, Michigan
Jutika (Mičigen) je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.757 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 4.757 stanovnika, što je 180 (3,9%) stanovnika više nego 2000. godine.
Ibn Arabi
Ibn Arabi (1165-1240) je bio srednjovekovni arapski filozof, sufi mistik i pesnik iz Al-Andaluza. Ostao je ponajviše upamćen po svom ontološkom učenju o jedinstvu bića (ar. Wahdat-ul-Wujood), ljubavnoj poeziji i zastupanju jednakosti svih religija.
Mladost
Abu Bakr Muhamad Ibn ‘Arabi al-Hatimi al-Tai je rođen u mursijskom medinatu (današnja Mursija), u Al-Andaluzu (današnji jug Španije), 28. jula 1165. godine. Ibn Arabijeva porodica je prešla u Sevilju, grad u Andaluziji, kada je imao osam godina. Mavarska Andaluzija je tada bila središte napredne kulture u kojoj su se ukrštale jevrejska, hrišćanska i islamska misao, i putem koje su mnoga filozofska dela antike dospevala u Evropu. Arabijev otac beše blizak prijatelj Abdula Kadira Džilanija, sufijskog majstora i osnivača jednog od najvažnijih derviških bratstava - kadiri reda. Abdul je u Ar -abiju video darovitog mladića, i na njegov savet, otac ga je poslao u Lisabon da studira pravo i islamsku teologiju.