cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Minhenski masakr
Napad
Prema izveštajima medijskih izvora, napad je počeo u 4:30 sati, 5. septembra 1972. godine. Pet članova terorističke grupacije „Crni septembar“ je u 4:10 preskočilo dva metra visoku ogradu koja je bila postavljena oko Olimpijskog sela. Bili su obučeni u sportske trenerke i nosili sportske torbe u kojima je bio arsenal oružja. Pomogli su im američki sportisti koji su se u isto vreme vraćali u selo, misleći da pomažu sportskim kolegama. Nakon ulaska u selo, našli su se sa još trojicom i krenuli ka zgradi gde je bio smešten izraelski tim. Teroristi su onda uz pomoć ukradenih ključeva ušli u apartmane koje su koristili izraelci.
Buku na vratima je čuo Josef Gutfrojnd (Yossef Gutfreund), izraelski rvački sudija. Kada je krenuo da ispita šta se dešava, video je da se vrata prvog apartmana otvaraju. Pokušao je da spreči upad terorista u apartman tako što je svojim telom blokirao ulaz. Ostale članove izraelskog tima je probudio tako što je vikao da pobegnu iz apartmana. Tokom nastalog haosa, dva člana izraelskog tima su uspeli da pobegnu a još petorica sportista, dva doktora pri timu kao i šef izraelske delegacije Šmuel Lalkin (Shmuel Lalkin) su uspeli da se sakriju.
Nakon ulaska u apartman, teroristi su počeli da prebacuju sve sportiste iz jednog apartmana u drugi. Tom prilikom je Moše Vajnberg (Moshe Weinberg), rvački trener, pokušao da napadne teroriste kuhinjskim nožem ali je upucan i ubijen. U isto vreme je i dizač tegova, Josef Romano (Yossef Romano) napao i povredio jednog od Palestinaca pre nego što je ubijen rafalima ispaljenih iz automatskog oružja. Teroristi su ostali sa 9 taoca: Josef Gutfrojnd, David Berger (David Berger), Mark Slavin (Mark Slavin), Jakov Springer (Yacov Springer), Zev Fridman (Ze'ev Friedman), Amicur Šapira (Amitzur Shapira), Eliezer Halfin (Eliezer Halfin), Keat Šor (Kehat Shorr) i Andre Špicer (Andre Spitzer).
Teroristi
Terorističku grupu su sačinjavale osobe iz izbegličkih logora u Libanu, Siriji i Jordanu, a pripadnici palestinskog fedajena. Oni su bili: vođa grupe Lutif Afif, zvani Isa (Luttif Afif "Issa"), Jusuf Nazal, zvani Toni (Yusuf Nazzal "Tony"), Afif Ahmed Hamid (Afif Ahmed Hamid), Kalid DŽavad (Khalid Jawad), Ahmed Čik Ta (Ahmed Chic Thaa), Mohamed Safadi (Mohammed Safady), Adnan Al-Gašej (Adnan Al-Gashey), i njegov roćak DŽamal Al-Gašej (Jamal Al-Gashey). Afif, Nazal i još jedan od terorista su radili u Olimpijskom selu na raznim lokacijama gde su nekoliko nedelja pratili Izraelce i planirali napad. Ostali teroristi su došli u Minhen vozom i avionom, nekoliko dana pred početak napada.
Zahtevi
Grupa je zahtevala trenutno oslobaćanje 234 palestinskih zatvorenika iz Izraela kao i oslobađanje dva nemačka terorista koji su bili zatvorenici u Nemačkoj i njihov bezbedan transport u Egipat. Izraelska vlast je odmah odgovorila i poručila da nikakvih pregovora neće biti. Nemci pod vođstvom kancelara Vilija Branta i ministra unutrašnjih poslova, Hansa Ditriha Genšera su odbili ponudu izraelske vlade da pošalje svoje specijalne trupe u Nemačku. Umesto toga, Nemci su celu operaciju obavili sa članovima policije koji nisu imali specijalan trening za takve situacije. Nemcima je ceo ovaj slučaj bio poseban trn u oku, zato što se radilo o jevrejskim taocima. U toku pregovaranja, oni su nekoliko puta ponudili beskrajnu sumu novca za puštanje talaca ili zamenu talaca sa visko rangiranim nemačkim predstavnicima. Obe ponude su odbijene. Rok za ispunjenje zahteva je prvo pomeren za tri sata, a posle toga za još pet. Palestinci su pretili egzekucijom svih talaca ako se njihovi zahtevi ne ispune.
Nemački šef policije Manfred Šrajber zajedno sa Ahmedom Tunijem, koji je predvodio egipatski tim, su direktno pregovarali sa teroristima kada su im ponovili ponudu nemačke vlade: beskrajnu količinu novca. Palestinici su im odgovorili da im novac ništa ne znači, niti da im njihovi životi išta znače. Nemci su posle toga poslali malu trupu njihove granične policije, da bi zauzeli mesta za moguć protivnapad. Prerušeni u sportiste sa olimpijskim trenerkama i naoružani automatskim puškama, oni su zauzeli svoja mesta. Oni nisu bili obučeni za protivterorističke akcije, niti su imali neki konkretan taktički plan.
U međuvremenu su stigle i televizijske ekipe. Iz okolnih stanova oni su počeli sve da snimaju šta se dešavalo u kompleksu. Sa uključenim televizorima, teroristi su mogli da prate sve što se dešavalo napolju i da gledaju policiju kako se sprema da napadne. Jedan terorista je pogledao prema krovu gde se krila policija što je dovelo do obustave planiranog napada. Policija se povukla i napustila mesto.
Pregovarački tim je tražio da direktno priča sa taocima da bi se uverili da su Izraelci još uvek živi. Andre Špicer, koji je tečno govorio nemački, je doveden do prozora gde je vodio kratak razgovor sa Šrajberom i Genšerom, dok su dvojica terorista stajali iza njega i držali ga na nišanu. Posle nekoliko dužih odgovora koje je Špicer dao pregovaračima, jedan od terorista ga je udario pištoljem u glavu i odvukao od prozora. Nakon toga je Genšeru i Valteru Tregeru (Walter Tröger) dozvoljeno da nakratko uđu u apartmane i razgovaraju sa taocima. Treger je kasnije izjavio da su taoci bili vezani oko krvavog tela Josefa Romana i da su neki od njih očigledno imali povrede prouzrokovane udarcima terorista. Dejvid Berger je imao lakšu prostrelnu ranu u jednom ramenu.
Neuspelo spasavanje
Nemci su bili iznenađeni kada su saznali da ima 8 terorista, a ne pet kao što su pretpostavili. Pošto više nisu imali agente u avionu i samo pet snajpera, odlučeno je da se puca na terorista kada izvide avion i vrate se do helikoptera. Pozicije snajpera su bile katastrofalne, jedan od snajperista se čak našao u liniji prijateljske vatre. Dvojica terorista, Isa i Toni, su ušli u avion i shvatili da nešto nije u redu. U avionu nije bilo posade i oni su istrčali iz aviona i krenuli ka helikopterima. U tom trenutku je dato naređenje da se puca na teroriste. Nastao je haos i katastrofa je počela. Piloti iz helikoptera su počeli da beže, svako na drugu stranu. Jedan snajperista je pucao na Isu i Tonija dok su trčali ka helikopterima. Prvi pucanj je promašio, dok je drug pogodio Tonija u nogu. On je pao i ostao da leži na pisti. Dva otmičara koji su stajali ispred helikoptera su odmah ubijeni a treći je smrtno ranjen dok je bežao preko piste. Preostala trojica terorista su se sakrili iza helikoptera gde snajper nije mogao da ih pogodi i počeli su da pucaju na sve lampe na aerodromu. Nemački snajperisti nisu imali noćnu opremu i nisu imali snajperske nišane na svojim puškama. Nastala je pat situacija, preostala tri otmičara nisu mogli da izađu iz zaklona, a snajperi nisu mogli da pucaju na njih. Nemci su tada pozvali pojačanje u obliku tenkova i blindiranih vozila, kako bi mogli da se približe teroristima. Videvši dolazak blindiranih vozila jedan od terorista u prvom helikopteru je otvario vatru na bespomoćne taoce dajući mogućnost drugoj dvojici terorista da izađu iz svog zaklona. Istovremeno i on istrčava iz prvog helikoptera bacivši pre toga ručnu bombu na taoce koji svi ginu. Ova trojica terorista ginu bivajući pogođena od snajperista. Ostalih pet taoca u drugom helikopteru su takođe za vreme borbe ubijeni.
Oba helikoptera su trebala sleteti tako im vrata budu okrenuta prema kontrolnom tornju kako bi svih pet snajperista imali slobodan prostor za vatreno delovanje. Iz nepoznatih razloga oba helikoptera su sletela licem okrenutim kontrolnom tornju pri čemu je peti snajperista ležao na liniji delovanja trojice drugih snajperista. On je bio bez kacige i bez zaštitne pancirne košulje, skriven iza omanjeg zida na pisti za poletanje, između terorista i svojih kolega. U početku nije vatreno delovao verovatno se bojeći da bi mogao zabunom nastradati od kolega ili stoga što mu je zaklon bio loš. Tek kada je jedan od terorista bežeći potrčao prema njemu, snajperista ga je ubio pogotkom u glavu. To je privuklo pažnju upravo pristiglog policijskog pojačanja, koje je, misleći da se radi o teroristi, otvarilo vatru na njega i na jednog od pilota koji se pokušavao skriti bežeći iz helikoptera. Pilot je bio teško ranjen.
Akcija doživljava fijasko: svi taoci su poginuli, policijski zapovednik Anton Fliegerbauer, koji nije učestvovao u pucnjavi i koji je to sve posmatrao sa kontrolnog tornja, smrtonosno je pogođen u glavu. Pilot helikoptera je teško ranjen i odvezen u bolnicu.
Za Igre
Uprkos otmici Olimpijske igre su nastavljene kao da se ništa nije dogodilo. Tek na brojne proteste drugih učesnika i posetilaca Olimpijske igre su prekinute na pola dana. Sledećeg dana 6. septembra na Olimpijskom stadionu održana je komemoracija poginulim sportastim na kojoj je prisustvovalo oko 80.000 posetilaca i 3.000 učesnika Igara. Predsednik Međunarodnog olimpijskog komiteta, Ejveri Brendidž, je održao počasni govor koji je završio rečima: Igre se moraju nastaviti. Na komemoraciji su učestovale i porodice žrtava: Spicerova udovica, Vajnbergova majka i sestrična Larmel Elijah. Za vreme komemoracije Elijahova je kolabirala i preminula od srčanog udara. Trebalo je da igre budu nastavljene fudbalskom utakmicom između Zapadne Memačke i Mađarske. Kada je nekoliko posetilaca podiglo transparent na kojem je pisalo "17 mrtvih, već zaboravljeno?", redari su ih udaljili sa stadiona. Olimpijska zastava i sve ostale zastave bile su spuštene na pola koplja na zahtev Vilija Branta. Deset arapskih nacija usprotivilo se takvom činu tako da su skoro istovremeno vraćene u početno stanje. Ostali članovi izraelske delegacije napustili su Nemačku istog dana praćeni jakim snagama bezbedosti. Mark Spic, američki plivač koji je bio jevrejskog porjekla napustio je Igre tokom otmice bojeći se da bi mogao biti sledeća meta. Do tada je već završio sve svoje nastupe. Egipatski tim je napustio Igre dan posle bojeći se odmazde. Kompletne delegacije Filipina i Alžira napustili su Nemačku kao i neki članovi holandske i norveške delegacije.
Za izraelsku politiku
Tela poginulih terorista izručena su Libiji i sahranjena uz najveće vojne počasti slaveći teroriste kao najveće heroje. Ostaloj trojici preživelih terorista, koji su bili u zatvoru, nije nikada suđeno. Tokom otmice jednog Lufthanzinog aviona, sa samo 12 putnika, 29. oktobra 1972, otmičari su tražili puštanje na slobodu trojice preživelih Palestinaca na što je nemačka vlada odmah pristala bez konsultacija s izraelskom. Pretpostavlja se da je nemačka vlada tako postupila iz straha da bi se teroristički akti na nemačke ciljeve mogli ponoviti.
Pošto je postalo jasno da nemačke vlasti neće suditi teroristima, Golda Mejr zajedno sa siguronosnim kabinetom Izraela dala je nalog Mosadu da osnuje specijalne jedinice, nazvane Cezareja, čiji zadatk je bio da pronađe i likvidira teroriste. Na čelu te jedinice bio je Ehud Barak, kasniji premijer Izraela, a operacija je nazvana: „Operacija Božji gneb“. U sledećih 20 godina pripadnici Mosada likvidirali su dvojicu od trojice Palestinaca koji su preživeli Minhen i najmanje još 12 Palestinaca za koje se smatralo da su učestvovali u planiranju akcije u Minhenu: Salameh je ubijen u Bejrutu 22. januara 1979. od eksplozije autobombe detonirane na daljinsko upravljanje.
Za borbu protiv terorizma u Nemačkoj
U trenutku neuspele akcije oslobađanja taoca u Nemačkoj nije postojala niti jedna specijalna anti-teroristička jedinica. Kao posledicu svih događaja oko talačke krize osnovana je specijalna jedinica u septembru 1972. koja se zvala „Jedinica granične zaštite 9" koja prvi zadatak izvela već u aprilu 1973.
Na nemačku unutrašnju politiku
levo|mini|180p|Spomenik ubijenim sportistima u Izraelu Događaji u Minhenu i vojnom aerodromu Firstenfeldbruk uticali su direktno na promene unutarnje politike Zapadne Nemačke. Veliki broj Arapa proteran je iz Nemačke. . Kao posledicu proterivanja Arapa, prvenstveno Palestinaca, dolazi do talasa protesta kako u Nemačkoj tako i u inostranstvu. Svi potencijalni palestinski teroristi, bez obzira na svoje zanimanje, mogli su se bez većih proveravanja proterati. Čak i arapski posrednici tokom drame u vojnom aerodromu su proterani. Veliki broj palestinskih udruženja je zabranjen, između ostalih studentska i radnička udruženja, što je bio pokazatelj da su i visokoobrazovane osobe bile pogođene ovakvim odlukama.
Još jedna od posljedica je bilo pojačanje kontrola na graničnim prelazima i na aerodromima. Kritika upućena radu nemačke policije postala je glasna. Policija je tek kasnije ispitala poštanske službenike koji su posmatrali kako palestinski teroristi ulaze u Olimpijsko selo i na taj način nisu imali relevantne informacije o broju terorista.
Istočna Nemačka je pomagala i lečila Abu Daouda posle njegove neuspele likvidacije u Varšavi. Istočna Nemačka je imala specijalan odnos sa PLOom.
Vili Brant je bio prvi nemački kancelar koji je posetio Izrael 7. juna 1973. Zvaninčno, nije se razgovaralo o događajima u Minhenu.
Dekstrometorfan
Dekstrometorfan (DXM ili DM) je antitusivni lek (supresant kašlja). On je jedan od aktivnih sastojaka mnogih na-slobodno lekova za prehladu i kašalj, kao što su Robitusin, NyQuil, Dimetap, Vicks, Koricidin, Tusin, Delsim, i drugih, što obuhvata generičke lekove. Dekstrometorfan ima i niz drugih medicinskih primena, od olakšavanja bola do psiholoških primena. On se prodaje u obliku sirupa, tableta, sprejeva, i bombona za grlo. U čistom obliku, dekstrometorfan je beli prah.
DXM takođe ima rekreacionu primenu. U dozama koje prekoračuju dozvoljene maksimalne doze, dekstrometorfan deluje kao disocijativni halucinogen. Njegov mehanizam akcije se ispoljava putem višestrukih efekata, koji obuhvataju neselektivnu inhibiciju preuzimanja serotonina, agonizam sigma-1 receptora , i dejstvo njegovog glavnog metabolita dekstrorfana kao antagonist NMDA receptora, što proizvodi efekte slične kontrolisanim supstancama: ketamin i fenciklidin (PCP), kao i aktivnog metabolita 3-metoksimorfinana koji proizvodi anestetičke efekte kod pacova sa potencijom većom od dekstrorfana a manjom od dekstrometorfana.
Nuspojave
Nuspojave dekstrometorfana obuhvataju: • 2
Dekstrometorfan takođe može da prouzrokuje druge gastrointestinalne poremećaje. Za dekstrometorfan se mislilo da izaziva neurotoksičnost antagonista NMDA receptora kad se dozira intravenski, međutim to nije bilo potvrđeno, delom kao posledica nedovoljnog obima istraživanja na ljudima. Testovi su izvršeni na pacovima, koji su dozirani sa 50 mg i više svaki dan u trajanja do jednog meseca. Neurotoksične promene, kao što je vacuolacija, su zapažene u posteriornom cingulatu i retrosplenijalnim korteksima pacova tretiranih sa drugim NMDA antagonistima, kao što je PCP, ali ne sa dekstrometorfanom. U nekim retkim dokumentovanim slučajevima, dekstrometorfan je proizveo psihološku zavisnost kod nekih ljudi koji su ga koristili recreaciono. Međutim, on ne proizvodi fizičku adikciju, prema WHO komitetu za zavisnost lekova.
Croix-Caluyau
Kroa Kalijo je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Avne sir Elp.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 213 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 53 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,01 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 134 metara (maksimalnoj 151 m, a minimalnoj 128 m m).
Yorkville, New York
Jorkvil je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Deksibuprofen
Dexibuprofen je nesteroidni antiinflamatorni lek. On je aktivni dekstrorotatorni enantiomer ibuprofena. Većina ibuprofenskih formulacija sadrži racemsku smešu deksibuprofen (+)-iboprofena i (−)-ibuprofena.
Penicilinska kiselina
Penicilinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 140,137 Da.
Prisilni rad
Prisilni rad se zove rad na kojeg čovjek pod prijetnjom kazne, ili bilo kojeg drugog osjetljivog zla prisiljen protiv svoje volje.
Međunarodna organizacija rada, usvojila je 1930. art 2. stavka 1. Konvencije o obvezatnom radu kao i prisilnom radu, da je prisilni rad rad ili usluga, koja se vrši pod prijetnjom kazne. To ne uključuje, u skladu sa stavkom 2. Konvencije: vojne službe, uobičajene građanske obveze, rad u zatvorima, rad u slučajevima (primjerice) elementarnih nepogoda, i posao koji služi neposredno u korist zajednice. Međutim, ostaje sporno točno ono što je neposredna korist zajednice. Također treba napomenuti da su osjećaji i vrijednosti sudionika nužno subjektivni.
Shackle Island, Tennessee
Šakal je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.844.
Case Pertile, Padova
Case Pertile je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Cozzana, Bari
Cozzana je naselje u Italiji u provinciji Бари, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1435 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 221 m.
Céaux-d'Allègre
Seo d'Alegre je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Gornja Loara koja pripada prefekturi Pij an Vele.
Neosho Falls, Kansas
je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 141, što je 38 (-21,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
McVeytown, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 342, što je 63 (-15,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Oberriexingen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ludvigsburg Oberiksingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ludvigsburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 203 metra. Površina opštine iznosi 8,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.103 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 380 stanovnika/km².
Darifenacin
Darifenacin (Enablex, Emseleks) je lek koji se koristi za lečenje urinarne inkontinencije. Njega je ranije prodavao Novartis; međutim 2010. SAD prava su prodata kompaniji Warner Chilcott.
Mehanizam dejstva
Darifenacin deluje putem blokiranja M3 muskarinskog acetilholinskog receptora, koji je primarno odgovoran za kontrakcije mišića mokraćne bešike. On time smanjuje hitnost urinacije.
Ovaj lek se ne preporučuje za upotrebu kod pacijenata sa urinarnom retencijom. Antiholinergijski agensi, kao što je Enableks, isto tako mogu da uzrokuju konstipaciju i zamagljeni vid. Toplotna iznurenost (usled umanjenog znojenja) se može javiti kad se antiholinergici koriste u toploj sredini.
Srpski pokret obnove
thumb|monarhistička stranka u Srbiji
Srpski pokret obnove (SPO) je konzervativna politička stranka u Srbiji.
Osnovan je 1990. kao jedna od nacionalističkih stranaka nastalih raspadom Srpske narodne obnove. Vrlo brzo se profilirala po svom zagovaranju stvaranja Velike Srbije, ali i žestokom antikomunizmu zbog koga je došla u sukob s režimom Slobodana Miloševića, koga su njeni pristaše držali nastavljačem jugoslavenskog komunističkog režima.
Nakon parlamentarnih i predsjedničkih izbora 1990. godine SPO se profilirao u glavnu opozicijsku stranku u Srbiji. Nekoliko mjeseci kasnije, njeni članovi su igrali važnu ulogu u demonstracijama 9. marta 1991. kada je pokušano nasilno svrgavanje Miloševićevog režima.
SPO je na početku rata u Hrvatskoj slao svoje članove da se kao dobrovoljci bore u krajinskim snagama, ali se nakon 1992. godine ta stranka počela distancirati kako od ratova u Hrvatskoj i BiH. Umjesto toga je njen vođa Vuk Drašković forsirao svoj antikomunizam kako bi u zapadnoj javnosti stekao simpatije.
U toj politici, s druge strane, nije bilo dosljednosti, pa su u predvečerje kosovskog rata članovi SPO sudjelovali u socijalističkim vladama. Iako je nakon izlaska iz vlade Drašković postao metom atentata za koga optužuje bivši režim, glasači su se uglavnom okrenuli od SPO te je ta stranka od 2000. godine postepeno marginalizirana, iako je uglavnom podržavala vladu kojom dominira tzv. demokratski blok.
SPO je jedna od stranaka u Srbiji koja se zalaže za ponovno uspostavljanje monarhije na čelu s dinastijom Karađorđević. Također se zalaže za ulazak Srbije u EU i NATO.
Izbori
Na prvim višestranačkim izborima za parlament Srbije 9. decembra 1990. SPO je dobio 7,6% glasova, tj. 19 od 250 poslaničkih mesta.
Na parlamentranim izborima 1993. godine koalicija DEPOS je dobila 18% glasova, tj. 45 od 250 poslaničkih mesta, od kojih je 40 pripalo SPO.
Na parlamentarnim izborima 1997. godine, na kojima je stranka učestvovala samostalno, dobila je 18% glasova, tj. 45 od 250 poslaničkih mesta.
Na parlamentranim izborima 2000. godine stranka je učestvovala samostalno i dobila je 3,3% glasova, što je bilo manje od potrebnog cenzusa.
Na parlamentarnim izborima 28. decembra 2003. godine, SPO je zajedno sa Novom Srbijom (koalicija SPO-NS) dobila 7,7% glasova, tj. 22 od 250 poslaničkih mesta, od kojih je stranci pripalo 13.
Na parlamentarnim izborima 21. januara 2007. SPO izlazi samostalno i osvaja 3,33% glasova, tj. ne prelazi cenzus.
Cormac mac Airt
Cormac mac Airt (sin Arta), također poznat i kao Cormac ua Cuinn (unuk Conna) ili Cormac Ulfada (dugobradi) je, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, bio Veliki kralj Irske. Smatra se najznamenitijim od svih drevnih Velikih kraljeva, a dio historičara vjeruje da je riječ o autentičnoj historijskoj ličnosti,. usprkos toga što se uz njega vezuju mnoge legende, a doba života i vladavine smješta u široki vremenski raspon od 2. do 4. vijeka. Prema predaji je vladao iz Tare, sjedišta Velikih kraljeva Irske, četrdeset godina, i pod njegovom vladavinom je Tara procvala.
Irski narodni junak Fionn mac Cumhaill je prema predaji bio Cormacov suvremenik, a većina priča vezanih uz Fenijanski ciklus je smještena u doba njegove vladavine.
Legendarna biografija
Cormacov otac je bio veliki kralj Art mac Cuinn a majka Achtann; prema jednoj legendi je ona bila kćer kovača po imenu Olc Alcha, koji je Arta ugostio pred njegovu posljednju bitku protiv Lugaid mac Cona, a Art je upravo tada začet. Otac mu je poginuo, a odgojio ga je poočim Fiachrae Cassán.
Kada je imao oko trideset godina, svrgnuo je Lugaida sa mjesta velikog kralja, ali prijestolje nije odmah preuzeo; umjesto njega je to učinio ulaidski kralj Fergus Dubdetach. Njega je porazio i ubio nakon godinu dana i preuzeo prijestolje.
Njegova vladavina se navodi kao period blagostanja, ali je povremeno ratovao sa kraljevima Ulstera i Leinstera. U nekim pričama je čak vodio osvajačke pohode u Britaniji.
Imao je tri sina, od kojih je jedan - Cairbre Lifechair - kasnije postao veliki kralj.
Ochsenhausen
Ohzenhauzen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Biberah. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 8.866 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8426087.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Biberah Ohzenhauzen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Biberah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 613 metara. Površina opštine iznosi 60,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.866 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 148 stanovnika/km².
Trem (razvrstavanje)
Trem može označavati:
Abu Bakr
Abu Bekr (oko 573.-23. avgust 634.) je bio prvi kalif, Muhamedov tast i jedan od Muhamedovih pratilaca. Suniti ga smatraju zakonitim kalifom i prvim od četiri pravedna kalifa. Šiiti veruju da je on prekršio direktne Muhamedove zapovesti i da je organizovao državni udar. Naučnici ga svrstavaju u prvoga muslimanskoga kalifa. NJegova ćerka Ajša se udala za Muhameda.
573.-610.
Rođen je u Meki. Bio je trgovac i bio je cenjen kao sudija i tumač snova. Bio je dobro upoznat sa tradicijama Meke, tako da se za njega nije očekivalo da među prvima prihvati novu religiju islam.
610.-632
Muslimanski učenjaci se slažu da je Kadidža bila prva žena koja je prihvatila islam. Alija ibn Abu Talib je bio prvi muški preobrađenik, a Abu Bekr prvi odrasli muški preobraćenik ili treća osoba, koja je prihvatila islam.
Emanuel (sastav)
Glazbeni sastav Emanuel započeo je kao sastav župe bl. Alojzija Stepinca u Velikoj Gorici, gdje su nastupali u župnoj crkvi na misnim slavljima te na priredbama, koncertima i gostovanjima.
Abu Bakr
610.-632
Sudelovao je u bitkama koje je vodio Muhamed. Bile su to bitka kod Badra 624., bitka kod Uhuda 625. i bitka kod Hunajna 630. Za vreme Muhamedove poslednje bolesti 632. Abu Bekr je predvodio molitvu.
632-634
Posle Muhamedove smrti 8. juna 632. Abu Bekr je proglašen novim vođom tj. kalifom. Ono što se desilo na sastanku na kome je proglašen vođom je predmet sporova. To je izvor prve šizme između sunita i šiita. Šiiti veruju da je Muhamed odredio Aliju ( Ali ibn Abi Talib).
Emanuel (sastav)
Prvi put pojavili su se na nekom festivalu 2004. godine. Tada su na Uskrsfestu izveli pjesmu "Emanuel", čime su pobudili pozornost i gostovali na HRT-u u više navrata. Nastupili su na Uskrsfestu i slijedeće godine s pjesmom "On je moj Bog". Izvodili su i pjesmu "Venimus adorare eum" hrvatsku verziju himne svjetskog susreta mladih s papom u Kölnu. Jedno vrijeme nastupali su kao VIS Emanuel (vokalno-instrumentalni sastav), a kasnije su prerasli u band. Od travnja 2005. godine djeluju i humanitarno. Sudjelovali su u akciji za pomoć žrtvama uragana Katrina 2006. godine objavivši pjesmu "Lati ružice" na kojoj gostuju Massimo i australski gitarist Tommy Emmanuel (koji je surađivao na Gibonnijevom albumu Unca fibre (vodič za brodolomce i anđele čuvare).
Abu Bakr
632.-633. Rida ratovi
Nevolje su započele nakon dolaska na vlast Abu Bekra. Jedinstvo i stabilnost nove države su bili ozbiljno ugroženi. Različita arapska plemena u Hedžazu i Nejdu su se pobunila protiv kalifa. Neki su samo odbili da plaćaju porez (zekat). Drugi su se vratili na staru religiju i islam proglasili idolopoklonstvom. Plemena su tvrdila da su se oni poklonili Muhamedu i da sa Muhamedovom smrću prestaje njihova privrženost. Abu Bekr je inzistirao da se oni nisu poklonili samo muslimanskom vođi, nego i celoj muslimanskoj zajednici. Abu Bekr je proglasio rat nevernicima, koji su se vratili na stara verovanja. To je bio početak Rida ratova ( značilo je rat sa otpadnicima od vere). Najžešći sukob je bio sa al Hanefijem koji je tvrdio da je on prorok i Muhamedov naslednik. Muslimanski general Kalid bin Valid je pobedio al Hanefija u bici kod Akrabe.
Emanuel (sastav)
Krajem 2006. godine, objavili su svoj prvi autorski album "On je moj Bog". Na albumu je osim već spomenutih Massima i Tommy Emmanuela, gostovala i američka pjevačica Maya Azucena. Objavili su i album "Venimus adorare eum" s božićnim pjesmama. U pripremi je album "Najveći dar". Imali su brojne koncerte u Hrvatskoj i inozemstvu. Nastupali su na brojnim festivalima kršćanske duhovne glazbe te zajednički nastupali s brojnim domaćim i inozemnim sastavima suvremene kršćanske glazbe.
Abu Bakr
634. Smrt
Abu Bekr je umro 634. u Medini. Kratko pred smrt urgirao je muslimanskoj zajednici da prihvate Omera bin al Kataba kao njegovoga naslednika. To je učinjeno bez ikakvoga incidenta. Šiti veruju da je vođstvo trebalo pripasti Aliji bez ikakvoga savetovanja. Abu Bekr je u početku služio propovedi bez plaćanja, nagovorili su ga da prima novac, a on je oporukom sav naovac vratio u blagajnu. Abu Bekr je pokopan u džamiji u Medini, gde i danas leži kraj Muhameda i Omera.
Vanjske veze
Sunitski izvori:
Nemuslimanski izvori:
Neklasifikovani izvori:
Ana Štefok
Ana Štefok (Zagreb, 1940. - Zagreb, 3. studenoga 2011.) bila je jedna od najpopularnijih hrvatskih pjevačica zabavne glazbe 1960-ih i 1970-ih godina, poznata po brojnim nastupima na Opatijskom, Splitskom, Krapinskom i Zagrebačkom festivalu, televiziji i radiju. U medijima su je često nazivali hrvatskom Edith Piaf ili hrvatskom Connie Francis.
Počeci
Ana Štefok počela je pjevati u crkvenom zboru u svom kvartu Trnje. Potom u nezaboravnom Prvom pljesku u zagrebačkom Varijeteu. Imala je zvonki sopran, tako da je uskoro postala stalna gošća i pobjednica tada mnogobrojnih festivala zabavne glazbe.
Popularnost
Prvu pobjedu ostvarila je na festivalu Zagreb '64 izvedbom pjesme "Balada" (u alternaciji sa Ivom Robićem) uz oduševljene ovacije publike i izlazeći pred nju na bis ravno 17 puta. Na sarajevskom festivalu Vaš Šlager sezone 1968. izvedbom pjesme "Molitva" Kemala Montena i Sabine Varešanović. Potom je pobijedila na Opatijskom festivalu 1970., otpjevavši pjesmu Alfia Kabilja "Želim malo nježnosti i ljubavi". Ostat će upamćena i po nastupima na Festivalu kajkavske popevke - Krapina, 1973. i pjesmi "Međimurje zeleno".
Smrt
Ana Štefok preminula je od posljedica srčanog udara 3. studenog 2011. godine u 72. godini života u svome stanu u zagrebačkom naselju Zapruđe.
Majski prevrat
thumb|десно|300px|Scena masakra Aleksandra i Drage. Majski prevrat je bio državni prevrat u kom su ubijeni kralj Aleksandar Obrenović i njegova žena, kraljica Draga, čime se prekinula loza dinastije Obrenović, koja je vladala Srbijom od sredine 19. vijeka. Nakon Majskog prevrata na čelo Srbije je došla dinastija Karađorđević. Prevrat je imao veliki uticaj na spoljnopolitičko opredeljenje Srbije, zato što su se Obrenovići politički oslanjali na Austro-Ugarsku, a Karađorđevići na Rusiju.
Sam događaj, ubistvo kralja i kraljice, sprovela je organizacija "Crna ruka" na čijem je čelu bio oficir Dragutin Dimitrijević Apis. To je bilo u noći između 28. maja i 29. maja 1903. godine (po starom kalendaru). Na isti taj dan je 35 godina ranije ubijen knez Mihailo Obrenović u Košutnjaku.
Pozadina
Popularnost kralja Aleksandra je opala nakon njegove ženidbe sa Dragom Mašin, bivšom dvorskom damom svoje majke Natalije i udovice inženjera Svetozara Mašina, i koja je bila starija od njega 12 godina i nije bila plemićkog porekla, što je bilo poželjno za kraljicu. Kraljev otac, bivši kralj Milan Obrenović, takođe nije odobravao brak i nije se više vraćao u Srbiju, a umro je u Beču 1901. Protiv braka se pobunila i kraljeva majka Natalija, pišući mu iz Rusije sve najružnije o Dragi Mašin. Zbog zategnutih odnosa sa spoljnim svetom zbog ove ženidbe, kralj Aleksandar se u spoljnoj politici okrenuo Rusiji, pustivši prethodno iz zatvora radikale optužene za Ivanjdanski atentat na kralja Milana.
Veliki problemi za kralja Aleksandra nastali su zbog nepostojeće trudnoće kraljice Drage. Na ovo je prvi reagovao Carski dvor u Petrogradu i nije želeo da primi kralja i kraljicu u obećanu posetu. Kralj Aleksandar je za to okrivio radikale, izvršio novi državni udar i postavio vladu na čelu sa generalom Dimitrijem Cincar-Markovićem 6. novembra 1902. godine.
Zbog sve veće odbojnosti ruskog dvora, kralj Aleksandar je od jeseni 1902. godine nastojao da se ponovo približi Austriji, a izvesne korake preduzimao je i ranije. Već u januaru 1902. godine kralj Aleksandar je poslao u Beč svog ličnog sekretara Miloša Petronijevića sa obećanjem da će pitanje svog naslednika rešiti u sporazumu sa susednom monarhijom, tako što će posiniti jednog od potomaka ženske linije Obrenovića, koji žive u Austro-Ugarskoj. Na to je oštro protestvovao ruski ministar inostranih poslova grof Aleksandar Lamzdorf, kada je krajem 1902. u Nišu došao u posetu kralju Aleksandru.
Zavera
Mladi oficiri su revoltirali zbog kraljičine lažne trudnoće i neprestanim ispadima njenog mlađeg brata, koga je ona htela napraviti prestolonaslednikom. U avgustu 1901. konjički poručnik Antonije Antić, kapetani Radomir Aranđelović i Milan Petrović i poručnici Dragutin Dimitrijević Apis i Dragutin Dulić skovali su zaveru da ubiju kralja i kraljicu. Prvi sastanak bio je 6. septembra 1901. u stanu poručnika Antića. Kasnije su se zaverenicima pridružili poručnik Milan Marinković i potporučnik Nikodije Popović. Po prvom planu kralj i kraljica su trebali biti ubijeni na zabavi kod Kolarca prilikom kraljičinog rođendana, 11. septembra, ali je taj plan propao. Razvijajući akciju u vojnim redovima, zaverenici oficiri odlučili su da upoznaju i građane političare sa svojim namerama. Prvi je bio upoznat Đorđe Genčić, član vlade, koja je dala ostavku u znak protesta protiv kraljeve veridbe s Dragom Mašin. Genčić je u razgovorima sa stranim predstavnicima u Beogradu i na svojini putovanjima u inostranstvu pokušavao da sazna, kako bi se primio čin promene na prestolu u Srbiji, ako bi kralj umro bez dece. Pokazalo se da Austro Ugarska ne namerava isticati kandidaturu ni jednog od svojih prinčeva, jer je znala očekivala teškoće i prepreke od strane Rusije. Iz istih razloga, plašeći se otpora iz Beča, ni Rusija nije bila raspoložena da ističe kandidaturu koga od svojih prinčeva.
Međutim saznalo se da kandidatura Petra Karađorđevića, koji je živeo kao običan građanin u Ženevi, ne bi naišla na smetnju. Zato je beogradski trgovac Nikola Hadži Toma uveden u zaveru, a zatim poslan u Švajcarsku da se sastane s Petrom i upozna ga sa zaverom. Petar nije hteo da pristane na ubistvo i, oslanjajući se na takvo njegovo raspoloženje, jedna grupa starijih zaverenika, kojoj je na čelu bio general Jovan Atanacković, je pokušala je da nametne svoje mišljenje da se kralj Aleksandar samo naterati na abdikaciju i protera iz zemlje. Međutim, preovladalo je mišljenje da bi to bilo najgore rešenje, i na predlog kapetana Dragutina Dimitrijevića, Radomira Aranđelovića i Ante Antića, odlučeno je da kralj i kraljica budu ubijeni. Zaverenici su se na to obvezali pismenom zakletvom. Pošto je propao i plan da kralj i kraljica budu ubijeni na proslavi pedesetogodišnjice Beogradskog Pevačkog Društva, odlučeno je da se ubistva izvrše u samome dvoru u noći između 28. i 29. maja.
Ubistva
Određeni zaverenici iz unutrašnjosti stigli su u Beograd uoči tog dana, pod raznim izgovorima. Sa svojim beogradskim drugovima su, podeljeni u pet grupa, proveli do ponoći u kafanama po varoši, a zatim su se svi našli u Oficirskom domu. U 0:45, kapetan Dragutin Dimitrijević komandovao je polazak u dvor. U tom trenutku generalštabni pukovnik u penziji Aleksandar Mašin, brat Draginog prvog supruga, već je bio pošao u kasarnu 12. puka, da preuzme komandu nad beogradskim trupama, a potpukovnik Petar Mišić se spremao da sa svojim bataljonom iz 11. puka pođe pred dvor. Određeni zaverenici bili su već opkolili kuće ministara Cincar-Markovićeve vlade i blokirali komande, koje su se morala prvo zaposesti. Gardijski poručnik Petar Živković, potonji jugoslovenski premijer, je u tačno 2 sata otvorio zaverenicima dvorska vrata. Traženje kraljevskog para je bezuspešno trajalo blizu dva sata. Za to vreme poginuli su kapetan Jovan Miljković, kraljev ordonans i pukovnik Mihajlo Naumović, ađutant, koji je bio upućen u zaveru. Vrata kraljevih odaja bila su razbijena dinamitom, ali u krevetu nije bilo nikog. Na toaletnom stočiću su pronašli Dragin omiljeni roman "-{La trahison}-", okrenut na 80. strani. . Apis je zapazio kako neko beži niz stepenice u dvorište. i učinilo mu se da je to kralj, pa je potrčao je za njim, ali ga je dole sačekao jedan gardist i teško ga ranio sa tri metka u grudi.
Nervozni zbog neuspele potrage, skorim svitanjem i nestankom poručnika Dimitrijevića, koji je ranjen ležao u suterenu Dvora, zaverenici su smatrali da je zavera propala. Zato su naredili prvom kraljevom ađutantu, generalu Lazi Petroviću, koji je zarobljen čim su zaverenici ušli u dvor, da im u roku od deset minuta kaže gde su kralj i kraljica, inače će biti ubijen. On je mirno čekao, da istekne taj rok. Kad su u tome, tražeći, naišli ponovo u kraljevsku spavaću sobu, konjički poručnik Velimir Vemić opazio je u zidu jedno udubljenje kao za ključ od tajnih vrata. Kralj i kraljica bili su tu sakriveni. I tek pošto su se, na poziv da izađu, oni pojavili, artiljerijski kapetan Mihajlo Ristić Uča (poznat u četničkoj akciji pod imenom Đervinac) je ispalio na njih sve metke iz svoga revolvera, za njim Vemić i kapetan Ilija Radivojević. Kralj je pao mrtav još od prvog metka. Odmah zatim ubijen je i general Laza Petrović. Tela kralja i kraljice su bačena preko prozora. Iste noći ubijena su kraljičina braća Nikodije i Nikola Ljunjevice od vojnika, kojima je komandirao potporučnik Vojislav Tankosić; predsednik vlade đeneral Cincar-Marković i ministar vojni đeneral Milovan Pavlović ubijeni su kod svojih kuća. Treći član Cincar-Markovićeve vlade, ministar unutrašnjih poslova Velja Todorović, koji je isto tako trebao biti ubijen, bio je teško ranjen i živeo je sve do 1922.
Članovi nove privremene vlade okupili su se uskoro, pod predsedništvom Jovana Avakumovića, a trupe, postrojene pred dvorom, aklamirale su kneza Petra Karađorđevića kao novog kralja. Narodna skupština se sastala 4. juna 1903. i izglasala je Petra Karađorđevića za kralja Srbije i izabrala poslanstvo, koje će ići u Ženevu, da ga dovede.
Posledice
U samoj Srbiji vest o prevratu dočekana je sa pomešanim osećanjima. Mnogi koji su krivili kralja za situaciju u zemlji bili su zadovoljni, dok su oni koji su ga podržavali bili razočarani. Na parlamentarnim izborima samo nekoliko dana pred atentat kraljev kandidat je dobio potpunu većinu. Revoltirani elementi vojske su se pobunili u Nišu 1904, preuzimajući kontrolu nad Niškim okrugom u znak podrške poginulom kralju i zahtevajući da se ubicama sudi za njihov zločin. Njihov cilj je takođe bio da se pokaže da vojska kao celina nije i ne može biti odgovorna za Majski prevrat. Kao simpatizer dinastije Obrenović, budući vojvoda Živojin Mišić je 1904. penzionisan.
Reagujući na atentat Rusija i Austro-Ugarska su izrazili najoštriji protest zbog "mučkog ubistva". Velika Britanija i Holandija su povukli svoje ambasadore iz Srbije, efektivno zamrzavajući diplomatske odnose, i uvele sankcije Srbiji koje su ukinute tek 1905, nakon što je završeno suđenje atentatorima koji su uglavnom kažnjeni prevremenim penzionisanjem, uz adekvatne premije, dok neki nikada nisu kažnjeni za njihov akt.
Nakon prevrata život u Srbiji je nastavljen, sa tim da se kralj Petar minimalno mešao u politiku prepuštajući političkim partijama da se bore za vlast svim sredstvima, bez želje da se konfrontira sa "Crnom rukom", koja je postajala sve uticajnija. Zbog preokreta u spoljnoj politici, između Srbije i Austro-Ugarske se vodio Carinski rat ili "Svinjski rat", iz kojeg je Srbija izašla kao pobednik. Članovi Crne ruke će snabneti oružjem članove organizacije Mlada Bosna, koji će 28. juna 1914. izvršiti atentat na nadvojvodu Franca Ferdinanda, što će Austro-Ugarska iskoristiti kao povod za Prvi svetski rat. Dragutin Dimitrijević Apis je streljan 26. juna 1917. zbog optužbe da je planirao atentat na regenta Aleksandra Karađorđevića.
Vladan Švacov
Životopis
Dr. Vladan Švacov je bio istaknuti hrvatski intelektualac i poliglot vrsne klasične naobrazbe. Rođen je u Zagrebu, gdje je završio klasičnu gimnaziju te diplomirao i doktorirao filozofiju a potom i režiju na Akademiji dramske umjetnosti gdje je kasnije sa Rankom Marinkovićem utemeljio Odsjek za dramaturgiju, predavao te obavljao dužnost dekana u periodu 1978.-1980.
Režirao je brojne opere (Ero s onoga svijeta, Figarov pir) i drame (osobito djela Brechta i Ionesca). Autor je važne knjige "Temelji dramaturgije" te niza studija i radova s tom temom, među kojima je i "Antička dramaturgija" koja se bavi teorijom srednjovjekovne, predantičke i antičke drame.
Bavio se i prevođenjem s talijanskoga, francuskog i njemačkog jezika te je preveo više od šezdeset libreta.
Beney-en-Woëvre
Benej an Voevr je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Komersi.
DCG-IV
DCG-IV je lek koji se koristi u naučnim istraživanjima. On deluje kao agonist za grupu II metabotropnih glutamatnih receptora (mGluR2/3). On ima potentne neuroprotektivne i antikonvulsantne efekte u životinjskim studijama. On isto tako pokazuje antiparkinsonove efekte, mada je poznato da usporava formiranje memorija.
Colitti, Pescara
Colitti je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Beney-en-Woëvre
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 133 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,2 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 233 metara (maksimalnoj 267 m, a minimalnoj 218 m).
Colitti, Pescara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 369 m.
Penitrem A
Penitrem A je organsko jedinjenje, koje sadrži 37 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 634,201 Da.
Trem (selo)
Trem (Трем, Omranköy) je selo u sjeveroistočnoj Bugarskoj. Administrativno pripada opštini Hitrino u Šumenskoj oblasti).
Roar
Roar na engleskom označava oglašavanje lavova, tigrova i drugih životinja. Također može označavati:
ROAR se može odnositi na :
Osobno ime
Roar je norveško muško ime, ekvivalent imena Roger a nose ga
Body Language (album Kylie Minogue)
Informacija
Album je snimljen na spektakularnom koncertu nazvanim Money Can't Buy održanim 15. novembra 2003 u Londonu. Na koncertu je Minogue izvela sedam novih pjesama uz nekoliko njenih starih hitova. U srpnju 2004. koncert je objavljen na DVD pod nazivom Body Language Live koji je sadržio neuređenu verziju koncerta te razne vizualne efekte za izvedbu pjesama "Slow" i "Chocolate", dokumentarni film o događajima iza pozornice te glazbene video spotovi za svaki singl s albuma.
Australske i japanske verzije albume sadrže i bonus pjesmu "Slo Motion". Japan je također dobio drugu dodatnu pjesmu "You Make Me Feel". Kad je objavljena 2004. godine, sjevernoamerička inačica albuma uključivala je i pojačanu snimku s videospotom pjesme "Slow" i "Can't Get You Out of My Head" s koncerta Money Can't Buy te dvije dodatne pjesme "You Make Me Feel" i "Cruise Control ". Album je dospio u SAD-u s prodanih 171.000 primjeraka. Iako Body Language nije uspio postignuti uspjeh na top listama i prodaju kao njegov prethodnik, dospio je na jedno od prvih 5 mjesta u mnogo država. Dobio je dva platinaste certifikacije u Australiji zbog prodanih oko 140.000 primjeraka, i platinastu certifikaciju u Velikoj Britaniji s prodanih preko 378.000 primjeraka. Također dobio je zlatnu u Švicarskoj, Austriji u Novom Zelandu, te je prodano 50.000 albuma primjeraka u Francuskoj i 177.000 primjeraka u SAD-u.
Singlovi
"Slow" objavljen je u novembru 2003. Dosegao prvom mjestu na britanskoj i australskoj skali i prvo mjesto u Španjolskoj i Rumunjskoj. Također dospio je između prvih deset mjesta u Kanadi, Španjolskoj, Italiji, Nizozemskoj, Novom Zelandu, Tajvanu i Portugalu. Pjesma je nominirana za nagradu „Grammy“ u kategoriji („Best Dance Recording“. Singl je dobio platinastu certifikaciju u Australiji. "Secret (Take You Home)" objavljen je kao promotivni singl samo u Tajvanu u ranoj 2004. Izvedba pjesme s Body Language Live korištena je kao promotivni videospot. "Red Blooded Woman" objavljen je u februaru 2004. Na australskoj ljestvici dospio je na četvrto mjesto a na britanskoj na peto mjesto. Pjesma je također dospjela na vrh u Španjolskoj, Irskoj i Italiji. "Chocolate" objavljen je u junu 2004. u julu u Australiji. Pjesma je dospjela na 14. mjesto u Australiji i šestog mjesto u Velikoj Britaniji.
Offenburg
Ofenburg je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 51 opštinskog središta okruga Ortenau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 59.208 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8317096.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ortenau Ofenburg se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ortenau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 163 metra. Površina opštine iznosi 78,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 59.208 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 755 stanovnika/km².
Edgerton, Wyoming
Edžerton je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 195, što je 26 (15,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Greenlawn, New York
Grinlon je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 13.742, što je 456 (3,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Volksgerichtshof
350px|thumb|Zasjedanje Narodnog suda tijekom procesa za Srpanjsku urotu. U sredini se nalazi predsjednik suda [[Roland Freisler.]] Volksgerichtshof (njemački: Vrhovni narodni sud) je sud kojeg je 1934. godine utemeljio njemački kancelar Adolf Hitler zbog nezadovoljstva ishodom suđenja za paljenje Reichstaga (svi osim jednog optuženog su oslobođeni). Vrhovni narodni sud je uspostavljen izvan uobičajenih ograničenja ustava. Sud je imao jurisdikciju nad velikim brojem "političkih prijestupa" među kojima su bili crno tržište, usporavanje radova i defetizam. Na ove je zločine Freislerov sud gledao kao na Wehrkraftzersetzung (smanjenje obrambene sposobnosti) te su kao takvi kažnjavani izrazito oštro. Najčešća osuda bila je smrtna kazna. Zbog evidentne nepravde koja je provođena pred sudom, Volksgerichtshof ima etiketu kvazisuda.
Žrtve Narodnog suda
thumb|Spomen obilježje mjesta ulaza u Volksgerichtshof. Od oko 18,000 optuženih pred Narodnim sudom (oko 5,000 smrtnih kazni), najznačajnija imena su:
Robert Abshagen – Walter Arndt – Hans-Jürgen Graf von Blumenthal – Hasso von Boehmer – Eugen Bolz – Klaus Bonhoeffer – Bruno Binnebesel – Gustav Dahrendorf – Alfred Delp – Erich Fellgiebel – Eberhard Finckh – Maria Fischer – Reinhold Frank – Eugen Gerstenmaier – Carl Friedrich Goerdeler – Willi Graf – Albrecht von Hagen – Nikolaus Christoph von Halem – Elise Hampel – Otto Hermann Hampel – Paul von Hase – Robert Havemann – Andreas Hermes – Erich Hoepner – Caesar von Hofacker – Helmuth Hübener – Kurt Huber – Marie-Luise Jahn – Jens Jessen – Friedrich Karl Klausing – Erich Knauf – Karlrobert Kreiten – Rudolf Kriß – Hermann Lange – Julius Leber – Georg Lehnig – Hans Conrad Leipelt – Franz Leuninger – Wilhelm Leuschner – Hermann Maaß – Max Josef Metzger – Helmuth James Graf von Moltke – Eduard Müller – Thomas Olip – Johannes Prassek – Christoph Probst – Siegfried Rädel – Adolf Reichwein – Fritz Riedel – Josef Römer – Axel Rudolph – Willy Sachse – Karl Schapper – Alexander Schmorell – Hans Scholl – Sophie Scholl – Friedrich-Werner Graf von der Schulenburg – Fritz-Dietlof von der Schulenburg – Eva Schulze-Knabe – Bernhard Schwentner – Ulrich Wilhelm Graf Schwerin von Schwanenfeld – Werner Seelenbinder – Willi Skamira – Robert Stamm – Berthold Schenk Graf von Stauffenberg – Karl Friedrich Stellbrink – Hellmuth Stieff – Adam von Trott zu Solz – Robert Uhrig – Joseph Wirmer – Eleonore Wolf – Johannes Wüsten – Peter Graf Yorck von Wartenburg – Erwin von Witzleben.
Tombstone, Arizona
Tombstone je grad u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.380 stanovnika.
DCPG
DCPG ((S)-3,4-DCPG) je lek koji se koristi u naučnim istraživanjima. On deluje kao potentan i selektivan agonist za metabotropni glutamatni receptor mGluR8. On ima antikonvulzivno dejstvo u životinjskim studijama. On je takođe istraživan kao mogući tretman za hiperalgeziju.