cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dvorac Hohenzollern
Dvorac se nalazi na vrhu brda Hohenzollern na nadmorskoj visini od 855 metara razine mora, 234 m iznad Hechingena a u blizini Bisingena, oba smještena u podnožju švapske jure. Dvorac je bio izvorno izgrađen u prvoj polovici 11. stoljeća.
Treća inačica dvorca, koja stoji i danas, je izgrađena za pruskog kralja Fridrika Vilima IV. između 1846 i 1867, pod vodstvom Friedricha Augusta Stülera, koji je temeljio njegov dizajn na engleskom Neo-gotičkom stilu, kao i dvorce u dolini Loire. Budući da je dvorac sagrađen kao obiteljski spomen-dom, nijedan član obitelji Hohenzollern nijese nastanio u njemu 1945, kada je postao dom posljednjeg pruskog krunskog princa Vilima. On i njegova supruga, princeza Cecilie, su pokopani tamo.
Među povijesnim artefaktima pruske povijesti sadržanim u dvorcu su danas kruna Vilima II., neke od osobnih stvari Fridrika Velikog i pismo zahvale oameričkog predsjednika Georgea Washingtona barunu von Steubenu potomku dinastije Hohenzollern, za njegovu službu u Američkom rata za neovisnost. Dvorac je danas popularno turističko odredište.
Smještaj
Dvorac se nalazi na vrhu brda Hohenzollern izoliranoj planini visokoj 855 metara. Među mještanima ova planina je poznata kao Zollerberg (Zoller planina) ili jednostavno kao Zoller. Smješten na zapadnoj strani švapske jure, u blizini Hechingena, planina posuđuje svoje ime na lokalnom zemljopisnom području, Zollernalb. (Zollernske alpe) a okrug kojem pripada zove se Zollernalbkreis.
Prvi dvorac
Prvi srednjovjekovni dvorac dinastije Hohenzollern se spominje prvi put godine 1267. No čini se da dvorac datira iz 11. stoljeća. Godine 1423. je dvorac bio opkoljen za više od godinu dana od strane vojnika švapskih slobodnih carskih gradova. Dana 15. svibnja 1423. dvorac je napokon preuzet i potpuno uništen. Od prvog dvorca ostali su još samo pisani podaci.
Drugi dvorac
Godine 1454. počela je izgradnja na drugom dvorcu. Iako je ovaj dvorac je bio puno jači nego prije, tijekom Tridesetogodišnjeg rata (1618.-1648.) je bio zarobljen od strane Württembeških vojnika godine 1634. Nakon Tridesetogodišnjeg rata dvorac je bio pod kontrolom Habsburgovaca oko jednog stoljeća. Tijekom rata za austrijsku baštinu (1740.-1748.) dvorac je bio okupiran od strane francuskih vojnika tijekom zime 1744./45. Nakon rata, Habsburgovci su i dalje posjedovali dvorac, ali rijetko su ga koristili. Kad je posljednji austrijski vlasnik napustio dvorac godine 1798. on se počeo potpuno urušavati. Do početka 19. stoljeća, dvorac je bio ruševina, od čega se rabila samo kapela sv. Mihovila
Treći dvorac
Dvorac je obnovljen od strane krunskog princa (a kasnije kralja) Fridrika Vilima IV. od Pruske. Godine 1819 tijekom putovanja u Italiju, on je putovao kroz južnu Njemačku. Tijekom putovanja on je želio naučiti više o svojoj obitelji i popeo se na vrh brda Hohenzollern.
Sadašnji dvorac je djelo poznatog berlinskog arhitekta Friedricha Augusta Stülera, koji je godine 1842 dok je bio još uvijek student i nasljednik Karla Friedricha Schinkela imenovan kraljevskim arhitektom. Dvorac je sagrađen u gotičkom stilu Revival.Impresivni pristupni put je rad inženjera-časnik Karla Ernsta Moritza von Prittwitza kojeg su smatrali vodećim inženjerom za utvrde u Pruskoj. Skulpture oko i unutar dvorca su djelo Gustava Willgohsa. Dvorac je spomenik idealima pokreta njemačkog romantizma i ugrađen je kao idealizirana vizija kakav bi trebao biti srednjovjekovni viteški dvorac. Na taj način Hohenzollern dvorac je sličan dvorcu Neuschwanstein u Bavarskoj, ali bez fantastičnih elemenata koje prekrivaju Neuschwanstein.Dvorac je služio kako bi se poboljšao ugled obitelji pruskog kraljevskog, po obnovi predaka dvorca u takvom nagizdanom obliku.
Izgradnja je počela godine 1850. , te je u potpunosti financirana od strane Brandenburško-pruske i Hohenzollern-Sigmaringen linije Hohenzollern obitelji. Sedamnaest godina kasnije izgradnja je dovršena 3. listopada 1867. pod Vilimom IV. brata kralja Vilima I. Dvorac je bio oštećen u potresu je 3. rujna 1978. i bio je pod popravkom sve do sredine 1990-ih.
Naso, Messina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1051 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 464 m.
Dvorac Hohenzollern
Funkcija
Nakon što je dvorac bio obnovljen, nije bio redovito zauzet, a bio je korišten uglavnom kao dvorac za pokazivanje. Samo je zadnji pruski princ Vilim živio u dvorcu za nekoliko mjeseci, nakon što je pobjegao iz Potsdama tijekom završnih mjeseci Drugog svjetskog rata. Vilim i njegova supruga princeza Cecilie su i pokopani u dvorcu, budući da su obiteljski posjedi u Brandenburgu bili okupirani od strane SSSR-a.
Kitagawa Utamaro
Utamaro Kitagawa (喜多川 歌麿) ili Outamaro, rođen kao Kitagawa Ichitarō (Kawagoē, 1753. - Tokyo, 31. listopada 1806.) bio je jedan od najslavnijih japanskih slikara i grafičara Ukiyo-e stila.
Dvorac Hohenzollern
Funkcija
Od 1952. dvorac je ispunjen umjetninama i povijesnima artefakatima iz zbirke obitelji Hohenzollern, te iz bivšeg Hohenzollern muzeja u Schloss Monbijou. Dva od glavnih komada u zbirci su pruska kraljeva kruna i odora koja je pripadala Fridriku Velikom. Od 1952 do 1991 su lijesovi Fridrik I. i Fridrika Velikog bili su u muzeju. Nakon ujedinjenja Njemačke 1990, lijesovi su vraćeni natrag u Potsdam.
Kitagawa Utamaro
Živio je i djelovao u Edu (danas Tokyo) gdje se smatrao klasikom japanskih višebojnih drvoreza u kojima je izrađivao žanr-scene iz gradskog života, ženske portrete (pretežito kurtizana), erotske prizore i miniciozno izvedene serije insekata, školjaka i ptica.
Dvorac Hohenzollern
Funkcija
Dana 3. rujna 1978. dvorac je bio zatvoren nakon velike štete zbog potresa u Švapskoj juri. 15 osoba prijavljeno je kao ozlijeđeno u Tailfingenu i Burladingen i Onstmettingenu. 20 ljudi je morali biti iskopano iz ruševina.
Kitagawa Utamaro
Utjecao je na Vincenta van Gogha i secesijsku ornamentiku.
Lozio, Brescia
Lozio je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 405 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1003 m.
Helléan
Elean je naselje i opština u severozapadnoj Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Morbijan koja pripada prefekturi Pontivi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 306 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 38 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,87 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 40 metara (maksimalnoj 89 m, a minimalnoj 30 m).
El Capricho, Montecristo de Guerrero
El Capricho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Montecristo de Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 955 m.
El Mezcal, Tzitzio
El Mezcal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2068 m.
La Mar, Tamalín
La Mar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tamalín.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Cà Molinetti, Bologna
Cà Molinetti je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
Paula Castillo Castillo, Soledad de Graciano Sánchez
Paula Castillo Castillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Soledad de Graciano Sánchez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1846 m.
Glasnoća
300px|desno|mini|[[sluh|Slušni sustav uha.]]
mini|desno|300px|[[Zvuk se širi u obliku prostornih longitudinalnih valova u zraku.]]
Glasnoća je subjektivna veličina kojom se opisuje fiziološki osjet zvuka. Osim o jakosti zvuka, glasnoća ovisi o osjetljivosti uha za određenu frekvenciju. Glasnoća se izražava brojčanom jedinicom son, a razina glasnoće brojčanom jedinicom fon.
Kao mjera za fiziološko djelovanje izvora zvuka na uho služi jakost glasa. Jakost glasa ovisi o jakosti zvuka, odnosno o zvučnom tlaku i s ovim se ne smije zamijeniti. Jakost glasa ili glasnoća je fiziološki, a jakost zvuka fizikalni pojam. Tako na primjer jakost glasa 10 motornih vozila nije 10 puta veća od jakosti glasa jednog vozila. Jedinica za jakost glasa je fon. Jakost zvuka od 2,5 ∙ 10-12 W/m2 odgovara jakosti glasa od nula fona.
Glasnoća zvuka jest osjet jakosti zvuka u ljudskom uhu. Ovisi o jakosti i frekvenciji zvuka. Razina glasnoće izražena u fonima jest, dogovorno, jednaka razini jakosti u decibelima za zvuk frekvencije 1 000 Hz u cijelom području od granice čujnosti do granice bola. Primjeri razine glasnoće različitih složenih zvukova dani su u sljedećoj tablici:
Los Ángeles, Tomatlán
Los Ángeles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tomatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Glasnoća
Fon
Fon (grč. φωνή: glas) (oznaka ph) je brojčana jedinica razine glasnoće, određena logaritmom omjera tlakova opaženog zvuka p i usporedbenog zvuka p0 = 2 · 10–5 Pa, to jest razina je tlaka p prema usporedbenom tlaku:
Osjet zvuka ili osjetljivost uha
Slušni osjet jakosti zvuka osniva se na fiziološkom djelovanju, to jest na podraživanju slušnih živaca. Zato je potrebno utvrditi kako taj slušni osjet ovisi o jakosti zvuka, odnosno o zvučnom tlaku. Ispitivanje je pokazalo da je za svaki čist ton potreban neki minimalni zvučni tlak da bi ga uho moglo čuti. Taj minimalni tlak kod kojeg se još određeni ton čuje zove se prag ili granica čujnosti. No zvučni tlak može biti opet tako velik da prouzrokuje bol u ušima pa se zato zove granica bola. Granica čujnosti i granica bola ovisne su o frekvenciji, to jest kod različitih frekvencija one su različite. Osjetljivost uha je najveća kod frekvencije oko 2 700 Hz. Ljudsko uho osjeća zvukom izazvanu promjenu tlaka zraka (akustički tlak). Za zvučni val frekvencije 1 kHz i jakosti koja odgovara pragu čujnosti (I0 = 10–12 W/m²), amplituda pomaka čestice iznosi oko 10–11 m, dok je amplituda akustičkoga tlaka oko 2 · 10–5 Pa. Za zvuk na granici bola pomak je čestice 10–5 m, a akustički tlak 30 Pa.
Jakost zvuka
Jakost zvuka (oznaka I) je fizikalna mjerna veličina koja opisuje energiju zvučnoga vala u vremenskom razdoblju (intervalu) kroz površinu okomitu na smjer širenja vala. Mjerna je jedinica vat po kvadratnom metru (W/m²).
Prag čujnosti je najmanja jakost zvuka koju ljudsko uho može čuti:
gdje je:
Valovi zvuka proizvode tlak na tijelo na koje udaraju. Jakost zvuka je količina energije koju isijava izvor zvuka u 1 sekundi kroz površinu od 1 m2 okomito na smjer njegovog širenja i mjeri se u W/m2. Iz izraza za gustoću energije vidimo da je jakost zvuka to veća što je veća gustoća sredstva ρ u kojem se zvuk širi i što je veća amplituda A vala. Međutim, kod prostornih valova gustoća energije opada s kvadratom udaljenosti, pa je u tom razmjeru i jakost zvuka:
gdje je: j0 - gustoća energije na duljini r = 1 metar od njegovog izvora.
Cañada Alisos, Playas de Rosarito
Cañada Alisos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Playas de Rosarito.
Opština Dieci, Arad
Dieci je opština u Rumuniji u okrugu Arad.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 159 m.
Калуђерово (Бела Црква)
Калуђерово је насеље у Србији у општини Бела Црква у Јужнобанатском округу. Према попису из 2011. било је 94 становника.
Калуђерово је погранично место и близу њега постоји истоимени гранични прелаз ка Румунији. Данас гранични прелаз има релативно мали промет јер се саобраћајна комуникација са Румунијом обавља на граничном прелазу Ватин код Вршца.
Историја
Калуђерово се први пут помиње 1421. године, под називом Калугера и у својој историји, као и већина насеља Белоцркванске општине, често је мењало име.
По предању, Калуђерово носи име по једном калуђеру који се овде посветио. С обзиром да је Калуђерово било насељено Србима, изузимајући кратак период у осамнаестом веку, оно припада групи српских херских села.
Године 1481. год. помињу се насеља Калуђер и Лесковици у поседу породице де Парташ ( de Pártás ). За време једног турског упада насеље је уништено.
Године 1723. основали су на томе месту Немци своју колонију Ребенсберг, која је ускоро добила парохију, којој је припадао и изшчезли Јабшаник. А 13 октобра 1735. год. уништио је пожар село у коме је остало само 15 кућа. У јесен исте године опет је село опустошено упадом Турака у село.
После 1740. год. населили су се у Калуђерову Срби. И већ 1740. насеље је имало 40 домова. Године 1752. ушло је у састав народне војске. 1760.год. подигнута је црква. Године 1782. пописано је 575 православних становника, али се касније Калуђерово није Развијало нормално, што би се дало закључити обзиром на чињеницу да је 1802. год. било само 569 становника.
Године 1868. подигнута је нова црква а стара је преуређена у школу. Становништво се претежн бавипољопривредом.
Демографија
У насељу Калуђерово живи 109 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,9 година (41,5 код мушкараца и 48,2 код жена). У насељу има 61 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 2,16.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Ida Grove, Iowa
Ajda Grouv je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.142 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.142 stanovnika, što je 208 (8,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Montemagno, Lucca
Montemagno je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Călmățui, Grivița
Călmățui je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Grivița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 637 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Montemagno, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 216 m.
Viola, New York
Vajola je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.868, što je 937 (15,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Poggio, Genoa
Poggio je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 686 m.
Prefektura Retimno
Prefektura Retimno ( - Nomos Rethymno) je oblast u središnjem delu ostrva Krit, koje se većim delom preklapa sa Krit na jugu Grčke. Središte Prefekture Retimno je istoimeni grad Retimno.
thumb|220 px|left|Prefektura Retimno izdeljena na opštine
Geografske odlike
Prefektura Retimno je sa juga i severa okružena morem, dok se sa istoka graniči se sa prefekturom Iraklion, a sa zapada prefekturom Kanija. Severni deo prefekture je pitomiji i pogodniji za poljoprivredu, dok su središnji i južni deo prefekture izrazito brdoviti i nepovoljniji za život.
Heilberscheid
Hajlberšajd je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 192 opštinska središta okruga Vestervald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 662 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7143026.
Prefektura Retimno
Stanovništvo
Najveći deo stanovništva su etnički Grci, a poslednjih decenija javljaju se i nekadašnji turisti kao novi stanovnici. Prefektura Retimno spada u prefekture sa primetnim rastom stanovništva zahvaljujući naglom razvoju turizma i pomorstva poslednjih decenija. Najveći deo stanovništva živi u gradu Retimno i neposrednoj okolini (oko polovine stanovništva prefekture).
Heilberscheid
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Hajlberšajd se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 310 metara. Površina opštine iznosi 6,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 662 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 104 stanovnika/km².
The Death of the Incredible Hulk
The Death of the Incredible Hulk je američki science fiction televizijski film snimljen 1990. godine u režiji Billa Bixbyja. Predstavlja treći i posljednji od TV-filmova koji su predstavljali nastavke TV-serije The Incredible Hulk, temeljene na istoimenom stripu u izdanju Marvel Comicsa. U njemu Bixby ponavlja ulogu dr. Davia Bannera, naučnika koji se zbog izloženosti nuklearnom eksperimentu u trenucima uzbuđenja transformira u orijaško čudovište zelene boje kože (a koje ponovno tumači Lou Ferrigno). Radnja prikazuje kako će se u nastojanju da pronađe lijek za svoje stanje sukobiti sa istočnoevropskom špijunskom mrežom. Iako je Banner/Hulkov lik na kraju filma poginuo, producenti su dugo vremena namjeravali snimiti još jedan nastavak, ali je te planove poremetila bolest i smrt Billa Bixbyja.
Prekarni radnici
Prekarni radnici (ili prekarijat - neologizam stvoren kombinacijom riječi precarius lat. nesiguran i završetkom -ijat iz pojma proleterijat ) su radnici koji pate zbog prekarnosti, teške opstojnosti u životu bez predvidljivosti ili sigurnosti, koji utječe na materijalno ili psihološko stanje. Glavna karakteristika prekarnosti je nesigurnost, rad na određeno vrijeme, povremeni i privremeni rad, i niska ili nikakva radna prava i zaštita. To su sezonski radnici, radnici na crno, slobodnjaci koji žive od honorara, ugovorni radnici, oni koji obavljaju povremene poslove preko raznih agencija, stručnjaci koji rade po projektima... Za razliku od generacija iz razdoblja socijalne države u Europi, koje su mogle računati na teško stečena radnička prava i socijalne ugodnosti kao što je stalno zaposlenje koje im je osiguralo mirovinsko i zdravstveno osiguranje, definirano osmosatno radno vrijeme, godišnje odmore, slobodne vikende i sindikalno organiziranje, današnji radnik postindustrijskog globalnog kapitalizma često može računati samo na permanentnu nesigurnost.
Nastanak prekarijata
Ključni socijalistički zahtjevi - 8-satno radno vrijeme, pravo na stalni radni odnos, na obavezni tjedni i godišnji odmor, na zdravstveno i mirovinsko osiguranje - postali su od kraja tridesetih godina prošlog stoljeća opće evropsko dostignuće, prvo u Sovjetskom Savezu a nakon tog u Francuskoj i Skandinaviji, a poslije drugoga svjetskog rata i drugdje. Nakon Oktobarske revolucije i velike krize 1929-1931 i kapitalisti su shvatili da im uvođenje elemenata socijalne “države blagostanja” (švedski Folkhemmet od 1936, britanska Welfare State od 1942, a možda još Wohlfahrtsstaat koju je počeo uvoditi Bismarck 1870 ili État-providence Napoléona III) jamči veću socijalnu i političku sigurnost, a time i stabilniju zaradu. Visoka zaposlenost i socijalna “država blagostanja” bile su i najbolja propagandna zaštita od ideje komunizma.
Generaciji poratnog booma se činilo da je to izboreno jednom za svagda, kao prirodno pravo. Sljedeća generacija je usporavanje potražnje i krizu zapošljavanja potkraj ‘60-ih, spregnutu s prvom naftnom krizom ‘70-ih, doživjela kao izdaju (1968, sindikalne “vruće jeseni”, terorizam). Thatcher i Reagan su, suprotstavljajući Friedmanovu ekonomiju Keynesovoj, uveli “deregulaciju” i prekarnošću zdruzgali generaciju “baby boomersa”. Kroz zahtjev za “fleksibilnošću” dokidan je institut stalnog zaposlenja. Demontiraju se elementi socijalne države (osiromašenje državne škole, državnog zdravstva, državne skrbi za djecu). Prekarnost je vrtoglavo ubrzana krahom istočnog bloka 1989 koji je na Zapadu oslobodio kapital straha od komunista a u većini “tranzicijskih” zemalja uveo predatorski kapitalizam koji mari uglavnom samo za kratkoročni profit.
Tradicionalni oblici rada i zaposlenosti mijenjaju se već desetljećima pa je tako u osamdesetima povremeni rad porastao za nekoliko posto u ukupnoj zaposlenosti u gotovo svim većim zapadnim ekonomijama. Izvještaji OECD-a i ILO-a govore da je između 1979. i 1990. povremeni rad porastao sa 16,4 posto na 21,8 posto ukupne zaposlenosti u Velikoj Britaniji, sa 8,2 posto na 12 posto u Francuskoj, sa 11,4 posto na 13,2 posto u Njemačkoj, sa 15,4 posto na 17,6 posto u Japanu, te sa 16,4 na 16,9 posto u SAD-u i od onda samo raste. Dok se u počecima prekarni rad predstavljao kao emancipacijski, govorilo se o freelancerima jer je to zvučalo bolje, jer je značio veću mobilnost, fleksibilnost, odabir radnog modela koji najviše odgovara radniku, što je trebalo poticati motivaciju i kreativnost radnika, u praksi se pokazalo da je fleksibilnost tek druga riječ za nesigurnost, da se takav netradicionalni oblik rada zapravo ekonomski eksploatira, a da radnici umjesto motivacije osjećaju beznađe. Kapital je od sedamdesetih godina 20. stoljeća do danas uspio izvesti svojevrsnu neokonzervativnu revoluciju i obrat na način: željeli ste veću fleksibilnost i kreativnost u radu, dobili ste nestabilna radna mjesta, zahtijevali ste ukinuće zabrane užitka, dobili ste regulaciju i komercijalizaciju užitka. Ono što je poslijeratna generacija smatrala izborenim jednom zauvijek, pravo na rad i pravo na posao, počelo se urušavati. Ukinuta su mnoga radna mjesta, ali je ostao posao koji je trebalo obaviti. Posao za prekarne radnike.
Britanski profesor Guy Standing, koji predaje ekonomsku sigurnost, autor je knjige „Prekarijat, nova opasna klasa”, u kojoj objašnjava da je neoliberalna politika proizvela veliki i rastući broj ljudi koji dijele dovoljno zajedničkih iskustava da bi ih se moglo nazvati klasom u nastajanju. Oni su prekarni radnici, a klasu u nastajanju je nazvao prekarijatom. Iako su prekarijatom obuhvaćene različite kategorije ljudi oni dijele isti osjećaj bezperspektivnosti, ali i gnjeva, nepovjerenja u sustav i politiku i nepripadanja široj društvenoj zajednici. Standing prekarijat smatra potencijalno opasnim a razloge zašto još nisu krenuli u organizirane prosvjede vidi u tome što još nisu ujedinjeni. A nisu ujedinjeni jer su nesigurni i smatraju se nedostojnim ljudima bez vrijednosti. Razumije nesigurnost, bijesna je, ali nema osjećaj da ima pravo glasa. U prošlosti, ta je faza bila vrlo slična onome što smo imali prije nastanka klasične industrijske klase. Globalizacija je uništila europsku radničku klasu jer je tržišnim natjecanjem ponudila milijarde radnika (Kineza, Indijaca, Vijetnamca) koji su bili spremni raditi za tridesetinu plaće europskog radnika.
Kategorije prekarijata
Niskoobrazovani: Nemaju visoko obrazovanje, dolaze iz radničke klase, često nezaposleni, ako su zaposleni rade na određeno vrijeme, nemaju nikakve povlastice, nisu kreditno sposobni, besperspektivni i degradirani u društvu. Bez vizije o budućnosti i bez osjećaja suosjećanja i solidarnosti s drugim ljudima. Profesor Standing kao za primjer daje gomilu mladih ljudi koji su u Londonu radili velike nerede 2011, koji nisu imali nikakve političke zahtjeve, već su ih pokrenuli kako bi pokrali trgovine. Standing smatra da je ta solidarnost namjerno iskorijenjena iz mlađih generacija.
Nekadašnja radna klasa: Nekadašnji pripadnici radničke klase koji su deindustrijalizacijom izgubili posao i teško preživljavaju. Standing ovu kategoriju smatra potencijalnom opasnošću upravo zbog toga što ih frustracija i osjećaj nepravde čine lako zapaljivima i metama ekstremnih neofašističkih politika, koje ih huškaju protiv imigranata jer im, navodno, kradu poslove mada su baš imigranti česte žrtve prekarnog rada.
Generacija Y: Generacija mladih ljudi rođenih od 1980. do 2000. koja je u početku bila samo marketinški koncept a postala je stvarnost. Po nekolicini sociologa može se reći da se radi o novoj generacijskoj strukturi u kojoj se većina ljudi može klasno strukturirati ovisno o godini rođenja. A ova generacija se automatski kategorizira u klasu prekarijata. Velika većina mladih u Europi je nezaposlena a jedino im se nude stručna osposobljavanja i stažiranja koja su im jedina šansa da jednog dana, možda u tridesetima, dobiju stalno zaposlenje. Procjenjuje da će svaki pripadnik generacije Y u tijeku svog radnog staža promijeniti u prosjeku 29 poslodavaca.
Kritika pojma prekarnosti
Pojmovi prekarijata i prekarnog rada naveliko su u optjecaju u akademskom i medijskom prostoru. Iako su im analitička manjkavost i politička skučenost u dovoljnoj mjeri artikulirani, njihova prisutnost nedvojbeno ukazuje na nove tendencije u odnosu snaga rada i kapitala. Ali i na kontinuitete koje treba iznova ocrtati i politički operacionalizirati. Ljevičari su potaknuti recesijom pokušali nadograditi marksističku terminologiju i prilagoditi zahtjevima vremena a upravo se pojam prekarijata nametnuo kao mutna revolucionarna nada, prečica koja spaja zastarjelu klasnu analizu s iscrpljujućim iskustvom svakodnevne neizvjesnosti.
Guy Standing je razvio svoju verziju sedam osnovnih klasa: elita, salarijat, proficians (od eng. professional tehnicians – profesionalni tehničari), tradicionalna radnička klasa, prekarijat, nezaposleni i, naposljetku, "socijalno bolesni i neprilagođeni koji žive od otpadaka društva”. Standingovu konstrukciju kritičari su napali na nekoliko razina: historijskoj, empirijskoj, analitičkoj. Prekarnost je, podsjetili su, bila važno obilježje rada većim dijelom povijesti kapitalizma, od samih početaka, a problem je u dominantnoj današnjoj perspektivi – za standard se uzima tzv. zlatno razdoblje kapitalizma na Zapadu, od Drugog svjetskog rata do krize sedamdesetih, a zapravo je taj period anomalija u historiji i geografiji kapitalizma; suha statistika ne podržava opći dojam o jedinstvenoj globalnoj ekspanziji prekarnih poslova; prekarijat je, naposljetku, definiran isključivo kroz ono što on nije (stalan i stabilan posao, snažna socijalna zaštita…), a to je nedovoljno da bi se uspostavio bilo kakav pozitivan koncept. Richard Seymour razvija ideju da je prekarijat, zapravo, naziv za stanje koje vertikalno presijeca cijeli niz klasa i potklasa, drugo ime metastazirajuće nesigurnosti koja u neoliberalnoj fazi kapitalizma pošteđuje samo one najmoćnije. “Prekarnost je danas posvuda” zvao se tekst koji je još 1997. objavio Pierre Bourdieu.
Kritika zaključuje da je promoviranje prekarijata u “novu klasu” za “novo doba” pretenciozna i nepotrebna teorijska ekstravagancija, koja u konačnici prikriva osnovnu, temeljno nepromijenjenu poziciju radnika: izvlaštenog od sredstava za proizvodnju, osuđenog na slobodnu prodaju vlastite radne snage pod prijetnjom gladi i neimaštine. Preostaje zaključak da hipertrofija klasnih podjela možda nudi raster za razvrstavanje naših svakodnevnih intuicija, ali ne i eksplanatorni model za razumijevanje odnosa rada i kapitala. Preostaje, međutim, i činjenica da je prekarijat postao ljepljiv pojam, da cirkulira u raspravama, da nam govori nešto u čemu lako i brzo prepoznajemo vlastito iskustvo. Seymour tako kaže: “On ipak ne može biti otpisan; očito označava nešto važno”.
Tenacitas, San Fernando
Tenacitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Fernando.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
Krugovi (film)
Krugovi su srpski igrani film snimljen 2013. u režiji Srđana Golubovića. Film je inspiriran stvarnim događajima vezanim uz slučaj Srđana Aleksića, bosansko-srpskog vojnika koji je za vrijeme rata u BiH poginuo braneći svog prijatelja Bošnjaka od suboraca koji su ga htjeli ubiti. U filmu se radnja odvija dvanaest godina kasnije kada se roditelji, prijatelji i rodbina poginulog vojnika moraju suočiti sa posljedicama i eventualnom vlastitom odgovornošću za tadašnje događaje.
Radnja
Tri paralelene priče odvijaju se u Beogradu, Nemačkoj i Trebinju danas, prateći likove koji su kao svedoci događaja iz prošlosti, motivisani da donose odluke koje će im promeniti živote. Nebojša, svedok događaja u kom je stradao njegov najbolji prijatelj, prevazilazi grižu savesti suočavajući se sa ubicom svoga prijatelja, Haris, koji život duguje junaku koji se žrtvovao za njega, dug vraća rizikujući sve i pomažući ugroženoj ženi, dok sin jednog od ubica u susretu sa ocem stradalog heroja otvara put za prevazilaženje tragične prošlosti.
Nagrade
Film je na 37. Festivalu filmskog scenarija u Vrnjačkoj Banji nagrađen prvom nagradom za scenario.
Thomas Bewick
Tomas Bevik (Čeribern, 1753 — Gejtšid, 1828) bio je engleski grafičar i ilustrator knjiga. Smatra se pronalazačem drvoreza. Osim toga razvio je i nove tehničke metode da bi načinio finijom tonsku skalu drvoreza i da bi je proširio (videti ksilografija). Prvenstveno je radio kao ilustrator knjiga o životinjama. Tako je na primer ilustrovao General History of Quadrupeds (od 1785. do 1790) i History of British Birds (1797. do 1804). Od njega potiče veliki broj vinjeta sa crtežima pejzaža.
John Flaxman
John Flaxman R.A. (6. jul 1755 – 7. decembar 1826) bio je britanski kipar i crtač, poznat kao vodeća ličnost britanskog neoklasicizma.
Faiello, Alessandria
Faiello je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
2-Undekanon
2-Undekanon je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 170,292 Da.
Der Meteor
Der Meteor je drama švicarskog književnika Friedricha Dűrrenmatta premijerno izvedena u Zürichu 1966. godine. Protagonist je Schwitter, bogati i nagrađivani književnik koji je odlučio umrijeti i u tu se svrhu vraća u svoj rodni grad. Radnja pokazuje kako u tome nikako ne uspijeva, nego samo izaziva smrt i nevolje ljudima oko sebe.
El Tamarindillo, La Unión de Isidoro Montes de Oca
El Tamarindillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini La Unión de Isidoro Montes de Oca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
Predstavnički dom (Novi Zeland)
Predstavnički dom Novog Zelanda (engleski: New Zealand House of Representatives) je jedini dom Parlamenta Novog Zelanda. Zajedno s aktualnim monarhom, Predstavnički dom sačinjava novozeandski parlament. Predstavnički dom donosi zakone, iz svojih redova daje ministre za formiranje vlade i nadzire rad iste. Također je zadužen za donošenje državnog proračuna i odobravanje troškova.
Predstavnički dom je demokratski izabrano tijelo čiji su zastupnici znani kao članovi parlamenta (Members of Parliament, MPs). Uglavnom se sastoji od 120 zastupnika, međutim moguće je da taj broj bude i veći zbog visećih mandata; Predstavnički dom trenutno ima 121 zastupnika upravo zbog toga. Zastupnici se biraju na ograničeni mandat za vrijeme trajanja aktualnog saziva, koje može iznositi maksimalno tri godine. Sedamdeset zastupnika se bira direktno kroz izborne jedinice, dok se ostala mjesta popunjavaju preko spiska temeljem udjela kojeg svaka stranka ima u ukupnom broju glasova. Maori su od 1867. godine imali svog predstavnika, a 1893. godine su žene dobile pravo glasa, što je bio prvi takav slučaj u svijetu. Vladu formiraju stranka ili koalicija s najviše zastupnika u Predstavničkom domu, a ako to nije moguće, stranke mogu podržati manjinsku vladu.
Quvenzhané Wallis
Kv'venžane Volis (28. avgust 2003) je američka glumica, poznata po ulozi Hushpuppy, u kritikama hvaljenom filmu Zveri južnih divljina, u kome je postala najmlađa glumica ikad nominovana za Oskara.
Lični život
Wallis se rodila u Houmi, Luiziana, kao kćerka Qulyndreia-e, učiteljice, i Venjie Wallis-a st., vozača kamiona. "Quven", prvi deo njenog imena, je kombinacija imena njenih roditelja, dok je njena majka izjavila da "zhané" znači "vila" na svahiliju.
Karijera
Wallis, pri dobi od 5 godina, je morala da laže o svojim godinama na audiciji za njen prvi posao glume - glavnu ulogu u Zverima južnih divljina, jer je minimum godina za to bio šest. Konačno je pobedila nekih 4000 pretendenata za ulogu Hushpuppy (priganica, uštipak, prženica) - nesavladivo čudo od deteta и borca za opstanak koja živi sa svojim teško bolesnim ocem u bedi šumovitog rečnog rukavca u Luizijani. Režiser Benh Zeitlin je rekao za "The Daily Beast" da, kad je učestvovao u probi Wallis-eve, odmah shvatio da je našao ono što je i tražio i promenio scenario "Zveri" da bi se prilagodio njenoj tvrdoglavoj ličnosti. Njena sposobnost čitanja, glasan vrisak i veština podrigivanja na zapoved impresionirali su režisera i dodelili joj ulogu. Film je premijerno prikazan na Sundance Film Festivalu januara 2012 sa odličnim kritikama, osvojivši Glavnu nagradu žirija. U maju 2012. Wallis je odletela za Francusku na premijeru filma na Kanskom filmskom festivalu. Film je primio mnogo pohvale i na račun Wallis-eve i njenog izuzetnog nastupa i osvojio prestižnu Zlatnu kameru za najbolji prvi igrani film.
U februaru 2013. Wallis je dodijeljen naslovni lik u novoj filmskoj verziji mjuzikla Annie.
Filmografija
nominovana — Nagrada Udruženja televizijskih filmskih kritičara za najbolju glumicu u glavnoj ulozi
Dromeosauridi
Dromeosauridi (latinski: Dromaeosauridae) jesu porodica pticama sličnih teropoda. Bili su male do srednje veličine, imali su perje i bili su mesožderi. Najviše su se raširili u periodu krede. Često se nazivaju raptorima (po Velociraptoru), terminom populariziranom u filmu Jurski park. Naziv Dromaeosauridae znači "trčeći gušteri", od grčkog dromeus (δρομευς) - "trkač" i sauros (σαυρος) - "gušter".
Fosili dromeosaurida su pronađeni u Sjevernoj Americi, Europi, Africi, Japanu, Kini, Mongoliji, na Madagaskaru, Argentini i na Antarktiku. Prvi put su se pojavili sredinom perioda jure, prije 167 milijuna godina i preživjeli su do kraja perioda krede prije 65,5 milijuna godina, što znači da su preživjeli preko 100 milijuna godina dok nisu izumrli zajedno sa ostalim dinosaurima. Prisustvo dromeosaura čak sredinom jure potvrđeno je otkrićem izoliranih fosilnih zuba, ali ni jedan potpun skelet dromeosaurida iz ove epohe nikada nije pronađen.
Opis
thumb|left|Postavljeni skelet vrste Velociraptor mongoliensis
Prepoznatljiva laka građa dromeosaurida potpomogla je ponovnu pojavu mišljenja da su barem neki dinosauri bili aktivni, brzi i u bliskom srodstvu sa pticama. Ilustracija Roberta Bakkera za monograf Johna Ostroma iz 1969. godine, koja prikazuje dromeosaurida Deinonychusa u brzom trku, je među najutjecajnijim paleontološkim rekonstrukcijama u povijesti. Građa dromeosaurida uključuje i relativno veliku lubanju, nazubljene zube, usku njušku i naprijed okrenute oči koje ukazuju na neki stupanj binokularnog vida. Dromeosauridi su, kao i većina ostalih teropoda, imali srednje dug vrat oblika slova "S", a njihov trup bio je relativno kratak i dubok. Kao i ostali pripadnici Maniraptora, oni su imali duge ruke koje su se kod nekih vrsta mogle sklopiti prema tijelu, kao i relativno velike šake sa tri duga prsta (srednji prst je bio najduži, a prvi najkraći) koji su završavali sa tri velike pandže. Dromeosauridi su na drugom nožnom prstu imali veliku zakrivljenu pandžu. Rep im je bio vitak sa dugim kralješcima, kojima su nakon 14. repnog kralješka nedostajali poprečni nastavci (lat. processus transversus) i neuralne kralješne bodlje.
thumb|right|Ilustracija vrste Deinonychus antirrhopus
Danas se zna da su barem neki, a vjerojatno svi dromeosauridi bili pokriveni perjem. Ova prilagodba, koja se prvi put pojavila sredinom 1980-ih godina i bila potvrđena fosilnim otkrićima 1999. godine, predstavlja važnu promjenu u načinu na koji se dromeosauridi prikazuju na ilustracijama i u filmu.
Stopalo
thumb|right|Model kostiju stopala tipičnog dromeosaurida
Kao i ostali teropodi, dromeosauridi su bili dvonošci; odnosno, hodali su na zadnjim nogama. Međutim, dok su ostali teropodi hodali na tri prsta, fosilizirani otisci stopala nekih dromeosaurida pokazuju da su oni drgi prst noge držali odignutim od tla; samo su treći i četvrti prst nosili svu težinu životinje. Ovo se naziva funkcionalnom didaktilijom. Na uvećanom drugom prstu nalazila se neobično velika, zakrivljena pandža oblika srpa, za koju se smatra da su je koristili za hvatanje plijena i penjanje po drveću. Jedna vrsta dromeosaurida, Balaur bondoc, je također imao i prvi prst izrazito prilagođen slično kao i drugi. I prvi i drugi nožni prst B. bondoca držani su odignuto od tla i nosili su veliku, zakrivljenu pandžu.
Rep
Dromeosauridi su imali duge repove. Većina repnih kralježaka imala je koštane ekstenzije, pa i koštane žile kod nekih vrsta. Nakon što je istražio Deinonychusa, Ostrom je pretpostavio da su ove osobine ukrućivale rep tako da se on mogao pokretati samo pri svom početku, pa bi se cijeli rep pokretao kao jedna poluga. Međutim, jedan dobro očuvan primjerak vrste Velociraptor mongoliensis (IGM 100/986) imao je člankovit rep koji je bio horizontalno savijen u obliku slova S. To pokazuje da se rep mogao savijati ustranu sa priličnim stepenom fleksibilnosti. Pretpostavljeno je da su rep koristili kao stabilizator ili za protutežu dok su trčali ili skakali; kod Microraptora je na kraju repa postojala lepeza perja u obliku dijamanta. Možda ju je koristio kao aerodinamični stabilizator ili kormilo tijekom jedrenja/leta.
Veličina
left|thumb|Usporedba veličina nekoliko dromeosaurida.
Dromeosauridi su bili dinosauri malene do srednje veličine, dugi od 0,7 m (Mahakala) do preko 6 m (Utahraptor i Achillobator). Neki su možda bili i veći; neopisani primjerci Utahraptora iz kolekcija Univerziteta Brigham Young pripadali su jedinkama koje su možda dostizale do 11 m dužine, ali još uvijek se očekuju detaljnija istraživanja. Velika veličina je izgleda evoluirala barem dvaput kod dromeosaurida; prvi put kod pripadnika Dromaeosaurinae (Utahraptor i Achillobator) i ponovo kod pripadnika Unenlagiinae (Austroraptor dužine do 5 m). Moguću treću grupu divovskih dromeosaura predstavljaju izolirani zubi pronađeni u Engleskoj, na otoku Wight. Zubi su pripadali životinji veličine Utahraptora, ali izgleda da je ona, sudeći prema obliku zuba, bila srodnija pripadnicima Vlociraptorinae.
Mahakala je ujedno i najprimitivniji i najmanji dromeosaurid ikada opisan. Ovi dokazi, zajedno sa malenom veličinom ostalih primitivnih srodnika poput Microraptora i Anchiornisa, ukazuje na to da je zajednički predak dromeosaurida, trudontida i ptica možda bio veoma malen, dužine oko 65 cm i težine oko 600 grama.
Perje
Postoji mnogo dokaza koji ukazuju na to da su dromeosauridi bili pokriveni perjem. Fosili nekih dromeosaurida pokazuju duga pokrivna pera na rukama i repu, kao i kraće perje slično paperju po tijelu. Drugi fosili, kod kojih nisu ostali očuvani otisci perja, imaju izbočine na kostima prednjih udova gdje su se nalazila krila. Raspored perja je veoma sličan onome kod Archaeopteryxa.
thumb|Fosil vrste [[Sinornithosaurus|Sinornithosaurus millenii, prvi dokaz perja kod dromeosaurida.]]
Prvi poznati dromeosaur sa definitivnim dokazima perja bio je Sinornithosaurus, kojeg su u Kini našli Xu et al. 1999. godine. Mnogi drugi fosili dromeosaurida pronađeni su sa tijelom pokrivenim perjem, a neki su imali u potpunosti razvijeno letno perje. Microraptor čak pokazuje dokaze da je imao drugi par krila na zadnjim udovima. Iako se otisci perja mogu očuvati samo u određenim sedimentima, neki fosili pronađeni u čvršćem kamenju pokazuju prisustvo perja po tome što su na kostima ruku imali izbočine za perje (izbočine u kostima u koje je usađeno krilno perje, osobina nekih ptica). Dromeosauridi Rahonavis i Velociraptor su imali izbočine za perje, što znači da su i oni imali perje iako nisu pronađeni njegovi otisci zajedno sa skeletima ovih životinja. U tom svjetlu, najvjerojatnije je da su čak i veći dromeosauridi imali perje, budući da su i danas sve ptice neletačice pokrivene perjem; poznato je i da su relativno veliki dromeosauridi, kao što je Velociraptor, zadržali pokrivno perje. Iako su neki znanstvenici pretpostavili da su veći dromeosauridi izgubili većinu ili svo svoje perje, otkriće perja kod primjeraka Velociraptora navedeno je kao dokaz da su svi pripadnici ove porodice zadržali perje.
Funkcija pandže
Ostrom je uporedio Deinonychusa sa nojem i kazuarom. Primijetio je da ove vrste ptica mogu nanijeti opasne ozljede nogama. Kazuar na drugom prstu ima pandžu dužine do 125 mm. Ostrom je citirao Gilliarda (1958.) rekavši da se tako može rasjeći ruka ili izvaditi utroba. Kofron (1999. i 2003.) je istražio 241 dokumentovani napad kazuara i otkrio je da su bila ubijena dva psa i jedan čovjek, ali nije bilo dokaza da kazuari mogu nauditi drugim životinjama na gore naveden način. Kazuari koriste svoje pandže za obranu, napadanje neprijatelja i u udvaranju. Karijama također ima veliku pandžu na drugom nožnom prstu koju koristi za kidanje plijena prije gutanja.
Manningov tim je također usporedio zakrivljenost pandže na stopalu sa onom kod današnjih ptica i sisavaca. Prijašnja istraživanja pokazala su da se količina zakrivljenosti pandže razlikuje kod različitih načina života: životinje sa jako zakrivljenim pandžama se obično penju po drveću, a ravnije pandže ukazuju na život na tlu. Velika pandža dromeosaurida Deinonychusa ima zakrivljenost od 160 stepeni, prilično u rasponu penjača. Pandže na prednjim udovima također su odgovarale navedenoj grupi životinja.
Paleontolog Peter Mackovicky komentirao je istraživanje Manningovog tima, izjavivši da su maleni, primitivni dromeosauridi (npr. Microraptor) vjerojatno bili penjači, ali da penjanje nije objašnjavalo zašto su napredniji i veći dromeosauridi poput Achillobatora zadržali vrlo zakrivljene pandže ako su biil preveliki za penjanje po drveću. Mackovickey je teoretizirao da su divovski dromeosauridi možda pandžu koristili za kačenje za žrtve.
Društveno ponašanje
Fosili Deinonychusa su otkriveni u malenim grupama blizu ostataka biljoždera Tenontosaurusa, velikog pripadnika Ornithischia. To se navodilo kao dokaz da su dromeosauridi lovili u koordiniranim čoporima kao i neki današnji sisavci. Međutim, ne slažu se svi znanstvenici s time, a jedno kasnije istraživanje Roacha i Brinkmana 2007. godine navodi da su Deinonychusi možda zapravo pokazivali neorganizirano društveno ponašanje. Današnje ptice i krokodili (najbliži srodnici dromeosaura) pokazuju minimalnu kooperativnost u lovu; umjesto toga su obično ili samotnjaci ili se zajedno hrane na lešini, pa se tada često dešavaju konflikti među jedinkama iste vrste. Na primjer, u situacijama kada se grupa komodskih varana zajedno hrani, najveće jedinke jedu prve i ponekada napadaju one manje; ako manja jedinka umre, obično i nju pojedu. Kada se ove informacije prilože lovu u čoporima kod dromeosaura, izgleda da je to bila strategija hranjenja krokodila iil varana. Pronađeni fosilni ostaci Deinonychusa pripadali su neodraslim jedinkama, a nedostajali su im dijelovi tijela koje su možda pojeli drugi Deinonychusi; istraživanje Roach et al.-a to je predstavilo kao dokaze protiv ideje da su te životinje lovile zajedno.
thumb|left|Ilustracija Velociraptora dok ostavlja otiske Znanstvenici su 2007. godine opisali prve poznate ekstenzivne otiske dromeosaura u Shandongu (Kina). Osim što su potvrdili hipotezu da je velika pandža držana uzdignuto od zemlje, otisci (koje je napravila velika vrsta veličine Achillobatora) su pokazivali da se šest jedinki otprilike iste veličine kretalo obalom. Bile su odmaknute jedna od druge oko 1 m i išle su prilično sporo i u istom smjeru. Autori članka koji opisuje te otiske naveli su tragove kao dokaz da su neke vrste dromeosaura živjele u grupama. Iako tragovi očito ne pokazuju lov, ideja da su grupe dromeosaura možda lovile zajedno ne može se isključiti.
Letenje i jedrenje
thumb|left|Rahonavis ostromi, dromeosaurid isprva svrstan među ptice, možda je mogao letjeti.
Sposobnost letenja i jedrenja je dugo predlagana za barem dvije vrste dromeosaurida. Prvi, Rahonavis ostromi (isprva svrstan kao ptica, ali u kasnijim istraživanjima kao dromeosaurid ), je možda bio sposoban za aktivni let, zbog dugih prednjih udova sa dokazima kvržica za dugo i izdržljivo letno perje. Prednji udovi Rahonavisa bile su snažnije građe od Archaeopteryxovih i postoje dokazi da su postojali snažni mišići za njihovo pokretanje. Luis Chiappe je zaključio da je, uz ove prilagodbe, Rahonavis vjerojatno mogao letjeti, ali bi bio nespretniji od današnjih ptica.
Parlament Novog Zelanda
Parlament Novog Zelanda (engleski: New Zealand Parliament; maorski: Pāremata Aotearoa) predstavlja zakonodavnu vlast u Novom Zelandu, a sastoji se od monarha Novog Zelanda (tzv. Queen-in-Parliament) i Predstavničkog doma. Parlament je isprva bio dvodoman, međutim Zakonodavno vijeće je ukinuto 1951. godine. Formiran 1854., Parlament Novog Zelanda je jedan od najstarijih, kontinuirano aktivnih parlamenata u svijetu.
Dromeosauridi
Letenje i jedrenje
Još jedan dromeosaurid, Microraptor gui, je možda mogao jedriti koristeći dobro razvijena krila i na prednjim i na zadnjim udovima. Istraživanje Sankara Chatterjeea 2005. godine zaključilo je da su Microraptorova krila funkcionirala kao dvokrilac i da se on vjerojatno bacao sa nekog visokog mjesta, padao i zatim uzlijetao prema gore, praveći tako liniju oblika slova 'U'. Chatterjee je također otkrio da je Microraptor imao osnovne osobine potrebne za aktivan let.
Aktivan let je također predložen za vrstu Cryptovolans pauli ("skriveni letač"), ali je Cryptovolans vjerojatno sinonim za Microraptor.
Guadalupe Reyna Navarro, Allende
Guadalupe Reyna Navarro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Allende.
Dromeosauridi
Srodnost sa pticama
thumb|left|Usporedba prednjih udova kod [[Deinonychusa (lijevo) i Archaeopteryxa (desno), jedna od mnogih tjelesnih sličnosti između ptica i dromeosaurida.]]
Dromeosauridi mnoge osobine sa ranim pticama. Točna priroda njihove veze sa pticama je prošla kroz mnoga istraživanja, a hipoteze o toj vezi su se mnogo mijenjale, zbog novih otkrića na tom polju. Godine 2001. Mark Norell i kolege su analizirali veliki broj fosila pripadnika Coelurosauria i proizveli probni rezultat da su dromeosauridi u najbližem srodstvu sa pticama, a da su trudontidi dalji srodnici. Čak su i predložili da bi Dromaeosauridae mogli biti parafiletični srodnici Avialae. Godine 2002. Hwang i kolege su upotrijebili rad Norell et al.-a, uključujući i nove osobine i fosilne dokaze, kako bi odredili da bi bilo bolje smatrati ptice rođacima dromeosaurida i trudontida.
Guadalupe Reyna Navarro, Allende
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 405 m.
Parlament Novog Zelanda
Predstavnički dom se od 1865. godine sastaje u parlamentarnim zgradama, koje se nalaze u glavnom gradu, Wellingtonu. Izravni prijenosi sjednica financirani su od strane samog parlamenta i dostupni na tri televizijska kanala.
Dromeosauridi
Srodnost sa pticama
Trenutni konsenzus među paleontolozima slaže se sa nalazima Hwang et al.-a (2002.); da su dromeosauridi bili u najbližem srodstvu sa trudontidima i zajedno sa njima formirali kladus Deinonychosauria. Deinonychosauria su opet sestrinski takson pticama, pa time i najbliži srodnici ptica. Konsenzus paleontologa je zaključio da još uvijek nema dovoljno dokaza da se odredi da li su neki dromeosauridi mogli letjeti ili jedriti, ili da li su evoluirali od predaka koji su to mogli.