cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oșorhel, Bobâlna
Oșorhel je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Bobâlna.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 322 m.
Paso del Muerto, Susupuato
Paso del Muerto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Susupuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2061 m.
Ballets Russes
thumb|200px|Žar-ptica - kostim balerine koja tumači žar-pticu u istoimenom Stravinskijevom baletu koji je dizajnirao [[Léon Bakst.]] Ballets Russes je baletna kompanija koju je 1909. osnovao Sergej Dijagiljev. U početku je svoje predstave izvodila u pariškim Théâtre Mogador iThéâtre du Châtelet, a kasnije u Monte Carlu. Ballets Russes je ogranak Carevog Carskog batela iz Sankt Peterburga, iz kojeg dolaze svi plesači, i odakle su trenirani pod utjecajem slavnog koreografa Mariusa Petipe. Stvorio je senzaciju u Zapadnoj Europi zbof velike razlike između ruskog baleta i onoga što je bilo popularno u Francuskoj u to doba. Postala je najutjecajnija baletna kompanija u XX. stoljeću, a taj utjecaj, u jednom ili drugom obliku, traje i danas.
Baletna kompanija i njezini skladatelji
Među plesačima i koreografima koji su radili za Ballets Russes bili su George Balanchine, Mathilde Kschessinska, Michel Fokine, Vera Karalli, Tamara Karsavina, Serge Lifar, Alicia Markova, Léonide Massine, Vaclav Nižinski, Ana Pavlova, Ida Rubinstein i Lidia Lopokova.
Među dizajnerima koji su radili za Ballets Russes bili su Léon Bakst, Alexander Benois, Georges Braque, Natalia Gončarova, Pablo Picasso, Salvador Dalí, Ivan Bilibin, Pavel Čeličev, i Maurice Utrillo.
Među skladateljima koji su radili za Ballets Russes bili su Claude Debussy, Darius Milhaud, Francis Poulenc, Sergej Prokofjev, Maurice Ravel, Erik Satie, Ottorino Respighi, Richard Strauss, i, najvažnije, Igor Stravinski, koga je Dijagiljev uočio kada je bio potpuno nepoznat i svojim uočavanjem je lasnsirao njegovu karijeru.
Važnije produkcije
thumb|250px|Ballets Russes, autor: [[August Macke (1912.). Balet koji se izvodi najvjerojatnije je Karneval.]] thumb|250px|[[Sergej Dijagiljev]] desno|250px|
Kraj Dijagiljevljeve ere
Nakon Dijagiljevljeve smrti 1929., prava na kompaniju uzeli su kreditari, a plesači su se rastali. U sljedeći godinama kompanija je oživljena (samo imenom) kao Ballet Russe de Monte Carlo.
Ballets Russes u Australiji
Ogranci Ballets Russesa izvodili su i u Australiji izmešu 1938. i 1946. Max Dupain, australski fotograf, slikao je važnije plesače za vrijeme izvedbi.
Mirandillas (razvrstavanje)
Mirandillas ima više značenja:
Trimorfna protenoja
thumb|Kodeksi [[Zbirka Nag Hammadi|zbirke Nag Hammadi, otkrivene u Egiptu 1945.]]
Trooblična prvomisao (Trimorfna protenoja) je gnostički spis pronađen u 20. vijeku u okviru knjižnice Nag Hamadi.
Sadržaj
Temelj spisa je niz samopotvrđujućih izjava u prvom licu jed­nine, u kojima Prva misao objašnjava svoj božanski identitet i ulogu u stvaranju i spa­senju svijeta. Ovo je uključeno u uvodnu aretalogiju (35,1-32), nakon čega slijede tri slične aretalogije u istome sti­lu, od kojih su druga i treća naslovima odvojene u zasebne pod-traktate: Prvo, prva misao isprva silazi kao svjetlost u tamu, kako bi dala oblik svo­jim palim udovima (35,32-36,27; 40,29-41,1). Drugo, Protenoja silazi kako bi dala snage svojim palim udovima, udjeljujući im duh ili dah (42,4-27; 45,2-12; 45,21-46,3). Treće, Protenoja je riječ ili logos koja silazi u obličju sila, preuzima ljudski oblik, uvodi prosvjetljujući obred krštenja nazvan pet pečata, i vraća svoje udove u svjetlost (45,5-6; 47,5-22; 49,15-22; 50,9-12,18-20).
Analiza
Evidentno je da je Trimorfna Protenoja naknadno kristijanizirana. Treći dio traktata pripovijeda o tajnom silasku Protenoje kao Riječi, prerušene u likove vladara, sila i anđela, i kulminira njezinim otkrivenjem u ljudskome obliku, no, čini se, uz dodatak kasnije, tendenciozne kristološke interpretacije.
Barrio el Calvario (razvrstavanje)
Barrio el Calvario ima više značenja:
Mirasol (razvrstavanje)
Mirasol ima više značenja:
Sofa u obliku usta Mae West
Sofa u obliku usta Mae West je nadrealistički objekt (sofa) kojeg je 1936./37. napravio Salvador Dalí. Ova drvena sofa, tapecirana i presvučena tamno i svijetlo ružičastim pustom, modelirana je prema ustima glumice Mae West, koja je navodno fascinirala samog Dalíja. Sofa ima dimenzije 92 x 213 x 80 cm. Ovo djelo naručio je tijekom 1930-ih Edward James u čijoj se privatnoj zbirci, do nedavno, objekt i nalazio, a danas se čuva u Brightonu u Engleskoj.
Progreso, Guadalcázar
Progreso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Guadalcázar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 231 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1110 m.
Sant'Angelo A Cupolo, Benevento
Sant'Angelo A Cupolo je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Крајишници (разврставање)
Крајишници могу да буду:
Barrio el Rosario (razvrstavanje)
Barrio el Rosario ima više značenja:
Sant'Angelo A Cupolo, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 577 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 472 m.
Curătești, Frăsinet
Curătești je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Frăsinet.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 156 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Miravalle (razvrstavanje)
Miravalle ima više značenja:
Barchi, Brescia
Barchi je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Njamvezi
Nyamwezi (ispočetka poznati kao Wanyamwezi) predstavljaju drugu po veličini od 120 etničkih grupa u Tanzaniji. Žive u sjeverozapadnom i centralnom dijelu zemlje između Jezera Victoria i Jezera Rukwa. Izraz Nyamwezi potječe od Suahilija i znači "Mjesečev narod". Ime su im dali obalni narodi što ukazuje da su Nyamwezi came došli sa zapada (gdje se prvi put vidi mladi mjesec). Nyamwezi imaju bliske kulturne veze s narodom Sukuma, njihova domovina se zove Unyamwezi, i oni govore Nyamezi jezik (isto tako poznat kao Kinyamwezi), iako također znaju govoriti Suahilijem i/ili engleskim.
Historija
Prema usmenoj predaji, Nyamwezi su se naselili u zapadnoj i centralnoj Tanzaniji (njihovom današnjem staništu) negdje u 17. vijeku. Najstariji dokazi dolaze od Galahanse, i potvrđuju njihovo prisustvo u tom dobu. Nekoć su bili ribari i nomadski zemljoradnici zbog slabe kvalitete tla. Njihova putovanja su ih učinila profesionalnim trgovcima, pa su do godine 1800. vodili karavane prema obali kako bi trgovali bakrom, voskom, solju, slonovačom i robovima iz Katange. Arapski i indijski trgovci robljem i slonovačom su došli u područje Nyamwezija oko godine 1825. Nyamwezi su u to doba počeli nabavljati vatreno oružje i stvarati redovne vojske, a u 19. vijeku se bilježe unutarplemenski ratovi i sukobi s Arapima na obali.
Od 1860. do 1884. Nyamwezijima je vladao vojni poglavica i Mtemi (kralj) po imenu Mirambo. On je na neko vrijeme blokirao arapske trgovačke rute, ali mu se carstvo raspalo nakon smrti godine 1884.
Njemački kolonisti su vladali Tanzanijom od kasnog 19. vijeka, nazivajući je Njemačkom Istočnom Afrika. Britanija je preuzela vlast nakon prvog svjetskog rata i poduzela kampanju prisilnog preseljavanja Afrikanaca kako bi načinila mjesto za bijele farmere.
Kamba
Kamba (Wakamba) je naziv za Bantu etničku grupu koja živi u polusuhoj Istočnoj provinciji Kenije koja se prostire od Nairobija na istok do Tsavoa i na sjever do Embua. Ova zemlja se zove Ukambani ili zemlja Kambi. Ovisno o izvoru, oni predstavljaju treću ili petu najveću etničku grupu u Keniji. Govore Kikamba jezikom.
Njamvezi
Demografija
S ustanovljenjem Njemačke Istočne Afrike u 19. vijeku, moravski misionari su stigli u oblast jezera Malavi u Tanganjiki. Danas Moravska crkva zapadne Tanzanije (MCWT) ima oko 80.000 Nyawezi vjernika i mnogi šire njen nauk među narodom Sukuma.
Kamba
Kambe su doselile u današnju domovinu tokom vijekova migracija s juga. Kada su se naselili u visoravnima, njihov broj je porastao. Trgovina s Kikuyuima se također vodila preko Kambi u suhim nizinama. Trgovina je bila u obliku trampe lokalno proizvedenih dobara kao medicinskih amuleta (magini), piva, alata i oružja za hranu sa visoravni. Ovu trgovačku mrežu su preuzeli trgovci slonovačom u 18. i 19. vijeku.
Njamvezi
Demografija
Godine 1989. bilo je oko 1,5 miliona Nyamwezija. Oko 926.000 Nyamwezija govore Bantu jezik koji se klasificira kao Sukuma-Nyamwezi Grupa Bantu. Uglavnom su farmeri i uzgajivači krava.
Kultura
Nyamwezi su poznati po šaljivim pjesmama koje se pjevaju uz pomoć stočarske drombulje. Njihovo omiljeno jelo je bugalli, kaša napravljena od žitarica i servirana uz meso i povrće. Često piju kavu i čaj, a alkoholna pića se prave od fermentiranog kukuruza i sijerka.
Kamba
Baš kao i Maasai i Kikuyu, Kambe vjeruju u monoteističkog boga zvanog Ngai.
Njamvezi
Kultura
Većina se drži tradicionalne vjere, usprkos muslimanskih i kršćanskih pokušaja da među njima stvore vjernike koji su imali nešto uspjeha. Vjeruju u moćnog boga koji se ukazuje u izbrušenim plohama i koji se zove Likube (Visoki Bog), Limatunda (Stvoritelj), Limi (Sunce) i Liwelolo (Univerzum), ali je štovanje predaka uobičajenije u svakodnevnom životu.Ovce i koze se žrtvuju precime, nakon što se zatražile pomoć Likubea.
Kamba
Otpor Kambi prema kolonijalizmu bio je uglavnom nenasilan.
Njamvezi
Kultura
Duhovi također igraju važnu ulogu u vjerskom životu Nyamwezija, pa mfumu, vračevi ili zazivači, igraju važnu ulogu savjetnika i liječnika. Bulogi (magija) je važna sila u Nyamwezi kulturi, s kultovima koji se stvaraju (na primjer) oko opsjednutosti nekim vrstama duhovima. Baswezi društva regrutiraju ljude koje opsjedaju Swezi duhovi.
Sleepy Hollow (New York)
Sleepy Hollow (fonetski: Slipi Holou) je selo u američkoj saveznoj državi Njujork, koje administrativno pripada gradu Mount Pleasant u Okrugu Westchester. Nalazi se na istočnoj obali rijeke Hudson oko 48 km sjeverno od središta Manhattana. Bio je poznat pod imenom North Tarrytown sve dok se godine 1996. stanovnici nisu izjasnili da promijene ime kako bi odali počast Washingtonu Irvingu, književniku čije je najpoznatije djelo priča The Legend of Sleepy Hollow smješteno u njegovu neposrednu okolicu. U Sleepy Hollowu se nalazi groblje Sleepy Hollow Cemetery gdje je pokopan Irving, ali i poduzetnik Andrew J. Carnegie i niz drugih znamenitih ličnosti.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.870, što je 658 (7,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Barrio el Tamarindo (razvrstavanje)
Barrio el Tamarindo ima više značenja:
High Hill, Missouri
Haj Hil je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 195, što je 36 (-15,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Talavera de la Reina
Talavera de la Reina je grad u Španiji u pokrajini Kastilja-La Mancha u provinciji Toledo. Prema proceni iz 2008. u gradu je živelo 87.763 stanovnika.
Stanovništvo
Prema proceni, u gradu je 2008. živelo 87.763 stanovnika.
Misantla (razvrstavanje)
Misantla ima više značenja:
Aube
Aube ima više značenja:
Estación Carrizos, Hidalgo
Estación Carrizos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 198 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 260 m.
Blowatz
Blovac je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 91 opštinskog središta okruga Nordvestmeklenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.181 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13058010.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordvestmeklenburg Blovac se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordvestmeklenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 14 metara. Površina opštine iznosi 30,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.181 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 39 stanovnika/km².
PHE
PHE se može odnositi na:
Sabbioncello San Vittore, Ferrara
Sabbioncello San Vittore je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 234 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Las Tinajitas, Ensenada
Las Tinajitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
Jean Anouilh
Jean Marie Lucien Pierre Anouilh (Bordeaux, 23. lipnja 1910 – Lausanne, 3. listopada 1987) bio je francuski dramski pisac redatelj, jedan od najznačajnijih dramskih pisaca XX. vijeka te jedan od najuglednijih modernih francuskih pisaca. U karijeri koja je trajala više od pedeset godina, Anoulih je ostavio velik broj dramskih djela, koje žanrovski sežu od komedija, često crnohumornih, preko klasičnih drama u užem smislu pa sve do tragedija i modernih reinterpretacija klasičnih teatarskih komada, poput adaptacije Sofoklove Antigone.
Svoja je djela organizirao u nekoliko tematskih ciklusa, koji su započeli s predratnim "ružičastim" i "crnim komadima", a nastavili se s poslijeratnim "blistavim", "škripećim", "kostimiranim", "baroknim", "tajnim" i "farsičnim komadima". Sva djela iz pojedinih ciklusa bila su objedinjena zajedničkom tematsko-filozofskom preokupacijom, a uvijek su prikazivala neobične i posebne pojedince u krahu s raziličitim sustavima društvenih i moralnij vrijednosti; u svom je opusu Anouilh najčešće analizirao upravo beskompromisnost posebnih pojedinaca u sustavu relativiziranih moralnih vrijednosti i kompromisa.
Rane godine i razvoj ljubavi prema teatru
Anouilh je rođen 1910. godine u Bordeauxu kao sin krojača Françoisa Anouilha i pijanistice Marie-Magdeleine Soulue. Njegov je otac bio ugledan krojač i Anouilh je cijelog života tvrdio da je upravo od njega naslijedio ponos prema savjesnom umijeću; s druge strane, umjetničku crtu naslijedio je od majke, koja je bila profesorica klavira, a tokom ljeta je bila i pijanistica u malom orkestru u obližnjem Arcachonu. Kako je njegova majka imala pristup zakulisnom dijelu teatra, mladi Anouilh je često imao priliku upiti taj dio kazališnog iskustva, koji je neupitno utjecao na njegovo umjetničko formiranje. Inspiriran tim iskustvom, Anoulih se već s 12 godina okušao u pisanju drama, međutim njegova najranija djela nisu sačuvana.
Park River, North Dakota
Park River je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Jean Anouilh
Rane godine i razvoj ljubavi prema teatru
Obitelj se 1918. godine preselila u Pariz, a nakon završene osnovne škole, Anouilh je upisao lycée Chaptal, gdje je tokom 1923. godine prvi puta jasno prikazao svoju ljubav prema teatru. Tu je također upoznao Jean-Louisa Barraulta, vršnjaka, koji će kasnije producirati njegova djela na pozornici i biti njegov blizak suradnik. Srednjoškolski period bio je ključan za razvoj njegovih afiniteta, posebice zbog nekoliko značajnih "susreta" što ih je imao u tom razdoblju. Prvi od njih dogodio se oko 1926. godine, kada je imao priliku pročitati Cocteauov libreto za narativni balet Les Mariés de la tour Eiffel; o tom je susretu kasnije rekao:
"Otvorio sam to izdanje, onako bezidejno, rastreseno, preskočio sam romane, kao čovjek od teatra u naponu snage, već sam prezirao te priče, i došao sam do djela čiji me je neobični naslov privukao. (...) Već s prvim replikama, nešto se rastopilo u meni: komad transparentnog i neprobojnog leda koji mi je blokirao put. (...) Jean Cocteau mi je podario raskošan i lakomislen poklon: upravo mi je bio dao poeziju teatra."
U tom je periodu intenzivno čitao Paula Claudela, Luigija Pirandella i Georgea Bernarda Shawa, a tokom 1928. godine je doživio i svoj drugi značajni "susret", onaj s Jeanom Giraudouxom. Njega je upoznao u teatru Champs-Élysées, preko njegove drame Siegfried, koja je na njega ostavila toliki trag da ju je konačno naučio napamet. Po završetku srednje škole, upisao je studij prava na Sorbonnei, međutim je odustao nakon godinu i pol dana zbog nedostatka financijskih sredstava.
U potrazi za poslom, Anouilh je inicijalno radio u uredu za reklamacije trgovačke kuće Grands Magasins du Louvre, odakle je nakon samo nekoliko tjedana otišao i zaposlio se u izdavačkoj kući Étiennea Damoura. Tokom dvije godine, koliko je tu radio, njegovi kolege su, među ostalima, bili Jacques Prévert, Georges Neveux, Paul Grimault i Jean Aurenche. U periodu od 1929. do 1930. godine, bio je glavni tajnik u teatru Champs-Élysées, kojeg je tada vodio Louis Jouvet, a na kojemu je mjestu naslijedio Georgesa Neveuxa. U svojstvu glavnog tajnika, Anouilh je imao zadatak sastavljati bilješke o zaprimljenim rukopisima i pripremati sobu za sastanke. Njegov odnos sa Jouvetom bio je turbulentan, mahom jer je ovaj podcjenjivao Anouilhove književne ambicije. Ni Anouilh, kojega je nazivao "le miteux" (sh. "jadnik"), ni njegov teatar nisu naišli na Jouvetovo odobravanje; nakon što je Jouvet pročitao tekst Anoilhove drame La Sauvage, rekao mu je: "Shvati moj maleni, tvoji likovi su ljudi s kojima nitko ne bi želio ručati!".
Rane drame
I dok je Louis Jouvet s jedne strane otvoreno kočio Anouilhove književne ambicije, njegov literarni uzor, Jean Giraudoux, s kojim je također bio u kontaktu tokom rada u teatru, dao mu je ključnu podršku i motivirao ga da počne pisati. Tako je 1929. godine nastala njegova prva drama, Humulus le muet, napisana zajedno sa Jeanom Aurencheom, a koju je Anouilh 1932. godine pokušao proslijediti producentima. Ta komedija, o mutavcu koji dobije mogućnost da izgovori jednu riječ dnevno pa odluči pripremiti veliku deklaraciju za trideseti dan govora, nije dobro prihvaćena tako da je Anouilh dobio odbijenicu. Međutim, to ga nije demotiviralo te je nedugo nakon ovog događaja predložio Pierreu Fresnayju izvedbu drame L'Hermine, napisane 1931. godine, što je ovaj objeručke prihvatio. Premijera je održana 26. travnja 1932. godine u pariškom Théâtre de l'Œuvre, a predstava je doživjela čak 90 izvedbi i postala Anouilhov prvi veći uspjeh. Subsekventna filmska adaptacija drame donijet će Anouilhu prihod od 17,000 franaka, pomoću kojih je omogućio svojim roditeljima preseljenje u "predgrađe njihovih snova".
Ipak, val uspjeha nije se nastavio. Njegove sljedeće dvije drame, Mandarine (premijerno izvedena 1933.) i Y'avait un prisonnier (premijerno izvedena 1935.), bile su neuspješne, međutim prodaja prava na filmsku adaptaciju potonje produkcijskoj kući Metro Goldwyn Mayer omogućila mu je da komotno živi godinu dana u Bretanji s glumicom Monelle Valentin i svojom kćerkom. U tom je periodu preradio dramu La Sauvage i napisao Le Voyageur sans bagage.
Tokom 1935. godine se upoznao i s Rogerom Vitracom, s kojim će razviti prisno prijateljstvo te kojemu će 1962. godine posvetiti dramu Victor ou les Enfants au pouvoir.
Početni uspjesi – Voyageur sans bagage, Léocadia i Rendez-vous de Senlis
Tokom 1936., Anoulih je Jouvetu želio povjeriti produkciju svoje drame Le Voyageur sans bagage, međutim ovaj ga je patronizirajući odbio. Bijesan jer je ubrzo otkrio da Jouvet preferira producirati dramu Le Château de cartes Stevea Passeura, Anouilh je istoga dana odnio svoj rukopis Georgesu Pitoëffu, ravnatelju teatra Mathurins. Povodom tog događaja, Anouilh je napisao:
"Jedne večeri sam odnio svoj komad u Mathurins, kod Pitoëffa, čije predstave dotad nikada nisam gledao. Sljedećeg jutra sam dobio poruku da se želi vidjeti sa mnom. Dočekao me, nasmijam, u malenom, uskom uredu na samom vrhu kazališta (tamo više nisam ulazio bez lupanja u prsima - tu sam bio kršten) i samo mi je rekao da će odmah uprizoriti moj komad. Nakon toga mi je rekao da sjednem i počeo mi pričati o njemu... Bio sam mlad, podsmjehivao sam se (u sebi), misleći da imam dobre temelje za poznavanje vlastitog komada. Bio sam u krivu. Ja sam bio zadovoljan s činjenicom da sam ga napisao, ali s njim sam ga otkrio... (...) Taj sirotan mi je upravo bio dao kraljevski poklon: upravo mi je dao teatar..." Premijerno izveden 16. veljače 1937. godine u produkciji Georgesa Pitoëffa, Le Voyageur sans bagage je bio prvi veliku uspjeh za Anouilha, doživjevši ukupno 190 izvedbi. Glavne uloge u predstavi igrali su Georges i Ludmilla Pitoëff, dok je glazbu komponirao Darius Milhaud, u vidu Suite za violinu, klarinet i klavir (op. 157b). Anouilh će zbog svega do kraja svog života imati snažne simpatije prema bračnom paru Pitoëff, posebice Georgesu, kojega je opisao kao "neobičnog Armenca s kojim se cijeli Pariz sprdao", a o kojemu je Jouvet rekao: "Volim samo Armenca koji je mrtav".
Tokom 1938. godine, Anouilh je doživio dva nova uspjeha među kritikom i publikom, a radilo se o dva starija djela reizvedena nakon uspjeha prethodne drame - La Sauvage (koja je 11. siječnja reizvedena u Mathurinsu, producirana od strane Georgesa Pitoëffa uz glazbu Dariusa Milhauda) i Le Bal des voleurs (reizvedena 17. rujna u Théâtre Hébertot). Potonja reizvedna označila je početak Anouilhove suradnje s Andréom Barsacqom, voditeljem skupine La Compagnie des Quatre Saisons, koji će biti glavni Anouilhov suradnji tokom više od petnaest godina. Kritika je izrazito dobro dočekala ove dvije reizvedbe, a Anouilh je konačno priznat kao ugledni dramaturg, s tim da je La Sauvage izazvala snažne ideološke podjele, mahom zbog religiozne tematike samog djela. Colette je povodom ovoga napisala:
Tokom iste godine, Anouilh je sudjelovao u pokretanju časopisa La Nouvelle Saison zajedno s Jean-Louisom Barraultom, Renéom Barjavelom i Claudeom Schnerbom. Časopis je prvi objavio njegovu dramu Humulus le muet (koja od praizvedbe 1932. nikada nije izdana), uz ilustracije Raymonda Peyneta, kao i novelu Histoire de M. Mauvette et de la fin du monde. Također, te je godine, "iza kulisa, kod Pitoëffa", upoznao Roberta Brasillacha, za kojeg će se zauzeti kasnije, tokom 1945. godine; o tom je susretu 1955. godine napisao:
"Evo vam mladog čovjeka koji vas voli, koji voli teatar, rekao mi je Georges, morate ga upoznati. Veliki, zbunjeni pogled iza velikih naočala i jedan dječački osmijeh. Nema nikakvog posebnog šoka izazvanog simpatijom. Javlja se moj stari kompleks pred "intelektualcima", koji kod mene izaziva prijezir. Prijezir kojeg sam razvijam prema njima, nepravedno. Normalist je blago revoltiran i ostavlja dojam, istovremeno, na maturanta bez diplome i znanja latinskog, poput mene. Moje neizlječivo nepovjerenje prema ljudima s generalnim idejama. Rekao mi je da bi želio objaviti neku moju dramu u svom časopisu. Obećao sam mu to."
U travnju 1940. godine, Anouil je ponovo dobio poziv za vojsku, ovoga puta u Auxerreu, gdje je bio tajnik jednog zapovjednika. U lipnju je uhapšen, ali je ubrzo pušten zahvaljujući izostanku biljega na njegovoj vojnoj knjižici, zbog čega se vjerovalo da je pogrešno uhapšen kao civil koji je bio na medicinskom pojesu svom garnizonu. Nakon puštanja na slobodu, vratio se obitelji u Pariz.
U listopadu iste godine, André Barsacq je ponovo izveo njegovu dramu Le Bal des voleurs u Théâtre de l'Atelier, gdje je naslijedio Charlesa Dullina na mjestu ravnatelja. U kratkom periodu od nekoliko mjeseci, Anouilh je ponovo doživio novi uspjeh. Prvi uspjeh donijela mu je Léocadia, koju je u Théâtre de la Michodière uprizorio Pierre Fresnay, koji je postao Anouilhov pobornik nakon uspjeha drame Voyageur sans bagage. Premijera je održana 30. studenog 1940. godine s Fresnayjem i Yvonne Printemps u glavnim ulogama, uz glazbu Francisa Poulenca (op. 106) i dekor Andréa Barsacqa. Brasillach je tada nazvao Anouilha i podsjetio ga na njegovo obećanje, nakon čega je Léocadia objavljena u časopisu Je suis partout, podijeljena tako da je izlazila kroz pet izdanja. Drugi uspjeh donijela mu je drama Le Rendez-vous de Senlis, koju je 30. siječnja 1941. godine u L'Atelieru uprizorio Barsacq. Svaka od ovih drama imala je oko 170 izvedbi.
Antigone i okupacija
Treći Reich je u lipnju 1940. godine uspješno okupirao Francusku, što će biti događaj koji će uvelike utjecati na Anouilha, kako na privatnom, tako i na stvaralačkom planu. Već u ljeto 1941. godine, Anouilh s obitelji bježi u mjesto Salies-de-Béarn, gdje će ostati do veljače 1942. godine. Anouilh i supruga su tokom ovog perioda nastojali zaštititi Milu Barsacq, suprugu Andréa Barsacqa, koja je bila Židovka ruskog porijekla; po svom povratku u Pariz, Anouilh će s obitelji nekoliko mjeseci živjeti u njezinom stanu. Dok je boravio u Salies-de-Béarnu, Anouilh je započeo rad na svom novom komadu, drami Eurydice, koja će označiti prekretnicu u njegovoj spisateljskoj karijeri. Eurydice je ne samo bila prva od njegovih modernih obrada grčkih klasika i najava njegovih najvažnijih "crnih komada", već je predstavljala i tematski preokret, odnosno početak preokupacije egzistencijalnim i moralnim temama čovjeka u modernom svijetu, čime se značajno približio svojim utjecajnim suvremenicima, Albertu Camusu i Jean-Paulu Sartreu.
Eurydice je premijerno izvedena 18. prosinca 1941. godine u pariškom Théâtre de l'Atelier u produkciji Andréa Barsacqa i to u jeku njemačke okupacije; naslovnu ulogu tumačila je Anouilhova partnerica, Monelle Valentin. Smještena tokom 30-ih godina, Eurydice je izrazito ironična obrada klasičnog mita o Orfeju i Euridiki koja se odvija unutar dinamike putujuće glumačke družine. Iako Eurydice ne sadrži nikakve direktne političke konotacije, nemoguće ju je, u takvom kontekstu, izdvojiti od Anouilhove sljedeće drame, koja će s vremenom postati njegov najupečatljiviji komad i u velikoj mjeri obilježiti njegov cjelokupni spisateljski rad. Radilo se o još jednoj modernoj reinterpretaciji grčkog klasika, ovoga puta Sofoklove Antigone, koja će zbog okolnosti pod kojima je premijerno izvedena i samog spisateljskog umijeća steći kultni status. Antigone je premijerno izvedena u veljači 1944. godine usred okupiranog Pariza u Barsacqovoj produkciji i s Valentinovom u glavnoj ulozi, što je bilo posebno značajno zato što se drama smatrala otvorenim napadom na diktatorske režime. Međutim, produkcija je uspješno izbjegla sve stroge cenzorske zahtjeve nacističkih vlasti, pri čemu je Anouilh pokazao izrazito umijeće oblikovanja svog teksta, koji ne sadrži nikakvu direktnu referencu na tadašnja politička zbivanja, međutim koji se simbolički interpretira upravo kroz tu prizmu. Iako je Antigoni nemoguće oduzeti političku konotaciju, ostaje pitanje koliko je Anouilh uopće imao ideju o globalnoj slici tadašnje političke situacije. Naime, on se praktički do samoga kraja rata nikada nije javno izjasnio niti za okupaciju, niti za pokret otpora, a izgledno je kako on do pisanja Antigone zapravo nije uopće imao pojma o tome što je pokret otpora doista predstavljao. Međutim, cijela serija elemenata u drami navodi na zaključak kako je Anouilh istom izrazio podršku upravo pokretu otpora, nasuprot opravdavanju okupacije, što je i on sam kasnije potvrdio u autobiografiji La vicomtesse d'Eristal n'a pas reçu son balai mécanique:
"Antigone, koju sam počeo pisati na dan groznih "crvenih postera", nije bila izvedena do 1944. godine. (...) Mnogo pronicljiviji, jedan njemački pisac (...) upozorio je, kako mi je rečeno, Berlin, rekavši da se u Parizu izvodi drama koja bi mogla djelovati demoralizirajuće na tamošnje vojnike."
U korist ove teze ide u tekst s četvrtog izdanja drame Œdipe ou le Roi boiteux, napisane 1978., a objavljene 1986., koji navodi:
"Sofoklova Antigona, pročitana i iščitana, i koju sam oduvijek znao napamet, bila je iznenadni šok za mene tokom rata, na dan malenih "crvenih postera". Ja sam ju ponovo napisao na svoj način, u svjetlu tragedije koju smo sami proživljavali."
Iako je u tom periodu njegov stav još uvijek bio nejasan (ili, barem, nejasno formiran), Anouilh je već u pismu od 14. rujna 1942., adresiranom Barsacqu, napisao:
Međutim, unatoč svim jasnim indikatorima, neki su kritičari u drami željeli vidjeti opravdavanje okupacije. Nakon oslobođenja, Anoilhu su se zamjerale tri glavne stvari - njegovo prijateljstvo s Pierreom Fresnayjom, tekstovi objavljeni u kolaboracionističkim časopisima i njegovo aktivno zalaganje za pomilovanje Roberta Brasillacha. Među njegovim glavnim protivnicima bili su pisac Armand Salacrou te časopis Les Lettres françaises, koji je Antigonu opisao kao "odvratan komad, djelo Waffen-SS-a". Anouilh će dugo godina biti obilježen ovim optužbama, koje će smatrati izrazito nepravednima. S druge strane, kritičari skloni antokolaboracionističkoj interpretaciji, u potpunosti prihvaćenoj danas, vidjeli su u Antigoni, inspiriranoj grčkom tragedijom koju u drami nadilazi, metaforu za pokret otpora, koji se suprostavlja Kreontovim (Pétain) nepravedim zakonima. Ako je ova interpretacija točna, Anouilh po svemu sudeći nije bio otvoreni pobornik ni jedne, ni druge strane.
"Dvije premijere" što ih je Antigone imala, ona u veljači 1944. godine prije oslobođenja Pariza te ona naknadna iz rujna iste godine, bile su enorman uspjeh, a predstava je u nešto manje od godine dana izvedena čak 226 puta.
Po krahu njemačke okupacije, Anouilh je bio oštar protivnik "legalnog progona", procesa denacifikacije i purifikacije koji je zahvatio oslobođenu Francusku. Tokom 1945. godine je aktivno sudjelovao u skupljanju potpisa za pomilovanje Roberta Brasillacha, zajedno s brojnim drugim uglednim piscima, poput Alberta Camusa, Françoisa Mauriaca, Paula Valéryja i Colette. Ovaj postupak nije u konačnici urodio plodom (Brasillach je pogubljen u veljači 1945. godine), što je ostavilo značajan trag na Anouilhu:
Anouilh je tokom rata dobrovoljno živio i radio u okupiranom Parizu, međutim tokom cijeloga je života bio uglavnom apolitičan i odbijao se baviti aktualnim političkim pitanjima. Iako su njegovi javni sukobi s de Gaulleom izazvali određenu kontroverzu, on nikada nije javno zauzeo nijednu stranu, ni tokom rata (kada se nije jasno odredio ni za idealizam pokreta otpora, ni za pragmatizam kolaboracionista), ali ni kasnije. U pismu belgijskom kritičaru Hubertu Gignouxu iz 1946. godine napisao je jednu os svojih najslavnijih izjava: "Ja nemam biografiju i sretan sam zbog toga. Ostatak mog života, dok Bog to bude želio, ostat će moja osobna stvar i ja ću detalje o njemu zadržati za sebe." Na koncu, ključni detalji o njegovim političkim stavovima, kao što je to ranije i rečeno, mogu se iščitati kroz njegove drame te priče i tekstove povezane uz njih, kao što je navedeno više u tekstu.
Plodno stvaralaštvo
Nakon Drugog svjetskog rata, Anouilh je uživao u periodu izrazito plodnog stvaralaštva i velike popularnosti, postavši jedan od najznačajnijih dramskih pisaca svoje generacije. U početnom je razdoblju još uvijek bio nošen uspjehom Antigone, čije je ranije povjeravanje mladom Rolandu Laudenbachu indirektno dovelo do osnivanja izdavačke kuće Éditions de la Table ronde (koja će kasnije izdavati mnoga Anouilhova djela), a koja je 1946. godine premijerno izvedena u New Yorku s Katharine Cornell u glavnoj ulozi; londonska premijera uslijedila je 1949. godine s Vivien Leigh u ulozi Antigone i Laurenceom Olivierom u ulozi kora. Njegova sljedeća drama, Roméo et Jeannette, adaptacija Shakespeareove tragedije Romeo and Juliet, premijerno je izvedena 1946. godine u L'Athelieru, u Barsacqovoj produkciji. Bio je ovo prvi Anouilhov komad u kojemu je glumio Michel Bouquet, koji će kasnije postati autorov omiljeni glumac, ali i Suzanne Flon, također česta autorova suradnica na sceni. Međutim, unatoč uspjehu predstave i čak 123 izvedbe, Anouilh je ovo djelo opisao kao neuspjeh. Godine 1947., Anouilh se preselio u švicarsko mjesto Chesières, nedaleko od Villars-sur-Ollona. Tamo je započeo na prerađivanju svojih "ružičastih komada", dok je istovremeno napisao L'Invitation au château, svoj prvi "blistavi komad". Dramu je iste godine uprizorio Barsacq, dok je scensku glazbu napisao Francis Poulenc (op. 138). Drama je na programu ostala više od godinu dana, a jednoglasno je prihvaćena i od strane publike i od strane kritike; višestruko je reprizirana, a repriza iz 1953. je posebno značajna jer se radilo o scenskom debiju tada mlade Brigitte Bardot, koja će postati jedna od ikona francuske kinematografije.
Anouilhova karijera nastavila je cvjetati, a tokom narednih tridesetak godina će ga pratiti izniman uspjeh. Primjerice, u rujnu 1948. godine, Théâtre de la Cité internationale je uprizorio njegovu prvu dramu, Humulus le muet, koja dotad nikada nije bila izvedena. Iste godine upoznao je i Jean-Denisa Malclèsa, koji će biti njegov dekorater gotovo do samog kraja Anouilhove karijere, a sve povodom premijera njegovog "škripećeg komada", Ardèle ou la Marguerite, i "farsične" jednočinke, Épisode de la vie d'un auteur, u Comédie des Champs-Élysées; obje predstave uprizorio je Roland Piétri. Ove dvije predstave označile su i Anouilhov postepeni razlaz s Barsacqovim L'Atelierom, koji se sve više okretao avangardnom teatru, iako će Colombe (1951.) i Médée (1953.) dobiti svoje premijere upravo u tom teatru.
Anouilh je tokom 1948. godine doživio još jedan važan susret, onaj s glumicom Nicole Lançon, koju je upoznao u glumačkoj školi Renéa Simona. Mlada glumica ubrzo će postati njegova nova partnerica, s kojom će u lipnju 1950. godine dobiti kćerku, Caroline, koja će biti prvo od njihovo troje djece. Anouilh je 1952. godine formalno prekinuo s Valentinovom, kada se i uselio kod Lançonove, u kuću u Montfort-l'Amauryju. U kolovozu 1952. rodio im se sin Nicolas. Anouilh i Nicole Lançon su se službeno vjenčali 30. srpnja 1953. godine u Engleskoj, a obitelj se 1954. godine preselila u Pariz, u stan u ulici Furstenberg. Dvije godine kasnije, Nicole je rodila i treće dijete, kći Marie-Colombe. U međuvremenu, točnije krajem 1953. godine, njegova prva kći, Caroline, udala se za pomoćnog redatelja Alaina Teslera, koji je radio na filmovima zajedno s njezinom majkom i Anouilhovom dugogodišnjom partnericom, Monelle Valentin. S Valentinovom je ostao u dobrim odnosima, tako da je 1951. godine režirao film Deux sous de violettes, za kojega je scenarij napisala upravo ona.
Prva polovica pedesetih godina donijela mu je neviđen uspjeh od jedne nove produkcije svake godine, što je započelo 1950. godine s dramom La Répétition ou l'Amour puni, a zaključeno je s Ornifle ou le Courant d'air iz 1955. godine. Nekoliko značajnih drama nastalo je u ovom periodu, među kojima su La Valse des toréadors iz 1952. (čija će hvaljena brodvejska produkcija iz 1957. godine Anouilhu donijetu prvu nominaciju Tonyja), Médée iz 1953. (napisana još 1946., a koja je, kao što je rečeno, bila njegova posljednja suradnja s Barsacqom) te L'Alouette, također iz 1953. godine. Potonja drama bila je prva iz serije "kostimiranih komada", a postat će jedan od Anouilhovih najpopularnijih komada; brodvejska produkcija iz 1956. godine bit će izrazito hvaljena i nominirana u nekoliko kategorija za nagradu Tony, mada ne i u kategoriji za najbolju dramu. Svakako, sve drame iz ovog perioda, koji je ujedno označio i početak autorove redateljske karijere, bile su iznimno uspješne i dočekane su uglavnom s određenom dozom entuzijazma, bez ikakvih negativnih kritika.
Kontroverzni Bitos i trijumfalni Becket
Anouilhov sljedeći komad, Pauvre Bitos ou le Dîner de têtes, bit će jedan od njegovih kontroverznijih. Premijerno izveden 11. listopada 1956. godine u teatru Montparnasse, u režiji Anouilha i Rolanda Piétrija te s Michelom Bouquetom, Pierreom Mondyjem i Brunom Cremerom u glavnim ulogama, Bitos je metateatarska drama u kojoj se likovi, prijatelji i poznanici, okupe na večeri tokom koje svatko od njih glumi jednu ličnost iz Francuske revolucije. Naslovni lik, Bitos, koji u predstavi tumači Robespierrea, bivši je razredni kolega ostalih sudionika večere, pučanin iz izrazito siromašne obitelji, ali koji je svojim radom uvijek bio najbolji među jednakima te je kasnije postao tužitelj zadužen za progon (presumiranih) kolaboracionista nakon rata. Ostali sudionici večere su iskoristili revolucionarne uloge kako bi se na osobnom nivou obračunali s Bitosom, međutim neupitno je kako je drama sadržavala i snažan autorov komentar na neke od najvažnijih događaja u francuskoj historiji; osim metateatarske rekreacije historijskih događaja u suvremenom periodu, drama donosi i jedan čin koji je smješten tokom revolucionarnih događanja, a u kojem likovi iz stvarnog vremena također igraju svoje korespondirajuće historijske uloge.
Al Būrḩah, Taiz
Al Būrḩah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Jean Anouilh
Kontroverzni Bitos i trijumfalni Becket
S Bitosom je Anouilh, kao i ranije s Antigone, demonstrirao izrazito spisateljsko umijeće, uspjevši poslati snažnu (i aktualnu) političku poruku kroz simboličku prizmu potpuno drugačijih okolnosti. Tako ovdje koristi Jakobinski teror kao osnovu za snažnu kritiku poslijeratnih čistki u Francuskoj, ali i onih okolnosti koje su dovele do povećanog nasilja u Alžiru. Na određen se način Anouilh obračunao i raščistio sa svim onima koji su ga desetak godina ranije optužili da je bio kolaboracionist. Međutim, osim simbolike na autorovom osobnom nivou, Bitos je nosio i snažnu generalnu kritiku, onu svih sistema i režima koji su zlouporabljivali svoju vlast (posebice nasilno), neovisno o tome kakvi su oni bili; upravo su zbog toga suvremeni kritičari mnogo skloniji ovoj drami nego njezini suvremenici, uvidjevši generalnu ideju koju ona iznosi.
Al Būrḩah, Taiz
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1120 m.
Barrio Escondido (razvrstavanje)
Barrio Escondido ima više značenja:
Jean Anouilh
Kontroverzni Bitos i trijumfalni Becket
Kao što je bilo i za očekivati, jer Anouilh je u drami otvoreno ogolio i napao jedan od temeljnih događaja u nastanku moderne francuske države, kritičari su bili izrazito oštri prema predstavi, što je bila prva Anouilhova negativna kritika nakon nekoliko desetljeća. Premijera je dočekana vrlo sramežljivo (nijema reakcija publike, tek pokoji pljesak na kraju i oštar sukob po izlasku), međutim predstava je bila izrazito popularna među publikom i doživjela je čak 308 izvedbi. Kritičari su dan nakon premijere gotovo pokopali Anouilha, vidjevši u Bitosu jednosmjernu kritiku pokreta otpora, međutim bilo je i onih (mahom među ekstremnom desnicom, ali ne isključivo) koji su analitički pristupili drami, navodeći njezine pozitivne i negativne strane. Danas se Bitos, unatoč lošem inicijalnom prijemu, smatra jednim od Anouilhovih remek-djela.
Ipak, posebnu pažnju treba posvetiti Becketu, s obzirom da je ta drama bila novi veliki uspjeh za Anouilha. Dramu su zajednički režirali Anouilh i Roland Piétri, uz dekoraciju Jean-Denisa Malclèsa, a premijera je održana 2. listopada 1959. godine u Montparnesseu. U naslovnoj ulozi nadbiskupa Thomasa Becketa pojavio se Bruno Cremer, dok je engleskog kralja Henryja II. tumačio Daniel Ivernel. Predstava je na repretoaru ostala gotovo dvije godine, a reprizne izvedbe i međunarodne adaptacije uslijedile su vrlo brzo. Brodvejska verzija premijerno je izvedena već u listopadu 1960. godine s Laurenceom Olivierom u ulozi Becketa i Anthonyjem Quinnom u ulozi Henryja II.; predstava je bila izniman uspjeh te je nominirana za pet Tonyja, od kojih je dobila četiri, među kojima je bila i nagrada za najbolju predstavu za Anouilha. Londonska premijera uslijedila je 1961. godine s Ericom Porterom (Becket) i Christopherom Plummeromm (Henry II.) u glavnim ulogama; predstava je dobila izrazito pozitivne kritike te nekoliko domaćih kazališnih nagrada. Drama je bila toliko popularna da je i ubrzo, već 1964. godine, dobila i filmsku adaptaciju s Richardom Burtonom (Becket) i Peterom O'Tooleom (Henry II.) u glavnim ulogama; zanimljivo je kako je O'Toole, koji se nekoliko godina ranije sastao s Anouilhem u Parizu, trebao tumačiti kralja Henryja II. i u londonskoj kazališnoj verziji, ali je napustio produkciju tokom proba pa je njegovo mjesto preuzeo Plummer. Film je bio izrazito uspješan, a nominiran je čak za dvanaest Oscara, osvojivši onog u kategoriji najboljeg adaptiranog scenarija. S obzirom na kritičke reakcije i uspjeh kojega je polučio, Becket je ubrzo postao jedno od Anouilhovih najznačajnijih i najtrajnijih djela.
Kazališni režiser
Nošen uspjehom Becketa, Anouilh je, zajedno s Rolandom Piétrijem, 5. listopada 1961. godine premijerno uprizorio svoju komediju La Grotte, napisanu iste godine kada i Becket. Međutim, La Grotte se pokazala velikim neuspjehom, njegovim prvim nakon mnogo godina (Bitos je, naime, bio komercijalno uspješan, dok su negativne kritike bile posljedica kontroverznosti same predstave), te je unatoč boravku na repertoaru od četiri mjeseca dobila izrazito negativne kritike. S druge strane, Anouilh je upravo 1961. godine po prvi puta nominiran za Nobelovu nagradu, međutim ista je te godine uručena Ivi Andriću; Anouilh će biti uzastopno nominiran svake godine do 1966. godine, ali nagradu nikada nije dobio. Najbliže nagradi bio je 1962. godine, kada je istu dobio John Steinbeck; Anouilh je te godine bio u najužem izboru za nagradu te se ne zna zašto je njegov doprinos previđen, ali se pretpostavlja da je u konačnici odbijen jer je njegov sunarodnjak, Saint-John Perse, dobio nagradu samo dvije godine ranije pa komitet nije želio ponovo dati nagradu Francuzu. Ipak, neuspjeh njegove drame označio je početak novog perioda u Anouilhovoj karijeri, naime onog tokom kojeg se posvetio kazališnoj režiji. U narednih desetak godina, Anouilh će pisati vrlo malo, međutim od 1962. (kada su izvedene njegove ranije napisane drame La Foire d'empoigne i L'Orchestre) pa do 1968. (kada je uprizorena Le Boulanger, la Boulangère et le Petit Mitron) nijedna njegova nova drama nije producirana u kazalištu. Anouilh se, osim režijom, intenzivno bavio i prijevodima te adaptacijama stranih komada. Tako je 1960. godine režirao izvedbu Molièreovog Tartuffea, kojoj je pridodao svoj ranije napisani impromptu, Le Songe du critique. Dvije godine kasnije, njegova supruga Nicole i on režirali su izvedbu Greeneove komedije The Complaisant Lover, dok je kasnije iste godine u Théâtre de l'Ambigu-Comique on sam producirao reprizu nadrealističke drame Victor ou les Enfants au pouvoir Rogera Vitraca, koju je premijerno producirao Antonin Artaud tokom 1929. godine; Anouilhova repriza bila je izrazito uspješna i donijela je samoj drami ugled kojega ona ranije nije uživala. Tokom 1963., Anouilh je u Champs-Élyséesu producirao repriznu izvedbu drame L'Acheteuse Stevea Passeura, dok je naredne godine u Montparnasseu producirao Shakespeareovog Richarda III. Istovremeno dok je on intenzivno režirao, Bitos se počeo pojavljivati po stranim kazalištima, ali s različitim uspjehom - dok je u Engleskoj doživio priličan uspjeh, u Sjedinjenim Državama je skinut s programa nakon samo 17 izvedbi.
Iako primarno i predominantno dramski pisac, Anouilh je tokom 1967. godine napisao 47 basni u La Fontaineovoj maniri, dio kojih je Théâtre de la Gaîté-Montparnasse izveo u formi lutkarskih predstava, a koje su sabrane pod naslovom Chansons Bêtes. U ovom se periodu razdvojio od Nicole.
Povratak teatru i dvanaest uspješnih godina
Premijerom drame Le Boulanger, la Boulangère et le Petit Mitron u Champs-Élyséesu 13. studenog 1968. godine, Anouilh se vratio produkciji vlastitih drama nakon nekoliko godina pauze. Predstava je producirana uz pomoć svih suradnika s kojima je Anouilh ranije imao uspjeh, a to su bili Roland Piétri (kao redatelj), Jean-Denis Malclès (kao dekorater i kostimograf) i Michel Bouquet (u glavnoj ulozi, koja će, doduše, biti njegova posljednja suradnja s Anouilhom). Kao što je bio slučaj i s mnogim ranijim produkcijama, kritika je bila podijeljena, ali je publika izrazito pozitivno prihvatila predstavu.
Nakon razvoda s Nicole, Anouilh je započeo vezu s mladom Švicarkom, Ursulom Wetzel, koja mu je 1969. godine rodila i peto dijete, kći Anouk.
Uslijedio je novi uspjeh s dramom Ne réveillez pas Madame iz 1971. godine, koja će tokom nešto manje od dvije godine boravka na repretoaru Champs-Élyséesa biti izvedena oko 600 puta, a nakon nje i s dramom Le Directeur de l'Opéra iz 1972., u kojoj je glavnu ulogu tumačio Paul Meurisse. U međuvremenu su se u teatrima Antoine, Mathurins i Champs-Élysées izvodile premijere i reprize njegovih predstava. Tokom 1974. godine je podržao izvedbu prve (i jedine) drame svoga zeta, Francka Hamona de Kirlavosa, supruga njegove kćeri Caroline. Iako su njegove veze s njima propale, Anouilh je ostao u dobrim odnosima i s Monelle Valentin (o čijem će se zdravlju brinuti do njezine smrti 1979.) i s Nicole Lançon, kojoj je povjerio realizaciju svojih drama Monsieur Barnett i Vive Henri IV ! ou la Galigaï. S kraja 70-ih i početka 80-ih, ostala su zabilježena još tri uspjeha, s dramama Chers zoiseaux, Le Scénario i Le Nombril. mini|Grob Anouilha, njegove najstarije kćeri Catherine (1934-1989) i njegove posljednje partnerice, Ursule Wetzel (1938-2010), na groblju Pully u blizini Lozane. Tokom 1980. godine je postao prvi, inauguracijski dobitnik Velike nagrade za teatar Francuske akademije te velike nagrade Društva dramskih pisaca i kompozitora 1981. godine.
Posljednje godine i smrt
Anouilhove posljednje godine bile su obilježene ozbiljnim zdravstvenim problemima. Prvo je 1980. godine obolio od virusne infekcije koja mu je uništila štitnjaču, da bi tri godine kasnije dobio srčani udar. Oslabljena zdravlja, trajno se povukao u Švicarska te se uselio nedaleko od Ursule. Njegovi komadi su se i dalje izvodili u Parizu, međutim on je bio preslab kako bi sudjelovao u njihovoj relizaciji. Do 1986. je pisao svoje memoare, koji su objavljeni kao autobiografija naslova La vicomtesse d'Eristal n'a pas reçu son balai mécanique. Tokom 1987. godine se ponovo posvetio radu na scenariju naslovljenom Thomas More ou l'Homme libre, a koji će, kao fluidna forma između drame i filmskog scenarija, biti objavljen nakon njegove smrti.
Književni opus
Počevši od 1942. godine, kada su mu izdana prva sabrana djela (zbirke Pièces roses i Pièces noires), Jean Anouilh je okupio većinu svojih djela u tematske nizove, kojih je na koncu bilo osam. Osim već navedenih, ostale skupine bile su Pièces brillantes, Pièces grinçantes, Pièces costumées, Pièces baroques, Pièces secrètes i Pièces farceuses. Iako je nešto kasnije u karijeri objavio i neke prozne uratke, Anouilhov književni opus bio je predominantno dramski, odnosno nešto kasnije i scenaristički. Iako su mnogi njegovi suvremenici, pri čemu se posebno ističe njegov najvažniji suvremeni utjecaj, Jean Giraudoux, osim drama pisali i poeziju i prozu, Anouilh je ostao vjeran svom inicijalnom književnom žanru, zadržavši naglašenu produktivnost, ali i snažan ugled; do kraja svoje karijere, Anouilh je nadaleko premašio gotovo sve svoje suvremenike i postao, zapravo, jedan od najvažnijih i najutjecajnijih francuskih dramskih pisaca XX. vijeka.