cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elizabeta od Bavarske (carica)
U popularnoj kulturi
Elizabeta od Bavarske je kasnijim generacijama najpoznatija po seriji biografskih filmova iz 1950-ih, gdje je njen lik tumačila poznata austrijska glumica Romy Schneider.
Rappahannock
Rappahannock (Rappahanoc, Rapahanna), jedno od tridesetak plemena američkih Indijanaca iz konfederacije Powhatan, porodica Algonquian, koji su u vrijeme dolaska Johna Smitha (1608) živjeli duž rijeke Rappahannock u američkoj državi Virginia. Njihovo glavno selo nosilo je isto ime, a javlja se i u obliku Tappahannock. Broj im je 1608. iznosio oko 400.
Nissan
Nissan Motor Company, Ltd. (jap. 日産自動車株式会社; Nissan Jidōsha Kabushiki-gaisha) (TYO: 7201), poznatiji kao Nissan je japanski multinacionalni proizvođač automobila. Nissan Motor Company prije je bio član Nissan grupacije, ali je postao samostalan nakon rekonstrukcije u vrijeme kada je predsjednik kompanije postao Carlos Ghosn.
Izgovaranje imena Nissan je različito ovisno o tržištu. Tako se ime Nissan drugačije izgovara u SAD-u, Velikoj Britaniji ili Japanu.
U prošlosti je Nissan prodavao svoje automobile pod nazivom Datsun te je jedan od najvećih proizvođača automobila. Od kolovoza 2009. sjedište tvrtke se nalazi u Nishi-ku, Yokohama, Japan. 1999. Nissan ulazi u alijansu sa francuskim Renaultom koji posjeduje 44,4 % japanske tvrtke, dok Nissan posjeduje 15 % dionica Renaulta od 2008. Nissan je po proizvodnji treći japanski i azijski proizvođač automobila, te ga se u tom kontekstu spominje kao članom "Velike trojice". Također, sam proizvođač proizvodi i luksuzne automobile pod brandom Infiniti.
Nissanovi VQ motori, motori V6 konfiguracije, već se 14 uzastopnih godina nalaze na Wardovoj ljestvici 10 najboljih motora.
Počeci s imenom Datsun od 1914.
Ime tvrtke je 1918. preimenovano u Kwaishinsha Motorcar Co., dok je 1925. tvrtka ponovo preimenovana, i to u DAT Motorcar Co. Tako DAT Motorcar osim proizvodnje automobila, započinje i s proizvodnjom kamiona. Uskoro proizvodnja kamiona postaje glavna u industriji zbog gotovo nepostojanja potrošačkog tržišta za osobne automobile u to vrijeme. Počevši od 1918., proizvodnja kamiona namijenjena je vojnom tržištu. Zbog niske potražnje na vojnom tržištu tokom 1920-ih, DAT se 1926. spaja sa Jitsuyo Motors, drugim najvećim proizvođačem kamiona u Japanu.
1926. DAT Motors iz Tokija spaja se s tvrtkom iz Osake - Jitsuyo Jidosha Co., Ltd. (実用自動車製造株式会社; Jitsuyō Jidōsha Seizō Kabushiki-Gaisha) odnosno Jitsuyo Motors. Rezultat tog spajanja je novonastala tvrtka DAT Automobile Manufacturing Co., Ltd. (jap. ダット自動車製造株式会社; Datto Jidōsha Seizō Kabushiki-Gaisha).
1933. dolazi do još jedne promjene imena, i to u - Jidosha-Seizo Co., Ltd. (jap. 自動車製造株式会社; Jidōsha Seizō Kabushiki-Gaisha; Automobile Manufacturing Co., Ltd.) te je sjedište tvrtke preseljeno u Yokohami.
Prva upotreba naziva Nissan 1930-ih
Nissan uskoro raste te u konačnici uključuje 74 tvrtki, te tokom II. svjetskog rata veličinom postaje 4. tvrtka u Japanu.
1931. Aikawa kupuje kontrolni paket dionica DAT Motorsa, te 1933. spaja odjel tvrtke Tobata Casting zadužen za proizvodnju automobilskih dijelova, s DAT motorsom. Budući da je Tobata Casting bio Nissanova tvrtka, Nissan započinje s proizvodnjom automobila.
Osnivanje tvrtke kao Nissan Motors 1934.
1934. Yoshisuke Aikawa je razdvojio Tobata Casting te ga registrirao kao novu podružnicu koju je nazvao Nissan Motors (Nissan). Dioničari nove tvrtke Nissan Motor Co., Ltd. (jap. 日産自動車) nisu bili oduševljeni perspektivom automobilske industrije u Japanu te je zbog toga Aikawa kupio sve dionice Tobata Castinga u lipnju 1934. Kako bi kupio te dionice, koristio je kapital Nippon Industriesa. Od tada je Nissan Motors postao vlasništvo Nissan Grupe.
Nissan je proizvodio kamione, avione i motore za potrebe japanske vojske. Glavno postrojenje tvrtke je preseljeno u Kinu nakon japanske okupacije zemlje u 2. svjetskom ratu. Tamo su se proizvodili motori za japansku vojsku sve dok tvornicu nisu zarobile američke i ruske snage.
Od 1947. do 1948. tvrtka se zvala Nissan Heavy Industries Corp.
Nissanova rana suradnja sa SAD-om
U DAT Motorsu je kao glavni dizajner radio Amerikanac William R. Gorham. To je inspiriralo predsjednika Aikiwu da 1908. posjeti Detroit, što je veoma utjecalo na budućnost Nissana. Tako su iz SAD-a uvezeni strojevi te dokumentacija o dizajnu automobila i motora. Velik dio tehnologije je doveden iz američke tvornice Graham, a Nissan je imao njihovu licencu na temelju koje su proizvedeni kamioni. Strojeve je u Japan uvozio Mitsubishi na Nissanovo ime. Tako je u Yokohami otvorena prva tvornica u kojoj su se proizvodili Nissanovi automobili.
Širenje na inozemno tržište
mini|250px|desno|Dva automobila iz legendarne Z serije (Z car): Datsun 240Z i Nissan 350Z
Nissan se 1950. godine odlučio proširiti na svjetsko tržište. Tvrtka je namjeravala kroz Datsunove male automobile zadovoljiti potrebe na australskom i američkom tržištu. Automobili su inozemnoj javnosti prvi puta predstavljeni 1959. godine na auto showu u Los Angelesu. Te godine Nissan je prodao nekoliko automobila u SAD-u. Iste godine tamo je osnovana podružnica Nissan Motor Corporation U.S.A. na čelu sa Yutakom Katayamom. Nissan je nastavio s poboljšavanjem vlastitih limuzina kroz najnovije tehnološke karakteristike i talijanski stil sportskih automobila. Primjer toga bili su Datsun Fairlady, Nissan Bluebird (koji se istaknuo pobjedama na auto utrkama), Datsun 510 i Datsun 240Z. Tvrtka je 1970. postala jedan od najvećih svjetskih izvoznika automobila.
Tokom naftne krize 1973. godine, korisnici automobila (posebice oni na unosnom američkom tržištu) počeli su u velikom broju koristiti automobile visoke kvalitete iz klase malih automobila. Kako bi zadovoljio sve veću potražnju, Nissan je izgradio nove tvornice u Australiji, Južnoafričkoj Republici, Meksiku i Tajvanu.
Zbog tzv. "pilećeg poreza" iz 1964. godine, u Americi je uveden 25%-tni porez na uvozne automobile. Zbog toga su Nissan, Honda i Toyota početkom 1980-ih započeli s izgradnjom vlastitih postrojenja u SAD-u.
Nissan je najprije u mjestu Smyrna u saveznoj državi Tennessee izgradio tvornicu za proizvodnju kamiona kao što su Datsun 720 i Nissan Hardbody. S vremenom je proizvodna linija proširena i na proizvodnju nekoliko modela automobila i SUV-ova, uključujući modele Altima, Maxima, Xterra i Pathfinder. U istoj američkoj saveznoj državi, u gradu Decherdu, Nissan je otvorio tvornicu za proizvodnju motora. Nedugo potom otvoren je treći Nissanov pogon u SAD-u (Canton, Mississippi) koji se bavio proizvodnjom vozila.
Moračani
Moračani su narod plemena Morača. Morača je jedno od sedam brdskih plemena u Crnoj Gori. Moračani se nazivaju i Bogićevcima, nasljednicima Bogića Moračanina.
Nissan
Širenje na inozemno tržište
U cilju "nadmudrivanja" izvoznih carina i troškova dostave na europskom tržištu, Nissan je razmotrio otvaranje pogona u Europi. Nakon opsežne analize odabran je Sunderland na sjeveroistoku Engleske zbog dostupnosti lokalnoj visoko kvalificiranoj radnoj snazi i položaju grada u blizini glavne luke. Tvornica je dovršena 1986. godine kao Nissan Motor Manufacturing (UK) Ltd. To je postalo jedno od najproduktivnijih automobilskih postrojenja u Europi s godišnjom proizvodnjom od 400.000 vozila. Nissanovi modeli Note i Qashqai proizvode se u njegovom britanskom pogonu u Sunderlandu. 9. siječnja 2009. najavljeno je otpuštanje 1.200 radnika iz tog pogona a razlog je bio globalna recesija koja je uzrokovala pad prodaje automobila na tržištu.
Caylar
Kelar je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Ero koja pripada prefekturi Lodev.
Doña María, Rancho, Aguascalientes
Doña María, Rancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1869 m.
Caylar
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 383 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,08 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 752 metara (maksimalnoj 826 m, a minimalnoj 714 m).
Nissan
Širenje na inozemno tržište
Financijske poteškoće u Australiji tokom kasnih 1980-ih rezultirale su prestankom Nissanove proizvodnje na tom kontinentu.
Poggio Sannita, Isernia
Poggio Sannita je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 534 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 676 m.
Nissan
Širenje na inozemno tržište
1998. godine Nissan je najavio da prodaje jednu od svojih upravnih zgrada grupaciji Mori Group za 107,8 milijuna USD.
Carol Hanks Aucamp
Carol Hanks Aucamp (St. Louis, 2. april 1943 - ) je bivša američka teniserka koja je nastupala 1960-ih. Studirala je na Stanfordu, za čiji je tim igrala tenis i gdje je sa Lindom Yeomans osvojila 1962. titulu NCAA u parovima. Godine 1960. je osvojila titulu na turniru u Cincinnatiju, 1962. na prvenstvu US Hardcourt, a 1963. na prvenstvu US Indoors.
Nissan
Širenje na inozemno tržište
Nissan je na temelju joint venture udruženja sa Dongfeng Motorom prodao oko 520.000 novih vozila u Kini tokom 2009. godine. Cilj tvrtke je tokom tri ili četiri godine povećati prodaju na 1 milijun vozila. Kako bi se ostvario taj cilj, Dongfeng-Nissan je proširio svoja postrojenja i na kineski grad Guangzhou u kojem će biti najveća Nissanova tvornica na Svijetu.
Novija povijest tvrtke
mini|250px|desno|Nissan Altima, prvi Nissanov hibridni automobil Nissan je 1996. počeo s razvojem vozila s gorivim ćelijama, dok su 2002. Toyota i Nissan počeli sa zajedničkom suradnjom u hibridnoj tehnologiji. Dvije godine kasnije Nissan je razvio hibridni prototip Altima.
17. svibnja 2006. Nissan je u Japanu predstavio Atlas 20, hibridni kamion. Pod nazivom Cabstar predstavljen je na auto showu u Hannoveru.
30. lipnja 2006. General Motors je sazvao hitan sastanak odbora kako bi se razmotrio prijedlog dioničara Kirka Kerkoriana da se formira savez između GM-a i alijanse Renault-Nissan. 4. listopada 2006. GM i Nissan su prekinuli pregovore zbog prevelikog jaza između Nissanove naknade General Motorsu.
23. veljače 2008. indijska savezna država Tamil Nadu je potpisala memorandum o razumijevanju (eng. Memorandum of understanding - MoU) s automobilskim konzorcijem Mahindra-Renault-Nissan o izgradnji proizvodnog pogona u Chennaiju. Početno ulaganje je obuhvaćalo proizvodnju automobila, komunalnih vozila i rezervnih dijelova te gotovo 50.000 traktora svake godine. Smatra se da će se tim projektom otvoriti 41.000 radnih mjesta.
U kolovozu 2009. sjedište tvrtke je preseljeno iz Tokija natrag u Yokohamu.
2010. Nissan je objavio da vlastitu hibridnu tehnologiju više ne temelji na Toyoti. Nissanova hibridna tehnologija je u odnosu na Toyotinu manje kompliciranija te više učinkovitija.
Povlačenje vozila
2. ožujka 2010. Nissan je najavio povlačenje 540.000 vozila zbog greške na pedalama kočnice i gasa. Problem s papučicom kočnice se odnosio na 179.000 vozila u SAD-u te oko 26.000 na Bliskom istoku, Kanadi, Rusiji i nekoliko drugih zemalja.
Između 2008. i 2010. povučena su pickup vozila Nissan Titan te SUV-ovi Infiniti QX56 i Nissan Armada dok su Minivanovi Nissan Quest povučeni su između 2008. i 2009. Od ostalih modela koji su znali biti povučeni bili su i Frontier, Pathfinder i Xterra. Puvučeni su zbog opasnosti u električnim relejima smještenim u modulima kontrole motora vozila. Zbog grešaka na automobilima, Nissan je diljem svijeta morao povući 2,2 miljuna vozila.
Utjecaj na okoliš
Prije najave Nissan Leafa, Nissan Motors nije proizveo automobil koji bi imao značajniji manji utjecaj na okoliš od konkurencije. Zbog toga tvrtka to namjerava promijeniti u budućnosti kroz naglasak na razvoj, proizvodnju i prodaju električnih automobila. Stoga Nissan nastoji na američkom tržištu započeti s prodajom električnih automobila od prosinca 2010. Tvrtka tvrdi da njen model Nissan Leaf može postići max. brzinu od 140 km/h (90 mph) te može prijeći 100 milja po jednom punjenju. Predviđeno je da je za punjenje automobila u potpunosti potrebno osam sati, dok automobil koristi litij-ionsku bateriju. Vozilo je namijenjeno za kratke udaljenosti te nije namijenjeno kao zamjena za tradicionalne automobile za duga putovanja. Nissan je na temelju analize troškova odlučio da razvije 100% električne automobile a ne brza vozila koja koriste etanol ili biogorivo. 12. svibnja 2009. Nissan je objavio da će svoja električna vozila proizvoditi u svojoj tvornici Oppama u Yokosukai, Kanagawa. Baterije za ta vozila proizvodit će Automotive Energy Supply Corporation, joint venture tvrka u vlasništvu Nissan Motorsa (51%), NEC Corporation (42%) i NEC TOKIN Corporation (7%).
Austin Motor Company
mini|250px|desno|Austin 7, prvi Nissanov automobila razvijen u suradnji s britanskim Austinom Kao Hino i Isuzu, i Nissan je u Europi otvorio vlastitu podružnicu kako bi si omogućio pristup europskom dizajnu automobila i motora. Nissan je kao partnera odabrao Austin Motor Company iz Velike Britanije. Nissan je 1930. započeo s proizvodnjom modela Austin 7 iako je u to vrijeme bilo rasprava o legitimnosti njihove licence.
1952. godine Nissan je potpisao pravni ugovor s Austinom na temelju kojeg je Nissan na temelju gotovih uvoznih dijelova sastavio 2.000 Austinovih automobila koje je u Japanu prodavao pod Austinovim znakom. Sporazumom je dogovoreno da će Nissan kod kuće proizvoditi sve Austinove dijelove u roku od tri godine. Tako je Nissan proizvodio i prodavao Austinove automobile sedam godina. Ugovorom je Nissanu omogućeno da koristi Austinove patente, a Nissan ih je upotrebljavao u razvoju vlastitih motora u svojoj automobilskoj liniji Datsun. 1953. godine Austinovi automobili su se teško prodavali zbog velike cijene zbog čega se već 1955. Austin A50 u potpunosti proizvodio u Nissanovom pogonu te je imao nešto veće tijelo te novi motor zapremine 1489 ccm3. Nissan je između 1953. i 1959. proizveo 20.855 Austin automobila.
Tvrtka je iskoristila Austinove patente kako bi dodatno razvila vlastiti moderni dizajn motora na temelju Austinovog dizajna automobila iz njegove A i B obitelji. Vrhunac toga bila je Nissanova A serija motora iz 1967. Iste godine Nissan je predstavio svoj novi napredni L motor s četiri cilindra i bregastom osovinom. Motor je dizajnom bio sličan onome od Mercedes-Benza. Ovaj motor se ugrađivao u Datsun 510 kojime je Nissan stekao respekt na svjetskom tržištu limuzina.
1969. godine tvrtka je predstavila sportski automobil Datsun 240Z s motorom od šest cilindara iz L serije. Ovim automobilom Nissan je dodatno potvrdio svoj renome na automobilskom tržištu.
Spajanje s Prince Motor Company
1966. godine Nissan se spojio sa Prince Motor Company te je u to vrijeme predstavio svoje modele Nissan Skyline i Nissan Gloria. Naziv Prince još se uvijek koristi u imenima nekih Nissanovih autosalona u Japanu. Tvrka je 1989. godine na američkom tržištu predstavila novi brand luksuznih automobila pod nazivom Infiniti.
Suradnja s Ford Motor Company
Godinu dana prije početka Nissanove suradnje s američkim Fordom, na tržište je lansiran Nissan Terrano s 4x4 pogonom te je estetski i mehanički bio identičan Fordu Mavericku. Oba automobila proizvodila su se u Španjolskoj. Iako je proizvodnja Mavericka završila 1998. zbog razočaravajuće prodaje, Nissan Terrano je ostvario veliki prodajni uspjeh te se proizvodio do 2005. Tada ga je zamijenio Nissan Pathfinder.
Od 1993. do 2002. Nissan je bio u partnerstvu s američkim Fordom kroz minivan automobile Mercury Villager i Nissan Quest. Ova dva vozila proizvodila su se s istim dijelovima te su bili gotovo identični osim nekoliko vizualnih razlika. Ford je 2002. prekinuo s proizvodnjom Villagera kako bi stvorio slobodan prostor za nove modele Freestar i Monterey. Nissan je 2004. proizveo novu verziju Questa koji je samostalno dizajniran te nije vezan s Fordovim modelom.
Alijansa s Renaultom
mini|200px|desno|Carlos Ghosn Nakon što se Nissan 1999. suočio s ozbiljnim financijskim poteškoćama, tvrtka je ušla u alijansu, odnosno poslovno savezništvo sa francuskim Renaultom. 27. ožujka 1999. potpisan je sporazum kojim je stvorena Renault-Nissan alijansa, prvi oblik takve vrste suradnje između japanskog i francuskog proizvođača automobila. Iste godine Renault je imenovao Carlosa Ghosna glavnim operativnim direktorom koji je uzeo 22,5% udjela u grupaciji Nissan Diesel. Vjerojatno je zbog toga Nissan iste godine otpustio svoje vodeće menadžere.
Suradnja ovih dviju sutomobilskih tvrtki je evoluirala tokom godina tako da Renault danas ima 44,3% Nissanovih dionica, a japanski proizvođač 15% dionica Renaulta, koje Nissanu ne daju pravo glasovanja ili zastupnika u odboru Renaulta zbog francuskih zakonskih ograničenja.
Tokom Ghosnovog upravljanja, donesen je "Nissanov plan preporoda" čime je tvrtka značajno odskočila. Taj odskok mnogi vodeći ekonomisti smatraju jednim od najspektakularnijih korporativnih preokreta u povijesti. 2001. godine tvrtka je pokrenula "Nissan 180", plan kapitalizacije uspjeha Nissanovog plana preporoda. Cilj je bio prodaja milijun vozila, postizanje operativne marže od 8% te 0% dugova. Carlos Ghosn je zbog svojeg uspješnog upravljanja tvrtkom veoma cijenjen u Japanu jer je napravio velik zaokret tvrtke usred bolne japanske gospodarske krize. Zaokret Ghosna i Nissana prikazan je i u japanskim manga stripovima i popularnoj kulturi. Njegova dostignuća u revitalizaciji Nissana omogućila su mu dodjeljivanje japanske medalje časti: "Japanska medalja s plavom vrpcom" 2004. godine, od strane japanske Vlade.
Prvi automobil Renault-Nissan alijanse bio je Nissan Primera uveden 2001. godine, koji sa Renault Lagunom iz 2000. dijeli isto podvozje. Nakon toga nastavljena je tehnička suradnja, pa Nissanovi modeli Micra, Note i Versa imaju isti mehanički dizajn kao Renault Clio.
7. travnja 2010. Daimler AG je za 3,9% udjela u Nissanu i Renaultu dao 3,9% udjela u vlastitoj tvrtki. Ovaj trostruki savez omogućuje povećanje razmjene tehnologije i razvojnih troškova, poticanje globalne suradnje i zajednički razvoj. Vjeruje se da je savezništvo s Daimlerom fokusirano na tehnologije vezane uz električne automobile (baterije i elektronika).
Sudski spor s Nissan Computer Corporation
U prosincu 1999. Nissan je sudski zatražio 10 milijuna USD odštete od predsjednika tvrtke Nissan Computer, Uzija Nissana zbog korištenja njihova imena kao imena svoje tvrtke. Nissan Computer je američka tvrtka koja se bavi prodajom i popravcima računala te internet uslugama. U prosincu 2002. Nissan Computer je zaprimio nalog o ograničavanju korištenja imena Nissan i domena Nissan.com i Nissan.net koje su posjedovali.
2004. godine u devetoj sudskoj žalbi došlo je došlo je do promjena koje su rezultirale izmjenom nekih ranijih odluka donesenih u korist Nissan Motorsa.
Moračani
Istorija
U 12. i 13. vijeku u nekim latinskim spisima Morača se pominje kao Moratia. Smatra se da je Bogić Moračanin u Moraču došao u 15. vijeku, a tamo je zatekao neka bratstva koja su se počela kasnije izjašnjavati kao moračka. Nešto kasnije u 15. i 16. vijeku Moračani su morali da se brane od naleta Turaka koji su zauzeli veći dio kolašinskog sreza. Pod Turcima Moračani su se često selili i u druge krajeve, pa ih danas ima i u Mojkovcu, Beranama, Bijelom Polju, Andrijevici, ali i u Srbiji (Zlatibor, Prijepolje, Priboj, Užice). Takođe, bili su uključeni i u neke plemenske sukobe, koji su nastajali u Brdima zbog nedostatka hrane, a potom je dolazilo i do krvnih osveta. Tek 1878. godine, nakon Berlinskog kongresa, Moračani će biti ponovo u crnogorskoj državi. Kolašin je oslobođen 4. oktobra 1878. godine u 11h i 30 min.
Nissan
Vodstvo tvrtke
Predsjednici i CEO Nissana kroz povijest:
Automobilska industrija
Nissan je proizveo široku paletu automobila i kamiona, u početku za domaće tržište, dok je tokom 1950-ih započeo s izvozom diljem svijeta. Tvrtku je tri godine kasnije obilježio veliki štrajk. mini|250px|desno|Nissan 370Z razvijen u tuning odjelu NISMO Tvrtka je postala poznata kroz sportske automobile kao Datsun Fairlady 1500, 1600 i 2000 Roadster te seriju Z-car, liniju pristupačnih sportskih automobila koji su prvi puta predstavljeni 1969. Tu je i sportski coupe Nissan GT-R.
1985. godine Nissan je stvorio tuning odjel NISMO koji je namijenjen natjecanju i razvoju performansi takvih automobila. Jedan od poznatijih takvih modela bio je Nissan 370Z NISMO.
Do 1982. Nissanovi automobili su se na izvoznim tržištima prodavali pod nazivom Datsun. Od 1989. tvrtka svoje luksuzne modele prodaje na sjevernoameričkom tržištu pod nazivom Infiniti.
Nissan također prodaje malu količinu kei automobila, uglavnom u sklopu joint venturea s drugim japanskim proizvođačima kao što su Mitsubishi i Suzuki. Međutim, Nissan ne razvija te automobile. Tvrtka posebice surađuje u japanskom zajedničkom modelu razvoja automobila sa Mazdom, Suzukijem, Subaruom i Isuzu.
Za kinesko tržište Nissan proizvodi automobile u suradnji s industrijom Dongfeng Motor Group s kojom je 2006. proizveo model Nissan Livina Geniss. To je prvi automobil iz obitelji srednjih automobila namijenjen svjetskom tržištu. Automobil je predstavljen na međunarodnom auto showu u kineskom gradu Guangzhou.
SUV model Nissan Qashqai u Južnoj Africi sudjeluje na automobilističkom prvenstvu Qashqai Car Games.
2010. tvrtka je stvorila drugi tuning odjel - IPL, namijenjen luksuznom brandu Infiniti.
WEP
Prilikom uvođenja WEP-a 1997. godine ideja vodilja je bila da se bežičnoj komunikaciji obezbijedi sigurnost jednaka onoj kakva je kod žičanih mreža. To se, između ostalog, nastojalo postići enkriptovanjem komunikacije i regulisanju pristupa samoj mreži na osnovu autentikacije putem MAC adrese mrežnog uređaja. Međutim, 2004. godine dolazi do zamjene WEP-a novim WPA algoritmom jer su već 2001. godine uočene ranjivosti WEP algoritma. WPA algoritam je poslije isto bio probijen.
Nissan
Nissan Titan
Titan ima ugrađen Nissanov VK56DE V8 motor zapremine 5,6 litara, s 32 ventila i snagom od 317 KS. Nissan Titan dolazi u četiri osnovna modela: XE, SE, Pro-4X i LE. Web stranica Edmunds.com uvrstila ga je na popis najboljih velikih pick-up automobila. Također, automobil je 2004. godine nominiran za nagradu "Najbolji sjevernoamerički pick-up godine".
WEP
Danas je dovoljno nekoliko minuta da bi se probila WEP zaštita. Danas se preporučuje korišćenje WPA2 algoritma.
Pamunkey
Pamunkey, pleme američkih Indijanaca porodice Algonquian naseljeno u ranom 17. stoljeću na području današnjeg okruga King William u Virginije. Pamunkeyi su bili jedno od 30 plemena plemenskog saveza Powhatan. Danas žive na rezervatu Pamunkey u okrugu King William, Virginija.
Nissan
Električna vozila
mini|200px|desno|Električni automobil Nissan Leaf Planirano je da će Nissan 2010. u Europi lansirati električne automobile. Zbog toga je Nissan Motors dovršio razvoj litij-ionskih baterija koristeći litij-nikal-mangan-kobalt oksidne katode. Novi sustav proizvodnje će navodno udvostručiti Nissanov trenutni kapacitet manganskih čelija.
Električni automobil Nissan Leaf se početkom kraja 2010. očekuje u Sjevernoj Americi, Europi i Japanu. Tvrtka je najavila da će se proizvodnja tog automobila odvijati u engleskoj tvornici u Sunderlandu. Pretpostavlja se da će godišnji proizvodni kapacitet tog pogona iznositi 50.000 vozila.
Pamunkey
Povijest
U vrijeme dolaska kapetana Johna Smitha 1607. godine na rijeku James u Virginiji Pamunkeyi su bili vodeće pleme konfederacije koja je imala nekoliko tisuća ratnika. Pleme Pamunkey, računajući uz muškarce i žene i djecu, imalo je oko 1,000 duša. Originalno stanište Pamunkeya bilo je na obalama rijeke koja nosi njihovo ime i teče paralelno sa Jamesom. Nakon smrti poglavice Powhatana (poznat i kao Wahunsunacock), na njegovo mjesto 1618. dolazi Openchancanough, poglavica Pamunkeya, koji će voditi Powhatane do 1644. kroz koje će vrijeme doći do nekoliko briljantnih pobjeda nad Englezima 1622 i 1644 godine. Powhatanska plemena Nansemond, Chickahominy, Weanock, i po svoj prilici Rappahannock i još neki, pod vodstvom Openchancanough 18 travnja 1644. pokrenuli su masovni napad na engleske koloniste, pobivši ih oko četiri stotine. Nakon što su konsolidirali svoje snage, u ljeto iste godine Englezi su krenuli u osvetnički pohod protiv plemena Chickahominy, Weanock (Weyanock), Nansemond, Appamattuck i Powhatan. premda ih je u ovom napadu dosta stradalo, znatno je više izginulo Indijanaca, a one što su preživjeli prodali su u roblje ili odveli za sluge, a cijela naselja bila su uništena. Godine 1699. pedesetak osoba iz plemena Chickahominy i Mattapony pridružilo zse Pamunkeyima, nakon što su protjerani iz svojih domova.
Nissan
Ne-automobilska industrija
Nissan je imao proizvodnih pothvata i izvan automobilske industrije. Primjer tome je mobilna telefonska govornica Tu-Ka iz 1994. Taj proizvod je kasnije prodan tvrtkama DDI i Japan Telecom 1999. godine.
Pamunkey
Povijest
U suvremeno doba (1893) oko tridesetak pamunkejskih obitelji živi na rezervatu u Indiantownu, a nešto i u obližnjim gradovima Richmond i Newport News, kao i širom Amerike. Svih skupa oko 110.
Nissan
Ne-automobilska industrija
Tu je i Nissan Marine, joint venture tvrtka s korporacijom Tohatsu koja proizvodi motore za plovila i ostalu pomorsku opremu. Nissan se bavi i proizvodnjom viličara potrebnih u proizvodnim pogonima, skladištima, lukama i sl.
Proizvodni pogoni
thumb|right|400px|Lokacije Nissanovih proizvodnih pogona diljem svijeta Nissan svoje proizvodne pogone ima diljem svijeta. Ti proizvodni pogoni nalaze se na svim kontinentima svijeta (izuzev Australije) i to u sljedećim zemljama:
La Borbolla, Padilla
La Borbolla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Padilla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
Quioucohanock
Quioucohanock (Quiyoughcohanock, Quiyoughnohanock) /= gull river people, Gerard/ nekadašnje pleme Powhatan konfederacije sa južne obale rijeke James u okrugu Surry u Virginiji. Njihovo istoimeno glavno selo i rezidencija werowance, zvano i Tapahanock, nalazilo se istočno od Upper Chipoak Creeka. Prvi ih je posjetio 5. svibnja 1607. kapetan Gabriel Archer.
Populacija im je 1608. iznosila 125. Ostali nazivi za njih javljaju se u nekoliko varijatni ovog imena: Quiocohànoes (Jefferson); Quiocohanses (Boudinot, 1816), Quiyougcohanocks (Smith), Quiyoughcohanocks (Strachey), Quiyoughnohanocks (Pots u Smith 1629, pogreška).
Karen Hantze Susman
Karen Hantze Susman (San Diego, 11. decembar 1942 - ) je bivša američka teniserka, poznata po nastupima 1960-ih. Godine 1960. je osvojila titulu na Wimbledonu, a potom još tri titule u parovima, sve zajedno sa Billie Jean King.
AMS-LaTeX
AMS-LaTeX је збирка LaTeX класа и пакета докумената развијена од стране Америчког математичког друштва (AМС). Њихов додатак на LaTeX укључује припрему за вишередне и друге математичке изразе, документоване класе, и фонтова који садрже нумеричке математичке симболе.
То је у великој мери замењено макро пакетима AMS-TeX. AMS-TeX је написао Мајкл Спивак, и користио је AMS од 1983. године до 1985. године.
Пратећи код LaTeX2e ствара AMS-LaTeX лого (80x80px|\AmS-\LaTeX): Пакет садржи пакет објеката на формату вишередних једначина. На пример, следећи код, изазива знак једнако у два реда како би били усклађени једни са другима, овако: AMS-LaTeX такође укључује многе флексибилне команде за форматирање и бројне теореме, лема, итд. На пример, може се користити теорема средине<tt></tt> опште Theorem (Pythagoras) Suppose ''are the side-lengths of a right triangle. Then'' a^2+b^2=c^2. Proof. . . □
Jordan Jelić
Jordan Jelić (Šibenik, 25.02.1942 - Zagreb, 30.03.2012 ) bio je jugoslavenski i hrvatski pesnik, antropolog, prevodilac i esejist, jedan od najstaknutijih latinoamerikanista na prostoru bivše Jugoslavije.
Život
Jordan Jelić je rođen 25. veljače 1942. u Šibeniku, u obitelji porijeklom iz Šibenika i Knina. Osnovnu školu i gimnaziju završio je u Kninu, a studij filozofije i komparativne književnosti u Zagrebu. Doktorirao socio-antropologijske nauke, odbranivši dizertaciju „ Kritika Redfieldove teorije "folk" društva“.
Jelić je bio opisan kao „fanatični zaljubljenik u Latinsku Ameriku, a naročito u lude latinoameričke revolucije i revolucionare (...) čovjek srednjeg rasta, poluduge kose, s frizurom kakva se viđala kod zapadnoevropskih ljevičara i šezdesetosmaša i s naočalama masivnih, demodiranih okvira“.
Osnivač i koordinator Hrvatskog latinskoameričkog i iberskog centra u Zagrebu.
Filmski distributer
Filmski distributer je izraz za fizičku ili pravnu osobu koja se bavi distribucijom filmova, odnosno ugovaranjem njihovog prikazivanja sa vlasnicima kino-dvorana (kino-distribucija), videoteka (video-distribucija), televizijskim stanicama ili kablovskim operaterima odnosno pružateljima streaming usluga na Internetu. Distributeri filmove distribuiraju temeljem ugovora sa autorima filmovima, odnosno nositeljima autorskih prava (najčešće specijalizirane produkcijske kompanije), mada ponekad produkcijske kompanije mogu biti istovremeno i distributeri (što je bila karakteristika tzv. klasičnog Hollywooda). Filmski distributeri obično djeluju na određenom teritoriju (najčešće pojedina suverena država), te se osim prikazivanjem pojedinog filma bave i njegovom marketinškom promocijom, kao i prilagođavanjem njegovog sadržaja lokalnoj publici (sinkronizacija i titlovanje), odnosno izbacivanje sadržaja suprotnih cenzorskim standardima ili lokalnim običajima i svjetonazoru.
Cavoli, Livorno
Cavoli je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Gospođica Lemon
Gospođica Felicity Lemon je Poirotova odana tajinca koja radi u jednoj sobi u njegovom stanu u Whitehaven Mansions. Uvijek mu je pri ruci, savršenog pamćenja, besprijekornog ponašanja i manira. Savršeno tipka, sve dok jednog dana u samo jednom pismu ne napravi tri greške u tipkanju. Tim činom započinje djelo Bija Baja Buf
Pojavlje se uglavnom kao prilićno sporedan lik, netko tko obavlja telefonske pozive i pronalazi informacije. Uglavnom nema direktnog utjecaja ni na radnju romana ni na zločine koji se događaju ali je Poirotova desna ruka u dosadnim kancelarijskim poslovima. Ona je od onih osoba koje ne žele da se "igraju detektiva" već savršeno pedantno obavlja svoj posao. Zanimljiva je činjenica da se u knjizi Parker Pyne istražuje pojavljuje kao njegova tajnica.
Chapelle-sur-Erdre
Šapel sir Erdr je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Atlantska Loara.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 14.830, a gustina naseljenosti je iznosila 444 stanovnika/km².
El Cucharal, Santa Cruz Zenzontepec
El Cucharal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Cruz Zenzontepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 333 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 772 m.
Jean Lafitte, Louisiana
Džin Lafit je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Živa(I) sulfat
Živa(I) sulfat (merkuro sulfat) je hemijsko jedinjenje Hg2SO4.
Jean Lafitte, Louisiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.903, što je 234 (-10,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Živa(I) sulfat
Priprema
Živa(I) sulfat se može proizvesti reakcijom živa(I) nitrata sa izvorom sulfatnih jona :
Julio Vela, Nava
Julio Vela je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Nava.
Živa(I) sulfat
Priprema
Ona se takođe može pripremiti reagovanjem viška žive sa koncentrovanom sumpornom kiselinom :
Julio Vela, Nava
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 218 m.
Kettenhausen
Ketenhauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Altenkirhen (Vestervald). Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 241 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7132061.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altenkirhen (Vestervald) Ketenhauzen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Altenkirhen (Vestervald). Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 265 metara. Površina opštine iznosi 1,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 241 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 143 stanovnika/km².
San Martín, San Juan Evangelista
San Martín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Juan Evangelista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 53 m.
Acatitla, San Martín Chalchicuautla
Acatitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Martín Chalchicuautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 116 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 261 m.
Chronique d'un été
Chronique d'un été je francuski crno-bijeli cjelovečernji dokumentarni film snimljen u režiji Jeana Roucha i Edgara Morina, poznat kao jedno od najznačajnijih ostvarenja žanra, odnosno pokreta cinéma vérité. Film započinje diskusijom samih autora o tome da li je na filmu uopće moguće na vjerodostojan i autentičan način zabilježiti stvarni život, a potom slijedi niz intervjua sa slučajno odabranim prolaznicima na pariškim ulicama snimljenim u ljeto 1960. godine koje se pita "jeste li sretni", a potom se raspravlja o raznim temama kao što su radnička prava, rasizam i sl. Autori potom nastoje kroz kratke igrane segmente rekonstruirati njihove životne priče, da bi na kraju same učesnike pozvali da komentiraju tada snimke još nedovršenog filma. Chronique d'un été je važan za historiju filma i zbog tehničkih inovacija, s obzirom da su prilikom snimanja, uz kamere sa filmom od 16 mm prvi put korišteni i minijaturni magnetofoni sa ugrađenim tranzistorima, a što je značajno olakšalo kretanje filmske ekipe i njen rad na terenu.
Costa Carnara, Imperia
Costa Carnara je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 132 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 181 m.
El Porvenir, Padilla
El Porvenir je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Padilla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 163 m.
Tauxenent
Tauxenent, pleme Algonquian Indijanaca plemenskog saveza Powhatan, nastanjeno u ranom 17. stoljeću na području današnjeg okruga Fairfax u Virginiji. O ovom plemenu nije se opet čulo sve do prvog mjeseca 2007. godine kada su zatražili od države Virginije da ih se prizna za indijansko pleme pod imenom Tauxenent Indian Nation of Virginia.
Potomac (rijeka)
Potomac (engleski: Potomac River) je velika rijeka na istoku Sjedinjenih Američkih Država duga 616 km.
Rijeka Potomac ima veliko historijsko značenje za Sjedinjene Američke Države, ali i ekonomsko jer uz njegove obale živi preko 5 000 000 stanovnika.
Geografske karakteristike
Rijeka Potomac se formira na padinama Masiva Apalači na granici Marylanda i Zapadne Virginije kod mjesta Oldtown gdje se spajaju Sjeverni (150 km) i Južni rukavac (209 km). Od tamo rijeka teče u pravcu jugoistoka, kroz Maryland i Distrikt Washington do svog ušća u Zaljev Chesapeake. U gornjem dijelu svog toka, zajedno sa svijim Sjevernim rukavcem, formira granicu između Marylanda i Zapadne Virginije sve do grada Harpers Ferry u Zapadnoj Virginiji, a od tamo do ušća granicu između Marylanda i Virginije.
Estuarij rijeke širok je kod Zaljeva Chesapeake 17 km i dug je skoro do Washingtona.
thumb|left|240px|Karta [[sliva rijeke Potomac]] Potomac sa svojim pritokama ima sliv velik oko 37 600 km², koji obuhvaća velik dio saveznih država Zapadna Virginia, Virginia, Maryland i Distrikt Washington.
Potomac ima dva različita dijela svog toka, gornji planinski u Regiji Piedmont u kojem rijeka ima brojne meandre i brzake od kojih je najveći Veliki slap, visok 11 m, i donji nizinski od grada Washingtona do ušća dug 188 km koji je toliko nizak da se uticaj plime osjeti sve do Washingtona.
Rijeka Potomac plovna je od ušća do grada Washingtona.
Tokom 18. i 19. vijeka rijeka je imala izuzetno prometno značenje, zbog tog su prokopani kanali paralelni sa rijekom, da se izbjegnu slapovi iznad Washingtona; Patowmack (1785. - 1802.) i Chesapeake - Ohio (prokopan 1831.) od Washingtona (Georgetown) do Cumberlanda u Marylandu. Ti kanali su služili svojoj svrsi do Prvog svjetskog rata, nakon tog su napušteni, a danas su samo zone rekreacije i uspomena.
Etimologija
Orginalno indijansko ime rijeke Patawomeck zabilježio je kolonist John Smith 1608., ali njeno pravo značenje je i danas nejasno, od tog je vremenom došlo do današnjeg iskrivljenog imena Potomac.
Neptun (mitologija)
thumb|[[Angelo Bronzino: Neptun, drži trozup u ruci]]
U rimskoj mitologiji, Neptun (latinski Neptunus) je starorimski bog mora i potresa. U grčkoj mitologiji Neptun je poznat kao Posejdon, a kod Etruščana kao Nethuns. Neptunov znak je trozub, kao i Posejdonov znak. Neptunov sin je Triton.
Neptunova obitelj
Neptun je sin Saturna, Titana, boga vremena, i njegove sestre-žene Ops. Saturn je progutao svako svoje dijete osim Jupitera. Neptunova su braća Jupiter i Pluton, a sestre Cerera, Vesta i Junona. Neptun je dobio vlast nad morem, Pluton nad podzemljem, a Jupiter nad nebom. Neptun se oženio Salaciom, morskom nimfom. S njom je imao sina Tritona. Neptunov predak je Okean, bog-ocean, prvotni vladar mora.
Kult
Neptun je bio štovan u Rimu kao bog konja i konjskih utrka. Njegov je nadimak bio Neptune Equester, zaštitnik konjskih utrka. Njegov se festival zvao Neptunalia. Neptun je imao 2 hrama u Rimu. Prvi je bio blizu Circus Flaminusa, a drugi, Basilica Neptuni, je napravljen na Campus Martiusu.
Stuttgart
Štutgart je glavni grad njemačke pokrajine Baden-Virtemberg. Sa oko 593.000 stanovnika, Štutgart je najveći grad te pokrajine i šesti po veličini u NJemačkoj, posle Dortmunda i Esena. Ovaj grad je s pokrajinskim parlamentom, sjedištem vlade Baden-Virtemberga kao i drugim pokrajinskim institucijma, politički centar te pokrajine. Najbliži veći gradovi su Frankfurt (oko 204 km sjeverozapadno) i Minhen (oko 220 km jugoistočno od Štutgarta).
Štutgart je sjedište vlade štutgartskog regiona (sa 2.666.849 stanovnika) kao i pokrajinske virtenberške evangelističke i rimokatoličke biskupije (Biskupija Rotenburg-Štutgart).
U drugim jezicima i dijalektima, ime grada se izgovara drugačije; „Stokarda“ na italijanskom, „Eštugarda“ na portugalskom, „Štutgarto“ na esperantu. Na bavarskom dijalektu se izgovara „Štugart“, na domaćem švapskom dijalektu ime grada se izgovara „Šdurgert“, dok mještani za svoj grad kažu „Šturgert“. Štutgart je nastao od reči stutte što znači kobila.
Grad je bio jedan od domaćina svjetskog prvenstva u fudbalu 2006. godine.
Geografija
Štutgart se nalazi na oko sat vremena udaljenosti od Švarcvalda i Švapske Jure. Središte grada se nalazi u plodnoj dolini, ugniježđeno između vinograda i guste šume u blizini rijeke Nekar. U vrućim ljetnim danima, lokalno stanovništvo ovo područje opisuje kao „štutgartski kazan“. m u dolini Nekara do 549 m na brdu Bernhartshohe. Kao rezultat ogromne visinske razlike, u i oko grada se nalazi oko 400 stepeništa (, na lokalnom dijalektu), što približno čini oko 20 km stepeništa. Mnoga vode porijeklo iz vremena kada su vinogradi okruživali cijelu dolinu. Čak i danas, postoje vinogradi koji su udaljeni manje od 500 m od glavne željezničke stanice.
Gradske opštine
Gradska većnica Štutgarta|mini Grad Štutgart je podijeljen na ukupno 23 opštine, i to 5 gradskih i 18 prigradskih. Gradske opštine su: Centralni Štutgart, Sjeverni Štutgart, Istočni Štutgart, Južni Štutgart i Zapadni Štutgart.
Prigradske opštine su: Bad Kanštat, Degerloh, Štutgart-Mehringen, Štamhajm, Štutgart-Untertirkhajm, Vajhingen, Cufenhauzen (sjedište Poršea), Štutgart-Fejerbah, Birkah, Botnang, Hedelfingen, Milhauzen, Štutgart-Minster, Obertirkhajm, Pliningen, Zilenbuh, Štutgart-Vangen i Vajlimdorf.
Uže područje grada okruženo je susjednim manjim gradovima kao što su Ludvigsburg, gdje se nalazi veličanstvena barokna palata, Beblingen, Eslingen na Nekru, Vajblingen, Gepingen i drugi manji gradovi.
Klima
Štutgart ima pretežno kontinentalnu klimu. U ljetnim mjesecima, obližnji Švarcvald i Švapski Alpi služe kao prirodni štit od oluja sa zapada i juga, ali grad često pogodi snažno nevrijeme uglavnom tokom ljeta te periodi dugotrajnih snježnih padavina zimi, koji nekad traju i sedmicama. Poznata je pojava kazana tj. u središtu grada izmjerene su značajno više temperature ljeti i mnogo manje snijega zimi u poređenju sa predgrađima. Pošto se nalazi relativno daleko od mora, razlike temperatura zimi i ljeti odnosno dnevne i noćne mogu biti ekstremne. Po statistikama, Štutgart ima prosječno 1693 sata sunčeve svjetlosti godišnje.
Zima prosječno traje od decembra do marta. Najhladniji mjesec je januar sa prosječnom temperaturom od 0 °C. Snježni pokrivač ne traje duže od nekoliko dana, iako u posljednje vrijeme ostaje sve duže, kao što je to bio slučaj 2004, kada je snijeg ostao nekoliko sedmica. LJeta su dosta topla sa prosječnom temperaturom od 20 °C u najtoplijim mjesecima, julu i avgustu. LJeto traje od maja do septembra.
Istorija do 19. vijeka
Prva poznata naselja na području današnjeg Štutgarta datiraju od kraja 1. vijeka, od osnivanja rimske tvrđave u dijelu današnjeg distrikta Bad Kanštata, na obali rijeke Nekar. Rimljani su se povukli oko 260. godine, nakon čega je uslijedila invazija Alemana sa sjevera. Iako nije ništa konkretno poznato o naselju Kanštat za vrijeme varvarske invazije, vjeruje se da je područje ostalo naseljeno sve do 700. godine.
mini|250px|Stari dvorac u Štutgartu datira od 950. godine
Smatra se da je sam grad Štutgart osnovan oko 950. godine, neposredno prije bitke na Leškom polju. Osnovao ga je švapski vojvoda Ludolf, jedan od sinova cara Svetog rimskog carstva Otona I Velikog. Grad se koristio za uzgajanje konja u plodnim dolinama, u blizini današnjeg centra grada, iako su nedavna arheološka iskopavanja pokazala da je ovo područje već bilo u vlasništvu merovinških farmera.
U registru poklona opatije Hiršau, koji je datiran oko 1160, spominje se Hugo de Štuokarten, što navodi na postojanje istoimenog naselja na mjestu današnjeg Štutgarta.
Od ovog vremena pa sve do 14. vijeka, naselje je bilo u rukama markgrofova Badena i virtemberških gradova Baknanga i Bezighajma. mini|levo|200px|Novi dvorac Štutgart na Šlosplacu koji je napravljen između 1746. i 1807.
Oko 1300, Štutgart je postao rezidencija grofova Virtemberga, koji su nastavili graditi i proširivati naselje u prijestonicu svoje teritorije. Status grada Štutgart je dobio 1321. kada je postao zvanična kraljevska prijestonica. Teritorija oko Štutgarta je bila poznata kao grofovija Virtemberg, prije nego što su je podigli na stepen vojvodstva od strane cara Svetog rimskog carstva 1495, kada je Štutgart postao glavni grad vojvodstva i rezidencija vojvode. Naziv Virtemberg potiče od strmog brda u okolini Štutgarta poznatog kao Virtemberg.
U 18. vijeku, grad je nakratko izgubio status prijestonice, pošto je Eberhard Ludvig osnovao grad Ludvigsburg sjeverno od Štutgarta, u koji je premjestio svoju prijestonicu. Godine 1775. Karl Eugen je zatražio da se sjedište Virtemberga vrati u Štutgart, izdavši naređenje za izgradnju novog dvorca na Šlosplacu.
Istorija u 19. i 20. vijeku
mini|200px|Vilhelmova palata 1840. godine, danas gradska biblioteka Tokom 19. vijeka, razvoj grada je bio sputavan zbog svoje specifične lokacije. Tek nakon prolaska željeznice i otvaranja glavne željezničke stanice 1846, grad je doživio snažan ekonomski razvoj. U to vrijeme broj stanovnika se kretao oko 50.000.
Za vrijeme revolucija 1848. i 1849. godine, formiran je demokratski pangermanski nacionalni parlament (Frankfurtska skupština) u Frankfurtu, u svrhu prevazilaženja podjela unutar njemačkih država. Nakon dugih razgovora, parlament je odlučio da ponudi titulu njemačkog cara Fridrihu Vilhelmu IV. Kako je demokratski pokret slabio, njemački kneževi su počeli uzimati kontrolu nad svojim osamostaljenim državama. Napokon, pruski kralj je odbacio ponudu revolucionara. Članovi parlamenta su izbačeni iz Frankfurta a najradikalniji članovi (koji su težili uspostavljanju republike) su pobjegli u Štutgart. Nedugo zatim, virtemberška vojska je razbila i poslednje ostatke ovog parlamenta.
Godine 1871, nezavisno kraljevstvo Virtemberg se pridružilo NJemačkom carstvu, koje je stvorio Oto fon Bizmark, premijer Pruske tokom ujedinjenja njemačkih država. mini|levo|200px|Štutgart oko 1900. godine Na kraju Prvog svjetskog rata, monarhija se raspala i formirana je slobodna država Virtemberg u sklopu Vajmarske Republike, a Štutgart je postao njen glavni grad. Godine 1920. grad je postao sjedište njemačke nacionalne vlade (nakon što je administracija pobjegla iz Berlina, poslije puča).
Za vrijeme nacističke NJemačke, u Štutgartu je otpočelo protjerivanje Jevreja već 1939. godine. Nakon što je stavljena zabrana kretanja Jevreja 1. oktobra 1941, svi Jevreji koji su živjeli na području Virtemberga su prisiljeni da žive u tzv. jevrejskim apartmanima sve dok nisu poslati u koncentracioni logor lociran na ranijem sajmištu u Kilesbergu. Dana 1. decembra 1941. organizovani su prvi deportacioni vozovi prema Rigi.
Tokom Drugog svjetskog rata, središte Štutgarta je gotovo potpuno uništeno zbog savezničkog bombardovanja. Najteža razaranja grada su se desila 1944. godine od strane angloameričkih bombardera. Vrhunac napada se desio 12. septembra 1944. kada su britanski avioni bacili oko 184.000 bombi na staro središte Štutgarta. Stradalo je preko 1000 ljudi. Sveukupno za vrijeme Drugog svjetskog rata, bilo je 53 bombardovanja Štutgarta, pri čemu je uništeno oko 68% svih objekata, a stradalo je 4.477 osoba.
U sklopu savezničkog sloma nacističke NJemačke, Francuska je 1945. godine ušla u Štutgart te je nakon rata grad ušao u američku okupacionu zonu. Nakon što su se ujedinile sve tri okupacione zone (američka, britanska i francuska) i proglašena Savezna Republika NJemačka 7. oktobra 1949, Štutgart je, pored Frankfurta, bio jedan od tri kandidata za glavni grad Zapadne NJemačke. Na kraju, Bon je proglašen glavnim gradom.
Dijelovi ranijih njemačkih država Baden i Virtemberg su se spojili 1952. i formirali novu pokrajinu Baden-Virtemberg, koja je danas treća po veličini pokrajina u NJemačkoj.