cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tvrđava (Kadare)
Tvrđava (alb. Kështjella) je drugi roman Ismaila Kadarea, objavjen je 1970. Radnja je u Kroji i govori o brojnim opsadama tvrđave Kroje koje je Osmansko carstvo sprovelo tijekom osvajanja Balkanskog poluotoka. Tvrđava nije prvo književno djelo o Skenderbegovoj borbi mada roman ne obraća veliku pažnju albanskom narodnom junaku, koliko kroz svoju strukturu istrorijskog romana podvrgava jedno dulje promišljanje o kolonijalizmu i o osnovnoj prirodi ratova. Ovom romanu je slijedio niz romana o osmanskoj dobi kroz koje je autor razvio diskurs o totalitarizmu i njegovoj sklonost prema osvajanju.
Mamry
Karakteristike
Jezero Mamry leži na nadmorskoj visini od 116 metara, u slivu rijeke Angrape. Površina mu iznosi 104 km², a duboko je do 43,8 metara. Prostire se u dužinu od nekih dvadesetak km u smjeru sjever- jug, od Węgorzewa do Giżycka, a široko je do dvanaestak km.
Bosanski prijatelj
Izdanja
Drugi broj je izašao u studenom 1851. i troškove ispisa je snosio sam Jukić. Ovaj broj je imao oko 200 stranica i bio je posvećen seraskeru Omer-paši Latasu. Samo dva mjeseca nakon objavljivanja ovog broja, Latas je Jukića uhapsio u Sarajevu i kasnije prebacio u carigradski zatvor i protjerao iz Bosne.
Treći broj časopisa Jukić je sastavljao u izgnanstvu, uglavnom za vrijeme službe u Đakovu. Objavljen je tek 1861. (Četiri godine nakon njegove smrti), a ispis je omogućila Matica Ilirska. Imao je 215 stranica.
Četvrti broj je sastavio i izdao 1870. godine u Sisku fra Antun Knežević, koji je u Varcar Vakufu bio Jukićev učenik i kasnije blizak prijatelj i sljedbenik.
Saradnici
Saradnici u prvom broju bili su: Ljubomir Hercegovac,
Tvrđava (Kadare)
Povijesni događaji
thumb|right|300px|Krojska trvđava Glavna tema su jedna od turskih bezuspješnih navala pa i općenito događaji u opsadi Kroje. Nakon Timurovog napada na Anatoliju, Osmansko carstvo je prošlo kroz građanski rat (tzv. Osmanski interegnum). Carstvo je se oporavilo sa dolaskom na vlast sultana Mehmeda I. koji je ubrzo pokrenuo nove ratne pohode prema Zapadu. Istu politiku širenja je sproveo njegov nasljednik sultan Murat II sa brojnim uspjesima a sa Mehmedom II. carstvo osvaja Konstantinopolj (1453.), Srbiju (1448/1459) i Bosnu (1463.). Osmansko carstvo u 15. stoljeću postaje najjača vojna sila u Europi i na Sredozemlju. Prvi vojni obračun sa Albancima Osmanlije su imali na Bitci na Saurskom polju (septembar 1385.) protiv Balšića a u postepenom širenju na Balkanu Turci osvajaju i albanske gradove: Đirokastra 1417. Korča 1440. Valona 1464. Da bi im stali na kraj nekoliko velikana iz albanske oblasti su stupili u savez i 2. marta 1444. stvorili Lješku ligu. Na takvim pretpostavkama borba albanskog naroda pruža otpor i uspijeva 28 godina obraniti Kroju. Osmanlije su na četiri navrata napali brdsku trvđavu: Svi su napadi propali, sve do promjene sreće na albanskoj strani kada je 17. januara 1468. Skenderbeg umro od malarije. Mehmet II je se vratio na Kroju deset godina poslije Skenderbegove smrti, uz oficira Kodža Davud-pašom, damatom osmanske dinastije, i prešao preko albanskog bedema u : Skadar su Mlečani predali 1479. a zadnji albanski grad Drač je pao 1501. godine.
Mamry
Karakteristike
Na jezeru se nalazi 33 otoka ukupne površine 213 hektara, neki od njih su ornitološki rezervati
Tvrđava (Kadare)
Osobine romana
U ovom romanu Kadare usmjeruje melankoličan pogled na velike valove povijesti. Stoga pored priče o davnom turskom napadu osjeća se tmnina Hladng rata i politička napetost 1970-ih godina, kada je albansko društvo brinulo zbog moguće invazije i smatralo tu prijetnju neminovnu. Slaveći mit optora jednog naroda protiv tuđeg okupatora, tako značajan na Balkanu, Kadare promatra duh osvajača kroz ovaj roman jer za njega Istok znači misticizam i barbarstvo , a prije svega despotizam i osvajački duh, pa je osmanski napad značio čupanje europskih korijena Albanije, isto kao što je sovjetski komunizam novi oblik azijskog despotizma i težnja ka neograničenoj kontroli vlasti. David Bellos kaže u pogovoru engleskog izdanja knjige da je uzorak Trđave Barletijeva Opsada Skadra (1504) dok su drugi u njoj vidjeli neke oblike iz Buzzatijeve Tatarske pustinje. Oko 1968. u komunističkoj Albaniji su se držale proslave uoči 500-godišnjaka od smrti Skenderbega. Tom prilikom je objavljena knjiga koja je sadržavala niz turskih kronika od 1330. do 1760. i koju je preveo Selami Pulaha pod naslovom ''Lufta Shqiptaro Turke në shekullin xv. Burime osmane'' (sh. Albansko-turski rat u 15. stoljeću. Osmanski izvori). Radi se o tekstu sa kojim imamo izvorno svjedočanstvo i pogled turskog putnika na albanski narod, dakle imamo pogled sa druge strane o »Nama«, i taj je efekt pozanimao Kadarea. Roman ima dobar ritam i čitak je, drži se do uzorka klasičnih istrorijskih romana u kojim autori obrađuju veliku sliku jednog razdoblja, pažnja se obraća na velike narodne mase, na društvene struje, na ulogu vođa i na mjesto pojedinaca. No, ovdje priča ima svoj smjer i ugao promatranja. Nema Skenderbega ni sultana, u priči to su daleki likovi od kojih dolaze odluke ili naredbe. Malo je datuma, toponima, ime tvrđave se ne pojavljuje, niti Skanderbeg uopće stupa na pozornicu. Kadare namjerno zanemaruje te detalje i stavlja narativnu sliku kao pod stalnim impresionističkim filterom. Široka struktura pripovjedanja teče epskim koracima – neki su rekli arhetipom Ilijade a drugi i Eshilovim Perzijancima i Sedmoricama protiv Tebe – dok u svakoj slici ozračuje napetost i slikovitost ratnih priča. Kadare se ponekad služi širokim pogledom vanjskog kroničara kada je riječ o toku lave narodnih masa i vojske ali je glavni pogled jedna subjektiva sa bojišnice, pripovjedač je zapovjednik osmanske vojske i sudjeluje u opsadi tvrđave. Reklo bi se glas vojnika koji zapisuje ili pamti opsadu. Izričito zanimljiv u romanu je detaljni opis osmanskih snaga, tako da čitalac ima upečatljivu sliku o turskoj vojsci, kako je djelovala i bila organizirana.
Mamry
Karakteristike
Mamry obuhvaća 6 međusobno povezanih jezera. Mamry je najsjevernije, istočno od njega Święcajty, jugozapadno Dobskie, a južno se nižu Kirsajty, Dargin i Kisajno.
Mamry
Površina najsjevernijeg Mamrya iznosi 25,59 km², dubina 43,8 m, a najveći otok na njemu je Upałty.
Święcajty
Istočni Święcajty ima površinu od 8,17 km², maksimalno je dubok 28 m.
Dobskie
Jugozapadni Dobski ima površinu od 17,98 km², maksimalno je dubok 22,5 m, a najveći otok je Wysoki Ostrów.
Kirsajty
Najmanji je Kirsajty - 2,11 km², maksimalno dubok 5,8 m, a najveći otok na njemu je Wyspa Sidorkowa.
Kisajno
Najjužniji Kisajno ima površinu od 20,18 km², maksimalno je dubok 25 m, a najveći otoci su; Duży Ostrów, Górny Ostrów, Sosnowy Ostrów i Wielka Kiermuza.
Mamry je popularna turistička destinacija za sportove na vodi i ribolov.
Kompleks jezera Mamry je sa juga povezan sistemom kanala i jezera sa Jezerom Niegocin i Jezerom Śniardwy, pa je dio kružne brodske rute Węgorzewo-Giżycko-Ruciane-Nida.
Peter Paul Rubens
Jedan je od najvećih majstora baroknog stila u slikarstvu koji je sjedinio najbolje tradicije severnog i italijanskog slikarstva. Stvorio je slike pune dramatike, čulnosti i sjaja boja. One obično prikazuju alegorije inspirisane mitološkom simbolikom. Živio je najviše u Antverpenu, ali je radio i u Francuskoj i Španiji.
Istorijski kontekst
U XVI veku, Antverpen, prestonica Flandrije, bio je veliki i bogat poslovni centar zbog svoje važne luke, odakle je stizala roba iz svih zemalja. Zarađeni novac trošio se brzo sa lakoćom i velikom radošću, ne samo na zabavu, već i na kulturu, umetnost i štampanje radova koji su uglavnom bili namenjeni za uvoz.
Slikarstvo u Antverpenu redovno prati trendove renesanse zahvaljujući doprinosima iz Italije, koji se šire po celoj Holandiji. Direr, na putu do zemlje 1520. godine, je sreo slikare Metsisa, Patinira i Holanđanina Lejdena. Flamanska umetnost je uticala, dopuštajući manirizmu i realizmu da žive njihove tradicije. Sa pojavom Pitera Brojgela, umetnik je bio u mogućnosti da pokaže više flamenka u svojim delima od kojih Rubens gradi potpuno inovativan likovni izraz, koji je doveo do genijalnosti u baroku.
Holandija je bila pod špansku vladavinu, od vremena kad su u braku Filip I od Kastilje i Huana I od Kastilje, a kasnije i za vreme njihovih naslednika Karla V i nakon abdikacije Filipa II 1555. Ni običan narod ni aristokratija, na čelu sa Vilemom Ćutalicom, nije podržao diktaturu Filipa II, koji je doneo 15. aprila 1566.
Površina je ostala pod španskom vlašću do Sporazuma u Utrehtu 1713, kada se ponovo vraća u austrijski deo Habzburg. Umetnici su radili i našli svoje mecene među španskom monarhijom i plemstvom, što je uticalo na to šta je prikazano radovima, naročito u verskim temama i temama bitaka, kao i portreta. Flamanska škola slikanja je utvrđena u južnoj Holandiji, gde je Katolička crkva povećala najveći prikaz trijumfa kao religije. Ova pobeda je imala najvećeg interpretatora Rubensa, koji je bio rimokatolički duboko religiozan.
Burnum
mini|desno|250px|Burnum, lukovi principija, svega dvadesetak metara od [[Državna cesta D59|Državne ceste D59.]] Burnum je bio rimski vojni logor i naselje kraj Kistanja. Ostaci logora nalaze se u mjestu Ivoševci, 19 km od Knina, u pravcu Kistanja.
Ovaj arheološki lokalitet se sastoji od dvije lokacije. Cestom iz Knina prema Zadru, na njenom 19. kilometru, s lijeve strane se nalaze dva luka, vjerojatno portika principia rimskog vojnog logora Burnuma, u naroda zvana Šupljaja ili Šuplja crkva. Principij je bila zgrada zapovjedništva, upravno i religiozno središte rimskog vojnog logora. Smještao se na mjestu gdje su se sjekle najvažnije logorske prometnice: via principalis i via praetoria. Spomenuta cesta približno prolazi trasom nekadašnje via principalis. U pozadini lukova otvara se kanjon rijeke Krke u kome se na tom mjestu popriječio masivan prirodni prag od sedre, što na rijeci Krki uzvodno tvori jezero, a nizvodno slap Manojlovac. Drugi lokalitet obuhvaća amfiteatar, a nalazi se s desne (zapadne) strane ceste, oko 1 km prema jugozapadu.
Prva sustavna arheološka istraživanja Burnuma izvršio je Austrijski arheološki institut iz Beča tijekom 1912. i 1913. g. na mjestu logorskog principija. Isti institut u suradnji s Arheološkim muzejom u Zadru proveo je 1973. g. reviziju prethodnih istraživanja principija logora i istraživanje vodovoda za Burnum. U novije vrijeme sustavna arheološka istraživanja od 2002. godine na prostoru legijskog logora u Burnumu vrše se u suradnji Odjela za arheologiju Sveučilišta u Zadru i Bologni te Gradskog muzeja u Drnišu.
Povijest
U sačuvanim povijesnim izvorima, ime Burnuma prvi put se javlja kod Plinija Starijeg dok opisuje borbe Rimljana sa autohtonim stanovništvom, gdje kaže:
Moguće da je riječ o bitkama što ih je oko tih gradina vodio Gaj Oktavijan u svojim pohodima po Iliriku između 35. pr. Kr. i 33. pr. Kr. ili još vjerojatnije, o bitkama iz vremena panonsko-ilirskog ustanka od 6. do 9. godine.
Naziv castellum, kojim Plinije Stariji naziva Burnum, ukazuje na njegov gradinski karakter. Taj Burnum nalazio se na lijevoj obali rijeke Krke, na gradini kod sela Puljana, nasuprot kasnijem rimskom vojnom logoru. Po izgradnji vojnog logora, što nije utvrđeno kada je točno bilo, dano mu je ime susjedne ilirske gradine. Pretpostavlja se da je već iza 33. pr. Kr. počelo s privremenim utvrđivanjem zemljanim bedemima i rovova. Do panonsko-ilirskog ustanka (6. - 9. g.), u Burnumu je boravila XX. rimska legija - Valeria Victrix koju je, po premještanju u Germaniju, zamijenila XI. rimska legija - Claudia. Vjerojatno su vojnici XI. rimske legije - Claudia, ne dugo po svom dolasku 9./10. g., započeli izgradnju stalnoga logora. Približno u isto vrijeme datira se i gradnja vodovoda od izvora Glib u Plavnom Polju do Burnuma, dugog 32,6 km i kapaciteta 72 l/s. Možda prikazi građevinskog alata na nadgrobnim spomenicima vojnika XI. rimske legije - Claudia, nađenim u bližoj ili daljoj okolici, svjedoče upravo o tim građevinskim poduhvatima u izgradnji vojnog logora. Za cara Klaudija 41.-54. g., logor vjerojatno poprima svoj završni oblik.
Građevinske djelatnosti 51./52. g. potvrđuje i jedan pronađeni natpis (CIL III 14987). Za potrebe svih tih opsežnih radova što ih je vojska provodila, barem od oko sredine 1. stoljeća djeluje vojna ciglana, koja se nalazila u obližnjem selu Smrdeljima. XI. rimska legija - Claudia (od 42. g. nosi titulu Claudia pia fidelis ) boravila je u Burnumu do 69. g. kada odlazi u Italiju, potom 70. g. u Germaniju. Nakon nje u Burnum je nakratko došla VIII. rimska legija - Augusta ili neko njeno odjeljenje, koje je već 70. g. smijenila legija IV. rimska legija - Flavia felix. Da je i IV. rimska legija - Flavia felix nešto gradila ili obnavljala svjedoče u logoru pronađeni ulomci opeke sa njenim žigovima. U logoru je ostala do 86. g. kada prelazi u posadu Singidunuma (Beograda).
Nakon odlaska legije IIII Flaviae felix Burnum prestaje biti legijska postaja. Time gubi svoj izrazito vojni karakter jer kao čuvari mira u njemu možda borave tek manje pomoćne jedinice rimske vojske. Postepeno se Burnum kao naselje proširuje izvan logorskih bedema. Civilna naselja redovito su se smještala oko 2 km od stacionarnog vojnog logora. Burnum je u 1.st. poprilično složena konglomeracija: civitas tj. općina lokalnog stanovništva koja je nastavila život na gradini kod sela Puljana i poslije taborenja rimske vojske, zatim vojni logor, te canabae - naselje što se smjestilo neposredno uz bedeme logora i civilno naselje u blizini logora. Status municipija (grada) Burnum vjerojatno dobiva od cara Hadrijana (117-138. g.). Najstariji datirani natpis koji potvrđuje municipalni status Burnuma, što su u čast Hadrijana dali podići dekurioni, članovi municipalnog (gradskog) vijeća, potječe iz 118. g. (CIL III 2828=9890). Dekurione spominje i jedan natpis što se datira u 127. g. (CIL III 2830= 9891). Pored spomenutih, još dva nedatirana natpisa svjedoče o municipalitetu Burnuma (CIL III 14321, VAHD LIV, 210, br. 19). Gdje se točno nalazilo i koliki je bio opseg civilnog naselja Burnum nije utvrđeno. Četiri žrtvenika pronađena na jednom mjestu u selu Ivoševcima, posvećena bogu Jupiteru (CIL III 9398, 9899, 9900, 9901) ne potkrepljuju dovoljno pretpostavku da se u istom selu moglo nalaziti civilno naselje, već samo pretpostavku o položaju Jupiterova hrama. Ni ostaci amfiteatra koji se nalazi oko 500 m zapadno od pretpostavljenog zapadnog logorskog bedema ne mogu locirati položaj civilnog naselja u njegovu neposrednu okolicu, jer su isti amfiteatar mogle izgraditi vojne trupe prije no što se razvilo civilno naselje. Poznato je da je vojska gradila amfiteatre u blizini vojnih logora kako bi iz njih mogla štititi vanjske dijelove logorskih bedema, ali i za treninge što su ih svakodnevno upražnjavali. S druge strane, ne isključujemo mogućnost da je amfiteatar mogao biti korišten poslije odlaska legija za zabavu stanovništva kasnijeg municipija.
Peter Paul Rubens
Rani dani
U Antwerpenu, Rubens je završio humanističko obrazovanje, učio latinski i klasičnu literaturu. S četrnaest godina započeo je umjetničku naobrazbu kod ponajboljih gradskih slikara tog doba. Većina njegovog obrazovanja sastojao se u kopiranju ranijih djela, kao što su drvorezi Hansa Holbeina mlađeg i grafike Marcantonia Raimondija prema Rafaelu. Rubens je završio svoje naukovanje 1598. u vrijeme kada je primljen u “Ceh sv. Luke” kao neovisan majstor.
Burnum
Povijest
Posljednji spomen Burnuma nalazimo kod Prokopija dok opisuje sukobe bizantske i gotske vojske u Dalmaciji, početkom bizantsko-gotskog rata (535. - 555.). Prokopije ga na tom mjestu naziva polis, tj. gradom (Procopius, Bellum Gothicum, I, 16). Nakon poraza 537. g. u bitci negdje u okolici Scardone (Skradina), gotska vojska sklonila se u Burnum i pristupila obnovi tada već starih bedema vojnog logora. Iz Burnuma Goti su krenuli još jednom na Salonu (Solin) i opet pretrpjeli poraz. Podatak o obnovi logorskih bedema ukazuje na to da su možda već tada dijelovi bedema bili porušeni pred zahtjevima izgradnje raznih objekata u gradu, što su se mogli javiti od odlaska legija iz provincije Dalmacije.
Peter Paul Rubens
Rani dani
thumb|left|Konjanički portret vojvode od Lerma, Prado, Madrid. Rubens je naslikaoovu sliku prilikom svog prvog putovanja u Španjolsku 1603. thumb|right|150px|Obožavanje Djevice, 1608. ulje na slitini i bakru, Santa Maria u Vallicelli, Rim. Ovo je središnja ploča visokog oltara. Godine 1600. Rubens je putovao u Italiju, najprije u Veneciju, gdje je vidio djela Tiziana, Veronesea i Tintoretta prije no što se smjestio u Mantovi na dvoru vojvode Vincenza I. Gonzage. Način bojenja i kompozicije Veronesea i Tintoretta imale su direktan učinak na Rubensovo slikarstvo, a na njegov kasniji, zreli stil utjecao je više Tizian. S vojvodinom financijskom podrškom Rubens je otputovao do Rima i Firence 1601. Tamo je studirao djela klasične grčke i rimske umjetnosti i kopirao djela talijanskih majstora. Helenistička skulptura Laokont sa sinovima je imala osobit utjecaj na njega, kao i umjetnost Michelangela, Rafaela i leonarda. Na njega su također utjecale i iznimno naturalističke slike Caravaggioa. Kasnije je čak napravio kopiju njegova Polaganja u grob, te predložio je svom meceni,vojvodi od Mantove, da kupi od Caravaggia njegovu “Smrt djevice” (Louvre).
Burnum
Povijest
Nakon toga, Burnum se više ne spominje. Za autohtono stanovništvo provincije Dalmacije uslijedila su teška vremena sutona antike. Barbari koji su odavno provalili granice Rimskog carstva našli su se u susjedstvu. Kako u Burnumu sigurnosti nije bilo, strah i nelagoda postajali su sve veće. Odljev imućnijeg stanovništvo ka nekom od obalnih gradova vjerojatno je započeo puno prije 7. st., istovremeno sa slabljenjem ekonomske moći grada. Drugi su se možda sklanjali u neka od obližnjih gradinskih utvrđenja koja su se mogla braniti sa razmjerno malo ljudstva. Ako je itko iz raznih razloga ipak u Burnumu dočekao Avare i njihove saveznike, što su prvih desetljeća 7. st. pustošili Dalmacijom, podijelio je sa gradom sudbinu. Život u Burnumu konačno je zamro. Osvit ranog srednjeg vijeka grad nije dočekao. Po oslobađanju od Turaka, u krugovima učenih ljudi, počinje rasti zanimanje za ruševine Burnuma.
Topografija rimskog Burnuma
Burnum u rimskom periodu je složena aglomeracija koja se sastoji od legijskog logora (castrum) i njegovog teritorija (territorium legionis), logora pomoćnih postrojbi (castellum), civilnog naselja (municipium Burnistarum) koji se osniva nakon odlaska legija, a najkasnije 118. godine u doba Hadrijana i naselja autohtone zajednice liburnskih Burnista (civitas peregrinorum) kojima je središte gradina na Puljanima na lijevoj obali Krke preko puta legijskog logora.
Danica
Časopisi:
Peter Paul Rubens
Rani dani
Rubens je putovao u Španjolsku u diplomatskoj misiji 1603. noseći poklone obitelji Gonzaga na dvor Filipa III. Dok je bio ondje vidio je bogatu kolekciju Rafaelovih i Tizianovih djela koje je skupio kralj Filip II. Ovo je bilo prvo njegovo putovanje, od mnogih u karijeri, na kojima je kombinirao umjetnost I diplomaciju.
Danica
Ostalo:
Peter Paul Rubens
Rani dani
Od 1604. proveo je četiri godine u Mantovi, Genovi i Rimu gdje je naslikao brojne portrete na osobit način koji će kasnije utjecati na rad slikara kao što su: Anthony van Dyck, Joshua Reynolds i Thomas Gainsborough. U to vrijeme započinje oslikavati gradske palače i crkvene oltare kao što je trodijelni oltar "Santa Maria u Vallicelli".
Utjecaj Italije na Rubensa bio je izniman. Pored umjetničkih utjecaja, Rubens se nastavio dopisivati s talijanskim prijateljima cijeli svoj život; čak se i potpisivao kao "Pietro Paolo Rubens" i često govorio o povratku na poluotok – želja koja mu se nije ostvarila.
Zrele godine u Antwerpenu (1609.–1621.)
left|thumb|180px|[[Podizanje križa, 1610.–11., središnja ploča oltara Gospine katedrale u Antwerpenu.]]
Čuvši za majčinu bolest 1608., Rubens se uputio u Antwerpen, no majka mu je umrla prije njegova dolaska. Njegov povratak u Antwerpen se podudarao s godinama novog prosperiteta zahvaljujući “Antwerpenskom sporazumu” iz 1609. kojim je nastupilo “dvanestogodišnje primirje”. U listopadu iste godine Rubens je postavljen za dvorskog slikara austrijskog vojvode Alberta i Isabelle Španjolske, upravitelja Nizozemskih pokrajina. Dozvoljeno mu je da svoj studio iz dvora u Bruxellessu preseli u Antwerpen. S nadvojvotkinjom Isabellom ostao je u dobrim odnosima sve do njene smrti 1633., ne samo kao njen slikar nego i veleposlanik i veleposlanik. Još je više učvrstio veze s gradom 1609., oženivši Isabellu Brandt, kćerku vodećeg Antwerpenskog građanina i humanista Jana Brandta.
Godine 1610., Rubens se preselio u novu kuću s ateljeom koji je sam dizajnirao u maniri talijanskih vila. Danas poznata kao Rubenshuis muzej u centru Antwerpena, njemu je služila kao radionica, ali i kao škola za njegove učenike i galerija za njegovu osobnu kolekciju umjetnina i knjiga koja je bila najveća u Antwerpenu. Njegov najpoznatiji učenik bio je Anthony van Dyck, koji će postati vodećim flamanskim portretistom koji je često surađivao s Rubensom. Također je surađivao s drugim umjetnicima u gradu, poput slikara životinja Fransa Snydersa, koji je zaslužan za orla na njegovoj slici Okovani Prometej, kao i slikarom cvijeće i njegovim dobrim prijateljem Janom Brueghelom starijim.
thumb|right|Peter Paul Rubens i Frans Snyders, Okovani Prometej, 1611.-12., Muzej umjetnosti, Philadelphia. Oltarne slike za Gospinu katedralu u Antwerpenu su utvrdile njegovo mjesto kao vodećeg slikara Flandrije. “Podizanje križa”, centralna slika oltara, na primjer, pokazuje njegovu sposobnost da uklopi Tintorettovo Raspelo iz Venecije, Michelangelove dinamične figure i svoj osobni stil. Ova slika postala je reprezentativnim primjerom baroknog religijskog slikarstva.
Rubens je iskoristio tiskane ilustracije u knjigama kako bi još više proširio svoju slavu širom Europe. Izuzev nekoliko sjajnih bakropisa, on je samo crtao predlške po kojima su stručnjaci kao Lucas Vorsterman pravili grafike. Ipak je sam uradio nekoliko drvoreza.
Rad za Mariju de' Medici i diplomatske misije (1621.–1630.)
thumb|left|Iskrcavanje Marije de' Medici u Marseillesu, 1622.-25., ulje na platnu, 394 × 295 cm, [[Louvre.]] Godine 1621., kraljica Francuske, Marija de' Medici naručila je od Rubensa dvije velike alegorijske slike koje su trebale slaviti njezin život i njezina muža Henrika IV. za “Luxemburšku palaču” u Parizu. Louvreu, postavljena je 1625., ali nikada nije bila potpuno dovršena. Mariju je protjerao iz Francuske njezin sin Luja XIII. i umrla je u Kolnu 1642. godine, u istoj kući u kojoj je Rubens živio kao dječak.
Po isteku Dvanaestogodišnjeg primirja 1621. godine, Španjolski Habsburgovci su povjerili Rubensu više diplomatskih misija i on je bio veoma aktivan do1630. Kretao se od Engleskog do Španjolskog dvora u pokušaju da postigne mir između Španjolske Nizozemske i Nizozemskih ujedinjenih pokrajina. Također je putovao u sjevernu Nizozemsku kao umjetnik, ali i kao diplomat gdje je prepoznat kao izniman gospodin. U tom razdoblju dvaput je primio viteški naslov, najprije od kralja Filipa IV. Španjolskog 1624., a potom i od kralja Karla I. Engleskog 1630. Primio je i počasnu titulu majstora umjetnosti sveučilišta u Cambridgeu 1629.
Rubens je proveo nekoliko mjeseci u Madridu od 1628.–1629. gdje je pored svoje diplomatske misije naslikao i nekoliko važnih djela za kralja Filipa IV. Tu se sprijateljio sa slikarom Velazquezom, te su njih dvojica planirali skupa otputovati u Italiju, ali Rubens se morao vratiti u Antwerpen i Velázquez je putovao bez njega.
Rubens je ubrzo morao otputovati u London gdje je ostao do 1630. i naslikao jednu od najvažnijih slika ovog perioda – Alegorija Mira i Rata (1629; Nacionalna galerija u Londonu. Ona oslikava umjetnikovo snažno zalaganje za mir, a poklonjena je kralju Karlu I.
thumb|left|120px|Portret Hélène Fourment (Het Pelsken), oko 1630tih. Kunsthistorisches Museum, Beč.
Posljednje godine (1630.–1640.)
Rubens je posljednju deceniju proveo u Antwerpenu i okolici. Iako je bio zaokupljen slikanjem za svod Dvorane za bankete arhitekta Inigo Jonesa u Palači Witehall u Londonu, našao je vremena za osobna umjetnička istraživanja.
Godine 1630., četiri godine nakon smrti njegove supruge, 53-godišnji slikar oženio je 16godišnju Hélène Fourment. Hélèna je inspirirala pozamašne figure na mnogo njegovih slika od 1630tih, uključujući: Venerina gozba (Kunsthistorisches Museum, Beč), Tri Gracije (Prado, Madrid) i Parisov sud (Prado, Madrid). U kasnijim slikama koje je radio za španjolski dvor, umjetnikovu mladu ženu su prepoznali na slikama.
thumb|right|300px|Farmeri se vraćaju s polja, oko 1635.-8., Galerija [[Pitti, Firenca.]] Godine 1635., Rubens je kupio imanje izvan Antwerpena, dvorac de Steen (Het Steen) gdje je proveo mnogo svog vremena slikajući pejzaže koji odražavaju njegov kasni stil koji se oslanja na Nizozemsku tradiciju Pietera Brueghela.
Rubens je preminuo od gihta 30. svibnja, 1640. Sahranjen je u crkvi sv. Jakova u Antwerpenu. Ostavio je za sobom osmero djece, tri s Isabellom i petero s Hélènom; njegovo najmlađe dijete je rođeno osam mjeseci nakon njegove smrti.
Djela
left|thumb|Otmica Leukipovih kćeri, 1615., ulje na platnu, 224 x 211 cm, Alte Pinakothek, München. Rubens je bio plodan autor koji je stvarao uglavnom religijske teme, povijesne motive i lovačke scene u koje je uključivao mitološke likove. Naslikao je nekolikoportreta, uglavnom prijatelja i autoportrete, kao i nekoliko pejzaža pred kraj svog života. Dizajnirao je tapiserije i grafike, ali i svoju kuću.
El Roble, Ocosingo
El Roble je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Peter Paul Rubens
Djela
Njegovi crteži su iznimno snažni ali bez detalja; također je često koristio skice s uljenim bojama. Posljednji je umjetnik koji je pored slikanja na platnu još slikao i na drvenim pločama, te oltarne slike na kamenu škriljevcu kako bi izbjegao refleksije.
thumb|250px|Parisov sud, 1630., ulje na platnu, Nacionalna galerija, London. Njegova strast za slikanjem punašnih žena postala je pojmom za 'Rubensizam' ili 'Rubensovski', dok se koristi i izraz “Rubensovske” za punašne žene, naročito u Nizozemskoj.
Na aukciji kuće Sotheby's 10. lipnja 2002., Rubensova novopronađena slika “Masakr nevinih” prodana je za £49.5 milijuna, ili 76.2 milijuna USA $ lordu Thompsonu.
Kronološki popis poznatijih djela
thumb|300px|[[Bitka s Amazonkama, 1619., -ulje na platnu, 121 × 165 cm, Alte Pinakothek, München.]]
Lista epizoda serije NYPD Blue
Dole je naveden popis svih epizoda američke televizijske serije NYPD Blue.
Basiaguarachi, Guachochi
Basiaguarachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2146 m.
La Montañita, Silao de la Victoria
La Montañita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Opština Seaca, Olt
Seaca je opština u Rumuniji u okrugu Olt.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 121 m.
Preata, La Spezia
Preata je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
El Carrizal, Acaponeta
El Carrizal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Acaponeta.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1725 m.
Weiding (Landkreis Schwandorf)
Vajding je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 33 opštinska središta okruga Švandorf. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 564 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9376176.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Švandorf Vajding se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Švandorf. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 671 metra. Površina opštine iznosi 22,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 564 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 25 stanovnika/km².
Camporsella, Genoa
Camporsella je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 371 m.
Buicești, Butoiești
Buicești je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Butoiești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 573 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
Arlongo, Cuneo
Arlongo je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1345 m.
Montecito, California
Montecito je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 8.965 stanovnika.
Leljiva (grb)
Leljiva  (pol: leliwa) je naziv u poljskoj heraldici za grb sa simbolima polumjeseca i zvijezde iz čega je nastao i naziv jednog od poljskih heraldičkih rodova. Osobitost je poljske heraldike u postojanju heraldičkih rodova (pol. ród herbowy), kojem bi pripadale razne plemićke obitelji koje dijele isti grb. Zbog toga je grb leljiva tokom povijesti koristilo nekoliko stotina plemićkih obitelji sa prostora Kraljevine P oljske i Poljsko-litavskog kraljevstva.Ukupno je registrirano 830 obitelji koje su pripadale heraldičkom rodu leljiva. Njihovi potomci i danas koriste ovaj grb kao obiteljske grbove. Postoji nekoliko varijacija ovoga grba, no one sve nose skupni naziv leljiva, a razlikuje ih se samo putem dodavanja rimskih brojeva. Zbog opsežnog korištenja grba leljiva, usvajanja grbova, dvostrukih pogrešaka opisa, spajanja bračnih 'emblema, itd., nastalo je niz varijacija koje se od osnovnog grba razlikuju u pojedinostima.
Grb
Izvorni grba leljiva, koji se naziva leljiva I (leliwa I) sastoji se od štita plave tinkture (u poljskoj heraldici ova tinktura je uvijek nebesko plave boje), polumjeseca i šestorokrake zvijezde.
Najraniji pojava grba u Poljskoj je na pečatu iz 1324., a najraniji sačuvani primjerak grba je iz 1399. Najraniji heraldički opis grba Leliwa je dat u djelu Zygmunta Celichowskog Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae iz 1464.
"Leliwa. que lunam defectuosam cum Stella glauca in campo celestino defert. Ex Reni partibus sub tempore Wladislai primi, Polonie regis, aduenit Spiczmerum miHtem primarium habuit auctorem, qui in primario ignile deferebat, dum ex Reno aduenit sed processu dierum in ea domo Polonorum, que defectuosam lunam rubeam cum stella rubea deferebat, se coniunxit et uniuit et unam familiam effecit; in qua viri prouidi et industrii, rei publice et proprie studiost”
Od 19. st. heraldički motivi polumjeseca i zvijezde se i u hrvatskoj heraldici počinju nazivati leljiva, iako su ovi motivi polumjeseca i zvijezde već od ranije prisutni u grbovima raznih hrvatskih plemićkih obitelji i slobodnih kraljevskih gradova (Gradec, Varaždin).
Poznati nositelji
Nositelji grba su uglavnom živjeli u području Krakova, Poznana i Katowicama  u Poljskoj, te  Volinja i Podolije u Ukrajini.
Poznati nositelji ovog grba su: Krzysztof Monwid Dorohstajski, Raphal Jarosławski, Jan Andrzej Morsztyn, Adam Sieniawski, Adam Mikołaj Sieniawski, Mikołaj Sieniawski, Mikołaj Hieronim Sieniawski, Konstanty Słotwinski, Jędrzej Śniadecki, Jan Tarnowski, Jan z Tarnowa, Ludwik Tyszkiewicz, Ludwik Skumin Tyszkiewicz, Jan Janowicz Zabrzeziński, Jan Jurejewicz Zabrzeziński, Juliusz Słowacki, Witold Pilecki, Andrzej Bobola, Józef Czapski, Karol Hutten-Czapski, Emeryk Hutten-Czapski, Agenor Romuald Gołuchowski, Spytek I Jarosławski, Jan Chrucki, Henryk Dobrzański, Kazimierz Antoni Wodzicki, Michael Bisping .
Teritorijalne jedinice koje nose grb leljiva
Veći broj teritorijalnih jedinica u Poljskoj i okolnim zemljama koristi kao grb neku od varijacija grba leljiva. U Poljskoj grb leljiva nose gradovi: Mińsk Mazowiecki, Przeworska, Tarnobrzeg, Tarnów, Sieniawa , Stryków , Krzywcza, te grad Ternopilj u Ukrajini.
Galerija
Crteži Leljive tokom stoljeća
Vidi još
Heraldika Plemstvo Grb Zagreba Grb Varaždina
Cerreto, Ascoli Piceno
Cerreto je naselje u Italiji u provinciji Ascoli Piceno, u regiji Marche.
Garden Home-Whitford, Oregon
Garden Houm-Vitford je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.674, što je 257 (-3,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Aix-Noulette
Eks-Nujet je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Lans.
Jastuče za igle
thumb|Jagodasto jastuče za igle thumb|left|Zglobno kurtoooooongle Jastuče za igle je podstavljeni mali jastuk koji služi kao pomagalo za čuvanje igala. U njega se ubadaju igle, ali i špenadle, nakit i drugi igličasti  pribor, sa šiljatim dijelovima. Služi tako da dio šiljatog predmeta viri, onaj sa  strane „glave“ ili oka (ušica)  igle,  prema vani i mogu se lako vaditi, bez rizika od opasnosti uboda.
Coquimatlán, Colima
Coquimatlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 13061 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 340 m.
El Paraíso, Camarón de Tejeda
El Paraíso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Camarón de Tejeda.
Zeče
Naselja u Sloveniji:
El Paraíso, Camarón de Tejeda
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 264 m.
Opština Chigmecatitlán, Puebla
Chigmecatitlán je opština u Meksiku, u saveznoj državi Puebla. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1544 m.
Las Campanas, Nopala de Villagrán
Las Campanas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Nopala de Villagrán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2295 m.
Yololtepec, Tezonapa
Yololtepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tezonapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 153 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 592 m.
Zicuandi, San Mateo Yucutindoo
Zicuandi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Mateo Yucutindoo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 978 m.
Askulum
Askulum ili Askul (Asculum, ponekad i s nazivom Auskulum (Ausculum) je naziv koji se u antici koristio za dva grada u današnjoj Italiji, a kod kojih su se vodile važne bitke:
Masakiyo Maezono
(29. oktobar 1973.) je bivši japanski nogometaš.
Camposasco, Genoa
Camposasco je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 190 m.
Wald (Allgäu)
Vald je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Ostalgoj. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.045 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9777179.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ostalgoj Vald se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ostalgoj. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 800 metara. Površina opštine iznosi 18,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.045 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 58 stanovnika/km².
Palizzi Marina, Reggio Calabria
Palizzi Marina je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1647 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Lee Grant
Lee Grant (31.10. 1927.-) je Oscarom nagrađena i za Zlatni globus nominirana američka kazališna, filmska i TV glumica i fimska redateljica koja je bila stavljena na crnu listu od holivudskih filmskih studija 1950-ih nakon što je pred HUAC-om odbila svjedočiti protiv svog tadašnjeg muža Dinaha Manoffa.
Filmografija
kao glumica: kao režiser:
Asigliano Veneto, Vicenza
Asigliano Veneto je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 406 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Hewitt, Minnesota
Hjuit je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 266, što je 1 (-0,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Francis, Oklahoma
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 315, što je 17 (-5,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bystrá (Stropkov)
Bystrá je naseljeno mjesto u okrugu Stropkov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 21 stanovnika.
Hiroshige Yanagimoto
(15. oktobar 1972.) je bivši japanski nogometaš.
Enciklopedija šijitizma
Enciklopedija šijitizma (, Dajirat al-Ma'arif-e Tašaju) je iranska enciklopedija na perzijskom jeziku u kojoj se sistematski obrađuju teme vezane uz šijitski islam. Glavni urednici na projektu su A. S. Džavadi, K. Fani i B. Horamšahi, a izdavači seta su Islamska zaklada Tahir (Bonjad-e Islami-e Tahir) i Naklada Mudrost (Intišarat-e Hekmat). Planovi za izradu enciklopedije šijitizma započeli su 1981. godine, dvije godine kasnije izdan je indeks sa 20.000 predviđenih članaka, a prvi tom izdan je 1988. godine. Do 2015. publicirano je 15 tomova s ukupno 8900 stranica.
Лукар (Јагодина)
Лукар је насељено место града Јагодине у Поморавском округу. Према попису из 2011. било је 116 становника.
Демографија
У насељу Лукар живи 123 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 51,7 година (49,7 код мушкараца и 53,8 код жена). У насељу има 49 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,84.
Stalać
Stalać je naselje u opštini Ćićevac u Rasinskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1828 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2048 stanovnika).
Nalazi se na Južnoj Moravi, na putu za Kruševac, 9 kilometara jugozapadno od 171. kilometra auto-puta Beograd-Niš (kod Pojata).
U neposrednoj blizini naselja, oko 2,5 kilometara južno od mesta gde se spajaju Zapadna i Južna Morava, nalazi se srednjovekovni grad Stalać, jedan od najvećih utvrđenih gradova u Srbiji. Postavljen je na vrhu sedlastog uzvišenja koje dominira širokom okolinom. Grad je kontrolisao prilaze dolinom reka, ali je istovremeno imao funkciju odbrane prilaza Kruševcu - srpskoj srednjovekovnoj prestonici. Svake godine, za vreme sv. Trojice, kod kule Todora od Stalaća održava se manifestacija "Morava nas voda od'ranila".
Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Sarna, Ravenna
Sarna je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 86 m.
La Crianza, Ahome
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Borgo Ugo Bassi, Ferrara
Borgo Ugo Bassi je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Žitkovac
Žitkovac je varošica, prigradsko naselje u opštini Aleksinac u Nišavskom okrugu. Prema popisu iz 2011. Žitkovac ima 2569 stanovnika (prema popisu iz 2002. bilo je 2.680 stanovnika, dok je prema onom iz 1991. bilo je 2.735). Zajedno sa susednim naseljima Moravcem i Prćilovicom čini jednu celinu kreirajući jedno od najvećih naselja na teritoriji opštine od oko 6.650 stanovnika.
Naselje se nalazi na 160 metara nadmorske visine sa zapadne strane Južne Morave udaljeno od Aleksinca 3 kilometra. Žitkovac nosi ime po žitnim poljima.
Istorija
Žitkovac se prvi put u pisanom izvoru spominje 1516. godine u popisu koga Turci sprovode na teritoriji porobljene Srbije. Zapisano je da je selo nosilo dva imena, Stojanovce ili Žitkovce i imalo je 48 srpskih hrišćanskih i 6 muslimanskih kuća. Nakon oslobođenja od Turaka 1833. godine, Žitkovac je imao 34 kuća. Granica sa Turskom se u to vreme nalazila kod sela Supovca, nekih 20 tak kilometara južno od Žitkovca.
Do 1965, godine je ovo naselje sedište Opštine Žitkovac koju su činila naseljena mesta: Bankovac, Belja, Česta, Čukurovac, Dašnica, Donja Peščanica, Donje Suhotno, Donji Adrovac, Donji Ljubeš, Golešnica, Gornja Peščanica, Gornje Suhotno, Gornji Adrovac, Gornji Ljubeš, Gredetin, Grejač, Jakovlje, Kamenica, Koprivnica, Korman, Krušje, Kulina, Loćika, Loznac, Lužane, Ljupten, Mali Drenovac, Moravac, Moravski Bujmir, Nozrina, Porodin, Prćilovica, Radevce, Srezovac, Stublina, Šurić, Tešica, Trnjane, Veliki Drenovac, Vitkovac, Vrćenovica, Vukanja, Žitkovac (sada u opštini Aleksinac), Sečanica i Supovac (pripojeni tadašnjoj opštini Niš, danas u niškoj gradskoj opštini Crveni Krst)
Infrastruktura i saobraćaj
Prvi voz kroz Žitkovac prugom Beograd - Niš prošao je 1884. godine. Železnička stanica u Žitkovcu potiče upravo iz tog vremena kada je sagrađen i vodotoranj za potrebe železnice. Železnička stanica u Žitkovcu je zvanična stanica grada Aleksinca.
Žitkovac se nalazi na dvadesetak kilometara severno od Niša i isto toliko jugoistočno od Kruševca. Naselje je povezano autoputem Beograd - Niš E-75 kao i regionalnim putem Kruševac - Niš. Glavni autobuski prevoz, gradski, međugradski i seoski je Niš ekspres. Takođe saobraća i Sokoprevoz direktnom linijom Žitkovac - Sokobanja, koja je udaljena nekih tridesetak kilometara od varošice.
Osnovni problemi Žitkovca su nedovršena kanalizacija i odlaganje đubreta.
Privreda
thumb|left|200px|Žitkovački pčelinjak
Trgovina
Žitkovac je raskrsnica puteva koji spaja grad Aleksinac sa svim naseljima aleksinačke opštine koja se nalaze sa leve strane toka Južne Morave. Zahvaljujući povoljnom geografskom položaju, Žitkovac se razvio u značajan trgovinski centar opštine Aleksinac
Industrija, mala privreda, zanatstvo i ugostiteljstvo
Godine 1885 zbog velikih poljoprivrednih potencijala ovdašnjeg kraja u Žitkovcu i Moravcu osnovan je Monopol za preradu i otkup duvana. U kraju se proizvodio duvan tipa prilep, poznat još i kao "žitkovački". Fabrika je bila samostalna sve do devedesetih godina kada ulazi u sastav „Duvanske Industrije Niš“, kako bi nakon privatizacije postala deo Filip Morisa.
Žitkovac, zajedno sa Moravcem poseduje nekoliko privatnih konfekcijskih radnji od kojih je najveća "Novitet". Devedesetih godina počinje sa radom lokalna Pivara Junior koja zbog jake konkurencije nije opstala na tržištu i menja delatnost u ugostiteljstvo. Mlekara Žitkovac je takođe imala sličnu sudbinu.
Opština Sâmburești, Olt
Sâmburești je opština u Rumuniji u okrugu Olt.
Žitkovac
Industrija, mala privreda, zanatstvo i ugostiteljstvo
Kao lokalni centar, Žitkovac poseduje veliki broj kafića i dva velika podrumska prostora koje koriste diskoteke.
Opština Sâmburești, Olt
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 246 m.
Žitkovac
Sport
FK Morava je fudbalski klub iz Žitkovca, Moravca i Prćilovice koji se takmiči u centralnoj srpskoj fudbalskoj ligi (Zona Centar). Osnovan je 1930. godine kao matični klub tadašnjeg sela Žitkovca. Uskoro se ujedinio sa FK Mladost, matičnim klubom sela Moravca i tako je nastao novi klub fk Morava. Današnji stadion koji se nalazi u varošici Žitkovac klub je dobio 1938. godine.
Demografija
U naselju Žitkovac živi 2.161 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,0 godina (39,4 kod muškaraca i 40,5 kod žena). U naselju ima 854 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,14.
Ovo naselje je drugo po veličini u opštini i najveće na zapadnoj strani Južne Morave, a stanovništvo u njemu čine skoro u potpunosti Srbi (prema popisu iz 2002. godine).
Poznate ličnosti
U Žitkovcu je 1926. godine rođena poznata srpska glumica Branka Mitić.
Campagnole, Verona
Campagnole je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Chalpa, Acaponeta
Chalpa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Acaponeta.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Blesmes (En)
Blem je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Šato Tjeri.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 381 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 39 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 123 metara (maksimalnoj 231 m, a minimalnoj 61 m).
San José de Gracia, San Miguel de Allende
San José de Gracia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Kraljevsko društvo
Kraljevsko društvo (, punim imenom Royal Society of London for Improving Natural Knowledge) je najstarije nacionalno naučno udruženje (akademija) na svijetu i vodeća organizacija za unapređenje nauka istraživanja u Ujedinjenom Kraljevstvu. Kraljevsko društvo bilo je model za osnivanje svih sljedećih akademija nauka po Evropi i svijetu.
Historija
Inicijalni osnivački sastanak održan je 28. novembra 1660. godine, nakon predavanja na londonskom koledžu Gresham. Sastanak je organizirao Christopher Wren, tadašnji profesor astronomije, koji je istakao da je cilj budućeg društva unapređenje nauke, naročito matematike i fizike pomoću eksperimentalnih metoda. Na sastanku je bilo 12 ljudi, među njima Robert Boyle, biskup John Wilkins i visoki dvorski funkcioneri Robert Moray i William Brouncker, kasnije prvi predsjednik Kraljevskog društva. Već je nešto ranije bilo nekih inicijativa za osnivanje sličnih organizacija, od grupe profesora koja se sastala u Londonu 1645., do oxfordskog filozofskog kluba iz 1650-ih, ali je tek ova nova inicijativa uspjela izrasti u nacionalno društvo posvećeno unapređenju nauke.
Popularizaciji društva u 18. vijeku pridonjele su i brojne mecene, koji su omogućili nagrade za razne aspekte nauke, većina ih se dodjeljuje i danas. Naročito je slavna Medalja Copley iz 1709., nastala zahvaljući donaciji Godfreya Copleya, koja je postala najprestižnija britanska nagrada za nauku. Krajem 18. vijeka društvo je odigralo aktivnu ulogu u popularizaciji i poticanju naučnih istraživanja, naročito za vrijeme mandata njegova najdugovječnijeg predsjednika, Josepha Banksa. On se proslavio kao suputnik James Cooka na njegovom prvom velikom putovanju od 1768. do 1771. godine. Ipak, društvo je krajem 18. i početkom 19. vijeka počelo gubiti dah i upalo u krizu, pod teretom slave iz starih vremena. To je ispravljeno 1830-ih reformskim programom koji je revitalizirao društvo.