cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Greda Breška
Povijest
Naselje je postajalo i prije turskih osvajanja kao dio posjeda zagrebačkog biskupa pod imenom Greda. U drugoj polovici 16. stoljeća zbog najezde turaka stanovnici sele prema zapadu. Godine 1594. godine dio stanovnika se vrača u Gredu, a doseljavaju se i novi iz Polonja i Posavine. Godine 1780. u Gredi je bilo 459 stanovnika što je najviše u njenoj povijesti. Od godine 1900. Greda se iskazuje po danjašnjem imenu Greda Breška. Greda Breška crkveno pripada župi Svetog Maksimilijana u Posavskim Bregima. Do pedesetih godina 20. st. Greda Breška je u sastavu kotara Dugo Selo, općine Posavski Bregi koja je tadašnjim ustrojem ukinuta, te se „utapa“ u općinu Ivanić-Grad. Devedesetih godina 20 st. novim ustrojem u Hrvatskoj, Greda Breška postaje gradsko naselje Grada Ivanić-Grada.
Gospodarstvo
Na prostoru mjesta nema industrije već se stanovništvo uglavnom bavi poljoprivredom, te ima nekoliko uzgajivača autohtone pasmine Posavskog konja.
Zanimljivosti
Povjesni i tradicionalni stil ovog mjesta satkan je djelom Gredske ulice uz potok Mrtvečina gdje je potez drvenih prizemnica te jedna drvena jednokatnica s hrvatskim uglom što čini 40% njegova građevinskog fonda.
Krajem 19. stoljeća te početkom 20. stoljeća domaćinstva su bila formirana kao seoske zajednice. Najveća seoska zajednica bila je obitelji Rošin, tako da danas u mjestu ima najviše prezimena: Rošin, Rošin-Petrinec, Rošin-Grget, Rošin-Šiprag
Svetkovine i događanja
U mjestu je poklonac (kapelica) Svete Ane pa se 26. srpnja veliko pučko slavlje povodom Svete Ane zaštitnice mjesta.
U društvenom domu organiziraju se svadbene svečanosti, rođendani, seoske i vatrogasne zabave, a za Svetog Nikolu mještani organiziraju priredbu dolazaka Svetog Nikole s darovima, te se prikazuje igrokaz.
Tuttle, North Dakota
Tatal je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 80, što je 26 (-24,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bab Ezuar
Bab Ezuar (arapski: باب الزوار) je grad (zapravo predgrađe grada Alžira) od 96,597 stanovnika na sjeveru Alžira u Pokrajini Alžir.
Geografske karakteristike
Bab Ezuar leži udaljen 12 kilometara jugoistočno od centra grada Alžira, odmah do Borj El Kifana pa je danas samo jedan od kvartova alžirske metropole.
Danas je poznat po Univerzitetu nauke i tehnologije Houari Boumediene koji je osnovan 1974.
Sant'Ippolito, Pesaro e Urbino
Sant'Ippolito je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 518 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 256 m.
Tugurt
Tugurt (arapski: تقرت, berberski: Touggourt, što znači vrata) je općina (daira) od 143,270 stanovnika na istoku Alžira u Pokrajini Vargla.
Hot Springs
Hot Springs može značiti:
Tugurt
Historija
Između 1414.-1811. Tugurt je egzistirao kao sultanat berbeskog plemena Tugurt (dio plemenskog saveza Zenata).
Tugurt (Tebesbest) je za Francuske kolonijalne uprave - 1892. postao garnizon i administrativni centar. Punopravna općina postao je dekretom 1958.
Privreda
Tugurt je poznat po proizvodnji datulja.
Apatzingán (razvrstavanje)
Apatzingán ima više značenja:
Nueva Betania (razvrstavanje)
Nueva Betania ima više značenja:
The Sisterhood of the Traveling Pants
The Sisterhood of the Traveling Pants ili Sestre po farmerkama je serija omladinskih romana američke književnice En Brašers. Prvi roman iz serija je objavljen 2001. godine. Priča prati četri prijateljice - Karmen, Lenu, Bridžit i Tibi - i njihove doživljaje prvog leta koje provode odvojeno.
Priča
Lena, Karmen, Tibi i Bridžit najbolje su drugarice, a žive u Vašingtonu DC. Njihove majke su zajedno pohađale časove aerobika za trudnice. One su bile septembarska grupa i počele su da druže. To je bila neobična družina: Lenina majka, ambiciozna Grkinja, koja sama sebi plaća školu za socijalne radnike; Tibina majka, mlada radikalka; Bridžitina majka, bogatašica-skorojevićka iz Alabame; i Karmenina majka, Portorikanka u klimavom braku. Prvo se rodila Lena, zatim Bridžit, pa Tibi, pa Karmen. I posle porođaja, njihove majke su nastavile da se druže. Ali, kada je Bridžitina majka umrla od depresije, ostale tri su prekinule svoje druženje, kao da među njima postoji neka tajna. Ipak, devojčice nisu prekidale svoje prijateljstvo.
Karmen i Lena išle su u običnu državnu školu, Bridžit u privatnu školu, a Tibi u otkačenu školu Zagrljaj, gde deca, umesto na stolicama, sede na punjenim džakovima, i gde nema nikakvog ocenjivanja. Ipak, devojke su po svaki dan uspevale da provedu nekoliko sati zajedno, a vikendima se nisu razdvajale. I one su bile prilično neobična ekipica: lepotica Lena, atleta Bridžit, buntovnica Tibi, i Karmen, koja za sebe kaže da je prznica i ona koja najviše brine da one ostanu na okupu.
Devojke je trebalo da provedu svoje prvo leto razdvojene. Lena i njena mlađa sestra Efi išle su kod babe i dede u Grčku, Karmen kod svog oca u Južnu Karolinu, Bridžit u fudbalski kamp Baja Kalifornija, a Tibi je ostajala kod kuće. Poslednjeg popodneva koje su provodile zajedno, Tibi je primetila jedne Karmenine farmerke i rekla da ih želi. Nakon što su sve probale farmerke i videle da svima savršeno stoje, osnovale su Sestrinstvo. Od te večeri, one su Sestre po Farmerkama. Glavna pravila su da svaka nosi Farmerke dve nedelje, a onda ih pošalje sledećoj. Prvo ih je uzela Lena, pa Tibi, pa Karmen, pa Bridžit, a onda obrnuto.
La Piedra del Molino, Tacámbaro
La Piedra del Molino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 377 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2136 m.
Le Vigne, Firenze
Le Vigne je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
La Lima de los Gómez, Autlán de Navarro
La Lima de los Gómez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Autlán de Navarro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1178 m.
Ртањ (Бољевац)
Ртањ је насеље у Србији у општини Бољевац у Зајечарском округу. Према попису из 2002. било је 182 становника (према попису из 1991. било је 200 становника). Реч је о некадашњој рударској колинији у којој су живели радници оближњег рудника, смештеног на обронцима истоимене планине.
Демографија
У насељу Ртањ живи 142 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 44,5 година (43,0 код мушкараца и 45,8 код жена). У насељу има 94 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 1,94.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Radoslav Dodig
Mr. sc. Radoslav Dodig (Prolog, 6. travnja 1954. - Ljubuški, 17. lipnja 2016.) bio je bosankohercegovački arheolog, filolog i novinar hrvatske nacionalnosti, široj javnosti najpoznatiji kao pobjednik popularnog TV-kviza Kviskoteka emitiranog na programu JRT 1980-ih. Od 1990. se neko vrijeme bavio političkim radom kao član HDZ BiH, a potom, nakon napuštanja iste, i stranke NHI, da bi docnije napustio svaku političku aktivnost..
San Nicola, Benevento
San Nicola je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 217 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
Chambueyes, Talpa de Allende
Chambueyes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Talpa de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1237 m.
Eugène Marin Labiche
Eugène Marin Labiche (6. maj 1815 - 22. januar 1888) bio je francuski književnik, poznat kao jedan od najpopularnijih francuskih komediografa u 19. vijeku. Odrastao u buržujskoj porodici i školovan za pravnika, pisanjem za teatar se počeo baviti protiv volje svoje okoline, ali je s vremenom stekao veliki uspjeh. Njegovi komadi su bili farse smješteni u buržujski milje, koji je sam nazivao "zlatnom sredinom između heroja i zlikovaca". Kasnije je ostvario plodnu suradnju sa popularnim glumcem Jean-Maire Geoffroyem. Usprkos uspjeha na pozornici, kao "pravi" književnik je priznat tek nakon što se povukao na seosko imanje i svoje drame izdao u knjiškom obliku 1879. Sljedeće godine je postao član Francuske akademije.
Wulkenzin
Vulkencin je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 53 opštinska središta okruga Meklenburg-Štrelic. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.531 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13055079.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Meklenburg-Štrelic Vulkencin se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Meklenburg-Štrelic. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 56 metara. Površina opštine iznosi 21,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.531 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 71 stanovnika/km².
Olmeci
mini|349x349piksel|Spomenik 1, jedna od četiri kolosalne olmečke glave u [[La Venta. Ova je visoka skoro 3 metra.]] Olmeci su bili drevni predkolumbovski narod koji je živio u tropskim nizinama južnog i centralnog Meksika, otprilike oko suvremenih država Veracruz i Tabasco na Prebvlaci Tehuantepec. Njihov kulturni utjecaj se, međutim, širi daleko izvan ove regije (Olmečka umjetnost se može naći i u Salvador)u. Olmeci su procvali u Formativnom (ili Predklasičnom) periodu, koji datira od 1200. pne. do oko 400. pne., a za njih se vjeruje da su bili preteče budućih mezoameričkih civilizacija.
Istorija
Centri ove civilizacije La Venta, Tres Zapotes i San Lorenso Tenočtitlan nalaze se na južnoj obali Meksičkog zaliva, u današnjim meksičkim državama Tabasko i Verakruz. Obilje padavina u ovoj oblasti omogućavalo je stanovnicima da se bave intenzivnim uzgajanjem kukuruza. Ova kultura se pojavila u višim predelima Meksika (država Gerero) u 15. veku pre nove ere. U 4. veku pne. uništena su poslednja naselja kulture Olmeka.
Olmeci su stvorili prvo pismo u Americi, razvili su kalendar, gradili piramide, i izmislili igru sa loptom.
Park
mini|desno|300px|Park Champ de Mars u [[Parizu]]
mini|desno|300px|Kraljevski park u [[Sydneyu]] mini|desno|300px|Park kraljice Elizabete u [[Vancouveru]] Park je dio grada ili naselja u kojem se nalazi održavano zelenilo. Parkove često okružuju značajnije zgrade poput dvoraca. Održavanje parkova obično financira gradska uprava ili gradska četvrt na čijoj površini se nalazi park ili vlasnik prilegle zgrade. Funkcija parka je estetska ili rekreativna.
Gradski parkovi pored ostalog smanjuju zagađenost zraka, a za vrijeme velikih vrućina mogu sniziti toplinu u gradovima.
Nekad se veće površine od posebnog ekološog značaja proglašavaju nacionalnim parkovima, s ciljem očuvanja prirode, posebno ako se radi o staništi endemskih biljaka ili ugroženih životinja.
Stari vijek
Istočnjački vrt nalazimo kod Egipćana, Medijaca, Perzijanaca, Indijaca, Babilonaca i Kineza. U Asiriji je vrt izvor blagostanja i vrtlarstvo je plemenito zanimanje i sveti posao. Istočnjački vrt je pravilnog oblika i simetričan izuzmemo li Kineze koji su gradili asimetrične vrtove organskih formi. Ovaj vrt je imao jake zidove na pravokutnoj osnovi, i na ukrižavanju dvije ortogonalne glavne komunikacije (koje formiraju križ u okviru unutrašnjosti parka), se nalazila voda, imao je hlad od visokog raslinja i u njemu nije bilo cvijeća.
Najznačajniji parkovi u izgradnji vrtne arhitekture iz Mezopotamije su Semiramidini viseći vrtovi u Babilonu koje su u antičko vrijeme bili smatrani za jedno od sedam svjetskih čuda. Pripisuju se kraljici Semiramidi koja se poistovjećuje sa asirskom kraljicom Šamuramant (809. - 782. pne.) dok je to po drugom mišljenu izgradio za svoju ženu Nabukodonosor II. (605. - 562. pne.). Ovi vrtovi se do danas ne mogu locirati tako da neki izražavaju sumnju da se radi o legendama. Ovi vrtovi su imali 20 katova i bili su visoki 25 m. Iako najvjerojatnije izraz viseći nije prihvatljiv i nastao je tijekom prevođenja starogrčkih izvora i prije bi odgovarao izraz krovni ili terasasti vrtovi koji su bili na uzdignutim terasama.
Koncept perzijskog vrta pojavljuje se tokom 6. vijeku pne. u glavnom gradu Perzijske Monarhije; Pasargadu, kojeg je dao izgraditi Kir Veliki. Karakteristika perzijskih vrtova je pravokutan oblik simetrično podijeljen ortogonalnim glavnim komunikacijama na četiri dijela; one formiraju križ u unutrašnjosti parka i tu se u bazenima i kanalima nalazi voda, dok šetnice imaju hlad od visokog raslinja. Kanali s vodom protezali su se gotovo kilometar u dužinu, dok su se male fontane nalazile svakih 16 metara.
Razvoj kineske vrtne umjetnosti se datira u 3000. pne. Kineski vrt se u osnovi razlikuje od egipatskih vrtova i vrtova u Europi koji su se razvijali sve do doba renesanse i sadrži cio red znakova i simbola i njegov cilj je formiranje harmonije između zemlje, neba, stijena, vode, drveća, puteva i bilja (tzv. sedam stvari u vrtu). Preko vode odnosno potoka prolazi se preko polukružnih mostića koji u odnosu sa viđenim odrazom formiraju pravilan krug koji je kineski simbol za nebo. Kineski vrt se zasniva na prirodnim oblicima i razlikujemo vrt očaranosti, vrt užasa i vrt razonode.
U Grčkoj i Rimu postojali su javni vrtovi i čuveni su oni Hadrijanovi. Javljaju se i vrtovi koji povezuju vrt i kuću. Ovakvi tipovi zgrada sa vrtovima javljaju se još i danas u suvremenoj arhitekturi. U Grčkoj i Rimu vrtovi su ortogonalno sazdani. Za ukrašavanje vrtova Rimljani su koristili i skulpture, a bilo je poznato i potkresavanje šiblja.
Srednji vijek
Vrtovi u Italiji i Francuskoj su pravilni geometrijski vrtovi koji sadrže i voćnjake i aleje, bazene za kupanje, volijere i vivarije, kao i druga obilježja, mašte i ideja kojih je bilo jako mnogo i ako ne toliko financijskih mogućnosti da se te ideje adekvatno realiziraju. Bili su omeđeni zidom pravokutnim u osnovi, u sredini se nalazila fontana, travnjak sa cvijećem i travom koji je bio oivičen drvećem u vidu pravokutnika, klupe i sve staze bile su prave. To su bile nevelike površine u okviru samostana ili dvorca.
Mavarski vrtovi na Iberijskom poluotoku bili su vrtovi čarobnjaštva vode u kojima su se nalazili fontane, vodoskoci, bazeni i ribnjaci. Poznate su čuvene bašte u Alhambri, Grenadi i Sevilli sa fontanama. Komunikacije su bile ortogonalne i pravolinijske, uklapali su se u zgrade i bili su ograđeni zidovima.
Renesansa
Renesansni vrtovi su pravilnih oblika i nisu velikih dimenzija, ograđeni su i kaskadno su denivelirani na ravnoj površini i poduprti su potpornim zidovima. Poznati su Belvederski vrtovi u Vatikanu.
Barok
mini|središte|700px|Barokni park u [[Nymphenburgu]]
Barokna umjetnost gradnje vrtova u Italiji nije donjela bitnih promjena i razvija se uglavnom to što se razvijalo u periodima renesanse. Barokni vrt se razvija u dva pravca; jedan je pod utjecajem domorodačke umjetnosti, a drugi pod utjecajem francuske vrtne arhitekture.
Francuski vrtovi su pravilni vrtovi za razliku od nepravilnih engleskih vrtova. Poslije Francuske revolucije stradali su mnogi plemićki vrtovi, ali je Versaille bio pošteđen. Luj XIV. se povlači u Trianon, dio Versaillea i park životari do vremena kada se otkrivaju kulturna nasljeđa. Osnovni elemenat francuskog vrta je parter i glavna perspektiva. U parteru su glavne površine denivelirane na ravnom terenu ispred dvorca. To su cvjetne površine uobličene dekorativno. Po svom načinu obrade parteri su imali nazive, kao čipkasti parter, vodeni parter i slično. Glavna perspektiva se ostvaruje duž glavne aleje koja kao završetak ima neki objekt, vodenu površinu ili se kao u Versailleu proteže u nedogled. Sporednim perspektivama se naglašavaju interesantni delovi parka. Šetna aleja je pokrivena plafonom od zelenila. Usamljeno drvo se ne javlja i ono je predodređeno za skupno djelovanje. Šume i šumarci su gradirani po visini i tako se nalaze od partera do visokih šuma. Živica koja se podkresuje u vidu stereometrijskih formi se nalazi u vidu palisada koje zaklanjaju poglede. Skulpture su iz grčke mitologije. Denivelirani teren se savlađuje stepeništima. Oranžerije su pokretne šume u sanducima. Opća koncepcija imala je tendenciju da posjetitelja vodi tako da on mora u sebi da nosi misli o veličanstvenosti prostora i da je gonjen radoznalošću. Uglavnom se ulagalo mnogo truda da se ponovno stvori priroda.
Engleski prirodni vrtovi su zasnovani na približavanju prirodi, tu se ne upotrebljavaju stroge geometrijske forme i simetrije i primanjuju se organske forme. William Shembers je skrenuo pažnju na osobitosti kineskog vrta i stvorio novi pravac u vrtnoj arhitekturi u Europi. Tako i danas postoje dva prilaza u rješavanju vrtne arhitekture; jedan je geometrijski pravilan francuski vrt dok je suprotnost njemu engleski vrt koji se zalaže za primjenu organskih i prirodnih oblika koji imitiraju prirodne raspodjele i nisu geometrirani.
Moderan park
mini|središte|700px|Central Park u [[New Yorku]]
Prirodni rezervat koji je zaštićen od svake promjene u njemu. Nacionalni park u kojem se dozvoljavaju manje intervencije koje ne narušavaju osnovni karakter predjela. Rezervati u posebnim prirodnim uvjetima koji se koriste za izgradnju banja, parkova, šuma i dozvoljava se agrikultura i izgradnja naselja. Ostali predjeli izvan ovih rezervata su slobodni prostori ali se i oni moraju čuvati i njegovati.
Suvremeni park mora biti višenamjenski i za razne vrste posjetitelja.
Polcești, Sărulești
Polcești je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Sărulești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Demokratska progresivna partija
Demokratska progresivna partija (DPP; 民主進步黨) je politička stranka u Republici Kini (Tajvan) koja dominira širim blokom poznatim kao Pan-zelena koalicija. Osnovana je godine 1986. i predstavljala je prvu ozbiljnu opozicijsku stranku na Tajvanu koja je nagrizla dotadašnji monopol kineske nacionalističke stranke Kuomintang. Poznata je po žustrom promoviranju ljudskih prava i zasebnog tajvanskog identiteta, uključujući de jure tajvansku nezavisnost.
Ameca (razvrstavanje)
Ameca ima više značenja:
Dolci
Dolci su selo u sastavu Grada Orahovice. Nalaze se sjevero-istočno od mjesta Orahovica.
Stanovništvo
Dolci imaju 286 stanovnika po popisu iz 2011. godine.Od toga je 135 muškaraca i 151 žena. Većina stanovnika pripada rimokatoličkoj vjeroispovijesti. Manje religija je i pravoslavlje.
Kultura
U selu se nalazi crkva sv. Martina iz 1884. godine.
U Dolcima djeluje NK "DOŠK", nogometni klub osnovan 1969. godine, a obnovljen 2007. Svoje domaće utakmice Došk igra na Stadionu Park u Dolcima.
DVD Dolci okuplja mušku i žensku ekipu djece od 6-12 godina koja sudjeluju na općinskim i županijskim natjecanjima.
Fritz Schlieper
Fritz Schlieper (4. august 1892 - 4. jun 1977) bio je njemački vojskovođa, najpoznatiji kao komandant 45. pješadijske divizije na početku operacije Barbarossa u Drugom svjetskom ratu. Schlieper je na njenom čelu zauzeo Brestsku tvrđavu na zapadnoj granici tadašnjeg SSSR-a, a za što je odlikovan Željeznim križem. Godine 1942. je povučen sa Istočnog fronta u pozadinu gdje je do kraja rata obavljao štapske dužnosti.
Njegov brat Franz Schlieper je također u ratu sudjelovao kao general i bio odlikovan Željeznim križem.
Lena Kovačević
Nastupala je na brojnim takmičenjima i festivalima, uključujući i muzički festival Egzit 2001. godine. Sa Bajagom je 2003. snimila jednu od pesama u filmu „Profesionalac“. Sarađivala je sa Kraljevskim holandskim orkestrom, sa kojim je održala seriju koncerata u Holandiji i Belgiji, uključujući i nastup pred holandskom kraljicom. Nastupala je kao solista u projektu američkog basiste Džona Klejtona, a sa belgijskim producentom Biskemijem je snimila obradu srpske tradicionalne pesme „Gusta mi magla padnala“. Takođe je nastupala i u Srbiji – u Bitef teatru, u Kolarčevoj zadužbini i na Mokranjčevim danima.
U Beogradu je decembra 2009. izdala album pod nazivom „Dobar dan za pevanje“.
Bila je producent albuma za monahinje iz manastira Ravanica, a sarađivala je i sa čuvenim američkim producentom Godfrijem Dajmondom na pjesmi "Pick up".
Bila je član žirija, zajedno sa Vladom Georgievim i Sašom Miloševićem Maretom, na muzičkom takmičenju „Prvi glas Srbije“ koje je 2011. emitovano na Prvoj televiziji.
Jewel De'Nyle
Jewel De'Nyle (5. august 1976 - ) je bivša američka pornografska glumica i režiser. Karijeru je započela kao striptizeta, kada ju je opazila porno-glumica Selena Steele i predložila joj nastupe u porno-filmovima. Godine 2008. se slikala za časopis Hustler, a iste godine imala i debi u filmu Electric Sex. Ispočetka je radila za studio New Sensations, a neko vrijeme bila udana za porno-glumca Petera Northa. Godine 2002. se udala za glumca Michaela Stefana sa kojim je, u okrilju studija Red Light District Video osnovala kompanju Platinum Pictures. Veliku pažnju je izazvala kada je potakla vlastitu majku, da u dobi od preko 50 godina, otpočne karijeru pod imenom De'Bella. Spor s makom oko tantijema ju je, međutim, potakao da se povuče iz porno-industrije.
Batula
Batula (arap. i perz. بتوله, baṭṭūla) je vrsta maske koju nose arapske žene uz obale Perzijskog zaljeva. Razlikuju se po materijalu, obliku i boji, no generalno pokrivaju gornji dio lica, vežu se iza glave i imaju dva otvora za oči. Često se nose u kombinaciji s raznim vrstama pokrivala za kosu (al-amira, šajla, kimar), a ponekad i nikabom koji prekriva donji dio lica. Najjednostavnije batule izrađuju se od mekih tkanina koje od čela padaju do usana, brade ili naniže do visine vrata. Tvrde batule šivaju se od krutih tkanina i najčešće su širokog pravokutnog oblika, pokrivajući lice od čela do usana. Ostale batule mogu biti od kože ili se izrađuju gumiranjem crnog indiga plosnatim kamenom sve dok ne postane sjajnog odnosno metalnog izgleda. U centralni dio maske često je ušiven vertikalni drveni klin koji se naslanja na nos, nadolje maksimalno do visine brade odnosno nagore do čela ili čak iznad glave. Uz obale arapskih država prevladavaju crne i smeđe batule, dok su na iranskoj obali najčešće crvenih tonova. Historijski, svaka žena je izrađivala vlastitu batulu sukladno osobnom ukusu i ovisno o plemenskoj tradiciji. Varijante batula se nazivaju prema mjestima ili etničkim grupama koje su ih nosile: npr. mokami, homejrani, arabi, katari, itd. Batule su karakteristične za arapsko stanovništvo zaljevskih država poput Omana, Ujedinjenih Arapskih Emirata, Saudijske Arabije, Katara, Bahreina, te Kuvajta. Maska je fenomen samo u obalnim mjestima, tako npr. postoji na kuvajtskom otoku Failaka, ali ne i na kopnenom dijelu zemlje. Također, batule se javljaju i među Arapkinjama na iranskoj (istočnoj) obali, konkretno u Bušeherskoj pokrajini i Hormuzganu. Iako etnolozi nisu sigurni o porijeklu i historijskom periodu u kojem se pojavila u potonjoj pokrajini, neki pretpostavljaju da batula potječe iz indijskog Gudžarata i da je oko 1800. preko obalnog iranskog Balučistana došla u Oman, odakle se kao nova moda proširila kod lokalnih arapskih plemena i u njihovim gradovima. Od kraja 20. vijeka batulu nosi mali broj Arapkinja i njena popularnost konstantno opada. Ponegdje se tradicija izrade djelomično održala zbog ponude turističkih suvenira, primjerice u Bandar-e Lengi i Bandar-e Abasu gdje su žene poznate po izradi batula.
Nueva California (razvrstavanje)
Nueva California ima više značenja:
Bayonet Point, Florida
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 23.467, što je 110 (-0,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Amoriti
Amoriti ili Amorićani (hebrejski ’emōrî, egipatski Amar, akadski Tidnum ili Amurrūm (što odgovara sumerskom MAR.TU ili Martu) je naziv koji se koristi za semitski narod koji je živio u zemljama zapadno od Eufrata u drugoj polovici 3. milenijumu pne.
U starim babilonskim spisima se za sve zemlje zapadno od Eufrata (Kanaan i Sirija) koristi izraz "zemlja Amorita".
Asirolozi se spore oko toga jesu li Amoriti predstavljali divlja stočarska plemena koja su preživljavala pljačkajući ratarske zajednice Mezopotamije (kao što sugeriraju neki tekstovi iz vremena Treće dinastije Ura) ili su već ranije bili absobirani od mezopotamskih drava. U prilog druge teze idu arheološki dokazi, kao i činjenica da je Hamurabi imao amoritsko ime.
U Bibliji se izraz Amoriti često koristi zajedno s izrazima Kaananiti i Amalečani.
Tajna knjiga Jovanova
Ivanov / Jovanov apokrif (lat. Apokryphon Joannis), poznat i kao Tajna knjiga Jovanova / Ivanova, je setijanski gnostički spis iz 2. vijeka, pronađen u 20. vijeku okviru knjižnice Nag Hamadi. Korišćen je u Siriji od audijanâ sve do VIII stoleća.
Ivanov apokrif je značajno djelo mitološkog gnosticizma, koje u vidu otkrivenja koje uskrsli Isus predaje Ivanu, nudi prikaz stvaranja, pada i spasenja čovječanstva. Spis u suštini predstavlja ezoterijski komentar biblijske Knjige Postanka. Ivanov apokrif traži odgovore na dva osnovna pitanja: Koje je porijeklo zla? i Kako možemo pobjeći od zala ovoga svijeta i vratiti se u nebeski dom?
Povest
U Nag Hammadi korpusu je nađen u tri prepisa: dva duža (II, 1; IV, 1) i jedan kraći (III, l). Jedan je koptski rukopis otkriven već 1896. u berlinskom kodeksu, tako da je tekst sačuvan u četiri koptska rukopisa. Original je bio na grčkom jeziku.
Zapisi crkvenih otaca ukazuju da su neki od njih bili upoznati sa sadržajem Ivanovog apokrifa. Spis je svakako napisan prije Ireneja, budući da ga on pobija u knjizi Protiv hereza iz 185. godine; možda potječe već s početka 2. vijeka.
Uspoređivanje teksta s Irenejevim sažetkom prvog dijela Apokrifa (Adv. haer. 1, 29) pokazuje, da je Irenej prilično vjerno prenio sadržaj. Irenej spis prikazuje kao knjigu barbelognostika, ali budući da je velika sličnost drugog dijela Apokrifa s onim što Irenej u slijedećoj glavi (I, 30) prikazuje kao učenje sekte ofita, može se pretpostaviti da je to bila temeljna knjiga za obje sekte. Na to nas navodi i činjenica da su u Nag Hammadi nađena čak tri primjerka.
Sadržaj
Tajna knjiga Jovanova ezoterijski tumači prve glave knjige Postanja, objašnjavajući kako je čovjek dospeo u tamnicu tijela i kako se iz nje spasava. Svrha tog tumačenja je da objasni kako ljudi bivaju vezani za nezadovoljavajuće živote.
O Bogu se govori kao o neizrecivom praizvoru sveg, zatim se tumači kako je iz toga pratemelja proizišao niz svijetlih bića koja zajedno tvore pleromu. Do pada je došlo kada se jedno od svijetlih bića, Sophia, nadnijela u tami nad donje vode i rodila biće bez velikog Duha, stvorivši tako zlog boga stvoritelja Yaldabaotha, koji je posjedovao nešto od majčinih moći. Jaldabaoth stvori arhonte (anđele) da vladaju svijetom i pomognu u stvaranju čovjeka. Oni stvaraju čovjeka, na sliku savršenog Oca, koja se odrazila u vodi, ali kad ga načine, čovjek se ne može kretati. Tada mu Sophia priskače u pomoć, udahne u njega moć svjetlosti, i čini da čovjek postaje živ. Adam uz pomoć Sofije postaje inteligentniji od arhonata, i kod njih se rađa zavist, posebno kod Jaldabaotha. Time između moći svjetlosti i moći tame otpočinje neprekidna borba za vlast nad onime što je u čovjeku božansko.
Zli arhonti smještaju čovjeka u materijalno tijelo kako bi ga držali zatočenim, te stvaraju ženu i spolnu žudnju kako bi se božansko u njemu raspršilo i otežalo mu bijeg. Glavni vladar Yaldabaoth sa arhontima vrši napade na Adama i Evu i tjera ih iz raja. Najpre glavni vladar „zavodi [Evu] ... začevši joj dva sina", Kaina i Avelja. Tako se od tog vremena „polni odnos vrši do dana današnjeg, zbog glavnog vladara", koji je u Evu „usadio polni prohtev". Glavni vladar „šalje svoje anđele ljudskim kćerima" (videti Postanje 6: 2) da se s njima pare, rađaju decu i žive zajedno; da ih nauče kako da kopaju zlato, srebro, gvožđe i bakar. Tako arhonti drže ljude pod svojom vlašću:
Ipak, budući da su mnogi, uprkos snazi polnog prohteva, izmicali njegovoj vlasti, glavni vladar je „zajedno sa svojim moćnicima skovao plan" da potčini čak i najjače ljudske duhove: vladari „vrše preljubu s Mudrošću (Sofijom) rađaju gorku sudbinu." Od tada je sudbina neraskidivi okov: Od te sudbine dolaze nam svaki greh, svaka nepravda, svetogrđe, zaborav, i neznanje, svi teški uslovi, ozbiljnji prekršaji, i veliki strahovi.
Ameyalco (razvrstavanje)
Ameyalco ima više značenja:
Tajna knjiga Jovanova
Analiza
Tako Tajna Jovanova knjiga opisuje bedu običnog ljudskog života, bedni život čoveka zarobljenog radom, teranog nagoskom strašću, potčinjenog sudbini, istrošenog naporom da zaradi novac i nagomila bogatstvo. Knjiga nudi odgovore na dva osnovna pitanja: Koje je porijeklo zla? Kako možemo pobjeći od zala ovoga svijeta i vratiti se u naš nebeski dom?
Krist se pojavljuje Ivanu kao »Otac, Majka i Sin«.
Granit Xhaka
Granit Xhaka (Basel, 27. rujna 1992.) je švicarski nogometaš i reprezentativac albanskog porijekla koji trenutno igra za Bayer Leverkusen.
Karijeru je započeo u rodnom Baselu, s kojim je tokom dvije sezone postao švicarski prvak. Godine 2012. odlazi u njemački klub Borussia Mönchengladbach, gdje dobiva pohvale za svoje tehničko umijeće, ali i kritike zbog temperamenta. U dobi od 22 godine, tokom 2015. godine, postao je kapetan Borussije te je pomogao momčadi da dvije uzastopne sezone izbori Ligu prvaka. Prije Eura 2016. godine, Xhaka je za £30,000,000 prešao u londonski Arsenal.
Za reprezentaciju je debitirao 2011. godine, a sudjelovao je i na Svjetskom prvenstvu 2014. godine. Kasnije je sudjelovao na Euru 2016. godine te na Svjetskom prvenstvu 2018.
Beni Hasan
Beni Hasan (iliBani Hasan, također Beni-Hassan) (arapski: بني حسن) je selo u Srednjem Egiptu oko 25 km južno al Minyae, na istočnoj obali Nilaa, poznato po iskopanim katakombama. Za vrijeme Srednjeg kraljevstva, naselje je bilo središte kulta Pakhet.
U selu se nalazi 39 drevnih grobova koji pripadaju nomarsima Srednjeg kraljevstva koji su vladali iz Hebenua. Zbog kvalitete stijene, te udaljenosti od stijena na zapadu, ove grobnice su sagrađene na istočnoj obali Nila, ali su u svemu slične drugim grobnicama Srednjeg kraljevstva.
thumb|desno|Grobovi Khetyja & Baketa
Većina grobnica je slične strukture, s isklesanim ulazom, a zatim velikom prostorijom (obično sa stupovima) koja sadrži zidne ukrase i grobove. Poznate su po kvaluteti slika koje pokazuju i dolazak velikog broja Azijata u oblast.
Južno od grobnica je hram koga su sagradili Hatshepsut i Tutmozis III, Spilja Artemide, nazvan zato jer su Grci Pakhet identificirali kao Artemidu, a hram je sagrađen ispod zemlje.
Literatura
Kamrin, Janice - The Cosmology of Khnumhotep - 1999
Spartakov ustanak
Spartakov ustanak, Gladijatorski ustanak ili Treći ustanak robova bio je ustanak robova koji se desio između 73. i 71. godine pre n. e. i poslednji u nizu neuspelih i međusobno nepovezanih ustanaka koje su dizali robovi protiv Rimske republike, poznat pod zajedničkim imenom Ustanci robova. Spartakov ustanak je bio jedini ustanak koji je direktno pretio Italiji i koji je bitno zabrinuo Rimljane zato što su ustanici u početku imali dosta uspeha u borbama s rimskom vojskom. Ustanak je na kraju ugušen zahvaljujući vojnim naporima jednog jedinog komandanta, Marka Licinija Krasa, ali su se posledice ovog ustanka još dugo nakon njegovog gušenja osećale u rimskoj politici.
Između 73. i 71. godine pre n. e., grupa odbeglih robova — prvobitno grupa od nekih 70 odbeglih gladijatora koja je uskoro prerasla u grupu od više od 120.000 ljudi, žena i dece — lutala je Italijom i pljačkala i pustošila sve pred sobom. Grupa je imala nekoliko vođa, među kojima je bio i legendarni gladijator Spartak. Za borbu sposobni muškarci ove grupe, bili su neverovatno efektna vojska koja je nizala uspeh za uspehom u sukobima sa rimskom vojskom, počev od lokalnih izvidnica, preko rimske milicije do profesionalno istreniranih rimskih legionara koji su bili pod konzularnom komandom. Plutarh je opisao njihove akcije kao pokušaj rimskih robova da pobegnu od svojih gospodara kroz Cisalpsku Galiju, dok su Apijan i Flor okarakterisali ustanak kao građanski rat u kome su robovi imali za krajnji cilj da zauzmu i sam Rim.
Rimski senat je bio uznemiren vestima o neprestanim vojnim uspesima ove grupe, kao i o njihovim napadima na rimske gradove i sela, što ga je navelo na odluku da pošalje osam legija pod strogim ali efikasnim vođstvom Marka Licinija Krasa. Rat se završio 71. godine pre n. e. nakon dugih i ogorčenih borbi kada su robovi, povlačeći se pred Krasovim legijama, shvatili da su legije Pompeja i Marka Terencija Varona Lukula krenule da im zađu s leđa i da im postave zamku, te su se bacili u poslednji i odlučujući napad na Krasove legije, i tom prilikom pretrpeli su potpun poraz i bili sasvim uništeni.
Spartakov ustanak je imao velikog značaja na razvoj rimske istorije, uglavnom zbog efekta koji je imao na uspon dvojice vojskovođa, Pompeja i Krasa. Njih dvojica su iskoristili uspeh u gušenju ovog ustanka kako bi utvrdili svoje političke karijere. Zapretili su svojim legijama i time uspeli da izbore za senat koji su se održali 70. godine pre n. e. okrenu u svoju korist. Njihov rad kao konzula doprineo je potkopavanju rimskih političkih institucija što je kasnije dovelo do prelaska Rimske republike u Rimsko carstvo. Bruno 219
Ropstvo u Rimskoj republici
Tokom istorije starog Rima, postojanje jeftine radne snage — robova — u većoj ili manjoj meri bio je veoma bitan faktor za razvoj njegove ekonomije. Robovi su se nabavljali na različite načine, uključujući kupovinu od stranih trgovaca kao i pretvaranje stranog stanovništva u robove na osvojenim teritorijama. S obzirom na veliko učešće Rima u osvajačkim ratovima u toku 1. i 2. veka pre n. e., desetine, ako ne i stotine hiljada robova bilo je dovođeno u Rim iz raznih evropskih i mediteranskih zemalja. Veoma ograničen broj robova radio je kao posluga, zanatlije ili lični pomoćnici, dok je ogroman broj njih radio u rudnicima ili u poljima Sicilije i južne Italije
Robovi su u Rimskoj republici bili tretirani uglavnom veoma grubo i surovo. Pred zakonom Republike, rob se nije smatrao osobom, već svojinom. Vlasnici su mogli da zloupotrebljavaju, povređuju čak i ubiju svoje robove bez ikakvih pravnih posledica. Postojalo je veoma mnogo tipova robova, a najniži i najbrojniji, oni koji su radili u poljima i u rudnicima bili su podvrgavani iscrpljujućem fizičkom radu tokom celog svog života.
Kapuanski ustanak
thumb|200px|Mozaik koji se danas nalazi u Galeriji Borgeze
U Rimskoj republici u prvom veku pre nove ere gladijatorske borbe su bile veoma popularan način zabave. Nekoliko škola za gladijatore bilo je osnovano širom Italije kako bi se obučili gladijatori za takmičenja. U tim školama podučavali su se borbi u areni kriminalci, ratni zarobljenici (koji su se smatrali robovima), i slobodni ljudi koji su odlučili da borbama u areni zarađuju za život. Godine 73. pne., grupa od oko 200 gladijatora u školi Lentula Batijata u gradu Kapua planirala je bekstvo. Kad je njihov plan otkriven, njih oko 70 dograbilo je kuhinjske alatke, prokrčilo sebi put ka slobodi i dokopalo se gladijatorskog oružja i oklopa.
Kad su se našli na slobodi, odbegli gladijatori su izabrali sebi vođe — dva galska roba, Kriksa i Oinomaja — kao i Spartaka, za koga se veruje da je bio poreklom Tračanin i da je prvo bio vojnik u rimskim legijama, a da je potom bio osuđen na ropstvo. Drugi izvori pak tvrde da je bio zarobljenik koga su uhvatile rimske legije. Takođe se dovodi u pitanje i Spartakovo poreklo. Naime, on se borio kao Treks, tako da je njegov nadimak "Tračanin" mogao lako da se odnosi i samo na vrstu gladijatorske borbe koju je upražnjavao u areni.
Ovi odbegli robovi su lako odneli pobedu nad malom grupom rimskih vojnika (poslatih iz Kapue u poteru za njima) i naoružali se vojnim i gladijatorskim oružjem. Izvori su donekle kontradiktorni što se tiče redosleda događaja neposredno nakon bega, ali svi se slažu da je ova grupa odbeglih gladijatora pljačkala okolinu Kapue, regrutovala mnoge druge robove i da se na kraju povukla na sigurnije položaje na Vezuvu.
Poraz pretorske vojske
thumb|left|250px|Prva kretanja rimske vojske i robova, od početka kapuanskog ustanka do 73—72. godine pre n. e.
Kako je ustanak buknuo u Kampaniji, regionu koji je služio kao letovalište bogatim i uticajnim Rimljanima gde su se nalazili njihovi veliki posedi, rimske vlasti su veoma brzo saznale šta se dešava. S početka, ustanak je bio shvaćen kao talas kriminala i ne kao oružani ustanak.
Međutim, nešto kasnije iste godine, Rim je poslao vojsku pod pretorskom komandom kako bi ugušila ustanak. Rimski pretor, Gaj Klaudije Glaber, sakupio je vojsku od 3.000 ljudi koji nisu bili legionari nego milicija,„ ...pokupio ih je na brzinu i nasumice, jer Rimljani ovo još uvek nisu smatrali ratom već napadom, nešto nalik na prepad ili pljačku.“ Glaberove snage su opkolile robove na Vezuvu i blokirale jedini poznati put koji je vodio niz planinu. Glaber je onda mislio da samo treba da sačeka da glad natera robove na predaju.
Spartakove snage, iako bez vojne obuke, pokazale su veliku domišljatost u upotrebi lokalnih materijala i lukavih nekonvencionalnih taktika u sukobu sa disciplinovanim rimskim vojnicima. Kao odgovor na Glaberovu opsadu, Spartakovi ljudi su napravili konopce i merdevine od vinove loze i drugog rastinja koje su našli u okolini i iskoristili ih da se spuste niz litice koje su se nalazile s druge strane planine, suprotne od one gde su se nalazili Glaberovi vojnici. Spustili su se niz Vezuv, zaobišli ga i zašli s leđa Glaberovim snagama, napali ih i potpuno uništili.
Ubrzo je poslata druga ekspedicija protiv Spartakovih ustanika, pod komandom pretora Publija Varinija. Varinije je podelio svoje snage na dva dela i stavio ih pod komandu svoja dva podređena komandanta: Furija i Kosinija. Plutarh kaže da je Furije imao pod svojom komandom nekih 2.000 ljudi, međutim, nisu poznate preostale snage, niti da li je ekspedicija bila sastavljena od milicije ili legionara. Robovi su i ovu ekspediciju potukli do nogu: Kosinije je poginuo, Varinije je za dlaku uspeo da pobegne a oružje i oprema pali su u ruke pobunjenicima. Nakon ovih pobeda, sve više robova je hrlilo u redove Spartakove vojske, kao što su to „uradili i mnogi stočari i pastiri u regionu“, čime se broj pobunjenika popeo na oko 70.000. Pobunjeni robovi proveli su zimu 73—72. godine pre n. e. u snabdevanju svojih novih regruta oružjem i proširivanju teritorije na kojoj su delovali (Nola, Nucerija, Turij i Metapont).
Pobede robova međutim, takođe su imale svoju cenu. U toku borbi, nestao je jedan od vođa — Oinomaj — verovatno u borbi, i više se ne spominje u istorijskim zapisima.
Poraz konzulske vojske 72. godine pre n. e.
U ljeto 72. godine p. n. e., odbjegli robovi su napustili svoja skloništa gdje su proveli zimu i počeli da se kreću na sjever, ka Cisalpskoj Galiji.
Senat, uzbunjen veličinom ustanka i porazima pretorskih snaga Glabera i Varinija, poslali su dvije konzularne legije pod komandom Lucija Gelija Publikole i Gneja Kornelija Lentula Klodijana.
S početka, konzularne legije su imale uspeha. Gelije je napao grupu od 30.000 robova pod Kriksovim vođstvom kod planine Garganije, i ubio je dve trećine pobunjenika, uključujući i samog Kriksa.
Od ovog trenutka, pa sve do ulaska Marka Licinija Krasa u sukob, postoje neusaglašenosti u klasičnim izvorima o toku događaja. Dva najrazumljivija istoričara ovog ustanka, Apijan i Plutarh, daju detaljne opise dva veoma različita događaja. Međutim, obe priče nisu kontradiktorne između sebe, već jednostavno govore o dva sasvim različita događaja i ne spominju događaje koji postoje u opisima onog drugog.
Apijanova verzija
thumb|left|200px|Događaji iz 72. godine pre n. e., prema [[Apijan iz Aleksandrije|Apijanu]] Prema Apijanu, bitka između Gelijevih legija i Kriksovih ljudi nedaleko od planine Garganije bila je početak dugog i komplikovanog niza vojnih intervencija koje skoro da su dovele do direktnog napada Spartakovih snaga na sam grad Rim.
Coplean, Cășeiu
Coplean je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Cășeiu.
Spartakov ustanak
Apijanova verzija
Nakon pobede nad Kriksom, Gelije je krenuo na sever, u poteru za grupom robova koje je predvodio Spartak i koji su se bili uputili ka Cisalpskoj Galiji. Lentulova vojska se raspredila tako što je preprečila Spartakovoj grupi put i konzuli su se nadali da će uhvatiti odbegle robove između svoja dva položaja. Spartakova vojska se sukobila sa Lentulovom legijom, pobedila je, a zatim se okrenula ka Gelijevoj vojsci i naterala rimske legionare da se povuku u rasulu. Apijan tvrdi da je Spartak, kako bi odao počast poginulom Kriksu, pogubio nekih 300 zarobljenih rimskih vojnika tako što ihje naterao da se bore između sebe do smrti, kao gladijatori.
Coplean, Cășeiu
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 435 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 227 m.
Spartakov ustanak
Apijanova verzija
Nakon ove pobede, Spartak je užurbano nastavio ka severu sa svojim pristalicama (njih oko 120.000), a prethodno je „spalio sve nepotrebne stvari, pobio sve zarobljenike i poklao sve svoje tovarne životinje kako bi ubrzao kretanje.“
Poražene konzularne snage su se vratile u Rim kako bi se pregrupisale, dok je Spartak sa svojim ljudima napredovao ka severu. Konzuli su ponovo presreli Spartaka negde u oblasti Picentum i još jednom su bili potučeni.
Apijan tvrdi da je Spartak u ovom momentu promenio mišljenje i odlučio se da krene na grad Rim. Flor pak, ne daje detaljnu informaciju kad je Spartak odlučio da krene na Rim, ali tvrdi da je to bio Spartakov cilj od samog početka. Zauzeli su Turij i okolinu, naoružali se i pljačkali okolne teritorije. Opljačkanu robu su menjali s trgovcima za bronzu i gvožđe, kako bi napravili još oružja. S vremena na vreme bi se sukobili s rimskim snagama koje bi uvek pobeđivali.
Plutarhova verzija
200px|thumb|Događaji iz 72. godine pre n. e., prema [[Plutarhu]]
Plutarhov opis događaja se potpuno razlikuje od Apijanovog. Prema Plutarhu, nakon bitke između Gelijeve legije i Kriksovih ljudi (koje Plutarh naziva Germanima) nadomak planine Garganije, Spartakova grupa se sukobila sa Lentulovim ljudima, pobedila ih, pokupila zalihe i opremu i uputila se odmah pravo ka severnoj Italiji. Nakon ovog poraza, Senat je konzulima oduzeo komandu nad legijama i opozvao ih u Rim. Plutarh ne spominje bitku između Spartaka i Gelijevih legija, niti bitku između Spartakove grupe odbeglih robova i zajedničkih konzularnih snaga kod Picentuma.
Plutarh dalje daje detalje sukoba koje Apijan ne pominje. Prema Plutarhu, Spartakova vojska je nastavila ka severu dok nije stigla u oblast oko grada Mutine (današnja Modena). Tamo je Gaj Kasije Longin, guverner Cisalpske Galije, sa oko 10.000 vojnika pokušao da osujeti Spartakovo napredovanje, ali je i on takođe bio poražen.
Plutarh više ne spominje nikakve druge događaje do samog početka sukoba između Marka Licinija Krasa i Spartaka u proleće 71. godine pre. n. e. Ne pominje pohod na Rim niti povlačenje u Turij koji je Apijan opisao. Međutim, Plutarh tvrdi da je Kras naterao Spartakove pristalice da se povuku južno od Picentuma, tako da se može zaključiti da su pobunjenici stigli do Picentuma sa juga u ranu 71. godinu pre n. e. i da su se povukli iz Mutine u južnu i centralnu Italiju kako bi prezimili 72—71. godinu pre n. e.
Zašto su to možda uradili kad nije bilo nikakvog očiglednog razloga da ne pobegnu preko Alpa (Spartakov cilj prema Plutarhu) — nije objašnjeno.
Rat pod Krasovim vođstvom 71. godine pre n. e.
left|thumb|Događaji iz rane 71. pne. — [[Marko Licinije Kras je preuzeo komandu nad rimskim legijama, suprotstavio se Saprtaku i naterao pobunjenike da se povuku ka Mesini preko Lukanije. Plutarh tvrdi da se ovo desilo u regionu Picenum, dok Apijan smešta prve bitke između Spartaka i Krasa u region Samnijum.]]
Iako postoje kontradiktornosti u antičkim izvorima kad su u pitanju događaji iz 72. godine pre n. e., izgleda da to nije slučaj sa događajima iz naredne godine. Uglavnom se svi slažu da se Spartak sa svojim sledbenicima nalazio na jugu Italije početkom 71. godine pre n. e.
Kras preuzima komandu nad legijama
Senat, vidno uznemiren naizgled nezadrživim ustankom koji je zahvatio Italiju, dao je zadatak Marku Liciniju Krasu da se obračuna s pobunjenicima. Kras više nije bio nepoznat rimskim političarima, niti vojnoj komandi pošto je već ratovao pod komandom Lucija Kornelija Sule tokom drugog građanskog rata između Sule i Marijana 82. godine pre n. e., a takođe je služio pod Sulom dok je ovaj vladao kao diktator. Krasu je dat čin pretora i dodeljeno mu je šest novih legija pored ranije dobijene dve konzularne legije Gelija i Lentula, čime je imao nekih 40-50.000 obučenih rimskih vojnika pod svojom komandom. . Kras je veoma surovo postupao sa svojim vojnicima. Podvrgao ih je oštroj, čak brutalnoj disciplini i oživeo kaznu decimacijom u okviru svoje vojske. Apijan nije siguran da li je decimovao dve konzularne legije zbog kukavičluka kad su mu bile dodeljene na komandovanje ili je decimovao celokupnu vojsku kojom je komandovao zbog kasnijeg poraza (događaj u kome je bilo pogubljeno čak do 4.000 legionara). Plutarh pominje samo decimaciju 50 legionara kao kaznu nakon poraza kod Mumijusa u prvom u nizu sukoba između Krasa i Spartaka. U svakom slučaju, Kras je izgleda predstavljao „veću opasnost za sopstvenu vojsku nego što su to bili neprijatelji“ čime ih je naterao da izvojuju pobedu bez rizika da razočaraju svog komandanta.
Kras i Spartak
Kada su Spartakove snage ponovo krenule na sever, Kras je rasporedio šest legija na granicu regiona (Plutarh tvrdi da se prva bitka između Spartakovih i Krasovih snaga desila blizu Picentuma, dok Apijan kaže da se radi o regionu Samnijum ), a dve legije je dodelio svom legatu, Mumiju, sa naredbom da zađu s leđa Spartaku ali da ne napadaju pobunjenike. Međutim, kad mu se ukazala prilika za napad, Mumije se oglušio o naređenje i napao Spartakove snage, ali je bio pobeđen. Uprkos ovom početnom gubitku, Kras je napao Spartaka i pobedio ga, a nekih 6.000 pobunjenika je bilo pobijeno.
Krasova vojska je imala uspeha u još nekoliko sukoba u kojima je poginulo na hiljade pobunjenih robova, što je nateralo Spartaka da se povuče preko Lukanije u okolinu Mesine. Prema Plutarhu, Spartak se nagodio sa kilikijskim gusarima da prevezu njega i 2.000 njegovih ljudi na Siciliju, gde je nameravao da podigne ustanak robova i da sakupi pojačanje. Međutim, gusari su ga prevarili — uzeli su novac a potom napustili pobunjene robove. U nekim izvorima se takođe pominju pokušaji pobunjenika da sami naprave splavove i brodove, međutim, Kras se postarao da im onemogući prilazak Siciliji, tako da su ovi planovi bili napušteni