cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karaburma
Istorija
U ovom kraju je bilo dozvoljeno podizanje kuća bez dozvole, ali kraj je do iza I svetskog rata i ekspanzije Beograda, bio retko naseljen, u vidu malih i raštrkanih favela, bez vodovoda i kanalizacije, a i Višnjički put je bio loš. Od 1925. kraj je nazivan Naselje Kneza Pavla. Do 1929. Karaburma je pripadala ataru Višnjičke opštine, u tom periodu je imala 6000 stanovnika. Naselje je oživelo tek podizanjem Pančevačkog mosta i proširenjem tekstilne fabrike „Kosta Ilić i sinovi”. "Desno" od Pančevačkog mosta, 1938. je uređen prostor od 18.000 kvadrata za pijacu za konje, žito i seno.
U Karaburmi se nalazi pet osnovnih škola: „Filip Višnjić”, „Jovan Popović”, „Stevan Dukić”, „Arčibald Rajs” (bivša „Stjepan Stevo Filipović”) i „Jovan Cvijić”.
San Jacinto, Rincón de Romos
San Jacinto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2356 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1949 m.
Antonije Vučetić
Antonije, Anton ili Antun Vučetić (Dubrovnik, 18. decembar 1845 — Dubrovnik, 16. maj 1931) je bio istoričar, gimnazijski profesor, publicista, arhivski radnik i upravnik Dubrovačkog arhiva.
Biografija
Rođen je u Dubrovniku 1845. godine, od majke Jelene, rođene Stipčić i oca Đure, rodom iz Popovog polja. Očeva porodica je bila u direktnom krvnom srodstvu po ženskoj liniji sa porodicom Ruđera Boškovića, odnosno njegovim ocem Nikolom Boškovićem iz Popovog polja.
Antonije je rođen kao četvrto dete. U porodici je bilo devetoro dece, od kojih je troje rano umrlo.
Škokovanje
Osnovnu školu i gimnaziju je završio u Dubrovniku. Posle školskih reformi iz 1848. u nedostatku profesora, školu su preuzeli italijanski isusovci, koji su se odupirali svakoj vladinoj naredbi i njenom petljanju u nastavne metode. Predavanja su bila na italijanskom jeziku.
Školovanje je nastavio u Beču, gde je u periodu 1863—67 na filozofskom fakultetu studirao istoriju i geografiju. U Beču su u to vreme studirali i drugi mladi Dubrovčani, kao što su njegov vršnjak Luko Zore sa Cavtata, koji je studirio slavistiku. U Beču se u to vreme nalazio i nešto stariji Valtazar Bogišić, koji je radio kao bibliotekar Dvorske biblioteke. Bogišić ga je uputio u arhivska i bibliotečka istraživanja, što je uticalo na njegov dalji temeljan naučni rad. Beč je u to vreme bio središte svih Slovena u austrijskoj prestonici i značajno je uticao na formiranje Vučetićevih slovenofilskih ideja. Delovao je u okviru „Slovanske besede“, kao i udruženja srpske đačke omladine „Zora“, osnovanih u Beču 1863. godine.
Profesor
Nakon diplomiranja, najpre je radio kao profesor suplent u nižoj gimnaziji na Korčuli (1867—1868), a zatim je u periodu (1868—1870) predavao u šestorazrednoj Splitskoj realci. U Splitu se tada vodila borba za uvođenje narodnog jezika u nastavu. Borba je međutim bila neuspešna, pa se nastava i dalje odvijala na italijanskom jeziku.
Nakon polaganja državnog ispita 1871. dobio je konačno radno mesto mu je bilo u Dubrovačkoj gimnaziji, gde je predavanja držao na narodnom jeziku, najpre uveden u nižim, a postepeno i u višim razredima. Taj posao je obavaljao najveći deo svog radnog veka, osim s manjim prekidima (1883-1890), kada je bio angažovan kao prosvetni nadzornik. Predavao je istoriju i geografiju i svoj posao je obavljao vrlo ozbiljno, neretko primajući na sebe dužnost da zameni odsutne nastavnike, pa je tada držao i časove latinskog, grčkog i nemačkog jezika.
Dubrovačka gimnazija je bila jedna od najuticajnijih institucija Dubrovnika 19. veka. Imao je prilike da utiče i usmerava i najznačajnije mlade intelektualce toga doba, među njima i svog rođaka Antuna Fabrisa. Vučetićev učenik i štićenik je bio i Petar Kolendić.
Često je bio angažovan i u gimnazijskoj učiteljskoj i učeničkoj biblioteci, ali i kao „čuvar” geografsko-istorijske i numizmatičke zbirke. Radio je i na udžbeničkoj literaturi, koju je štampao u glasilu Gimnazije, ali, kasnije, i kao posebna izdanja. Napisao je na literaturi zasnovan tekst „Geografsko crtanje“, koji je kasnije, štampan i kao posebna knjiga. Po nalogu školskih vlasti je preveo udžbenik „Historija, geografija i statistika Austrougarske za više razrede srednjih škola“, autora Imanuela Hanka, štampanog u Beču (1901). Njegova „Razgovorna slovnica talijanska“ (1880), osim u školi, korišćena je i za praktično učenje jezika. Osim toga, napisao je „Pedagogičko didaktičke opaske“, u vidu napomena, povodom novoosnovane narodne škole u Zahumlju (1878).
Zbog širenja srpske propagande je penzionisan 1903. Ali je čak i 20. godina nakon penzionisanja (1903-1921), u novoformiranoj državi, Ministarstvo prosvete, na čelu sa Svetozarom Pribićevićem ga je ukazom od 7. maja 1921. rehabilitovalo i ponovo postavilo u Dubrovniku za gimnazijskog profesora, a povećana su mu i mesečna primanja.
Još kada je počeo da radi kao profesor u Dubrovniku 1871-72. godine je predložio osnivanje zadužbine koja bi pomagala materijalno najugroženijim đacima. Već naredne godine je osnovana „Zaklada Gundulić” prva školska zadužbina za pomaganje učenika srednjih škola u Dalmaciji, a čiji su darodavci bili najugledniji Dubrovčani. Godinama je bio blagajnik ove zadužbine.
Kao školski nadzornik kotora Splitskog, u periodu 1883–1891. godina, u više navrata se bavio prosvetno-pedagoškim pitanjima. Povodom Pokrajinskuoučiteljske konferencije (1888), svoje predloge za reformu školstva je izneo u posebnoj publikaciji „Misli o pregledbi naukovnih osnova pučkih učiona dalmatinskih“.
Naučni rad
Od 1881. se uključio u elitni krug naučnika koji objavljuju arhivska dokumenta iz Dubrovačkog arhiva. Tada je dao svoj prvi arhivski dobrinos pod nazivom Spomenici srpski objavljen u dubrovačkom književnom časopisu „Slovinac”. U njemu je objavljen tekst zapisa iz Dubrovačkog arhiva, iz 1364, kojim župan Sanko potvrđuje da je od Dubrovčana primio 60 perpera na ime svog dohotka od mogoriša. Naredni prilog je objavljen sledeće godine u „Slovincu” i u „Katoličkoj Dalmaciji”, pod naslovom Crkveni staroslovenski jezik u Dubrovačkoj Republici, u kome je naveo tekst dve odluke Malog vijeća od 31. jula 1391. i 5. marta 1392. i jednu odluku Velikog vijeća Dubrovačke Republike od 27. jula 1392. o upotrebi staroslovenskog jezika u katoličkim crkvama i imenovanju popova glagoljaša u Župi i Gružu.
Mada to nije naznačeno, priredio je znatan deo građe koja je objavljena u drugoj knjizi Monumenta Ragusina u izdanju JAZU, kao i sve ostale knjige iz ove edicije, koje je potpisao upravnik Josip Đelčić od 1885.
Već kao ozbiljan arhivski radnik, godine 1885, u uglednom časopisu JAZU „Starine” je objavio pisma srpskih kaluđera sa Svete Gore dubrovačkoj vlasteli. U prilogu je objavio 13 potvrda kaluđera manastira Hilandara i Svetog Pavla, za odštetu koju je Dubrovačka Republika plaćala manastirima za pravoslavne kaluđere koji su sa Stona i Pelješca morali da se sklone u te manastire, nakon što su ta područja 1333. predata Dubrovačkoj Republici. U prvoj deceniji 20. veka se bavio zbirkom dokumenata koja se najpre nalazila u privatnom posedu Dubrovčanina Mundija Negrinija. Zbirka je zalaganjem gradonačelnika Frana Gondole, poklonjena je opštinskoj biblioteci u Dubrovniku, a zatim poverena Vučetiću sa obavezom da je obelodani, što je Vučetić i učinio tokom 1906. i 1907, u časopisu „Srđ”, objavljujući iz broja u broj po jedan ili dva priloga. Dokumente je podelio na isprave srpskih vladara i srpske vlastele, isprave o vezama s ugarskijem kraljevima i hrvatskijem banovima, na grupu dokumenata vezanih za Turke i Tursku i na oporuke ili testamente Dubrovčana. Na početku svake grupe dokumenata je pisao svoje uvodne tekstove.
Po otupštanju iz gimnazije postao je jedan od glavnih saradnika lista „Srđ“ i njegov glavni urednik u periodu 1906—1908. Početak izlaženja časopisa, je bilo uslovljeno Riječkom i Zadarskom deklaracijom, te kursom pomirenja. Posle prekida u izdavanju, od početka 1906. do poslednjeg broja 1908. urednik je bio Vučetić, dok je vlasnik i izdavač bio „Srpska dubrovačka štamparija dr Gracića”, jasno i programski označen kao srpski časopis, odnosno kao „književno glasilo svih Srba na Primorju” i nije bio agitatorski nastrojen. Broj saradnika je bio povećan, štampan je ćirilicom i latinicom, a naučni prilozi su imali prvenstvo nad književnim. Izdavanje je 1906. započeo obeležavanjem stogodišnjice od ulaska Napoleonovih vojnika u Dubrovnik, a zatim je, kao petobroj, priredio „Spomenicu o padu Dubrovačke Republike“, za koju je uvodnik napisao Stojan Novaković.
U „Srđu“ je u periodu 1904-1907 objavio svoje radove pod zbirnim naslovom „Sitnice iz dubrovačke prošlosti“. Radi se o brojnim zanimljivostima na koje je nailazio tokom svog arhivskog rada, koje je marljivo beležio i sakupljao i kao odlični poznavalac dubrovačke istorijske i kulturne prošlosti, uobličavao u pričice, odnosno sitnice, dovodeći ih u vezu sa značajnim književnim delima, sudbonosnim događajima ili samo oslikavajući atmosferu života starog Dubrovnika. Jedan od najznačajnijih tekstova je obajvljen pod naslovom „Dubrovčani počimlju ponavljati grad iza velike trešnje g. 1667“, u kome je opisao razorne posledice velikog zemljotresa Posebno se zainteresovao za lik Marojice Kaboge, kao najznačajnijeg dubrovačkog poslanika u Carigradu, koji je bio prestupnik, razulareni ubica, ali i požrtvovani sužanj, te slavljeni rodoljub i spasilac Dubrovačke Republike.
Posle prestanka izlaska „Srđa”, nastavio je da objavljuje svoje „sitnice” iz dubrovačke prošlosti i drugim glasilima: u „Dubrovniku”, kalendaru „L’Epidauritano”, listu „Narod” (1921), a najviše u „Dubrovačkom listu” (1924-28). U njima je bilo tekstova i o njegovim savremenicima, najčešće povodom njihove smrti, koji su ličili na male monografske portrete Dubrovčana na prelazu iz 19. u 20. vek, dajući uz to i široki uvid u njihove pretke.
Kao vodeći intelektualac 20. veka, imao je prilike da bude svojevrsni domaćin poznatim ličnostima, posebno naučnicima, književnicima i intelektualcima, sačinio je svojerstan vodič kroz Dubrovnik, pod nazivom „Mali vođ putnicima kroz Dubrovnik i okoliciu“, koji je štampan u Dubrovniku 1910. Dubrovačkim turistima je pripremio i uvodni tekst „Dubrovačka rivijera“, za publikaciju „Dubrovnik i okolica“ (1912). 250px|mini|Knežev dvor Posle ujedinjenja Jugoslavije, ponovo je raktiviran i postavljen za upravnika državnog arhiva u Dubrovniku (1921—1924). Radeći u Arhivu, napisao je veliki broj istorijskih rasprava iz dubrovačke istorije. Sarađivao je sa velikim brojem časopisa, u kojima je objavljivao građu i članke.
Osnovao je Dubrovačko naučno društvo „Sveti Vlaho“. Društvo je zvanično konstituisano 30. novembra 1923. uoči a u čast svetkovine oslobođenja i ujedinjenja. Od 1924. društvo je dobijalo novčanu pomoć od gradske opštine. Sedište društva je bilo u Kneževom dvoru, koji je posle Prvog svetskog rata preimenovan u Kraljev dvor i proglašen za istorijski spomenik i kraljevu rezidenciju, odnosno u Dubrovačkom arhivu, na donjem spratu dvora, zajedno sa gradskom bibliotekom i Zavodom za zaštitu spomenika. Glavni cilj društva je bio svestrano proučavanje Dubrovnika, njegov razvoj i veze sa Dalmacijom i drugim daljim oblastima, očuvanje obimne neproučene i neobrađene građe od propasti i njeno predavanje na ugled i amanet potomstvu. Osim osnovnog, prateći ciljevi su bili osnivanje biblioteke za naučne krugove kao i pomoć postojećem muzeju. Članovi društva su mogli biti pravi, počasni i dopisni, a osim njih postojali su i dobrotvori, utemeljivači i pomagači, odnosno ličnosti koje su i finansijski pomagale rad. Pokrenuo je i „Glasnik“ društva (1929). Na saradnju u „Glasnik” su pozivani najugleniji naučnici i litearni radnici, ne samo vezani za Dubrovnik.
Akademik
Bio je dopisni član Jugoslovenske akademije znanosti i umjetnosti u Zagrebu (1874) i Kraljevskog arhivskog veća u Beču (1913). Zauzimanjem njegovog prijatelja, Dubrovčanina, Ernesta Katića, Srpska kraljevska akademija ga je 16. februara 1929. godine izabrala za dopisnog člana Akademije društvenih nauka.
Antun Vučetić je umro u Dubrovniku, u 86-oj godini, 15. maja 1931. godine.
Dela
Važnija dela:
Porodica
U svojoj 44 godini (1889) se oženio Marijom Stanislavom Anom Banac, ćerkom Bože (1815–1887) i Ane, rođene Kolendić (1829–1910). Imali su četvoro dece: sin Ruđerko, rođen u Splitu 1889, ćerka Danica, rođena u Dubrovniku 1893, Darinka, rođena godinu dana kasnije (1894) i sin Dušan, umro je kao jednoipogodišnjak (1895). Žena Mara je umrla svojoj 43-oj godini, početkom 1901. godine, pa je Antun ostao udovac sa troje nedorasle dece. Ostatak života je proveo kao udovac starajući se o deci i njihovom školovanju i odrastanju.
Bernardini, Lucca
Bernardini je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Trenuci slabosti
Trenuci slabosti je jugoslovenska TV drama u produkciji TV Novi Sad emitovana 1979. godine. Režirao ju je Slavoljub Stefanović Ravasi, a scenario je napisao Milan Jelić.
Mile Pešorda
Mile Pešorda (Grude, 15. 8. 1950.) je bosanskohercegovački profesor romanistike, a po nacionalnosti i književnim djelima hrvatski književnik, prevoditelj i urednik.
Životopis
Mile Pešorda je gimnaziju završio u rodnim Grudama, romanistiku na Filozofskom fakultetu u Sarajevu, poslijediplomske i doktorske studije pohađao u Zagrebu i Parizu, gdje je kod Milana Kundere prijavio doktorsku disertaciju "Ideja Europe u djelu Ive Andrića i Miroslava Krleže". Bio je novinar u kulturnoj redakciji Radio-Sarajeva te zagrebački dopisnik za kulturu dnevnika "Oslobođenje" u Sarajevu, a od 1979. do 1990. godine odgovorni urednik za domaću i svjetsku književnost u velikoj izdavačkoj kući "Veselin Masleša" u Sarajevu, kada je uredio preko tristo knjiga: među tim naslovima bila su sabrana djela Saula Bellowa, Midhata Begića i Milana Kundere 1984., zbog čega je politički difamiran kao "kunderist, antikomunist i neprijatelj Jugoslavije" (M. Lalić).
U svibnju 1968. Pešorda je pokrenuo, uredio i objavio prvi broj revije Ogledalo, koju su vlasti uništile i trajno zabranile. Idejni je začetnik Šimićevih susreta održanih 30. 5. 1970. u Grudama i Drinovcima. Zagovornikom je građanskih prava i sloboda, inicijator i jedan od sedmorice hrvatskih književnika potpisnika Sarajevske deklaracije o hrvatskom jeziku 28. 1. 1971.
Prvi je uputio javni poziv na obnovu HKD Napredak u Sarajevu, 7. 7. 1990.. Četiri godine, od 1990. do 1994., Pešorda je bio lektor-predavač na Sveučilištu u Francuskoj, zatim koordinator za UNESCO i savjetnik za kulturu u Ministarstvu vanjskih poslova, član uredničkoga vijeća revije Lettre Internationale u izdanju hrvatskoga centra PEN-a, glavni urednik u "A. G. Matošu" Samobor-Zagreb te jedan od osnivača, zamjenik glavnoga urednika i urednik za književnost tjednika za kulturu Hrvatsko slovo. U Francuskoj je 1991. osnovao Društvo francusko-hrvatskoga prijateljstva (AMITIES FRANCO-CROATES DE RENNES), koje je tijekom nekoliko godina bilo središtem intelektualne i humanitarne pomoći Hrvatskoj i BiH.
Bio je direktor Hrvatskoga kulturnog centra u Sarajevu od 1999. do 2000. i sudionik prvih Europskih književnih susreta u Sarajevu jubilejske 2000. godine. Sudjelovao je u pokretanju i koncipiranju edicije Hrvatska književnost Bosne i Hercegovine u 100 knjiga, gdje je i član Uredničkoga vijeća.
Pešorda je član: Matice hrvatske od 1970., Društva pisaca BiH od 1972., društava hrvatskh književnika u Zagrebu i Mostaru, Hrvatskoga društva klasičnih filologa, HKD Napredak, Udruge Hrvatska-Irska. Redoviti je član Hrvatskoga društva za znanost i umjetnost u Sarajevu od 2000.
Djela
Prve pjesme, Protiv tame i Žena malog grada, Pešorda je objavio 1967. u sarajevskom časopisu "Lica". Prvu pjesničku knjigu Život vječni objavio je u izdavačkoj kući Svjetlost u Sarajevu 1971. i za istu dobio godišnju nagradu izdavača. U Zagrebu je 1998., objavljena njegova summa poetica, koncipirana kao nova knjiga, pod naslovom Knjiga ljubavi i gnjeva (Nakladni zavod Matice hrvatske i HKD Napredak Zagreb). Knjiga Slušam tvoj glas, tiskana 1980. u Mostaru, s crtežima Virgilija Nevjestića i pogovorom Jure Kaštelana, doživjela je tri izdanja. Pešordine Izabrane pjesme, u izboru Dževada Karahasana i s predgovorom Jure Kaštelana, uvrštene su u reprezentativnu ediciju Književnost naroda i narodnosti BiH u 50 knjiga, Sarajevo 1985. U antologiju je ušao već 1969. s pjesmom Moj otac, u "Panoramu mlade hrvatske književnosti", Republika, Zagreb.
U Rennesu je 1992., u ediciji francuskih pjesnika, tiskana knjižica njegovih francuskih pjesama pod naslovom Parole pour Elle. Pjesme su mu prevedene na dvadesetak jezika i uvrštene u brojne tuzemne i inozemne antologije i panorame. U pariškom časopisu EUROPE broj 880-881, 2002., s četiri je pjesme uvršten u izbor dvanaest najznačajnijih suvremenih hrvatskih pjesnika. Zapaženo je mjesto i visoke ocjene njegovo pjesništvo dobilo u dvjema povijesno-kritičkim pregledima hrvatske književnosti od Baščanske ploče do danas, kojih su tvorcima akademik Dubravko Jelčić i sveučilišni profesor Slobodan Prosperov Novak, kao i u najnovijim povijesnim leksikonima hrvatskih pisaca i njihovih djela. U listopadu/oktobru 2008. Pešorda je objavio, u nakladi zagrebačke Alfe, knjigu "Baščanska ploča, poema", opremljenu sa 27 slika u boji akademskog slikara Luke Petrača i pogovorom Božidara Petrača. Književni kritičar Zdravko Gavran istaknuo je pjesnikov "univerzalni pjev", koji "slikovno-metaforički iskazuje široke raspone Pešordina pjesničko-gnoseološkoga svijeta, neutomljive čežnje, polifoniju značenja i ujedno disciplinu duha".
Pešorda prevodi s francuskog, slovenskog i makedonskog jezika. Tako je preveo i neke pjesme od makedonskog pjesnika Konstantina Miladinova.
Kontroverze
Godine 1978. na Radio-Zagrebu je bilo zabranjeno emitiranje pjesme Mile Pešorde "Susret s Franzom Kafkom ili slovo protiv fašizma", koja je god. 1980. objavljena u knjizi SLUŠAM TVOJ GLAS u Mostaru, s pogovorom znamenitog hrvatskog partizana, književnika i univerzitetskoga profesora Jure Kaštelana. Predrag Matvejević bio je od 1990. do kraja 1994. skupa s Pešordom član uredničkoga viječa PEN-ova časopisa LETTRE INTERNATIONALE,ali je 10.11. 2001. u pamfletu "Naši talibani" u "Jutarnjem listu" zahtijevao specijalni "sud stroži od Haaškoga tribunala" za Dobricu Ćosića, Anđelka Vuletića, Pešordu, Ivana Aralicu, Momu Kapora, Matiju Bećkovića, Rajka Petrova Nogu, Gojka Đogu i neke druge pisce hrvatskih korjena zbog svojih pisanja u doba rata, koji su po njemu bili "odgovorni za zločine u BiH", dok je Pešorda konkretno bio prozvan "kvislinškim piscem", "kolaborantom fašizma", "sarajevskim talibanom" i sl. ).
U svom najužem obliku Matvejevića kritika je optuživala Pešordu da je "čak svoje kolege koji su ostali u Sarajevu pod četničkim bombama zvao posrbicama". Na tu kritiku svoga rada u ratno doba Pešorda, koji je 1990.-1994.g. predavao na Univerzitetu u Francuskoj, odgovora tužbom, koja je završena 2. 11. 2005., samo nekoliko dana prije apsolutne zastare, presudom Općinskoga suda u Zagrebu kojom je Predrag Matvejević osuđen na kaznu zatvora od pet mjeseci s rokom kušnje od dvije godine za zločin klevete i uvrede. Presudu su osudili Hrvatsko novinarsko društvo i Reporteri bez granica, a tadašnji je premijer Ivo Sanader i predsjednik Tuđmanove stranke HDZ, u specijalnoj izjavi za HTV-dnevnik, podržao osuđenoga Matvejevića i kritizirao nepravomoćnu presudu Općinskoga suda u Zagrebu. Osuđeni Matvejević je odbio priznati presudu i sud tako da na nju nije niti uložio žalbu. U svibnju 2010. Vrhovni sud Republike Hrvatske donio je presudu kojom je odbio zahtjev, inače bez presedana, glavnoga državnoga odvjetnika Republike Hrvatske da poništi pravomoćnu presudu i potvrdio njezinu zakonitost. . Iako Matvejeviću nije prijetio nikakav zatvor zbog apsolutne zastare, skandal je stvoren ovom presudom je postao internacionalan tako da su međunarodni intelektualci (Bernard Henry-Levy, Claudio Magris, Umberto Eco, Peter Sloterdijk, Salman Rushdie i drugi) poslali medijima otvoreno protestno pismo, a Italija, čiji je Matvajević državljanin, ponudila je azil Predragu Matvejeviću što je on odbio i dalje nepriznavajući sud i njegovu presudu
Camagna Monferrato, Alessandria
Camagna Monferrato je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 405 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 260 m.
Forno, Messina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
1,5-Pentanediol
1,5-Pentanediol je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 104,148 Da.
Artiguelouve
Artigluv je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Pau.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1 252 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 117 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 156 metara (maksimalnoj 300 m, a minimalnoj 137 m).
Potmelțu, Coțofenii din Dos
Potmelțu je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Coțofenii din Dos.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 543 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 88 m.
Slobodan Bajić Paja
Slobodan Bajić - Paja (1916—1943), politički komesar Glavnog štaba NOV i PO Vojvodine i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Filozofiju je studirao na Filozofskom fakultetu u Beogradu, gde je postao jedan od istaknutih aktivista studentskog pokreta. Sarađivao je Pavlom Papom, koji je bio jedan od političkih rukovodilaca studentskog pokreta na Beogradskom univerzitetu. Slobodan je kao student više puta dolazio u Sremske Karlovce, gde je okupljao srednjoškolsku omladinu, buduće skojevce, koji su ga poznavali iz gimnazije, a neki su dolazili iz Novih Karlovaca, gde je Paja često boravio kod svog dede.
Član Komunističke partije Jugoslavije postao je 1938. godine. Bio je popularan partijski radnik u Beogradu i Vojvodini. Uhapšen je 12. maja 1938. godine u Beogradu, zajedno sa dvadeset studenata. Bio je jedan od učesnika bekstva robijaša-komunista, iz zatvora u Sremskoj Mitrovici 22. avgusta 1941. godine. Među fruškogorskim partizanima počeo je kao borac. Oktobra 1941. godine bio je na političkom radu u selu Šuljmi, na padinama Fruške gore.
Boca de Tizapán, Sayula de Alemán
Boca de Tizapán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Slobodan Bajić Paja
Biografija
U februaru 1942. godine postao je politički komesar Prve čete Fruškogorskog partizanskog odreda, a komandir čete je bio Marko Peričin Kamenjar. U toku maja iste godine, Paja je postao politiki komesar Odreda.
Kao politički komesar Štaba Sremskog partizanskog odreda, 4. novembra 1942. godine, zajedno sa Šestom istočno-bosanskom udarnom brigadom prelazi iz Srema u istočnu Bosnu. Aprila 1943. godine Paja je postavljen za prvog političkog komesara Prve vojvođanske udarne brigade, a u maju, iste godine, postaje politički komesar Operativnog štaba Narodnooslobodilačke vojske i partizanskih odreda Vojvodine.
Posle Pete neprijateljske ofanzive, ovaj Štab se sastao sa Vrhovnim komandantom NOV i POJ Josipom Brozom Titom, čijom je naredbom postao Glavni štab Narodnooslobodilačke vojske i partizanskig odreda Vojvodine. Od komandanta, zamenika komandanta Štaba i politikog komesara Slobodana Bajića Paje, Tito je bio detaljno obavešten o razvoju NOB-a u Sremu i Vojvodini. Vraćajući se iz Vrhovnog štaba NOV i POJ, jula 1943. godine, na putu za Srem, Paja je poginuo u borbi s Nemcima na drumu Tuzla-Zvornik.
Paja je posle rata sahranjen u zajedničkoj grobnici, sa Jankom Čmelikom, Boškom Palkovljevićem Pinkijem i Stankom Paunovićem Veljkom, na Spomen groblju u Sremskoj Mitrovici. Za narodnog heroja proglašen je 5. jula 1952. godine.
Gainesville, Virginia
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.481, što je 7.099 (162,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Edi Rama
Edi Rama (4. 7. 1964), je albanski političar i premijer Albanije od 2013. godine. Od 2005. vođa je i Socijalističke partije Albanije. Rama je vršio i funkcije ministra obrazovanja (1998-2000) i gradonačelnik Tirane (2000-2011). Predvodio je lijevu koaliciju koja je na izborima u junu 2013. pobijedila vladajuću konzervativnu grupu koju je predvodio Sali Berisha.
Tokom 2004. dobio je nagradu "Svetski gradonačelnik", a 2005. je uvršten na Tajmovu listu evropskih heroja.
Svetsku slavu Rami su doneli projekti uređenja Tirane, među kojima su posebno poznati projekti grada vedrih boja, u okviru kojeg je započeto sređivanje fasada starih zgrada i čišćenje obale reke Lane koja protiče kroz Tiranu.
Vanjske veze
Članci u stranim medijima o Ediju Rami (na engleskom)
Mesa de Corona, Turicato
Mesa de Corona je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1091 m.
El Alambre, Mexticacán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1762 m.
Colonia Libertad, Santa María Colotepec
Colonia Libertad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Colotepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 640 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Torre Orsaia, Salerno
Torre Orsaia je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Bordi, Benevento
Bordi je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 166 m.
Ampliación Santa Catarina, Acolman de Nezahualcóyotl
Ampliación Santa Catarina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Acolman de Nezahualcóyotl.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2284 m.
Niederheimbach
Niderhajmbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 66 opštinskih središta okruga Majnc-Bingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 754 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7339040.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majnc-Bingen Niderhajmbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majnc-Bingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 90 metara. Površina opštine iznosi 7,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 754 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 102 stanovnika/km².
Sokolac (Šipovo)
Sokolac je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Šipovo koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 173 stanovnika.
La Carbonera, Urique
La Carbonera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Lake Bluff, Illinois
Lejk Blaf je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.722, što je 334 (-5,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cavallera, Brescia
Cavallera je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 210 m.
Pomeraj
300p|mini|desno|Pomeraj (vektor zelene boje) je najkraće rastojanje između početne i krajnje tačke i ne zavisi od putanje, dok [[pređeni put (ljubičasta kriva) tačno prati putanju (plava puna linija)]] Vektor pomeraja (znaka ) jeste razlika između vektora krajnjeg položaja i vektora početnog položaja neke tačke u prostoru.
Za razliku od vektora pomeraja koji je vektorska veličina, pomeraj je skalarna veličina i predstavlja najkraće rastojanje između početnog i krajnjeg položaja neke tačke u prostoru. Pomeraj je jednak intenzitetu vektora pomeraja.
Definicija
Vektor pomeraja predstavlja promenu vektora položaja u vremenu.
Ako se telo kretalo za tokom vremenskog intervala, vektor pomeraja je:
gde je vektor položaja u trenutku t_2 i  vektor položaja u trenutku t_1.
Pomeraj tog tela je:
Pomeraj i pređeni put
Pomeraj (skalarna veličina) je najkraće rastojanje između početne i krajnje tačke i ne zavisi od oblika putanje. Za razliku od njega, pređeni put (takođe skalarna veličina) zavisi od oblika putanje.
Primer
Telo koje je krenulo iz mesta A, stiglo u mesto B i vratilo se nazad u mesto A ima pređeni put jednak ukupnom putu koji je prešlo, što je dva puta rastojanje između mesta A i B. S druge strane, pomeraj tog tela je 0, zato što su i početni i krajnji položaj ovog tela tačka A.
El Moro, Río Bravo
El Moro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Ann Veneman
Ann Margaret Veneman (29.6. 1949.) je bila 27. američki sekretar za poljoprivredu, te direktor Calgenea, prve kompanije koja je reklamirala genetski modificiranu hranu. Trenutno se nalazi na položaju izvršne direktorice UNICEF-a. Svoju ostavku na mjesto američkog sekretara za poljoprivredu je najavila 15.11. 2004., a ona je stupila na snagu 20.1. 2005. 14.1., 2005, generalni sekretar UN Kofi Annan je najavio kako je Veneman nomirana za novog izvršnog direktora UNICEF-a. 19.1. je imenovana na tu dužnost, na koju je stupila nakon ostavke izvršne direktorice UNICEF-a Carol Bellamy u maju 2005.
El Capulín, Mexticacán
El Capulín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mexticacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1795 m.
Rastojanje
Pređeni put
220p|mini|desno|[[Vektor pomeraja (zelena prava isprekidana linija), pređeni put (ljubičasta kriva isprekidana linija) i putanja (plava linija)]]
Pređeni put (oznaka — ) jest jednak intenzitetu (apsolutnoj vrednosti) vektora pomeraja:
odnosno:
Ukupni pređeni put je jednak zbiru intenziteta pojedinih vektora pomeraja:
Pređeni put je skalarna veličina.
Dvokrilni avion
thumb|right|200px|AN-2, jedan od najpoznatijih dvokrilaca i danas leti thumb|right|200px|nosači prednjih kotača su u stvari prednje krilo zrakoplova [[Rutan Quickie]] Dvokrilac je zrakoplov s dva krila postavljenih jedan iznad drugog. Prvi avion pokretan vlastitim motorom, Flyer1 braće Wright, bio je dvokrilac kao i mnogi koji su ga slijedili. Iako dvokrilac ima dosta konstrukcijskih prednosti, krila proizvode veći otpor nego slični zrakoplovi s jednim krilom. Napredak u tehnologiji izrade i vrstama materijala kao i težnja za što većim brzinama dvokrilne zrakoplove je već krajem 1930.-tih stavilo u drugi plan.
Oba krila dvokrilnog aviona proizvode uzgon iako on nije dvostruko veći od uzgona na sličnom zrakoplovu s jednim krilom. To je zato što efekt krila (uzgon) ovisi o njegovoj izloženosti struji zraka tijekom leta. Kod dvokrilca gornje i donje krilo koristi gotovo isti djelić atmosfere što dovodi do međusobnih negativnih aerodinamičkig utjecaja. U usporedbi s jednokrilcem iste površine krila, dvokrilac proizvodi više otpora a manje uzgona (što se donekle ublažilo postavljanjem jednog krila ispred drugog). Kod krila s vitkosti 6 i međusobnoj udaljenosti za dužinu njegove tetive dvokrilac može proizvesti samo 20% više uzgona od sličnog zrakoplova s jednim krilom.
Na dvokrilcu je donje krilo učvršćeno za trup zrakoplova dok se gornje nalazi iznad trupa. Krila su međusobno povezana i učvršćeni pomoću cjevastih upornica i žičanih zatega koje na sebe primaju momente sila na istezanje i savijanje. Takva izvedba dozvoljava lakša krila a ujedno im daje iznimno jaku čvrstoću. Krilca i flapsovi za kontrolu nagiba i brzine mogu biti ugrađeni na jednom ili oba krila. Uobičajeno se krilca ugrađuju na gornje a zakrilca na donje krilo.
Na nekim avionima donje krilo je znatno manje površine od gornjeg, ponekad samo dovoljne veličine da se na njega pričvrste upornice. Druga inačica je dvokrilac na kojem su krila jedan ispred drugoga, jedno na nosnom a drugo na repnom dijelu aviona.
Hogan's Heroes
Hogan's Heroes je bila američki televizijska humoristička serija koja se premijerno emitirala od 17.9. 1965. do 4.7. 1971 na mreži CBS u 168 epizoda. Njena glavna zvijezda je bio Bob Crane u ulozi pukovnika Roberta E. Hogana, a radnja smještena u njemački zarobljenički logor za vrijeme drugog svjetskog rata. Jedan od producenata je bio i Bing Crosby.
Logor u kome se odvijala radnja je bio Stalag 13, smješten u blizini grada Hammelburg, te upravljan od Luftwaffea, a zatvorenici su bili saveznički zrakoplovci. Iako je postojao stvarni Stalag 13 kraj Hammelburga (nekoć poznat kao Stalag XIII-C Hammelburg/Mainfranken), logor u Hogan's Heroes je potpuno izmišljen.
Premisa serije je bila da su ratni zarobljenici zapravo bili aktivni sudionici rata, odnosno koristili logor kao bazu za savezničke obavještajne i diverzantske operacije protiv nacista. "Zatvorenici" su mogli napuštati i vraćati se u logor kada su htjeli zahvaljujući tajnoj mreži tunela te bili u vezi sa savezničkom komandom. U tome im je pomagala nesposobnost komandanta logora pukovnika Klinka i njegovog ađutanta narednika Schultza; Hogan je rutinski manipulirao nesposobnim Klinkom i tjerao Schultza da gleda na drugu stranu dok su njegovi ljudi obavljali tajne operacije.
Često se smatra da je kao inspiracija za TV-seriju poslužio igrani film Stalag 17 iz 1953. godine u produkciji Paramount Pictures. Filmski studio je kasnije tužio producente serije zbog kršenja autorskih prava.
Saveznici
Pukovnik Robert E. Hogan (Bob Crane) - lukavi viši časnik Zračnih snaga Vojske SAD-a koji je ujedno i predvodnik grupe, osmišljava tajne operacije u logoru te je majstor manipulacije koji upravlja zapovjednikom pukovnikom Klinkom i narednikom Schultzom. Hogan je također i veliki ženskar koji održava veze s Klinkovim sekretaricama Helgom (Cynthia Lynn) i Hildom (Sigrid Valdis) zbog boljeg pristupa njegovoj kancelariji.
Narednik James Kinchloe (Ivan Dixon) - afro-američki ekspert za radio-veze koji odlično imitira glas Adolfa Hitlera kad je potrebno.
Narednik Andrew Carter (Larry Hovis) - stidljivi niži časnik koji posjeduje veliko znanje o kemiji. Carter odlično oponaša Hitlera i druge njemačke vojnike.
Desetar Louis LeBeau (Robert Clary) - pripadnik Zračnih snaga Slobodne Francuske koji je odličan kuhar i patriotski Francuz. Svojim jelima potkupljuje narednika Schultza. Nizak je, što mu omogućava da ulazi u objekte poput kutija,sefova i kolica usprkos tome što je klaustrofobičan. Desetar Peter Newkirk (Richard Dawson) - pripadnik Kraljevskih zračnih snaga čija je uloga da bude grupin džepar, mađioničar, kartaš, krivotvoritelj i obijač sefova. On također odlično imitira Hitlerov glas, ali i glas britanskog premijera Winstona Churchilla na jednom radio-emitiranju.
Nijemci
Pukovnik Wilhelm Klink (Werner Klemperer) - nesposobni komandant logora i pripadnik Luftwaffea kojim Hogan vrlo lako manipulira. Poznat je po frazi "Nijedan zatvorenik nije pobjegao iz Stalga 13". Uvijek se ulaguje svojim nadređenima te ga nerijetko pukovnik Hogan izvlači iz nevolja. Najveći strah mu je da ga nadređeni ne otprave na rusku frontu.
Narednik Hans Georg Schultz (John Banner) - jednako nesposobni Klinkov ađutant koji je prijateljski nastrojen prema zarobljenicima. Kada uhvati u akciji Hogana i njegove ljude odgovara s frazom "Ne vidim ništa, ništa".Oni ga potkupljuju čokoladama,štrudlama i pilećim krilcima. Kao i Klink strahuje od toga da ne bude poslan na rusku frontu.
General Albert Burkhalter (Leon Askin) - Klinkov nadređeni časnik koji mu često prijeti premještajem na rusku frontu.Iako prezire ulizicu Klinka i smatra ga idiotom, šokiran je odličnom reputacijom njegovog logora. Najviše se boji svoje supruge koju naziva "najvećim autoritetom u Njemačkoj".
Major Wolfgang Hochstetter (Howard Caine) - pripadnik Gestapoa i vatreni nacist kojeg se  pribojava pukovnik Klink. Iako Hochstetter toga nije svjestan, Hogan i s njim diskretno manipulira. Poznat je po frazama "Glave će padati." i "Što ovaj čovjek radi ovdje?" (potonja je upućena Hoganu).
Kontroverze
Početak snimanja serije, a i prve godine emitiranja su bile obilježene kontroverzama, s obzirom da je dio javnosti držao da se drugom svjetskom ratu, a pogotovo njegovom aspektu koji se ticao nacističkog tretiranja ratnih zarobljenika, ne može pristupiti na humorističan način. Mnogi su bili revoltirani time što su nacisti prikazani kao potpuno nesposobne i patetične kreature, a saveznici kao junaci gotovo nadljudskih sposobnosti. Mnogima je također smetao veliki broj netočnih historijskih detalja, pa se smatralo da serija trivijalizira rat, i to samo generaciju-dvije nakon njegovog završetka, kada je mnogima još uvijek bio u bolnom sjećanju. Serija je na sebe navukla službene protetste židovskih, a kasnije i romskih grupa, koji su držali da se njome trivijalizira uspomena na Holokaust.
Takvo mišljenje je dijelio i Leonid Kinskey, glumac koji je tumačio sovjetskog zarobljenika u pilot-epizodi. Uvjeren kako je premisa apsurdna i nimalo smiješna, odbio je nastupiti u redovnoj seriji.
S druge strane, autori serije su u svoju obranu navodili da su neki od članova stalne glumačke postave Židovi koji su nacistički režim osjetili na svojoj koži. To je uključivalo Leona Askina, čiji su roditelji ubijeni u Treblinki, te Wernera Klemperera koji je pred nacistima pobjegao u SAD.
Serija je isto tako dobila pozitivne ocjene od strane nekih preživjelih zarobljenika, koji su držali da je upravo humoristički pristup najbolji način da se riješe trauma vezanih uz svoja stradanja.
U mnogo čemu su kontroverze vezane uz ovu serije bile slične onima koje će nešto kasnije pratiti britansku TV-seriju 'Allo 'Allo!.
U popularnoj kulturi
Snimanje serije je djelomično prikazano i u filmu Auto Focus iz 2002. godine, posvećenom životu glavnog glumca Boba Cranea.
Dieuze
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3612 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 386 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,35 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 219 metara (maksimalnoj 245 m, a minimalnoj 205 m).
Pagognè, Treviso
Pagognè je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 137 m.
BG voz
|mini|desno|200p|Voz na stanici BG voz je sistem gradske železnice u Beogradu koja funkcioniše u okviru integrisanog tarifnog sistema i deo je integrisanog sistema naplate "Busplus". Ovaj tip javnog prevoza počeo je da funkcioniše na relaciji Novi Beograd - Pančevački most, 1. septembra 2010. godine, a 15. aprila 2011. linija je produžena do Batajnice. U projekat razvoja BG voza uloženo je oko 10 miliona evra. Putovanje od prve do poslednje stanice traje 38 minuta. U planu je skori produžetak prve linije do Krnjače, nakon što se završi dvokolosečna pruga na relaciji Pančevački most - Krnjača. Takođe je u planu i uvođenje druge linije, koja će saobraćati na relaciji Beograd Centar (Prokop) - Resnik.
Stajališta
BG VOZ saobraća na jednoj liniji, koja se sastoji od 10 stajališta:
Granja María Esther, Pabellón de Arteaga
Granja María Esther je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Pabellón de Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1940 m.
Twice Upon a Time (film, 1953)
Twice Upon a Time je britanska crno-bijela filmska komedija za djecu snimljena 1953. u režiji Emerica Pressburgera. Predstavlja drugu po redu adaptaciju romana Das doppelte Lottchen njemačkog književnika Ericha Kästnera. Protagonistice, koje tumače sestre blizanke Yolande i Charmaine Larthe, su dvije djevojčice koje se slučajno upoznaju u ljetnom kampu i doznaju ne samo da su sestre blizanke, nego da su im roditelji razvedeni. Radnja prikazuje kako preuzimaju identitet jedna druge i nastoje svoje roditelje ponovno spojiti.
Železnička stanica Pančevački most
Železnička stanica Pančevački most je jedno od stajališta Beovoza i BG VOZ-a. Nalazi se na opštini Palilula. Smeštena je na Pančevačkom mostu sa desne obale reke Dunav. Nastavlja se ka Vukovom spomeniku u jednom i Krnjači u drugom smeru. Železnička stanica Pančevački most sastoji se iz dva koloseka. 2011. godine u stanici je osposobljen još jedan kolosek, Dunavski kolosek, sa kog se izvršavaju polasci linije prigradske železnice Beovoz za Pančevo i Vojlovicu. Kroz železničku stanicu saobraćaju linije 33 (Železnička stanica Pančevački most - Kumodraž), 37 (Železnička stanica Pančevački most - Kneževac), 48 (Železnička stanica Pančevački most - Miljakovac 3) i 58 (Železnička stanica Pančevački most - Novi Železnik).
Rockland, Maine
Rokland je grad u američkoj saveznoj državi Mejn.
Oćiba
Oćiba je naselje u opštini Kolašin u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 20 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 35 stanovnika).
Demografija
U naselju Oćiba živi 13 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 33,3 godina (33,9 kod muškaraca i 32,7 kod žena). U naselju ima 6 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,33.
La Canoa, Santa María del Río
La Canoa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Železnička stanica Beograd–centar
Železnička stanica Beograd–centar („Prokop“) je železnička stanica u Beogradu, u okviru Beogradskog železničkog čvora. Nalazi se neposredno uz Bulevar Franš d'Eperea (deo koridora 10), u prokopu između ovog pravca, Bulevara kn. Aleksandra Karađorđevića i Bulevara Vojvode Putnika podno Topčiderskog brda.
Ciljevi i istorijat izgradnje
Kada se 1970-ih godina, za vreme mandata gradonačelnika Branka Pešića, počelo sa izgradnjom Beogradskog železničkog čvora, predviđeno je izmeštanje Glavne železničke stanice sa današnje pozicije čeone stanice na Savskom trgu u prolaznu stanicu u Prokopu, na glavnom železničkom koridoru. Izmeštanjem koloseka iz Savskog amfiteatra oslobodilo bi se 80 hektara ekskluzivnog građevinskog zemljišta uz reku Savu, procenjene vrednosti preko 5 milijardi evra, a da bi izgradnja u ovom prostoru generisala i do 20 milijardi evra.
La Canoa, Santa María del Río
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1440 m.
Železnička stanica Beograd–centar
Ciljevi i istorijat izgradnje
Planovi za novu glavnu železničku stanicu predvideli su propusnu moć od deset hiljada putnika po času. Projekat nove železničke stanice bio je bez uzora u tadašnjoj arhitekturi i izazvao velike podele u javnosti. Savet za urbanizam Beograda je 1971. doneo konačno projektno rešenje, nakon sedam i po sati većanja.
Na čelu tima koji je uradio projekat stanice bio je profesor Mihailo Maletin. Projekat je završen 1974., izgradnja je započela 8. oktobra 1977, sa planiranim rokom izgradnje od 18 meseci, pri čemu bi prvi voz kroz stanicu prošao na Dan rada, 1. maja 1979. Projekat su finansirali, po jednu trećinu cene, SR Srbija, grad Beograd, i železnice. Izgradnja stanice je, međutim, stagnirala zbog ekonomske krize u zemlji. Radovi su obustavljeni 1980. godine, a u maju 1984. godine, za vreme gradske vlade Radoja Stefanovića, koja je godinu i po ranije zaustavila projekat beogradskog metroa, počinje se postavljati pitanje da li ceo projekat ima smisla ili je možda bolje odustati. Radovi su tokom 1980-tih nekoliko puta ponovo otpočinjani, pa zaustavljani, uz konzervaciju gradilišta; izgradnja je nastavljena početkom 1990-tih, a zatim ponovo obustavljeni sa raspadom SFRJ i sankcija UN. Tokom ovih radova postavljene su šine i stanica je najnužnije osposobljena i delimično uključena u međumesni saobraćaj i sistem prigradske železnice Beovoz, mada bez stanične zgrade i prateće infrastrukture. U sam sistem Beovoza je 7. jula 1995. uključena podzemna stanica „Vukov spomenik“, čime se sistem počeo snažnije eksploatisati. Godinu dana kasnije, 7. jula 1996, predsednik Slobodan Milošević uz pratnju predsednika Vlade Mirka Marjanovića otvara radove na betonskoj ploči—krovu stanice, gde bi se nalazio i poslovni prostor. Ploča je izgrađena, ali radovi bivaju ponovo obustavljeni novim sankcijama i bombardovanjem SRJ 1999.
Železnice Srbije su početkom 2005. raspisale međunarodni konkurs, kojim bi investitor završio izgradnju stanice, a zauzvrat dobio pravo izgradnje u komercijalno-poslovnom delu. Železnice nisu imale sredstava da same završe projekat, za koji je procenjeno da bi koštao oko 80 miliona evra za samu stanicu, i 150 miliona evra za prateći komercijalni deo. Na konkursu je pobedila mađarska firma „Trigranit“, koja je, međutim, naknadno počela postavljati dodatne uslove i zahteve, pozivajući se na sumnje o isplativosti projekta. Ugovor sa „Trigranitom“ je raskinut i, posle dužeg političkog natezanja u Vladi Srbije, 24. marta 2008. je potpisan ugovor sa „Energoprojektom“, drugoplasiranim na izvornom konkursu, o završetku radova na izgradnji stanice Beograd Centar u roku od 30 meseci. Međutim, pola godine kasnije, Vlada je odlučila da ne da saglasnost na potpisani ugovor, navodeći da ne postoji zakonski osnov da se investitor uknjiži kao vlasnik ploče na kojoj bi bio građen komercijalno-poslovni centar, jer se ova tretira kao gradsko građevinsko zemljište, koje se može jedino davati u zakup. Umesto ovoga, Vlada je sa „Energoprojektom“ u oktobru 2008. parafirala Protokol o nastavku izgradnje, koji produžuje ugovor o izgradnji iz 1996, kojim je „Energoprojekt“ angažovan kao izvođač „do završetka radova“. Prema novom Protokolu, gradnju finansiraju Republika Srbija sa 50 miliona evra namenjenih za izgradnju stanice, i Grad Beograd sa 22 miliona evra za prilazne puteve iz Bulevara kneza Aleksandra i Auto-puta Beograd–Niš, dok je izgradnja komercijalno-poslovnog centra potpuno izdvojena i biće naknadno poverena najboljem ponuđaču. Završetak radova na izgradnji stanice Beograd Centar najavljen je za 1. april 2010.
Prema pisanju „Blica“, u izgradnju stanice Beograd Centar do 2008. je uloženo oko 100 miliona evra. Projekat je predviđao deset koloseka i šest perona na 3.000 kvadrata, sa 10.000 kvadrata pratećeg poslovnog prostora ispod ploče, kao i komercijalno-poslovni centar od 128.000 kvadratnih metara iznad ploče. U projekat Beogradskog železničkog čvora je samo do kraja 1990-tih utrošeno oko dve milijarde dolara.