cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Паси Пољана
Историја
Почетком 19. века засељавајући чифчије из разних крајева, обнавља га спахија Стабег. Турчин је поставио себи кућу (кулу) у данашњој Господарској долини, у потесу Црквиште, и настојао да око себе засели чифчије сељаке. Тако су се у Господарској долини у појединим њеним деловима заселили преци данашњих Савинаца, Кошутиних, Мрштинаца и Низиних пореклом из лесковачког краја. За овима, у 19. веку засељанају се придошлице из пиротског (Аџијини) и сврљишког краја (Денчини, Реџини и Живићи) и други. Пред ослобођење од Турака селом је, са 36 кућа, господарио Али-ага пореклом из Ђаковице. Године 1878. село је имало 36 домаћинстава и 302 становника.
У периоду Србије и међуратној Југославији, постепено губи натуралне карактеристике, оријентишући се ка тржишној и приградској пољопривреди. 1930. године има 105 домаћинстава и 720 становника.
Развој после 1945. године изазвао је, с једне стране, пресељавање или постепену дислокацију насеља према Нишу, док је близина града, с друге стране, привукла придошлице из других села. Истовремено је дошло и до значајне економско-социјалне преструктурализације становништва (1971. године је било 32 пољопривредна, 104 мешовита и 158 непољопривредних домаћинстава). На тој основи, Паси Пољана је већ шездесетих година 20. века изгубила традиционална сеоска обележја (премда не и традиционалну руралну организацију насеља), и добила најпре мешовита, а затим - од 1975/80. године и градска обележја као периферијско радничко насеље Ниша.
Демографија
У насељу Паси Пољана живи 1663 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 37,1 година (36,6 код мушкараца и 37,5 код жена). У насељу има 616 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,47.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника.
IXL, Oklahoma
je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 51.
SMS Moltke (1910)
Završetkom rata 1918., Moltke je zajedno s većinom drugih brodova Flote otvorenog mora u Scapa Flowu isčekivao odluku Saveznika što učiniti s brodovljem. Kraj je dočekao potapanjem kako ne bi pao u ruke Britanaca. Olupina je 1927. izvučena i poslana u Rosyth na rezanje.
Razvoj
Odluka da se izradi novi bojni krstaš, dizajnom sličan Von der Tannu no većih gabarita, Ured njemačke mornarice donio je u svibnju 1907.
Prije rata
Brod je na porinuću 7. travnja 1910. krstio Helmuth von Moltke mlađi, nećak Helmutha von Moltkea starijeg po kojemu je brod dobio ime. 11. rujna 1911., posada sastavljena od radnika iz brodogradilišta prevezla je brod iz Hamburg u Kiel kroz Skagerrak. 30. rujna pod zapovjedništvom kapetana von Manna ulazi u operativnu uporabu uamjenivši oklopnu krstaricu Roon u Izvidničkoj Jedinici. minijatura|lijevo|200px|Moltke tijekom posjeta New Yorku 1912-te. Bio je jedini njemački kapitalni brod koji je posjetio Sjedinjene Američke Države. 11. svibnja 1912. zajedno s lakim krstaricama Stettin i Bremen uputio se iz Kiela prema Hampton Roadsu u koji je stigao 30. svibnja. Sljedeća dva tjedna obilazi istočnu obalu prije povratka u Kiel 24. lipnja.
U srpnju 1912. prati jahtu cara Vilima II na njegovom putu u Rusiju. Po povratku u Njemačku, novim zapovjednikom imenovan Magnus von Levetzow, te Moltke postaje admiralski brod Izvidničkih snaga. Tako je ostao do 23. lipnja 1914. kad je tu ulogu preuzeo novi bojni krstaš Seydlitz. Iako su postojali planovi da se Moltke prebazira na Daleki Istok kako bi zamjenio oklopnu krstaricu Scharnhorst, to se nije ostvarilo budući da je u Mediteranu bila potrebna zamjena Goebena. Ni to se nije ostvarilo zbog skorog izbijanja Prvog svjetskog rata. minijatura|desno|200px|Ritter von Mann, prvi zapovjednik SMS Moltkea
Prvi svjetski rat
Kao što je bio slučaj s mnogim njemačkim kapitalnim brodovima tijekom Prvog svjetskog rata, djelovanje Moltkea bilo je donekle ograničeno. Unatoč tome sudjelovao je u većini velikih akcija koje je provela Flota otvorenog mora. Na početku rata dodijeljen je I. Izvidničkoj Grupi pod zapovjedništvom kontraadmirala Franzca Hippera.
Bitka kod Helgolandskog zaljeva
Ubrzo nakon izbijanja rata, 28. kolovoza 1914. Moltke je sudjelovao u bitci kod Helgolandskog zaljeva. Tijekom jutra, britanske su krstarice napale njemačke razarače koji su patrolirali zaljevom. U pomoć su im stigle lake krstarice Köln, Strassburg, Stettin, Frauenlob, Stralsund i Ariadne te nanijele tešku štetu britanskim napadačima. Međutim, situacija se promijenila oko 13:37 dolaskom britanskog eskadrona bojnih krstaša pod zapovjedništvom Davida Beattya.
Bombardiranje Yarmoutha
2. studenog 1914. Moltke je zajedno s Seydlitzom, Von der Tannom, Blücherom i još četiri lake krstarice, isplovio prema engleskoj obali. Dolaskom do priobalnog grada Yarmoutha, otvorili su vatru na gradsku luku i položili minsko polje. Napadačke brodove pokušala je napasti britanska podmornica D-5, no naletjela je na neposredno postavljenu minu i potonula.
Tijekom povratku u vlastitu luku, njemački brodovi su se morali usidriti zbog magle u Helgolandskom zaljevu koja je onemogućavala siguran prolaz. Ne poštujući naredbu, oklopna krstarica Yorck je naletjela na defanzivno minsko polje i potonula. Od gotovo 600 članova posade, spašeno je samo 127.
Bombardiranje Scarborougha, Hartlepoola, i Whitbyja
U nadi da će privući i uništiti dio britanske Velike Flote, admiral von Ingenohl naredio je novi napad na englesku obalu. 15. prosinca u 03:20 sata, iz Jadea su pod zapovjedništvom kontraadmirala Hippera isplovili: Moltke, Seydlitz, Von der Tann, Derfflinger, i Blücher zajedno s lakim krstaricama Kolberg, Strassburg, Stralsund, i Graudenz te dvije eskadre torpednih čamaca. Dvanaest sati nakon njihovog isplovljavanja, na put je s zadatakom pozadinske potpore krenula Flota visokog mora sastavljena od 14 drednota, 8 pre-drednota, 2 oklopljene krstarice, 7 lakih krstarica i 54 torpedna čamca.
Četiri mjeseca ranije, njemačka krstarica Magdeburga nasukala se u Finskom zaljevu; zarobila ju je Ruska mornarica i u njoj pronašla knjige s šiframa koje su proslijeđene kraljevskoj mornarici. Zahvaljujući njima, 14. prosinca Britanci su presreli poruku koja je govorila o planiranom bombardiranju Scarborougha. Budući da su detalji poruke bili nepoznati, pretpostavljalo se da Flota otvorenog mora neće isplovljavati iz svoje luke kao i tijekom prethodnog bombardiranja. U zasjedu Nijemcima uputila su se četiri bojna krstaša potpomognuti s šest drednota, Trećim eskadronom krstarica i Prvim eskadronom lakih krstarica.
Tijekom noći 15. prosinca, glavni dio Flote otvorenog mora naišao je na britanske razarače. U strahu od mogućeg noćnog torpednog napada, admiral Ingenohol je naredio povlačenje. Kako Hipper nije bio svjestan Ingenohlovog poteza, nastavio je s napadom. Dolaskom do britanske obale, krstaši su se podjelili u dvije grupe. Seydlitz, Moltke, i Blücher su se uputili sjeverno napasti Hartlepool, dok su Von der Tann i Derfflinger krenuli južno napasti Scarborough i Whitby. Tijekom bombardiranja Hartlepoola, Moltkea je pogodila granata ispaljena iz obalne baterije prouzročivši manju štetu bez ljudskih gubitaka. Do 16. prosinca u 9:45 ujutro, dvije grupe su se ponovno spojile i počele povlačiti istočno.
Iako im je prijetila mogućnost da ih britanski brodovi potpuno okruže, nesporazum u komunikaciji među istima omogućio je njemačkim brodovima siguran bijeg. Nakon povratka u luke, obje strane su bile razočarane učinjenim. Plahi potezi admirala Ingenohla uvelike su mu naštetili ugledu; službena njemačka povijest kritično gleda na njegove poteze jer nije iskoristio svoje lake snage da nanese ozbiljne gubitke britanskoj floti.
Bitka kod Dogger Banka
minijatura|desno|200px|Derfflinger, Moltke i Seydlitz na putu prema Dogger banku U siječnju 1915. otkriveno je da britansko brodovlje vrši izviđanja na području Dogger Banka. Zbog nedostatka Von der Tanna koji se u to vrijeme nalazio na remontu, Ingenohl je isprva oklijevao s konfrontacijom britanskih brodova. Međutim, nakon što je popustio na nagovor kontraadmirala Richard Eckermanna, naredio je Hipperu da se s svojim brodovima uputi prema Dogger Banku.
Paso de Botello, Santa Catarina
Paso de Botello je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 199 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 460 m.
Schiopparello III, Livorno
Schiopparello III je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Nueva Reforma, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 243 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2227 m.
Napad na autobus u Volnovahi
Napad na autobus u Volnovahi ili Teroristički čin kod Volnovahe (} se odigrao 13. januara 2015. tokom rata u istočnoj Ukrajini te je bio napad na kontrolnu točku kraj autoputa u blizini sela Buhas, Donecka Oblast, Ukrajina. Poginulo je 12 putnika u autobusu, a 18 je ranjeno. Napad je bio najveći gubitak života od potpisivanja primirja u Minsku u septembru 2014. godine. Ukrajinske vlasti su napad prozvale "terorističkim činom", kao i proruski pobunjenici.
La Limonera, Turicato
La Limonera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Pokus Pounda i Rebke
Pokus Pounda i Rebke bio je poznati pokus iz fizike koji je prvi izravno dokazao postojanje gravitacijske vremenske dilatacije. Pokusom je ispitana Einsteinova opća teorija relativnosti. Predložio ga je Robert Pound i njegov student Glen A. Rebka mlađi 1959. godine, i bio je to posljedni od klasičnih ispitivanja relativnosti koji je bio potvrđen i to iste godine. To je pokus gravitacijskog crvenog pomaka koji mjeri crveni pomak svjetla koje se kreće u gravitacijskom polju, ili, jednako, ispit teze iz opće relativnosti kojom je predviđeno da bi se satovi trebali kretati po drukčijim stopama na drugim mjestima u gravitacijskom polju. Smatra se da je ovaj pokus prethodio eri preciznosnih pokusa opće relativnosti.
La Limonera, Turicato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 768 m.
Napad na autobus u Volnovahi
Isprva su separatisti preuzeli odgovornost, za koji su smatrali da je bio uspješno uništenje ukrajinske cestovne prepreke i vladinu kontrolnu točku. Nakon informacija o smrti civila, počeli su osporavati da imaju "tehničke mogućnosti" gađati to područje raketama. OSCE misija je istražila mjesto zločina i zaključila da su pet kratera uzrokovale "rakete ispaljene iz smjera sjever-sjeveristok".
Human Rights Watch (HRW) je također posjetio lokaciju i zaključio da se koristilo oružje raketa Grad. Organizacija je zaključila da sve navodi na to da je napad lansiran sa teritorija proruskih pobunjenika. Kontrolna točka u Volnovaki je glavna točka vlade između Donecka i Mariupolja, dva velika grada regije. Civilni auti se zaustavljaju radi kontrole. Snimke kamere pokazuju da nije bilo nikakve vojne aktivnosti u tom području za vrijeme napada. HRW je zaključila da napad raketama Grad na kontrolnu točku usred dana, kada se tamo zadržava velik broj civila, predstavlja nesrazmjeran napad i kršenje običaja ratovanja.
Ukrajinske vlasti su 15. januara proglasile dan žalosti, a predsjednik Petro Porošenko je događaj u Volnovahi usporedio sa napadom na parišku redakciju Charlieja Hebdoa, te pozvao "svijet da se ujedini u borbi protiv terorizma" Na Facebooku je postavio sliku uništenog autobusa sa natpisom "Je suis Volnovakha", a sa komadima lima iz uništenog autobusa je nekoliko dana kasnije pozirao na skupu Svjetskog ekonomskog foruma u Davosu.
Muliparte, Treviso
Muliparte je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 612 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 151 m.
Sveti Petar (Mošćenička Draga)
Sveti Petar je naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Mošćeničke Drage. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
USS H-3 (SS-30)
USS H-3 (SS-30) (izvorno USS Garfish) bila je treća američka podmornica klase H.
Povijest
Kobilica je položena 3. travnja 1911. u brodogradilištu Moran Brothers Co u Seattleu, Washington. Porinuta je 3. srpnja 1913. i u operativnu uporabu primljena 16. siječnja 1914.
Liliomfi
Liliomfi je mađarska filmska komedija snimljena 1954. u režiji Károlyja Makka. Radnja je smještena u 19. vijek i prikazuje trupu putujućih glumaca. Protagonisti, koje tumače Iván Darvas i Marianne Krencsey - su glumac i glumica koji se zaljube, ali čijoj sreći na put staju spletke članova glumačke porodice. Liliomfi je poznat kao jedan od prvih mađarskih filmova u boji, a godine 1955. je prikazan u službenoj konkurenciji Kanskog filmskog festivala.
USS H-3 (SS-30)
Operativna uporaba
Nakon ulaska u službu, zajedno s USS H-1 i USS H-2 često je izvodila vježbe na potezu od Washingtona do Kalifornije. Tijekom manevara na sjevernoj obali Kalifornije, u jutro 16. prosinca 1916., nasukala se pješčani sprud. Izvučena je tek nakon mjesec dana i to uz pomoć civilne tvrtke za spašavanje.
Iz operative povučena je 4. veljače 1917. kako bi mogla biti podvrgnuta potrebnim popravcima. Ponovno je stavljena u službu 20. travnja iste godine. Po povratku u San Pedro plovila je kao zapovjedni brod podmorničarske divizije 7.
14. rujna 1922. došla je u Hampton Roads gdje je 23. listopada povučena iz operativne uporabe. Iz flotnog popisa izbrisana je 18. prosinca 1930. i razrezana 14. rujna 1931.
Milo Cipra
Milo Cipra (Vareš, 13. listopada 1906. - Zagreb, 9. srpnja 1985.), hrvatski skladatelj.
Godine 1931. u Zagrebu diplomira filozofiju, a 1933. kompoziciju na Muzičkoj akademiji. Kasnije je službovao na gimnazijama u Cetinju, Novoj Gradiški, Karlovcu i Zagrebu, a 1941. postaje profesor MA (dekan 1961. - 1971.) sve do umirovljenja 1977. Izvanredni član Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti od 1976. godine.
Clio (izdavačka kuća)
Clio je izdavačko preduzeće osnovano 1990. godine u Beogradu, u doba “najvećih društvenih preokreta i političkih lomova”, sa ciljem da stvori čvrste oslonce čitaocima koji se opiru razornom uticaju poljuljanog sistema vrednosti.
Do sada je objavljen veliki broj naslova objedinjenih u nekoliko edicija, među kojima su romani dobitnika Bukerove nagrade Džona Banvila i Kiran Desai, objavljeni u okviru edicije Gral, zatim naslovi edicije Klepsidra koji promovišu popularnu kulturu, poput knjige Revolucija u glavi – pesme Bitlsa i šezdesete Ijana Mekdonalda, za angliste posebno zanimljiva biografija britanske romansijerke Virdžinije Vulf, kao i naslov Šekspir i družina Stenlija Velsa, biografija Danila Kiša Izvod iz knjige rođenih autora Marka Tompsona, ali i istorijske studije Car ili upravitelj Tonje Kjusopulu i ''Istorija Jugoslavije u 20. veku Mari-Žanin Čalić objavjene u ediciji Polis, dok su u okviru edicije Imago'' između ostalog objavljena i izabrana dela Dušana Kecmanovića.
Ono što takođe predstavlja deo uređivačke politike ove kuće jeste da objavljene naslove što više približi čitaocima, te je tako u Beogradu ugostila Kišovog biografa Marka Tompsona, najcenjenije savremene šekspirologe Stenlija Velsa i Stivena Grinblata , književnika Dimitrisa Sotakisa i mnoge druge.
El Charrito, Santiago Tuxtla
El Charrito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
Merlscheid
Merlšajd je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 38 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232270.
Zagore (Mošćenička Draga)
Zagore je naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Mošćeničke Drage. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Jugozapadno je Zagorje, sjeveroistočno je Brseč, a sjeverno su Martina i Golovik.
USS H-4 (SS-147)
USS H-4 (SS-147) bila je četvrta američka podmornica klase H.
Povijest
Jedna od 18 podmornica klase H koje je naručila mornarica Carske Rusije. Uslijed izbijanja tamošnje revolucije 1917. godine, nedovršena je ostala u Sjedinjenim Državama. 20. svibnja 1918. kupila ju je američka mornarica i 24. listopada iste godine uvela u operativnu uporabu.
Operativna uporaba
S matičnom lukom u San Pedru, prvo je djelovala u sklopu Podmorničarske Divizije 6 a zatim i 7. Zajedno s drugim sestrinskim podmornicama duž zapadne obale SAD-a provodila je borbene vježbe i obuku, s povremenim prekidima zbog remonta i ophodnih zadataka.
U pratnji obe podmorničarske divizije i tendera USS Beaver, iz San Pedra je 25. srpnja 1922. isplovila prema Norfolku u koji je stigla 14. rujna via Magdalena Bay, Corinto, i Coco Solo. Tu je 25. listopada 1922. povučena iz uporabe. Iz flotne liste izbrisana je 28. veljače 1931. i 14. rujna prodana kao staro željezo.
Esquipulas (razvrstavanje)
Esquipulas ima više značenja:
Apple Mountain Lake, Virginia
Epl Mauntin Lejk je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.396.
Estación Trinidad (razvrstavanje)
Estación Trinidad ima više značenja:
Husein Redžić
Biografija
Od nastanka pokreta otpora u Bosni i Hercegovini, sarađivao je sa antifašističkim aktivistima i partizanskim pokretom. Kada je otkriven, krajem 1942, uz pomoć rasnije ostvarenih veza, odlazi u NOVJ.
Partizanski put
Tokom Šeste neprijateljske ofanzive, na grebenu Uzlomca sukobili su se njemački vojnici, pripadnici SS-a, i 2. četa 1. bataljona 14. brigade koju su predvodili komandir Husein Redžić i njegov zamjenik Jovica Trkulja. Neprijatelj je nekoliko puta jurišao, ali je energično odbijan, čemu su doprinosili komandir Redžić, Jovica Trkulja i puškomitraljesci Petar Marić Veliki iz Imiljana, Siniša Batić iz Kruševa Brda i Salih Halilović iz Prnjavora, koji su njemačkim trupama zadavali najviše gubitaka.
Мали Вртоп
Мали Вртоп је насеље у Србији у општини Гаџин Хан у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 150 становника (према попису из 1991. било је 209 становника).
Демографија
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Belles-Forêts
Bel Foret je naselje i opština u Francuskoj u regionu Lotaringija, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Sarbur.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 238 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 26,57 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 230 metara (maksimalnoj 290 m, a minimalnoj 215 m).
Sky Captain and the World of Tomorrow
Sky Captain and the World of Tomorrow je američki science fiction film snimljen 2004. u režiji Kerryja Conrana. Radnja je smještena u alternativnu 1939. godinu, u vrijeme kada svijetu prijeti tajanstveni dr. Totenkopf koji namjerava stvoriti novi "svijet sutrašnjice". Naslovni protagonist (čiji lik tumači Jude Law) je avijatičar i pustolov koji ga u tome pokušava zaustaviti.
Film se snimao godinama, i postao je poznat po tada revolucionarnom korištenju najsuvremenije CGI tehnike. Tako je predstavljao prvi film koji je umjesto setova koristio tzv. "zeleni ekran", odnosno u svim kadrovima koristio računalnu grafiku. Tehnologija je također omogućila da se Laurence Olivier, glumac preminuo prije nepune dvije decenije, "oživi" kako bi u nekoliko scena tumačio glavnog negativca.
Conran je film zamislio kao svojevrsni homage pulp romanima i Zlatnom dobu stripa 1930-ih, odnosno kao špekulaciju o tome kako bi svijet izgledao da nije bilo Velike depresije i drugog svjetskog rata. Iako je bio jedan od najambicioznijih i najiščekivanijih filmova, doživio je financijski neuspjeh.
U Srbiji je prikazivan pod naslovom Nebeski kapetan i svet sutrašnjice, a u Hrvatskoj pod naslovom Gospodar neba i svijet sutrašnjice.
John Bolton
John Bolton je ime koje nose:
Santa María Magdalena Ocotitlán, México
Santa María Magdalena Ocotitlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 4799 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2655 m.
Bagni, Alessandria
Bagni je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 344 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 154 m.
La Brea, Rincón de Romos
La Brea je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1923 m.
Kraljevski dvorac (Caserta)
Kraljevska palača u Caserti (talijanski: Reggia di Caserta) je bivša kraljevska rezidencija u gradu Caserta, izgrađena za burbonske kraljeve Napulja. Bila je najveća palača i vjerojatno najveća građevina u Europi podignuta u 18. stoljeću. Godine 1996., palača u Caserti, je zajedno sa svojim dijelovima – Vanvitellijevim akvaduktom i tvorničkim kompleksom San Leucio, upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi kao "monumentalni kompleks je bio pokušaj burbonskog kralja Karla III. da oživi sjaj Versajske palače i Kraljevske palače u Madridu. Jedinstven je u tome što je spojio veličanstvenu palaču sa parkom i vrtovima, ali i prirodnim šumovitim okolišem, lovačkim ložama i tvornicom svile. Tako je, prosvjetiteljski nenametljivo, svojom materijalnom formom palača uklopljena u okolicu". thumb|250px| Soba s prijestoljem.
Historija
thumb|lijevo|250px| Pročelje palače (fotografija prije 1907.). thumb|200px| Oktogonalni vestibul. Izgradnja palače je započela 1752. godine za Karla III. Napuljskog, koji je blisko surađivao sa svojim arhitektom Vanvitellijem. Karlo je želio izgraditi palaču kao novo administrativnu prijestolnicu Napuljskog Kraljevstva koje će štiti dvor od mogućih napada s mora, kojima je bila izložena u Napulju. Kralj je odlučio dodati i kazalište, veliku knjižnicu i sveučilište.
Iako je Karlo bio oduševljen Vanvitellijevim planovima, nije uspio niti jednu noć prenoćiti u palači jer je morao abdicirati 1759. godine, kako bi preuzeo španjolsko prijestolje, te je izgradnja palače nastavljena za njegova trećeg sina i prijestolonasljednika, Ferdinanda IV.. Vanvitelli je preminuo 1773. godine i izgradnju je nastavio njegov sin Carlo, do njenog završetka 1780. godine.
Stanovništvo Stare Caserte (Caserta Vecchia) je premješteno nekih 10 kilometara kako bi bilo na raspolaganju palači, a tvornica svile u odmaralištu San Leucio je prerušena u paviljon parka. Planirana je i monumentalna avenija, duga 20 kilometara, koja je trebala spojiti Napulj s palačom, ali nije nikada realizirana.
Godine 1945., palača je bila mjesto potpisivanja prve predaje njemačkih snaga u Drugom svjetskom ratu. Njemačke snage su brojile oko 600,000 - 900,000 vojnika raspoređenih na talijanskoj fronti i dijelovima Austrije.
Odlike
thumb|200px|lijevo| Kraljevsko stubište. thumb|200px| Jedno od četri oktogonalna atrija palače. Palača ima kvadratičan plan promjera 247 x 184 m. Sve četiri strane su spojene s oktogonalnim kracima s kojima čine četiri unutarnja dvorišta, od kojih svako ima više od 3,800 m². Iza fasada ovih identičnih segmenata koji čine četvorostruko dvorište, uzdižu se građevine za svakodnevne poslove, tako je lijevi krak služio kao baraka, te je u drugom svjetskom ratu služio kao oporavljalište.
Kao politički, ali i društveni predložak, Vanvitelliju je bila Versajska palača, koja je iako potpuno drugačija izgledom, na sličan način riješila probleme kraljevske audijencije i skrbljenja za kralja, te smještaj dvora i vlade u jednu masivnu građevinu koja je svojom društvenom organizacijom zapravo mali grad koji u baroknom načelu la nature forcée želi preurediti prirodu. Kao predložak korištene su i: Kraljevska palača u Madridu Filipa V. i arhitekta F. Juvarra, u kojoj je Karlo odrastao, i Charlottenburg. Prostrani oktogonalni vestibul inspiriran je VenecijanskomBazilikom Santa Maria della Salute, dok se kraljevska kapela uspoređuje s kraljevskom kapelom u Versaillesu arhitekta de Cotea. Od svih građevina koje su slijedile izgled Versajske palače, Reggia di Caserta joj najviše sliči: od neprikunotog niza balustrada, uz povremeni prekid nekim paviljonom s dugom, identičnom fasadaom. Poput Vesaillesa, veliki akvadukt (Vanvitellijev akvadukt) je morao biti izgrađen kako bi se vodom namirile brojne fontane i bazeni. Poput svoga francuskog modela, i palača u Caserti je izgrađena da osigura vladaru baroknu premoć. thumb|200px| Engleski vrt. Novina u Caserti je ta što iznad kraljevskog kata (piano reale) postoji još jedan podjednake vrijednosti i uzvišenosti. Na kraju se u palači nalazilo 1,200 soba, dvadesetak državnih apartmana i kraljevsko kazalište izgrađeno po uzoru na Teatro San Carlo u Napulju. Arhitektura kasno-baroknih salona, u kojima je bila smještena, odražavala je državno bogatstvo. U palači su se nalazile i stambene prostorije za kraljevsku obitelj, ali i birokratski uredi vlade, državna knjižnica, sveučilište, državno kazalište; sve udaljeno od nereda i buke prenapučenog Napulja. Pored toga, ova palača je imala i prednost što je udaljena od mora, što ju je činilo lakše branjivom od one u Napulju. U tu svrhu je kraljevski garnizon bio smješten unutar njenih zidina.
Veliko ulazna cesta za kočije je danas uklopljena u cestovnu mrežu Napulja. Industrijski kompleks Belvedere (u odmaralištu San Leucio), za proizvodnju svile, je također izvanredan primjer utjelovljenja idealističkih principa kojima se želila istaknuti organizirana i uređena država. thumb|200px| Fontana Dijane i Akteona.
Park
thumb|200px| Fontana Venere i Adonisa. Vrt palače je tipičan primjer produženog dvorišnog vrta palače, te se proteže na 120 ha, dijelom na brdovitom terenu. Inspirian je versajskim parkom, ali se čak smatra ljepšim. Park započinje od stražnje strane palače koja zakriljuje dugu aleju vještačkih fontana i kaskada. U gornjem dijelu se nalazi engleski vrt Carla Vanvitellija i dizajnera vrtova koji se školovao u Londonu, Johna Graefera iz 1780. godine. To je jedan od prvih kontinentalnih primjera "engleskog vrta" sa svim svojim naturalističkim odlikama.
Svaka fontana i kaskada u intervalima puni jedan plitki bazen ("vasca") uz dugi i pravilan kanač koji teče prema horizontu, za čiju je arhitekturu i hidrauliku zaslužan Luigi Vanvitelli. Oni su:
Veliki broj figura po klasičnim antičkim modelima su djelo Gaetana Salomonea i njegove radionice.
Baština
Palača u Caserti je bila scenom za mnoge filmove, poput Ratovi zvijezda I: Fantomska prijetnja i nastavku Ratovi zvijezda II: Klonovi napadaju, te Nemoguća misija III. (umjesto Vatikana) i Anđeli i demoni (film).
Glukozaminfosfatna izomeraza
Termin glukozaminfosfatna izomeraza ima više značenja.
Compostela, Mezquitic
Compostela je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Masačusetski zaljev (kolonija)
Kolonija zaljeva Massachusetts (engleski: Massachusetts Bay Colony) bila je jedna od prvih engleskih kolonija u Sjevernoj Americi koja je egzistirala od 1628. do 1691. na području današnje američke savezne države - Massachusetts
Compostela, Mezquitic
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1965 m.
Masačusetski zaljev (kolonija)
Koloniju zaljeva Massachusetts osnovali su puritanci, koji nisu bili separatisti od anglikanske crkve kao njihovi susjedi iz Kolonije Plymouth, već su je htjeli samo reorganizirati, u skldu sa svojim idealima.
Historija
Početkom 17. vijeka jedna grupa puritanskih svećenika, trgovaca i veleposjednika, na čelu sa bogatim pravnikom Johnom Winthropom, uvidjevši da u Engleskoj neće moći ostvariti svoju idealnu zajednicu, odlučila se iseliti u Sjevernu Ameriku. Uz pomoć veza uspjeli su 1628. isposlovati pravo na zemlju u Zaljevu Massachusetts, a slijedeće godine - 1629. osnovali su Kompaniju Massachusetts, i dobili od kralja Charlesa I. povelju, da koloniziraju teren između rijeka Charles i Merrimack u Novoj Engleskoj. Nakon tog su krenuli sa reklamnom kampanjom, prikazujući Novu Englesku kao raj na zemlji (prešućujući oštre zime), posebno ističući da se zemlja dijeli besplatno, ali samo onima koji prihvaćaju puritanska moralna načela i disciplinu.
Prva grupa kolonista, na čelu sa zamjenikom guvernera - Johnom Endecottom iskrcala se u Zaljev Massachusetts 1628. i osnovala naselje Salem. Većina kolonista bili su ljudi srednje klase, koji su na put krenuli sa svojim porodicama, a samo manji dio bili su najamni radnici, koji su na put krenuli sa svojim gazdama. Dvije godine kasnije njima se pridružilo novih 900 kolonista na čelu sa samim guvernerom Johnom Winthropom, i ostalim osnivačima kolonije, oni su za izgradnju svog naselja, i budućeg centra kolonije odabrali Boston. Nakon tog su i nadalje pristizale grupe novih doseljenika, tako da ih je 1640. bilo oko 18 000 - 20 000. Nakon teškoća nekoliko prvih zima, kolonija je stala na vlastite noge i proizvodila dovoljno kukuruza, i ostalih potrepština, pa im je standard bio bolji nego u Engleskoj.
Kolonija zaljeva Massachusetts bila je jedinstvena po tome što su u nju došli i sami njeni osnivači i donijeli sa sobom i njenu povelju. Dioničari kompanije koji su ostali u Engleskoj, prodali su svoje dionice onima koji su željeli otići u Novu Englesku, na taj način je pravo upravljanja preseljeno u Bostona, pa je Kolonija zaljeva Massachusetts bila potpuno nezavisna od vlasti u Engleskoj. thumb|left|240px| Jubilarna marka iz [[1930. u povodu 300 godina Kolonije zaljeva Massachusetts]] Uprava kolonije je bila u rukama crkvenog vijeća, koje je funkcioniralo kao dioničko društvo, - tko je imao više dionica imao je i više glasova i više prava, na taj način su osnivači kolonije namjeravali zadržati vlast u svojim rukama. Ali se gotovo od samog početka, većina kolonista nije slagala sa tim oblikom autoritativne vlasti, pa je vremenom povelja kompanije, prerasla u ustav kolonije. Prema povelji sva vlast je pripadala dioničarima, ili slobodnim ljudima, koji su mogli birati guvernera i njegove pomoćnike. Kako su 1630. većina kolonista postali dioničari (slobodni ljudi), dobili su i načelna prava da biraju i budu birani, ali su ostali samo pomoćnici. Zbog tog su zatražili Winthropa da im pokaže povelju (koju je on do tad uspješno krio) - pa su u njoj otkrili da imaju pravo da sami donose zakone u svojoj koloniji. Nakon tog su osnovali Vrhovni sud, kao vrhovnu vlast u koloniji, koji je 1644. podjeljen u dva doma. Od tad su guverner i ostali članovi suda birani svake godine, ali je puritanski karakter kolonije zadržan, jer su birati mogli samo članovi crkvene zajednice, koji su to mogli postati samo oni koji su po mišljenju pastora i njegovih pomoćnika bili dobri puritanci, tako da je pravo glasa imala 1 / 5 odraslih muških stanovnika kolonije.
Sve veći raskorak između zakona u koloniji i njenoj metropoli, dovela je do toga da je kompanijina povelja poništena 1684., a vlast u koloniji usklađena sa engleskom. Na kraju je Kolonija zaljeva Massachusetts dobila novu kraljevsku povelju 1691. ali se morala ujediniti sa Kolonijom Plymouth i Kolonijom Maine, pa je to u stvari postala nova kolonija koja je 1692. postala Provincija zaljeva Massachusetts.
Lizza, La Spezia
Lizza je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 175 m.
Remedello di Sopra, Brescia
Remedello di Sopra je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2336 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
John Danforth
thumb|John Danforth John Claggett Danforth (5.9. 1936.-), kojeg ponekad zovu Jack Danforth, je bivši američki ambasador pri UN i bivši republikanski senator iz federalne države Missouri. Zaređen je kao episkopalni svećenik, te je vodio vjerski obred na pogrebu američkog predsjednika Ronalda Reagana 2004. godine.
Smatra se jednim od umjerenijih pripadnika Republikanske stranke.
Finley Point, Montana
Finli Pojnt je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 480, što je 13 (-2,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Brestova Draga
Brestova Draga je naselje u Hrvatskoj u općini Mrkoplju. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Sjeverozapadno su park-šuma Golubinjak, rezervat šumske vegetacije Debela lipa - Velika Rebar i Lokve, zapadno su Slavica i Belo Selo, jugozapadno su Vrata, istočno je Sunger.
USS H-5 (SS-148)
USS H-5 (SS-148) bila je peta američka podmornica klase H.
Povijest
Jedna od 18 podmornica klase H koje je naručila mornarica Carske Rusije. Uslijed izbijanja tamošnje revolucije 1917. godine, nedovršena je ostala u Sjedinjenim Državama. Dana 20. svibnja 1918. kupila ju je američka mornarica i 30. rujna iste godine uvela u operativnu uporabu.
Operativna uporaba
S matičnom lukom u San Pedru, prvo je djelovala u sklopu Podmorničarske Divizije 6 a zatim i 7. Zajedno s drugim sestrinskim podmornicama duž zapadne obale SAD-a provodila je borbene vježbe i obuku, s povremenim prekidima zbog remonta i ophodnih zadataka.
Dana 25. srpnja 1922. isplovila je iz San Francisca prema Norfolku u kojem je povučena iz uporabe. S flotnog popisa izbrisana je 26. veljače 1931. i 28. studenog 1933. prodana je kao staro željezo.
OKK Beograd
OKK Beograd je srpski košarkaški klub iz Beograda sa velikom tradicijom. Četiri puta je osvajao nacionalno prvenstvo, tri puta nacionalni kup, a tri puta je bio polufinalista Kupa evropskih šampiona.
Istorija
Priča o košarkaškom klubu Beograd započinje baš u tom posleratnom periodu, te davne 1945. godine, kada se na inicijativu Sindikata metalskih radnika Jugoslavije, čuvenih "klonfera", osniva sportsko društvo "Metalac". Iste godine osnivaju se i sportska društva Partizan i Crvena zvezda. U okviru sportskog društva ,, Metalac" osnivaju se fudbalski i košarkaški klub, sa istoimenim nazivom. 1950. godine na predlog tadašnjeg čuvenog beogradskog novinara Vladimira Dedijera, kompletno sportsko društvo menja naziv u BSK (Beogradski Sportski Klub).1954. iz juniorskog sastava prvom timu se priključuju dva nova imena, koja će u godinama koje dolaze dobro zapamtiti kako jugoslovenska, tako i evropska i svetska sportska javnost-Radivoje Korać i Slobodan Gordić, koji će sa onima koji su već bili u "plavoj sredini" (Erkić, Bogomir Rajković,...) i onima koji će doći (Sija Nikolić, Trajko Rajković...) stvoriti šampionski tim, čije će ime odzvanjati evropskim prestonicama. Povratkom iz Srpske lige u Prvenstvo Jugoslavije, i osvajanjem trećeg mesta u konačnom plasmanu ekipa, 1958. godine klub menja naziv u OKK Beograd, koji zadržava do današnjih dana.
Zlatne godine
Te 1958. godine igrajući u Prvenstvu Jugoslavije, OKK Beograd drži javni čas svim tada velikim košarkaškim klubovima na prostorima bivše SFRJ. Pred Koraćem i drugovima na kolena padaju Olimpija (105-67), Crvena zvezda (67-65), Partizan (104-89), Zadar (111-84)... Pohod kroz domaće takmičenje završava se najlepši mogući način: u vitrine "plavog kluba" stiže prvi pehar šampiona države... Svim učesnicima domaćeg takmičenja te 1958. godine biva jasno da se u jugoslovenskoj košarci pojavila nova klupska veličina, na koju će u budućnosti morati ozbiljno da se računa...
I na međunarodnoj sceni učinak plavo-belih u sezoni 1958/59 biva izuzeto zapažen. U Kupu Evrope OKK Beograd na putu do polufinala eliminiše Atinski AEK, i prvaka Francuske, Charleville iz Mezieres-a, da bi u polufinalu, slabijom koš razlikom u meču na gostujućem terenu, bio eliminisan od strane Sofijskog Akademika (Beograd: 79-69; Sofija: 94-77).
U periodu od 1959-1962. godine OKK Beograd beleži velike uspehe. Posle slabog plasmana u domaćem šampionatu 1959. godine, u sezoni 1960. OKK se vraća na tron, slilnije i ubedljivije savladavši svoje protivnike nego u prvoj šampionskoj sezoni, i po drugi put osvaja titulu prvaka države.
1962. godine u OKK Beogradu dolazi do promene na poziciji trenera. Dotadašnji trener Bora Stanković, zbog obaveza u međunarodnoj košarkaškoj organizaciji, predaje "dirigentsku palicu" profesoru Aci Nikoliću. Vođen profesorom Nikolićem OKK Beograd završava kao vicešampion, izgubivši u finalu od Ljubljanske Olimpije. I pored ove činjenice u vitrine beogradskog kluba 1962. godine, posle pobede nad Partizanom 103-82, dolazi novi trofej-pobednik Kupa Jugoslavije.
Godine 1963. i 1964. ostaće zabeležene kao najsjajnije u istoriji OKK Beograda.
1964. godine Bora Stanković se ponovo vraća na klupu "plavih", u težnji da odbrani šampionsku titulu iz prethodne sezone. Korać i drugari i u ovoj sezoni, baš kao i u prethodnoj, odnose pobede, kako na domaćem tako i na gostujućim terenima, u celoj Jugoslaviji. Posle mečeva sa "plavima" pognute glave odlaze igrači Zvezde, Partizana, Zadra, Slovana, Splita, Olimpije, Lokomotive, Radničkog. Epilog isti: 15 pobeda i tri poraza, i naravno još jedna titula prvaka Jugoslavije za družinu iz Čelareve.
Posle "zlatnih godina" OKK Beograda (period 1957-1965. godine) dolazi do razlaza šampionske ekipe. Korać i Gordić odlaze u Belgiju, Nikolić u Tursku, itd. "Trofejni post" OKK Beograda traje sve do 1993. godine kada pod vođstvom Rajka Žižića klub iz Čelareve po drugi put u svojoj istoriji postaje osvajač nacionalnog Kupa.
1,2,3-Triazol
1,2,3-Triazol je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 69,065 Da.
Calaveras, Uruachi
Calaveras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 285 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2277 m.
Bassussarry
Basisari je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Bajon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1 817 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 279 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 8 metara (maksimalnoj 85 m, a minimalnoj 2 m).
Mesenich
Mezenih je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 92 opštinska središta okruga Kohem-Cel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 302 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7135060.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kohem-Cel Mezenih se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kohem-Cel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 95 metara. Površina opštine iznosi 3,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 302 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 101 stanovnika/km².
Terrore nello spazio
Terrore nello spazio ((jez-sh|Teror u svemiru}}), poznat i pod naslovom Planet of the Vampires ( je italijansko-španski science fiction horor film snimljen 1965. godine u režiji Marija Bave, poznat kao jedno od najuticajnijih ostvarenja u historiji žanra.
Temelji se na priči Una notte di 21 ore italijanskog pisca Renata Pestriniera. Radnja je smještena u daleku budućnost, odnosno na udaljeni planetu Aura koju, nakon što su dobili poziv u pomoć, dolaze istražiti dva zemaljska svemirska broda, a čija posada na kraju postaje metama tajanstvenih vanzemaljaca nalik na vampire koji nastoje preuzeti kontrolu nad njihovim umovima.
Terrore nello spazio je Bava, u čijoj je ekipi bio i njegov sin Lamberto (koji će kasnije i sam postati poznat režiser) snimio s relativno niskim budžetom u rimskim studijima Cinecitta. Iako su specijalni efekti bili relativno primitivni, Bava je uspio stvoriti izuzetno klaustrofobičnu atmosferu. Film je doživio priličan uspjeh, te je potvrdio reputaciju Bave kao jednog od najboljih žanrovskih sineasta tadašnje Italije.
Mnogo godina kasnije su kritičari uticaj Terrore nello spazio prepoznali u daleko poznatijem filmu Alien (Osmi putnik) Ridleya Scotta, sa kojim dijeli brojne detalje zapleta, ali i atmosferu, kadriranje i ikonografiju.
Cerro Colorado, Santiago Tuxtla
Cerro Colorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Almăjel, Filiași
Almăjel je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Filiași.
John R. Bolton
frame|right|John R. Bolton John Robert Bolton (20. 11. 1948. – ) je američki političar i diplomat, koji je služio kao američki ambasador pri UN. Boltona je na taj položaj 7. 3. 2005. imenovao predsjednik George W. Bush. Potvrda njegovog imenovanja postala je predmetom opstrukcije od strane demokratskih senatora, pa ga je Bush 1. 8. 2005. imenovao u stanci senatskog zasjedanja. Mandat mu je trajao do 31. 12. 2006. godine.
Meljak (Pljevlja)
Meljak je naselje u opštini Pljevlja u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 31 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 59 stanovnika).
Demografija
U naselju Meljak živi 30 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 58,0 godina (55,3 kod muškaraca i 60,9 kod žena). U naselju ima 15 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,07.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Zajednica
Zajednica je oblik udruživanja ljudi unutar nekog, manje ili više, ograničenog prostora. Kao pojedinci, članovi različitih društvenih grupa i institucija, ljudi stupaju u različite socijalne interakcije, okupljajući se oko zajedničkih vrednosti, potreba, interesa, problema, razvijajući osećanje pripadnosti i identifikacije sa kolektivom i preduzimajući organizovane akcije za zadovoljavanje ličnih i zajedničkih potreba. U pojmu zajednice mogu se identifikovati pet sledećih zajedničkih elemenata: ljudski kolektiv, prostor, zajedničke potrebe, socijalna interakcija, zajedničke aktivnosti (akcije) i osećanje pripadnosti.
Vigna, Caserta
Vigna je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
Mataruge (Pljevlja)
Mataruge je naselje u opštini Pljevlja u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 256 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 386 stanovnika).
Istorija
Na obali Ćehotine na južnom kraju sela, identifikovane su naseobine iz mlađeg kamenog doba, što svjedoči o relativno ranom naseljavanju ovog prostora od strane nomadskih plemena. U svojoj knjizi Iz daleke prošlosti Pljevaljskog kraja J. Knežević navodi postojanje 9 tumulusa (grobnih humki) iz ilirskog perioda. Dvije humke on je locirao nedaleko od sadašnje osnovne škole. Inače se ovaj period istorije najbolje može pratiti arheološkim pregledom terena. Osim tumulusa, uočavaju se dvije gradine (utvrđenja), jedna na istočnom obodu Mataruškog polja, na istoimenoj glavici, a druga mnogo veća u ataru sela Vrulja iznad korita rijeke Ćehotine na brdu Katabum.
U rimskom periodu kraj je služio za stočarstvo, tako da nemamo pronađene značajnije tragove romanske kulture na ovom području. Tek u kasnoantičkom periodu vjerovatno pod uticajem stalnih demografskih promjena u Istočnom rimskom carstvu i doseljavanjem Slovena, kraj dobija na značaju. U 5. vijeku ovaj ali i mnogo širi prostor naseljava keltsko pleme Mataruzi (Kriči, i dr.) po kojima je čitav kraj dobio ime. Mataruzi su naseljeni na širem području, od današnjeg Drobnjaka i Banjana, na jugu, do Kremne na sjeveru i Limske doline na istoku. Osim stočarenja, kao primarnog zanimanja, služili su kao vojnici pod vizantijskim (romejskim) carevima. Iz ovog vremena mogu se identifikovati dvije crkvine, sa karakterom fortifikacije. Jedna na istočnoj strani mataruškog polja kod lokaliteta „Lizina voda“ a druga na sjeveroistočnom djelu polja na lokalitetu „Krst“. Pored ranohrišćanske crkve na lokalitetu „Lizina voda“ može se lako identifikovati praistorijski tumulus, osnove oko 25 metara. Ranohrišćanska crkvina ima kvadratnu osnovu 40ẋ40 metara sa karakterom fortifikacije. Ovo navodi na zaključak da je crkva u ranom srednjem veku postavljena na temeljima starijeg svetilišta a danas se naziva „grčko groblje“.
Mataruge su u srednjem veku bile gusto naseljene, o čemu svedoče gomile kamena po livadama i pašnjacima, a ukaziju na nedostatak obradivog zemljišta. Na keltski (eventualno gotski) karakter stanovništva govore specifični drveni krstovi po grobljima. Ovi krstovi su izrađeni od borovog drveta visine 2-3 metra a na vrhu se nalazi mali krst upisan u kružnici (slično krstovima u Irskoj ili Normandiji), takva dva drvena artefakta još se mogu vidjeti na sjevernom obodu mataruškog polja u groblju koje koristi porodica Šljukić. Početkom 80-ih 20-og veka ovih drvenih krstova bilo je u grobljima preko 20 međutim restauracijom grobalja većina ovih spomenika su uništeni. Procenjena starost drvenih krstova bila je preko 500 godina.
Iz istorijskih izvora, znamo da je ovaj kraj ostao pust poslije velike seobe Srba pod Arsenijem Čarnojevićem 1690. godine, skoro sve stanovništvo je odstupilo u strahu od turske odmazde, u tadašnju Austrougarsku. Kraj se postepeno naseljava poslije 1740. stanovništvom iz Crne Gore i Hercegovine, na inicijativu pljevaljskog Paše, kako bi se obezbedila radna snaga za kuluk. Od potomaka starih Mataruga ostala su prezimena: Gačević, Šarac, Koćalo, Kartal i dr. Doselili su: Kneževići, Šljukići, Vujkovići, Janjuševići i dr.
U Prvom svetskom ratu u Matarugama je formiran Kamenogorski bataljon crnogorske narodne vojske. Komandir bataljona je bio Mitar Jauković, a komandir mataruške čete i pomoćnik komandanta bio je kasniji kapetan i nosilac Obilića Medalje Mitar Janjušević.
U Drugom svetskom ratu, Mataruge su dale značajan doprinos borbi protiv okupatora. Nažalost oba antifašistička pokreta sukobljavala su se međusobno što je imalo za posledicu dosta žrtava. Značajniji predstavnici antifašističke borbe ovoga kraja bili su: Joko Knežević, Vojin Gajević, Čedo Janjušević, Milun Sokić, Mile Vukašinović i Milan Gajević. Kraj je dao preko 60 žrtava u antifašističkoj borbi.
Nakon Drugog svetskog rata, selo se modernizuje. Kroz selo prolazi moderan put, radi se elektroenergetska mreža (1963), prodavnica, osmogodišnja škola (1955), put prema Kozici (1973). U ovom periodu istaknuti predstavnici sela bili su: Čedo Gajević, Čedo Janjušević, Gajević Milorad, Sokić Radoje, Gačević Mirko (Lile) i dr.