cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Srpska pravoslavna crkva
Pravoslavna crkva u Crnoj Gori
Valtazar Bogišić je pisao da je "Crnogorska crkva posve avtokefalna i osobenu jerarhiju ima, a nema nikakvijeh zvaničnih odnošaja s drugijem avtokefalnim crkvama, nego mir i ljubav". U zvaničnom katalogu pravoslavnijeh crkava, zvanom Sintagma, "Avtokefalna mitropolija crnogorska" je bila navedena pod rednijem brojem 9, a srbijanska pod 14.
Stvaranjem Kraljevine SHS, Crnogorska mitropolija je 1920. godine postala deo ujedinjene Srpske pravoslavne crkve.
Srpska pravoslavna crkva (1920-)
Ujedinjenje pravoslavnih crkava sa područja novoformirane Kraljevine SHS je dogovarano na četiri preliminarne konferencije, održane od 1918. do 1920. godine. Značajnu ulogu u ujedinjenju srpskih pravoslavnih crkava imao je regent Aleksandar.
Sjedinjenje pokrajinskih pravoslavnih Crkava u jednu Srpsku Crkvu proglasio je Kralj Aleksandar I. svojim aktom od. 17. juna 1920. Četvrta konferencija, održana 27. avgusta/9. septembra 1920. godine, proglasila se Svetim arhijerejskim Saborom Srpske Pravoslavne Crkve. Za patrijarha izabran Dimitrije Pavlović, dotadanji arhiepiskop Srbije i mitropolit beogradski.
Uspostavljanje Srpske patrijaršije izvršeno je 12. septembra 1920. u Sabornoj crkvi svetog Nikole u Karlovcima, na ceremonijalan način prepun kosovske simbolike. Srpski patrijarh je svečano ustoličen u Peći 28. avgusta 1924. godine.
Organizacija
thumb|Епархије Српске православне цркве Na čelu Srpske pravoslavne crkve je patrijarh srpski, koga bira Sveti arhijerejski sabor, koji se sastoji od arhijereja Srpske pravoslavne crkve.
Srpska pravoslavna crkva je podijeljena na eparhije. Svaka od njih ima svog arhijereja (episkopa - vladiku), koji je njen neposredni poglavar. U zemlji i inostranstvu ima ukupno 40 eparhija SPC. Ovdje su nabrojane azbučnim redom:
Eparhije su podijeljene na arhijerejska namesništva, od kojih se svako sastoji iz nekoliko crkvenih opština i parohija. Crkvenu opštinu sačinjava jedna ili više parohija. Ako u nekom mjestu ima više parohija, one sačinjavaju jednu crkvenu opštinu. Parohija je najmanja crkvena jedinica - zajednica pravoslavnih vjernika koji se okupljaju na Svetoj evharistiji i koji su pod duhovnim vođstvom parohijskog sveštenika.
Mitropoliti
Njegovo Visokopreosveštenstvo Mitropolit dabrobosanski gospodin Hrizostom (Hrizostom)
Njegovo Visokopreosveštenstvo Mitropolit zagrebački,ljubljanski i cele Italije gospodin Porfirije (Porfirije)
Strasburg, Ohio
Strazburg je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.608, što je 298 (12,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Srpska pravoslavna crkva
Kritika
Istoričar Milorad Tomanić navodi da je upravo zahvaljujući Dušanovim osvajačkim ratovima Srbija je postala carevina, a samim tim i Srpska crkva - patrijaršija:
On posebno kritikuje ulogu SPC u jugoslovenskim ratovima i njihov licemeran odnos prema pojedinim gresima:
Tomanić komentariše da redosled reči u nazivu "Srpska pravoslavna crkva" u potpunosti odslikava red vrednosti koji vlada u SPC, tj. da je na prvom mestu srpstvo, potom pravoslavlje, a tek na kraju, ako za njega nešto ostane, hrišćanstvo, kao zajednička vera sa drugim crkvama.
Dr Danilo Radojević kritikuje SPC zbog toga što i nakon raspada SFRJ pokušava da u okviru svoje jurisdikcije zadrži crnogorsku teritoriju, bez obzira što Crna Gora ima suveren međunarodni položaj.
Ksenon tetroksid
Ksenon tetroksid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 195,291 Da.
Lagaš
Lagaš ili Sirpurla bio je najstariji gradova Sumera i kasnije Babilonije. Danas ga predstavlja relativno niska, ali duga linija ruševina i brežuljaka pod imenom Tell al-Hiba u Iraku, sjeverozapadno od spajajanja Eufrata s Tigrisom i istočno od Uruka. Nalazi se na suhom dnu nekadašnjeg kanala, nekih 5 km (3 milje) istočno od Shatt-el-Haja, odnosno nešto manje od 16 km (10 milja) sjeverno od suvremenog grada Shatra u oblasti kojom se upravlja iz Nasiriyaha.
Iskopavanje
Ruševine Lagaša je godine 1877. otkrio Ernest de Sarzec, tadašnji francuski konzul u Basri, kome je montefichi poglavica, Nasir Pasha, prvi Wali-Pasha ili generalni guverner Basre, omogućio da slobodno iskapa po svim teritorijama pod njegovom nadležnošću. Ispočetka po vlastitoj volji, a kasnije kao predstavnik francuske vlade pod turskim firmanom, de Sarzec je, uz određene prekide, nastavio iskopavanje do svoje smrti 1901, kada se rad nastavio pod nadzorom Gastona Crosa. Glavna iskopavanja su napravljena u dva velika brežuljka, a za jednog od njih se pokazalo da je nalazište hrama E-Ninnu - oltara boga-zaštitnika Lagaša, Nin-girsua ili Niniba.
Kasnije francuske arheološke ekspedicije su vodili Henri de Genouillac (1929-31) i Andre Parrot (1931-33).
Nalazište
Ovaj hram je bio srušen i tvrđava sagrađena na njegovim ruševinama, u grčkom ili seleukidskom periodu, pa neke od pronađenih opeka imaju natpise na aramejskom i grčkom jeziku koji spominju izvjesnog Hadad-nadin-akhea, kralja male babilonske kraljevine. Ispod ove tvrđave su pronađene brojne statue Gudee, koje danas predstavljaju glavno blago babilonske kolekcije u Louvreu. Mnoge od njih su bile obezglavljene ili osakaćene, te bačene u temelje nove tvrđave. Iz ove strate su također izvađeni različiti fragmenti baznih reljefa i drugih vrijednih umjetničkih predmeta. Iskopavanje u drugom brežuljku je rezultiralo otkrićem zgrada koje su saržavale raznovrsne predmete od bronce i kamena, koji datiraju od najranijih sumerskih vremena, te tako omogućili historiji umjetnosti Babilonije da bude datirana nekoliko stotina godina prije vremena Gudee.
Ovaj brežuljak je najvjerojatnije sadržavao skladišne zgrade, gdje su bili uskladišteni ne samo žito, smokve i dr. nego i posude, oružje, skulpture kao i svaki drugi predmet koji se koristio u administraciji palače i hrama. U jednom manjem obližnjem brežuljku de Sarzec je otkrio arhivu hrama — oko 30.000 glinenih pločica koji su sadržavali poslovne knjige, te s neobičnom preciznošću otkrivali način upravljanja drevnim babilonskim hramom, karakter njegovog vlasništva, način obrade zemlje, uzgoja domaćih životinja, te proizvodne i trgovačke pothvate; to je važno jer je drevni babilonski hram bila važna industrijska, trgovačka i poljoprivredna institucija. Na žalost, prije nego što su se ove arhive mogle odnijeti, galerije su poharali pljačkaši i veliki broj ih je prodan trgovcima starinama, te tako raspršen širom Evrope i Amerike.
Historija
thumb|left|150px|[[Gudea od Lagaša, dioritska statua pronađena u Tellohu, Louvre]]
Prema natpisima pronađenim u Tellohu izgleda da je Lagaš bio prilično važan grad u sumerskom periodu, vjerojatno u 3. milenijumu pne.. U to doba su njime vladali nezavisni kraljevi, Ur-Nina (24. vijek pne.) i njegovi nasljednici, koji su se borili za prevlast s Elamitima na istoku i kraljevima "Kengija" i Kiša na sjeveru. Nakon semitskog osvajanja je izgubio nezavisnost, a njegovi vladari ili patesiji postali vazali Sargona Akadskog i njegovih nasljednika; ali je i dalje ostao sumerski gradi nastavio biti važno središte, prije svega, umjetničkog razvoja. Upravo je u tom periodu, kao i pod nešto kasnijom vladavinom kraljeva Ura, Ur-Gura i Dungija dosegao vrhunac umjetničkog stvaralaštva
Nakon što je Sargonovo carstvo palo pod pritiskom gutejskih plemena, Lagaš je doživio uspon pod patesisom Ur-babom (Ur-bau) i Gudeom, te imao snažne trgovačke veze s udaljenim kraljevstvima. Gudea je, po vlastitim zapisima, donio cedrove iz planina Amanus i Libanon u Sirjji, diorit iz istočne Arabije, bakar i zlato iz centralne i južne Arabije i sa Sinaja, dok su se njegove vojske borile u Elamu na istoku. To je doba bilo posebno značajno po razvoju umjetnosti. Gudea je, slijedeći Sargonov primjer, bio jedan od prvih vladara koji je sebe proglasio božanstvom; a postoji i vrlo dobro predodžba kako je Gudea mogao izgledati, s obzirom da ga brojne statue i figurice u hramovima širom Sumera prikazuju u životno realističkom stilu bez tadašnjeg presedana. Gudea je nastojao iskoristiti razvoj umjetnosti, jer je htio da potomstvo tisućama godina kasnije zna kako je izgledao, i u tome je uspio - za razliku od većine svojih podanika, koji nisu mogli priuštiti toliki broj umjetničkih djela.
Neka od ranijih djela iz doba Ur-Nine, En-anna-tuma, Entemene i drugih, prije semitskog osvajanja, su također prilično zanimljiva, što se posebno odnosi na slavnu Stelu lešinara i velika srebrna vaza ukrašena s nečim što je možda bio grb Lagaša: orao s lavljom glavom i krilima koja zahvaćaju dva lava.
U doba Gudee, glavnai grad Lagaša je u stvari bio Girsu (Telloh). Krlajvestvo se prostiralo na otprilike 1,600 km². Sadržavalo je 17 većih gradova, osam područnih središta, te brojna sela (od kojih je 40 poznato po imenu).
Prema nekim procjenama, Lagaš je neko vrijeme bio najveći grad na svijetu, u periodu oko cca. 2075 do 2030. pne..
Nakon doba Gudee, Lagaš je izgleda izgubio svoju važnost; o njemu se ne zna gotovo ništa sve do vremena izgradnje gore spomenute seleukidske tvrđave, kada je izgleda bio dijelom grčkog kraljevstva Characene. Predmeti pronađeni u Tellohu trenutno predstavljaju najvrednije umjetničko blago Babilonije iz tog doba.
Prva dinastija Lagaša
Ovu dinastiju se ne spominje u Sumerskoj listi kraljeva, iako je jedan fragmentarni dodatak na sumerskom jeziku pronađen, poznat kao Kraljevska kronika Lagaša (English translation ). On pripovijeda kako je, oko dvjesto godina nakon potopa, čovječanstvo imalo teškoće u proizvodnji hrane i ovisilo o kišnici; zatim govori kako su tehnike navodnjavanja i uzgoja ječma predane kao poklon od bogova. Na spisku vladara koji slijede je malo imena čitljivo, ali jedno netaknuto ime je Ur-Nanshe, kome se pripisuje vladavina od 1.080 godina.
GPRC5A
Ovaj protein pripada familiji tipa 3 G protein spregnutih receptora, koja ima karakteristični 7-transmembranski domen. On potencijalno učestvuje u interakciji između retinoidne kiseline i G protein signalnih puteva. Retinoinska kiselina ima kritičnu ulogu u razvoju, ćelijskom rastu, i diferencijaciji. Ovaj gen potencijalno učestvuje u embrionskom razvoju i diferencijaciji epitelnih ćelija.
Zdravko Alujević
Zdravko Alujević je bio hrvatski nogometaš.
Magnituda potresa
Magnituda potresa je eksperimentalno određena mera jačine zemljotresa. Skalu magnitude razvio je seizmolog Čarls Rihter. On je, 1935. godine pokušao da skalira jačine lokalnih zemljotresa u južnoj Kaliforniji, i to prema amplitudama vibracija zemlje, koje su zemljotresi izazivali na određenom, poznatom, rastojanju od njihovih epicentara. Vibracije su beležene na seizmografima, koji su bili standardizovani, tako da su imali isti odgovor na određenu jačinu vibracija. Originalna Rihterova definicija magnitude bila je bazirana na amplitudama površinskih talasa (A_s), koje su beležene na seizmografima, na rastojanju od 100 km od epicentra zemljotresa. Signali koji su registrovani na ovim seizmogramima bili su relativno različiti, zbog toga što su seizmografi bili raspoređeni na različitim rastojanjima u odnosu na epicentar. Zbog toga je bilo potrebno seizmograme analizirati sa velikom pažnjom, da bi rezultati bili precizni.
Zdravko Alujević
Igrao je u RNK Split. U sezoni 1957/58. bio je najbolji klupski strijelac. U toj sezoni odigrao je 22 utakmice i postigao 12 golova. Bio je strijelac prvog i zadnjeg zgoditka svoga kluba u toj prvoligaškoj sezoni.
Magnituda potresa
Sada postoje instrumenti, koji su toliko osetljivi da mogu veoma precizno registrovati i signale sa rastojanja od 20°, koji se nazivaju teleseizmički signali. Originalno, magnituda je određena na osnovu horizontalnih pokreta zemlje, zbog toga što su seizmološke stanice posedovale seizmometre koji mere samo horizontalne pomeraje. Međutim, površinski talasi koji su registrovani ovim instrumentima, sastojali su se od Lavovih i Rejlijevih talasa, što komplikuje teoretsku interpretaciju zapisa seizmografa. Seizmometri, koji služe za registraciju vertikalnih pomeraja, registruju samo Rejlijeve talase, pa je tako, definicija magnitude površinskih talasa, postala bazirana na vertikalnoj komponentni pomeraja. Najveći broj magnituda površinskih talasa odgovara zemljotresima koji se događaju širom sveta, i sada je zasnovana na zapisima vertikalnih pomeraja.
Rihterov rad
Rihter je, obavljajući obradu podataka o seriji zemljotresa u Kaliforniji, na horizontalnom torzionom seizmometru, uočio međusobnu korelabilnost oblika funkcionalne zavisnosti maksimalnih amplituda transverzalnih seizmičkih talasa, registrovanih kod različitih zemljotresa. On je dao definiciju lokalne magnitude zemljotresa M_L (za lokalne i bliske zemljotrese). Izrazio je preko maksimalne registrovane amplitude seizmičkog talasa (A), na seizmografu koji je koristio, normirane ekvivalentnom (kalibracionom) amplitudom (A_0), koju bi proizveo zemljotres nulte magnitude (M_L) na istom rastojanju od epicentra:
Amlituda A_0 je generalizovana funkcionalna zavisnost amplitude od epicentralnog rastojanja, koja je izvedena tako da za epicentralno rastojanje od 100 km, zemljotres nulte magnitude rezultira ekvivalentnom maksimalnom amplitudom od 1 μm na standardnom seizmografu, koji je koristio Rihter.
Danas se koristi veliki broj seizmografa, čije se karakteristike bitno razlikuju od standardnog tipa (horizontalnog torzionog seizmometra, koji je koristio Rihter). Za izražavanje Rihterove lokalne magnitude često koristi postupak svođenja karakteristika seizmograma takvih seizmografa na standardni tip, odnosno, vrši se transformacija maksimalne registrovane amplitude na ekvivalentnu amplitudu, koju bi, u istim uslovima, registrovao standardni seizmograf.
Postupci za određivanje magnitude
Do sada je razvijeno pet različitih empirijskih metoda za utvrđivanje veličine magnitude zemljotresa, na osnovu:
Lokalna (Rihterova) magnituda
Magnitudu M_L moguće je definisati i u drugačijem empirijskom obliku. Definicija se zasniva na korelacionoj analizi maksimalnih amplituda seizmičkih signala, registrovanih kod većeg broja zemljotresa, kao i odgovarajućih podataka o magnitudi sračunatoj za iste zemljotrese, na osnovu registracija na standardnim seizmografima. Opšti izraz takve empirijske formule je:
gde su: A_{max} - maksimalna amplituda transverzalnih seizmičkih talasa; T - perioda tog talasa; f(\Delta) - kalibraciona funkcija koja zavisi od rastojanja od epicentra, \Delta, seizmološke stanice, a utvrđuje se empirijski, po formuli:.
Magnituda površinskih talasa
Internacionalna asocijacija za seizmologiju i fiziku Zemljine unutrašnjosti usvojila je sledeću matematičku definiciju magnitude površinskih talasa (M_s) zemljotresa:
gde je: A_s - vertikalna komponenta pomeraja, u mikormetrima, dobijena na osnovu maksimalne amplitude Rejlijevih talasa; T - perioda talasa; \Delta - lučno rastojanje od epicentra zemljotresa, u stepenima. Formula važi kada je hipocentar zemljotresa na dubini manjoj od 50 km. Dubina izvora (hipocentra) utiče na prirodu seizmičkog talasa, čak i kada se deo energije izgubi. Zemljotresi, čiji je hipocentar na velikoj dubini, mogu uzrokovati samo male i slabe površinske talase, dok plići zemljotresi uzrokuju veoma jake površinske talase. Prethodna jednačina za magnitudu površinskih talasa je izvedena iz proučavanja plitkih zemljotresa, koja su vršena na rastojanjima većim od 20°. Da bi se izbegle greške usled efekata, kao što su udaljnosti veće od 20° i dubine hipocentra veće od 50 km, potrebno je uvesti popravke za preračunatu vrednost magnitude M_s.
Magnituda zapreminskih talasa
Amplituda zapreminskih talasa nije tako osetljiva na dubinu hipocentra. Kao rezultat toga, skale magnitude zemljotresa su razvijene i za zapreminske talase. Jednačina, koju je izveo B. Gutenberg 1945. godine, može se iskoristiti za proračun magnitude zapreminskih talasa (m_b), na osnovu maksimalne amplitude (A_p) pomeraja zemlje, sa periodom manjim od 3 sekunde:
gde je: - empirijska popravka za smanjenje signala, usled rastojanja od epicentra (\Delta) i dubine hipocentra (h), koja se očitava direktno sa grafikona ili iz tabela podataka.
Za neke zemljotrese moguće je sračunati obe magnitude, i M_s i m_b. Međutim, različite procene magnitude se ne slažu dobro, osim za male zemljotrese. To se dešava zbog toga što zemlja ima različit odgovor na seizmički događaj, ali i zbog različite prirode zapreminskih talasa i površinskih talasa. Zapreminski talasi imaju različitu zavisnost od amplitude i frekvence, nego površinski talasi. Magnituda m_b je procenjena iz visoke frekventne faze (1 Hz), dok je M_s izvedeno na osnovu niskofrekventnih vibracija (0.05 Hz). Iznad određene razmere, svaka metoda postaje neosetljiva i nastupa saturacija magnitude. Ovo se, za zapreminske talase, događa na vrednosti magnitude m_b = 6 svi jači zemljotresi daju istu magnitudu zapreminskih talasa. Slično, saturacija magnitude površinskih talasa je na vrednosti M_s = 8. Dakle, za veće zemljotrese, ova dva parametra ne pokazuju pravu veličinu energije koja je oslobođena u žarištu potresa. Definicija magnitude, koja se koristi prilikom velikih zemljotresa, zasnovana je na dugoperiodičnom spektru seizmičkog talasa. Ona mnogo bolje opisuje fizičku dimenziju hipocentra zemljotresa.
Ventura
Ventura se može odnositi na
Fauntin
Fauntin se može odnositi na
Hendriks
Hendriks se može odnositi na
Brie (De Sevr)
Bri je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu De Sevr koja pripada prefekturi Bresir.
Ante Ninčević
Ante Ninčević je bivši hrvatski nogometaš.
Igrao je za RNK Split na mjestu napadača. U prvoligaškoj sezoni 1957./58. nastupio je 18 puta i dao 3 gola.
Brie (De Sevr)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 208 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,96 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 88 metara (maksimalnoj 71 m, a minimalnoj 50 m).
Sardis, Tennessee
Sardis je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 381, što je 64 (-14,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Gudea
Gudea je bio vladar (ensi) grada Lagaša u Južnoj Mezopotamiji koji je vladao cca. 2144 - 2124. pne.. Vjerojatno nije bio porijeklom iz grada, ali je bio oženio Ninallu, kći vladara Urbabe (2164 - 2144. pne.) od Lagaša, postavši tako dijelom kraljevske kuće Lagaša. Naslijedio ga je sin Ur-Ningirsu.
Historija skijanja
Historija skijanja odnosno putovanja na snijegu uz pomoć skija duga je skoro pet milenijuma.
Drevna historija
[[Laponci|Laponska žena ili boginja na skijama. Olaus Magnus (1553)|thumb|200px]]
Gudea
Natpisi
Natpisi spominju hramove koje je Gudea podigao u Uru, Nippuru, Adabu, Uruku i Bad-Tibiri. Ovo ukazuje na snažan utjecaj Gudee na cijeli Sumer. Njegov prethodnik Urbaba je svoju kći Enanepada učinio vrhovnom svećenicom Nanne u Uru, što ukazuje da je i on imao veliku političku moć.
Gudea je odabrao titulu ensi (gradski kralj ili guverner) umjesto uzvišenije titule lugal (akadski sharrum); iako je sam sebe nazivao "bogom Lagaša". Gudea je za sebe tvrdio da je bio osvojio Elam i Anshan, ali njegovi natpisi naglasak daju izgradnji kanala za navodnjavanje i hramoova, kao i stvaranje dragocjenih poklona za bogove. Materijali za izgradnju tih građevina i statua su dolazili iz svih dijelova zapadne Azije: cedrovina iz planina Amanus, kamenje iz Libanona, bakar iz sjeverne Arabije, zlato i drago kamenje iz pustinja između Kanaana i Egipta, dolerit iz Magana (Oman), te drvo iz Dilmuna (Bahrein).
Kako je moć Akadskog carstva nestajala, tako je Lagaš ponovno proglasio nezavisnost, ovaj put pod Puzer-Mamom, koji se proglasio lugulom, ili kraljem Lagaša. Nakon toga se ova titula neće spominjati uz Lagaša, barem ne do kraja gudejskog perioda. Lagaški vladari, uključujući Ur-Ningirsua i Ur-Baua, čije su vladavine prethodile Gudeinoj, su sebe nazivali ensijima ili guvernerima Lagaša,a izraz lugul koristili samo za bogove i njihovo srodstvo, ali nikada u političkom smislu. Nastavak korištenja izraza ‘lugul’ za bogova izgleda ukazuje na svjesni pokušaj vladara da istaknu svoju skromnost u odnost na svijet - da li je ona bila iskrena ili politički motivirana je nepoznato.
<!--
Statues of Gudea
thumb|left|150px|Diorite statue, [[Louvre]] Twenty-six statues of Gudea have been found so far during excavations of Adad-nadin-ahhe and Telloh with most of the rest coming from the art trade (These having unknown provenances and sometimes doubtful authenticity). The early statues were made of limestone, steatite and alabaster); later, when wide-ranging trade-connections had been established, the more costly exotic diorite was used. Diorite had already been used by old Sumerian rulers (Statue of Entemena). These statues include inscriptions describing trade, rulership and religion.
Religion
The pleas to the gods under Gudea and his successors appear more creative and honest: Whereas the Akkadian kings followed a rote pattern of cursing the progeny and tearing out the foundations of those that vandalize a stele, the Lagašite kings send various messages. Times were violent after the Akkadian empire lost power over southern Mesopotamia, and the god receiving the most attention from Gudea was Ningirsu--a god of battle. Though there is only one mention of martial success on the part of Gudea, the many trappings of war which he builds for Ningirsu indicate a violent era. Southern Mesopotamian cities defined themselves through their worship, and the decision on Gudea’s part for Lagaš to fashion regalia of war for its gods is indicative of the temperament of the times.
Though obviously the foundation and progeny curse was not the only religious invocation by the political powers during the Akkadian empire, but it demonstrates a certain standardization, and with it, stagnation, of the position of the gods that likely didn’t sit well with the people of Lagaš. Ur-Ningirsu I, with whom the Gudean dynasty of Lagaš begins, leaves little in the way of inscriptions, and though some mention of various gods seems to indicate a more central role, it isn’t until Gudea that there can be a side by side comparison with the old curse of Sargon. The inscription on a statue of Gudea as architect of the House of Ningirsu (Dietz Otto Edzard, Gudea and His Dynasty, pp. 31 – 38), warns the reader of doom if the words are altered, but there is a startling difference between the warnings of Sargon or his line and the warnings of Gudea. The one is length, Gudea’s curse lasts nearly a quarter of the inscription’s considerable length (pp. 36 – 38), and another is creativity. The gods will not merely reduce the offender’s progeny to ash and destroy his foundations, no, they will, “let him sit down in the dust instead of on the seat they set up for him”. He will be, “slaughtered like a bull… seized like an aurochs by his fierce horn”. (p. 38)
But these differences, though demonstrating a Lagašite respect of religious figures simply in the amount of time and energy they required, isn’t as telling as the language Gudea uses to justify any punishment. Whereas Sargon or Naram-Sin simply demand punishment to any who change their words, based on their power, Gudea defends his words through tradition, “since the earliest days, since the seed sprouted forth, no one was (ever) supposed to alter the utterance of a ruler of Lagaš who, after building the Eninnu for my lord Ningirsu, made things function as they should”. (p. 37) Changing the words of Naram-Sin, the living god, is treason, because he is the king. But changing the words of Gudea, simple governor of Lagaš, is unjust, because he made things work right.
Reforms
The social reforms instituted during Gudea’s rulership, which included the cancellation of debts and allowing women to own family land, may be honest reform or may be a return to old Lagašite custom. It is Ningirsu who receives the majority of Gudea’s attention. Ningirsu the war god, for whom Gudea builds maces, spears, axes, all appropriately named for the destructive power of Ningirsu--enormous and gilt. The common intimation that Gudea was a peaceful ruler (As made by Edzard), who funded his projects through trade ignores the attention paid to Ningirsu, as well as the martial nature of Southern Mesopotamia.
Cylinder A, written after the life of Gudea, paints a more attractive picture of southern Mesopotamia during the Lagaš supremacy. In it, “The Elamites came to him from Elam… loaded with wood on their shoulders… in order to build Ningirsu’s House” (p. 78), the general tone being one of brotherly love in an area that has known only regional conflict and rebellion. While Gudea was not likely an autocrat who ruled over all of Southern Mesopotamia, was of religious fervor and universal conflict. Gudea built more than the House of Ningirsu, he restored tradition to Lagaš. His use of the title ‘ensi’, when he obviously held enough political influence, both in Lagaš and in the region, to justify ‘lugal’, demonstrates the same political tact as his emphasis on the power of the divine.
And it worked. Ur-Ningirsu II, the next ruler of Lagaš, takes as his title, “Ur-Ningirsu, ruler of Lagaš, son of Gudea, ruler of Lagaš, who had built Ningirsu’s house.” (p. 183)  More telling is the deification of Gudea, placing him, if not into the Pantheon, closer than your average man. Gudea is a hard act to follow, however, and the influence of Lagaš declines, until they suffer the fate that defined Southern Mesopotamia, military defeat, this time to Ur-Nammu, whose Third Dynasty of Ur then becomes the reigning power in Southern Mesopotamia.
The resurgence of the importance of gods in the script of Lagaš may be more a result of the cultural character of Southern Mesopotamia reasserting itself than it is a response to the chaotic nature of a post-Akkadian world. Sargon wasn’t much of a stabilizing influence to the South so much as he was a new target for their previously local martial aggression. Instead of warring with each other constantly, Lagaš, Ur, Elam and their counterparts rebel sporadically from Akkad, the conflicts more costly and therefore less constant. As such, when they finally throw of the yoke of imperial control, they return to the old tradition of local conflict, Lagaš conquering neighboring city-states, including its old enemy Elam, and using the spoils to fund the creation of monuments to the gods.
Historija skijanja
Drevna historija
Prvi dokazi o postojanju skija su 4500 ili 5000 godina stari pećinski crteži u Rødøyu u Norveškoj koji pokazuju čovjeka na skijama kako drži štap. Također su pronađeni ostaci skija u močvarama, a najstarija skija je iz Hotinga u Švedskoj, oko 4500 godina stara. Najstariji ljudi koji su skijali u drevnoj Fenoskandiji su vjerojatno bili daleko preci modernih Saamija. U drevnim historijskim zapisima postoji spomen ljudi zvanih Skrithifinns ili "skijajući Finci". Međutim, nije posve sigurno tko su zapravo bili Skrithifinns.
Riječ skija potječe iz staronordijske riječ skíð koja je značila "drveni štap ",. U modernom norveškom se ova riječ izgovara. Riječ se danas koristi u većini jezika u svijetu. Jezici kao engleski i francuski koriste izgovor "ski". Jezici kao italijanski koriste je kao norveški, uz modificirano ispisivanje: "sci". Njemački i španski su adaptirali riječ svojim lingvističkim pravilima; "Schier" i "esquís". Zanimljivo je da su mnogi jezici od te riječi napravili glagol kao što "to ski" u engleskom, "sciare" na italijanskom i "skijati" na srpskohrvatskom, što nije moguće učiniti na norveškom. Na švedskom, koji je srodan norveškom, riječ je "skidor" (pl.). Međutim finski jezik ima svoje drevne riječi za skiju i skijanje. Finska skija je suksi a skijanje je hiihtää.
Drugi historijski izvore navode da skijanje u Iranu datira oko 2000. pne, kada se vjeruje da su drevna plemena proizvodila sanjke od životinjskih koža.
EULEKS
Srbija se protivi dolasku misije i proglasila ju je nelegalnom.
Sastav i stvaranje misije
Savet ministara Evropske unije je 16. februara 2008. odlučio da se pokreće "Misija vladavine prava EU na Kosovu – EULEKS Kosovo" uz uzdržanost Kipra. Postaće operativna posle prelaznog perioda od 120 dana kada bi trebalo da zameni misiju UNMIK.
Pored EU, u misiju će biti uključene Hrvatska, Turska, Švajcarska, Norveška i SAD.
Politička situacija
Evropska unija je u saradnji sa SAD odlučila da kosovski proces preuzme na sebe, a posledica toga je formiranje EULEKS-a. Pravni eksperti EU misiju smatraju legalnom po posebnom kreativnom tumačenju Rezolucije UN 1244.
Vlada Srbije i Rusija smatraju da je misija nelegalna i da se ona može uspostaviti samo odlukom Saveta bezbednosti UN.
Boris Krstulović
Boris Krstulović je bio istaknuti nogometaš RNK Split i dugogodišnji kapetan momčadi u "zlatno" doba kluba - tijekom 1950-ih - dok je "Split" igrao u 1. saveznoj ligi.
Brat je Hajdukove legende Stane Krstulovića.
Martin, Belluno
Martin je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
DNK analiza
Genetička identifikacija, genetičko testiranje i genetički profil su tehnike kojima se vrši identifikacija između individua iste vrste koristeći pritom samo uzorke njihovih dezoksiribonukleinskih kiselina (DNK), odnosno genetičkog materijala. Ovakva upotreba genetičkog materijala je predstavljena 1985. na Univerzitetu Lajkester od strane njenog izumitelja gospodina Aleka Džefrisa.
Upotreba DNK analize
Dvoje ljudi mahom imaju veliku većinu DNK sekvenci zajedničkih. Genetička identifikacija se služi mikrosatelitima - sekvence koje se ponavljaju i imaju visok stepen varijacija. Dvoje ljudi koji nisu u krvnom srodstvu će imati različit broj mikrosatelita na datom lokusu. Koristeći PCR za utvrđivanje stepena ponavljanja sekvenci na nekoliko lokusa, moguće je pronaći istu sekvencu koja u normalnim okolnostima nikad ne bi mogla biti uspostavljena igrom slučaja.
Sudski veštaci koriste u velikoj meri genetičku identifikaciju kako bi utvrdili moguću vezu između uzoraka krvi, vlakna kose, pljuvačke ili sperme. Ovaj način identifikacije je takođe pomogao u mnogim slučajevima gde su pojedinci nepravedno okrivljeni i njihova nevinost ustanovljena. Takođe se koristi u populacionim studijama divljih životinja, testiranjima za utvrđivanje očinstava, identifikaciji leševa i pri utvrđivanju sastava prehrambenih proizvoda. Ova vrsta identifikacija se takođe našla korisnom u postavljanju hipoteza o modelu ljudske dijaspore u preistorijskom vremenu.
Testiranje se vrši prema pravilniku onog sudskog tela koje takvo testiranje i zahteva. Ovakva vrsta testiranja je obično dobrovoljna, ali može se tražiti i na osnovu sudskog naloga. Nekoliko pravnih sistema u različitim državama su počele sa sastavljanjem jedinstvenih baza podataka koji sadrže genetičke informacije utvrđenih osuđenika. Do 2005. Velika Britanija trenutno ima najveću bazu podataka ove vrste na svetu sa više od 2 miliona uzoraka. Veličina ove baze podataka i brzina njenog rasta je od posebnog interesovanja nekih grupa koje zastupaju građanska prava u Velikoj Britaniji, gde policija ima visok stepen prava i moći da dođe do uzoraka od interesovanja pa čak ima i pravo na zadržavanje istih iako se dođe do oslobađajuće presude u slučaju.
Proces genetičke identifikacije
Genetička identifikacija počinje time što se DNK u celosti izvadi iz ćelija koje mogu biti u uzorcima krvi, pljuvačke, sperme ili bilo koje druge vrste tkiva. Najčešći metod je bris iz grla.
Zatim RFLP (-{restriction fragment length polymorphism}-) analizom se seče lanac DNK pomoću restriktivnih enzima u kraće fragmente koji se lakše razdvajaju pri elektroforezi na agaroznom gelu. DNK molekul je negativno naelektrisan, i pri elektroforezi se kreće od negativne anode prema pozitivnoj katodi. Razdvojeni fragmenti se na želatinu vide kao kratke horizontalne crtice koje se pomoću tehnike zvane Southern Blot prebace sa želatina na najlon membranu. Ovaj DNK uzorak se zatim tretira sa DNK uzorkom koji je obeležen radioaktivnim materijalom i koji se veže na unapred utvrđenu DNK sekvencu. Suvišan radioaktivno obelenžen DNK molekul se spere. Rentgenski film se stavi ispod najlon membrane i na taj način se snimi celokupni uzorak i ono što je najbitnije jasno je vidljiv onaj deo DNK-a molekula koji je bio obeležen radioaktivnim DNK molekulom. Krajnji produkt je film sa jasno vidljivim horizontalnim crticama koje nazivamo DNK profilom.
desno|mini|300px|Želatin od agaroze na kojem se vide fragmenti DNK molekula tokom elektroforeze. Na vrhu slike je anoda, a na dnu katoda, i DNK molekul se kreće od negativno naelektrisane anode, ka pozitivno naelektrisanoj katodi, pri čemu se DNK fragmenti razdvajaju pri dnu gela. Od nedavno nova tehnika za genetičku identifikaciju je počela da se primenjuje AFLP (amplified fragment length polymorphism). Ova nova tehnika je slična RFLP analizi, ali novina je da ima dva dodatna procesa amplifikacije, pri čemu se povećava broj dobijenih DNK fragmenata, uz upotrebu posebno napravljenih prajmera. AFLP analiza je trenutno krajnje mehanički proces i omogućava lak način za dobijanje genetičkog stabla pomoću kojeg se vrši poređenje uzoraka jedne osobe sa drugom. Jedan od najmodernijih i najčešće upotrebljivan način za dobijanje DNK profila u sudskim procesima je lančana reakcija polimeraze (PCR). Lančanom reakcijom polimeraze se umnožavaju unapred određeni regioni molekula DNK, to jest unapred određenih DNK sekvenci za koje se zna da imaju visok stepen varijacija između ljudi. Ovaj proces amplifikacije omogućava naučnicima da započnu istraživanje sa veoma skromnim uzorcima, i krajnjim produktom koji garantuje uspostavljanja veze imeđu datih uzoraka u odnosu od 1 prema milijardi. Lančana reakcija polimeraze je do sada najkorišćeniji metod za prezentiranje DNK dokaza u sudskom veštačenju.
Obazriva upotreba DNK dokaza
desno|350px|mini|Želatin korišćen u sudskom procesu. V je za žrtvu, dok su Jeans i Shirt pronađeni na mestu zločina natopljeni žrtvinom krvlju tako da jasno možemo da vidimo da sve tri trake, majica, farmerke i žrtva imaju iste horizontalne crtice. TD je za osumnjičenog te možemo da vidimo da je njegova krv nađena na odeći žrtve kao i na samoj žrtvi, što znači da je osumnjičeni bio prisutan na mestu zločina. Tokom prvih godina upotrebe DNK kao dokaza u sudskim procesima, porotnicima je često bila predstavljena kompleksna ili netačna slika dokaza od strane branioca, kao na primer: data je mogućnost da određeni uzorak, to jest sekvenca ima šansu 1 prema 5 miliona da se nađe kod neke druge osobe. Branilac bi onda naveo primer da u zemlji od recimo 60 miliona ljudi, u toj zemlji bi se našlo 12 osoba koja bi imale istu sekvencu. To bi dalje značilo da od 12 osoba jedna je kriva. Ovakva manipulacija dokaza je lažna jer se polazi od toga da se osoba od DNK interesa nasumice bira iz populacije od 60 miliona. Međutim, porotnici moraju da shvate da pored genetičkog profila, osumnjičeni ima i neke druge fizičke veze sa žrtvom (otisak prstiju, oružje kojim je ubistvo urađeno, nepostojanje alibija, itd.). Lažna ideja ili igranje dokaza da upostavljanje veze od 1 prema 5 miliona automatski znači nevinost od 1 prema 5 miliona je poznata kao advokatska laž (prosecutor’s fallacy).
Da bi se izbegle razne teorijske slučajnosti u utvrđivanju veza između uzoraka danas se vrši veliki broj ponovnih testiranja koji statistički gledano imaju grešku u rejonu od 1 prema milijardu (100,000,000,000). Međutim, stepen grešaka u laboratorijskim procedurama može da bude mnogo viši od ovoga, i često laboratorijske procedure ne podržavaju teoriju pri kojima su se ove statističke broje izračunale. Na primer, slučajne mogućnosti mogu biti izračunate na osnovu mogućnosti da markeri iz dva uzorka imaju horizontalne crtice na istoj lokaciji, ali tehničar u laboratoriji može da zaključi na osnovu ovoga da slični, ali ne identični, atributi horizontalnih crtica mogu da budu rezultat grešaka u želatinu od agaroze. Međutim u ovom slučaju laboratorijski tehničar povećava mogućnost slučajnosti tako što proširuje kriterijume za nalaženje istovetne DNKa sekvence u oba uzorka. Nedavne studije su pronašle visok stepen grešaka što može biti od velike brige i dileme kad je reč o genetičkom materijalu kao glavnom dokazu u sudskom procesu. Pažljivi porotnik neće svoju odluku doneti samo na osnovu genetičkog dokaza, već na osnovu drugih faktora koji mogu da mu pomognu u donošenju prave odluke. Kimerija je samo jedan od primera gde nepostojanje genetičke veze dva uzorka mogu da proglase krivog nevinim.
Kad se DNK dokaz uzima u obzir sledeća pitanja se moraju postaviti:
Lažni DNK dokazi
Vrednost DNK dokaza je nedavno uzdrmana kad su uzeti za primer nedavni slučajevi kriminalaca koji bi doturili na mesto zločina lažan genetički materijal. U jednom od gorih slučajeva krivci su stavljali tuđi genetički materijal čak i u svoje telo. Doktor Šniberger iz Kanade je silovao jednu od svojih pacijentkinja 1992. koja je prethodno bila pod jakim sedativima te se nije ničega sećala, ali je u njenom donjem vešu nađena njegova sperma. Doktor je dobrovoljno testiran tri različita puta i nikad nije uspostavljena veza između DNK sekvenci njegove sperme pronađene u donjem vešu i DNK sekvence doktora Šnibergera. Na kraju se ispostavilo da je on hirurški sebi ugradio gumeni jastučić napunjen tuđom krvlju i antikoagulantima u svoju ruku.
Hantington
Hantington se može odnositi na
GPRC5B
G protein spregnuti receptor, familija C, grupa 5, član B je protein koji je kod ljudi kodiran GPRC5B genom.
Ovaj protein pripada familiji tipa 3 G protein spregnutih receptora, koja ima karakteristični 7-transmembranski domen. On potencijalno učestvuje u interakciji između retinoidne kiseline i G protein signalnih puteva. Retinoinska kiselina ima kritičnu ulogu u razvoju, ćelijskom rastu, i diferencijaciji. Ovaj gen potencijalno učestvuje u embrionskom razvoju i diferencijaciji epitelnih ćelija.
Jovan Radosavljević
Rođen je u Leliću 1927. godine, na krštenju je dobio ime Milisav. Zamonašio se 1950. godine u manastiru Rača. Završio je Bogoslovski fakultet i postdiplomske studije u Grčkoj i Nemačkoj. Do penzionisanja 2001. godine radio je u nekoliko bogoslovija kao profesor, bio je tri godine duhovnik na bogoslovijama u Beogradu, Karlovcima i Kragujevcu. Objavio je više od dvadeset knjiga. Sada živi u manastiru Blagoveštenje, Ovčar Banja. Danas jedan od najuglednijih arhimandrita Srpske pravoslavne crkve. Monaškom podvigu učio se od Svetog vladike Nikolaja Velimirovića, Prepodobnog Justina Ćelijskog, Pajsija Svetogorca i drugih svetih staraca. Svoje veliko duhovno iskustvo i poznavanje istorije Pravoslavne crkve prenosi mlađima kroz mnoge besede i objavljene knjige.
Rođenje
Jovan Radosavnjević, arhimandrit, rođen je u selu Lelić, srez Valjevski, od pobožnih roditelja Radomira i Darinke 1927. godine. Na krštenju dobio je ime Milisav.
Monaški život
Posle bombardovanja i paljenja manastira Žiče 1941. godine veći deo bratstva povlači se u planinu Stolove i manastirske kolibe. Otuda prvi sneg tera ih sve, s blagoslovom vladike Nikolaja u Studenicu. U studenici posle bugarskih zlostavljanja i batina 1943. godine a zatim slično se prolazi i 1944. godine. U leto te godine zbog ratnih prilika Milisav odlazi u manastir Vujan, gde pred dolazak partizana dolazi i teolog Gojko Stojčević. Posle godinu dana 1945. godine zbog smene, svo bratstvo staro prelazi kod Ovčar Banje u manastir Blagoveštenje. Milisav ostaje u tom manastiru 1947. godine. Tada odlazi u vojsku. Posle dvogodišnjeg vojnog roka, vraća se i odlazi u manastir Raču kod Bajine Bašte gde se već nalazi i svo bratstvo iz manastira Blagoveštenja. To je početak 1950. godine, a na Usekovanje iste godine milisav prima monaški čin po blagoslovu mitropolita Josifa. Otac Justin nije mogao doći iz Ćelija zbog bolesti za monašenje, pa je poručio da ga neko zameni od bratije. Tako je čin monašenja obavio iguman Julijan Knežević, a privodio monašenju i dao kao duhovni otac monaško ime Jovan, jerođakon Pavle Stojčević. Posle bombardovanja Srbije od NATO pakta, Bogoslovija se iz Prizrena preselila u Niš sa đacima i nastavnicima 1999. godine. Unapređen je u čin arhimandrita 1992. godine. Kao profesor penzionisan je sa radom u školi 2001. godine. Bio je duhovnik tri godine u bogoslovijama u Beogradu, Karlovcima i Kragujevcu. Sada se nalazi u manastiru Blagoveštenje.
Majami (razvrstavanje)
Majami se može odnositi na
Vinko Puljić
Vinko Puljić (Priječani, 8. rujna 1945.), bosanskohercegovački biskup, vrhbosanski nadbiskup u miru. i kardinal hrvatske nacionalnosti.
Za svećenika je zaređen 29. lipnja 1970. godine u Đakovu. Papa Ivan Pavao II. imenovao ga je 7. prosinca 1990. vrhbosanskim nadbiskupom. Za biskupa ga je, na svoju osobnu želju, zaredio sveti otac Ivan Pavao II. u Rimu, 6. siječnja 1991. Ustoličen je u sarajevskoj katedrali, 19. siječnja 1991. Nakon što je to u nedjelju 30. listopada 1994. istovremeno najavljeno u Vatikanu i Sarajevu, papa Ivan Pavao II. uvrstio je nadbiskupa Vinka Puljića u Zbor kardinala svete Rimske crkve na konzistoriju, 26. studenoga iste godine u Vatikanu.
Od 1995. do ožujka 2002. bio je predsjednik Biskupske konferencije Bosne i Hercegovine. Kao jedan od kardinala izbornika sudjelovao je na konklavi 2005. godine, kada je za nasljednika Ivana Pavla II. izabran Benedikt XVI.
Dana 29. siječnja 2022. godine papa Franjo prihvatio je odreknuće pastoralnog upravljanja Vrhbosanskom nadbiskupijom kardinala Vinka Puljića, te ga je tom prilikom umirovio. Njega je na čelu Vrhbosanske nadbiskupije naslijedio dosadašnji nadbiskup koadjutor mons. Tomo Vukšić.
Ozren (Bosna i Hercegovina)
Ozren je planina u sjevernom dijelu Bosne i Hercegovine. Geografska cjelina Ozrena je administrativno i teritorijalno podijeljena u okvirima općina: Doboj, Gračanica, Lukavac, Banovići, Zavidovići i Maglaj. Najviši vrh se zove Velika Ostravica i ima nadmorsku visinu od 918 metara. To je ujedno i jedini vrh čija visina prelazi 900 metara. Ostali značajni ozrenski vrhovi su: Krstata Ploča 893 m.n.v., Kraljica 883 m.n.v., Bojište 848 m.n.v., itd.
Ime
Prema legendi kada je kraljica Katarina bježala od svojih neprijatelja, dođe na vrh planine, obazre se na sve četiri strane. Pošto joj se dopala okolina, uzvikne: "Mili Bože divna obazraja!". Dalje od riječi obazraj narodi izvodi ime Оzren. . Ozren je skraćenica od riječi ozaren.
Nobl
Nobl se može odnositi na
Nikša Dumanić
Nikša Dumanić je bio igrač RNK Split. Igrao je za splitske Crvene u drugoj polovici 1950-ih godina. Najčešće je bio lijevo krilo u momčadi. U prvoligaškoj sezoni 1957./58. odigrao je 15 utakmica i dao 1 gol.
Oven (razvrstavanje)
Oven se može odnositi na
Villa Formicone I, Chieti
Villa Formicone I je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 224 m.
Akrostih
Akrostih (grč. akro = krajnji, gornji; stih = red, redak u pjesmi) u književnosti je pjesma ili pjesmica u kojoj početna slova ili početni slogovi stihova čitani odozgo prema dolje daju neku riječ ili sintagmu. To je najčešće riječ ili sintagma koja označava temu pjesme, autora ili osobu kojoj je pjesma posvećena.
Naziv akrostih može označavati tu pjesmu, ali i samu riječ ili sintagmu koja se dobiva čitanjem prvih slova ili slogova stihova.
Primjeri akrostihova
Poznat je akrostih France Prešerna posvećen Julija Juliji Primicovoj iz njegovog Sonetnog vijenca. Akrostihove su pisali i brojni drugi pisci.
Akrostih se pojavljuje i u Bibliji, u Tužaljkama i u nekoliko Psalama (9, 10, 25, 34, 37, 111, 112, 119 i 145).
Primjena u enigmatici
Akrostih (ponekad i pod nazivom prvoslovka) danas se naročito koristi u enigmatici kao zagonetka iz skupine stihovnih zagonetki.
Planinski prijevoj
mini|250px| Prijevoj Kamčik u [[Uzbekistanu]] mini|250px| Šema planinskog prijevoja Planinski prijevoj je dio ulegnuti planine ili grebena, a obično kroz kojeg vodi put ili cesta od jedne strane planine do druge.
Strateški su važne točke, jer se sa bočnih uzvisinâ može nadzirati promet i kretanje vojnih jedinica.
Neki od prijevoja u Hrvatskoj su: Delnička vrata, Banska vrata, Baška Oštarija, Vratnik, itd.
Gohannière
Goanijer je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Avranš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 86 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,78 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 40 metara (maksimalnoj 137 m, a minimalnoj 12 m).
Porter
Porter se može odnositi na
Pozi
Pozi se može odnositi na
Opština Žitorađa
Opština Žitorađa je jedna od opština u Republici Srbiji. Nalazi se u centralnoj Srbiji i spada u Toplički okrug. Po podacima iz 2004. opština zauzima površinu od 214 km² (od čega na poljoprivrednu površinu otpada 17881 ha, a na šumsku 2592 ha).
Centar opštine je naselje Žitorađa. Opština Žitorađa se sastoji od 30 naselja. Po proceni iz 2004. godine u opštini je živelo 17887 stanovnika, a prosečna starost je 41,72 godine. Po podacima iz 2004. prirodni priraštaj je iznosio -7,5‰, dok je u opštini bila zaposlena 1341 osoba. U opštini se nalazi 20 osnovnih škola i jedna srednja.
Žitorađa je oko 10 km od autoputa E-75 (Niš-Makedonija-Grčka) i 35 km jugozapadno od Niša. Slava opštine je Petrovdan.
Naseljena mesta
U opštini je najveće naselje i sedište opštine
a postoji još i 29 seoskih naselja
Leadville North, Colorado
Lidvil Nort je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.794, što je 148 (-7,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Blaž Granić
Blaž Granić je bio hrvatski nogometaš. Igrao je u RNK Split krajem 50-ih godina na mjestu desnog braniča. U prvoj prvoligaškoj Splitovoj sezoni 1957/58. zabilježio je 28 nastupa.
Diehlstadt, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 161, što je 2 (-1,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pero Alfirević
Pero Alfirević je bio nogometaš RNK Split. Igrao je u sastavu koji je nastupao 1957/58. u 1. saveznoj ligi. Igrao je na više mjesta u momčadi.
Ripli
Ripli se može odnositi na
Volta (jezero)
Volta je akumulaciono jezero na rijeci Volti u Gani. Najveće je jezero takve vrste u svijetu i nastalo je izgradnjom brane Akosombo između 1961. i 1965. godine.
Hidrografija
Jezero Volta prostire se po sredini Gane, između Ajene na jugu gdje je podignuta brana, te Yapeia na sjeveru gdje su se nekad spajale rijeke Crna i Bijela Volta. Jezero je dugo 400 km i široko do 25 km, s površinom od 8502 km² što je oko 3,6 % površine države. Jezero ima kapacitet od 153 km³ vode. Podignuto je prvenstveno za potrebe hidroelektrane, ali i za navodnjavanje suhe ganske savane nizvodno.