cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Danilo Srdić
Biografija
15. juna 1937. godine Danilo Srdić, komandant trećeg konjičkog korpusa, iznenada je uhapšen kao "neprijatelj naroda" i optužen za učešće u "vojno-fašističkoj zaveri". Streljan je 28. jula 1938.
Nasleđe
Posthumno je rehabilitovan jula 1957. godine. Danas jedna ulica u Minsku nosi njegovo ime.
Uioara de Jos, Ocna Mureș
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1345 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 273 m.
Stewart, Ohio
Stjuart je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 247.
Sarahs
Sarahs (perz. سرخس) je grad u pokrajini Razavi Horasan na sjeveroistoku Irana. Smješten je uz obalu rijeke Hari na granici s Turkmenistanom, oko 200 km istočno od pokrajinskoj središta Mašhada odnosno 1050 km od glavnog grada Teherana. Grad je osnovan u starom vijeku i na temelju Firdusijeve Šahname koja ga datira u vrijeme vladavine mitološkog vladara Afrasiaba procijenjuje se kako je star barem 2500 godina. Tokom srednjeg vijeka bio je važan grad-oaza na Putu svile, poznat po brojnim bibliotekama i arhitektonskoj školi. Iz ovog perioda datira i Logman Babin mauzolej prepoznatljiv po velikog dvostrukoj kupoli izgrađenoj od opeke. Krajem 19. vijeka grad je nakon iranskih sukoba s Ruskim Carstvom sporazumno podijeljen na dva dijela: iranski Sarahs na zapadu odnosno ruski Serahs na istoku (današnji Turkmenistan). U ekonomskom smislu grad je prometno i energetsko čvorište preko kojeg Iran izvozi prirodni plin u Turkmenistan. Od Sarahsa se prema Mašhadu i zapadu zemlje proteže cesta 22, dok cesta 99 vodi ka jugu uz iranske granice s Turkmenistanom i Afganistanom. Grad je također povezan s ostatkom zemlje i željezničkom prugom, a jugoistočno se nalazi Aerodrom Sarahs koji se koristi za domaće letove. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Sarahsu je živjelo 33.571 ljudi.
Себечевац
Себечевац је насељено место града Крушевца у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 546 становника (према попису из 1991. било је 614 становника).
Демографија
У насељу Себечевац живи 448 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,1 година (39,1 код мушкараца и 45,3 код жена). У насељу има 150 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,64.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Turbe - Mauzolej u Bihaću
mini|desno|250px|[[Interijer turbeta u Bihaću]] Turbe – mauzolej u Bihaću potiče iz perioda austrougarske uprave u Bosni i Hercegovini i izgrađeno je braniocima grada u borbama protiv austrougarskih trupa.
Istorija
Odlukom Berlinskog kongresa, juna 1878. godine, Austro-Ugarska je dobila pravo da anektira Bosnu i Hercegovinu. Prilikom ulaska austrougarskea vojske, bilo je potrebno nekoliko mjeseci da se uguši otpor, naročito muslimanskog stanovništva. Borbe pod zidinama Bihaća počele su od 7. septembra, a tek 19. septembra branioci su predali grad Bihać.
Turbe je bilo od drveta. Na mjestu turbeta tokom 1890 izgrađena je crkva, a austrougarska vlast, da bi odobrovoljila muslimansko stanovništvo Bihaća, sagradila je sadašnje turbe o svom trošku.
Ovaj čisto sakralni spomenik bio je teže oštećen u toku posljednjeg rata, ali je popravljen. Dio izvora navodi da turbe potiče iz vremena Osmanske vladavine.
Opis
|mini|desno|250px|Turbe - Mauzolej u Bihaću Objekat turbeta – mauzoleja u Bihaću pripada tipu turbeta sa oktogonalnom osnovicom pokrivenih kupolom. Dužine stranica su jednake i iznose 2,60 metara. Zidovi objekta su mješavina kamena i cigle s tim da je kompletna spoljna fasada urađena u kamenu bihacitu. Turbe je raščlanjeno horizontalnim profilisanim kamenim vijencem na koji se naslanja donja ivica prozora. Prema proporcijama zona iznad vijenca je nešto veća i iznosi 2/3 visine cijelog objekta, mjereno bez kupole.
Većim dijelom objekat je izgrađen od precizno klesanih blokova kamena bihacita koji je otesan u obliku kvadera i slagan u pravilne redove. Donju zonu predstavljaju grubo obrađeni kameni kvadri složeni u četiri horizontalna reda sa vrlo naglašenim spojnicama. Zidovi turbeta su završeni naglašenim kamenim vijencem koji iz zida izlazi 35 cm. Turbe je presvedeno kupolom koja je pokrivena pocinčanim limom.
U turbetu su dva drvena sarkofaga sa nišanima na kojima su turbani. Na samom turbetu, kao i nišanima nema nikakvog zapisa, ali dekorisani su mnogobrojnim ukrasima - tordiranim trakama.
Istorijska građevina – Turbe-mauzolej u Bihaću proglašeno je za nacionalni spomenik BiH.
San Ignacio Xixipexco, Cuyoaco
San Ignacio Xixipexco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuyoaco.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2427 m.
Boca Grande (zaljev)
Geografija
Boca Grande se nalazi na krajnjem jugoistoku te velike delte u Venecueli na obali Atlantika, pored granice s Gvajanom. Na istok se proteže sve do rta Barime (Punta Barima) gdje se nalazi svjetionik.
Boca Grande je glavni plovni put prema Orinocu preko rukavca Rio Grande. Ona se prema unutrašnjosti račva u brojne kanale, od kojih su dva veća kojima je moguće ploviti. Zaljev je prepun niskih pješčanih naplavina i opasan za plovidbu, zbog mogućeg nasukavanja. Boca Grande je plitka s dnom pokrivenim mekim sivim blatom.
Sezonski porast voda Orinoca i njegovih pritoka počinje odmah nakon proljetnog ekvinocija, i dostiže svoj maksimum u julu i augustu. Najniža razina voda je od sredine novembra do sredine aprila.
Lucila Gamero de Medina
Rođena 1873. godine, Gamero je nakon srednje škole željela studirati medicinu, ali je u tome spriječena. Njezin otac, liječnik, naučio ju je medicini te je kasnije dobila počasnu diplomu medicinskog fakulteta; unatoč nedostatku formalnog obrazovanja, bavila se medicinom i farmacijom te je čak vodila bolnicu u rodnom Danlíju i bila sanitarni inspektor u departmanu El Paraíso.
Pisanjem se počela baviti još u djetinjstvu, objavljujući u različitim časopisima; jedan od njih bio je i El Pensamiento, čiji je urednik bio Froylán Turcios, utjecajni honduraški pisac i intelektualac. Njezina djela predstavljaju neke od najvažnijih primjera kasnog romantizma u latinoameričkoj književnosti, dok se njezin roman Blanca Olmedo (1908.) smatra jednim od ključnih djela honduraške književnosti; u romanu, Gamero otvoreno kritizira crkvu i tadašnji društveni sustav, što je bio revolucionarni pothvat za to doba.
Osim književne karijere, Gamero je bila i aktivna feministkinja te sufražetkinja, aktivno se boreći za ženska prava. U tom je svojstvu surađivala s Argentinom Díaz Lozano i Pacom Navas, također važnim honduraškim spisateljicama.
Bila je udana za Gilberta Medinu, s kojim je imala dvoje djece, Aídu Coru Medina i Gilberta Gustava Medinu. Preminula je 23. siječnja 1964. u rodnom Danlíju.
Buena Vista, Carrillo Puerto
Buena Vista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Carrillo Puerto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 177 m.
Zaljesje
Zaljesje može biti:
Bellavista, Guadalupe
Bellavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1068 m.
Vidinska Bugarska
Vidinska Bugarska ili Vidinsko carstvo je država nastala raspadom Drugog bugarskog carstva posle smrti Jovana Aleksandra (1331—1371) i obuhvatala je severozapad današnje Bugarske sa sedištem u Vidinu. Osnovao ju je sam Aleksandar 1356. godine kao zasebnu državu unutar bugarskog carstva koju je poverio na upravu svom sinu Jovanu Stracimiru (1356—1397). Kralj Mađarske Lajoš I (1342—1382) je 1365. godine opseo Vidin i posle jednomesečne opsade zauzeo grad, zarobivši Stracimira i srušivši Vidinsku Bugarsku. Međutim Jovan Aleksandar je već 1369. godine povratio Vidin vrativši svog sina na vlast, ali je Stracimir morao da prizna vazalne obaveze prema Lajošu I čiji je bio zarobljenik. Dve godine kasnije Aleksandar je umro, a Drugo bugarsko carstvo se i de fakto raspalo na tri samostalna dela: Srpska katastrofa na Marici i napredovanje Osmanlija na Balkanskom poluostrvu doveli su Vidinsku Bugarsku 1388. godine u vazalan odnos sa Otomanskom imperijom, a posle Kosovskog boja (1389), sloma Trnovske Bugarske (1395) i pogubljenja Stracimirovog polubrata i osmanlijskog vazala u Nikopolju Šišmana postalo je jasno da će se Bajazit I (1389—1402) uskoro obračunati i sa samim Stracimirom i njegovom državom. Zbog toga se on upustio u pregovore sa hrišćanskim vladarima o zajedničkoj akciji, prevashodno sa Žigmundom Luksemburškim (1387—1437) i kada je 1396. godine pokrenut krstaški pohod protiv Osmanlija, Stracimir i Vidinska Bugarska su mu se pridružili. Sam pohod je dobro otpočeo za hrišćane koji su prodrli do Nikopolja, ali su tu do nogu potučeni u tzv. Nikopoljskoj bici. Bajazit se posle toga uputio ka Vidinu i krajem 1397. godine došao je pred grad i pozvao Stracimira da se preda, što je on i učinio, posle čega je sproveden u Prusu/Bursu u kojoj je uskoro i umro. Predajom Vidina je prestala da postoji bugarska država u srednjem veku, iako je Stracimirov sin Konstantin vladao nekim delovima nekadašnje države svoga oca sve do 1422. godine kao vazal Osmanskog carstva, ali se njegova oblast ne smatra nastavljačem Vidinske Bugarske ili Drugog bugarskog carstva.
Vladari
mini|250p|Zamak Baba Vida, koji se uzdiže nad gradom, i je bio kneževska rezidencija
Mađarske vladavine (1365—1369) Otomanske vladavine (1418—1454)
Osteria Ca' Ida, Modena
Osteria Ca' Ida je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 911 m.
Mullutu-Suurlaht
Mullutu-Suurlaht je višedjelno jezero na zapadu Estonije na otoku Saaremaa u Okrugu Saare. Svojom površinom je četvrto jezero po veličini u Estoniji. Nalazi se na zapadnoj periferiji grada Kuressaare, udaljeno 2 km od Riškog zaljeva, od kog se odvojio prije nekih 1000- 1500 godina.
Karakteristike
Jezera Mullutu-Suurlaht obično imaju površinu od 14,4 km², prosječno su duboka 1 m, a maksimalno 2,1 m. Za velikih kiša ili plime vodostaj jezera prosječno poraste 0,75 metara, maksimalno 1,16 metar, tad Mullatu Suurlaht naraste do 36 km², i protegne se na zapad i unutrašnjost 80 km, sve do jezera Paadla.
Kompleks jezera Mullutu-Suurlaht sastoji se od tri jezera; Suurlahest, Mullutu i Vägara.
Vägara
Protok vode je jak u Mullutu, a slab u Suurlahtu i Vägari, sva jezera drenanira rijeka Nasva duga 3 km, koja izvore iz jezera Mullutu.
Za visoke plime morska voda poteče rijekom Nasvom uzvodno, tako da su vode jezera boćate, i zbog tog bogate ribljim vrstama, od jegulja, grgeča, štuka, bodorki, do jezova i linjaka.
Stari grad Rmanj
Stari grad Rmanj se nalazi pored obale rijeke Une, u naselju Martin Brod, Bihać, Bosna i Hercegovina.
Froylán Turcios
José Froylán de Jesús Turcios Canelas (Juticalpa, 7. srpnja 1875. – San José, 19. studenog 1943.) bio je honduraški pisac, novinar i političar te jedan od najistaknutijih honduraških intelektualaca iz prve polovice XX. vijeka.
Stari grad Rmanj
Historija
Srednjovjekovni grad Rmanj je podignut krajem XIV ili početkom XV vijeka na ušću Unca u Unu, a postoje mišljenja istoričara da ovaj stari grad datira iz XII vijeka. Po zapisima iz 1396 god. ovaj se grad nazivao Konuba. Gradski bedemi su porušeni do temelja, a sačuvala se samo obla kula visoka oko 10 metara, kod koje su etaže odvojene svodovima. U izvorima iz 1431. godine ugarski kralj Sigismund ga je založio Nikoli Frankopanu. Udovica Anža Frankopan je 1436. godine stanovala jedno vrijeme u Rmnju i potpisivala se kao kneginja Rmanjska. Sredinom XV vijeka dobio ga je Juraj Frankopan. U ovom se gradu 1451, spominje «sudac» i «bratstvo purgari“. Pod nazivom Rmanj, ovaj grad se spominje još 1504. godine među gradovima koje je trebalo popraviti i bolje utvrditi.
Rmanj je danas zapušten i u jako lošem stanju.
Od strane Komisije za očuvanje nacionalnih spomenika BiH, graditeljska cjelina - Stari grad Rmanj proglašen je za nacionalni spomenik BiH.
Mullutu-Suurlaht
Vägara
Ljekovito blato pronađeno u Suurlahtiju koristi sanatorij u Kuressaareu.
Froylán Turcios
Rodio se 1875. godine u Juticalpi, gdje je njegov otac protjeran tokom rata u departmanu Olancho; njegova majka, Trinidad Canelas, bila je iz dobrostojeće obitelji. Osim njega, obitelj je imala još djece: Alfonsa, Deliju, Gustava, Luisa i Mercedes Turcios Canelas. Turcios se vrlo rano počeo baviti spisateljskim radom, ali i politikom. Bio je ministar unutarnjih poslova, izabrani predstavnik u Nacionalnom kongresu te službeni predstavnik Hondurasa u Ligi naroda. Dok je živio u Tegucigalpi, vodio je i uređivao časopis El Tiempo; za života je pokretao i vodio i druge časopise, uključujući i nekolicinu u susjednoj Gvatemali.
Za života je bio tajnik nikaragvanskog gerilca Augusta Césara Sandina te blizak prijatelj s Rubénom Daríom, Juanom Ramónom Molinom i drugim književnicima, odnosno intelektualcima.
Kao književnik, Turcios je najpoznatiji po svojim kratkim pričama, mada je pisao i duže prozne oblike. Teme nasilja i smrti česte su u njegovim radovima, a značajan utjecaj na njega imao je talijanski pjesnik Gabriele D'Annunzio, kasniji poeta laureatus Mussolinijevog fašizma. Primjer ovoga je priča "La Mejor Limosna" iz zbirke Cuentos del Amor y la Muerte, u kojoj pripovjedač otvoreno podržava ubojstva iz milosti. U romanu El vampiro (1910.) prezentirao je stilske odlike modernizma, a za života je objavljivao i poeziju.
Zavada
Zavada može biti:
Gimnohrom E
Gimnohrom E je organsko jedinjenje, koje sadrži 36 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 778,394 Da.
San Pantaleón, Choix
San Pantaleón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Choix.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 403 m.
Ortini, Verona
Ortini je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Guadalupe, Las Margaritas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 223 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 798 m.
Rio Grande (Orinoco)
Rio Grande je najveći rukavac rijeke Orinoco u njenoj Delti koji se izljeva u Zaljev Boca Grande.
Geografske karakteristike
Rio Grande se razdvaja od Orinoca 50 km nizvodno od grada Ciudad Guayana, kod mjesta Barrancas gdje Orinoco počinje formirati svoju veliku deltu. Od tud Rio Grande teče prema jugoistoku oko 243 km do ušća u more. Drugi veliki rukavac Caño Manamo, teče u potpuno suprotnom smjeru prema sjevero zapadu. Preko Ria Grande otječe čak 75 % voda Orinoca i istječe u Zaljevu Boca Grande.
Nivo voda čak je i povećan 1967. kad je na drugom rukavcu Caño Manamo izgrađena brana za zaštitu od sezonskih poplava.
Euergetizam
Euergetizam ili evergetizam je neologizam koji su skovali francuski istoričari (fr. évergétism, od grč. εὐεργέτης = dobročinitelj) da bi se označila praksa u antičkim društvima da pojedinci dobrovoljno daju poklone celoj zajednici. Taj je termin prvi upotrebio André Boulanger, a zatim ga je u svojim delima koristio Paul Veyne. Takva "dobročinstva" bila su karakteristična za helenističke kraljeve i rimske careve, ali su ih činili i obični bogati pojedinci za svoj polis, i to počev od 3. veka pne. pa sve do kraja antike, kako svedoče brojni natpisi postavljeni kao znak zahvalnosti lokalnim dobročiniteljima. Određene karakteristike ove pojave nalazimo i u rimskoj republici, gde su bogati senatori takođe ponekad pokretali podizanje javnih građevina ili priređivanje igara.
Klasično doba
thumb|right|Natpis u čast Aristoksena, sina Demofonovog. Aristoksen je verovatmo bio dobročinitelj [[Gimnazij|vežbališta u Atini. 3. ili 2. vek pne. Muzej u Louvreu.]] U staroj Grčkoj začeci prakse koju danas nazivamo euergetizmom sežu do arhajskog doba i aristokratskog ideala darežljivosti, koji je veličao Homer i čije odjeke nalazimo kod Aristotela, koji činove "velikodušnosti" (μεγαλοπρέπεια), kao što je pripremanje hrane za ceo grad, ubraja među vrline koje se očekuju od plemenitog čoveka. No takva vrsta "dobročinstava" bila je u klasičnoj Atini 5. veka pne. samo sporadično prisutna, jer se suštinski nije slagala s idealom jednakosti građana u atinskoj demokratiji, koja je umesto toga odabrala da imućnim građanima uvede tzv. liturgiju kao svojevrsnu javnu obavezu.
Helenističko doba
S dolaskom helenizma koncept liturgije postepeno se transformisao u eurgetizam. Naime, između 317. i 307. pne. Demetrije Faleranin ukinuo je sve liturgije, uključujući i najskuplje – trijerarhiju i horegiju, te je uveo novu vrstu državnih službenika, koji su se zvali agonoteti: njima je država (bar delimično) davala sredstva za priređivanje javnih svetkovina i festivala. U helenističkom sistemu euergetizma na takve javne položaje postavljani su imućni ljudi, od kojih se očekivalo da novcu koji su dobili iz državne blagajne dodaju i neophodan novac iz vlastitih sredstava. Mnogi počasni natpisi otkrivaju da je visina sredstava koja su agonoteti izdvajali za javne poklone često daleko prevazilazila ona sredstva koja su nekada bila potrebna za horegiju. Tako 284. pne. država uopšte nije sufaninsirala hor, već je njegovo opremanje u potpunosti palo na teret izabranog agonoteta, pesnika Filipida. Od 3. veka pne. već se sasvim jasno pojavljuje tip političara-dobročinitelja u liku nekog Bulagore sa Samosa (oko 245. pne.), koji je na položaju gradskog magistrata vlastitim novcem plaćao razne darove gradu i zauzvrat dobio počasni natpis i venac. Aristotel je ovakvu darežljivost na javnom položaju smatrao ciničnim sredstvom bogatih oligarha, "da bi narod, uzimajući učešća na žrtvenim gozbama i gledajući grad ukrašen zavetnim spomenicima i građevinama, poželeo da se to uređenje produži".
Rimsko doba
Veyne je smatrao da su helenistički političari-dobročinitelji bili simptomi slabljenja demokratije, jer su povećavali stepen zavisnosti građana od nekolicine bogatih ljudi. Drugi, npr. Philip Gauthier, pokazivali da je do dekadencije i kvarenja sistema došlo tek u rimsko doba, kad je sistem uprave u grčkim gradovima de facto počeo da se zasniva na bogatim pojedincima koji čine usluge svom gradu. Oni nisu na sebe preuzimali samo panes et circenses, nego i izgradnju javnih građevina i puteva, što je na natpisima označeno skraćenicom D.S.P.F. (de sua pecunia fecit = "svojim novcem je podigao"). Ova faza počinje negde oko 150. pne. i njoj pripadaju ekstremni oblici počasti koje su iskazivane lokalnim dobročiniteljima, uključujući i zasnivanje njihovog kulta. U tom su periodu neki grčki gradovi i zvanično nazvali Rimljane "opštim dobročiniteljima" (κοινοὶ εὐεργέται). Eurgetizam je izvorno usredređen samo na građane, ali se pod rimskom vlašću postepeno širio i na strance i robove, što je pripremilo teren za pojavu episkopa i bogatih hrišćana kao lokalnih dobročinitelja u doba ranog hrišćanstva. Praksa euergetizma slabi od krize 3. veka, da bi sasvim nestala nakon Justinijanove smrti.
Zavadka
Zavadka može biti:
Colonia Flores, Camargo
Colonia Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Camargo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1224 m.
El Socorro, San Diego de la Unión
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 241 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2010 m.
Zazriva
Zazriva može biti:
Sjeverozapadna teritorija (SAD)
Sjeverozapadne teritorije (engleski: Northwest Territory ) bio je jedan od historijskih teritorija na tlu današnjih Sjedinjenih Američkih Država.
Historija i karakteristike
Sjedinjenih Američkih Država anektirale su Sjeverozapadne teritorije dotadašnju ničiju teritoriju, odnosno teritorij ostavljen indijancima - 1783. nakon Američke revolucije.
Stanje je formalizirao Američki Kongres proglasivši ih Organiziranim teritorijima 1787. To je tad bio ogroman teritorij, koji je obuhvaćao zemlje zapadno od Pennsylvanije, sjeverno od rijeke Ohio, istočno od rijeke Mississippi i južno od Velikih jezera.
Od samog početka su počele trzavice između tadašnjih američkih država Virginije, New York, Connecticut i Massachusetts koje su sve polagale pravo na taj teritorij. Na kraju je sva zemlja Sjeverozapadne teritorije predana između 1780. - 1800. na upravljanje tadašnjoj vladi Američke konfederacije, ona je između 1785. - 1787. donijela tri zakonska akta poznata kao Regulativa Sjeverozapadnih teritorija (Northwest Ordinances) kojim je uređena politika dodjeljivanja zemlje i naseljavanja tih teritorija, koji su onda bili poznati kao Divlji Zapad.
Na kraju tog procesa su Ohio, Indiana, Illinois, Michigan i Wisconsin organizirani kao savezne države, jedino je jedan mali dio između rijeka St. Croix i Mississippija naknadno pripojen Minnesoti.
St. Croix (Wisconsin–Minnesota)
Saint Croix (od francuskog Sveti Križ) je jedna od rijeka američkog Srednjeg Zapada pritoka Mississippija duga 264 km. .
Geografske karakteristike
Rijeka St. Croix izvire u Okrugu Douglas na sjeverozapadu Wisconsina.
Između naselja Taylors Falls u Minnesoti i gradića St. Croix Falls u Wisconsinu prostire se međudržavni Park prirode. A nešto dalje od St. Croix Fallsa izgrađena je velika hidroelektrana koja opskrbljuje gradove Minneapolis i Saint Paul.
Mrnjavčevići
Mrnjavčevići (Mrnjavčići, Mrnjačevići) su srednjovekovna srpska vlastela koja je okvirno vladala prostorom današnje Makedonije. Najznačajniji iz ove porodice bila su dva brata, Vukašin i Uglješa.
Poreklo
Prema Orbinu, oni vode poreklo iz dalmatinskog zaleđa. Njihov otac je bio osiromašeni vlastelin Mrnjava ili Mrnja iz Livna, koji se zatim preselio kog Blagaja na Neretvi. Odatle ga je car Dušan pozvao sebi na dvor. Na ovo ime podseća i Mrnjan (-{Merganus}-), koji se pominje u jednoj povelji iz oko 1280. godine u Trebinju kao kaznac kraljice Jelene. Da je njihovo poreklo vezano za ove oblasti svedoči i prvi pomen Uglješe, koji je 1346. bio kratko vreme namesnik cara Dušana u Trebinju.
Po Halkohondilu, jedna od braće je bio peharnik, a drugi konjušar na dvoru cara Stefana. Vukašin se tek marta 1350. godine javio prvi put kao župan u Prilepu. Od tada je počeo nagli uspon braće Mrnjavčević, koji je vezan za makedonske, južne delove srpske države.
Istorija
Nakon smrti cara Dušana, Vukašin Mrnjavčević izbio je u red najznačajnije srpske vlastele, a zatim oblasnih gospodara. Dobivši prethodno za kratko despotsku titulu, on je 1365. godine krunisan za kralja i postao savladar cara Uroša. Krunisanje je obavio pratrijarh Sava -{IV}- uz blagoslov carice Jelene i njenog sina Uroša. Verovatno je još tada za mladog kralja proglašen najstariji Vukašinov sin Marko. Ovaj čin je izazvao nezadovoljstvo ostale vlastele, jer je time bila ugrožena dinastija Nemanjića, a favorizovana nova dinastija Mrnjavčevića. Legalnost proglašenja za kralja potvrđuje i kovanje zajedničkog novca u kovnici cara Uroša, kao i fresko-portreti u crkvi Sv. Nikole u manastiru Psači, gde su predstavljeni zajedno. Vukašin je sa careve leve strane, što je uobičajena poza u prikazivanju savladara.
Pored centra u Prilepu, Vukašin je za vreme cara Uroša zavladao Skopljem i Prizrenom. Po nekim izvorima je i Priština pripadala Vukašinu. Proširivši se na delove Kosova, Mrnjavčevići su došli u sukob sa Nikolom Altomanovićem i Lazarem Hrebeljanovićem. Do bitke je došlo na Kosovu 1369. godine, a u tom sukobu car Uroš se stavio na stranu raške vlastele. Mrnjavčevići su odneli pobedu nad Nikolom Altomanovićem i od tada je prekinuta saradnja između cara i njegovog savladara, tako da je od tada Vukašin istupao potpuno samostalno. No, to mu nije pomoglo da se uspešno suprotstavi Turcima, pa je u odlučnom sukobu sa njima na Marici, 26. septembra 1371. godine i sam poginuo. Samo nešto više od dva meseca nadživeo ga je car Uroš, koji je umro 4. decembra iste godine.
Vukašin je bio oženjen Jelenom (koja se u izvorima još zove Aljena i Jevrosima), koja se posle Maričke bitke zamonašila kao monahinja Jelisaveta i umrla posle 1388. Iz tog braka rodila su se četiri sina: Marko, Ivaniš, Andrijaš i Dmitar i jedna ćerka Olivera, koja je bila udata za Đurđa -{I}- Balšića.
Posle smrti Vukašina i Uroša, Marko je bio jedini krunisani u srpskim zemljama. Prostranu oblast Mrnjavčevića podelili su među sobom ostali srpski oblasni gospodari. Najveći deo zaposela su braća Dragaš, Jovan i Konstantin. Marku je ostala mala teritorija u zapadnoj Makedoniji sa centrom u Prilepu. Međutim, Marko je morao da prihvati vazalne odnose prema sultanu Bajazitu -{I}-. Život je završio u bici na Rovinama, gde je učestvovao na turskoj strani kao vazal. Konstantin Filozof mu pripisuje reči pre boja, da bi voleo da hrišćani pobede „makar ja bio među mrtvima u ovom ratu“. U kasnijim vremenima, u narodnoj tradiciji, nesrazmerno njegovoj istorijskoj ulozi, lik Kraljevića Marka je idealizovan do krajnjih granica, ali srazmerno težnji porobljenog naroda za željenom slobodom.
O mlađem Markovom bratu, Andrijašu, nema puno podataka. Zna se da je, odvojeno od Marka, kao oblasni gospodar upravljao jednim delom očevih zemalja u zapadnoj Makedoniji. Njegovu relativnu samostalnost potvrđuje kovanje sopstvenog novca, kao i ktitorski natpis u crkvi Sv. Andrije na Tresci.
Najmanje podataka ima o četvrtom Vukašinovom sinu, Ivanišu. Po nekim izvorima on je drugi po redu, odmah posle Marka. Isti izvor navodi da je Ivaniš rano otišao u Zetu kod Balše -{II}- i zajedno sa njim poginuo u bici na Saurskom polju 1385. godine.
Uglješa Mrnjavčević je u braku sa Jelenom imao samo jedno dete, Uglješu Despotovića, koji je umro sa 4 godine i sahranjen u manastiru Hilandar.
Grb Mrnjavčevića
Grb Mrnjavčevića prikazan je još u Fojničkom grbovniku iz godine. Grb kralja Vukašina prikazao je i Mavro Orbin u svom delu "-{Il regno degli Slavi}-" objavljenom 1601. Utvrđeno je da je Mavro kao izvor koristio Ilirski grbovnik. Pojedini raniji istraživači, među njima i Stojan Nenadović, smatrali su da je Ilirski grbovnik mlađi od Orbinovog dela, pa čak i da je njegovom tvorcu Orbin bio neposredni uzor. Ipak, u kasnijim istraživanjima pokazano je da je redosled u stvari obrnut i da je Orbin iz Ilirskog grbovnika preuzeo nekoliko znamenja, između ostalog i grb Mrnjavčevića, koji je označio kao “-{Arma di Vucascino re di Servia}-”. Grbovnik Korenića-Neorića pokazuje ocila gotovo identičnim sa onima na dečanskom polijeleju, što svedoči da je sastavljač Ohmućevićevog grbovnika bio upoznat sa elementima srpske heraldike (1595).
Pojavljuje se i drugačija verzija grba Mrnjavčevića. Ovaj grb je konstruisan je na osnovu pečata kralja Vukašina od 5. aprila 1370, a od prvog grba razlikuje se po tome što je na štitu jednoglavi orao i što je u čelenci ženska glava sa krunom i minđušama, veoma slična portretima kraljica na srpskim freskama 14. veka. Jastučić ispod ženske glave je ukrašen na svakom uglu sa po tri kuglice.
Žjar
Žjar može biti:
El Maguey, Tonayán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1901 m.
Dubovica
Dubovica može biti:
Paths of Glory
Paths of Glory je američki crno-bijeli ratni film snimljen 1957. u režiji Stanleya Kubricka. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Humphreya Cobba, koji je, pak, bio inspiriran stvarnim događajima vezanim uz jedinice francuske vojske pod komandom generala Géraudom Réveilhacom na Zapadnom frontu u Prvom svjetskom ratu. Radnja filma se događa godine 1916. za vrijeme rovovskog rata i prikazuje kako ambiciozni general Mireau (čiji lik tumači George Macready) na sugestiju svog pretpostavljenog, generala Broularda (čiji lik tumači Adolphe Menjou), svoju diviziju šalje u samoubilački juriš na njemačke položaje preko ničije zemlje i koji je krvavo odbijen, a nakon čega preživjeli vojnici odbiju naređenje da ponovno izađu iz rovova. Protagonist filma, čiji lik tumači Kirk Douglas je pukovnik Dax, komandant pukovnije koja je izvela juriš, i koji bezuspješno pokušava spasiti živote trojice vojnika koji su za kaznu slučajno odabrani da im se sudi zbog navodnog kukavičluka.
Kubrick i njegov partner, producent James B. Harris, su film snimili nakon što je njihovo prethodno ostvarenje, niskobudžetni triler The Killing, izazvao velike pohvale i pažnju kritičara, ali i Dorea Scharyja, direktora studija MGM. Plan da se Paths of Glory snimi u produkciji MGM-a je propao, nakon što je Schary otpušten, ali je umjesto toga uskočio Douglas kome se scenario dopao, i čiji je pristanak za učešće u projektu osigurao financijsku podršku studija United Artists. Paths of Glory je imao relativno nizak budžet, ali dovoljan da ga Kubrick snimi na lokacijama u Bavarskoj, gdje je, između ostalog, u maloj ulozi pjevačice angažirao njemačku glumicu Christiane Harlan za koju će se sljedeće godine oženiti.
Paths of Glory je nakon premijere doživio niz pohvala od strane kritičara, ali je, za razliku od The Killing, uspio ostvariti i određen komercijalni uspjeh, a što je Kubricku omogućilo da ga nastave angažirati veliki studiji za sve skuplje i ambicioznije projekte koji će označiti nastavak njegove karijere. U Francuskoj, ali i nizu evropskih država, Paths of Glory je izazvao negativne reakcije, prije svega iz krugova koji su njegov pacifisitički i antimilitaristički sadržaj smatrali subverzivnim. Iako Francuska nikada nije formalno zabranila film, u njoj je njegovo prikazivanje dozvoljeno tek 1975. godine; u Španiji je prikazan tek 1986. godine, gotovo deceniju nakon Francove smrti.
David Simon, autor hvaljene TV-serije The Wire, je izjavio da mu je upravo Paths of Glory predstavljala inspiraciju, odnosno da je većinu najvažnijih likova i situacija modelirao prema Daxu, odnosno moralnim i profesionalnim dilemama u kojima se nalazi njegov lik.
Clear Lake, Minnesota
Klir Lejk je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 545, što je 279 (104,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dubove
Dubove mogu biti:
Gemer
Gemer može biti:
Icoana, Icoana
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2281 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
Dubova
Dubova može biti:
Parrocchia, Cuneo
Parrocchia je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 516 m.
Vozokani
Vozokani mogu biti:
Gerlahov
Gerlahov može biti:
Vrbovce
Vrbovce može biti:
San Pedro Temamatla, Chalchicomula de Sesma
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1252 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2419 m.
Cuanectla, Calnali
Cuanectla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Calnali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1166 m.
La Escondida, Arteaga
La Escondida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 449 m.
Oblaci putuju u Italiju
Radnja je smestene u Bosni i Hercegovini
San Martín, Salamanca
San Martín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Salamanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 146 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1728 m.
Tapias Coloradas, La Yesca
Tapias Coloradas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini La Yesca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2079 m.
La Tinaja, San Diego de la Unión
La Tinaja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Diego de la Unión.
Campolongo, Crotone
Campolongo je naselje u Italiji u provinciji Crotone, u regiji Kalabrija.
Mahune
Grah mahunar ili, kako se još češće naziva, mahune ili boranija, uzgaja se kao povrtna kultura, u manjim količinama. Postoje sorte graha u mahunama koje daju samo dobre mahune za jelo i druge, posebne sorte od kojih se dobivaju suha zrna graha. U prodaju se mogu naći svježe mahune, sterilizirane mahune pakirane u limenke i smrznute mahune (konzervirane).
La Tinaja, San Diego de la Unión
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 245 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1989 m.
Mahune
Opis
Mahune mogu biti (raznih sorti) po obliku: plosnate, uže i šire, valjkaste, srpaste, po dužini: kratke i duge, po boji: tamnije i svijetlije zelene boje, zelene sa ljubičastim mrljama, svijetložute itd.
Primjena u kulinarstvu
Kvalitetna mahuna mora biti sočna, krhka i ugodna mirisa. Za pripremanje jela pogodne se mlade mahune, bez niti.
Campolongo, Crotone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
Visoka (razvrstavanje)
Visoka može biti:
Vinodol
Vinodol može biti:
Osteria Vecchia, Modena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 203 m.
Girinal
Girinal je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 234,291 Da.
Žilet
Za razliku od britve koja ima sečivo samo na jednoj strani, žilet ima dva i posebno zaštićeno ležište nasađeno na oko pet centimetara dugu dršku.
Poznati proizvođači su Džilet i Vilkinson. Sastavni je deo savremenih brijača.
Roj (film)
Roj je jugoslovenski crno-beli igrani film snimljen 1966. godine u režiji Miodrag Miće Popovića po scenariju koga je napisao zajedno sa Borislav Mihajlović Mihiz. Po žanru je istorijska drama, a za nastup u njemu je Mira Stupica osvojila Zlatnu arenu za najbolju žensku ulogu.
Radnja
Za vreme Prvog srpskog ustanka, 1804. godine, u tek oslobođenoj zemlji, sudi se Srpkinji, za izdaju muža, junaka, Turcima.
Virava
Virava može biti:
Ursoaia, Icoana
Ursoaia je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Icoana.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 953 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 147 m.
Bulhari
Bulhari mogu biti:
Santa Martha, Camargo
Santa Martha je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Camargo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1233 m.
Barranco de los Ruelas, Choix
Barranco de los Ruelas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Choix.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 873 m.
Snežana Nikšić
Snežana Nikšić (Niš, 30. novembar 1943 - Beograd, 5. april 2022) je bila srpska filmska, pozorišna i televizijska glumica.
Biografija
Snežana Nikšić je glumu apsolvirala na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju u Beogradu. S nepunih 18 godina glumi naslovnu ulogu u komadu Krotka, Fjodora Mihajloviča Dostojevskog na sceni Jugoslovenskog dramskog pozorišta u Beogradu.
Na filmu je debitovala 1965. godine (Inspektor, Mila Đukanovića), zatim su usledili Sretni umiru dvaput (Gojka Šipovac, 1966) i Pre rata (Vuka Babića, 1966). Glumila je glavne i veće sporedne uloge u petnaestak filmova, od kojih se izdvaja Na papirnatim avionima (1967) Priča koje nema (1967) i Pozdravi Mariju (1969) Matjaža Klopčića.
Nastupala je u više TV drama i serija, a delovala je i kao voditeljka u obrazovnim emisijama TV Beograd. Dobitnica je "Srebrne arene" na filmskom festivalu u Puli. Sa suprugom Ljubom Tadićem bila je osnivač i umetnički direktor džepnog pozorišta "Magaza".
Rancho Beltrán, Guadalupe
Rancho Beltrán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1068 m.
Gassville, Arkansas
Gasvil je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.078, što je 372 (21,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Amatépetl, Calnali
Amatépetl je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Calnali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1008 m.
Сеземче
Сеземче је насељено место града Крушевца у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 250 становника (према попису из 1991. било је 291 становника).
Демографија
У насељу Сеземче живи 210 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,3 година (38,8 код мушкараца и 46,4 код жена). У насељу има 82 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,05.
Ово насеље је у углавном насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Brestovec
Brestovec ima više značenja:
Bukovina (razvrstavanje)
Bukovina može biti:
Vjeska
Vjeska može biti:
ili
Victórico R. Grajales, Las Margaritas
Victórico R. Grajales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 225 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1192 m.
El Órgano, Tonayán
El Órgano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tonayán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1618 m.
Parruccia, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 261 m.
La Balsa, Carrillo Puerto
La Balsa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Carrillo Puerto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
Antonije IV Carigradski
Prvi put je patrijarhom postao kada ga je bizantski car Jovan V Paleolog imenovao nasljednikom Nila Kerameusa. Međutim, već sljedeće godine je Jovana V svrgnuo Jovan VII Paleolog, te svrgnuo Antonija i na njegovo mjesto postavio Makarija. Već sljedeće godine su, međutim, Jovana VII svrgnuli Jovan V i Manojlo II, te je Antonije vraćen na svoj položaj.
Antonije je poznat po diplomatskoj prepisci koji je vodio sa Jagelom, velikim vojvodom Litve, moleći ga da se pridruži Žigmundu Luksemburškom u njegovom križarskom ratu protiv Osmanlija. Također je vodio prepisku i sa Vasiljem I, velikim knezom Moskve, koga je nastojao uvjeriti u duhovnu supremaciju Carigrada nad ostatkom pravoslavnog svijeta, iako je tada Bizantsko Carstvo dotada bilo toliko oslabljeno da se više nije moglo smatrati najmoćnijom pravoslavnom državom.
Bukova
Bukova može biti:
Borčani
Borčani mogu biti:
Borislav Mihajlović
Borislav Mihajlović - Mihiz (Irig, 17. oktobar 1922 — Beograd, 15. decembar 1997), srpski književni kritičar i scenarista.
Dela su mu:
Napisao je scenarije za nekoliko filmova:
Po njemu je nazvana Srednja stručna škola u Irigu, otvorena 2009.
Brusno
Brusno može biti:
Breznjička
Breznjička može biti:
Micoșlaca, Ocna Mureș
Micoșlaca je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Ocna Mureș.
Osteria, Modena
Osteria je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1021 m.
Opća bolnica Dr. Tomislav Bardek
Opća bolnica Dr. Tomislav Bardek je glavna bolnica u Koprivnici i Koprivničko-križevačkoj županiji. Nalazi se 400 m istočno od Gradskog parka odnosno sjeverno od Doma za starije i nemoćne. Osnovana je 1. 1. 1958. spajanjem Doma narodnog zdravlja i Opće javne bolnice u novu ustanovu. Bolnica je nazvana po uglednom liječniku dr. Tomislavu Bardeku koji je tokom perioda NDH stradao u ustaškom logoru Jasenovac. Ovo je jedina ustanova u Hrvatskoj koja ima dnevnu bolnicu za palijativu (pet ležajeva).
Giromitrin
Giromitrin je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 100,119 Da.
Los Ricardos, Chalchicomula de Sesma
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 764 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2457 m.
Jovan VII Paleolog
Jovan VII Paleolog (, živeo 1370—1408) je bio vizantijski car (1390), sin Andronika IV (1376 — 1379) i njegov savladar (1376—1379), carski regent (1399—1403) u ime svog strica Manojla II (savladar 1373—1391, car 1391—1425) i upravnik Soluna (1403—1408). Bio je oženjen Irinom Gatiluzio sa kojom je imao nekoliko dece, od kojih je najznačajniji njegov sin Andronik.
Pobune Andronika IV
Posle prve pobune svoga oca 1373. godine koja nije uspela, zajedno sa njim je delimično oslepljen, ali ga to nije sprečilo da nastavi da igra važnu ulogu u borbi za vlast u Vizantiji. Nakon druge pobune njegovog oca i preuzimanja vlasti uz pomoć Đenovljana 12.08. 1376. godine, trogodišnji Jovan je ovenčan za savladara. Međutim svega tri godine kasnije, u Vizantiji je 01.07. 1379. godine došlo do novog prevrata kojim su Jovan V (1341 — 1376, 1379—1390, 1390—1391) i Manojlo (II) vraćeni na tron, a Andronik i njegov sin Jovan su zbačeni sa vlasti, ali im su im na upravu dodeljeni posedi oko Selimvrije, Herakleje Radosta i Panidosa. Pretpostavlja se da je juna 1385. godine posle smrti svoga oca koji je ponovo neuspešno pokušao da preuzme vlast, Jovan preuzeo samostalnu upravu nad tim posedima.
Jovanova pobuna i vladavina
Razvoj situacije na Balkanskom poluostrvu posle Kosovskog boja 15.06. 1389. godine i dolazak Bajazita I (1389—1402) na vlast, doveli su do novog pritiska na Vizantiju. Novi sultan je svog protivnika rešio da oslabi podsticanjem Jovana na pobunu protiv njegovog dede i imenjaka koji je vladao Carstvom. Uz pomoć osmanlijskih snaga, podršku dela vlastele i prava primogeniture, on je 14.04. 1390. godine preuzeo kontrolu nad Carigradom i proglasio se carem. Njegova uzurpacija prestola i jasna Bajazitova podrška, tumačeni su na Zapadu kao uvod u osmanlijsko zauzeće Carigrada, o čemu svedoči i činjenica da je Mletački senat u to doba svojoj delegaciji koju je upućivao u Carigrad dao posebne instrukcije, za slučaj da u doba kada oni pristignu do Carice svih Gradova na Zlatnom rogu bude vladao Bajazit. Međutim, kao i prilikom svrgavanja njegovog oca, ponovo je na scenu stupio njegov stric Manojlo (II) koji je pred Jovanom pobegao na Lemnos. On je dva puta neuspešno pokušao da prodre u grad, da bi mu 17.09. 1390. godine to i uspelo, čime je Jovan V po četvrti put vraćen na presto.
Kalist II Carigradski
Bio je na čelu Vaseljenske patrijaršije u vreme vladavine vizantijskog cara Manojla II Paleologa, i u to vreme Carigrad je bio pod opsadom turskog sultana Bajazita I.
Jovan VII Paleolog
Regenstvo i uprava nad Solunom
Devet godina kasnije, nakon pet godina blokade Carigrada, Jovanov stric Manojlo II je otišao na Zapad u pokušaju da pokrene novi krstaški pohod protiv Osmanlija. U njegovom odsustvu, carski regent postao je Jovan. Tokom četvorogodišnjeg Manojlovog odsustva, on je uspešno vodio odbranu grada koji je na kraju spašen osmanlijskim porazom kod Angore. Iako se nalazio u poziciji da ponovo pokuša da uzurpira vlast, Jovan to nije učinio čak i kada je Bajazit umro posle Angore, a Manojlo produžio svoj ostanak na Zapadu. Sam car se i sam pribojavao ove mogućnosti, zbog čega je svoju suprugu Jelenu i dvojicu sinova Jovana (VIII) (savladar 1421—1425, car 1425—1448) i Teodora (II) (morejski despot 1407—1443) sklonio u Morejsku despotovinu kod svog mlađeg brata Teodora I (morejski despot 1382—1407). Po Manojlovom povratku u prestonicu, on mu je predao vlast posle čega se povukao u Solun koji mu je dodeljen na upravu i u kome je i umro 1408. godine.
Ficozzivoli, Roma
Ficozzivoli je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Kalist II Carigradski
Prozvan je Ksantopulos po keliji Ksantopulv na Svetoj gori, gde se on dugo podvizavao sa svojim prijateljem Ignjatijem. Zajedno sa njim (takođe poznat kao Ignjatije Ksantopulos) opisao je svoj monaški život u 100 glava. Ovo delo zauzima vrlo važno mesto u podvižničkoj književnosti.
Ficozzivoli, Roma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 346 m.
Kalist II Carigradski
Kalist je bio pod velikim uticajem svoga učitelja svetog Grigorija Sinaita, čije je žitije on napisao.
Jovan VII Paleolog
Poreklo i porodica
Jovan je bio sin Andronika IV Paleologa i Kerace Šišman koja je bila ćerka bugarskog cara Jovana Aleksandra (1331 — 1371) koji su pored njega imali i dve ćerke.
Bio je oženjen Irinom Gatiluzio, iz đenovljanske porodice Gatiluzio koja je donela pobedu 1354. godine njegovom dedi Jovanu V u sukobu sa njegovim pradedom Jovanom VI (1331 — 1371), za šta su nagrađeni Lezbosom kojim su upravljali do osmanlijskog osvajanja 1462. godine. Sa njom je imao nekoliko dece, od kojih je najznačajniji njegov sin:
Kalist II Carigradski
Umro je na svom putovanju po Srbiji, u gradu Seru.
Banco del Venado, La Yesca
Banco del Venado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini La Yesca.
Kalist II Carigradski
Pravoslavna crkva proslavlja patrijarha Kalista 22. novembra po julijanskom kalendaru.
Banco del Venado, La Yesca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1836 m.
Bethel Springs, Tennessee
Betel Springs je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 718, što je 45 (-5,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bohunjice
Bohunjice mogu biti:
ili
La Huizachera, Arteaga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 452 m.
Presa de Monjas, San Diego de la Unión
Presa de Monjas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Diego de la Unión.
Gustav Barabaš
Gustav Barabaš (Velika Gorica ili Požega, 14. januar 1889 — Moskva, 25. decembar 1937) je bio hrvatski revolucionar, komandant Crvene armije u Oktobarskoj revoluciji.
Za vrijeme oktobarske revolucije i građanskog rata je bio načelnik štaba IV sovjetske armije i komandant internacionalne divizije.
Pogubljen je za vrijeme Velike čistke 1937. godine.
Biografija
Rodio se u plemićkoj porodici u Velikoj Gorici kraj Zagreba ili u Požegi. Otac Ljudevit mu je bio kotarski predstojnik. Kao pravnik i rezervni oficir mobilisan u austrougrsku vojsku. Zarobljen je 1915. i stupio u Jugoslovenski dobrovoljački korpus.
U danima Oktobra formirao je 16. internacionalnu diviziju i postao zamenik komandanta divizije, zatim načelnik Štaba 4. crvene armije. Istakao se kao načelnik Štaba 2. ukrajinske divizije pri zauzimanju Poltave i Kremenčuga početkom 1919. U maju 1919. postao je član CK Jugoslovenskog revolucionarnog saveza. Član je KP Jugoslavije od 1919.
Krajem 1919. vratio se u Zagreb, gde je uhapšen, a potom stavljen pod policijsku prismotru. Barabaš je bio primoran da se nakon nekog vremena, uslijed čestih hapšenja, 1921. godine vrati u Moskvu kao emigrant.