cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ljubica Marić
Pesme prostora
Kantata Pesme prostora premijerno je izvedena 1956. godine kada je svojom avangardnom novinom predstavila udar konvenciji, te je izazvala javnu društvenu srdžbu. Ovo delo predstavlja stub avangardnosti Ljubice Marić i čini osnovnu crtu njenog stvaralačkog {creda}. Leterarnu osnovu kantate čine nadgrobni natpisi sa stećaka bosanskih bogumila. Od četrnaest natpisa sa kojima se susrela, kompozitorka je izabrala sedam, omuzikalivši pomenute tekstove u sedam pevanja. Dakle, kantata je podeljena na dva dela: prvi deo čini preludijum i tri epitafa, dok drugi deo sačinjavaju preostala četiri epitafa. Dve celine na koje je podeljena kantata omeđene su pauzom, a kulminacije svake celine očigledne su u poslednjim pevanjima. Inspiraciju za naslov Pesama prostora kompozitorka je objasnila na sledeći način: "Prostor u isto vreme znači i prostor i vreme i postojanje. Smrt je iza prostora, vanvremena, ništa. Ali u doživljaju, ona se protivstavlja životu, stoga je uvek živolika, ma i kako najapstraktniji negativ postojanja."
Străoști, Dragodana
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 361 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 185 m.
Autreville-sur-Moselle
Otrvil sir Mozel je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mert i Mozel koja pripada prefekturi Nansi.
Ljubica Marić
Pesme prostora
Savremenost vertikale kao posledica arhaičnosti horizontale, suština je postojanja i dejstva prošlog i sadašnjeg vremena u kantati. Dimenzija arhaičnog, važna je i za ranija dela Ljubice Marić, a arhaizaciju muzičkog toka kompozitorka vrši na mnoštvo načina, pre svega putem teksta. Budući da su epitafi pisani u prvom licu, uspostavlja se neobičan kontakt sa njima. U Pesmama prostora, melodije i ritam proizilaze iz teksta, te je postignuto čvrsto jedinstvo muzike i teksta. Melodijske linije glaova su najčešće rečitativno tretirane i podupiru emocionalna dejstva teksta. Pretežno modalno obojene melodije uskog ambitusa, koji se neretko sažima do recitovanja na jednom tonu i melodije sa sekundom kao gradivnim elementom sa čestim sekventnim usmerenjem naniže samo su neke od naznaka arhaizacije horizontzalnog muzičkog toka.
Oblik stavova je jedinstven. Oni se nižu bez vidljivog prekida a negde prelaze jedan u drugi prožeti jednim motivom ili većim brojem sličnih, srodnih motiva. U Pesmama prostora Ljubica Marić je ustanovila važne elemente koje će zadržati u svom daljem radu:
Autreville-sur-Moselle
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 249 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 55 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,49 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 200 metara (maksimalnoj 377 m, a minimalnoj 180 m).
Ljubica Marić
Pesme prostora
Potencijranjem aktuelizacije prošlosti na samo njoj svojstven način, „Pesme prostora su postale savremeni vid doživljavanja prošlosti.”
Pasakalja
Uticaji barokne tradicije očigledni su u stvaralaštvu Ljubice Marić. Kompozitorka se ponovo vratila retorici baroka 1958. godine, ovoga puta posežući za formom pasakalje koju je na specifičan način pokušala da osavremeni i oživi. Pasakalja je već nakon prvog izvođenja doživela veliki uspeh kako kod kritike tako i kod slušaoca, a ocenjena je kao veliko delo savremene muzike. Inspiraciju za temu pasakalje kompozitorka je ponovo pronašla u prošlosti, ovoga puta narodnoj. Pesmu iz Pomoravlja, Zaklela se Moravka djevojka, kompozitorka je preuzela iz zbirke Vladimira Đorđevića i ugradila je kao osnovni gradivni element svoje pasakalje. Ova narodna pesma postala je tema za trideset četiri varijacije koje grade ovu pasakalju. Kroz ovu neobičnu, kratku, jednostavnu temu, uskog ambitusa od male terce sa nestabilnim srednjim tonom koji upućuje direktno na praksu narodnog pevanja, Ljubica Marić je ostvarila kontakt sa prošlošću na jedinstven način. Arhaičnost u ovom delu kompozitorka postiže savremenim sredstvima harmonije i orkestracije.
Vizantijski koncert
Ljubica Marić komponovala je opsežni celovečernji ciklus pod naslovom Muzika oktoiha, koji objedinjuje Muziku oktoiha br. 1, Vizantijski koncert, kantatu Prag Sna i Ostinato super temu oktoiha. Zajedničko ovim delima jeste da su zasnovani na napevima iz Osmoglasnika Stevana Mokranjca, tj. svako od dela pisano je po određenom glasu iz pomenute Mokranjčeve zbirke. Ljubica Marić prišla je napevima privučena njihovom duševnom sadržinom ovaploćenom u modalnoj tonskoj materiji organizovanoj na principu formula.
Vizantijski koncert za klavir i orkestar (1959) pisan je po II, III i IV glasu. Delo ima tri stava koji se nižu bez prekida, ne kontrastirajući bitno u izrazu, a njihov slobodni, rapsodični oblik pokorava se samo unutrašnjoj logici razvoja muzičkih misli. Podnaslovi stavova su: 'zvuk i zvonjava', ' u tami i odsjaju' i 'tutnjava i bljesak'. Delo predstavlja meditativno, introvertirano poniranje u osobene zvučne svetove. Polimetrija je obično iskorišćena radi postizanja slobodne, nevezane ritmičke strukture. Sastav instrumenata je sledeći: gudački i limeni duvački instrumenti, harfa i udaraljke. Sinteza reskih zvučnosti modernog harmonskog idioma sa strogom dijatonikom drevnih napeva doprinosi stvaranju posebne atmosfere, arhaične i savremene u isti mah. Ljubica Marić slobodno niže muzičke tokove, slobodno stvara muzičke odseke, delove, i često veoma karakteristične epizode. Klavirska deonica nije virtuozna, već inkorporirana u deonice drugih instrumenata. Ritmika je lebdeća, bez jasnih metričkih oslonaca čemu doprinosi korišćenje sinkopa i ravnomerno ponavljanje jednog tona ili sazvučja. Harmonija je više proizvod slobodnog kretanja deonica. Provlačenje motiva proizašlih iz istog glasa osigurava tematsko jedinstvo svakog stava, a modalni karakter melodija jedinstvo sva tri stava kao celine. Prvi stav je u osnovi trodelan (sa kodom), ceo je izgrađen od heksakorada drugoga glasa. Dok je drugi stav vrsta solističke kadence celog koncerta (varijaciona barokna forma sa jednostavnom prvom temom), treći stav predstavlja dramatski centar koncerta, kroz muziku koja deluje razorno i rušilački.
Prag sna
Prag sna je kamerna kantata za recitatora, sopran i alt Solo (muzika)solo i kamerni orkestar od 11 instrumenata, nastala 1961. godine. Zauzima u izvesnom smislu mesto laganog stava u ciklusu po napevima Osmoglasnika. Tekst kantate čine tri pesme (Prenuće, Živi dan, Prag sna) i jedan fragment pesnika Marka Ristića, u nadrealističkom stilu. Tekstovi su povezani zajedničkom misaonom podlogom koja govori o svesti, podsvesti i nesvesti, o životu i smrti. Ovo delo karakteriše preplitanje i ukrštanje stihova svih poetskih tekstova, a ne preosto nizanje pesama. Na taj način muzika deluje efektnije. Kompoziciju počinje alt solo rečitativom, po stihovima iz pesme Prag sna, koji se prepliće sa rečitativom soprana solo po stihovima pesme Prenuće. Recitator nastupa usred preplitanja ova dva glasa, recitujući pesmu Živi dan. Nakon što alt i sopran nastave svoj dijalog, recitator se javlja sa idejno i zvučno zanimljivim i poetičkim tekstom, a kraj donosi alt solo poslednjim stihovima Prag sna.
Sonata za violinu i klavir
Ova trostavačna sonata jedan je od najvrednijih priloga srpskoj literaturi za violinu. Nastala je 1948. a njen pristupačan tonski jezik, formalna preglednost i intenziovna romantičarska izražajnost samo su neki od kvaliteta dela. Uvek prosutan narodni duh u delu Ljubice Marić u ovoj kompoziciji ”izbija” kroz imaginarni folklor.
Čarobnica-melodijska recitacija za sopran i klavir
Kao tekstualna osnova ove kompozicije, nastale 1964. godine, poslužila je Osma ekloga iz Vergilijevih Bukolika. Melodijski rečitativ je velikog ambitusa i složene ritmičke strukture dok klavir ima veliku ulogu u ostvarivanju željene atmosfere. Oblik je slobodno prokomponovan a sve je podređeno teksualnom sadržaju.
Iz tmine pojanje
Ova rečitativna kantata napisana je 1984. godine a u njoj Ljubica Marić nastavlja da produbljuje konstante osobenosti svog muzičkog izraza (interesovanje srpski srednji vek, ahaičnost, duhovnost, modalna harmonija...) Tekstualnu osnovu dela čine zapisi srpskih monaha iz XIII i XV veka na marginama knjiga koje su prepisivali i čitali, a koje je sakupio i objavio istoričar književnosti Đorđe Trifunović. Kroz ovakvu tekstualnu osnovu kompozitorka je uspela da ponovi efekat ostvaren u Pesmama prostora-stopljenost srednjeg veka i savremenog trenutka. Podnaslovom rečitativna kantata kompozitorka je istakla vokalni stil u delu kao i važnost teksta iz koga proizilazi melodika.
Torzo
Torzo, kalvirski trio za violinu, violončelo i klavir, napisan je 1996. godine. Porkomponovana, evolutivna i fluidna forma koja je slojevita i ulančana upućuje na sraslost vremena (prošlog, sadašnjeg i budućeg) i prostora koji su od davnina stalna preokupacija u poetici Ljubice Marić. U samom naslovu skrivena je suština dela: torzo-isečak tela, odnosno ova kompozicija predstavlja isečak vremena.
Syd Ball
Syd Ball (Sydney, 24. januar 1950 -) je bivši australijski profesionalni teniser. Najviše je uspjeha imao igrajući u parovima; u njima je osvojio 7 titula i 14 puta bio finalist. Zajedno sa Bobom Giltinanom je došao u finale Australian Opena 1974. Najviši rang u igri parova mu je bio br. 22 godine 1977.
Njegov sin Carsten Ball je profesionalni teniser.
Ljubica Marić
Tretman teksta u delima Ljubice Marić
Prema mišljenju Ljubice Marić: Kad poetski tekst pobudi muzičara da ga izrazi zvukom prihvata se najčešće kao prepoznavanje nečeg sopstvenog što latentno već prebiva u nama. Tekst je izložen mogućnosti da bude veoma subjektivno tumačen i da se javi u novom ruhu i značenju. Melita Milin ističe da je Marićeva izuzetno osetljiva na lepotu i izražajnost pesničke reči. Tekstovi na koje je komponovala Ljubica Marić obično su je navodili da od različitih samostalnih oblika i delova načini dramaturšku celinu koja će se podrediti jednoj jedinstvenoj ideji, ostvariti jedinstven duh kazivanja. Inspirišu je stihovi na srpskom – od tekstova srednjovekovnih pisaca do Njegoševog Gorskog Vijenca i pesama iz zbirke -{Nax microcosmica}- Marka Ristića. Posebno je privlače tekstovi sa aurom arhaičnog i obrednog. Tipično za Ljubicu Marić je isticanje važnosti teksta mekim rečitativnim vođenjem vokalne deonice oscilacijama malih i velikih sekundi i u kratkim hromatskim pokretima unutar terce i kvarte. Služi se postupcima kao što su duži i kraći glisandi, melizmatika, rad sa neodređenim visinama tonova, parlando. Mešovita upotreba tih sredstava udružena je sa vrlo rafiniranim metro-ritmičkim artikulacijama koje znatno doprinose plastičnosti i životnosti muzičkog iskaza.
Pian Camuno, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3541 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Ljubica Marić
Stogodišnjica rođenja
Unesko je stogodišnjicu rođenja Ljubice Marić, 2009. godinu, uvrstio u svoj kalendar značajnih godišnjica. To je na Uneskovom spisku godišnjica za 2008. i 2009. godinu jedina godišnjica iz Srbije. Ministarstvo kulture Srbije je 2008. godine imenovalo Odbor za obeležavanje proslave stogodišnjice rođenja Ljubice Marić. Ovaj odbor čine: Dejan Despić (predsednik), Ivana Stefanović, Dimitrije Stefanović, Danica Petrović, Borislav Čičovački, Bojan Suđić, Ivana Avžner, Biljana Zdravković, Milan Mihajlović, Zoran Hamović i Nadica Momirov.
U planu je da se tokom 2009. održi niz kocerata u Beogradu, gde će biti izvedena sva dela Ljubice Marić, ima ih tridesetak, od kojih će dva rukopisa pronađena u zaostavštini biti izvedena premijerno. Planirano je da se izdaju četiri kompakt-diska sa njenim kompozicijama (PGP-RTS), otvaranje izložbe u Galeriji SANU, međunarodni simpozijum o njenom stvaralaštvu, promocija njenih književnih radova, kao i otkrivanje spomen-ploče Ljubici Marić na zgradi u kojoj je živela, u Ulici Džordža Vašingtona 36.
Midnight Sun (film, 2014)
Midnight Sun, poznat pod nazivom Moj prijatelj Nanuk, kanadsko-talijanski je film iz 2014. godine. Radnja filma usmjerena je na malog dječaka koji pokušava da spoji napušteno mladunče polarnog medvjeda sa majkom na području sjeverne Kanade. Glavne uloge tumače Dakota Goyo kao dječak Luke, Goran Višnjić kao Eskim Muktuk koji pomaže polarnom medvjedu te Bridget Moynahan kao dječakova mama. Redatelj filma Roger Spottiswoode rekao je da je Goran Višnjić kao ljubitelj životinja bio idealan izbor za ulogu Muktuka. Film je premijerno prikazan 13. novembra 2014. u Italiji i 4. septembra 2015. godine u Kanadi.
Johovica (Velika Kladuša)
Johovica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Velika Kladuša koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 664 stanovnika.
Tekstopisac
Tekstopisac je osoba, koja sarađuje sa kompozitorom i na osnovu harmonije piše stihove, koji se uklapaju u strukturu kompozicije. Tekstovi se moraju uklapati u ritam, a takođe i u pevačku liniju kompozicije. Pisanje teksta za pesmu je dosta komplikovaniji proces od stvaranja poezije, jer je lirski deo samo jedna komponenta teksta.
HMS Hood (51)
HMS Hood (broj plamenca 51) bio je britanski bojni krstaš izgrađen 1918. u brodogradlištu John Brown & Company u Clydebanku u Škotskoj. Između dva svjetska rata najveći ratni brod na svijetu. Potopljen je 1941. u bitki u Danskom prolazu nedaleko od Grenlanda, za vrijeme pokušaja proboja na Atlantik njemačkog bojnog broda Bismarck, što je jedna od ključnih epizoda drugog svjetskog rata na sjevernom Atlantskom oceanu.
Bio je jedini izgrađeni od četiri 1916. godine naručena bojna krstaša klase Admiral u sklopu interventnog ratnog programa. Iako je nakon bitke kod Jyllanda dizajn znatno prepravljen, ustanovljeno je da i modificirani projekt sadrži znatne limite. Radi toga, i radi informacije da Njemačka nije bila sposobna dovršiti gradnju svojih bojnih krstaša klase Mackensen kojima je klasa Admiral bila namjenjena parirati, radovi na drugom brodu iz serije zaustavljeni su 1917., te je zato Hood zadnji izgrađeni britanski bojni krstaš. HMS Hood bio je simbol britanske pomorske sile između dva rata i jedan od najslavnijih ratnih brodova u povijesti.
Izgradnja
Povodom gubitka tri britanska bojna krstaša u Jyllandskoj bitci, 5000 tona oklopa nadodano je u projekt s namjerom da ga se zaštiti od 381 mm topova. Ipak, promjene dizajna bile su žurne i manjkave, kombinacija palubnog i bočnog oklopa nije garantirala sigurnost u odnosu na projektile pod određenim kutevima, posebno u odnosu na projektile iz drugog svjetskog rata. Modifikacije su znatno povećale masu što je izazvalo vrlo nisko nadvođe i konstrukciju pod jakim stresom. Unatoč konkretnim apelima da se brod izreže još u navozu, poratna ekonomska situacija nije omogućavala da se izgradi zamjena. Izgradnja preostala 3 broda klase Admiral stornirana je 1917. te je započeo razvoj bojnih brodova N3 i bojnih krstaša G3. Porinut je 22. kolovoza 1918. Kuma je bila udovica Admirala Horacea Hooda, koji je zapovijedao 3. eskadrom bojnih krstaša s HMS Invincible - potopljenom u bitki kod Jyillanda, pra-pra-unuka Lorda Hooda po kome je brod nazvan. Nakon opremanja i probnih vožnji uveden je u službu 15. svibnja 1920. pod zapovijedništvom kapetana Wilfreda Tomkinsona, te je postao glavni brod eskadre bojnih krstaša Britanske atlantske flote. Cijena izgranje bila je 6 025 000 funti.
Bojni krstaš ili bojni brod
lijevo|230px|mini|HMS Hood, rad Edwarda Tufnella. Iako je britanska mornarica Hood uvijek označavala kao bojni krstaš, noviji povjesničari, kao Anthony Preston, smatraju da se radilo o brzom bojnom brodu. 1918. godine osoblje američke ratne mornarice u Velikoj Britaniji bilo je vrlo impresionirano Hoodom kojeg su opisali kao brzi bojni brod, te su zagovarali izgradnju sličnih jedinica u SAD-u. US navy je nastavio s gradnjom svojih bojnih brodova klase South Dakota i bojnih krstaša klase Lexington, ali smanjeni glavni pojas oklopa i torpedni lanseri na klasi Lexington bili su jasni utjecaj britanskog bojnog krstaša. Pojavom novih klasa bojnih brodova, američke Colorado i japanske Nagato, naoružanih topovima 406 mm, Hoodov oklop postao je neadekvatan. Royal Navy bila je svjesna svih mana u konstrukciji te je radi toga cijeli radni vijek proveo u eskadrama bojnih krstaša.
Unatoč takvoj klasifikaciji Hood je između dva rata, od uvođenja u službu do izgrađnje bojnog broda Bismarck, bio najveći ratni brod na svijetu, najveći brod britanske ratne mornarice do izgradnje bojnog broda HMS Vanguard 1946., najduži ratni brod do uvođenja u službu japanskog bojnog broda Yamato 1941., te je još uvijek najduži brod ikada u britanskoj ratnoj mornarici. Biti će prestignut najranije 2014., uvođenjem u službu novih nosača aviona klase Queen Elizabeth.
Karakteristike
Pri punom opterećenju Hood je težio 47 600 t, maksimalna brzina bila je 31 čvor 1920., i 29 čvorova 1941. Motori su razvijali snagu od 113 MW, odnosno 151 200 ks.
Oklop
33% ukupne tonaže odnosilo se na oklop, što je bio veliki postotak među britanskim brodovima, ali mali u odnosu na 40% u njemačkoj i američkoj mornarici. Glavni pojas bio je 305 mm debljine, srednji 178 mm, i gornji 127 mm. Palubni oklop bio je izrađen od čelika povišene čvrstoće: pramčani kaštel 44-51 mm, gornja paluba 51 mm iznad komora sa municijom - 19 mm drugdje, glavna paluba 76 mm iznad komora s municijom - 25 drugdje; + 51 mm nagib pri dnu glavnog pojasa, donja paluba (pramac i krma) 76 mm iznad osovina, 51 mm iznad komora s municijom, 25 mm drugdje.
Marmasece
Marmasece, ime jednog plemena sa Puget Sounda, koji su prema jednom starom Lummi Indijancu živjeli na mjestu gdje danas živi njegov narod, i od kojega su istrebljeni. Spominje ih Fitzhugh u Ind. Aff. Rep., 327, 1858.
Katedrala San Zeno
mini|250px|Zapadni dio trga Piazza del Duomo, [[Pistoia]] mini|250px|Zvonik Katedrala u Pistoiji (Duomo di Pistoia) ili Katedrala svetog Zena (Cattedrale di San Zeno) je katolička katedrala smještena u italijanskom gradu Pistoia u centralnoj regiji Toskana. Vjeruje se kako je nastala u 10. vijeku, a ime je dobila po svetom Zenu od Verone. Nekoliko je puta obnavljana nakon požara, ali se smatra jednim od najboljih primjera romaničke arhitekture u Italiji.
HMS Hood (51)
Oklop
center|590px|mini|HMS Hood - profil. 76 mm oklop na glavnoj palubi ugrađen je pri završnim fazama izgradnje nakon što su testiranja pokazala da topovske granate mogu probiti 51 mm oklop. Bilo je predloženo da se novi 76 mm oklop proširi na cijelu glavnu palubu te da se radi kompenzacije u opterećenju ukloni zapovjedni toranj i torpedni lanseri, ali ojačane su samo zone iznad komora s municijom.
Naoružanje
Glavno naoružanje se temeljilo na 8x381 mm topova, po dva u ukupno četiri kule - dometa 27 km, 14x(7x2) 102 mm protuavionskih topova, 3 osmerocijevna Pom pom 40 mm topa i 4x533 mm torpedna lansera. Protuavionska artiljerija sastojala se od 5x4 12,7 mm i 5x20 raketnih lansera Unrotated Projectile.
Između dva rata
lijevo|200px|mini|HMS Hood, admiralski brod britanske flote između dva rata U međuratnom periodu Hood bio je najveći ratni brod na svijetu, vrlo omiljen u britanskom narodu koji ga je nazivao Mighty Hood (moćni Hood). Radi svoje slave admiralitet često ga je slao na promotivna putovanja. 1923. - 1924. bio je na svjetskoj turneji zajedno sa HMS Repulse i još nekoliko manjih brodova te je oko 750 000 ljudi posjetilo je brod tijekom putovanja. 1929. - 1930. izvedena je veća modernizacija, s još jednom u planu za 1941. Konstantno korištenje bazirano na statusu glavnog broda u floti rezultiralo je znatnom potrošnjom materijala te je krajem 1930-ih bio u relativno lošem stanju koje je između ostaloga sprečavalo plovidbu na maksimalnoj brzini. Izbijanje 2. svjetskog rata spriječilo je i renoviranje i moguće povlačenje iz službe.
Drugi svjetski rat
Od 1936. služio je u Sredozemnoj floti. U lipnju 1939. pridružio se eskadri bojnih krstaša domovinske flote u Scapa Flowu. Po izbijanju rata patrolirao je mora oko Islanda i Farskih Otoka radi osiguranja konvoja i sprečavanja njemačkih rejdera u proboju na Atlantik. U rujnu 1939. pogodila ga je 250 kg teška avionska bomba, ali bez većih oštećenja. Kao glavni brod operativne grupacije "Force H", sudjelovao je u razaranju francuske flote kod Mers-el-Kebira srpnja 1940. U kolovozu vraća se u britanske vode radi bitke za Britaniju, tada na vrhuncu intenziteta. Ponovo u eskadri bojnih krstaša, dvaput je poslan u borbu protiv neprijateljskih brodova: 28. listopada protiv džepnog bojnog broda Admiral Scheer, a 24. prosinca na krstaricu Admiral Hipper ali u oba slučaja nije ih uspio pronaći. Siječnja - ožujka 1941. obavljena je modernizacija u Rosythu ali velika prijetnja njemačkih brodova nije omogućavala veće zahvate.
Bitka u Danskom prolazu
Kada su svibnja 1941. njemački bojni brod Bismarck i teška krstarica Prinz Eugen isplovili za Atlantik, Hood je pod zapovjedništvom kapetana Ralpha Kerra i komandatom grupacije Admiralom Lancelotom Hollandom, zajedno s HMS Prince of wales, 2 teške krstarice i 6 razarača poslan da spriječi njihov proboj prije susreta sa savezničkim konvojima. Susreli su se i sukobili 24. svibnja, u Danskom prolazu, između Islanda i Grenlanda.
desno|250px|mini|Svibanj 1941. Bitka u Danskom prolazu i Bismarckov proboj na Atlantik. Admiral Holland nastojao je presjeći put njemačkim brodovima koristeći se podacima sa radara krstarica HMS Suffollk i HMS Norfolk, te je računao da će do sukoba doći po noći za što je britanska mornarica bila posebno uvježbana. Ipak, Suffolk i Norfolk izgubile su kontakt sa neprijateljem, te su pod ispravnom pretpostavkom da su Bismarck i Prinz Eugen već prošli prema Atlantiku, i britanski brodovi uputili se u tome smjeru, ali bez razarača koje je Admiral Holland poslao na sjever. U 02:47 24. svibnja 1941. krstarica Suffolk javlja da je otkrila neprijateljske brodove, te Hood i Prince of Wales brzinom od 28 čvorova kreću u presretanje. Ujutro oko 05.30 uspostavljen je vizualni kontakt na udaljenosti od 17,6 km. Hood prvi otvara vatru, a potom i Prince of Wales. lijevo|180px|mini|HMS Hood tone razaran eksplozijama. Zapovjednik njemačke eskadre naredio je da se sva vatra usmjeri na Hood. U međusobnoj razmeni vatre pogođeni su i Hood i Bismarck. Pri pokušaju da povećaju udaljenost između sebe i njemačke grupe, britanski brodovi skreću i izlažu bok neprijateljskoj vatri, te je tada Hood pogođen cijelim plotunom. Ogromna eksplozija razara britanski admiralski brod koji tone za samo nekoliko minuta. Od cijelokupne posade spašeno je svega troje ljudi.
Nakon potapanja Hooda, britanski je admiralitet svoju cijelokupnu flotu, sve čime je raspolagao na Atlantiku poslao u lov na njemačke brodove. Oštećeni Bismarck nastojao se probiti do Bresta ali je potopljen od britanske flote - ili ga je potopila vlastita posada - prije nego se dokopao francuske obale 27. svibnja 1941.
Istraga
Admiralitet je proveo istragu o potapanju Hooda i između nekoliko mogućih scenarija, najvjerovatnijim se smatra da je razaranje bojnog krstaša izazvala Bismarckova granata koja je pogodila krmeno skladište sa municijom, a koje je zbog konstrukcijske greške bilo nedovoljno zaštićeno.
Palomas, San Luis Potosí
Palomas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Luis Potosí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1777 m.
Arnold Schwarzenegger
Arnold Švarceneger (nem. Arnold Schwarzenegger) je austrijsko-američki glumac, republikanski političar, bodi bilder i biznismen. Bio je guverner američke savezne države Kalifornije od 2003 do 2011.
Švarceneger je rođen 30. 7. 1947. u mjestu Tal, šest kilometara udaljenom od Graca. U Sjedinjene Države se odselio 1968. bez znanja engleskog jezika. Američkim državljanin je postao 1983, a četiri godine ranije diplomirao je međunarodni marketing i poslovni menadžment na Univerzitetu u Viskonsinu.
Kao bodi bilder osvojio je pet titula Mister Univerzum i ukupno sedam Mister Olimpija, od čega šest uzastopnih u razdoblju od 1970. do 1975.
Filmski debi ostvario je 1970. u filmu Herkul u Nju Jorku. Svoju najpoznatiju ulogu imao je u Terminatoru i njegova dva nastavka, a u poznatije se ubrajaju i one u filmovima Konan varvarin, Predator i Totalni opoziv. Osvajač je više Zlatnih malina, koje se svake godine dodjeljuju za najgoreg glumca.
Enkirch
Enkirh je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 107 opštinskih središta okruga Bernkastel-Vitlih. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.623 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7231029.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bernkastel-Vitlih Enkirh se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Bernkastel-Vitlih. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 105 metara. Površina opštine iznosi 25,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.623 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 64 stanovnika/km².
Lucky, Louisiana
Laki je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Olovo(II) hidroksid
Olovo(II) hidroksid, Pb(OH)2, je hidroksid olova u oksidacionom stanju +2. On je jednostavno jedinjenje, koje nije stabilno u čvrstom stanju. Bazni karbonati olova (PbCO3·2Pb(OH)2) ili olovo(II) oksid (PbO) se sreću u praksi umesto olovo hidroksida.
Kad se alkalni hidroksid doda u rastvor olovo(II) soli, dobija se hidratisani olovo oksid PbO·xH2O (sa x < 1). Pažljiva hidroliza rastvora olovo(II) acetata daje kristalni proizvod sa formulom 6PbO·2H2O = Pb6O4(OH)4.
U rastvoru, olovo(II) hidroksid je donekle slaba baza, koja formira olovo(II) jon, Pb2+, pod blago kiselim uslovima. Ovaj katjon se hidrolizuje i, sa progresivnim povišenjem alkalnosti, formira se Pb(OH)+, Pb(OH)2(aq.), Pb(OH)3−, i druga jedinjenja, uključujući nekoliko polinuklenih jedinjenja, e.g., Pb4(OH)44+, Pb3(OH)42+, Pb6O(OH)64+.
Maguipamacopini
Maguipamacopini, jedno od plemena iz sjevernog Meksika koji su prema Chapi živjeli 1680.-tih na encomijendi u Nuevo Leónu.
Macapiras
Macapiras (Amacapiras) /Značenje nepoznato/, maleno, slabo poznato pleme meričkih Indijanaca, za koje se zna da su 1726. zajedno sa Pohoy Indijancima smješteni na misiju San Buenaventura kod St. Augustine u Floridi. Popisano ih je tek 24, od kojih je dio pomro a ostali su se prije 1728. vratili u svoj stari dom. Macapiras Indijanci mogli bi biti pleme poznato kao Tocobaga sa Tampa Baya na Floridi, koji su migrirali u zemlju Apalacheeja pod imenom Tompacua, nakon čega su 1726. kao Macapiras smješteni na misiju San Buenaventura. Pleme Tompacua ne smije se brkati sa istoimenim plemenom Tompacua ili Tanpacuaze, jednim o plemena Pakawa sa Rio Grande.
Miarrã
Vidi
Miarrã jezik.
Ramiro García Medina, Monclova
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 527 m.
Pianera, Brescia
Pianera je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 133 m.
John Cooper (tenis)
John Cooper (4. novembar 1946 -) je bivši australijski teniser koji je igrao na ATP touru 1970-ih. Najviši rang u karijeri mu je bio #66 u septembru 1973. Najbolji rezultat mu je bilo finale parova na Wimbledonu 1973. godine kao i osvajanje turnira u Hilversumu u pojedinačnoj konkurenciji 1972.
Igračka aktivnost
Singles: 1973, 1974, 1975
Doubles: 1973, 1974, 1975
Istituto Elisabettine, Treviso
Istituto Elisabettine je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Mieli, Caserta
Mieli je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 319 m.
Gabriel Leyva Velázquez (razvrstavanje)
Gabriel Leyva Velázquez ima više značenja:
Тачевац
Тачевац је напуштено насеље у Србији у општини Куршумлија у Топличком округу. Према попису из 2002. није било становника, док према попису из 1991. било је 21 становника.
Последњи становници села су били Љубица и Константин Алексић који су се одатле одселили 1999. године. Почетком јула 2013. Мирослав Обровић је подигао споменик селу.
Демографија
У насељу Тачевац нема више становника нити домаћинстава.
Polje (Velika Kladuša)
' Polje je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Velika Kladuša koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 1.915 stanovnika.
Monimbó
Monimbó.- indijansko pleme nepoznatog etničkog i jezičnog porijekla nastanjeno u Nikaragvi. Danas broje oko 10.000. Mnogi su stradali u ratu za vrijeme Somozine vladavine. Po vjeri su katolici. Poznati su po izradi visećih ležaljki. Glavno središte im je istoimeni selo kod grada Masaya.
Beloruski državni univerzitet
Bjeloruski državni univerzitet (Белару́скі дзяржа́ўны ўніверсітэ́т; Белору́сский госуда́рственный университе́т) je javni univerzitet u Minsku koji je osnovan 30. oktobra 1921. Institucija se smatra najprestižnijom insitucijom visokog obrazovanja u Bjelorusiji.
Podmornice klase Sava
Klasa Sava bila je klasa jugoslavenskih napadnih podmornica. Izrađivane u razdoblju od 1978. do 1982., napravljene su dvije jedinice: P-831 Sava i P-832 Drava. Glavno naoružanje je činilo šest torpednih cijevi i komplet od deset torpeda promjera 533 mm a osim toga imala je i mogućnost minoploganja. Početkom Domovinskog rata obje podmornice su odvezene u Crnu Goru gdje su povučene iz službe te ponuđene na prodaju
Molijer (TV drama)
Molijer je jugoslovenska crno-bela TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1978. godine. Predstavlja snimku istoimene predstave pozorišta Atelje 212 temeljene na romanu Život gospodina de Molijera ruskog pisca Mihaila Bulgakova. Naslovni lik, koga tumači Zoran Radmilović, je znameniti francuski komediograf Molijer, a radnja, smeštena u 17. vek, prikazuje kako uspeh njegove komedije Tartif dovodi do padanja u nemilost na kraljevom dvoru. Režirao ju je Arsenije Jovanović.
Trevor Fancutt
Trevor Fancutt (Kokstad, 14. jul 1934 - ) je bivši južnoafrički teniser. U pojedinačnoj konkurenciji je 1958. došao do četvrtfinala Australijskog prvenstva, a 1960. je zajedno sa Jeanom Lehanom na istom turniru osvojio titulu u muškim parovima.
Ensch
Enš je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 103 opštinska središta okruga Trir-Sarburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 463 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7235019.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Trir-Sarburg Enš se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Trir-Sarburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 150 metara. Površina opštine iznosi 6,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 463 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 68 stanovnika/km².
Puerto de la Uva, Amatepec
Puerto de la Uva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Amatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1670 m.
Cuauhtémoc, San Andrés Tuxtla
Cuauhtémoc je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Andrés Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 188 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 779 m.
Budos, Gironde
Bido je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Žironda koja pripada prefekturi Bordeaux.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 629 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 29 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,1 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 65 metara (maksimalnoj 70 m, a minimalnoj 12 m).
Dustin Hoffman
Dustin Hoffman (rođen 8. kolovoza 1937.), američki filmski glumac, dvostruki dobitnik Oscara, pet puta Zlatnog globusa, tri BAFTA-e i jednog Emmyja.
Rani život
Hoffman je rođen u Los Angelesu, Kalifornija, u obitelji Lillian Gold, jazz pijanistice, i Harryja Hoffmana, koji je radio kao scenograf za studio Columbia Pictures prije nego što je postao prodavač namještaja. Obitelj Hoffman bila je židovska, iako on sam nije imao religiozni odgoj.
Glumački počeci
Hoffman je zajedno s Geneom Hackmanom dvije godine nastupao u kazalištu Pasadena Playhouse, a obojica su se našla na vrhu popisa onih "koji imaju najmanje šanse za uspjeh", budući da se nisu uklapali u tadašnji stereotip plavokosih i preplanulih glumaca. Odlučan da dokaže učiteljima da griješe, Hackman je otišao u New York i rekao Hoffmanu da ga nazove ako i on dođe tamo. Hoffman je slijedio prijateljev primjer i ubrzo se zaputio za New York, gdje je radio seriju čudnih poslova. Kako bi se uzdržavao, kratko je napustio glumu i počeo poučavati. Radio je i kao profesionalni tester miomirisa za proizvođača kave, Maxwell House. Znao se šaliti da bi mu izlaganje nosa uvijek pomoglo da preživi da nije uspio kao glumac. 1960. je dobio ulogu u manjem kazalištu, a 1961. u jednoj broadwayjskoj produkciji.
1960-te
Početkom i sredinom šezdesetih, Hoffman je većinom nastupao u televizijskim serijama i filmovima. Filmski debi ostvario je u filmu The Tiger Makes Out 1967., zajedno s Elijem Wallachom.
Mike Nichols, mladi i obećavajući redatelj, nominiran za Oscara za film Tko se boji Virginije Woolf?, 1966. je počeo birati glumce za svoj sljedeći film, Diplomac, adaptaciju istoimenog manje poznatog romana Charlesa Webba. Prvi izbor za ulogu Benjamina Braddocka, Warren Beatty, ubrzo je otpao. Drugi izbor bio je Robert Redford, koji je također htio ulogu, ali se složio s Nicholsom da je prešarmantan i prepopularan za ulogu skromnog, seksualno neiskusnog djevca.
Hoffman je trebao nastupiti u ulozi nacističkog dramaturga Franza Liebkinda u filmu Mela Brooksa iz 1968., Producenti. Jedne večeri je probudio Brooksa bacivši mali kamen u prozor njegova stana. Hoffman je rekao kako mu je agent sredio audiciju kod Mikea Nicholsa za glavnu ulogu u Diplomcu. Misleći da nikada neće dobiti ulogu jer se vjerojatno traži netko fizički atraktivan, Brooks mu je dopustio da otputuje u Los Angeles. Srećom po njega, Hoffman je na audiciju stigao s točnom dozom nespretnosti i neugodnosti koja se tražila za ulogu. Dan ili dva poslije, Brooks je primio vijest, pa je za ulogu Liebkinda angažirao Kennetha Marsa. Hoffman je angažiran, a produkcija je počela u ožujku 1967. U glavnoj ženskoj ulozi nastupila je Anne Bancroft, kao starija, seksualno promiskuitetna gđa. Robinson. Iako je razlika u godinama među likovima bila 20-25 godina, Hoffmana i Bancroft zapravo je dijelilo samo šest godina. Hoffmanu je bilo 29.
Za ulogu je nominiran za Oscara. Film je bio nominiran u kategoriji za najbolji film, a Nichols je odnio nagradu za najboljeg redatelja.
Nakon uspjeha ovog filma, drugi Hoffmanov film, Madiganovi milijuni - snimljen prije Diplomca - objavljen je na tragu glumčeva uspjeha. Ipak, doživio je neuspjeh na box-officeu.
Hoffman je bio jedan od kandidata za ulogu Ratsa Rizza u filmskoj verziji  Ponoćnog kauboja Jamesa Lea Herlihyja nakon što je producent Jerome Hellman vidio njegov one man show "Eh!". Završio je obuku kod Leeja Strasberga, a kako bi se posvetio ulozi, nazvao je producenta da se nađe s njim na uglu jedne ulice na Manhattanu. Bez producentova znanja, Hoffman se obukao beskućnik i prosio novac na ulicama. Kad je producent stigao, mislio je da čovjek obični prosac i dao mu nešto novca ne obraćajući pozornost. Nekoliko minuta poslije Hoffman mu je prišao i predstavio se. Šokiran, producent više nije razmišljao da li je Hoffman pravi izbor za ulogu.
U jednoj sceni Rizzo i Joe Buck (Jon Voight) prelaze ulicu u New Yorku, a jedan auto ih umalo ne pregazi. "Hej, ja hodam ovuda, ja hodam ovuda!", vikne Rizzo ljutito udarivši haubu auta. Citat je postao jedan od najslavnijih u filmskoj povijesti, a Američki filmski institut ga je izabrao kao 27. od 100 najboljih citata svih vremena. Hoffman je za Ponoćnog kauboja drugi put nominiran za Oscara. Ironično, i Hoffman i Voight su izgubili nagradu od Johna Waynea koji je igrao stvarnog kauboja u filmu Čovjek zvan hrabrost. Film je osvojio Oscar za najbolji film, jedini film za publiku stariju od 18 godina kojem je to pošlo za rukom. Osim toga, film je pokupio nagrade za režiju (John Schlesinger) i najbolji adaptirani scenarij.
1970-te
Hoffman je sada mogao dobiti uloge o kojima je prije deset godina mogao samo sanjati. Umjesto nastupa u skupim holivudskim filmovima, Hoffman je birao uloge manjeg opsega, koje su bile više okrenute prema samom liku.
Pod režijom Arthura Penna, Hoffman je u filmu Mali veliki čovjek (1970.) glumio Jacka Crabba od njegove tinejdžerske dobi do 121. godine. Crabb je čovjek koji se na samrti prisjeća svojeg života punog borbe i pustolovina. Preteča filmova kao što je Forrest Gump, film prikazuje Crabba usred povijesnih događaja, kao što je Bitka na Little Bighornu uz generala Custera. Uglavnom komičan, film su kritičari uglavnom hvalili, ali je ostao bez nominacija osim nominacije za najboljeg sporednog glumca, Chiefa Dana Georgea.
U filmu Tko je Harry Kellerman i zašto govori te ružne stvari o meni? (1971.) Hoffman je opet nastupio u potpuno drukčijoj ulozi od prethodnih. U filmu - mračnoj humornoj drami u režiji Ulua Grosbarda - Hoffman glumi neispavanog i iznimno uspješnog rock, pop, reklamnog i glazbenog skladatelja koji se nalazi u životnoj krizi koja se odražava na njegove ljubavne veze dok anonimni čovjek zvan Harry Kellerman počinje širiti podrugljive laži o njemu.
Sljedeći su bili Psi od slame. U svojem drugom filmu poslije Divlje horde, redatelj Sam Peckinpah je stvorio jedan od najzaprepašćujućih prikaza društvenog nasilja ikada viđenih na filmu. Hoffman (protiv svoje volje, prisiljen ugovorom) je utjelovio Davida, Amerikanca koji se sa suprugom (Susan George) seli u njezino rodno selo u ruralnoj Engleskoj, dok ih okružuju nasilni muškarci s pohotnim namjerama. Film slikovito prikazuje primitivno fizičko i seksualno nasilje na šokantan način, što je podijelilo kritiku i publiku. Ipak, film je pronašao publiku među onima koji su Peckinpahov redateljski stil smatrali revolucionarnim.
Zajedno sa Steveom McQueenom i pod režijom Franklina J. Schaffnera, Hoffman je snimio svoj najveći film dotada. Papillon je govorio o zatvorenicima na otočkom zatvoru koji planiraju svoj bijeg. Film je Americi zaradom četiri puta nadmašio budžet. U eksperimantalnom filmu Boba Fossea Lenny, Hoffman je portretirao pionira stand-up komedije Lennyja Brucea, njegovu karizmu na pozornici do njegova tragičnog pada. Hoffman je uspio vjerno prikazati Brucea zahvaljujući ponajviše sačuvanim audio i video snimkama. Film je bio nominiran za šest Oscara, uključujući one za najbolji film, redatelja i najboljeg glumca (Hoffman). Bila je to njegova treća nominacija u sedam godina.
Manje od dvije godine nakon afere Watergate koja je završila ostavkom predsjednika Nixona, redatelj Alan J. Pakula je na celuloidnu vrpcu prenio priču o istrazi Boba Woodwarda i Carla Bernsteina koji su otkrili pozadinu priče o skandalu. Hoffman je utjelovio Carla Bernsteina, a Robert Redford Boba Woodwarda, dok je film zaradio osam nominacija za Oscara, iako nijednu za Hoffmana i Redforda.
Udruživši se ponovno s Johnom Schlesingerom poslije Ponoćnog kauboja, Hoffman je nastupio u Maratoncu, filmu o ljudskoj psihi pod pritiskom konfuzije, patnje i mučenja. Film je bio temeljen na istoimenom romanu Williama Goldmana, koji je sam adaptirao u scenarij. Hoffman se u Maratoncu ponovno suočio s temama opasnosti i gnjeva koje je već obradio u Psima od slame, iako je ovaj film bio nešto konvencionalniji. Laurence Olivier nastupio je u ulozi dr. Cristiana Szella ili Josefa Mengelea ("Bijeli anđeo"), sadističkog nacista koji je mučio bezbroj Židova u Auschwitzu. Hoffmanov lik se nađe usred Szellova plana o krijumčarenju dijamanata iz Amerike.
Za scenu u kojima se Hoffman pojavljuje bez daha, trčao bi pola milje do trenutka kad bi Schlesinger rekao "akcija". Nakon ovog filma, Hoffman je rekao kako više neće glumiti "mlade" uloge kao što je bila ona studenta u Maratoncu (bilo mu je 40 kad je film objavljen).
Originalno zamišljen kao njegov redateljski debi, film Zločin u krvi je bio Hoffmanov omiljeni projekt još otkako je pročitao roman Edwarda Bunkera. Odustao je od režiranja i predao ga Ulu Grosbardu. Hoffman je glumio lopova koji, nakon što je pušten iz zatvora, odlučuje živjeti normalnim životom. Planovi mu se izjalove zbog njegova socijalnog radnika koji ga prisiljava da se vrati kriminalu. Film je temeljen na Bunkerovim iskustvima.
S filmom Agatha, Michaela Apteda, doživio je svoj prvi pravi neuspjeh. Krilatica filma opisuje ga kao "fikcionalno rješenje za misteriju stvarnog nestanka Agathe Christie". U ulozi Agathe Christie nastupila je Vanessa Redgrave. Kontroverze su se dodatno pojačale kad je scenarij izmijenjen kako bi se prilagodio Hoffmanovu zvjezdanom statusu. Producent Agathe David Puttnam ostavio se produkcije i zakleo se da nikad više neće raditi s Hoffmanom.
Kramer protiv Kramera, redatelja Roberta Bentona, prikazao je Hoffmana kao radoholičara Teda Kramera kojeg neočekivano ostavlja žena, a on sam mora odgojiti njihova sina. Povrijeđen i osupnut, Ted je prisiljen pomiriti svoje prioritete: uspjeh u oglašavanju i samohrano roditeljstvo. Shvaća što je uistinu važno i otkriva da je prekasno odrastao. Hoffman je nastupio zajedno s Meryl Streep u filmu koji mu je donio njegova prvog Oscara. Film je nagrađen kao najbolji film, kao i Streep (najbolja sporedna glumica) i redatelj Benton.
1980-te
Tootsie je bila nominirana za deset Oscara, uključujući najboljeg glumca (Hoffman), najbolji film i redatelja. Film će osvojiti jedan, onaj za najbolju sporednu glumicu (Lange). Film je došao na zao glas zbog svađa na setu između Pollacka i Hoffmana, što se prenijelo i na film kad je Hoffman inzistirao da Pollack odigra Dorseyjeva agenta. Pollack je naveo Hoffmana i ovaj film kao razloge zašto se upustio i u glumačku karijeru.
U filmu Elaine May, Ishtar, Hoffman i Warren Beatty glume dva hotelska pjevača koja se nađu zapleteni u mreži špijunaže. Film je slabo ocijenjen te je bio nominiran za tri "nagrade" Razzie, iako ne za Hoffmana.
Kišni čovjek Barryja Levinsona prati ponovni susret dvojice braće nakon smrti njihova otuđenog oca. Jedan, Charlie Babbitt (Tom Cruise) je zaduženi prodavač auta dok je drugi, Raymond Babbitt (Hoffman), institucionalizirani autist. Saznavši da je Raymondu pripalo sve očevo bogatstvo, Charlie (koji nikad nije saznao da ima brata) odvodi Raymonda iz ustanove. Kako Raymond obija letjeti, prisiljeni su odvesti se autom do Kalifornije. Tijekom puta, Charlie se mijenja.
Kako Hoffman ne pokazuje nikakve emocije tokom cijelog filma, bila je potrebna velika vještina da se Cruiseova transformacija učini vidljivom publici. Kako je Hoffmanova praznina tako snažna, publika ga zamišlja onakvog kako ga želi zamišljati i osjeća suosjećanje. Hoffmanovu profinjenu izvedbu mnogi su nazvali najboljom svih vremena. Ta izvedba mu je donijela drugog Oscara, a film je osvojio još tri, za najbolji film, redatelja i scenarij. Kad je primao nagradu, Hoffman se obratio ostalim nominiranim glumcima riječima da je u redu ako nisu glasovali za njega jer, "Dečki, nisam ni ja za vas."
Nakon zahtjevnog Kišnog čovjeka, Hoffman se spustio stepenicu niže s legendarnim redateljem Sidneyjem Lumetom u kriminalističkoj komediji Obiteljski posao, zajedno sa Seanom Conneryjem i Matthewom Broderickom. Film nije prošao najbolje ni kod kritike, a ni na box-officeu.
1990-te
Tijekom devedesetih Hoffman će se pojaviti u mnogim visokobudžetnim filmovima. Warren Beatty je režirao filmsku adaptaciju Dick Tracyja te nastupio u naslovnoj ulozi. Hoffman mu je učinio uslugu i pojavio se u manjoj ulozi pod teškom šminkom. Glumio je Mumblesa, neodlučnog cikavca koji priča iznimno brzo. Film je bio hit među kritikom i na box-officeu.
Hoffman se nakon toga udružio s redateljem Kramera protiv Kramera, Robertom Bentonom, za neslavni film Billy Bathgate. U filmu, naslovni lik (Loren Dean) počinje napredovati u organiziranom kriminalu dvadesetih i tridesetih godina. Šef (Hoffman) promiče Billyja i postaje njegov mentor, u isto vrijeme kad se sindikati počinju raspadati. Film je doživio neuspjeh na gotovo svim poljima, kritički i financijski. Iste godine, Hoffman je podario glas g. Bergstromu u epizodi Lisa's Substitute iz animirane serije Simpsonovi, iako je koristio pseudonim "Sam Ettic".
U svojem najvećem filmu do tada, Hoffman je nastupio u naslovnoj ulozi Kapetana Kuke u filmu Kuka Stevena Spielberga. Robin Williams pojavio se kao odrasli Petar Pan, koji se vraća u Nigdjezemsku nakon što mu je Kapetan oteo djecu. S budžetom od 70 milijuna dolara, Kuka je bio najskuplji Spielbergov film do tada, a ostvario je veliki uspjeh na box-officeu. Hoffman je bio nominiran za Zlatni globus.
U filmu Stephena Frearsa, Slučajni junak, Hoffman je glumio sitnog lopova koji spašava nekoliko ljudi iz avionske nesreće dok traži plijen među ostacima. Nakon što se pojavi njegova slika, novinarka (Geena Davis) počinje potragu za njim koja uključuje milijunsku nagradu. Umiješa se puno simpatičniji lutalica (Andy Garcia) koji počne tvrditi da je on junak. Film nije ostvario komercijalni uspjeh, a i kritike su bile podijeljene.
Nakon velikog hita Na vatrenoj liniji, redatelj Wolfgang Petersen odlučio je snimiti film o ebola virusu, tadašnjoj prijetnji. Glavna uloga bila je namijenjena Harrisonu Fordu. Kad je Ford odbio, producenti su se obratili Hoffmanu, koji je prihvatio ulogu. Uz Rene Russo, Kevina Spaceyja, Morgana Freemana, Cubu Gooding Juniora i Donalda Sutherlanda, Hoffman je glumio zviždača kojeg svi ignoriraju. Film je zaradom pokrio budžet, ali bez velikog profita. Film je, za jedan holivudski film, zaradio iznadprosječne kritike.
U Vremenu osvete redatelja Barryja Levinsona (Kišni čovjek), četiri prijatelja iz djetinjstva se sastaju nakon krvave osvete protiv svog zlostavljača iz djetinjstva. Hoffman je glumio razvikanog pravnog zastupnika Dannyja Snidera. Film je uz dobre recenzije i pristojan komercijalni uspjeh stekao kultni status, a naknadno je objavljen na VHS-u i DVD-u.
Uz Johna Travoltu, Hoffman je nastupio u filmu popularnog grčkog redatelja Coste Gavrasa, Ludi grad, koji govori o čovjeku koji nakon što je izgubio posao uzima taoce u povijesnom muzeju. U filmu, Hoffman je portretirao Maxa Bracketta, izraubanog novinara koji se nađe u muzeju tijekom otmice i iskorištava situaciju kako bi oživio karijeru. Film se nije dugo zadržao u kinima zbog loših kritika i katastrofalnog odaziva.
Radeći s Barryjem Levinsonom treći put, Hoffman je u filmu Predsjedničke laži glumio inteligentnog televizijskog producenta Stanleyja Motesa. U filmu je nastupio i Robert De Niro kao washingtonski spin-doktor Conrad Brean, čovjek angažiran kako bi stvorio rat da bi se prikrio predsjednički seks-skandal. Kad se De Niro obrati Hoffmanu, shvaća da rješenje polako postaje još jedan veliki problem.
Film je snimljen za manje od mjesec dana. Hoffmanovu izvedbu su mnogi proglasili jednom od najboljih u karijeri, a donijela mu je i sedmu nominaciju za Oscara.