cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Irshad Manji
Kritike
Mandžin osvrt o historiji kod recenzenata je opisan kao potpuno dekontekstualiziran          i prožet pseudohistorijom, revizionizmom i mitovima. Ironično, alternativna historija u knjizi je predstavljena kao plod "propitkujućeg i nezavisnog duha", razvijenog u mladosti kroz otpor dogmatskoj vjerskoj školi. Iako se deklarira kao muslimanka, prema Muhamedu izražava nedvosmisleno gađenje i njegovu karijeru uspoređuje s bin Ladenovom odnosno napadima 11. septembra, što analitičari opisuju tendencioznim demoniziranjem i ciljanim vrijeđanjem. Protivno tumačenju svih islamskih teologa i islamologa, Mandži tvrdi da navedeni teroristički napad ima podlogu u Kuranu i inzistira da "svi muslimani to moraju priznati". Tvrdnje o navodnom "diskriminiranom statusu Jevreja i kršćana u historijskom islamskom svijetu" Mandži temelji na pseudonaučnom konceptu zimijstva, referencirajući se na djela teoretičarke zavjere i pseudohistoričarke Bat Ye'or (Gisèle Littman). Mandži u svojoj knjizi izričito navodi Bat Ye'or kao "historičarku", usprkos činjenici da je dotična bez ikakvog univerzitetskog obrazovanja i akademskih afilijacija.
Apoteozom islama u knjizi je prezentirana muslimanska Španija tj. al-Andalus,   jedno od žarišta zlatnog doba od 8. do 13. vijeka. Knjiga naširoko nabraja andaluske intelektualne, kulturne i umjetničke slobode i ističe tolerantnu interakciju s drugim religijama (posebno Jevrejima), međutim, odbacuje historiografski konsenzus o raspadu države zbog križarske Rekonkviste i ponovo se poziva na vlastitu tezu o imploziji zbog "odbacivanja kritičke misli". Poput arapskih spisateljica F. Mernisi i L. Ahmed, Mandži prezentira al-Andalus svojevrsnom "matrijarhalnom utopijom" i postavlja ju kao kontrapost percipiranom "suvremenom patrijarhatu". Njeno idealiziranje tumači se identifikacijom s navodno "seksulano prkosnom" andaluskom pjesnikinjom Valadom iz 11. vijeka, na temelju koje tvrdi da je propitkivanje seksualnosti bila normalna pojava, što je puki historijski mit. Knjiga ne spominje ni opsežna istraživanja suvremenih stručnjaka o tome da su islam i muslimani historijski uglavnom doživljavani kao "stranci" na judeokršćanskom Zapadu, zbog čega su se njihovi civilizacijski doprinosi sistematski umanjivali ili ignorirali. Umjesto pokušaja kontriranja takvom orijentalističkom pristupu i raznim zastarjelim stereotipovima, Mandži ih naprotiv pokušava konsolidirati. Uz "odbacivanje idžtihada" i "krivotvorenje hadisa", u njenoj knjizi tako se reproducira još jedan popularni i historijski neutemeljen mit, da se islam diljem svijeta "širio mačem" tj. pod prisilom.
Sa srednjovjekovne islamske Španije, Mandžina knjiga naglo skače na najnovije doba odnosno na talibane i al-Kaidu, s ciljem da potkrijepi svoju tezu o "kontinuitetu brutalnosti islama". Usto, nasumice se nabacuju razni nasilni i destruktivni događaji: od ubojstava iz časti u Pakistanu do turskog nacionalističkog genocida nad Armencima i etničkih sukoba u Nigeriji, sve odreda opisanih "zločinima islama". Njenu metodologiju stručnjaci sumiraju kao "sve što muslimani čine je motivirano islamom",   bilo da se radi o disfunkcionalnoj porodici, ratu srednjovjekovnih carstava ili tragediji bilo kakve vrste. U slučajevima gdje se nemuslimani javljaju kao suučesnici u istom nasilju i diskriminaciji, Mandži ih jednostavno izuzima iz konteksta i nastavlja inzistirati da problem leži u islamu. Kritičari navode da Mandži zagovara i kolektivnu krivnju jer knjiga sugerira da je svaki musliman individualno odgovoran za postupke svih drugih nominalnih muslimana, neovisno o mjestu i vremenu. Osim opće historije, kod obrade ekstremizma u knjizi se ignoriraju i lokalni konteksti, politika i međunarodni odnosi između muslimanskih i zapadnjačkih zemalja,  pri čemu je kritika uvijek jednosmjerna. Mandži tako implicira da bi bilo nepravedno uopće spominjati američku ulogu u Afganistanu kao faktor zbog kojeg je došlo do uspona talibana i uništenja opozicije. Uzimajući u obzir da islam ne postavlja u historiju nego se njime služi za subjektivno tumačenje historije, njena knjiga opisana je metanaracijom.
Mandžina analiza položaja muslimanskih žena slijedi isti šablon kao kod subjektivnog tumačenja historije: polazi od teze da je islam "inherentno mizoginijski" odnosno kao takav "zasnovan na praksama 7. vijeka", tvrdi da predstavlja "prijetnju ženama" i da je po tom prijeziru najgori među svim religijama,  te da se "brutalna ponižavanja žena i djevojčica odvijaju u baš svakoj muslimanskoj državi". Kao rješenje za ovu zamišljenu pandemiju, Mandži ponovo nudi vlastite vizije "reforme" i to u vidu strane intervencije odnosno poticanja "bogosvjesnog i feminocentričnog kapitalizma",  konkretno uspostavljanja i zapadnjačkog mikrokreditiranja raznoraznih nevladinih organizacija u muslimanskim zemljama. Stručnjaci njeno izjašnjavanje "feministkinjom" ističu isključivo deklarativnim i bez ikakvih osnova,    a osporavaju joj se i razni samohvalni ili nadjenuti epiteti kao što su "islamska feministkinja",      "reformistkinja",         "umjerena"   ili "liberalna muslimanka",   "glas razuma", itd.
U prvom redu, recenzenti navode da Mandži nema ozbiljniju feminističku prošlost, niti je upoznata s feminističkom literaturom, ženskom historijom  ili suvremenim ženskim pokretima u zemljama koje kritizira. Drugim velikim problemom ističu se njoj tipična pojednostavljivanja i generalizacije s obzirom da su muslimanke u knjizi svedene na nediferenciranu kategoriju, unatoč činjenici da broje preko pola milijarde žena diljem svijeta. Osim što se ignoriraju najnovija historija i politika, u obzir se ne uzimaju ni važne razlike na lokalnoj i globalnoj razini, pravni i ekonomski konteksti, individualni odnosi žena prema klasi i religiji, te promjene kroz vrijeme. Također, iskrivljavanju je izvrgnut i sam status žena u ranoislamskom periodu kojim se služi za tumačenje današnjice. Da je Mandži uistinu kritički mislilac s iskrenom zabrinutošću za ženska prava u muslimanskim državama, ističu stručnjaci, mogla je upotrijebiti mali uzorak komentara iz publikacija arapskih, iranskih, afričkih i južnoazijskih muslimanskih feministkinja jer su lako dostupne u anglofonim elektroničkim i štampanim izdanjima, međutim, ona ih ignorira i vodi se isključivo vlastitom agendom. Iako time iskazuje nerazumijevanje o globalnom feminizmu tj. smatra da dolazi samo u jedinstvenom (evropsko-američkom) paketu, isto se navodi i za zapadnu kritičku feminističku literaturu o muslimanskom svijetu koja joj je evidentno potpuno strana.
Uzimajući u obzir da nije zasnovana na faktografiji, "reforma" koju Mandži nudi smatra se od ništavne vrijednosti,  a budući da ignorira samo postojanje muslimanskih ženskih pokreta i inzistira na reformi uz pomoć vanjske intervencije,  niz kritičara prozvao ju je za apologiju u korist američkih političkih jastrebova. Isto se ističe i za njene ekonomske prijedloge koji su kongruentni američkim konzervativnim preporukama o dodatnom zaduživanju siromašnih zemalja i koji zanemaruju stručne analize o višestrukim opasnostima mikrokredita, zbog čega ih određeni recenzenti uspoređuju s navodima modnog časopisa Vogue da će "saloni ljepote spasiti Afganistan". Mandžina knjiga se stoga opisuje po mnogočemu sličnom onima O. Fallaci i P. Chesler jer sve tri uz stereotipni prikaz "civiliziranih zapadnjaka" i "barbarskih muslimana" šalju i neoliberalističke poruke da je put od nazadnosti do modernosti zapravo put od percipiranog "plemenskog kolektivizma" do slobodnog tržišta i usvajanja zapadnjačkih vrijednosti, odnosno da je to ujedno i put "oslobađanja potlačenih žena".
Mandžina samoproglašena uloga "reformistkinje" osporava se još zato jer su njene upute o trganju Kurana neprihvatljive svim islamskim pravcima, kao i iz razloga što ne sudjeluje u diskusijama o islamskoj egzegezi ili o relevantnim problemima i izazovima muslimana u Americi ili diljem svijeta. Potonje kritike upućuju joj i liberalno-progresivistički muslimanski krugovi u Sjevernoj Americi, ističući da se uopće ne bavi identificiranjem i suprostavljanjem spornim praksama u muslimanskim društvima, već napadima na muslimane u suradnji s antiislamskim grupama. Problematičnim se navodi i njen teorijski model jer autor predgovora knjige, novinarski apologeti i sama Mandži vode se načelom bivalentnosti i zajedno sugeriraju da nema prostora za kritiku tj. da će njene prijedloge odbaciti samo "muslimanski ekstremist" ili "elitistički intelektualac", čime se kritička misao u potpunosti isključuje i ne ostavljaju se nikakvi didaktički uvjeti za istinsku reformu.
Recenzenti navode da je viktimizacija jedan od oblika njene promocije kao "hrabre i neustrašive kritičarke". U medijima je tako često tvrdila da prima prijetnje smrću, a uoči objavljivanja knjige i da "postoji opasnost od proglašenja fetve" (aluzija na kontroverzu s Rušdijem) zbog čega je kod federalnog advokata zatražila status međunarodno zaštićene osobe, međutim, kanadska vlada odbacila je zahtjev kao neosnovan. S druge strane, također je tvrdila i da prima "iznenađujuće veliku količinu podrške" od muslimana diljem svijeta, posebno žena, i to onih mladih. Stručnjaci osporavaju i takve navode, ističući da je sveobuhvatnim istraživanjem utvrđeno da golema većina pohvalnih članaka dolazi od strane nemuslimana sa Zapada (na koje knjiga otvoreno i cilja), odnosno da solidna većina muslimana njenu knjigu smatra raspirivanjem straha, nerazumijevanja i islamofobije. Grupiranje Mandži među "liberale" isto se opisuje bez osnova, ne samo zato što termin često nosi nove ideološke konotacije, već i zato jer ih žestoko napada zbog neslaganja oko američke vanjske politike i multikulturalizma. Mandži ih otvoreno odbacuje kao "slabiće", osobne slobode smatra prijetnjom za nacionalnu sigurnost, te tvrdi da su tolerancija i međusobno uvažavanje u zapadnjačkim demokracijama "mlake i skliske". Njene opaske na račun liberalnih intelektualaca kritiziraju se kao licemjerne jer pokušava ušutkati iste one koji su joj kao imigrantkinji, ženi i lezbijki omogućili glas.
Mandžina knjiga dobila je oštre kritike na račun izraženog politikanstva odnosno strastvene obrane vlada Sjedinjenih Država i Izraela, svih američkih konzervativnih preporuka o unutrašnjoj politici, nacionalnoj sigurnosti i ekonomiji, kao i zagovaranja njihove agresivne vanjske politike prema Bliskom Istoku. Osim što se služi njihovom argumentacijom, niz recenzenata ističe njenu direktnu povezanost s desničarskim, neokonzervativnim i radikalnim cionističkim organizacijama, zaslužnima za sponzorstvo i promociju Mandži po masovnim medijima. Među njenim najistaknutijim suradnicima i medijskim promotorima izdvaja se D. Pipes, kontroverzni aktivist s kojim se pojavljivala na izraelskim skupovima za prikupljanje sredstava i koji je hvalospjevima obasuo njenu knjigu. Njegove pohvale, zajedno s onima od G. Brooks i C. Hitchensa, kritičari navode ne kao stručne i objektivne nego politički motivirane. Mandži je promovirana i od strane proizraelske lobističke organizacije MEMRI. Godine 2007. glavni donator njenom projektu "Idžtihad" bila je zaklada Samuela i Helene Soref, također proizraelska lobistička grupa koja je sponzorirala i druge srodne neokonzervativne projekte, uključujući WINEP, MEF, TIP i JINSA. Navedene organizacije pojedinačno su dobivale šesterocifrene iznose u američkim dolarima.
Politička polemika i potraga za opisanim "pustinjskim mentalitetom" u Mandžinoj knjizi dostižu vrhunac prilikom obrade Izraelsko-palestinskog sukoba,   temeljene na dojmovima s putovanja po Izraelu iz 2002. godine. Šestodnevnu posjetu financirale su joj jevrejske organizacije iz Kanade koje sama naziva "cionističkima". Suprostavljeni akteri opisani su u izuzetno crno-bijelom stilu:  Izraelci se idealiziraju kao prosvijećeni, samokritični i tolerantni,   dok se Palestinci demoniziraju kao fundamentalisti, fanatici, prevaranti i skloni viktimizaciji. Mandži poistovjećuje cionizam i judaizam, tvrdi da su Jevreji "najslobodoumniji među svim zapadnjacima", a Izrael joj služi kao antiteza islamu. Usprkos tome što koristi kulturno-religijske termine "islam" i "judaizam", stručnjaci ističu da je njena okosnica isključivo politika. Naime, Mandži vjerno prenosi službene stavove tadašnje izraelske vlade i poziva čitatelje da priznaju njihove tvrdnje o "okruženosti barbarima" i "nužnoj okupaciji". Izrael se tako u knjizi naziva "jedinom demokracijom na Bliskom Istoku",  "bedemom zapadnjačkih vrijednosti",  a opisuje ga se i oličenjem ljudskih prava, slobode govora i pacifizma. Mandži gorljivo opravdava razne kontroverzne postupke izraelskih vlasti: barijeru na Zapadnoj obali brani kao neophodnu, okupacija palestinskih teritorija ima uporišta u jevrejskom "historijskom pravu", te tvrdi da odgovornost za palestinske izbjeglice snose isključivo arapske zemlje i UN. Izraelska politika prema Palestincima opisana je kao "samilosna", diskriminacijske mjere protiv arapskih građana su joj "afirmativna akcija"   i inzistira da "liberali moraju voljeti cionizam".
Palestince pod okupacijom naziva "nezahvalnim zlostavljačima izraelske demokracije" i smatra da ne zaslužuju ni osnovna prava, uz bizarne opaske da se moraju pomiriti sa svojom sudbinom zbog grešaka njihove muslimanske kulture. Njihov položaj izvrgnut je i porugama, odnosno šalama da ih "ne želi ni sam Bog". Mandži također ističe "muslimansko suučesništvo u Holokaustu",  tvrdi da su Palestinci "simpatizeri nacizma", te da se Arapi služe nacističkom propagandom za blaćenje Izraela i njegove vojske. Ovo imputiranje antisemitizma Arapima i muslimanima stručnjaci opisuju suvremenim političkim fenomenom i zamjenom historijskih uloga, uzimajući u obzir da nije ukorijenjen u islamu nego na Zapadu. Mandžin osvrt o arapsko-izraelskom sukobu navodi se kao neobjektivan i površan ne samo zato jer ignorira historijske, političke i društvene faktore, već i zbog problematičnog izostanka distinkcije između Palestinaca, Arapa i muslimana s jedne, odnosno Jevreja, Izraelaca i cionista s druge strane. Određeni recenzenti ističu i ironiju u tome da Mandži kao samoproglašeni muslimanski disident ubire profit, dok disidenti među izraelskim vojnicima (koje odbija spomenuti) zbog odbijanja služenja u operacijama protiv Pojasa Gaze i Zapadne obale bivaju uhapšeni i zatvarani.
Mandžina omiljena samoidentifikacija muslimanskim otkaznikom, terminom korištenim za sovjetske jevrejske disidente, tumači se pokušajem povezivanja islama sa Sovjetskim Savezom,  odnosno muslimanskog svijeta kao novog "totalitarnog" protivnika Zapada. Također, navodi se da je usvojila razne oblike neokonzervativne političke terminologije: nakon napada 11. septembra pozivala je na "rušenje islamskog totalitarizma", tvrdila da "brojni muslimani naginju Hitleru", pozivala se na Huntingtonovu tezu o (osobnom) "sukobu civilizacija",  itd. Žestoko se obrušila i na pluralizam i multikulturalizam,  čime je osvojila simpatije onih koji se generalno protive muslimanskoj prisutnosti na Zapadu. Mandži tvrdi da su muslimanski imigranti u Evropi, Sjedinjenim Državama i Kanadi "nezahvalni zbog sloboda koje uživaju" i da "grizu ruku koja ih hrani", zbog čega zagovara strožu imigracijsku politiku, podržava Patriotski zakon i poteze G. W. Busha. Više kritičara prozvalo je Mandži za rasizam,   navodeći njeno pravdanje rasnog profiliranja muslimanskih građana   i ispade nedvosmislenog gađenja prema Arapima koje se ne može opisati ni retoričkim ni stilskim.
Percipirani civilizacijski kontrasti osobito su izraženi u njenoj TV-epizodi "Vjera bez straha", sastavljenoj od stereotipnih prikaza i asocijacija, odnosno čestih rezova između Mandžinog uživanja "zapadnjačkih sloboda" u Kanadi i prizora iz Jemena, jedne od najsiromašnijih muslimanskih država. Epizoda direktno negira tvrdnje iz knjige da "miri islam i Zapad" jer prezentiraju se i razni dekontekstualizirani govori imama i protesti, sugerirajući da je u toku opći sukob civilizacija i da prijete beskrajnim ratovanjem. Srodna polarizacijska retorika javlja se i u knjizi jer sve negativne kulturne karakteristike vezuju se uz islam,   dok se sloboda, tolerancija i otvorenost poistovjećuju sa Zapadom. U potonjem slučaju fokus je ipak na Sjedinjenim Državama za koje Mandži inzistira da su "prvaci ljudskih prava", "predvodnik tolerancije" i da imaju "superiornije integracijske vrijednosti od evropskih", pri čemu ne uzima u obzir nikakve ekonomske faktore.
Najkontroverznijim se pak ističe njeno otvoreno zagovaranje vojnog intervencionizma po bliskoistočnim zemljama,       obično pod izgovorom "zaštite ljudskih i ženskih prava". Mandži inzistira da su Sjedinjene Države "dobronamjerna supersila" i muslimanima poručuje da moraju priznati da "Washington predstavlja nerealizirani san, a ne glavnog kriminalca". Za muslimane, neovisno bili imigranti ili ne, tvrdi da su "barbarski i netolerantni" odnosno da "razumiju samo jezik sile", te da se jedino rješenje krije u potpunom i nepokolebljivom udaru koji će demontirati njihov kulturno-religijski sistem. Svoju "Operaciju Idžtihad" naziva nevojnom, navodeći da će zapadnjačka potpora istoj ojačati nacionalnu sigurnost i učiniti je "prioritetom za sve koji žele život oslobođen od fetvi", međutim, dalje u knjizi i intervjuima zapravo se odriče nenasilne naravi. Mandži tako zagovara zbližavanje Evropljana i Amerikanaca u borbi protiv "unutrašnje i vanjske islamske prijetnje", vezujući time svoju kampanju uz Rat protiv terorizma, te naglašava da je "već započela u Iraku i da će se nastaviti u susjednim zemljama". Kritičari ističu da Mandži svim navedenim ne samo da reproducira orijentalističke stereotipove o islamu kao "inherentno nasilnom", nego još osnažuje i one okcidentalističke o zapadnjacima kao "križarskoj drugosti" i "istrebljivačima islama". Dok je sam G. W. Bush, jedan od njenih uzora, pokušavao odvojiti Rat protiv terorizma od "rata protiv islama", Mandži ga negira i pokušava dokazati da je drugo temeljna podloga prvom. Poput Hirsi Ali, Mandži je podržavala američke napade na Afganistan (2001) i Irak (2003), a kasnije i izraelsko bombardiranje Libanona (2006), sve u ime "čišćenja muslimanskog svijeta od islamskih fanatika i terorista".
Pavao Wertheim
Pavao Wertheim (Grubišno Polje, 29. 5. 1910 – Zagreb, 1941), jugoslavenski zoolog i publicist.
Biografija
Pavao Wertheim se rodio u Grubišnom Polju 29. 5. 1910 u židovskoj porodici. Majka mu je bila Darinka Schwarz. Doktorirao je zoologiju te se bavio proučavanjem darvinizma. Mutacije je tumačio kvantnim skokovima u makromolekulama tijekom evolucije. Bio je član Komunističke partije, ideološki potkovan, s pomoću Engelsove dijalektike objašnjavao je narav životnih funkcija. U svojim djelima povlačio je paralelu između klasne borbe i kompeticije u prirodi, između kompeticije proizvodnih sredstava i tehničkih poboljšanja itd., no odupirao se upotrebi darvinizma u širenju bilo koje ideologije. Radio je kao asistent Zoološkog instituta u Zagrebu, koji je djelovao u sklopu Filozofskog fakulteta.
Od 1927. do 1937. bio je urednik revije Hanoar, koja se bavila temama židovske omladine u Jugoslaviji. Poslije toga radio je za mjesečnik Izraz, koji je u Zagrebu izlazio od 1939. do 1941.
Wertheim je kao hrvatski Židov i ateist bio jedan od vodećih predstavnika KPH kasnih 1930-ih. Godine 1940. u Zagrebu su nastavnici zagrebačkih fakulteta osnovali sveučilišnu ćeliju te izabrali Wertheima za sekretara. Po osnutku NDH, u Zagrebu je 1. srpnja 1941. izdana tjeralica za njim i drugim komunistima, a ubrzo je uhićen i zatočen. Ubijen je strijeljanjem u »Sing-Singu« u Jandrićevoj ul. 74 nedaleko od Mirogoja.
Niko Lozančić
Niko Lozančić (Kakanj, 1957.) bosanskohercegovački hrvatski političar. Od 2003. do 2007. bio je predsjednik Federacije Bosne i Hercegovine.
Republika Hrvatska ga tereti da je tri godine nezakonito primao povlaštenu mirovinu, pri čemu je stekao protupravnu materijalnu korist u iznosu od 600.000 kn, te mu prijeti zatvorska kazna. Sudski postupak je u tijeku.
Ruđince
Ruđince je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Ruđince pripada opštini Staro Nagoričano.
Poggiolo, Pistoia
Poggiolo je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Ruđince
Prirodni uslovi
Ruđince je smešteno u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 22 kilometara istočno.
Selo Ruđince se nalazi u istorijskoj oblasti Sredorek, u dolini reke Pčinje, na oko 550 metara nadmorske visine. Severno od grada se izdiže Germanska planina.
Poggiolo, Pistoia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 82 m.
Ruđince
Prirodni uslovi
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Ruđince je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 113 stanovnika.
Ogromna većina stanovništva u naselju su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Casole Bruzio, Cosenza
Casole Bruzio je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2404 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 696 m.
Džem
mini|Džem od kajsija Džem je tradicionalna voćna poslastica koja spada u zimnicu. Dobija se kuvanjem voća (najčešće šljive, kajsije, jagode) sa šećerom. Karakteristično za ovu poslasticu je da se pored slatkog želatinoznog soka nalaze i komadi voća. Najčešće ga pripremaju domaćice (postoje i industrijski džemovi) i svaka domaćica ima neku "tajnu" u receptu koju je naučila od predaka i koja se prenosi na buduće generacije.
Posebno se lako kuva u mikrotalasnoj pećnici.
Sv. Petra Hrib
'''Sv. Petra Hrib''' je naselje u slovenskoj Općini Škofji Loki. Sv. Petra Hrib se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 32 stanovnika.
Ani (grad)
Ani (Անի, Ani, Abnicum) je nekadašnji grad, čiji se ostaci nalaze u turskoj provinciji Kars na granici s Armenijom, a koji je u srednjem vijeku bio prijestolnica tadašnje Kraljevine Armenije.
Prvi put se spominje u 5. vijeku, a prijestolnicom Armenije je postao 961. Do 18. vijeka je bio potpuno napušten.
Sörup
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šlezvig-Flensburg Zerup se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Šlezvig-Flensburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 46 metara. Površina opštine iznosi 44,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.251 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 96 stanovnika/km².
Familia Rouvroy, Tecate
Familia Rouvroy je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 725 m.
Pekmez
Pekmez je tradicionalna voćna poslastica koja spada u zimnicu i slična je džemu. Dobije se dužim kuhanjem voća nego u džemu, a često ga se unaprijed usitni. Šećer se često prvo prokuha sa malo vode, pa se u to dodaje pripremljeno voće. Omjer šećera i voća je najčešće 1:1. Ukoliko se smanjuje količina šećera, pekmez se mora kuhati duže. Ukoliko postoji opasnost od kvarenja, dodaje se i neko sredstvo za konzerviranje.
San Juan de la Vaquería, Saltillo
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1077 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1830 m.
The Finder
The Finder je američka kriminalistička TV-serija koja se 2012. originalno prikazivala na programu mreže Fox. Iako je zaplet inspiriran serijom romana The Locator Richarda Greenera, serija je u stvari spin off TV-serije Bones, s obzirom da su se likovi prvi put pojavili u njenoj epizodi The Finder u šestoj sezoni (2010/11). Naslovni protagonist ("pronalazač"), čiji lik tumači Geoff Stults, je Walter Sherman, bivši major američke vojske kome je tokom misije u Iraku oštećen mozak, ali koji je tada razvio nevjerojatni talent za pronalaženje najskrivenijih predmeta i osoba; njega koristi kao privatni detektiv, pri čemu mu pomaže najbolji prijatelj Leo Knox (Michael Clarke Duncan), bivši advokat i vlasnik bara na Floridi; federalna šerifica Isabel (Mercedes Masohn) i romska maloljetna delikventica Willa (Maddie Hasson), koja radi u Leovom baru kao dio uvjeta za otpust iz popravnog doma. Snimljeno je 13 epizoda, a dalje snimanje je zbog slabe gledanosti obustavljeno.
Na prostoru bivše Jugoslavije je prikazana na programu kablovskog kanala Fox Crime pod naslovom Nepogrešivi instinkt.
Clear Creek, Utah
Kli Krik je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.
Crulai
Krile je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Mortanj o Perš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 783 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 34 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,5 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 230 metara (maksimalnoj 264 m, a minimalnoj 204 m).
Prva nogometna liga
Prva nogometna liga ili '''1. NL (do 2022–23 sezone Druga hrvatska nogometna liga ili 2. HNL''') liga je u kojoj se klubovi (njih 16) bore za ulazak u elitnu, Hrvatsku nogometnu ligu (prije znanu kao 1. HNL). Na kraju sezone do dva kluba iz druge lige mogu ući u prvu ligu, osim ukoliko ne dođe do promjene sustava natjecanja u HNL, a što se ranije često događalo.
Prvoplasirani ulazi izravno u Hrvatsku nogometnu ligu, dok drugoplasirani doigrava sa predzadnjim klubom HNL za sudjelovanje u ligi iduće sezone.
Do sezone 2006./07., druga hrvatska nogometna liga je znala imati i po nekoliko grupa, no od sezone 2006./07. je spojena u jedinstvenu drugu ligu.
Uppsala
Geografija
Uppsala leži u dolini rijeke Fyrisån, udaljena 60 km sjeverozapadno od glavnog grada Stockholma.
Historija
Grad je osnovan pod imenom Östra Aros, kao trgovački centar na rijeci Fyris, svega nekoliko kilometara dalje od Gamle Uppsale (Stare Uppsale), koja je bila politički i religijski centar drevnog kraljevstva Šveđana. Do 13. vijeka nova Uppsala postala je kraljevska rezidencija i važan trgovački centar. Iako je kasnije izgubila svoj politički primat u utrci sa Stockholmom, Uppsala je ostala religijski centar kao sjedište švedskih nadbiskupa.
Znamenitosti
Gotička katedrala, najveća takva građevina u Švedskoj, koja dominira Uppsalom, počela se graditi krajem 13. vijeka, ali se gradnja odužila, pa je tek 1435 posvećena. Nekoliko puta je gorila i konačno je obnovljena krajem 19. vijeka. Nasuprot katedrale leži Gustavianum koji vuče korijene iz vremena srednjovjekovnih nadbiskupa. Njegovi dijelovi su početkom 17. vijeka ugrađeni u palaču Univerziteta Uppsala, a danas je arheološki i historijski muzej.
Uppsala je sa svojim brojnim školama centar švedskog obrazovanja i kulture. Prestižni Univerzitet Uppsala osnovan 1477. je najstariji u zemlji, a univerzitetska biblioteka Carolina Rediviva iz 1841. je jedna od najvećih u Švedskoj.
Ostale značajne građevine u gradu su veliki dvorac, čiju je izgradnju započeo Gustav I. Vasa sredinom 16. vijeka. Djelomično je obnovljen u 18. vijeku, godine 1654. bio poprište abdikacije kraljice Kristine, a danas je rezidencija guvernera.
Ostale znamenitosti grada su botanički vrt i kuća botaničara i istraživača Carolusa Linnaeusa, te Muzej Victoria sa zbirkama egipatskih starina.
Privreda
Dolaskom željeznice u grad 1860-ih, Uppsala se brzo razvila iz mirnog univerzitetskog grada i trgovačkog centra poljoprivrednim proizvodima u industrijski centar. Danas je to grad snažne prehrambene, farmaceutske, strojarske i grafičke industrije te veliki izdavački centar. Grad je važno željezničko čvorište i veliki vojnički centar.
Süderau
Ziderau je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 112 opštinskih središta okruga Štajnburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 773 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1061104.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štajnburg Ziderau se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Štajnburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 3 metara. Površina opštine iznosi 8,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 773 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 87 stanovnika/km².
Interpretacija
Reč interpretacija (fr. interprétation, eng. interprétation) potiče iz latinskog jezika i znači tumačenje, izvođenje, izlaganje.
U muzici interpretacija je način na koji instrumentalista, pevač ili dirigent tumači, izlaže-izvodi muzičko delo. Drugi naziv za interpretaciju bio bi izvođenje.
Dobra interpretacija je muzikalno izvođenje muzičkog dela od strane interpretatora slušaocu, poštujući stilske karakteristike dela, kompozitorove zamisli i zahteve koji pišu u notnom tekstu (ako je kompozitor muzički obrazovan): tempo, agogika, dinamika, artikulacija, fraziranje itd. Sve su to nijanse koje omogućuju bogatije izlaganje muzičkog materijala, mada se ne mogu doslovno zapisati notnim pismom.
Interpretator u interpretaciju unosi svoje shvatanje muzičkog komada i svoj doživljaj (emotivni naboj).
Vrhunski umetnici imaju vrhunske interpretacije.
Borjana Krišto
Borjana Krišto (Livno, 13. kolovoza 1961.), hrvatska političarka u Bosni i Hercegovini
Životopis
Potpredsjednica je Hrvatske demokratske zajednice Bosne i Hercegovine. Kandidirala se je za hrvatskog člana Predsjedništva BiH na izborima 2010., ali je poražena od Željka Komšića (SDPBiH), zahvaljujući glasovima Bošnjaka, iako je dobila najviše glasova Hrvata.
Sveti Florjan nad Škofjo Loko
Sveti Florjan nad Škofjo Loko je naselje u slovenskoj Općini Škofji Loki. Sveti Florjan nad Škofjo Loko se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 27 stanovnika.
Rancho Nuevo del Gallinero, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Rancho Nuevo del Gallinero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1970 m.
Il Capriolo, Reggio Emilia
Il Capriolo je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 294 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 102 m.
Vérités et Mensonges
Vérités et Mensonges, također poznat i po engleskom naslovu F for Fake je francusko-iransko-zapadnonjemački dokumentarni film snimljen 1973. godine u režiji Orsona Wellesa, poznat kao posljednje dovršeno ostvarenje u njegovoj filmografiji.
Predstavlja svojevrsni filmski esej na temu autentičnosti u umjetničkim djelima, uključujući i filmove dokumentarnog žanra. Welles je svoje ostvarenje uglavnom temeljio na nedovršenom dokumentarnom filmu Françoisa Reichenbacha posvećenog životu i karijeri Elmyra de Horyja, jednog od najpoznatijih falsifikatora umjetničkih djela u historiji. U njemu se također pojavljuje Clifford Irving, autor de Horyjeve biografije, koji je kasnije i sam postao predmetom skandala nakon što je napisao i objavio lažnu autobiografiju Howarda Hughesa. Welles u filmu kombinira Reichenbachov materijal, intervjue sa raznim slavnim ličnostima, arhivski materijal iz raznih igranih filmova, ali i demonstrira vlastitu vještinu izvođenja mađioničarskih trikova kako bi gledaocima sugerirao kako je nemoguće razaznati istinu u laži, čak i u istini najbližem žanru kao što je dokumentarni film.
Vérités et Mensonges nakon premijere nije dobro dočekan od strane kritike, koja ga je smatrala previše pretencioznim. Reputacija mu se sa vremenom poboljšala.
Brembilla, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2269 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 422 m.
Ca' Maiano, Ancona
Ca' Maiano je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 155 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 335 m.
Cleyzieu
Klezje je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu En (Rona-Alpi).
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 84, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km².
Konrad Mazovski
Biografija
Konrad je rođen kao najmlađi sin vojvode Kazimira Pravednog i Helene kćeri Konrada II.
Kad mu je otac umro 1194., i on i njegov stariji brat Lešek Bijeli bili su maloljetni, pa je umjesto njih vladala majka kao regent. Samostalno je počeo vladati sjevernim dijelom nasljeđene očeve domene Mazovijskim vojvodstvom tek kad je 1202. umro Mješko Stari, koji se dotad uspio nametnuti kao njegov (i bratov) regent.
Prvu polovicu Konradove vladavine obilježila je borba sa sjevernim mazovskim susjedima paganskim- Prusima, protiv kojih je između 1222.- 1223. poduzeo nekoliko neuspješnih vojnih kampanja.
Pored tog što se bavio pograničnim problemima, Konrad je u to vrijeme vjerno služio svog brata Lešeka Bijelog koji je postao Seniorski vojvoda Poljske. Pratio ga je u nekoliko njegovih kampanja na Galičko-Volinjsko Kneževinu, i u pobjedničkoj bitci 1205. kod Zawichosta u kojoj je ubijen njen knez - Roman Veliki.
Kako mu nikako nije uspjevalo osigurati granicu - 1226. uz pomoć Henrika Bradatog - 1226. udružio sa Teutonskim viteškim redom, da mu oni pomognu proširiti vlast nad Prusima. Istovremeno su Teutonski vitezi uspjeli od pape i cara Svetog rimskog carstva Fridrika II, dobiti povelju da je ono što osvoje - njihova domena. To se kasnije pokazalo kao dvosjekli mač, jer su na taj način Nijemci stekli kontrolu nad Šleskom i Pomeranijom, što mu današnji Poljaci jako zamjeraju.
Budućnost ambicioznog Konrada postala je neizvjesna nakon što su Lešek Bijeli i Vladislav Tankonogi 1217. sklopili pakt o međusobnom nasljeđivanju u Velikopoljskom i Seniorskom vojvodstvu Krakov, što je značilo da Konrad nikad neće moći stupiti na krakovski tron.
Uporni Konrad je zbog tog napao domenu Vladislava Tankonogog Velikopoljsku, nadajući se da će tako poljuljati njegov položaj u Krakovu. Zabrinuto plemstvo je radi tog 1228. postavilo za vladara Henrika Bradatog, koji je uspio dva puta potući Konrada i natjerati da se povuče iz Malopoljske.
U međuvremenu su šanse Henrika Bradatog da zadrži tron porasle, kada mu je Vladislav III. Tankonogi oporukom dao vlastitu domenu - Velikopoljsku. Ali je i uporni Konrad i nadalje na sve moguće načine želio postati Seniorski vojvoda Poljske, pa je 1229. oteo Henrikovog maloljetnog sina i zatvorio ga u płockovom zamku. Oslobodio ga je tek na molbe njegove majke Hedvige, koja se nije libila doći do Konrada, ali uz uvjet da se Henrik I. Bradati - zakune, da se u njegovu korist odriče krakovskog trona. Tako je Konrad između 1229. - 1232. bio Seniorski vojvoda. Henrik I. Bradati je zatražio (i dobio) odrješenje grijeha za obećanje dato pod prisilom od pape Grgura IX., pa je odmah nakon toga napao konradovu Mazoviju. Zauzvrat mu je Konrad te iste godine preoteo Sieradz, Łęczycu i Sandomierz.
Henrik I. Bradati je ubrzo povratio izgubljene teritorije, pa je poraženi Konrad 1232. sklopio mir i odrekao se pretenzija na Krakovski tron. To obećanje nije dugo održao, jer je 1238. kad je Henrik Bradati umro, smatrao da to više ne vrijedi i ponovno zatražio taj položaj. Ponovno je odbijen a vlast je preuzeo Henrik II. Pobožni. Konrad se čak izmirio sa njim, oženivši njegova dva sina sa svojim kćerima, ali je nakon Bitke kod Legnice 1241. u kojoj je Henrik Pobožni poginuo zauzeo Krakov i svrgnuo njegovog sina Boleslawa II Rogatku i ponovno zasjeo na tron.
Canton Iuli, Biella
Canton Iuli je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 191 m.
Verdunville, West Virginia
Verdanvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 687.
Mode Gakuen Cocoon Tower
mini|desno Mode Gakuen Cocoon Tower ili Kokun toranj je neboder u distriktu Niši-Šindžuku okruga Šindžuku, Tokio, Japan. Visok je 204 metra i 50 spratova. Godine 2008. je dobio nagradu za neboder godine.
Opština Coarnele Caprei, Iași
Coarnele Caprei je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 91 m.
El Encinal, Xilitla
El Encinal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Xilitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 651 m.
Hamilkar Barka
Hamilkar Barka (270. pne. – 228. pne.) je bio kartaginjanski general i državnik. Poznat je kao Hanibalov otac.
Sveti Tomaž (Škofja Loka, Slovenija)
Sveti Tomaž je naselje u slovenskoj Općini Škofji Loki. Sveti Tomaž se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Hamilkar Barka
Nepobediv na Siciliji
Godine 244. pne. pomiče svoju armiju na sličnu poziciju na obroncima Mont Eriksa, odakle je mogao podržavati opsednuti garnizon u gradu Drepane( Trapane). Po odredbama mira iz 241. pne. nepobedive snage Hamilkara Barke mogu napustiti Siciliju bez da se predaju.
Sveti Tomaž (Škofja Loka, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 55 stanovnika.
Hamilkar Barka
Plaćenički rat
Vrativši se u Afriku, njegove trupe započinju rat zvan Plaćenički rat, kada im Hamilkarovi protivnici odbijaju da isplate ono što im je bilo obećano. Dotad su ti plaćenici bili držani pod Hamilkarovom ličnom komandom i pod obećanjem dobre plate. Kartagina se plaćeničkim ratom našla u teškoj situaciji. Vlada nije imala druge nego da Hamilkara Barku stavi na čelo vojske. Koristećii osobni uticaj i na plaćenike i na okolna afrička plemena, te moćnom strategijom uspeva da skrši pobunu 237. pne.
Osvajanja po Španiji
Posle toga uspeha, Hamilkar Barka je bio izuzetno popularan, da protivnici nisu mogli sprečiti njegov uspon skoro do samovlašća. Da bi kompemzirao gubitak Sicilije i Sardinije u Prvom punskom ratu on regrutira i trenira novu armiju, koju vodi na svoju vlastitu odgovornost u ekspediciju u Španiju 236. pne.. U Španiji namerava da stvori novu imperiju i novu bazu, odakle će jednom krenuti u kampanju osvete protiv Rima.
Značaj
Tokom osam godina oružjem i diplomatijom osigurao je velike teritorije u Španiji, ali prerana smrt (228. pne. ) sprečava ga da završi osvajanja. Hamilkar je bio daleko iznad svih u Kartagini i vojno i diplomatski i po patriotizmu. U tome ga je nadmašio samo sin Hanibal, kojega je zadojio mržnjom prema Rimu i trenirao ga da postane njegov naslednik.
Ponekad ga zamenjuju sa drugim Hamilkarom, isto generalom iz Kartagine.
El Refugio, Chihuahua
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1334 m.
Cosolapa, Veracruz
Cosolapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7996 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 224 m.
Le Fantôme de la liberté
Le Fantôme de la liberté je francusko-italijanski igrani film snimljen 1974. godine u režiji Luisa Buñuela. Po žanru je mješavina drame i crne komedije. U njemu ne postoji čvrsti zaplet, nego se sastoji od niza epizoda koje povezuju likovi koji, često bez nekog objašnjenja, prelaze iz jedne epizode u drugu. Radnja tako počinje u Španiji za vrijeme napoleonskog rata da bi se prebacila u sadašnjost te prikazivala niz bizarnih likova u grotesknim situacijama. Buñuelu, koji je u vrijeme snimanja imao 74 godine, to je bio pretposljednji film, i u njemu je iznosio koristio svoj prepoznatljivi nadrealistički stil, ali i ironičan stav prema buržoaziji i tadašnjem poretku.
Kempton, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 335, što je 45 (-11,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Trivignano, Venezia
Trivignano je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2227 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Bitka kod Egatskih ostrva
Bitka kod Egadskog arhipelaga je pomorska bitka, koja se odigrala 10. marta 241. pne. između Kartage i Rimske Republike u Prvom punskom ratu. To je bila konačna bitka Prvog punskog rata u kojoj Rim uništio flotu Kartage. Kako ona nije više imala sredstava da gradi novu flotu, ubrzo je kapitulirala.
San Sebastián del Monte, Santo Domingo Tonalá
San Sebastián del Monte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tonalá.
Bitka kod Egatskih ostrva
Uvod
Godine koje su prethodile bici bile su relativno mirne. Rim nije imao flote, jer mu je ona bila uništena u bici kod Drepane 249. pne., a nešto kasnije oluja uništava i drugu rimsku flotu. Neprijateljstva između Rima i Kartage koncentrirala su se više oko Sicilije, gde je Hamilkar Barka vodio kopnene operacije. U Kartagi je postojala frakcija koja se protivila konfliktu. Vodio ju je veliki zemljoposednik Hanon Veliki, koji dolazi na vlast 244. pne.. Smatrao je da je rat gotov, pa je počeo sa demobilizacijom flote, dajući Rimljanima šansu da ponovo budu superiorni na moru.
San Sebastián del Monte, Santo Domingo Tonalá
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1526 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1655 m.
Bosques de Santa Catarina, Tepoztlán
Bosques de Santa Catarina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tepoztlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1443 m.
Bitka kod Egatskih ostrva
Rim gradi novu flotu
U Kartagi takođe na vest da se u Rimu gradi flota i oni počinju sa gradnjom nove flote od oko 250 brodova pod komandom Hanoa, koji je pobedio u bici kod Agrigenta i bici kod Eknoma. Izgleda da posade nisu bile dovoljno uvežbane i da je bilo nedovoljno posade.
Egadski otoci
Prvi potez konzula Katula je bio da opseda Lilibaj na Siciliji, blokirajući luku i vezu sa Kartagom. Namera je bila da se preseče snabdevanje i komunikacija Kartage sa Hamilkar Barkom. Kartažanska flota dolazi da deblokira Lilibaj. Hanon Veliki je naredio zaustavljanje kod Egada, da bi pričekao povoljan vetar, koji će ga dovesti do Lilibaja. Rimski izviđači primećuju kartažansku flotu, pa Katul prekida blokadu Lilibaju i kreće da se sretne sa neprijateljem.
Bitka
Povoljan vetar je duvao 10. marta, pa Hano odlučuje da krene. Katul sa rimskom flotom nije bio u povoljnoj poziciji, jer mu je vetar duvao u pramac. Rizik je bio da Hanon deblokira Lilibaj. Zato se konzul Katul ipak odlučuje na bitku, iako je vetar duvao prema njima. Hanon nije uspio iskoristiti prednost povoljnog vetra i gubi bitku, možda zbog dodatne težine snabdevanja ili zbog neiskustva na brzinu pripremljenih posada. Oko pola kartažanske flote je potopljeno ili zarobljeno, a ostatak je pobegao.
Kraj Prvog punskog rata
Nakon pobede nad kartažanskom flotom konzul Katul osvaja Lilibaj i time izolira Hamilkar Barku sa armijom na Siciliji. Bez sredstava da izgradi novu flotu ili da pošalje pojačanja svojim kopnenim trupama, Kartagina priznaje poraz i potpisuje mirovni sporazum sa Rimom, čime završava Prvi punski rat.
Bromoanizol
Bromoanizol je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 187,034 Da.
Il Casone-La Casella, Reggio Emilia
Il Casone-La Casella je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
Valea Ursului, Miroslava
Valea Ursului je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Miroslava.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 85 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 148 m.
Pontassio, Pistoia
Pontassio je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Ljahi
Ljahi ili Leđani, Lenđani su bili slovensko pleme, koje je naseljavalo teritoriju čije granice nisu pouzdano utvrđene, ali na osnovu različitih izvora može se izvesti zaključak da je ona obuhvatala prostor koji uključuje Volinj i obale reke Visle. Prema Povesti minulih leta Ljahi su se naselili oko reke Visle, nakon napada „Vlaha” (stranaca) na Dunavske Slovene, koji su živeli oko Dunava. Od njih su potekli: Poljani, Mazovljani, Pomorjani, Ljutići, као и Radimiči и Vjatiči.
Izvori
U latinskoj istoriografiji, Geographus Bavarus (anonimni bavarski geograf) je sredinom 9.veka zabeležio da Ljahi naseljavaju 98 gradova ili naselja.
Lenđani su pomenuti u „De administrando imperio” 959. godine kao „Λενζανηνοί”, u Josiponu 953. godine kao „Lz’njn”, u Povesti minulih leta 981. godine kao „ляхи”, Ali al-Masudi ih pominje 940. godine kao „Landzaneh”.
Lokacija Ljaha
thumb|right|350px|Karta pokazuje približnu lokaciju [[Poljska plemena|poljskih plemena: Lenđani (Lędzianie) se nalaze u donjem desnom uglu.]] Konstantin VII je zabeležio da su 944. Ljahi plaćali danak Kijevskoj Rusiji i da su njihovi brodovi pod komandom kneza Vladislava plovili nizvodno do Kijeva da bi učestvovali u pohodu na Vizantiju. Na osnovu ovoga se može zaključiti da su Ljahi imali pristup vodenim tokovima koji su vodili do Dnjepra, na primer reci Stir (u Volinju). Postoji i mogućnost da su Ljahi koje je Konstantin VII pomenuo u stvari Radimiči za koje je u Povesti minulih leta navedeno da su poreklom Ljahi, a koji su naseljavali prostor između reka Soža i Dnjepar uzvodno od Kijeva.
Na osnovu zapisa Konstantina VII, može se zaključiti da su naseljavali i područje istorijske Crvene Rusije (Crveni gradovi), čije je središte bilo u gradu Pšemislu. Za isto područje ili deo tog područja je u Povesti minulih leta navedeno da je pod kontrolom Belih Hrvata, dok je za Ljahe navedeno da su u daljoj prošlosti naselili oblast oko reke Visle u kojoj su u 9. veku pominjani Vislani. Ovo može lako biti objašnjeno činjenicom da je Crvena Rusija (zapadna Kijevska Rusija) obuhvatala prostor koji se protezao od Karpata na jugu (naseljen Belim Hrvatima) do Volinije na severu (naseljen Ljahima).
Činjenica da su raspoloživi opisi oblasti oko gornjeg toka reke Dnjestar i reke Bug iz 10. veka nejasni, ostavlja mogućnost za zaključak da su Beli Hrvati, Ljahi i moguće i neka druga plemena delili ovaj prostor, koji se danas nalazi duž granice Ukrajine i Poljske.
Postoje i teorije prema kojima su Ljahi povezani sa Bužanima i Duljebima.
Saraj (Strumica)
Saraj je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Saraj je u sastavu opštine Bosiljovo.
Prirodni uslovi
Saraj je smešten u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 7 kilometara severoistočno.
Naselje Saraj se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno u središnjem delu plodnog Strumičkog polja. Južno od naselja protiče reka Strumica. Nadmorska visina naselja je približno 230 metara.
Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Saraj je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 937 stanovnika.
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (99%), a ostalo su Srbi.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.