cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alojzije Stjepan Mišić
Imenovanje
Poslednjih godina života mostarsko-duvanjski biskup i trajni apostolski upravitelj trebinjsko-mrkanski, Paškal Buconjić je često bio bolestan. Iako je podignuta nova biskupska rezidencija, Buconjić se odbija preseliti i živi u staroj rezidenciji u Vukodolu. Buconjićev sekretar fra Radoslav Glavaš iskoristio je njegovo slabo stanje da ostane na vlasti te ga je držao neobaveštenim i time pod kontrolom i ovisnošću. Glavaš je finansijska sredstva biskupije usmerio u Hercegovačku franjevačku provinciju, te se u biskupijama nisu mogli očekivati odlučni koraci. Primetio je to i vrhbosanski nadbiskup Josip Stadler, koji je, s ciljem poboljšanja stanja u biskupijama, zatražio od Rima da imenuje svog pomoćnog biskupa Ivana Šarića, kao biskupa koadjutora mostarsko-duvanjskog s pravom nasledstva.
Buconjić je predloge za biskupskog koadjutora doživljavao kao vlastitu smenu i odlučno im se protivio. Buconjićev stav toliko je naljutio starije hercegovačke franjevce da se novi provincijal Begić predložio za biskupskog koadjutora za vreme boravka cara Franje Josipa u Mostaru 3. juna 1910. Buconjić, saznavši za namere vlada u Sarajevu i Beču i Begićev predlog caru, pisao je papi Piju X i predložio Franu Lulića, dalmatinskog franjevca, te dva hercegovačka franjevca Špiru Špirića i Davida Nevistića, kao kandidate za njegovog naslednika. Buconjić se razočarao u hercegovačke franjevce, koji su njegov prvi odabir, Dalmatinca Lulića, doživeli kao uvredu. Nakon upozorenja da samo car imao pravo imenovanja, a papa potvrde, Buconjić je iste kandidate predložio Franji Josipu i zatražio od njega imenovanje biskupa koadjutora.
Novi zajednički ministar finansija Stephan Burián von Rajecz nije podržao imenovanje klera koji nisu bili bliski promađarski raspoloženi te se time nije složio sa Stadlerovim predlogom da se Šarića imenuje biskupom koadjutorom. Vlast je podržavala franjevce, a Šarić je nediplomatski objasnio vladi u Beču da ga treba imenovati jer među hercegovačkim franjevcima nema dobrih kandidata. Burián je naredio da se među bosanskim franjevcima nađe kandidat za Buconjićevu zamenu. Uticajni članovi austrougarske vlade u Sarajevu zaključili su da bi Alojzije Mišić, bivši mađarski student i osoba od poverenja promađarskih članova vlade u Sarajevu, trebao biti novi biskup u Mostaru. Vlada u Sarajevu je 19. februara 1910. Mišića predložila za biskupa koadjutora, ali je vlada u Beču tu odluku odgodila za nekoliko meseci zbog priprema za carski pohod Bosni i Hercegovini.
Vlada u Sarajevu smatrala je Lulića nepodobnim jer je živio u Rimu te da kao Dalmatinac ne bi mogao shvatiti mentalitet hercegovačkog puka. Austrougarska vlast odbijala je svakog predloženog od Rima tko nije prihvaćao liberalnu politiku monarhije – jozefinizam. Vlada u Sarajevu smatrala je Mišića kvalificiranijim od druga dva kandidata. Vlada u Beču obavestila je Rim o svojoj nameri da imenuje Mišića za biskupa koadjutora, no Rim je balansirao između predloga austrougarskih vlasti i Buconjića te je odlučio pričekati Buconjićevu smrt kako bi rešio to pitanje.
Buconjić umire u Mostaru 8. decembra 1910. na svetkovinu Bezgrešnog začeća BDM. Nakon Buconjićeve smrti, prema odredbama kanonskog prava, 19. decembra 1910. metropolit nadbiskup Josip Stadler imenovao je Lazarevića upraviteljem u duhovnim pitanjima dviju hercegovačkih biskupija. Materijalnu skrb o biskupijama dobio je Radoslav Glavaš, koji je svojim položajem dodatno obogatio Hercegovačku franjevačku provinciju. Stadler je obavestio vladu u Beču o svojim imenovanjima i predložio Ivana Šarića, Tomu Igrca i Ivana Dujmušića kao kandidate za novog biskupa u Mostaru, napominjući da je promotrio i neke hercegovačke franjevce, ali po svojoj savesnosti nije mogao predložiti nijednog od njih. Njegovi su predlozi brzo odbačeni jer su austrougarske vlasti preferirale franjevce nad dijecezanskim svećenstvom i želele da franjevac bude novi biskup.
Iako je Rim podržao Paškala Buconjića, prvog izbornika Lulića, nakon Buconjićeve smrti austrougarske vlasti Lulića nisu smatrale ozbiljnim kandidatom. Rim nije podržao izbor Beča da se za biskupa imenuje Mišić zbog njegovog sukoba s nadbiskupom Stadlerom, te su počeli tražiti svoje kandidate. Nakon sukoba u vezi s kandidatom za biskupa u Mostaru, austrougarske vlasti su 5. januara 1912. po drugi put u Rimu službeno predložile Mišića. Papa je prihvatio predlog, pa je Burián zatražio od cara da imenuje Mišića, što je car i učinio 14, februara. Papa je Mišića proglasio novim biskupom 29. aprila 1912. 11. juna 1912. Mišić odlazi u Rim kako bi primio biskupsko posvećenje.
Biskupsko djelovanje
Mišića je posvetio u bazilici svetog Antuna u Rimu 18. juna 1912. franjevački kardinal Diomede Falconio. Kao suzareditelji bili su franjevački biskupi Giacomo Ghezzi i Graziano Génnaro. Za svoje geslo uzeo je "Caritate et amore omnia vincuntur" ("Milosrđe i ljubav pobeđuju sve"). Mišić je došao u Rim u pratnji bosanskog franjevca Josipa Andrića i hercegovačkog franjevca Ambrozija Miletića, koji je predstavljao hercegovačke franjevce. Ređenju su prisustovali i general franjevačkog reda Pacifico Monza i austro-ugarski veleposlanik u Rimu Alois Schönburg-Hartenstein. Nakon posvećenja Mišić je nekoliko puta boravio u Rimu, a papa ga je primio 20. juna.
Dok je Mišić bio na audijenciji kod Pape, u Banjoj Luci je umro njegov veliki zagovornik, banjalučki biskup Marijan Marković. Kako bi sprečio svog protukandidata nadbiskupa Stadlera, da za upravitelja Banjalučke biskupije imenuje svog kandidata Petra Pajića, Mišić je lobirao i uspio uz pomoć generala Franjevačkog reda isposlovati da se franjevac Jozo Garić imenuje za upravitelja u duhovnim stvarima.
Nakon posete papi, Mišić je 21. juna napustio Rim i 25. juna stigao u Beč kako bi se, kako je to uobičajeno u Trougarskoj, zakleo pred Carem Franjom Josipom. Sledeći dan stigao je u Sarajevo. Dana 5. jula 1912. Mišić je obavestio upravitelja za duhovna pitanja dviju hercegovačkih eparhija, Lazara Lazarevića da želi da se izvrši njegovo ustoličenje 14. jula, i javno najavio svoj dolazak 5. jula. Mišića su hercegovački franjevci primili hladno. Niz visokopozicioniranih hercegovačkih franjevaca ignorisalo je njegovo imenovanje, uključujući upravnika u materijalnim pitanjima dviju hercegovačkih biskupija Radoslava Glavaša (starijeg), Nikole Šimovića, Anđela Nuića i Ambrozije Miletića.
Dana 18. februara 1917. Mišić je odlikovan Zapovedničkom zvezdom Ordena Franje Josipa.
Za vreme Prvog svetskog rata, u leto 1917. godine, Hercegovinu je opustošila glad. Neki hercegovački parosi su otišli preko Save po hranu za svoje parohane. Dana 5. decembra 1917. Mišić je pisao zagrebačkom nadbiskupu Antunu Baueru, sa molbom da zamoli svoje župnike da prikupe milostinju od svojih župljana. Bauer mu je odgovorio savetujući ga da bi bilo najbolje poslati nekoliko franjevaca da sakupljaju milostinju u Hrvatskoj.
Godine 1918. Austro-Ugarska je raspuštena, a cela Bosna i Hercegovina uključena je u novostvorenu Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca, kojom je vladala srpska pravoslavna dinastija Karađorđevića. Dana 10. novembra 1923. Aleksandar I Karađorđević odlikovao je Mišića Ordenom Svetog Save I stepena.
Administrativna organizacija
Nakon što je postao biskup, Mišić je imao na raspolaganju samo 12 biskupijskih svećenika, dok su ostalo svećenstvo bili franjevci. Balkanski ratovi i Prvi svetski rat prekinuli su mogućnost školovanja dodatnih dijecezanskih svećenika, dok je broj franjevaca rastao. Okolnosti su zahtevale osnivanje novih župa, a Mišić je, kao i njegov prethodnik, imao ovlasti da imenuje franjevce u nove župe uz odobrenje generalnog Franjevačkog reda. Hercegovački franjevci dali su do znanja biskupu Mišiću da neće služiti nove župe sve dok se ne izda dekret iz Rima po kojem se župe zakonski prenose na njih. Mišiću je malo stalo do podizanja eparhijskog svećenstva iako mu je od 1925. Propaganda slala otprilike 2.000 dolara mesečno za školovanje svetovnog svećenstva. Novac je ostao neiskorišten i propao je u bankama tokom Drugog svjetskog rata. Također je odbio da imenuje novozaređene svetovne svećenike u parohije.
Hercegovački franjevci iskoristili su Mišićevo poreklo bosanskog franjevca da pokušaju promeniti "Decisia" iz 1899. o podeli župa između njih i biskupijskog klera koju je izdala Sveta Stolica. Na dan 25. aprila 1922. provincijal hercegovačkih franjevaca Alojzije Bubalo uputio je papi molbu da im dodeli župe određene "Odlukom" za dijecezansko svećenstvo. Tražili su da im pripadnu sve župe koje postoje i koje će biti osnovane u Mostarsko-duvanjskoj, kao i parohija Neum koja je pripadala Trebinjsko-mrkanskoj eparhiji. Franjevci su obrazložili da je njihov zahtev opravdan jer u biskupiji nedostaje biskupijsko svećenstvo, a aktivna su samo tri dijecezanska svećenika. Međutim, glavni razlog zbog odsustva sekularnog sveštenstva bio je taj što prethodni episkop Buconjić, a potom i episkop Mišić nisu dovoljno vodili računa o obrazovanju svetovnog svećenstva. Mišić je u to vreme trebao otputovati u Rim u posetu ad limina kod pape, a bio je u pratnji fra Jerka Borasa, kustosa hercegovačkih franjevaca. Boras je trebao podneti zahtjev generalu franjevačkog reda Bernardinu Klumperu koji će o tome razgovarati s Papom. Kako Klumper tada nije bio prisutan, molba je predana Callistu Zuccottiju, prokuratoru Franjevačkog reda. Prije nego što je predao peticiju papi, Zuccotti je pozvao Mišića, zaštitnika franjevačkog reda kardinala Oreste Giorgi i Borasa da razgovaraju o tome. Zaključili su da Mišić lično dopuni zahtev i preda ga papi.
Moravița, Moravița
Moravița je naselje u Rumuniji u okrugu Timiš u opštini Moravița.
Alojzije Stjepan Mišić
Administrativna organizacija
Mišić je 22. maja 1922. izmenio peticiju. U Mišićevoj verziji nije bilo razlike između sadašnje i buduće župe koju bi trebalo osnovati. Razlog za takvu promenu bio je to što je prethodna verzija bila u suprotnosti s odredbama kanonskog prava, koje je određivalo da svaka novoosnovana župa nastala izdvajanjem iz verske župe pripada na slobodno raspolaganje biskupu, a ne verskoj zajednici. Kongregacija za vanredne crkvene poslove zatražila je od Mišića da im dostavi spisak župa koje bi biskupu bile na raspolaganju.
Nakon što je Kongregacija odbila da prihvati peticiju, Mišić se oglušio o celu stvar. Tek na Bubalovo insistiranje, Mišić je pristao da pošalje peticiju, ali je tražio od Bubala da je napiše. Bubalo je napisao još jednu peticiju 20. maja 1923. godine. U ovoj molbi tražio je da se franjevcima, uz 25 župa koje im pripadaju po "Odluci", dodeli još 27 župa, od kojih 13 još nije osnovano, dok će 21 župa biti rezervirana za eparhijsko svećenstvo (tada je bilo samo 8 takvih parohija). Njegov zahtev dobio je Mišićevu preporuku, uz odobrenje arhijerejskog konzistorija, koje je sastavio Boras i eparhijski svećenik Marijan Kelava, 3. juna 1923. Bubalo je uputio zahtev prokuratoru Franjevačkog reda u Rimu 12. juna 1921. godine. Džemat je reskriptom 22. lipnja 1923. odlučio da biskup može dati tražene župe franjevcima dok Sveta Stolica ne odluči drugačije. Ovaj događaj označio je početak "Hercegovačke afere". Netočnim informacijama koje su poslane Vatikanu o stanju Crkve u Hercegovini, dodatno se zaoštrio spor.
Moravița, Moravița
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2368 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 77 m.
Alojzije Stjepan Mišić
Administrativna organizacija
Dana 26. aprila 1924. Bubalo je od Generalnog definitorija Franjevačkog reda tražio dozvolu da preuzme župe. Kongregacija za ustanove posvećenog života i društva, Apostolski život, dala je 27. maja 1924. ovlaštenje generalu Franjevačkog reda da odobri zahtev hercegovačkih franjevaca, a general je odobrio zahtev 30. maja 1924. Prema tome, 10. januara 1925. Bubalo je tražio od Mišića da usvoji reskript iz 1923., budući da su hercegovački franjevci dobili potrebno odobrenje od Generalnog definitorija. Mišić je donio reskript 15. maja 1925. sa promenama, stavljajući Gabelu i Glavatičevo pod franjevačku, umesto biskupijsku upravu, dok su Prisoje i Dobrič stavljeni pod biskupijsku upravu. Nezadovoljni izmenom, franjevci su tražili od Mišića da ne menja reskript, ali je Mišić to smatrao dobrom odlukom i promena je ostala. Marko Perić piše da je mogući motiv za promenu bila Mišićeva nada da će franjevci odbiti promene, pa će cela stvar ponovo doći pred Rim. Mišić nikada nije javno objavio svoj ukaz zbog moguće reakcije eparhijskog svećenstva.
Biskup Buconjić kupio je zemljište za novu katedralnu crkvu u Mostaru u mostarskoj četvrti Rondo, koja je pripadala župi Guvno.{{sfn|Perić|2002|p=268} } Zemljište za novu katedralu, kasnije je stavljeno pod zalog u korist Hercegovačke franjevačke kustodije zbog duga; u to vreme Buconjić je bio vezan za krevet. Mišić je nameravao da nastavi gradnju i naredio je postavljanje 250 kvadratnih metara tesanog kamena za buduću katedralu, ali nikada nije započeo gradnju. Katedrala nikada nije izgrađena, a kredit su kasnije uzele jugoslavenske komunističke vlasti, sagradivši Dom kulture na njeno mesto. Kao mogući razlog zastoja u izgradnji, Marko Perić vidi nameru franjevaca da za sebe preuzmu župu Guvno.
San Martín, Alamos
San Martín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Alamos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 228 m.
Alojzije Stjepan Mišić
Administrativna organizacija
Dijecezansko svećenstvo je saznalo za zajednički napor Mišića i franjevaca da se odluka Vatikana promeni tek 1937. Kada je arhivar i dijecezanski svećenik Petar Čule obavešten o reskriptu i njegovom usvajanju, Mišićev sekretar fra Boris Ilovača uveravao ga je da reskript nije izvršen, iako je on sam zabeležio i reskript i Mišićev ukaz o njegovom izvršenju. 1935. Mišić je Čulu poverio brigu o školovanju eparhijskih svećenika. Njihov broj je počeo rasti, a mnogi franjevci su komentirali da za njih neće biti dovoljno župa. 1937. eparhijsko svećenstvo župe Drinovci upoznalo se sa reskriptom i njegovim donošenjem, što je dovelo do zabune u njihovim redovima. Njihovu zabrinutost izneli su pred Ilovač, koji ih je još jednom razuverio, lažno tvrdeći da Mišić nije potvrdio reskript. Mišić je zaredio samo 27 eparhijskih svećenika, protiv 160 franjevaca. 1939. ograničio je broj biskupskih kandidata iz hercegovačkih biskupija u sjemeništu u Travniku na samo 33, verovatno pod uticajem franjevaca.
1937. su franjevci na provincijskom kapitulu Hercegovačke franjevačke provincije zatražili od biskupa da osigura hercegovačkog franjevca za svog naslednika postavljanjem biskupa koadjutora. U tom pismu su napisali da je Hercegovina "franjevačka već sedam stoljeća, natopljena njihovim znojem i mučeničkom krvlju" i da su franjevci "očuvali Hrvatsku i hercegovačko katoličanstvo". Napisali su i da je Mišić "veliki sin franjevačkog reda" i da "u njemu živi sveti franjevački duh i neće dopustiti da se taj duh umanji ili smanji". Ne znajući za zahtev franjevaca, dijecezanski svećenici su održali svoj godišnji sastanak sa kojeg su biskupu poslali memorandum u kojem su ga pitali o situaciji sa župama, međutim Mišić nikada nije odgovorio.
El Convento, Mezquital
El Convento je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1378 m.
Alojzije Stjepan Mišić
Administrativna organizacija
1939. eparhijski svećenici su ipak obavestili nadbiskupa vrhbosanskog mitropolita Ivana Šarića o situaciji sa župama, a on je zauzvrat obavestio apostolskog nuncija u Beogradu. Tako je stvar ponovo stigla do Rima. 1940. o tome se raspravljalo pred Propagandom i Kongregacijom za vanredne crkvene stvari. Kardinal Giuseppe Bruno, koji je potpisao reskript iz 1923, tvrdio je da je molba franjevaca napisana neistinama ili prikrivanjem istine, jer su tražili župe koje u to vreme još nisu uspostavljene. 1941. Bruno ponovo piše o ovom pitanju, navodeći da mu nije predana 21 župa koja je trebala biti pod biskupom. Štoviše, Bruno je tvrdio da je 1923. reskript ništavan jer franjevci nisu dobili potrebnu dozvolu od Kongregacije za ustanove posvećenog života i društava apostolskog života da preuzmu župe određene za eparhijsko svećenstvo. Međutim, reskript je ukinut tek 1965. godine.
Drugi svjetski rat
Dana 10. aprila 1941. uspostavljena je Nezavisna Država Hrvatska (NDH), koja je podeljena linijom razgraničenja između Nemačke i Italije. Mostarsko-duvanjska i Trebinjsko-mrkanska biskupija potpuno su potpale pod talijansku zonu uticaja. Istog dana, došlo je do sukoba između ustaških pristalica i jugoslavenskih trupa u Mostaru, koje su preuzele kontrolu nad gradom. Ostaci Jugoslavenske vojske, kojom je komandirao general Janković, zauzeli su brdo iznad Vladičanskog ordinarijata i otvorili vatru iz topova i mitraljeza. Da bi smirio situaciju i izbegao dalje razaranje, Mišić je pozvao franjevca Lea Petrovića i uglednog advokata Cvitana Spuževića da ugovore mirovne pregovore sa generalom Jankovićem. Katastrofa je izbegnuta, a Janković je štetu nadoknadio iz vojnog budžeta. Jugoslavenska vojska je napustila grad, a talijanska ga je zauzela 16. aprila. Talijani su upravljali gradom do 28. aprila, kada su preneli vlast na novouspostavljenu vlast NDH.
U okružnici od 9.maja 1941. katoličkim župama Mostarsko-duvanjske i Trebinjsko-mrkanske biskupije, Mišić je pozdravio osnivanje NDH. U njemu je poglavara NDH, poglavicu Antu Pavelića, nazvao "uzornim kršćanskim katolikom". Nakon što je jugoslavenska vojska napustila to područje, dogodio se niz zločina nad srpskim stanovništvom. Odmetnički ustaški odredi su bez ikakve kontrole masakrirali Srbe u Prebilovcima. Katoličko svećenstvo je protestiralo protiv ovih ubistava. Zločine su crkvenim vlastima prijavili ovdašnji paroh Jozo Zovko i Andrija Majić, koji su „uplakano pričali o strahotama“. Nakon prikupljanja dokaza, Mišić je poslao Majića da prijavi zločine zagrebačkom nadbiskupu Alojzije Stepinac.
Uz zagrebačkog nadbiskupa Alojzija Stepinca, Mišić se ubraja u katoličke prelate koji su se protivili ustaškom nasilju. Srbi u Ljubinju, Stocu, Gornjem Hrasnom, Klepcima, Šurmancima, Mostaru, Ljubuškom i Međugorju. 7. novembar Mišić je napisao izveštaj Predsedništvu Biskupskih konferencija NDH, govoreći o zločinima na području Mostara: „Ljudi su hvatani kao zveri. Zaklali, ubili, - bacili žive u provaliju. U jame su bacane žene, majke sa decom, odrasle devojke, ženska i muška deca. Podžupan mostarski gospodin.[ospodin] Baljić, muhamedanac, javno izjavljuje da kao službenik treba da šuti da ne bi otkrio da je u Ljubinju samo u jednu jamu bačeno 700 raskolnika [pravoslavaca]. Željeznica je iz Mostara i Čapljine odvezla šest vagona punih žena, majki i devojčica, dece mlađe od deset godina do stanice Šurmanci, gde su izvučeni iz vagona, odvedeni u brda, a žive majke i deca su odvedeni, bačeni u duboke kanale. Sve je srušeno i pobijeno. U župi Klepci iz okolnih sela N. N. ubijeno je 3.700 raskolnika. Jadni ljudi, bili su mirni. Neću dalje nabrajati. Otišao bih predaleko. U samom gradu Mostaru na stotine ih je svezano, izvedeno van grada, a pobijena je i živad, deca i majke čiji su muževi odvedeni i ubijeni. 28. juna pojavile su se glasine da će uslediti velika odmazda nad srpskim stanovništvom, pa je Pavelić izdao naredbu kojom je zapretio teškim kaznama onima koji počine zločine nad Srbima. Međutim, naredba je imala samo privremeni efekat. Dana 30. juna 1941. Mišić je napisao još jednu okružnicu tumačeći naredbu Pavelića. U njemu se Mišić osvrnuo na petu zapovest i zatražio da ubijanja prestanu, te se osvrnuo na primer Isusa, navodeći da je dopunio petu zapovest i pozvao vernike ne samo da ne ubijaju, već i da se ne ljute, a ne osvete se jer ""po bogu svaki je brat".
Pavelić je 3. maja 1941. proglasio zakonsku odredbu „„O prelasku iz jedne vere u drugu““, a Ministarstvo bogoštovlja i obrazovanja objavilo je 27. maja 1941. "Upute o prelasku iz jedne religije u drugu". Nakon toga, mnogi nekatolici, uglavnom pravoslavni Srbi, tražili su obraćenje. Mišić je 8. jula 1941 poslao još jednan cirkular u vezi s tim. Mišić je u ovoj okružnici pisao protiv prisilnog i nasilnog pokrštavanja i tražio da obraćenici budu iskreni u svojoj nameri. Mišić je rekao da su svi dobrodošli u Katoličku crkvu, ali je poručio svećenstvu da bude oprezno prema intelektualcima, kao što su svećenici, učitelji i bogataši, ali da treba da budu ljubazniji prema običnim građanima, radnicima i zanatlijama. Učio je svećenstvo da bude otvoreno i predusretljivo prema katekumenima i da istakne zajedničku veru između pravoslavlja i katoličanstva. Također, Mišić kaže da Katoličke crkve trpe nasilje i suprotstavljaju se prozelitizmu.
Mišić je kasnije u svojoj kronici zapisao da su se preobraćenja dogodila u Ravnom, Stocu, Mostaru, Goranci, Mostarski Graca, Ljutom Dolcu, Gabeli, Klepcima i Humcu. Mišić piše da su proces konverzije izvršili pojedinci koji su se javljali civilnim vlastima i javno izjavljivali da prelaze na katolicizam. Potom bi potvrdu o nameri preobraćenja donosili u župni ured, gdje bi dobili potvrdu da su primljeni u katoličku zajednicu. Tada bi dobili vjeronauk, a novorođenčad bi se krstila kao katolici. Mišić napominje da su neki "ustaški odmetnici" hapsili i odvodili preobraćene Srbe na masovno ubijanje. Navodi:, koji žive pomiješani sa katolicima, registriranima u Katoličkoj crkvi; idi St. Mise, uče katoličku veru, krste decu, - uljezi izdaju naredbe dok su novoobraćenici još u crkvi sv. masa, hvataju ih, staro i mlado, muško i žensko, jure ih kao robove... dok je malo tko u masi u večnosti...''"
Mišić je u svojim bilješkama napisao da je "sve to štetilo hrvatskoj i katoličkoj stvari" i da se "da je bilo drugačijeg pristupa moglo dogoditi da katolici, sa onima koji se preobrate, postanu većina u BiH, a oni ne zavise od milosti muhamedanaca, koji su poznati po svojoj prevrtljivosti, po vremenu su ono što im je najviše odgovaralo''". Mišić je u vezi Jevreja, u istoj cirkulariji napisao da treba da budu ""izuzetno oprezni i suzdržani"". Ali, kako bi ih spasio od progona, Mišić je naložio svećenicima da izdaju potvrdu o preobraćenju u Jevreje, iako nikakav postupak konverzije nije sproveden.
Mišić je Stepincu poslao dva pisma. Tijekom ljeta 1941. dio hrvatskih dobrovoljaca upućen je na Istočni front. Dana 11. jula 1942. Mišić je tražio od Stepinca da katoličkim vojnicima osigura katoličke kapelane. U svom drugom pismu Stepincu, Mišić traži pomoć u zaštiti nedavnih preobraćenika Srba koji su odvedeni u koncentracione logore i traži njihovo oslobađanje. Stepinac je prosledio pismo Andriji Artukoviću kojim se traži da bude pušten iz logora.
Odnosi između Mišića i hercegovačkih franjevaca su se pogoršali nakon uspostave NDH. Kardinal Eugène Tisserant rekao je neslužbenom predstavniku NDH u Rimu Nikoli Rušinovića, da su se tokom rata franjevci u Bosni i Hercegovini ponašali „odvratno“ prema izbjeglicama, talijanskim vojnim i civilnim vlastima, biskupima i predstavnicima Svete Stolice u NDH. Optužbe su uključivale učešće u nasilnim događajima tokom rata, bavljenje sekularnim poslovima i neposlušnost crkvenoj vlasti i Svetoj Stolici.
Smrt i nasledstvo
Neposredno prije smrti, Mišić je pokušao da dobije naslednika. Najprije je htio da ga zameni neko iz redova bosanskih franjevaca, a onda je tražio nekog od hercegovačkih franjevaca za svog naslednika. Međutim, Sveta Stolica je šutjela na njegove predloge. 1937., franjevci zamolio ga da jednog od njih postavi za episkopa koadjutora. Mišić je 28. juna 1940. predložio Propagandi da ga postavi za episkopa koadjutora, ali nije dobio odgovor. Krajem 1939. biskup Mišić je Propagandi poslao tri kandidata za nasledstvo: fra Vendelin Vasilja, fra |p=109}}
Iako je izgledao dobrog zdravlja, Mišić je iznenada preminuo od moždanog udara 26. Marta 1942. oko podneva sedeći za stolom. Njegovo telo pronašao je njegov sekretar fra Boris Ilovača. Pošto mu je telo još bilo toplo obavljeni su poslednji obredi. Odslužena je misa zadušnica 29. marta u Mostaru, a predvodio ju je Ivan Šarić, nadbiskup vrhbosanski. Istog dana, njegovo telo je prebačeno u manastirsku crkvu u Petrićevcu gdje je 31. marta održana još jedna misa zadušnica koju je predvodio biskup banjalučki Jozo Garić, nakon čega je tamo po vlastitoj želji i sahranjen. Potres 1969. uništio je crkvu i manastir u Petrićevcu, pa su Mišićevi posmrtni ostaci prebačeni na mesno groblje u leto 1970.
U trenutku smrti biskupa Mišića, Mostarsko-duvanjska i Trebinjsko-mrkanska biskupija je imala tri savetnika, dr. don Petra Čula, brata Borisa Ilovaču i fra Leona Petrovića. Spomenuta dva monaha nisu imala potrebna odobrenja Svete Stolice, niti su ona ikada zatražena. Dakle, u skladu sa Kodeksom kanona Zakona, nadbiskup vrhbosanski, Ivan Šarić, imenovao je don Petra Čulu za kapitularnog vikara. Propaganda je odobrila njegovo imenovanje 10. aprila 1942. Iako su se franjevci nadali da će Mišićev naslednik biti franjevac, a njihova nada je ojačana obećanjima vođe NDH Ante Pavelića franjevcu Radoslavu Glavašu da će franjevac naslediti Mišića, 15. aprila 1942. Sveta Stolica je imenovala Čulu za novog biskupa.
Las Ruinas, Tizimín
Las Ruinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Tizimín.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Francisco Sarabia, Jiquilpan
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2056 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1531 m.
Elián González
Elián González (Cárdenas, 6. prosinca 1993.) je Kubanac, spor o čijem je skrbništvu tokom 2000. godine izazvao diplomatsku krizu između Kube i Sjedinjenih Država. Elián González je sin Juana Miguela Gonzáleza Quintane i Elizabeth González, koja je 21. studenog 1999. godine pobjegla iz doma s Eliánom te je, u pratnji 12 osoba, pokušala doći do Sjedinjenih Država. Brod je doživio nesreću na putu, koju su preživjele samo tri osobe, među kojima i Elián González.
Služba za imigraciju i naturalizaciju je preuzela Elián te ga je smjestila kod Lázara Gonzáleza, koji je bio njegov praujak s očeve strane. Eliánov otac je još 22. studenog 1999. telefonirao Lázaru i obavijestio ga ako je njegova supruga pobjegla sa sinom prema Sjedinjenim Državama bez njegova znanja, zamolivši ga da pazi na njihov dolazak na područje Miamija. Međutim, nakon što je dobio Eliána, Lázaro ga je, uz podrušku skupine Kubanskih Amerikanaca, odlučio zadržati u Sjedinjenim Državama. Ipak, Lázaro nije imao skrbništvo nad Eliánom, što je značilo da je dijete ilegalno bilo u Sjedinjenim Državama; nije trebalo dugo da Eliánov otac, Juan Miguel, uz podršku kubanskih vlasti, zatraži vraćanje sina na Kubu. U siječnju 2000. godine, Eliánove bake, Mariela Quintana i Raquel Rodríguez, odlaze u Sjedinjene Države kako bi tražile unukov povratak na Kubu; tamo su se jednom sastale s dječakom, nakon čega su otputovale u Washington, D.C., gdje su se sastale s državnom odvjetnicom Janet Reno. Nakon devet dana intenzivne medijske pažnje posvećene slučaju, a tokom kojih je republikanska većina u Kongresu priznala da nema dovoljno ruku da izglasa zakon kojim bi Eliánu bilo dodijeljeno američko državljanstvo, bake su se vratile na Kubu, gdje su dočekane kao heroji. Lázaro je u narednom periodu neuspješno pokušao dobiti azil za Eliána te je čak pokušao podmititi njegova oca da i on dođe u Sjedinjene Države, ali bez uspjeha. U tom se periodu oglasio i španjolski ministar vanjskih poslova, koji je ustvrdio da međunarodno pravo nalaže Sjedinjenim Državama da predaju dijete ocu.
Diplomatska kriza nastavila se tokom narednih mjeseci, a razrješenje je došlo odlukom Janet Reno da se Elián ima vratiti na Kubu najkasnije do 13. travnja 2000. godine. Eliánova američka rodbina odbila je ispoštovati rok pa je došlo do pregovora koji nisu urodili plodom. Shvativši kako se konsenzus neće postići, a sve u svjetlu odluke suda kojom je dokinuto Lázarovo privremeno skrbništvo, Janet Reno je naredila saveznim agentima da upadnu u kuću i izvuku dijete. Četiri sata nakon sporne racije, koja je izazvala brojne proteste i dovela do optužbi za prekomjernu upotrebu sile, Elián i njegov otac su ponovo ujedinjeni na tlu zračne baze Andrews Field. Njih su dvojica još neko vrijeme ostali u Sjedinjenim Državama, sve dok sudovi nisu zaključili kako je Elián premlad za azil, a Vrhovni sud je odbio razmatrati slučaj. Dana 28. lipnja 2000. godine, Elián i njegov otac konačno odlaze na Kubu, gdje žive i danas. Elián se 2008. godine pridružio komunističkoj mladeži, a u dobi od 15 godina upisuje i vojsku. Danas negativno govori o svojim iskustvima u Sjedinjenim Državama te ima izrazito pozitivne komentare prema Fidelu Castru.
Finca el Llano, Chontla
Finca el Llano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chontla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 152 m.
Al Qa‘filī, Sa'dah
Al Qa‘filī je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 768 m.
Abadiano, Jiquilpan
Abadiano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Jiquilpan.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 880 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2060 m.
Los Tres Hermanos, Jiménez
Los Tres Hermanos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Jiménez.
Las Flores, Chontla
Las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chontla.
Los Tres Hermanos, Jiménez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1317 m.
Las Flores, Chontla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 358 m.
Doble R, Tizimín
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Pomezeu, Pomezeu
Pomezeu je naselje u Rumuniji u okrugu Bihor u opštini Pomezeu.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3310 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
Ojos Azules, Venustiano Carranza
Ojos Azules je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Venustiano Carranza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 535 m.
Lilian Harvey
Lilian Harvey (19. januar 1906 - 27. jul 1968) bila je njemačko-britanska glumica i pjevačica koja je početkom 1930-ih stekla izuzetnu popularnost nastupajući u ranim njemačkim zvučnim filmovima među kojima se ističe Der Kongreß tanzt. Karijeru joj je okončalo neprijateljstvo nacističkog režima izazvano simpatijama prema jevrejskim kolegama i britanskim državljanstvom nakon izbijanja Drugog svjetskog rata; zbog toga je emigrirala u Francusku gdje odakle je 1942. otišla u Hollywood.
La Majada, Palenque
La Majada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Zacahuixtle, Los Ramones
Zacahuixtle je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Los Ramones.
Los pasos dobles
Los pasos dobles je špansko-švicarski biografski igrano-dokumentarni film snimljen 2011. godine u režiji Isakija Lauceste. U njemu se, kombinirajući igrane i dokumentarne scene, nastoji rekonstruirati život francuskog književnika i slikara Françoisa Augiérasa. Narator i protagonist je španski slikar Miquel Barcelo koji tumači samog sebe i odlazi u Afriku, u zemlju Dogona, nastojeći pronači blago koje je Augiéras navodno sakrio za jednog od svojih putovanja. Los pasos dobles je prikazan na Filmskom festivalu u San Sebastianu gdje je osvojio Zlatnu školjku.
Zacahuixtle, Los Ramones
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 196 m.
Spisak pobednika trke Lijež—Bastonj—Lijež
mini|desno|150px|[[Andi Šlek|Endi Šlek aktuelni pobednik trke 2009. godine.]] mini|desno|150px|[[Aleksandar Vinokurov aktuelni na trci Lijež—Bastonj—Lijež 2006. godine.]]
Dole je naveden spisak pobednika biciklističke trke Lijež-Bastonj-Lijež.
Magnacavallo, Mantova
Magnacavallo je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1095 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Tlaltizapan, Ocuilan
Tlaltizapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Ocuilan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2312 m.
Stamora Germană, Moravița
Stamora Germană je naselje u Rumuniji u okrugu Timiš u opštini Moravița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 913 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 91 m.
Faust (film, 2011)
Faust je ruski igrani film snimljen na njemačkom jeziku 2011. godine u režiji Aleksandra Sokurova. Inspiriran je legendom o Doktoru Faustu, a po žanru je drama. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Johannes Zeiler je naučnik koji početkom 19. vijeka postaje opsjednut pronalaženjem duše, a koji se tokom svog istraživanja sprijatelji sa lokalnim lihvarom (čiji lik tumači Anton Adasinski). Radnja prikazuje kako Faust postaje opsjednut mladom djevojkom (koju tumači Isolda Dyachuk), te mu je lihvar ponudi u zamjenu za Faustovu dušu. Faust je premijerno prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je osvojio Zlatni lav.
Grundy, Virginia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.021 stanovnika, što je 84 (7,6%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Siete Hermanos, Mezquital
Siete Hermanos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1988 m.
Los Bices, Arcelia
Los Bices je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Arcelia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1169 m.
Sāqiyah, Sa'dah
Sāqiyah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 958 m.
Loma Bonita, San Nicolás Buenos Aires
Loma Bonita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini San Nicolás Buenos Aires.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2411 m.
Karen Armstrong
Biografija
Armstrong je rođena 1944. u engleskom naselju Wildmoor, u katoličkoj porodici irskog porijekla koja se nakon njenog rođenja preselila prvo u Bromsgrove, a zatim u Birmingham. Sa 17 godina ušla je u redovničku službu, no napustila ju je sedam godina kasnije za vrijeme studija engleske književnosti na Univerzitetu u Oxfordu. Akademsku karijeru započela je predavajući književnost na Univerzitetu u Londonu, a kasnije je predavala i na rabinskom Koledžu Leo Baeck. Tokom 1980-ih objavila je niz knjiga o kršćanstvu, dok od 1990-ih piše i o islamu, judaizmu i drugim religijama. Na njen opus snažan utjecaj imali su protestantski akademik Wilfred Cantwell Smith i katolički filozof Bernard Lonergan. Armstrong je dobitnica višestrukih nagrada i priznanja, uključujući počasne doktorate s Univerziteta Aston (2006), St Andrews (2011) i McGill (2014). Godine 2015. odlikovana je i Redom Britanskog Carstva (OBE).
Pariski mir (1763)
300px|mini|Severna Amerika nakon Pariskog mira
Pariski mir zaključen je 10. februara 1763. godine po završetku Sedmogodišnjeg rata i Francuskog i indijanskog rata između Velike Britanije, Francuske, Španije i Portugala. Francuska se gotovo sasvim povukla iz Indije, a Velikoj Britaniji prepustila i Kanadu. Španija dobila Luizijanu i Kubu, a Pruska zadržala Šleziju, koju je preuzela od Austrije.
Odredbe
300px|mini|levo|Zaraćene strane u Sedmogodišnjem ratu Francuska i Španija vratile su teritorije oduzete Britaniji i Portugalu. Britanija je Manilu i Havanu vratila Španiji, a Gvadelup, Martinik, Svetu Luciju, Gore i indijske ispostave Francuskoj. Za uzvrat, Francuska je ustupila Kanadu, Dominiku, Grenadu, Sent Vinsent i Grenadine i Tobago Britaniji. Takođe joj je ustupila istočnu polovinu francuske Luizijane (područje od reke Misisipi do Apalačkih planina). Španija je Britaniji ustupila Floridu. U zamenu za svoje teritorije u Indiji, Francuzi su priznali britanska osvajanja i odustali od slanja trupa u Bengal. Britanija je pristala da sruši svoja utvrđenja u Britanskom Hondurasu (danas Belize). U Severnoj Americi, Francuzi su zadržali ribolovačka prava u Njufaundlendu i ostrva Sen Pjer i Mikelon (gde su sušili ulovljenu ribu).
Hunt Stromberg
Hunt Stromberg (12. jul 1894 - 23. august 1968) bio je američki filmski producent i scenarist, koji je ostvario izuzetno plodnu i uspješnu karijeru u doba klasičnog Hollywooda, prije svega kao jedna od ključnih ličnosti studija Metro-Goldwyn-Meyer. Među opusom mu se posebno ističu operetni filmovi sa Nelsonom Eddyjem i Jeanette MacDonald te popularna serija filmova o Mršavku. Za biografski film The Great Ziegfeld je nagrađen Oscarom. Iz MGM-ja je otišao kada je studio počeo samostalno voditi Louis B. Meyer, te je neko vrijeme radio kao nezavisni producent. Iako u tome nije imao uspjeha, poslovni angažmani izvan svijeta filma kao što su trgovina nekretninama i trkaćim konjima su ga učinili imućnim.
Njegov sin Hunt Stromberg, Jr. je radio kao televizijski producent.
California, Alamos
California je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Alamos.
Coșdeni, Pomezeu
Coșdeni je naselje u Rumuniji u okrugu Bihor u opštini Pomezeu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 809 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 160 m.
Kafja e Madhe
Osobine
Institut za narodnu baštinu Albanije ju navodi kao spomenik arhitekture. U prvoj polovici 20. stoljeća restoran se smatrao dijelom luksuznog života u gradu.
Istorija zgrade
Nacrt zgrade je projektirao umjetnik Kolë Idromeno u austrougarskom stilu. Zgradu je počela graditi obitelj Ashik 1920. godine, a nešto kasnije nedovršena zgrada je pod nepoznatim okolnostima prodana obitelji Luka. Vlasnik je dao zgradu u miraz kćeri Filomeni, koja se udala za izvjesnog Gulielmija, prezimenom isto Luka. Par je imao samo jednu kćer, Jjena Suresh, koja se udala u porodici Mozali. Dugim godinama je bila mjesto susreta građana Skadra, ali i stranaca koji su ovamo dolazili. U to vrijeme ispred Kafja e Madhe je se nalazio Kafe Adriatik (kasnije srušen), čiji je redovni posjetilac bio književnik Migjeni a lokal je posjećivao i Primo Shllaku i mnogi drugi pisci. Prije nego što se zvala Kafja e Madhe, zgrada je imala tri imena: prvo je bilo Kafe Adriatik, drugo Hotel Park i konačno, dolaskom Crnogoraca, Grand hotel Savija.
U godinama 2001-2003 je objekt doživio novu i neslavniju obnovu, te pokušaj podmetanja požara, koji se vatrogasna služba uspjela umiriti. Kafja e Madhe je 2007. godine proglašena «Spomenikom kulture I. kategorije». Od 2013. zgrada je prazna i čeka potpunu obnovu.
Maribel, Los Ramones
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 215 m.
Santa Lucía, Chontla
Santa Lucía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chontla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
Al Mashbīrah, Sa'dah
Al Mashbīrah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1121 m.
Villa Giardino, Teramo
Villa Giardino je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Colonia Niños Héroes, Jiquilpan
Colonia Niños Héroes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Jiquilpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 860 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1529 m.
Paxtonia, Pennsylvania
Pakstonija je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.412, što je 158 (3,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Mishat ‘Āqil, Sa'dah
Mishat ‘Āqil je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1184 m.
El Puente, Ocuilan
El Puente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Ocuilan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 98 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2275 m.
Ajuchitlán, Ocuilan
Ajuchitlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Ocuilan.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1760 m.
Dejan, Moravița
Dejan je naselje u Rumuniji u okrugu Timiš u opštini Moravița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 245 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 80 m.
Basinatto, Torino
Basinatto je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 927 m.
El Milagro, Jiménez
El Milagro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Jiménez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1320 m.
Kay Francis
Kay Francis (13. januar 1905 - 26. august 1968) bila je američka teatarska i filmska glumica, koja je stekla status zvijezde na Broadwayu 1920-ih te u Hollywoodu početkom 1930-ih. Rođena je u glumačkoj porodici, a karijeru je ostvarila usprkos govorne mane. Najveće uspjehe je u filmovima studija Warner Bros. sa čijim se vodstvom, međutim, posvađala, a što ju je do kraja 1930-ih degradiralo u B-filmove. Karijeru joj je prekinula nesreća kada se teško opekla od radijatora.
References
Napomene
Literatura
Santa Anita, San Nicolás Buenos Aires
Santa Anita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini San Nicolás Buenos Aires.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2384 m.
Vălani de Pomezeu, Pomezeu
Vălani de Pomezeu je naselje u Rumuniji u okrugu Bihor u opštini Pomezeu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 729 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 198 m.
Wahiawa, Hawaii
Vahijava je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Havaji. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 17.821 stanovnika.
El Salto, Mezquital
El Salto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Wahiawa, Hawaii
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 17.821 stanovnika, što je 1.670 (10,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
La Noria, Alamos
La Noria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Alamos.
El Salto, Mezquital
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1428 m.
La Noria, Alamos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 177 m.
El Naranjito 1ra. Sección, Palenque
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 138 m.
Gaiu Mic, Moravița
Gaiu Mic je naselje u Rumuniji u okrugu Timiš u opštini Moravița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 208 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 85 m.
La Florida, Palenque
La Florida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Cesare deve morire
Cesare deve morire je italijanski crno-bijeli igrani film snimljen u režiji braće Paola i Vittorija Tavianija i premijerno prikazan početkom 2012. godine. Po žanru je drama, a predstavlja slobodnu adaptaciju teatarskog komada Julije Cezar engleskog pisca Williama Shakespearea. Radnja se događa u suvremeno doba, odnosno u zatvoru u rimskom predgrađu Rebbibia gdje zatvorenici pripremaju izvedbu Shakespeareovog djela. Cesare deve morire je prikazan na Berlinskom filmskom festivalu gdje je osvojio Zlatni medvjed.
Las Juntas, Arcelia
Las Juntas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Arcelia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 737 m.
Los Anteojos, Chontla
Los Anteojos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chontla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
Kužni stup
Kužni stup bio je tip zavjetnog stupa - pila, raširen po Evropi za baroka (od polovice 17. do početka 19. vijeka, u vrijeme dok su harale brojne epidemije kuge.
Najčešće su bili posvećeni Djevici Mariji ili Svetom Trojstvu u suštini Bogu u znak zahvalnosti za prestanak epidemije kuge.
Direktni prototip bio je rimski stup uzet iz Maksencijeve bazilike i postavljen ispred Bazilike Santa Maria Maggiore 1614. na čijem je vrhu postavljena skulptura Djevice Marije. thumb|left|220px| Stup u [[Trenčinu]]
Historija i karakteristike
Moda podizanja takvih stupova naročito se raširila po habsburgškim zemljama, u Austriji je gotovo svaki veći grad podigao takav spomenik, od Graza, Linza, Kremsa, Eisenstadta, Wiener Neustadta do Sankt Pölten i Zwettla. thumb|right|260px| Stup u [[Mariboru]]
Kužni stup na bečkom Grabenu postao je uzor, po kojem su se podizali slični spomenici po Mađarskoj, Moravskoj i Češkoj.
Las Dalias, Tizimín
Las Dalias je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Tizimín.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Villa Hermosa, Chontla
Villa Hermosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chontla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.
Martin Frič
Martin Frič (29. mart 1902 – 26. august 1968) bio je češki filmski režiser i scenarist koji se isticao izuzetno plodnom filmografijom, koja uključuje preko 100 različitih naslova. Karijeru je otpočeo kao glumac u filmovima Karela Lamača, a svoj režijski debi imao sa nijemim filmom Páter Vojtěch 1929. godine. Brzo se prilagodio u zvučnoj tehnologiji te je filmove snimao kako u domovini, tako i u inozemstvu. Karijeru je nastavio i nakon njemačke okupacije Čehoslovačke, te poslije rata i dolaska komunista na vlast, čije su mu vlasti 1965. dale titulu "Narodnog umjetnika". Na privatni život mu je značajno uticao alkoholizam. Nedugo nakon invazije Varšavskog pakta na Čehoslovačku je izvršio samoubistvo.
El Brasilar, Venustiano Carranza
El Brasilar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Venustiano Carranza.