cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fagocit
Tokom infekcije, hemijski signali privlače fagocite do mesta gde su patogeni napali telo. Te hemikalije mogu da potiču od bakterija ili od drugih fagocita koji su već prisutni. Fagociti se kreću putem metoda zvanog hemotaksa. Kad fagociti dođu u kontakt sa bakterijama, receptori na površini fagocita se vežu za njih. To vezivanje dovodi fagocitnog „gutanja“ bakterija. Neki fagociti ubijaju progutane patogene putem oksidanasa ili azot oksida. Nakon fagocitoze, makrofage i dendritske ćelije mogu isto tako da učestvuju u prezentaciji antigena. To je proces kojim fagociti premeštaju delove razgrađenog materijala na svoju površinu. Taj materijal se tim putem prikazuje drugim ćelijama imunskog sistema. Neki fagociti zatim putuju u telesne limfne čvorove i prikazuju materijal belim krvnim zrncima zvanim limfociti. Ovaj proces je važan za formiranje imunosti. Međutim, mnogi patogeni su evoluirali metode za izbegavanje napada fagocita.
Srednja Frankonija
Srednja Frankonija je jedan od sedam administrativnih regiona nemačke države Bavarska.
Hrvat (termin)
Hrvat (praslavenski *Xъrvatъ, staroslavenski Xъrvatinъ) kao etnonim vuče nejasno porijeklo i o njegovoj etimologiji postoje različite teorije.
Prvi spomen
U stranim izvorima se ime Hrvat spominje tek u 10. vijeku, u dokumentima splitskih crkvenih sabora i u De administrando imperio bizantskog cara Konstantina VII. Porfirogeneta.
Rasprostanjenost
Hrvatsko ime se sreće i na slavenskom sjeveru (u Moravskoj i Slovačkoj), uz rijeku Saalu u Njemačkoj, u Austriji i Sloveniji, te na jug do Grčke.
Tako se u Koruškoj nalaze Hrvatski kotar i Chrowat uz gornju Muru; u srednjem vijeku su zabilježena imena mjesta Krobathen, Krottendorf, Krautkogel; Kraut kod Spittala. U Štajerskoj su Chraberstorf, Krawerspach, Chrawat itd.
U Sloveniji su Hrovate i Hrovača. U Njemačkoj uz Saalu su postojali Chruuati, Churbate i Korbetha, zapadno od Leipziga.
Na jugu, u Makedoniji su Arvati kod Donje Prespe, a u Grčkoj su Harvati na Atici i Harvation na Peloponezu;
Teorije
Historičari su suglasni da termin Hrvat nije slavenskog porijekla, iako je bilo pokušaja da se etnonim poveže s npr. područjima obitavanja (hrib, hrbat u smislu planina). Najviše pristaša među indoevropeistima i slavistima imaju objašnjenja koja Hrvate vezuju uz naziv i kretanje sjevernoiranskih plemenskih skupina (Skiti; Sarmati) iz 1. milenija. Kao dokaz za ovu hipotezu često se uzimaju zapisi na grčkom jeziku iz 2./3. vijeka gdje se pojavljuje termin Horoatos, a postoje i pokušaji povezivanja s drevnim Arahozijcima (Harahvatiš) iz ahemenidskog perioda (6. – 4. vijek pne.). Međutim, u tom slučaju postoji nepremostivi geografsko-kronološki jaz pa veze nisu široko prihvaćene. Poljsko-američki lingvist Zbigniew Gołąb dovodio je etimologiju etnonima Hrvat u vezu s pragermanskim terminima.
Prema američkom naučniku Patricku Gearyju, naziv Hrvat (Kroat) ne pojavljuje se ni u jednom izvoru prije sredine 9. vijeka kao oznaka naroda ili plemena. Izraz Hrvat (Kroat) vjerovatno je prvobitno označavao ili društveni sloj ili je to bila titula regionalnog položaja unutar avarskog kaganata. To bi objasnilo zašto ovaj izraz, koji nije slavenska riječ, može označavati slavenski "narod", a da ne mora da se zamišlja kako je nekada, u davna vremena postojao neslavenski hrvatski narod. To također objašnjava pojavu "Hrvata" na suprotnim stranama kaganata, a da se ne moraju zamišljati velike seobe bilo porodice bilo braće, od kojih svaki osniva različiti dio hrvatskog naroda.
FK Zabjelo
FK Zabjelo je fudbalski klub iz Zabjela, četvrti Podgorice u Crnoj Gori, i trenutno se takmiči u Trećoj ligi Crne Gore.
Klub je osnovan je 1963. godine. Boje kluba su crvena i bela.
Res gestae divi Augusti
August je tekst uvrstio u svoju oporuku, kojom je Senatu naložio njeno objavljivanje. Na temelju nje su izrađene brojne kopije i distribuirane širom Carstva. Od njih je najpoznatija Monumentum Ancyranum, dvojni natpis na latinskom i grčkom u Augustovom hramu u današnjoj Ankari.
Većina historičara smatra da je Augustov tekst zbog svoje prirode više djelo propagande nego pouzdani historijski izvor; s druge strane, s obzirom da se Augustov režim principata održao decenijama i vijekovima nakon njegove smrti bez ozbiljnih pokušaja obnove Republike, smatra se jednim od uspješnijih primjera propagande u historiji.
Trojanski konj (razvrstavanje)
Sintagma Trojanski konj danas ima više značenja;
Momčilo Krajišnik
Prije bavljenja politikom, Krajišnik je bio osuđen zbog pronevjere u poduzeću Energoinvest, ali mu je nakon osam mjeseci provedenih u zatvoru odlukom Vrhovnog suda tadašnje SR BiH presuda preinačena u oslobađajuću.
Godine 1990. se priključio Srpskoj demokratskoj stranci, a nakon što je na prvim demokratskim izborima u BiH pobijedila koalicija tri nacionalne stranke, izabran je za predsjednika Skupštine BiH.
Nakon što se godine 1992. formirala Srpska republika Bosna i Hercegovina, preteča današnje Republike Srpske, Krajišnik je napustio svoju dužnost i postao predsjednikom novoformirane Narodne skupštine SR BiH, kasnije Narodne skupštine RS. Za vrijeme rata je stekao nadimak "Mr. No" zbog svoje nepopustljivosti u pregovorima s predstavnicima međunarodne zajendice. Nakon Daytonskog sporazuma i formiranja novih državnih institucija je godine 1996. kao postao član Predsjedništva BiH, a tu dužnost napustio 1998. godine.
Optužnica i suđenje
Od strane Tužiteljstva Haškog suda je optužen za zločine vezane uz etničko čišćenje i genocid za vrijeme rata. 3. 4. 2000. su ga uhapsili francuski komandosi u okviru SFORa, te sproveli u pritvor Suda u Nizozemskoj. Nakon smrti Slobodana Miloševića, Krajišnik je bio najviše rangirani politički funkcionar u tom zatvoru. 27. 9. 2006. je osuđen na 20 godina zatvora za ratne zločine, ali je oslobođen optužbi za genocid. Na slobodi je od 30.avgusta 2013,jer je izdržao dve trećine kazne.
Den (faraon)
Den (ili Dewen) bio je peti egipatski kralj prve dinastije, sin Džeta i otac Anedžiba. Anali spominju bitke protiv beduinskih plemena na Sinaju za vrijeme njegove vladavine. Bio je prvi koji je koristio titulu "Kralj Donjeg i Gornjeg Egipta" i prvi koji je nosio dvostruku krunu.
Syracuse, Ohio
Sirakjus je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 826, što je 53 (-6,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Château-Gontier
Šato Gontje je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Majen koja pripada prefekturi Šato Gontje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 11 131 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 399 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 27,88 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 83 metara (maksimalnoj 99 m, a minimalnoj 26 m).
St. Charles, Virginia
Sent Čarls je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 128 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 128 stanovnika, što je 31 (19,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Horatio Herbert Kitchener
Horatio Herbert Kitchener (24. jun 1850 - 5. jun 1916), bio je britanski feldmaršal, za vrijeme britanskih kolonijalnih ratova krajem 19. vijeka i na početku Prvog svjetskog rata.
Kitchener se proslavio 1898. nakon pobjede kod Omdurmana., nakon koje je Britanija ponovno zadobila kontrolu nad Sudanom. Za tu pobjedu dobio je titulu "Lord Kitchener od Kartuma". Kao načelnik vrhovnog štaba (1900.-1902.) za Drugog burskog rata imao je ključnu ulogu u podršci Lordu Robertsu u slamanju Burske republike. Zatim je naslijedio Robertsa kao glavno komandirajući u Južnoj Africi. U to vrijeme Buri su promijenili taktiku i pokrenuli gerilsku borbu, kao protumjeru Kitchener je internirao brojne burske civile u koncentracijske logore. Od 1902.-1909. Kitchener je bio na dužnosti vrhovnog komandanta britanskih snaga u Indiji. Vrijeme provedeno u Indiji prošlo mu je u velikom razmimolaženju s vicekraljem Indije markizom Lordom Curzonom koji je na kraju podnio ostavku. Nakon Indije Kitchener se vratio u Egipat kao generalni konzul (de facto vicekralj).
Odmah na početku rata 1914. Prvog svjetskog rata imenovan je za ministra odbrane. Bio je jedan od rijetkih ljudi u vladi koji su predvidjeti da će to biti dugi rat. Na njega je pala krivnja u proljeće 1915. zbog nedostatka municije (nedostatak čahura). To je bio jedan od događaja koji je doveo do pada vlade, i formiranja nove koalicijske vlade, a Kitcheneru je oduzet nadzor nad nabavom i strategijom.
Poginuo je u 1916. blizini Orkneyskih otoka kada je krstarica Hampshire s kojom je krenuo na pregovore u Rusiju, naletjela na njemačku minu i potonula.
Biografija
Kitchener je rođen na farmi Ballylongford Listowel, u grofoviji Kerry u Irskoj, kao sin potpukovnika Henrya Horatio Kitchenera (1805 - 1894) i Frances Anne Chevallier-Cole. Njegov otac inače Englez, kupio je imanje u Irskoj, u vrijeme kad je Britanija davala poticije za englesku kolonizaciju Irske. Obitelj se preselila u Švicarsku kad mu je majka obolila od tuberkoloze, od koje je i umrla 1864.
Kitchener se školovao u Švicarskoj i na britanskoj Kraljevskoj vojnoj akademiji u Woolwichu. Kako je simpatizirao Francusku i bio željan akcije, pridružio se Francuskoj bolničarskoj jedinici u Francusko-pruskom ratu. Sa fronte ga je odveo otac natrag u Englesku nakon što je obolio od upale pluća.
Služba u Palestini
U dobi od 24 godine, Kitchener je 1874. poslan u Palestinu da izradi topografske karte tog teritorija umjesto Charlesa Drakea koji je umro od malarije. Kitchener i njegov kolega inžinjer Claude R. Conder obavili su taj zadatak između 1874 -1877, i napravili karte Izraela, Zapadne obale i Gaze. Nisu uspjeli obaviti posao kod Galilejskog jezera prema granici Libanona, zbog napada domaćeg stanovništva.
Služba u Egiptu, Sudanu i Kartumu
Kitchener je nakon toga radio kao britanski vicekonzul u Anadoliji. Od 1883, kao britanski kapetana, upućen je u Egipat, britansku marionetsku koloniju, koja je formalno bila pod otomanskim suverenitetom. Tu je postao bembaša (major) egipatske vojske koju su uglavnom trenirali i vodili britanski oficiri. U tom poslu mu je pomoglo stečeno znanje arapskog.Tad je umrla njegova zaručnica, i možda jedina žena ljubav njegova života - Hermiona Baker, od tifusa u Kairu, tako da se nije oženio niti imao djece.
Pri kraju 1880-ih godina postao je pukovnik i guverner Teritorija Crveno more, u praksi se to sastojalo samo od sudanske luke Suakin s okolicom. Nakon što je postao serdar (brigadni general) egipatske vojske 1892 i General-major britanske, poveo je 1896 veće zajedničke britansko-egipatske snage u dolinu Nila. Kitchener je prvo izgradio željeznicu da si osigura opskrbu oružjem i dovođenje pojačanja. Tek nakon toga pobijedio je mahdijevce u odlučnoj Bitci kod Omdurmana 2. septembra 1898. Ta pobjeda donijela mu je nacionalnu slavu, postao je ađutant kraljice Viktorije i komandant viteza od Batha. No druga strana medalje, otkrila je Kitchenerovu brutalnost, on je nakon pobjede kod Omdurmana, naredio da se grobnica Mahdija razruši, a njegovi ostatci razbacaju. No Kitchenerova brutalnost i nepokolebljiva odlučnost spriječila je rat između Francuske i Velike Britanije, on je zabranio daljnje kretanje francuske vojne ekspedicije pod zapovjedništvom kapetana Marchanda prema Fašodi (Fašoda incident).
Nakon toga Kitchener koji je u međuvremenu proglašen baronom, otpočeo je sa programom obnove Sudana. Osnovao je školu Gordon Memorial College, obnovio džamiju u Kartumu, proglasio vjersku toleranciju, ali pazio da kršćanski misionari ne pokušavaju nasilno obraćati muslimane i proglasio petak neradnim u skladu s lokalnom islamskom praksom.
Kitchener je reformirao zakon o dugovima, i na taj način sprečio lokalne bogataše da se domognu imovine zaduženih seljaka, jamčeći im posjed od 2 ha. Uspio je zaustaviti daljnji odljev novca u ruke egipatskog kediva, i na taj način poboljšati život običnih Sudanaca.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1920./21.
Prvenstvo je započelo 3.listopada 1920.
Horatio Herbert Kitchener
Burski rat
Za vrijeme Drugog Burskog rata (1899-1902), Kitchener je stigao u Južnu Afriku s velikim britanskim pojačanjem u decembru 1899. Službeno on je bio načelnik štaba, no u praksi je bio drugokomandujući na tom frontu. Nakon slamanja burskih regularnih jedinica, Kitchener je u novembru 1900 zamjenio Robertsa na mjestu glavnokomandirajućeg i uspio skršiti otpor burskih gerilaca.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1920./21.
Utakmice
Hajduk - Jug 5:1 Natjecanje: Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza
Horatio Herbert Kitchener
Burski rat
Kitchener je uspio u slamanju burskog otpora provodeći brutalnu politiku spaljenje zemlje, rušeći burske farme, klanjem stoke, internacijom burskih civila u koncentracijske logore, što je izazvalo val kritika širom svijeta pa i u samoj Britaniji (Emily Hobhouse).
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1920./21.
Utakmice
Uskok - Hajduk 0:6
Horatio Herbert Kitchener
Burski rat
Nakon prestanka ratnih aktivnosti i potpisivanja Mirovnog ugovora u Vereenigingu 1902. Kitchener je unaprijeđen iz čina general-majora u generala i dobio puno počasnih titula i odlikovanja.
Služba u Indiji i Egiptu
Nakon obavljenog posla u Južnoj Africi Kitchener je upućen u Indiju na dužnost vrhovnog komandanta britanskih snaga u Indiji. Od 1902 do 1909. Kitchener je uspio reorganizirati indijsku vojsku. Ispočetka su njegovi potezi bili podržavani od vicekralja Indije markiza Lorda Curzona koji je osobno lobirao da Kitchener dobije tu dužnost. No nakon nekog vremena odnosi među njima stali su se zaoštravati oko pitanja vojne uprave. Kitchener je htio koncentrirati svu vojnu moć u svom uredu, a Curzon se tome protivio, na kraju je Curzon morao podnijeti ostavku.
Kitchener je unaprijeđen u feldmaršala, najviši britanski čin 1910, nakon toga otišao je na turneju po svijetu. Osobno je htio postati potkralj Indije, ali ljudi iz londonske vlade nisu bili za to da vojnik postane potkralj.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1920./21.
Utakmice
Split - Hajduk 1:6 Trener(i) u sezoni: Frano Zoubek i Franz Mantler.
Horatio Herbert Kitchener
Služba u Indiji i Egiptu
Nakon tog se Kitchener se vratio u Egipat kao britanski generalni konzul za Egipat (1911-1914). Zapravo to je bilo mjesto stvarnog vladara Egipta i Sudana, kojim je formalno vladao kediv Abas Hilmi II (kao otomanski vazal).
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1920./21.
Utakmice
Borac - Hajduk 0:4
Horatio Herbert Kitchener
Služba u Indiji i Egiptu
Kitchener je 29. juna 1914. proglašen grofom (earl) od Kartuma i Broome
Prvi svjetski rat
thumbnail|right|250px|Poznati poster iz 1914 - Lord Kitchener Wants You Odmah na početku rata 1914. Prvog svjetskog rata tadašnji premjer Asquith imenovao je Kitchenera za ministra odbrane. Kitchener je za razliku od većine, dobro predvidio da će to biti dugi rat, koji zahtjeva velike ljudske i materijalne snage i puno žrtava. Pokrenuo je masovnu regrutaciju, a da bi ona bila što uspješnija, - odštampan je njegov lik na plakatu, uz jednostavni slogan Trebam te, koji je ostao trajna inspiracija za kopiranje i parodiranje do danas.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1920./21.
Utakmice
Hajduk - Uskok 3:0
Horatio Herbert Kitchener
Prvi svjetski rat
U nastojanju da pronađe način da se smanji pritisak na zapadni front, Lord Kitchener predložio je invaziju otomanskog grada Aleksandrete s australskim, novozelandskim i indijskim jedinicama. Kraj oko Aleksandrete bio je naseljen brojnim kršćanskim stanovništvom, a ona je bila i čvorište željezničke mreže. Njeno zauzimanje bi prepolovilo carstvo na dva dijela. Ipak se on na kraju oprijedijelio za churchillovu ideju desanta na Galipolje, koji je završio katastrofalnoj kampanji vođenoj od 1915-1916.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1920./21.
Utakmice
Hajduk - Split 8:2
Horatio Herbert Kitchener
Prvi svjetski rat
Poginuo je u 1916. blizini Orkneyskih otoka kada je krstarica Hampshire s kojom je krenuo u diplomatsku misiju u Carsku Rusiju, naletjela na njemačku minu i potonula. Od 655 mornara poginulo je 643, njegovo tijelo nikad nije pronađeno.
Nakon njegove smrti na Kitchenera se gledalo kao na dobrog vojnika, ali ne i dobrog administratora. Kitchener je komandirajući sa relativno malim snagama u britanskim kolonijalnim ratovima postigao izuzetne rezultate, ali ugled mu je umanjivala njegova priroda, on nije bio voljan objašnjavati svoje postupke, i nije volio povjeravati i dijeliti sa suradnicima gotovo ništa.
Nakon 1970. promjenila se percepcija o njemu, danas se hvali njegova strateška vizija u Prvom svjetskom ratu, a posebno se ističe njegov napor za povećanje proizvodnje municije i ratnog materijala i sav napor za povećanje borbene spremnosti Britanske vojske 1914. i 1915.
Vlatko Marković
Vlatko Marković (Bugojno, 1. siječnja 1937. - Zagreb, 23. rujna 2013.), nogometaš, nogometni trener, počasni predsjednik Hrvatskog nogometnog saveza.
Potječe iz trgovačke obitelji. Završio je Fakultet fizičke kulture u Zagrebu (specijalnost nogomet). Vlatko Marković je poslije Brune Kneževića, prvi profesionalni nogometaš predsjednik HNS–a. Posebice je uspješan u financijskom osamostaljenju Saveza i pronalaženju sredstava za brojne djelatnosti Saveza, kojem je na čelu. Sredinom 2001., nakon 90–godišnjeg podstanarstva i mijenjanja adrese Saveza, konačno je, uz podršku FIFA–e i poslovnih prijatelja, HNS konačno uveo u vlastiti dom, u Kuću hrvatskog nogometa, u Rusanovoj 13 u Zagrebu.
Utemeljitelj je Nogometne akademije HNS-a, koja je u najkraćem roku osigurala najviši UEFA status, pravo na izdavanje UEFA PRO diplome, najviše stručno zvanje za trenere u Europi.
Prvi je Hrvat s nazivom predsjednika jedne Komisije u UEFA–i, predsjednik je Komisije za tehnički razvoj. Ostvario je odličnu suradnju HNS–a s brojnim nacionalnim savezima, te odigravanje prijateljskih utakmica s najjačim reprezentacijama Europe i svijeta. Osigurao je vrlo visoke iznose u poslovnom partnerstvu HNS–a, te stvorio široki krug sponzora. U razvoju hrvatskog nogometa dao je punu nogometnu samostalnost Udruzi klubova 1. HNL. Omogućio je davanje financijske, kao i pomoći u opremi brojnim amaterskim klubovima, kao i klubovima koji su pretrpjeli štetu prilikom agresije na Hrvatsku u Domovinskom ratu, te obnovi objekata.
Bolovao je od Alzheimerove bolesti, a posljednjih je dana dobio upalu pluća koja mu je dodatno pogoršala zdravstveno stanje. Umro je u Zagrebu u 76. godini.
Igrač
Kao nogometaš proveo je u kopačkama više od 15 godina. Na početku karijere nastupao je za Iskru iz Bugojna i Čelik iz Zenice. Kada je doputovao iz svog Bugojna na školovanje u Zagreb prijavio se za Dinamo, u kojem je nastupao punih deset godina. Potom je 4 godine igrao za momčadi bečkih klubova FC Austria i SK Rapid.
Reprezentativac
U reprezentaciji bivše države nastupio je 16 puta (postigao je jedan autogol), prvi put protiv Mađarske u Beogradu (7. svibnja 1961., 2:4), a zadnji put 30. rujna 1962. u Zagrebu protiv Njemačke (2:3). Bio je sudionik Svjetskog prvenstva 1962. u Čileu, kada je YU–sastav osvojio 4. mjesto. Tom prigodom je bio izabran u najbolju momčad SP.
Trener
Kao trener vježbao je najprije NK Zagreb, zatim belgijski Standard iz Liègea, francusku OGC Nice, HNK Hajduk Split, NK Dinamo Zagreb, te bečki SK Rapid gdje je bio trener i sportski direktor. Sa spomenutim klubovima osvajao je nacionalna prvenstva i kupove.
Izbornik
S U–23 reprezentacijom bivše države osvajio je prvenstvo Europe. Kao izbornik u hrvatskoj reprezentaciji naslijedio je Stanka Poklepovića i u razdoblju od 29. travnja 1993. do 28. veljače 1994. samo je jednom vodio hrvatsku reprezentaciju u utakmici protiv Ukrajine (3:1).
Tri Uzvišena i Pet Careva
Trojica Uzvišenih i pet careva su bili mitološki vladare Kine od oko 2850. pne. do 2205. pne., što je doba koje prethodi dinastiji Xia.
Trojica Uzvišenih
Trojica Uzvišenih, za koje se ponekad koristi izraz Tri Suverena, su po predaji bili bogovi-kraljevi odnosno polubožanstva koja su svojim magičnim moćima poboljšavali život svog naroda. Zahvaljujući svojoj uzvišenoj vrlini doživjeli su duboku starost i vladali u periodu velikog mira.
Trojici Uzvišenih se pripisuju različiti identiteti u različitim kineskim historijskim tekstovima. Zapisi velikog historičara Sime Qiana kao njihova imena navode:
Yundou shu (運斗樞) i Yuanming bao (元命苞) za njih navode da su: Fuxiju i Nüwi, odnosno bračnom paru boga i božice, se pripisuje da su bili praoci čovječanstva nakon katastrofalne poplave, isto kao što se za Shennonga navodi da je izmislio zemljoradnju i prvi koristio biljke u ljekovite svrhe.
Shangshu dazhuan (尚書大傳) i Baihu tongyi (白虎通義) su Nüwu zamijenili sa Suirenom (燧人), pronalazačem vatre. Diwang shiji (帝王世紀) je Nüwu zamijenio sa Žutim carem (黄帝), mitskim pretkom Han Kineza.
Pet Careva
Yao i Shun su također poznati kao Dva Cara, a, zajedno s Yuem Velikim (禹), osnivačem dinastije Xia, se smatraju uzornim vldarima i moralnim primjerima koje su u kasnijoj kineskoj historiji koristili konfucijanci. Shangshu Xu (尚書序) i Diwang shiji uvode Shaohaoa (少昊) umjesto Žutog cara.
Pjesma Chua (楚辭) kao Pet Careva navodi bogove - strane svijeta:
U određenom smislu, prvi historijski Car Kine bio je Qin Shi Huang (秦始皇), koji je uveo novi izraz za "Cara" (huangdi 皇帝) kombinirajući nazive "uzvišeni" (huang 皇) i "bog-kralj" (di 帝).
Heerlen
Heerlen (Heële) je grad i općina u jugoistočnoj Nizozemskoj Općina je druga po veličini u provinciji Limburg. Tvori dio Parkstad Limburga, (nekada poznat kao "Oostelijke Mijnstreek"), aglomeracije sa oko 220.000 stanovnika.
Nakon što je osnovan u rimsko doba, te relativne nevažnosti u srednjem vijeku, Heerlen je krajem 19. vijeka postao središte eksploatacije ugljena u Nizozemskoj. U 20. vijeku je na njegov izgled značajno uticao arhitekt Frits Peutz, poznat po zgradi Glaspaleis (Staklena palača), koja se smatra jednom od važnijih arhitektonskih znamenitosti Evrope 20. vijeka.
Lucije Ferenije
thumb Lucije Ferenije (Lucius Ferenius, današnji Dilzen u Belgiji, 125. – današnji Heerlen u Nizozemskoj, cca. 150) je bio rimski grnčar. Poznat je po posudi čiji su ostaci iskopani 1971. godine, a na kojoj se nalazio kratki Ferenijev tekst u kome opisuje svoj život.
Pompei (film, 1936)
Pompei je italijanski crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1936. u režiji Giorgia Ferronija, kojem je predstavljao režijski debi. Iste godine je prikazan na venecijanskoj Mostri, gdje je dobio priznanje žirija.
1487
Godina 1487 (MCDLXXXVII) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak (1. jan./sij. po julijanskom kalendaru).
Vojvoda Akvitanije
thumb|right|Karta Francuske 1154.
Vojvoda od Akvitanije (Duc d'Aquitània, Duc d'Aquitaine) je titula koju su nosili vladari historijske oblasti Akvitanije pod sizerenostvom franačkih, engleskih i kasnije francuskih kraljeva.
Metropolitan Nocturne
Metropolitan Nocturne je američki kratki crno-bijeli filmski mjuzikl snimljen 1935. u režiji Leigha Jasona. Godine 1936. je na venecijanskoj Mostri dobio priznanje žirija.
Kloniksin
Kloniksin je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 262,692 Da.
Barboniga, Verbano-Cusio-Ossola
Barboniga je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Nagrada Bostonskog društva filmskih kritičara za najbolju glumicu
Nagrada Bostonskog društva filmskih kritičara za najbolju (glavnu) glumicu (Boston Society of Film Critics Award for Best (Lead) Actress je godišnja nagrada koju Bostonsko društvo filmskih kritičara od svog osnivanja 1981. dodjeluje za najbolje ženske uloge u filmu.
Barboniga, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 813 m.
Anedžib
Kao peti vladar 1. dinastije, Anedžib je slabo poznat i prilično opskuran, te se spominje tek kao natpis na spomenicima. Njegovo ime znači "Čovjek s odvažnim srcem". Bio je sin Dena i Sešemetke, a otac Semerketa, koji ga je svrgnuo.
Anedžibov prethodnik Den uživao je dugu vladavinu od preko 30 godina što sa sobom povlači pretpostavku da je Anedžib bio prilično star kada je preuzeo vlast. Zapisi iz tog doba sugeriraju da je vladao Egiptom u doba političke nestabilnosti i dinastijskog sukoba između Donjeg i Gornjeg Egipta. Za Anedžiba se misli da je potekao iz oblasti gornjoegipatskog grada Abid, poznatog kao Tis, s obzirom da je zapisan kao tinitski kralj na Sakarskoj listi kraljeva. Anedžib je bio priisljen ugušiti nekoliko ustanaka u Donjem Egiptu.
Anedžib je pokopan u grobu 10 u Umm el-Qa'abu u Abydosu.
Valle, Chieti
Valle je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 192 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 302 m.
1204
Godina 1204. (MCCIV) bila je prijestupna godina koja počinje u četvrtak po julijanskom kalendaru.
Okrug Ukermark
Okrug Ukermark u Brandenburgu je najprostraniji okrug Nemačke.
Površina okruga je 3.058,1 km². Krajem 2007. imao je 134.958 stanovnika. Ima 34 naselja, od kojih je sedište uprave u Prenclauu.
Okrug Ukermark se nalazi na krajnjem severoistoku Brandenburga, na granici sa Poljskom. Severni deo istorijske regije Ukermark sada pripada susednoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija.
Bougneau
Bunjo je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Sent.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 430 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 29 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,54 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 31 metar (maksimalnoj 102 m, a minimalnoj 7 m).
Telesfor
Telesfor je bio osmi papa, nasljednik Siksta I., od oko 126. do oko 137. Katolička Crkva štuje ga kao sveca.
Životopis
Čini se da je rođen u Kalabriji u grčkoj obitelji, te da je prije dolaska u Rim dulje vremena živio kao pustinjak u Palestini i u Egiptu. Moguće je da je bio među pustinjacima na brdu Karmel, pa su ga i karmelićani ubrojili među svoje svece.
Pontifikat mu je započeo u vrijeme vlasti cara Hadrijana, a završio u doba Antonina Pija. Budući da je središte Carstva bilo plodno tlo za širenje raznih ideja, u Rim su se u to vrijeme doselili brojni heretici. Glavni krivovjerni nauk toga doba bila je gnoza kojoj se Telesfor odlučno protivio, jer je držao da bi ona mogla odvući kršćanstvo prema misticizmu vrlo udaljenom od stvarnosti. Najviđeniji predstavnik ovog nauka bio je Valentin koji se upravo u tom razdoblju iz Egipta preselio u Rim, gdje se oko njega kroz više od dvadeset godina skupio veliki broj sljedbenika.
Na temelju podataka što ih donosi Liber pontificalis, zaključuje se da je upravo Telesfor uveo polnoćke, jutarnje mise i liturgiju trećeg časa o blagdanu Božića, slavljenje Uskrsa u nedjelju, post u korizmi, te pjevanje himna Gloria što ga je prema nekim izvorima sastavio sam Telesfor.
Mučeništvo i štovanje
Irenej Lionski navodi, da je Telesfor podnio „slavno mučeništvo“ (Adversus haereses), što potvrđuje i Euzebije Cezarejski u svojoj „Povijesti Crkve“. Pokopan je u Vatikanu. U Rimokatoličkoj Crkvi spomendan mu je 5. siječnja, a u pravoslavlju 22. veljače.
Rimski martirologij
U Rimskom martirologiju o njemu piše:
Terezija Avilska
Sveta Terezija Avilska (Avila, Španjolska, 28. ožujka 1515. - Alba de Tormes, 14. listopada 1582.), bila je ključna osoba katoličke reformacije kao mističarka, spisateljica i reformatorica redovničke zajednice karmelićanki.
Spomendan joj je 15. listopada.
Papa Pavao VI. proglasio ju je naučiteljicom Katoličke crkve, 27. rujna 1970.
Zaštitnica je Španjolske, grada Požege, bolesnika, izrađivača čipke.
Životopis
Nakon toga iskustva ne znači da je Terezija odmah postala svetica. Još je 18 godina provela u osrednjosti. Ali od časa kad je jasno vidjela da je Bog više ne želi gledati »u razgovoru s ljudima, već s anđelima« i kad je svoje srce s njegovim velikim mogućnostima »nastojala uskladiti« sa Srcem Kristovim, do tada prosječna karmelićanka postade jaka žena, velika redovnica, koja je nastojala svoj život proživljavati u duhu Evanđelja. I u tome je bila sva obnova Karmela, obnova koja je išla polako, uz mnoge poteškoće, ali koja je posve preobrazila redovnički život. Rodio se novi, idealni Karmel, nama dobro poznate bosonoge karmelićanke, dostojne kćeri velike majke Terezije od Isusa.
Radi obnove Karmela Terezija je krstarila cijelom Španjolskom. Nije više bilo poteškoće i zaprjeke koja bi je zaustavila. I to je bio život njezine posljednje 22 godine. Iz tog su života kao najzreliji plodovi onoga razdoblja nastala njezina pisana djela: Knjiga milosrđa Božjeg "Moj život", u kojoj je majstorski i duboko psihološki opisala povijest svoga života, "Put savršenosti", "Zamak duše", "Osnuci", kao i nebrojena pisma, te svjedočanstva uzvišene mistične lirike.
Naslućujući sve kušnje koje čekaju Crkvu i kršćanstvo, vapila je: »O kršćani, vrijeme je da branite svoga Kralja te da se u tako velikoj zapuštenosti oko njega svrstate! Jer malen je broj vjernih koji ga još okružuje; veliko je naprotiv mnoštvo onih koji slijede Lucifera. No, najgore je što oni koji se na vani očituju kao Gospodinovi prijatelji, potajno ga iznutra izdaju, tako da on ne nalazi gotovo nikoga na koga bi se mogao osloniti.«
No Terezija je znala i vjerovala da je odlučujuće oružje jedino molitva jer iz nje i druga sredstva dobivaju svoju jakost. Zato je u borbi za Krista i Crkvu osnivala samostane u kojima će njezine sestre moliti i na taj način za kraljevstvo se Božje boriti. Povijest joj je dala pravo jer ona postade jednom od vrhunskih likova katoličke obnove XVI. stoljeća, s utjecajem koji traje još i danas. Njezin su se život i duhovno iskustvo savršeno utkali u obnoviteljski pokret Crkve što ga je započeo Tridentski sabor.
Terezija je napustila ovo vrijeme izdahnuvši u noći s 14. na 15. listopada 1582., upravo kada je stupila na snagu gregorijanska reforma kalendara. Ima i u tome mnogo znakovitosti, jer je Terezija Avilska svojom obnovom Karmela učinila veliki pomak naprijed i za redovništvo, ali i za kršćansku duhovnost u svjetskim razmjerima. U svojoj izvornosti i genijalnosti ona već 4 stoljeća utječu na ono što se naziva duhovni život Europe. Bossuet se nije ustručavao izreći o njoj ovaj sud: »Sama Terezija ima u mistici isto značenje kao Toma Akvinski u dogmatici.« Papa Pavao VI. proglasio ju je stoga 27. rujna 1970. prvom od žena naučiteljicom Crkve. Engleski povjesničar Macaulay u jednom svom eseju nazvao je sv. Tereziju Avilsku »srcem katoličke reforme«, a Gisbert Kranz misli da ona pripada čovječanstvu, što znači da je zajednička svojina cijelog čovječanstva.
Branko Zebec
Branko Zebec (Zagreb, 17. svibnja 1929. - 26. rujna 1988.), bio je hrvatski nogometaš, kasnije nogometni trener. Bio je na glasu kao vrlo brz igrač, afirmirao se kao napadač, a u kasnijem dijelu karijere igrao je u veznom redu. Najbolje utakmice u karijeri odigrao je na položaju lijevog krila i centra. U više navrata je uvršten među najbolje hrvatske nogometaše svih vremena.
Klupska karijera
Za juniorsku momčad Građanskog igrao je od 1943. pa do 1945. godine, nakon čega igra za nekoliko amaterskih zagrebačkih klubova, najprije Poštar, zatim igra za Lokomotivu nakon spajanja ta dva kluba, potom Milicioner (kasnije nazvan "Borac"), a 1951. godine angažirao ga je Partizan (Beograd) za koji igra do kraja 1958. godine, u tom razdoblju Klub osvaja tri jugoslavenska Kupa i jedno Prvenstvo Jugoslavije. Dvije sezone igra u Crvenoj zvezdi (Beograd) gdje je bio kapetan nakon čega odlazi u njemački prvoligaški klub Alemanniu Aachen na tri sezone, zaključno s 1965. godinom kada i završava igračku karijeru. S Alemanniom nije imao većih uspjeha osim 1. i 2. mjesta zapadne regionalne lige.
Reprezentativna karijera
Igrajući 65 puta za reprezentaciju Jugoslavije postigao je 17 pogodaka te osvojio srebrnu medalju na Olimpijskim igrama u Helsinkiju 1952. kada su izgubili u završnici od tada nastale "čudesne" reprezentacije Mađarske. Igrao je na Svjetskom prvenstvu 1954. godine u Švicarskoj. Tada je jugoslavenska reprezentacija stigla do četvrtzavršnice i izgubila od kasnijih prvaka svijeta, Njemačke. Na slijedećem je Svjetskom prvenstvu 1958. godine u Švedskoj bio kapetan i s jugoslavenskom reprezentacijom opet stigao do četvrtzavršnice kada su još jednom bili zaustavljeni od Njemačke. Na Europskom prvenstvu 1960. godine jugoslavenska reprezentacija izgubila je u završnici od Sovjetskog Saveza. Igrao je za reprezentaciju FIFA-e protiv Engleske, 1953. godine, na Wembleyu, povodom proslave 90. godišnjice engleskog nogometnog saveza.
Trenerska karijera
Završio je Visoku sportsku školu u Kölnu. Prvi trenerski angažman imao je u rodnom Zagrebu, u Dinamu. Doveo je Dinamo do završnice Kupa velesajamskih gradova 1967., u završnici momčad je vodio Ivica Horvat, taj uspjeh mu je ujedno otvorio vrata za povratak u Bundesligu, ovaj put kao trener. Osvojio je prvenstvo Njemačke s FC Bayernom 1969. na što je taj klub čekao 37 godina, a iste je godine osvojio i Njemački Kup (Deutscher Pokalsieger), što je prva "dvostruka kruna" za jedan klub u povijesti Bundeslige. 1969. s Bayernom je osvojio Kup pobjednika kupova. Njemačko prvenstvo osvojio je i s HSV-om 1979. S istim je klubom 1980. godine završio na drugom mjestu u Ligi prvaka (u finalu je izgubio 0-1 od Nottingham Foresta) a te je godine HSV bio drugi u Bundesligi. S Hajdukom iz Splita osvojio je Kup 1973. i došao do polufinala Kupa pobjednika kupova gdje ga je porazio Leeds United.
Vodio je još i VfB Stuttgart 1970.-1972., Eintracht Braunschweig 1974.-1978., taj je klub poveo do 1 bod zaostatka za osvajanjem prvenstva 1977., Borussiju iz Dortmunda 1982. i 1983., trenirao je i Eintracht Frankfurt 1983. i 1984. te još jednom Dinamo prije povlačenja u mirovinu.
Slovi za jednog od najboljih trenera klubova Njemačke lige.
Dugotrajan rad u jednoj od najjačih nogometnih liga na svijetu uzeo je i svoj danak; problemi s alkoholizmom počeli su početkom osamdesetih godina što je konačno bilo i uzrokom razmjerno ranog Zebecova povlačenja u mirovinu 1985. godine sa svega 56 godina te dovelo do smrti koja je potresla svijet nogometa.
Preminuo je u 60. godini života u Zagrebu.
Klupska
Partizan Beograd
Reprezentativna
Jugoslavija
Trener
Dinamo Zagreb
FC Bayern
Hajduk Split
Ibrahim (sin Muhamedov)
Ibrahim ibn Muhammad إبرهيم بن محمد je bio sin islamskog proroka Muhameda i njegove supruge Marije Kibtije. Rođen je u posljednjem mjesecu 8. godine Hidžre, a ime je dobio po Abrahamu (Ibrahimu), zajedničkom pretku Arapa i Jevreja. Bio je povjeren na brigu dojilji Umm Sayf, ženi kovača Abu Sayfa. Umro je 27. januara 632. Muhamed je bio duboko pogođen smrću svog malodobnog sina, ali je rekao da će imati dojilju u Raju. Istovremeno sa Ibrahimovom smrću je došlo do pomrčine Sunca; Muhamed je svojim sljedbenicima rekao da ne dovode u vezu ta dva događaja.
Kaa
Kaa je bio posljednji kralj Prve dinastije Egipte. Imao je prilično veliku grobnicu u Abydos površine 30 x 23 metra ili (98,5' x 75,5 stopa). (Clayton:str.25) Manethon mu pripisuje 26 godina vladavine čemu u prilog ide veličina njegove grobnice u Abydosu. Otisak pečata s imenom Hotepsekhemwyja je pronađen blizu ulaza u grob Kaaa (Grob Q) od strane Njemačkog arheološkog instituta sredinom 1990-ih. Ovo otkriće je bilo protumačeno kao dokaz da je Kaa bio pokopan -- i dakle naslijeđen -- od strane Hotepsekhemwyja kao što tvrdi Manethonov Epitom. Grob jednog od Qáa'ovih državnih službenika -- izvjesnog plemića po imenu Merka -- sadržavao je predmete visoke kvalitete. To kao i visoka kvaliteta brojnih kraljevskih stela koje prikazuju kralja sugerira kako je Kaaova vladavina bila prilično stabilan i prosperitetan vremenski period.
Otkriće
Prije 1967. je bio potpuno nepoznat u arheološkim artefaktima sve dok Muzej u Louvreu nije kupio fino izrezbarenu vapnenu stelu koja pokazuje kralja zagrljenog od strane boga Horusa s jastrebovom glavom. (Clayton: str.25) Otada su također pronađene brojne oznake godina koje datiraju iz njegove vladavine,a koje su pronađene na groblju Prve dinastije u Umm el-Qa'abu u Abydosu. Za Kaaa se vjeruje da je vladao Egiptom oko godine 2900. ili 2800. pne.
Castle Pines, Colorado
Kasl Pajns je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.614, što je 2.344 (-39,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hamm (Eifel)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Ham se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 113 metara. Površina opštine iznosi 1,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 19 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 11 stanovnika/km².
Châteauvieux (Gornji Alpi)
Šatovje je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornji Alpi koja pripada prefekturi Gap.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 408 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 57 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,07 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 783 metara (maksimalnoj 960 m, a minimalnoj 612 m).
Wailua, Hawaii
Vajlua je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Havaji. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.254 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.254 stanovnika, što je 171 (8,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Fontanelle, Belluno
Fontanelle je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 849 m.
Polock
Polack ( je grad u Vitebskoj oblasti Belorusije i administrativni centar istoimenog reona. Jedan je od najstarijih i najlepših gradova u Belorusiji i drevni grad Kijevske Rusije. Nalazi se na ušću reke Palate u Zapadnu Dvinu. Prema popisu iz 2009. u gradu živi nešto preko 82.000 stanovnika. Zahvaljujući brojnim crkvama i manastirima nosi epitet duhovnog centra Belorusije.
The Robber Symphony
The Robber Symphony je britanski crno-bijeli film snimljen 1936. u režiji Friedricha Fehera. Po žanru predstavlja kombinaciju komedije i mjuzikla, a radnja mu je smještena u Alpe i prikazuje kako grupa razbojnika sticajem okolnosti skriva vrijedan dragulj u instrumentima družine putujućih muzičara. Feher je za The Robber Symphony okupio nekoliko kolega koje su, poput njega, u Britaniju izbjegle iz Njemačke poslije Hitlerovog dolaska na vlast; Robert Wiene je nadgledao produkciju, a glavnu ulogu je tumačio Feherov sin Hans. Film se odlikovao za tadašnje doba neobičnim odsustvom dijaloga i inzistiranju na nadrealnim situacijama i ekspresionističkim stilom. Feher ga je pod pritiskom distributera morao nekoliko puta kratiti. Iako je dobio priznanje žirija na venecijanskoj Mostri, The Robber Symphony je doživio neuspjeh, a matični studio Concordia Films bankrotirao.
Snimljena je i verzija na francuskom pod naslovom La symphonie de brigands gdje je nastupila Françoise Rosay.
Polock
Gradske znamenitosti
Polack je grad prepun srednjevekovnih crkava i manastira, i drugih starih građevina neprocenjive kulturne vrednosti. mini|desno|[[Krst Svete Efrosinije Polocke]]
Marion Cotillard
Marion Cotillard (30. septembar 1975 - ) je francuska glumica, najpoznatija po ulozi Edith Piaf u biografskom filmu La vie en rose za koga je 2007. dobila Oscara. Prije toga je već bila etablirana u domovini nastupima u nizu popularnih filmova, kao što je serija Taxi, a poslije je nastupala i u prestižnim hollywoodskim ostvarenjima, među kojima se ističe Inception iz 2010.
Oproštajna propovijed
Oproštajna propovijed (خطبة الوداع, Khuṭbatu l-Wadā), također poznata i kao Prorokova posljednja propovijed ili Posljednja propovijed je propovijed koju je islamski prorok Muhamed izgovorio vjernicima na 9. dan mjeseca Dhu al-Hijjah 10. godine po Hidžri (632. godine Anno Domini) u dolini Uranah u podnožju planine Arafat (u Meki, na kraju svog Oproštajnog hodočašća i sedamdeset dva dana prije smrti.
Klopiralid
Klopiralid je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 192,000 Da.
Satire (Juvenal)
Satire je naziv za zbirku satiričkih pjesama koje je krajem 1. i/li početkom 2. vijeka napisao rimski pjesnik Juvenal. Zbirka se sastoji od 16 pjesama grupiranih u pet knjiga; pjesme za temu imaju društvo i običaje tadašnjeg Rima, a Juvenal, naslanjajući se na tradiciju ranijih autora kao što su Gaj Lucilije, Horacije i Persije iznosi kritički stav prema svojim suvremenicima, dijelom kroz ironiju, a dijelom iskazujući neskriveni bijes. Vjeruje se da je oštra kritika poganskog Rima razlog zbog koga je Juvenalov tekst bio popularan među kasnijim kršćanskim prepisivačima te, za razliku od djela drugih antičkih autora ostao relativno sačuvan do srednjeg vijeka.
Juvenalove Satire su poznate kao i izvor brojnih današnjih popularnih poslovica kao što "u zdravom tijelu zdrav duh" (mens sana in corpora sano) i "tko će čuvati čuvare" (Quis custodiet ipsos custodes?), odnosno izraza kao "rijetka ptica" (rara avis) i "hljeba i igara" (panem et circenses)
Semerket
Manethon tvrdi da su se dogodile brojne katastrofe za vrijeme Semerkhetove vladavine, i to pripisuje činjenici da je Semerket bio uzurpator prijestolja. Semerket je namjerno izbrisao Anedžibovo ime s brojnih artefakata, ali je Semerketovo vlastito ime kasnije izbrisano iz Saqqarske liste kraljeva. S druge strane je uspio sagraditi daleko veći grob od Anedžiba usprkos kratke vladavine od 9 godina. Semerket je inače poznat samo na temelju jednog ili dva artefakata i, pto je važnije, Anala Kamena iz Palerma.
Duljina vladavine
Iako Manethon, svećenik iz 3. vijeka pne., bilježi kako je ovaj kralj vladao Egiptom 18 godina, ta brojka je po svemu duseći dodala jedno desetljeće njegovoj vladavini. Toby Wilkinson u svojoj analizi Kamena iz Palerma u Royal Annals of Ancient Egypt, primjećuje kako Kairski fragment Jedan registar III ovog dokumenta daje "Semerkhetu 8 1/2 godina (brojka je sigurna, jer je cijela vladavina zabilježena." (Wilkinson: str.78 & 258) Semerketovo kraljevsko ime, zapisano u sereku, takošer je sačuvano u ovoj sekciji dokmumeta -- dakle 9-godišnja vladavina može pripadati samo njemu. Wilkinson zajljučuje kako je ovaj kralj vladao 9 punih ili djelomičnih godina na temelju Anala Kamena iz Palerma iz 5. dinastije koji je dao mnogo preciznije podatke za vladavinu kraljeva 1. i 2. dinastije. (Wilkinson: str.80)
Merneit
Merneit je bila kraljica za vrijeme 1. dinastije drevnog Egipta i sestra-žena Djeta. Ona i Djet su bili djeca Djera. Sa svojim bratom je bila majka majka Dena.
Neko vrijeme je vladala Egiptom sudeći po grobnom kompleksu koji joj je posvećen u Abydosu i Saqqaru. Dio njenih grobnih dobara je uključivao oko 20 Egipćana, koji su bili obrtnici. Ne zna jesu li ti ljudi ubijeni ili su umrli nakon nje prirodnom smrću. Postoji stela na kojoj je njeno ime s kraljevskim amblelmom, isto kao i na njenom sarkofagu.
Trabeata
Trabeata bila je vrsta rimske komedije sa tematikom iz života rimskih vitezova, čija se svečana odeća (vrsta toge) zvala trabea. Trabeata se javila pred kraj principata Oktavijana Avgusta u 1. veku n. e. i predstavljala je pokušaj obnove togate, komedije koja se razvila za vreme Sule u 2. veku pne. i obrađivala teme iz italskoga i rimskoga života. Tvorac trabeate i njen jedini predstavnik (koliko se danas zna) bio je Mecenatov oslobođenik Gaj Meliso, no on nije našao sledbenike u rimskoj književnosti, a samo Melisovo delo u potpunosti je izgubljeno.
Bradikininski receptor
Bradikininski receptori su familija G-protein spregnutih receptora čiji principijalni ligand je protein bradikinin. Postoje dva bradikininska receptora: B1 receptor i B2 receptor.
B1 receptor
Bradikininski receptor B1 (B1) je G-protein spregnuti receptor kodiran genom kod čoveka. Njegov endogeni ligand je bradikinin, peptid sa 9 aminokiselina koji se formira u patofiziološkim uslovima kao što su inflamacija, trauma, opekotine, šok, i alergija. B1 receptor je jedan od dva G protein-spregnuta receptora za koje je nađeno da vezuju bradikinin i posreduju response na te patofiziološke podsticaje.
B2 receptor
B2 receptor je G protein-spregnuti receptor, koji interaguje sa Gq i Gi. Gq stimuliše fosfolipazu C da povisi koncentraciju intracelularnog slobodnog kalcijuma i Gi inhibira adenilat ciklazu. Ovaj receptor stimuliše put mitogenom-aktivirane proteinske kinaze. On je sveprisutan i konstitutivno izražen u zdravim tkivima.
B2 receptor formira kompleks sa angiotenzin konvertujućim enzimom (ACE), i smatra se da to igra ulogu u komunikaciji između renin-angiotenzinskog sistema (RAS) i kinin-kalikreinskog sistema (KKS). Heptapeptid angiotenzin 1-7 (A1-7) takođe potencira dejstvo bradikinina na B2 receptore.
Laokont sa sinovima
Laokont sa sinovima je ime helenističke kiparske grupe, koja se danas nalazi u Vatikanskim muzejima, točnije u dijelu koji se zove Muzej Pio Clementino.
Grupa prikazuje trojanskog svećenika Laokonta i njegova dva sina blizanca u bezuspješnoj borbi sa morskim zmijama koje ih dave. thumb|left|200px| Detalj (glava [[Laokonta)]] To je skulptura od paroskog mramora visoka 208 cm; široka 163 cm i duboka 112 cm.
Opis
Prema legendi iz grčke mitologije Laokont je bacio koplje na Trojanskog konja kad su ga zaluđeni Trojanci uvukli u grad, i izrekao čuvenu rečenicu - Timeo Danaos et dona ferentes (Bojim se Danajaca i kad darove donose). On je naime uzalud pokušao uvjeriti svoje sugrađane da ne uvuku Trojanskog konja u grad. Zbog tog je božica Atena protivnica Trojanaca, poslala divovske zmije Porku i Karibeju da udave njegove sinove, Laokont je dotrčao i bezuspješno pokušao spasiti sinove. Prema drugoj verziji, te dvije zmije poslao je Posejdon da ga kazni zbog kršenja celibata, pa su to Trojanci shvatili kao znak božje volje i upravo zbog toga uvukli Trojanskog konja unutar svojih zidina. Postoji i treća verzija mita po kojoj je zmije poslao Apolon jer je Laokon oskvrnuo njegov hram, obljubivši pred njegovom skulpturom svoju ženu. thumb|right|280px| [[Skulptura iz drugog ugla]] thumb|left|200px| Detalj (glava jednog od sinova)