cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iduronska kiselina
L-Iduronska kiselina (IdoA) je glavna komponenta uronske kiseline u glikozaminoglikanima (GAG) dermatan sulfatu, i heparinu. Ona je takođe prisutna u heparan sulfatu, mada u manjim količinama relativno na njen ugljenik-5 epimer glukuronsku kiselinu. IdoA je heksapiranozni šećer. Većina heksapiranoza su stabilne u jednoj od dve konformacije stolice 1C4 ili 4C1. L-iduronat se razlikuje i ima više konformacija, sa ekvilibrijumom između tri konformera niske energije. To su 1C4 i 4C1 forme stolice i dodatna 2 S0 konformacija kade.
IdoA može biti modifikovana dodatkom O-sulfatne grupe na ugljenik u poziciji 2 čime se formira 2-O-sulfo-L-iduronska kiselina (IdoA2S).
Ruginești (razvrstavanje)
Ruginești ima više značenja:
Iduronska kiselina
LK Halak je 2000 opisao značaj ovog šećera za respiratornu sincitialnu virusnu infekciju. Dermatan sulfat i heparan sulfat su jedini glikozaminoglikani koji sadrže IdoA, i jedino oni inhibiraju RSV infekciju u ćelijskoj kulturi.
Runcu (razvrstavanje)
Runcu ima više značenja:
Iduronska kiselina
Unutar oligosaharida, 1C4 i 2S0 konformacije (prikazane ispod za IdoA2S) su predominatne.
Protonska NMR spektroskopija se može koristiti za praćenje promena balansa ovog ekvilibrijuma.
Roger Moore
Roger George Moore [ˈrɒdʒər ˈdʒɔːrdʒ mɔər] (Stockwell, London, 14. oktobra 1927. – Crans-Montana, 23. maja 2017.), britanski filmski, teatarski i televizijski glumac. Najpoznatiji je kao tumač Simona Templara u popularnoj TV seriji The Saint 1960-ih, odnosno Jamesa Bonda u sedam filmova istoimene filmske franšize od 1973. do 1985. godine. Od 1991. godine radio kao UNICEF-ov ambasador.
Tlamaya (razvrstavanje)
Tlamaya ima više značenja:
El Mezquital (razvrstavanje)
El Mezquital ima više značenja:
Mocoví
Mocoví (Mocobí, Mbocobí, Moncobys, Amocobies, Mbokobí, Mocoit, Mokoilasseek, Bocovíes, Moqoit, Moqoile’ec, Amokebit, Mosobíes, Moscovi, Mokowitt, Mokovit, Guaycurues, Frentones, Montaraces), pleme i skupina plemena porodice Guaycuruan nastanjenih u Gran Chacu na sjeveru Argentine, sjeveroistočno od Santa Féa. Mocovi su se kroz povijest sastojali od više plemenskih skupina. Suvremena populacija iznosi im 4,525 (2000. WCD) u departmanima O'Higgins, Chacabuco, Fontana i San Lorenzo u provinciji Chaco, i departmanima Garay, Obligado, San Javier, San Justo i Vera u provinciji Santa Fé.
Povijest
Mocoví su bili ratničko pleme sa gornjeg toka Bermeja, slično i srodno svojim saveznicima Abiponima, Tobama i Mbayama. Njihova populacija procjenjena je 1800 na 2,000 ratnika ili 6,000 duša. U ranom 18. stoljeću oni su u ratu sa Španjolcima što guvernera Urizara navodi da povede 1710. veliku ekspediciju od 3,000 ljudi protiv Chaco plemena. Neka plemena tada stupiše u mir sa Španjolcima, ali Mocoví još narednih 30 godina neće prestati sa svojim napadima. Tek će 1743. neki od njih otići na misiju San Xavier koju je utemeljio otac Francisco Burges Navarro. Do ovoga dolazi nakon što se dvojica poglavica Mocovíja Aletin i Chitalin sprijatelje sa Španjolcima. Ovdje će ih pokušati privoljeti na sjedilački život ratara, jer su Indijanci bili nomadski lovci i sakupljači. U današnje vrijeme polagano se asimiliraju u argentinsko društvo.
Etnografija
Život i običaji
Mocoví su tek ponekad gradili sebi privremene logore, obične štitnike protiv vjetra sklepane od granja prekrivenih kožama. Živjeli su od lova, ribolova i sakupljanja. njihovo oružje tipično je za Chaco i Patagoniju. sastojalo se od luka i strijele, koplja, sulica i bole. U lov se išlo ili kolektivno, ili svako za sebe. Glavna lovina bili su nandui, pekari, jelen i kajman kojega ima u Chacu a hvatao se harpunama sa riječne obale.
Ribolov je najvažniji tijekom kišne sezone. Muškarci ribare mrežama i harpunama. ene u svom privređivanju najviše vremena posvećuju sakupljanju divlje bijne hrane, kao što je algarroba (Prosopis alba i Prosopis nigra), Acacia monoliformis, chañar (Gourliea decorticans) i voće mistola (Zizyphus mistol), i jestive dijelove raznih vrsta palmi Capparis retusa, Morrenia odorata i druge. Med i prženi skakavci (porodica Acrididae) važan su izvor prehrane koje Indijanci pohranjuju i čuvaju za kasnije prigode.
Tijekom sušne sezone često dolazi do nestašica pitke vode, do koje domišljato nalaze na lišću palme caraguatá (Bromelia sp.) i gomolju čipóya (Jacaratia hassleriana; vidi), a onda je spremaju u zemljanim vrčevima.
Bullboat-kanui služe tek za prijevoz starijih nemoćnih osoba i malene djece preko rijeke, nalik onim mandanskim. Ločarija im je prosta, košaraštvom se ne bave. Žene od vlakana spomenute caraguate proizvode užeta, ribarske mreže, mreže za nošenje i torbe. Pamuk i vunu tkaju na vertikalnim stanovima.
Društvo Društvo Mocovija sastoji se od proširena obitelji ili egzogamnih bandi kojih je nekoliko takvih povezano u endogamno pod-pleme. Razne pod-plemenske skupine periodično sa sakupljaju zbog različitih razloga, vjerskih, socijalnih ili naročito u vrijeme rata kad regionalni politički autoritet dobiva na značaju.
Ženidba je monogamna ali se izvještavalo i o sororalnoj poliginiji. Postamaritalno stanište je uksorilokalno a sistem srodstva je havajskog tipa. Teknonimija (n.n.-ov otac), za razliku među Lenguama, je nepoznata.
Literatura
sistem srodstva
Runcu Salvei (razvrstavanje)
Runcu Salvei ima više značenja:
C22H42O4
Molekulska formula C22H42O4 se može odnositi na:
Rucăr (razvrstavanje)
Rucăr ima više značenja:
Calvin, Louisiana
Kalvin je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 238, što je 2 (0,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Mape Rojo, Matamoros
El Mape Rojo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Giglio Campese, Grosseto
Giglio Campese je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 154 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Osanica, Goražde
Osanica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Goražde koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 189 stanovnika.
Kontrola rasta stanovništva
Kontrola rasta stanovništva je nastojanje kontrole i smanjenja stope rasta stanovništva neke države i svijeta.
Diljem svijeta, pokret kontrole rasta stanovništva bio je aktivan tijekom 1960.-ih i 1970.-ih, promovirajući reproduktivno zdravlje i programe planiranja obitelji. U 1980.-im, intenzivno se razmišljalo o ženskim reproduktivnim pravima. Ranih 1990.-ih, pojavila se i kritika kontrole rasta stanovništva. U mnogim razvijenim državama prisutna je bijela kuga tj. depopulacija ili smanjivanje broja stanovništva zbog iseljavanja ili niskoga nataliteta.
Pojave koje utječu na kontrolu rasta stanovništva su: dostupnost zdrave hrane i pitke vode, kontracepcija, smrtnost novorođenčadi, apstinencija, pobačaj, čedomorstvo, demografski gubici rata, položaj žena u društvu, materijalno stanje, stambeno pitanje, useljeništvo i iseljeništvo, sterilizacija, eutanazija i dr.
Ekonomski gledano, prije se držalo da je velika plodnost ekonomska prednost, jer je povećavala broj radnika. Thomas Robert Malthus je na to gledao drugačije i uvjerio mnoge ekonomiste, da iako plodnost povećava ukupni dobitak, smanjuje dobitak po osobi. Makar je Malthusova teorija kako se stanovništvo razmnožava brže nego što raste proizvodnja hrane, odavno odbačena kao pogrešna, još uvijek u najrazvijenijim državama svijeta mnogi smatraju ovu teoriju ispravnom pa se ulažu milijarde dolara za zaustavljanje rasta stanovništva u Africi, Aziji i Južnoj Americi, a humanitarna pomoć u hrani i lijekovima manja je od donacija kontracepcije i drugih sredstava kontrole rađanja.
Мерћез
Демографија
У насељу Мерћез живи 26 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 51,4 година (46,6 код мушкараца и 57,0 код жена). У насељу има 11 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,36.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Aleksandrija (muhafaza)
Muhafaza Aleksandrija ( / Muḥāfāzah Al Iskandariyah) je jedna od 27 muhafaza na koje je Egipat administrativno podjeljen.
Geografske karakteristike
Muhafaza se nalazi na sjeverozapadu zemlje, prostire se na površini od 2,300 km², na kojoj živi 5,259,818 stanovnika.
Administrativna podjela
Muhafaza Aleksandija je administrativno podjeljena na 9 distrikta; Montazah Ava, Montazah Tani, Gomrok, Amreja, Agami, Borg Al Arab, Istočni, Centralni i Zapadni. Administrativni centar provincije je grad Aleksandrija.
Ion Luca Caragiale, Dâmbovița
Ion Luca Caragiale je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 8982 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 221 m.
Ostružno
Ostružno je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Goražde koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 68 stanovnika.
C23H24O12
Molekulska formula C23H24O12 se može odnositi na:
Roșiori De Vede (razvrstavanje)
Roșiori De Vede ima više značenja:
Agnena, Caserta
Agnena je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Las Maderas, Cuautitlán de García Barragán
Las Maderas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cuautitlán de García Barragán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 359 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 938 m.
Anadarko, Oklahoma
Anadarko je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.762, što je 117 (1,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Gelenberg
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vulkanajfel Gelenberg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vulkanajfel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 535 metara. Površina opštine iznosi 4,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 101 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 26 stanovnika/km².
Roșiile (razvrstavanje)
Roșiile ima više značenja:
Roșiești (razvrstavanje)
Roșiești ima više značenja:
Los Pleitos, Zapotlanejo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1558 m.
La Loma, Asientos
La Loma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Asientos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2004 m.
El Mezquite (razvrstavanje)
El Mezquite ima više značenja:
Jeanne Moreau
Jeanne Moreau (23. januar 1928. - 31. jul 2017) je bila BAFTA-ma i Cezarima nagrađena francuska glumica, scenaristica i redateljica.
Karijeru je počela 1946. u Komedi fransez, sa kojom je debitovala 1947. na festivalu u Avinjonu. Na film prelazi 1951. Proslavila se u filmovima francuskog Novog talasa, posle Drugog svetskog rata. Posle uloga u filmovima francuskog režisera Luja Mala 1958. Ludost i Ljubavnici (Les Amants) skrenula je pažnju na sebe.
Poznatiji filmovi
Žana Moro se okušala i kao reditelj snimivši dva filma
Tiger Woods
Eldrik Tont „Tajger“ Vuds (30. decembar 1975, Sajpres, Kalifornija) je profesionalni američki golf igrač, koji je rekorder po broju nedelja na prvom mestu rang liste golfera. Rođen je kao Eldrik Tont Vuds, a još kao dečak je dobio nadimak Tajger, što znači tigar. Pošto su ga svi oslovljavali po nadimku i zvanično je promenio ime u Tajger Vuds.
Sin amaterskog igrača golfa, sa dve godine je počeo da igra golf sa ocem. Sa tri godine se pojavio na televiziji kako bi odigrao partiju golfa sa glumcem Bobom Houpom. U osmoj godini osvojio je svetsko juniorsko prvenstvo, a sa 18 je postao i najmlađi osvajač amaterskog prvenstva Sjedinjenih Američkih Država. I u seniorskoj, kao i u juniorskoj konkurenciji, beležio je odlične rezultate. U karijeri je osvojio 14 trofeja na velikim turnirima, što je drugi najbolji rezultat svih vremena. Prvo mesto drži DŽek Niklaus sa 18 osvojenih trofeja. PGA turnire je osvajao 71 put, a samo dvojica igrača su to uradila više puta od njega. Vuds je najmlađi golfer koji je osvojio Grend slem, što je ukupno učinio tri puta. Isto toliko puta je Grend slem osvajao i Niklaus. Najviše nedelja je proveo na prvom mestu svetske rang liste, a i najviše puta (deset) proglašavan je od Svetske golf asocijacije za igrača godine.
Vuds je 11. decembra 2009. objavio da se povlači iz profesionalnog golfa, pošto je njegov privatni život došao u žižu interesovanja medija. Prethodno je više žena putem medija izjavilo da je bilo u emotivnoj vezi sa njim. Kasnije je i sam priznao da je više puta prevario svoju suprugu Elin Nordegren, sa kojom je bio u braku od 2004. Nakon pauze od 20 nedelja, 8. aprila 2010. nastupom na Mastersu vratio se aktivnom igranju golfa.
Magazin Forbs je u julu 2010. objavio da je najplaćeniji sportista sa zaradom od 105 miliona američkih dolara godišnje. Prvo mesto na svetskoj rang listi najboljih golf igrača je izgubio 31. oktobra 2010. kad ga je pretekao Li Vestvud.
Argilly
Aržiji je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgundija, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Bon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 423 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 34,12 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 224 metara (maksimalnoj 227 m, a minimalnoj 188 m).
Roșia de Secaș (razvrstavanje)
Roșia de Secaș ima više značenja:
San Lorenzo, Caserta
San Lorenzo je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Tlanexpa (razvrstavanje)
Tlanexpa ima više značenja:
Rincón del Manguito, Tiquicheo de Nicolás Romero
Rincón del Manguito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tiquicheo de Nicolás Romero.
San Lorenzo, Caserta
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 319 m.
Rincón del Manguito, Tiquicheo de Nicolás Romero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1133 m.
Roșia De Amaradia (razvrstavanje)
Roșia De Amaradia ima više značenja:
Roznov (razvrstavanje)
Roznov ima više značenja:
Ozrenovići
Ozrenovići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Goražde koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 68 stanovnika.
Vieste
Vieste je turistički gradić u talijanskoj provinciji Foggia u regiji Apulija od 13 619 stanovnika.
Geografske karakteristike
Vieste leži na jugoistoku Italije na samoj špici planinskog poluotoka Gargano, na 50 metara visokom stijenovitom rtu iznad Jadranskog mora, udaljen oko 92 km sjeveroistočno od provincijskog centra Foggie.
Historija
thumb|left|240px| Pogled na grad Vieste je bio biskupsko sjedište od 993. do 1817. Kao i svi ostali apulijski gradovi, prolazio je sličnu sudbinu; od bizantske, langobardske, normanske, preko anžuvinske vlasti, sve dok nije postao dio Napuljskog kraljevstva.
Znamenitosti
Najveća znamenitost Viestea je njegova katedrala Santa Maria Assunta građena u stilu apulijske romanike.
Privreda
Vieste' je sve do nedavno bio uglavnom poljoprivredno - ribarski gradić, koji se danas prevorio u značajnu turističku destinaciju. On je centar Nacionalnog parka Gargano, i polazišna točka za obilazak tog parka.
C23H22O7
Molekulska formula C23H22O7 se može odnositi na:
Toba
Tobe imaju samo jednu ženu. Poglavica nemaju, a government se sastoji od staraca.
Ferretto, Treviso
Ferretto je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Toba
Godine 1882 Tobe su u Boliviji masakrirali istraživačku ekspediciju sastavljenu od petnaest muškaraca pod vodstvom francuskog geografa Crévaux (Jules Crévaux (1847-1882).
U vremenima rane kolonizacije u 18. stoljeću Toba, Abipón i Mocoví, bili su najozloglašeniji neprijatelji argentinskih i paragvajskih naseljenika, njihovih naselja i misija ,a sudjelovali su i u napadu na Dobrizhofferovu misiju. Godine 1756. dijelovi Toba i Mataca okupili su se na misiji San Ignacio de Ledesma, na rijeci Rio Grande, pritoci Vermeja, gdje ih je u vrijeme izgona jezuita, 1776, bilo oko 600. Nešto kasnije franjevci su restaurirali neke misije u Chacu, ali svršetkom španjolske vladavine, Indijanci su se vratili u divljinu.
Tobe su danas najbrojniji u Argentini, 15.000 do 20.000 (SIL, 1981); 700 u Paragvaju (SIL, 1991) i 100 u Boliviji.
Plemena i plemenske skupine
Među Tobama 16 i 17 stoljeća po imenu su poznata plemena ili njihove skupine:
U 19. i 20. stojeću dijele se na:
Rozavlea (razvrstavanje)
Rozavlea ima više značenja:
Gina Lollobrigida
Djetinjstvo
Rođena je u Subiacou, mjestašcu pedesetak kilometara udaljenom od Rima. kao Luigina Lollobrigida, draga od četiri kćeri Giovannija Mercurija, vlasnika malene tvornice pokućstva, i Giuseppine, kućanice. Ginetta, kako su je roditelji zvali odmila, bila je tvrdoglavo i uporno dijete: već u predškolskoj dobi tražila je od roditelja da ima svoju sobu, onu veću, a da drugu dijele njezine sestre Giuliana, Maria i Fernanda. Bila je iznimno dobra učenica: osim izvrsnim ocjenama, isticala se smislom za umjetnost, pa je već u nižim razredima osnovne škole bila u dramskoj sekciji, a u crkvenom zboru počela pjevati s deset godina.
Impentamin
Impentamin je histaminski antagonist koji je selektivan za histaminski H3 receptor.
Gina Lollobrigida
Djetinjstvo
Nakon završetka rata, u kojem se obitelj seljakala po malim mjestima u okolici Rima kako bi lakše izdržala opću glad i neimaštinu, Gina je odlučila nastaviti školovanje. Izborila je skromnu stipendiju i 1945. upisala Akademiju likovnih umjetnosti u Rimu.
Prvi uspjesi
Kako joj otac i majka nisu bili u mogućnosti financijski pomagati, snalazila se kako je znala i umjela: pozirala je kao model, a onda se, zbog mogućnosti zarade, 1947. prijavila i na natjecanje za Miss Italije. Iako je publika najburnije pozdravila upravo njezin izlazak na pistu, na tom je natjecanju osvojila treće mjesto. (Prva je bila Lucia Bose, koja je također postala poznata glumica, ali se više proslavila brakom s legendarnim španjolskim toreadorom Dominguinom). Iako nije ponijela lentu Miss Italije, Ginina raskošna ljepota nije ostala nezamijećena: odmah je počela dobivati filmske ponude. Bilo je to ne samo doba kad su talijanski redatelji masovno uzimali naturščike, već i vrijeme - poratno - kad je talijanska filmska industrija doživjela najveći procvat: svi koji su nešto značili u svijetu filma, sjatili su se u Cinecitta, filmski grad u okolici Rima, u kojem se snimalo po stotinjak filmova godišnje. Iako je u Vječni grad došla s posve drugim planovima - da studira likovnu umjetnost - Gina Lollobrigida nije odoljela: 1946. prihvatila je malu ulogu u filmu "Aquilla nera" (Crni orao) jer je honorar, za njezine tadašnje standarde, bio upravo astronomski - 1000 lira dnevno.
O filmu kao životnom odabiru još nije razmišljala, iako je dobila još nekoliko manjih uloga, toliko malih da joj se ime nije našlo na odjavnoj špici. Nakon nastupa u ekranizaciji Donizzettijeve opere "Lucia di Lammermoor" (1947.) shvatila je da bi bilo nesmotreno prokockati prilike koje su joj se pružale.
Brak
Na dočeku 1947. godine upoznala je Milka Škofiča, mladog slovenskog liječnika, koji je radio u Međunarodnoj organizaciji za izbjeglice (IRO), čiji su se uredi nalazili u blizini studija Cinecitta. Ginina majka, koja je sanjala da joj se kćer uda za liječnika, bila je oduševljena, pogotovo kad su se Gina i Milko 14. siječnja 1949. vjenčali. Obred je bio atipičan: u crkvici na 2000 metara nadmorske visine na planini Terminillo u okolici Rima, mladenci su razmijenili bračne zavjete - u skijaškim odijelima. Milko Škofič brzo je shvatio da je pred njegovom suprugom obećavajuća karijera i daje treba pažljivo voditi, pa je godinu dana nakon vjenčanja napustio medicinu i postao Ginin menadžer.
1947. dobila je prvu, doduše malu, ulogu. Riječ je bila o filmu "Ludosti zbog opere" (Follie per l'opera) redatelja Maria Coste, u kojoj je nastupao slavni bariton Tito Gobbi. Gina je prije toga već nastupila u Costinom filmu "Ljubavni eliksir", ekranizaciji istoimene opere, i uz istog opernog pjevača. "Ludosti zbog opere" prikazane su ne samo u Sjedinjenim Američkim Državama (gdje je Ginino ime bilo napisano kao Lollo Brigida), već i u Sovjetskom Savezu, kao prvi zapadnjački film nakon Drugog svjetskog rata.
Uspon karijere
A kad je Gini sljedeće godine Mario Costa ponudio ulogu u filmu-operi "I pagliacci", zatražila je milijun lira honorara, u to doba nezamislivo visoku svotu, no Costa je pristao. Iako je film mlako primljen, novinski stupci bili su puni tekstova o Gininoj "neponovljivoj ljepoti". Nakon sljedećih filmova ("Mlada ne može čekati", "Alina", "Srca bez granica") počelo se pisati kako je Gina Lollobrigida, a ne vespa, talijanski udarni izvozni proizvod, i nije trebalo dugo čekati na poziv iz Hollywooda. Javio joj se filmski mogul Howard Hughes, i tako je Lollo 1950. stigla u filmsku Meku.
Howard Hughes dolazio joj je u apartman poslije ponoći s cijelim orkestrom, tražio da plešu do zore, a nakon tri mjeseca ponudio joj je ugovor na engleskom. Odbila ga je potpisati dok ne dobije prijevod. Bogatog ekscentrika to je silno uvrijedilo, pa je Gina sljedeći dan spakirala kovčege i vratila se u Rim. Talijanski redatelji odmah su je zasuli ponudama, pa je u samo nekoliko godina (početkom pedesetih) snimila desetak filmova, među kojima su joj neki obilježili karijeru: "Grad se brani", "Fanfan la Tulipe" sa slavnim Gerardom Philipeom, "Krah, ljubav i fantazija", "Kruh, ljubav i ljubomora", "Rimljanka" po romanu Alberta Moravije, "Supruga za jednu noć"....
Naučila je francuski i engleski, što joj je pomoglo da postane jedna od najtraženijih europskih glumica, te ubrzo počela osvajati i nagrade. Prva, i Gini najdraža, bila je Victoire, koju je dobila u Francuskoj 1953. kao "najbolja strana glumica". Istu nagradu dobila je i sljedeće dvije godine. Kao ljubitelj umjetnosti, namjestila ju je tako da su joj urednici najpoznatijih časopisa za unutarnja uređenja nudili astronomske iznose da dobiju pravo objaviti fotografije njezina doma. Samo umjetnine u vili procijenjene su na milijun dolara.
Ginina popularnost u Europi bila je golema: izazivala je gužvu gdje god bi se pojavila. Njezin izlazak iz hotela na festivalu u Cannesu 1953. prouzročio je takav kaos da je morala intervenirati policija. Nekoliko policajaca je ozlijeđeno, a jednome su čak slomljena dva rebra. Svi su se divili njezinoj ljepoti, ali su joj odavali priznanja i za glumu, pa i pjevanje. Nakon filma "Najljepša žena na svijetu", ekranizaciji života Line Cavalieri, glumice i pjevačice iz doba belle epogue, u kojemu je otpjevala arije iz opere "Tosca", i slavna Ma-ria Callas nije mogla vjerovati da Ginino pjevanje nije sinkronizirano. Za ulogu u tom filmu, koji je u sezoni 1955./1956. bio najgledaniji u Italiji, Gina Lollobrigida je dobila prestižnu nagradu David di Donatello i proglašena za najbolju glumicu godine. Primali su je predsjednici (argentinski Juan Peron, kubanski Fidel Castro, jugoslavenski Tito...), okrunjene glave (Elizabeta II.) i drugi uglednici.
Nakon što je 1956. snimila "Trapez" (uz Tonyja Curtisa i Burta Lancastera) i "Zvonara crkve Notre-Dame" (uz Anthonyja Quinna), svaki joj je izlazak na javno mjesto postao gotovo nemoguć. Na filmskom festivalu u Veneciji policajci su je doslovno iznijeli iz hotela koji su blokirale tisuće obožavatelja. Usprkos svemu, Gina Lollobrigida nije postala bahata: priznala je da sve svoje haljine, nakon što ih nekoliko puta odjene, šalje sestrama, te da se i dalje skrbi o ocu i majci. A početkom 1957. objavila je da očekuje dijete. Mali Andrea Milko Škofič na svijet je došao 27. srpnja 1957. Šest dana nakon porođaja, Gina se u dva sata noći, praćena mužem, iskrala s djetetom iz bolnice i stigla u vilu gdje je sve bilo spremno za doček "najslavnije talijanske bebe". Glumica je za sinčića dala restaurirati kolijevku iz 18. stoljeća, za što je platila 20 milijuna lira. Sljedećih tjedana vilu su preplavili darovi pristigli sa svih strana svijeta, a roditelji su ih sve proslijedili rimskim sirotištima. Već tri mjeseca nakon porođaja, Gina je nastavila raditi. U listopadu se pojavila u Londonu, i započela s pripremama za filmove "Anna iz Brooklyna", "Zakon" (u kojem su joj partneri bili Marcello Mastroianni i Yves Montand) te "Salomon i kraljica od Sabe" s Yulom Brvnnerom.
Premda se činilo da popularnost Gine Lollobrigide nitko ne može zasjeniti, to se ipak dogodilo. Na talijanskom filmskom nebu zasjala je nova zvijezda - sedam godina mlađa Sophia Loren. Publika se podijelila: obožavatelji putene Napuljke smatrali su daje Gina previše hladna i suzdržana, pa je čak prozvali Lollofrigida, dok su Ginini fanovi u Sophiji Loren vidjeli samo vulgarni seksepil.
Fotografiranje
Sedamdesetih godina prošloga stoljeća Gina Lollobrigida još je snimala, no to ju je sve manje privlačilo. Tvrdila je da moderna kinematografija nije ono što je nekad bila, da tehnički efekti nadomještaju svu čaroliju filma te se okrenula drugoj umjetnosti - fotografiji. Iako je do tada već sudjelovala na brojnim natjecanjima fotoamatera, strast za fotografijom dobila je takve razmjere da joj je postala glavna aktivnost.
Godinu dana putovala je Italijom (uvijek zamaskirana, da je obožavatelji ne prepoznaju i ometaju) i snimila više od 20.000 fotografija, od kojih je dvjestotinjak odabrala za svoju prvu knjigu: "Italia mia". Prvo izdanje doslovno je razgrabljeno, a glumica je dobila ponudu kojoj nije mogla odoljeti: Imelda Marcos, supruga filipinskog predsjednika, (u svojoj zemlji poznata kao "željezna leptirica") naručila je knjigu njezinih umjetničkih fotografija o Filipinima. Gina je na tome radila dvije godine te 1976. objavila čak dvije knjige: "Filipini" i "Manila". Kako je Marcos ubrzo svrgnut, obećani honorar od milijun dolara po knjizi nikad nije dobila.
Gina danas
Danas, tri desetljeća nakon što se maknula ispred kamera, ona je ponovno pred njima dva puta godišnje: na Balu ruža i Balu Crvenog križa u Monte Carlu. Živi u Rimu, u svojem raskošnom domu, a zimski dio godine provodi u svojoj vili u švicarskom skijalištu Cranssur-Sierre, gdje se najljepša skijaška staza zove - Lollobrigida.
Iminodisirćetna kiselina
IDA formira jače komplekse nego bidentatni ligand glicin i slabije komplekse nego tetradentni ligand nitrilotrisirćetna kiselina. thumb|left|Metalni kompleks sa iminodisirćetnim anjonom
Kapilarna elektroforeza u prisustvu iminodisirćetne kiseline se tipično koristi za modulaciju peptidne mobilnosti.
Medolago, Bergamo
Medolago je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2295 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 242 m.
Las Tres R, Matamoros
Las Tres R je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Toquistiné
Toquistiné (Touquistiné, Tokistiné), jedno pd plemena Lulean Indijanaca koje je u rano kolonijalno doba obitavalo u području Chaca u Argentini. Godine 1751. zajedno sa srodnim plemenom Isistiné smješteni su na misiju San Juan Bautista blizu Balbuene na rijeci Salado, današnja provincija Salta., gdje ih je preostalo 740 (1751)
Rovinari (razvrstavanje)
Rovinari ima više značenja:
Arauco (provincija)
Provincija Arauco (španjolski: Provincia de Arauco) je jedna od 56 provincija na koje je Čile administrativno podjeljen. Ona je jedna od tri provincije Regije Bío Bío, ostale dvje su; Concepción i Bío Bío.
Karakteristike
Provincija Arauco se nalazi u sredini zemlje duž pacifičke obale južno od Rijeke Biobío. Prostire se na površini od 5,46 km² u kojoj živi 176,547 stanovnika.
Administrativna podjela
Teritorij je podjeljen na 7 općina a administrativni centar provincije je grad Lebu u kom živi 20,989 stanovnika
Tonocoté
Tonocoté /=hombre colorado, / jedno od plemena Lulean Indijanaca nekoć nastanjeno u današnjoj provinciji Santiago del Estero u Argentini. Na sjeveru bili su im susjedi Lule, na jugu Sanaviron, na zapadu Diaguita i na istoku rijeka Salado. Prvi puta spominju se u dokumentima iz 1574. godine. Ovo sjedičačko pleme bavilo se agrikulturom, lovom, ribolovom i sakupljanjem. Svoja polja quinoe i kukuruza su navodnjavali, i bili su pod jakim utjecajem andskih kultura. Slično Chaco-plemenima sakupljali su divlje plodove algarrobu, chañara i tunas, neko kaktusovo voće nazivano i prickly pear i drugo. Današnji Tonocoté (njih oko 6,000) poznati su pod imenom Suritas, porijekom su od Tonocota i mestika, a govore dijalektom jezika quichua santiagueño. Žive u 19 sela u departmanima San Martín, Figueroa i Avellaneda.
Barunski križarski rat
Barunski križarski rat, također poznat kao Križarski rat 1239, bio je, u teritorijalnom smislu, najuspješniji križarski rat od Prvog. Iako križari nisu postigli slavne vojne pobjede, koristili su diplomatiju kako bi manipulirali dvije zaraćene strane muslimanske dinastije Ajubida (El Salih Ismail u Damasku i As Salih Ejub u Egiptu) jednu protiv druge za još više ustupaka nego što je Fridrik II dobio tokom poznatijeg Šestog križarskog rata. Na nekoliko godina, Barunski križarski rat vratio je Jeruzalemsko Kraljevstvo u njegovu najveću veličinu od 1187. godine.
C22H30O6
Molekulska formula C22H30O6 se može odnositi na:
Barunski križarski rat
O tom križarskom ratu ponekada se raspravlja kao o dva odvojena križarska rata: onom kralja Theobalda I od Navarre, koji je počeo 1239. godine, i onom odvojene grupe križara pod vođstvom Richarda od Cornwalla, koja je došla nakon što je Theobald otputovao 1240. godine. Unatoč relativno izdašnim primarnim izvorima, njegovo izučavanje je donedavno bilo ograničeno, barem djelimično zbog nedostatka vojne aktivnosti.
Vojska Theobalda od Champagnea
Theobald od Champagnea, kralj Navarre, okupio je impozantan broj evropskih plemića u Lyonu, uključujući: Hugha IV, vojvodu Burgundije; Amauryja VI od Montforta; Roberta de Courtenaya, velikog batlera Francuske (ne treba miješati sa Robertom I, latinskim carem, također iz Courtenaya); i Pierra I, vojvodu Bretanje. Pridružio im je se veliki broj grofova drugog ranga, među njima i: Guigues IV od Foreza, Henri II, grof Bara, Louis od Sancerre, Jehan de Braine grof Mâcona, William od Joignyja i Henri od Grandpréa. Theobaldova glavna snaga brojala je oko 1500 vitezova, uključujući i nekoliko stotina iz Navarre. Napustili su Francusku u augustu 1239. godine, pri čemu je većina zaplovila iz Marseillesa, a manji broj njih krenuo je iz luka Fridrika II u južnoj Italiji. Theobald je stigao u Akru 1. septembra; uskoro su mu se pridružili oni križari koje je raštrkala oluka prilikom prelaska Sredozemnog mora. Tamo su se sastali sa vijećem lokalnih kršćanskih moćnika, od kojih su najistaknutiji bili: Walter od Briennea, Odo od Montbéliarda, Balian od Bejruta, John od Arsufa i Balian od Sidona. Theobaldu su se također pridružili neki križari sa Kipra.
Theobald je proveo mnogo vremena zabavljajući se u ugodnoj Akri, gdje je napisao pjesmu za svoju ženu. Konačno, 2. novembra, grupa od oko 4000 vitezova (više od polovine u službi lokalnih baruna i vojnih redova) krenulo je na marš prema Aškelonu, gdje su započeli izgradnju zamka kojeg je Saladin bio razrušio nekoliko godina ranije. Dva dana od početka marška, Pierre od Bretanje i njegov poručnik Raoul de Soissons odvojili su se da provedu pljačku. Podijelili su svoje snage i obojica su čekali u zasjedi duž mogućeg puta za muslimanski karavan, koji se kretao uz Jordan do Damaska. Pierrova polovina suočila se sa muslimanima izvan jednog zamka i, nakon malo borbe, zatrubio je iz roga kako bi pozvao Raoula. Muslimani su preusmjereni i pobjegli su u zamak, u koji su ih Pierrovi ljudi slijedili, ubili mnoge od njih, neke zarobili i ugrabili plijen i životinje karavana radi hrane.
Poraz kod Gaze i gubitak Jeruzalema
Pierrova manja pobjeda kasnije je zasjenjena sumornim porazom. Kada je cijela vojska stigla u Jafu 12. novembra 1239. godine, jedan njen dio htio je sam provesti svoju pljačku. Vođe te prkosne grupe bili su Henri od Bara, Amaury od Montforta i Hugh od Burgundije, zajedno sa četiri važnija lokalna gospodara, među njima Walter od Brienne, Balian od Sidona, John od Arsufa i Odo od Montbéliarda. Ta grupa, u kojoj je bilo negdje između 400 i 600 vitezova, odvojila se od glavne vojske, unatoč jasnom negodovanju Theobalda, Pierra od Bretanje i vođa sva tri vojna reda (templari, hospitalci i Teutonski viteški red). Grupa je jahala cijelu noć i dio njih uskoro se sukobio sa egipatskom snagom pod komandom Rukn al-Din al-Hijawija kod Gaze idućeg dana, 13. novembra. Kontingent je doživio jak poraz prije nego što su Theobaldove snage stigle da ih spase; Henri je ubijen, a Amaury je bio među nekoliko stotina zarobljenih križara. Vojska je nakon toga marširala nazad sve do Akre.
Dena Paona
Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Saratchandre Chattopadhyaya, a radnja mu je smještena u bengalsko selo u 19. vijeku, gdje prikazuje odnos alkoholu lokalnog plemića (zamindar) i moralno besprijekorne seoske svećenice. Film je doživio uspjeh, omogućivši Atorthyjevom studiju New Theatres da postane jedna od najznačajnijih institucija bengalske kinematografije.
Barunski križarski rat
Poraz kod Gaze i gubitak Jeruzalema
Oko mjesec dana nakon bitke kod Gaze, An Nasir Davud od Transjordana, čiji je karavan Pierre zarobio, marširao je na Jeruzalem, koji je bio uglavnom bez obrane. Nakon što se krio u Davidovom tornju, garnizon tvrđave predao se Davudu 7. decembra, prihvativši njegovu ponudu za siguran prolaz do Akre. Jeruzalem je bio u muslimanskim rukama po prvi put od 1229. godine (Šestog križarskog rata).
Teritorijalni ustupci Ajubida
Nakon prepreke kod Gaze za križare i gubitka Jeruzalema, građanski rat unutar muslimanske dinastije Ajubida počeo je stvarati pogodnu okolinu za kršćane. Prvo je došlo do obećavajućeg, ali na kraju razočaravajućeg putovanja u Tripoli. Emir El Muzafar Mahmud od Hame htio je odvući pažnju svog neprijatelja, El Mudžahida od Homsa, pa je stoga namamio Theobaldove križare do Planine hodočasnika izvan Tripolija sa ispraznim obećanjima. Ništa se nije desilo; nakon nekog vremena, kao gosti Bohemonda V od Antiohije, križari su se vratili u Akru do ranog maja 1240. godine.
Idući susret kršćana sa Ajubidima pokazao se mnogo plodnijim. Theobald je pregovarao sa zaraćenim emirima Damaska i Egipta. Završio je dogovor sa As Salih Ismailom, emirom Damaska na sjeveru, protiv Ejubom u Egiptu i Davudom u Transjordanu, na jugu, čime je Jeruzalemsko Kraljevstvo ponovo dobilo sami Jeruzalem, zajedno sa Betlehemom, Nazaretom i većine regije Galileje sa mnogim templarskim zamkovima, kao što su Beaufort i Safed. Ismailov je u svoj dogovor sa križarima uključio i mnoge teritorije koji nisu bili njegovi da dadne: umjesto toga, naveo ih je kao priznanje njihovog prava da uzmu Davudove zemlje. Taj dogovor bio je vrlo nepopularan među Ismailovim vlastitim podanicima: utjecajni propovjednik i pravnik Izz al-Din ibn 'Abd al-Salam javno ga je osudio. Kao odgovor na to Ismail, je uhapsio Ibn 'Abd al-Salama. U činu još većeg protesta, muslimanski garnizon u Beaufortu odbio je predati zamak Balianu od Sidona, kako je predviđeno Ismailovim dogovorom. Sam Ismail mjesecima je morao vršiti opsadu utvrde sa vojskom Damaska kako bi ju zauzeo za kršćane. Za to vrijeme, križari su počeli provoditi svoje prave na Davudove zemlje. Počeli su obnavljati Aškelon, opljačkali su cijeli dolinu Jordana, ponovo zauzeli Jeruzalem i napali Nablus (ali ga nisu zauzeli). To je nagnalo Davuda da stvori vlastiti dogovr sa Theobaldom u kasno ljeto 1240. godine, u kojem je zapravo ispunio mnogo ustupaka koje je im Ismail dao samo u teoriji.
Neki tadašnji izvori čak daju naslutiti da je čitava zemlja između rijeke Jordan i Sredozemnog mora vraćena u križarske ruke. Theobald i Pierre od Bretanje nisu se zadržali kako bi prisustvovali punom provođenju svojih dogovora sa Ismailom od Damaska i Davudom od Transjordana. Napustili su Palestinu za Evropu sredinom septembra 1240. godine, prije dolaska Richarda od Cornwalla, zato što nisu htjeli biti prisutni tokom bilo kakvih dodatnih internih svađa oko vođstva i smjera poduhvata. U suvenire koje je Theobald donio sa sobom u Evropu spadali su ruža zvana "Provins" (latinski naziv rosa gallica 'officinalis', apotekarska ruža) iz Damaska, koju je prenio "u svom šljemu"; dio Istinskog krsta; i možda grožđe Chardonnay koje je danas važna komponenta šampanjca. Hugh od Burgundije i Guigues od Foreza zadržali su se kako bi pomogli sa zamkom u Aškelonu.
Vojska Richarda od Cornwalla
10. juna 1240. Richard, prvi grof Cornwalla, napustio je Englesku sa manjom grupom križara. Ta grupa sastojala se od oko desetak engleskih baruna i nekoliko stotina vitezova, uključujući Williama II Longespéea. Dospjeli su do Marseja sredinom septembra i iskrcali se u Akri tokom jesenjeg prelaza na 8. oktobar. Simon de Montfort, mlađi brat zarobljenog Amauryja, također je bio dio te grupe, ali se čini da je putovao samostalno.
Richard i njegova druga križarska vojska nisu stupali u bitke, ali jesu završili pregovore za primirje sa ajubidskim vođama koje je Theobald počeo nekoliko mjeseci ranije, tokom prvog talasa križarskog rata. Nastavili su popravke aškelonskog zamka. Značajno, Richard je predao njegov nadzor Walteru Pennenpiéu, carskom zastupniku Fridrika II u Jeruzalemu (umjesto da ga preda lokalnim vazalima Jeruzalemskog Kraljevstva koji su se snažno protivili Fridrikovoj vladavini). 13. aprila 1241. razmijenili su muslimanske zatvorenike sa kršćanskim zarobljenicima (prije svega Simonovog starijeg brata Amauryja) koji su zarobljeni tokom katastrofalne pljačke Gaze počinjene od strane Henrija od Bara pet mjeseci ranije. Također su premjestili ostatke ubijenih u toj bici i sahranili ih na groblju u Aškelonu. Sa svojim poslom završenim, Richard je napustio Akru i krenuo u Englesku 3. maja 1241. godine.
Posljedice
Iako je Barunski križarski rat vratio Jeruzalemsko Kraljevstvo u njegov najveći raspon od 1187. godine, stečeni teritoriji brzo su izgubljeni nakon samo nekoliko godina. 15. jula 1244. Jeruzalem nije samo zauzet, već i sveden na ruševine, a njegove kršćane masakrirali su Horezmijci iz sjeverne Sirije (novi saveznici sultana Egipta As Saliha Ejuba). Nekoliko mjeseci kasnije, u oktobru, Ejub i Horezmijci su izvojevali veliku vojnu pobjedu u Bici kod Forbije, koja je trajno onesposobila kršćansku vojnu moć u Svetoj Zemlji.
Rotunda (razvrstavanje)
Rotunda ima više značenja:
Tlanipatlán (razvrstavanje)
Tlanipatlán ima više značenja:
Roseți (razvrstavanje)
Roseți ima više značenja:
Elma, Iowa
Elma je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 546 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 546 stanovnika, što je 52 (8,7%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rona de Sus (razvrstavanje)
Rona de Sus ima više značenja:
Gemmerich
Gemerih je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 574 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141047.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Gemerih se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 340 metara. Površina opštine iznosi 6,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 574 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 85 stanovnika/km².
Rona de Jos (razvrstavanje)
Rona de Jos ima više značenja:
Grnčar (Plav)
Grnčar (albanski Gërnçari [gəɾnˈt͡ʃaɾi]), naselje u opštini Plav u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 191 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 481 stanovnika).
El Mezquitito (razvrstavanje)
El Mezquitito ima više značenja:
Grnčar (Plav)
Demografija
U naselju Grnčar živi 144 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 36,7 godina (37,5 kod muškaraca i 35,8 kod žena). U naselju ima 54 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,54.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Tlapani (razvrstavanje)
Tlapani ima više značenja:
Lule
U kasnijim vremenima Lulé i srodna plemena su poznati kao miroljubiv narod, koji živi dijelom od poljodjelstva, dijelom od lova. Sami sebe nazivaju Pelé. Srednjega su stasa i u suprotniosti sa atletskim jahačima Abipóna i Mataca iz istočnog Chaca. Guverner Urizar oko 1710. protiv ovih ratoborniih plemena povede iz Tucumana jaku ekspediciju, a miroljubivi Lule su smješteni na novu misiju San Estéban u Mirafloresu na Saladu, gdje ih je okupio jezuitski otac Antonio Machoni. Machoni priprema gramatiku i rječnik (Madrid, 1732) lule jezika nazvanog "Lule de Machoni", kako bi ga razlikovali od cacana lule iz ranijeg perioda. Dva Lulean plemena Isistiné i Touquistiné 1751. smješteni su na novu misiju San Juan Bautista. Nakon ove misije podigoše i misiju Nuestra Señora del Buen Consejo ili Ortega, za pleme Omoampa i njihova pod-plemena i Nuestra Señora la Columna ili Macapillo za pleme Pasain što pripada Vilelama, obje na rijeci Salado. Godine 1767, upravo prije protjerivanja jezuita populacija srodnih Lulean plemena iznosila je 2,346. Svi su bili kršćani, a među njima je bio i otac José Iolis, autor povijesti Chaca.
Imepip
Imepip je histaminski agonist koji je specifičan za histaminski H3 receptor.
Palo Verde, Zapotlanejo
Palo Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapotlanejo.
Herceg Janoš
Herceg Janoš (Sombor, 11.maj 1909. - Sombor, 29.januar 1995.) vojvođanski (jugoslovenski) pisac, urednik, prevodilac na mađarskom jeziku.
Paraun
Paraun je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Goražde koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 62 stanovnika.
Herceg Janoš
Život i delo
Osnovnu školu i gimnaziju pohađa u svom rodnom gradu. U 1929. godini izdaje časopis „Iks“, koji je objavljen samo jedanput. 1932-1934.g. je službenik u štampariji u Somboru, a zatim saradnik časopisa „Új Hírek” – “Nove vesti”. 1936-1938 g. je urednik u izdavačkoj kući „Dante“ u Budimpešti. Od 1939.g. je saradnik „Új Hírek” – “Nove vesti”, a posle i glavni urednik za kratko vreme, a zatim novinar u „Jutarnjim novinama“ u Novom Sadu. Od 1941.g. je direktor Gradske biblioteke u Somboru. U vreme mađarske administracije je glavni urednik „Kalanđe“. Posle rata, do 1953. godine je urednik Izdavačke kuće „Bratstvo-jedinstvo“ u Novom Sadu. U dva ciklusa (1953-1955 i 1957-1977) je urednik Novosadskog radija. 1955-1957.g. je glavni urednik časopisa „Most“. 1977.g. je penzionisan i preselio se u Doroslovo. Iz Doroslova objavljuje svoje radove u elektronskim i pisanim medijima u Vojvodini. 1981.g. je izabran za člana Vojvođanske akademije nauke i umetnosti. 1998. godine u Doroslovu, u znak sećanja, osnivaju književnu nagradu „Herceg Janoš“.
Znanstveni rad
Rad Herceg Janoša je bio izuzetno bogat, mada osim jednog perioda u Pešti, stvarao je uglavnom u uskom geografskom području, što bi se moglo proširiti jedino još prema Baranji (Batini). Odavde je krenuo i tu se i vratio sa izmišljenih i stvarnih evropskih putovanja, a putovao je na relaciji Budimpešta i Beograd, Novi Sad i Subotica; posetio je čitaoce, ljude koje je intervjuisao i kolege pisce. U međuvremenu je pisao, iz dana u dan, iz nedelje u nedelju, pisao je neumorno, istrajno i sa posvećenošću gotovo sedam decenija. Rezultat ovog neverovatnog rada je četrdeset napisanih knjiga.
Pored romana, izrazio se u svim žanrovima proze, u većini slučajeva uspešno, jer je bio upoznat sa svim tajnama zanata. Možemo reći da mu je glavni žanr bio esej, ali on je napisao i dnevničke beleške, portrete, recenzije, intervjue, sociografije, podlistke, eseje, istorijske beleške, dok su od književnih vrlina sve više sećanja zauzela prvo mesto, u mnoštvu žanrova koje je koristio prošlost je "ponovo stvorio", pretvorio u sadašnjost.
Herceg Janoš je bio i javna ličnost, publicista u najplemenitijem smislu te reči. "Mi smo mađarski pisci, ne možemo gledati ravnodušno na razvoj sudbine našeg naroda", rekao je on, a i delovao je u tom duhu. Na nogama je preživeo preokrete sudbine, promene sistema. Objašnjenje je video u tome da je "pažljivo plivao protiv plime, ali je plivao protiv ..." Uprkos uzdržanosti njegovih spisa cenzurisali su ga, izostavili su njegove radove urednici koji su bili oprezniji i od njega. On je učinio više nego iko za opstanak svog naroda, ali videći raspad i bespomoć, nejednom je iskusio neadekvatno individualno ustrajanje.
Radovi
Romani:
Kratke priče, eseji i studije :
Pesme:
Români (razvrstavanje)
Români ima više značenja:
Jernej Kopitar
Jernej Kopitar (rođen 21.8.1780. u Repnju, umro 11.8.1844. u Beču) je bio slovenački lingvista.
1808. godine objavio je prvu slovenačku gramatiku, Grammatik der slavischen Sprache in Krain, Karnten und Steyemark. Bio je najznačajniji saradnik Vuka Karadžića u radu na srpskom književnom jeziku.
Bio je član bečke dvorske biblioteke i cenzor slovenskih i novogrčkih knjiga. Radio je na stvaranju zajedničkog književnog jezika Slovenaca, a pomogao je i projektu Vuka Karadžića u oblikovanju srpskog književnog jezika temeljenog na narodnom govoru. Naime, Jernej Kopitar je preveo (istolkovao) reči na nemački i latinski jezik. Kada je Vuk Karadžić došao u Beč 1813. nakon Prvog srpskog ustanka, napisao je knjigu o propasti tog ustanka. Zamolio je Jerneja, kao cenzora slovenskih knjiga u Beču da mu je objavi. Jernej to nije učinio ali se zainteresovao za rad Vuka Karadžića, pa mu je već naredne godine objavio Do kraja Kopitarevog života, među njima je vladalo izuzetno prijateljstvo i borba za narodni srpski jezik kao zvaničan u Srbiji.
Kao Vukov saradnik Jernej ga je savjetovao:
Asnois (Vijena)
Anoa je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Vijena koja pripada prefekturi Monmorijon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 151 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,26 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 160 metara (maksimalnoj 182 m, a minimalnoj 120 m).
El Ciruelo, Santa Catarina Juquila
El Ciruelo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Catarina Juquila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 480 m.
Santa Anita, Ramos Arizpe
Santa Anita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Ramos Arizpe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 978 m.
Veticone, Campobasso
Veticone je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.