cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
U registraturi
Stil djela
Kovačić je u ovom svom remek-djelu objedinio čak četiri književno-umjetnička stila i tako stvorio jedno od najsavršenijih romana hrvatske književnosti. Zanimljivo je kako, iako se ovaj roman smatra najboljim romanom hrvatskoga realizma, ne zauzima mjesto stilski i kompozicionalno najsavršenijeg romana hrvatskog realizma. To mjesto pripada romanu Posljednji Stipančići autora Vjenceslava Novaka, koji po svom stilu najbolje objedinjuje sastavnice kako europskog, tako i hrvatskog realizma. Četiri stilske cjeline romana su:
Vrsta romana
U registraturi je žanrovski iznimno kompleksan roman i vrlo je teško svrstati ga u jedan tip. On je isprva socijalni roman jer prikazuje i detaljno ocrtava društvenu stvarnost i iz socijalne, ali i moralne, perspektive uspoređuje stanje društva i svijesti na selu i u gradu. Likovi u djelu su socijalno karakterizirani, a važan doprinos socijalnome romanu je i snažna polarizacija imućnih i siromašnih likova.
Drugi žanr koji je dominantan u djelu je Stendhalov bildungsroman ili odgojni roman. Ovaj je žanr najbolje ilustriran preko đaka Ivice koji od neiskvarenog, nevinog i veselog seoskog dječaka započinje svoje obrazovanje, prvo institucionalizirano u školi, a kasnije, po dolasku u grad, nastavlja svoje životno obrazovanje, oblikuje svoje stavove i postaje zreliji, ali hladniji i moralno iskvareniji. Roman prikazuje odgoj i oblikovanje životnih stavova jednog od likova i stoga je iznimno dobar primjer odgojnog romana.
Elementi psihološkog romana manje su očiti nego kod recimo Dostojevskog i njegovog Zločina i kazne, ali su svejedno prisutni. Svi su likovi u ovoj ili onoj mjeri psihologizirani, ali Ivičini unutarnji monolozi, razmišljanja i vrlo detaljnja psihološka slika toga lika doprinose psihologiji samog romana, te na taj način prikazuju roman kao psihološki.
Autobiografski elementi
Iako autobiografski elementi nisu dominantni toliko da bi se roman mogao nazvati autobiografskim, njihova prisutnost nije zanemariva. Kovačić je, kao i Ivica, bio seosko dijete koje je bilo iznimno nadareno i zbog toga je, na poticaj lokalnih odgajatelja, poslan na obrazovanje u velika mjesta. Kovačić je svoj studij prava završio, a Ivica je godinama na tome radio. Ivica je do kraja svog života radio kao pravnički službenik, točnije registrator, dok se Kovačić vucarao po odvjetničkim uredima, nikada ne proalazeći pravo zadovoljstvo u svome poslu. Obojica "likova" završavaju svoj život nezadovoljno i tragično. Dok je Ivica izgorio među svojim dragim registrima, Ante Kovačić je završio u mentalnoj ustanovi u Stenjevcu. Kovačić je ovaj svoj roman, a tako i njegov kraj, dovršio 1888., samo godinu dana prije vlastitog odlaska u Stenjevac.
Likovi
Kao iznimno složen roman, U registraturi obiluje likovima različitog kalibra i tipa. Iako je svaki od likova u ovom djelu poseban, ono što je sam Kovačić želio naglasiti je snažna polarizacija likova sa sela i iz grada. Tako su njegovi seoski likovi uglavnom pozitivni, vrlo druželjubivi, no ipak imaju svoje mane od kojih je najočitiji upravo taj seoski moral. Kovačić je iznimno kvalitetno prikazao psihologiju sela kroz njegove pozitivne (druželjubivost, spremnost ka pomoći, svojevrsna doza nevinosti i naivnosti), ali i negativne (tračevi, zavist, svađe i interne spletke) strane i tako dobro ocrtao svoj vlastiti rodni kraj. Likovi iz grada uglavnom nemaju pozitivnih strana i Kovačić ih prikazuje kao moralno iskvarene "spodobe" željne samo vlastitog užitka i ne obazirući se na želje drugih kako bi to postigli.
Ostali likovi
Osim ovih likova, u romanu se pojavljuje niz drugih likova koji nemaju toliko značajnu ulogu u djelu kao likovi, ali njihova prisutnost doprinosu u ocrtavanju nekih dijelova i shvaćanju nekih pojavnosti. Kao likovi seoske cjeline ističu se ostala Kanonikova djeca kroz koje se uglavnom prikazuje odnos Ivice i Kanonikove obitelji, Jožičini muzikaši koji prikazuju seoske običaje, te obitelj Medonić koja predstavlja simbol imućnosti, ali brojnih tračeva. Medonićeva kći Justa, ružna, ali gorda djevojka, udat će se za Mihu, te ubrzo poginuti pod misterioznim okolnostima, dok će sam Medonić postati Mihin polovni mentor. Uz njegovu drugu suprugu i obiteljskog slugu Stipu bili su vezani brojni seoski tračevi. Važni su likovi župnika koji se pojavljuju u djelu i koji vrlo realistično prikazuju odnos seljaka prema crkvi, crkvenim dužnosnicima, ali i strahopoštovanje koje posjeduju prema istima. U selu se pojavljuje još nekoliko obitelji koje uglavnom služe kako bi ocrtale onaj niski i pokvareni, odnosno negativni seoski moral. Ovoj skupini podjednakovo pripadaju Mecenina majka, njezin suprug i Mecenin otac, vlastelin.
Gradsku cjelinu, osim već navedenih likova, sačinjavaju brojne sluge preko kojih se ilustrira odnos imućnijih građana prema siromašnim i najčešće neukim seljacima koji u grad dolaze radi posla. Ujedno isti ti sluge, koji se okupljaju kod Žorža, služe za prikazivanje nekih od najnižih ljudskih strasti koji se, kako Kovačić to prikazuje, javlaju samo u gradskoj sredini. Poseban lik je lik "pojete" Šajkovskog koji se pojavljuje samo kratko, ali dobro prikazuje lažni moral i lažni ugled koji se ugradu dobiva iskljućivo položajem i društvenim vezama, a ne iskazanim uspjehom. Ferkonjina obitelj, Žorževa supruga i slični likovi uvedeni su kako bi se još vjernije ocrtao najniži sloj (moralno i socijalno) gradske sredine i kako bi se jednako tako vjerno prikazalo najgnjusnije ponašanje "građana". Jedini lik koji odudara od Kovačićevog prikaza gradske sredine je Laurin "otac" koji se do samoga kraja, unatoč slabom srcu i stravičnoj imovinskoj situaciji, kao samohrani otac iznimno dobro brine za Lauru i čini sve kako bi ju zaštitio i kako bi njezin život učinio što ljepšim.
Poseban lik u djelu, koji je spada ni u gradsku ni u seosku cjelinu je lik babe Hude. Huda je samotnjak i živi negdje daleko u šumi, poprilično udaljena od bilo kakve naznake civilizacije. Kod nje se okupljaju razni bolesnici i nakaze kako bi im ona, pomoću magije i raznoraznih čarobnih pripravaka, dala lažnu nadu u oporavak. Ona pronalazi i spašava Lauru iz šume, te se brine za nju na određeno vrijeme, kada ju šalje jednoj svojoj poznanici, koja ju na koncu dovodi u Meceninu kuću. Lik babe Hude najmisteriozniji je lik u cijelom djelu i pozadina tog lika jako je šturo objašnjenja, što ovaj lik čini jednim izrazito romantičarskim likom. Baba Huda je tajanstvena i zatvorena, što nije tipično za detaljno ocrtane likove realizma, već za misteriozne, pomalo demonske likove prisutne u skoro svim djelima romantizma.
Kožlje (Makedonija)
Kožlje su naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Kožlje pripadaju opštini Petrovec, koja okuplja istočna predgrađa Grada Skoplja.
U registraturi
Registri
Kovačić u svom djelu također uvodi i vrlo neobičan postupak za realizam, načelno bliži romantizmu i modernizmu, a to je razgovor registara. Spisi, odnosno registri, u Kičmanovićevom registratorskom uredu, u kojem već ostario radi sa jednim namještenikom, u nekoliko navrata postaju živi i komentiraju raznorazne događaje. Ovaj postupak oživljavanja neživih bića potpuno je atipičan i mogao se naći samo kod prijelaznih pisaca, kao što je bio Gogolj, ali ne i kod zrelih realista. Razlozi koje je Kovačić imao da uvede ovakav postupak su raznoliki. Jedan od njih sigurno je bio kako bi prikazao sukob starih i mladih naraštaja (što se vrlo suptilno odražavalo na sukob starih, narodnjačko-unionistučkih političkih pravaca sa mladim, pravaškim strujama) preko konflikta između starijih i novijih registara. U samom djelu, prema fabuli koju je Kovačić koristio, nije bilo previše prostora za ocrtavanje tog konflikta.
Drugi razlog bio je osvrt na aktualnu političku situaciju. Ponovo, fabula koju je koristio nije dozvoljavala takav "izlet" (jer ipak, činjenica da je ubacivao i romantičarske elemente govori da je želio pridobiti čitateljsku publiku, koju političkim pamfletima i esejima nije mogao privuči, što je prije njega objasnio već Šenoa), pa je Kovačić, kao predani starčevićanac, na drugi način morao dati osvrt na stanje u zemlji. Najbolji primjer ovoga su sukobi registara oko političkih struja, ali i korištenja jezika, u kojem stari registri govore još uvijek latinskim (koji je bio službeni jezik u Saboru do 1847., pa opet do 1860. kada Franjo Josip I. usvaja zahtjeve bana Šokčevića za hrvatskim jezikom) i slave taj jezik, dok se noviji registri zalažu za korištenje hrvatskog jezika.
Kožlje (Makedonija)
Prirodni uslovi
Naselje Kožlje je u okviru istorijske oblasti Blatija, koja se obuhvata istočni deo Skopskog polja. Naselje je smešteno iznad polja, u brdovitom kraju Kotorcima. Par kilometara južno nalazi se ušće Pčinje u Vardar. Nadmorska visina naselja je približno 380 metara.
U registraturi
Registri
Treći razlog bio je i osvrt na književno-umjetničku situaciju u zemlji. Već je August Šenoa u svom djelu Naša književnost raspravljao o ulozi i utjecaju književnosti na narod i narodno prosvijećenje, te je predlagao značajne reforne hrvatske književnosti kako bi se postigao veći sklad i kako bi se stvorila čitalačka publika (treba napomenuti kako je upravo Šenoa i stvorio hrvatsku čitalačku publiku, prvu nakon Iliraca i njihovih čitaonica). Kovačić je slijedio ta nečela u svome djelu, ali je i preko razgovora registara dao svoj komentar. Stari registri slavili su Vergilija, Horacija i Ovidija, odnosno starorimske, latinske pisce uzdižući njihovo djelovanje, time u velikoj mjeri negirajući hrvatsko književno stvaralaštvo. Mladi registri se tome suprostavljaju i zalažu se za razvoj hrvatske književnosti, što je bio i Kovačićev osobni stav. Također je činjenica kako Kovačić ovime nije želio umanjiti značaj starorimskih pisaca, ali je, slijedeći Šenou, želio naglasiti važnost razvoja narodne književnosti.
Na kraju treba još zaključiti kako se sva tri, ključna, razloga na koncu ipak svode na jedan, a to je onaj prvi - sukob starog i mladog, odnosno sukob starih svjetonazora i novih. Kroz političku debatu ogleda se Kovačićeva kritika narodnjaka i unionista i hvala pravaša, dok se preko književne debate ogleda sukob pobornika starih književnih načela i novih, koja se zalažu za snažan razvoj narodne književnosti. Iako su ovi odlomci dosta često zanemarivani jer odudaraju od glavne fabule, imaju izniman značaj, ne samo za samo djelo, već i za oblikovanje i razumijevanje Kovačićevih svjetonazora i bolje razumijevanje njegove ličnosti.
Kožlje (Makedonija)
Prirodni uslovi
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Kožlje su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imale 14 stanovnika.
U registraturi
Tematika hrvatskog realizma
Iako se po mnogoćemu poklapao sa sastavnicama europskog, ponajviše ruskog i francuskog, realizma, hrvatski je realizam imao nekoliko tematskih slojeva i cjelina koje su ga poprilično diferencirale od europskog. Kovačičev roman u svom opusu obrađuje nekoliko tematika hrvatskog realizma, neke u manjoj, neke u većoj mjeri. Najvažnija tematika koju Kovačić obrađuje je odlazak mladog, nadarenog seoskog dječaka na školovanje u grad i njegovo subsekventno propadanje. Kovačić je ovu temu predočio kroz lik Ivice Kičmanovića, ali je, obrađujući ovu temu iznio i dobar dio svog vlastitog života, jer i on je kao nadareno seosko dijete poslan u grad na školovanje gdje je završio pravni fakultet i na koncu moralni, ali i psihički propao. Đak Ivica je najbolji učenik u selu i time automatski uživa velike simpatije učitelja i župnika koji ga potiču na daljnji rad i na koncu šalju na nastavak školovanja u grad. U gradu Ivica otkriva neke sasvim nove stvari, a njegovo školovanje pati pod terorom kumordinara Žorža. Grad kod Ivice uzrokuje moralni pad. On je od mladog, nevinog i optimističnog seoskog dječaka postao hladan i pesimističan čovjek, ali ne u potpunosti. Utjecaj grada ipak nije bio toliki, te Ivica nikada nije izgubio neke osnove seoskog morala i nikada nije zaboravio kojoj skupini zaista pripada. Nakon "Krvave svadbe", Ivica se vraća u grad, zapošljava se kao registar i na koncu se oda alkoholu, ostavši nezadovoljan svojom situacijom u kojoj je u samo jednom trenutku, zbog jednog kobnog poznanstva, izgubio sve. Ovo je nakon Šenoinog Prijana Lovre najbolja i najdetaljnija analiza ove ključne teme hrvatskog realizma.
Kožlje (Makedonija)
Stanovništvo
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (71%), a ostalo su mahom Albanci (14%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
U registraturi
Prvi dio
Djelo započinje uvodnom svađom registara i predstavljanjem starog registra, Ivice Kičmanovića. Uskoro se iz mase izdiže Ivična biografija i započinje priču o njegovom životu. "Ah, kako li počinje moje školovanje!", prva je rečenica kojom započinje biografoija Ivice Kičmanovića. Kovačić nas ovime direktno uvodi u glavnu temu svog djela, ali simbolika školovanja nadilazi standardno institucionalizirano obrazovanje i obuhvaća i životno obrazovanje Ivice Kičmanovića koje se razvija tijekom cijelog djela. Kovačić dalje nastavlja sa opisom sela i daje nam uvod u psihologiju sela, koju će razrađivati do samoga kraja. U radnju se, kao prvi likovi, uvode susjeti Kanonik i Jožica Kičmanović, zvan "Zgubidan". Njih dvoje su prvi susjedi, točnije žive na najmanje udaljenim brdima, veliki rivali, ali i prijatelji. Nakon kratkog opisa, Kovačić nam odmah prikazuje fizički sukob između Kanonika i Jožice koji rezultira Kanonikovom pobjedom. Tada se radnja seli na pitanje školovanja. U selo je došao gradski učitelj i uz blagoslov tadašnjeg seoskog župnika otvorio seosku školu u koju su upisana sva djeca. Kanonik se pokazao kao oštar protivnik obrazovanja i shodno s time pokušava odgovoriti Jožicu od slanja Ivice u školu, što mu ne uspijeva. Uskoro Jožica sa sinom odlazi u školu, noseći učitelju purana i vina, te još nekoliko sitnica, kao dar. Ovom anegdotom Kovačić je želio istaknuti učiteljev karakter, ali također je ocrtavao i odnos neobrazovanih seljaka prema obrazovanim građanima, te njihovu nepotrebnu poniznost pred njihovim osobama. Ivica se uskoro pokazao kao najbolji učenik u selu (što je Kanonik pripisao Jožičinim "darovima"), ali nije uspio steći prijatelje. Najbolji kandidati bili su Kanonikovi sinovi Miha i Pero, no njima je, nakon što je Ivica ponudio pomoć braći (koja su imala puno lošije rezultate u školi - Miha jer je bio priglup, a Pero jer je bio posebno dijete, inteligentan, ali osobenjak koji je sebi stvarao idealne uvjete i zbog toga se nije previše opterećivao školom), njihov otac zabranio druženje s Ivicom. Miha ga je vječno ignorirao, dok mu se Pero "kadšto blago podsmjehnuo, kano da će reći: "Tako ti je... pa šta ćemo... tako ti je!". No, Pero je bio boležljivo i krhko dijete, te je ubrzo i preminuo, što je izazvalo veliku tugu u selu. Učitelj i župnik su Ivici dali za zadatak da pročita posmrtni govor, kojeg je ovaj dodatno izmijenio i uspio natjerati cijelo selo u plač. Iako su učitelj i župnik već prije odlučili poslati Ivicu na daljnje školovanje u grad, ovaj izmijenjeni govor samo je još učvrstio njihovo mišljenje.
Nakon još jedne epizode s registrima, radnja se kratko centrira na lik Kumordinara Žorža. Žorž, ili kako se zapravo zove, Jurić je rođak Jožice Kičmanovića koji radi u gradu kao Mecenin sobar (sam izraz kumordinar je iskrivljenica izraza kamerdiner). Kada se on u svom sobarskom odijelu pojavljuje na selu izaziva niz pogleda i zavidnih komentara neukih seljaka koji se bespotrebno dive odjeći jednog sobara. Kako je on sam iznimno tašt i samodopadan, upravo mu ti komentari uvlike gode. Njegov odnos sa obitelji bio je poprilično čudan. "Kad bi moj otac u njega milosti tražio: deseta prilivoda, šimširova grana sa devete gore; a bi li on u oca što iskao: striče, ujače, najslađi prvi rođače moj!". Razlog ovoga bila je upravo njegova iznimna umišljenost i samodopadnost, ali i velik utjecaj seoskog morala koji, unatoč tome što je Žorž lik koji živi u gradu, ima vrlo važnu ulogu u oblikovanju njegovog ponašanja. Kako je po njegovom dolasku već odlučeno da će Ivica ići na školovanje u grad, Jožica je svog rođaka molio da ga odvede u Mecenin dom i da mu na taj način osigura nekakvo prebivalište u njima nepoznatome gradu. Nakon što mu Jožica obeća kako će Ivica, osim što će učiti, pomagati i njemu i Meceni, ovaj instantno i lakomo pristane, uvidjevši priliku za dobivanje vlastitog sluge kojem može zapovijedati.
Radnja se tada ponovo vraća na Ivičin dolazak u grad. Nakon dočeka od strane kumordinara i upoznavanja oholog Mecene, učitelj, Jožica i Ivica, uz kumordinarovu pratnju, odlaze u gradsku gostionicu kako bi se malo odmorili. Tu Ivica pozdravlja sve ljude koji prođu pokraj njega, što izaziva podsmijeh učitelja i Žorža, koji mu naglašavaju kako grad nije selo i kako se tu nepoznati ljudi ne pozdravljaju. Tada odlaze kupiti odijelo kod lokalnog Židova od kojeg, nakon mukotrpnog cjenkanja, ipak kupe jedno jeftino odijelo za Ivicu. Tada se povrate u Mecenin dom gdje se Ivica konačno oprosti s ocem. Ivica je spavao u kutu družinske sobe i tu je od samog početka trpio popriličan psihički teror. Odmah prve večeri Ivica prisustvuje jednom od brojnih sastanaka u Žorževom "domu" i biva zgrožen razvratom i amoralnošću tih okupljana u družinskoj sobi.
Nakon ove digresije, radnja se ponovo vraća u Mecenin dom i centira se na lik Laure G. "Ona mi se nasmiješi rajskim, požudnim osmijehom a u crnim očima usplamsa joj strast i hladnoća, neopisivo milje i ljut prezir, anđeoska dobrota i zmijska zloga... sve to u jedan tren...", rečenica je kojom je Kovačić prilikom prvog susreta Ivice i Laure opisao njezin lik, time nam dajući naznake kako će se ona razvijati kroz djelo. Laura je nova Mecenina štićenica, rođakinja, ali i ljubavnica. Cijela kuća smatra ju idealom ljepote, no jedino Ivica izbjegava susresti se s njom. Jednu noć, on se ipak odluči na taj potez i jedne noći, dok svi spavaju, ode do njezine sobe kako bi ju upoznao. Pokuca na vrata, no kada ne čuje odgovora, sakrije se u tamni dio hodnika. Nakon par trenutaka iščekivanja, iz Laurine sobe izlazi Mecena, čime se evidentno dokazuje kako je Laura njegova ljubavnica. Ivica je sretan što se izvukao neopažen, ali njegov stav prema Lauri se mijenja. Sutra ju ugleda u vrtu, dok uči, nakon čega mu poispadaju knjige i papiri iz ruku. Laura mu pomaže i oni razgovaraju, te se između njih odmah razvija poseban odnos. Nazivaju se bratom i sesrtom, cjeljuju se i grle, ali cijela idila se raspline kada Ivica skeptično kaže: "Lauro, sestro, jao meni, jednoga samo da nije... štićenica i rođakinja toga staroga Mecene!... Rođakinja!?!. Nakon što joj je otvorenio iznio svoju točnu sumnju, ona je problijedila i napustila ga. Sljedeći period Ivica uglavnom provodi razmišljajući o Lauri koja ga izbjegava. Pošalje joj pismo i na koncu se njih dvoje sastanu i takve sastanke počinju ponavljati. Prilikom jednog od njih, Laura mu je ispričala svoju priču.
Odgojili su je otac i starica Ivana. Majke nije bilo. Živjelo su u solidnim životnim uvjetima, ali u jednoj je trenutku propao posao njezinog oca i oni su morali prodati kući i otići u grad kao podstanari. Tu se ona nastanila u domu Ferkonje i njegovih roditelja. Majka pijanica, navikla na stalne svađe, otac alkoholičar koji se ne trijezni, i na jedno oko ćoravi sin, Ferkonja. Jedno ju jutro otac ostavi jer je išao na posao, a Ferkonjina ju majka pošalje da se igra vani s djecom. Vrlo brzo se pridružila primitivnim i pomalo barbarskim igrama, ali ćoravom Ferkonji, koji je Lauru svojatao za svoju ženu, u oči su upala sjajna dugmad na Laurinoj haljinici. On ih je počeo kidati i kladiti se sve dok ih nije u potpunosti potrošio i dok Laura nije počela plakati. Tada je, kada nije dobio svoja puceta natrag, udario Lauru, optuživši ju da je ona kriva (jer je njemu tata rekao da je žena uvijek kriva), na što je reagirao dječak Damjan. Stao je u Laurinu obranu i pošteno natukao Ferkonju, dok se ovaj nije zakunio da ju više neće dodirnuti. Ovo je bio prvi puta da je Lauru obranio netko tko nije njezin otac. Slika i ideal dječaka Damjana imat će važnu ulogu u razumijevanju njezine psihe. Ferkonjina majka joj je prišila nekakva puceta i tako ju malo smirila. No, tada se kući vratio pijani Ferkonjin otac koji je isprva bio nježan prema Lauri, ali kada je vidio da ima njezina puceta, krenuo joj ih je oteti, gdje se ispriječila Ferkonjina majka. Laura je pobjegla u sobu i tu čekala oca. Kada je otac došao i vidio u kakvom je stanju njegova kći, sukobio se sa stanodavcima, te na koncu, poražen, otišao spavati. No, kako je Laurin otac bio srčani bolesnik i kako mu liječnici nisu prognozirali još dugo, stres ove svađe ga je toliko shrvao da je te noći umro u snu, ostavivši tako Lauru samu. Laura je bila u velikom šoku, a Ferkonjina obitelj odlučila se za nju brinuti. Uvelike su promijenili svoj stav prema njoj, a Ferkonja ju je čak dvorio jer mu se, kako je rastao, počela i sviđati. Sve je ovo kulminiralo jednog dana kada su Ferkonjini roditelji, tijekom izleta, poslali njih dvoje na brdo, u šumu, da donesu vodu s izvora. Ferkonja je Lauru namjerno vodio polako i toliko duboko da su se po zalasku sunca izgubili. Tada ju je Ferkonja pokušao silovati, igrajući na kartu da ona neće pobjeći jer se ne snalazi u šumi, no Laura je ipak pobjegla i ostavila Ferkonju samog u šumi. Ona se na koncu, što je bilo i logično, izgubila i upala u jamu, u kojoj ju je našla misteriozna baba Huda. Baba Huda joj nudi pomoć i odvodi je u svoj dom, koji se nalazi u nekoj pustopoljini izvan šume, udaljen i od grada i od sela. Tu baba Huda, pomoću magije i raznoraznih napitaka vodi brigu o bolesnicima i invalidima. Odluči zbrinuti Lauru i tako joj postati majka, a ujedno ju i uči svom zanatu. Kada, nakon nekoliko godina, baba Huda shvati kako Laura nije za taj posao, upita ju želi li u grad. Kada ova odgovori pozitivno, baba Huda poziva drugu staricu, svoju poznanicu, koja Lauru kočijom odvodi u grad, točnije u Mecenin dom.
Nakon priče o Laurinom životu, radnja se vraća u Laurinu sobu, gdje usplahirena Laura budi Ivicu usred noći. Ova scena nastavak je posljednjeg dijela jednog od ranijih poglavlja (što vjerno ilustrira Kovačićev odnos prema vremenu i linearnom slijedu radnje) i smještena je u noći nakon izbora Mecene za predsjednika društva. Iako Ivica misli da su svi zaspali jer ih je svladao alkohol, te u to uvjerava Lauru, ona mu ukazuje na vrata, na koja ljutito kucaju Žorž i Mecena, tražeći upravo Ivicu, kojemu je bilo zabranjeno družiti se s Laurom. Laura sakrije Ivicu iza zastora i otvori vrata, na što ova dvojica bijesno upadnu u sobu i počinju pretraživati, tražeći Ivicu. Kada ga nađu iza više nego očitog skrivališta, Mecena ga u iznimnom naletu bijela tjera iz svog doma. Laura stane u njegovu obranu, kritizirajući Žorža i Mecenu da nemaju što raditi u sobi jedne dame, te uporno tvrdeći kako se Ivica i ona vole. Ivica tada od Žorža saznaje da mu je došao otac, da ga zato traže, te da ga ovaj želi odvesti natrag jer mu je majka bolesna. To uvelike shvra Ivicu koji, pokunjen dolazi pred oca, istjeran iz doma svog dobrotvora i posramljen činjenicom da je razočarao obiteljska očekivanja. Jožica i Ivica odlaze, ali na odlasku susreću Lauru. Laura Ivci predaje težak kovčežić i poručuje mu da će se ponovo vidjeti, na što Ivica nesigurno odgovara, uvjeren kako mu otac više neće dozvoliti povratak u grad. Ivica i Jožica Kičmanović napuštaju grad i vraćaju se natrag na selo.
Bagnoles-de-l'Orne
Banjol de l'Orn je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Alanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1279 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 138 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,26 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 200 metara.
Guillermo Vela García, San Pedro
Guillermo Vela García je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Pedro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1108 m.
Ples (Bistrica ob Sotli, Slovenija)
Ples je naselje u slovenskoj Općini Bistrici ob Sotli. Ples se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Richwood, West Virginia
Ričvud je grad u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.051, što je 426 (-17,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Villadosia, Varese
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 947 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 297 m.
Benzo(c)cinolin
Benzo(c)cinolin je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 180,205 Da.
Kingsman: The Golden Circle
Kingsman: The Golden Circle je britansko-američka špijunska akcijska filmska komedija snimljena 2017. godine u režiji Matthewa Vaughna. Predstavlja nastavak filma Kingsman: The Secret Service, odnosno drugi film serije temeljene na ciklusu stripova Kingsman u izdanju Marvel Comicsa. Radnja prati pustolovine pripadnika supertajne britanske obavještajne agencije koji se, nakon uništenja vlastitog sjedišta, moraju u borbi protiv zajedničkog neprijatelja udružiti sa kolegama iz slične američke agencije. Kingsman: The Golden Circle je imao dobre komercijalne rezultate, ali nešto lošije kritike u odnosu na prethodni nastavak.
Grafit
Grafit je mineral i jedna je od tri stabilne alotropske modifikacije ugljenika (pored dijamanta i fulerena), među kojima je najčešća i najstabilnija upravo grafit. Sive je boje.
Grafit najčešće poseduje heksagonalnu rešetku, a veoma retko se pojavljuje u romboedričnoj. Atomi u slojevima vezani su jakim kovalentnim vezama, ali su sami slojevi povezani slabim Van der Valsovim vezama, što im omogućava da klize jedan preko drugog, tako da se grafit otire. Grafit je jedini nemetal koji dobro provodi električnu struju i toplotu.
Upotrebljava se za podmazivanje, u elektrolizi (kao inertna elektroda), za kontakte u električnim motorima i sl.
Najveći rudnici grafita u svetu nalaze se u Kini (2005. godine proizvodnja je bila 1.650.000 tona). Ostali veliki proizvođači grafita su Indija, Brazil, Severna Koreja i Kanada.
Struktura grafita
thumb|left|Lisnata struktura grafita Kod grafita je svaki atom ugljika povezan sa tri susjedna ugljikova atoma. To znači da ugljik u grafitu pravi sp2-hibridizaciju. Kod dijamanta je u pitanju sp3-hibridizacija (tetraedarska struktura). Nastali sp2-hibridi leže u jednoj ravni pod uglom 120°i zbog toga grafit ima lisnatu strukturu, međusobno uvezanu slabim Van der Waalsovim silama.
El Jaltomate, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
El Jaltomate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2003 m.
Horia, Axintele
Horia je naselje u Rumuniji u okrugu Jalomica u opštini Axintele.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 839 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 66 m.
Fantino, Cosenza
Fantino je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 907 m.
Letovica
Letovica je naselje u Srbiji u opštini Bujanovac u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1126 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 902 stanovnika).
Demografija
U naselju Letovica živi 694 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 29,1 godina (27,7 kod muškaraca i 30,5 kod žena). U naselju ima 192 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 5,86.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Albancima (prema popisu iz 2002. godine).
Las Guicelas, Álamo Temapache
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
North Liberty, Indiana
Nort Liberti je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.896, što je 494 (35,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Crucero, Ensenada
El Crucero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Kolicko
Kolicko je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Kolicko pripada opštini Kumanovo.
Prirodni uslovi
Naselje Kolicko se nalazi u istorijskoj oblasti Sredorek. Selo je smešteno na na severnim padinama Gradištanske planine, na približno 510 metara nadmorske visine.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Kolicko je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 86 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (96%), a ostalo su Srbi.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Zanja de Granadillas, Villa de Reyes
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1978 m.
New (Falklandi)
New (engleski: New Island, španjolski: Isla de Goicoechea) je jedan od otoka koji leži sjeverno od otoka Beaver zapadno od obale Zapadnog Falklanda.
New je mali otok, neobično duge historije, jedan od prvih koji je naseljen. Dugo je korišten kao baza za kitolovce, na njemu je skupljan guano, a uzgajale su se i ovce Po mnogima je jedan od najljepših otoka u falklandanskom arhipelagu, zbog raznolikosti flore i faune. Danas je čitav otok rezervat prirode, osnovan 1993. kojim upravlja New Island South Conservation Trust. thumb|left|240px| Oštra antarktička trava na otoku New Jedino naselje na otoku leži u sredini, na istočnoj obali, to je naselje od desetak kuća, sa malom lučicom i poletno sletnom stazom za manje avione.
Geografske karakteristike
Generalno New ima oblik srpa (sa izbočinama), dug je 13 km u smjeru sjever- jug a širok samo 0.75 km, površine 11.8 km². Uz njegove zapadne i sjeverne obale uzdižu se vrlo strme litice. Nasuprot tome istočna obala je puno niža, blaža i pristupačnija, njene uvale imaju stijene ali i pješčana žala. Otok je u prošlosti intenzivno korišten za ispašu ovaca, tako da je pojedinim mjestima pretrpio znatnu eroziju. Otok New je jedan otoka i grebena koji formiraju Arhipelag New, on se pored istoimenog otoka sastoji od slijedećih otoka; New North (0.01 km²), Landsend Bluff (0.07 km²), Beef (0.1 km²), Coffin (0.4 km²), Ship (0.09 km²), Cliff (0.02 km²), North (0.75 km²) i Saddle (0.35 km²).
San Damiano d'Asti, Asti
San Damiano d'Asti je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4349 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 185 m.
New (Falklandi)
Historija
Kitolovci su bezobzirno skupljali i jeli jaja pingvina i albatrosa, i tako ozbiljno naštetili razmnožavanju tih ptica. Još su lošije prošle barske ptice, osobito guske, kojih je bilo izobilju, ali su ih kitolovci ozbiljno prorijedili za hranu. Devastacija otoka nastavila se naseljavanjem svinja i američkih zečeva. Lovili su se i tuljani zbog masti i ulja, iako vjerojatno samo u malom broju. Kitolovce nije zanimalo ništa drugo, osim kitolova - tako da su namjerno palili vegetaciju koja im je smetala u njihovu poslu.
Kod Speedwella doživio je brodolom 1812. britanski brod Isabella, većinu posade spasio je američki ribarski brod Nanina, kapetana Charlesa Barnarda. On je shvatio da će zbog većeg broja putnika, trebati i više hrane, pa se sa četiri svoja mornara i psom iskrcao na otok u potrazi za hranom.U njegovoj odsutnosti spašeni britanski mornari oteli su njegov brod i otplovili ostavivši ga na otoku. Barnard i njegovi drugovi dokopali su se sa čamcem otoka New i tamo preživjeli pune dvije godine, dok konačno nisu spašeni u novembru 1814. Za svog boravka na otoku, Barnard i njegovi drugovi izgradili su kamenu nastambu. Njeg točan položaj se ne zna, ali je na osnovu njegove knjige izgrađena replika tog skloništa na lokaciji - Harbour Settlement, u koju je smješten mali memorijalni muzej, koji potsjeća na Barnardovu pustolovinu. Na osnovu tog neugodnog iskustva, Barnard je 1829. napisao knjigu Priča o patnjama i avanturama kapetana Charlesa Barnarda.
Britanski pomorac James Weddell na plovidbi za Antarktik usidrio se kod otoka New 1823. i zabilježio da otok ima odlične prirodne luke, pitku vodu i puno barskih ptica. thumb|right|290px| Pingvini sa otoka New Od 1850. okad se počeo eksploatirati guano sa peruanske obale, pokušalo se to isto i na otoku New, ali su male količine tog ptičjeg izmeta i teška pristupačnost - ubrzo prekinuli tu djelatnost. Jedno kraće vrijeme između 1851. - 1860. po otočkim uvalama lovili su se i ubijali pingvini zbog masti i ulja.
Prvi stalni stanovnici otoka New zabilježeni su između 1851. i 1860. otad se otok intenzivno koristi kao pašnjak za ovčarstvo. Od 1860. otpočela je praksa davanja falklanskih otoka u zakup za uzgoj stoke, odtad je otok promjenio mnoge vlasnike, ali je ta praksa prekinuta 1993. otkad je otok postao Rezervat prirode. thumb|left|240px| Baza kitolovaca s kraja [[19. vijeka]] Škotska kompanija Salvesen & Co. of Leith izgradila je bazu za kitolovce - 1908., sa tvornicom koja je zapošljavala nekoliko deseteka ljudi. U naselju su izgrađene i vladine zgrade; carine i pošte. Mršavi rezultati kitolova prisilili su kompaniju da preseli svoju bazu na otok Južna Georgija - 1916. na to doba podsjećaju objekti od kojih je većina ostala do današnjeg dana. Strme otočke litice stanište su brojnih kolonija albatrosa koji se tu gnijezde, a otočke uvale pingvina, oni privlače sve više turistista, tako da danas u naselju radi pansion za smještaj turista.
Za otok New vozi trajekt iz lučice New Haven na Istočnom Falklandu jedamput na mjesec, koji na svojoj kružnoj plovidbi oko Zapadnog Falklanda iskrca putnike i po otocima; West Point, Carcass, Saunders, Keppel, Golding, Pebble i Weddell.
Bavigliano-Case Becagli, Pistoia
Bavigliano-Case Becagli je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 103 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Las Trancas, Villaflores
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 700 m.
Averlak
Averlak je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 115 opštinskih središta okruga Ditmaršen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 622 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1051003.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ditmaršen Averlak se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ditmaršen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1 metara. Površina opštine iznosi 9,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 622 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 69 stanovnika/km².
Opština Motru, Gorj
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 218 m.
Votivkirche
Votivkirche (hrvatskosrpski: Zavjetna crkva) je velika neogotička crkva na bečkom Ringu. Jedan od zaštitnih znakova grada na Dunavu.
Historija i karakteristike
Na opremanju i ukrašavanju enterijera crkve sudjelovali su mnogi poznati tadašnji umjetnici Tilgner, Gasser, Benk, Führich, itd. Votivkirche je posvećena 1879. u povodu srebrnog jubileja braka cara Franje Josipa i carice Elizabete Austrijske.
Plazovje
Plazovje je naselje u slovenskoj Općini Laškom. Plazovje se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Sveti Klement (otok)
Sveti Klement je otok u hrvatskom dijelu Jadranskog mora. Nalazi se u grupi Paklenih otoka u srednjoj Dalmaciji jugozapadno od otoka Hvar. Njegova površina iznosi 5,276 km2, dok duljina obalne crte iznosi 29,891 km i najveće je otoka otočja. Najviši vrh Vela glava visok je 94 m. Manji dio otoka obrastao je u makiju i nisku borovu šumu. Na otoku se nalaze tri povremeno naseljena naselja: Palmižana, Momića Polje i Vlaka. U Palmižani je u ljetnim mjesecima, otvorena ACI marina Palmižana, dok je u zaljevu Soline sidrište za jedrilice i manje lađe. Administrativno pripada Gradu Hvaru u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Na predjelu Palilo obitelj Machiedo imala je svoj posjed. Kad je austrijski car podijelio nasljedno plemstvo Ivanu Krstitelju Machiedu, dobili su pridjevak po imenu ovog predjela, Palilski (de Palilo).
Autels
Otel je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Laon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 74 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 217 metara (maksimalnoj 260 m, a minimalnoj 178 m).
Sjenke prošlosti
Sjenke prošlosti je hrvatska telenovela koja kreće sa snimanjem u siječnju 2020. godine, a sa emitiranjem u ožujku 2020.
Radnja
Lana se kao maloljetnica zabavljala sa Bornom,koji je bio lučki kapetan. Nakon što je on otišao na brod, Lana je zatrudnjela, a Bornina obitelj podmetavala joj je razne spletke. Rodila je djevojčiću koju je dala u dom. Željela je da pobjegne od tog života. Pet godina kasnije,Lana je udata za Karla, i njen život je idealan, sve dok se sjenke prošlosti ne počnu otkrivati.
Glazba
Naslovnu pjesmu ''' komponovaće hrvatski tekstopisac Tonči Huljić.
Opština Marín, Nuevo León
Marín je opština u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 782 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 403 m.
San José Tepeyahualco, Tlaxco
San José Tepeyahualco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Tlaxco.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1074 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2560 m.
Crna misa
thumb|desno|300px|The Guibourg Mass by Henry de Malvost, in the book Le Satanisme et la Magie by [[Jules Bois, Paris, 1903.]] Crna misa (lat. Missa niger) je naziv za rituale koje su u srednjem vijeku i kasnije navodno obavljale vještice na svojim okupljanjima. Cilj tih obreda bio je izrugivanje katoličkoj misi, prije svega euharistijskog slavlja. Glavni cilj takve crne mise bilo je skrnavljenje hostije kao simbola tijela Isusa Hrista.
Pojam „crna misa“ spominje se prvi put u Engleskoj 1896. godine, no takvi su se obredi održavali još od 17. vijeka. Hrišćanski autori vjerovali su da se tokom crne mise molitve čitaju naopačke, služi crna hostija, klanja portretu Satane, kao i da se siluju nevine djevojke i žrtvuju djeca i životinje.
Sant'Anna, Savona
Sant'Anna je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 427 m.
La Cascada, Santiago Yosondúa
La Cascada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Yosondúa.
Los Guayabitos, Jojutla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 901 m.
Maršiči
Maršiči (tal. Marsici) su pogranično selo u sjevernoj Istri u sastavu općine kopar, Primorske, Republika Slovenija.
Geografija
Nalaze se na rubu doline potoka Reka, a do sela vodi južni odvojak sa ceste Buzet-Gračišče koji prolazi i kroz Šeki. Sjeverno je smješten Movraž, a istočno su Dvori, oba u Movraškoj vali, a jugoistočno, preko granice su zaselci Mlini, Konti, Kurtini i Confi i Požane, južno je zaselak Karli, zapadno su Peraji, a sjeverozapadno u nizu su smješteni Šeki, Pisari, Olika i Sočerga.
Vivijanit
Vivijanit je hidratisani gvožđe fosfat. U prirodi se javlja kao sekundarni mineral i to često u vidu tamno plavih do tamno plavo zelenih prizmatičnih do pljosnatih kristala mikroskopske veličine. Krupniji primerci su veoma retki.
Villaggio Belmonte, Varese
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 261 m.
Agatoerzi
Kao primjer agatoerga, Herodot navodi Lihu, kojem je bilo naloženo pronaći Orestove kosti i donijeti ih u Spartu. Naime, u 6. stoljeću prije n.e., Delfijsko proročište izjavilo je da će Sparta dobiti rat protiv Tegeje, koji je trajao desetljećima, samo ako od Tegejana otmu Orestove kosti. Kad je Liha pronašao kosti u jednoj kovačnici u Tegeji i o tome obavijestio Spartance, a da ih nije donio sa sobom, htjeli su ga osuditi i poslati u progonstvo. Tako se on vratio u Tegeju, iskopao Orestove kosti i donio ih u Spartu. Sparta je uspješno okončala rat protiv Tegeje i proširila svoju hegemoniju na Arkadiju.
Prema bizantskoj enciklopediji Sudi iz 10. stoljeća, agathoergoi su bili ljudi izabrani zbog svojih zasluga: Ἀγαθοεργοί: αἱρετοὶ κατ' ἀνδραγαθίαν. Čak je i Timej Sofist, koji je pisao za vrijeme Rimskog Carstva, koristio upravo ovu formulaciju u svom leksikonu za Platonova djela. Suda još navodi da su agatoerge birali efori (ἐκ τῶν Ἐφόρων), no to je još uvijek predmet rasprave. Prema Davidu Whiteheadu, taj navod iz Sude treba čitati kao "iz [spisa] Efora", no tom je čitanju prigovorio Ian C. Cunningham.
Millwood, South Carolina
Milvud je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 885.
Plat (Rogaška Slatina, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 84 stanovnika.
Lago, Piacenza
Lago je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 662 m.
Boško Šiljegović
Boško Šiljegović (Mirkovac, kod Bos. Dubice, 6. maj 1915 — Međuvođe, kod Bos. Dubice, SR BiH, 2. mart 1990), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, general-pukovnik JNA, društveno-politički radnik i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 6. maja 1915. godine u selu Mirkovcu, kod Bosanske Dubice. Bio je najmlađi, deveti, sin sveštenika Blagoja Šiljegovića. Osnovnu školu je završio u Međuvođu i Dvorištu, a gimnaziju u Prijedoru i Banja Luci.
U banjalučkoj učiteljskoj školi se povezao sa članovima, Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) i Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ), i zajedno sa Milošem Popovićem i Slobodanom Kokanovićem bio jedan od vodećih boraca za učenička prava. Posle sukoba sa direktorom bio je izbačen iz škole, a bio mu je i zabranjen upis u učiteljsku školu u Pakracu. Upisao se u karlovačku učiteljske školu iz koje je ubrzo izbačen zbog učešća u učeničkom štrajku. Posle završene učiteljske škole u Negotinu, upisao se na Filozofski fakultet u Skoplju. Ali je septembra 1940. godine, zbog učešća u studentskom štrajku, morao da prekine studije i vrati se u rodni kraj, pod Kozaru. Septembra 1940. godine primljen je u članstvo Komunističke partije Jugoslavije i postao sekretar partijske ćelije u Međuvođu.
Poslije savetovanja u Orlovcima, na Kozari, održanog 25. jula 1941. godine pod rukovodstvom Đure Pucara Starog, buntovno Knežpolje se pokrenulo i slilo u ustaničku maticu. Zajedno sa, ostalim članovima KPJ, Nikolom Luketićem, Milošem Šiljegovićem i Dragojem Miljatovićem Švarcom uspeo je da savlada ustaničku stihiju i organizuje položaj prema Bosanskoj Dubici. Od tada, pa sve do kraja 1943. godine, Boško se nalazio u središtu borbe naroda Bosanske krajine.
Ulaskom Pete krajiške udarne brigade, u sastav Četvrte krajiške divizije, Boško je izabran za člana Okružnog komiteta KPJ za Bosansku krajinu. U teškim uslovima, posle neprijateljske ofanzive na Grmeču, radio je na razvoju i učvršćivanju narodne vlasti i partijskih organizacija.
Maja 1943. godine ponovo se vratio u jedinicu i postavljen je za političkog komesara Četvrte krajiške divizije, koju je proveo kroz žestoke okršaje na Glamoču i Cazinskoj krajini, Mrkonjić-Gradu i Sanskom Mostu, a posle kapitulacije Italije u Dalmaciji, oko Sinja, Splita, Livna i Kupresa.
Januara 1944. godine Boško je postavljen za političkog komesara Osmog dalmatinskog korpusa, koji je, u proljeće iste godine, pod komandom Vlada Ćetkovića, izvršio desantne operacije na Mljet, Korčula, Brač i Šoltu, čime je počelo definitivno oslobođenje Dalmacije (vidi Desant 26. divizije na Korčulu). Sa Četvrtom armijom, kao njen politički komesar, kojom je komandovao Petar Drapšin, učestvovao je u završnim operacijama za oslobođenje Like, Gorskog kotara, hrvatskog i slovenačkog primorja, Istre i Trsta.
U toku Narodnooslobodilačkog rata, bio je većnik Drugog zasedanja AVNOJ-a i većnik ZAVNOBiH-a.
Posleratna karijera
Posle oslobođenja Jugoslavije, nastavio je profesionalnu vojnu karijeru u Jugoslovenskoj narodnoj armiji. Završio je Višu vojnu akademiju i vršio je razne odgovorne dužnosti. Vlado Dapčević ga u memoarima opisuje kao ulizicu.
Šiljegović je bio načelnik Vojnoistorijskog instituta, glavni urednik prvog izdanja „Vojne enciklopedije“, načelnik Političke uprave JNA, šef Kabineta Vrhovnog komandanta maršala Tita i dr. Godine 1963. je demobilisan i preveden u rezervu u činu general-pukovnika.
Više puta je biran za narodnog poslanika Savezne skupštine, a bio je i član Spoljnopolitičkog odbora Savezne skupštine. Na Sedmom (1958) i Osmom kongresu SKJ (1964) biran je za člana Centralnog komiteta SKJ, a na Devetom kongresu, održanom 1969. godine, za člana Predsedništva Saveza komunista Jugoslavije.
Umro je 2. marta 1990. godine i sahranjen na seoskom groblju u Međuvođu. Njegov rođeni brat, Miloš Šiljegović, takođe je bio jedan od poznatijih partizanskih komandanta i general-major JNA.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih stranih i jugoslovenski odlikovanja, među kojima su - Orden ratne zastave i Orden partizanske zvezde sa zlatnim vencem. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 20. decembra 1951. godine.
Kokošinje
Kokošinje je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Kokošinje pripada opštini Kumanovo.
Prirodni uslovi
Kokošinje je smešteno u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 28 kilometara jugoistočno.
Naselje Kokošinje se nalazi u istorijskoj oblasti Sredorek. Selo je smešteno na zapadnim padinama planine Mangovice, na približno 630 metara nadmorske visine. Zapadno od naselja pruža se polje.
Stanovništvo
Kokošinje je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 45 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (98%), a ostalo su mahom Srbi.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Katalonska Wikipedija
Katalonska Wikipedija je izdanje Wikipedije na katalonskom jeziku, među katalonskim govornicima poznata kao Viquipèdia.
Smatra se jednom od najstarijih izdanja Wikipedije, s obzirom da je stvorena 16.3. 2001., samo nekoliko minuta nakon prve ne-engleske Wikipedije njemačke. Tog je dana Jimmy Wales objavio kako želi stvoriti Wikipedije na drugim jezicima, a izrijekom je spomenuo da postoji posebvan interes za katalonsko izdanje. Dva mjeseca nakon toga, bila je jedina ne-engleska Wikipedija koja je sadržavala članke.
Prvo uređivanje ne-engleske Wikipedije je zabilježeno na katalonskoj glavnoj strani u 21:07 UTC 16.3. 2001. Prvi ne-engleski članak datira od 17.3. 01:41 UTC u člnakuca:Àbac.
Nakon određenog vremena domena se promijenila u ca.wikipedia.com a kasnije u ca.wikipedia.org. Oko 2003. je Wikizajednica za ovu Wikipediju počela koristiti izraz "Viquipèdia", što je kasnije na katalonskom postao sinonim za sve Wikipedije. Godine 2005. je registrirana domenawww.viquipedia.net koja se preusmjerava na ca.wikipedia.org. Godine 2007. je registrirana domena www.viquipedia.cat koja se također preusmjerava na katalonsku Wikipediju.