cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ratovi dviju ruža
Zakon o suglasju
Slijedeći dan Richard od Yorka je kao dokaz svojeg prava iznio detaljna rodoslovlja svoje obitelji koja upućuju na to da on vuče podrijetlo od Lionela od Clarencea, drugog sina Edwarda III. Parlament je pristao uzeti u razmatranje njegov zahtjev, ali je ipak izglasovao da Henry VI. treba ostati kralj. Kompromis je postignut u oktobru 1460. donošenjem Zakona o suglasju (Act of Accord), koji je propisao da će nakon Henryeve smrti Richard od Yorka naslijediti krunu te je oduzeo pravo nasljedstva Henryevu sinu Edwardu. Richard od Yorka je prihvatio ovaj kompromis. On mu je dao mnogo od onoga što je i sam tražio, a osobito je bilo važno da je za Henryeva života dobio položaj Zaštitnika kraljevstva (Protector of the Realm) što mu je davalo moć upravljanja u Henryevo ime. Henryeva žena Margareta je zajedno sa sinom Edwardom bila prognana iz Londona. ‘’Zakon o suglasju’’ je bio neprihvatljiv za pobornike Lancastera, koji su se okupili oko Margarete te na sjeveru Engleske okupljali veliku vojsku.
left|thumb|200px| Ruševine dvorca Sandal Richard od Yorka zajedno sa lordom Salisburyjem napustio je potkraj 1460. London kako bi utvrdio svoje položaje prema lancasterskim snagama na sjeveru, koncentrirajući se blizu grada Yorka. Richard od Yorka je predvodio obrambene položaje pored dvorca Sandal blizu Wakefielda na Božić 1460. Iako lancasterska vojska predvođena Margaretom brojem dvostruko nadmašivala Richardove snage 30. decembra 1460., Richard je zapovijedio napuštanje dvorca i napad svim snagama. Njegova vojska u bitci je razdvojena i potpuno poražena. Ova bitka je kasnije nazvana Bitkom kod Wakefielda. Richard od Yorka, Salisbury i mlađi Richardov 17-godišnji sin poginuli su u bitci. Margareta je naredila da se glave sve trojice istaknu na ulazu u York.
Edward IV.
thumb|200px|left| Edward IV
Zakon o suglasju i događaji kod Wakefielda su 18-godišnjeg Richardova najstarijeg sina Edwarda, grofa od Marcha, učinila grofom od Yorka i prijestolonasljednikom. Salisburya je naslijedio grof od Warwicka kao najveći zemljoposjednik u Engleskoj. Margareta je nakon tih događaja otputovala u Škotsku pregovarati o mogućoj škotskoj pomoći. Marija, kraljica Škotske je pristala vojno pomoći Margareti pod uvjetom određenih teritorijalnih koncesija i pod uvjetom udaje njezine kćeri za Henryevog i Margaretinog sina Edwarda. Margareta je pristala na te uvjete.
Edward od Yorka je u međuvremenu pristigao sa svojom vojskom iz Walesa i porazio vojsku Lancastera u Bitci kod Mortimer’s Crossa u Herefordshireu. Margaret se sa svojom vojskom kretala prema jugu uz put pljačkajući i pustošeći zemlju. U Londonu grof od Warwicka nije uspio prikupiti vojsku za sukob sa Margaretom, te joj se bez Edwarda nije mogao suprotstaviti nadomak Londona u Drugoj bitci kod St.Albansa. Margareta je u toj bitci izvojevala glatku i po svemu sudeći presudnu pobjedu nad snagama Yorka. Snage Yorka su pobjegle i napustile London te iza sebe ostavile čak i zarobljenog kralja Henrya VI., kojeg su neozlijeđenog pronašli pod jednim drvetom.
Kako su snage Lancastera napredovale prema jugu, u Londonu je rastao strah od odmazde, a glasine da će grad biti opljačkan su se širile gradom. Stanovništvo Londona zatvorilo je gradske ulaze i odbilo Margaretinoj vojsci dostaviti hranu, pa je uslijedila pljačka okolnih krajeva, Hertfordshirea i Middlesexa. U međuvremenu Edward od Yorka je napredovao prema Londonu sa zapada gdje je bio udružio snage s poraženim grofom od Warwicka što je koincidiralo sa Margaretinim povlačenjem prema Dunstableu. To je omogućilo Edwardu od Yorka i grofu od Warwicka da uđu s vojskom u London gdje su bili oduševljeno dočekani te opskrbljeni opremom i novcem.
Nakon smrti njegova oca Richarda i mlađeg brata u Bitci kod Wakefielda i nakon ulaska u London Edwardovi apetiti su se povećali i on je za sebe počeo zahtijevati englesku krunu bez ikakvih uvjeta. Edward je sada trebao neki autoritet koji će potvrditi njegove aspiracije, pa je londonski biskup tražio od stanovnika Londona mišljenje o tome na što su navodno stanovnici Londona odgovorili aklamacijom i povicima “Kralj Edward!”. To je ubrzo potvrdio i Parlament pa je Edward bio neslužbeno okrunjen u žurno pripremljenoj ceremoniji u Westminsterskoj opatiji uz veliko slavlje. Osnovni argument Parlamenta za prihvaćanje Edwarda za kralja je bilo to što se Margareta pobunila protiv zakonitog nasljednika krune, pokojnog Richarda od Yorka, pa je stoga bio prekršen Zakon o suglasju. Ali situacija na terenu je nalagala Edwardu da će svoju krunidbu morati potvrditi na bojnom polju.
Stoga su Edward i grof od Warwicka krenuli na sjever, predvodeći veliku vojsku i kod Towtona se susreli sa isto tako impresivno velikom lancasterskom vojskom predvođenom kraljicom Margaretom. Bitka kod Towtona, pokraj Yorka, bila je do tada najveća bitka Ratova dviju ruža. Procjenjuje se da je u bitci sudjelovalo 40.000 – 80.000 ljudi i u jednom danu (koliko je bitka trajala) poginulo je preko 20.000 ljudi. U Bitci kod Towtona pobjedu su izvojevali Edward i njegova vojska. Vojska Lancastera bila je desetkovana a većina njihovih vojskovođa je poginula. Henry VI. i njegova žena Margareta koji su za vrijeme bitke bili u Yorku, kada su čuli za rezultat bitke pobjegli su na sjever. Većina lancasterskih plemića prisegnula je na vjernost Edwardu. Nakon bitke Edward je krenuo prema Yorku gdje su još uvijek bile istaknute odsječene glave njegova oca i mlađeg brata koje je zamijenio glavama omrznutih lancasterskih vođa.
Bijeg Henrya VI. i vladavina Edwarda IV.
Henry i Margareta pobjegli su prema Škotskoj gdje su ih primili na dvoru James III., odakle su neuspješno pokušali napad na Carlislea kasnije iste godine.
Službena krunidba Edwarda IV. dogodila se u mjesecu junu 1461. gdje je oduševljeno prihvaćen kao novi kralj Engleske. Edward je nakon toga vladao u relativnom miru slijedećih desetak godina.
Razdoblje od 1467. do 1470. je bilo označeno zahlađenjem odnosa i političkim sukobom između Edwarda i njegovog mentora i velikog dotadašnjeg saveznika, moćnog Richarda Nevillea, grof od Warwicka, zvanog "Kingmaker". Bilo je nekoliko uzroka za ovaj sukob a jedan je bio što se Edward 1464. potajno, (protivno grofovim savjetima i željama da oženi pripadnicu francuske kraljevske obitelji iz razloga savezništva sa Francuskom), oženio sa udovicom Elizabeth Woodville, te omogućio rođacima svoje nove supruge veliki utjecaj na vlast, čak dajući prednost na dvoru Woodvilleovima pred Warwickom. Drugi faktori za ovaj sukob bili su Edwardovo poticanje savezništva sa Burgundijom a ne sa Francuskom te nevoljkost Edwarda da omogući kćerima grofa od Warwicka da se udaju za Edwardovu braću Georgea i Richarda. Nadalje, Edwardova opća popularnost je u to doba već polako iščezavala zbog uvođenja viših poreza i narasle korupcije i bezakonja. left|thumb|200px| Dvorac Middleham
Godine 1469. grof od Warwicka urotio se protiv Edwarda i dobrog saveznika u tome našao je u Edwardovom ljubomornom bratu Georgeu. Oni su okupili vojsku nezadovoljnika koja je Edwarda IV. porazila u Bitci kod Edgecote Moora. Pri tome je Edward zarobljen i zatočen u dvorcu Middleham u Yorkshireu. Grof od Warwicka je, prethodno ga zarobivši, zapovijedio pogubljenje kraljičina oca, Richarda Woodville, prvog grofa Riversa. Nakon toga prisilio je Edwarda da sazove parlament u Yorku na kojem će Edward biti proglašen nezakonitim kraljem, a krunu bi preuzeo Edwardov brat George, vojvoda od Clarencea, u zemlji u kojoj su vladali metež i anarhija. Edward IV. je u međuvremenu uspio pozvati na lojalnost svoga brata Richarda, grofa od Gloucestera i veliku većinu plemića. Richard je okupio značajnu vojsku, porazio grofa od Warwicka u Bitci kod Losecote Fielda 12. marta 1470. i na čelu vojske oslobodio Edwarda iz zarobljeništva.
Kratki povratak Henrya VI. na vlast
Grof od Warwicka i Edwardov brat George, grof od Clarencea su proglašeni izdajnicima, pa su nakon tog bili prisiljeni pobjeći u Francusku. U međuvremenu je, 1470. godine, Henryeva žena Margareta vršila pritisak na francuskog kralja Louisa XI da joj pomogne izvršiti invaziju na Englesku i vratiti Henrya VI. na tron.
Louis XI je predložio savez između, do tada najvećih neprijatelja, grofa od Warwicka i Margarete, čemu su se u početku opirali ali na kraju pristali. Margareta se nadala vratiti sina Edwarda na prijestolje a grof se nadao vladati pomoću Henrya VI. kao marionete. Čak je i dogovoren brak između mladog Edwarda i grofove kćeri. Rezultat dogovora bilo je uključivanje Francuske u sukob i invazija Engleske u jesen 1470.
Edward IV. nije bio vojno spreman za tako veliku invaziju i bio je prisiljen pobjeći nakon što su ga izdali ključni saveznici te podržali grofa od Warwicka. Edward IV i njegov brat Richard, vojvoda od Gloucestera, pobjegli su u Nizozemsku, a nakon toga u Burgundiju. Plan Margarete i grofa od Warwicka bio je pred ostvarenjem. Henry VI. je kao osloboditelj prošao ulicama Londona i u oktobru 1470. ponovno vraćen na prijestolje. Edward IV i Richard oglašeni su izdajnicima.
Povratak Edwarda IV.
left|thumb|200px| Bitka kod Tewkesburyja No uspjeh grofa od Warwicka je bio kratkotrajan. Precijenivši svoje mogućnosti, predložio je francuskom kralju Louis XI zajednički napad na Burgundiju u kojoj je bio Edward IV. Međutim Karlo Burgundski, koji je bio Edwardov šogor i njegov domaćin u Burgundiji, iskrcao se sa Edwardom u Engleskoj te u Bitci kod Barneta 14. aprila 1471. porazio grofa Warwicka, a preostale je lancasterske snage porazio i potpuno raspršio u Bitci kod Tewkesburyja, 4. maja 1471. u kojoj je poginuo i Henryev sin Edward, lancasterski prijestolonasljednik. Edward IV. je ubrzo dao pogubiti Henrya VI. (21. maja 1471.)
Povratak na vlast Edwarda IV. 1471. godine bio je kraj jedne faze građanskog rata. Mir je bio obnovljen te je stvorena određena stabilnost, ali kada on je naglo umro 1483., politički i dinastički sukobi i metež ponovno su se razbuktali.
Richard III.
200px|left|thumb| Richard III Naime, u vrijeme njegove preuranjene smrti, njegov nasljednik i sin, Edward V. je bio star samo 12 godina, pa je došlo do sukoba oko toga tko će upravljati zemljom kao regent mladog kralja. S jedne strane svoje pravo isticala je obitelj kraljeve majke Woodville (koja je među plemstvom smatrana skorojevićkom obitelji), a sa druge strane svoje pravo istaknuo je brat pokojnog Edwarda IV. Richard, vojvoda od Gloucestera, koji je tvrdio da mu je pravo Lorda protektora namijenio na samrtnoj postelji brat Edward. thumb|left|200px| Edward V. i njegov brat Richard zatvoreni u [[London Toweru (slika Paula Delarochea)]]
Uz pomoć Williama Hastingsa i Henrya Stafforda, vojvode od Buckinghama, Richard je oteo Woodvilleima mladog kralja Edwarda V. te ga zarobio i zatvorio u London Toweru, gdje mu se nešto kasnije pridružio i mlađi brat, 9-godišnji Richard. Uz pomoć Henryija Stafforda, vojvode od Buckinghama (koji je imao osobni i porodični sukob sa |Edwardovom majkom Elizabethom Woodville) Richard je pred Parlamentom pokrenuo postupak kojim je želio dokazati da njegov nećak nema legitimitet naslijediti englesku krunu. 25. juna 1483. godine Parlament je proglasio mladog Edwarda V. i njegovog mlađeg brata Richarda, (ostala djeca bila su ženskog spola), nelegitimnim nasljednicima krune, jer je dokazano da je Richardov pokojni brat Edward IV., prije nego se oženio sa Elizabeth Woodville već bio oženjen sa Lady Eleanor Butler, pa je stoga brak sa Elizabeth bio nevaljan i djeca rođena u tom braku nezakonita. Kako su druga Richardova braća umrla prije pokojnog Edwarda IV., Richard je bio jedini zakoniti nasljednik krune jer nije imao protukandidata za tron. Zatvoreni mladi kralj Edward V. i njegov brat Richard (znani kao Prinčevi iz kule) nikada više nisu viđeni. Najvjerojatnije su ubijeni, a za što se optuživalo Richarda i vojvodu od Buckinghama, ali bez dokaza, što je ostalo kao jedna od najvećih enigmi u engleskoj povijesti. Richard se, slijedom navedenih događanja, dao 6. jula 1483. okruniti za engleskog kralja pod imenom Richard III.
Henry Tudor
260px|thumb|right| Henry Tudor thumb|180px|left| Ruža Tudora Lancasterski pobornici su, s druge strane, sve svoje nade polagali na Henrya Tudora, čiji je otac Edmund Tudor bio nezakoniti polubrat Henrya VI., a potjecao je iz velške porodice Tudor iz Penmynydda. Edmund Tudor bio je za života oženjen Henryevom majkom Margaretom Beaufort, nasljednicom bočne srodničke linije klana Lancaster koja vuče podrijetlo od Johna od Gaunta, drugog sina Edwarda III.
Novi vođa kuće Lancaster Henry Tudor se, kako bi ugrozio Richarda III., obratio za prvo za pomoć Francisu II, vojvodi od Bretanje koji mu je pomogao u prvom, neuspješnom pokušaju invazije na Englesku u kojem je Richard III. Henryeve snage odbacio nazad. U tome trenutku Henry Tudor obratio se za pomoć Francuskoj kako bi snabdio svoje snage dodatnom vojskom i opremom za novi pokušaj invazije na Englesku. U augustu 1485.
Henry Tudor se iskrcao sa vojskom od nekih 5.000 vojnika na englesko tlo. Pojačan snagama odanim klanu Lancaster u samoj Engleskoj, 22. augusta 1485. u Bitci kod Boswortha teško je porazio i ubio na bojnom polju Richarda III., kojeg su u ključnom trenutku izdali najvjerniji saveznici. Ovom bitkom poražena je kuća York.
Henry Tudor se silom vojne pobjede okrunio za kralja Engleske pod imenom Henry VII. Ubrzo je nastojao ojačati svoj položaj sklopivši godine 1486. brak sa kćerkom Edwarda IV., Elizabetom od Yorka (bez obzira što su odlukom Parlamenta za vrijeme Richarda III. sva djeca Edwarda IV. oglašena nezakonitom) čime je pridobio na svoju stranu mnoge pripadnike klana York ili je barem otupio oštricu njihove borbenosti. Time je simbolično ponovno sjedinio dvije suparničke kraljevske kuće, stapajući Lancastersku ružu crvene boje i bijelu boju ruže Yorka u novu Tudorsku ružu crvene i bijele boje. Brojni historičari smatraju dolazak na vlast Henrya VII. krajem Ratova dviju ruža, dok je za druge kraj tih ratova označila Bitka kod Stokea - 1487. u kojoj je Henry VII., porazio Lamberta Simnela, samozvanog pretendenta na engleski tron koji je svoj zahtjev, zbog fizičke sličnosti, potkrijepljivao tvrdnjom da je on unuk grofa od Warwicka (zvanog "Kingmaker"), pa bi time, u tome trenutku, bio jedini kandidat kuće York za prijestolje. Plan pretendenta je bio raskrinkan od samog početka, jer mladi je grof bio živ i u Henryevom zarobljeništvu. Stoga je bilo općepoznato da je Simnel obični šarlatan. Nakon što je bio poražen Simnela je Henry VII. pomilovao i poslao da radi u dvorskoj kuhinji. Još jedna, doduše manja pobuna, ugrožavala je Henrya i to ona Perkina Warbecka koji se 1491. izdavao za Richarda, mlađeg sina Edwarda IV. i jednog od "Prinčeva iz kule". Njega je 1499. godine Henry zarobio i dao pogubiti.
Kraj Ratova dviju ruža doveo je do konačnog i nepovratnog pada dinastije Plantagenet sa historijske scene te do inauguriranja nove dinastije Tudor koja će dinastički obilježiti naredni period engleske povijesti. Rat je imao katastrofalne posljedice za tada već opadajući utjecaj Engleske u Francuskoj jer su teritorijalni gubici doveli do toga da je u engleskoj vlasti ostao još samo grad Calais sa okolicom isključivo zahvaljujući činjenici što su u njemu prebivali isključivo Englezi.
Henry VII. je tokom svoje vladavine oštro suzbijao sve partikularističke težnje visokog plemstva i te je nastojao, vrlo uspješno, smanjivanjem opskrbe i naoružavanja, onemogućiti jačanje privatnih plemićkih vojski vazala koje su, u najvećoj mjeri i generirale sukobe tokom Ratova dviju ruža. Uveo je čvrst sistem rješavanja međusobnih plemićkih sukoba autoritetom vladara i njegovih odluka.
Posljedice
Surovost i velika stradavanja u ratovima dviju ruža ostavila su teške i traumatske posljedice u engleskom društvu što je omogućilo Henry VII. da, djelujući mirotvorno, uguši nove pojave pobune i donese toliko željeni mir Engleskoj. Posljedice rata manje su se odrazile na stalež trgovaca i druge staleže koji su živjeli od svoga rada budući da su se bitke odvijale uglavnom u manje naseljenim dijelovima zemlje, a sve iz razloga što bi obje strane, vodeći rat u naseljenim područjima, naštetile samima sebi i imale što izgubiti, pa su tražile rješenje sukoba kroz brze i nesmiljene bitke među vojskama.
Möckmühl
Mekmil je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 46 opštinskih središta okruga Hajlbron. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 8.173 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8125063.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Hajlbron Mekmil se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Hajlbron. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 179 metara. Površina opštine iznosi 49,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.173 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 165 stanovnika/km².
Para-Krezidin
Para-Krezidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 137,179 Da.
South Tucson, Arizona
South Tucson je grad u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.652 stanovnika.
Breuvery-sur-Coole
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 200 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,06 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 70 metara.
Ciproteron
Ciproteron je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 374,901 Da.
Amfroipret
Omfroapre je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Avne sir Elp.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 156 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 101 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 1,54 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 146 metara (maksimalnoj 146 m, a minimalnoj 125 m).
Duško Ćurlić
Duško Ćurlić (Zagreb, 28. siječnja 1968.) je hrvatski TV i radio voditelj na HRT-u.
Bitka na Čegru
Bitka na Čegru je jedna od presudnih bitaka vođenih u Prvom srpskom ustanku između srpskih ustanika i Turaka. Bitka se odigrala 31. maja 1809. godine na brdu Čegar (potkovica, stopalo) kod sela Kamenica nadomak Niša.
Svojim junaštvom istakao se resavski vojvoda Stevan Sinđelić. Nemogavši da pobedi brojno jače turske snage koje su prodrle u šanac, Sinđelić je pucao iz pištolja u podzemni magacin baruta. U strašnoj eksploziji nastradali su svi srpski vojnici i mnogo Turaka. Da bi zastrašio Srbe, turski paša je u znak osvete i opomene naredio da se od lobanja palih srpskih ustanika sagradi Ćele-kula na ulazu u Niš. U Ćele-kulu su uzidane 952 lobanje i danas stoji kao simbol borbe Srba za nezavisnost.
Zbog poraza na Čegru, Karađorđe je morao da odustane od pohoda u Staru Srbiju, a rumelijski vezir je osvojio celu istočnu Srbiju do Velike Morave, gde je Karađorđe sa naporom uspeo da organizuje odbranu. Zima je takođe pomogla ustanicima, pa su se Turci povukli iz istočne Srbije.
Doerun, Georgia
Dorun je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 774 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 774 stanovnika, što je 54 (6,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cassano delle Murge, Bari
Cassano delle Murge je naselje u Italiji u provinciji Бари, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12321 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 332 m.
Mengen
Mengen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Zigmaringen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 10.065 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8437076, NUTS i LOCODE  kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Zigmaringen Mengen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Zigmaringen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 561 metra. Površina opštine iznosi 49,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.065 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 202 stanovnika/km².
Mislav Čavajda
Mislav Čavajda (Zagreb, 28. prosinca 1980.) je hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac.
Cleveland Heights, Ohio
Kliveland Hajts je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo, smešten u Okrugu Kajahoga. Najpoznatiji je po tome što je u njemu godine 1960. prikazan francuski film Ljubavnici, a zbog čega je Niko Džekobelis, vlasnik lokalnog bioskopa bio optužen i osuđen zbog opscenosti; Džekobelis na presudu uspešno žalio saveznom Vrhovnom sudu koji je presudom Jacobellis v. Ohio ograničio filmsku cenzuru i proširio standarde slobode izražavanja u SAD.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 46.121, što je 3.837 (-7,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
223
thumb|Liu Bei
Mislav Čavajda
Životopis
Glumom se počinje baviti sa 6 godina u Dramskom studiju, u klasi Zvjezdane Ladike, gdje ostaje 13 godina. Akademiju dramske umjetnosti u Zagrebu upisuje 2000. godine. Bio je član ansambla Hrvatske drame do 2006. godine. Danas živi i radi na relaciji Zagreb - Chicago.
223
Godina 222. (CCXXIII) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Maksima i Elijana (ili, rjeđe, godina 976. Ab urbe condita). Oznaka 223. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Artik
Artik (ruski: Артык; jakutski: Аартык) je selo u Ojmjakonskom rejonu, na istoku Republike Jakutije u Rusiji. Artik se nalazi 130 -{km}-. istočno od Ust-Nere, centra rejona.
Nalazi se na mestu, gde reka Artik se ulije u Neru. Nera se ulije u Indigirku.
Kmet je Elena Ivanovna Očeretna.
Stanovništvo:
Mirta Zečević
Mirta Zečević (Zagreb, 25. srpnja 1969.), hrvatska televizijska, kazališna i filmska glumica.
Ељгински
Ељгински (руски: Эльгинский; јакутски: Эльгэ) је било село у Ојмјаконском рејону, на истоку Републике Јакутије у Русији. Ељгински се налази 90 km западно од Уст-Нере, центра рејона.
Становништво:
Задњи кмет је била Јевдокија Давидовна Григорјева.
Pelham, Tennessee
Pelam je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 403.
Harlan, Kentucky
Harlan je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.745, što je 336 (-16,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Di Zio, Pescara
Di Zio je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
ATC kod V09
{{Columns-list|2|
Baidicheng
mini|desno|200px|Dveri grada Baidi u Chongqingu Baidi ili Baidicheng (pojednostavljeni i tradicionalni kineski: 白帝城) je drevni kompleks hramova na sjevernoj obali rijeke Jangce u Kini, smješten 8 km od današnjeg sjedišta okruga Fengjie u općini Chongqing. Ime doslovno znači Grad bijelog cara, a vjeruje se da su hramovi takav naziv dobili zato što se nalaze na brdu koje je nekoć često bilo okruženo bijelom maglom, dajući zgradama mističan izgled. Hramovi danas, pak, predstavljaju otok jer je okolno područje bilo poplavljeno nakon izgradnje brane Tri klisure. Sa kopnom je povezano mostom, a uz njega često pristaju turistički brodovi.
Hram je poznat i kao Grad pjesnika, zato što je često inspirirao pjesme, od kojih je najpoznatija Li Baijeva Napuštajući Baidi ujutro. U Baidiju je neko vrijeme živio i znameniti Du Fu.
Prema predaji je u Baidiju 223. preminuo Liu Bei, car i osnivač države Shu Han. Historijski izvori, pak, navode da je Liu Beija smrt zatekla u njegovoj palači Yongangong, nekoliko kilometara udaljenosti od Baidija.
Hrvatska šutnja
Hrvatska šutnja je izraz koji se koristi od posljednjih decenija 20. vijeka i ima više značenja. U najširem smislu se pežorativno koristi kako bi opisao navodno tradicionalnu nesklonost stanovnika Hrvatske ili Hrvata općenito da se otvoreno suprotstavljaju ili kritiziraju vlast, čak i kada je ona tuđinska, tiranska, korumpirana, nesposobna ili evidentno radi na njihovu štetu.
Uža značenja
U užem smislu se pod time podrazumijeva period hrvatske povijesti od sloma MASPOK-a početkom 1972. pa sve do uvođenja višestranačja krajem 1989. godine, kada su komunističke vlasti tadašnje Hrvatske, pod parolom suzbijanja hrvatskog nacionalizma, nastojali gušiti svako eksplicitnije izražavanje hrvatskog nacionalnog identiteta, kao i kritiku postojećeg režima, što je Hrvatsku učinilo jednom od manje liberalnih republika bivše Jugoslavije.
U još užem smislu se pod time podrazumijeva službeni stav SKH prema antibirokratskoj revoluciji od 1987. do 1989, odnosno oklijevanje da se eksplicitno osudi politika Slobodana Miloševića.
Gledište srpskih nacionalista
Srpski nacionalisti, pak, pod hrvatskom šutnjom podrazumijevaju navodnu tradicionalnu sposobnost Hrvata da pod krinkom jugoslavenstva i bratstva i jedinstva kriju duboko ukorijenjeni prezir i neprijateljske namjere prema Srbima.
DH
__NOTC__ Termin DH ima više značenja.
Olovne godine
Olovne godine u svom najširem smislu označavaju političke trendove 1970-ih i 1980-ih u mnogim zemljama zapadne Evrope, Latinske Amerike i drugdje koje je karakterizirala radikalizacija ljevice i desnice, odnosno sve učestalije korištenje nasilja u političke svrhe, bilo kroz dotada nezampćen porast terorizma, bilo kroz pojačanu državnu represiju.
U Italiji
Izraz Olovne godine (ital. Anni di piombo) najveću je popularnost stekao u Italiji, gdje je opisivao terorističku kampanju Crvenih brigada i njene posljedice. Inspiraciju za taj naziv dao je zapadnonjemački igrani film Die bleirne Zeit iz 1981. godine, čiji naslov doslovno znači Olovna vremena i koji opisuje aktivnosti srodne organizacije Frakcija Crvene armije.
U Jugoslaviji
Taj se izraz koristio i za bivšu Jugoslaviju, odnosno njime se opisivala atmosfera pojačane represije i ideološke "ispravnosti" koja je počela dominirati početkom 1970-ih nakon sloma MASPOK-a u Hrvatskoj i režimskog obračuna s liberalnim frakcijama u drugim jugoslavenskim republikama, odnosno primjetno smanjenje slobode izražavanja, govora i mišljenja u odnosu na drugu polovicu 1960-ih.
Du Yu
Du Yu (222–285), stilsko ime Yuankai (元凱), bio je kineski vojskovođa u službi države Cao Wei, jednog od Tri kraljevstva, a kasnije dinastije Jin, poznat kao jedna od ličnosti najzaslužnijih za ponovno ujedinjenje Kine. Du Yu se osim vojnim poslovima, bavio i proučavanjem historije, te se govorilo kako cijeli tekst Zuo Zhuana zna napamet. Godine 263. je kao komandant u vojsci Zhong Huija sudjelovao u pohodu kojim je osvojena država Shu Han, a nepune dvije decenije kasnije je vojska pod njegovom komandom porazila snage države Istočni Wu i natjerala njenog posljednjeg vladara Sun Haoa na predaju.
Nakon povratka iz pohoda na Shu, Du Yu se oženio za princezu Gaolu (高陆), kćer Sima Zhaoa, regenta države Cao Wei. Jedan od njegovih potomaka je bio Du Fu, znameniti pjesnik iz doba dinastije Tang.
Para-Dimetilaminobenzaldehid
Para-Dimetilaminobenzaldehid je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 149,190 Da.
ISC
__NOTC__ Termin ISC ima više značenja.
Ayer, Massachusetts
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.868, što je 92 (-3,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Springerville, Arizona
Springerville je gradić u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.961 stanovnika.
Crocicchia
Kročikija je naselje i opština u Francuskoj u regionu Korzika, u departmanu Gornja Korzika koja pripada prefekturi Bastija.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 50 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 650 metara (maksimalnoj 1.041 m, a minimalnoj 195 m).
Riverside, Wyoming
Riversajd je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 52, što je 7 (-11,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Marija Egipćanka
Marija Egipćanka (oko 344 – oko 421) je pokajana aleksandrijska bludnica koja je postala hrišćanska svetica.
Rođena je oko 344. godine negde u Egiptu, a sa dvanaest godina je pobegla od roditelja za Aleksandriju, gde je živela razuzdano i razvratno. Iako neki pisci govore o njoj kao o prostitutki, ona sama govori da je često odbijala novac koji joj je nuđen za seksualne usluge, i da je bila gonjena jedino „neutaživom željom i neukrotivom strašću“. Nakon sedamnaest godina ovakvog života, krenula je brodom u Jerusalim povodom nekog hrišćanskog praznik, ne iz verskih razloga već nadajući se da će u gomili hodočasnika pronaći nove ljubavnike koji će moći da zadovolje njenu požudu. Prevoz do svetog grada je plaćala svojim telom. Prispevši u Jerusalim, nastavila je da se raskalašno ponaša, zavodeći omladinu, i strance i domaće.
Za vreme praznika Vozdviženija životvornog krsta Gospodnjeg, kada su svi krenuli ka crkvi, htede i ona ući u crkvu, ali je neka nevidljiva sila zadržavaše i ne davaše joj ući. Misleći da nju, kao krhku ženu, istiskuje iz reda guranje mnoštva, odlučila je da umeša u svetinu i da zajedno sa ostalima bude unesena u hram; međutim, opet je samo nju, čim bi se dotakla crkvenoga praga, neka čudna sila gurala nazad. Još nekoliko puta je bezuspešno pokušavala da uđe u hram, pa uvidevši da joj se ne da, ona poče roniti suze, silno se kajući. I ugledavši ikonu (ili kip) presvete Bogorodice u dvorištvu crkve, ona joj se u velikom strahu poče moliti za oprost grehova, obećavajući da će napustiti svet (odnosno postati asketa). Zatim još jednom pokuša ući u crkvu, i ovaj put uđe bez i najmanje smetnje. Pošto celiva časni krst, ona se vrati ikoni Bogorodice da joj zahvali, no u tom ču glas: „ako pređeš Jordan, naćićeš pravi mir!“ Ona odmah krenu za manastir svetog Jovana na obali reke Jordan, gde se pričesti. Sledećeg jutra, pređe reku i povuče se u arabijsku pustinju da tamo provede ostatak života. Sa sobom ponese samo tri vekne hleba, a nakon što ih je pojela, hranila se samo onim što je mogla naći u pustinji, uglavnom divljim rastinjem. Tako je proživela u pustinji 47 godina, u molitvi i borbi sa iskušenjima i strasnim pomislima.
Otprilike godinu dana pred smrt, ispričala je svoj život monahu Zosimu Palestinskom (moguće iz manastira svetog Jovana, u kom se pričestila) koji se beše povukao u pustinju radi posta. Kada ju je neočekivano sreo u pustinji, ona beše potpuno naga, suha i skoro neprepoznatljiva kao ljudsko biće. Isprva, ona se uplaši, a zatim ga oslovi po imenu i zatraži mu ogrtač da se pokrije da bi mu ispričala svoj život. Kasnije, dok se molila, Zosim je vide da levitira iznad površine zemlje. Pre no što su se rastali, ona ga zamoli da joj iduće godine za veliki četvrtak donese pričešće na obalu Jordana. Kada Zosima iduće godine dođe s pričešćem, vide je gde prelazi reku hodajući po vodi kao po suhu. Nakon što ju pričesti, ona ga zamoli da sledećeg uskrsa dođe na isto mesto gde su se prvo sreli. Zosima je sledeće godine putovao 20 dana od svog manastira do tog mesta, na kome je pronađe mrtvu, i više glave na pesku napisano: „Pogrebi, ava Zosime, na ovom mestu telo smerne Marije, predaj prah prahu, prestavila sam se 1. aprila u samu noć spasonosnog Hristovog stradanja po pričešću božestvenih tajni“. Iz ovoga napisa Zosima dozna da je ona prošle godine one iste noći nakon prićešća umrla na udaljenom mestu, do koga je on morao putovati 20 dana i da je njeno telo nije istrulilo. Zosima sahrani njeno telo uz pomoć lava, koji se tu zateče. Kada se vrati u manastir ispriča bratiji povest njenoga života i čudesa koja je lično video. Žitije Marije Egipćanke je prenošeno usmenom predajom, sve dok ga nije zapisao patrijarh Sofronije Jerusalimski (634-644).
Oko datuma njene smrti postoje prilična neslaganja, pa tako katolička enciklopedija navodi 421. godinu a ohridski prolog 530. Inače, u ta dva veka, veliki četvrtak je padao na prvi april samo 443, 454, 527, 538 i 549.
Sveta Marija Egipatska se u Pravoslavnoj crkvi slavi 1. aprila, a spominje se i pete nedelje Časnog Posta. U Katoličko crkvi se pominje 3. aprila. Kapela posvećena Mariji Egipatskoj se nalazi u Crkvi svetog groba u Jerusalimu.
Amillis (Sena i Marna)
Amiji je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 609, a gustina naseljenosti je iznosila 30 stanovnika/km².
Citarabin
Citarabin je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 243,217 Da.
Donalsonville, Georgia
Donalsonvil (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.650 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.650 stanovnika, što je 146 (5,2%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sveučilište u Mostaru
Sveučilište u Mostaru (lat. Universitas studiorum Mostariensis) u Bosni i Hercegovini jedino je sveučilište izvan Hrvatske na kojem se nastava odvija na hrvatskom jeziku. Osnovano je 1977. godine kao Univerzitet Džemal Bijedić, iz koga se izdvojilo za vrijeme rata u BiH. Njene članice su deset fakulteta, jedna umjetnička akademija, šest instituta, Studentski centar, Sveučilišna knjižnica i Studentski zbor.
Povijest
Sveučilište u Mostaru ima dugu prošlost. Njegova je prethodnica, franjevačka teologija, prva visoka škola u Mostaru i Hercegovini, utemeljena 1895. godine. Sredinom 20. stoljeća u Mostaru je osnovana Viša pedagoška škola, a potom i Visoka tehnička škola strojarske struke. On su bile zametci današnjega sveučilišta.
Mostar je 1977. postao samostalno visokoučilišno središte s više fakulteta i viših škola odvajajući se od Univerziteta u Sarajevu i osnivajući Sveučilište "Džemal Bijedić". Usprkos značajnim razaranjima sveučilišnih objekata i općoj pogibelji za studente i nastavnike, Sveučilište nije prekidalo svoje aktivnosti tijekom čitavoga rata (1992.–1995.). Sredinom devedesetih dolazi do otvaranja novih fakulteta i znanstveno-istraživačkih instituta.
Implementacija Bolonskog procesa
Od akademske 2005./2006. godine nastava se na Sveučilištu izvodi po nastavnim planovima i programima usuglašenim s odredbama Bolonjske deklaracije.
Sredinom 2003. godine Sveučilište u Mostaru je kao prvo sveučilište iz BiH apliciralo za sudjelovanje u programu institucionalne evaluacije Europske asocijacije sveučilišta (EUA -Institutional Evaluation Programme). Uspješan završetak institucionalne evaluacije u rujnu 2004. nedvojbeno predstavlja značajnu referencu i iskorak za Sveučilište u Mostaru na putu ka potpunom uključivanju u Europski prostor visokog obrazovanja (EHEA).
Fakulteti
Najmlađe ustrojbene jedinice Sveučilišta su Filozofski fakultet i Fakultet prirodoslovno-matematičkih i odgojnih znanosti koji su nakon transformacije Pedagoškog fakulteta počeli sa radom u akademskoj godini 2005./2006.
U sastavu Sveučilišta u Mostaru djeluju:
Dio fakulteta imaju svoje odjele u Srednjoj Bosni i Bosanskoj Posavini, gdje se održava jedan dio nastave.
Instituti
U sklopu Sveučilišta djeluju slijedeći znanstvenoistraživački instituti:
Marija Magdalena
Marija Magdalena je bila bliska učenica i pratilja Isusa iz Nazareta. Jedna je od najpoznatijih Isusovih učenica i ženskih likova Novog zaveta.
Sveučilište u Mostaru
Studentski zbor
Studentski zbor Sveučilišta u Mostaru je najviše predstavničko tijelo studenata. Studentski izbori se provode svake godine, kada studenti biraju svog predstavnika u Fakultetsko vijeće. Predstavnici svih godina jednog fakulteta biraju predsjednika i dopredsjednika podružnice Studentskog zbora tog fakulteta koji predstavljaju fakultet u Predsjedništvu Studentskog zbora Sveučilišta u Mostaru.
Predsjedništvo Studentskog zbora Sveučilišta bira predsjednika i zamjenika predsjednika, kao i glavnog tajnika. Predsjednik i zamjenik predsjednika Studentskog zbora su članovi Senata Sveučilišta gdje zastupaju interese studenata Sveučilišta.
Marija Magdalena
Pravoslavna crkva je smatra ravnom apostolima. Apokrifna tradicija je pominju kao ženu koja je "htela razumeti sve kako jeste" i koju je "učitelj voleo više od ostalih žena".
Ranija crkvana tradicija ju je poistovećivala sa Marijom iz Betanije, ali danas se uglavnom smatra da su to dve različite osobe.
Život
Marija je bila rodom iz mesta Magdale, pored jezera Genisaretskog, iz plemena Isaharova.
Susret sa Isusom
minijatura|[[James Tissot, Marija Magdalena sluša kraj Isusovih nogu]]
U Novom zavjetu je zabeležena epizoda kada Isus dolazi u kuću Marije i njene sestre Marte. Dok se Marta trudila da posluži gosta, Marija je sve vreme sedela i slušala šta Isus priča:
Dugo se smatralo da je Marija iz ove priče Marija Magdalena, ali danas se uglavnom veruje da je u pitanju druga Marija. Bez obzira, ova scena je vekovima nadahnjivala umetničke prikaze Marije Magdalene.
Život u Isusovoj zajednici
U Novom zavjetu se pominje da je Marija Magdalena mučena od sedam zlih duhova (besova), od kojih ju je Isus oslobodio i učinio zdravom. Marija je tako postala verna Isusova pratilja.
Novi zavjet Mariju ne ubroja među apostole, ali nekanonska djela je pominju kao ženu apostola. Ranohrišćanski spis Dijalog Spasitelja hvali Mariju kao apostola koji nadmašuje sve ostale. U tom spisu ona govori Isusu: "Želim razumjeti sve kako jeste." . Taj spis prenosi više zagonetnih filozofskih dijaloga Isusa i Marije:
U posljednjem dijelu Spasiteljevog di­jaloga govori se o djelima ženskosti, odnosno o nastanku smrtnosti putem rađanja ("Što je rođeno od istine, ne umire. Što žena rodi, to umire" ). Tada Marija, zajedno sa Judom i Matejom, odbacuje »dela ženskosti«, što verovatno znači snošaj i razmnožavanje.
Evanđelje po Tomi prenosi da je Simon Petar tražio od Isusa da Marija napusti njihovu družinu, "jer žene nisu dostojne života", na šta je Isus odgovorio: "Pogledaj, ja ću ju voditi i napraviti muškarcem, da i ona postane živim duhom, jednaka vama muškarcima. Jer svaka žena, koja načini sebe muškarcem, ući će u carstvo nebesko."
Prema nekim apokrifnim izvorima, Isus i Marija su za života imali veoma blizak odnos. Tako Jevanđelje po Filipu prenosi:
Nakon Isusovog pogubljenja
thumb|Marija Magdalena na [[Isusovo pogubljenje|Isusovom pogubljenju.]]
Kada su Isusa osudili i odveli na raspeće, pod krstom na Golgoti stajala je i Marija Magdalina, i gorko plakala zajedno sa Marijom, Isusovom majkom. Nakon Isusove smrti ona je tri puta posetila njegov grob.
Evanđelja po Jovanu i Marku prenose da je Marija prva videla uskrslog Isusa. Po Jovanu, Marija je Isusa videla istog jutra kad je uskrsnuo, a drugim se učenicima pojavio tek kasnije te večeri. Međutim, ni Marko ni Jovan ne kažu eksplicitno da se vaskrsli Isus fizički pojavio Mariji. Marko navodi da se Isus kasnije pojavio »u drugom obličju«, a Jovan prenosi da je uskrsli Isus upozorio Mariju da ga ne dodiruje — što je suprotno drugim pričama kada je tražio od učenika da ga dodirnu da bi pokazao da »nije duh«.
Apokrifno Evanđelje po Mariji prenosi da je Marija uskrslog Isusa doživela kao viziju, te ga je zapitala: »''Na koji način vidi onaj koji ima viziju? Dušom ili duhom?''«, na šta je Isus odgovorio duhom. Ona je nakon Isusove smrti hrabrila njegove učenike, koje su izjedali dvojba i strah za sopstveni život. Oni su se plašili da krenu propovedati dobru vest narodima, jer "kad Isus ne bijaše pošteđen - kako bi mi bili pošteđeni!". Marija ih je tješila, podsećajući ih na stalno Hristovo prisustvo: »''Ne plačite, ne tugujte i ne sumnjajte; jer njegova milost će biti potpuno s vama i štitiće vas. Slavimo njegovu veličinu, jer nas je pripremio i načinio muškarcima.''«
Marija je ovde prikazana kao osoba najbliža Isusu i koja zna neke njegove reči koje ostali apostoli ne znaju:
Nakon što je otkrila Isusove reči koje je samo ona znala, Andrija i Petar joj se suprotstavljaju. Andrija prvo kaže da je taj nauk stran: »''Ja ne verujem da je Spasitelj to rekao. Ova su učenja zasigurno čudne ideje!''« Zatim Petar ismeva tvrdnju da je Marija u viziji zaista videla Isusa i da je on te stvari otkrio ženi, zatajivši ih muškim učenicima. Tada Matej opominje Petra da se prema ženi ne odnosi kao prema neprijatelju, te podseća da ju je Spasitelj učinio dostojnom: »Petre, ti si oduvek bio preke naravi ... Ako je po Spasitelju ona dostojna, ko si ti da je odbaciš?« Umjesto toga, moraju poslušati Isusa i prema njegovim uputama krenuti u svijet i propovijedati. Konačno, Marija se, odbranjena, priključuje apostolima koji odlaze da propovedaju.
Prema pravoslavnom predanju, Marija je nakon razapinjanja Isusa otputovala u Rim, tužeći caru Tiberiju Pilata zbog njegove nepravedne osude Isusa Hrista. Njenu tužbu je car primio, i Pilata premestio iz Jerusalima u Galiju, gde je ovaj sudija u nemilosti carskoj i u teškoj bolesti preminuo. Marija se po tom vratila iz Rima u Efes kod Jovana Bogoslova, kome je pomagala u propovedanju evanđelja. Sa velikom ljubavlju prema Isusu i sa velikom revnošću propovedala je ona jevanđelje svetu kao Hristov apostol.
Preminula je mirno u Efesu. Njene mošti su kasnije prenete u Carigrad.
Štovanje
minijatura|Pravoslavna ikona Marije Magdalene Blizu Getsimanskog vrta nalazi se ruski hram posvećen svetoj Mariji Magdaleni. Srpska pravoslavna crkva slavi je 22. jula po julijanskom, a 4. avgusta po gregorijanskom kalendaru.
Meßkirch
Meskirh je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Zigmaringen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 8.408 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8437078.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Zigmaringen Meskirh se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Zigmaringen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 616 metara. Površina opštine iznosi 76,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.408 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 110 stanovnika/km².
Anica Zubović
Anica Zubović (Zagreb, 28. ožujka 1932. - ), je hrvatska pjevačica zabavne glazbe starije generacije. Bila je poznata po brojnim nastupima na Opatijskom, Splitskom i Zagrebačkom festivalu.
Životopis
Još kao mala pohađala je zagrebačku glazbenu školu Pavao Markovac. Kao pjevačica klasične glazbe - mezzosopran počela je pjevati u operetama, tako da je dobila je stipendiju za glazbeno usavršavanje u Beogradu. Potom dobila stipendiju za daljnje pjevačko usavršavanje u Beču. Međutim Anica nije otišla u Beč, ostala je u Zagrebu sa svojom tadašnjom ljubavi, studentom medicine Ðorđem Dimitrijevićem, za kojeg se i udala 1954. godine. (rastala se 1959.). Tim događajima je karijera pjevačice ozbiljne glazbe za Anicu postala nemoguća, pa se ona okrenula - laganoj glazbi.
Počela je sa obradama međimurskih narodnih pjesmama ( Rožica sam bila ). Pjevala je i dalmatinske narodne pjesme, ponekad u duetu sa tada poznatom Vilmom Isler.
U svijet zabavne glazbe lansirao ju je Nikica Kalogjera, koji ju je nagovorio da za Radio Zagreb snimi njegovu obradu pjesme - Negdje u dalekom svijetu ( temu iz western filma Crvene podvezice), ta pjesma postala je veliki radio hit pedesetih godina. Zatim je snimila za istu kuću, prepjev talijanskog hita Poput bršljana ( sa festivala u Sanremu, 1958. ). To je Anicu izbacilo u prvu ligu pjevačica ondašnje Jugoslavije, - tako da je pozvana da sudjeluje na prvom Opatijskom festivalu 1958. Dvije pjesme koja je Anica Zubović otpjevala na tom festivalu;  Okrecem listove kalendara i Plavi lan bile su vrlo lijepo primljene od strane publike i još više glazbenih kritičara, koji su cijenili njen školovan glas i profinjenost interpretacije.
Od tada je Anica Zubović redoviti gost većine ondašnjih jugoslavenskih festivala; Opatijskog, Splitskog, Zagrebačkog, Beogradskog, Krapinskog i brojnih putujućih. 1959. godine, Anica se preselila (sa drugim mužem i sinom) iz Zagreba u Beograd. Od tada je njena karijera počela posustajati, tako da je već krajem šesdesetih bila praktično izvan očiju šire publike. Nakon smrti svog trećeg supruga 1981. vratila se u Zagreb, i pjevala u Zboru Radio Zagreba, sve do svog umirovljenja.
Danas Anica Zubović živi kao skromni penzioner u Domu umirovljenika na Trešnjevci (Grebengradska ulica) u Zagrebu.
Diskografija
Samostalne ploče: Kompilacije:
Strvina
mini|[[Australski orao tijekom hranjenja strvinom klokana u zapadnoj Australiji.]] Strvina ili lešina je pojam koji se odnosi na truplo umrle životinje. Strvina je važan izvor hrane velikim mesojedima i svejedima u većini ekosustava. Primjeri životinja koje se hrane strvinom jesu hijene, strvinari, tasmanski vragovi, crni medvjedi, bjeloglavi supovi, rakuni i australski kusorepi gušteri. Mnogi beskralješnjaci, poput crva i strvinara tvrdokrilaca također se hrane strvinom i igraju važnu ulogu u razgradnji ostataka uginulih životinja.
Strvina se počinje raspadati od trenutka smrti životinje, te će s odmicanjem vremena privlačiti sve veći broj kukaca i postati plodno tlo za razvoj bakterija. Nedugo nakon smrti životinje, njeno će tijelo poprimiti neugodan miris, izazvan prisutnošću bakterija i otpuštanjem biogenih amina - kadaverina i putrescina. Neke biljke i gljivice mirišu nalik raspadajućoj strvini kako bi privukli kukce koji pomažu u oprašivanju. Smrdljivi stršak primjer je gljiva koje pokazuju ovo obilježje.
Ivan Ivanović
__NOTC__ Ivan Ivanović se može odnositi na:
Zdenka Vučković
mini|Dome moj Marijan Turkulin i Zdenka Vuckovic Zagreb 1965.ogv|мини|Zdenka Vučković i Marijan Turkulin: Dome moj (1965)
Zdenka Vučković (Zagreb, 20. lipnja 1942. - Zagreb, 7. ožujka 2020.), hrvatska pjevačica zabavne glazbe, popularna tijekom 1960-ih.
Životopis
Odrasla je u zagrebačkoj građanskoj obitelji (otac mehaničar, kasnije poznati prijevoznik, majka prodavačica) uz pet godina stariju sestru Nadu. Vučkovići su bili dovoljno situirani i glazbeno nadareni, tako da su prepoznali talent u maloj Zdenki. Kad je u dobi od 8 godina pobijedila na nekom dječjem natjecanju, odmah su je dali u Glazbenu školu (6 godina) gdje je učila pjevanje i tada vrlo popularan instrument - harmoniku. Prvi veći nastup imala je 1957. godine u Zagrebačkom Varijeteu na tadašnjem rasadniku mladih talenata, priredbi Vikija Glovackog - Prvi pljesak gdje je osvojila drugo mjesto, iza Jasne Benedek.