cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Igor Marojević
Zanimljivosti
Od početka ratova devedesetih zastupa pomirbene stavove a od oslobađanja Srbije od Miloševićeve vlasti inzistira na izgradnji mostova između ex jugoslavenskih republika. Godine 2000. uzima učešća u prvom Međunarodnom književnom festivalu u Sarajevu, gdje je nastupio i 2004, a 2011. na književnoj koloniji Fra Grgo Martić. Tu prigodu rabi da kao i drugi učesnici održi književne večeri u Kreševu, Sarajevu i Tešnju a samostalno - uz sudjelovanje književnih kritičara Željka Grahovca i Elisa Bektaša - u Zenici. Surađivao je sa časopisima "Diwan" i "Sarajevske sveske". Od 2001. surađuje sa zagrebačkim "Quorumom" i drugim hrvatskim časopisima ("Libra libera", "Zarez", http://www.zarez.hr/system/issue/pdf/443/104.pdf, str. 20-21), te uzima učešća na Festivalu europske kratke priče 2003.
Suradnik je i ljubljanske "Apokalipse" a 2015. je u Novom Mestu boravio skupnom potporom "Tradukija" i izdavača "Goga", gdje je, kao i u ljubljani 2003, imao zapažen nastup. U Novom Mestu je s njim govorio pjesnik, kritičar, prevoditelj i prozaik Jurij Hudolin koji je preveo njegov roman "Majčina ruka" za "Beletrinu".
U Crnoj Gori je u XXI stoljeću nastupao na festivalima u Baru, Budvi i Herceg Novom. Čileanski pisac Roberto Bolaño i on željeli su osnovati fanklub porno-glumice Moane Pozzi o kojoj je Bolaño pisao kao o Gianni Silvestri u romanu "Estrella distante" i knjizi priča "Llamadas telefónicas" a Marojević, dok nije znao Bolaña niti literarno niti osobno, pod punim imenom i prezimenom u pripovijestima "Vaš. Osvald" i "Rat za čast Moane Pozzi" u "Tragačima". Modificirana verzija "Rata za čast Moane Pozzi" svršila je i u "Mediteranima". Projekt osnivanja fankluba Moane Pozzi kao i mnoge druge, bitnije projekte dala je prekinuti smrt Roberta Bolaña. Marojević je jedan od ljudi čiji je osobni utjecaj na roman "Zona" francuski dobitnik Gonkurove nagrade Mathias Enard priznao na posljednjim stranicama "Zone". Igor Marojević je i jedan od bitnijih likova Enardovog ilustriranog romana "Tout sera oublié" ("Sve će biti zaboravljeno").
Marojevićevi javni istupi znadu biti relativno oštri, kritički i ironizirajući, osobito u doba kada je bio kolumnist u mnogim glasilima u Srbiji, regiji i inozemstvu (do 2014). U Srbiji je poznat kao polemičan i kontroverzan. U svakom je slučaju izdavaču i bivšemu funkcioneru Ministarstva za kulturu Republike Srbije Zoranu Hamoviću na TV StudioB više puta argumentirano rekao da laže https://www.youtube.com/watch?v=rO7wFBOSRU4 i napustio emisiju "Ćirilica" na "TV Happy" https://rutube.ru/video/40e3fb0541dac754092c5280c4968554/. Bio je jedan od najistaknutijih sudionika Bojkota NIN-ove nagrade, https://bljesak.info/kultura/knjige/igor-marojevic-bucan-spin-i-ignoriranje-sustine/301939
2,3-Dimetilheksan
2,3-Dimetilheksan je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 114,229 Da.
Reipoltskirchen
Rajpoltskirhen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 98 opštinskih središta okruga Kuzel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 384 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7336085.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kuzel Rajpoltskirhen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kuzel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 208 metara. Površina opštine iznosi 7,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 384 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 51 stanovnika/km².
Les Amants de minuit (film, 1953)
Les Amants de minuit je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1953. u režiji Rogera Richebea. Protagonist, čiji lik tumači Jean Marais, je bogataš koji siromašnu ali lijepu sekretaricu (čiji lik tumači Dany Robin) poziva da sa njim provede božićne blagdane. Radnja prikazuje kako se ispostavi da je bogataš u stvari varalica.
Case Bava, Alessandria
Case Bava je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 285 m.
Rai, Treviso
Rai je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 373 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Simeon I
mini|270px|Bugarska za Simeona mini|Simeon na novčiću
Simeon I ili Simeon Veliki (864. ili 865 — 927.) je bio bugarski knez od 893 do 927. Mnogi istoričari ga smatraju za najvećim bugarskim vladarom koga je dala njihova istorija.
Vaspitan je u Carigradu, a pretvorio se u najvećeg neprijatelja Vizantije. Mislio je da se Vizantijsko carstvo održalo više veštinom, nego snagom, pa se u njemu stvorila ambicija da ga zameni.
Iskoristio je slabljenje Vizantije i osvojio područja Trakije i Makedoniju i došao do Korintskog zaliva. Opsedao je Carigrad, a sa Vizantijom je vodio stalnu borbu oko prevlasti nad Srbijom, koju je konačno ostvario 925. godine sečom srpskih župana. Iste godine je napao i Hrvatsku zbog podrške Srbima, ali je knez Tomislav (910 — 928) odbio njegove napade.
Ohrabren uspesima Simeon se proglasio 925. za cara Bugara i Grka, a bugarsku arhiepiskopiju je uzdigao na rang patrijaršije. Posle smrti Simenona (27. maja 927. godine), nasledio ga je sin Petar.
Casas Viejas, Tuzantla
Casas Viejas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Rancho el Tagle, Ascensión
Rancho el Tagle je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ascensión.
Casas Viejas, Tuzantla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1057 m.
Geek
Gik (en. Geek) je pojam iz engleskog jezika (u žargonu: "štreber", "čudak" ), koji ima širok raspon raznih značenja: od "znanstvenog, informatičkog, eksperta ili entuzijasta", do općenito pogrdnog "antipatičnog osobenjaka koji je po općem sudu svoje okoline pretjerano intelektualan".
Definicije
U američkom slangu "Geekove" često nazivaju "nerds", tzv. štreberi. 2007. jedan satirički show definirao je razliku između "geekova" i "nerdova": prvi znaju praktično primijeniti svoje znanje, dok drugi ostaju u sferi teorije.
Samoidentifikacija
Iako sam opis neke osobe kao "geeka" ima uvredljivu konotaciju, odnedavno ga se smatra kao kompliment ili iznimno priznanje za računalna znanja ili vještine u nekim zahtjevnim tehničkim disciplinama (npr. u konzolnim ili PC-igrama).
John od Worcestera
150px|thumb|right|San kralja Henryja I u rukopisu Kronike. John od Worcestera (John of Worcester; ? - o. 1140) bio je engleski katolički redovnik i historičar, poznat kao autor teksta Chronicon ex chronicis.
Geek
Samoidentifikacija
Chris Prillo je poznati "geek" i ima svoj kanal na YouTube-u, svoju stranicu i koristi se na mnogim servisima. Poznat je po odličnom znanju o računalima i svojoj tehnološkoj podršci, koju obični ljudi znaju zvati "Nazovi-štrebera".
Ipak, ostaje uvriježeno pogrdno i negativno poimanje "geeka": osoba zaokupljena svojim područjem interesa na uštrb društvenog statusa i osobne higijene.
John od Worcestera
Podatke o njemu je ostavio suvremenik i kroničar Orderic Vitalis koji navodi da ga je sredo prilikom posjeta samostanu Worcester Abbey početkom 12. vijeka. John je u samostan došao kao dijete i istakao se učenošću i pobožnošću. Izradu kronike i materijala mu je povjerio worcesterski biskup Wulfstan. Sam John se potpisao na kopijama rukopisa, odnosno unosima za 1123. i 1138. S druge strane, dio historičara vjeruje da je jedan od ko-autora ili pomagača bio Florence od Worceestera čiju smrt kronika navodi 1118.
Chronicon ex chronicis je bila univerzalna kronika tipična za tadašnju historiografiju - tekst koji je kao kronika nastojao navesti sve događaje od stvaranja svijeta do suvremenog doba. Usprkos toga se smatra vrijednim historijskim izvorom, s obzirom da je u njega uložen očigledan trud prilikom prikupljanja ranije građe, posebno vezane uz ranu historiju Engleske.
Geek
Geek chic (Geek djevojka)
thumb|Stephanie Parkul, blogerica. Na njezinoj majici prikazan je "Plavi ekran smrti", koji predstavlja "unutarnju" šalu korisnicima [[Microsoft Windows-a]]
"Geek chic" je pojam za osobu ženskog spola s interesima kao i "geek"-ovi, ali se može "prepoznati" tako što nosi:
"Geek chic" image tj. izgled je mješavina alternativnih mladenačkih modnih stilova.
Russell Alan Hulse
mini|desno|300px|Pulsirajuće [[Gama-čestica|gama-zrake koje dolaze s pulsara Vela.]]
Russell Alan Hulse (New York, 28. studenog 1950.), američki astrofizičar. Doktorirao (1975.) na Massachusettskom sveučilištu u Amherstu. Profesor na Sveučilištu u Princetonu i Sveučilištu Texas u Dallasu(od 2004.). Bavi se fizikom plazme i kontroliranom nuklearnom fuzijom. S pomoću velikoga radioteleskopa Arecibo u Portoriku otkrio je desetke pulsara. Godine 1974. u suradnji s J. H. Taylorom otkrio prvi pulsar u dvojnom sustavu zvijezda (PSR 1913+16) promatranje kojega je unaprijedilo opću teoriju relativnosti i omogućilo istraživanje gravitacijskih valova. Za to je otkriće, s Taylorom, dobio Nobelovu nagradu za fiziku 1993.
Pulsari
Pulsar (eng., skraćeno od puls[ating] [st]ar: pulsirajuća zvijezda) je vrsta neutronske zvijezde, snažnoga magnetskoga polja (oko 108 T) i brze vrtnje, nazvane po strogo pravilnoj periodičnoj emisiji impulsa elektromagnetskih valova. Zračenje pulsara stiže do Zemlje na mahove (u pulsevima) jer magnetski polovi zvijezde nisu na istome mjestu na kojem se nalaze polovi vrtnje pa je Zemlja obasjana samo u jednom dijelu perioda vrtnje. Prvi pulsar, PSR B1919+21, kojemu je period rotacije 1,3373 sekunde, a udaljen je od Zemlje 2 283 svjetlosne godine, otkrili su 1967. J. B. Burnell i A. Hewish. Poznato ih je više tisuća. Najbrži je pulsar PSR J1748-2446ad (period rotacije 0,00139595 sekunde, udaljen od Zemlje 18 000 svjetlosnih godina), najbliži je PSR J0108-1431 (period rotacije 0,808 sekunde, udaljen od Zemlje 424 svjetlosne godine), a oko pulsara PSR B1257+12 (udaljenoga 1 000 svjetlosnih godina, s periodom rotacije 0,006219 sekunde) otkrivena su 3 planeta. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Starenjem pulsari gube energiju, vrtnja im se usporava za približno milijunti dio sekunde godišnje, magnetsko polje slabi i nakon 10 do 100 milijuna godina postaju teško zamjetljive neutronske zvijezde. Najpoznatiji pulsar PSR B0531+21, s periodom vrtnje od 33 milisekunde, ostatak je eksplozije supernove iz 1054., nalazi se u maglici Rakovici, udaljen od Zemlje 6 500 svjetlosnih godina, a zrači u svim valnim duljinama oko 75 000 puta više energije nego Sunce. Nama pulsar, uslijed vrtnje i uskog snopa radiovalova, izgleda kao svemirski svjetionik, kao da pulsira. Astronomi koji su otkrili prvi pulsar mislili su da su otkrili prvi signal izvanzemaljske civilizacije.
Neutronske zvijezde
Neutronske zvijezde su zvijezde promjera približno 12 kilometara, gustoće usporedive s gustoćom atomskih jezgara, razvojna faza zvijezda velike mase nakon što su potrošile svoje nuklearno gorivo i eksplodirale kao supernove. Iako zvijezde u eksploziji velik dio svoje mase odbace u svemir, preostale jezgre još su uvijek masivnije od Sunca (najčešće između 1,38 i 2,1 Sunčeve mase; pri većoj masi urušavanjem preostale jezgre nastale bi crne rupe, a pri manjoj masi bijeli patuljci). Kada se jezgre zvijezda sažmu do promjera od približno 12 km nastaju neutronske zvijezde. Gravitacijsko se urušavanje zaustavlja tek kada odbojne sile među česticama tvari postanu dovoljno snažne da se odupru daljnjemu sažimanju, tj. kada se protoni i elektroni stope u neutrone. U središtu neutronskih zvijezda tlak je toliko velik da je tvar promijenjena, a jezgre su atoma ogoljene. Pretpostavlja se da najveći dio unutrašnjosti neutronskih zvijezda ispunjava suprafluidna (suprafluidnost) neutronska tvar. Neutronske se zvijezde često u početku vrte velikom brzinom, ali se s vremenom, kako gube energiju, usporavaju. Prve neutronske zvijezde otkrivene su kao pulsari.
Teorijski model neutronske zvijezde osmislili su W. Baade i F. Zwicky 1934., britanska astrofizičarka J. B. Burnell i A. Hewish otkrili su 1967. prvi pulsar, američki astrofizičar J. H. Taylor i američki fizičar R. A. Hulse otkrili su dvojni sustav neutronskih zvijezda PSR B1913+16, od kojih je samo jedna bila pulsar, a talijanska astronomkinja Marta Burgay prva je 2004. otkrila zvjezdani sustav dvaju pulsara.
Chieulles
Šjel je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 301, a gustina naseljenosti je iznosila 115 stanovnika/km².
Tečni kristal
thumb|300px|Tekstura tečnog kristala nematičke faze
Tečni kristali su materije koje se nalaze u prelaznom agregatnom stanju između čvrstog i tečnog agregatnog stanja. Ovo stanje materije se zove mezomorfna faza ili mezofaza. TK poseduju neke osobine tečnosti (kao što je pokretljivost) ali i čvrstih tela, kristala (uređen položaj molekula u prostoru). TK postoje samo u određenom temperaturnom opsegu. Molekuli koji međusobno mogu da grade tečno kristalno stanje zovu se mezogeni. Optičke osobine TK se menjaju pod uticajem spoljašnjeg električnog i magnetnog polja, svetlosti, toplote kao i hemijskog i mehaničkog uticaja. Ova njihova osobina se danas koristi u mnogim uređajima a možda je najpopularnija primena u LCD ekranima.
Termotropski
Termotropski TK se dobijaju snižavanjem temperature nekih tečnosti ili povećanjem temperature nekih čvrstih tela.
Enantiotropski
Enantiotropski TK su oni dobijeni bilo zagrevanjem čvrste supstance, bilo hlađenjem tečnosti.
Liotropski
Liotropski TK se dobijaju kada se neka supstanca izloži dejstvu vode ili organskog rastvarača.
Smektički
thumb|Raspored molekula u smektičkoj fazi. Smektička A faza (levo) i smektička C faza (desno)
Smektička faza – od grčke reči sapun (σμεγμα). Molekuli su orijentaciono uređeni kao i kod svih TK (ose su im međusobno paralelne) i organizovani su u slojevima. Ti slojevi slobodno klize jedan preko drugog. Ova faza ima najveću viskoznost pa je najsličnija čvrstom stanju materije.
Masseria Monteforte, Benevento
Masseria Monteforte je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 215 m.
Tečni kristal
Nematički
Nematička faza – od grčke reči nit (νεμοσ). Molekuli imaju međusobno paralelne ose ali su haotično raspoređeni (ne postoje slojevi). Pravac po kome se prostiru ose se zove direktor n. U nematičkoj fazi spoljašnje magnetno i električno polje stvara indukovane dipole mezogena. Po prestanku uticaja spoljašnjeg polja materijal ostaje nepolarisan.
Holesterički
Kod holesterika molekuli takođe imaju paralelne ose ali su molekuli raspoređeni u složenim formama koje čine spiralu. Često se Holesterici (ili hiralni nematici kako se još zovu) smatraju vrstom nematika sa paralelnim osama molekula i konstantnim pomeranjem položaja svakog sledećeg molekula za mali ugao. Korak spirale odgovara talasnoj dužini vidljivog dela spektra pa promena koraka spirale pod spoljašnjim uticajem dovodi do promene boje. Spoljašnji uticaj može biti toplotni, hemijski i mehanički.
Primena tečnih kristala
Svima je poznata primena TK za izradu displeja (ekrana) na bazi tečnog kristala, ( - LCD). Međutim, zahvaljujući sposobnosti TK da menja optičke osobine pod uticajem spoljašnjeg električnog ili magnetnog polja, hemijskog dejstva raznih toksičnih gasova i para, mehaničkog dejstva (smicanja, pritiska ili savijanja), oblast primene mu je veoma velika. Koristi se u elektronskim prekidačima svetla (optičkim ventilima, kod pametnih prozora koji se zatamnjuju ili postaju prozirni po potrebi), termometrima koji menjaju boju sa promenom temperature, za ispitivanje mehaničke otpornosti različitih konstrukcija, kao promenljivi optički filtri za propuštanje određenog dela spektra svetlosti, za memorisanje hologramskih slika i mnoge druge svrhe, s tim da se oblast primene TK i dalje širi.
Poblaće
Poblaće je naselje u opštini Pljevlja u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 101 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 211 stanovnika).
Demografija
U naselju Poblaće živi 90 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 51,7 godina (45,0 kod muškaraca i 57,8 kod žena). U naselju ima 43 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,35.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Kanonsko pravo
Povijest kanonskog prava u katoličanstvu
Katolička Crkva posjeduje jednu od najstarijih živih pravnih tradicija, koja započinje odredbama Starog i Novog zavjeta, što ukljujuče i tzv. »Apostolski sabor« spomenut u Djelima apostolskim. U zakonske propise Crkve postupno su unošene odredbe ekumenskih sabora, te prava i običaji rimskog, vizigotskog, saksonskog i keltskog porijekla, kao i iskustva kasnijeg razvoja u životu Crkve.
Odredbe ekumenskih sabora, koje se i na Istoku prihvaćaju kao kanonske, na Zapadu su dopunjavane odlukama mjesnih crkvenih sabora, kao i propisima što ih je donosio rimski biskup (papa), koji je na Zapadu uvijek uživao primat (prvenstvo) u disciplinskim pitanjima, kao i u pitanjima nauka.
Prvi sustavni pokušaj stvaranja zbirke kanonskih zakona bio je onaj monaha kamaldoleza Gracijana u 11. stoljeću (Decretum Gratiani). Papa Grgur IX. izdao je prvu službenu zbirku kanona nazvanu Liber extra (1234.) Nakon njega, Bonifacije VIII. objavio je Liber sextus (1298.), a Klement V. tzv. Clementines (1317.)
Do 1917. zakonodavstvo je naraslo na oko 10.000 kanona, od kojih su mnogi bili neprovedivi zbog promjene povijesnih uvjeta. To je navelo papu Pija X. na naloži obajavljivanje prvog Zakonika kanonskog prava, u samo jednoj knjizi s jasno izraženim zakonima. Rad komisije koja je izrađivala ovaj Zakonik dovršen je za pape Benedikta XV., koji je i objavio Zakonik. Premda je stupio na snagu 1918., obično ga se naziva Zakonikom iz 1917. Ovaj je Zakonik nastojao uklopiti sve propise donijete kroz povijest Crkve.
Današnje kanonsko pravo
Nakon Drugog vatikanskog sabora postalo je jasno da će u novonastalim uvjetima biti potreban i novi Zakonik. Nakon gotovo dva desetljeća rasprava i brojnih pripremnih inačica Zakonika, papa Ivan Pavao II. objavio je 25. siječnja 1983. novi Zakonik kanonskog prava. Istočne katoličke Crkve dovršile 1990. su radove na izradi svoga Zakonika kanona istočnih Crkava.
Uz Zakonik kanonskog prava, u Katoličkoj crkvi vrijede i ostali propisi koji nisu izrijekom opozvani, te kasnije odredbe Svete stolice objavljene bilo od samoga pape, bilo od pojedinih ustanova Svete stolice. Tako se dijelom kanonskog prava smatraju i svi liturgijski propisi.
U Pravoslavnoj Crkvi
U Pravoslavnoj Crkvi pod kanonskim pravom obično se podrazumijevaju odredbe crkvenih sabora od 4. do 9. stoljeća, dok se ostale crkvene odluke obično nazivaju pravila. Tako, u strogom smislu riječi, kanonsko pravo u Pravoslavnoj Crkvi čine samo one odredbe koje je Crkva donijela do 9. stoljeća.
Kanoni prvih ekumenskih i mjesnih sabora
Kanonsko pravo, na taj način, u pravoslavlju čine crkveni kanoni ili pravila i odredbe kršćanske etike, bogoslužja, discipline klera, monaštva, crkvene organizacije i jurisdikcije, što su ih proglasili ekumenski ili mjesni sabori. Ovi kanoni predstavljaju crkveno zakonodavstvo. Ipak, u Pravoslavnoj Crkvi kanonski propisi nisu shvaćeni tako stroga kao što je to slučaj na Zapadu, pa se i primjenjuju slobodnije u odnosu na povijesne i društvene prilike svake pojedine mjesne Crkve.
Eksterni linkovi
Katedra kanonskog prava Sveučilišta u Zagrebu
Deer Park, Illinois
Dir Park je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.200, što je 98 (3,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
La Españita, Santa María del Río
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2158 m.
Oaxaquilla, Soledad de Doblado
Oaxaquilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad de Doblado.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 225 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 140 m.
Sitanachi, Urique
Sitanachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2179 m.
Robăneștii de Jos, Robănești
Robăneștii de Jos je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Robănești.
Canneto, Brescia
Canneto je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Robăneștii de Jos, Robănești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 422 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
El Cortijo, Jesús María
El Cortijo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1894 m.
Tragovi crne devojke
Tragovi crne devojke je jugoslovenski film iz 1972. godine. Režirao ga je Zdravko Randić, a scenario su pisali Dragoljub Ivkov i Živojin Pavlović.
Radnja
Železničar u gradu doživi ljubavnu noć sa periferijskom prostitutkom. Zatim oni počinju zajednički život ali ubrzo ona odlazi od njega. Očajan i ostavljen, pokušava da je nađe padajući sve niže u talog gradske periferije. I kada je naizgled vreme učinilo svoje ona se pojavljuje.
Rancho Nuevo, Ascensión
Rancho Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ascensión.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1216 m.
Trifko Grabež
Biografija
Trifun Grabež, poznatiji kao Trifko, bio je sin Đorđa Grabeža prvog sveštenika crkve Uspenja presvete Bogorodice u Palama. Rođen je u 28. juna 1895. godine u Palama.
Gimnaziju je pohađao u Sarajevu i Tuzli. Iz škole je bio izbačen i kažnjen sa 14 dana zatvora zbog antirežimskog djelovanja. Preselio se u Beograd i tu je završio V, VI i VII razred gimnazije. Već kao đak u Tuzli postao je član Mlade Bosne, tajne omladinske organizacije koja je nastala i djelovala u okviru nacionalno-oslobodilačkog antiaustrougarskog pokreta.
Prihvativši ponudu da učestvuje u atentatu na austrougarskog prestolonasljednika Franju Ferdinanda, Grabež je sa Gavrilom Principom i Nedeljko Čabrinovićem 4. juna 1914. došao iz Srbije u Sarajevo. Naoružan bombom i revolverom, čekao je 28. jun 1914. Ferdinanda kod Vijećnice, ali mu se nije pružila prilika da izvrši atentat.
Uhvaćen je u bjekstvu i osuđen na 20 godina teške robije. Umro je od tuberkuloze u toku izdržavanja kazne. Posmrtni ostaci Grabeža i drugih atentatora prenijeti su u Sarajevo i sahranjeni u zajedničkoj grobnici 7. jula 1920. godine.
Masakr u Gospiću
Pokolj u Gospiću odnosi se na ubojstvo između 100–120 civila u Gospiću, Hrvatskoj, tijekom jeseni 1991., dok je trajao Rat u Hrvatskoj. Većina žrtava bili su Srbi koji su uhićeni u Gospiću i obližnjem Karlobagu. Većina je uhićena 16.–17.10. Nekoliko zarobljenika odvedeno je u baraku Perušić i smaknuto u Lipovoj Glavici, u blizini grada, dok su ostali strijeljani na području Pazarišta. Ubojstva je naredio tajnik ličkog kriznog stožera, Tihomir Orešković, i zapovjednik 118. brigade Zbora narodne garde, pukovnik Mirko Norac.
Ubojstva su stekla pozornost javnosti 1997., kada je bivši pripadnik paravojske Jesenje kiše progovorio o ratnim zločinima u Gospiću u intervjuu za Feral Tribune. 2000. pokrenuta je službena istraga o ovom slučaju, nakon što su tri bivša pripadnika hrvatske tajne službe i vojne policije kontaktirali Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju (MKSJ) o ovim ubojstvima. MKSJ je započeo istragu, ali je na zamolbu Zagreba predmet proslijedio hrvatskom pravosuđu. Petero osoba, među njima i Orešković i Norac, je uhićeno 2001. te odvedeno na sud. Orešković, Norac i Stjepan Grandić su u presudama osuđeni na 14, 12 i 10 godina zatvora 2004.
Uvod
Sredinom 1990., započeta je pobuna protiv hrvatskih vlasti u dijelovima Hrvatske gdje su Srbi u Hrvatskoj činili većinu, među njima i u dijelovima Like, u blizini Gospića, koji je također imao značajno srpsko stanovništvo. Područja su kasnije prozvana SAO Krajina i, nakon objave namjere da žele integraciju sa Srbijom, Vlada Hrvatske ih je nazvala pobunjenim regijama. Do ožujka 1991., sukob je polako eskalirao u Rat u Hrvatskoj. U lipnju 1991., Hrvatska je proglasila neovisnost dok se Jugoslavija raspala. Uslijedio je tromjesečni moratorij na tu odluku, nakon čega je neovisnost stupilo na snagu 8.10.
JNA je sve više podupirala SAO Krajinu a kako je Hrvatska policija bila nedovoljno opremljena da se nosi sa situacijom, osnovan je Zbor narodne garde (ZNG) u svibnju 1991. Razvoj hrvatske vojske otežao je UN-ov embargo na oružje u rujnu 1991. dok se vojni sukob nastavio širiti—bitka za Vukovar započela je 26.8. Do kraja kolovoza, borbe su se intenzivirale i po Lici, a među njima je bila i bitka za Gospić u rujnu 1991. Iako su Gospić kontrolirale hrvatske snage, srpske snage su bombardirale grad i nakon bitke. Borbe su dovele do teške štete grada i bijega stanovnika, te je samo oko 3.000 mještana ostalo u Gospiću. Prije rata, Gospić je imao oko 8.000 stanovnika, od čega oko 3.000 Srba. Mnogi su Srbi pobjegli iz grada, ali su hrvatske vlasti javno pozvale da ostanu putem televizije i radio stanica.
Kako su se mještani počeli vraćati domovima u rujnu, šef policije Gospića, Ivan Dasović, predložio je sastavljanje popisa srpskih povratnika, navodno radi sigurnosnih razloga. Ante Karić, predsjednik ličkog kriznog stožera, tvrdi da se Dasović bojao da bi ti srpski povratnici mogli stvoriti petu kolonu, koja bi umanjila obranu grada. Karić se navodno usprotivio tom potezu, ali je popis svjedeno sastavljen 10.10. Sličan popis srpskih povratnika sastavljen je i u obližnjem Karlobagu 18.10.
Policija Gospić bila je podređena Ličkom kriznom stožeru prema odredbi ministra obrane Ivana Vekića kao i 118. brigada ZNG-a i vojna policija u Gospiću. Paravojna formacija "Jesenje kiše", koja je navodno kontrolirao Tomislav Merčep, poslana je u Gospić u rujnu; ova jedinica je bila formalno podređena MUP-u.
Ubojstva
Tajnik Ličkog kriznog stožera, Tihomir Orešković, i zapovjednik 118. brigade, pukovnik Mirko Norac, sazvali su sastanak svojih podređenih te naredili uhićenja srpskih civila, zatočenje u baraci Perušić te ubojstva. Izvori se ne slažu oko točnog datuma sastanka. Dasović tvrdi da se sastanak odigrao 15.10., oko 9:00 sati navečer, te da je bio tamo sa drugim činovnicima. Drugi izvori, a među njima su i svjedoci na suđenju, ukazuju da se sastanak odigrao 16. ili 17.10. Sudovi koji su se bavili ovim predmetom, a među njima je i Vrhovni sud Hrvatske, su utvrdili da se sastanak odigrao 17.10. te da su Orešković i Norac naredili podređenima egzekuciju civila na temelju pripremljenog popisa. Pokolj u Širokoj Kuli, koji su izvršile srpske paravojne formacije 13.10., je uzet kao izgovor za tu egzekuciju.
Većina uhićenja odigrala se 16.–17.10., u Gospiću i Karlobagu. Civili, osobito Srbi, su odvedeni od naoružanih ljudi. Dva dana kasnije, mještani Gospića svjedočili su kako se neki civili ukrcavaju na jedanaest vojnih kamiona na gradskom trgu za stoku, te da im se od tada gubi svaki trag. Najmanje deset civila ubijeno je kod Žitnika u okolici Gospića znanom kao Pazarište, 17.10. Ubojstva su nastavljena kod Lipove Glavice u blizini Perušića 18.10., gdje je između 39 i 40 osoba smaknuto strijeljanjem nakon što su bili zatočeni u barakama Perušića, u kojoj je tada prebivala 118. brigada. Tri dodatna srpska civila su uhićena u Gospiću i Karlobagu 25.10. Također su strijeljana te su im tijela pronađena u okolici Ravnog Dabra 3.12.
Odjek
Pokolj u Gospiću se smatra najtežim zločinom kojeg je počinila hrvatska strana tijekom Rata u Hrvatskoj. Izvori se ne slažu oko ukupnog broja žrtava, ali procjene sežu od 100 do 120 ubijenih. Službene brojke navode da je ukupno 123 osoba nestalo u okolici Gospića 1991.–95.
Deset leševa bačeno je u septičku jamu te prekriveno slojevima gline i šljunka u Gospiću, te su ih kasnije otkrili istražitelji Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju (MKSJ) u svibnju 2000., što je izazvalo prigovore gradonačelnika Gospića i ulične prosvjede hrvatskih veterana. 24 dodatna leša su zapaljena i bačena u okolici Duge Njive, selu istočno od Perušića, ali ih je pronašla 6. brigada JNA 25.12. 1991., te ih prekopala u Debelom Brdu, 15km od Udbine. Osamnaest je zakopano u masovnoj grobnici dok je šestero pokopana pojedinačno, ali su iskopani od porodice te pokopani u groblju. Leševi su iskopani u prosincu 2000. kao dio kriminalnog istraživanja. Domovi žrtava su opljačkani odmah nakon egzekucija od Jesenjih kiša. 1992., nekoliko pripadnika te jedinice je uhićeno od hrvatskih vlasti, ali kasnije oslobođeno bez optužbi.
U rujnu 1997., hrvatske novine Feral Tribune objavio je opsežno svjedočenje Miroslava Bajramovića, bivšeg pripadnika Jesenjih kiša, koji je tvrdio da je sudjelovao u pokolju. U intervjuu, Bajramović je izjavio da je jedinica dobila zadatak etnički očistiti Gospić. Također je tvrdio da im je povremeno zapovijedao Tomislav Merčep, koji je htio "terminirati" zarobljenike, a da je Vekić toga bio potpuno svjestan. Bajramović i trojica drugih pripadnika jedinice je uhićeno nakon intervjua, dok je Vekić osporavao Bajramovićeve tvrdnje. Ipak, MKSJ je zatražio informacije od njih četvero. Do 1998., dvojica službenika hrvatske obavještajne službe i jedan službenik vojne policije, Milan Levar, Zdenko Bando i Zdenko Ropac, su kontaktirali MKSJ i ponudili informacije o tom događaju. Levar, koji je kasnije ubijen, je bio osobito važan svjedok jer je tvrdio da je svjedočio o ubojstvu 50 osoba u Gospiću.
Ranko Marijan, ministar pravde nove vlade, kritizirao je svoje prethodnike i policiju zbog oklijevanja istraživanja tog slučaja. Levar je poginuo u eksploziji automobila 30.8. 2000. Zbog istraživanja ubojstva u Gospiću, sedmero aktivnih i petero umirovljenih hrvatskih generala objavili su javno pismo kojim su kritizirali vladu Ivice Račana. Zbog takvog uplitanja vojske u politiku, hrvatski predsjednik Stjepan Mesić je umirovio sedmero aktivnih generala. Među njima je bio i Norac.
Predmet Orešković i drugi
U veljači 2001., izdati su uhidbeni nalozi za Oreškovića, Norca, Stjepana Grandića, Ivicu Rožića i Milana Čanića. Norac je dva tjedna izbjegavao uhićenje, uvjeren da ga vlasti žele poslati MKSJ-u. Rodbina optuženih pokušala je spriječiti uhićenje tako da su opkolili policijska kola u Gospiću. Opozicija, koja je tvrdila da se istraživanjem i ratnih zločina na hrvatskoj strani "baca ljaga na Domovinski rat", je kulminirala prosvjedom od oko 150.000 ljudi u Splitu 11.2. Prosvjedi su ponovljeni i u Zagrebu, gdje se okupilo 13.000 prosvjednika. Norac se predao 21.2. nakon što je hrvatska vlada dala obećanje da će mu se suditi u Hrvatskoj, a ne u MKSJ-u.
Službena optužnica podignuta je 5.3., te je optužila petoricu za ubojstvo 50 civila u Gospiću. Suđenje je počelo u Županijskom sudu u Rijeci, te uključivala 120 svjedoka, 18 preživjelih koji su svjedočili u Beogradu, i dvojica Hrvata koji su pobjegli u Njemačku od strah za sigurnost. U ožujku 2003., sud je proglasio optužene krivima; Orešković je dobio 15 godina zatvora, Norac 12 godina, Grandić 10 godina. Rožić i Čanić su oslobođeni zbog manjka dokaza. Predmet je na kraju završio sve do Vrhovnog suda Republike Hrvatske 2004., koji je potvrdio presudu Županijskog suda. Analiza BBC Newsa je navodila da je suđenje pokazalo volju Vlade Hrvatske da se suoči sa ratnim zločinima koje su počinili nacionalisti, nakon "dugog razdoblja tišine".
Do danas, Merčep je na sudu zbog zapovjedne odgovornosti ubojstva u Pakračkoj Poljani.
Saucina, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 648 m.
Nukleinska kiselina
Nukleinske kiseline su krupni i složeni organski molekuli značajni za biologiju. Postoje dva tipa nukleinskih kiselina: dezoksiribonukleinska kiselina (DNK) i ribonukleinska kiselina (RNK). DNK je nosilac naslednih informacija u ćeliji, dok RNK učestvuju u prenošenju tih informacija i njihovom prevođenju u proteine.
Nukleinske kiseline su makromolekuli čiju jedinicu građe predstavljaju nukleotidi. Njih obrazuje:
Nukleotidi se međusobno povezuju u i na taj način, zahvaljujući fosfodiestarskoj vezi koja se uspostavlja između fosfata i šećera, formiraju lanac.
Osim u virusima, koji sadrže jednu ili drugu nukleinsku kiselinu (nikada obe), DNK i RNK se nalaze u svim vrstama organizama.
Nukleinske kiseline se najviše nalaze u jedru (lat. nucleus) pa su po tome i dobile naziv. Prvi ih je izolovao Fridrih Mišer 1872. godine. Nešto kasnije ustanovljeno je da se, osim u jedru, nalaze i u citoplazmi. Prema današnjim podacima poznato je da zasebne nukleinske kiseline sadrže i neke od ćelijskih organela, kakve su npr. mitohondrije i hloroplasti.
Prema građi su polimeri izgrađeni od monomera - nukleotida.
U izgradnji nukleotida koji formiraju RNK učesvuje pentozni šećer riboza, purinske (izgrađene od jednog petočlanog prstena i jednog sestoclanog prstena) baze adenin i guanin ili pririmidinske(izgrađene jednog šestočlanog prstena) baze uracil i citozini kiselinski ostatak fosforne kiseline.
El Realito, San Carlos
El Realito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Carlos.
Las Ceibitas, General Canuto A. Neri
Las Ceibitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Canuto A. Neri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1391 m.
Reitzenhain
Rajcenhajn je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 345 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141115.
Peña Blanca, Mezquitic
Peña Blanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1213 m.
Naturizam
desno|thumb|200px|Max Koch, Freilicht, 1897. Naturizam (lat. natura - priroda) ili nudizam (lat. nudus – nag) je kulturni i politički pokret zasnovan na ideji promoviranja i podržavanju društvenog nudizma u privatnosti i javnosti. Naturizam može biti i "način života" (tj. životni stil) zasnovan na privatnom, obiteljskom i/ili društvenom nudizmu. thumb|desno|200px|Naturistička plaža pored Düsseldorfa, Njemačka Filozofija naturizma ima nekoliko izvora, od kojih mnogi potječu iz zdravstvene i rekreacijske filozofije u Njemačkoj iz ranog dvadesetog stoljeća, iako se koncept vraćanja prirodi i stvaranja jednakosti spominje i kao nadahnuće -inspiracija. Ideja se iz Njemačke proširila u Englesku, Kanadu, SAD i dalje, gdje su onda i nastali prvi klubovi. Model Njemačkog (Deutscher Verband für Freikörperkultur - DFK) naturizma promiče obiteljski i sportsko rekreacijski naturizam, DFK je član Njemačkog olimpijskog saveza. S druge strance francuski naturizam se razvio na osnovi velikih turističkih kompleksa, što je utjecalo na ideju naturizma u SAD-u i Quebecu. Naknadni razvoj naturizma obuhvaća turistički naturizam, gdje su kao poznatije odredište poznati Karibi, ovo podrazumijeva gradnju nudističkih centara tj. boravišta, koji su samostalniji.
U novije vrijeme, nudističke plaže i druge vrste anonimnih nudističkih aktivnosti služe onima koji žele sudjelovati u naturizmu bez nužnog sudjelovanja u određenom klubu.
Naturizam ne uključuje erotiku ili vulgarnu seksualnost, iako je ovo neki puta povezano s naturizmom u medijima i javnom mišljenju.
Sudija
Sudija ili sudac je fizičko lice kome se poverava pravo i dužnost da u određenoj spornoj situaciji sam ili u sadejstvu sa drugim sudijama donese odluku kojom se ta sporna situacija rešava.
Pojam sudije obično se vezuje za pravo i sport. U pravnom sistemu neke zemlje sudija je postavljeni ili izabrani pojedinac kome je povereno rešavanje sporova kao pojedincu ili u sastavu sudskih veća (vidi Skabinski sistem suđenja), sa ili bez učešća još nekih učesnika u odlučivanju (npr. porota). Pored piramide državnih sudskih organa, sudije se mogu javiti i u drugim profesionalnim udruženjima i udruženjima građana, gde obavljaju funkciju presuđivanja u sastavu specijalizovanih nedržavnih sudskih organa. Takvi su na primer sudovi časti i etički sudovi u privrednim komorama ili udruženjima novinara.
Za sudije u sastavu sudske vlasti kao grane državne vlasti karakteristično je formalno pravno obrazovanje, a u zavisnosti od sistema i neki drugi uslovi vezani za iskustvo ili lične osobine. Postoje i izuzeci, tj. primeri sudija bez pravnog obrazovanja (npr. u engleskom pravosudnom sistemu). Ovo bi trebalo razlikovati od sudija-porotnika, gde se već u nazivu vidi da su u pitanju obični građani. U velikom broju zemalja postoji običaj da sudije nose posebne odore, što bi trebalo da ukazuje na dostojanstvenost njihove dužnosti i značaj njihovog položaja.
Termin sudija upotrebljava se u sportu da označi lice nadležno za sankcionisanje prekršaja pravila igre tokom određenog sportskog dešavanja (utakmice, borbe, trke i drugih sportskih nadmetanja). U zavisnosti od sportske discipline broj sudija može da varira, a ponekad se isti termin upotrebljava i za pomoćnike sudija.
Kao sinonim se često upotrebljava reč arbitar, što nije netačno i u suštini znači isto, ali je u pravnoj terminologiji reč arbitar (i arbitraža) vezana za postupak u kome same stranke u postupku biraju određeno lice da presuđuje u njihovom sporu.
Amatlán de los Reyes, Santa María Chilchotla
Amatlán de los Reyes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chilchotla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 129 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 580 m.
Porta Esquilina
Porta Esquilina bila su jedna od gradskih vrata Servijeva zida, koja su kasnije pretvorena u Galijenov slavoluk.
Historija
Porta Esquilina podignuta je kad i Servijev zid tokom 4. vijek pne.. Ta vrata obnovio je car August (30. pne. - 14.), on je također dao da se obnove i Dolabella, druga vrata u Servijevu zidu.
Porta Esquilina pretvorena je u trijumfalni slavoluk za vrijeme vladavine Galijena (253.-268.), cara koji je pokušao održati jedinstvo Rimskog Carstva u teškim vremenima kraja 3. vijeka. Slavoluk je svečano otvoren 262. u godini kad je car slavio svoju decenaliju, ta procesija detaljno je opisana u knjizi Historia Augusta, zbirci djelomično izmišljenih carskih biografija. thumb|left|200px| [[Karta Rima sa Servijevim zidom]] Ulica koja je prolazila kroz ta vrata zvala se Clivus Suburanus i identična je sa današnjim ulicama San Vito i San Martino, koje se nastavljaju na Via San Madonna dei Monti, ulicu koja slijedi trasu antičkog Argiletuma, koji je nekad bio glavna ulica za Forum.
Za Antike lijevo i desno od Porte Esquiline, postojala su dva manja slavoluka, oni su najvjerovatnije bili i dio Galijenova slavoluka, ali su srušeni za renesanse, a mramor sa njih korišten je za dekoraciju crkava ili palača.
Los Otates, Tuzantla
Los Otates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 595 m.
Suđenje
Suđenje je postupak pred sudom, u savremenom pravu obično regulisan ustavom i zakonom, putem koga se rešava određeni spor između stranaka (u slučaju na primer građanskog i raznih grana međunarodnog prava) ili odlučuje o krivici okrivljenog (u slučaju krivičnih postupaka). Sudovi pred kojima se odvijaju suđenja su obično tela u sastavu državnog aparata, za koje je u demokratskim zemljama karakteristična nezavisnost u radu.
Istorija
Začeci suđenja se javljaju još u praistoriji. Suđenja su tada bila pre svega okupljanja članova plemena koji su zajednički odlučivali o krivici određenog člana. Suđenja se razvijaju i usložnjavaju sa nastankom države, a posebno visok nivo dostižu u staroj Atini i Rimu.
Izvestan pad kvaliteta i povratak na neka iracionalna sredstva u suđenju vidljiv je u ranom srednjem veku, ali će se to vremenom menjati tokom Prosvetiteljstva i kasnije. Suđenja kakva poznajemo danas vezuju se pre svega za kraj 19. i početak 20. veka.
Postupak
Postupak suđenja u velikoj meri zavisi od pravnog sistema određene zemlje, ali u najgrubljim crtama suđenje se uvek odvija pred sudijom, jednim ili više, a tu mogu biti prisutni i drugi učesnici u presuđivanju, poput porote. Drugi neizostavni element suđenja su učesnici postupka - strane u postupku, koji se uobičajeno nazivaju stranke. Strana koja je podnela tužbu i tako započela suđenje naziva se tužilac, a druga strana se u građanskim postupcima naziva tuženi a u krivičnim okrivljeni. Stranke u postupcima u daleko najvećem broju građanskih slučajeva zastupaju zastupnici - advokati, dok je u krivičnom postupku karakteristično da zastupnika ima okrivljeni. Taj zastupnik naziva se branilac. Tok suđenja obično se sastoji u izvođenju dokaza na različite načine, pre svega saslušavanjem svedoka i pokazivanjem materijalnih dokaza. Ova faza naziva se glavni pretres i često se poistovećuje sa suđenjem u celini. U širem smislu suđenjem se naziva čitav spor ili postupak, mada je to obično u kolokvijalnom govoru.
Suđenje se okončava presudom, koja može u potpunosti ili delimično prihvatiti ili odbiti navode iz tužbe.
Spoljašnje veze
Gerichtsverhandlung Trial Proceso jurisdiccional Oikeudenkäynti משפט (דין) Processo (diritto) トライアル (裁判) 재판 Судење Rettssak Processo (direito) Правосудие Trial Duruşma
Ferentino
Ima izuzetno dugu i bogatu historiju. U Starom vijeku je bio poznat kao Ferentinum, te se prvi put spominje kao sjedište italskog plemena Hernici. Godine 364. pne. su ga osvojili Rimljani. Za razliku od drugih hernicijskih naselja je ostao vjeran Rimljanima, za što je 195. pne. nagrađen tako što su mu građani dobili rimsko državljanstvo, a grad je kasnije dobio status municipiuma. Zbog relativne izoliranosti i nepristapuačnosti, ali i blizine Via Latine, rimske vlasti su ga često koristile za pritvaranje važnih talaca. U srednjem vijeku je služio kao papski rektorat. Iz tog doba potiču romanička katedrala sagrađena 1118. kao i manja gotička crkva Santa Maria Maggiore (13-14. vijek). Grad je stekao reputaciju zbog vještine svojih zanatlija, posebno u izradi tekstila i opeka. Nakon Drugog svjetskog rata se u njemu razvila farmaceutska industrija.
Belo Blato
Бело Блато је насеље града Зрењанина у Средњобанатском округу. Према попису из 2011. било је 1342 становника.
Историја
Бело Блато је први пут насељено 1866. године, када га насељавају Немци. Село су назвали Елизенхајм. Због велике поплаве која се десила 1876. године, Немци се исељавају у Румунију. Године 1883. је поново расписана колонизација и село населавају Словаци из Падине (180 породица). Нешто касније у Бело Блато(Словачки-Лизика) долазе Мађари, Немци и Бугари). Већ након три године, нови колонисти су изградили школу. Набијачу покривену трском. Село се полако развијало. Од самог почетка у селу су биле две конфесије, Словачка Евангелистичка ав., и католичка. Словаци су Евангелисти а остали досељеници су били католици. Било је потребно саградити две цркве што је и урађено и то године 1895. католичка и 1902. Словачка Евангелистичка. Убрзо после је саграђен и млин, чији је власник био Ján Bùrik, Словак из Арадца.
За време Првог светског рата, 200 младих становника Белог Блата је ратовало на разним фронтовима широм Европе. Нажалост 47 младића се није вратило својим кућама а иза њих је остало 100 сирочади.
Други светски рат је такође оставио дубоке ране. Мобилисано је 156 регрута од којих се 24 никад није вратило. После Другог светског рата у селу је оформљена Земљорадничка задруга, пољопривредно друштво Јединство, 1973. је пуштена у рад фабрика за прераду трске, 1962. године је село добило струју затим телефон, водовод...
Демографија
У насељу Бело Блато живе 1173 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 39,4 година (38,4 код мушкараца и 40,4 код жена). У насељу има 568 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,60.
Становништво у овом насељу веома је нехомогено.
Туризам
У насељу Бело Блато налази се језеро Јоца, пуно разних врста рибе.
Mesinska kriza saliniteta
right|thumb|275px|Hipoteza nastanka evaporata tijekom mesinske krize saliniteta u Sredozemlju Mesinska kriza saliniteta (MKS), u posljednjoj fazi znana kao događaj Lago Mare, bio je geološki događaj tijekom kojeg je Sredozemno more prošlo kroz razdoblje djelomičnog ili gotovo potpuno isušivanja tijekom perioda mesina u miocenu, prije oko 5,96 do 5,33 milijuna godina. Taj proces je prekinula zanklijska poplava, kada se more iz Atlantika prelilo u mediteranski bazen, čime ga je spasilo.
Uzorci sedimenata ispod dubokog morskog dna Sredozemnog mora, koje uključuju minerale evaporata, tla i fosila biljaka, pokazuju da se prije oko 5,96 milijuna preteća gibraltarskog tjesnaca zatvorio te time prekinuo Sredozemno more od Atlantskog oceana. Sredozemlje je stoga s vremenom počelo isušivati i smanjivati se. Tjesnac se zatvorio po drugi puta prije oko 5,6 milijuna godina, a zbog suhih klimatskih prilika, Sredozemno more se gotovo potpuno isušilo za samo jedno tisućljeće, nakon čega je ostao suhi bazen koji je bio dubok i do 5 km ispod razine more, uz pojedine hiperslane džepove po uzoru na mrtvo more. Prije oko 5,5 milijuna godina, suha klima je prestala čime je taj bazen počeo dobivati više vode od rijeka, čime je voda postajala manje slana. Gibraltarski tjesnac se opet otvorio prije 5,33 milijuna godina, čime je nastala zanklijska poplava koja je obnovila Sredozemno more.
Čak i danas, Sredozemno more je slanije od sjevernog Atlantika zbog dugoročne izolacije i isparavanja. Vrlo je lako moguće da će se gibraltarski tjesnac opet zatvoriti u budućnosti, čime bi se opet mogla ponoviti situacija da Sredozemno more isuši za samo 1,000 godina. Nakon duga, u dalekoj budućnosti, nastavak micanja afričkog kontinenta prema sjeveru Europe mogao bi skroz izbrisati Sredozemno more.
Victim (film, 1961)
Victim je britanski crno-bijeli igrani film snimljen 1961. godine u režiji Basila Deardena, poznat kao prvo filmsko ostvarenje na engleskom jeziku u kome se eksplicitno spominje homoseksualnost, odnosno gdje predstavlja glavni element zapleta.