cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aluminijum
Hemijske
Oksidacioni broj aluminijuma je +3. Čist aluminijum na zraku polako se oksidira, prekrivajući se slojem oksida Al2O3, koji od korozije štiti metal koji se nalazi ispod površine. Rastvara se u neoksidirajućim kiselinama, pri čemu nastaje hidratizirani Al3+ ion. Aluminijum se lako rastvara u jakim bazama (npr., natrijum-hidroksid - NaOH ili kalijum hidroksid - KOH), istiskujući vodonik i prelazeći u 2Na[Al(OH)4]
Koncentrirana dušična kiselina pasivizira aluminijum.
Izotopi
Aluminijum ima mnogo poznatih izotopa, čiji se maseni brojevi kreću između 21 i 42. Međutim, jedini stabilni izotop mu je27Al. Izotop 26Al mu je radioaktivan, ali se može naći u prirodi. Vrijeme poluraspada izotopa 26Al iznosi oko 716.000 godina, ali se u prirodi javlja samo u tragovima. Stvara se iz argona u Zemljinoj atmosferi putem spalacije uzrokovane protonima iz kosmičkih zraka. Izotopi aluminijuma su naši praktičnu primjenu u brojnim oblastima kao što su određivanje starosti okeanskih sedimenata, manganovih nakupina, glečerskog leda, kvarca u stijenama i meteorita. Odnos između 26Al i izotopa 10Be se koristi za izučavanje uloge transporta, odlaganja, erozije i nastajanja sedimenata u vremenskim periodima od 100.000 do milion godina.
Kosmogeni 26Al je prvi put primijenjen u proučavanju mjeseca i meteorita. Fragmenti meteoroida, nakon što su se odvojili od svog matičnog objekta, bili su izloženi intenzivnom djelovanju kosmičkih zraka tokom svog putovanja kroz svemir, što je uzrokovalo stalno nastajanje 26Al. Nakon što fragmenti padnu na Zemlju, djelovanjem atmosfere značajno se smanjuje proizvodnja 26Al, a mjerenjem njegovog vremena poluraspada moguće je izračunati životni vijek meteorita. Istraživanjem meteorita na taj način došlo se do podatka da je izotop 26Al bio relativno dosta rasprostranjen u vrijeme nastanka Sunčevog sistema. Mnogi naučnici smatraju da je energija otpuštena raspadom 26Al odgovorna za topljenje i diferencijaciju nekih asteroida nakon njihovog nastanka prije 4,55 milijarde godina.
Kao građevinski materijal
thumb|lijevo|200px|Tipični dio izrađen od aluminijumskog gusa (dio usisivača) thumb|lijevo|200px|Aluminijumsko kućište (cilindrični dio u sredini) jednog asinhronog elektromotora. Zbog svoje male gustoće, aluminijum se često upotrebljava tamo gdje je neophodno smanjiti težinu, naprimjer kod transportnih mašina da bi se smanjila njihova težina a samim time i potrošnja goriva. To se naročito odnosi na svemirske letjelice i avione. Osim njih, značaj aluminijuma je porastao i u industriji automobila. U prošlosti, automobilska industrija je malo koristila aluminijum, jer su s njim bili povezani problemi njegove visoke cijene, slabog zavarivanja dijelova od aluminijuma kao i problematične otpornosti na zamor materijala i osobine deformacije. Već 1930tih godina neke američke kompanije su koristile aluminijum da bi smanjile težinu vojnih amfibijumskih vozila. Pri gradnji manjih i srednjih jahti, mnogo se cijenila otpornost aluminijuma prema koroziji u slanoj morskoj vodi, jer se on štitio od korozije stvarajući tanki zaštitni sloj oksida na površini. Godine 2010. oko 35% svjetske proizvodnje aluminijuma je trošila industrija transportnih sredstava.
U legurama sa magnezijumem, silicijumem i drugim metalima, aluminijumu se može povećati čvrstoća, koja se može porediti sa čelikom. Zbog toga, upotreba aluminijumuma radi smanjenja težine se uglavnom primjenjuje u aplikacijama gdje cijena materijala ne igra veliku ulogu. Naročito je upotreba aluminijuma i njegove legure duraluminijuma (legura aluminijuma sa bakrom i molibdenom) raširena u industriji aviona i svemirskih letjelica. Veći dio strukture današnjih komercijalnih aviona sastoji se iz aluminijumskih limova različitih čvrstoća i legura, međusobno spojenih. Kod novijih modela aviona (Boeing 787, Airbus A350) aluminijum je zamijenjen još lakšim umjetnim materijalima načinjenim od karbonskih vlakana.
Na svjetskom tržištu, cijena sirovog aluminijuma se kretala oko 1.770 US dolara po toni. (stanje: april 2014.)
Legure
thumb|lijevo|200px|Tipično italijansko kuhalo za pripremanje espresso kahve U istopljenom tečnom stanju, aluminijum se može legirati sa bakrom, magnezijumom, manganom, silicijumom, željezom, titanijumom, berilijumom, litijumom, hromom, cinkom, cirkonijumom i molibdenom. Time se mogu dobiti željene osobine aluminijuma i ukloniti ili umanjiti neželjene. Kod većine legura, najveći problem leži u stvaranju zaštitnog sloja oksida (pasivizaciji), zbog čega su gotovi elementi načinjeni od tih legura ugroženi od širenja korozije. Gotovo sve visokočvrste legure su ugrožene zbog tog problema.
Velike količine legiranog aluminija se koriste u industriji prijevoznih sredstava. Legure mogu poboljšati lijevna ili kovna svojstva aluminija. Upravo u izradi zrakoplova aluminij je, zbog svoje male gustoće i otpornosti prema koroziji, nezamjenjiv materijal, a zahvaljujući razvoju novih tehnologija zavarivanja, to postaje i u automobilskoj industriji te proizvodnji vagona i vlakova novih generacija. Legure aluminija nalaze veliku primjenu i u audio-industriji (zvučničke membrane) ili kao osnova za izradu kompakt discova (CD ploča, CD ROM-a itd.).
Poznatije slitine:
Elektrotehnika
Aluminijum je dobar električni provodnik. Po jednom gramu mase, bolje provodi električnu struju od bakra, ali zauzima veću zapreminu od njega, te je po kvadratnom centimetru poprečnog presjeka vodiča bakar bolji provodnik. Dok je bakar manje reaktivan i može se lakše obrađivati od aluminijuma, provodnici od aluminijuma se koriste samo u slučajevima gdje je neophodno smanjiti težinu provodnika.
Aluminij se naročito koristi kao električni provodnik za struju u električnoj mreži, kada se radi o velikim i debelim provodnicima kao što su strujne šine i kablovi za uzemljenje. U ovom pogledu aluminijum se pokazao jeftinijim za razliku od bakra.
Kod kontakata od aluminijuma je problematično, jer se zbog pritiska unutar kontakta dolazi do plastične deformacije (puzanja) materijala. Osim toga, tokom vremena se pasivizira stajanjem na zraku. Nakon dužeg skladištenja ili intenzivnijeg dodira sa vodom, taj pasivni sloj oksida zadeblja, onemogućavajući rad kontakata. Tokom 1960tih aluminijumski kontakti su se koristili u električnim prekidačima u građevinskim objektima, što je ponekad dovodilo da zbog neodgovarajućih spojeva dođe do kratkih spojeva ili čak požara.
Biološki značaj
I pored velike rasprostranjenosti u prirodi, aluminijum nema do danas poznatu ulogu u biologiji. Nije otrovan čak ni u izuzetno velikim dozama. Aluminijum sulfat ima otrovnost kod miševa LD50 od 6207 mg/kg, što otprilike odgovara dozi od 500 grama za osobu od 80 kg. I pored izuzetno male akutne otrovnosti, efekti aluminijuma na zdravlje su u stalnom fokusu javnosti zbog njegovog masovnog korištenja i distribucije u okolini i privredi.
Vrlo mali broj osoba je alergično na aluminijum i kod njih se nakon kontakta ili oralnog uzimanja aluminijuma i proizvoda od aluminijuma javlja dermatitis, promjene u metabolizmu, povraćanje i drugi simptomi. Kod uzimanja vrlo velikih količina aluminijuma, on može dovesti do neutrotoksičnosti a povezan je i sa promjenama u funkcioniranju krvno-moždane barijere.
Dampvalley-Saint-Pancras
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 33 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,65 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 230 metara (maksimalnoj 325 m, a minimalnoj 237 m).
Bad Segeberg
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Zegeberg Bad Zegeberg se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Zegeberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 44 metra. Površina opštine iznosi 18,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 15.893 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 842 stanovnika/km².
Fosfoetanolamin/fosfoholinska fosfataza
Fosfoetanolamin/fosfoholinska fosfataza (, PHOSPHO1, 3X11A) je enzim sa sistematskim imenom fosfoetanolamin fosfohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Za rad ovog enzim je neophodan Mg2+.
Baffo, Pescara
Baffo je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 482 m.
Zmijavci
Zmijavci su općina u Hrvatskoj smještena u Imotskoj krajini. Administrativno pripada Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Zemljopis
Općina Zmijavci nalazi se u Imotskom polju, 8 km južno od grada Imotskog. Površina Općine iznosi 14 km2.
Gospodarstvo
Stanovništvo se pretežno bavi vinogradarstvom i poljoprivredom.
Taksonomski rang
Taksonomski rang u biološkoj klasifikaciji je nivo (relativna pozicija) u taksonomskoj hijerariji. Primeri taksonomskog ranga su vrsta, rod, familija, i klasa. Svaki rang uključuje u sebi više manje opštih kategorija. Rang vrste, i specifikacija roda kojim vrsta pripada su osnovni, što znači da možda nije neophodno da se navedu drugi rangovi Međunarodni kodeks zoološke nomenklature definiše rang kao:
"Nivo, za nomenklaturne svrhe, taksona u taksonomskoj hijerarhiji (npr. sve familije koje su za nomenklaturne svrhe u istom rangu, koji se nalazi između superfamilije i potpotfamilije,"
Nuoro (provincija)
Nuoro (, sardinski: Provìntzia de Nùgoro) je jedna od pet talijanskih provincija otočke regije Sardinije. Glavni grad provincije i najveće urbano naselje je istoimeni grad Nuoro koji ima 36.154 stanovnika.
Geografija
mini|desno|280px| Karta općina provincije (od 2016) Površina provincije iznosi 5638,06 km², a broj stanovnika 208.550 (2019. godine). Teren provincije je brdski, jer se prostire najvećim dijelom duž masiva Gennargentua koji je kralježnica unutrašnjosti Sardinije. To je posno kamenito tlo, pogodno jedino za stočarstvo, koje je i danas glavna privredna aktivnost provincije. Malim istočnim dijelom provincija izlazi na Tirensko more i u tom području ima nekoliko malih izoliranih kotlina pogodnih za ratarstvo.
Stanovništvo
Provincija Nuoro je vrlo rijetko naseljena, ima samo 37 st/km². Primorski krajevi su gušće naseljeni, kao i kraj oko grada Nuora, dok je planinski dio provincije rijetko naseljen i vrlo siromašan.
Općine i naselja
Provincija Nuoro do 2016. imala je 53 općina (talijanski: comuni), a nakon upravne reforme i priključenja općina ugašenih provincija, broj općina je porastao na 74. Pored Nuora, drugi značajni grad je Siniscola (11.000 stanovnika) na istoku provincije.
mini|centar|400px|Grad Nuoro
Payback (film, 1999)
Payback je američki igrani film snimljen 1999. u režiji Briana Helgelanda kome je to predstavljao režijski debi. Po žanru je triler, a scenario, koji je napisao sam Helgeland, se temelji na Hunter, romanu Donalda E. Westlakea prethodno ekraniziranom kao klasični film Point Blank iz 1967. Protagonist nove verzije, koga tumači Mel Gibson, je Porter, okorjeli kriminalac koji ne preza od ničega kako bi vratio novac koji su mu ukrali partneri ne bi li tako otplatili vlastiti dug gangsterskoj organizaciji. Payback je tokom snimanja često prerađivan i dosnimavan, jer su se producenti bojali da sadrži previše nasilja i da amoralni protagonist neće biti privlačan publici. Usprkos toga, nova verzija je imala solidan komercijalni uspjeh.
U Hrvatskoj je prikazan pod naslovom Vraćanje duga, a u Srbiji pod naslovom Naplata duga.
Bälau
Belau je grad u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 238 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053005.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Hercogtum Lauenburg Belau se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Hercogtum Lauenburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 36 metara. Površina opštine iznosi 6,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 238 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 37 stanovnika/km².
Karmofur
Karmofur je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 257,261 Da.
Oristano (provincija)
Geografija
mini|desno|280px| Karta općina provincije Provincija Oristano na zapadu izlazi na Sredozemno more, na sjeveru graniči s provincijom Sassarijem, na istoku s Nuorom, a na jugu s Južnom Sardinijom. Površina provincije iznosi 2990,45 km², a broj stanovnika 157.707 (2019. godine). Provincija Oristano prostire se po sredini zapadne Sardinije, uglavnom po teritoriju nekadašnjeg Giudicata Arborea. Teren provincije je na jugu ravničarski, tu se prostire najveća otočka dolina Campidano, dok je ostatak provincije brdovit. Na sjeverozapadu se uzdiže planinski masiv Montiferru.
Općine i naselja
Provincija Oristano je do 2016. imala 88 općina (talijanski: comuni), a potom je nakon upravne reforme ostala bez općine Genoni koja je uključena u novoosnovanu Južnu Sardiniju. Pored Oristana, drugi značajni grad je Terralba (10.309 stanovnika) na jugu provincije.
mini|centar|300px| Grad [[Oristano]]
Limestone, New York
Lajmstoun je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 389, što je 22 (-5,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Who's Afraid of Virginia Woolf? (film)
Tko se boji Virginije Woolf? (engl. Who's Afraid of Virginia Woolf?) je Oskarom nagrađeni film iz 1966., adaptacija istoimenog kazališnog djela kojeg je napisao Edward Albee. Film je režirao Mike Nichols a producirao ga je Warner Bros..
Adaptacija
Warner Bros. je za glavne uloge predvidio Bette Davis i Jamesa Mesona, ali na kraju angažira par Elizabeth Taylor i Richarda Burtona koji je obećavao publicitet filma zbog njihovog turbulentnog braka. Taylorin honorar za film je bio milijun dolara dok je Burton dobio 750 000 dolara. Osim toga dobili su 10% od zarade filma, tako da se njihova sveukupna zarada popela na više od 6 milijuna dolara.
U kazališnom djelu radnja se odvija isključivo u Georgovoj i Martinoj kući. U filmu jedna scena se odvija već na pomenutoj benzinskoj pumpi, jedna u Georgovom i Martinom vrtu i jedna u njihovom autu. Ako se zanemare te male razlike može se reći da se film tijesno pridržava radnje iz kazališnog komada.
Nagrade i nominacije
Napomena: Znak označava osvojenu nagradu dok znak označava nominaciju.
U popularnoj kulturi
Film je 1976. postao predmetom parodije u skeču prikazanom u britanskoj TV-emisiji Benny Hill Show, gdje je Benny Hill istovremeno tumačio i Burtonovu i Taylorinu ulogu.
Globalno zatopljenje
Globalno zatopljenje je pojam kojim se označava fenomen porasta prosječne temperature zraka na površini Zemlje i okeana, izmjerenog i od početka 20. vijeka, te procjene nastavka tog procesa u bližoj budućnosti. Pojam je uveden 1980tih, kada se nauka počela intenzivnije baviti ovim fenomenom. Istraživanjem uzoraka taloga leda iz bušotina na Grenlandu i Antarktiku kao npr. sa stanice Vostok, u to je vrijeme potvrđeno da se Zemlja tokom svoje geološke prošlosti značajno zagrijavala ali i hladila, obično u cikličnom maniru. Izraz promjene je sveobuhvatan, a važan je jer se u prirodi dešavaju značajne promjene klime u cikličnom maniru, te zagađenje atmosfere odnosno biosfere kao jedan od gorućih problema današnjice.
Globalno-prosječna površinska temperatura je porasla za oko 1,09 (0,95–1,20) °C od 1850-1900 do danas. Međuvladina komisija Ujedinjenih nacija za klimatske promjene (IPCC), koja svoje stavove objavljuje u godišnjim izvještajima, smatra da su antropogeni (tj. uzrokovani djelovanjem čovjeka) gasovi, koji prouzrokuju efekat "staklene bašte" ("staklenika"), najodgovorniji za najveći dio porasta temperature od sredine 20. vijeka do sada, ali i da su u periodu do 1950tih godina značajan uticaj imali i prirodni fenomeni poput varijacija u količini sunčevog zračenja i vulkanizam, čiji je uticaj od 1950tih do danas upravo suprotan. Ovakve osnovne zaključke je podržalo više od 40 naučnih društava i akademija nauka uključujući i sve nacionalne akademije nauka osam najrazvijenijih zemalja svijeta (G8).
Političke i javne rasprave u vezi sa samim globalnim zatopljenjem se nastavljaju bez odgovarajućeg odgovora za rješenje problema. Debatirane opcije uključuju smanjenje emisije stakleničkih gasova; prilagođavanje smanjenju štete uzrokovane zagrijavanjem, a špekulira se i o tzv. geoinžinjeringu kojim bi se npr. velike količine tih gasova ubrizgavale u prirodne podzemne šupljine. 187 svetski vlada, ali uz protivljenje SADa je potpisala i ratificirala Protokol iz Kjota usmjeren na smanjivanje emisije stakleničkih gasova. Na konferenciji UN-a COP15 koja je održana u Kopenhagenu od 6. do 18. decembra 2009 godine, nije postignut obavezujući međunarodni protokol s ciljem izvršavanja obaveza iz Kyoto protokola, što je izazvalo burne polemike i proteste.
Uzroci
Klimatske promjene na Zemlji su odgovor na vanjske uticaje, uključujući one vezane za stakleničke gasove i varijacije u kretanju Zemlje u orbiti oko Sunca, promjene u sunčevoj aktivnosti i vulkanske erupcije. Učinak nijednog od navedenih faktora nije trenutan. Termalna inertnost okeana na Zemlji i spori odgovori ostalih posrednih učinaka znači da Zemljina trenutna klima nije u ravnoteži. Pojedine studije pokazuju da čak i ako bi se staklenički gasovi stabilizirali na nivoima iz 2000 godine, i dalje bi se nastavilo zagrijavanje za otprilike 0,5 °C. Globalno zamračenje, odnosno postepeno smanjenje intenziteta direktnog Sunčevog sjaja na površinu Zemlje, moglo bi djelimično ublažiti globalno zagrijavanje od kraja 20. vijeka. Naučnici su procijenili s pouzdanošću od 66-90% da su efekti izazvane aerosolima, uz vulkansku aktivnost, usporili globalno zatopljenje, kao i da bi staklenički gasovi prouzrokovali dosta veće zatopljenje.
Efekat staklenika
thumb|desno|Količina ugljik dioksida izmjerena u intervalu od 1960-2009 na [[vulkanu Mauna Loa, Hawaii, SAD]] Postoji naučni koncenzus da je porast atmosferskih stakleničkih gasova uzrokovan ljudskim djelovanjem i da je izazvao veći dio zatopljenja posmatrano od početka industrijske ere do danas, pri čemu ovo zatopljenje ne može biti zadovoljavajuće objašnjeno samo prirodnim uzrocima. Ovi uzroci bi trebali biti najjasniji za period od posljednjih 50 godina, pošto je to razdoblje industrijskog procvata kada se desilo najveće povećanje koncentracije stakleničkih gasova i za koje postoje najpotpunija mjerenja.
Efekt staklenika je otkrio Joseph Fourier 1824 godine, a prvi ga je kvantitativno istražio Svante Arrhenius 1896 godine. To je proces putem kog se, emisijom i apsorpcijom infracrvenih zraka i atmosferskih gasova, zagrijava donji dio atmosfere i površine planete.
Tako IPCC smatra da prirodni staklenički gasovi imaju značajan efekat zagrijavanja od oko 33 °C, bez kojih bi Zemlja bila nenastanjiva. Glavni staklenički gasovi su vodena para, koja uzrokuje oko 36-70% od stakleničkog efekta (ne uključujući oblake), ugljik dioksid (CO2), koji uzrokuje 9-26% efekta, metan (CH4), koji uzrokuje 4-9%; te ozon, koji uzrokuje 3-7% ukupnog efekta staklenika. Čovjekova aktivnost od industrijske revolucije do danas je povećala količinu stakleničkih gasova u atmosferi, te dovela do povećanja klimatskih uticaja zbog CO2, metana, troposferskog ozona, CFCa i dušik suboksida. Koncentracije CO2 i metana su povećane od sredine 18. vijeka za 50% odnosno 250% respektivno. Ovi nivoi su znatno veći nego u bilo koje vrijeme tokom posljednjih 650.000 godina kao razdoblju za koje postoje pouzdaniji podaci dobiveni iz jezgri taloga leda. Manje direktni geološki dokazi pokazuju da su ovako visoke koncentracije CO2 posljednji put bile prije otprilike 20 miliona godina. Budući da je život na Zemlji nastao prije više od 3,5 milijardi godina, to znači da je život na Zemlji vjerovatno u stanju adaptirati se na povećane nivoe ugljik dioksida, ali dobro pitanje glasi da li je to u stanju čovjek koji kao biće nastaje tek prije par miliona godina. Izgaranjem fosilnih goriva proizvedeno je oko tri četvrtine povećanja CO2 iz ljudske aktivnosti tokom proteklih 20 godina. Ostatak je većinom usljed promjena u korištenju zemljišta, naročito zbog krčenja šuma.
Ozon
Ozonske rupe, odnosno stalni pad u ukupnoj količini ozona u Zemljinoj stratosferi, ponekad se uzimaju kao pojava povezana sa globalnim zatopljenjem. Iako postoji nekoliko zajedničkih područja, između ove dvije pojave nema puno povezanosti. Smanjenje stratosferskog ozona utiče na zahlađivanje, ali se značajnije smanjenje količine ozona nije desilo sve do kasnih 1970tih. Ozon u troposferi ima suprotan uticaj i doprinosi zagrijavanju površine.
Porast temperature
Procjenjuje se da je globalna temperatura na površini Zemlje porasla za 0,75 °C u odnosu na period 1860-1900, u skladu sa mjerenjima ali uz ogradu da mjerenja sve do 1950-tih nisu bila preciznija od 1 °C pa je riječ o nepouzdanoj procjeni. Tako se procjenjuje i da je efekat urbanih "toplinskih ostrva" na globalno zatopljenje oko 0,02 °C u periodu od 1900 godine. Od 1979 godine temperature zemljišta su se povećavale oko dva puta brže nego temperature okeana (0,25 °C na deceniju u odnosu na 0,13 °C po deceniji zagrijavanja okeana). Temperature u donjem dijelu troposfere su porasle između 0,12 i 0,22 °C po desetljeću od 1979 godine, prema satelitskim mjerenjima temperature. Na osnovu procjene NASA-e, godina 2005 bila je najtoplija godina otkako postoje pouzdanija instrumentalna mjerenja od kraja 19. vijeka, a toplija je u odnosu na prethodni rekord postavljen 1998 godine za nekoliko stotih dijelova stepena. , što je praktično zanemarljivo. U razdoblje 1995 - 2009 po podacima američke meteorološke službe se nalaze sve najtoplije godine ikada izmjerene to jest od 1880. godine, a pretpostavlja se da su najtoplije i u minimalno zadnjih nekoliko hiljada godina.
The Eternal City (film, 1923)
The Eternal City je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1923. u režiji Georgea Fitzmauricea. Predstavlja drugu po redu adaptaciju istoimenog romana britanskog književnika Hala Cainea, iako mu radnja, za razliku od predloška i prethodne adaptacije nije smještena u budućnost, nego blisku prošlost Italije. Protagonist, čiji lik tumači Richard Bennett je siromašni rimski mladić koji se nakon službe u prvom svjetskom ratu priključuje fašističkom pokretu i suprotstavlja zlom baronu Bonnelliju (čiji lik tumači Lionel Barrymore) koji nastoji uspostaviti komunističku diktaturu. Kao i prethodna verzija, i ova je snimljena na autentičnim lokacijama u Italiji. Produkciju je pomogla nedavno uspostavljena fašistička vlada Benita Mussolinija koji se nakratko u filmu pojavljuje glumeći samog sebe, isto kao i kralj Viktor Emanuel III. The Eternal City, koji se smatra jednim od rijetkih hollywoodskih ostvarenja koje eksplicitno veličaju fašizam, se dugo vremena smatrao izgubljenim. Godine 2014. je, međutim, pronađena kopija naknadno prikazana na Festivalu nijemog filma u Pordenoneu.
Haslet, Texas
Haslet je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.517 stanovnika.
Lipid IVA 3-dezoksi-D-mano-oktulozonska kiselina transferaza
Lipid IVA 3-dezoksi-D-mano-oktulozonska kiselina transferaza (, KDO transferaza, waaA (gen), kdtA (gen), 3-dezoksi-D-mano-okt-2-ulozonska kiselina transferaza, 3-dezoksi-mano-oktulozonska kiselina transferaza, lipid IVA KDO transferaza) je enzim sa sistematskim imenom CMP-3-dezoksi-D-mano-oct-2-ulozonat:lipid IVA 3-dezoksi-D-mano-okt-2-ulozonat transferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj bifunkcionalani enzim iz Escherichia coli prenosi dva 3-dezoksi-D-mano-okt-2-ulozonatna ostataka na lipid IVA (cf. EC 2.4.99.13 [(KDO)-lipid IVA 3-dezoksi-D-mano-oktulozonska kiselina transferaza]).
Sassari (provincija)
Sassari (talijanski: Provincia di Sassari, sardinski: Provìntzia de Tàtari) je jedna od pet talijanskih provincija otočke regije Sardinije. Glavni grad provincije i najveće urbano naselje je istoimeni grad Sassari koji ima 126.870 stanovnika.
Geografija
thumb|280px|right| Karta općina provincije Sassari (od 2016) Provincija Sassari na sjeveru i zapadu izlazi na Sredozemno more, na istoku na Tirensko more, na jugu graniči s provincijom Nuorom, a na jugozapadu s Oristanom. Površina provincije iznosi 7692 km², a broj stanovnika 491.571 (2019. godine). Provincija Sassari prostire se po krajnjem sjeverozapadnom dijelu Sardinije. Teren provincije je na sjeveru ravničarski i tu se prostire druga po veličini otočka dolina Nuoro, dok je na jugu teren brdovit i poznat pod imenom Logudoro. Na krajnjem sjeverozapadu provincije poput prirodnog nastavka nlazi se otok Asinara.
Stanovništvo
Provincija Sassari po talijanskim mjerilima nije gusto naseljena, prosjek iznosi 63,91 st/km². Sjeverni, ravničarski dio prvincije je gušće naseljen, osobito oko Sassarija i drugih urbanih centara, a jugozapadni brdoviti i stjenoviti dio je rijeđe naseljen i slabije razvijen. Pored većinskog italijanskog stanovništva, oko grada Alghera živi značajna manjina katalonskog stanovništva, doseljena još u srednjem vijeku.
Općine i naselja
Provincija Sassari do 2016. imala je 66 općina (talijanski: comuni), a nakon upravne reforme i priključenja općina ugašenih provincija, broj općina je porastao na 92. Pored Sassarija, drugi značajni gradovi su Olbia (60.731 stanovnika) i Alghero (43.931).
mini|center|400px| Panorama [[Sassarija]]
Leverano, Lecce
Leverano je naselje u Italiji u provinciji Lecce, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13643 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Карл Нилсен
thumb|right|Карл Нилсен 1910. године
Карл Аугуст Нилсен (дански: Carl August Nielsen; 9. јуна 1865., село Сортелунг, острво Фин - 3. октобра 1931., Копенхаген) је дански композитор.
Рођен је као 7. дете у бедној породици. Карл Нилсен се оженио 1891. Аном Маријом Карл-Нилсеном. Имају кћер - Ану Марију Фредерику Телмани. Композитор је приказан на новчаници од 100 данских круна.
La Dame aux camélias
thumb|250px|Plakat za kazališnu predstavu iz 1896. godine u kojoj je naslovni lik tumačila [[Sarah Bernhardt; autor: Alphonse Mucha.]]
Donja Plemenšćina
Donja Plemenšćina je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Pregrade, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 125 stanovnika te 43 obiteljskih kućanstava.
Karnidazol
Karnidazol je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 244,271 Da.
Agy, Calvados
Agi je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Baje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 280 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 66 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,21 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 65 metara (maksimalnoj 83 m, a minimalnoj 30 m).
Fire Island, New York
Fajer Ajland je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 292, što je 18 (-5,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dorothy McGuire
Bila je udana za fotografa Johna Swopea, s kojim je imala dvoje djece.
Tit Livije
thumb|Portret Tita Livija sačinjen dugo nakon njegove smrti
Tit Livije (lat. Titus Livius, rođen oko 59. god. st. e., umro 17. god. n. e.), autor monumentalne istorije rimske države i naroda, bio je najveći istoričar Avgustovog doba rimske književnosti i jedan od najvećih rimskih istoričara uopšte.
Tit Livije rođen je 59. godine stare ere u Pataviju (današnja Padova), u uglednoj i bogatoj porodici. Dobio je temeljito retorsko obrazovanje. Kada se preselio u Rim, upoznao se i sprijatljio s carem Avgustom, koji ga je u šali nazvao pompejevcem, ali se na njega nije ljutio što je uzdizao Pompeja i napadao Cezara. U Rimu je i proveo najveći deo života, a tu je napisao i svoje veliko istorijsko delo. U rimskom društvu bio je rado viđen. Potkraj života vratio se ponovo u rodni grad, gde je i umro 17. godine nove ere.
U obimnom istorijskom delu, koje u najboljim rukopisima nosi naslov Od osnivanja grada (Ab urbe condita) razvio je Livije prikaz rimske istorije od mitskog osnivanja Rima pa do smrti Druzove 9. godine stare ere. Livije je svoju istoriju podelio prvo na pojedine knjige, pa je onda knjige prema sadržini grupisao u veće odeljke, a nekima od tih odeljaka je čak dao i posebne pregovore, npr. uz 21. knjigu. Nama je međutim Livijeva istorija sačuvana u dekadama: izgleda da je ta podela veoma stara i da je o njoj u nekom stepenu vodio računa i sam pisac. Od celokupnog dela sačuvane su nam neposredno samo prva, treća, četvrta i polovina pete dekade, dakle knjige 1–10. i 21–45, koje obrađuju vreme od osnivanja Rima do trećeg samnitskog rata (753–293. st. e.), te od drugog punskog rata do pobede Lucija Emilija Paula nad Makedonijom u trećem makedonskom ratu (218–167. st. e.). Za rekonstrukciju ostalih delova, pored nekoliko neposrednih fragmenata, služe nam spisi u kojima je naveden neki izvod iz Livija: to su, pre svega, sažeci ili periohe koji se nalaze ispred svake knjige (osim 136. i 137) te neki manji istoričari kao što je Eutropije. Od grčkih pisaca Livija su koristili posebno Plutarh i Kasije Dion.
Livije je po svom obrazovanju i sklonostima retorski pisac: zbog toga će njegovo istorijsko delo, ako se posmatra sa stanovišta moderne istoriografije, nesumnjivo izgubiti mnogo od svoje stare slave. Ali na Livija i njegovo delo treba gledati s obzirom na vreme u kojem je živeo i stvarao. Liviju, kao i mnogim drugim rimskim istoričarima, uopšte nije bio glavni cilj da o događajima izveštava istorijski verno: njemu je glavno da pripovedanje bude lepo i ubedljivo, da bude književno uspelo, te da zadovolji etičke i patriotske zahteve. Ako se Livijeva istorija posmatra sa stanovišta ovih motiva, on je zadatke koje je sebi postavio u potpunosti ispunio. Livije je uostalom, i kao čovek i kao pisac, imao sve uslove za to: bio je savestan, veliki rimski rodoljub, bio je dobar psiholog u ocrtavanju karaktera, imao je jaku maštu i istančan umetnički ukus. Kada se uzme u obzir i to da je raspolagao bogatim rečnikom, raznovrsnom frazeologijom, da je imao izvrsno retorsko obrazovanje, ne iznenađuje to što je on svojom istorijom pružio remek-delo u prozi Avgustova vremena, a može se reći i u rimskoj prozi uopšte. Plinije Mlađi priča anegdotu o jednom Hispancu koji je čak iz Gadesa došao u Rim samo da vidi Livija, i koji se, čim ga je video, odmah vratio natrag, ne interesujući se više ni za šta.
Pitanje o izvorima kojima se Livije služio nije još uvek rešeno, jer je istorijska literatura iz vremena pre Livija uglavnom propala. Tome je donekle uzrok bilo i samo Livijevo delo, koje je tu literaturu velikim delom učinilo suvišnom i nepotrebnom. Građu iz prve ruke Livije je retko koristio, a izgleda da nije bio vešt ni u odabiru svojih izvora. On je, na primer, kao jedan od glavnih svojih izvora, upotrebljavao nepouzdanog Valerija Ancijata, da bi tek kasnije u nastavku dela zaključio kako je taj pisac ustvari vrlo nepouzdan. S druge strane, Polibija i Katona nije mnogo cenio, premda je od obojice uzeo dosta podataka. Pri upotrebi izvora Livije nije bio vrlo pedantan. Nikada nije upotrebljavao mnogo izvora za jedan događaj, a ima i ispitivača koji smatraju da je za svaki deo svoje istorije koristio samo po jedan izvor. Ovo je mišljenje svakako preterano, premda ima izvesnih delova u Livijevoj istoriji gde su zaista analisti i Polibije upotrebljeni sloj po sloj. Ako se Livijevi izvori u nečemu slažu, on to prima za gotovo, a svoje mišljenje posebno navodi tek ako je stvar sasvim neverovatna i nemoguća. Ako se pak njegovi izvori u nečemu ne slažu, onda Livije ili navede oba izvora i tako nedoumicu ostavi nerešenu, ili se izjasni za ono mišljenje koje je naveo stariji pisac ili za ono koje je lepše ili za Rimljane povoljnije.
Livije je iz retorskih razloga dorađivao i proširivao izvore kojima se služio. I inače on u svom delu rado karakteriše ličnosti i situacije, i u tom cilju često navodi govore, koje bi često sam sastavio. Govora ima u sačuvanim dekadama oko tri stotine, i svi su napisani vrlo književno i sa mnogo osećaja te služe tome da se psihološki ocrtaju ličnosti koji ih izgovaraju.
Po stilu i jeziku ubraja se Livije među najbolje prozne pisce antičke književnosti. On se ugledao na Cicerona, a izbegavao je Salustijev pregnantan stil. Time se mogu objasniti česte periode i izvesna epska razvučenost, koja ipak ostavlja dobar utisak. Livije je udešavao stil i prema sadržini: na primer, u prvoj dekadi dobija se utisak izvesne uzvišenosti i starodrevnosti, koja nas po tonu i opštoj atmosferi podseća na Vergilijevu Eneidu. S druge strane, prikaz rata s Hanibalom u trećoj dekadi komponovan je s puno dinamike. Na pesnika Eneide podseća i snažno rodoljublje i visoki verski i moralni osećaji kojima odiše čitavo delo. Oduševeljen republikanac, pomirivši se s političkim stanjem Avgustove vladavine i s njegovim principatom, skrenuo je Livije pogled u idealizovanu prošlost i stvorio proznu epopeju u slavu veličine Rima, zbog čega je i nazvan slaviteljem prošlosti (laudator temporis acti).
Kvintilijan hvali Livijevo "mlečno izobilje, divnu milinu i prejasnu belinu" (lactea ubertas, mira iucunditas, clarissimus candor). Jezik Livijev uglavnom je klasični latinitet, sa dosta pesničkih obrta – u čemu naziremo osobine "srebrnog" latiniteta. Azinije Polion zapaža u Livijevom jeziku izvestan "patavinitet" (Patavitas), što se možda odnosi na neke lokalne karakteristike "padovanskoga" dijalekta.
Mnogi Livijevi likovi nadahnuli su kasnije evropske književnike, na primer Petrarku u epu Afrika i Shakespearea u Silovanju Lukrecije. Prvaci francuske revolucije i pisci oduševljavali su se ne samo Plutarhovim, nego i Livijevim junacima rimske republike.
Cikloheksil-izocijanidna hidrataza
Cikloheksil-izocijanidna hidrataza (, izonitrilna hidrataza, N-cikloheksilformamidna hidrolijaza) je enzim sa sistematskim imenom N-cikloheksilformamid hidrolijaza (formira cikloheksil-izocijanid). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Enzim iz Pseudomonas putida vrste N19-2 takođe može da kataluje hidraciju drugih izonitrila.
Šestanovac
Šestanovac je općina u Hrvatskoj. Nalazi se u Dalmatinskoj Zagori, a administrativno pripada Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Naseljena mjesta
Grabovac, Katuni, Kreševo, Rubići, Šestanovac i Žeževica.
Povijest
Mjesto je novijeg postanka. Nastalo je na križanju dviju cestovnih prometnica (Split-Blato n/C-Imotski i Omiš-Dubci-Zadvarje-Cista Provo). Ime je dobilo prema obližnjem zaselku Šestanima.
Znameniti ljudi
fra. Mate Nikola Roščić
Vibo Valentia (provincija)
Provincija Vibo Valentia (talijanski: Provincia di Vibo Valentia) je jedna od 110 talijanskih provincija, koja se nalazi na jugu Italije u Regiji Kalabrija.
Glavni i najveći grad provincije je istoimeni grad Vibo Valentia od 33 118 stanovnika.
Geografske karakteristike
Provincija Vibo Valentia sa zapada izlazi na Tirensko more, sa sjeveroistoka graniči sa Provincijom Catanzaro i sa jugoistoka sa Provincijom Reggio Calabria. thumb|260px|left| Panorama [[Vibo Valentia|Vibo Valentije]] Površina provincije iznosi 1 140 km², a broj stanovnika 162 252 (2012. godine). thumb|280px|right| Karta Provincije Vibo Valentia Provincija Vibo Valentia prostire se na jugu Italije, ponajviše po brdovitoj istočnoj unutrašnjosti masiva Apenini, i dijelom po ravničarskom dijelu na jugozapadu uz Tirensko more.
Općine i naselja
Provincija Vibo Valentia ima 50 komuna, najveća je Vibo Valentia, druga po veličini je Pizzo (8.927) a treća Mileto (6 908).
Fouquescourt
Fukur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Mondidje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 127 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,45 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 90 metara (maksimalnoj 101 m, a minimalnoj 83 m).
Donja Selnica
Donja Selnica je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Zlatara, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 241 stanovnika te 71 obiteljskih kućanstava.
Ogliastra (provincija)
Ogliastra (fon. Ogljastra, talijanski: Provincia dell'Ogliastra, sardinski: Provìntzia de s'Ogiastra) je bila jedna od osam talijanskih provincija otočke regije Sardinije. Glavni gradovi provincije i najveća urbana naselja bili su Lanusei (5492 stanovnika) i Tortolì (10.743 stanovnika). Ogliastra je ukinuta 2016. godine.
Geografija
thumb|280px|right| Karta provincije Ogliastre Provincija Ogliastra s istoka i juga izlazila je na Tirensko more, na sjeverozapadu je graničila s provincijom Nuoro, a na jugozapadu s provincijom Cagliari. Površina provincije iznosila je 1854 km², a broj stanovnika 57.329 (2011. godine). Ogliastra je ležala u sredini istočne obale Sardinije. Primorski dio je uski i kamenit, a veći dio je brdsko-planinski, posebno na sjeveru gdje se izdiže najviši planinski masiv Gennargentu.
Općine i naselja
Provincija Ogliastra imala je 23 općina (talijanski: comuni). Pored Tortolìja i Lanuseija, druge veće komune bile su Bari Sardo (3983 stanovnika), Baunei (3736), Tertenia (3840) i Villagrande Strisaili (3421).
845 Naema
845 Naema je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 54,36 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,130 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,748 AJ.
Ogliastra (provincija)
Općine i naselja
mini|300px|center|Grad Lanuzei
845 Naema
Ekscentricitet orbite iznosi 0,064, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 12,630 stepeni, a orbitalni period iznosi 1840,725 dana (5,039 godina). Apsolutna magnituda asteroida je 9,70 a geometrijski albedo 0,078.
Ogliastra (provincija)
Ukidanje provincije
Provincija Ogliastra ukinuta je 2016. godine. Od 23 općine, njih 22 priključeno je provinciji Nuoro, dok je općina Seui pripala novoosnovanoj Južnosardinskoj provinciji.
1992
Godina 1992 (MCMXCII) bila je prijestupna godina koja počinje u srijedu, po gregorijanskom kalendaru.
Postumia, Padova
Postumia je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
Cagliari (provincija)
Cagliari (talijanski: Provincia di Cagliari, sardinski: Provìncia de Casteddu) je bila jedna od osam talijanskih provincija otočke regije Sardinije. Glavni grad provincije i najveće urbano naselje bio je istoimeni grad Cagliari (149.883 stanovnika). Cagliarijska provincija je ukinuta 2016. godine.
Geografija
Provincija Cagliari na jugu i istoku izlazila je na Sredozemno i Tirensko more, na sjeveru je graničila s provincijama Nuorom, Ogliastrom i Oristanom, a na zapadu s Carbonia-Iglesiasom i Medio Campidanom. Površina provincije iznosila je 4596 km², a broj stanovnika 550.580 (2011. godine).
Provincija Cagliari prostirala se po jugoistočnom dijelu Sardinije, dijelom u granicama nekadašnjeg Giudicata Cagliari, duž obala Sredozemnog i Tirenskog mora. Duž južne obale prostirao se plodni i gusto naseljen primorski dio, s ravnicom Campidanom na zapadu provincije. Sjeverni dio provincije bio je planinski i rijeđe naseljen.
Općine i naselja
Provincija Cagliari imala je 71 općinu (talijanski: comuni). Pored Cagliarija, ostala veća naselja bila su Quartu Sant'Elena (71.535 stanovnika), Selargius (29.130), Assemini (26.882), Capoterra (23.892) i Monserrato (20.829).
Ukidanje provincije
Cagliarijska provincija ukinuta je 2016. i približno četvrtina njenih općina oko grada Cagliarija priključena je novoosnovanom Cagliarijskom metropolitanskom području, dok je ostatak priključen novoosnovanoj Južnosardinskoj provinciji.
1992
Godina početka Rata u Bosni i Hercegovini.
UN je proglasila Međunarodnom godinom svemira, povodom 500-godišnjice prvog putovanja Kristifora Kolumba.
Januar/Siječanj
100px|mini|lijevo|[[Boutros Boutros-Ghali|Boutros-Ghali]] mini|150px|left|Etnički sastav BiH - opštine mini|150px|left|Etnički sastav BiH - naselja mini|150px|left|Proglašene [[Srpska autonomna oblast|SAO u BiH]] mini|150px|left|HZ Herceg-Bosna mini|120px|Znak veleposlanstva RH mini|150px|[[Okruzi Srbije]]
Februar/Veljača
mini|200px|[[UNPROFOR (1993)]]
Mart/Ožujak
thumb|200px|Zastava [[Republika Bosna i Hercegovina|RBiH, maj 1992 - feb. 1998]]
April/Travanj
mini|[[Bitka za Kupres (1992)|Bitka za Kupres, prva faza]] mini|Afganistan u vreme [[Mohamad Nadžibula|Nadžibulahovog pada]] mini|[[SR Jugoslavija]]
Maj/Svibanj
mini|150px|Foča-Goražde, maj-decembar '92
Jun/Juni/Lipanj
mini|200px|left|Sarajevo mini|200px|[[Operacija Lipanjske zore]] mini|200px|Posavski koridor, jun-jul '92 mini|150px|Hercegovina, Dubrovnik, jun-oktobar '92 mini|150px|left|[[Dobrica Ćosić na markici]]
Avgust/August/Kolovoz
mini|Logor Manjača mini|200px|Početak [[Rat u Abhaziji (1992–1993)|Rata u Abhaziji]]
Septembar/Rujan
mini|180px|Bosanski Brod, jul-okt.
Munroe Falls, Ohio
Manro Fols je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
1992
Oktobar/Listopad
mini|250px|Pad Posavine mini|200px|Posavski koridor, avg-jan. mini|150px|Jajce, jul-nov.
Munroe Falls, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.012, što je 302 (-5,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
845 Naema
Asteroid je otkriven 16. novembra 1916. godine.
Reggio Calabria (provincija)
Okrug Ređo di Kalabrija je okrug u okviru pokrajine Kalabrija u južnom Italiji. Sedište okruga i najveće gradsko naselje i okruga i cele Kalabrije je istoimeni grad Ređo di Kalabrija.
Površina okruga je 3.183 km², a broj stanovnika 565.756 (2009. godine).
Prirodne odlike
thumb|280 px|right|Karta okruga Ređo di Kalabrija
Okrug Ređo di Kalabrija čini jugozapadni deo istorijske oblasti Kalabrija. On se nalazi u južnom delu države, sa izlaskom na Jonsko more na jugu i na Tirensko more na zapadu, dok se na zapadu nalazi Mesinski tesnac, koji spaja pomenuta mora, ali i koji deli Kalabriju od Sicilije. U središnjem delu okruga nalazi se krajnje južni deo planinskog lanca Apenina. Priobalje je izdeljeno na više malih priobalnih ravnica, između kojih se planine spuštaju direktno u more.
Stanovništvo
Po poslednjim procenama iz 2009. godine u okrugu Ređo di Kalabrija živi preko 560.000 stanovnika. Gustina naseljenosti je velika, preko 170 st/km². Primorski delovi okruga su bolje naseljeni, posebno oko glavnog grada Ređa di Kalabrija. Planinski deo je ređe naseljen i slabije razvijen.
Pored pretežnog italijanskog stanovništva u okrugu živi i nevelika, ali drevna grčka manjina, naseljena još od vremena antike, kao i omanji broj doseljenika iz svih delova sveta.
Opštine i naselja
Najvažnije gradsko naselje i sedište okruga je grad Ređo di Kalabrija (186.000 st.) u krajnje zapadnom delu okruga. Drugi po veličini je grad Palmi (20.000 st.) u severozapadnom delu okruga.
thumb|300 px|center|Grad Ređo di Kalabrija noću
1992
Novembar/Studeni
mini|[[Bill Clinton]]
Acetilholinski receptor
mini|[[Acetilholin]] Acetilholinski receptor (AChR) je integralni membranski protein koji odgovara na vezivanje neurotransmitera acetilholina.
1992
Decembar/Prosinac
mini|left|Amerikanci u Somaliji
Acetilholinski receptor
Klasifikacija
Poput drugih transmembranskih receptora, acetilholinski receptori su klasifikovani na osnovu njihove farmakologije, ili na osnovu njihovog relativnog afiniteta i senzitivnosti ka različitim molekulima. Mada svi acetilholinski receptori, po definiciji, odgovaraju na acetilholin, oni isto tako odgovaraju na druge molekule.
Nikotinski i muskarinski receptori su dve glavne klase „holinergičkih“ receptora.
Receptorski tipovi
Molekularno biološka istraživanja su utvrdila da nikotinski i muskarinski receptori pripadaju distinktnim proteinskim superfamilijama.
nAChR
nAChR receptori su ligand-kontrolisani jonski kanali, koji se poput drugih članova „cys-petlja“ superfamilije ligand-kontolisanih jonskih kanala sastoje od pet proteinskih podjedinica simetrično uređenih poput letvi bureta. Podjedinična kompozicija podjedinica je znatno varira od tkiva do tkivima. Svaka podjedinica sadrži četiri regiona koja prolaze kroz membranu is sastoje se od 20 aminokiselina. Region II je formira poru.
mAChR
mAChR receptori nisu jonski kanali. Oni pripadaju superfamiliji G-protein-spregnutih receptora koji aktiviraju jonske kanale putem kaskade sekundarnih glasnika.
Talijum(I) karbonat
Talijum(I) karbonat je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 468,776 Da.
Концерт за виолину и оркестар (Нилсен)
Концерт за виолину и оркестар, op. 33, FS 61 је једини концерт за овај интструмент данског композитора Карла Аугуста Нилсена.
Карл Нилсен је био надахнут летом 1911. године током посета Бергена - места, где је умро Едвард Григ, по позиву његове удове, Нине.
13. децембра завршио је концерт. Писао је концерт за чувеног виолинисту Педера Мелера (дан: Peder Møller). Први пут је концерт изводен у Копенхагену Педром Мелером и Данским Краљевским оркестром 28. фебруара 1912. године са 3. симфонијом Нилсена.
Након тога Мелер је путовао у Стокхолм, Гетеборг и је свирао концерт и тамо.
Bargteheide
Bargtehajde je grad u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 55 opštinskih središta okruga Štormarn. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 14.882 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1062006, NUTS (DEF0F) i LOCODE (DE BAR) kod.
Camille (film, 1921)
thumb|thumbtime=4|upright=1.5|Camille Camille je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1921. u režiji Raya C. Smallwooda. Po žanru je melodrama i predstavlja adaptaciju znamenite drame Dama s kamelijama francuskog književnika Alexandrea Dumasa sina. Protagonistica, čiji lik tumači Alla Nazimova, je elitna pariška kurtizana Marguerite, u koju je zaljubljen mladi student čiji lik tumači Rudolph Valentino. Radnja prikazuje njihovu vezu koju ću tragično okončati društvene predrasude, odnosno Margueritini financijski problemi i tuberkuloza. Iako je drama često adaptirana, za ovu verziju je karakteristično da joj je radnja smještena u (tada) suvremeno doba, a što je dalo priliku da se za scenografiju koristi današnjim historičarima umjetnosti zanimljiv Art Deco stil.
Bargteheide
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Štormarn Bargtehajde se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Štormarn. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 48 metara. Površina opštine iznosi 15,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 14.882 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 940 stanovnika/km².
Lipid-fosfatna fosfataza
Lipid-fosfatna fosfataza (, hidroksi masno kiselinska fosfataza, dihidroksi masno kiselinska fosfataza, hidroksi lipidna fosfataza, sEH, hidrolaza rastvornog epoksida) je enzim sa sistematskim imenom (9S,10S)-10-hidroksi-9-(fosfonooksi)oktadekanoat fosfohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju