cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ingólfur Arnarson
thumb|250px|right|Ingólfur zapovijeda postavljanje stupova - rad [[Johan Peter Raadsig|Johana Petera Raadsiga.]] Ingólfur Arnarson, norveški osvajač nenaseljenih zemalja (od staronorveške riječi Landnám što u prijevodu znači uzimati zemlju).
Prema srednjovjekovnom manuskriptu Landnámabók (često skraćenog naziva Landnáma) on je prvi stalni naseljenik Islanda i osnivač Reykjavíka, koji je sagradivši farmu godine 874. postavio temelje budućem gradu.
Ingólfur (sh. Ingolf) je bio porijeklom iz područja Fjaler u okrugu Sogn og Fjordane u zapadnoj Norveškoj.
Prvi naseljenik
Vijest o nenaseljenom otoku koju je u Norvešku donio Viking Flóki Vilgerdarson (isl. Flóki Vilgerðarson) došla je i do dva mladića, bliskih prijatelja i posvojene braće, Ingólfura Arnarsona i Hjörleifura Hróðmarssona.
Vraćajući se kući kao bogataši nakon vikinških pohoda, našli su se u svađi sa sinovima lokalnog moćnika, te su u sukobu ubili dvojicu njih. On je, naravno bio bijesan i prisilio ih je da mu zauzvrat daju svu svoju zemlju. Sada bez svoje zemlje u Norveškoj, morali su je pronaći na nekom drugom području.
Braća su otplovila na Island, zadržali se u jugoistočnom dijelu i istraživali okolicu. Zaključivši da je tlo dobro i plodno, odlučili su se tu trajno naseliti. Ponovno se vrativši u Norvešku, prodali su sve što nisu mogli ponijeti sa sobom i na svoje brodove ukrcali obitelji, dobrovoljce, robove, životinje, hranu, te otplovili prema Islandu oko 870. godine.
Hjörleifur je bio prilično liberalan po pitanju vjerskih uvjerenja, no Ingólfur je bio štovatelj sudbine i praznovjerja. Htijući da mu bogovi kažu gdje će živjeti u toj novoj zemlji, približivši se obali je po drevnom običaju bacio u more izrezbarene stupove visokih drvenih sjedala (izv. Öndvegissúlur), dio namještaja iz kuće u Norveškoj i rekao da će se naseliti gdje god one isplivaju na kopno.
Potraga za mjestom naseljavanja
Slijedećeg proljeća je Hjörleifur naredio irskim robovima, koje je uhvatio na vikinškom putovanju i poveo sa sobom, da obrade polje i posiju sjeme. No oni su se pobunili, ubili Hjörleifura i njegove ljude i otplovili na otoke nedaleko od južne obale, a sa sobom su poveli i žene ubijenih.
Nedugo potom je Ingólfur došao u posjet bratu, te ih pronašao mrtve. Žaleći za njima je rekao da se to događa onima koji nisu dovoljno odani staroj vjeri. Otišao je na otoke, ubio robove i spasio žene. Jedna od njih je bila njegova sestra Helga, koja je bila Hjörleifurova žena.
S obzirom da su Vikinzi ponekada Irce zvali "zapadnjaci" (isl. Vestmenn) po položaju njihove zemlje na vikinškim plovidbenim pravcima, Ingólfur je ove otoke nazvao Vestmannaeyjar ili "Otoci Zapadnjaka" po odbjeglim robovima, a naziv se zadržao do današnjih dana.
Sa svojim ljudima se naselio u Hjörleifshöfðiju i tamo ostao godinu dana. Cijelo vrijeme se kretao uzduž obale prema zapadu tražeći gdje je more izbacilo stvari koje je bio bacio pred obalom. U trećoj godini svog boravka u novoj zemlji sagradio je kuću u podnožju brda Ingólfsfjall u blizini današnjeg grada Selfoss.
Slijedećeg ljeta su robovi koje je bio poslao u potragu konačno pronašli ostatke u malom zaljevu ili fjordu na sjeverozapadnoj obali, a Ingólfur je bio toliko sretan da im je dao slobodu. Ovaj pronalazak je protumačio kao božji znak te odlučio sagraditi trajnu naseobinu. Na tom mjestu je bilo mnogo izvora vruće vode, koji do tada norvežanima nisu bili poznati.
Svoj novi dom je nazvao Reykjavík ili "dimni zaljev" po bijeloj pari i dimu koje je vidio da se uzdiže iz izvora. To je danas mjesto na kojem se nalazi glavni grad Islanda, Reykjavík.
Zemlja koju je Ingólfur prisvojio se sastojala od čitavog jugozapadnog dijela otoka, od Hvalfjörðura (fjord kitova) na zapadu do rijeke Ölfusá na istoku. Kako je to područje bilo mnogo veći teritorij no što je on trebao, veliki dio je prodao ili dao prijateljima i obitelji koji su stigli kasnije. Postalo je uobičajeno reći da je Ingólfur Arnarson započeo naseljavanje Islanda godine 874., iako bi stvarna godina mogla biti i nešto ranije.
Valovi imigranata
Događaji iz ovog razdoblja su zabilježeni u Eddama i Sagama, islandskoj srednjovjekovnoj književnosti, prije svega u Knjizi Islanđana (isl. Íslendingabók) i Knjizi Naseljavanja (isl. Landnámabók).
Ari Mudri (isl. Ari fróði Þorgilsson) u svojoj knjizi Íslendingabók navodi da je "...u šezdeset zima Island bio potpuno naseljen i ne više nakon toga."
Nijedna druga europska nacija nema tako jasne zabilješke o svojem porijeklu i nastajanju kao Islanđani.
Osim Ingólfura Arnarsona u Reykjavíku, poznatiji naseljenici toga doba su bili još i Skallagrímur Kveldúlfsson i Audur Dubokoumna (staronorv. Auðr djúpúðga Ketilsdóttir) na zapadu, Ingimundur Stari (isl. Ingimundur gamli Þorsteinsson) i Helgi Mršavi (isl. Helgi magri Eyvindarson) na sjeveru, zatim Hrollaugur Rögnvaldsson na istoku i Ketilbjörn Stari (isl. Ketilbjörn gamli Ketilsson) na jugu Islanda.
Velika većina doseljenika je došla sa zapada i jugozapada Norveške a neki su bili i iz drugih Nordijskih zemalja. Znatan broj bio je porijeklom i sa Britanskih otoka, naročito iz Irske, Škotske i otoka zapadno i sjeverno od Škotske. Ispreplićući se, ovi su doseljenici zasnovali novi narod, Islanđane, koji je brzo razvio prepoznatljive običaje, kulturu, jezik i literaturu.
U Norveškoj je u to vrijeme kralj Harald I. Ljepokosi (staronorv. Haraldr hárfagri) uspio ujediniti zemlju u jedinstvenu državu, pa su u ratovanju i sukobima koji su nastajali mnogi bogataši i uglednici postali njegovi neprijatelji te su bježali. Drugi su prezirući i teško podnoseći njegove odredbe, poreze i ugnjetavanje odlučili otići na Island. Kralju se nije svidjelo ovo masovno iseljavanje, a kada je njegov pokušaj da ga zaustavi propao, napravljen je sporazum koji je stupio na snagu da svi oni koji su otišli na Island moraju platiti porez, koji je postao trajan.
Još jedan razlog se mora uzeti u obzir, a to je nagli porast tempa života u vikinško doba, kada je plovidba otvorenim morem bila posve normalna pojava pa su i putovanja iz jedne zemlje u drugu postala dio svakodnevnice.
Magnetna rezonantna angiografija
Magnetna rezonantna angiografija (MRA), je  „imaging“ tehnika (tehnika slikovitog prikaza) na bazi magnetne rezonance koja se koristi u dijagnostici promena na krvim sudovima. Magnetna rezonantna angiografija se koristi za generisanje snimaka arterija, kod procene stenoze (suženja), okluzija (začepljenja) ili aneurizme (dilatacije-proširenja) krvnog suda i mogućeg rizika ruptura. MRA se najčešće koristi za procenu stanja arterija vrata i mozga, grudnog koša i trbušne aorte, arterija bubrega, i nogu.
Magnetna rezonantna angiografija (MRA), koristi snažno elektromagnetno polje, koje proizvodi radio-talasa koji se generišu uz pomoć računara i računarskih programa u detaljne slike. MRA angiografija ne koristi jonizujuće zračenje rentgena, te je znatno bezbednija metoda i može se češće ponavljati u dijagnostici istih bolesnika. MRA se može obavljati bez ili uz upotrebu angiografskog kontrasta, koji se ubrizgava obično u venu na ruci.
Oprema
mini|desno|245p|Savremeni uređaj za MRI Uređaja za MRA sastoji se od velikog cilindra u obliku cevi, koji na krajevima može biti zatvoren ili otvoren. Cilindar je okružen kružnim elektro-magnetima koji proizvode magnetno polje u čijem sredšnjem delu se nalazi ležaj za smeštaj ispitanika. Snaga magnetnog polja uređaja za MR izražava se u jedinicama Tesle (T) i kreće se od 0,2 do 3T (neki eksperimentalni uređaji imaju snagu veću od 8T).
Neki uređaji za MR su dizajnirani tako da elektromagnet u potpunosti okružuje bolesnika, a drugi su otvoreni sa strane. Obično su otvoreni MR „male snage“ i najčešće se koriste za ispitivanje bolesnika sa znacima klaustrofobije ili za one koji su veoma gojazni. Novija generacija otvorenih MR uređaja obezbeđuju veoma visok kvalitet snimaka za razne vrste ispitivanja, za razliku od otvorenih uređaja za MR, sa starijim elektromagnetima koji ne obezbeđuju isti takav kvalitet snimka. Određene vrste ispitivanja ne mogu se obaviti korišćenjem otvorenih MR. Radna stanica računara koji obrađuje snimljene podataka nalazi se u posebnoj sobi do uređaja za MR.
Za razliku od konvencionalnih rentgena i pregleda kompjuterizovanom tomografijom (ST – skener), MR ne emituje jonizujuće zračenje. Umesto toga, jezgra elektromagneta, produkuju radio talase koji preusmeravaju osu okretanja protona, koji su jezgra atoma vodonika, u jakom elektromagnetnom polju. Magnetno polje proizvodi električna struja koja prolazi kroz namotaje žice u većoj jedinici uređaja za MR. Ostali namotaji, se nalaze u drugim delovima aparata, odnosno oko dela tela koji se osvetljava, slanjem i prijemom radio-talasa, signala koji se proizvode i detektuju u kalemovima uređaja.
Tehnika snimanja
mini|desno|245p|Kontrastno sredstvo koje se koristi kod MRA
Kevin Kurányi
Dennis Kevin Kuranyi (2. ožujka 1982.) je njemačko-brazilski nogometaš koji igra za moskovski Dinamo na poziciji napadača.
Rani život
Rođen je u Brazilu, otac mu je njemački Mađar, a majka mu je iz Paname. On je na kraju odlučio igrati za Njemačku nogometnu reprezentaciju, a imao je mogućnost igrat za Brazil, Mađarsku i Panamu.
Klupska karijera
Kuranyi je počeo igrati nogomet 1988. za Serrano FC u Brazilu, kad je imao šest godina. 1993. je prebačen u klub Las Promesas, gdje je igrao godinu dana prije odlaska natrag u Serrano FC. Kuranyi se vratio u Las Promesas 1996. 1997. se preselio u Njemačku, u juniorsku momčad VfB Stuttgarta. Nakon nekoliko nastupa u Njemačkoj U-21 reprezentaciji, potpisao je svoj prvi profesionalni ugovor za VfB Stuttgart 2001. Igrao je 99 utakmica za VfB Stuttgart i zabio 40 golova. Također je sudjelovao u 22 utakmice europskih natjecanja i zabio 10 golova. 2002./03. sezone Bundeslige, bio je najbolji strijelac i zaslužan je za Stuttgartovo drugo mjesto u ligi. VfB Stuttgart je napustio 2005. tijekom ljeta nakon što je otišao u Schalke 04 potpisivanjem ugovora 2009./10.
Reprezentacija
Kuranyi je debitirao za Njemačku tijekom EP-a 2004 kvalifikacijama protiv Litve. Igrao je za svoju zemlju finalu turnira i na Konfederacijskom kupu 2005., ali zbog loše forme u sezoni 2005./06., nije bio izabran za Svjetsko prvenstvo 2006. u Njemačkoj. 11. listopada 2008., Kuranyi je bio izostavljen iz momčadi prije utakmice s Rusijom. Nakon gledanja prvog poluvremena sa tribina zajedno s drugim ne izabranim igračima, na poluvrmenu je napustio stadion i nije se vratio u hotel reprezentacije. Nakon incidenta, trener njemačke reprezentacije Joachim Löw je rekao da nikada ne bi ponovno odabrao Kuranyi za reprezentaciju.
Osobni život
Ima njemačko, panamsko i brazilsko državljanstvo. Kurányijev omiljeni klub je CR Flamengo. Govori engleski, portugalski, njemački, i malo španjolski i mađarski jezik. Njegova supruga Viktorija Peličić je Hrvatica. 27. rujna 2005. Kuranyi i njegova supruga dobili su prvo dijete, nazvalo se Karlo. Vjenčali su se 28. travnja 2007 u Stuttgartu. Njihovo drugo dijete zove se Vivien Carmen, rođen je 6. siječnja 2008.
Rapontigenin
Rapontigenin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 258,269 Da.
Biencourt
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 116 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 52 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,22 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 116 metara (maksimalnoj 129 m, a minimalnoj 98 m).
Isola Mantegna, Padova
Isola Mantegna je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 122 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Protein N-terminal metiltransferaza
Protein N-terminal metiltransferaza (, NMT1 (gen), METTL11A (gen)) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:N-terminal-(A,P,S)PK-(protein) metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim metiliše N-terminus ciljnih proteina koji sadrže N-terminalni motiv [Ala/Pro/Ser]-Pro-Lys nakon odsecanja inicijatora L-metionina. Kad je terminalna aminokiselina L-prolin, ovaj enzim katalizuje dve uzastopne metilacije alfa-amino grupa.
Sternberg
Šternberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 76 opštinskih središta okruga Parhim. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.446 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13060073.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Parhim Šternberg se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Parhim. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 40 metara. Površina opštine iznosi 67,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.446 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 66 stanovnika/km².
Robert Guiscard
Robert Gviskar (1015 — 1085) je bio normanski vođa, koji je osvojio južnu Italiju i Siciliju. Bio je grof (1057 — 1059) i vojvoda Apulije i Kalabrije (1059 — 1085). Osnivač je normanske države u Italiji, koja se kasnije uzdiže na nivo kraljevstva. Osvojio je 1071. Bari, zadnje vizantijsko uporište u Italiji. Većinu pothvata je ostvario u saradnji sa papama.
Gviskarova braća
Tokom 1035. stižu Vilijam Otvil (Vilijam Gvozdena Ruka) i Drogo Otvil, dva najstarija sina Tankreda Otvila, sitnog plemića iz Normandije. Njih dvojica su pokušali organizovano da oduzmu Vizantiji Apuliju. Do 1040. Vizantija gubi veliki deo Apulije. Melfi je postao 1042. normanski glavni grad, a u septembru Normani biraju Vilijama Otvila kao svog grofa. Vilijama nasleđuju njegova braća Drogo i Hamfri, koji stiže oko 1044. godine.
Rane godine
mini|Robert Gviskar (stoji) sa svojim bratom Ruđerom Sicilijanskim, crtež iz 19. veka Robert Gviskar je bio šesti sin Tankreda Otvila. Robert dolazi 1047. godine. Bilo je malo zemlje u Apuliji, tako da Robert Gviskar nije ni mogao gotovo ništa očekivati. Robert se pridružuje Pandulfu od Kapue u njegovim neprekidnim ratovima protiv Gaimara Salernskog. Sledeće godine napušta Pandulfa zbog neispunjenih obećanja. Nije dobio zamak, koji je obećan.
Robert Gviskar se obraća svom bratu Drogu Otvilu, od koga traži i dobija zamak. Ubrzo se Robert Gviskar premešta u drugi zamak. Robert Gviskar ubrzo pokazuje svoje visoke kvalitete.
Lombardi su se okrenuli protiv svojih saveznika i papa Lav IX odlučuje da protera Normane. Udružena papina i careva vojska su teško poražene od Normana u bici kod Sivitate 1053. godine. Normane je predvodio Hamfri Otvil, koji je zapovedao centrom protiv Švaba. Robert Gviskar je zapovedao levim krilom. Robertove jedinice su bile rezerva. Kad je vidio da snage Hamfija Otvila neuspešno nastoje da naprave neki prodor prema papinom centru, Robert sa pojačanjima se uključuje u bitku, pri čemu se sam lično istakao. Normani pobeđuju u bici, a Robert Gviskar je jako zaslužan za uspeh.
Zbog zasluga u toj bici Robert Gviskar 1057. nasleđuje brata Hamfrija Otvila, iako su starija brađa trebala biti naslednici. Robert Gviskar je sa najmlađim bratom Ruđerom I Sicilijanskim osvojio Apuliju i Kalabriju. Ričard Averski za to vreme osvaja Kapuu.
Vladavina
Pape su predviđale da će imati raskid sa Svetim Rimskim Carevima. Počela je prva faza borbe za investituru. Pape odlučuju da priznaju Normane i na taj način osiguraju saveznike. Na koncilu u Melfiju 23. avgusta 1059. papa Nikola II postavlja Roberta Gviskara za vojvodu Apulije, Kalabrije i Sicilije, a Ričarda Averskog za princa Kapue. Robert je bio dakle budući gospodar Sicilije, ako je osvoji, a morao je papi plaćati godišnju rentu.
Osvajanje Kalabrije
Robert Gviskar je u doba koncila 1059. predvodio vojsku na Kalabriju. To je bio prvi veliki pokušaj osvajanja te grčke provincije na Apeninskom poluostrvu od vremena Vilijama Otvila. Osvojio je Kariati, Rosano i Geras. Samo je Ređio ostao u grčkim rukama, kada je Robert krenuo na Apuliju. U Apuliji je pokušao da ukloni vizantijske garnizone U Tarantu i Brindiziju. Ponovo se vratio u Kalabriju, gde je Ruđer I Sicilijanski čekao sa opsadnim spravama. Osvajanjem Ređija i Scile, otvara se put za Siciliju.
Ruđer I Sicilijanski je najpre napao Mesinu, ali Saracenski garnizon ga je lako odbio. Nije stvorena dovoljno velika invaziona vojska, a Vizantija je poslala pojačanja. Vizantijski car Konstantin X Duka je poslao dovoljno vojske da su harali Apulijom. Tokom januara 1061. čak je i Melfi bio pod opsadom, pa je bilo nužno da Rodžer pomogne u bici protiv Vizantije. Kad je Robert Gviskar udario punom snagom Grci su se povukli, tako da je Apulija bila mirna do maja.
Kampanja na Siciliji
Braća Robert Gviskar i Ruđer I Sicilijanski zauzeli su 1061. relativno lako Mesinu. Ruđerovi ljudi su se neprimetno iskrcali preko noći iznenadivši Saracene. Gviskarove trupe su se iskrcale bez otpora i našle su napuštenu Mesinu. Robert Gviskar se odmah utvrdio u Mesini. Saraceni su imali unutrašnjih rivalstava, tako da jedan od saracenskih emira postaje normanski saveznik u borbi protiv drugog.
Vojska Roberta Gviskara, Rodžera i njihovog saracenskog saveznika došla je do centralne Sicilije. Pobedili su Saracene na više mesta, ali nisu uspeli da zauzmu tvrđavu Ena. Robert se vratio posle toga u Apuliju.
Vratio se 1064. i krenuo je ravno na Palermo, zaobišavši Enu. Međutim nije uspio. Palermo je pao tek 1072, tako da je pad ostatka Sicilije bilo samo pitanje vremena.
Protiv Grka
Bari je osvojen 1071, a Grci su proterani iz južne Italije. Vizantija je time izgubila zadnji posed u južnoj Italiji.
Teritorija Salerna je već bila normanska. Robert zauzima Salerno u decembru 1076, isterujući lombardskog princa. Kada su Normani napali Benevento razljutili su papu Grgura VII, jer je to bio njegov feud. Međutim papa Grgur VII je bio u sukobu sa Henrikom IV, pa se ponovo miri sa Normanima.
U Vizantiji su izbili sukobi oko toga tko će biti car. Robert Gviskar je sanjao da zauzme deo Vizantije. On se iskrcava 1081. u Valoni na području dračkog temata sa 16.000 ljudi. Kod Drača je 18. oktobra 1081. car Aleksije I Komnin pretrpio težak poraz od Normana. Rober Gviskar je do februara 1082. zauzeo Krf i Drač.
Papa Grgur VII se s druge strane Jadrana nalazio u problemima, pa mu je Robert morao pomagati, jer je bio opsednut od strane Henrika IV (jun 1083.). Robert Gviskar je sa 36.000 vojnika ušao u Rim i prisilio je Henrika da odustane. Tri dana su Normani pljačkali grad Rim (maj 1084). Posle toga Robert Gviskar dovodi papu u Rim. Građani Rima su bili ljuti na papu Grgura VII zbog normanske pljačke Rima, pa je papa ubrzo morao pobeći iz Rima i skloniti se kod Normana.
Spanish Fork, Utah
Spaniš Fork je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 34.691, što je 14.445 (71,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
PICK
PICK se može odnosit na:
Benjamin od Tudele
thumb|350px|Karta Benjaminove Rute Benjamin of Tudela, بنيامين التطيلي, (Tudela, (Kraljevina Navarra), 1130 – 1173) bio je srednjovjekovni jevrejski putnik koji je posjetio brojna područja Evrope, Azije i Afrike u 12. vijeku i o tome ostavio svjedočanstvo u obliku putopisa. Njegovi detaljni opisi zapadne Azije su preko sto godina prethodili mnogo poznatijem putopisu Marka Pola. Oboružan širokim obrazovanjem i poznavanjem brojnih jezika, Benjamin od Tudele je postao važna ličnost srednjovjekovne geografije i jevrejske historije.
O njegovom ranom životu se malo zna, osim da je bio rodom iz navarskog grada Tudela gdje po njemu danas nosi ime aljama (bivša jevrejska četvrt).
Marijana Petir
Marijana Petir (Kutina, 4. listopada 1975.) je hrvatska konzervativna političarka koja je kao član HSS od 2002. do 2003. te od 2008. do 2011. vršila dužnost zastupnice Hrvatskog sabora, a od 2014. Hrvatsku zastupa u Europskom parlamentu. Na početku karijere je pažnju hrvatske javnosti privukla svojim ekološkim aktivizmom, ali je kasnije zbog svojih konzervativnih stavova prema istospolnom braku i drugim društvenim pitanjima kod LGBT aktivista te lijevog i liberalnog dijela hrvatske javnosti stekla reputaciju homofoba. Petir, koja je u Europski parlament izabrana u koaliciji HSS-a sa HDZ-om, žestoko se protivila odluci vodstva stranke pod Krešimirom Beljakom da se pred izbore 2016. stvori koalicija sa SDP-om, te je 2017. godine službeno izbačena iz stranke.
Staroruski jezik
Istočnim Slovenima je u X veku zajedno sa pismenošću i knjigama sa slovenskog juga došao i staroslovenski, odnosno crkvenoslovenski jezik. Kao jezik bogosluženja i duhovne literature, a Istočnim Slovenima strukturno dosta blizak jezik, crkvenoslovenski je brzo bio prihvaćen kao književni jezik, da bi zatim tokom vekova bio rusifikovan, odnosno u mnogim elementima ugrađen u staroruski književni jezik, a kasnije i u savremeni ruski književni jezik. Posredstvom crkvenoslovenskog jezika na Rusiju je od X veka, kao vek ranije na slovenski jug, počela da zrači izuzetno i oblicima i sadržajima bogata vizantijska kultura, odnosno mediteranska kultura. Zahvaljujući toj činjenici najveći deo Slovenstva, pre svega onaj koji je preko crkvenoslovenskog jezika bio u tešnjem dodiru sa Vizantijom, imao je početkom drugog milenijuma naše ere neposrednu vezu sa kulturnim središtem Evrope i mogao je da razvija sopstvenu kulturu sa jakim osloncem na bogatstvo vizantijskog duhovnog nasleđa, čak i onda kada vizantijske države, pet vekova kasnije, više ne bude.
Već u XI veku crkvenoslovenski jezik nije više samo sakralni jezik nego ulazi i u druge kulturne sfere. Neka po sadržaju svetovna dela vizantijske kulture pojavljuju se u prevodu sa grčkog jezika na crkvenoslovenski (npr. Aleksandrida, Istorija judejskog rata Josifa Flavija i dr.). U Rusiji su se tako u relativno kratkom vremenu počeli razvijati mnogi žanrovi vizantijske književnosti i nauke: bogoslužbeni tekstovi, žitija, apokrifi, hronike, istorijska i prirodno-naučna literatura i dr. U Kijevskoj Rusiji stvaraju se i originalna književna dela, čiji jezik pokazuje sintezu crkvenoslovenskih sa istočnoslovenskim elementima, u odnosu koji se menjao od dela do dela (npr. Slovo o Igorevom pohodu, Slovo o zakonu i blagodati, dela Vladimira Monomaha i dr.). U literaturi administrativno-pravne prirode (npr. Russkaя pravda) crkvenoslovenskih elemenata bilo je manje, dok je veoma velika unutrašnja jezička izdiferenciranost karakteristična za letopise (zbog toga što su obuhvatali elemente raznih žanrova).
U celini, formiranje staroruskog književnog jezika odvijalo se u znaku preplitanja i uzajamnog uticaja elemenata narodnog govora, s jedne strane (u administrativnim, pravnim, poslovnim, diplomatskim i sličnim tekstovima), i crkvenoslovenskog jezika, sa druge, kao i činjenice da su spomenici staroruske pismenosti obuhvatali u osnovi (a) crkvenu književnost, (b) svetsku literaturu, (v) poslovna dokumenta, sa znatnom unutrašnjom žanrovskom izdiferenciranošću. Odnos crkvenoslovenskih i istočnoslovenskih elemenata u konkretnim tekstovima se, s obzirom na to, mogao znatno razlikovati od dela do dela, ili čak unutar istog žanrovski heterogenog dela, što je u svojoj ukupnosti rezultiralo izrazitom jezičko-stilskom funkcionalnom raslojenošću staroruskog jezika u okviru jedinstvenog književnog jezika. Taj jezik, koji je nastao u Kijevskoj Rusiji, postaće kasnije književni jezik Moskovske Rusije.
Lihtenštajn
Lihtenštajn (njemački Liechtenstein [ˈlɪçtn̩ʃtaɪn]; službeno Kneževina Lihtenštajn, njem. Fürstentum Liechtenstein), malena država u srednjoj Evropi, bez izlaza na more. Graniči sa Švicarskom na zapadu i Austrijom na istoku. Reljef je planinski, što je pogodovalo razvoju planinskog (skijaškog) turizma. Poznata je i kao porezni raj. Glavni grad je Vaduz. Unatoč svojoj maloj površini, Lihtenštajn nije jako urbaniziran (kao što je to npr. Kneževina Monako). Lihtenštajn je najmanja zemlja na svijetu u kojoj se govori Njemački jezik, te jedina evropska zemlja čije susjedne zemlje također nemaju izlaz na more.
Historija
Dinastija Lihtenštajn po kojoj je kneževina dobila svoje ime dolazi iz dalekog dvorca Lihtenštajn u Donjoj Austriji (Niederösterreich) koji je bio u posjedu Dinastije Lihtenštajn od 1140. godine do 13. vijeka kad su izgubili vlasništvo nad njime. Od 1807. pa sve do danas dvorac je ponovno u njihovom vlasništvu. Dinastija Lihtenštajn je tokom historije dobila mnoge posjede u Moravskoj, Šleskoj, Donjoj Austriji i Štajerskoj. No, većina ovih je bila pod feudalnom vlašću ostalih plemićkih obitelji "viših" titula, a pogotovo pod vlašću raznih porodičnih linija porodice Habsburg. Zbog toga što nije imala niti jedan posjed koji je držala direktno pod svojom vlašću dinastija Lihtenštajn nije imala svoje mjesto u Kraljevskom parlamentu Svetog Rimskog Carstva (Reichstag).
Karlo VI, car Svetog Rimskog Carstva proglasio je Kneževinu (Fürstentum) Lihtenštajn 23. januara 1719. godine. Dao joj je ime u čast Antona Floriana od Lihtenštajna. Tog dana je Lihtenštajn također postao zemlja - članica Svetog Rimskog Carstva.
Napoleon Bonaparte je 1806. godine napao Sveto Rimsko Carstvo. U Svetom Rimskom Carstvu su se srušili svi politički i upravni sistemi. Franjo II, car Svetog Rimskog Carstva je abdicirao i raspustio Sveto Rimsko Carstvo. Iz tog razloga Lihtenštajn nije imao više nikakvih obaveza prema vladarima izvan svojih granica. Od 25. jula 1806. godine, kad je osnovana Rajnska Konfederacija (čiji je član bio princ od Lihtenštajna) je zemlja bila pod neizravnom zaštitom, odnosno vladavinom Napoleona I. To je trajalo sve do 19. oktobra 1813. kad je raspuštena Rajnska Konfederacija.
1818. godine je vlast pripala Johannu I, ali je bila ograničena. 1818. godine je također prvi put viđen član porodice Lihtenštajn. To je bio Princ Alojz. No, vladar Lihtenštajna se prvi put pojavio u Lihtenštajnu tek 1842. godine.
Lihtenštajn je jedna od malobrojnih svjetskih zemalja koja je imala vrlo mirnu historiju. Neutralna je zemlja, pa nije sudjelovala u ratovima.
Administrativna podjela
Lihtenštajn je podjeljen na 11 opština (Gemeinden). Jedna općina u Lihtenštajnu većinom sadrži samo jedan grad. 5 od 11 općina pripada "Unterland" - nižoj zemlji, uz Rajnu, a ostale pripadaju "Oberland" - višoj zemlji u planinama.
Geografija
Lihtenštajn se nalazi u dolini rijeke Rajne, u Alpama. Cijela zapadna granica Lihtenštajna je određena rijekom Rajnom. Mjerena od sjevera prema jugu, ova zemlja je duga samo 24 km. Istočni dio se uzdiže u više predjele, gdje se nalazi vrh Lihtenštajna - Grauspitz (2599 m). Unatoč alpskom okruženju klima Lihtenštajna je umjereno blaga planinska. Zimi su planinske padine izvrsno mjesto za zimske sportove.
Ukupna površina Lihtenštajna iznosi 160,4 km2, a ukupna dužina svih granica 77,9 km. Nova istraživanja su pokazala kako su u prijašnjim istraživanjima statističari pogriješili zbog nepristupačnog reljefa. Lihtenštajn je iz tog razloga tek 2006. u novim, modernim istraživanjima saznao da su njegove granice zapravo 1,9 km duže.
Lihtenštajn je, uz Uzbekistan, jedna od dvije zemlje u svijetu čije susjedne zemlje nemaju izlaz na otvoreno more. Jedina je zemlja s dominantnim govornicima njemačkog jezika, a da nema granice s Njemačkom.
Lihtenštajn je šesta najmanja nezavisna država u svijetu. Po veličini se nalazi samo ispred država: Vatikan, Monako, Nauru, Tuvalu i San Marino.
Stanovništvo
Prosječna očekivana životna dob u Lihtenštajnu je 79.68 godina (76.1 godina za muškarce i 83.28 godina za žene). Smrtnost novorođenčadi je u prosjeku 4.64 na 1000 novorođenih. 100% populacije (starije od 10 godina) zna čitati i pisati.
Istočnoslavenski jezici
Istočnoslavenski jezici su podskupina iz obitelji slavenskih jezika.
Ruski jezik: je najrašireniji slavenski jezik, govori ga oko 148.000.000 ljudi. S obzirom da je bio službeni jezik bivšeg Sovjetskog Saveza, njime se često koriste i stanovnici izvan današnje Ruske Federacije. Građani Bjelorusije uglavnom pričaju ruskim jezikom, posebno u javnoj sferi. Oko 30% građana Ukrajine također se služi ruskim jezikom u privatnoj i ekonomskoj sferi života, uglavnom u jugoistočnim gradovima, gdje živi velika ruska manjina.
Ukrajinski jezik: je drugi po brojnosti slavenski jezik je, i njime se služi preko 47.000.000 stanovnika, dok ga razumije preko 60.000.000 stanovnika izvan granica Ukrajine, uglavnom stanovnici bivšeg Sovjetskog Saveza i istočne Poljske. Ukrajinski jezik je službeni jezik Ukrajine i njime se ponajviše služe ukrajinski intelektualci, djelatnici znastvenih institucija i ustanova, potom ruralno i urbano stanovništvo zapadne Ukrajine, te uglavnom ruralno stanovništvo istočne Ukrajine.
Suržik i Balačka: Preko 50% ukrajinske estrade često koristi ruski jezik jer Rusija predstavlja golemo tržište na koje Ukrajinci često plasiraju svoje zabavne proizvode, pa tako i glazbenu, filmsku i drugu umjetnost. Ipak, treba napomenuti da se ruski jezik u Ukrajini i Rusiji bitno razlikuju, te se često koristi kombinacija tih jezika poznata pod imenom Suržik. Suržikom se koristi do 20% građana istočne Ukrajine, tako da jasnim ruskim jezikom govori manje od 10% stanovništva. U zapadnoj Rusiji se također koristi Balačka; ukrajinsko-ruska jezična kombinacija.
Rusinski jezik: Svojim specifikumom nalikuje slovačko-ukrajinskoj jezičnoj kombinaciji. Isti rusinski jezik u Srbiji, Hrvatskoj i Slovačkoj razlikuje se od rusinskog jezika u Poljskoj i Ukrajini. Rusinski jezik zakarpatske Ukrajine uz jedva primjetne razlike naspram standarnog ukrajinskog jezika smatra se ukrajinskim dijalektom.
Bjeloruski jezik: Bjeloruskim jezikom se služi preko 5.000.000 ljudi, uglavnom u Bjelorusiji. U javnoj sferi života uglavnom se koristi ruski jezik. Prepreku nesmetanom razvoju bjeloruskog jezika predstavlja politika koja potencira tiskanje štampe gotovo isključivo na ruskom jeziku. U prosjeku svega 10% bjeloruske štampe koristi bjeloruski jezik, dok se ostatak štampa na ruskom jeziku prema uputstvima politike.
Ira Gershwin
Ira Gershwin (6. decembar 1896 – 17. august 1983) bio je američki tekstopisac najpoznatiji po suradnji sa svojim mlađim bratom, kompozitorom Georgeom Gershwinom, a koja je proizvela neke od najpoznatijih zabavnih pjesama 20. vijeka.
Lipoil sintaza
Lipoil sintaza (, LS, LipA, lipoat sintaza, protein 6-N-(oktanoil)lizin:sumpor sumportransferaza) je enzim sa sistematskim imenom protein N6-(oktanoil)lizin:sumpor sumportransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ira Gershwin
Sa Georgeom je napisao brojne brodvejske pjesme kao što su "I Got Rhythm", "Embraceable You", "The Man I Love" i "Someone to Watch Over Me", te operu Porgy and Bess. Iako je bio zasjenjen sa svojim daleko poznatijim bratom, nakon njegove prerane smrti je napisao niz hit-pjesama za druge slavne kompozitore kao što su Jerome Kern ("Long Ago (and Far Away)"), Kurt Weill i Harold Arlen.
Lipoil sintaza
Ovaj enzim je član familije AdoMet radicala (radicala SAM).
Ira Gershwin
Poznat je i kao autor knjige Lyrics on Several Occasions (1959), kombinacije autobiografije i antologije najboljih pjesama, koja se smatra važnim izvorom za proučavanje zlatnog doba američke zabavne pjesme.
Chamblee, Georgia
Šambli je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 9.892 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 9.892 stanovnika, što je 340 (3,6%) stanovnika više nego 2000. godine.
Beloruski jezik
Bjeloruski jezik (ISO 639-3: bel), istočnoslavenski jezik koji je materinski jezik oko devet milijuna Bjelorusa.
Bjeloruski u doba nacionalnih preporoda u Europi
U prvoj se polovici 19. stoljeća pojavljuju prva književna djela na bjeloruskome narodnom jeziku, ali je tek nakon revolucije 1905. službeno dopuštena njegova uporaba. Osobito je važnu ulogu u razvoju suvremenoga bjeloruskog standardnog jezika odigrao časopis »Naša niva« oko kojega su se okupili najpoznatiji pisci i publicisti bjeloruskoga narodnog preporoda.
Bjeloruski u SSSR-u
Od 1933. do 1990. bjeloruski je bio izložen snažnoj i sustavnoj rusifikaciji tako da danas velik broj Bjelorusa uopće ne govori materinski jezik. Prema popisu stanovništva 1989. od 7,9 milijuna Bjelorusa u Bjelorusiji, samo je 6,34 milijuna (80,25%) navelo bjeloruski kao materinski jezik.
Bjeloruski u nezavisnoj Bjelorusiji
Između 1990. i 1994. nastupilo je kratko razdoblje nacionalnoga buđenja i preporoda. U siječnju 1990. Vrhovni je sovjet Bjelorusije proglasio bjeloruski službenim jezikom. Međutim, 1995. g., poslije referenduma, službenim je jezikom proglašen i ruski, nakon čega je, u doba čvrstorukaškoga režima Lukašenke, nastupilo ponovno razdoblje intenzivne rusifikacije i omalovažavanja bjeloruskog jezika, tako da mu je danas ugrožen ne samo položaj standardnog jezika već i samo postojanje. Od 16. stoljeća do Drugoga svjetskog rata bjeloruski su se tekstovi pisali i ćirilicom i latinicom, a danas se bjeloruski piše samo ćirilskim pismom koje ima 32 znaka.
Abbott, Texas
Abbott je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 356 stanovnika.
Biccari, Foggia
Biccari je naselje u Italiji u provinciji Foggia, u regiji Apulija.
Rekonkvista
Rekonkvista (španj.: Reconquista) predstavlja pokret Španjolaca i Portugalaca kako bi protjerali Maure (islamske Arape) s Pirinejskog poluotoka, odnosno kako bi ga ponovno osvojili, što je u stvari i značenje španjolske riječi "Rekonquista". Uzrok Rekonkviste bila je invazija Maura u Europu, oni su 714. zauzeli veći dio poluotoka, a njihov dalji prodor zaustavio je tek Karlo Martel u Bitci kog Toursa 732. Sama Rekonkvista počinje 718. godine oslobođenjem Galicije i Leona, odnosno Pelayovom pobjedom kod Covadonge 722. godine, a završila je 1492. kad je zauzet Emirat Granada, posljednji maurski emirat na tlu Europe.
Rekonkvista, u vjerskom pogledu, predstavlja sukob između kršćanstva, odnosno katoličanstva sa jedne i islama sa druge strane, koji se okončao potpunim nestankom islama sa prostora zapadne Europe.
Uzrok Rekonkviste
Borba oko prijestolja početkom 8. vijeka među Vizigotima koji su vladali Pirinejskim poluotokom, omogućila je 711. Maurima koji su vladali Sjevernom Afrikom prodor u Europu. Već poslije godinu dana Mauri su počeli invaziju na poluotok, zauzevši do 714. godine njegov veći dio. Njihov prodor nije se tu zaustavio i oni su nastavili na sjever napavši Merovinšku Franačku državu. Stigli su do Toursa gdje ih je 732. godine do nogu potukao i zaustavio Karlo Martel u čuvenoj bitci.
Tijek Rekonkviste
Rekonkvista je počela ponovnim osvajanjem Leona i Galicije 718. godine, odnosno organiziranim otporom koji je pokrenuo don Pelayo koji dovodi do pobjede kod Covadonge četiri godine poslije. No, međusobni sukobi su uskoro umanjili efikasnost udruženih kršćanskih snaga sve do 13. vijeka.
Tek u 13. vijeku počinje uspješan otpor i potiskivanje Maura. Fernando III od Kastilje 1236. prisiljava Emirat Granada na vazalski odnos, a Alfonso III 1249. osvaja Algavre čime se završava portugalska Rekonkvista. Konačno protjerivanje Maura izvele su 1492. snage tzv. Katoličkih kraljeva (Los Reyes Católicos), Fernanda II i Isabele od Kastilje, uništenjem Emirata Granada.
Chaptelat
Šatla je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Limuzan, u departmanu Gornja Vijena koja pripada prefekturi Limož.
Po podacima iz 2005. godine u opštini je živelo 1 556 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 87 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,92 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 364 metara (maksimalnoj 481 m, a minimalnoj 324 m).
Rekonkvista
Protjerivanje Židova i Muslimana
thumb|right|Predaja Granade Katoličkim kraljevima Katolički kraljevi potpisuju 31. decembra 1492. u Granadi proglas o protjerivanju Židova (točnije, Sefarda) iz Kraljevine Kastilije. Fernando II također potpisuje drugi dokument koji se odnosi na Židove u kraljevini Aragon. Opravdanje za ovu mjeru je dano na osnovu dokumenta koji je izradio glavni inkvizitor i lični ispovjednik kraljice Isabele od Kastilje], fratar [[Tomás de Torquemada nekoliko dana ranije. Argumenti su bili isključivo religiozne prirode: mjere se poduzimaju u cilju očuvanja jedinstva i širenja katoličke vjere, jer prema mnogobrojnim izvještajima raznih svećenika, Židovi na sve načine pokušavaju kršćane privoliti na judaizam.
Na isti način su 14. februara 1502. protjerani španjolski muslimani tzv. Moriski (morisci). Trebali su se pokrstiti, ili napustiti španjolsko tlo. Ovo neće biti posljednje protjerivanje: Felipe III od Španije je započeo protjerivanje moriska 1609. koje će se završiti 1616. godine. U tom periodu, zemlju je napustilo oko 272.000 moriska.
25th Hour
25th Hour (naslov preveden kao 25. sat) je američki igrani film snimljen 2002. u režiji Spikea Leea. Radnja se temelji na romanu The 25th Hour Davida Benioffa, a protagonist, koga tumači Edward Norton, je mladi njujorški narko-diler koji provodi posljednja 24 sata slobode prije odlaska na izdržavanje na sedmogodišnje zatvorske kazne i razmišlja o životnim odlukama koje su ga dovele do te situacije. Tokom snimanja filma su se dogodili teroristički napadi na New York, a zbog čega su autori značajno preradili scenario i veliki dio sadržaja posvetili posljedicama tih događaja na grad.
Malta, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 671, što je 25 (-3,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
L-2-amino-4-hloropent-4-enoatna dehidrohlorinaza
L-2-amino-4-hloropent-4-enoatna dehidrohlorinaza (, L-2-amino-4-hloro-4-pentenoat dehalogenaza, L-2-amino-4-hloropent-4-enoat hlorid-lijaza (deaminacija), L-2-amino-4-hloropent-4-enoat hlorid-lijaza (dodaje H2O, deaminacija, formira 2-oksopent-4-enoat)) je enzim sa sistematskim imenom L-2-amino-4-hloropent-4-enoat hlorid-lijaza (dodavanje vode, deaminacija, formiranje 2-oksopent-4-enoat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Molina Aterno, L'Aquila
Molina Aterno je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 401 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 495 m.
Tribsees
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nordforpomern Tribzes se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordforpomern. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 4 metara. Površina opštine iznosi 54,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.769 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 51 stanovnika/km².
Flibanzerin
{{Drugbox-lat
}}
Flibanserin (BIMT-17, Girosa) je lek koji je razvila kompanija Beringer Ingelhajm kao nehormonski tretman za žene pre menopoze sa poremećajem hipoaktivne seksualne želje. Razvoj je prekinut oktobra 2010, nakon što je FDA objavila negativan izveštaj.
Vidi još
• 4
Chavanac
Šavanak je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Limuzan, u departmanu Korez koja pripada prefekturi Isel.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 49 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,85 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 890 metara (maksimalnoj 952 m, a minimalnoj 831 m).
Imena zvijezda
Većina zvijezda dobila je ime prije 500 do 2000 godina. Dok zviježđa obično nose imena ljudi i životinja iz mitova (uz izuzetak nekoliko novijih kao što su Kompas, Peć i druga), porijeklo imena zvijezda mnogo je raznolikije.
Dio zvijezda nosi imena vezana uz zviježđe u kojem se nalaze, pa tako Deneb u Labudu i Denebola u Lavu označuju repove tih životinja. Neke zvijezde nose imena koja su vezana uz njih same, npr. Sirius čiji bi se naziv mogao prevesti kao "blješteći" - vrlo prikladno za najsjajniju zvijezdu na nebu. Neke zvijezde čak nose nazive preostale iz starijih naziva zviježđa, pa tako Nihal u Zecu u prevodu znači "Deve koje utažuju žeđ". Dobar dio zvijezda nosi arapska imena i počinju sa određenim članom (kao "the" u engleskom) "al", a primjeri su Algol (u Perzeju), Altair (u Orlu), Algieba (u Lavu), Aldebaran (u Biku) i drugi. Dio arapskih naziva izgubio je određeni član "al".
Svoje vlastito ime ima tek nekoliko stotina zvijezda, pa je bilo potrebno uvesti i neku vrstu oznake. Astronom Johann Bayer uveo je 1603. godine označavanje zvijezda slovima grčkog alfabeta. Bayerova oznaka zvijezde sastoji se od grčkog slova i latinskog naziva zviježđa u genitivu, pa se Alfa zviježđa Kentaur (lat. Centaurus) naziva Alfa Centauri. Bayer je zvijezdama pridofavao slova grčkog alfabeta po kriteriju sjaja, na način da je najsjajnija zvijezda bila označena slovom alfa, druga po sjaju beta itd. Ovdje astronomi nisu bili dosljedni, te su primjenjivali i druge kriterije, pa su tako u zviježđu Velikog Medvjeda zvijezde poredali po položaju, a ne po sjaju. U nedostathu grčkih slova, u nekim su zviježđima kasnije korištena i latinska slova.
S vremenom se pokazalo da je slova premali broj, pa astronom John Flamsteed 1712. godine uvodi brojeve na način da najzapadnije zvijezda dobije broj 1. Flamsteed je ukupno pobrojao 2682 zvijezde. U novije vrijeme napravljeno je mnogo kataloga zvijezda i svaka zvijezda ima nekoliko oznaka, pa tako Sirius možete zvati još i Alfa Canis Majoris, 9 Canis Majoris, BD-16 1591, SAO 151881, PPM 217626 itd. Neki od poznatijih kataloga su Henry Draper Catalogue (HD i HDE), Smithsonian Astrophysical Catalogue (SAO), HST Guide Star Catalogue (GSC) itd....
Promjenjive zvijezde imaju vlastiti način označavanja. Bayer nije koristio latinska slova iza Q, pa je astronom Argelander odlučio označavati promjenjive zvijezde slovima R do Z te latinskim genitivom imena zviježđa (kao i Bayer). Nakon Z dolazi na red RR, RS, ... RZ, SR, ... SZ, ... ZR, ... ZZ. Broj poznatih promjenjivih zvijezda je nezaustavljivo rastao, pa su na red došle i kombinacije slova AA, AB, ... sve do QZ. Naravno, i ovo je s vremenom postalo premalo, pa su astronomi odlučili jednostavno nastaviti sa V1 (eng. variable = promjenjiva).
Flopropion
Flopropion (Compacsul, Cospanon, Ecapron, Pellegal, Argobyl, Floveton, Saritron, Spamorin, Labrodax, Tryalon, Mirulevatin, Padeskin, Profenon) je mišićni relaksan ili antispazmodik. On deluje kao antagonist 5-HT1A receptor.
Abernathy, Texas
Abernathy je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.805 stanovnika.
Tit Manlije Torkvat
Tit Manlije Torkvat (Titus Manlius Torquatus) je ime trojice konzula Rimske Republike iz roda (gensa) Manlijevaca (Manlia):
Prirodni jezik
Prirodni jezici podrazumevaju jezike koji su spontano nastali u davnim vremenima i kojima govore pojedine ljudske zajednice (narodi, nacije, plemena).
235. pne.
Godina '''235. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Torkvata i Bulba (ili, rjeđe, godina 519. Ab urbe condita). Oznaka 235. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Prirodni jezik
Mnogi jezici su u svakodnevnoj upotrebi, ali nisu svi ti jezici prirodni, kao što ni svi prirodni jezici nisu u upotrebi (mrtvi jezici).
Prirodni, planski i veštački jezici
Potkategorija »prirodni jezici« uvedena je da bi se njome objasnili jezici koji nisu prirodni, ali su u upotrebi ili se mogu upotrebiti za sporazumevanje.
Pored prirodnih jezika, postoje i planski jezici koji se koriste ili se mogu koristiti za sporazumevanje. Od planskih jezika koji su u upotrebi najpoznatiji su esperanto, interlingva i ido (ovo su inače jedini planski jezici koji imaju svoje portale na Vikipediji). Drugi planski jezici su za sada samo teoretski projekti koji još uvek nemaju svoje govornike (što je neophodno za ostvarenje jezičke prakse).
Osim jezika koji se koriste za sporazumevanje, postoje i veštački jezici. Veštački jezici mogu biti stvoreni iz naučnih razloga (kao jezički eksperiment) ili iz praktičnih razloga (programski jezici u računarskoj tehnici). U tu kategoriju spadaju i fiktivni i tajni jezici.
Bitna razlika između planskih i veštačkih jezika je u činjenici da se planski jezici grade na osnovu leksike i sintakse živih jezika, dok veštački jezici imaju sasvim drugu logiku tvorbe, koja proističe iz namene tog jezika.
Rein (molekul)
Rein (molekul) je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 284,220 Da.
Hasan Priština
thumb|Hasan Priština Hasan Priština je bio albanski političar, rođen 1873 u Vučitrnu, na Kosovu, umro 13. avgusta, 1933 u Solunu. Igrao je važnu ulogu u albanskom pokretu za nezavisnost. Bio je glavni ideolog Kosovskog komiteta. U 1921. je nakratko bio premijer Albanije.
Biografija
Hasan je rođen 1873 u Vučitrnu, u bogatoj zemljoradničkoj porodici, kao pripadnik plemena Beriša. U Solunu je završio gimnaziju, a pravni fakultet u Istanbulu. Nakon mladoturske revolucije 1908 je izabran za poslanika u otomanskom Parlamentu. Od 1908. do 1912. triput je biran za poslanika Kosova u turskom parlamentu. Otprlike u to vreme menja prezime iz Beriša u Priština i dodaje titulu "beg". Politički je usmeravao pobunu Albanaca protiv turske vlasti, koja je na prerasla u ustanak širokih razmera. U početku je imao kontakte sa Srbijom, ali pošto su se međusobni interesi oko Kosova razišli, ubrzo je postao njen ogorčeni protivnik. Tokom balkanskih ratova, Hasan beg pokušava da spreči podelu albanskih oblasti između susednih zemalja Crne Gore, Srbije i Grčke.
Nakon proglašenja albanske nezavisnosti Hasan beg Priština daje podršku prvoj vladi Ismaila Kemalija. Godine 1913 je kratko bio na ministarskom mestu. 17. maja 1914. dobija ministarsko mesto od albanskog kneza Vilhelma Vida. Izbijanje prvog svetskog rata rezultirao je okupacijom Albanije. Hasan beg je rat uglavnom proveo u Italiji.
Na kraju rata oko njega da se formira pokret koji se protivi priključenju Kosova Kraljevini SHS. U oktobru 1919, Hasan Priština je sa kosovskom delegacijom išao u Pariz sa ciljem da traže ujedinjenje sa Albanijom. Međutim, ovu delegaciju gotovo niko nije primi ni saslušao. Godine 1920. učestvovao u kongresu u Ljušnji, u Albaniji. U aprilu 1921. godine izabran je kao poslanik oblasti Debra u albanskom parlamentu. Bio je žestoki protivnik vlade Ahmeda Zogua, koji uživa podršku Jugoslavije.
Kada je Zogu došao na vlast, emigrirao je iz zemlje i iz inostranstva je vodio ogorčenu borbu protiv njega. U istoj godini je sa predstavnicima VMRO Pavelom Hristovom i Aleksandrom Protogerovom sklopio dogovor za zajedničku borbu protiv srpske vlasti u vardarskoj Makedoniji i Kosovu, prema kojem bi Albanija trebalo dobiti Sandžak i Kosovo, Makedonija da postane nezavisna država, a jedan sporna tačka je bila Debarski sandjak. Po evropskim centrima je agitovao za otcepljenje Kosova od Kraljevine SHS.