cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jeruzalem
Status grada je pod velikim nesuglasicama. Od primirja 1949. godine između Izraela i Jordana tzv. Zelena Linija presijeca grad. Nakon pobjede u Šestodnevnom Ratu 1967. godine Izrael kontroliše cijeli grad te ga zvanično prisvaja. Po Izraelskom Jeruzalimskom zakonu, Jeruzalem je glavni grad države Izrael i centar je Jeruzalemskog okruga. Također je sjedište državne uprave te uobičajeno služi kao glavni grad Izreala. Mnoge države ne priznaju izraelsko prisvojenje grada ili dijelova grada te podržavaju svoj stav s tim što zadržavaju svoje ambasade u Tel Avivu ili tek u predgrađu Jeruzalema. Palestinci također smatraju čitav ili dio Jerusalima glavnim gradom buduće Palestine. Izraelska aneksija Jerusalema je više puta osuđivana od strane Ujedinjenih Nacija. Palestinci su proglasili Istočni Jerusalem za glavni grad svoje buduće države. U skladu sa rezolucijom Ujedinjenih Nacija 478. (usvojena 1980. godine) najveći broj ambasada je preseljen iz ovog grada, iako neke od država (kao SAD) još uvijek posjeduju zemlju u gradu namijenjenu smještaju ambasade, kada bude postignut eventualni konsenzus međunarodne zajednice o tome.
Smještaj i stanovništvo
Smjestio se na raskrižju puteva koji vode od Sredozemnog mora i Tel Aviva prema Mrtvom moru i Jerihonu, te od Damaska i Šekema ili Nablusa na sjeveru, prema Hebronu na jugu. Nalazi se na nadmorskoj visini između 650 i 840 metara, na području gdje pustinja prelazi u polupustinju.
U gradu, kojem službeno pripadaju i mnoga okolna židovska naselja, živi 724.000 stanovnika (podaci od 24.5. 2006. Nacionalni, kulturni, socijalni i vjerski sastav stanovništva izrazito je raznolik, a često su pojedine narodnosne, kulturne i vjerske skupine međusobno odijeljene.
Obično se grad dijeli na zapadni, koji je pretežno židovski, i istočni, koji je pretežno arapski. U okviru istočnog Jeruzalema nalazi se i Stari grad, koji je podijeljen u četiri četvrti: muslimansku, židovsku, kršćansku i armensku.
Povijest
Arheološki nalazi koji upućuju na postojanje naselja na mjestu ovog grada potjeću iz 3. tisućljeća pne. Prvo spominjanje grada u pisanim izvorima je iz 2. tisućljeća pne.
lijevo|mini|300px|Davidova kula mini|300px|left|Pogled na Jerusalim sa [[Maslinova gora|Maslinove gore]] Execration Texts (eng. execration-gnušanje, proklinjanje), poznati i kao Zabranjena lista (eng. Proscription Lists) (iz XIX vijeka p. n. e.), koji pominju grad po imenu Roshlamem ili Rosh-ramen, kao i "Amarna" pisma ili "Amarna" tablice (eng. Amarna letters, Amarna tablets) (iz XIV vijeka p. n. e.) su vjerovatno najstarija pisana svjedočanstva o gradu. Neki arheolozi, uključujući Kathleen Kenyon, vjeruju da je Jerusalem kao grad osnovan od strane zapadnosemitskog naroda koji su gradili naselja još oko 2.600 godine p. n. e. U skladu sa jevrejskim predanjima Jerusalem su osnovali Sam i "Eber", Ibrahimovi (Abrahaamovi) potomci. Prvo pominjanje u Bibliji navodi da je Jerusalem bio pod vlašću Melchizedeka (po sufijskoj tradiciji njegovo ime je al-Khidr) Ibrahimovog saveznika. Nešto kasnije grad se nalazio na teritoriji plemena Benjamin (jednog od dvanaest izraelskih plemena), ali još uvijek pod vlašću Jebuzita (kanaanskog plemena), sve dok ga Davuda (Davida) nije načinio glavnim gradom ujedinjenog Izraelskog kraljevstva (oko 1.000 godine p. n. e.) (zanimljivo je da prema ranijim arheološkim iskopavanjima nisu pronađeni tragovi nasilnog osvajanja grada). Skora iskopavanja velikih kamenih struktura su protumačena od strane pojedinih arheologa kao potvrda navoda iz svetih knjiga.
Kao grad pripadao je narodu Kanaanaca, a od 1600. do 1300. pne. pao je pod egipatski utjecaj, a kanaanski su vladari plaćali danak faraonu. Prema izvještajima tih vladara, koji su ostali zapisani u egipatskim arhivima, grad su u to doba ugrožavali "Habiru", vjerojatno preci Židova, to jest Hebreja.
Oko 1000. pne. grad su od naroda Jebusejaca (vjerojatno kanaansko pleme) osvojili Židovi. Prema biblijskom izvještaju, Židove je predvodio kralj David, a Jeruzalem postaje središtem nove države, te se otada širi, a arheloški ostaci postaju sve brojniji. U sljedećem je razdoblju izgrađeh i Hram uz grad, a postupno se šire i zidine. Posebno je veliko proširenje grada bilo u doba kralja Ezekiela i Jošije u 8. i 7. st. pne. 587. pne. grad pada pod babilonsku vlast, a razorene su i zidine i Hram.
Pod perzijskim kraljem Kirom, Židovima je 537. pne. omogućen povratak u Jeruzalem, a potom i obnova grada i Hrama, koji će biti poznat kao Drugi hram. Grad je bio središtem i židovske pobune protiv helenističke vlasti u 2. st. pne., a potom i sjedište židovskih etnarha i velikih svećenika, sve dok vlast nije preuzeo Herod I. Veliki koji je postao kraljem. On je dodatno utvrdio grad i dogradio Hram. U 1. stoljeću u Jeruzalemu je razapet Isus, a grad postaje ishodištem kršćanstva.
638. Jeruzalem osvajaju Arapi i njime vladaju do dolaska križara 1099, koji će njime vladati do 1187., kad ga osvajaju muslimani sa Saladin na čelu. Gradom će vladati Arapi sve do 1517. Tada ga zauzima turski sultan Sulejman I., koji ponovno gradi veći dio zidina i većinu gradskih vrata koja u i danas vidljiva.
Kroz sve ovo vrijeme mijenjao se i izgled grada. Osobito su za arapske i križarske vlasti nastale današnje ulice Starog grada s tržnicama i trgovinama. Religozna arhitektura je također ostavila traga, kako ona islamska, tako i kršćanska. U tursko vrijeme, osobito u prvih pedesetak gorina, izgrađene su brojne fontane i gradske palače.
Krajem Prvog svjetskog rata grad 1917. pripada Britanskom mandatu u Palestini i otada se sve više doseljavaju Židovi iz Europe, te se grade naselja u zapadnom, novom dijelu grada. Događaji za vrijem i nakon Drugog svjetskog rata dovest će do neizvjesnog položaja Jeruzalema, a status grada postat će jednim od ključnih pitanja u mirovnim pregovorima.
Period hrama
Prema hebrejskim zapisima, kralj David je vladao do 970 godine p. n. e. Naslijedio ga je njegov sin Solomon (Sulejman) koji je izgradio hram na brdu Moriah. Solomonov hram (kasnije poznat kao Prvi hram) igrao je ključnu ulogu u jevrejskoj historiji kao mjesto gdje je bio pohranjen Kovčeg Saveza. Preko 450 godina, sve do babilonskih osvajanja 587. godine p. n. e., Jerusalem je bio politički glavni grad prvo ujedinjenog Kraljevstva Izraela a zatim Judejskog kraljevstva, dok je hram bio religiozni centar Izraelćana. Ovaj period je u historiji poznat kao doba Prvog hrama. Poslije Solomonove smrti (oko 930. godine p. n. e.) deset sjevernih plemena su se odvojili od Kraljevstva Izraela. Pod vodstvom Kuće Davuda i Solomona Jerusalem je ostao glavni grad Judejskog kraljevstva.
Nakon što su Asirci osvojili Kraljevstvo Izrael, 722. godine p. n. e., Jerusalem je bio preplavljen izbjeglicama iz sjevernog kraljevstva. Period Prvog hrama se završio oko 586. godine p. n. e., nakon što su Babilonci zauzeli Izrael i Jerusalem, te uništili Hram. Godine 538. p. n. e., nakon pedeset godina babilonske okupacije, perzijski kralj Kirus Veliki pozvao je Jevreje da se vrate u Judeju i obnove Jerusalem i Hram. Izgradnja drugog hrama je završena 516. godine p. n. e., tokom vladavine Darija Velikog, sedamdeset godina nakon uništenja Prvog hrama. Tim je Jerusalem povratio svoju ulogu glavnog grada Judeje i centra judaizma. Nakon što je Makedonski vladar Aleksandar Veliki osvojio Perziju, Jerusalem i Judeja su potpali pod makedonsku kontrolu, tačnije pod kontrolu dinastije Ptolemeja sa Ptolemejom I. Godine 198. p. n. e. Ptolomej V je izgubio Judeju i nad njom su prevlast uspostavili Seleukovići sa Antiohom III na čelu. Seleukovići su pokušali da reorganizuju Jerusalem kao helenistički polis, a tim nastojanjima je došao kraj 168. godine p. n. e. sa Makabejskim ustankom vođenim od strane Mattathiasa, velikog svećenika, i njegovih pet sinova. Potom je uspostavljeno Hasmonejsko kraljevstvo (152. godine p. n. e.) sa glavnim gradom Jerusalemom.
Jevrejsko-Rimski ratovi
Kako je Rim postajao snažniji postavio je Heroda za marionetskog kralja. Herod Veliki, kako je bio nazivan, dao je sebi zadatak razvoja i uljepšavanja grada. Gradio je palate, kule i zidove, a i proširio je Hram. Za vrijeme Herodove vladavine površina koju je Hram zauzimao se udvostručila. U 6. godini nove ere (u daljem tekstu ne.) Jerusalem i okolina su došli pod direktnu vlast Rima kao Provincija Iudaea a Harodovi nasljednici su ostali kraljevi Judeje do 96 godine ne. Rimska vlast nad Jerusalemom i okolinom bola je uzdrmana Prvim Jevrejsko-Rimskim ratom, koji je doveo i do uništenja Hrama 70. godine ne. Grad je još jednom imao funkciju glavnog grada tokom trogodišnje bune poznate kao Bar Kochba ustanak, započet 132. godine ne. Rimljani su ugušili i taj ustanak 135. godine ne. Imperator Hadrian je potom romanizovao grad, preimenovavši ga u Aelia Capitolina, i zabranio Jevrejima ulazak. Također je preimenovao Iudaea provinciju nakon pokušaja Filistinaca da ponovo judaiziraju zemlju. Zabrana ulaska Jevrejima u grad je trajala sve do 4 vijeka.
U pet vijekova poslije Bar Kokhba ustanka grad je mijenjao ime, prvo pod Rimljanima potom pod Bizantijom. Tokom četvrtog vijeka, rimski imperator Konstantin Veliki izgradio je određeni broj kršćanskih građevina poput Bazilike Svetoga groba. Jerusalem je dostigao maksimum populacije na kraju perioda Drugog hrama: grad je ležao na 2 km2 i brojao 200.000 stanovnika. Nakon Konstantina velikog pa sve do 7 vijeka Jevreji su bili istjerani iz Jerusalema.
Reeltown, Alabama
Reeltown je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 766 stanovnika.
Jeruzalem
Rimsko - Perzijski ratovi
U rasponu nekoliko desetljeća, Jerusalem je prelazio iz rimskih ruku u perzijske i još jednom se vratio pod rimsku vlast. U napredovanju Sasanid Khosrau II na Bizantijsku teritoriju (početkom sedmog vijeka), napredujući kroz Siriju, sasanidski generali Šahrabaraz i Shahin napadali su Jerusalem (perzijski: Dej Houdkh). Oni su bili potpomagani od strane Jevreja u Palestini, koji su ustali protiv Bizantije.
Salo ili 120 dana Sodome
Salo ili 120 dana Sodome (talijanski Salò o le 120 giornate di Sodoma) talijanska je antiratna drama iz 1975. koju je režirao Pier Paolo Pasolini. Temelji se na knjizi 120 dana Sodome koju je napisao Markiz de Sade, ali je Pasolini priču smjestio u razdoblje vladavine fašizma u Republici Salò. Kroz priču o četiri imućna fašista koji narede vojnicima zarobljavanje 18 tinejdžera kako bi ih mogli seksualno iskorištavati i mučiti u svojoj vili, film govori o krajnjoj bešćutnosti, okrutnosti i bezobzirnosti fašizma, ali kroz to i o opasnostima neograničene moći općenito.
Jeruzalem
Arapska vladavina
Jerusalem se smatra trećim najsvetijim gradom za Islam nakon Meke i Medine. Među muslimanima ranijeg doba bio je poznat kao Bayt al-Maqdes, kasnije je postao poznat kao al-Quds al-Sharif. Godine 638. islamski Halifat je proširio vlast na Jerusalem. Sa arapskim osvajanjem, Jevrejima je dozvoljen povratak u grad. Halifa Omer ibn al-Khattab potpisao je ugovor s Monophysitskim kršćanskim patrijarhom Sophroniusom, uvjeravajući ga da su kršćanska sveta mjesta i stanovništvo zaštićeni pod muslimanskom vlašću. Tada je Omer odbio da se moli u crkvi, tako da naredne generacije muslimana ne bi zahtjevali da se crkve pretvore u džamije. On se molio izvan crkve, gdje je sagrađena Omerova džamija koja stoji i danas. Prema Galilejskom biskupu Arculfu, koji je živio u Jerusalemu 679 - 688. godine, Omerova džamija je pravougaona drvena struktura izgrađena preko ruševina koja bi mogla primiti 3.000 vjernika. Kada su muslimani prvi put došli u Bayt al-Maqdes, tražili su mjesto Daleke Svete džamije (Al-Mesdžid Al-Aqsa) što je spomenuto u Kur'anu i hadisu. Pronašli su mjesto puno smeća, očistili ga i nakon toga počeli koristiti za molitve. Umayyadski halifa, Abd al-Malik naručio je izgradnju Kupole na stijeni u kasnom VII. vijeku. U X vijeku historičar al-Muqaddasi piše da je Abd al-Malik izgradio svetište, koje bi se moglo takmičiti u raskoši sa Jerusalemskim monumentalnim crkava.
Salo ili 120 dana Sodome
Priča se dijeli na četiri dijela, po uzoru na Danteovu Božanstvenu komediju: anteinferno, krug manije, krug sranja i krug krvi. Nakon Pasolinijeve "trilogije života", ovo je trebao biti njegov prvi film u nizu "trilogije smrti". Zbog pomicanja granica prikaza nasilja i okrutnosti na filmu, to je jedan od najkontroverznijih filmova 20. stoljeća te je i danas zabranjen u nekoliko država. Sam Pasolini je ubijen nedugo prije premijere pod još uvijek nerazjašnjenim okolnostima.
Radnja
Fašistička republika Salò na sjeveru Italije, 1944. Okolica grada je razorena od rata. Četiri visoko rangirana i bogata člana fašista; sudac, predsjednik, biskup i vojvoda, se udaju za kćerke jedno drugoga. Zatim narede vojnicima da otmu puno mladića i djevojaka iz grada. Od te gomile, četvero zapovjednika izaberu 9 mladića i 9 djevojaka koje odvedu u konvoju u svoj dvorac u okolici grada. Jedan mladić pokuša pobjeći iz konvoja i biva strijeljan. Tamo zapovjednici objasne mladićima i djevojkama da će od tada živjeti samo za njihov užitak i da se svaki prijestup kažnjava smrću. Ubrzo, uz pomoć stražara, podrede mladež svojim perverznim željama, u koje su uključena i silovanja, homoseksualni odnosi, sadizam, mazohizam, koprofagija te bizarne priče četvero starih prostitutki, prijateljica fašista.
Jeruzalem
Turska vladavina
Sultan Sulejman I je poslije osvajanja Jerusalema obnovio gradske zidine i citadelu (tvrdjavu). Obje se danas nalaze pod zastitom kao spomenici kulture i stoje na listi UNESCO-Svjetskog naslijedja.
Poslije 1535 je Sultan Sulejman sagradio utvrdjenja grada, koja i danas cine zidine grada. Visoke zidine grada su trebale oznaciti novu vladavinu Osmana. Jerusalem je izmedju ostaloga i zbog toga dobio na znacaju u vremenu koje slijedi.
Tiffin, Ohio
Tifin je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 17.963, što je 172 (-0,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Jeruzalem
Turska vladavina
9. Decembra 1917 je osmalijski guverner grada, grad predao bez borbe Britancima, da ne bi ostetili historijske dijelove grada. General Edmund Allenby je toga dana umarsirao u grad.
Jean Renoir
Jean Renoir (Pariz, Francuska, 15. rujna 1894., - Beverly Hills, Kalifornija, Sjedinjene Države, 12. veljače 1979.) bio je francuski filmski redatelj, scenarist, producent i pisac, sin čuvenog slikara Pierre-Augustea Renoira. Kao redatelj, Renoir je snimio više od 40 filmova od doba nijemog filma do kraja 1960-ih, te se smatra jednim od najznačajnijih filmskih umjetnika 20. stoljeća.
Jeruzalem
Status Jeruzalema
Jeruzalem ima posebno važno mjesto u predaji triju monoteističkih religija: judaizma, kršćanstva i islama, što je kroz povijest izazivalo brojne sukobe. Na međunarodnim mirovnim konferencijama, poput Bečkog (1814.-1815.) i osobito Berlinskog kongresa (1878.), o statusu Jeruzalema raspravljalo se kao o "Pitanju svetih mjesta". Slično je bilo i na Versajskoj konferenciji (1919.).
Jean Renoir
U ranoj mladosti živi s obitelji na jugu Francuske. U to doba često je model svome ocu, koji ga zajedno s ostalim članovima obitelji više puta portretira. Za vrijeme prvog svjetskog rata služi u francuskoj konjici (1er régiment de dragons), te je ranjen u borbi. Vrijeme oporavka uglavnom provodi u kinematografima, što mu otkriva djela Charliea Chaplina. 1920., počinje raditi kao keramičar, ali nakon prikazivanja filma Foolish Wives (1922.) Ericha von Stroheima, odlučuje se posvetiti filmu. 1924. snima prvi dugometražni film La Fille de l'eau, ali uspjeh postiže tek prvim zvučnim filmovima, posebno dramom La Chienne (1931.). Nakon književne adaptacije La Nuit du Carrefour (1932.), prema romanu Georgesa Simenona, snima impresivni niz vrhunskih ostvarenja: Boudu sauvé des eaux (1932.), Le Crime de Monsieur Lange (1935.), Partie de campagne (1936., prikazan 1946.) i Les Bas-fonds (1936.). Sredinom 1930-ih, Renoir je bio član ljevičarske Narodne fronte (Front populaire), te nekoliko njegovih filmova, kao La Vie est à nous (1936.) i La Marseillaise (1938.) posjeduje i političku dimenziju. U to doba, Renoirov suradnik na filmovima Les bas-fonds i Une partie de campagne je Luchino Visconti, što je kasnije utjecalo na talijanski neorealizam.
Jeruzalem
Status Jeruzalema
Izrael je 1950. proglasio Jeruzalem svojim glavnim gradom, što je ušlo u izraelsko zakonodavstvo 1980., te se u zapadnom Jeruzalemu nalazi sjedište predsjednika, predsjednika vlade, Kneset (izraelski parlament), i gotovo sva ministarstva (jedino je ministarstvo obrane ostalo u Tel Avivu).
Jean Renoir
Prije drugog svjetskog rata, ratnom dramom La Grande Illusion (1937.) nastoji poslati poruku mira, te je film, koji se danas smatra jednim od najznačajnijih u povijesti kinematografije, izazvao vrlo negativne reakcije nacističke Njemačke, koja ga je po okupaciji Francuske nastojala i uništiti. 1939., svojim remek-djelom La Règle du jeu (1939.), prikazao je moralnu degeneraciju francuske aristokracije.
Salo ili 120 dana Sodome
Radnja
U strahu i u nadi da će ih jednog dana pustiti, mladi se podvrgavaju volji četvero fašista. Dokazujući svoju dominantnost i apsolutnu moć, četvero se zapovjednika osjeća gospodarima života. Na kraju odaberu one mladiće i djevojke koji nisu bili apsolutno poslušni te ih odvedu u obližnje dvorište. Tamo ih fašisti nasumice promatraju dalekozorima sa udaljene sobe negdje na katu dvorca, dok ih stražari muče i ubijaju. Jedna pijanistica, koja je svirala i radila za njih, ugleda taj prizor te zgrožena takvim zlim ponašanjem skoči sa prozora i počini samoubojstvo. Dok mladi bivaju ubijeni na radiju svira Carmina Burana. Nakon toga dvoje mladih stražara promijene stanicu i puste veselu pjesmu te zaplešu. Jedan stražar upita drugog kako mu se zove djevojka a ovaj odgovori; "Margharita".
WBPE
Termin WBPE ima više značenja.
Jean Renoir
1940. emigrira u Sjedinjene Države, te postaje američki državljanin. Premda se nije uklopio u hollywoodsku filmsku industriju, snima nekoliko naručenih projekata, propagandne filmove This land is mine (1943.), Salut à la France (1944.), i nekoliko književnih adaptacija, kao The Diary of a Chambermaid (1946.) prema čuvenom romanu Octavea Mirbeaua. 1951., snima u Indiji utjecajni film  Le Fleuve. Početkom 1950-ih vraća se u Francusku te ostvaruje filmove Le Carrosse d'or (1952.) prema romanu Prospera Mériméea, French Cancan (1954.), Elena et les Hommes (1956.) i Le Caporal épinglé (1962.), prema romanu Jacquesa Perreta. Krajem 1960-ih više radi za televiziju i posebno se okreće književnosti, te je između ostaloga napisao biografiju svog oca, Renoir, mon père (1962.), i vlastitu autobiografiju, Ma vie et mes films (1974.). Od 1970. živi u Beverly Hillsu u Kaliforniji.
Salo ili 120 dana Sodome
Teme i analiza
Salo ili 120 dana Sodome je jedan od najkontroverznijih filmova 20. stoljeća. Pasolini u tom filmu predstavlja hladan svijet bez nade i ljubavi, apokalipsu u kojoj zli pobijeđuju, ali i implicitno nagoviješta da takav režim ne može opstati jer je radnja filma smještena na području Sala pred kraj Drugog svjetskog rata, kada su fašisti počeli nepovratno gubiti rat od saveznika, pa se tijekom filma mogu čuti zvukovi savezničkih aviona iznad dvorca. Gary Indiana je analizirao kako je film "alegorija kasne kapitalističke tržišne ekonomije, gdje je neograničen izbor gratifikacije sakrio odsutnost svakog izbora ili otpora, gdje ništa ne može zaustaviti operacije sistema koji pretvara umjetnost u produkte a ljude u stvari".
Pasolini je oblikovao strukturu filma po paklu u Božanstvenoj komediji Dantea Alighierija. Tako je film podijeljen na četiri poglavlja; "Anteinferno", "Krug manija", "Krug sranja" i "Krug krvi". Svako poglavlje počinje sa scenom u kojoj se fašisti gledaju u zrcalu. U završnici svira Carl Orffova pjesma Carmina Burana. Tomislav Brlek također primjećuje: "I najmanji odmak na bilo kojoj razini destabilizira rigidno homogen fikcionalni režim: jedini primjer heteroseksualne ljubavi, mogućnosti tvorbe novoga sjedinjenjem različitosti, odmah se kažnjava smrću, a samoubojstvo pijanistice, koja je jedina povremeno iskazivala nelagodu, stilistički izrazito odudara od formalne organizacije filma."
Andrea Gronemeyer uočava kada se radnja odigrava unutar prostorija vile u kojoj su razne slike, instrumenti i kipovi, te navodi kako je film "šokantna apokaliptična vizija o nerazumljivosti ljudskog barbarstva usred visoko duhovnih kulturnih dostignuća."
Zabrane
desno|mini|280px|Grad Salò, u kojem je Pasolini djelomice snimao film
Iako je Pasolini znao dignuti prašinu svojim filmovima, ipak je bio znan kao introvertirani, humani umjetnik i ljevičar, a njegovi filmovi su porterirali potproletarijat i njihov neušminkan život, tako da danas većinom ne djeluju šokantno nego uvjerljivo. Stoga je za mnoge njegove poznanike „Salo“ došao kao iznenađenje i šok, mračna i beskrajno depresivna vizija života puna neviđeno nasilnih scena, a mnogi nisu mogli vjerovati da ju je uopće snimio čovjek njegovog senzibiliteta. „Salo“ je bio zabranjen u mnogim državama zbog svojeg grafičkog portreta silovanja, mučenja i ubojstava mladeži. Neki su prigovarali da neki mladići i djevojke u filmu ne izgledaju kao da su punoljetni, nego maloljetni; ipak, svi glumci u filmu bili su stariji od 17 godina. Primjerice, Franco Merli je tada imao 17 godina i bio jedan od najmlađih glumaca u filmu. Osim spomenutog nasilja, mnogi su bili i škoirani tada neuobičajnim homoseksualnim scenama.
Film je bio zabranjen u Australiji 1976. Zabrana je skinuta tek 17 godina kasnije, 1993., da bi opet bila obnovljena 1998. U Britaniji je film 1976. zabranjen od BBFC-a za prikazivanje u kinima – privatna projekcija filma u „Old Compton Cinema Club“ u Londonu rezultirala je policijskom racijom i konfiskacijom filma. Konačno, 2000. je film pušten u integralnoj verziji u državi za video i kino tržište, ali se preporuča samo gledateljima starijim od 18 godina.
U Njemačkoj je 1976. film konfisciran od državnog odvjetnika kako bi ga zabranio u toj zemlji. Sud u Stuttgartu ga je okarakterizirao kao pornografsko djelo puno žestokog nasilja, ali je par dana kasnije film ipak pušten u distribuciju u cijeloj zapadnoj njemačkoj. Japanski DVD filma iz 2002. sadrži neke slike koje ne sadrži nijedna poznata verzija film; jedna od njih prikazuje djevojku svezanu za električnu stolicu (vjerojatno tijekom završnice) te leševe žrtava poredanih u dva reda u dvorištu, neki prekriveni bijelom plahtom. U SAD-u je film prikazan na filmskom festivalu u New Yorku 1977., ali je onda isto tako zabranjen. I u samoj Italiji je film imao problema sa cenzorima. Danas je dostupan na DVD-u u Britaniji, Francuskoj, Finskoj, Nizozemskoj, Novom zelandu, Švedskoj i Italiji.
Verzije
Postoji nekoliko verzija filma. Originalni film je trajao oko 145 minuta, ali je Pasolini osobno izbacio 25 minuta materijala kako bi postigao brži ritam. Najduža verzija na DVD-u trenutno pordaje BFI a sadrži scenu koja inače nedostaje u drugim verzijama; tijekom lažne svadbene ceremonije jedan od fašista citira pjesmu Gottfrieda Benna. James Ferman, britanski cenzor, je pripremio modificiranu verziju filma za prikazivanje u britanskim klubovima; u toj verziji je izrezano 6 minuta najbrutalnijih scena te je sastavljen četvero minutni prolog koji je opisao stanje u fašističkom gradu Salo te izložio neke teme od redatelja. Konačno, 2000. je film pušten u integralnoj verziji u državi za video i kino tržište, ali se preporuča samo gledateljima starijim od 18 godina.
Kritike
U svojoj recenziji nezadovoljni kritičar Michael Thompson je napisao: "Film je bio grozan 1975., i još uvijek je grozan danas" kao i Christopher Null: "Bez obzira na to da li se slažete sa mnom ili ne, imati ćete vrlo teško vrijeme probaviti ovaj film (ako ga uopće nađete). Pasolinijeva poruka nije samo neukusna, nego nije ni predstavljena dobro; film je sirov, zvuk izvan fouksa, ritam spor. Da budem iskren, ovo je grozno, grozno iskustvo - ali priznajem jedno; sigurno je jedinstveno".
Jeruzalem
Status Jeruzalema
Za Palestinsku Narodnu Samoupravu Jeruzalem je željeni glavni grad, čemu se Izrael protivi.
Salo ili 120 dana Sodome
Kritike
I Derek Smith je hvalio film: „Ovo nije lagan film za gledati; nemoguče je uživati u njemu, pun je tako puno degradirajučih, odurnih, uznemirujučih slika da se ne nitko ne može kriviti što okrene glavu od njega. Kada mi bivamo konfrontirani sa takvim grozotama, postaje puno lakše nijekati njihovo postojanje te zaboraviti da ste ikada vidjeli ovaj film...No reducirati ovaj film u eksploatacijsku vježbu koja nas samo želi zgaditi bi bilo da potpuno propustimo poantu. U portretu korijena zlog sistema misli, Pasolini je izabrao ne uskratiti nam bolne detalje nego nas prisliti da postanemo nijemi promatrači horora te nas stalno tjerati da pogledamo unutar nas kako bismo pronašli nekakve odgovore o tome zašto reagiramo tako i shvatimo da ono što se događa na ekranu je ono što je bila stvarnost i što bi opet (u alegorijskom smislu) mogla postati stvarnost...Jedna od tvrdnji filma „Salo“ je da eventualno sam postane ono što prezire, naime fašistički. No, važno je naznačiti da osim što priča analizira rođenje, život i smrt fašističkog sistema, ne pokušava kontrolirati gledatelja propagandom ili bilo kakvim drugim mjerama. Zapravo, film nam stalno daje mjesta za slobodu misli, nikada nas ne prisiljavajuči da prihvatimo što je na ekranu. Samo zahtjeva da se suočimo sa tim“.
Kara-Darja
Kara-Darja (kirgiski i ruski: Карадарья, doslovno prevedeno Crna rijeka: kara = crn + darja = rijeka) je rijeka u Kirgistanu duga 180 km, koja spajanjem sa Narinom formira Sir-Darju.
Hidrografija
Kara-Darja nastaje spajanjem rijeka Karakuljdža (Каракульджа) i Tar (Тар) koje izviru u Ferganskim i Alajskim planinama u Kirgistanu. Od formiranja teče prema sjeverozapadu, da se u Ferganskoj dolini spoji sa Narinom i formira Sir-Darju. thumb|left|200px| Karta [[porječje|porječja rijeke Sir-Darje sa Kara-Darjom]] Kara-Darja ima porječje veliko oko 30.100 km², koje se proteže preko velikog dijela južnog Kirgistana i manjim dijelom po istočnom Uzbekistanu.
Jeruzalem
Veroispovesti
U Jerusalimu deluje veliki broj religijskih zajednica i pokreta. Misionarstvo je zabranjeno u celom Izraelu.
Kara-Darja
Hidrografija
Kako je najveći vodostaj rijeke u junu, a ostali dio godine rapidno opadne, podignuta je brana 1973. u Ferganskoj dolini i formirano veliko Andižansko jezero (Андижанское водохранилище) za navodnjavanje i opskrbu vodom u sušnim mjesecima.
Jeruzalem
Veroispovesti
Najbrojnija verska zajednica u gradu su jevreji. Ovde su više nego u ostatku Izraela prisutni ultraortodoksni (ne-cionisti) i ortodoksni jevreji (cionisti).
Od islamskih zajednica zastupljeni su suniti, šiiti, alaviti i druzi.
Statistički godišnjak grada Jerusalima govori da u gradskom području postoje 1204 sinagoge, 158 crkava i 73 džamije. Neke lokacije, poput prostora gde se nekada nalazio Jerusalimski hram, su često povod za sukobe.
Judaizam
Od 10. veka pre nove ere Jerusalim je za jevreje sveto mesto na kome se nalazio Solomonov i Drugi jerusalimski hram. U Starom zavetu Jerusalim se pominje 632 puta. Ovaj grad se stalno pominje kao mesto gde se objavljuju biblijska Božja proročanstva i zapovesti. Ovo je posebno karakteristično za knjige proroka Danijela, Jeremije, Isaije, Jezekilja, Zaharija i za psalme. Jedno od najposećenijih mesta u Jerusalimu je ostatak Solomonovog hrama- Jerusalimski Hram, Zapadni zid, nama poznatiji kao Zid plača. Jevreji iz celog sveta dolaze da se mole ispred ovog zida ostavljajući poruke na hartiji u pukotinama zida. Ovde se mole i hasidi - vernici sa dugačkim zulufima, crnom bradom, u crnim odorama i sa šeširima koji liče na cilindre. Značajna mesta za Jevreje su, pored Zapadnog zida, još i Davidov i Solomonov grob.
Hrišćanstvo
Za hrišćane je Jerusalim sveti grad jer je to mesto gde je Isus Hristos mučen, razapet i vaskrsao. Jerusalim se pominje u Novom zavetu više od 100 puta. Po biblijskom verovanju, Isus je ovde donesen ubrzo posle rođenja, tu je kasnije isterao trgovce i menjače novca iz hrama, i tu je večerao sa apostolima. Neposredno izvan drevnog Jerusalima (verovatno mesto je danas unutar grada), Isus je raspet i sahranjen. Hrišćanski hodočasnici i turisti posećuju ulicu kojom je Hristos prošao kada je vođen na pogubljenje. NJeno ime je Via Dolorosa, što znači „Put bola“. U ulici su označena mesta na kojima je Isus padao noseći krst. Danas se tu nalazi pijaca. Na brdu Golgota, gde je razapet Hristos, danas se nalazi Crkva Vaskrsenja Hristovog (Crkva Svetog Groba), a u rupu u zemlji u koju je bio poboden krst posetioci stavljaju ruke.
Islam
Za razliku od Biblije i Tanaha, Kuran nijednom ne pominje Jerusalim. Ipak, ovaj grad se tradicionalno smatra trećim najsvetijim mestom u islamu, posle Meke i Medine. Za pripadnike muslimanske vere značajna je džamija Al Aksa ispred koje se nalazi kamen sa otiscima kopita Muhamedovog konja. Predanje kaže da je konj svoje otiske u njemu ostavio neposredno pre nego što se Muhamed vazneo u nebo, gde se pridružio ostalim prorocima islama.
Stari grad
Stari grad u Jerusalimu predstavlja stari deo grada Jerusalima, koji je utvrđen zidinama koje je poslednji put podigao Sulejman Veličanstveni. Prostire se na površini od 0.9 km² modernog grada Jerusalima. Stari grad je tradicionalno podeljen u četiri nejednaka dela, a današnji nazivi su uvedeni tek u 19. veku.
Nasrudin-šah Kadžar
Nasrudin-šah Kadžar (perz. ناصرالدین شاه قاجار; Tabriz, 16. 7. 1831. – Teheran, 1. 5. 1896.), šah Irana i peti vladar iz kadžarske dinastije.
Jeruzalem
Stari grad
Na zidinama Starog grada su u početku postojale četiri porte(kapije), kasnije jedanaest, od kojih je danas otvoreno sedam porti (kapija) na Starom gradu.
Klima
Grad karakteriše Mediteranska klima, sa toplim suhim ljetima i hladnim kišnim zimama. Malo snijega padne jednom do dva puta godišnje, s tim da svake tri do četiri godine dođe do veće snježne padavine. Januar je najhladniji mjesec u godini, sa prosječnim temperaturama od oko 8°celzijusa (u daljem tekstu C); a juli i august su najtopliji mjeseci u godini, sa prosječnim temperaturama od oko 23 °C. Temperaturne razlike tokom dana i noći su velike, tako da su noći u Jerusalemu nešto hladnije čak i tokom ljeta. Prosječne godišnje padavine iznose oko 590 mm kiše, uz najveći intenzitet između oktobra i maja.
Nasrudin-šah Kadžar
Rođen je u Tabrizu na sjeverozapadu Irana, kao sin Muhamed-šaha i Mahd-e Olie. Nakon očeve smrti 1848. godine vlast privremeno preuzima njegova majka, a potom se Nasrudin-šah kruni u dobi od 17 godina. Razdoblje njegove vladavine u gotovo čitavoj drugoj polovici 19. vijeka obilježio je mir sa susjednim silama (Ruskim, Osmanskim i Britanskim Carstvom) i snažna modernizacija zemlje u kojoj zasluge dijeli s premijerom Amirom Kabirom. Nasrudin-šah osobno se bavio fotografijom nedugo nakon njenog otkrića i u teheranskoj Golestanskoj palači dao je sagraditi posebnu dvoranu (Aks Hane) namjenjenu njegovim fotografskim radovima. Ubijen je u atentatu 1896. godine od ruke Mirze Reze Kermanija koji je pripadao revolucionarnoj frakciji Džamal-al-Din al-Afgani. Na položaju iranskog šaha nasljedio ga je njegov sin Mozafaradin-šah.
Jeruzalem
Klima
Najveća količina zagađenja zraka dolazi od saobraćaja. Mnoge glavne ulice u gradu nisu predviđene za trenutni opseg saobraćaja, što dovodi do zakrčenja i povećanog izbacivanja ugljen dioksida u zrak. Industrijsko zagađenje je nešto manje, međutim emisije fabrika na izraelskoj mediteranskoj obali mogu putem zraka dospjeti čak do Jerusalema i tako doprinijeti njegovom zagađivanju.
Ekonomija
Kroz historiju, jerusalemska ekonomija se uglavnom oslanjala na priliv religijskih hodočasnika, s obzirom da je grad bio daleko od glavnih luka Jaffe i Gaze. Danas grad bilježi porast posjeta stranih turista koji uglavnom posjećuju Zapadni zid i stari grad. Ipak u zadnjih pola vijeka postalo je jasno da se razvoj gradske ekonomija ne može zasnivati isključivo na njegovom religioznom značaju.
Transport i komunikacije
Aerodrom koji je najbliži gradu je Atarot aerodrom, i on je bio korišten za domaće letove do 2001. godine. Nakon toga je preuzet od strane Izraelskih oružanih snaga (zbog nemira u Ramallahu i na Zapadnoj Obali). Svi letovi s Atarota su preusmjereni na Međunarodni aerodrom Ben Gurion, najveći izraelski aerodrom (opslužuje devet miliona putnika godišnje ).
lijevo|mini|190p|Jerusalemska Centralna autobuska stanica Egged Bus Cooperative, druga najveća autobuska kompanija na svijetu, opslužuje najveći broj lokalnih i vangradskih vožnji sa Centralne autobuske stanice (na Jaffa cesti). U 2008. godini lokalni autobusi, taksi vozila i privatna vozila su bili jedini oblici prijevoza u gradu. U planu je gradnja Jerusalemske željeznice, novog transportnog sistema. Očekuje se da će ova željeznica biti završena do 2010. godine, i ista će moći prevoziti do 200.000 osoba dnevno, sa 24 stajališta.
Drugi projekt u provedbi je nova brza željeznička linija od Tel Aviva do Jerusalema, čiji se završetak očekuje do 2011. godine. Begin Expressway je jedna od najvažnijih jerusalemskih tranzitnih ruta; započinje na zapadu, spajajući se na sjeveru sa Rutom 443. (koja se pruža prema Tel Avivu). Ruta 60. ide kroz centar grada blizu Zelene linije između Istočnog Jerusalema i Zapadnog Jerusalema. U izgradnji su dijelovi 35-kilometarskog "prstena" oko grada koji ima za cilj efikasnije povezivanje predgrađa. Istočna polovina projekta je planirana još krajem 1990-tih, međutim reakcije na taj plan su još uvijek različite.
Obrazovanje
Jerusalem je dom nekoliko prestižnih univerziteta koji nude predavanja na hebrejskom, arapskom i engleskom. Jedan od njih, osnovan 1925. godine, Hebrew University of Jerusalem (u daljem tekstu: Hebrejski Univerzitet) je bio rangiran u najboljih stotinu škola u svijetu. Upravni odbor Univerziteta je uključivao neka poznata imena poput Albert Einsteina i Sigmund Freuda. Univerzitet je dao nekoliko dobitnika Nobelove nagrade, poput Avram Hershka, David Grossa i Daniel Kahnemana. Jedan od najbitnijih dijelova Univerziteta je Jevrejska nacionalna i univerzitetska biblioteka (Jewish National and University Library) koja sadrži preko pet miliona knjiga. Biblioteka je otvorena 1892. godine, tri decenije prije osnivanja Univerziteta, i to je jedno od mjesta sa najvećim izborom literature sa jevrejskom tematikom. Danas je ona i glavna biblioteka Univerziteta i nacionalna i univerzitetska biblioteka Izraela. Hebrejski Univerzitet ima tri kampusa u Jerusalemu (u Mount Scopus, u Giv'at Ram i medicinski kampus u bolnici Hadassah Ein Kerem.
desno|mini|200p|Kampus Hebrejskog Univerziteta u Mount Scopus Al-Quds University (u daljem tekstu: Al-Quds Univerzitet) je osnovan 1984. godine i namijenjen je uglavnom Arapima i Palestincima. Opisuju se kao "jedini arapski univerzitet u Jerusalemu". Al-Quds Univerzitet je smješten u jugoistočnom dijelu grada i posjeduje kampus veličine oko 190.000 kvadratnih metara. Druge institucije visokog obrazovanja u Jerusalemu je Jerusalemska akademija muzike i plesa i Bezalel akademija Umjetnosti i dizajna, čije zgrade su smještene u kampusima Hebrejskog Univerziteta.
The Jerusalem College of Technology, osnovan 1969. godine, kombinuje nastavu iz stručnih oblasti sa programom jevrejskih nauka. To je jedna od mnogih škola u Jerusalemu, od osnovne škole naviše, koje kombinuju sekularnu i vjersku nastavu. Veliki broj vjerskih edukacionih institucija postoji u gradu, a najveća od njih je Mir yeshiva. U školskoj 2003-2004. godini bilo je oko 8.000 učenika u dvanaestogodišnjim školama (kombinacija naše osnovne i srednje škole) u gradu. Da bi privukao više studenata na fakultete, grad je počeo sa ponudom specijalnih programa sa finansijskim poticajima i pomoći kod plaćanja rente (studentima koji iznajmljuju apartmane u stambenom dijelu grada).
Mnoge su kritike na račun Izraela da ne nudi jednako kvalitetan edukacioni program za studij na arapskom jeziku u usporedbi sa programima za studij na hebrejskom jeziku. Dok su mnoge škole u pretežno arapskom dijelu Jerusalema pretrpane, Jerusalemska općina gradi veliki broj škola u drugim dijelovima grada. U martu 2007. izraelska Vlada je odobrila novi petogodišnji plan za gradnju novih 8.000 učionica u gradu, od toga 40% u arapskom dijelu, a 28% u Haredi dijelu. Za ovaj Projekt je predviđen budžet od 4,6 milijardi šekela. U 2008. godini, jevrejski filantropi iz Velike Britanije su donirali 3 miliona dolara za izgradnju škola u arapskom dijelu Jerusalema. Inače programi škola na arapskom jeziku se u većem dijelu podudaraju sa programima škola na hebrejskom jeziku, tako da imaju i određene predmete jevrejske tematike.
Sport
desno|mini|180p|[[Teddy Kollek stadion]] Dva najpopularnija sporta su fudbal i košarka. Fudbalski klub Beitar Jerusalem je jedan od najpoznatijih u Izraelu. Navijači su mu, pored ostalih, i političke ličnosti, koje često prisustvuju utakmicama. Drugi najpoznatiji fudbalski klub Jerusalema, i jedan od najvećih rivala Beitara, je Hapoel Katamon F.C. Dosada je Beitar pet puta osvajao izraelski šampionat, a Hapoel svega jedanput. Također Beitar igra u Ligat HaAl ligi, dok se Hapoel takmiči u trećoj ligi Izraela. Nakon otvaranja 1992. godine stadion Teddy Kollek je glavni jerusalemski stadion (kapaciteta 21.000 osoba).
SGCD
Termin SGCD ima više značenja.
Mozafaradin-šah Kadžar
Mozafaradin-šah Kadžar (perz. مظفرالدين شاه قاجار; Teheran, 23. 3. 1853. – Teheran, 3. 1. 1907.), šah Irana i šesti vladar iz kadžarske dinastije.
Političku karijeru započeo je 1861. godine kao guverner Iranskog Azarbajdžana, a šahom je postao 1896. nakon što mu je otac Nasrudin-šah smrtno ranjen u atentatu. Za vrijeme vladavine Mozafaradin-šaha formiran je prvi iranski parlament (1906.), a ubrzo nakon njegove smrti rasplamsava se iranska ustavna revolucija s kojom se suočavao njegov prijestolonasljednik Muhamed Ali-šah.
Lipogeneza
Lipogeneza je proces kojim se acetil-KoA konvertuje u masti. Acetil-KoA je intermedijerni stupanj u metabolizmu jednostavnih šećera, poput glukoze, izvora energije živih bića. Putem lipogeneze se energija može efikasno uskladištiti u obliku masti. Lipogeneza obuhvata procese sinteze masnih kiselina i naknadne sinteze triglicerida (pri čemu se masne kiseline esterifikuju sa glicerolom). Produkti se izlučuju iz jetre u obliku lipoproteina veoma niske gustine (VLDL).
Sinteza masnih kiselina
Sinteza masnih kiselina počinje sa acetil-KoA i odvija se dodavanjem dvougljeničnih jedinica. Do sinteze dolazi u citoplazmi, za razliku od degradacije (oksidacije), koja se odvija u mitohondrijama. Mnogi enzimi za sintezu masnih kiselina su organizovani u multienzimske komplekse, sintetaze masnih kiselina. Masne kiseline se prvenstveno sintetišu u adipoznom tkivu i jetri.
Kontrola i regulacija
Insulin je indicator nivoa krvnog šećera u telu. Njegova koncentracija se povećava proporcionalno sa nivoom krvnog šećera. Visoki nivoi insulina se javljaju nako unosa hrane. Insulin povećava brzinu rada metaboličkih puteva za skladištenje, poput lipogeneze. On stimuliše lipogenezu na dva glavna načina: Insulin aktivira te enzime, tako da njegovi visoki nivoi dovodo do sveukupnog povećanja nivoa malonil-CoA, koji je neophodan supstrat za sintezu masnih kiselina.
LEGI
Termin LEGI ima više značenja.
Virginia Rappe
Virginia Rappe (fonetski: Virdžinija Repe; 7. jul 1891 – 9. septembar 1921) je bila američka manekenka i glumica, najpoznatija po smrti koja je prouzročila jedan od prvih velikih skandala u historiji Hollywooda.
Život
Rappe se rodila u Chicagou kao Virginia Caroline Rapp, vanbračna kćer Mabel Rapp, koja je umrla kada je Virginia imala 11 godina. Potom se preselila u Chicago kod bake, a u dobi od 14 godina je počela pozirati kao manekenka i umjetnički model. Prije nego što je navršila 16 godina, već je dva puta abortirala.
Godine 1916. se, nastojeći ostvariti karijeru umjetničkog modela, preselila u San Francisco. Tamo je upoznala scenografa Roberta Moscovitza sa kojim se zaručila. Nedugo potom je Moscovitz poginuo u prometnoj nesreći. Početkom 1917. ju je Balshofer angažirao u maloj ulozi u svom filmu Paradise Garden, gdje je nastupao tada popularni glumac Harold Lockwood. Godine 1918. je rodila vanbračno dijete, koje je poslije dala na posvajanje. Godine 1919. ju je Balshofer ponovno angažirao, ovaj put u filmu Over the Rhine, gdje joj je partner bio transvestitski zabavljač Julian Elthinge, a malu ulogu imao i tada nepoznati Rudolph Valentino. Film je premijerno prikazan 1920. godine, a zbog njega je Rappe proglašena "najbolje odjevenom djevojkom u filmovima".
1919. je započela ljubavnu vezu sa producentom Henryjem Lehrmanom koji ju je angažirao u manjim ulogama u najmanje četiri filma. S obzirom da je najveći broj Lehrmanovih filmova iz tog perioda izgubljen, prilično je teško rekonstruirati njenu filmografiju i opseg glumačke karijere, odnosno mogućnosti.
Smrt
5. septembra 1921. je glumac i komičar Roscoe "Fatty" Arbuckle, jedna od tada najvećih hollywoodskih zvijezda, priredio zabavu u sobi br. 1219 hotela St. Francis u San Franciscu. Na nju je pozvao nekoliko žena, među kojima se nalazila i Rappe. Što se događalo na zabavi je kasnije postalo predmetom kontroverze, različitih tumačenja, i na kraju, spektakularnog suđenja za silovanje i ubistvo iz nehata.
Nesporna je činjenica da je Rappei na zabavi naglo pozlilo, te je pozvan hotelski ljekar koji joj je dijagnosticirao trovanje alkoholom, na recept dao morfij za ublažavanje bolova i otpustio na kućnu njegu. Dva dana kasnije je prebačena u bolnicu; tamo je njena prijateljica Bambina Maude Delmont rekla ljekarima da ju je Arbuckle silovao. Ljekar je pregledao Rappe, ali nije pronašao nikakve tragove koji bi ukazivali na to. Rappe je umrla 9. septembra, četiri dana nakon incidenta. Autopsija je kao uzrok pokazala peritonitis, odnosno komplikacije izazvane napuknućem mokraćnog mjehura.
Delmontine tvrdnje su, međutim, ozbiljno shvatile lokalne vlasti, a prije svega Matthew Brady, okružni tužilac sa političkim ambicijama koji je držao da će mu suđenje hollywoodskoj superzvijezdi pomoći da postane guverner Kalifornije. Arbuckle je uhapšen pod optužbom za ubistvo, ali je nakon tri tjedna uz plaćanje kaucije pušten da se brani sa slobode. Cijeli je slučaj izazvao medijski cirkus, a u tome su najveću ulogu imale novine Williama Randolpha Hearsta sa svojim senzacionalističkim naslovnicama, izazvavši podjelu američke javnosti na one koji su držali da je Arbuckle kriv, i one koji su držali da je nevin.
Prvo suđenje (tokom koga je optužba preinačena u ubistvo iz nehata) je otpočelo 14. novembra, a završilo 4. decembra kada je porota na dugotrajnog vijećanja izvijestila sud da se ne može suglasiti o krivnji (10 članova je bilo za oslobađanje, a 2 za osudu), te je cijeli proces poništen. Drugo suđenje, s novom porotom, je otpočelo 11. januara, a završilo 3. februara 1922. godine. I ovo suđenje je poništeno zbog nesuglasja porote, iako je ovaj put 9 porotnika bilo za osudu, a samo tri za oslobađanje. Treće suđenje je otpočelo 13. marta, a završeno je 12. aprila kada je porota nakon samo šest minuta vijećanja donijela jednoglasnu odluku kojom se Arbuckle konačno oslobađa. Za glumca je to bila Pirova pobjeda, jer su ga hollywoodski studiji, suočeni s kampanjom moralista protiv "razvratne" filmske industrije, stavili na neslužbenu "crnu listu", obustavili sve njegove projekte, de facto okončavši njegovu filmsku karijeru.
Slučaj Virginije Rappe je, bez obzira na svoj formalni sudski epilog, dan-danas predmet zanimanja historičara, te je o njemu napisan veliki broj knjiga i novinskih članaka. Kao glavni razlog za smrt Virginije Rappe se navodi njeno loše zdravlje, odnosno cisititis (infekcija urinarnog sistema) čije bi posljedice postajale još gore nakon konzumacije alkohola, koji je početkom 1920-ih u SAD bio zabranjen, odnosno daleko lošije kvalitete nego obično. Također se špekulira kako je njena smrt zapravo bila posljedica (tada također ilegalnog) abortusa.
Siegenburg
Zigenburg je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Kelhajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.357 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9273172.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Kelhajm Zigenburg se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Kelhajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 392 metra. Površina opštine iznosi 25,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.357 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 131 stanovnika/km².
Dančanje
Dančanje je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Ston, Dubrovačko-neretvanska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 31 stanovnika te 11 obiteljskih kućanstava.
Bassato, Padova
Bassato je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Hanon Veliki
Hanon Veliki je bogati kartaginjanski aristokrata u trećem veku pne. Nadimak Veliki je dobio zbog osvajanja u Africi.
Opiranje prvom punskom ratu
Bogatstvo je bazirao na zemlji, koju je imao u Severnoj Africi, a dobio ju je osvajanjima. Tokom Prvog Punskog rata protivi se stalnom ratu protiv Rima. On je za osvajanje zemlje u Africi, a ne za pomorski rat protiv Rima, koji njemu lično ne donosi nikakve koristi. Zbog toga se on stalno opirao kartaginjanskom generalu Hamilkaru Barki. Hano Veliki je 244. pne. demobilizirao mornaricu Kartagine, čime je dao Rimu dovoljno vremena da ponovo sagradi svoju mornaricu i konačno pobedi Kartaginu 241. pne..
Izaziva pobunu plaćenika
Posle rata Hanon Veliki odbija da plati plaćenike, koji su ratovali u ratu na strani Kartagine. Plaćenici su ratovali sa Hamilkar Barkom i bio im je obećan novac. Plaćenici su se pobunili, a Hano Veliki komanduje vojskom u pokušaju da skrši pobunu, ali u tome ne uspeva. Predaje kontrolu armije Hamilkar Barki, pa uspevaju da skrše pobunu.
Sprečava slanje pojačanja Hanibalu
Tokom Drugog punskog rata on predvodi anti-ratnu koaliciju u Kartagini i sprečava slanje pomoći Hanibalu posle njegove pobede u bici kod Kane. Time je dosta zaslužan za poraze Kartagine. Posle poraza Kartagine u bitka kod Zame 202. pne. on je jedan od pregovarača o miru sa Rimom.
Crawfordsville, Arkansas
Krofordsvil je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Natrijum ferulat
Natrijum ferulat je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 216,166 Da.
SERC
Termin SERC ima više značenja.
GABT
Termin GABT ima više značenja.
ASPT
Termin ASPT ima više značenja.
Tocantins (rijeka)
Tocantins (portugalski: Rio Tocantins) je velika brazilska rijeka duga 2699 km koja čitavim svojim tokom teče kroz Brazil do ušća u rijeku Pará, desni rukavac Amazone u njezinoj delti. Po rijeci je dobila ime brazilska država Tocantins koja je 1988. izdvojena iz države Goiás.
Hidrografija
Isprva teče ravno prema sjeveru kroz države Goiás i Tocantins sve do ušća pritoke Manuel Alves Grande. Odatle skreće na sjeverozapad i formira granicu između država Tocantins i Maranhão čitavom dužinom toka sve do ušća svoje najveće pritoke Araguaie. Odatle Tocantins ponovno skreće prema sjeveru kroz državu Pará, do svog ušća u rijeku Pará, desni rukavac Amazone u njegovoj delti, pored ušća u Atlantski ocean.
Tocantins je sve do 1990-ih bio samo djelomično plovan, zbog brojnih slapova i brzaka, ali i zbog velike hidroelektrane kod mjesta Tucuruí, zbog tog su poduzeti radovi na izgradnji kanala, da se ta mjesta zaobiđu, tako da je danas plovan u dužini od 1 000 km sve do mjesta Lajeado.