cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Totalna stanica
Prednosti i nedostaci
Praktičnost i prednosti totalnih su: Početkom 1990-ih počinju se razvijati motorizirane totalne stanice s automatskim traženjem reflektora. Taj su sustav proizvođači nazvali „jedan čovjek-mjerni sustav“, kod kojeg više nije potreban pomoćnik za držanje reflektora. Mjeritelj, uz svoj posao, preuzima i ulogu držanja reflektora, te s točke na koju se mjeri instrumentu daje zapovijedi (upute), što treba mjeriti radiovezom preko upravljačke jedinice. Tako mjeritelj može u terensko računalo unijeti i sve informacije o mjernoj točki, koje su potrebne za zemljišni informacijski sustav tj. geoinformacijski sustav. To je princip tzv. kodirane izmjere detalja. Danas je kod svih totalnih stanica ostvaren neprekinuti digitalni tok podataka iz mjernog instrumenta u računalo i obrnuto, a pod time se podrazumijeva automatska digitalna registracija (zapis, pohranjivanje) mjerenja, daljnja obrada podataka i prikaz rezultata.
Podjela totalnih stanica
Pri podjeli totalnih stanica, osim točnosti, uzima se u obzir i opća učinkovitost i mogućnost, tj. funkcionalnost instrumenata. Prema tome, totalne stanice dijele se u četiri skupine:
Jednostavne totalne stanice
Jednostavne totalne stanice su geodetski instrumenti za lokalne geodetske radove (snimanje i iskolčenja) manje točnosti. Pri njihovoj konstrukciji i razvoju posebna se pozornost obratila jednostavnosti rukovanja. Tipkovnica i sučelje - zaslon najčešće su samo u prvom položaju dalekozora. Mnogi od njih otporni su na prašinu i vodu.
Standardne totalne stanice
Za razliku od jednostavnih totalnih stanica, standardni elektronički tahimetri su točniji, imaju kompleksniji ugrađeni softver za primjenu na terenu, veći pokazivač u oba položaja dalekozora i više pribora. Imaju mogućnost velikog izbora različitih softverskih paketa, a u neke se mogu unijeti i vlastiti programski paketi. Najčešće imaju dvoosne kompenzatore, pri čemu često kompenzator služi za horizontiranje instrumenta. Kod većine tahimetara iz ove skupine mogu se izabrati različiti programi za mjerenje dužina:
Univerzalne totalne stanice
Univerzalne totalne stanice su motorizirane stanice s osjetilima (senzorima), koji uglavnom ne rade točnije od standardnih tahimetara. Rade automatski, pa mjerne zadatke mogu obaviti brže i s manje osoblja (troška). Osim toga, moguće je mjerenje i na pokretne ciljeve. Bitna karakteristika im je da imaju ugrađene motore, koji omogućuju djelomično automatiziran ili potpuno automatiziran rad.
Djelomično automatizirane univerzalne stanice
Kod tih stanica omogućeno je da se dalekozor u drugi položaj postavi automatski pomoću motora u nekom određenom smjeru prema ciljnoj točki, a mjeritelj samo dodatno precizno vizira na ciljnu točku.
Potpuno automatizirane univerzalne stanice
Pri automatskom radu uz pomoć motora i osjetila (senzora) može se automatsko pronalaziti reflektor na ciljnoj točki. Pomoću tog sustava moguće je grubo pronalaženje reflektora i praćenje reflektora koji se kreće. To omogućuje opažanje i na pokretne ciljeve, što prije nije bilo izvedivo.
Precizne totalne stanice
Precizne totalne stanice imaju namjenu, kao što im i samo ime kaže, da se s njima što preciznije mjeri.
Građa totalnih stanica
U zadnje vrijeme znatno su se razvili svi tipovi totalnih stanica. Većim brojem totalnih stanica može se upravljati preko serijskog sučelja kao što je RS232, češće preko PCMCIA, a danas radiovezom (bluetoothom) ili preko softvera u stanici. Sve totalne stanice imaju kompleksne softvere u izborniku za redukcije, transformaciju i daljnju obradu podataka, te korisnik može razviti svoj softver i unijeti ga u stanicu. Osim mjerenja dužina do reflektora ili refleksne folije, koaksijalnim stanicama može se mjeriti i bez reflektora, najčešće do 150, a neki i do 250 m. U velikom izboru pribora nalazi se laserski visak, upravljajuća svjetlost ({{en|position light}), grafički terenski zapisnik i drugo, a upravljanje i dijagnostika pogrešaka u instrumentu može se obaviti bluetoothom te telefonski (Internetom).
Široko područje rada u mjerenju zauzimaju mjerenja pomoću električnih osjetila (senzora) neelektričnih veličina, a tome se pribrajaju i geometrijske veličine, koje mjeritelj sa stanicom određuje. U tom smislu, moderni tahimetar je višeosjetilni sustav, sastavljen od optičkih, mehaničkih i elektroničkih dijelova. Instrumentom upravlja jedan ili više mikroprocesora, koji obavljaju različite zadatke. Osjetila (senzori) u stanici mogu biti geodetska i pomoćna osjetila.
Geodetska osjetila
Geodetska osjetila (senzori) određuju slijedeće geodetske veličine: Sastoje se od CCD-elemenata, fotodioda, luminiscentnih dioda, faznog mjerača i dr.
Dijelovi totalne stanice
Dijelovi totalne stanice su: Mehanički dijelovi sastoje se od osovina, ležaja za osovine, stezaljki, finog pogona, motora i dijelova kućišta. Optički dijelovi sastoje se od leća, prizama, filtara i djelitelja svjetlosti. Postoje različite programske podrške kao što su softver za pogon sustava stanice, softver za primjenu pri mjerenju i korisnička (specifična) programska podrška.
Kompenzatori u totalnim stanicama
Kompenzatori u totalnim stanicama mjere nagib vertikalne osi stanice. Kod optičkih teodolita oni imaju ulogu da odmah kompenziraju (isprave) utjecaj nagiba vertikalne osi na očitanje vertikalnog kruga, te se odmah dobiva njegovo ispravljeno očitanje. Kod totalnih stanica za kompenzatore bi bilo pravilnije da se nazivaju mjerači nagiba vertikalne osi tahimetra. Kompenzatorom izmjereni nagib vertikalne osi kod tahimetara računski se uzima u obzir pri očitanju vertikalnog kruga.
Ako kompenzator mjeri i u smjeru horizontalne osi tahimetra, pomoću tog kompenzatora može se uzeti u obzir utjecaj nagiba vertikalne osi instrumenta u smjeru horizontalne osi na očitanje horizontalnog kruga (naročito važno kod strmih vizura). Takvi kompenzatori koji mjere nagib vertikalne osi u smjeru vizurne osi i u smjeru horizontalne osi nazivaju se dvoosni kompenzatori. Kompenzatori koji mjere samo nagib vertikalne osi u smjeru vizurne osi nazivaju se jednoosni kompenzatori. Danas gotovo sve totalne stanice imaju dvoosne kompenzatore.
Poslije približnog horizontiranja tahimetra kružnom libelom, zahvaljujući kompenzatorima dobiva se očitanje horizontalnog i vertikalnog kruga kao da je instrument gotovo točno horizontiran. Proizvođači geodetskih instrumenata većinom više ne ugrađuju cijevne libele, nego se funkcija cijevne libele zamjenjuje dvoosnim kompenzatorima (na zaslonu se pokazuje „digitalna libela“). Za kompenzatore (mjerače nagiba vertikalne osi) upotrebljavaju se tekućine ili mehanička njihala (visak). Razina tekućine postavlja se horizontalno, tj. okomito na smjer vertikale. Kad instrument nije horizontiran, svjetlost prolazi kroz tekućinu kao kroz klin i lomi se, a još je bolje ako svjetlost dolazi s donje strane tekućine, pa na gornjoj strani plohe dolazi do totalne refleksije. Tada je pomak zrake svjetlosti veći, što omogućuje točnije određivanje nagiba vertikalne osi tahimetra.
Za kompenzatore se upotrebljava i mehaničko njihalo (visak), u spoju sa zavojnicama ili kondenzatorima, međutim, većina proizvođača za kompenzatore upotrebljava tekućinu.
Zakrajc Turkovski
Zakrajc Turkovski je pogranično naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Delnica. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalazi se istočno od nacionalnog parka Risnjaka. Sjeverozapadno su Hrvatsko (Hrvatska) i Osilnica (Slovenija), sjeveroistočno je Ribjek (Slovenija), istočno je Gornji Ložac (Hrvatska), južno je Podgora Turkovska, jugoistočno su Požar i Kalić, jugoistočno su Turke (Hrvatska) i Grintovec pri Osilnici (Slovenija).
Astrobiologija
Astrobiologija (ili takođe egzobiologija, ksenobiologija) je nauka koja proučava biologiju i prirodu svesti vanzemaljskog oblika života, kao i njegov nastanak, evoluciju i rasprostranjenost kao planetarnog fenomena sa ciljem razumevanja života na Zemlji, kao i budućnost života (bioloških sistema) u kosmosu-svemiru; vanzemaljski život i život na Zemlji u dalekoj budućnosti. Da bi odgovorila svim zahtevima koji se pred nju postavljaju astrobiologija je za kratko vreme postala jedinstvena zajednica istraživača, koja objedinjuje preko 110 različitih disciplina.
Ova mlada multidisciplinarna nauka koja pokriva istraživanja; za nastanjivim okruženjima u našem Sunčevom sistemu, naseljivim planetama van njega i dokaze o postojanju prebiotskih hemijskih elemenata. Takođe astrobiologija vrši laboratorijske i terenske studije o poreklu i ranom razvoju zemaljskog života i proučava mogućnosti prilagođavanja živih bića ekstremnim uslovima na našoj planeti i u kosmosu.
Zahvaljujući sve većem razvoju astrobiologija, zadnjih godina prikupljeno je mnoštvo novih podataka o ekstrasolarnim planetama i malim telima Sunčevog sistema što je značajno povećalo ljudska saznanja o nastanku i evoluciji planeta. Ali isto tako, astrobiologija nije pronašla nijedan dokaz da su inteligentna bića iz kosmosa ikada posetila Zemlju, iako to nije istinski cilj astrobiologija. To naglašava razliku između astrobiologije kao nauke i holivudske i medijske potrage za svemircima, čiji je cilj stvaranje preduslova za širenje čovečanstva van planete Zemlje, što će se možda pre ili kasnije dogoditi, puno pre nego što Zemlja prestane biti pogodna za život, prema nekim sumornim prognozama dela naučnika.
Hipoteza o retkoj Zemlji zagovara stajalište da je život sličan onom na Zemlji veoma retka pojava u svemiru, što bi objasnilo i Fermijev paradoks, dok druge skupine smatraju suprotno, da je život česta pojava.
Etimologija i sinonimi reči astrobiologija
Termin astrobiologija etimološki je izveden iz grčkog jezika od reči: αστρον - astron (sazvežđe, zvezda); βιος - bios (živo); i λογια- logia (studija).
Sinonimi astrobiologije su raznovrsni i u svojoj osnovi nastali su iz astronomije i biologije. Tako se često kao sinonimi koriste termini egzobiologija i ksenobiologija. Snonim egzobiologija izveden je iz grčkih reči Εξω (spoljni) ; Βιος - bios (život); i λογια - logia (studija). Termin je prvi put primenio Katalonski molekularni biolog Jošua Lederberg. U naučnim krugovima smatraju da Katalonski termin egzobiologija ima uzak opseg istraživanja koji je ograničen na traženje života izvan Zemlje, dok je oblast istraživanja astrobiologije širi jer ona pored istraživanja veze između života na Zemlji i univerzuma, uključujćii potragu za vanzemaljskim životom, proučava i život na Zemlja, njeno poreklo, evoluciju i ograničenja u razvoju. Katalonski kao termin sve više ima tendenciju da bude zamenjen terminom astrobiologije. Još jedan termin koji se koristio u prošlosti je ksenobiologija, („biologija stranaca“) koji je skovan u 1954 od strane pisca naučne fantastike Robert Hajnlajna u njegovom delu „Zvezda zver“. Termin ksenobiologija se takođe koristi u više specijalizovanom smislu da označi, biologiju stranih hemijskih spojeva, bilo da su oni vanzemaljski ili zemaljski (eventualno sintetičkog porekla). Pošto su alternativni analozi hemije neki životni procesi stvoreni u laboratoriji, za ksenobiologiju se može reći da je to njen glavni predmet istraživanja.
Istorijat
Čovečanstvo se vekovima suočava sa dilemom kako je nastao razuman život na Zemlji, iz koje su protekla i dva oprečna gledišta: da je razuman život užasavajuće retka pojava, i da nema načina da se to potkrepi; i nasuprot tome da je naša galaksija kosmičko stanište mnogih razumnih stvorenja, a to je podložno dokazivanju. Tako je nastal potreba da se osnuje posebna nauka koja bi se bavila između ostalog i ovom problematikom.
Sa ovom problematikom, u okviru programa istraživanja kosmosa,prva je započela da se bavi NASA osnivanjem astrobiološkog programa koji je trebalo da se bavi traženjem odgovora na sledeća osnovna pitanja: U nastojanju da odgovori na ova pitanja i poboljša razumevanje bioloških, planetarnih, i kosmičkim fenomenima i odnosa među njima, stručnjaci iz astronomije i astrofizike, Zemljskih i planetarnih nauka, mikrobiologije, evolucione biologije, kosmičke hemije, i drugih relevantnih disciplina uključeni su u astrobiološka istraživanja, kako bi pomogli i unapredi poduhvat istraživanja kosmosa.
Astrobiološki program u okviru NASA-e ima četiri elementa:
El Paraíso Nopalera, Santa Lucía Monteverde
El Paraíso Nopalera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Lucía Monteverde.
Astrobiologija
Istorijat
NASA institut za astrobiologiju radi kao virtualni institut sa 12 američkih istraživačkih timova koji broje preko 700 naučnika. Gotovo deceniju nakon osnivanja, i uspešnog rada, NAI ulazi u krizno razdoblje (jer je NASA smanjila finansiranje astrobiologije za 50%), te se težište istraživanja prebačeno u druge institucije, uglavnom evropske.
Istraživački centar za astrobiologiju danas postoje širom sveta, npr. u Španiji, Francuskoj, Australiji, Velikoj Britaniji. Takođe, na mnogim uglednim univerzitetima postoje studije astrobiologije.
El Paraíso Nopalera, Santa Lucía Monteverde
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 861 m.
Astrobiologija
Strategija istraživanja u astrobiologiji
Strateški plan istraživanja u astrobiologiji može se sagledati koz sedam osnovnih naučnih ciljeva Osnovna je komponenta ovog cilja je modelovanje razvoja planete pogodnih za život. Mala tela Sunčevog sistema, za koja se smatra da su ostaci od kojih se nisu uspele formirati planete važne su za kosmički biologiju iz dva razloga: Do sada, istraživanjima je otkriveno preko 200 planeta van Sunčevog sistema, a nedavno i prva ekstrasolarna planeta slična Zemlji. U prvom je planu ovih istraživanja nalazi se istraživanje Marsa, a potom i ostatka Sunčevog sistema dalje od Marsa. Ovim istraživanjem treba razjasniti kako su nastali i razvili se biomolekuli. Ovim istraživanjima npr. treba otkriti kako su iz rane biosfere nastali složenija oblici života. Ovaj se cilj izučavanja posebno odnosi na molekularnu evolucija mikroorganizama i njihovo prilagođavanje na ekstremne uslove životne sredine. Na samoj Zemlji su do sada otkriveni mnogi eksermofili, mikroorganizmi koji žive u ekstremnim uslovima (sa naše tačke gledišta) temperature, pritiska i kiselosti. Težište u ovim istraživanjima je na prilagođavanju živih organizama na vanzemaljske uslove života. Npr svemirska biologija istražije uticaj svemirskih letova na žive organizme. Danas je deo astrobiologije premda je nastala mnogo ranije. Nedavno je u atmosferi Marsa otkriven gas metan. Imajući u vidu saznanje da metan u atmosferskim uslovima na Marsu nije dugotrajno stabilan, mora postojati neki njegov stalni izvor. To bi mogla biti vulkanska aktivnost ili eventualno znak postojanja živih mikroorganizama. Aktivni vulkani na Marsu, međutim, još nisu otkriveni.
Nove nauke o kosmosu
300px|mini|Biološka laboratorija na međunarodnoj kosmičkoj stanici
Osnovne postavke
Okruženje u kosmosu i na drugim planetama znatno se razlikuju od onog na Zemlji. Zato kosmička biologija kao jedan od segmenata astrobiologije sebi postavlja bezbroj pitanja; Ovo su samo neka, od mnoštva drugih specifičnih pitanja, koj su oblasti proučavanj kosmičke biologije-astrobiologije.
Tokom poslednjih 30 godina čovekovog letenja i boravka u kosmosu, otkriveno je da ljudi, biljke i životinje podležu promenama koje su u neposrednoj vezi sa efektivnim odsustvo gravitacije. Sprovođenjem kontrolisanih istraživanja u uslovima veštačke okoline kojom stvoreni uslove života slični onim u kosmosu, može se odrediti koliko se živi sistemi prilagođavaju, razvijaju i evoluiraju u ovom virtuelnom svetu. Dosadašnja saznanja ukazuje na to da se uz odgovarajuću podršku, život može uspešno prilagoditi i staništima van Zemlje. Kada budemo ovladali saznanjima kako se ti sistemi menjaju, kao odgovor na odsustvo gravitacije, potpuno ćemo razumeti i život na našoj planeti.
Čovekovo prilagođavanje mikrogravitaciji kosmosa mora da bude minimum u nizu funkcija povezanih sa zdravljem, uključujući tu i dodatnu i brzu readaptataciju organizma na gravitaciju Zemlje nakon sletanja. Istraživanja kosmičke biologije su zato od ključnog značaja za određivanje koji bioloških mehanizmi selektivno kontrolišu adaptaciju na kosmičku životnu sredinu. Sa ovim saznanjima, čovek je u stanju da osigura bezbednost ljudi u toku letenja. Istraživanja kosmičke biologije takođe podržavaju razvoj veštačkih ekosistema u svemirskim letelicama i planetarnim bazama, koje su od suštinskog značaja za pružanje dugoročne podrške sistemima za ljudska istraživanje izvan Zemlje.
Saznanja kosmičke biologije takođe nam pomažu da razumemo kako je život na Zemlji, evoluirao u stalnom gravitacionom okruženju. Životna evolucija zahtevala je između mora, zemljište i vazduh posebne adaptivne mehanizme za prevazilaženje uticaja gravitacije. Stvorene mogućnosti da se proučava adaptacije malih organizama, kroz više generacija u kosmosu, u varijabilnim gravitacionim nivoima, pruža jedinstveni pogled u istoriju života na Zemlji.
Kako je počeo i evoluirao život?
Kroz istoriju smo mogli videti da čovečanstvo već dosta dugo pokušava sročiti nekakvu definiciju života. Iznosile su se teorije i izvodili različiti eksperimenti i još uvek ne možemo sa sigurnošću reći što je to što nas čini živima.
Šta je život kako je počeo i zašto je čoveku stalo da sazna što više o njemu? Pa za početak, mi smo živa bića, i ta činjenica nas razlikuje od većine stvari u Univerzumu. Iako ljudi nisu jedini živa bića, mi smo među nekolicinom, jedini sposobni za razumevanje prirode života, što može biti važan korak ka razumevanju samog sebe.
Kako Ričard Dokins ističe, ljudi definišu život i njegov nastanak na različite načine i za različite namene, kako bi u svakodnevnim situacijama, imali zdravorazumski set kriterijuma, poput ovog: samo život koji mi živimo u univerzumu (jedini život za koji znamo), je život na Zemlji, u svim njegovim ogromnim raznolikostima, a svako živo biće nastalo je i evoluiralo je pod zajedničkim uticajem Zemljine gravitacije, atmosfere i zračenja na različite načine. Tako su nastale brojne definicije života među kojima ističemo dve iz novijeg perioda; Život je samoodržavajući hemijskih sistem sposoban za darvinističku evoluciju. Život je reprodukcija sa varijacijama.
Većina astrobiologa smatra da je život samo ljudski izraz, definicija, i da nije uopšte važno koju postojeću definiciju života odaberemo jer ćemo verovatno opet pronaći nekakav izuzetak. Definicije života uveliko nam pomažu u shvatanju sveta oko sebe, i time i doprinose traganju za životom u svemiru. Sva ta istraživanja i rasprave kroz istoriju su nam dala na uvid informacije koje i danas koristimo u misijama potrage bioloških znakova života u svemiru. I sve dok je definicija života razumna i opšteprihvaćena, možemo nastaviti tu potragu za vanzemaljskim živim svetom. Možda postoji totalno drugačiji svet i oblik života kakvog još ne poznajemo, stoga naučnici koji tragaju za životom u svemiru moraju biti svesni da se pronađeni oblici vanzemaljskog života možda baš i neće uklapati u tu ljudsku definiciju, teorije života i svih živih bića. Pred nama je uzbudljivo razdoblje. Period koji će nam doneti mnoštvo iznenađenja i približiti nas odgovoru na pitanje života i što je zapravo to što nas čini živima.
Da li postoji život van Zemlje i, ako postoji, kako može da se otkrije?
I pored toga što se izučavanjem ove teoretske pojave bavi astrobiologija ona do danas nije uspela da nađe ni jedan uverljiv dokaz postojanja života van Zemlje, mada se dosta spekulisalo u vezi sa posrednim dokazima. Pod pojmom život van Zemlje u naučnim krugovima podrazumeva se bilo kakav oblik života u rasponu od najjednostavnijih bakterija do složenih organizama, pa i inteligentnih vrsta. Prema nekim procenama, bakterije bi mogle biti mogući oblik vanzemaljskog života, na šta ukazuje činjenica da su na Zemlji neke vrste prilagođene veoma ekstremnim uslovima života.
Deo naučnika na osnovu istraživanja smatra da je postojanje živih organizama van planete Zemlje vrlo verovatno i da neki oblici života gotovo sigurno postoje u kosmosu, ali se gotovo svi slažu da ti oblici nisu stigli do planete Zemlje. Postoji i izvestan broj naučnika koji smatra da sav život na Zemlji potiče upravo iz svemira. Teorija koju oni zastupaju naziva se teorija panspermije.
Kao moguća pogodna mesta za razvoj života u kosmosu, smatraju se tzv. naseljive planete koje se nalaze na odgovarajućoj udaljenosti (sličnoj Zemljinoj) od središta svog zvezdanog sistema da bi se na njoj razvio život i poseduju ili su posedovale tokom svog razvoja tečnu vodu na svojoj površini. Među najčešćim naseljivim planetama pominju se Venera, Mars , Glize 581 c   i d , kao i prirodni sateliti Jupitera i Saturna, prvenstveno Evropa zbog svojih okeana koji se nalaze ispod ledenog pokrivača, a zatim Encelad i Titan.
Razlog zašto su astrobiologiji najveći prirodni sateliti atraktivni za istraživanje života naveo je Đankarlo Đenta, inženjer politehnike iz Torina i predsednik italijanskog centra SETI. Prema njegovim rečima, ovi sateliti imaju atmosferu koja je veoma slična onoj koju je Zemlja imala prilikom nastanka života. Takav je sastav atmosfere na Titanu; nju čine azot, metan i tragovi argona.
U svetu astrobiolozi rade na popisu onih planeta van Sunčevog sistema koje su slične Zemlji. Od 1996. do 2008. teleskopima je otkriveno gotovo 230 planeta, ali prema mišljenju Pitera Vorda, paleontologa i Donalda Braunlija, astrobiologa, razvoj života na drugim planetama je gotovo nemoguć. Oni su to nazvali pretpostavkom retkosti Zemlje kao planete, a poduprli su je time što je verovatnoća mešanja amino-kiselina i organskih molekula tako da se dobije život, jedan prema deset. Protivnik ovog mišljenja je astrofizičar Frenk Drejk, koji je, još šezdesetih godina dvadesetog veka dao jednačinu za izračunavanje mogućih vanzemaljskih civilizacija. Prema njegovim proračunima, takvih civilazija je 30.000 mogućih.
Kakva je budućnost života na Zemlji i u kosmosu?
Istraživanje kosmosa u biološkom smislu i utvrđivanje budućeg života u kosmosu podrazumeva „odvajanje“ živih organizama, uključujući i ljude, iz sredine na Zemlji na koju su se uspešno adaptirali, i njihovo dovođenje u novu manje gostoljubivu sredinu, kosmos. Zato se postavlja pitanje da li je neposredna budućnost čovečanstva vezana za kosmičko prostranstvo ili je to samo jedna velika iluzija dela naučne javnosti (astrobiologa)? Evo nekih od pretpstavki, koje mogu ugroziti budućnost Zemlje i život na njoj, koje treba da dokaže ili opovrgne astrobiologija: Kako postoje brojne nedokazane pretpostavke pojedinih naučnika da do kraja životnog veka zemlje ostaje 200 godina, astrobiologija mora prvo da pokuša da da odgovor na pitanje koliki je životni vek jedna zvezda? Jer samo tako se možeo znati koliko dugo se može očekivati postojanje samog života na Zemlji.
Uzmimo za primer činjenicu da je naša planeta kroz istoriju puno puta pogođena velikim i malim svemirskim kamenjem. Asteroidi, meteori i komete koji su na nekim delovima razorili površinu Zemlje i uništili razne oblike života (npr dinosauruse koji su navodno izumrli od jednog takvog udara asteroida pre otprilike 65 miliona godina), jedna su od mogućih opasnosti. Kako je teorija da je asteroid stvarno krivac za izumiranje dinosaurusa još uvek kontroverzna među naučnom populacijom, astrobiologija mora da nam da uvid u činjenice, kako bi razumeti vezu sa svemirskim okruženjem, kometama, meteorima, asteroidima i time istovremeno razumeli samu istoriju nastanka života na našoj planeti Zemlji.
Život na Zemlji u najvećoj meri zavisi od sunčeve svetlosti, koje će prema nekim pretpostavkama vremenom postajati sve sjajnije i sjajnija. Za milijardu godina biće tako toplo na Zemlji da će okeani početi da isparavaju, što će zauvek promeniti stanje na Zemlji.
Zemlja će na kraju postati stena bez života: atmosfera će zbog toga biti vlažnija, ubrzaće se efekat staklene bašte, a Zemlja će biti toplija za 100 ili više stepeni nego danas .
Ako se na to nadoveže i sve veći nedostatak kiseonika doćiće do izumiranja biljnog sveta i većih životinja, sve dok na Zemlji ne ostanu samo ekstremofili, sitni organizmi koji mogu preživeti i najekstremnije uslove, koji bi se verovatno nastanili oko zadnjih tragova vode, duboko ispod Zemlje. Ali, i oni će s vremenom nestati, pa će za 2,8 milijardi godina, tvrde neki naučnici, Zemlja postati samo stena u svemiru, bez ikakvih tragova života. I ovu pretpostavku astrobiologija treba dokaže ili opovrgne.
Zbog toga što neka osoba ne može preživeti zauvek, ona se reprodukuje i stvara sebi slično potomstvo, tako da kroz njih ona preživljava. Zbog hirova seksualne reprodukcije, potomci nalikuju svojim roditeljima samo u nekim aspektima. Dakle, opstanak preko nečije dece je samo delimična i ograničena vrsta opstanaka na Zemlji. Ipak, svi ljudi umiru, tako da je ovaj delimičnni opstanak preko dece trenutno jedan od najboljih bekap planova koji je planeti Zemlji na raspolaganju, ali koji u budućnosti može biti ugrožen brojnim nepovoljnim uticajima.
Uzmimo za primer altruizam ili ponašanje koje se obično opisuje kao „nesebično“ i u kome su interesi drugih stavljeni iznad vlastitih interesa. Prema stavovima nekih sociobiologa kao što je Edmund O. Vilsona, altruizam može biti genetski motivisan osobina, čak i kod ljudi. Tako možemo videti da pojedine društvene snage mogu podstaći altruistično ponašanje u svima nama. Bilo da su uzroci genetski ili kulturni, temeljni principi altruizma su slični. Ljudska bića su uopšteno gledano socijalna bića i naš individualni opstanak zavisi o tome da li smo u stanju da i u budućnosti budemo deo održive društvene grupe. Akcije proistekle iz altruizma koje koriste pojedine društvene grupe mogu izazvati suprotne reakcije članova drugih grupa i na taj način mogu imati negativni uticaj na opstanak pripadnike iste vrste, pa i čitave planete Zemlje.
Vlačno ispitivanje
Ispitni uzorak ili epruveta
Početna mjerna duljina ispitnog uzorka ili epruvete za kratke proporcionalne epruvete iznosi L0/d0 = 5, a za duge proporcionalne epruvete iznosi L0/d0 = 10, gdje je d0 promjer epruvete. Početna mjerna duljina epruvete za neproporcionalne epruvete ne ovisi o promjeru d0. Epruvete za žice i štapove promjera do 4 mm moraju imati početnu mjernu duljinu L0 = 200 ± 2 mm ili L0 = 100 ± 1 mm. Ispitni uzorci za limove i trake debljine od 0,1 do 3 mm izrezuju se na širinu 12,5 odnosno 20 mm, s početnom mjernom duljinom L0 od 50 do 80 mm i ispitnom duljinom 75 odnosno 120 mm.
Cañitas, San Martín Chalchicuautla
Cañitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Martín Chalchicuautla.
Vlačno ispitivanje
Ispitni uzorak ili epruveta
Pored standardnih epruveta za ispitivanje vlačne čvrstoće, služe i tehničke epruvete. To su lanci, čelična užad, cijevi, različiti profili, žica, gotovi strojni dijelovi itd. Te epruvete se posebno ne obrađuju, već se ispitivanje vrši u stanju u kojem se ugrađuju u konstrukciju. Standardne epruvete se izrađuju obilnim hlađenjem da se struktura materijala ne promijeni, jer ona utječe na čvrstoću. Površina tijela mora biti fino obrađena bez ogrebotina i tragova obradbe, a prijelaz s tijela na glavu epruvete mora biti izveden s propisanim zaobljenjem r.
Cañitas, San Martín Chalchicuautla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 105 m.
Vlačno ispitivanje
Kidalica
Za ispitivanje vlačne čvrstoće služe ispitivalice koje nazivamo kidalicama. Univerzalna kidalica osim vlačne čvrstoće može ispitivati i tlačnu čvrstoću, te čvrstoću na odrez i pri savijanju. Svaka kidalica se sastoji iz:
Prilikom vlačnog ispitivanja poseban uređaj crta dijagrama naprezanja. Njega možemo i sami nacrtati ako u tijeku ispitivanja za određenu vrijednost sile F očitamo apsolutno produljenje epruvete ΔL. Na ordinatu se nanese sila F u određenom mjerilu, a na apscisu odgovarajuća vrijednost apsolutnog produljenja ΔL, također u određenom mjerilu. Spajanjem tako dobivenih točkica nastaje dijagram naprezanja F – ΔL.
Relativno produljenje (duljinska ili uzdužna deformacija) štapa ili šipke je produljenje s obzirom na početnu duljinu Lo:
gdje je: ΔL – produljenje epruvete (mm), L0 – početna mjerna duljina epruvete i L – mjerna duljina napregnute epruvete. Oznaka ε vrijedi za relativno produljenje nakon loma (istezljivosti) proporcionalne epruvete s faktorom k = 5,65 (L0/d0 = 5). Kod proporcionalnih epruveta s drugom vrijednosti faktora (npr. k = 11,3) valja uz oznaku dodati tu vrijednost kao indeks (npr. ε11,3). Kod neproporcionalnih epruveta s početnom mjernom duljinom L0 (npr. L0 = 80 mm) treba uz oznaku dodati tu vrijednost početne mjerne duljine (npr. ε80).
gdje je: F – mjerena sila i A – ploština presjeka unutar ispitne duljine. Na osnovu toga dobivamo dijagram naprezanja.
Standardi
Za kovine se koriste slijedeći standardi:
Santa Maria A Vico, Caserta
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14095 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
Kikyalus
Kikyalus (Kikiallu, Kikiallus, Kikialluses), pleme Salishan Indijanaca, ogranak Lower Skagita, koji su nekada živjeli u dva sela blizu današnjeg Mount Vernona na donjem Skagitu (kee-keek-AH-low-sah-lay) i obližnjem otoku Camano Island (aht-sah-LAY-dee), na podrućju Puget Sounda, Washington. Hodge ih locira na ušću Skagita i sjeveru otoka Whidbey.
Plemena Lower Skagit i Kikyalus (kod Swantona Kikia'los), Swanton svrstava među Swinomish Indijance. Hodge nasvodi da danas (u njegovo vrijeme) žive na rezervatu Swinomish. Kikiallusi nisu držali robove po čemu se razlikuju od ostalih susjednih obalnih plemena. Godine 1855. obuhvaćeni su ugovorom u Point Elliottu koji je za njih potpisao poglavica Sd-zo Mahtl.
Brojno stanje iznosiliko je sredinom 19. stoljeća oko 140, a 1980. oko 150. Federalna vlada ih još nije priznala.
Doyline, Louisiana
Dojlajn je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 818, što je 23 (-2,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Velika Lešnica
Velika Lešnica je naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Delnica. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalazi se zapadno od rječice Kupice. Sjeveroistočno su Krivac, Iševnica, Donji Ložac i Pucak, jugoistočno je Donje Tihovo, južno je Gornje Tihovo i Donji Turni, južno-jugoistočno je Dedin, jugozapadno je Raskrižje Tihovo, Marija Trošt, Gornji Turni, izvor rječice Kupice, park šuma Japlenški vrh, Delnice, istočno-jugoistočno je Mala Lešnica, jugoistočno su Radočaj Brodski, Skrad i geomorfološki rezervat Vražji prolaz i Zeleni vir, Podstena, Kupjak i Zalesina. Istočno je Planina Skradska.
Scarface
Lice s ožiljkom (eng. Scarface) je američki film iz 1983. kojeg je režirao Brian de Palma, dok je priču napisao Oliver Stone. Film prati uspon i pad gangstera Tonyja Montane koji kao siromašni kubanski imigrant dolazi u Floridu i počinje graditi kriminalnu karijeru polako preuzimajući lokalnu trgovinu drogom. Kao inspiracija poslužio je istoimeni film iz 1932. baziran na životu Ala Caponea, zloglasnog američkog gangstera koji je imao nadimak Scarface.
Film je stekao veliku popularnost i postao elementom pop kulture. Njegovi dijelovi često se parodiraju i spominju u drugim filmovima, serijama i pjesmama; posebno je popularan među pripadnicima gangsta rap supkulture. Serija videoigara Grand Theft Auto također je inspirirana filmom i sadrži brojne reference na lik Tonyja. Godine 2006. izašla je videoigra Scarface: The World is Yours.
Radnja
Godine 1980. mladi kubanski kriminalac Tony Montana (Pacino), zajedno s tisućama sunarodnjaka, dolazi u Floridu, u sklopu velikog progona nepoželjnih članova društva koji je organizirale Castrova komunistička vlast. Zajedno sa svojim prijateljima iz zatvora i kriminalnim partnerom Mannyjem Rayom (Bauer) nađe se u izbjegličkom kampu, gdje ih američke vlasti drže dok se ne dogovore što će s njima. Tamo ih kontaktira Frank Lopez (Loggia), lokalni distributer droge, i u zamjenu za zelene karte traži od njih da ubiju jednog komunista koji je također protjeran i zatvoren s njima.
El Toreo (razvrstavanje)
El Toreo ima više značenja:
Scarface
Radnja
Na putu u Boliviju, gdje dogovara trgovinu drogom s Alejandrom Sosom (Shenar), lokalnim moćnikom, Tony počinje djelovati samostalno zanemarujući Lopezov autoritet. Uskoro dolazi u sukob s bivšim poslodavcem koji ga pokuša ubiti. Izvukavši se živ iz napada, odlazi kod Lopeza te ubija njega i njegovog korumpiranog policijskog suradnika. Tony preuzima Lopezov posao, kao i većinu trgovine drogom u Miamiju. Ženi se Elvirom i živi vrlo raskošno, no uskoro postaje ovisan o drogi što narušava njegov odnos sa ženom, koja također postaje ovisnica. Manny se također sve više udaljava od njega, baveći se vlastitim poslovima i upuštajući se u vezu sa Ginom, prema kojoj Tony također gaji više od bratskih osjećaja.
Zapavši u probleme sa zakonom oko svojeg ilegalnog posla, Tony se spašava od dugogodišnjeg zatvora samo zahvaljujući intervenciji Sose koji ima veza na visokim položajima u SAD-u. Uskoro se rastaje od Elvire nakon žestoke svađe u restoranu; postaje vidljivo da je Tonyjevo psihičko stanje narušeno. U zamjenu za Sosinu uslugu mora pomoći u ubojstvu bolivijskog novinara koji se u SAD-u sprema otkriti šokantne podatke o korupciji u svojoj zemlji. Automobilom vozi bolivijskog egzekutora koji će obaviti ubojstvo aktiviranjem bombe postavljane u novinarov automobil. No, vidjevši da u su u tom automobilu i njegova žena i djeca, Tony se predomišlja i ubija Sosinog čovjeka; zbog toga se nađe u sukobu s moćnim Bolivijcem.
U stanju ludila Tony odlazi kod sestre; šokiravši se nakon što mu je Manny otvorio vrata njezine kuće - ubija ga - dok mu Gina objašnjava da su se upravo vjenčali. Tony odlazi kući i uzima kokain. U stanju narkoze ne primjećuje da mu kuću napada prava vojska Sosinih ubojica koja tiho eliminira sve njegove čuvare. U Tonyjevom uredu se pojavljuje Gina koja ga, histerična i polugola, provocira oko njegovih incestuoznih osjećaja prije nego uzme pištolj i upuca ga u nogu. Istovremeno se s uredskog balkona pojavljuje jedan od napadača koji je ubija vidjevši da drži pištolj. Omamljeni Tony sada dolazi svijesti i ubija napadača. "Oprostivši" se s već mrtvom sestrom, uzima pušku i suočava se s ostatkom Sosine vojske, koja je već pobila sve njegove ljude. U luđačkoj borbi Tony ubija puno Sosinih ljudi i potpuno demolira kuću, no brojčano nadmoćni napadači ga ipak svladaju: vođa napada ga pogađa s leđa te smrtno ranjeni Tony pada sa stepeništa u bazen, tako da mu se globus s natpisom The world is yours nalazi iznad tijela.
Produkcija i kontroverze
Za vrijeme stvaranja filma Oliver Stone se borio s vlastitom ovisnošću o kokainu. Također, za vrijeme pisanja scenarija, kontaktirao je policiju Miamija i neke njihove stvarne slučajeve ukomponirao u priču, primjerice komadanje motornom pilom. Oko lika Tonyja su također nastale kontroverze: neki su vjerovali da je baziran na zloglasnom kolumbijskom trgovcu drogom, Pablu Escobaru, drugi da je uzor bio američki profesionalni hrvač iz sedamdesetih; Stone je u jednom intervjuu priznao da je prezime glavnog lika uzeo od svojeg omiljenog igrača američkog nogometa, Joea Montane.
U početku je bilo predviđeno da se film snima na Floridi, ali tamošnja kubanska zajednica se protivila načinu kako su prikazani u filmu, kao kriminalci i trgovci drogom. Neki njihovi vođe su tražili i da se u film uklope kritike na račun Castrovog režima, što je na kraju odbijeno. Zbog tih nesuglasica, neki članovi ekipe koja je radila na filmu dobivali su prijetnje; kako bi se izbjegla opasnost, većina scena snimljena je u Los Angelesu. Film ipak sadrži scene gdje se Tonyjevi sunarodnjaci zgražaju nad njegovim akcijama.
Film obiluje scenama nasilja i vulgarizmima. Tijekom osamdesetih držao je rekord po količini upotrebe riječi fuck koja se u raznim varijantama izgovara oko 200 puta. Godine 2006. na Internetu se pojavio kratki film naslova Scarface (Short Version) koji se sastoji isključivo od scena u kojim se izgovara fuck; traje oko minutu i pol.
Isletilla, Santiago Tuxtla
Isletilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Duwamish
mini|Karta mini|left|[[Kikisoblu, najstarija kći poglavice Seattlea. Amerikancima je poznatija kao princeza Angelina]] mini|Cecile Hansen, pra-pranećakinja poglavice Seattla. Duwamish (Dwamish, Dkhw’Duw’Absh, "The People of the Inside"), salishan pleme u Washingtonu jezično najsrodniji Nisqually Indijancima u području rijeke Duwamish i Puget Sounda. Pleme se grana na više lokalnih grupa od kojih su poimence poznati Thluwi'thalbsh (na Union bayu) i Sammamish na ušću rijeke Sammamish nazivani kolektivno Lake Washington; Sbalko'absh na White River; Ila'lkoabsh, na Green River. Sve zajedno ovi Indijanci imali su najmanje 17 sela u područj u Elliott Baya, Duwamish Rivera i jezera Washington i Sammamish.
Ribarstvo je bio glavno zanimanje Duwamisha, losos i druga riba bili su glavna hrana. Pleme je također lovilo i divlje patke i guske, a sakupljali su i šumsko voće i kopali camas-korijenje. Liječenje se vršilo ljekovitim biljem kojega vrlo dobro poznaju. Kuće Duwamisha bile su tipične za Sjeverozapadnu obalu, to jest od cedrovine, a imali su i kuće u kojima su održavali ceremonije potlacha. Obitelji su bile proširene. -Duwamishi su tradicionalo okrenuti prema obali, bilo mora, bilo rijeka i jezera. Za njih voda nije predstavljala samo izvor hrane, nego je bila i prometnica kojom su se kretali u svojim kanuima. Kanu je služio za putovanje, lov, ribolov, odlazak u posjete ili trgovinu, jednostavno bili su dom na vodi. Duwamishi su imali 7 tipova kanua, zavisilo je o upotrebi, neki su bili namjenjeni za transport, drugi za putovanje rijekama ili za po moru. Imaju i kanue za utrke. Slično drugim susjednim plemenima Duwamish su bili i ostali vješti u drvorezbarstvu. Naročit značaj imalo je u izradi drvenih kuća i kanua, kao i u izradi kuhinjskog pribora.
Poglavica Seattle
Majka poznatoga poglavice i autora još poznatijeg pisma o zaštiti prirode, Seattlea, bila je član ovog plemena, otac mu je bio iz plemena Suquamish. Seattle je bio potpisnik ugovora 'Point Elliott Treaty' (22. 1. 1855) kojega su potpisali i pot-poglavice Duwamisha Ts'huahntl, Now-a-chais i Ha-seh-doo-an.
Драјинац
Драјинац је насеље у Србији у општини Сврљиг у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 706 становника (према попису из 1991. било је 866 становника).
Duwamish
<gallery> Datoteka:Washington_edu_Duw._man_&_woman_Old_Tom_&_Madeline,_Portage_Bay,_Seattle,_c_1904,_NA591.jpg|Stariji muškarac i žena, Old Tom i Madeline, u Portage Bayu oko 1904. </gallery>
Olimpijada 2020.
'''XXXII. Ljetne olimpijske igre''' održat će se u japanskom glavnom gradu Tokiju od 25. srpnja do 9. kolovoza 2020. godine. To će biti drugo izdanje Olimpijskih igara održano u Tokiju, nakon onog 1964.
Драјинац
Демографија
У насељу Драјинац живи 610 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 49,2 година (48,3 код мушкараца и 50,2 код жена). У насељу има 240 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,94.
Olimpijada 2020.
Domaćin je odabran u Buenos Airesu 7. rujna 2013. U prvom krugu glasovanja ispao je španjolski grad Madrid, a u drugom turski Istanbul. Stoga će se dvaput zaredom najveći sportski događaj na svijetu održati izvan Europe, pošto je brazilski grad Rio de Janeiro domaćin OI 2016. Nakon 12 godina OI će se opet održati u Aziji i na Dalekom istoku, pošto je kineski glavni grad Peking bio domaćin OI 2008. Cijeli islamski svijet još nikada nije ugostio Igre. Madridu također nikada nije pripala ta čast, ali jest Barceloni 1992. Afrika je ostala jedini kontinent na kojem Olimpijske igre nikada nisu održane.
Hrvanju koje ima tradiciju dugu 3 000 godina prijetilo je izbacivanje s popisa olimpijskih sportova. 8. rujna 2013. MOO je odlučio da hrvanje ostaje olimpijski sport. Dobilo je 49 od 95 glasova, bejzbol i softbol dobili su 24, a skvoš 22 glasa.
Драјинац
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Javier Rojo Gómez, Reynosa
Javier Rojo Gómez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 128 m.
Cerreto Sannita, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1998 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 278 m.
Arry (Mozel)
Ari je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Mec Kampanj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 407 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 59 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,88 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 285 metara (maksimalnoj 386 m, a minimalnoj 170 m).
15. vijek pne.
15. vijek pne. je vijek koji je trajao od godine 1500. pne. do godine 1401. pne.
Paduletto, Livorno
Paduletto je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Analogna elektronika
Analogna elektronika je deo elektronike koja se bavi obradom analognih signala, koji su po prirodi kontinualni i po vremenu i po amplitudi. Zadatak analogne elektronike je analiza i projektovanje različitih elektronskih kola u koja spadaju ispravljači, pojačavači, stabilizatori, oscilatori, modulatori, detektori (demodulatori), mešači, filtri, itd. Kako su od intresa kola u širokom rasponu radne učestanosti, od industrijskih 50 H z pa sve do oblasti vidljivog spektra, reda 10 15 H z, kola se analiziraju i u vremenskom i kompleksnom domenu, primenom takozvane Laplasove transformacije.
Fundamentalna struktura savremene elektronike je, takozvani, pn spoj. Broj komponenata koje u sebi imaju implamentiran pn spoj je poprilično veliki. Najčešće korišćenje komponente su dioda (koja sama po sebi predstavlja jedan, osnovni, pn spoj), zatim bipolarni tranzistor, MOSFET i JFET tranzistori, itd. Svaka od navedenih komponenata ima više podvrsta, različite namene, od kojih su u modernoj elektronici jako popularne one koje u sebi imaju izražen fotoefekat. Takođe, broj režima rada komponenata sa pn spojem je viliki, što je dalo modernoj elektronici oblik i važnost kakvu danas ima. Režimi rada koji se sreću u teoriji i praksi su ispravljači, prekidački, pojačavački, itd.
Analogna elektronika, za razliku od digitalne, uglavnom ne koristi (nije osnovna ideja) prekidački režim rada komponenti baziranih na pn spoju. Iako je danas daleko lakše obrađivati informacije pomoću računara, analogna elektronika predstavlja neizbežnu vezu između prirode, koja je na nama opipljivom nivou kontinualna i po vremenu i po amplitudi, i digitalne elektronike, koja je osnovna ideja modernog računara.
Istorijski razvoj
Preteča današnjih poluprovodničkih komponenti sa implementiranim pn spojem su, takozvane, katodne cevi. Godine 1939. Russell Ohl pronalazi moderni pn spoj i podiže elektroniku na viši nivo. Kako je dioda sama po sebi pn spoj, bila prva komponenta napravljena u poluprovodničkoj tehnologiji. Dalji napredak elektronika doživljava 1947. godine kada je izrađen prvi tranzistor u poluprovodničkoj tehnologiji. Konačna ekspaniza desila se 1959. kada je na jednoj germanijumskoj pločici izrađeno dva tranzistora, u realizaciji Džeka Kilbija. Ovim započinje era integrisane tehnike, tj. era praktične realizacije integrisanih kola, koja danas omogućava da na jednom čipu bude više miliona elektronskih komponenti.
Diskretna tehnika
thumb|Primer integrisanog kola. |mini|desno|250p Diskretna tehnika predstavlja realizaciju elektronskih kola kombinovanjem pojedinačnih komponenti. Najčešće sretana kola u diskretnoj tehnici su pojačavačka kola sa MOSFET i bipolarnim tranzistorima, ispravljačka kola, stabilizatori sa zenerovom diodom itd.
Najpopularnije diskretne komponente na bazi pn spoja su:
1. Diode: 2. Tranzistori: 3. Dijak
5. Tiristori.
Vezano za gorenavedene komponente treba naglasiti da su izuzetno nelinearne, stoga proračuni mogu biti izuzetno komplikovani, zbog čega je godinama razvijan niz aproksimacija za lakšu analizu.
Komponente kao što su otpornici, kondenzatori i kalemovi su takođe jako česte, i uglavnom spadaju u diskretne komponente (mada se otpornik može realizovati u integrisanoj tehnici). Prva među njima, po osnovnoj ideji je termogena otpornost, koja ima linarnu vezu između napona i struje na svojim krajevima, dok su druga dva elementa dinamička, tj. konstitutivne relacije su im diferencijalne jednačine prvaog reda.
Integrisana tehnika
Integrisana tehnika predstavlja realizaciju pojedinih elektronskih kola na jednoj pločići, takozvanom čipu, koji se koriste kao celina. Sa ostatkom sklopa se povezuju preko pinova, kojih ima različit broj u zavisnosti od kola do kola. Projektuju se za obavljanje različitih zadataka, kako u analognoj elektronici tako i u digitalnoj elektronici.
Najčešće sretana integrisana kola su:
1. Operacioni pojačavač, koji se može realizovati u više različitih tehnika: 2. Čipovi sa komplementarnim parom tranzistora: 3. Veliki broj namenskih čipova podjednako potrebnih i u analognoj i u digitalnoj elektronici.
Operaconi pojačavač, iako nelinearna komponenta (sada ga posmatramo kao jednu komponentu, jer nemamo mogućnost da koristimo ponaosob tranzistore koji su integrisani unutar čipa), se vrlo jednostavno linearizujemo u pojedinim oblastima, principom deo-po-deo linarne karakteristike. To omogućava jednostavno razumevanje principa rada, kao i realizaciju velikog broja elektronskih sistema za najrazličitije primene u praksi. Jedna od najbitnih komponenti u analognoj elektronici.
Primena analogne elektronike
Oblasti u kojima je neophodno podrobnije razumevanje analogne elektronike su:
Zalesina
Zalesina je naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Delnica. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Sjeverozapadno su Delnice, park šuma Japlenški vrh, Gornji Turni, Donji Turni, Raskrižje Tihovo, Gornje Tihovo, Donje Tihovo i Marija Trošt, jugozapadno su Lučice, zapadno je Dedin, sjeveroistočno su geomorfološki rezervat Vražji prolaz i Zeleni vir, Podstena i Skrad, jugoistočno je Ravna Gora, južno je su Stari Laz.