cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carica Zhang (Liu Shan, ranija)
Carica Zhang (張皇后, osobno ime nepoznato, ? -237), formalno Carica Jing'ai (敬哀皇后, doslovno "poštovana i žaljena carica") bila je carica kineske države Shu Han, jednog od Tri kraljevstva, odnosno prva supruga cara Liu Shana. Bila je kćer vojskovođe Zhang Feija i Gospe Xiahou. Za Liu Shana se udala 221. godine, nedugo nakon što se Liu Bei proglasio carem, a svog sina Liu Shana krunskim princom. Caricom je formalno postala 223. nakon Liu Beijeve smrti. Umrla je 237. a kineski izvori ne navode da je imala djece.
Schopfheim
Šopfhajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 35 opštinskih središta okruga Lerah. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 19.055 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8336081.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Lerah Šopfhajm se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Lerah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 373 metra. Površina opštine iznosi 68,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 19.055 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 280 stanovnika/km².
Hughes, Arkansas
Hjuz je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Bartley, Nebraska
Bartley je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 283 stanovnika.
Wharton, Ohio
Vorton je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 358, što je 51 (-12,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Malikijski mezheb
mini|desno|400px|<font color="48D1CC">Malikijski mezheb Malikijski (arapski: مالكي) mezheb je jedan od četiri škole fikha ili vjerskog zakona u sunitskom islamu. Drugi je po brojnosti od četiri mezheba, a slijedi ga oko 25% muslimana, uglavnom u Sjevernoj Africi, Zapadnoj Africi, UAE, Kuvajtu, te u nekim dijelovima Saudijske Arabije. U prošlosti, također su ga slijedili u dijelovima Europe pod islamskom vladavinom, posebno u islamskoj Španiji i Sicilijanskom Emiratu.
Osnove škole Grada Svjetlosti - Medina Munawwarah
Malikijski mezheb proizlazi iz rada Malik ibn Anas, u prvom redu Muwaṭṭah i Mudawwanah. Muwaṭṭah je zbirka hadisa koji koji su dio Sahih Buhari sa nekim komentarima Malika u vezi početne "prakse" ljudi iz Medine gdje je početna praksa u skladu ili u suprotnosti sa prenesenim hadisima. Malik (po kome je kasnije nazvan ova mezheb) smatra početnike Medine (prve tri generacije) da su nepobitan dokaz "živog" prvobitnog sunneta.
Drugi glavni izvor, al-Mudawwanah al-Kubrā, jeste zajednički rad Malika i njegovog dugogodišnjeg studenta, Ibn Qasim i njegov studenta Saḥnūna. Mudawwanah se sastoji od bilješki Ibn Qasima od predavanja Malika i odgovora na pravna pitanja koje je sakupio Saḥnūn u kojjima Ibn Qasim citira Malika, a gdje nisu postojale bilješke, on daje svoje pravno obrazloženje na temelju načela koja je postavio Malik. Ove dvije knjige, odnosno Muwaṭṭah i Mudawwanah, zajedno s drugim primarnim knjigama uzetih od drugih istaknutih studenata Malika, zajedno čine Mukhtaṣar Khalil, koji je uzet za osnovu malikijskog mezheba. Ovaj mezheb se razlikuje od ostala tri ponajviše u izvorima koji se koriste za donošenje zaključaka. Sve četiri mezheba koristite Kuran kao primarni izvor, a zatim sunnet od Muhammeda, koji se prenosi putem hadisa. U malikijskom mezhebu, sunnet uključuje ne samo ono što je zabilježeno u hadisima, već i pravna rješenja uzeta od prvih četiri pravednih halifa (rāshidūn), u prvom redu Omera, idžma (konsenzusom učenjaka), kijas (analogija) i urf (lokalni običaj koji nije u direktnom sukobu s utvrđenim islamskim principima). Malikijski mezheb, osim toga, u velikoj mjeri oslanja se na praksu salaf ljudi iz Medine kao izvora (sastoji se od Ṣaḥābah, tābi'īn, i prakse ashaba, odnosno najbolje generacije kao što je rečeno u autentičnom hadisu). To je zato što je njihova kolektivna praksa, uz izvedena rješenja iz salafa učenjaka, smatrana mutawātir, ili poznatom i prakticiranom tolikog broja različitih ljudi da to može biti samo sunnet. Drugim riječima, praksa prve tri generacije muslimana koji su boravili u Medini, tj. salaf ili pravedni prethodnici, formirala je oblik normativne prakse - "živi sunnet", koja je sačuvana od Muhammeda. Kada su prisiljeni da se oslanjaju na nepouzdane hadise da bi se donijela neka odluka, malikije onda biraju hadis koji je medinskog porijekla, a to znači da je prenositelj(i) živio u Medini. U malikijskom mezhebu "živi sunnet" od salafa iz Medine podržava samo jednom potvrđeni hadis, a nikako obrnuto. To je vjerojatno ono što najviše razlikuje malikijski mezheb od šafijskog, hanbelijskog i hanefijskog mezheba respektivno. Ti izvori, prema Maliku, ponekad zamjenjuju hadise, jer se praksa ljudi iz Medine smatra "živim sunnetom", s obzirom da se Muhammed preselio tamo, živio i umro tamo, a također većina njegovih ashaba je živjela tamo za vrijeme njegova života i nakon njegove smrti. Rezultat ovoga je ono što se čini da ovaj mezheb uzima puno šire stavove-dokaze od oslanjanja samo na sahih (vjerodostojnije) hadise kao što je slučaj u drugim školama, ali u stvarnosti, ovo služi za jačanje hadisa vezanih za stvarnu praksu. Malik je naročito pazio na vjerodostojnost svojih izvora, a njegova relativno mala zbirka hadisa, poznata kao al-Muwaṭṭah ili "Odobreno", vrlo je cijenjena. Malik je rekao, objašnjavajući naslov: "Moju knjigu je pregledalo sedamdeset pravnika iz Medine, i svaki od njih mi ju je odobrio, pa sam je nazvao 'Odobreno'."
Malik, imam Hijraha
Malik je jednom bio osuđen na bičevanje od strane guvernera Medine, rođaka kalifa Abū al-Mansura Ja'fara zbog prenošenja hadisa o tome da razvod dobiven pod prisilom je nevažeći. Hadis je o tom pitanju je imao važnu političku implikaciju, jer je podržavao one koji su tvrdili da je halifin autoritet bio sličanog karaktera tj. nevažeći - jer je, također, bio osiguran preko sredstava prisile. Na kraju, Malik je primoran da paradira ulicama u sramoti i naređeno je da se sam javno vrijeđa. Kažu da je on tad rekao: "Ko me poznaje, zna me, tko me ne zna, moje ime je Malik ibn Anas, a ja kažem: razvod od prisilom je ništav i nevažeći." Kada se o incidentu izvijestio al-Mansur, naređeno je da Malik bude otpušten, a njegov rođak da bude kažnjen.
Razlike u namazu u odnosu na druge mezhebe
Postoje male razlike u uobičajenim metodama salata, ili namaza u malikijskom mezhebu.
Babila od Antiohije
Sveti Babila ili Vavila (Babylas, ? - 253) bio je patrijarh Antiohije (237–253), koji je umro u zatvoru za vrijeme progona kršćana koje je pokrenuo car Decije.
Jovan Hrizostom navodi kako je Babila poganskom rimskom caru zapriječio ulaz u crkvu zbog njegovih grijeha i naredio mu da stoji među ostalim pokajnicima. Prema Euzebiju bi to mogao biti car Filip Arabljanin od koga je Babila tražio da se pokaje zbog ubistva cara Gordijana III.
Godine 351. je kršćanski car Konstancije Gal u Dafni, predgrađu Antiohije, sagradio crkvu u počast Babili te u njoj pokopao Babilu i to u neposrednoj blizini poganskog Apolonovog hrama "kako bi doveo ljekara bolesnima". Godine 362. je Julijan Apostata premjestio njegove posmrtne ostatke, ali je neposredno nakon toga Apolonov hram izgorio u požaru.
Ornitin ciklodeaminaza
Ornitin ciklodeaminaza (, ornitinska ciklaza, ornitinska ciklaza (deaminacija), OCD) je enzim sa sistematskim imenom L-ornitin amonijak-lijaza (ciklizacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Krković
Krković je selo u Hrvatskoj.
Ornitin ciklodeaminaza
Ovaj enzim je član mi-kristalinske proteinske familije. Reakciju stimuliše prisustvo ADP ili ATP, a inhibira je O2.
Krković
Zemljopis
Krković se nalazi na +43° 54' 2.65", +15° 48' 35.43". Od Šibenika je cestovno udaljen 27.7 kilometara, a autocestom 28.8 kilometara. Udaljenost od Vodica je 16.5 kilometara, a od Skradina 18.8 kilometara.
Udaljenosti do nekih drugih mjesta:
Ulaz na autocestu;
Stanovništvo
Naselje ima prema popisu iz 2001. godine u 71 kućanstvu 220 stanovnika od toga muških 118 i ženskih 102. Od tog broja stanovnika od 0-14 godina ima 45. Stanovnika od 15-29 godina ima 35. 76 stanovnika ima od 30 do 54 godine, a 64 osobe ima 55 i više godina. Prosječna starost cijele općine Skradin je 44,4 godine, sto je vrlo zabrinjavajuće. Godine 1991. Krković je imao 261 stanovnika. U Krkoviću prevladava prezime Periša i Bilić, ali tu su još i Šimić, Hrstić, Šerkinić
Gospodarstvo
Gospodarstvo nije osobito razvijeno, ali njeguju se primarne gospodarske djelatnosti.
Spomenici i znamenitosti
Dobro očuvano goblje iz paleolitika na lokalitetu Pećane i ostaci naseobine iz impresso faze starijeg neolitika, lokalitet Vrbica (Lastve) Lokaliteti su nedovoljno (tangentalno) istraženi. Ovi lokaliteti zaslužuju detaljnije istraživanje i zaštitu, te mjesto u turističkim biltenima ovog dijela Dalmacije.
Obrazovanje
U Krkoviću se odvija osnovnoškolska nastava u Osnovnoj školi Krković
Šport
U selu djeluje Malonogometni klub Durbin Krković
Pritoka
Pritoka je vodotok (reka ili potok) koja se uliva u veći vodotok ili glavni (matični) tok reke ili jezera. Pritoka se ne uliva direktno u more ili okean. Pritoke zajedno sa svojim glavnim vodotokom odvode sve površinske i podzemne vode svoga sliva, do mora ili okeana.
U ušću, gde se dve ili više vode sastaju zajedno, obično se odnosi na spajanje pritoka.
Rada Vranješević
Rada Vranješević (1918 — 1944), učesnica Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Pritoka
Terminologija
„Desna pritoka” i „leva pritoka (ili „pritoka desne obale” i „pritoka leve obale”) su pojmovi koji ukazuju na orijentaciju pritoke u odnosu na tok glavne reke, a definišu se iz perspektive gledanja nizvodno (u smeru vodene struje glavnog vodotoka).
U SAD, gde pritoke ponekad imaju isto ime kao reka u kojoj se slivaju, nazivaju se forke. One se obično označavaju smerom kompasa. Na primer, Američka Reka ima severnu, srednju i južnu forku. Severni rukavac Reke Čikago ima istočnu, zapadnu i srednju forku, dok južni rukavac ima južnu forku, a smatra se da ima i zapadnu forku).
Forke se ponekad označavaju kao „desne” i „leve”. Posmatrač rukom određuje forku okrenut uzvodno. Na primer, Stir Krik ima levu pritoku koja se naziva desna forka Stir Krika.
Redosled i način nabrojavanja
Pritoke se ponekad nabrojavaju počevši od onih koje su najbliže izvoru reke, a završavajući se onim koje su najbliže ušću reke. Stralerov sistem označavanja pritoka ispituje raspored pritoka u hijerarhiji, gde postoje pritoke prvog, drugog, trećeg i viših redova, s tim da su pritoke prvog reda obično najmanje po veličini.
Na primer, pritoka drugog reda bi bila rezultat dve ili više pritoka prvog reda koje se spajaju u istu.
Rada Vranješević
Predratna biografija
Rođena je 25. maja 1918. godine u selu Rekavice, kod Banjaluke. Potiče iz svešteničke porodice, njen otac Đorđe je bio pravoslavni sveštenik. Osnovnu školu je završila u selu Glogovac, kod Prnjavora, a nižu gimnaziju u Derventi i Banjaluci. Potom je najpre upisala Učiteljsku školu u Banjaluci, iz koje je izbačena 1932. godine, zbog svojih levičarkih shvatanja. Dalje školovanje je nastavila u Trgovačkoj akademiji, u kojoj je 1933. godine pristupila jednoj omladinskoj grupi koja je radila pod rukovodstvom Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ). Zbog ovoga je 1934. godine ponovo izbačena iz škole. Od 1936. do 1938. godine je živela u Skoplju, gde je nastavila školovanje. Za to vreme je politički radila sa srednjoškolskom omladinom. Po završetku Trgovačke akademije, 1939. godine, nije mogla da se zaposli, pa je jedno vreme bila kod svojih roditelja u Glogovcu.
Aleksandrida
Aleksandrida je srednjovjekovni roman o Aleksandru Velikomu i njegovu osvajanju svijeta. Kao roman na glagoljici spominje se već u Zadru 1389., ali se nije sačuvao u nas, već je očuvan u ćiriličnim (bosančica) i latiničnim prijepisima iz 16. i 18. st. i nosi čakavsko-ikavske jezične odlike. Smatra se da je autor Kalisten (4.st. pne.), a napisan je oko 300. god. pne. U hrvatsku srednjovjekovnu književnost ubraja se zato što postoji mogućnost da je verzija romana o Aleksandru Velikom koja se smatra srpskom Aleksandridom nastala na tlu Hrvatske, na zadarskome području. Popularnost mnogih verzija romana o jednom od najvećih vladara u ljudskoj povijesti i općenito jednoj od najutjecajnijih osobnosti ikada bila je velika; razvilo se mnogo književnih obrada koje su tematizirale, a često i mistificirale, život ovog velikog ratnika, cara i vojskovođe.
Homing endonukleaza
right|thumbnail|250px|[[I-CreI kristalna struktura vezana za DNK. Enzim se vezuje kao homodimer. Jedna podjedinica je obojena žutu, a druga ljubičasto.]]
Aleksandrida
U Aleksandridi se preklapaju, a kadšto su i oprečne, fikcija i fakcija, mitološka i biblijska struktura teksta.
Homing endonukleaza
Homing endonukleaze su tip restrikcionih enzima. Oni deluju na ćelijsku DNK ćelije koja ih je sintetisala, u suprotnom alelu od onog na kome je gena koji ih kodira.
Aleksandrida
Fikcija i fakcija
Opreka fiktivno i faktivno povezano je s nastojanjem da se protagonista, Aleksandra Makedonskog, prikaže kao božanstvo, instituciju te da se čitatelja zainteresira za građu koja je po svojoj tematici biografska. Iako je život i dijelo hrabrog vojskovođe koji je pokorio u ono vrijeme moćnu Perziju, Egipat, a stigao i do Indije već samo po sebi magnifikantno i zapanjujuće, autor je unio, odnosno izmjenio, pojedine činjenice kako bi djelo učinio što zanimljivijim. Na primjer, u Aleksandridi navodi se da kada je poslije teških, kvravih borbi i spletki Aleksandar iz sukoba s perzijskom carem Darijem III. izišao ne samo kao fizički, već i moralni pobjednik, ovaj mu je na oproštaju s ovozemljskim životom prepustio ruku svoje kćeri kojom se Aleksandar potom oženio. Ženidba Alaksandra s Darijevom kćeri nije upitna kao povijesna činjenica, ali se u romanu kao ta najljepša žena u svome kraju (ne samo po vanjštini, već i po dobroti i unutarnjoj ljepoti) navodi Roksanda. Ona jest bila Aleksandrova prva žena, ali ne i jedina. Naime, druga žena bila je Stateira, kćer Darija III., dok je Roksanda bila baktrijska princeza. U Aleksandridi se Stateira ne spominje, kao niti njegova ljubavnica Barsina, a pogotovo se ne dovodi u pitanje Aleksandrova heteroseksualnost, što je danas jedna od prihvaćenijih teza o ovome imperatoru. Na kraju djela, koje govori o Aleksandrovoj smrti, Roksanda se ubija ne mogavši zamisliti svoj život bez njega, a njegovu ubojicu, Vrionuša, ubija njegov znameniti konj Bukefal koji je zaplakao kao čovjek, a onda skočio i odgrizao Vrionušu glavu. Međutim, za povijesni fakt uzima se da je Bukefal poginuo u krvavoj bitci s indijskim vladarom Porom kod Hidaspa, tri godine prije smrti svoga vlasnika.
Homing endonukleaza
Poreklo i mehanizam
Poreklo i funkcija homing endonukleaza se još uvek istražuju. Po jednoj od hipoteza one su sebični genetički elementi, slično transpozonima, jer one olakšavaju održavanje genetičkih elemenata koji ih kodiraju.
Aleksandrida
Fikcija i fakcija
Kako je i zbog čega Aleksandar umro, ne zna se sa sigurnošću. Prema romanu, otrovao ga je njegov dvorjanin jer mu nije htio prepustiti vlast nad Makedonijom, što je jedna od mogućnosti koju povijest danas razmatra. Neki smatraju kako su ga njegovi vojnici ubili jer su ga morali štovati poput božanstva, a drugi to demantiraju jer misle kako bi mu vojnici dali veću dozu otrova od koje bi umro odmah, a ne nakon 11 dana. Ne isključuju se ni mogućnosti da je umro od groznice ili tifusa. Koji god razlog smrti bio, zna se da je umro u 33. godini života.
Poveznice s Biblijom
Upravo je toliko star bio i Isus Krist kada je umro. Ako je istina da je Aleksandar otrovan, a da je za to odgovoran jedan od njegovih podanika (i ne samo to, već jedan od vojnika koji su ga pratili u neustrašivim osvajanjima), značilo bi da je Aleksandra Vrionuš izdao, baš kao što je Isusa izdao Juda, jedan od njegovih apostola i vjernih pratilaca, u dobru i zlu.
Homing endonukleaza
Poreklo i mehanizam
Sekvenca prepoznavanja homing endonukleaza je dovoljno duga da se randomno javi samo sa veoma niskom verovatnoćom (aproksimativno svakih 7 x 1010 bp), i normalno se nalazi samo jednom u genomu. Generalno, gen koji kodira endonukleazu (HEG) je lociran unutar sekvence prepoznavanja koju enzim preseca.
Rada Vranješević
Predratna biografija
Početkom 1939. godine dobila je posao u Savezu nabavljačkih zadruga državnik činovnika u Beogradu. Odmah po dolasku u Beograd, povezala se sa sindikalnom organizacijom privatnih nameštenika „Botič“ i aktivno radila u njoj. Pored rada u „Botiču“ Rada je učestvovala u raznim partijskim akcijama u Beogradu: na decembarskim demonstracijama 1939. godine, u nekoliko štrajkova radnika fabrike aviona, u rasturanju partijskih letaka, u prikupljanju pomoći i dr. U Komunističku partiju Jugoslavije (KPJ) je primljena 1940. godine,
Homing endonukleaza
Poreklo i mehanizam
Pre transmisije, jedan alel nosi gen (HEG+), dok drugi ne nosi (HEG–), i stoga je podložan presecanju ovim enzimom. Nakon sinteze enzima, on preseca hromozom u HEG- alelu, inicirajući respons ćelijskog sistema popravke DNK. Oštećenje se popravlja putem rekombinacije, koristeći obrazac suprotnog, neoštećenog DNK alela, HEG+, koji sadrži gen endonukleaze. Na taj način gen se kopira na alel koji ga inicijalno nije imao, i on se zatim prenosi u narednim generacijama. Ovaj proces se naziva „homing“.
Aleksandrida
Poveznice s Biblijom
Isusa se naziva Učiteljem, a Aleksandar je za učitelja imao jednog od najvećih mislilaca u povijesti, Aristotela, zbog čega je i on bio obdaren mudrošću. Obojica su prema svojim podanicima, odnosno, vjernim pratiteljima, imali respekta, bili pošteni prema njima. Tako Aleksandar na početku pohoda na Perziju moli svoje vojnike da budu hrabri i da mu se pridruže u teškom pohodu koji će, baš kao i Isusovi životni putevi, uroditi nečim dobrim. Također, ovaj car (prema Aleksandridi) osvojeno bogatstvo dijeli svojim vojskovođama, kao što je Isus sve dijelo s apostolima, ne stavljajući sebe na prvo i jedino mjesto. Međutim, čak i Aleksandar nailazi na otpor svoje vojske kad se susretne s neugodnim klimatskim uvjetima na indijskom tlu, baš kao što su apostoli katkad posumnjali u Isusova učenja, djela i postupke. Obojica su prihvaćala odgovornost za svoje revolucionarne postupke: i u ratovima u slučaju Aleksandra, i u često jednako opasnim propovjedanjima Isusa, uvijek su bili predvodnici, na čelu svojim učenika, odnosno vojske, bez obzira na opasnost koja im je prijetila, što je odlika samo hrabrih i velikih osoba.
Rada Vranješević
Predratna biografija
Krajem 1940. godine, posle štrajka u Savezu činovničkih zadruga, uhapsili su je, a posle toga i izbacili iz službe. Od tada pa do rata, nastavila je da radi u „Botiču“ i u partijskoj organizaciji. Pod ličnim rukovodstvom Svetozara Vukmanovića Tempa radila je na prebacivanju partijskog materijala za Crnu Goru. Nekoliko puta je nosila velike količine partijskog materijala iz Beograda za Nikšić - iz Centralnog komiteta KPJ za Pokrajinski komitet KPJ za Crnu Goru.
Aleksandrida
Poveznice s Biblijom
Aleksandrova pobjeda nad Perzijancima zabilježena je i u Bibliji, u Prvoj knjizi Makavejskoj. Neizbježna poveznica s Biblijom je i ta kako su se, prema romanu, vladaru u snu obraćao prorok Jeremija koji ga je ohrabrivao, davao mu savjete, ali i najavio mu skorašnju smrt. Slično biva i s biblijskim likovima, npr. Božje javljanje Mojsiju, anđela Gabrijela Mariji itd.
Rada Vranješević
Drugi svjetski rat
Maja 1941. godine napustila je Beograd i povezala se sa banjalučkom partijskom organizacijom. Do jula je bila član Mesnog komiteta SKOJ-a, a od jula do septembra član Mesnog komiteta KPJ u Banjaluci. Potom je po odluci Partije otišla na slobodnu teritoriju Podgrmeča. Kada je formirann prvi Okružni komitet KPJ za Podgrmeč, Rada je postala njegov član i istovremeno bila sekretar Okružnog komiteta SKOJ-a za Podgrmeč.
Aleksandrida
Poveznice s Biblijom
Jesu li slučajni segmenti romana koji Aleksandra mogu povezati s Isusom ili je to možda paralela koju je besmisleno tražiti, pitanje je, ali je činjenica da su se prva djela koja opisuju život i djelo Aleksandra Velikog pojavila u II. stoljeću, a da su u IV. stoljeću prevedena na mnoge jezike (Prema: Opća i nacionalna enciklopedija ), kada je kršćanstvo uzimalo maha, a da je ovo verzija iz srednjeg vijeka kada je crkva bila najmoćnija institucija, što je moglo pogodovati težnji da se to čitatelju indirektno natukne i da se lik Aleksandra podigne na pijedestal (baš kao Isusa) kako bi njegov život i personalnost djelovali još uzvišenije i važnije.
Rada Vranješević
Drugi svjetski rat
Novembra 1942. godine bila je izabrana za člana Biro Oblasnog komiteta KPJ za Bosansku krajinu. Radila je najviše u partijskim organizacijama i bila član Centralnog odbora Antifašističkog fronta žena Jugoslavije (AFŽ). Radila je i na stvranju omladinskih partijskih organizacija i organizacija Ujedinjenog saveza antifašističke omladine Jugoslavije (USAOJ), naročito u Novskom i Bihaćskom srezu. Učestvovala je na Prvom zasedanju ZAVNOBiH-a, u Mrkonjić Gradu, 25. novembra 1943. godine.
Aleksandrida
Važnost
Aleksandrida je jedan od prvih romana u srednjovjekovnoj književnosti, a prema svojoj strukturi i tematici je viteški roman, što je bio vrlo popularan žanr u tom razdoblju svjetske književnosti. Osobnost i djela Aleksandra III. Velikog ostali su, na ovaj način, zabilježeni u povijesti, ali ne napisana samo kao povijesni fakt, već kao umjetničko djelo koje je privlačilo mnoge mase stoljećima, a tako je i danas. O Aleksandru se još uvijek govori, čak i nakon stoljeća mnogih ratova u kojima su se iskristalizirali također veliki vojskovođe; interes za njega i divljenje njegovom imperiju ne opada. Ušao je u svakodnevni jezik kao onaj koji je presjekao Gordijski čvor, čime je dokazao svoju mudrost, vlast, što danas smatramo (metaforički govoreno) mudrim i pronicljivim djelom. Priča o njemu zanimljivija je još i više ako razmotrimo određene sličnosti s Isusom i općenito Biblijom, u kojoj se i spominje, a mistificiranje i mitske odrednice iz ovog životopisa Aleksandra također pridonosi tome.
Rada Vranješević
Drugi svjetski rat
U vreme nemačkog desanta na Drvar, Rada se nalazila u Okružnom komitetu SKOJ za Drvar, gde je došla po zadatku Okružnog komiteta KPJ za Bosansku krajinu. Ujutru 25. maja 1944. godine, na njen 26 rođendan, uhvatili su je nemački padobranci. Sprovedena je u logor na groblju i posle osmočasovnog mučenja, pokušala je da pobegne, ali je u bekstvu ubijena. Posle oslobođenja, njeni posmrtni ostaci su preneseni i sahranjeni na Partizansko spomen-groblje u Banjaluci.
Ukazom Prezidijuma Narodne skupštine Federativne Narodne Republike Jugoslavije, 27. jula 1951. godine, proglašena je za narodnog heroja.
Monte Cipolla, Bari
Monte Cipolla je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 248 m.
Gračac (Skradin)
Gračac je naselje u Šibensko-kninskoj županiji, u sastavu grada Skradina, od kojeg je udaljeno 4km. Do 1991. godine, nalazio se u sastavu općine Šibenik
Stanovništvo
Popisom iz 2011. godine, utvrđeno je da u Gračacu živi 179 stanovnika.
2001. ovdje je živjelo 166 stanovnika.
Prema popisu stanovnika iz 1991. godine, naselje Gračac je imalo 464 stanovnika: 374 Srba, 73 Hrvata, 5 Jugoslavena i 12 ostalih.
Digitoksin
Digitoksin je srčani glikozid. On ima sličnu strukturu i efekte sa digoksinom (mada su njegovi efekti dugotrajniji). Za razliku od digoksina koji je eliminisan iz tela putem bubrega, on se odstranjuje jetrom, i zato ga mogu koristiti pacijenti sa slabom ili sporadičnom funkcijom bubrega. U današnje vreme on se retko koristi u medicinskoj praksi. Bilo je nekoliko kontrolisanih kliničkih ispitivanja koja su pokazala da je digoksin efikasan u delu pacijenata tretiranih za srčane nedostatke. Ne postoji jednako uverljiva potvrda efikasnosti za digitoksin, mada se pretpostavlja da on ima slični profil.
Toksičnost
Digitoksin ispoljava slične toksične efekte kao i češće korišćeni digoksinom, naime on može da izazove: anareksiju, mučninu, povraćanje, dijareju, smetenost, vizuelni poremećaje, i srčane aritmije. Fragmenti antidigoksin antitela, koji su specifični tretman za digoksin trovanje, su isto tako efikasni u ozbiljnim trovanjima digitoksinom.
Vulkanski kompleks Mount Edziza
Vulkanski kompleks Mount Edziza (Mount Edziza volcanic complex) je veliki i potencijalno aktivni kompleksni vulkan u Stikine Countryju, oblasti na sjeverozapadu kanadske provincije Britanska Kolumbija, smješten oko 38 km od malog naselja Telegraph Creek. Zauzima jugoistočni dio Tahltan Highlanda, visoravni i niskog gorja istočno od Boundary Rangesa i južno od rijeke Inklin, istočne pritoke Takua. Kao vulkanski kompleks se satsoji od mnogih tipova vulkana, uključujući štitne vulkane, kaldere, lavine kupole, stratovulkanes i pepelne štošce.
Najveći dio vulkanskog kompleksa Mount Edziza se nalazi u provincijskom parku Mount Edzidza. Park ima površinu od 2660,95 km² te je uspostavljen 1972. kako bi očuvao vulkanska i kulturna blaga specifična za sjever Britanske Kolumbije. Vulkanski kompleks Mount Edziza je zabačen, prema njemu ne idu ceste te mu se može pristupiti jedino preko pješačkih staza. Najjednostavniji pristup je od Provincijske ceste 37 i ceste od Dease Lakea do Telegraph Creeka. Od jezera Kinaskan, na Cesti 37, slabo održavana pješačka staza ide 30 km u središte kompleksa. Od Telegraph Creeka druga staza, dužine 25 km, ide do sjevernih padina Mount Edzize.
Gej ikona
Potreba za gej ikonama je nastala u vreme kada je javna reprezentacija homoseksualnosti i homoerotizma bila cenzurisana ili retka. LGBT osobe su tražile za sebe uzore u popularnoj kulturi, kakva im je bila dostupna, sa njima se identifikovali i tražili podršku u prevazilaženju problema (često represije, društvene osude i marginalizacije, ali i problema u ljubavnim životima) sa kojima su se susretali. Nije retko da gej ikone dolaze sa margine društva ili iz problematičnih porodica i postižu velike uspehe u svojoj karijeri uprkos jasno uočljivim nedostacima, jakim kritikama koje ih prate ili nesrećama i patnjama koje ih sustižu u toku života.
Pored funkcije koju gej ikone imaju kao uzori LGBT osobama, one su dale svoj doprinos stvaranju gej kulture.
left|thumb|300px|Nastup [[Cyndi Lauper na zatvaranju VII Gej igara, 2006.]]
Mnoge gej ikone svoju podršku izražavaju i svojim pojavljivanjem u gej emisijama, sitkomima i serijama. Cyndi Lauper se, recimo, pojavljuje u seriji Queer as Folk. U sitkomu Will&Grace pojavljivale su se brojne ikone poput Madonne, Cher, Glenn Close, Joan Collins (koja je dobila svoj status gej ikone najviše zahvaljujući svojoj ulozi „bitchy“ uspešne žene i majke koja podržava svog gej sina u seriji Dynasty ), Sharon Stone, Deborah Harry, Jennifer Lopez itd.
U poslednje vreme dešava se da gej ikone koriste prepoznatljive elemente gej kulture, poput Madonne, koja se vraća dosco muzici i uzima taktove pesme grupe ABBA „Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight)“, koja je slušana kao gej himna ili poput Kylie Minogue, koja je tokom svoje poslednje turneje izvodila najprepoznatljiviju gej himnu „Over the Rainbow“.
Primeri za iskazivanje prihvatanja statusa gej ikone i pružanja podrške LGBT zajednici mogu da se nađu i na našim prostorima, poput Slađane Milošević, Radojke Šverko ili Jelene Karleuše.
Značajnije gej ikone
O njihovo statusu gej ikona videti više u člancima o ovim osobama
Bassett, Nebraska
Bassett je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 619 stanovnika.
Vaćani
Vaćani su selo u Hrvatskoj.
Zemljopis
Vaćani se nalaze na +43° 91', +15° 86'. Od Šibenika su udaljene 30 kilometara, od Vodica  26 kilometara, a od Skradina 10 kilometara.
Stanovništvo
Naselje ima prema popisu iz 2011. godine 120 stanovnika.
Fosforibulokinaza
Fosforibulokinaza (, fosfopentokinaza, ribuloza-5-fosfat kinaza, fosfopentokinaza, fosforibulokinaza (fosforilacija), 5-fosforibuloza kinaza, ribuloza fosfat kinaza, PKK, PRuK, PRK) je enzim sa sistematskim imenom ATP:D-ribuloza-5-fosfat 1-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Heraklit
thumb|right|[[Peter Paul Rubens: Heraklit (17. vek)]]
Heraklit je bio pripadnik efeške aristokratije, ali o njegovom se životu ne zna gotovo ništa. U svojim političkim učenjima, međutim, on je izraziti aristokrata te oštro istupa protiv demokrata i na jednom mestu odlučno traži da svaki pokret demosa treba "brže ugasiti no požar". Heraklit je bio prvi antički filozof koji je nastojao stvoriti zaokružen filozofski sistem te je snažno uticao na filozofsku misao Sokrata i Platona, ali i na pripadnike moderne razvojne filozofije. Sačuvano je oko 130 fragmenata njegovog spisa O prirodi (Περὶ φύσεως).
Večna promena
Heraklitovo se učenje nadovezuje na materijalističko shvatanje sveta miletske filozofije i njenih poznatih predstavnika Talesa, Anaksimena i Anaksimandra. Proučavajući prirodu i nastojeći – kao i Milećani – da nađe zajednički prauzrok svemu što postoji, Heraklit je primetio da je sva priroda podvrgnuta stalnoj promeni, da na svetu "sve prolazi i ništa ne ostaje" (πάντα χωρεῖ καὶ οὐδὲν μένει – to barem kaže Platon u Crat. 402a, premda takvu izjavu ne nalazimo nigde u Heraklitovim fragmentima. Skraćena verzija ovog iskaza – "Sve teče" [πάντα ρεῖ] – nastala je tek kasnije i ne treba je pripisivati Heraklitu). To večno menjanje čitave prirode biva takvom brzinom da čovek "ne može ni u jednu reku da stupi dva puta" (fr. 49a), jer uvek pritiče nova voda, reka se pomakne, i tako on doduše stupa u nju, ali ne u istu. To neprestano menjanje, odnosno nastajanje i nestajanje, sadržava samo u sebi oštru protivrečnost: ono što biva istovremeno jeste, jer jeste nešto, a opet i nije, jer tek nastaje. U svakoj su stvari prema tome sjedinjene suprotnosti: "Jedno isto prebiva u nama: živo i mrtvo, budno i spavajuće, mlado i staro; jer je ovo, kad se promeni, ono, a ono, kad se promeni, ovo" (fr. 88). Među tim suprotnostima traje neprestani sukob, jer jedan član suprotnosti nastoji da savlada drugoga: "Oni ne razumeju kako se ono što je u sebi suprotno samo sa sobom slaže: to je harmonija koja ka suprotnosti teži, kao kod luka i lire" (fr. 51).
Dakle, neprestana promena u svetu vrši se sukobom suprotnosti (κατ' ἐναντιότητα). U prirodi potom postoji večita borba i večno izmirivanje suprotnosti, prema tome – kaže Heraklit – "rat je otac svemu, svemu kralj: jedne je izneo kao bogove, druge kao ljude, jedne je učinio robovima, druge slobodnima" (fr. 53). Heraklit tako priznaje borbu protivrečnosti pokretnom silom svake promene i razvitka, a to je osnovna postavka dijalektike. Međutim, ta neprestana borba suprotnosti ne dovodi u svetu do nereda, nego se, naprotiv, suprotnosti u međusobnoj borbi konačno izmiruju i stvaraju sklad, harmoniju (ἁρμονία).
Vatra
thumb|right|220px|Heraklit Mračni. Detalj sa [[Raffaellove slike Atinska škola (1509)]]
Logos
Prelaz materije iz jednoga stanja u drugo ne događa se slučajno, nego se vrši po stalnoj zakonitosti, u izvesnim granicama i u određenom vremenu. Taj opšti zakon, koji vlada u dijalektičkom razvitku materije, naziva Heraklit različitim imenima – sudbina (εἰμαρμένη), nužnost (ἀνάγκη), pravda (δίκη) i slično – ali najčešće "logos" (λόγος), koji bi se mogao izraziti kao "svetski um", a sve je to zapravo ona "večno živa vatra" (πῦρ ἀείζωον), koja upravlja svetom kao munja. Čovekov um samo je momenat tog opšteg uma, a um i svest u čoveku jeste vatreni element: "suva duša je najmudrija i najbolja" (fr. 118).
Heraklitov doprinos filozofiji je ogroman. Pre svega, on se sastoji u shvatanju jedinstva u mnoštvenosti i razlike u jedinstvu. Suprotnosti su kod njegovog prethodnika Anaksimandra bile predstavljene tako da zadiru jedna u drugu i da stoga redom plaćaju kaznu za taj izgrednički čin, čin nepravde. Kod Heraklita, pak, sukob suprotnosti je od suštinskog značaja za bivstvovanje Jednog: Jedno je istovremeno i jedno i mnoštvo, ono je istost u razlici, jedno u mnoštvu, identitet u razlici. Heraklit je došao do istinskog filozofskog poimanja Jednog kao onog što je suštinski množina, premda nije dostigao shvatanje supstancijalne misli, Aristotelove νόησις νοήσεως ("misao misli"). Ipak, on je prvi istinito utvrdio da otelotvoren život podrazumeva promenu i da je čisto materijalan, neorganski univerzum fizički nemoguć, a ako bi i bio fizički moguć, on nije racionalno moguć: u najmanju ruku, nikakva funkcija takvog univerzuma ne bi se mogla utvrditi. Ideja o materijalnom univerzumu u kome je prisutan život nužno zahteva, s jedne strane, heraklitovsku promenu i, s druge, ono što se menja. Tako se ostvaruje i heraklitovska istost u razlici.
Heraklit je svojim učenjem o neprestanoj promeni i kretanju materije, o borbi i izmirivanju suprotnosti postao začetnikom dijalektike. Njegov je uticaj bio veoma jak na dalji razvoj filozofske misli u antici, ali i mnogi kasniji mislioci, na primer Hegel, izgradili su svoje nazore upravo na osnovnim načelima mračnog filozofa iz Efesa. Heraklitova se misao nalazi i u temeljima razvojne filozofije, koja ontološku realnost poistovećuje s promenom, odnosno promenu smatra samim bitkom.
Diazoksid
Diazoksid, slično nitroprusidu, se primenjuje intravenski (nisu nužne infuzije) za kontrolu hitnih stanja hipertenzije. To je snažan vazodilatator koji, za razliku od nitroprusida, deluje dugo (4 do 12 sati, prosečno 8 sati).
Hemija
500px
Delovanje
Hemijski je sličan tiazidskim diureticima, ali nema diuretsku aktivnost, nasuprot, može uzrokovati zadržavanje natrijumovih jona i vode (što, zbog kratkotrajne upotrebe tog lijeka, obično nije veći problem).
Na molekularnom nivou diazoksid aktivira, otvara kalijumske kanale, pri čemu je specifično da taj lek aktivira i tzv. ATP zavisne kalijumske kanale, koji su za sada najbolje istraženi u beta ćelijama gušterače. Tu, dakle, diazoksid deluje suprotno derivatima sulfonilureje koji blokiraju kalijumske kanale. Posledično, diazoksid smanjuje lučenje inzulina te se koristi i u farmakološkoj terapiji inzulinoma.
Kraljevski pristanak
Kraljevski pristanak (engl. Royal Assent) je ukaz kojim vladar u ustavnoj monarhiji proglašava predlog zakona prethodno usvojen u parlamentu, čime taj predlog zakona postaje zakonom i delom pravnog sistema zemlje.
Kraljevski pristanak u Ujedinjenom Kraljevstvu razvio se iz srednjovekovne političke prakse u kojoj je monarh imao faktičku moć da sam donosi i proglašava obavezujuće naredbe i zakone, uz savet Kraljevskog veća (Royal Council), u kome su učestvovali predstavnici aristokratije i crkve, a zatim i predstavnici gradova, i koji se razvio u parlament, podeljen na dva dela: biskupi i plemići činili su Dom lordova (House of Lords), a predstavnici gradova i opština Dom građana (House of Commons). Monarh je, pre no što bi doneo neki zakon, tražio savet i pristanak oba doma. Pod vladavinom Henrija VI u 15. veku postalo je uobičajeno da se predlozi zakona formulišu u samom parlamentu, ali oni nisu mogli postati zakoni bez pristanka monarha. Tako je monarh bio, i zvanično i dalje jeste, onaj koji "donosi zakone" (enactor), pa svaki zakon donet u britanskom parlamentu i danas počinje sledećom formulom (the enactment formula):
U teoriji, britanski monarh – trenutno kraljica Elizabeta II – ima, po primitku predloga zakona od parlamenta, tri mogućnosti. Prvo, ona može dati kraljevski pristanak, što se obeležava utiskivanjem formule La Reyne le veult (anglonormanski za "Kraljica tako želi") na zvaničan primerak predloga zakona. Drugo, ona može odbiti kraljevski pristanak, što zapravo znači staviti veto, a to se označava eufemističkom anglonormanskom formulom La Reyne s'avisera (= "Kraljica će razmotriti"). Treće, ona može na neodređeno vreme odložiti davanje kraljevskog pristanka. Poslednji britanski monarh koji je stavio veto na neki predlog zakona bila je kraljica Ana, koja je 11. marta 1708. odbila dati kraljevski pristanak predlogu zakona koji je predviđao osnivanje paravojne formacije u Škotskoj.
U komonveltskim kraljevstvima, generalni guverner, koji predstavlja britansku kraljicu i u njeno ime daje kraljevski pristanak na predloge zakona, pored navedenih ima i četvrtu mogućnost: da predlog zakona uputi kraljici na razmatranje kako bi ona lično mogla dati kraljevski pristanak. Ta se praksa danas najčešće koristi kod onih zakona koji zadiru u ustavne konvencije određene zemlje.
Claysville, Pennsylvania
Klejsvil je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 829, što je 105 (14,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Castelnuovo, Padova
Castelnuovo je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 267 m.
Maurice de Hirsch
Maurice de Hirsch ili Baron Moritz von Hirsch auf Gereuth, (Minhen, Bavarska, 9. decembar 1831. - Nové Zámky, Austro-Ugarska, 21. april 1896). bio je veliki poduzetnik i filantrop za svog doba, njemački židov po rođenju, koji je veći dio svog života proveo u Austro-Ugarskoj.
Biografija
Njegov djed je bio prvi židovski zemljoposjednik u Bavarskoj, postao je plemić na osnovu posjeda iz Gereuth-a 1818 godine. Njegov otac bio je bankar bavarskog kralja, koji ga je proglasio barunom1869 godine. Njegova familija je generacijama zauzimala vrhunske pozicije u njemačko - židovskoj zajednici. Sa trinaest godina mladi Hirsch je poslan u Bruxelles na školovanje, ali je već sa sedamnaest ušao svijet poduzetništva, kad se 1855., oženio sa Clarom Bischoffsheim iz Bruxellesa (rođena 1833), kćerkom senatora Bischoffsheima, suvlasnika bankarske kuće Bischoffsheim & Goldschmidt, iz Bruxellesa, Londona i Pariza. Enormno se obogatio, kupovinom koncesija za željezničke dionice i izgradnju pruga u Austriji, Turskoj i po Balkanu, i smjelim špekulacijama sa šećerom i bakrom.
Schramberg
Šramberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 21 opštinskog središta okruga Rotvajl. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 21.621 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8325053.
Maurice de Hirsch
Filantropska djelatnost
I pored života na visokoj nozi koji je provodio između; Pariza i Londona i boravka na svojim brojnim posjedima u Ugarskoj, posvećivao je puno vremena i napora da pomogne teškom položaju židova u zemljama gdje su bili u podređenom položaju (ograničenje kretanja i naseljavanja, napredovanja itd). Naročito ga je zanimalo školovanje, u tome je aktivno sudjelovao preko Alliance Israélite Universelle (AIU)  (Svjetskog židovskog saveza ), u par prilika iznenadio je društvo darovima od milijun franaka. Nekoliko godina je redovno plaćao dugove koje je Savez (Alliance) imao, svotama od nekoliko hiljada funti na godinu. U 1889. on je kapitalizirao svoje donacije i time omogućio Savezu siguran godišnji prihod od 16 000 £.
Schramberg
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rotvajl Šramberg se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Rotvajl. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 424 metra. Površina opštine iznosi 80,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 21.621 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 268 stanovnika/km².
Maurice de Hirsch
Filantropska djelatnost
U prigodi četrdeset godišnjice vladavine Franje Josipa I na austrijskom tronu, dao je 500 000 £ za osnivanje osnovnih i tehničkih škola u Galiciji i Bukovini. Njegov najveći dobrotvorni poduhvat je briga za bijedno stanje i teški položaj Židova iz Rusije. Dao je 10 000 £ fondaciji za zbrinjavanje izbjeglica 1882., ali osjećao je da to malo, kao i relativni uspjesi koje je ostvario u zapadnoj Europi za stanje ruskih židova, zato je ponudio Ruskoj vladi 2 000 000 £ za izgradnju svjetovnog školstva koje bi provodio židovski ured, ruska vlada je bila voljna uzeti novac, ali odbila je bilo kakvo uplitanje stranaca u poslove svoje administracije.
Azannes-et-Soumazannes
Azan e Sumazan je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Verden.
Maurice de Hirsch
Filantropska djelatnost
Baron de Hirsch na kraju je odlučio dati novac za organizaciju metoda emigracije i kolonizacije koja bi omogućila siromašnjim Židovima mogućnost da osnuju vlastite zemljoradničke kolonije izvan Rusije. Osnovao je Jewish Colonization Association (Židovsko društvo za naseljavanje ) kao englesko društvo, sa kapitalom od 2 000 000 £, a 1892. dao je novi iznos od 7 000 000 £. Na dan smrti njegove žene 1899. kapital društva narastao je na 11 000 000 £. Ta fondacija je i danas vjerojatno najveći dobrotvorni fond na svijetu, njome upravljaju delegati raznih Židovskih udruženja, u najvećem dijelu to se odnosi na; Anglo - Židovsko društva iz Londona i Svjetsko židovsko udruženje( Alliance Israelite Universelle) iz Pariza, između kojih su dionice društva podijeljene. Fondacija nije smjela ostvarivati profit, ali je zato posjedovala velike kolonije u ;Brazilu, Argentini, Meksiku, Kanadi i Paalestini. Da bi se novi židovski emigranti mogli baviti agrarno zemljišnim poslovima, trebalo je oformiti gigantsku i složenu mrežu koji bi se mogla nositi sa čitavim problemom; židovskog porobljenog položaja (nemogućnosti slobodnog kretanja), emigracije, agencija za razmještaj imigranata, tehničkih škola, zadružnih tvornica, štedionica i investicijskih banaka kao i modela suradnje sa ruskim židovskim udruženjima. On je također podpomagao i sudjelovao velikom broju udruženja koja su se bavila oslobađanjem i rehabilitacijom židovskih izbjeglica. Pored tih velikih organizacija, Baron de Hirsch osnovao je 1881. vlastitu dobrotvornu fondaciju u Sjedinjenim Američkim Državama za dobrobit židovskih imigranata, kojoj je darovao svotu od 493 000 £. Njegovo dobrotvorstvo nije stalo samo na tome, tokom svog boravka u Londonu podijelio je sumu od 100 000 £ lokalnim bolnicama.
Azannes-et-Soumazannes
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 169 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 224 metara (maksimalnoj 354 m, a minimalnoj 208 m).
Maurice de Hirsch
Filantropska djelatnost
Baron de Hirsch umro je u svom dvorcu, pored Ersek-Ujvara (danas u Slovačkoj) 21. aprila, 1896. Supruga Clara, koja je nastavila njegov dobrotvorni rad ostavila je bogatstvo procijenjeno na 18 000 000 £, umrla je u Parizu 1. aprila, 1899.
Željeznička pruga za Konstatinopolis
1869., Baron Hirsch, vještim manevrima - preuzeo je na sebe otomanske ambicije za modernizacijom, koje su bile utjelovljene u želji za uvođenjem željeznice koje je tad bila simbol napretka i prosperiteta. Hirsch je garantirao izvođenje grandioznog projekta - izgradnje željezničke mreže od 2 500 kilometara od Ugarske preko okupiranih balkanskih zemalja, Turske do Konstantinopolisa, prugu koja je kasnije nazvana Orient express. Tada se govorkalo da je za to dao ogromni mito od 40 000 £. Do 1880. g. Hirsch je uz berlinskog bankara Gerson Bleichrödera bio najveći njemački investitor u Otomanskom carstvu, ali nije pokazao interes za izgradnju kasnije Bagdadske željeznice, koja je bila dio imperijalne politike Njemačkog Carstva, koju su uglavnom financirale kompanije; Siemens i Deutsche Bank. Veliki poslovni poduhvat koji je po mnogima imao ozbiljne političke posljedice koje su se reflektirale u Prvom svjetskom ratu.
Carica Cao Jie
Carica Cao Jie (曹節, ? -237), formalno Carica Xianmu (獻穆皇后, doslovno, "mudra i pravedna carica"), a nakon muževe abdikacije Vojvotkinja od Shanyanga (山陽公夫人), bila je posljednja carica kineske dinastije Han. Bila je kćer sjevernjačkog gospodara rata Cao Caoa koji je godine 196. stavio tada još mladog Xiana, posljednjeg cara dinastije, pod svoju "zaštitu". Godine 213. je Cao Cao, koji je u međuvremenu postao de facto vladar i sebi dao titulu "Kralja Weija", odlučio ojačati legitimitet. Cao Caou je ponudio jednu od svoje tri kćeri za suprugu; Xian je odabrao Cao Jie. Ispočetka je Cao Jie bila tek jedna od supruga, ali je otkriće zavjere koju je svojevremeno bila planirala carica Fu Shou tako razbjesnilo Cao Caoa da je naredio njeno svrgavanje i pogubljenje. Cao Jie je 215. proglašena caricom, ali je njen položaj, kao i položaj muža, bio simboličke prirode. Godine 220. je njen brat Cao Pi naredio Xianu da abdicira i tako formalno okončao dinastiju. Xian je nakon toga živio još 14 godina, a Cao Jie je umrla 237.
Beverley Grammar School
Beverley Grammar School (Gimnazija Beverley) je gimnazija (niža i viša) za dječake koja djeluje u Beverleyju u sjevernom engleskom distriktu East Riding of Yorkshire. Osnovana je oko godine 700. te predstavlja najstariju javnu školu u Englesku i šestu najstariju školu u Engleskoj. U školi postoji specijalistički strojarski koledž, a od šestog razreda se pojedina predavanja dijele za ženskom gimnazijom Beverley High School.
Trenutni direktor škole je Chris Goodwin. Portreti svih direktora od 1890. do danas se mogu vidjeti u školskoj biblioteci.
Perfluorooktanoinska kiselina
Perfluorooktanoinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 414,068 Da.
Sliv
Sliv ili slijev, ukupna kopnena površina s koje voda otječe prema određenom oceanu, moru ili jezeru. Obično se sastoji od nekoliko porječja (riječni bazen, riječni sliv), dijela površine što ga odvodnjava neka tekućica sa svojim pritocima. Granica između dvaju slivova zove se vododjelnica ili razvođe, a čini je neko brdo, greben ili planina.
Humnoke, Arkansas
Hamnok je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Sliv
Najveći slivovi na Zemlji
thumb|800px|center| Karta oceanskih slivova, sivo su označeni zatvoreni bazeni
Zatvoreni slivovi
Zatvoreni slivovi su oni iz kojih vode ne otječu u oceane, oko 18% voda na zemlji završava u takvim zatvorenim jezerima ili isparava po pustinjama. Najveća takva jezera su Kaspijsko i Aralsko, a među poznatijima je i Mrtvo more. Veliki zatvoreni bazeni su i pustinje Sahara, Kalahari), unutrašnjost Australije i Arapskog poluotoka.
Seleuš
Istorija
Istorijski naziv naseljenog mesta Seleuš spominje se ime: Szölös -1456. godine. Seleush -1746. godine. Kevi-Szölös-1888. godine. Seleuš od 1912. godine.
Deseta ljubljanska brigada
minijatura|Deseta ljubljanska brigada u maršu kroz Črnomelj, januara 1945. 10. slovenska udarna brigada »Ivan Gradnik« (takođe Ljubljanska brigada) je bila partizanska brigada u sastavu NOVJ u drugom svetskom ratu.
Seleuš
Istorija
Seleuš je postojao već 1456. godine. Posle isterivanja Turaka bio je naseljen. 1746. godine naseljen je Rumuniima iz Germania, Doklina, Klopodije i Šanja. 1773. godine imao je 93 kuće 1774. godine dodeljen je Ilirsko-banatskoj, a 1776. godine Nemačko-banatskoj regimenti. 1782. godine brojao je 1023 pravoslavna stanovnika. 1809. godine podignuta je sadašnja rumunska crkva. 1827. godine imao je 7 rimokatolika i 1400 pravoslavnih; 1837. godine bilo je 14 rimokatolika i 2645 pravoslavnih stanovnika. 1847. godine rimokatolika 4 i 2720 pravoslavnih stanovnika.
Seleuš je 1845. g dodeljen Srpsko-banatskoj regimenti, a od 1849. je i sedište graničarske kompanije kojoj su pripadale Ilanxa i Padina. 1854. godine selo je brojalo 2713 stanovnika, a kompanija 8249 stanovnika. 1873. godine u selu je vladala kolera. 1873. godine, Seleuš je pripojen alibunarskom srezu Torotalskog komitata.
25. novembra 1898. godine Seleuš je dobio železničku stanicu. 1908. godine bio je propisan državni porez 20.272 Kruna, a opštinski prirez nije razrezan. Ukupni tereti iznosili su 40.159 Kruna, odnosno 14,.3 Kruna. Po glavi stanovnika
Brojno stanje stanovništva poslednjih decenija je; 1869.godine 2494 stanovnika ; 1880.godine 2659 stanovnika; 1890. g 2902 stanovnika ; 1900. g 2801; 1910. g 2664 stanovnika. Po popisu od 31. januara 1921. bilo je 2522 stanovnika, od kojih Srba – 19; Slovacia – 8; ostalih Slovena 12; Rumuna 2388; Nemaca – 23; Mađaria – 19; ostalih – 53.