cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sjevernolaponski jezik
Raširenost
U Švedskoj sjevernolaponski dijalekt torne govori oko 4,000 ljudi u Grofoviji Norrbotten po općinama Kiruna, Gällivare, Jokkmokk, Arjeplog, Arvidsjaur i selima Karesuando i Jukkasjärvi.
Od 2009. ima status oficijalnog manjinskog jezika po grofovijama; Dalarna, Jämtland, Norrbotten i Västerbotten.
Mi2-MaMa
Multimedijalni institut (kratko i kolokvijalno mi2/MaMa) je neprofitna organizacija civilnog društva iz Zagreba. Djeluje prvenstveno na sjecištima kulture, umjetnosti, tehnologije i aktivizma, a prije i povremeno u poljima medija (u zajednici), digitalnog dizajna i neformalne edukacije.
Polja djelovanja
Od svojih početaka mi2 se formira oko zajednica koje povezuje interes za razna društvena i kulturna polja: 1) kritički usmjerene digitalne umjetnosti, film, glazba i književnost; 2) digitalna zajednička dobra: slobodni softver, kultura i otvoreni pristup; 3) filozofija i teorija; 4) umrežavanje na polju kulture, zagovaranje i grassroot organiziranje; 5) zaštita javne domene i borba za prostornu pravdu.
Lokalno se mi2 najviše identificira sa društvenim i kulturnim centrom MaMa, gdje organizira suvremene kulturne, obrazovne i tehnološke programe, okuplja lokalnu hakersku zajednicu i osigurava otvoreni prostor za druge kulturne i civilne inicijative.
Mi2 skrbi za profesionalni ali i amaterski (često interdisciplinarni) istraživački rad, neformalnu edukaciju i informiranje kulturnih djelatnika, aktivista, novinara, tehnologa, znastvenika, ali i drugih, te objavljuje i promovira radove istih i u digitalnim i tiskanim izdanjima.
Medijski arhiv je javna biblioteka specijaliziranih naslova (često nedostupnih u javnim bibliotekama) sa oko 2000 publikacija (knjiga, časopisa, elektroničke građe) na teme kojima se bavi organizacija. alt=Program u MaMa klubu, predavanje Bob Stein, 2009|mini|Predavanje [[:en:Robert Stein (computer pioneer)|Bob Stein,
MaMa klub net.kulture, 2009.]]
Rana povijest
Mi2 je formalno osnovan 12. veljače 1999. godine i djeluje sa sjedištem u Zagrebu. Mi2 je započela svoje djelovanje po principu sličnom Ljubljanskog digitalnog medijskog laboratorija - Ljudmila, kao media lab i dijeljeni uredski prostor za pristup internetu, te za webhosting, digitaliziranje i drugu tehničku podršku fokusiranu na civilni sektor, te za multimedijalnu edukaciju, produkciju i web izdavaštvo. Kasnje i razvoju vlastitih softwarskih riješenja poput TamTam wiki software i pripadajućeg web servisa.
Od 14. svibnja 2000. godine djeluje kroz javni prostor društvenog i kulturnog centra MaMa (prvotno: klub net.kulture MaMa), te je uskoro počela više djelovati u šire kulturnim i suradničkim modelima, poput Kuda (Novi Sad) s kojima surađuje. U prostoru osim svojih programa je redovito ugošćavao i aktivnosti organizacija poput Kontejner, WHW ili Platforma 9.81 koji su bili neprofitnog karaktera i uključuju približno sličnu (sub)kulturnu publiku i zajednice, a koje do tada nisu imale prostor za okupljanja u centru Zagreba. MaMa je naknadno u prostoru napustila internet caffe usluge, te oformila hacklab i podržala neformalne aktivnosti zajednice #RazmjeneVještina.
Mi2 je u prvim godinama organizirala redovite godišnje izložbe, te mjesečne ili češće programe na teme oko digitalne kulture i medijske umjetnosti sa partnerima poput HDLU a, MMSU i ULUPUH a. Mi2/MaMa - je bila suorganizator, podrška organizaciji i domaćin pred-programa prvog Zagreb Pride-a 2002. godine, te inicijator mrežama poput Klubtura i pokretima poput PravoNaGrad.
Među velikim suradničkim projektima trebalo bi istaknuti ljetni program Otokultivator nastao u suradnji sa URK Močvara i EUASA (2001.-2003.) na otoku Visu u bivšoj vojarni. Mi2 je također sa URK Močvara suorganizator festivala filmova o ljudskim pravima Human Rights Film Festivala koji djeluje do danas.
Vidljivost
Najvidljiviji od projekata prvih godina je svakako bio izdavački projekt i zajednica audio-vizualnih umjetnika EgoBoo.bits, koja je pionirski u Hrvatskoj i regiji promovirala suvremenu glazbenu produkciju, otvoreni kod, medije i licence, kroz klubsku i DIY digitalnu kulturu, sa nemalom vidljivošću u mainstream medijima. Mi2 je prepoznat kao suorganizator koncerata i radionica elektronske glazbe, inicijator izdavačkih projekata i aktivnosti (medijska i queer teorija, filozofija, kulturologija...), povremenih izložbi, te je hrvatski lokalizator Creative Commons licenci.
Međunarodna i regionalna vidljivost mi2 nadrasla je krugove lokalne i regionalne medijske kulture, umjetnosti i aktivizma, relativno brzo nakon otvaranja MaMa centra, prvenstveno zbog svoje radikalne politike i otvorenih resursa, a kasnije zbog rada u zagovaračkim politikama i aktivizmu (osobito oko komercijalizacije javnog prostora i umrežavanja nezavisne kulture). Među poznatijim gostima programa su bili i Jimmy Wales, Richard Stallman, Lawrence Lessig, te drugi ključni promotori otvorenog, slobodnog software, sadržaja, licenci i metoda vezanih uz takve kolaboracije.
Svoj rad mi2 (kao MaMa, mi2lab i EgoBoo.bits) opsežnije međunarodno predstavila na brojnim konferencijama ali i festivalima poput ctm i transmediale festivala u Berlinu unutar programa 2004 godine.
Multimedijalni institut je opisan u istraživanje CreatingCommons i referiran u knjizi Aesthetics of the Commons kao primjer institucionalne inovacije u polju digitalnih zajedničkih dobara (digital commons).
Macquarie
Otok Macquarie ili Macca je otok veličine 128 km² (promjera 34 x 5 km) smješten u južnom dijelu Tihog oceana, na pola puta između Novog Zelanda i Antarktike. mini|lijevo| Pojednostavljena geološka karta otoka Macquarie Upravno pripada australskoj pokrajini Tasmaniji, još od 1900. godine. God. 1978. proglašen je državnim rezervatom Tasmanije, a 1997. godine upisan je na Unescov popis mjesta svjetske baštine u Australiji i Oceaniji zbog svoje iznimne geološke vrijednosti i bioraznolikosti.
Palent, Cuneo
Palent je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Macquarie
Odlike
Ekološki pripada Podarktičkom otočkom eko-području tundri, zajedno s južnim otocima Novog Zelanda. Otok Macquarie je najveličanstveniji tijekom sezone parenja kada ga doslovno prekrije velika populacija pingvina. Otok je također rasplodno mjesto i za morske slonove, te četiri vrste albatrosa
Palent, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1484 m.
Macquarie
Povijest
Otok Macquarie je slučajno otkrio Frederick Hasselborough u srpnju 1810. godine, tijekom potrage za nova lovna područja tuljana, koji ga je prisvojio za Ujedinjeno Kralevstvo. Otok je dobio ime po tadašnjem upravitelju New South Walesa, Lachlanu Macquarieu. Nijemac Fabian Gottlieb von Bellingshausen je prvi sustavno istražio otok 1820. godine, tijekom svoje misije za ruskog cara Aleksandra I. Od 1810. do 1919. godine sustavnim izlovom, populacija tuljana i pingvina na otoku je gotovo iskorijenjena, advije endemske vrste ptica neletjelica su nestale.
Od 1890. godine otok Macquarie upravno pripada Tasmaniji, a od 1902. do 1920. koncesiju na otok je imao Joseph Hatch koji je koristio otočku populaciju pingvina za proizvodnju ulja. God. 1911. australci su osnovali meteorološku postaju, koja je napuštena 1915., da bi 1948. Austrasko antarktičko povjerenstvo osnovalo Istraživačku postaju koja je i danas aktivna, te njegovih 20 do 40 radnika predstavlja jedino stanovništvo na otoku.
Od 1933. godine otok Macquarie je proglašen za Rezervat prirode za zaštitu ptica, a 1972. godine je postao Državnim rezervatom Tasmanije, da bi 1997. godine postao svjetskom baštinom.
Dana 23. prosinca 2004. godine, potres jačine 8.1 Richterove ljestvice (jedan od najjačih od kada postoje mjerenja potresa) je pogodio otok Macquarie, ali nije prouzročio ozbiljniju štetu.
Bean Station, Tennessee
Bin Stejšon je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.826.
Olmo San Pietro, Verona
Olmo San Pietro je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Glibornurid
Glibornurid je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 366,475 Da.
Kneževina Bugarska
Kneževina Bugarska (bugarski: Княжество България) bila je samoupravni entitet, s osmanskim sultanom kao vrhovnim suverenom. Nastala je kao rezultat dogovora velikih sila na Berlinskom kongresu u lipnju 1878. Po prvotnom mirovnom sporazumu iz San Stefana između Ruskog Carstva i Visoke porte od 3. ožujka 1878., teritorij Kneževine je trebao biti znatno veći, njime bi praktički svi etnički Bugari na Balkanu bili obuhvaćeni, protezala bi se duž obala dvaju mora; Crnog i Egejskog. Međutim zbog bojazni Velike Britanije (a i drugih tadašnjih velikih sila), da bi osnutak toliko velike države pod ruskim utjecajem, mogao ugroziti britanske interese na Sredozemlju do ostvarenja te ideje nije došlo, već je održan novi mirovni dogovor u Berlinu. Berlinskim kongresom je osnovana i Istočna Rumelija, kao autonomna pokrajina unutar Osmanskog carstva, tik uz južne granice Bugarske. No već 1885. godine i ona je ušla u sastav Kneževine Bugarske.
Kneževina Bugarska bila je de facto neovisna država ali je i formalno proglasila svoju neovisnost 22. rujna 1908. istovremeno prestala je biti kneževina i postala monarhija.
Pozadina događaja
Bugarska je izgubila svoju nezavisnost 1396. nakon sloma Drugog Bugarskog carstva i okupacije zemlje od Osmanlija. Time je bugarska državnost prekinuta za gotovo pet stoljeća. Bugarski narodni preporod u 19. stoljeću bio je prvi korak u obnovi bugarske državnosti. Brojni revolucionarni pokreti i ustanci protiv Turaka u 19. stoljeću, konačno su kulminirali Ustankom u travnju, 1876. Ustanak je bio okidač za Rusko-turski rat 1877.-1878. koji je pomogao ponovnoj uspostavi bugarske države 1878. godine.
Berlinski kongres
Mirovni ugovor iz San Stefana od 3. ožujka 1878. predvidio je osnutak nove bugarske države, koju bi tvorile povijesne zemljopisne regije Mezija, Trakija i Makedonija. Taj dan Bugari slave kao nacionalni praznik.
Tako je nastala Kneževina Bugarska, na teritoriju između Dunava i planine Balkan uključujući i regiju uz grad Sofiju, sa prvotnim glavnim gradom u staroj prijestolnici Bugarske Velikom Trnovu. Kneževina je trebala biti pod nominalnim suverenitetom Osmanskog carstva, ali bi kneza birala skupština bugarskih uglednika a odobrile velike sile. Velike sile su uz to inzistirale da budući knez nipošto nesmije biti Rus, na kraju je nađeno kompromisno rješenje izborom njemačkog princa Alexandera Josepha von Battenberga, koji je bio i nećak ruskog cara Aleksandar II. Južno od planine Balkan oformljena je Istočna Rumelija, autonomna pokrajina u sastavu Osmanskog carstva, dok je Makedonija vraćena pod sultanov suverenitet.
Ujedinjenje s Istočnom Rumelijom
thumb|desno|200px|Europski dio Turske, promjene 1856.-1878.
Texcaco, Calnali
Texcaco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Calnali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1020 m.
Kneževina Bugarska
Ujedinjenje s Istočnom Rumelijom
U kolovozu 1886 izvršen je vojni državni udar, knez Aleksandar I. morao je abdicirati i prognan je u Rusiju. Stambolov međutim nije sjedio skrštenih ruku, vrlo brzo uspio je povratiti vlast, te su nakon toga sudionici državnog udara bili su prisiljeni pobjeći iz zemlje. Stambolov je vratio Kneza Aleksandra I. iz izgnanstva na vlast, ali je zbog velikog ruskog protivljenja knez bio ponovno prisiljen na abdikaciju. Tako su u srpnju 1887. Bugari izabrali Ferdinanda Maximiliana Karla Leopolda von Saxe-Coburg-Gotha kao svojeg novog kneza. Ferdinand I. je bio "austrijski izbor", te su Rusi odbili da ga priznaju. Ferdinand u početku prilično dobro dijelio vlast s premijerom Stambolovim, ali se od 1894. njihov odnos pogoršao, te je Stambolov bio primoran dati ostavku, nakon toga je ubijen u atentatu izvršenom na njega u srpnju 1895. Ferdinand I. se tada odlučio primiriti s Rusijom, a to je značio povratak u konzervativnu politiku.
Lecco
Lecco je glavni grad istoimene talijanske provincije Lecco u Lombardiji. Grad je 2011. imao 46.705 stanovnika.
Kneževina Bugarska
Promaknuće do kraljevine i potpuna neovisnost
Ferdinand I. iskoristio je tadašnju pomutnju među velikim silama i 5. listopada 1908. u ''Crkvi sv. Četrdeset mučenika'' (Св. Четиридесет мъченици) u Velikom Trnovu - proglasio potpunu neovisnost, a sebe proglasio carem.
Lecco
Geografija
Lecco se prostire duž obala jugoistočnog rukavca Comskog jezera (zvanog Lago di Lecco), na mjestu gdje iz njega istječe rijeka Adda i duž obronaka Bergamskih Alpa. Lecco je udaljen 53 km sjeverno od regionalnog centra Milana, pa je danas praktički spojen s njim u konurbaciju.
Historija
U ranom srednjom vijeku Lecco se spominje kao sjedište markgrofa koje je 11. vijeku dato na upravljanje biskupima iz Coma. Lecco je u 12. vijeku podpao pod vlast Milana. Milanski vojvode Viscontiji utvrdili su grad u 14. vijeku. Od 1647. Lecco je sjedište lokalnog kneza.
Privreda
Lecco je industrijski grad, s metalurškom, strojarskom, tekstilnom i prehrambenom industrijom. Lecco je poznat u Italiji po siru Gorgonzola. Grad je također poznata turistička destinacija za brojne izletnike iz Milana.
Ilava
Ilava može biti:
Cioroiașu, Fălcoiu
Cioroiașu je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Fălcoiu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 636 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 87 m.
Tecolotla, Tomatlán
Tecolotla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tomatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 148 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1352 m.
El Reparo, La Yesca
El Reparo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini La Yesca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1181 m.
San Juan Penana, Las Margaritas
San Juan Penana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 153 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1509 m.
San Genesio, Bolzano
San Genesio je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 375 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1364 m.
Zapote de Madriles, Choix
Zapote de Madriles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Choix.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1037 m.
Andreas Hofer
250px|thumb|Andreas Hofer
Andreas Hofer (San Leanarda in Pasirija, 22. novembar 1767 — Mantova, 20. februar 1810) je bio tirolski patriota i vođa pobune protiv Napoleonovih snaga i Bavarske. Tirol je 1805. oduzet Austriji, pa se Hofer borio za njegovo ujedinjenje sa Austrijom.
Rani život
Otac mu je bio krčmar, pa je on nasledio od oca krčmu. Trgovao je konjima i vinom sa severnom Italijom, pa je naučio jezik. Izabran je u tirolsku skupštinu 1791. Za vreme rata treće koalicije bio je strelac, a kasnije kapetan milicije. sporazumom u Presburgu 1805. Tirol je oduzet Austriji i postao je deo Bavarske, pa Hofer postaje vođa antibavarskog pokreta. Bio je vođa delegacije, koja je u januaru 1809. posetila austrijskog cara Franju II od Habzburga i tražila podršku za mogući ustanak. Delegacija je dobila uveravanja od austrijskog cara da podrška neće izostati. Hofer je tajno započeo sa organizacijom ustanka. Posećivao je seljake i držao je ratne savete po lokalnim krčmama.
Početak oružanog ustanka
mini|Statua Andreasa Hofera blizu Bergizela u Insbruku
Tirolska pobuna je započela 9. aprila 1809. Noć pre toga organizatori su bacili vreće piljevine u reku In kao znak početka pobune. Piljevina, koja je plutala kroz Insbruk i Intal bila je znak pobunjenicima. Zvona po selima su pozvala seljake da krenu u borbu puškama i seljačkim alatkama. Brzo su savladali manji bavarski garnizon i iznenadili su kolonu francuske pešadije, koja je prolazila područjem. Tirolska milicija je 11. aprila pobedila bavarsku vojsku u Štercingu, pa su do podne uspeli zauzeti Insbruk. Francuzi i Bavarci su izveli kontranapad sledeće noći, pa su se Tirolci protiv njih borili dok se Bavarci nisu predali 13. aprila. Posle toga su Andreas Hofer i njegovi saveznici napredovali južno i zauzeli su Bocen i Trento. Kada je Napoleon pobedio austrijsku vojsku isčezla je nada u uspešnu pobunu. Austrijske snage su se povukle iz Tirola i Hofer se vratio na planine. Bavarci su ponovo zauzeli Insbruk 19. maja 1809. Međutim kad je otišao Napoleon ponovo se razbuktala pobuna.
Hofer preuzima komandu
Andreas Hofer je postao efektivni glavni komandant tirolskih pobunjenika uz pomoć drugih vođa Jozefa Špekbakera i Rotbarta Haspingera. Zapovedao je sa 20.000 Tirolaca i nekoliko stotina austrijskih vojnika, koji su se pridružili pobunjenicima nakon povlačenja austrijske vojske. Hoferovi pobunjenici su ponovo kod Izelberga 25. maja i 29. maja porazili Bavarce i proterali ih iz Tirola. Hofer je ponovo 30. maja 1809. zauzeo Insbruk. Hofer je 29. maja dobio pismo od austrijskog cara u kome ga car obaveštava da neće potpisati nikakav mirovni sporazum, koji bi uključivao predaju Tirola. Jedan austrijski intendant je postavljen da vlada Tirolom i Hofer se vratio kući. Napoleon je porazio austrijsku vojsku u bici kod Vagrama 6. jula 1809. Primirjem od 12. jula Tirol je ponovo ustupljen Bavarskoj. Napoleon je poslao 42.000 Francuza i Bavaraca da zauzmu Tirol. Francuzi su ponovo zauzeli Insbruk. Posle malo oklevanja Hofer je ponovo nastavio da se bori. Francuzi su raspisali za njim poternicu nudeći nagradu za njegovu glavu.
Tirolci su 13. avgusta-14. avgusta 1809. pobedili na Bergizelu francusku vojsku pod zapovedništvom maršala Lefebvra. Tirolci su napali nizbrdo, a bitka je trajala 12 sati. Posle su ponovo zauzeli Insbruk. Hofer je sam sebe proglasio carskim komandantom Tirola. Dva meseca je iz Hofburga vladao zemljom u ime austrijskog cara. Proglasio je nove zakone, poreze i kovao je svoj novac. Poslao je i dvoje ljudi u Britaniju da traži pomoć. Od cara je 29. septembra dobio medalju i obećanje da Austrija neće napustiti Tirol.
mini|300p|Streljanje Andreasa Hofera u Mantovi
Santa Anita, San Diego de la Unión
Santa Anita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Diego de la Unión.
Andreas Hofer
Hofer preuzima komandu
Hoferove nade su se raspršile kada je potpisan Šenbrunski mir 14. oktobra 1809. po kome je Tirol ponovo pripao Bavarskoj. Ponovo je francuska i bavarska vojska prislila Hofera na povlačenje u planine. Pošto mu je obaćana amnestija Hofer i njegove pristaše položile su oružje. Hofer se vratio u svoj rodni grad.
Konačni pokušaj i zarobljavanje
Andreas Hofer je 12. novembra dobio lažne izveštaje o austrijskim pobedama, pa je ponovo pokušao 15. novembra da sazove svoju vojsku. Taj put je imao malo pristaša, pa su Francuzi lako porazili njegove ustanike. Njegovi potčinjeni komandanti su se predali i tražili su od njega da pobegne preko planina. Hofer se sakrivao u jednoj baraci u planinama, a Francuzi su razglasili nagradu od 1500 zlatnika za njegovu glavu. Njegov komšija je otkrio mesto gde se sakriva, tako da su Italijani zarobili Hofera 19. januara 1810. Poslan je pred vojni sud u Mantovu u lancima. Komšija koji ga je odao bio je kasnije linčovan.
Pred vojnim sudom i streljanje
Oficiri u sastavu vojnog suda nisu se slagali o tome koliko da ga kazne, sve dok nisu dobili poruku iz Milana. Navodno je to bilo od vicekralja, koji je preneo Napoleonovo naređenje da mu sude pošteno, a onda da ga streljaju. Kasnije je Napoleon tvrdio Meternihu da je Hofer streljan protivno njegovim željama. Streljan je 20. februara 1810. Odbio je da mu povežu oči. Dao je novac oficiru zaduženom za strljanje i rekao mu da pucaju pravo. Postao je mučenik u Nemačkoj i Austriji, a njegova smrt je potpirila antinapoleonska raspoloženja.
Makiritari
Makiritari koje zovu i Maquiritare, Maquiritari, So'to (Brazilci ih zovu Mayongong, Maiongong) su indijanski domorodački narod koji živi u porječju rijeke Orinoco u Venecueli i Brazilu.
Teritorij
Makiritari žive u gornjem toku rijeka bazena Orinoca; Ventuari, Caura, Erevato i Paragua, a to je na jugu Venecuele, i sjeveru Brazila.
Ime
Makiritari sami sebe zovu Yecuana što znači ljudi iz kanua. Govore sličnim jezikom kao i ostali Karibi, ima ih oko 4 000
La Vuelta, Arteaga
La Vuelta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1047 m.
Eric Hobsbawm
Eric John Blair Hobsbawm (Aleksandrija, 9. lipnja 1917. - London, 1. listopada 2012.) bio je britanski povjesničar.
Eric Habsbawm bio je jedna od istaknutijih ličnosti britanskog društva na prijelazu iz 20. u 21. stoljeće. Kao povjesničar i političar je bio jedan od glavnih autoriteta ljevice u Ujedinjenom Kraljevstvu. Njegov povjesničarski opus baziran je na marksističkoj historiografiji. Bio je dugogodišnji član Komunističke partije Velike Britanije (Communist Party of Great Britain) i Udruženja povijesničara komunističke partije (Communist Party Historians Group). Kao povjesničar proučavao je razvoj tradicija u pojedinim društvima i njihov utjecaj u konstrukciji nacija-država. Također je mnogo proučavao industrijsku revoluciju i Francusku revoluciju. U privatnom je životu bio veliki ljubitelj jazz glazbe i mnogo je pisao kao glazbeni kritičar te vrste glazbe.
Život Biografija
Eric John Earnest Hobsbawm CH (kraće: Eric Hobsbawm) rođen je u Aleksandriji u Egiptu 08. 06. 1917. godine, dakle za vrijeme Prvog svijetskog rata. Sin je Leopolda Percya Hobsbauma i Nelly Grün, oboje Židova. Greškom pri upisivanju u matične knjige mu je promijenjeno prezime. Odrastao je u Beču i Berlinu, no roditelji su sa njme i mlađom sestrom Nancy pričali na engleskom jeziku. Otac mu je umro 1929., a majka dvije godine poslije. Postavši siroče sa 14 godina, usvojila ga je obitelj (stric i teta) te se preselio 1933. u London. To je vrijeme kad na vlast u Njemačkoj dolaze nacisti. U jeku Drugog svijetskog rata 1943. prvi put se ženi i to sa Muriel Seaman, od koje se razvodi 1951. godine. S njom ima sina koji se zove Joshua. Poslije je oženio Marlene Schwarz s kojom ima dvoje djece; kćer Juliu i sina Andya.
Slova CH u njegovom imenu označuju da je «Companion of Honor». To je posebna titula u britansku društvu. Može je imati samo 65 ljudi na svijetu, a 45 njih iz Britanije. Dodjeljuje se piscima, povijesničarima, umjetnicima itd.
Mjeseci provedeni u Berlinu dok je Hitler dolazio na vlast ostavila su na njega trajni utisak, te se pri dolasku u London vrlo brzo priklonio marksisitima. Još 1936. učlanio se u komunističku partiju. Od 1946. do 1956. bio je član Udruženja povijesničara komunističke partije (Communist Party Historians Group).
1956. otvoreno govori protiv Sovjetskog Saveza i [[Mađarska revolucija 1956|invazije na Mađarsku.
1980-ih je radio za magazin «Marxism Today» u osamdesetim godinama prošlog stoljeća. Također je i podržao transformaciju Laburističke stranke, uviđajući da radnička klasa gubi centralnu ulogu u društvu i da se lijeve stranke moraju promijeniti i okrenuti drugim slojevima društva.
Pohađao je gimnazije u Berlinu i Londonu i diplomirao povijest na Cambridgeu. 1947. zaposlio se na sveučilištu Birkbeck kao predavač, gdje je tek 1970. primljen za redovnog profesora. U šezdesetima je bio gost profesor na Stanfordu. Trenutno je profesor emeritus i predsjednik Birkbeck sveučilišta, gdje još uvijek predaje i to na fakultetu političkih znanosti.
Iako židovskog porijekla, često se identificirao kao Englez, te je bio neprijatelj izraelskih nacionalista.
Početak 21. stoljeća je opisao «...življenje u isčekivanju apokalipse...». Tvrdi da mu je uzlet Trećeg Reicha ostavio trajni pečat na osobnost. Odmah po dolasku u London htio se učlaniti u komunističku partiju, no ujak ga je savjetovao da pričeka. Mnogi smatraju da mu je partija kao siročetu bila «druga obitelj». No nakon drugog svijetskog rata počeo je uviđati da partijski komiteti baš i nisu toliko nevini, a imao je i mnogo odbijenica pri nalasku posla; i iz lijevih, centrističkih i desnih krugova. 1947., godinu prije službenog početka hladnog rata zaposlio se na Birkbeck sveučilištu.Za razliku od dobrog broja kolega, nije napustio partiju 1956., a vjerojatno zbog političkih uvjerenja na sveučilištu Birkbeck, na komu je danas profesor emeritus i kojim predsjeda, nije dobio nikakvo promaknuće do 1970. Nije nigdje uspijevao naći posao makar je kasnije postao poznat i izvan Britanije; to je naime bilo zbog toga što je komunistima bilo teško naći posao nakon 1948.
Mnogo puta je istaknuo da mu je laknulo nakon što je pao berlinski zid. Međutim, stanje u Rusiji nakon pada komunizma smatra «nevjerojatnom socijalnom i ekonomskom tragedijom». Mnogi mu zamjeraju što je 1994. godine na pitanje: «Da li bi 20 milijuna smrti bilo opravdano da su stvoili komunističku utopiju?», odgovorio sa: «Da.». Nikad nije zanijekao tu izjavu, no tvrdi da je svojim brojnim istupima napisima po knjigama i medijima dao do znanja da se ne slaže, niti se slagao sa brutalnim Staljinovim režimom.
Rad i djela
Eric Hobsbawm spada u red najvećih ne samo markističkih povijesničara, nego u red najvećih živućih britanskih povijesničara uopće. Jedan je od najvažnijih povijesničara u sferi društvene povijesti (koju je smatrao sintezom) i jedan od najplodonosnijih britanskih povijesničara koji su s približili Social historyju.
Za Hobsbawma se često govori da je znao «drukčije» čitati Marxa od ortodoksnih marksista. Pionir je socijalne historije. On historijsku znanost smatra skupom dimenzija koje treba istražiti različitim poddisciplinama. On također smatra da se treba istraživati i aspekt njihove povezanosti kako bi se izašlo na put povijesti društva (History of society). Bio je razočaran nemogućnošću spajanja i brojnošću raznih historijskih struja koje su rezultirale nedostatkom djela koja bi se mogla identificirati kao History of society.
Međunarodnu je pozornost na sebe skrenuo djelima o 19. stoljeću (iako je pisao i o 18. i primitivnijim društvima), ponajviše o razdoblju revolucija (1789.-1848.). Najviše je pozornosti dao «dvojnoj revoluciji»; razdoblju francuske revolucije i industrijske revolucije u Velikoj Britaniji te njihovom sveobuhvatnom utjecaju na svekoliki raspon događanja. Također; o njihovom međusobnom odnosu, o prouzrokovanom mijenjanju društvene strukture, te o utjecaju na europske i druge regije. On razrađuje ekonomske, političke, socijalne i kulturne događaje otvarajući nove vidike i pružajući brojna nadahnuća za inovacije. Model dvojne revolucije preuzeli su brojni povijesničari koji se bave pitanjem refleksije dvojne revolucije na društvo te o pojavi djelomične revolucije ili izostanka te iste revolucije.
Los Miranda, Salamanca
Los Miranda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Salamanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 553 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1726 m.
Eric Hobsbawm
Rad i djela
Njegovo je najprevođenije djelo ipak «Age of Extrems» prevedeno dosad na trideset i devet jezika.
Hobsbawm je dao u svojim djelima puno prostora pobunjeničkim skupinama iz prošlosti. To su za njega bili oblici organiziranog kriminala, vjerske sekte, tajna i polutajna društva, seljački pokreti i djelovanje gradske svijetine. Neki su ga optuživali za «kontrarevolucionarno skretanje». No on se branio tvrdivši da su ti nepolitički pokreti ustvari predpolitički pokreti. On je smatrao da su ljudi na takav način u prošlosti promovirali «političku svijest» za široke mase društva i da su to manje ili više sve bili razni društveni pokreti. On nastoji objasniti uzroke sukoba i kolektivnih akcija, njihove motivacije i ciljeve. Taj se njegov koncept smatra često naziva «konceptom primitivnih pobunjenika». Kao i svaki drugi marksistički povijesniičar, on stavlja obične ljude u centar pozornosti. U njegovim radovima tvrdio je da je nemoguće u potpunosti proučavati obične ljude u razdobljima prije 18. stoljeća i velikih masovnih pokreta.
Građanski rat dvojice Andronika
300px|mini|Vizantija 1307. godine, neposredno pred izbijanje građanskog rata
Građanski rat dvojice Andronika naziv je za građanski rat u Vizantiji od 1321. do 1328. godine. Za presto su se borili Andronik II i njegov unuk Andronik III Paleolog.
Eric Hobsbawm
Rad i djela
Njegova se orijentacija može smatrati strukturalnom jer obuhvaća socijalne, političke i ekonomske strukture, pritom vodeći računa o događajima i akcijama pojedinaca i grupa, uviđajući sve akcije društvenih cjelina u njihovom međusobnom odnosu. Kao i ostali marksistički britanski povijesničari kritizira strukturalizam i ekonomski redukcionizam. No tamo postoji struja koja je socijalno-kulturno usmjerena i koja na čelu sa Edwardom Thompsonom (jednim od najvećih povijesničara današnjice) ,koji koristi historiju «odozdo» proučavajući iskustva pokreta, malih grupa, ali i pojedinaca posebno zanima Erica Hobsbawma.
Građanski rat dvojice Andronika
Prvi sukob
Andronik III je imao mnogo pristalica. Najvažniji među njima bili su Jovan Kantakuzin i Sirgijan Paleolog koji su bili namesnici u Trakiji gde je nezadovoljstvo starim carem bilo najveće. Na Uskrs 1321. godine, Andronik III je pobegao u Jedrene odakle je pokrenuo ustanak protiv svoga dede. Sirgijan je poveo veliku vojsku ka Carigradu i prisilio starijeg Anronika na pregovore. Dana 6. juna 1321. godine potpisan je dogovor po kome Andronik mlađi postaje carev savladar i dobija Trakiju i Makedoniju.
Eric Hobsbawm
Rad i djela
1948. je pisao o statusu radnika. 1959. je izdao svoju prvu knjigu; Primitive Rebels : studies in archaic forms of social movement in the 19th and 20th centuries. 1968. mu izlazi The Age of Revolution : Europe 1789-1848. Uskoro mu izlaze: Industry and Empire (1968) i Bandits (1969). 1971. je tvrdio da je sazrelo vrijeme za razvoj socijalne historiije, no uskoro se razočarao. 1975. mu izlazi djelo The Age of Capital, 1848-1875, a 1987. The Age of Empire. Godine 1994. mu izlazi najpoznatije djelo Age of Extremes : the short twentieth century, 1914-1991, završavajući kvadripologiju Age. Zadnja mu je knjiga izašla 2002. godine. To je autobiografija Interesting Times : a twentieth-century life. Pisao je mnogo, objavio je preko dvadeset knjiga povijesničarske tematike, a pisao je (dio pod pseudonimom) knjige o omiljenoj mu Jazz glazbi. Napisao je mnogo eseja i novinskih članaka, o osamnestom i devetnaestom stoljeću, događanjima u dvadesetom, barbarstvima u modernim vremenima, sukobu komunizma i anarhizma, i statusu i problemima radnika, te općenito o društvenoj po-vijesti iz pera marksista.
U knjizi Age of Extremes daje vrlo oštre osude. One se tiču Staljina i Hruščova, ali također i zapada; te ratova u Vijetnamu. Veću kontroverzu je digao osuđujući i Korejski rat. U knjizi preispituje kraj imperijalizma, propast fašizma, neuspijeh komunizma, umjetnost, popularnu kulture, neuspjehe kapitalizma te koristi mnogo statistike. To mu je najpoznatija i najprevođenija knjiga.
Građanski rat dvojice Andronika
Drugi sukob
Sporazum iz 1321. godine nije dugo potrajao. Sirgijan je smatrao da je nedovoljno nagrađen za svoju pomoć pruženu Androniku III. Nije bio zadovoljan ni Andronikovim odnosem prema njemu jer je bilo očigledno da Andronik mlađi više ceni Jovana Kantaluzina. Neki istoričari beleže da je Andronik pokušao da zavede Sirgijanovu suprugu. Zbog toga Sirgijan menja stranu i pridružuje se Androniku II koga nagovara da nastavi rat sa svojim unukom. Međutim, iste godine sklopljen je još jedan dogovor između dvojice Andronika, a Sirgijan je osuđen na doživotnu zatvorsku kaznu.
Treći sukob
Novi sukob između dede i unuka izbio je u fenruaru 1327. godine. Ovoga puta su se u sukob umešale i balkanske zemlje: Srbija i Bugarska. Bugari na čelu sa Mihailom Šišmanom staju na stranu mlađeg Andronika, a Srbi na čelu sa Stefanom Dečanskim staju na stranu starijeg Andronika. Bitke su vođene na prostorima Makedonije. Andronik III osvaja Solun i u maju 1328. godine ulazi u Carigrad gde primorava svog dedu na abdikaciju. Stari car je odveden u manastir gde je umro 13. februara 1332. godine.
Malacoda, Modena
Malacoda je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 478 m.
Guahibo
Guahibo koje zovu i Guajibo ili Sikuani su indijanski domorodački narod koji živi po savanama Llanosa u Venecueli i Kolumbiji.
Teritorij
Guahibi žive u gornjem toku bazena Orinoco; po venecuelanskom Llanosu i između rijeka Meta i Vichada i istočnih obronaka Anda u Kolumbiji.
Guahibo govore svoj vlastiti jezik - Guahibo, ima ih ukupno 37 751, od tog 23 000 živi u Kolumbiji a 14 751 u Venecueli.
Opstruktivni šok
Opstruktivni šok je stanje jako smanjene sistolne frakcije srca sa smanjenim minutnim volumenom srca uprkos postojanju dovoljnog intravazalnog volumena. Nastaje uslijed obstrukcije i kompresije srca i velikih krvnih sudova.
Uzroci
Uzroci koji dovode do obstruktivnog šoka su:
Karakteristike
Simptomatika se karakteriše pored opštih simptoma prisustvom plućnog edema kod otkazivanja lijevog srca i nabreklama venama na vratu kod otkazivanja desnog srca.
Diferencijalna dijagnoza prema hipovolemijskom i distributivnom šoku: kod opstruktivnog šoka inspekcijom se vide proširene jugularne vene na vratu, povišeni su centralni venski pritisak i PCWP; kod hipovolemijskog šoka su vene na vratu kolabirane, a centralni venski pritisak i PCWP su sniženi. Razlikovanje od kardiogenog šoka je teško zbog slične simptomatike, tako da se opstruktivne forme šoka kao plućni edem i tamponada srca često pripisuju kardiogenom šoku.
Terapija
Terapija ovog oblika šoka je u prvom redu kauzalna:
Bolesnik u dekompenzovanom šoku (TA<90mmHg) treba da leži na ravnoj podlozi, a u kompenzovanom šoku sa uzdignutim gornjim dijelom tijela. Trudnice treba da zauzmu položaj na strani tijela, najbolje na lijevoj.
Botești, Câmpeni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 158 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 785 m.
Opstruktivni šok
Terapija
Medikamentozna terapija obstruktivnog šoka je ista kao i kod kardiogenog šoka.
Sawyerwood, Ohio
Sojervud je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.540.
Montecelio, Roma
Montecelio je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3165 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 327 m.
Tlatexco, Calnali
Tlatexco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Calnali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 108 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 894 m.
Mustvee (rijeka)
Mustvee (estonski: Mustvee jõgi) znana i kao Lissioja je riječica na istoku Estonije duga 36 km.
Hidrologija
Mustvee izvire na istočnom rubu močvare Luusika. Od tamo teče prema istoku do ušća u Čudsko-pskovsko jezero kod grada Mustvee. Na ušću se nalazi luka za manje brodove. Najveće pritoke su Rausi (11 km) i potok Ulvi (11 km).
Rocachique, Guachochi
Rocachique je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1872 m.
Ivo Saliger
Ivo Saliger (Königsberg, 21. oktobar, 1894. - Beč, 14. jul, 1987. bio je jedan od naznačanijih slikara nacističke umjetnosti.
Xalostoc, Cuetzalan del Progreso
Xalostoc je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuetzalan del Progreso.
Ivo Saliger
Biografija
Saliger je studirao slikarstvo na bečkoj Akademie der bildenden Künste kod profesora Rudolfa Jettmara, Ludwiga Michaleka i Ferdinanda Schmutzera. Od 1917. / 18. radi kao asistent Michaleku, a od 1920. i kao profesor na grafici.
Xalostoc, Cuetzalan del Progreso
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 321 m.
Ivo Saliger
Biografija
Mnoge od njegovih slika, sa ženskim aktovima, poput Parisovog suda iz 1939. savršeno su korespondirale sa ideološkim i estetskim zahtjevima nacizma, - kako bi trebale izgledati njemačke žene, pa su mu slike često izlagane na velikim propagandnim izložbama po Njemačkoj između 1937. - 1944.
Gliceolin I
Gliceolin I je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 338,354 Da.
Štitare (razvrstavanje)
Štitare može biti:
Yaruro
Yaruro (zovu ih i Llaruro, Yaruru, Yuapín) su indijanski domorodački narod koji živi po savanama Llanosa u Venecueli.
Teritorij
Yaruro žive u gornjem zapadnom porječju Orinoca, po venecuelanskom Llanosu, uz rijeke Apure, Arauca, Capanaparo, Riecito i Cinaruco.
Jezik
Yaruro govore svoj vlastiti jezik - Pumé, ima ih ukupno 5 840, i svi žive u Venecueli.
Las Compras, Tomatlán
Las Compras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tomatlán.
Šok (medicina)
Šok je skup znakova i simptoma, koji nastaju kao posledica poremećene cirkulacije, hipoksije i posledične hipoperfuzije tkiva, koja imaju za posledicu pojavu, sekundarnih, funkcionalnih i morfoloških oštećenja organskih sistema. Šok nije bolesno stanje u pravom smislu te reči, mada se često naziva bolešću, već reakcije organizma na štetne nadražaja koji narušavaju ravnotežu unutrašnje sredine. Šokno stanje prati znatna redukcija u dopremanju kiseoniki nutricijenata tkivima, što u početnoj fazi šoka vodi reverzibilnom, a u prolongiranoj fazi i ireverzibilnom oštećenju ćelija, zbog anaerobne glikolize ATP-a u mitohondrijama (metabolička acidoza).
Šok se u praksi vezuje za spoljašnje uzrok nastajanja (npr svaka teža povreda, teži operativni zahvat, opekotine...), i po tome se razlikuje od kolapsa koji se vezuje za unutrašnje uzroke (dejstvo otrova, oboljenja organa...). Poremećaji u šoku su dinamični, sa stalnom promenom kliničke slike, u kojoj dominiraju hladna i lepljiva koža, bledilo, poremećaj svesti, pad krvnog pritiska (hipotenzija) slab jedva pipljiv puls i nestabilni vitalni znaci.
Istorijat
Termin „šok“ prvi je upotebio 1740. godine Džon Sparou (John Sparrow), u svojim zapažanjima do kojih je došao nakon lečenja ranjenika.
Le Dren (Le Dren) je, s kraja 18. veka, opisao šok kao „snažan udar“, dajući pri tome, značaj težini njegovog stanja.
Kolins i Voren (Collins, Waren) su, 1895. godine, definisali šok kao; „trenutnu opasnost od smrti“.
Klasifikacija šoka
Iako je definicija šoka složena, kliničari zahtevaju konceptualni okvir u svrhu komunikacije i istraživanja na ovu temu.
Lindavista, Las Margaritas
Lindavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Šok (medicina)
Klasifikacija šoka
Hinshaw i Cox, 1972. godine predložili su klasifikaciju šoka koja se još uvek primenjuje. U ovoj klasifikaciji prvobitno su postojale četiri kategorije šoka:
Lindavista, Las Margaritas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 157 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 564 m.
Apriglianello I, Crotone
Apriglianello I je naselje u Italiji u provinciji Crotone, u regiji Kalabrija.
Šid (razvrstavanje)
Šid može da se odnosi na:
Šurice
Šurice mogu biti:
Palermo, Cuneo
Palermo je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 275 m.
Fărcașele, Fărcașele
Fărcașele je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Fărcașele.
Šok (medicina)
Klasifikacija šoka
'''Klasifikacija šoka '(zasnovana na pacijentu od 70 kilograma) ''
Fărcașele, Fărcașele
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5045 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 88 m.
Šok (medicina)
Hipovolemijski šok
Hipovolemijski šok, je naglo smanjenje volumena krvi u cirkulaciji, koje uzrokuje smanjenje tkivne perfuzije i poremećaj ćelijskog metabolizma. Hipovolemijski šok je najčešći oblik šoka, i skoro svi oblici šok uključuju i neku komponentu hipovolemije, kao rezultat narušene hemodinamike cirkulacije.
Gubitak od 50% volumena krvi u cirkulaciji, dovešće do teških cirkulatornih poremećaja i dubokog šoka. Kod brzog gubitka krvi kao što su; rupture grudne ili trbušne aneurizme, koronarna insuficijencija i srčana slabost pojava hipovolemijskog šoka nastaje veoma brzo.
Glavna diferencijalna razlika neurohumoralnih rekcija u šoku, je ta da u odnosu na ostale refleksne reakcije, koje kasne 10-60 minuta, kardiovaskularni odgovori su gotovo trenutni.
Kardiogeni šok
Kardiogeni šok nastaje kao posledica akutnog popuštanja srca, koje se karakteriše malim sistolnim volumenom krvi (količina krvi koju srce izbaci u toku jedne sistole) i nemogućnošću postizanja zadovoljavajućeg minutnog volumena srca (proizvod sistolnog volumena i srčane frekvencije).
Distributivni šok
Ova vrsta šoka izazvana je poremećajem mikrocirkulacije i vazomotorne regulacije prokrvljenosti tkiva.
Neurogeni šok
Neurogeni šok je vrsta distributivnog šoka koji nastaje usled smanjenja ili supresije simpatičkog tonusa. Najčešće nastaje kod neuroloških bolesti ili kod povreda glave i kičmene moždine usled oštećenja centralnog nervnog sistema. Mehanizam nastanka neurogenog šoka se tumači oštećenjima periferne regulacije vazomotornih refleksa krvnih sudova i negativnim inotropnim delovanje na srčani mišić zbog teškog oštećenja mozga. Kliničkom slikom dominiraju znaci šoka vezani uz neurološku simptomatologiju (povreda glave).
Septički šok
Septički šok može da se javi kod svih osoba sa sepsom, bez obzira na uzrast, pol ili socijalni status, zbog neodgovarajuće odbrane organizma od infekcije. Posebno rizične grupe čine osobe starije životne dobi, mala deca, hronični bolesnici i imunodeficijentne osobe.
Anafilaktični šok
Anafilaktični šok (AŠ) jedan je od oblik distributivnog šoka (ili generalizovana reakcija preosetljivosti, sistemska anafilaksija, hipersenzitivna alergija), nagla i često smrtonosna generalizovana reakcija preosetljivosti koja nastaje u toku jednog do pet minuta, najčešće posle primene parenteralnih lekova, kontrastnih sredstva (u radiologiji) ili nehumanih belančevina. Fizički nalaz u anafilaktičnom šoku uključuje dermatološke reakcije (eritem, urtikariju, itd) i respiratorne opstruktivne poremećaje. Hemodinamska parametri koji podržaju dijagnozu uključuju nizak cerebrovaskularni protok, plućnu opstrukciju, povišen hematokrit, i smanjen minutni volumen srca.
Anafilaksa predstavlja još jedan oblik distributivnog šok da se vidi nakon dijagnostike studije, lekovi administracija i insekata envenomation (28). anafilaktički reakcije dovoljno teška da dovede u soku obično javljaju ubrzo nakon izlaganja u prekršaju agenta. Fizički nalaz u vezi sa anafilaksu uključuju Dermatološki reakciju (eritem, urtikarija, itd) i respiratorna opstruktivna procesi. Povremeno, reakcija je teška dovoljno da proizvede šok kroz infarkta depresija. Hemodinamska parametri za podržati dijagnozu uključuju nisku CVP i PAOP, povišen hematokrit, i smanjena minutnog.
Patofiziologija
Smanjenje u krvnom volumenu uzrokuje pad pritiska, koje sa svoje strane stimuliše produkciju kateholamina. Kateholamini uzrokuju perifernu vazokonstrikciju, povećanje pulsa i smanjenje pulsnog pritiska. Ubrzan rad srca (tahikardija) i povećana kontraktilnost srčanog mišića dovode do povećanih potreba srčanog mišića za kiseonikom. Patofiziološki poremećaji u šoku odvijaju se u nekoliko faza: faza kompenzacije, faza ćelijskog distresa, faza dekompenzacije. Promene na organskim sistemima u šoku;
Klinička slika
Kliničkom slikom u kompenzacionom stadijumu šoka dominiraju:
Ako se u ovom stadijumu primeni nadoknada tečnosti može se izbeći ubrzanje metabolizma i prelazak u dekompenzacione stadijume šoka.
Klinički znaci u fazi rane dekompenzacije šoka su: U ovom stadijumu potrebna je agresivna terapija tečnostima kako bi se zaustavilo napredovanje šoka, sprečile moguće komplikacije (sepsa, otkazivanje funkcija bubrega) i na taj način smanjila smrtnost.
Klinički znaci u terminalnom dekompenzacionom stadijuma šoka su:
Bez agresivne nadoknade tečnosti u ovoj fazi dolazi do smrtnog ishoda, često i pored preduzetog lečenja.
Červena Voda
Červena Voda može biti:
La donna della domenica (film)
La donna della domenica je italijansko-francuski igrani snimljen 1975. godine u režiji Luigija Comencinija. Po žanru je mješavina kriminalističkog filma i crne komedije, a predstavalja adaptaciju istoimenog romana Carla Fruttera i Franca Lucentinija. Protagonist, čiji lik tumači Marcello Mastroianni, je komesar policije u Torinu kome je povjerena istraga ubistva uglednog arhitekta zatučenog na smrt statuom penisa. Radnja prikazuje kako glavni osumnjičenici postaju članovi torinskog otmjenog društva među čijim krugovima se ubijeni kretao i gdje je svojim ponašanjem stvorio brojne neprijatelje.
Стањево
Стањево је насеље у Србији у општини Александровац у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 1244 становника (према попису из 1991. било је 1197 становника).
Демографија
У насељу Стањево живи 977 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 37,9 година (37,6 код мушкараца и 38,2 код жена). У насељу има 362 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,44.
Ово насеље је скоро потпуно насељено Србима (према попису из 2002. године). У другој половини 20. века приметан је значајан пораст броја становника у селу.
Čerin
Čerin može biti:
La Haciendita, La Yesca
La Haciendita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini La Yesca.
Rojusarare, Bocoyna
Rojusarare je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
La Haciendita, La Yesca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1699 m.
Rojusarare, Bocoyna
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2375 m.
Čakanovce
Čakanovce mogu biti:
Anno uno
Anno uno je italijanski biografski film snimljen 1974. godine u režiji Roberta Rossellinija. Naslovni protagonist, koga tumači Luigi Vannucchi, je demokršćanski političar Alcide De Gasperi, a radnja, smještena u prvih osam godina nakon završetka Drugog svjetskog rata, prikazuje njegove napore da uspostavi moderni demokratski poredak u ratom razorenoj i ideološki podijeljenoj zemlji, odnosno kao premijer izgradi tzv. Prvu republiku. Rossellini, kome je Anno uno predstavljao povratak na veliki ekran poslije nekoliko godina provedenih na televiziji, originalno je namjeravao za naslovni lik angažirati hollywoodsku zvijezdu Gregoryja Pecka.
Čjerna Ljehota
Čjerna Ljehota može biti:
Hyvinkää
Hyvinkää (švedski: Hyvinge) je grad i općina na jugu Finske od 46,366 stanovnika