cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Decameron
Sedma novela (IV, 7)
Simona voli Pasquinoa; zajedno su u vrtu; Pasquino protrlja list kadulje o zube i umre; Simonu uhapse, a ona, želeći pokazati sudiji na koji je način Pasquino umro, protrlja list iste biljke o zube i također umre.
Pripovjedač je Emilia.
Osma novela (IV, 8)
Girolamo voli Salvestru: popustivši majčinim molbama, on ode u Pariz; vrati se i otkrije da se Salvestra udala; on se ušunja u njenu kuću, legne u krevet pored nje i umre; odnesu ga u crkvu, gdje Salvestra legne pored njega i također umre.
Pripovjedač je Neifile.
Deveta novela (IV, 9)
Sieur Guillaume de Roussillon ubije ljubavnika svoje žene, Sieur Guillaume de Cabestainga, te joj da njegovo srce za večeru. Ona, shvativši šta se desilo, baci se sa prozora i pogine. Sahrane ju sa njenim ljubavnikom.
Filostrat je pripovjedač ove priče, koja je toliko slična priči IV, 1 da je moguće da su obje imale isti izvor.
Deseta novela (IV, 10)
Jedna žena sakrije svog ljubavnika, koji je slučajno uzeo opijum, u jedan kovčeg, kojeg dvojica lihvara potom odnesu svojoj kući. On se povrati i uhapse ga misleći da je on lopov; međutim, sluškinja žene koja ga je sakrila kaže sudiji da ga je ona sakrila u kovčeg, kojeg su lihvari potom ukrali. On izbjegne vješala, a lihvare kazne zbog krađe kovčega.
Dioneo, čije priče ne moraju biti u skladu sa zadanom temom određenog dana, priča ovu priču budističkog porijekla.
Peti dan
Tokom petog dana Fiammetta, čiji naziv znači maleni plamen, kao temu odredi priče u kojima su ljubavnici prošli kroz mnoge poteškoće prije nego što je njihova ljubav sretno završila.
Prva novela (V, 1)
thumb|Rodos, drvorez iz 1493. Cimon na moru zarobi svoju buduću ženu, Ifigeniju, ali završi u zatočeništvu na Rodu. Spasi ga Lisimah; njih dvojica zatim zarobe Cassandru i Ifigeniju tokom njihovih vjenčanja. Oni pobjegnu na Kretu, tamo se ožene tim djevojkama i vrate se kući.
Čini se da Panfilova priča, kao i uvodna priča četvrtog dana, potiče iz priče o Varlamu i Joasafu.
Druga novela (V, 2)
Gostanza voli Martuccia Gomita i, čuvši da je mrtav, padne u očaj i sama krene ploviti u jednom čamcu, kojeg vjetar odnese do grada Sousse. Ona ga nađe živog u Tunisu i obznani mu svoje prisustvo, nakon čega se on, sada već bogat zahvaljujući svojoj službi kralju, oženi njome i vrati se s njom u Lipari.
Herrnhut
Hernhut je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 59 opštinskih središta okruga Gerlic. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.523 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14626180.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Gerlic Hernhut se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Gerlic. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 344 metra. Površina opštine iznosi 29,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.523 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 118 stanovnika/km².
Decameron
Druga novela (V, 2)
Emilia pripovijeda ovu priču, čiji se jedan dio navodno zasniva na stvarnom događaju, prema hronici Giovannija Villanija. U Villanijevoj priči tatarski car Kassan je na taj način 1299. godine pobijedio egipatskog sultana.
Treća novela (V, 3)
Pietro Boccamazza bježi sa Agnolellom, te naiđe na grupu razbojnika; djevojka se sakrije u šumi i dođe do jednog zamka. Pietro završi u rukama razbojnika, ali im pobjegne i nakon nekoliko avantura završi u istom zamku, oženi se Agnolellom i sa njom se vrati u Rim.
Pripovjedač ove priče je Elissa.
Četvrta novela (V, 4)
Messer Lizio da Valbona otkrije Ricciarda Manardija sa svojom kćerkom, nakon čega se Ricciardo oženi njome i tako se pomiri sa njenim ocem.
Filostrato je pripovjedač te priče, za koju neki tvrde da je slična djelu "Lai du Laustic" poznate pjesnikinje iz 12. vijeka - Marie de France. Međutim, sličnosti nisu toliko izražene, pa je moguće da ju je Bokačo sam napisao ili da potiče iz usmene predaje.
Peta novela (V, 5)
Guidotto da Cremona umre ostavivši djevojčicu Giacominu da Paviji. Ona u Faenzi ima dva ljubavnika, Giannola di Severina i Minghina di Mingola, koji se bore za nju. Otkrije se da je ona Giannoleova sestra, pa ju on preda Minghinu da mu bude žena.
Neifile je pripovjedač te priče, za koju raniji književni izvor nije poznat.
Šesta novela (V, 6)
Gianni di Procida, nakon što ga pronađu sa djevojkom u koju je zaljubljen, a koja je obećana kralju Fredericku, završi zavezan s njom na lomači koja će uskoro biti zapaljena. Prepozna ga Ruggieri dell'Oria, pa Gianni bude oslobođen i oženi se tom djevojkom.
Pripovjedač je Pampinea.
Sedma novela (V, 7)
Messer Amerigo kupi Teodora kao roblje dok je ovaj još mali. Pokrste ga i odgoje zajedno sa Violente, kćerkom Messer Ameriga. Njih dvoje se zaljube i Violente mu na kraju rodi dječaka. Pod prijetnjom smrću ona svom bijesnom ocu prizna ko je djetetov otac, zbog čega Teodoro bude osuđen na smrt vješanjem. Amerigo kćerki naredi da bira između noža ili otrova i smrti djeteta. Putujući jermenski velikodostojnici prepoznaju osuđenog prema biljegu u obliku jagode. Tako se on i Violente spase smrti u zadnji čas. Oni dobiju blagoslov oca, vjenčaju se i žive sretno do svojih kasnih godina.
Pripovjedač je Lauretta.
Osma novela (V, 8)
Filomenina priča možda potiče iz djela Chronicle of Helinandus (rani 13. vijek). Međutim, ta priča je u to vrijeme bila vrlo rasprostranjena, pa ju je Bokačo mogao preuzeti iz mnogo različitih izvora, ili čak iz usmene predaje.
Deveta novela (V, 9)
Federigo degli Alberighi, koji voli, ali nije voljen zauzvrat, potroši sav svoj novac na udvaranje i ostane mu samo jedan sokol, kojeg on ponudi za jelo svojoj voljenoj tokom njene posjete, budući da joj nema šta drugo ponuditi; ona, saznavši za to, promijeni mišljenje, uzme ga za muža i učini ga bogatim.
Ta Fiammettina priča (ona je njezin pripovjedač, unatoč tvrdnjama nekoliko netačnih izvora) također se vezuje za legendarnog Hatima Taija, koji je živio u 6. vijeku i žrtvovao svog konja kako bi omogućio obrok poslaniku grčkog cara. Ta najranija verzija te priče perzijskog je porijekla.
Deseta novela (V, 10)
Pietro di Vinciolo ode iz kuće vani na večeru; njegova žena dovede mladića u kuću da joj on pravi društvo; Pietro se vrati, a ona mladića sakrije ispod kokošinjca; Pietro izjavi da je u Ercolanovoj kući, u kojoj je on večerao, otkriven mladić kojeg je sakrila Ercolanova žena; Pietrova žena oštro prekori njezin postupak; na nesreću, magarac slučajno stane na prste mladića kojeg je sakrila pod kokošinjac i on vrisne od boli; Pietro tu dotrči, otkrije ga, shvati da ga je žena prevarila, ali joj ipak oprosti zato što smatra da je i on sam dijelom kriv za to što se desilo.
Šesti dan
Šestog dana kraljica družine je Elissa i kao temu bira priče u kojima je neka osoba izbjegla napad ili sramotu domišljatom primjedbom.
Mnoge priče šestog dana nemaju prijašnje verzije. Moguće je da je Bokačo izmislio mnoge od njih. Zasigurno je bio dovoljno oštrouman za stvaranje tih situacija i primjedbi.
Prva novela (VI, 1)
Vitez Madonni Oretti priča priču kao da jašu na konju, ali to čini toliko loše da ga ona zamoli da joj dozvoli da siđe.
Shirley, Massachusetts
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.441, što je 14 (1,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Decameron
Prva novela (VI, 1)
Filomena pripovijeda tu priču koja, prema mišljenjima mnogih, otkriva Bokačovo mišljenje po pitanju dobrog i lošeg pričanja priča, isto kao što i dijelovi Hamleta i Sna ljetne noći sadrže Šekspirovo mišljenje o tome šta čini dobrog, a šta lošeg glumca.
Druga novela (VI, 2)
Pekar Cisti vještim govorom Messeru Geriju Spini dadne na znanje da je nesmotreno zatražio od njega ono što nije trebao.
Pripovjedač je Pampinea.
Treća novela (VI, 3)
Monna Nonna de' Pulci spremnim odgovorom utiša nedoličnu šalu biskupa Firence.
Pripovjedač je Lauretta.
Četvrta novela (VI, 4)
Chichibio, kuhar Currada Gianfigliazzija, spremnim odgovorom pretvori Curradovu ljutnju u smijeh i izbjegne zlu sudbinu koju mu je Currado bio namijenio.
Pripovjedač je Neifile.
Peta novela (VI, 5)
thumb|upright|Giotto, o kome se govori u petoj priči šestog dana Na povratku iz Mugella obrazovani pravnik, Messer Forese da Rabatta, i slikar Giotto ismijavaju jedan drugog zbog lošeg izgleda.
Pripovjedač je Panfil.
Šesta novela (VI, 6)
Michele Scalza nekolicini mladića dokaže da su Baroncijevi najbolji džentlmeni na svijetu i u Maremmi, te tako zasluži večeru.
Pripovjedač je Fiammetta.
Sedma novela (VI, 7)
Filostrat je pripovjedač te priče, u kojoj sadašnji čitatelji mogu uživati jer nosi ideju jednakosti spolova.
Osma novela (VI, 8)
Fresco savjetuje svoju nećakinju da ne gleda svoj odraz u ogledalu ako joj je, kako ona kaže, mučno gledati gadne ljude.
Deveta novela (VI, 9)
Guido Cavalcanti odgovarajućom opaskom ukori određenu firentinsku gospodu koji su ga iskoristili u nezgodnoj prilici.
Pripovjedač je Elissa.
Deseta novela (VI, 10)
thumb|upright|[[Sveti Lovro na suđenju. Spominje se u desetoj priči šestog dana.]] Fratar Cipolla seljacima obeća pokazati pero anđela Gabrijela (zapravo pero papagaja), ali neki šaljivdžije zamijene pero sa komedom uglja; fratar to prekasno otkrije, ali slaže da je to ugalj sa vatre na kojoj je spaljen sveti Lovro.
Dioneo je pripovjedač te priče koja ismijava obožavanje relikvija. Izvor te priče je iz zbirke priča na sanskritu, po imenu Canthamanchari. Radnja te priče se odvija u Certaldu, Bokačovom rodnom gradu (i mjestu na kojem će kasnije umrijeti). Ime "fratar Cipolla" zapravo znači "fratar luk", a Certaldo je u to vrijeme bio poznat po luku. U priči je prisutan određeni osjećaj ljubavi prema stanovnicima Certalda, iako ih Bokačo u isto vrijeme i ismijava.
Sedmi dan
Tokom sedmog dana Dioneo je kralj društva i kao temu odredi priče u kojima žene prevare svoje muževe.
Priče te vrste su tipične po mržnji prema ženama, koja je vladala tokom srednjeg vijeka. Međutim, u mnogim od tih priča žene su prikazane inteligentnijima od svojih muževa. Iako Boccaccio mnoge žene prikazuje u pozitivnom svjetlu, većina muškaraca su stereotipični srednjovjekovni/renesansni rogonje.
Prva novela (VII, 1)
Gianni Lotteringhi tokom noći čuje kucanje na vratima; on probudi svoju ženu, a ona ga ubijedi da je u pitanju čudovište; oboje obave molitvu koju je žena osmislila kako bi otjerala "čudovište", zapravo svog ljubavnika; kucanje potom ubrzo prestane.
Treća novela (VII, 3)
Fratar Rinaldo spava sa majkom svog kumčeta; međutim, njezin muž ih zatekne u sobi; oni ga potom uvjere da je fratar zapravo liječio dijete od crva pomoću čarolija.
Elissa pripovijeda tu priču, koja ima toliko sličnih verzija na francuskom, talijanskom i latinskom, da je nemoguće odrediti samo jednu kao potencijalni izvor. Veza između djetetovog kuma/kume i bioloških roditelja smatrala se toliko svetom da se na spolni odnos među njima gledalo kao na incest. Bokačo u jednoj od idućih priča ismijava to vjerovanje (VII, 10).
Četvrta novela (VII, 4)
Tofano jedne noći zaključa svoju ženu izvan kuće: ona, shvativši da ju on ni na koji način neće pustiti unutra, odglumi da se bacila u bunar (a u njega je zapravo samo bacila velik kamen). Tofano izađe iz kuće i dotrči do bunara, a žena uđe u kuću, zaključa muža vani i grdi ga iz kuće.
Lauretta pripovijeda ovu vrlo staru priču. Njezin najraniji izvor je sanskrit Śukasaptati (Papagajevih sedamdeset priča), koji je napisan u 6. vijeku naše ere. Kasnija verzija se može naći u djelu Disciplina Clericalis iz 11. vijeka, koje je na latinskom napisao Petrus Alphonsi, židov koji se preobratio na kršanstvo. Ta priča bila je vrlo popularna i u to doba je postojala na mnogim dijalektima.
Peta novela (VII, 5)
Ljubomorni muž se preobuče u svećenika i sasluša ispovijest svoje vlastite žene; ona mu kaže da voli jednog svećenika i da je on posjećuje svake noći. Muž se onda postavi pred vrata kako bi sačekao svećenika, a žena ga za to vrijeme uvede preko krova i zabavi se s njime.
Šesta novela (VII, 6)
Madonna Isabella se provodi sa Leonettom, kojeg je prihvatila kao ljubavnika, kada ih iznenadi Messer Lambertuccio, koji ju voli; nakon što se u otprilike isto vrijeme vrati i njezin muž, ona pošalje Lambertuccia iz kuće sa mačem u ruci, a njezin muž poslije odvede Leonetta kući.
Sedma novela (VII, 7)
Lodovico otkrije Madonni Beatrice svoju ljubav prema njoj; ona pošalje Egana, svog muža, u vrt preodjevenog u sebe, a za to vrijeme se provodi s Lodovicom; on kasnije ode u vrt i prebije Egana.
Filomenina šaljiva priča vjerovatno potiče iz neke ranije francuske priče.
Osma novela (VII, 8)
Jedan muž postane ljubomoran na svoju ženu i otkrije da ona noću, kada čeka svog ljubavnika, zaveže nit o nožni palac da bi znala kada on dolazi. Međutim, žena dozna šta se dešava i idući put stavi drugu ženu u svoj krevet. Muž je zatekne, ne znajući da je u pitanju druga žena, prebije je i odreže joj kosu. Potom ode i pozove braću svoje žene koji ga izgrde, vidjevši šta se desilo i misleći da laže.
Estivals (Korez)
Etival je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Limuzan, u departmanu Korez koja pripada prefekturi Brive la Gajar.
Decameron
Osma novela (VII, 8)
Pripovjedač je Neifile. Ta priča potiče iz Pančatantre, a kasnije se javljala kao dio zbirki priča na sanskritu, arapskom, francuskom i perzijskom. Bokačo je vjerovatno koristio francusku verziju te priče.
Deveta novela (VII, 9)
Lidija, Nikostratova žena, voli Pira, a on od nje, da bi bio siguran da ga zaista voli, zatraži tri stvari od nje; ona ih sve uradi i uživa u njegovom društvu u Nikostratovom prisustvu, a onda ga uvjeri da je ono što je vidio bilo nestvarno.
Estivals (Korez)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 119 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,88 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 294 metara (maksimalnoj 356 m, a minimalnoj 253 m).
Decameron
Deveta novela (VII, 9)
Pripovjedač je Panfil. Bokačo je spojio dvije ranije narodne pripovijesti u jednu kako bi stvorio tu priču. Ispit vjernosti prije toga je zabilježen na francuskom (kratka priča) i latinskom (elegijska komedija Comoedia Lydiae), ali izvorno potiče iz Indije ili Perzije. Priča o kruškinom stablu, engleskim čitateljima najpoznatija iz Kenterberijskih priča, također potiče iz Perzije - iz djela Bahar-Danush u kojem se muž popne na stablo datulje umjesto kruške. Moguće je da je ta priča stigla u Evropu preko Hiljadu i jedne noći ili možda iz verzije u šestoj knjizi Mesnevije koju je napisao Dželaludin Rumi.
Deseta novela (VII, 10)
thumb|upright=0.5|Grb [[Siena|Siene, mjesta dešavanja desete priče sedmog dana. Bokačo često predstavlja stanovnike tog grada u negativnom svjetlu.]] Dvojica muškarasa iz Siene vole jednu damu, a jedan od njih je kum njezinog djeteta; kum umre, obećavši da će se vratiti sa drugog svijeta i posjetiti svog druga; on to zaista i učini i ispriča mu kakav je život tamo.
Kao i obično, Dioneo pripovijeda posljednju priču dana. Pogledati komentar na treću priču sedmog dana (VII, 3) za informacije o odnosu između roditelja djeteta i njegovog kuma/kume.
3-hidroksipropionil-KoA sintaza
3-Hidroksipropionil-KoA sintaza (, 3-hidroksipropionil-KoA sintetaza (formira AMP), 3-hidroksipropionat—KoA ligaza) je enzim sa sistematskim imenom hidroksipropionat:KoA ligaza (formira AMP). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Forasartan
Forasartan je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 416,522 Da.
3-hidroksipropionil-KoA sintaza
Ovaj enzim katalizuje jedan od koraka u 3-hidroksipropionat/4-hidroksibutirat ciklusu.
Decameron
Prva novela (VIII, 1)
Gulfardo posudi novac od Guasparruola, koji je obećao dati Guasparruolovoj ženi, da bi mogao spavati s njom. On joj dadne novac i u njezinom prisustvu kaže Guasparruolu da je to učinio, a ona to i potvrdi.
Neifile pripovijeda. Ta (i iduća) priča potiču iz francuske priče koju je u 13. vijeku napisao Eustache d'Amiens. Također je poznata iz jedne Chaucerove priče. On ju je, kao i Bokačo, preuzeo iz istog izvora.
Druga novela (VIII, 2)
Svećenik Varlunga spava sa Monnom Belcolore; kod nje ostavi svoj ogrtač kao zalog, a od nje dobije avan. On joj vrati avan, a od nje zatraži ogrtač, koji mu ona vrati sa porugom.
Panfil pripovijeda tu priču, koja je druga varijanta priče VIII, 1.
Treća novela (VIII, 3)
Calandrino, Bruno i Buffalmacco krenu u potragu za heliotropom (krvavim kamenom) u blizini rječice Mugnone. Misleći da ga je pronašao, Calandrino se vrati kući pun tog kamenja. Žena ga izgrdi, nakon čega se on naljuti i prebije je, a svojim drugovima ispriča ono što oni znaju i bolje od njega.
Elissa pripovijeda tu priču, prvu u kojoj se javljaju Bruno i Buffalmacco. Njih dvojica su bili rani renesansni talijanski slikari. Međutim, obojica su bila poznatija po svojoj ljubavi prema šalama nego po svojem slikarskom umijeću. Bokačo je tu priču vjerovatno sam izmislio i iskoristio poznate šaljivdžije kao glavne likove.
Četvrta novela (VIII, 4)
Župnik Fiesole zaljubljen je u jednu udovicu, ali ona ne voli njega; namjeravajući da legne sa njom, on zapravo legne sa njezinom služavkom, sa kojom ga, uz pomoć udovičine braće, pronađe njegov biskup.
Peta novela (VIII, 5)
Pripovjedač je Filostrat.
Šesta novela (VIII, 6)
Bruno i Buffalmacco ukradu svinju od Calandrina i negovore ga da utvrdi kako će je vratiti pomoću tableta sa đumbirom i vinom. Dadnu mu dvije tablete, koje zapravo sadrže paprac i aloju; onda mu se učini da zapravo ima svinju kod sebe, te ga Bruno i Buffalmacco prinude da ih podmiti da njegovoj ženi ne kažu šta se desilo.
Filomena pripovijeda. Kao i Bruno i Buffalmacco, Calandrino je također bio talijanski renesansni slikar iz 14. vijeka. Međutim, Calandrino je među svojim suvremenicima bio poznat kao bedak. Moguće je da je ta priča zapravo istinita i da ju je Bokačo prvi zabilježio. Ispit kojem Bruno i Buffalmacco podvrgnu Calandrina je zapravo bio srednjovjekovni ispit iskrenosti, a priča je u skladu sa onim što znamo o karakteru ta tri slikara.
Sedma novela (VIII, 7)
Jedan student zaljubljen je u jednu damu, zbog koje provede jednu zimsku noć vani, čekajući je u snijegu. On joj se kasnije osveti lukavštinom, zbog koje ona jedan cijeli julski dan ostane gola na tornju, izložena muhama, obadima i suncu.
Pampineina pripovijeda tu priču čija je tema osveta zbog prezrene ljubavi. Ona je imala veliki broj analoga u mnogim jezicima u periodima antike, srednjeg vijeka, renesanse i ranog modernog doba.
Osma novela (VIII, 8)
Jedan muškarac spava sa ženom drugog; taj drugi, svjestan toga šta se dešava, uz pomoć žene prvog muškarca zaključa ga u kovčeg; nakon toga ima spolne odnose s njom na istom kovčegu.
Pripovjedač je Fiammetta. Kao i mnoge druge priče osmog dana, ova ima temu koja je zajednička sa mnogim pričama iz antike i srednjeg vijeka pa stoga nije moguće istaći jedan izvor koji je Bokaču služio kao inspiracija.
Deveta novela (VIII, 9)
Bruno i Buffalmacco uvjere liječnika Simonea da se tokom noći uputi na određeno mjesto gdje će ga primiti u društvo. Buffalmacco ga tamo baci u jarak ispunjen prljavštinom gdje ga on i Bruno i ostave.
Lauretta pripovijeda još jednu priču o Brunu i Buffalmaccu i njihovim šalama. Ona je vjerovatno bila samo sredstvo kojim je Bokačo dokazao svoju sposobnost stvaranja igre riječima, kao i priča VI, 10.
Deseta novela (VIII, 10)
Jedna Sicilijanka trgovcu lukavo oduzme stvari koje je on donio u Palermo; on, praveći se da se vratio sa još više dobara, posudi novac od nje i u zamjenu za to joj ostavi vodu i kučinu.
Dioneo je pripovjedač te priče, koja se može naći i u Alfonsovom djelu Disciplina Clericalis i u Gesta Romanorum, od kojih su oba napisana na latinskom.
Deveti dan
Emilia je kraljica devetog dana. Po drugi put ne postoji određena tema za priče (osim tada, to se desilo samo na prvi dan).
Prva novela (IX, 1)
Madonna Francesca, koja ima dva ljubavnika (Rinuccija i Alessandra), a ne voli ni jednog, od jednog zatraži da legne u grob i glumi mrtvaca, a od drugog (koji ne zna da je to živ čovjek) zatraži da izvuče njegovo truplo iz groba; ni jedan ni drugi ne ispune njene zahtjeve te ih se ona na taj način vješto riješi.
Druga novela (IX, 2)
Opatica se tokom noći probudi i požuri do sobe jedne časne sestre, sa namjerom da je iznenadi u krevetu sa ljubavnikom; misleći da je na glavu stavila veo, ona zapravo stavi gaće svećenika sa kojim je u odnosu. Časna sestra, upozorivši je na to čime je pokrila glavu, bude oslobođena i kasnije se sa mnogo manje problema nalazi sa svojim ljubavnikom.
Elissa je pripovjedač te priče, koja je ili preuzeta iz priče koju je Jean de Condé napisao između 1313. i 1337. godine, ili iz priče o Sv. Jeronimu u Zlatnoj legendi, koja je napisana oko 1260. godine. Međutim, vjerovatnije je da je prva priča bila izvor Bokačove.
Treća novela (IX, 3)
Majstor Simone, na nagovaranje Bruna, Buffalmacca i Nella, uvjeri Calandrina da je trudan. Calandrino mu onda da novac i kopune za lijekove, nakon čega mu ovaj pomogne da ima bezbolan "pobačaj".
Filostrato pripovijeda tu humorističnu priču.
Četvrta novela (IX, 4)
Cecco, sin Messer Fortarriga, izgubi sve što posjeduje kladeći se u Buonconventu, ali ne i novac Cecca, sina Messer Angiulierija; seljaci zbog Cecca Fortarriga obuzdaju Cecca Angiulierija, koji je potrčao za prvim samo u košulji vičući da ga je ovaj opljačkao; prvi Cecco zatim obuče njegovu odjeću, uzjaše njegovog konja i ostavi Cecca Angiulierija da ga slijedi u košulji.
Pripovjedač je Neifile.
Peta novela (IX, 5)
Calandrino, koji se zaljubio u jednu gospođicu, od Brune dobije svitak kojim je, prema njegovoj tvrdnji, treba dodirnuti da bi ona krenula s njim; žena ga pronađe s njom i podvrgne ga jako teškom i tegobnom pregledu.
Fiammetta je pripovjedač te priče, jedine u kojoj se Bruno pojavi bez Buffalmacca.
Šesta novela (IX, 6)
thumb|Geoffrey Chaucer, čije Kenterberijske priče potiču od istih izvora kao i mnoge priče iz Dekamerona, uključujući i IX, 6. Dva mladića odsjednu u gostionici; jedan legne sa domaćinovom kćerkom, a domaćinova žena slučajno legne s drugim. Onaj koji je legao sa kćerkom potom legne u krevet njezinog oca i sve mu ispriča, misleći da je to njegov prijatelj. Oni razmjene par riječi, nakon kojih domaćinova žena, shvativši šta se desilo, legne u krevet sa kćerkom i uz par zgodnih riječi uspostavi savršen red.
Panfilova priča potiče od priče "Gombert et les deus Clers" Jeana Bodela, koju je Chaucer također iskoristio za treću priču iz zbirke Kenterberijske priče.
Sedma novela (IX, 7)
Talano di Molese usni da vuk izgrize i iskida grlo i lice njegove žene; on sutradan upozori ženu na to, ali ona ga ne posluša i san se ostvari.
Osma novela (IX, 8)
Biondello nadmudri Ciacca po pitanju doručka; Ciacco mu se za to lukavo osveti i Biondello bude sramotno prebijen.
Deveta novela (IX, 9)
Dva mladića traže Solomonov savjet; jedan ga upita kako da ga drugi zavole, a drugi ga upita kako da izađe na kraj sa neposlušnom ženom. Kralj prvom kaže da voli, a drugom da ode do Guščijeg mosta. Prvi počne davati ljubav drugima i drugi ga zaista zavole. Drugi na spomenutom mostu ugleda mazgu koja ne želi preći most, sve dok je vlasnik ne izudara. Vrativši se kući, on iskoristi istu taktiku sa svojom ženom; ona mu odbije napraviti večeru koju on želi, a on je prebije. On se probudi idućeg dana sa toplim doručkom, a kada se uvečer vrati kući, na stolu ga čeka omiljeno jelo.
Emilia je pripovjedač te priče, koja svoje porijeklo vjerovatno vuče iz Azije.
Deseta novela (IX, 10)
Dom Gianni, na Pietrovo insistiranje, koristi čaroliju kako bi pretvorio Pietrovu ženu u kobilu; međutim, kada dođe dio gdje se treba staviti rep, Pietro, rekavši da ne želi rep, poništi čaroliju.
Dioneova nepristojna priča potiče iz francuske priče "De la demoiselle qui vouloit voler en l'air."
Prva novela (X, 1)
Vitez u službi španskog kralja smatra se nedovoljno nagrađenim. Kralj mu zbog toga ubjedljivim dokazima dokaže da nije kriv on, već vitezova loša sudbina; nakon toga mu dadne vrijedan poklon.
Neifilina priča je jedna od najraspršenijih priča u cijeloj zbirci. Ona potiče iz dva izvora. Prvi dio (usporedba kralja sa mazgom) potiče iz djela "Fortunatus Siculus" (Busone de'Raffaelli da Gubbio), koja je na talijanskom napisana oko 1333. godine. Drugi dio (vezan za kovečege, također poznat iz Šekspirovog djela Mletački trgovac) potiče iz djela Barlam i Joasaf Joannesa Damascensusa, koje je oko 800. godine napisano na grčkom. Ipak, Bokača je najvjerovatnije inspirisalo djelo Gesta Romanorum.
Druga novela (X, 2)
Ghino di Tacco zarobi opata Clunyja, izliječi ga od stomačne bolesti i oslobodi ga. Opat ga, na povratku u Rim, pomiri sa papom Bonifacijem i učini ga nadstojnikom bolnice.
Pripovjedač je Elissa. Ghino di Tacco bio je talijanski ekvivalent engleskog Robina Hooda, s tom razlikom da je Di Tacco bio stvarna osoba čija su djela kao vođe grupe razbojnika prešla u legendu. Živio je u drugoj polovini 13. vijeka. Međutim, Bokačova priča je samo jedna od mnogih legendi koje su o njemu stvorene.
Treća novela (X, 3)
Mitridanes, koji ne voli Nathana zbog njegove uljudnosti, otputuje da ga pronađe i ubije; on sretne jednog čovjeka, nesvjestan da je to zapravo Nathan, koji mu objasni kako će ga lakše ubiti. Slijedeći njegov savjet, on ga pronađe u jednom šumarku, prepozna ga, posrami se i postane njegov prijatelj.
Pripovjedač je Filostrat.
Četvrta novela (X, 4)
Messer Gentile de' Carisendi (iz Modene) iskopa ženu u koju je bio zaljubljen, a koju su sahranili jer su mislili da je mrtva. Ona oživi i rodi dječaka; Messer Gentile je nakon toga, zajedno sa njenim sinom, vrati Niccolucciju Caccianimicu, njezinom mužu.
Lauretta pripovijeda tu priču koja nema jasan izvor.
Peta novela (X, 5)
thumb|Začarani vrt Messer Ansalda, [[Marie Spartali Stillman]] Madonna Dianora od Messer Ansalda zatraži vrt koji će u januaru biti jednako lijep kao i u maju; Messer Ansaldo se poveže sa jednim prizivačem duhova i stvori joj taj vrt. Njezin muž joj dozvoli da zadovolji Messer Ansalda, što je ona obećala učiniti ako dobije taj vrt; međutim, Ansaldo je, saznavši za muževu odluku, oslobodi njezinog obećanja; prizivač duhova nakon toga prekine vezu s njim i odluči ne uzeti ništa.
Pripovjedač je Emilia. Ta priča nalazi se i u djelu Śukasaptati, ali i u nekoliko azijskih zbirki priča, na mnogim jezicima...
Šesta novela (X, 6)
Kralj Karlo I. Anžujski zaljubi se u jednu djevojku, a kasnije se posrami svoje ludosti i dadne i nju i njezinu sestru odgovarajućim muževima.
Pripovjedač je Fiammetta.
Sedma novela (X, 7)
right|thumb|upright|Kralj Petar III. Aragonski (1239.–1285.) Lisa se zaljubi u kralja Pedra i razboli se zbog toga; on sazna za to, utješi je i uda je za jednog mladog gospodina, te je poljubi u čelo i obeća biti njezin vitez do kraja života.
Pripovjedač je Pampinea. Izvor nije poznat.
Osma novela (X, 8)
Sofronija, iako sebe smatra Gisippovom ženom, zapravo je žena Tita Quintiusa Fulvusa i otputuje s njim u Rim; Gisipp tu dođe u siromaštvu i, smatrajući se prezrenim od strane Tita, da bi ostvario svoju smrt, tvrdi da je ubio čovjeka. Tit ga prepozna i, da bi spasio njegov život, izjavi da je zapravo on ubio tog čovjeka; međutim, onaj koji je tvrdio da je bio svjedok tog djela otkrije da je on sam bio ubojica. Oktavijan ih onda svu trojicu oslobodi, a Tit Gisippu dadne svoju sestru kao ženu i sa njim dijeli svu svoju imovinu.
Filomena pripovijeda tu priču, koju je Bokačo možda preuzeo iz Alfonsovog djela "Disciplina clericalis." Međutim, njezin krajnji izvor je na Istoku, ali nije tačno određeno mjesto i vrijeme porijekla.
Deveta novela (X, 9)
Messer Torello ugosti sultana Saladina prerušenog u trgovca. Potom uslijedi Treći križarski rat i Messer Torello svojoj ženi odredi datum nakon kojeg ga više ne mora čekati i može se preudati; Saladin ga zarobi, on postane njegov sokolar, te ga sultan primijeti i prepozna. Saladin mu otkrije da je on zapravo bio onaj trgovac i ugosti ga. Messer Torello se razboli te ga čarolijom u roku od jedne noći vrate u Paviju, gdje se održava drugo vjenčanje njegove žene; međutim, ona ga prepozna te se on s njom vrati kući.
Pripovjedač te priče je Panfil.
Deseta novela (X, 10)
Gualtieri, markiz Saluzza, pod pritiskom molbi svojih vazala pristane uzeti sebi ženu, ali, namjeravajući da bude zadovoljan kad je izabere, on uzme kćer jednog običnog čovjeka. Sa njom ima dvoje djece i oboje uzme i uvjeri ženu da ih je ubio. Nakon toga, praveći se da se umorio od nje i da će uzeti drugu ženu, istjera je iz kuće i dovede njezinu kćerku obučenu kao njegovu mladu; međutim, ona i to istrpi, te je on vrati kući, pokaže joj djecu (sada već odraslu) i ukazuje joj poštovanje, a ona zadobije i poštovanje drugih i postane markiza.
Dioneo pripovijeda posljednju (i vjerojatno najprepričavaniju) priču Dekamerona. Iako je Bokačo prvi zabilježio tu priču, zasigurno ju nije izmislio. Petrarka spominje da ju je čuo prije mnogo godina, ali ne od Bokača. Prema tome, ona je vjerojatno kružila u oralnoj tradiciji u vrijeme kada je Dekameron napisan. Petrarka je poslije prepričao tu priču na latinskom, što je vjerojatno faktor koji je najviše doprinjeo njezinoj ogromnoj popularnosti tijekom idućih vijekova.
Zaključak
Djelo završava naglo. Boccaccio, kao i u uvodu za četvrti dan, brani svoje djelo od klevetnika. Međutim, ovaj put to radi na humorističan i svetogrdan način.
Stil Dekamerona
left|thumb|200px|Ilustracija iz kopije Dekamerona, Venecija, oko 1492. Asketski duh koji vladao srednjovekovljem postavio je vrhunac savršenstva u ekstazu. Danteova alegorijska bića odraz su zamagljene vizije sveta, želje da se nešto kaže po ugledu na teokratsku literaturu, legende, misterije, vizije i alegorije. Nasuprot takvom svetu postoji početkom 14. veka živa trubadurska tradicija koja na svet gleda mnogo vedrije, postoje novele – priče o događajima od velikog značaja koji nam se dopadaju kao istiniti. Ipak, neplodnost dela koja su prethodila Dekameronu je nespecifičnost situacije, opštost likova, i to je polje na kome će Bokačo, učenjak, poznavalac Dantea i klasike, začeti svoj literarni svet. Oskudan, protokolaran okvir Dekamerona on ispunjava individualiziranim pričama, u kojima glavnu ulogu igraju dve pojave – ljubav i inteligencija. U odnosu na njih se čitav svet ponovo procenjuje.
Zbog takvih karakteristika Bokačovo je delo nazvano Ljudskom komedijom, čistoj suprotnosti Božanstvenoj komediji, a ovaj termin upotrebljava i De Sanktis. Ovo definiše poetski svet u kome je telo suprotstavjleno strogosti klera, u kome profani svet karikira svoje gospodare. Zlobno društvo neznalica se suprotstavlja inteligentnom društvu. Komični motiv Dekamerona proističe iz inteligentnog, a ne moralnog sveta. Lukavi duh stalno trijumfiuje nad neukim.
Takav pogled prema intelektu dolazi iz kulta lepe forme, lepe reči i najezde antičkog nasleđa koji dolaze posle Dantea. Umetnike interesuje lepa odeća stvarnosti, a u proučavanju ih vodi erudicija. Javlja se naturalizam i realizam praktičnog života. Međutim, Bokačov svet nije čisto realističan. Pre svega zato što njegov cilj nije da predstavi precizno svet kakav jeste, već da pronađe čudesne i izuzetne slučajeve i da ih predstavi na duhovit način. Novele su samo prividno, površno raspoređene na teme i lelujaju od krajnosti do krajnosti; tragično i komični, visoko i nisko, mešaju se kao odraz šireg pogleda na svet.
Uslovljen istorijskim okolnostima (pobedom gibelina, miru, povratku antičkom nasleđu) intelekt se razmnožio, stvorio svoju klasu (humaniste) i tako se izdvojio od ostatka sveta. Siguran znak učenosti u tom soju postalo je smejanje grešnom, neukom svetu. Čak i propovednici više nisu bili sumorni već su nastojali da dosetkama, ogovaranjima i šalama zabave slušaoce. Zato i Bokačo sebi dozvoljava da u Dekameronu svetovni ljudi prilikom ispovesti (Ćapeleto) magarče glupe i tupe sveštenike.
Ali šta to vidimo u prelazu, Bokačovom izumu – Pamfilo počinje pripovetku da će se raditi o tome da svaku stvar treba raditi u ime Boga, jer on uzima u obzir čistotu molioca, a ne njegovo neznanje, niti to što je možda u paklu.
Zatim se ocrtava čovek koji uživa u grehu, koji sa zadovoljstvom i svesno čini zlo. U Burgundiji se ponaša drugačije, kao ljubazan i blag. Zelenaši se, kad Ćapeleto oboli, brinu da im njegova smrt u njihovoj kuće ne naškodi za posao, jer su italijanski zelenaši. Iako bi ga otac pustio sa ispovesti brže, matorom Italijanu je stalo da što više slaže, jer u laži uživa, a ovo mu je poslednja. "Jednom sam pljunuo u božijem hramu", kaže na kraju Ćapeleto, a sveštenik mu odgovara: "Nema veze, svi mi tamo pljujemo po ceo dan." Čak i prevaranti su zgranuti i razveseljeni Ćapeletovim bezočnim laganjem.
Pošto je Ćapeleto postao svetac, Bokačo zaključuje da nije važno kakvom se svecu molimo dok god je naša misao čista i iskrena. Iako je pripovedač u ovoj priči moralno neopredeljen zbog štoga što ne procenjuje svetsku pravdu, već svoje mogućnosti, i odnos sa bogom – on postavlja jednu komičnu situaciju – oduševljenog fratra i lažljivog Ćapeleta – i iz rušenja jedne od misterija hrišćanstva – poslednje ispovesti – navir komika.
U istom maniru, čuda svetaca (Martelino, Fra Alberto) prikazana su sa komičnom veselošću. U priči o Martelinu, tri lakrdijaša dolaze da vide umrlog sveca Ariga. Da bi ušli u punu crkvu, Martelino se pravi oduzetim. Štos bi mu upalio, ali ga je neko prepoznao i onda su ga pretukli. Da bi ga spasili, prijatelji ga optužuju za krađu, od čega se on brani, ali je barem spašen od batina zbog glume hendikepiranosti. Svu trojicu spašava i nagrađuje uslužni Sandro, predstavnik plemićke vrline. Priča o Martelinu je zabavna priča, bez oštre poente, koja se igra sa motivom svetosti.
Još bezobraznija je priča o Fra Albertu koji je ubedio ženu da se u nju zaljubio Anđeo Gavrilo. Niko ne potencira da je važno to što je on loše završio – važna je priča, koja je prijatna, fluentna i drži pažnju. Tako i Pampineja počinje priču – želi da ispriča novelu koja će sve da nasmeje, ali da se ne udalji suviše od teme pripovedanja. Priča je takođe o prevarantu koji postaje sveštenik preselivši se iz Imole u Veneciju. U ovoj priči Fra Alberto zastupa intelekt, koji se zlo služi svojom moći nad priglupim svetom. Iz toga takođe izbija vrcava komika, posebno kada joj kaže da ga je anđeo prebio i zatražio da se izvini što je kudio njenu lepotu – Lizeta se toliko nadula od uzbuđenja da joj košulja nije prekrivala zadnjicu. Namere fra Alberta su potpuno telesne, ali i smešne. Tu dolazi do onog momenta koji Auerbah navodi kao primer za Bokačovo tretiranje stvarnosti razgovor glupe Lizete i neke žene oko Arhanđela Gavrila, vrhunac komičnog u ovoj noveli. Sa psihološkom rafiniranošću on oslikava prijino ustezanje i tobož verovanje Lizeti da bi joj ona ispričala celu priču. Posle toga su mnoge peripetije – skakanje u kanal Grande, svetkovina na kojoj se Alberto prerušava u divljeg čoveka da bi pobegao od devera.
Život predstavljen u Dekameronu je velika slika sveta nad kojom se dižu Danteove paklene Malebolge. Kulturan i uglađen svet u njemu je refleks viteških romana (Federico degli Albriđi). Utisak je da se u novelama nalazimo u površnom i lakomislenom svetu, okrenutom ka spolja, ka uživanju, sudbinama nošenim tamo-'vamo vihorima slučaja i sreće.
Kultura u prvom cvatu ruga se nekulturi nižih slojeva. Osnovni karakter koji daje radost Dekameronovim prizorima je priprostost neukih ljudi. Pripovedači Bokača su renesansni ljudi – oni provode veseo, ali pristojan život, zazivaju Boga i poštuju Crkvu i religiozne forme – međutim oni se smeju glupanima i lukavcima bez težnje da svet isprave u moralnom smislu ili da ga reformišu – nalik Kralju Liru na krahu Šekspirove drame, kada drži Kordeliju u naručju, mrtvu. Ta neposrednost smrti je kuga, kod Bokača.
Radosnoj atmosferi pripovedaka u mnogome doprinosi njihov okvir – jer su i njihovim pripovdačima one samo sredstvo da se vreme provede ugodno, i da se ne misli na svakodnevne opasnosti. Ono što ih čini zanimljivim jeste Bokačova umetnost lokalizacije – pričanja priče kao da je jedinstvena, kao da se odigrala samo jedan put. Bio je poznat po tome da je do preciznosti hirurga obrađivao predanja sve dok ne bi bile samo njegove priče. (Paklena devojka V, 8).
Tu Bokačo priča jednu običnu priču o tome kako žena precenjuje svoju lepotu i kudi druge, ali zbog načina pričanja, pametne dosetke njenog strica i još nekih detalja, priča izgleda kao da se dogodila samo jednom u Čelatiku (shvatila je Freskove istinite reči onako kako bi ih razumela ovca).
Forma novele
Uz to, postoje i nerešive situacije sa tragičnim krajem, izuzetni slučajevi i bajke (radnje sa karakterom iskušenja). Dešava se da postoje i složenije strukture – da zadovoljenje želje jednog lika vodi šteti drugog; ili sintagmatska serija sa dva toka – sticanje onoga što se želi i izbegavanje nastale pretnje.
Bokačova sredstva, su, za razliku od legendi, retorička, a ne čisto narodska. On polaže veliki deo uživanja na dramski efekat rasprava i argumentacija. Kada se koristi vulgarizmima on to čini da ocrta npr. posustajanje duše u ženi (madam Lizeta razgovara sa prijom).
Sočnost kratkih novela je u zaključku, baš kao i kod soneta. Taj zaključak je često nenadan i u suprotnosti je sa premisama – te izreke, dosetke, epigrame i šale stvorila je škola trubadura ili "vesele nauke". Međutim, zabavna karikatura je Bokačov zanat, a poenta je uopštena, zabavna stvar koja proizilazi iz raskošnog zapleta situacija i misli.
Palombaia di Sassa, L'Aquila
Palombaia di Sassa je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 183 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 665 m.
Bitka kod Vincyja
Bitka kod Vincyja se odigrala u proljeće 717. u današnjoj sjevernoj Francuskoj (kraj mjesta Les Rues-des-Vignes) za vrijeme franačkog građanskog rata nastalog nakon smrti dugogodišnjeg majordoma Pipina Herstalskog. Na jednoj strani su bili franački kralj Hilperik II i njegov neustrijski majordom Ragenfrid; na drugoj strani je bio Pipinov nezakoniti sin Karlo Martel. On je Hilperika i Ragenfrida bio porazio kod Amblevea prethodne godine, ali je, umjesto da ih goni, nekoliko mjeseci proveo okupljajući i obučavajući svoje trupe. Tek kada su pripreme bile dovršene krenuo je u pohod i suprotstavio se neprijatelju; u bitci im je nanio težak poraz, natjeravši kralja da se skloni iza zidina Pariza. Nakon toga je Karlo odlučio politički konsolidirati svoj položaj te je proglasio novog kralja Klotara IV te smijenio Rigoberta, tadašnjeg biskupa Reimsa, sa svojim pristašom Milonom; konačni obračun sa Hilperikom i Ragenfridom se zbio godinu dana kasnije u bitci kod Soissonsa.
Gibonni
Zlatan Stipišić Gibonni, (Split, 13. avgust 1968.), hrvatski muzičar.
Džibonijeva muzika (svojevrsna mješavina popa, etno i world muzike) je posebna po jedinstvenoj, melanholičnoj mediteranskoj atmosferi i intimnoj lirici. Njegove pjesme izvodili su brojni poznati umjetnici, a na mnogim muzičkim festivalima osvajale su glavne nagrade.
Početak karijere
Karijeru je počeo kao pjevač splitskog hard-rok benda "Osmi putnik" nakon čijeg raspada i kratke karijere u "Divljim jagodama" surađuje s Dinom Dvornikom i Oliverom Dragojevićem. U tom razdoblju piše i komponuje neke od svojih najvećih hitova.
Borgo Siega, Pordenone
Borgo Siega je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Gibonni
Sa mnom ili bez mene
Ubrzo je nakon njegovog prvog albuma nazvanog »Sa mnom ili bez mene« došlo do preokreta koji je promijenio cijelu njegovu buduću karijeru: Džiboni je napisao pjesmu »Cesarica« za Olivera Dragojevića. Danas se u Hrvatskoj ta pjesma smatra najvećim hitom ikad ispjevanim. Džiboni je odmah postao traženi kompozitor čije su pjesme bez izuzetka postajale veliki hitovi.
Borgo Siega, Pordenone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Gibonni
Noina arka
Na album »Noina arka« (1993.) uvrstio je pjesme "Zlatne godine", koju je napisao u saradnji sa Zrinkom Tutićem za istoimeni film, te "Mi smo prvaci" koja je proglašena himnom hrvatskog Olimpijskog saveza. U tom albumu su i hitovi "Nek se dite zove kao ja", "Dobri judi" i "Tebe nisam bio vrijedan".
Kruna od perja, Ruža vjetrova
Samostalno nastupa s Brunom Kovačićem, a zatim formira grupu u sastavu: Džiboni, Bruno Kovačić, Renato Švorinić, Gordan Dorvak i Josip Andrić. U tom sastavu Džibonijeva grupa snima dva albuma: »Kruna od perja« (1995.) i »Ruža vjetrova« (1996.) Premda u tom periodu Džiboni stvara svoje najljepše pjesme (Dvije duše, Ozdravi mi ti, Život me umorio, Lipa moja, Ovo mi je škola, Tempera, Ako me nosiš na duši, Ej vapore), tek nakon raspada te grupe i sa sljedećim albumima sazrijeva vrijeme za prva službena priznanja i nagrade u obliku Porina. Time počinje komercijalnija Džibonijeva faza koja izaziva velik uspjeh među širim masama i kritičarima.
Judi, zviri i beštimje
Džiboni drži rekord najposjećenijeg koncerta s koncertom održanim na zagrebačkom stadionu Maksimir pred 32.000 ljudi. Osnovao je fond za talentovanu djecu bez roditelja, objavio je knjigu pjesama na Brilovom pismu pod nazivom »Dvije duše« čiji prihod od prodaje je bio namijenjen slijepim ljudima iz lokalne zajednice, a takođe je učestvovao na brojnim dobrotvornim aukcijama.
Njegove muzičke korijene je lako pronaći jer je njegov otac, Ljubo Stipišić, vjerojatno najaktivniji arhivar tradicionalnih pjesama svog područja i cijenjeni etnomuzikolog.
Jedni od Džibonijevih omiljenih umjetnika, klapa Kambi, objavili su 2001. album »Vrime od nedije« na kojem su u tradicionalnom i jedinstvenom dalmatinskom folk izvođenju obrađeni Džibonijevi hitovi.
Mirakul
Džibonijev dugo očekivani album »Mirakul«, objavljen je 16. oktobra 2001. i u nekoliko je dana postao najprodavaniji album u Hrvatskoj. Do danas je »Mirakul« prodan u više od 60.000 primjeraka (u Hrvatskoj, Sloveniji i Bosni i Hercegovini) i najprodavanije je izdanje u 2001-oj i 2002-oj godini. Brojne odlične kritike proglasile su »Mirakul« za najbolji album 2001. (što se proteglo i na 2002.) s nekoliko pjesama koje već sada zauzimaju značajno mjesto u hrvatskoj muzičkoj istoriji. Na »Mirakulu« se nalazi 13 pjesama na kojima učestvuje nekoliko međunarodno poznatih muzičara kao što su bubnjar Manu Katche, basisti Pino Paladino i Toni Levin, zvijezda world muzike Geoffrey Oryema, frontmen talijanskog benda »Stadio« Gaetano Kureri i Vlatko Stefanovski.
Loreauville, Louisiana
je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 887, što je 51 (-5,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Butiril-KoA dehidrogenaza
Butiril-KoA dehidrogenaza (, butirilna dehidrogenaza, nezasići acil-KoA reduktaza, etilenska reduktaza, enoil-koenzim A reduktaza, nezasićeni acil koenzim A reduktaza, butiril koenzim A dehidrogenaza, kratkolančana acil KoA dehidrogenaza, kratkolančana acil-koenzim A dehidrogenaza, 3-hidroksiacil KoA reduktaza, butanoil-KoA:(akceptor) 2,3-oksidoreduktaza) je enzim sa sistematskim imenom butanoil-KoA:akceptor 2,3-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju:
Ovaj flavoprotein je deo sistema koji redukuje ubihinon i druge akceptore.
Kraljevina Bosna
Kraljevina Bosna ili Bosansko kraljevstvo, je država koja je postojala na Balkanu od druge polovine 14. vijeka do druge polovine 15. vijeka, obuhvaćajući pretežno prostore današnje Bosne i Hercegovine, ali u nekim periodima i dijelove susjednih država. Za vrijeme kralja Tvrtka I, Bosansko kraljevstvo je bila najmoćnija balkanska država.
Bosanska kraljevska kruna i vijeće bosanskog plemstva služili su kao dva konstitutivna stupa države. Ozemlje je pripadalo ili vladaru ili nekolicini moćnih vazala, kojih je početkom 15. st. bilo 6 ili 7. Veliki i mali vazali često su vodili ratove jedan protiv drugoga oko zemlje ili kojekakvih prava, a oni najveći povremeno i protiv kralja. Vladar Huma godine 1448. uzeo je poseban naslov hercega (vojvode) kako bi naglasio svoju neovisnost o kralju te da je njegov položaj viši od položaja drugih vladara. Unutar zemlje, i veliki dio klera, feudalni gospodari i stanovništvo, kao i otprilike polovina vladara od 12. do 15. st., bili su sljedbenici ili su tolerirali lokalnu Crkvu bosansku, čime je bosansko političko tijelo bilo podijeljeno oko religije. Kao ishod te podjele, međusobnog suparništva i centrifugalnih tendencija velikih feudalaca te bijednih uvjeta u kojima su živjeli kmetovi, srednjovjekovna bosanska država uvijek je bila slaba i nestabilna.
Bosna je Turcima bila lak plijen, gospodarski iscrpljena nakon ponovljenih ratova protiv Ugarske, razjedinjena čestim borbama između kralja i regionalnih feudalaca i podijeljena vjerskim razlikama. Kmetovi su bili nezadovoljni, preopterećeni davanjima plemstvu i troškovima čestih ratova.