cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Portland, Oregon
Historija
Prvo naselje na tom mjestu izraslo je 1845., po lokalnoj legendi o imenu budućeg grada, odlučila su dva naseljenika bacanjem novčića, birajući između dva imena gradova na istoku Portlanda u Meinu i Bostona u Massachusettsu, novčić je odlučio da to bude - Portland. Grad je rastao nevjerojatnom brzinom, a tome su pomogle uzastopne čuvene zlatne groznice, koje su privukle gomilu novih stanovnika, koji su se iz gradova istoka zaputili Oregonskom stazom do Portlanda. U grad su se tih ranih godina 19. vijeka doselili i brojni kineski imigranti. Grad je tako brzo rastao, da je već 1890. progutao sva okolna naselja u jednu cjelinu. Portland je 1905. bio u fokusu američke javnosti kad se slavila 100 godišnjica Ekspedicije Lewisa i Clarka.
Izgradnja duboke riječne luke, osposobljene da primi i oceanske brodove iz Zaljeva Puget, kao i dovršetak Sjevernopacifičke željeznice pretvorila je Portland u centar tog dijela Sjedinjenih Američkih Država. Iz luke se izvozila drvena građa, tog inače šumom bogatog kraja (Kaskadske planine) i brojni poljoprivrednih proizvodi iz dolina rijeka Willamette i Columbija. Nakon izgradnje brojnih hidroelektrana u neposrednoj okolici grada, jeftina struja omogućila je brz rast industrije.
Za vrijeme Drugog svjetskog rata Portland je postao glavni centar brodogradnje. Tokom 1970-ih 1980-ih provedeni su uspješni programi urbane revitalizacije grada.
right|thumb|300px| Žičara koja vozi na brdo Marquam i Oregonski univerzitet zdravlja i nauke
Privreda
Današnji Portland je grad visoke tehnologije i elektronike, pa grad ima brojne kompanije koje se bave razvojem softvera, kompjuterskih programa i proizvodnjom kompjutera, opreme za njih i mjernih instrumenata. Pored tog Portland ima i tradicionalne industrije obuće i odjeće (Adidas), kamiona i dijelova za njih, papira i proizvoda od papira, ambalaže, opreme za avione, strojeva i metalnih proizvoda, prehrambenih proizvoda. Pored tog je Portland i važan centar izdavaštva, grad sa puno štamparija i veliki obrazovni i medicinski centar.
Portland je zbog svojih snježnih planina i važan turistički centar, skijalište na Planini Hood.
Portland ima veliki međunarodni aerodrom (IATA: PDX, ICAO: KPDX), a njegova luka je poznata po izvozu pšenice i uvozu automobila sa Dalekog istoka.
Znamenitosti i atrakcije
Kao i svaki veliki američki grad i Portland ima down town sa visokim neboderima, ali su prava specifičnost grada brojni parkovi i guste šume, jer više 36 km² njegove površine, pokrivaju šume i parkovi, od kojih je najveći Šumski park (Forest Park) na sjeverozapadu grada koji se prostire na 2 000 hektara.
Portland je svjetski poznat po svom Parku ruža (The International Rose Test Garden) koji je osnovan 1917., u kom se uzgaja stotine sorti ruža. Pored tog poznati parkovi grada su arboretum, botanički vrt, kineski i japanski vrt. Poznat je i park Grotto, koji je i katoličko svetište pun svetačkih kipova. Grad je poznat i po svojih sedamnaest riječnih mostova.
Godišnji Festival ruža u junu je velik društveni događaj, velike atrakcije su i festivali bluesa i piva u julu. Portland je u Sjedinjenim Američkim Državama poznat kao grad malih pivovara, a dolina rijeke Willamette poznata je vinska regija.
Okolica grada ima brojne prirodne ljepote kao što je 190 metara visok Vodopad Multnomah, opservatorij i memorijalna kuća Vista House, u dolini Rijeke Columbija i Rezervat prirode šuma planine Hood. Portland je okružen visokim planinama, koje su često prekrivene snijegom Planina Hood (80 km jugoistočno od grada), Planina Rainier i visokim vulkanima Saint Helens i Adams.
Kultura i obrazovanje
Portland je jedan od malobrojnih američkih gradova koji ima simfonijski orkestar, balet i operu. Grad ima brojne teatre i muzeje, od kojih su najpoznatiji Oregonski muzej nauke i industrije, koji ima planetarij i veliki akvarij sa morskim životinjama, Američki muzej oglašavanja i Svjetski centar šumarstva koji djeluje i kao muzej.
Portland je snažni obrazovni centar, sa brojnim obrazovnim institucijama; Univerzitet Portland (osnovan 1901), Univezitet Concordia (1905.), Koledž Reed (1908.), Koledž Lewis i Clark (1867.), Koledž Warner Pacific (1937.), Državni univerzitet Portland (1946.), Koledž Portland Community (1961.), Koledž Cascade (1993. dio Univerziteta Oregon) i Oregonski univerzitet zdravlja i nauke.
Sport
Portland je dom košarkaškog kluba Portland Trail Blazers člana američke košarkaške organizacije National Basketball Association.
C23H32O2
Molekulska formula C23H32O2 se može odnositi na:
Kleopatra Selena I
Kleopatra Selena I (grč. Κλεοπάτρα Σελήνη, ubijena 69. god. pre n.e.) bila je ćerka Ptolemeja VIII Fiskona i njegove bratičine Kleopatre III. Kasnije je udata za brata Ptolemeja IX Latira, a nakon toga, bila je supruga čak trojice vladara iz dinastije Seleukida.
Prvobitno se zvala samo Selena, a vladarsko ime Kleopatra uzele je kada se, po nalogu majke Kleopatre III, udala za Ptolemeja IX Latira 115. god. pre naše ere. Za razliku od većine ptolemejskih kraljica, Kleopatra Selena nije bila proglašena za savladarku svog muža. Ptolemeju Latiru rodila je Bereniku III i još dva sina, pri čemu su obojica nosili dinastičko ime Ptolemej. Moguće je da je među njihovim sinovima bio Ptolemej XII Aulet.
Usled dinastičkih sukoba 107. godine Ptolemej Latir i njegova porodica morali su da napuste Egipat i sklone se na Kipar. Ptolemej Latir je tamo okupio vojsku i otišao u južnu Siriju odakle je želeo da napadne Egipat. Kleopatra III je pak sklopila savez sa jednim od zavađenih seleukidskih kraljeva, Antiohom VIII Gripom. Tada je, zarad interesa svoje majke, Kleopatra Selena udata za Antioha Gripa, koji je bio udovac.
U Siriji je građanski rat između Antioha Gripa i njegovog polubrata Antioha IX Kizičkog trajao dugo i iscrpeo je Seleukidsko carstvo. Antioh VIII je 96. pre n.e. ubijen u Antiohiji, Antioh IX je tada uzeo Kleopatru Selenu za ženu. Međutim, ovaj brak nije trajao dugo pošto je već 95. pre n.e. Antioh poginuo u borbi sa Seleukom IV Epifanom, starijim sinom Antioha VIII Gripa. Na kraju, Kleopatra Selena se udala za svog pastorka Antioha X Euseba, sina Antioha VIII i Kleopatre IV. U ovom braku Kleopatra Selena je rodila dva sina od kojih je jedan bio budući Antioh XIII Azijski.
Kleopatra Selena je 90. ili 83. god. pre n.e. ostala udovica po treći put, a kada je 80. god. pre n.e. u Aleksandriji ubijen Ptolemej XI Aleksandar II ona je ostala jedini legitimni predstavnik dinastije Ptolemejida. Aleksandrinci su izabrali za kralja Ptolemeja XII Aueleta, koji je najverovatnije bio nezakoniti sin nekog od ptolemejskih kraljeva. Kleopatra Selena je tada uputila svoja dva sina u Rim da zatraže podršku rimskog senata u osvajanju egipatskog prestola, ali su se mladići vratili dve godine kasnije neobavljenog posla. Najzad, jermenski kralj Tigran Veliki je 69. zauzeo grad Ptolemejidu, opljačkao grad i odveo Kleopatru Selenu u zarobljeništvo. Stara kraljica je ubrzo ubijena u Seleukiji. Njen sin Antioh XIII pokušao je da ujedini stare seleukidske posede, ali je Sirija već 63. god. pre n.e. pretvorena u rimsku provinciju.
Chunupí
Skupine Yooc i Ocolé sa srednjeg toka Bermeja, navode se kao njihove dvije bande
Hacienda de Guadalupe, Bolaños
Hacienda de Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Bolaños.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1944 m.
Văleni- Dâmbovița, Dâmbovița
Văleni- Dâmbovița je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2934 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 522 m.
Star Trek IV: The Voyage Home
Zvjezdane staze IV: Putovanje kući (engleski Star Trek IV: The Voyage Home) američka je SF filmska komedija iz 1986. godine. To je četvrti film temeljen na televizijskoj seriji Zvjezdane staze te završava priču započetu sa prethodna dva filma, Zvjezdane staze II: Khanov bijes (1982) i Zvjezdane staze III: Potraga za Spockom (1984). Radnja se odvija oko bivše posade svemirskog broda USS Enterprise koji putuju 300 godina natrag u prošlost, u San Francisco 1980-ih, kako bi donijeli dva grbava kita natrag u budućnost i tako spasili Zemlju koju opsjeda vanzemaljska sonda koja traži signale kitova.
Nakon što je režirao prethodni film, Potraga za Spockom, glumac Leonard Nimoy je prihvatio ponudu režiranja i četvrtog, uz veće slobode koje su mu date. Nimoy i producent Harve Bennett su zamislili priču sa ekološkom porukom i bez zlikovaca. Studio Paramount nije bio zadovoljan prvim nacrtom scenarija, te je stoga unajmljen Nicholas Meyer, redatelj drugog filma, Khanov bijes, koji je napisao različite dijelove novog scenarija sa Bennettom, uz odobrenje Nimoyja, glavnog glumca Williama Shatnera i Paramounta.
Glavno snimanje počelo je 26.2. 1986., a snimalo se u San Franciscu. Filmska kompanija Industrial Light & Magic (ILM) pomogla je u postprodukciji i dočaravanju specijalnih efekata. Malo kitova u filmu je bilo stvarno; većina su bili animatroničke lutke sa pokretnim motorima. Povratak kući imao je premijeru 26.11. 1986., te se pokazao vrlo uspješnim. Humor i neobična priča primili su pohvale kritičara i obožavatelja serije, koji su ih primili kao osvježenje u usporedbi sa prva tri ozbiljna i tmurna filma. Film je zaradio preko 133 milijuna $ diljem svijeta  - što ga čini komercijalno najuspješnijim filmom izvornog filmnskog serijala, te trećim ako se usporedi sa novim filmskim serijalom Zvjezdanih staza iz 21. vijeka - pobrao je nekoliko nagrada a nominiran je i za četiri Oscara u tehničkim kategorijama. Sljedeći film iz serijala, Zvjezdane staze V: Posljednja granica, objavljen je tri godine kasnije, 1989.
Radnja
Godine 2286., velika cilindrična sonda putuje svemirom. Kako se približava Zemlji, šalje neshvatljiv signal u šiframa te onesposobi dotok struje po cijeloj planeti, stvarajući pri tom snažne oluje i katastrofične oblake. Zemlja pošalje poziv upomoć. Bivša posada USS Enterprisea - James T. Kirk, Spock, Dr. McCoy i drugi - putuje u klingonskom svemirskom brodu prema Zemlji te očekuju suđenje za krađu i uništenje Enterprisea. Kada Spock čuje signal sonde, shvati da je identičan zvukovima izumrlog grbavog kita, te da će stvarati kaos dok ne primi odgovor. Ekipa upotrijebi brod kako bi u kružnom putovanju brzinom svjetlosti zaobišli Sunce te se tako vrate natrag u prošlost, u 1986. godinu.
Namjeravaju pronaći par kitova i dovesti ih natrag u budućnost, kako bi zaustavili sondu. Ipak, manevar je iscrpio snagu broda, pa odluče sletjeti u San Francisco, sakriti brod te krenuti u ostvarivanje svojeg zadatka. Kirk i Spock krenu u potragu za kitovima, dok Montgomery Scott, Leonard McCoy i Hikaru Sulu stvaraju akvarij koji će poslužiti za prijevoz istih. Uhura i Pavel Chekov moraju pronaći način kojim bi obnovili energiju kristala na brodu.
Taylor sazna da su kitovi pušteni ranije te daje njihove kodove Kirku. Svemirski brod uspijeva teleportirati dva kita taman prije nego postanu meta kitolovaca na moru. Ekipa se potom vrati natrag u 23. stoljeće zajedno sa Taylor, koja je htjela poći s njima. Natrag na Zemlji, svemirski brod se sruši u more i oslobodi kitove koji odgovore na signal sonde koja prestane sa štetnim ponašanjem te se vrati natrag u svemir. Sve optužbe protiv Enterprise ekipe su odbačene; ipak, zbog odbijanja naredbe nadređenog, Kirku je smanjen status sa admirala na kapetana. Ekipa ulazi u novi svemirski brod, Enterprise NCC-1701-A, te očekuje novu misiju.
Glavne uloge
Majel Barrett ponavlja ulogu kao Christine Chapel, ravnateljicu zdravstvene skrbi. Mnoge njene opširne scene su na kraju skraćene u završnoj verziji filma, što je razljutilo glumicu. U filmu, na kraju izgovara samo jedan dijalog i ima scenu reakcije. Mark Lenard i Jane Wyatt glume veleposlanike Sareka i Amandu Grayson, Spockove roditelje. Wyatt je izjavila da, iako ne voli raditi sa glumcima-redateljima, je utvrdila da je Nimoy bio iznimka jer se mogao usredotočiti i na svoju ulogu i na davanje uputa filmskoj ekipi. Robin Curtis glumi Saavikicu, poručnicu Svemirske flote.
Film ima i nekoliko cameo uloga. Madge Sinclair ima nepotpisanu ulogu zapovjednice USS Saratoge. Pjevačica Jane Wiedlin se nakratko pojavljuje kao službenica Svemirske flote. John Schuck je klingonski veleposlanik, Robert Ellenstein je predsjednik Federacije, a Brock Peters je admiral Cartwright. Grace Lee Whitney ponavlja ulogu kao Janice Rand iz serije.
Produkcija
Prije premijere trećeg filma, Potrage za Spockom, Leonard Nimoy je zamoljen da se vrati u ulozi redatelja i u sljedećem filmu. Pošto je bio pod određenim ograničenjima u trećem filmu, Paramount je obećao dati mu veću slobodu u četvrtom dijelu. "[Paramount] je izravno rekao da žele moju viziju," prisjeća se Nimoy. Nakon teških, dramatičnih prethodnih filmova o Zvjezdanim stazama, Nimoy i producent Harve Bennett su ovog puta htjeli lakši film bez pravog zlikovca. Pošto se William Shatner nećkao vratiti franšizi, Nimoy i Bennett su osam mjeseci razmatrali mogućnost prednastavka o likovima u Svemirskoj akademiji, dok Shatner napokon nije prihvatio ulogu nakon što su mu povećali honorar. I Nimoy i Shatner su svaki pojedinačno dobili 2,5 milijuna $ za film, a zbog takvog povećanja plaća za glumce, Paramount je stvorio novu televizijsku seriju, Star Trek: The Next Generation (1987.), sa manje skupim, nepoznatim glumcima.
Usprkos Shatnerovoj skepsi, Nimoy i Bennett su izabrali priču o putovanju kroz vrijeme u kojoj posada nailazi na problem koji se jedino može riješiti u prošlosti. Razmatrali su ideje o tvorcu violine i naftnim rudarima, ili o bolesti čiji se lijek jedino može naći u uništenoj kišnoj prašumi. "Međutim, opisi tisuće bolesnih i umirućih ljudi nije se poklapalo sa idejom za malo lakši film, a misao o putovanju u prošlost 600 godina unatrag kako bi naša posada donijela neku ribu nije bilo osobito uzbudljivo," objasnio je Nimoy. Kasnije je pročitao knjigu o izumrlim životinjama i smislio priču koja je naposlijetku prihvaćena. Nimoy se dosjetio ideje o kitovima te kako bi njihova pjesma mogla spasiti Zemlju. desno|mini|upright|Eddie Murphy je bio zainteresiran za ulogu u filmu, ali je naposljetku odustao jer mu se nije svidjela uloga u priči Nimoy je kontaktirao pisca Daniela Petriea, Jr., scenarista filma Policajac s Beverly Hillsa, kako bi napisao scenarij, kada se pojavila ideja koju je producent Jeffrey Katzenberg opisao kao "ili najbolju ili najgoru ideju na svijetu" —obožavatelj Zvjezdanih staza Eddie Murphy je iskazao želju za glavnom ulogom u filmu. Nimoy i Murphy su se složili da bi njegova uloga privukla i ljude koji nisu obožavatelji Zvjezdanih staza pošto je Murphyjeva popularnost tada rasla, ali je isto moglo biti da će film biti ismijan. Steve Meerson i Peter Krikes su unajmljeni kako bi napisali scenarij u kojem Murphy glumi profesora na sveučilištu koji vjeruje u izvanzemaljce i voli slušati pjesme kitova. Murphyju se uloga nije svidjela jer je htio igrati vanzemljca ili službenika Svemirske flote, te je stoga izabrao ulogu u filmu Zlatno dijete—odluka koju je Murphy kasnije zažalio. Njegov lik je kasnije kombiniran u biologinju i žensku novinarku za ulogu Gillian Taylor, koja je na kraju završila u filmu.
Paramount nije bio zadovoljan scenarijem, pa je stoga Dawn Steele pitao Nicholasa Meyera, scenarista i redatelja drugog filma, Osveta Khana, bi li pomogao ispraviti ga. Meyer nije pročitao raniji scenarij te su on i Bennett podijelili priču na dva dijela: Bennett je napisao prvu četvrtinu priče, do dijela u kojem posada otiđe natrag u prošlost; Meyer je napisao središnji dio priče, koji se odigrava u 20. stoljeću, a Bennett je završio kraj. Nakon 12 dana pisanja, Meyer i Bennett su spojili svoje dijelove. U toj verziji, Gillian Taylor ostaje na Zemlji u 1986. godini kako bi se borila za opstanak kitova. Meyer je davao prednost tom "ispravnom kraju" a ne kraju u filmu, jer "kraj u filmu skreće od važnosti ljudi koji žive u sadašnjosti i uzimaju odgovornost za ekologiju kako bi spriječili probleme u budućnosti tako što rade nešto danas, umjesto da imaju fantaziju kako će biti teleportirani u utopijsku budućnost." Meyer i Bennett su izrezali ideju Krikesa i Meersona u kojoj klingonski svemirski brod preleti preko nogometne utakmice.
Nimoy je rekao da je Meyer scenariju dao "humor i društveni komentar" koji je on žarko htio. Dodao je: "nisam htio ubijanje, niti pucnjavu, niti fotonske torpede, niti eksplozije, niti stereotipnog zlikovca. Htio sam da ljudi imaju zabavno vrijeme gledajući film, a ako smo slučajno iznijeli par velikih ideja, pa, Bože moj, još bolje." Meyerov raniji film, Time After Time, se također odigravao u San Franciscu; scena u kojoj Spock onesvijesti punkera se temelji na sličnoj sceni koja je izrezana u filmu Time After Time.
Meyer je izjavio kako je pisanje teklo glatko. Poslao bi par stranica, Nimoy i Bennett bi mu se javili radi konzultacije, te bi se vratio natrag u svoj ured. Kada su Nimoy, Bennett i Meyer bili zadovoljni, pokazali su scenarij Shatneru, koji je ponudio svoje vlastite bilješke te bi potom krenula nova runda prepravljanja priče. Paramount je bio vrlo zadovoljan gotovim scenarijem.
Snimanje
Uvodne scene iz filma u svemirskom brodu Saratoga su prve snimljene; snimanje je započelo 24. 2. 1986. Filmski set bio je izmijenjena verzija svemirskog broda Grissoma iz Potrage za Spockom, a koji je isto tako bio izmijenjena verzija glavnog mosta Enterprisea iz prvog filma iz 1979. Ove scene su prve snimljene kako bi dale vremena da se set promijeni u most novog Enterprisea na kraju filma.
Kao i kod prethodnih filmova Zvjezdanih staza, postojeća oprema i snimke su ponovno iskorištene kako bi se sačuvalo novca, iako je Putovanje kući zahtijevalo manje novca nego prethodni filmovi. Pristanište svemirskih brodova na Zemlji je sastavljeno od filmskog seta iz trećeg filma, iako su kompjuterski monitori imali nove grafike. Stare snimke uništenja Enterprisea i pokreta broda Ptica-plijena u svemiru su ponovno iskorišteni. Interijeri broda su također reciklirani: kompjuterska soba je modifikacija reaktora u kojem je Spock umro u Khanovu bijesu. Nakon što su snimljene sve scene Ptice-plijena, cijeli set je ofarban bijelom bojom radi jednog prizora koji je otišao u skevencu sna tijekom putovanja vremenom.
Putovanje kući bio je prvi film Zvjezdanih staza koji je snimljen na lokacijama—samo jedan dan je potrošen u Potrazi za Spockom. Većina snimanja odigrala se u San Franciscu tijekom deset dana snimanja. Opširno korištenje snimanja na lokacijama doveo je do logističkih problema; scena u kojoj Kirka skoro udari vozač taksija zahtijevala je da se 12–15 automobila ponovno vrati na istu poziciju ako je snimka bila neispravna, što je oduzimalo pola sata vremena. Scena u talijanskom restoranu je snimljena u studiju. Scena u kojoj Ptica-plijena sleti u park Golden Gate i iznenadi dva smetlara morala je biti snimljena parku Will Rogers u zapadnom Los Angelesu jer su jake kiše u San Franciscu stvorile previše blata na travnjaku.
Scena u kojoj Spock onesvijesti agresivnog i tvrdoglavog punkera u autobusu zasniva se na osobnom iskustvu koje je Leonard Nimoy doživio na ulicama New Yorka; "[Bio sam] iznenađen kako je arogantant, kako je agresivan, i mislio sam da sam barem Spock onda bih mu priklještio mozak!" Kada je saznao o toj sceni, Kirk Thatcher, pomoćni producent, uvjerio je Nimoya da igra tu ulogu; Thatcher je obrijao svoju glavu u mohawk verziju i dobio odjeću da upotpuni dojam. Thatcher (uz dizajnera zvuka Marka Manginija) je isto tako napisao i snimio "Mrzim te", pjesmu u sceni, a bila je njegova ideja da onesviješteni punker licem padne na radio i tako ga isključi.
Većina scena instituta za kitove u kojem radi Taylor snimljeno je u akvariju Monterey Bay. Akvarij za kitove dodan je specijalnim efektima u kesterijeru parka. Radi krupnih kadrova likove dok gledaju akvarij, zidove akvarija su izmjereni i replicirani na setu Paramounta. U sceni u kojoj Kirk gleda Spocka u akvariju, Shatner zapravo gleda u zid. Scena u akvariju snimljena je tek tjednima nakon toga, u akvariju za treniranje astronauta u bestežinskom stanju.
U filmu, Uhura i Chekov posjete nosač aviona USS Enterprise. Pravi Enterprise je tada bio u oceanu, pa je njega "glumio" USS Ranger (CV-61). Međunarodni aerodrom Oakland je iskorišten kao element sjedišta svemirske flote.
Scene u kojima Uhura i Chekov pitaju prolaznike na ulici o lokaciji nuklearnih brodova snimljene su skrivenom kamerom, ali - usprkos legendama - prolaznike su glumili statisti koji su znali da ih snimaju. Jedina iznimka je bila jedna žena čiji je automobil bio zaključan jer ga nije htjela maknuti radi potreba snimanja, te je pristupila pomoćnom režiseru da nastupi kao statist u filmu kako bi joj platili. Unajmili su je, ali joj i objasnili da ne odgovori ništa na pitanja Koeniga i Nicholsice. Ipak, ona je odgovorila, a filmaši su zadržali njenu repliku u filmu, te je stoga morala potpisati pristupanje Udruzi filmskih glumaca.
Eksterijeri Vulkana i Ptice-plijena stvoreni su kombinacijom zvučne pozornice i minijaturnih slika. Nimoy je tražio primjerenu lokaciju, ali razna mjesta nisu odgovarala, pa su snimljene na zvučnoj pozornici Paramounta. Produkcija je morala sakriti činjenicu da su produkcijske zgrade bile 30 metara udaljene. Širokokutni kadar Spocka na rubu litice kako gleda panoramu je snimljen u Vasquez Rocksu, parku sjeverno od Los Angelesa. Vijeće Federacije bilo je veliki set sastavljen od predstavnika raznih vanzemaljskih rasa. Produkcijski menadžer Jack T. Collis je štedio novac izgradnjom seta sa samo jednim kraje; obrnuti kutni kadrovi koristili su isti komad zida. Pozicije podija Predsjednika Federacije i glumaca su zamijenjene svakim novim kadrom.
Pošto je ovo bio prvi film Zvjezdanih staza koji je pokazivao operacije zapovjedništva svemirske flote, Bennett i Nimoy su posjetili Laboratorij za mlazni pogon NASE kako bi naučili kako doista upravlja zapovjedništvo u centru, te kako operira. Među opremom na setu našao se i veliki središnji stol sa video monitorima koji je produkcija šaljivo nazvala "stol za biljar"; ovaj predmet će kasnije postati standard za reaktor u USS Enterpriseu u televizijskoj seirji Zvjezdane staze: Sljedeća generacija.
Efekti
Nimoy je već rano tijekom razvoja filma unajmio Industrial Light and Magic (ILM) radi dočaravanja vizualnih efekata. Scene na planetu Vulkanu su bile kombinacija igranofilmskih snimaka glumaca na setu parkirališta Paramounta te naslikanog svemirskog broda i pozadinskog pejzaža. Sekvenca odlaska svemirskog broda je snimljena tako da je svaka komponenta snimljena statičnom kamerom a švenk je postignut kompozicijom kamere kontrole pokreta. Sunce (žarulja fokusirana konveksnom lećom) je snimljeno u drugačijim propusnicama kako bi se stvorili realistični svjetlosni efekti klingonskog broda bez da se svjetlost "rasprostire" oko drugih elemenata kadra.
Radi potrebe sekvence u kojoj sonda ionizira oblake i atmosferu, stručnjaci za efekte su koristili kombinaciju natrijevog bikarbonata i efekata spremnika oblaka; vrtlog magle stvorio je spremnik vode snimljen na crnom baršunu, a boje i dinamični vrtlozi su dodadni ubacivanjem boje u spremnik. Ti kadrovi su uključeni na sliku Zemlje zajedno sa svjetlosnim efektima, stvorenih svjetlima sa dvostrukom ekspozicijom dok su se gibali po ekranu.
Putovanje klingonskog svemirskog broda kroz vrijeme je bila jedna od teže izvedivih sekvenci. Dvije ploče teksturnog pleksigasa je stavljeno jedno pokraj drugog te osvjetljeno u pozadini sa snažnim, žutim svjetlom. Brazda je rotirana na kružnoj traci a ploča na početku je stvorila tzv. moiréov uzorak dok se njena pozicija gibala.. Animator John Knoll je dodao sunčeve plamenove kako bi dovršio iluziju. desno|mini|225px|Grbavi kitovi su dočarani animatroničkim lutkama Prilikom putovanja kroz vrijeme, posada Enterprisea je prema scenariju prolazila kroz "snovita stanja". Upotrijebljena je kompjuterska animacija kako bi dočarala njihova halucinogena stanja. ILM je radio na temelju McQuarriejeva storyboarda te pokazala skice Nimoyju radi odobrenja sekvence. Početak sna u zapovjedničkom mostu je obojen snažno bijelom bojom. ILM je fotografirao i digitalizirao glave posade uz pomoć tehnologije za 3-D skeniranje, koju je razvio Cyberware, te je te informacije iskoristio za kompjuterske modele. Animatori su nastojali da te halucinacije ne ispadnu "odveć groteskne". 30 sekundi te animacije zahtijevao je tjednima posla za animatore. Koristili su svaki rezervni kompjuter radi obrade te CGI animacije.
Filmaši su znali da će dočaravanje kitova biti njihova najveća briga. Dow se sjeća da su čak bili spremni promijeniti novu životinju u scenariju u slučaju da efekti ne uspiju biti uvjerljivi. Kako bi se riješio taj izazov, unajmljen je stručnjak za robotiku Walt Conti. Iako Conti nije imao iskustva na filmu, Rodis je vjerovao da će njegovo inženjersko znanje pomoći u stvaranju nezavisne i održive minijature modela kita.
Conti je proučavao snimke kitova u moru te izgradio prototip robota koji se kretao uz pomoć peraja i repa, a Paramount je bio oduševljen. ILM je unajmio ilustratora i stručnjaka za oceane Pietera Folkensa kako bi napravio uvjerljivu vanjsku skulpturu oko kitovog prototipa. Završni model bio je 1,2 metara dug te je bio upravljan na daljinski. Koža modela je bila vodo-otporna kako voda ne bi prouzročila kratki spoj na motoru. Dva modela su stavljena u bazen jedne srednje škole radi dva tjedna snimanja. Postavljene su vodene kamere, ronioci i operateri motora. Točno upravljanje kitovima je bilo teško jer je ILM dodao dijatomejsku zemlju u bazen kako bi dočarali plavetnilo oceana.
Duplikat USS Enterprisea je iskorišten u završnici filma. Set iz prvog filma je također ponovno iskorišten, ali su interijeri morali biti ponovno izgrađeni. Grafički dizajner Michael Okuda je dizajnirao tipkovnice i osvijetljeni ekran za brod Federacije. Takav sustav je iskorišten i za klingonski brod, iako su funkcijske tipke bile veće.
Premijera
Povratak kući je pušten u američku kino distribuciju na Dan zahvalnosti, 26. 11. 1986. Pošto su Zvjezdane staze tradicionalno slabo primljene u kinima u inozemstvu, producenti su stvorili poseban foršpan za strana tržišta koji nije stavljao naglasak na dio u naslova kojem je naziv Zvjezdane staze, te je sažeo radnje iz prethodna dva filma. Winter se prisjeća da taj marketing nije napravio nikakvu razliku. Povratak kući je bio prvi film Zvjezdanih staza koji je prikazan u Sovjetskom Savezu, a projekciju je organizirao Svjetski fond za zaštitu prirode 26. 6. 1987., u Moskvi, kako bi se slavila zabrana lova na kitove. Na projekciji je uz Nimoyja bio i Bennett koji je bio zadivljen kako je film bio jednako zabavan ruskim gledateljima kao i američkim. Rekao je da je "najveličanstveniji trenutak mojeg života Zvjezdanih staza" bio kada je moskovska publika počela pljeskati prilikom McCoyjeve rečenice: "Birokratski mentalitet je jedina konstanta u svemiru. Uzeti ćemo teretni brod." Bennett je vjerovao da je to bila "jasna poruka onoga što slijedi."
Vonda N. McIntyre je napisao roman za film prilikom premijere. Izdavač je bio Pocket Books, te je bio osam tjedana na listi "bestsellera" New York Timesa, a na vrhuncu je bio na #3 mjetu.
Kritički odjek
Povratak kući je dobio uglavnom pozitivne recenzije te su i obožavatelji uglavnom prihvatili film. Film je "opuštena, vesela, vrlo zadovoljajuća Božićna zabava" za kritičara Washington Posta, Paula Attanasia, a recenzija za BBC je pisala kako je to "jedna od najsnažnijih epizoda serije i dokaz da franšiza može podnijeti odsutnost akcije u svemiru i USS Enterprisea, a opet biti vrlo zabavna". Iako je Janet Maslin za New York Times priznala da je koncept filma "sumanut", napisala je da je svejedno uživala u njemu. Rushworth Kidder je hvalila film jer je publici dao pogled na moderan život iz drugačije perspektive, te istodobno dokazao da priča ne mora sadržavati ubojstva, nasilje ili zlikovca radi dramatične naracije.
Komedija koja se zasniva na konceptu "riba izvan vode" je dobila najviše komplimenata. The Courier-Mail je zapisao kako je film smiješniji od prethodnika, te hvalio glumce, pisce i redatelja. Newsweekov David Ansen je smatrao da je to ne samo najlakši film serijala, nego i najvjerniji duhu izvorne televizijske serije. Liam Lacey je The Globe and Mail dao negativniju recenziju, koji je kudio Nimoyjovu "nespretnu" režiju i manjak komičnog tajminga.
Vizualni efekti su također hvaljeni; a kritičari su primijetili kako efekti tu igraju manju ulogu u filmu u usporedbi sa likovima i dijalozima. USA Today navodi kako je nedostatak specijalnih efekata omogućio posadi "da se dokažu sposobnijim glumcima nego ikada prije." Maslin je hvalila i iskrenost Nimoyjeve režije. Roger Ebert je dao 3,5 od 4 zvijezdice, komentirajući: "Kada su završili sa pisanjem scenarija za "Zvjezdane staze IV," sigurno su svi imali blaženi smiješak na licu. Ovo je s lakoćom najapsurdniji od svih priča "Zvjezdanih staza" - a opet, začudo, također je najbolji, najsmiješniji i najzadovoljavajući u jednostavnim ljudskim terminima.".
Povratak kući je nominiran za 11 nagrada Saturn, jednako kao i Aliens po broju nominacija. Nimoy i Shatner su oboje nominirani za najboljeg glavnog glumca, a Catherine Hicks je nominirana za najbolju sporednu glumicu. Nominiran je i u kategoriji najboljeg znanstveno-fantastičnog filma, redatelja i scenarija (Steve Meerson, Peter Krikes, Harve Bennett, Nicholas Meyer). No jedinu nagradu koju je osvojio bio je za najbolje kostime.
Nominiran je i za četiri Oscara, za najbolju fotografiju, zvuk (Terry Porter, David J. Hudson, Mel Metcalfe i Gene Cantamessa), montažu zvuka i glazbu.
CBMT-DT
CBMT-DT, virtualni kanal 6 (UHF digitalni kanal 21) je je televizijska stanica sa sjedištem u kanadskom (kvebečkom) gradu Montreal čiji je vlasnik i operater Canadian Broadcasting Corporation (CBC) i koja emitira program na engleskom jeziku. Njena sestrinska stanica (koja emitira program na francuskom je CBFT-DT u okviru mreže CBC Television; sa njom dijeli studije i pogone u zgradi Maison Radio-Canada na bulevaru René Lévesque Boulevard u središtu Montreala. Odašiljač CBMT'se nalazi na vrhu Mount Royala.
CBMT-DT je sa radom otpočela 10. januara 1954. godine i predstavlja drugu najstariju televizijsku stanicu u Montrealu. Nakon njenog pokretanja je CBFT, koji je dotada imao dvojezični program, u potpunosti počeo emitiranje na francuskom.
Julija Antonija
Julija Cezaris (Julia Caesaris, 104. pne. - iza 39. pne.), poznatija kao Julija Antonija (Julia Antonia) bila je rimska plemkinja iz vremena kasne Republike, najpoznatija kao majka Marka Antonija.
Pobre diabla (peruanska telenovela)
Pobre diabla je peruanska telenovela produkcijske kuće America Producciones, originalno tokom 2000. Predstavlja rimejk istoimene argentinske telenovele iz 1973. također adaptovane 1990. u argentinsko-venecuelanskoj koprodukciji.
U Srbiji je prikazivana tokom 2001. i 2002. na Trećem kanalu RTS-a pod naslovom Fiorela.
Julija Antonija
Bila je kćer konzula Lucija Julija Cezara III i sestra Lucija Julija Cezara IV, odnosno u srodstvu sa Julijem Cezarom. Prvi put se udala za Marka Antonija Kretika i rodila mu tri sina: Marka, Gaja i Lucija. Nakon muževe smrti se preudala za Publija Kornelija Lentula Suru, koji je godine 63. pne. pogubljen zbog sudjelovanja u Katilininoj zavjeri.
Pobre diabla (peruanska telenovela)
Sinopsis
Fiorela je siromašna peruanka italijanskog porekla. Njen otac, Lusijano Moreli je poreklom sicilijan dok je majka Ćabuka iz Perua. Zbog nedostatka novca, Fiorela se zapošljava kao prodavačica kafe i grickalica na lokalnom hipodromu u Limi. Jednog popodneva, na stadionu, sreće Andresa Mihija Guzmana starijeg i nameće mu svoje proizvode. Usled nezgode, prosipa vrelu kafu na Andresa, ne prepoznajući ga kao vlasnika najčitanijeg lista u Peruu.
Radiometar
desno|thumb|Kruksov radiometar Radiometar je uređaj koji služi za merenje fluks zračenja (moći) elektromagnetne radijacije. Uopšteno, termin radiometar se označava infracrveni detektor zračenja, ali to uključuje detektore koji rade na bilo kojoj elektromagnetnoj talasnoj dužini.
Pobre diabla (peruanska telenovela)
Sinopsis
Andres ubrzo saznaje da je bolestan od neizlečive bolesti i da će ubrzo da umre. Luis Alberto mu saopštava da mu je ostalo još tri meseca života. Ne obazrući se mnogo na doktorevu dijagnozu, Andres se upušta u vezu za Fiorelom, ne rekavši joj da je bolestan. Osamnaestogodišnja prodavačica kafe, ubrzo postaje supruga Andresa, neznajući da je on jedan od najbogatijih preduzetnika u zemlji. Venačanje se odvilo jedino uz prisustvo Ćabuke, Lusijana, i Mersedes, Fiorine najbolje drugarice. Bračni par odlazi na medeni mesec u Evropu.
Florida, Treviso
Florida je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Pobre diabla (peruanska telenovela)
Sinopsis
Osetivši da mu se bliži kraj, Andres odlučuje da se vrati kući i otkrije supruzi ko je on. Na putu do kuće, Fiorela saznaje da je on vlasnik novinske kuće Amerika. Na ulazu u rezidenciju Mehija Guzman, Andres umire na stepeništu. Njegovu majku Robertu više je uznemirilo to što se Andres oženio sa osamnaestogodišnjom, siromašnom devojkom, nego što joj je sin preminuo...
Florida, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Fulvija
thumb|right|250px|Fulvija
Fulvija Flaka Bambula (Fulvia Flacca Bambula, cca. 83. pne. – 40. pne.), najčešće spominjana jednostavno kao Fulvija, bila je rimska plemkinja iz vremena kasne Republike. Poznata je po tome što je bila udana za tri uticajna popularska političara svog doba - Publija Klodija Pulhera, Gaja Skribonija Kuriona i Marka Antonija - preko kojih je pokušala ostvariti vlastite političke ambicije, a pred kraj života uspjela pokrenuti čak i oružani sukob koji je po njoj dobio ime Fulvijin rat. Čak i njeni suvremenici su priznali njenu važnost, tako da je postala prva ne-mitološka Rimljanka čiji se lik pojavljuje na kovanicama.
El Dorado, Matamoros
El Dorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Matamoros.
El Plan, Tiquicheo de Nicolás Romero
El Plan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tiquicheo de Nicolás Romero.
El Dorado, Matamoros
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
El Plan, Tiquicheo de Nicolás Romero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 509 m.
Julija Antonija
Godine 43. pne. je za vrijeme proskripcija Drugog trijumvirata sakrila brata Lucija i spriječila njegovu likvidaciju. Godine 40. pne. je za vrijeme Peruzinskog rata, u kome je njen sin Lucije pokušao samostalno zavladati Rimom, usprkos dobrog postupanja od strane Oktavijana, napustila Rim kako bi se priključila sinu Marku.
Radiometar
Uobičajeni primer je Kruksov radiometar, jedan od prvih modela uređaja čiji se rotor (sa krilcima koja su sa jedne strane obojena crnom, a sa druge belom bojom) u delimičnom vakuumu okretao pri izlaganju svetlosti. Postoji populatni mit da impuls apsorbovane svetlosti na crnim licima pokreće radiometar, budući da crna boja upija fotone, dok ih bela odbija. Međutim, ako je to tačno, radiometar bi morao da se okreće daleko od ne-crnih lica, zato što fotoni koji se odbijaju od belih lica šire još veći moment sile, nego fotoni koje upije crna strana. desno|thumb|Kruksov radiometar u funkciji, poznat i kao svetlosna vetrenjača, sačinjen je od staklene kugle u kojoj je vakuum. Unutra je par krilaca koja su montirana na vrtešku i rotiraju prilikom izlaganja svetlosti. Razlog njihove rotacije predmet je naučne debate. Nikolsov radiometar radi na drugom principu i osetljiviji je od Kruksovog.
Mikrotalasni radiometar radi na mikrotalasnim dužinama i sadrži plemeniti gas argon koji omogućava njegovo rotiranje.
Spoljašnje veze
Objašnjenje principa rada Kruksovog radiometra
Cankton, Louisiana
Kenkton je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 484, što je 122 (33,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Martin Krpan
Martin Krpan je izmišljeni lik slovenskog seljaka i krijumčara, koji se prvi put pojavio kao protagonist popularne pripovjetke Martin Krpan z Vrha slovenskog pisca Frana Levstika objavljene 1858. godine. Radnja, inspirirana narodnim pričama seljaka u Kranjskoj, opisuje Martina kao čovjeka izuzetne fizičke snage, ali i dovitljivosti, te koji za život zarađuje krijumčarejći englesku sol i prkoseći vlasti habsurškog cara; na kraju je car prisiljen angažirati Krpana kako bi ospjednutu carsku prijestolnicu spasio od nepobjedivog viteza po imenu Brdaus. Martin Krpan je sa vremenom postao jednim od slovenskih nacionalnih junaka.
The League of Extraordinary Gentlemen (film)
The League of Extraordinary Gentlemen je američko-britansko-njemačko-češki science fiction pustolovni film snimljen 2003. godine u režiji Stephena Norringtona. Predstavlja adaptaciju istoimenog stripa Alana Moorea i Kevina O'Neilla u kojem su protagonisti najpoznatijih SF, horor i pustolovnih romana iz viktorijanskog doba prikazani kao svojevrsni tim superheroja. Radnja se događa 1899. godine i prikazuje kako ih britanska vlada angažira kako bi spriječila tajanstvenog zlikovca po imenu Fantom da isprovocira svjetski rat. The League je bio relativno ambiciozan film, ali su produkciju obilježile stalne svađe između režisera Norringtona i Seana Conneryja koji je tumačio lik Allana Quatermaina. Moore se, kao i još nekoliko prethodnih slučajeva, javno odrekao filma, revoltiran promjenama scenarija u odnosu na predložak, a što je uključujućivalo uvođenje lika Toma Sawyera kao agenta američke Tajne službe koje su producenti objasnili time da film približe američkoj tinejdžerskoj publici. Film je imao skromne komercijalne rezultate, a dobio je porazne kritike.
San Martino, Caserta
San Martino je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 125 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 414 m.
Grilli, Grosseto
Grilli je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 252 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Whitewater, Montana
Vajtvoter je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 64.
Vilelan
Skupina ili porodica Vilelan obuhvaća jezike Indijanaca Atalalá, Chunupí, Guamalca, Ocolé, Omoampa, Pasain, Sinipé, Taquete, Vacaa, Vilela (Uacambabelté), Yecoanita, Yoconoampa, Yooc, Ypa, i vjerojatno još neke skupine.
Plemena Lule Indijanaca (Isistiné, Lule, Oristiné, Tonocoté i Toquistiné), ne treba dovoditi u vezu sa sumnjivo srodnim Vilelanskim plemenima. Velikoj porodici lule-vilela klasificiraju se i argentinski Indijanci Malbalaes.
Loma Bonita, Santa Catarina Juquila
Loma Bonita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Catarina Juquila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1042 m.
Aslonnes (Vijena)
Alon je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Vijena koja pripada prefekturi Poatje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 890 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 38 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 130 metara (maksimalnoj 139 m, a minimalnoj 81 m).
Mesa Colorada, Zapotlanejo
Mesa Colorada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapotlanejo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1515 m.
Eugene, Oregon
Judžin je univerzitetski grad na zapadu savezne američke države Oregon. Grad je 2007. imao 153.690 stanovnika. Površina Judžina je 105,0 km². Pripada okrugu Lejn. Nalazi se u dolini Vilamet, na ušću reke Mekenzi u reku Vilamet.
U Judžinu je 1972. osnovana kompanija Najki (-{Nike}-).
Geografske karakteristike
Eugene leži u dolini rijeke Willamette, na ušću rijeke McKenzie u Willamette.
Privreda i kultura
Eugene je sjedište kompanije Nike koja je osnovana u gradu 1978. i sjedište Univerziteta Oregon koji je osnovan 1876.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 156.185, što je 18.292 (13,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Omoampa
Omoampa (Umuapa), jedno od lokalnih plemena Vilela Indijanaca, porodica Vilelan, koji se sastoje ob bandi Ypa (Ipà) i Yeconoampa. Omoampa (njih 230) sa svojim pod-plemenima 1763. su smješteni na misiju Nuestra Señora del Buen Consejo, ili Ortega u provinciji Salta u Argentini blizu Mirafloresa.
Mosetene
Mosetene, pleme američkih Indijanaca porodice Mosetenan u sjevernoj Boliviji nastanjeno duž rijeke Beni i istočno od nje. Porodica Mosetenan dobila je ime po plemenu Mosetene. Oni su narod svijetle puti, sjedilačko stanovništvo koje se bavi obradom zemlje. Žive po kolibama od trske. Na sebi nose briljantno obojene bezrukavne duge tunike. Kanua nemaju nego se služe splavima. Luk i strijela glavno su im oružje.
Indijanci Chimane nazivani su i imenima Chimanisa, Chumano, Chimani i Nawazi-moñtji (prema Metrauxu, 1942.)
Brojno stanje Mosetena iz Covenda, što se tiće govornika je 600, a onih iz Santa Ane 150-200. Chimane su kao 'govornici' daleko brojniji, oko 4,000. Prema neslužbenim pokazateljima, brojno stanje govornika ovih domorodačkih jezika daleko je brojnije. Brojnim stanjem 'govornika' domorodačkih jezika često se spekulira kod grupa koje su bilingualne, naročito u španjolskom ili portugalskom. Bilingualnost uglavnom znači početak hispanizacije. 'Joshua Project' u svom popisu stanovništva uopće ne spominje Mosetene, oni svi govore španjolski pa su ih izgleda uvrstili u Bolivijce. Prema istom izvoru Chimana ima preko 7,000.
FK Drina Zvornik
Fudbalski klub Drina je fudbalski klub iz Zvornika, Republika Srpska, Bosna i Hercegovina koji se od sezone 2010/11. takmiči u Premijer ligi Bosne i Hercegovine.
Istorija
Klub je osnovan 1945. godine.
Po raspadu Jugoslavije osnovan je 1992 Fudbalski savez Republike Srpske, koji je u sezoni 1995/96 organizovao prvo takmičenje u fudbalu na teritoriji Republike Srpske. Drina je bila učesnik Prve lige Republike Srpske 1995/96.. Igrala je u Grupi Istok ali je na kraju sezone zauzela pretposlednje mesto i ispala u Drugu ligu. Posle samo jedne sezone Drina se kao prvak Druge lige grupa Bijeljina vraća u Prvu ligu 1997/98., ali ponovo ispada 1999/00.. Vratila se 2002/03. gde je ostala do danas.
U sezonama 2009/10. i 2013/14.|2013/14. Drina je osvajanjem prvog mesta u Prvoj ligi Republike Srpske postigla svoj do danas najveći uspeh plasirajući se u Premijer ligu Bosne i Hercegovine.
Klupski uspesi
Prva liga Republike Srpske
Iransko-saudijski odnosi
Iransko-saudijski odnosi uspostavljeni su kasnih 1920-ih između tadašnje Pahlavijske Monarhije i Kraljevine Hidžaz i Nadžd, a kronološki se mogu podijeliti na rani bilateralni razvoj, relativno dobrosusjedske odnose u hladnoratovsko doba, postupno formiranje rivalstva tokom 1970-ih godina, te jačanje tenzija u 21. vijeku.
Neposredno nakon što se Arabija, nekadašnja osmanska zemlja, ujedinila 1925. pod dinastijom al-Saud i zauzela Meku i Medinu, službeni Teheran odbijao je priznati novu državu odnosno njihovu kontrolu nad glavnim islamskim svetištima, te zabranio svojim hodočasnicima putovanja u Hidžaz. Četiri sporna pitanja koja su se pojavila između dvije strane bila su kontrola svetih gradova, regulacija hadža, uplitanje u unutrašnje poslove i status Bahreina. Uslijedili su dugi pregovori i 1929. u Teheranu je potpisan ugovor o prijateljstvu prema kojem će Meka i Medina ostati pod saudijskom kontrolom, hadž će biti otvoren za sve muslimane, neće biti međusobnog diranja u interna državna pitanja, te će Bahrein biti nezavisan od saudijske i iranske kontrole. Ipak, njihovi bilateralni odnosi tokom vladavine Reza-šaha ostali su ograničenog karaktera i uglavnom su se fokusirali na regulaciju hadža. Zbog incidenata među hodočasnicima, krajem 1943. došlo je do prekida diplomatskih odnosa na pune četiri godine.
Izbijanjem Hladnog rata u regiji i širenjem transnacionalnih ideologija (komunizma i nacionalizma) na koje su vladari u Teheranu i Rijadu gledali kao prijetnju, dolazi i do zbližavanja odnosno suradnje dviju zemalja. U to doba, obje su bile neprijateljski nastrojene prema Sovjetskom Savezu i čvrsti saveznici Sjedinjenih Država, kao i Britanije koja je tada de facto kontrolirala Perzijski zaljev. Istovremeno, počinju ih vezati i ekonomski interesi zbog čega su 1960. zajedno s Irakom, Kuvajtom i Venezuelom osnovali Organizaciju zemalja izvoznica nafte (OPEC). Ranih 1960-ih prosovjetski Egipat pozicionirao se kao glavni bliskoistočni rival i Iranu i Saudijskoj Arabiji, zbog čega su ostvarili suradnju protiv proegipatskih snaga u Jemenu, odnosno protiv prosovjetskih u Omanu. Nova faza u bilateralnim odnosima kristalizirala se 1964. kada na saudijski tron dolazi Faisal, kralj koji je zastupao politiku islamskog jedinstva kao sredstva za suzbijanje ireligijskih ideologija i prevladavanje razlika među muslimanskim državama. Muhamed-Reza Pahlavi, tadašnji iranski šah, pozdravio je takvu politiku i 1965. ugostio Faisala u Teheranu.
Tokom 1970-ih nastupa niz događaja koji će drastično preoblikovati iransko-saudijske odnose: britansko povlačenje iz granične zone, formiranje američke dominacije, velika naftna kriza, te rušenje pahlavijske dinastije u Iranu. Između 1968. i 1971. dolazi do raspada Pax Britannice u Perzijskom zaljevu i nastanka strateškog vakuuma na tom području, a time i obnove starih iransko-saudijskih sporova. Nesuglasice su se ponovo pojavile oko statusa Bahreina, ali i oko kontrole naftom bogatih morskih voda, te saudijske podrške novoosnovanim Ujedinjenim Arapskim Emiratima u teritorijalnim svađama s Iranom. Nakon kompliciranih pregovora i višemjesečnih diplomatskih sastanaka na najvišoj razini, Iranci i Saudijci ipak pronalaze rješenja. U oktobru 1968. sklopljen je bilateralni ugovor o pomorskom razgraničenju i prilikom njegovog postizanja presudnu ulogu odigrala su bogata naftna polja odnosno otoci Farsi i Arabi zbog kojih granica djelomično odstupa od epikontinentalne linije. Iako je iranski šah prvotno zauzeo čvrst stav o pravu na teritorij Bahreina kojeg je Iran potraživao od Britanije još od 1930-ih, dok su Saudijci istovremeno upozoravali na vojni odgovor u slučaju direktnog iranskog miješanja, naposljetku je usuglašeno da se među lokalnim stanovništvom provede UN-ov referendum o nezavisnosti. Bahrein je tako postao samostalna država 1970. godine.