cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
TAS2R7
Proizvod ovog gena pripada familiji potencijalnih receptora ukusa koji su članovi superfamilije G protein spregnutih receptora. Ovi proteini su specifično izraženi u ćelijama ukusa jezika i epitela nepca. Oni su organizovani u genomu u klustere i genetički su povezani u lokuse koji utiču na percipciju gorkog ukusa kod miševa i ljudi.
Vidovec
Vidovec je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj, u Varaždinskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. godine, općina Vidovec ima 5425 stanovnika.
Povijest
Područje Općine Vidovec prvi puta se spominje 1209. godine kada je kralj Andrija II varaždincima izdao "Povelju slobodnog i kraljevskog grada". U toj Povelji se između ostalog spominju i granice posjeda, te se spominje i mjesto Domse(Domkovec, Domitrovec) i Wydowez (Vidovec).
Spomenici i znamenitosti
U centru Vidovca nalazi se kip "trpećeg Isusa" iz 16. stoljeća, koji je vrlo rijedak, ali tipičan za vrijeme izgradnje. Obnovljen je i nadograđen 1941.Zadnja obnova bila je 2017. godine kada je kip potpuno obnovljen te je oko njega postavljena ograda i uređen prilaz.
Dvorac Krkanec, spomenik nulte kategorije, nekada je bio u vlasništvu obitelji Patačić. Najpoznatiji je po svojem "Vinskom sveučilištu" i "Pajdašiji od Pinte" grofa Baltazara Patačića.
Dvorac Vidovec nekada je bio u vladništvu obitelji Jordis-Lohausen, sa svojim perivojem spomenik je parkovne arhitekture.
Na raskršću kod ulaza u naselje Šijanec nalazi se spomenik Vidovečka mati slobode podignut u spomenim svim ljudima sa područja Općine Vidovec koji su svoje živote dali za Domovinu Hrvatsku, te žrtvama komunističkog terora nakon drugog svjetskog rata.
Obrazovanje
Na području Općine Vidovec nalaze se dvije osnovne škole i to Osnovna škola Vidovec sa Područnom školom u Nedeljancu, te Osnovna škola u Tužnom.
Visoko (Hrvatska)
Visoko je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj koja administrativno pripada Varaždinskoj županiji.
Ipsilanti
Ipsilanti se može odnositi na
2044 Wirt
2044 Wirt je Marsov trojanski asteroid. Približan prečnik asteroida je 6,66 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,381 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 23,971 stepeni, a orbitalni period iznosi 1342,072 dana (3,674 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,343. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 13,30 a geometrijski albedo 0,190.
Asteroid je otkriven. 1960. godine.
Minot Air Force Base, North Dakota
Vazduhoplovna baza Majnot je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.521, što je 2.078 (-27,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Claveyson
Klaveson je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Valans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 702 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 43 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,13 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 104 metara (maksimalnoj 438 m, a minimalnoj 197 m).
Ziland
Ziland se može odnositi na:
Berengar od Spoleta
Berengar (816/820 - 842/866) bio je vojvoda Spoleta, koji je vladao od 836. do 842. Bio je oženjen za princezu Hiltrudis, kćer karolinškog cara Lotara I. Naslijedio ga je Guido I od Spoleta.
Šeherezada
Šeherezada ili Šeherzada je legendarna perzijska kraljica i pripovjedačica priča iz Hiljadu i jedne noći.
Šeherzada u knjizi
Ovo je uokvirena priča u kojoj Šeherzada svoje priče priča caru Šahrijahu koji je zamrzio cijeli ženski rod i svaku noć u svoju palači dovodio po jednu novu djevicu za ženu, koju bi jutrom ubijao. Šahrijah je mrzio žene zbog prevare koju mu je nanijela njegova supruga sa robom. Šeherzada se svojom voljom prijavila da ode kralju i u noći sa njim ga je zamolila da se pozdravi sa svojom sestrom koja joj je tada tražila da ispriča priču. Šeherzada je započela svoju priču i prekidala je u jutro na najzanimljivijem mjestu, tako da bi svaki put car odgodio njenu smrt da bi čuo kraj priče. To je trajalo hiljadu i jednu noć. U tom periodu ona je utcala na kralja, njegovo ponašanje i razmišljanje i rodila mu tri sina. Nakon toga kralj ju je ostavio u životu i učino ju svojom stalnom saputnicom.
Šeherzada u stvarnom životu
Neki smatraju da je Šeherzadin lik djelimično ili potpuno izgrađen na kraljici Homāy, kćerci Bahmana, koja je imala epitet Čehrzād (što znači: uzvišenog izgleda) po kojem je nastalo ime lika u knjizi. Također se smatra da je majka Harun al-Rashida oblikovala Šeherzadin lik.
Matsuo Basho
Matsuo Basho (1644. - 1694.) je literarni pseudonim japanskog pjesnika poznatog po tome što je stvorio danas popularnu haiku poeziju. U svoje vrijeme Matsuo Basho je uživao veliki ugled kao učitelj poezije i imao veliki broj sljedbenika, ali je živio isposničkim životom u kolibi. Poznat je i po putovanjima širom Japana što je poslije dalo temelja špekulacijama o tome da je bio uhoda u službi šoguna.
Biografija
Pravim imenom Macuo Kinsaku rođen je kao samuraj te je stoga kasnije dobio i samurajsko ime - Macuo Munefusa. U djetinjstvu je služio Todi Jošitadi (Tōdō Yoshitada) koji ga je poučio o haikaiu, odnosno haiku pjesništvu. Pseudonim mu je bio Sōbō. 1666. umro je Jošitada te je Bašo odlučio napustiti svoj dom. Od 1667. živio je u Edu gdje je počeo pisati haiku pjesme. S vremenom je odbacio takav način života i posvetio se proučavanju zena, historije i kineskog pjesništva. Živio je u siromaštvu i od darova svojih učenika. Poznata je njegova misao da je čovjek velik onoliko koliko se u stanju sagnuti pri ribanju zahoda.
Oldrič
Oldrič se može odnositi na
Rizzios, Belluno
Rizzios je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 859 m.
Morske orgulje
mini|Morske orgulje Morske orgulje su orgulje kojima za razliku od običnih orgulja pogonjenih mjehovima ili zračnim pumpama, energiju daje more, odnosno valovi. Nalaze na zapadom dijelu zadarske rive u neposrednoj blizini Pozdrava Suncu.
Od ideje do realizacije
|mini|Dio rive gdje se nalaze Morske orgulje i [[Pozdrav Suncu]] Autor Morskih orgulja je ing. Nikola Bašić, a koautori dipl. ing. Ivica Stamać (zvuk); dr. prof. Vladimir Andročec (hidraulika) te orguljarski atelier Heferer (projekt i ugađanje svirala).
U prvoj fazi dogradnje zapadne dijela Poluotoka projektant Nikola Bašić predvidio je izvedbu tzv. morskih orgulja koje čine sastavni dio obalnog zida na dijelu rive ispod tzv. bijele kuće. Riva je na tome zapadnom dijelu kaskadno denivelirana u dužini od 75 metara. Svaka sekvenca ima u rivu ugrađene cijevi različitih promjera koje pod utjecajem mora "ispuštaju" različite zvukove.
Orgulje
300px|mini|Zalazak sunca u [[Zadar|Zadru]]
Tehnička strana
Orguljarski atelje "Heferer" dao je proračune za sviralu (proreze koji artikuliraju zvuk). Bojeći se korozije koja u prvom redu može nauditi svirali, najprije se mislilo uporabiti okitenske cijevi, ali kako se radi o termički labilnom materijalu, koji nije pogodan zbog zazora koji mijenja zvuk u labiumu (LABIUMI = zviždaljke), Goran Ježina predložio je okitenske cijevi u sustavu, a samu sviralu od inoxa, koji se može kontrolirati i precizno obraditi.
Glazbena strana
Akustičar i glazbenik Ivica Stamać je složio sedam zvukovnih klastera od 2 durska akorda (G i C6) koji se izmjenjuju skalinade. Izbor tonova i akorda napravljen je na glazbenoj matrici klapske pjesme.
Promocija
Projekt proširenja pristaništa financiran sa 40 milijuna kuna izradio je Tankerkomerc, a obuhvaća izgradnju 150 metara Istarske i 180 metara Krešimirove obale s ugrađenim stubama s morskim orguljama. Paralelno s izgradnjom Istarske obale sanirano je 100 metara Istarske i 100 metara Liburnske obale, čime je postignuta stabilnost i sigurnost za prihvat brodova. To je resorno Ministarstvo financiralo s dodatnih tri milijuna kuna.
Nagrade
U svibnju 2006. godine arhitekt Nikola Bašić osvojio je za projekt Morskih orgulja u Zadru Europsku nagradu za urbani javni prostor. Nikola Bašić prvu nagradu podijelio je s nizozemskom skupinom arhitekata koja je nagrađena za projekt u Zaanstadu i to u konkurenciji od 207 projekata iz 31 europske zemlje. Europska nagrada za urbani javni prostor dodjeljuje se bijenalno, a utemeljena je 1999. s ciljem davanja priznanja u obnovi i stvaranju javnih urbanih prostora.
Mimant (mjesec)
Mimant (također Mimas, Saturn I) je prirodni satelit Saturna kojeg je 1789. otkrio William Herschel. Ime je dobio po Titanu Mimant u iz grčke mitologije.
Mimant ima ophodni period 22 sata 37 minuta i 5 sekundi, masu 3.84kg i srednji promjer 397.2 km. Srednja gustoća Mimanta je 1.17 g/cm³ što upućuje da je mjesec uglavnom načinjen od leda te možda manje količine kamena. Najuočljiviji oblik na mjesecu Mimant je krater Herschel, koji pokriva gotovo trećinu njegova promjera; stijenke kratera su približno 5 km visoke, dok neki dijelovi dna kratera dostižu i dubinu od 10 km u odnosu na srednju razinu površine.
mini|lijevo|Mimant, snimljena iz svemirske letjelice [[Cassini-Huygens. Slikom dominira krater Herschel (izvor:NASA)]]
Vanjske poveznice
Astronomska sekcija Fizikalnog društva Split - Mimant, saturnov satelit
Adelchis I od Spoleta
Adelchis I ili Adelgis I bio je franački plemić i velikodostojnik u Italiji u srednjem vijeku. Bio je drugi sin Suppoa I, vojvode Spoleta, odnosno brat Mauringa, koga je na mjestu vojvode naslijedio 824. Tamo je ostao sljedećih deset godina. Tokom 830-ih je vršio dužnost grofa Parme, a iza 841. i Cremone. Posljednjih put se spominje kao grof Brescie. Područje njegove hegemonije i interesa su bili Emilija i istočna Lombardija. Njegov sin je bio Suppo II.
2074 Shoemaker
2074 Shoemaker je Marsov trojanski asteroid sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 1,799 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 14,0.
Dante Alighieri
mini|374x374piksel|Dante Alighieri and Beatrice Portinari in the garden, 1903, masterpiece by the Italian painter Cesare Saccaggi da [[Tortona, Alessandria|Tortona.]] Dante Alighieri (1.6. 1265. - 14.9. 1325.) je italijanski pjesnik iz Firence. Poznat je po svojoj velikoj ljubavi prema Beatrice Portinari koja mu je poslije poslužila kao inspiracija za Božanstvenu komediju, ep koji se smatra najvažnijim djelom srednjovjekovne evropske književnosti. Isti tekst je poslužio i kao temelj modernog italijanskog jezika.
Biografija
Dante je sin Alighiera di Bellinciona Alighierija koji je pripadao drevnoj ali i dekadentnoj gvelfskoj porodici i njegove prve žene, Belle, koja je bila kćerka Duranta di Scolaia Abatija, koji bio gibelinska vlastela. Nekoliko mjeseci po Danteovom rođenju, pobjedom Charlesa od Anjou nad kraljem Manfredom od Beneventa (26.2. 1266. godine) završava se razdoblje carstva u Italiji, Napulj postaje francuski i osigurava se prevlast gvelfskoj struji u Toskani. Zbog toga Dante odrasta u duhu firentinske demokracije. Drži se da je filozofiju učio kod franjevaca i da mu je učitelj iz retorike bio Brunetto Latini, tajnik republike i istaknuti pristaša gvelfske struje te ujedno poznat i kao autor djela Tesoro koje je predstavljalo ukupno enciklopedijsko znanje onoga vremena.
U službi gradske općine se borio kao konjanički glasnik kod Campaldina (11. juna 1289.), kada je gvelfska liga, na čijem je čelu bila Firenca, pobijedila gibeline. U političkom životu grada sudjeluje kao član Vijeća stotine. Već tada je 1294. Dante bio napisao svoje prvo djelo, Vita nova (Novi život), nadahnuto ljubavlju prema Beatrice Portinari, a posvećeno je firentinskom pjesniku Cavalcantiju, kojeg i sam Dante naziva svojim prvim prijateljem.
Početkom 1300. godine, papom je proglašen Bonificij VIII. Političke prilike u Firenvii su bile katastrofalne, jer se vladajuća gvelfska partija podijelila u dvije struje, poznate kao Bijeli i Crni, gdje su se Bijeli više zalagali za ustav i građanska prava a Crni, uglavnom imućniji i vlastela, davali potporu papi koji je nastojao zaustaviti demokratske procese u Toskani. Vrhunac sukoba se dogodio 1.5. kada je došlo do krvavog obračuna predstavnika ove dvije struje. 7.5. Dante odlazi na diplomatsku službu u San Geminagno. Poslije svog povratka biva izabran za jednog od šest gradskih priora. Kao pristaša Bijelih, Dante s drugim priorima uspostavlja mjere protiv papine dominacije u gradu i kažnjava vođe obje struje te dopušta odbjeglim pristašama Bijelih povratak u Firencu. Kao odgovor na ove mjere papa šalje francuskog princa Charlesa od Valiosa s trupama u Firencu, koji ulazi u grad 1. novembra i vraća Crne na vlast. Kada su se papine pristaše (Crni) domogli vlasti (1302.), Dante je osuđen na progonstvo, a presudom od 10.3. iste godine zapriječeno mu je i lomačom, ukoliko se zatekne na teritoriju općine.
Nekoliko godina prije progonstva, Dante se oženio Gemmom di Manetto Donati, rođakinjom svojeg najžešćeg protivnika Corsa Donatija i imao je četvero djece. Nakon progonstva, nikad više nije vidio svoju ženu. Sinovi Pietro i Jacopo i jedna kćerka Beatrice su mu se kasnije pridružili. Kao izbjeglica živio je u Arezzu, Veroni, Ravenni, a neko vrijeme, čini se, i u Parizu. Obijajući tuđe pragove i kušajući gorki okus tuđeg kruha, Dante nije gubio nadu da će se jednog dana vratiti u rodni grad. Materijalna nesigurnost i teške životne prilike prisiljavale su ga da traži utjecajne zaštitnike pokušavajući privući njihovu pozornost protiv pape, a sa smrću cara Henrika VII. izgubio je sve izglede da bi neka spoljašnja intervencija mogla izmijeniti političko stanje u Firenci. Razočaran je 1315. odbio prihvatiti ponižavajuće uvjete povratka, i sve se više udaljavao od ranijih pristaša i istomišljenika, postajući sve više "svoja vlastita stranka".
Od 1317. nastanio se trajno u Ravenni gdje je, kako se misli, predavao retoriku. Godinu dana pred smrt drži u Veroni na latinskom raspravu Rasprava o vodi i zemlji (Quaestio de aqua et terra).
Putujući u Veneciju 1321. se razbolio i po povratku u Ravennu umro. Firenca, koja ga je doživotno prognala i osudila na lomaču, pedesetak godina nakon pjesnikove smrti poziva drugog velikog pisca (Boccaccia) da drži javna predavanja o značenju Danteove Božanstvene komedije (La Divina Commedia) koja se ispočetka nazivala samo Commedia da bi ju sam Boccaccio kasnije nazvao božanstvenom. Ovo remek-djelo istočne civilizacije i kulture prvi put je tiskano pod nazivom La Divina Commedia 1555. godine.
Stvaralaštvo
Pisac i političar koji ljudsko djelovanje sagledava u sklopu nepromjenjivih moralnih zakona, Dante je izrazio i vrijeme u kojemu je živio i trajne ljudske dileme između dužnosti i osjećaja, misaonosti i akcije. Izvršio je dalekosežan utjecaj na europsku literaturu, a u djelima Marulića, Prešerna i mnogih drugih se osjeća neprekidna Danteova prisutnost.
Božanstvena komedija
Božanstvena komedija pisana je početkom 14. veka, od 1308, pa sve do Danteove smrti 1321. godine kao autorova etička i religiozna poruka čovečanstvu za koje je verovao da je ogrezlo u greh. Božanstvena komedija je zato jedno vertikalno stremljenje, poziv na kontemplaciju – osnova Danteovog sveta je u moralnoj ideji, kaže De Sanktis – ta ideja je svojstvena drugom svetu – ona je njegova definicija. Rajem upravlja takva filozofija kakvu je Dante želeo da uspostavi na zemlji, a do njenog spoznanja se dolazi preko zaborava tela, vođstvom razuma, ljubavi i milosti božije.
Sama koncepcija Komedije nastaje u skladu sa Commedia del anima – Ona prati standardnu putanju duše kroz tri carstva – LJudskost, Očišćenje i Peporod. Standardnoj alegoriji o uspenju duše Dante je udahnuo život novim načinom alegorije, čineći da likovi koje sreće na svom putovanju uz nužnu tipiziranost poseduju individualnost- Dante piše u Convitu da doslovan smisao mora biti nezavistan od alegorijskog, da bi bio shvatljiv sam po sebi. Upravo to čini u svom najvećem delu.
Sa likovima Komedije nalazimo se u međuprostoru zato što je individualno postalo opšte i opšte individualno, i postojanje stanovnika drugom sveta je sasvim specifično. Ono varira u zavisnosti količine božanske milosti kojoj su izloženi. Put Božanstvene Komedije polazi od tela, materijalne patnje, da bi završio sa blaženstvom bestelesnog postojanja koje se smrtnicima pojavjuje kao svetlost.
Dante nikada ne zaboravlja svoj zadatak, a to je, da izloži moralni poredak, oceni svačije mesto u večnosti, a to se jedino može apsolutnim eklekticizmom – paganska filozofija, rimski pesnici, narodna verovanja, i običaji, biblija i metafizički epovi Alana – sav kulturan opus srednjeg veka Dante ugrađuje u svoja tri sveta i izlaže njegovim strogim pravilima nauke – filozofije i teologije, bojeći celu stvar ličnim afinitetima.
Tako, na prvoj lestvici i raja i pakla zatičemo jednu istu sortu – indiferentne, razlika je i vrsti indiferencije jer oni rajski su bili sprečeni da deluju protiv nasilnika, i tako su svrstani jer nisu učinili čudo. Iako njihova kazna nije strašna kao Ruđijerijeva, Pjera De la Vinje ili Odiseja, u samom govoru pesnika oseća se prezir – posve drukčije nego u Limbu, vergilijevom Elisiju, gde uvaženi čamuju jer su rođeni pre Hrista.
Pakao
Pakao je levak u kome se zamračuju duhovi, dok se ne uguše u apsolutnoj materiji i ledu. Demoni koji se u njemu nalaze, prikupljeni iz predanja i mitologije, okončali su svoje delovanje i predstavljaju simbol i sliku greha koji muči čoveka.
Tamo gde je, kao u Paklu, poredak pervertiran, Dante pristupa aristotelovskoj klasifikaciji grehova ukrštenoj sa egzemplarnom figurom poroka. Novost je simboličko atraktivan broj grešnika. Iako je njih koliko ptica u jatu, on iz jata izdvaja npr. samo 7. Ako u tom pevanju npr saberemo Paola i Frančesku dobijamo broj 9. Prema Danteu oni dobijaju svoj puni smisao tek kada su dovedeni u vezu sa prethodnih 7 egzemlarnih figura kojima se kao savremeni likovi suprotstavljaju. Kurcijus ovo naziva eksplozivnim prodorom doživljene istorije. Epski mitološki filozofski, retorički obeležen obrazovni svet srednjeg veka. Kasnije imamo i deset nasilnika protiv bližnjeg, sedam sodomita... Koncept raspodele zasniva se na Aristotelovoj Etici.
U početku pakla, čovek je samo lišen razuma, jednostavno je prepušten vlastitim silama svoje duše. To je začetak životinje. Osnovna crta za razdvajanje zločinaca je namera, i ona Pakao razdvaja na tri dela. Oni koji su grešili bez razuma i volje, Oni koji su grešili protiv drugog i sebe, i na kraju, oni koji su imali zao cilj i hladno ga razradili.
Tako u drugom krugu, su raspusnici – kod kojih je strast pobedila razum i oni su joj se predali bez namere. Frančeska i Paolo – LJubavnici koje je strast savladala i životu, i sada su neodvojivi u paklenom vihoru, koji nosi i Tristrana sa Izoldom. U Frančeskinoj ispovesti, jednostavno i sa merom, oživljen je prizor nežnog ali i strastvenog očitovanja ljubavi, što turobni mrak pakla načas osvetljuje ljudskom toplinom i neizrecivom lepotom. To je umetničko središte i najbolji deo V pevanja koje je nadahnulo mnogobrojne umetnike. Zajedničko čitanje viteškog romana, uzajamni pogledi zbog njegovog sadržaja, bledilo zbog žudnje i zbog strepnje da ne odaju sakrivenu želju, provala neizdržive strasti u poljupcu, neraskidiva spona s Paolom u ljubavi, smrti i kazni; ćutnja i suze Paola koje prate pripovedanje lepe, ženstvene i plemenite Frančeske, gubljenje svesti i (još jedan) fizički pad Dantea – ceo taj ljubavni roman sažet je u poznatoj epizodi. Dramatičnost se nalazi u susretu duše koju je pobedio greh i duše koja teži savladati uslove koji na greh navode.
Kazna za Paola i Frančesku je Vihor koji ih nosi kao golubove. Veliko saosećanje stvara tu sliku. Tako Dante čini stvarnošću ono što piše – Svoje sažaljenje suprotstavlja usudu. Oni su još uvek bića – u Paklu osećaju i plaču. Čako, proždrljivac trećeg kruga, šiban je jakom kišom. On proriče Danteu politički rasplet u Firenci: jedna partija će da pobedi drugu i uz tu će da stane papa. Upućuje ga da će u daljem Paklu sresti i Farinatu i Rustikučija. Ovi gešnici još uvek zadržavaju ljudska osećanja i lik.
Početak jaruga je Grad Dis. Tu su jeretici, a kažnjeni su jer nisu verovali u besmrtnost duše. Zato leže u grobovima, kao mrtvaci, i ljudskost u njima se gubi. Ostaju samo prirodni nagoni kojima ne vlada razum i tako, Farinata, uspravljen u grobu, kao da prkosi paklu. Oslobodilac Firence, uzvišen za Dantea. Progoni koje je vršio bili su njegova politička veština, i proriče Danteu da će i njega prognati. Onda hoće da se opere – Kako to da je on gori od ovih drugih koji će proterati Dantea?
Farinata je već u toj uzvišenosti okamenjen. Šta da kažemo o Pjeru De la Vinji među samoubicama koji je pretvoren u Drvo i žuri da opravda istu nepravdu zbog koje se ubio udarajući glavom o zid. Samoubica je pesnik sicilijanske škole koga Dante nalazi među samoubicama, pretvorenog u drvo. Utamničen i oslepljen u očekivanju nasilne smrti sam sebi je presudio razbivši glavu o zid. U nostalgiji s kojom se seća srećnog razdoblja kad je bio mio vladaru, u osudi dvorske zavisti, u uverenosti u svoju nevinost, Dante implicitno projektuje i vlastiti udes nepravedno osuđenog prognanika koji je i sam upoznao spletke.
Pravi pakao nastaje u zlim jarugama, i tu prvi put vidimo na delu ovaj etički princip. Ono što je bila nekontrolisana strast ovde postaje porok (strast koja se poonavlja). Pošto ti ljudi za života nisu imali kontrolu nad svojim ljudskim strastima, u paklu njihovo ljudsko lice nestaje. LJudi se fizički uvrću i gube strukturu. Još je odblesak telesnog u Kapaneju – on leži, pun prezrenja u vreloj buri. Kakav je bio živ takav je i mrtav. Stanje smrti ga po njegovom mišljenju nije promenilo, te Jupiter nije pobedio..
Prabernardo, Verbano-Cusio-Ossola
Prabernardo je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Mangan(II) acetat
Mangan(II) acetat je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 173,026 Da.
Dubrovački srbokatolički pokret
Krug Srba katolika javlja se u Dubrovniku krajem 19. i početkom 20. veka. Nestaje stvaranjem južnoslovenske države (zadovoljenjem svojih političkih interesa) 1918. godine. Reč je o političkom i kulturnom pokretu malog dela Dubrovčana koji su u vreme formiranja savremenih nacija izgradili srpski nacionalni identitet, a ne hrvatski kao ostatak (u narednim decenijama i većina) Dubrovčana. Srbi katolici u koaliciji sa autonomašima vladali su Dubrovnikom bezmalo čitavu jednu deceniju, od 1890. do 1899. godine. Pokret nije zaživeo i danas nema dubrovačkih katolika koji se smatraju Srbima. Zaostavština pokreta su imena njegovih pripadnika u nazivima dubrovačkih mesta: Šetalište Nika i Meda Pucića, Ulica Pera Budmanija, Ulica Baltazara Bogišića, Bogišićev park, spomenik Baltazaru Bogišiću na cavtatskoj rivi.
Dante Alighieri
Pakao
Zle Jaruge – Deset jama za Varalice koje se nalaze u osmom krugu pakla. Tu sreće Papu Nikolu trećeg koji misli da je Dante tu da vidi njegov papski plašt - U 3. jarugu Dante smešta simonijance, tj, trgovce crkvenim dobrima i, umesto da epski izvesti o novoj fazi putovanja, svečanim i gnevnim tonom direktno optužuje one za koje je smatrao najvećim krivcima zla u društvu svog doba – one koji su podmićivanjem i međusobnim svađama radi crkvenih časti bili krivi za anarhiju u svetu. Prema Danteu, pravda i red su mogli nastati da je vlast pripala caru, a da su se crkvom bavili nepodmitljivi. Pošto su na Zemlji voleli zlato iz zemlje, tako u paklu korumpirani crkvenjaci leže naopako zabijeni u šupljine kamena, izvan im vire noge do lista, a tabani im gore na površini kao zapaljeni masni predmeti, pa od bola prevrću nogama. Dante koji je u svojoj invektivi sledio zdravo rasuđivanje, sretan je što je Vergilije, simbol razuma, sa zadovoljstvom slušao njegove reči. U sedmoj zlorupi dolazi do metamorfoze Vani F-učija u zmiju. Nagoni i nesvesno postali su prejaki. Fučija ujeda zmija za vrat, i brže nego što se napiše slovo on se pretvara u pepeo pa se ponovo stvara. Proriče mu da će stranka Crnih doći iz Pistoje u Firencu, i da će se biti bitka na Pičenskom polju. Kaže da mu to priča da bi mu zadao naglu bol. Priča se nastavlja u novoj pesmi, gde se na fučija lepe zmije..
Dubrovački srbokatolički pokret
Istorija
Dubrovnik je, zajedno sa Dalmacijom i Istrom, grcao pod vlašću Austrije, Dubrovčanima posebno omrznute jer je ona bila prvi gospodar nad Gradom nakon njegove viševekovne samostalnosti (1358.-1808.), dok Banskom Hrvatskom i Slavonijom harači mađarska vlast predvođena Kuenom-Hedervarijem. Za razliku od toga, na istoku su kneževine, a kasnije kraljevine, Srbija i Crna Gora, samostalne i slobodne države temeljem odluka Berlinskoga kongresa 1878., objašnjava dr. Nikola Tolja i dodaje da su se takva Srbija i Crna Gora, te ideja ujedinjavanja južnoslovenskih naroda, delu Dubrovčana ukazale kao spas. Deo najuglednijih Dubrovčana izlaz je video u srpskoj nacionalno-političkoj ideji, nastojeći da izdvoje svoj grad iz osramoćene i izmoždene kuenovske Hrvatske i približiti ga slobodnoj Srbiji, kojoj su pripisivali ujediniteljsku ulogu. Sanjali su slobodu od Austrije i stvaranje zajedničke moćne južnoslovenske države u kojoj bi vekovima slobodan Dubrovnik imao autonomiju kakvu zaslužuje. Pripadnici srpskokatoličkog kruga nastojalisu dokazati da je dubrovačka kultura, jezik i književnost srpska. Razvoju pokreta pogodovali su mnogi faktori, među kojima su neuspeli pokušaji ujedinjenja Trojedinice, nedovršenost procesa hrvatske nacionalne integracije, doživljavanje Srbije kao južnoslovenskog Pijemonta, propagandni uticaji iz Srbije, romantičarsko učenje po kom se duh naroda određuje po jeziku, rad gimnazijskih profesora, istorijska sećanja (vekovna saradnja i trgovina Dubrovnika sa zaleđem), etnografske činjenice (sličnost običaja u Dubrovniku i njegovom zaleđu, npr. postojanje krsne slave pod imenom festa), radikalizam i kapricioznost dubrovačke omladine, službovanje uglednih Dubrovčana u Srbiji i Crnoj Gori, uticaj Meda Pucića i činjenica da su Srbija i Crna Gora nezavisne države u kojima se vidi nucleus buduće južnoslovenske državne zajednice.
146
Godina 146. (CXLVI) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Klara i Severa (ili, rjeđe, godina 899. Ab urbe condita). Oznaka 146. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Velvju
Velvju se može odnositi na
Dante Alighieri
Pakao
U devetoj zlorupi osmog kruga je rasporen Muhamed gde mu vise creva. Đavo ih šiba do žida, pa se vraćaju na novo rasporavanje kad im rane zarastu. Tu senalazi i Bertran de born sa glavom pod miškom poput svetiljke. Razdvajao je druge, a sad je sam razdvojen.
U Kocitu, antenori, nalazimo Ugolina koji priča ispovest kako mu je umiralo jedno po jedno dete u kuli gladi.
Od životinje čovek postaje okamenjeno biće. U tri pojasa – Kain, Antenora i Judeka duše su uronjene u led, glupa materija bez duha. Tragičnost pakla je u večnom, čistom karakteru duša koji uprkos Bogu zadržavaju večnu pozu svoje strasti – Kao Frančeska, Farinata i Kapanej. Iz te tragike, ulazi se u svet satirično komičnog u kome su i Vani Fuči, i Odisej, i kao vrhunac Lucifer.
Dubrovački srbokatolički pokret
Istorija
Srpski list Dubrovnik izlazio je od 1892. do 1914. godine, a u istom periodu u Dubrovniku je izlazio i hrvatski list Crvena Hrvatska. Deklarisani Srbin dum Ivan Stojanović, katolički sveštenik, sve do svoje smrti 1900. godine je bio na čelu rimokatoličkog Dubrovačkog dekanata, a na dubrovačkoj teritoriji službovalo je dvadesetak srpski orijentisanih katoličkih sveštenika. Dubrovački katolički Srbi ni po čemu se nisu razlikovali od katoličkih Hrvata, živeli su zajedno sa njima i nisu izražavali međusobnu mržnju. Oni su videli u srpskoj nacionalnoj integraciji bolju budućnost Grada. Zna ih se nazivati i primenjenim i jednogeneracijskim Srbima, jer su se zbog istorijskih okolnosti deklarisali kao Srbi i njihovi neposredni potomci su se već smatrali Hrvatima. Ističe se njihovo opiranje klerikalizmu i kleronacionalizmu jer su smatrali versko i nacionalno kao dve zasebne i ničim međusobno uslovljene kategorije. Srpska pravoslavna crkvena hijerarhija nije ih priznavala Srbima. U procesu nacionalne integracije prevladalo je versko pravilo po kom je Srbin pravoslavac i pravoslavac Srbin, a Hrvat katolik i katolik Hrvat. Potpunoj hrvatskoj nacionalnoj integraciji Dubrovčana pogodovala je netrpeljivost starih Dubrovčana prema pravoslavlju.
Dante Alighieri
Čistilište
Čistilište je mesto na kome se strasti i čula smiruju i zato na njgovim vratima stoji Katon. Etički princip ovde je nalik onom kojem su težili antički mudraci. U Predčistilištu dva anđela teraju zmijskog demona i poslednji put se javlja telo. Ovde je Pakao uspomena, a Raj želja. Duše sude svojim greškama i raduju se svojim vrlinama.
U čistilištu preovladava paralelizam egzemplarnih figura i tu se percepcija pretvara u simboličku viziju. Stvarnost postaje očigledan znak nečeg drugog. Kao i duhovi, stvarnost se izdiže i traži slobodu. Duše su gledaoci a ne akteri. Uspinjući se oni posmatraju simbolične slike dobra i zla, sve dok je ne spoznaju svojom vrlinom. Tada simbolička vizija postaje ekstatička.
Osnovno osećanje u čistilištu je seta. Kao ona koju pokazuju Bonkonte i Pija de Tolomeji. Nastavljajući put, pesnici sreću Sordela, trubadura koji je pevao na italijanskom jeziku. Pošto se (kao Mantovac) zagrlio sa zemljakom Vergilijem, on im pokazuje dolinu vladara, gde su duše “nemarnih u obavljanju dužnosti” koji su se takođe zakasnili sa obraćanjem Bogu. Zatim Dante čuje još jedno proroštvo o svom progonstvu, pa ga, usnulog, Lucija (simbol milosti koja prosvetljuje) prenosi do vrata čistilišta. Još jedan Vergilijev učenik, Stacije koji se pridružuje pesnicima na putu u 6. krug gde su proždrljivci kažnjeni glađu i žeđu dok oko njih sve teče i zri.
Gvido Gviničeli – pesnik koga sreću u 7. krugu gde su seni razbludnih. Dante ovom pesniku izražava oduševljenje i naziva ga ocem svojih drugova u dolce stil nuovo.
Dubrovački srbokatolički pokret
Stari Dubrovčani i pravoslavlje
U pravoslavlju se prepoznavala ozbiljna opasnost. Veruje se da je strah, koji se prenosio sa generacije na generaciju vlastele, u Dubrovčane usadio Sveti Franjo Asiški, koji je godine 1220., ako je legenda tačna, izjavio da će Dubrovnik da propadne kada u njega prodre pravoslavlje. Prema pravoslavcima provođena je prava diskriminacija. Postojala je odredba prema kojoj se nakon 10 godina boravka na području Republike sticalo pravo državljanstva, a to se odnosilo samo na rimokatolike i judaiste. Pravoslavci nikad nisu mogli da postanu državljani Republike. Malo pravoslavnog pučanstva moglo je stalno da boravi samo u prigradskim sredinama. Ante Marinović je naveo: "Čak je pravoslavcima bilo zabranjeno prenoćiti u Gradu unutar zidina i morali su napustiti Grad na znak večernjeg Angelusa kad su se zatvarala gradska vrata". Jedan od predvodnika dalmatinskih Srba krajem 19. veka Nikodim Milaš došao je do istog zaključka: "Dubrovčani dok su imali republiku, koji nijesu mogli trpjeti hristijanina Vostočne crkve niti jednu noć u gradu njihovom da prenoći".
Dante Alighieri
Čistilište
Arno Danijel – Sreće ga na istom mestu i ovaj mu govori provansalskim stihovima.
Dubrovački srbokatolički pokret
Stari Dubrovčani i pravoslavlje
I u vreme nakon što je od 1804. pravoslavno bogoslužje u Gradu postalo javno, u ispoljavanju verskih sloboda i dalje su vladale razlike između katolika i pravoslavaca. Na primer ako bi neko od pravoslavnih umro unutar zidina pravoslavni sveštenik mogao je sprovesti pokojnika, ali nije javno čitao ni pevao zaupokojene pesme dok ne bi prešao gradska vrata. Ako bi neki pravoslavac umro u bolnici, nije sveštenik mogao da uđe u bolnicu u crkvenom odeaniju, već je morao da sačeka pred bolnicom iznošenje tela pokojnika. Ruski car Aleksandar I. imenovao je 1803. nekog gospodina Fontona svojim generalnim konzulom za Dalmaciju koji je imao stolovati u Dubrovniku. On je sa sobom doveo dva pravoslavna sveštenika da bi mu vršili službu u njegovoj konzulskoj kapeli. Dubrovački Senat naredio je izgon ove dvojice sveštenika iz Dubrovnika, jer je navodno Franjo Asiški 1220. prorekao da će Dubrovnik svoju nezavisnost i blagostanje da sačuva dokle bude zatvarao vrata pravoslavcima. Najviše muke i truda dubrovački pravoslavci su videli u pogledu ostvarivanja prava na bogomolju i groblje. Za upražnjavanje svojih verskih potreba godinama su odlazili u manastir Duži blizu Trebinja, a mrtve su sahranjivali izvan Grada, pod Bosankom. Kako se pred turskim terorom sve više pravoslavnih Hercegovaca počelo naseljavati na teritoriju Republike, zahtevanja za bogomoljom su se povećavala, a i Rusija je u tom smeru vršila veliki pritisak.
Dante Alighieri
Čistilište
Zemaljski raj – poslednja stanica u Čistilištu gde će se Dante sresti sa Beatriče i Anđelima, i nakon dužeg korenja morati da odgovara na pitanja u vezi svojee grešnosti. U idiličnom krajoliku zemaljskog raja, polaganim korakom pesnik dolazi do reke Lete, a s druge strane mu se obraća prelepa Matelda. Zatim mu se u velikom sjaju ukazuje mistična ophodnja u kojoj vidi 7 upaljenih svećnjaka, 24 starca okrunjena ljiljanima i 4 životinje što okružuju kola koja vuče grif, a sledi ih 7 staraca okrunjenih crvenim cvećem: to je alegorijska procesija koja simbolizuje stari i novi zavet, Crkvu, Hrista, razne kreposti i vrline. Na kraju procesije, u oblaku cveća koje bacaju anđeli, 3 puta pozvana, na trijumfalnim se kolima pojavljuje Beatriče, i tu počinje centralni prizor poslednjeg dela Čistilišta.
Dubrovački srbokatolički pokret
Stari Dubrovčani i pravoslavlje
Pravoslavna liturgija u Gradu počela se javno i neskriveno obavljati 1790. u kupljenoj kući na Posatu. Otad u Dubrovniku radi i pravoslavna crkvena opština. Kuća na Posatu kupljena je od naslednika pravoslavne porodice Vladislavić koja je tamo bila doselila početkom 18. veka iz Gacka u Hercegovini. Ugledni član te porodice (Sava) boravio je u Rusiji. Imao je odlične veze sa Petrom Velikim, a tvrdi se da je tamo u nekim poslovima pomagao i Dubrovačkoj Republici. Rade Vukomanović navodi da je Sava 1717. godine došao u Dubrovnik da obiđe svoju majku i tu je imao nameru da na svom imanju podigne grobnicu za svoju majku i crkvicu u kojoj bi se određeno vreme za majku služile zadušnice. Sa tom namerom se obratio Senatu. Senat je dozvolio izgradnju grobnice, uz dodatak da "ne može biti dopušteno, da se podigne crkvica, jer bi se tu služilo po greko-obredu, a taj je obred zabranjen u zemljama republike". Prvi paroh kom je dozvoljeno vršenje liturgije u crkvici na Posatu (koja nije smela imati nikakvih spoljašnjih obeležja i spolja je trebala izgledati kao obična kuća) bio je kaluđer iz manastira Duži Pajsije Jokanović. Međutim, na sednici Senata 22. januara 1803. bilo je zaključeno da se "mnogo popustilo greko-šizmaticima", pa je donesena odluka da se sveštenik protera. No radi pobune pravoslavnog pučanstva i tutorstva pravoslavne opštine zaključak je preformulisan tako "da može dolaziti u Dubrovnik greko-šizmatički sveštenik dva puta godišnje, zadržati se svaki put po 8 dana, ali da crkveni tutori moraju, pod prijetnjom od godinu dana tamnice, svaki puta javiti vladi kad dođe i kad pođe taj sveštenik".
Dante Alighieri
Čistilište
Lirski tonovi najavljuju poeziju jednog od dominantnih motiva speva u kojem je sva pažnja usredsređena na Beatričin lik. Ona se pojavljuje u punoći svoje ljudske prirode, lepote i etičke uzornosti, bacajući puniju svetlost na Danteovu ljudsku i moralnu dramu. Posle njene pojave, Dante s bolom zapaža da je nestao voljeni učitelj koji ga je dotle mudro i očinski vodio, a sad se morao vratiti u Limb.
Dubrovački srbokatolički pokret
Stari Dubrovčani i pravoslavlje
Pod pritiskom ruskog konzula Fontona, koji je dubrovačkim vlastima zamerao da "vređaju veru, koju ispoveda njegov gospodar, ruski car i sva Rusija", a još više radi direktnog pritiska zvanične Rusije (u pitanje je bila došla čak plovidba dubrovačkih brodova Crnim morem), Dubrovčani su 1804. pristali da pravoslavni paroh može stalno da boravi u njihovom gradu. Tek tada je dozvoljeno da se crkvi na Posatu podigne zvonik, a prvi paroh kojem je od tada bio dozvoljen boravak u Dubrovniku bio je Simeun Jovanović. Veću versku slobodu pravoslavci su dobili dolaskom francuske vlasti, a pravo državljanstva priznato im je tek 1813. godine. U Habsburškoj Monarhiji pravoslavlje je uravnopravnjeno sa drugim verama tek 1849. Zahvaljujući velikom nastojanju i zalaganju tutorstva pravoslavne opštine, 1837. na Boninovu je podignuta Crkva sv. Arhangela Mihaila, u čijem sastavu je sagrađeno i pravoslavno groblje. Pravo da pravoslavna bogomolja uđe i unutar gradskih zidina ostvareno je 1877. kad je bila sagrađena i osvećena Pravoslavna saborna crkva Svetog Blagoveštenja. Iste godine je zatvorena crkva na Posatu.
Barit (razvrstavanje)
Barit se može odnositi na
Dubrovački srbokatolički pokret
Stari Dubrovčani i pravoslavlje
Rade Vukomanović beleži da su 1799. godine u Gradu živele 24 pravoslavne porodice sa 74 člana. Ta brojka nije značajnije rasla sve do pada Republike. Josip Bersa tvrdi da je pred pad Dubrovačke Republike živelo 31 000 stanovnika, od čega 110 (0.35%) pravoslavaca. Stjepan Ćosić navodi da se tokom epidemije kuge u Hercegovini 1814./15. u Dubrovnik doselilo oko 40 pravoslavnih porodica. Po Stjepu Obadu u vreme pada Republike, godine 1808., u Gradu s predgrađima živela su 6 564 stanovnika, od kojih 108 (1.64%) pravoslavnih. Isti podatak zapisuje i Ivo Banac, te dodaje i njihovu polnu strukturu, 68 muških i 40 ženskih glava. U "Ostavšitini don Nika Gjivanovića", koja se čuva u Državnom arhivu u Dubrovniku, stoji da je 1818. unutar gradskih zidina bilo 3 360 katolika, 24 pravoslavca i 220 ostalih, a na Pilama 1 634 katolika i 333 pravoslavca. Po Ivu Periću krajem 1830. godine po popisu stanovništva Dubrovačko okružje je imalo 45 346 stanovnika, od čega 406 (0.89%) pravoslavaca. Godine 1835. po Branki Prpi-Jovanović od 71 225 pravoslavaca u Dalmaciji, 631 je živeo u Dubrovačkom okružju; po Ivu Bancu 1839. bilo je u Dubrovniku 380 pravoslavaca, a po Stjepanu Ćosiću 1840. njih 400. Rade Petrović beleži da je 1871. u dubrovačkom kotaru živelo 33 635 stanovnika, od čega 391 (1.16%) pravoslavac. Godine 1877., u kojoj je posvećena pravoslavna bogomolja unutar zidina, po Josipu Bersi živeo je u Gradu sa prigradskim sredinama 391 pravoslavac, a po Radi Vukomanoviću 395. Po zadnjem deset godina kasnije na gradskoj teritoriji u 115 domaćinstava živela su 544 pravoslavca (po Ivu Periću 1890. njih 515), 1900. u 157 domaćinstava njih 945, a 1908. 991. Zna se da je po zvaničnom popisu stanovništva 1900. na području od Kantafiga do Plata živelo 897 (6.8%) pravoslavaca. Broj Srba (ogromnom većinom pravoslavaca) u Dubrovniku je dostignuo vrhunac 1991. kad ih je živelo 4 765 (6.67%). Nakon rata u Hrvatskoj brojka se naglo smanjila usled iseljavanja. Po popisu stanovništva iz 2011. u Dubrovniku žive 1 164 Srbina, a u Dubrovačko-neretvanskoj županiji njih 2 095. Pravoslavaca u Gradu ima 1 481, a u čitavoj županiji 2 509.
2064 Thomsen
2064 Thomsen je Marsov trojanski asteroid sa prečnikom od približno 13,61 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 2,897 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 1,458 AJ.
Dubrovački srbokatolički pokret
Izdavalačka aktivnost pokreta
Fenomen Srba katolika sporadično se javljao i po Dalmaciji i Boki kotorskoj, ali je jedino u Dubrovniku poprimio značajnije nacionalne, političke i kulturne dimenzije.
Srđ je bio dubrovački književni i naučni časopis Srba katolika, koji je izlazio svakih petnaest dana (ređe jednom mesečno kao dvobroj) od 15. januara 1902. do 15. maja 1908. uz finansijskim problemima prouročen prekid od 30. juna 1905. do 15. maja 1906. godine. Časopis je dobio ime po brdu iznad Dubrovnika, a njegov vlasnik, izdavalac i odgovorni urednik sve do svoje smrti 14. oktobra 1904. bio je Antun Fabris. Dubrovački Srbi katolici su pre Srđa izdavali časopise. Najranije su to uradili Matija Ban, Medo Pucić i Ivan August Kaznačić kad su 1849. pokrenuli godišnjak Dubrovnik cviet narodnog književstva koji se ugasio već 1851. godine. Naredno nastojanje bilo je vezano za rad Narodne štionice Dubrovnik koja je osnovana godine 1863. Ona je izdala tri toma godišnjaka Dubrovnik i pet tomova godišnjaka Zabavnik (Narodne) štionice dubrovačke. Postojaniji i znatno uspešniji pokušaj bilo je izdavanje časopisa Slovinac koji je kontinuisano štampan od 1. maja 1878. do 21. decembra 1884. godine. Srpski list Dubrovnik izlazio je od 1892. do 1914. godine i u njemu je vršena propaganda, tj. nastojalo se da se dokaže srpstvo Dubrovnika (tome je služio i časopis Gušterica). Njemu suprotstavljeni bili su hrvatski časopisi Crvena Hrvatska i Prava Crvena Hrvatska koji su promicali hrvatstvo Dubrovnika. Časopis Srđ više je bio usmeren na kulturni element srpskokatoličkog kruga.
Početkom 1902. godine došlo je do osnivanja Srđa i Srpskodubrovačke biblioteke. List je izdavala Srpska Dubrovačka Štamparija Antuna Pasarića, a dodatak uz ime mu je bio list za kniževnost i nauku. Pokretanje časopisa bilo je najavljeno proglasom na naslovnici zadnjeg broja lista Dubrovnik za 1901. godinu, u broju 56 od 29. decembra. Proglas su potpisali profesor Luko Zore kao glavni saradnik i Antun Fabris kao vlasnik i urednik.
2064 Thomsen
Asteroid je otkriven 8. septembra 1942. godine.
Dubrovački srbokatolički pokret
Izdavalačka aktivnost pokreta
Pokretači su odlučili da časopisu daju isključivo srpsko usmerenje, te da ga štampaju latiničkim i ćirilićkim pismom. Istaknuli su želju da Srđ postane književno glasilo svih Srba na primorju. U nešto više od šest godina izašlo je 135 brojeva formata 14 cm x 22 cm sa opusom od 6 378 strana. Štampan je latinicom i ćirilicom, sledeći tako tradiciju Slovinca. Odnos dva pisma bio je otprilike 74% latinice i 26% ćirilice. Zvao se listom za književnost i nauku, ali je prevladavala književna građa (oko 70% u korist iste). Nakon Fabrisove smrti vlasnik, izdavalac i odgovorni urednik bio je profesor Miho Vačeti, a nakon njega Kristo Dominković. Nakon privremenoga u časopisu Dubrovnik najavljenog gašenja i ponovnog pokretanja odgovorni urednik bio je profesor Antonije Vučetić koji je cenu smanjio sa 12 na 10 kruna, a cena za inostranstvo iznosila je 15 franaka u zlatu. Zadnji članak objavljen u Srđu bio je reakcija na list Tršćanski Lloyd.
Oko 230 strana časopisa filozofskim i književnim diskusijama ispisao je franjevac Kalist Tadin. Osim Vučetića časopisu su značajnije doprinosili Milan P. Jovanović, Walter. bar Ljubibratić, Petar Kolendić, Antun Vuletić, Vid Vuletić Vukasović, Filip Kulišić, Radomir Kr. Orlinski, Kosta St. Pavlović, Vicko Tripković Podnopoljski, anonimni Marinko itd. U časopisu su objavljivani naučni i književni prilozi iz dubrovačke naučne i književne baštine te prilozi iz svetske književnosti i nauke. Objavljeno je stotinjak književnih priloga od ukupno šezdesetak autora iz svetske književnosti, od antičkog do savremenog doba. Na stranama Srđa javilo se više od 60 prevodilaca koji su Uredništvu slali prevedene priloge, a najviše su ih priložili Antun Krespi (12), Arsen Venzelides (10) i Večanski (8). Prilozi su stizali iz svih južnoslovenskih krajeva, a i iz inostranstva. Tek 11.61% priloga stizalo je iz Srbije, tako da je pogrešan zaključak da je časopis bio oruđe u rukama velikosrpske politike. Ubrzo je napuštena prva ideja da se čisto srpski usmeri časopis, tako da su u časopisu objavljivana i dela hrvatskih književnika.
Dante Alighieri
Čistilište
Beatriče Dantea dočekuje strogim rečima prekora koje ciljaju na njegovu privrženost zemaljskim dobrima zbog kojih je zaboravio pravu sreću do koje je sada, u zemaljskom raju, dospeo. U njenim rečima sintetizovana je drama Danteovog života između težnji k dobru i greha, ljubavi i stranputice… Posle njih, pesnik, pokajnički skrušen, ispoveda uzrok svojih zabluda. Pozvan da pogleda Beatriče, u unutrašnjem konfliktu kajanja i mržnje prema učinjenim gresima, gubi svest u koju ga vraća Matelda zagnjurivši ga u Letinu vodu zaborava što briše svako sećanje na greh. Tek tada, doveden do Beatriče, može izdržati pogled blistavih očiju.
Dubrovački srbokatolički pokret
"Dokazi" srpstva Dubrovnika
Verbalna borba zagovornika srpstva (objavljivali list Dubrovnik) i zagovornika hrvatstva (objavljivali list Crvena Hrvatska) Dubrovnika bila je u jeku od 1885. do 1905. godine. Naročita napetost i masovno hrvatsko-srpsko parničenje i nadmetanje izraženo je 1893. prilikom otkrivanja spomenika Ivanu Gunduliću, te 1901. kad je papa Lav XIII. skinuo Zavodu sv. Jeronima atribut ilirski i uveo atribut hrvatski. Obe strane iznosile su svoje dokaze, ali nije bilo vređanja, omalovažavanja, prozivanja ni klevetanja druge strane.
Ključna polemika između dubrovačkih Hrvata i Srba vođena je oko toga da li je dubrovačko područje prvo shvatano i nazivano hrvatskim ili srpskim. Srbi su se uglavnom pozivali na citat iz Porfirogenitove diskusije De administrando imperio u kojoj je stajalo da se hrvatski krajevi protežu isključivo severno od reke Cetine, tj. da ih južno od te reke nema. Hrvati su se pak slepo držali Letopisa popa Dukljanina u kojem stoji da se Hrvatska u 10. veku prostirala od severne Dalmacije do Drača i na severu do Une, a delila se na Belu i Crvenu Hrvatsku koje su se razgraničavale kod današnjeg Tomislavgrada. Crvena Hrvatska obuhvatala je po Dukljaninu i Zahumlje, Travuniju, Duklju i Podgorje, tj. i dubrovačko područje koje je zbog toga hrvatsko. Srbi su činjenicu da je Dubrovačka Republika proširila teritoriju kupujući zemlju od srpskih i bosanskih vladara koristili za dokazivanje srpstva Dubrovnika. Pelješac je kupljen 1333., Dubrovačko primorje 1399., a čitave Konavle definitivno će da pripadnu Dubrovčanima 1433. godine. Tamo je dotada živelo pravoslavno stanovništvo koje su Dubrovčani pokatoličili, zbog čega je Dubrovnik srpski.
U parničenju dve strane značajno je mesto zauzimalo pitanje kako se zvao jezik starih Dubrovčana i da li je na dubrovačkom području prvo dominiralo štokavsko ili čakavsko narečje. Dubrovčani sve do najnovijeg vremena nisu uz svoj jezik dodavali ni atribut hrvatski ni atribut srpski, nego najčešće svesni pripadnosti slovenskom svetu atribut slovinski (lingua slava). Rajmund Džamanjić 1639. u Mlecima objavljuje pravopis imena Nauk za pisati dobro latinskijema slovima riječi jezika slovinskoga kojijem se Dubrovčani i sva Dalmacija kako vlastitijem jezikom služi. Da bi se naglasila razlika između slovinskog i stranih jezika znao se upotrebiti atribut naški. Srbi su pokušavali nekako dovesti u vezu atribute slovinski i naški sa atributom srpski. U Držićevoj drami Dundo Maroje javlja se lik Gulisav Hrvat. Zagovornici srpstva na tome su snažili ubeđenje da se stari Dubrovčani nisu osećali Hrvatima, jer inače ne bi bilo potrebe za naglašavanjem da je baš taj Gulisav Hrvat. Srbi su muku mučili oko pronalaženja i najmanje istorijske jezične iskrice koja bi posvedočila da je jezik Dubrovnika bio i ostao srpski. Pretraživali su mnoštvo radova i nisu mogli da nađu ništa ubedljivo, te su izneli na videlo samo jednu pronađenu sintagmu (srpski dijak).