cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Džemaludin Čaušević
Organizacija ilmijje
Na poticaj Čauševića muallimi prvi osnivaju svoje udruženje: Udruženje imama i muallima Bosne i Hercegovine, 1909. godine. Cilj je udruženja bio boriti se, između ostalog, i za bolji materijalni položaj muallima, reformu mektepske nastave i uvođenje udžbenika na maternjem jeziku. Sve su te ideje obrađivane i propagirane u društvenom glasilu Muallim, koji je izlazio pune tri godine. Kad je 1912. osnovano novo društvo Organizacija ilmijje Bosne i Hercegovine, Udruženje imama i muallima zaključuje da se potpuno uklopi u novoosnovanu Organizaciju i da prestane izdavati svoj list, jer Organizacija ilmijje pokreće svoje glasilo Misbah. I jedan i drugi list su štampani arabicom. Kad su se ove dvije organizacije ujedinile u jednu 1912. godine, prvi predsjednik novonastale Organizacije ilmijje postao je Mehmed Džemaluddin ef. Čaušević, koji je najviše radio na tome da se cjelokupna ilmijja (svećenstvo) okupi u jedno udruženje, kako bi lakše i bolje mogla braniti svoja prava i podizati ugled ilmijje kao staleža. Kad je Jeni misbah zamijenio Misbah, već je mogao pored arebice biti štampan i latinicom i ćirilicom, jer je tim pismima arebica uveliko utrla put.
Godine 1913. na nagovaranje Izborne kurije, a uz opiranje Austro-Ugarske Mehmed Džemaluddin Čaušević biva izabran za četvrtog po redu reis-ul-ulemu.
Izbor za reis-ul-ulemu
Izbor Čauševića za reis-ul-ulemu nije išao lako, a tome svjedoči i tekst Fehim ef. Spaho koji je objavljen 15. aprila 1938. u Novom Beharu: ''"Saborska većina nađe i svog kandidata u osobi Džafer Ilhami-bega Kulenovića iz Carigrada, a rodom Bošnjaka. U izbornoj kuriji bijaše i priličan broj državnih činovnika, osobito šerijatskih sudija. Na ove su naročito činili pritisak njihovi pretpostavljeni da glasaju za Kulenovića. Agitacija i pritisak na članove izborne kurije činio se sa svih strana i na sve moguće načine. Kada su pred drugi izbor članovi počeli da dolaze u Sarajevo, svratim ujutro prije uredskih časova u hotel "Gazi" da posjetim neke članove, svoje školske drugove. Tu me uhvati i jedan vladin član, za kojega sam znao da nije sklon rahmetli Džemaludinu. Odmah okrenu razgovor na izbor i upita me za mišljenje. Kako smo bili sami, ja mu otvoreno rekoh da znam da je vladin kandidat Kulenović, ali da mi moramo svi biti za Čauševića, jer ga znamo i jer od njega možemo nešto očekivati, dok Kulenović uopće ne zna naših prilika, pa će biti samo lutka u tuđim rukama. Odatle sam otišao u kancelariju, ali još prije podne bih pozvan na odgovornost, jer da agitiram za Čauševića, i bi mi preporučeno da za vrijeme zasjedanja izborne kurije uzmem dopust, koji ću provesti izvan Sarajeva. Tako ja i nehotice odoh na kraći odmor u Kiseljak. Ali usprkos svim nastojanjima i vlade i saborske većine dobi rahmetli Džemaludin još veće povjerenje nego na prvom izboru"'', napisao je Spaho.
Nakon ove potvrde Vladi nije ostavljen izbor nego da potvrdi Čauševića za reis-ul-ulemu, što je ona i učinila. Čaušević je zatražio da ga u Beč prate Ali Riza ef. Prohić, vrhovni šerijatski sudija i svjedok kod Čauševićeve zakletve, te Fehim ef. Spaho kao tumač. Menšuru je dobio i iz Istanbula i iz Beča, što je svojevrstan kuriozitet.
Reis-ul-ulema
thumb|Trg Reisa Džemaludina efendije Čauševića u [[Bihaću]] thumb|Ulica Reisa Džemaludina Čauševića u [[Brčkom]] thumb|Ulica Reis Ul. Uleme Džemaludina Čauševića u [[Bosanska Krupa|Bosanskoj Krupi]] thumb|Ulica Reisa Džemaludina Čauševića u [[Sarajevo|Sarajevu]] Ubrzo nakon imenovanja za reis-ul-ulemu započinje Prvi svjetski rat. Nakon atentata Gavrila Principa dolazi do napada na srpsko stanovništvo na koje je reagirao Čaušević. Dana 4. jula 1914. godine, nakon atentata, progona i interniranja srpskog stanovništva upućuje proglas. „Svakom bratu muslimanu da se kani zadirkivanja i izazivanja, a naročito da se prođe Bogu mrskog djela uništavanja imovine“. U proglasu muslimanima, koji je objavljen 24. jula 1914. godine, između ostalog poručio je: ''„Mi živimo s drugim nemuslimanskim građanima u našoj domovini, s kojima smo se izrodili i s kojima ćemo živjeti i umrijeti. Zato ne treba nikada smetnuti s uma da bi svaki naš hrđav postupak prema njima mogao donijeti sa sobom vrlo ružne posljedice“''.
Na položaju reis-ul-uleme ostao je sve do 1930. godine, i za to vrijeme je bio nesporni duhovni vođa bosanskohercegovačkih muslimana, pokretač i sudionik njihovih brojnih akcija. Po dolasku na poziciju reis-ul-uleme započeo je sa reformom školstva. Od 1905. godine Čaušević je po Bosni obilazio škole želeći istražiti i ustanoviti pravo stanje u njima. Uvidio je zaostalost Bošnjaka, koja je bila primjetna na svakom koraku u vjerskom, društveno-političkom i ekonomskom životu. Za zaostalost je krivio konzervativne krugove, koji su distancirali stanovništvo od modernih škola, od evropskih običaja, tj. stanovništvo je bilo prepušteno samo sebi. Objelodanjujući svoje stavove i mišljenja o pitanju školstva Čaušević je bio žestoko napadan od konzervativne islamske uleme. Tradicionalna ulema je smatrala da se modernizacijom ruši islamska vjera, njena stroga pravila i postulati. Također, bojali su se izučavanja “nevjerničkih” nauka, smatrajući to veoma opasnim i pogubnim za jednog muslimana. Čaušević je insistirao na obrazovanju, pa je tražio da što veći broj mladih ljudi završava škole. Vješto koristeći mogućnost javnog govora većoj masi ljudi na molitvi petkom, Čaušević pokušava da probudi bošnjačke mase iz svekolike letargije. Uvidjevši značaj tadašnjih medija on objavljuje svoje tekstove u novinama pozivajući na reforme cjelokupnog društva. Kao teolog i kulturni radnik pripadao je reformatorskom dijelu bošnjačke inteligencije i sav životni vijek je proveo u iznalaženju odgovarajućih načina bošnjačkog duhovnog i političkog življenja. Stupanjem na snagu novog ustava Islamske zajednice 1930. godine, kojim se dokida samostalnost te institucije, reis-ul-ulema Čaušević je u aprilu 1930. godine podnio ostavku na mjesto reis-ul-uleme, a ubrzo zatim je smijenjen sa dužnosti reis-ul-uleme i umirovljen ukazom kralja nakon dva mandata reis-ul-uleme i 17 godina vođenja Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini.
Mesnevihân
Za vrijeme boravka u Istanbulu Mehmed Džemaluddin Čaušević upoznao se s mevlevijskim šejhom, učenjakom i autorom jednog od najpoznatijih savremenih turskih komentara Mesnevije, Muhammedom Esadom Dedeom. Nije poznato od kad datira Čauševićeva veza sa derviškim redovima, ali je sigurno da je u vrijeme boravka u Istanbulu, od 1887. do 1902. godine, pred Esadom Dedeom učio o mevlevijskom derviškom redu, te studirao Mesneviju i perzijski jezik.
Povremenim dolascima u Sarajevo za vrijeme studijskih raspusta u mjesecu ramazanu, od 1900. do 1902. godine, Čaušević je prenio svoju dervišku praksu iz Istanbula, ovaj put stanujući ne u unajmljenom stanu već u Gazi Husrev-begovom hanikahu. Svake ramazanske noći nakon teravih-namaza njegova derviška soba bila je prepuna ljudi zainteresiranih za već spomenuta predavanja sastavljenja kombiniranjem autentičnog derviškog nauka i angažirane savremene teologije. Usporedo s društvenim i aktivnostima u Islamskoj zajednici, Čaušević je nastavio održavati i sarajevsku mevlevijsku tradiciju, držeći predavanja iz Rumijeve Mesnevije. Ne zna se tačno kada je počeo s ovom praksom kao mesnevihân, ali se pouzdano zna da je to bilo već od samih početaka angažmana u Ulema-medžlisu, a predavanja Mesnevije je držao u Isa-begovoj tekiji sve do zabrane njena rada, te potom nastavio u kući Mujage Merhemića. Poslije njega, u Sarajevu, Mesneviju su samo tumačili Mujaga ef. Merhemić (od 1942. do 1959.), šejh Fejzulah ef. Hadžibajrić (od 1965. do 1988.), hfz. Halid ef. Hadžimulić (od 1988. do 2011.) i hfz. Mehmed ef. Karahodžić (od 2011.). Mehmed Džemaluddin Čaušević je Mesneviju tumačio od 1911. do 1928. godine.
Reformatorski rad
Kada je u trenutku završetka Prvog svjetskog rata Anton Korošec obilazio južnoslavenske zemlje, pa tom prilikom posjetio i Bosnu i Hercegovinu, između svih političara sastao se i sa reis-ul-ulemom Čauševićem. Tom prilikom pitao ga je šta on misli o budućnosti Bosne i Hercegovine, hoće li ona nastaviti biti u sastavu Austro-Ugarske ili će biti u sastavu nove južnoslavenske države. Čaušević mu je tom prilikom rekao da mu je dosta tuđinske vlasti i tom prilikom pledirao da bude u sastavu tadašnje Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Kasnije će se stvari izmijeniti i na neki način će se i pokajati zbog toga.
Od jeseni 1918. godine, Bošnjaci su bili izloženi različitim vidovima progona, pa su se radi osobne, imovinske zaštite i sigurnosti, najčešće obraćali reis-ul-ulemi Čauševiću, od kojeg su tražili da ih svojim autoritetom i angažmanom kod vlasti zaštiti. U intervjuu koji je Čaušević dao 1919. pariškom novinaru Charlesu Rivetu za list Le Temps, javno je rekao da Bošnjaci proslavljaju rođendan versajske Jugoslavije u krvi, ognju i plamenu. Izjavio je da su od nastanka Jugoslavije do proljeća 1919. ubijene hiljade muslimana, spaljeno 76 žena i razoreno i opljačkano 270 sela, te je tom prilikom očajnički zatražio pomoć i zaštitu Francuske.
Reforma arebice
Čaušević je radio na opismenjavanju običnog naroda, kako bi poboljšao ukupan položaja samih Bošnjaka. Prvi konkretan korak koji poduzima Čaušević u cilju poboljšanja života Bošnjaka jeste reforma pisma. Znao je da mora reformirati pismo, ali isto tako je dobro znao da Bošnjaci u većini ne žele da se odreknu arapskog pisma za koje su ih vezivali sveti razlozi njihove vjere. Čaušević reformira arebicu (اراﺐاىڄا) za potrebe pisanja bosanskim jezikom unoseći u nju palatale đ, nj, lj i ć, te vokale o, i, e. Tako preuređena arebica nazivana je arabica (اراﺐاىڄا), reformirana arabica (رهفۉرماىرانا اراﺐاىڄا) ili mektebica (مهقتهﺐاىڄا). Na njegov nagovor Islamska dionička štamparija nabavlja slova Čauševićeve arebice, koja je izlio njegov prijatelj još iz Istanbula Agof ef. Zeronian, štampar iz Plovdiva. Tako je otklonjena još jedna zapreka na putu arebice. Ove svoje ideje je Čaušević propagirao i kao urednik sedmog godišta Behara, obrazlažući potrebu uvođenja vjerske obuke na bosanskom jeziku. Krčeći put novom pismu Mehmed Džemaluddin Čaušević izdaje za hidžetsku godinu 1325. (1907/8) prvo godište kalendara Mekteb, u kome pored ostalog tiska svoj Ilmihal (Osnovi islamske vjere) i Sufaru (Početnicu arapskog pisma). Na taj način je pokazao kako se uče osnovi svoje vjere i kako treba učiti arabicu.
Međutim u Bosni i Hercegovini je bilo dosta protivnika ovog Čauševićevog poduhvata. Ovo njegovo pismo nazivano je ne arebicom, nego matufovicom (ماتۆفۉواىڄا) (od arapske riječi "matuh", što znači osoba koja je počela zaboravljati). Poruka njegovih protivnika je bila nedvosmislena: Čaušević ovim pismom islam tumači samo onim koji su ''"senilni".
Reforma školstva
thumb|lijevo|Medresa Reis Džemaludin ef. Čaušević u [[Cazinu]] thumb|lijevo|Osnovna škola Džemaludin Čaušević u [[Sarajevo|Sarajevu]] Reformom arabice, Čaušević je zapravo htio reformirati školstvo. Da ga u tome nije spriječio Prvi svjetski rat, on bi brže i lakše proveo zamišljene reforme. Pored teškoća na koje je nailazio, on postepeno provodi do kraja reformu mekteba, kasnije i medresa, te osniva Okružnu medresu u Sarajevu. Njegovim nastojanjem osniva se i posebna gimnazija za muslimane (Šerijatska gimnazija) iz koje bi svršenici prelazili u Šerijatsku sudačku školu, koja je trebala biti podignuta na rang fakulteta. Njegova je zasluga i za održavanje Druge vjersko-prosvjetne ankete (1920. i 1921) na kojoj su se našli programi za mektebe i medrese, osnovne i srednje škole, kao i dati okvirni planovi za izradu udžbenika za vjeronauk u osnovnim i srednjim školama.
Ženska prava
thumb|230px|desno|Korice Čauševićeve knjige Vazovi i nasihati, koja je tiskana [[Arebica|Čauševićevom arebicom]] Čaušević je, na prvom mjestu, ovakvim razmišljanjem htio ohrabriti muslimansku žensku populaciju u Bosni i Hercegovini na javno školovanje. U vrijeme Austro-Ugarske, a naročito u vrijeme Kraljevine Jugoslavije, otvarale su se moderne škole u koje se na školovanje opredjeljivao relativno mali broj muslimanki, zbog zaziranja od takvih škola i zbog straha od mogućeg "gubljenja obraza". Najveći dio Bošnjakinja toga vremena, zbog toga što su poštovale običaj pokrivanja lica, ostajale su kod kuće i najčešće nisu nikada ovladavale ni latinicom ili ćirilicom, niti su ponijele jednu od diploma tih škola.
Novinarstvo
Kao student u Istanbulu, Čaušević je počeo pisati u mnogim tadašnjim listovima. Osobito mu je uspješna saradnja bila u listovima Tercünam-i hakitat, Tasvir-i efkâr, a u rodnoj Bosni i Hercegovini u tom periodu je uređivao listove Behar (1906-1907), Tarik i Mekteb. Kao dopisnik listova Tercünam-i hakitat i Tasvir-i efkâr proputovao je Arabiju, Jemen i Egipat. Iz tih zemalja je slao vrlo zapažene tekstove o stanju i prilikama tamošnjih stanovnika. Tom prilikom je obavio i hadž. U Egiptu je boravio preko tri mjeseca. Kada se vratio u Bosnu, bio je suradnik u novinama Biser (1918), Sarajevski list (1918), Gajret (1925), Novi behar (1927–37), Jugoslavenski list (1929), Islamski svijet (1933–35) i Narodna uzdanica (1933–37). Menakibe, svoja sjećanja i doživljaje iz života bosanskohercegovačkih muslimana, objavio je u listu Tarik, a surađivao je i u Muallimu (1910–12). Pored ovih listova, Čaušević je objavljivao tekstove i u drugim listovima, kao što su: Mekteb, Behar, Misbah, Pravda, Hurrijjet, Rad i Merhamet, ''.
Tokom života napisao je 59 novinskih tekstova, a služio se pseudonimima i šiframa kao što su: Dedin prijatelj, Mehmed Džemaluddin, Džemaludin, M. Dž.
Smrt
thumb|230px|Dženaza i ukop Čauševića u okviru [[Gazi Husrev-begova džamija|Gazi Husrev-begove džamije u Sarajevu]] thumb|desno|230px|Dženaza i ukop Čauševića u okviru [[Gazi Husrev-begova džamija|Gazi Husrev-begove džamije u Sarajevu]] Nekoliko mjeseci nakon objavljivanja prijevoda Kur'ana na bosanski jezik, Mehmed Džemaluddin Čaušević umro je Državnoj bolnici u Sarajevu 28. marta 1938. po derviškom običaju izgovarajući vlastito Božije ime Alah na posljednjim izdisajima. Iako već godinama nije bio reis, bosanskim naseljima je odjekivala rečenica „Preselio je reis Čaušević“. Dženaza ovom velikom alimu, reformatoru i borcu bila je do tada nezapamćena po brojnosti onih koji su željeli da mu tim posljednjim zemaljskim činom odaju priznanje. Dženazu je klanjao hfz. Esad ef. Sabrihafizović, imam Gazi Husrev-begove džamije. Ukopan je u haremu Gazi Husrev-begove džamije u sarajevske na desnoj strani od minareta, između mezara Mehmed-bega Mutevelića i Mustaj-bega Fadilpašića.
Ostao je upamćen kao komunikativan, susretljiv i uglađen, ali istovremeno energičan i hrabar čovjek. Za svoje stavove se borio argumentima, riječju i autoritetom. Ni po dužnosti ni po opredjeljenju nije pripadao krugu bošnjačke političke elite tog vremena, niti je bio član ijedne bošnjačke političke opcije.
Spomen
thumb|Mezar Mehmeda Džemaluddina Čauševiće u Sarajevu thumb|Spomen ploča Mehmedu Džemaludinu ef. Čauševiću u Arapuši Bilo je mnogo onih koji su podržavali Čauševića. Mostarski list Biser, izdanje od 1. prosinca 1913. godine, donosi na svojoj naslovnoj stranici, jednu pjesmu pohvalnicu pod naslovom Našem novom Reisu.
Riječi klika što se hrani korom tuđeg kruha odnose se na muslimanske intelektualce koji su se sasvim priklonili Austro-Ugarskoj i koji nisu vodili računa o Bošnjacima i njihovim interesima. Čaušević je mnogo puta polemizirao sa ovim intelektualcima, otuđenim od svoga naroda.
Danas su imenom Mehmeda Džemaluddina Čauševića nazvane ulice u mnogim bosanskohercegovačkim gradovima i mjestima. U Cazinu je njegovim imenom nazvana medresa, a u Sarajevu osnovna škola. Ivan Meštrović mu je napravi spomen-poprsje, koja se danas čuva u Bošnjačkom institutu u Sarajevu. U Čauševićevom rodnom mjestu Arapuša 2011. je osnovana Udruženje "Reis Mehmed Džemaluddin ef. Čaušević" koja čuva od zaborava lik i djelo ovog reis-ul-uleme. Godinu dana kasnije (2012.), isto udruženje je započela izgradnju "Spomen-kuće Reis Mehmed Džemaluddin ef. Čaušević", koju je u konačnici 2018. godine i otvorila za javnost, a sve u cilju da se na što prikladniji način predstavi život i djelo reis-ul-uleme Mehmeda Džemaluddina Čauševića od njegovog rođenja pa do kraja života. Svakog avgusta od 2011. godine u Arapuši se održavaju "Susreti hadžija", a 2018. godine održavaju se i "Dani reisa Čauševića". Cilj ovih manifestacija koje se održavaju ispred spomen-kuće Čauševića je iskazivanje poštovanja za sve što je ovaj čovjek uradio za bošnjački narod, te prenošenje mlađoj generaciji znanja o vrijednostima i djelima jednog od najvećih islamskih reformatora 20. stoljeća u Bosni i Hercegovini. Datum obilježavanja ovih manifestacija Bosanska Krupa uvrstila je u registar, kao jedan od bitnijih datuma i sjećanja na lik i djelo Mehmeda Džemaluddina Čauševića.
Porodica
Mehmed Džemaluddin ef. Čaušević se 29. januara 1916. godine vjenčao s Hatidžom Pandža, sestrom hfz. Muhameda Pandže. Vjenčao se pred kotarskim šerijatskim sudom u Sarajevu. Iz tog braka je imao sedmero djece, i to: Šefiku (1916.), Muhamed-Halida (1919.), Ali Kemala (1921.), Halidu (1924.), Nedžiju (1925.) i Ašidu (1928.). Sedmo dijete mu je rođeno u januaru 1930., ali umrlo je iste godine u maju. Supruga Hatidža, koja je rođena 1898. godine umrla je 1974. godine u Sarajevu.
Dagneux
Danje je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu En (Rona-Alpi).
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 3.317, a gustina naseljenosti je iznosila 499 stanovnika/km².
Pelé
Edson Arantes do Nascimento, poznatiji kao Pelé (Três Corações, 21. listopada 1940.; iako je Pelé kao datum rođenja navodio 23. listopada - Rio de Janeiro, 29. prosinca 2022.), bio je brazilski nogometaš i reprezentativac, po mnogima najbolji nogometaš svih vremena (iako tu titulu dijeli s Maradonom). U svojoj je karijeri postigao 760 pogodaka u službenim utakmicama, od kojih 541 u ligaškim natjecanjima, što ga čini najboljim strijelcem u historiji. Ukupno je, uključujući i prijateljske nastupe, postigao 1281 gol u 1363 utakmice.
Pelé je danas u Brazilu smatran nacionalnim herojem, a globalno je zaslužan za velike doprinose pri unapređivanju nogometa. Isto tako, postao je glasan zagovornik borbe protiv siromaštva te je čak svoj 1000. pogotak posvetio siromašnoj djeci Brazila. Tijekom karijere je znan kao "Kralj nogometa" (O Rei do Futebol), "Kralj Pelé" (O Rei Pelé) ili jednostavno "Kralj" (O Rei).
Uočila ga je nogometna zvijezda Waldemar de Brito, a karijeru u Santosu je započeo s 15 godina. Već sa 16 je bio član reprezentacije, a prvo Svjetsko prvenstvo osvojio je sa 17 godina. Usprskos brojnim ponudama iz Europe, financijska situacija i brazilske nogometne regule omogućile su Santosu da zadrži Peléa sve do 1974. godine. S Peléom, Santos je dostigao svoj vrhunac osvajanjem Copa Libertadoresa 1962. i 1963., najprestižnijeg klupskog natjecanja u Južnoj Americi. Njegova igra donijela mu je svjetsku popularnost, a Santos je u nekoliko navrata išao na svjetske turneje kako bi iskoristio tu popularnost. Tijekom većine karijere, Pelé je igrao kao središnji napadač.
Pelé je rekorder po broju postignutih golova za svoju reprezentaciju, a ujedno je i jedini igrač u povijesti koji je osvojio čak 3 Svjetska prvenstva. Godine 1962., zbog ozljede se morao povući s prvenstva (iako je isprva bio u momčadi), zbog čega nije dobio medalju. Ipak, FIFA mu je 2007. retroaktivno dodijelila medalju za 1962. i tako ga učinila jedinim s 3 medalje u povijesti.
Nakon što se 1977. umirovio, Pelé je postao aktivan ambasador nogometa. Bio je počasni predsjednik kluba New York Cosmos. Preminuo je 29. prosinca 2022. godine u bolnici u Rio de Janeiru od posljedica borbe s karcinomom.
Tlamimil, Xilitla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 199 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 700 m.
Spodnja Luša
Spodnja Luša je naselje u slovenskoj Općini Škofji Loki. Spodnja Luša se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 130 stanovnika.
Bedžemder
thumb|desno|300px|Karta etiopskih pokrajina do 1995. Bedžemder (engleski: Begemder, ili Gondar, Gonder po svom glavnom gradu Gondaru od početka 20. vijeka) je historijska pokrajina i kraljevstvo na sjeverozapadu Etiopije.
Postoji nekoliko teza o porijeklu imena Bedžemder, jedna ide od predpostavke da je to izvedeno od složenice Bedža (nomadsko stočarsko pleme) i meder (zemlja), to bi dakle značilo Zemlja Bedža, u prilog tome ide i jedan zapis cara Ezane (4. vijek) iz Kraljevstva Aksum u kojem on navodi svoj pohod na Bedže ali u pokrajini Matlija za koju se ni danas nezna gdje se nalazila.
Druga teza polazi od toga da je ime izvedeno iz riječi badži na jeziku geez ovca (amharski: bedž), iako historičar Charles Tilstone Beke sumnja u to jer se ovce nikad nisu napasale u tom kraju. Historičari Beckingham i Huntingford drže pak da se je ime Bedžemder, izvorno odnosilo na kraj istočno od Jezera Tana, koji je sušan i gdje se vodotoci gube u Danakilskoj pustinji. Na amharskom jeziku badža znači suša, po njima je to izvor imena."
Historija
Prvi pisani izvor u kojem se spominje Bedžemder je iz srednjovijekovne karte talijanskog fratra Maura (oko 1460), u kojoj se Bedžemder navodi kao kraljevstvo. Drugi historijski zapis je iz 1526 u pismu etiopskog cara Lebne Dengela upućenom portugalskom kralju, u kojem on navodi Kraljevstvo Bedžemder, kao dio svoga carstva. Krajem 18. vijeka sjedište Bedžemdara bio je grad Filakit Gereger, u kojem je stolovao i umro 1788 ras Ali
Nakon obnove Etiopskog carstva 1942., Pokrajina Semien pridodana je Bedžemderu. Nakon usvajanja novog etiopskog ustava 1995. Bedžemder je podijeljen na zone po etničkom sastavu stanovništva, tako je jugozapadni dio postao Zona Metekel u regiji Benišangul-Gumuz, a ostatak je razdjeljen na zonu Zona Mirabavi u Regiji Tigraj i najveći dio koji je postao središte Regije Amhara.
Azoglio, Biella
Azoglio je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 151 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 383 m.
Предворица
Предворица је насеље у Србији у општини Шабац у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 413 становника.
Демографија
У насељу Предворица живи 388 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,9 година (43,8 код мушкараца и 44,0 код жена). У насељу има 153 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,07.
Lawrenceburg, Indiana
Lorensburg je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Spinea
Spinea je općina (općina) u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Dlhoňa
Dlhoňa je naseljeno mjesto u okrugu Svidnjik, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 91 stanovnika.
Rancho Blanco, Cusihuiriachi
Rancho Blanco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cusihuiriachi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1895 m.
Żagań
Żagań (njemački: Sagan, latinski: Saganum) je grad od 25,668 stanovnika na zapadu Poljske u Lubuskom vojvodstvu.
Geografske karakteristike
Żagań leži duž rijeke Bobr, udaljen četrdesetak km istočno od njemačke granice. thumb|left|240px| Centar [[grada Varšavska ulica]]
Historija
Żagań je prvi put dokumentiran 1202. kao naselje sa zamkom. Taj stari Żagań se vjerojatno nalazio nešto sjevernije nizvodno uz Bobr, kako ta lokacija nije bila dobra 1230. je preseljen na današnju lokaciju kod riječnog gaza.
Negdje polovicom 13. vijeka tadašnji Seniorski vojvoda Poljske Konrad Mazovski dodjelio mu je gradska prava, po uzoru na magdeburško.
Od kraja 13. vijeka pa sve do 1472. Żagań je bio prijestolnica vlastitog vojvodstva, kojim su vladali šleski Pjastovići iz Głogówa. Posljednji pjastovski vojvoda Jan II prodao je svoju domenu saksonskim vojvodama, a oni 1549. Habsburgovcima. Nakon tog je često mjenjao vlasnike.
Grad se počeo intenzivno širiti krajem 18. vijeka, a od polovice 19. vijeka kad je izgrađena željeznička stanica niknula je i industrijska zona.
Pobratimski gradovi
Żagań ima ugovore o partnerstvu sa slijedećim gradovima ;
Karlo I. Robert
mini|desno|200px|Karlo I. Robert Karlo I. Robert (Napulj, 1288. – Višegrad, 16. srpnja 1342.) je bio kralj Hrvatsko-Ugarske države 1301. godine i ponovno od 1309. godine do smrti (ujedno je bio i de jure hrvatsko-ugarski kralj od 1295.).
Obitelj i mladost
Karlo Robert je bio sin Karla Martela iz dinastije Anžuvinaca koji je bio poražen u ratu protiv rođaka Andrije III. Mlečanina za hrvatsko-ugarsku krunu. Njegova baka je bila Marija Arpadović kćer hrvatsko-ugarskog kralja Stjepana V.. Kako pobjednik ovoga građanskog rata nije imao muške djece (Ugarska tada još uvijek nije priznavala ženama pravo na krunu), a papa je bio još 1295. godine okrunio Karla Roberta za kralja pojavila se mogućnost za dogovor o nasljeđivanju. Kada je pokušaj Andrije III. da za prijestolonasljednika proglasi svog ujaka Albertina Morosinija izazvao pobunu plemića, dogovor o nasljeđivanju Karla Roberta je bio postignut. Uzimajući u obzir starost i oslabljeno zdravlje staroga kralja njegov nasljednik je kolovozu 1300. godine krenuo iz Napulja preko Dalmacije u Ugarsku. Nedugo nakon dolaska Andrija III. je preminuo, a Karlo Robert je 1301. godine okrunjen za kralja. Takav razvoj događaja je bio čekao poljski kralj Vaclav II. koji u dogovoru s nekoliko ugarskih plemića (prije svega iz Slovačke) šalje vojsku koja treba postaviti njegovog sina Vaclava III. za novog hrvatsko-ugarskog kralja. Ta vojska uspjeva zarobiti Karla Roberta koji je prisiljen na abdikaciju i povratak u Napulj.
Početak vladavine
Kada je napokon i Oton III. 1307. godine odustao od hrvatsko-ugarske krune pošto su ga pobunjenici zarobili put, za povratak Karla Roberta je bio otvoren. On će ipak pričekati čak dvije godine u Italiji na sigurnom da se stanje u državi riješi, kako bi od što više osoba bio prihvaćen za kralja. To će se s izuzecima dogoditi tek 1309 godine, dok će se na samu krunidbu čekati sve do 27. kolovoza 1310. godine. Kako niti ova krunidba nije darovalo potpuno državno jedinstvo, ubrzo dolazi do plemićkih buna koje osporavaju kraljevu vlast. Vrhunac toga novog građanskog rata postaje bitka kod Rožanovaca gdje Karlove snage pobjeđuju i potpuno uništavaju feudalnu dinastiju Abas koja kontrolira južnu Slovačku. Nakon ove pobjede nitko se više nije usudio osporiti kraljevu volju.
Eksterni linkovi
Koristeći tako uvećanu državnu vojnu moć Karlo Robert se okrenuo svojim europskim susjedima. S Poljskom on sklapa vojni savez protiv Habsburgovaca 1335. godine koji se ubrzo pretvara u objavu pobjedničkog rata Svetom Rimskom Carstvu i Austriji. Završetak toga pobjedničkog rata 1337. godine samo povećava paniku u već uznemirenoj Veneciji i Papinskoj državi zbog želje kralja da osvoji Napulj i ujedini kraljevstva. Iako će taj plan ove dvije talijanske sile uspjeti spriječiti, one moraju potvrdi sporazum iz 1334. godine po kojemu će mlađi kraljev sin Andrija oženiti kraljicu Napulja i postati tamošnji kralj. Najveći kraljev uspjeh će ipak biti sklapanje sporazuma o nastanku personalne unije Hrvatske Ugarske i Poljske 1339. godine. Po njemu kada umre poljski kralj Kazimira III. će nasljediti Karlov najstariji sin Ludovik koji mu je ujedno i nećak. Ova personalna unija će nastati 1370. godine.
thumb|thumb|220px|Karlo I. bježi iz bitke kod Posade Jedini kraljev neuspjeh se dogodio na Balkanu. Tamo provođena politika je imala recept za katastrofu zbog forsiranja katoličke vjere pravoslavcima kao i dopuštanja postojanja vazalnih kneževstva čije stanovništvo je gajilo žestoko antimađarskog raspoloženja. Tamošnji prvobitno lojalni vojvoda Basarab I. je već 1325. godine bio u pobuni protiv kralja. Do vojne intervencije će doći tek 1330. godine i ona završava katastrofalnim kraljevim porazom u bici kod Posade. Nakon ponižavajućeg kraljevog bijega u posuđenoj odjeći pobjednik u bitci postaje osnivač Vlaške države.
Karlo I. Robert umire 16. srpnja 1342. godine u Višegrada ostavljajući svome sinu Ludoviku I. Hrvatsko-Ugarsko kraljevstvo i poljsku krunu koju će trebati još neko vrijeme čekati.
Cotu lui Ivan, Golăiești
Cotu lui Ivan je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Golăiești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 406 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Monte San Vito, Ancona
Monte San Vito je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1459 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 139 m.
As de Oros, Tempoal
As de Oros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
Coatepec, Veracruz
Coatepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48453 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1192 m.
Philipsburg, Montana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 820, što je 94 (-10,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Gospođa ministarka (TV drama, 1978)
Gospođa ministarka je jugoslovenska TV komedija u produkciji RTV Beograd emitovana početkom 1978. godine. Predstavlja ekranizaciju istoimenog pozorišnog komada Branislava Nušića. Režirao ju je Dejan Mijač.
Uloge
Ostale uloge ▼
Dannau
Danau je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Plen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 682 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1057013.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Plen Danau se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Plen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 38 metara. Površina opštine iznosi 9,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 682 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 75 stanovnika/km².
Slovenski Javornik
Slovenski Javornik je naselje u slovenskoj Općini Jesenicama. Slovenski Javornik se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 1,907 stanovnika.
Bizmut(III) sulfid
Bizmut(III) sulfid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 514,156 Da.
Why I Am Not a Muslim
Why I Am Not a Muslim, knjiga koju je napisao Ibn Warraq, kritika je islama i Kurana. Prvi ju je izdao Prometheus Books u SAD-u 1995. godine. Naslov knjige je hommage Russellovu eseju "Zašto nisam kršćanin" u kojem Russell kritizira religiju u kojoj je odgojen.
Władysław III Tankonogi
'''Vladislav III. Tankonogi' (poljski: Władysław Laskonogi'') (oko 1165. - 1231.) bio je član Dinastije Pjastovića koji je vladao Poljskom kao Seniorski vojvoda Poljske kratko u dva navrata od 1202. do 1206. i ponovno od 1227. do 1229.
Biografija
Kako je većina plemstva podržavala vojvodu od Sandomierza - Lešeka Bijelog, sina Kazimira Pravednog, Vladislav je istjeran sa krakovskog trona, a Lešek je preuzeo vlast u Krakovu i zemlji kao Seniorski vojvoda Poljske.
Ali se Vladislav nije predavao, već je tražio način i saveznike da se vrati na tron, saveznike je pronašao u Velikopoljskoj, ali je cilj postigao tek kad je Lešek umro. Ovaj put se na tronu zadržao još kraće, jer ga je ovaj put svrgnuo vojvoda Konrad Mazovski, koji je zahtjevao da tron pripadne njemu, kao bratu Lešeka Bijelog.
Nakon tog poraza Vladislav je izgubio i vlastitu domenu - Velikopoljsku, pa je utočište potražio u Šleskoj. Tamo je sastavio oporuku i svoje domene i pravo na poljski tron ostavio svom domaćinu, vojvodi Henriku I. Bradatom.
Barrio Santa Cruz, Santo Domingo Tehuantepec
Barrio Santa Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tehuantepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Adolfo López Mateos, Tepalcingo
Adolfo López Mateos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tepalcingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 466 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1156 m.
Viševce
Viševce je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 92 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 158 stanovnika).
Demografija
U naselju Viševce živi 77 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 46,5 godina (43,3 kod muškaraca i 50,1 kod žena). U naselju ima 39 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,36.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Eklesijazuse
Žene u narodnoj skupštini (također poznate kao Eklesijazuse, grčki, Ekklēsiázousai, latinski Ecclesiazusae) jest komedija znamenitog starogrčkog komediografa Aristofana. Ta je komedija po temi prilično slična Aristofanovom ranijem i daleko poznatijem djelu Lizistrata, a radnja prati nastojanje atenskih žena da ustanove novo političko uređenje kojim bi dominirale. Didaskalije uz ovu dramu nisu sačuvane, no vjeruje se da je ona prvi put prikazana na pozornici 392. pne., premda se ne zna da li je to bilo na Dionizijskom ili Lenejskom festivalu.
Komad je u posljednja dva vijeka izazvao dosta pažnje, s obzirom na tumačenja kojima ga se opisuje kao jedan od prvih opisa socijalizma u svjetskoj književnosti.
Pažnju je također privukao i zbog toga što se u njemu pojavljuje i najduža dosad zabilježena riječ na grčkom jeziku (od 171 slova): lopadotemachoselachogaleokranioleipsanodrimhypotrimmatosilphiokarabomelitokatakechymenokichlepikossyphophattoperis-teralektryonoptekephalliokigklopeleiolagoiosiraiobaphetraganopterygon, ili λοπαδοτεμαχοσελαχογαλεοκρανιολειψανοδριμυποτριμματοσιλφιοκαραβομελιτοκατακεχυμενοκιχλεπικοσσυφοφαττοπεριστεραλεκτρυονοπτοκεφα-λλιοκιγκλοπελειολαγῳοσιραιοβαφητραγανοπτερύγων na grčkom alfabetu (u približnom prevodu, naziv za "jelo koje se sastoji od svih vrsta delikatesa, ribe, mesa, divljači i umaka").
Zaplet
U ovoj komediji žene preuzimaju vlast u polisu i uspostavljaju zajedništvo imovine, žena i muževa. To je jedini eksperiment, kaže Aristofan, koji Atena još nije iskušala. Atenske žene predvođene Proksagorom skuju urotu i, odjevene kao muškarci, u velikom broju prisustvuju sjednici atenske narodne skupštine (eklesije) te tako velikom većinom glasova odobre prijedlog da se vođenje državnih poslova prenese s muškaraca na žene. Na čelo nove vlade imenovana je sama Proksagora. Ona se vrati svome suprugu, koji je u međuvremenu proživeo svakakve neprijatnosti zbog toga što je ona posudila njegovu odjeću. Proksagora mu objašnjava novi društveni poredak koji će biti zaveden: zajedništvo imovine te zajedništvo žena i djece, a starima i ružnima, kako ženama tako i muškarcima, moraju se zakonom osigurati redoviti seksualni odnosi.
Proksagora zatim odlazi na agoru gdje će se primati sva privatna imovina i izvlačiti lutrija za večeru. Tu dolazi do vrlo komičnih, gotovo farsičnih scena: jedan pošteni građanin žuri u zajedništvo predati namještaj da ne bi zakasnio, dok skeptik nastoji biti posljednji u davanju i prvi u primanju nastojeći prvo vidjeti kako će se novi sustav dalje razvijati. Izlaze na vidjelo i posljedice novog zakona o seksualnim odnosima: neki se mladić sastaje sa svojom djevojkom, no u tom času dolaze i tri starice koje se otimaju o mladića tvrdeći kako imaju preče pravo na njega, i jedna ga napokon uspije odvući.
Komad se završava tako što kor žurno odlazi na zajedničku večeru, gdje će, između ostalih, biti posluženo i jelo čiji naziv sadrži 171 slovo.
Tematika
Glavna tema komedije, odnosno uspostavljanje vlade žena u državi (iz čijeg su vladanja u okviru atenske demokracije one zapravo bile isključene) te uvođenje zajedništva imovine, pokazuje neke zajedničke crte s Lizistratom. Naime, obje komedije prikazuju kako Atenjanke preduzimaju političku i društvenu inicijativu pod vodstvom neke svoje istaknute predstavnice, u ovom slučaju Proksagore.
Proksagorine reforme pokazuju određenu sličnost s Platonovom idejom u Državi da vladajući stalež u idealnoj zajednici ne treba da posjeduje privatnu imovinu, a ta je sličnost proizvela tezu da je Aristofan te ideje preuzeo od Platona kako bi napravio parodiju na Platonov spis. No ta je teza malo vjerojatna, jer se susreće s kronološkim teškoćama, a osim toga nema potvrde u Aristofanovom tekstu.
Promjene: ka novoj komediji
Izuzetna je odlika ovoga komada značajno smanjena uloga kora, koji svoju pjesmu pjeva tek na kraju. Time je pjesnik nagovijestio pravac daljeg razvoja komedije u 4. stoljeću pne., odnosno postanak nove atičke komedije posredovanjem srednje komedije. Moguće je da u doba kad su nastajale Eklesijazuse više nije bilo uobičajeno da sam pjesnik piše lirske dijelove komada, koji i nisu više organski vezani za radnju, nego služe samo da ispune vrijeme između dva čina. U ovoj komediji nema više ni parabaze, nema žestokih napada na suvremene državnike, umjesto bučnog i često opscenog humora pojavljuje se novi stil tihog duhovitog dijaloga koji je kasnije postao karakterističan za novu komediju.
The Vengeance of She
The Vengeance of She je britanski fantastično-pustolovni film snimljen 1968. godine u režiji Cliffa Owena. Predstavlja adaptaciju romana Ayesha H. Ridera Haggarda, odnosno nastavak popularnog filma She iz 1965. godine. Naslovni lik, koji tumači Olinka Berova, je mlada djevojka koja postaje predmetom vizija koje je vode prema izgubljenom gradu u Africi, gdje bi trebala preuzeti identitet tamošnje besmrtne kraljice. Radnja prikazuje kako za njom odlazi psihijatar (čiji lik tumači Edward Judd), koji je pokušava spasiti.
The Vengeance of She se originalno trebao snimiti neposredno nakon She, i u njemu je naslovnu ulogu trebala ponoviti Ursula Andress. Ona je, međutim, iskoristila istek ugovora i odbila angažman. Novi film, pak, nije uspio ponoviti uspjeh prethodnika.
Opština San Jacinto Amilpas, Oaxaca
San Jacinto Amilpas je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1560 m.
Aubry-en-Exmes
Obri an Eksm je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Aržantan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 243 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,6 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 100 metara (maksimalnoj 220 m, a minimalnoj 89 m).
Marrazzano, Pistoia
Marrazzano je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Diego Maradona
Diego Armando Maradona (Buenos Aires, 30. listopada 1960. – Buenos Aires, 25. studenog 2020.) bio je argentinski nogometaš, trener te izbornik reprezentacije Argentine. Po mnogima, Maradona je bio najbolji nogometaš u historiji, a 1999. godine izabran je za FIFA-inog igrača stoljeća na internetskoj anketi na kojoj je dobio 53.6% glasova, u usporedbi s Peléovih 18.53%. Ipak, nedugo prije ceremonije proglašenja, FIFA je odlučula dodijeliti i drugu nagradu i sazvala je "vijeće" koje je Peléa proglasilo najboljim, stovrivši tako izjednačen rezultat među njima. Mnogi su tu odluku pripisali Peléovoj višegodišnjoj podršci FIFA-i u usporedbi s Maradoninim stalnim kritikama. Na glasovanju koje je proveo IFFHS završio je na 5. mjestu, a u izboru France-Footballa na 2. mjestu, iza Peléa.
Maradona je jedini igrač u povijesti koji je postavio čak dvije rekordne vrijednosti transfera. Prvi iznos bio je onaj od £5,000,000 kojeg je Barcelona platila Boci, a drugi £6,900,000 kojeg je S.S.C. Napoli platio Barceloni 1984. godine. Tijekom svoje klupske karijere, Maradona je igrao za klubove Argentinos Juniors, Boca Juniors, FC Barcelona, S.S.C. Napoli, Sevilla FC i Newell's Old Boys. Za reprezentaciju je nastupio 91 put i postigao 34 pogotka.
Sudjelovao je na ukupno četiri Svjetska nogometna prvenstva, uključujući i ono 1986. gdje je, kao kapetan momčadi, vodio Argentinu do pobjede nad Zapadnom Njemačkom u finalu i usput osvojio Zlatnu loptu. Na istom natjecanju postigao je oba pogotka u pobjedi 2:1 nad Engleskom i oba su ušla u povijest. Prvi jer je postignut rukom, a danas je znan kao "Božja ruka", a drugi jer je prije postizanja pogodtka izveo dribling dug 60 metara. Taj je gol 2002. proglašen "Golom stoljeća".
Ipak, Maradona je za života bio jedna od najkontroverznijih figura u povijesti nogometa. Godine 1991. suspendiran je na 15 mjeseci zbog pozitivnog testa na kokain, u Italiji, a 1994. je poslan kući sa Svjetskog prvenstva zbog pozitivnog testa na efedrin. Nakon što se 1997., na 37. rođendan, povukao iz aktivnog nogometa, Maradona je dobio na težini, imao je slabo zdravlje i patio od posljedica konzumiranja kokaina. Godine 2005. kirurškim je zahvatom spriječio daljnje debljanje, a riješio se ovisnosti. Iako nije imao gotovo nikakvog trenerskog iskustva, 2008. postavljen je za izbornika Argentine, ali mu 2010. nije produžen ugovor. Kasnije se nastavio baviti trenerskim poslom, balansirajući poslovne obveze sa ozbiljnim zdravstvenim problemima koji su postajali sve učestaliji. Preminuo je 25. studenog 2020. godine od posljedica srčanog udara.
Opština Ciochina, Ialomița
Ciochina je opština u Rumuniji u okrugu Jalomica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Axihuiyo, Huejutla de Reyes
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 231 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
The Evil Dead
Film je bio vrlo kontroverzan zbog nasilja i brutalnosti, te je na početku bio odbijen od većine američkih distributera. Naposljetku, distribuciju preuzima europski distributer. Premijera filma bila je 15. listopada 1981. godine. Postigao je značajan uspjeh na box-officeu, utrživši $2,400,000. Kritike su bile podjeljene. Danas je općeprihvaćen od strane kritike i obožavatelja kao klasik horror žanra te ima kultni status.
Radnja
Petero studenata uputi se u Tennessee gdje namjeravaju provesti vikend u izolranoj drvenoj kolibi smještenoj duboko u šumi. Tamo pronalaze Naturon Demonto (u filmu babilonski tekst, nema veze sa egipatskim tekstom) Knjigu Mrtvih kasnije nazvanu Necronomicon. Uz Knjigu Mrtvih, pronalaze i audio snimku sa prijevodima raznih odlomaka iz Knjige. Preslušavši snimku probude drevne sile zla i demone koji su željni osvete. Protagonisti bivaju opsjedani od strane demona jedan za drugim, počevši sa Cheryl koju brutalno siluju stabla, te umiru strašno nasilnom i krvavom smrću.
Veći dio filma radnja prati posljednjeg preživjelog Asha Williamsa, kojega demoni muče i proganjaju kojima on bezuspješno pokušava pobjeći. Na kraju filma, nakon što Ash uspijeva uništiti Necronomicon, njegovi opsjednuti prijatelji se raspadnu na vrlo krvav i strašan način. Ash izlazi iz kolibe u ranu zoru i vidimo zlog duha kako se zalijeće u njega. U tom trenutku, kreće odjavna špica filma.
Cenzura
Zbog izraženih grafičkih prikaza, originalna verzija filma zabranjena je u nekoliko zemalja, uključujući Finsku, Island, Irsku i Njemačku. Najviše kontroverze izazvala je scena u kojoj opsjednuta stabla odvlače Cheryl kroz šumu, a zatim je siluju i brutalno ubiju. U Njemačkoj, državne vlasti su odgađale premijeru filma gotovo 10 godina. No, originalna verzija iz 1982. godine, te video izdanja filma vrlo brzo su rasprodana. U zemljama u kojima je film službeno zabranjen postigao je ogroman uspjeh na crnom tržištu. Nekoliko poznatih obožavatelja, među kojima i Stephen King, kritizirali su Njemačku zbog zabrane prikazivanja. Vrlo cenzurirana verzija filma legalno se pojavila 1992. godine, ali prvo legalno necenzurirano izdanje na tržištu se u Njemačkoj pojavilo tek 2001. godine. U Finskoj, Future Film izdaje necenzurirano DVD izdanje. U Ujedinjenom Kraljevstvu, film je jedan od prvih označen oznakom video nasty, a necenzurirano izdanje pojavilo se tek 2001. godine.
Fontana Pradosa, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 623 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 80 m.
1747
Godina 1747 (MDCCXLVII) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u četvrtak po julijanskom kalendaru.
April/Travanj – Jun/Lipanj
mini|Bitka kod rta Finisterre
mini|left|Ellisovo putovanje 1746-47 u potrazi za Severozapadnim prolazom
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
mini|left|"Bitka kod Lauffeldta" mini|"Smrt chevalier de Belle-Islea"
mini|left|"Zauzeće i pljačka Bergen-op-Zooma"
Oktobar/Listopad – Decembar/Prosinac
mini|Muzička fešta u Rimu povodom venčanja francuskog dofena, 15. jul 1747
Kroz godinu
mini|[[Canaletto: "Reka Temza iz Doma Richmond"]]
Albitreccia
Albitreksija je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Korzika, u departmanu Južna Korzika.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 609, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km².
1408
Godina 1408 (MCDVIII) bila je prijestupna godina koja počinje u nedjelju (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Gospođa ministarka (TV drama, 1989)
Gospođa ministarka je jugoslovenska TV komedija u produkciji RTV Beograd emitovana 1989. godine. Predstavlja ekranizaciju istoimenog pozorišnog komada Branislava Nušića. Režirao ju je Zdravko Šotra.
Elsinore, Utah
Elinor je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 847, što je 114 (15,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Papradište (Kičevo)
Papradište je naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Papradište pripada opštini Kičevo.
Prirodni uslovi
Naselje Papradište je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kičeva, naselje je udaljeno 20 km severno.
Reljef: Papradište se nalazi u gornjem delu istorijske oblasti Kičevija. Selo je položeno visoko, na zapadnim visovima planina Dobra voda. Južno od naselja tlo se strmo spušta u Kičevsko polje. U blizini sela je izvorište reke Temnice. Nadmorska visina naselja je približno 1.160 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Papradište je imalo 75 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (99%).
Većinska veroispovest u naselju je islam.
Bagneri, Biella
Bagneri je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 881 m.
San Juan Tetelcingo, Tepecoacuilco de Trujano
San Juan Tetelcingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tepecoacuilco de Trujano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 907 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 493 m.
Cascina Baraccone, Bergamo
Cascina Baraccone je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 170 m.
Bluebell, Utah
Blubel je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 293.