cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Druga bitka za Harkov
Sovjetski nastavak ofanzive
15. i 16. maja, Sovjeti su pokušali sa još jednom ofanzivom na severu, ali su naišli na isti otpor kao i tokom prva tri dana bitke. Nemački položaji su nastavili da odolevaju sovjetskim napadima. Nervozi na sovjetskoj strani je u velikoj meri doprineo nedostatak teških topova, što je onemogućavalo napadajuće jedinice Crvene armije da uspešno zbrišu otpor na žestoko branjenim pozicijama. Jedan od najvećih primera ovakvih situacija je bila odbrana Ternovaje, gde su nemačke jedinice odbile predaju nakon intenzivne vatre sa sovjetske strane. Borbe su bile toliko žestoke da je nakon prosečnog napredovanja od pet kilometara, ofanziva za taj dan završena na severu. Narednog dana je došlo do obnavljanja sovjetskih napada, koji su u velikoj meri bili blokirani protivnapadima nemačkih tenkova, i izmorene sovjetske jedinice jednostavno nisu mogle da se drže protiv koncentrisanih napada od strane neprijatelja. Na jugu je, međutim, došlo do uspeha na sovjetskoj strani, nalik u ranijim danima bitke, mada su sovjetske snage počele da se suočavaju sa žešćim napadima nemačke borbene avijacije. Nemci, sa druge strane, su organizovali akcije u cilju zaustavljanja ofanzive, kao i male kontranapade, kako bi umanjili sovjetski ofanzivni potencijal, istovremeno prebacujući pojačanja sa juga, uključujući nekoliko avio-eskadrona prebačenih sa Krima. Loše odluke u 150. streljačkoj diviziji, koja je uspešno prešla reku Barvenkovo, su igrale veliku ulogu u lošoj eksploataciji taktičkih uspeha južne šok grupe.
Kontranapadi Vermahta
17. maja inicijativa u bici je prešla na nemačku stranu. Klajstova 1. oklopna armija je počela dvostrani napad na mostobran na reci Barvenkovo. Uz veliku podršku avijacije, Klajst je uspeo da slomi sovjetske pozicije, i da napreduje do deset kilometara prvog dana napada, ostavivši sovjetske trupe u šoku. Mnoge sovjetske jedinice su te noći poslate u pozadinu radi konsolidovanja, dok su druge jedinice isturene da bi ojačale slabe pozicije na frontu. Istog dana je Timošenko raportirao u Moskvu, tražio pojačanja, i opisao pretrpljene neuspehe. Vasilevski je pokušao da dobije dozvolu za opšte povlačenje, ali je Staljin odbio.
18. maja, situacija se za Sovjete pogoršala, i STAVKA je još jednom predložila da se ofanziva zaustavi, i da se naredi 9. armiji da se probije iz izbočine. Timošenko i Kručev su tvrdili da je opasnost koja je dolazila od Vermahtove Kramatorske grupe preuveličana, i Staljin je još jednom odbio povlačenje.
19. maja, Paulus je, po Bokovim naređenjima, već započeo opštu ofanzivu na severu, u pokušaju da opkoli preostale sovjetske snage u Izijumskoj izbočini. Tek tad je Staljin ovlastio Žukova da zaustavi ofanzivu i odbije nemačke snage koje su krenule u opkoljavanje. Međutim, već je bilo preksano. Nemci su brzo postigli značajne uspehe protiv sovjetskih odbrambednih pozicija. 20. maja je situacija bila slična. Nemci su se približavali odpozadi. Još nemačkih divizija je ubačeno u bitku tog dana, slomivši nekoliko sovjetskih divizija, i omogućivši Nemcima lagano napredovanje. Mada su se Timošenkove snage uspešno pregrupisale 21. maja, on je naredio povlačenje Armijske grupe Kotenko krajem 22. maja, pripremivši napad za 23. maj, koji bi izvele 9. i 57. armija. Iako su Sovjeti očajnički pokušavali da odbace napredujuće nemačke snage, i organizovali su lokalne kontranapade kako bi pomogli nekolicini opkoljenih jedinica, uopšteno su bili neuspešni. Do kraja 24. maja, Nemci su uspeli da opkole sovjetske snage suprotno od Harkova, i da prebace još nekoliko divizija na front, povećavši pritisak na sovjetska krila, konačno ih slomivši.
Sovjetski kolaps
mini|desno|300p||Sovjetski ratni zarobljenici (Davit M. Glanc, Harkov 1942.) 25. maja je došlo do prvih sovjetskih pokušaja da probiju obruč, koje je nemački general-major Lanc opisao kao jezive masovne napade. Do 26. maja, preživeli vojnici Crvene armije su bili pritisnuti u zbijene pozicije na površini od približno petnaest kvadratnih kilometara. Sovjetske pokušaje da probiju nemačko okruženje sa istoka su konstantno blokirali nemački žilavi defanzivni manevri i avijacija. Usled odlučnih nemačkih operacija, Timošenko je naredio zvanično zaustavljanje svih sovjetskih ofanzivnih manevara 28. maja, dok su napadi usmereni na probijanje obruča nastavljeni do 30. maja. Međutim, manje od desetine opkoljenih ljudi je uspelo da se izbavi iz „Barvenkovske mišolovke“. Bevor procenjuje broj sovjetskih zarobljenika na 240.000 (uz gubitak većine naoružanja), dok Glanc ističe ukupan broj od oko 207.000 (i ubijenih i zarobljenih). Ova druga brojka se obično prihvata kao najnepristrasnija, mada prave gubitke nije lako odrediti. Oba autora se manje-više slažu o malim nemačkim gubicima, a najspominjanija brojka je oko 20.000 poginulih, ranjenih i nestalih. Nevezano za broj žrtava, Harkov je predstavljao veliki neuspeh za Sovjete, i predstavljao je kraj zadivljujućih uspeha Crvene armije tokom Zimske protivofanzive i manjih prolećnih ofanziva.
Zaključci
Mnogi autori su pokušali da odrede tačne razloge za sovjetski debakl u Drugoj bici za Harkov. Nekoliko sovjetskih generala je okrivilo nesposobnost STAVKA-e i Staljina da pravilno procene vojnu snagu Vermahta na Istočnom frontu, nakon nemačkih poraza tokom zime 1941—1942, i proleća 1942. Žukov je u svojim memoarima sumirao da je propast ove operacije bila vrlo predvidiva, usled veoma nesposobno organizovane ofanzive, a rizik od izlaganja levog krila Izijumske izbočine nemačkim protivnapadima je bio očigledan na mapi. Ipak, prema Žukovu, glavni razlog za bolan sovjetski poraz leži u Staljinovim greškama, koji je potcenio opasnost od nemačkih armija u jugozapadnom sektoru (kao suprotnosti moskovskom sektoru), i nije preduzeo korake kako bi koncentrisao značajnije strateške rezerve tamo, i na taj način se suprotstavio potencijalnoj nemačkoj pretnji. Štaviše, Staljin je ignorisao savete svog generalštaba, koji je predlagao organizovanje jake odbrane u jugozapadnom sektoru, kako bi se stvorila mogućnost za odbijanje Vermahtovih napada.
San Antonio el Progreso, Santo Domingo Tonalá
San Antonio el Progreso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tonalá.
Druga bitka za Harkov
Zaključci
Osim toga, potčinjeni sovjetski generali (posebno na Jugozapadnom frontu) su bili vrlo željni da nastave svoje zimske uspehe, i nalik nemačkim generalima, su potcenili snagu svog neprijatelja, kao što je -{a posteriori}- istakao komandant 38. armije, Kiril Moskalenko. Sovjetska zimska protivofanziva je oslabila Vermaht, ali ga nije uništila. Moskalenko se priseća reči nepoznatog vojnika: "Ovi fašisti su se probudili nakon hibernacije".
Staljin je loše procenio i snagu svoje vojske, i sposobnost nemačke vojske da uspešno organizuje protivofanzivu. Tačnost činjenice da je Staljin potcenio nemce se najbolje ogledala u operaciji Plavi, koja je usledila, i koja je kasnije dovela do Staljingradske bitke (mada je ova bitka predstavljala konačni neuspeh za Paulusa).
San Antonio el Progreso, Santo Domingo Tonalá
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1661 m.
Druga bitka za Harkov
Zaključci
Međutim, Harkov je takođe pokazao potencijal sovjetskih armija za uspešno sprovođenje ofanzive. Ova bitka se može posmatrati kao jedan od prvih većih sovjetskih pokušaja da preduprede nemačku letnju ofanzivu. Ova praksa će se kasnije razvijati u vidu operacija koje je STAVKA planirala (operacija Mars, operacija Uran i operacija Saturn). Iako su samo dve od ove tri operacije bile uspešne, ovo ipak predstavlja jasan dokaz sposobnosti Sovjeta da preokrenu tok rata u svoju korist. Ovo će se finalizovati nakon Kurske bitke u julu 1943. Druga bitka za Harkov je takođe imala pozitivan efekat na Staljina, koji je počeo sve više da veruje svojim generalima i načelniku generalštaba (kome je čak dozvolio da imenuje komandante frontova na primer). Nakon Velike čistke 1937, nakon tragičnog odbijanja da uvidi nemačku invaziju 1941, i potcenjivanja nemačke vojne moći 1942, Staljin je konačno počeo da veruje svojoj vojsci. Sa druge strane, Hitler je osećao sve veće nepoverenje prema svojim oficirima, i konačno je razrešio dužnosti Franca Haldera, svog načelnika generalštaba, u septembru 1942.
U kontekstu same Druge bitke za Harkov, neuspeh Crvene armije da se pravilno pregrupiše pred bitku i sposobnost Nemaca da sakupe efikasne obaveštajne podatke o sovjetskim kretanjima, su igrali važnu ulogu u bici. Slab sovjetski učinak na severu, i podjednako loše sakupljanje obaveštajnih podataka od strane STAVKA-e, i štaba fronta su takođe veoma doprineli propasti ofanzive. Međutim, uprkos lošem učinku, Druga bitka za Harkov je istakla da je taktika Crvene armije počela da evoluira. Ova taktika nije bila savršena, ali je dovela do pobede u ratu.
Uelvesbüll
Ilvesbil je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 132 opštinska središta okruga Nordfrizland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 261 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1054141.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordfrizland Ilvesbil se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Nordfrizland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 0 metara. Površina opštine iznosi 10,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 261 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 26 stanovnika/km².
El Calvario, Tixtla de Guerrero
El Calvario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tixtla de Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1286 m.
Sombor
Sombor (srpski: Сомбор, mađarski: Zombor, hrvatski: Sombor, rusinski: Зомбор) je grad u Srbiji koji se nalazi na. Grad, po podacima iz 2002. godine ima 50.950, dok opština Sombor ima 96.669 stanovnika. Predstavlja administrativni centar Zapadnobačkog okruga.
Geografski položaj
Sombor, grad i njegov atar, su na dnu basena nekadašnjeg Panonskog mora, omeđeni na karti Evrope sa 16°31' i 17°06'30" istočne geografske dužine i 46°34'15" i 46°03'20" severne geografske širine. Sa istoka Sombor je omeđen Telečkom visijom, zapadne strane mu zapljuskuju vode Dunava, deleći ga od Hrvatske, na severu se graniči sa Mađarskom, a na jugu je otvoren prema unutrašnosti Srbije. Sombor je lako uočljiv jer je prosečna visina njegovog atara samo 90m. Na 1178 km² sa gradom se smestilo i 16 salaških naselja, posebna osobenost ovoga kraja, i još 15 sela: Aleksa Šantić, Bački Breg, Bački Monoštor, Bezdan, Čonoplja, Doroslovo, Gakovo, Kljajićevo, Kolut, Rastina, Riđica, Stanišić, Svetozar Miletić, Stapar i Telečka.
175 km jugoistočno od Sombora nalazi se Beograd, 220 km severno je Budimpešta, a da biste stigli do Beča, treba da putujete 345 km prema severozapadu.
26. 7.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
26. jul/juli/srpanj (26. 7.) je 207. dan godine po gregorijanskom kalendaru (208. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 158 dana.
Događaji
.
Smrti
.
Blagdani
.
Praznici i dani sećanja
.
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Rilevo
Rilevo je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Rilevo pripada opštini Doljneni.
Prirodni uslovi
Naselje Rilevo je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 25 km severozapadno.
Reljef: Rilevo se nalazi u krajnje severnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je na istoku ravničarski, bez većih vodotoka. Zapadno od naselja izdiže se planina Dautica. Nadmorska visina naselja je približno 660 metara.
Klima u naselju je kontinentalna.
Torbat-e Hejdarije
Torbat-e Hejdarije (perz. تربت حیدریه) je grad u pokrajini Razavi Horasan na sjeveroistoku Irana. Geografski je smješten podno sjeveroistočnih padina planine Kuh-e Torbat (1730 m), oko 110 km južno od Mašhada, 130 km zapadno od Torbat-e Džama, te 70 km istočno od Kašmara. Grad je cestom 95 povezan s Mašhadom na sjeveru odnosno Birdžandom, Zahedanom i obalnim Čabaharom na jugu, cestom 36 s Tajbadom na istoku odnosno Kašmarom i Bardaskanom na zapadu, a lokalna cesta spaja ga i s Rašthvarom, Salamijem i Hvafom na jugoistoku. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Torbat-e Hejdariji je živjelo 121.300 ljudi.
Rilevo
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Rilevo je imalo 69 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Cuaxoxoco, Tepoztlán
Cuaxoxoco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tepoztlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1713 m.
Prešovski kraj
Prešovski kraj se nalazi na severoistoku zemlje sa sedištem u Prešovu i sastoji se od 13 okruga :
Podvizi
Podvizi je jugoslovenski kratki igrani film snimljen 1982. godine u režiji Štefana Zagorjana, a po scenariju Mihajla Sekulića.
Opština Gorban, Iași
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Arkansas
Arkansas [] je savezna država SAD-a koja se nalazi u južnom dijelu zemlje. Način na koji se "Arkansas" izgovara sudski je riješen 1881. godine. Nadimak države je "The Natural State" (Prirodna država).
Stanovništvo
Indijanci.- Quapaw ili Arkansas Indijanci prastanovnici su ove države koja po njima i dobiva ime. Ostala manja plemena bila su neka Caddoan plemena, među kojima i Cahinnio, nadalje pleme Kaskinampo, koje tamo nalazi De Soto. Sjeverozapad države bio je lovište moćnih Osage Indijanaca, danas u Oklahomi.
Zemljopis
Arkansas ima jedino prirodno nalazište dijamanata u SAD-u.
Okruzi (Counties)
Arkansas se sastoji od 75 okruga (counties).
Države susjedi
Istočna granica Arkansasa je rijeka Mississippi. Na jugu graniči sa saveznom državom Louisiana, na sjevernoj strani su Missouri i Tennessee, a na zapadnoj strani graniči sa saveznim državama Teksas i Oklahoma.
Saucillo de Quiñones, Chínipas
Saucillo de Quiñones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chínipas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1115 m.
El Rosalito, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
El Rosalito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1999 m.
Segovia
Segovia je grad istoimene autonomne provincije u autonomnoj zajednici Castilly y León. Nalazi se na rijeci Eresmi, 65 kilometara sjeverozapadno od Madrida. Ima oko 55,900 stanovnika. Uže središte grada, stari grad s akvaduktom, je na UNESCOvom popisu mjesta svjetske baštine od 1985. godine.
Woodall, Oklahoma
Vudol je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Segovia
Segovia je trgovačko i turističko središte s razvijenom prehrambenom i kožnom industrijom, kao i industrijom stakla i gume. U Segoviji se nalazi i Vojna akademija.
Woodall, Oklahoma
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 823, što je 82 (11,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Segovia
Povijest
mini|lijevo| Segovia 1840. god. mini|lijevo| Glavni trg (Plaza Mayor) s katedralom Segovija je bila naseljena još u keltsko doba, ali je eventualno prešla u ruke Rimljana. U rimsko doba izgrađene su velebne građevine kao što je akvedukt i amfiteatar, a bila je poznata i po više latinskih konvikta. Za vrijeme maurske invazije grad je potpuno napušten, a rekonkvistom Alfonsa VI., Segoviju su maselili kršćani sa sjevera, pa čak i iza Pireneja. Tada grad dobiva na važnosti, a svoj utjecaj širi preko planine Sierra de Guadarrame i rijekom Tajo.
Zahvaljujući svom položaju, Segovia je postala važnom nomadskom postajom u trgovini vunom i tkaninama. Koncem srednjeg vijeka Segovia doživljava "zlatno doba" kada rastuća židovska populacija organizira snažnu industrijsku proizvodnju tkanina. Tijekom ovog razdoblja nastale su mnoge gotičke građevine. Dana 13. prosinca 1474. god., Izabela I. Kastiljska se proglasila kraljicom Kastilje u segovijskoj crkvi San Miguel.
Poput drugih tekstilnih središta, i Segovia se pridružili Pobuni kastiljskih komuna (Guerra de las Comunidades de Castilla) koju je vodio Juan Bravo. Usprkos porazu pobune, grad je nastavio gospodarski razvoj što je rezultiralo populacijom od 27,000 stanovnika 1594. god. Od tada nastupa razdoblje secesije, te je stoljeće kasnije, 1694. god., zabilježeno samo 8,000 stanovnika. Početkom 18. st. pokušala se, djelomično uspješno, obnoviti tekstilna industrija, a 1763. god. Karlo III., španjolski kralj, je stvorio Kraljevsku tvrtku za obradu vune u Segoviji čime je želio oživjeti trgovinu, ali je propala već 1779. god.
God. 1764. otvorena je Kraljevska artiljerijska škola, prva u Španjolskoj. Francuzi su je opljačkali 1808. god. tijekom Rata za neovisnost. Tijekom Prvog Karlskog rata, vojska pod zapovijedanjem Don Carlosa, neuspješno je opsjedala grad.
U 19. i 20. st. Segovija doživljava demografski oporavak koji je bio rezultat relativne gospodarske stabilnosti.
Ponzano, Pistoia
Ponzano je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 974 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 178 m.
Opština San Lucas Camotlán, Oaxaca
San Lucas Camotlán je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1359 m.
Contes immoraux
Contes immoraux je francuski erotski omnibus film snimljen 1974. godine u režiji Waleriana Borowczyka, kome je to predstavljao cjelovečernji režijski debi. Sastoji se od četiri priče, okvirno temeljene na djelima erotske književnosti ili historijskim ličnostima i događajima, a u kojima se, na za tadašnje standarde prilično eksplicitan način, prikazuju razni oblici alternativne ili "pomaknute" seksualnosti. Borowczyk, koji je dotada snimao isključivo kratke filmove, nastojao je od njih stvoriti cjelinu; isprva je planirao snimiti pet priča, ali je posljednja od njih sljedeće godine postala njegov prvi "pravi" cjelovečernji film pod naslovom La Bête. Film je prilikom distribucije koristio kolaps dotadašnjih cenzorskih standarda u Francuskoj i postigao je vrlo dobar komercijalni uspjeh, iako bitno zasjenjen žanrovski srodnim filmom Emmanuenelle. Uspjehu filma je pomogao i angažman Palome Picasso, kćeri znamenitog slikara Pabla Picassa, kome je taj nastup bio najuspješniji u kratkoj glumačkoj karijeri.
Zaplet
Film počinje citatom iz La Rochefoucauldovih Maksima: "Ljubav, koliko god bila zadovoljavajuća, još više zadovaljava načinima na koje se ispoljava nego sama po sebi."
Četiri epizode od kojih se film sastoji:
La Marée se temelji na priči iz zbirke Mascarets nadrealističkog pisca André Pieyre de Mandiargues i opisuje kako 20-godišnji mladić svoju 16-godišnju rođaku, koristeći razliku u godinama, dovodi na normandijsku plažu i uspješno je nagovori da mu napravi felacio.
Erzsebet Bathory se temelji na događajima vezanim za istoimenu mađarsku plemkinju (čiji lik tumači Paloma Picasso); radnja prikazuje kako uz pomoć paža (za koga se kasnije ispostavi da je djevojka prerušena u muškarca) prikuplja mlade djevojke iz sela pod svojom vlašću te zajedno sa njima organizira lezbijsku orgiju, nakon koje će ih ubiti kako bi se mogla kupati u njihovoj krvi u nastojanju da ostane vječno mlada.
Lucrezia Borgia se događa 1498. godine i prikazuje kako Lurezia Borgia zajedno sa svojim mužem Giovannijem Sforzom dolazi u posjet ocu, papi Aleksandru VI, te koristi priliku da se zajedno sa njim i bratom Cesareom upusti u incestuoznu vezu.
Moțca, Moțca
Moțca je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Moțca.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5095 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 360 m.
Osvaldo Ramous
Osvaldo Ramous (Rijeka, 11. listopada 1905. - Rijeka, 2. ožujka. 1981.), jugoslavenski pisac italijanskog porijekla, uz Lucifera Martinija najznačajniji riječki pisac na talijanskom jeiku. Čitav život proveo u svojoj Rijeci, gradu u kome se za njegova života smijenilo šetebandjere - sedam zastava i u kome pet puta mijenja državljanstvo. Njegov svestrani opus obuhvaća pjesništvo, prozu, dramu, esejističku prozu, kritiku, prevođenje, režiju, uredništvo, novinarstvo, organizaciju kulture, itd. (Ramù)
Biografija
Posljednji od šestero djece, rođen u riječkom Starom gradu 1905. kada je Rijeka bila Corpus separatum Mađarske. Sin Marie Giacich i Adolfa Ramousa, ubrzo ostaje bez oca pa se majka seli bratu na Belveder. Ujak Nazio brine se za djecu i otkriva Osvaldov muzički i literarni talent. Dječak pohađa paralelno pedagošku i muzičku školu - deset godina je studirao klavir i violinu u klasi prof. Malvina.
Njegovi književni počeci pojavljuju se u riječkoj književnoj reviji Delta, koja je izlazila od 1923. do 1925., te u časopisu Fiumanella. O njemu se širi fama poete u 1930-im kada u izdanju časopisa Termini, 1938. objavljuje u Rijeci prvu zbirku pjesama Nel canneto, koja dobiva posebno priznanje Talijanske kraljevske akademije (Reale Accademia d'Italia), a objavljuje i u renomiranim revijama L'Italia Letteraria, Il Meridiano i La Tribuna di Roma (
Los Gallos, Tecate
Los Gallos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 435 m.
Osvaldo Ramous
Biografija
Od 1929. započinje njegova suradnja s riječkim dnevnikom La Vedetta d'Italia (Zvijeda Italije) kao kazališnog i muzičkog kritičara. 1930. zaposlen je kao urednik na kojem mjestu ostaje do 1942. kada ga otpušta šef Ente Stampa Carlo Scorza, s obrazloženjem ‘smanjenja broja zaposlenika’, što je bio izgovor za udaljavanje nedovoljno fašistički opredijeljenog Ramousa.
Za vrijeme njemačke okupacije, surađuje s pokretom otpora Talijanske komunističke partije. Sumnjiv je Nijemcima pa ga Gestapo u ljeto 1944. godine podvrgava mučnim ispitivanjima. Krajem 1944., nekoliko mjeseci prije oslobođenja Rijeke, prihvaća mjesto glavnog urednika istog dnevnika (La Vedetta d'Italia) jer je tada gradskim vlastima bio neophodan neutralniji intelektualac
U poslijeratnom periodu, Ramous odlučuje ostati u rodnom gradu. Član je uprave riječkog Narodnog kazališta, a zatim, između 1946 i 1961. direktor je Talijanske drame koju je uspio 1956. spasiti od pokušaja zatvaranja. Do odlaska u mirovinu 1961, Ramous je, kao režiser, postavio na scenu 46 djela.
U tom periodu, Ramous počinje stvarati mrežu kulturnih veza pa tako kada se 1954. nalazi u Milanu s Paolom Grassijem - direktorom Piccolo Teatro - dogovara turneju po Jugoslaviji ove talijanske družine koja u Rijeci, Ljubljani, Zagrebu, Beogradu, Sarajevu i Kopru daje predstavu Carla Goldonija Arlecchino servitore di due padroni (Harlekin, sluga dvaju gospodara).
Intenzivno se bavi prevođenjem, osobito pjesama s francuskog, španjolskog te južnoslavenskih jezika. Odabire i prevodi pjesme i prozu jugoslavenskih autora, upoznajući s njima čitaoce vrsnih talijanskih časopisa. Uređuje i prevodi prvu antologiju suvremenih jugoslavenskih pjesnika pod nazivom Poesia jugoslava contemporanea.(Rebellato Editore). Antologija izlazi 1959. (šest godina prije uspostavljanja političkih i kulturnih odnosa između dviju zemalja), te obuhvaća 55 pjesnika (Hrvata, Srba, Slovenaca i Makedonaca). 1964. organizira prvi susret talijanskih i jugoslavenskih pisaca u Cittadelli, s namjerom prevazilaženja kontrasta između intelektualaca dviju zemalja zbog političkih podjela. Unatoč pokušju da se ova kulturna razmjena osujeti (dokumenti Udruženja jugoslavenskih pisaca svjedoče o pozivu piscima da ne prisustvuju tom skupu) Ramous je uspio u organiziranju skupa.
Osim pjesama, prevodi i dramska djela Branislava Nušića (Dr i Pokojnik), Ive Vojnovića (Ekvinocij), Mirka Božića (Ljuljačka u tužnoj vrbi) i Drage Ivaniševića (Ljubav u koroti).
Kao redoviti suradnik RAI-a (talijanskog radija) Televizije i Radio Kopra-Capodistria na talijanskom jeziku, šalje im svoje prevode Nušića, Andrića, Krleže i na taj način doprinosi upoznavanju i širenju kultura različitih naroda te kulturnom posredovanju. Pisao je za brojne talijanske, jugoslaveske, američke časopise kao i za časopise drugih zemalja u kojima je objavio više od 400 eseja i raznih članaka. Njegova djela su prevedena na devet jezka
Godine 1951. sklapa drugi brak s Nevenkom Malić, voditeljicom Dječjeg kazališta u Rijeci (od 1936. bio u braku s Matilde Meštrović, nećakinjom Ivana Meštrovića).
Umire u Rijeci 1981.
Književnost
Osim zbirki pjesama, objavljuje romane, pripovijetke, eseje, drame, radiodrame. Njegovi su lirski stihovi nerijetko posvećeni nezaustavljivosti vremena i prolaznosti života. Kritika je u njima prepoznala odlike suzdržanog modernizma.
Od 1938. sve do 1953. ništa ne objavljuje kada mu riječki EDIT objavljuje drugu zbirku pjesama Vento nello stagno.(Vjetar u baruštini) pa slijede Pianto vegetale (1960), Il vino nella notte (1964) za koju dobiva nagradu Grada Rijeke, Risveglio di Medea (1967), Realtà dell'assurdo (1973), Pietà delle cose (1977) i, posthumno, Viaggio quotidiano (1982).
Rinconada, Veracruz
Rinconada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 6687 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 265 m.
Osvaldo Ramous
Književnost
Među tematikama Ramousove poezije, važno mjesto zauzima gorka refleksija o sudbini zemlje:
Ova tema s vremenom postaje sve komleksnija te u svojim posljednjim pjesmama - dominaniraju matafizički argumenti u neohermeneutičkom kontekstu - nalazi prostora da oslika svoju moru u pravom stihu. Nastaju tako pjesme kao Città mia e non mia (grad moj koji nije moj) i Alghe e licheni (alge i lišajevi), (obje iz Pietà delle cose - Sažaljenje stvari, 1977.), koje se suočavaju s motivom egzodusa i nude složen odnos sa radnim gradom.
Nagrade i priznanja
Za svoja djela Ramous dobiva mnoge nagrade. Osim spomenutog odlikovanja, prima i Premio Cittadella (zlatnu medalju) 1955. za zbirku Vento sullo stagno, Nagrada Cervia 1963. god. za zbirku pjesama Risveglio di Medea, zlatnu medalju Premio Silver Caffé za roman L’ora di Minutopoli. Godine 1965. dodijeljena mu je Nagrada Grada Rijeke za zbirku pjesama Vento sullo stagno i roman Galebovi na krovu.
Glavna djela
Pjesničke zbirke
Romani
Drame i komedije
Patuljasti zvončić
Patuljasti zvončić (lat. Campanula cochleariifolia) je biljka iz porodice zvončika.
Rasprostranjenost
Dolazi u prirodi na Pirinejima, Alpama i Karpatima. U Hrvatskoj raste na Risnjaku, Snježniku, Bitoraju, na Velebitu, Plješevici, Kamešnici i Dinari.
Terbegovci
Terbegovci je naselje u slovenskoj Općini Svetom Juriju ob Ščavnici. Terbegovci se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Pomurju.
Mesa de la Cebada, Jacala de Ledezma
Mesa de la Cebada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Jacala de Ledezma.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2293 m.
Kultura polja urni
right|thumb|200px|Pojednostavljena karta Evrope cca. [[1200. pne., pokazuje centralnu Kulturu polja urni (crveno), sjevernu Kulturu polja urni (naranačsto), JKulturu Knovitz (plavosiva), Lužičku kulturu (grimizno), Dunavsku kulturu (smeđe), kulturu Terramare (plavo), Atlantsko brončano doba (zeleno) i Nordijsko brončano doba (žuto).]]
Kultura polja urni (cca. 1300. pne. - 750. pne.) bila je kultura kasnog Brončanog doba u centralnoj Evropi. Ime dolazi od običaja da se mrtvaci spaljuju i a njihov pepeo smješta u urne koje se pokapaju po poljima. Kultura polja urni je slijedila kulturu grobnih humaka a slijedila ju je Halštatska kultura.
Faze Kulture polja sa urnama
thumb|desno|250px|Urnenfelder kultura U okviru Urnenfelder kulture izdvojeno je 5 faza koje su identične sa Rajnekeovom podelom. Klasičan Urenfelder počinje u fazi Halštat A1. Tada prodire i na teritoriju Balkana, zahvatajući Posavinu i deo Vojvodine. Istočno od toga gubi specifične crte. Granica do koje dopire u čistom obliku je između Save i Dunava.
Ostave i nekropole
thumb|desno|300px|Keramika karakteristična za Urnenfelder kulturu Ostave i nekropole predstavljaju glavni izvori pokretnog materijala. Možemo razlikovati:
U starijim fazama urne nemaju zaštitnu konstrukciju, postavljene su u pravilne redove sa određenom orjentacijom. Javlja se neka vrsta kamenih sanduka. U mlađim fazama urne su zaštićene vencem od oblutaka ili nekom vrstom suhozida. Često je sama urna pokrivena kamenom pločom ili stoji na njoj. Urne nisu u pravilnim redovima, nego su u grupama. U fazi V pojavljuju se minijaturni tolosi.
Keramika
Za fazu 2 karakteristične su neukrašene, bikonične posude mrko - crne boje. U fazi 3 javljaju se šire urne sa cilindricnim vratom, kao grobni prilozi razne zdele, bikonične sa jednom drškom, sa uvučenim obodom i jednom ušicom, poklopci za urne, oštro profilisane šolje sa vertikalnom drškom koja prelazi obod.
U mlađoj fazi karakteristične su kruškolike urne sa 2 ili 4 naspramne ušice, na trbuhu, kao i zdele u vidu turbana sa tordiranim obodom.
Metalni nalazi
thumb|desno|150px|Metalni nalazi
Od metalnih nalaza javljaju se: Od nakita karakteristični su privesci koji mogu biti: zoomorfni, u obliku stilizovane ljudske figure, imele, trougaoni privesci i u obliku labrisa.
Metalni nalazi koji se javljaju u mlađoj fazi su:
Karakteristične su i metalne posude, kazančići sa apliciranim drškama.
Širenje
U 13.vijeku p.n.e. iz Podunavlja i Panonije krenuli su prema Apeninskom i Balkanskom poluostrvu pokreti velike mase srednjoevropskog stanovništva poznatog pod imenom naroda polja sa urnama. Neki od tih pohoda bili su pljačkaški, drugi su imali karakter seoba i naseljavanja novih teritorija. Nosioci kulture polja sa urnama u širem prostoru srednjeg Podunavlja, zamjenjuju, potiskuju ili se nameću i miješaju sa nosiocima kulture grobnih humaka (tumula), koja bi se mogla sa sigurnošću označiti kao proto-ilirska, doneseći svuda jedno od svojih osnovnih obilježja – sahranjivanje pepela spaljenih mrtvaca u urnama. Područje između Drave, Save i Dunava, i neznatno u Vojvodini koje je bilo ilirsko (Protoiliri), prešlo je u ruke doseljenika. Sjeverna Bosna, oko rijeke Save i donjih tokova njenih pritoka pripala je takođe ovim plemenima.
Na tom prostoru, prema stilskim varijacijama osnovnih tipova keramičkih i metalnih proizvoda moguće je izdvojiti više novih regionalnih kulturnih grupa koje su postale osnova za uspostavu etničke strukture stanovništva starijega željeznog doba. Pod zajedničkim imenom Panoni, kao jedinstvenom narodu, nazivaju se potomci nosilaca kulture polja sa urnama istočnoalpskog i zapadnopanonskog prostora: (Armantini, Breuci, Oserijati, Latobici, Kolapijani, Jasi). Na hrvatskom prostoru izdvojene su 4 manje kulturne grupe:
Stanovništo planinskog i primorskog dijela pokazalo je mnogo veću žilavost u seobi iz Panonije. Za kasno bronzano doba raspolaže se sa većim brojem nalaza, pa se za taj period može govoriti o već potpuno formiranoj fizionomiji jednog kulturnog, pa možda i etničkog kompleksa koji egzistira na prostoru jugoistočne Bosne i sliva Gornjeg Podrinja, a koji je bio rezultat kontinuiranog razvitka tokom ranog i srednjeg bronzanog doba etnokulturnih formacija na navedenom području kroz Glasinačku kulturu.
Invazija panonskih plemena nije rezultirala smjenom stanovništva i kulture na sjeverozapadnom Balkanu. Pojas uz jadransku obalu, krajevi oko Neretve, jugoistočne Bosne, Crna Gora i Albanija nisu ni osjetili panonsku invaziju. Oni koji su prodirali dalje nisu bili osvajači koji nameću svoj način života svoju religiju i običaje jer su se stopili sa starosjediocima i iščezli. Jedina velika promjena je povećan broj podignutih gradinskih naselja, u prvom redu sa odbrambenom funkcijom. Plemena su se zbijala i učvršćivala, čuvajući svoj prostor i nastavljajući svoju autohtonu etnogezu (Prailiri).
Nalazišta u Bosni i Hercegovini
Nalazišta južno od Save: Donja Dolina kao metalurški centar sa pronađenim kalupima, pećina Hrustovača, Zecovi kod Prijedora, Vis kod Dervente, Srebrenik, Brdašce (Laktaši), Gradina Kekića glavica, japodsko područje kod Bihaća i prostor omeđen rijekom Une do Bihaća i Vrbasa do Jajca, južno do Grmeča i Srnetice.
Snažan pritisak nosilaca kulture polja sa urnama vidi se i po pojavi prvih ostava na ovom području. Ne samo tipovi oružja, oruđa i nakita, već i neki elementi u obradi keramike prodiru duboko u unutrašnjost, što bi moglo značiti i inflitraciju manjih grupa ove kulture (gradina Savići u Šekovićima, Varvara kod Prozora). Utjecak kulture polja sa urnama prisutan je u keramografiji srednjobosanske kulturne grupe, te u tipologiji metalnih predmeta zastupljenih u mlađim ostavama. Na prostoru sjeverno od prostora bronzanodobne glasinačke kulture naglo iščezava jedna srodna podrinjska kulturna grupa, sigurno kao posljedica najezde polja sa urnama.
Brojni nalazi pokazuju kulturnu i trgovačku povezanost sa Glasincem i srednjom Bosnom. Medu grobnim prilozima otkriveni su i predmeti iz sjeverne i srednje Italije. Osim analogija u metalnim predmetima, postoje sličnosti i sa keramičkim formama: urne i zdjele oštre profilacije (Kumaja, Etrurija, Tarkvinija i Bolonja).
Pored očite vezanosti za zapadnopanonski i istočnoalpski prostor, pojavljuju se i neki elementi koji se mogu smatrati originalnim. Od metalnih proizvoda to su igle sa šiljkom na glavi i ornamentikom čije je izvorište neosporno istočnoalpski i zapadnopanonski prostor. Veliki broj keramičkih tipova i prisustvo ornamentalnog manira facetiranja i kaneliranja vezani su za analogne tipove sa drugih lokaliteta Urnenfelder kulture, ali se javljaju i unikatni oblici koji u kulturnom smislu dakako čine sporadičnu pojavu. Tu se prije svega misli na zdjele sa uvučenim naokolo facetiranim obodom.
Istočno jadransko primorje
Seobe iz Panonije izazvale su intenzivan uticaj i dovele do etničkih i kulturnih promjena. Iz ovog vremena je istraženo 35 nalazišta: groblje pod Brežcem, groblje Vrčin, gradina iznad Lima, Vizače, Bezdenjača (Ružica Dreschler-Bižić, 1965.), groblja u Kompolju, Prozoru i Vlaškom Polju, Beretinova gradina u Radovinu.
Seoba u Italiju
Postoji raširena teza da da su Iliri od kraja II milenija bili osnovna etnička jedinica u Apuliji i nekim drugim dijelovima južne Italije. O tomeome govori i dio antičkih izvora i uglavnom se radi o legendama.
Japigia u Italiji se prvenstveno dovodi u vezu sa Japodima i njihovom doseljavanju u južni dio Italije koji se nazvao po njihovom imenu. U tezi se navode i Liburni kao mogući doseljenici, ali i ilirska plemena sa područja u Albaniji. Tezu su zastupali Radoslav Katičić, M. Suić, A. Mayer, Šime Batović, Aleksandar Stipčević, M. Pallotino i dr. Kao argumenti za tezu se uzima ilirska slikana keramika, koja je imala značajno mjesto u apulskoj geometrijskoj keramici, metalni proizvodi i donekle kult mrtvih i tipovi gradina. Oslanjajući se na mišljenje italijanskih arheologa, koji zastupaju tezu u kulturnoj zajednici dviju obala Jadrana (koine metallurgika), koja će se u željeznom dobu pretvoriti u Koine adriatica, Alojz Benac je smatrao da se nije radilo o masovnoj seobi. Može se samo govoriti o obostranim uticajima i prenošenju dobara, putem ratničkih pohoda, trgovinom, avanturističkim putovanjima i manjim preseljenjima.
Campocavallo, Ancona
Campocavallo je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1508 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Ambérieu-en-Bugey
Omberju-on-Buži je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu En (Rona-Alpi) koja pripada prefekturi Belley.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 11 436 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 464 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 24,60 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 247 metara (maksimalnoj 753 m, a minimalnoj 237 m).
Topolovci
Topolovci (mađarski: Jegenyés, prekomurski: Topolouvci, njemački: Topolschitz) naselje u slovenskoj Općini Cankova. Topolovci se nalazi u pokrajini Prekmurju i statističkoj regiji Pomurju.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 70 stanovnika.
Kumovi (kratki film)
Kumovi je jugoslovenski kratki partizanski film snimljen 1981. godine u režiji Dragana Lekića, a po scenariju koji su zajedno napisali Lekić i Leon Kovke].
Košički kraj
Košički kraj se nalazi na jugoistoku zemlje sa sedištem u Košicama i sastoji se od 11 okruga :
Las Pilas, Sabinas
Las Pilas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Sabinas.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 391 m.
Archbold, Ohio
Arčbold je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.346, što je 56 (1,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Teutin zvončić
Teutin zvončić (lat. Campanula teutana), hrvatska endemska biljna vrsta iz porodice zvončikovki. Otkriven je u blizini Teutine špilje na otoku Visu 2014 godine, pa je ime i dobio po ilirskoj kraljici Teuti.
Otkrio ga je Sandro Bogdanović, a opisali su ga u Phytotaxi Bogdanović & Brullo. Teutin zvončić odmah je stavljen na popis hrvatskih endema.
Voli stjenovita i vlažna mjesta uz more, u pukotinama vapnenačkih stijena koja su obično prekrivena mahovinom.
Thunderclap Newman
Thunderclap Newman je bio kratkotrajni britanski rock bend osnovan 1969. godine. Nastao je tako što su Pete Townshend, član etablirane grupe The Who, i Kit Lambert, njen menadžer nastojali od svog šofera Johna "Speedyja" Keena stvoriti rock-zvijezdu; u bend su pozvali Andyja "Thunderclap" Newmana i Townshendovog prijatelja Jimmyja McCullougha. Trio je snimio album Hollywood Dream na kome se našla i politički angažirana pjesma Something in the Air; ona je, koristeći revolucionarni žar flower power generacije, postala veliki hit, ali su međusobne nesuglasice dovele do raspada benda 1971. Zbog toga se često, usprkos nesumnjivog talenta svojih članova, uzima kao primjer čuda od jednog hita.
Opština Grajduri, Iași
Grajduri je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Marand
Marand (perz. مرند) je grad u pokrajini Istočni Azarbajdžan na sjeverozapadu Irana. Geografski je smješten zapadno od planine Kuh-e Jeh-Jondže (1490 m) na nadmorskoj visini od 1344 m, oko 60 km sjeverozapadno od pokrajinskog sjedišta Tabriza. Marand je križište triju prometnica: cesta 21 povezuje ga s Džolfom na sjeveru i Tabrizom na jugoistoku, cesta 21 također s Tabrizom kao i Makuom i Bazarganom na sjeverozapadu, a lokalna cesta i s ruralnim naseljima na istoku. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Marandu je živjelo 114.841 ljudi.
Opština Grajduri, Iași
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 183 m.
Sube y Baja, Tempoal
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Los Pinos, Chínipas
Los Pinos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chínipas.
Sveto Mitrani
Sveto Mitrani su naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Sveto Mitrani pripadaju opštini Kruševo.
Prirodni uslovi
Naselje Sveto Mitrani je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 30 km zapadno.
Sveto Mitrani se nalaze na zapadnom obodu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Seoski atar je na istoku ravničarski, dok se ka zapadu izdižu prva brda Buševe planine. Nadmorska visina naselja je približno 670 metara.
Klima u naselju je kontinentalna.
Istorija
Početkom 20. veka, stanovništvo Sveto Mitrana je bilo naklonjeno srpskoj narodnoj zamisli, pa se mesno stanovništvo u izjašnjavalo Srbima.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Sveto Mitrani su imali 434 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Popiglio, Pistoia
Popiglio je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 480 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 540 m.
Itzstedt
Icštet je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 95 opštinskih središta okruga Zegeberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.237 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1060043.
Bromodifluorometan
Bromodifluorometan je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 130,919 Da.
Akvedukt u Segoviji
thumb|lijevo|550px| Glavna fasada na Trgu akvadukta u Segoviji Akvedukt u Segoviji je starorimski akvedukt sagrađen za rimskih careva Klaudija i Trajana (1.-2. st.); jedan od najbolje očuvanih u svijetu. On je najpoznatiji simbol Segovije i ovjekovječen je na njegovom grbu.
Historija i odlike
Izvorno dug 18 kilometara s razlikom visine od 1 km, danas je sačuvano oko 1.200 metara s 166 lukova na 120 pilona na dva kata, s najvećom visinom od 35, 1 m. Izvorno je u padu od 1% donosio vodu u Segoviju s izvora rijeke Acebeda, 18 km od grada. Bio je izgrađen od 20,400 velikih granitnih blokova, bez betona. Kako je korišten sustav hvataljki za podizanje kamenja na velike visine, vidljiva su udubljenja na kamenju. Prema legendi ta udubljena se nazivaju "đavoljim stopama"
Obnovljen je u 16. st. za vladavine kralja Ferdinanda I. Aragonskog kada su postavljene skulpture u središnjim nišama gradskog dijela akvedukta.
Akvadukt i dan danas napaja grad vodom, ali su udaljeni dijelovi zamijenjeni vodovodnim cijevima. God. 1974., obilježena je 2000 obljetnica akvedukta postavljanjem komemorativne plakete, a 1985. godine upisan je na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi.
Od 1997. godine traje njegova opsežna obnova.
Topovlje
Topovlje je naselje u slovenskoj Općini Braslovči. Topovlje se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 105 stanovnika.
La Hacienda, Xilitla
La Hacienda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Xilitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 316 m.
Zager & Evans
Zager & Evans je američki pop-rock duo koji je djelovao 1960-ih i ranih 1970-ih, a koga su činili Denny Zager i Rick Evans. Najpoznatiji je po futurističkoj pjesmi In the Year 2525, koja je postala jedan od najvećih hitova 1969. godine; njen uspjeh, međutim, nisu uspjeli ponoviti, te se često navode kao primjer čuda od jednog hita.
Las Mojoneras, Tixtla de Guerrero
Las Mojoneras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tixtla de Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1335 m.
Žilinski kraj
Žilinski kraj se nalazi na severu zemlje sa sedištem u Žilini i sastoji se od 11 okruga :
Vidi još
Žilina
Champeaux-sur-Sarthe
Šampo sir Sart je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Mortanj o Perš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 177 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 18 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,49 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 210 metara (maksimalnoj 232 m, a minimalnoj 156 m).
El Mezquite, Santo Domingo Tonalá
El Mezquite je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tonalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1665 m.
La Gloria, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
La Gloria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1926 m.
Teharje
Teharje je naselje u slovenskoj Općini Celju. Teharje se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 256 stanovnika.
Campodiegoli, Ancona
Campodiegoli je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Jethro Tull
Početci 1962.-1968.
Osnivač i spiritus movens sastava Ian Anderson, svoju glazbenu karijeru započeo je 1962. u Blackpoolu, kao pjevač sastava The Blades Sastav je 1964. narastao na sedam članova i prezvao se u The John Evan Band,- 1967. sastav se preselio u Luton pored Londona, nadajući se većem obimu posla. No preseljenje im nije donijelo nikakve nove angažmane, te se je većina članova sastava vratila u Blackpool, u Lutonu su ostali jedino pjevač Ian Anderson i basist Glenn Cornick, oni su pronašli nove članove u samom Lutonu; gitarista Mick Abrahamsa i njegova prijatelja, bubnjara Clive Bunkera. Taj novi sastav je često mijenjao ime (po želji agenata koji bi ih angažirali za nastupe) poslije izvjesnog imena nazvali su se "Jethro Tull" po uzoru na engleskog pionira zemljoradnje Jethro Tulla iz 18. stoljeća.
Prvu singl ploču "Sunshine Day" (autor: Mick Abrahams) objavili su 1968., te iste godine objavili su i prvi LP This Was sa mješavinom bluesa i jazza. Nakon tog sastav napušta gitarist Abrahams, na njegovo mjesto uskočio je Tony Iommi, iz grupe Earth (kasniji Black Sabbath). S njim su Jethro Tull nastupili na koncertu i istoimenom filmu kojeg su organizirali Rolling Stonesi - The Rolling Stones Rock and Roll Circus, i snimili pjesmu "A Song For Jeffrey". U studenom 1968. Iommi se vratio u svoj raniji sastav Earth. Novi gitarist postao je David O'List (iz sastava The Nice) no i on je ubrzo napustio grupu.>
1969.-1971. izgradnja vlastitog glazbenog stila
Nakon audicije sastav je izabrao novog gitaristu Martina Barrea, koji je uz pjevača Andersona postao najdugovječniji član tog sastava, koji je postao poznat po čestim kadrovskim izmjenama.
Colonia Sonora, Tetecala
Colonia Sonora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tetecala.