cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Niko Mirošević-Sorgo
Biografija
Niko Mirošević-Sorgo je najstarije dete Hermana Miroševića, pomorskog kapetana i Marije Mirošević-Sorgo (rođene Natali). U tom braku rođene su i kćerke: Eleonora i Marina. S majčine strane, Niko je bio i direktni naslednik poznate plemićke porodice Sorgo. To je i potvrđeno carskim ukazom Franca Jozefa od 5. januara 1905. godine, i od tada je ova porodica poznata kao Mirošević-Sorgo.
Neposredno pred Drugi svetski rat, Niko će postati ambasador Kraljevine Jugoslavije u Vatikanu. U to teško vreme, on će se boriti za zaštitu interesa države i naroda i ukazivati na podršku ekstremno desnih, ustaških krugova koju su dobijali od dela sveštenstva Rimokatoličke crkve u Hrvatskoj, te će na to ukazivati i jugoslovenskoj vladi. Kao ambasador je više puta protestvovao u Vatikanu zbog toga, još i pre početka rata, 1940. godine. Ukazivao je na to i nadbiskupu Stepincu, kako sveštenici nekih biskupija podržavaju i pomažu Pavelića, ali nije naišao na razumevanje.
Nakon početka rata i uspostavljanja fašističke Nezavisne Države Hrvatske, prilikom audijencije kod pape, juna 1941. protestvovao je povodom Pavelićeve posete i ukazivao je da ustaški režim sprovodi "teror protiv pravoslavnih i katoličkih Srba, Jevreja, pa i samih Hrvata koji su za integritet Jugoslavije". Ponovo je ukazivao i na umešanost katoličkog klera i saradnju s Pavelićem, te na kompromitaciju Rimokatoličke crkve.
Emigracija
Vatikan je bio nezadovoljan zbog Pavelićevog režima, i uprkos pritiscima nije priznao NDH. Međutim, Musolinijeve vlasti će proterati Miroševića-Sorga, što će izazvati proteste Vatikana. Nakon odlaska, obavljaće svoje dužnosti u Švjacarskoj, Lisabonu, Kairu i Londonu, gde će biti ministar jugoslovenske Vlade u egzilu.
Nakon završetka profesionalne karijere u politici i diplomatiji, nastaviće da živi s porodicom u Londonu i baviće se pisanjem.
Porodica
Niko je bio u braku s Dobrilom Mirošević-Sorgo (rođena Jefremović, 1889-1982). Sinovi: Branko (rođ. 1924), Ivan (1926-1991) i Poznan (rođ. 1931). Unuci: od Ivana - Nikolas (Nicholas, rođ. 1954), Mara (rođ. 1955), Mark (rođ. 1957), Vladimir (rođ. 1959) i Andrej (1961-2000); od Poznana - Antun (rođ. 1968) i Izabel (Isabelle, rođ. 1971).
Richard Saltonstall Greenough
Richard Saltonstall Greenough (19. april 1819 – 1904) bio je američki kipar. Njegov stariji brat je bio poznati neoklasični kipar Horatio Greenough. Poznat je po tome što je popularizirao brončane kipove u SAD.
Prefektura Solun
Prefektura Solun ( - Nomos Thessalonikis) je po broju stanovnika najveća i privredno najvažnija oblast u Središnjoj Makedoniji, u Egejskoj Makedoniji u Grčkoj. Sediše prefekture je grad Solun, po kome je prefektura dobila ime.
Prirodni uslovi
Prefektura Solun nalazi se na severu Grčke i izlazi dva puta na more - na jugu na Solunski zaliv, a na istoku na Orfanski zaliv, oba u sastavu Egejskog mora. Na jugoistoku se ova prefektura graniči sa prefekturom Halkidiki, na severoistoku sa prefekturom Ser, na severuprefekturom Kilkis, na severozapadu sa prefekturom Pela i na zapadu sa prefekturom Imatija.
Područje Solunske prefekture obuhvata donji deo doline reke Vardar (tzv. Solunsko polje), veoma plodno i gusto naseljeno. U istočnoj polovini nalazi se planinski predeo Vertikos. U istočnom delu prefekture nalaze se jezera Koronija i Volvi.
Klima je u primorskom delu prefekture sredozemna. Dalje od obale klima je nešto oštrija, jer se uticaji sa Sredozemlja mešaju sa uticajima iz unutrašnjosti Balkana (toplija leta i hladnije zime).
Istorija
Prefetura Solun je obrazovana po pripajanju ovog dela Balkana Grčkoj 1913. g., kada je ova prefektura bila najveća u državi (7% državne površine). Kasnije je ona smanjena izdvajanjem njenih delova kao posebnih jedinica. Bez obzira na to prefektura Solun je ostala najvažnija u ovom delu Grčke.
Saobraćaj
Oblast Soluna spada u prometno najvažnija ne samo u Grčkoj, već i na Balkanu. Ovde se sustiču mnogi putevi iz poluostrvske Grčke i unutrašnjosti Balkana, a grad Solun je oduvek bio najbliži grad Egeja unutrašnjosti poluostrva.
Sloboda vodi narod
Sloboda vodi narod je slavno remek-djelo romantizma francuskog slikara Eugenea Delacroixa; prvo djelo koje povezuje romantičarske principe i ideale revolucije.
Povijest
O ovoj slavnoj slici inspiranoj Francuskom revolucijom 1830. godine, Delacroix je napisao svom bratu, francuskom generalu: ''“Započeo sam prikaz moderne teme, scene na barikadama ... i iako se nisam borio za svoju zemlju, slikao sam za nju.”''
Za ovu sliku Delacroix je uradio brojne skice olovkom. Iako su neki znastvenici tvrdili kako je figura s visokim cilindrom sam Delacroix, već na predavanju 1864. godine Alexandre Dumas je ustvrdio kako Delacroix doista nije učestvovao u sukobima. Drugi su tvrdili kako je riječ o Frérédericu Villotu, budućem kuratoru Louvrea i Delacroixovom prijatelju. Mladi dječak koji maše pištoljem je inspirirao kasniji lik Gavrochea u Hugoovim Jadnicima (Les Misérables). Sliku su suvremenici slavili, no kritika iz časopisa Le Moniteur des Arts je navela kako je teško zamisliti njegovu Slobodu kao ružniju ženu, što bi bio slučaj da je Delacroix želio prikazati stvarnost.
Nova vlada je otkupila sliku za 3,000 franaka i izložila ju ispred prijestolja u palači Luxembourg kako bi kralja Luja Filipa uvijek podjećala na način kako je došao na prijestolje. No vladin naum nije urodio plodom, jer je kralj sliku premjestio u muzej palače samo nekoliko mjeseci prije no što ju je zastalno uklonio zbog njene pobunjeničke poruke. Delacroixu je bilo dozvoljeno da je pošalje tetki Félicité na čuvanje. Slika je ponovno izložena 1848., te na pariškom Salonu 1855. godine, da bi 1874. godine došla u kolekciju muzeja Louvre, gdje se nalazi i danas.
Odlike
Na slici Sloboda vodi narod prikazan je točno određeni događaj, srpanjska revolucija 1830. godine u Francuskoj protiv bourbonskog kralja Karla X., što je naposljetku dovelo do njegove abdikacije. Na njegovo mjesto je postavljen “građanski kralj” Luj Filip, premda su njegove ovlasti bile strogo ograničene.
Delacroix je prikazao likove kako jurišaju ravno na promatrača. Romantičarski je prikazao pobunu sugerirajući kako se narod spontano latio oružja, ujedinjen u svojoj žudnji za slobodom. Likovi izranjaju iz maglovitog dima, što je simbolični prikaz uzdizanja Francuske iz okova tiranije. U daljini se vidi panorama Pariza s tornjevima katedrale Notre-Dame, s koje su pobunjenici podigli trobojnicu (crven, bijeli, plavi), francusku zastavu.
Kao na slici Splav Meduza, Théodorea Géricaulta, leševi leže u širem prvom planu, dok dječak koji kleči čini donji dio piramidalne kompozicije kojoj je na vrhu ispružena ruka Slobode sa zastavom. Njen grčki profil i gole grudi podsjećaju na antičke skulpture, dok njena uspravna figura i lepršava odjeća potvrđuju njenu alegorijsku ulogu. Koristeći antičke elemente Delacroix nostalgičarski i romantičarski priziva izvorne republikanske osjećaje (atensku demokraciju i rimsku republiku). Sljedbenici Slobode pripadaju raznim društvenim slojevima, ujedinjenim u zajedničkom cilju. Oni u svom odlučnom maršu naprijed bezobzirno gaze mrtva tijela. Spremni su i sami umrijeti, sigurni da će u tom slučaju njihovo mjesto zauzeti drugi pobunjenici.
Delacroix je, poput pravog sljedbenika Rubensa, iskoristio boju da pojača poruku slike. Sliku je naslikao u svijetlim i tamnim tonovima smeđe, a boja se najjasnije javlja na zastavi i iste tri boje se nekoliko puta ponavljaju na slici. Bijela se slobodnije javlja, dok su crvena i plava zagasite. Modra je jasnija na čarapama palog borca slijeva i na košulji dječaka koji kleči. Njegova marama i remen, poput malene vrpce na lešu sdesne, su crveni akcenti. Na taj je način Delacroix, poput ekoa političkog manifesta, ponovio trobojnicu francuske zastave koja je simbol slobode i francuskog republikanizma.
Felecarelle, Benevento
Felecarelle je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 723 m.
Spinja
Spinja (albanski Spia [ˈspia]), naselje u opštini Podgorica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 61 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 129 stanovnika).
Demografija
U naselju Spinja živi 46 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,0 godina (42,5 kod muškaraca i 39,9 kod žena). U naselju ima 16 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,81.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Albancima (prema popisu iz 2003. godine).
Bitka kod Umm Dibajkarata
Bitka kod Umm Dibajkarata se dogodila 29. novembra 1899., to je bila posljednja bitka, protiv Mahdista koju su vodile anglo-egipatske snage - general-majora Herberta Kitchenera.
Bitka se vodila u Kordofanu, nedaleko od Kostija. U njoj je poginuo mahdistički kalif Abdulah ibn Muhamed i to je bio kraj Majdističkog kalifata, koji je trajao petnest godina.
Opština Secusigiu, Arad
Secusigiu je opština u Rumuniji u okrugu Arad.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 97 m.
Le Mariage de Figaro
La Folle Journée, ou Le Mariage de Figaro (srpskohrvatski: Ludi dan, ili Figarov pir) je komedija u pet činova koju je 1778. godine napisao Pierre Beaumarchais. Figarov pir je drugi dio Beaumarchaisove trilogije u Figaru, nastao nakon Le Barbier de Séville, a prije La Mère coupable.
Eugenie Bouchard
Eugenie "Genie" Bouchard (Westmount, 25. veljače 1994.) kanadska je profesionalna tenisačica.
Jefferson, Iowa
Džeferson je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.345 stanovnika.
Eugenie Bouchard
Životopis
Eugenie je počela igrati tenis s pet godina. Ima brata i dvije sestre. Članica je Kanadskog teniskog trening centra u Montréalu.
Jefferson, Iowa
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 4.345 stanovnika, što je 281 (6,1%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Le Mariage de Figaro
Kako navodi u predgovoru komedije, Beaumarchais je djelo napisao na zahtjev Louisa Françoisa, princa od Contija. Figarov pir je imao izrazito politički kontekst te se iz suvremene perspektive smatra Beaumarchaisovim najvažnijim djelom. Figarov govor protiv aristokracije iz petoga čina danas mnogi smatraju nagovještajem Francuske revolucije. Revolucionar Georges Danton je rekao da je drama "pobila plemstvo", dok je Napoleon Bonaparte za nju rekao da je "već pokrenuta revolucija".
Eugenie Bouchard
Životopis
Godine 2012. osvojila je Wimbledon u juniorskoj konkurenciji. Isti je turnir osvojila 2011. i 2012. i u igri parova. Trenerica joj je bivša francuska tenisačica Nathalie Tauziat.
Le Mariage de Figaro
Zahvaljujući uspjehu Seviljskog brijača, Figarov pir je bio izrazito uspješan te se danas vjeruje kako je u prvih dvadeset izvedbi predstava zaradila više od 100,000 franaka. Publika je masovno dolazila na predstave, a premijera je navodno bila toliko puna da je trolje ljudi poginulo. Komedija je poslužila kao osnova za Mozartovu operu Le nozze di Figaro iz 1786. godine.
Eugenie Bouchard
Životopis
Za kanadsku Fed Cup reprezentaciju Bouchard je debitirala 2011. u susretu sa Slovenijom te je zabilježila po pobjedu i poraz.
Buchelay
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2203 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 446 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,94 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 59 metara (maksimalnoj 128 m, a minimalnoj 26 m).
El Perú, Montecristo de Guerrero
El Perú je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Montecristo de Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 925 m.
Prefektura Pela
Prefektura Pela ( - Nomos Pellas) je oblast na severozapadu Središnje Makedonije, u Egejskoj Makedoniji u Grčkoj.
Naziv
Oblast je dobila naziv po prestonici Antičke Makedonije koja se u njoj nalazi.
Prirodni uslovi
Prefektura Pela jedna je od pograničnih i ima dugu granicu sa Republikom Makedonijom na severu. Na istoku se ova prefektura graniči sa prefekturama Kilkis i Solun, na jugu sa prefekturama Imatija i Kozani, dok se na zapadu prefektura Pela graniči sa prefekturom Florina.
Najveći deo prefekture je planinski, naročito na severu (planine Vermiona, preko 2000 m), kao i na zapadu i istoku. Za razliku od većeg dela, najjužniji deo prefekture je veoma nizak (5-10 m n.v.) i močvaran.
Istorija
Najvažniji deo istorije na području prefekture Pela vezan je za antički grad Pelu je postao prestonica makedonskog kraljevstva za vreme Arhilaja I Makedonskog, a bila je prestonica i u doba Filipa II i Aleksandra Velikog. Na osnovu značaja ovog antičkog lokaliteta obrazovana je istoimena prefektura 1947. g.
Područje prefekture bilo je deo Otomanskog carstva više od 500 godina, a nekadašnje brojno tursko stanovništvo iseljeno je posle Grčko-Turskog rata 1923. g.
Stanovništvo
Stanovništvo čine Grci i Makedonci. Mnogi Grci vode poreklo od izbeglica iz Male Azije.
Privreda
Oblasna privreda uglavnoj je zasnovana na poljoprivredi ito na voću.
Paso de Godoy, La Unión de Isidoro Montes de Oca
Paso de Godoy je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini La Unión de Isidoro Montes de Oca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
Praxedis Balboa, Soto la Marina
Praxedis Balboa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 140 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 124 m.
Cullom, Illinois
Kalom je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Puerta del Mar, Playas de Rosarito
Puerta del Mar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Playas de Rosarito.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Nukleotidi
Nukleotidi su monomerske jedinice nukleinskih kiselina i posrednici u reakcijama prijenosa energije u stanicama (adenozin). Kao i sve molekule s 2-3 fosfatne skupine vezane za 5' ugljik, spadaju među nukleozidne monofosfate, jer izdvajanjem fosfatne skupine tvore nukleozid. Najveći je broj RNK ili DNK molekula izgrađen od samo 4 osnovna tipa nukleotida.
Bebe Neuwirth
Bebe Neuwirth (31.12. 1958.-) je Emmyjima i Tonyjima nagrađivana američka kazališna, televizijska i filmska glumica.
Bebe Neuwirth je rođena u Princetonu kao Beatrice Neuwirth, u porodici židovskog porijekla. Otac Lee joj je bio matematičar, a majka Sydney Anne umjetnica. Od malena se počela zanimati za ples, a kasnije ga je studirala balet na uglednoj školi Julliard 1976. i 1977. U to doba je kao balerina nastupala u predstavama Princeton Ballet Company.
Godine 1980. je imala brodvejski debi u ulozi Sheile u predstavi A Chorus Line. Ubrzo se nametnula kao tražena brodvejska glumica.
Godine 1986. je počela nastupati u popularnom televizijskom sitcomu Cheers u ulozi dr. Lilith Sternin, emocionalno zatvorene psihijatrice koja se udaje za dr. Frasiera Cane. Za tu je ulogu dva puta nagrađena nagradom Emmy. Nju je ponovila u serijama Wings i Frasier.
Pored televizije, Neuwirth je zapažene uloge imala i u filmovima kao što su Green Card, Bugsy, Jumanji, Summer of Sam, Liberty Heights, Tadpole i How to Lose a Guy in 10 Days.
Godine 1994. Neuwirth je dobila Tony za ulogu Velme Kelly u novoj brodvejskoj postavi popularnog mjuzikla Chicago.
Godine 2005. je igrala glavnu ulogu tužiteljice u kratkotrajnoj TV-seriji Law & Order: Trial By Jury, trećem po redu spin-offu kriminalističke serije Law & Order.
El Mirador, Acuña
El Mirador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Acuña.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 318 m.
Los Sauces, Puerto Vallarta
Los Sauces je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Puerto Vallarta.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 91 m.
Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais
Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais (Pariz, 24. siječnja 1732. – Pariz, 18. svibnja 1799.) je bio francuski dramaturg, urar, izumitelj, glazbenik, diplomat, bjegunac, špijun, izdavač, hortikulturni stručnjak, trgovac oružjem, satiričar, financijer i revolucionar koji je sudjelovao i u Francuskoj revoluciji i Američkom ratu za nezavisnost. Historija Beaumarchaisa primarno pamti kao autora trilogije komedija o lukavom slugi Figaru.
Beaumarchais je rođen u Parizu kao sin provincijskog urara Andréa-Charlesa Carona. Ubrzo se pridružio dvoru kralja Louisa XV kao izrađivač satova i muzičar te je ubrzo postao jedan od kraljevih miljenika. U srpnju 1753., Beaumarchais je izumio zapinjaču za satove koja im je omogućila da budu precizniji i kompaktniji. Na dvoru se nastavio baviti izumiteljskim radom, koji je kulminirao vrlo kompleksnim satom građenim u prsten što ga je izradio za kraljevu ljubavnicu, Madame de Pompadour. Izum je kasnije priznala i Akademija nauka, no tek nakon sudskog spora s kraljevskim urarom Lepauteom, koji je pokušao progurati Beaumarchaisov izum kao svoj. Ovo je suđenje bila odskočna daska za Beaumarchaisa. Godine 1755. upoznao je udovicu Madeleine-Catherine Aubertin, koju će oženiti sljedeće godine. Nedugo nakon vjenčanja, Pierre-Augustine Caron je svom imenu dodao plemićko "de Beaumarchais" kako bi si osigurao veći ugled, a izmislio je i osobni grb. Supruga mu umire nakon manje od godinu dana, nakon čega Beaumarchais upada u ozbiljne financijske probleme.
U narednom periodu, Beaumarchais obavlja različite poslove kako bi preživio te provodi deset mjeseci u Madridu, gdje dobiva inspiraciju za svoja kasnija djela, što glazbena što teatarska. Nakon što mu je plan da bude postavljen za poslanika u Španjolskoj propao, Beaumarchais se vratio u Francusku i posvetio spisateljskom radu. Već se ranije bio okušao u pisanju farsi za privatne izvedbe, ali ovo mu je bio prvi pokušaj na velikoj sceni. Godine 1767. etablirao se kao pisac s dramom Eugénie, nakon koje piše još jednu dramu, Les Deux amis. Ipak, njegova daleko najznačajnija djela spadaju u njegovu trilogiju o Figaru, lukavom slugi iz Seville, koji se zajedno s grofom i groficom Almavivom, svojim gospodarom, jedini pojavljuje u sve tri komedije. Likovi su najvjerojatnije nastali tokom Beaumarchaisova boravka u Španjolskoj. Trilogija započinje komedijom Le Barbier de Séville, nastavlja se s Le Mariage de Figaro, a završava komedijom La Mère coupable, koja je ujedno najmanje poznata i najslabije izvođena komedija iz trilogije. Vrstan satiričar i društveni kroničar, Beaumarchais je svojedobno izazvao skandal ovim komedijama koje su vjerno prikazivale promjene društvenog momenta prije, tijekom i nakon Francuske revolucije te su jedno vrijeme bile zabranjene zbog svog tona i satiriziranja aristokracije. Beaumarchaisov Figaro, iako ne prvi primjer tipiziranog lika lukavog sluge koji kroji konce radnje u komediji, svakako spada u sam vrh realizacije tog tipa kroz povijest komedije.
Godine 1778. umro je Voltaire, nakon čega si je Beaumarchais dao u zadatak izdati sva djela velikog prosvjetitelja, dobar dio kojih je bio zabranjen u Francuskoj. Oformio je tiskare u Kehlu, Njemačka te je do 1790. godine izdao 70 tomova Voltaireovih djela. Iako se ova investicija financijski pokazala neuspjelom, Beaumarchais je bio ključna osoba zaslužna za očuvanje Voltaireovih djela. Netom pred revoluciju, Beaumarchais je ponovo upao u probleme sa zakonom. Nakon izbijanja Francuske revolucije, Beaumarchais više nije uživao nekadašnji ugled, ali je imao dovoljno financijskih sredstava za uredan život. Tokom kolovoza 1792., proveo je nešto manje od tjedan dana u zatvoru, odakle je pušten samo tri dana prije nego će u njemu biti počinjen masakr zatvorenika. Ipak, podržao je republiku te je pokušao kupiti 60,000 pušaka za revolucionare u Nizozemskoj, no bez uspjeha. Dok je izbivao iz zemlje, njegovi protivnici su ga proglasili rojalistom i pobornikom starog režima zbog čega je dvije i pol godine boravio u egzilu, mahom u Njemačkoj. U Pariz se vratio 1796. godine nakon što je njegovo ime uklonjeno s popisa rojalista. Ostatak života provodu u relativnom miru. Umire 18. svibnja 1799. godine u Parizu. Pokopan je na groblju Père Lachaise.
Beaumarchaisov privatni život također nije bio lišen intrige koja ga je pratila kroz život. Ženio se ukupno tri puta. Prvi put za Madeleine-Catherine Franquet, koju je oženio 1756. godine, a koja je umrla 10 mjeseci kasnije pod misterioznim okolnostima. Drugi put se oženio 1768. godine, za Geneviève-Madeleine Lévêque, koja je također umrla pod nejasnim okolnostima dvije godine kasnije, mada historičari danas uglavnom vjeruju kako je umrla od tuberkuloze. S njom je 1770. godine dobio sina, Augustina, koji je preminuo 1772. godine. Posljednja supruga bila mu je Marie-Thérèse de Willer-Mawlaz, ljubavnica s kojom je živio 12 godina prije nego se 1786. njom i oženio. Zajedno su imali jednu kći, Eugénie. Iako je bio poznat po svojim ljubavnim aferama, Beaumarchais je, prema izvještajima suvremenika, brinuo za svoju obitelj i prijatelje. Ipak, njegovi protivnici su ga optužili kako je otrovao svoje prve dvije supruge, no historija za to nije ponudila nikakvih dokaza tako da ta tema ostaje i dalje otvorena.
Beaumarchaisov opus, posebice djela o Figaru, često je adaptiran i bio je izrazito popularan i tokom kasnijih generacija. Među najpoznatije i najpopularnije adaptacije spadaju dvije opere. Prvu, Le nozze di Figaro, skladao je Wolfgang Amadeus Mozart 1786. godie, a drugu, Il barbiere di Siviglia, sklada o je Gioachino Rossini 1816. godine.
Orzala, Lucca
Orzala je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 201 m.
Zana, Salerno
Zana je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 474 m.
Diurnalnost
thumb|right|240px|[[Pčela, tipična dnevna životinja]]
Diurnalnost označava ponašanje biljaka i životinja koje karakteriše aktivnost preko obdanice, a spavanje preko noći. Diurnalne životinje se nazivaju i "dnevne životinje", dok je suprotno ponašanje nokturnost, kao ponašanje u kojem se aktivnost obavlja tokom noći, kada se radi o nokturnim ili "noćnim" životinjama.
Mnoge životinje su diurnalne, uključujući tu i brojne sisare (kao i čoveka), insekte i ptice, a ovakav obrazac ponašanja je kontrolisan od strane unutrašnjeg ritma same životinje (koji se naziva cirkadijurni ritam) ili od strane eksternih uzroka (kao u slučaju insekata).
Neke prvobitno nokturne životinje koje su pripitomljene kao kućni ljubimci (pre svega psi i mačke, potekli od vuka i od divlje mačke), postaju dnevne životinje kako bi uskladile svoj ciklus sa ciklusom čoveka.
Šuma kelpa
thumb|170px|left|Šuma kelpa
Šuma kelpa je podvodno područjo sa velikim brojem jedinki raznih vrsta kelpa. Ta područja su priznata kao jedna od najproduktivnijih i najdinamičnijih ekosistema na Zemlji.
Šume kelpa se pojavljuju u cijelom svijetu u umjerenim i polarnim područjima oceana. Šume kelpa su 2007. godine također otkrivene i u tropskim vodama oko Ekvadora.
Kelp
thumb|250px|right|Ribe plivaju oko [[Macrocystis pyrifera|divovskog kelpa]] thumb|250px|right|Ronilac u šumi kelpa kod obale Kalifornije thumb|250px|right|[[Divovski kelp koristi džepove zraka kako bi se održao u vodi i kako bi listovi blizu površine mogli skupljati svjetlost za fotosintezu.]] Izraz "kelp" se odnosi na morske alge koje pripadaju taksonomskom redu Laminariales. Iako se ne smatraju taksonomski raznovrsnim redom, kelpi su raznoliki po građi i funkcionalnosti. Najpoznatiji kelpi su divovski kelpi (vrste roda Macrocystis), iako postoje brojni drugi rodovi poput Laminaria, Ecklonia, Lessonia, Alaria i Eisenia.
Kelp stvara fizički supstrat i stanište za zajednice šuma kelpa. Kod algi se tijelo jedinke naziva talus prije nego "biljka". Morfološka struktura talusa kelpa se sastoji od tri glavna dijela: Usto, mnoge vrste kelpa imaju pneumatociste, tj. mjehure sa zrakom koji se obično nalaze pri početku listova blizu stabljike. Oni omogućavaju da talus ostane uspravan u vodi.
Okolišni faktori koji su potrebni da bi kelp preživio su čvrsta supstrat (obično stijene i kamenje), mnogo hranjivih tvari (npr. nitrogen, fosfor) i svjetlost (minimalna godišnja doza zračenja je više od 50 E m-2 ). Najproduktivnije šume kelpa se obično nalaze na mjestima uzlaznih struja u oceanu, jer struja donosi hladne vode bogate hranjivim tvarima iz većih dubina. Tok vode i turbulencija omogućavaju asimilaciju hranjivih tvari preko listova kelpa do kroz stup vode. Bistrina vode utiče na dubinu do koje svjetlost može doprijeti. U idealnim uvjetima divovski kelpi mogu narasti i 30 do 60 cm uspravno na dan. Neke vrste poput vrsta roda Nereocystis su jednogodišnje biljke, a druge poput Eisenia su višegodišnje i mogu živjeti više od 20 godina. Kod šuma višegodišnjih kelpa maksimalni rast se postiže tijekom mjeseci sa uzlaznim strujama (obično u proljeće i ljeto), a rast usporava kada je hranjivih tvari manje, kada je manje svjetlosti i kada oluje postanu češće.
Kelpe se uglavnom povezuje sa umjerenim i arktičkim vodama cijelog svijeta. Od dominantnijih vrsta, Laminaria se uglavnom povezuje sa obije strane Atlantskog oceana i obalama Kine i Japana; Ecklonia se može naći u Australiji, Novom Zelandu i u Južnoj Africi; Macrocystis se pojavljuje u sjeveroistočnom i jugoistočnom Tihom oceanu, oko arhipelaga u Južnom oceanu i na područjima oko Australije, Novog Zelanda i Južne Afrike. Regija sa najvećom raznolikošću kelpa (više od 20 vrsta) je sjeveroistočni Tihi ocean, od sjevera San Franciscoa do Aleutskih otoka na Aljasci.
Iako su šume kelpa nepoznate u tropskim plitkim vodama, nakoliko vrsta Laminaria se ekstenzivno pojavljivalo u dubokim tropskim vodama. Ova generalna neprisutnost kelpa u tropima se smatra uzrokovanom uglavnom nedovoljnim nivoom hranjivih tvari u tim toplim vodama. Jedno nedavno istraživanje je otkrilo da bi šume kelpa mogle postojati u toplim vodama, ali 200 metara ispod površine; istraživanje je pokrivalo sve svjetske trope. Izradili su jedan model za šume kelpa na Galapagoškim otocima u kojem je bilo označeno 8 mogućih "vrućih tačaka". Kasnije su zaista pronađene šume kelpa na svih 8 mjesta, što znači i da bi njihova predviđanja za ostatak tropa mogao biti točan. Važnost ovog doprinosa je ubrzo shvaćena unutar društva znanstvenika jer bi se, po rezultatima tog otkrića, neki kelpi mogli spasiti od globalnog zagrijavanja tako što bi se selili u vode koje postaju sve toplije, a prije su bile hladne. Također, ono objašnjava neke evolucijske osobine kelpa.
Sredozemna medvjedica
Sredozemna medvjedica (lat. Monachus monachus), vjerojatno najrjeđi perajar, ali i jedan od najugroženijih sisavaca na svijetu. Dio je porodice pravih tuljana (Phocidae). Rasprostranjena je ograničeno na Antlantiku, oko Madeire i Kanarskih otoka, a najviše uz obale i otoke Sredozemnog mora. U Jadranskom moru je poznata od najstarijih vremena, pa su joj različiti narodi i autori nadjenuli i različita imena kao dalmatinska medvjedica, jadranska medvjedica, morski fratar, morski čovjek i Adriana.
Šuma kelpa
"Arhitektura" ekosistema
thumb|left|Šuma kelpa u akvariju u Monterey Bayu Arhitektura ekosistema šume kelpa se bazira na njenoj fizičkoj strukturi, koja utiče na povezane vrsta koje definiraju strukturu te zajednice. Strukturalno, u ovaj ekosistem spadaju tri dijela koje grade kelpi, a dva dijela koje grade druge alge:
Više vrsta kelpa često koegzistiraju u jednoj šumi; izraz "krošnja u nižim spratovima" se odnosi na kelpe sa stabljikom i opružene kelpe. Na primjer, krošnja Macrocystisa se može širiti više metara iznad dna mora prema površini, dok se kelpi nižih spratova, Eisenia i Pterygophora, pružaju prema gore samo nekoliko metara. Ispod njih mogu biti bentonske zajednice od crvenih algi i sličnih živih bića. Gusta vertikalna infrastruktura sa krošnjama koje leže jedna na drugoj formira sistem mikrostaništa sličnih onima u šumama na kopnu, sa sunčanim krošnjama, djelomično zasjenjenom sredinom i tamnim dnom. Svaka skupina ima organizme povezane s njom, koji variraju po zavisnosti o njihovom staništu, a zajednica ovih organizama može varirati sa morfologijom kelpa. Na primjer, u Kaliforniji šume vrste Macrocystis pyrifera, morski puž golać Melibe leonina i vrsta vrlo malenog škampa, Caprella californica, su vrlo usko povezani sa krošnjom; Brachyistius frenatus, vrste roda Sebastes i mnoge druge ribe se mogu naći na spratu kelpa sa stabljikom; zmijače i vrste puževa roda Tegula su blisko povezani sa korjenjem kelpa, dok brojni biljožderi poput morskih ježinaca i školjki žive na spratu opruženih kelpa; mnoge zvjezdače, polipi i ribe bentosa žive u bentonskim zajednicama; samostalni koralji, razni puževi i bodljikaši žive na pokrivaču od koraljnih algi. Uz to, pelagijske ribe i morski sisavci su povezani sa šumama kelpa, obično dolazeći na rubove šume da bi se hranili stalnim organizmima.
Razvrtanje
mini|desno|250px|Završno razvrtalo sa [[spirala|spiralnim zubima, kontinuirano po cijeloj duljini brida, a služi za najfiniju obradu.]] mini|desno|250px|Četiri mala razvrtala sa spiralnim zubima.
Šuma kelpa
Hranidbena mreža
thumb|250px|right|Morski ježinci poput [[Strongylocentrotus purpuratusa na slici mogu naštetiti šumama kelpa jer se njime hrane.]] thumb|right|250px|[[Morska vidra je važan lovac na morske ježince.]] thumb|250px|right|[[Calliostoma annulatum jede stabljiku divovskog kelpa]] Klasična izučavanja ekologije šuma kelpa su se velikim dijelom fokusirala na trofičke interakcije (vezu između organizama i njihovu hranidbenu mrežu), a posebno u razumijevanju trofičkih procesa "odozdo prema gore" i "odozgo prema dolje". Proces "odozdo prema gore" se uglavnom pokreće abiotičkim stanjima koja su potrebna da izrastu primarni proizvođači, poput svjetlosti i hranjivih tvari, a dalje se energija prenosi prema gore do glavnih konzumatora. Na primjer, pojava kelpa je često povezana sa uzlaznim strujama koje donose neobično velike koncentracije hranjivih tvari. Ovo omogućava kelpima da rastu i podržavaju biljoždere, koji opet podržavaju konzumatore na višim trofičkim nivoima. Za razliku od toga, u procesu "odozgo prema dolje" grabežljivci ograničavaju biomasu vrsta na nižim nivoima konzumiranjem njih. Ako nestane grabežljivaca, vrste na nižim nivoima će se namnožiti jer nema nikoga tko bi se njima hranio. U jednom dobro izučenom primjeru u šumama kelpa na Aljasci, morske vidre (Enhydra lutris) kontroliraju populaciju biljoždera (morskih ježinaca) tako što ih jedu. Kada vidre nestanu iz ekosistema (na primjer, kada ih ljudi izlove), populacija morskih ježinaca je oslobođena kontrole vidri i raste vrlo brzo. To dovodi do povećanog pritiska biljoždera na kelpe. Propadanje samih kelpa rezultira gubitkom fizičke ekosistemske etrukture, a potom i gubitkom drugih vrsta povezanih sa ovim staništem. U ekosistemima šuma kelpa na Aljasci, morske vidre su ključna vrsta koja posreduje u trofičkoj kaskadi. U Južnoj Kaliforniji šume kelpa preživljavaju bez morskih vidri jer populaciju morskih ježinaca umjesto njih kontroliraju velike ribe i jastozi. Efekat odstranjivanja jednog grabežljivca u ovom sistemu se razlikuje od onog na Aljasci, zato što postoji još grabežljivaca koji mogu nastaviti kontrolirati morske ježince. Međutim, odstranjivanje više grabežljivaca može efikasno osloboditi morske ježince od pritiska grabežljivaca i dozvoliti da sistem krene prema degradaciji šuma kelpa. Slični primjeri postoje i u Novoj Škotskoj, Južnoj Africi Australia i Čileu. Relativna važnost procesa "odozgo prema dolje" naprema "odozdo prema gore" u ekosistemima šuma kelpa i snaga trofičkih interakcija su i dalje predmet izčavanja znanstvenika.
Sredozemna medvjedica
Opis
Veličinom je vrlo sličan običnom tuljanu. Težina im može biti sve do 320 kg, pri čemu su ženke nešto manje i lakše. Tijelo im je zbijeno i pokriveno kratkom dlakom, s gornje strane tamnosmeđom ili sivkastom, s donje znatno svijetlije, a može biti i potpuno bijela. Glava im je okrugla, na kratkom i debelom vratu. Vretenasto tijelo s debelim potkožnim slojem masti je prilagođeno životu u moru. Prednji udovi su prilagođeni za kretanje u more, jer su prsti povezani plivaćom kožicom, a nokti su zakržljali. Stražnji udovi su potisnuti uz tijelo i služe pri plivanju kao repne peraje. Sredozemna medvjedica hrani se ribama, rakovima i mekušcima koje hvata oštrim zubima. Oko ustiju ima dugačke osjetilne dlake. Vid im je slabo razvijen, ali imaju dobro razvijen sluh i njuh. Pretežito je noćna životinja. Prilikom zarona zatvara nosne i ušne otvore, a pod vodom može izdržati nekoliko minuta. Na kopnu se kreće teško i nespretno, podupirući se prednjim udovima. Obitava u priobalnim vodama u području pustih i nenaseljenih otoka. Na kopno izlazi radi odmora i parenja.
Šuma kelpa
Hranidbena mreža
Tranzicija sa šuma kelpa do uništenih krajolika kojima dominiraju morski ježinci je čest fenomen  koji često nastane od trofičkih kakada opisanih iznad; te dvije faze se smatraju alternativnim stabilnim stanjima ekosistema. Oporavak šuma kelpa sa ogoljenog prostora je zabilježen nakon dramatičnih uznemiravanja, poput bolesti morskih ježinaca ili velikih promjena u termalnim prilikama. Oporavak sa srednje razine uništenja je teže predvidjeti i ovisi o kombinaciji abiotičkih faktora i biotičkih interakcija.
Sredozemna medvjedica
Opis
Ovaj rod životinja koti se s oko 80 cm dužine, a kad odrastu, mogu doseći dužinu oko 2,40 metara. Mladunci se kote u jesen, a u more ulaze u dobi od dva tjedna. Majke ih doje do starosti od oko 18 tjedana. Kote se zelenog krzna, često s mjestimičnim bijelim mrljama. Šare, odnosno oblik i mjesto ovih bijelih mrlja mogu se koristiti za raspoznavanje pojedinih jedinki. Spolno zreli postaju u dobi od četiri godine, a očekivani životni vijek im je više od 20 godina. Skotna ženka sredozemne medvjedice za koćenje i podizanje mladunca traži nepristupačnu špilju s ulazom ispod morske razine, iako povijesni opisi govore, da su sve do 18. stoljeća u tu svrhu koristile i otvorene plaže.
Razvrtanje
Razvrtanje je postupak fine (završne) strojne obrade cilindrične rupe. Točnost dimenzije, geometrijski oblik i hrapavost površine koja se dobije nakon obrade bušenjem ne zadovoljava u većini slučajeva. Razvrtala su rezni alati koji se upotrebljavaju za završnu obradu rupe i služe za finu obradu već postojećih rupa, tj. za dotjerivanje glatkoće površine i postizanje veće točnosti izbušenih rupa (dosjed).
Sredozemna medvjedica
Opis
U 19. stoljeću bila je rasprostranjena po cijelom Jadranu, dok je u 20. znatno prorijeđena.
Šuma kelpa
Hranidbena mreža
Iako su obično morski ježinci dominantni biljožderi, drugi sa značajnom snagom u interakcijama su i zvjezdače, izopodi, krabe i ribe biljožderi. U mnogim slučajevima, ovi organizmi se hrane kelpom koji je uklonjen iz substrata i pluta blizu dna mora, više nego što troše energiju u traženju nedirnutih kelpa. Kada ima dovoljno odumrlog kelpa, ovi biljožderi nisu prijetnja ekosistemu; ali kada nema dovoljno mrtvog kelpa, biljožderi direktno utiču na fizičku strukturu ekosistema. Mnoga izučavanja u Južnoj Kaliforniji su demonstrirala da dostupnost mrtvog kelpa utiče i na ponašanje morskih ježinaca. Mrtvi kelpi i tvari koje potiču od kelpa su također važni za subvencioniranje graničnih staništa, poput pješčanih plaža i kamenitih mjesta.
Razvrtanje
Razvrtalo skida relativno mali sloj materijala s relativno malom brzinom obrade. Alat postupno aksijalno ulazi u rupu. Razvrtalo obrađuje samo prednjim konusnim (stožastim) dijelom, dok cilindrični dio služi kao vodilica i za zaglađivanje rupa. Duljina konusnog dijela ovisi o vrsti obrađivanog metala. Veća duljina konusnog dijela daje ljepšu i čišću obrađenu površinu. Pravilan rad razvrtala ovisi od njegove konstrukcije, izrade i načina upotrebe (režimima rada).
Šuma kelpa
Dinamika područja
Još jedna oblast istraživanja šuma kelpa je usmjerena na razumijevanje prostorno-vremenskih osobina dijelova kelpa. Ne samo da takva dinamika utiče na fizički krajolik, već utiče i na vrste koje su povezane sa kelpima u vidu skrivanja i hranjenja među njima. Velika uznemiravanja okoliša su dala važan uvid u mehanizam i otpornost ekosistema. Primjeri uznemiravanja okoliša su sljedeći:
Sredozemna medvjedica
Status
Sredozemna medvjedica je nekad nastanjivala obale Sredozemnog i Crnog mora i dijelove obala Atlantika na jugu do Zelenortskih otoka, a na zapadu do Madeire.
Šuma kelpa
Dinamika područja
Uz ekološko nadgledanje šuma kelpa prije, tijekom i poslije takvih uznemiravanja, znanstvenici pokušavaju izdvojiti zamršenost dinamike šuma kelpa pomoću eksperimentalnih manipulacija. Radom na manjim prostorno-vremenskim razinama, oni mogu kontrolirati prisutnost ili odsutnost specifičnih biotičkih ili abiotičkih faktora kako bi otkrili operativne organizme. Na primjer, na jugu Australije, manipulacija krošnjom kelpa je pokazala da se relativna količina Ecklonia radiatae u krošnji može iskoristiti kao indikator drugih vrsta koje su u staništu.
Razvrtanje
U radu se susreće puno vrsta i veliki broj razvrtala. Dijele se prema konstrukciji zuba, vrsti materijala, načinu primjene, obliku obrađivane rupe, načinu pričvršćenja. Kod konusnih razvrtala javljaju se posebni uvjeti rezanja zbog njihove konstrukcije. Garnitura se u principu sastoji od tri razvrtala:
Sredozemna medvjedica
Status
S vremenom, niz razloga doveo je do dramatičnog pada brojnosti populacije. To je ranije bio uglavnom komercijalni lov (naročito u vrijeme Rimskog carstva i u srednjem vijeku. U 20. stoljeću ribari ih doživljavaju kao konkurenciju i smatraju, da im oštećuju mreže, a velik problem morskim medvjedicama je i urbanizacija obala.
Šuma kelpa
Ljudska korist
Šume kelpa su tisućama godina bile važne za ljudski opstanak. Mnogi sada teoriziraju da se prva kolonizacija Amerike desila kada su grupe ljudi, čiji je primarni izvor hrane bila riba, slijedile šume kelpa u Tihom oceanu tijekom zadnjeg Ledenog doba. Po jednoj teoriji, šume kelpa su se protezale od sjeveroistočne Azije do Tihooceanske obale Amerike i za drevne moreplovce bi imale mnogo koristi. Šume kelpa bi osiguravale mnoge mogućnosti za preživljavanje, a služile bi i kao neki štit od nemirnog mora. Osim ovih koristi, istraživači vjeruju da bi kelpi ranim moreplovcima pomagali u navigaciji, služeći kao "kelpni autoput". Teoretičari također misle da su šume kelpa ranim kolonizatorima osiguravale siguran način života er se nisu morali prilagođavati novim ekosistemima i razvijati nove načine preživljavanja iako bi prešli tisuće kilometara. Danas ljudi love vrste koje su povezane sa kelpima, poput jastoga i riba iz porodice Sebastidae. Ljudi također uzimaju kelp direktno kako bi njime hranili školjke za uzgoj i kako bi iz njega izvukli alginičnu kiselinu, koja se koristi u produktima poput paste za zube i antacida. Šume kelpa su cijenjene za rekreacijske aktivnosti poput ronjenja i vožnje kajacima; industrija koja podržava ove sportove predstavlja jednu korist povezanu sa ekosistemom.
Sredozemna medvjedica
Status
U Mramornom moru vrsta je izumrla zbog zagađenja i vrlo velikog brodskog prometa kroz Bospor i Dardanele. Pored toga, u Crnom moru je zadnji put viđena kasnih 1990-ih.
Šuma kelpa
Prijetnje i održavanje
Sa svojom kompleksnošću - različitoj strukturi, interakcijama i rasprostranjenošću - šume kelpa predstavljaju veliki izazov čuvarima okoliša. Teško je ekstrapolirati čak i dobro izučene trendove u budućnost jer se interakcije u ekosistemu mijenjaju pod različitim uvjetima, a nisu ni svi odnosi u ekosistemu poznati; usto, može biti nelinearnih prelazaka granica koji još nisu priznati. Glavne prijetnje su zagađenje mora i kvaliteta vode, skupljanje kelpa i ribolov, invazivne vrste i klimatske promjene. Najvećom prijetnjom kelpima se smatra prevelik ribolov u obalnim ekosistemima, jer se uklanjanjem organizama sa višeg trofičkog nivoa dopušta morskim ježincima da se namnože i pojedu kelpe. Održavanje biodiverziteta je priznato kao način generalnog stabiliziranja ekosistema preko mehanizama poput funkcionalne kompenzacije i smanjene osjetljivosti na invazivne vrste.
Sredozemna medvjedica
Status
Procjenjuje se, da ukupna populacija broji nešto manje od 600 jedinki raspršenih na vrlo velikom području, što znači da je vrsta kritično ugrožena. Smatra se, da su dva mjesta ključna, jer imaju relativno velike populacije, Egejsko more i, naročito, populacija koja nastanjuje obalu zapadne Sahare, odnosno kod poluotoka Ras Nouadhibou (Mauritanija, Zapadna Sahara) i mogla bi podržati malenu, ali u porastu, populaciju na otočju Desertas (Portugal). Ova dva ključna mjesta za opstanak sredozemne medvjedice toliko su međusobno udaljena, da praktično ne postoji mogućnost razmjene genetskog materijala između ovih skupina.
Šuma kelpa
Prijetnje i održavanje
U mnogim mjestima se regulira skupljanje kelpa i/ili lovljenje vrsta iz šuma kelpa od strane ribolovaca. Dok ovo može biti efikasno u nekom smislu, ne mora značiti da se tako brani cijeli ekosistem. Zaštićena morska područja (Marine protected areas (MPA)) omogućavaju jedinstveno rješenje koje obuhvaća ne samo određene vrste za skupljanje već i interakcije i lokalni okoliš kao cjelinu. Direktna korist MPA-a za ribolov je zabilježena u cijelom svijetu. Indirektne koristi su se također pokazale u nekoliko slučajeva među vrstama poput školjki i riba u Srednjoj Kaliforniji. Najvažnije, izučavanja su demonstrirala da MPA-i mogu biti efikasni u zaštiti postojećih ekosistema šuma kelpa i mogu također dopustiti regeneraciju onih koji su uništeni.
Sredozemna medvjedica
Status
Tijekom ljeta 1997. godine dvije trećine najveće populacije (one kod Zapadne Sahare) uginule su u roku od dva mjeseca, ugrozivši na taj način njenu vitalnost. Nije jasno što je izazvalo ovaj pomor. Pretpostavke su različite, no niti jedna nije dokazana. U međuvremenu, iako je još daleko od brojnosti koju je kolonija imala (procjena je 300 jedinki 1887.) prije ove epidemije, postupno se oporavlja i narasla je na oko 150 jedinki.
Iako je sredozemna medvjedica bila stanovnik Jadrana, zna se da je 1964. ubijen zadnji primjerak sredozemne medvjedice koji je živio u hrvatskom dijelu Jadrana. Od 2003. godina raste broj dojava o viđenju (od okolice Biševa, do okolice Opatije). Potvrde li se ova izviješća, postoji mogućnost da je, usprkos uvriježenom mišljenju da je u Jadranu izumrla, nekoliko jedinki preživjelo i da se populacija donekle obnovi.
U Hrvatskoj je strogo zaštićena vrsta. Udomaćeno neznanstveno ime ove vrste u Hrvatskoj je "morski čovik", "morski medvid" ili "morski fratar".
Napori za očuvanje vrste
Sredozemne medvjedice, kao i neke druge vrste morskih sisavaca, smatrane su štetočinama jer su ribarima činile štete na njihovom ribarskom priboru i smanjivali im ulov ribe. Stoga su ih mjesni ribari često iz osvete za pričinjenu štetu lovili i ubijali. Velike napore u zaštiti ove vrste od početka 1970-ih ulažu razne organizacije, fundacije i sveučilišta. Jedna od većih grupa za zaštitu je turska Grupa za istraživanje mediteranskih tuljana (turski: Akdeniz Foklarını Araştırma Grubu) koje djeluje u sklopu Zaklade za podvodna istraživanja (tr. Sualtı Araştırmaları Derneği). U Španjolskoj postoji Projekt za povratak sredozemne medvjedice u Španjolsku kojeg provode Sveučilište u Barceloni i Sveučilište u Las Palmas de Gran Canaria. Cilj studije je pokušati ponovno vratiti ovu vrstu u vode Kanarskih otoka. Također provode se kampanje za edukaciju građana u Maroku, Alžiru i Tunisu.
Gotovo da je sigurno da u Jadranu danas više ne postoji autohtona populacija ovih životinja, nego povremeno pojedine jedinke u Jadran dolutaju iz Jonskog mora. Dana 14. kolovoza 2008. godine primjerak sredozemne medvjedice snimljen je u akvatoriju otoka Cresa na lokaciji Sveti Blaž. Sredozemna medvjedica je u Hrvatskoj službeno zaštićena od godine 1935. Odlukom Pomorskog ravnateljstva u Splitu. Tijekom 1990-ih godina provedena su istraživanja staništa u špiljama oko otočića Svetog Andrije, Biševa i Jabuke, u kojima je nekad obitavala sredozemna medvjedica, a u svrhu mogućeg ponovnog nastanjivanja u poluzatočeništvu. Također u Hrvatskoj su bili tiskani plakati "SOS za sredozemnu medvjedicu".
Sredozemna medvjedica u djelima
O sredozemnoj medvjedici govori se u najranijoj hrvatskoj poeziji, u satiričnoj pjesmi dubrovačkog benediktinca Mavre Vetranovića Remeta. Sredozemnu medvjedicu u Velikom jezeru na Mljetu relativno potanko opisuje i još jedan dubrovački benediktinac Mavro Orbini u djelu Il regno degli Slavi koje je objavio na talijanskom jeziku godine 1601.
Železničko modelarstvo
mini|300p|Maketa železnice sa pratećim objektima. mini|300p|Vrtna železnica.
Železničko modelarstvo je hobi u kojem je železnički transport predstavljen u umanjenoj razmeri.
Umanjeni modeli mogu biti:
Istorija
Železničko modelarstvo započelo je sa pojavom prvih železnica, na osnovu kojih su izrađeni detaljni modeli u umanjenoj razmeri. Oko 1840, minijaturni parni motori su postali dostupni u Ujedinjenom Kraljevstvu, što je omogućilo izradu prvih modela vozova. Sredinom 19. veka osnovano je prvo udruženje železničkih modelara u Ujedinjenom Kraljevstvu. Nemačka firma Märklin je 1890. godine proizvela prvi model železnice na mehanički pogon sa standardnom širinom koloseka, čime je postavljen temelj železničkog modelarstva kakvog danas poznajemo. američka firma Carlisle & Finch 1897. godine proizvodi prvi model železnice na električni pogon.
Sve do sredine 20. veka modeli železnice su smatrani za igračke; od tog doba počinje formiranje železničkog modelarstva kao ozbiljnog hobija. Za zlatno doba železničkog modelarstva se smatraju 1970e godine, kada se u izradi modela železnice počinje obraćati sve veća pažnja na detalje.
Početkom 21. veka industrija modela železnica doživljava krizu, koja kulminira u vreme svetske ekonomske krize. Mnoge poznate fabrike modela železnice proglašavaju bankrot ili bivaju kupljene od strane drugih firmi.
Načini postavljanja modela
mini|250p|Sklopljeni model železnice sa šinama mini|250p|Diorama Model železnice može biti postavljen na šine koje se po potrebi sklapaju ili rasklapaju (obično je to jednostavan oblik, kao što je krug, oval itd.) ili stalnu postavku šina sa okolinom koja se naziva maketa. Makete se, prema veličini i objektima koje predstavljaju, mogu podeliti na nekoliko grupa. Najvažnije su: Jedna od najvećih maketa na svetu nalazi se u muzeju Pendon u Oksfordširu, Ujedinjeno Kraljevstvo. U istom muzeju se nalazi i jedna od najstarijih maketa na svetu - Dolina Mader (The Madder Valley), koju je napravio Džon Ahern. Ova maketa datira iz 1930-ih i bila je zapažena i u Evropi i u Americi u časopisima Model Railway News i Model Railroader. Bekonskot u Bakingemširu, Ujedinjeno Kraljevstvo, je najstariji model sela (koji sadrži u sebi i model železnice), napravljen u 1930im. Najveća maketa na svetu u H0 skali, Nortlends, nalazi se u Flemingtonu, SAD. Najveća vrtna železnica, Trejn mauntin, sa dužinom pruge od 40 km, nalazi se u Čilokvinu, SAD.