cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ricardo Flores Magón, Culiacán
Ricardo Flores Magón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 181 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Cevoli, Viterbo
Cevoli je naselje u Italiji u provinciji Viterbo, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 215 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 455 m.
Cordun, Cordun
Cordun je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Cordun.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 7124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 189 m.
Mojocuautla, Rosamorada
Mojocuautla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Rosamorada.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 555 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
Župna crkva Bezgrešnog začeća u Vidošima
mini|276px|Crkva Bezgrješnog začeća Blažene Djevice Marije Crkva Bezgrešnog začeća u Vidošima, opština Livno, Bosna i Hercegovina, je katolička crkva. Proglašena je za nacionalni spomenik BiH. Nacionalni spomenik sastoji se od objekta crkve i pokretnog naslijeđa koji čine glavni oltar i dvije slike Gabrijela Jurkića.
Lokacija
Župna crkva Bezgrešnog začeća se nalazi u selu Vidoši, udaljenom 6 km južno od Livna, na brdu Tušnica, na nadmorskoj visini od 833 metra.
Historija
Polovinom 18. vijeka franjevci su u Vidošima izgradili drvenu kolibu koja je služila za obavljanje vjerskih obreda. Uz kolibu se nalazio župni stan koji je izgorio 29. aprila 1802. godine zajedno sa crkvenom arhivom. Novi župni stan, nazvan stara kapela, izgrađen je od strane fra Mije Čuića iste godine. Fra Lovro Karaula je taj župni stan 1833. godine preuredio u crkvu ozidanu kamenom.
Nova crkva, građena od čvrstog materijala sa dozvolom osmanske uprave, blagoslovljena je za Veliku Gospu 08. decembra 1856. Godine. Zvonika u današnjem obliku, izgrađen je 1902. godine.
Opis
Župna crkva Bezgrešnog začeća u Vidošima pripada tipu jednobrodnih kamenih crkvi sa polukružnom apsidom i kamenim zvonikom.
Nuevo San Antonio, Ocozocoautla de Espinosa
Nuevo San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocozocoautla de Espinosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 187 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 921 m.
Châtre-Langlin
Šatr Langlen je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Endr koja pripada prefekturi Blan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 564 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 27,4 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 304 metara (maksimalnoj 302 m, a minimalnoj 173 m).
Ciciliano, Roma
Ciciliano je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 570 m.
Namakzar
Namakzar je sezonsko slano jezero smješteno zapadnim dijelom između Južnog i Razavi Horasana u Iranu odnosno istočnim dijelom u Heratskoj pokrajini u Afganistanu. Jezero ima površinu od približno 800 km², dubinu do 1,0 m i volumen do 400,000.000 m³, no navedene vrijednosti javljaju se isključivo tokom vlažnih godišnjih doba. Vodom se napaja prvenstveno pomoću rijeka koje pritječu sa zapada, dok je količina padalina zanemariva. Prosječna nadmorska visina površine jezera jest 596 m.
Geografija
Namakzar se nalazi na središtu Iranske visoravni i u širem orografskom smislu predstavlja geološku depresiju uklještenu između iranskog Baharškog masiva na sjeveru i Istočnoiranskog masiva na zapadu odnosno krajnjih ogranaka afganistanskog masiva Kuha-je Sijah na istoku. Depresija u cjelini obuhvaća i Petergan smješten južno na +30 m većoj nadmorskoj visini, iako je fizički odvojen planinama Huma-Kuh (1170 m) i Šekaste-je Čah-Tam (729 m). Između dvaju jezera nalazi se i Dak-e Hamun, jezerce površine svega 1,5 km². Navedeno područje dijeli slične geološke i stratigrafske karakteristike s pustinjom Dašt-e Lut i profilno se sastoji od stabilne paleozojske platforme prekrivene gustim mezozojskim sedimentima odnosno holocenskim aluvijem. Jezero je izduženog oblika i proteže se u smjeru sjeverozapad-jugoistok duljinom od približno 45 km, dok se širina kreće od 10 km na južnom do 15 km na sjevernom dijelu. Okomito na istočnu obalu nadovezuje se 25 km dug i do 8,0 km širok odvojak koji je u potpunosti na afganistanskoj strani i sačinjava oko 20 % ukupne površine jezera. Litoralni pojas prema svim stranama izrazito je blagog nagiba i kreće se od 0,1 ‒ 1,0 %, dok su strmine ograničene na manja izolirana područja uz podnožja planina Kuh-e Džahaz (638 m) na zapadu, Sir Hun-e Šomali (826 m) i Sir Hun-e Džonubi (643 m) na istoku, te uz brežuljkasti sjever.
U geopolitičkom smislu Namakzar je u potpunosti pripadao Iranu sve do 18. vijeka kada se zbog političkog rasula prouzrokovanog padom safavidske dinastije našao u pojasu između kadžarskog Irana i duranijske monarhije, temelja suvremenog Afganistana. Granično područje je dugo vremena bilo nenaseljeno i od male ekonomske važnosti za obje zemlje, a potreba za preciznim definiranjem državne granice pojavila se tek u junu 1928. godine zbog afganistanskog svojatanja jezera i okolnih područja. Temeljem 10. članka sporazuma iz 1921. godine, dvije su države 8. 3. 1934. sazvale nezavisnu arbitražu izabravši pritom za posrednika Tursku, državu s kojom su održavali dobre bilateralne odnose. Arbitražna komisija na čelu s turskim generalom Fahredinom Altajem do 15. 5. 1935. iscrtala je više od 400 km granica između Haštadana i Sistana, a sam Namakzar je graničnim kolcima br. 53. i 54. pravocrtno podijeljen između dvije države. Obala s užom okolicom i danas je nenaseljena i od ništavne gospodarske važnosti. Uz zapadnu obalu prolazi cesta 99 koja služi prvenstveno iranskoj graničnoj policiji i oružanim snagama.
Hidrologija
Namakzar se hidrološki i hidrogeološki tradicionalno klasificira pod tzv. Sistanski sliv, jedan od osam unutrašnjih slivova Iranske visoravni s Hamun-e Helmandom u žarištu, no jezero zapravo predstavlja orografski odvojen sliv više nadmorske visine odnosno niže u odnosu na Petergan. Razvodnice ovog jedinstvenog sliva određene su vrhovima Istočnoiranskog masiva koje ga dijeli od sliva Dašt-e Luta prema zapadu, na sjeveru ga Baharški masiv i Kuh-e Šamtig dijele od porječja Hari-Ruda odnosno Karakumskog sliva, dok ga na jugu i istoku niz brežuljaka odvaja od sliva Petergana. Namakzar se vodom snabdijeva prvenstveno pomoću sjevernih pritoka ‒ Rud-e Sargardana i Rud-e Šura. Potonja rijeka daleko je najvodonosnija jer njeno porječje obuhvaća niz planinskih pritoka izvirućih u planinama gdje vlada vlažnija klima. Ostali pritoci uglavnom su sezonskog karaktera i uključuju Kal-e Nejak, Rud-e Čarhval i Kal-e Bostan na sjeveru odnosno Kal-e Nohur, Kal-e Sirhun, Kal-e Čah-e Talh i Kal-e Čah-Kuri na zapadu. Zbog vrlo blage konfiguracije terena, unutrašnje delte bez oticanja rasprostranjen su fenomen diljem depresije. Područjem oko jezera prevladava vruća pustinjska klima (<tt>BWh</tt>) s vrlo malom količinom padalina.
Flora i fauna
Flora Namakzara uvjetovana je klimom i visokim stupnjem saliniteta, a uključuje razne sukulente i halofite karakteristične za pustinjske i polupustinjske predjele. Iako su faunu ovih prostora istraživali još A. Keyserling kasnih 1850-ih odnosno W. T. Blanford ranih 1870-ih godina, ona je do danas relativno slabo istražena zbog geografske izoliranosti s iranske odnosno višedesetljetne nestabilne političke situacije na afganistanske strane. Općenito, fauna Namakzara podudara se s onom u Dašt-e Lutu, Dašt-e Kaviru i Sistanu, a uključuje ptice selice, gmazove i ograničen uzorak sisavaca. Jedina identificirana vrsta ribe je Capoeta fusca iz porodice šarana, a njeno stanište uglavnom su područja nižeg saliniteta poput ušća jezerskih pritoka. Endemična vrsta kukaca na ovim prostorima je Saxetania decumana.
Griffe, Verona
Griffe je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Etofenproks
Etofenproks je organsko jedinjenje, koje sadrži 25 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 376,488 Da.
Loma Hotempa, Atlahuilco
Loma Hotempa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Atlahuilco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 155 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2511 m.
RBMK reaktor
mini|desno|250px|Presjek kroz RBMK reaktor ili [[nuklearni reaktor hlađen običnom vodom i moderiran (usporivač neutrona) grafitom.]]
RBMK reaktor (rus. Реактор Большой Мощности Канальный ili Reaktor Bolšoj Močnosti Kanaljnij) je nuklearni reaktor koji je hlađen običnom vodom, te moderiran grafitom LWGR (eng. Light Water-cooled Graphite-moderated Reactor), odnosno ruska verzija kipućeg reaktora kanalnog tipa. Ovaj je tip reaktora moderiran grafitom i hlađen kipućom vodom. Nuklearno gorivo mu je oksid obogaćenog uranija, čime je smanjena potreba za učestalim zamjenama goriva. Za razliku od svojih prethodnika, ti reaktori koriste više temperature rashladnog sredstva. Spada u ranu varijantu nuklearnih reaktora II. generacije.
Osim povoljnih ekonomskih okolnosti u ovog tipa reaktora gorivo se može mijenjati za vrijeme rada reaktora, odnosno bez zaustavljanja, a reaktor je proizvodio i plutonij za vojne svrhe. Građen je samo u bivšem Sovjetskom Savezu i bio vrhunac sovjetskog nuklearnog programa za proizvodnju reaktora u vojne svrhe. Kako je VVER reaktor bio tehnološki puno zahtjevniji, bivši Sovjetski Savez se više zalagao za gradnju RBMK reaktora. Reaktor tipa RBMK bio je uključen u Černobilsku nesreću. RBMK tehnologija je razvijena pedesetih godina 20. stoljeća i sada se smatra zastarjelom. Danas je u pogonu još desetak ovakvih reaktora i to isključivo u Rusiji.
Nuklearne elektrane s RBMK reaktorima
Donja tablica pokazuje stanje nuklearnih elektrana s RBMK reaktorima: u normalnom radu su obojene zeleno, zatvorene nuklearne elektrane su obojene crveno, nuklearne elektrane u gradnji su žuto i stavljena izvan pogona su plavo.
Basseterre
Basseterre je glavni grad države Sveti Kristofor i Nevis. Nalazi se na Svetom Kristoforu. Ima 15,500 stanovnika.
Jedan je od centara Zavjetrinskih otoka. Proizvodnja šećera bila je glavna sve do ukinuća 2005. godine.
Grad su osnovali Francuzi godine 1627.
Las Carretas, Batopilas
Las Carretas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2402 m.
La Estación, Guerrero
La Estación je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2145 m.
Osman Rastoder
Osman Rastoder (Radmanci, 1882 — 26. januar 1946) bio je komandant odreda Muslimanske milicije Sandžaka u okolini Gornjeg Bihora tokom Drugog svetskog rata. Sarađivao je sa Italijanima i Nemcima tokom okupacije.
Pripadao je grupi pristalica aneksije Sandžaka Velikoj Albaniji.
Drugi svetski rat
Početkom 1941. odnosi između gradova Petnjice i policije pogoršali su se usled ubistva Rastoderovog sina u Beranama.
Tokom Trinaestojulskog ustanka, Rastoderov odred je napao ustanike oko Berana. NJegove snage spalile su pravoslavne hrišćane u selima Goražde, Zagrađe, Tmušiće i LJešnici. U jesen 1941. godine Rastoder je postavljen za komandanta odreda milicije u gornjem Bihoru sa sedištem u Petnjici.
Zajedno sa komandantima milicije učestvovao je na konferenciji u selu Godijevo, i pristao da napadne srpska sela u blizini Sjenice i drugih delova Sandžaka. Dana 31. marta 1942. godine četnički vojvoda Pavle Đurišić sastao se sa Rastoderom i ponudio mu mirovni sporazum, što je Rastoder odbio. Rastoder je favorizovao oružane sukobe sa srpskim stanovištvom u regionu, pre svega sa meštanima Bijelog Polja i Berana.
Odred kojim je komandovao Rastoder, podržan od albanskih neregularnih snaga i nemačkih snaga, napao je i ubio 35 partizana i 19 italijanskih boraca bataljona Garibaldi dana 22. januara 1944. godine u blizini sela Vrbica (Berane).
Ubijen je 26. januara 1946. godine od strane policije na planini Ladevac.
Nasleđe
Jedna ulica u Petnjici nosi Rastoderovo ime.
Los Amates, Tlacotalpan
Los Amates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlacotalpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Whitewood, South Dakota
Vajtvud je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 927, što je 83 (9,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
San Pantaleone, Reggio Calabria
San Pantaleone je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 556 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 539 m.
Suhohrad
Suhohrad je naseljeno mjesto u okrugu Malacki, u Bratislavskom kraju, Republika Slovačka.
Geografija
Nalazi se na samoj granici sa Austrijom. Udaljeno je oko 15 km jugozapadno od Malackog na lijevoj obali rijeke Morave.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 623 stanovnika.
Bucraa
Bucraa (arapski: بوكراع‎, berberski: ⴱⵓⴽⵔⴰⵄ, ili Bou Craa, Bu Craa, Boukra) je rudarski gradić od 3.000 stanovnika na sjeveru Zapadne Sahare, nad kojim od 1976. kontrolu ima Kraljevina Maroko, a pravo polaže Saharska Arapska Demokratska Republika.
Geografija
Bucraa leži u pustinjskoj unutrašnjosti, udaljena 100 kilometara jugozapadno od grada Smare.
Historija
Bucraa je niknula nakon otkrića velikih količina fosfata 1963. kao rudarsko naselje, otkad se počelo iskapati 1972. godine. Za transport rude izgrađena je pokretna traka duga 105 kilometara do luke El Marsa, koja leži tridesetak km južnije od El Aaiúna. Za vrijeme gerilskog rata koji je vodio Polisario protiv Maroka, pokretna traka je često bila oštećena. Bucraa je ostao pod marokanskom vlašću tokom čitavog sukoba.
Otvoreni rudnik pored grada danas je najveći rudnik fosfata na svijetu i 2011. je proizveo 2,400.000 tona, što je predstavljalo 14% od ukupne proizvodnje te sirovine. Zajedno s pokretnom trakom, rudnik je toliko velik da je jedna od rijetkih ljudskih građevina vidljiva iz Međunarodne svemirske stanice.
Chia, Viterbo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 414 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 285 m.
Altenheim
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 215 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 79 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,71 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 230 metara (maksimalnoj 254 m, a minimalnoj 187 m).
Casagalvana, Parma
Casagalvana je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1076 m.
Dover, Tennessee
Dover je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.417, što je 25 (-1,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Santa Ana, Valle de Santiago
Santa Ana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Valle de Santiago.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1742 m.
Opština Jiquipilco, México
Jiquipilco je opština u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 30891 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2552 m.
Opština Codăești, Vaslui
Codăești je opština u Rumuniji u okrugu Vasluj.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 146 m.
Providencia, Rosamorada
Providencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Rosamorada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 353 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Лужнице
Лужнице је насеље у градској општини Аеродром у Шумадијском округу. Према попису из 2011. било је 981 становника. Насеље је основано крајем XV века. Под њивама се налази 1409,43 ha, воћњацима 250,08 ha, виноградима 43,03 ha, ливадама 85,73 ha, пашњацима 6,67 ha док остало земљиште заузима 1,3 ha.
У селу се налазе Собрашице у Лужницама.
Демографија
У насељу Лужнице живи 877 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,5 година (43,2 код мушкараца и 45,7 код жена). У насељу има 310 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,44.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Gancia, Cuneo
Gancia je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 241 m.
Estancia de la Paz, Pénjamo
Estancia de la Paz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2109 m.
Crkva Blagovijesti Presvete Bogorodice u Donjem Vukovskom
Crkva Blagovijesti Presvete Bogorodice u Donjem Vukovskom, opština Kupres, Bosna i Hercegovina, je srpska pravoslavna crkva u mitropoliji dabrobosanskoj. Proglašena je za nacionalni spomenik BiH. Nacionalni spomenik čini crkva sa portom.
Lokacija
Crkva je izgrađena na lokalitetu zvanom Crkvine, u selu Kudilji - Donje Vukovsko. Naselje je udaljeno 12 km od Kupresa, sa kojim je povezano makadamskim putem.
Historija
Toponimi Donje Vukovsko, te Ravno i Vukovsko (dva susjedna polja koja su povezana klancem Ravanjska vrata) prvi put se spominju 1516. godine, prilikom popisa provedenog u kupreškom kraju tokom osmanskog perioda. Ovi toponimi spominju se ponovno u popisu iz 1574. godine, gdje se uz Donje Vukovsko spominje i toponim Dugo Polje.
Početkom prvih decenija 16. stoljeća na Kuprešku visoravan se doseljava pravoslavno stanovništvo sa kojim dolaze i sveštenici. Broj pravoslavnog stanovništva se do 1851. godine povećavao, tako da je tada brojalo 4000 pravoslavnih vjernika. Crkva je podignuta ili obnovljena 1864. godine. Imala je izuzetno vrijedan ikonostas izrađen od orahovog drveta. Ovaj ikonostas, zajedno s arhivom i parohijalnim stanom, nestao je 5. maja 1942. godine u požaru podmetnutom od strane Italijana  i ustaša. Obnovljena je u drugoj polovini 20. stoljeća.
Crkva je ponovo oštećena 1994. godine, tokom rata u BiH. Tom prilikom je hram provaljen, oštećen, a ikone i drugi inventar opljačkani. Danas crkva nije u upotrebi. Obnova je u toku.
Opis
Pravoslavna crkva Blagovijesti Presvete Bogorodice u Donjem Vukovskom pripada tipu jednobrodnih crkava sa zvonikom, zidanim kamenim blokovima. Crkva ima pravougaonu osnovu dimenzija 17,70x10,10 m. Sa zapadne strane nalazi se zvonik, dimenzija 2,30x3,10 m, tako da ukupna dužina crkve, računajući i zvonik, iznosi 20,00 m. Ukupna visina crkve do sljemena iznosi 10,00 m, (na sjevernoj strani). Pod crkve je u odnosu na visinsku kotu sjeverne prilazne fasade ukopan za cca 60 cm, pa je visinska razlika između kote poda crkve i vrha sljemena 10,60 m. Visinska razlika između kote terena sjeverne fasade i strehe iznosi cca 6,72 m, a visinska razlika između kote poda crkve i strehe iznosi 7,32 m.
La Candelaria, Ocozocoautla de Espinosa
La Candelaria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocozocoautla de Espinosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 194 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 815 m.
Barrio Ojinaga, Ignacio Zaragoza
Barrio Ojinaga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ignacio Zaragoza.
San Felipe Orizatlán, Hidalgo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6488 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 178 m.
Studjenka
Studjenka je naseljeno mjesto u okrugu Malacki, u Bratislavskom kraju, Republika Slovačka.
Tlalmorado, Atlahuilco
Tlalmorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Atlahuilco.
Studjenka
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 1.600 stanovnika.
Tlalmorado, Atlahuilco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 135 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1921 m.
Ćazim Sijarić
Ćazim Sijarić (1905-1945) je bio komandant odreda Muslimanske milicije Sandžaka u Bijelom Polju tokom drugog svetskog rata. Bio je jedan od osnivača odreda Muslimanske milicije u Bijelom Polju. Muslimanska milicija Sandžaka je tokom čitavog drugog svetskog rata bila kolaboracionistička jedinica i aktivno podržavala sve okupatore, počev od Ustaša preko Fašističke Italije pa do nemačkog Trećeg Rajha sistematski vršeći zločine nad hrišćanskim stanovništvom.
Sijarić je bio i jedan od učesnika konferencije u Godijevu kada je doneta odluka da se u prvom koraku izvrši etničko čišćenje Srba u Sandžaku i u drugom koraku istočni deo Sandžaka uključujući i Bijelo Polje pripoji Velikoj Albaniji. Bio je jedan od komandanata Muslimanske milicije koji se naročito zalagao za Velikoalbansku aneksiju istočnog dela Sandžaka. Napadima na lokalno hrišćansko stanovništvo je aktivno učestvovao u pokušajima da se sprovedu odluke konferencije u Godijevu, uprkos tome što se zajedno sa ostalim komandantima Muslimanske milicije Sandžaka na skupu u Bijelom Polju koji je bio organizovao Blažo Đukanović zalagao za popravljanje međusobnih odnosa Muslimana i hrišćana. Četnici su uspeli da saznaju za konferenciju u Godijevu i njene odluke. Kada su videli da se one sprovode u delo a da Italijani ne čine ništa da zaštite hrišćane od Muslimanskih milicija, četnici su shvatili da moraju sami da se izbore sa njima. U januaru 1943 su napali snage Muslimanske milicije u Bjelopoljskom srezu ubivši pri tome veliki broj vojnika i civila. Većina Muslimana je smatrala Sijarića odgovornim za neorganizovan i slab otpor četnicima pa zbog toga niko nije stao u njegovu odbranu kada ga je početkom februara 1943 komanda italijanske divizije "Venecija" smenila sa mesta komandanta Muslimanske milicije za Bijelopoljski srez. Pošto je izgubio podršku Muslimana u Bijelopoljskom kraju, Sijarić je otišao u okolinu Sjenice gde je zajedno sa Vehbom Bučanom nastavio agitaciju u cilju napada na hrišćane. Tamo je dočekao kapitulaciju Italije u septembru 1943 kada je stupio pod komandu Nemačkog nacističkog oficira Kremplera.
Saradnik Fašističke Italije
Ćazim Sijarić je bio jedan od organizatora odreda od 1.500 dobro naoružanih pripadnika Muslimanske milicije u Bijelom Polju zajedno sa Vehbom Bučanom i Galjanom Lukačem. Štab bijelopoljskog odreda Muslimanske milicije je bio u Godijevu. Bijelopoljski odred Muslimanske milicije je bio podređen Italijanskoj diviziji "Venecija", konkretno komandantu Italijanskog garnizona u Bijelom Polju, pukovniku Barasiju. Sijarićev zamenik je bio Smajo Trubljanin, Vehbo Bučan, Galjan Lukač i Vehbo Behović. U jednom dokumentu iz arhive divizije "Venecija" iz januara 1943 Sijarić se naziva "komandantom fašističke organizacije u Godijevu".
Zalaganje za Veliku Albaniju
Zajedno sa ostalim komandantima odreda Muslimanske milicije kao što su Osman Rastoder, Sulejman Pačariz i Husein Rovčanin, Sijarić je učestovao na konferenciji u selu Godijevu početkom oktobra 1942, na kojoj je doneta odluka da se napadnu srpska sela u okolini Sjenice i drugim delovima Sandžaka. Sijarić se protivio Rastoderovim predlozima agresivne politike prema Srbima ali je bio preglasan jer je Rastoder dobio podršku većine prisutnih postavši najuticajniji komandant među ostalim komandantima Muslimanske milicije Sandžaka. Sledeći korak nakon planiranog etničkog čišćenja pravoslavnih stanovnika Sandžaka je bio prisajedinjenje većeg dela Sandžaka Velikoj Albaniji, za šta su se naročito zalagali Osman Rastoder, Ćazim Sijarić i Hasan Zvizdić.
Četnički dokumenti navode da je Sijarić predvodio odrede Muslimanske milicije prilikom napada na sela Jablanovo, Tutići i Pećarska 16 oktobra 1942 u kojima je opljačkano svo pokućstvo, hrana i stoka i spaljeno 29 kuća. Italijanski pukovnik Barasi je oslobodio sve Muslimane koji su bili privedeni kao odgovorni za ova dela. Sijarić je zajedno sa još nekim komandantima Muslimanske milicije među kojima su bili i Osman Rastoder, Šefkija Krcić i Baho Mekić, prisustvovao na skupu koji je 18 oktobra 1942 organizovao Blažo Đukanović i kojem su prisustvovali svi predsednici opština u srezu kao i komandant i načelnik Beranskog sreza kao i brojni verski lideri muslimana i pravoslavaca u Bijelom Polju. Iako je skup završen uz saglasnost i muslimanskih i hrišćanskih lidera da će se zalagati za popravljanje međusobnih odnosa, odluke ovog skupa ipak nisu sprovedene u delo. Početkom decembra 1943 Sijarić je sa delegacijom od 50 ljudi otišao na Pešter da bi obezbedio podršku tamošnjih muhamedanaca da bi "mogao da napadne na Srbe koji se nalaze na desnoj obali Lima". Višemesečna ratna inicijativa komandanata Muslimanske milicije Sandžaka je dobila epilog u napadu na selo Buđevo krajem decembra 1942. Napad kojim je započela akcija Muslimanskih milicija čiji je cilj bio "potpuno uništenje pravoslavnih u Sandžaku i stvaranje jedne države - Velike Albanije" je predvodio Sijarić. Pošto su prethodno bili obavešteni o napadu, stanovnici Buđeva su spremno dočekali napadače i uspeli da odbrane svoje selo.
Đurišićeve januarske osvetničke kampanje
Crnogorski četnici pod komandom Pavla Đurišića su 5 januara 1943 napali 33 sela uglavnom nastanjena muslimanskim stanovništvom u regionu Donjeg Bihora. U pitanju je bio osvetnički napad na muslimane u Sandžaku, od kojih su mnogi bili nedužni seljaci, sa osnovnim motivom da se poravnaju računi sa Muslimanskom milicijom Sandžaka.
Shodno pojedinim izvorima početkom januara 1943 odred pod Sijarićevom komandom se istakao tokom napada četnika pod komandom Pavla Đurišića. Sa druge strane, istoričar Živković smatra Sijarićevo ponašanje potpuno vojnički nedoraslim za tako ozbiljnu situaciju jer je napravio veliku grešku što je uprkos vestima o napadima četnika 5 januara 1943 tokom celog dana ostao u Godijevu i uporno apelovao na italijanske snage umesto da se sa svojim snagama suprotstavi prodoru četnika. Kada je 6 januara 1943 Sijarić izvršio mobilizaciju u Godijevu, u roku od nekoliko sati je uspeo da mobiliše oko 1.500 pripadnika Muslimanske milicije koji su raspolagali i automatskim naoružanjem i artiljerijom. Umesto da sa ljudstvom koje je mobilisao odmah deluje u pravcu Bijelog Polja u cilju sadejstva sa italijanskim trupama koje su tokom ove četničke akcije podržavale muhamedance, Sijarić je izgubio dragoceno vreme dopisujući se sa italijanskim komandantom u Bijelom Polju radi dobijanja dozvole za ovakav pokret. Kada je napokon dobio dozvolu italijana, četnici su već bili opkolili Godijevo pa Sijarić nije mogao da izvrši ovaj manevar. Odredi JVuO su se neometano prebacili na desnu obalu Lima, razvili u borbeni poredak i svom snagom napali muslimanska sela koja su bila slabo branjena pošto je Sijarić mobilisao glavninu snaga Muslimanske milicije u Godijevu. JVuO je zauzela i spalila Godijevo 7 januara 1943 a Sijarić se posle velikih gubitaka na strani Muslimanske milicije povukao u pravcu Rožaja.
Nastavak Sijarićevog zalaganja za istrebljenje Srba i njegova smena
Sijarić je učestvovao na sastanku Muslimanskih lidera organizovanog početkom februara 1943 u Petnjici na kojem su se samo Rastoder, Sijarić i Ajdarpašić izjasnili za borbu sa hrišćanima "do istrebljenja". Sijarić je otišao u Godušu u pokušaju da tamo formira štab Muslimanske milicije ali su ga odande oterali meštani Goduše i Lozne, pa se on odatle povukao u Rožaje. Većina Muslimana je krivila Sijarića za neorganizovan i slab otpor četnicima pa zbog toga niko nije stao u njegovu odbranu kada ga je početkom februara 1943 komanda italijanske divizije "Venecija" smenila sa mesta komandanta Muslimanske milicije za Bijelopoljski srez za šta je povod bio Sijarićev progon srpskih porodica u okolini Rožaja.
Saradnik Nacističke Nemačke
Pošto je izgubio podršku u Bijelopoljskom kraju, Sijarić odlazi u okolinu Sjenice gde je zajedno sa Vehbom Bučanom nastavio agitaciju u cilju napada na hrišćane. Tamo je dočekao kapitulaciju Italije u septembru 1943 kada je stupio pod komandu Nemačkog nacističkog oficira Kremplera.
U novembru 1943 nemački pukovnik Krempler je naredio Muslimanima i Četnicima u Sanžaku da prekinu sa neprijateljstvima i sarađuju pod nemačkom komandom. Krempler je Sijariću 15 novembra naredio da uspostavi komunikaciju sa lokalnim odredima četnika i zajedno sa njima i sa Muslimanskom milicijom pod komandom Galijana Lukača da napadne komunističke snage u Bijelom Polju. Krempler je eksplicitno naredio Sijariću da "prestane sa pljačkom i napadima na srpska sela" i da vrati ukradenu stoku ako želi da izbegne nemačke sankcije. Sijarić je 17 novembra 1943 odgovorio Kremperu da pristaje da sprovede njegova naređenja.
Crkva Uspenija Presvete Bogorodice u Livnu
mini|desno|Crkva Uspenja Presvete Bogorodice Crkva Uspenja Presvete Bogorodice u opštini Livno je crkva Srpske pravoslavne crkve i pripada eparhiji bihaćko-petrovačkoj. Crkva je proglašena za nacionalni spomenik BiH. Nacionalni spomenik sastoji se od: crkve, crkvenog dvorišta sa ogradnim zidom, te pokretne imovine koju sačinjavaju:
Lokacija
Nalazi se u centru grada Livna.
Istorija
Tokom II svjetskog rata, crkva je opljačkana i djelomično oštećena, a parohijski dom bombardovan. Matice, domovnici, crkvena arhiva i biblioteka su uništeni. Novi parohijski dom izgrađen je 1968. godine. Crkveni toranj je renoviran 1979. godine. Avgusta 1991. godine, kosti preko 1.200 srpskih žitelja livanjskog kraja, ubijenih u II svjetskom ratu, izvađene su iz hercegovačkih jama i vrtača i sahranjene u kripti Spomen-kosturnice Svete Marine-Ognjene Marije, sagrađene pored crkve. U posljednjem ratu u Bosni, spomen kosturnica je minirana, pokradena, materijalni dokazi o ustaškim zločinima uništeni, a mošti oskrnavljene i razbacane.
Crkva je devastirana i zapaljena na Vidovdan, 28. juna 1992. godine. Izgorio je zvonik, a bogatu zbirku umjetničkih i crkvenih dobara, sačuvao je od uništenja župnik livanjski, fra Marko Gelo. Sve su to franjevci čuvali u samostanu Gorica i vratili 2000. godine, kada je crkva obnovljena.
Opis
Crkva je jednobrodna bazilika, sa ulaznom pripratom, naosom i oltarskim prostorom, pravougaone osnove, vanjskih dimenzija 18,90 x 11,50 metara.
Mane Rokvić
Mane Rokvić je bio četnički vojvoda i saradnik okupatora u drugom svetskom ratu, koji je tokom ustanka 1941. godine u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini organizovao pokolje civilnog stanovništva.
Predratna biografija
Pre rata je radio u fabrici „Šipad“ iz Drvara.
Ustanak u NDH
Pod vođstvom Mana Rokvića su počinjeni masovni pokolji hrvatskog življa tokom ustanka. Tako je Mane Rokvić pomagao u organiziranju pokolja svih katolika u selu Krnjeuša u augustu 1941.
U jesen 1941. je postao komandant puka „Kralj Aleksandar Prvi“, jednog od šest pukova od kojih će krajem oktobra nastati Dinarska četnička divizija.
Saradnja sa NDH i Talijanima
Mane Rokvić i Stevo Radenović su 16. maja utvrdili »da je stanje neodrživo« i »da je jedini spas u potpunoj saradnji četnika sa hrvatskim vlastima«. Rokvić je u ime četnika ponudio ustašama saradnju u borbi protiv partizana 17. maja 1942. godine, da bi mesec dana kasnije sklopili dogovor 18. juna 1942. Pavelićev ministar Mladen Lorković 26. maja 1942. godine depešom obaveštava »vrhovničtvo« velike župe Bribir i Sidraga:
Iz Grahova je Mane Rokvić dobio naređenje da se povuče u Golubić i da tamo osnuje udarni bataljon koji će biti snabdevan od Talijana. Dolaskom u Golubić ostavio je odred i otišao je u Knin radi snabdevanja materijalom. Isplata je izvršena početkom juna. O tome dr Sinčić obavještava Pavelića: "Jučer sam trima glavnim vođama četnika koji su u borbi protiv partizana, Momčilu Đujiću, Branku Bogunoviću i Mani Rokviću dao svakome po 100.000 kuna radi organiziranja borbe protiv partizana i pomoći njihovim suborcima." Veliki župan David Sinčić je 17. lipnja 1942. godine iz Knina poslao nadređenima brzojav: „Postignuta suradnja s četničkim vođama Bogunović, Đujić, Rokvić, Rađenović. Četnici po dogovoru sa mnom i dobivenim uputstvima idu prema Glamoču sastati se sa četnicima Drenovića i domobranima gdje odrediti plan daljnjih zajedničkih akcija.“
Čak i njegovi četnički saborci su ga opisivali kao "razbojnika i siledžiju". U izveštaju Mladena Žujovića generalu Mihailoviću od 6. avgusta 1943. stoji sledeće:
Saradnja sa Nemcima
Nakon kapitulacije Italije, Dalmaciju i zapadnu Bosnu su okupirali Nemci. Početkom rujna 1943, zajedno s Nijemcima iz Bos. Petrovca je došao u Knin Mane Rokvić, potvrđujući svoju suradnju s novim okupacionim snagama. Nemci u izveštaju iz novembra 1943. navode četničke vođe sa kojima se uspešno odvija saradnja, a na prvom mestu Mana Rokvića:
Krajem 1943. godine dolazi do sukoba između vojvode Rokvića i vojvode Đujića oko toga ko će imati veću naklonost i uticaj kod nemačkog okupatora.
Smrt
Mane Rokvić je ubijen od strane ustaša kod Knina krajem 1944. godine.
Lagunillas, Atlixco
Lagunillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Atlixco.
Etoheksadiol
Etoheksadiol je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 146,227 Da.
Casal Sabbioni, Parma
Casal Sabbioni je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Pildești, Cordun
Pildești je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Cordun.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 3779 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 206 m.
Grisi, Verona
Grisi je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1162 m.
Nekropole sa stećcima u Lipi
Nekropole sa stećcima u Lipi, naselje Lipa, opština Tomislavgrad, Bosna i Hercegovina. Nekropola je i nacionalni spomenik BiH.
Opis
Na tri lokacije – Lipa I, II i III – ukupno su evidentirana 353 grobna mjesta sa 346 nadgrobnika – 335 stećaka i 11 krstova – i 7 grobnih mjesta bez nadgrobnika. Od ukupnog broja stećaka najveći broj su ploče – 290, zatim sanduci – 42 i sljemenjaci – 3 primjerka. Ukrašeno je pet stećaka i šest krstača (lokalitet Lipa I – tri stećka br. 3, 6 i 32; šest krstača br. 2, 3, 6, 7, 9 i 11. i lokalitet Lipa III – dva stećka, br. 1 i 10.). Njihovi ukrasni motivi su: jabuke, krugovi sa rozetama, tordirano uže, obični krstovi, krst sa kružnim vijencima, krst sa kružnim završecima, stilizirani krstovi, štit, mač, bordura od kosih paralelica, friz od niza poluelipsa sa tačkicama, polumjesec i rozeta. Ukrasi su rađeni tehnikom reljefnog ispupčenja i udubljenja.
Za jedan stećak se veže tvrdnja da je dovezen iz Male Čvrsnice, preko čitavog polja Svinjače sa udaljenosti od preko 10 km. Navedena tvrdnja je sadržana i u pjesmi koja glasi:
Stećak vukla Marta
na svog brata Marka,
miseca veljače,
priko polja Svinjače.
Vuklo sto volova,
izilo se sto ovnova.
Chianello di Sopra, Viterbo
Chianello di Sopra je naselje u Italiji u provinciji Viterbo, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 486 m.
Namak
Namak je slano jezero u centralnom Iranu, podijeljeno između Komske, Semnanske i Isfahanske pokrajine. Smješteno je oko 40 km sjeveroistočno od Kašana, 60 km istočno od Koma, te 130 km južno od Teherana. Jezero ima površinu od 1560 km², dubinu do 1,0 m i volumen od 0,78 km³, no navedene vrijednosti mogu bitno oscilirati ovisno o godišnjem dobu ili sušama zbog kojih ponekad potpuno ishlapi. Vodom se napaja prvenstveno pomoću rijeka koje pritječu sa Zagrosa i Alborza. Prosječna nadmorska visina površine jezera jest 788 m. U širem smislu Namak podrazumijeva i depresiju odnosno jedan od osam unutrašnjih slivova zemlje. Istočni dijelovi Namaka zajedno s Dašt-e Kavirom staništem su raznim životinjskim vrstama i zaštićeni su kao nacionalni park.
Etimologija
Puno ime jezera na perzijskom jeziku glasi Darjače-je Namak (دَرياچِۀ نَمَك) što podrazumijeva slano jezero. Druga imena pod kojima se pojavljuje u literaturi su Darjače-je Kom (Komsko jezero), Darjače-je Save (Savsko jezero), Darjače-je Aran va Bidgol (Aransko-bidgolsko jezero) i Kavir-e Masile (Masilska slana močvara).
Geografija
Namak se nalazi na sjeveru Iranske visoravni i dijeli slične geološke i stratigrafske karakteristike s pustinjom Dašt-e Kavir koja se proteže prema istoku. Prožimajuća zona sastoji se od horstova prekambrijske kristalizirane podloge i sedimenata paleozojske platforme, a na površini prevladavaju kambrijsko-trijaske sedimentne stijene u ravnicama odnosno magmatske stijene na uzvisinama. Litoralni pojas prema zapadu izrazito je blagog nagiba, dok je na ostalim stranama nešto strmiji zbog planinskih padina Nare-Har-Kuha (1325 m) na sjeveru, Siah-Kuha (1840 m) na sjeveroistoku, Kuh-e Sefid-Aba (1374 m) na jugoistoku, te Kuha-je Jahaba (2180 m) na jugu. Prilikom visokog vodostaja jezero ima oblik jednakostraničnog trokuta sa stranicama duljine 60 km odnosno približne površine od 1560 km², dok tokom ljeta nakupljena voda brzo ishlapi ostavljajući slano bijelo prostranstvo. Na jugu Namaka nalazi se brdo Kuh-e Sargardan koje ovisno o razini vode povremeno postaje otokom površine 13 km². Najbliža jezera Namaku su Gadir-e Asb smješten 20 km istočno na identičnoj nadmorskoj visini, te Hovz-e Soltan koji se nalazi oko 90 km prema zapadu na +10 m većoj visini. Veliki karavan-saraji poput Dair-e Gačina i Sangi-Muhamedabada svjedoče da su se ravnicama između Namaka i Hovz-e Soltana historijski protezali putevi koji su spajali Teheran i Raj na sjeveru s Komom, Kašanom, Isfahanom i Jazdom na jugu. Oko 2,5 km južno od Namaka nalazi se i Abas-šahov karavan-saraj (poznat i kao Marandžab).
Hidrologija
Rud-e Kara-Čaj, Rud-e Šur i Kom-Rud predstavljaju glavne rijeke koje se u Namak slijevaju iz pravca Zagrosa, dok su Karadž-Rud s pritokom Džadž-Rudom od sporedne važnosti zbog izradnje brana na padinama Alborza. Prema podatcima iz 1960-ih godina, pojedinačni prosječni istjek Kara-Čaja i Kom-Ruda iznosio od 4,2 m³/s u oktobru do 311 m³/s tokom poplavnih sezona. Ostali manji pritoci koji napajaju Namak uključuju Rud-e Namak, Rud-e Šur-Ab, Rud-e Ab-Barik i Rud-e Kasem-Beki na jugu, te Rud-e Godar-Taki i Češme-Hari na istoku. Zbog vrlo blage konfiguracije terena, unutrašnje delte bez oticanja rasprostranjen su fenomen diljem depresije.
U širem hidrološkom i hidrogeološkom smislu, Namak predstavlja žarište jednog od osam iranskih unutrašnjih slivova. Vrhovi Alborza na sjeveru čine razvodnicu koja ga odvaja od sliva Kaspijskog jezera, Zagros na zapadu odvaja ga od sliva Perzijskog zaljeva, dok razvodnice prema porječja Zajande-Ruda na jugu i Dašt-e Kaviru na istoku nisu strogo orografski određene. Namakov sliv obuhvaća površinu od 92.544 km² od čega 42.020 km² (45,4%) otpada na planine, a 50.524 km² (54,6%) na ravnice i sporedna jezera. Ovo područje relativno je gusto naseljeno i na njemu se nalazi nekoliko velikih iranskih gradova kao što su Teheran, Arak, Kom, Kašan, Kazvin, Hamadan i Golpajegan. Nadmorska visina sliva kreće se od 787 m pri dnu Namaka do 3200 m na Kuh-e Karkasu odnosno 4375 m na Alborzu. Hidrolozi sliv Namaka dodatno dijele na šest dijelova: porječja Rud-e Kara-Čaja, Rud-e Šur, Kom-Ruda, Karadž-Ruda, Arak s jezerom Kavir-e Mejkanom, te sami Namak s užom okolicom.
Okolicom samog jezera prevladava hladna pustinjska klima (<tt>BWk</tt>) s prosječnom temperaturom od 17,5°C odnosno količinom padalina od 100-200 mm godišnje, dok se u ostatku sliva ovisno o visini pojavljuju i hladna stepska (<tt>BSk</tt>), sredozemna (<tt>Csa</tt>) i snježno-šumska klima (<tt>Dsa</tt>) s temperaturom od ispod 5°C odnosno količinom padalina iznad 800 mm. Paleoklimatološka istraživanja pokazuju da je prilikom posljednjeg ledenog doba količina padalina bila 48,4% veća i prosječna temperatura 5,6°C niža u odnosu na današnju što se jako odrazilo na geomorfologiju. Hladni klimatski uvjeti uzrokovali su stvaranjem ledenjaka na okolnim masivima, a početna egzaracija odnosno kasnija fluvijalna erozija oblikovali su plodne aluvijalne terase na kojima su pronađene neke od najstarijih prahistorijskih civilizacija u Iranu (npr. Tape-Sialk u Kašanu). Sudeći prema jezerskim rubnim terasama, postoje čvrste indicije da su Namak i Hovz-e Soltan nekad bili spojeni u jedno jezero.
Flora i fauna
Flora Namaka uvjetovana je klimom i visokim stupnjem saliniteta, a uključuje rodove Alhagi, Suaeda, Seidlitzia i Tamarix. U užoj okolici jezera također prevladavaju rodovi Artemisia, Astragalus, Pteropyrum, Zygophyllum i Amygdalus, te razni sukulenti i halofiti karakteristični za pustinjske i polupustinjske predjele. Fauna depresije uključuje više vrsta sisavaca, gmazova i ptica. Među sisavce spadaju divlja koza, divlja ovca, argal, crvena lisica, sivi vuk, karakal, prugasta hijena, zec, onager i gazela, a među ptice Ammomanes cinctura, Carpospiza brachydactyla, Chlamydotis undulata, Cursorius cursor, Oenanthe albonigra, Pterocles coronatus, Ptyonoprogne obsoleta, Rhodopechys githaginea i Scotocerca inquieta. Zbog prisutnosti ugroženih vrsta poput perzijskog leoparda i azijskog geparda, istočni Namak je zajedno s Dašt-e Kavirom zaštićen kao nacionalni park. Riblja fauna jezera zbog promjenjivog vodostaja i visokog saliniteta usko je vezana sa zapadnim ušćima pritoka, a identificirane vrste su Acanthobrama terraesanctae, Alburnoides bipunctatus, Alburnoides namaki, Aphanius arakensis, Barbatula angorae, Barbatula bergiana, Barbatula farsica, Barbus mursa, Capoeta aculeata, Capoeta buhsei, Capoeta capoeta, Capoeta damascina, Capoeta fusca, Paracobitis iranica, Paracobitis malapterura, Sander lucioperca i Squalius cephalus. Introducirane vrste uključuju Coregonus lavaretus, Oncorhynchus mykiss, Pimephales promelas, Salmo trutta i Salvelinus fontinalis.
Smara
Smara (arapski: السمارة‎, as-Samāra) španjolski: Esmara ili Semara) je grad u Zapadnoj Sahari, od 57.035 stanovnika. Smara je jedini veći grad koji su osnovali domicilni Saharci i jedini veći urbani centar daleko od obale Atlantika, specifičan po svojim crvenim kućama. Taj dio Zapadne Sahare bogat fosfatima nedaleko granice anektirala je Kraljevina Maroko odmah nakon odlaska Španjolske kao i ostatak od 80 % teritorija te zemlje nakon toga.
Geografija
Smara leži na sjeveroistoku Zapadne Sahare u oazi udaljena oko 230 km istočno od svog glavnog grada El Aaiúna i oko 265 km južno od marokanskog Guelmima.
Historija
Smara je izasla u 19. vijeku kao trgovački centar tog dijela Sahare. Između 1898. i 1902. bila je uporište pobune koju je protiv francuske kolonizacije poveo šeik Mā' al-Aynayna (Muhammad al-Mustafā) sa svojim gerilcima.
Levant, Kansas
Livant je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Smara
Historija
Francuske trupe zauzele su grad 1913. i pritom ga teško razorile, ali su ga u skladu s prethodnim kolonijalnim dogovorima prepustile Španjolskoj. Nakon pobune lokalnog stanovništa 1934. razolile su ga i Španjolske trupe. Kad je Španjolska najavila svoj odlazak iz Zapadne Sahare rasplamsale su se borbe između Polisarija i Maroka. Nakon tog je 1976. Maroko poduzeo ofenzivu i zauzeo taj kraj.
Levant, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 61.
Smara
Historija
Danas Maroko u njemu drži veliki garnizon, radi eventualnih gerilcilskih napada Polisarija.
Demografija
Većina stanovnika su Saharci, ali ima dosta doseljenih Marokanaca, religijski oni su muslimani suniti s popriličnim utjecajem sufizma.
Atrakcije
Smara je pitoreskni grad, a dvije najveće znamenitosti su medresa (zavija) Plavog sultana (početak 20. vijeka) i džamija, koje su izgrađene od bazalta i bogato dekorirane isklesanom ornamentima.
Privreda
Smara ima i aerodrom (IATA: SMW, ICAO: GMMA/GSMA) ali se njime služi jedino marokanska i vojska.
Suha Hora
Suha Hora je naseljeno mjesto u okrugu Tvrdošin, u Žilinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 1.382 stanovnika.
Dakhla
Dakhla (arapski: الداخلة, berberski: Eddaxla, španjolski: Dajla, nekad zvana Villa Cisneros) je dugi po veličini grad u Zapadnoj Sahari, od 106.277 stanovnika. Nad Dakhlom kao i na ostalih 80 % teritorija Zapadne Sahare kontrolu ima Kraljevina Maroko koja u njemu drži veliki garnizon, iako bi se prema sporazumu koji je i Maroko potpisao trebao održati referendum o budućnosti te zemlje, pod pokroviteljsvom Ujedinjenih naroda. Iako ima dosta lokalnih Saharaca koji bi željeli da ta zemlja postane nezavisna Saharska Arapska Demokratska Republika, Maroko se danas previše ne obazire na dogovore i drži grad čvrsto pod svojom kontrolom, pa mu je dodjelio ulogu administrativnog centra regije Dakhla-Oued Ed-Dahab.
Geografija
thumb|left|260px| Centar grada (pješačka zona) Dakhla leži na jugozapadnom kraju atlanskog poluotoka Río de Oro, udaljena oko 550 kilometara jugozapadno od El Aaiúna, glavnog grada Zapadne Sahare, te oko 400 km sjeverno od mauritanske granice.
Historija
Španjolski ribari (naročito oni s Kanara) lovili su uz obale Zapadne Sahare još od 16. vijeka i imali privremena naselja, međutim, tek su 1881. podigli prvi dok u sidrištu na poluotoku Río de Oro. Nakon tog je 1884. osnovan i današnji grad pod imenom Villa Cisneros. U njemu su izgradili vojničku utvrdu i crkvu. Villa Cisneros bila je u vrijeme kolonije Španjolska Sahara administrativni centar provincije Río de Oro. thumb|left|260px| Centar grada Nakon povlačenja Španjolaca 1975. otpočele su borbe za Zapadnu Saharu, a marokanska vojska zauzela je Dakhlu. Marokanska vojska je početkom 1982. počela graditi pješčani zid prema Alžiru kako bi spriječio gerilske napade Polisaria, do 1985. zid je stigao i do Dakhle.
Atrakcije
Oko 100 km južno od Dakhle, i dvadesetek km od oceana leži Pustinja Imlili. Tu u pijesku leži 160 prirodnih bazena (sebkha) sa slanom vodom u kojima čak ima i malih riba.
Privreda
Ribarstvo je najveća i gotovo jedina privredna grana, naročito kavezno uzgajanje oštriga u plitkom moru zaljeva, koje se izvoze u Evropu.
Transport
Pored male ali sigurne luke u zaljevu, Dakhla ima i aerodrom (IATA: VIL) s linijama prema Casablanci i Agadiru u Maroku odnosno El Aaiúnu u Zapadnoj Sahari.
Gandolfa, Cuneo
Gandolfa je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.