cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Crikvenička narodna nošnja
Donje rublje - gaće i grudnjaci
Donje rublje u današnjem smislu javlja se s europskim utjecajima, koncem devetnaestog stoljeća i nije dio tradicijskog ruha.
Prvo se javljaju gaće na kotoratu1 ili gaće va ke j strel pukla - gaće u koje je pukao grom. To su gaće s rasporom koji ide od ispod pupka otraga sve do leđa, a vežu se vezicama plečićem oko struka. Svrha raspora je praktične prirode. Kod obavljanja svakodnevnih poslova, gaće su štitile tijelo. Imale su nešto duže nogavice, na donjem rubu ukrašene vezom, te našivenom kukičanom ili industrijskom kupovnom čipkom. Kod vršenja nužde su se raširile noge, bez skidanja gaća, a rastvorio bi se raspor. Na petaku se sačuvao naziv gaće na purlit.
Čarape su se nosile do ispod gaća, tako da se nije vidjelo koljeno, jer bi to za ženu bila velika sramota.
Za blagdane su žene nosile grudnjake – bušte. Ovaj dio nošnje nije dio starog tradicijskog ruha. U uporabu ulazi koncem devetnaestog stoljeća, pod utjecajem europske mode.
Kaputić - šurka i lažna košulja - slipica
Početkom dvadesetog stoljeća, pod utjecajem građanskog načina odijevanja, kas postepeno nestaje iz dnevne uporabe što bitno utječe na cjelokupno odijevanje. Ostaje samo suknja od kupovnog materijala, na kojoj nije bilo potrebno izrađivati sajmrle, nego se prišivaju ukrasne trake. Prslučić kas zamijenjen je tankim kaputićem - bluzicom šurkom, tipičnim europskim odjevnim predmetom toga vremena. Šurka je uski strukirani gornji dio kostima, s uskim rukavima, koji se šire prema ramenima, gdje su nabrani. Izrađuje se od kvalitetnijih tkanina crne boje. Moguće su i druge boje, ali uvijek tamne. Iznad prsa ima okomite pregibe sajmrlice, a ispod prsa izrađen je veći broj ušitaka, kojima se šurka sužava do struka, a potom ponovno širi prema donjem rubu. Šurka se kopčala svijetlim perlmuterima, industrijski izrađenima pucetima od školjaka, a nosila se potpuno zakopčana. Dijelom zamjenjuje košulju, od koje ostaje samo prednji dio s ušivenom čipkom ispod vrata i dio leđa. Slipica se sastoji samo od prednjeg dijela s čipkom i leđa, bez rukava, natakne se preko glave i zamjenjuje košulju na dijelovima tijela gdje se vidi ispod šurke.
Zimska odjeća
U zimi se preko opisane nošnje, a prije pojave šurke oblačio kratki kaputić do pojasa – župica, kakva se nosila i na otoku Krku. Župica je bila krojena po nitima od pravokutnih dijelova. Izrađivala se od jačeg platna, jer se nosila kao zaštita od hladnoće.
Nakon pojave šurke, kao zaštita od hladnoće javlja se i crna kvadratna marama šijalić, veličine otprilike 150 x 150 centimatara, a nosila se presavijena u trokut. Njome su se žene zagrtale preko ramena. Kao posebna zaštita od hladnoće i bure, zimi se oblačila kotiga, duža podsuknja od janjećih kožica s krznom, koje se nosilo okrenuto prema tijelu, kako bi bolje grijalo. Kotiga se sastojala od dva dijela – suknje i prsluka. Jedan od crikveničkih majstora kotižara bio je Matejčić Kotižar, koji je živio i radio na Petaku (djed Tee Matejčić Jerić). On je na petačkoj obali, koja obiluje izvorima slatke vode, vrutkima, štavio, ispirao i sušio kože, od kojih je šivao kotige. Cijela obitelj je dobila nadimak Kotižari.
Nazivi dijelova nošnje
Dijelovi muške crikveničke nošnje su:
Muška stomanja nabranica
Muška košulja stomanja izrađivala se od kupljenog industrijski tkanog finog bijelog platna ujednačene strukture. Za njenu izradu koristile su se tri vrste konca: za šivanje, za nabiranje i za vezenje, kao i kod ženske košulje.
Krojem i izradom je slična ženskoj, bez ukrasnog veza na rukavima. Ukras nabiranjem konaca na ovratniku izvodi se kao i na ženskoj nošnji, ali provlačenjem i stiskanjem dvadest i sedam konaca. Da bi se izradio lijepi i pravilni ukras, preskaču se četiri okomite niti i igla se provlači kroz petu. Na kraju se dobije karakterističan romboidni uzorak, širok dva i pol centimetra. Od svih dijelova muške nošnje, košulja se najduže se zadržala u uporabi.
Muške hlače - brageše
Hlače brageše izrađuju se od tamnoplavog ili crnog platna. Kroj je sličan kroju hlača austrougarske mornarice, s preklopom oko struka. Prema istraživanjima dr. sc. Radmile Matejčić hlače su se nabavljale iz vojnih viškova ili rashoda. I naziv boje, teget, dolazi od karakteristične tamnoplave boje uniforme austrougarske mornarice. U svemu ostalom praktično su to današnje standardne hlače.
Muški prsluk - jelek
I najstariji podaci govore o krojenom muškom prsluku. Kroj je uzak, svi rubovi su se opšivali uskim crnim rips trakama, širokim jedan do dva centimetra. Takav ukras sličan je ukrasu ženskoga kasa. Prsluk je imao džepiće za uru i sitnice. Kopčao se brojnim crnim pucima.
Muški pojas - pas
Muški pojas pas je služio za prekrivanje spoja hlača i košulje i zaštitu križa. Izrađivan je od crvene trake dužine preko dva metra i širine pednja, (dvadeset do trideset centimetara). Omatao se oko tijela. Počinje se omatati s lijeve strane, tako da se niz lijevu nogu spusti deset do petnaest centimetara, a potom se omata oko struka. Kraj se zaticao za namotani dio. Isprva se vjerojatno izrađivao od crvene čoje, a kasnije je rađen od kupovnih materijala.
Muški kaput i kaban
Kaput je sezao do struka, izrađen od jačeg platna standardnog ravnog kroja, s ukrasnim pucima koje su vjerojatno nabavljali mornari.
Muško donje rublje
Isprva nije postojalo donje rublje. Vjerojatno se počelo nositi prodorom građanske odjeće početkom dvadesetog stoljeća. Donje rublje u jednom komadu, spojenih majice i gaća od pamučnog pletenca, zvalo se purlit (purlit - od latinskog purgare – čišćenje crijeva). Kopčalo se pucima na prsima, od vrata do početka nogavica.
Šešir - klobuk
Ribari su koristili crnu vunenu kapu, poput današnje maskirne vojne kape, a ako bi htjeli pušiti, kapu bi nekoliko puta presavili. Nosila se i klasična građanska kapa sa štirmićem, šiltom.
Nakit - morčić i kadina
Muškarci su nosili jednog morčića u uhu. U malom džepiću na prsluku nosila se ura, pričvršćena lancem kadinom za prsluk.
Muška obuća - postoli i škarpuni
Muškarci su nosili bijele pamučne čarape. Muška obuća slična je ženskoj. Isprva su to bile papuče, a kasnije se javljaju kožne cipele postoli, oblikom vrlo slične papučama. Muške cipele nemaju ukrase crvene boje. Škarpuni su visoke kožnate muške cipele, koje su bogatiji premazivali lanenim uljem, da ne puštaju vodu. Siromašniji su ih premazivali ostatcima slanine. U škarpune su obuvali dva do tri para vunenih čarapa.
Istraživanja nošnji
Prva istraživanja tradicijskog odijevanja Crikveničana, prema dostupnim podatcima, sežu u vrijeme između dva svjetska rata. Najstariji sačuvani zapis govor je upraviteljice osnovne škole u Crikvenici Zore Lešner Zastavniković od 29. lipnja 1940. godine. Zora Zastavniković daje detaljan opis nošnje, koja se ne razlikuje od one u Grižanima i potiče stanovnike Crikvenice na čuvanje tradicije.
Od šezdesetih godina do konca dvadesetog stoljeća
U prošlosti je bilo više pojedinačnih pokušaja obnove crikveničke nošnje, napose ženske, prema pojedinim sačuvanim izvornim dijelovima, jer nijedna nošnja, ni muška niti ženska, nije sačuvana u cijelosti. Šezdesetih godina dvadesetog stoljeća izrađene su nošnje za veći broj školske djece.
Prvo sustavno istraživanje nošnje provedeno je 1987. godine. Te su godina za potrebe Kulturno-umjetničkog društva „Vatroslav Lisinski“ iz Crikvenice dr. sc. Radmila Matejčić i dipl. ing. Radivoj Belobrajić započeli rad na istraživanju tradicijskog odijevanja Crikvenice. Dodatni poticaj bilo je i održavanje Hrvatske škole folklora koja se u zimskom sazivu i danas održava u Crikvenici. Ovo istraživanje rezultiralo je izradom nošnji za crikveničko Kulturno-umjetničko društvo „Vatroslav Lisinski“.
Smrt dr. Radmile Matejčić onemogućava i prekida rad na više godina, a ujedno je i zagubljen pisani materijal.
Na osnovi prijašnjeg rada i na poticaj Turističke zajednice Grada Crikvenice, Ratko Belobrajić pokušava 1993. godine ponovno potaći rad na istraživanju crikveničke nošnje. Rad slabo napreduje. Višegodišnji rad zimske Hrvatske škole folklora daje novi poticaj istraživanjima. Na prijamu predstavnika škole folklora u tadašnjem Poglavarstvu Grada, u siječnju 1995. godine, Ratko Belobrajić se obvezao da do Dana grada, 14. kolovoza 1995. napravi rekonstrukciju tradicijske odjeće Crikvenice. U radu Poticajne grupe za obnovu nošnje sudjelovali su i dipl. oecc. Marijan Jurinčić, tadašnji predsjednik Kulturnoumjetničkog društva „Vatroslav Lisinski“, prof. Dubravka Ivančić i dipl. oecc. Anka Pravdica, a u grupu uključuje etnologinja Beata Gotthardi – Pavlovsky, kao i niz Crikveničana, povremenih suradnika. Već u veljači iste godine marljivo se počinju prikupljati podatci i materijali za obnovu nošnje. Crikveničani su pozvani preko Radija DJ Crikvenice pozivom „Stel preiskali vaši suhiti, prekopali stare bora i škatuli, stel ča našli? Ako ste, pridite i prnesite nan, mi vas čekamo...“
Dogovoreno je da se do Dana grada izrade dvije ženske i jedna muška nošnja. No, rad na obnovi potaknuo je mnoge Crikveničane da, prema uputama Poticajne grupe, izrade svoje privatne nošnje. Također je preuređeno i osam postojećih nošnji KUD-a „Vatroslav Lisinski“.
Mnogi Crikveničani prikupljali su podatke i dijelove nošnji i predavali znanje Poticajnoj grupi za obnovu crikveničke nošnje. Jelka Car – Solarinka, Lidija Kolonić rođ. Gržičić, Nevenka Pelić rođ. Župan, Marijan Jurinčić – Barin i Marija Lončarić iz Selaca sačuvali su i prigodom istraživanja nošnje 1995. godine pokazali dijelove nošnje koje su sačuvali. (Popis svih suradnika objavljen je u knjizi Crikvenička nošnja)
Do Dana Grada izrađene su četiri nošnje, tri ženske i jedna muška, a izradile su ih Ljiljana Zec iz Rijeke, Nevenka Pelić, Vita Kozina i Božica Grbavac iz Crikvenice i salon „Tenez“ Kornelije Barac iz Crikvenice.
Friends (film, 1971)
Friends je britanski tinedjžerski ljubavni film snimljen 1971. godine u režiji Lewisa Gilberta. Protagonisti, koje tumače Sean Bury i Anicée Alvina, su 15-godišnji sin britanskih bogataša i 14-godišnja Francuskinja bez roditelja koji su, svatko iz svojih razloga, pobjegli od kuće. Radnja prikazuje kako se tokom bijega sretnu, sprijatelje, zaljube i na kraju odluče započeti zajednički život poput odraslih. Friends je doživio komercijalni uspjeh, koji se ponekad tumači time da je za njega soundtrack napisao i izveo Elton John, muzičar koji se tada nalazio na vrhuncu popularnosti. Godine 1974. je snimljen nastavak pod naslovom Paul and Michelle.
Crikvenička narodna nošnja
Od šezdesetih godina do konca dvadesetog stoljeća
Nošnje su predstavljene u crkvi Uznesenja Blažene Djevice Marije u povodu Dana Grada Crikvenice 14. kolovoza 1995. godine.
Drontermeer
Drontermeer je jezero u sredini Nizozemske, koje se prostire između Kampena i Elburga.
Las Peras, San Cristobal De Casas
Las Peras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Cristobal De Casas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2226 m.
Drontermeer
Karakteristike
thumb|left|240px| [[Karta Zuiderzeea]] Jezero ima površinu od 4,76 km² dugo je 10 km, široko od 200 m do 1 km i duboko do 3 m. Na jezeru postoje 3 otoka; Eekt, Abbert i Reve.
Crikvenička narodna nošnja
Od šezdesetih godina do konca dvadesetog stoljeća
Iako je bilo više pokušaja obnove crikveničke nošnje (od 1932. do 1936.godine, 1939.-1940., 1964., 1975. i 1987. godine u kojoj je sudjelovalai dr. Radmila Matejčić), nisu sačuvani pisani materijali, a nisu sačuvani ni rezultati obnova.
Nijkerkernauw
Nijkerkernauw je slatkovodno umjetno jezero u sredini Nizozemske na granici provincija Utrecht i Gelderland.
Crikvenička narodna nošnja
Od šezdesetih godina do konca dvadesetog stoljeća
Uključivanje Grada Crikvenice u nastojanja da se prikupljeni materijali iz 1995. godine usutave i objave u povodu šestote obljetnice prvog spomena imena Crikvenice, daje nadu da će nošnja Crikvenice i u etnografskim prikazima zauzeti svoje zasluženo mjesto među brojnim i raznolikim hrvatskim nošnjama. Iako skromna, kao i ljudi koji su je nosili, zaslužuje svu pažnju i ljubav.
Drontermeer
Karakteristike
Vode mu donosi i odnosi Vossemeer preko Ketelmeera iz IJsselmeera. Na samom jugoistočnom početku jezera kod spoja sa Jezerom Veluwemeer leži grad Elburg.
Drontermeer je zajedno sa 14 drugih jezera uvršten 2000. u Ramsarsku konvenciju kao važno stanište ugroženih vrsta bilja, riba i ptica.
Al Mafjar, Sa'dah
Al Mafjar je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Sawār, Sa'dah
Sawār je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
La Laguna, Santiago Sochiapan
La Laguna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Sochiapan.
Al Mafjar, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1401 m.
La Laguna, Santiago Sochiapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 280 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 130 m.
Sawār, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1855 m.
Nijkerkernauw
Karakteristike
thumb|left|240px| [[Karta Zuiderzeea]] Jezero ima površinu od 2 km² i duboko je 2,60 metra.
To duguljasto jezero prostire se između Jezera Eemmeer i Jezera Nuldernauw.
Nijkerkernauw je nastao 1967. za melioracije južnog Flevolanda. Zajedno sa povezanim jezerima; Gooimeer, Eemmeer, Nuldernauw, Veluwemeer, Wolderwijd, Drontermeer, Vossemeer i Ketelmeer, formira pojas Graničnih jezera (Randmeren), koja trebaju osigurati da se tlo ne osuši i slegne.
Jezero je dio rekreacijskog pojasa Granična jezera.
Flores China, Mezquital
Flores China je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2121 m.
El Saucillo, Urique
El Saucillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1180 m.
Coyotepec, Libres
Coyotepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Libres.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2349 m.
Las Caleras, Hidalgo
Las Caleras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 348 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1900 m.
Paul and Michelle
Paul and Michelle je britansko-francuski igrani film snimljen 1974. godine u režiji Lewisa Gilberta. Predstavlja nastavak tinejdžerskog filma Friends iz 1971. godine. Protagonist, čiji lik tumači Sean Bury, je 18-godišnji sin britanskog bogataša, koji je stekavši punoljetnost, odlučio napustiti dom i otići u Pariz kako bi pronašao djevojku (čiji lik tumači Anicée Alvina) s kojom je imao ljubavnu vezu i koja mu je rodila dijete. Radnja prikazuje kako je stvarnost mnogo složenija od njegovih planova, te kako se u svijetu odraslih mora suočiti s izazovima težim od nekadašnje tinejdžerske ljubavi.
Miguel Hidalgo, Reforma
Miguel Hidalgo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Reforma.
El Veranito, Sinaloa
El Veranito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Miguel Hidalgo, Reforma
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1056 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
El Veranito, Sinaloa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 202 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 112 m.
Bălcăuți, Bălcăuți
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3384 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 374 m.
The Adventures of Quentin Durward
The Adventures of Quentin Durward, također poznate i kao Quentin Durward, je američki historijski film snimljen 1955. u režiji Richarda Thorpea. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Sir Waltera Scotta. Naslovni protagonist je siromašni škotski vitez Quentin Durward (čiji lik tumači Robert Taylor) koji godine 1465. odlazi u Francusku kako bi pokušao lijepu nasljednicu, groficu Isabelle od Marcroya (čiji lik tumači Kay Kendall), udati za svog strica. Radnja prikazuje kako se i sam u nju zaljubi, ali postane upetljan u sukob između francuskog kralja Louisa XI (čiji lik tumači Robert Morley) i burgundskog vojvode Charlesa Neustrašivog (čiji lik tumači Alec Clunes).
Quentin Durward je snimljen u londonskim studijima s izuzetno visokim budžetom. To, sličnost teme, kao i angažman Thorpea i Taylora, su razlozi zbog kojih se često smatra završnim dijelom neslužbene trilogije koje čine Ivanhoe i Vitezovi Okruglog stola. Za razliku od ta dva prethodna filma, Quentin Durward, međutim, nije imao uspjeha na kino-blagajnama.
La Trinchera, Copanatoyac
La Trinchera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Copanatoyac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 178 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1766 m.
East Rutherford, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 196, što je 11 (5,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Balejev novac
Balej (Βαλλαῖος) je bio uticajna ličnost i nepoznati vladar iz ardijejske dinastije koja je oko 100 god. vladala Ilirskom kraljevinom do 168. god. p.n.e. Njegovo postojanje nije potvrđeno u pisanim izvorima. Kovanje novca ukazuje na ekonomsku i političku stabilnost Balejeve vladavine. Jedan dio kovanica, sa nazivom vladarske titule, kovan je u Risnu (Rhizon) gdje mu se nalazilo sjedište. Drugi dio kovan je u Hvaru, koji nije pripadao Balejevom kraljevstvu, nego je tamo kovan njegov novac bez kraljevske titule.
Ko je bio Balej
Balej je bio ilirski vladar iz plemena Ardijejaca koji nije prihvatio propast Ilirske kraljevine 167. god.p.n.e. Ovu tezu je ustanovio Arthur Evans koji je 1870-ih u Risnu pronašao 8 komada bronzanih novčića kralja Baleja.
Marjeta Šašel Kos iznosi tezu da se o Pinesu (Agronovom sinu i nsljedniku) nakon 217. godine ništa ne govori u izvorima pa je neko vrijeme nakon njegove smrti, Ilirskim (= Ardijejskim) kraljevstvom možda vladao Balej. Potomci ili nasljednici Pinesa nisu poznati iz istorijskih izvora i Balej je mogao biti čak i neposredni nasljednik Pinesa.
Hasan Čeka iz Albanije 1972. god. kaže da je Bellus-Balej (kojeg spominje Tit Livije) prešao na stranu Rimljana da bi sačuvao svoj društveni položaj - princeps gentis. Zbog toga je mogao dobiti jedan dio Ilirske kraljevine gdje je imao određenu vlast i kovao novac.
Tomislav Bilić smatra da su arheološka istraživanja 2010. god. sprovedena na području Risna u Bokokotorskom zalivu otkrila da je Balej bio na vlasti i kovao novčiće u periodu 260 - 230 god. p.n.e.
Istraživanja
Pitanje tipologije i kronologije Balejevog novca intrigiralo je mnoge naučnike tako da o ovoj problematici postoji brojna literatura u vidu publikacija i kataloga. Još u 18. stoljeću njime su se bavili italijanski sakupljač starina Antonio Francesco Gori (1691-1757), sveštenik Giovanni Batista Passeri (1694-1780),zatim numizmatičar Domenico Sestini (1750-1832) i nešto kasnije Celestino Cavedoni (1795-1865). Veliku pažnju posvećivali su mu i bečki stručnjaci od Erasmusa Frölicha (1700-1758), preko upravitelja Bečkog numizmatičkog kabineta Josepha Hilariusa Eckhela (1737-1798), Franza Neumanna (1744-1816), Friedricha von Kennera (1834-1922), do Juliusa von Schlossera (1866-1928). I arheolog Arthur Evans (1851-1941) se posebno bavio hronologijom Balejevog novca i kovnicama, te numizmatičar John Maunsell Frampton May u čijem je neobjavljenom djelu, sačuvanom u rukopisu, posvećeno dosta prostora kralju Baleju.
Među istraživačima je i poznati slovenski numizmatičara Peter Kos sa djelom Leksikon antičke numizmatike. Duje Rendić Miočević posebno je bio zaokupljen pitanjem datacije i istorijskog konteksta kralja Baleja. I on je smatrao da je Balej vladao nakon pada Gencijeve države, no kasnije je to mišljenje korigirao i predložio promjenu datacije Balejevog novca između 195. i 175. godine. Balejevim novcem bavili su se i: Ivana Mirnika, Zdenka Dukat i Zdravko Marić koji je istraživao prijestolnicu Daorsa, gradinu Daorson kod Stoca, zatim Maja Bonačić Mandinić, Hermine Goricke Lukić, Mato Ilkić, Luciana Šešelj, Jasna Jeličić Radonić, Tomislav Šeparović, Marina Ugarković, Eduard Visković, Pero Kožul, Ivica Ćurković, Martina Dubolnić Glavan, Vedrana Glavaš i Ivo Dragičević.
Nalazi
Godine 1988 na lokalitetu Carine u Risnu, otkriveno je 420 metalnih novčića kralja Baleja uključujući i jedan primjerak srebrnog novca, smještenih u posudi sličnoj loncu i kovanih u lokalnoj kovnici. Tu je, pored Balejevog novca, otkriven i veliki broj drugih sitnih nalaza (oko 110 novčića), keramike i metalnih predmeta, datiranih u period od druge polovine IV do II stoljeća p.n.e. Kontekst istraživanja sugerira da su strukture pretrpjele uništenje, pa se čini da su mali brončani novčići napušteni, očigledno kao manje vrijedni.
U junu 2010 na istom lokalitetu, otkriveno je oko 4.600 metalnih novčića kralja Baleja, smještenih u posudi sličnoj loncu.
Za numizmatičku topografiju osobito je značajan popis nalaza od sjevera do juga Italije koji donosi Paolo Visona, a koji kasnije preuzima poljska numizmatičarka Renata Ciolek. Ona je u zadnje vrijeme najviše pisala o problematici Balejevog novca potaknuta nalazom ostave u Risnu koja je sadržavala 4.656 primjeraka. Taj nalaz bacio je novo svjetlo na hronološko pitanje povezano s kraljem Balejem čija se vladavina sad vjerojatno može spustiti u 3. stoljeće p.n.e. Pored sažimanja svih dosadašnjih istraživanja i spoznaja o kralju Baleju, Ciolek je prema svojim saznanjima donijela i popis svih poznatih primjeraka Balejevog novca s pojedinih nalazišta, te iz muzejskih zbirki, njih ukupno 6.370.
Nalaz u Risnu
Regionalni zavod za zaštitu spomenika kulture Kotor, pod vodstvom Vilme Kovačević, u saradnji sa arheolozima Varšavskog univerziteta koje je predvodio Piotr Diček, obavio je početkom XXI vijeka iskopavanja u današnjem naselju Risan, Crna Gora. Istraživanja su realizovana u okviru međunarodnog projekta "Risinium –prijestonica kraljice Teute".
U sezoni 2010. godine, u jednoj od soba dimenzija 4,8×3,0 m, u velikoj zgradi grčkog tipa, pronađena je velika ostava kovanog novca kralja Baleja, keramički alabastron, utezi za tkalački stan, igle... Kompleks je evidentno uništen, drvene krovne grede izgorjele su od vatre, koja je ispekla i donje dijelove zidova napravljenih od sušene cigle i postavljenih na kamene temelje. Ispod poda debljine 15 cm nalazio se sloj kamena srednje veličine. U centru sobe uočena je jama sa ćupom, prekrivenim slojem šuta i napunjenim novčićima. Ukupno je otkriveno 4656 novčića, težine više od 12 kg. Nalaz je najbrojniji numizmatički nalaz u Evropi, pronađen na jednom mjestu.
Samo je jedan novčić predstavljao emisiju Epidamnosa (Dyrrhachion - Drač), dok su svi ostali bili različita izdanja Balejevog novca. Dvije godine kasnije, ispod poda druge prostorije, otkrivena je znatno manja ostava od 120 bronzanih novčića, takođe Balejevih. Jama u kojoj su bili sakriveni, bila je relativno duboka, prosijecala je niži pod. Kao i u slučaju jame velike ostave, i ona je bila prekrivena slojem smeća.
Međutim, arheološki konteksti i stratigrafija lokaliteta ukazuju na raniji period – kraj Prvog ilirskog rata i godina 228/229. p.n.e. Radiokarbonsko datiranje dalo je apsolutni datum u rasponu od 270. do 210. godine p.n.e.
Opis
Uobičajeni nalazi novca ovoga ilirskog vladara su bronzani primjerci s njegovim portretom na aversu i prikazom Artemide ili Hekate na reversu. Na nekoliko pronađenih primjeraka novčića nalazi se utisnut štit na jednoj strani te leteći konj Pegaz, mitološko biće, i slova "B", "A" i "L", s druge strane. Navedena tri slova se ne mogu povezati ni sa jednim gradom, vladarom, plemenom ili narodom osim imena Balajos. Drugi primjerci novčića nose puno ime Baleja i njegov lik.
Āl Dawmān, Sa'dah
Āl Dawmān je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Balejev novac
Srebrni Balejev novac
Dijametar novčića je 17 do 19,5 mm, težina 3,16 gr.
Āl Dawmān, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2051 m.
Balejev novac
Srebrni Balejev novac
Portret na aversu je sličan prikazu svih vladara iz helenističkog svijeta. Prikazan je gologlavi lik vladara sa kovrđžavom stiliziranom kosom koja pokriva cijelu glavu, spušta se do uha, obilazi ga i ide do vrata. Nos ima orlovski oblik, brada je nešto plastičnije modelirana. Dobro su oblikovana oba očna kapka, između kojih je jedna tačkica.
Na reversu kovanica nalazi se legenda ispisana grčkim slovima ΒΑΛΛΑΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ – Kralj (basileus) Balej. Artemida (Dijana) je prikazana u hodu na lijevo. U lijevoj, blago pregibljenoj ruci drži baklju, a u lijevoj dva koplja. Kratki hiton leprša iznad koljena.
Opis se odnosi na dva (od 10 ukupno poznatih) novčića u Arheološkom muzeju u Splitu, pronađena u Trogiru. Ovakvih novčića je jako malo u odnosu na bronzane.
Las Lomas de Huitzapoli, Chicontepec
Las Lomas de Huitzapoli je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chicontepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 132 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 206 m.
Vidite još
Administrativna po
El Tule, General Zuazua
El Tule je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini General Zuazua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 394 m.
Margareta od Konstantinopola
Margareta od Konstantinopola poznata i kao Marguerite de Flandre, Margereta Flandrijska ili Crna Margarita (oko 1202.-1280.) bila je Flandrijska i Hainautska grofica od 1245. do svoje smrti 1280.
Biografija
Margaretina majka bila je Marija od Šampanje, a otac flandrijski grof Balduin I, koji se proslavio u Četvrtom križarskom ratu zauzimanjem Bizantskog Carstva 1204., za što je nagrađen titulom prvog cara Latinskog Carstva.
Baldwinova slava je nažalost bila je kratkog vijeka, jer je nekoliko mjeseci kasnije pogubljen. Iza sebe ostavio je dvije kćeri. Margaretu i stariju Johannu od Konstantinopola, koja je kao starija naslijedila Flandrijsku grofoviju. Vladati Flandrijom u to vrijeme bio je težak zadatak, jer je ona iako mala, imala nekoliko prosperitetnih regija, pa su je francuski kraljevi želili anektirati.
Case Bacci, Perugia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 375 m.
Margareta od Konstantinopola
Biografija
Margareta se oko 1212. udala za francuskog plemića Bouchard od Avesnesa sa kojim je dobila dva sina, ali je njihov brak poništen nekoliko godina kasnije, navodno zato što je Bourchard bio zaređen za đakona pa se nije mogao legalno vjenčati. U stvarnosti je poništenje vjerojatno bilo djelo francuskog kralja Philippa II, koji je želio povećati svoj utjecaj u Flandriji tako da Margaretu uda za nekog od sebi lojalnih plemića.
Zbog tog se Margareta oko 1223. udala za Willema Dampierra, sa kojim je izrodila petero djece, tri sina i dvije kćeri. I njena sestra Johanna je također je bila pod pritiskom svog moćnog susjeda da sklopi brak koji bi korisnio Francuskoj, iako je ona željela sačuvati svoje domene nezavisnim.
Kako Johanna kad je umrla 1245., nije imala preživjele djece a ni muža, njene domene je nasljedila Margareta, koja je tad isto bila bila udovica u 50-im. Nakon njezina nasljeđivanja, izbila je svađa i rat između njezinih sinova iz braka sa Bourchardom (Dinastija Avesnes) i onih iz braka sa Dampierrom oko tog koji je sin njezin zakoniti nasljednik. Iako su oni iz Dinastije Avesnes bili stariji, smatrani su nezakonima, jer su rođeni u nezakonitom braku. Uslijedile su prave bitke, u kojoj su flandrijski i francuski plemići pružali su podršku čas jednoj ili drugoj strani, kako im se u tom trenutku činilo politički primjereno.
Margareta se našla u nezavidnoj situaciji, i željela pregovorima smiriti situaciju, ali je ipak favorizirala svoje sinove iz drugog braka, pa su se sukobi oduljili punih 10 godina. Kompromis je postignut arbitražom francuskog kralja Louisa IX koji je odlučio da Grofovija Hainaut pripadne njenom sinu iz prvog braka Janu I od Avesnesa, a Grofovija Flandrija sinu iz drugog braka Guyu od Dampierra
Nakon vraćanja mira, Margareta je svoju pažnju usmjerila na poboljšanje prilika u gradovima i stanovnika kojima je vladala. Kao mecena favorizirala je Dominikance, kojima je pomogla da osnuju samostane u Ypresu i Douaiju. Poznavala je Tomu Akvinskog i dopisivala se s njim o problemima moralne vladavine koja se odnosila na trgovinu i financije, uključujući i grijehe kamatarenja i simonije.
Negdje oko 1278., tad već vremešna Margareta u poznim 70-im, povukla se iz svog aktivnog života i prepustila svom sinu Guyu da vlada Flandrijom, umrla je dvije godine kasnije.
San Martín Rinconada, Mazapiltepec de Juárez
San Martín Rinconada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Mazapiltepec de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 848 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2354 m.
Matetićevi dani
mini|250px|Sedamnaesti Matetićevi dani Matetićevi dani, riječka bijenalna kulturna manifestacija posvećena čakavskoj riječi i istarsko-kvarnerskom glazbenom izrazu; posebnu pažnju Matetićevi dani poklanjaju zborskim skladbama nadahnutim istarsko-kvarnerskim melosom. Umjetnički je voditelj manifestacije Dušan Prašelj. Organizator je Ustanova »Ivan Matetić Ronjgov« (do 1994. Kulturno-prosvjetno društvo »Ivan Matetić Ronjgov«). Manifestacija obuhvaća koncerte pjevačkih zborova i vokalnih sastava, koji se najčešće održavaju u Guvernerovoj palači (Pomorski i povijesni muzej) u Rijeci. Nastupaju većinom sastavi iz Istre i Kvarnera, ali i iz Hrvatske te inozemstva.
11. Matetićevi dani
Matetićevi dani su 1. - 4. lipnja 2000. bili posvećeni i obljetnicama Matka Brajše Rašana, Slavka Zlatića (manifestacija je otvorena točno na dan njegova rođenja) te Josipa Kaplana, o čemu je održan skup Pogovor o obljetničarima, na kojemu su sudjelovali muzikolozi L. Ruck, M. Veljović, A. Kamenarović, B. Jovančević, Lj. Žic-Marić, D. Grgurić i N. Leverić, a na svečanom su koncertu bila izvedena i njihova djela u izvedbi Mješovitog i muškog zbora HRT-a pod ravnanjem Dušana Prašelja. Objavljen je i zbornik s prepiskom između Ronjgova i Franje Dugana st., S. Zlatića i D. Fia, a izdano je i Matetićevih jedanaest klavirskih minijatura. Praizvedena su zborska djela S. Drakulić, N. Milottia, B. Okmace, T. Uhlika, B. Starca i D. Prašelja, a izvelo ih je nekoliko kvalitetnih zborova (Roženice, Grič, Lira, Jeka Primorja, R. O. Z. Ivan Matetić Ronjgov).
14. Matetićevi dani
Na programu 14. Matetićevih dana bile su dvije koncertne večeri: Večer primorskih skladatelja (djela Josipa Kaplana, Roberta Hallera, Davida Stefanuttija, Ljube Kuntarića i Dušana Prašelja) i Koncert glazbenih škola Ivana Matetića Ronjgova. Koncertnim izvedbama prethodio je (7.- 8. IV. 2006.) seminar za učenike i nastavnike glazbenih škola na teme: Autohtoni glazbeni izraz gornjeg Jadrana, Josip Kalpan - život i stvaralaštvo, Život i stvaralaštvo Ivana Matetića Ronjgova.
15. Matetičićevi dani
Petnaesti Matetićevi dani bili su posvećeni kompozitoruu, dirigentu i zborovođi,  Emilu Cossettu (Trst, 1918. - Zagreb, 2006.), u povodu 90. obljetnice njegova rođenja. U sklopu manifestacije održao se i simpozij pod nazivom Pogovor o Emilu Cossettu, posvećen životu i radu Emila Cossetta.
17. Matetićevi dani
Sedamnaesti Matetićevi dani (17. - 19. IV. 2012.) posvećeni su dvjema značajnim obljetnicama: 110. godišmkici rođenja skladatelja Tihomila Vidošića i 100. godišnjici rođenja kompozitorice Ivane Lang.
Negostina, Bălcăuți
Negostina je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Bălcăuți.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1474 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 354 m.
Al ‘Uţfah, Sa'dah
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1796 m.
Fort Madison, Iowa
Fort Madison je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 11.051 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 11.051 stanovnika, što je 336 (3,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Orio, Parma
Orio je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 226 m.
Atlalco, Chicontepec
Atlalco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chicontepec.
Vidite još
Administrativna po
Straja, Asău
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1316 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 464 m.
Guadalupe el Túnel, San Cristobal De Casas
Guadalupe el Túnel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Cristobal De Casas.
Niños Héroes, Santiago Sochiapan
Niños Héroes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Sochiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 261 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 140 m.
El Coyol, Pisaflores
El Coyol je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Pisaflores.
Plan Lagunilla, Copanatoyac
Plan Lagunilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Copanatoyac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 178 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1644 m.
Intervista
Intervista je italijanski igrano-dokumentarni film snimljen 1987. godine u režiji Federica Fellinija. U njemu Fellini tumači samog sebe, a okvirni zaplet, vezan uz fiktivnu ekranizaciju Kafkinog romana Amerika, je smješten u znameniti rimski filmski studio Cinecitta, gdje Fellini daje intervju japanskoj televizijskoj ekipi, govori o svome životu, a što je prilika za rekonstrukciju snimanja njegovih znamenitih filmova Slatki život i 8 1/2. Intervista je bio prikazan na Moskovskom festivalu 1987. godine, gdje je osvojio glavnu nagradu.
Mrtvi kanal
mini|311px|Mrtvi kanal sjeverno od Pjace Scarpa Mrtvi kanal naziv je za staro korito Rječine u Rijeci. alt=|lijevo|mini|259px|Rijeka pod snijegom mini|239px|Mrtvi kanal, pogled na [[Sušak ]] mini|266px|Spomenik oslobođenja, rad akademskog kipara Vinka Matkovića s reljefima akademskog slikara Raoula Goldonija i dalje most Tavalun mini|240px|Granični most na Rječini [[1925. godine. S desne je strane početak Mrtvog kanala]] mini|300px|Granica na Mrtvom kanalu 1933. godine mini|300px|Crtež Rijeke i starog korita Rječine
Povijest
Kada je Rijeka proglašena za slobodnu luku 1719. briga o uređenju korita Rječine postaje državnom stvari pa se na ušću grade s obje strane gatovi, od kojih je gat na lijevoj obali produžen za 47 metara. Što je više ušće Rječine napredovalo prema moru opasnost na ulazu u luku bivala je veća, jer se uz nanose rijeke gomilao morski pijesak nošen jugom i strujom. Tako se sve više gat uz lijevu obalu produžavao u more, da bi, po projektu iz 1856. godine bio zaokrenut prema zapadu, što je ostvareno godine 1871., a to je ustvari, prvi početak kasnije "Luke Baross".
Rijeka je stoljećima trpjela od poplava Rječine. Poslije jedne jake poplave, jače od predhodnih, čije su vode dosegle do Korza, odlučeno je da se Rječina regulira tako što će iskopati novo korito po pravcu koji bira tok rijeke kad je njen najviši vodostaj. U tim slučajevima Rječina je preko franjevačke Brajde naprosto prodirala najkraćim putem prema moru ne poštujući umjetno stvoreni lakat službenog korita. Uz veliko ulaganje taj je iskop učinjen 1854.-1855., tako da je u staro korito puštena morska voda pa je nastao Mrtvi kanal, a novo korito je odvelo Rječinu pravo u more. Mrtvi kanal do danas služi kao luka za barke i manje brodove.
Nakon radova iz 1854. godine ostao je između Mrtvog kanala i novog korita Rječine teren trokutastog oblika koji je zbog sličnosti s grčkim slovom Δ dobio naziv Delta. Taj je teren od 1854. zatrpavan, osobito kada su mađarske državne željeznice gradile svoj prometni sustav i željeznički most. Delta je 1884. godine zauzimala prostor od 26.684 četvorna metra. Uz nasipavanje Delte produžavalo se novo korito Rječine, a stari naziv franjevačke Brajde sačuvao se u imenu Brajdica.
Cascina Santa Maria Rosa, Milano
Cascina Santa Maria Rosa je naselje u Italiji u provinciji Milano, u regiji Lombardija.
Rancho Grande, Hidalgo
Rancho Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Cascina Santa Maria Rosa, Milano
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Rancho Grande, Hidalgo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 303 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2194 m.
El Carmen, Reforma
El Carmen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Reforma.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2182 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Los Coyautes, Mezquital
Los Coyautes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2288 m.
Prva riječka hrvatska gimnazija
mini|Prva riječka hrvatska gimnazija
mini|Detalj gimnazijske zgrade Prva riječka hrvatska gimnazija nastala je 23. studenog 1627. godine u Rijeci na Grivici kraj katedrale sv. Vida, kada isusovci započinju s gimnazijskim obrazovanjem koje traje neprekidno do današnjeg dana. Svečanu misu prigodom otvorenja vodio je senjsko-modruški biskup Ivan Agatić koji je tom prigodom održao govor na hrvatskom jeziku.
Povijest
Gimnazijsko obrazovanje trajalo je šest godina, a nastava se, kao i u ostatku Europe izvodila na latinskome jeziku, a za većinu koja nije znala latinski postojao je pripravni tečaj (curcus praeparatoricus). U prosjeku je za vrijeme rada isusovačke gimnazije u svim razredima bilo 150 do 200 đaka. Đaci svakog razreda imali su svoje nazive, počevši od najnižega: parvisti, principisti, gramatici, sintaksisti, poete, retori. Isusovci su učenike poticali na izvanškolski rad. Bila su organizirana natjecanja u znanju, javne rasprave ili dispute, a posebno su đaci sudjelovali u raznim gradskim manifestacijama i priredbama u povodu pojedinih blagdana. Iako je red isusovaca ukinut 1773., gimnazija nastavlja s radom.
Nastava na hrvatskome jeziku
Od 1896. godine Rijeka više nema gimnazije na hrvatskom jeziku. Gimnazija na Sušaku stjecajem političkih prilika privremeno postaje nastavljač bogate i slavne tradicije Prve riječke gimnazije.
Poslije Drugog svjetskog rata
Nakon završetka Drugog svjetskog rata Sušak i Rijeka postaju jedan grad pa se u Rijeku ponovno uvodi hrvatska gimnazija (danas Prva riječka hrvatska gimnazija). Ona u Rijeci nastavlja svojim radom i počinje djelovati u ulici Frana Kurelca, u impozantnoj zgradi poznatog mađarskog arhitekta Göyzö Cziglera u kojoj i danas radi. Gimnazija 1945. godine nosi naziv Hrvatska realna gimnazija, školske godine 1946./47. mijenja ime u Realna gimnazija u Rijeci, potom Gimnazija Rijeka, a od školske godine 1949./50. postaje Prva gimnazija Rijeka.
Znamenite osobe
Kroz riječku je gimnaziju prošao velik broj znamenitih osoba kao učenika i nastavnika; Marijan Derenčin, Ivan Dežman, Matko Laginja, Eugen Kvaternik, Andrija Mohorovičić, Antun i Ivan Mažuranić, Ivan Zajc, Gašpar Kombol, Rudolf Strohal, Ivan Milčetić i mnogi drugi.
Program Prve riječke hrvatske gimnazije
Program Prve riječke hrvatske gimnazije odvija se u tri smjera:
Willem II od Dampierra
Willem II od Dampierra, francuski: Guillaume II de Dampierre (oko 1200.-1231.) bio je grof od Dampierra, poznat kao drugi suprug Margarete od Konstatinopola.
Biografija
Willem se 1223. oženio sa flandrijskom groficom Margaretom od Konstantinopola, koja je prije tog bila u braku sa Bouchardom od Avesnesa i rodila mu troje djece, od tog dva sina. Kako je i Willem dobio tri sina, među polubraćom izbio dugotrajni sukob oko nasljednih prava na Flandrijsku i Hainautsku grofoviju.
Riječka kruna
Riječka kruna (tal. corona Fiumana, kratica Cor. ili FIUK), nazivana još i CF kruna (Cita’ di Fiume), uvedena je u Slobodnu Državu Rijeka 18. travnja 1919. žigosanjem prethodne austro-ugarske krune prema odluci Talijanskog nacionalnog vijeća Rijeke koje je ostvarivalo vlast u gradu.
Nakon što je Gabriele D'Annunzio sa svojim postrojbama 1919. godine zaposjeo grad i proglasio talijansku regenciju Kvarnera žigosana je nova serija novčanica u ime Istituto di Credito del Consiglio Nazionale prema dekretu od 6. listopada 1919. Riječka kruna je službena valuta grada Rijeke do 26. rujna 1920. kada je, po nalogu generala Amantea, zapovjednika talijanske vojske u Rijeci, talijanska lira uvedena kao novi službena valuta.
Kruna je ostala u optjecaju sve do aneksije Rijeke Italiji u veljači 1924. Kraljevski dekret br. 235 od 24. veljače 1924. odredio je za završni datum zamjene 30. travnja 1924., i to u omjeru 0,40 talijanske lire za jednu riječku krunu.
Tečaj
U studenom 1919., jedna riječka kruna je vrijedila jugoslavenske krune ili 0,40 talijanske lire. Na crnom tržištu, jedna riječka kruna se prodavala za 0,21 lira.
Xahuayoca, Chicontepec
Xahuayoca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chicontepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 129 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 569 m.
Vidite još
Administrativna po
Otebiachi, Urique
Otebiachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2130 m.
Cascina Vigane, Novara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 278 m.
El Aguajito, Sinaloa
El Aguajito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 194 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 213 m.
Tarsatica
Tarsatica.- Starorimsko naselje iz kojeg se razvilo naselje na mjestu današnje Rijeke, Hrvatska.
O imenu Tarsatica -Rijeka i Trsat
Prvo naselje Tarsatica, grad-utvrda nalazilo se na mjestu današnjeg Starog grada, kao važno obrambeno rimsko uporište u IV stoljeću, razorena 799. od Franaka u borbi sa Hrvatima, prilikom čega na obroncima brda pogiba i markgrof Erik. Uskoro se nakon franačkog odlaska ime Tarsatice prenijelo na susjedni 138 metara visok brijeg, pod imenom Tersat, i konačno Trsat. Samo ime moglo bi biti od keltsog naziva Tarsa, u značenju  'brdo uz rijeku' . Pod imenom Tarsatica 1. puta se spominje u Vinodolskom zakoniku 1288., kao sjedište Vinodolske župe i u posjedu krčkih knezova, kasnije Frankopana. Na mjestu bivže Tarsatice u 13. stoljeću razvio grad Reka (današnja Rijeka) sa kulama, trgovinama i ulicama, koja će od 1466. uz manje prekide do 1918. pripadati Habsburgovcima. Današnji Trsat se prostire između starog grada Trsata (Gradina) do nekadašnje vojarne i do strmice na sjever. Stari nazivi Tarsatica i Tarsa sačuvali su se u nazivima popularnih ugostiteljskih lokala na Trsatu.
La Lagunita, San Cristobal De Casas
La Lagunita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Cristobal De Casas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 152 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1959 m.
Estación de Rinconada, Mazapiltepec de Juárez
Estación de Rinconada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Mazapiltepec de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 116 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2366 m.
Bilca, Bilca
Bilca je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Bilca.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3460 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 422 m.
La Ceiba Nueva, Santiago Sochiapan
La Ceiba Nueva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Sochiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 207 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 133 m.
Crkva svete Hildegarde (Kneževo)
Crkva svete Hildegarde je katolička crkva u Kneževu u Baranji (Hrvatska) koja pripada Župi iz Branjinog Vrha (Baranjski dekanat, Đakovačko-osječka nadbiskupija).
Nalazi se u centru naselja, u kutu između Graničarske i Osječke ulice, preko puta kneževačkog Dvorca. Izgrađena je 1806. godine, po nekim drugim izvorima 1855. godine.
Ime
Crkva je posvećena svetoj Hildegardi, odn. Hildegard od Bingena ili Hildegard von Bingen (16. IX. 1098. – 17. IX. 1179). Njezino ime uzdignuto je u rang sveca u XVI. vijeku bez formalnog procesa kanonizacije. Njezin spomen-dan je 17. septembar.
Orsi, Parma
Orsi je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 635 m.
Nastavni zavod za javno zdravstvo Primorsko-goranske županije
Nastavni zavod za javno zdravstvo Primorsko-goranske županije zdravstvena je ustanova koja provodi javnozdravstvenu djelatnost na području Primorsko-goranske županije.
Javnozdravstvena djelatnost obuhvaća epidemiološke mjere nadzora i intervencije, praćenja i analizu zaraznih i nezaraznih bolesti, nadzor nad zdravstvenom ispravnošću namirnica, vode i predmeta opće uporabe, kontinuirani monitoring kvalitete zraka, javnozdravstvenu mikrobiološku djelatnost, analizu zdravstvenih pokazatelja i rada u zdravstvu, preventivne i specifične mjere zdravstvene zaštite školske djece i studenata, provodi javnozdravstvene programe za unapređenje zdravlja stanovnika PGŽ-a.
Sjedište ZZJZ PGŽ je u Rijeci, a njegove su ispostave u Opatiji, Delnicama, Crikvenici, Rabu, Malom Lošinju i Krku.