cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Margijana
U 2. vijeku Margijana je igrala važnu ulogu u trgovini između istoka i zapada. Karavane su putovale iz Kine kroz Sogdijanu i Margijanu, odakle su nastavljale put prema Partskoj Monarhiji i Mediteranu. Ova trgovačka ruta poznata je pod nazivom Put svile. Budući kako se nalazila na važnom prometnom raskrižju, Margijana je postala vrlo bogata pokrajina koja je kovala i vlastiti novac. Također, bila je i važni kulturni centar gdje su u slozi živjeli zoroastrijci, budisti, židovi i (od 5. vijeka) kršćani. Misionari su se preselili iz Ktezifonta u Margijanu odakle su putovali u Marakandu i Kinu. Budući kako je bila poznata po plodnosti, Margijana se u Avesti spominje kao zemlja koju je osobno stvorilo božanstvo Ahura Mazda, dok se u hinduističkoj, perzijskog i arapskoj tradiciji naziva rajem.
Alfaksolon/alfadolon
Alfaksolon/alfadolon je organsko jedinjenje, koje sadrži 44 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 722,990 Da.
Chardonnay (Saona i Loara)
Šardone je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Makon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 162 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,37 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 225 metara (maksimalnoj 375 m, a minimalnoj 220 m).
Geisenhausen
Gajzenhauzen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 35 opštinskih središta okruga Landshut. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.379 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9274134.
Corte e Costa, Vercelli
Corte e Costa je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 794 m.
Gelchsheim
Gelhshajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 52 opštinska središta okruga Vircburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 805 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9679135.
Stoneham-et-Tewkesbury (Quebec)
Stoneham-et-Tewkesbury je CU u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 7.106 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 7.106 stanovnika, što je za 21,1 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 5.866 žitelja.
Bouillac (Dordonja)
Bujak je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Beržerak.
Lavoslav Ružička
Lavoslav (Leopold) Ružička (Vukovar, 13. rujna 1887. – Mammern, Švicarska, 26. rujna 1976.) dobitnik je Nobelove nagrade za kemiju, te je prvi dobitnik te nagrade iz Hrvatske. Nositelj je osam počasnih doktorata (četiri za znanost, dva za medicinu, te po jednog za prirodoslovne znanosti i pravo).
Mladost i obrazovanje
Ružička je rođen u Vukovaru (u to vrijeme dio Austro-Ugarske). Potječe iz obitelji obrtnika i poljoprivrednika. Pohađao je klasičnu gimnaziju u Osijeku. Po završetku gimnazije opredijelio se za tehniku. Upisao je kemiju, vjerojatno zbog toga što se nadao poslu u novo otvorenoj rafineriji šećera u Osijeku.
Zbog teške svakodnevice i političke nestabilnosti, odlazi na Visoku tehničku školu u Karlsruheu u Njemačkoj. Bio je dobar student u područjima koje je volio i za koje je mislio da će mu biti potrebni u budućnosti, kao npr. organska kemija.
Rad i istraživanje
Ružičkini prvi radovi bili su s područja prirodnih spojeva. Cijeli svoj život ostao je na tom području. Proučavao je strukture aktivnih komponenata biljke Pyrethrum cinerariifolium dalmatinskog buhača. Radeći, došao je u doticaj s kemijom tarpena - veoma interesantnog industriji parfema. Namjeravao je započeti samostalna istraživanja, te je uspostavio uspješnu i produktivnu suradnju s "Cie Company" (kasnije "Firmenich") u Ženevi.
1916. - 1917., dobiva podršku najvećeg svjetskog proizvođača parfema Haarman & Reimer iz Holzmindena u Njemačkoj. Zbog znanja iz područja tarpena, 1918. postaje izvanredni profesor, a 1923. i počasni profesor na ETH-u (Eidgenössische Technische Hochschule) i na Sveučilištu u Zurichu.
Alfetamin
Alfetamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 161,244 Da.
Lavoslav Ružička
Rad i istraživanje
Godine 1921. Ružička se pridružuje ženevskim proizvođačima parfema Chuit, Naef & Firmenich. Radeći tamo stječe financijsku stabilnost, te iz Züricha odlazi u Basel. Godine 1927. postaje profesor organske kemije na Sveučilištu u Utrechtu u Nizozemskoj. Ondje ostaje tri godine, a kasnije se ponovno vraća u Švicarsku, gdje postaje vodeći stručnjak na području kemijske industrije.
Ponovno u Zürichu, na "ETH"-u postaje profesor organske kemije i započinje najplodnije razdoblje svoje karijere. Proširuje područja svojih istraživanja, dodajući kemiji tarpena i steroide. Nakon uspješne sinteze spolnih hormona (androsterona i testosterona), njegov laboratorij postaje vodeći na polju organske kemije.
Godine 1939. osvaja zajedno s Adolfom Butendandtom Nobelovu nagradu za kemiju. Za vrijeme Drugog svjetskog rata, neki od njegovih najboljih suradnika odlaze, no Ružička dovodi u svoj laboratorij nove, mlade i obećavajuće znanstvenike, među kojima je i Vladimir Prelog.
Okrenuo se proučavanju novih područja: biokemije; problemima evolucije i nastanka života, a posebice biogeneze tarpena. Godine 1957., Ružička odlazi u mirovinu, te svoj laboratorij ostavlja Vladimiru Prelogu.
Ružička se značajno posvetio problemima edukacije. Inzistirao je na boljoj organizaciji akademskog obrazovanja i znanstvenog rada u SFRJ, te je uspostavio Švicarsko-Jugoslavensko društvo. Također je postao i počasni član tadašnje Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti u Zagrebu. U Švicarskoj je osnovana nagrada "Ružička" za mlade znanstvenike iz koji rade u Švicarskoj. U rodnom mu je Vukovaru u čast otvoren muzej (1977.), koji nažalost uništen 1991. za vrijeme Domovinskog rata.
Littleville, Alabama
Littleville je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.011 stanovnika.
Protection, Kansas
Protekšon je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 514, što je 44 (-7,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sutton (Quebec)
Sutton je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 3.906 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 3.906 stanovnika, što je za 2,7 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 3.805 žitelja.
Datuvahija
Datuvahija (Dâtuvahya) je bio perzijski plemić koji je živio sredinom 6. vijeka pne. Njegovo ime zabilježeno je na Behistunskim natpisima gdje se spominje kao otac Megabiza I., koji je bio jedan od sedmorice urotnika koji su 522. pne. svrgnuli uzurpatora Gaumatu odnosno pomogli Dariju Velikom da zasjedne na prijestolje Perzijske Monarhije. Povijesni dokumenti osim Megabiza I. spominju još četiri generacije Datuvahijinih potomaka; njegovog unuka Zopira koji je sudjelovao u pokoravanju Babilona, zatim Zopirovog sina Megabiza II. koji je bio jedan od najslavnijih perzijskih vojskovođa , njegove sinove Zopira II. i Artifija , te Artifijevog sina Arimu koji je vladao kao namjesnik Likije u doba Kira Mlađeg.
Hijatalna hernija
Hijatalna kila ili latinski hernia hiatalis je protruzija ili hernijacija gornjeg dela želuca u grudni koš (thorax) kroz dijafragmu (diaphragma).
Simptomi
Uključuju gastroezofagelni refluks (vraćanje želudačnog sadržaja u jednjak), bol, žgaravicu iza grudne kosti i u žličici. Mnogi pacijenti nemaju tegoba.
Faktori rizika
Sledeći faktori mogu biti odgovorni za nastanak hijatus hernije.
Dijagnoza
thumb|Velika hijatalna hernija na rendgenskom snimku označena otvorenom strelicom za razliku od sjene srca koja je označena zatvorenom strelicom. thumb|right|[[gastroskopija|Gastroskopija prikazuje hijatalnu kilu.]]
Dijagnostifikuje se gastroskopijom ili RTG pregledom želuca u Trendelembergovom položaju koji pokaže da li želudac ulazi u grudni koš.
Tipovi
thumb|Šematski prikaz različitih tipova hijatalnih kila. . zeleno je jednjak, crveno je dijafragma, blue plavo je HIS-ov ugao. A normalna anatomija, B predstadij, C is a sliding hijatalna kila (klizeća) i D paraezofagelni tip
Imamo dva tipa ovih kila:
Treći tip hijatalne kile se opisuje kao kombinacija prva dva tipa.
Tretman
U većini slučajeva tretman nije potreban. Međutim, ako je kila velika ili je u pitanju paraezofagelni tip izazvat će tegobe i strikturu jednjaka. Pacijenti treba da podignu uzglavlje i izbegavaju ležanje nakon jela. Redukcija telesne težine može biti od pomoći. H2 blokeri ili inhibitori protonske pumpe smanjuju kiselost želuca i na taj način smanjuju tegobe. Kod težih slučajeva preporučuje se hirurški tretman. Hronični refluks može oštetiti sluzokožu jednjaka i dovesti do pojave raka.
Hirurška procedura se naziva Nissen-ova fundoplikacija.Deo želuca se omota oko jednjaka i na taj način se sprečava reflux.
Komplikacije su teškoće sa podrigivanjem, disfagija (teže gutanje), retko ahalazija.
Komplikacije
GERB (Gastroezofagealna refluksna bolest) nastaje zbog vraćanja kiselog sadržaja u jednjak koje je olakšano zbog nižeg pritiska u grudnom košu. Posledice su - žgaravica, esophagitis, Barrett'ov esophagus i rak jednjaka. Posledice nekada mogu biti ozbiljne. Paraezofagelna kila se može ukleštiti i uzrokovati opstrukciju i nekroza zida želuca.
Većina pacenata nema simptome.
Epidemiologija
Raste sa starosnom dobi. Oko 60% osoba preko 50 godina ima hijatalnu kilu. Od njih, 9% ima simptome.
Prema Dr. Denis Burkitt, "Hijatalna kila ima maksimalnu prevalenciju u SAD-u i zapadnoevropskim zemljama. Bolest je retka u seoskim afričkim društvima. Burkitt smatra da hrana siromašna biljnim vlaknima dovodi do povećanog naprezanja kod defekacije.
San Benedetto, Latina
San Benedetto je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Brixey-aux-Chanoines
Briksej o Šanoan je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Komersi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 87 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,62 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 370 metara (maksimalnoj 412 m, a minimalnoj 263 m).
Livingston, Alabama
Livingston je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.485 stanovnika.
Hijam
Hijam (grč. Hymaees) je bio perzijski vojni zapovjednik u službi Darija Velikog tokom Jonskog ustanka. Nakon izbijanja pobune u Joniji, perzijske snage u Maloj Aziji su se 497. pne. pregrupirale, te su tri Darijeva zeta Dauris, Otan i Hijam podijelila snage na tri dijela i preuzeli zapovjedništvo nad njima. Herodot tvrdi kako su navedena tri generala podijelila pokorena područja na tri dijela, nakon čega su krenuli u pohod svaki na svoj cilj. Hijam je svoju vojsku poveo prema Propontu, gdje je zauzeo grad Cius. Nakon što je Dauris krenuo u Kariju, Hijam se zaputio nastaviti njegov posao oko Dardanela gdje je zauzeo mnoge eolijske gradove, kao i neke gradove u Troadi. Ipak, nedugo kasnije je umro pa su njegovu vojsku preuzeli Otan i Artafern, koji su krenuli u pohod na Joniju.
West Long Branch, New Jersey
Vest Long Branč je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.097, što je 161 (-1,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Zaklopatica (Lastovo)
Zaklopatica je naseljeno mjesto u Dubrovačko-neretvanskoj županiji, smješteno na otoku i istoimenoj općini Lastovo.
Zemljopisni položaj
Naselje se nalazi na sjevernoj strani otoka Lastovo, u uvali nasuprot otočića Zaklopatica. Od grada Lastova koji leži u unutrašnjosti otoka, udaljena je svega 2 km sjeverozapadno, a od trajektne luke Uble, koja se nalazi jugozapadno, dijeli je 7 km.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine u mjestu obitava 71 stanovnik.
Gospodarstvo
Malobrojno stanovništvo u naselju se bavi turizmom, ugostiteljstvom i ribarstvom.
Témiscaming (Quebec)
Témiscaming je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 2.385 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 2.385 stanovnika, što je za -11,6 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 2.697 žitelja.
N-Metil-N-etiltriptamin
N-Metil-N-etiltriptamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 202,295 Da.
Algeston
Algeston je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 346,460 Da.
Gemünden am Main
Geminden na Majni je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Majna-Špesart. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 10.818 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9677131.
Weston, Florida
Veston je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 65.333 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 65.333 stanovnika, što je 16.047 (32,6%) stanovnika više nego 2000. godine.
Bagabigna
Bagabigna je bio perzijski plemić koji je živio sredinom 6. vijeka pne. O njegovom životu malo je poznato, no značajan je po tome kako su njegovi potomci vladali kao satrapi (pokrajinski namjesnici) u službi Perzijske Monarhije sve do kraja ahemenidske dinastije, pa čak i kasnije. Bagabignov sin bio je Hidarn Stariji, jedan od sedmorice urotnika koji su 522. pne. svrgnuli magijskog uzurpatora Gaumatu, odnosno pomogli Dariju Velikom da dođe na prijestolje Perzijske Monarhije. Hidarn Stariji nagrađen je zbog svojih zasluga, pa su dvojica njegovih sinova postali satrapima. Hidarn Mlađi prema svemu sudeći naslijedio je oca na mjestu satrapa Medije, dok je Sisamno imenovan satrapom Arije. Obojica su sudjelovali prilikom Kserksove ekspedicije protiv Grčke (480. pne.), gdje je Hidarn Mlađi zapovijedao elitnom jedinicom Perzijskih besmrtnika, a Sisamno arijskim kontigentima. Tisafern, unuk Hidarna Mlađeg i lidijski satrap, godine 395. pne. pada u nemilost perzijskog vladara Artakserksa II. koji ga je dao pogubiti, zbog čega je narušen obiteljski ugled. Povjesničari Ktezije i Ksenofont spominju Hidarne koji su vladali kao satrapi Armenije odnosno Fenikije, dok se i posljednji armenski satrap Oront II. u Strabonovim djelima spominje kao potomak Hidarna Starijeg , odnosno samog Bagabigna kojeg se nerijetko naziva začetnikom Orontidske dinastije.
Fontenuova, Chieti
Fontenuova je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 195 m.
Artifije
Artifije je pripadao jednoj od najuglednijih obitelji Perzijske Monarhije; potjecao je od Datuvahije odnosno Megabiza I., koji je bio jedan od šestorice urotnika koji su pomogli Dariju Velikom (522. – 486. pne.) da zasjedne na perzijsko prijestolje. Brak njegova oca Megabiza II. s princezom Amitis ojačao je njihove obiteljske veze s vladajućom ahemenidskom dinastijom. Nakon uspješnih pohoda protiv Babilonije, Grčke i Egipta, sirijski satrap Megabiz II. pobunio se protiv velikog kralja Artakserksa I. zbog nepoštivanja ugovora koji su dani egipatskim odnosno grčkim pobunjenicima, a u navedenom ustanku sudjelovali su i njegovi sinovi Zopir II. i Artifije. Godine 445. pne. Megabiz se pomirio sa Artakserksom, dok sudbina njegovih sinova u narednim godinama nije poznata. Međutim, poznato je kako je Zopir II. 441. pne. prebjegao u Atenu odakle je pokušao zauzeti grad Kaunos u Kariji, no iduće godine pogiba u tom pohodu.
Godine 424. pne. vladar Artakserkso I. umire, nakon čega Perzijskom Monarhijom na kratko vrijeme vladaju njegovi sinovi Kserkso II. i Sogdijan. Nakon ubojstva Sogdijana 423. pne. na prijestolje stupa treći sin Darije II. Artifije narednih godina daje potporu pobuni princa Arsita, no nakon nekoliko početnih uspjeha u dvjema bitkama izdaju ih grčki plaćenici iz Mileta zbog čega su prisiljeni na predaju, a potom pogubljeni. Artifijev sin Arima bio je jedan od visokih namjesnika u Liciji tijekom satrapske vladavine Kira Mlađeg (408. – 401. pne.), o čemu svjedoče dvojezični zapisi na aramejskom i grčkom jeziku.
Témiscouata-sur-le-Lac (Quebec)
Témiscouata-sur-le-Lac je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 5.096 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 5.096 stanovnika, što je za -3,1 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 5.259 A žitelja.
N-Metilanilin
N-Metilanilin je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 107,153 Da.
Loachapoka, Alabama
Loachapoka je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 180 stanovnika.
Hamden, Ohio
Hamden je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Charette (Saona i Loara)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 354 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,47 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 191 metar (maksimalnoj 196 m, a minimalnoj 173 m).
Intafren
300px|mini|desno|[[Behistunski natpisi iz doba Darija Velikog, vladara Perzijske Monarhije; Intafren je prikazan kao drugi iza Darija]]
Intafren (perz. Vindafranâ, grč. Intaphrenes) je bio perzijski dvoranin i general , te jedan od sedam zavjernika koji su pomogli Dariju Velikom da svrgne uzurpatora Gaumatu sa trona i ovlada Perzijskom Monarhijom (522. pne.). Najvažniji dokumenti koji spominju Intaferna su Herodot i Behistunski natpisi. Prema grčkom historičaru Herodotu, Intafern je u borbama izgubio oko, dok ga Darijevi natpisi u Behistunu spominju i tekstom i skulpturom kao jednog od najvažnijih dvoranina.
Samoglasnik
thumb|220px|[[Stupčani grafikon|Grafikon pokazuje koliko često se u srpskohrvatskom jeziku pojavljuje pojedini samoglasnik.]]U fonetici, samoglasnik (vokal) je naziv za glas koji se pri izgovoru bez zapreke stvara u govornom aparatu tako da vazdušna struja slobodno prolazi od pluća do usana.
U svim jezicima, slog uključuje samoglasnike. U nekim jezicima istu funkciju mogu pored samoglasnika imati i glasovi koji se fonetički smatraju suglasnicima, kao r u našoj riječi grm ili vrt.
Osnovna namjena vokala jest povezivanje suglasnika u slogove, tj. formiranje izgovorljivih riječi.
U srpskohrvatskom jeziku postoje i takozvani pokretni vokali. Neki padeži pridjeva određenog vida, nekih zamjenica i neki prilozi na kraju mogu imati vokal ili biti bez njega: dobrog i dobroga, kojeg i kog, njim i nji'''me'.
U jednom padežnom obliku mogu se javiti čak i po dva pokretna vokala, npr. ovom,ovome, ovomu, dativ i lokativ jednine.
Lockhart, Alabama
Lockhart je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 516 stanovnika.
Samoglasnik
Artikulacijske osobine
Samoglasnici se u našem jeziku dijela po mjestu tvorbe i prema veličini otvora između jezika i nepca
Srpskohrvatski jezik nema nazalne tj. nosne samoglasnike, kao što su na primjer poljski samoglasnici (ę) i  (ą).
Baneuil
Banej je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Beržerak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 302 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 33 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,89 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 140 metara (maksimalnoj 141 m, a minimalnoj 27 m).
Geretsried
Geretsrid je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 21 opštinskog središta okruga Bad Telc-Volfratshauzen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 23.338 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9173126.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Bad Telc-Volfratshauzen Geretsrid se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Bad Telc-Volfratshauzen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 605 metara. Površina opštine iznosi 24,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 23.338 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 949 stanovnika/km².
20. 4.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
20. travanj/april (20. 4.) je 110. dan godine po gregorijanskom kalendaru (111. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 255 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Blagdani/Praznici
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Geroda (Unterfranken)
Geroda je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Bad Kisingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 935 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9672126.
Afrika
thumb|desno|250px|Afrika na karti svijeta
Afrika je drugi po veličini svjetski kontinent. Sa 30,244,050 km2 (uključujući i ostrva koja joj pripadaju) čini 20.3% ukupne površine Zemlje. U Africi živi više od milijardu i 220 miliona stanovnika što čini oko jedne sedmine ukupne ljudske populacije. Poslije Azije Afrika je najmnogoljudniji kontinent svijeta.
Stari Rimljani su koristili ime Africa terra — "zemlja Afra" (plural, od "Afer") — za sjeverni dio kontinenta, koji odgovara današem Tunisu, gdje se nalazila Rimska provincija Africa. Samo porijeklo imena Africa ima više tumačenja: od feničanski afar (prašina), grčki aphrike (bez hlada) ili latinski aprica (sunčano).
Geografija
U Africi se nalazi 54 države, kao i: Masiv Atlas, reke Nil i Kongo, Jezero Viktorija, ostrvo Madagaskar, Zelenortska ostrva, rt Dobre Nade, gradovi Kairo, Johannesburg, Kinšasa, Alžir, Adis Abeba, itd.
Istorija Afrike
thumb|thumb|Karta Afrike iz [[1689.]] Smatra se da je Afrika, kolijevka čovječanstva, koju su već prije oko 3,5 miliona godina naseljavali preci današnjeg čovjeka. Prije oko 1,8 miliona godina napustio ju je Homo erectus koji se proširio Europom i Azijom. Do sada najstariji sačuvani primjerak to jest posmrtni ostaci modernog čovjeka su otkriveni na području EtiopijaEtiopije, a procjenjuje se da oni potiču iz 200.000 godina prije nove ere. Krajem ledenog doba oko 10.500 godine pne. Sahara je postala plodna ravnica u koju su se doseljavali tadašnji ljudi, ali njenim isušivanjem oko 5.000 godina pne. stanovništvo je bilo prisiljeno preseliti se prije svega na jug, ali također i na sjever na obale Sredozemno moreSredozomnog mora. Nakon isušivanja Sahare jedino plodno područje s ugodnom klimom postaje rijeka Nil koja se uspješno probija kroz Saharsku pustinju do mora. Uz njene obale tako ubrzo nastaje prva velika civilizacija Afrike, ona Egipatska oko 5 000 godina prije nove ere. Ova civilizacija koja će se uz razne političke prekide, invazije uspješno održati praktičke sve do zadnjih desetljeća stare ere će ostaviti od sebe piramide kao najstarije preživjele ljudske spomenike koji 4000 godina nakon svoje izgradnje još uvijek stoje i pokazuju građevinsku domišljatost ovog naroda koji je pored raznih ostalih otkrića otkrio pismo (oko 3300. pne) i medicinu.
Između 1000 i 300 godine prije nove ere svoje kolonije u sjevernoj Africi grade stari Grci i Feničani, ali njena budućnost će biti određena tek rimskim osvajanjima tijekom kojih su anektirane sve tamošnje sjeverno afričke države i civilizacije.
U 7. i 8. vijeku dolazi do arapskog osvajanja Afrike čime se sjeverni dio kontinenta našao pod arapsko-islamskim utjecajem. Prije Krista u Nubiji se razvilo kraljevstvo Kuš, te Kraljevstvo Aksum u današnjoj Etiopiji. U zapadnoj se Africi 700. godine razvija kraljevstvo Gana koje traje do 1200. U 8. vijeku arapski trgovci stvaraju trgovački put preko Sahare s bogatim trgovačkim gradovima. Razmjenjuju oruđe i oružje, bakar i konje za zlato, kožu i robove. 1100. javlja se kraljevstvo Benin u zapadnoj Africi koje traje sve do 1897. 1200. se javlja kraljevstvo Mali (traje do 1500), 1350. kraljevstvo Songhai (traje do 1600). Na jugu Afrike od 1270. do 1450. traje kraljevstvo Shona. Grad Timbuktu u 14. vijeku postaje središte trgovačkih putova koji vode preko Sahare.
thumb|desno|250px|Kolonijalna podjela Afrike 1914. godine
Ostala većina stanovnika Afrike južno od Sahare bila je izolirana od događaja u sjevernoj Africi. Bartolomeu Dias oplovljava Rt Dobre nade. Europsku ekspanziju u Africi započeli su Portugalci u 15. vijeku čime započinje ekonomsko iskorištavanje Afrike. Oni su zauzeli obale kraljevstva Konga i obalu istočne Afrike, te stvorili svoje kolonije u Angoli i Mozambiku. Od 17. vijeka Britanci su započeli osvajanje obale današnje Gane, a Francuzi su zauzeli ušće rijeke Senegal. God 1652. Svoju koloniju u južnoj Africi, Kaapstadt, stvorili su Nizozemci. Već u 16. vijeku počinje izvoz crnog roblja u Ameriku. U 18. je vijeku više od 7 miliona Afrikanaca poslano u Ameriku kao roblje što tamo dovodi do situacije da većinu u mnogim karipskim državama čine osobe koje potiču iz Afrike. Tijekom 18. i 19. vijeka trajala su istraživanja unutrašnjosti Afrike. Britanski istraživači Burton, Speke, Livingstone i Stanley postepeno su otkrivali sve veća i veća područja tzv. crne Afrike. 1487. Kolonijalno osvajanje Afrike u pravom smislu ostvareno je u 19. vijeku. Najveće kolonijalne sila postale su Velika Britanija i Francuska, a osim njih kolonizatori su bili i Njemačka, Belgija, Italija, Portugal, Španjolska. Podjela Afrike na kolonije službeno je prihvaćena na berlinskom kongresu 1885.
Prvi svjetski rat koji traje između 1914. i 1918. godine je pored ostalog bio i rat za kolonije pošto je jedan od zahtjeva članica centralnog saveza bio preraspodjela kolonije pošto su se te novostvorene države kasno pojavile na političkoj sceni da bi sudjelovale u podjelama 19. vijeka. Poraz Nemačke u ratu je ujedno označio podjelu malenog broja njenih kolonija među pobjednicima, ali to za tamošnje afričko stanovnoštvo prolazi bez ikakvog značaja. Drugi svjetski rat koji se s izuzetkom sjevernoafričkih arapskih država/kolonija vodio izvan ovog kontinenta ipak dovodi do velikih promjena. S jedne strane kod mobiliziranih afrikanaca kao i tamošnje novostvorene političke elite dolazi do nacionalnih buđenja, a s druge strane evropske kolonijalne velesile Francuska i Velika Britanija su praktički bankrotirale tako da na početak afričkih zahtjeva i pobuna nisu uspjele dati dobar odgovor. Rezultat toga postaje dekolonizacija Afrike to jest tamošnje kolonije postaje nezavisne iako s njihovom ekonomijom u stvarnosti i dalje upravljaju bivši kolonijalni gospodari. Tijekom šesdesetih godina dvadesetog vijeka te ranije navedene kolonijalne velesile su "darovale" svim svojim bivšim kolonijama nezavisnost tako da početkom sedamdesetih jedini kolonijalni gospodari ostaju Portugal (Angola i Mozambik) i Španija (Zapadna Afrika) koje daruju nezavisnost u trenutku kada im padaju fašistički režimi. Povlačenjem njih jedini kolonijalni gospodari u Africi postaju sami afrikanci to jest Južna Afrika koja daruje nezavisnost Namibiji 1990. godine i Eritreja koja se izborila za samostalnost od Etiopije 1991. godine. Trenutačno posljednja afrička kolonija je Zapadna Afrika koju nakon španskog napuštanja osvaja, a ubrzo potom i masovno naseljava Maroko.
Politika
Afrika se sastoji od 56 država od kojih su većina republike u kojima vlast ima predsjednik.
Od sticanja nezavisnosti, razvoj afričkih država je sputavan nestabilnošću, korupcijom, nasiljem i diktaturama. Do nedavno, samo nekoliko država u Africi je razvilo demokratske vlade, u kojima nije na vlasti diktatura.
U mnogim zemljama su se pojavila stara plemenska neprijateljstva, koja su bila smirena u doba kolonijalnih vlasti. U mnogim državama se vojska pojavila kao jedini faktor koji može održati red i praktično imati vlast.
Hladni rat, sukob između SAD i SSSRa je takođe imao ulogu u nestabilnosti. Kada su države postajale nezavisne obje zaraćene strane su očeivale pristupanje jednom od blokova. Najveći broj država se u to vrijeme pridruživao Pokretu nesvrstanih. I pored toga mnoge države sjeverne Afrike su primale Sovjetsku vojnu pomoć, dok su centralne i južne afričke države bile potpomognute Sjedinjenim Državama ili Francuskom.
Pod pritiskom međunarodnih finansijskih institucija, poput IMFa, mnoge afričke vlade su pokrenule ekonomije koja počinje da daje pozitivne rezultate.
Gospodarstvo
thumb|thumb|200px|BDP per capita preračunat u američke dolare; izvor Svjetska banka - 2002.
Afrika je najsiromašniji kontinet svijeta. Prema UN-ovom izvješću iz 2003., od 175 zemalja 151. – 175. mjesto zauzele su afričke države. Gospodarsko stanje usko je povezano s političkom stabilnošću. S obzirom da su ratovi, suše, glad, oboljelo stanovništvo afrička svakodnevica, gospodarske prilike na većem su dijelu kontinenta iznimno teške. Ipak, postoje regionalne razlike.
Sjever Afrike u daleko je boljem položaju od ostatka kontinenta (Subsaharske Afrike – južno od Sahare). Životni standard puno je viši, iako je još uvijek znatno niži nego u slabije razvijenim europskim državama (Libija je izuzetak), postotak oboljelih od AIDS-a gotovo je zanemariv, a blizina Europe i Sahara u zaleđu orijentirali su ovaj prostor povijesno-geografski više prema europskome civilizacijskom krugu nego prema ostatku Afrike. Izuzetak je također i Južnoafrička Republika. Svazi, Lesoto, Bocvana i Namibija uglavnom zbog rudarstva, Sejšeli, te Gabon i Ekvatorijalna Gvineja, uglavnom zbog nalazišta nafte, također spadaju u bogatije države Afrike.
Gospodarstvima većine afričkih zemalja dominira poljoprivreda. Proizvodnja usjeva koji čine okosnicu prehrane stanovništva, kao i komercijalnih usjeva ima mnogo veće značenje od industrije. Industrija je uglavnom ograničena na JAR. Izvoz mnogih zemalja ovisi o jednom jedinom artiklu – poput bakra ili zlata te komercijalnih usjeva poput kave, što ih izlaže riziku promjena cijena na svjetskom tržištu. Mnoge afričke vlade traže prekomorske ulagače kapitala kako bi razgranale svoje gospodarstvo i razvile širu industrijsku osnovu.
Ukupni BDP cijele Afrike iznosi 1.635 bilijuna $. Stopa godišnjeg rasta BDP-a iznosi 0,74%. Također, BDP po glavi stanovnika vrlo je nizak. Prosječan BDP po glavi stanovnika iznosi 1,968$. Od dvadeset najsiromašnijih zemalja svijeta s BDP-om manjim od 300$, osamnaest ih se nalazi u Africi. Najsiromašniji su Burundi, DR Kongo i Liberija s BDP-om od oko 100$. Većina afričkih zemalja, pogotovo onih južno od Sahare, bilježi tijekom posljednjih tridesetak godina drastičan pad narodnog dohotka. 50 % Afrikanaca zarađuje manje od 1 $ dnevno. Nabogatija država Afrike je Mauricijus, s BDP-om po glavi stanovnika od 12 800 $, slijede Južna Afrika (10 000 $), Bocvana (8 500 $), Sejšeli (7 800 $), Namibija (6 900$), Tunis (6 800 $) itd. Afrika danas proizvodi oko 28% svjetske proizvodnje kakaa, 25% kave, 56% uljane palme, 60% sisala, 11% pamuka i 6% prirodnog kaučuka. Afrika je također bogata šumama – 23 % kontinenta prekrivaju šume (12% svjetskih zaliha drvne mase).
Gospodarstvo Afrike uglavnom se i danas oslanja na prirodna bogatstva koja se često neplanirano i nerazumno troše. Smještaj prirodnih bogatstava utjecao je na ukupnu gospodarsku i demografsku polarizaciju Afrike. Veći gradovi nastaju uglavnom uz velika nalazišta rudnih bogatstava te uz morske obale. Godišnja stopa rasta afričkog gradskog stanovništva iznosi 3,5 %. Primjer polarizirane koncentracije vezane za rudna nalazišta je Transvaal u JAR-u. Obuhvaća gradove poput Johannesburga, Pretorije, Krugersdorpa, Vereeniginga... i tu je prisutna golema koncntracija stanovništva. Drugi su primjer rudarska pokrajina Shaba (Katanga) u Kongu, Kabilija u sjeveroistočnom Alžiru, gotovo cijela obala zapadne Afrike a i pojas koji se proteže od Maroka do Tunisa jedno je od najurbanijih afričkih područja, s 43 milijuna ljudi u gradovima. To područje obuhvaća 54 grada s 100 000 ljudi ili više. Stanovništvo često hrli i u glavne gradove gdje je sve prisutniji problem divlje gradnje. I u Africi se tim procesom stvaraju megalopolisi u kojim se stalno povećava broj stanovnika. Primjer su konkurbacija Kairo – Aleksandrija – Port Said (Egipat), Casablanca – Rabat (Maroko), rast južnoafričke luke Capetown...
Poljoprivreda
thumb|thumb|200px|Tržnica u Banfori u [[Burkina Faso|Burkini Faso]]
Gospodarstvo Afrike više se nego ijedan drugi kontinent oslanja na poljoprivredu – poljoprivredna proizvodnja sudjeluje u ukupnom izvozu i BDP–u s 34%, a oko 60% afričke radne snage radi u primarnom sektoru. Od ukupne površine kontinenta 8,1 % otpada na oranice, 20,8 % na livade i pašnjake, 25,7 % na šume, 43 % je neproduktivno zemljište, a 2,4 % je potencijalno produktivno. 3/5 afričkih poljoprivrednika radi na malim imanjima kako bi prehranili svoje obitelji, tako da gotovo i nemaju viškove koje bi mogli prodati.
S druge strane, značajan je broj velikih farmi na kojima se uzgajaju proizvodi poput kave, pamuka, kakaa i kaučuka. Te se farme rasprostiru na više desetaka kvadratnih kilometara i zapošljavaju veliki broj radnika. Nažalost, veliki broj tih radnika čine djeca kojima se njihov rad često ne isplaćuje.
Arre, Padova
Arre je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1327 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Afrika
Poljoprivreda
Kontinent je osiromašen kolonijalizmom, infrastruktura je bila nezadovoljavajuća, a navodnjavanje slabo. Također, ograničeno je korištenje novih tehnologija u poljoprivredi.
Većina novca ulaže se u sekundarni i tercijarni sektor koji se smatraju boljim potencijalnim izvorom zarade. Politika je takva da se i ulaganja u poljoprivredu koncentriraju gotovo isključivo na proizvodnju žitarica za izvoz jer je to često jedini izvor deviznog priljeva, i takvu je proizvodnju moguće oporezivati, za razliku od proizvodnje za domaće potrebe. Neke države čak i proizvode dovoljne količine hrane za vlastite potrebe, ali ga lokalno stanovništvo zbog visokih cijena ne može kupiti, a tako dobiveni viškovi se također izvoze.
Industrija
Početkom 1960-ih većina afričkih zemalja doživjela je korjenite promjene – izborena je politička samostalnost, a da bi se riješili teške ovisnosti o uvozu robe iz bivših kolonijalnih sila i izvozu poljoprivrednih proizvoda, industrijski razvoj smatrao se dobrim rješenjem. Odabran je model zamjene uvoza po uzoru na Latinsku Ameriku, te su afrički proizvođači zamijenili uvoz robe iz razvijenog svijeta vlastitom proizvodnjom. Od 1965. do 1973. industrijski rast tako je iznosio 14.6%.
Paralelno s favoriziranjem industrijske proizvodnje zanemarivala se poljoprivreda, o kojoj je većina afričkog stanovništva ovisila, a ovisi i danas. Nasuprot tome, već u razdoblju 1973. – 1983. industrijski je rast smanjen na jednu desetinu (1.4%). Nije bio održiv na dulje vrijeme i industrija se nije mogla prilagoditi na vanjske promjene i šokove. Naftni šokovi, nesmanjena stopa rasta stanovništva, neprestani sukobi, rast vanjskog duga i loše gospodarenje doveli su do stagnacije, pada ulaganja i dužničkih kriza. Afrika je opet ovisila isključivo o poljoprivrednoj proizvodnji.
Afričke države veliki su izvoznici najrazličitijih vrsta jeftinih sirovina za industrijsku proizvodnju u razvijenim zemljama Zapada. Velik je dio afričke industrije usredotočen na vađenje i preradu sirovina. To uključuje naftnu industriju, proizvodnju hrane, rudarstvo i proizvodnju tekstila. Afrika daje 77% svjetske proizvodnje dijamanata, 62 % zlata, 26 % ugljena, 17 % bakra i boksita te znatne količine kobalta, volframa i ostalih ruda.
Oko 15 % afričkog stanovništva zaposleno je u industrijskom sektoru. Preko polovice industrijske proizvodnje otpada na JAR, dok većina ostalog dijela dolazi iz zemalja uzduž sjeverne obale. Kako nemaju vlastite industrijske proizvodnje, ili je ona tek u začecima, ostale su afričke države prisiljene uvoziti skupe gotove proizvode na što troše velika sredstva iz državnih proračuna. Takvi su trgovinski odnosi doveli afričke zemlje do teškoga financijskog stanja. Vanjski dug prema razvijenim državama neprestano raste, a njegovo servisiranje nije moguće zbog nedostatka novca u proračunima. Danas postoji snažna inicijativa međunarodne zajednice da se afričkim državama otpišu vanjski dugovi.
Promet
thumb|thumb|Cestovni promet u [[Tanzanija|Tanzaniji]]
Promet je u Africi vrlo slabo razvijen, što je posljedica različitih prirodnih i društvenih čimbenika. Najvažnija je zapreka reljef, odnosno slaba razvedenost obale, strmi planinski rubovi nad njima, slapovi na rijekama, pustinje, prašume i močvare, te velike udaljenosti. Zato je Afrika u pretkolonijalnom razdoblju prometno bila vrlo zaostala, a takvo stanje je do danas tek djelomično popravljeno.
Tradicionalan način prometa poput onoga na devi još se uvijek često koristi u slabije pristupačnim dijelovima Afrike, a u sredozemnoj Africi teret često prenose magarci i mazge. Pretkolonijalna Afrika južno od Sahare nije poznavala kola na kotačima sve do 19. vijeka kada su Buri prodirali u unutrašnjost stepa volovskim zapregama. Kolonijalno razdoblje unosi bitne promjene – ubrzo je obala bila uključena u oceansku plovidbu, no problem je bio povezati unutrašnja proizvodna područja s obalom. I danas je taj problem prisutan.
Afrika ima oko 8 000 km unutrašnjih plovnih puteva koji su zbog nedostatka međusobne povezanosti i povezanosti s morem gospodarski manje važni. Mreža rijeka Nila, Konga i Nigera pruža ograničene mogućnosti pristupa prostorima unutrašnjosti kontinenta jer brojni vodopadi i slapovi sprečavaju plovidbu duž većeg dijela riječnog toka.
Afričke željeznice sagrađene su prvenstveno radi iskorištavanja prirodnih resursa i većina ih povezuje unutrašnjost s većim priobalnim gradovima, ostavljajući velike dijelove kontinenta nedirnutima – pet zemalja bez pristupa moru uopće nema željeznice (Mali, Gvineja Bisau, Sijera Leone, Liberija i Gvineja). Afrika ima manje željezničkih pruga od ijednog drugog kontinenta. Na 1 000 km2 dolazi 2 km pruge. Najrazvijeniju mrežu željeznica ima JAR, na koju otpada 24 % svih afričkih pruga. Potpuno zasebnu željezničku mrežu ima Egipat (7 % afričkih pruga) i atlaske zemlje (13 % afričkih pruga).
Nakon Prvog svjetskog rata Afrika dobiva i prve automobilske ceste. Mnoge su ceste izgrađene 1970-ih no gospodarske poteškoće otežavaju njihovo održavanje i proširivanje mreže. Velike udaljenosti, nedostatak drugih prometnih veza i potreba za brzom povezanošću sa svijetom dovode u najnovije doba do naglog razvitka zračnog prometa.
Demografija
Približno 80% Afrikanaca živi u južno od pustinje Sahara. Domorodačko stanovništvo Podsaharskih zemalja je uglavnom crnačko. Postoje brojne varijacije fizičkih odlika među crnačkim stanovništvom, a najuopštenija podjela je na tip Masai koji su poznati po visokoj građi i na tip Pigmeji koji su među najnižim tipovima na Zemlji.
Bantu jezici su dominantni u zapadoj, centralnoj i južnoj Africi. U pustinji Kalahari u južnoj Africi, živi narod poznat pod imenom Bušmani
Na sjeveru Afrike živi brojna populacija koja ne pripada crnačkoj populaciji.
Berberi su ostali u manjini u Maroku i Alžiru, dok jedan broj Berbera živi i u Tunisu i Libiji. Tuarezi i drugi nomadski narodi su većinsko stanovništvo u saharskim državama.
Neki dijelovi istočne Afrika, a naročito ostrvo Zanzibar su rpihvatili Arapske i muslimanske doseljenike i trgovce u srednjem vijeku. Od početka šesnaestog vijeka Evropljani poput Portugalaca i Holanđana su formirali trgovačke postaje i utvrđenja duž zapadne i južne obale Afrike. Veliki broj Holanđana, Francuza i Nijemaca su naselili današnju Južnu Afriku. Njihovi potomci, Afrikaneri, su najveća bijelačka populacija u Južnoj Africi.
Približno 20% Afrikanaca su pripadnici urođeničkih afričkih religija. Mali broj Afrikanaca poštuje Jevrejsku tradiciju, dok su u najvećem broju Hrišćani i Muslimani.
Jezici
Engleski, francuski i portugalski jezik su zvanični jezici u nekim državama.
Kultura
Mnoge sjeverne države od Egipta do Maroka se smatraju dijelom arapske kulture. Južno od Sahare postoji veliki broj kulturnih područja, od kojih su neki veoma mali. Veliki dio tih kultura se može smlatrati dijelom Bantu kulture.
Religija
U Africi postoji mnogo rasprostranjenih religija. Islam koji obuhvata 42% ili oko 485 miliona vjernika i hrišćanstvo48% ili 560 miliona pripadnika su najrašireniji u velikom broju država do drugi imaju lokalne religije cirka 95-100 miliona koje su tradicija pojedinih plemena.
Islam je dominantna vjera na sjeveru medju Arapima i Berberima u Alziru,Tunisu,Libiji,Mauritaniji i Maroku muslimani cine preko 98% populacije,U Egiptu (preko 90%). Većina afričkih muslimana zivi južno od Sahare u sjevernoj Nigeriji(50%), Sudanu (95%), Maliju (93%), Senegalu (94%), Gvineji (84%),Sijeri Leone (60%) Nigeru (oko 98%), Burkini Faso (55%), Eritreji (50%), Somaliji (99%) i Dzibutiju gdje cine ogromnu vecinu stanovnistva. Velike muslimanske zajednice imaju Etiopija (34%),Obala Slovovace (36%),Tanzanija (oko 35%),Mozambik (od 15-20%), Malavi (20%), Kamerun (22%), Gana (16%),Togo (13%),Benin ( 20%),Liberija (16%), Zair (oko 5%), Kenija ( 7%) i Uganda ( oko 12%)u Juznoj Afici postoji jaka rastujuca muslimanska zajednica (oko 2%). Islam je vjera 42% Afrikanaca muslimanska populacija ima veliku tendenciju porasta u Africi.U Africkim zemljama zivi vise od cetvrtine muslimanskog stanovnistva svijeta.Velika vecina muslimana u Aafrici su suniti uglavnom malikijske pravne skole,safijski suniti dominantni su na istoku(Sudan,Somalija,Etiopija idr.)Dok u Egiptu preovladavaju suniti hanefijske pravne skole.Siiti su evidentni u zemljama istocne Afrike gdje cine mali dio stanovnistva(Tanzanija oko 7%,Kenija 1-2%,Uganda 1%),Pokret Ahmedija prisutan je u Gani,Burkini Faso i Nigeriji.
Hrišćanstvo snazno se prosirilo u dvadesetom vijeku preovladava uz rub Afrike i na etiopskoj visiji.Vecinu hrišćana imaju DR Kongo, Uganda, Kenija, Namibija, Južna Afrika, Gabon, Malavi ,Etiopija Zambija,Ruanda,Burundi,Kamerun,Angola,Gabon,Gana,Svazilend i lesotu gdje se procenat hriscana krece od 60-96%. U Nigeriji, Madagaskaru i Zimbabveu po 40%. Afrički hrišćani su uglavnom katolici oko 180 miliona prisutni u velikom postotku u centralnom dijelu kontinenta:KongoDR(50%),Angola(60%),Gabon (55%),Ruanda i Burundi oko(55%),Uganda(42%),Kamerun(25%),Tanzanija (30%),Zambija (33%)i protestanti 135 miliona,rasireni duz zapadno africke obale na jugu i istoku evidentni su u JAR (oko 45%),Namibiji (50%),Svazilendu(60%),Uganda(40%),Kenija(23%),Cen.Afr.Rep. (50%),Gana (40%),Nigerija (20%).Medju protestantima su brojni anglikanci 40 miliona,luterani 10 miliona,baptisti 7 miliona.Dok orijentalni hriscani koptska (prisutna u Egiptu oko 10% populacije)i etiopska crkva (u Etiopiji 45% i Eritreji 40% populacije)ukupno oko 45 miliona vjernika.Nezavisnim crkvasma tzv sinkretickim grupama kojih ima vise hiljada pripada 80 miliona vjernika koji praktikuju hriscanstvo kombinujuci i animizam.Ove zajednice su evidentne u Juznoafrickoj Republici(oko 33%),Kongu(25%),Keniji (22%),Nigeriji(15%)Oko 48% svih Afrikanaca su hrišćani.
Desetina populacije na kontinentu se jos uvijek pridrzava tradicionalnih vjera kao što su animizam i vudu.Ova vjerovanja se povlace ispred naglog sirenja hriscanstva i islama.Danas ove tradicije koje mi nazivamo fetisizam ili animizam preovladavaju u nekim zemljama zapadne Afrike u Beninu(oko 45%),Togou (43%),Gvineji Bisao( oko 50% naspram 45% muslimana),na jugu u Mozambiku(oko 25%),Bocvani(50%),Madagaskaru(50% animista,45%hriscana i 5% muslimna),Tanzaniji(oko 30%),Juznoj Africi (oko 15%).
Na Mauricijusu živi 50 % hindusa. Jevrejske zajednice zive u Maroku, Etiopiji i Tunisu.
Države
• 4
Kevin Jonas
Paul Kevin Jonas II (5. novembar 1987), također poznat i kao Kevin Jonas i K2, je američki muzičar i glumac. Član je Jonas Brothersa, pop rock benda kga je osnovao s mlađom braćom Joeom i Nickom. Jonas Brothers su nastali tako što je Nick trebao započeti solo karijeru, sa Joeom i Kevinom kao pratećim vokalima. Međutim, muzičkom producentu su se svidjeli njihovi glasovi, te ih je angažirao sve.
Eolida
mini|desno|250px|Eolida na zapadu [[Anatolija|Anatolije]] mini|desno|250px|Ostaci [[Smirna (drevni grad)|drevne eolidske civilizacije pokraj današnjeg Izmira]]
Eolida ili Eolija (grč. Αιολιδα [Aiolida] ili Αιολία [Aiolía]; ili Eolis, antgrč. Αιολίς [Aiolís]), je drevna regija koja obuhvaća sjeverozapadno obalno podučje Male Azije, te nekoliko okolnih otoka od kojih je najvažniji Lezbos. U antičko doba Eolida je graničila sa Mizijom na sjeveru odnosno Lidijom na jugu. Teritorija je na prijelazu iz 2. u 1. milenijum pne. naselilo grčko pleme Eoljani, dok su se Dorani i Jonjani naselili uz južniju obalu Egejsko more.
Locust Fork, Alabama
Locust Fork je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.186 stanovnika.
Alimadol
Alimadol je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 281,392 Da.
N-Metilefedrin
N-Metilefedrin je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 179,259 Da.
Gerolzhofen
Gerolchofen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 29 opštinskih središta okruga Švajnfurt. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.610 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9678134.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Švajnfurt Gerolchofen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Švajnfurt. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 244 metra. Površina opštine iznosi 18,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.610 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 359 stanovnika/km².
Sušac
Sušac (na domaćem čakavskom narječju hrvatskog jezika: Šujac) je hrvatski otok na pučini središnjeg Jadrana, 23 km zapadno od otoka Lastova i jugoistočno od Visa. Otočni greben je izdužen smjerom sjeveroistok-jugozapad. Nad jugozapadnim rtom Kanula je svjetionik, najsjevernija točka otoka je rt Nažene, a najistočnija rt Lastovac. Na sjeveroistoku je najviši vrh Veli Gark, 243 m. Sjeverozapadne obale su strme klisuraste, a jugoistočne niže s nekoliko pješčanih uvala.
U prapovijesti je otok bio naseljen Ilirima, a u antičko doba imao je fortifikacijsku ulogu. U srednjem vijeku tu je bilo središte benediktinaca koji su u 12. st. podigli crkvu i samostan posvećene svetom Nikoli. Jugoistočno od ruševina te crkve nalazi se gotička crkva iznad čijih se vrata nalazi kip svetog Vlaha (Blaža). Od 15. st. na Sušcu su bila dva mala sezonska ribarska naselja s barakama za soljenje ribe. Te su naseobine rabili ribari s Lastova, Visa i Korčule. Na otoku ima spomen ploča poginulim beogradskim roniocima.
Flora i fauna
Sredozemne tvrdolisne makije rastu samo na najvišem grebenu Sušca i na sjevernim strminama. Na toplijim južnim padinama i uz obale su naprotiv drugačije ljetopadne šikare subtropskog tipa restinga kao i na susjednom otoku Palagruža, koje su samo zimi zelene a ljeti gole bez lišća. Takav raspored vegetacije u malom je sličan biljnom pokrovu na većim prostorima Izraela, južne Španjolske i sjeverne Afrike.
Na obalnim stijenama Sušca raste posebni otočni endem sušačka kupusina, Brassica cazzae.
Uroš Đurić
O konceptualnoj osnovi dela u umetničkoj praksi Uroša Đurića*
Stevan Vuković