cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 6647
NGC 6647 je rasejano zvezdano jato u sazvežđu Strelac koje se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je - 17° 13' 42" a rektascenzija 18h 32m 49,0s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 6647 iznosi 12,7 a fotografska magnituda 8,0.
Đorđo Sladoje
Đorđo Sladoje  (Klinja kod Uloga, okolina Kalinovika, Hercegovina, 1954), pjesnik. Gimnaziju je završio u Sečnju, a studije sociologije u Sarajevu. Do 1992. godine živio je u Sarajevu, a od tada do 2007.godine Vrbasu gde je bio sekretar Festivala jugoslovenske poezije mladih i osnivač i glavni urednik časopisa "Trag".Od 2007.godine živi u Novom Sadu, i radi kao urednik u Kulturnom centru Novog Sada.
Jedan je od najistrajnijih glasova stražilovske linije u srpskoj poeziji. Njegovo stvaralaštvo kreće se u tematsko-motivskom rasponu od ruralnog zavičajnog svijeta, sa svom florom i faunom, do urbanih tema i tema nasilja istorije nad pojedincem. Zagovornik je stava da lirske pjesme nema bez emocije, a težnja mu je da u pjesmi maksimalno osnaži intenzitet najčistijeg i najintenzivnijeg doživljaja svijeta, tj. dječjeg doživljaja. Glas Sladojevog lirskog subjekta ide u rasponu od skrušenog monaškog glasa do satiričnog tumača izvrnute zbilje.
Sladojev poetski svijet izgrađen je na krhotinama patrijarhalne kulture, ličnom i kolektivnom iskustvu. On je jedan od najboljih tumača onoga što nas je snašlo zdes i dnes, a uzrok zlom usudu vidi u odsustvu Hrista. Riječ je i o nepatvorenom pjesničkom glasu koji vezanim stihom postavlja suštinska pitanja o razlogu i smislu bivstvovanja.
Dobitnik je brojnih nagrada: lista "Mladost", "Grad pisaca" - Herceg Novi, "Zmajeve", "Branko Ćopić", "Risto Ratković", "Pjesnik - svjedok vremena", BIGZ-ove, "Kočićevog pera", "Kondira Kosovke devojke", "Pečata varoši sremskokarlovačke" i "Krune despota Stefana Lazarevića", "Dučićeva nagrada", "Žička hrisovulja", "Jelena Balšić", "Skender Kulenović", "Šantićeva nagrada", "Petrovdanski vijenac", Nagrada "Duško Trifunović", "Matijević", "Zmaj Ognjeni Vuk", "Marko Miljanov", "Velike Bazjaške povelje", "Pesničko uspenije"...
Djela
Objavio je sljedeće knjige pjesama:
i knjige izabranih pjesama:
U Moskvi mu je dvojezično na ruskom i srpskom jeziku objavljen obiman izbor pesama
Heksoza oksidaza
Ovaj enzim je bakarni glikoprotein. On takođe oksiduje D-galaktozu, D-manozu, maltozu, laktozu i celobiozu.
Argej I
Argej I (grčki: Αργαίος) je bio kralj antičke Makedonije od 678. pne. do 640. pne.. Naslijedio je svog oca Perdiku I, a naslijedio ga je sin Filip I.
L'Olmo, Rovigo
L'Olmo je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Popotes de Abajo, Tepatitlán de Morelos
Popotes de Abajo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tepatitlán de Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1833 m.
Feniltriazin
thumb|right|Hemijska struktura [[lamotrigina]] Feniltriazini su klasa molekula koji se sastoje od fenil grupe i triazinske grupe. Ti molekuli su farmakološki važni. Lamotrigin je derivat feniltriazina koji se koristi kao antiepileptik. Bilo je pokazano da je koristan u lečenju epilepsije i manično-depresivne psihoze.
Emil Skoda
Doktor Emil Skoda je fiktivni lik iz serija Zakon i red i Zakon i red: Odjel za žrtve. Igrao ga je J.K. Simmons.
Dr. Skoda je psihijatar koji radi u Njujorškoj policiji. Iako ima i svoju privatni praksu često se pojavljuje na suđenjima kao stručni svjedok da bi rekao je li optuženi mentalno sposoban za suđenje. Često da je psihološku evaluaciju likova i na osnovu toga daje savjete Tužiteljstvu o tome jesu li optuženi psihološki stabilni ili ne.
Skoda je nastupio u tri od četiri ogranka franšize: Zakon i red, Zakon i red: Odjel za žrtve i Zakon i red: Zločinačke nakane. Imao je nastup i u seriji New York Undercover koju je također stvorio Dick Wolf.
Njegovo ime Skoda možda referira na Emila Škodu, češkog automobilskog inženjera.
Pfalzgrafenweiler
Pfalcgrafenvajler je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Frojdenštat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 7.224 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8237054.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Frojdenštat Pfalcgrafenvajler se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Frojdenštat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 636 metara. Površina opštine iznosi 44,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.224 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 162 stanovnika/km².
Ruginoasa, Brăești
Ruginoasa je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Brăești.
La Beccia, Arezzo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1038 m.
Popești, Fârtățești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 235 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 231 m.
Pozos de Agua, Cuajinicuilapa
Pozos de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Cuajinicuilapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Alberta
Alberta je jedna od deset kanadskih provincija. Osnovana je 1905. godine kada se je i pridružila Kanadi. Geografski je locirana u zapadnom dijelu Kanade. Provincija je dobila ime po princezi Luizi Karolini Alberti† 1848 - 1939 (eng. Louise Caroline Alberta). Ona je bila kćer britanske kraljice Viktorije. Glavni grad provincije je Edmonton
Geografija i klima
Alberta se jedna od tri prerijske provincije Kanade. Nalazi se na zapadu države, a graniči sa provincijom Saskačevan na istoku, Britanskom Kolumbijom na zapadu i Sjeverozapadnom terirorijom na sjeveru. Južna granica Alberte (granica s Montanom) je međudržavna granica između Kanade i Sjedinjenih država. Od ukupno preko tri miliona stanovnika Alberte, 72% njih živi u 400 km dugom urbanom koridoru između Kalgarija i Edmontona. Glavni grad provincije je Edmonton. Glavni trgovački centar je Kalgari.
Reljef Alberte je mješovit. Najveći provincije su ravnice ili blago zatalasani prostori. Manji dio reljefa, i to na zapadu i sjeverozapadu provincije, čine planinski obronci stjenovitih planina. Alberta ima veliki broj jezera i rijeka. Neka od većih jezera su: jezero Atabaska, Jezero Kler, malo Ropsko jezero, jezero Luiza i dr. Najveći gradovi u Alberti su: Edmonton, Kalgari, Red dir, Letbridž, Medisin hat i dr.
Alberta ima tri tipa klime: alpski na zapadu provincije, prerijski-podtip oštre kontinentalne na jugu i subpolarnu klimu na sjeveru.
Historija
Područje Alberte se znatnije naseljava dovršavanjem kanadske transkontinentalne pruge krajem 19. vijeka. Od tada broj stanovnika ubrzano raste te počinje i kampanja za odvajanje distrikta Alberte iz Sjeverozapadne teritorije. Ova će politička aktivnost biti uspješna, tako da je Alberta proglašena nezavisnom provincijom Kanade 1905. godine.
Stanovništvo
Alberta danas ima 3.375.763 stanovnika. Stanovništvo Alberte je uglavnom evropskog porijekla. Indijansko stanovništvo je zastupljeno sa manje od 5% u ukupnom broju stanovnika. Pripadnici drugih rasnih grupa imaju manji udio u ukupnom broju stanovnika, a među njima su najbrojniji pripadnici kineske etničke grupe kao i stanovnici porijeklom s indijskog potkontinenta. Oko 81% stanovnika živi u urbanim naseljima. Najveći dio njih, preko dvije trećine od ukupnog broja, je lociran na prostoru između Kalgarija i Edmontona. Najveći grad u Alberti je Kalgari i ima 991.759 stanovnika. Drugi po veličini je glavni grad provincije Edmonton, koji ima 712.391 stanovnika.
Ekonomija
Alberta ima jedno od najbrže rastućih ekonomija u Kanadi. U ovoj provinciji se nalaza najveća kanadska nalazišta nafte i zahvaljujući upravo iskorištavanju ovog resursa, provincija doživljava izuzetan ekonomski uspjeh. Najveće rafinerije nafte nalaze se u Edmontonu. Provincija je također poznata i kao velika žitnica, ali i kao područje s izrazito zastupljenim stočarstvom. Alberta je poznata po uzgoju bizona (za potrebe mesne industrije) i ovaca, ali je ipak najslavnija po uzgoju goveda. Alberta proizvodi više od polovine od sveukupnog broja goveđih grla u Kanadi. Tržište za govedinu Alberta nalazi u cijelom svijetu ali ponajviše u Sjedinjenim državama.
Filip I Makedonski
Filip I Makedonski je bio kralj antičke Makedonije od 640. pne. do 602. pne.
Monterotondo
Monterotondo ima više značenja:
McDowell County, North Carolina
je okrug u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 44.996, što je 2.845 (6,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
IC 4310
Reference
</references>
Montesanto
Montesanto ima više značenja:
Radovin
Radovin je selo u opštini Ražanac, Zadarska Županija.
Geografija
Selo Radovin nalazi se 15 km istočno od Nina, Ravni kotari. Sastoji se od više zaselaka koji se prostiru po brežuljcima uzduž plodnog polja.Radovin graniči sa selima: Slivnica, Ljubač, Krneza i Jovići
Povijest
U obližnjoj Beretinovoj gradini iskopani su (od 1963.) ostatci liburnskog naselja iz pretpovijesnog vremena (obrambene zidine, kuće pravokutne osnove zidane u kamenu i dr.). Naselje je bilo naseljeno i u rimsko doba, o čemu svjedoče velike količine keramike i drugog materijala. Naseljen u srednjem vijeku, za vrijeme prodora Turaka, Radovin je bio prevažno stražarsko mjesto vrlo širokoga zadarskog i ninskog teritorija, tako da nitko ni iz Islama, ni Poličnika, ni Nadina ni iz Zemunika nije mogao proći, a da ga odavde ne primijeti. O toj strateškoj važnosti svjedoče i ostatci građevina iz tog i ranijih vremena na Beretinovoj glavici. Na zapad, uz more nalazilo se prekrasno malo naselje u vlasništvu zadarske plemićke obitelji Ljubavac. Početkom 18. st. bio je ninska kapelanija.
Radovin – župa Gospe od Zdravlja, ustanovljena početkom 18. st. Župnik: don Srećko Frka-Petešić.
Matične knjige se vode od 1825.
Spomenici i znamenitosti
Župna crkva Gospe od Zdravlja (prije joj je bio naslovnik Gospe od Ružarija). Podignuta je 1687., produžena i obnovljena 1966. i napravljen novi zvonik s dva zvona. Ponovno je obnovljena 1996. Zvonik obnovljen 2001. Crkva je jednobrodna sa sakristijom; glavni oltar drveni sa svetohraništem i kipom Gospe od Zdravlja; kameni oltar prema puku.
Sv. Petra ap. Crkvica smještena na sadašnjem groblju u neposrednoj blizini Beretinove glavice (gradine). Potječe iz [09./10., st. o čemu svjedoče sačuvani tragovi arhitekture. Srušena je za turskih ratova, a obnovljena 1911. Godine 1918. izbio je požar te je sva izgorjela. Obnovljena je 1939. i ponovno 1999.
Oko crkve je mjesno groblje a vide se ostaci i starijeg groblja (stećci).
Župna kuća nalazi se blizu župne crkve Radovin je malo selo u Zadarskom zaleđu i spada pod općinu Ražanac. Po popisu stanovništva iz 2001. godine imalo je 561 stanovnika. A po novijem popisu iz 2021 imalo je 527 stanovnika i nekoliko dućana, crkvi, prirodnih izvora vode. Također mjesto ima biciklističku kros stazu.
Kultura
Godine 1808. imala je bratovštinu Gospe od Ružarija. Sačuvano je starohrvatsko glagoljaško pjevanje, koje još uvijek predvode dva kora pjevača. Godine 2001. KUD “Radovin” izdao je nosač zvuka “Zapjevaj mi moje grlo jasno, uj’tro rano i uvečer kasno” na kojem se nalaze stari domaći pučki napjevi, napjevi mise i drugih obreda kroz crkvenu godinu. Godine 2003. izašla je monografija Radovin koju je uredio župnik don Ivan Kevrić s prikazom povijesti, crkvenih zdanja, etnografije, školstva i folklornih aktivnosti mjesta i župe, uz sudjelovanje prof. Livija Marijana i prof. Mile Marasović. Crkveni pjevači i KUD “Radovin” iz Radovina više puta su nastupali u Zadru i Hrvatskoj (između ostaloga i u Gavelli u Zagrebu ]-2008. g.) s izvedbom pučkih glagoljaških napjeva (stalni dijelovi Mise, Zdravo Tilo Isusovo, U se vrime godišta, Gospin plač…).Isto tako pjevanje koje se njeguje u Radovinu postalo je prepoznatljivo, pa spomenuti pjevači . kantori izvode svoje napjeve po eminentnim skupovima. Upravo napjev orcanja je kandidiran pri [[UNESCO-u za zašttu nematerijalne kulturne baštine. pa je i KUD RADOVIN dobitnik povelje o zaštiti istih.
Galerija
mini|lijevo|500px|Radovin panorama
Té Limón, San Mateo Piñas
Té Limón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Mateo Piñas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 539 m.
El Peñón, Tonalá
El Peñón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tonalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Ljubov Jarovaja (film, 1953)
Ljubov Jarovaja je sovjetski crno-bijeli film snimljen 1953. u režiji Jana Frida. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju, odnosno prvu ekranizaciju istoimenog teatarskog komada Konstantina Trenjova. Radnja se događa na Krimu za vrijeme građanskog rata, a naslovna protagonistica, koju tumači Zinaida Karpova, je učiteljica koja otkriva da joj je muž bjelogardejski agent. Ljubov Jarovaja je originalno nastala 1951. godine kao predstava lenjingradskog Boljšoj dramskog teatra u režiji Ivana Semjonoviča Jefremova. Njen izuzetan uspjeh je potakao filmski studio Lenjfiljm da je snimi. Usprkos ograničenja, i filmska verzija je postigla izuzetan uspjeh u tadašnjim sovjetskim kino-dvoranama.
Godine 1970. je snimljena istoimena verzija u boji.
Malý Krtíš
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 523 stanovnika.
Montesecco
Montesecco ima više značenja:
Villa de Lourdes, Fraccionamiento, Encarnación de Díaz
Villa de Lourdes, Fraccionamiento je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Encarnación de Díaz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1833 m.
Pfedelbach
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hoenloe Pfedelbah se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Hoenloe. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 240 metara. Površina opštine iznosi 41,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.926 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 216 stanovnika/km².
NGC 7296
NGC 7296 je rasejano zvezdano jato u sazveÅ¾Äu GuÅ¡ter koje se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 52° 17' 18" a rektascenzija 22h 28m 2,0s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 7296 iznosi 12,5 a fotografska magnituda 9,7. NGC 7296 je još poznat i pod oznakama NGC 7295, OCL 228.
Triparni, Vibo Valentia
Triparni je naselje u Italiji u provinciji Vibo Valentia, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 395 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 285 m.
Pine Grove, West Virginia
Pajn Grouv je grad u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 552, što je 19 (-3,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Holesterol oksidaza
Holesterol oksidaza (, holesterol- O2 oksidoreduktaza, 3beta-hidroksi steroidna oksidoreduktaza, 3beta-hidroksisteroid:kiseonik oksidoreduktaza) je enzim sa sistematskim imenom holesterol:kiseonik oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim sadrži flavin adenin dinukleotid (FAD). On je sekretorni bakterijski bifunkcionalani enzim koji katalizuje prva dva koraka degradacije holesterola. Ovaj enzim katalizuje oksidaciju 3beta-hidroksilne grupe do keto grupe, i izomerizaciju dvostruke veza u oksidovanom steroidnom sistemu prstena iz delta 5 pozicije do delta 6 pozicije (cf. EC 5.3.3.1, steroidd delta-izomeraza).
Alketa I Makedonski
Alketa I Makedonski grčki: Ἀλκέτας ὁ Μακεδὼν) je bio kralj antičke Makedonije od 576. pne. do 547. pne.. Bio je otac kralja Aminte I.
Aerop I Makedonski
Aerop I Makedonski (grčki Αεροπος), sin Filipa I, pra-praunuk Perdike, bio je kralj Drevne Makedonije i otac kralja Alkete. (Herod., viii. 139.)
NGC 6605
NGC 6605 je rasejano zvezdano jato u sazvežđu Zmija koje se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je - 15° 0' 0" a rektascenzija 18h 16m 24,0s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 6605 iznosi 6,0. NGC 6605 je još poznat i pod oznakama OCL 47, *Grp ?.
Wādī ‘Umar, Hajjah
Wādī ‘Umar je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1242 m.
Campigna, Forlì-Cesena
Campigna je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1059 m.
Tiha supruga
Tiha supruga je tajvanski igrani film snimljen 1965. godine u režiji Hsing Leeja. Po žanru je drama, a radnja prikazuje porodicu koja se suočava sa problemima izazvanim gluhonijemošću njenih članova.
Monteverde
Monteverde ima više značenja:
Molino Terrenzano, Lodi
Molino Terrenzano je naselje u Italiji u provinciji Lodi, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Adairsville, Georgia
Adersvil je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.648 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 4.648 stanovnika, što je 2.106 (82,8%) stanovnika više nego 2000. godine.
154. pne.
Godina '''154. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Opimija i Albina/Glabriona (ili, rjeđe, godina 600. Ab urbe condita). Oznaka 154. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Zeleni otok (razvrstavanje)
Ime ili naziv Zeleni otok može se odnositi na:
Opera
Tradicionalna opera ima tri vrste pjevanja: recitativ, deklamaciju i ariju, tj. otpjevanu solo dionicu. Kratka pjevna dionica naziva se i arioso. Sve vrste pjevanja prate muzički instrumenti. Pjevači i njihove uloge razvrstavaju se prema rasponu glasa. Muškarac može biti bas, bas-bariton, bariton, tenor i kontratenor. Žena može biti alt, mezzosopran i sopran. Svaka od tih vrsta ima podvrste. (Na primjer, podvrste soprana: lirski sopran, koloraturni sopran, spinto sopran, dramski sopran.) Te podvrste pomažu kako bi pjevač dobio uloge koje najbolje odgovaraju boji i kakvoći njegova glasa.
O tome jesu li u operi najvažnije riječi ili muzika se raspravlja još od 17. vijeka. Vizualne umjetnosti kao što je slikarstvo koriste se kako bi stvorile scenski spektakl, koji se smatra važnim dijelom izvedbe. Osim toga, u operi se često koristi ples. Zbog svega toga je slavni operni skladatelj Richard Wagner dodijelio operi znamenitu titulu Gesamtkunstwerk, što bi se moglo prevesti kao "zbirno umjetničko djelo".
Nastanak opere
Riječ opera izvorno znači "djela". Naime, to je množina latinske riječi opus (djelo), čime se željelo reći da opera objedinjuje umjetnosti solo pjevanja, zborskog pjevanja, deklamacije i plesa u scenskom spektaklu. Prvo djelo koje se smatra operom u današnjem općenitom smislu potječe iz 1597. godine. Bila je to Dafna (danas je izgubljena), a napisao ju je Jacopo Peri za elitni krug firentinskih humanističkih umjetnika koji su se okupljali u prostorijama "Camerata". Opera Dafna je htjela oživjeti klasičnu grčku tragediju, u okviru šireg buđenja antike koje je bilo vrlo važno za renesansu. Druga Perijeva opera, Euridika, iz 1600. godine, predstavlja prvu opernu partituru koja se sačuvala do naših dana. Izgovoren ili deklamiran dijalog uz svirku orkestra, što se u operi zove recitativ, jest temeljna osobina melodrame u njezinom izvornom smislu. Najpoznatiji primjer takve muzike je Mendelssohnova muzika za San ivanjske noći. Nevidljivi orkestar koji je u melodrami 19. vijeka naglašavao dramsku radnju danas se može prepoznati u filmskoj muzici. Filmski spektakli s ozbiljnom muzikom izravno nasljeđuju tradiciju melodrame, a njihovi specijalni efekti mogu se smatrati nasljednicima i konkurentima oblika 'Grand Opera'.
Među ranim elementima iz 16. vijeka, koji se još nisu složili u prepoznatljivu operu, treba spomenuti dvorsku paradu zvanu maska. Novi elementi maske mogu se vidjeti u drami Oluja Williama Shakespearea (oko 1611. godine). Muzičko-dramski elementi mogu se vidjeti i u madrigalima iz 16. vijeka, koji su se ulančavali kako bi se postigla dramska radnja. Ako se osvrnemo na još starija razdoblja, vidjet ćemo da se muzika koristila već u srednjovjekovnim misterijima. Sačuvalo se jedno muzičko djelo koje je starije od Dafne, Filoteja, koje je na vjerski tekst skladao svećenik po imenu Silberman. Osim toga, muzika Hildegarde iz Bingena izvodila se na sceni u dramskom obliku.
Barokno doba
Opera nije za dugo ostala ograničena samo na dvorsku publiku. Godine 1637. u Veneciji se pojavljuje karnevalska "sezona" sa javnim prisustvovanjem operama uz prodaju ulaznica u Veneciji. Monteverdi se preselio u Veneciju iz Mantove i komponuje svoje zadnje opere, Il ritorno d'Ulisse in Patria i L'incoronazione di Poppea, za mletački teatar 1640. Njegov najznačajniji sljedbenik Francesco Cavalli pomogao je u širenju opere širom Italije. U tim ranim baroknim operama, široka komedija je pomiješana sathumb|left|upright|Georg Friedrich Händel, 1733 tragičnim elementima u mješavinu koja je uzburkala neke obrazovane senzibilitete, što izaziva prvu od mnogih reformskih pokreta u operi. Pod pokroviteljstvom Venecijanske Akademije Arkadian koja je došla u vezu sa pjesnikom Metastasiom, čija libreta pomažu kristalizirati žanr opere seria, koja postaje vodeći oblik italijanske opere do kraja 18. vijeka. Nakon što je "metastasijski" ideal čvrsto uspostavljen, komedija u operi iz baroknog doba bila je rezervisana za ono što će se kasnije zvati opera buffa.
Opera seria je uzdignuta u tonu i visoko stilizirana u obliku, obično se sastoji od "suhog (secco) recitativa" prošaranog dugim da capo arijama. Ovim je pružena velika prilika za virtuozno pjevanje i za vrijeme zlatnog doba "opere seria" pjevač stvarno postaje zvijezda. Uloga heroja je obično napisana za Kastrati glas. Kastrati poput Farinellija i Senesinoa, kao i ženski soprani poput Faustine Bordoni, postaju veoma tražene u cijeloj Evropi kako je opera seria vladala pozornicama u svakoj zemlji, osim Francuske. Italijanska opera postavlja standard baroka. Italijanski libreti su norma, čak i kada je njemački kompozitor kao Händel pisao za londonsku publiku. Italijanski libreti ostaju glavni u klasičnom periodu, kao na primjer u operama Mozarta, koji je pisao u Beču u drugoj polovini 18. vijeka. U vodeće italijanske kompozitore opere seria spadaju: Alessandro Scarlatti, Vivaldi i Porpora.
Reforma: Gluck, napad na metastasijski ideal, i Mozart
Opera seria je imala svoje slabosti i kritičare, kao i ukus za uljepšavanje u ime vrhunski uvježbanih pjevača, i korištenja spektakla kao zamjenu za dramatsku čistoću i jedinstvo izazvala je kritike. Francesco Algarottijev Esej na Operu 1755. pokazao se kao inspiracija za reforme Christopha Willibalda Glucka. On je zagovarao da se opera seria mora vratiti osnovama i da su svi različiti elementi: muzika (i instrumentalna i vokalna), balet, a postavka mora biti podređena najvažnijem dijelu u operi- drami. Nekoliko kompozitora iz tog perioda, poput Niccolò Jommellija i Tommaso Traetta, pokušali su koristiti ove ideale u praksi. Prvi koji zaista uspijeva i da ostavi otisak na historiju opere bio je Gluck. On je pokušao postići "lijepu jednostavnost." Ovo je ostvareno u prvoj od njegovih "reformskih" opera, Orfeo i Euridika gdje pjevačkim linijama nedostaje virtuoznost poput djela Händela. Ove "reformske" opere su podržane sa jednostavnom harmonijom i posebno bogatijim nego što je uobičajeno prisustvom orkestra u cijeloj operi.
Gluckove reforme imale su odjeka u cijeloj operskoj historiji. Weber, Mozart i Wagner, su posebno bili pod uticajem njegovih ideala. Mozart je na mnoge načine gluckov nasljednik. Mozartova kombinacija izvanrednog osjećaja za: dramu, harmoniju, melodiju, i kontrapunkt. Napisao je niz komedija, posebno Così fan tutte, Figarova ženidba, i Don Giovanni (u saradnji s Lorenzom da Ponteom), koja ostaju među omiljenim, popularnim i poznatim operama danas. Mozartov doprinos operi seria je više mješovit, Do njegovog vremena ova vrsta opere je već izumirala, i uprkos velikim djelima poput Idomeneo i La Clemenza di Tito, on neće uspjeti u obnavljanju ovog umjetničkog oblika.
Bel Canto, Verdi i verizmo
thumb|upright|left|Giuseppe Verdi, nacrtao [[Giovanni Boldini, 1886 (Nacionalna galerija moderne umjetnosti, Rim)]] "Bel canto" je operski pokret koji je cvjetao u ranom 19. vijeku i vidljiv je u operama Rossinija, Bellinija, Gaetano Donizettija, Pucinija, Mercadante i mnogih drugih. Doslovno "lijepo pjevanje", bel canto opera potiče od istoimene italijanske stilske škole pjevanje. Bel canto pjevanje je obično kitnjasto i zamršeno, što zahtijeva vrhunsku agilnost i kontrolu glasa. Ova vrsta opere je uglavnom služila za zabavu gdje se od publike nije očekivalo da dublje razmišlja, za razliku od Beethovenove opere Fidelio u kojoj je težište bilo na duhovnim vrijednostima. Rezultat ovakvom pristupu u operi je bio taj da su bel canto opere bile veoma popularne. Hector Berlioz je žaleći se izjavio:
Kasnije su operski spektakli Meyerbeera, psihološke opere Verdija i muzičke drame Wagnera gurnuli bel canto opere sa operske scene. Tek nakon 2. svjetskog rata dolazi do iznenadnog obnavljanja interesa za ovu vrstu opere širom Evrope i Amerike i to uglavnom zahvaljujući dvoje operskih pjevača, Mariji Kalas i Joan Sutherland
Buoncammino 3, Ogliastra
Buoncammino 3 je naselje u Italiji u provinciji Ogliastra, u regiji Sardinija.
Slobodan Mileusnić
Dr. Slobodan G. Mileusnić (Goveđe Polje kod Daruvara, 9. IV. 1947. - Beograd, 22. XI. 2005) bio je historičar umjetnosti i sekretar "Odeljenja za likovne umetnosti" Matice srpske.
Ropivakain
Ropivakain je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 274,401 Da.
Buoncammino 3, Ogliastra
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 292 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Slobodan Mileusnić
Životopis
Osnovnu školu je završio u rodnom mjestu i u Trojeglavi, a Bogosloviju "Sveti Sava" u Beogradu (1968). Iste godine upisao je Teološki fakultet na kome je diplomirao 1973. Na Filozofskom fakultetu ("Istorija umetnosti, muzeološki smer") diplomirao je 1977. godine. Usavršavao se u Njemačkoj, na postdiplomskim studijima, i odbranio (1984) magistarski rad "Srpsko slikarstvo 17. i 18. veka u Slavoniji" na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Na istom Fakultetu obranio je (2004) doktorsku tezu "Požeška mitropolija". Od 1975. bio je zaposlen u Srpskoj patrijaršiji, u Muzeju Srpske pravoslavne crkve.
Opera
Bel Canto, Verdi i verizmo
Nakon bel canto ere, direktniji, snažan stil naglo je popularisao Giuseppea Verdija, počevši sa njegovom biblijskom operom Nabucco. Verdijeve opere odzvanjaju sa rastućim duhom talijanskog nacionalizma u post-Napoleonovoj eri. On ubrzo postaje ikona patriotskog pokreta (iako njegovi politička pogledi možda I nisu bili baš tako radikalni). U ranim 1850-im, Verdi komponuje njegove tri najpopularnije opere: Rigoletto, Trubadur i La Traviata. Ali on je nastavio razvijati svoj vlastiti stil komponovanja sa možda najvećom "francuskom grand operom" Don Carlos, a završava svoju karijeru sa dvije opere nadahnute Shakespeareom, Otello (opera) i Falstaff. Ova djela otkrivaju koliko daleko se italijanska opera razvila u svojoj sofisticiranosti još od početka 19. vijeka.
Slobodan Mileusnić
Stručni i naučni rad
Bio je glavni je i odgovorni urednik revije "Srpska pravoslavna crkva – njena prošlost i sadašnjost" (1985–1989) i glavni i odgovorni urednik lista "Pravoslavlje" (1889–1992). Učesnik je brojnih naučnih skupova u Srbiji i inostranstvu. Bio je upravnik Muzeja Srpske pravoslavne crkve, koordinator "Saveta za obnovu hramova i kulturne baštine Srpske crkve" i sekretar Svetog arhijerejskog sinoda. Bio je član Republičkog odbora za obnovu manastira Hilandara, zatim član Upravnog odbora Narodnog muzeja u Beogradu, Matice srpske u Novom Sadu, odnosno Galerije Matice srpske i "Kulturno-prosvetne zajednice Srbije". Dobitnik je više priznanja iz oblasti zaštite crkveno-umjetničkog nasljeđa, muzeologije i djelovanja u oblasti kulture (plaketa Mihajlo Valtrović, Zlatni beočug grada Beograda i drugo).
Opera
Bel Canto, Verdi i verizmo
Nakon Verdija pojavljuje se sentimentalna "realistična" melodrama "verizmo" opere u Italiji. Ovo je bio stil koji je uveo Pietro Mascagni sa Cavalleria Rusticana i Ruggiero Leoncavallo sa Pajaci (Pagliacci) koji su gotovo dominirali svjetskim operskim pozornicama s takvim popularnim djelima poput Giacomo Puccinijeva La Boheme, Tosca i Madame Butterfly.
Puccini koji je bio idol svoje publike na prelazu u 20. vijek je predvodio ovaj operski pravac objedinjavajući "grand operu" sa "verizmom". Bio je pravi operski kompozitor koji je bio bolje upoznat nego bilo koji njegov savremenik sa tajnama teatarskog efekta i uspjeha. Ovaj instinkt koji je bio očigledan čak i u odabiru njegovih libreta je bilo važno naslijeđe koje mu je ostavljeno iz velike prošlosti italijanske opere. Kasniji italijanski kompozitori, kao što su Berio i Nono su eksperimentisali s modernizmom.
Francuska opera
U rivalstvu sa uvoznim italijanskim operskim produkcijama, razvija se posebna francuska tradicija koju su osnovali Italijan Jean-Baptiste Lully na dvoru kralja Luja XIV. Uprkos njegovom stranom porijeklu, Lully osniva Kraljevsku muzičku akademiju (Académie Royale de Musique) i započinje monopol francuske opere od 1672. Počevši sa Kadmo i Hermiona (Cadmus et Hermione), Lully i njegov libretist Philippe Quinault stvaraju tragédie en musique, oblik u kojem su pisana plesna i horska muzika bili posebno istaknuti. Lullyjeve opere također pokazuju pažnju na izražajne recitative koji odgovaraju konturama francuskog jezika. U 18. vijeku, najvažniji nasljednik Lullyja je bio Rameau, koji je komponovao pet muzičkih tragedija kao i brojna djela u drugim žanrovima, kao što su opera-balet, sve značajne zbog svoje bogate orkestracije i odvažne harmonije. Nakon smrti Rameaua, Nijemac Gluck je bio pridobijen da komonuje šest opera za parišku pozornicu 1770-ih. Oni pokazuju uiicaj Rameaua, ali pojednostavljene i sa većom usredsređenošću na dramu. U isto vrijeme, sredinom 18. vijeka drugi žanr dobija na popularnosti u Francuskoj: Komična opera(Opéra comique). Ovo je bio odgovor njemačkom singspielu, gdje se arije izmjenjuju sa govornim dijalogom. Istaknuti primjeri u tom stilu su proizvedene od strane Monsignyja, Philidora i, iznad svega, Gretryja. Za vrijeme francuske revolucije, kompozitori kao što su Mehul i Cherubini, koji su bili sljedbenici Glucka, donose novu ozbiljnost u žanru, koji nikada nije ni bio u potpunosti "komičan". thumb|upright=1.13| Jean-Baptiste Lully Do 1820. uticaj Glucka u Francuskoj je doveo do povećanja interesa za italijanski bel canto, pogotovo nakon dolaska Rossinija u Pariz. Rossinijev Viljem Tell (Guillaume Tell) je pomogao u osnivanju novog žanra grand opera, oblik čiji je najpoznatiji predstavnik bio još jedan stranac, Giacomo Meyerbeer. Meyerbeerova djela poput Les hugenot naglašava virtuozno pjevanje i izvanredne scenske efekte. Laganija komična opera (opéra comique) je također uživala ogroman uspjeh u rukama Boïeldieua, Aubera, Hérolda i Adolphe Adama. U ovakvoj klimi, opere francuskih kompozitora poput Hectora Berlioza imaju poteškoća da dobiju priliku da budu saslušane. Berliozovo epsko remek djelo Les Troyens, kao vrhunac tradicije Glucka, nije dobio priliku za puno izvođenje gotovo stotinu godina.
U drugoj polovini 19.vijeka Jacques Offenbach stvara operete s duhovitim i ciničnim djelima, kao što su Orphée aux enfers. Charles Gounod je postigao ogroman uspjeh sa operom Faust, i Bizet komponujući operu Carmen koja je, kada je publika naučila da prihvati njenu mješavina romantizma i realizma, postala najpopularnija od svih komičnih opera. Massenet, Saint-Saëns i Delib komponuju djela koja su i dalje dio standardnog repertoara. U isto vrijeme, uticaj Richarda Wagnera je shvaćen kao izazov za francusku tradiciju. Mnogi francuski kritičari ljutito odbacuju muzičke drame Wagnera, dok su ih mnogi francuski kompozitori blisko oponašati sa promjenljivim uspjehom. Možda je najzanimljiviji odgovor došao od Claude Debussyja. Kao i u Wagnerovim djelima, orkestar ima vodeću ulogu u jedinstvenoj operi Debussyja Pelléas et Mélisande iz 1902., uz nepostojanje stvarne arije, već samo recitativa. Ali drama je nenametljiva, zagonetna i potpuno u wagnerijanskom stilu.
Ostala značajna imena iz 20. vijeka su: Ravel, Dukas, Roussel i Milhaud. Francis Poulenc je jedan od rijetkih poslijeratnih kompozitora bilo koje nacionalnosti čija je opera (uključujući Dijalogues des Carmelites) stekla uporište u međunarodnom repertoaru. Dugotrajna religiozna drama Sveti Franjo Asiški (Saint François d'Asise) iz 1983. je također privukla veliku pažnju.
Opera na njemačkom jeziku
Prva Njemačka opera je bila Dafne, komponovana od strane Heinricha Schütza 1627. godine (muzika nije sačuvana). Italijanska opera je zadržala veliki uticaj nad zemljama njemačkog govornog područja sve do kraja 18. vijeka. Ipak, razvijaju se i domaći operni oblici. Godine 1644. Sigmund Staden komponuje prvi singspiel, popularni oblik opere na njemačkom jeziku u kojima se pjevanje smjenjuje sa govornim dijalogom. Krajem 18. i početkom 19. vijeka, Theater am Gänsemarkt u Hamburgu predstavlja njemačke opere od Keisera, Telemanna i Händela. Ipak, mnogi od glavnih njemačkih kompozitora tog vremena, uključujući samog Händela, kao i Grauna, Hassea i kasnije Glucka koji većinu svojih opera pišu na stranim jezicima, posebno italijanskom. left|thumb|upright|Richard Wagner, 1871. godine. Mozartov singspiel, Otmica iz Saraja (Die Entführung aus dem Serail) 1782. i Čarobna frula (Die Zauberflöte) 1791. bili su važan iskorak u postizanju međunarodnog priznanja za njemačke opere. Tradicija je razvijena u 19. vijeku sa Beethovenom i njegovom operom Fidelio, inspirisan atmosferom Francuske revolucije. Carl Maria von Weber osniva Njemačku romantičnu operu u suprotnosti sa dominirajućim italijanskim Bel cantom. Njegova opera Čarobni strelac iz 1821. pokazuje svoj genij za stvaranje atmosfere natprirodnog. Ostali operski kompozitori tog vremena su: Marschner, Schubert, Schumann i Lortzing, ali najvažnija figura bio je bez sumnje Richard Wagner.
Wagner je bio jedan od najpoznatijih i najkontroverznijih revolucionarnih kompozitora u muzičkoj historiji. U početku je bio pod uticajem Webera i Meyerbeera, ali je postepeno razvio novi koncept opere kao Gesamtkunstwerk (dosl. potpuno umjetničko djelo), koji predstavlja mješavinu muzike, poezije i slikarstva. U svojim zrelim muzičkim dramama, Tristan i Izolda, Majstori pjevači iz Nürnberga (Die Meistersinger von Nürnberg), Prsten Nibelunga (Der Ring des Nibelungen) i Parsifal, Wagner je ukinuo razliku između arija i recitacije u korist toka naizgled "beskrajne melodije". On je uvelike povećao ulogu i moć orkestra, stvarajući rezultate sa složenom mrežom lajtmotiva, gdje se teme ponavljaju često povezane sa likovima i konceptom drame, i bio je spreman da krši prihvaćene muzičke konvencije, kao što su tonalitet, u svojoj potrazi za većom izražajnošču. Wagner također donosi novu filozofsku dimenziju u operi sa svojim radovima, koji su obično zasnovani na pričama iz germanskog paganizma ili Arthurovih legendi. Na kraju, Wagner je izgradio svoju operu u Bayreuthu, isključivo posvećenu izvođenju njegovih djela u stilu koji on želi.
Opera na engleskom jeziku
Nakon Purcella, dugi niz godina Velika Britanija je u suštini bila predstraža italijanskim operama. Händelove opere serije su dominirale u Londonu operskim binama decenijama, pa čak i domaći kompozitori kao što su Thomas Arne pisali su koristeći italijanske uzore. Ova situacija se nastavila kroz 18. i 19. vijek, uključujući Michaela Balfea, osim operskih balada, kao što je Prosjačka opera od Johna Gaya, koja je ismijavala operske konvencije, i lagane opere iz kasne viktorijanske ere, posebno Savoy opera od W.S. Gilberta i Arthura Sullivana. Francuske operete su se također često mogle čuti u Londonu kroz 1870-e.
Ruska opera
Opera je dovedena u Rusiju u 1730-im sa italijanskim operskim trupama i ubrzo je postala važan dio zabave za ruski carski dvor i plemstvo. Mnogi strani kompozitori kao što su: Baldassare Galuppi, Giovanni Paisiello, Giuseppe Sarti, i Domenico Cimarosa (kao i razni drugi) pozvani su u Rusiju da sastavljaju nove opere, uglavnom na italijanskom jeziku. Istovremeno neki domaći muzičari poput Maksima Berezovskog i Dmitrija Bortnianskog su poslati u inostranstvo da nauče pisati opere. Prva opera napisana na ruskom jeziku je bila Tsefal i Prokris od italijanskog kompozitora Francescoa Araja 1755. Razvoj opere na ruskom jeziku je podržan od strane ruskih kompozitora Vasilija Paškevića, Jevstigneja Fomina i Alekseja Verstovskog. thumb|Mihail Glinka, 1856. godine Međutim, pravo rođenje ruske opere je došlo s Mihailom Glinkom i njegove dvije velika opere Život za cara, 1836. i Ruslan i Ljudmila 1842. Nakon njega u Rusiji u 19. vijeku je bilo napisano opersko remek djelo Rusalka i Kameni gost Aleksandra Dargomižskog, opere Boris Godunov i Kovanščina Modesta Musorgskog, Princ Igor Aleksandra Borodina, opere Evgenij Onjegin i Pikova dama Petra Iljiča Čajkovskog, zatim Snjeguljica i Sadko Nikolaja Rimskog-Korsakova. Ovakav razvoj ogleda se u rastu ruskog nacionalizma kroz umjetnički spektar, kao dio sveslavenskog pokreta.
U 20. vijeku, tradiciju ruske opere razvijali su mnogi kompozitori poput: Sergeja Rahmanjinova sa njegovim djelima Bijedni vitez i opere Francesca da Rimini, Igora Stravinskog u Le Rossignol, Mavra, opere Edip Rex, i The Rake’s Progress, Sergei Prokofjev u Kockar, Ljubav za tri narandže, Plameni anđeo (Prokofjeva), Zaruke u manastiru, i Rat i mir, kao i Dmitrij Šostakovič u operama Nos i Gospođica Makbet iz Mtsenskog okruga, Edison Denisov u operi L'Ecume des jours, i Alfred Schnittke u Život sa idiotom, i opere Historia von D. Johann Fausten.
Ostale nacionalne opere
Ključni lik mađarske nacionalne opere u 19. vijeku je bio Ferenc Erkel, čija su se djela uglavnom bavila historijskim temama. Među njegovim najčešće izvođenim operama su Hunyadi László i Bank ban. Najpoznatija moderna mađarska opera je Dvorac plavobradog kneza od Béle Bartóka. Poljski ekvivalent Erkelu je Stanislaw Moniuszko koji se najviše proslavio sa operom Ukleti dvorac (Straszny Dwór).
Opera u Bosni i Hercegovini
Historija bosanskohercegovačkog izvođaštva može se vezati za imena iz davne prošlosti, ali izvođaštvo modernog tipa javlja se tek u vrijeme Austro-Ugarske. Iz tog perioda poznata su imena svjetskih umjetnika koji su gostovali u većim bosanskohercegovačkim gradovima, poput harfistice Teresine Zamara, violinista braće Františeka i Emanuela Ondričeka, Fritza Kreislera, Bronislava Hubermana, Zlatka Balokovića, pijanista Josipa Kremera, Alfreda Grünfelda, pjevača Žarka Savića i drugih. Postepeno se javljaju i domaći muzički umjetnici i instrumentalisti koji će ubrzano nadoknađivati vjekovno zaostajanje u izvođačkoj umjetnosti. Prvi javni koncert u BiH izveden je u Banjoj Luci 31. V. 1881, a prvi koncert u Sarajevu izveden je 11. XII. 1881. u novosagrađenom Oficirskom domu (danas Dom Oružanih snaga BiH). Oba koncerta izvele su austrougarske vojničke kapele, a nakon toga, koncertni život se snažno razvija, u početku kao društvena potreba za visoke austrougarske činovnike, a vrlo brzo i za kulturne potrebe domaćeg stanovništva.
Izvođaštvo se razvijalo postepeno u okviru pjevačkih društava i institucija teatra, Sarajevske filharmonije i orkestara, zatim muzičkih festivala. Veliku ulogu u razvoju muzičkog života imala su pjevačka društva. Prvi horski nastupi u BiH bilježe se oko 1867. godine u okviru srpske pravoslavne crkve i franjevačkog reda. U početku pjevačka društva bila su nacionalno-konfesionalnog karaktera. Najraniji datum vezan za djelovanje jednog pjevačkog društva u BiH jeste godina 1860, kada su Srbi u Brčkom osnovali Srpsko pjevačko društvo Srbadija koje je djelovalo u okviru srpske čitaonice, također prve u BiH. Hrvati Mostara godine 1873. podnose molbu za osnivanje zbora Kosača. Molba je odbijena, ali je hor osnovan i proglašen za Crkveni zbor Kosača.
Prvo muslimansko pjevačko društvo u BiH djelovalo je pri Kulturno-prosvjetnom društvu Gajret, kada je 1905. osnovan muški pjevački hor. Godine 1901. Jevreji Sarajeva osnivaju Španjolsko-jevrejsko pjevačko društvo La Lira. Jedno od rijetkih pjevačkih društava multinacionalnog sastava bio je Muško pjevačko društvo (njem. Männergesangverein), osnovano 1887, a 1905. osnovana je horska sekcija Radničkog kulturno-umjetničkog društva Proleter.
Pjevačka društva će od početka pa do najnovijeg vremena imati značajnu ulogu u razvoju muzičkog amaterizma u kojem učestvuju brojni ljubitelji muzike i horskog pjevanja. Prva opera izvedena u BiH je Alesandra Stradele Friedricha von Flotowa. Sarajevska izvedba ove opere bila 27. IX. 1882, nakon čega u Sarajevu i drugim većim mjestima BiH gostuju brojne operske i teatarske trupe iz svih zemalja Austro-Ugarske Monarhije i šire. Bosanskohercegovačka operna i operetna publika upoznala je vrlo rano neka od svježih evropskih opernih i operetnih plodova, komponovanih i izvedenih u Beču, Milanu i drugim gradovima nekoliko godina ili čak mjeseci prije sarajevske izvedbe. Jedna od glavnih karakteristika scenskog izvođaštva u BiH sve do Drugog svjetskog rata bilo je izvođenje komada s pjevanjem i opereta.
Pustakovec
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 123 stanovnika.
Opera
Opera u Bosni i Hercegovini
Zahvaljujući potpori društva i naporima muzičkih entuzijasta, poslije Drugog svjetskog rata osnovane su glavne muzičke institucije: Državna muzička škola (1945) i Muzička akademija (1955), Opera Narodnog pozorišta u Sarajevu (1946), Hor Radio-televizije Sarajevo (1947), Sarajevska filharmonija (1948), Gradski simfonijski orkestar u Banjoj Luci (1948), Balet Narodnog pozorišta u Sarajevu (1950), Gradski simfonijski orkestar u Tuzli (1955), Simfonijski orkestar Mostar (1958), Radio orkestar (1962), kasnije Simfonijski orkestar RTVSA itd. Posebnu ulogu odigrali su i manji ansambli specijalizirani za Novu muziku poput ansambala Momus (od moderna muzika Sarajevo, 1972) i Masmantra (1977), čiji je umjetnički vođa bio kompozitor Josip Magdić, a u novije doba i Sonemus kojega vodi kompozitor Ališer Sijarić.
Mecklenburg County, North Carolina
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 919.628, što je 224.174 (32,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Opera
Opera u Bosni i Hercegovini
Djelovanje profesionalnih i amaterskih izvođačkih ansambala između dva svjetska rata značajno je iz najmanje dva razloga: prvi: za ove ansamble komponovana su nova djela domaćih kompozitora, čime je obogaćivan fundus umjetničkih djela novim autorskim prilozima; drugi: jer su ansambli okupljali veliki broj muzičara, čime je muzički život dobijao na kvantitetu, ali postepeno i na kvalitativnoj razini koja je kulminirala sredinom 1970-ih godina prošlog vijeka kada je muzički život u BiH, posebno u Sarajevu, bio u ravnopravnom umjetničkom statusu s ostalim velikim jugoslavenskim kulturnim centrima.
Modernizam
Možda najočiglednija stilska manifestacija modernizma u operi je razvoj atonalnosti. Taj korak dalje od tradicionalnih tonaliteta u operi počeo je s Wagnerom, a posebno sa tzv. Tristan akordom”. Kompozitori kao što su Richard Strauss, Claude Debussy, Giacomo Puccini, Paul Hindemith i Hans Pfitzner gurnuli su vagnerovsku harmoniju dalje s ekstremnijim korištenjem kromatizma i većim korištenjem disonance.
Operski modernizam ima svoj pravi početak u operama dva bečka kompozitora, Arnolda Schönberga i njegovog pomoćnika Albana Berga. Oba kompozitora su bili zagovornici atonalnosti i njegovog kasnijeg razvoja (kao što je bilo kod Schönberga), dodekafonija. Šenbergovi rani muzičko-dramski radovi, Očekivanje (Erwartung) iz 1909., premijerno prikazan 1924. godine i Sretna ruka (Die Glückliche Hand) prikazuju veliku upotrebu kromatske harmonije i disonance u cjelini. Schönberg također povremeno koristi tzv. govoreći glas (sprechstimme), koji je opisao kao:
Ostali trendovi
Zajednički trend tokom cijelog 20. vijeka, kako u operi tako i uopšte orkestarskom repertoaru, je smanjenje orkestara. Kako se pokroviteljstvo za umjetnost smanjuje, narudžbe i nastupi sa novim muzičkim radovima se ostvaruje sa manjim budžetima, vrlo često rezultirajući manjim djelima poput kamernih djela ili opera u jednom činu. Mnoge opere od Benjamina Brittena su napisane za samo 13 instrumentalista, Mark Adamova opera u dva čina Male žene je napisana za 18 instrumentalista.
Još jedna karakteristika opera u 20. vijeku je pojava savremene historijske opere. Smrt Klinghoffera i opera Nixon u Kini Johna Adamsa i opera Dead Man Walking od Jakea Heggiea podcrtavaju dramatizaciju nedavnih događaja na sceni, gdje su likovi opisani u operi bili živi u vrijeme premijere same opere. Raniji modeli opere uglavnom su se bavili više udaljenom historijom, ponovna obrada savremenih izmišljenih priča (obrade popularnih predstava), ili priče iz mitova i legendi.
Operska kuća Metropolitan u New Yorku izvještava da je prosječna starost njenih pokrovitelja sada 60 godina. Mnoge operske kompanije, su imale sličan trend, i internet stranice operskih kompanija su prepune pokušaja da privuče mlađu publiku. Ovaj trend je dio šireg trenda "prosijede" publike za evropsku klasičnu muziku u posljednjoj deceniji 20. vijeka.
Operski glasovi
Pjevači i uloge koje oni igraju se prvo razvrstavaju prema njihovim vokalnim rasponima. Muški pjevači su razvrstani po vokalnom rasponu kao: bas, bas-bariton, bariton, tenor i kontratenor. Ženski pjevači su razvrstani po vokalnom rasponu kao: kontraalt, mezzosopran i sopran. Osim toga, pjevački glasovi se labavo prepoznaju po karakteristikama osim raspona, kao što je boja zvuka ili boje, vokalnog kvaliteta, okretnost, snaga, i prilagođenost glasa muzičkom instrumentu. Tako se sopran može nazvati lirskim sopranom, "coloratura", "soubrette", "spinto", ili dramatični sopran. Ovi pojmovi definišu uloge najpogodnije za vokalne osobenosti pjevača. Njemački Fach sistem je posebno organizovan sistem, iako ne opisuje u potpunosti pjevački glas, povezujući pjevački glas s vokalnom klasifikacijom. Poseban pjevački glas može se promijeniti drastično u toku njegovog/njenog života, rijetko dostižući vokalnu zrelost do tridesete godine, a ponekad tek u srednjim godinama.
Casey Novak
Pomoćnica tužioca Casey Novak je fiktivni lik iz serije Zakon i red: Odjel za žrtve. Od 2003. pa do 2008., te povodom njezinog povratka od 2011. do 2012. godine, glumila ju je Diane Neal.
800
thumb|Istočna hemisfera godine 800.