cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Doktor (titula)
Zemlje engleskog govornog područja
Britanski i američki univerziteti dodjeljuju titulu bakalauret i na umjetničkim fakultetima. Na univerzitetima Oxford i Cambridgu, nositelji titule bakalauret - B.A. može steći titulu master - M.A. nakon šest, sedam godina od upisa na univerzitet, tako da jednostavno plate određenu naknadu. Titula doktora nauka (Ph.D.) se obično može steći na svim univerzitetima, nakon produženog studija, ili kao rezultat orginalnog naučnog rada uz obranu tog rada pred komisijom.
Po zemljama engleskog govornog područja titula doktora se piše iza imena, na primer Jerry F. Fishwish, Ph.D.
Sjedinjene Američke Države i Kanada
U Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi postoje dvije vrste doktorskih titula:
Evropska unija
Nakon provođenja reforme visokog školstva u skladu sa Bolonjskom deklaracijom, sve tri akademske titule bakalauret, master (magistar) i doktor su izjednačene po kriteriju u svim zemljama Evropske unije.
Ujedinjeno Kraljevstvo i Irska
Za Ujedinjeno Kraljevstvo i Irsku važe ista pravila kao i za Sjedinjene Američke Države, ali titula doktor medicine nije profesionalni već istraživački doktorat, sličan kao u Njemačkoj.
Italija
U Italiji postoje tri vrste akademskih titula: laurea, laurea magistrale i dottorato di ricerca. Kratki studijski smjerovi u trajanju od dvije do tri godine dobijaju titulu - laurea. Nakon dodatnih dvije godine specijalizacije, može se polagati za titulu - laurea magistrale. Prema zakonu apsolventi imaju pravo na zvanje dottore (laurea) ili dottore magistrale (laurea magistrale), koja ne odgovara doktorskoj tituli (Dr. ili PhD).
Ekvavilent titluli doktora je dottore di ricerca (doktor nauka), za koju je potrebno prethodno steći titulu - laurea magistrale i proći dodatni istraživački rad (otprilike 3 godine).
Njemačka
Doktorski studiji u Njemačkoj traju od jedne do četiri godina (najčešće tri, a kod inženjera do pet godina). Kako najčešće nema formalnih predavanja, doktorand uglavnom provodi istraživanja pod nadzorom svog mentora, obično je i asistent tog istog profesora i radi za plaću.
Danas je u Njemačkoj titula doktor jedina akademska titula, ali postoji tendencija za dodatnim opisima specijalizacije - Dr.rer.nat. (Doktor rerum naturalium) za prirodne nauke i Dr.Ing. (Doktor-Ingenieur) za tehničke nauke. Inače se ta titula po njemačkom zakonu može unijeti i u osobne dokumente.
Francuska
Uz neke iznimke, srednji stupnjevi, kao bakalauret i master, su napušteni na univerzitetima kontinentalne Evrope. Francuska je napravila veliku reformu akademskih titula i visokog školstva od druge polovice 20. vijeka, pa je opet uvedena titula bakalaureat, kao prvi akademski stupanj. Studenti koji nastave studij mogu steći titulu maîtrise (master) a nakon položenih ispita dobijaju diplomu - agrégation, koja im omogućuje da predaju na univerzitetima. Doktorati se kao titule dodjeljuju i za nauku i umjetnost.
Rusija
U Rusiji (i brojnim postsovjetskim državama) nakon studija koji traju četiri do pet godina, - studenti koji nastave sa studijem, nakon nekoliko godina rada i napisane teze, dobijaju status Kandidat nauke (što odgovara američkoj tituli Ph.D.). Najviši akademski rang Doktor nauka, dodjeljuje posebna državna komisija, u znak priznanja za orginalna i posebno važna istraživanja.
Japan
U Japanu se akademski stupnjevi podjeljeni na gakushi (bakalaureat), nakon četiri godine studija i hakushi (doktor), nakon dvije do pet godina dodatnog studija. Uz to postoji i titula shushi (master / magistar).
Počasni doktorati
Pored titule dobijene nakon dizertacije, brojni univeziteti i fakulteti dodjelu i počasne titule, kao LHD (Doktor humanističkih nauka), Litt. D. (Doktor književnosti) i D.C.L. (Doktor građanskog prava), bez obzira na akademsko obrazovanje, kao priznanje za doprinos na tim poljima.
Los Bañuelos, Mezquitic
Los Bañuelos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Max Adalbert
Max Adalbert (Danzig, 19. februar 1874 - München, 7. september 1933; rođen kao Maximilian Adalbert Krampf) bio je njemački kazališni i filmski glumac. Odrastao u porodici pruskih oficira, karijeru je započeo u kazalištu, a kasnije je nastupao u filmovima te ostvario zapaženu karijeru kao kabaretski zabavljač. Umro je od upale pluća na kazališnoj turneji.
Los Bañuelos, Mezquitic
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1346 m.
Las Higuerillas, Turicato
Las Higuerillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 560 m.
Afton, Oklahoma
Aftan je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.049, što je 69 (-6,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Agliano Peralla, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 267 m.
Nauort
Nauort je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 192 opštinska središta okruga Vestervald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.312 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7143050.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Nauort se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 300 metara. Površina opštine iznosi 6,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.312 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 360 stanovnika/km².
Trescine, Avellino
Trescine je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9509 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 282 m.
Ainharp
Enap je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Oloron Sen Mari.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 142 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 199 metara (maksimalnoj 426 m, a minimalnoj 129 m).
Tusti Vrh
Tusti Vrh je naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Skrada. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Zapadno je Planina Skradska, jugozapadno je Skrad, južno-jugoistočno je Veliko Selce, jugoistočno je Malo Selce i Brezje Dobransko, istočno-sjeveroistočno je Gornja Dobra, sjeveroistočno su Sleme Skradsko i Bukovac Podvrški, sjeverozapadno su Gorica Skradska i Pucak.
Max Landa
Max Landa (pravim imenom Max Landau; Minsk, 24. april 1873 - Bled, 9. novembar 1933) je bio austrijski glumac. Karijeru je započeo 1899. u njemačkim kazalištima, a od 1911. nastupao u filmovima, gdje mu je partnerica bila Asta Nielsen. U Njemačkoj je ostao sve do 1933. do dolaska nacista na vlast. Sklonio se u tadašnju Jugoslaviju gdje je nedugo potom umro.
Žarko Marinović
Žarko Marinović (1911 — 1936), student prava i član Komunističke partije Jugoslavije, koji je ubijen 4. aprila 1936. godine tokom studentskog štrajka i taj dan se praznuje kao Dan studenata Beogradskog univerziteta.
Biografija
Rođen je 20. jula 1911. godine u selu Očinićima, u blizini Cetinja. Godine 1920. u devetoj godini je ostao bez oba roditelja. Posle završetka osnovne škole u rodnom selu, upisao je gimnaziju na Cetinju. Pošto nije imao sredstava za život u gradu, morao je svakodnevno putovati oko 15 kilometara do škole.
Kao učenik cetinjske gimnazije, pristupio je revolucionarnom omladinskom pokretu, koji je imao svoju jaku organizaciji u gimnaziji. Učestvovao je u nekoliko štrajkova učenika gimnazije tokom 1931. i 1932. godine, pisanju komunističkih parola i dr. Bio je učesnik i poznatog štrajka učenika cetinjske gimnazije od 5. decembra 1932. godine u kojem je učestvovalo 144 učenika. Ovaj štrajk je uspeo i niko od učesnika nije bio isključen iz škole, iako je bilo predloga iz policije da se gimnazija zatvori. Godine 1933. Žarko je završio gimnaziju. Imao je želju da studira pravo, ali zbog nedostatka sredstava nije mogao nastaviti školovanje. Uz pomoć drugova iz gimnazije i pomoći Fonda za siromašne učenike uspeo je da ode u Beograd i upiše se na Pravni fakultet. Dolaskom na Beogradski univerzitet odmah se povezao sa revolucionarnim studentskim pokretom, u kojem su tada učestvovali mnogim mladi revolucionari: Veljko Vlahović, Vlado Popović, Svetozar Vukmanović Tempo, Rifat Burdžović, Cvijetin Mijatović, Miloš Minić, Osman Karabegović, Đoko Kovačević i drugi. Tokom studija primljen je i u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Tokom raspusta, politički je delovao u Crnoj Gori, u okolini Cetinja.
Pošto je aktivnost revolucionarsnog studentskog pokreta na Beogradskom univerzitetu, tokom tridesetih godina, bila veoma razvijena - organizovani su česti štrajkovi i druge akcije. Vlast je nekoliko puta pokušavala da suzbije tu borbu. Pošto ni osnivanje omladinske „Organizacije jugoslovenskih nacionalista“ (ORJUNA) nije dovelo do rezultata i smanjivanja aktivnosti revolucinarnog pokreta, vlast je odlučila da uvede Univerzitetsku policiju. Ovom predlogu su se oštro usprotivili studenti, ali i mnogi profesori. Sekretar Univertitetskog komiteta KPJ Đoko Kovačević, student prava i predsednik Akcionog odbora studenata Veljko Vlahović, organizovali su krajem marta studentski štrajk čiji je početka bio zakazan za 3. april 1936. godine. Veljko Vlahović je odmah potom otputovao, najpre u Zagreb, a potom u Ljubljanu, gde je sa tamošnjim studentima dogovorio podršku njihovih studentskih organizacija.
Štrajk studenata otpočeo je 3. aprila i istovremeno je zahvatio sve univerzitete u zemlji - Beogradski, Zagrebački, Ljubljanski, Skopljanski i Subotički; i imao je jedinstven program i zahteve izložene u 16 tačaka. Ovaj štrajk završio se uspešno 28. aprila i poznat je pod imenom aprilski štrajk. Kao rezultat štrajka povučena je odluka o zavođenju policije na Univerzitetu, smenjen rektor Vladimir Ćorović i za novog izabran Dragoslav Jovanović. Na samom početku štrajka, 4. aprila, pri pokušaju policije i studenata-orjunaša da zauzmu zgrade fakulteta, došlo je do velikih sukoba, od kojih je najjači i najtragičniji bio onaj ispred zgrade Patološkog instituta Medicisnkog fakulteta u kojem je ubijen Žarko Marinović. On se nalazio u grupi studenata koja se nalazila ispred zgrade, kada je student prava i član „Orjune“ Slobodan Nedeljković nožem nasrnuo na studenta prava Jovana Šćepanovića. Žarko je tada pritrčao da odbrani druga, ali mu je tada student Nedeljković zadao dva udarca kamom u leđa.
Vest o pogibiji Žarka Marinovića odjeknula je širom Beogradskog univerziteta, a ubrzo se pročula i na drugim univerzitetima. Ona je još više ohrabrila studente u njihovoj borbi za autonomiju Univerziteta i skrenula pažnju javnosti. Na vest o smrti, prva je reagovala Organizacija ujedinjene studentske omladine, koja je izdala letak u kom je oštro osudila čin njegovog ubistva. Vlast je odmah posle izvršene obdukcije, odlučila da se sahrana održi sutradan u osam ujutru na Novom groblju. Policija je ovim činom želela da izbegne nove sukobe sa studentima, koji su opsedali zgradu mrtvačnice. Od ranog jutra 5. aprila, kolone od nekoliko hiljada studenata su iz nekoliko pravaca krenule ka Novom groblju. Pošto su od strane policije bile zaustavljene u toj nameri, došlo je do nekoliko sukoba s policijom u Grobljanskoj ulici (danas Ruzveltova ulica). Uprkos policijskim merama, studenti su čitavog dana obilazili Žarkov grob, koji se nalazio na periferiji groblja i polagali cveće.
U periodu do početka Drugog svetskog rata, studenti Beogradskog univerziteta su svake godine, uprkos zabrani, obeležavali 4. april - dan Žarkove smrti. Na devetogodišnjicu njegove smrti 9. aprila 1945. godine njegov grob je bio uređen, a na Dan borca, 4. jula 1954. godine na njemu je svečano otkrivena spomen-ploča. Istog dana doneta je odluka da se 4. april obeležava kao Dan studenata Beogradskog univerziteta. Iako je još od njegove sahrane, 1936. godine, postojala inicijativa o prenosu njegovih posmrtnih ostataka u rodno mjesto, 1970. godine je doneta odluka o njihovom prenosu u Aleju zaslužnih građana na Novom groblju, koja je izvršena 15. juna 1972. godine.
Porodica
Čitava porodica Žarka Marinovića učestvovala je u radničkom pokretu i Narodnooslobodilačkoj borbi. Deca njegovog rođenog strica - braća Jovan i Đuro i sestra Danica su bili predratni članovi Komunističke partije i nosioci Partizanske spomenice 1941. Takođe i troje njegovih rođaka - Nikola, Luka i Šako su poginuli tokom rata kao partizanski borci.
The Chronicles of Narnia
Narnijske hronike su serija od 7 romana za djecu fantastičnog žanra sjevernoirskog pisca C. S. Lewisa. Romani su prevedeni na 47 jezika, s više od 100 miliona prodanih primjeraka. Napisao ih je C.S. Lewis između 1949. i 1945., ilustrirala Pauline Baynes i izvorno su objavljene u Londonu između oktobra 1950. i marta 1956. Narnijske hronike su bile prilagođene nekoliko puta, kompletne ili u dijelovima, za radio, televiziju, pozorište i film. U njima je autor koristio motive iz kršćanstva, grčke i rimske mitologije te engleskih i irskih bajki.
Postavljene u izmišljenom carstvu Narniji, fantastičnom svijetu magije, mitskih zvijeri i životinja koje pričaju, priče pripovjedaju o avanturama razne djece koja igraju središnju ulogu u nastajućoj historiji tog svijeta. Osim u priči Konj i njegov dječak, protagonisti su sva djeca iz stvarnog svijeta, magično prevezeni u Narniju, gdje ih poziva lav Aslan kako bi zaštitili Narniju od zla i vratili prijestolje njenim zakonitim vladarima. Knjige obuhvataju čitavu historiju Narnije, od njegovog nastanka u Čarobnjakovom nećaku do njegovog konačnog uništenja u Posljednjoj bici.
Historija objavljivanja
Sedam knjiga Hronika Narnije su bile u stalnom objavljivanju od 1956. godine i prodano je više od 100 miliona primjeraka u 47 jezika i sa izdanjima na Brailleovom pismu.
Prvih pet knjiga su izvorno objavljene u Ujedinjenom Kraljevstvu od Geoffreya Blesa. Prvo izdanje Lava, vještice i ormara je objavljeno u Londonu 16. oktobra 1950. Iako su još tri knjige, Princ Kaspijan, Plovidba broda Zorogaza i Konj i njegov dječak, već bile napisane, nisu bile odmah objavljene u to vrijeme, nego su se pojavile (zajedno sa Srebrenom stolicom) jedna po jedna u svakoj od narednih godina (1951.- 1954.). Dvije posljednje knjige (Čarobnjakov nećak i Posljednja bitka) u Ujedinjenom Kraljevstvu je izvorno objavio The Bodley Head 1955. i 1956.
Knjige
Sedam knjiga koje čine Narnijske hronike ovdje su prikazane po redu izvornog datuma objavljivanja:
Lav, vještica i ormar (1950)
Glavni članak: Lav, vještica i ormar
Lav, vještica i ormar dovršena do kraja marta 1949. , a koju je objavio Geoffrey Bles u Ujedinjenom Kraljevstvu 16. oktobra 1950, pripovijeda priču o četvero obične djece: Peteru, Susan, Edmundu i Lucy Pevensie, koji su bili evakuirani na selo iz Londona u 1940. nakon izbijanja Drugog svjetskog rata. Oni u kući profesora Digoryja Kirka otkriju ormar koji vodi u čarobnu zemlju Narniju. Djeca Pevensie pomažu Aslanu, lavu koji priča, spasiti Narniju od zle Bijele Vještice koja je vladala Narnijom sto godina vječne zime. Djeca postaju kraljevi i kraljice ove novopronađene zemlje i uspostavljaju Zlatno doba Narnije, ostavljajući nasljedstvo koje treba ponovo otkriti u kasnijim knjigama.
Princ Kaspijan (1951)
Glavni članak: Princ Kaspijan
Završen nakon Božića 1949. i objavljen 15. oktobra 1951., Princ Kaspijan priča o drugom putovanju djece Pevensie u Narniju. Povučeni su natrag snagom Susaninog roga, u koji je puhnuo Princ Kaspijan (lik) da pozove pomoć koja mu je potrebna. Narnije, kakvu su znali, više nema, jer je prošlo više od 1000 godina i njihov dvorac je u ruševinama, a svi su se Narnijci toliko povukli u sebe da ih jedino Aslanova magija može probuditi.Kaspijan je pobjegao u šume da bi umakao svom stricu Mirazu, koji je prisvojio prijestolje. Djeca još jednom krenu da spase Narniju.
Plovidba broda Zorogaza (1952)
Glavni članak: Plovidba broda Zorogaza
Napisan između januara i februara 1950. i objavljen 15. septembra 1952., u Plovidbi broda Zorogaza Edmund i Lucy Pevensie se, zajedno sa svojim uobraženim rođakom, Eustaceom Scrubbom, vraćaju u Narniju. Kad dođu tamo, pridruže se Kaspijanovoj plovidbi na brodu Zorogazu da pronađu sedam lordova koji su bili protjerani kada je Miraz preuzeo prijestolje. Ovaj opasan put dovodi ih do mnogih čuda i opasnosti dok plove prema Aslanovoj zemlji na rubu svijeta.
Srebrena stolica (1953)
Završena početkom marta 1951. i objavljena 7. septembra 1953., Srebrena stolica je prva knjiga o Narniji bez djece Pevensie. Umjesto njih, Aslan poziva Eustacea natrag u Narniju zajedno sa svojom drugaricom iz razreda Jill Pole. Tamo im da četiri znaka kako bi im pomogao u potrazi za Princom Rilijanom, Kaspijanovim sinom, koji je nestao deset godina nakon što je isplovio kako bi se osvetio za smrt svoje majke. U Narniji je prošlo 50 godina a Kaspijan, koji je jedva bio punoljetan u vrijeme Plovidbe broda Zorogaza, sada je starac, dok je Eustace još uvijek dijete.
Eustace and Jill, uz pomoć baruštinskog migoljca Barovoljka, suočavaju se sa opasnostima i izdajom na njihovoj potrazi za Rilijanom.
Konj i njegov dječak (1954)
Glavni članak: Konj i njegov dječak
Započet u martu i završen na kraju jula 1950, Konj i njegov dječak je objavljen 6. septembra 1954. Radnja se odvija u vrijeme vladavine djece Pevensie u Narniji, eri koja počinje i završava u zadnjem poglavlju Lava, vještice i ormara. Pričajući konj zvani Bree (Narnija) i dječak po imenu Shasta (Narnija), obojica u ropstvu u zemlji Kalormen, su protagonisti. Upoznaju se igrom slučaja i isplaniraju svoj povratak u Narniju i slobodu. Usput upoznaju Aravis i njenog pričajućeg konja Hvin koji su također krenuli u Narniju.
Čarobnjakov nećak (1955)
Glavni članak: Čarobnjakov nećak
Završen u februaru 1954. i objavljen od strane Bodley Heada u Londonu 2. maja 1955., preteča Čarobnjakov nećak vodi čitaoca natrag do početaka Narnije gdje vidimo kako je Aslan stvorio svijet i kako je zlo prvi put ušlo u Narniju. Digory Kirke i njegova prijateljica Polly Plummer idu u različite svjetove eksperimentirajući s magičnim prstenovima koje je napravio Digoryjev stric. Oni upoznaju Jadis (Bijelu Vješticu) u umirućem svijetu Charnu, i svjedoče stvaranju Narnije. Priča je smještena u 1900. godini, kad je Digory bio dvanaestogodišnji dječak. U vrijeme Lava, vještice i ormara on je već sredovječni profesor i domaćin djeci Pevensie.
Posljednja bitka (1956)
Glavni članak: Posljednja bitka
Završena u martu 1953. i objavljena 4. septembra 1956., Posljednja bitka bilježi kraj svijeta Narnije. Jill i Eustace vraćaju se u Narniju kako bi je spasili od majmuna Trika, koji je obmanuo magarca Smetenka,  da se lažno predstavlja kao Aslan i tako pospješujući konačni obračun između Kalormenaca i Kralja Tiriana.
Glavni likovi
Više informacija: Likovi u Narnijskim hronikama
Aslan
Glavni članak: Aslan
Aslan, Veliki Lav, centralni je lik Narnijskih hronika.On je istoimeni lav Lava, vještice i ormara i njegove ulogu u Narniji se razvija kroz ostale knjige. On je također i jedini lik koji se pojavljuje u svih sedam knjiga. Aslan je lav koji priča, Kralj Zvijeri, sin Cara-Preko-Mora; mudar, samilostan, magičan autoritet (i vremenski i duhovno); tajanstven i dobroćudan vodič ljudskoj djeci koja posjećuju Narniju i kao čuvari i kao spasitelji Narnije. C. S. Lewis je opisao Aslana kao alternativnu verziju Isusa kao oblik u kojem bi se Krist mogao pojaviti u alternativnoj stvarnosti.
Porodica Pevensie
Glavni članci: Peter Pevensie, Susan Pevensie, Edmund Pevensie i Lucy Pevensie
Četvero braće i sestara Pevensie su glavni ljudski protagonisti Narnijskih hronika. Razne kombinacije nekoliko ili svih njih se pojavljuju u pet od ukupno sedam knjiga. Oni su predstavljeni u Lavu, vještici i ormaru i na kraju postaju Kraljevi i Kraljice Narnije: Visoki Kralj Peter Veličanstveni, Kraljica Susan Blaga, Kralj Edmund Pravedni, i Kraljica Lucy Hrabra. Iako su u pričama predstavljeni kao djeca, u Konju i njegovom dječaku (Peter je samo spomenut) pojavljuju se kao odrasli ljudi. Ponavljajući kršćansku temu iskupljenja, Edmund izdaje svoje dvije sestre i brata Jadis, Bijeloj Vještici, ali na kraju shvata da je pogriješio nakon čega se iskupljuje uz Aslanovu intervenciju i pridružuje se borbi protiv Bijele Vještice. Lucy je središnji lik četvero djece Pevensie. Od sve djece Pevensie, Lucy je najbliža Aslanu, i od svih ljudskih likova koji posjećaju Narniju, Lucy je možda ona koja najviše vjeruje u Narniju. Svih četvero se pojavljuju u Lavu, vještici i ormaru i Princu Kaspijanu. Susan, Lucy, and Edmund (Peter je spomenut) se pojavljuju u Konju i njegovom dječaku. Lucy and Edmund se pojavljuju u Plovidbi broda Zorogaza. Peter, Edmund, i Lucy se pojavljuju u Posljednjoj bici. Susan se ne pojavljuje u Posljednjoj bici zato što je prestala vjerovati u Narniju. Kada ga je 1958. godine jedno dijete pitalo ako bi "molim vas napisali" knjigu naslovljenu "Susan od Narnije" da bi cijela porodica Pevensie bila ujedinjena, C. S. Lewis je odgovorio: "Tako mi je drago što voliš knjige o Narniji i lijepo od tebe što si mi pisala i rekla mi to. Nema koristi da me samo pitaš <podvučeno> da napišem još. Kada mi priče dolaze na pamet moram ih napisati, a kad ih nema, onda ne mogu!..."*
Eustace Scrubb
Glavni članak: Eustace Scrubb
Jill Pole
Glavni članak: Jill Pole
Jill Pole pojavljuje se u Srebrnoj stolici i Posljednjoj bici. Školska je drugarica Eustacea Scrubba.
Digory Kirke
Glavni članak: Digory Kirke
Polly Plummer
Glavni članak: Polly Plummer
Polly Plummer pojavljuje se u Čarobnjakovom nećaku i Posljednjoj bici. Ona je prijateljica Digoryja Kirka. Njeno slučajno putovanje u svijet Charn potakne Digoryja da je prati, i tada počinju njihove avanture u Čarobnjakovom nećaku.
Princ Kaspijan / Kaspijan X
Glavni članak: Princ Kaspijan (lik)
Princ Kaspijan, koji će poslije postati Kralj Kaspijan X od Narnije, Lord Cair Paravela i Car Samotnih Otoka – također zvan "Caspian Moreplovac" and "Kaspijan Navigator" — je glavni lik druge knjige u serijalu, isprva predstavljen kao mladi nećak, i nasljednik, Kralja Miraza od Narnije. Princ Kaspijan: Povratak u Narniju dešava se 1300 godina nakon vladanja Visokog Kralja Petera i njegovog brata i sestara, kada se Stari Narnijci skrivaju zbog Kaspijanovih predaka Telmarinaca Kaspijan je također i središnji lik u Plovidbi broda Zorogaza, i nakratko se pojavljuje na početku i kraju Srebrne stolice.
Bijela Vještica / Jadis
Glavni članak: Bijela vještica
Jadis, obično poznata tokom njene vladavine Narnijom kao Bijela Vještica, je glavni antagonist Čarobnjakovog nećaka i Lava, vještice i ormara. Ona je vještica koja je odgovorna za smrzavanje Narnije što je rezultiralo Stogodišnjom Zimom. Bijela Vještica je rođena prije stvaranja Narnije i umrla je u borbi u Narnijskoj godini 1000.
Shasta / Kor
Glavni članak: Shasta (Narnija)
Shasta, kasnije poznat kao Kor od Archenlanda, je glavni lik u Konju i njegovom dječaku. Također se kratko pojavljuje na kraju Posljednje bitke. Rođen kao najstariji sin i nasljednik Kralja Lunea od Archenlanda, i stariji blizanac Princa Korina, Kor je kao beba bio otet i odgojen kao sin ribara u zemlji Kalormen. U Konju i njegovom dječaku (događaji od kojih se svi dešavaju tokom vladanja četvero Pevensijevih) Shasta pobjegne u slobodu, spašava Archenland i Narniju od invazije, saznaje svoj pravi identitet, i vraća se svojoj baštini. Shasta odraste i postane Kralj Archenlanda, oženi Kalormensku Tarkheenu Aravis, i biva otac sljedećem kralju Archenlanda, Ramu Velikom.
Narnijski univerzum
Glavni članak: Narnija (svijet) 400px|mini|Karta svijeta Narnije [[Clive Staples Lewis|C. S. Lewisa ]]
Glavno mjesto dešavanja Narnijskih hronika je svijet Narnija kojeg je Lewis konstruirao i, u Čarobnjakovom nećaku, svijet sadržavajući grad Charn. Svijet Narnije i Charna su sami postavljeni kao samo dva u multiverzumu bezbroj svjetova koji ubraja i naš univerzum, svijet porijekla glavnih protagonista. Putovanja između ovih svjetova su moguća, iako su rijetka, i mogu se ostvariti raznim sredstvima. Sama Narnija je opisana kao svijet nastanjen raznovrsnim stvorenjima, od kojih su većina prepoznatljiva onima koji su upoznati sa evropskim mitologijama i britanskim bajkama.
Stanovnici
U Lewisovim pričama postoje dva posebna tipa lika: Ljudi koja dolaze sa čitaočevog svijeta Zemlje, i narnijska bića i njihovi potomci koje je stvorio Aslan. Ovo je tipično za djela koja obuhvataju dva paralelna svijeta. Većina likova iz čitaočevog svijeta služe kao protagonisti raznih knjiga, iako su neki samo spomenuti u prolazu ovisno o hronologiji. Lewis sam ne ograničava se samo na jedan izvor inspiracije, nego posuđuje od mnogih izvora ubrajajući antičku grčku i njemačku mitologiju kao i keltsku literaturu.
Geografija
''Vidi još: Popis mjesta u Narnijskim hronikama
Narnijske hronike opisuje svijet u kojem Narnija postoji kao jedno veliko kopno okrenuto prema "Velikom Istočnom Okeanu". U ovom okeanu nalaze se otoci istraženi u Plovidbi broda Zorogaza. Na glavnom kopnu Lewis smješta zemlje Narniju, Archenland, Kalormen, i Telmar, zajedno sa mnogim drugim područjima koji nisu opisani kao zemlje. Autor nam također pokazuje djeliće bajnijih mjesta koja postoje u i oko glavnog svijeta Narnije, ubrajajući rub svijeta i podzemlje.
Kosmologija
Način ponavljanja zapleta u Hronikama je međudjelovanje (interakcija) između različitih svijetova koji čine multiverzum Narnije. Razne metode su korištene za pokretanje ovih prelazaka iz jednog svijeta u drugi, i one obično služe da bi se likovi uveli u svijet Narnije. Kosmologija Narnije nije tako interno dosljedna kao ta Lewisovog savremenika Tolkiena i njegove Srednje Zemlje, ali je dovoljna uzimajući u obzir bajkovititju atmosferu djela. Tokom trajanja djela usput saznajemo da je svijet Narnije ravan, geocentričan, da ima drugačije zvijezde od onih na Zemlji, i da vrijeme prolazi drugačije nego što prolazi na Zemlji.
Historija
''Vidi još: Vremenska linija Narnije i Historija Narnije
Prizvuci kršćanskih tema u Narnijskim hronikama
Preobraćenik u kršćanstvo u kasnijem životu, Lewis je prethodno bio autor brojnih djela o kršćanskoj apologetici i drugoj literaturi sa temama baziranim na kršćanstvu. Konkretno, lik Aslan je široko prihvaćen od strane književne akademske zajednice kao baziran na Isusu Kristu. Lewis nije ispočetka planirao da komponuje kršćanske teološke koncepte u Hronike. Lewis je tvrdio da Hronike nisu alegorijske, nego je njihove kršćanske aspekte radije zvao "pretpostavke".
Hronike su, shodno tome, puni kršćanskih motiva, te su široko korištene da promovišu kršćanske ideje (ideale) - pogotovo manjoj djeci.
Borghina, Alessandria
Borghina je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 218 m.
Encino Colorado (razvrstavanje)
Encino Colorado ima više značenja:
Edward Williams Morley
Edward Williams Morley (Newark, New Jersey, 29. siječnja 1838. – West Hartford, Connecticut, 24. veljače 1923.), američki kemičar i fizičar. Diplomirao na Williams College 1860., nastavljajući osim znanstvenog usavršavanja i studij teologije. Od 1869. do umirovljenja 1906. bio profesor kemije na sveučilištu Western Reserve u Clevelandu (danas Case Western Reserve). Morleyjev znanstveni interes bio je usmjeren na precizno određivanje gustoće i relativnih atomskih masa plinova, te udjela kisika u atmosferi i vodi. Bavio se istraživanjem toplinskoga širenja i brzinom svjetlosti u magnetskom polju. Kao sposoban eksperimentator privukao je pozornost fizičara A. A. Michelsona, pa su zajedno 1887. izveli ispitivanje poznato kao Michelson-Morleyev pokus.
Michelson-Morleyev pokus
Michelson-Morleyjev pokus je najznačajniji i najutjecajniji pokus s takozvanim nultim rezultatom u povijesti znanosti, izveden 1887. u Clevelandu u suradnji A. A. Michelsona i E. W. Morleyja. Pokus je bio namijenjen utvrđivanju relativne brzine gibanja Zemlje u odnosu na eter, hipotetičko sredstvo kojim se, kako se vjerovalo, šire valovi svjetlosti. Tijekom pokusa osjetljivi Michelsonov interferometar indirektno je uspoređivao duljine putova svjetlosti, koja se gibala u dva međusobno okomita smjera: u smjeru gibanja Zemlje oko Sunca i okomito na taj smjer. Ideja pokusa bila je jednostavna: ako je brzina svjetlosti stalna s obzirom na pretpostavljeni eter kroz koji se Zemlja giba, onda bi se njezino gibanje moglo utvrditi uspoređivanjem brzine svjetlosti u smjeru gibanja Zemlje, gdje bi trebalo doći do zbrajanja brzine svjetlosti i brzine gibanja Zemlje, s brzinom svjetlosti pod pravim kutom prema smjeru gibanja Zemlje. Međutim, razlike nije bilo, otuda naziv nulti rezultat. Izostanak tog učinka obesnažio je stoljetnu teoriju o postojanju etera i pridonio spoznaji kako je brzina svjetlosti univerzalna konstanta. Premda nije pouzdano potvrđeno da je Albert Einstein u oblikovanju teorije relativnosti 1905. pošao baš od toga rezultata, pokus je omogućio prihvaćanje nove fizike i novih pojmova prostora i vremena u usporedbi s klasičnom Newtonovom fizikom.
Halit Ergenç
Halit Ergenç (Istanbul, 30. travnja 1970.), turski kazališni, filmski i televizijski glumac
Sin je turskog glumca Alija Ergença. Majka je albanskog porijekla. Srednju školu završio je u Istanbulu. Započeo je studij brodogradnje, koji je prekinuo na drugoj godini, da bi započeo studij glazbe i glume, koji je završio. Kao ljubitelj mjuzikla, otišao je u New York i pokušavao dobiti uloge u mjuziklima. Dobio je uloge samo u dječjim mjuziklima poput "Zekinih avantura". Vratio se u Tursku i izgradio uspješnu karijeru glumeći u kazalištu (mjuzikli, opera, balet), na filmu i u TV-serijama. Jedna od njegovih najpoznatijih uloga je uloga Onura Aksala u TV-seriji "Tisuću i jedna noć".
Finca Lorena, Sayula de Alemán
Finca Lorena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 85 m.
Konak (Sarajevo)
Konak (tur. konak - dom, dvorac, prenoćište), rezidencijalno je zdanje u sarajevskom naselju Bistrik, u općini Stari grad. Sagrađena u vrijeme Osmanskog Carstva za potrebe sultanovih namjesnika u Sarajevu. U to vrijeme je bila sjedište valije i uprave Bosanskog vilajeta.
Povijest
Sultanovi namjesnici u Bosni su svoja sjedišta imali u: Sarajevu (1463.–1553.), zatim u Banjoj Luci (1553.–1638.), potom opet u Sarajevu (1638.–1703.), u Travniku (1669.–1851.), pa, po treći put, u Sarajevu, nakon 1851. godine.
Rezidencije namjesnika su se za vrijeme osmanske uprave nazivale saraji, begluk-saraji (bejluk-saraj), odnosno konaci. U Sarajevu se, na mjestu današnje kasarne na Bistriku, nalazio stari begluk-saraj, sagrađen između 1453. i 1462, a koji je stradao prilikom upada vojske Eugena Savojskog, 1697. godine.
Današnji konak podignut je po preseljenju sjedišta namjesnika iz Travnika u Sarajevo, za uprave Topal Osman-paše, između 1867. i 1859. godine. To je reprezentativna trokatna građevina podignuta 1869. godine. Nalazi se u naselju Bistrik, između zgrade ANUBiH na zapadu, Careve džamije na sjeveru, ulice Konak na istoku i Franjevačke ulice na jugu. Kada je izgrađena, bila je jedina zgrada u Sarajevu na tri kata.
U duhu historcizma palaču, uz koju je podignuta i manja zgrada u kojoj je bio haremluk (vezirov stan), projektovali su je Splićani Franje Linardov i Franjo Moise. Za vrijeme austrougarske vladavine na objektu i njegovoj neposrednoj okolini izvršeni su 1906. godine izvjesni građevinski radovi, te je urađen dvorišni prostor i postavljene po dvije u kamenu uklesane figure lavova. Enterijer karakterizira funkcionalan raspored prostorija, opremljenih vrhunski izrađenim namještajem i ukrašenih umjetninama izuzetne umjetničke vrijednosti.
Konak je do 1878. bio sjedište vlade, tu su se održavale audijencije kod vezira, a jedanput godišnje i zasjedanja Zemaljske skupštine. U Konaku je nakon Berlinskog kongresa 1878., na kojem je Austro-Ugarskoj povjerena uprava nad Bosnom i Hercegovinom, formirana Narodna vlada.
Tijekom austro-ugarske uprave u Konaku su boravili poglavari zemlje, tu je u svibnju 1910. spavao austrougarski car Franjo Josip I., a nakon atentata 28. lipnja 1914. godine tamo su dovezena tijela austrougarskog prestolonasljednika Franza Ferdinanda i njegove supruge Sofije. Kako piše u pojedinim zapisima, oboje su bili živi kada su ih dovezli u rezidenciju, no preminuli su od povreda. O tome postoje i zapisi ljekara koji ih je pregledao i proglasio smrt. Franz je bio ranjen u vrat, a Sofija u stomak. U objektu je izvršena i njihova obdukcija, te izložen njihov posmrtni odar.
Od 1918. do 1941. u kompleksu su boravili generali, veliki župani i banovi, a za Kraljevine Jugoslavije korišten je i kao kraljevska rezidencija. Prvi medicinski fakultet u Bosni i Hercegovini, otvoren 22. studenog 1944. godine u Sarajevu, bio je smješten u Konaku i okolnim zgradama. Poslije Drugog svjetskog rata Konaku je vraćena rezidencijalna funkcija, u njemu je povremeno boravio predsjednik SFR Jugoslavije Josip Broz Tito i visoki strani gosti prilikom zvaničnih posjeta.
Iako je okružena zgradama i zidovima, tokom rata u BiH je pretrpjela manja oštećenja, ali s obzirom na to da nikada nije restaurirana u potpunosti (rađene pojedinačne popravke do 2000. godine), počela je propadati. Ipak, u njoj su se sve do 2013. godine održavali bitni sastanci, a boravili su i ambasadori. Tako je prvi trojni sastanak šefova država Bosne i Hercegovine, Hrvatske i Savezne Republike Jugoslavije, održan u ovoj rezidenciji 15. srpnja 2002. godine.
Konak je Nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine i nalazi se u vlasništvu Predsjedništva Bosne i Hercegovine.
San Juan Capistrán, Santa María del Río
San Juan Capistrán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 440 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1797 m.
Los Pedroza, Pabellón de Arteaga
Los Pedroza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Pabellón de Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1893 m.
Veliko Selce
Veliko Selce je naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Skrada. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Zapadno su Skrad i Vražji prolaz i Zeleni vir, jugozapadno je Podstena, sjeverozapadno su Planina Skradska, sjeverno-sjeverozapadno je Tusti Vrh, sjeveroistočno su Malo Selce i Brezje Dobransko, jugoistočno su Divjake i Hribac.
Mimi metalac
Mimì metallurgico ferito nell'onore, u Jugoslaviji prikazan pod skraćenim naslovom Mimi metalac, je talijanska filmska komedija snimljena u režiji Line Wertmüller i premijerno prikazana početkom 1972. godine. Protagonist, koga tumači Giancarlo Giannini, je siromašni Sicilijanac koji se zbog simpatija za komuniste zamjerio lokalnoj Mafiji i ostao bez posla, te je prisiljen napustiti suprugu (čiji lik tumači Agostina Belli) i potražiti posao u Torinu. Radnja prikazuje njegov život, odnosno kako postane rastrgnut između porodice u starom kraju i trockističke prodavačice cvijeća (čiji lik tumači Mariangela Melato) sa kojom ima dijete, odnosno između svojih ideala i surove stvarnosti.
Mimi metalac je karakterizirao prilično mračan ton, ali i ironičan komentar na tadašnja burna politička previranja u Italiji, kao i sveprisutnu korupciju i svemoćan organizirani kriminal, kao i stil koji je inzistirao na grotesknim prizorima. To je najviše došlo do izražaja u antologijskoj sceni u kojoj protagonist, nastojeći se osvetiti muškarcu koji mu je "nabio rogove", zavodi i potom pokušava voditi ljubav s njegovom gojaznom suprugom (čiji lik tumači Elena Fiore, kojoj je to bila prva uloga). Mimi metalac je osvojio niz nacionalnih filmskih nagrada, te postao jedno od najboljih i najuspješnijih ostvarenja u glumačkoj karijeri Giancarla Gianninija. On će s Wertmüller surađivati u još nekoliko filmova, uključujući znameniti (i Mimiju stilom sličan) Pasqualino Sedam ljepota.
Godine 1977. je u SAD snimljen remake pod naslovom Which Way Is Up? gdje je glavnu ulogu tumačio Richard Pryor.
San José, Río Bravo
San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
La Mesa Colorada, Urique
La Mesa Colorada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Petre Piruze
Biografija
Rođen je 5. maja 1907. godine u Ohridu. Upisao je Pravni fakultet u Beogradu, gde se uključio u revolucionarni studentski pokret. Posle toga je delovao kao advokatski pripravnik u Ohridu. Od 1941. godine, bio je član i prvi sekretar organizacije KPJ u gradu.
Bio je član Glavnog štaba NOV i PO Makedonije i delegat na Drugom zasedanju Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Jugoslavije. Bio je i član Inicijativnog odbora za održavanje Prvog zasedanja Antifašističkog sobranja narodnog oslobođenja Makedonije, delegat na njegovom Prvom zasedanju i član Prezidijuma.
Bio je prvi poverenik za pravosuđe Makedonije od 1944. do 1945. i član Komisije za izradu makedonske azbuke 1944. godine. Nakon formiranja prve vlade NR Makedonije bio je sudija Vrhovnog suda Jugoslavije u Beogradu od 1946. do 1950. godine.
Godine 1950. optužen je da stoji na „liniji Informbiroa“ i služio je robiju na Golom otoku do 1954. godine. Nakon završetka robije, rehabilitovan je 1966. godine. Radio je kao pravnik u Saveznoj upravi za veterinarstvo u Beogradu. Godine 1970. ponovo je primljen za člana SKJ.
Umro je 12. januara 1980. godine u Ohridu.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i ostalih jugoslovenskih odlikovanja.
Santiago de Cuba
250px|right|thumb|Katedrala u gradu Santiago de Cuba
Santiago de Cuba je najegzotičniji grad na Kubi, gde su pomešane različite etničke grupe.
Predstavlja drugi po veličini kubanski grad posle Havane, ravnopravan sa njom kada su u pitanju književnost, muzika i politika.
Smatra se “kolevkom revolucije” zbog vodeće uloge koju je odigrao u zbacivanju Batistinog režima.
The Adventure of the Bruce-Partington Plans
"The Adventure of the Bruce-Partington Plans" (srpskohrvatski: Bruce-Partingtonovi nacrti) je jedna od 56 priča o londonskom detektivu Sherlocku Holmesu što ih je napisao Arthur Conan Doyle. Priča je objavljena 1912. godine u Strandu, uz ilustracije Arthura Twidlea, a čini sastavni dio zbirke His Last Bow. Ova priča je drugo i posljednje pojavljivanje Mycrofta Holmesa, Sherlockova brata, mada je ovaj spomenut u još nekoliko priča. Doyle je ovu priču stavio na četrnaesto mjesto među svojih devetnaest najdražih priča.
Slučaj
Mycroft Holmes posjećuje svoga brata, Sherlocka, i dr. Watsona kako bi zatražio pomoć oko nestalih, tajnih nacrta za podmornicu. Sedam od ukupno deset stranica nacrta pronađeni su uz tijelo Arthura Cadogana Westa, a tri su stranice još uvijek izgubljene. Opasnost leži u tome što su baš te tri stranice dovoljne kako bi neprijateljima Britanije omogućili izradu takve podmornice. Cadogan West je bio mladi državni službenik koji je pronađen zatučene glave na tračnicama u blizini Aldgatea. Sa sobom je imao nešto malo novca (iako nema naznaka pljačke), karte za kazalište, ali ne i kartu za vlak, što je bilo iznimno neobično. Slučaj se pokazuje izrazito konfuznim, ali time još zanimljivijm za slavnog detektiva.
Na slučaju radi i inspektor Lestrade, koji je pronašao svjedoka koji može potvrditi da je, otprilike na toj lokaciji, čuo nekakav udarac, kao da je nekakvo tijelo palo na tračnice. Zbog magle, doduše, nije mogao ništa vidjeti. Daljnjom analizom tragova, Holmes dolazi do iznenađujučeg zaključka - Cadogan West je ubijen na sasvim drugoj lokaciji, a onda je njegovo tijelo stavljeno na vrh vlaka te je, zbog gibanja vlaka, palo na tračnice.
Holmes odluči posjetiti Sir Jamesa Waltera, koji je bio zadužen za čuvanje nacrta Bruce-Partingtonove podmornice. Ipak, po njihovu dolasku, Sir Jamesov brat, pukovnik Valentine Watler, govori im kako je Sir James umro od zastoja srca uzrokovanog stresom zbog nestanka nacrta. Zaručnuca Cadogan Westa pružila mi je nešto više informacija. Njezin zaručnik je djelovao prilično zabrinuto te je spomenuo kako bi izdajnik jednostavno mogao doći do nacrta i koliko bi strani agent platio za njih. Te večeri, kada su prolazili pokraj njegova ureda na putu za kazalište, Cadogan West je naglo odjurio i poslije više nije viđen. Posljednja osoba koju Holmes posjećuje je Sidney Johnson, viši službenik u uredu, koji mu je potvrdio da je on, kao i svaku večer, ostajao posljednji u uredu i da je osobno stavio nacrte u sef. Bilo tko tko je uzeo papire trebao bi tri ključa - onaj od zgrade, onaj od ureda i onaj od sefa. Cadogan West nije imao navedene ključeve, a samo je još Sir James posjedovao sva tri ključa. Johnson također otkriva kako je jedna od sedam pronađenih stranica od krucijalne važnosti, što će se pokazati korisnim za kasnije.
Koristeći vlastite podatke i informacije koje je dobio od Mycrofta, Holmes zaključi kako je glavni krivac ozloglašeni Hugo Oberstein, poznati agent koji je napustio grad netkom nakon ubojstva Cadogan Westa. Ipak, Oberstein je imao pomagaća koji mu je donio nacrte. Holmes uspijeva pronaći Obersteinovu kuću u Londonu i, temeljem pregleda, ustanovi kako se jedan od prozora u kući nalazi točno iznad perona. U tom je trenutku jasno kako je Cadogan West ubijen u toj kući i s tog prozora položen na vrh vlaka. Jedino ostaje otkriti tko ga je ubio i zašto. Daljnjim pregledom kuće, Holmes i Watson otkrivaju stare novine u kojima pronalaze nekoliko poruka što ih je poslao izvjesni "Pierrot". Holmes se dosjeti te pošalje sličnu poruku s istim potpisom kako bi namamio kradljivca, vjerujući kako to nije Cadogan West.
Berberski lav
Berberski (nubijski) lav je podvrsta lava koja je izumrla u prirodi. Živio je u planinskim predjelima sjeverne Afrike. Rimljani su ga koristili za borbe s gladijatorima u arenama. Posljednji primjerak u divljini je ubijen u Maroku kod gorja Atlas 1922. , dok se drugi izvori smatrali da je to bilo 1892. u Tunisu. Ova vrsta lava je vjerojatno izumrla zbog lova ili promjena u klimi. Danas postoji oko 100 berberskih lavova u zoološkim vrtovima diljem svijeta, a u muzejima je sačuvano devet koža, jedan kostur i nekoliko lubanja. 1996. jedna udruga za prava životinja je iz cirkusa izbavila mnogo životinja među kojima su bila tri lava slična berberskima.
Opis
Berberski lav je vjerojatno najveća podvrsta lava u povijesti. Dug je do 2,8 m. Muška jedinka ima 181-295, a ženska 120-181 kg. Vjeruje se da berberski lav ima isti nabor trbuha kao današnji azijski lav. Berberski lav ima sivkasto krzno. Ženke i mladi mužjaci imaju duge dlake oko vrata, na poleđini prednje noge i uz trbuh. Mužjaci posjeduju veliku grivu. Berberski lav živi odvojen od pripadnika svoje vrste.
Prehrana
Plijen berberskog lava su bili berberska ovca (Ammotragus lervia), divlja svinja i obični berberski jelen (Cervus elaphus barbarus). Način lova je nepoznat, a vjerojatno su koristili smrt gušenjem kao i druge velike mačke.
Crovna, Breasta
Crovna je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Breasta.
Permutacija (matematika)
U nekoliko oblasti matematike, izraz permutacija se koristi u različitim ali blisko povezanim značenjima. Sva ova značenja se tiču pojma preslikavanja elemenata skupa u druge elemente skupa, to jest, zamene mesta (permutovanja) elemenata skupa.
Definicije
Opšti pojam permutacije može da se definiše formalnije u različitim kontekstima:
Berberski lav
Razmnožavanje
Mužjaci i ženke budu zajedno samo tijekom sezone parenja, koja je vjerojatno u siječnju. Trudnoća traje 110 dana, nakon čega se rađa 1-6 mladih teških oko 1.5 kg. Mladi počinju hodati sa 13 dana. Mužjaci pokazuju zanimanje za ženke sa oko 2 godine, dobivaju mlade između 3 i 4 godine.
Crovna, Breasta
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 167 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 124 m.
Permutacija (matematika)
U kombinatorici
U kombinatorici, permutacija se obično shvata kao niz koji sadrži svaki element datog konačnog skupa jednom i samo jednom. Pojam niza se razlikuje od pojma skupa, po tome što se elementi niza javljaju po nekom redu: niz ima prvi element (osim ako je prazan), drugi element (osim ako mu je dužina manja od 2), i tako dalje. Sa druge strane, elementi skupa nemaju uređenje; {1, 2, 3} i {3, 2, 1} su samo različiti načini da se označi isti skup.
Međutim, u kombinatorici postoji i tradicionalno, opštije značenje izraza permutacija. U ovom opštijem smislu, permutacije su oni nizovi kod kojih se svaki element pojavljuje najviše jednom, ali ne moraju svi elementi iz datog skupa da budu iskorišćeni.
Za više podataka o srodnom pojmu u kome uređenje izabranih elemenata iz skupa nije od značaja, videti članak kombinacija.
U teoriji grupa
U teoriji grupa i srodnim oblastima, elementi permutacije nisu poređani u linearnom uređenju, ili u bilo kom drugom uređenju. Po ovoj definiciji, permutacija je bijekcija iz konačnog skupa u samog sebe. Ovo omogućava definisanje grupa permutacija; videti članak grupa permutacija.
Prebrojavanje permutacija
U ovom odeljku se koristi tradicionalna definicija iz kombinatorike, po kojoj je permutacija uređeni niz elemenata izabranih iz datog konačnog skupa, bez ponavljanja, i ne nužno korišćenjem svih elemenata datog skupa. Na primer, za dati skup slova {<tt>A</tt>, <tt>V</tt>, <tt>R</tt>, <tt>A</tt>, <tt>T</tt>}, neke permutacije su <tt>VRAT</tt>, <tt>VATA</tt>, <tt>VRATA</tt>, <tt>VATRA</tt> i <tt>TRAVA</tt> ali i <tt>AVRAT</tt> – niz ne mora da daje neku postojeću reč. Sa druge strane, <tt>TATA</tt>, nije permutacija jer koristi slovo <tt>T</tt> dva puta.
Za izbor trećeg člana niza je onda preostalo n − 2 elemenata, što za prva tri člana ukupno daje,