cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Osmi putnik (sastav)
Odlazak Gibonnija
Samo nekoliko mjeseci nakon što je objavljen album Drage sestre moje... nije isto bubanj i harmonika, uslijed velikog pritiska radi neriješenog pitanja menadžmenta Gibonni odlazi iz sastava, a zamjenjuje ga Marsel Benzon, dok Mirjana Jovanovića zamjenjuje Petar Šantić Peki. Stipišić prelazi u bosanskohercegovački heavy metal sastav Divlje jagode u kojem ostaje godinu dana, a početkom devedesetih počinje svoju uspješnu solo karijeru. Sastav je nastavio s koncertnom aktivnošću sa Marsellom Benzonom kao pjevačem, no trojica članova dobivaju poziv za odsluženje vojnoga roka. Sastav miruje do 2002. godine kada se ponovo okupljaju Bojan Božo Antolić, Davor Dado Gradinski i Mirjan Jovanović Tošo kojima se priključuju vokal Dean Clea Brkić (iz sastava Pandora) te gitarist Kristian Krista Barišić (iz sastava Kompleks K).
Reunion
Nakon pune dvije godine od okupljanja, 2004. godine započelo se sa snimanjem albuma Živ i ponosan koji izlazi sredinom svibnja 2005. godine za izdavačku kuću Dancing Bear (Hrvatska), te za One Records (Srbija) pritom obilježavajući i dvadeset godina od osnutka sastava. Album se snimao i pripremao u studiu Pandora Box, pod produkcijskom palicom Deana Clea Brkića. Na materijalu se nalaze stare uspješnice "Glasno, glasnije" i "Srce od kamena".
11. lipnja 2006. godine nastupili su kao predgrupa na koncertu britanske hard rock skupine Motörhead. Nakon niza uspješnih koncertnih nastupa u regiji, sastav početkom 2010. godine ulazi u studio i započinje sa snimanjem novog, petog po redu albuma pod imenom Tajna. Za produkciju je i ovaj put bio zadužen karizmatični frontmen sastava Dean Clea Brkić. Album je objavljen 31. srpnja 2010. te sadrži 11 novih pjesama među kojima se nalazi i obrada pjesme Zdravka Čolića, "Glavo luda".
PlayDrama
Kazalište PlayDrama osnovano je 2009. godine u Splitu i osnovna mu je djelatnost izvođenje svjetskih praizvedbi hrvatskih dramskih tekstova i hrvatskih praizvedbi svjetskih dramskih tekstova.
Povijest
Kazalište je osnovano 2009. godine i prvo je profesionalno kazalište za odrasle u Splitu nakon 115 godina. Osnivači kazališta su Lina Vengoechea i Elvis Bošnjak koji je i umjetnički ravnatelj kazališta.
Mosby, Missouri
Mosbi je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Tugno, Torino
Tugno je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 978 m.
George Gershwin
George Gershwin (Brooklyn, 26. rujna 1898. - Beverly Hills, 11. srpnja 1937.) bio je američki skladatelj.
Colleville
Kolvil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Avr.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 703 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 95 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,39 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 108 metara (maksimalnoj 124 m, a minimalnoj 17 m).
Mananara Avaratra
Mananara Avaratra ili Sjeverna Mananara (engleski: Nord Mananara) je grad i općina na istočnoj obali Madagaskara, administrativno sjedište distinkta Sjeverna Mananara u Provinciji Toamasina u Regiji Atsinanana od 37 984 stanovnika.
Grad ima bolnicu i osnovne i srednje školu.
Geografske i klimatske karakteristike
Mananara Avaratra je udaljena oko 620 km sjeveroistočno od glavnog grada Madagaskara Antananarivo i 278 km sjeverno od grada Toamasina. Grad leži na ulazu u Zaljev Antongila, pored ušća rijeke Mananara u Indijski ocean koja tu tvori deltu. Ima malu morsku luku, i luku na rijeci Mananara koja služi kao veza sa unutrašnjošću otoka, ali preko koje nema ni jednog mosta u pravcu sjevera. Centar mjesta ne leži na morskoj obali, već je uvučen u unutrašnjost.
Klima grada je tipična tropska sa stalnim dnevnim kišama i visokim temperaturama tokom čitave godine. Sezona uragana traje od januara do aprila.
Transport, Privreda
Grad ima i "Aerodrom Manakara" (IATA: WVK, ICAO: FMSK), kroz njega prolazi nacionalni put broj 5 koji ide uz čitavu istočnu obalu Madagaskara.
Preko 50% stanovništva općine su poljoprivrednici. Najvažniji usjev je klinčić, dok su ostali važni proizvodi kava i vanilija. U administraciji i uslugama radi oko 40% stanovnika, a ribolovom se bavi 10% stanovništva.
Jedna od najvećih atrakcija Mananare Avaratre je veliki Nacionalni park Mananara koji se nalazi udaljen od centra grada oko 45 km u pravcu juga.
Aethelnoth (nadbiskup Canterburyja)
Aethelnot se zaredio i postao redovnik u opatiji Glastonbury, a poslije je postao đakon Kenterberijske katedrale. Nakon što je godine 1016. Englesku osvojio danski princ Knut Veliki i sebe proglasio kraljem, Aethelnot ga je imenovao svojim dvorskim kapelanom. To je učinio usprkos toga što je 1017. dao pogubiti Aethelnotovog brata Aethelwarda. Aethelnot se pokazao odanim kralju, te je 13. novembra 1020. imenovan za nadbiskupa.
Dvije godine je otišao u Rim gdje je primio pallium od pape Benedikta VIII, ali i kupio veliki broj relikvija poslije predanih Opatiji u Coventryju. Iste godine je imenovao Gebranda za biskupa Roskildea u Danskoj; taj potez, koji je vjerojatno učinjen uz Knutov blagoslov, doveo je do sukoba sa Bremenskom nadbiskupijom pod čijom se nadležnošću nalazio Roskilde. Njegova eskalacija je izbjegnuta kompromisom temeljem koga je Rim priznao Gebrandovo imenovanje, ali su se Knut i Aethelnot obavezali da više neće imenovati nijednog biskupa u Danskoj.
Ponderosa Park, Colorado
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.232, što je 120 (3,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Aleksandar IV od Makedonije
Aleksandar IV Eg (grčki: Ἀλέξανδρος Aἰγός — 323–309. pne.) bio je sin makedonskog kralja Aleksandra III Velikog i baktrijske princeze Roksane.
Kada je Aleksandar 10.6. 323. pne. umro, njegovo dijete se još nije rodilo. S obzirom da nasljednik nije bio određen, u Aleksandrovoj vojsci je izbila pobuna s ciljem da se nasljednikom proglasi Aleksandrov stariji, nezakoniti i duševno slabi brat Aridej. Komandant konjice Perdika je, pak, htio da carstvo naslijedi Aleksandrovo dijete. Na kraju je postignut sporazum - Aridej će postati kralj pod imenom Filip III, ali će morati dijeliti prijestolje ako Roksanino dijete bude muško. Kada je Roksana u augustu rodila sina, on je proglašen kraljem kao Aleksandar IV. U njegovo ime je kao regent zavladao Perdika.
Godine 320. pne. je Perdika ubijen prilikom pokušaja da uguši pobunu u Egiptu, a regentom je postao Antipater. Nakon Antipaterove smrti 319. pne. je regentom postao Poliperhon, na što je Antipaterov sin Kasandar pokrenuo pobunu i uspio postati regent 317. pne. Nakon što je suzbio neuspjele pokušaje Filipa III da preuzme vlast, godine 309. pne. je dao otrovati Roksanu i Aleksandra kako bi spriječio da preuzmu vlast, odnosno ugroze njegovo regentstvo.
Delčevo (Makedonija)
Delčevo (makedonski: Делчево; do 1951. Carevo Selo, makedonski: Царево Село) je gradić na sjevero istoku Republike Makedonije. Delčevo je sjedište istoimene Opštine Delčevo, koja ima oko 17 505 (popis iz 2002.) stanovnika.
Geografske karakteristike
Grad Delčevo leži na padinama Planine Golak na obalama rijeke Bregalnice, 164 km istočno od glavnog grada Skopja u pravcu istoka, nedaleko od bugarske granice. Delčevo je najveće naselje u ''Regiji Pijanec'', kotlini od 585 km2 omeđenoj Osogovskim planinama sa sjevera i Maleševskom planinom na jugu. Pored grada nalazi se Turistički Centar Golak, udaljen svega 10 km južno od grada na visini od 1 300 m ispod vrha Čavka (1358 m) na Planini Golak. Ovo planinsko izletište izgrađeno je 1981 godine, ima 5 apartmana, 8 hotelskih soba i restoran, sa nogometnim, košarkaškim i rukometnim terenima.
Historija
mini|levo|250px|Carevo Selo (Delčevo) 1920. godine Delčevo se prvi put spominje kao naselje u darovnici srpskog cara Dušana iz 1347 - 1350 godine u kojoj car daruje neke zemlje iz kotline Pijanec obližnjem Manastiru Lesnovo. Naselje je u svojoj historiji više puta mijenjalo svoje ime, za Bizanta se navodno zvalo - Vasilevo (što bi prevedeno sa grčkog Basileus bilo Vladarevo mjesto). Za Otomanskog carstva naselje su njegovi turski stanovnici koji su postali apsolutna većina prezvali u Sultaniye, a slavensko kršćansko stanovništvo iz okolice - Carevo selo. U 17. st. izgrađena je džamija u središtu mjesta, koja je i danas u odličnom stanju.
Zbog povećanog broja kršćanskog stanovništva je 1856 godine izgrađena pravoslavna crkva, oko koje se uglavnom naseljavalo makedonsko stanovništvo.
Nakon Rusko-turskog rata, 1877–1878, došlo je do velike promjene u strukturi stanovništva, velik dio kršćanskog stanovništva iselio se zbog pritiska lokalnih vlasti i stanovnika u novoosnovanu Kneževinu Bugarsku u obližnji Ćustendil i okolicu, a na njihovo mjesto doselilo se izbjeglo muslimansko stanovništvo iz Bugarske, ali i iz Bosne i Hercegovine. Oni su osnovali i novu četvrt Madžirci. Druga veća promjena dogodila se nakon Balkanskih ratova kada se dobar dio muslimanskog stanovništva iselio za Tursku, a Delčevo ušlo sastav Kraljevine Srbije i postalo sjedište lokalne uprave. Delčevo je 1914 godine, pred Prvi svjetski rat bio gradić od svega 1701 stanovnika. Nakon Prvog svjetskog rata Delčevo je ušlo u sastav kraljevine SHS, 1931 godine se broj stanovnika povećao na 3 746. Od 1935 godine počelo se Delčevo širiti i na desnu stranu rijeke Bregalnice.
Nakon Drugog svjetskog rata i osnivanja tadašnje ''Federativne Republike Makedonije''1950 godine u čast makedonskog (i bugarskog) nacionalnog vođe i heroja Goce Delčeva, tadašnje Carevo Selo prezvano je u Delčevo. Goce Delčev je više puta boravio u Delčevu, jer je bio učitelj u nedalekom Novom Selu (okolica Štipa).
Stanovništvo
Delčevo je gradić sa 11 500 stanovnika.
Calliol, Belluno
Calliol je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 433 m.
Feeling
Feeling je bio glazbeni sastav iz Splita.
Izdali su jedan album kojeg su snimili 1992. u studiju Tomislava Mrduljaša. Na tom albumu je bilo nekoliko uspješnica kao što su Zvijezde, Sama, Pozvoni, Ponekad poželim, Što da se radi.
U postavi Feelinga se nalazio pjevač Giuliano Đanić koji je nakon ovog sastava krenuo samostalnom karijerom. Ostali članovi sastava su bili gitarist Alen Jerinić, koji je napisao većinu tekstova, Leo Tajč, koji je svirao na bubnjevima, Ernest Pelaić, koji je svirao na klavijaturama i Boris Hrga, koji je svirao na bas gitari.
Anund Jakob
right|250px|thumb|Kovanica kralja Anunda Jakoba
'Anund Jakob (starošvedski: Æmundær colbrænnæ ("Emund ložač ugljena"), staroislandski: Ǫnundr Óláfsson) (25. jul 1008/10 - cca. 1050) bio je kralj Švedske od 1022. do smrti.
Arheološki nalazi pokazuju kako je Anund kovao novac u Sigtuni.
Datum njegove smrti nije poznat. Godine 1049. je bio živ, a kronike navode da je 1060. švedski kralj bio njegov brat Emund Stari.
Gasanidi
Gasanidski kraljevi
thumb|right|200px|Al-Harith, gasanidski kralj Arapa, u arapskim narodnim pričama u sagama
DSIP
DSIP se može odnositi na:
Richboro, Pennsylvania
Ričboro je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.563, što je 115 (-1,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Demir Hisar
Demir Hisar (makedonski: Демир Хисар) je gradić u Republici Makedoniji od 2 593, smješten je na putu između Kičeva i Bitole. Sjedište je istoimene Opštine Demir Hisar, koja ima oko 9 497 (popis iz 2002.) stanovnika.
Geografske karakteristike
mini|200px|levo|Bračni par iz Demir Hisara u narodnoj nošnji Demir Hisar nalazi se u planinskom kraju, u gornjem toku Crne Reke između, Ilinske, Plakenske i planine Bigla. Plakenska Planina sa svojim najvećim vrhom od 2000 m odvaja ovaj kraj od Prespansko-ohridskog kraja. Površina Opštine Demir Hisar je 478 km² tako da ima svega 21,5 stanovnika na km².
Zbog bogatstva ovih planina željeznom rudačom čitav ovaj kraj je zvan Železnik. Grci su ga zvali Sidero Kastron, a Turci Demir Hisar što znači Željezna planina. Privreda Demir Hisara bazira se na stočarstvu, rudarstvu (Rudnik Sopotnica) i eksploataciji drva.
Historija naselja
Demir Hisar je novo naselje, koje se počelo formirati tek od 1945 godine, kada je tu osnovana opština, koje je prvo sjedište imala u selu Lopatica, te je nakon toga 1946 preseljena u selo Murgaševo iz kojeg je nastao današnji Demir Hisar.
Od tada Demir Hisar brzo raste, tako je 1961 godine imao 1129 stanovnika a 1981 2 283, а 1985 - 2 633 stanovnika. Današnji Demir Hisar je mali gradić sa svim urbanim inventarom, vodovodom, kanalizacijom i cestama. Od 1953 godine u Demir Hisaru radi psihijatarska bolnica sa 425 kreveta.
Criel-sur-Mer
Krijel na Moru je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Djep.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2670 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 126 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,12 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 15 metara (maksimalnoj 106 m, a minimalnoj 0 m).
Demir Hisar
Stanovništvo
Po popisu iz 2002 grad Demir Hisar imao je 2 593 stanovnika, njihov nacionalni sastav bio je:
Peptid indukovanja delta sna
Peptid indukovanja delta sna (DSIP) je neuropeptid koji nakon unosa u mezodiencefalnu komoru zeca indukuje vretenastu i delta EEG aktivnost i umanjuje motorne aktivnosti. Njegova aminokiselinska sekvenca je Trr-Ala-Gly-Gly-Asp-Ala-Ser-Gly-Glu.
Otkriće
Peptid indukovanja delta sna je otkriven 1974. putem izolacije iz cerebralne venske krvi zeca u indukovanom stanju sna. Smatra se da on prvenstveno učestvuje u regulaciji sna, putem indukovanja sna sporih talasa kod zečeva. Dalje studije njegove uloge su proizvele kontradiktorne nalaze.
Peptid sličan peptidu indukovanja delta sna je nađen u ljudskom majčinom mleku.
Li Yifu
Li Yifu (李義府) (614–666) je bio kineski velikodostojnik iz doba dinastije Tang koji je postao kancelar za vrijeme vladavine cara Gaozonga. Kada je car odlučio svoju drugu suprugu Wu (kasnije poznatu kao Wu Zetian) učiniti caricom, Li Yifu je bio jedan od rijetkih dvorjana koji se tome nije suprotstavio. Zbog toga je postao izuzetno uticajan i moćan. Tada je, međutim, stekao reputaciju nepoštenja, a 663. je optužen za korupciju, smijenjen i prognan. Tri godine kasnije je car izdao ukaz o pomilovanju prognanih velikodostojnika, ali je naveo da se on ne odnosi na one osuđene na dugogodišnji egzil. Kada je to čuo, Li Yifu je umro od bijesa.
Jerry Goldsmith
Jerrald King Goldsmith (10. veljače 1929. g. u Los Angelesu - 21. srpnja 2004. g.) bio je slavni američki skladatelj filmske glazbe iz Los Angelesa. Bio je nominiran za osamnaest Oscara i dobio je pet nagrada Emmy.
Nagrade i nominacije
Jerry Golsmith je s filmom Gremlini (eng. Gremlins) osvojio nagradu Saturn u kategoriji najbolja glazba.
Lista Velog Mista
Udruga Lista Veloga Mista (LVM, naziv dolazi od kultne serije "Velo misto") je nastala 2005. godine u Splitu, promjenom imena Kluba poduzetnika, obrtnika i građana Splita. Prvi predsjednik je poduzetnik Ilija Naletilić. Pod nazivom "Nezavisna lista Željka Jerkova" na lokalnim izborima iste godine dobijaju 4 vijećnička mandata u Gradskom vijeću Grada Splita, pa tako postaju odlučujući čimbenik prilikom formiranja splitske gradske vlasti. Zaključenjem pisanog sporazuma o zajedničkim projektima priklanjaju se HDZ-u te im prepuštaju obnašanje izvršne vlasti (Poglavarstvo na čelu s Gradonačelnikom Zvonimirom Puljićem). Političko djelovanje ograničavaju na predsjedanje Gradskim vijećem (Željko Jerkov), gradske vijećnike Nedu Makjanić-Kunić, Silvana Bralića i Hrvoja Marušića te rad svojih članova u nadzornim odborima komunalnih tvrtki i upravnim vijećima gradskih ustanova.
U proljeće 2007. godine iz redova LVM istupa Hrvoje Marušić, nastavljajući kao nezavisni vijećnik djelovati u klubu vijećnika LVM. Iste godine zbog nezadovoljstva ostvarenim LVM dovodi do smjenjivanja Zvonimira Puljića te imenovanja za Gradonačelnika Grada Splita Ivana Kureta (HDZ). Početkom listopada 2008. godine objavljuju raskidanje sporazuma s HDZ-om te zahtjeve za razrješenjem svih svojih članova u nadzornim odborima i upravnim vijećima gradskih poduzeća i ustanova. To obrazlažu HDZ-ovim neispunjavanjem sporazumom preuzetih obveza na ostvarivanju za građane važnih projekata. Lista Velog Mista ugašena je 2009. godine.
Poznatiji članovi LVM bili su poduzetnici Željko Jerkov (bivši košarkaš), Neda Makjanić-Kunić, Silvano Bralić, Ilija Naletilić, Igor Bagarić, Marina Wallner i drugi.
Taipana, Udine
Taipana je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 238 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 484 m.
Itrijum(III) fluorid
Itrijum(III) fluorid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 145,901 Da.
Tupelo, Oklahoma
Tupelo je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 329, što je 48 (-12,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sveti Rajnerije
Sveti Rajnerije ili '''sv. Arnir''' (Romagna, Italija, o. 1100. - Dubrava, 4. kolovoza 1180.), bio je splitski nadbiskup i mučenik, a danas se slavi i kao suzaštitnik grada Splita.
Malavan Anzali
Malavan (perz. ملوان انزلى) je iranski nogometni klub iz Bandar-e Anzalija.
Osnovan je 1969. godine, a glavno igralište mu je Stadion Tahti koji prima 20.000 gledatelja.
Sveti Rajnerije
Godine 1177. sazvao je apostolski legat Rajmund provincijalni crkveni sabor u Splitu na koji su pozvani svi metropliti i biskupi, ali nije poznato što se riješavalo na tom sinodu.
Malavan Anzali
Od 2001. sudjeluje u iranskoj prvoj nogometnoj lizi, a najveći uspjeh mu je 7. mjesto ostvareno u sezonama 2004./05. i 2013./14.
Sveti Rajnerije
Došao je u spor sa Kačićima zbog granica crkvenog imanja koje se nalazilo na granici posjeda između splitske i omiške komune te je 4. kolovoza 1180. godine kamenovan u klancu južno od sela Dubrava u Poljicima. Tijelo mu je preneseno u Split u ženski samostan sv. Benedikta.
Crkvica Svetog Arnira (Rajnerija) sagrađena je od kamenog klesanca u planinskom klancu na mjestu pogibije, a u podu crkvice do danas izvire voda, za koju puk vjeruje da je čudotvorna.
Univerzitet u Padovi
Padovanski univerzitet (talijanski: Università degli Studi di Padova, akronim: UNIPD, latinski: Universitas Studii Paduani, venetski: Università de Pàdova) jedan je od najstarijih univerziteta na svijetu i jedan od vodećih talijanskih institucija visokog obrazovanja. Univerzitet, osnovan 1222. godine, autonomna je javna ustanova visokog obrazovanja sa sjedištem u Padovi, gradu na svjeveroistoku Italije.
Padovanski univerzitet je od svog osnivanja bio značajno središte visokog obrazovanja i za učenjake iz južnoslavenske zemalja istočne obale Jadrana (ponajviše za Istrijane i Dalmatince Hrvate i Talijane u razdoblju humanizma) pa na njemu među brojnima borave, studiraju ili predaju i Ivan Vitez od Sredne, Marko Marulić, Ivan Česmički, Jura Dragašić, Fran Trankvil Andreis, Fridrik Grisogono, Franjo Petrić, Antun Vrančić, Ivan Križan, Andrija Dudić, Faust Vrančić, Nikola Andreis, Giulllio Camillo Delminio, Markantun Dominis, Matija Frkić, Juraj Dubrovčanin i brojni drugi.
Historija
Padovanski univerzitet osnovan je 1222. kad se grupa nezadovoljnih studenata sa svojim profesorima odcjepila od Univerziteta u Bologni i preselila u Padovu. I kod njih su, kao i kod Bologne, studenti odlučivali o izboru profesora i visini njihovih plaća. Ubrzo je i njih zahvatio isti proces secesije, pa se 1228. grupa nezadovoljnih studenata uz nekoliko profesora odselila iz Padove u Vercelli, ali je univerzitet preživio otcjepljenje, kao i česte promjene vladara i režima nakon toga. Ojačan je dodatnim prilivima, nezadovoljnika iz Bologne; 1306. i 1322. Svoju najveću slavu i prosperitet ostvario je tokom 15. i 16. vijeka, kad je bio jedan od tri vodeća univerziteta u Evrope. Među njegovim profesorima bili su poznati renesansni filozofi, humanisti i naučnici, između ostalih i Galileo Galilej.
Još duboko u srednjem vijeku Padovanski univerzitet bio je tipični Universitas Iuristarum internatska škola od šest godina, u kojoj se studiralo samo kanonsko i građansko pravo, ali se već od 1250. počela studirati i medicina i umjetnost. Na samom početku studenti su bili podjeljeni u četiri grupe, zavisno od zemalja iz kojih su dolazili. Od 1399. univerzitet je podijeljen u dvije zasebne škole (odnosno univerziteta): Universitas Artistarum za umjetnost i medicinu odnosno stariji Universitas Iuristarum za pravo, svaki sa vlastitim rektorom, ponovno su ujedinjeni tek početkom 19. vijeka. Vremenom je rastao broj studija, odnosno fakulteta koje je univerzitet imao, ali se i skraćivala nastava, od 16. vijeka na 5, a od 17. vijeka na 4 godine (ali treba imati na umu, da se je istovremeno tražilo da studenti imaju sve veće predznanje, odnosno prehodno školovanje, koje se produživalo). Padovanski univerzitet ima još od 1545. vlastiti botanički vrt, jedan od najstarijih u Evropi, a zvjezdarnicu od 1761.
Brojni studenti iz tadašnjih zemalja Mletačke Republike na istočnoj obali Jadrana studirali su na Padovanskom univerzitetu, između ostalog i Janus Pannonius, Grisogono Federik, Leopold Bogdan Mandić, Marko Gerbec (Marcus Gerbezius)...
Sudarij iz Ovieda
thumb|260px|Relikvijar u kome se nalazi Sudarij iz Ovieda.
Sveti Sudarij iz Ovieda (Santo Sudario de Oviedo, poznat i kao Pokrov iz Ovieda (pañolón de Oviedo) je katolička relikvija koja se čuva u Katedrali grada Oviedo u Španiji. Predstavlja komad krvave tkanine razmjera 84 x 53 cm, koja je po predaji bila omotana oko Isusove glave nakon što je njegovo tijelo skinuto sa križa gdje je bio razapet. Za razliku od mnogo poznatijeg Torinskog pokrova, na njemu nema neposrednih tragova iz kojih bi se mogao razbrati Isusov lik.
Prvi put se spominje 570. u djelu Antonina iz Piacenze, koji je naveo da se čuva u samostanu sv. Marka kraj Jeruzalema. Godine 614. je za vrijeme bizantsko-perzijskog rata Jeruzalem i okolicu zauzela perzijska vojska pod generalom Šahrabarazom. Perzijanci su tada zaplijenili veliki broj Isuovih relikvija, uključujući i Istinski križ. Sudarij je, međutim, prokrijumčaren u sjevernu Afriku, a odatle u Španiju.
Godine 840. je radi njegovog čuvanja u Oviedu sagradio kapelu Alfonso II od Asturije. Sudarij se vjernicima pokazuje tri puta godišnje - na Veliki petak, 14. i 21. septembra.
Sudarij je, slično kao i Torinski pokrov, bio predmetom raznih istraživanja koja pokušavaju utvrditi njegovu autentičnost; ta su istraživanja dala proturječne rezultate.
17 Thetis
17 Thetis je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 90,04 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,469 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 5,589 stepeni, a orbitalni period iznosi 1417,370 dana (3,880 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,134. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 7,76 a geometrijski albedo 0,171.
Asteroid je otkriven 17. aprila 1852. godine.
Institut za oceanografiju i ribarstvo
Institut za oceanografiju i ribarstvo je osnovan u Splitu 1930. godine kao prva nacionalna znanstveno-istraživačka institucija koja se bavi istraživanjem mora. Institut provodi veoma kompleksna istraživanja iz područja biološke, kemijske i fizičke oceanografije, sedimentologije, te ribarstvene biologije i marikulture. Nalazi se uz more blizu rta na jugozapadnoj strani Marjana.
Povijest
Za prvog ravnatelja Instituta izabran je norveški sveučilišni profesor dr. Hjalmar Broch. Nakon Drugog svjetskog rata na čelo Instituta dolazi dr. Tonko Šoljan, čiji je mandat obilježila velika i uspješna aktivnost institucije.
Početkom 60-ih godina započinje se s mjesečnim mjerenjima primarne proizvodnje (C-14 metoda) u obalnim i otvorenim vodama srednjeg Jadrana, što su ujedno i prva istraživanja takve vrste u Jadranu. početkom 70-ih Insitutu je pridružan Biološki zavbod iz Dubrovnika, koji je preustrojen u dva dislocirana institutska laboratorija i u tom je obliku djelovao sve do 2006. godine, kada je priključen Sveučilištu u Dubrovniku.
Početkom 90-ih Institut se veoma aktivno uključuje u pedagošku aktivnost na način da u okviru Sveučilišta u Splitu organizira Studijski odjel za more, prvi i jedini studij takve vrste u Hrvatskoj.
Radio Dalmacija
Radio Dalmacija je splitska regionalna komercijalna radio postaja koja je sa emitiranjem programa započela 1995. godine.
Frekvencije
Radio Dalmacija emitira se na 87.8, 88.3, 88.5, 96.4, 99.6, 100.0, 105.5, 106.1, 106.3, 106.9 i 107.3 MHz.
Labrador
Labrador može značiti:
The Other Boleyn Girl
Druga Bolenova kći (The Other Boleyn Girl) je istorijski roman britanske književnice Filipe Gregori, objavljen 2001. godine. Roman prati životnu priču engleske plemkinje Meri Bolen, manje poznate sestre Ane Bolen, nekadašnje engleske kraljice i supruge Henrija VIII, kao i majke kraljice Elizabete I.
Radnja
Istog trenutka kada postane dvorska dama engleske kraljice Katarine Aragonske, četrnaestogodišnja Meri Bolen privlači pažnju kralja Henrija VIII. Ona je najpre zaslepljena sjajem njegove moći i njegovog položaja, ali njena radost prestaje kada otkrije da je Henri samo pion u dinastičkim zaverama. Kada zanimanje kapricioznog kralja za nju izbledi, Meri dobija naređenje da svoje znanje da se on zadovolji prenese svojoj sestri, najboljoj drugarici i suparnici — Ani Bolen.
Ana uskoro postaje neodoljiva kralju Henrija, i Meri ostaje samo da posmatra sestrin uspon. Ana ne preza ni do čega da ostvari svoje ambicije. Od tog trenutka, Meri neće biti ništa drugo do „ona druga Bolenova kći“. Ana čak u jednom trenutku postaje i Henrijeva supruga i kraljica Engleske, ali njena pozicija nije sigurna sve dok kralju ne podari naslednika. Iako su u isto vreme i suparnice, sestre Meri i Ana moraju da se brane od neprijatelja porodice Bolen — Meri, Ane i Džordža, kojih ima mnogo.
Inspiracija
Meri Bolen je bila sestra mnogo poznatije Ane Bolen, druge supruge engleskog kralja Henrija VIII i majke kraljice Elizabete I. Samim tim, Meri je često pominjana u mnogobrojnim biografijama napisanim o Ani, ali nikada sama nije bila glavna tema. Za razliku od Ane, Meri je bila ljubavnica dva kralja — Fransoa I Valoe i Henrija VIII Tjudora. Rođena je negde između 1499. i 1508. godine. Popularna, ali nepotvrđena priča je da je Meri zapravo bila smatrana lepšom od dveju sestara. Udavala se dva puta, najpre za Vilijama Kerija, a zatim za Vilijama Staforda. Umrla je 1543.
Filipa Gregori bila je zaintrigirana pričom o kraljičinoj sestri koja je „očigledno bila zaboravljena od strane istorije“ zbog svog „nedostatka političke važnosti i uticaja“, koje je imala njena sestra. Gregori je bila fascinirana Merinom biografijom, te je odlučila da napiše roman o njoj, i nazvala ga Druga Bolenova kći.
Istorijska tačnost
Istoričari su osporili mnoge stvari iz romana Druga Bolenova kći, poput sledećih:
Adaptacije romana
Prvu filmsku adaptaciju romana Druga Bolenova kći producirao je BBC 2003. godine. 2008. snimljen je mnogo poznatiji film, u kome glavne uloge tumače Natali Portman, Skarlet Johanson i Erik Bana.
1023
Godina 1023. (MXXIII) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru.
Yukon (rijeka)
Yukon (čitaj Jukon) je najveća rijeka Aljaske koja izvire u sjeverozapadnoj Kanadi u Yukonu, duga 3 190 km.
Rijeka Yukon bila je poprište legendarne potrage za zlatom krajem 19. vijeka, o kojoj je puno pisao Jack London u svojim romanima.
Geografske karakteristike
Tok Yukona je generalno u smjeru istok - zapad, sa lukom prema sjeveru u srednjem dijelu. Yukon sa svojim pritocima ima porječje od oko 850 000 km² okruženo visokim planinama. Taj veliki prostor, veći od Turske, sve do sredine 19. vijeka nastanjivali su isključivo sjevernoamerički Indijanci, tek tad su se pojavili prvi evropski trgovci krznom i tragači za vrijednim rudama (među njima i Rusi čija je tad Aljaska bila). Otkriće zlata u Klondikeu - 1896. izazvalo je zlatnu groznicu nalik na onu u Kaliforniji, tad su nastala brojna naselje tragača za zlatom i sva mitologija vezana uz njih i običaje života na granici. thumb|left|240px|Karta [[porječje|porječja Yukona]] Glavne pritoke Yukona sa sjeveroistoka su rijeke; Teslin, Big Salmon, Pelly, Stewart, Klondike, Porcupine i Koyukuk, a sa jugoistoka su to rijeke; Takhini, White i Tanana.
Najudaljenija pritoka Yukona je rijeka McNeil koja izvire u Masivu Pelly na jugu kanadskog Yukona i teče do jezera Teslin iz kog izvire rijeka Teslin. Ipak najviše voda Yukonu, donose jezera Atlin i Tagish na granici Britanske Kolumbije i Yukona, pa se Tagish računa kao izvor Yukona, jer se tek rijeka koja se izlijeva iz njega zove Yukon (u tom slučaju Yukon ima samo 2 554 km). Oko 80 km, nizvodno od jezera Yukon se probija kroz uski kameni kanjon Miles, gdje su nekada bili slavni Slapovi Whitehorse, nesavladiva prepreka za tragače zlata u eri zlatne groznice. Oni su danas potopljeni, od kad je izgrađena hidroelektrana kod grada Whitehorsa.
Nešto niže od Whitehorsa Yukon ima prirodno proširenje Jezero Laberge. Sjevernije od jezera rijeka teče kroz široku, pretežno ravnu dolinu, po kojoj lijeno krivuda. Tu joj obale nisu visoke, pa se rijeka razliva u brojne kanale, s brojnim pješčanim otočićima. Kod naselja Selkirk u Yukon uvire sa sjevera velika pritoka rijeka Pelly koja donosi puno voda. Odmah nakon Pellya uviru i velike pritoke White i Stewart. Tako da kod grada Dawsona Yukon ima prosječni protok od 2 095 m², ali to oscilira od visokog vodostaja u junu, do niskog u martu, kad je rijeka zaleđena.
Nizvodno od Dawsona kotlina rijeke se sužava, tu Yukon teče pored planina visokih preko 1 200 m, ali je samo korito rijeke na 300 m, nakon tog rijeka ulazi u Aljasku i prima rijeku Porcupine. Od tud rijeka skreće prema jugozapadu i teče nekih 240 km preko široke, ravne doline razlijevajući se u brojne rukavce između kojih su brojni otoci. Veliki dio te doline danas je rezervat prirode - Yukon Flats National Wildlife Refuge. Na kraju doline rijeka se probija kroz uski kanjon.
Od ušća rijeke Tanana, najveće južne pritoke u Aljasci, rijeka teče u kotlini od 90 metara nadmorske visine. Na Tanani leži Fairbanks, najveći grad u porječju Yukona. Oko 280 km nizvodno od ušća Tanane, rijeka prima svoju posljednju veliku pritoku - Koyukuk, koja je usmjerava prema jugu, iako joj je tu korito na samo 36 m / nm udaljena svega 160 km, od mora, rijeka teče i nadalje na jug obilazeći planine koje joj priječe put do mora.
Kad se napokon približi Beringovom moru, zavija oštro prema sjeveru i ističe u Zaljevu Norton sa deltom širokom 65 km. Većina njenih rukavaca je plitka, ali je sjeveroistočni - Apoon Pass, bio dovoljno dubok za nekadašnje riječne brodove.
Ekonomsko značenje rijeke
Na Yukonu je izgrađeno malo hidroelektrana, iako rijeka ima veliki hidropotencijal, ali se one ne grade zbog male potražnje (malo stanovnika). Osim dviju relativno malih hidroelektrana u Whitehorsu uz dvije manje na pritokama u kanadskom Yukonu.
Xue Rengui
Xue Ren'gui (614–683), formalno ime Xue Li (薛禮), kurtoatno ime Rengui, bio je kineski vojskovođa iz doba rane dinastije Tang, koji je zbog svojih uspjeha stekao veliki ugled, a kasnije i herojsku reputaciju u kineskoj popularnoj kulturi. Istakao se uspješnim pohodima protiv ostataka Zapadnih Tujuea i protiv Goguryeoa, a jedini neuspjeh mu je predstavljao pohod protiv Tufana 670.
Ricciuti, Chieti
Ricciuti je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 127 m.
Golestan
Golestan (perz. گلستان; Golestān, punim imenom استان گلستان; Ostān-e Golestān) je jedna od 31 iranske pokrajine. Smještena je na sjeveru zemlje, a omeđena je Sjevernim Horasanom na istoku, Semnanskom pokrajinom i Mazandaranom na jugu, Kaspijskim jezerom na zapadu, te suverenom državom Turkmenistan na sjeveru. Golestan ima površinu od 20.195 km², a prema popisu stanovništva iz 2006. godine u pokrajini je živjelo 1,617.087 stanovnika. Sjedište Golestana je grad Gorgan.
Frannie, Wyoming
Frani je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 157, što je 52 (-24,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pegah Gilan
Pegah Gilan (perz. پگاه) je bivši iranski nogometni klub iz grada Rašta.
Sponzor mu je bila tvrtka za proizvodnju mliječnih proizvoda, a u iranski nogomet ušao je nakon što je navedena tvrtka 2002. godine kupila dionice kluba Esteglala.
Glavno igralište bio mu je Stadion Šahid dr. Azodi koji prima 15.000 gledatelja.
Sudjelovao je u 1. i 2. iranskoj nogometnoj lizi, a najveći uspjeh mu je 9. mjesto ostvareno u sezoni 2003./04.
Tokom 2005. i 2006. godine klub je trenirao Vinko Begović, a godinu dana kasnije privremeno i Darko Dražić.
Pegah je raspušten 2008. godine, a njegovim nasljednikom smatra se Damaš Gilan.
Andrija Martonić
Andrija Martonić (Rab, Hrvatska, 1768. - Beč, Austrija, 7. marta 1855.) hrvatski barun i feldzeugmeister (general topništva) u vojsci Habsburške Monarhije i kasnije Austrijskog Carstva.
Austrijsko-turski rat
Barun general topništva Andrija Martonić je rođen na Rabu, 1768. godine. U prvi dodir sa vojskom barun Martonić je došao stupivši, kao šesnaestogodišnji kadett-feldwebel (kadet), 1784. u "Inženjerijski korpus Habsburške vojske". Čin leutnant-a (poručnik) mu je dodijeljen u ožujku 1786., a nakon izbijanja Austrijsko-turskog rata (1788.-1790.) upućen je u Hrvatsku. Tijekom opsade utvrde Novi Zrin, barun Martonić je postigao prve vojne uspjehe zbog čega je izvanredno imenovan oberleutnant-om (natporučnik). U tom je sukobu iskazao veliku revnost, hrabrost i okretnost. Osobno je predvodio i nadgledao opsadne radove na pojedinim mjestima, a sudjelovao je i u oba juriša, 21. septembra i 3. oktobra 1789., predvodeći dobrovoljce u opsadi utvrde. Hrabrošću baruna Martonića zauzete su vodene utvrde. Barun Martonić je isto tako stekao zasluge 1790. kod utvrde Cetin, gdje je već trećeg dana bitke, zbog ranjavanja inženjerijskog zapovjednika bojnika Cerrinija, preuzeo zapovjedništvo i vođenje radova za pripremu juriša na lijevom krilu. Tu je zadaću obavio pod najnezgodnijim okolnostima i time znatno pridonio napretku opsade. Pri zauzeću utvrde, 20. jula 1790., dobrovoljno je sudjelovao u jurišu, među prvima se popeo kroz brešu u zidu i ušao u utvrdu, te je time Cetin konačno vraćen u sastav Habsburške monarhije. Za nagradu je izvanredno promaknut u čin hauptmann-a (satnik), a stekao je i Viteški križ Reda Marije Terezije. Odličje mu je dodijeljeno na 23. promociji 19. decembra 1790. godine.
Kasniji život i smrt
Barun Martonić je uživao carevu naklonost, pa je 3. jula 1824. promaknut u čin feldmarschalleutnant (podmaršal) i gardijskog natporučnika, a u julu 1825. počašćen je titulom drugog titularnog pukovnika-vlasnika "52. linijske pješačke pukovnije". Godine 1836. promaknut je u čin kapetana-poručnika garde i imenovan carskim tajnim savjetnikom. Za 50. godišnjicu službovanja, u junu 1841., odlikovan je Zapovjedničkim križem sv. Stjepana. Nakon 13 vojnih pohoda, izvanrednih promaknuća do čina pukovnika i četiri pohvale triju vladara za držanje pred neprijateljem, barun Martonić je umirovljen 11. juna 1841. u činu generala topništva. Umro je u Beču 7. marta 1855. godine.
Cynegils od Wessexa
Cynegils (fonetski:kɪneɣɪls) je bio kralj Wessexa od cca. 611 do cca. 643.
Godine 628. su Cynegils i Cwichelm sudjelovali u bitci protiv Pende od Mercije, koju su najvjerojatnije izgubili. Pretpostavlja se da su kao vazali plaćali danak Edwinu od Nortumbrije, koji je bio tadašnji anglosaksonski bretwalda (hegemon).
630-ih su i Cynegils i Cwhichelm bili pokršteni, a kralj Oswald od Nortumbrije se navodi kao njihov krsni kum.
Oswald je imao kćer za koju neki izvori spominju da se zvala Cyneburg, i koja se udala za Oswalda; te sina po imenu Ceanwalh, koji ga je naslijedio.
Crique
Krik je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Djep.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 288 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 28 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,18 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 160 metara (maksimalnoj 174 m, a minimalnoj 90 m).
Lovrinac
okvir|reljef sv.Lovre, rad Radovana Duhovićaokvir|Credo, rad Ivana Rendića Lovrinac je splitsko gradsko groblje. Sastoji se od nekoliko dijelova, koja su nastala tijekom njegove povijesti: dječje groblje, poljana poginulih branitelja Domovinskog rata, Njemačko groblje, spomen park borcima NOR-a, Vranjičko groblje i (novo) Židovsko groblje.
Povijest
Dvadesetih godina prošlog stoljeća, kada groblje na Sustipanu postaje pretijesno, općinska uprava otkupljuje zemljišne čestice u Splitskom polju na predjelu Tršćenice za novo groblje. Današnje splitsko groblje Lovrinac pod prvotnim imenom Pokoj otvoreno je po općinskoj odluci 1. travnja 1928. godine. Njegovo posvećenje obavljeno je 15. travnja iste godine.
Prva Splićanka koja je našla mir pod mladim čempresima tek posvećenog ukopišta bila je trideset devetogodišnja Kata Marjanović, rođena Devivi, supruga Duje Marjanovića, obalnog radnika, koja je pokopana 16. travnja 1928. o trošku općine. U povodu Dana mrtvih godine 1929. općina joj je podigla i jednostavni kameni spomenik na kojemu, kao trajni pečat, ostaju uklesane riječi o prvoj stanovnici groblja. Split tako u travnju 1928. godine na istočnom ulazu u grad, u Splitskom polju na uzvišenoj zaravni koja krade ljepotu obližnjega mora i preslikava ga u susjedne gole mosorske klisure, dobiva novo Gradsko groblje. Pokoj već iduće godine mijenja ime u Lovrinac, koje stječe po obližnjoj crkvici sv. Lovre.
Hortikultura
Groblja su nastanjeni parkovi. Ona su odraz podneblja, pomno planiran i kultiviran prostor koji svjedoči o svojim mrtvima, ali još više o svojim živim stanovnicima. Važnost hortikulturnog uređenja bila je jasna prvim planerima budućeg splitskog groblja. Dokaz o tome nalazimo u zabilješkama iz dnevnog tiska još daleke 1925. godine: "Do konca ove godine unutrašnjost groblja bit će potpuno uređena. Osobito se ističu nasade cvijeća. Tamo se na općinskom zemljištu nalaze tri velika rasadnika cvijeća i jedno sjemenište. Cvijeće koje je zasađeno na ovom grobištu je izvanredno lijepo i odgovara ambijentu. Ima 12000 santonina ili zimzelenih grmečaka, tako finih kao pepeljasta svila, koji prave živice po puteljcima. Od zimzelena, vrsti ligustra, zasađeno je 700 komada. Već sada ima tisuću mirta, tog klasičnog nadgrobnog ukrasa, bez kojega ne možemo zamisliti groblje ni antikno ni moderno. Po zidovima s unutrašnje strane penje se preko 500 ruža penjačica, pasiflora i ljubičastih glicinija. Osobiti ukras groblja jesu ruže bijele, crvene i žute, također jedan dekorativ svih krasnih grobišta. Posađeno je 1000 komada.
Pedeset godina nakon ovog izvješća Sonja Jurković, dipl.inž. arh., kao članice stručnog tima doc. Miroslave Kollenza jasno nam daje pregled biljnog svijeta Lovrinca u okviru idejnog rješenja uređenja groblja: "Prostor postojećeg groblja već je uređen i ozelenjen. Dominantna vrsta je čempres, što je i osnovna karakteristika i simbol svih primorskih groblja. On svojom čvrstom tamnom krošnjom simbolizira trajni počinak i u ovim užeglim prostorima pruže hladovinu i mir. Ostali prostori koji tek treba da budu izgrađeni i uređeni kao groblje, već imaju pejzažne vrijednosti vrletnoga ali ipak privlačnoga ambijenta. Veći komadi krškog kamena i stijena, koji strše iz terena na blago zatalasanim travnjacima Kostrike i Kršina, razigranost reljefa što se terasasto spušta s dva brežuljka, nekoliko već formiranih grupacija alepskog bora, nisko makijasto grmlje uz kamene zidove te lijepe vizure na Mosor i more, sve to već sada pruža mnogo doživljaja.
S posljednjim desetljećem 20. stoljeća Lovrinac je nanovo ozelenio, dobivši nove drvorede čempresa, drugih autohtonih stabala i živica, što je uz proširenje ukopišta, izgradnju kamenih česmi, rekonstrukciju vodovodnih instalacija, asfaltiranje novih staza i izgradnju dvaju glorijeta, umnogome podiglo estetsku razinu splitskoga groblja. Danas, naše sedamdeset trogodišnje groblje ima prepoznatljiv izgled. Kao što je zagrebački Mirogoj presvučen odorom bršljana, a glasovito varaždinsko groblje čuvaju grmolike niše, splitsko groblje u tajnoj je sprezi s nebom preko stasitih, drevnih čempresa.
Geografski položaj
Groblje Lovrinac se nalazi u Splitu na 43°30'43" sjeverne geografske širine i 16°29'36" istočne geografske dužine.
322. pne.
Godina '''322. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Rulijana i Kurva (ili, rjeđe, godina 432. Ab urbe condita). Oznaka 322. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
mini|Aristotel
Izomaltoza
Izomaltoza je disaharid koji je sličan sa maltozom. On ima α-(1-6)-vezu umesto α-(1-4)-veze. Oba šećera su glukoze i piranoze. Izomaltoza je redukujući šećer. Ona se formira kad se maltozni sirup tretira enzimom transglukozidazom (TG). Ona je jedna od glavnih komponenti smeše izomaltooligosaharida.
Izomaltoza je jedan od produkata karamelizacije glukoze.
Izonikotinamid
Izonikotinamid (piridin-4-karboksamid) je hemikalija bazirana na nikotinamidnoj strukturi, ali sa amidom u 4-poziciji, umesto 3-pozicije.
170 Maria
170 Maria je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od priblino 44,30 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 2,716 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,393 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,063, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 14,395 stepeni, a orbitalni period iznosi 1491,776 dana (4,084 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 9,39 a geometrijski albedo 0,157.
Asteroid je otkriven 10. januara 1877. godine.
Simonija
mini|Prikaz pape [[Nikola III.|Nikole III. u paklu radi grijeha simonije, po Danteovoj Božanskoj komediji]]
Simonija je izraz kojim označavamo kupovanje dužnosti u nekoj službi (prije svega crkvenoj) za novac.
Etimologija
Naziv »simonija« dolazi od imena novozavjetnog lika Šimuna, koji je bio vrač i od apostola tražio da mu daju svoje moći, za koje je bio spreman i platiti (usp. Dj 8,18-19).
Povijest
Pojava simonije osobito je bila proširena u srednjem vijeku, kada su se svjetovni vladari i vlastelini prema crkvenim službama odnosili kao prema upravnim položajima pod njihovom vlašću, jedan o primjera takve zlouporabe je i Aleksandar VI. Takve su postupke u Katoličkoj crkvi osudili mnogi pape, među kojima su se istakli Grgur Veliki u 6. st. i Inocent XI. u 16. st.
Ipak, simonija je nanijela velike štete Katoličkoj crkvi a snažno ju je kritizirao Martin Luther u svojih 95 teza iz 1517. Danas je sve što bi se moglo povezati sa simonijom, kao što je prodavanje crkvenih službi, blagoslova i sl. najstrože zabranjeno Zakonikom kanonskog prava.
Metak (glazbeni sastav)
Metak je bio hrvatski rock sastav iz Splita.
Od poznatih osoba, sa "Metkom" su surađivali Momčilo Popadić, Ivo Lesić, Joško Banov, Duško Mucalo, Remi Kazinoti, Tedi Spalato.
Albume su snimali u splitskom studiju Tetrapak.
Zanimljivosti
Nakon što je "Metak" prestao svirati, još veći uspjeh na hrvatskoj estradi je polučio "Metkov" bubnjar Matko Jelavić.
Demir Kapija
Demir Kapija (makedonski: Демир Капија od turskog: Demir Kapı = Željezna vrata) je grad u Povardarju, neposredno na ulazu Vardara u Demirkapijsku klisuru. U gradu živi 3.275 stanovnika, od kojih su najbrojniji Makedonci. Sjedište je istoimene općine Demir Kapija, koja ima oko 4.545 stanovnika (po popisu iz 2002.)
Glavna privredna grana u gradu i okolini je zemljoradnja, posebno uzgajanje vinove loze, žitarica, povrtarskih kultura (crvena paprika) i tako dalje.
Od drugih privrednih grana zastupljene su vađenje peska i kamena za građevinarstvo.
Demir Kapija je važna železnička stanica i nalazi se neposredno na međunarodnom autoputu E-75.
Geografske karakteristike
Reka Vardar je upravo kod Demir Kapije napravila sebi prolaz prema svom uviru u more u visokim kamenim stenama (do 220 m) - klisuru od 10 km koja počinje od Demir Kapije i završava kod mesta Udovo.
Najuži deo klisure je na njenom severnom delu kod mjesta Prosek.
Nakon izlaska iz klisure Demir Kapija (Željezna vrata), Vardar ulazi u ravničarski kraj Solunske nizije.
U kamenim stenama Demir Kapije nalazi se pećina Bela Voda sa svojom impresivnom dužinom od 955 m.
Danas su kamene stene Demir Kapije postale atraktivne slobodnim penjačima.
Demir Kapija je poznata po izuzetno visokim letnjim temperaturama, rekordna temperatura od +45,7°C zabilježena je 24. jula 2007. godine.
Istorija
mini|levo|250px|Demir Kapija 1930. godine U okolini Demir Kapije postojalo je naselje već za antičkih vremena, pod grčkim imenom: Stenae (klisura). Danas na tom mestu postoji arheološko nalaziše Prosek.
Za rimskih vremena naselje Stenae izraslo je u grad, smješten u ravnici na ušću rečice Bošave u Vardar, neposredno pre klisure Prosek. Grad je bio prosperitetan jer su se u njegovoj blizini nalazili rudnici gvožđa i bakra.
Za vreme kasne antike stanovnici Stenae napustili su svoj grad, koji je privredno potpuno zamro i preselili se na novu lokaciju, na Markov Grad, visok kameni brijeg koji dominira ulazom u klisuru Prosek. Tu je izgrađena utvrda velikog vojnog značenja, koja je trebala sprečavati varvarske prodore u Egejsku Makedoniju.
Pred kraj 12. vijeka Vizantijsko carstvo je toliko oslabio da je to iskoristio strumički vlastelin Dobromir Hrs te je priključio utvrdu Prosek svom posedu (oko 1186. ?). 1201 godine Vizantija je povratila vlast nad utvrdom Prosek, godinu kasnije utvrdom su ovladali Bugari. U 1207 godine Prosekom je vladao sevastokrator Strez, koji se odmetnuo od bugarske vlasti, na taj način je Prosek bio prestolnica velike kneževine koja je obuhvaćala celo Povardarje i Pelagoniju. Po Strezovoj smti (oko 1215) Prosek je pao u ruke Latinskog carstva, pa pod Epirsku despotovinu (1216), zatim su njime vladali Vizantija i Srpsko carstvo.
Brunson, South Carolina
Branson je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demir Kapija
Istorija
Turci su Prosek zauzeli najvjerojatnije oko 1385 godine.
Brunson, South Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 554, što je 35 (-5,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.