cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zimzelen
Zimzelen je zeljasta biljka ljubičastih cvetova i stalno zelenih listova. Ova biljka je zbog svojih listova postala simbol besmrtnosti. Ranije je smatrana simbolom nevinosti i čednosti. Pored svega toga označava večno prijateljstvo. U ranijim periodima (Srednji vek i kasnije) tokom javnih pogubljenja, bliska rodbina ili prijatelji osuđenog nosili su cvetove zimzelena sa značenjem da će se duša pogubljenog, bez obzira na počinjeno delo, ipak preseliti u raj, da osuđeni nije kriv i da je nevin pogubljen. U hrišćanskoj religiji i ikonografiji zimzelen predstavlja nevino stradanje Isusa Hrista.
Opis biljke
Zimzelen je zeljasta biljka koja može narasti i do 20-25 centimetara. Najbolje uspeva na vlažnom tlu, ali može se naći i na malo sušnijem zemljištu. Spada u nivo niskog rastinja. Može se naći u šumama i na livadama, obično uz žbunove i drveće. Koristi se u narodnoj medicini.
List
Listovi su zeleni tokom cele godine. Široki su 2,5-3 i dugi 4 centimetara. Oni su tamnozelene boje i imaju pravilan oblik. Glatkih su rubova. Oni imaju najjače lekovito svojstvo i od njih se pravi sirup. Takođe, osušeni i samleveni se koriste kao začin.
Cvet
Cvetovi zimzelena su ljubičaste ili modro-plave boje. Cvetaju krajem leta i dugi su oko jedan centimetar. Sastavljeni su od 5 latica. U retkim slučajevima može biti i bele boje. Ima prijatan miris. I cvet, kao i drugi delovi biljke, ima lekovita svojstva, pa samim tim ima i primenu u medicini.
Stablo i koren
Stablo je koleničasto, dugo između 10 i 20 centimetara. Malog je obima i lako je savitljivo, kao i kod drugih zeljastih biljaka. Malo je svetlije boje nego listovi. Koren je nešto manji, najčešće dug oko 7 centimetara. Sličan je kao i kod drugih zeljastih biljaka.
Plod
Plodovi su mali i nelako opažljivi. Dugi su 2-2,5 centimetara i imaju veliko seme.
NGC 659
NGC 659 je otvoreni skup u zviježđu Kasiopeji.
Margo (glumica)
Margo (10. maj 1917 – 17. jul 1985), ponekad navođena i pod imenom Margo Albert, bila je meksička plesačica i filmska glumica, poznata po nastupima u filmovima klasičnog Hollywooda.
Rođena je u Ciudad Mexicu pod imenom María Marguerita Guadalupe Teresa Estela Bolado Castilla y O'Donnell. U Hollywoodu je uglavnom nastupala u manjim ulogama, a važniji filmovi su joj Lost Horizon (1937), The Leopard Man (1943), Viva Zapata! (1952) i I'll Cry Tomorrow (1955).
Od 1937. do 1940. je bila u braku sa Francisom Ledererom. 5. decembra 1945. se udala za glumca Eddieja Alberta s kojim je ostala do smrti. S njime je imala dvoje djece, od kojih je sin Edward Albert također postao glumac.
NGC 660
NGC 660 je galaksija u zviježđu Ribe.
Bazordan
Bazordan je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Tarb.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 157 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,22 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 475 metara (maksimalnoj 494 m, a minimalnoj 350 m).
Cvijetin Todić
Cvijetin Todić je bio vođa Ozrenskog četničkog odreda tokom Drugog svetskog rata. Rođen je u selu Striježevica na Ozrenu 1910, a ubijen je od OZNA-e 1947.
Helleville
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 289, a gustina naseljenosti je iznosila 49 stanovnika/km².
1334
Godina 1334 (MCCCXXXIV) bila je redovna godina koja počinje u subotu (1. januar/siječnja po julijanskom kalendaru).
Homogram
Homogram (grč.),
Colorado City, Colorado
Kolorado Siti je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Homogram
Izvori
Za prvo značenje:
Colorado City, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.193, što je 175 (8,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Torre Ciarrapico, Chieti
Torre Ciarrapico je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 137 m.
Ivo Habeković
Ivo Habeković (Sisak, 1902. - Zagreb, 23. X. 1954), enigmat, po zanimanju postolar.
Primjer zagonetaka
Posjetnica (1930) Tom Lisac, Rijeka (rješenje: komercijalista) Posjetnica (1933) Rok Smajić, Perast (pećarski majstor) Posjetnica (1934) A. Hitler, soboslikar, Mets (hotelski sobar i smetlar)
Tengen Toppa Gurren Lagann
Tengen Toppa Gurren Lagann (japanski 天元突破グレンラガン, doslovni prijevod "Gurren Lagann koji prodire kroz nebo") japanska je ZF akcijska drama-komedija anime i manga serija iz 2007. koju je napisao Kazuki Nakashima. Radnja isprva počinje kao Alegorija pećine da bi kasnije prerasla u akcijsku komediju u kojima se junak Simon sa svojim divovskim robotom Gurrenom Lagannom bori protiv tajnovitih neprijatelja koji prijete ljudskom rodu. Završne epizode okreću se prema filozofskoj struji i raspravljaju o temama kao što su samopoštovanje, motivacija i razvoj koji pokreće život.
Kobalt(II,III) oksid
Kobalt(II,III) oksid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 248,861 Da.
Tengen Toppa Gurren Lagann
Anime je 2008. emitiran i u SAD-u.
Radnja
lijevo|mini|150px|Cosplay junakinje Yoko iz serije U budućnosti, ljudi žive ipod površine, u podzemnim špiljama, gdje kopaju svakodnevno kako bi stvorili prostor za nove nastambe. Vođe i poglavari im govore da nebo ne postoji i da na površini nema ničega. Simon je 14-godišnji dječak čiji su roditelji preminuli u nekom potresu. Nepopularan je i cure ga većinom izbjegavaju. Ipak, stariji mladić Kamina postane njegov prijatelj i zaštitnik, hrabreći ga porukama da treba pokušati činiti nemoguće. Jednom prilikom, Simon iskopa tajnoviti ključ u obliku bušilice te s njim uspijeva aktivirati i pokrenuti zakopanog divovskog robota, tzv. Gunmana, u obliku glave, kojeg nazove Gurren Lagann. Upravo tada, u selo upada drugi Gunman koji počne napadati ljude, a s njim padne i ratoborna djevojka Yoko koja se pridruži Simonu i Kamini. Uključivši robota, Simon uspijeva pobijediti zlog Gunmana i probiti se po prvi put u životu na površinu, gdje ostane zapanjen prizorom neba i Sunca. Jednom na površini, Simon i Kamina, te njihova krtica ljubimac Koota, pridruže se selu iz kojeg je Yoko a koje se svakodnevno bori sa tajnovitim Gunmanima kojima upravljaju "ljudi-zvijeri".
7 godina kasnije, osnovan je Kamina City i ljudi žive mirno na površini. U međuvremenu, Simon je postao vrhovni poglavar države a svi njegovi borci su si priskrbili pozicije ministara ili drugih državnih službenika. Yoko je otišla. Međutim, kada je stanovništvo svijeta poraslo na jedan milijun, počela se ostvarivati proročanstvo Genoma: pojavili su se tzv. Anti-Spiralci i uz pomoć Nije počeli napadati gradove diljem svijeta. Pokrenut je i mehanizam približavanja Mjeseca Zemlji, što bi moglo imati katastrofalne posljedice na život. Rossiu primjeti nezadovoljstvo ljudi pa pronađe žrtveno janje - Simona - te ga osudi na smrt. Međutim, Simon i Viral se udruže te sa Gurrenom Lagannom uspiju probiti Anti-Spiralce te zaustaviti pad Mjeseca, koji se ispostavi kao jedan divovski prerušeni Gunman. Rossiu uspijeva oživiti Genoma koji ima ispriča da su sva živa bića na Zemlji tzv. Spiralci, entiteti kojima je u spiralnim genima ugrađena šifra za napretkom i daljnim razvojem, koji je osobina i cijelog svemira, dok su tzv. Anti-Spiralci bivši Spiralci ali su odbacili takav način života te sada smatraju Spiralce prijetnjom jer bi se mogli razviti izvan granica mogućnosti te tako iscrpiti i uništiti svemir. Naoružani, Simon i kompanije odluče krenuti u obračun sa Anti-Spiralcima u drugoj dimenziji te im se pridružuje Yoko. Pretvorivši Gurrena Laganna u divovskog robota, Simon uspijeva uništiti Anti-Spiralca. Natrag na Zemlji, ženi se sa Nijom, ali se ona dezintegrira jer je i sama bila umjetna tvorevina koja je postojala samo zahvaljujući snazi Anti-Spiralaca. Simon se povlači iz javnosti dok Zemlja počinje kontakte sa drugim civilizacijama na dalekim planetima.
Incident na websiteu 2channel
Anime je popraćen malenom kontroverzom zbog kojeg je Takami Akai, producent serije i jedan od osnivača studija Gainax, podnio ostavku: naime, nakon premijere "Gurrena Laganna" 1. travnja, članovi websitea 2channel su na forumu kritizirali prvu epizodu. Kao odgovor na te kritike, Keiko Mimori, članica produkcijske ekipe koja je pratila reakcije na seriju, napisala je na svojoj društvenoj mreži da "prezire 2channel iz dna duše" te da bi ti "glupi ljudi trebali umrijeti". Akai je pod pseudonimom također iskazao prezir i teško gnušanje prema komentarima na 2 channelu. U 4. epizodi, gost Osamu Kobayashi je bio redatelj animacije te je dizajn likova te epizode nacrtao dosta bliže karikaturi nego realističnoj animaciji ostatku serije. 2channel je ponovno imao negativnih komentara na tu 4. epizodu, nakon čega je Mimori opet napala njihovo mišljenje te ih nazvala "amaterima". Zbog negativnih reakcija publike, Mimori se ispričala dok je Akai podnio ostavku te je njegovo ime izbrisano iz odjavne špice "Gurrena Laganna" od pete epizode nadalje.
Lee's Summit, Missouri
Lis Samit je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 91.364, što je 20.664 (29,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pjongjanški metro
thumb|300px|Model „D“ na stanici Puhung Pjongjanški metro je metro-sistem Pjongjanga, glavnog grada Severne Koreje. Ovaj metro se sastoji od dve linije. Linija Čolima saobraća od stanice Kvangbok na severozapadu do stanice Rakvon na severoistoku. Linija Hioksin saobraća od stanice Puhum na obali Taedonga do stanice Pulgunbiol. Ove dve linije se ukrštaju na stanici Čonu.
Izgradnja metroa je počela 1968. godine. Najveći incident se dogodio prilikom izgradnje tunela ispod reke Taeodong. Po nekim izvorima, poginulo je najmanje 100 radnika. Izgradnja ovog specifičnog dela tunela nikad nije završena. Metro-mreža je sada kompletno locirana na zapadnoj obali reke.
Mreža
Mreža se sastoji od dve linije: Dužina: +/- 12 km. Izgradnja započeta 1968. a puštena u saobraćaj 1973.
Imena stanice ovog metroa nisu dodeljena po mestu gde se stanica nalazi, već po motivima Severnokorejske revolucije.
Mreža je u potpunosti pod zemljon. Projekat ovog metroa se bazirao na metro-sistemima komunističkih zemalja, naročito na Moskovskom metrou. Moskovski i pjongjanški metroi imaju mnogo toga zajedničkog; počevši od dubine tunela do razdaljine između stanica. Drugi zajednički aspekat ovih metroa je socijalrealistički stil koji se može primetiti u stanicama.
Za vreme ratnog stanja, stanice mogu služiti kao skrovišta. Za ovu namenu, stanice su obezbeđenje velikim čeličnim vratima. Neki izvori tvrde da su velike vojne instalacije povezane sa stanicama.
Saobraćanje vozova
Vozovi ovog metroa mogu saobraćati svakih nekoliko minuta. Tokom špiceva, vozovi mogu saobraćati u intervalu od minimum 2 minuta. Zbog energetske krize u kojoj se Severna Koreja nalazi, vozovi saobraćaju u intervalu od oko 7 minuta. Neki izvori tvrde da metro u Pjongjangu funkcioniše samo tokom vršnih sati.
Kompozicije
Kada je metro počeo sa radom sedamdesetih godina, koristile su se nove vozne kompozicije. Bile su to kompozicije sa četiri vagona koje su napravljene u Kini u „Čangčun“ automobilskoj kompaniji 1972. godine. Naziv ovog modela je DK4. 1998. godine ove kompozicije su prodate Pekinškom metrou gde danas služe sa po tri vagona na liniji 13.
Ovi vozovi su sada u crvenoj i krem-bojama. Sve reklame su uklonjene i na njihovom mestu se nalaze portreti Kim Il Sunga i Kim Jong Lija.
NGC 662
NGC 662 je galaksija u zviježđu Andromeda.
Gasnil, Belluno
Gasnil je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 641 m.
Hetman
Hetman (poljski: hetman, ukrajinski: гетьман od njemačkog:häuptmann = glavni čovjek, komandant) bio je tokom 16. - 18. vijeka - vojni čin pod imenom hetman wielki (veliki komandant) u Poljsko-Litavskoj Uniji za vrhovnog komandanta u slučaju kad nije bilo kralja.
Historija
U Ukrajini je to bila titula za komandanta Zaporoških kozaka sa raznim varijacijama, od getman do ataman u 16. vijeku, ali i za vladara (kneza) područja istočno od rijeke Dnjepar tokom 17. - 18. vijeka.
Jedna od varijacija tog imena - ataman bio je naziv za izabranog komandanta raznoraznih kozačkih vojnih formacija. Ali od 1723. to je bila titula biranih seoskih starješina.
Clam
Klam je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Žonzak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 283 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 41 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,83 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 60 metara (maksimalnoj 71 m, a minimalnoj 23 m).
Eliminator
Ta se riječ proširila nakon što je, za vrijeme bivše Jugoslavije, uz veliku reklamu, lansirana sprava stomak-eliminator, s kojom se - vježbajući - mogu zategnuti trbušni mišići i smanjiti stomak.
Eliminatorka, ona koja eliminira ili kod koje se nešto eliminira. Usp. križaljka-eliminatorka.
Caira, Frosinone
Caira je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1586 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 160 m.
Commodore International
Commodore International bila je kanadsko/američka tvrtka koja je nastala 1954. godina, a bavila se je proizvodnjom pisaćih strojeva, elektroničkih aparata i osobnih računala. Kratka kompjuterska karijera ove kompanije od samo dva desetljeća je ostavila ogromni trag u historiji ove industrije pošto je ponudila na tržištu prvi kućni kompjuter, prvi kompjuter koji je prodan u milion primjeraka, prvi višeprocesorski kompjuter i prvi pravi multimedijalni kompjuter. Bez obzira na sva ova historijska dostignuća Commodore International je bankrotirao 1994. godine zbog velikog broja pogrešnih menadžerskih odluka.
Predkompjutersko doba
Tvrtku je osnovao Jack Tramiel, koji je za tokom Drugog svjetskog rata preživio nacističke logore, a po njegovom završetku došao u SAD gdje se prvih godina uzdržavao, pored ostalog, popravcima pisaćih mašina. Njegova životna sreća se drastično promijenila 1954. godine kada je potpisao ugovor s čehoslavačkom kompanijom o proizvodnji pisaćih strojeva po njihovom dizajnu što će rezultirati osnivanjem kompanije imena Commodore Business Machines u Torontu (Kanada) 1954. godine.
Bez obzira na početno uspješno poslovanje Commodore se već krajem 1950-ih našao u neprilici zbog nemogućnosti natjecanja s jeftinom japanskom proizvodnjom ovih uređaja. Kako bi se spriječio mogući bankrot, tvrtka se tada preorijentirala na proizvodnju kasa za dućane, trgovačke centre i slične proizvode. Nakon ove proizvodne transformacije kompanija je izašla na burzu 1962. godine pod imenom Commodore International, ali polovicom 1960-ih godina nakon nekoliko godina "normalnog" poslovanja Commodore se našao u problemima. S jedne strane japanske kompanije su sada počele graditi ove kase, a s druge strane sama tvrtka Commodore International se našla u središtu kanadskog financijskog skandala. Ti problemi su se svi zajedno riješili 1966. godine kada Irving Gould kupuje udio u kompaniji, naređuje prestanak proizvodnje trgovačkih kasa i premješta kompaniju u SAD izbjegavajući tako dodatne kanadske zakonske probleme. Zahvaljujući tako primljenoj financijskoj injekciji Commodore izbjegava bankrot i počinje proizvodnju kalkulatora. Ovaj put dobro vrijeme za kompaniju će trajati "čak" pet godina tako da se novi finacijski problemi javljaju "tek" 1973./4. godine kada se ponovno pod pritiskom japanskih kompanija i američke kompanije Texas Instruments tvrtka našla na rubu bankrota od kojega će ga ponovno spasiti Gould koji tada postaje većinski vlasnik tvrtke.
MOS tehnology
thumb|desno|thumb|Commodore PET (1977) Koristeći višak novca dobiven od Goulda za spas kompanije Jack Tramiel 1976. godine počinje s kupovinom kompanija koje proizvode dijelove za kalkulatore. Njegov stil ovog kupovanja i samog upravljanja je bio za tadašnje standrade neobičan, odnosno vodio se po principu "posao je rat"; završni cilj ove kupovine je bio izgradnja Commodore International kao tvrtke koja posjeduje cjelokupnu proizvodnu liniju to jest potpuna vertikalna integracija tako da ne ovisi o drugim kompanijama čime ujedno smanjuje cijenu finalnog proizvoda. Najvažnija od tih kupovina postaje ona kompanije MOS Technology koja proizvodi među ostalim procesor MOS tehnology 6502 i kompjuter KIM-1. Operacija kupovine kompanije je napravljena tako da je Commodore kupovao njihove procesore, a na kraju ih je odbio platiti pošto su "imali grešku". Zbog tog neplaćanja MOS se našao u financijskim problemima što rezultira "prijateljskim preuzimanjem" kompanije.
Osnovni korporacijski cilj nakon ovog preuzimanje i dalje ostaje proizvodnja kalkulatora, ali uz testnu proizvodnju kompjutera koji će dobiti ime Commodore PET. Tokom 1976. kada počinje dizajniranje ovog pojavilo se pitanje operativnog sistema na kojemu će se temeljiti kompjuter, a odluka će na kraju pasti na malenu kompaniju imena Microsoft i njen BASIC. Pošto je Jack Tramiel odbio poslovne prijedloge Bill Gatesa da Microsoft bude plaćen po primjerku prodanog kompjutera, na kraju će dogovor biti sklopljen po principu jednokratne uplate od 2.500 američkih dolara u zamjenu za što Commodore dobiva pravo zauvijek na svim svojim kompjuterima koristiti Microsoftov BASIC u najjeftinijem poslovnom dogovoru ove vrste.
U januaru 1977. godine korporacija prvi put prezentira svoj i uopće prvi svjetski kućni kompjuter imena Commodore PET čija prodaja počinje tokom ljeta iste godine. Najavljene cijena ovog kompjutera s ugrađenim crno-belim monitorom, 4 ili 8 kilobajta, procesorom MOS tehnology 6502, kazetofonom za učitavanje programa i tastaturom je bila 495 $. Rezultat ovako maleno postavljene cijene je bio pravi šok za druge proizvođače kompjutera koji tada prodaju svoje proizvode po ceni 2500 $, dok je najzanimljiviji tadašnji konkurent kompanija Apple computer počela prodavati svoj kompjuter Apple II za 1298 $, ali bez kazetofona i monitora koji su se morali dodatno platiti.
Poslovni plan Commodorea koji objašnjava nisku cenu postaje krilatica: , ali kompanija se već 1977. godine ponovno našla u financijskim problemima zbog propadanja tržišta kalkulatora na koje je još uvek otpadala većina proizvodnje. To je rezultiralo situacijom da je Commodore imao proizvod koga su svi htjeli kupiti, ali istovremeno nije imao novaca za njegovu proizvodnju jer se nalazio pred bankrotom. Kako bi se izvukla iz ove neugodne situacije, kompanija je počela tražiti plaćanje dva mjeseca unaprijed tražeći taj novac čak i od trgovaca koji će ga prodavati. Na kraju je plan uspio, ali potražnja za novcem je stvorila zanimljivu situaciju. PET se prodavao u SAD po novoj višoj ceni od 795 $ dok je za Evropu nakon početnog američkog uspeha ona postavljena na 1295 $. Kako je bilo mnogo profitabilnije prodavati na istočnoj obali Atlantika, a kompanija nije imala dovoljnu proizvodnju za ispunjavanje potražnje na oba tržišta, Commodore je prodaju usmjerio na Evropu i tako prvi put izgubuio priliku za osvajanje američkog tržišta koje će biti prepušteno konkurentskim proizvodima imena TRS-80 i Apple II.
Commodore VIC-20
thumb|thumb|desno|275px|Commodore VIC-20 (1981)
Nakon stabilizacije financijske situacije i realnog gubitka američkog tržišta kompanija je počela raditi na nasljedniku kompjutera Commodore PET 1980. godine. Pošto je prvi kompjuter imao crno bijeli ekranski prikaz odluka je pala da novi kompjuter mora biti u boji tako da je jedno početnih imena projekta bilo Colour PET. Osnovni proklamirani cilj nakon izlaska konkurentskog kompjutera ZX80 u Evropi 1980. godine je postalo dizajniranje što jeftinijeg novog kompjutera. U skladu s tako postavljenim ciljem novi kompjuter će koristiti procesor, kazetofon, IEEE-488 utor i joystick od svog prethodnika pošto se svi već nalaze na tržištu pa su stoga jeftiniji, a jedine značajnije promene su bili grafički čip koji može prikazivati boju, veća količina memorije i izbacivanje monitora pošto će se novi kompjuter spajati na televiziju.
Uspjehu Commodore VIC-20 će osim tih promena i niske cene od samo 299 $ neizmjerno pomoći veći broj ispravnih korporacijskih odluka. Prva od njih će biti odluka da se prodaje u trgovačkim centrima i dućanima igračaka, nakon koje je usledila ona o marketinškoj kampanji u kojoj će kompjuter predstavljati glumac William Shatner, poznat po ulozi u Star Treku. Osnovna poanta kampanje je bila zašto kupiti igraću konzolu kada se za isti novac može kupiti kompjuter na kojem će se vaše dijete igrati, ali i učiti.
Posljednji marketinška odluka je bila da će sam Commodore International proizvoditi igre i edukacijske programe za novi kompjuter kako bi se stvorila dovoljno velika softwerska osnova na koju će se nadograđivati igre proizvedene od nezavisnih proizvođača. Rezultat ovakve poslovne politike postaje fantastični prodajni uspeh tako da Commodore VIC-20 postaje prvi kućni kompjuter koji se prodao u milion primjeraka. Sveukupno će na kraju između 1981. i 1985. godine, kada prestaje njegova proizvodnja, biti prodano oko 2,5 miliona primjeraka ovog kompjutera.
Commodore CBM II
Uspjeh "neozbiljnog" kućnog nasljednika prvog Commodore kompjutera je rezultirao potrebom nastanka poslovnog nasljednika Commodore PET-a pošto je on početkom 1980-ih bio u Evropi gdje još nije došao niti IBM, niti Apple korišten u tom svojstvu. Taj očekivani nasljednik nije bio jedan kompjuter nego cijela serija koja dobiva ime CBM II, a koja je bila podijeljena na modele CBM P, CBM B128 i CBM B256. Planirani kompjuteri su se trebali prodavati zavisno od modela s monitorom ili bez njega, s 128 ili 256 kilobajta memorije, procesorom MOS 6509 na 1 Mhz i tastaturom. Zbog različitog grafičkog čipa i drugih minimilnih promena kompjuter je bio nekompaktibilan s bilo kojim drugim kompjuterom pa čak i ako bi mu se ugradio dodatni procesor Intel 8088 koji mu je trebao dati kompaktibilnost s IBM PC.
Kako je bilo očito da će kompjuter bez obzira na dugo vreme dizajniranja biti prodajni debakl, pored ostalog i zbog izlaska Commodore 64 korporacija je odustala od izdavanja bilo kojeg primjerka ove serije u SAD, dok je u Evropi pušten u ograničenu prodaju pre svega Commodore B128 s očekivano lošim poslovnim rezultatom i potpunim gubitkom evropskog poslovnog tržišta.
Commodore 64
thumb|thumb|desno|275px|Commodore 64 (1982)
Istovremeno s na kraju neuspješnim poslovnim kompjuterom CBM-II dizajnerski kompjuterski tim je u najvećoj tajnosti počeo raditi na projektu kodnog imena VIC-40 koji je trebao nasljediti Commodore VIC-20 pa je stoga dobio viši kodni broj. U svom realno kratkom radu koji traje mnogo manje od godinu dana do izdavanja prvog prototipa oni će imati potpuno slobodne ruke što će rezultirati najuspješnijim kućnim kompjuterom svih vremena.
Osnovu kompjutera je ponovno činila verzija čipa MOS 6502 koji je sada potpomognut s 64 kilobajta memorije, grafičkim čipom VIC-II koji može pokazivati spriteove i jednim od uopće prvih kompjuterskih zvučnih čipova koji dobiva ime MOS Technology SID. Na softverskoj strani kompjuter je kao osnovu koristio nešto moderniju verziju BASICa iz Commodore PETa iz 1977. godine, ali taj očiti nedostatak je bio više nego kompenziran smještanjem operativnog sistema u kompjuterski ROM.
thumb|thumb|desno|275px|Commodore 64c (1988)
Početna cijena Commodore 64 će pasti s 595 $ u ljeto 1982., na samo 199 $ početkom 1983. godine, a kasnije i na 149 $ što je, također zahvaljujući i proizvodnji softvera od strane samog Commodorea radi podrške prodaji, dovelo do potpune pobjede ove korporacije i nestankom s tržišta svih njenih protivnika osim Applea, koji se zbog svoje cijene nikada nije niti natjecao u kategoriji kućnog kompjutera nego onoj poslovnog. U tom tržišnom pokolju de facto nestaju Atari korporacija sa svojim kompjuterima Atari 400, Atari 800 i konzolom Atari 2600, Texas Instruments i njihov 16 bitni kompjuter TI-99/4A, kao i pokušaj IBMa da uđe na tržište kućnih kompjutera s IBM PCjr 1984. godine.
Osnovni razlog za takav uništavajući učinak korporacije je uspješna vertikalna integracija tako da su svi dijelovi proizvođeni unutar Commodorea pa je proizvodna cena 1982. bila samo 130 $,a u drugoj polovici osamdesetih će biti oko 30 $ što je ostavilo više nego dovoljno prostora za ratove snižavanjem cena koje druge kompanije u ovoj tržišnoj niši nisu mogle pratiti. Tokom razdoblja 1983-86 Commodore 64 se godišnje prodaje u oko 2 miliona primjeraka čime drži između 30 % i 40 % cjelokupnog kompjuterskog tržišta.
Commodore 64, koji se se kao i prethodnik Commodore VIC-20 prodavao u trgovačkim centrima, će na kraju biti prodan u oko 22 miliona primjeraka, a zahvaljujući proboju kritične granice koja deli uspešne od neuspešnih kompjutera po broju prodanih primeraka proizvodni životni vijek je bio duži od 10 godina s granicom početka pada broja novog softvera tek 1989. godine, to jest 7 godina nakon početka prodaje.
Jack Tramiel
thumb|Jack Tramiel osnivač Commodore International, snimljen 2007. godine
Zlatni trenutak karijere Jacka Tramiela, bivšeg vlasnik, a od 1970-ih samo direktora, bila je 1983. godina kada je Commodore International ušao među 400 američkih najvećih korporacija po godišnjem prometu. Njegova filozofija da je "posao druga vrsta rata" je dovela da odnos s drugim korporacijama - bez obzira da li su oni bili poslovni konkurentni ili saveznici - postane izrazito negativan, a kompanija postane potpuno omražena. Steve Jobs je to komentirao s riječima "Ja nisam nikada sreo poslovnog partnera Commodorea International koji je bio zadovoljan realizacijom poslova".
Primjera takvog negativnog poslovanja u razdoblju 1975-83 je bilo mnogo. Uz već ranije spomenut preuzimanja MOS Technology preko odbijanja plaćanja preuzetih proizvoda i dovođenja na rub bankrota, se spominje odnos s ovlaštenim distributerima Commodore kompjutera u SADu gdje ih je dvaput prevario spustivši bez upozorenja naglo cijene svojih proizvoda u trgovačkim centrima i tako ostavio s preskupim kompjuterima kojih se ne mogu riješiti. Rezultat takvog poslovanja su postale horor priče kompjuterske industrije o odnosu Commodore International sa svojim poslovnim saradnicima koje kruže još od 1981. godine
Takav identičan način poslovanja s partnerima Tramiel je uspješno provodio i unutar svoj kompanije. Zahvaljujući tome je "osvajio" treće mesto na rang-listi "šefova iz pakla" za 1983. godinu, a njegova manijakalna želja za smanjivanjem troškova je rezultirala običajem da lično potpisuje sve račune koji dolaze na naplatu Commodore-u, što je praktički jedinstven način poslovanja u SADu tokom 1980-ih.
Bez obzira na to ili možda upravo zato, Tramiel je uspio s minimalnim sredstvima izvući maksimalnu dobit od svojeg malog odjela kompjuterskih dizajnera. Njegov glavni problem je tada postala nemogućnost povećanog financiranja dizajnerskog odjela i proizvodnje zbog odbijanja većinskog vlasnika Goulda da se izdaju nove dionice s ciljem širenja kompanije kao što je to učinio Apple Inc.
Rezultat otpuštanja te neupitno kontroverzne, ali karizmatične ličnosti su ubrzo postati očite, tako da je u posljednjem Tramielovom kvartalu Commodore International imao dobit od 136 miliona dolara i ušao na Forbes 400, a godinu dana kasnije kompanija već posluje s gubitkom.
Commodore minus/60
thumb|thumb|desno|250px|Commodore Plus/4
Odlazak Tramiela i dolazak Goulda na s direktorsku pozicije je u sljedećih nekoliko meseci doveo do djelomičnog raspada upravljanja unutar kompanije, s obzirom da je veliki dio njih odbio raditi pod novim glavnim menadžerom. Rezultat ovog meteža je bio katastrofalni promašaj s kompjuterima koji izlaze na tržište 1984. godine.
Pod time se smatra kompjuterska serija Commodore 16/Commodore plus 4 čija osnovna ideja nastanka je bila zamjena sada lčetiri godine starog Commodore VIC-20 za tržišnu borbu s ZX Spectrum i sličnim još jeftinijim kompjuterima. Bez obzira na činjenicu da novi kompjuteri koriste isti procesor i isti operativni sistem kao VIC-20 i C-64, u tipično Commodore stilu oni su bili potpuno nekompaktibilni sa svojim prethodnicima.
Dok bi u drugim vremenima ekonomska politikka Commodore International te projekte zaustavila na vrijeme zbog shvaćanja da za njih ne posoji tržišne niše - kao što je na primer 1982. godine blokiran Commodore MAX Machine, a 1990. Commodore 64GS - u ovom slučaju nitko nije zaustavio projekt i spasio korporaciju od ekonomske katastrofe.
Rezultat je postala masovna proizvodnja kompjutera kojeg je na kraju malo tko htio kupiti; tako se, na primer, većina od 600.000 primjeraka Commodore plus 4, od strane korisnika nazvanog minus 60, prodana po cijenama manjim od proizvodnih nakon dužeg stajanja u skladištima. Neposrednu financijsku štetu koju su učinili ovi kompjuteri Commodore International nije otkrio, ali po financijskim podacima izdanim za burzu samo razlika između posljednjeg poslovnog kvartala za 1983. i posljednjeg poslovnog kvartala za 1984. godinu iznosi oko 170 miliona dolara, tako da se razlika u profitu za cijelu 1984. kreće oko 350 miliona dolara.
C-128
thumb|thumb|desno|300px|Commodore 128
Debakl s računalima izdanim 1984 godine je natjerao Commodore da počne slušati zahtjeve kupaca koji su se odnosili samo na jednu stvar. Oni su htjeli računalo kompaktibilno s C-64 tako da njihove igre i programi koje su kupovali za taj kompjuter mogu raditi na njegovom nasljedniku. Ta je želja izražena preko pisama i na konvencijama kompjuterskih entuzijasta, te je rezultirala sa računalom Commodore 128, nastalim na tipično commodoreovski način.
Osnovne dizajnerske odluke o novom kompjuteru su bile donesene na samom početku procesa nastanka novog kompjutera,a one su glasile da novi kompjuter mora imati 128 kilobajta, brži procesor od svog prethodnika i punu kompaktibilnost kao i mogućnost korištenja CP/M operativnog sistema putem Z80 procesora. U Commodore stilu donesena je odluka o nekorištenju 16 bitnog procesora WDC 65816 koji omogućava punu kompaktibilnost s Commodore 64 i donesena je ona o potpuno odvojenim kompjuterima u jednom kompjuterskom kućištu. Prvi kompjuter će biti pre spomenuti Commodore 64, drugi će biti Commodore 128, a treći CP/M i to će biti učinjeno tako da prvu dvojicu pokreće 8 bitna podverzija procesora MOS 6502 na 2 megaherca, a dok će zadnjega zbog nemogućnosti ugradnje odvojenog kartridža pokretati također 8 bitni procesor, ali ovaj put će to biti Z80 koji je najpoznatiji kao srce kompjutera ZX Spectrum.
Finalni rezultat realno neobičnog i jedinstvenog kompjuterskog projekta polovice 1980-ih postaje prvi svjetski dvoprocesorski kućni kompjuter, a ujedno i zadnji osmobitni kompjuter koji je izdala važnija kompjuterska kompanija.
Za korporaciju Commodore 128 je bio komercijalni uspjeh pošto je u razdoblju 1985-89 prodano oko četri miliona primjeeraka, dok je iz perspektive korisnika bio potpuni neuspjeh i nakon Commodore Plus/4 razlog dodatnog razočarenja. Glavni problem po pitanju korisnika se našao u nekompaktibilnosti moda Commodore 64 i Commodore 128, to jest kod pokretanja kompjutera korisnik je morao odlučiti da li želi koristiti CP/M, C64 ili C128 kompjuter, a u svom najmoćnijem C128 modu nije bilo moguće pokretati programe i igre za C64. Rezultat toga je bio da su softverske kompanije odbile proizvoditi programe za Commodore 128 zbog malog broja prodanih primjeraka u usporedbi s C 64. Sveukupno će bilo proizvedeno stotinjak igara ili programa za Commodore 128 što ga sa softverske strane smješta u propale kompjutere i video konzole, a razočarani Commodore korisnici su imati priliku samo gledati kakav je mogla i trebala biti druga generacija njihovog omiljenog kompjutera zahvaljujući Appleu koji ubrzo izdaje Apple IIGS s procesorom WDC 65816 kako Apple II vlasnici ne bi izgubili sve svoje programe i igre koje su godinama kupovali, a istovremeno ušli u 16bitno kompjutersko doba.
Amiga 1000
Još prije početka radova na Commodore 128, korporaciji je bilo jasno da budućnost ne predstavlja 8-bitni kompjuter nego neki budući 16-bitni. Strogo odbijanje korištenja WDC 65816 je rezultiralo odlukom o nabavljanju licence za Zilog Z8000 koji je predstavljao 16-bitnu verziju procesora koji se nalazi u ZX Spectrumu. Projekt koji će dobiti ime Commodore 900 se polako razvijao, ali prije nego što je došao do svog kraja situacija se iznenada promijenila, što je rezultiralo ukidanjem projekta i prodajom do tada izgrađenih kompjutera.
Otpuštanje Tramiela početkom 1984. godine je osim financijskih rezultiralo i katastrofalnim kadrovskim problemima; više od polovice kompjuterskih dizajnera je odbilo raditi za novu upravu i dalo otkaze. Kako bi se riješio taj kadrovski problem Commodore International je donio odluku da kupi kompletnu Amiga korporaciju sa svim zaposlenima, a ne samo prava na njen kompjuter koji će dobiti ime Amiga 1000.
Amigini dizajneri su tada radili na svom kompjuteru par godina. Uz adekvatno financiranje su 23.7.1985. na tržište izbacili kompjuter koji postaje čudo tadašnje tehnologije. Procesorsko srce kompjutera je činila Motorola 68000 s na matičnoj ploči ugrađenih 256 kilobajta memorije koja se odmah mogla proširiti na 512, što je bila potpuno normalna situacija za 1985. godinu. Snagu kompjutera ne čine taj procesor i memorija nego grafički čipovi koji su mogli prikazivati 4096 boja, dok je u isto vreme najmodernija PC tehnologija mogla prikazivati samo 16 boja , a Macintosh je bio crno-bijel. Pošto je identična situacija kompjuterske nadmoći vladala i po pitanju zvuka i video časopis Byte će kratko nakon Commodoreovog bankrota 1994. godine reći o Amigi 1000 iz 1985. godine:
Pored tih hardverskih prednosti Amiga 1000 je imala i one softverske tako da je ovaj kompjuter prvi svjetski kućni kompjuter s multitaskingom - koji će na IBM kompaktibilne kompjutere doći tek s operativnim sistemom Windows 95, a na Macintosh tek 2001. s Mac OS X 2001 - te plug and play tehnologijom koja je kod Windowsa uvedena tek 1995. godine što će biti primjećeno od strane američke svemirske agencije koja će prvo Amigu 1000, a potom i ostale modele godinama nakon prestanka postajanja Commodore International koristiti za lansiranja svemirskih brodova. ,
Financijski kolaps
Nakon Irvingovog preuzimanja pune kontrole u Commodore International početkom 1984. godine dolazi do eksplozije broja zaposlenih radnika u korporaciji pošto je njegova taština zahtevala da korporacija s milijardu dolara prometa mora imati "odgovarajući" broj radnika. Kombinacija te odluke zajedno s onom o masovnoj prodaji neuspešnog kompjutera Commodore plus 4 je ubrzo rezultirati masovnim gubicima, dovođenjem korporacije na rub bankrota i pod hitno traženjem novog direktora. Izbor je u drugoj polovici 1985. godine pao na Rattigana, bivšeg direktora Coca Cole,a jedan od razloga za njega postaje činjenica da tada u Apple Computer glavnu poziciju držao bivši direktor Pepsija.
Prva odluka novog direktora postaje konsolidacija poslovanja korporacije kako bi ju se spasilo od bankrota. Tokom ovog procesa velika većina od onih zaposlenih 1984. godine, a i dosta drugih će dobiti otkaze; tada je otpušteno ukupno 45 % zaposlenih. Druge odluke su se ticale povećanja prodaje tada dostupnih proizvoda, kao i dizajniranje novog jeftinijeg kompjutera kojemu će osnova biti tržišno preskupa i neuspješna Amiga 1000; nju je također odbio i poslovni svijet, prvenstveno nedostatka kompjuterske snage.
Pod rukovodstvom Commodore International se u samo šest mjeseci - od kraja 1985. kada nije bio u stanju vraćati kredite - se vratio iz mrtvih i ponovno počeo pozitivno poslovati. Hvalospjevi novom generalnom direktoru od strane kompjuterskih i ekonomskih medijama su na žalost ubrzo postali poljubac smrti, pošto je ponovno proradila taština većinskog vlasnika Irvina Goulda, koji je preko medija sebi pokušavao pripisivati veliku ulogu u oporavku, a što mu nitko nije vjerovao.
To medijsko nepovjerenje u sposobnosti većinskog dioničara i istovremeno povjerenje u sposobnosti glavnog direktora je početkom 1987. postalo previše za Gouldovu taštinu, pa je Rattingan dobio otkaz. On je kasnije na sudu proglašen protuzakonitim i Rattigan je dobio višemilionsku odštetu.
Amiga 2000
thumb|Amiga 2000
Prvi od Rattingovih projekata koji izlazi na tržište postaje Amiga 2000 kao direktni poslovni nasljednik Amige 1000. Osnovne kritike starijeg modela koji se nasleđuje su bile njegova navodna kompjuterska slabost to jest sporost, ali Commodore International je donio odluku da neće pojačati procesor tako da ostaje isti Motorola 68000 nego samo memoriju pošto su kompjuterski dizajneri već u doba izlaska na tržište Amige 1000 znali da je 256 kilobajta premalena količina memorije, ali su bili prihvatili korporacijsku odluku. Nova Amiga 2000 je radi toga bila izgrađena s 1 megabajtom memorijem, a postojala je i mogućnost ugradnje jačeg dodatno kupljenog procesora s maksimalno 128 megabajta memorije. Ostala poboljšanja kompjutera u odnosu na raniji model su bila ugradnja ROM u kompjuter tako da se ne mora pokretati s diskete, potpuno funkcionalna osobina plug and play i 9 različitih utora za upgrade koji su ujedno povećali kompaktibilnost s IBM PC kompjuterom. Po mogućnosti prikazivanja broja boja na ekranu jedini jači kompjuter na tržištu je tada bio Macintosh II koji košta 5.500 američkih dolara uz desetak puta sporiji rad grafike dok je Amiga 2000 prodavana za 1.595 nakon Gouldovog podizanja cijena. Ta još uvek potpuna grafička dominacija Amige će na kraju rezultirati uspehom ovog kompjutera na poslovnom tržištu ako ga se usporedi s lošim financijskim rezultatima Amige 1000.
Amiga 500
thumb|thumb|desno|305px|Amiga 500 s monitorom 1084S, mišem i dodatnom disketnom jedinicom A1010
Zbog tadašnjeg općeg mišljenja da su kompjuteri po cenama manjim od 1000 dolara kućni, a oni iznad te cene poslovni nastala je potreba stvaranja i novog jeftinijeg kompjutera. Na kraju to postaje Amiga 500 koja nastaje u tandemu s Amigom 2000 i košta 699 dolara. Bez obzira na tu jeftinoću u usporedbi s Amigom 2000 ovaj kompjuter je imao iste osnovne ugrađenje karakteristike kao jači model (isti procesor i grafika), ali mnogo manju mogućnost spajanja dodataka pošto se mislilo da neće biti potrebni kućnim korisnicima.
Teoretski novi kompjuter je bio duhovni naslednik Commodore 64 s kojim u tipično Commodore International stilu nije bio kompaktibilan tako da vlasnici "debeljka" nemaju mogućnost korištenja svojih legalno kupljenih programa i igara za taj kompjuter koristit ih na Amigi 500.
Nakon te prve poslovne greške u promociji kompjutera ubrzo su se počele nizati i druge to jest ponavljati situacija od Amige 1000. Za početak Commodore International je zabranio prodaju ovog kompjutera u Kmartu i drugim američkim trgovačkim centrima zbog tamošnje poslovne politike po kojoj se kupljena stvar može vratiti bez ikakvog pitanja u roku par dana. Zbog takve odluke trgovački centri - isti oni koji su svojom prodajom pretvorili Commodore 64 u najprodavaniji kućni kompjuter svih vremena - sada nisu prodavali i promovirali Amigu 500. Commodore International je također odbio ponudu Epson da prodaje i promovira Amigu 500 u Japanu zbog čega u toj zemlji nije bio prodan gotovo niti jedan kompjuter.
Druga u seriji grešaka je bila odluka da se Amiga 500 prodaje u kompjuterskim trgovinama odvojeno od Commodore 64 jer "to nisu dvije iste stvari", dok će treća i potencijalno najvažnija biti nepostojanje marketinga za ovaj kompjuter. Posljedica tih neobičnih poslovnih odluka postaje gotovo potpuni gubitak američkog tržišta kompjutera, dok je ono u Evropi - gdje su Commodoreove poslovne jedinice imale slobodu odluka o prodaji i marketingu - procvjetalo.
Već na samom početku prodaje Amige 500 revoltirani kompjuterski dizajneri su jasno i glasno rekli što misle o korporacijskoj poslovnoj politici tako što su u ROM sakrili poruku:"Mi smo Amigu izgradili, a oni su je uništili". To je rezultiralo naglim zaustavljanjem prodaje, povlačenjem kompjutera s tržišta i zamenom ROMa.
Mediji su Amigu 500 u doba izlaska nazvali kompjuterom koji će spasiti korporaciju. U stvarnosti ju je spasio stari model Commodore 64 sa svojom visokom profitabilnom maržom, s obzirom da je vrhunac imao u razdoblju 1988/89, pokrivši tako sve poslovne nedostatke "svog nasljednika".
Jedinu konkretnu prodajnu kampanju po pitanju svih Amiga kompjutera Commodore International je platio za Božić 1989. godine, odnosno četiri godine nakon nastanka Amige 1000 i dvije godine nakon nastanka Amige 500. Kritičari to smatraju najvećim dokazom samoubilačkog karaktera Commodoreove poslovne politike.
Aldolna kondenzacija
Aldolna kondenzacija je organska reakcija u kojoj enol ili enolatni jon reaguje sa karbonilnim jedinjenjem da formira β-hidroksialdehid ili β-hidroksiketon, čemu sledi dehidracija koja daje konjugovani enon.
Commodore International
Commodore 64GS
Krajem 1980-ih je u organizacijskom smislu došlo do velikih promjena u Commodore International, vezanih uz događaje u Nemačkoj i Japanu. Pošto su poslovne jedinice korporacije imale autonomiju u svom poslovanju, ona u Njemačkoj je počela proizvoditi IBM PC kompaktibilne kompjutere, a što je ispostavilo profitabilnim. Potaknuta time, kao i enormnim uspeh igraće konzole Nintendo Entertainment System koja je stvorena na Commodore 64 tehnologiji, donesena je odluka o početku dizajniranja, a potom i proizvodnje igraće konzole Commodore 64GS. Ona je, međutim, donesena kasno, a razni razni problemi tokom dizajniranja su doveli do kašnjenja izlaska konzole na tržište i njenog potpunog debakla koji nanosi prvu veliku financijsku štetu kompaniji. Razlozi za taj debakl su bili tada već čuven Commodoreov shadow marketing ("nevidljivi marketing"), pošto kompanija nikada nije promovirala svoje proizvode nakon odlaska Tramiela kao i to da su u doba izlaska Commodore 64GS na tržište tamo već bile 16bitne konzole Sega Genesis, Neo Geo ili ranije spomenuti 8-.bitni Nintendo Entertainment System. Potonji je na prijelazu uz 1990. i 1991. godine, u vrijeme izlaska Commodoreove konzole - već pet godina vladao tržištem i uživao podršku proizvođača softvera. Nakon božićnog neuspjeha 1990. daljnja prodaja konzole je praktički odmah zaustavljena pošto je prodano samo 25 % od 80.000 proizvedenih konzola. Sve ne prodane konzole su potom rastavljene i korištene kao dijelovi u proizvodnji Commodore 64 koji je još uvek imao svoje tržište.
Aldolna kondenzacija
600px|center|Aldol condensation overview
Aldolne kondenzacije su važne u organskoj sintezi. One su dobar način formiranja ugljenik–ugljenik veza. Reakciona sekvenca Robinsonove anulacije sadrži aldolnu kondenzaciju. Vieland-Miešerov ketonski proizvod je važan početni materijal za mnoge organske sinteze. Aldolna kondenzacija u svojoj uobičajenoj formi, obuhvata nukleofilnu adiciju ketonskog enolata na aldehid da bi se formirao β-hidroksi keton, ili "aldol" (aldehid + alkohol), koji je strukturna jedinica nađena u mnogim prirodnim molekulima i lekovima.
center|600px|The Aldol reaction
Ime aldolna kondenzacija se takođe često koristi, posebno u biohemiji, za imenovanje aldolne reakcije katalizovane aldolazama. Međutim, aldolna reakcija nije formalno reakcija kondenzacije, jer ne obuhvata gubitak malog molekula.
Reakcije između ketona i aldehida (ukrštena aldolna kondenuacija) ili između dva aldehida su takođe poznate pod imenom Claisen-Schmidt kondenuacija.
Mehanizam
Prvi deo ove reakcije je aldolna reakcija. Drugi deo je dehidracija — reakcija eliminacije. Dehidracija može da bude praćena dekarboksilacijom kad je prisutna aktivirana karboksilna grupa. Proizvod aldolne adicije može da bude dehidriran putem dva mehanizma: jakom bazom kao što je kalijum t-butoksid, kalijum hidroksid ili natrijum hidrid u enolatu, , ili putem kiselinom katalizovanog enolnog mehanizma.
Commodore International
Commodore 64GS
Istovremeno se zbio i fijasko neuspeh novog poslovnog kompjutera pod imenom Amiga 3000; on je davao premalena poboljšanja da bi ga poduzeća uzela umjesto svog nasljednika Amige 2000. S novom Amigom je došao novi operativni sistem imena Workbench 2.0 i nešto bolja grafika; poticaj za to je bio taj da je u pet godina nakon nastanka Amige 1000 IBM PC industrija napokon proizvela grafičku karticu koja može prikazivati istu ili veću količinu boje od Amige, ali prilično sporo, pa je Commodore u tehničkom smislu zadržao prednost.
Commodore CDTV
thumb|desno|250px|Commodore CDTV s monitorom
Nakon debakla s Commodore 64GS rukovodstvo korporacije nije odustale od igraćih konzola nego je počelo raditi na projektu Commodore CDTV čiju hardversku osnovu čini Amiga 500. Ta je konzola na tržište izašla u proljeće 1991. godine s najavljenom podrškom stotinjak igara; u stvarnosti je igara proizvedeno tek oko 30 igfara.
Bez obzira na velika očekivanja od Commodore CDTV, konzola je bila potpuni promašaj, za koga se najvećim delom okrivljavao sam Commodore International. Konzola je bila jedna od prvih svjetskih elektroničkih proizvoda na kojima su se mogle igrati igre, gledati filmovi i slušati muzika što je izazvalo nedoumice u samoj kompaniji kako i gdje ga prodavati. S jedne strane CDTV je reklamiran u kompjuterskim časopisama, a s druge strane je prodavan zajedno s video plajerima i rekorderima po direktnom Commodore International naređenju. Završnom prodajnom rezultatu nije pomogla niti činjenica da realno malen broj stvorenog softvera nije bio hardverski zaštićen, pa su ga kompjuterski pirati uspeli prodavati u obliku za običnu Amigu 500, uz već uobičajeni "nevidljivi marketing". S druge strane, dio kritičara smatra da bi i bez toga uspjeh ovog proizvoda bio vrlo upitan, a za što kao primjer služi tvrtka Philips sa svojom igraćom konzolom i video playerom Philips CD-i, izašlom u vrijeme s tek malo boljim rezultatom; smatra se da tržište još nije bilo spremno za univerzalnu igraću konzolu na kojoj se može slušati muzika, gledati filmovi ili igrati igre s CD-Roma. Tržišni debakl s ovim proizvodom će Commodoreu nanesti daleko veću financijsku štetu od one s prethodnom igraćom konzolom.