cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katarski križarski rat
Krstaši ubijaju celi grad Bezije
U julu krstaši zauzimaju malo selo Servijan. Bezije su opkolili 21. jula 1209. i tražili su da grad preda katare. Kad su stanovnici Bezijea to odbili krstaši sledeći dan zauzimaju grad i ubijaju sve stanovništvo. Smatra se da je u Bezijeu bilo oko 500 katara, a krstaši su pobili 7.000 - 20.000 stanovnika. Krstaši su pitali papskog legata, glavnog sveštenika cistercitskog reda, kako da razlikuju katare od ostalih.
Papski legat je odgovorio:
Tako su pobili celi grad, a vest o tome se proširila.
Krstaši zauzimaju Karkason i proteruju golo stanovništvo
thumb|desno|Katare proteruju gole iz [[Karkasona 1209. godine]] Sledeća meta je bio grad Karkason. Karkason je bio dobro utvrđen grad, ali bio je prepun izbeglica. Krstaši su stigli pred grad 1. avgusta 1209. Stavili su grad pod opsadu, a 7. avgusta su odsekli dovod vode do grada. Rejmond Trenkavela je pokušao da pregovara, ali ga zarobljavaju. Karkason se predao 15. avgusta 1209. Stanovništvo grada nije ubijano, nego su proterani goli iz grada.
Simon Monfor preuzima komandu nad krstašima i dobija kontrolu nad područjem oko Karkasona, Albija i Bezijera. Posle Karkasona predaju se mnogi gradovi bez borbe. Albi, Kastelnodar, Kastr, Fanžo, Limo, Lombr i Montreal su pali tokom jeseni. Neki gradovi su se ubrzo ponovo pobunili.
Katari oslobađaju veliki deo provincije Tuluz
Rejmond VI Tuluški i još nekoliko plemića napuštaju savez sa krstašima, jer su užasnuti njihovim postupcima. Rejmond VI Tuluški je ponovo ekskomuniciran. Ponavljaju se borbe oko Lastura, a Pjer Kabare se predao. U maju 1211. krstaši zauzimaju jedan zamak kraj Montreala i tu vešaju vitezove i pale nekoliko stotina katara. Nakon zauzimanja Monferana tokom juna, krstaši su krenuli prema Tuluzu. Krstaši su opsedali grad, pa su ostali bez snabdevanja i povukli se.
Rejmond VI Tuluški je time bio ohrabren, pa je krenuo na vođu krstaša Simona Monfora u septembru 1211. Monfor se izvukao iz opsade, ali Rejmond VI Tuluški posle toga oslobađa grad za gradom i oslobodio je tako 30 gradova. Tokom 1212. pobunjenici su oslobodili veliki deo provincije Tuluz.
1213. i 1214.
Petar II Aragonski dolazi iz Katalonije da pomogne Tuluzu protiv krstaša. Opsedao je jedan grad i septembra 1213. poginuo je pri opsadi, a vojska mu se posle toga razbežala. To je bio težak udarac za katare. Tokom 1214. postaje još gore za njih. Papa je ponudio francuskom kralju Filipu II Avgustu zemlju od Rejmonda VI Tuluškog i time ga zainteresirao za rat.
Filip II Avgust je pobedio, a Rejmond VI Tuluški je pobegao u Englesku. Krstaši su napredovali tokom 1214, a 1215. zauzimaju Tuluz. Tuluz je poklonjen Simonu Monforu, ali on ga predaje francuskom kralju Filipu II u aprilu 1216.
Tuttletown, California
Tuttletown je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 668 stanovnika.
Katarski križarski rat
1213. i 1214.
Istodobno, godine 1215, na četvrtom Lateranskom koncilu, Inoćentije III je u kanone ugradio skup mera koje su jeretike osuđivale na progonstvo, na konfiskaciju imovine i isključivanje iz građanskog života.
Pobune i uspesi pobunjenika 1216. - 1225.
thumb|Langdok-Rusijon Rejmond VI Tuluški vratio se sa svojim sinom u aprilu 1216. i uspeva da podigne veliku vojsku nezadovoljnih gradova. Zauzimaju Boker posle tri meseca opsade. Simon Monfor nije uspeo da spreči pad Bokera. Simon Monfor guši pobunu u Tuluzu, pa kreće zapadno u nameri da zauzme Bigor, u čemu ne uspeva. U septembru 1217. Rejmond VI Tuluški oslobađa Tuluz, dok je Simon Monfor bio zauzet na drugim mestima. Monfor pokušava bezuspešno da povrati Tuluz, a ubijen je u junu 1218.
Krstaška vojska je bila u neredu, pa predaju komandu francuskom kralju Filipu II Avgustu, kojega najviše brine Tuluz, mnogo više od jeresi. Papa Inoćentije III je umro jula 1216. Sukob je ušao u mirniji period do 1219, iako je bilo akcija. Krstaši su zauzeli Mermand 3. juna 1219. nakon duge opsade, ali nikako nisu uspevali da zauzmu Tuluz. Osim toga krstaši su gubili gradove. Rejmond VI Tuluški i njegov sin Rejmond VII Tuluški nastavili su sa pobedama i tokom 1221.
Rejmond VI Tuluški je umro 1222, pa je njegov sin postao vođa otpora. Francuski kralj Filip II Avgust je umro 1223, a nasledio ga je Luj VIII. Amori Monfor je napustio Karkason i pobegao, a sin Rejmoda Trenkavele vratio se iz progonstva i to područje smatra svojim. Amori Monfor nudi područje Langdoka francuskom kralju Luju VIII, a ovaj prihvata ponudu.
Intervencija francuskog kralja
U novembru 1225. ekskomuniciran je Rejmond VII Tuluški kao i njegov otac pre toga. Francuski kralj Luj VIII predvodio je novi krstaški pohod u junu 1226, a gradovi i dvorci su se predavali bez otpora. Avinjon je bio nominalno pod vlašću nemačkog cara i tek nakon tri meseca opsade Luj VIII ga je zauzeo. Luj VIII je umro novembra 1226. i nasledio ga je dete kralj Luj IX. Kraljica je dozvolila nastavak krstaškog rata. Labeked je osvojen 1227, a Varej i Tuluz 1228.
Kraljica je ponudila Rejmondu VII Tuluškom sporazum po kome bi on postao vladar Tuluza, ali bi morao Rejmond VII Tuluški se složio i potpisao je sporazum aprila 1229. Međutim kraljica je prekršila obećanje, pa je Rejmond VII Tuluški zarobljen, bičevan i zakratko utamničen.
Inkvizicija
thumb|Tvrđava Montesur je pala tek [[1244.]] Langdok je došao čvrsto pod kontrolu kralja. U Tuluzu se osniva Inkvizicija u novembru 1229, pa počinje proces čišćenja područja od jeresi i preostalih katarskih uporišta. Pod papom Grgurom IX inkvizicija je dobila gotovo neograničena ovlašćenja za suzbijanje jeretika.
Nemilosrdna kampanja počinje 1233. palenjem živih ili mrtvih katara, gde god bi ih našli. Mnogi su se opirali, pobegli su u nekoliko tvrđava u Fenujedu ili Monseguru. Ili ponovo počinju pobunama. Katari uspevaju da 1235. isteraju inkviziciju iz Albija, Narbona i Tuluza. Rejmund Trenkavela je predvodio ustanike 1240, ali je poražen kod Karkasona, pa je pobegao u Montreal, u kome su ga kraljevske snage opsedale. Predaje se i dozvoljava mu se prolaz do Aragona.
Rejmond VII Tuluški pokušava sa pobunom 1242. u isto vreme kad je bila invazija Engleza. Nakon engleskog povlačenja Rejmond dobija amnestiju od kralja.
Katarska uporišta su padala. Pejrepertuz je pao 1240, a Monsegur je bio 9 meseci pod opsadom i konačno je pao marta 1244. Mala tvrđava Keribus je bila zanemarena sve do augusta 1255, kada je pala. Poslednje katare je inkvizicija spalila 1321.
Colombarini, Vicenza
Colombarini je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
San Elías, Bocoyna
San Elías je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2481 m.
Morelos, Tierra Blanca
Morelos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
El Charro, Jala
El Charro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Jala.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 100 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1228 m.
El Columpio, Alvarado
El Columpio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Alvarado.
Milinzi
Milinzi su bili južnoslovensko pleme koje je naseljavalo grčko poluostrovo Peloponez zbog dobrih poljoprivrednih uslova od 6. veka, pretežno planinske vence Tajgetosa (grč: Ταΰγετος), na zapadnim stranama arhipelaga. Bavili su se uglavnom zemljoradnjom i stočarstvom. U njihovom susedstvu je živelo slovensko pleme Jezeraca.
thumb|200px|Planina [[Tajget, nekadašnja postojbina peleponeskih Slovena]] Peloponez je punih dvesta osamnaest godina (od 587. do 805. godine) bio pod slovenskom vlašću. 805. godine je izbio ustanak Slovena na Peloponezu protiv vizantijske vlasti. Tom prilikom je ostvaren prvi istorijski evidentiran kontakt Slovena i Arapa na Balkanskom poluostrvu, kada je u pomoć ustanicima došla arapska, isto neprijatelj Vizantije flota, koja je napala vizantijsku luku Patras (Πατραι), ali napad se, kao i ceo ustanak završio neuspehom.
Peleponeski Sloveni su i nakon poraza odbijali da prihvate vizantijsko hrišćanstvo, pa je među Milinzima bilo rašireno bogumilsko učenje, o čemu svedoči pominjanje crkve Milinga na Saboru u Sen Feliksu 1167. godine.
Home (Star Trek: Enterprise)
Home je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Enterprise, premijerno prikazana 22. oktobra 2004. godine. Radnja prikazuje kako se posada Enterprisea nakon uspješne misije u Delfijskom prostranstvu odmara na Zemlji, ali i kako se Trip Tucker suočava sa time da će T'Pol na rodnom Vulkanu ući u dogovoreni brak.
San Fernando, Acaxochitlán
San Fernando je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Acaxochitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2071 m.
La Estancia, Victoria
La Estancia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 248 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1954 m.
Manchester City F.C.
Manchester City F.C. je fudbalski klub iz Manchestera. Trenutačno nastupa u Premier League. Manchester City je osnovan kao Sent Mark 1880. Trener je Pep Guardiola. Kapacitet stadiona je 48.265. mesta.
Noy Aquil, Ocosingo
Noy Aquil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Manchester City F.C.
Kupovi
thumb|Manchester City Manchester City je FA Cup Engleske osvojila dva puta. Osvojila je godine 1995 i 2011. godine. Manchester City je jako star klub i toliko je trebalo vremena da Manchester osvoji FA Cup Engleske.
Noy Aquil, Ocosingo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1223 m.
Manchester City F.C.
Historija
mini|200px|[[Billy Meredith, Welsh Wizard]] Historija Manchester Citya je velika. Godine 1927. City je imao šansu da se domogne trofeja FA Cupa ali nije uspjeo. Pobjedili su ekipu Boltona sa 1:0. Ali u Polufinalu FA Cupa je izgubio od Manchester Uniteda 2:0. Naljboji igrač ekipe je tada bio Billy Meredith.thumb|The Manchester City team which 1904
Tarahumara, Badiraguato
Tarahumara je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Badiraguato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1039 m.
Kralj petroleja
Kralj petroleja, u njemačkoj verziji Der Ölprinz je zapadnonjemačko-jugoslavenski film snimljen 1965. godine u režiji Haralda Philippa. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Karla Maya. Protagonisti, koje tumače Pierre Brice i Stewart Granger su apački poglavica Winnetou i bijeli pustolov Old Surehand. Radnja prikazuje kako se suprostavljaju beskrupuloznom naftnom tajkunu (čiji lik tumače Harald Leipniz) koji namjerava prevariti bijele doseljenike. Lik Old Surehanda, koji se ne pojavljuje u originalnom romanu, je ubačen zato što je glumac Stewart Granger prilikom snimanja bio dostupan producentima. Kao lokacije su, između ostalih, korišteni slapovi Krke, jezero Peruća i okolica Trebinja.
Četverozupka
Četverozupka  (riba balon) je jedna od riba koja se naduje  kada joj zapreti opasnost. Živi na većim dubinama (50 – 480 m), a naraste do 2 kg težine i 40 cm duljine. Ženke narastu veće od mužjaka. Ima jake čeljusti iz kojih vire četiri velika zuba, sivkaste je boje sa zelenkastim odsjajem na bokovima, donji dio joj prelazi na žućkaste nijanse. Ima sluzavu i čvrstu kožu, bez ljusaka. Na trbušnom dijelu ima ˝balon˝koji se napuše kada je riba u opasnosti i tako zbunjuje napadača.
Četverozupka je rasprostranjena širom svijeta u toplim i tropskim morima. Hrani se većinom glavonošcima, osobito lignjama.
Stella Dallas (film, 1925)
Stella Dallas je američki nijemi film snimljen 1925. u režiji Henryja Kinga. Predstavlja prvu adaptaciju istoimenog romana Olive Higgins Prouty. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Belle Bennett, je lijepa ali "vulgarna" djevojka iz radničke klase koja se udaje za bogataškog sina. Radnja prikazuje njene napore da svoju kćer (koju tumači Lois Moran) uda za bogatog muža, čak i po cijenu da se od nje trajno odvoji, jer nikako ne može pripadati otmjenom društvu. Stella Dallas se smatrao jednom od najprestižnijih hollywoodskih produkcija svog vremena, a postigao je i veliki komercijalni uspjeh, slično kao i mnogo poznatiji zvučni remake dvanaest godina kasnije.
Oldendorf (Holstein)
Oldendorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 112 opštinskih središta okruga Štajnburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.175 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1061082.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štajnburg Oldendorf se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Štajnburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 11 metara. Površina opštine iznosi 10,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.175 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 114 stanovnika/km².
Enköping (općina)
Općina Enköping (švedski: Enköpings kommun) čita se Komuna Enčeping je jedna od švedskih općina od 39,759 stanovnika na istoku Švedske.
Administrativni centar općine je grad - Enköping od 21,121 stanovnika.
Geografske karakteristike
Općina Enköping prostire se po Grofoviji Uppsala, od Jezera Mälaren prema sjeveru, na površini od 1,184.05 km².
Historija
Enköping je bio naseljen još u 2. mileniju pne. o tome svjedoče brojni petroglifi, od koji je najslavniji - Brandskogsskeppet, koji se nalazi u neposrednoj okolici Enköpinga.
Iz vikinškog razdoblja ostalo je 170 kamenih spomenika sa runskim natpisima.
Пожежина
Пожежина је насељено место града Новог Пазара у Рашком округу. Према попису из 2002. било је 251 становника (према попису из 1991. било је 267 становника).
Демографија
У насељу Пожежина живи 197 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 39,9 година (37,1 код мушкараца и 42,8 код жена). У насељу има 74 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,39.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Ostenfeld (Rendsburg)
Ostenfeld je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 545 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058122.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rendsburg Ostenfeld se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Rendsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 15 metara. Površina opštine iznosi 7,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 545 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 75 stanovnika/km².
Ruth, North Carolina
Rut je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 440, što je 111 (33,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Petorke
Petorke, ispunjaljka iz grupe entorki na pravokutni lik (obično dimenzija 9 x 5 polja), kod koje je dijagonalno, u svaki red, slijeva nadesno, upisan isti petoslov. Takva ispunjaljka nastala je po ugledu na trojke i četvorke. Petorke je mnogo teže sastaviti od četvorki, a pogotovo od trojki, jer često nije moguće pronaći koliko-toliko poznate riječi (ili sintagme) koje isti petoslov sadrže na svim mjestima.
Prva zagonetka
Prve petorke objavio je Jovan Nedić u bjelovarskoj Osmosmjerci (broj 436 od 18. I. 2008. godine).
Lik 9 x 5
Os-437, JN          Os-438, JN           OS-439, JN           OS-440, JN           NGS-297, JN -    -    -    -    - I S T A N č a n o   A S T E R o i d i    I N A T I t i:s e    I N T E R m e c o    O S L A V lje n o č I S T A:N u l a    p A S T E R n a k    b I N A T I c a n    v I N T E R o c i    m O S L A V i n a p r I S T A N a k    p l A S T E R e r    š p I N A T I ć i    k v I N T E R n o    o r O S L A V j e đ u l I S T A N i    p i j A S T E R i    n o m I N A T I v    s p r I N T E R i    m i r O S L A V a ž u p n I:S T A N    f l o m A S T E R    k o m b I N A T I    e k s š I N T E R    v j e k O S L A V NGS-300, JN         NGS-301, JN          NGS-304, JN          Os-456, MS -    -    -    - I L I J A š a n i   O P A T I j s k o    E N T E R i t i s    P R I J E p o lje m I L I J A r d a   k O P A T I:o č i    v E N T E R č i ć    s P R I J E č e n b r I L I J A n t    a l O P A T I j a    p o E N T E R k a    d o P R I J E t i h o m I L I J A r    p o r O P A T I ć    d i s E N T E R i    l o š:P R I J E m b r a z I L I J A    p s i h O P A T I    p r e z E N T E R    m a l o:P R I J E
Lik 8 x 4
Nedjeljko Nedić i Nikola Banda objavili su petorke na lik 8 x 4 (INTERval, šINTERaj, prINTERi, badINTER; LIJANica, aLIJANsa, taLIJANi, emiLIJAN) u "Osmosmjerci" broj 458 i 461.
Lubin (riba)
Lubin (lat. Dicentrarchus labrax), pripada obitelji lubina (Moronidae). Uz hrvatsku obalu Jadrana dobio je tridesetak sličnih i različitih imena. Najrasprostranjeniji naziv je lubin, riječ latinskog porijekla koja vuče korijen iz riječi lupus, što znači vuk. Od češćih imena pojavljuju se agač, brancin, dut, luben, smudut, morski grgeč i dr.
Nraste do 1 metar duljine, i dostigne težinu od 14 kg. Po svom izgledu lubin odaje da je grabežljivac. Čvrste je građe, robustan, ali istovremeno izdužene i elegantne linije tijela. Pliva vrlo brzo. Glava mu je srednje veličine, s nerazmjerno velikim ustima. Na kojima je donja usna blago isturena. Lubin nema velike zube, ali su brojni i jako oštri. Na škržnom poklopcu ima nekoliko jakih bodlji. Tijelo lubina pokriveno je malim ljuskama, svijetle je olovnosive boje što postrance prelazi u sivosrebrnastu, a dolje u srebrnsto bijelu. Iznad škržnog poklopca na tijelu ima crnkastu mrlju. Mladi, a iznimno i odrasli, su gore i postrance crno istočkani.
Nalazimo ga uzduž čitave jadranske obale i to na svakoj vrsti dna, u mutnom, bočatom i bistrom, slanom moru. Najčešće ga pronalazimo oko ušća rijeka i uvala gdje se osječa nazočnost slatke vode in podmorskih izvora. Obitava u blizini obale, pretežno na malim dubinama od 2 do 5 metara, iako zna zaći i do 80 metara u dubinu. Zalazi i duboko u riječne tokove. Vrlo je grabežljiv, radoznao i proždrljiv. Hrani se svim i svačim i nije nimalo izbirljiv. Po prirodi je mesožder i najrađe jede kozice, mlade ciple, jeguljice, gavune i olige. Ali ako je nestašica uobičajene mu hrane, lubin će posegnuti i za algama. Isto tako je poznat kao vrlo lukava i oprezna riba. Živi u malim skupinama ili pojedinačno. U vrijeme mriješćenja sakuplja se u jata. Mrijesti se krajem jeseni i u prvoj polovici zime.
Najpoznatija lovišta su izvan zapadne Istre, Novigradsko more, vode oko sjevernojadranskih otoka (Silba, Olib i Pag), Šibenski zaljev s Prokljanom, okolica Splita te ušće Neretve. Meso mu je odlična okusa i vrlo je traženo.
Osim u Jadranskom moru, naselja lubina nalaze se uz čitavu obalu Mediterana do istočnih obala Atlantika i sve do obala Sjevernog i Baltičkog mora. Posebno je čest uz obale Engleske i Irske.
Opština Pojorâta, Suceava
Pojorâta je opština u Rumuniji u okrugu Sučava.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 892 m.
Zazriva (Dolni Kubin)
Zazriva je naseljeno mjesto u okrugu Dolni Kubin, u Žilinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 2.720 stanovnika.
Valle la Posta, Roma
Valle la Posta je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 265 m.
Aigueperse, Puy-de-Dôme
Egepers je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Pij de Dom koja pripada prefekturi Riom.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2 504 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 238,5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,50 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 356 metara (maksimalnoj 422 m, a minimalnoj 338 m).
Opština Etchojoa, Sonora
Etchojoa je opština u Meksiku, u saveznoj državi Sonora.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 20875 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Historija Egipta
Historija Egipta se smatra najdužom kontinuiranom historijom ujedinjene države u svijetu. Dolina Nila formira prirodnu geografsku i ekonomsku cjelinu, koju s istoka i zapada oblikuju pustinje, na sjeveru more a na jugu Katarakti Nila. Potreba za jedinstvenim autoritetom koji bi upravljao navodnavanjem uz pomoć Nila je u Egiptu doveo do stvaranje prve države u svijetu oko 3000. pne. Specifične geografske okolnosti su otežavale napade vanjskim narodima i državama, pa je faraonski Egipat dugo vremena bio nezavisna i samodostatna država. Hiksi su bili prvi strani vladari Egipta, ali su se njih drevni Egipćani uspjeli osloboditi. Novoasirsko Carstvo je također neko vrijeme kontoliralo Egipat, prije nego što su Egipćani ponovno stekli kontrolu.
Međutim, jednom kada je Egipat potpao pod stranu vlast, pokazalo se da se nje teško riješiti, pa je 2.400 godina Egipat uglavnom bio pod vlašću stranih sila: Nubijaca, Perzijanaca, Makedonaca, Rimljana, Bizantinaca, Arapa, Osmanlija, Francuza i Britanaca. Za vrijeme tih 2.400 godina Egiptom su kao nezavisnom državom vladali Ptolomejevići, Ikhšididi, Fatimidi, Ayyubidi, Mameluci i Muhammad Ali. Osnivači tih dinastija, međutim, nisu bili rodom iz Egipta.
Kada je Gamal Abdel Nasser (predsjednik Egipta) (1954–1970) rekao da je prvi Egipćanin koji upravlja Egiptom od vremena faraona Nectaneboa II, svrgnutog od strane Perzijanaca 343. pne., samo je malo pretjerivao.
U ovoj enciklopediji je egipatska historija podijeljena u osam perioda:
Cologna di Sotto, Bolzano
Cologna di Sotto je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 783 m.
2,4-Dimetoksiamfetamin
Dimetoksiamfetamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 195,258 Da.
Žitavani
Žitavani je naseljeno mjesto u okrugu Zlate Moravce, u Njitranskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 1.873 stanovnika.
Twain, California
Twain je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 82 stanovnika.
Cascina Motta, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 251 m.
Drangijana
mini|300px|Drangijana (između [[Sagartija|Sagartije, Arije i Arahozije) na karti Perzijske Monarhije oko 500. pne.]] Drangijana (staroperz. Zranka : „Zemlja vode“, grč. Δραγγιανή), historijska je regija Perzijske Monarhije iz doba iranske dinastije Ahemenida, a danas dio Afganistana, Pakistana i istočnog Irana. Zemlja je bila naseljena iranskim plemenima koje su Grci zvali Sarangijanci ili Drangijanci. Njih je pokorio drugi iranski narod Medijci, dok sredinom 6. vijeka pne. oba naroda pokorava još jedan iranski narod, Perzijanci, na čelu s Kirom Velikim. Prema Herodotu, tokom vladavine Darija Velikog Drangijanci su smješteni u istu administrativnu jedinicu skupa s Utijancima, Tamanejcima i Mikijcima, te su deportirani na obalu Perzijskog zaljeva. Godine 330. pne. regiju je osvojio Aleksandar Makedonski, poslije kojeg regijom vlada helenistička dinastija Seleukida. Samo generaciju poslije, Drangijanom ponovo vladaju iranske dinastije, prvo Parti, a zatim kasnije Sasanidi. Danas je regija poznata pod modernim nazivom Sistan.
Plod
mini|Plod Plod je organ biljke koji se posle oplođenja razvija iz cvijeta, pre svega iz plodnika u kojem se nalazi sjeme. Dijelovi ploda su: plodov omotač i sijeme.
Plod postoji samo kod skrivenosemenica.
Plodovi nastali iz jednog cvijeta su prosti plodovi, a plodovi nastali iz cvasti su složeni.
Prosti mogu biti: posebni i zbirni.
Posebni mogu biti: pucajući (mesak, mahuna i čaura) i nepucajući (orašica-krupa i ahenija,bobica i koštunica).
Zbirni plodovi su plodovi jednog cvijeta, ali cvijeta sa vise tučkova.
La Liebre, Apaseo el Alto
La Liebre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Apaseo el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 138 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2111 m.
Piccadilly Circus
Piccadilly Circus (izgovor: [Pikadili serkus]) je vrlo prometno londonsko raskršće i popularno okupljalište, koje po svemu liči na trg iako to službeno nije. Sufiks Circus dodat mu je da se naglasi njegova kružna forma.
Opis i historija
Nalazi se između kvartova St. James (jug) i Soho (sjever) u Boroughu Westminster, on povezuje ulice; Coventry, Shaftesbury, Regent i Piccadilly.
Piccadilly se počeo formirati 1819. kao raskršće između ulica Piccadilly i Regent, koje su građene po projektu Johna Nasha. Piccadilly je izgubio svoju kružnu formu 1886. kad je izgrađena avenija Shaftesbury, kroz tadašnja sirotinjska predgrađa Soho i St. Giles.
Piccadilly Circus privlači posjetitelje iz cijelog svijeta, od kojih su mnogi odmaraju na stepenicama centralnog kamenog otoka, koji je postolje za fontanu i aluminijsku skulpturu Eros (službeno Anđeo kršćanske ljubavi) podignutu 1893.
Prva neonska reklama na struju instalirana je 1910, a od 1923. počela je moda postavljanja divovskih neonskih reklama po fasadi tadašnjeg Londonskog paviljona, koji je kasnije pretvoren u kino. Brojne okolne zgrade su tokom 1980-ih. obnovljene kao trgovine i robne kuće, a zgrada teatra Criterion početkom 1990-ih. Nedaleko od Piccadilly Circusa na pješačkoj udaljenosti nalaze se poznate trgovine duž Regent Streeta i teatri West Enda, uokolo ima puno poznatih noćnih klubova.
Ejido Tlatzintla, Acaxochitlán
Ejido Tlatzintla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Acaxochitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2109 m.
Conradi, Savona
Conradi je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 574 m.
Cañada Camino Blanco, Acatlán
Cañada Camino Blanco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Acatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1229 m.
Tirimioara, Crăciunești
Tirimioara je naselje u Rumuniji u okrugu Mureš u opštini Crăciunești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 167 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 314 m.
Colonia de Giovanni, Vicenza
Colonia de Giovanni je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 119 m.
Toma Sloven
thumb|300px|Toma Sloven u sredini na konju, obučen kao vizantijski car, pregovara sa Arapima tokom ustanka. Toma Sloven (oko 760—823) je bio vizantijski vojskovođa i samoproglašeni car koji je predvodio veliku pobunu u Vizantiji (820—823), tokom koje se i sam Carigrad našao pod opsadom.
Njegova pobuna je imala socijalno-revolucionarni karakter, jer je potlačenoj sirotinji obećao oslobođenje od svih nedaća, dok je na verskom planu je zauzeo odlučan ikonofilski stav nasuprot zvaničnoj ikonoboračkoj politici.
Život
Toma je rođen u porodici maloazijskih Slovena, najverovatnije oko 760. godine. Pristupio je vizantijskoj vojsci i 803. godine se nalazio u redovima pobunjenog Vardana Turčina. Pored njega, u redovima pobunjenika nalazili su se još i Lav Jermenin (813—820) i Mihajlo Amorijac (820—829). Zabeleženo je da im je tokom pobune, jedan vidoviti starac predvideo blistavu. Prema njegovom proročanstvu, Vardanova pobuna će propasti, ali će dvojica od njih postati carevi, dok će treći biti nadomak toga. Nakon poraza u borbama sa bugarskim hanom Krumom (803—814) 813. godine, Lav i njegovi saborci su primorali Mihajla I (811—813) da abdicira, a za novog cara je postavljen sam Lav Jermenin.
Krajem vladavine Lava V, Toma je u Maloj Aziji podigao ustanak, proglasivši se za cara. Glavni povod za izbijanje pobune, bilo je bezobzirno oduzimanje seoskih imanja i pretvaranje slobodnih seljaka u zavisne kmetove (parike), a prišli su joj, pored Slovena kojih je tada bilo mnogo u Maloj Aziji , Arabljani, Persijanci, Jermeni, Gruzijci i drugi kavkaski narodi koji su živeli u tom delu Vizantije. Tokom kratkog vremenskog roka, na njegovoj strani našlo se četiri od šest maloazijskih tema (samo su Jermenijak i Opsikija ostale lojalne novom caru i njegovom nekadašnjem saborcu Mihajlu -{II}-), dok ga je antiohijski patrijarh ovenčao za cara, uz podršku bagdadskog kalifa, koji je tada vladao Antiohijom. Zahvaljujući podršci teme Kivireot, Toma je imao na raspolaganju flotu kojom je svoje sledbenike prebacio u evropski deo Vizantijskog carstva. Tu mu se priključuje ikonofilski nastrojeno stanovništvo i on, na čelu svojih snaga, u decembru 821. godine otpočinje opsadu Carigrada koja je trajala više od godinu dana. Međutim, neorganizovane narodne mase koje je predvodio Toma nisu uspele da probiju Carigradske bedeme i opsada je prekinuta u proleće 823. godine, usled raspada pokreta, ali i vojne intervencije bugarskog hana Omurtaga (814—831).
Toma se nakon toga povukao u Arkadiopolj sa manjim odredom svojih pristalica. U njemu je pružao otpor još nekoliko meseci, da na kraju bio uhvaćen i posle svirepog mučenja ubijen u oktobru iste godine.
Herat
thumb|240px|Herat Herat je grad u zapadnom Avganistanu. Treći je grad po broju stanovnika u Avganistanu. Ima 249.000 stanovnika po proceni iz 2002. Nalazi se u dolini reke Harirud, koja ima tok od središnjeg Avganistana do pustinje Karakum. Herat je tradicionalno poznat po vinarstvu. Većinu stanovništva čine Tadžici. Herat je antički grad sa mnogim starim zgradama, koje su razorene ili oštećene tokom različitih ratova zadnjih 30 godina. Gradom dominira tvrđava, sagrađena u doba Aleksandra Makedonskog. Herat se nalazio na istorijskim trgovačkim putevima od Indije, Kine do Bliskog istoka i Evrope. Putevi od Herata prema Iranu i Turkmenistanu, Mazari Šarifu i Kandaharu još uvek su strateški značajni.
Istorija
Herat je nastao u antička vremena. U doba Ahemenidske Perzijske Monarhije pripadao je pokrajini Ariji. Provincija se spominje oko 520. pre Hrista. Aleksandar Makedonski je 330. pre Hrista zauzeo Artakoanu, koja je bila glavni grad Arije. To je bilo staro ime Herata. U doba Aleksandra Makedonskog izgrađena je tvrđava i ponovo je podignut grad. Bio je deo Seleukidskog carstva, da bi 167. pre Hrista postao deo Partskog carstva.
thumb|right|250px|Tvrđava sagrađena u doba Seleukidskog carstva oko 300. pre Hrista
Za vreme vlasti Sasanida (226.-652.) Herat je postajao sve više strateški značajan zbog ratova Sasanida sa Hionitima i Heftalitima, tj Belim Hunima. Heftaliti, tj. Beli Huni su se nastanili u severnom Avganistanu od kraja 4. veka i odatle su ugrožavali Indiju. Dolaskom Arapa u 7. veku Herat postaje dobro poznat. Bio je deo Abasidskog kalifata od 786. do 809.,a kasnije dolazi pod vlasta Taharidske dinastije. Safaridska dinastija je vladala 867.-869. Dolazi pod vlast Gaznavida. Deo Seldžučkog carstva postao je 1040., a Goridi su ga zauzeli 1175., pa je postao deo Horezumskog carstva. Mongoli pod Džingis-kanom zauzimaju ga 1221. i razaraju. Oko 1381. ponovo ga je razorio Timur Lenk. Pod Timurovim sinom grad je obnovljen i postao je značajan centar Timuridskog carstva. Kasnih 1440ih sagrađen je veliki Musala kompleks grobova sa mnogo minareta. U Heratu su kasnije Turkmeni uspostavili prestolnicu, 1506. Uzbeci, a nekoliko godina kasnije Herat postaje deo Persijskog carstva. Od 1718. do 1863. bilo je mnogo bitaka dok nije Herat postao deo Avganistana. Ahmed šah Durani je 1750. zauzeo Herat, koji je postao deo Avganistanskog carstva. Persijanci su više puta pokušali osvojiti Herat kao 1838. Zauzeli su Herat 1852. i 1856., ali Britanci su sprečili pripajanje Herata Persiji. Dost Muhamed Kan je zauzeo Herat 1863. Britanci su 1885. razorili veliki deo Musala kompleksa da bi imali bolji vidik protiv ruske invazije, do koje nije ni došlo.
thumb|150px|Ruševine Musala kompleksa
Od 10. do 20. marta 1979. vojska Ismail Kana ubila je nakon mučenja 350 građana Sovjetskog Saveza. Sovjetska invazija je započela krajem 1979. Grad je bio bombardovan. Bilo je velikih razaranja i hiljada mrtvih. Nakon odlaska sovjetske vojske Ismail Kan je kao vođa mudžahedina postao guverner Herata. Talibani su septembra 1995. preuzeli vlast, a Ismail Kan je pobegao. Nakon američke invazije Avganistana 12. novembra 2001. Herat su zauzeli pobunjenici i Ismail Kan je ponovo postao guverner. U Heratu je 2004. ubijen sin Ismail Kana i ministar avijacije Avganistana Mirvais Sadek Kan.
Arisionachi, Guazapares
Arisionachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guazapares.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1281 m.
Setepachi, Bocoyna
Setepachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Evropska radiodifuzna unija
Evropska radiodifuzna unija (engl.: European Broadcasting Union ili EBU; fr.:  L' Union Européenne de Radio-Télévision ili UER, koja nema direktne veze s EU) je formirana 12. 2. 1950. od strane 23 radiodifuzne organizacije na području Evrope i Mediterana na konferenciji u primorskom gradu Torquay u engleskom Devonu. Godine 1993. Međunarodna radio-televizijska organizacija (OIRT), ekvivalent radiodifuznih kuća iz Centralne i Istočne Evrope, se sjedinila s EBU.
Setepachi, Bocoyna
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2325 m.
Evropska radiodifuzna unija
Godine 2004. EBU/UER je imala punopravne članice iz 52 države, te pridružene članice iz još 29. Članice su radio i televizijske kompanije, od kojih su većina u radiodifuzne tvrtke u vlasništvu države ili u privatnom vlasništvu s javnom koncesijom. Punopravne članice su smještene u državama od Alžira do Vatikana, uključujući skoro sve evropske države. Prdiružene članice nisu ograničene samo na Evropu i Mediteran te uključuju radiodifuzne kompanije iz Kanade, Japana, Meksika, Indije i Hong Konga te mnogih drugih država. Pridružne članice iz SAD uključuju ABC, CBS, NBC, Corporation for Public Broadcasting i Time Warner.
Punopravne članice su one čije države pripadaju Evropskom radiodifuznom području, ili su članice Vijeća Evrope.
Eurovizijska mreža također organizira natjecanje Mladih plesača Eurovizije, kao i natjecanja za mlade muzičare i scenariste po istom modelu.
Članice EBU/EUR su često surađivale na stvaranju dokumentaraca i animiranih filmova za djecu. Prva takva koprodukcija bila je The Animals of Farthing Wood godine 1993., temeljena na istoimenim knjigama Colina Danna.
Muzička tema koja se izvodi prije svake EBU/EUR emisije je Preludij Te Deumu koga je napisao Marc-Antoine Charpentier. Dobro je poznat Evropljanima s obzirom da se izvodi prije i poslije Pjesme Eurovizije.
Članice
Popis država članica; radiodifuzne organizacije su navedene engleskim ili francuskim kao službenim jezikom EBU-a:
Eurovizija
mini|325px|Ovaj znak i karakteristična melodija su godinama najavljivali direktan prenos značajnih međunarodnih događaja Evrovizija je Savez nacionalnih televizija Evrope odnosno naziv za mrežu koju su osnovale nacionalne radiodifuzne organizacije (pretežno) evropskih država okupljene u Evropsku radiodifuznu uniju. Prvenstveno je osnovan radi organizovanja televizijskih prenosa međunarodno značajnih događaja. Tako su svi prenosi Novogodišnjeg koncerta iz Beča, takmičenja "Četiri skakaonice", međunarodnih fudbalskih utakmica počinjale špicom Evrovizije. Organizovanje Evrovizije nema veze sa Evropskom unijom i počinje još 1950. godine. Trenutno članstvo obuhvata 52 stalna člana i 29 pridruženih članova unije.
Zemlje istočne Evrope su imale svoju paralelnu organizaciju pod imenom Intervizija.
Kada se kaže Evrovizija često se misli na najpoznatiji zajednički projekat, a to je Pesma Evrovizije.
Dampierre-sur-Avre
Dampjer sir Avr je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Er i Loar koja pripada prefekturi Dre.
Totolapa, Tierra Blanca
Totolapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 164 m.
Bogumili
Bogumili (stariji oblik: bogomili) su bili pristalice hrišćanskog učenja koje se razvijalo od X do XV veka među Slovenima na Balkanu. Pretpostavljeni osnivač učenja, pop Bogomil, je propovedao u Makedoniji sredinom 10. veka. Zalagali su se za povratak izvornom hrišćanstvu, odbacujući crkvenu hijerarhiju, vlast i nasilje, u ime "evanđeoskog ravenstva". Glavna politička tendencija bogomilstva je bila otpor vizantijskoj državnoj i crkvenoj vlasti, što je pomoglo da se pokret brzo raširi među balkanskim Slovenima.
Bogumilstvo se iz Makedonije i Bugarske proširilo Vizantijskim carstvom, Kijevskom Rusijom, Srbijom, Bosnom, Dalmacijom, Italijom i Francuskom, a u manjoj meri i drugim zemljama zapadne Evrope, stigavši čak do Britanskih ostrva. Početkom 13. veka, hrišćanske zajednice Evrope, koje su obuhvatale pavlićane i bogumile na istoku i katare na zapadu, bile su povezane u mrežu koja se protezala od Crnog mora do Atlantskog okeana. Vladajuća crkva, kako istočna, tako i zapadna, žestoko je gonila bogomile. U tu svrhu je sazvano više sabora na kojima sa oni proglašeni jereticima, spaljivane su knjige i ljudi, a pokrenuto je i nekoliko vojnih pohoda.
Danas oko bogumila postoje mnoge kontroverze – od osporavanja njihovog postojanja, do prisvajanja njihovog nasleđa. Neki autori bogumilstvo posmatraju kao reformsku struju unutar vizantijskog pravoslavlja, a neki ih smatraju čak i prethodnicom velike reformacije zapadne crkve. Često se smatra da su stećci, srednjovekovni nadgrobni spomenici, ostaci bogumilske kulture. Postoji i teza o masovnom prelasku bogumila na islam, koju uglavnom zastupaju bošnjački autori.
Imena
Iako su se pristalice ovog učenja nazivale hrišćanima (hristijani, krstjani), u nauci se obično koristi naziv bogumili. Etimologija imena bogumili se izvodi od staroslovenskih reči "Bogo miluj" (Bože pomiluj), pa pojedini autori bogomilstvo nazivaju učenjem o božjoj milosti. Još uvek je sporno je li naziv potekao od pretpostavljenog osnivača učenja, popa Bogumila, ili je on to ime uzeo nakon što je postalo naziv pokreta. Neki autori smatraju da reč bogumili odgovara sirijskom masalijani, što znači molitelji.
U grčkim izvorima se nazivaju kudugeri (što neki smatraju za iskvareno kalugeri) ili fundagijagi (gr: funda - torba), u Srbiji torbeši (jer su vazda nosili torbu uza se) i babuni (po planini Babuni u Makedoniji), dok su u Dalmaciji i Italiji nazivani patareni (prema siromašnom predgrađu Milana, Pataria). Najčešći nazivi na zapadu su bili albižani (po gradu Albi) i katari (starogrčki: καθαροί - čisti, povezano sa katarza - pročišćenje). U Francuskoj se sreće i naziv Bougres (Bugari), a u Italiji Sclavini (Sloveni), što ukazuje na slovensko poreklo njihovih verovanja.
Hrišćanska crkva bogomilsko učenje često naziva manihejstvom (po persijancu Maniju koji je nastojao da učenja Zaratustre, Bude i Hrista uključi u jedinstven filocofski sistem), čime se pored dualizma, naglašava i eklekticizam.
Poreklo
Hrišćanstvo je na Balkanu prisutno još od vremena apostola Pavla i Tita, koji su propovedali jevanđelje u Makedoniji i Dalmaciji u 1. veku. Bogumilstvo, kao verski pokret unutar hrišćanstva, javilo ce među Južnim Slovenima centralnog Balkana u vreme njihovog pokrštavanja u srednjem veku, kao vid otpora helenizaciji crkve. Velika središta bogumilstva su se nalazila na mestima starih hrišćanskih središta u Makedoniji, Dalmaciji i Bosni. Verska osnova bogomilstva je rano hrišćanstvo, gde čoveku nisu bili potrebni posrednici, niti posebne verske zgrade radi obraćanja Bogu. Neki autori smatraju da je na razvoj ove specifično slovenske forme hrišćanstva uticala i stara slovenska vera, koja je bila religija prirode.
Smatra se da su na pojavu bogumilstva uticali hrišćanski verski pokreti pavlićana i masalijana. Masalijanstvo je asketski pokret koji se pojavio u Siriji krajem IV veka, odakle se kasnije proširio na Malu Aziju i Balkan. Nazvani su moliteljima (sirijski: m'salijane – molitelji) jer su upražnjavali neprestanu molitvu. Pavlićani su bili antivizantijski pokret koji se pojavio u 7. veku u Jermeniji i istočnim provincijama Vizantijskog carstva. Težili su vraćanju starom dobu ranohrišćanskih opština, pokazujući izrazitu borbenost protiv crkvenog sjaja i bogatsva, jerarhije i učešća u spletkama dvorskog života. Bili su protiv naknadnih svetaca, koji se slave pored Hrista i gotovo ravno njemu, i protiv klanjanja ikonama, što smatrahu idolopoklonstvom. Vizantijski car Konstantin V Kopronim (741-775) je preselio više hiljada pavlićana iz Sirije i Jermenije na Balkan kao graničare, a 970. je car Jovan I Cimiskije prinudno preselio oko 200.000 Jermena pavlićana u Trakiju i naselio ih oko Filipopolja (današnjeg Plovdiva), kao odbranu od nadirućih Bugara. Međutim, oni se ubrzo udružuju sa Bugarima u čestim pobunama protiv Vizantije.
Učenje
Glavni problem sa rekonstrukcijom bogumilskog učenja je što skoro svi sačuvani podaci dolaze od njihovih progonitelja.
Etika
Osnov bogumilske etike je poštovanje života. Bili su protiv ubijanja, ne samo ljudi već svega što diše i što se kreće – u ishrani su bili vegetarijanci, a u političkim pitanjima pacifisti. Pojedini naučnici običaj sušenja voća u Bosni, radi ishrane preko zime, smatraju ostatkom bogomilske kulture. Bogomilska etika odbacivala je svaku laž, što se vremenom razvilo u odbojnost prema trgovini „koja nužno zavodi na laž, prevaru i krivokletstvo“. Takođe su izbegavali javna zvanja i bavljenje politikom. Bavili su se uglavnom zemljoradnjom, zanatima i umetnošću (poznati su kao dobri skulptori). Smatrali su da svako treba živeti od svojih ruku. Jednaka sramota im je bilo milostinju davati ili primati, tako da kod njih nije bilo prosjačenja. Takođe su prezirali svaki prisilan i suvišan rad, govoreći da se ne valja suviše truditi za zemaljske stvari.
Pretpostavlja se da je postotak pismenosti među njima bio izrazito visok, odnosno da je „daleko nadilazio tadašnji evropejski nivo“. Svako je ohrabrivan da čita Sveto pismo, a ne samo sveštenstvo, pa su stoga vernici jedni druge učili čitanju i pisanju.
Smatra se da su žene stekle visok stepen društvene emancipacije u bogumilskom pokretu, što im je omogućilo da se opismene, da propovedaju na maternjem jeziku, da čitaju Sveto pismo i apokrife. U bogumilskim zajednicama, hižama, su živeli zajedno hrišćani i hrišćanke (krstjani i krstjanice). Žene nisu posmatrane kao stvorenja podređena muškarcu, jer su i one i oni bili duše uhvaćene u zemnom telu. Glavna težnja bogumila - napuštanje materijalnog sveta i povratak u duhovnu stvarnost – stavljala je muškarce i žene u isti položaj radikalnog poricanja zemaljske egzistencije. Žene su imale pravo da se zaređuju, da ispovedaju, da duhovno napreduju i da postanu savršene, što je posebno gnevilo pravoslavno i katoličko sveštenstvo. Prema nekim procenama, brojčani odnos između sovršitelja i sovršiteljki je bio tri prema jedan. Neki smatraju da su na zapadu katarke prve započele sa osnivanjem dobrotvornih društava koje nalazimo u srednjevekovnim gradovima mnogo kasnije. Kao primer rane ženske emancipacije na Balkanu, treba pomenuti bogumilsku učiteljicu i predvodnicu Irinu iz Soluna, koja je živela u 14. veku.
Versko učenje
Bogumili su izvore svoga učenja nalazili, pored Svetog pisma, i u apokrifnim spisima, u to vreme rasprostranjenim na staroslovenskom jeziku (vidi: slovenski apokrifi).
Smatra se da su svet posmatrali kao večnu borbu dobra i zla, u kojoj je svaki čovek pozvan da učestvuje. Dobro, to je Bog i nepropadljivo u čoveku, duša. Zlo je ono propadljivo, tvar, odnosno telo. Verovali su da Bog nije stvorio ono što će biti uništeno, a pošto će vidljive stvari biti uništene, nisu stvorene od dobrog nego od zlog Boga (vidi: demijurg). Razlikovali su zlog boga Starog zaveta od dobrog Boga jevanđelja. Budući da je materijalni svet zao, glavni životni zadatak je oslobođenje duše iz tamnice tela. Oslanjajući se na reči jevanđelja: „Budite vi, dakle, savršeni kao što je savršen Otac vaš nebeski“ (Matej 5,48), krstjani i krstjanice nastoje da se duhovno usavrše, odnosno da savladaju telesne strasti, asketizmom, postom i molitvom. Prema uspehu u tom nastojanju, među njima se razlikuju sovršitelji (lat: perfecti), koji dobro poznaju jevanđelje, i upražnjavaju post i podvižništvo, odrekavši se svojine, i verujući (lat: credentes), koji učestvuju u obredima, ne upražnjavajući strog asketizam. Sovršitelji su poštovani kao duhovne starešine i njihov broj nikad nije bio naročito velik. 1240. godine, kada se dualističko učenje raširilo po Evropi i kada je vernika bilo između 2,5 i 3 miliona, inkvizitor Rajnero Sakoni, bivši pripadnik pokreta, procenio je broj savršenih na oko četiri hiljade.
Sebe su smatrali sledbenicima apostola, a Rimsku crkvu posprdno nazivali crkvom idola. Odbacivali su i rimskog papu i carigradskog patrijarha. Prevode Bibliju na staroslovenski jezik i čuvaju slovenska narodna imena. Žestoko napadaju crkveno ustrojstvo, posebno sveštenstvo na čelu s episkopima (biskupima), kojima poriču svaku vlast nad vernicima. Za crkvenu organizaciju su tvrdili da nema ničeg zajedničkog sa istinskom hrišćanskom opštinom. C obzirom da zvaničnu crkvu ne priznaju kao organizaciju istinskih hrišćana, sledstveno tome ne priznaju ni rešenja vaseljenskih crkvenih sabora, koje je sazivao car. Zbog toga su više puta anatemisani od crkve: