cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Horor film
1890. - 1960.
Prvi filmovi koji se mogu smatrati hororima jesu neka nema, kratkometražna ostvarenja Žorža Melijesa iz sredine 90ih 19-og veka, među kojima se kao prvi horor film ikada izdvaja Đavolja kuća (Đavolja kuća) iz 1896. godine. Tri godine kasnije, pojavljuju se prvi japanski filmovi strave i užasa, a 1910. i prvi horor-blokbaster - Frankenštajn. Prvi dugometražni filmovi ove vrste se pojavljuju sa Kvazimodom - prvim dugometražnim čudovištem u istoriji filma, junakom romana Zvonar Bogorodičine crkve u Parizu Viktora Igoa. Dvadesete godine prošlog veka su period kada nastaju neka od najpoznatijih imena iz sveta filma: Doktor Džekil i Gopsodin Hajd (1920), Nosferatu (1922) - prva adaptacija Bram Stokerovog romana Drakula, Fantom iz opere (1925), Fantomska kočija (1927). To je doba kada stvaraju prve holivudske zvezde horor filma - Lon Čejni Stariji, Bela Lugoši i Boris Karlof. Godine 1941. pojavljuje se film Vukodlak - ne prvi te vrste, ali svakako od najvećeg uticaja na režisere današnjih akcionih horora.
1950e godine u žanr strave i užasa donose nove teme, kao što su: invazija vanzemaljaca, napad zombija, mutiranje insekata i reptila, ali i čoveka usled nuklearnog zagađenja (Drugi svetski rat). Tada se horor prvi put grana na dva žanra: apokaliptični horor (koji danas spada u naučnu fantastiku) i demonski horor koji je danas evoluirao u nekoliko vrsta. Kristofer Li 1957. godine glumi u Prokletstvu Frankenštajna, a prve savremene horor filmove počinje da stvara Terens Fišer.
1960. - 1980.
Ovo je period kada nastaju najkvalitetniji i najnagrađivaniji horor filmovi. Horor žanr do tada nije smatran jakom kategorijom, mnogi filmovi su bili nepravedno potcenjivani i smatrani popularnom zabavom publike. Šezdesetih godina se pojavljuju veoma uspešne filmske adaptacije mračnih priča Edgara Alana Poa, a prvim savremenim horor-blokbasterima počinju da se grade, odnosno završavaju karijere. Naime, nagrađivanim psihološkim hororom Rozmarina beba iz 1968. godine Roman Polanski postaje svetski poznat i priznat režiser, što samo potvrđuje filmom Stanar - njegovim trećim hororom, snimljenim nekoliko godina kasnije. Filmovima Psiho i Ptice, karijera Alfreda Hičkoka dostiže vrhunac. Još jedan uticajan film bio je Noć živih mrtvaca iz 1968. godine koji je kasnije doživeo brojne rimejkove.
Sedamdesetih godina u bioskope izlaze čuveni Isterivač đavola sa glumačkom ekipom koju čine Elen Berstin, Linda Bler, Maks fon Sidou i drugi, kao i film Isijavanje - Stenlija Kjubrika. To je doba novih tema u ovom žanru - sada postaju popularni zlo dete, isterivanje đavola, kao i teme tada nastalih splater filmova. Najpoznatiji iz tog perioda su, pored pomenuta dva, i Alis, slatka Alis sa Bruk Šilds, Predskazanje sa Gregorijem Pekom, Brda imaju oči, Teksaški masakr motornom testerom, Keri, kao i Noć veštica i Petak 13 koji su imali velik finansijski uspeh. Kanadski reditelj Dejvid Kronenberg tada stiče međunarodnu slavu, iako je njegove splatere kritika loše ocenila.
Poslednji od kritike hvaljeni film pre nego što nastupi doba loših horora jeste Osmi putnik - Ridlija Skota. Osvojio je brojne nagrade kritike, ali i veliku finansijsku dobit. Američki filmski institut ga je proglasio 33. najboljim filmom svih vremena. Sigorni Viver je za ulogu poručnika Riplija nominovana za Oskar za najbolju glavnu glumicu.
1980. - 2000.
Period od 80ih do sredine 90ih godina prošlog veka se smatra periodom loših horor filmova, odnosno dobom slešera. Slešeri su filmovi u kojima je glavni lik psihopata, serijski ubica, sa kojim najčešće dolaze u susret tinejdžeri, uglavnom u napuštenim kućama ili letnjim kampovima. Naime, ovi filmovi strave i užasa su snimani velikom brzinom, a za njihovo snimanje su izdvajane minimalne sume novca, i glavni cilj režisera bio je velik komercijalni uspeh za kratko vreme. Neki od horora 70ih su tada doživeli nastavke, poput filmova: Noć veštica, Petak 13 koji je imao čak 11 nastavaka, Strah u Ulici brestova... Snimanje slešera se nastavlja i u drugoj polovini 90ih, ali sa dva izuzetka: 1992. godine izlazi dobitnik tri Oskara, gotički horor Drakula sa glumačkom ekipom koju čine Entoni Hopkins, Kijanu Rivs, Vinona Rajder, Monika Beluči i Gari Oldman, a koji potpisuje Fransis Ford Kopola. Dve godine kasnije pojavljuje se visokobudžetni gotički horor Intervju sa vampirom sa Tomom Kruzom, Bredom Pitom, Antonio Banderasom i Kirsten Danst u glavnim ulogama. Film je bio nominovan za dva Oskara, a njegova zarada danas iznosi preko 220 miliona dolara.
Kasnih devedesetih se snimaju brojne parodije na temu horora iz 80ih godina. Četiri poslednja velika horora prošlog veka bila su Anakonda, Znam šta se radili prošlog leta, Vrisak i veliki bioskopski hit - film Mumija sa Rejčel Vajs i Brendanom Frejzerom u glavnim ulogama.
2000. - 2010.
Početak te decenije nije obeležen prevelikim brojem horor filmova. Slešeri su imali još dva velika uspeha pre nego što su polako počeli biti smenjivani nekim drugim podžanrovima horora: to su bila dva blokbastera, koja su napunila bioskope širom sveta - Poslednja ekskurzija i Pogrešno skretanje. 2001. godine pojavljuje se prvi veliki psihološki horor posle Isijavanja iz 70ih godina prošlog veka - to je bio film Duhovi u nama, španskog režisera Alehandra Amenabara, sa Nikol Kidman u glavnoj ulozi. Usledili su filmovi Duhovi prošlosti sa Mišel Fajfer, Rupa i Prsten, Pakt sa vukovima sa Monikom Beluči, Zora živih mrtvaca, Amitivilski užas, 28 dana kasnije, Van Helsing sa Hjuom Džekmenom, Ogledala, zatim parodija na horor filmove - Mrak film, ali i dva slešera, koja su ostvarila znatnu zaradu: Hostel i Testera.
Veoma uspešan psihološki horor 2010. godine bio je Crni labud, za koji je Natali Portman osvojila Oskar za najbolju glavnu glumicu, a koji je zaradio više od 225 miliona dolara u bioskopima širom sveta. Godinu dana kasnije akcioni horor Vukodlak sa Entonijem Hopkinsom, Benisiom del Torom i Emili Blant dobija Oskar za najbolju šminku.
Poznati stvaraoci horora
Prvi veliki režiser filmova strave i užasa bio je Alfred Hičkok. Iako je do svoja dva kultna horor filma imao veoma ostvarenu karijeru, oni su mu doneli ogromnu slavnu i uspeh. Film Psiho je bio nominovan za četiri, a Ptice za jednog Oskara. Roman Polanski filmom Odbojnost sa Katrin Denev, započinje svoju trilogiju Užasi stana, koju nastavlja i danas popularnom Rozmarinom bebom sa Mijom Farou, a završava filmom Stanar sa Izabel Ađani. Sa ova tri filma ušao je u Holivud kao jedan od najboljih ne-američkih režisera na svetu. Danas su dva najuspešnija režisera horor filmova Giljermo del Toro i Tim Berton, koji u sve svoje filmove dodaje svoju specifičnu notu morbidnosti. Njegovi najuspšeniji horor filmovi su Svini Tod: Pakleni berberin iz ulice Flit, Mrtva nevesta i Uspavana dolina.
Podela horor filmova
Primer: Hostel, Testera, Brda imaju oči, Amitivilski užas... Primer: Petak 13, Noć veštica, Poslednja ekskurzija... Primer: Van Helsing, Mumija, Povratak mumije... Primer: Rozmarina beba, Crni labud, Duhovi u nama... Primeri: Intervju sa vampirom, Drakula, Pusti pravog unutra...
San Vincenzo, Avellino
San Vincenzo je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 127 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 391 m.
Milton, Kentucky
Milton je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 574, što je 49 (9,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bis(5'-nukleozil) tetrafosfataza (simetrična)
Bis(5'-nukleozil) tetrafosfataza (simetrična) (, diadenozintetrafosfataza (simetrična), dinukleozidtetrafosfataza (simetrična), simetrična diadenozin tetrafosfatna hidrolaza, adenozin tetrafosfatna fosfodiesteraza, Ap4A hidrolaza, bis(5'-adenozil) tetrafosfataza, diadenozin tetrafosfatna hidrolaza, diadenozin polifosfatna hidrolaza, diadenozin 5',5 ' -P1,P4-tetrafosfataza, diadenozintetrafosfataza (simetrična), 1-P,4-P-bis(5'-nukleozil)-tetrafosfatna nukleozidbisfosfohidrolaza) je enzim sa sistematskim imenom P1,P4-bis(5'-nukleosil)-tetrafosfat nukleozidbisfosfohidrolaza''. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Domovi u Hogwartsu
U seriji romana o Harry Potter-u]]'', škola vještičarenja i čarobnjaštva u Hogwartsu je podijeljena na četiri doma, a svaki od njih nosi prezime svojeg osnivača: Godrica Gryffindora, Salazara Slytherina, Rowene Ravenclaw ili Helge Hufflepuff.
Bis(5'-nukleozil) tetrafosfataza (simetrična)
Ovaj enzim takođe deluje na bis(5'-guanozil) tetrafosfat i bis(5'-adenozil) pentafosfat.
Domovi u Hogwartsu
Ceremonija svrstavanja
Klobuk svrstava učenike po njihovim vrlinama. Na odluku vjerojatno utiču i želje samih učenika: to se najbolje vidi u naumu klobuka da Harryja svrsta u Slytherine, ali ga je ipak svrstao u Gryffindore kad ga je Harry zaželio da ga ne svrsta u Slytherine. Dumbledore je kasnije objasnio Harryju da je tako i trebalo biti zato što ljude određuju njihove odluke, a ne njihove sposobnosti. Zato je vjerojatno da Klobuk bira dom u koji će svrstati informiranog učenika po učenikovoj prethodnoj odluci, a one koji nisu informirani i koji ništa ne očekuju svrstava po njihovim trenutnim željama ili po sposobnostima (profesor Slughorn je čak rekao da je pripadnost određenom domu u obitelji, ali to ne mora uvijek biti tačno).
Običaji domova
Četiri doma su odvojene cjeline. Svaki od njih ima svoju društvenu prostoriju i spavaonice, svoj stol u Velikoj dvorani, a učenici predavanja većinom slušaju sa pripadnicima svog doma. Ne postoji pravilo koje zabranjuje druženje pripadnika različitih domova, ali učenici se većinom druže s pripadnicima svog doma. Svaki dom ima jednog učitelja koji je predstojnik doma i svog domskog duha. Nije poznato čemu služe domski duhovi iako je moguće da su oni domske maskote. Svi su predstojnici domova i domski duhovi nekoć i sami bili pripadnici domova koje sada predstavljaju.
Između pripadnika različitih domova postoji suparništvo koje se posebno ističe tijekom metlobojskih utakmica i školskog natjecanja za Domski pokal o kojem odlučuje broj bodova koje je svaki dom prikupio tokom školske godine. Te bodove mogu dodijeliti ili oduzeti svi profesori, prefekti te glavni prefekt i prefektica na temelju zalaganja i ponašanja učenika tokom školske godine. Suparništvo domova najuočljivije je između Slytherina i Gryffindora ("Gryffindori i Slytherini se preziru iz principa." (Harry Potter i Princ mješane krvi) ) To suparništvo potiče još iz vremena Godrica Gryffindora i Salazara Slytherina nakon što su osnovali školu zato što Razredbeni klobuk tvrdi da su prije osnivanja škole bili najbolji prijatelji. (Harry Potter i Red feniksa)
Preostala dva doma, Ravenclawi i Hufflepuffi obično, ali ne uvijek, podržavaju Gryffindore. Jedna iznimka od tog pravila dogodila se kad su Ravenclawi, Hufflepuffi i Slytherini na Tromagijskom turniru dali podršku Hufflepuffu Cedricu Diggoryju umjesto Gryffindoru Harryju Potteru. (Harry Potter i Plameni pehar)
Gryffindor
Slytherini ne vole (štoviše, mrze) Gryffindore zbog, kako je rekao Phineas Nigellus, besmislenih junaštava u koje se upuštaju.
Neki važniji Gryffindori (za potpuni popis pogledajte popis likova koji se pojavljuju u Harryju Potteru):
Ingoldingen
Ingoldingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Biberah. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.658 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8426062.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Biberah Ingoldingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Biberah. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 551 metra. Površina opštine iznosi 44,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.658 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 60 stanovnika/km².
Il Piano
Il Piano ima više značenja:
Chickasaw County, Mississippi
je okrug u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 17.392, što je 2.048 (-10,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Врапце
Врапце је насеље у Србији у општини Медвеђа у Јабланичком округу. Према попису из 2002. било је 45 становника (према попису из 1991. било је 69 становника).
Демографија
У насељу Врапце живи 41 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 50,4 година (47,3 код мушкараца и 53,0 код жена). У насељу има 17 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,65.
Становништво у овом насељу веома је нехомогено.
Kalorija
Kalorije
Kalorija je jedinica za energiju. Ono što mnoge vrlo često buni je to što se termin "kalorija" odnosi na dve vrste kalorija. Velike i male kalorije.
Velika "kalorija" je količina energije, ili toplote, koja je potrebna da podigne temperaturu 1 grama vode po kilogramu na 1 stepen Celzijusa (1,8 stepeni Farenhajta). Jedna velika kalorija jednaka je 4.184 džula. Ovaj termin se obično koristi u merenju energije i hrane, a pojavljuje se na etiketama proizvoda u "kilokalorijama".
Mala "kalorija" je količina energije ili toplote koja je potrebna da bi se podigla temperatura 1 grama vode za 1 stepen Celzijusa (1,8 stepeni Farenhajta). Jedna mala kalorija jednaka je 0.004184 džula.
Mi smo skloni da kalorije povezujemo isključivo sa hranom, da bi razumeli da se kalorije mogu prikazivati i za još mnogo toga, zanimljiv je podatak da 4 litre benzina imaju čak 31.000.000 kalorija. 450 grama masne naslage ima 3500 kalorija. Da bi izgubili pola kilograma nedeljno, potrebno je da dnevno unosite 500 kalorija manje nego što trošite.
Opseg dnevnog sagorevanja kalorija za manje aktivne i starije ljude je 1600 kalorija, a za one više aktivne 2800.
Brojanje kalorija
Ljudskim bićima je potrebna energija da bi preživeli-da dišu, kreću se, da bi im funkcionisali organi, da bi krv cirkulisala... - a ova energija dolazi iz hrane.
Broj kalorija u hrani je mera koja pokazuje koliko potencijalne energije hrana poseduje.
Naša tela sagorevaju kalorije kroz metabolički proces čime enzimi pretvaraju ugljene hidrate u glukozu i druge šećere, masti u glicerol i masne kiseline a proteine u amino kiseline. Ovi molekuli se zatim kroz krvotok transportuju do naših ćelija, gde se apsorbuju za neposrednu upotrebu ili se šalju u završnu fazu metabolizma u kojoj reaguju sa kiseonikom kako bu oslobodili svoju uskladištenu energiju.
El Paisajito, Aldama
El Paisajito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Il Pino
Il Pino ima više značenja:
Benzilizohinolin
1-Benzilizohinolin je strukturna osnova mnogih alkaloida sa široko raznovrsnim strukturama. Neki od njih su: papaverin, noskapin, kodein, morfin, apomorfin, berberin, protopin i tubokurarin.
Biosinteza
Biljke koje proizvode benzilizozinolinske alkaloide imaju zajednički biosintetički put, koji koristi dve jedinice L -tirozina. Jedan molekul tirozina se metaboliše do dopamina koji sačinjava izohinolinski deo, dok je benzilinski deo uglavnom formiran od tiramina, koji je dekarboksilacioni produkt tirozina.
Mnogi benzilizohinolini imaju metilisani atom azota, kao i funkcionalne grupe koje sadrže kiseonik (-OH, -OCH3, -OCH2O-) u pozicijama 6, 7, 3' i 4'. One potiču od pomenutih prekursora, naime tirozina, dopamina i njihovih derivata.
Propilizopropiltriptamin
Propilizopropiltriptamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 244,375 Da.
Grb Palaua
thumb|right|200px|Grb Palaua
Grb Papue Nove Gvineje
Grb Papue Nove Gvineje sadrži rajsku pticu iznad tradicionalnog koplja i bubnjeva. Crvena i crna boja su tradicionalne boje papuanskih plemena.
Mezquitalillo, Armadillo de los Infante
Mezquitalillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Armadillo de los Infante.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 179 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2043 m.
Chitignano, Arezzo
Chitignano je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Río Guerrero, Amatenango de la Frontera
Río Guerrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Amatenango de la Frontera.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 939 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 699 m.
Španski rat za nezavisnost
Španski rat za nezavisnost je pojam koji se odnosi na oružani konflikt koji se odigrao na Iberijskom poluostrvu između 1808. i 1814. godine u kom su se sukobile snage Španije zajedno sa Portugalijom i Ujedinjenim Kraljevstvom protiv Napoleona Bonaparte i njegove ekspanzionističke politike koja se u opštijem evropskom kontekstu može nazvati Napoleonovim ratovima.
Sukob je izbio nakon munjevite okupacije glavnih španskih gradova od strane Napoleonovih trupa koje su navodno stigle kao pojačanje zajedničkoj invaziji Portugalije, dogovorenoj Sporazumom iz Fontenbloa, kao i tajnim zbacivanjem kralja, što je prouzrokovalo spontane narodne pobune širom zemlje poznate pod imenom Ustanak 2. maja 1808. godine. Rat koji je tom ustanku sledio karakteriše se po zajedničkim akcijama gerile i regularne vojske saveznika predvođene vojvodom od Velingtona koje su uspele zajedničkim snagama da potuku francuske trupe i da ih nateraju na povlačenje preko Pirineja. Kasnija invazija na francusku teritoriju je prouzrokovala Napoleonovu abdikaciju i definitivni poraz u bici kod Tuluza, 10. aprila 1814. godine.
Sukob je prouzrokovao nastanak nacionalnog osećanja, mada je špansko društvo podelio na „patriote“ i „afransesados“ („pofrancuženi“). Rat je naneo ozbiljne štete industriji i poljoprivredi zemlje, i izazvao veliko zaostajanje u modernizaciji poluostrvske ekonomije.
Na političkom planu, ubrzao je proces emancipacije kolonija u Americi, koje će steći nezavisnost nakon Rata za nezavisnost, dok će restauracija Burbonske dinastije i jačanje Katoličke crkve otvoriti period građanskih ratova između apsolutista i liberala koji će trajati sve do druge polovine 19. veka.
Francuski ekspanzionizam i kriza španske monarhije
Sporazum iz Ildefonsa (1795) koju su potpisali Manuel Godoj u ime Karlosa IV i Nacionalni konvent Francuske revolucije, i kasniji sporazum iz 1801. godine sa Francuskim konzulatom Napoleona Bonaparte, obnovili su tradicionalno savezništvo koje je postojalo tokom 18, veka između španskog i francuskog kraljevstva.
Maja 1801. godine, konzulat je već mogao da računa na špansku vojnu pomoć u invaziji na Portugal koji je odbio da prekine savez sa Velikom Britanijom (konflikt se još zove i Rat pomorandži, zbog grančice pomorandžinog drveta koju je Godoj poslao kraljici Mariji Lujzi u jeku opsade grada Elvasa) a od 1803. godine, Francuska je dobila i finansijsku pomoć, a takođe je imala na raspolaganju i špansku Armadu za pomorski rat sa Engleskom koji će kulminirati 21. oktobra 1805. u bici kod Trafalgara.
Iako je poraz špansko-francuske flote kod Trafalgara naterala Napoleona (koji se 1804. proglasio francuskim carem) da odustane od invazije na Veliku Britaniju pomorskim putem, uspesi francuske vojske u bici kod Austerlica (takođe poznata i kao Bitka Tri cara) (1805) i Bitke kod Jene (1806), kao i neuspešni pregovori sa britanskom vladom premijera Lorda Grenvila, naterali su Napoleona da odluči da ipak krene u otvoreni konflikt sa Britancima primenjujući „totalni ekonomski rat“, to jest, ekonomsku blokadu koja se već praktično primenjivala nakon poskupljenja carinskih taksi, zatvaranja luka na severu Francuske i ušću Elbe i Vesera u proleće 1806
Politika blokade je usmerila Napoleonov interes ka Iberijskom poluostrvu i zapadnom delu Mediterana, pojačavajući pritisak na portugalski dvor koji je već bio upozoren da zatvori svoje luke za trgovinu sa Britancima i da pohapsi Britance u zemlji i konfiskuje im imovinu. Kako su Portugalci odbili da to urade, Napoleon je 1807. godine naredio Žanu Andošu Žinou da organizuje u Bajonu vojsku od nekih 30.000 vojnika kako bi prisilio Portugal da poštuje blokadu. Tom prilikom je zatražio pomoć od španske vlade, koja je uputila ultimatum portugalskoj vladi 12. avgusta 1807. godine. Počev od 25. septembra 1807. godine, Portugalci su počeli da proteruju engleske brodove iz svojih luka, ali britanske građane na svojoj teritoriji nisu dirali jer je britanska vlada ranije izdala notu da neće tolerisati nikakav neprijateljski oblik ponašanja prema svojim građanima u Portugalu.
Tiha invazija (februar – juli 1808)
300px|levo|mini|Napad mameluka, [[Fransisko Goja, ilustruje događaj od 2. maja 1808. koji je bio povod za izbijanje oružanog sukoba]] Pod izgovorom slanja pojačanja francusko-španskoj vojsci u okupaciji Portugala, Napoleon je počeo da šalje trupe u Španiju, gde ih je stanovništvo dočekalo sa entuzijazmom, uprkos naglom rastu napetosti u diplomatskim odnosima. U februaru 1808. godine, ova tiha invazija je prerasla u otvorenu akciju: Napoleon je pokazao svoje namere i naredio frncuskim generalima da prekinu marš i zauzmu španske tvrđave. Prvo je pala Pamplona, a vrlo brzo i Barselona, kada je francuski konvoj, prerušen u konvoj sa ranjenicima, ubedio vlasti da otvore gradske kapije.
Španska kraljevska vojska nije bila spremna za borbu. Brojala je samo 100.000 neobučenih i loše naoružanih ljudi (na primer, 26 konjički puk je brojao 15.000 ljudi sa samo 9.000 konja), koji su bili obeshrabreni i zbunjeni komešanjem u vladi i razbacani po mnogobrojnim postavama od Portugala do Balearskih ostva. Petnaest hiljada najboljih španskih vojnika, među kojima i čuvena Severna divizija, date su 1807. godine Napoleonu, i u tom momentu su se nalazile u Danskoj pod francuskom komandom. Jedina vojska vredna pažnje se nalazila u Galiciji pod komandom Hoakina Blejka i Hojesa i Gregorija Garsije de la Kueste, i u Andaluziji pod komandom Fransiska Havijera Kastanjosa. Francuzi su okupirali zemlju munjevitom i dobro koordiniranom vojnom akcijom i svaki pokušaj da im se pruži bilo kakav vojni otpor je bio uzaludan.
U međuvremenu, španska vlada je, na insistiranje aristokratske partije, naterala Karla IV da abdicira u korist svog sina, Fernanda. Napoleon je sklonio kraljevsku porodicu u Bajon i 5. maja ih je naterao obojicu da abdiciraju u korist njegovog brata, Žozefa Bonaparte. Marionetska španska vlada je odobrila novog kralja, a onda je Žozef pokušao da se utvrdi na španskom prestolu ali je isprovocirao narodni ustanak koji se raširio po celoj zemlji. Građani Madrida su se 2. maja 1808. godine pobunili protiv francuske okupacije, protiv kojih je poslata francuska Carska garda i odred Turaka mameluka na čelu sa Napoleonovim zetom, Žoašenom Mirom koji su u toku dana taj ustanak ugušili u krvi.
Sledećeg dana, desio se događaj ovekovečen na slici „3. maj 1808.“ godine Fransiska Goje. Francuska vojska je streljala stotine Madriđana kao odmazdu za 150 francuskih vojnika koji su poginuli prethodnog dana. Represalije ovog tipa su se ponovile u raznim gradovima i trajale su danima, a jedini efekat koji su proizvodile bilo je jačanje otpora Španaca. Veoma brzo, celom Španijom se munjevito proširio gerilski rat. Mala Asturija je proterala svog francuskog guvernera 25. maja, digla se na oružje i ne znajući šta se dešava u ostatku zemlje, objavila rat Napoleonu. U roku od par nedelja, druge španske provincije su sledile njen primer. Svetina je iskasapila 338 francuskih građana u Valensiji. Svaki francuski brod koji je bio ukotvljen u Kadizu je bio bombardovan i zarobljen. Napoleon je nepromišljeno izazvao totalni rat sa Špancima, greška od koje se Francuska Imperija nikad neće poptuno oporaviti.
Napoleon je na osnovu Muratovih optimističkih izveštaja zaključio da ukoliko njegov brat bude mogao da se održi na prestolu dok njegova vojska ne osvoji druge velike španske gradove sa svojim letećim odredima, ustanak će sam po sebi oslabiti i red će ponovo moći da bude uspostavljen. U skladu sa ovim, General Dipon je poveo vojsku od 24.430 ljudi na jug ka Sevilji i Kadizu; Maršal Besjer je krenuo ka Aragonu i Staroj Kastilji sa 25.000 ljudi, s namerom da osvoji Santander i Saragosu u jednom udarcu; General Monsej je krenuo ka Valensiji sa 29.350 ljudi, a Gijom Filiber Dijem  je pošao za Kataloniju sa 12.710 vojnika i postavio opsadu oko Đirone. mini|desno|300px|Bitka kod Bajlena je bila prvi od većih poraza francuske vojske u Evropi Ne uzimajući uopšte ozbiljno španske milicijske odrede koje su mu pružale svuda otpor, Napoleon je pokušao da uradi previše sa premalo sredstava. Prvi znaci nesreće su već bili na vidiku: Dijem je bio potučen do nogu u Kataloniji, a Đirona je odolela svim pokušajima osvajanja. Katalonska milicija je okružila Barselonu i francuske jedinice koje su pokušavale da probiju obruč bile su odbačene i teško poražene u bici kod Bruka. Prilikom opsade Saragose, na ponudu dostojanstvene kapitulacije, Francuzi su dobili odgovor: „Rat do kraja." . Opsada Saragose je trajala tri meseca dok na kraju Francuzi nisu odustali, podigli opsadu i otišli osramoćeni. Monsej je izgubio 1000 ljudi u napadu na Valensiju i bio primoran da se povuče . Dipon, nakon što je opljačkao i uništio Kordobu, pobegao je pred pobesnelim andalužanskim masama u Anduhar.
Samo su na severu Francuzi postigli neki uspeh. U junu su odneli pobedu nad Kuestinom malom i neobučenom vojskom u bici kod Kabezona. Kada je Besjer krenuo na Santander, bio je izložen stalnim partizanskim napadima u julu, tako da su Frnacuzi na kraju odustali i vratili se da bi se susreli sa Blejkom i Kuestom i njihovim udruženim snagama u bici kod Medine del Rio Seko. Španski generali su na Kuestino insistiranje, krenuli ka nezaštićenoj francuskoj liniji snabdevanja u Valjadolidu. Dve vojske su krenule 14. jula, a Kuesta je nepromišljeno ostavio nezaštićen prostor između svojih i Blejkovih jedinica. Francuzi su to iskoristili i nakon kratke borbe s Blejkom, odlučno porazili špansku vojsku i tako vratili Staru Kastilju pod Napoleonovu vrhovnu vlast.
Besjerova pobeda je spasla stratešku poziciju Francuza u severnoj Španiji. Žozefu je put ka Madridu je bio otvoren. Porazi kod Đirone, Valensije i Saragose su bili zaboravljeni: samo je ostalo poslati pojačanje Diponu u Andaluziji. Napoleon je sav oduševljen, izjavio: „Kad bi maršal Besjer mogao da pobedi vojsku Galicije sa malim gubicima, general Dipon bi mogao da pobedi bilo koga “. Samo nekoliko dana kasnije, Dipon je bio gadno potučen u bici kod Bajlena i morao je da preda celu svoju vojsku generalu Fransisku Havijeru Kastanjosu.
Katastrofa je bila totalna. Sa gubitkom od 24.000 ljudi, Napoleonova vojna mašinerija je kolapsirala. Žozef i francuska komanda su se uspaničili i naredili povlačenje preko Ebra, napuštajući Madrid i ostavljajući za sobom nezaštićene sve teritorije koje je Besjer teško stekao. Evropom je snažno odjeknula vest o prvom porazu nepobedive Napoleonove vojske. Španski otpor je inspirisao Austriju koja je uskoro krenula stopama Španije. Bajlen je dao osnov za osnivanje Pete koalicije protiv Napoleona.
Britanska intervencija (avgust 1808)
mini|200px|Opsada Saragose, [[Jan Suhodolski, ulje na platnu]] Pre rata na Iberijskom poluostrvu, Britanci su pretrpeli seruju značajnih poraza u Evropi. Britanska vojska nije bila dovoljno velika da nastupi sama protiv Francuza i bez jakih saveznika, Britanci su mogli jedino da se povuku iz Evrope. Međutim, narodni ustanci protiv francuske okupacije u Portugalu i Španiji su dali podrstreka Britancima da još jednom pokušaju da se suprotstave Napoleonu. Osim toga, britanska propaganda je odmah shvatila novinu u celoj situaciji: po prvi put je narod, a ne plemstvo, bio taj koji je poveo borbu protiv Napoleona.
Avgusta 1808. godine, britanske snage su se iskrcale u Portugalu pod komandom general-majora ser Artura Velslija. Velsli je potukao francuske snage kod Rolise (17. avgusta), dok su Portugalci pod komandom Bernadima Freirea zadržali Loison. Dana 21. avgusta, anglo-portugalske snage su odbranile liniju u bici kod Vimeira i potisli Žinoa. Međutim, Velslija su još uvek smatrali previše mladim za komandovanje novoosnovanom ekspedicijom za Portugal, tako da je bio smenjen i na njegovo mesto je došao ser Hari Burar, koji je Žinou ponudio veoma povoljne uslove za predaju, između ostalog i nesmetano povlačenje francuskih trupa iz Portugala, i Žino ih je prihvatio potpisivanjem Konvencije iz Sintre 30. avgusta, koja je u Britaniji izazvala veliko negodovanje, te su britanski komandanti bili pozvani u Englesku na ispitivanje, ostavljajući Ser Džona Mora, na čelu britanskih snaga koje su tada brojila 30.000 ljudi.
Uloga Kraljevske mornarice u obezbeđivanju obale i okupljanju obaveštajaca oko Iberijskog poluostrva je bila ključna za eventualni uspeh saveznika. Viceadmiral, lord Katbert Kolinvud i njegova Mediteranska flota su dokusurili deo francuske flote koja je bila stacionirana u Tulonu od poraza kod Trafalgara. Prisutnost Kraljevske mornarice duž francuske i španske obale usporila je ulazak Francuza u istočni i južni deo Španije i iscrpla je francuske snage u ovoj oblasti.
Trijumf imperije (oktobar 1808. – januar 1809)
mini|levo|300px|Predaja Madrida. Antoan Žan Gros, 1810. Bajlen i gubitak Portugala su upozorili Napoleona na opasnost sa kojom se suočava u Španiji. Vidno potresen novostima iz Sintre, car je rezignirano rekao:
Tako su prolazili meseci bez ikakvog dešavanja na frontu. U međuvremenu, francuske snage su dobile pojačanje – poslato je 100.000 veterana Velike Armije sa Napoleonom lično na čelu, koji su sa njegovom Španskom Armijom od 278.670 ljudi bili povučeni na reku Ebro i spremni da se suoče sa neorganizovanim španskim trupama od 80.000 ljudi. Tom prilikom, Napoleon je izjavio pred španskim izaslanicima:
Druga francuska ofanziva je počela u novembru i u istoriji se opisuje kao „lavina vatre i čelika“. mini|desno|300px|Bitka kod Tudele. Jan Suhodolski, ulje na platnu Napoleonov pohod, nije tekao sasvim glatko. Na zapadu, špansko levo krilo se izvuklo kada je Maršal Lefevr ishitreno otpočeo preuranio s napadom na Pankorbo i kao posledica toga, nije uspeo da opkoli galicijske trupe. General Blejk je povukao artiljeriju na sigurno i Španci su ga sledili u najboljem redu. Lefebre i Viktor su nepromišljeno krenuli u poteru za Blejkom koja se završila poniženjem u bici kod Valmasede, gde su ih pobedile novostigle jedinice španskih veterana markiza od Romane, Pedra Kara. Dok je Napoleonov ego morao da podnosi ove poraze, kampanja je išla u pravcu neočekivanog obrta na jugu, gde je nezaštićen španski centar, prema Napoleonovim očekivanjima, bio ubedljivo poražen u bici kod Burgosa. Španska milicija, nesposobna da formira pešadijske jedinice, razbežala se pred masovnim napadom francuske konjice, dok su španska i valonska kraljevska garda tvrdoglavo držala svoje pozicije do svoje konačne propasti. Maršal Lane je uništio špansko desno krilo u bici kod Tudele 23. novembra.
U Kataloniji, Napoleon je poslao pojačanje početkom oktobra 1808, naredivši maršalu Sent Siru da sa 17.000 ljudi zameni Dijema kod Barselone. Rosas je pao pod francusku vlast krajem novembra, otvorivši put na jug ka Đironi koju je Sir zaobišao i nakon forsirajućeg marša, sukobio se sa španskom vojskom u bici kod Kardedeua i znatno je oštetio. Sent Sir o Dijem su onda pošli u poteru za Špancima koji su se povlačili pod generalom Redingom, zarobivši 1.200 ljudi kod Molins de Reja. U februaru 1809. godine, Reding je predvodio obnovljenu vojsku protiv francuskog desnog krila i nakon napornog marša i kontramarša, izgubio u bici kod Valjsa.
U martu maršal Solt je započeo drugu invaziju na Portugal preko severnog koridora. Iako je prvi napad kod reke Minjo portugalska milicija odbila, Solt je zauzeo Šaveš, Bragu i Porto. Ipak otpor Silveire u Amarantu i drugim severnim gradovima izolovala je Solta u Portu, te se on uključio u trku za mesto kralja severnog Portugala.
U Portugalu, Migel Pereira Forhaz, obnovio je portugalsku vojsku britanskim novcem i oružjem. U prvoj fazi, nekih 20.000 ljudi je regrutovano u jedinice regularne vojske, a nekih 30.000 u redove milicije. Kasnije je taj broj porastao na 50.000 ljudi u redovima vojske i 50.000 u redovima milicije, pored snaga Ordenanse i dobrovoljačkih odreda.
Podvrh
Podvrh je naselje koje se nalazi u sastavu Grada Samobora, Zagrebačka županija. Površina naselja iznosi 1,91 km2.
Španski rat za nezavisnost
Velsli se vraća (1809)
mini|levo|250px|Vojvoda od Velingtona, [[Fransisko Goja. Ulje na platnu]] Velsli se vratio u Portugal u aprilu 1809. godine kao komandant anglo-portugalske vojske. Ojačao je Britansku vojsku sa skoro osnovanim portugalskim odredima koje je general Beresford obučio britanskom načinu ratovanja. Ove nove snage pobedile su francuske trupe u bici kod Griža između 10. i 11. maja, a sve severne gradove oslobodio je Silveira.
Podvrh
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 519 stanovnika te 148 obiteljskih kućanstava.
Inzigkofen
Incikofen je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Zigmaringen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.927 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8437059, NUTS i LOCODE  kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zigmaringen Incikofen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Zigmaringen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 590 metara. Površina opštine iznosi 28,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.927 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 102 stanovnika/km².
NGC 6513
NGC 6513 je spiralna galaksija u sazvežđu Herkul koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Španski rat za nezavisnost
Velsli se vraća (1809)
Velsli je ostavio na upravu novoosvojene teritorije Portugalcima, i uputio se ka Španiji kako bi se pridružio španskim snagama pod komandom Gregorija de la Kueste. Udruženim snagama mogli su da pobede Viktorove francuske trupe kod Talavere, ali zbog Kuestinog inisistiranja da Španci ne mogu da se bore u nedelju (25. jul), Francuzi su uspeli da umaknu.
Sledećeg dana, 26. jula, Kuesta se dao u poteru za Viktorom, upao je u sukob sa već pojačanom frencuskim snagama koje je predvodio Žozef Bonaparta i izgubio. Španci su se povukli u rasulu, sa nekoliko engleskih bataljona koji su im štitili odstupnicu a Velesli je za dlaku izbegao da ga Francuzi zarobe. Te noći patrola francuskih draguna je iznenadila špansku pešadiju.
Sledećeg dana, 27. jula, Francuzi su napredovali u tri kolone i bili odbačeni nekoliko puta od strane britanske pešadije. Bitka kod Talavera de la Rejna (1809) bila je skupa pobeda za saveznike. Britanci su se potom povukli na zapad, ostavljajući nekoliko hiljada svojih ranjenika pod Kuestinom zaštitom. Velsli je za pobedu kod Talavere dobio čin vojvode od Velingtona. Međutim, Španci se nisu poneli kao pravi saveznici. Iako su obećali hranu Britancima ukoliko budu napredovali u Španiji, zabranili su selima da Britancima daju hranu, a ranjenike koje im je Velsli ostavio na brigu, vrlo brzo su napustili na milost i nemilost Francuzima. Nakon ovog razočaranja sa Špancima, i bojeći se novih napada Francuza, Velsli je odlučio da utvrdi odbranu Portugalije. Za zaštitu Lisabona, naredio je da se izgradi linija od 162 utvrđenja duž ključnih puteva i barikada, pod imenom Linija Tores Vedras.
Mrtva tačka (1810–1812)
Francuzi su ponovo napali Portugal u julu 1810. godine sa vojskom od 60.000 ljudi. U septembru, Francuzi su pretrpeli poraz na polju taktike izvršivši nepromišljeni napad u bici kod Bukaka na jaku poziciju ali je ipak uspeo da natera saveznike da se povuku do Linesa.
Rat je došao do mrtve tačke – brojno moćniji Francuzi nisu mogli da nađu načina da se oslobode stalnih napada španske gerile. Francuzi su imali 350.000 ljudi u Španiji, ali oko 200.000 je bilo na zadatku zaštite francuskih linija za snabdevanje a ne u borbi. U međuvremenu, Španci su izglasali liberalni Ustav u Kadizu 1812. godine.
Januara 1812. godine Francuska je anektirala Kataloniju i pripojila je Francuskoj. Katalonija je bila podeljena na četiri departmana, a u želji da odobrovolji lokalno stanovništvo, Napoleon je proglasio katalonski zvaničnim jezikom u Kataloniji zajedno sa francuskim. Međutim, ova mera nije imala željeni efekat. Gerila je nastavila da deluje na tlu Katalonije.
Velington je opet krenuo u osvajanje španske teritorije sa savnjezničkom vojskom, nešto posle Nove godine 1812. Osvojio je Sijudad Rodrigo 19. januara i Badahoz nakon Bitke kod Badahoza 6. aprila. Oba grada su bila opljačkana i opustošena. Saveznici su potom zauzeli Salamanku (7, jun). Dok su se Francuzi regrupisali, saveznici su ušli u Madrid 6. avgusta i nastavili dalje ka Burgosu. Međutim, kad su francuske snage dobile pojačanje, opet su se povukli u Portugal.
Kraj (1813–1814)
mini|Herojima [[2. maj 1808.|Drugog maja, Madrid]] Francusko napredovanje je konačno bilo zaustavljeno Napoleonovom katastrofalnom invazijom Rusije 1812. godine. Napoleon je povukao 30.000 vojnika iz Španije, te su Francuzi, oslabljeni i iscrpljeni, bili laka meta kad su saveznici obnovili ofanziru u maju 1813. godine.
Velington je, kao strateški potez, planirao da premesti svoja snabdevanja iz Lisabona u Santander.
Krajem maja, anglo-portugalske snage su odlučno napredovale brišući sve pred sobom, tako da su stigle i do Burgosa i zauzele ga. Onda su zašli s leđa francuskim trupama terajući Žozefa Bonapartu da se povuče u dolinu reke Zadore. U bici kod Vitorije, 2. juna 1813, sukobila se francuska vojska od 65.000 ljudi sa 53.000 Britanaca, 27.000 Portugalaca i 19.000 Španaca. Velsli je isterao Francuze iz San Sebastijana, a grad je bio opljačkan i spaljen.
Saveznici su progonili Francuze sve do Pirineja početkom jula. Solt je dobio naređenje da pokrene kontraofanzivu, te je odneo dve pobede u bitkama kod Maje i Ronsesvaljesa. Međutim, bio je odbačen od anglo-portugalskih snaga u konačnoj pobedi u bici kod Soraurena 28–30. jula.
Ova nedelja borbi, koja se zove Bitka u Pirinejima, je možda Velingtonova najbolja bitka. Protivničke snage su bile ujednačene, on se borio daleko od svojih linija snabdevanja, Francuzi su dobro branili teritoriju, ali ipak je uspeo da odnese ubedljivu pobedu uz pomoć taktike, efekta iznenađenja i unakrsne paljbe.
Dana 7. oktobra, nakon što je Velington primio vesti o obnavljanju neprijateljstava u Nemačkoj, saveznici su konačno prešli u Francusku. Dana 11. decembra Napoleon je u očajnom pokušaju ponudio delimičan mir sa Španijom Sporazumom iz Valensaja, prema kojem se obavezivao da pusti Fernanda -{VII}- i da ga prizna za kralja Španije u zamenu za potpunu obustavu svih neprijateljstava. Međutim, Španci nisu verovali Napoleonu, tako da su se borbe nastavile.
Rat je nastavljen pobedama saveznika u seriji bitaka na francuskom tlu i posle Napoleonove abdikacije.
Gerilski rat
Kao posledica ove taktike, francuska vladavina ostaje samo u gradovima dok je selo bilo pod kontrolom gerilskih grupa i vođa kao što su bili Espoz i Mina, Heronimo Merino, Hulijan Sančez „El Čaro“, ili Huan Martin „El Empesinado“. Sam Napoleon je priznao nestabilnost francuske dominacije kada je protivno svom bratu, teoretskom kralju Španije, stavio pod francusku vojnu vlast teritorije od leve obale Ebra, formiravši na taj način novu Hispansku marku.
Ratu Španiji imaće veoma ozbiljne posledice po Napoleona i njegove ratove. Ono što je na prvi pogled ličilo na lak plen pretvorilo se u kost u grlu koje je apsorbovalo velike kontigente vojske koji su Napolenu trebali za invaziju na Rusiju.
Špijunaža
Špijunaža je odigrala presudnu ulogu u uspešnom ratovanju nakon 1810. godine. Španski i portugalski gerilci su imali za zadatak da presreću poruke koje su nosili francuski kuriri. Od 1811. pa na dalje, sve depeše su bile ili delimično ili potpuno šifrovane.
Posledice u Španiji
U početku francuske invazije na Španiju, „afransesados“ su podržavali Žozefa Bonapartu, verujući da bi saradnja sa Francuskom mogla doneti Španiji modernizaciju i napredak, kao na primer ukidanje španske inkvizicije. Međutim, sveštenstvo i rodoljubi su otpočeli da uzbunjuju narod protiv Francuza, i to neraspoloženje ka Francuzima je postalo sveopšte nakon prvih francuskih represalija u Madridu, 1808. godine. Afransesadosi koji nisu promenili mišljenje, pobegli su u Francusku, u izgnanstvo sledeći francuske trupe nakon poraza. Jedan od afransesadosa je bio i slikar Fransisko Goja, i nakon rata, morao je da izbegne u Francusku kako bi izbegao suđenje za veleizdaju.
Proindependistička strana je obuhvatala tradicionaliste i liberale. Nakon rata, ove dve struje su se sukobile između sebe u Karlističkim ratovima, a Fernando VII je opozvao sve promene koje su izglasali nezavisni kortesi u Kadizu koji su u toku rata predstavljali kralja i delovali u njegovo ime u organizaciji lokalnih hunti i u borbi protiv Francuza. Fernando VII je obnovio apsolutističku monarhiju, progonio, sudio i pogubio svakoga osumnjičenog za liberalizam, i kao vrhunac svega, promenio zakone monarhističkog sleda nasleđa u korist svoje kćerke Izabele II, čime je započeo vek grašanskih ratova protiv pristalica legitimnog naslednika, Fernandovog brata, princa Karlosa, grofa od Moline.
Liberalni kortesi su takođe izglasali prvi Španski ustav 19. marta 1812. godine, koji je takođe Fernando ukinuo. U američkim kolonijama kreoli su formirali nacionalne hunte koje su se u početku francuske invazije zaklele na vernost kralju Fernandu, međutim, vrlo brzo su se preorijentisale i postale polazna tačka za organizovanje borbe za nezavisnost Latinske Amerike.
Francuske trupe su takođe otele veliki deo poseda crkvi. Crkve i manastiri su se koristili kao štale i kasarne, a umetnička dela su odnošena u Francusku, što je prilično osiromašilo špansko kulturno nasleđe. Savezničke trupe su takođe pustošile španske gradove i sela. Velington je uspeo da dođe u posed nekih umetničkih dela i ponudio je da ih vrati Španiji, međutim, kralj Fernando ih mu je poklonio. Ta umetnička dela se mogu videti u vojvodinoj kući u Londonu (Apsli Haus), kao i na njegovom seoskom imanju, Stratfild Sej Haus.
Gaiba, Rovigo
Gaiba je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 779 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Ulisse (film)
Ulisse je italijanski fantastično-pustolovni igrani film snimljen 1954. u režiji Marija Camerinija. Predstavlja adaptaciju znamenitog Homerovog epa Odiseja. Protagonist, koga tumači američki glumac Kirk Douglas, je Odisej, jedan od vođa grčkog pohoda na Troju koji se nakon završetka rata nastoji vratiti na rodni otok Itaku svojoj vjernoj supruzi Penelopi (koju tumači Silvana Mangano). Radnja prikazuje kako pri tome upada u niz poteškoća, uključujući zarobljavanje od čarobnice Kirke (čiji lik također tumači Mangano).
Ulisse je predstavljao jedan od najambicioznijih projekata tadašnje italijanske kinematografije, i njime su producenti Carlo Ponti i Dino de Laurentiis nastojali pokazati kako mogu snimati jednako raskošna, spektakularna i atraktivna ostvarenja kao i Hollywood. U film je uložen ne samo ogroman novac, nego je Ulisse bio i jedan od prvih evropskih filmova snimljenih u 3D tehnologiji, za koju se sredinom 1950-ih smatralo da predstavlja budućnost filmske industrije. Iako 3D filmovi nisu zaživjeli, Ulisse je postigao veliki komercijalni uspjeh i u mnogo čemu su druge italijanske sineaste potakli da počnu snimati kostimirane spektakle radnjom smještene u grčko-rimski svijet, a koji će kasnije postati poznati kao specifični žanr poznat kao peplum.
Località Campocuiano, Macerata
Località Campocuiano je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 424 m.
Pantere
Pantere su rod životinja iz porodice mačaka, a pripadaju potporodici velikih mačaka.
Izumrle vrste:
Ovaj rod ima, za razliku od ostalih životinja iz ove porodice, jezičnu kost koja im omogućuje specifično glasanje rikom. Snježni leopard (Uncia uncia) koji ne pripada u rod panthera, ne može rikati, on samo "frkće".
Crna pantera, za koju se kao sinonim često koristi samo naziv pantera je varietet leoparda ili jaguara koji se, uslijed melanizma, ponekad javlja u crnoj boji. Do toga dolazi zbog pretjerano velike količine pigmenta koje dovodi do potpuno crne boje njihovog krzna. Pantere, odnosno, crne pantere nisu zasebna vrsta, to su samo drugačije obojene jedinke dvaju navedenih vrsta velikih mačaka.
La Lomita, Tonalá
La Lomita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tonalá.
Dios Tigre, Paso de Ovejas
Dios Tigre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Paso de Ovejas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 103 m.
Sabori u Orangeu
Sabori ili sinodi u Orangeu su zajednički naziv za dva crkvena sinoda održana u današnjem Orangeu u Francuskoj.
Prvi sabor u Orangeu, koji je tada još uvijek bio pod zapadnorimskom vlašću je održan 8. novembra 441. pod predsjedanjem biskupa Hilarija od Arlesa. Njemu je prisustvovalo 17 biskupa, a na kraju je doneseno 30 kanona vezanih uz pomazanje bolesti, pravo na azil, te naglašena nužnost svećeničkog celibata.
Drugi sabor u Orangeu je održan 3. jula 529. kada se Orange nalazio pod ostrogotskom vlašću, a predsjedao mu je Cezarije od Arlesa. Poznat je po tome što je potvrdio teološki nauk Svetog Augustina i osudio pelagijanstvo. Njegove je odluke potvrdio papa.
Grb Novog Zelanda
thumb|right|200px|Grb Novog Zelanda
Vrelo (Šekovići)
Vrelo je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Šekovići koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 292 stanovnika.
Geografija
Selo se nalazi u istočnoj Bosni.
Veneția de Jos, Pârâu
Veneția de Jos je naselje u Rumuniji u okrugu Brašov u opštini Pârâu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 736 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 445 m.