cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dušanovo carstvo
Ustrojstvo države
Car Dušan je pokušao da prigrabi Vizantijsko nasleđe usvajanjem pravnog i upravnog sistema romejske države. Prve godine carevanja protekle su u širenju teritorije i preuzimanju vizantijskih ustanova. U tom cilju uvedeni su vizantijski ceremonijal i mnogobrojne titule, poput despota, sevastokratora, kesara, logoteta, protovestijara, kefalije i sevasta.
Takođe, Dušan je izjavljivao da je i bugarski vladar i da vlada bugarskim zemljama. Njegova žena, carica Jelena je bila bugarska plemkinja i sestra bugarskog cara. Neki od Dušanovih upravnika, na primer vojvoda Momčilo u oblasti Niša, i despot Ivan Komnin Asen u Valoni, su bili Bugari.
Car Dušan je držao jaku najamnu vojsku. Ova vojska, sastavljana od profesionalnih vojnika različitih naroda, bila je jedan od oslonaca njegove moći.
Crkva
Crkva je imala niz povlastica i kao verska institucija i kao najveći feudalac u Srbiji. Država je štitila crkvu u svakom pogledu, a crkva je svojim uticajem na religioznog srednjevekovnog čoveka osiguravala poslušnost državnoj vlasti, kojoj pripisuje božansko poreklo.
Vlastela
Vladaru je pripadala najviša vlast, ali je nije vršio samostalno već uz pomoć sabora. Sabor se sastojao od sveštenstva, vlastele, vladara i njegove porodice. To nije bilo narodno predstavništvo, već skup privilegovanih staleža sa vladarom na čelu. Vlastela je bila moćni povlašćeni stalež u Srbiji čija se moć zasnivala na njenim zemljišnim posedima, za razliku od sebra — nepovlašćenog zavisnog stanovništva.
Raspad Dušanovog carstva
thumb|300px|Srpsko carstvo 1360. godine, u vreme cara Uroša, sa teritorijama oblasnih gospodara thumb|Države nastale raspadom Dušanovog carstva: Zemlja kneza Lazara ([[Moravska Srbija|Kneževina Srbija), Zemlja Balšića (Kneževina Zeta), Zemlja Kralja Marka (Prilepsko kraljevstvo), Zemlja Konstantina Dragaša (Kneževina Velbužd) i Zemlja Brankovića.]]
Stefan Dušan je iznenada umro 1355. godine, nakon čega dolazi do rata velmoža i raspada njegove države. Njegov vojskovođa Preljub je poginuo ubrzo nakon njega, u sukobu sa lokalnim albanskim snagama, krajem 1355. ili početkom 1356. godine. Njegov posed je već u proleće 1356. godine zauzeo Nićifor II Orsini, koji je nakon toga vladao kao despot Tesalije i Epira (1356–1359).
Istovremeno, Dušanov polubrat Simeon Siniša Nemanjić, kome je Dušan prethodno oteo presto, je osvojio grad Kostur sa okolnom oblašću (na tromeđi današnje Grčke, Makedonije i Albanije) i proglasio se za cara Romeja, Srba i cele Albanije. U tom sukobu, vladar Kneževine Valone, bugarski plemić i Urošev ujak Ivan Komnin Asen je podržao Sinišu u borbi za carski presto. Međutim, Sinišin pokušaj uzimanja prestola je ostao neuspešan, a Uroš je čak zaposeo Berat 1356. godine.
Na državnom saboru u Skoplju 1357. godine vlastela je dala podršku Dušanovom sinu Stefanu Urošu. Kao odgovor na to, Siniša je 1359. godine zauzeo Epir i Tesaliju, i na jugu Dušanovog carstva osnovao sopstveno carstvo, koje je nadživelo Uroševo. Oko 1360. godine od Uroša se odvojila i kneževina Zeta na čelu sa dinastijom Balšića, sa prestonicom u Skadru.
Preostala teritorija Dušanovog carstva podeljena je na nekoliko skoro potpuno suverenih oblasti. U Serskoj oblasti je isprva vladala Uroševa majka carica Jelena, ali su njenu oblast ubrzo preuzeli Mrnjavčevići.
""Kako kazuju izvori, dvadeset godina prije kosovske bitke na istome se mjestu zametnuo žestok boj između vladara i sljedbenika dinastije Nemanjića. Nemanjićko-rašku koaliciju predvodili su Lazar Hrebljanović, Nikola Altomanović i car Uroš. Njima je bila suprotstavljena južna, makedonska, dinastija i koalicija braće koju poznajemo kao Mrnjavčevce: prilepskog kralja Volkašina i solunskoga despota Uglješe. [...] Ta je bitka završila pobjedom Volkašina i Uglješe, koji su, kao suvladari, vladali prostranim teritorijem, vodili jedinstvenu politiku, osigurali legitimitet Ohridske arhiepiskopije i bili najveća prepreka osmanlijskom prodoru. Zato i nije čudno što su sami otišli na Maricu da dočekaju Osmanlije, a da im se nije pridružio srpski sjever.""
- dr. Blaže Ristevski
1365. godine Vukašin Mrnjavčević postao je savladar carstva. Iste godine Vukašinov brat Uglješa, preuzeo je od Uroševe majke vlast u Seru. Središnjom oblašću Makedonije sa sedištem u Prilepu vladao je kralj Vukašin Mrnjavčević. Istočnom Makedonijom su vladala braća Konstantin i Jovan Dragaš (Dejanović). Kosovom od Skoplja do Trepče je vladao Vuk Branković. Oblast kneza Lazara Hrebeljanovića obuhvatala je Pomoravlje sa centrom u Kruševcu. Zemljom od Pomoravlja od Dunava je vladao Radič Postupović. Od Kosova do Jadranskog mora, prostirala se oblast kneza Vojislava Vojinovića.
Od 1365. godine, kada su premestili prestonicu u Jedrene, Osmanlije napadaju zemlje srpskog carstva, Sersku oblast i Istočnu Makedoniju. Rasparčana država postala je lak plen turskih osvajača. Upadi Turaka u Sersku oblast naterali su Uglješu Mrnjavčevića da traži pomoć, ali se njegovom pozivu odazvao jedino brat Vukašin Mrnjavčević. Njihova vojska će pretrpeti strašan poraz u Maričkoj bici 1371. godine. Iste godine umiru i car Uroš i car Siniša Nemanjić.
Dušanovo carstvo u srpskoj političkoj mitologiji
Dušanovo carstvo ima veoma izraženu ulogu u srpskoj političkoj mitologiji i velikosrpskoj ideologiji. Iako je trajalo svega 25 godina, vekovima je služilo kao opravdanje za pretenzije ka teritorijama koje je privremeno obuhvatalo.
Tokom vekova, "obnova Dušanovog carstva" je postala centralna tema kosovske mitologije, prema kojoj su Srbi bili originalni posednici ovih teritorija Balkana, a njihovo veliko "srpsko carstvo" je propalo na Kosovu polju 1389. Činjenica je, međutim, da je kratkotrajno Dušanovo carstvo imalo izrazito multietnički karakter i da je propalo nekoliko decenija ranije. Srpsko carstvo nije ni postojalo u vreme kosovske bitke, a Moravska Srbija je u to vreme bila kneževina.
Srpski državnik Ilija Garašanin je u svom Načertaniju 1844. tvrdio da Srbija polaže „sveto pravo istoričesko“ na zemlje Dušanovog carstva iz 14. veka, i da na tom temelju treba ponovo podići veliku srpsku državu. Od 19. vijeka, Dušanovo carstvo je služilo kao izvor legitimiteta raznih projekata srbijanske ekspanzije ka jugu. Tako su uoči balkanskih ratova srpski nacionalisti gajili pretenzije ka Makedoniji, smatrajući je delom "Velike Srbije" iz vremena Dušana Silnog. U vreme raspada SFRJ, učesnici Miloševićevih antibirokratskih revolucija su imali popularni slogan "Mi nećemo ništa novo, samo carstvo Dušanovo."
Perella, Genoa
Perella je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
28. dodjela Oscara
28. dodjela Oscara je održana 21. marta 1956. istovremeno u dvorani RKO Pantages Theatre u Los Angelesu i dvorani NBC Century Theatre u New Yorku. Na njoj je losanđeleska Akademija odala priznanje najboljim filmskim ostvarenjima premijerno prikazanim u periodu od 1. januara do 31. decembra 1954. godine. Vodili su je je Jerry Lewis u Hollywoodu te Claudette Colbert i Joseph L. Mankiewicz u New Yorku.
Najveći pobjednik večeri bila je niskobudžetna drama Marty, koja je, osim glavne nagrade donijela i nagrade režiseru Delbertu Mannu, glavnog glumcu Ernestu Borgnineu i scenaristu Paddyju Chayefskom. Marty je prethodne godine dobio Zlatnu palmu na Kanskom festivalu, postavši tako drugi film u historiji koji je osvojio oba prestižna priznanja.
Nagrade
Pobjednici su navedeni prvi i označeni podebljanim slovima.
Višestruke nominacije i nagrade
Ovi filmovi su imali višestruke nominacije:
Ovi filmovi su osvojili višetruke nagrade.
Fermijev paradoks
mini|desno|140px|Grafička predstava Aresibo poruke (Arecibo message) - Prvi pokušaj čovečanstva da upozna vanzemaljske civilizacije sa svojim postojanjem
Fermijevim paradoksom se naziva suprotnost između procenjene visoke verovatnoće postojanja vanzemaljskih civilizacija i nedostatka dokaza o kontaktu sa takvim civilizacijama.
Starost svemira i veliki broj zvezda nagoveštava da bi vanzemaljski život trebalo da bude uobičajena pojava. Razmatrajući ovo pitanje sa kolegama, fizičar Enriko Fermi je 1950. godine navodno upitao: „Gde su?“. Fermi je zapitao zašto ne postoje dokazi u vidu sondi, svemirskih letelica i radio talasa, ako u Mlečnom putu postoji obilje naprednih vanzemaljskih civilizacija.
Mogući odgovori na Fermijev paradoks su da vanzemaljske civilizacije postoje i da čovečanstvo nije svesno toga ili da vanzemaljske civilizacije ne postoje ili da su toliko retke, da čovečanstvo nikada neće uspostaviti kontakt sa njima.
Danas postoje mnoge naučne teorije o vanzemaljskom životu i civilizacijama, i pri tom je Fermijev paradoks značajna teorijska osnova.
Osnove paradoksa
Veličina i starost svemira ukazuju na postojanje brojnih vanzemaljskih civilizacija. Međutim, ovo je nelogično budući da nema dokaza koji to potvrđuju.
Na ovo slede tri moguća odgovora:
Prva tačka paradoksa: argument veličine je „funkcija čistih brojevnih vrednosti“. Veruje se da postoji oko 250 milijardi zvezda samo u našoj galaksiji i oko 7h1022 u vidljivom svemiru. Čak i ako se život pojavi na veoma malom broju planeta oko ovih zvezda, onda bi trebalo da postoji veliki broj civilizacija u samom Mlečnom putu. Ovaj argumenat uzima u obzir princip da Zemlja nije ni u kom slučaju posebna već sasvim uobičajena planeta koja podleže prirodnim zakonima kao i bilo koja druga planeta u svemiru. Da bi se dobio neki približan broj koristi se tzv. Drejkova jednačina, ali su parametri u ovoj jednačini sporni.
Druga tačka paradoksa se takođe svodi na igru brojevima. Ako se uzme u obzir mali broj mogućih vanzemaljskih civilizacija i pretpostavi da inteligentna bića imaju tendenciju da kolonizuju nove svetove, onda se veruje da bi napredne civilizacije kolonizovale prvo okolne planete a zatim planetarne sisteme. Pošto nema dokaza na Zemlji ili bilo gde drugde o takvim aktivnostima u (kako se veruje) 13 milijardi godina starom svemiru, znači da je vanzemaljska inteligencija veoma retka ili da su naše pretpostavke o ponašanju inteligentnih bića pogrešne.
Nekoliko autora je pokušalo da proceni vreme potrebno da jedna civilizacija kolonizuje galaksiju. Ako se uzme u obzir da je ovo eksponencijalno progresivan proces, procene se kreću oko 5 do 50 miliona godina, što je veoma malo vremena imajući u vidu starost svemira. Iako bi kolonizacija bila teško izvodljiva ili nepoželjna (nezavisno da li je moguće putovati brže od svetlosti ili ne), još uvek je moguća želja ovih civilizacija da istraže svemir, te bi tom prilikom slali svoje letelice i instrumente bez posade. Međutim, nema dokaza da se takvo nešto ikada desilo.
Na problem Fermijevog paradoksa postoje i drugi mogući odgovori, koji su detaljno prodiskutovani na sajtu SETI instituta (Institut za potragu za vanzemaljskom inteligencijom).
Drejkova jednačina
Usko povezana sa Fermijevim paradoksom je Drejkova jednačina koju je 1960. formulisao Frenk Drejk, američki astrofizičar i osnivač SETI-ja. Drejk je pokušao da kvantifikuje veličine koje utiču na broj civilizacija sposobnih za komunikaciju, i ustanovi koji sve faktori utiču na njihovu brojnost. Opšti oblik Drejkove jednačine glasi:
Gde su:
Drejk je zajedno sa svojim kolegama 1961. dao sledeće brojeve za vrednosti njegove jednačine:
Iz ovih vrednosti parametara sledi da u svakom trenutku postoji 10 civilizacija sposobnih da ostvare kontakt sa drugim civilizacijama.
Vrednost za R je data na osnovu empirijskih podataka, vrednost za fp je manje sigurna dok su ostale vrednosti potpuno spekulativne. Zato je i sam Drejk smatrao da njegova jednačina ne može da razreši Fermijev paradoks, već samo da kvantifikuje naše neznanje.
Fairview, Virginia
Fervju je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 240.
Poldini, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 359 m.
Călugăreasa, Prigoria
Călugăreasa je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Prigoria.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 688 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 277 m.
Orogrande, New Mexico
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 52.
Maude (TV serija)
Maude je bio američki polusatni televizijski sitcom koji se prvotno emitirao na CBS-u od 12.9. 1972. do 22.4. 1978.
Glavna zvijezda Maude bila je Beatrice Arthur u ulozi Maude Findlay, sredovječne, liberalno orijentirane supruge koja je živjela u njujorškom predgrađu Tuckahoe, zdušno prihvatila feministički pokret women's lib, uvijek glasala za kandidate Demokratsku stranke, podržavala pravo na abortus, te propovijedala, iako ponekad prilično nespretno, rasnu i spolnu jednakost.
Maude - dva puta obudovjela i jednom rastavljena - je živjela sa svojim suprugom Walterom Findlayem (Bill Macy), kćerkom Carol (Adrienne Barbeau) koja je dijelila njene feminističke nazore i sinom Philipom (Kraig Metzinger). Najbliži susjedi Findlayevih su bili bračni par - republikanski liječnik i Walterov najbolji prijatelj dr. Arthur Harmon (Conrad Bain) te njegova rastresena supruga Vivian (Rue McClanahan).
U prvim sezonama je stalna članica postave bila crna kućna pomoćnica Florida Evans (Esther Rolle), koja se publici toliko svidjela da je 1974. postala junakinjom spin-offa Good Times.
Norman Lear, poznat po svojim liberalnim i lijevim uvjerenjima, koja su korespondirala političkoj i svjetonazorskoj klimi SAD 1970-ih, je i ovaj sitkom iskoristio kako bi promicao takve stavove, iako je glavna junakinja ponekad bila izložena kritici kao "limuzinski liberal". S druge strane, ponekad su ti stavovi bili eksplicitno iznošeni kroz vrlo posebne epizode, poput one u kojoj se vrši abortus, konzumiraju lijekove za smirenje, odlaze psihijatru ili postaju žrtvama porodičnog nasilja.
Max Beckmann
Maks Bekman (, *12. februar 1884, Lajpcig— † 27. decembar 1950, Njujork) bio je nemački slikar, grafičar i pisac. Zajedno sa Ernstom Ludvigom Kirhnerom smatra se najznačajnijim nemačkim slikarem 20. veka.
Biografija
U svom životu, koji je trajao od kraja 19. do polovine 20. veka, Maks Bekman je bio svedok velikih evropskih i svetskih tragedija.
Posle obrazovanja u Umetničkoj školi u Vajmaru, karijeru je započeo u Berlinu.
Za vreme Prvog svetskog rata služio je kao bolničar i na istočnom i na zapadnom frontu (u Flandriji). Smatrao je da je ovaj rat nacionalna nesreća i jednom prilikom zapisao:
Tokom 1920. često je boravio u Baden-Badenu, banji i kockarskoj meki na jugu Nemačke, zajedno sa svojom drugom suprugom Kvapi. Do 1933. predavao je u Frankfurtu, dok mu nije bilo oduzeto mesto predavača. Umoran i depresivan, bio je zabrinut zbog uspona nacizma, što se vidi iz pisama supruzi.
Preselio se u Berlin, gde je slikao pejzaže Švarcvalda u oluji, sa počupanim drvećem i srušenim putevima. Kao posledica stavova Adolfa Hitlera o umetnosti, njegova umetnot je klasifikovana kao degenerisana, tako da je sa suprugom morao napustiti Nemačku i nastaniti se u Amsterdamu. Tu je doživeo period nesigurnosti i usamljenosti. U Holandiji je boravio tokom nacističke okupacije ove zemlje.
Posle rata naselio se u SAD, gde je živeo do smrti 1950.
Delo
Bekmanovo delo je refleksija radikalnih promena u društvu i umetnosti vremena u kome je živeo. Njegove slike prikazuju teme od užasa rata do dekadencije glamura kulture kabarea u Vajmarskoj republici. Od tridesetih godina, njegovi radovi sadrže mitološke reference koje su često metafora za brutalnosti nacističkog režima. Bekman je bio veoma upućen u filozofiju i blizak misticizmu. Svojim delima pokušavao je da se bavi univerzalnim temama užasa, iskupljenja, večnosti i sudbine.
Za razliku od većine savremenika, Maks Bekman je odbacivao apstraktno slikarstvo. Divio se i inspirisao slikarima: Sezanom, Van Gogom, Rembrantom, Rubensom i slikarima rane severne Renesanse.
Stvorio je ličnu i autentičnu verziju modernizma, začinjenu mitologijom i fantazijom, slikajući portrete, pejzaže i mrtve prirode. Obnovio je srednjovekovnu tradiciju slikanja triptiha. Svoje triptihe je smatrao ogledalima modernog društva. Tokom celog života slikao je autoportrete, slično kao Rembrant ili Pikaso.
Slikarstvo Maksa Bekmana izmiče klasifikacijama, ali se najčešće svrstava u slikarstvo ekspresionizma.
Bettola, Massa e Carrara
Bettola je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 69 m.
Juventus F.C.
Juventus Football Club S.p.A (latinski iuventus – mlad, mladost), najčešće samo Juventus ili Juve, je italijanski fudbalski klub iz Torina. Osim jedne sezone, sve u svojoj historiji je proveo u najjačem razredu italijanskog fudbala i tako sada igra u Seriji A.
Juventus je najuspješniji klub u historiji nogometa u Italiji. Službeno, osvojio je 58 trofej i od toga 43 u svojoj državi, što je 2. rekord, te 11 u svim evropskim takmičenjima. Rekorderi su po broju izgubljenih finala Kupa šampiona i Lige prvaka zajedno sa Benficom (5) (rekorderi odkada se Liga prvaka igra u ovom formatu sa četiri izgubljena finala). Stara dama je treći najuspješniji klub u Evropi a šesti u svijetu sa najviše priznatih međunarodnih titula od strane federacija svih šest kontinenata i same FIFA-e.
Klub je prvi tim iz Italije i uopšte cijele Južne Evrope koji je osvojio Kup UEFA i to 1985. godine. Juventus je jedini tim na svijetu koji je osvojio sva službena međunarodna klupska takmičenja te jedini koji je uspio biti prvak u sva tri UEFA-ina glavna takmičenja. Nijedan drugi klub nije imao četiri godine zaredom svoje igrače kao dobitnike Zlatne lopte.
U Italiji je klub sa daleko najviše navijača jer za njega navija više od polovine svih navijača u toj državi (12 miliona) dok je širom Starog Kontinenta smješteno oko njih 43 miliona. Širom svijeta (naročito na Dalekom Istoku) ukupno ima oko 170 miliona Bianconera. Klub je osnivač i Evropske Asocijacije Klubova te je član grupe G-14, koja okuplja najelitnije svjetske timove.
Klub je u vlasništvu porodice Agnelli još od 20-tih godina 20.stoljeća. Formalno vlasnik Juventusa je njihova kompanija, Exor.
Historija
thumb|210px|right|Orginalna postava Juventusa iz 1898. Klub je osnovan 1. novembra 1897. godine od strane grupe mladića u školi za književnost Massimimo D'Azeglio Lyceum u Torinu. Prvobitno je nosio naziv Sportski klub Juventus, ali je dvije godine kasnije promijenjen u Juventus Football Club (Fudbalski klub Juventus). 1900. godine se pridružio tadašnjem italijanskom nogometnom šampionatu. 1905. godine osvojen je prvi Scudetto a iste godine klub mjenja boje u današnje crno-bijele kao i njegov sportski automobil.
Naredne godine dolazi do razdora unutar ekipe i stvaranja današnjeg Torina te tako i velikog rivalstva. Juventus je bio jako pogođen ovim te tako naredni trofej dolazi tek 1926. godine nakon što ranije klub preuzima tadašnji vlasnik FIAT-a, Edoardo Agnelli. Od 1930. do 1935. godine klub osvaja pet uzastopnih titula. U isto vrijeme prelazi se na Stadio Comunale. Glavni igrači reprezentacije Italije u osvajanju Svjetskog prvenstva 1934. godine su došli upravo iz te generacije. Međutim, rana smrt Edoarda Agnellia dovodi do kraja zlatne ere i tako do II svjetskog rata ne uspijevaju povratiti dominaciju. thumb|150px|left|Edoardo Agnelli|Edoardo Agnelli, predsjednik Juventusa od 1923 do 1935 U periodu od 1943. do 1945. Juventus je morao izbaciti iz imena Football Club zbog projekta tzv. italijaniziranja tadašnjeg fašističkog režima u zemlji pa je tako klub je nosio ime Juventus Cisitalia. Cisitalia je bila kompanija tadašnjeg predsjednika Petra Dusia sa sjedištem u Torinu (u to vrijeme jedan od brendova FIAT-a).
Pod novim predsjednikom Giovanni Agnellijem dodaju se još dva Scudetta (sezone 1949/50 i 1951/52). 1958. godine Omar Sivori postaje prvi igrač u historiji kluba koji dobija nagradu za Evropskog fudbalera godine. U sezoni 1959/60 prvi put se osvaja dupla kruna, pobjednika Serie A i Kupa Italije. Dugogodišnji kapiten Giampiero Boniperti se povlači i ostavlja rekord od 178 golova postignutih u Serie A, koji će se tek oboriti za 49 godina.
U ovoj dekadi Serie A je osvojena još samo jednom u sezoni 1966/67. Međutim, već početkom 70-tih godina Juventus učvršćuje poziciju najtrofejnijeg italijanskog kluba. 13. jula 1971. na mjesto predsjednika dolazi Giampiero Boniperti i odmah osvaja prvo titulu. Sa igračima poput Čestmír Vycpáleka, Roberta Bettege, Franca Causia, Jose Altafinija i Gaetana Sciree liga se osvaja još pet puta do 1978. godine. Tih godina na trenersko mjesto dolazi Giovanni Trapattoni.
Još veći uspjesi dolaze pod njegovom trenerskom palicom. U sezonama 1980/81, 1981/82 i 1983/84 dodaju se još tri Scudetta na konto. Juventus poslije ove druge titule u nizu stavlja i drugu zlatnu zvijezdicu na dres. I danas je jedini klub u Italiji sa više od 20 titula. 1982. godine Paolo Rossi kao igrač Juventusa dobija nagradu za Evropskog igrača godine. Naredne tri godine: 1983, 1984 i 1985 Zlatnu loptu osvaja još jedan crno-bijeli; Michel Platini.
Platini je i Juventusu 1985. godine donio prvu titulu Lige prvaka, tadašnjeg Kupa šampiona pobjedom nad Liverpoolom (1-0). Ipak, ta utakmica će ostati zapamćena po velikoj tragediji kada je na Hayselu poginulo 39 navijača Juventusa.
Sa izuzetkom sezone 1985/86 i osvajanjem Serie A Juventus nije uspijevao doć do trofeja uslijed dominacije u domaćem i evropskom fudbalu Napolija i onda Intera i Milana. 1990. godine klub se seli na novoizgrađeni Delle Alpi. thumb|220px|left|Marcello Lippi|Marcello Lippi, trener Juventusa od 1994. do 1999. i 2001. do 2004. godine Pred sezonu 1994/95 u klub dolazi Marcello Lippi. Pod njegovim vodstvom Juventus ponovo osvaja titulu Serie A nakon devet sezona i gubi finale Kupa UEFA. Počinje razdoblje kada je Juventus bez premca bio najbolji klub u Evropi. Ekipa 1996. osvaja titulu prvaka Evrope pobjedom nad Ajaxom. Naredne dvije sezone u Ligi prvaka dolaze do finala ali u oba navrata gube od Borussie Dortmund i Real Madrida. U sezoni 1998/99 Manchester Unitedje bio bolji u polufinalu i prošao nakon nevjerovatnog dvomeča. Uz to je dodan i Evropski Superkup 1996. godine te iste godine, tadašnji Toyota Kup (poput današnjeg Interkontinentalnog kupa). U istom periodu Serie A je osvojena dva puta.
Nakon povratka Lippija na mjesto trenera, klub osvaja domaće prvenstvo dvije godine zaredom; 2002. i 2003. godine. 2003. godine Juventus je ponovo poražen u finalu Lige prvaka od AC Milana nakon izvođenja penala.
Oni koji su ostali, poput Alessandra Del Piera, Pavela Nedveda, Gianluigi Buffona i David Trezegueta vode tim kroz Serie B. Klub se odmah vraća u prvu ligu uprkos oslabljenom igračkom kadru i negativnim bodovima.
Od 2007. počinje rekonstrukcija tima koja nije dala neki bitniji rezultat. Najbolji uspjeh tima od 2007. do 2010. godine je bilo drugo mjesto u sezoni 2008/09. U ljeto 2010. godine na predsjedničko mjesto sjeda ponovo jedan Agnelli, Andrea. Prvi potez mu je bio dovođenje na mjesto trenera Luigi Delnerija.
Boje dresova, grbovi i nadimci
thumb|90px|left|Juventusov grb do 2004. godine Juventus u današnjim crno-bijelim dresovima i bijelom ili crnom šorcu igra od 1903. godine. Originalno, prvi dresovi su bili rozi sa crnom kragnom ali samo zbog pogrešne isporuke. Otac od jednog od tadašnjih igrača je bio zadužen za pranje ali je boja toliko izblijedila do 1903. godine da su se morali pronaći novi dresovi.
Tada je John Savage, engleski internacionalac, za svoju tadašnje ekipu ugovorio isporuku iz njegove domovine. Njegov prijatelj je živio u Notthingamu, i iz razloga što je bio pristalica Notts Countya nazad u Italiju isporučio crno-bijele dresove kakve je tradicionalno nosio Notts County. Od tada Juventus nosi iste boje s tim da su one kluba iz Torina nešto izraženije.
Iznad crnog štita i siluete se nalazi kruna koja simbolizira Augusta Tourinorum, stari rimski grad koji je sada glavni grad regije Pijemont.
U prošlosti konveksna linija je bila plave boje (također simbol Torina). Ime kluba se nalazilo između te linije dole i druge konkavne linije iznad. Stari francuski grb i kruna su bile veće i žute boje. Tokom 80-tih godina u štitu se nalazio tadašnji emblem kluba, zebra u obliku crne siluete. Dvije zlatne zvijezdice koje predstavljaju osvojene titule Serie A su se nalazile u bijelim šarama iznad emblema Juventusa i konkavne i konveksne linije.
Tokom postojanja klub je dobio mnogo nadimaka. la Vecchia Signora (Stara dama) je najbolji primjer. Stara je dosjetka na samo značenje imena kluba što na latinskom jeziku znači mlad. To je nastalo sredinom 30-tih godina i odnosilo se na broj godina tadašnjih najboljih igrača Juventusa. Dio dama je nastao prije 30-tih godina zbog načina kako su navijači bodrili svoj tim tada. Još jedan od nadimaka je la Fidanzata d'Italia (italijanska djevojka) zbog velikog broja navijača iz južne Italije (naročito iz Napulja i Palerma) koji su dolazili u Torino raditi za Fiat tokom 30-tih godina 20. stoljeća. Ostali upotrebljivaniji su i bianconeri (crno-bijeli), le zebre (zebre) zbog boje dresova te i gobbi' (grbavi), zato što stare dame'' kriva leđa.
Stadioni
U prve dvije godine postojanja, Juventus je igrao na Parco del Valentinu i Parco Cittadelli. Poslije toga sve do 1908. mečevi su se odigravali na Piazza d'Armi Stadionu osim 1905. (godine osvajanja prvog Scudetta) i 1906. godine kada je tim igrao na Corso Re Umbertu.
Kasnije od 1909. do 1922. mjesto okršaja je bio Corso Sebastopoli Camp dok je u narednih 11 godina to bio Corso Marsiglia Camp. Na kraju 1933. presljeno je na Stadio Benito Mussolini (kasnije Stadio Olimpico) sagrađen za Mundijal 1934. godine u Italiji. U narednih 45 godina na njemu je odigrano 890 ligaških mečeva sve do 1990. godine. Onda je dobiven novi stdion, također sagrađen za potrebe Mundijala ali ovaj put onog 1990. godine, Delle Alpi.
Tu su sve domaće mečeve igrali od sezone 1990/91. pa do 2005/06. U augustu 2006. preselili su na Stadio Olimpico, renoviran za potrebe Zimskih Olimpijskih Igara u Torinu sa 27 500 sjedećih mjesta. U naredne tri godine planirano je proširenje kapaciteta za dodatnih 3 000.
Rekonstrukcija Delle Alpia je počela 2009. godine i trebala bi trajati će do proljeća 2011. godine, kada će se testirati kroz nekoliko prijateljskih mečeva prije sezone 2011/2012. Imat će 40.000 sjedećih mjesta, raspoređenih tako da će sa svakog mjesta vidljivost biti odlična i tako će se potpuno prepustiti čarima fudbalske igre. Na današnjem Delle Alpiju se najbliže mjesto nalazilo 28 metara od travnjaka, a novom će to biti najudaljenija tačka. Devet metara će od najbliže tačke na tribinama biti udaljen teren. Cijena renoviranja će iznositi oko 105 miliona eura a u proljeće je kompanija Sportfive otkupila prava ime novog stadiona.
Navijači
Juventus je daleko najpopularniji klub u Italiji sa 12 miliona navijača, što iznosi oko polovine italijankih fudbalskih fanova. Također je i među najpopularnijim klubovima na svijetu sa oko 170 miliona pristalica (43 miliona u Evropi, naročito u mediteranskim zemljama gdje je dosta italijanskih izbjeglica). Procjenjuje se da čak 100 miliona fanova živi na Dalekom Istoku. thumb|160px|left|Navijači Juventusa Uprkos svemu ovome, prosjek gledatelja na utakmicama Juventusa je tek oko 22 000, dosta niže od ostalih renomiranih evropskih timova. Razlog tome je najmanje navijača živi baš u Torinu dok je ogromna potražnja za domaćim kartama po cijeloj Italiji. Velika garda navijača živi na Siciliji odakle preovladavaju putnici na gostujuće utakmice.
Drughi, kako se naziva navijačka grupa koja bodri Juventus nema određeno političko opredjeljenje poput većine ostalih grupa u Italiji gdje se one djele na desnicu i lijevicu. Drughi se smatraju najmnogobrojnijom grupom u državi i nemaju dobre odnose ni sa jednom drugom grupom iz Italije kao ni sa nijednom u svijetu sem sa pristalicama Legije iz Varšave te ADO Den Haaga.
Rivalstva
Juventus ima dva velika rivala. Tradicionalno najveći je Torino F.C., gradski rival. Njihov međusobni duel se popularno naziva Derby della Mole (Torinski derbi). Netrpeljivost je još prisutna od 1906. godine nakon što se Torino F.C. odvojio od Juventusa. Drugi vječiti rival je Internazionale iz Milana, glavnog grada susjedne pokrajine Lombardije. Ovaj duel se naziva Derby d'Italia (derbi Italije) i do Calciopoli skandala to su bile jedine dvije ekipe koji su cijelu historiju provele u Serie A. Rivalstvo je najviše bilo izraženo krajem 90- tih te posebno nakon povratka Juventusa u prvu ligu.
Kurioziteti
Juventus je najuspješniji italijanski klub u 20. stoljeću i najuspješniji klub u historiji nogometa u toj zemlji. Osvojio je 32 puta nacionalni šampionat što je daleko najviše i drži rekord u broju uzastopnih Scudetta (pet, između 1930/31 do 1934/35). Također drže rekord po broju osvojenih titula Kupa Italije zajedno sa Romom (devet).
Imaju 58 službenih titula; 47 u Italijii 11 internacionalnih, što ga čini trećim klubom po uspješnosti u europskim takmičenjima (poslije Real Madrida i Milana). Na globalnom nivou, Juventus je šesti po uspješnosti kada se saberu sve titule u šest kontinentalnih asocijacija koje objedinjuje FIFA. Osvojili su i tri puta Kup UEFA čime djele taj rekord sa Liverpoolom i Internazionaleom.
Juventus je jedini tim u Italiji koji je zaslužio da nosi dvije zvijezdice na svom dresu (svaka jedna zvijezdica predstavlja 10 titula Serie A). Prvi put u nakon sezone 1957/58, a druga nakon sezone 1981/82. Također su prvi koji su stigli da dvaput osvoje duplu krunu (za nacionalni šampionat i nacionalni kup), u sezonama 1959/60 i 1994/95.
Jedini su klub koji je osvojio sva internacionalna takmičenja i prvi koji je osvojio tri glavna UEFA-ina takmičenja za šta je UEFA dodjelila specijalno prizanje Fudbalskom Klubu Juventusu.
Po FIFA-inoj listi najuspješnih klubova 20. stoljeća, Juventus je bio pozicioniran na 7. mjesto (najviše od italijanskih klubova). IFFHS je torinskom klubu dodjelio treće mjesto na listi najboljih svijetskih klubova u periodu od 1991-2009 poslije Barcelone i Manchester Uniteda.
Drže rekord po broju uzastopno dobijenih nagrada za najboljeg igrača Europe (četiri) koje su osvojili Michel Platini i Paolo Rossi u periodu od 1982 do 1985. godine. Također, šest od ukupno devet igrača koji su osvojili Kup Šampiona (UEFA Liga prvaka), Kup pobjednika kupova i Kup UEFA (Europsku ligu) su došla iz Juventusa.
Zagaria, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Sporazum u Clair-sur-Epteu
thumb|250px|right|Vojvodstvo Normandija; teritorije stvorene temeljem sporazuma označene tamnoplavo. Sporazum u Clair-sur-Epteu (Traité de Saint-Clair-sur-Epte) je bio sporazum koji je u jesen 911. zapadnofranački (francuski) kralj Charles III Glupi sklopio s vikinškim vođom Rolloom. Do njega je došlo nakon što su Rollo i njegovi sljedbenici, koji su izveli pljačkaški pohod na Neustriju poraženi od Charlesovih vitezova pod zidinama Chartresa; Charles je nastojao što prije sklopiti sporazum, dijelom kako bi otklonio opasnost od vikinških napada koji su decenijama pustošili zapadnofranačke teritorije, a dijelom zato što je htio što prije početi pohod na Lotaringiju kako bi je poslije smrti Ludwiga Djeteta pripojio svojoj državi. U tu je svrhu pristao Rollou i njegovim sljedbenicima predati zemlju oko današnjeg Rouena. Rollo se zauzvrat morao pokrstiti i priznati Charlesa kao svog suverena. Sporazum je dodatno potvrđen time što je Charles Rollou dao ruku svoje kćeri Gisele. Taj je sporazum imao značajne posljedice, s obzirom da su Rollove teritorije kasnije postale Vojvodstvo Normandija, odnosno prva normanska država u kontinentalnoj Evropi.
Juventus F.C.
Statistika i rekordi
10. januara 2006. godine Alessandro Del Piero je prestigao rekord Bonipertija, star 45 godina, od 182 gola u svim natjecanjima, a isto je to učinio i u okvirima Serie A 24. oktobra 2010. godine.
U sezoni 1933/34, Felice Placido je sa 31 golom u 34 utakmice postavio rekord kluba koji i danas traje kao igrač sa najviše golova u jednoj sezoni u Serie A. U svim takmičenjima rekorder je Ferenc Hirzer sa 35 golova u 26 nastupa (rekord za italijanski nogomet) i to još u sezoni 1925/26. Omar Enrique Sivori je sezone 1960/61 postavio rekord po broju postignutih golova u jednom meču, također italijanski rekord. Tada je postigao šest Internazionaleu.
Prva službena utakmica Juventusa u historiji je odigrana 1900. godine u okviru tadašnjeg italijanskog šampionata protiv Torinesea koji je pobjedio 1-0. Najveća pobjeda je ostvarena nad Centom 15-0 u sezoni 1926/27, u drugoj rundi Kupa Italije. Što se tiče Serie A najveće su ostvarili u sezoni 1928/29 rezultatom 11-0. Protivnici su bili Fiorentina i Fiumana. Najteži porazi u ligi su nanijeli Milan 1912. (1-8) i Torino 1913. godine (0-8).
Stara dama je italijanski rekorder po broju datih golova u jednoj sezoni; 106. U sezoni 1992/93 to su ostvarili u Serie A (59), Kupu Italije (16) i Kupu UEFA (31).
Doprinosi italijanskoj reprezentaciji
Generalno, gledajući kroz historiju, Juventus je tim koji je dao najviše igrača italijanskoj reprezentaciji te je jedini domaći tim koji je od drugog održanog svjetskog prvenstva u Italiji 1934. godine imao svoje igrače u svakoj selekciji. Posebno su se isticali igrači iz dvije zlatne ere kluba; iz Quinquennio d'Oro u periodu od 1931. do 1935. godine te ere Ciclo Leggendario od 1972. do 1986. godine.
Međunarodna finala
Liga (Kup) prvaka
Kup UEFA / Kup velesajamskih gradova
Evropski superkup
Interkontinentalni kup
Karl Schmidt-Rottluff
Karl Šmit-Rotluf (, Rotluf, Kemnic, 1884 – Berlin, 1976) je bio nemački slikar i grafičar jedan od glavnih predstavnika ekspresionizma. Godine 1905. u Drezdenu umetničku grupu Most.
Biografija
Karl Šmit rođen je u mestu Rotluf kod Kemnica i od 1905. godine prozvao se Šmit- Rotluf. Sedmog juna 1905. godine osnovao je u Drezdenu umetničku grupu Most („-{Die Brücke}-“) sa studentima arhitekture Ernst Ludvig Kirhnerom, Fricom Blejem i Erihom Henkelom. Novembra iste godine organizovao je izložbu grupe u Lajpcigu.
U početku je Karl Šmit Rotluf bio pod uticajem impresionizma. Za motive je uzimao severonemačke i skandinavske pejzaže. Godine 1911. preselio se u Berlin. U to vreme su veliki prostor u njegovim delima zauzele geometrijske forme. Nacisti su 1937. godine konfiskovali 608 radova Šmit Rotlufa iz muzeja i označili ih kao degenerisanu umetnost (-{Entarten Kunst}-). Posle Drugog svetskog rata postao je 1947. profesor na Akademiji likovnih umetnosti u Berlinu. Posvetio se sa posebnim afinitetom motivima kao što su zimski pejzaži i, u kasnijoj fazi, akvarelima svetlih boja.
Karakteristike
Pod uticajem dela Vinsenta van Goga, Emila Noldea i fovista odlikuje se njegovo slikarstvo (pre svega pejzaži, aktovi, portreti i druge figuralne slike) snažnim, neprelomljenim bojama bez direktne povezanosti sa predmetom, kao i jednostavnim uglastim oblicima. Tvrde ivice daju pečat njegovim drvorezima (sa pre svega religioznim temama), koje su sazdane na jakim crno-belim suprotnostima.
Charette (Izer)
Šaret je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi La Tur di Pen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 281 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,26 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 248 metara (maksimalnoj 350 m, a minimalnoj 240 m).
Anastazije III
Anastazije III., je bio papa od aprila 911. do juna 913. godine. O njegovom porijeklu nema nikakvih podataka, osim da je bio rodom iz Rima. Neki izvori navode da mu je otac bio lokalni plemić po imenu Lucijan, dok drugi navode da je bio nezakoniti sin svog prethodnika - Sergije III. Njegov dvogodišnji pontifikat također nije ostavio ama baš nikakvog traga u zapisima suvremenika. Vjeruje se da je razlog tome bila tzv. pornokracija, odnosno dominacija Teofilakta I od Tuskuluma i njegove supruge Teodore nad papama, koji su tada bili njihove marionete.
Familia Ochoa, Tijuana
Familia Ochoa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 439 m.
Opština Tărcaia, Bihor
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 294 m.
Opština Amecameca, México
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 3614 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2483 m.
4-Piridilnikotinamid
4-Piridilnikotinamid je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 199,209 Da.
Ninguno, Zapopan
Ninguno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapopan.
St. Egidien
Sankt Egidin je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 33 opštinska središta okruga Cvikau. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.548 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14524280.
Ninguno, Zapopan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1606 m.
St. Egidien
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Cvikau Sankt Egidin se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Cvikau. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 261 metra. Površina opštine iznosi 21,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.548 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 167 stanovnika/km².
La Lagartija, Valle de Zaragoza
La Lagartija je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Valle de Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1402 m.
Banja (Zubin Potok)
Banja (često se koristi i naziv Banje) je naselje u opštini Zubin Potok na Kosovu i Metohiji. Naselje se nalazi na krajnjem severozapadu opštine Zubin Potok i graniči se sa administrativnom granicom Kosova i Metohije i centralne Srbije, ovo naselje je tek 1947. godine pripojeno području Kosmeta. Atar sela se nalazi na teritoriji katastarske opštine Banja površine 1.033 ha, u istoj KO se nalaze i naselja Gornje Varage, Vitakovo i Klečke.
Selo je dobilo ime po toplim izvorima u zaseoku Špilje (Čpilje) u neposrednoj blizini Ibra, koje je koristilo lokalno stanovništvo za banjsko lečenje. Topli izvori pod nazivom Ilidža su izgradnjom veštačke akumulacije jezera Gazivode su potopljeni 1977. godine, ali se ime proširilo na celo selo koje obuhvata pored potopljenog zaseoka Špilje i centralni deo naselja koji je na prisojnim stranama Banjskog Potoka. Kao srpsko selo prvi put se pominje u turskom popisu iz 1455. godine. Usred sela je postojalo staro crkvište na kojem su seljaci, između dva svetska rata, podigli novu crkvu. Prilikom gradnje, upotrebljavali su i kamenu plastiku sa stare crkve. Uz crkvu se nalazi staro i novo groblje, a najbolje su očuvani kameni nadgrobni spomenici iz 19. veka. Naselju Banja je do 1975. godine pripadao i zaselak Klečke u izvorištu Banjskog Potoka, ali je od tada samostalno naselje. U potopljenom zaseoku Špilje postojao je deo Kulina, zbog kule koja je verovatno bila zvonik crkve. Crkva je verovatno sagrađena u 13. ili 14. veku, a sastojala se od narteksa, egzonarteksa, zvonika i groblja. Kula je bila visoka 7 metara, a široka u osnovi oko 3 metra, međutim ulaz u kulu je bio zatrpan zemljom. Na severnom zidu jugoistočne kule postoji urezan ćirilski natpis iz koga se vidi da je 1492. godine došlo do rušenja crkve ili zvonika. Na crkvenom groblju je oko 150 starih monolitnih nadgrobnih spomenika, zbog čega ono predstavlja jednu od najvećih i najočuvanijih srednjovekovnih nekropola ne samo na Kosovu i Metohiji nego i u Srbiji.
Posle oslobađanja od turske vlasti mesto je u sastavu Raškog okruga, u srezu deževskom, u opštini rajetićskoj i 1912. godine ima 128 stanovnika.
Stanovništvo sela je uglavnom poreklom iz Crne Gore iz bratstva Kuči. Naselje je naseljeno isključivo Srbima pravoslavne vere. Broj stanovnika neposredno posle Drugog svetskog rata raste sve do sredine 60-ih, kada počinje odseljavanje stanovništva i to uglavnom u Kragujevac.
Demografija
Naselje ima srpsku etničku većinu. Broj stanovnika na popisima:
Sportsko penjanje
Sportsko penjanje je mlada planinarska disciplina. Glavna obilježja sportskog penjanja su penjački smjerovi ekstremne težine, treniranje i natjecanja između penjača na umjetnim stijenama u tri discipline (kratki sportski smjer, dugi sportski smjer i boulder). Bavljenje ovim sportom zahtjeva vrhunsku uvježbanost i koncentraciju, što se postiže redovnim treningom uz stručni nadzor.
Slobodno penjanje
Slobodno penjanje u suhim stijenama postaje nov izazov mnogih alpinista 80-ih godina XX vijeka. Kod ovog penjanja, pri napredovanju se ne koriste tehnička pomagala (klinovi, ljestve, manevriranje užetima i sl.). Uže i klinovi se koriste pri savladavanju teških detalja isključivo kao preventiva za slučaj pada. Uže mora slobodno teći, a penjač se treba odmarati bez korištenja klina ili užeta. Slobodno penjanje ima za cilj samo savladavanje teškog detalja stijene, bez obzira na brzinu.
Sportsko penjanje
Kao logička posljedica razvoja slobodnog penjanja pojavila su se i natjecanja. Kombinacija slobodnog penjanja i takmičenja je sportsko penjanje. Uz snagu i vještinu vrednuje se i brzina uz prisustvo određenih pravila sigurnosti, jer se velika pažnja poklanja sigurnosti penjača, upravo zbog ekstremnih teškoća uspona. Sportsko penjanje odvija se na sportsko penjačkim smjerovima, karakterističnim prvensteno svojom malom dužinom (8 - 50 metara) i unaprijed postavljenim sigurnim međuosiguranjima. Upotrebom ekspanzivnih klinova u malim razmacima, sportski smjerovi (sportsko penjanje uopšte) postaju daleko sigurniji u odnosu na klasične alpinističke smjerove.
Sportski penjač svladava stijenu bez korištenja umjetnih hvatišta (klinova, merdevina i užeta), samo pomoću svojih prstiju ruku i nogu. Za napredovanje koristi isključivo prirodne ili vještačke neravnine. Penjač trenje ostvaruje pritiskom svojih prstiju ruku na glatku površinu stijene uz pomoć magnezija i korištenjem izvanrednih svojstava gume kojom su obložene lagane penjačke cipele (penjačice). Određena su i odgovarajuća pravila u okviru UIAA. U novembru 1987. u Grenoblu je organizirano prvo prvenstvo svijeta i to u dvorani na umjetnoj stijeni. Dvorana koja može primiti 10.000 gledalaca u finalu je primila 12.000 gledalaca koji su promatrali i komentirali spektakularno natjecanje na 16 metara visokoj umjetnoj stijeni, čija je osnovna prepreka bila 4-metarski strop. Nastupilo je 120 takmičara iz cijelog svijeta.
Karakteristike
Kratki sportski smjer zahtjeva poznavanje alpinističke opreme i tehnike penjanja. Takmičenje se izvodi na osiguranim smjerovima dužine 8-50 metara sa opremom: jedno uže, pojas, penjačice, kompleti, sprave za osiguranje, magnezij i skoro uvijek kaciga.
Dugi sportski smjer se izvodi sa više dužina užeta, po istim pravilima kao za kratke smjerove. Ovo takmičenje je najbliže klasičnom alpskom penjanju (pristup, silaz, vremenski duži usponi, poznavanje planina i uslova u njima). Razmaci između spitova mogu biti i duži.
Bouldering je intenzivno penjanje (tehnika, fleksibilnost, snaga) na stijene visine do par metara, bez bilo kakvog navezivanja. Potreban je oprez kod doskoka sa međusobnim osiguravanjem pri padu. Od opreme se koriste penjačice, magnezij i strunjača.
Jelakce
Jelakce je naselje u opštini Leposavić na Kosovu i Metohiji. Površina katastarske opštine Jelakce gde je atar naselja iznosi 1.226 ha. Pripada mesnoj zajednici Sočanica. Selo se nalazi na istoku opštine Leposavić na granici prema opštini Kuršumlija od Leposavića udaljeno 22 km. Po položaju spada u planinska sela. Kuće su locirane u dubodolini po mahalama. Oko sela s uzdiže sedam planinskih visova. Pod jednim od visova su i bare Veliko i Malo jezero. Nadmorska visina sela je 1.104m. Kuće u pojedinim mahalama su toliko zbijene da je teško odrediti granice jednog domaćinstva. U ataru sela je i zaselak Stržin. Na jednom od planinskih venaca se nalaze ostaci utvrđenja pa se može zaključiti da je na mestu današnjeg Jelakca nekada bilo naselje. Selo se prvi put pominje 1315. godine, u povelji kralja Milutina manastiru Banjskoj. Pretpostavlja se da je u ovom Jelakcu srpski arhiepiskop Danilo II podigao „sjajan dvor“ sa crkvom Sv. arhanđela Mihaila. Godine 1395. srpska kneginja Milica darovala je Jelakce svetogorskom manastiru Svetog Pantelejmona. Danas u selu postoje neispitani ostaci stare crkve, koja bi mogla biti pomenuta zadužbina arhiepiskopa Danila II.
Demografija
U selu 2004. godine živi 91 stanovnik. Današnje stanovništvo čine rodovi: Mijailovići, Savići, Nedeljkovići, Milutinovići, Milanovići.
Difesa, Salerno
Difesa je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
Ahuátzatl, Tamazunchale
Ahuátzatl je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Ljutice (Požega)
Љутице је насеље у Србији у општини Пожега у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 432 становника (према попису из 1991. било је 431 становника).
Ahuátzatl, Tamazunchale
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
Ljutice (Požega)
Демографија
У насељу Љутице живи 356 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,4 година (44,2 код мушкараца и 42,6 код жена). У насељу има 133 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,25.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
El Grupo, Poncitlán
El Grupo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Poncitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1533 m.
El Mezquite, Tantima
El Mezquite je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantima.