cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manchester United F.C.
Nakon trostruke krune (1999-danas)
Sezona 2004-05 okarakterizirana je kao sezona ka je United teško postizao pogotke, a glavni razlog tome je bila ozljeda ključnog napadača Ruuda van Nistelrooya, te je United sezonu završio bez trofeja, na trećem mjestu. Nisu uspjeli osvojiti čak ni "utješnu nagradu" FA kup, izgubivši u finalu nakon izvođenja jedanaesteraca od Arsenala. Izvan travnjaka, glavna tema je bila moguće preuzimanje kluba od strane američkog biznismena iz Tampe, Malcolma Glazera.
United je loše krenuo u sezonu 2005-06, a Roy Keane je napustio klub otišavši u Celtic nakon što je javno kritizirao svoje bivše suigrače. Klub se po prvi put u deset godina, nije uspio kvalificirati u drugu rundu Lige prvaka, nakon što su izgubili posljednji susret u grupi protiv portugalske Benfice. Sezona je bila obilježena ozljedama ključnih igrača među kojima su bili Gabriel Heinze, Alan Smith, Ryan Giggs i Paul Scholes. Ipak uspjeli su osvojiti jedan trofej - bio je to Liga kup. United je također drugim mjestom u prvenstvu izravno osigurao nastup iduće sezone u Ligi prvaka. Na kraju sezone, zbog svađe s Fergusonom, Ruud van Nistelrooy odlazi u Real Madrid.
Sezone 2006-07 United se vratio napadačkom stilu igre, te je postigao gotovo 20 pogodaka više u 32 utakmice od drugoplasiranog Chelsea. In siječnju 2007, United je na dvomjesečnu posudbu doveo iskusnog Šveđanina Henrika Larssona, koji je pomogao Unitedu da dođe do polufinala Lige prvaka gdje su poraženi od Milana
Nakon četiri godine, 6. svibnja 2007. United ponovno osvaja prvenstvo. Nisu uspjeli osvojiti dvostruku krunu, u finalu FA kupa su nakon produžetaka poraženi od Chelsea, u prvom finalu igranom na novom Wembley stadionu.
Glazerovo preuzimanje kluba
Dana 12. svibnja 2005., američki biznismen Malcolm Glazer preuzima 75% dionica Uniteda, te postaje njegov vlasnik. 8 srpnja postavlja svoje sinove u izvršni odbor Manchester Uniteda.
Klupski grb i boje
Dresovi za gostovanja su obično bili bijele boje, s crnim hlačicama i bijelim dokoljenkama, međutim koristile su se i druge kombinacije, npr. od 1903 do 1916, dres je imao plavo-bijele pruge, potpuno crni dres bio je 1994. i 2003. te mornarsko plavi sa tankim srebrnim horizontalnim prugama 2000. Jedan od najpoznatijih dresova, koji je međuitm kratko trajao je dres iz 1996, koji je bio potpuno siv. Prestali su igrati u takvim dresovima nakon što nisu osvojili nitijedan bod dok su ih nosili, te su ih čak jedanput promijenili na poluvrijemenu, dok su gubili 3-0, ali ni to ih nije spasilo od poraza. Igrači su tada izjavili da je sivi dres bio teško vidljiv, te da je to dovelo do loših rezultata. Unitedov treći komplet dresova je tradicionalno potpuno plav, čime iskazuju poštovanje prema igračima koji su u takvim dresovima osvojili Europski kup 1968. Jedine iznimke su bile 1970-tih, kad je dres bio žarko žute boje, 1996. kada je dres imao plavo-bijele pruge (koji je bio najomiljeniji među navijačima), te 2004. kad je imao crveno-crne horizontalne pruge.
Trenutno, Unitedov dres za domaće utakmice je crvene boje, sa izlomljenom vertikalnom bijelom prugom. Dres za gostujuće utakmice je identičan onom domaćem, samo što je crne boje.
Grb Manchester Uniteda je bio nekoliko puta mijenjan, ali je u osnovi ostao isti. Grb je izveden iz grba grada Manchestera. Vrag uz grbu je počeo biti dodavan 1960-tih, kada je klub i dobio nadimak Crveni vragovi (Red Devils). Do kraja 60-tih, vrag je stavljan na klupske šalove i ostale navijačke rekvizite, a 1970. je i službeno dodan na grb.
Navijači
Prije Drugogo svjetskog rata, malo engleskih navijača je putovalo na gostovanja, zbog visokih cijena, te zbog malog broja automobila. Kako su, u početku, United i Manchester City, dijelili stadion, te je svake subote drugi klub igrao na domaćem stadionu, mnogo stanovnika Manchestera je gledalo jedan tjedan United, a drugi City, ali nakon rata, poraslo je rivalstvo među klubovima, te su se tada izdvojili navijači Uniteda i Citya.
Kad je United 1956. osvojio ligu, imao je najveću gledanost od svih klubova. Nakon Munchenske tragedije 1958., više ljudi je počelo dolaziti na utakmice, te od tada United je gotovo svake sezone imao najveću gledanost, čak i kad su igrali u drugoj ligi.
Na prijelazu milenija, javila se zabrinutost među navijačima da bi klub mogao biti preuzet. Navijačka grupa IMUSA (Organizacija nezavisnih navijača Manchester Uniteda; engleski Independent Manchester United Supporters' Association), se jako protivila preuzimanju kluba od strane Ruperta Murdocha 1998. Još jedna organizacija koja je vršila pritisak protiv preuzimanja kulba, nazvana Shareholders United Against Murdoch (Dioničari ujedinjeni protiv Murdocha), je osnovan u to vrijeme, te je poticala navijače da kupe dionice kluba, kako bi onemogućili da ih kupi netko drugi. Međutim, to nije spriječilo Malcolma Glazera da kupi većinski paket dionica. To je razljutilo mnoge navijače, te je jedna grupa navijača osnovala izdvojeni klub nazvan F.C. United of Manchester. Unatoč ljutnji navijača spram novom vlasniku, posjećenost utakmica se nastavlja povećavati.
Stadion
right|thumb|Old Trafford Kad je klub osnovan, Newton Heath je svoje domaće utakmice igrao na malom igralištu North Roadu. Druge ekipe su se često žalile na loše stanje travnjaka, koji je bio "močvaran na jednom, a kamenit na drugom kraju", a svlačionice su bile udaljene od terena deset minuta hoda, u pubu Three Crowns.
Klub je ostao na North Roadu petnaest godina, od 1878. do 1893., kada su se preselili na stadion Bank Street. Novi teren nije bio puno bolji, travnjak je, kao i prošli bio u lošem stanju, te prekriven smogom iz obližnje tvornice.
Dana 19. veljače 1910., Manchester United je odigrao prvu utakmicu, na novom stadionu Old Traffordu. Protivnik je bio Liverpool, koji je pobijedio rezultatom 4-3.
Za vrijeme bombardiranja tijekom Drugog svjetskog rata, stadion je bio gotovo potpuno uništen, te je United idućih 10 godina, svoje domaće utakmice morao igrati na stadionu Manchester Citya, Maine Roadu, prije nego što je 1949. Old Trafford obnovljen. Trenutno se razmatra o proširenju tribina, na čak 96.000 sjedećih mjesta, što je više od novog Wembleya.
Rivalstva
Teško je odrediti Unitedovog najvećeg rivala. Najviše navijača smatra Liverpool najvećim rivalom, zbog uspješnosti oba kluba, dok drugi smatraju da je najveći rival, gradski suparnik Manchester City. Rivalstvo s Liverpoolom je započelo 1960-tih, kada su ta dva kluba bili najbolji klubovi u prvoj ligi. S druge strane, rivalstvo sa Manchester Cityem datira još iz 1890-tih, koje je jako još i danas zbog činjenice da su gotovo svake sezone igrali u istoj diviziji.
Druga rivalstva uključuju Everton F.C., Leeds United i Arsenal. Rivalstvo s Evertonom i Leedsom, kao i s Liverpoolom potječe iz 1960-tih. Rivalstvo s Arsenalom započelo je 1998. kad je Arsenal osvojio naslov ispred Uniteda, te 2002. i 2004. kad se ponovio isti scenarij, te 2003. kad je United osvojio prvenstvo ispred Arsenala.
Uspjesi
Prvenstvo Engleske
Engeska 2. liga
FA kup Engleske
Liga (kup) prvaka
Europski superkup
Interkontinentalni kup
Igrači s najviše nastupa za Manchester United
(podebljani igrači još uvijek nastupaju za United)
Rosa Marina, Brindisi
Rosa Marina je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 179 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Disco
Disco je glazbeni žanr plesne glazbe te izravan nasljednik philladelphijskog i newyorškog soula i funky groovea s početka sedamdesetih. Kao zaseban žanr svoje korijene vuče iz newyorških psihodeličnih gay klubova krajem šezdesetih. Kao prethodnik svih plesnih žanrova osamdesetih i devedesetih, disco je imao podjednaku popularnost u diskotekama i plesnim klubovima kao i među producentima koji su žanru dali pečat mnogo više nego izvođači i autori. Zajedničkim protivljenjem protiv dominacije rock glazbe, veliki utjecaj na žanr imale su crnačke homoseksualne skupine i latinoamerički heteroseksualci. Disco je također pobudio interes i kod ženske populacije te se na kraju proširio na nekoliko vrlo uspješnih sastava tog vremena.
Nadahnuta ikonografija blještavila i kiča poput afro frizure, disco kugle, cipela s visokom petom i hlača na trapezu, također je bila jedna od glavnih pratilja toga žanra.
Razvoj stila
Svoje korijene disco vuče iz Francuske tijekom četrdesetih godina. Prilikom Drugog svjetskog rata i okupacije Francuske, nacisti su zabranili sviranje i plesanje uz glazbu koja je zvučala američki. Izraz diskoteka dobiva šire značenje kada pripadnici francuskog pokreta otpora potajno slušaju jazz glazbu u improviziranim, mračnim barovima u podrumima. Ovakvi novi klubovi i barovi francuskog podzemlja postali su vrlo popularni pod teškom okupacijom Nijemaca, a u njih se moglo uči samo preko veze, šifre, statusa ili ugleda. Jazz ploče dolazile su raznim izvorima preko oceana i sve više su zamijenjivale žive glazbenike, a novi klubovi počeli su se nazivati discotheque (što na francuskom znači knjižica i ploča). Nakon završetka rata crni glazbenici se vraćaju u domovinu, jazz se nanovo slobodno izvodi, a klubovi i noćni barovi postaju veći i popularniji.
Montezuma, Ohio
Montezuma je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 165, što je 26 (-13,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Disco
Razvoj stila
U to vrijeme američki disc jockeyji koji su do tada samo najavljivali glazbu i čitali reklame, počinju s vlastitim odabirom pjesama i miksanjem ploča. Jedan od njih je Francis Grasso koji je u noćnim okupljalištima počeo zadržavati ritam na način da je glazba neprestano tekla, a ljubitelji plesa mogli su se zabavljati duže i žešće. Neke su bitne glazbene inovacije stigle u isto vrijeme kad i disco, a DJ-i su također potaknuli nastajanje 12 inčnog remiks izdanja, koji je bio temeljni format klupske disco glazbe. Do sredine sedamdesetih u New York Cityu bilo je više od 100 noćnih klubova u kojima se izvodio disco zvuk. Definicija za disco glazbu odnosila se na sva događanja na plesnom podiju. Hip hop skladba "Rapper's Delight" od sastava Sugarhill Gang ili "Heart Of Glass" od Blondie, postale su dio disco žanra, a pojedini su se izvođači preko noći prebacili na taj stil glazbe. Album s glazbom iz filma Groznica subotnje večeri, bio je najprodavaniji album filmske glazbe u povijesti jer je prodano više od 25 milijuna primjeraka.
Utjecaj soula i plesa
Utjecaj soula na disco najviše se odražavao na uključivanje orkestralnih žičanih ili limenih glazbala. Neki od osnovnih sastojaka mogu se dodati i bubblegumu u kojemu je disco našao svojeg logičnog nastavljača. Orijentiran na plesne podije, bubblegum je početkom sedamdesetih serijom uspješnica ("Jingle, Jangle", "Yummy, Yummy, Yummy", "Indian Giver", "Candida" i drugih), predvidio "pumpanje" nadolazećeg plesnog ritma. U svojim produkcijama talijanski producent Giorgio Moroder uveo je hi-NRG, europski utjecaj u klasičnim skladbama kao što su "Love To Love You Baby" i "I Feel Love" od Donne Summer. Dj-i uveliko doprinose svojim obradama i miksevima, a jedna od najzaslužnijih iz tog vremena je amerikanac Tom Moulton. Pojavljivanje 12 inčnog vinila rezultiralo je objavljivanjem klasika poput "Love Is The Message", "Never Can Say Goodbye", "Ring My Bell", "Disco Inferno" i "Funky Town", uključujući i izvođače među kojima su američka pjevačica Gloria Gaynor, studijski sastavi MFSB i Lipps Inc, Sister Sledge, Ottawan, Gamble & Huff, The O'Jays i The Temptations.
Članovi sastav Chic, Nile Rodgers i Bernard Edwards, nadahnuti jednim događajem kada nisu bili pušteni u klub slavnih osoba pod nazivom Studio 54, iste su večeri napisali jednu od najtrajnijih disco skladbi koja se u početku zvala "Fuck Off, a kasnije promijenjena u "Le Freak". Krajem sedamdesetih disco je dominirao na većini američkih top ljestvica, industrija je zarađivala milijarde, a 1978. godine u Sjedinjenim Državama bilo je više od 20.000 noćnih klubova.
Međutim, popularnost disco glazbe ubrzo je pala i žanr izlazi iz trenda. U tome je djelomice pomogao američki radio voditelj Steve Dahl, kada je na utakmici Detroit Tigersa u Comiskey Parku pozvao protivnike disca da razbiju ploče tog žanra. Disco postaje nekakav oblik pop glazbe i blaga verzija crnačke funk glazbe (ali bez crnaca i funka). Dotad je punk rock već postao novi rock and roll, a disco se vratio svojim gay korijenima postavivši temelje za nadolazeće dance žanrove. Ipak zahvaljujući mainstreamu pop produkcije ostaje popularan sve do danas kao neizbježan dodatak brojnih inačica plesne glazbe.
Tipični izvođači
Među vodećim izvođačima disco žanra bili su Donna Summer, sastav Bee Gees s nekoliko albuma, američka pjevačica Gloria Gaynor sa svojim uspješnicama "I Will Survive" (#1, 1979.), "Never Can Say Goodbye" (#9, 1974.), "Let Me Know (I Have a Right)" (#42, 1980.)i "I Am What I Am" (#82, 1983.), sastav Chic s pjesmama "Dance, Dance, Dance (Yowsah, Yowsah, Yowsah)" (1977.), "Everybody Dance" (1977.), "Le Freak" (1978.), "I Want Your Love" (1978.), "Good Times" (1979.) i "My Forbidden Lover" (1979.), DJ-i Francis Grasso i David Mancuso, studijski orkestar MFSB, američki ženski sastav Sister Sledge i tipični disco sastav Village People. Među producentima ključnu ulogu odigrao je Talijan Giorgio Moroder, koji je utemeljio eurodisco i bio tvorac brojnih uspješnica.
Sutherland, Nebraska
Sutherland je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,286 stanovnika.
Propil benzoat
Propil benzoat je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 164,201 Da.
Colombelles
Kolombel je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Kan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 6242 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 874 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,14 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 40 metara (maksimalnoj 49 m, a minimalnoj 2 m).
Arilamin N-acetiltransferaza
Arilamin N-acetiltransferaza (, arilaminska acetilaza, beta-naftilaminska N-acetiltransferaza, 4-aminobifenilna N-acetiltransferaza, acetil KoA-arilaminska N-acetiltransferaza, 2-naftilaminska N-acetiltransferaza, arilaminska acetiltransferaza, indolaminska N-acetiltransferaza, N-acetiltransferaza, p-aminosalicilatna N-acetiltransferaza, serotoninska acetiltransferaza, serotoninska N-acetiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom acetil-KoA:arilamin N-acetiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim ima široku specifičnost za aromatične amine, uključujući serotonin. On takođe katalizuje acetil-transfer između arila mina bez KoA.
Aurava, Pordenone
Aurava je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 322 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
Mastic Beach, New York
Mastik Bič je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.930, što je 1.387 (12,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Najib Mikati
Najib Mikati (24.11. 1955. - ) je trenutačni premijer Libanona.
Život
Politikom se Mikati počinje baviti 2004. godine osnivanjem vlastitog Slava pokreta, a već sljedeće godine je prvi put izabran za premijera.
Politika
Revanš u borbi za vlast dva najbogatija čoveka Libanona Najib Mikati dobiva 2011. godine kada nakon pada Haririjeve vlade Savez 8. Marta ga je nominirao i izabrao u parlamentu za novog premijera Libanona s podrškom od 68 parlamentarnih glasova 25.1. 2011. Taj izbor je bio odmah osuđen od SADa rječima da će njegov izbor zbog podrške Hezbolaha neupitno imati utjecaj na međusobne odnose. Proameričke libanonske stranke pod vodstvom u parlamentu poraženog Haririja su na ovaj izbor organizirali masovne demonstracije nazivajući ga državnim udarom, ali Mikati se sreao 1.2. 2011. sa iranskim poslancom Ghazanfar Roknabadi, koji je rekao de je Iran spreman da pojača saradnju sa Libanonom.
Gallo, Padova
Gallo je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Stadthagen
Štathagen je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Šaumburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 22.638 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3257035.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Šaumburg Štathagen se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Šaumburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 72 metra. Površina opštine iznosi 60,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 22.638 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 376 stanovnika/km².
1107 Lictoria
1107 Liktorija (1107 Lictoria) je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 79,17 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 3,178 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 7,069 stepeni, a orbitalni period iznosi 2070,093 dana (5,667 godina). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,127. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 9,10 a geometrijski albedo 0,064.
Stade
Štade je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Štade. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 45.918 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3359038, NUTS (DE939) i LOCODE (DE STA) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Štade Štade se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Štade. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 9 metara. Površina opštine iznosi 110,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 45.918 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 417 stanovnika/km².
Sutton, Nebraska
Sutton je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,502 stanovnika.
Northwest Harwich, Massachusetts
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.929, što je 72 (-1,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Colleville-sur-Mer
Kolvil na Moru je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 146, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Danas je to lokacija velikog groblja savezničkih vojnika poginulih tokom bitke za Normandiju.
2-dehidro-3-dezoksi-D-glukonat 6-dehidrogenaza
2-dehidro-3-dezoksi-D-glukonat 6-dehidrogenaza (, 2-keto-3-dezoksi-D-glukonat dehidrogenaza, 2-keto-3-dezoksiglukonat dehidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom 2-dehidro-3-dezoksi-D-glukonat:NADP+ 6-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
1110 Jaroslawa
1110 Jaroslava je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,218 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,8 a geometrijski albedo 0,037.
1111 Reinmuthia
1111 Reinmuthia je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,996 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 10,67 a geometrijski albedo 0,037.
Villa Badessa, Pescara
Villa Badessa je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 208 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
Social Circle, Georgia
Sošal Serkl je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.262 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 4.262 stanovnika, što je 883 (26,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Swanton, Nebraska
Swanton je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 94 stanovnika.
CCA tRNK nukleotidiltransferaza
Acilacija svih tRNK molekula aminokiselinom odvija se na terminalnoj ribozi 3' CCA sekvence.
Chauffry
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 762, a gustina naseljenosti je iznosila 148 stanovnika/km².
Propil galat
Propil galat je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 212,199 Da.
Kockica (zgrada)
Unutrašnjost zgrade uredili su mnogi umjetnici. Kongresna dvorana ukrašena je zidnim slikama Zlatka Price i Stevana Luketića, a njezino je predvorje oslikao zidnim slikama Edo Murtić.
Danas su u zgradi smješteni Ministarstvo mora, prometa i infrastrukture i Ministarstvo rada i mirovinskoga sustava Republike Hrvatske.
Famprofazon
Famprofazon je organsko jedinjenje, koje sadrži 24 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 377,522 Da.
Galzignano, Padova
Galzignano je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2782 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
1108 Demeter
1108 Demetra je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 25,61 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,426 astronomskih jedinica (AJ).
111 Ate
111 Ate je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 134,55 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,593 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 4,931 stepeni, a orbitalni period iznosi 1525,723 dana (4,177 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,102. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 8,02 a geometrijski albedo 0,060.
Asteroid je otkriven 14. avgusta 1870. godine.
1108 Demeter
Asteroid je otkriven 31. maja 1929. godine.
Dihidrolipoilizin-ostatak acetiltransferaza
Dihidrolipoilizin-ostatak acetiltransferaza (, acetil-KoA:dihidrolipoamidna S-acetiltransferaza, dihidrolipoamidna S-acetiltransferaza, dihidrolipoatna acetiltransferaza, dihidrolipoinska transacetilaza, dihidrolipoilna acetiltransferaza, lipoatna acetiltransferaza, lipoatna transacetilaza, lipoinska acetiltransferaza, lipoinska kiselina acetiltransferaza, lipoinska transacetilaza, lipoilacetiltransferaza, tioltransacetilaza A, transacetilaza X, enzim-dihidrolipoillizin:acetil-KoA S-acetiltransferaza, acetil-KoA:enzim 6-N-(dihidrolipoil)lizin S-acetiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom acetil-KoA:enzim N6-(dihidrolipoil)lizin S-acetiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Multimer (24-mer ili 60-mer, u zavisnosti od izvora) ovog enzima formira osnovu piruvat dehidrogenaznog multienzimskog kompleksa.
Sunčeva peć
mini|desno|400px|Sunčeva peć u mjestu Odeillo, u francuskom dijelu Pirineja, može dostići temperature i do 3 500 °C.
Dekeleja
Dekeleja (grč. Δεκέλεια) je antička dema u Atici, koja se nalazila na važnom trgovačkom putu sa Eubeje u Atiku, oko 2 km od Atine. Dekelejski rat je naziv za drugu fazu peloponeskog rata koja je trajala od 413. godine st. e., kada su Spartanci zauteli Dekeleju, do kraja rata i poraza Atine 404. godine st. e.
Sunčeva peć
Sunčeva peć je struktura koja koristi energiju Sunčeve svjetlosti da bi stvorile visoke temperature, obično za industrijske potrebe. To se obično ostvaruje sa zakrivljenim ogledalima (ili mrežom ogledala), najčešće parabolična zrcala, koja koncentriraju sunčevu energiju u žarište, gdje se stvaraju visoke temperature, čak i do 3 500 °C. Takve visoke temperature se mogu iskoristiti za dobijanje električne energije, za topljenje čelika, za proizvodnju vodika ili nanomaterijala.
Najveća Sunčeva peć se nalazi u mjestu Odeillo, u francuskom dijelu Pirineja, koja je puštena u pogon 1970. Ta peć koristi mrežu ravnih ogledala, koja fokusiraju Sunčevu svjetlost u žarište i može dostići temperature i do 3 500 °C. Pirineji su odabrani jer imaju i do 300 sunčanih dana u godini.
Jedan prototip Schefflerovog reflektora je konstruiran u Indiji i koristi se kao krematorij. Reflektor ima 50 m2, a može stvoriti temperature i do 700 °C, čime može zamijeniti 200-300 kg ogrjevnog drva, koje inače koristi krematorij.
Dekeleja
Upad Spartanaca u Atiku
thumb|280px|Dekeleja
Nakon katastrofe koju je pretrpela sicilijanska ekspedicija, Sparta je odlučila da obnovi ratne operacije protiv oslabljene Atine tako što će zauzeti Dekeleju. Geografski položaj Dekeleje bio je veoma važan, jer je ona dominirala putem za Orop. Kroz Dekeleju je prolazio i najkraći put prema Eubeji, najvažnijem atinskom posedu, od koga je Atina imala više prihoda nego od čitave Atike. Stvaranjem svog stalnog uporišta u Atici Peloponežani bi pod stalnom vojnom kontrolom držali Atinu i Atiku. Na taj način – govorio je Alkibijad, koji je prebegao Lakedomanjanima – Spartanci će prigrabiti "bogatstvo neprijateljske zemlje (...), a Atinjani će odmah izgubiti prihode od laurijskih rudnika srebra i sve ostale prihode koje sad imaju od zemlje i sudova. A što je najvažnije, izgubiće prihode od saveznika" (Tukidid).
Tokom 414/413. st. e. Sparta se intenzivno spremala za ratne operacije. U rano proleće 413. st. e. spartanski kralj Agis I upao je u Atiku i učvrstivši Dekeleju smestio se u njoj s jakim garnizonom. Položaj Atine jako se pogoršao. Preko 20.000 robova, što je predstavljalo četvrtinu svih atinskih robova (od kojih su većina bili zanatlije) prebeglo je Spartancima, čime je bila dezorganizovana zanatska proizvodnja. Zbog pretnje od direktnog napada u gradu su zavedene stalne straže koje su držali svi građani i meteci na gradskim bedemima. Zauzimanje Dekeleje zadavao je smrtan udarac atičkoj ekonomiji. Dok su prvi napadi Peloponežana nanosili štetu pre svega intenzivnim poljoprivrednim kulturama, to je sada okupacija Dekeleje lišila Atinjane mogućnosti da se uopšte bave zemljoradnjom. Sva hrana morala se uvoziti sa strane preko pirejske luke.
Upravo u to vreme stigla je u Atinu vest o pogibiji Nikije i Demostena, što je značilo ne samo ogromne i nenadoknadive gubitke u ljudstvu i brodovlju, već i neposrednu opasnost od ulaska neprijateljske flote u Pirej. Dokovi su bili bez brodova, blagajna bez novca i nigde se nisu mogli naći veslači za flotu. Osim toga, pretilo je otcepljenje saveznika. Atina je bila na ivici propasti.
Početak raspada atinskog saveza
Po opštem mišljenju, sudbina Atine bila je rešena. Izgledalo je da se ona ne može održati ni do kraja 413. st. e. Zato su neutralni polisi žurili da se što pre priključe budućim pobednicima "ako ih niko ne bude ni pozivao" (Tukidid). Sada su i oligarhijske grupacije u polisima Atinske pomorske države smatrali da je došlo vreme za ustanak protiv vladavine Atine. Uspeh te borbe bio je uslovljen stvaranjem ratne flote. Jonski gradovi nisu imali nikakvih utvrđenja, pošto su Atinjani hteli da ih liše svake mogućnosti za otpor. Lakedemonjani nisu mogli ni pomišljati na ustanak u Joniji pre nego što izgrade svoju flotu. Očekujući skoru pobedu, "Spartanci su naredili savezničkim državama da sagrade 100 brodova, sami su se obavezali da će dati 25 brodova, a na toliki broj obavezali su se i Beoćani" (Tukidid). Kralj Agis, koji se sve vreme nalazio u Dekeleji, počeo je od saveznika skupljati novac za održavanje flote.
U to je vreme izbilo na videlo suparništvo između kralja Agisa, koji je težio za samovladom, i Alkibijada, koji je uživao podršku uticajnog efora Endija. Agisu su u Dekeleju došli predstavnici atinskih podanika sa Eubeje i Lezbosa s molbom da im se pošalju brodovi. Obećano im je 20 brodova, od čega 10 beotskih. Za ustanak su se istovremeni spremali oligarsi na Hiosu i u Eretriji, koji su takođe zatražili pomoć od Spartanaca, ali se nisu obratili Agisu, već direktno Lakoniji. Tamo su svoje predstavnike uputili i persijski satrapi Tisafern (koji je upravljao sardskom satrapijom) i Farnabaz (koji je upravljao askilitskom satrapijom). Obojica Persijanaca predlagali su Spartancima da stupe u rat protiv Atinjana na sektorima koji se graniče sa njihovim satrapijama: Tisafern – u Joniji, a Farnabaz – na Helespontu, obećavajući spartanskoj floti značajnu materijalnu pomoć. Ne predlog Alkibijada Spartanci odluče da otpočnu ratne operacije pre svega u Joniji.
Hios je bio najveći među atinskim savezničkim državama. Posle ugušivanja ustanka u Mitileni (427), jedino je Hios imao vlastitu ratnu flotu, koja se sastojala od 60 trijera. Hiosom su upravljali oligarsi. Pošto je Alkibijad sa 25 peloponeskih brodova stigao na Hios u junu 427. st .e., Hiošani su digli ustanak koji se brzo širio po Joniji. Ustanicima su se pridružili Eritra, Klazomena, Teos, a kasnije i glavni grad Jonije – Milet. Uskoro se protiv Atine digla gotovo cela Jonija, naročito jer su Spartanci u početku istupali sa popularnom parolom o "slobodi Helade". Peloponežani su svu svoju flotu uputili na istok. Ubrzo je Peloponežanima prišao i Rodos.
Atinjani više nisu imali ratne flote koja bi se mogla suprotstaviti neprijateljima. Ali i u takvoj situaciji atinska demokratija ipak je smogla snage za pružanje snažnog otpora. Godine 412. st. e. demos je mobilisao sva sredstva za borbu. Program operacija sastojao se u tome da se "po svaku cenu opremi flota dobijanjem građe i novca, da se osigura vernost saveznika, pre svega Eubeje, da se razumno smanje državni rashodi i da se formira neka magistratura u kojoj bi bili najstariji građani i kojoj bi dužnost bila da prethodno veća o tekućim poslovima" (Tukidid). Taj je program odlučno sprovođen. Atinjani su dobijali građu, učvrstili su rt Sunion za obezbeđenje prolaza brodovima s hranom sa Eubej., likvidirali su svoje uporište na obali Lakonije koje je bilo osvojeno za vreme sicilijske ekspedicije i, saznavši za odmetnuće Hiosa, odmah su uputili 20 brodova radi suzbijanja ustanka. Osim toga, 30 brodova poslato je u obilazak oko Peloponeza, a spremane su nove desetine brodova za akcije u Joniji.
Veliki značaj u to doba imale su finansijske teškoće. Državna blagajna bila je prazna, a za opremanje i izdržavanje nove flote bila su potrebna velika sredstva, koja su se mogla izvući jedino od saveznika, ali oni su se otvoreno bunili zbog visine već postojećeg forosa. Tada je prvi put načeta rezerva od 1.000 talenata, koliko je još Perikle ostavio za slučaj krajnje potrebe, ali to nikako nije bilo dovoljno. Stoga su Atinjani sproveli važnu finansijsku reformu. Atina je ukinula foros i uvela carinu u visini od 5 odsto od vrednosti svih poljoprivrednih proizvoda koji se uvoze i izvoze pomorskim putem. To je trebalo da poveća prihode državne blagajne, ali i da smanji nezadovoljstvo saveznika. Osim toga, ta se carina uglavnom naplaćivala na Helespontu, što je predstavljalo tehnički lako izvodljivu meru i zahtevalo relativno male oružane snage.
Uopšte se u to vreme primećuju konture nove politike atinskog demosa prema saveznicima, što se vidi iz odluke o posadi sedam zaplenjenih hioskih trijera. "Robovima koji su se nalazili na njima bila je data sloboda, a slobodni su bili okovani u lance" (Tukidid). U tom su pogledu karakteristični događaji na Samosu. Iskoristivši prisustvo tri atinske trijere, samoski demokrati su organizovali ustanak, pobili oko 200 plemića-građana, a oko 400 oligarha osudili na izgnanstvo. Zemlju i kuće plemića demos je konfiskovao. Uverivši se u vernost samoskih demokrata, Atinjani su im tada dali autonomiju – faktičku samostalnost.
U vezi sa pobedom demokratije na Samosu, bitna su još dva momenta. Na Samosu je boravio Hiperbol, vođa radikalne demokratije, koji je 417. st. e. ostrakizmom prognan iz Atine. On je u izgnanstvu verovatno postao jedan od vođa samoskih demokrata, jer su ga tamo 411. st. e. ubili oligarsi za vreme njihovog ustanka. U vreme oligarhijskog prevrata u Atini 411. st. e. samo se na Samosu očuvao demokratski poredak. Oslanjajući se na Samos atinski mornari su u savezu sa lokalnim demokratima obnovili demokratiju u Atinu. Radi očuvanja svoje pomorske države Atina po prvi put za vreme rata pokušava da se čvršće osloni na demokratske grupe u savezničkim polisima. I upravo ta politička linija omogućila je Atini 412. st. e. da odloži svoju propast. Samos i dalje ostaje čvrsta baza njihove flote. Na Hiosu Atinjani su zaposeli i učvrstili važan punkt – Delfinij. Na Lezbosu su se vodile borbe s promenljivim uspehom. Raspadanje Atinskog pomorskog saveza bilo je usporeno.
Andrea Bocelli
thumb|right|Andrea Bocelli
Od rođenja je imao problema s očima zbog urođenog glaukoma. Godine 1970., u dobi od 12 godina, nakon incidenta na nogometnoj utakmici posve je izgubio vid.
Iako je od ranih godina nastupao i osvajao nagrade na pevačkim konkursima, Bočeli je upisao pravni fakultet u Pizi. Kao student često je nastupao po barovima, pevajući hitove: Aznavura, Sinatre, Edit Pjaf. Saznavši da će njegov idol Franko Koreli držati master klas u Torinu, Bočeli napušta studije prava da bi nastavio sa vokalnim usavršavanjem. Franko Koreli je odmah prihvatio da podučava Bočelija, otkrivši u njemu veliki potencijal prirodnog dara.
Karijera
Početak karijere odigrao se 1992. godine kada se Bočeli javio na audiciju koju je organizovao čuveni italijanski pevač Cukero u potrazi za tenorom koji bi načinio demo snimak za duet "Miserere" sa Lučanom Pavarotijem. Pavaroti je bio očaran talentom Andrea Bočelija. Usledili su angažmani kompanije Sugar, jedne od najvećih italijanskih muzičkih firmi, za nastup na čuvenom festivalu "San Remo" 1993. odakle pažnja medija raste vrtoglavo. Nižu se uspesi, među kojima je internacionalnu slavu pobrao album "Romansa".
Sorbonne
Sorbonne je zgrada rektorata nekadašnjeg Univerziteta u Parizu koja se nalazi u Latinskom kvartu na lijevoj obali Sene u Parizu.
Andrea Bocelli
Karijera
Paralelno sa karijerom u oblasti popularne muzike, Bočeli niže uspehe i na polju operske umetnosti. Prvi operski nastup imao je 1994. godine, u Verdijevoj operi "Ledi Magbet".
Do sada je prodao preko 55 miliona ploča širom sveta.
Sorbonne
Danas je u njoj rektorat nekoliko pariških univerziteta, a to su:
Historija
Sorbonnu je osnovao 1257. teolog Robert de Sorbon i po njemu se zove Collège de Sorbonne, teološki fakultet za siromašne učenike. Uskoro je Collège de Sorbonne skraćeno Sorbonne postao toliko slavan da je postao sinonim za Univerzitet u Parizu, iako je zapravo bio samo jedan od njegivih fakulteta, na kome su se vodile slavne filozofske i političke rasprave onog vremena, oscilirajući između konzervativizma i liberalizma. Tokom 17. vijeka zgradu Maison de Sorbonne obnovio je u baroknom stilu arhitekt Jacques Lemercier i na zahtjev kardinala Richelieu u njoj je 1622. smješten rektorat.
Za vrijeme Francuske revolucije Sorbonna je 1791. zatvorena, a 1801. postaje umjetnički atelje. Nakon napoleonske restauracije ponovno se koristi u univerzitetske svrhe. Za kralja Louis XVIII, u nju se smješta 1821. Académie de Paris i École des Chartes. Krajem 19. vijeka Treća Francuska Republika ponovno je obnavlja i osniva Sorbonne-Nouvelle kao svetište duha i znanja. Sorbonna je bila centar masovnih studentskih demonstracija i protesnih akcija tokom maja 1968. godine. Nakon tog je stari Univerzitet u Parizu reorganiziran i podjeljen na više autonomnih univerziteta.
Silverthorne, Colorado
Silvertorn je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.887, što je 691 (21,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Propil heksanoat
Propil heksanoat je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 158,238 Da.
Colleville-Montgomery
Kolevil Mongomeri je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 1.926, a gustina naseljenosti je iznosila 249 stanovnika/km².
Molibdopterin adenililtransferaza
Molibdopterin adenililtransferaza (, MogA, Cnx1) je enzim sa sistematskim imenom ATP:molibdopterin adenililtransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim katalizuje aktivaciju molibdopterina za molibdensko umetanje.
Goff, Kansas
Gof je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 126, što je 55 (-30,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Stadtoldendorf
Štatoldendorf je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Holcminden. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.663 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3255034.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Holcminden Štatoldendorf se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Holcminden. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 221 metra. Površina opštine iznosi 24,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.663 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 228 stanovnika/km².
Caracas
Caracas je glavni grad Venecuele i jedan od najvećih gradova Južne Amerike od 2,084,500 stanovnika u samom centru grada, koji je istovetan sa Distriktom glavnog grada i Općinom Libertador.
Caracas je najveća urbana aglomeracija u Venezueli i politički, industrijski, financijski, trgovački, obrazovni i kulturni centar zemlje. Pored svoje uloge nacionalne prijestolnice, Caracas služi i kao administrativni centar Distrikta glavnog grada, koji obuhvaća površinu od 433 km².
Geografske karakteristike
Grad leži u sredini sjevernog dijela država. Fizička pozicija Caracasa je impresivna, gotovo odmah od obale Karipskog mora uzdižu se strmi obronci Karipskih Anda, svega nekih 11 km zračne linije prema jugu, iza tog planinskog zida, prostire se Caracas u uskoj dolini rijeke Guaire okružen nešto nižim planinama Karipskih Anda i sa juga. Sam centar Caracasa leži na nadmorskoj visini od 922 metara, a dolina izdužena u smjeru istok-zapad nekih 25 km, danas je gotovo sva pod građevinama. Ta nekad zelena i mirna oaza, danas je premrežena ulicama i autoputevima, po kojima tutnji nemoguć broj automobila. Inače je to seizmološki vrlo nestabilan teren -podložan potresima, a pamte se oni iz 1755., 1812. i 1967.
Vrhovi planina uz more uzdižu se do visine od 2,600 metara (Pico Oriental).
Glavna rijeka doline je Guaire, nekada relativno velik, ali kanaliziran i pretvoren prekomjernim zagađenjem u kanalizacioni odvod, ništa bolje ne stoje ni negove pritoke; Río El Valle, Quebrada Baruta i Quebrada Anauco.
Klima
I pored toga što leži u tropima, zbog visine na kojoj leži Caracas ima neobično blagu i ugodnu klimu.
Godišnja količina oborina iznosi oko 800 mm. Postoji kišna sezona, koja traje od maj do novembra, tad padne četiri petine ukupne godišnje količine oborina. Nasuprot tome u sušnoj sezoni, od januara do aprila, vlada ugodno prohladno vrijeme sa kristalno čistim nebom.
Administracija
Caracas je sjedište nacionalne vlade, njene izvršne, zakonodavne i pravosudne vlasti. Gradska administracija upravlja uz Distrikt glavnog grada i sa četiri općine u susjednoj državi Miranda. Velik utjecaj na lokalnu politiku, još od ranih kolonijalnih vremena ima Općinsko vijeće Caracasa.
Caracas je sjedište katoličke biskupije od 1535. i nadbiskupije od 1804.
Historija
Caracas je podignut nakon više od 40 godina nakon Cumaná (1523) na istoku, i Cora (1527) na zapadu. Nukleus današnjeg grada bio je ranč kog je 1557. osnovao - Francisco Fajardo, sin španjolskog kapetana i kćerke indijanskog poglavice u tada zelenoj dolini. Na tom mjestu je 1561. Juan Rodríguez Suárez podigao naselje, koje je uskoro uništeno indijanskim napadima. Ponovno naseljavanje doline započelo je 1566., pa se Diegu de Losadi pripisuje osnivanje grada [[1567. Nazvao ga je Santiago de León de Caracas, da obilježi nekoliko stvari. Santiago u čast Apostola Jakova koji je svetac zaštitnik Španjolske, Leon po tadašnjem guverneru Pedro Ponce de Leónu i Caracas po lokalnom indijanskom plemenu.
Caracas je 1578. bio četverokut od 24 km², koncentriran oko trga. Naselje jednokatnih kuća i popločenih ulica, sa kanalima za oborinske vode uz rubove. Ispočetka se grad širio uz cestu prema sjeveru, nakon tog prema jugu, kasnije se počelo graditi i prema zapadu i istoku.
Cabildo ili Gradsko vijeće Caracasa postajao je sve više autoritet nad cijelom centralnom Venezuelom, a njeni članovi elita koja je upravljala političkim i ekonomskim poslovima grada. Od 1577. Caracas ima status provincijskog administrativnog centra. Grad su orobili engleski Bukaniri 1595., a kuće su stradale u dva potresa 1755. i 1812. Tokom 17. i 18. vijeka - Caracas je postepeno izrastao u dominantni urbani centar Venezuele. Indijanski otpor je slomljen, ponaviše zahvaljujući epidemiji boginja koja ih je desetkovala. Kako je dolina bila relativno slobodna od piratskih napada, sa zdravom i ugodnom klimom uz obilje pitke vode, privukla je brojne nove koloniste. Ispočetka je glavni prihod bio iskapanje zlata, a kasnije uzgoj kakaa za čokoladu.
Simón Bolívar, najpoznatiji južnoamerički revolucionar, rođen je u Caracasu 24. jula 1783. u familiji koja je već dugo bila istaknuta u venezuelanskom društvu. Bolívar je sudjelovao u formiranju kratkotrajne Prve republike (1811-12), a dvije godine kasnije provalio je u Venezuelu s malom vojskom regrutiranom po Kolumbiji (Nova Granada).Nakon što je zauzeo Caracas u augustu 1813, grad mu je dodijelio titulu El Libertador (Oslobodioc), godinu dana kasnije Bolivarove snage bile su u potpunom povlačenju, ali kad je Velika Kolumbija (današnje; Kolumbija, Panama, Venezuela i Ekvador) konačno postala nezavisna 1821., Caracas je postao glavni grad Venezuele; grad je zadržao taj status i kad je Venezuela izašla iz Velike Kolumbije 1830. Kako je Caracas bio teško oštećen za vrijeme rata za nezavisnost, dugo vremena nakon tog se nije uspio oporaviti, pa je tavorio sve do kraja 19. vijeka.
Urbanistička transformacija Caracasa započela je 1870. za predsjednikovanja Antonia Guzmána Blanca. On je čak i kad nije boravio u Caracasu, već u Parizu kog je obožavao, vladao Venezuelom preko svojih marionetskih premijera.Guzmán Blanco prihvatio se teškog zadatka da Caracas izgradi kao repliku francuske prijestolnice. Francuski arhitektonski okus tog vremena zamijenio je španjolski kolonijalni stil. Tad su podignuti prvi bulevari, kako bi se potaknuo rast grada, koji je do 1881. već imao gotovo 56.000 stanovnika. Uz veliku pompu je 1883. puštena u promet željeznička pruga Caracas i La Guaira, podignuta na teškom i strmom planinskom terenu koja je povezala Caracas sa Karipskim morem. Početkom 20. vijeka, podignuto je prvo stambeno naselje za višu klasu u predgrađu El Paraíso, nedugo nakon tog podignuto je slično naselje za srednju klasu u Catiji.
Počevši od 1936. godine, nakon smrti generala Juana Vicente Gómeza, koji je bio diktator 27 godina, zemlja je doživjela novu eru prosperiteta, povezanu sa velikim prihodima od eksploatacije nafte. Tad se u Caracasu gradilo na sve strane, dokle god je prostor doline dopuštao. Tad je kvart El Silencio u centru grada pretvoren je u veliki stambeno - poslovni kompleks za ljude srednjih primanja. Taj projekt planiran je još 1939. zajedno sa urbanističkim planom regulacije Caracasa, kao prvi takav projekt u zemlji, on je označilo početak modernog arhitektonskog trenda grada. U to vrijeme se broj [[Stanovništvo|stanovnika više nego udvostručio, od oko 200.000 u 1936. na 500.000 u 1950., a u široj okolici na gotovo 700.000.
Između 1952. - 57. Venezuelom je vladao još jedan vojni diktator - Marcos Pérez Jiménez, koji je bio član vojne hunte koja je vladala Venezuelom i u predhodnom periodu (1950.-52.). Jiménez je posvećivao primarnu pažnju modernizaciji Caracasa, uklonio je favele a stanovnike preselio u pitoreskne stambene nebodere, i sagradio autoputeve prema moru i gradovima u unutrašnjosti. Promjena izgleda Caracasa bila je nagla i neodoljiva, stari grad je počeo nestajati dok su uredske i vladine zgrade nicale grozničavim tempom u dolini.
Istovremeno su po strmim obroncima Karipskih Andi doslovno preko noći nicali novi kvartovi potleušica u kojih se slijavalo seosko stanovništvo u potrazi za poslom. Vremenom su prilike u tim sirotinjskim naseljima, nešto poboljšane, iako još uvijek brojna još uvijek nemaju vodovod i kanalizaciju. Pored tih teškoća, siromašni stanovnici tih naselja naročito su osjetljivi na poskupljenja i nestašice roba. Zbog poskupljenja i ukidanja autobusnih linija - 1989. izbili su veliki neredi koji su se proširili do centra grada sa brojnim poginulim. Pored toga sirotinjski kvartovi na strmim padinama naročito su osjetljivi na prirodne katastrofe, kao što je bio veliki potres koji je pogodio grad 1967. i velika poplava i klizanje tla 1999., kad je poginulo više hiljade ljudi.
Stanovništvo Caracasa brzo se povećavalo od 50-ih do ranih 70-ih, kad je gotovo 1,7 milijuna ljudi živjelo u gradu, uz nekih 500 000 po periferiji. Stopa rasta usporila se, dijelom zbog vladinih nastojanja da se ograniči rast prijestolnice.
I pored sve većeg broja očiglednih problema - Caracas je ostao dominantna snaga u venezuelanskom nacionalnom životu.
Obrazovanje
Caracas puno pažnje posvećuje obrazovanju, kako javnom tako i privatnom, od osnovnog, srednjeg do univerzitetskog. Vodeća visokoškolska ustanova je Centralni univerzitet Venezuele (poznat i kao Univerzitet Caracas), osnovan 1725. Izgradnja novog kampusa nazvanog Univerzitetski grad (Ciudad Universitaria), započela je još 1945. po projektu Carlosa Raúla Villanueva. On je 2000. uvršten na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Americi, kao izvrstan primjer modernističke arhitekture.
Ostale visokoobrazovne ustanove uključuju javni Univerzitet Simóna Bolívara, orijentiran prema nauci i tehnologiji, te nekoliko privatnih, od Katoličkog univeziteta Andrés Bello, do Metropolitanskog i Univerziteta Santa María. Od ostalih obrazovnih institucija treba spomenuti Institut za higijenu, Politehnički institut, brojne škole za djevojke i mladiće i Vojnu akademiju.
Kultura sport i rekreacija
Kao što su to i brojne druge svjetske metropole, i Caracas je kulturna prijestolnica zemlje, sa brojnim ustanovama na tom polju, od teatara, muzeja do galerija.
Najzačajniji je ultramoderni teatar Ateneo de Caracas, otvoren 1983. Caracas je dom Nacionalne biblioteke, i čak četiri Nacionalne Akademije (jezične, historijske, medicinske i političko društvene.
U Caracasu djeluju sve vodeće televizijske, radijske i novinarske kuće. Prve venezuelske novine - Gaceta de Caracas, započele su objavljivanje 1808., one izlaze još i danas, uz njih su danas još i Ultimas Noticias, El Nacional, El Mundo i El Universal.
Caracas sa blagom klimom i izvrsnim sadržajima, pruža svojim građanima mogućnosti da se bave sportom i rekreacijom. Bejzbol i nogomet su najpopularniji sportovi. Grad također ima poznati hipodrom, koridu, brojne bazene i terene za golf i tenis. Planine i plaže duž [[Karipsko more| karipske obale također nude rekreacijske mogućnosti, a sam grad ima puno javnih parkova i zelenih površina.