cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Žene u antičkom Rimu
Razvod
U klasično doba rimskog prava, tj. u vreme pozne republike i principata, muškarac ili žena mogli su razvrgnuti brak jednostavno zato što su tako želeli, i nikakav dodatni razlog nije bio potreban. Budući da je i imovina tokom samog braka bila odvojena, razvod "slobodnog" braka bio je brlo jednostavan postupak.
Ponovna udaja
Slučajevi sklapanja novog braka nisu bili retki među rimskom elitom. Za pripadnike aristokratije nije bilo neuobičajeno da nakon smrt supružnika udovac ili udovica vrlo brzo stupe u novi brak. Premda nikakva zakonska ograničenja nisu postojala, ipak je bilo uobičajeno da žena sačeka deset meseci pre no što se eventualno ponovo uda. Period od deset meseci možda je uveden zbog eventualne trudnoće: ako je žena zatrudnela nedugo pre muževljeve smrti, desetomesečni period osigurava da neće biti nikakvih problema oko utvrđivanja očinstva, što bi moglo uticati na detetov društveni status i pravo nasleđivanja. Nije bilo zakona koji bi trudnicama zabranjivao udaju i ima nekoliko poznatih primera: Avgust se oženio Livijom kad je ona nosila dete svog bivšeg muža, a kolegij pontifika presudio je da je taj brak dozvoljen pod uslovom da se prvo utvrdio detetov otac. Livijin bivši muž čak je i prisustvovao njenom venčanju s Avgustom.
Budući da su se brakovi među pripadnicima viših slojeva često sklapali iz političkih ili imovinskih razloga, udovica ili razvedena žena koja je bila imućna ili politički važna nije se sretala gotovo ni sa kakvim preprekama prilikom ponovne udaje. Bilo je daleko verovatnije da će ona biti zakonski emancipovana nego neka nevesta koja prvi put stupa u brak, kao i da će imati uticaja na izbor svog novog supruga. Brakovi Fulvije, koja je zapovedala vojskom tokom poslednjeg građanskog rata u rimskoj republici i koja je bila prva Rimljanka čiji je lik bio predstavljen na novcu, verovatno su odslikavali njene vlastite političke naklonosti i ambicije: prvo se udala za istaknutog populara Publija Klodija Pulhera, koji je ubijen na ulici nakon dugog političkog sukoba s Ciceronom, zatim za Skribonija Kuriona, koji je ideološki bio manje postojan i koji je u trenutku svoje smrti već bio prešao na stranu Julija Cezara, i naposletku za Marka Antonija, poslednjeg protivnika oligarhijske republike i suparnika prvog rimskog cara.
Grčki historičar Plutarh nagoveštava da je drugo venčanje kod Rimljana verovatno bilo skromnije od prvog, budući da bi udovica još uvek osećala nedostatak svog pokojnog supruga, a razvedena žena bi trebalo da oseća stid. Međutim, premda su okolnosti razvoda mogle biti sramotne i ideal je bio ostati zauvek u braku s istom osobom, nije bilo neke opšte osude ponovnog stupanja u brak; naprotiv, biti u braku smatralo se ispravnim i željenim stanjem za svaku odraslu osobu, i muškarca i ženu. Katon Mlađi, koji se predstavljao sledbenikom svog imenjaka, Katona Starijeg, dopustio je svojoj trudnoj supruzi Marciji da se razvede od njega i uda se za Kvinta Hortenzija, pošto je odbio da za ovog šezdesetogodišnjaka uda svoju mladu kćerku. Kad je Marcija ostala udovica i nasledila veliko bogatstvo, Katon se ponovo oženio njome na ceremoniji koja je bila daleko manje formalna od uobičajene. Ženama su se, međutim, ponekad izrugivali ako su se udavale previše često ili iz zle namere, posebno ako se moglo implicirati da su bile motivisane seksualnim željama i taštinom..
Vanbračna zajednica
Prema rimskom zakonu, konkubina je bila žena koja je živela u stabilnoj monogamnoj vezi s muškarcem koji nije bio njen suprug. S položajem konkubine nije se povezivala nikakva sramota, a konkubina je naposletku mogla postati suprug. U konkubinatu partneri su međusobno mogli razmenjivati poklone, za razliku od braka, gde se održavala stroža podela imovine između dvoje supružnika.
Muškarac i žena obično su se opredeljivali za život u vanbračnoj zajednici onda kad je njihov nejednak društveni status predstavljao prepreku za sklapanje braka: na primer, čovek iz senatorskog staleža i žena koja se nalazila na nižem stupnju društvene lestvice, kao što je bivša robinja ili žena koja dolazi iz neugledne siromašne porodice ili se bavila prostitucijom. Muškarac i žena koji nisu imali pravo na zakoniti oblik braka poznat kao conubium takođe su mogli stupiti u vanbračnu zajednicu, a isti je slučaj bio, na primer, sa ženom iz viih društvenih slojeva koja je volela muškarca nižeg socijalnog statusa. Konkubinat se od braka razlikovao prvenstveno po statusu dece koja bi se rodila u takoj vezi. U konkubinatu deca su nasleđivala majčin socijalni status, a ne očev, kako je bilo uobičajeno u braku.
Guadalupe, Paso de Ovejas
Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Paso de Ovejas.
Žene u antičkom Rimu
Nasilje u porodici
Rimski zakon nije muškarcu dopuštao nikakvo nasilje prema supruzi, ali kao što je slučaj sa svim krivičnim delima, može se pretpostaviti da zakoni protiv nasilja u porodici nisu značili da se takvo nasilje nije dešavalo. Prema Plutarhu, Katon Stariji je izjavio "da je čovek koji je udario svoju suprugu ili dete spustio svoje nasilne ruke na nešto najsvetije, a takođe je mislio da je više vredno hvale biti dobar muž nego dobar senator". Premda današnji pojmovi dobrog odnosa između muža i žene cene druge stvari, u doba rimske republike od uglednog se čoveka očekivalo da se prema supruzi odnosi ljubazno i da sebe smatra dobrim mužem. Ako je muž tukao ženu, to je predstavljalo dovoljan razlog za razvod braka i pokretanje drugih zakonskih postupaka protiv njega.
Guadalupe, Paso de Ovejas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Marlinton, West Virginia
Marlinton je grad u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Galaktitol 2-dehidrogenaza
Takođe konvertuje druge alditole koji sadrže L-treo-konfiguraciju pored primarne alkoholne grupe u šećerima.
Žene u antičkom Rimu
Nasilje u porodici
Porodično nasilje spominje se u historijskim izvorima uglavnom onda kad uključuje šokantna preterivanja među višim društvenim slojevima. Car Neron navadno je dao ubiti svoju prvu suprugu (i rođakinju), Klaudiju Oktaviju, nakon što ju je prvo utamničio i podvrgao mučenju. Neron se tad oženio svojom trudnom ljubavnicom, Popejom Sabinom, koju je usmrtio šutirajući je nakon što ga je ona iskritikovala. Neki današnji historičari veruju da je Popeja umrla zbog pobačaja ili na porođaju i da je priča o njenom ubistvu smišljena da bi se ocrnio Neron. Omraženi car Komod takođe je navodno ubio i suprugu i svoju sestru.
Žena kao majka
thumb|left|Majka doji bebu u očevom prisustvz, detalj sa [[sarkofaga u kome je bio pokopan dečak, oko 150. pne.]] Od rimskih žena očekivalo se da rađaju decu, no pripadnice elite, naviknute na određeni stupanj samostalnosti, sve su se manje želele posvetiti tradicionalnom materinstvu. Do 1. veka pne. pripadnice elite uglavnom su izbegavale dojiti bebe i unajmljivale su dojilje. Ta je praksa postojala već početkom 2. veka pne., kad rimski komediograf Plaut usput spominje dojilje. Budući da se majčino mleko smatralo najboljim za bebu, žene iz viših slojeva mogle su ipak odlučiti da će svoju bebu same dojiti, osim ako ih neki fizički razlozi nisu u tome sprečavali. Ako je žena odabrala da neće sama dojiti bebu, mogla je posetiti Mlečni stub (Columna lactaria), gde su siromašni roditelji mogli od dojilja dobiti mleko za svoje bebe, a oni koji su to sebi mogli priuštiti, mogli su i unajmiti dojilju. Licinija, supruga Katona Starijeg (umro 149. pne.) ne samo što je dojila vlastitog sina, nego je ponekad dojila u bebe svojih robova, kako bi među njima podstakla "bratsku ljubav". Do vremena Tacita (umro 117. g. n. e.) praksa u kojoj pripadnice elite same doje svoje bebe bila je idealizirana kao jedan od starih dobrih običaja.
Čini se da je teško utvrditi u kojem su stupnju muževi učestvovali u odgoji vrlo male dece. Čini se da su tradicionalisti, kao što je Katon, učestvovali u tom odgoju: Katon je voleo da bude prisutan kad je njegova supruga kupala i povijala njihovu bebu.
Velike porodice nisu bile uobičajene među rimskom elitom već u doba pozne republike (146–30. pne.); porodica Publija Klodija Pulhera, koji je imao najmanje tri sestre i dva brata, smatrala se neuobičajeno velikom. Natalitet je među rimskom elitom toliko opao, da je prvi rimski car Avgust (vladao 30–14. n. e.) doneo niz zakona s ciljem povećanja nataliteta, uključujući i dodeljivanje posebnih počasti ženama koje rode najmanje troje dece (tzv. ius trium liberorum). One koje su bile neudate, razvedene, udovice ili neplodne nisu mogle naslediti imovinu osim ako nisu poimence spomenute u oporuci.
Rimljanke nisu bile cenjene samo zbog broja dece koju su rodile, nago i za ulogu koju su igrale u njihovom obrazovanju i odgoju koji ih je pripremao da postanu dobri građani. Da bi uspešno odgodila svoju decu, uzorita je rimska majka morala i sama biti dobro obrazovana.
Jedna od Rimljanki koje su bile znamenite po svojoj snazi i uticaju koji su izvršile kao majke bila je Kornelija, majka braće Garkha. Julije Cezar, čiji je otac umro još dok je on bio dete, održavao je prisan odnos sa svojom majkom, Aurelijom, čija je politička snaga bila idigrala odlučujuću ulogu u spašavanju njenog osamnaestogodišnjeg sina od pogubljenja tokom Sulinih proskripcija.
Svakodnevni život
thumb|Zidna slika iz Vile sv. Marka, [[Stabija|Stabije]] thumb|right|Žene i muškarci rade u radionici za bojenje (fullonica), zidna slika iz [[Pompeji|Pompeja.]] Pripadnice elite morale su upravljati velikim i kompleksnim domaćinstvom. Budući da su bogati parovi često imali više kuća i seoskih imanja, s desecima i čak stotinama robova, od kojih su neki bili obrazovani i visoko kvalifikovani, ta je odgovornost bila jednaka upravljanju omanjom korporacijom. Uz društveno-politički značaj dočekivanja gostiju, klijenata i uglednih posetilaca iz inostranstva, muž je svoje jutarnje sastanke (salutatio) držao kod kuće. Kuća (domus) bila je i središte porodičnog društvenog identiteta, i u njenom atriju (atrium) bili su izloženi portreti predaka (imagines). Budući da su ambiciozni ljudi iz plemenitih porodica često odsustvovali od kuće i nalazili se na vojnom pohodu ili su vršili neku državnu funkciju u provincijama, ponekad i u periodu od nekoliko godina, upravljanje porodičnom imovinom i poslovima često je bilo ostavljeno njihovim suprugama; na primer, dok je Julije Cezar izbivao iz Rima tokom 50-ih godina pne., Cezarova supruga Kalpurnija Pizonis bila je odgovorna za vođenje njegovih poslova. Kad je Avgust 8. godine nove ere prognao Ovidija, jednog od najvećih rimskih pesnika, Ovidijeva supruga iskoristila je svoje društvene veze i pravne manevre kako bi sačuvala porodični imetak, od koga je zavisio njihov život. U pesmama koje je napisao tokom izgnanstva Ovidije izražava svoju ljubav i divljenje prema svojoj supruzi. Štedljivost, škrtost i strogost smatrane su vrlinama koje jedna uzorna matrona treba da poseduje.
Jedan od najvažnijih ženinih zadataka u velikom domaćinstvu bio je da nadgleda izradu odeće. Nekada davno predenje vune bila je jedna od glavnih kućevnih delatnosti i označavala je samodovoljnost jedne porodice, budući da se vuna proizvodila na njenom imanju. Čak i u gradu vuna je često bila simbol ženinih dužnosti, i oruđe za predenje vune često se pojavljuje na nadgrobnim spomenicima kako bi se pokazalo da je žena koja je tu pokopana bila dobra i časna matrona. Čak i od žena iz viših društvenih slojeva očekivalo se da budu vične predenju i tkanju, po plemenitom uzoru svojih jednostavnih predaka; te se prakse, na primer, gotovo na teatralan način pridržavala Livija.
Poslovi
"Jedno od najčudnijih obeležja tog doba", primetio je francuski klasični filolog Gaston Boissier, "jeste to što se čini da su žene bile uključene u vođenje poslova i tržišne spekulacije isto kao i muškarci. One upravljaju imanjima, investiraju novac, daju i uzimaju zajmove. Među Ciceronovim poveriocima nalazimo jednu ženu, a među njegovim dužnicima njih dve". Premda žene nisu mogle vršite zvanične državne funkcije, mogle su se baviti biznisom.
Čak ni bogate žene nisu sedele skrštenih ruku i uživale u besposlenosti. U višim slojevima i muškarci i žene davali su novac na zajam ljudima iz istog staleža, koji tako nisu morali ići lihvaru. Kad je Plinije Mlađi razmišljao o tome da kupi jedno imanje, uračunao je kao garanciju i zajam od svoje svekrve. Žene su finansirale i javne radove, kao što se vidi na mnogim natpisima iz carskog perioda. Polita, koja se pojavljuje u Pionijevom mučeništu, posedovala je imanja u Aziji, a natpisi spominju njenu darežljivost koju je ispoljila kad je finansirala obnovu vežbališta u Sardu.
Pošto su žene mogle posedovati imovinu, mogle su se baviti istim poslovnim transakcijama i upravljačkim praksama kao i svi drugi zemljoposednici. Kao i muškarci, i žene su, kako se čini, upravljale robovima na različite načine, u rasponu od relativne brige, preko nemara, pa sve do otvorenog nasilja. Tokom prvog ustanka robova, Megaliju i njenog supruga Damofila ubili su robovi zbog njihove okrutnosti, ali su kćerku, koja je prema robovima postupala ljubazno, poštedeli i omogućili joj da otplovi sa Sicilije zajedno s njenom naoružanom pratnjom.
Za razliku od zemljoradnje, trgovina nije smatrana zanimanjem dostojnim čoveka senatorskog staleža. Prema Ciceronu, trgovac treba da kupi zemlju ako želi steći ugled. Međutim, stanovišta su se promenila tokom carstva, a Klaudije je doneo zakone kojima su se pripadnici viših slojeva ohrabrivali da se upuste u pomorsku trgovinu i brodogradnju. Poznato je da su i žene iz viših slojeva posedovale poslovne korporacije i njima upravljale.
U rimskoj književnosti, koja je pisana za elitu i koju je uglavnom elita i čitala, nema mnogo podataka o trgovini i zanatstvu, no pogrebni natpisi ponekad beleže zanimanje pokojnika, uključujući i žene. Zna se da su žene posedovale fabrike opeke i njima upravljale. Žena je mogla steći veštine potrebne da pomogne u poslu svom suprugu ili da upravlja nekim aspektima njegovog posla. Artemida, koja se bavila pozlaćivanjem, bila je udata za Dionizija, koji je proizvodio kacige, kako pokazuje jedna tablica s kletvom, na kojoj se moli za uništenje njihovog doma, radionice, posla i života. Položaj običnih žena koje su se bavile biznisom bio je, izgleda, smatran izuzetnim. Zakoni donošeni tokom carskog perioda imali su za cilj kažnjavanje žena za preljubu, ali su od sudskog gonjenja bile izuete one one "koje vode neki posao ili radionicu".
Neka od tipičnih zanimanja rimskih žena bila su, na primer, dojilja, glumica, plesačica ili akrobata, prostitutka i porodilja ― od kojih nisu sva, dakako, bila podjednako ugledna. Prostitutke, plesačice i glumice, na primer, bile su stigmatizovane kao infames, odnosno kao ljudi koji su imali malo pravnih mehanizama zaštite čak i kad su bili slobodni. Natpisi ukazuju na to da su dojilje (nutrices) bile vrlo ponosne na svoje zanimanje. Žene su mogle biti i pisari, sekretarice, uključujući i "devojke obučene za lepo pisanje", tj. za kaligrafiju. Plinije Stariji donosi popis žena umetnica i njihovih slika.
Politički život
thumb|Herojsko samoubistvo [[Porcija Katonis|Porcije, kćerke katonove i supruge Brutove, na slici Pierrea Mignarda]] Žene nisu mogle vršiti političke funkcije niti služiti u vojsci, ali mitološke konstrukcije Rimske republike priznavale su primere ženskog patriotizma, vrline i požrtvovanosti i istovremeno kritikovale primere njihovog samoživog i izdajničkog ponašanja. O uticaju žena na politički život pozne republike historičar Ronald Syme primećuje:
Izopštene iz javnog života, ali opremljene društvenim prestižom svoje porodice ili muža, kćerke nobila koristile su stvarnu i prikrivenu moć koja dolazi s uticajem. One postižu više od prosečnog senatora i gotovo isto ono što može postići bivši konzul tihim vršenjem svog "autoriteta" (auctoritas) u grupi sebi ravnih ljudi ― i one su svakako prethodnica moćnih princeza iz dinastije Julijevaca i Klaudijevaca.
Tokom građanskih ratova koji su doveli do propasti republike Apijan izveštava o heroizmu ženâ koje su spašavale svoje muževe. Jedan epitaf poznat kao Laudatio Turiae sadrži posnrtnu pohvalu koju muž upućuje svojoj supruzi, koja je tokom građanskog rata nakon Cezarove smrti ugrozila vlastiti život i odrekla se svog nakita da bi pomogla suprugu koji se nalazio u izgnanstvu. Oboje su preživeli to nemirno doba i potom dugo uživali u svom braku. Porcija, kći Katona Mlađeg i supruga Marka Junija Bruta, Cezarovog atentatora, doživela je ne tako srećan, ali zato, gledano očima onog vremena, herojski kraj: nakon propasti republike počinila je samoubistvo, upravo kao i njen otac.
S usponom Avgusta na vlast u poslednjim decenijama 1. veka pne. smanjila se moć rimskih magistrata i tradicionalne oligarhije, ali mogućnost da žene, oslobođenici i robovi vrše svoj uticaj u potaji time nisu bile smanjenje, pa se čak može reći i da su se povećale.
Jedna od znamenitih žena bila je Livija Druzila Avgusta (58. pne – 29. n.e.), supruga cara Avgusta i najmoćnija žena ranog rimskog carstva, koja je nekoliko puta vršila dužnost regentice i uvek bila odana Avgustova savetnica. Neke žene iz carske porodice, kao što je Agripina Mlađa, Livijina praunuka i Kaligulina sestra, stekle su politički uticaj i veliki značaj u javnosti.
Žene su ponekad pokretali i manje plemeniti motivi. Klaudijeva treća supruga, Valerija Mesalina, sklopila je s Gajem Silijem zaveru s ciljem svrgavanja svog muža i s nadom da će se na vlast doći ona sama i njen ljubavnik.
Tacit je proslavio Epihariju, koja je učestvovala u Pizonovoj zaveri i tom prilikom pokušala da pridobije podršku rimske mornarice, ali je umesto toga bila uhapšena. Kad je zavera bila otkrivena, ona je odbila otkriti bilo šta, pa čak i nakon što je bila podvrgnuta mučenju, za razliku od senatora, koji nisu ni bili stavljeni na muke, a ipak su požurili da ispričaju sve što su znali. Tacit hvali i Egnaciju Maksimilu jer je žrtvovala svoje bogatstvo da bi se uz svog nevinog supruga suprotstavila Neronu.
Religija
thumb|300px|Ruševine [[Vestin atrij|Vestinog atrija, u kojem su živele Vestalke, s postoljima za kipove u prvom planu.]]
Žene su prisustvovale većini rimskih festivala i verskih kultnih obreda. Na nekim ritualima prisustvo žena bilo je obavezno, premda je njihovo učešće moglo biti ograničeno. Po pravilu, žene nisu vršile prinošenje životinjskih žrtvi, što je bio središnji obred u većini javnih ceremonija, premda se tu manje radilo o zabrani, a više o tome da su sveštenici rimske državne religije najvećim delom bili muškarci. Neki kultni obredi bili su rezervisani samo za žene, na primer obredi u čast Dobre Boginje (Bona Dea).
Sveštenice su igrale istaknutu i važnu ulogu u državnoj rimskoj religiji. Premda je državnih kolegija muških svetštenika bilo daleko više, šest žena koje su činile kolegij Vestalki bile su jedino "profesionalno sveštenstvo s punim radnim vremenom" u Rimu. Latinska reč za seštenika, bilo muškarca bilo ženu, glasi sacerdos (u množini: sacerdotes). Za žene koje obavljaju religijske dužnosti upotrebvljavaju se nazivi sacerdos, često u vezi s nekim božanstvom ili hramom, npr. sacerdos Cereris ili Cerealis (= "sveštenica Cerere", što je pozicija koju muškarci nikad nisu držali); zatim magistra (= "učiteljica", tj. visoka sveštenica koja je stručna za religijska pitanja); te ministra (= "pomoćnica", posebno ona koja služi nekom božanstvu). Magistra ili ministra bila je odgovorna za redovno vršenje obreda u okviru kulta određenog božanstva. Većina informacija o ovim svešteničkim dužnostima dobija se s epitafa, na kojima se, međutim, često ne navodi kakav je bio bračni status žene..
Neke svešteničke dužnosti obavljali su zajedno bračni parovi. Flamen Dialis, visoki sveštenik Jupiterov, morao je biti u braku da bi obavljao tu dužnost; njegova supruga, Flaminica Dialis, imala je vlastitu svešteničku odeću i, kao i njen muž, bila je podložna određenim, dosta nejasnim magijsko-religijskim ograničenjima. Flaminica Dialis možda je predstavljala izuzetak po tome što je, iako žena, obavljala i životinjska žrtvovanja; ona je Jupiteru prinosila ovna na svake nundinae, što je bio osmodnevni ciklus koji se može uporediti s današnjom sedmodnevnom nedeljom. Njih dvoje nisu se smeli razvesti, a ako bi flaminica umrla, flamen je morao napustiti svoj sveštenički položaj.
Ove visoke javne dužnosti koje su obavljale žene protivreče uvreženom shvatanju da su žene u starom Rimu učestvovale samo u privatnim ili kućnim verskim obredima. Dvostruki muško-ženski sveštenički položaji možda odslikavaju tendenciju Rimljana da u religijskoj sferi pronađu neku vrstu rodne ravnoteže; većina božanskih moći predstavljena je i muškim i ženskim božanstvom, kako se vidi po parovima kao što je Liber i Libera. Dvanaest glavnih božanstava činilo je šest muško-ženskih parova, a rimska religija odmakla se od indoevropske tradicije po tome što je u vrhovnu trijadu uz Jupitera uvrstila dve boginje ― Junonu i Minervu. Ta se trijada "nalazila u samom središtu rimske religije".
thumb|Mozaik s predstavom [[Teatarske maske|maskiranih glumaca u nekom pozorišnom komadu: dve žene savetuju se s proročicom.]] thumb|Mozaik s predstavom Rimljanki u raznim rekreativnim aktivnostima. Od razdoblja srednje republike (274–147. pne.) grad Rim je sve više obeležen verskom raznolikošću. U mnogim religijama koje nisu pripadale najstarijem rimskom državnom kultu vodeću su ulogu zauzele žene, među njima i u kultu Izide i Velike Majke (Magna Mater). Na jednom epitafu nalazi se izraz sacerdos maxima, koji se odnosi na ženu koja je obavljala dužnost vrhovne sveštenice u hramu Velike Majke blizu današje Bazilike sv. Petra.
Privatni verski obredi, makar su slabije dokumentovani od državnih, takođe su se ticali nekih aspekata života vezanih samo za žene. U doba kad je smrtnost dece dostizala i stopu od 40 posto, tražena je pomoć bogova u opasnom trenutku porođaja i kod brige za novorođenče. Molitve su upućivane Junoni, Dijani, Lucini, bogovima porođaja (dii nixi) i celom nizu manjih božanstava povezanih s porođajem i detinjstvom.
Rimsk pisci, svi odreda muškarci, na različite načine opisuju religioznost žena: neki predstavljaju žene kao uzore rimske vrline i odanost, ali, zbog ženskog temperamenta, i kao sklone preteranom verskom žaru, magiji i praznoverju. Niti je "privatno" bilo isto što i "tajno": Rimljani su bili sumnjičavi prema tajnim verskim obredima, a Ciceron upozorava da žene ne treba da noću prinose žrtve, osim onih koje su u kultu predviđene da se vrše pro populo, tj. u ime rimskog naroda i za javno dobro.
Društveni život
Rimljanke nisu bile ograničena na život u kući, kakav je bio slučaj s Atinjankama u arhajskom i klasičnom razdoblju stare Grčke. Imućne žene kretale su se po gradu u nosiljkama koje su nosili robovi. Žene su svaki dan izlazile na ulicu da bi se srele sa svojim prijateljicama, prisustvovale verskim obredima u hramovima i posetile javna kupatila. Najbogatije porodice imale su kupatilo u kući, ali većina ljudi odlazila je u javne terme ne samo na kupanje, nego i radi druženja, budući da su se u većim kompleksima termi nudile raznovrsne usluge i mogućnosti za bavljenje raznovrsnim rekreaktivnim aktivnostima, a ni neobavezni seks nije bio isključen. Jedno od najtežih pitanja vezanih za rimski društveni život jeste to da li su se pripadnici oba pola zajedno kupali. Dostupni podaci ukazuju na to da su se, do vremena pozne republike, žene obično kupale u posebnom krilu ili u posebnoj zgradi, odnosno da su za muškarce i žene bili rezervisani posebni vremenski termini. No, postoje i jasni dokazi da je od vremena pozne republike, pa sve do uspona hrišćansktva u doba poznog carstva praktikovano i zajedničko kupanje. Neki ispitivači misle da su se s muškarcima kupale samo žene iz nižih društvenih slojeva i one sumnjivog zanimanja, kao što su zabavljačice i prostitutke, no Kliment Aleksandrijski primećuje da se u javnim kupatilima mogu videti žene iz najviših društvenih slojeva. Car Hadrijan zabranio je zajedničko kupanje, ali čini se da ta zabrana nije dugo opstala. Praksa je verovatno bila različita u različitim vremenskim periodima, gradovima te samim kupatilima, pa su žene mogle i same odabrati hoće li se kupati zajedno s muškarcima ili ne. Za zabavu Rimljanke su mogle pohađati rasprave na Forumu, javne igre (ludi), utrke dvokolica i predstave u teatru. Od vremena pozne republike žene su redovno prisustvovali večernjim gozbama, premda ranije žene u jednom domaćinstvu obedovale izdvojeno od muškaraca. Konzertvativni Rimljani kao Katon Stariji (234–149. pne.) smatrali su nepristojnim da žene uzmu aktivnog učešća u javnom životu; njegove žalbe ukazuju na to da su u praksi neke žene doista javno izražavale svoje mišljenje u vezi s državnim poslovima.
Rimski vojskovođe ponekad bi u vojni pohod sa sobom poveli i svoje supruge, premda se to pokušavalo obeshrabriti. Kaligulina majka Agripina Starija često je svog supruga Germanika pratila na njegovim pohodima u severnoj Germaniji, pa se zbog toga i budući car Klaudije rodio u Galiji. Imućne žene mogle su proputovati celo carstvo i često su prisustvovale verskim ceremonijama i religijski značajnim mestima širom carstva. Leti su imućne žene iz Rima odlazile na selo, kad bi u gradu postalo previše vruće.
Odeća i kozmetika
Od odeće, gospođe (matrone) obično su nosile dve jednostavne tunike i preko njih plašt koji se zvao stola. Stola je bila dugačka bela haljina s kopčama na ramenima i pojasom oko struka, a padala je sve do stopala. Imućne žene svoju su stolu mogle dodatno ukrasiti. Kad je izlazila iz kuće, žena je preko stole nosila palu (palla), koja je bila prikopčana na ramenu. Devojke, kojima nije bilo dopušteno nositi stolu, oblačile su tunike. Prostitutke i preljubnice nosile su mušku togu. Imućne su Rimljanke nosile nakit od smaragda, akvamarina i opala, između ostalog minđuše, ogrlice, prstenje, a ponekad i bisere ušivene u cipele i odeću.
Žensko telo
thumb|left|upright=.5|[[Venera (mitologija)|Venera, boginja lepote i ljubavi (kip iz 2. veka n.e.)]] Na temelju rimske umetnosti i književnosti može se zaključiti da su male grudi i široki bokovi predstavljali idealne karakteristike ženskog tela kakvo su muškarci smatrali primamljivim. Rimska umetnost iz Avgustovog doba pokazuje idealizirane žene kao senzualne i krupne, s punim stomakom i okruglim grudima, koje ne vise. Prostitutke predstavljene u rimskoj erotskoj umetnosti imaju mesnata tela i široke bokove, a grudi im često prekriva strophium (neka vrsta grudnjaka bez bretela), čak i kad im je ostatak tela nag i kad su prikazane u seksualnom činu. Velike grudi su bile ismevane kao smešne i smatrane su znakom starosti. Devojčice su nosile čvrstio stegnut strophium jer se verovalo da će to sprečiti rast grudi, a režim trljanja grudi kukutom započinjao je dok je devojka još bila devica i verovalo se da sprečava opuštanje grudi. U erotskoj umetnosti i književnosti na grudi kao seksualno objekt obraća se relativno mala pažnja; grudi su se uglavnom povezivale s dojenjem novorođenčadi i s ulogom žene kao majke. U trenucima ekstremnih emocionalnih kriza, kao što su žalost za pokojnikom i zarobljeništvo u ratu, žene su mogle obvnažiti svoje grudi, što je bio gest s apotropejskom funkcijom.
Predački običaji i ljubavna poezija
thumb|300px|Romantična scena na mozaiku (Rim, 20. pne.–20. n.e.) U doba pozne republike kazne za nedopušteno seksualno ponašanje gotovo se uopšte nisu primenjivale, a pojavio se novi ideal romantičnog odnosa između muškarca i žene. Prkoseći tradiciji muške nadmoći, rimski pesnici iz vremena pozne republike i avgustovog doba proklamovali su spremnost da se potčine "ljubavnom ropstvu" (servitium amoris). Katul je neke od svojih najboljih pesama uputio "Lezbiji", udatoj ženi s kojom je imao ljubavnu aferu i koja se obično identifikuje kao fiktivna Klodija, sestra istaknutog predstavnika populara, Publija Klodija Pulhera. Njihova se veza loše završila, pa se su Katulove izjave ljubavi preokrenule u napade na njene seksualni apetit ― što se slaže s onim što Ciceron govori o Klodijinom ponašanju u svom govoru Za Celija, koji je takođe neprijateljski intoniran prema njoj.
U Ljubavnom umeću Ovidije ide korak dalje te u obliku didaktičke poezije podučava ljude kako da zavedu, zadrže ili prebole ljubavnika. Satiričari kao Juvenal žale se na raspusno ponašanje žena.
Ginekologija i medicina
Gledišta koja se iznose u Hipokratovom korpusu u vezi sa ženskim telom i njihovim navodnim slabostima nisu bila prikladna za potrebe žena u helenističkom i rimskom razdoblju, kad su žene vodile aktivan život i više učestvovale u planiranju porodice. Ženska fiziologija sve se manje smatrala udaljenom u odnosu na mušku. U starijoj tradiciji seksualni odnos, trudnoća i porođaj bili su ne samo glavni elementi zdravlja žene, nego su smatrani i samom svrhom ženske fiziologije; muškarcima se, s druge strane, savetovalo da budu umereni u svom seksualnom ponašanju, jer će hiperseksualnost prouzrokovati bolesti i umor.
Hipokratsko gledište da je amenoreja fatalna do rimskoj je razdoblja postalo posebno pitanje neplodnosti, i većina rimskih medicinskih pisaca verovala je da do nje dolazi kad se žene upuste u intenzivnu fizičku aktivnost tokom dužeg vremenskog perioda. Uravnotežena ishrana, telesne vežbe i seksualna aktivnost postale su opcije koje su žene mogle birati. Primedba da intenzivna fizička vežba može dovesti do amenoreje nagoveštava da je bilo žena koje su se upuštale u takve režime vežbanja.
Hiperseksualnost je trebalo da izbegavaju i žene i muškarci. Uvećani klitoris, kao i preuveličani falus, smatran je znakom preterane seksualnosti. Premda helenistički i rimski pisci o klitoridektomiji govore pre svega kao o "egipatskom" običaju, ginekološki priručnici iz hrišćanskog perioda pozne antike navode da bi se hiperseksualnost mogla lečiti hirurškim putem ili ponovnim porođajem.
Robinje
Oslobođenice su bile robinje koje su oslobođene postupkom manumisije (manumissio). Oslobođena robinja morala je jedno vreme ostati u službi svog bivšeg gospodara, a uslovi te službe mogli su biti deo prethodnog dogovora o puštanju robinje na slobodu. Bivši gospodar postajao je njen patron. S druge strane, i patron je prema svojim klijentima imao izvesne obaveze, kao što je plaćanje dogovorenih usluga i pružanje pravne pomoći. Odnos između patrona i klijenata bio je jedan od temelja društvene strukture antičkog Rima, a propust da se izvrše očekivane obaveze donosio je prezir i ukor. Oslobođene robinje uglavnom su uživale isti status kao i žene koje su bile rođene slobodne. No, pošto prema rimskom zakonu rob nije imao zakonitog oca, oslobođeni robovi nisu uživali pravo nasleđivanja, osim ako nisu bili imenom spomenuti u oporuci.
Odnos između bivše robinje i njenog patrona mogao je biti komplikovan. Poznat je jedan pravni slučaj, gde je žena po imenu Petronija Justa pokušala dokazati ― bez pismenog dokaza ― da je rođena slobodna. Njena je majka, doduše, bila robinja u domaćinstvu Petronija Stefana i Kalatorije Temije, ali Justa je dokazivala da je ona sama rođena tek kad je njena majka već bila oslobođena manumisijom. Kalatorija, sad već udovica, sa svoje je strane tvrdila da se Justa rodila pre no što joj je majka bila oslobođena te da je i sama bila oslobođena manumisijom, pa stoga svojoj bivšoj gospodarici duguje usluge kakve treba da se pružaju patronu. Kalatorija nije imala pismenih dokaza o navodnoj manumisiji, pa se slučaj morao rešavati samo na temelju iskaza svedoka.
Neobrazovane i nekvalifikovane robinje teško su dobijale slobodu, a ako bi i postale slobodni, imale su malo mogućnosti da sebi osiguraju egzistenciju. Isto tako, oslobođenica koja je prošla kroz obuku i stekla određenu veština mogla je na nekom poslu imati prednost u odnosu na ženu rođenu u slobodnoj siromašnoj porodici.
Status oslobođenih žena, kao i muškaraca, mogao je biti vrlo različit. Antonija Cenis bila je oslobođenica i sekretarica cara Vespazijana, a bila je i njegova konkubina. On je navodno živeo s njom i bio joj veran, ali ona se nije smatrala njegovom suprugom.
Prostitutke
Žene su se mogle odlučiti na bavljenje prostitucijom da bi sebi obezbedile sredstva za život, ali nisu sve prostitutke bile u mogućnosti da same donesu odluku o tome. Ima nekih pokazatelja da su i robinje koje su se bavile prostitucijom mogle od toga profitirati. Premda se silovanje smatralo zločinom, u slučaju silovanja robinje zakon je predviđao kazne samo "ako je došlo do oštećenja dobara", jer zakon nije priznavao roba kao osobu. Svrha kazne bila je da se vlasnik obešteti za "štetu" koja je naneta njegovoj imovini. Budući da je robinja po rimskom zakonu bila imovina, nije se smatralo zločinom ako je vlasnik prisili na prostituciju. Pre Septimija Severa žene koje bi se upustile u čin koji im je donosio sramotu (infamia) dok su bile robinje, tu su sramotu trpele i nakon što bi bile oslobođene. Ponekad su trgovci, kad bi prodavali robinju, u kupoprodajni ugovor uključivali klauzulu ne serva kako bi sprečili novog vlasnika da je prisiljava na bavljenje prostitucijom.
Prostitucijom se nisu bavile samo robinje i siromašne građanke; prema Svetoniju, kad je Kaligula u carskoj palati otvorio bordel, za prostitutke je uzeo "gospođe i devojke" iz viših društvenih slojeva. Tacit beleži da je tokom jedne Neronove gozbe pretorijanski prefekz Tigelin napunio bordele ženama iz višeg staleža. Prostitucija je mogla biti i kazna, a ne zanimanje; jedan Avgustov zakon predviđao je da se preljubnice mogu osuditi na rad u bordelima kao prostitutke. Taj je zakon ukinut tek 389. godine.
Bolivar County, Mississippi
je okrug u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Zappellone, Lodi
Zappellone je naselje u Italiji u provinciji Lodi, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Il Casone
Il Casone ima više značenja:
Zastava Zanzibara
thumb|right|300px|Zastava Zanzibara Zastava Zanzibara je kombinacija stare zastave Narodne Republike Zanzibar (iz 1964) i zastave Tanzanije. Zastava je u upotrebi od 2005.
Граово
Граово је насељено место града Лесковца у Јабланичком округу. Према попису из 2002. било је 277 становника (према попису из 1991. било је 356 становника).
Podvorec
Stanovništvo
(Izvor: Ured državne uprave u Varaždinskoj županiji, Ured za statistiku)
Propilamfetamin
Propilamfetamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 177,286 Da.
Behenska kiselina
Behenska kiselina (dokosanoinska kiselina) je normalna karboksilna kiselina. Ona je zasićena masna kiselina sa formulom C21H43COOH.
Izvori
Ona je glavna komponenta (9%) behenola (ili behenovog ulja), koje se ekstrahuje iz semena drveta Moringa oleifera. Ona je dobila ime po persijkom mesecu bahman, tokom koga se korenje ovog drveta žanje.
Behenska kiselina je takođe prisutna u nekim drugim uljima, uključujući ulje iz uljane repice i kikirikija
Zastava Zapadne Sahare
thumb|right|300px|Zastava Zapadne Sahare Zastava Zapadne Sahare sadrži panarapske boje i simbole vezane za Islam. Zastava je zvanično usvojena 27. februara 1976 i malo izmjenjena 1991. Osim ove zastave u Zapadnoj Sahari koristi se i zastava Maroka kao zvanična, jer Zapadna Sahara i dalje zvanično pripada Maroku.
Udbina (Šekovići)
Udbina je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Šekovići koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 781 stanovnika.
Ron Weasley
Osobine i sposobnosti u školi
Ron je u knjigama opisan kao jedan od najdugovitiji likova. Večina njegovih razgovora sa drugim likovima je prožeta duhovitim upadicama. Ima želju za popularnošću kakvu ima Harry. Ponekad pokazuje blagu ljubomoru prema Harryju i njegovoj slavi. Spisateljica nam je dala znakove koji ukazuju na to da je Ron zaljubljen u Hermionu, iako to on sam nikad nije priznao. Bio je sav izvan sebe od ljubomore kada je Hermiona otišla na Božićni bal sa Viktorom Krumom. U šestom dijelu Harry Potter i Princ miješane krvi je bio u vezi sa Lavander Brown, ali većinom zato da bi napravio Hermionu ljubomornom. Na prvoj godini, u knjizi Harry Potter i Kamen mudraca, mu je ogledalo Erised (ogledalo koje pokazuje najdublje želje) da želi biti slavan. Vidio je sebe kao glavnog prefekta i kapetana metlobojske ekipe kako u ruci drži Međudomski i metlobojski pokal.
Udbina (Šekovići)
Geografija
Selo se nalazi u istočnoj Bosni.
NGC 6495
NGC 6495 je eliptična galaksija u sazvežđu Herkul koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
La Rastra, Chilpancingo de los Bravo
La Rastra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Chilpancingo de los Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1466 m.
Ron Weasley
Osobine i sposobnosti u školi
Ron je sličnog uspjeha kao i Harry u školi. Prosječan je učenik sa ponekom ocjenom Iznad očekivanja. Najbolji uspjeh je doživio iz predmeta Obrana od mračnih sila i Skrb za magična stvorenja, dok su mu predmeti Preobrazba i Čarobni napitci najproblematičniji. Na petoj godini je postao prefekt, što nije očekivao. Iste godine upada u Gryffindorski metlobojski tim i igra na mjestu vratara. Odličan je igrač, a jedini mogući problem je što je podložan uticaju navijača. Ako ga navijači zivižde, zbuni se i počne praviti greške, što pokazuje manjak samopouzdanja.
Lojalnost
1995. i 1996. godine je bio član Dumbledoreove armije, ilegalne organizacije za učenje Obrane od mračnih sila koju je organizvao Harry Potter. Od 1994. godine je (iako nevoljko) član Zajednice za boljitak ugnjetenih vilenjaka koja se bori za prava vilenjaka (iako protiv njihove volje) koju je organizovala Hermiona Granger. Od 1998. godine, odnosno kada završi školovanje će biti član i Reda feniksa, organizacije Albusa Dumbledorea koja se bori protiv Lorda Voldemorta (predpostavlja se).
Obitelj
Ron Weasley je sin Arthura i Molly Weasley. On je šesto od ukupno sedmero djece i najmlađi sin. Odrastao je u obiteljskoj kući, Jazbini, u blizini sela Ottery St. Catchpole u Devonu. Ron ima petoricu starije braće, Charlieja, Billa, Percyja, blizance Freda i Georgea i mlađu sestru Ginny. U najboljim je odnosima sa blizancima, sa Percyjem je posvađan jer je okrenuo leđa svojoj porodici, a u dobrim je odnosima i sa Billom i Charliem. Roditelje poštuje i pomalo strahuje od gospođe Weasley. Prema Ginny se ponaša zaštitnički. Ljubomoran je kad ima dečka (jedino nije bio ljubomoran na Harryja) i pokušava je zaštiti od svega.
Iako je obitelj Weasley stara i dobro poznata čistokrvna čarobnjačka obitelj i Ronov otac je šef Ureda za otkrivanje i zapljenu lažnih obrambenih čarolija i zaštitnih predmeta pri Ministarstvu magije, obitelj je siromašna. Ron je posebno svjestan i frustriran obiteljskim siromaštvom; njegovi ga neprijatelji u školi zadirkuju zbog nedostatka novca.
Cesario Regalado, Tlajomulco de Zúñiga
Cesario Regalado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tlajomulco de Zúñiga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1652 m.
Immendingen
Imendingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Tutlingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 5.847 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8327025.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Tutlingen Imendingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Tutlingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 662 metra. Površina opštine iznosi 74,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.847 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 79 stanovnika/km².
Rafter J Ranch, Wyoming
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.075, što je 63 (-5,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nobuhiro Ueno
Nobuhiro Ueno (26. august 1965.) je japanski nogometaš. Nastupao je na AFC Azijski kup 1988..
Fraserov dupin
Fraserov dupin (latinski: Lagenodelphis hosei) ili Sarawak dupin je kit iz porodice Oceanskih dupina koji se može naći u dubokim vodama Tihog oceana, te u manjoj mjeri Indijskog i Atlantskog oceana. Fraserov dupin relativno je nedavno otkriven, ljubanja je otkrivena 1895. godine, ali je tek 1956. godine Francis Fraser ustvrdio da je riječ o novoj vrsti.
Fraserovi dupini su dugi oko 1 metra i teški 20 kg pri rođenju, narastu na 2,75 m i teže 200 kg u odrasloj dobi. Imaju male peraje u odnosu na tjelo. Leđna peraja i kljun su također nerealani. Gornja strana je sivo-plave do sivo-smeđe boje. Prljava krem linija ide duž bokova iz kljuna, iznad oka, do anusa. Tu je tamna pruga po toj liniji. Trbuh i grlo su obično bijeli, ponekad u preljevima ružičasti. Iz daljine se mogu miješati s plavobijelim dupinom koji ima sličnu boju, a nalazi se u istim regijama. Fraserovi dupini plivaju brzo u velikim čvrsto povezanim skupina od oko 100 do 1000 dupina. Hrani se plavom ribom, lignjama i škampima često na vrlo velikim dubinama. Nema točnih podataka brojnosti Fraserova dupina, međutim nisu rijetki kako se mislilo 1980. godine.
Razredbeni klobuk
thumb|300px|right|Razredbeni klobuk u filmskoj verziji Razredbeni klobuk je izmišljeni magični predmet iz serije romana o Harry Potteru britanske spisateljice J. K. Rowling.
Razredbeni klobuk je pripadao Godric Gryffindoru, osnivaču Hogwartsa i doma Gryffindora. Gryyfindor ga je ostavio u Hogwartsu zajedno sa svojim mačem i od tad živi u ravnateljevom uredu. Nisu poznate njegove druge aktivnosti, osim razvrstavanja učenika.
Al Mishbāb, Hajjah
Al Mishbāb je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 448 m.
Grb Australije
mini|desno|200px|Grb Australije Grb Australije je usvojen 7. maja 1908. Sastoji se od centralnog štita na kojem se nalaze grbovi svih australijskih država. Iznad štita se nalazi zvijezda Commonwealtha. Životinje koje pridržavaju štit su kengur i emu.
Arsenal
Arsenal (od talijanskog: arsenale, od arapskog: dār-ṣinā‘a=radionica) je kompleks radionica i skladišta za izradu, popravak i čuvanje oružja, municije i ratnog materijala za snabdjevanje vozila i ratnih brodova gorivom i hranom.
Historija
Prvi arsenali pojavili su se u Antičkom Egiptu i Asiriji tokom 12. vijeka pne.. Od 7 vijeka pne. arsenale grade Kartažani, Grci (neorie) i Rimljani (navalia).
Prvi grčki arsenali bili su od drva, a prvi zidani pojavili su se u 4. vijeku pne. - takav je bio onaj iz Samosa. Čuven je bio arsenal pirejske luke Zea, poznat po tome da može primiti oko 400 brodova. Grci su svoje arsenale nazivali ὁπλοϑήκη (oružarnica) a Rimljani - armamentarium, sa istom značenjem.
Il Castagno
Il Castagno ima više značenja:
Arsenal
Historija
Za antike pomorski arsenali koristili su se za čuvanje i popravak brodova, dok se gradnja odvijala u privatnim brodogradilištima.
U srednjem vijeku najpoznatiji i najveći bio je Venecijanski arsenal podignut između 1150. - 1200. koji je do 15. vijeka izrastao u pravi industrijski pogon, sa natkrivenim dokovima, u kom se pored brodova proizvodilo i oružje, užad, jedra i gotovo sve ostalo što treba mornarici. Pored njega velike arsenale imali su Amalfi i Pisa kog su podigli Medici početkom 16. vijeka. I Engleska je počela graditi brojne arsenale, kad je shvatila da je ratna mornarica najvažnija za supremaciju u svijetu, tako su podignuti arsenali u Portsmouthu (1495), Deptfordu (1509.), Southamptonu, Woolwichu, Sheernessu (za Elizabete I). A od 19. vijeka u Gibraltaru, Hong Kongu, Simon's Townu.
Kako se razvijala artiljerija, pojavio se i novi tip arsenala za kopnenu vojsku kao što je onaj iz Torina čija je izgradnja počela 1659., a dovršen je 1738. Takav je bio i berlinski Zeughaus koji je izgrađen od 1694. do 1706. Odtad se arsenali dijele na pomorske i vojne. Poznati vojni arsenali podignuti su u Strasbourgu, Kijevu, Madridu i Beču.
Arsenali na istočnoj obali Jadrana
Na istočnoj jadranskoj obali najstariji pomorski arsenal sagrađen je u 13. vijeku u Dubrovniku (orsan), i nešto kasnije i na Hvaru (oko 1300. On je između 16./17. vijeka i natkriven, a koristio se kao zimovalište venecijanske jadranske flotile i kao logistički punkt za brodove koji su plovili prema Levantu. Arsenali su izgrađeni i u Cresu (arsan), Kotoru (14. vijek), Korčuli (18. vijek) i Zadru (Veliki arsenal iz 1752).
Austrijsko Carstvo je između 1856–64. podiglo moderni pomorski arsenal u Puli sa brodogradilištem i natkrivenim suhim i plutajućim pontonskim dokovima.
Danas se funkcija arsenala sve više gubi jer njihov posao preuzimaju brodogradilišta i specijalizirane tvornice za proizvodnju oružja.
Gagliani, Rovigo
Gagliani je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Bećari
Bećari su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Sokolac koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 290 stanovnika.
Ejutla, Ejutla
Ejutla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ejutla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1414 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1140 m.
Guanozin-5'-trifosfat,3'-difosfatna difosfataza
Guanozin-5'-trifosfat,3'-difosfatna difosfataza (, pppGpp 5'-fosfohidrolaza, guanozin 5'-trifosfat-3'-difosfat 5'-fosfohidrolaza, guanozinska pentafosfataza, guanozin pentafosfatna fosfataza, guanozin 5'-trifosfat 3'-difosfatna 5'-fosfataza, guanozin pentafosfatna fosfohidrolaza) je enzim sa sistematskim imenom guanozin-5'-trifosfat-3'-difosfat 5'-fosfohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enhzim takođe hidrolizuje druge guanozin 5'-trifosfatne derivate.
NGC 6499
NGC 6499 je dvojna zvezda u sazvežđu Herkul koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 18° 21' 34" a rektascenzija 17h 55m 20,0s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 6499 iznosi 13,4.
Ocracu, Alunu
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 577 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 299 m.
Kneževi Vinogradi (općina)
Stanovništvo
'''Općina Kneževi Vinogradi
Napomena: ''Nastala iz stare općine Beli Manastir. Od 1857. do 1961. dio podataka sadržan je u općini Bilje. Od 1857. do 1961. sadrži dio podataka za općinu Čeminac.''
Po mjestima
Po popisu stanovništva iz 2001. godine, Općina Kneževi Vinogradi imala je 5.186 stanovnika, raspoređenih u 9 naselja:
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2011. godine, Općina Kneževi Vinogradi imala je 4.614 stanovnika, raspoređenih u 9 naselja:
Po nacionalnosti (2001)
Narodnosni sastav Općine Kneževi Vinogradi prema popisu iz 2001. godine:
Po nacionalnosti (2011)
Narodnosni sastav Općine Kneževi Vinogradi prema popisu iz 2011. godine: