cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Republika Srpska Krajina
Republika Srpska Krajina (skraćeno RSK, ili Srpska Krajina ili samo Krajina), bila je samoproglašena, međunarodno nepriznata paradržava na okupiranom području Hrvatske između 1991. i 1995. Većim se dijelom svoje teritorije prostirala na području nekadašnje Vojne krajine, i to na području sljedećih okruga: Hrvatska vojna krajina, Slavonska vojna krajina i Dunavska vojna krajina. Srpska Krajina je nastala tokom rata u Hrvatskoj kao odgovor na postupke hrvatskih vlasti, koje su vodile politiku secesije od Jugoslavije, kao i težnja Srba u Hrvatskoj da ostanu u Jugoslaviji. Jedan od glavnih političkih projekata Srpske Krajine bilo je ujedinjenje s Republikom Srpskom u krajnju svrhu stvaranja Velike Srbije.
Glavni grad Srpske Krajine bio je Knin sa 12.331 stanovnika. Osim Knina, veći gradovi su bili Vukovar (44.639 stanovnika) i Petrinja (18.706 stanovnika). Srpska Krajina je 1991. godine imala 470.000, a 1993. godine 435.000 stanovnika. Prostirala se na površini od 17.040 -{km}-².
Srpska Krajina se osim sa ostatkom Hrvatske graničila s takođe nepriznatom paradržavom Republikom Srpskom i ostatkom Republike Bosne i Hercegovine, Republikom Srbijom unutar Savezne Republike Jugoslavije, te s Mađarskom.
Geografija
300p|mini|levo|Geografske oblasti Srpske Krajine
Srpska Krajina se sastojala od tri eksklave:
Prema Ustavu Srpske Krajine, glavna teritorijalna jedinica bila je opština, koja je, po pravilu, obuhvatala glavno naselje, njen centar i okolna naselja. U sastavu Srpske Krajine bilo je ukupno 28 opština.
Srpska Krajina je obuhvatala šest istorijsko-geografskih oblasti. Konkretno, korpusi Srpske vojske Krajine su bili raspoređeni po ovim oblastima, a po tom principu je vršena i procjena broja stanovništva.
Vojna krajina
mini|levo|Mapa Vojne krajine
Srbi su na teritoriji buduće Srpske Krajine živjeli još od srednjeg vijeka, prije početka invazije Osmanskog carstva na Balkansko poluostrvo. Na primjer, prvo pominjanje Srba u Sremu, Slavoniji i Dalmaciji datira još od 7. vijeka. Srbi su tada većinom bili naseljeni u oblastima južne Dalmacije, gdje su osnovali nekoliko svojih kneževina. Prvi srpski manastir na teritoriji Kraljevine Hrvatske bio je manastir Krupa, kog su prema predanju 1317. godine osnovali monasi iz manastira Krupe na Vrbasu, a manastir su pomogali srpski kraljevi Stefan Milutin, Stefan Dečanski i Stefan Dušan. Otprilike u isto vrijeme, osnovan je i manastir Krka, čiji je ktitor bila princeza Jelena Nemanjić Šubić, sestra kralja Stefana Dušana i supruga hrvatskog velmože Mladena III Šubića.
Nakon što su Turci osvojili Srbiju i Bosnu, broj Srba u Krajini se znatno povećava, a mnogi Hrvati napuštaju ove prostore i sele se u gradove na jadranskoj obali ili u unutrašnjost Hrvatske i Ugarske. Nakon što su Turci prvi put zauzeli grad Jajce, 18.000 srpskih porodica preselilo se u Ličku i Krbavsku županiju. Ugarski kralj Matija Korvin ih je oslobodio plaćanja poreza i garantovao im slobodu vjeroispovesti, ali su Srbi bili dužni da štite granicu od turskih upada. Kasnije, srpske izbjeglice u drugim dijelovima Krajine dobijaju od Habzburške monarhije status granične milicije, koja je u zamijenu za zemljište doživotno branila granicu sa Turcima.
Prema nekim istraživačima, za Habzburge je Vojna krajina bila svojevrsni rezervoar vojnih obveznika. Svaki sedmi građanin Krajine je bio graničar, dok je u ostalim dijelovima carstva odnos vojnika i civila bio 1:64. Tokom svog postojanja, Vojna krajina je pretrpjela brojne reforme i transformacije. Krajem 19. vijeka Vojna krajina je ukinuta, a njene oblasti su 1882. godine stavljene pod upravu Kraljevine Hrvatske i Slavonije u okviru zemalja pod Krunom Svetog Stefana (Ugarske).
1881—1918.
mini|desno|Prema popisu stanovništva iz 1910. godine, Srba u Kraljevini Hrvatskoj i Slavoniji su čini 24% stanovništva. Podaci za Dalmaciju su odvojeni
San Piero in Campo, Livorno
San Piero in Campo je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Republika Srpska Krajina
1881—1918.
Nakon ukidanja vojne organizacije pojačale su se političke aktivnosti Srba. Nastalo je nekoliko stranaka, od kojih su neke sarađivale sa hrvatskim strankama. Međutim, veliki broj hrvatskih političara, kao što je Ante Starčević i Josip Frank, smatralo je Srbe stranim elementom i propagiralo srbofobiju. Dok su Srbi imali podršku bana Kuena-Hedervarija, koga je postavila Budimpešta, neki hrvatski političari su tražili podršku u vladajućim krugovima u Beču. Nakon raspada Austrougarske gotovo sve njene južnoslovenske zemlje dobrovoljno postaju dio Kraljevstva Srba, Hrvata i Slovenaca. Međutim, država je bila centralizovana i ubrzo je prestala da zadovoljava raspoloženje hrvatskih masa koje žele suštinsku autonomiju ili nezavisnost. Ovo je komplikovalo odnose Hrvata i Srba i izazvalo niz političkih kriza.
San Piero in Campo, Livorno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 589 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 218 m.
Republika Srpska Krajina
1881—1918.
Prema popisu stanovništva iz 1910. godine, pravoslavnh Srba na teritoriji hrvatsko-slavonskog područja bivše Vojne krajine, bilo je 649.453. Jedanaest godina kasnije, 1921. godine, na teritorije savremene Hrvatske i Srema (u današnje vreme u sastavu Srbije) živjelo je 764.901 Srba, od kojih 658.769 na teritoriji hrvatsko-slavonskog područja bivše Vojne krajine i 106.132 u Dalmaciji.
Genocid nad Srbima tokom Drugog svjetskog rata
Nakon što su Treći rajh i njegovi saveznici okupirali Kraljevinu Jugoslaviju, stvorena je Nezavisna Država Hrvatska kao odgovor na desetljetne represalije velikosrbijanskog režima, na čelu sa ustašama. Oni su se pridržavali velikohrvatske ideologije Tačan broj žrtava genocida nije poznat, brojke se kreću od 197.000 ljudi, prema hrvatskim izvorima, do 800.000 ljudi, prema srpskim izvorima. Značajan broj žrtava je stradao u hrvatskim koncentracionim logorima. O,. Sve ove akcije su izmijenile etničku strukturu teritorije savremene Hrvatske, Bosne i Hercegovine i Srbije i imale su krajnje negativan uticaj na odnos Srba i Hrvata. Na okupiranom području Jugoslavije razvio se Narodnooslobodilački pokret. Začet u Dalmaciji, ubrzo se proširio na cijelu Jugoslaviju. Borbu protiv hrvatskih vojnih formacija i jedinica Vermahta vodili su partizani pod rukovodstvom Josipa Broza Tita. Politika četničkog pokreta na čelu sa Dragoljubom Mihailovićem varirala je od borbe sa njemačkim jedinicama do saradnje sa njima u različitim vremenskim periodima. Srbi sa teritorije bivše Vojne krajine dali su značajan doprinos borbi protiv hrvatskih i njemačkih jedinica. Godine 1943. njihov broj u redovima četnika je bio 7.000, a u redovima partizana 28.800 Srba sa područja bivše Vojne krajine. Godine 1945. u četnicima je bilo 4.000, a u partizanima 63.710 vojnika. 1944 220 000 četnika Titovim ukazom prelazi u partizane Nakon oslobađanja cjelokupne teritorije Jugoslavije, Srbi su zajedno sa Hrvatima u Hrvatskoj dobili status državotvornog naroda.
Hrvatsko proljeće
Krajem šezdesetih godina 20. vijeka među hrvatskim komunistima se javlja nova ideja, čija je suština bila promjena položaja republika u sastavu Jugoslavije. U Hrvatskoj je nastao reformistički pokret, poznat kao „Hrvatsko proljeće” ili „Maspok” (od „Masovni pokret”). Prema izjavama ideologa pokreta, za cilj je imao povećanje prava Hrvata u Jugoslaviji, kao i demokratske i ekonomske reforme. Sljedbenici pokreta su protestvovali protiv smanjenja budžeta i političkih prava u Hrvatskoj, zbog ekonomski nerazvijenih regiona, kao što je Kosovo. Međutim, nisu obraćali pažnju na kritike, koje su ukazivale na ravnopravnost republika. U istom periodu primjećeni su prvi sukobi u Krajini na nacionalnoj osnovi poslije 1945. godine — između Srba i Hrvata. Jugoslovenski mediji objavili su informaciju, prema kojoj su u Hrvatskoj sastavljeni spiskovi Srba i Hrvata, koji su ostali lojalni Jugoslaviji. Bilo je žalbi na slučajeve diskriminacije Srba.
Rukovodstvo Jugoslavije i Saveza komunista vidjelo je pokret kao oživljenje hrvatskog nacionalizma i zatražilo je od milicije da suzbije demonstracije. Tito je sa dužnosti smijenio najnelojalnije pristalice, kao što su Savka Dabčević-Kučar, Miko Tripalo i Dragutin Haramija, a takođe je sproveo čistku u Savezu komunista Hrvatske i mjesnoj administraciji. Mnoge vođe pokreta su kasnije na stranačkim sastancima izrazile kajanje. Mnogi studentski aktivisti su uhapšeni, a neki su čak i osuđeni na zatvorsku kaznu. Među uhapšenima tih godina su bili budući predsjednici Hrvatske, Franjo Tuđman i Stjepan Mesić, kao i novinar-disident Bruno Bušić.
Porast nacionalizma u Jugoslaviji
Postepeni rast nacionalizma u Jugoslaviji tokom osamdesetih godina doveo je do opšte krize u Jugoslaviji i pada komunističkog sistema.
1990.
mini|desno|Srpska autonone oblasti 1990. godine mini|desno|Akademik Jovan Rašković, osnivač Srpske demokratske stranke
Kada su se u Hrvatskoj počele formirati političke partije 1990. godine, Srbi su 11. februara u Vojniću osnovali Jugoslovensku samostalnu demokratsku partiju (JSDP), a 17. februara u Kninu Srpsku demokratsku stranku (SDS). Širom Jugoslavije su 1990. godine održani višestranački izbori. U Hrvatskoj je pobjedila Hrvatska demokratska zajednica (HDZ), koja je se zalagala za otcjepljenje i ustavne reforme. Srbi su podržali ili Srpsku demokratsku stranku umjerenog političara Jovana Raškovića ili komunističke ili socijalističke pokrete. Politika HDZ i nacionalističke izjave rukovodstva stranke, uključujući i Franje Tuđmana, povećale su međunacionalne tenzije u republici. Nakon uvođenja novih državnih simbola i promjene naziva republike (uklonjena je riječ „Socijalistička”), povećale su se tenzije između Srba i Hrvata, a zatim su Srbi tražili kulturnu autonomiju, što je odbijeno. Prema hrvatskom istoričaru Nikici Bariću, kriza u Jugoslaviji, u kojoj su Srbi vidjeli garanciju stabilnosti, među njima je izazvala zabrinutost. Kao rezultat toga, Srbi su svojim jedinim zaštitnikom smatrali Jugoslovensku narodnu armiju, koja je bila posljednja jugoslovenska institucija.
mini|levo|Predsjednik HDZ i prvi predsjednik Hrvatske Franjo Tuđman
Sutuacija u Hrvatskoj je dodatno zakomplikovana nacionalističkim mjerama republičke vlade. Srpskohrvatski jezik je zamijenjen hrvatskim jezikom, prvo je promijenjen naziv službenog jezika, a zatim gramatičke norme. U službenim prepiskama i u medijima je zabraćeno ćiriličko pismo. Iz školskih programa izbačeni su tekstovi o srpskoj istoriji, srpski pisci i pjesnici. Srbi u državnim institucijama su bili prisiljeni da potpišu „listu lojalnosti” novoj hrvatskoj vladi. Oni koji su to odbili da urade su odmah otpušteni. To je posebno primjenjivano u medijima. Bio je prisutan pritisak na predstavnike srpske inteligencije. Hrvatski političari su davali izjave koje su Srbi bolni primali. Posebnu oštru reakciju Srba je izazvala Tuđmanova izjava, da Hrvatska tokom Drugog svjetskog rata nije bila samo nacistička tvorevina, nego i hiljadugodišnja težnja hrvatskog naroda. Stjepan Mesić je jednom prilikom izjavio, da je Srbi iz Hrvatske mogu odnijeti onoliko zemlje koliko su donijeli na opancima.
U avgustu 1990. godine u Kninskoj Krajini je sproveden referendum o suverenitetu i autonomiji, na kome su se mogli izjasniti samo Srbi koji su rođeni ili žive na teritoriji SR Hrvatske. Hrvati nisu učestvovali u tome. Na referendumu je 99,7% od 756.721 glasača glasalo pozitivno, međutim u 10 opština hrvatske vlasti su uspjele spriječiti održavanje referenduma. Srpski referendum i početak stvaranja autonomije u istoriografiji je poznat kao „Balvan revolucija”. Srpska autonomna oblast Kninska Krajine je proglašena 30. septembra 1990. godine, a 21. decembra postala je poznata kao Srpska autonomna oblast Krajina. U decembru 1990. Hrvatski sabor usvaja novi ustav, prema kome su Srbi u Hrvatskoj postali nacionalna manjina, a ne ustavni državotvorni narod, što su bili prema republičkom ustavi iz vremena SFRJ.
U ljeto i jesen 1990. došlo je do neke vrste podjele vlasti u strukturama republike. Svi Srbi koji su odbili da potpišu „listu lojalnoj” su otpušeni iz republičkog ministarstva unutrašnjih poslova. Istovremeno u Kninu i u nizu drugih gradova, gdje su Srbi bili većinsko stanovništvo, u miliciji su ostali samo Srbi. Uskoro je ta milicija preimenovana u „Milicija Krajine”. Međutim, ovakva situcija nije bila samo u MUP-u. Na primjer, predjednik Vlade Hrvatske Josip Manolić je 17. oktobra 1990. otpustio sve Srbe koji su radili u vladi ili njegovom kabinetu, bez obzira na njihove političke stavove.
Nikica Barić tvrdi, da je predsjednik Srbije u sastavu Jugoslavije Slobodan Milošević razmatrao mogućnost ne miješanja u otcjepljenje Hrvatske, ali bez teritorija naseljenih Srbima. Prema Bariću, Milošević je želio da krajiški Srbi budu dio nove Jugoslavije.
1991.
mini|levo|Mapa Republike Srpske Krajine
U januaru 1991. godine osnovano je ministarstvo unutrašnjih poslova Krajine, koje je objedinilo sve sekreterijate unutrašnjih poslova koji nisu bila pod kontrolom Zagreba. U februaru 1991. SAO Krajina se ujedinila sa teritorijama sjeverne Dalmacije i Like, gdje su većinu stanovništva činili Srbi. Srpsko nacionalno vijeće i Izvršeno vijeće SAO Krajine su 28. februara 1991. usvojili rezoluciju o otcjepljenju od Hrvatske na osnovu rezultata referenduma i tražili su da ostanu u sastavu SFRJ. Skupština SAO Krajine je 16. maja donjela rješenje o prisajedinjenju Krajine Jugoslaviji.
Autonomna oblast Slavonija, Baranja i Zapadni Srem je proglašena 25. juna 1991. godine, a potom je 25. septembra iste godine preimenovana i od tada je postojala pod nazivom Srpska oblast Slavonija, Baranja i Zapadni Srem. Kasnije je posebna srpska autonomna oblast organizovana i na teritoriji Zapadne Slavonije.
U ljeto 1991. u Krajini su počele borbe između hrvatskih paravojnih formacija i pripadnika hrvatskog MUP-a na jednoj strani i srpske milicije na drugoj. Postepeno se u sukobe uključivala JNA, iz koje su u proljeće 1991. masovno dezertirali vojnici hrvatske nacionalnosti. Učešće JNA u sukobima se povećalo kada su hrvatski odredi započeli tzv. „blokadu kasarni” u septembru 1991. godine.
U proljeće 1991. godine na teritoriju SAO Krajine počele su dolaziti izbjeglice sa teritorije pod kontrolom Zagreba. Neki od njih su otišli u Srbiju ili Crnu Goru, a oko 100.000 je ostalo u Krajini. Crveni krst Jugoslavije je 1991. godine prijavio oko 250.000 izbjeglica srpske nacionalnosti sa teritorije pod kontrolom Zagreba. Izbjeglice su pristizale do primirja u januara 1992. godine. Istovremeno, desetine hiljada Hrvata i Muslimana, pod srpskim pritiskom, napustilo je teritoriju Krajine i izbjeglo na teritoriju pod kontrolom Zagreba. Prema Bariću, sa teritorije pod kontrolom Srba izbjeglo je do 300.000 nesrba, međutim prema popisu stanovništva iz 1991. na teritoriji buduće Krajine ukupan broj Hrvata i drugih nacionalnosti nije prelazio broj od 220.000 ljudi.
Srpske autonomne oblasti su se 19. decembra 1991. godine ujedinile u Republiku Srpsku Krajinu. Prema usvojenom ustavu, Srpska Krajina „nacionalna je država srpskog naroda i država svih građana koji u njoj žive”. Određeni su državni simboli — zastava, grb i himna. Milan Babić sa dužnosti predsjednik vlade prešao na dužnost predsjednika države. Proglašen je suverenitet Srpske Krajine.
Tokom 1991. godine hrvatska garda i policija su počinile brojne zločine nad srpskim civilnim stanovništvom. Najpoznatija mjesta u kojima su zločini počinjeni su Sisak, Gospić, Vukovar i sela u Zapadnoj Slavoniji. Srpske formacije su počinile mnoge zločine nad hrvatskim vojnicima i civilima, među kojima su ubistva hrvatskih ratnih zarobljenika u Vukovaru, masakr u Lovasu i masakr u Voćinu.
1992.
mini|desno|Ruševine u Vukovaru, poslije borbi za grad
mini|desno|Uništeni tenk na putu ka Drnišu
U januaru 1992. godine zahvaljujući međunarodnoj intervenciji prestala su neprijateljstva, a na teritoriji Srpske Krajine su raspoređene Mirovne snage Organizacije ujedinjenih nacija (Unprofor). „Plavi šljemovi” su razmješteni na liniji fronta između srpskih i hrvatskih snaga u cilju prekida sukoba i praćenja povlačenja teškog naoružanja sa fronta. Mirotvorci iz Rusije su navodili kako su Srbi skladištili oružje u skladištima pod nadzorom OUN, dok su Hrvati svoje oružje povukli u nepoznatom pravcu.
Hrvatska vojska je 21. juna prekinula primirje, zauzimajući nekoliko sela na Miljevačkom platou. Ovaj događaj je doveo do gubitka povjerenja Srba u mirovne snage i eskalaciju napetosti. Kao rezultat toga, krajiški Srbi su vjerovali da ih mirovne snage neće zaštititi od moguće hrvatske agresije i nastavili su sa formiranjem regularne vojske.
1993.
mini|levo|Porušena srpska kuća
Hrvatska vojska je 22. januara 1993. godine započela vojnu operaciju Maslenica, zauzimajući Novigrad, aerodrom Zemunik i sela Smoković, Islam Grčki i Kašić. Savjet bezbjednosti OUN 25. januara usvaja rezoluciju 802, osuđujući hrvatske napade. Kao rezultat hrvatskih napada, obe strane su obnovile artiljerijsko granatiranje gradova, a vojne operacije velikih razmjera su nastavljene do sredine proljeća. Predstavnici Srpske Krajine i Hrvatske su 6. aprila zaključili primirje i potpisali sporazum o povlačenju hrvatskih jedinica sa ranije osvojenih teritorija. Na tim položajima su ih trebale zamijeniti Mirovne snage OUN. Međutim, hrvatske vlasti su kasnije odbile da ispoštuju potpisani sporazum.
Na ljeto je nastavljeno sporadično artiljerijsko granatiranje. Savjet bezbjednosti OUN je produžio mandat mirovnih snaga.
Hrvatska vojska je 9. septembra započela vojnu operaciju Medački džep. Rezultat operacije je bilo zauzimanje i uništenje sela Divoselo, Počitelj i Čitluk, a protiv mirnog srpskog stanovništva počinjeni su ratni zločini. Nakon povlačenja hrvatskih snaga, na teritoriju „džepa” su došle mirovne snage. Predstavnici Srpske Krajine i Hrvatske su 2. novembra u Oslu nastavili pregovore. Srpsku delegacije je predvodio Goran Hadžić, a hrvatsku Hrvoje Šarinić.
1994.
Godina 1994. je prošla bez velikih napada Hrvatske vojska na teritoriju Srpske Krajine. Međutim, Hrvatska vojska je aktivno učestvovala u vojnim operacijama u Bosni i Hercegovini protiv Vojske Republike Srpske, a konsolidovane jedinice krajiških Srba su učestvovale u borbama u Zapadnoj Bosni na strani Fikreta Abdića.
Krajiške vlasti su pokušavale da uspostave miran život. Vlada je 1994. godine razvila program stabilizacije i počela je sa isplatama plata. Do novembra, rukovodstvo Srpske Krajine je planiralo da završi integraciju sa Jugoslavijom. U amabasadi Rusije u Zagrebu je 29. marta 1994. godine potpisano primirje između rukovodstva Srpske Krajine i Hrvatske. U Kninu su 5. avgusta održani pregovori krajiških Srba i Hrvata o ekonomskim pitanjima. Posebno se razgovaralo o mogućnosti otvaranja auto-puta preko Zapadne Slavonije. Na jesen su počeli da rade zajednički komiteti — vojni i poljoprivredni. Delegacija Srpske Krajine je posjetila Zagreb 8. i 14. novembra. Sporazum o normalizaciji ekonomskih odnosa Srpske Krajine i Hrvatske je potpisan 2. decembra. Predviđeno je da se održe pregovori o povratku izbjeglica, plaćanju penzija i otvaranju željezničkog saobraćaja. Krajiški Srbi su 19. decembra otvorili za saobraćaj bivši auto-put Bratstvo i jedinstvo.
Stojan Grujičić
desno|thumb|270px|Grob Stojana Grujičića u [[Aleja zaslužnih građana|Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu]] Stojan Grujičić Jaruga (1919 — 1999) učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Republika Srpska Krajina
1995.
U januara 1995. godine ambasador SAD u Hrvatskoj Piter Galbrajt predložio je Srpskoj Krajini i Hrvatskoj „Plan Z-4”. Predlagao je autonomiju za Kninsku Krajinu, a za Zapadnu Slavoniju i Istočnu Slavoniju, Baranju i Zapadni Srem potpunu integraciju u sastav Hrvatske. Usvajanje ovog plana, predsjednik Hrvatske Tuđman je smatrao političkim samoubistvom, međutim pod pritiskom američkih diplomata obećao je da će to pitanje razmotriti u dalekoj budućnosti. Prema srpskim izjavama, odredbe predloženog plana nisu garantovale zaštitu srpskog stanovništva od uznemiranja na nacionalnoj osnovi. Ipak, Milan Babić je u Beogradu dao izjavu, da je Srpska Krajina spremna prihvatiti neku prilagođenu verziju plana i pozvao je Hrvatsku da povuče svoje snage. Međutim, prema Jeleni Guskovoj, Tuđman je odbio da vodi dalje pregovore sa Srbima.
Stojan Grujičić
Biografija
Rođen je 19. decembra 1919. godine u selu Međuvođu, kod Kozarske Dubice. U osnovnoj školi, koju je završio u rodnom selu, kod učitelja Miloša Šiljegovića (kasnije jednog od svojih komandanata), Jaruga je već tada postao poznat po nestašlucima. Siromašni roditelji nisu bili u stanju da ga školuju, pa je ostao u selu i bavio se zemljoradnjom. Kada je malo odrastao, pošao je u svet, kao i mnogi njegovi vršnjaci ispod Kozare. Jaruga najčešće radio kao fizički-sezonski radnik na gradilištima u Beogradu i Novom Sadu. Vojsku Kraljevine Jugoslavije je odslužio u artiljeriskoj, protivtenkovskoj jedinici.
Republika Srpska Krajina
1995.
mini|desno|Srpske izbjeglice iz Krajine poslije operacije Oluja
Stojan Grujičić
Narodnooslobodilačka borba
Kada su, posle ustanka pod Kozarom, avgusta 1941. godine, stvorene partizanske čete, Jaruga je došao na Vitlovsku Kosu, i u Drugoj četi položio partizansku zakletvu. U svim njenim okršajima, posebno onim vođenim u novembru i decembru 1941. godine, Jaruga je pokazao izuzetnu hrabrost, kao i u vreme žestokih sukoba s Nemcima, januara i februara 1942. godine. Izvesno vreme je bio i kurir Prve partizanske vazduhoplovne baze u Međuvođu, koja je uspostavljena maja 1942. godine, dolaskom aviona Franje Kluza i Rudija Čajevca.
Probijajući obruč u ofanzivi na Kozari, jula 1942. godine, Jaruga je u vrlo teškoj situaciji uspeo da kroz neprijeteljske redove izvuče i artiljerisko odeljenje, koje se sastojalo od protivtenkovskog topa od 45 mm. Samo dan ranije, ovaj top je zaplenjen na Patriji i odmah upotrebljen u istoj borbi, kada su uništena dva nemačka tenka. Pošto je uspeo da se, sa topom, izvuče iz obruča, Jaruga je odmaoh dejstvovao prema neprijatelju koji se nalazio na cesti Dubica-Prijedor i time olakšao izvlaćenje snaga odreda, zbega i ranjenika. Tih dana primljen je u članstvo Komunističke partije Jugoslavije.
Republika Srpska Krajina
1995.
Umjesto da nastavi diplomatske kontakte, hrvatska vlada je odabrala vojno rješenje pitanja. Republika Srpska Krajina je likvidirana u maju (Zapadna Slavonija) i avgustu (glavni dio) 1995. godine tokom hrvatskih vojnih operacija Bljesak i Oluja. Tokom operacije Bljesak, Hrvatska vojska je zauzela srpsku enklavu Zapadnu Slavoniju. U pokušaju da spriječi hrvatsku ofanzivu, predsjednik Martić je naredio raketiranje Zagreba, što je i učinjeno. Nakon toga, raketiranje Zagreba je smatrano ratnim zločinom. Međutim, to nije omelo sprovođenje hrvatske ofanzive. Prema podacima srpske strane, a takođe i međunarodne organizacije za ljudska prava Hjuman rajts voč, tokom operacije Bljesak počinjeni su i zločini nad srpskim civilnim stanovništvom.
Stojan Grujičić
Narodnooslobodilačka borba
U borbama koje je vodila Peta krajiška kozarska udarna brigada od svog osnivanja, septembra 1942. godine u Podgrmeču i bihaćkoj operaciji, duž utvrđenja prema Bosanskom Novom i Ljubiji, pri ponovnom prelasku brigade na Kozaru i žestokim okršajima kod Klašnica, usiljenom maršu prema reci Sani i u borbama tokom Četvrte neprijateljske ofanzive, Jaruga je bio jedan od prvih partizanskih artiljeraca. Kao nišandžija, tukao je Nemce kod Benkovca, januara 1943. godine. Iz neposredne blizine dočekao je tenkove na cesti kod Lušci Palanke i ako je imao samo tri granate uništio je dva tenka.
Republika Srpska Krajina
1995.
Sljedeća vojna operacija je bila Oluja, tokom koje su hrvatska vojna i policija okupirale najveći dio Srpske Krajine. Sa teritorije Srpske Krajine je izbjeglo 230—250 hiljada Srba. Tokom i nakon operacije Oluja, hrvatski vojnici su počinili brojne zločine nad kolonama izbjeglica i protiv preostalog civilnog stanovništva, uključujući zločin u Dvoru na Uni i ubistvo srpskih civila u Gruborima. U presudi Haškog tribunala hrvatskim generalima Gotovini i Markaču stoji da je operacija Oluja bila dio zajedničke zločinačke namjere, koju je organizovalo hrvatsko vojno i političko rukovodstvo. Cilj operacije je bilo vraćanje prostora Krajine pod hrvatsku kontrolu i naseljavanje Krajine Hrvatima.
Stojan Grujičić
Narodnooslobodilačka borba
Jaruga je često napuštao borbeni zaklon svoje baterije, nekad s dozvolom, a nekad i samovoljno, da bi išao na bunkere, privlačio se nečujno, bacao bombe i vraćao one već jednom bačene, tukao mitraljezom i kundakom puške.
Radoje Dakić
Radoje Dakić Brko (1912 — 1946), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, predsednik Sindikata Jugoslavije i narodni heroj Jugoslavije.
Stojan Grujičić
Narodnooslobodilačka borba
Učestvovao je u mnogobrojnim borbama koje je Jedanaesta krajiška udarna brigada vodila na području Kozare i Podgrmeča, od svog formiranja 8. septembra 1943. godine. Jaruga se s izviđačkom četom, kao njen komandir, često provlačio kroz neprijasteljske redove. Na Hambarinama, kod Ljubije, uvukavši se neprimetno u neprijateljsku pozadinu, dočekao je u zasedi petoro kola s ustašama i ratnim materijalom. Posebno se istakao u akciji na drumu Dragotinja-Brezičani, avgusta 1943. godine, kada je razbijen motorizovani bataljon nemačke „Tigar“ divizije i ubijeno 143, a zarobljeno 42 neprijateljska vojnika. U oslobođenju Kozarca, 9. jula 1944. godine, zbog izvanredno efikasnog gađanja neprijateljskih utvrđenja, Jarugu je pohvalio Štab brigade.
Radoje Dakić
Biografija
Rođen je 27. 11. 1912. godine u selu Mala Crna Gora, na Žabljaku, kod Pljevalja. Posle završene osnovne škole, kao pitomac Srpskog privrednog društva Privrednik od 24. 12. 1926. godine, izučio je mašinbravarski zanat i završio zanatsku školu u Beogradu. Posle toga se uaposlio u livnici „Jug“. Radio je i u Ortopedskom zavodu u Beogradu i nekim drugim preduzećima.
Republika Srpska Krajina
1995.
Ostatak Srpske Krajine (oblast Zapadni Srem i Baranja od 1995. i oblast Zapadni Srem, Baranja i Istočna Slavonija od 1996) opstao je u vidu autonomije pod pokroviteljstvom OUN sve do mirne integracije u sastav Hrvatske početkom 1998. godine. Prema podacima Save Štrpca, predsjednik nevladine organizacije „Veritas”, nakon integracije na ovoj teritoriji ostalo je 77.316 Srba.
Radoje Dakić
Biografija
Vrlo rano je prišao radničkom pokretu. Bio je veoma aktivan u sindikalnoj organizaciji metalaca i naročito se zalagao u okupljanju omladine i njenom uključenju u rad sindikata. Član Komunističke partije Jugoslavije postao je 1934. godine.
Stojan Grujičić
Narodnooslobodilačka borba
Za nesebičnu požrtvovanost u borbi protiv neprijatelja, i mnogobrojne podvige, na smotri Jedanaeste krajiške udarne brigade, 18. oktobra 1944. godine, Petar Vojinović, komandant Četvrte krajiške udarne divizije, pročitao je ukaz Predsedništva AVNOJ-a o dodeljivanju Ordena narodnog heroja Stojanu Grujičiću Jarugi. Zahvaljujući na visokom priznanju, Jaruga je tada rekao: „Nastojaću da ga još više opravdam“.
Republika Srpska Krajina
Srbi
mini|mini|Rasprostranjenost Srba u Hrvatskoj prema popisu iz 1981. godine mini|Etnička mapa RSK, bazirana na podacima po opštinama sa popisa iz 1991. godine
Stojan Grujičić
Narodnooslobodilačka borba
Nastojeći da još više opravda odlikovanje koje mu je dodeljeno, tokom oslobođenja Busovače kod Travnika, aprila 1945. godine, kao zamenik komandanta Četvrtog bataljona Jedanaeste krajiške udarne brigade, učinio je poslednji i najveći podvig u ratu - čisteći, s grupom boraca, minsko polje, osetio je da je jedna mina aktivirana. U tom trenutku samo je stigao da dovikne borcima da legnu, a sam je obema rukama snažno stegao minu, koja je već uveliko šištala. Osvestio se u bolnici, bez obe ruke ispod laktova i jednog oka. Bilo je to šesto Jarugino ranjavanje.
Republika Srpska Krajina
Srbi
Prema popisima stanovništva, koji su sprovođeni u FNRJ i SFRJ, Srba u Hrvatskoj je bilo:
Radoje Dakić
Biografija
Zbog revolucionarne aktivnosti često je hapšen i zatvaran. Posle policijske provale u partijsku organizaciju u Beogradu, 1936. godine, uhapšen je i u zatvoru je proveo devet meseci. Kasnije je, usled nedostatka dokaza, pušten i proteran u rodno mesto.
Stojan Grujičić
Narodnooslobodilačka borba
Posle oslobođenja Jugoslavije, izvesno vreme ja bio u Jugoslovenskoj armiji, a onda je penzionisan kao ratni-vojni invalid. Iako teški invalid bio je veoma aktivan u udruženju ratnih-vojnih invalida i Saveza boraca NOR-a.
Gong Li
Gong Li (31. decembar 1965.-) je kineska filmska glumica. Slavnom je postala zahvaljujući suradnji s hvaljenim kineskim režiserom Zhang Yimouom, a čiji su filmovi suvremenu kinesku kinematografiju približili međunarodnoj važnosti. S vremenom je dobila niz prestižnih nagrada na svjetskim filmskim festivalima, a ugled joj je toliko narastao da je počela nastupati i u holivudskim filmovima. Godine 1996. se udala za singapurskog poduzetnika Ooi Hoe Soenga, te godine 2008. postala singapurska državljanka.
Stojan Grujičić
Narodnooslobodilačka borba
Umro je 7. februara 1999. godine i sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 25. septembra 1944. godine.
Radoje Dakić
Biografija
Godine 1937. se vratio u Beograd i radio u preduzećuima „Rogožarski“ i „Ikarus“. Pred izbore 1938. godine ponovo je proteran u rodno mesto. Iduće godine se vraća u Beograd, ali ponovo biva uhapšen i izveden pred Državni sud za zaštitu države, koji ga osloboađa, usled nedostatka dokaza.
U to vreme Radoje je bio politički sekretar Mesnog komiteta KPJ u Beogradu. Kao partijski rukovodilac učestvovao je u organizovanju mnogih štrajkova. Godine 1940. organizovao je veliki štrajk radnika aeronautičke industrije, zbog čega je uhapšen. Posle kraćeg zadržavanja u zatvoru, pušten je, ali je usled policijske provale u partijsku organizaciju ponovo uhapšen. U zatvoru je ostao sve do aprila 1941. godine.
thumb|left|190px|Grob Radoja Dakića u [[Aleja zaslužnih građana|Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu]]
Posle kapitulacije i okupacije Kraljevine Jugoslavije, odlazi u Crnu Goru, gde postaje član Pokrajinskog komiteta KPJ za Crnu Goru i Boku i aktivno učestvuje u pripremama ustanka. Oktobra 1941. godine izabran je za sekretara Okružnog komiteta KPJ za Nikšić. Kao delegat nikšićkog sreza učestvovao je na Ostroškoj skupštini održanoj 8. 2. 1942. godine u manastiru Ostrog.
Tokom 1942. godine postavljen je za sekretara Pokrajinskog komiteta KPJ za Crnu Goru i Boku. Godine 1944. postavljen je za političkog komesara Drugog udarnog korpusa.
Posle oslobođenja Beograda, učestvovao je na Osnivačkoj zemaljskoj konferenciji sindikata, na kojoj je izabran za sekretara Centralnog odbora Jedinstvenih sindikata Jugoslavije.
Krajem 1945. godine otišao je na lečenje u Moskvu, gde je i umro 13. 1. 1946. godine. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja.
Za narodnog heroja proglašen je 12. 7. 1949. godine.
Kao čuveni narodni heroj njegovim imenom se zvala se industrija za pravljenje građevinskih mašina u Podgorici, kao i više ulice u Podgorici, Nikšiću i drugim gradovima.
Republika Srpska Krajina
Srbi
Prema izvještajima komesara OUN za izbjeglice, do 1993. godine sa teritorije pod kontrolom Zagreba protjerano 251.000 ljudi. Izbjeglice su se uglavnom naselile u Srpskoj Krajini ili u Saveznoj Republici Jugoslaviji. Neki su otišli u SAD, Kanadu, Australiju itd, tako tamo formirajući brojnu dijasporu. Crveni krst Jugoslaviji je prijavio oko 250.000 izbjeglica srpske nacionalnosti sa teritorije Hrvatske 1991. godine. Na teritoriju SR Jugoslavije 1994. godine se doselilo više od 180.000 izbjeglica i raseljenih lica iz Hrvatske.
Godine 1993. Srpska Krajina je imala 435.595 stanovnika, od čega su 91% bili Srbi. Prema podacima Glavnog štaba SVK, 1993. godine u sjevernoj Dalmaciji je živjelo 87.000 stanovnika, u Lici 48.389 stanovnika, u Kordunu 51.000 stanovnika i u Baniji 88.406 stanovnika.
Godine 1995. iz Krajine je otpilike protjerano 250.000 Srba, uključujući 18.000 ljudi tokom operacije Bljesak i 230.000 ljudi tokom operacije Oluja.
Prema podacima OUN, poslije operacije Oluja u avgustu 1995. godine na teritoriji glavnog dijela Krajine živjelo je samo 5.500 Srba.
Hrvati i drugi narodi
Prepa popisu stanovništva u Jugoslaviji 1991. godine nesrpsko stanovništvo na području Srpske Krajine je sljedeće:
Tokom etničkog čišćenja nesrpskog stanovništva 1991. godine, većina je protjerana sa teritorije Srpske Krajine. Do 1992. godine Hrvati su čini samo 7% stanovništva ove tri teritorije. Ukupno je sa teritorije Srpske Krajine protjerano najmanje 170.000 Hrvata i drugih nesrba.
Religija
Većina stanovništva Srpske Krajine su bili pravoslavni hrišćani. Teritorije Srpske Krajine se nalazila pod kanonskom jurisdikcijom Srpske pravoslavne crkve. Na teritoriji Srpske Krajine su bile Mitropolija zagrebačko-ljubljanska, Eparhija gornjokarlovačka, Eparhija pakračko-slavonska, Eparhija osječkopoljska i baranjska i Eparhija dalmatinska. U zemlji su se nalazili mnogi pravoslavni manastiri i crkve. Najveći, stari i poznati manastiri su Dragović, Gomirje, Krka, Krupa i Lepavina. Tokom borbenih dejstava, mnoge srpske pravoslavne crkve su uništene ili znatno oštećene. Tako je 1993. godine Hrvatska vojska Sabornu crkvu Svetog Nikole u Karlovcu i rezidenciju episkopa gornjokarlovačkog. Od 1990. do 1995. godine, ukupno je uništeno 76 pravoslavnih crkava, 96 crkvenih zgrada, 10 grobalja, jedna patrijaršijska riznica, crkveni muzej, dvije crkvene biblioteke i dvije arhive. Opljačkane su 94 crkve i 4 manastira.
Hrvatska nacionalna manjina je većinom ispovjedala rimokatoličko hrišćanstvo. Mnoge rimokatoličke crkve su porušene ili oštećene tokom borbenih dejstava. Tokom masakra u Lovasu, Širokoj Luci i Voćinu, srpske paravojne formacije su potpuno ili djelimično uništile rimokatoličke crkve u ovim naseljima.
Politički sistem
Za vrijeme svojg postojanja, Srpska Krajina je imala tri predsjednika i šest predsjednika vlade. Nakon proglašenja nezavisnosti 19. decembra 1991. godine Milan Babić je postao predsjednik. Međutim, na toj dužnosti nije dugo ostao. Tokom Babićeve vladavine, on se sukobio sa Milanom Martićem, koji je kontrolisao miliciju i teritorijalnu odbranu.
Stvaranje Srpske Krajine u prvoj fazi pokazalo je značajnu zavisnost od Jugoslavije i složenost političkim nesuglasicama, što je dovelo do političke nestabilnosti. Odnosi između Knina i Beograda bili su veoma složeni u januaru 1992. godine. Razlog za to je bio neslaganje oko Vensovog mirovnog plana. Milan Babić je vjerovao da plan ne odgovara interesima Srpske Krajine, dok se Slobodan Milošević zalagao za njegovo usvajanje u ranoj fazi. Kao rezultat sporova sa Miloševićem, Babić je potpuno izgubio povjerenje u Beograd. Skupština Srpske Krajine je 22. januara je odbacila plan ulaska mirovnih snaga u Hrvatsku, ali je Skupština 9. februara pod pritiskom političara iz Beograda, koji su imali mnogo pristalica iz Srpske Krajine, ipak to usvojila. Babić je 26. februara 26. februara smijenjen sa dužnosti predsjednika. Na prijedlog Beograda za novog predsjednika izabran je Goran Hadžić, a Zdravko Zečević je postao predsjednik vlade. S obzirom da se Babić i njegovi sljedbenici nisu složili sa tom odlukom Skupštine, u Srpskoj Krajini je nastalo dvovlašće. U Srpskoj Krajini su 12. decembra 1993. godine održani prvi višestranački predsjednički i parlamentarni izbori. Uz Miloševićevu podršku u drugom krugu izbora, pobjedio je Milan Martić. Babić je pristao na kompromisnu poziciju ministra spoljnih poslova.
Predsjednik
mini|Goran Hadžić, drugi predsjednik Republike Srpske Krajine
Za vrijeme postojanja Srpske Krajine, predsjednici su bili:
Vlada
Prema Ustavu Srpske Krajine, Vlada je bila nosilac izvršne vlasti u republici. Srpska Krajina je od 1991. do 1995. godine imala ukupno šest vlada:
Vlade Srpske Krajine su formirane na političkoj osnovi i, prema pravilu, imenovani ministri nisu bili stručnjaci u resoru na čijem su se čelu nalazili. Članovi prve dvije vlade su bili iz Knina i Sjeverne Dalmacije, što im, prema Kosti Novakoviću, nije dozvolilo da utiču na situaciju u drugim dijelovima Srpske Krajine.
Skupština
Skupština Srpske Krajine sastojala se od 84 zastupnika, izabranih na parlamentarnim izborima. Zastupnički mandat je trajao četiri godine. Predsjednik i njegovi zamjenici predstavljali su sve tri krajiške eksklave. Prema ustavu, Skupština je bila dužna da se sastane dva puta godišnje — prvog radnog dana u martu i prvog radnog dana u oktobru. Trajanje sjednica nije trebalo biti duže od 90 dana. Skupština je bila odgovorna za izmjenu ustava, donošenje zakona, praćenje rada vlade, usvajanje budžeta, izmjenu administrativnih podjela itd.
Ustav
Ustav Srpske Krajine je usvojen 19. decembra 1991. godine na zajedničkoj sjednici Skupština SAO Krajina, Veliki narodne skupštine Zapadne Slavonije i Skupštine SAO Istočna Slavonija, Baranja i Zapadni Srem. Najviši pravni akt Srpske Krajine se sastojao od 8 glava i 124 tačke.
Prema ustav, Srpska Krajina „nacionalna je država srpskog naroda i država svih građana koji u njoj žive”. Glavnim gradom je proglašen Knin, a za himnu „Bože pravde”. Ustavom su određene i zastava i grb. Službeni jezik je bio srpski jezik, a pismo ćirilica.
Organi za sprovođenje zakona
Od početka sukoba Srba i Hrvata, značajnu ulogu u prvim okršajima imala je Milicija Krajine. Vršeći pritisak na Srbe, hrvatska vlada je otpustila većinu Srba iz centralnog aparata ministarstva unutrašnjih poslova i iz mnogih naseljenih mjesta, gdje su većinu stanovništva činili Hrvati. Pokušaji da se to sprovede i uvedu novi službeni simboli na milicijskim uniformama naišao je na otpor srpskih milicajaca u mjestima sa srpskom većinom. Sa početkom prvih sukoba, milicijske stanice u više gradova povukle su se iz republičkom MUP-a i formirale Miliciju Krajine, na čelu sa milicijskim inspektorom Milanom Martićem. Sekreterijat unutrašnjih poslova na čelu sa Milanom Martićem osnovan je 4. januara 1991. godine. Milicija Krajine je više puta učestvovala u vojnim operacijama, uprkos činjenici da su njeni pripadnici bili naoružani samo lakim vatrenim oružjem. Prema zapadnim istraživačima, Milicija Krajine je u julu 1991. godine imala oko 7 hiljada pripadnika sa oko 20 hiljada pripadnika u rezervnom sastavu. Prema podacima srpskih autora, Milicija Krajine je 9. oktobra 1991. godine imala 1.200 običnih milicionera, 500 specijalaca i 1.200 rezervista. Oni su bili pripadnici sedam sekreterijata unutrašnjih poslova (u Kninu, Korenici, Petrinji, Vojniću, Okučanima, Belom Manastiru i Vukovaru).
Kancelarija odvojenih jedinica milicije osnovana je 28. aprila 1992. godine. Ove jedinice su bile organizovane u osam brigada sa 24.000 pripadnika i predstavljale su neku vrstu prelazne organizacije između Teritorijalne odbrane i regularne vojske. Njihov zadatak je bio zaštita granice. Rastuštene su sa osnivanjem regularne vojske u oktobru 1992. Obična milicija je postojala do kraja 1995. godine. Dana 5. oktobra 1994. godine imala je ukupno 3.850 pripadnika, od toga 1.950 milicajaca, 183 inspektora, 591 specijalca, 422 zvaničnika i 694 rezervista. Snage Milicije Krajine u Istočnoj Slavoniji, Baranji i Zapadnom Sremu su 1. jula 1996. godine preimenovane u „Prelaznu policiju”, koju su činili Srbi, Hrvati i posmatrači OUN. Ove snage su 15. decembra 1997. godine formalno postale dio Hrvatske policije.
U Srpskoj Krajini je postojala sudska vlast. Osnovani su Vrhovni sud, Ustavni sud, okružni i opštinski sudovi. Vojni sud je uspostavljen 1994. godine. Na opštinskom i republičkom nivou bila su organizovana i djelovala su tužilaštva.
Oružane snage
mini|Srpska vojska Krajine 1993 - 1995 mini|Srpska vojska Krajine oficirski emblem 1993 - 1995 Na ljeto 1990. godine od jedinica milicije i dobrovoljaca u Kninu formirani su odredi samoodbrane, kao i milicijski sekreterijati, čiji su pripadnici bili srpski milicajc, koji su odbili da se potčine vlasti u Zagrebu. U januaru 1991. godine stvoreno je posebno odjeljenje unutrašnjih poslova, koje je omogućilo krajiškim Srbima da koordinišu djelatnost Milicije. Približno u isto vrijeme, u okviru Milicije Krajine od dobrovoljaca je stvorena specijalna jedinica, koja je nosila naziv „Martićevci”, po komandantu Milanu Martiću. U ljeto 1991. u Krajini su mobilizovani odredi Teritorijalne odbrane, a u velikom slučaju njihovim akcijama su rukovodili oficiri Jugoslovenske narodne armije. Nakon potpisivanja primirja 1992. godine, JNA se povukla sa teritorije Hrvatske i Krajine, ostavljajući Srbima dio teškog naoružanja. Oružje je skladišteno pod nadzorom Mirovnih snaga OUN. Pošto su jedinice TO povučene u kasarne, na borbenoj liniji su ostale samo brigade Posebne jedinice milicije, čiji su pripadnici imali samo lako vatreno naoružanje. Ove brigade su bile podređene posebnom podjeljenju u okviru MUP Srpske Krajine.
Hrvatski napad na Miljevački plato, pokazao je da mirovnjaci neće braniti Srpsku Krajinu i 16. oktobra 1992. godine osnovana je Srpska vojska Krajine — regularna vojska Srpske Krajine. Sprovedena je vojna reforma, prema kojoj su jedinice TO i brigade Posebnih jedinica milicije transformisane u vojne brigade i odrede. Sve one su raspoređene u sastav šest korpusa i Glavni štab. SVK se sastojala iz Glavnog štaba, štabnih jedinica, armijskih korpusa i RV i PVO. U osnovi, korpus SVK se sastojao od štaba, nekoliko pješadijskih brigada, artiljerijskih bataljona, protivtenkovskog diviziona, diviziona PVO i pozadinskih baza. Neki korpusi su imali specijalne jedinice, a u 7. korpusu se nalazio oklopni voz. Svi korpusi SVK, sa izuzetkom Korpusa specijalnih jedinica koji je osnovan u ljeto 1995. godine, bili su zasnovani na teritorijalnom principu.
Privreda
Prema mnogim istraživačima, u socijalističkom periodu, teritorije koje su ušle u sastav Srpske Krajine, bile su značajno slabije razvijene od ostatka teritorije Hrvatske. Infrastruktura je bila manje razvijena, turistički potencijal znatno manji, kao i obim investicija. Prije rata, mnogi industrijski objekti u krajiškim gradovima su bili dio industrijskih postojenja koje se nalaze u Hrvatskoj ili u Bosni i Hercegovini. Borbena dejstva su nanjela znatnu štetu infrastrukturi Srpske Krajine, prekinuvši mnoge proizvodne i trgovinske veze. Izuzetno su oštećeni i stambeni objekti. Uvođenje sankcija Jugoslaviji je uticalo na situaciju u Srpskoj Krajini, što je pogoršalo već tešku ekonomsku situaciju.
Tokom stvaranja države, krajiške vlasti su vjerovale da će izgraditi privredu kroz blisku saradnju sa Jugoslavijom i Srpskom. Međitim, pomoć iz Beograda otežale su međunarodne sankcije. Ipak, privreda Srpske Krajine nastavila je da funkcioniše tokom perioda borbenih dejstava.
Vlada je 1992. godine odlučila da podrži preduzeća, koja su prije rata bila u javnom vlasništvu, jer su se suočila sa velikim poteškoćama. Usvojila je svoju valutu — dinar Republike Srpske Krajine, ali je zbog velike inflacije njena vrijednost stalno opadala. Hiperinflacija je počela 1993. godine, što je onemogućilo usvajanje republičkog budžeta. Početkom 1994. godine u Jugoslaviji je uveden novi dinar, vezan za njemačku marku po kursu 1:1. Jugoslovenski dinar se u Srpskoj Krajini i Srpskoj usvaja kao jedina valuta, čime je hiperinflacija zaustavljena. Nova vlada sa Borislavom Mikelićem na čelu, usvojila je budžet i počela da obnavlja privredu.
Mnoga preduzeća iz Srpske Krajine su pokušala da se preorjentišu na tržišta Srpske i Srbije, što je djelimično postignuto. Program stabilizacije privrede i finansija je razvijen 1994. godine. Funkcionisanje monetarnog sistema i finansija zavisilo je isključivo od Beograda. Aktivno je korišteno poljoprviredno zemlje površine od 700.000 hektara. Međutim, zbog nedostatka gorica za mašine i nedovoljnog finansiranja, poljovrivreda u Srpskoj Krajini je pokazala nisku efikasnost. Konkretno, u Istočnoj Slavoniji je 1994. godine 45% zemljišta pripremljeno za sijanje, ali je kraju žetva prikupljena samo za 30%. Aktivno je korišten i šumski fond od 540.000 hektara, sa godišnjim pripastom od 1.500.000 m3. Mediji su pri tome u više navrata tvrdili, kako je sječa šuma u Istočnoj Slavoniji sprovođena bez regulativa i planiranja. U ovoj oblasti je crpljena i nafta, ali u nedovoljnim količinama kako bi se pokrio republički deficit goriva. Nafta crpljena u Srpskoj Krajini slata je na preradu u Pančevo u Jugoslaviji. Zatim je ono prodavano na teritoriji Srpske Krajine. Istovremeno, dio goriva je dodjeljivan vojsci i ministarstvu unutrašnjih poslova, kako bi ispunili svoje potrebe.
Kultura i obrazovanje
Prva mjera ka stvaranju obrazovnog sistema nezavisnog od Zagreba preuzete su u septembru 1990. godine, kada je osnovan Kulturno-prosvjetni savjet Sjeverne Dalmacije i Like. U martu 1991. osnovano je ministarstvo obrazovanja, sa sjedištem u Kninu i mjesnim kancelarijama u Belom Manastiru i Topuskom (osnovano nešto kasnije). Na čelu ministarstva se nalazio Dušan Badža, profesor iz Obrovca. Sa početkom neprijateljstava, obrazovni proces je više puta prekinut. Same škole su periodično bombardovane i uništavane.
U junu 1993. godine vlada Srpske Krajine donjelo je odluku o osnivanje Univerziteta Nikola Tesla u Kninu. U sastavu univerziteta su se nalazila četiri fakulteta:
Profesori iz Srbije i Srpske su pružali značajnu pomoć univerzitetu.
Inchon (film)
Inchon je američki ratni film snimljen 1982. u režiji Terencea Younga. Radnja prikazuje prve mjesece korejskog rata i kulminira znamenitim iskrcavanjem kod Inchona u septembru 1950. kada su se američke trupe na čelu s generalom Douglasom MacArthurom (čiji lik tumači Laurence Olivier) došle iza leđa sjevernokorejskih snaga i tako spasile Južnu Koreju od uništenja. Film, čiji je budžet iznosio 46 miliona dolara, financirao je južnokorejski tajkun Sun Myung Moon, poznat i kao vođa Crkve ujedinjenja, a u snimanju su osim pripadnika Crkve sudjelovali i pripadnici američkih oružanih snaga, koji su producentima dali značajnu tehničku i logističku podršku. Iako je film sa svojom antikomunističkom i militarističkom porukom bio u duhu nove eskalacije hladnog rata početkom 1980-ih, doživio je potpuni krah kod kritike i debakl na kino-blagajnama, nakon koga nikada nije izdan na videu ili DVD-u. Često ga se spominje kao jedan od najgorih filmova svih vremena.