cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Golgota (TV drama, 1975)
Golgota je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1975. godine. Režirao ju je Vasilije Popović, a predstavlja adaptaciju istoimenog komada Milivoja Predića.
Kulturno-povijesni muzej u Dubrovniku
Kulturno-povijesni muzej najveći je muzej u Dubrovniku, smješten u samom Kneževom dvoru.
Golgota (razvrstavanje)
Golgota je brdo iznad Jeruzalema gdje je prema Bibliji razapet Isus Krist. Zbog toga se u mnogim jezicima i zemljama uzima kao slikoviti izraz za mjesto ili događaj vezan uz velike muke i stradanje. To podrazumijeva:
Kulturno-povijesni muzej u Dubrovniku
Kad je knez priređivao audijencije za inozemne veleposlanike, zdura (počasna straža) stajala je u predsoblju koje se nalazi ispred dvorana. Danas su ove prostorije namještene slikama, starim predmetima i stilskim pokućstvom.
Na istočnom krilu kata nalazio se stan čuvara zatvora. Stan je bio gledao ka moru. U istom se je krilu nalazila dvorana Senata.
Muzej danas čuva sve sačuvano kulturno-povijesno blago iz doba Dubrovačke Republike.
Суваја
Суваја може бити:
San Michele, Cuneo
San Michele je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Cuirindalillo, Carácuaro
Cuirindalillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Carácuaro.
San Michele, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 320 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 394 m.
Rocchetto, Verona
Rocchetto je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Cuirindalillo, Carácuaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 701 m.
Darinka iz Rajkovca
Darinka iz Rajkovca je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1975. godine. Režirao ju je Miroslav Belović, a scenario napisao Stevan Pešić.
Muzej suvremene povijesti u Dubrovniku
Muzej suvremene povijesti jedan je od muzeja u Dubrovniku. Nema stalni postav, ni druge izložbene prostore.
Muzej je prikupio znatnu građu o Drugom svjetskom ratu, a posljednjih godina radi na prikupljanju isprava i memoarske građe o Domovinskom ratu u Dubrovniku i njegovoj okolici. U tijeku je i rad na knjizi o velikosrpskim grafitima s dubrovačkog područja (I. Dabelić) te prikupljanje povijesne građe za izradu monografije o 163. brigadi HV-a (M. Đuraš).
Hloramin-T
Hloramin-T je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 227,644 Da.
Izdajnik (film)
Izdajnik je jugoslovenski crno-beli igrani film snimljen 1964. godine u režiji Vojislava Rakonjca Kokana, a po scenariju Miće Milića. Radnja je smještena u doba Drugog svjetskog rata i prikazuje kako se ilegalac koga je uhapsio Gestapo slomi pod mučenjem te ne samo izdaje svoje drugove, nego i sudjeluje u njihovom ubijanju. Često se navodi da je Izdajnik najbolji film u filmografiji Rakonjca Kokana.
Colonia Benito Juárez, Villa Aldama
Colonia Benito Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Villa Aldama.
Vojislav Rakonjac Kokan
Vojislav Rakonjac "Kokan" (1. april 1935 - 12. jun 1969) bio je srpski i jugoslovenski filmski i televizijski reditelj, poznat po nizu ostvarenja iz 1960-ih, koja su razbijala dotadašnje tabue u jugoslovenskoj kinematografiji.
Filmom se počeo baviti kao jedan od osnivača Kino kluba Beograd, koji će biti jedan od značajnih rasadnika filmskih talenata.
Bio je drugi suprug poznate glumice Milene Dravić.
Dent, Minnesota
Dent je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 192, što je 0 (0,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cueva de las Manos
Ljudi koji su naslikali ove slike su vjerojatno preci kulture naroda Tehuelche, lovci-sakupljači koji se ovdje javljaju oko 700. godine, a koje su zatekli europski osvajači u 19. stoljeću. mini|lijevo| [[Klanac rijeke Pinturas]]
Odlike
Sustav spilja Cueva de las Manos na liticama klanca rijeke Pinturas se nalazi na zabačenom mjestu Patagonije, na visinama od 800–1000 m, do kojega vode samo makadamski putovi.
Slike ruku su često oslikane kao negativi koji su ocrtani (okruženi) bojom. Većinom su to lijeve ruke, što pretpostavlja kako su slikari u desnoj držali cijev za prskanje. Osim ruku tu su i prikazi ljudskih bića, gvanaka (Lama guanicoe), nandua, mačaka i drugih životinja, te geometrijskih oblika, cik-cak uzoraka, prikaza sunca i lova. Na prizorima lova su naturalistički prikazane razne lovačke tehnike, kao što je lov opkoljenih životinja, lov u zasjedi i uporaba oružja za bacanje poput bola. Slične slike, iako u manjem broju, se mogu naći u obližnjim spiljama. Tu su i crvene točkice na stropovima, koje su možda nastale potapanjem lovačkih bola u tintu, koje su potom bacane nagore. Vezivo je nepoznato, no mineralni pigmenti su željezni oksid crvene i ljubičaste boje, te bijeli kaolin, žuti jarosit i crni oksid mangana.
Dvosobna kafana
Dvosobna kafana je jugoslovenska TV komedija u produkciji RTV Beograd emitovana 1975. godine. Režirao ju je Vladimir Momčilović, a scenario napisao Dušan Kovačević.
Dom Marina Držića
Dom Marina Držića najmanji je muzej u Dubrovniku. Nalazi se u Širokoj ulici 7. Po naravi je kazališni muzej, znanstveno-dokumentaristički institut i izložbeni prostor. Zbog uklopljenosti u urbano okružje, primjer je ambijentalnog muzeja.
Osmišljen je 1989. godine. Ustanovljen kao memorijalni muzej Marina Držića, jednog od najvećih hrvatskih dramatičara. Sinteza je svih iskustava iz oblasti kazališne znanosti, konceptualne umjetnosti, scenografije, kostimografije i informatike.
U izloške ovog muzeja spada kazališna zbirka. Čine ju kazališni materijali u svezi s izvedbama Držićevih djela u Hrvatskoj i inozemstvu: plakati, programi i fotografije. Muzej dokumentira kazališni život protekle polovice stoljeća u okviru Dubrovačkih ljetnih igara, ali i inih hrvatskih kazališnih pozornica.
La Aldea, Aramberri
La Aldea je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 250 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1124 m.
The Yellow Rolls-Royce
The Yellow Rolls-Royce je britanski igrani film snimljen 1964. godine u režiji Anthonyja Asquitha. Po žanru je drama, a po strukturi omnibus koji se sastoji od nekoliko priča, radnjom smještenih u Evropu u međuratnom periodu odnosno na početku Drugog svjetskog rata. Zajednički okvir za priče je automobil Rolls-Royce koji tokom godina mijenja vlasnike i čije sudbine prati radnja.
Iako se vjeruje kako je ideja za film došla od njemačkog filma In jenen Tagen iz 1947. godine, producentima je glavni poticaj dao uspjeh filma The V.I.P.s koji je imao sličan koncept - niz kratkih priča u kojima su nastupale najveće zvijezde tadašnjeg doba. The Yellow Rolls-Royce je postigao veliki komercijalni uspjeh.
Siže
Kola, žuti Rols-Rojs, prvi je kupio markiz od Frintona (Reks Harison) kao poklon za godišnjicu braka svojoj ženi Eloizi, Žani Moro. Markiz je pasionirani ljubitelj konja, i sam poseduje grlo, redovno se takmiči na Askotu i konačno njegov konj pobeđuje. Njegov elan i radost zbog pobede na trkama će spasti kad zatekne ženu sa njenim ljubavnikom koga tumači Edmund Pardom. On se ne razvodi od nje, ali odlučuje da vrati kola.
Konačno kola kupuje američki gangster Paolo Maltese (Džordž Si Skot). On putuje u Italiju sa svojom verenicom Mej Dženkins, koju tumači Širli Maklejn, i svojom „desnom rukom“ Džojom Fridlanderom. Paolo mora da se vrati u SAD zbog nekih neraščišćenih poslova i ostavlja Džoja da se brine o Mej. Međutim ona se zaljubljuje u mladog zgodnog uličnog fotografa Stefana (Alen Delon. Kada se vratio Paolo, Mej laže Stefana da je to bila samo avantura, ne bi li ga zaštitila od svog verenika.
Loman, Săsciori
Loman je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Săsciori.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 617 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 572 m.
The Yellow Rolls-Royce
Siže
Sledeći vlasnik kola je Amerinkanka Gerda Milet (Ingrid Bergman), koja je bogata udovica na proputovanju Evropom. Ona u Trstu sreće Jugoslovena Davića, koga tumači Omar Šarif, koji je ubeđuje da ga ilegalno uvede u Jugoslaviju, jer je on patriota i želi da se bori protiv nacista i nacističkog režima u zemlji ne bi li zaštitio mladog kralja Petra. Gerda na kraju odlučuje da pomogne jugoslovenskom pokretu otpora tako što svojim žutim Rols-Rojsem razvozi partizane.
Nikola Bošković
Nikola Bošković (Orahov Do, 1641. ili 1642. - Dubrovnik, 18. rujna 1721.), trgovac iz Dubrovačke Republike najpoznatiji kao otac znamenitog astronoma Ruđera.
Rođen je u Orahovom Dolu, malom mjestu nedaleko od Popovog polja. Otac mu se zvao Boško i po tome je dobio prezime. Imao je brata Petra koji je umro 1724. Nikola je došao u Dubrovnik kao dječak kako bi bio šegrt Rada Gleđevića koji ga je zatim otpremio u Novi Pazar učiti od mjesnih trgovaca. Bošković se kasnije vratio u Dubrovnik kao bogat čovjek. Njegova putovanja kroz Rašku je opisao isusovac Riggeputti u djelu Relazione della Provincia della Rassia, koje je poslužilo kao materijal za djelo Illyricum Sacrum koje govori o povijesti kršćanstva na Balkanu. Bošković opisuje povijesne i sakralne spomenike, uključujući nekoliko pravoslavnih samostana i kraljevskih palača, a također govori i o otužnom stanju Katoličke crkve u krajevima pod turskom vlašću. Nakon povratka u Dubrovnik ženi Pavicu Beteru, poznatu Dubrovkinju talijanskog porijekla. Imali su osmero djece, a drugo (Ruđer) će postati najpoznatije.
Srpski i hrvatski povjesničari su u sporu oko podrijetla Boškovića. Godine 1924. Jugoslavenska akademija znanosti i umjetnosti tvrdi kako su svi Boškovići Srbi te kako je Nikola bio srpski pravoslavni kršćanin koji je prešao na katoličanstvo nakon dolaska u Dubrovnik. Godine 1995. je crnogorski povjesničar Slobodan Šćepanović napisao knjigu O podrijetlu obitelji i korijenima predaka Ruđera Boškovića i u njoj tvrdi kako je Nikola prešao s pravoslavnog kršćanstva na katoličanstvo i kako su Boškovići podrijetlom iz Crne Gore. Godine 2012. srbijanski list Press objavio je članak o srpstvu Nikole Boškovića,, pozivajući se na izjavu predsjednika Srbije Borisa Tadića kako je Ruđer Bošković bio Srbin katolik. Hrvatski akademici odbacili su te tvrdnje govoreći kako Tadić mora nešto naučiti, pa i kako je ispod razine komentirati takve tvrdnje.
Pietriceaua, Brebu
Pietriceaua je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Brebu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1395 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 671 m.
Quartiere Spip, Parma
Quartiere Spip je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
San Julián, Guadalupe y Calvo
San Julián je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2632 m.
Granja Santa Rosa de la Lima, Irapuato
Granja Santa Rosa de la Lima je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1715 m.
Dubrovački ćirilski molitvenik
Dubrovački ćirilski molitvenik iz 1512. godine prva je srpska ćirilična knjiga.
Povijest
Tiskan je u Veneciji u tiskari Giorgio Rusconi naslovljen Od blažene gospođe ofičje (l. 140, vel. 15,2 x 10,2 cm). Po sadržaju, namjeni i oblikovanju to je molitvenik tipa Liber horarum, koji je u prvoj polovici XVI. stoljeća bujao u Italiji, napose u Veneciji, te u sjeverozapadnoj Francuskoj (osobito u Parizu). U talijanskim krajevima javlja se pod naslovom Officium romanum. Osnovnu jezgru molitvenika toga tipa čini služba ili Marijin oficij (Officium beatae Mariae Virginis), ali svaki takav molitvenik „priča svoju vlastitu priču“, što pokazuje dubrovački ćirilski molitvenik iz 1512. godine. Uz Marijin oficij sadrži sve glavne dijelove što se obično nalaze u latinskim Officium b. Mariae V., to jest sadrži: još Kalendar, ''Oficij sv. Križa, Oficij sv. Duha, Sedam psalama pokornih s Litanijama svih svetih, Oficij za mrtve, a u nekim primjercima dolazi i Petnaest molitava sv. Brigite'' (švedske), što znači da je sastavljen od dviju „jedinica“ objavljenih kao jedna knjiga (kao jedna tipografska cjelina). Mogle su (kao što je u to doba nerijetko bivalo) biti objavljene i svaka za sebe. Na to upućuju dva kolofona: na svršetku Ofičja: Štanьpano u Bneciehь u Zorьzi Rusьkoni izь Milana po mešьtru Franьčesьkh (!) ''Ratьkoviću izь Dubrovnika u 1512. ljetь na 2 agusьta mieseca (l. 127r) i Štanьpano po mešьtru Franьčesьku Ratьkovu Dubrovčaninu u 1512. lietь na 10. agusta mieseca'' (l. 140r). Da su Ofičje Marijino i ''Molitve sv. Brigite mogli biti objavljeni kao cjelina i odvojeno, svaka za sebe, pokazuju (samo) – tri očuvana originalna primjerka od kojih jedino primjerak u Parizu ima oba dijela, dok primjerci u Oxfordu i Washingtonu nemaju Molitava sv. Brigite''.
Tisak je dvobojan: crni i crveni. Raskošno je ukrašen: svaka je stranica (osim naslovne stranice Molitava sv. Brigite) uokvirena bordurom s figurama; ima 12 povećih slika (drvoreza), koje zajedno s okvirom idu preko cijele stranice (smještene su pred početkom važnijih dijelova teksta). Čini se da su za ovaj Molitvenik rezana slova, inicijali, bordure i slike – ocijenio je Milan Rešetar, koji je 1938. godine priredio novo izdanje teksta starom ćirilicom i opširnim uvodom, smatrajući ga srpskim Molitvenikom. Što se pak jezika tiče, Rešetar ocjenjuje: „... ima u Molitveniku mnogo oblika i riječi što se dandanas ne govore u Dubrovniku; prije svega sve što je preuzeto iz crkvenoga teksta a nije naše, pa onda i ono nekoliko što je ostalo iz čakavsko dalmatinske matice, ali to ništa ne smeta da rečemo da je sve ostalo dubrovačko...“ Rešetar smatra da je Molitvenik srpski unatoč tomu što sam kaže: „Srpski molitvenik štampan je ćirilicom, ali nije ustavnim slovima ni pravopisom pravoslavnih crkvenih knjiga kojima su prije njega štampane u Cetinju 1494. i 1495... već iznosi djelomice svoj tip ćirilskih slova koji je udešen prema ćirilskom rukopisu (zapadnoj ćirilici), kojim su se tada pisale kod nas stvari što nisu namijenjene ni pravoslavnoj crkvi ni pravoslavnoj vjeri, pa je zato skoropis bio ćirilsko pismo, što su redovno upotrebljavali naši katolici i muslimani“ (Srpski molitvenik od g. 1512. Novo izdanje priredio Milan Rešetar. Srpska kraljevska akademija. Posebna izdanja, knjiga CXXII. Filosofski i filološki spisi, knjiga 32, Beograd 1938, str. LX+109).
El Mosco, San Francisco del Rincón
El Mosco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Francisco del Rincón.
Vanga, Bolzano
Vanga je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 234 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1071 m.
Ixtakuatitla, Xochiatipan
Ixtakuatitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Xochiatipan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 194 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 528 m.
El Realito, Aramberri
El Realito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 129 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1141 m.
Los Naranjos, Carácuaro
Los Naranjos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Carácuaro.
Marienville, Pennsylvania
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.137.
San Nazario, Cuneo
San Nazario je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 333 m.
El Buenavista, Mazatán
El Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mazatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Tinajas 3ra. Sección, Tapachula
'''Tinajas 3ra. Sección''' je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 640 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Akvarij i Institut za more i priobalje
mini|desno|250px|Prizor iz dubrovačkog akvarija Dubrovački akvarij nalazi se u staroj gradskoj luci, u srednjovjekovnoj tvrđavi sv. Ivana. Simbol akvarija je morski konjić.
Akvarij čini 31 bazen ukupnog obujma 115 m3 u kojima se nalaze primjerci flore i faune Jadranskog mora. Najstarija je stanovnica morska kornjača iz 1953. godine. Ostale vrste koje se može vidjeti u akvariju su kostorozi, rakovi, morske zvijezde, zubatci, orade, lubine, kirnje, orhani, ugori, hobotnice, pagari, vrane, drozdovi, jegulje, cipli, murine, škrpine, morski ježinci, trpovi, puževi, školjke itd.
Povijest ove ustanove seže u 1946. kad je osnovana Ribarstvena stanica i 1949. kad je osnovan Biološki institut HAZU (ondašnje JAZU). Od tih godina datira organizirani znanstveno-istraživački rad u području oceanografije i ribarstva u Dubrovniku. Te dvije ustanove bile su osnovama današnjeg Instituta za more i priobalje Sveučilišta u Dubrovniku.
Institut za more i priobalje Sveučilišta u Dubrovniku radi od 1. siječnja 2006. godine.
Tepepan, Eloxochitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 651 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1054 m.
Hloranil
Hloranil je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 245,875 Da.
Prava Crvena Hrvatska
Prava Crvena Hrvatska je bio tjednik iz Dubrovnika. Izlazio je od ožujka 1905. godine do studenoga 1918.
Uređivali su ga Vlaho Kelez, Frano Schick i Ivo Birimiša. Tjednik je bio list Čiste stranke prava. Nerijetko su preko stranica lista polemizirali s pravaškim listom Crvenom Hrvatskom.
Spomen soba u Dubrovniku
1997. godine branitelji Grada Dubrovnika dali su inicijativu utemeljiti Spomen sobu poginulim dubrovačkim braniteljima. U rujnu 2000. odlučeno je Spomen sobu poginulim dubrovačkim braniteljima smjestiti u prizemlju palače Sponza. Državni arhiv u Dubrovniku uredio je prostor. U studenom 2004. godine u novom reprezentativnom prostoru Grad Dubrovnik uređuje novi prostor i otvara novi postav Spomen sobe poginulim dubrovačkim braniteljima sa artefaktima iz Domovinskog rata.
Vuk Bobaljević
Vuk Bobaljević (? 1473.) je bio hrvatski humanist i pjesnik latinist iz Dubrovnika, sin dubrovačkog diplomata, kneza i vijećnika Mihovila.
Querceto, Parma
Querceto je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 572 m.
Instalater Štuks
Instalater Štuks je jugoslovenska TV drama emitovana 1964. godine. Režirao ju je Zdravko Šotra. Predstavlja adaptaciju humoreski izraelskog pisca Efraima Kišona.
Memorijalna kuća Ronalda Browna
Memorijalna kuća Ronalda Browna muzej je u Dubrovniku otvoren povodom prve obljetnice tragične smrti ministra trgovine SAD-a Ronalda Browna i njegovih suradnika u mirovnoj misiji 3. travnja 1996. u blizini Dubrovnika.
Nalazi se pred ulaz na Peskariju. Na prvom katu nalazi se memorijalna soba američkog tajnika za gospodarstvo Ronalda Browna. Prvi i drugi kat namijenjeni su izložbama.
Na prvom katu je u večeri ponovnog otvaranja zgrade nakon više godina 6. srpnja 2003. postavljena izložba nakita Maxa Škledara. Muzej kani ovdje predstaviti izloške muzeja suvremene povijesti.
Drugi je kat obnovljene zgrade američko-hrvatskog prijateljstva mjesto na kojem su izložene slike dubrovačkih kolorista Iva Dulčića, Antuna Masle i Đura Pulitike, najznačajnijih hrvatskih slikara sredine 20. stoljeća iz Dubrovnika. U neformalnom govoru zgrada se naziva Galerijom Dulčić-Masle-Pulitika.
Станци
Станци могу бити:
La Pera, Coatzacoalcos
La Pera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatzacoalcos.
Comechingón
Comechingón (pl. Comechingones; Hênîa-Kâmîare), jedno od starih indijanskih plemenskih skupina iz Argentine koji su živjeli na području današnjih provincija Córdoba i San Luis. Sastojali su se od dviju glavnih geografskih grupa Hênîa na sjeveru i Kâmîare na jugu, podijeljenih na više plemena. Bili su sjedilačko stanovništvo koje se bavilo obradom tla i sakupljanjem divljeg voća, kao što sualagarroba i chañar.
Papaloapan, Eloxochitlán
Papaloapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Eloxochitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 647 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1178 m.
Agnana Calabra, Reggio Calabria
Agnana Calabra je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 543 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 195 m.
Podu Cheii, Brebu
Podu Cheii je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Brebu.
El Limoncito, Guadalupe y Calvo
El Limoncito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1014 m.
Santa Teresa, San Francisco del Rincón
Santa Teresa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Francisco del Rincón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1749 m.
Bethel Heights, Arkansas
Betel Hajts je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.372, što je 1.658 (232,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Joaquín Miguel Gutiérrez, Tapachula
Joaquín Miguel Gutiérrez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Sigismund Bobaljević
Sigismund Bobaljević (djelovao u 16. st.) je bio hrvatski pjesnik iz Dubrovnika, iz plemićke obitelji Bobaljević.
Joaquín Miguel Gutiérrez, Tapachula
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 640 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 45 m.
El Manguito, Mazatán
El Manguito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mazatán.
Matej Franov Bobaljević
Matej Franov Bobaljević (živio potkraj 15. i na poč. 16. st.) je bio hrvatski prevoditelj, javni djelatnik iz Dubrovnika i poznavatelj latinskoga, hebrejskoga i grčkoga. Preveo je djela sv. Bazilija.
El Manguito, Mazatán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Monteleone Sabino, Rieti
Monteleone Sabino je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 729 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 480 m.
San Paolo, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 611 m.
Laz, Săsciori
Laz je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Săsciori.
La Soledad, Villa Aldama
La Soledad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Villa Aldama.
Laz, Săsciori
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 466 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 343 m.
La Soledad, Villa Aldama
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2423 m.
Cabeza de Vaca, Carácuaro
Cabeza de Vaca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Carácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 795 m.
Sheldon, North Dakota
Šeldon je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 116, što je 19 (-14,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Rucio, Aramberri
El Rucio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 121 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1644 m.
Hloranilinska kiselina
Hloranilinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 208,984 Da.
Călugăreni, Călugăreni, Prahova
Călugăreni je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Călugăreni.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1425 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 373 m.
Ranchería Puerto de San José, Guadalupe y Calvo
Ranchería Puerto de San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2642 m.
Dubrovački zakon o zabrani trgovanja robljem iz 1416. godine
Dubrovački zakon o zabrani trgovanja robljem od 27. siječnja 1416. godine pionirski je važan pravni dokument iz doba renesanse kojim se nastoji suzbiti trgovina robljem: takvu je trgovinu Katolička Crkva svojim utjecajem u to doba već više stoljeća nastojala suzbiti, ali se ona upravo na području Mediterana uvijek iznova oživljavalo. Tome su osobito pridonosili opetovani ratova sa Arapima i Turcima, koju su redovno dovodili ratne zarobljenike (vojnike i civile) kao nove robove.
U preambuli (arengi) tog zakona sadržano je moralno objašnjenje dotičnoga pravnoga čina. U njemu su dubrovački parlamentarci početkom XV. stoljeća izrazili svoj odnos prema trgovini robljem i istaknuli da je ona »sramotna, opaka, nečovječna i protiv svake ljudskosti«. Taj humanistički, etički i svjetonazorni odnos upotpunjuje državnički, ekonomski i politički razlog: »takva trgovina postaje ne mali teret i sramota za našu državu«. Slijedi antropološka i teološka prosudba robovlasničkih odnosa: njima se »ljudska vrsta – načinjena na sliku i priliku našega Stvoritelja – pretvara u trgovačku robu i prodaje kao da su nerazumne životinje«.
Zakon nedvosmisleno zabranjuje trgovanje robljem: »Htijući se pobrinuti da se od sada ubuduće tako ne čini: odlučujemo i određujemo da se odsad unaprijed ni jedan naš državljanin ili stranac i svaki onaj koji se smatra Dubrovčaninom ni na koji način ili pod kojim izgovorom ne usudi ili drzne kupovati ili prodavati roba ili ropkinju ili biti posrednik pri takvoj trgovini, niti imati društvo ili dioništvo u takvom poslu«.
Posjedovanje robova za vlastite potrebe (jako raširena praksa u to doba) tim zakonom iz 1416. godine još nije bila zabranjena; međutim je provođenjem zabrane trgovanja - te također zahvaljujući jasnoj društvenoj osudi robovlasništva, koju je zakonodavac unio u sam tekst zakona - bilo na području Dubrovačke Republike ropstvo postepeno iskorijenjeno do sredine XV. stoljeća, tj. za manje od jednog naraštaja.
Maja Čučković Draškić
Maja Čučković Draškić (Dubrovnik, 10. april 1935 — Dubrovnik, 14. februar 1997) bila je pozorišna i televizijska glumica.
Poznata je po svojim ulogama u čuvenim predstavama odigranim u beogradskom pozorištu Atelje 212. Neke od predstava su Kralj Ibi (1973) i Radovan III (1983). Glumila je u jugoslovenskom serijalu Ceo život za godinu dana sa Milenom Dravić i Zoranom Radmilovićem. Kao odlična filmska glumica pokazala se u glavnoj ulozi u filmu Kante ili kese režisera Dragoslava Lazića.
Bila je udata za srpskog režisera Ljubomira „Mucija” Draškića sa kojim je imala ćerku Prof. dr. Ivu Draškić Vićanović koja je redovni profesor na Univerzitetu u Beogradu.
Chino de los Gámez, El Fuerte
Chino de los Gámez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 336 m.
Granja San Antonio, Irapuato
Granja San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1715 m.
Tonea, Săsciori
Tonea je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Săsciori.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 317 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 909 m.
Itzcuintonalco, Eloxochitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 423 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1484 m.
Quercioli, Parma
Quercioli je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 157 m.
Frano Kuko Bobaljević stariji
Obnašao je dužnost tajnika Dubrovačke Republike.
Rancho de Luis Loza, San Francisco del Rincón
Rancho de Luis Loza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Francisco del Rincón.
Miho Kuko Bobaljević
Miho Kuko Bobaljević je bio hrvatski pjesnik latinist iz Dubrovnika, iz pučanskog ogranka obitelji Bobaljevića.
Rancho de Luis Loza, San Francisco del Rincón
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1772 m.
Hueyajtetl, Xochiatipan
Hueyajtetl je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Xochiatipan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 199 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 406 m.
Katakombe (TV drama)
Katakombe je jugoslovenska TV drama emitovana 1964. godine. Režirao ju je Mario Faneli. Predstavlja adaptaciju novele U katakombi Augusta Cesarca.
Pacayalito Dos, Tapachula
Pacayalito Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
San Pietro Assarti, Cuneo
San Pietro Assarti je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 334 m.
Cañón de Vacas, Aramberri
Cañón de Vacas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1254 m.
San Luis, Mazatán
San Luis je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mazatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Trijerarh
300px|thumb|Maketa grčke trireme
Trijerarh (grčki: τριήραρχος / triḗrarchos, složeno od triếrês = trirema i árchein = upravljati) prvobitno je bila titula zapovednika trireme u staroj Grčkoj, no u Atini 5. i 4. veka pne. trijerahija je bila jedna od liturgija, tj. obaveza koja je najimućnijim građanima nalagala vršenje nekog javnog dobra tokom godinu dana. U slučaju trijerarhije, radilo se o obavezi takvog građanina da vlastitim novcem opremi i izdržava jednu triremu, pri čemu je država davala sam brod i najosnovniju opremu, a obično je isplaćivala i platu posadi, dok je trijerarh trebalo da brodom komanduje i da ga održava i popravlja. Proces institucionalizacije liturgije kao javne obaveze u Atini započinje u doba Pizistratida i dalje se razvija i učvršćuje u prvim decenijama 5. veka pne.
U arhajsko doba atinsku su flotu činila plovila koja su bila u privatnom vlasništvu građana i koja su oni tokom rata pretvrali u ratne brodove i davali ih državi na upotrebu. Taj se sistem značajno promenio uvođenjem trireme u doba persijskih ratova. Međutim, i u klasično doba atinska je flota zadržala nešto od tog svog privatnog karaktera: kada je Temistoklova vlada preduzela izgradnju flote od 200 trirema, pokazalo se da je nemoguće finansirati taj pothvat samo iz javnih fondova. To nije ni čudno: održavanje tolike flote i naročito toliko posade (oko 200 ljudi po jednom brodu) bio je veliki finansijski teret koji polis nije mogao u potpunosti preuzeti na sebe. Osim toga, za upravljanje toliko velikom flotom i za zapovedanje njome bila je potrebna i značajna birokratija, koju je takođe trebalo plaćati. Institut liturgije srećemo i u nekim drugim grčkim polisima, npr. u Rodosu, Teosu, Lebedu, Prijeni, ali inače reč "trijerarh" jednostavno označava zapovednika trireme.
Sistem trijerarhije
Trup broda i takelažu davala je država, koja je pružala i brodogradilište za održavanje broda, a trijerarh je morao zaposliti i platiti radnike koje će brod opremiti za borbene uslove. Uz malo sreće, trijerah bi dobio triremu koja je bila u dobrom stanju i koju je trebalo samo prefarbati ili joj zameniti jedro, no jednako je bilo moguće i da mu zapadne prava ruina, neki stari ili teško oštećeni brod, koji treba praktično ponovo sagraditi od dna do vrha. Štaviše, premda je nominalno grad obezbeđivao najskuplji materijal (kao što su smola i katran za spajanje i zaptivanje, drvna građa za jarbole, takelaža itd.), vrlo je često hitne popravke plaćao trijerarh iz svog džepa, a isto se ponekad događalo i s isplatom plate posadi. Osim toga, trijerarh je imao odgovoprnost da nakon vojnog pohoda brod bude vraćen u polis i da bude u dobrom stanju, i tek tada bi mu država nadoknadila troškove. Sve to, naravno, pod uslovom da u trenutku povratka broda država raspolaže dovoljnim finansijskim sredstvima za te svrhu: u slučaju potrebe, trijerarh je postajao poverilac koji je državi dao nenaplativi kredit. Izgradnja trireme mogla je predstavljati znatan teret za trijerarha, ali je, kako se čini, istovremeno demonstrirala njegovu odanost gradu.
U klasično doba u Atini i nekim drugim grčkim gradovima postojala je jedna institucija fiskalne politike koja se zvala liturgija, a koja je bila specifična vrsta poreza ili finansiranja povezana s javnom službom. To je bio mehanizam za participaciju građana u javnoj službi, različit od vršenja službenih položaja. Postojala su dva osnovna tipa liturgije: civilne liturgije za svetkovine i jedna vojna liturgija, tj. trijerarhija, za flotu. Liturgija je podrazumevala obavezu dodeljenu određenom građaninu da izvrši ili plati neku javnu potrebu (opremi brod, obezbedi smeštaj nekom izaslanstvu, organizuje i obuči hor za tragičke ili komičke predstave) iz vlastitog džepa po principu nenaplativog kredita (tj. s malom ili nikakvom mogućnošću nadoknade troškova), ali uz saradnju države. Liturgija je bila neka vrsta javno-privatnog partnerstva u finansiranju neke obaveze ili koristi za državu, čiji je nominalni izvršilac bio privatni građanin. Dodeljivanje liturgije građaninu smatralo se velikom čašću i njeno uspešno izvršenje donosilo je značajan ugled u društvu. U 4. veku pne. bilo je i onih koji su dobrovoljno preuzimali na sebe i više od jedne liturgije, premda se to od njih nije zahtevalo, i to s ciljem da pokažu svoju privrženost polisu, budući da vršenje takvih službi nije imalo prvenstveno ekonomski, nego počasni karakter.
Prema tome, trijerarsi su bili imućni ljudi, s obzirom na to da su troškovi opremanja i izdržavanja ratnog broda mogli biti vrlo visoki (u tadašnjoj valuti, izdržavanje jedne trireme moglo je koštati i jedan talenat godišnje. Štaviše, krajem 4. veka pne. finansijski je teret postao tako težak, da su se ponekad dvojica trijerarhâ udruživala za izdržavanje jednog jedinog broda.
Atina u klasično doba
thumb|Opremanje trireme (Lenormantov reljef), oko 410–400. pne., [[Akropoljski muzej, Atina]] U Atini 5. i 4. veka trijerarha je birao jedan od stratega među najimućnijim građanima i metecima, s izuzetkom arhonata, koji su bili oslobođeni te dužnosti tokom svog mandata. Moguće je da su stratezi pred sobom imali neki popis mogućih kandidata za trijerarhiju, "ali nemamo nepobitnih dokaza za njegovo postojanje". Premda je u teoriji oko 1.200 najbogatijih Atinjana podlegalo trijerarhijskoj dužnosti, od tog broja treba odbiti one koji su bili izuzeti od liturgije: siročad, žene bez zakonskog staratelja (tzv. epiklerai), maloletnike ljude ispod starosnog praga (npr. 40 godina života za članove hora), arhonte dok vrše dužnost (bar što se tiče trijerarhije), za građane u vojnoj službi (v. kleruhija), kao i za invalide. Osim toga, trijerarh je sledeće dve godine imao poštedu od nove trijerarhije. U 5. veku pne. Atini je bilo potrebno nekoliko stotina trijerarha za održavanje flote. U 4. veku pne. od oko stotinu trijerarha na početku veka stiglo se do oko njih četiri stotine u Demostenovo doba. Ovaj je atinski govornik predložio da se na onih 1.200 potencijalnih liturgista zakonom doda još njih osam stotina, računajući da bi se time neutralizovala različita izuzeća od te obaveze.
Trijerarhija je bila veliki finansijski teret i obično je koštala između 4.000 i 6.000 drahmi, pri čemu je u slučaju uništenja broda trijerarh morao platiti i kaznu, koja je, kako saznajemo iz jednog natpisa s kraja 4. veka pne., iznosila 5.000 drahmi, što je u proseku bilo jednako iznosu potrebnom za izgradnju nove trireme. Iznos koji je trebalo potrošiti za ovu liturgiju zavisio je od stanja i starosti broda i od dužine vojnog pohoda. U Aristofanovim Vitezovima jedan lik ovako preti svom neprijatelju:
Broj trijerarhija se povećao tokom peloponeskog rata, a nakon sicilijske ekspedicije Atina je uvela princip ko-trijerarhije, s ciljem da se finansijski teret rasporedi među dvojicom ljudi koji su svaki po šest meseci bili zaduženi za jednu triremu. Ta se mera pokazala nedovoljnom i nakon poraza Atine 404. pne., nakon koga je ova mogla zadržati najviše dvanaest brodova, trijerarhije su praktično suspendovane, sve do početka korintskog rata 395. pne. Osiromašenje uzrokovano porazom Atine u peloponeskom ratu zahvatilo je i više slojeve društva, čiji su članovi sve teže podnosili teret liturgije, uključujući i trijerarhiju. Početak obnove atinske pomorske moći i ekonomska revitalizacija bili su rezultat pobede atinskog vojskovođe Konona nad spartanskom flotom u bici kod Knida 394. pne. Pokušaj obnove atinske hegemonije u Egejskom moru, koji je konkretizovan 378. pne. formiranjem Drugog atinskog pomorskog saveza, završio se neuspehom: 355. pne. završio se saveznički rat (357‒355. pne.), nakon čega je Atina morala priznati punu nezavisnost svojih najmoćnijih saveznika ‒ Hiosa, Rodosa, Kosa i Bizanta. Pristalice pacifističke politike i štedljivog vojnog budžeta počeli su dominirati u definisanju spoljne politike Atine. Njima je isprva pripdao i Demosten, kako se vidi iz govora koji je sastavio za optužbu ptotiv Leptina, koji je dve godine ranije, kada se ishod rata još nije mogao znati, podneo predlog zakona o ukidanju svih slučajeva izuzeća od "običnih liturgija" (εγκύκλιοι λητουργΐαι). Leptin je pripadao onome što bi se danas uslovno moglo nazvati "imperijalističkoj stranci", koja je smatrala da samo obnova hegemonije na Egeju može osigurati dobro funkcionisanje atinske demokratije. No za održavanje takve suprematije nedostajalo je novca, jer se Atina 378/377. pne. obavezala da neće saveznicima svojevoljno nametati bilo kakve obaveze. Dakle, troškove neophodne za održavanje velike flote morali bi snositi trijerarsi.
Zbog pogoršanja ekonomske situacije 357. pne. donet je tzv. Perijandrov zakon, koji je u trijerarhiju uveo sistem kontribucije (tzv. eisphora): napravljeno je dvadeset grupa ili simorijâ (συμμορίαι), sa po 60 ljudi u svakoj, koji su međusobno delili odgovornost za jednu triremu, bez obaveze da njome zapovedaju kao ranije. Demosten 354. pne. u govoru O ateliji Leptinu aludira na taj Perijandrov zakonski predlog o trijerarhiji, koji je ‒ prema istoričaru Claudeu Mosséu ‒ preraspodelio teret na veći broj poreznih obveznika, čime je proširio sistem trijerarhijskih simorija i pretvorio ga u pravo poresku obavezu. Godinama kasnije, u govoru O vencu Demosten je naglašavao da je ovaj zakon oslobodio bogataše velike obaveze i da se, kad ga je pokušao promeniti, susreo sa snažnom opozicijom. To je bilo vreme kada je snažno pojačao antagonizam između bogate manjine, njih tri stotine koji podlegali trijerarhiji i porezu koji se zvao proeisphora (προεισφορά), s jedne strane, i mase demosa (δῆμος). U skladu s tim, atinska je skupština 340. pne. na Demostenov predlog usvojila zakon koji je ukinuo taj sistem i obavezu izdržavanja broda ponovo nametnuo pojedincu koji se birao između tih stotine najbogatijih Atinjana. Prema Hansenovoj interpretaciji, koju sledi većina ispitivača, ovaj je zakon obavezu trijerarhije ograničio na 300 građana. J. K. Davies se slaže s Hansenom i dodaje da su nam za tu godinu poznata imena svih trijerarhâ, od kojih se pet imena nalaze na natpisu označenom kao IG II2 I. 1941.
Ne zna se pouzdano u kom je trenutku neki Atinjanin mogao postati podložan obavezi trijerarhije. Govornik Isej kaže da je imovina od pet talenata (30.000 drahmi) bila dovoljna: "Imovina mojih protivnika dovoljna je za trijerarhiju i procenjena je na pet talenata...", no to se ne čini verovatnim s obzirom na velike finansijske troškove koje je ta obaveza iziskivala. Zapravo, takvo bi imanje davalo oko 2.400 drahmi godišnje – prosečan prihod od zemljišta bio je 8% u 4. veku pne., – što je bilo nedovoljno za jednu trijerarhiju, a jedva bi pokrilo i ko-trijerarhiju, odnosno podelu troškova s drugim osobama. Moguće je da Isej namerno preuveličava da bi provocirao svoje protivnike, ili da su građani, u nemogućnosti da predvide potrebna sredstva, predlagali za trijerarhe i one sa skromnijim prihodima. Obratno, ljudi za koje znamo da su obavljali dužnost trijerarha posedovali su imanja čija je vrednost bila dvostruka od one koju Isej na tom mestiu spominje: Kritobul najmanje 8,5 talenata, Demosten 10 talenata, a Dikeogen više od 16 talenata (80 mina). Kapital od 10 talenata čini se verovatnim, jer je to bio minimalni iznos, otprilike 3,33% od ukupne sume potrebne za ko-trijejarhiju.
Helenističko i rimsko doba
U nekom trenutku trijerarhija je u Atini kao oblik liturgije nestala, premda pouzdani razlozi nisu poznati. Međutim, na drugim je mestima opstala. Epigrafski i istoriografski podaci otkrivaju tekstove koji ukazuju na trijerarhiju, bilo na trijerarhe u smislu liturgista koji su bili zaduženi za neki brod, bilo jednostavno na pomorske zapovednike u helenističkim i rimskim ratovima.
U jednom članku iz 1912. A. Andréadès kaže da je Aleksandar Veliki morao da "oživi" grčku trijerarhiju na obalama Inda: "Vezano za njegovu flotu na Orijentu postoji zagonetka. Ne zna se tačno niti kako je tako brzo sagrađena, niti broj lađa koje su je činile, niti u kojoj je meri institut grčke trijerarhije, oživljen na obalama Inda, pridoneo njegovoj riznici..." U fusnoti dodaje da je "Aleksandar ... dao da se spali Eumenov tabor, jer je sumnjao da ovaj krije blago koje nije želeo nesebično dati za liturgijske obaveze"
U helenističkom periodu trijerarhija je opstala u Egiptu, posebno tokom vladavine dinastije Ptolemeida, ali i u drugim gradovima, kao npr. u Prijeni. Za ovaj polis postoji jedan natpis koji potiče iz druge polovine 2. veka pne., poznat kao "Natpis iz Prijene I". Tekst, koji se bavi prodajom položaja Dionisovog sveštenika, kaže da će kupac koji plati više od 12.000 drahmi biti oslobođen dužnosti trijerarhije.
U 1. veku pne. trijerarhija je još postojala u slobodnim gradovima kao što su Rodos ili u onima koji su priznavali rimsku vlast, kao npr. u Miletu. Godine 214. pne. Rimska republika, uronjena u drugi punski rat, morala je opremiti svoju flotu (od sto brodova, prema Titu Liviju), ali nedostajalo joj je novca za posadu. Claude Nicolet naglašava da se "trijerarhija pokazala kao izuzetan uzor", o čemu svedoči Tit Livije: senat je odlučio da će platu za posadu osigurati pojedinci čija je imovina procenjena na najmanje 50.000 asa tokom cenza koji su 220. pne. sproveli cenzori Lucije Emilije Pap i Gaj Flaminije Nepot.
Рибаре
Рибаре може бити:
Tlilcalco, Xoxocotla
Tlilcalco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Xoxocotla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 527 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2331 m.
Detroit Lakes, Minnesota
Ditrojt Lejks je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Rocchi, Verona
Rocchi je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
El Mirador, Eloxochitlán
El Mirador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Eloxochitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 374 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1534 m.
El Crucero, El Fuerte
El Crucero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Nebojša Bakočević
Nebojša Bakočević (Beograd, 15. februar 1965) je srpski glumac. Glumu je studirao u klasi profesora Predraga Bajčetića zajedno sa Gordanom Lukić i dr.
Ischigualasto
Ischigualasto ili Mjesečeva dolina (španjolski: Valle de la Luna) je pokrajinski park u zapadnoj argentinskoj pokrajini San Juan, u blizini granice s Čileom. On, zajedno sa sjevernim susjednim nacionalnim parkom Talampaya (La Rioja, Argentina) pripada istoj geološkoj tvorevini u kojoj je pronađeno najviše fosila biljaka, dinosaura i predaka sisavaca, koji otkrivaju evoluciju kralježnjaka i prirodnog okoliša razdoblja trijasa. Zbog toga su ova dva zaštićena područja, površine od 275.300 ha, upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Americi 2000. godine.
Prirodne odlike
mini| Slavna stijena El Hongo ("gljiva") u PP Ischigualasto Pokrajinski park Ischigualasto pokriva 603,7 km² krajnjeg zapada pampaskih brda, na nadmorskim visinama od oko 1.300 m. U njemu tipična pustinjska vegetacija (grmovi, kaktusi i pokoje drvo) pokriva tek 10 do 20 % površine. Klima je jako aridna s rijetkim padalinama (uglavnom ljeti) i ekstremnim temperaturama od -10 °C do 45 °C. Također, svako poslijepodne do večeri, neprestano puše južni vjetar brzine 20–40 km/h, koji ponekad prati i jaki zonda vjetar.
U takvim uvjetima su sačuvani ponajbolji fosili iz razdoblja kasnog trijasa (karnik), stari od 231,4 do 225,9 milijuna godina. To je jedino mjesto na svijetu gdje je gotovo cijeli trijas predstavljen u nedirnutim nizovima naslaga kamenja, što uključuje i neke od najstarijih i najbolje sačuvanih ostataka dinosaura na svijetu. Zahvaljujući njima znanstvenci su u mogućnosti pratiti evolucijski razvoj sisavaca od dinosaura; istraživanje koje još uvijek traje.
Valea Scheilor, Călugăreni
Valea Scheilor je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Călugăreni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 187 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 253 m.
Ischigualasto
Naziv
Ischigualasto je dobio ime po poglavici plemena Huarpe koje je ovdje živjelo u vrijeme dolaska Španjolaca. Huarpe su potomci polu-nomadskih plemena lovaca-sakupljača od kojih je pronađeno šest arheoloških lokaliteta sa špiljskim slikama i petroglifima. Oni su uglavnom smješteni iznad ulaza u prirodne zaklone i špilje, u blizini groblja, ostataka naselja i područja za pravljenje alata.