cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opština Tecoh, Yucatán
Tecoh je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Fumonisin B2
Fumonisin B2 je organsko jedinjenje, koje sadrži 34 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 705,831 Da.
Huerta San José, Guerrero
Huerta San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2088 m.
Camposanto, Modena
Camposanto je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2503 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Simonatoni, Vicenza
Simonatoni je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
San Ignacio (Čile)
thumb|right|260px|Karta komune San Ignacio u regiji Biobío
San Ignacio je grad i općina u Čileu. Grad ima preko 16.067 stanovnika i površinu od 364 km² (2002).
Geografija
Koordinate je -36.53333°N, -72.43333°W
El Jardín, Banderilla
El Jardín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Banderilla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1639 m.
Jericó, Las Margaritas
Jericó je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1482 m.
Los Paredones, Tlalnelhuayocan
Los Paredones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalnelhuayocan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1428 m.
Plan Huasteca, Atlapexco
Plan Huasteca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Atlapexco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 224 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 187 m.
Juan Manuel Cordero, Tepic
Juan Manuel Cordero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Tepic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 917 m.
Muncelu de Jos, Valea Ursului
Muncelu de Jos je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Valea Ursului.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 453 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 285 m.
Horamšaher
Horamšaher (perz. بندر خرمشهر, ranije Muhamara) je grad i luka u pokrajini Huzestan u Iranu. Nalazi se sjeverozapadno od Abadana, a naseljava ga 89.600 stanovnika. Nalazi se na rijeci Karun odnosno njenom ušću u Arvand-Rud, 72 km daleko od Perzijskog zaljeva. Nagli razvoj grada počeo je 1908. otkrićem nafte i povezivanjem željeznicom i cestom s unutrašnjosti. Danas je Horamšaher glavna iranska luka za izvoz nafte, a 1980. godine početkom iračko-iranskog rata teško je oštećena. Obnovljena je u razdoblju od 1989. do 1992. godine. Grad je poznat po poljoprivredi i uzgoju datuljine palme. U vrijeme Drugog svjetskog rata se razvio kao gospodarsko središte i luka za naftu. Godine 1980. grad je okupirao ga je Irak, a 1982. vojnom operacijom je vraćen Iranu. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Horamšaheru je živjelo 125.859 ljudi.
Big Sandy, Tennessee
Big Sendi je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 557, što je 39 (7,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Adolf Weiler
Adolf Weiler (Bosanski Novi, 11. 4. 1895 - Zagreb, 3. 1. 1969), jugoslavenski akademski slikar, učesnik Narodnooslobodilačke borbe/pokreta (NOB), član "Šumarskog društva" i član "Saveza šumarskih društava SR Hrvatske".
Rad u šumarskoj službi, NOB i rad nakon rata
1925 godine Adolf se vratio u domovinu tj. Kraljevinu Jugoslaviju. Zaposlio se kao šumarski asistent kod "Direkcije šuma Sarajevo", zatim kod "Direkcije šuma Zagreb", pa "Kotarskog poglavarstva Sušak". Poslije je radio kod "Šumarije Fužine" i kod "Šumarije Krasno". 1927 godine položio je stručni ispit, a od 1929 radio je kod "D.I. poduzeća Našice". Od 1931 bio je šumarski referent "Kotarskog poglavarstva Kutina". Aprilski rat i okupacije Kraljevine Jugoslavije zatekla je Adolfa na radu u "Šumariji Popovača". Nakon uspostave Nezavisne Države Hrvatske (NDH), Adolf je kao Židov bio otpušten iz službe i penzionisan, da bi mu odmah potom bila ukinuta i penzija. Zadržao se na području Popovače gdje je surađivao sa partizanima. 18. 12. 1943 bio je uhapšen i zatvoren u zatvor u Kutini. Nakon deset dana uspio je pobjeći, te se 28. 12. priključio NOB-u u Moslavini. Aktivno je sudjelovao u osnivanju stručne izobrazbe šumarskih tehničara i lugarskog osoblja na oslobođenom teritoriju Garešnice, Suhopolja i Sombora. Po završetku rata, 1945 godine, Adolf se zaposlio kao šumarski referent "Ministarstva poljoprivrede i šumarstva NR Hrvatske" u Zagrebu, a od 1946 "Kotarskog NO Samobor", gdje je vodio brigu o šumama i uređenju gradskih parkova (jedan od njih zovu Weilerov perivoj). Godine 1953, narušena zdravlja, Adolf je otišao u mirovinu.
Smrt i pokop
Adolf Weiler je preminuo 3. 1. 1969 godine. Sahranjen je na židovskom dijelu zagrebačkog groblja Mirogoj u porodičnoj grobnici.
Aerodrom Žilina
Aerodrom Žilina je međunarodni aerodrom u Slovačkoj. Nalazi kod Donjeg Hričova, desetak kilometara zapadno od Žiline i opslužuje oblast severozapadne Slovačke u kojoj živi oko 1.2 miliona stanovnika. Aerodrom se koristi za redovan i čarter saobraćaj, pilotsku obuku u sklopu Žilinskog univerziteta, potrebe Žilinskog aero-kluba i udruženja amaterskih sportskih pilota, ali i za održavanje aeromitinga i trka motocikala. Danas postoji redovna linija ka Pragu, koju dva puta dnevno obavlja ČSA pomoću dva aviona ATR 42, sa 46 sedišta.
Prošlost aerodroma
Napravljen je početkom `70 godina XX veka, da bi zamenio stari aerodrom Brezovski Majer (Letisko Brezovský Majer) koji je srušen da bi se omogućilo dalje širenje grada. Prvi let je obavljen 04.05.1972. godine, a zvanično je otvoren 02.08.1974. godine. Iste godine je uvedena i redovna linija Žilina-Prag-Žilina koja je ukinuta 1981. godine, da bi ponovo bila uspostavljena u periodu od 1986. do 1990. godine. Aerodrom je u aprilu 1991. godine otvoren za čarter saobraćaj, a redovan saobraćaj ka Pragu je opet obavljan u periodu od 1997. do 1998. godine, kada je ponovo obustavljen zbog bankrota kompanije koja ga je obavljala (Er Ostrava). Izgradnja novog modernog terminala je započeta 2004. godine da bi se omogućilo obnavljanje redovnog saobraćaja, koji je na liniji ka Pragu uspostavljen 15.07.2005. godine. Povodom pedesetpetogodišnjice Žilinskog univerziteta i devedesetogodišnjice vazduhoplovstva u Čehoslovačkoj, na aerodromu je 28.06.2008. godine održan aeromiting.
Opština Tămădău Mare, Călărași
Tămădău Mare je opština u Rumuniji u okrugu Kalaraš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Sinici, Vicenza
Sinici je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 431 m.
Kapibara
Kapibara ili vodenprase (la. Hydrochoerus hydrochaeris), u španjolskom jeziku poznata i pod imenima capibara, chigüiro, carpincho i majas je najveća živuća vrsta glodavca na svijetu, poluvodeni sisavac. Sisavci srodni kapibari su aguti, činčile i morsko prase. Njeno ime dolazi od riječi Kapiÿva iz gvaranskog jezika, što znači "vlasnik trava". Njezino znanstveno ime, hydrochaeris, u grčkom jeziku znači "vodena svinja". Nastanjuje vlažna područja Južne Amerike a građom tijela i semiakvatičkim načinom života pokazuje izvjesnu sličnost s vodenkonjima
Građa tijela i krzno
Imaju bačvasto tijelo i kratku glavu s crvenkastosmeđim do sivim krznom na gornjem dijelu tijela i žućkastosmeđim na donjem. Neke jedinke imaju crne pjege na licu, vanjskim dijelovima nogu i trupu. Dlake krzna duge su od 30 do 120 milimetara, no mjestimično mogu biti tako rijetke, da se nazire gola koža. Odrasle životinje dogačke su od 100 do 130 centimetara, a u ramenima su visoki od 50 do 60 cm. Mužjaci su prosječno teški 50, a ženke 61 kilogram. No, težina im se može kretati u rasponu od 27 pa do 80 kilograma. Tijelo im je bez repa, a imaju 20 zubi. Stražnje noge su neznatno duže od prednjih, a njuška joj je tupa s očima, nosnicama i ušima pri vrhu glave. Prednje noge završavaju s četiri a stražnje sa tri prsta. Prsti, zadebljani slično kopitima, povezani su plivaćim kožicama. Ženke su neznatno teže od mužjaka.
Rasprostranjenost i životni okoliš
Područje rasprostranjenosti se dijeli na dva dijela. Manji dio je u istočnoj Panami, na sjeveru Kolumbije i sjeverozapadnom dijelu Venezuele. Veći dio je gotovo cijela Južna Amerika istočno od Anda i proteže se od istoka Venecuele sve do Urugvaja i sjeveroistoka Argentine. Sukladno ovako podijeljenom području rasprostiranja, vrsta se dijeli na dvije podvrste: Hydrochoerus hydrochaeris isthmius u manjem, sjeverozapadnom dijelu i rastom je nešto manji nego  Hydrochoerus hydrochaeris hydrochaeris koji je rasprostranjen u najvećem dijelu Južne Amerike istočno od Anda.
Nastanjuju različite životne okoliše, no uvijek moraju odgovarati određenim zahtjevima. Moraju se nalaziti u blizini jezera, rijeke, močvare ili šume mangrova. Pored toga, mora u blizini biti čvrsta podloga kao mjesto za spavanje, gdje je poželjna i gusta vegetacija zbog zaštite. Rado se hrane na travnatim savanama. Najgušće nastanjuju prostrana vlažna područja kao što je Pantanal i naplavna područja kroz koja teče Orinoco. Uglavnom nastanjuju nizinska područja, no ima ih i u područjima do 1.300 metara nadmorske visine. Za razliku od drugih vrsta životinja u ovim područjima, kapibare dobro podnose (do određene mjere) promjene u okolišu koje su rezultat ljudskih aktivnosti, pa tako mogu preživjeti i na plantažama ili stočnim pašnjacima.
Aktivnost
Kapibare su aktivne pretežno u sumrak i svitanje. Najtopliji dio dana provode u mlakama ili plitkoj vodi. Noću se povlače u gustiš, ne kopaju nikakva skloništa. U područja gdje ih ometaju ljudi, aktivnosti premještaju na noć.
U slučaju opasnosti, mogu vrlo brzo trčati, no ako je moguće, bježe u vodu. Izvrsno plivaju, i gotovo potpuno zaranjaju u vodu, iz koje izviruju samo oči i vrh nosa. Ponekad se skrivaju u gustu vodenu vegetaciju. Pored toga, mogu prijeći i veće udaljenosti roneći. Duboka voda im služi samo za bijeg, većina aktivnosti odvija se u plićinama ili na tlu.
Socijalno ponašanje
mini|240px|Majka s mladuncima Kapibare žive u skupinama koja se mogu sastojati od jednog para s potomcima, ili od više odraslih jedinki. Veličina skupine kreće se 10 do 30 jedinki (ponekad i do 100). Povremeno se može sresti i ponekog samotnjaka. To su gotovo uvijek odrasli mužjaci.
Brojnost i način života takve skupine ovisi o godišnjem dobu i okolišu. U kišnom razdoblju kapibare se razilaze na veće područje, pa tako opada broj jedinki okupljenih u pojedine skupine. U to vrijeme životinje jedu i skupljaju masne rezerve, u to vrijeme uglavnom podižu mladunce. Za vrijeme trajanja sušnog razdoblja, kapibare se okupljaju oko većih rijeka i jezera, pa se oblikuju i veće skupine. Smrtnost im je u to vrijeme povećana zbog slabije prehrane i bolesti, a gubitak mogućnosti skrivanja u bujnoj vegetaciji povećava i broj žrtava od grabežljivaca.
Porodičnu ili veću skupinu vodi dominantni mužjak, i taj položaj često zadržava više godina. Uz njega je jedna ili više ženki s mladuncima, a u skupini mogu biti i drugi, ali podređeni mužjaci. Hijerarhija grupe je u pravilu stabilna, a uspostavlja se, dijelom i agresivnim borbama.
Skupina nastanjuje područje veličineod 80 do 200 hektara, no zadržavaju se najčešće u središnjem području od 10 do 20 hektara. Taj dio brane od drugih pripadnika iste vrste. Područje obilježavaju mirisnim žljezdama koje su kod mužjaka iznad nosa, a oba spola ih imaju i u analnom području.
Kapibare se sporazumijevaju čitavim nizom različitih glasova. Glasanjem pokazuju podređenost, dominaciju ili zadovoljstvo, ali i signaliziraju opasnost i strah.
Razmnožavanje
Kapibare su spolno zrele s 22 mjeseca, a gestacija traje 130-150 dana. Najčešće okoti oko 4 mladunca, katkad između 2 i 8. Parenje može biti jednom godišnje (Brazil) ili više puta (Venezuela, Kolumbija). Mladunci su izraženi potrkušci.
Les Nouveaux Messieurs
Les Nouveaux Messieurs je francuski nijemi film snimljen u režiji Jacquesa Feydera i premijerno prikazan 1929. godine. Po žanru je mješavina komedije i drame, a predstavlja adaptaciju istoimenog teatarskog komada Roberta de Flersa i Francisa de Croisseta. Protagonistica, čiji lik tumači Gaby Morlay koja je također tumačila isti lik na teatarskoj premijeri, Suzanne Verrier, je plesačica upitnog talenta koja za život zarađuje kao ljubavnica ostarjelog aristokrata i konzervativnog zastupnika Parlamenta (čiji lik tumači Henry Roussell). Radnja prikazuje kako ga ostavi radi mladog električara i sindikalnog aktivista (čiji lik tumači Albert Préjean) koji kao ljevičarski zastupnik ulazi u Parlament, ali se vraća svom starom zaštitniku nakon što njegova stranka ponovno dođe na vlast.
Proves, Bolzano
Proves je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Les Nouveaux Messieurs
Les Nouveaux Messieurs je Feyder snimio nakon izuzetnog uspjeha svog prethodnog (a danas izgubljenog filma Thérèse Raquin. Snimljen na samom kraju nijeme ere, koristio je brojne inovativne tehnike, uključujući montažu i specijalne efekte, a zbog kojih je bilo relativno malo međutitlova. Prva verzija je prikazana 1928. godine na zatvorenoj novinarskoj projekciji gdje je dobila brojne pohvale, ali i izauvala duboko nezadovoljstvo političara, prije svega članova Parlamenta koji su se požalili da se institucija, a time i sama francuska država "izvrgava ruglu". To je dovelo do spora sa cenzurom zbog kojih je Les Nouveaux Messieurs uz niz rezova premijerno prikazan tek nekoliko mjeseci kasnije. Iako je i u takvoj verziji dobio dobre kritike, publiku je u međuvremenu daleko više počeo privlačiti zvučni film, te je doživio komercijalni neuspjeh, i danas je uglavnom zaboravljen.
Proves, Bolzano
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1414 m.
Monforte d'Alba, Cuneo
Monforte d'Alba je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1010 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 471 m.
Ковизле
Ковизле је насеље у Србији у општини Брус у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 59 становника (према попису из 1991. било је 63 становника). До 2002. године званичан назив насеља је био Ковизла.
Демографија
У насељу Ковизле живи 47 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 40,8 година (39,1 код мушкараца и 42,5 код жена). У насељу има 16 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,69.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
La Cinta, Pénjamo
La Cinta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1690 m.
Los Tanques, Guerrero
Los Tanques je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2248 m.
La Soledad, Cuayuca de Andrade
La Soledad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuayuca de Andrade.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1262 m.
Mary Ure
Eileen Mary Ure (18. februar 1933 – 3. april 1975) je bila škotska glumica, najpoznatija po nastupima u britanskom teatru, iako je tokom karijere glumila i u nizu značajnih filmskih i televizijskih ostvarenja.
Odrasla je u porodici inženjera, a relativno rano se posvetila glumi, te po dolasku u London brzo privukla pozornost teatarskih producenata svojom ljepotom, ali i glumačkim talentom. 1956. je nastupila na praizvedbi znamenite drame Look Back in Anger prilikom čega je upoznala njenog autora Johna Osborne. Iako je bio oženjen, sa njim je započela ljubavnu vezu, a sljedeće godine su se vjenčali. Brak se zbog Osborneove nevjere također počeo raspadati, te je Ure 1959. godine započela ljubavnu vezu sa glumcem Robertom Shawom koga je upoznala prilikom izvedbe drame The Changeling. U njoj je rodila vanbračno dijete, a 1963. se Shawa preudala te mu rodila još troje djece, uključujući glumca Iana Shawa. Posljednje godine života su joj obilježili problemi sa alkoholizmom zbog kojih je sve rjeđe nastupala. 2. aprila 1975. je nastupila zajedno sa Honor Blackman i Brianom Blessedom u teatarskoj adaptaciji TV-drame The Exorcism; nastup je bio ocijenjen katastrofalnim. Sljedeći dan je muž pronašao njeno mrtvo truplo, a autopsija naknadno uzrok smrti pripisala predoziranju alkoholom i barbituratima.
Opština Tekal de Venegas, Yucatán
Tekal de Venegas je opština u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Campo Ebia, Culiacán
Campo Ebia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Robert Harbold McDowell
Robert Harbold McDowell (izgovor: MakDauel; 1894 - 1980 ) je bio američki istoričar i sveučilišni profesor koji se bavio istorijom Bliskog Istoka, ali je poznatiji po obaveštajnom radu u Uredu za strateške usluge u drugom svetskom ratu, odnosno kao vođa američke obaveštajne misije kod četnika Draže Mihailovića.
MekDauelova misija se kodno zvala "Ranger". U Mihailovićev štab je došao 26. augusta 1944. godine, ali misija mu je otkazana već 18. septembra, zbog davanja neodgovornih izjava i protesta Britanije. Robert MekDauel nije bio američki oficir za vezu u Mihailovićevom štabu, već isključivo obaveštajni agent. On nije bio ovlašten da pregovara o političkim pitanjima, već isključivo da prikuplja informacije. Mekdauel je samovoljno odugovlačio svoj povratak, agitujući u korist četnika, sve dok konačno nije evakuisan iz Jugoslavije 2. novembra iste godine.
Njegove simpatije su bile na četničkoj strani i pokušao je da lobira politiku SAD za četnike nakon promjene stava britanskih vlasti koje su naredile napuštanje četnika u korist partizana u drugoj polovini 1943.
Misija u Jugoslaviji
mini|Dobrodošlica američkoj misiji koju predvodi OSS pukovnik Robert Mc Dowell. mini|General Mihailović sa američkom misijom. S leva: pukovnik Robert McDowell, kapetan George Musulin, kapetan Nick Lalich, general Mihajlović i poručnik Michael Rajacich.
McDowell je promatrao promjenu britanske politike prema Jugoslaviji, kao član Zajedničke službe za prikupljanje obavještajnih podataka Srednji istok (Joint Intelligence Collection Agency Middle East, JICAME) u Kairu, i bio je nezadovoljan time kao i neki britanski oficiri koji su podržavali Mihailovića. McDowell je najprije tražio da ga pošalju na zadatak u Jugoslaviju u martu 1944, ali je odbijen, a njegov drugi zahtjev u junu također.
Brigadni general Donovan, šef OSS, ipak je »progurao« slanje misije. 26. augusta 1944. su profesor McDowell (za potrebe misije privremeno proglašen "pukovnikom") i još četvorica — kapetan John Milodragovich, poručnik Ellsworth Kramer, stariji vodnik (kasnije poručnik) Michael Rayachich i jedan radiotelegrafist — spušteni padobranom na četnički teritorij nedaleko od Mihailovićevog štaba. Nick Lalich, voda jedinice za spašavanje avionskih posada, također je bio pridodan McDowellu. Američka misija pukovnika Mak Dauela je došla tokom Operacije Vazdušni most.
Zadatak McDowellove misije, kodno nazvane RANGER, je bio da sarađuje sa ACRU i prikuplja podatke o neprijatelju, jedinicama "nacionalista", eventualnoj kolaboraciji četnika sa okupatorom i sukobima između četnika i partizana. Misija je još trebalo da uspostavi vezu sa anti-osovinskim snagama u Bugrarskoj i Mađarskoj, i prenese savezničke uslove za predaju. Direktiva OSS McDowellu je dalje glasila:
Pri prvom susretu Mak Dauel je rekao Mihailoviću: „Sadašnjost vam je teška, budućnost je vaša". On mu je još poručio: Nemačka je izgubila rat, vaša borba s Nemcima nas ne interesira; vaše je da se održite - ja sam došao da vam pomognem. Rekao mu je da će Anglo-amerikanci ući u Jugoslaviju iz dva pravca: jedan od Grčke a drugi od Slovenije. Mihailoviću je još rečeno: „Rusi u svom nadiranju neće ući u Jugoslaviju". Mak Dauel je Mihailoviću poručio da se održi u narodu i da će Amerikanci samo njega pomagati. On je na javnim zborovima govorio da američka omladina ne gine za to „da u Evropi ne zavlada komunizam" i da Amerika pomaže samo Mihailovića i četnički pokret u Jugoslaviji. Tvrdio da Amerika i Velika Britanija vode trenutnu politiku popuštanja prema Moskvi, pa moraju spram Tita taktizirati, ali da u krajnjem ishodu dvije velike kapitalističke sile neće dozvoliti da se sovjetski utjecaj održi u Jugoslaviji. McDowell je čak išao toliko daleko da je Mihailoviću obećavao savezničku podršku protiv partizana.
General Mihailović to nije znao, pa mu je prisustvo McDowella pobudilo velika nadanja. Mihailović je izvestio McDowella da će do 1. septembra završiti mobilizaciju širom Jugoslavije. Rekao mu je da ima pod oružjem 100,000 ljudi, i pola miliona mobilisanih, još uvek bez oružja. Draža mu je pričao kako se sprema na Hitlera.
6. septembra Mihailović je obavestio podređene komandante da McDowell ima "široka politička ovlaštenja" i da su "zajedno sačinili detaljan saveznički vojni i politički plan." Četnici su štampali i propagandni liflet koji predstavlja McDowella kao "ličnog izaslanika predsednika Roosevelta" koji donosi lične poruke od predsednika Roosevelta i generala Wilsona nudeći "oružanu pomoć" četnicima. Tito je zbog ovoga najoštrije protestovao kod američke misije.
15. septembra oficir OSS-a Joyce je obavestio pukovnika Huntingtona da McDowell ne nosi nikakvu poruku od predsednika Roosevelta ili generala Wilsona Mihailoviću niti poruku bilo kog drugog američkog zvaničnika. Prisustvo McDowellove grupe ni u kom smislu ne implicira "priznanje" Mihailovića niti odobravanje njegovih aktivnosti. McDowell nije ovlašćen da obećava bilo šta Mihailoviću niti postoji bilo kakav plan da se on pomogne:
McDowell je iz Srbije poslao sledeće mišljenje svojoj komandi:
McDowell je još javljao da se nacionalisti nadaju da će se i Bugari pridružiti jugoslovenskoj federaciji i da će postići dogovor oko Makedonije. Bugarskoj će dati izlaz na Egejsko more. Predviđali su i da se Grčka pridruži Balkanskoj federaciji.
Pregovori sa Nemcima
McDowell se, u prisustvu Mihailovića, dva puta sastao sa njemačkim obavještajnim oficirom Rudolfom Stärkerom, koji je zastupao njemačkog specijalnog poslanika na Balkanu Hermanna Neubachera. Prvi put su se sastali početkom septembra 1944 u Pranjanima (oko 4. septembra ), a potom u selu Draginje, kod Šapca. Sastanak je udesio Milan Aćimović.
Šterker je govorio da SAD moraju spasiti Evropu od boljševizma, kroz saradnju sa Nemačkom. Šterker je predložio sporazum s Britancima i Amerikancima, po kojem bi se sve njemačke trupe na Balkanu povukle do linije Dunav-Sava bez ometanja od Saveznika, a Nemci će za uzvrat te trupe upotrebiti protiv Rusa. Pukovnik Mak Dauel je navodno rekao da su razgovori na bazi prijevare ili savezničke nesloge van diskusije: „Nemačka će kapitulirati pred sva tri saveznika i vaše intrige između Sovjetskog Saveza i zapadnih demokratija neće pomoći". Iako je odbio predlog, McDowell je bio voljan da nastavi pregovore. Mak Dauel je rekao da će rado s njemačkim predstavnikom raspraviti skoro okončanje njemačkog otpora na Balkanu, te da će prenijeti svaki ozbiljan prijedlog koji bi Nijemci htjeli učiniti. Navodno, Mak Dauel tražio od Nemaca da se povuku sa okupirane teritorije i da četnicima ostave oružje i municiju. On je navodno izjavio: "Vi morate da kapitulirate, iz Jugoslavije da idete, a oružje da predate generalu Mihailoviću."
U beleškama Rudija Stärkera koje su objavljene nakon rata je zapisano:
Neubacher je tražio Hitleru odobrenje za njegov sastanak sa McDowellom. Prema Neubacheru, McDowell je nameravao da spreči "sovjetsku invaziju Balkana", da se suprotstavi Titu i pomogne nacionalističkim snagama. Sam McDowell nije mogao da omogući snabdevanje četnika nakon teheranske konferencije. Ali samo njegovo prisustvo je, prema Nojbaheru, bilo "mana u pustinji" za moral srpskih kolaboracionističkih grupa (Mihailović, Ljotić, Nedić).
Budući da se, prema savezničkom sporazumu, o svakoj lokalnoj predaji njemačkih komandanata moglo razgovarati samo kao o bezuvjetnoj predaji, od tih razgovora nije bilo ništa.
Otkazivanje misije
mini|Mekdauel drži govor na četničkom zboru u [[Osječanima u Bosni, oktobra 1944. Prisutni: Stevan Moljević, Živorad Božić, Nik Lalić, Mustafa Mulalić, Draža Mihailović, Manojlo Pejić, Cvijetin Todić, Savo Božić.]] Kada je početkom septembra britanski premijer Churchill saznao da McDowell boravi kod četnika, oštro je prigovorio američkom predsedniku Rooseveltu, podsjetivši ga na obećanje da neće slati misiju. Roosevelt je priznao pogrešku i naredio generalu Donovanu da opozove McDowella.
18. septembra, McDowell je primio čvrste i jasne upute: naređeno mu je da se vrati, da ne ide u Beograd, ne preduzima mirovne pregovore niti bilo koje druge aktivnosti, ali da i dalje dostavlja obaveštenja čekajući evakuaciju. 9. oktobra, komanda OSS u Bariju je sugerisala Mek Dauelu da se pridruži najbližoj partizanskoj jedinici. McDowell je ponovo kasnio sa odgovorom, ali je nakon dva dana odbio sugestiju kao "veoma opasnu i nemoguću". Na kraju, pukovnik Mekdauel je evakuisan 1. novembra 1944, mesec i po nakon Ruzveltove odluke da opozove misiju.
Mihailović u pismu Fotiću kaže da je Mekdauel otišao »kao veliki naš prijatelj«, da je pratio četničko povlačenje kroz veliki dio zapadne Srbije i sjeveroistočne Bosne i da je »imao prilike da vidi velike naše vojničke snage, kao i čvrstu povezanost između naroda i vojske. U Bosni je bio oduševljen našim radom na zbliženju sa Muslimanima i Katolicima. Učestvovao je na zborovima gde su sve ove veroispovesti bile zastupljene, i ja verujem da će njegov referat, pored referata Sajca (Seitz) i Mansfilda (Mansfield), bit još jedna potvrda stvarnog stanja u zemlji u našu korist.« Mihailović je također rekao da je McDowell s njim posjetio vojne bolnice i razgovarao s četnicima koje su većinom ranili partizani i da mu je McDowell rekao da će biti velikog skandala ako američki narod čuje da se nacionalistički vojnici ubijaju američkim oružjem koje isporučuju američki avioni.«
Harold Macmillan, britanski izaslanik u Sredozemlju, je povodom toga objasnio šefu diplomatije Anthony Edenu da nema smisla preispitivati odnos prema Titu zbog upotrebe savezničkog oružja protiv "svojih sugrađana" kada četnici sarađuju sa Nemcima.
Izvještaj McDowella
McDowell je upozoravao da će u slučaju poveravanja jugoslovenske vlade Titu u zemlji izbiti građanski rat. On je u svom izvještaju od 22. novembra 1944. dao slijedeće preporuke:
Ne samo da su preporuke ovakve vrste ulazile u sferu visoke politike rezervirane za premijera Churchilla, već su također bile snažno u prilog četnika koje su Saveznici nakon dugo razmišljanja napustili, koje su partizani teško porazili i uz sudjelovanje Crvene armije primorali da napuste Srbiju i čije su pristalice u narodu bili ograničeni samo na stanovite dijelove zemlje. Štoviše, te se preporuke nisu osvrtale na britansku politiku, koja je bila zamišljena tako da sjedinjenjem izbjegličke vlade i Titovog Nacionalnog komiteta oslobođenja Jugoslavije formira privremenu vladu DFJ, kao ni na britanske aranžmane sa sovjetskom vladom o podjeli utjecaja u Jugoslaviji po načelu 50:50 koji su upravo bili sklopljeni u oktobru u Moskvi i na koje su Sjedinjene Američke Države pristale. Rečju, te preporuke jedva da su se mogle uzeti ozbiljno.
Za četnike je McDowellov neuspjeh da im pomogne bio još jedno u nizu razočaranja u situaciji koja se brzo pogoršavala.
Odbrana Mihailovića
McDowellova izjava istražnoj komisiji »Komiteta za nepristrano suđenje Draži Mihailoviću« bavi se uglavnom s dva pitanja: s onim o navodnoj kolaboraciji Mihailovića i Osovine i s pitanjem relativnog doprinosa četnika i partizana zajedničkoj borbi protiv Osovine. O prvom pitanju McDowell u svojoj izjavi kaže:
Činjeničnu zasnovanost McDowellove odbrane Mihailovića su nakon rata opovrgli izveštaji drugih američkih obaveštajaca koji su pronašli dokaze da je Nemačka snabdevala četnike oružjem i medicinskim sredstvima.
Monte Alto, Verona
Monte Alto je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 925 m.
Burnsville, Mississippi
Bernsvil je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 936, što je 98 (-9,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Verdad del Triunfo, Mazapa de Madero
Verdad del Triunfo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mazapa de Madero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 279 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2000 m.
El Murciélago, Coyame del Sotol
El Murciélago je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Coyame del Sotol.
Sinigaglia, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
El Murciélago, Coyame del Sotol
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1512 m.
Las Jacarandas, San Felipe
Las Jacarandas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2153 m.
Le Diamant noir (film, 1941)
Le Diamant noir je francuski crno-bijeli film snimljen 1941. godine u režiji Jeana Delannoya. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Jeana Aicarda, odnosno remake istoimenog nijemog filma iz 1922. godine. Po žanru je melodrama, a radnja prikazuje kako se ugledni bankar (čiji lik tumači Charles Vanel) odrekne kćeri (čiji lik tumači Louise Carletti), nakon što mu dostave lažne dokaze da nije njen pravi otac.
Bistrița, Alexandru Cel Bun
Bistrița je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Alexandru Cel Bun.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1711 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 391 m.
Dionisio de Herrera
José Dionisio de la Trinidad de Herrera y Díaz del Valle (Choluteca, 9. listopada 1781. – San Vicente, 13. lipnja 1850.) bio je honduraški političar i prvi državni poglavar Hondurasa u razdoblju od 1824. do 1827. godine. Od 1830. do 1833. godine je bio i državni poglavar Nikaragve. Za vrijeme njegovih mandata, Honduras i Nikaragva bili su dio Savezne Republike Centralne Amerike.
Rodom iz obitelji zemljoposjednika, Herrera je studirao na Univerzitetu San Carlos u Gvatemali, gdje je diplomirao pravo i došao u doticaj s liberalnim nazorima Francuske revolucije. Ubrzo je ušao u politiku te je 1820. godine postao tajnik u gradskoj upravi Tegucigalpe, što mu je bila prva javna funkcija. Četiri godine kasnije, postao je prvi državni poglavar Hondurasa te se zalagao za potpunu autonomiju svoje matične zemlje. Njegov zamjenik bio je general José Justo Milla. Herrera je uspostavio prvu administrativnu podjelu Hondurasa te je 11. prosinca 1825. godine donio prvi honduraški ustav.
Zbog svojih autonomaških nazora, Herrera se našao u nemilosti centralne vlasti Savezne Republike te je u konačnici svrgnut u puču u svibnju 1827. godine; zamijenio ga je vojni vođa puča i njegov zamjenik, José Justo Milla. Herrera je uhapšen te je odveden u Gvatemalu, gdje je dvije godine bio zatvoren, prije nego ga je njegov nećak, general Francisco Morazán, oslobodio.
U svibnju 1830. godine izabran je za državnog poglavara Nikaragve; uz Morazánovu podršku, Herrera je ostao na vlasti do 1833. godine. U tom je svojstvu pokušao provesti niz liberalnih reformi, mada je otpor nikaragvanskog klera onemogućio njihovo provođenje. Godine 1835. izabran je za državnog poglavara Salvadora, međutim je odbio imenovanje.
Povukao se iz politike te se zaposlio kao profesor u salvadorskom gradu San Vicente, gdje je radio do svoje smrti, 13. lipnja 1850. godine.
Opština Ulmeni, Călărași
Ulmeni je opština u Rumuniji u okrugu Kalaraš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Polidaktilija
Polidaktilija ( – više; -{dáktylos}- – prst) ili šestoprstost je pojava većeg broja prstiju od normalnog na rukama ili nogama. Ovu osobinu uslovljava dominantan, mutirani alel smešten na autozomnom hromozomu.
Gen koji determiniše ovaj poremećaj pokazuje:
Ray Rayner
Ray Rayner (pravim imenom Raymond M. Rahner Queens 23. jul 1919 – 21. januar 2004) bio je američki zabavljač i klaun, poznat po tome što je od 1950-ih do kraja 1980-ih vodio dječje TV-emisije na čikaškim lokalnim televizijama.
Rayner je zabavljački talent otkrio za vrijeme drugi svjetski rat, kada je, služeći u američkom vojnom zrakoplovstvu, 1943. srušen nad Francuskom te ostatak rata proveo u njemačkom zarobljeničkom logoru, nastojeći dosadu kratiti organizirajući priredbe za druge zarobljenike. Godine 1968. je nakratko u reklamama tumačio lik Ronalda McDonalda.
Fura-2
Fura-2 je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 641,536 Da.
Camurana, Modena
Camurana je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
San Nicola dell'Alto, Crotone
San Nicola dell'Alto je naselje u Italiji u provinciji Crotone, u regiji Kalabrija.
Issei Sagawa
Rani život
Sagawa je rođen u mjestu Kobe, prefektura Hjōgo, u bogatoj obitelji. Sagawa je rođen prijevremeno i navodno je bio toliko kratak da je mogao stati u očev dlan. Odmah po rođenju obolio je od enteritisa, upale tankog crijeva. Ubrzo se, ipak, oporavio, ali tek nakon nekoliko injekcija kalija i kalcija.
Godine 1977., Sagawa je upisao doktorat iz književnosti na pariškoj Sorbonnei te se preselio u francusku prijestolnicu.
Ubojstvo Renée Hartevelt
Issei Sagawa je proveo dvije godine u francuskom zatvoru (radilo se o pritvoru, nikada nije osuđen na zatvorsku kaznu) zbog ubojstva nizozemske studentice Renée Hartevelt, njegove kolegice sa Sorbonne. Dana 11. lipnja 1981., Sagawa, tada 32-godišnji student komparativne književnosti, pozvao je Renée Hartevelt u svoj stan u Rue Erlanger 10 na večeru, slagavši da mu je potrebna pomoć s prevođenjem jedne pjesme na njemačkom za jedan od kolegija koje je slušao. Nakon što ju je uvjerio da počne čitati pjesmu, Sagawa ju je upucao puškom u vrat dok mu je bila okrenuta leđima. U tom je trenutku započeo realizaciju svog plana da ju pojede. Nakon što je njegov prvi pokušaj da ju ugrize za stražnjicu propao, Sagawa je izašao vani kako bi kupio mesarski nož. Nju je izabrao, kako je sam rekao, zbog njezine ljepote i zdravlja, onih karakteristika koje su njemu nedostajale. Sagawa je sebe opisao kao "slabog, ružnog i neprikladnog čovječuljka" (bio je, istina, visok tek 1.52m) te je dodao kako je htio "upiti njezinu energiju".
Život nakon puštanja na slobodu
Sagawa je svoj život nastavio u Tokiju te je u Japanu uživao status omanjeg celebrityja. U razdoblju od 1986. do 1997. godine često je pozivan kao komentator i govornik. Također je pisao kritike restorana za japanski časopis Spa. Godine 1992. pojavio se u niskobudžetnom filmu Hisajasua Sata, Uwakizuma: Chijokuzeme (jap. Nevjerna žena: Sramotno mučenje), gdje je glumio sadistički nastrojenog voajera.
Osim knjiga o ubojstvu koje je počinio, Sagawa je 1997. godine napisao knjigu komentara pod naslovom Shōnen A o dječjim ubojstvima u Kobeu 1997. godine, u sklopu kojih je četrnaestogodišnji dječak, u medijima nazvan "Seito Sakakibara" i "Shōnen A", ubio i dekapitirao jedno dijete i napao nekoliko druge djece.
Unatoč početnom uspjehu, Sagawa više nije bio uspješan u pronalaženju izdavača za svoje knjige, a odbijen je na ukupno 500 mjesta na koja se prijavio za posao. Svaka prijava zahtijevala je podužu biografiju. Najbolju šansu imao je u jednoj školi francuskog jezika jer je ravnatelj bio impresioniran njegovom hrabrošću da koristi pravo ime, ali je odbijen nakon protesta ostalih zaposlenika. Godine 2005., umrli su mu roditelji. Nije mu bilo dozvoljeno otići im na sprovod, ali je otplatio sve njihove vjerovnike i preselio se u državni stan. Jedno je vrijeme primao socijalnu pomoć. U intervjuu za časopis Vice iz 2009. godine, Sagawa je izrazio suicidalne misli i prokomentirao kako je činjenica da mora živjeti kao poznati ubojica i kanibal stravična kazna.
Faraon (roman)
Faraon je historijski roman poljskog književnika Boleslawa Prusa, originalno objavljen 1895. godine. Radnja je smještena u drevni Egipat pred kraj Novog kraljevstva. Protagonist je mladi faraon Ramzes XIII, koji se nakon ustoličenja suočava sa nizom problema vezanim uz slabljenje države, te koji ih pokušava zaustaviti reformama kojima se sve više odupire moćno svećenstvo. Prus je roman pisao u vrijeme kada je njegova Poljska bila podijeljena između tri casrtva, te ju je zamislio kao svojevrsnu alegoriju na propast poljske države u 18. vijeku, ali i priliku da iznese vlastite pozitivističke ideje. Iako je protagonist fiktivan, a dio likova ima anakronistička imena, Prus je uložio veliki trud da roman uskladi sa tadašnjim dostignućima egiptologije, te je dobio brojne pohvale zbog uvjerljivosti prikaža života u drevnom Egiptu. Roman je poslije objavljivanja postigao veliki uspjeh.
Godine 1966. je adaptiran u istoimeni film u režiji Jerzyja Kawalerowicza.
Issei Sagawa
Život nakon puštanja na slobodu
Godine 2013. dobio je moždani udar koji je ostavio trajnu štetu; Sagawi je bila potrebna dnevna skrb, koju mu je osigurao mlađi brat. U to je vrijeme tvrdio kako se kaje zbog svoje ranije opsesije. U takvom stanju, krajem 2022. godine hospitaliziran je zbog jake upale pluća koja se ubrzo zakomplicirala te je Issei Sagawa preminuo 24. studenog 2022. godine u 73. godini života.
Sisemol, Vicenza
Sisemol je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1218 m.
Don Miguel, Tepic
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 929 m.
Los Leones, Banderilla
Los Leones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Banderilla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1600 m.
Daniel Ivin
Daniel Ivin (pravo ime Danko Goldstein [~ gǒldʃtajn]) (Karlovac, 16. travnja 1932.), jugoslavenski i hrvatski publicist, književnik i aktivist za ljudska prava. Jedan od osnivača Hrvatskog helsinškog odbora (HHO) i Hrvatske socijalno-liberalne stranke (HSLS).
Biografija
Danijel Ivin se rodio 16. 4. 1932. u porodici karlovačkih Židova. Odrastao je uz starijeg brata Slavka. Danijelov otac, Ivo (Izchak) Goldstein, je bio ugledni karlovački knjižar i nakladnik. 1941. godine, po uspostavi Nezavisne Države Hrvatske (NDH), oca su mu ubile ustaše u Koncentracijskom logoru Jadovno u Lici. Danijel se kao dječak pridružio partizanima gdje je služio kao kurir. U partizanima je, između ostalog, krajem 1942. bdjeo nad zarobljenim i smrtno ranjenim Jurom Francetićem kako bi partizanski štab obavještavao o njegovom zdravstvenom stanju. Nakon rata promijenio je ime i prezime iz Danko Goldstein u Danijel Ivin. Od 1949. do 1952. je živio u Izraelu gdje je služio vojni rok u Izraelskim obrambenim snagama (IDF). Po povratku u FNR Jugoslaviju bavio se novinarstvom, a potom je radio u Institutu za historiju radničkog pokreta (danas Hrvatski institut za povijest) pod Franjom Tuđmanom. 1966. godine je zbog pokušaja pokretanja ne-komunističkih novina "Slobodna riječ" nekoliko mjeseci bio u zatvoru, pod optužbom za organiziranje atentata na predsjednika Josipa Broza Tita. Ta optužba je kasnije bila odbačena. Poslije puštanja na slobodu živio je povremeno u Švicarskoj i u Velikoj Britaniji. 1989. je zajedno s bratom Slavkom osnovao HSLS. HSLS, kao i aktivno bavljenje politikom, je napustio samo nekoliko mjeseci kasnije kada mu je, prema vlastitim tvrdnjama, neposredno pred prve višestranačke izbore 1990. godine, saopćeno da su se "Tuđman i Račan sve dogovorili". 1993. je bio jedan od osnivača HHO-a kojim je predsjedavao do 2007. 2012. je izazvao pažnju zahtjevom da Hrvatski sabor i drugi državni organi prestanu sudjelovati u komemoracijama Blajburškog masakra u samom Bleiburgu. Iste godine je bio izabran za novog predsjednika Savjeta antifašista Hrvatske.
Ejido Benito Juárez, Pénjamo
Ejido Benito Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1791 m.
La Bambita, Coyame del Sotol
La Bambita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Coyame del Sotol.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1356 m.
El Tecomatal Dos, Culiacán
El Tecomatal Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 105 m.
Los Cabrera, Cuayuca de Andrade
Los Cabrera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuayuca de Andrade.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1034 m.
Basuchito, Guerrero
Basuchito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Soella, Vicenza
Soella je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
Pruno, Bolzano
Pruno je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Ковиоци
Демографија
У насељу Ковиоци живи 132 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 49,6 година (50,3 код мушкараца и 49,0 код жена). У насељу има 59 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,64.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Byram, Mississippi
Bajram je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.489, što je 4.103 (55,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Coapexpan, Tlalnelhuayocan
Coapexpan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalnelhuayocan.
Monfriggio, Cuneo
Monfriggio je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 340 m.
1468
Godina 1468 (MCDLXVIII) bila je prijestupna godina koja počinje u petak (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Opština Valea Argovei, Călărași
Valea Argovei je opština u Rumuniji u okrugu Kalaraš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Coayuca, Atotonilco de Tula
Coayuca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Atotonilco de Tula.
Vădurele, Alexandru Cel Bun
Vădurele je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Alexandru Cel Bun.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1061 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 361 m.
Snežana Samardžić Marković
Snežana Samardžić-Marković, je srpska političarka i bivša ministarka za omladinu i sport u Vladi Republike Srbije. Rođena je 10. marta 1966. godine u Beogradu.
Diplomirala je na Filološkom fakultetu u Beogradu, na katedri za jugoslovensku i svetsku književnost.
mini|levo|250px|Snežana Samardžić-Marković sa đacima Matematičke gimnazije
U Ministarstvu spoljnih poslova od 2001. do 2005. godine radila je u Sektoru bilaterale kao zamenik direktora Direkcije za susedne zemlje, zatim kao zamenik šefa misije i savetnik u ambasadi Srbije i Crne Gore u Oslu, i savetnik u Direkciji za Evropu.
Tečno govori i piše engleski i norveški jezik i ima pasivno znanje ruskog jezika.
Udata je za književnika Veselina Markovića i ima dvoje dece.
Soghe, Vicenza
Soghe je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 377 m.
Bitka u zalivu Leyte
mini|Američki laki nosač aviona USS Princeton u plamenu Bitka u zalivu Lejte se uglavnom smatra najvećom pomorskom bitkom Drugog svetskog rata, i po nekim kriterijumima, verovatno najvećom pomorskom bitkom u istoriji.. Vođena je u vodama kod filipinskih ostrva Leyte, Samar i Luzon od 23. do 26. oktobra 1944. između udruženih američko-australijskih snaga i Japanske carske mornarice. Američki vojnici su 20. oktobra izvršili invaziju na ostrvo Leyte, kao deo strategoje da izoluju Japan od okupiranih zemalja u jugoistočnoj Aziji i time lišavajući njegovu vojsku i industriju vitalnih snabdevanja naftom. Carska japanska mornarica je mobilizovala skoro sve svoje preostale velike brodove u pokušaju da odbije savezničku invaziju, ali su je porazile Treća i Sedma flota Američke ratne mornarice. Carska japanska mornarica nije uspela da ispuni svoje ciljeve, pretrpela je teške gubitke i nikada više nije u većoj meri isplovila u borbu. Većina njenih preostalih velikih brodova je, lišena nafte, ostala u svojim bazama do kraja rata na Pacifiku.
Bitka u zalivu Lejte se sastojala od četiri odvojena sukoba između sukobljenih strana: bitke u Sibujanskom moru, bitke u tesnacu Surigao, bitke kod rta Enga i bitke kod Samara, kao i od drugih borbi.
Fura-2-acetoksimetil estar
Fura-2-acetoksimetil estar je organsko jedinjenje, koje sadrži 44 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1001,850 Da.
Bugambilia, Culiacán
Bugambilia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Canalina, Modena
Canalina je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 522 m.