cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Periferija Epir
Geografija i ekologija
Epir (grčki „kontinent“) je planinska oblast (regija) koja pokriva površinu 9203 km² na severozapadu Grčka. Ima oko 350.000 stanovnika, a glavni grad je Janjina. Sa istoka zaštićen gorostasnim planinskim vencem Pinda i mnogobrojnim vrhovima Panaetolikona, Epir je regija sa velikim brojem plantaža pomorandže i limuna, koje okružuju zaliv Anvakikos. Najpoznatiji gradovi oblasti su Janjina, Artaparge i Igumenica.
Klima u Epiru je uglavnom alpska. Vegetacija se sostoji uglavnom od žbunastog rastinja. Fauna je predstavljena sa medvedima, vukovima, lisicama, srnama i risovima.
Istorija
Dobro očuvani ostaci poligonalnih zidina, i teatra i odeona kod mesta Kasopi u centralnom Epiru, odnose se na onaj deo istorije ove oblasti kada su u velikom Bronzanom dobu prvi grčki naseljenici nastanili ove krajeve. Kod Nikopolisa, u blizini Preveze, postoje iskopine starog grada koji je sagradio Oktavian kada je izvojevao pobedu nad Markom Antonijem i Kleopatrom (32. pne.) kod Aktiuma, a postoje i ostaci amfiteatra kod Dodonia, jedan od najbolje očuvanih starih teatara u Grčkoj.
Turizam
Kombinacija relativno mirnog načina života stanovnika po živopisnim gradovima i idiličnim dolinama sa jedne strane, i prisustvo velikog broja lepih plaža Jonskog mora, sa druge strane, privlači u Epir sve veći broj turista, naročita sada kada je Igumenica praktično postala ulazna kapija svim motorizovanim turistima iz Italije koji žele da obiđu Grčku. Iz Igumenice veoma dobar put, dužine 101 km, vodi do grada Janjina odakle se može izabrati pravac daljeg putovanja ka severu,a zatim istočno uz prelepe predele planinskog predela Pinda do Mecova, i preko prolaza Katara ka Meteori, Trikali i Larisi sve do naplatne rampe na autoputu Atina-Solun, ili pak drugim pravcem, koji se u svakom slučaju i češće koristi, a vodi ka jugu preko Arte, Amfilohije do Agriniona, gde se putnici mogu prebaciti na feribot koji ide ka mestu Rio, na Peloponezu. Putovanje novim i brzim autoputem, slikovitim predelima, iz Igumenice do mesta Ria, predstavlja pravo uživanje. Autoput se penje uzbrdo, prolazeći kroz šume, zelene i Suncem obasjane livade, pune poljskog cveća i duž dolina ukrašenim oleanderima, koji rastu na obalama reka obraslih bujnim zelenilom. Česta su kampovanja u blizini reke Louros, koja se koristi za rečni turizam. Pored nekoliko mesta sa ostacima gradova iz drevne prošlosti, postoje i pećine Perama koje sadrže stalaktite i stalagnite. Ove pećine nalaze se na 3 km od Janjine. Drugi deo Epira je u republici Albaniji. Taj deo se naziva Severni Epir. Pripao je republici Albaniji 1913. godine.
Demografija
U periferiji Epir živi oko 350.000 ljudi. Najveći broj stanovnika čine Grci, ali ima i Vlaha i Albanaca.
Ekonomija
Sa ekonomskog aspekta periferija Epir je siromašna oblast, sa sitnom industrijom. Zbog stenovitog terena, zemljoradnja je otežana. Gaji se duvan oko Janjine, a razvijen je i ribolov. Ipak najveći deo hrane se uvozi iz plodnijih delova Grčke.
Konverzija termalne energije oceana
Konverzija termalne energije oceana (eng.: Ocean thermal energy conversion, OTEC) je postupak stvaranja električne energije uz pomoć temperaturne razlike između dubokih i plitkih slojeva oceana za pokretanje toplinskog stroja. Učinkovitost i snaga su bolja time što je razlika temperature veća. Temperaturna razlika generalno se povećava sa opadajućom zemljopisnom širinom, to jest blizu ekvatora i tropskog pojasa. Najčešće temperatura površine oceana iznosi 27 °C a u dubokim vodama temperatura rijetko pada ispod 5 °C. Osnovni tehnički izazov OTEC-a je bio proizvesti značajan dio energije iz jako malih temperaturnih razlika.
Jedan od ključnih problema kod ovog sustava je njegova niska toplinska iskoristivost, prijašnji sustavi su imali iskoristivost od 1 do 3% (teoretski se smatra da je maksimalna iskoristivost od 6 do 7%) trenutni sustavi koji se razvijaju će radititi blizu maksimalne toplinske iskoristivosti ovog sustava. Neki stručnjaci za Energetiku smatraju kada bi ova metoda postala jeftinija i postala konkurentna sa ostalim konvencionalnim tehnologijama tada bi OTEC mogao proizvoditi gigawate električne struje. Upravljanje troškovima je još velik izazov što se tiče ove tehnologije.thumb|200px|desno|Pogled na kopneni OTEC pogon na obalama [[Havaji|Havaja]]
= Princip rada = Princip rada ovakvih sustava se zasniva na koncepciji toplinskog stroja veoma uobičajnog u području Termodinamike. Toplinski stroj je termodinamički uređaj smješten između dva spremnika, jednog visoke temperature a drugog niske. Kako toplina protječe od jednog do drugog spremnika toplinski stroj dio toplinske energije pretvara u mehanički rad (princip rada kod parnih turbina).
Jedini toplinski ciklus prigodan za OTEC je Rankineov ciklus uz to koristeći niskotlačnu turbinu. Sustavi mogu biti izvedeni kao otvorenog ili zatvorenog ciklusa. Strojevi zatvorenog ciklusa kao radne fluide koriste uobičajne radne tvari kao amonijak ili R134 a dokle kod otvorenog ciklusa se koristi toplina površine vode kao radni fluid.
Podjela prema vrsti ciklusa
Hladna morska voda je sastavni dio svakog od tri tipa OTEC sustava. Kako bi sustav uspješno radio hladna morska voda se mora dopremati do površine. To se može postići koristeći pumpu. Drugi način je destilacijom morske vode blizu morskog dna, to smanjuje gustoću morske vode i zbog razlike gustoće će morska voda sa dna putovati kroz cijev na površinu.
Sustav zatvorenog ciklusa
Sustav zatvorenog ciklusa koriste tekućine sa niskim stupnjem vrelišta, najčešće je to amonijak, te se na taj način pokreće turbina koja pridonosi stvaranju električne energije. Topla morska voda na površini se pumpa kroz izmjenjivač topline i zahvaljujući niskoj točki vrelišta ona isparava, takva novonastala para zatim pokreće turbo generator. Hladnija morska voda (ona dublja) se zatim upumpava kroz drugi izmjenjivač topline, zahvaljujući kondenzaciji ona opet iz pare prelazi u tekuće stanje i opet sve tako iz početka.
Sustav otvorenog ciklusa
Sustav otvorenog ciklusa funkcionira na principu parne turbine. Naime ovaj sustav koristi toplinu površine tropskih oceana i stvara električnu energiju tako da se ta voda doprema u spremnik sa niskim tlakom, zahvaljujući niskom tlaka ta voda proključa i na taj način dobivamo paru. Dobivena para se počinje širiti i počinje pogoniti turbinu spojenu na električni generator. Zbog izloženosti hladnom oceanu ta para opet kondenzira nazad u tekuće stanje.
Sustav hibridnog ciklusa
Sustav hibridnog ciklusa izveden je na taj način da on kombinira dobre osobine zatvorenog i otvorenog ciklusa. Princip rada hibridnih sustava zasniva se na korištenju tople(površinske) morske vode koja ulazi u vakuumsku komoru gdje se ona pretvara u paru (karakteristika otvorenog sustava). Nakon toga se para pretvara u tekućinu niskog vrelišta (karakteristika zatvorenih sustava) koja nakon toga pokreće turbinu te se tako stvara električna energija.
= Vidi još =
= Vanjski linkovi =
La Victoria, Tempoal
La Victoria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
Bitka kod Legnice
Bitka kod Legnice (poljski: Bitwa pod Legnicą, njemački: Schlacht von Liegnitz) bila je bitka koja se dogodila 9. aprila 1241. na polju ispred Legnice u kojoj su Mongoli porazili vojsku Seniorskog vojvode Poljske Henrika II.
Henrik je okupio tipičnu vojsku onoga vremena sastavljenu od njegovih vazalnih feudalaca iz Šleske i Malopoljske, u pomoć su mu priskočili i njemački Templari i Teutonski vitezovi, sa kojima su tad Pjastovići bili u dobrim odnosima. Pomoć mu je obećao i češki kralj Vaclav I, ali se na pola puta predomislio i odustao.
Kad je bilo sigurno da češki vitezi neće doći, Henrik se odlučio sa onim što ima povesti bitku. Njegov najjači adut bila je teška konjica sa oklopljenim vitezima, za koje je mislio da će lako pregaziti Mongole na njihovim zdepastim konjima. Nažalost se prevario, jer nije poznavao njihovu taktiku, brze manevre i lažna povlačenja sa opkoljavanjem. A niti za njihove trikove za dimom, u kom su se njegovi borci pogubili i uspaničarili.
Tako su Mongoli razbili njegove vitezove na grupice, opkolili ih i pobili, pa i samog Henrika. Vojvodinu glavu nabili su na koplje i pokozivali posadi zamka Legnica.
Nakon pobjede Mongoli nisu krenuli dalje na zapad, već su skrenuli na jug prema Moravskoj i Ugarskoj.
Boleslaw II Rogatka
Boleslav II Rogati (poljski: Boleslaw II Rogatka) poznat i po nadimku Ćelavi / IŁysy (? 1220./1225. - Legnica, 26. decembar 1278.) bio je Seniorski vojvoda Poljske iz Dinastije Pjastovića koji je vladao zemljom kratki period 1241. kad ga je svrgnuo Konrad Mazovski.
Bitka kod Marquiana
Bitka kod Marquiana se odigrala 29. aprila 1792. u Belgiji na samom početku Rata Prve koalicije, odnosno Francuskih revolucionarnih ratova između francuskih trupa pod generalom Theobaldom Dillonom na jednoj, i austrijskih trupa pod generalom de Civalartom na drugoj strani. Započela je nakon što je Dillon sa svojim trupama iz Lillea prešao granicu tada austrijske Belgije i počeo napredovati prema Tournaiu; njegova je akcija bila finta sa ciljem da Austrijance odvuče pažnju s mnogo jačih snaga generala Birona koje su trebale zauzeti Mons i Brisel. Plan je, međutim, unaprije bio osuđen na neuspjeh, ne samo zbog dezorganizacije u francuskoj vojsci gdje je izbilo neprijateljstvo između rojalističkih i prema Revoluciji nesklonih oficira te običnih vojnika; Austrijanci su, također, bili upoznati s francuskim namjerama jer im je kraljica Marija Antoaneta bila izdala francuski ratni plan. Kada su se Dillonove trupe srele s austrijskim trupama kod Marquiana, bilo je jasno da su Austrijanci brojčano nadmoćni i spremni im se suprotstaviti. Dillon je zbog toga naredio povlačenje, ali se ono pretvorilo u panično rasulo. Dillon je prije dolaska u Lille pokušao uspostaviti nadzor nad svojim vojnicima, ali su ga oni ubili. Bitka kod Marquiana se tako pretvorila u sramotni fijasko, iako Francuzi, zapravo, nisu uopće imali neposredni borbeni kontakt s neprijateljem. Slično kao i bitka kod Quiévraina sljedeći dan, rezultirala je ne samo odustajanjem od ofanzive u Belgiju, nego i gubitkom povjerenja francuskih revolucionara u kraljevsku vojsku i njene oficire.
Boleslaw II Rogatka
Biografija
Bolesłav je stupio na tron nakon pogibije oca Henrika II u Bitci kod Legnice, u nesretnom trenutku za zemlju koju su poharali Mongoli, i zavladale dinastičke borbe između Pjastovića.
Naročito agresivan je bio Konrad Mazovski, koji je napao Velikopoljsku i Malopoljsku i zauzeo Krakov i tako mu oteo tron.
Nakon tog je od 1241. do 1248. bio samo vojvoda Šleske u Wroclawu, 1247. popustio je pritiscima svog brata Henrika III Bijelog i dozvolio mu da vlada sa njim.
Nakon pritisaka ostale braće podjelio je Donju Šlesku, a kao svoje domene zadržao Legnicu i Głogów. Negdje oko 1249. prepustio je magdeburgškom nadbiskupu kraj oko gradića Lebus na Odri u zamjenu za njegovu podršku u borbi protiv braće, koji su tražili sve više. Nakon tog je 1251. prepustio Głogów svom mlađem bratu Konradu, ali i posvadio sa wrocławskim biskupom Tomašem, koji je podržavao njegovu braću, što mu je dodatno otežalo pozicije.
Zbog tog se okružio njemačkim feudalcima, pa su ga poljski zamrzili.
Prežigal
Prežigal je naselje u slovenskoj Općini Slovenskim Konjicama. Prežigal se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
La Moille, Illinois
je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 726, što je 47 (-6,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Mazatlán Villa de Flores, Oaxaca
Mazatlán Villa de Flores je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 9499 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 941 m.
Cañada de las Flores, Guanajuato
Cañada de las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Guanajuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 85 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2468 m.
Creuse (departman)
Krez je departman u centralnoj Francuskoj. Pripada regionu Nova Akvitanija, a glavni grad departmana (prefektura) je Gere. Departman Krez je označen rednim brojem 23. NJegova površina iznosi 5.565 km². Po podacima iz 2010. godine u departmanu Krez je živelo 123.029 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika po km².
Ovaj departman je administrativno podeljen na:
Opština Dănești, Harghita
Dănești je opština u Rumuniji u okrugu Hargita.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 704 m.
Kostas Karamanlis (mlađi)
Kostas Aleksandru Karamanlis je bio predsednik Vlade Grčke od 10. marta 2004. do oktobra 2009. Rođen je 14. septembra 1956. godine u Atini. Na toj poziciji je nasledio Kostasa Simitisa a na poziciji premijera ga je zamenio Jorgos Papandreu. Karamanlis je bio vođa stranke „Nova demokratija“.
San Filippo, Venezia
San Filippo je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Kostas Karamanlis (mlađi)
Diplomirao je na atinskom pravnom fakultetu 1979, da bi zatim studirao ekonomiju na privatnom koledžu Deri. Magistrirao je političke nauke i ekonomiju i doktorirao istoriju diplomatije na pravnom fakultetu Flečer, odnosno na univerzitetu Tafts u Americi, gde je studirao od 1980. do 1984. godine.
Karamanlis se bavio pravom od 1984. do 1989. godine i predavao političke nauke, istoriju diplomatije i korporativno pravo na koledžu Deri od 1983. do 1985.
Nuevo Rubio, San Pedro
Nuevo Rubio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Pedro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1104 m.
Makedonsko pitanje
Makedonsko pitanje predstavlja jedan od "problema" Balkanskog poluotoka, a ogleda se u teritorijalnim pretenzijama susjednih država na Makedoniju i pitanju o postojanju (tj. nepostojanju) makedonskog naroda, a samim tim i jezika. Srbi, Bugari i Grci, svatko iz svojih razloga, zastupaju tezu o nepostojanju makedonskog naroda i jezika. Narod koji danas naseljava prostore Republike Makedonije je slavenskog podrijetla, ali je njegova etnička pripadnost i danas predmet sporenja. Sami stanovnici se većinom nazivaju i smatraju Makedoncima, a svoj jezik makedonskim jezikom.
Povijesna podloga
Počevši od Berlinskog kongresa 1878. godine, na kojem je Srbija dobila neovisnost a Bugarska autonomiju, na područiju današnje Republike Makedonije počinje intenzivna propaganda obje države među tamošnjim stanovništvom. Obje propagande su imale za cilj identifikaciju lokalnog stanovništva sa Srbima odnosno Bugarima. Jedan od vidova propagande bile su i stipendije kojima su budući intelektualci i budući viđeni ljudi postajali indirektni zagovornici jedne od strana. U sukob se umješala i Grčka koja je preko carigradske patrijaršije (na čijem je čelu bio Grk) pokušala izvršiti helenizaciju.
Sukob se zaoštravao i krajem 19., a pogotovo u prvom desetljeću 20. stoljeća kada je prerastao u otvoreni sukob Komita (Srba i srpskih pristalica) i bugarskih pristalica koji se nesmanjenom žestinom vodio po selima i planinama širom današnje Republike Makedonije. Poseban faktor činila je turska vlast koja je početkom 20. stoljeća nastojala da svim silama istrijebi pravoslavno stanovništvo u svojim zemljama i Arnauti (Albanci) koji su širom Kosova, Metohije, Raške pa tako i današnje republike Makedonije ubijali i pljačkali stanovništvo samo zato što je bilo pravoslavno na što je turska vlast gledala blagonaklono.
Bugarska strana
Bugari svoju tezu baziraju na nekim povijesnim činjenicama (nacionalna svijest makedonskih preporoditelja iz 19. stoljeća i dr.) kao i na sličnostima bugarskog i onoga što se naziva makedonski jezik (oba jezika imaju analitičku strukturu, dakle nemaju padeže, i koriste predloške konstrukcije i postpozitivne članove. Ipak i južnomoravski srpski dijalekti naginjaju analitizmu, a sličnu strukturu imaju i grčki, albanski i rumunjski, koji zajedno sa makedonskim i bugarskim formiraju balkansku jezičnu grupu, ili Balkan Sprachbund).
Bugarska propaganda traje i danas i ogleda se u davanju bugarskih putovnica državljanima Republike Makedonije koji se izjasne i dokažu da su Bugari. Bugarska putovnica predstavlja veliku pogodnost jer je Bugarska članica Europske unije što Makedonija nije, te ima mnogo pogodniji vizni režim.
Bugarska je predložila da bude potpisan ugovor jamčiti dobrosusjedske odnose dviju zemalja (na temelju Zajedničke izjave od 1999 godine), kako bi se omogućila podrška Bugarske za pristupanje Republike Makedonije u Europsku uniju.
Srpska strana
Srbi svoju tezu grade na činjenicama da je veliki dio stanovništva krajem 19. i početkom 20. stoljeća pod pritiskom Bugara i Turaka prestao slaviti slave (obilježje srpskog naroda) i promjenio završetke svojih prezimena iz -ić u -ski (Ivanović je postalo Ivanovski). Po svjedočenjima Srba koje su protjerali bugarski i albanski fašisti za vrijeme Drugog svjetskog rata, komunistički funkcionar Lazar Koliševski, predsjednik Centralnog Komiteta Komunističke partije Makedonije, je 1947. godine spalio sve crkvene krštenice iz vremena Kraljevine Srbije i Kraljevine Jugoslavije i otpočeo sa prekrštavanjem srpskog i grko-cincarskog stanovništva sa "-ić" u "-ski".
Komite i četnici
Srbija je organizirala na teritoriju današnje Republike Makedonije i ubacivala (iz tadašnje Kraljevine Srbije) komitske čete sa ciljem zaštite svog stanovništva od nasilništva Bugara, Turaka i Arnauta (Albanaca).
Bugarski revolucionar Vasil Levski napisao je u Bukureštu 1862. Sintagmu (Ustav) bugarskih gorskih četa (komita). Titoizam potiskuje termin četnik i nameće termin komit, komitski.
Roncaccio, Varese
Roncaccio je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Makedonsko pitanje
Komite i četnici
Drugi razlog zbog kojeg su srpski komiti 1906. godine promjenili naziv u četnici po nalogu majora Voje Tankosića jest činjenica da su i Srbi i Bugari imali iste epolete, po uzoru na ruske, i da su Srbi Stare Srbije vezivali termin komiti za Bugare i njihove zulume nad tamošnjim Srbima.
Sukob pravoslavnih crkvi
Sukob između SPC i MPC nastao je zbog samoproglašenja autokefalnosti MPC koju nije potvrdila nijedna relevantna instanca u pravoslavnoj crkvi (Carigradski patrijarhat ili SPC) niti je priznaje ijedna druga pravoslavna crkva na svijetu. Proglašenje autokefalnosti izvedeno pod utjecajem određenih vladajućih struktura u ondašnjoj Jugoslaviji.
Kronologija raskola
1945. godine, odmah po formiranju Federativne Narodne Republike Jugoslavije dolazi do protjerivanja oca Jovana Cvijovića (termin koji se u pravoslavnom izražavanju naziva „očujavanje“).
1963. godine dolazi do najave raskola od strane Josipa Broza Tita, saveznog ministra unutarnjih poslova Aleksandra Rankovića i predsjednika Vlade SR Makedonije Lazara Koliševskog. 1967. godine dolazi do formalnog rascjepa postavljenjem arhiepiskopa Dositeja,a nakon njegove smrti arhiepiskopa Mihaila na položaj arhepiskopa ohridskog.
Roachdale, Indiana
Roučdejl je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Makedonsko pitanje
Kronologija raskola
2003. godine SPC predlaže autonomni status MPC u okviru SPC, što znači da sve ostaje po starom, ali da su vjernici i svećenstvo autonomne Ohridske, odnosno Ohridsko-prilepske Arhiepiskopije dužni da u svakoj liturgiji spominju ime patrijarha Pavla. Ovaj prijedlog prihvatio je jedino episkop vardarsko-veleški egzarh (grčki: izaslanik) Jovan Vraniškovski (vladika Jovan).
Roachdale, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 926, što je 49 (-5,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Makedonsko pitanje
Kronologija raskola
SPC je predložila MPC dogovor o vraćanju u kanonsko jedinstvo po kome je MPC zadržavala nadležnosti kao i do sada i ima poseban autonomni status unutar SPC, što bi u praksi značilo da sve ostaje kao i prije, ali je MPC na papiru u okviru SPC. MPC je ovu ponudu odbila, sa izuzetkom vladike Jovana koji je prihvatio dogovor i vratio se u kanonsko jedinstvo sa SPC. Vladika Jovan je zbog toga izbačen iz MPC, a sredinom 2005. godine je završio u zatvoru.
Dječja paraliza
Dječja paraliza prvi je put prepoznata kao jedinstveno stanje od strane Jakoba Heinea, njemačkog ortopeda, 1840. godine. 1908. godine, Karl Landsteiner otkrio je uzročnika bolesti, poliovirus.
Makedonsko pitanje
Kronologija raskola
Sukob SPC s MPC dio je velikosrpskog djelovanja SPC koja i dalje inzistira da MPC promjeni svoje ime, tj. da izbaci riječ "makedonska".
Dječja paraliza
Epidemiologija
Bolest se javlja endemsko-epidemijski i najčešće oboljevaju djeca. Bolesnik izlučuje viruse preko sline i fecesa, predstavljajući izvor zaraze. Glavni put prijenosa je fekalno-oralni.
Etiologija
Poliomijelitis uzrokuje infekcija članom roda enterovirusa poznatih pod nazivom poliovirusi (PV). Ova skupina RNA virusa preferira nastanjivanje probavnog sustava. PV inficira i uzrokuje bolest samo u ljudi. Njegova je struktura veoma jednostavna, a sačinjava ju jedan RNA genom obavijen proteinskom čahurom također zvanom kapsid. Čuvajući virusni genetski materijal, bjelančevine kapsida također istovremeno omogućuju poliovirusu da zarazi određene vrste stanica.
Makedonsko pitanje
Grčka strana
Treba istaknuti da je poznati srpski znanstvenik i veliki poznavalac geografije i naroda Balkanskog poluotoka Jovan Cvijić, smatrao da ni Srbi ni Bugari nisu u pravu, već da je stanovništvo na teritoriju današnje Republike Makedonije zasebna grupa unutar Južnih Slavena.
Dječja paraliza
Patogeneza
Virus ulazi u organizam oralnim putem, katkad i dišnim. Umnožava se u sluznici (tzv. intestinalana faza), zatim virus dospijeva u limfne čvorove (tzv. limfatična faza bolesti). U 95% osoba bolest se zaustavlja u ovoj fazi, te na taj način dolazi do imunizacije populacije. Kod ostatka, 5 -10% virus prodire u krvotok i klinički se manifestira kao morbus minor. Virus pokazuje veliki afinitet za središnji nervni sistem. Najzahvaćenija je kralježna moždina (medulla spinalis), i to njene motorne jezgre, te taj oblik klinički odovara morbus major.
Klinička slika
Kod oporavljanja, mogu se uspostavljati funkcije paraliziranih mišića i udova, ali sporo. Ako se nakon dvije godine ne vrati potpuni oporavak, paralize se smatraju konačnima.
Dijagnoza bolesti postavlja se na osnovi specifične kliničke slike i epidemioloskih podataka, ali mogu se pronaći i specifična antitijela i živi uzročnik (virus).
Ne postoji specifična i uspješna terapija, osim ubrizgavanja antitijela.
Prevencija
Postoji uspješno cjepivo koje se sastoji od atenuiranih (oslabljenih) virusa, a daje se oralnim putem. U Hrvatskoj se daje s navršena tri mjeseca života, nakon 4-6 tjedana (nakon koje se ponavlja doza s istim razmakom), između 15. i 18. mjeseca života, s navršene četiri godine, te prije upisa u prvi razred osnovne škole. Daje se potom u osmom razredu osnovne škole i završnom razredu srednje škole. Svetska zdravstvena organizacija je 1988. godine započela strategiju eradikacije polimojelitisa. U toku 2016. godine u svijetu je prijavljeno 13 slučajeva divljeg poliomijelitisa (od čega 9 u Pakistanu, a 4 u Avganistanu), i 3 slučajeva poliomijelitisa koja su uzrokovana cjepivom.
Terpone, Asti
Terpone je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 182 m.
Delnice
Delnice (lokalno Deunce), grad u Hrvatskoj, koji administrativno pripada Primorsko-goranskoj županiji te predstavlja tradicionalno središte regije Gorski kotar.
Povijest
U srednjem vijeku Delnice su bile središte Modruške župe. U 16. vijeku grad i okolno područje je potpuno opustjelo zbog prodora Turaka. Bržem razvoju Delnica je bitno doprinijela izgradnja Lujzijane, ceste koja je sagrađena početkom 19. vijeka. Nakon toga se u tom području počinje razvijati drvna industrija.
Za vrijeme drugog svjetskog rata, u travnju 1941. godine, Delnice su okupirale italijanske trupe. U gradu su ubrzo počele pripreme za ustanak, a stanovništvo se priključilo partizanima. Oko grada su se vodile žestoke borbe između partizana i Italijana, a kasnije i Nijemaca. Partizani su grad konačno zauzeli 13.7. 1944.
Za vrijeme rata u Hrvatskoj, u Delnicama se nalazio veliko skladište oružja JNA koje je zauzeto akcijom hrvatske policije u drugoj polovici 1991. godine - jednom od rijetkih na tom području.
San Isidro, Mexicali
San Isidro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Las Escobas, San Miguel Totolapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1319 m.
San Isidro, Mexicali
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Poslanica Diognetu
Poslanica Diognetu (gr. Πρὸς Διόγνητον Ἐπιστολή, lat. Epistole pros Diogneton) je ranohrišćanski spis nepoznatog autora, veliko apologetsko djelo, nastalo oko 190.g.
U djelu se kritikuju poganstvo i judaizam sa racionalnog stanovišta, te se hrišćanska vera izlaže u filozofski prihvatljivom vidu.
Nastanak
O vremenu nastanka Poslanice iznošena su različita mišljenja: od mišljenja da je to falsifikat načinjen u 16. vijeku pa do Tillemontova mišljenja da je spis napisan prije 70. godine (on iz napisa da Židovi »prikazuju žrtve« zaključuje da je tada još postojao jeruzalemski hram). Danas je općenito mišljenje da je spis nastao kraje 2. ili početkom 3. vijeka. A. Hamman ga stavlja u g. 190—200
Za datiranje su odlučujući podaci iz same poslanice: kršćani se mogu smatrati »nekim novim rodom«; progone ih i Židovi i pogani (c. 5, 17); od njih se traži da »zaniječu Gospodina« (c. 7,7); sve ih više biva (c. 7,8; 6,9); posijani su po svim gradovima svijeta (c. 6, 2). Ti podaci ne odgovaraju I stoljeću, a veoma odgovaraju vremenima poslije Trajanova otpisa Pliniju, posebno sredini ili drugoj polovici II stoljeća.
Gănești, Ion Neculce
Gănești je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Ion Neculce.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 801 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 105 m.
Poslanica Diognetu
Nastanak
O autoru su iznesena brojna nagađanja: to bi mogao biti Marcion (Bunsen), ili njegov učenik Apeles (J. Draseke), ili Hipolita (N. Bonwetsch, R. H. Connolly) ili filozof Panten, učitelj Klementa Aleksandrijskog (H. I. Marrou). Postoji i hipoteza da bi autor Poslanice Diognetu mogao biti Aristid, uslijed nekih sličnosti Aristidove Apologije i ove poslanice, posebno u vezi s opisom života kršćana (H. Doulcet). P. Andriessen je smatrao da se pod imenom Poslanice Diognetu u stvari sačuvala Kvadratova Apologija iz koje Euzebije citira jedan odlomak.
Borgwedel
Borgvedel je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Šlezvig-Flensburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 721 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1059012.
Poslanica Diognetu
Nastanak
Diognet, kojemu je poslanica upravljena, bio je ugledan i naobražen paganin koji je želio biti informiran o kršćanstvu. Iznesena je hipoteza da bi to mogao biti onaj Diognet koji je iz povijesti poznat kao učitelj Marka Aurelija (H. Lietzmann).
Borgwedel
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šlezvig-Flensburg Borgvedel se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Šlezvig-Flensburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 4 metara. Površina opštine iznosi 10,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 721 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 72 stanovnika/km².
Poslanica Diognetu
Povest
Djelo pod naslovom »Poslanica Diognetu« ne spominje nijedan starokršćanski pisac, a ne citira je nitko ni u srednjovjekovnoj teološkoj literaturi. Nije poznat nijedan stari prijevod toga teksta.
Prvo izdanje (editio princeps) priredio je Henricus Stephanus (Paris 1592), prema jednom jedinom rukopisu iz XIII/XIV stoljeća, a koji je u XVI stoljeću bio vlasništvo Reuchlina, poslije čega je došao u gradsku biblioteku u Strasbourgu. Poslije prvog izdanja poslanica je doživjela mnogo izdanja, prevedena je na različite jezike, i bila je mnogo proučavana, uživajući — zbog svojih literarnih kvaliteta — velike simpatije istraživača: bila je nazvana čak »biserom kršćanske starine» (W. Heinzelmann).
Sadržaj
Tri su glavna pitanja za koja se zanima Diognet i koja autor u uvodu zacrtava kao tematiku poslanice:
Kritika paganstva
Bogovi koje štuju pogani nisu drugo nego materija: kamen, bronca, drvo, srebro, zlato. Načinili su ih ljudi. I sami pogani postupaju s njima kao s materijalom, jer one od srebra i zlata po noći zaključavaju, a po danu čuvaju sa stražom da ih ne bi tko odnio, dok one od prostijeg materijala, npr. od kamena, ostavljaju bez straže. Pogani se ne bi trebali čuditi što kršćani ne vjeruju da su to bogovi, jer ih pogani sami takvim postupcima ne tretiraju kao da su odista bogovi. Isto vrijedi za prikazivanje žrtava bogovima, jer se nijedan čovjek ne bi drage volje podvrgao tome da mu se iskazuje čast krvlju i mirisom pečena mesa, pa ne bi ni bogovi kad bi doista osjećali i razumijevali: kamen, međutim, podnosi takve stvari, jer ih ne osjeća.
Kritika judaizma
Kritika judaizma bavi se najprije žrtvama (c. 3), a onda i drugim židovskim obredima (c. 4). Židovi dobro čine što se uzdržavaju od poganskog kulta i što štuju samo jedinoga Boga priznavajući ga gospodarem svega, ali ne čine dobro kad mu iskazuju štovanje na sličan način kao što pogani iskazuju svojim idolima. Zato pisac misli da se Židovi u tom pogledu ništa ne razlikuju od pogana: pogani misle da krvlju i mirisom žrtava iskazuju čast idolima, koji, u stvari, ne mogu te časti primiti, a Židovi misle da tako počašćuju onoga kojemu ničega ne treba (c. 3).
Židovski propisi o zabranjenim jelima, o suboti, o obrezanju i slično, to su stvari »smiješne, koje ne zaslužuju da se o njima govori« (4, 1). Nije u redu prihvaćati neke stvari što ih je Bog stvorio kao dobro stvorene, a druge zabacivati kao beskorisne i suvišne. Protivno je pobožnosti tvrditi da je Bog zabranio u subotu dobro činiti. Smiješno je hvaliti se sakaćenjem tijela (obrezanjem) kao svjedočanstvom o izabranju, kao da bi čovjek po tome postao predmetom osobite Božje ljubavi.
Pohvala hrišćana
Opisu kršćanstva kao nove religije, odnosno, nove vrste ljudi, pisac posvećuje dva poglavlja (cc. 5—6), i to tako da najprije (c. 5) zbito i na paradoksalan način daje ocrt kršćanstva kao fenomena, a zatim (c. 6) pokušava, služeći se temeljnom shemom platonističke antropologije, rastumačiti odnos kršćanstva prema svijetu kao odnos duše prema tijelu: kršćani su duša svijeta, oni drže svijet.
U želji da paradoksalnost položaja kršćana u svijetu učini čitatelju prihvatljivim, pisac pribjegava antropološkom shvaćanju tadanjeg platonizma o odnosima između duše i tijela u čovjeku:
Teologija
Pisac podrijetlo hrišćanstva tumači kao Božju objavu. Kršćani nisu primili neko zemaljsko iznašašće, već je sam Bog poslao ljudima Istinu, svetu i nedokučivu Riječ (Logos), i postavio je u njihova srca. Poslao ga je kao što kralj šalje sina kralja, poslao ga kao Boga, poslao ga kao čovjeka k ljudima; poslao ga kao onaj koji spasava, koji hoće uvjeriti, a ne prisiliti, jer »nasilje ne dolikuje Bogu« (7, 4).
Tko je i što je Bog, to nije mogao znati nitko od ljudi prije nego što je on došao, pa ni filozofi:
Bog je na taj način, kasnom pojavom kršćanstva, pokazao ljudima da sami ne mogu postići život, ali im je dao Spasitelja.
Autor završava poslanicu pozivom Diognetu da prihvati krščansku vjeru pa će se i sam uvjeriti u njezinu istinitost.
Analiza
Cjelovit tekst ima 12 poglavlja, ali dva posljednja poglavlja veoma se stilski razlikuju od prvih deset, pa je uslijed toga već prvi izdavač H. Stephanus smatrao da 11. i 12. poglavlje ne zaslužuju povjerenje, tj. da ne pripadaju izvornom tekstu poslanice.
Poslanica Diognetu ide u red apologija s naglašenom misijskom notom prema poganima, posebno onima s većim intelektualnim zahtjevima. Diognetovo pitanje, kakve je vrste međusobna ljubav među kršćanima, se očito odnosilo na pučke optužbe da kršćani svojim govorom o braći i sestrama u stvari prikrivaju svoj seksualni libertinizam, dapače incestuoznost.
Ideja Logosa iskorištena je prvenstveno u funkciji objave Boga ljudima, i stvaranja svega po Logosu, ali se teologija o Logosu ni izdaleka ne razvija u onolikoj mjeri kao kod drugih apologeta.
Radoslav Bužančić
Radoslav Bužančić (Split, 1958. – ), hrvatski arhitekt, konzervator, publicist i profesor.
Biografija
Bužančić je rođen 1958. u Splitu i studirao je na Arhitektonskom fakultetu u Zagrebu. Diplomirao je 1983. i od sljedeće godine radi kao konzervator u Splitu, odnosno kao viši savjetnik i voditelj odjela za istraživačko-dokumentacijski rad. Na poslijediplomskom studiju navedenog fakulteta magistrirao je 1996. godine, na temu predromaničke arhitekture. Godine 1999. postao je voditelj i donačelnik Konzervatorskog odjela u Splitu, a od 2006. godine pročelnik je Konzervatorskog odjela u Trogiru. Na matičnom fakultetu doktorirao je 2008. s tezom ''Nikola Ivanov Firentinac, arhitekt renesansne obnove Trogira koncem 15. stoljeća''. Od 1997. bavi se pedagoškim radom i 2009. na splitskom Filozofskom fakultetu izabran je u naslovno znanstveno-nastavno zvanje docenta, za područje humanističkih znanosti, polje povijest umjetnosti, grana povijest i teorija likovnih umjetnosti, arhitekture, urbanizma i vizualnih komunikacija.
Predmet Bužančićevog znanstvenog interesa je široko područje povijesti umjetnosti od kasne antike do renesanse, a teme njegovih radova sintetiziraju istraživanja arheologije, arhitekture i urbanizma Dalmacije. U dugogodišnjem konzervatorskom i istraživačkom radu od 1984. godine, vodio je niz složenih projekata u Splitu, Trogiru, Klisu, Dubrovniku, Omišu i Vrgorcu, te na otocima Braču, Šolti, Hvaru, Visu, Korčuli i Lastovu. Među istraženim lokalitetima su neki od najznačajnijih primjera ranosrednjovjekovne arhitekture u Hrvatskoj, uključujući crkvu sv. Martina u Trogiru, crkvu sv. Duha u Škripu, crkvu sv. lvana i Teodora u Bolu, crkvu sv. Mihovila u Dolu, crkva Gospe Stomorice kod Ložišća, crkvu sv. Stjepana u Pučišćima, crkva sv. Luke u Donjem Humcu, crkvu sv. Ivana u Starom Gradu, crkvu sv. Petra na Priku kod Omiša i crkvu sv. Andrije de Fenestris u Splitu.
Njegovi rani kompleksni projekti bili su restauracija rezidencije cara Dioklecijana u jugoistočnom dijelu Dioklecijanove palače i katedrale sv. Duje (carskog mauzoleja) u Splitu, te trogirske katedrale sv. Lovre koja je započela 1999. zajedno s restauracijom njenog zvonika. U svibnju 2000. postavljen je za koordinatora međunarodnog tima za restauraciju kapele sv. Ivana u Trogiru, jednog od najvažnijih renesansnih spomenika u Hrvatskoj, a u rujnu 2004. predvodio je drugi međunarodni tim prilikom konzervacije Radovanovog portala i baptisterija trogirske katedrale. Od 2006. nadgledao je restauraciju njenog interijera, propovjedaonice, oltara i ciborija od majstora Mavra, te renesansne kapele sv. Jere. Bužančić je vodio konzervaciju i brojnih drugih trogirskih spomenika među kojima su crkva sv. Martina, crkva sv. Sebastijana, crkva sv. Marije, crkva sv. Petra, crkva Gospe od Karmela i crkva sv. Andrije, zatim benediktinski samostan sv. Nikole, dominikanski samostan sv. Dominika i samostan sv. Križa na Čiovu, te renesansne palače Ćipiko, Lučić i Berislavić.
Osim navedenih trogirskih spomenika, Bužančić je sudjelovao u konzervaciji drugih renesansnih zdanja širom Dalmacije, uključujući tvrdalj Petra Hektorovićau Starom Gradu na Hvaru, dvorac Martinis Marchi u Maslinici na Šolti, Knežev dvor i dvorac Ohmučević u Slanom, te palaču Gučetić u Dubrovniku. Također, istraživao je i arheološke lokalitete u Gatu kod Omiša, na hvarskom Starogradskom polju, crkvu sv. Ivana Krstitelja u Postirama i samostan sv. Stjepana u uvali Lovrečini na Braču. Predvodio je arheološka istraživanja crkve sv. Marije u Blizni Gornjoj i crkve sv. Vida u Klisu, dvije predromaničke građevine iz 9. ili ranog 10. stoljeća. Prilikom iskapanja kliške crkve otkriven je i fragmentirani vladarski natpis koji spominje neidentificiranu hrvatsku plemkinju (Domaslava prema povjesničaru N. Budaku). Bužančićevi složeni zahvati na teško dostupnim lokacijama uključuju konzervaciju pustinje Blaca na Braču, Gradine kod Vrgorca, tvrđave Starigrad iznad Omiša i crkve sv. Jure na Mosoru. Godine 2012. na njegovu inicijativu u Splitu je započeo niz istraživanja spomenika od katedrale do zapadnih termi, prilikom čega je u zemljanom nasipu iznad razine poda romaničke kuće u Bajamontijevoj ulici pronađena ploča s Marulićevim grbom. Iste godine objavio je monografiju o Nikoli Firentincu i trogirskim spomenicima u kojoj obrađuje urbanističke zahvate na gradskom trgu između 1460. i 1480. godine. Stručne članke objavljivao je u časopisima Prilozi povijesti umjetnosti u Dalmaciji, Hortus Artium Medievalium i Klesarstvo i graditeljstvo.
Za svoj rad na području spomeničke baštine Bužančić je dobio više strukovnih nagrada i priznanja. Godine 1994. dobio je nagradu Vicko Andrić za konzervatorski rad Regionalnog zavoda za zaštitu spomenika kulture u Splitu. Dvije godine kasnije odlikovan je redom Danice hrvatske s likom Marka Marulića na temelju posebnih zasluga u kulturi. Drugu Nagradu Vicko Andrić podijelio je 2001. s ekipom splitskog Konzervatorskog odjela (Živko Bačić, Zoraida Demori Staničić, Vanja Kovačić i Žana Matulić Bilač) na čelu s Joškom Belamarićem, za njihovu izložbu u Veneciji Umjetničko blago Hrvatske: Trogir 1200-1600. Sljedeće godine dobio je međunarodnu nagradu Europa Nostra za restauraciju kapele sv. Ivana u Trogiru. Godine 2007. dobio je nagradu grada Trogira, a 2013. i nagradu grada Splita za niz uspješnih projekata na proučavanju povijesno-kulturne baštine i posebno za objavu knjige Nikola Ivanov Firentinac i trogirska renovatio urbis.
Colonia Velazco, Xaloztoc
Colonia Velazco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Xaloztoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 858 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2494 m.
Fourtou
Furtu je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Od koja pripada prefekturi Limu.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 53 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 2 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,46 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 670 metara (maksimalnoj 926 m, a minimalnoj 432 m).
Primož pri Šentjurju
Primož pri Šentjurju je naselje u slovenskoj Općini Šentjuru. Primož pri Šentjurju se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 206 stanovnika.
Los Potreritos de Ojo de Agua, Lagos de Moreno
Los Potreritos de Ojo de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2118 m.
Karoline Leach
Karoline Leach (Liverpool, 20. srpnja 1967.) je britanska dramaturginja i autorica, najpoznatija po svojoj biografskoj knjizi In the Shadow of the Dreamchild o piscu Lewisu Carrollu u kojem reevaluira njegov život i priče koje su se godinama smatrale istinitima. Njezin rad na takozvanom "mitu o Lewisu Carrollu" bio je izvor brojnih konflikata i kontroverzi te je dočekan s različitim reakcijama među biografima Lewisa Carrolla. Ipak, tokom posljednjih godina, rad je počeo dobivati podršku te se pojavilo sve više autora koji podržavaju ideju o reevaluaciji dosadašnjih priča o Carrollu.
Abel Escobar Vicencio, Tempoal
Abel Escobar Vicencio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
Apache (instrumental)
Apache je rock and roll instrumental koji je komponirao engleski rock muzičar Jerry Lordan, a koji je najpoznatiji zahvaljujući izvedbi rock benda The Shadows koja je postala veliki hit 1960. godine. Lordanu je kao inspiracija poslužio američki vestern-film Apache iz 1954. godine. Predstavlja jednu od najuspješnijih i najprepoznatljivijih instrumentalnih kompozicija u historiji rock muzike. U SAD je, pak, 1961. uspjeh postigla verzija jazz gitarista Joergena Ingmanna.
Волујац (Шабац)
Волујац је насеље у Србији у општини Шабац у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 304 становника. До 1965, године је ово насеље седиште Општине Волујац коју су чинила насељена места: Бојић, Букор, Десић, Двориште, Грушић, Криваја, Метлић, Милошевац, Накучани, Румска, Синошевић, Волујац и Заблаће. После укидања општине подручје бивше општине је у целини ушло у састав Општине Шабац.
Демографија
У насељу Волујац живи 318 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,7 година (42,6 код мушкараца и 48,9 код жена). У насељу има 139 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,75.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Campo Anenehuilco, Puente de Ixtla
Campo Anenehuilco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Puente de Ixtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 443 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1014 m.
Campodosso, Bergamo
Campodosso je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Malvisi, Piacenza
Malvisi je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 761 m.
Centocampi, Pistoia
Centocampi je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Hurley, New Mexico
Herli je grad u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.297, što je 167 (-11,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Proseniško
Proseniško je naselje u slovenskoj Općini Šentjuru. Proseniško se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 401 stanovnika.
O postojanosti mudraca (Seneka)
O postojanosti mudraca djelo je Seneke Mlađeg napisano u 1. stoljeću nove ere i dio je niza njegovih traktata o moralnim pitanjima. Djelo je napisano poslije 47. godine nove ere i proslavlja hladnokrvnost idealnog stoičkog mudraca, koji posjeduje unutarnju čvrstinu pa ga ozljede i nedaće samo mogu ojačati.
Datiranje i adresat
Spis je upućen Senekinom prijatelju Eneju Serenu i napisan je negdje između 47. i 62. godine.
O postojanosti mudraca jedan je od triju dijaloga upućenih Serenu, pri čemu su druga dva O spokojstvu duše (De tranquillitate animi) i O dokolici (De otio). Superiorna pozicija koju mudrac zauzima, tj. pozicija odvojenosti od štetnih zemaljskih događaja, tema je koja prožima sva tri dijaloga. Budući da je Seren u spisu O postojanosti mudraca prikazan kao čovjek koji još nije postao stoik, obično se smatra najranijim od tri dijaloga.
Sadržaj
U traktatu O postojanosti mudraca Seneka tvrdi da stoicizam nije tako strog kao što se na prvi pogled čini. Prisjećajući se lika Katona Mlađeg, Seneka tvrdi da Katon kao mudra osoba nije pretrpio ni ozljede ni uvrede. Iako se Seren protivi ovom paradoksu, Seneka daje daljnje analogije kako bi naglasio neprobojnu prirodu mudre osobe. U 5. poglavlju Seneka pravi razliku između uvrede (contumelia) i ozljede (iniuria). U ostatku spisa, do 19. poglavlja, rasppravlja se o prirodi oba ova predmeta te se pokazuje da je mudra osoba imuna i na uvrede i na ozljede. Seneka zaključuje raspravu hvaleći ideju mudre osobe, nudeći praktične savjete za sve one koji nisu savršeni.
Henry Mladi
Henry (Mladi kralj) zvan i Henry Fitzhenry (London, 28. februar 1155. - Zamak Martel, Lot 11. jun 1183.), formalno je bio od 1170. do 1183. vladar Kraljevine Engleske, Normandije i Anjoua, iako je u tom razdoblju zapravo vladao njegov otac Henry II iz Dinastije Plantagenet.
Biel/Bienne
Biel/Bienne (njemački: Biel, francuski: Bienne) je grad i općina od 55,140 stanovnika i aglomeracija od 108,860 stanovnika na sjeverozapadu Švicarske u Kantonu Bern.
Henry Mladi
Biografija
Henry je rođen kao drugi sin u braku kralja Henrya II i Eleanor od Akvitanije. Nakon što mu je 1156. umro stariji brat William, proglašen je nasljednikom na tron Kraljevine Engleske, Normandije i Anjoua.
Biel/Bienne
Geografske karakteristike
Kako leži na granici kantona Bern i Neuchâtel, koja je i jezična granica između germanofonog i frankofonog stanovništva (2/3 govori njemački 1/3 francuski ), on je službeno jedini dvojezični grad u Švicarskoj.
Historija
thumb|left|240px| [[Željeznički kolodvor|Željeznička stanica]] thumb|left|240px| Historijski centar thumb|left|240px| [[Muzej satova Omega]] Nastao je kao keltsko naselje, koje je pod imenom Belenus i nastavio egzistirati i za rimskih vremena.
Srednjovjekovni Biel/Bienne izrastao je tokom 11. vijeka, a gradska prava dobio je 1275. od Kneževine-biskupije Basel pod čijom je juristikcijom bio sve do 14. vijeka. Tad je 1352. sklopio savez sa Bernom i Starom Švicarskom Konfederacijom i otrgao se od biskupske vlasti.
Za Francuske revolucije - 1798. okupirala ga je vojska Prve Francuske Republike. Od Bečkog kongresa 1815. je dio Kantona Bern.
Znamenitosti i kultura
Najveće znamenitosti tog grada su kasnogotička crkva sv. Benedikta iz 1451. (restaurirana 1775.) sa vitražima iz 15. vijeka, Gradska vijećnica iz 1534. i Muzej Schwab sa kolekcijom artefakata Latenske kulture iz naselja sojenica na Jezeru Bienn.
Grad odnosno Jezero Bienne je zajedno sa Neuchatelskim i Murtenskim jezerom bio je mjesto kontraverzne švicarske umjetničke izložbe održane u ljeto 2002.- Expo 02
Privreda i obrazovanje
Biel/Bienne je poznat po izradi vrhunskih satova još od 19. vijeka, u njemu svoje sjedište imaju firme Omega, Swatch, a Rolex pogon.
On je i grad mašinske industrije i univerzitetski centar kao filijala Univerziteta iz Berna.