cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Život na Marsu
Silicijum dioksid
U maju 2007. rover Spirit je jednim svojim neispravnim točkom zagrebao tlo, otkrivši tako područje izuzetno bogato silicijum-dioksidom (90%). Ta osobina podsjeća na utjecaj koji voda iz termalnih izvora ima kada dođe u dodir sa vulkanskim stijenama. Naučnici to smatraju dokazom staništa koje je prije postojalo i koje je možda bilo pogodno za život mikroorganizama, te teoretiziraju da je jedan mogući izvor silicijum-dioksida moglo biti međudjelovanje između tla i kiselih isparenja koja su nastala vulkanskom aktivnošću u blizini vode. Još jedno moguće porijeklo bila bi voda u staništu sa mnogobrojnim termalnim izvorima.
Na osnovu analoga koji se mogu naći na Zemlji, hidrotermalni sistemi na Marsu bili bi vrlo privlačni zbog svog potencijala za održavanje organskih i neorganskih biomarkera. Dobar primjer su bakterije koje oksidiraju željezo i koje su mnogobrojne i u morskim i u kopnenim hidrotermalnim sistemima, gdje često pokazuju izraženu ćelijsku morfologiju i često su obložene mineralima, naročito bakteriogenim željezovim oksidima i silicijum dioksidom. Mikrofosili bakterija koje oksidiraju željezo pronađene su u drevnim nalazištima silicija i željeza, te je oksidacija željeza prema tome možda jedan drevan i vrlo rasprostranjen vid vršenja metaboličkih funkcija. Ako to bude moguće, roveri budućih misija na Mars ciljat će otvore neaktivnih hidrotermalnih sistema.
Gejziri na Marsu
Sezonsko zaleđivanje i otapanje južnih ledenih pokrivača rezultira formiranjem paukolikih zrakastih kanala koje sunčeva svjetlost izrezbari na ledu debelom 1 metar. Potom sublimirani CO2 (a vjerovatno i voda) povećavaju unutrašnji pritisak i stvaraju erupcije slične gejzirskim, pri čemu izbacuju hladne tečnosti, često pomiješane sa tamnim bazaltom ili blatom. Taj proces je vrlo brz - odvija se u rasponu od nekoliko dana, sedmica ili mjeseci - što je vrlo neobična stopa rasta u geologiji, a naročito za Mars.
Tim mađarskih naučnika predložio je da su najupadljiviji dijelovi gejzira - njihove tamne tačke i zrakasti kanali - možda kolonije fotosintetskih marsovskih mikroorganizama, koji prezimljuju ispod ledenog pokrivača, a kada se sunčeva svjetlost u rano proljeće vrati na pol, ona prodire kroz led, mikroorganizmi počnu vršiti fotosintezu i zagrijavaju prostor oko sebe. Džep tečne vode, koji bi u tankoj marsovskoj atmosferi inače odmah ispario, oko njih je zarobljen ledom. Kako se led istanjuje, mikroorganizmi se pokazuju kao područja sa sivim obojenjem. Kada se led sasvim otopi, mikroorganizmi se brzo isuše i pocrne, okruženi sivom aureolom. Ti mađarski naučnici vjeruju da je čak i kompleksan proces sublimacije nedovoljno objašnjenje za formiranje i razvoj tamnih pjega u prostoru i vremenu. Od njihovog otkrića, pisac fikcije Arthur C. Clarke promovirao je te formacije kao vrijedne istraživanja iz astrobiološke perspektive.
Međunarodni evropski tim predložio je da ako tokom godišnjeg ciklusa otopljavanje u kanalima postoji tekuća voda, to bi mogla biti niša u koju bi se određeni oblici mikroskopskog života mogli povući i prilagoditi, zaštićeni od sunčevog zračenja. Jedan britanski tim također razmatra mogućnost da u tim neorganskim formacijama koegzistiraju organske tvari, mikrobi, pa možda čak i jednostavne biljke, naročito ako su osim vode prisutni i geotermalni izvori energije. Međutim, također naglašavaju da se većina geoloških struktura može objasniti bez da se poziva na hipoteze o postojanju organskog života na Marsu. Također je predloženo razvijanje lendera "Mars Geyser Hopper", koji bi izbliza istražio te gejzire.
Kozmičke zrake
Mariner 4 je 1965. otkrio da Mars nema magnetosferu koja bi ga štitila od kozmičkih i sunčevih zraka opasnih po život; posmatranja koje je Mars Global Surveyor proveo tokom kasnih 1990-ih potvrdila su to otkriće. Naučnici nagađaju da je nedostatak magnetskog štita pomogao u tome da sunčev vjetar tokom nekoliko milijardi godina otpuše većinu atmosfere Marsa.
Nakon mapiranja nivoa kozmičkog zračenja na različitim dubinama na Marsu, istraživači su zaključili da bi unutar prvih nekoliko metara njegove površine bilo kakav život bio ubijen zbog smrtonosnih količina kozmičkog zračenja. Godine 2007. izračunato je da bi oštećenje DNK i RNK na taj način ograničilo život na Marsu na dubine veće od 7,5 metara. Prema tome, najbolje potencijalne lokacije za otkrivanje života na Marsu mogla bi biti podzemna staništa koja još nisu istražena.
Život na Zemlji pod marsovskim uvjetima
26. aprila 2012. naučnici su dali izvješće da su lišajevi preživjeli i pokazali izvanredne rezultate u kapacitetu za prilagođavanje fotosintetske aktivnosti tokom trajanja simulacije (34 dana) marsovskih uvjeta u Mars Simulation Laboratoryju (MSL), kojeg održava Njemački centar za avijaciju i kozmonautiku (DLR).
Miodrag Lekić
Miodrag Lekić (Bar, 21. novembar 1947) je crnogorski profesor, političar i bivši jugoslovenski diplomata. Predsednik je Demokratskog fronta.
Biografija
Lekić je rođen u Baru 1947. godine. Završio Fakultet političkih nauka u Beogradu, radio je kao profesor u barskoj Gimnaziji i kao direktor Informativnog i Kulturnog centra Bar. Bio je član Izvršnog vijeća SR Crne Gore kao republički sekretar za obrazovanje, kulturu i fizičku kulturu a potom ministar inostranih poslova u Vladi Mila Đukanovića (1992-1995).
Nazzano, Ancona
Nazzano je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Primolo, Sondrio
Primolo je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Nazzano, Ancona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 376 m.
Miodrag Lekić
Biografija
2012. godine na poziv nekih crnogorskih opozicionih stranaka postao je osnivač i prvi predsednik koalicije Demokratski front.
Primolo, Sondrio
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 125 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1284 m.
Miodrag Lekić
Biografija
Oženjen je i otac dve ćerke.
Chasnans
Šanan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Opština Florești, Mehedinți
Florești je opština u Rumuniji u okrugu Mehedinci.
Divljina (TV drama)
Divljina je jugoslovenska crno-bela TV drama na makedonskom jeziku emitovana 1967 godine. Režiraojua je Duško Naumovski, a scenario su napisali Đorđe Abadžijev i Taško Georgievski.
Chasnans
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 186 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,87 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 740 metara (maksimalnoj 910 m, a minimalnoj 648 m).
Matt Drudge
Matthew Nathan Drudge (27. oktobar 1966 -) je američki novinar, webmaster i konzervativni politički komentator poznat kao osnivač i urednik novinskog internetskog portala Drudge Report. Slavu je stekao krajem 1990-ih kada je prvi "provalio" detalje o izvanbračnoj vezi predsjednika Billa Clintona sa Monicom Lewinski, pokrenuvši skandal poznat kao Monicagate. Otada je Drudge Report postao jedan od najčitanijih i najuticajnijih medija u SAD i svijetu, a sam Drudge jedna od najvažnijih ličnosti američke desnice. Iako ima konzervativne poglede na niz društvenih pitanja, pa je tako gorljivi protivnik prava na abortus, sam sebe voli opisivati kao libertarijanca.
Opština Florești, Mehedinți
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 219 m.
La Palmita Dos, San Miguel de Allende
La Palmita Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 138 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1919 m.
Cortezca, Tequila
Cortezca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tequila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 264 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 997 m.
Črnivec
Črnivec je naselje u slovenskoj Općini Radovljici. Črnivec se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 217 stanovnika.
Cove, Utah
Kouv je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Juta.
Stotiot čekor
„Stotiot čekor” je jugoslovenska crno-bela TV drama na makedonskom jeziku emitovana 1968 godine. Režirao ju je Blagoj Andreev a scenario je napisao Tome Arsovski.
Srbac
Srbac je grad i opština na sjeveru Bosne i Hercegovine koji administrativno pripada Republici Srpskoj.
Geografija
Srbac je smješten na ušću Vrbasa u Savu, u sjevernoj Bosni. Površina opštine Srbac iznosi 453 km² i obuhvata 39 naselja u kojima živi oko 23.000 stanovnika. S razvijenom tekstilnom, kemijskom, drvnom industrijom i malom privredom Srbac je trgovačko, obrazovno, zdravstveno, kulturno i sportsko središte. Sjeverna granica opštine poklapa se u dužini od 42 km s međunarodnom granicom između Bosne i Hercegovine i Republike Hrvatske. Brdovito-brežuljkasti oblici reljefa zauzimaju oko dvije trećine srbačkog područja, dok ostali dio čine ravnice. Obradiva zemlja zauzima 60% teritorija; raznovrsna je prema oblastima, a danas aktivno poljodjelsko stanovništvo predstavlja 25% ukupnog stanovništva opštine. Prema geološkim, morfološkim, hidrografskim, klimatskim i ostalim faktorima, srbačko je područje pogodno za uzgoj žitarica. Okolne planine učinile su da se ravničarski dio opštine našao u kotlini, što ovdje uvjetuje i posebnu inačicu kontinentalne klime s izraženim jesenima i proljećima bez jakih vjetrova, ali i s razdobljima ljetnih, zimskih, pa i jesenjih magla. Također se događa da snijeg pada i u svibnju i lipnju.
Naseljena mjesta
Bajinci, Bardača, Bosanski Kobaš, Brezovljani, Brusnik, Crnaja, Ćukali, Donja Lepenica, Donji Kladari, Donji Srđevići, Dugo Polje, Durova, Dvorine (Dvorina), Gaj, Glamočani, Gornja Lepenica, Gornji Kladari, Gornji Srđevići, Ilićani, Inađol, Kaoci, Korovi, Kukulje, Lilić (Lilići),  Nova Ves, Novi Martinac, Nožičko, Povelič, Prijebljezi, Rakovac, Razboj Lijevče,[1] Razboj Župski, Resavac, Seferovci, Selište, Sitneši, Sitneši Mali, Srbac, Srbac (selo), Srđevići, Stari Martinac i Vlaknica.
Historija
Srbac je dobio ime rješenjem Ministarstva unutrašnjih poslova Kraljevine Jugoslavije od 2. studenog 1933. godine. Za izbor imena Srbac u osnovi bili su presudna tri čimbenika: zemljopisni, povijesni i narodnosni. Podaci o mjestu i nastanku pojedinih naseljenih mjesta oko Srbca nisu sačuvani. O nastanku imena nekih naselja u narodu su sačuvana predanja. Mjesto Svinjar upisano je i na jednoj karti Germanije iz 1621. godine, a ime je dobio po stočarima koji su dolazili s obližnjih brda.
Slavni ljudi
U ovom se mjestu nekad odvijala živa trgovina poljoprivrednim proizvodima. Prethodno ime ovoga grada - Bosanski Svinjar - govori o tome koji je artikal bio najzastupljeniji. Zbog toga i zbog pogodnog položaja u njemu su otvarali svoje trgovačke ispostave i mnogi ugledni ljudi onoga vremena iz bliže i dalje okolice - Banje Luke, Bosanske Gradiške, Dubice...
Oni koji su ostavili velikog traga za sobom jesu obitelji Ćirić, Savić, Jejinić. Iza ovih obitelji ostali su nažalost samo dijelovi njihovih imanja, a danas su vidljive samo njihove obiteljske kuće u strogom sreditšu ovog grada. Najznačajnije osobe ovih obitelji jesu:
Sport
U Srpcu postoji osam fudbalskih klubova, kao i ženski fudbalski klub, udruženih u Opštinski fudbalski savez Srbac i to: FK Sloga Srbac, koja se takmiči u Drugoj ligi FS RS, FK Mladi krajišnik Kukulje-Područna liga Gradiška FK Vrbas Prijebljazi-Opštinska liga, FK Bratstvo Povelič-Opštinska liga FK Mladost Bajinci-Opštinska liga OFK Nožičko Nožičko-Opštinska liga FK Polet Mali Sitneši-Opštinska liga FK Crvena zemlja Nova ves-Opštinska liga Ženski fudbalski klub Sloga se takmiči u Prvoj ligi FS RS
Od ostalih sportova postoje: Rukometni klub Srbac-takmiči se u Drugoj ligi FS RS Stonotenski klub-2022. godine se plasirao u Prvu ligu FS RS
Ciklični piranopterinski monofosfat
Ciklični piranopterinski monofosfat je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 363,221 Da.
1756
thumb|300px|"Diplomatska revolucija" ili stvaranje novih saveza među evropskim silama pred Sedmogodišnji rat.
Godina 1756 (MDCCLVI) bila je prijestupna godina koja počinje u četvrtak po gregorijanskom kalendaru odn. prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak po julijanskom kalendaru.
Januar/Siječanj – Mart/Ožujak
180px|mini|lijevo|Granice 1748-1766
April/Travanj – Jun/Lipanj
200px|mini|[[François Boucher|Boucherova slika Madam Pompadur (1756), učesnice u stvaranju franko-austrijske alijanse]] 250px|mini|Ratovanje na Minorci
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
mini|Operacije Sedmogodišnjeg/Trećeg šleskog rata 1756
Roderfield, West Virginia
Roderfild je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 188.
Tonteopa, Huasca de Ocampo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 108 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2079 m.
Familia Zavala, Mexicali
Familia Zavala je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Opština Bela Palanka
Naselja
U opštini Bela Palanka ima 1 gradsko naselje
i još 45 seoskih naselja:
János Áder
thumb|left|180px|2013 János Áder (fonetski:jaːnoʃ aːdɛr; 9. maj 1959 -) je mađarski političar, izabran za sljedećeg predsjednika Mađarske.
Po struci je pravnik. Bio je jedan od osnivača danas vladajuće stranke Fidsez, te je sudjelovao u tzv. Razgovorima okruglog stola temeljem kojih je 1989. godine omogućena mirna tranzicija s tadašnjeg komunističkog na višepartijski demokratski sistem. Na prvim demokratskim izborima je izabran za člana Nacionalne skupštine, čiji je član bio do 2009. godine, a od 1998. do 2002. je bio i njen predsjednik. Godine 2009. je izabran u Evropski parlament.
Poznat je kao jedan od autora kontroverznih zakona koji, po mišljenju kritičara, ograničavaju slobodu mađarskog pravosuđa.
Moncucco, Biella
Moncucco je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
This Sporting Life
Predstavlja adaptaciju istoimenog romana koga je nekoliko godina ranije napisao bivši profesionalni ragbijaš David Storey. Protagonist, koga tumači Richard Harris je Frank Machin, mladi jorkširski rudar koji postaje uspješan član ragbi tima čiji menadžer vješto koristi njegovu sklonost nasilju. Radnja prikazuje kako Franku njegova sklonost nasilju izaziva probleme, uključujući ljubavnu vezu sa udovicom (čiji lik tumači Rachel Roberts).
Moncucco, Biella
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 245 m.
This Sporting Life
This Sporting Life je originalno trebao režirati Joseph Losey, ali je producent Karel Reisz uspio nagovoriti studio Rank Organisation da angažiraju njegovoj prijatelja Andersona, koji je prije toga snimao isključivo dokumentarce. Njegov prvijenac se tematski oslanjao na tada u britanskoj kinematografiji popularan pokret realizma slivnika, ali je stilski bio blizak francuskom novom valu. Nakon premijere je doživio potpunu propast u britanskim kino-dvoranama, natjeravši Rankovog čelnika Johna Davisa da najavi kako se više neće snimati takve drame. U inozemstvu je, međutim, doživio pozitivne kritike, a Harris, kome je This Sporting Life predstavljao prvu glavnu ulogu u karijeru, stekao uvjete da postane velika međunarodna filmska zvijezda.
Sankt Margarethen
Sankt Margareten je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 112 opštinskih središta okruga Štajnburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 972 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1061095, NUTS (DEF0E) i LOCODE (DE SMA) kod.
Campo Número Ocho B, Cuauhtémoc
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 83 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1991 m.
Sankt Margarethen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štajnburg Sankt Margareten se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Štajnburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 3 metara. Površina opštine iznosi 13,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 972 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 73 stanovnika/km².
Suvojnica
Suvojnica je naselje u Srbiji u opštini Surdulica u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 926 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1004 stanovnika).
Demografija
U naselju Suvojnica živi 748 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,4 godina (37,7 kod muškaraca i 43,0 kod žena). U naselju ima 268 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,46.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
El Huejote, Totolapan
El Huejote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Totolapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1963 m.
Groși, Groși
Groși je naselje u Rumuniji u okrugu Maramureš u opštini Groși.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2493 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 235 m.
Montegiordano, Cosenza
Montegiordano je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 835 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 593 m.
Stiatico, Bologna
Stiatico je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 573 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Folsom, California
Folsom je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 72.203 stanovnika.
Bagnaia, Siena
Bagnaia je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Manuel de Jesús Prieto, Acayucan
Manuel de Jesús Prieto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Acayucan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 182 m.
Miroľa
Miroľa je naseljeno mjesto u okrugu Svidnjik, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Opština Santa Cruz Tacahua, Oaxaca
Santa Cruz Tacahua je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Historija Francuske
Francuska kao najveća zemlja u Zapadnoj Evropi dominirala je u historijom kontinenta još odkad su Franci osvojili ovu zemlju u 5. vijeku. Njezina velika prirodna bogatstva i brojno stanovništvo omogućili su velikim vladarima, kao Karlu Velikom u 9. vijeku, Luju XIV u 17. vijeku i Napoleonu u 19. vijeku, stvoriti moćna carstva koja su obuhvaćala velik dio Evrope. Usprkos trima teškim ratovima s Njemačkom između 1870. i 1945, Francuska je izrasla u jednu od svjetskih velesila. Danas je Francuska vodeća članica Evropske unije i jedna od najbogatijih zemalja svijeta.
Opština Santa Cruz Tacahua, Oaxaca
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 591 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1507 m.
Historija Francuske
Prethistorijska Francuska
thumb|left|250px|Slikarije na zidovima spilje [[Lascaux, oko 12000. pne.]] Prvi stanovnici Francuske bili su plodni umjetnici. Prije više od 20.000 godina realističnim slikama životinja ukrašavali su spilje u Lascauxu i drugdje. Rezbarili su oblike životinjskih glava iz kosti, rogova i kamena. Početak pisane historije današnjeg teritorija Francuske nastupa pojavom Gala na njenom teritoriju. Ako bismo uzeli u obzir prvobitno ime ovog naroda, oni bi se danas u historijskim knjigama zvali Keltima jer ih je grčki historičar još 517. pne. tako imenovao. S druge strane Rimljani su im dali ime Gali, tako da je samo radi imena ovaj negdašnji veliki narod sada podijeljen na one koji su živjeli u današnjoj Francuskoj i one koji su živjeli na britanskim otocima. Danas zvuči gotovo nevjerojatno da se taj narod bez ikakve centralne uprave i puteva uspio proširiti preko cijele Evrope od Škotske do Turske gdje jedna pokrajina dobiva ime Galatia zbog velikog broja naseljenih Gala.
Rimska Francuska
thumb|100px|[[Gaj Julije Cezar]] Između 58. i 51. pne. rimska vojska predvođena Julijem Cezarom zauzela je Francusku. Nova provincija Galija bila je jedna od najbogatijih u carstvu. Cvjetala je trgovina, a Rimljani su gradili mnoge ceste i mostove. Uveli su i uzgoj vinove loze.
Prošlo je bilo više od dva i pol vijeka do trenutka kada su se Rimljani ohrabrili stupiti na teritorij naroda koji im je opljačkao prijestolnicu 390. prije nove ere, ali kada su prvi put tamo stupili više nisu otišli. Konačno osvajanje Francuske početo 121. prije nove ere završava tek Julije Cezar sedamdeset godina kasnije. Tokom više od pet vjekova rimske vlasti Galija je bila romanizirana, ali nikad potpuno vjerna Rimu.
Franačka država
Prva pojava Franačkog naroda se javlja tokom polovine 3. vijeka kada se Rimsko Carstvo nalazi u dubokoj krizi. Oko 250. godine pljačkaška horda ovog naroda je prodrla u Španiju samo da bi se potom vratila u postojbinu koja se danas nalazi u Njemačkoj na istočnoj obali Rajne. Kako se rimska unutrašnja situacija smirila dolaskom Aurelijana na vlast tako su se i Franci smirili živeći u neposrednoj blizini države od koje su tokom sljedeća dva vijeka upijali kulturu i vojnu doktrinu zahvaljujući savezništvu s moćnim carstvom.
Kada su 406. godine druga barbarska plemena koja žive u Njemačkoj počela invaziju na Rimsko Carstvo, Franci su bili jedini takav narod koji se napadu nije pridružio. To prijateljstvo s Rimljanima će potrajat sve do 481. godine kada kralj Klodvig I napada i pobjeđuje nakon pet godina ostatke rimske vojske u Galiji. Tom njegovom pobjedom dolazi do nastanka Franačke države. Ona se nekoliko dekada kasnije širi na jug poslije pobjeda Franaka nad Burgundima i Vizigotima tako da 510. godine zahvaća današnju Francusku, Beneluks i polovinu Njemačke. Samo građanski ratovi koji potom usljeđuju sprečavaju njeno daljnje, neminovno širenje. Kada bratoubilački ratovi završavaju polovicom 8. vijeka Franačka država je dovoljno jaka da pobjedi Arapsku kopnenu invaziju iz Španije.
Rušenjem kraljevske dinastije Klodviga 751. godine od strane Pipina Malog s kojim počinje kratkotrajna dinastija Karolinga nastupa zlatno doba Franaka koje dovodi do krunidbe Karla Velikog za svetorimskog cara 800. godine. Tadašnja država se prostire od Danske do Barija i od Barcelone do Budimpešte. Ta glomazna država se dijeli 843. godine na Zapadno Franačko Carstvo (buduća Francuska), Istočno Franačko Carstvo (buduća Njemačka) i Centralno Franačko Carstvo (buduća Italija).
Francuska do revolucije
200px|thumb|[[Ivana Orleanska osvaja Orleans]] Danas je generalno prihvaćeno kako je Karlo II prvi francuski kralj pošto on postaje prvi vladar na čijem dvoru se govori francuski jezik. Njegovom smrću 877. godine za Francuske počinje crni period tokom kojeg je ona žrtva kratkoročnih pljačkaških pohoda Mađara i puno dugoročnijih Vikinga. U tom periodu nemira potomci Karla Velikog su srušeni s vlasti od dinastije Capetovića koja dobiva ime po Hugu Capetu. Cijena koju plaća Francuska za tu krunidbu postaje potpuna feudalna decentralizacija tako da kralj Hugo Capet vlada samo gradovima Orléans i Pariz.
Koristeći takvu situaciju engleski kralj je polovinom 12. vijeka postao, koristeći razne grofovske i vojvodske titule, vladar gotov pola Francuske samo da bi sve bilo izgubljeno od Rikarda Lavljeg Srca i njegovog brata Ivana Bez Zemlje. Francuska vojska tog doba pod rukovodstvom kralja Filipa Augusta u višegodišnjem ratu uspjeva osloboditi većinu zemlje i prije sklapanja mirovnog sporazuma iskrcava se u Engleskoj i osvaja London.
Nova kriza u odnosima ova dva moćna kraljevstva nastupa kada 1328. godine francuski kralj Karlo IV umire bez djece. Tada se engleski kralj Edvard III odlučuje na osporavanje nasljedstva krune Filipu IV pošto je novi francuski kralj samo bratić starog dok je on njegov unuk. Ovaj novi rat koji tada počinje danas je svima poznat pod imenom Stogodišnji rat. Tokom njega kralj Engleske Henry VI će 1422. godine postati kralj Francuske, ali na kraju će Englezi izgubit sve svoje posjede s druge strane La Manchea.
Unutrašnji državni mir koji tada nastaje trajati će do početka vjerskih nemira polovinom 16. vijeka. Bez obzira na mjere poduzete od Henrika IV za smirivanje vjerskih strasti oni će vremenom ponovno izbijati do odluke Luja XIV o zabrani hugenotske vjere. Tim represivnim potezom država napokon dobija svoj potpuni unutrašnji mir osiguran uništenjem svih plemićkih utvrda unutar Francuske. Hugenoti pogođeni tim mjerama se odlučuju na naseljavanje kolonija ili prelazak na katoličku vjeru. Od onih koji su izabrali prvu opciju danas nam preostaje Quebec kao jedino francusko govorno područje na sjevernoameričkom kontinentu.
Burboni
thumb|[[Jean de La Fontaine]] Pod vladavinom burbonskih kraljeva u 17. vijeku Francuska je izrasla u evropsku silu. Poraženi su Habsburgovci, koji su vladali Španijom i Austrijom, veliki francuski neprijatelj, i sva je vlast centralizirana u rukama kralja. Poticane su industrija i trgovina, a Francuska je uspostavila kolonije u Sjevernoj Americi i Indiji.
Zlatno doba
Vrijeme 17. i 18. vijeka zlatno je doba umjetnosti. Uz kraljevu pomoć i podršku osnovane su 1602. radionoce za gobelinsku tapiseriju i kraljevsku grnčariju u Sérversu 1756. godine. Plemstvo je pružalo potporu umjetnicima kao što su Watteau i Fragonard, dramatičarima Racineu, Moliéreu i Corneilleu, piscu Montaigneu, tvorcu eseja, te basnopiscu La Fontaineu.
Francuska revolucija
Revolucija je izbila 1789. i s vlasti svrgnula kralja i plemstvo. Uspostavljena je nova Narodna skupština i položila zakletvu na slavnom teniskom igralištu, da neće biti raspuštena dok Francuska ne dobije svoj ustav. Napoleon Bonaparte postao je car 1804. i označio kraj revolucionarnog perioda.
Monarhija i carstvo
150px|thumb|left|[[Napoleon III]] Nakon poraza Napoleona 1815. godine, Francuska je imala niz kratkotrajnih slabih vlada. Restaurirana burbonska monarhija svrgnuta je 1830. i kralj Filip izgubio je tron 1848. godine. Tada uspostavljena Druga Republika propala je kad je njezin predsjednik Luj Napoleon postao kralj (v. 1852–1879). Unatoč tim problemima, Francuska je napredovala.
Revolucija 1848.
U februaru 1848. Parižani su digli ustanak protiv neuspješnog kralja Luja Filipa. Uspostavljena je republika s predsjednikom Lujom Napoleonom, Bonaparteovim nećakom. Obećane su radikalne promjene, no 1852. Napoleon je postao car.
Treća Republika
Treća Republika (1870–1940) bila je podjeljena unutarnjim neslaganjima između umjerenjaka, radikala, socijalista i rojalista. Između 1918. i njezine propasti 1940. godine bilo je 44 vlada i 20 različitih premijera. Unatoč tome Francuska je bila vodeća evropska zemlja s carstvom po cijelom svijetu i jakom ekonomijom.
Revolucija i 20. vijek
thumb|[[Maximilien Robespierre]] Povod revoluciji bili su pokušaji rješavanja ekonomske krize Luja XVI. U februaru 1787. ministar financija Loménie de Brienne sazvao je Skupštinu plemića (skup plemića, svećenstva, buržoazije i kraljevih službenika) s ciljem zaobilaženja parlamenta. Od Skupštine je zatraženo odobravanje novog poreza na nekretnine, koji bi po prvi put bili dužni plaćati i plemići i svećenstvo. Skupština nije odobrila porez, nego je zatražila od Luja XVI sazivanje sabora svih staleža.
Novi vojni porazi, nestašica hrane i skupoća doveli su do još jednog prevrata. Jakobinci su zbacili žirondince i preuzeli vlast, bolje su uspjeli organizirati obranu i natjerati neprijatelje na povlačenje, ali su istodobno u zemlju uveli teror (strahovladu). Zastrašivali su svoje protivnike i bez milosti ih slali na giljotinu (napravu za izvršenje smrtne kazne odsjecanjem glave). Tokom 14 mjeseci vlasti pogubili su gotovo 40.000 ljudi, među njima i kraljicu Mariju Antoanetu i Luja XVI. Zbog strahovlade koju su uveli, izgubili su potporu naroda i zbačeni su s vlasti. Robespierre i njegovi najbliži suradnici giljotirani su bez suđenja, tako je i on doživio istu sudbinu kao i hiljade njegovih prijašnjih protivnika.
Moderna Francuska
thumb|200px|[[Charles de Gaulle, 18. francuski predsjednik]] Nakon oslobođenja Francuske od Nijemaca 1944. godine, uspostavljena je Francuska Četvrta Republika koja je počela vladati zemljom. Kao i njezine prethodnice bila je slaba i propala je zbog nemira uzrokovanih ratom u Alžiru 1958. Charles de Gaulle je uspostavio Petu Republiku s ciljem da ponovo pokuša uspostaviti francuski prestiž i napredak.
Charles de Gaulle
Charles de Gaulle (1890–1970) školovao se za vojnika i postao zapovjednikom vojne divizije. Nakon pada Francuske 1940. godine otišao je u Britaniju i pozvao francuski narod da se odupre njemačkoj okupaciji. Kao vođa Slobodne Francuske, mnogo je učinio na podizanju morala francuskog naroda tokom rata. Godine 1958. postao je predsjednikom i zemlju je vodio sve do podnošenja ostavke 1969. godine.
Alžirski rat
Godine 1954. jedna je od nekoliko francuskih kolonija u Africi tražila priznanje nezavisnosti. To je dovelo do sukoba s mnogim evropskim doseljenicima u ovoj zemlji. Francuska vojska podržavala je doseljenike u njihovoj želji da francuska vlast ostane i ušla u žestok rat s alžirskim pobunjenicima. Alžir je na kraju pobijedio i postao nezavisan 1962. godine.
Maj 1968.
U maju 1968. studenti su zahtijevali više novaca za obrazovanje i protestirali su protiv velikih izdataka za obranu. Nemiri su izbili u Parizu i u drugim gradovima, a borbe su se vodile između studenata i policije. Nastupio je generalni štrajk što je dovelo do pada de Gaullove vlade.
Мочиоци (Ивањица)
Мочиоци су насеље у Србији у општини Ивањица у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 143 становника (према попису из 1991. било је 140 становника).
Демографија
У насељу Мочиоци живи 115 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,7 година (45,6 код мушкараца и 45,7 код жена). У насељу има 44 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,25.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Xatán, Villa de Tamazulápam del Progreso
Xatán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Villa de Tamazulápam del Progreso.
O'Brien (1984)
O'Brien je lik u Orwellovom romanu 1984, prikazan kao pripadnik Uže partije koja vlada fiktivnom državom Oceanijom. Protagonist Winston Smith, pripadnik Šire partije koji duboko u sebi prezire režim, pretpostavlja kako i O'Brien osjeća isto. Nakon određenog vremena O'Brien stupa u kontakt sa Smithom i za sebe tvrdi da je član tajnog Bratstva koje namjerava svrgnuti Partiju. Međutim, kasnije se ispostavlja da je on u stvari agent provokator i operativac Policije misli koji nastoji "upecati" potencijalne pobunjenike, a potom ih u zgradi Ministarstva ljubavi podvrgava strahovitom mučenju kako bi od njih ishodio priznanja.
Basseux
Baso je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Aras.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 149 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 44 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,35 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 106 metara (maksimalnoj 143 m, a minimalnoj 92 m).
O'Brien (1984)
O'Brien je jedini lik u romanu koji pripada Užoj partiji, i scene koje se odvijaju u njegovom stanu su jedine koje pružaju uvid u životni stil vladajuće elite koji odražava luksuz i relativno blagostanje u odnosu na ostale društvene slojeve. O'Brienu je dozvoljeno isključivati sveprisutne teleekrane, svoje goste može ponuditi kvalitetnim cigaretama i vinom, a također posjeduje i osobnog slugu, čiji izgled sugerira da je riječ o eurazijskom ratnom zarobljeniku.
Za O'Briena je također karakteristično da u završnom dijelu romana s brutalnom iskrenošću iskazuje istinski svjetonazor vladajuće elite, odnosno spoznaju da vlast drži ne zbog nekakvih "uzvišenih ciljeva" nego zbog vlasti same.
O'Brienu se u romanu se ne spominje osobno ime, a ne postoje nikakvi podaci o porijeklu osim prezimena koje sugerira irske korijene.
Vjeruje se da je Orwellu kao model za lik O'Briena poslužio lik sovjetskog isljednika Gletkina u znamenitom Koestlerovom romanu Pomračenje u podne iz 1940. godine, odnosno Brendan Bracken, irski bankar koji je za vrijeme drugog svjetskog rata kao ministar informacija bio Orwellov pretpostavljeni.
Portreti
U američkoj TV-verziji iz 1953. je lik O'Briena tumačio kanadski glumac Lorne Greene, a u BBC-jevoj TV-drami iz 1954. godine ga je tumačio André Morell.
Najpoznatiji od svih portreta je u filmskoj adaptaciji gdje je O'Briena glumio Richard Burton, i kome je to bila posljednja uloga.
San Antonio, Matlapa
San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Matlapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 524 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 160 m.
Tierra Blanca, Técpan de Galeana
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 694 m.
La Minita, San Miguel de Allende
La Minita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 138 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2011 m.
370-e pne.
thumb|Shema bitke kod Leuktre
Opština Gârla Mare, Mehedinți
Gârla Mare je opština u Rumuniji u okrugu Mehedinci.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Watson, Illinois
Votson je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Čohovo
Čohovo je naselje u slovenskoj Općini Cerknici. Čohovo se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Watson, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 754, što je 25 (3,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Čohovo
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 0 stanovnika.
John Kenneth Galbraith
John Kenneth "Ken" Galbraith, OC (, 15. oktobar 1908 – 29. april 2006) bio je kanadsko-američki ekonomist i diplomat, poznat kao jedan od vodećih liberalnih intelektualaca u SAD u drugoj polovici 20. vijeka, odnosno kao autor široj javnosti pristupačnih ekonomskih knjiga koje su postale bestsleri. Galbraith je pripadao postkeynesijanskim ekonomistima, te je ekonomiju sagledavao sa institucionalne perspektive.
Cabasso, Bergamo
Cabasso je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 531 m.
Drudge Report
Drudge Report je američki novinski portal, odnosno website za agregaciju vijesti, koji vodi Matt Drudge uz pomoć Andrewa Breitbarta. Iako se sadržaj uglavnom sastoji od linkova za on-line vijesti američkih i svjetskih medijskih kuća, na njemu se povremeno objavljuju i originalni sadržaji. Najpoznatiji takav slučaj se zbio 21. januara 1998. kada je upravo Drudge Report objavio prve detalje o vanbračnoj vezi tadašnjeg predsjednika Billa Clintona s pomoćnicom Monicom Lewinsky, pokrenuvši skandal poznat kao Monicagate. Taj je događaj Drudgeu donio svjetsku slavu, a sam Drudge Report učinio jednim od najcitiranijih i najuticajnijih medija u SAD i svijetu.
Drudge Report je, poput njegovog autora, konzervativne, odnosno desne orijentacije, koja se očituje u izboru i opremi članaka. Usprkos jednostavnog i neatraktivnog dizajna koji se malo promijenio od sredine 1990-ih, Drudge Report je potakao niz imitacija. Huffington Post je tako na svom početku zamišljen kao svojevrsna ljevičarska alternativa za Drudge Report.
Praticello, Reggio Emilia
Praticello je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2704 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Fontana, California
Fontana je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 196.069 stanovnika.
Manzanillo, Manzanillo
Manzanillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Manzanillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 130035 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Producena-Teola, Sondrio
Producena-Teola je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
McCordsville, Indiana
Makordsvil je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Producena-Teola, Sondrio
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 158 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1532 m.
McCordsville, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.797, što je 3.663 (323,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Nebbiano, Ancona
Nebbiano je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 490 m.
David Ignatius
David R. Ignatius (26. maj 1950 -) je američki književnik i novinar, koji trenutno radi kao pomoćnik urednika Washington Posta, a koji je najpoznatiji po autor niza špijunskih romana, kao i po kolumnama koje se bave međunarodnim odnosima i američkom vanjskom politikom.
Rođen je kao sin Paula Roberta Ignatiusa, ministra mornarice u administraciji predsjednika Johnsona. Tokom novinarske karijere je nekoliko godina proveo kao dopisnik na Bliskom istoku, prateći libanonski građanski i iračko-iranski rat, te se sreo i sprijateljio sa operativcima CIA-e koji će mu kasnije poslužiti kao inspiracija za romane. Dio kritičara mu, međutim, zamjera da je zbog toga postao nekritički CIA-in apologet, odnosno u svojim kolumnama opravdavao njene kontroverzne postupke poput mučenja osumnjičenika za terorizam.
Njegov roman Body of Lies je godine 2008. adaptiran u istoimeni film sa Leonardom DiCaprijom u glavnoj ulozi.
Body of Lies (roman)
Body of Lies je špijunski roman američkog književnika Davida Ignatiusa objavljen 2007. godine. Protagonist je Ferris, operativac CIA-e koji nastoji uhvatiti vođu radikalne bliskoistočne islamističke organizacije odgovorne za niz terorističkih napada po Evropi. Radnja prikazujje kako je za to smislio plan prema kome stvara leš fiktivnog CIA-inog operativca koji je navodno regrutirao krticu unutar terorističke organizacije, a što za cilj ima isprovocirati terorističku reakciju. Roman je Ignatius temeljio na svom dobrom poznavanju CIA-inog rada kao i Bliskog Istoka. Godine 2008. je adaptiran u istoimeni film sa Leonardom DiCaprijem u glavnoj ulozi.
El Tejón, Villa de Tamazulápam del Progreso
El Tejón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Villa de Tamazulápam del Progreso.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1954 m.
Le Chandelier
Le Chandelier je komedija francuskog književnika Alfreda de Musseta originalno obavljena u časopisu Revue des deux mondes 1835. godine i premijerno izvedena u Parizu 1848. godine. Radnja prikazuje kako Jacqueline, supruga uglednog notara Andrea, nastoji prikriti preljubničku vezu s kapetanom Clavarocheom tako što mladog sekretara Fortunia angažira da glumi kako je u nju beznadežno zaljubljen.
André Messager je komad adatirao kao operu pod naslovom Fortunio, a za koju je Jacques Offenbach napisao nastavak pod naslovom la Chanson de Fortunio.
Komad je postao predmetom nekoliko filmskih i TV-adaptacija, uključujući TV-dramu Sveknik u produkciji RTV Skopje 1967. godine i istoimeni francuski TV-film.
El Llanito, Totolapan
El Llanito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Totolapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1920 m.
Chapultepec el Grande, Tequila
Chapultepec el Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tequila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 247 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1655 m.
Brognon (Ardeni)
Bronjon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ardeni koja pripada prefekturi Šarlvil Mezjer.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 126 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,38 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara.
El Huariche, Huasca de Ocampo
El Huariche je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huasca de Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2048 m.
Barbarani, Verona
Barbarani je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 383 m.
Kilómetro Diecisiete Carretera a Álvaro Obregón, Cuauhtémoc
Kilómetro Diecisiete Carretera a Álvaro Obregón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1992 m.
Pitej
Pitej iz Masilije (starogrčkiu Πυθέας ὁ Μασσαλιώτης), 4. vijek pne., bio je starogrčki geograf i istraživač iz grčke kolonije Masilija (današnji Marseille). Poznat je po tome što je oko godine 325. pne. plovio na sjeverozapad Evrope te posjetio mnoge dijelove današnje Velike Britanije. Neka od njegovoh zapažanja se često tumače kao prvi historijski zapis o Stonehengeu. Pitej je, međutim prvi koji je opisao fenomen tzv. ponoćnog sunca, polarni led, naveo ime Britannia i germanska plemena te u geografske špekulacije prvi uveo koncept udaljene zemlje "Thule". Njegovi zapisi su prvi koji navode da Mjesec izaziva plime i oseke.
Loma Bonita Polvorín, Acayucan
Loma Bonita Polvorín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Acayucan.
379. pne.
Godina '''379. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina tribunata Kapitolina, Vulsoa, Jula, Sekstilija, Albina, Antistija, Trebonija i Erenucija (ili, rjeđe, godina 375. Ab urbe condita). Oznaka 379. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Loma Bonita Polvorín, Acayucan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 137 m.
Cikloartenol
Cikloartenol je organsko jedinjenje, koje sadrži 30 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 426,717 Da.
Sokolac
Sokolac je grad i općina u Bosni i Hercegovini koji administrativno pripada Republici Srpskoj.
Geografija
Općina se prostire na Glasinačkoj visoravni u podnožju planine Romanije i ima površinu od 729 km2. Administrativno je podijeljena na 10 mjesnih zajednica sa 80 naselja u kojima živi oko 15.500 stanovnika. Sokolac se nalazi u središtu Glasinca, na nadmorskoj visini od 870 metara. Ova visoravan s prostranim livadama i pašnjacima okružena je četinarskim šumama i vrhovima Romanije, Bogovićke planine, Gradine, Rabra, Crnog vrha, Kopita, Kratelja. Sokolac je značajno prometno raksršće magistralnih puteva od Sarajevu prema Beogradu, Užicu ili Jadranskom moru.
Stanovništvo
Po posljednjem službenom popisu stanovništva iz 1991. godine, opština Sokolac imala je 14.833.stanovnika, raspoređenih u 88 naselja.
Istorija
Na Romaniji i Glasinačkom polju postoje gomile kamenja, koje predstavljaju dio jedne kulture koja potiče iz ilirskog perioda (1800. do 200. godine p.n.e.). Narod ove gomile kamenja naziva "gromilama", naučnici "humkama" ili "tumulima". U ilirskom periodu u ovim gomilama kamena su sahranjivani mrtvi. Zahvaljujući ostacima koji su pronađeni na Glasincu, istorija je postala bogatija za mnoga otkrića, a taj period je nazvan Glasinačka kultura koja je postala poznata širom svijeta.
Najpoznatiji nalaz su kultna „Glasinačka kolica“. Kola – kadionica, koja je u davnini služila za prekadu groba, sastoje se iz poveće ptice, smještene na četiri točka. Ptica je iznutra šuplja, kao sud za žeravicu, na kojoj se mirisave tvari sagorjevahu. Kao zaklopac toga suda, sjedi na velikoj ptici malena, istog oblika. Osim ovih dviju ptica ima na svakoj osovini još po jedna ptičica, kao ukras. Omjere ove čudnovate sprave jesu: ukupna dužina 19 cm, širina 10 cm, a visina 15 cm. Težina. Svega 1055 g. Kola su livena rađevina, a bronza je sva obložena zagasitozelenom patinom.
Većina gromila je iz Halštatskog perioda (željezno doba) od 800. do 500. godine p.n.e, kada Glasinačka kultura doživljava svoj procvat.
Nosilac te civilizacije bilo je veliko ilirsko pleme – Autarijati. Glasinačke kulture nestalo je dolaskom Kelta, koji su prodrlu u Bosnu u četvrtom vijeku prije nove ere. Sa dolaskom Kelta izvršena je na Glasincu prva poznata smjena stanovništva.
Od tragova iz vremena rimske okupacije ostali su bunari, kojih ima svuda po Glasincu.
Srednjovekovni nadgrobni spomenici u obliku velikih kamenova, stećci, ponekad sa uklesanim slikovnim ukrasima ili natpisima, nađeni su na Glasincu i njegovoj okolini u velikom broju. Nekropola u Košutici broji 42 stećka, u Barama ih je 80, Luburić polju 103. Pouzdano se zna da su u srednjem vijeku stećke podizali i pravoslavci i katolici i pripadnici Crkve bosanske Područje današnje opštine Sokolac u srednjem vijeku ulazilo je u sastav zemlje feudalne porodice Pavlovića.
Još sredinom 19. vijeka na Sokocu nije bilo nijedne kuće. To je zemljište pripadalo selu Baltićima. U to vrijeme veće naselje je bilo mjesto Podromanija, na starom raskršću puteva za Sarajevo, Beograd i Višegrad, takozvani Carigradski drum. Tu se nalazilo i nekoliko hanova. Godine 1852. Topal-Osman paša proveo je na Sokocu dva mjeseca sa jednim odredom vojske. Tada su, oko izvora na kome je logorovala vojska, počeli da se grade i manje zanatske radnje. Austrougarska okupacija je zatekla tri hana. Na uzvišenju zvanom Gradac 1876 godine je sagrađena pravoslavna crkva, a nešto kasnije i škola. Glavni povod za izgradnju hanova je bila voda kojom je Sokolac obilovao, a naselje pod Romanijom oskudjevalo. Kako je to mjesto postalo glavnim sastajalište svijeta na Glasincu, pojedinci su počeli i trajno da se naseljavaju. U Mjesnoj zajednici Ćavarine na opštini Sokolac nedavno je počela da se gradi crkva, čiji su ktitori poznata atletičarka Snežana Pajkić-Jolović i njen suprug Milan Jolović, koji je inače iz ovih krajeva.
Industrija
Decenijama je nosilac industrijskog razvoja u Sokocu bila drvna industrija. Pored kapaciteta za primarnu i finalnu preradu drveta, u Sokocu su izgrađene i pogoni u metalnoj industriji (Tvornica kugličnih ležajeva), tekstilnoj i kožarskoj industriji (proizvodnja tepiha, dječije konfekcije i dijelova obuće), građevinarstvu i trgovini, a posljednjih godina u ekspanziji je i tzv. mala privreda.
Spomenici i znamenitosti
U užem centru grada nalaze se spomenici iz 1. i 2. svjetskog rata, kao i iz poslednjeg rata u BiH. Na Sokocu se nalazi i Vojničko spomen obilježje Mali Zejtinlik koje je građeno po uzoru na Solunsko groblje srpskim dobrovoljcima Zejtinlik. Spomen soba posvećena postradalim u poslednjem ratu, nalazi se u samom centru grada. Sokolac posjeduje i dvije crkve, crkvu sv. proroka Ilije, i crkvu sv. Đorđa na Ravnoj Romaniji, a u izgradnji je i crkva u okviru groblja Mali Zejtinlik.