cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valna dužina
Talasna dužina vidljivog svetla
Ljudsko oko reaguje na svetlost talasne dužina između 711 nm (crvena boja) i 389 nm (ljubičasta boja). Pčele vide na primjer i ultraljubičasto zračenje kraćih talasnih dužina, ali ne mogu videti crveno svetlo.
Talasna dužina elektromagnetnih talasa u nevakuumskim medijima
Brzina svjetlosti je u većini medija niža nego u vakuumu,što znači da ista frekvencija odgovara kraćoj talasnoj dužini u nekom mediju u odnosu na vakuum:
kada svjetlosni ili neki drugi elektromagnetni talasi prelaze iz jednog medija u drugi za koje je indeks prelamanja poznat, njihova talasna dužina se smanji ovisno o indeksu prelamanja ali se frekvencija ne mijenja.
Talasne dužine elektromagnetnih talasa se uzimaju kao dužine u vakuumu bez posebne oznake.
2288 Karolinum
2288 Karolinum je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,907 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,0.
NDP-glukoza—skrob glukoziltransferaza
Za razliku od enzima EC 2.4.1.11, glikogen(skrob) sintaze i EC 2.4.1.21, skrobne sintaze, koji koriste UDP-glukozu i ADP-glukozu, respektivno, ovaj enzim može da koristi bilo UDP- ili ADP-glukozu.
Bages
Bage je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Istočni Pirineji.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 3.317, a gustina naseljenosti je iznosila 78 stanovnika/km².
Mičije
Mičije je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Gradiška koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 389 stanovnika.
Geografija
Selo se nalazi u Bosanskoj krajini.
Poggetello, L'Aquila
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 805 m.
Ekso-poli-alfa-galakturonozidaza
Ekso-poli-alfa-galakturonozidaza (, eksopoligalakturonozidaza, eksopoligalakturanozidaza, poli(1,4-alfa-D-galaktoziduronat) digalakturonohidrolaza) je enzim sa sistematskim imenom poli((1->4)-alfa-D-galaktoziduronat) digalakturonohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Marvan II
thumb|320px|right|[[Kalifat godine 750. na kraju Marvanove vladavine Izvor: The Historical Atlas by William R. Shepherd, 1923 sa dozvolom The General Libraries, The University of Texas at Austin]]
Marwan ibn Muhammad ibn Marwan ili Marwan II (688 - 6. august 750) (arapski: مروان بن محمد بن مروان بن الحكم / ALA-LC: Marwān bin Muḥammad bin Marwān bin al-Ḥakam) bio je omejadski kalif koji je vladao od 744. do 750. Poznat je kao posljednji "univerzalni" omejadski kalif, odnosno posljednji koji je vladao iz Damaska.
Bio je sin kalifa Marvana I. Godine 731/732. je imenovan za guvernera Armenije, te je vodio borbe sa Alanima. Godine 743. je, pak, umro kalif Hišam i naslijedio ga je Al-Valid II, koji je izazvao nezadovoljstvo svojim pijančevanjem i nemoralom. Marvan mu je ispočetka bio odan te pismom nastojao odgovoriti rodbinu i prijatelje koji su planirali puč. Kada je al-Valid zatvorio i mučio popularnog generala Sulejmana ibn Hišama, i kada se protiv al-Valida okrenuo njegov brat Jezid, Marvan je odlučio intervenirati sa svojom vojskom. U blizini Damaska je porazio al-Valida, pri čemu je kalif poginuo. Novim je kalifom postao Jezid, a Marvan je proglašen guvernerom sjevernog Iraka. Međutim, već u oktobru je Jezid umro. Marvan je odbio prihvatiti Jezidovog dezigniranog nasljednika Ibrahima kao novog kalifa, što je dovelo do novog građanskog rata. Marvan i njegove pristaše su u decembru 744. odnijele pobjedu nad Ibrahimovim lojalistima te je tako Marvan postao novi kalif.
Singer Corporation
thumb|right|260px|Klasična Singer šivaća mašina na nožni pogon Singer Corporation je ime američke kompanije poznate po proizvodnji šivaćih mašina. Kompaniju su osnovali 1851. Isaac Merrit Singer (1811. - 1875) i newyorkški advokat Edward Clark (1811. - 1882.) pod imenom I.M. Singer & Co.. Današnje sjedište kompanije je La Vergne pored Nashvilla u Tennesseeju.
Marvan II
Marvanova šestogodišnja vladavina je bila obilježena stalnim, i na kraju, neuspješnim pokušajima da uspostavi svoju vlast na teritoriju cijelog Kalifata, gdje je autoritet Omejadske dinastije prethodnih decenija bio načet kako vojnim porazima i dinastijskim sukobima, tako i dubokim nezadovoljstvom šijita, haridžita i ne-arapskih muslimana. U Iraku je izbio haridžitski ustanak Al-Dahhak ibn Qays al-Shaybanija kome se priključio Sulejman ibn Hišam. Marvan je taj ustanak uspio ugušiti do 747.
Mnogo opasniji je bio ustanak koji je iste godine izbio istočnije, u Horasanu, pod vodstvom klana koji će kasnije biti poznat kao Abasidi. Ustanici su ojačali nakon smrti tamošnjeg omejadskog guvernera Nasr ibn Sayyara 748. te počeli prodirati na zapad. Ustanička vojska je nad Marvanom odnijela pobjedu u velikoj bitci na Zabu gdje je poginulo 3000 članova omejadskog klana. Marvan je odlučio bježati na zapad, ali je uhvaćen u Egiptu i pogubljen. Njegovi sinovi i službeni nasljednici Ubaydallah i Abdallah su uspjeli stići do Etiopije ali je Ubaydallah ubijen.
Singer Corporation
Osnivanje kompanije
Isaac Singer patentirao je svoju prvu šivaću mašinu 1851. i zajedno sa partnerom newyorkškim advokatom Edwardom Clarkom osnovao kompaniju I.M. Singer & Co. sa sjedištem u New Yorku. U samo dvije godine Singer je postala vodeća američka tvornica za proizvodnju i prodaju šivaćih strojeva. Kompanija je promijenila ime u Singer Manufacturing Company 1853. i otvorila proizvodni pogon u New Yorku, prve newyorkške šivaće mašine prodavane su po cijeni od 100 dolara. Unatoč visoke cijene (100 $ je bilo pravo bogatsvo) njihove mašine su se prodavale dobro, jer su ih prodavali na otplatu. Kupci su ih mogli otplaćivati svojim radom na mašinama koje su dobili - odmah.
Veliki problem firma je imala 1854. kad ih je tužio mehaničar Elias Howe, zbog patentnih prava, ali su taj problem rješili sudskom nagodbom, po kojoj je on dobijao procent od svake prodane mašine.
Marvan II
Novi abasidski kalif As-Saffah je iste godine na banket pozvao sve vodeće članove omejadskog klana te ih tamo mučki dao izbatinati na smrt. Pokolj je jedino izbjegao Abd ar-Rahman I koji je u al-Andalusu osnovao novu omejadsku državu i tako nastavio dinastiju; ona međutim više nije mogla računati na univerzalnu vlast nad islamskim svijetom, pa je tako Marvan II bio posljednji "univerzalni" islamski kalif.
Singer Corporation
Međunarodni uspjeh i prvi model za kućnu upotrebu
Međunarodna ekspanzija Singera započela je na 2 Svjetskoj izložbi u Parizu 1855, gdje je njihova mašina osvojila prvu nagradu. Iste godine otvorili su prodajni ured u Parizu, i na taj način postali prva multinacionalna kompanija na svijetu. Omah nakon toga 1856, otvorili su zastupstvo u Glasgowu, Škotska. Nakon tog Singer je počeo razmišljati o modelu za kućnu upotrebu, 1858 izbacili su model Grasshopper (skakavac) - prvu mašinu za domaćinstvo, koja se prodavala tempom od 3000 komada godišnje. Kompanija Singer je otvarila još tri proizvodna pogona u gradu New Yorku i počela prodaju u Južnoj Americi (Brazil). već od 1861. prodaje u inozemstvu bila je veća od one u Americi. Prvu veliku tvornicu kompanija je izgradila 1863. u gradu Elizabeth New Jersey
Uspjeh i decentralizacija proizvodnje
Uspjeh prodaje kućanskih šivaćih mašina donio je kompaniji Singer veliku zaradu. Prodaja je porasla od 20.000 komada godišnje u 1863 na 180.000 u 1871. Od tad kompanija Singer počinje sa politikom decentralizacije proizvodnje, i gradi prvi proizvodni pogon izvan Sjedinjenih Država - 1867 u Glasgowu. Nakon toga Singer je otvorio proizvodni pogon u Brightonu 1871, koji je postao najveća tvornica u Engleskoj u to vrijeme.
Smrt izumitelja Isaaca Singer i početak proizvodnje u Rusiji
left|200px|thumb|Logotip ruskog Singera Osnivač i prvi direktor Isaac Merritt Singer umro je 1875 u dobi od 63 godine. Vođenje kompanije preuzima Singerov prijatelj i suosnivač Edward Clark, koji je znatno proširio tržište i proizvodnju, i vodio je sve do svoje smrti 1882. (umro je u 82 godini života). Rast prodaje Singer mašina bio je impresivan, 1880. prodali su 500.000 komada 1880. i otvorili nove proizvodne pogone u Kanadi, Njemačkoj, Americi i svoj najveći pogon na svijetu u Kilbowie u Škotskoj. U toj tvornici bilo je zaposleno 12.000 radnika. Kompanija Singer je na početku 20. vijeka držala 80% svjetskog tržišta šivaćih mašina, i prodavala oko milijun komada godišnje. U svjetlu tih rezultata Singer je otvorio proizvodni pogon u Rusiji 1902 u Podolsku.
Nova struktura kompanije i inovacije
Singer je prva kompanija koja je počela osnivati franšize još od 1863. , to se prvenstveno odnosilo na prodaju. Veliki brojevi zahtjevali su novu strukturu, zato je 1904 osnovana kompanija Singer Sewing Machine Company, koja se bavila samo distribucijom i prodajom. Proizvodnja električne struje i pojava prvih električnih motora naveli su Singer, da krene u eksperimente s tim novinama. Prvu električnu šivaću mašinu izbacili su 1889, a 1891 prvu električnu šivaću mašinu za kućnu upotrebu.
Sukobi s radnicima
Kao i u mnogim drugim velikim tvornicama toga doba i u Singeru se rađaju sindikati i radnička borba. Najveći izazov bio je štrajk 11.000 radnika Clydebanka (Kilbowie) u znak solidarnosti sa 12 otpuštenih žena radnica koje su se pobunile zbog reorganizacije proizvodnje. Štrajk je trajao od marta do aprila 1911., po završetku štrajka Singer je otpustio 400 radnika, između ostalog i sve organizatore štrajka iz sindikata Industrijski radnici Velike Britanije (Industrial Workers of Great Britain), među njima i Arthura McManusa, budućeg predsjednika britanske Komunističke partije. right|thumb|270px|Singerev neboder u New Yorku
Singer i ratovi
Za vrijeme Prvog svjetskog rata Singer je bitno smanjio proizvodnju. Drugo teško razdoblje bilo je doba Velike depresije nakon sloma burze 1929, godine kad je Singer imao 9 proizvodnih pogona širom svijeta, 27.000 zaposlenih i 3.000 proizvodnim modela. Za vrijeme Drugog svjetskog rata, obustavljena je proizvodnja šivaćih mašina, a Singer se prebacio na proizvodnju oružja.
Singer je 1939. pokrenuo razvoj za proizvodnju vlastitog pištolja - 1911A1 kojeg je ponudio vladi američkoj vladi. Već iduće godine 17. aprila 1940. isporučeno je 500 komada protutipova, serijskih brojeva S800001 - S800500, ti pištolji danas su tražena roba među kolekcionarima i postižu cijene od $25,000 do $60,000. Vlada je ipak odbila njihovu ponudu i naručila pištolje kod provjerenih proizvođača oružja Remington Randa i Ithaca Gun Company. Kako im taj posao nije uspio, Singer se okrenuo proizvodnji komponenata za bombe i artiljeriju i dijelova za puške M1 Garand. Njihove tvornice proizvodile su svašta; od čahura za raznu municiju do sistema M5 za kontrolu topovske vatre od 37 mm - 40 mm, mehaničko elektroničke sisteme za navođenje bombi na bombarderima B-29, dijelove sistema M7 za kontrolu vatre protuavionskih topova od 90 mm. Tvornica u njemačkoj radila je slične stvari ali za Wehrmacht. Tek nakon 1951, Singer se vraća na prijeratnu razinu proizvodnje.
Nove djelatnosti
Od 1960-ih Singer se počeo okretati novim poslovima, prvo su kupili tvornicu kalkulatora Friden 1965, pa zatim Packard Bell Electronics 1966 i General Precision Equipment Corporation 1968. Svoju diviziju Sewing Machine prodali su 1989 kanadskoj kompaniji Semi-Tech Microelectronics.
Singer danas
Današnji Singer Corporation je multinacionalna kompanija koja proizvodi široku paletu proizvoda široke potrošnje, uključujući i šivaće mašine (danas elektroničke). Ona je samo dio megakorporacije SVP Worldwide (Singer, Husqvarna Viking i Pfaff). Glavni konkurenti su im Brother Industries i Aisin Seiki (iz Toyota Group)
Singerove zgrade i prodajni saloni
Kompanija Singer, bila je vrlo in za svoje vrijeme, 1908 izgradili su tada najviši neboder na svijetu, od 47 katova, visok 186 metara u New Yorku (149. Broadway) po nacrtima Ernesta Flagga. To je bilo sjedište kompanije više od 60 godina, dok nije srušen 1968.
Druga poznata zgrada Singera, izgrađena je 1902-1904 na Prospektu Nevski u centru Sankt Peterburga kao sjedište ruske podružnice kompanije, po projektu arhitekta Pavela Sjuzora. thumb|right|270px|Palača Singer u [[Sankt Peterburgu]]
Tetrabromometan
Tetrabromometan je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 331,627 Da.
Singer Corporation
Singer u bivšoj Jugoslaviji
Singerove šivaće mašine popularno zvane singerice bile su prvi masovno prodavan industrijski proizvod na prostoru bivše Jugoslavije između dva rata, jer je postao gotovo obligatni dio miraza bolje stojeće udavače.
Singer je imao svoje luksuzne prodajne salone u gotovo svakom većem gradu, i to gotovo po pravilu u najstrožem centru. Njihov salon u Zagrebu bio je na Trgu Bana Jelačića 13, u zgradi tadašnje Jugoslavenske banke, izgrađene 1926. po projektu arhitekta Ignjata Fischera. Zanimljivo da je Singer imao manji proizvodni pogon i prodajni salon u Bitoli, još za vrijeme Osmanskog carstva krajem 19. vijeka koji je bio usko povezan sa tada velikom židovskom zajednicom. right|thumb|270px|Singerova zgrada u Bitoli
2289 McMillan
2289 McMillan je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,634 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,6.
Böhmfeld
Bemfeld je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 30 opštinskih središta okruga Ajhštet. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.620 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9176116.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajhštet Bemfeld se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ajhštet. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 487 metara. Površina opštine iznosi 16,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.620 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 100 stanovnika/km².
Miloševo Brdo
Miloševo Brdo je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Gradiška koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 439 stanovnika.
Geografija
Selo se nalazi u Bosanskoj krajini.
Prema svojim skromnim mogućnostima, članak piše Ranko GLIGIĆ, iz Miloševog Brda
Miloševo Brdo je selo u Bosanskoj Krajini, smješteno na južnim obroncima planine Prosare i nedaleko od istočnih obronaka, poznatije planine Kozare.Po još uvijek prilično živoj priči, selo je nastalo naseljavanjem najvećim dijelom stanovništva iz Hercegovine u drugoj polovini osamnaestog i početkom devetnaestog vijeka. Najveći broj kuća i stanovnika selo je imalo pred početak drugog svjetskog rata. Brežuljci po kojima se selo prostire su pitomi, zasađeni raznim voćem, ranije najviše šljivom, danas plantažnom jabukom i kruškom. Između brežuljaka vijugaju potoci, Pisarić, Lepenica, Šujica, Brankovac, koji u ljetnom periodu, poslije zemljotresa 1969, u glavnom presuše. Ispod brežuljaka, na jugu sela, dolinom vijuga rječica Jablanica koja je na neki način, vodena žila kucavica sela, iako i njezin tok ponekada za vrijeme velikih i dugotrajnih vrućina, presahne na kratko. Sa zapadne strane Miloševo Brdo se graniči sa Sovjakom, sa sjeverne planinom Prosarom, sa istočne Gašnicom i Trebovljanima, a sa južne Donjim Podgradcima, takođe selima koja pripadaju području zajedničkog naziva Potkozarje.
U široj okolini selo je poznato po tome što je u njemu bila prva crkva brvnara na ovom području koja je postojala sve do 1941 godine, kada su je Ustaše zapalile. Crkva se nalazila u zaseoku Kevići, ispod same planine Prosare.Temelji crkve su poodavno otkopani a brežuljak na kome se crkva nalazila naziva se Crkvište, Crkvina, i postoji ideja da se crkva obnovi.Ispod Crkvišta i danas postoji izvor Svetinja koji je poznat po ljekovitim svojstvima na širem području, čak i u susjednoj Hrvatskoj. Kažu, da su hajduci vodom sa izvora liječili rane zadobivene u okršajima s Turcima. Crkva je sagrađena 1825 godine. Takođe,selo je imalo i osnovnu školu sagrađenu još 1914 godine, obnovljenu 1927 god, zapaljenu 1942 godine i ponovo izgrađenu 1959 godine, srušenu u zemljotresu 1969 god i obnovljenu u vidu montažnog objekta 1971 godine, kao poklon "Večernjih novosti" iz Beograda.Školu je otvorio književnik Branko Ćopić. Ista, montažna, prilično ruinirana zgrada postoji i danas, ali već nekoliko godina bez đaka jer u selu više nema dovoljan broj djece da bi škola mogla postojati.U ovome selu se rodio poznati publicista i književnik Dragoje Lukić, koji je kao dijete prošao kroz veći broj logora u NDH
.Geografski, selo se dijeli na Gorjanje i Donjane; Gorjani su dio sela ispod Prosare, dok su Donjani dio uz rječicu Jablanicu. Gorjani su nekada bili naseljeniji dio sela, dok je sada stanje obrnuto. U Gorjanima od nekadašnjih pedesetak domaćinstava sada ima manje od deset. U Donjanima je stanje nešto bolje ali i u tome dijelu sela nema više od 70 domaćinstava i to u glavnom staračkih. U selu živi priča o dva pustošenja; Prvo se dogodilo krajem novembra 1941 godine kada su Ustaše sakupile u jedno predvečerje oko 150 seljana i poubijale, a drugo, početkom sedamdesetih godina prošlog vijeka, kada je trbuhom za kruhom iz skoro svake kuće otišla bar jedna muška glava na tkzv privremeni rad u inostranstvo. Od tada selo se nije oporavilo.
Trimetilamin-oksidna aldolaza
Trimetilamin-oksidna aldolaza (, trimetilamin N-oksid formaldehid-lijaza, trimetilamin N-oksid aldolaza, trimetilamin N-oksid demetilaza, trimetilamin-N-oksid formaldehid-lijaza) je enzim sa sistematskim imenom trimetilamin-N-oksid formaldehid-lijaza (formira dimetilamin). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Las Colonias, Texas
Las Colonias je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo. stanovnika.
Dansville, Michigan
Dansvil je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Mokrice (Gradiška)
Mokrice je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Gradiška koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 26 stanovnika.
Geografija
Selo se nalazi u Bosanskoj krajini.
Ablabije (konzul 331)
Flavije Ablabije (Flavius Ablabius) ili Ablavije (? - 338) bio je rimski političar i velikodostojnik iz vremena Konstantinove dinastije. Rodio se u siromašnoj paganskoj porodici na Kreti. Kasnije se preobratio na kršćanstvo i ušao u državnu službu, u kojoj je napredovao sve do mjesta vicariusa istočnih provincija. Stekao je naklonost cara Konstantina, koji ga je 331. imenovao konzulom. Godine 337. je optužio poganskog neoplatonskog filozofa Sopatera iz Apameje da je magijskim činima spriječio dostavu žita u Konstantinopol, na što je car dao pogubiti Sopatera. Međutim, nakon Konstantinove smrti je zbog bliskosti sa pravovjernim (katoličkim) episkopom Atanazijem došao u nemilost novog, arijancima sklonog cara Konstancija II. Godine 338. ga je Konstancije, pod optužbom - po navodima Libanija lažnom - dao pogubiti.
Ablabije je imao kćer po imenu Olimpija, koja je bila vjerena za Konstansa I. Međutim, Konstans je razvrgnuo zaruke i umjesto toga je dao udati za Arsaka II od Armenije.
Lockheed C-130 Hercules
Linkovi
Službena stranica
745
Godina 745. (DCCXLV) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. Oznaka 745. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Ćelija (biologija)
Ćelija ili stanica je osnovna jedinica građe i funkcije svih zivih bica. Postoje jednostanični organizmi (npr. bakterije) i višestanični organizmi (npr. čovjek, 100 bilijuna stanica prosječnog promjera 10 µm i mase 1 nanograma). Najveća poznata stanica je nojevo jaje.
Stanična teorija koju su prvi predložili botaničar Matthias Jakob Schleiden i zoolog Theodor Schwann 1839. govori da su svi organizmi izgrađeni od jedne ili više stanica. Stanice mogu nastati samo iz postojećih stanica. Životne funkcije organizma se događaju unutar stanice koja sadrži i nasljednu uputu nužnu za regulaciju staničnih funkcija i prijenos informacija na sljedeću generaciju.
Riječ stanica dolazi od latinske riječi cellula (hrv. ćelija). Ime je odabrao Robert Hooke promatrajući tanke prereze pluta (stijenke mrtvih stanica).
Prokariotska stanica
Prokariotska stanica je jednostavne građe te ima staničnu stijenku i membranu, ali nema staničnu jezgru (nemaju oblikovanu jezgrinu ovojnicu) i organele, osim ribosoma koji su manji od eukariotskih. U ovu skupinu organizama pripadaju bakterije i Archaea. U citoplazmi prokariotskih stanica nalazi se jedna slobodna, prstenasta (iznimno linearna), zatvorena DNK koja se zove nukleoid. Najčešće je samo jedan kromosom bez histoproteina. Transkripcija i translacija se u biosintezi proteina odvijaju u citoplazmi.
thumb|right|350px| [[Životinje|Životinjska (eukariotska) stanica sa unutarstaničnim komponentama.
Organeli:
(1) jezgrica
(2) stanična jezgra
(3) ribosomi
(4) vezikula
(5) hrapavi endoplazmatski retikulum (ER)
(6) Golgijev aparat
(7) Citoskelet
(8) glatki endoplazmatski retikulum
(9) mitohondrij
(11) citoplazma
(12) lizosom
(13) centrioli s centosomima]]
Eukariotska stanica
Eukariotska stanica je stanica kod kojih je nasljedni materijal smješten u jezgri obavijenoj posebnom jezgrinom membranom. U eukariotskoj stanici razvile su se i brojne stanične organele kojih nema kod prokariotskih organizama, među kojima su: endoplazmatiski retikulum, Golgijev aparat, lizosomi, mitohondriji i plastidi. Eukariotske stanice su većinom puno veće od onih od stanica prokariota. Citoskelet čine tubuli i filamenti koji igraju važnu ulogu u definiranju organizacije i oblika stanice. Eukariotska DNK je podijeljena u nekoliko kromosoma, koji su odvojeni mikrotubularnom vretenom tijekom diobe jezgre. Uz aseksualnu staničnu diobu, mitozu, kod većine eukariota postoji i proces spolnog razmnožavanja, mejoza, koja se ne nalazi u prokariota.
Stanična membrana
Stanična membrana je poluprospusni lipidni dvosloj izgrađen od bjelančevina i lipida koji odvaja unutarstanični dio od vanstaničnog okruženja. Tvari se u stanicu i iz stanice propuštaju prema principima osmoze, difuzije i aktivnog prijenosa. Uključena je u procese adhezije stanice, ionske vodljivosti i stanične signalizacije. Okružuje citoplazmu stanice i polazište je nekim strukturama citoskeleta. Ona okružuje prokariotske i eukariotske stanice.
Citoskelet
Citoskelet čini mreža tankih bjelančevinastih niti i cjevčica koje se protežu kroz cijelu stanicu. On daje oblik stanicama, omogućuje gibanje stanica i citokinezu, gibanje staničnih dijelova, staničnu diobu, endocitozu, usidrenost staničnih organela i citoplazmatskih enzima na određenom mjestu čime se održava optimalan prostorni raspored u samoj stanici te rast same stanice. Citoskelet se sastoji od najmanje tri tipa struktura, a to su mikrotubuli, mikrofilamenti i intermedijarni filamenti.
Organele
Organela je u staničnoj biologiji specijalizirana podjedinica stanice koja je funkcionalno izdvojena od ostatka stanice vlastitom membranom. Najraznovrsnije tipove organela nalazimo u eukariotskim stanicama viših organizama.
Mitohondrij je stanična organela eukariotskih stanica koja služi kao izvor stanične energije, mjesto su aktivnosti ciklusa limunske kiseline (Krebsovog ciklusa) kao i mjesto stvaranja adenozin trifosfata elektronskim transportom i oksidativnom fosforilacijom. Cilindrične su strukture i sastoji se od dvije membrane. Vjeruje se da su nastali endosimbiozom od aerobnih bakterija koje su ušle u stanicu.
Plastidi su organele koje posjeduju pigmente kao što su klorofili i karotenoidi i mjesto su sinteze i skladištenja hrane. Najvažnija vrsta plastida je kloroplast. Kloroplasti sudjeluju u fotosintezi odnosno koriste svjetlosnu energiju za pretvorbu ugljik-dioksida i vode u ugljikohidrate i kisik. Kloroplast također ima dvije membrane kao mitohondrij. Smatra se da su kloroplasti nastali endosimbiozom modrozelenih algi koje su ušle u stanicu.
Ribosom je organel koji se nalazi u osnovnoj tvari stanice. Sastoji se od bjelančevina i RNK, a služi prevođenju genetske upute koja dolazi u obliku glasničke RNK (mRNA) u polipeptidni lanac koji se sastoji od aminokiselina.
339
Godina 339. (CCCXXXIX) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Konstancija i Klaudija (ili, rjeđe, godina 1092. Ab urbe condita). Oznaka 339. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Ćelija (biologija)
Organele
Stanična jezgra nosi staničnu genetsku uputu koja određuje razvoj organizma. Okružena je jezgrinom ovojnicom, a jezgrine pore propuštaju određene tvari iz jezgre i u jezgru. Jezgra sadrži jezgricu.
Las Haciendas, Texas
Las Haciendas je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 7 stanovnika.
Ćelija (biologija)
Organele
Endoplazmatski retikulum proizvodi i transportira tvari. Dijeli se na hrapavi i glatki endoplazmatski retikulum. Hrapavi endoplazmatski retikulum služi za sintezu proteina, dok glatki endoplazmatski retikulum sudjeluje u sintezi lipida, razgradnji otrova i stvaranju vitamina D.
Golgijev aparat pohranjuje, pakira i distribuira proteine i lipide te proizvodi polisaharide. Sastoji od 3 - 8 membranskih vrećica pritisnutih jedna na drugu, diktiosoma. U životinjskim stanicama golgijev aparat je jednom stranom okrenut prema endoplazmatskom retikulumu, a drugom prema staničnoj membrani.
Lizosomi se proizvode u Golgijevom tijelu. On sadrži enzime (previrače), koji ruše složene molekule u organizmu. Ako se membrana lizosoma ošteti enzimi mogu ući u citoplazmu i razgraditi stanicu. Lizosomi također sudjeluju u diferencijaciji, preobrazbi, oplodnji, starenju, gladovanju te obrambenom mehanizmu stanica. Peroksisomi sadrže vodikov peroksid.
Centrosomi su glavna organizacijska središta mikrotubula i mikrofilamenata u stanici. Važna uloga centrosoma je upravljanje diobenim vretenom za vrijeme diobe stanice. U biljnim stanicama postoji ekvivalent centrosomu, ali on ne sadrži centriole.
Vakuola je organel koji služi za pohranu tvari. Vakuolu imaju i biljne i životinjske stanice, ali u biljnim stanicama može sadržavati i do 90% volumena stanice, dok su u životinjskih stanicama mnogo manje. Sadrže vodu, šećer, soli, otpadne i otrovne tvari i pigmente. U praživotinja vakuole su specijalizirane kao kontraktilne vakuole.
Jedro
Jedro (jezgro, nukleus) je važna i obavezna komponenta svih eukariotskih ćelija. Ono je dobro izraženo, s izuzetkom nekih bakterija i modrozelenih algi, kod kojih je jedarni materijal organizovan kao nukleoid. Obično ima oblik okruglog prozračnog tijela, okruženog tankom jedrovom opnom. U živim ćelijama ono je optički homogena struktura u kojoj se uočava jedno ili više malih tjelešaca - jedaraca. Životni ciklus ćelije obuhvata dva perioda: interfazni ili metabolički i mitotički period (period diobe). Ovi periodi se od¬likuju karakterističnim i specifičnim pro¬mjenama u jedru.
Većina eukariotskih organizama u svojim ćelijama ima samo jedno jedro. Izuzeci od ovog pravila su, na primjer, neki predstavnici algi i gljiva. Višejedarnost je u životinjskom svijetu rijetka. Poznato je, recimo, da (među protozoama) paramecijum ima redovno dva jedra; manje jedro je tzv. mikronukleus i učestvuje u razmnožavanju, dok veće jedro (makronukleus) ima ulogu u metabolizmu životinje. Kod višećelijskih organizama veći broj jedara se javlja samo u vlaknima poprečno-prugastih mišića, a koja su nastala stapanjem većeg broja ćelija (sincitija). Među eukariotskim organizmima crvena krvna zrnca sisara (osim kamile) nemaju jedra. Ova bezjedarnost je sekundarna pojava.
Iako se jedro može javiti u različitim oblicima, najčešće je loptasto ili elipsoidno. U ćelijama bijelih krvnih zrnaca jedro uvijek ima režnjeviti, razuđeni oblik. U praživotinja se često javljaju različiti oblici: izdužen, izvijen, kobasičast itd. U živim ćelijama, kao što je rečeno, interfazno jedro izgleda homogeno i optički prazno. Na fiksiranim (specifično obojenim) preparatima jedro ispoljava svoje odgovarajuće strukture. Obojena masa jedra se, zbog afiniteta prema boji, naziva hromatin. Danas se pouzdano zna da je hromatin materija od koje su građeni hromosomi i da predstavlja nukleoproteinsku komponentu interfaznog jedra. Jedro je vrlo složen ćelijski sastojak, čiju strukturu čine jedrova opna, jedrov sok, jedarce i hromosomi.
Broj hromosoma u raznih vrsta živih bića manje ili više je različit, ali je za svaku vrstu određen i stalan. Skup svih hromosoma u ćeliji označava se kao hromosomska garnitura. Razlikuju se dva tipa hromosomskih garnitura: haploidna i diploidna. U organizama sa seksualnim razmnožavanjem gamete imaju haploidni broj hromosoma (n), a somatične ćelije imaju diploidan hromosomski broj (2n), jer sadrže dvije haploidne garniture, porijeklom od dva roditelja. Prema tome, diploidnu hromosomsku garnituru čini, ustvari, n homolognih parova (homologan = istosmislen, odgovarajući, s istim odnosima). U svakom paru ovih hromosoma jedan potiče od oca, a drugi (isti takav) od majke. Veličina hromosoma je različita u raznih vrsta; ona je, također, različita i u istoj garnituri. Kao i broj, i veličina hromosoma je konstantna i specifična oznaka za svaku vrstu organizama. Dužina hromosoma varira izmedu 0,5 μ i 40 μ, a debljina između 0,2 μ i 2 μ. Izuzetak čine tzv. gigantski hromosomi u ćelijama pljuvačnih žlijezda nekih insekata, koji mogu imati 20 puta veću dužinu nego tipični interfazni hromosomi.
I oblik hromosoma je, također, različit u raznih vrsta organizama, a različit je i u istoj hromosomskoj garnituri. Međutim, kao i broj i veličina, tako je i forma hromosoma konstantna i specifična za svaku vrstu organizama. Zavisno od fizičkog stanja, odnosno faze ćelijske diobe, hromosomi najčešće imaju izgled kratkog konca ili štapića. Oni su u metafazi definitivno formirani i tada ispoljavaju svoj karakteristični izgled, kada se najintenzivnije boje i ispoljavaju svoje najznačajnije morfološke karakteristike.
Na tijelu svakog hromosoma redovno postoji jedno suženje (konstrikcija) koje se naziva primarno suženje. Na tom mjestu se nalazi specifična hromosomska struktura, centromera (kinetohor). Osnovna uloga centromere je vezana za kretanje hromosoma ka polovima "diobenog vretena" za vrijeme ćelijske diobe. Od položaja centromere zavisi i oblik hromosoma u ćelijskoj diobi. Po tom kriteriju, hromosomi mogu hiti jednokraki (s terminalnom centromerom) i dvokraki (s centromerom u ostalim regionima).
Osim primarnog suženja, hromosomi mogu pokazivati i druge konstrikcije na jednom ili na oba kraka. Ova suženja se nazivaju sekundarnim. Kod nekih hromosoma ona odvajaju mali vršni segment (dio) hromosoma, koji se naziva satelit ili trabant, a njegovi nosioci satelitski hromosomi; oni imaju ulogu organizatora jedarca. Terminalni dijelovi hromosoma se po svom ponašanju razlikuju od njegovih ostalih dijelova, iako ne pokazuju nikakve vidljive morfološke diferencijacije. Ti krajevi su označeni kao telomere. Uloga telomera je u vezi s kinetikom i polaritetom hromosoma za vrijeme ćelijske diobe. Osnovnu komponentu hromosoma čini hromonema, smještena u unutrašnjosti hromosomske matrice (matriksa). Hromoneme predstavljaju specifičnu dvojnu spiralu nukleoproteinskih niti, od kojih se obrazuju obje hromatide. Hromonema je po dužini diferencirana na specifične segmente, koji se nazivaju hromomere. Glavne hemijske komponente hromosoma su nukleinske kiseline i proteini. Na ove komponente, od cjelokupne hromosomske mase, otpada 70-90%. Osim DNK i proteina, hromosomi sadr¬že različite količine RNK i nehistonskih proteina. Količina DNK i kiselih proteina veoma varira u zavisnosti od metaboličke aktivnosti ćelija. Unutrašnja struktura hromosoma je veoma složena. Ona se danas intenzivno proučava raznim sredstvima i metodama, što omogućava da se dobije potpunija predstava o hromosomu kao strukturnoj i funkcionalnoj jedinici jedra.
Vanstanične komponente
Kapsula i glikokalis su sluzave tvorbe na površini stanica. Stvaraju ih enzimi na membrani stanice, a izlučuju se na površini stanične stijenke. Ima zaštitnu ulogu. Bičevi ili flagele omogućavaju pokretanje stanica. Građeni su od bjelančevina flagelina, malih su dimenzija i vidljivi samo elektronskim mikroskopom. Fimbrije i pili su uglavnom ravne i čvrste tvorbe koje se nalaze na površini stanica. U odnosu na bičeve su brojnije i mnogo manje, građene od bjelančevine fibrilina odnosno pilina. Pilima bakterije prijanjaju na stanice makroorganizama te se koloniziraju. Fimbrijie povezuju dvije bakterije omogućujući konjugaciju.
Podjela stanice
Stanica koja je završila interfazu i pripremila se za podijelu na dvije nove stanice, ulazi u diobu. Prokariotske stanice se dijele jednostavnom diobom, dok se eukariotske dijele mitozom ili mejozom. Promijene, koje se u stanici događaju za vrijeme diobe, mogu se uočiti mikroskopom.
Mitozom se dijele somatske stanice sa diploidnim brojem kromosoma, pri čemu se količina DNK pravilno rasporedi u novonastalim stanicama (obe su diploidne, 2n). Dioba kojom se stvaraju spolne stanice naziva se mejoza. Pri tome se jedna diploidna stanica (2n) dva puta dijeli i nastaju četiri haploidne stanice (n).
Osnovna fizička svojstva protoplazme
Protoplazma (protoplast) je složeni koloidni sistem. Uopće, pod koloidima se podrazumijevaju smjese, koje u osnovnoj tečnoj masi sadrže čestice, čvrste, tečne ili gasovite, veličine iznad 0,001 mikrona. Protoplazma kao cjelina ima svojstva koloida (polutečno agregatno stanje, neprekidno kretanje čestica itd.) ali svi njeni sastojci u tom pogledu nisu jednaki. Za sve koloide je karakteristična pojava koagulacije – zgrušavanja koloidnih čestica. Koagulacija, međutim, ima različit tok i posljedice u raznim koloidnim rastvorima; s obzirom na to, koloidi se dijele na hidrofobne i hidrofilne. Hidrofobni koloidi su nestalni i lahko koaguliraju, a koagulacija im je nepovratna. Hidrofilni koloidi su mnogo stabilniji i teže koaguliraju; koagulacija njihovih čestica je povratna (reverzibilna), što znači da se one i nakon zgrušavanja mogu ponovo raspršiti u otapalu.
Ove naročite odlike hidrofilnih koloida potječu otuda što između čestica faze i molekula sredstva postoji jako privlačenje. Protoplazma spada u hidrofilne koloide. Glavninu koloidnih čestica protoplazme predstavljaju proteinske makromolekule. Bjelančevine stupaju u vezu s molekulama vode, tako da voda (sredstvo) zajedno s bjelančevinama formira koloidne čestice (fazu). Zahvaljujući tome, pojedini dijelovi protoplazme mogu tako prelaziti iz žitkog stanja (sol) u pihtijasto (polučvrsto - gel), procesom reverzibilne koagulacije. Pihtijasti makromolekularni dijelovi protoplazme većinom postaju od dugačkih lanaca polimera; ti lanci obrazuju svojevrsne mreže u čijim se očicama nalazi vezana voda. Ovakva mrežasta struktura omogućava da u gel-stanje prelaze koloidi s vrlo visokim sadržajem vode, čak do 85%.
Ćelijska opna, struktura putem koje protoplazma saobraća s okolnim svijetom, ispoljava izvjesna karakteristična svojstva. Od osobitog značaja je njena propustljivost (permeabilnost). Kroz ćelijsku opnu mogu, u oba smjera, prolaziti ioni, voda i mnoge supstance malih molekula; krupnije čestice, npr. makromolekule, ćelijska opna ne propušta (osim putem specijalnih procesa fagocitoze i pinocitoze, ali to, zapravo, nije prolaženje kroz ćelijsku opnu). Zato se kaže da je ćelijska opna semipermeabilna (tj. polupropustljiva; tačnije bi bilo reći da je selektivno propustljiva, što bi značilo da "bira" šta će propustiti).
Prolaz materija kroz ćelijsku opnu bazira se na pojavi difuzije. Difuzija je kretanje čestica raznih supstanci iz mjesta gdje ih ima više, na mjesta gdje ih ima manje; drugim riječima, čestice date supstance kreću se iz prostora veće koncentracije, u prostor gdje je koncentracija te supstance manja. Ukoliko ne postoje neke zapreke, difuzija vodi ravnomjemoj raspršenosti čestica unutar izvjesnog jedinstvenog prostora. Difuzija kroz semipermeabilne membrane ima određene osobenosti i označava se kao osmoza; za osmozu je karakteristično kretanje molekula supstance – rastvarača, a to je u živim sistemima redovno – voda.
Stavljene u čistu vodu, ćelije nabubre, pošto protoplazma sadrži mnogo raznih molekula koje su prevelike da bi slobodno prolazile kroz ćelijsku opnu, dok male molekule vode relativno lahko prolaze kroz opnu i ulaze u ćeliju. U takvoj situaciji, koncentracija molekula vode unutar ćelije je manja od koncentracije napolju, jer je voda u ćeliji "razrijeđena" zbog prisustva krupnih molekula, koje ne mogu proći kroz ćelijsku membranu (opnu). Stoga voda, putem osmoze, prodire u ćeliju, izazivajući njeno bubrenje. Ukoliko ćelija dospije u vodenu sredinu gdje ima više rastvorenih molekula nego što ih sadrži protoplazma, dolazi do obratne pojave: koncentracija molekula vode u ćeliji je veća nego  spolja i voda napušta ćeliju. Navedeni primjeri prikazuju ekstremne posljedice osmoze, u sasvim naročitim uslovima. Inače, osmotski procesi se do neke mjere odvijaju u gotovo svim ćelijama svih živih bića i predstavljaju važan put razmjene materije između protoplazme i okolne sredine.
Ćelijska membrana
Protoplazma svake ćelije, bez obzira na njenu unutrašnju diferencijaciju i bez obzira na to da li se radi o prokariotskoj ili eukariotskoj ćeliji, ima na svojoj površini posebnu strukturu – ćelijsku membranu ili opnu. Ovaj površinski sloj se naziva i protoplazmatična ili citoplazmatična membrana. Botaničari je često označavaju i starim imenom – plazmolema. Zbog izuzetnog značaja koji membrana ima za život ćelije, ova struktura je već dugi niz godina istraživana upotrebom raznih tehnika i metoda. Ona je veoma tanka i ne može se vidjeti optičkim mikroskopom. Zahvaljujući razvoju elektronske mikroskopije, naučnici su uspjeli da upoznaju strukturu i funkciju ove značajne ćelijske komponente.
Ćelijska membrana je sastavljena od tri sloja. Unutrašnji sloj je građen od lipida, dok su spoljašnji slojevi proteinske strukture. Plazmamembrana je poglavito građena od lipida i velikog broja raznih vrsta proteina (lipoproteinski kompleks). Od lipida, najčešće se javljaju fosfolipidi. Ispitivanja su pokazala da se u membrani nalaze i enzimi, koji učestvuju u membranskim metaboličkim aktivnostima. Debljina plazmatične membrane, kao i njen molekularni sastav, mogu znatno varirati u zavisnosti od tipa ćelija i vrste organizma.
(Dijaliza pomoću vještačkih membrana primijenjuje se u prečiščavanju krvi teških bubrežnih bolesnika).
Ćelijski zid
Biljne ćelije, za razliku od životinjskih, na površini protoplazmatične membrane imaju poseban vanjski omotač - ćelijski zid. Ovaj omotač joj pruža zaštitu, daje joj čvrstinu i određuje oblik ćelije. Ćelijski zid se uglavnom sastoji od ugljičnih hidrata, a plazmolema od lipoproteina. Osnovna materija primarnog ćelijskog zida je celuloza. Njene duge molekule (micele) okupljene su u fina duga vlakna, mikrofibrile, koje su povezane u veće skupine, makrofibrile. One su međusobno izukrštane u raznim pravcima i sačinjavaju njegovu tipičnu skeletnu strukturu, koja zidu daje čvrstinu i elastičnost. U prostorima između celuloznih fibrila nalaze se srazmjerno velike količine vode, zatim hemiceluloza, [[pektinske materije, a prema najnovijim podacima i proteini. Primarni zidovi susjednih ćelija su povezani, slijepljeni pektinskim materijama koje grade tzv. srednju lamelu. Kroz nju i kroz primarne zidove prolaze veoma tanka citoplazmatična vlakna – plazmodezme koje povezuju protoplazmu susjednih ćelija. Neke ćelije u viših biljaka stalno ostaju obavijene samo primarnim zidom, dok se kod nekih tokom razvoja stvaraju različita zadebljanja. Stvaranjem novih slojeva nastaje tzv. sekundarni ćelijski zid. Njegova debljina može biti vrlo različita. Ako dolazi do veoma jakog zadebljanja zidova, takve ćelije se nazivaju sklerenhimske. Njihov lumen se postepeno smanjuje, što dovodi do odumiranja živog unutrašnjeg sadržaja. Takve mrtve ćelije imaju isključivo mehaničku funkciju u organizmu. U zidovima ćelija na površini raznih biljnih organa javljaju se suberin, hitin, voskovi koji štite od suvišnog isparavanja, napada raznih štetočina i sl. Čvrstoću zida nekih biljaka često pojačavaju i neorganske materije, najčešće kalcij i silicij.
Metabolizam ćelije
Anabolizam predstavlja sintezu složenih spojeva iz prostih, uz potrošnju energije kakvi su npr. fotosinteza, sinteza proteina itd. Katabolizam su reakcije razgradnje složenih jedinjenja na prosta, uz oslobađanje energije, pripadaju mu procesi kao što su disanje, varenje i dr. U ćeliji se neprekidno odvijaju tijesno povezani procesi razlaganja organske materije uz oslobađanje energije i sinteza složenih sastojaka ćelije uz utrošak energije.
Autotrofni organizmi su sposobni da vrše fotosintezu (ili hemosintezu), da sunčevu energiju (ili hemijsku energiju) iskoriste za sintezu organskih materija koje će im služiti za dobijanje energije. Heterotrofni organizmi uzimaju gotove organske materije hranom i sagorijevanjem tih materija obezbeđuju potrebnu energiju. Hrana heterotrofa direktno ili indirektno potiče iz organskih materija nastalih fotosintezom.Alberts B. et al. (1983): Molecular biology of the cell.
Bächingen an der Brenz
Behingen an der Brenc je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Dilingen an der Donau. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.289 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9773113.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Dilingen an der Donau Behingen an der Brenc se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Dilingen an der Donau. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 440 metara. Površina opštine iznosi 7,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.289 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 176 stanovnika/km².
Gobbo, Pordenone
Gobbo je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 422 m.
Adenin fosforiboziltransferaza
Adenin fosforiboziltransferaza (, AMP pirofosforilaza, transfosforibozidaza, APRT, AMP-pirofosfat fosforiboziltransferaza, adenin fosforibozilpirofosfat transferaza, adenozin fosforiboziltransferaza, adenilat pirofosforilaza, adenilinska pirofosforilaza) je enzim sa sistematskim imenom AMP:difosfat fosfo-D-riboziltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
5-Amino-4-imidazolekarboksamid može da zameni adenin.
Boykin, Georgia
Bojken je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Džordžija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 143.
Glavina Gornja
Glavina Gornja je naselje u sastavu Grada Imotskog, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
2290 Helffrich
2290 Helffrich je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,592 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,2.
Esparsac
Eparsak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Tarn i Garona koja pripada prefekturi Castelsarrasin.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 245 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,44 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 253 m, a minimalnoj 115 m).
Obi-Wan Kenobi
Obi-Van Ben Kenobi (57. - 0. PBJ) je lik iz „Ratova zvezda”, Džedaj legendarnog statusa. Bio je učitelj Anakina i Luka Skajvokera.
U Epizodama IV, V i VI, igra ga britanski glumac ser Alek Ginis, dok ga u prethodnim nastavcima (I, II i III) igra Juan MekGregor. Lik je inspirisan generalom Makabeom Rokurutom, likom iz „Skrivene tvrđave”1 kojeg je igrao Toširo Mifune (Toshiro Mifune; jap. 三船 敏郎), koga je Lukas takođe razmatrao za ulogu Kenobija.
Kenobi je rođen 57. PBJ i obučavan je za Džedaj Viteza od malih nogu. Malo se za o njegovoj porodici, mada, prema seriji „Jedi Apprentice”, se seća brata Ovena (nema veze sa Ovenom Larsom). U novelizaciji „Osvete Sita” je napomenuto da govori sa korusantskim akcentom, što može upućivati na rodnu planetu.
Jedi Apprentice
Serija knjiga „Jedi Apprentice” za mlađe čitaoce pisca Džud Votson (Jude Watson) se bavi periodom Obi-Vanovog života sa Kvaj-Gon Džinom. To je period između (otprilike) 44. i 32. PBJ, odnosno od njegove 12. do 25. godine. U tom periodu, Obi-Van se upoznaje sa mnogim Džedajima koji će mu biti neprocenjivi prijatelji kasnije u životu. Prema ovim knjigama, rođen je na žutoj stenovitoj planeti Pilegijas. Kao mali, nađen je na planeti Kelhas i predat je redu Džedaja.
Fantomska pretnja
thumb|Kenobi kao [[Qui-Gon Jinn|Kvaj-Gonov padavan.]]
Na početku „Fantomske pretnje”, Obi-Van je učenik (padavan) Džedaj Učitelja Kvaj-Gon Džina, sa kojim je poslat na Nabu, planetu kojom vlada kraljica Padme Amidala. U toku misije, oni nailaze na mladog Anakina Skajvokera, dečaka koji ima pokazuje ogroman potencijal u vladanju Silom i želi da bude obučavan za Džedaja. Obi-Van se ne slaže, verujući da je dečak prestar i previše emocionalan da bi postao Džedaj.
Ipak, pošto je njegov učitelj poginuo u borbi sa Dart Molom, Kenobi iz poštovanja prema njemu odlučuje da podučava Anakina, što savet Džedaja nevoljno odobrava, imenujući Obi-Vana Džedaj Učiteljem.
Jedi Quest
Serija knjiga „Jedi Quest” za mlađe čitaoce pisca Džud Votson (Jude Watson) se bavi događajima između „Fantomske pretnje” i „Napada klonova” i odnosom između Obi-Vana i Anakina.
Napad klonova
Na Geonozisu, Kenobi otkriva zaveru zvezdanih sistema koji žele da unište Republiku, predvođeni grofom Dukuom. Kenobi je uhvaćen nakon što je poslao poruku Anakinu. Anakin i Padme dolaze na Geonozis da ga oslobode, ali i oni su uhvaćeni i sve troje osuđeni na smrt. Pogubljenje je prekinuo dolazak Džedaja sa vojskom klonova pod vođstvom Mejsa Vindua i Jode. Kenobi i Anakin se sukobljavaju sa Dukuom, ali on uspeva da pobegne.
Ratovi klonova
Obi-Van je postao general tokom Ratova klonova kako je to opisano u crtanoj seriji „Ratovi zvezda: Ratovi klonova” i nekoliko knjiga i stripova. Kako se vidi u Epizodi III, bio je član i saveta Džedaja tokom uspostavljanja Galaktičke Imperije i pre istrebljenja Džedaja.