cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vijetnamski rat
Američki ratni zločini
Godine 2003. serija istraživačkih izvještaja Toledo Bladea otkrila je veliki broj neprijavljenih američkih ratnih zločina pogotovo onih počinjenih od strane posebne jedinice Tiger Force. Neki od najnasilnijih ratnih zločinaca bili su Sam Ybarra i narednik Roy E. "the Bummer" Bumgarner. thumb|Pripadnik [[Vietkonga, zatvorenik kojeg su 1967. godine uhitile američke vojne postrojbe, a koji čeka na ispitivanje.]] Godine 1971. kasniji američki predsjednički kandidat John Kerry svjedočio je pred američkim senatom i izjavio da je preko 150 američkih veterana svjedočilo tokom istrage naziva Winter Soldier, a koji su u detalje opisali ratne zločine počinjene u Jugoistočnoj Aziji.
"'Pričali su nam o događajima iz vremena kada su osobno silovali, odsijecali uši i glave, vezali genitalije žicama od telefona i puštali struju, odsijecali udove, dizali tijela u zrak, nasumično pucali na civile, sravnjavali sela u maniri Džingisa Kana, pucali na stoku i pse iz zabave, trovali zalihe hranom i općenito uništavali zaselke Južnog Vijetnama uz dodatak normalnom ratnom uništavanju.'"
U svojoj knjizi Kill Anything that Moves iz 2013. godine autor Nick Turse objašnjava da su nemilosrdan nagon prema što većem broju mrtvih tijela, raširena upotreba slobodne paljbe u regiji, pravila vođenja borbe u kojima su civili koji su bježali pred vojnicima ili helikopterima bili smatrani pripadnicima Vietkonga te općenito raširen prijezir vijetnamskog naroda prema Amerikancima doveli do masovnih civilnih žrtava i endemskih ratnih zločina počinjenih od strane američkih trupa. Jedan takav primjer kojeg Turse citira je onaj iz operacije Speedy Express koju je provela 9. pješačka divizija, a koju je John Paul Vann opisao kao "mnogi Mai Laievi". Detaljan citat:
Ratni zločini Južne Koreje
Vojne snage Južne Koreje također su odgovorne za ratne zločine počinjene u vrijeme Vijetnamskog rata. Jedan od masakara bio je onaj u Tây Vinh tokom kojeg su postrojbe Južne Koreje ubile 1200 nenaoružanih civila u razdoblju od 12. 2. do 17. 3. 1966. godine u selu Binh An (danas Tây Vinh), jednoj od provincija Južnog Vijetnama. Drugi primjer južnokorejskih ratnih zločina je masakr u Gò Dàiju gdje je ubijeno 380 civila dana 26. 2. 1966. godine.
Događaji u jugoistočnoj Aziji
thumb|upright|right|Izbjeglice bježe iz [[Vijetnama 1984. godine.]] Dana 2. 7. 1976. godine Sjeverni i Južni Vijetnam službeno su ujedinjeni u Socijalističku Republiku Vijetnam. Nakon komunističkog preuzimanja između 1,000.000 i 2,500.000 Južnih Vijetnamaca poslano je u logore za preodgoj, a procjenjuje se da je tamo umrlo oko 165.000 zatvorenika. Pogubljeno je između 50.000 i 100.000 Južnih Vijetnamaca. Analitičar političkih egzekucija R. J. Rummel procijenio je da je otprilike 50.000 stanovnika Južnog Vijetnama koji su bili poslani u "nove ekonomske zone" umrlo od prisilnog rada od sveukupno 1,000.000 ljudi koji su se tamo nalazili. Prema informacijama UNHCR-a između 200.000 i 400.000 Vijetnamaca umrlo je u čamcima i brodovima na moru pokušavajući prebjeći iz Vijetnama.
Glavni grad Kambodže, Phnom Penh, pao je pod komunističku vlast Crvenih Kmera dana 17. 4. 1975. godine. Pod vodstvom Pola Pota Crveni Kmeri u konačnici će od sveukupne populacije od 8,000.000 stanovnika ubiti između 1,000.000 i 3,000.000 Kambodžanaca u tzv. Poljima smrti. Minimalno 1 386 734 žrtvava pronađeno je u masovnim grobnicama dok se prema demografskoj analizi može zaključiti da je politika toga režima uzrokovala između 1,7 i 2,5 miljiuna prisilnih smrti (uključujući smrti uzrokovane bolešću ili glađu). Nakon učestalih pograničnih sukoba 1978. godine, Vijetnam je napao Kambodžu i svrgnuo režim Crvenih Kmera u kambodžansko-vijetnamskom ratu. Vijetnamci su postavili novu vladu koju su vodili prebjezi iz Crvenih Kmera, a koja je ubila desetine hiljada i porobila stotine hiljada stanovnika.
Kao odgovor na navedeno, Kina je napala Vijetnam 1979. godine. Te dvije zemlje vodile su kratki pogranični rat poznat pod imenom kinesko-vijetnamski rat. Od 1978. do 1979. godine otprilike 450.000 etničkih Kineza napustilo je Vijetnam koristeći brodove kao izbjeglice ili su bili izbačeni duž granice s Kinom.
Etrurska umjetnost
thumb|300px| Zidna slika iz tzv. Grobnice leoparda iz 480. pne., [[Monterozzi, Tarkvinija, Italija. ]] Etruščanska umjetnost (rasenska umjetnost) je umjetnost drevnog naroda Etruščana (Rasena) koji su živjeli u središnjoj Italiji od 9. do 3. st. pne.
Vijetnamski rat
Događaji u jugoistočnoj Aziji
U decembru 1975. godine komunistički Pathet Lao svrgnuo je rojalističku vladu Laosa i uspostavio Demokratsku republiku Lao naroda. Konflikti između pobunjenika Hmonga i Pathet Laoa nastavili su se, ali u izoliranim slučajevima. Vlada Laosa je skupa s vojskom republike Vijetnam optužena za počinjenje genocida protiv naroda Hmong - od sveukupno 400.000 ljudi ubijeno je njih gotovo 100.000. U razdoblju od 1975. do 1996. godine u Sjedinjene Države naselilo se otprilike 250.000 Lao izbjeglica iz Tajlanda, uključujući i 130.000 pripadnika naroda Hmong.
Etrurska umjetnost
Nastanak i odlike
thumb|200px| Etrurski most kod [[Vulcija, Toskana. Etruščani su prvi koristili lučne konstrukcije i od njih su ih preuzeli i usavršili Rimljani. ]] Podrijetlo Etruščana u povijesnom, kulturnom i umjetničkom pogledu, stručnjaci vežu za Malu Aziju i stari Bliski Istok. Zna se, po mišljenju arheologa, da je procvat etrurske civilizacije počeo približno 700. pne. Sačuvani su mnogi spomenici etrurske civilizacije po kojima se vidi da je ona bila slična grčkoj civilizaciji u vrijeme arhajskoga perioda.
Vijetnamski rat
Događaji u jugoistočnoj Aziji
Tokom Indokineske izbjegličke krize preko 3,000.000 ljudi napustilo je Vijetnam, Laos i Kambodžu. Većina zemalja Azije nije htjela prihvatiti te izbjeglice koje su uglavnom bježale brodovima. Između 1975. i 1998. godine procijenjeno je da je 1,200.000 izbjeglica iz Vijetnama i ostalih južnoistočnih azijskih zemalja pobjeglo u Sjedinjene Države, dok su Kanada, Australija i Francuska prihvatile preko 500.000. Kina je prihvatila oko 250.000 izbjeglica. Godine 1988. Vijetnam je pogodila masovna glad koja je utjecala na milijune stanovnika. U Aziji je Vijetnam igrao sličnu ulogu kao Kuba u Latinskoj Americi: podupirao je lokalne revolucionarne grupe te bio sjedište sovjetskog komunističkog stila.
Ostaci rata (uglavnom eksplozivne naprave) i danas ubijaju ljude. Prema podacima vijetnamske vlade otprilike 42.000 ljudi poginulo je od zaostalih mina i drugih eksplozivnih naprava nakon završetka sukoba. Godine 2012. prema izvještajima aktivista i vladinih službenih dokumenata od bombi i ostalih eksplozivnih naprava skrivenih tokom rata poginulo je oko 500 ljudi u Vijetnamu, Laosu i Kambodži.
Kemijska supstanca poznata pod imenom Agent Orange i druge vrste kemikalija također su uzele veliki broj žrtava i odgovorne su za ozlijede stanovništva tokom godina nakon završetka sukoba, uključujući i američke zrakoplovne snage koje su s njima baratale. Dana 9. 8. 2012. Sjedinjene Države i Vijetnam započeli su zajedničku operaciju čišćenja toksičnih kemikalija na dijelu međunarodnog aerodroma Danang što je označilo prvo američko uplitanje u čišćenje kemijske supstance Agent Orange u Vijetnamu od završetka sukoba.
Etrurska umjetnost
Nastanak i odlike
Etrurska kultura se razvijala na području današnje centralne Italije od 9. do 3 st. pne. kada Etrurski gradovi padaju pod vlast Rima koji preuzima i razvija ovu kulturu. U okviru antičke umjetnosti etrurska tvori zasebnu i osebujnu grupu, iako se uvelike oslanja na grčke izvore (osobito u slikarstvu i keramici, preko uvezenih predmeta iz grčkih kolonija na jugu Italije).
Vijetnamski rat
Posljedice za SAD
thumb|Prosvjedi protiv Vijetnamskog rata ispred [[Pentagona u oktobru 1967. godine.]] U razdoblju nakon rata Amerikanci su se borili sami sa sobom kako bi absorbirali lekcije svog vojnog uplitanja. Jedan od glavnih vojnih arhitekata sukoba, general Maxwell Taylor, je napisao: "Prvo i osnovno - mi nismo poznavali sami sebe. Mislili smo da odlazimo u još jedan Korejski rat, ali ovo je bila potpuno drugačija zemlja. Drugo - nismo poznavali naše južnovijetnamske saveznike... A o Sjevernom Vijetnamu znali smo gotovo ništa. Tko je uopće bio Ho Ši Min? Nitko to zapravo nije znao. Dok ne upoznamo svog neprijatelja, svoje saveznike i sami sebe, bolje nam je da se držimo podalje od ovog prljavog posla. To je vrlo opasno." Predsjednik Ronald Reagan izmislio je termin Vijetnamski sindrom kako bi opisao nevoljkost američke javnosti i političara da podupiru američke međunarodne intervencije poslije Vijetnama.
Prema nekim mišljenjima "odgovornost ultimativne propasti ove politike (američkog povlačenja iz Vijetnama) ne leži u onima koji su se borili, već u onima koji su sjedili u Kongresu...". Suprotno tome, službena historija američke vojske ističe: "Činilo se kao da su vojne taktike često postojale same za sebe, a ne kao dio veće strategije i ciljeva. U Vijetnamu je vojska doživjela taktičke uspjehe i strateške neuspjehe... Naslijeđe Vijetnamskog rata može biti lekcija da jedinstveni historijski, politički, kulturološki i drušveni faktori uvijek budu uništeni od strane vojske... Uspjeh ne počiva samo na vojnom progresu već i na točnoj analizi prirode određenog sukoba, razumijevanju neprijateljske strategije i procjeni jačine i slabosti saveznika. Nova poniznost i sofisticiranost mogli bi stvoriti najbolje dijelove kompleksnog naslijeđa koje ostaje vojsci nakon dugačkog i žestokog rata u Vijetnamu". left|thumbnail|upright|Mladi [[Američki marinci|Američki marinac čeka na plaži tokom iskrcavanja u Da Nangu, 3. 8. 1965. godine.]] Američki državni tajnik Henry Kissinger u tajnom memorandumu predsjedniku Geraldu Fordu napisao je: "Što se vojne taktike tiče moramo iznijeti zaključak da naše oružane snage nisu bile spremne za ovakvu vrstu rata. Čak niti specijalne postrojbe koje su stvorene za ovakvo ratovanje nisu uspjele u svom zadatku." Čak je i ministar obrane Robert McNamara zaključio da je "mišljenje o vojnoj pobjedi američkih snaga u Vijetnamu bila opasna iluzija."
Etrurska umjetnost
Arhitektura
thumb|lijevo|200px| Etrušćanski [[tumulus u Banditacciji kod Cerveterija. ]] thumb|200px| Etrurska kamena grobnica iz Populonije u [[Toskana|Toskani. ]] Etrurska arhitektura će kasnije presudno utjecati na razvoj rimske, ali malo se sačuvalo arhitektonskih spomenika, uglavnom gradska vrata i zidine (Perugia, Volterra) i ostaci tzv. tuskanskih hramova. Etrurski hram je na visokom postolju s trodijelnom celom, u skladu s kultom koji je srodna božanstva povezivao u trijadu, što pokazuju ostaci hramova u Faleriji i Orvietu.
Vijetnamski rat
Posljedice za SAD
Pojavile su se sumnje u efikasnost velikih, razornih i dugotrajnih bombardiranja. Predstojnik vojnog stožera Harold Keith Johnson je napisao: "Ako smo išta naučili iz Vijetnama, naučili smo da zračna sila ne može riješiti stvar." Čak je i general William Westmoreland priznao da je bombardiranje bilo izrazito neefikasno. Zaključio je: "I danas sumnjam da bi Sjeverni Vijetnam popustio."
Nemogućnost dovođenja Hanoija za pregovarački stol također je ukazala na još jednu lošu procjenu SAD-a. Sjevernjački vođe bili su sastavljeni od čvrstih komunista koji su se borili preko trideset godina. Porazili su Francuze, a njihova ustrajnost kao nacionalista i komunista bila je jaka. Ho Ši Min je navodno rekao: "Možete ubiti deset mojih ljudi za svakog jednog kojeg ubijem ja... Ali čak i u takvim okolnostima vi ćete biti ti koji će izgubiti, a ja ću izaći kao pobjednik." thumb|Marincu previjaju rane tokom operacija u gradu Hue [[1968. godine.]] Vijetnamski rat također je doveo u pitanje amerčku vojnu doktrinu. General marinaca Victor H. Krulak izrazito je kritizirao Westmorelandovu strategiju nazvavši je "gubitkom američkih života... s malom šansom za uspjeh." Uz to pojavile su se i sumnje u mogućnost američkog vojnog obučavanja stranih vojski. Između 1965. i 1975. godine SAD su potrošile 111 bilijuna dolara na rat što je rezultiralo velikim saveznim deficitom budžeta.
Etrurska umjetnost
Arhitektura
Najznačajniji primjeri ove kulture je tzv. sepulkralna (grobna) arhitektura. Etrursko vjerovanje u zagrobni život je vjera da čovjek nastavlja živjeti na mjestu na kojem je pokopan, to vjerovanje utjecalo je na shvaćanje da je grob pravi i odgovarajući dom mrtvih. Oni najprije razvijaju grobnice kružnog tipa tzv. tumuluse iz 7. st. pr. Kr (Cerveteri, Volci). Tumulusi su podzemni kružni grobovi izrađene od velikih komada kamena, natkriveni lažnom kupolom i pokriveni zemljom. Kasnije se razvija tip grobnica isklesanih u stijeni koje obavezno imaju centralnu prostoriju, a do njih se dolazi dugačkim hodnikom. Ti hodnici su presvođeni redovima kamena postavljenima tako da je svaki drugi više izbačen u prostor kako bi se oblikovala dva unutarnja nagiba. Poslije se grobne komore ugrađuju u stijene, katkad s arhitektonski izvedenom fasadom (Orvieto).
Iznutra su raskošno uređene (sarkofazi, zidne slike) i prepune bogatih priloga (posuđe, nakit, oružje, ukrasni i uporabni predmeti – posebno brončana ogledala).
Vijetnamski rat
Posljedice za SAD
U Vijetnamskom ratu sudjelovalo je preko 3,000.000 Amerikanaca od kojih je otprilike 1,500.000 sudjelovalo u pravim bitkama. James E. Westheider je napisao: "Na vrhuncu američke upletenosti u sukob 1968. godine, u Vijetnamu se nalazilo 543.000 američkog vojnog osoblja, ali samo 80.000 njih smatralo se borbenim trupama." Od Drugog svjetskog rata vojnu obvezu u SAD-u kontrolirao je sam Predsjednik, ali je to završilo 1973. godine.
Do kraja rata sveukupno je poginulo 58.220 Amerikanaca, više od 150.000 bilo ih je ranjeno, a minimalno 21.000 završila je s nekim oblikom invaliditeta. Prosječna starost američkih trupa ubijenih u Vijetnamu je iznosila 23,11 godina starosti. Prema Daleu Kueteru "od svih ubijenih Amerikanaca, 86,3 posto je bilo bijelaca te 12,5 posto Afroamerikanaca i pripadnika drugih rasa." Otprilike 830.000 vijetnamskih veterana obolilo je od nekog stupnja PTSP-a poslije sukoba. Procjenjuje se da je otprilike 125.000 Amerikanaca pobjeglo u Kanadu kako bi izbjegli odlazak u rat te da je dodatnih 50.000 vojnika dezertiralo. Predsjednik Jimmy Carter je 1977. godine potpisao puni i bezuvjetni oprost svima onima koji su bježali ili dezertirali tokom Vijetnamskog rata.
Etrurska umjetnost
Arhitektura
Tumulusi su dobili imena prema glavnim motivima njihovih zidnih slika, pronalazačima ili prema pučkim nazivima.
Vijetnamski rat
Broj žrtava
Procjene ukupnog broja žrtava Vijetnamskog sukoba variraju ovisno o izvorima, a prema jednom od njih sveukupno je poginulo 3,800.000 ljudi tokom rata. Između 195.000 i 430.000 civila iz Južnog Vijetnama te između 50.000 i 65.000 civila Sjevernog Vijetnama poginulo je u ratu. Tokom sukoba Vietkong je izgubio između 171.331 i 220.357 ljudi.. Službena brojka Ministarstva obrane SAD-a o ubijenim komunističkim snagama tokom Vijetnamskog rata između 1965. i 1974. godine iznosi 950,765. Službenici ministarstva vjeruju da je taj broj napumpan za minimalno 30 posto. Uz to, Guenter Lewy ističe da su jedna trećina ubijenih "neprijatelja" najvjerojatnije civili te zaključuje da je stvarna brojka smrti komunističkih vojnih snaga vjerojatno bliža brojci od 444.000. Prema detaljnoj demografskoj studiji izračunato je da se sveukupna brojka smrti svih sudionika vijetnamskog sukoba kreće između 791.000 i 1,141.000 žrtava. Između 240.000 i 300.000 Kambodžanaca, oko 60.000 pripadnika Lao naroda te 58,220 Amerikanaca poginulo je tokom rata u Vijetnamu.
Popularna kultura
Vijetnamski rat korišten je za potrebe televizije, filma, video igrica i literature u zemljama sudionicama sukoba. U američkoj popularnoj kulturi izraz Ludi vijetnamski veteran (eng. Crazy Vietnam Veteran) koji opisuje izluđenog ili mentalno poremećenog čovjeka zbog njegovih osobnih iskustava u sukobu postao je čest izraz u upotrebi nakon rata.
Etrurska umjetnost
Skulptura
thumb| [[Himera iz Arezza, bronca, Arheološki muzej u Firenci. ]] Značaj vjerovanja u zagrobni život pokazuje i izrada sarkofaga koji su sastavljeni od sanduka na kojima obavezno leži ispružena skulptura pokojnika. Na prednjoj strani sarkofaga najčešće se nalazi jako plitak reljef shvaćen kao crtež, a ne kao plastika unutrašnjosti grobova koje su Etruščani oslikavali. Zadatak tih crteža bio je ostvariti atmosferu sličnu domu u težnji da se od groba stvori okoliš u kojem je pokojnik živio.
Slikarstvo
thumb|lijevo| Frulaš, zidna slika iz Grobnice leoparda, [[Monterozzi. ]] thumb| Etrurska oslikana plitica s likom konjanika i natpisom: ΛΕΑΓΡΟ[Σ] ΚΑ[Λ]ΟΣ (Leagros je lijep). Na ovom djelu iz 510.–500. pne. iz Vulcija prepoznajemo jasan utjecaj [[starogrčka umjetnost|grčke umjetnosti. ]] Najbolja su ostvarenja etrurske umjetnosti zidne slike u grobnim komorama. Najstarije potječu iz 6. st. pne., a najznačajnije su one iz grobova u Tarkviniji i Chiusiju. Na zidovima tumulusa se prikazuju gozbe sa sviračima i plesačima, jahači, lov i ribolov, pogrebne svečanosti i krajolici, te se na takav način pokušava oživjeti pokojnikov društveni život. Osim ovih motiva, prikazuju se i atletske igre, te nadmetanja jer se vjerovalo da će se na taj način dio snage koji je potreban za ove vještine prenijeti i na pokojnika.
Stilski ove slike slijede grčko slikarstvo, ali su izražene etrurske osobitosti: realizam, prirodnost u držanju i pokretima likova te prikazivanje krajolika. U doba helenizma tematika postaje ozbiljna, slikaju se prizori iz mitova o bogovima podzemlja i demona smrti. Etrurske zidne slike jedini su sačuvani spomenici monumentalnog antičkog slikarstva prije rimskog razdoblja.
thumb|lijevo| Stražnja strana etrurskog brončanog ogledala s urezanim likovima Eneje, Atalante i Melagrosa.4. st. pne., [[Louvre, Pariz. ]]
Primijenjene umjetnosti
Djela umjetničkog obrta od 7. do 5. st. pne. iznimne je kvalitete i tehničkog savršenstva (keramika, nakit, predmeti svakodnevne uporabe od kovine i oružje), te odaje grčke utjecaje. Od 4. st. pne. kvaliteta ovih radova iznimno opada.
Sterling, Utah
Sterling je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 262, što je 27 (11,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Vijetnamski rat
Popularna kultura
Jedan od prvih velikih filmova o Vijetnamskom ratu je bio proamerički Zelene beretke iz 1968. godine redatelja i glavnog glumca Johna Waynea. Tokom 1970-ih i 1980-ih godina snimljen je niz filmova čija se tema na ovaj ili onaj način doticala sukoba u Vijetnamu uključujući Lovca na jelene redatelja Michalea Cimina iz 1978. godine, Apokalipsu danas redatelja Francisa Forda Coppole iz 1979. godine, Vod smrti redatelja Olivera Stonea iz 1986. godine (temeljenog na njegovim osobnim iskustvima), Full Metal Jacket redatelja Stanleyja Kubricka iz 1987. godine, Hamburger Hill iz 1987. godine i Žrtve rata iz 1989. godine. Noviji filmovi koji se dotiču teme Vijetnamskog rata su Bili smo vojnici iz 2002. te Rescue Dawn iz 2007. godine.
Rat je također znatno utjecao i na generaciju glazbenika u Vijetnamu i SAD-u s obje strane - antiratne i pro/antikomunističke. Glazbena skupina Country Joe and the Fish snimila je pjesmu I-Feel-Like-I'm-Fixin'-To-Die Rat / The "Fish" Cheer iz 1965. godine koja je brzo postala jedna od najutjecajnijih himni antiratnih prosvjeda.
Trinh Cong Son bio je poznati kantautor iz Južnog Vijetnama poznat po svojim antiratnim pjesmama.
Falaise (Kalvados)
Falez je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 8.119, a gustina naseljenosti je iznosila 686 stanovnika/km².
Republican City, Nebraska
Republican City je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 150 stanovnika.
Chapelle-Rablais
Šapel Rable je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Connellsville, Pennsylvania
Konelsvil je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 7.637 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 7.637 stanovnika, što je 1.509 (16,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Harma
Harma je grad u Rijadskoj pokrajini u Saudijskoj Arabiji. Smješten je oko kilometar sjevernije od većeg grada al-Madžme, odnosno oko 210 km sjeverozapadno od glavnog grada Rijada. Prema popisu stanovništva iz 2011. u gradu je živjelo 9011 stanovnika.
Siali, Frosinone
Siali je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 214 m.
FMN adenililtransferaza
FMN adenililtransferaza (, FAD pirofosforilaza, riboflavin mononukleotid adenililtransferaza, adenozin trifosfat-riboflavin mononukleotid transadenilaza, adenozin trifosfat-riboflavin mononukleotid transadenilaza, riboflavin adenin dinukleotid pirofosforilaza, riboflavin adenin dinukleotid adenililtransferaza, flavin adenin dinukleotid sintetaza, FADS) je enzim sa sistematskim imenom ATP:FMN adenililtransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Za rad ovog enzima je neophodan jon Mg2+. On je visoko specifičan za ATP kao donor fosfata.
Detiobiotinska sintaza
Detiobiotinska sintaza (, destiobiotinska sintaza) je enzim sa sistematskim imenom 7,8-diaminononanoat:karbon-dioksid ciklo-ligaza (formira ADP). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
CTP ima polovinu aktivnosti ATP molekula.
Broome County, New York
je okrug u američkoj saveznoj državi Njujork. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 200.600.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 200.600 stanovnika, što je 64 (0,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
6-Dezoksi-5-ketofruktoza 1-fosfat sintaza
Ovaj enzim učestvujue u alternativnoj biosintezi 3-dehidrohinata (DHQ), koji učestvuje u kanoničkoj biosintezi aromatičnnih aminokiselina.
Formigaro, Padova
Formigaro je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Montenegro II, Brindisi
Montenegro II je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Lorenz Park, New York
Lonrenz Park je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.053, što je 72 (3,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
1027 Aesculapia
1027 Aesculapia je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 32,20 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,567 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,737 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,131, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 1,254 stepeni, a orbitalni period iznosi 2044,320 dana (5,597 godina). Apsolutna magnituda asteroida je 10,60 a geometrijski albedo 0,098.
Messingen
Mesingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 60 opštinskih središta okruga Emsland. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.105 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3454036.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Emsland Mesingen se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Emsland. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 34 metra. Površina opštine iznosi 25,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.105 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 43 stanovnika/km².
Dellroy, Ohio
Delroj je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 356, što je 62 (21,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Castéra (Gornja Garona)
Kastera je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Tuluz.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 597 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 35 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,71 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 284 m, a minimalnoj 125 m).
1029 La Plata
1029 La Plata je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 20,78 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 2,962 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,817 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,025, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 2,428 stepeni, a orbitalni period iznosi 1794,306 dana (4,912 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 10,88 a geometrijski albedo 0,181.
Asteroid je otkriven 28. aprila 1924. godine.
Moringen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Northajm Moringen se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Northajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 137 – 457 metara. Površina opštine iznosi 82,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.308 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 89 stanovnika/km².
Reynolds, Nebraska
Reynolds je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 69 stanovnika.
Zaljevski rat
Zalivski rat je sukob između Iraka i koalicionih snaga približno 30 država pod mandatom Ujedinjenih nacija i vođstvom Sjedinjenih Država.
Uvod u rat je bila iračka invazija Kuvajta 2. avgusta 1990. godine, prateći nedokazanu optužbu Iraka da Kuvajt nelegalno crpi naftu iz izvora duž iračke granice. Invazija je bila suočena sa trenutnim ekonomskim sankcijama protiv Iraka od strane Ujedinjenih nacija. Neprijateljstva su počela u januaru 1991, a je ishod bila odlučna pobeda koalicionih snaga, koje su isterale iračke snage iz Kuvajta sa minimalnim gubicima u ljudstvu. Kopnene i vazdušne bitke su vođene u Kuvajtu, Iraku i u graničnim delovima Saudijske Arabije. Rat se nije proširio izvan ovih teritorija, iako je Irak ispalio rakete na izraelske gradove.
Ime
Zalivski rat ili rat u Persijskom zalivu je najčešće ime za sukob Iraka sa zapadnim zemljama. Ova imena su koristila većina poznatih novinara i istoričara u SAD. Sukob je takođe poznat Amerikancima kao Operacije Pustinjski štit i Pustinjska oluja, a Britancima kao Operacija Grenbi. Kuvajćani i većina arapskih članova koalicije su nazivali sukob kao ”rat za oslobođenje Kuvajta”. U Iraku, rat je često nazivan ”Majka svih bitaka”.
Uzroci
Pre Prvog svetskog rata, po Anglo-Otomanskom sporazumu iz 1913, Kuvajt je smatran za autonomnu oblast u Otomanskom Iraku. Posle rata, Kuvajt je pao pod britansku upravu koja je tretirala Kuvajt i Irak kao odvojene države poznate kao emirati. Ipak, irački zvaničnici nisu priznavali legitimnost kuvajtske nezavisnosti i autoritet kuvajtskog emira. Irak nikada nije priznao nezavisnost Kuvajta i Velika Britanija je šezdesetih godina razmestila trupe u Kuvajtu da spreči aneksiju od strane Iraka.
Tokom Iračko-Iranskog rata, Kuvajt je bio u savezu sa Irakom, najviše zahvaljujući iračkoj borbi protiv od šiitskog Irana. Posle rata, Irak je bio vrlo zadužen prema nekoliko arapskih zemalja, uključujući 14 milijardi dolara duga prema Kuvajtu. Irak se nadao da će vratiti svoje dugove dižući cenu nafte na svetskom tržištu smanjujući proizvedenu količinu, ali je Kuvajt povećao proizvodnju, smanjujući cenu, pokušavajući time da izbori veću podršku sveta zbog rasrave oko granice između Kuvajta i Iraka. Nakon toga je Irak počeo da optužuje Kuvajt da crpi naftu iz iračkih naftnih izvora, a osim toga, Irak je tvrdio da je vodio rat u zajedničkom interesu svih arapskih zemalja protiv Irana i da bi zato trebalo da Kuvajt i Saudijska Arabija pregovaraju ili otpišu iračka ratna zaduženja. Irački predsednik Sadam Husein je tvrdio da je teritorija Kuvajta bila iračka provincija, koju su imperijalisti odvojili. Pripajanje je bi bilo korišćeno za rešavanje ekonomskog spora, a Kuvajtu bi bilo dozvoljeno da crpi iračke zalihe sve dok je pod zaštitom Iraka.
Rat sa Iran je takođe izazvao uništenje skoro svih iračkih luka u Persijskom zalivu, odsecajući glavni irački trgovački izlaz. Mnogi u Iraku su očekivali u budućnosti nastavljanje rata sa Iranom i mislili su da se bezbednost Iraka može garantovati kontrolisanjem više obale Persijskog zaliva, uključujući više luka. Kuvajt je zato bio privlačna meta.
Ideološki, invazija na Kuvajt je bila opravdana kroz poziv na arapski nacionalizam. Kuvajt je bio opisivan kao prirodni deo Iraka, odvojen u interesu britanskog imperijalizma. Pripajanje Kuvajta je bilo objašnjeno kao korak na putu ka velikom Arapskom savezu. Invazija je takođe u bila bliskoj vezi sa ostalim događajima na Srednjem Istoku. Prva Intifada je besnela u Palestini, a većina arapskih zemalja, uključujući Kuvajt, Saudijsku Arabiju i Egipat, su bile zavisne od Zapada. Sadam je zato predstavljao sebe kao jednog arapskog državnika koji ima volje da se suprotstavi SAD i Izraelu.
Predratni iračko-američki odnosi
I pre rata, iračko-američki odnosi su bili hladni i Irak je bio smatran za saveznika Sovjetskog Saveza. SAD su bile zabrinute zbog iračkog neprijateljstva prema Izraelu i nepristajanja na mirovne napore kao ostale arapske zemlje. One su takođe osuđivale iračku podršku raznim arapskim i palestinskim militatnim grupama kao što su Abu Nidal, što je dovelo do uključenja Iraka u prvobitnu listu zemalja koje sponzorišu terorizam 29. decembra 1979. godine. SAD su ostale zvanično neutralne tokom početka Iračko-iraskog rata, iako je prethodno bila ponižena zbog iranske krize sa taocima koja je trajala 444 dana i nadala se da Iran neće pobediti. Ipak, marta 1982, Iran je započeo uspešnu kontraofanzivu (operacija Neporeciva pobeda). U nadi da će popraviti odnose sa Irakom, Irak je uklonjen sa liste sponzora terorizma. Prividno, to je bilo zbog popravljanja režima, iako je bivši pomoćnik američkog sekretara za odbranu Noel Koh kasnije izjavio: ”niko nije sumnjao u nastavak iračke pomoći terorizmu... Pravi razlog je bio da im se pomogne da uspe u ratu protiv Irana”. Sa novim iranskim uspesima u ratu i neuspehom mirovnih pregovora u julu, prodaja oružja iz drugih zemalja (najvažnije SSSR, Francuska, Egipat i Kina) je dostigla vrhunac 1982, ali kao prepreka za moguće iračko-američke odnose je ostao Abu Nidal koji nastavio da deluje uz zvaničnu podršku Bagdada. Kada je grupa izbačena iz Sirije u novembru 1983., Reganova administracija je poslala Donalda Ramsfelda kao specijalnog predstavnika da uspostavi odnose.
Zbog straha da bi revolucionarni Iran mogao da porazi Irak i proširi Islamsku revoluciju na druge bliskoistočne zemlje, SAD su počele da pružaju pomoć Iraku. Od 1983. do 1990. godine, američka vlada je dozvolila prodaju oružja Iraku u vrednosti od 200 miliona dolara, prema Stokholmskom međunarodnom institutu za mir. Ova trgovina je predstavljala manje od 1% oružja prodatog Iraku u tom periodu, iako su SAD takođe prodavale helikoptere, koji, mada su bili predviđeni za civilne potrebe, odmah bili iskorišćeni u ratu protiv Irana.
Istraga senatskog komiteta za bankarstvo 1994. godine je ustanovila da je američko ministarstvo trgovine odobrilo prevoz bioloških agenasa za naučne svrhe u Irak sredinom osamdesetih, uključujući Bacillus anthracis (antraks), kasnije označenog od strane Pentagona kao ključnu komponentu iračkog programa biološkog oružja, kao i Clostridium botulinum, Histoplasma capsulatum, Brucella melitensis i Clostridium perfringens. Izveštaj Komiteta je napomenuo da svaki od njih razmatran od strane raznih zemalja kao biološko oružje. Dokumenti američke vlade sa kojih je skinuta oznaka tajnosti pokazuju da je vlada potvrdila da Irak koristio hemijsko i biološko oružje skoro svakodnevno tokom rata počevši od 1983. Predsednik senatkog komiteta, Don Rigl je rekao: ''”izvršni deo naše vlade je odobrio 771 različitih licenci za prodaju tehnologije Iraku. I ja mislim da je to poražavajuće svedočanstvo. ”''
Američka vlada je prvenstveno obezbeđivala Iraku ekonomsku pomoć. Rat se Iranom i poremećaj u izvozu iračke nafte su doveli da Irak zapadne u velike dugove. Ekonomska pomoć američke vlade je pomogla Sadamu Huseinu da nastavi da koristi resurse za rat koji bi u suprotnom slučaju bio izgubljen. Između 1983. i 1990. godine, Irak je primio 5 milijardi dolara kredita od ministarsva poljoprivrede, počevši od 400 miliona u 1983, povećavajući se na milijardu godišnje u 1988. i 1989. godini i konačno se završavajući sa 500 miliona dolara koje su bile obećane u 1990. godini. Osim kredita za poljoprivredu, SAD su obezbedile Huseinu i druge pozajmice. U 1985. godini, američka Banka za uvoz/izvoz je ponudila više od 684 miliona dolara kredita Iraku da sagradi naftovod kroz Jordan, a radove bi obavljala građevinska firma iz Kalifornije Behtel Korporešjn.
Ipak, kako je rat odmicao, bilo je pokušaja u američkom Kongresu da diplomatski i ekonomski izoluje Irak zbog brige o ljudskim pravima, njegovog dramatičnog povećanja vojske i neprijateljstvu prema Izraelu.
Ovi napori su bili odbačeni od strane nekih kongresmena, iako su neki vladini zvaničnici, među njima i šef Reganovog političkog štaba i pomoćnik sekretara za istočnoazijska pitanja Pol Volfovic, nisu složili sa davanjem podrške iračkom režimu.
Odnosi izmađu Iraka i SAD su ostali saveznički sve do dana kada je Irak napao Kuvajt. 2. oktobra 1989. godine, predsednik SAD Džordž Buš Stariji je potpisao tajnu direktivu 26, koja je počinjala: ”Pristup nafti iz Persijskog zaliva i bezbednost ključnih država u ovom regionu je od vitalnog značaja za sigurnost SAD-a.” Sa poštovanjem prema Iraku, direktiva govori: ”Normalni odnosi između SAD i Iraka će poslužiti našim dužim interesima i promovisaće stabilnost u Zalivu i Srednjem Istoku. ”
Krajem jula 1990. godine, kako su pregovori između Iraka i Kuvajta stali, Irak je nagomilao trupe na granici sa Kuvajtom i pozvao američkog ambasadora Ejpril Glespi na nenajavljeni sastanak sa predsednikom Iraka Sadamom Huseinom. Dva transkripta sa tog sastanka su načinjena i oba su kontroverzna. Prema transkriptima, Sadam je objasnio svoj problem sa Kuvajtom, uz obećanje da neće napasti Kuvajt pre još jedne runde pregovora. U verziji objavljenoj u Njujork Tajmsu 23. septembra 1990., Glespi je izrazila zabrinutost zbog mobilizacije vojske, ali je dodala: ''”Nemamo nikakvo mišljenje o arapsko-arapskom sukobu, kao što su vaša neslaganja sa Kuvajtom u vezi granice. Ja sam bila u američkoj ambasadi u Kuvajtu tokom kasnih šezdesetih. Instrukcije koje smo imali u tom periodu su bila da ne bi trebalo da izražavamo mišljenje o tom problemu i da taj problem nije povezan sa SAD. Džejms Bejker je naredio našem zvaničom izaslaniku da naglasi ove instrukcije. Nadamo se da možete rešiti ovaj problem koristeći sve raspoložive metode Čadila Klibija (tadašnjeg generalnog sekretara Arapske lige) ili preko predsednika Mubaraka. Nadamo se da će ovaj problem biti brzo rešen. ”''
Neki su shvatili ove izjave kao diplomatski signal da SAD daju ”zeleno svetlo” za invaziju. Iako Stejt Department nije potvrdio autentičnost ovih transkripta, američki izvori kažu da se ona rukovodila prema svemu kao po knjizi (uz saglasnost sa američkom zvaničnom neutralnosti tokom problema između Iraka i Kuvajta) i da nije signalizirala Sadamu Huseinu bilo kakvu dozvolu da prkose Arapskoj ligi. Mnogi veruju da su Sadamova očekivanja bila pod uticajem da SAD nisu zainteresovane za ovaj problem, o kojima Glespijini transkripti delimično svedoče i misle da je to takođe bilo zbog američkog podržavanja ujedinjenja Nemačke, još jedan akt koji je on smatrao kao čin brisanja veštačkih, međunarodno stvorenih granica. Drugi, kao što je Kenet Polak, veruju da on nije imao takve iluzije i da je prosto potcenio snagu američkog vojnog odgovora.
Novembra 1989, direktor Centralne Obaveštajne Agencije Vilijam Vebster se sastao sa kuvajtskim ministrom odbrane, generalom Fahd Ahmedom Alfahdom. Nakom invazije na Kuvajt, Irak je tvrdio da je pronašao memorandum koji se odnosi na njihov razgovor. Vašington Post je izvestio da je kuvajtski ministar spoljnih poslova bio zadovoljan kada je suočen sa ovim dokumentom na Arapskom samitu u avgustu. Kasnije je Irak navodio memorandum kao dokaz zavere u koju su umešane CIA i Kuvajt sa ciljem da se Irak destabilizuje politički i ekonomski. Sadržaj dokumenta:
''Slažemo se sa američkom stranom da je potrebno iskoristiti pogoršanu ekonomsku situaciju u Iraku da se izvrši pritisak na vladu te zemlje da povuče našu zajedničku granicu. Centralna obaveštajna agencija nam je pokazala pogodan način pritiska, kazavši da bi otvorena saradnja između nas trebala da počne u slučaju da bi takve aktivnost bile koordinirane na višem nivou.''
Invazija na Kuvajt
U zoru 2. avgusta 1990. godine, iračke trupe su prešle granicu sa Kuvajtom sa oklopnim i pešadijskim jedinicama, zauzimajući strateške tačke širom zemlje, uključujući i emirovu palatu. Kuvajtska armija je bila brzo nadjačana, mada su dali vremena kuvajtskom vazduhoplovstvu da odleti u Saudijsku Arabiju. Najžešće borbe su bile u samoj emirovoj palati, gde su se članovi kraljevske garde borili da bi omogućili članovima kraljevske porodice da pobegnu. Emirov rođak, koji je zapovedao gardom, je bio među ubijenima. Iračke trupe su zaplenile zalihe hrane i lekova, zarobile hiljade civila i zauzele najveće medije. Postojali su izveštaji o ubistvima, mučenjima i silovanjima koje su učinili iračke trupe prema kuvajtskim građanima. Ipak, kasniji dokazi pokazuju da su mnogi od tih izveštaja bili preuveličani ili lažni. Međutim, Irak je zarobio hiljade građana zapadnih zemalja koje je kasnije pokušao da iskoristi za cenjkanje. Nakon što je postavljena satelitska vlada na čelu sa Ala Husein Alijem, Irak je pripojio Kuvajt. Sadam Husein je tada postavio novog guvernera, predstavljajući ovo kao oslobođenje od kuvajtskog emira; ovo je u velikoj meri označeno kao ratna propaganda.
Diplomatija
U roku od nekoliko sati od početka invazije, Kuvajt i SAD su tražile zasedanje Saveta bezbednosti Ujedinjenih Nacija, koji je usvojio Rezoluciju 660, osuđujući invaziju i zahtevajući povlačenje iračkih trupa. 3. avgusta, Arapska liga je usvojila svoju rezoluciju osuđujući invaziju i zahtevajući povlačenje iračkih trupa. Arapska liga je takođe zahtevala rešenje ovog problema u njenim okvirima i usprotivila se stranoj intervenciji. 6. avgusta, Savet bezbednosti je usvojio Rezoluciju 661, uvodeći ekonomske sankcije Iraku.
Odluka Zapada da odbije iračku invaziju je imala mnogo zajedničkog sa sprečavanjem iračke invazije na Saudijsku Arabiju, državu koja je svetu daleko interesantnija od Kuvajta. Brzi uspeh iračke armije protiv Kuvajta ju je doveo u blizinu naftnih polja Hama, najznačajnijih izvora u Saudijskoj Arabiji. Iračka kontrola tih polja kao i Kuvajta bi dovela do toga da Irak zadobije veliku količinu svetskih razervi nafte. SAD, Evropa i Japan su smatrali mogući monopol kao veliku opasnost.
Američki predsednik Džordž Buš Stariji je brzo objavio da će SAD pokrenuti odbrambenu misiju da spreči Irak od invazije na Saudijsku Arabiju. Misija je dobila ime operacija Pustinjski štit. Američke trupe su stigle u Saudijsku Arabiju 7. avgusta. 8. avgusta, Irak je objavio da će delovi Kuvajta biti proširenje iračke provincije Basre, a ostatak će biti 19. provincija Iraka. Vrlo je verovatno da bi Irak mogao preuzeti kontrolu nad istočnim saudijskim naftnim poljima, ali je malo verovatno da bi Irak mogao da zauzme saudijsku prestonicu Rijad. Iračke oklopne divizije bi se onda srele sa istim teškoćama kao i saudijske snage koje bi branile naftna polja, to jest, trebalo bi da prevale veliki put kroz negostoljubljivu pustinju. Ovo bi se desilo u slučaju da ne bi bilo bombardovanja od strane vazduhoplovstva, daleko najmodernijeg roda saudijske vojske.
Irak je imao velik broj problema sa Saudijskom Arabijom. Brige zbog dugova prema Saudijskoj Araboji nastalih zbog Iračko-iransko rata su bile još veće, jer je Irak dugovao oko 26 milijardi dolara. Takođe, duga granica kroz pustinju nije bila određena. Ubrzo nakon pobede nad Kuvajtom, Sadam je počeo verbalno da napada saudijsko kraljevstvo. Raspravljao se da je kraljevstvo pod američkom podrškom nelegitimni čuvar svetih gradova Meke i Medine. Sadam je kombinovao jezik islamskih grupa koje su se nedavno borile u Avganistanu sa retorikom koju je Iran dugo koristio da napada Saudijce.
Dodatak rečenice ”Bog je velik” na zastavu Iraka i slike Sadama kako se moli u Kuvajtu su viđene kao deo plana za pridobijanje podrške muslimana i odvajanja mudžahedina od Saudijske Arabije.
Mornarica SAD je poslala dve pomorske borbene grupe USS Dvajt Ajzenhauer i USS Indipendens u područje, gde su stigle 8. avgusta. SAD su takođe poslale dva bojna broda USS Misuri i USS Vinskonsin u region i oni su postali poslednji brodovi koji su aktivno učestvovali u ratu. Povećanje broja vojnika se nastavilo od tada, dostižući 500.000 vojnika. Vojni analitičari se slažu da do oktobra, američke snage u regionu ne bi bile dovoljne da zaustave invaziju Saudijske Arabije koju je Irak nameravao.
Dugi niz rezolucija Saveta Bezbednosti i Arapske lige koji se tiču sukoba je usvojen. Jedna od najvažnijih je bila Rezolucija 678, usvojena 29. novembra, koja je dala Iraku rok za povlačenje do 15. januara 1991. dozvoljavajući upotrebu svih potrebnih načina da se podrži i sprovede Rezolucija 660. diplomatska formulacija upotrebe sile.
SAD, a posebno državni sekretar Džejms Bejker, su okupili koaliciju zemalja od 34 države koja bi se suprotstavila Iraku: Avganistan, Argentina, Australija, Bahrein, Bangladeš, Kanada, Čehoslovačka, Danska, Egipat, Francuska, Nemačka, Grčka, Mađarska, Honduras, Italija, Kuvajt, Maroko, Holandija, Novi Zeland, Niger, Norveška, Oman, Pakistan, Poljska, Portugal, Katar, Saudijska Arabija, Senegal, Južna Koreja, Španija, Sirija, Turska, Ujedinjeni Arapski Emirati, Velika Britanija i SAD. Američke snage su predstavljale 74% od 660.000 vojnika koji su učestvovali u ratu. Mnoge članice su bile protiv pristupalja, neke su mislile da je rat bio međuarapski sukob ili su se bojale američkog uticaja u Kuvajtu. Na kraju, mnoge države su bile primorane zbog neprijateljstva Iraka prema ostalim arapskim zemljama i ponudam ekonomske pomoći ili otpisivanjem dugova.
SAD su dale nekoliko javnih opravdanja za mešanje u sukob. Prvi razlog su bili dugotrajni prijateljski odnosi SAD sa Saudijskom Arabijom. Ipak, neki Amerikanci su bili nezadovoljni objašnjenjem i "Ne krv za naftu" je postala parola domaćih protivnika rata, iako oni nisu nikada dostigli broj protivnika Vijetnamskom ratu. Kasnija opravdanja za rat su uključivala dugu iračku istoriju kršenja ljudskih prava pod predsednikom Sadamom Huseinom, mogućnosti da Irak razvije nuklearno oružje ili oružje za masovno uništenje i da se gola sila neće tolerisati.
Iako su kršenja ljudskih prava iračkog režima pre i posle invazije Kuvajta bila dobro dokumentovana, vlada Kuvajta je pokrenula kampanju da bi uticala na američko mišljenje. Kratko nakon iračke invazije na Kuvajt, u SAD je stvorena organizacija Građani za slobodni Kuvajt. Ona je angažovala firmu za odnose sa javnošću Hil i Knoulton za 11 miliona dolara, od novca koji je pripadao kuvajtskoj vladi. Ova firma je pokrenula kampanju koja je opisala iračke vojnike kako vade bebe iz inkubatora i ostavljaju ih da umru na podu. Godinu dana kasnije, ovo tvrđenje je označeno kao smišljena prevara. Ispostavilo se da je osoba koja je svedočila ovom tvrđenju bila član kuvajtske kraljevske porodice koja je živela u Parizu tokom rata i zato nije mogla biti prisutna tokom navodnog zločina.
Mnogi mirovni predlozi su predlagani, ali nijedan nije usvojen. SAD su insistirale da je jedini prihvatljiv uslov za mir bilo iračko puno bezuslovno povlačenje iz Kuvajta. Irak je insisitirao da povlačenje iz Kuvajta mora biti povezano sa simultanim povlačenjem sirijkih vojnika iz Libana i izraelskih vojnika sa Zapadne obale, pojasa Gaze, Golanske visoravni i južnog Libana. Maroko i Jordan su pristali na ovaj predlog, ali su Sirija, Izrael i anti-iračka koalicija porekli da je bilo bilo kakvih veza sa kuvajtskim pitanjem. Sirija se pridružila koaliciji da istera Sadama, ali je Izrael ostao neutralan uprkos raketnim napadima na izraelske gradove. Bušova administracija je ubedila Izrael da ostane izvan sukoba, obećanjem da će povećati pomoć, dok je PLO pod Jaserom Arafatom otvoreno podržavao Sadama Huseina, što je dovelo do kasnijeg prekida palestinsko-kuvajtskih odnosa i proterivanja mnogih Palestinaca iz Kuvajta.
12. januara 1991, Kongres Sjedinjenih Američkih Država je dozvolio upotrebu vojne sile da izbaci Irak iz Kuvajta. Uskoro su ostale zemlje iz koalicije uradile isto.
Vazdušna kampanja
Dan nakon isteka roka koji je postavila Rezolucija 678 Saveta bezbednosti, koalicija je pokrenula veliku vazdušnu kampanju pod imenom Operacija Pustinjska oluja, sa preko 1000 uzletanja po danu, počevši od ranog jutra 17. januara 1991. Pet sati nakon prvih napada, irački državni radio je emitovao glas koji je identifikovan kao Sadam Husein koji izjavljuje: ''”Veliki duel, majka svih bitaka je počela. Svitanje pobede se približava kako veliki okršaj počinje”.''
Oružje koje je korišćeno u vazdušnoj kampanji su činile precizno vođeni projektili (ili ”pametne bombe”), kasetne bombe i krstareće rakete. Irak je odgovorio lansiranjem 8 Skad raketa na Izrael sledećeg dana. Primarni cilj za koalicione snage je bio uništenje iračkog ratnog vazudoplovstva i protiv-vazdušne odbrane. Ovo je bilo brzo ostvareno, tako da su tokom celog rata koalicioni avioni mogli da dejstvuju bez problema. Uprkos boljoj iračkoj protiv-vazdušnoj odbrani nego što je bilo očekivano, samo je jedan koalicioni avion oboren prvog dana rata. Stelt avioni su često korišćeni u ovoj fazi da bi izbegli mnogobrojne iračke SAM sisteme i protiv-avionsko oružje. Kada su ovi ciljevi bili uništeni, ostali tipovi aviona su mogli biti korišćeni masovnije. Avioni su uzletali najviše iz Saudijske Arabije i šest koalicionih grupa nosača aviona u Persijskom zalivu.
Sledeće mete za koaliciju su bili komandna i komunikaciona postrojenja. Sadam je za generale iračkih snaga u Iračko-iranskom ratu postvaljao bliske saradnike, tako da je niži kadar bio demoralisan. Koalicioni stratezi su očekivali da će irački otpor brzo nestati ako im se prekini komanda i kontrola. Prve nedelje rata je viđeno par uzletanja iračkih aviona, ali su oni učinilo malo štete, a 38 iračkih Migova je oboreno od strane koalicionih aviona. Ubrzo nakon toka, iračko ratno vazduhoplovstvo je počelo da beži u Iran. Između 115 i 140 aviona je prebeglo u Iran. Masovan beg iračkih aviona u Iran je iznenadio koalicione snage i one nisu bile spremne da reaguju pre nego što je većina iračkih aviona bezbedno sletela na iranske aerodorome. Iran nije nikada vratio avione Iraku i nije oslobodio posade narednih nekoliko godina. 23. januara, Irak je počeo da ispumpava približno 1 milion tona sirove nafte u zaliv, izazivajući time najveću naftnu mrlju u istoriji.