cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tierp
Historija
Historija Tierpa usko je vezana uz željezaru Tierps Järnbruk koju je 1894. osnovao čovjek po imenu - Stenborg, koji je nešto prije vodio kovačnicu. Željezara se isprva proslavila poljoprivrednim alatkama.
Kasnije od 1920., od kad je 1907. sagrađena ljevaonica, tvornica se preorjentirala na proizvodnju urbanog.inventara (šahtovi).
Jastrebovi
Jastrebovi su porodica ptica iz reda jastrebovki.
Sartano, Cosenza
Sartano je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1633 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 257 m.
NGC 263
NGC 263 je galaksija u zviježđu Kit.
Mali sokol
thumb| Falco columbarius
Mali sokol (lat. Falco columbarius) je ptica grabljivica koja živi u Sjevernoj Americi, Europi i Aziji te pripada porodici sokolovki. Ta ptica je najmanja među sokolovkama.
Opis
Mali sokol je ptica grabljivica velika od 24 do 33 cm s rasponom krila od 53 do 69 cm. Mužjaci su teški većinom 165 g, a ženke oko 230 g. Mužjak ima plavo-siva krila i leđa i trbuh crvenkasto-narančaste boje. Ženka ima tamnosmeđa leđa i krila i svijetliji trbuh. Ima dugo tijelo s glavom na kojoj se nalaze oči kojima odlično vidi, oštar kljun, a odrasle ptice imaju i tamnu prugu oko očiju. Ima kratke noge s kandžama te dugi rep.
Prehrambene navike
Hrani se manjim sisavcima, reptilima, malim pticama (koje teže 10-40 g), kukcima itd.
Razmnožavanje
Parenje počinje u svibnju ili u srpnju kada ženka u gnijezdo snese tri do pet jaja velika 40 x 31, 5 mm. Ženka leži na njima 28-32 dana. Izlegu se ptići koji su veliki nekoliko centimetara, a kad su stari tjedan dana, imaju 13 g i veliki su oko 10 cm te su pokriveni tamnim perjem.
Stanište
Živi u Sjevernoj Americi, Europi i Aziji na velikim planinama i drugim područjima.
Knape
Knape je naselje u slovenskoj Općini Škofji Loki. Knape se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 84 stanovnika.
Stéphanie od Belgije
Stefani od Belgije (21. maj 1864 — 23. avgust 1945) bila je ćerka belgijskog kralja Leopolda II i Marije Henrijete Ane fon Habzburg-Lotringen.
Udala se u 17 godini za austrijskog prestonaslednika Rudolfa, sina austrijskog cara Franca Jozefa i vojvotkinje Elizabete od Bavarske. Brak između Stefani i Rudolfa je loše funkcionisao, ali je na svet dospelo njihovo jedino dete, nadvojvotkinja Elizabeta Marija od Austrije. Nakon što je Rudolf 1889, u zamku Majerling, navodno izvršio samoubistvo po drugi put se udala za grofa Elemera Lonjaja. Umrla je u 23. avgusta 1945, u Panonhalmi.
La Loma, Tlalpan
La Loma je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Tlalpan.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2866 m.
Unterbreizbach
Unterbrajcbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Vartburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.901 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16063078.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vartburg Unterbrajcbah se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Vartburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 240 metara. Površina opštine iznosi 30,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.901 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 130 stanovnika/km².
San Justino, Tecolutla
San Justino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tecolutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Bordo Tule Chek, Mexicali
Bordo Tule Chek je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Stjepan VIII (papa)
Stjepan VIII. je bio papa od 14. srpnja 939. do listopada 942. godine. O njegovom životu ima vrlo malo podataka. Navodi se da je bio rodom iz današnje Njemačke, te da ga je za papu postavio lokalni rimski velmoža Alberic II od Spoleta. Kao i njegov prethodnik Lav VII, bio je Albericova marioneta, a sličan status će imati i njegov nasljednik Marin II.
Three for the Show
Three for the Show ( je američki filmski mjuzikl snimljen 1955. u režiji H. C. Portera. Predstavlja adaptaciju komada Home and Beauty engleskog pisca W. Somerset Maughama, odnosno remake crno-bijelog filma Too Many Husbands. Protagonistica, koju tumači Betty Grable, je zabavljačica čiji je muž (koga tumači Jack Lemmon) proglašen nestalim tokom korejskog rata, te koja se nakon toga udaje za njegovog najboljeg prijatelja (koga tumači Gower Champion). Radnja, pak, prikazuje komplikacije koje nastanu kada se ispostavi da je njen prvi muž živ i da se vraća kući. Film, za koga se kasnije ispostavilo da će biti pretposljednji u karijeri Betty Grable, je dobio uglavnom mlake kritike.
Organ, New Mexico
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 323.
Pui, Pui
Pui je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Pui.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4680 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 412 m.
Jomal-Osil, Zinacantán
Jomal-Osil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Zinacantán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 221 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2349 m.
Westfield, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 30.068, što je 20.775 (223,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Trebecco, Piacenza
Trebecco je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 516 m.
NGC 264
NGC 264 je galaksija u zviježđu Kipar.
San Pietro Casasco, Pavia
San Pietro Casasco je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 645 m.
El Aguacate, Mascota
El Aguacate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mascota.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1251 m.
Tekstualna kritika
thumb|[[Papyrus 46, koji sadrži II Pavlovu poslanicu Korinćanima 11:33–12:9]] Tekstualna kritika ili tekstologija (također filološka kritika) je nauka koja se bavi tekstom sa stanovišta njegove istorije. To nije književna kritika, vec kritika teksta.
Osnovna pitanja tekstologije su: pitanje autentičnosti, pitanje autorstva i pitanje datiranja teksta. Prvo pitanje se bavi samim tekstom i spada u nižu kritiku, a druga dva u višu kritiku (uglavnom vezanu za Bibliju).
Zadatak tekstologa je da utvrdi najraniji mogući oblik teksta. To se postiže uporednim proučavanjem svih dostupnih rukopisa, eventualnih starih prijevoda i citata istog spisa kod starih autora. Postoje razvijeni metodi da se utvrdi koje su razlike u raznim rukopisima greške, a koje verovatno potiču od izvornog autora.
Povest
Kolevka filologije je Aleksandrijska škola u 3.veku pre nove ere. Tu su se čuvali tekstovi, ispitivala autentičnost i slično.
Tekstologija u današnjem smislu nastaje u XIX veku. Tekstualna kritika je zauzimala centralno mesto u pozitivizmu. Prema Reneu Veleku i Ostinu Vorenu najviše je vezana za istoriju književnosti. U pozitivizmu se praktični rad uglavnom svodio na: kritičko izdavanje književnih tekstova, istraživanje izvora i istorijata nastanka dela i ispitivanje okolnosti u kojima je živeo autor.
Viša kritika je utemeljena u Nemačkoj gde su vršena proučavanja Biblije. Značajan je tekstolog Karl Lahman.
Johann Albrecht Bengel (1687-1752), nemački teolog poznat po izučavanju biblijskih rukopisa, je nakon intenzivnog proučavanja otkrio da mnoštvo kriterijuma može sumirati u jednostavnu rečenicu: „Proclivi scriptioni praestat ardua" - teže čitanje ima prednost nad lakšim. On se vodio sledećom logikom: kada su pisari prepisivali tekstove, bili su skloni da ih ispravljaju. Ako bi videli nešto što su smatrali pogrešnim, oni bi to ispravili. Stoga da bismo znali koji je stariji i izvorniji tekst, ne smemo dati prednost tekstu sa ispravljenim greškama, usklađenom pričom ili poboljšanom teologijom, već naprotiv, težem tekstu koji „vapi" da bude objašnjen. Bengel je takođe zapazio da su određeni rukopisi sličniji nekim rukopisima od drugih, odnosno da su rukopisi bili najsličniji primercima sa kojih su prepisani i drugim prepisima načinjenih sa istog izvornika. Dakle, svi dokumenti se mogu urediti u neku vrstu genealoškog odnosa, u kojoj postoje grupe dokumenata koji su medusobno sličniji. Tako se hipotetički može uspostaviti neka vrsta genealoškog stabla i pratiti poreklo dokumenata do njihovog izvora. Kasnije se grupisanje tekstova u familije razvilo u formalniji metodološki princip koji pomaže tekstolozima da uspostave originalni tekst.
Metodologija
Tekstolozi biraju između različitih varijanti teksta onu koja najbolje predstavlja najstariji oblik teksta, koristeći niz tekstualnih argumenata zasnovanih na dokazima koji se po svojoj prirodi klasifikuju ili kao spoljašnji ili kao unutrašnji.
Kritika teksta se mora sprovesti i u slučaju kad je djelo sačuvano u samo jednom rukopisu, jer su greške kod prepisivanja "ne samo moguće nego i neizbježive" (Šagi-Bunić). Kad je riječ o jedinom rukopisu, kritičar teksta je uglavnom prisiljen na stvaranje tzv. konjekture, kod čega je potrebna velika razboritost i solidno znanje, a svaku konjekturu treba dobro obrazložiti. Uvijek je posebno riskantno popunjavati praznine (lat. lacunae).
Vanjski dokazi
Prvi vanjski dokaz je brojnost rukopisa, kada preživeli rukupisi podržavaju jednu tekstualnu varijantu (inačicu) nauštrb druge. No, verzija posvjedočena najvećim brojem rukopisa ne obezbeđuje nužno i najbolji tekst. Ehrman daje primer, kad su od originalnog rukopisa načinjena dva prepisa, A i B. Primerak A je prepisao jedan pisar, dok je primerak B prepisalo pedeset pisara. Nakon toga je originalni rukopis izgubljen, pa je u tekstualnom prenosu preostao pedeset i jedan prepis, jedan načinjen sa A, a pedeset sa B. U tom slučaju, odlučujuća razlika u podršci za autentičnost nije pedeset rukopisa prema jedan, već jedan prema jedan (A prema B). Zato puki broj rukopisa koji podržava jednu inačicu ne znači nužno izvorniji tekst.
Drugi spošaljnji faktor je starost rukopisa. Daleko je verovatnije da se stariji oblici teksta nalaze u starijim rukopisima - pod uslovom da se tekst tokom vremena često menjao. No, ni to nije uvek slučaj. Primerak iz 5. veka može biti prepisan sa prepisa iz 4. veka, a rukopis iz 8. veka sa kopije iz 3. veka. U tom slučaju, noviji rukopis sačuvaće stariju verziju. Dakle, valjan rukopis ne mora nužno biti stariji od ostalih, prema Mabillonovu pravilu »recentiores non deteriores« (kasniji ali ne lošiji).
Treća odlika spoljašnjih dokaza je geografska rasprostranjenost rukopisa. Npr, nekad se jedna varijanta teksta nalazi u mnoštvu rukopisa, koji svi potiču iz Rima, dok široki spektar drugih rukopisa iz Egipta, Palestine, Male Azije i Galije sadrži drugu varijantu. U tom slučaju tekstolog može pretpostaviti da je jedna varijanta „lokalna", a da je druga varijanta starija i izvornija.
Unutarnji dokazi
thumb|right|[[Homerova Ilijada, VIII, 245-253, u rukopisu s kraja 5. ili početka 6. veka, Bibliotheca Ambrosiana, Milano]]
Prvi unutarnji dokaz se naziva unutarnja verovatnoća, i određuje koju varijantu je autor teksta verojatnije napisao. Tekstolozi proučavaju stil pisanja, rečnik i teologiju jednog autora. Kada se u rukopisima nađe više varijanti, a jedna od njih koristi reči ili stilističke crte koje se ne nalaze nigde drugde u delu tog autora, ili predstavlja gledište koje se ne slaže sa onim što autor zastupa, onda nije verovatno da je to tekst autora.
Druga vrsta unutrašnjeg dokaza se naziva verovatnoća transkripcije, i određuje koju varijantu je verovatno napisao prepisivač. Pisari su bili skloni da isprave ono što smatraju pogrešnim, da usklade pasuse koje smatraju protivrečnim i da približe gledišta u tekstu svojim gledištima. Prepisivači su češće tekst koji je težak za razumevanje činili lakšim, nego što su lak tekst činili težim. Stoga "teže čitanje ima prednost nad lakšim". Ovaj kriterijum se ponekad izražava na sledeći način: Varijanta koja najbolje objašnjava postojanje drugih varijanti je verovatnije original. Neki naučnici smatraju da je to najosnovniji i najpouzdaniji od svih principa tekstologije.
Rekonstrukcija teksta
Kritika teksta ima tri faze: recensio, examinatio, emendatio (pregledanje, ispitivanje, ispravljanje).
Prva faza, recensio, se sastoji u utvrđivanju odnosa među rukopisima, grupiranju u tzv. familije, te po mogućstvu utvrđivanja porodičnog stabla svih kodeksa, jer se time ustanovljava koji kodeks, ili koja familija kodeksa, donosi najbolji tekst; ujedno se postiže eliminisanje nekih kodeksa kao bezvrednih za rekonstrukciju teksta, što znatno skraćuje posao. U tom poslu je od prvorazredne važnosti proučavanje vanjskih svojstava kodeksa (starost i povijest rukopisa, podrijetlo, različite podjele teksta koje su naknadno uvedene i sl.). Ako se klasifikacija može provesti tim sredstvima, ona je lakša i sigurnija; ne iziskuje detaljno proučavanje inačica u rukopisima. Za klasifikaciju rukopisa na temelju upoređivanja sadržaja posebno su značajne dvije metode: prva, koju je razvio Karl Lachmann (g. 1842), polazi od traženja tzv. »zajedničke pogreške«: istoj familiji pripadaju kodeksi koji sadrže istu značajnu pogrešku. Druga, koju je predložio Dom Quentin (g. 1922), polazi od slaganja u inačicama, ostavljajući ocjenu o pogrešnosti za konačnicu. Njegova metoda polazi od uspoređivanja po tri kodeksa da otkrije njihova posrednika, pa se kombinacijom tih posrednika relativno brzo dolazi do genealoškog stabla. No, u slučaju kad je prepisivač imao pred očima dva ili više predložaka, obje te metode zataje, i potrebno je posegnuti za dubljom internom kritikom.
Druga faza je examinatio, ispitivanje inačica. Tu je potrebno duboko poznavanje autorova jezika. Kod odabiranja ispravne varijante osobito je važno pravilo da treba dati prednost »težem čitanju« (lectio difficilior), budući da su prepisivači skloni pojednostavnjivanju. Ipak neobičan izraz mora imati bar jednu paralelu, jer »jedanput je kao nijedanput, a dvaput vrijedi kao uvijek«. Treći stupanj je potom emendatio, ispravljanje iskvarenog teksta, odnosno uvođenje ispravne lekcije u tekst.
Utvrđivanja osnovnih podataka o spisu
Utvrđivanje osnovnih podataka o spisu (tko je autor spisa, gdje je i kada spis nastao, u kom kontekstu, itd.) treba jasno razlikovati od utvrđivanja podataka o kodeksu u kojem je nađen (tj. gdje je, kada i od koga napisan, te kako je dospio u rukopisni fond u kojem se sada nalazi).
Ponajčešće, kodeks navodi ime autora spisa. Ali nije rijetkost da u različitim kodeksima isti spis bude pripisan različitim autorima. Stvar je kritike da utvrdi kojem od tih autora spis zbilja pripada; ili možda ne pripada nijednom od navedenih. Kod utvrđivanja autorstva prednost imaju vanjski kriteriji, tj. svjedočanstva samih kodeksa, eventualni citati ili spominjanje autora spisa kod drugih pisaca i sl. No, nikad se ne mogu sasvim zanemariti, a često su odlučujući, nutarnji kriteriji, tj. analiza teksta spisa, njegova rječnika, stila i drugih elemenata.
Od najveće je važnosti utvrditi, makar približno, u koje je vrijeme spis napisan. To je ponekad važnije nego utvrditi autora, jer je za proučavanje razvitka nekog pravca mišljenja upravo to od kapitalne važnosti. Za utvrđivanje datuma nastanka može biti odlučujuće istraživanje vrela kojima se autor spisa služio i o kojima je ovisan. Ako se dokaže da je autor imao pred očima djelo nekog pisca, onda je sigurno pisao poslije nastanka toga djela. S druge strane, ako kod drugog pisca nađemo trag ovisnosti o spisu koji istražujemo, možemo biti sigurni da je naš spis napisan prije toga. Tako se fiksira tzv. terminus a quo i terminus ad quem (donja i gornja granica) za nastanak spisa. Ponekad tako dobijamo relativno dugo vremensko razdoblje unutar kojega je spis napisan, ali je i takva sigurnost vrednija nego nikakva. No, može se dogoditi da su oba spisa ovisna o nekom trećem: stoga tvrdnja o neposrednoj ovisnosti mora biti potkrijepljena solidnim dokazima.
Takođe je važno utvrditi i mjesto ili oblast gdje je spis nastao, kao i izvorni jezik djela.
Tekstualna kritika biblijskih rukopisa
Tekstolozi su sa relativnom pouzdanošću locirali nekoliko mesta u preživelim biblijskim rukopisima koja ne predstavljaju izvorni tekst Novog zaveta. Neki od takvih odlomaka iz evanđelja, za koje danas prilično pouzdano znamo da nisu izvorno pripadali Novom zavetu, su postali delovi Biblije popularni kod hrišćana vekovima.
Takođe, osporeno je tradicionalno pripisivanje autorstva nekim biblijskim spisima. Kritički proučavaoci koriste izraz pseudo-Pavlova pisma za poslanice kojima autor nije bio apostol Pavle, u koje ubrajaju Timotiju I i II, Kološanima, Efežanima i Titu.
San Giovanni, Palermo
San Giovanni je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 162 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 663 m.
Opština Lungulețu, Dâmbovița
Lungulețu je opština u Rumuniji u okrugu D'mbovica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 139 m.
Vučji Dol
Vučji Dol ima veliki značaj za srpsku zajednicu u Republici Makedoniji, pošto Srbi čine manjinu u naselju. Mesni Srbi i dalje koriste stariji naziv naselja, koji je promenjen pošto nije bio u skladu sa zvaničnim makedonskim jezikom ( = ).
Prirodni uslovi
Vučji Dol je smešteno u severnom delu Republike Makedonije. Naselje je danas sastavni deo (četvrt) grada Skoplja, je udaljen od središta grada 9 kilometara severozapadno.
Naselje Vučji Dol se nalazi u istorijskoj oblasti Skopsko polje. Selo je položeno u zapadnom delu Skopske kotline, koje je ravničarsko područje, na približno 290 metara nadmorske visine. Istočno od naselja protiče reka Lepenac.
Mesna klima je kontinentalna sa uticajem Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Vučji Dol je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 6.750 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (92%), a manjina su Srbi (6%). Početkom 20. veka celo naselje, tada zasebno selo, bilo je isključivo naseljeno Srbima.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Paso Blanco de los Ríos, Manuel Doblado
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1740 m.
Kokrica
Kokrica je naselje u slovenskoj Općini Kranju. Kokrica se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 1,595 stanovnika.
Kanski filmski festival 1959.
Dvanaesti po redu Kanski festival je bio održan od 30. aprila do 15. maja 1959. godine u Cannesu.
Гуњица
Гуњица је насеље у Србији у општини Мионица у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 101 становника.
Kanski filmski festival 1959.
Zlatnu palmu je osvojio Crni Orfej, brazilsko-francusko-italijanski filmski mjuzikl u režiji Marcela Camusa.
Henry Miller
Djelo
Bio je istinski Mesija erotske proze. Na osobiti je način opisivao seksualne pustolovine ljudi, a često spominje i alkohol. Zabranjivan i ocrnjivan u domovini. Bio je pripadnik boemske književne scene u Parizu. Izbijanjem Drugog svjetskog rata, ide u Grčku, ali kasnije bježi u SAD. Više godina proveo boemski u Parizu i tamo objavio svoje najpoznatije knjige, dugo zabranjivane u SAD: Rakova obratnica, Jarčeva obratnica i Crno proljeće. U njima se seksualna fantazija, vezana uz obilje crnog i ciničnog humora, uklapa u opis kaotičnog i neodgovornog ponašanja ljudi izvan redovnih zanimanja. Svjesna amorfnost kompozicije, u kojoj se anegdote prepliću s prirodno-mističnim meditacijama, odraz je Millerovog nihilističkog stava prema civilizaciji. U nizu daljnih knjiga ističu se Kolos iz Maroussija (o susretima u Grčkoj) i Big Sur i naranče Hieronymusa Boscha (o autorovom životu u Kaliforniji). Kasnija djela uključuju naslove kao što su: "Svijet seksa", "Opus Pistorum", "Moloch", "Ludi penis" (objavljen tek posthumno 1991. godine), "Klimatizirana noćna mora" (1945.), žestoka kritika SAD-a, "Mirni dani u Clichyu" (napisani 1940. i objavljeni tek 1956.), te legendarna trilogija "Ružičasto raspeće". U romane je unosio vlastitu filozofiju. Nasljednici u području erotske proze su mu: Michel Houellebecq, Jerzy Kosinski, Phillip Roth, Wei Hui, Charles Bukowski i drugi. Poznat je po izrazu do balčaka koji se spominje na 226. stranici Jarčeve obratnice. To je najkraći opis veličanstvenog i savršenog spolnog odnosa. Poznati suvremenici su mu Anais Nin, Pauline Reage i Erica Jong, koja je proglašena "ženskim Henryem Millerom". Napisao je 40 romana, a posljednjih 20 godina života proveo je u Kaliforniji, ponekad objavljujući, ali to mu više nije bila glavna preokupacija.
Kanski filmski festival 1959.
Nagradu za najbolju režiju je osvojio francuski sineast François Truffaut za svoj režijski prvijenac 400 udaraca. Taj je događaj izazvao pažnju zbog toga što je Truffaut prethodne godine, kao kritičar uticajnog časopisa Cahiers du Cinema od strane organizatora proglašen persona non gratom zbog toga što je "na neprimjeren način" opisivao selekciju filmova i odluke žirija. Truffautova pobjeda je postala značajna ne samo zbog njegove rehabilitacije, nego što je u filmu prvi put koristio motive i tehnike koje su - pogotovo nakon što za mjesec dana njegov sunarodnjak Claude Chabrol osvoji Zlatni medvjed na Berlinskom festivalu za sličan film Rođaci - postale karakteristične za uticajni filmski pokret poznat kao Novi val.
Гуњица
Демографија
У насељу Гуњица живи 140 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 49,8 година (46,7 код мушкараца и 52,7 код жена). У насељу има 55 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,76.
Kanski filmski festival 1959.
Nagradu za najboljeg glumca su podijelili Dean Stockwell, Bradford Dillman i Orson Welles za nastup u američkom filmu Compulsion. Nagradu za najbolju glumicu je osvojila francuska glumica Simone Signoret za nastup u britanskom filmu Put u visoko društvo.
Гуњица
Демографија
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Kanski filmski festival 1959.
Tadašnju Jugoslaviju je na programu festivala predstavljao Vlak bez voznog reda u režiji Veljka Bulajića.
940
Godina 940. (CMXL) bila je prijestupna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru.
Gradišćanski Hrvati
mini|desno|250px|Položaj Gradišća na karti Austrije thumb|250px|Dvojezični natpis u Gradišću Gradišćanski Hrvati (njemački: Burgenlandkroaten, mađarski: Burgenlandi horvátok) skupni naziv za pet malenih hrvatskih etničkih skupina nastanjenih na području Burgenlanda (Gradišća) u istočnoj Austriji i susjednim predjelima Mađarske i Slovačke.
Skupine i sela Gradišćanaca
Među sobom po imenu i dijalektu razlikuju se:
Štoji i Vlahi govore starošćakavskom ikavicom (iako Lisac Štoje uključuje u južnočakavce), dijalektom sličnim slavonskom i pretku novoštokavske ikavice, Dolinci, Havi i Poljanci su dio srednjočakavskog dijalekta), a povrh ovih skupina nalazimo i kajkavce Turopoljsko-posavski dijalekt oko Šopronja i južnočakavce (južnočakavski dijalekt na jugu Gradišća).
Sela Gradišćanaca u Mađarskoj i Slovačkoj
Nešto Gradišćanskih Hrvata živi i susjednim područjima Slovačke (Hrvatski Grob (Chorvátsky Grob), Hrvatski Jandrof (Jarovce), Devinsko Novo Selo (Devínska Nova Ves) i Čunovo), kao i u Mađarskoj: Hrvatska Kemlja (Horvátkimle), Bizonja (Bezenye), Koljnof (Kópháza), Vedešin (Hidegség), Temerje (Tömörd), Plajgor (Ólmod), Petrovo Selo (Szentpéterfa), Hrvatske Šice (Horvátlövő), Gornji Čatar (Felsőcsatár), Umok (Fertőhomok), Narda, Hrvatski Židan (Horvátzsidány), Prisika (Peresznye) i Unda (Und).
Povijest
Povijest Gradišćanaca započet će pojavom osmanlijskih Turaka, koja će za posljedicu imati iseljavanje hrvatskog stanovništva sa područja Like, Krbave, Korduna, Banovine, zapadne Bosne, Gorskog kotara i Slavonije. Do prvog vala iseljenja dolazi 1530-ih godina, nakon što su Turci poharali gotovo sva naselja između Une i Velebita i od Kupe do Kapele. Već četrdesetih godina istog stoljeća dolazi do drugog vala iseljavanja stanovnika iz područja srednjovjekovne Slavonije. Do posljednjeg trećeg vala iseljenja doći će pedesetih i šezdesetih godina 16. stoljeća.
Do iseljavanja stanovništva dolazi, osim zbog turske opasnosti, i zbog same politike pojedinih velikaških obitelji, kako zbog obrane od moguće turske invazije, tako i zbog same potrebe za radnom snagom. Pravci iseljavanja išli su prema sjeveru, ali i preko mora u Italiju gdje i danas nalazimo potomke iseljenih Hrvata, odnosno moliške Hrvate.
Etnografija
Broj gradišćanskih Hrvata u Austriji nije nikada točno ustanovljen, a procjenama, uključujući i Mađarsku i Slovačku, ima ih preko 60,000. Od 1929. godine osniva se Hrvatsko kulturno društvo sa sjedištem u Željeznom koje ima svoje seoske organizacije po cijelom Gradišću. Gradišćanci svoju kulturu čuvaju i razvijaju preko 450 godina koliko već žive u tome kraju. Posebno se njeguje tamburaška glazba i narodni plesovi (Stinjacko Kolo; Stinatzer Reigen)
Kuhinja Gradišćanskih Hrvata uvjetovana je blizinom austrijske i mađarske kuhinje, ali i nizinskom topografijom. Poznati specijaliteti pripremaju se od pilećeg i guščjeg mesa i voća, kao što su "Burgenländisches Erdbeerkoch", desert od jagoda i Burgenländische Gänseleber ili guščja jetara s lukom.
Današnja rasprostranjenost Gradišćanskih Hrvata po naseljima
Austrija:
Vodomar
Vodomar, drugim imenom i vodomar ribar (lat. Alcedo atthis), jedina je vrsta iz porodice riječnih vodomara i podreda vodomara koji živi i u Srednjoj Europi. Živi uz umjereno brze tekućice ili stajaću vodu, koja mora biti bistra, a u njoj živi dovoljno malih riba. Hrani se najčešće ribom, no isto tako i vodenim kukcima, malenim račićima i punoglavcima. Stanarica je u mnogim područjima, ali odlazi iz područja gdje se voda uz koju živi, zimi smrzava. Ova vrsta se u Europi, nakon nekog vremena, brojčano oporavlja ali se i dalje smatra desetkovanom. No kako u svom ukupnom staništu nije ugrožena, vrstu se ne smatra ugroženom.
Gradišćanski Hrvati
Današnja rasprostranjenost Gradišćanskih Hrvata po naseljima
Slovačka:
Češka:
Vodomar
Opis
Perje na gornjem dijelu glave, krilnom pokrovu, ramenima i repu je tamno plavozeleno do zelenoplavo. Na glavi su im azurno plave poprečne pruge, dok pera na pokrilju imaju azurno plave vrhove. Pruga na leđima je blještavo tirkizno plava. Donja strana tijela je sve do bijelog grla kod odrasle jedinke rđastocrvena do kestenasto smeđa. Šare na glavi obilježavaju crvenosmeđi pokrovi na ušima, oštro oivičene bijele pjege bočno na vratu i jedna plavozelena ili plava pruga na bradi. Na čelu, ispred svakog oka, imaju kestenjasto smeđu pjegu koja, sprijeda gledano, djeluje bijelo. U razdoblju parenja, noge su im narandžasto crvene.
Mitarenje traje od kolovoza do sredine studenog i to čvrstim redosljedom. U Srednjoj Europi u tom razdoblju obnavlja se samo tri četvrtine pera, a nastavlja se u slijedećem razdoblju mitarenja. Mladunci te sezone u ovom mladenačkom mitarenju mijenjaju samo mala, a ponekad i repna pera.
Chacenay
Šasne je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ob koja pripada prefekturi Troa.
Vodomar
Glasanje
Iako se ponekad opisuje glasanje ovih ptica kao pjev, to nije točno jer se ne javljaju različitim zvižducima i "rolanjem". Javljaju se nizom različitih glasova, no to glasanje ima uvijek određenu svrhu.
Chacenay
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 60 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,8 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 244 metara.
Vodomar
Rasprostranjenost i životni okoliš
Vodomar nastanjuje velika područja Europe, Azije i zapadne dijelove Sjeverne Afrike. U istočnim dijelovima Indonezije i Melanezije mogu se sredti izolirane populacije. Nema ih u Islandu, sjeveru Škotske i Skandinavije te u Sibiru. Pored toga, nema ih u gorskim područjima i u pustinjama, jer ove ptice za život trebaju tijekom cijele godine otvorenu slatku vodu. U zapadnoj i srednjoj Europi vodomari su, uz rijetke iznimke, stanarice. Prema istoku, udjel selica u ukupnoj populaciji se povećava. Putovi selidbe ovih ptica još nisu dovoljno istraženi.
Vodomar, drugim imenom i vodomar ribar, živi uz lagano tekuću ili stajaću, bistru vodu s malim ribama. Pored ribica, uz vodu mora biti i dovoljno pogodnih mjesta nad vodom koje može koristiti kao osmatračnicu, a voli i kad je voda oivičena drvećem. Koriste rijeke, potoke, jezera, ali i razne kanale, ribnjake i slična ljudskom rukom oblikovana staništa.
Hrana i lov
thumb|Vodomar s ulovljenom [[krkuša|krkušom (Gobio gobio]] Vodomar ribar hrani se ribama, vodenim kukcima i njihovim larvama, malenim račićima i punoglavcima. Može progutati ribu dugu do 9 cm i s najvećom visinom u leđima do 2 centimetra. Ako su ribe izdužene, "tanke" vrste, mogu ih progutati i do 12 cm duge.
Za "obradu" lovine, vodomar treba u pravilu deblju granu, ili neku drugu čvrstu podlogu koja se ne njiše. Manju lovinu često, uz snažno stiskanje kljunom, proguta odmah. Veće ribe donese natrag na granu i tamo ju trese, ili ju drži u kljunu i udara njom po podlozi dok ju ne ubije. Zatim, držeći ju kljunom, malim pomicanjima ju okreće da ju može progutati s glavom prema naprijed jer bi mu riba inače mogla krljuštima ili perajama zapeti u ždrijelu. Neprobavljive ostatke obroka, riblje kosti ili ostatci kukaca izbacuju (povrate) jedan do dva sata nakon obroka.
Razmnožavanje
thumb|Alcedo atthis thumb|Vodomar u letu Većina vodomara živi u trajnim parovima. Kad je godina povoljna, s puno moguće lovine, neki mužjaci žive s dvije ženke koje istovremeno, no na razdaljini od nekoliko kilometara, imaju legla. Nakon valjenja mladunaca, mužjak hrani paralelno mladunce oba legla. Pri tome, moguća je i pojava više uzastopnih legla iste ženke.
Između veljače i ožujka vodomari uz glasno dozivanje lete duž vode. Ako se sretne mogući partner, slijedi dugo zajedničko letenje tik iznad vode, pa kroz šumu do iznad drveća. Vrlo rijetko u tome sudjeluju više od dvije ptice. Nakon toga, mužjak zaposjeda moguće mjesto za leglo.
Udvaranje i parenje
U vrijeme udvaranja mužjak donosi malene ribe koje uz naklanjanje pruža ženki. Ona ih prihvaća uz glasanje i trepereći krilima. Ovo hranjenje u okviru udvaranja jača povezivanje para i služi procjeni partnera. Ponekad, ptice samo sjede na nekoj grani uz moguće mjesto za leglo, i izmjenično se glasaju.
U razdoblju kopanja hodnika i na njegovom kraju šupljine za leglo, mužjak opetovano, kao dio svadbenog rituala, donosi ribice ženki, a pri kraju pripreme prostora za leglo, dopazi do parenja. Pred parenje, mužjak zauzima imponirajući položaj tako, da sjedi uspravno s priljubljenim perjem, a krila objesi prema naprijed. Tada uzlijeće iza ženke, koja svoju spremnost za parenje često pokazuje glasanjem i gotovo vodoravnim prileganjem na granu, i slijeće na leđa svoje partnerice. Sad se mužjak hvata kljunom za perje na glavi ženke, i za nekoliko sekundi same kopulacije krilima održava ravnotežu. Nakon toga, najčešće slijedi kupanje. Kopulacija se, sa ili bez uvodnog ritualnog hranjenja ženke, može ponavljati više puta dnevno.
Komorica za leglo
thumb|left|U vrijeme gradnje duplje ptice se intenzivno kupaju Na nekoj okomitoj ili lagano prema naprijed nagnutoj strmoj obali od gline ili čvrstog pijeska koja nije previše premrežena korijenjem, počinju s kopanjem, po mogućnosti u gornjem dijelu obronka. Lagano uzlazni tunel s proširenjem na kraju dug je između 60 i 90 centimetara, a u presjeku ovalan, visok oko osam centimetara. Komorica na kraju tunela ima u promjeru oko 17 cm, a visoka je oko 12 cm. Za razliku od tvrde gline, u mekom pijesku proširenje može biti dugo i do 100 cm. Komoricu ničim ne oblažu, no uskoro se u njoj nakupe neprobavljivi ostaci riba.
Par sjedi na grani pred obronkom, dok mužjak iznenadno ne poleti i pred mjestom koje procjenjuje pogodnim i ostane lebdjeti kako bi kljunom udarao po podlozi. Nakon toga, vraća se na granu i čisti kljun od zemlje. Uskoro mu se pridružuje i ženka i zajeno kopaju tunel i šupljinu za leglo. Jedna ptica ostaje vani na straži, dok je druga zauzeta kopanjem. Iskopan materijal nogama izbacuju van. Tek kad počne iskapanje proširenog dijela za leglo, prica može iz tunela izaći glavom prema naprijed. Ako se kod kopanja ispriječi kamen ili neki korijen, ptice ili zavojem tunela zaobiđu prepreku, ili počnu kopanje na drugom mjestu. Gradnja može trajati dva do tri tjedna. Završenu "nastambu" na ulazu obilježavaju bijelim izmetom.
Jedan par ponekad započne više tunela ili čak iskopa i dovrši više takvih nastambi. Ptice ponekad nakon čišćenja, koriste stare, već korištene nastambe, pri čemu nije važno da li ju je ranije iskopao taj, ili neki drugi par. Često se i odluče dovršiti ranijih godina započetu nastambu. Većina parova do kraja ožujka ili početka travnja imaju spremnu odgovarajuću nastambu.
Opština Angamacutiro, Michoacán
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 3841 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1753 m.
NGC 265
NGC 265 je otvoreni skup u zviježđu Tukanu.
Vodomar
Polaganje i briga o jajima
Ženka polaže jaja prije podne, svakog dana po jedno. Jaja su bijela, glatka i gotovo okrugla (dužina oko 2,2 cm, širina oko 1,9 cm). Prvih dana su malo ružičasta, a kasnije postaju porculanski bijela. Teška su oko 4,3 grama, od čega je 5% ljuska.
U Srednjoj Europi ženka snese 6 - 8 jaja, rijetko više, a s ležanjem na jajima počinje, smjenjujući se s mužjakom, tek kad snese i zadnje jaje. Ptica koja sjedi na jajima, noću je to najčešće ženka, sjedi u komorici glavom okrenuta prema ulaznom tunelu. Partner koji dolazi na svoju "smjenu", izvana doziva pticu iz komorice, koja nakon dozivanja napušta leglo i izlazi. Ležanje na jajima traje 19 do 21 dan. Mladunci uglavnom svi izlaze iz jaja istog dana, a kad svi izađu iz jaja, ljuske obično ostaju u komorici. Ponekad roditelji iznose ljusku van, i ispred nastambe ih ispuštaju u vodu.
Od svih započetih legala, 30 do 40% propada. Velik dio legala uništi podizanje razine vode uz koju su komorice građene, no i snažna kiša može izazvati urušavanje ogale s leglima. Pored toga, snažne kiše zamute vodu, što jako otežava lov vodomara, pa mladunci uginu od gladi. Odrasle ptice mogu preživjeti kraća razdoblja bez ulova.
Nespretno smještena komorica može biti plijen različitih grabežljivaca, koji odozgor ili sprijeda opljačkaju leglo. I dva ili tri sata boravka ljudi kod ulaza u komoricu može dovesti do gubitka legla, jer se roditelji ne usude ući u duplju. Nekoliko dana nakon gubitka legla, ptice izlegu ponovo 6 do 7 jaja, i ponovo leže na njima.
Podizanje mladunaca
Po izlasku iz jaja, mladunci su goli i slijepi. Roditelji ih prvo hrane kukcima, a kasnije ribicama dugim 4 do 5 cm. Nakon 8 dana, izbijaju prve plavkaste patrljice na prsima, leđima i krilima mladunaca. U dobi od desetak dana, ptičima se otvaraju oči. Sad je jedan od roditelja s mladuncima još samo noću. Nakon dva tjedna, ptiči imaju perje, ali su pera još u prozirnoj ovojnici. Teški su oko 55 do 60 grama. Nakon tri tjedna, perje, osim manjih područja na glavi, gubi ovu ovojnicu.
Krajem svibnja do sredine lipnja, u dobi od 23 do 28 dana, mladunci izlijeću iz legla. U početku im roditelji, najčešće mužjak, donose ribice i pri tome ih odvlače sve dalje od legla. Ubrzo počinju i sami loviti ribu. U tom razdoblju ugrožavaju ih kopci i jastrebovi, ali i šumska sova.
Mark Levi
Mark Lazarevič Levi (ruski Марк Лазаревич Леви; pseudonim Mihail Agejev, Михаил Агеев) * (Moskva, Rusko Carstvo, 27.7. 1898. - † Erevan, Armenija, SSSR, 5. 8. 1973.) je bio ruski pisac.
Vodomar
Podizanje mladunaca
Nakon kraćeg udvaranja, u lipnju odnosno srpnju roditelji imaju ponovo leglo, i sve se ponavlja kako je već navedeno. Neki parovi uspijevaju izvesti i treće leglo u sezoni, tako da njihovi mladunci izlijeću krajem kolovoza do kraja rujna.
Jastreb (razvrstavanje)
Jastreb ili Jastrebovi ima više značenja:
Vodomar
Podizanje mladunaca
Analize prstenovanih ptica pokazale su, da vodomari imaju visoku stopu ugibanja. Tako između napuštanja legla i iduće sezone parenja ugiba oko 80% jedinki. Pored toga, oko 70% odraslih ptica ugiba između dvije sezone parenja. Vrlo rijetko jedinke dožive tri godine. Iznimke stare 5 godina su vrlo rijetke. Ovu visoku stopu smrtnosti vodomari nadoknađuju visokom stopom reprodukcije.
Mark Levi
Rodio se u bogatoj židovskoj porodici. Postao je kozmopolit, čiji je životni moto bio da se mora iskusiti sve. Kao pisac je za sobom ostavio jedno djelo: Roman s kokainom (1934), objavljen pod pseudonimom Mihail Agejev. Roman je prvi put objavljen u jednoj pariškoj reviji.
Kada je godine 1989. objavljen u riški reviji Vrelec (ruski: Родник), postalo je aktualno pitanje identiteta autora. Dugo vremena je prevladvala teorija da je autor romana Vladimir Nabokov. Na "trag" pravom autoru se došlo kada se ustanovilo da je najvjerojatnije riječ o autobiografsko djelo, te da autora treba tražiti među maturantima posebne gimnazije P. F. Krejmana u Moskvi. Tamo su našli kandidate među profesorima i kandidatima. Junak romana se, kao i autor, upisao na Moskovsi pravni fakultet. Tajanstveni autor je potom otkriven kada su u arhivi Moskovskog univerziteta pronašli kartoteku iz 1952. godine u kojoj je zapisano da je izvjesni Mark Levi predvavao na Erevanskom pedagoškom fakultetu.
Nekropola stećaka Boljuni
Nekropola Boljuni, općina Stolac, nalazi se na listi 28 srednjovjekovnih nekropola stećaka koje su 2016. godine proglašene Svjetskom baštinom UNESCO-a. Na listi su 20 nekropole u Bosni i Hercegovini, po 3 u Srbiji i Crnoj Gori, a 2 u Hrvatskoj. U obrazloženju se, između ostalog, navodi:
Nekropola je i nacionalni spomenik BiH.
Lokacija
Nekropola stećaka Boljuni nalazi se u zaseoku Boljuni, koje je u sastavu sela Bjelojevići, 15 km jugozapadno od Stoca, uz cestu Stolac - Hutovo Blato. Smještena je u ravnici, ispod seoskih kuća i raspoređena u dvije skupine, na rastojanju od oko 400 m. U okolici ima tragova iz ilirskog doba (gradina i tumuli), a nedaleko je lokalitet Crkvina, vjerovatno kasnoantičkog perioda i ostaci groblja (ranosrednjovjekovnog?).
Opis
Svrstani su u nizove i orijentirani isključivo u pravcu zapad - istok, ili sa malim skretanjem od tog pravca. Nekropola se sastoji od: 82 ploče, 176 sanduka, 12 sljemenjaka i 4 krstače. Od ukupnog broja 92 su ukrašena i to: 29 ploča, 57 sanduka i 6 sljemenjaka. Po broju ukrašenih spomenika spadaju među nekoliko velikih nekropola koje su najbogatije ukrašene.
Ukrašavanje
U reljefne motive koji se najčešće pojavljuju spadaju povijene lozice sa trolistovima, kao bordura na vodoravnim stranama ploča ili kao friz na uspravnim stranama sanduka. Ovaj motiv je karakterističan za čitavu Hercegovinu, ali se ovdje javlja u relativno velikom broju. Česti su i štitovi sa mačevima i rozete koje se javljaju u više varijanti: kao heraldičke oznake na štitovima, u kompoziciji sa polumjesecom ili samostalno. Pojavljuju se i kao stilizirane rozete sa tordiranim kružnim vijencima ili predstavljene kao krst - rozete. Zatim po brojnosti slijede plastične vrpce, razne bordure, krst - obični ili stilizirani, polumjesec, ljiljani, biljne stilizacije sa spiralama i grozdovima, arkade i mačevi. Brojne su figuralne predstave i kompozicije: scene lova na jelena, turniri i kola. Tu su i fantastične životinje, figure lava i konjanika.
Originalni motivi Boljuna su: lav, žena sa djetetom u narjučju, stilizirane rozete, fantastične životinje u vidu guštera i kolo sa kolovođom koji jaše na jelenu.
Natpisi
Po broju natpisa, ukupno 19, Boljuni pružaju istorijske podatke i podatke važne za kulturnu istoriju Bosne i Hercegovine. U natpisima se spominju imena sahranjenih: Radića Vladisalića, Heraka i Radoslava Herakovića koji leže “na svojoj plemenitoj”, Petra Vukića i njegovog brata i drugih. Neke od tih ličnosti su i istorijski dokumentirane. Dakle, tu su sahranjeni pripadnici grupe Boljuna - Vladisalića, koji su pripadali Donjim Vlasima.
Tu je i grob čuvenog vojskovođe Vlatka Vukovića Kosače, gospodara Huma i vojskovođe bosanskog kralja Tvrtka I., koji je prvi pobijedio Osmanlije kod Bileće 27. kolovoza 1388. godine, te sudjelovao kao vojskovođa u bitci na Kosovu polju 1389. i preminuo 1392. godine. Na njegovom grobu uklesano je:
Pošto je spomenik pisao Semorad, podignut je naknadno, što se zaključuje i po stećku u obliku krstače, podignutom ranije postavljene ploče.
Kamenoresci
Na nekoliko stećaka potpisao se majstor Grubač, prepoznatljiv po svom umjetničkom izrazu i motivima, dijak (pisar) Semorad i drugi (majstori Milić, Zelija i Dragiša i dva dijaka Radoje i Vuk). Smatra se da su Boljuni bili važan klesarski, tj. umjetnički centar. Najveći broj stećaka na nekropoli potječe iz doba djelovanja majstora Grubača (okvirno između 1440.-1460.), te iz doba njegovih učenika. U to doba područje oko Stoca bilo je jedno od glavnih žarišta epigrafskih spomenika, čiji su natpisi pisani ćirilskim pismom, ali sa poznatim paleografskim osobenostima ovog pisma u srednjovjekovnoj Bosni i Humu, kasnije Hercegovini, tako da paleografi sa razlogom govore o bosanskoj ćirilici.
Iako tačnih podataka nema, prema brojnosti stećaka pretpostavlja se da se ovdje sahranjivalo od druge polovine XIV do početka XVI stoljeća.
Lokalitet je zapušten, obrastao divljim rastinjem, ne vide se tragovi skorijeg održavanja ili uređenja zelenih površina; dio ograđene površine od ulaza u nekropolu i do prvih stećaka je uzoran, čime je pristup dodatno otežan. Nekropola je ugrožena odsustvom stalne brige o očuvanju lokaliteta.
U blizini nekropole, 200 m sjeverozapadno i 200 m istočno od nje su bila dva kamenoloma, odakle je najvjerovatnije dovožen kamen za izradu stećaka.
La Unión, Cuernavaca
La Unión je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Cuernavaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 833 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1466 m.
Unterkatz
Unterkac je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 65 opštinskih središta okruga Šmalkalden-Majningen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 428 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16066075.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šmalkalden-Majningen Unterkac se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Šmalkalden-Majningen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 400 metara. Površina opštine iznosi 9,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 428 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 44 stanovnika/km².
Dai Viet
thumb|right|[[Hoa Lu - Dai Co Viet Imperial Capital]]
Đại Việt (大越, doslvno "Veliki Viet") je bilo službeno ime za državu pod vlašću vijetnamskih dinastija počevši s vladavinom Lý Thánh Tônga (vl. 1054–1072), trećeg kralja dinastije Ly. Ranije, od vremena Đinh Bộ Lĩnha (vl. 968–979), službeni naziv zemlje je bio Đại Cồ Việt (大瞿越); cồ (𡚝) je sinonim za 大. Izraz "Việt" is kognat s kineskom riječi "Yue", nazivom koji se u drevna vremena koristio za ne-kineske narde na području današnje južne Kine i sjevernog Vijetnama.
Godine 1400. je osnivač dinastije Ho, Hồ Quý Ly, promijenio ime u Đại Ngu (大虞). Godine 1407. je Vijetnam ponovno pao pod kinesku vlast pod dinastijom Ming, koja je potrajala do 1427, kada je zemlja preimenovana u Annam. Godine 1428. je Lê Lợi, osnivač dinastije Le, osloboidio Annam i ponovno proglasio kraljevstvo Đại Việt.
Kada je vlast nad zemljom preuzela dinastija Nguyen, naziv zemlje je godine 1804. promijenjen u Việt Nam (越南), sve dok ga car Minh Mạng 1839. nije opet promijenio u Đại Nam (大南, doslovno "Veliki Jug"); predstavljalo je službeno ime sve do 1945. kada se ponovno koristi izraz Việt Nam.
El Ocote, Santiago Tetepec
El Ocote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tetepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 226 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 659 m.
Kenji Nojima
Kenji Nojima (野島 健児) je japanski glasovni glumac. Zapošljava ga agencija za talente Aoni Production. Oženjen je za Chie Sawaguchi od 2004. Među njegovim najpoznatijim animeima su Psycho-Pass, Blood+, Time of Eve, Fullmetal Alchemist: Brotherhood, Highschool of the Dead, One Piece, Sailor Moon Crystal, Clannad i Sister Princess, Trigun i Zero no Tsukaima.
San Juan del Monte, Taxco de Alarcón
San Juan del Monte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Taxco de Alarcón.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 181 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2080 m.
Shamim Sarif
Shamim Sarif (24. septembar, 1969.) je engleska spisateljica i rediteljka, indijskog i južnoafričkog porekla. Njeno poreklo poslužilo joj je kao inspiracija za nagrađivani, prvi roman, The World Unseen, koji se bavi pitanjima kao što su rasa, rod i seksualnost. Kasnije je po svom romanu snimila film u kome glumi Lisa Ray. Za film The World Unseen dobila je tri nagrade za najbolju režiju.
Sarif živi u Londonu sa svojom suprugom, Hananom Kittan i njih dve imaju dva sina.
Astaksantin
Astaksantin je organsko jedinjenje, koje sadrži 40 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 596,838 Da.
Giusto, Venezia
Giusto je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Koprivnik (Žiri, Slovenija)
Koprivnik je naselje u slovenskoj Općini Žiriju. Koprivnik se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo stanovnika.
NGC 266
NGC 266 je galaksija u zviježđu Ribe.
Satu Mare (okrug)
Satu Mare (rumunjski: Județul Satu Mare, mađarski: Szatmár megye, njemački: Kreis Sathmar, ukrajinski: Сату-Маре) je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica lokalne uprave) na sjeveru Rumunjske pored mađarsko - ukrajinske granice.
Geografske karakteristike
Okrug Satu Mare graniči sa Okrugom Maramureş sa istoka, sa Mađarskom sa zapada, sa Ukrajinom sa sjevera i sa okruzima; Sălaj, Cluj i Bihor sa juga.