cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bajazid II
Stupio je na prijesto 1481. godine, sa 35 godina starosti. Njegov mlađi brat Džem je zavladao Bursom, ali je bio poražen u bici kod Jenisehira. Bježao je do Egipta i vratio se nazad, ali je njegova vojska ponovno bila natjerana u bijeg kod Ankire i Ikonija. Vojske sultana su preduzimale stalno vojne pohode na Bosnu, Dalmaciju i Ugarsku. Hercegovina je bila zauzeta. Bajazit II je 1488. od Mameluka izgubio gradove Adanu i Tars. Njegova vojska opustošila je velika područja u Štajerskoj, Korušku, Albaniji i Krajini. Kod mjesta Filah Osmanlije su 1492. godine poražene, a njihov vojskovođa Mihaloglu Ali Bej bio je smaknut po tadašnjim običajima. Takođe, u osmanlijske ruke je pao i venecijanski Lepanto. Godine 1509. Konstantinopolj je pogodio snažan zemljotres. Iste godine izbio je građanski rat, kada je Bajazit II odredio svog sina Ahmeda za nasljednika, a drugi sin Selim je to poricao. Selim je prisilio svoga oca da abdicira, uz podršku vojske. Bajazit II je umro 26. maja 1512. godine, verovatno od posledica trovanja. Bajazit II je još za života u Konstantinopolju izgradio Bajazit-džamiju, gdje je i sahranjen. Za vrijeme njegove vladavine izgrađne su mnoge džamije, derviški manastiri i mostovi.
Dolazak na presto
Sultan Mehmed je završio svoj život od kolere, 3. maja 1481. godine, u vreme kada se spremao za napad na Rodos i njegove vitezove Jovanovce. Odmah iza njegove smrti počela je duga borba između Bajazita i njegovog brata Džema, koja je u prvo vreme sprečila Turke da preduzimlju nove podvige. Jedno vreme se među hrišćanima čak verovalo, da bi ta borba mogla izazvati krupne poremećaje u tobože još nekonsolidovanom Turskom Carstvu. Međutim, sve su te nade ostale prazne. Turska vojnička snaga čvrsto je držala vlast i osigurala presto Bajazitu. Protiv nje nisu smeli ništa da pokušaju zaplašeni i skrhani hrišćanski podanici, a rastrojeni susedi više su računali s turskim međusobicama, nego sa sopstvenom snagom.
Pad Hercegovine
mini|desno|Sultan Bajazit Koliko Turci nisu bili ozbiljno pokolebani tim sukobom između braće vidi se najbolje po tom, što su nesmetano nastavljali svoje akcije na Balkanu. Hteli su, da konačno reše i pitanje Hercegovine. Herceg Vlatko je možda poverovao, da su mađarski upad u srce Bosne i međusobne borbe među Turcima, i njihovo povlačenje iz Otronta, bili znak da turska zvezda tamni. On je u proleće, 1481., upao u Bosnu, u isto vreme kad je i Nikola Dukađin počeo akciju u Albaniji, očevidno s poticajem napuljskog vladara kralja Ferdinanda, koji je hteo da odbije turski interes od južne Italije. Ali za svoj pokret Vlatko nije našao nikakva odziva. Nije ga pomogao niko, ni u zemlji ni sa strane. Daut-paša bosanski namesnik, oborio se na nj svom snagom i razbio ga potpuno. Vlatko se jedva, s nešto vojske, spasao u Novi. Tamo mu je tek stigla u pomoć jedna četa mađarskih vojnika, koje mu beše uputio kralj Matija.
Buenavista, Tonalá
Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tonalá.
Bajazid II
Pad Hercegovine
Na tužbu hercegovačkog namesnika Ajaz-paše, da Dubrovčani snabdevaju hranom i drugim potrebama Vlatka i Mađare u Novom, zapretio je novi sultan Bajazit II Republici vrlo ozbiljno. To je doprinelo da se ona trgne i da grad, opkoljen od Turaka, moradne popustiti možda i pre nego što je mislio. Krajem januara 1482. njegova je sudbina bila rešena. Izaslanik Ajaz-pašin, vojvoda Ferhat, tražio je od Republike tri barke, da bi se u njima prevezli oni Mađari koji su predali grad. Herceg Vlatko sklonio se ranije. Grad se predao po sporazumu, pošto su Turci pristali da mađarska posada slobodno iziđe i pošto su se oni sami pobrinuli za prevoz. Ti Mađari došli su 31. januara u Dubrovnik, a odatle su otpremljeni dalje.
Buenavista, Tonalá
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 98 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
Bajazid II
Borbe sa Mađarima 1480ih
Na početku Bajazitove vladavine bilo je više borbi u Srbiji i u Bosni. Iniciativu su davali skoro podjednako srpski pogranični zapovednici koliko i Turci. Srspki despot Vuk isticao se neobično. Tako u jesen 1481., kad je razbio vojsku smederevskog zapovednika Skender-bega, pa provalio u Srbiju sve do Kruševca. Srpski letopisi beleže, kako despot Vuk tada "rasipa" Kruševac. Odveo je iz njegove okoline preko 60.000 srpskih duša, a celu oblast je opustošio.
Te preseljene Srbe kralj je dao nastaniti u okolini Temišvara, nedaleko od granice. On je uopšte želeo da dosta puste južne oblasti naseli, a i da Srbe na toj strani ojača kako bi bili sposobniji na otpor. Ali srpskim ljudima nije bilo suđeno da ostanu samo na tim ugroženim južnim granicama i da ih brane svojim prsima. Kralj Matija se baš u to vreme bio zapleo u ponovni rat sa Austrijom. Kad je njegova vojska u leto 1482. pretrpela tamo osetan poraz morao je Matija lično da pođe tamo, da bi digao duh. Za taj pohod njemu su trebali pouzdani srpski ratnici i on ih je dobio u priličnom broju (oko 4.000 ljudi). Turci su, naravno, iskoristili tu zaposlenost Mađara na drugoj strani, pa su u septembru upali u Banat, ali su ih kod Bečeja, 9. septembra, presreli despot Vuk, Petar Doci i Pavle Kanjiži i naneli im težak poraz. Despot se isto tako pokazao junak i na drugoj strani. Kad su Turci u jesen 1483. iz Bosanske Krajine provalili do Kranjske i Koruške sačekali su ih na povratku, na Uni, "kod broda Zrinskoga", despot i hrvatski ban Matija Gereb, pa su ih 30. oktobra potpuno potukli i oduzeli im sav plen.
Nije mnogo prošlo iza smrti despota Vuka, 16. aprila 1485. godine, kad je umro i drugi vođa Srba u Ugarskoj, vojvoda Dmitar Jakšić. Vraćajući se iz Turske, gde je bio kao poslanik kraljev kod sultana, on je u blizini Smedereva bio napanut i teško ranjen. Od te rane je i umro 8. novembra 1486. godine.
Kralj Matija cenio je vrednost i saradnju Srba i odlučio je s toga, da njihovu despotovinu produži i dalje. Novi despot je sada postao Vukov brat od strica, Đorđe.
Ivan Crnojević
mini|desno|Bajazit, rad Jovana Mladog Na glas o smrti sultana Mehmeda i o neredima u Turskoj požurili su u svoje zemlje i Skender-begov sin, Leka Dukađin i Ivan Crnojević. Prošli su kroz Dubrovnik sredinom juna. To je onaj čas, kad su mnogi poverovali da će se moći naneti osetni udarci turskoj sili, koja se trošila u građanskom ratu. Ivan Crnojević bio je bolje sreće nego Vlatko Hercegović. Turci nisu protiv njega upotrebili nikakve veće snage i on se, posle nešto borbe, mogao učvrstiti u zemlji. Ali ne više u zetskoj ravnici niti u Žabljaku, nego u vrletnom i teško pristupačnom Kršu pod Lovćenom, odakle mu je bila starina i gde je, u neposrednoj blizini, imao mletačku granicu. Samo, da bi mogao nesmetano opravdati zemlju i obezbediti se za nešto duži period, Ivan je priznao tursku vrhovnu vlast. Otud mu verovatno i narodni naziv Ivan-beg.
Ali je za to vreme pokvario Ivan svoje odnose sa Mlečanima. On je bio ljut na njih ne samo s toga, što ga, po njegovu nahođenju, nisu dovoljno pomagali, nego i s toga, što su bili prisvojili neke oblasti na koje je on polagao pravo (Paštroviće, Čimpicu i Grbalj). Posle izvesne borbe sporazum je postignut na osnovi, da mu Mlečići u ime najma za te zemlje plaćaju 600 dukata godišnje. Ali je sukoba bivalo i posle toga, ponajviše zbog solila na Primorju, važnih za Ivanovu stočarsku zemlju, i zbog ličnih zađevica i krvnih osveta. Mlečani su se 1489. god. tužili na Porti protiv Ivana kao turskog podložnika, ali nisu postigli mnogo, jer sultan nije pravio nikakva pritiska. Odnosi su se popravili tek u leto 1490., kad je Ivan zatražio dozvolu da njegovi ljudi dođu u Mletke kao svatovi, koji bi poveli Jelisavetu Erico, njihovu plemićku, za njegova najstarijeg sina Đurđa. Taj brak imao se izvršiti tek pošto je Ivan dobio za nj prethodno odobrenje od Porte. Republika je pristala na tu vezu u želji da njom popravi svoje susedske odnose sa Ivanom, a i radi budućnosti. Ali Ivan nije dočekao da pozdravi svoju snahu na Cetinju. Umro je dok su svatovi bili na putu, iznenada, krajem jula 1490.
Ugarski građanski rat
Posle smrti kralja Matije (6. aprila 1490.) u Mađarskoj nastaše velike unutrašnje krize. Za presto se otimahu kraljev nezakoniti sin Janoš Korvin, zatim češki kralj Vladislav, austrijski nadvojvoda Maksimilijan i poljski kraljević Albert. Skoro celo dotad stvoreno Matijino delo došlo je brzo u pitanje. Despot Đorđe i slavonski velikaši bili su za Matijina sina, i na Rakoško Polje, gde se imao vršiti izbor kralja, stigli su 13. jula sa 7.000 konjanika. Korvin nije prošao. Većina magnata nije mogla da primi za vladara čoveka koji je nosio žig nezakonitosti. To je brzo shvatio i on sam, pa se nagodio sa izabranim češkim kandidatom. Kad su videli da su propali na izboru austriski nadvojvoda i poljski kraljević, svaki za svoj račun okrenuše vojsku na Mađare. Despot Đorđe je lojalno pomagao Matijina sina, a kad je on sam digao ruke od dalje borbe, Đorđe je, kao stari prijatelj Habzburga, prišao uz Maksimilijana. Ostale srpske vođe, Jakšići i Miloš Belmužević, ne htedoše da ga slede, nego se opredeliše za izabranog kralja Vladislava. Oni, šta više, uđoše i u borbu za njegova prava. Belmužević je čak i doprineo znatno, da su Maksimilijanove čete krajem 1490. god. bile razbijene kod Stonog Beograda i potisnute iz Ugarske. Posle tog austriskog neuspeha i posle poraza Poljaka na severu Vladislav je ostao gospodar situacije. Mudro se, već početkom 1491. god., izmirio sa svojim protivnicima, ne hoteći da ih progoni. Među njima bio je i despot Đorđe. Kao kraljev prijatelj on je sa ostalim Srbima sudelovao pri konačnom obračunu sa Poljacima u bitci kod Košica, 24. decembra 1491.
Feudalna anarhija u Ugarskoj krajem XV veka
Neočekivano, borbeni i dotle vrlo aktivni despot Đorđe zgadio se, izgleda, na sve, odrekao se časti i čina, i otišao u kaluđere. Sve je dosad ostala tajna šta ga je moglo opredeliti na taj korak. Očevidno je samo to, da je po sredi bilo neko veliko razočaranje. Znamo da je bio nesrećan u braku i da se rastao sa ženom. Krijući od majke i brata postrigao se za monaha u crkvi Sv. Luke u Kupinovu, jedne noći 1496. god., a sofiski mitropolit Kalevit proizveo ga je u Kupinovu za jeromonaha Maksima.
Vlast je primio njegov mlađi brat Jovan, koji je bio manje sentimentalna priroda. Ovaj se oženio Jelenom, ćerkom Stevana Jakšića, i tako se približio svojim sunarodnicima, s kojima do dolaska u Srem nije imao mnogo neposrednih veza. Bio je veoma borben i svoj kratki vek proveo je skoro stalno pod oružjem. A i prilike, u kojima je živeo, bile su sasvim pomućene. Franjo Berislavić, muž udovice despota Vuka, zajedno sa ženom i decom odmetnuo se u Turke i kralj im je zato 15. januara 1496. oduzeo poklonjena imanja. Kaločki nadbiskup i njegovi ljudi tražili su od pravoslavnih despotovih podanika propisanu desetinu, iako su Srbi od nje bili zakonom oslobođeni i nisu hteli da odustanu od toga pored svih Jovanovih pretstavki. Kralj je čak naređivao da se desetina pokupi silom. Sam nadbiskup je poručivao da mora braniti prava svoje crkve; "Bog je stvorio Ugarsku hrišćanskom, a ne šizmatičkom zemljom i despot nema tu vlast, da od nje načini srpsku državu." U isto vreme su Turci, s vremena na vreme, upadali u susedne oblasti, i pored toga što je između vladara bio sklopljen formalni mir, i vršili pokolje i pljačkanja. Tako je, prilikom jednog mučnog prepada, poginuo jedinac sin vojvode Miloša Belmuževića, hrabri Vuk. U takvim prilikama od srpskog despota tražilo se mnogo. I da bude dobar čuvar granice, i energičan borac, i vešt diplomata; da se brani i desno i levo; i da suzbija neprijatelje i one s polja i one oko kuće.
Pojava Đurađa Crnojevića
Đurađ Crnojević je, kao mletački zet, popravio donekle odnose sa Republikom, ali je do lokalnih graničnih sukoba, i to dosta oštrih, dolazilo i za njegova vremena. Republika je čak 1493. god. bila prisiljavana da upotrebi i vrlo opore pretnje. Đurđeva žena nije ostavila u Crnoj Gori dobar glas. Nalazilo se da nije bila podesna za tamošnje prilike i da je dosta doprinela razdoru među Crnojevićima. U svojoj zvaničnoj tituli Đurađ se zove samo "blagoverni i bogom hranimi vojvoda Zeti", a za svoje podanike bio je "gospodin" i ništa više.
Antiturski savez 1495.
mini|desno|Sultan Bajazit Kada je francuski kralj Šarl VIII, osvojivši napuljsku kraljevinu 1495. god., stao raditi na spremanju jednog antiturskog saveza, on je, među ostalima, pomišljao i na saradnju sa Đurđem Crnojevićem, poslednjim srpskim, makar i poluslobodnim, dinastom. Veze između Karla i Đurđa stvorio je Đorđev ujak Konstantin Arijanit, koji je živeo u Italiji. Međutim, protiv tog saveza bili su odlučno Mlečani, koji su zazirali od francuskog učvršćivanja u Italiji, pa su toga radi sklopili savez protiv Francuza, u koji su ušli još i Španija, Austrija, Milan i sam papa. Toj koaliciji uspe da ne samo potisne Karla iz Napulja nego i da konpromituje sve njegove planove na Balkanu. Rođeni brat Đurđev Stefan odao je na Porti bratove pregovore i doneo mu krajem 1496. od sultana poruku: da dođe u Carigrad da se opravda ili da ide iz zemlje. Đurađ, osećajući se krivim, napustio je sa ženom i decom Crnu Goru i preko Budve otišao za Mletke. Bio je, glasi jedan savremeni izveštaj, "veoma lep čovek i visok, s haljinom od zlata po grčkom". Vlast u Zeti primio je njegov brat Stevan, vezan potpuno za Turke. Pokušaj Mlečana da posreduju kod Turaka za Đurđa ostao je bezuspešan.
U Mlecima Đurađ je dobio 400 dukata godišnje plate, i to kao vođa najamnika, pa je upućen na dužnost u Ravenu. Da on nije mogao biti zadovoljan ni tom ulogom ni tim mestom razume se samo po sebi. On se nadao da bi pomoću Mlečana mogao ponovo doći u Crnu Goru i biti jedna vrsta gospodara, a sad je trebalo da vrši dužnost kondotjera. Tužio se s toga na mletačku vladu i grdio je javno. Vlada ga je s toga u julu 1498. dala zatovriti i pustila ga je tek na posredovanje francuskog kralja.
Početak rata
Kako je mirno primljena turska uprava u Crnoj Gori, naglašava Jovan Tomić, koji je posebno ispitivao ovaj period, "vidi se iz fakta da za vreme mletačko turskog rata od 1499-1502. god. u Crnoj Gori nije bilo ni jednog ozbiljnog pokušaja mletačkog protivu Turaka, jer su ovi tamo imali više pristalica nego Mlečići. Da su o tome znali Mlečići, pored senatskog neobraćanja pažnje predlogu da se u Crnoj Gori otpočne akcija protivu Turaka za dokaz služi i pojav, što neka sela, koja su bila pod mletačkom vlašću, priđoše Turcima. Kotorska vlastela svojim ponašanjem prema stanovništvu tih sela doprinela su, da je ovo pretpostavljalo tursko gospodstvo njihovom, a omraze s Primorcima i bolji izgled na plen od mletačkih podanika nego od sultanovih, održaše Crnogorce u većoj naklonosti prema Turcima nego prema Mlečićima".
Od početka XVI veka ratna aktivnost postaje mnogo življa. Turci su iz Bosne 1499. god. počeli da prodiru u Dalmaciju, potiskujući mletački, a u dobroj meri, iako u prvi mah posredno, i ugarski uticaj. Mlečani su, u zajednici sa Španijom, počeli potom pravi rat s Turskom, ali su ga vodili u glavnom pomoću flote. Za situaciju u Dalmaciji ništa nije moglo koristiti njihovo mnogo slavljeno osvajanje tvrđave Sv. Đorđa na Kefaloniji. Sem toga, mletačku je aktivnost mnogo sputavalo francusko prodiranje u severnu Italiju i njihovo zauzimanje milanskog vojvodstva. U našim oblastima prema Turcima hrišćanska solidarnost nije bila prazna reč. Susedi dalmatinski bili su svesni da i njih može, kroz kratko vreme, stići turska kriva sablja i sasvim je razumljivo što su smatrali za svoju dužnost da im pomažu. Janoš Korvin, koji je po sporazumu s kraljem Vladislavom imao dobiti naslov bosanskog kralja i uz to čast slavonskog hercega i bana Hrvatske i Dalmacije, nije imao sreće u tim taštim planovima. Ali je od 1498. god., kao slavonski i hrvatski ban, spojio pod svojom vlašću celo područje od Jajca do Senja. On se brzo pridružio Mlečanima u borbi protiv Turaka, ali nije uspeo. Na to su onda i Turci prešli u napadaj. Prvi cilj im je bio tvrdi jajački grad. U tom gradu vlast su imali pretežno mađarski banovi (obično po dvojica) i ponekad susedni hrvatsko-slavonski velikaši. Od njih se ističu naročito članovi porodice Berislavića, potomci starog bosanskog bana Borića, koji su verovali da je njihova starina iz Bosne, i to Ivan i posle Franjo, koji je ponovo stekao kraljevo poverenje. Posredovanjem papske kurije došlo je do mletačko-mađarskog saveza, a potom i do mađarske objave rata Turcima (1501. god.). Tako je prekršen tursko-ugarski mir iz 1498. godine, tj. produžavanje mira iz 1495. godine. Turski napadaj na Jajce 1501. god. završio je sa potpunim neuspehom; grad je, u poslednji čas, spasao Korvin sa hrvatskim i mađarskim četama. Borba se oko njega produžila, istina, i dalje. Turci nisu uspeli da zauzmu sam grad, ali su postepeno prodirali na zapadu do Lijevna i Cetine, a na severu do Maglaja. Njihove linije bile su se znatno primakle i samom Jajcu; svi važniji grebeni, gradići, i klisure oko grada s juga i istoka nalazili su se već u njihovim rukama.
Tok rata
mini|desno|Sultan Bajazit U ovom ratu istakao se i despot Jovan. Kao Korvin i on je bio "aktivista" i pre službene objave rata i vodio je pregovore s Mlečanima da digne vojsku u njihovu korist. Znao je svakako, da su na mađarskom dvoru postojali vrlo moćni uticaji za solidnarnu hrišćansku akciju, pa se nije morao bojati nikakve veće odgovornosti zbog svojih postupaka. Despot je operisao u Srbiji. S beogradskim banom Đorđem Kanjižijem dao je opsesti Smederevo, a sa drugom vojskom krstario je po okolini. Pred sam Božić izvršio je jedan vrlo smeo, skoro drzak, avanturistički podvig. Sa hiljadu konjanika on je preko oblasti oko Kolubare prešao u Bosnu, paleći i ubijajući, pa se odatle zdrave glave vratio u Srem. Drugi upad u Bosnu izveo je posle mesec dana, donoseći sa sobom velik plen. Zauzeti na drugoj strani Turci nisu želeli nastavak ovog rata sa Mađarima, a među mađarskim borcima naročito im je smetao ovaj borbeni srpski despot. U dva maha oni su preko njega nudili mir, a njemu lično obećavali su velike poklone. Kao posrednik javio se Ahmed-paša Hercegović kao Srbin i kao prijatelj Brankovića porodice. Ali se despot nije dao prelomiti. U leto 1502. on je s povećom vojskom, od 10.000 ljudi, kao vrhovni zapovednik na južnoj granici, prodro ponovo u Bosnu i kod Zvornika potukao Turke. Posle tog uspeha Jovan je uputio u Mletke svog brata Maksima, da povede pregovore s Republikom o daljoj borbi protiv Turaka, tražeći pomoć s njihove strane, koja je verovatno mogla biti čisto materijalna. To je i zanimljiv i važan korak, koji kazuje da se Jovan odlučuje na izvesne postupke, koji imaju tendenciju nečeg samostalnog. Mlečani su se izvinili Maksimu, koji je 19. novembra izišao pred dužda, da im je nezgodno zbog zime ulaziti u bliže pregovore o ratu. U stvari, oni su već bili ušli u pregovore s Turcima da se mire zabrinuti za razvoj događaja u svom neposrednom susedstvu. Jer Španija i Francuska, koje 1500. god. behu sklopile ugovor da dele Italiju, dođoše u sukob i tokom leta 1502. počeše sa međusobnim neprijateljstvima, koja su se sve više zaoštravala.
Đurađ Crnojević u ratu
Đurađ je pokušao izraditi kod Mlečana da ga pomognu u njegovoj ekspediciji protiv Turaka u Crnoj Gori. Ali senat nije bio za to. Nešto iz razloga koje je gore pomenuo Tomić, a nešto i zbog toga što nije verovao Đurđu. Đurađ se tad rešio da preduzme nešto na svoju ruku. Pred polazak napisao je vrlo zanimljiv testament, upućen ženi. U njemu joj je on preporučivao, da, u slučaju ako bi je Mlečići gonili ili napustili, starijeg sina Konstantina uputi mađarskom kralju, a mlađeg sina Solomona Đurđevu bratu Staniši u Stambol, koji se tamo poturčio i postao Skender-beg. Taj primer osvetljava, u neobičnoj meri, moral i psihu jednog dela naše srednjevekovne dinastičke vlastele. Da bi se spasla mogućnost vlasti i boljeg života, žrtvovalo se načelno i doslednost, cepala se rođena porodica i upućivala da služi na dva sasvim protivna fronta, krstu i polumesecu, zlu ili dobru. Iz ovog slučaja, i sve češćeg primanja islama od naših velikaša vidi se u isto vreme kako se u njihovim redovima gubi vera u pobedu hrišćanske stvari i kako se, radi lične koristi, traži naslon na pobednike. Narodnu svest, i veru, i moral junačke patnje, ostao je da čuva, pored duboko nacionalnog sveštenstva, samo ubogi puk, koji je svikao da sve snosi i podnosi, kao zle godine i sve ćudi vremena, a da duboko poštuje svoje nasleđe starine i obraza.
Iz Italije, preobučen kao fratar, Đurađ je u februaru 1500. god. prošao za Crnu Goru kroz Traste kod Kotora. Odatle se javio Mlečanima, a onda otišao Feriz-begu. Ovaj ga je primio vrlo ljubazno, pa potom poslao u Carigrad. Već 17. marta bio je Đurađ na Porti, dočekan lepo i od samog sultana. Međutim, nije moglo biti ni govora o tom, da ga sultan vrati kao vladara u Crnu Goru. Mesto toga on mu je dao jednu oblast u Anadolu sa 25.000 aspri godišnjeg prihoda, pošto se Đurađ i formalno odrekao svojih prava na Crnu Goru. Đurđeva žena, koja je jedno vreme živela tamo s njim, vratila se, još za njegova života, krajem 1503. god. u Mletke. Posle toga o Đurđu nema više vesti. Pominje se, ali nije sigurno, da je u Carigradu primio čak i islam.
Liga iz Kambrea
mini|desno|Sultan Bajazit Vreme izvesnog zatišja, kad Turci za nekoliko godina nisu preduzimali nikakve veće inicijative protiv srednjeevropskih država, kao da beše malo uspavalo savest Evrope, pa i same papske kurije. Zapleti u Italiji obuzeše opšti interes. Borbe Francuske i Španije o posed Italije stvoriše teške krize. Papa Julije II izgledao je u politici mnogo drukčije nego po poznatom Rafaelovom portretu, gde bi čovek poverovao u njegovu smirenost. On je sav ušao u lokalnu talijansku politiku, koja je, istina, imala za Sredozemno More i širi značaj, ali koja nije obuhvatala i ostale katoličke zemlje i druge teže i za veru opasnije probleme. Jedno vreme bio se okomio na Mletačku Republiku, koja je svojom perfidnom politikom izazvala protiv sebe ne samo njega, nego i Francusku i cara Maksimilijana. U Kambreu su te tri sile stvorile i formalan savez protiv nje. Car Maksimilijan išao je čak tako daleko, da je u junu 1510. slao jednog posebnog poverenika bosanskom sandžaku Feriz-begu sa pozivom da napadne Mletke. Turci su i bez toga bili obavešteni o situaciji kod hrišćana. Među ostalima izveštavali su ih o tom i Dubrovčani, kojima je sultan Bajazit II zahvaljivao na dobrim i dovoljnim vestima.
Kosmos-682
Kosmos-682 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Лесково
Кроз село протиче река Пек. Село се налази на регионалном путу Р-104А. Кроз село пролази пруга која повезује Мајданпек и Зајечар.
Kosmos-682
Kosmos-682 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 19. septembra 1974. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-682 je bio komunikacioni satelit.
Лесково
Демографија
У насељу Лесково живи 357 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,2 година (42,7 код мушкараца и 47,6 код жена). У насељу има 148 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,91.
Bajazid II
Stanje u Ugarskoj
I pre pada Srebrenika, koji je posle bio privremeno i nanovo osvajan, moglo se naslućivati da katastrofe mogu nastupiti svaki čas. Granica je bila nedovoljno zaštićena. Sam kralj Vladislav pisao je u leto 1511. god. za Beograd, "koji je bedem skoro celog našeg kraljevstva," da je u očajnom stanju (,ruina muri pene esse desolatum’ njegove su sopstvene reči). U Jajcu su ljudi ponekad gladovali, a hrane je, skoro po pravilu, bilo uvek u maloj meri. Mnogi od imenovanih visokih činovnika nisu hteli prosto ići na dužnost, jer im se nisu isplaćivale nadležnosti ne samo u redu, nego ponekad nikako. Magnati su radili skoro svaki po svojoj volji; kraljev autoritet padao je očigledno. Finansiske teškoće stvorile su u celoj zemlji teško stanje. Ima pouzdanih vesti, da su Mlečani za novac pridobijali izvesne magnate za svoju stvar. Da bi se došlo do sredstava pravio se ogroman pritisak na narod i iz njega se cedilo sve, dok su mnogi magnati izbegavali svoje dužnosti prema državi. To je otvorilo put Turcima ka srednjoj Evropi.
Ćirilica
Srpski i ćirilicom pisan je i mirovni ugovor između sultana Bajazita II i mađarskog kralja Ladislava 1498. god. kao produženje ugovora od 1495., koji je izgleda bio isto tako pisan. I što je vrlo važno, takva pisma slali su ponekad sultani i svojim namesnicima u Bosni i Hercegovini. Sam sultan Bajazit II piše tako tri-četiri puta hercegovačkom sandžak-begu. Turske paše, kapetani i poslovni ljudi vode svu prepisku sa susednim vlastelama samo tako; tako im i te vlasti obično odgovaraju.
Лесково
Демографија
Становништво у овом насељу веома је нехомогено, а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Bajazid II
Potomstvo
Bajazit je imao osam sinova i dvanaest kćerki.
Pieranica, Cremona
Pieranica je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1083 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
Mafshaq, Hajjah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1501 m.
The Devil and Miss Jones
The Devil and Miss Jones je američka crno-bijela filmska komedija snimljena 1941. u režiji Sama Wooda, poznat kao jedno od rijetkih klasičnih hollywoodskih ostvarenja eksplicitno ljevičarske orijentacije. Protagonist, koga tumači Charles Coburn je vlasnik trgovine i najbogatiji čovjek na svijetu, koji, čuvši da netko u njegovim trgovinama potajno pokušava osnovati sindikat, odlučuje pronaći moguće krivce tako da se pod lažnim identitetom infiltrira među zaposlenike. Radnja pokazuje kako kao običan radnik postaje izložen maltretiranju i zlostavljanju u toj mjeri da i sam odluči pokrenuti sindikat. Film je snimljen u produkciji samog Wooda, koji je zajedno sa Normanom Krasnom podigao kredit kod banke. Kasnije je doživio komercijalni uspjeh. Coburn i Jean Arthur, koja u filmu tumači prodavačicu, su nominirani za glumačke Oscare, a poslije su zajedno nastupili u još dva filma.
Vanjske veze
Streaming audio
Days of Heaven
Dani raja, također Božanstveni dani (eng. Days of Heaven) je američki film iz 1978. redatelja Terrencea Malicka.
Film je dobro prihvaćen od strane kritičara. Posebno je hvaljen snimateljski rad i izbor lijepih scena inače karakterističnih za Malickove filmove. Mnoge scene snimane su u jutarnjim i večernjim satima čime su postignuti posebni efekti osvjetljenja (nebo bez sunca). Snimanje se odvijalo u Alberti (Kanada). Za vrijeme postprodukcije, Malick je proveo dvije godine na montaži pri čemu je izbacio mnoge scene dijaloga i zamijenio ih pripovjednim ulomcima Linde Manz koja u filmu glumi mladu sestru. Da bi upotpunio film, godinu dana nakon završetka snimanja pozvao je glumce da snime dodatne scene.
Snimatelj Néstor Almendros dobio je Oscara i još nekoliko nagrada za najbolju fotografiju (na izradi je također sudjelovao i snimatelj Haskell Wexler) a Malick je, kao najbolji režiser, nagrađen u Cannesu i od strane američkih filmskih kritičara. Osim toga, film je bio nominiran za Oscara i u kategorijama izrada kostima, zvučni efekti i originalna glazba. Glazbu je izradio Ennio Morricone uz korištenje melodije iz Saint-Saënsova djela Karneval životinja: Akvarij. 2007. film je uvršten u američki Nacionalni filmski registar kao kulturno, povijesno ili estetski značajno djelo.
Malick je, prema tvrdnjama američkog novinara Petera Biskinda, imao poteškoća kod izrade filma i sukobljavao se s Gereom i producentima. Nakon završetka bio je toliko iscrpljen da je preselio u Pariz i nije snimio nijedan film sljedećih dvadeset godina.
Radnja
Radnja započinje u tvornici: u nehumanim radnim uvjetima, uz zaglušujuću buku, mladi radnik Bill se sukobljava s nadzornikom. Svađa preraste u fizički sukob i Bill nehotice ubija protivnika udarivši ga lopatom. Odmah odluči pobjeći iz Chicaga; sa sobom vodi mlađu sestru Lindu i svoju djevojku Abby koju također predstavlja kao sestru da izbjegnu ogovaranja ljudi koje sreću na putovanju.
Zajedno s brojnim lutajućim radnicima, pronalaze sezonsko zaposlenje u vrijeme žetve na osamljenoj teksaškoj farmi. Bill postaje sve nezadovoljniji teškim radnim uvjetima i ohološću koju nadzornici pokazuju spram radnika. Vlasnik imanja je bogat, privlačan i ponešto povučen mladić. Dok osamljen luta svojim imanjem, on opaža lijepu Abby, ali oklijeva i ne poduzima ništa kako bi joj se približio.
Dok iz liječnikovih kola krade lijek za Abby, Bill slučajno čuje razgovor iz kojeg sazna kako je mladi vlasnik teško bolestan te mu ostaje tek oko godinu dana života. Farmer, sada svjestan da nema puno vremena, skuplja hrabrosti i približava se Abby. Pritisnut siromaštvom i brigama za njihovu budućnost, Bill je nagovara da prihvati gazdino udvaranje, uda se i zatim pokupi veliko nasljedstvo koje će joj pripasti nakon muževe skore smrti. Njoj se ta ideja ne sviđa, ali Bill, kojemu je dosta siromaštva, inzistira. Nakon završetka žetve, radnici napuštaju farmu, a Abby ostaje u farmerovoj kući zajedno sa svojim bratom i sestrom.
Uslijedi vjenčanje. Abby isprva osjeća krivnju i nesretna je, no na bračnom putovanju uživa i počne se zbližavati s mužem. Bill je zadovoljan zbog novostečene materijalne sigurnosti i činjenice da ne mora po čitav dan raditi, ali počinje mu smetati činjenica da je Abby s drugim muškarcem. Njegovo zdravstveno stanje se stabilizira i postaje jasno da neće tako brzo umrijeti. Za vrijeme zajedničkog lova, Bill pomišlja na ubojstvo.
Randowtal
Randovtal je opština u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Ukermark. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.058 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12073458.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ukermark Randovtal se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Ukermark. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 55 metara. Površina opštine iznosi 63,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.058 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 17 stanovnika/km².
Taverne
Taverne ima više značenja:
Sveti Petar (Ogulin)
Sveti Petar je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Ogulina, Karlovačka županija.
Prigradsko mjesto sa srednjevjekovnom kapelom, sada kapela Sv.Petar na groblju. Željeznička pruga i državna cesta presjecaju ga na južni dio gdje je „vojarna Sv.Petar“ i sjeverni.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 633 stanovnika te 208 obiteljskih kućanstava.
Božidar Kalmeta
Božidar Kalmeta (Zadar, 15. I. 1958), hrvatski političar, aktualni ministar mora, prometa i infrastrukture u Vladi Republike Hrvatske.
Diplomirao je na Agronomskom fakultetu u Zagrebu. Zaposlio se u poduzeću "Maraska" u Zadru, gdje je obavljao razne rukovodeće funkcije. Godine 1993. postao je zamjenikom gradonačelnika Zadra, a od 1994. do 2003. godine vršio je dužnost gradonačelnika. Od 1995. do 2003. bio je i zastupnik u Hrvatskom saboru. Vršio je stranačke dužnost u Zadru i Zadarskoj županiji. Na VII. Općem saboru HDZ-a izabran je za potpredsjednika HDZ, pobijedivši Ivića Pašalića. Danas je član Predsjedništva HDZ-a
Na parlamentarnim izborima 2003. godine izborna lista HDZ-a u IX. izbornoj jedinici, čiji je nositelj bio Kalmeta, dobila je devet zastupničkih mjesta, čime je u velikoj mjeri doprinio izbornoj pobjedi HDZ-a na tim izborima. Nakon izbora, mandatar nove Vlade Ivo Sanader ponudio mu je mjesto ministra mora, turizma, prometa i razvitka. Kalmeta je tako došao na čelo jednog velikog resora (megaministarstva), koje je dotad obuhvaćalo tri ministarstava. Jedan od velikih uspjeha tog ministarstva pod vodstvom Kalmete jest završetak izgradnje Autoceste Zagreb-Split i nastavak daljnje izgradnje prometne infrastrukture.
Na parlamentarnim izborima 2007. ponovno je izborio zastupničko mjesto, ali je nastavio vršiti dužnost ministra u novoj Vladi.
Oženjen je i otac četvero djece. Govori engleski i talijanski.
Kamniške Alpe
Kamniške Alpe ili Kamniško-Savinjske Alpe kako ih Slovenci zovu (njemački: Steiner Alpen ili po novom Kamniker Alpen) je planinski masiv na sjeveru Slovenije duž granice sa Austrijom.
Geografske karakteristike
Kamniške Alpe su krajnji jugoistočni dio dugog vapnenačkog masiva - Jugoistočne Alpe. Po izgledu jako nalikuju susjednim Julijskim i Karnijskim Alpama jer su strme i robustne, s visokim i gotovo okomitim sjevernim padinama, koje se uzdižu poput zida, i sa puno blažim južnim padinama.
One imaju površinu od nekih 900 km² i popularno su turističko odredište, naročito među planinarima i alpinistima. Iako im vrhovi nisu nisu izrazito visoki, izgledaju vrlo impresivno, jer se uzdižu gotovo okomito iz svojih dolina, tako se naprimjer vrh Jezerska Kočna, uzdiže nekih 1800 m iznad Doline Kokra, a Grintovec dobrih 1900 m iznad kotline rijeke Kamniška Bistrica.
Najviši vrh tog masiva je Grintovec 2558 m, ostali značajni vrhovi su; Jezerska Kočna (2540 m), Skuta (2532 m), Koroška Rinka (2433 m),Ojstrica (2350 m), Brana (2253 m), Kalški Greben (2224 m), Storžič (2132 m) i Krofička (2083 m).
Tavernelle
Tavernelle ima više značenja:
Mirko Fodor
Mirko Fodor (Zagreb, 22. listopada 1962.), hrvatski je televizijski i radijski voditelj i glumac. Djelatnik je Hrvatske radiotelevizije.
Kamniške Alpe
Geografske karakteristike
Kamniške Alpe je na sjeveru, odnosno u Austriji vrlo teško razlikovati od Karavanki sa kojima se pretapaju.
Mirko Fodor
Televizijska karijera
Široj publici ostao je upamćen kao jedan od prvih voditelja emisije "Dobro jutro, Hrvatska" tijekom 1990-ih. Istovremeno je vrlo često vodio razne emisije zabavnog karaktera. Uređivao je i vodio razne mozaične i edukativne emisije na HRT-u, a privremeno je bio i voditelj vrlo popularnog kviza "Najslabija karika".
Svetice
Svetice je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Ozlja, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 31 stanovnika te 14 obiteljskih kućanstava.
Barry, Illinois
Barry je град u američkoj saveznoj državi Ilinois. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.318 stanovnika.
Capúchotl, Tancanhuitz
Capúchotl je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tancanhuitz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 429 m.
Porzus, Udine
Porzus je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 688 m.
El Progreso, Burgos
El Progreso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Burgos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 205 m.
Selim II
Selim II (zvani Mest - Pijanica, 28. maj 1524 — 12. decembar 1574), turski sultan 1566—1574. Dok nije postao sultan, Selima nije podržavala vojska zbog njegovog lošeg ponašanja i nezainteresovanosti za ratovanje. Svi janičari su bili uz Selimovog mlađeg brata Bajazita. Selim II je došao na presto 1566. godine sa svoje 42 godine. Nije posedovao nimalo od vladarskog duha i osećaja za dužnost od svoga oca, te se posvetio više svojim privatnim zadovoljstvima kao što su to lov, pijančenje, muzika i poezija. Selim II je bio prvi osmanski sultan koji je vodio sarajski život i koji ratovanju nije posvećivao nikakvu pažnju. Veliki vezir Mehmed Sokolović beše opunomoćen da vodi i reguliše sve državne poslove, u ostalom i mir sa nekim hrišćanskim zemljama, između njih - da se još više učvrsti mir i sa Austrijom. 1570. godine i 1571. godine Osmanlije zauzeše gradove Nikoziju i Famagustu na ostrvu Kipru, ipak njihova flota bi potpuno poražena i uništena u Lepantskom Zalivu 1571. godine kad su Venecija, Papa i Španija ujedinile svoje vojske. Za vreme vladavine sultana Selima II su izgrađene u Jedrenu džamije - Selimije (Selimove džamije), kao i gradske zidine. U Meki su potpuno obnovljene stare vodovodne cevi. Sultan Selim II umro je 1574. godine u Topkapi palati, kao posledica pada na glavu, pošto se u pijanom stanju okliznuo zbog mokrog poda.
Dolazak na presto i posledice
Tada Turska poče postupno opadati, čemu su poglaviti uzroci: Selimova slabost i to što nikad nije predvodio svoju vojsku, već se odavao raskalašnu životu; zapostavljanje evropskoga državnoga uređenja i uopšte evropske prosvećenosti; obest janičara, koji počnu praviti velike glavobolje Selimu, i nepodobnost samih vojskovođa; pojava znatnijih vojskovođa hrišćanskih i najzad jačanje Rusije. Istina, Turci su i posle Sulejmana ponešto osvajali, ali su više gubili. Za Selima II, a pod rukovođenjem su pomuslomanjenoga Srbina Mehmeda Sokolovića, velikoga vezira, Turci zauzeli najlepši kraj od Arabije i Mlečićima Kipar, koji očuvaju i pored poraza kod Lepanta (1571 god.). Uskoro se posle ovoga Habzburgovci oslobode danka i zauzmu nekoliko tvrđava u Mađarskoj, a Persijanci uznemire istočne krajeve; te sve ovo, uz razprostrto verovanje o propasti Turske, uzbudi i potlačene Srbe.
Srpsko nezadovoljstvo
Zanimljivo je, da se i u širokim narodnim redovima znalo za strasti Selimove; jedan naš zapis iz 1567. god. kaže za nj kratko, ali dovoljno, da je bio "krvnik, bludnik i vinopija". A zabeležio ga je te godine naročito po tom, što je po celoj državi kupio danak u krvi, da bi zanovio janičare, čija je disciplina već počela popuštati. Srpski letopisi beleže za nj 1567/8. god., da je "prodao crkve i manastire po celom svom carstvu". Nije ih, kaže druga beleška, hteo razarati, nego s njima trgovati. Na manastire su udareni toliki nameti, da ih je jedva bilo moguće podneti. A ko nije mogao da "iskupi" manastir bio je oteran. Spomen o Selimu ostao je u srpskom narodu vrlo negativan, i pored Sokolovićeve saradnje. Svakako za to što je vodio ratove protiv više hrišćanskih zemalja i što je, za vreme tih ratova, i srpski elemenat bio izložen teškim progonima.
Administrativna podela evropske Turske
Evropska Turska delila se u to vreme u četiri velika namesništva: Rumelija, Bosna, Banat i Budim. U Bosnu je bila računata i Slavonija, kao i osvojena Dalmacija; a sva Srbija, severna i južna u Rumeliju, samo je zvornički sandžak obuhvatao i nešto srbijanskog Podrinja. Oblasti ili ejaleti delili su se u sandžake. Sulejman Veličanstveni, zvan Al-kanuni, "zakonoša", trudio se da u tom prostranom carstvu osigura trajan poredak i postigao je nesumnjivo vrlo lepih uspeha. Ali prostranstvo carstva bilo je već i za njegove vlade, kao i svuda na svetu, dovoljan preduslov da se dobre namere zakonodavca mogu izigravati. Iza njegove smrti, za Selimove vlade, počinje polagani proces razobručavanja, koji će vremenom uzimati sve više maha. Dvorske i haremske spletke sprečavaju aktivnost i solidnost uprave, a suparništvo velikih kvari vojsku, unosi korupciju i izaziva stalna trvenja. Već Sokolović nije bio slobodan od izvesnih postupaka samovolje, podmetanja i spletkarenja; drugi posle njega u još većoj meri iskorišćavaju ta sredstva, nemajući njegovih sposobnosti. Sem toga, kao mnoge druge sile i Turska ovog vremena počinje patiti od oskudice finansiskih sredstava, koja se namiču teškim pritiskom na narod i na sve grane privrede.
Rat protiv Rusije
Selim je odlučio da iskopa kanal između Volege i reke Don i tako učvrsti svoju vlast nad crnomorskim primorjem. U leto 1569. je velika vojska Kasim-paše sa više od 20 000 ljudi opsela Astrahan, dok je Turska flota opsela važni Azov. Tursku vojsku je trebalo da pomaže vojska od 50 000 Tatara. Turska i Tatrska vojska je bila poražena i desetkovana, dok je flotu uništila oluja.
Prodori Tatara u Rusiju
Tatarske čete su besprekidno prodirale u Rusiju iz stepa tj. iz takozvanog Divljeg Polja. Godine 1571. han je došao pred samu Moskvu i spalio je prestonička predgrađa; tom je prilikom izgoreo i opričnji dvor, moskovsko središte Opričnjine.
Sveta liga (1371)
Izvesne teškoće zadade Selimu nova hrišćanska liga. Mladi španski kralj Filip II (od 1558. god.), vaspitan strogo katolički, završio je dugi rat s Francuzima i počeo je borbe s Turcima, da bi suzbio njihov uticaj u Sredozemnom Moru. Turci su, međutim, želeli da u njemu osiguraju svoju prevlast. Iako su 1565. god. bili odbijeni s Malte, oni su nastavljali s osvajanjem novih baza. Poseli su grčka ostrva Hios i Naksos, a 1570. god. zatražili su od Mlečana Kipar. Mlečani odbiše taj zahtev i obratiše se u isti mah hrišćanskom svetu za pomoć. Posredovanjem pape Pija V sklopljena je 20. maja 1571. nova Sveta Liga, u koju, sem kurije, uđoše Mleci, Đenova, Malta i Španija. Turci su za to vreme doplovili u Jadransko More i osvojili Ulcinj, Bar i Budvu, pa su ušli i u Boku Kotorsku. Izvesni odredi njihove flote doprli su sve do Zadra. Na glas da je protiv njih krenula velika hrišćanska flota Turci se povukoše. Kod Lepanta, 7. oktobra 1571., odneli su hrišćani sjajnu pobedu. Ali nisu uspeli da je iskoriste. Među saveznicima, po staroj praksi, nije bilo dovoljno poverenja, a ni zimsko doba nije bilo povoljno za akcije na moru. No i bez toga taj poraz turske flote nije mogao imati težih posledica za Turke, čija je snaga na kopnu ostala netaknuta i daleko nadmoćnija. Zahvaljujući papi i Filipu II, koji su imali razumevanja za njegov položaj, Dubrovnik je i u ovom ratu ostao neutralan i pošteđen, na veliko nezadovoljstvo Mlečana, koji su gledali da ga se kako bilo dočepaju. To, pa neiskorišćavanje pobede i nepoverenje prema Špancima opredelilo je Mlečane, da u proleće 1573. sklope separatni mir s Turcima. S njihovim izlaskom rasturila se i cela liga.
Stradanje hrišćana
Svi naši zapisi toga vremena, svi bez razlike, beleže teško stanje hrišćana i turska nasilja. Toj nevolji pridružila se još i glad. "Od Soluna so vožahu te menjahu za žito, merom koliko žita toliko soli." U 1574. god. pominju se prvi put u većoj meri i arnautski zulumi u Peći, Đakovici, Prizrenu i Skadru. "Dve hiljade hrišćana okolo ovih varoši isekoše." Razumljivo je s toga, što je kod našeg sveta, u vezi sa svim tim, počelo jačati neraspoloženje protiv Turaka, i što su naši ljudi i u unutrašnjosti Turske počeli poklanjati pažnju izvesnim tuđim agitacijama.
Smrt
Za razliku od svojih prethodnika, Selim nije umro uvažavajući i prostirajući Osmansku Državu, Sultan Selim umire 1574 godine u pijanjom stanju, okliznujući se i žestoko povrediti glavu.
Potomstvo
Sa sultanijom Nurbanu je imao sina i četiri kćeri:
Eksterni linkovi
[starost: 50]
Johnston County, Oklahoma
je okrug u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Erasmo Arano Acosta, Playa Vicente
Erasmo Arano Acosta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Playa Vicente.
Ivanof Bay, Alaska
Ivanof Bej je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Erasmo Arano Acosta, Playa Vicente
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 86 m.
Ivanof Bay, Alaska
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7, što je 15 (-68,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Tavernola
Tavernola ima više značenja:
Sovjetska književnost
Sovjetska književnost je sveukupnost književnih djela izašlih na području Sovjetskog Saveza u razdoblju nakon Oktobarske revolucije i do trenutka raspada države 1991. godine. Osnovni književni pravac sovjetske književnosti postaje u tridesetim godinama 20 veka socijalistički realizam čiji književni korjeni se nalaze u bogatoj tradiciji ruske književnosti 19 veka, velikim djelima Antona Čehova, Lava Tolstoja, Fjodora Dostojevskog i drugih ruskih književnika iz smjera kritičkog realizma na koju se nadograđuju djela iz nove sovjetske države koja će se razlikovati u nekoliko važnih segmenata od kojih će najvažniji biti pojednostavljanje kompleksnog svijeta tih ranijih djela u prilično jednostavan crno bijeli svijet gdje su glavni junaci najčešće heroji proletarijata. Nakon 1954. godine doći će do napuštanja ove "jednostavne" književnosti i stvaranja svih popularnih književnih žanrova koje možemo naći i u drugim europskim književnostima tog doba. Najvažniji časopisi sovjetske književne zajednice na kojima su se mladi pisci prvi put predstavljali su neupitno bili Literaturnaja gazeta i Novij mir. Sveukupno sovjetska književnost će biti stvarana na 88 različih jezika SSSR-a među kojima su se nalazili i oni koji do revolucije uopće nisu niti imali svoju nacionalnu književnost.
Prvo desetljeće
thumb|Poštanska marka izdana povodom 80 godišnjice rođenja Fjodora Glatkova pisca romana Cement Iako Sovjetska književnost formalno nastaje 1917. godine po tematici i radnji njeno prvo djelo koje postaje primjer za sva kasnija je roman Mati Maksima Gorkog napisan 1906 godine nakon gušenja prve ruske revolucije. U tom djelu glavni lik je majka mladog revolucionara koja nakon što on biva uhapšen postaje revolucionar i "majka" svim njegovim drugovima do trenutka svoga hapšenja i nesretnim slučajem ubojstva. Ovaj roman tako postaje ogledni primjerak za sva kasnija djela koja govore o revolucionarima koji se bore protiv državne represije.
Druga knjiga s velikim značajem za sovjetsko društvo i ujedno prva napisana u postrevolucionarnom dobu postaje Abeceda komunizma revolucionarnog političara Nikolaja Buharina. Ova knjiga pisana s ideološkim ciljem mobilizacije radnika u obrani revolucije postaje najpoznatije i najpopularnije djelo napisano i izdano u SSSR tokom dvadesetih godina. Vremenski nastavak te knjige koja predstavlja revolucionarno doba i rat predstavlja roman Cement Fjodora Glatkova koji se bavi poratnom obnovom i ravnopravnošću spolova koje je donijela revolucija. Te tri knjige različitih pisaca koje predstavljaju svaka s svojom tematikom predrevolucionarnu, revolucionarnu i postrevolucionarnu novostvorenu državu će biti bezbroj puta ponovno štampane i prevođene na deset ili više stranih jezika čime u neku ruku predstavljaju službeni književni vremenski slijed nastanka SSSRa.
Barrio de Santa Cruz, San Miguel Huautla
Barrio de Santa Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Huautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1935 m.
Sovjetska književnost
Prvo desetljeće
Za razliku od tih popularnih djela koja ideoliziraju revoluciju dvadesete godine će obilježiti i veći broj vrlo različitih djela. Neupitno prvo od kontroverznih djela je duga poema Pugačev iz 1921 tada već poznatog pjesnika Sergeja Jesenjina. To djelo koje glorificira seljačku pobunu iz 18 veka biva ocjenjeno problematičnim od strane države koja još nije povratila punu kontrolu na svom teritoriju,a slično protivljenje doživljava i proslavljena Crvena konjica ratnog dopisnika Isaka Babelja koja će biti štampana pod pokroviteljstvom Gorkog i uz protivljenje Crvene armije. Ta knjiga koja izlazi 1926. godine postaje poznata po svom realističkom prikazu Ruskog građanskog rata i potom rata s Poljskom. thumb|Spomenik knjizi 12 stolica na osnovu koje su [[Treći Reich|Treći Rajh, SAD i SSSR snimili vlastite filmove]] Osim prethodnih djela ozbiljne tematike tokom ovog razdoblja se pojavljuju i značajne drugčije knjige. Vremenski na prvom mestu se nalazi naučnofantastična knjiga Hiperboloid inžinjera Garina od Alekseja Tolstoja iz 1926. godine koja će postati inspiracija za par filmova i pesama, nakon čega slijedi satirična novela 12 stolica Iljfa i Petrova koja postaje najekraniziranije djelo sovjetske književnosti svih vremena. Praktički u isto vreme s književnim radom počinje Danil Harms jedan od najslavnijih sovjetskih dječjih pisaca čija kratka djela će biti izdana u dvadesetak kolekcija priča.