cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Accra
Privreda i transport
Akra je administrativno, privredno i obrazovno središte Gane, u njoj su sjedišta svih većih banaka, trgovačkih poduzeća, osiguravajućih kuća i velikih državnih poduzeća.
Po procjeni Svjetske banke iz 2008., Akra je doprinosila sa 10% u ukupnom BDP Gane sa oko 3 milijarde $.
U gradu djeluje 350 velikih industrijskih poduzeća i oko 4 054 malih i srednjih. Najviše se proizvodi i obrađuje tekstil, drvena građa i prehrambeni proizvodi.
Akra ima dobro organiziran javni transport autobusima, grad je povezan željeznicom sa Takoradijem na zapadu zemlje, a preko Kumasija sa unutrašnjošću zemlje, i sa lučkim gradom Tema, udaljenim 27 km prema istoku, koji je preuzeo ulogu Akre kao luke. Grad ima međunarodni aerodrom Kotoka udaljen 10 km od grada.
Obrazovanje
Akra ima univerzitet osnovan 1948. koji se nalazi na sjeveru grada u kvartu Legon, u gradu djeluje Nacionalna akademija nauke i umjetnosti i Nacionalni savjet za istraživanje u nauci i industriji
Sport
thumb|left|240px| Stadion Ohene Djan Accra Hearts of Oak SC je i najpoznatiji nogometni klub iz Gane i jedan od najpoznatijih u afričkih klubova, pobjednik Afričke lige prvaka (CAF) 2000. godine, koji svoje utakmice igra na najvećem gradskom stadionu Ohene Djan.
Klimatske karakteristike
Akra ima Tropsku savansku klimu koja graniči sa Polupustinjskom klimom po Köppenovoj klasifikaciji klime. Prosječna godišnja količina oborina je oko 730 mm, koje padaju u dvije kišne sezone. Glavna kišna sezone počinje u aprilu, a završava sredinom jula, slabija kišna sezona traje u oktombru. Kiše uglavnom padaju u kratkim intenzivnim olujama, koje često uzrokuju poplave.
Kako Akra leži blizu ekvatora, ima malo varijacija u temperaturi tokom cijele godine. Srednja mjesečna temperatura kreće se od 24,7 ° C u augustu (kad je najhladnije) do 28 ° C u februaru (kad je najvruće). Ali za hladnih mjeseci ima puno više vlage u zraku, nego za toplijih kad pušu suhi vrući vjetrovi harmatan iz Sahare, tako da je osjećaj vrućine puno veći za hladnih mjeseci. Relativna vlažnost zraka je visoka, kreće se od 65% u poslijepodnim satima do 95% noću.
Maksimalna brzina vjetra izmjerena u Akri bila je 107,4 km / h, jaki vjetrovi povezani s grmljavinom često uzrokuju štete po gradu.
El Pantano, Tacámbaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 263 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1816 m.
Pompeja (sestra Pompeja Strabona)
Pompeja (Pompeia, kraj 2. i početak 1. vijeka pne.) je bila rimska plemkinja iz doba kasne Republike, najpoznatija kao jedna od prabaka prvog cara Augusta.
Rodila se u Picenumu kao kći lokalnog aristokrata Seksta Pompeja i Lucilije, sestre poznatog pjesnika Gaja Lucilija. Imala je dva starija brata - Seksta Pompeja i Pompeja Strabona, koji je kasnije postao konzul i bio otac znamenitog političara i vojskovođe Pompeja Velikog.
Pompeja se oženila za Marka Acija Balba (148. pne. - 87. pne.), plebejskog senatora rodom iz Aricije (suvremena Ariccia). S njim je godine 105. pne. imala sina po imenu Marko Acije. On se oženio za Juliju, sestru Julija Cezara i imao tri kćeri, među kojima i Aciju Balbu Cezoniju, Oktavijanovu majku.
Palež Hrama crvenog lotosa
Palež Hrama crvenog lotosa (火燒紅蓮寺) je kineski crno-bijeli nijemi filmski serijal u režiji Zhang Shichuana koji se snimao i prikazivao od 1928. do 1931. godine. Po žanru je wuxia (na Zapadu pogrešno prevođen kao kung fu), i temelji se na romanu Čudne priče pustolova u Divljoj zemlji Shang K'ai-jana koji je u nastavcima izlazio u novinama. Sastoji se od 18 epizoda u trajanju po sat i pol, te ukupno traje 27 sati, što ga - ako se uzme kao jedna cjelina - čini jednim od najdužih filmskih ostvarenja ikada napravljenih. Danas se, međutim, smatra izgubljenim.
Barrio Francisco Villa, Huehuetlán
Barrio Francisco Villa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Huehuetlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 135 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 93 m.
Nuevo Horizonte (razvrstavanje)
Nuevo Horizonte ima više značenja:
Gubin (Livno)
Gubin opština Livno je naselje u Bosni i Hercegovini, smješteno kraj Livanjskog polja. Nalazi se na lokalnom putu koji se odvaja od glavnog puta Livno - Bosansko Grahovo između sela Sajković i Provo. Administrativno pripada Kantonu br. 10 u Federaciji BiH.
Za vrijeme rata u BiH, odnosno operacije Oluja, većinski srpsko stanovništvo naselja je izbjeglo u Srbiju, dok je samo naselje potpuno razoreno. Poslije rata se u mjesto vratio samo manji broj izbjeglica, dok je obnovu pomogao dio organizacija uključujući Ujedinjenu metodističku crkvu.
Gubin je poznat kao rodno mjesto srpskog folk pjevača Mirka Pajčina poznatog kao Baja Mali Knindža, a iz Gubina potječe i srpska pop-pjevačica Ksenija Pajčin.
Demografija
Prema popisu stanovništva 1991. godine, sastav naselja je bio:
Prnjavorstock
Naziv festivala je skovan po uzoru na čuveni rock festival Woodstock. I koncept je sličan - svirke se održavaju na privatnom imanju organizatora Miloša Bakalovića, bubnjara benda Very Heavy Sars. Ulaz na festival i boravak u kampu su besplatni.
Prnjavorstock 1
Prvi Prnjavorstok je održan od 25. do 27. juna 2010. godine. U prva dva dana nastupilo je oko tridesetak, uglavnom beogradskih bendova, među kojima su: Metak za zlikovca, Damjan od Resnika, Grešnici, Very Heavy Sars, Rif, Vox Populi, Irish Stew, Awaiting Fear, Alfa Tica, Danas svi znaju da igraju fudbal, Marko Aleksandar Gajić, Bolesna štenad, Long Noses, Kapetan Black Šlager i mnogi drugi. Žanrovski su bili zastupljeni razni muzički pravci (rock, punk, metal, rege...). Treći dan je bina bila otvorena za slobodno muziciranje.
Tokom trajanja festivala održava se i takmičenje u pripremanju pasulja – Pasuljijada, a prva nagrada je bure piva. Moto prvog Prnjavorstoka je bio: “Siromaštvom protiv bede!”.
Prnjavorstock 2
Drugi „Prnjavorstock“ je najavljen kao kulturno-umetnički događaj koji će trajati 5 dana i ugostiti preko 100 bendova iz Beograda, Novog Sada, Niša, Banje Luke, Tuzle i mnogih drugih gradova u zemlji i regionu, i još stotinjak individua koji će voditi radionice (grnčarija, strip, rukotvorine), tribine, učestvovati u predstavama i izlagati radove. Takođe je najavljeno i već tradicionalno takmičenje u pripremanju pasulja.
Prnjavorstock 6
Šesti po redu Prnjavorstok se održava od 27. do 29. Avgusta 2015. godine. U tri dana festivala pod Avalom nastupiće 27 bendova.
Șeinoiu, Tămădău Mare
Șeinoiu je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Tămădău Mare.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 286 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Case Fanfani, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Alborejo (razvrstavanje)
Alborejo ima više značenja:
Londa, Firenze
Londa je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1377 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 211 m.
Abaja
Abaja (arap. عباءة, abaija ili aba) je vrsta ogrtača koji se nosi u arapskom svijetu odnosno Arabiji, Levantu i Sjevernoj Africi. Seže od vrata odnosno ramena do gležnjeva i navlači se preko druge odjeće. Nema kapuljaču, no često se nosi u kombinaciji s raznim vrstama pokrivala za kosu (al-amira, šajla, kimar), a ponekad i nikabom koji prekriva donji dio lica. Abaja je najčešće crne boje, iako postoje i varijante u drugim bojama. Izrađuju se od raznih materijala, tradicionalno od tkanine i svile, a u novije doba i od sintetičkih vlakana. Kod mlađih Arapkinja prevladavaju lakše i poluprozirne varijante, a abaje od debljih tkanina kod starijih konzervativnijih žena. U arapskim zemljama Perzijskog zaljeva, abaje su često dijelom javnog dres-koda i dobile su na popularnosti od 1970-ih godina. Najsličniji odjevni predmeti abaji su također arapski džilbab – najčešće otvoren sprijeda s gumbima, te feredža – turski tamni ogrtač koji je nošen i na Balkanu. U okolici Sinja abaja podrazumijeva konjski pokrivač od grubljeg i debljeg sukna, prostirku preko sedla ili podsedlicu koja seže konju do trbuha.
Désirée Nosbusch
Désirée Nosbusch (14. 1. 1965. — ) je televizijska voditeljica i glumica. Rođena je u Luksemburgu i trenutno živi u Los Angelesu. Bila je udata za Austrijanca Haralsa Klosea s kojim ima dvoje djece.
Vodila je natjecanje za pjesmu Eurovizije u Luksemburgu. Nosbusch se također bavi pjevanjem. Godine 1984. je snimila duet s austrijskim pjevačem Falcom zvan "Kann es Liebe sein?".
Ceanu Mare, Ceanu Mare
Ceanu Mare je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Ceanu Mare.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4247 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 421 m.
Glienke
Glinke je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 53 opštinska središta okruga Meklenburg-Štrelic. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 163 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13055022.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Meklenburg-Štrelic Glinke se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Meklenburg-Štrelic. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 33 metra. Površina opštine iznosi 6,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 163 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 24 stanovnika/km².
Sveta knjiga velikog nevidljivog Duha
Sveta Knjiga Velikog Nevidljivog Duha, netačno zvana Koptsko evanđelje po Egipćanima (iako potpuno različita od Evanđelja po Egipćanima), je apokrifni spis nastao među Setovim gnosticima u Egiptu.
Traktat pred­stavlja setijanski tip mitološkog gnosticizma. Spis sam o sebi kaže da ga je sastavio veliki Set, a uredio učitelj Eugnost i Agapetik. Nastao je negdje u 2. vijeku.
Dve veoma slične verzije ovog spisa su otkrivene u okviru knjižnice Nag Hamadi: u trećem i četvrtom kodeksu.
Sadržaj
Sadržaj spisa je gnostička kozmogonija, antropologija i eshatologija setovskog smjera. Spis prikazuje život Setov analogno načinu na koji novozavjetna evanđelja prikazuju život Isusov, uključujući njegovu pretpovijest, podrijetlo nje­gova sjemena, Setov silazak na zemlju, i njegova djela spasenja, naročito kroz krštenje.
U spisu se kroz inkantancije, diskursivno neartikulisane sekvence glasova, daju navodna skrivena imena Nebeskog Oca. U završnici manuskripta se iznosi da je data knjiga skrivena s nadom da će jednom dospeti u ruke izabranog roda:
Los Horcones, Tamazula de Gordiano
Los Horcones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1168 m.
Nuevo Ideal (razvrstavanje)
Nuevo Ideal ima više značenja:
Aldric od Le Mansa
Sveti Aldric ili Aldric od Le Mansa (Aldric du Mans); cca. 800 - Le Mans, 7. januar 856) bio je biskup Le Mansa u doba franačkog cara Louisa Pobožnog. Kao dječak, a potom mladić je boravio u Aaachenu na dvoru Karla Velikog i Louisa. Iako su ga oba monarha cijenila, oko 821. se povukao u Metz kako bi postao svećenik. Nešto potom ga je Louis ponovno pozvao na svoj dvor kao svog duhovnog savjetnika. Oko 830. je postavljen za biskupa Le Mansa. Na tom se mjestu istaknuo svojom graditeljskom i diplomatskom aktivnošću. Kada su nakon Louiseve smrti u Franačkoj izbili građanski ratovi među njegovim sinovima, Aldric se opredijelio za zapadnofranačkog kralja Karla Ćelavog; zbog toga su ga Karlovi protivnici protjerali iz Le Mansa. Nakon toga je otišao u Rim gdje ga je papa Grgur IV ukazom vratio na biskupsku stolicu. Poslije je zajedno sa Erchenradom, biskupom Pariza, uspio nagovoriti Pipina I da vrati zaplijenjene crkvene posjede.
Alcanfores (razvrstavanje)
Alcanfores ima više značenja:
Serra Sant'Abbondio, Pesaro e Urbino
Serra Sant'Abbondio je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 403 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 509 m.
Nuevo Israel (razvrstavanje)
Nuevo Israel ima više značenja:
Diši duboko
Diši duboko je srpski film snimljen 2004. godine u režiji Dragana Marinkovića.
Kratak sadržaj
Saša (Ana Franić), beogradska studentkinja prava, saopštava roditeljima da će sa momkom Stefanom (Branislav Tomašević) iseliti u Kanadu. Iste noći, Saša i Stefan doživljavaju saobraćajnu nesreću. Saša se budi u bolnici i upoznaje Lanu (Jelena Đokić).
Aulander, North Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 895, što je 7 (0,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Бојан Жикић
Др Бојан Жикић (Београд, 1967) је редовни професор на Одељењу за етнологију и антропологију Филозофског факултета Универзитета у Београду. Бави се антропологијом тела, медицинском и когнитивном антропологијом, антропологијом популарне културе и спорта као и невербалном комуникацијом.
Биографија
Рођен је у Београду 1967. године, где је завршио основну и средњу школу. Дипломирао је, магистрирао и докторирао на Одељењу за етнологију и антропологију београдског Филозофског факултета. Радио је у Етнографском институту САНУ од 1996. до 1998. године. Био је Управник факултетског Центра за етнолошка и антрополошка истраживања (данас Институт за етнологију и антропологију) у периоду од 2003. до 2009. године, као и Управник Одељењa за етнологију и антропологију између 2009. и 2015. године.
Оснивач је часописа „Antropologija“, чије је главни и одговорни уредник био од 2006. до 2010. године. Добитник је награде „Душан Бандић“ за најбољу књигу из етнологије и антропoлогије у 2006. години за научну монографију [http://www.etnoloskabiblioteka.co.rs/cir_naslovi.php5?id=59 ''Антропологија AIDS-а. Ризично понашање интравенских корисника дроге''].
Области његовог научног интересовања обухватају проучавање културног промишљања и третмана људске телесности, културног идентитета, медицинскe и когнитивнe антропологијe, популарне културе и спорта, телесне невербалнe комуникацијe. Аутор је прве систематичне научне студије о гесту у савременој култури Србије, први је домаћи истраживач из области друштвених и хуманистичких наука који је започео са систематским проучавањем полно и крвљу преносивих болести, односно социјалне епидемиологије уопште, иницијатор и организатор првог научног скупа посвећеног антрополошком проучавању научне фантастике y Србији и заговорник установљавања Београдских студија.
Био је члан оригиналне поставе мултимедијалног састава „Pandovisia“.
Polemarh
Polemarh je bila visoka vojna titula/čin u raznim starogrčkim gradovima-državama (poleis). Titula se sastoji od riječi polemos (rat) i archon (vladar/vođa) i grubo se može prevesti kao "ratni vođa" ili "gospodar rata".
Istu je titulu pisac Orson Scott Card koristio u romanu Enderova igra za komandanta svih svemirskih snaga čovječanstva.
La Providencia, La Barca
La Providencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini La Barca.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 806 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1542 m.
Buckhead Ridge, Florida
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.450, što je 60 (4,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Baja Mali Knindža
Mirko Pajčin (13.10. 1966 u selu Gubin opština Livno, poznatiji po umjetničkom imenu Baja Mali Knindža, srpski je krajiški pjevač rodom iz BiH, najpoznatiji po pjesmama kojima se davala podrška srpskim nacionalistima za vrijeme jugoslavenskih ratova. Nadimak je dobio po Knindžama, paravojnoj formaciji Republike Srpske Krajine, čijem je veličanju posvetio veliki dio svoga ranog opusa. Poznat je kao vatreni srpski nacionalist i pristaša Srpske radikalne stranke.
Danas uživa popularnost u Republici Srpskoj, ali su mu u Hrvatskoj i Federaciji Bosne i Hercegovine zapriječeni nastupi jer se tekstovi njegovih pjesama smatraju govorom mržnje.
Ponekad ga se miješa sa srpskim pjevačem Nedjeljkom Bajićem koji također ima nadimak Baja.
El Capulín, Ensenada
El Capulín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 344 m.
San Tammaro, Benevento
San Tammaro je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
San Antonio del Alto, Matamoros
San Antonio del Alto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 192 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1114 m.
Markionovo evanđelje po Luki
thumb|[[Papyrus 69 iz 3. veka, sa starom verzijom Evanđelja po Luki, moguće Markionovom. ]] Markionovo evanđelje po Luki, poznato i kao Markionovo evanđelje, predstavlja Markionovu verziju evanđelja po Luki s početka 2. vijeka.
Markionova verzija je dosta kraća, te se naučnici spore da li predstavlja izvorniju ili skraćenu verziju. U odnosu na kanonsko Evanđelje po Luki, Markionovom evanđelju nedostaje početak sve do 4:31, dakle pripopovest o Isusovom rođenju i detinjstvu. Markionovom evanđelju po Luki nedostaju i delovi koji govore o Isusovom ulasku u Jerusalim, raspeću i vaskrsenju.
Irinej optužuje Markiona da izostavlja sve što Isus iznosi o Ocu kao Stvoritelju. Tertulijan je prebacio Markionu da ne naučava Pismo svojim perom već svojim perorezom, izrezujući sve ono što nije u skladu s njegovim vlastitim idejama i merilima istinitosti.
Nuevo Ixtacomitán (razvrstavanje)
Nuevo Ixtacomitán ima više značenja:
Centripetaljka
left|thumb|180px|Prva centripetaljka iz "Osmosmjerke" broj 1 (I. [[1989)]] thumb|desno|150px|Centripetaljka iz "Osmosmjerke" broj 227 ([[3. V. 1999)]]Centripetaljka je ispunjaljka na kvadratni lik u kojoj se pojmovi upisuju spiralno, od vanjskih vodoravnih i okomitih redova prema unutrašnjim, a u posebno označenim poljima izlazi konačno rješenje.
Glowe
Glove je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 42 opštinska središta okruga Rigen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.023 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13061013.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rigen Glove se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Rigen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 4 metara. Površina opštine iznosi 22,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.023 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 46 stanovnika/km².
Borgosatollo, Brescia
Borgosatollo je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8455 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
Ma‘zūlah, Taiz
Ma‘zūlah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 980 m.
Krist na stupu
Krist na stupu je slika miješane tehnike, tempere i ulja na dasci (93x62 cm) koju je naslikao Donato Bramante, datirana između 1480. i 1490. i sačuvana u pinakoteci Brera u Milanu
Opis i stil
Djelo prikazuje Krista vezanog za stup (u ovom slučaju jedan pilastar ukrašen niskoreljefnim klasičnim dekoracijama) prije bičevanja, u vrlo bliskom prvom planu, neposredno pred gledateljem, isključivši bičevatelje. Ta blizina izaziva veliki emocionalni učinak na promatrača, naglašavajući tako već tešku scenu, koja u cjelini stvara atmosferu psihološke napetosti. Tome još više doprinose detalji kao uže koje visi Kristu oko vrata, izazivajući strahovanje koje daje obilježje čitavoj kompoziciji. Postupak kojim se postiže utisak širokog prostora s stupovima je isti kao onaj koji je korišten u prividnom koru u crkvi sv. Marije kod sv. Satira; produžetak glavnih elemenata izvan granica slike daje utisak udaljenosti prvog plana i pozadine.
Kristovo tijelo naslikano na klasičan način možemo povezati s urbinskom kulturom odakle na umjetnički način potječe Bramante, dok drugi detalji dokazuju plodonosnu kontaminaciju s flamanskom umjetnošću, kao što su, dvostuko osvjetljenje (u ovom slučaju frontalna s lijeva na desno i pozadinska s prozora), pogled koji polako nestaje u daljini i posebna pažnja za detalje. U ovoj se slici posebno ističe studija svjetlosti, koja stvara mnoštvo odraza u boji, kao oni crvenkasti i svijetlo plavi prisutni u Kristovoj kosi i bradi.
Neki detalji se mogu povezati s utjecajem koji je na Bramantea imao Leonardo da Vinci, kao studije o izražaju lica ili detalji izuzetnog realizma kao što je naborana koža kod stisnutog užeta ili prozirnost suza.
Na prozoru se nalazi jedan čestičnjak (piksida, posuda za hostije), veza s euharistijom, koja naglašava smisao Kristove žrtve.
Postoje mišljenja da bi se djelo trebalo pripisati Bramantinu više nego Bramanteu.
Unutarnje veze
Donato Bramante
Rimokatolička biskupija Le Mans
thumb|300px|right|[[Katedrala u Le Mansu|Cathédrale St-Julien u Le Mansu je posvećena Julianu od Le Mansa, koji se smatra prvim biskupom Le Mansa]]
Geheimnisse einer Seele
Geheimnisse einer Seele je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1926. u režiji Georga Wilhelma Pabsta, poznat kao jedno od prvih filmskih ostvarenja koje je nastojalo popularizirati koncept psihoanalize.
Rimokatolička biskupija Le Mans
Rimokatolička biskupija Le Mans (Diocesis Cenomanensis) je rimokatolička biskupija latinskog obreda u Francuskoj sa sjedištem u gradu Le Mans. Predstavlja sufragansku biskupiju nadbiskupije Rennes.
Geheimnisse einer Seele
Po žanru je psihološki triler, a scenario je napisao Karl Abraham, psihijatar koji se smatra jednim od pionira psihoanalize u Njemačkoj. Protagonist, čiji lik tumači Werner Krauss, je profesor kemije koga odjednom počnu mučiti noćne more i misli o tome kako ubija vlastitu suprugu. Radnja prikazuje njegova nastojanja da spasi svoj život i brak, koja će uključiti stručnu pomoć psihijatara. Iako sadrži ekspresionističke motive u scenama snova, Geheimnisse einer Seele se smatra jednim od primjera tzv. Nove stvarnosti u njemačkoj weimarskoj kinematografiji.
Rimokatolička biskupija Le Mans
Teritrorija joj pokriva cijeli departman Sarthe. Prije Revolucije je imala 636 župa i bila jednom od najvećih biskupija Francuske; prema Konkordatu je 1801. izgubila neke od župa u Vendômoisu i Normandiji i dobila dio iz Anjoua. Tako je sve do 1855. godine imala 665 župa, prije nego što je od nje odvojena teritorija departmana Mayenne kako bi se stvorila Biskupija Laval.
Geheimnisse einer Seele
Abrahomovo korištenje psihoanalize kao motiva filmskog scenarija je izazvalo sukob sa njegovim mentorom Siegmundom Freudom. Abraham je umro nekoliko mjeseci prije premijere.
Rimokatolička biskupija Le Mans
Prema tradiciji, koju je u tekstovima Gesta domni Aldrici i Actus Pontificum Cenomannis in urbe degentium u 9. vijeku (a čiji je tradicionalni autor tadašnji biskup Aldric), osnivač i prvi biskup bio Julijan od Le Mansa, navodno jedan od Isusovih učenika. Suvremeni historičari, pak, prvim historijski potvrđenim biskupom navode Vikturija (Victurius) koji je sudjelovao na nekoliko sinoda između 453. i 461. a koga je opisao Grgur Turski.
El Gran Viejo, Hidalgo
El Gran Viejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 368 m.
486. pne.
Godina '''486. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Viscelina i Rutila (ili, rjeđe, godina 268. Ab urbe condita). Oznaka 486. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Ponte Cozzolino, Napoli
Ponte Cozzolino je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 270 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
Afari
Afari (ili Danakili) su narod koji pretežno živi u Danakilskoj pustinji u Regiji Afar u Etiopiji te u Eritreji i Džibutiju.
Bolduț, Ceanu Mare
Bolduț je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Ceanu Mare.
Afari
Općenito
Afari čine oko polovice stanovništva Džibutija, te predstavljaju jednu od devet priznatih etničkih grupa (kililocha) Etiopije. Afarski jezik (kušitski) govori se u oblasti Afar u Etiopiji, istočnoj Eritreji i Džibutiju, ali kako su Afari tradicionalno nomadski stočari, mogu se pronaći i u drugim državama. Danas se u plemenu i kulturi afara pribraja oko 3,5 milijuna ljudi.
Bolduț, Ceanu Mare
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 813 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 318 m.
Afari
Životni stil i kultura
Iako su, kao kod većine naroda, nekih njihovi pripadnici migrirali u gradove i prihvatili "zapadni" ili kozmopolitski način života, većina Afara su još uvijek nomadski stočari kooji uzgajaju koze, ovce i krave u pustinji. Tokom sušnih sezona većina ih migira i logoruje na obalama rijeke Avaš. Deve su glavno prijevozno sredstvo dok putuju od pojilišta do pojilišta. Većina migrira u visoravni s dolaskom kišne sezone u novembru kako bi izbjegla poplave i komarce.
Afarska šatorska kuća je poznata kao 'ari' i sastoji se od štapova pokrivenih s krevetskim prostirkama. 'Burra' ili logor se sastoji do dva ili više arija, te su za njega odgovorne žene. Afari svoju prehhranu temeljenu na mesu i mlijeku upotpunjuju tako što sol koje otkopaju u pustinji, isto kao i višak mlijeka i životinjske kože, prodaju na tržnicama u Senbeteu i Batiju.
Obrezivanje se prakticira među dječacima, i, što je izvor kontroverzi, djevojčicama. Dječake se sudi prema hrabrosti kojom podnose bol prilikom obrezivanja, te im je nakon toga dozvoljeno oženiti djevojku po svom izboru, najčešće nekom iz svoje etničke grupe, u idealnom slučaju rođakinju. Kada se udaju, žene tradicionalno nose crni turban zvan 'shash' ili 'mushal'. I kod muškaraca i kod žena glavni odjevni predmeet je 'sanafil', prsluk. Žene ga bojaju smeđe (iako danas mnoge žene koriste višebojne sanafile) dok ga muškarci ne bojaju.
Društvom tradicionalno vladaju sultanati koje tvore nekoliko sela vođenih 'dardarom'.
Religija
Afari su se preobratili na islam u 10. vijeku nakon kontakta s Arapima. Vrsta islama kojeg ispovijedaju je sinkretička, te uključuje mnoge elemente njihovih starijih vjerovanja (temeljenih na Nebeskom Bogu).
Historija
Preci današnjih Afara su se naselili na plodnom zemljištu Etiopske visoravni nešto prije godine 1000. te su se uglavnom bavili stočarstvom. Nakon toga su počeli postepenu transformaciju prema nomadskom stilu života te se preselili u današnju domovinu. Od tog vremena su upetljani u niz sukoba sa susjednim plemenima i narodima.
Godine 1975. Front za oslobođenje Afara (ALF) u Etiopiji je pod vodstvom bivšeg afarskog sultana otpočeo neuspješnu pobunu protiv etiopske vlasti. Derg režim je nakon toga ustanovio Autonomnnu oblast Asab (koja se danas zove Aseb i nalazi se Eritreji), iako su se sporadični sukobi nastavljali do godine 1990. Slični, ali nešto manje nasilni, pokreti postojali su i u Džibutiju.
Suvremeni problemi
Na teritoriju od 270 000 četvornih kilometara kojeg nastanjuju Afari, danas postoje samo dvije bolnice koje su im na raspolaganju - "Nacionalna bolnica" i "Dubti bolnica". Samo 1/5 pripadnika Afara ima mogućnost i dostup pravilnoj zdravstvenoj njezi. Većinom boluju od neuhranjenosti. njihova prehrana se najvećim dijelom sastoji samo od kruha i mlijeka. Mnogo Afara boluje od anemije zbog loše i neadekvatne prehrane.
Zbog siromaštva zemlje na kojoj žive i pustinjskog kraja (godišnje padne manje od 300 mm kiše, a temperature se vrlo rijetko spuštaju ispod 40 °C), nemaju prirodne izvore vode pa im se ona dovozi cisternama iz drugih područja.
Struju ima samo glavno afarsko naselje, Asayita, ali odjednom je ima samo oko polovina naselja, nikada cijelo.
Vila Solvay u Lukavcu
Historija
Do 1914. godine u vili je bila zdravstvenu ustanovu – „Fabrikspital“ ili „Werks Ambulatorium“, u narodu prozvanu „mala bolnica“ koja je bila opremljena najsavremenijim medicinskim sredstvima toga vremena. Vodio ju je dr. Adolf Hempt, prvi ljekar u Lukavcu. Za vrijeme Prvog svjetskog rata, u tom objektu smješten je stacionar za austrougarske vojnike. Poslije sloma Austrougarske, dr. Hempt se vratio u Lukavac, gdje se ponovo našao na dužnosti glavnog ljekara, do 1922. god, kada se preselio u rodni Novi Sad. Od kada je naimenovan za direktora fabrike 1926. godine, pa sve do oktobra 1943. godine, u vili je živio Fritz Müller, kao direktor fabrike.
La Pedrera, Huehuetlán
La Pedrera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Huehuetlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 109 m.
Plaza de Gallos, Tacámbaro
Plaza de Gallos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 259 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1498 m.
Nuevo Ixtepec (razvrstavanje)
Nuevo Ixtepec ima više značenja:
Alegre (razvrstavanje)
Alegre ima više značenja:
Julija Cezaris (sestra Julija Cezara)
Julija (Julia) je ime koje su nosile dvije kćeri Gaja Julija Cezara i Aurelije Kote koje su istovremeno bile dvije starije sestre znamenitog Julija Cezara. .
Starija od njih se među historičarima ponekad zove Julija Starija (Julija Major), iako rijetko s obzirom na mogućnost zabune zbog poznatije Julije Starije, kćeri cara Oktavijana Augusta. Mlađa i mnogo poznatija je Julija Mlađa (Julia Minor), ali se i to ime rijetko koristi zbog moguće zabune s Augustovom unukom Julijom Mlađom.
Julija Starija
Starija Julija je poznata jedino na šturih Svetonijevih navode, pri čemu se kao njeni unuci navode Lucije Pinarije i Kvint Pedije. Dio historičara vjeruje da je Svetonije greškom kao njene unuke u stvari naveo njene sinove. Dio pak vjeruje da su to unuci Julije Mlađe.
Julija Mlađa
Julija Mlađa je daleko bolje poznata, s obzirom da je bila udana za političara Marka Acija kome je rodila troje djece:
Julija je imala važnu ulogu u skandalu koji je 54. pne. izbio za vrijeme svetkovine Bona Dee u njenoj kući, a kada je u nju, prerušen u ženu, ušao zloglasni Publije Klodije Pulher kako bi se našao sa svojom udanom ljubavnicom. Njena majka Aurelija Kota je prepoznala Publija te zajedno s kćeri svjedočila na procesu koji se kasnije održao.
22. 1.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
22. januar/siječanj (22. 1.) je 22. dan godine po gregorijanskom kalendaru. Do kraja godine ima još 343 dana (344 u prijestupnoj godini).
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
.
Praznici i dani sećanja
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Basileus
thumb|desno|300px|Srebrna kovanica [[Seleukidi|seleukidskog kralja Antioha I Sotera. Glava pokazuje Apolona kako sjedi na omphalosu. Grčki natpis ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΝΤΙΟΧΟΥ označava kralja Antioha.]]
Basileus ili vasilevs (grčki, množina , basileis), oznalava "suverena" ili "kralja". Njeno najpoznatije korištenje je kao titula bizantskih careva, ali su je također koristili razni vlastodršci u antičkoj Grčkoj, kao i kraljevi suvremene Grčke.
Od naziva basileus potječu suvremena imena Bazil, odnosno Vasilije (Vaso, Vasko) i Vasiljka.
Etimologija
Etimologija izraza basileus je nejasna. Mikenski oblik je bio gwasileus (𐀣𐀯𐀩𐀄, qa-si-re-u), a označavao je dvorskog službenika i lokalnog poglavicu a ne kralja. Većina lingvista smatra kako je riječ o ne-grčkoj riječi koju su Grci Brončanog doba preuzeli od već postojećoh substrata Istočnog Mediterana.
Korištenje
Prvi spomen riječi datira iz glinenih pločica iskopanih među Mikena|mikenskim ruševinama koje potječu iz perioda između 15. i 11. vijeka pne. Natpisi na njima su na linearu B. U tom periodu je basileus imao značenje poglavice ili dvorskog službenika, dok je titula "visokog kralja" ili "gospodara" odgovarala riječi wanax.
Vjeruje se kako je u mračnom dobu Grčke došlo do kolapsa svih većih država, pa se vlast svela na manje zajednice s poglavarima koji su nosili naziv basileus. Tako je s vremenom basileus dobilo značenje kralja, dok je wanax, odnosno anax postala anakrona titula predviđena za mitske heroje iz prošlosti.
Contrada San Marco, Agrigento
Contrada San Marco je naselje u Italiji u provinciji Agrigento, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 365 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
Sve džaba
Sve džaba je bosanskohercegovačko-hrvatsko-srpski film snimljen 2006. u režiji Antonija Nuića.
Gneven
Gneven je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 76 opštinskih središta okruga Parhim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 387 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13060022.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Parhim Gneven se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Parhim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 30 metara. Površina opštine iznosi 10,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 387 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 38 stanovnika/km².
Al Ḩamādī, Taiz
Al Ḩamādī je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Marko Acije
Marko Acije Balb (Marcus Atius Balbus, 105. pne. – 51. pne.) bio je rimski plemić i političar iz vremena, najpoznatiji kao djed prvog cara Augusta.
Bio je sin starijeg Marka Acija Balba (148. pne. – 87. pne.) i Pompeje, sestre konzula Pompeja Strabona i sestre znamenitog državnika Pompeja. Mladi Balb je bio rođen i odgojen u Ariciji (suvremena Ariccia u Italiji), postojbini njegovog roda..
Balb se oženio za Juliju Mlađu, drugu sestru znamenitog Julija Cezara. Ona mu je rodila tri kćeri. Atia Balba Caesonia - majka Oktavije Mlađe i Oktavijana, buduećg cara Augusta.
Balb je godine 62. pne. izabran za pretora te mu je popvjerena uprava nad Sardinijom. Godine 59. pne. ga je Cezar poslao u Kampaniju da zajedno s Pompejom dijeli zemlju siromašnim građanima. Prema Ciceronu je Balb bio predmet šale od strane Pompeja, koji je tvrdio da Balb nema nikakvu važnost kao ličnost.
Tămădău Mic, Tămădău Mare
Tămădău Mic je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Tămădău Mare.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 152 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Alejandra (razvrstavanje)
Alejandra ima više značenja:
El Porvenir, San Pedro Pochutla
El Porvenir je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 431 m.
Nuevo Jalapa (razvrstavanje)
Nuevo Jalapa ima više značenja:
Oromo
Oromo (oromski: Snažni, nekoć zvani Galla) je naziv za afričku entičku grupu iz Etiopije, sjeverne Kenije, i u manjoj mjeri nekih dijelova Somalije. Sa 30 milijuna pripadnika, oni predstavljaju najveću pojedinačnu etničku skupinu u Etiopiji (oko 34,49% stanovništva prema popisu stanovništva iz 2007.) Njihov materinji jezik je oromski (kojeg se još zove Afan Oromo i Oromiffa), on je dio kušitske porodice afrazijskih jezika.
Porijeklo
Oromo (Oromci) su jedan od naroda kušitske govorne skupine koji žive na sjeveroistoku i istoku Afrike. Kušiti su nastanjivali dijelove sjeveroistočne i istočne Afrike od pamitivijeka. Oromci žive pretežno u Etiopiji (99%), ali ih ima i preko granica Etiopije u u sjevernoj Keniji, čak i prema jugu sve do Otoka Lamu. Oromci predstavljaju jednu od najvećih grupa Kušita koji nastanjuju Rog Afrike. Njihova fizička obilježja, kultura, jezik i drugi dokazi nedvojbeno upućuju na činjenicu da su autohtoni u ovom dijelu Afrike.
Iako porijeklo Oromaca još nije u potpunosti istraženo, jedno je sigurno oni su već u pradavna vremena lutali etiopskim pašnjacima kao nomadski pastiri. Iz njihove usmene predaje, običaja i kulture da se zaključiti da su u nekom obliku suživota živjeli na Rogu Afrike uz semitska plemena već od 6. vijeka. Već od ranog srednjeg vijeka Oromci su zauzeli neka područja juga Etiopije. Prema teorijama nekih naučnika, njihova pradomovina bilo je vjerojatno područje Borana u središnjoj Keniji.
Za 16. vijeka, u vrijeme ratova između Sultanata Adal i Etiopije (agresija Ahmada Granja na Etiopiju), Oromci su iskoristili bezvlađe koje je zavladalo na Etiopskoj visoravni i prodrli duboko na sjever, na teritorije historijskih etiopskih pokrajina; Arsi, Šoa, Velega, Godžam, Hararge i Volo. Etiopski monah Abba Bahrej, prvi je pisao o Narodu Oromo (on ih zvao Galla, danas se taj naziv drži za pejorativan), u svojoj Povijesti Galla (1593). On je mislio da se je Narod Oromo uspio raširiti i čvrsto ukorijeniti, zahvaljujući svojoj vrlo efikasnoj plemenskoj vojnoj organizaciji - Sistemu Gada. To je omogućilo Oromskim plemenima da se kombinacijom vojnih i miroljubivih metoda brzo prošire po Etiopiji, jer su imali zahvaljujuću Sistemu Gada klasu ratnika, dobro izvježbanih i koordiniranih, koja je tad nedostajala ostalim etiopskim plemenima.
Oromci su se počeli integrirati u etiopsko društvo (to se je u prvom redu odnosilo na vladajuće i najbliže susjede Amharce) već od 18. vijeka. Tako su mnogi oromski velikodostojnici stekli visoke položaje i moć na etiopskom dvoru, osobito za vrijeme vladavine cara Joasa I (1755- 1769). Tad je oromski jezik postao službeni jezik carskog dvora u Gondaru. Time je otpočelo doba koje je poznato kao Zemene Mesafint. To je bilo doba relativnog bezvlašća u Etiopiji, odnosno smanjenja centralne vlasti, u kojem su su se brojni pokrajinski vladari međusobno borili za što veći teritorij. U sjeni ovih sukoba bili su Oromci iz plemena Jeju, koji su upravljali ovim sukobima pa i samom politikom etiopskog dvora. To stanje trajalo je do početka 20. vijeka U istom periodu neki Oromci su prešli na kršćanstvo kako bi se što više zbližili s etiopskom dvorskom elitom.Danas Oromi čine većinu na jugu i zapadu Etiopije prevashodno su stočari i poljoprivrednici oko 90% žive na selu.Polovina njih su muslimani suniti,uz znatan dio kršćana prevashodno etiopskih pravoslavnih od prije 50 godina proširilo se evangeosko krsćanstvo,neki prakticiraju animizam.
Londolatico, Firenze
Londolatico je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 505 m.
Crystal Downs Country Club, Michigan
Kristl Dauns Kantri Klab je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 47.
Mini-Me
Mini-Me je izmišljeni lik iz serijala filmova o tajnom agentu Ostinu Pauersu. Glumi ga Verne Troyer. Pojavljuje se u dva fima Ostin Pauers: Špijun koji me je kresnuo i Ostin Pauers: Goldmember.
Stradanje stanovnika sela Prkos
Stradanje stanovnika sela Prkos u nekadašnjem kotaru Vrginmost, na Kordunu, predstavlja primer masovnog stradanja civilnog stanovništva u kontekstu ustaških zločina nad srpskim stanovništvom na teritoriji Nezavisne Države Hrvatske, 1941-1945. Selo Prkos je tokom Drugog svetskog rata izgubilo najmanje 458 stanovnika, od kojih je 428 civila ubijenih od strane ustaša, dok su 23 bili pali borci, pripadnici Narodno-oslobodilačke vojske Jugoslavije. Uz selo Čemernicu, koja je tokom Drugog svetskog rata imala 486 žrtava fašističkog terora, Prkos predstavlja naselje sa najviše žrtava fašističkog terora na području kotara Vrginmost.
Istorijsko-geografski okvir
Selo Prkos je smešteno u neposrednoj blizini desne obale reke Kupe, na Kordunu, pokraj Lasinje. Selo je udaljeno oko 40 km od Zagreba. Do 1991. Prkos je pripadao teritorijalnoj organizaciji opštine Vrginmost. Danas selo pripada opštini Lasinja u sastavu Karlovačke županije.
Mini-Me
Naime, Mini-Me je klon Doktora Zlice koji je nakon nesreće u laboratoriji ostao patuljak. Mini Mi obožava da jede belgijsku čokoladu i da maltretira Skota, Zlicinog sina. Veoma je agresivan. Ovaj lik predstavlja parodiju na Nik Naka, patuljka pomoćnika Skaramange iz Čovek sa zlatnim pištoljem.
Stradanje stanovnika sela Prkos
Istorijsko-geografski okvir
Sve do kraja Prvog svetskog rata Prkos je činio teritorijalnu celinu sa Banskim Kovačevcem, nastanjenih hrvatskim stanovništvom. U vreme postojanja Vojne krajine na ovom području, Prkos i Banski Kovačevac činili su jednu seosku opštinu koja je ulazila u sastav Prve banske regimente. Odraslo muško stanovništvo Prkosa, kao i u drugim kordunaškim selima, obavljalo je graničarski posao.
Nakon ukidanja Vojne krajine (1871) dolaze do izražaja ekonomski i egzistencijalni problemi ionako siromašnog lokalnog stanovništva koje je imalo visok prirodni priraštaj. Deo stanovništva je rešenje ovih problema pokušao da nađe u iseljavanju u Sjedinjene Američke Države (SAD). Do Prvog svetskog rata iz Prkosa se u SAD iselilo 85 stanovnika, mahom mlađih i radno sposobnih muškaraca, od kojih je jedan deo ostao trajno da živi u ovoj zemlji. U međuratnom razdoblju nastavilo se iseljavanje stanovništva usled ekonomskih problema i oskudice. U ovom razdoblju iz Prkosa se u Francusku iselio 21 stanovnik.
Najpoznatiji iseljenik iz Prkosa uoči Prvog svetskog rata i u međuratnom razdoblju, bio je revolucionar Pavle Bastajić, učesnik revolucionarnog studentskog pokreta na Zagrebačkom sveučilištu i atentata na bana Cuvaja 1912, dobrovoljac u srpskoj vojsci u Balkanskim ratovima i Prvom svetskom ratu, saradnik obaveštajne mreže Kominterne i sovjetske obaveštajne službe od sredine 1920-ih. Kada se 1940. pojavio u Prkosu, Bastajić je bio odsutan iz rodnog sela blizu tri decenije. Ubijen je od strane ustaša, najverovatnije u logoru Jasenovac.
Stradanje stanovništva
Stanovnici sela Prkos su od leta 1941. učestvovali u pomaganju Narodno-oslobodilačkog pokreta i ustanka na Kordunu. U zaleđu Prkosa, prema Petrovoj gori, nalazio se veći broj sela koja su bila pod kontrolom partizana. Ipak, na Kordunu nije postojala kompaktna partizanska teritorija zbog prisustva žandarmerije i ustaša u pojedinim naseljima, poput Vojnića i Vrginmosta, uključujući i naselja u neposrednoj blizini Prkosa: Lasinja i Banski Kovačevac. Ipak, ustaše se nisu usuđivale da pokrenu opšti napad na Prkos sve do 21. decembra 1941.
Uoči ustaškog napada na Prkos, došlo je do prenošenja ustanka na levu obalu Kupe, u čemu učestvuju stanovnici Prkosa i u čemu treba tražiti jedan od uzroka ustaškog pokolja nad lokalnim srpskim stanovništvom. Partizani Prvog Kordunaškog NOP odreda prešli su 8. decembra 1941. Kupu kod Prkosa (jedinog srpskog sela na Kupi između Karlovca i Lasinje) i privremeno oslobodili selo Pisarovinu koje je bilo kotarsko središte udaljeno 25 km od Zagreba. Takođe, narednog dana partizani na kratko borave u hrvatskom selu Skakavac, na Kordunu, između Lasinje i Karlovca. Ovo je bio signal za uzbunu u Zagrebu. Ustaško rukovodstvo odlučilo je da 21. decembra 1941. pokrene ofanzivu na slobodnu partizansku teritoriju na Kordunu.
U napadu na partizanska sela na Kordunu učestvuju Poglavnikova tjelesna bojna pod komandom Ante Moškova, Ustaška vojnica, Hrvatsko domobranstvo, žandarmerija i lokalne ustaše. Prkos je bio prvi na udaru kao najisturenije srpsko naselje prema reci Kupi i ustaško-domobranskim uporištima.
Zahvaljujući činjenici da je komandir žandarmerijske stanice u Lasinji, Pero Nikolić, koji se na ovoj dužnosti nalazio i pre rata, signalizirao stanovništvu Prkosa o pokretu ustaško-domobranskih snaga, odrasli muški stanovnici Prkosa, njih oko 130, uspelo je da izbegne u šumu pre dolaska neprijatelja. Njihove žene, deca i roditelji ostali su u selu jer je lokalno stanovništvo verovalo da oni koji nisu vojno sposobni neće biti na udaru snaga Nezavisne Države Hrvatske. Nikolić, iako Hrvat,biće kažnjen smrću, zajedno sa suprugom i dvoje dece, zbog ovog gesta. Međutim, ustaše i domobrani su pohvatali celokupno srpsko stanovništvo Prkosa koje nije izbeglo pred poterom (428 lica), kao i srpske stanovnike sela Lasinja (17 lica), ali i celokupno romsko stanovništvo opštine Lasinja (Romi sa područja Lasinje, njih najmanje 48, kasnije su sprovedeni u logor Jasenovac gde su ubijeni). Jedan deo Prkoščana bio je izložen mučenju i masakriranju u samom selu, dok je većina uhvaćenih seljana odvedena u Lasinju gde je izolovana u jednoj javnoj zgradi, gde su se našli i pohvatanni malobrojni srpski stanovnici Lasinje, ali i velik broj stanovnika srpskog sela Dugo Selo Lasinjsko.
Jedan broj Prkoščana i Dugoseljana prebačen je 31. decembra 1941. preko Kupe kako bi bili prikazani kao navodni zarobljenici ustaškom rukovodstvu, uključujući i Antu Pavelića, koje je pristiglo iz Zagreba. Ovi stanovnici Prkosa i Dugog Sela ubijeni su u Rakovu Potoku. Ostali stanovnici ova dva sela ubijeni su u Dugom Selu, gde je jedan broj seljana spaljen, a ostatak je ubijen tupim predmetima i klanjem u šumi Brezije.
U napadu na slobodnu teritoriju Korduna, ustaše su ubile najmanje 428 stanovnika Prkosa srpske nacionalnosti, Od ovog broja bilo je 244 maloletna lica, od ova 244 maloletnika bilo je 192 mlađih od 14 godina, i čak 94 mlađih od 7 godina. Imena maloletnih Prkoščana objavio je istoričar Dušan Korać u radu objavljenom 1981. U kasnijim godinama 23 stanovnika Prkosa pali su u borbi protiv fašizma kao borci NOVJ, dok je 7 stanovnika umrlo od tifusa. Imena svih stradalih Prkošćana i njihovi osnovni podaci objavljeni su 1980. u monografiji Dušana Baića o kotaru Vrginmost u Drugom svetskom ratu.
Korać i Baić se razlikuju u iznošenju brojki stradalih stanovnika Prkosa. Baić iznosi 458 imena stradalih, dok Korać, koji je rođen u Prkosu, navodi da su ustaše samo decembra 1941. ubile 478 stanovnika ovog sela, ali poimenice navodi samo 244 maloletna lica, zbog prirode zbornika u kom je objavljen njegov rad.
Prkos nakon Drugog svetskog rata
Prkos je prema popisu iz 1948. imao 235 stanovnika. Tokom narednih decenija došlo je do iseljavanja stanovništva zbog ekonomskih razloga, tako da je selo 1991. imalo 142 stanovnika. Nakon što je područje Prkosa i Korduna ponovno integrisano u sastav Republike Hrvatske, usled vojne akcije Oluja, stanovnici sela su se iselili u Bosnu i Hercegovinu i Srbiju. Prema popisu iz 2011. u selu je živelo samo 38 stanovnika.
Spomenik stradalim stanovnicima Prkosa, podignut nakon Drugog svetskog rata, oskrnavljen je od strane hrvatskih nacionalista nakon 1995. Najteže oštećenje spomenik je doživeo 2010. kada su nepoznati počinioci maljevima razbili nekoliko ploča sa ispisanim imenima žrtava i zvezdu petokraku. Spomenik je obnovljen 2012.
Alemania (razvrstavanje)
Alemania ima više značenja: