cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Coriolisov učinak
Popularna kultura
Postoji urbana legenda koja kaže da zbog Coriolisovog učinka pri istjecanju iz kade voda rotira udesno na sjevernoj hemisferi, odnosno na južnoj hemisferi ulijevo (prema analogiji sa zračnim masama).
Ovakvo mišljenje je netočno, a može se vrlo jednostavno provjeriti i u praksi. Budući da je Coriolisova sila rezultat umnoška mase i Coriolisovog ubrzanja, koje je jednako vektorskom umnošku kutne brzine rotacije i brzine kretanja tijela. Budući da su i masa i brzina istjecanja vode iz kade malenog reda veličine, rezultirajuća Coriolisova sila je toliko zanemarivo malog intenziteta da ne može imati nikakav učinak na smjer rotacije vode pri istjecanju u odvod. Na rotaciju vode pri istjecanju prvenstveno utječe oblik i nesimetričnost kade, te početno gibanje vode pri početku istjecanja iz kade.
Ova pojava fizikalno je zabilježena tek u laboratorijskim uvjetima gdje je simetrični kružni spremnik konusnog dna dijametra 1,0 m napunjen do vrha, te je voda ostavljena u njemu tjedan dana kako bi se potpuno smirila te se neutraliziralo bilo kakvo početno gibanje vode. Nakon tjedan dana otvorena je mala rupa na sredini dna spremnika, te je tek nakon dugog vremena istjecanja došlo do predviđene rotacije usred izuzetno slabe Coriolisove sile. U svakodnevnim situacijama drugi su učinci koji utječu na smjer rotacije jer je Coriolisova sila preslaba da bi bila od ikakvog utjecaja.
U BBC-jevom dokumentarcu Michaela Palina Pole to Pole prikazani su lokalni prevaranti iz jednog sela u Keniji koje se nalazi na samom ekvatoru, gdje turistima kao atrakciju pokazuju kako se voda koja istječe iz lavora okreće u jednom smjeru sa jedne strane linije ekvatora, dok sa druge strane te linije voda rotira u drugom smjeru. U dokumentarcu nije objašnjeno kako se radi o prevari, međutim Coriolisov učinak oko ekvatora je ravan nuli, tako da ovakva demonstracija fizikalno neutemeljena. Demonstrator međutim pokazujući lavor okupljenim turistima svjesno okreće lavor u jednom, odnosno drugom smjeru dajući pri tome početni impuls vodi, određujući na taj način u kojem će se smjeru voda rotirati pri prezentaciji, a turisti ostaju u uvjerenju kako je posrijedi Coriolisov učinak.
Rosa (Thüringen)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šmalkalden-Majningen Roza se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Šmalkalden-Majningen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 350 metara. Površina opštine iznosi 9,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 789 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 84 stanovnika/km².
Angliers (Primorski Šarant)
Anglije je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Rochelle.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 364 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 33 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,74 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 6 metara (maksimalnoj 19 m, a minimalnoj 1 m).
Regina, Saskatchewan
Redžajna (, IPA:  ) je administrativni centar i drugi po veličini grad kanadske provincije Saskačevan. Prema popisu stanovništva iz 2007. godine sam grad je imao 179.246 stanovnika a šira aglomeracija 194.971. Stanovništvo dva najveća grada provincije; Redžajne i Saskatoona, čine 40% stanovništva provincije.
Istorija
Redžajna je osnovana krajem 19. veka, tačnije 1882. godine i dobila je ime po kraljici Viktoriji (Victoria Regina), a ime je dala njena ćerka princeza Luiza, supruga tadašnjeg kraljičinog predstavnika (Governor General) u Kanadi, Markiza od Lorne.
Redžajna je prethodno bila centar Severozapadne teritorije, od koje su se kasnije otcepile sadašnje provincije Alberta i Saskačevan.
Redžajna je kulturni i trgovački centar Saskačevana, a takođe i američkih država, Severne Dakote i Montane. Poznata je po letnjem poljoprivrednom sajmu koji se tradicionalno održava od 1884. a koji od šezdesetih godina dvadesetog veka nosi naziv Dani bizona ). Redžajna je poznata i po katedralama, rimokatoličkim crkvama i rumunskim pravoslavnim crkvama, po biskupiji Redžajne i aglikanskoj biskupiji.
Geografija
Redžajna se nalazi na nadmorskoj visini od 557 metara i leži u regionu prerija sa vrlo malo tekuće vode. Velikim trudom prvih doseljenika od nekadašnje pustare napravljena je prava oaza i žitnica Kanade.
Demografija
Po statističkim podacima u Redžajni u većini žive potomci evropskih kolonista, procentualno:
1651
thumb|250px|[[Venera sa ogledalom]]
Godina 1651 (MDCLI) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u srijedu po 10 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
Dalaradija
Dál nAraidi, za koju se ponekad koristi latinizirano ime Dalaradija, je bila kraljevstvo naroda/plemena Cruthin na području današnje sjeveroistočne Irske, koje je postojalo u 1. milenijumu n.e. Sjedište mu se nalazilo na sjevernim obalama Lough Neagha u današnjoj Grofoviji Antrim Sjeverne Irske.
Willard Motley
Willard Motley (14. jul 1909 - 4. mart 1965) bio je američki književnik i novinar. Rodio se u crnačkoj porodici u Chicagu i tamo postao poznat kao kolumnist crnačkog lista Chicago Defender, gdje je pisao pod pseudonimom Bud Biliken. Njegovo najpoznatije djelo je, međutim, roman Knock on Any Door, koji se bavio sudbinom mladog Italoamerikanca koji zbog teških socijalnih prilika završi kao kriminalac, ubica i osuđenik na smrt. Taj roman, koji je, između ostalog, prvi koristio kasnije popularno geslo "Živi brzo, umri mlad i budi lijep leš", je Motleyu donio kritike zbog toga što se kao crnac bavio bjelačkim problemima, a na što je on izjavio da je "njegova jedina rasa ljudska rasa".
Dalaradija
Najpoznatiji vladari tog kraljevstva su
Amasona, Frosinone
Amasona je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 205 m.
I Was a Male War Bride
I Was a Male War Bride je američka crno-bijela filmska komedija snimljena 1949. u režiji Howarda Hawksa. Radnja je inspirirana stvarnim događajima, odnosno doživljajima belgijskog vojnika Henrija Rocharda koji je za vrijeme Drugog svjetskog rata oženio američku vojnu bolničarku. Naslovni protagonist filma, čiji lik tumači Cary Grant, je francuski kapetan Henri Rochard, koji je nakon Drugog svjetskog rata poslan u okupiranu Njemačku gdje se upozna, zaljubi i vjenča s američkom poručnicom Catherine Gates (čiji lik tumači Ann Sheridan). Kada mu supruga dobije prekomandu u SAD, jedini način da joj se Rochard pridruži jest korištenje američkih vojnih pravila o ratnim nevjestama, što ga tjera na razne bizarne i ponižavajuće situacije, uključujući oblačenje u žensku odjeću. I was a Male War Bride je bio izuzetno skup i kompliciran projekt, koji se, osim u Hollywoodu, snimao na lokacijama u Britaniji i Njemačkoj, a dodatne poteškoće je stvorila bolest niza ključnih članova ekipe, uključujući Sheridan i Hawksa. Usprkos tome, jednom kada je bio dovršen, postigao je izuzetnu gledanost, te se danas smatra jednim od komercijalno najuspješnijih ostvarenja Hawksove filmografije.
Vlatko Đolonga
Vlatko Đolonga (Split, 30. rujna 1976.) hrvatski nogometaš.
Počeo je igrati nogomet u osnovnoj školi igrajući za NK Split. Nakon jednogodišnje stanke, prošao je probu za juniore Hajduka, te počeo igrati u pomlatku splitskog kluba. Kao junior otišao je na posudbu u Uskok, no, tamo je ozlijedio meniskus i po povratku u Split nisu s njim htjeli potpisati profesionalni ugovor, te je napustio klub i otišao u Solin, pa kasnije Orijent.
Uslijedilo je razdoblje u Hrv. Dragovoljcu iz Sigeta. Tamo se "Đole" dobro snašao, te istaknuo preciznim slobodnjacima i topovskim udarcem, pa je jednom prilikom s centra igrališta pogodio gredu. Dobrim je igrama zaradio inozeman transfer španjolsku Primeru, točnije, Aláves u čijem je dresu zabilježio tek pokoji ulazak s klupe. Čim je sportski direktor Hajduka, Ivica Šurjak otvorio mogućnost da se Đolonga vrati u klub to je i učinjeno.
Narednih nekoliko sezona uspio je biti kolko-tolko standardan. Za vrijeme izbornika Mirka Jozića uspio je zabilježiti 3 ulaska s klupe za reprezentaciju. U Hajduku se isprva iskazao kao dobar lijevi vezni, pa zatim i stoper. Kasnije je za njega bilo osigurano mjesto lijevog braniča. Jednim svojim slobodnjakom riješio je derbi s Dinamom, a kratko je razdoblje pod vodstvom Ćire Blaževića nosio kapetansku traku. Nažalost, vrlo neuspješno jer je to bilo kada je klub potopljen u Ligi prvaka od strane mađarskog Debrecena. S vremenom je izgubio svoje mjesto u momčadi i početkom 2007. počeo tražiti kakav-takav inozemni angažman u Kini, ili odlazak u Zadar. No, ostao je u klubu, napustivši ga na ljeto po isteku ugovora.
Sredinom rujna 2007. postao je igračem drugoligaša Mosora, no, već nakon 2 utakmice raskinuo je ugovor na želju kluba.
Luka Vučko
Luka Vučko (Split, 11. travnja 1984.), hrvatski nogometaš.
Nogomet počinje igrati u podmlatku splitskog Hajduka. Prvi ga je u seniorsku momčad zajedno s još nekim mladim igračima postavio Blaž Slišković. Ubrzo je došao do mjesta među prvom jedanaestoricom, i do poziva u mladu reprezentaciju pod vodstvom Slavena Bilića. U zimu, za Hajduk mučne, sezone 2005./06., za pola milijuna eura otišao je u redove ruskog Saturna gdje je bio puno bolje plaćen, ali puno lošije tretiran. Nakon sjedenja na klupi i kasnijeg gubitka mjesta u mladoj reprezentaciji, gdje je nakratko bio i kapetan, vratio se u Hajduk pod vodstvom Zorana Vulića.
Tada mu je tamo igrao i stariji brat Jurica, no, zajedno su igrali tek jednu kup utakmicu s niželigaškom Mladosti iz Ždralova. Brat je ostao u Hajduku, daleko od prve momčadi, a Luka je opet na zimu promijenio adresu, nezadovoljan minutažom. Iako je prvo kolo igrao među prvih 11, ubrzo su se ispred njega probili Žilić i Gal. Nakon raskida ugovora kao pojačanje je otišao u redove Rijeke, gdje se na početku odmah ozlijedio, ali po povratku došao do mjesta standardnog prvotimca.
Jurica Vučko
Jurica Vučko (Split, 8. listopada 1976.), bivši hrvatski nogometaš.
Započeo je u splitskom Hajduku gdje je igrao 5 sezona, do 2000. godine osvojivši tada Hrvatski kup. Za vrijeme tog boravka u Splitu postigao je 37 golova u 118 utakmica, od toga čak 15 sezone 96.-97., te privukao pažnju brojnih kluba, uključujući i zagrebačkog Dinama.
Nakon Hajduka krenuo je putem Španjolske gdje je 4 sezone proveo u Alavesu iz Baskije. U međuvremenu je bio na posudbi u Salamanci. Sa Alavesom je igrao u polufinalu Španjolskog kupa gdje su ispali od Zaragoze ( 1:1 doma, 0:0 u gostima ), te dogurao i do finala Kupa UEFA kada ih je sa 5:4 porazio Liverpool. Do 2006. nastupao je u dresu drugoligaša Ejida dok se nije opet vratio tamo gdje je sve počelo - u Hajduk. Ugovor je potpisao zajedno sa Carevićem i Živkovićem, te je pretstavljen kao bitno pojačanje za novu sezonu. U prvenstvu još čeka prvi pogodak, dok ih je u kupu zabio 3. Dva protiv Mladosti iz Ždralova u pobjedi 3:0 kada je prvi put nakon mnogo godina Hajduk igrao sa dvojicom braće u prvih 11 ( Jurica i Luka ), te 1 protiv Belišća u 94. minuti za izjednačenje 2:2. Kasnije je Hajduk slavio 5:2, a u toj utakmici Vučko je ušao sa klupe pred kraj susreta. U ožujku je nezadovoljan malom minutažom napustio klub i potpisao jednogodišnji ugovor sa kineskim Tijanjinom, gdje je i završio karijeru.
Zabilježio je i 4 nastupa za reprezentaciju, bez pogodaka. Jednom je bio u prvih 11, protiv Malte u La Valetti ( 4:1 ), no ozlijedio se nakon 16 minuta. U ostale 3 utakmice ulazio je s klupe.
Bark (bei Bad Segeberg)
Bark je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 95 opštinskih središta okruga Zegeberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 978 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1060007.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zegeberg Bark se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Zegeberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 38 metara. Površina opštine iznosi 20,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 978 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 48 stanovnika/km².
EKB
EKB može značiti:
Sveti Hermes
Sveti Hermes (? - Rim, 120) bio je kršćanski mučenik rodom iz Grčke, koga Rimokatolička i pravoslavne crkve slave kao sveca. Po predaji je bio bogati oslobođenik, koga je zajedno sa prijateljima dao uhapsiti i pogubiti sudac po imenu Aurelijan. Na mjestu njegovog groba je u 6. vijeku papa Pelagije I sagradio veliku baziliku.
Milan Barać
Milan Barać (Korenica, 1936. - Sombor, 20. VII. 1987), enigmat. Kao oficir JNA službovao u više mjesta. S enigmatskim stvaralaštvom otpočeo u Leskovcu 1971. godine, a od 1972. pa do smrti živio i stvarao u Nišu. Umro na odmoru u Somboru.
Bio je inicijator, jedan od osnivača i jedan od najaktivnijih članova te dugogodišnji član najužeg rukovodstva Enigmatskog kluba "Naissus". Enigmatikom se bavio i njegov brat Jovo Barać, a i kćerka Dragana Barać.
Milan Barać: "Tri anagrama iz kosmosa", Enigma, ..., 761, 8 - Beograd, 22. I. 1971. VAN ERE ove i van našeg sveta, u kosmosu silnom krije se p l a n e t a. ASU TRN ne smeta da u sjajnom letu, kosmoplovom svojim stigne na p l a n e t u. RANU leči junak dok kosmosom leti, ranjen je u borbi na nekoj p l a n e t i. Rješenje: Venera, Saturn, Uran
Sekst Pedije
Sekst Pedije Paul (Sextus Pedius Paullus, 50 - 120) bio je rimski pravnik, poznat prije svega po citatima koje je koristio kasnji pravnik Sekst Pomponije. Njegovi radovi nisu ušli u Digeste.
Zoran Vulić
Zoran Vulić (Split, 4. listopada, 1961.) bivši je hrvatski nogometaš, danas nogometni trener.
Lionel Jeffries
Lionel Charles Jeffries (10. jun 1926 – 19. februar 2010) bio je britanski glumac, filmski scenarist i režiser. Glumačku karijeru je započeo nakon drugog svjetskog rata, gdje je kao pripadnik britanske vojske služio u Burmi 1945. Obrazovao se na RADA-i, poslije čega je nastupao na kazalištu, otkrivši talent za komične uloge. Relativno rano je oćelavio, a što je nastojao iskoristiti tako što je tumačio likove u pravilu mnogo starije od sebe. Poslije se bavio i režijom, te je 1970. snimio izuzetno popularni dječji film The Railway Children. 1980-ih je nastupio kao jedan od tri protagonista televizijskog sitkoma Tom, Dick and Harriet.
Zoran Vulić
Njegov otac Ante proslavljeni je vratar Hajduka.
Igračka karijera
Kao nogometaš nastupio je 25 puta za reprezentaciju Jugoslavije u razdoblju od 1985. do 1991. te zabilježio 1 pogodak. Dres hrvatske reprezentacije obukao je 2 puta, uključujući i na prvoj utakmici protiv SAD-a 1990. Kao igrač Mallorce nastupio je na svjetskom prvenstvu 1990. u Italiji. Karijeru je započeo i završio u splitskom Hajduku gdje je kasnije imao zapažene rezultate kao trener. Nastupao je i u francuskom Nantesu, a kao igrač znao je zaigrati na svim pozicijama od libera do centarfora.
Trenerska karijera
Prvi put je sjeo na mjesto trenera voljenog mu kluba sezone 1997./98. kao treći trener te sezone, ali otišao nakon zadnjeg kola. Opet je postao trenerom Hajduka 3 godine poslije, te nakon 5 godina vladavine zagrebačke Croatije donio je Hajduku naslov prvaka. Nije ostao trener, a naslijedio ga je Nenad Gračan. Vratio se opet brzo nakon toga i u klubu proveo čitavu sezonu 2002./2003. osvojivši 2. mjesto u ligi i nacionalni kup, dok je slijedeće godine u Kupu UEFA nesretno ispao od talijanske Rome. I te je sezone uspješno vodio splitske bile, ali je 3 kola prije kraja otišao iz kluba zbog neslaganja sa upravom. Nasljednik Petar Nadoveza samo je dovršio posao osvajanja prvenstva. Vulića je takav rasplet događaja jako pogodio, te i danas ne priznaje kada mu netko spomene da je osvojio samo 1 naslov prvaka, kazajući da mi je to bilo: "kao majci oduzeto tek rođeno dijete". Zabilježena je kratka avantura u Segesti iz Siska gdje je vodio klub tek 1 utakmicu. Ostatak je vremena provodio većinom čekajući angažman u Hajduku. Jednom ga je i Zdravko Mamić poželio na klupi Dinama.
Njegov idući klub postala je NK Istra 1961, koju je vodio od veljače 2010. do ožujka 2011. godine.
Sid Vicious
Sid Višos (London, 10. maj 1957 — Njujork, 2. februar 1979) britanski je bivši bas gitarista. Sid Višos bio je jedan od članova pank-rok grupe Seks pistols. Umro je od prekomerne doze droge u dvadeset i prvoj godini. U svojoj kratkoj karijeri, svojim anarhističkim stavom, postao je ikona pank roka.
Espèche
Espeš je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Banjer de Bigor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 48 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,67 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 500 metara (maksimalnoj 619 m, a minimalnoj 392 m).
Brügge (Holstein)
Brige je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.072 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058033.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rendsburg Brige se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Rendsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 39 metara. Površina opštine iznosi 7,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.072 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 136 stanovnika/km².
Karboksifluorescein diacetat sukcinimidil estar
Karboksifluorescein diacetat sukcinimidil estar je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 557,461 Da.
McCune, Kansas
Makan je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 405, što je 21 (-4,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Foss Dyke
Foss Dyke ili Fossdyke je umjetni riječni kanal, dug 18 km, koji spaja Rijeku Trent kod Torkseya u Grofoviji Lincolnshire sa Rijekom Witham kod Lincolna.
Karakteristike
Smatra se najstarijim riječnim kanalom u Britaniji, jer je prema predaji sagrađen od strane Rimljana u 2. vijeku. Dio historičara je skeptičan, jer prvi pouzdani podaci o njemu datiraju iz vremena kralja Henryja I koji je 1121. izvodio radove na njegovom proširivanju. U 18. vijeku je obnovljen, ali je u 19. vijeku njegovo korištenje u komercijalne svrhe opalo zbog uvođenja željeznice. Sve do 1972. se koristio za prijevoz žita.
Timber Hills, Pennsylvania
Timber Hils je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 360, što je 31 (9,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Getulije
Getulije (Getulius, Getulio, ? - 120) je kršćanski vođa i mučenik rodom iz Gabija koga zajedno sa još nekoliko drugova - Amancije, Cereal i Primitiv - Rimokatolička crkva slavi kao sveca.
Getulije je imao suprugu Simforozu, a s njome i sedam sinova, koji će također svi postati kršćanski mučenici.
Prema predaji se Getulijeve relikvije čuvaju u rimskoj crkvi Sant'Angelo in Pescheria.
Auribeau-sur-Siagne
Oribo sir Sjanj je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Primorski Alpi.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 072, a gustina naseljenosti je iznosila 378 stanovnika/km².
1653
Godina 1653 (MDCLIII) bila je redovna godina koja počinje u srijedu po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u subotu po 10 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
Cappadocia, L'Aquila
Cappadocia je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 243 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1099 m.
Marcijan iz Tortone
Sveti Marcijan od Tortone (italijanski: Marciano ili Marziano, ? - cca. 120) bio je rani kršćanski vođa i mučenik, odnosno, prema predaji prvi biskup Tortone, a koga Rimokatolička crkva slavi kao sveca.
Prema predaji je odrastao u poganskoj porodici, ali ga je Sveti Barnaba (a prema nekim drugim pričama Siro iz Genove, biskup Pavije) preobratio na kršćanstvo. Na mjestu biskupa je ostao četrdeset pet godina prije nego što je uhapšen i razapet na križ, prema nekim podacima godine 117. za vrijeme cara Trajana, a po drugima 120., za vrijeme cara Hadrijana.
Relikvije mu se čuvaju u katedrali u Tortoni, a prst u Genoli.
Intracelularni
Intracelularni u citologiji, molekularnoj biologiji i srodnim oblastima, termin intracelularni znači "unutar ćelija".
On se koristi u kontrastu sa ekstracelularni (izvan ćelija). Ćelijska membrana (i, kod biljki, ćelijski zid) je barijera između dva medija. Hemijska kompozicija intra- i ekstracelularnog miljea može biti radikalno različita. Kod većine organizama, na primer, Na+/K+ ATPaza održava visok nivo kalijuma unutar ćelije, dok je nivo natrijuma nizak, što dovodi do hemijske ekscitabilnosti. Ovaj termin takođe znači postojati unutar ćelija.
Nosi Be
Nosi Be je najveći i turistički najpoznatiji otok na Madagaskaru. Nalazi se u regiji Diani i broji 36.636 stanovnika.
Etimologija
Nosi Be na malagaškom znači Veliki otok, a tokom ranog kolonijalnog perioda u 17. vijeku zvao se Assada. Nakon tog nosio je kojekakva imena, uključujući Nosi Manitra (Mirisni otok).
Historija
Poražena kraljica Tsiomeko sklonila se 1839. na Nosi Be i zatražila zaštitu od Francuza s obližnjeg Reuniona. Oni su poslali kapetana Passota koji se sa svojim ratnim brodom Colibri 1840. iskrcao na otoku i proglasio ga francuskim protektoratom u dogovoru s kraljicom Tsiomeko. Passot je osnovao naselje Hell Ville, današnji grad Andoani u čast svog admirala de Hella.
Geografija i klima
Otok Nosi Be udaljen je oko 8 km od obale Madagaskara u Mozambičkom kanalu, a pored otoka nalazi se nekoliko manjih otoka kao što su Nosi Komba, Nosi Mitsio, Nosi Sakatia i Nosi Tanikeli, Nosi Andilana, Nosi Ratsi, te Nosi Tanga. Nosi Be je dug 30 km i širok 19 km, ukupne površine od oko 310 km². Administrativno sjedište otoka i najveće naselje tog malog arhipelaga je grad Andoani. Nosi Be je vulkanski otok, s najvišim vrhom na Gori Passot od 329 m. To je ugasli krater iz holocena koji nije imao zabilježenu erupciju u pisanoj historiji. Kao posljedica pradavne vulkanske aktivnosti, na otoku postoje 11 vulkanskih jezera. thumb|right|250px|Ženka crnog Lemura iz nacionalnog parka Lokobe Otok Nosi Be je poznat po svojim endemima, najmanjoj žabi na svijetu Stumpffia pygmaea i najmanjem kameleonu Brookesia minimum. U okolici grada Andoanija nalazi se Nacionalni park Lokobe, poznat po crnim lemurima i panterskom kameleonu (Furcifer pardalis). Nacionalni park Lokobe je jedan od pet rezervata prirode Madagaskara (Rezerve Naturelles Intégrales). thumb|left|260px|Pogled na plažu Nosi Bea Nosi Be ima vruću tropsku klimu, prosječna dnevna temperatura je oko 30 °C, najviše kiša padne za ljeta u decembru, januaru i februaru. Proječna količina oborina je između 1975 i 3000 mm. Otok ima povoljnu klimu jer ga masiv Tsaratanana na Madagaskaru štiti od snažnih orkanskih vjetrova u augustu, s Indijskog oceana.
Transport i privreda
Otok ima mali Aerodrom Fascene (IATA: NOS ICAO: FMNN) iz kojeg postoje linije za domaće aerodrome Antananarivo i Antsirananu, te međunarodne za Dzaoudzi (Mayotte) i Saint Denis na Reunionu. Iz najvećeg otočkog naselja Andoani postoji stalna brodska linija za najbližu luku Ankifi na Madagaskaru.
Na otoku se većinom uzgajaju šećerna trska i ulja za kozmetičku industriju, vanilija, papar i gorke naranče. Postoje i brojne destilerije s rumom. Luka u mjestu Andoani na jugu otoka služi kao glavna luka za promet robom duž zapadne obale Madagaskara, razvijeno je i ribarstvo, osobito na kozice.
Zbog prelijepih pješanih plaža i svoje izuzetno povoljne klime, Nosi Be zovu Tahitijem Indijskog oceana, tako da je danas postao omiljena turistička destinacija Evropljana, osobito Francuza i Talijana.
Bolonjska deklaracija
Bolonjska deklaracija je zajednička deklaracija evropskih ministara obrazovanja potpisana u Bolonji 19. juna 1999. godine, a odnosi se na reformu sistema visokog obrazovanja Evrope i temelj je Bolonjskog procesa. Po ovoj deklaraciji reforme i implementacija Bolonjskog procesa završavaju se 2010. godine.
Kominikei o Bolonjskoj deklaraciji i Bolonjskom procesu
Pri potpisivanju Bolonjske delaracije 1999. godine dogovoreno je da se na svake dve godine održavaju ministarske konferencije na kojima će se podnositi izveštaji o primeni Bolonjskog procesa, razmenjivati iskustva i obaviti potisivanje kominikea, koji potpisuju sve zemlje koje su prihvatile Bolonjski proces, a tu ulaze i zemljame Evrope koje to nisu učinile 1999, a odlučile su da prihvate Bolonjski proces. Do sada su potpisani sledeći kominikei koji nose naziv grada u kom su ministarske konferencije održane:
Poslednja konferencija i potpisivanje kominikea biće u Briselu 2009. godine, a 2010. se završava implementacija Bolonjskog procesa.
Zemlje potpisnice
Sledeće zemlje su potpisale Bolonjsku deklaraciju:
Zemlje koje nisu potpisale i prihvatile Bolonjski proces
Jedine članice Saveta Evrope koje nisu potpisale deklaraciju i prihvatile Bolonjski proces su Monako i San Marino, a moguće je da će se pridružiti Bolonjskom procesu koji se sprovodi u Francuskoj i Italiji. Preostale zemlje koje su u mogućnosti da potpišu deklaraciju i prihvate proces, a to nisu učinile do sada, su Belorusija i Kazakstan.
Matej I Jerusalimski
Sveti Matej od Jerusalima (? - 120) bio je rani kršćanski vođa, odnosno episkop Jerusalima. Njegova služba je koincidirala sa Trajanovim progonima kršćana, odnosno velikim ustankom Jevreja. Rimokatolička crkva ga je proglasila svecem.
Nikomah
Nikomah (Νικόμαχος ὁ Γερασένος, Nikómahos Gerasénos, cca. 60 - cca. 120), bio je starogrčki matematičar i filozof.
Nikomah je bio neopitagorejac, čija je filozofija bila svojevrsna sinteza Platonove i Filonove filozofije.
U svojoj vrlo utjecajnoj knjizi Uvod u aritmetiku (Introductio Arithmetica (Arithmeticae), grčki Arithmetike eisagoge) po prvi put u povijesti grčke matematike aritmetiku postavio nezavisnom od geometrije.
Branko Čubrilo
Branko Čubrilo (Split, 20. svibnja 1988.), hrvatski je nogometaš.
Od malih nogu Čubrilo je nastupao za niželigaša NK Val gdje je njegove napadačke sposobnosti prvi prepoznao poznati hajdukovac Davor Čop. Na proljeće 2007. prešao je u drugoligaša Mosora u kojem se nije naigrao.
Pred sezonu 2007./08. dolazi na pripreme Hajduka kao slobodan igrač. Na tim pripremama redovito zabija golove, i to uvijek po dva na utakmici, te po povratku potpisuje ugovor do 2011. Službeno je debitirao (ušao zadnjih par minuta) već u prvoj utakmici sezone, i to u Podgorici na europskom gosotovanju protiv Budućnosti.
Nakon što mu je propao odlazak na posudbu u Trogir čekao je svoju prigodu trenirajući sa seniorima, međutim, nije uopće igrao. Na zimu odlazi na posudbu u Solin. Već u prvoj polusezoni se nametnuo kao jedan od ključnih igrača u momčadi Solina.
Der Student von Prag (film, 1935)
Der Student von Prag je njemački crno-bijeli horor film snimljen 1935. u režiji Arthura Robisona. Predstavlja zvučni remake znamenitog istoimenog nijemog horor-filma iz 1913. godine. Radnja je smještena u Prag 1860-ih, a naslovni protagonist, čiji lik tumači Anton Walbrook, je popularni student koji u nastojanju da osvoji glamuroznu opernu pjevačicu pristaje na ponudu tajanstvenog dr. Carpisa (koga glumi Theodor Loos), temeljem koje će dobiti bogatstvo, ali i dobiti i zlo drugo ja. Der Student je predstavljao posljednji film u filmografiji Robisona, koji je umro nedugo nakon njegovog dovršetka.
Godine 1938. je bio prvi igrani film prikazan na programu BBC Television Service.
Connad Cerr
Connad Cerr ("Connad Ljevoruki"; ? - 629/630) bio je kralj Dalriade početkom 7. vijeka. Na osnovu oskudnih, i često proturječnih podataka, suvremeni historičari vjeruju da je bio sin ili kralja Conall mac Comgailla ili Eochaida Budiea. Vjeruje se da je Connad s potonjim vladao kao zajednički kralj 620-ih.
Kraljem je proglašen 627. nakon što je ostvario pobjedu nad Fiachnae mac Demmáinom, kraljem Ulaida kod Ard Corann. Connad je ubrzo nakon toga poginuo kod Fid Eóina u bitci protiv Dál nAraidija na čelu sa kraljem Máel Caíchom, bratom Congal Cáecha. Dok Anali Ulstera navode da se bitka zbila 629. godine; dotle Anali Tigernacha navode 630; oba izvora tvrde da je Eochaid Buide nadživio Connada.
Connadov sin Ferchar je kasnije postao kralj. Jedan navod Knjige Ballymota za Connadove potomke koristi izraz "ljudi Fifea".
Worth (Kreis Herzogtum Lauenburg)
Vort je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 170 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053135.
Māris Verpakovskis
Māris Verpakovskis (Liepaja, 15. listopada 1979.), latvijski nogometaš
Worth (Kreis Herzogtum Lauenburg)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hercogtum Lauenburg Vort se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Hercogtum Lauenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 45 metara. Površina opštine iznosi 6,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 170 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 28 stanovnika/km².
Māris Verpakovskis
Nogometnu je karijeru započeo u rodnom gradu igrajući za lokalnu Baltiku prije početka seniorske karijere u Liepājas Metalurgsu. Na kraju 2000. potpisuje za tada neprikosnovenog prvaka države Skonto.
Latviju je napustio u prosincu 2003. sa nagradom navijača za najboljeg igrača momčadi, te preselio u ukrajinski Dinamo Kijev. Tome su mu najviše pomogle kvalifikacije za EURO 2004. u kojima je sa 6 golova u 10 utakmica uspio senzacionalno odvesti Latvijce na smotru najboljih europskim momčadi u Portugal gdje postiže jedan pogodak.
U Dinamu je nastavio tamo gdje je stao u Skontu, te 2004. bio proglašen najboljim igračem godine, ali do 2005. izgubio svoje mjestu u prvih 11.
Karboksifluorescein sukcinimidil estar
Karboksifluorescein sukcinimidil estar je organsko jedinjenje, koje sadrži 25 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 473,388 Da.
Māris Verpakovskis
Sezone 2006./07. bio je blizu prelaska u zagrebački Dinamo, ali na kraju otišao na 250,000 dolara vrijednu posudbu u španjolski Getafe. U vrlo dobroj momčadi Bernda Schustera postigao je tek 1 pogodak u 12 utakmica, no, u klubu su ga željeli zadržati. Ipak, vratio se u Kijev te početkom srpnja 2007. otišao na jednogodišnju posudbu u splitski Hajduk sa opcijom otkupa ugovora na kraju sezone.
Jesenski dio sezone nije bio toliko uspješan kao početak proljetnog kada se pokazuje kao vrlo dobro pojačanje. Međutim, zadesila ga je ozljeda zbog koje propušta zadnja 3 mjeseca sezone i svoje karijere u Hajduku, te se na ljeto potiho vratio u Kijev.
Istočni front
Istočni front (ili bojište) može se odnositi na:
Enigmatikum
Enigmatikum (< enigmatski praktikum), naslov manje rubrike (oko 12 kucanih redaka) u bjelovarskom enigmatskom časopisu Miničvoru, u kojoj su u početku objavljivani tekstovi s praktičnim savjetima sastavljačima križaljki. Kasnije su objavljivani napisi o raznim zanimljivostima koje na ovaj ili onaj način imaju veze sa zagonetaštvom.
Prvi put je rubrika s naslovom Enigmatikum objavljena u "Miničvoru" broj 332 (14. IV. 1982), a potom u brojevima 335, 336, 338, 339, 340, 342, 344, 345, 348, 353, 354 i 356 (30. XII. 1982). Sve te tekstove napisao je Jovan Nedić. Slično koncipirana rubrika objavljivana je u stotine nastavaka još godinama (npr. i 1990), ali bez zajedničkom (nad)naslova, tako da je ona postala zbirka velikog broja enigmatskih zanimljivosti. Pored spomenutog pisca u njoj su sarađivali i drugi autori. Velikim brojem napisa naročito se istakao Franjo Tušek.
Zona Industriale III, Torino
Zona Industriale III je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 313 m.
Vetije Valens
Vetije Valens (Vettius Valens, 8. februar 120 - cca. 175) bio je helenistički astrolog rodom iz Antiohije, poznat prije svega kao autor astrološkog traktata u 10 knjiga pod nazivom Antologija. Tokom života i karijere se upoznao s tadašnjom egipatskom, grčkom i babilonskom astrologijom i svoja saznanja sažeo u knjizi koja predstavlja najpotpuniji sačuvani tekst, odnosno najdragocjeniji izvor o astrološkim metodama i praksi antičkog svijeta.
Tudor Rose (film)
Tudor Rose je britanski crno-bijeli historijski film snimljen 1936. godine u režiji Roberta Stevensona. Radnja, koja u brojnim detaljima odstupa od historijskih činjenica, prikazuje kratkotrajnu vladavinu Lady Jane Grey (čiji lik tumači Nova Pillbeam) kao engleske kraljice 1553. godine. Tudor Rose je postigao određenu popularnost, a prikazan je nas venecijanskoj Mostri 1936. godine gdje je Mutz Greenbaum nagrađen za najbolju fotografiju.
Kipar
Cipar ili Kipar (grč. Κύπρος [ ˈcipros ], tur. Kıbrıs  [ ˈkɯbɾɯs ] ; službeno Republika Cipar ili Kipar, grč. Κυπριακή Δημοκρατία, tur. Kıbrıs Cumhuriyeti), otočna država u istočnom dijelu Sredozemnog mora.
Kipar je dugo bio raskršće između Europe, Azije i Afrike, i još uvijek su prisutni mnogi tragovi drevnih civilizacija - rimske, bizantske i venecijanske. Glavne gospodarske aktivnosti otoka su turizam, trgovačka mornarica, izvoz odjeće i farmaceutskih proizvoda, te poslovne usluge.
Poreklo imena
Postoji nekoliko teorija o nastanku ovog imena. Jedna je da nastao od grčke reči za čempres. Druga teorija je ta da je drugo ime boginje Afrodite, koja se po verovanju rodila baš na ovom ostrvu (Kipar se inače još naziva i Afroditino ostrvo), bilo Kipris, pa je po njoj ovo ostrvo dobilo naziv. Ipak, najverovatnija teorija, koja je danas prihvaćena, je ta da ime potiče od grčke reči za bakar. Naime, u antičko doba Kipar je bio poznat kao jedno od većih, ako ne i najvećih nalazišta bakra na Mediteranu. Pa je tako latinsko ime hemijskog elementa bakar (Cuprum) dobilo ime po nepravilnom čitanju naziva ovog ostrva.
Geografija
thumb|280px
Kipar je najistočnije ostrvo u Sredozemnom moru, a sa površinom od 9.251 km² treće je po veličini u istom (nakon Sicilije i Sardinije). Što se tiče država, po površini je 161. na svetu i po tome je najsličniji Libanu i Portoriku.
U geološkom i geotektonskom pogledu Kipar predstavlja deo Male Azije, koji se u prošlosti odvojio. U klimatskom i vegetacijskom smislu ovo ostrvo je smešteno u severnom umerenom pojasu, tačnije mediteranskoj podoblasti.
Sa saobraćajnog aspekta ima više nego povoljan položaj. Ova zemlja se nalazi bukvalno između istoka i zapada, pa je pri prelazu između istih gotovo nezaobilazna stanica. Za Kipar se često kaže da je najistočnija zapadna zemlja, to im je donelo mnogo koristi u saobraćajnom pogledu. Sa obzirom na to da se nalazi 64 km južno od Turske, 97 km zapadno od Sirije, te 439 km severno od Sueckog kanala, skoro svaki brod koji prolazi ovda i ide dalje na istok, i obrnuto, zaustavlja se u nekoj od kiparskih luka. Više od 1.000 stranih brodova danas plovi svetskim morima pod kiparskom zastavom. Osim brodskog, Kipar je važna stanica i za avionski saobraćaj. Mnogi avioni koji lete sa zapada na Bliski istok, pa i dalje, sleću prvo na aerodrome u Larnaki i Pafosu (češće Larnaki). Glavni grad Nikozija ne poseduje aerodrom za korištenje. Aerodrom u Larnaki je moderan i odgovara svim svetskim standardima. Sa njega poleću avioni, kako za sve veće evropske gradove (Frankfurt, London, Pariz, Rim, Amsterdam i dr.), tako i za mnoge destinacije na Bliskom istoku i zemljama Persijskog zaliva.
Što se tiče istorijskog i političkog položaja, koliko god on bio povoljan, toliko se nepovoljno odrazio na ovo ostrvo. Naime, bukvalno svaka veća sila koja se pojavila na Mediteranu nije ga mogla promašiti, upravo zbog tog povoljnog položaja. Pa su tako vlast nad njim izmenjali: Fenikija, Grčka, Egipat, Persija, Aleksandar Veliki, Rim, Vizantija, Arapi, Velika Britanija, Francuska, Mletačka republika, Osmanlije, opet Britanija, sve do "relativne" nezavisnosti. Relativne, zato što Kipar i dan danas više zavisi od velikih sila i suseda (pre svega Grčke, Turske, Velike Britanije, SAD-a i EU), a manje sam od sebe. Dakle, sve važnije političke odluke se donose prvo na relaciji Atina-Ankara, pa se tek onda pitaju kiparski zvaničnici, koji uglavnom samo potvrde te odluke.
Istorija
Objašnjavanje društvenih i političkih odlika Kipra nemoguće je bez prethodnog upoznavanja istorije ovog otoka. Kipar zauzima vrlo povoljan geografski položaj te je zbog toga imao vrlo burnu prošlost. Naime, uvek je bio zanimljiv većim civilizacijama i državama zbog strateške važnosti na Mediteranu. Tako je bilo i u davnoj prošlosti, ali takođe je tako i danas, pa je tako Kipar kroz istoriju prelazio iz ruku jednih osvajača u ruke drugih.
Najstarija naselja koja su pronađena na Kipru potiču još iz neolita, otprilike perioda od 7000 do 3900 godina pne. To su bila naselja Kirokitija i Kalavasos koji se nalaze u unutrašnjosti Kipra. thumb|[[Pafos]] U bronzanom dobu ovde doseljavaju Grci i sa sobom donose uticaj Mikenske kulture. Oni grade i svoje prve gradove ovde: Salamis, Pafos, Kurion i Kition. Otprilike u slično vreme ovde i Feničani osnivaju svoje kolonije, tako da su se već tad počele mešati kulture na ovom ostrvu. Uskoro se na ostrvu formira 10 kraljevina koje su neko vreme uspevale održavati samostalnost. Ali ipak oko 1600 g. pne. Egipat osvaja ovo ostrvo. No, nakon pada Egipta, vlast preuzima Persija. A za sve ovo vreme Kipar je ipak bio pod najvećim uticajem Grčke, verovatno iz razloga što su Grci bili i dalje većinski stanovnici. 333. pne. Aleksandar Veliki osvaja ostrvo i u sastavu države koju je on osvojio Kipar ostaje nekih malo manje od 200 godina, kad se javlja Rimsko Carstvo kao velika sila koja naravno nije mogla promašiti ovo ostvo. U trećem veku nove ere na Kipar stiže i hrišćanstvo.
Nakon raspada Rimskog Carstva, Kipar ostaje pod vlašću Vizantije. Uskoro se na ostrvu pojavljuju i Arapi, koji se ipak nisu dugo zadržali, niti ostavili dublji trag. 1191. godine tokom Krstaških ratova, ostrvo osvaja engleski kralj Ričard Lavljeg Srca. On je vladao ovim ostrvom samo jednu godinu, nakon čega ga je prodao Templarima, a oni su otok prodali francuskom vojskovođi Giju Luzinjanu. Iako je vladao samo jednu godinu Ričard je počeo izgradnju grada Limasola. U ovo vreme Kipar je bio bitna strateška baza krstaša. 1489. godine vlast nad ostrvom preuzima Mletačka republika, a u Maloj Aziji se javila nova velika sila - Osmansko Carstvo. Jasno da ni njih nije mogla zaobići ideja o zauzimanju Kipra, pa su tako oni definitivno isterali Mlečane odavde 1570. Osmanlije tada masovno počinju naseljavati ostrvo sa svojim stanovništvom, tako da su postali brojčano nadmoćniji od "autohtonih" Grka. Takođe treba reći da se nisu ponašali baš "fino" prema domaćem pravoslavnom stanovništvu. I tako verovatno ovde počinju svi današnji poblemi Kipra.
Sa vremenom je Osmansko Carstvo sve više slabilo, pa je na Berlinskom kongresu, po posebnom dogovoru Velike Britanije i Turske, odlučeno da će ova prva okupirati ostrvo, što je ova uskoro i uradila bez većih problema. Turci su ovo dopustili u zamjenu za to da Englezi stanu na njihovu stranu u Tursko-Ruskom ratu.
Pred početak prvog svetskog rata VB. anektira ostrvo, koje sada i službeno postaje njihova kolonija. Nakon predaje vlasti Velikoj Britaniji, veliki broj Turaka napušta ostrvo i seli se u Tursku, čime Grci opet postaju većinsko stanovništvo. No, kiparskim Grcima se nije svidelo da budu najveća kolonija u Evropi, tako da se između 2 svetska rata javlja pokret "Enosis" što znači "ujedinjenje", čiji cilj je bio oslobađanje od kolonijalne vlasti i priključenje ostrva matičnoj Grčkoj. Sada usleđuje Drugi svetski rat, a Kipar u njemu odigrava bitnu stratešku ulogu, a kiparski dobrovoljci se bore na strani saveznika pod zastavom Velike Britanije. Tek nakon rata i početka dekolonizacije sveta, "Enosis" počinje da dobija veću ulogu. Formira se organizacija EOKA koja sprovodi politiku oslobađanja kolonijalne vlasti oružanom borbom. Kiparski Grci su je smatrali oslobodilačkim pokretom, a Englezi terorističkom i zločinačkom organizacijom, kao i sve druge oslobodilačke antikolonijalne pokrete. Englezi su kao i u svim drugim kolonijama sprovodili politiku "zavadi pa vladaj". Turcima su davali privilegije da bi izazvali zavist kod Grka. Npr. državni tužilac Kipra je bio Rauf Denktaş. Osim toga davali su do znanja Turcima da ako oni (Englezi ) odu, da će privilegije nestati. Time je zasijano seme budućeg građanskog rata i invazije.
Početkom pedesetih godina na čelo oslobodilačkog antikolonijalnog pokreta dolazi arhiepskop Makarios III, poglavar kiparske pravoslavne crkve. On je ujedno bio i duhovni vođa pokreta. Zato ga je Velika Britanija proterala iz zemlje, te je nekoliko godina proveo u egzilu na Sejšelima. U međuvremenu je pokret "Enosis" sve više rastao i bivao sve jači, da je Velika Britanija morala popustiti. Makarios se vraća na čelo kiparskih Grka i Kipar dobija nezavisnost 1960.g. Iste godine pristupa UN-u, a ubrzo i Komonveltu, te Pokretu nesvrstanih.
Engleska je Kipru dala nezavisnost uz teške uslove. Turci, koji su činili 18% stanovništva
Rat je zaustavljen uglavnom zahvaljujući stranom pritisku, ali i predsedniku Makariosu. Dolaze prve UN snage za razdvajanje zaraćenih sela i zaselaka na Kipru. Uskoro je Makarios suspendovao EOKA-u i time pokazao znak pomirljivosti sa grčke strane. Jedan dobar deo Kiparskih Grka je zbog sukoba smatrao da je ujedinjenje sa Grčkom spas od nevolja.
Nakon ratnih sukoba Makarios je uspeo koliko-toliko ubediti većinu kiparskih Grka da im je bolja nezavisnost od ujedinjenja sa Grčkom. No, ipak kiparski Turci su bili nepoverljivi, pa su se povukli iz rada kiparskih organa vlasti, te su osnovali svoje. Ipak, sledećih nekoliko godina je bilo relativno mirno. Ali 1967.g. u Grčkoj se dešava državni udar i na vlast dolazi vojna hunta. Pod njihovim sponzorstvom na Kipru se organizuje EOKA B na čijem čelu je bio Jorgos Grivas. Vojnoj hunti i Zapadu ne odgovara nesvrstana politika Kipra.
Vojna hunta u Grčkoj je nakon 7 godina bila u opasnosti da se uruši. Bila im je potrebna akcija. SAD su davno vršile pritisak na Makariosa da im ustupi baze na severu Kipra. SAD nagovaraju vojnu huntu u Grčkoj da izvrši vojni udar. A 15. jula 1974.g. uz pomoć iz Grčke i ovde se dešava državni udar. Predsednik Makarios je zbačen sa vlasti, pa je pobjegao u London, a vlast je došla u ruke EOKA-e B. Na mesto predsednika je postavljen Nikos Sampson, dotadašnji član EOKA-e i glavni urednik jednih kiparskih novina. Sada više skoro da i nije bilo prepreka ka ujedinjenju sa Grčkom.
Turska je izvršila invaziju Kipra 20. jula 1974. pod navodnim razlogom da vrati vlast u stanje kakvo je bilo pre državnog udara. Ta invazija se pretvorila u trajnu okupaciju 37% Kipra. Desant je izvršen u gradu Kirenija. Turska je tokom tri dana do prvog prekida vatre osvojila 3% teritorija. Tada je 22. jula ponovo uspostavljena demokratija. Već tokom prekida vatre, Turska ga često krši s namerom da proširi koridor do Nikozije. Na mirovnim pregovorima 14. avgusta Turska traži da se formira federalna država i da Turci dobiju 34% Kipra. Grčki pregovarač je tražio 36 sati za konzultacije. Turci nisu čekali, nego su krenuli 15. avgusta 1974. u bespravnu drugu invaziju velikog dela Kipra, dok nisu osvojili 37% Kipra. Američki državni sekretar Kisindžer je dao veto na odluku o da se zaustavi turska invazija.
Nakon toga, turska vojska je bez većih problema osvajala mesto po mesto, selo po selo. Naime, na prostorima koje su osvajali nije ostajalo nimalo Grka, koji su uglavnom proterani, pa je oko 200.000 Grka postalo izbeglice u vlastitoj zemlji.
Razlog lakog napredovanja turske vojske je bio verovatno to što se Grci nisu nadali ovom napadu, zatim razjedinjenost između pristalica Grivasa i Makariosa, kao i to što je Kipar mnogo bliže Turskoj nego Grčkoj, pa nije mogla na vreme da stigne pomoć od vojne hunte. Tako je Turska vojska zauzela više od trećine teritorije. Tako su prestali sa ratom, ali su zadržali svoje vojnike na okupiranoj teritoriji. Grčki neuspeh ovde je doveo do sloma vladavine vojne hunte u Republici Grčkoj, a samim tim i njihovih istomišljenika na Kipru. Njihova vladavina je trajala oko dve nedelje, a uskoro nakon toga se iz Londona vraća Makarios i ponovo zauzima mesto predsednika Republike Kipar.
1983. godine Turci proglašavaju nezavisnu Tursku Republiku Severni Kipar. Ali, osim Turske je nije niko priznao, pa se ona u svetu smatra delom Republike Kipar. Predložen je 2004. plan o ujedinjenje Kipra, po kome bi samo 20% Kiparskih Grka moglo doći do svoje imovine tokom prvih 20 godina, a Turska bi slobodno naseljavala one koji nisu rođeni na Kipru. Problem demilitarizacije isto nije bio odgovarajuće rešen, a Kipar bi se sastojao od dve konfederalne jedinice. Tako je 2004. g. izvršen referendum o ujedinjenju Kipra povodom ulaska u EU. Referendum je prošao na turskom delu ostrva, verovatno zato što im je dosta izolacije od sveta, ali građani grčkog dela nisu prihvatili ujedinjenje. Tako je u Evropsku Uniju ušao samo južni, odnosno grčki deo.
Politika
thumb|left|[[Nikozija - glavni grad Kipra]] Glavni politički problem ostrva je ona osnovna podela na grčki i turski deo. U ovih tridesetak godina, od podele do danas nije učinjen bukvalno ni jedan korak ka ponovnom ujedinjenju. Istina, u interesu i jednih i drugih jeste ujedinjenje, Grcima jer bi se vratili da žive na celom ostrvu, gde su pre podele i bili, a Turcima da bi izašli iz izolacije. Ipak Turci na otoku su pod neprekidnom kontrolom turske armije, tako da je njihov politički angažman ograničen. Pa je tako i bilo nekih pokušaja i pregovora, ali problem je taj što ni jedna pregovaračka strana nije nimalo odstupila od svojih zahteva. Turci traže našto nalik konfederalnoj zajednici država, dok Grci traže sasvim suprotno, nešto nalik unitarizmu. Dakle, želje ima, ali vizije se totalno razlikuju. Najozbiljniji pokušaj za ujedinjenje bio je 2004. g, a sastavio ga je generalni sekretar UN-a Kofi Anan. Ako bi se prihvatio taj plan celo ostrvo bi ušao u EU, ako ne, samo južni, odnosno grčki. No, grčki političari su procenili da ovaj sporazum puno više odgovara turskoj strani, pa su ga odbacili i to iz sledećih razloga: plan nije omogućavao povratak svih grčkih izbeglica, kao ni povratak svog zemljišta koje je im pre pripadalo, zatim Turci bi dobili previše mesta u organima vlasti i plan takođe nije uključivao nestanak britanskih baza sa ostrva. Tako je na referendumu na grčkom delu ostrva 75% građana je odbilo sporazum. Iako je plan prihvatilo 64% građana Severnog Kipra, on nije prošao, i u EU je de facto ušao samo južni deo, iako se službeno i TRSK računa kao deo Republike Kipar pa samim tim i kao deo EU. No, to je samo formalno, nije ni blizu pravom stanju.
Veliki problem ujedinjenju otoka je stalna prisutnost 50.000 turskih vojnika na jednom malom teritoriju. Dakle, zaključak je sledeći, gotovo jedini problem ovog ostrva je njegova podeljenost, kakva se malo gde može sresti u svetu.
Republika Kipar
thumb|Ambasada Kipra u [[Washington D.C.|Vašingtonu]]