cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historija rakete
Sjeverna Koreja
Sjeverna Koreja je ekonomski najinferiornija zemlja koja posjeduje vlastite kapacitete za pristup svemiru, odnosno vojni raketni arsenal dugih dometa. Sjevernokorejski raketni program primarno je vojnog karaktera i plodom je regionalnog rivalstva s Južnom Korejom, Japanom i Sjedinjenim Državama. Početna faza programa uvelike se oslanjala na kopiranje sovjetskih sistema poput SS-1 (raketna serija Hwasong), dok su se prve autohtone verzije počele javljati 1980-ih s balističkom raketom srednjeg dometa Nodong-1. Paraleno s vojnim raketnim programom, Sjeverna Koreja pokrenula je i vlastiti svemirski program. Godine 1998. raketom-nosačem Paektusan (verzija vojnog Taepodong-1) pokušano je lansiranje prvog sjevernokorejskog satelita, no misija je završila neuspjehom. Tri nova pokušaja naprednijom raketom-nosačem Unha (verzija vojnog Taepodong-2) uslijedila su 2006., 2009. i 2012., ali ponovo bez dostizanja orbite. Konačno, krajem 2012. godine uspješno je lansiran satelit Kwangmyongsong-3-2 čime je Sjeverna Koreja postala deseta država svijeta kojoj je to samostalno pošlo za rukom. Za svemirski razvoj nadležna je nacionalna agencija poznata kao Korejski komitet svemirske tehnologije ili KCST. Maksimalni sjevernokorejski dosezi u vojnom raketnom programu teško su utvrdivi jer su često predmetom međunarodne politizacije (domaće i strane). Razni analitičari tvrde da Sjeverna Koreja raspolaže raketama BM25 Musudan intermedijernog dometa (IRBM) odnosno Taepodong-2 i KN-08 interkontinentalnog dometa (ICBM), no tvrdnje nisu pouzdane i ovjerene testovima. Uz konvencionalne balističke rakete, Sjeverna Koreja razvija i podmornički tip KN-11 čije je prvo testiranje izvršeno 2015. godine.
Brazil
Brazil vodi najnapredniji svemirski program u Latinskoj Americi i jedna je od glavnih svemirskih sila u nastajanju, s glavnim ciljem dostizanja lansirne autonomije u području lansirnih vozila, lansirnih baza i u proizvodnji satelita. Potaknut prvim lansiranjima satelita i atmosferskih raketa razvijenih zemalja tokom 1950-ih godina (posebno u sklopu IGY-a), Brazil se odlučio uključiti u osvajanje svemira. Dekretom predsjednika, 1961. osnovana je Nacionalna komisija za svemirske aktivnosti (COGNAE) sa zadaćom poticanja, koordiniranja i potpomaganja studija u svemirskom području, stvaranja tima kompetentnih stručnjaka i uspostavljanja međunarodne suradnje. Tokom svog postojanja ponajviše je bila koncentrirana na istraživanje atmosferskih pojava (sounding rakete).
U nastojanju da se razvoj brazilskog svemirskog programa (MECB) stavi pod veći civilni nadzor, 10. 2. 1994. osnovana je Brazilska svemirska agencija ili AEB (port. Agencia Espacial Brasileira), pod direktnom kontrolom predsjednika. AEB nadzire MECB program, s time da je Ministarstvo avijacije i dalje nadležno za lansirnu infrastrukturu i rakete, a INPE nastavlja usmjeravati razvoj satelita. Odmah nakon osnivanja AEB-a, Brazil je objavio da će prihvatiti Režim nadzora tehnologije projektila ili MTCR (engl. Missile Technology Control Regime), što je nakon službenog potpisivanja sporazuma i ulaska u MTCR članstvo, u oktobru 1995., dovelo do ponovnog zatopljavanja odnosa sa SAD-om i jače međunarodne suradnje.
Ostale zemlje
Do 2012. samo je 10 zemalja ostvarilo neovisan pristup svemiru. To su: Sovjetski Savez, Sjedinjene Države, Francuska, Japan, Kina, Ujedinjeno Kraljevstvo, Indija, Izrael, Iran i Sjeverna Koreja. Raspadom SSSR-a većinu njegovog svemirskog programa naslijedila je Rusija, ali zahvaljujući podjeli tehnologije pristup svemiru također ima i Ukrajina. S druge strane, Francuska i UK danas nemaju samostalni pristup već djeluju zajednički pod ESA-om. Nekoliko drugih zemalja, poput Južne Koreje, Brazila, Pakistana, Argentine i Indonezije, nalazi se u ranim fazama tog razvoja, dok druge zemlje nemaju za to dovoljno političke volje ili ekonomskih i naučno-tehnoloških mogućnosti. Mnoge zemlje imaju sposobnosti razvijanja vlastitih, manje zahtjevnih satelita i pojedine zemaljske opreme, ali ih nisu u stanju samostalno lansirati, oslanjajući se pri tome na inozemne lansirne usluge, baze i lansirna vozila.
Od raketne tehnologije većina zemalja posjeduje atmosferske i suborbitalne rakete, te projektile kratkog i srednjeg dometa, međutim i među njima postoji naglašena razlika na različite skupine zemalja sa slabom, osrednjom i visokom razvijenošću u ovom području. Tako neke zemlje uopće ne posjeduju i ne lansiraju ove rakete, neke zemlje lansiraju samo vrlo male atmosferske rakete (dometa do 20 km), dok su neke zemlje toliko napredovale da mogu proizvesti i lansirati suborbitalne rakete na visinu veću od tisuću kilometara, približavajući se karakteristikama malih lansirnih vozila.
Područja primjene svemirske tehnologije (posebno u području telekomunikacija, motrenja i navigacije) dovela su do toga da je danas gotovo svaka zemlja na neki način (direktno ili indirektno) uključena u njenu primjenu i razvoj, jer osim što u nekim slučajevima uopće nema alternative, nerijetko može biti i dobra zamjena za izgradnju vrlo skupe ili nerentabilne zemaljske infrastrukture (npr. slabo naseljena i/ili siromašna područja).
Treba posebno istaknuti razvoj globalnih (Intelsat, Inmarsat, Intersputnik, NATO), regionalnih (npr. Eutelsat, Arabsat, SES-Astra, Palapa, Asiasat) i nacionalnih (zemlje s povećanim potrebama i mogućnostima) satelitskih telekomunikacijskih sistema (TV, radio, telefon/fax, mobitel, internet) koji bitno pridonose međunarodnom regionalno-kontinentalnom povezivanju i globalizaciji, ali i potiču uključivanje većine zemalja u svijetu na uporabu svemirske tehnologije i na investicije u nju. To posebno utječe na razvoj i izgradnju zemaljske infrastrukture (prijamnih i odašiljačkih stanica, centra za obradu i diseminaciju podataka i sl.), satelita i pojedine opreme i u onim zemljama koje nisu svemirske sile.
Na uključivanje pojedinih zemalja i njihovu suradnju u razvoju i primjeni raketne i svemirske tehnologije utječu različiti čimbenici, a posebno: stupanj dostignutog razvoja, veličina i morfologija zemlje (broj stanovnika, površina, razvedenost, geografija), historijski i ideološki razlozi (podjela svijeta na različite blokove, vjere i kulture), utjecaj zemalja u okruženju (suradnja ili konfrontacija) i sl. Zemlje istočnog bloka su kroz sporazume o partnerstvu i suradnji bile uključene u sovjetski svemirski program, a od 1978. SSSR je počeo lansirati astronaute istočnoevropskih zemalja (od Poljske do Bugarske), kao i astronaute Kube, Mongolije, Vijetnama, Indije, Sirije, Afganistana i Francuske.
S druge strane, SAD je surađivao i po uzoru na Sovjetski Savez od 1983. počeo u svemir lansirati astronaute zapadnoevropskih zemalja, Kanade, Meksika, Japana i Saudijske Arabije. U okviru te suradnje mnoge su zemlje razvile određene svemirske potencijale (naučna oprema, zemaljska infrastruktura, institucije, istraživanja i sl.) koje im služe i danas. Tako primjerice, mnoge istočnoevropske zemlje (članice ili kandidatkinje za EU) danas imaju dovoljno iskustva i podlogu za postupno uključivanje u članstvo i aktivnosti Evropske svemirske agencije (ESA), dok mnoge bivše republike Sovjetskog Saveza surađuju na tom polju s Rusijom (tradicija, nacionalni ponos, očuvanje i razvoj postojećih potencijala).
Uz Brazil, u Latinskoj Americi u svemirskom su području najaktivniji Meksiko, Argentina i Čile, posebno u području izgradnje regionalnih i nacionalnih telekomunikacijskih i promatračkih sistema (razvoj zemaljske infrastrukture i satelita). Na inicijativu Franklina Changa-Diaza, NASA-in astronauta sa 7 svemirskih misija, fizičara plazme i dizajnera elektromagnetske propulzije za buduće misije na Mars, podrijetlom iz Kostarike, u Latinskoj se Americi već niz godina radi na razvoju Latinoameričke svemirske agencije (po uzoru na ESA-u) ili bar suradnje koja bi kroz svrsishodne projekte ujedinila raspršene svemirske i druge potencijale različitih zemalja Latinske Amerike.
Na području Azije, uz Japan, Kinu, Indiju i Iran, najaktivnije u svemirskom području su zemlje jugoistočne Azije (ASEAN), a posebno Indonezija i Tajland, kroz izgradnju regionalnih i nacionalnih telekomunikacijskih i motrilačkih satelitskih sistema. Tu su još i Sjeverna i Južna Korea, koje osim razvoja satelita i zemaljske infrastrukture ubrzano rade na razvoju svojih raketa i lansirnih vozila. Na području južne Azije, dvije najaktivnije zemlje su Pakistan (predvodnik inter-islamske mreže svemirske naučke i tehnologije - ISNET), sposoban u relativno bliskoj budućnosti razviti vlastito lansirno vozilo, dok na području jugozapadne Azije najaktivnije zemlje su Turska i Saudijska Arabija (predvodnica Arabsat zemalja).
Na području Afrike najaktivnije zemlje su Južnoafrička Republika i Egipat, te ostale pretežno sjevernoafričke zemlje (članice sistema Arabsat). Za razvoj svemirskih istraživanja i primjene na globalnoj razini, važnu povijesnu, a vjerojatno i sve značajniju ulogu (uz određene reforme) u budućnosti imati će Ujedinjeni Narodi (UN), Međunarodna astronautička federacija (IAF) i međunarodni Komitet za svemirska istraživanja (COSPAR).
Ured Ujedinjenih Naroda za svemirska pitanja ili UNOOSA (engl. United Nations Office for Outer Space Affairs) je UN-ov ured odgovoran za promoviranje međunarodne suradnje kroz mirotvorno istraživanje svemira. Osnovan je kao mala radna skupina, 13. 12. 1958., a od 1993. djeluje kao stalni Ured pri sjedištu UN-a u Beču. Uredom upravlja direktor i sastoji se od Sekcije za svemirske aplikacije (SAS) i Sekcije za istraživanje i pružanje različitih usluga (CSRS). Ured implementira odluke Generalne Skupštine UN-a i Odbora za miroljubivo iskorištavanje svemira (UNCOPUOS), te podržava međunarodni dijalog u okviru odbora i njegovog pododbora za nauku i tehnologiju i pododbora za svemirsko pravo, implementira UN-ov Program svemirskih aplikacija (PSA), pokrenut 1971. s ciljem primjene svemirske nauke i tehnologije za ekonomski i socijalni razvoj svih naroda, a posebno zemalja u razvoju; održava Registar objekata lansiranih u svemir; prati pravni, naučni i tehnički razvoj, te priprema i distribuira izvješća, studije i publikacije u svemirskom području, kako bi pružio tehničke informacije i savjete državama članicama, međunarodnim organizacijama i drugim uredima UN-a; te daje potporu organizaciji konferencije UN-a o Istraživanju i mirotvornom iskorištavanju svemira (UNISPACE).
Međunarodna astronautička federacija ili IAF (engl. International Astronautical Federation) je nevladina međunarodna organizacija sa sjedištem u Parizu, utemeljena 1951. Ima 165 članova iz 44 zemlje širom svijeta, koji potječu iz industrije, profesionalnih udruženja, vladinih organizacija i obrazovnih institucija. 1960. IAF je osnovala Međunarodnu astronautičku akademiju (IAA) i Međunarodni institut za svemirsko pravo (IISL), uz čiju suradnju svake godine organizira Međunarodni astronautički kongres. Usko surađuje s UN-om i COSPAR-om.
Nakon što je Sovjetski Savez, 1957., lansirao prvi umjetni zemljin satelit i time otvorio svemirsko doba, Međunarodno vijeće za nauku (ICS/ICSU) utemeljilo je tokom jednog svog međunarodnog susreta u Londonu 1958., Odbor za svemirska istraživanja ili COSPAR (engl. Committee on Space Research). Od svog početka, COSPAR je djelovao kao entitet koji zanemaruje političke aspekte i promatra sva pitanja isključivo s naučnog stajališta, što je igralo veoma važnu ulogu u ostvarenju suradnje između Istoka i Zapada. Kao interdisciplinarna naučna organizacija COSPAR je danas pretežno usmjeren na unapređenje svih vrsta istraživanja provedenih svemirskim sredstvima (uključujući i balone); djeluje kao forum za predstavljanje najnovijih naučnih rezultata, razmjenu informacija i mišljenja i raspravu o problemima; savjetuje UN i druge međunarodne organizacije o pitanjima vezanim uz svemirska istraživanja; djeluje kao tijelo za pripremu standarda vezanih uz svemirska istraživanja; i promiče međunarodnu suradnju u istraživanju svemira i njegovom iskorištavanju na dobrobit cjelokupnog čovječanstva.
Balkanske zemlje
Hrvatska dosta stidljivo upotrebljava navigacijski sistem GPS (navigacija za automobile tek se uvodi), te je tek na pragu upotrebbljavanja informacija dobivenih putem različitih motrilačkih satelita (npr. u kartografiji i prostornom planiranju - GIS, nadgledanju terena, požara, poplava, i td.), dok je nešto aktivnija u primjeni meteoroloških podataka (Eumetsat / Meteosat). Hrvatska ne posjeduje vlastite satelite, znatniju zemaljsku infrastrukturu ili vlastita lansirna vozila. Hrvatska također ne posjeduje i ne lansira čak ni malene atmosferske (sounding) rakete, a skromna meteorološka ispitivanja obavljaju se tek uz pomoć malih atmosferskih balona (Zagreb).
U Hrvatskoj, poglavito u Zagrebu, postoje različite institucije, poput sveučilišta, instituta i zavoda (PMF, FSB, FER, HAZU, Ruđer Bošković, Zrakoplovnotehnički zavod, i td.), poduzeća (Končar, Ericsson Nikola Tesla, Gredelj, Đuro Đaković, brodograđevna i kooperantska industrija i sl.) i pojedinci, koji bi pod uvjetom formiranja odgovarajuće, kvalitetne organizacije i financijske podloge, mogli u sljedećuh 10 do 20 godina uvesti Hrvatsku u svemirsko doba. Ovdje treba pridodati i potencijale Hrvatske vojske, mornarice i avijacije (npr. pri nabavi osjetljive opreme, eksplozivnih materijala, uporabi poligona za ispitivanje, srodnih tehnologija, itd.) za primjenu u mirotvorne svrhe, kao i potencijale hrvatskih iseljenika uključenih u različite aspekte (naučne, tehnološke i industrijske) inozemnih svemirskih programa.
U financiranje i dijelom organizaciju svemirskih aktivnosti u Hrvatskoj, prije ili kasnije se mora uključiti država. U pripremnoj fazi u tu je svrhu potrebno uložiti barem 1,000.000 eura godišnje, uz postupno povećanje tog iznosa na 30,000.000 eura (oko 0,1 % GDP-a), investirajući znatan dio tog novca za razvoj domaće svemirske industrije i pojedinih (posebno naučnih, tehnoloških i obrazovnih) institucija.
Wendell Alexis
Studirao je na univerzitetu Syracuse University. Na draftu 1986. odabrali su ga Golden State Warriorsi kao 59. pika.
Stasin Kipranin
Stasin s Kipra (Στασῖνος ὁ Κύπριος) bio je polulegendarni starogrčki pesnik, kome se u antici pripisivalo autorstvo Kiparske pesme, jedne od kikličkih epopeja koja je pripadala trojanskom ciklusu.
Kiparska pesma opevala je događaje koji su se dogodili pre onih o kojima peva Homerova Ilijada, uključujući svadbu Peleja i Tetide, Parisov sud, otmicu Helene, okupljanje ahejskog brodovlja, Artemidino spašavanje Ifigenije u trenutku kad je ova trebalo da bude prineta na žrtvu, borbu s Telefom te prve sukobe pod Trojom. Prema Fotiju, drugi antički izvori pripisivali su tu pesmu Hegesiji iz Salamine na Kipru, a bilo je i onih koji su njenim autorom smatrali samog Homera. Pripovedalo se i da je ovu pesmu sastavio Homer i onda je dao kao miraz svojoj kćeri, koju je udao za Stasina Kipranina. Na osnovu jednog natpisa pronađenog u Halikarnasu zaključuje se da je tamošnja tradicija autorstvo pesme pripisivala nekom lokalnom pesniku koji se zvao "Kiprijas" (Κυπρίας).
U najstarije doba grčke književne istorije Kiparska pesma jednoglasno se pripisivala Homeru. Pindar je svakako smatra Homerovim delom, premda postoji određeni stepen sumnje u vezi s autentičnoću tog citata kod Elijana, a o ugledu koji je pesma uživala kod tragičkih pesnika govori i sama količina tragedija napisanih na temelju tog epa. Herodot, pak, kaže da se "sasvim jasno vidi da pesme pod naslovom Kiprija nisu Homerove, nego da su od nekog drugog pesnika", ali iz tog se navoda vidi da se taj ep u njegovo doba većinom smatrao Homerovim delom. S druge strane, Platon citira dva Homerova stiha, za koje autor sholije uz to mesto kaže da su uzeta iz Kiparske pesme. Aristotel očito autora Kiparske pesme razlikuje od Homera, ali njegovo ime ne spominje, a o toj pesmi na sličan način govori i Pausanija.
Tek kasnije, kod Ateneja i gramatičara, spominje se Stasin kao autor Kiparske pesme, ali i tada vrlo oprezno i sa određenim stupnjem nesigurnosti; na primer, na jednom mestu Atenej govori o "pesniku Kiparske pesme, ko god on bio" (ὁ τῶν Κυπρίων ποιητής, ὅστις ἂν εἴη), na drugom mestu o njenom autoru govori vrlo neodređeno i kaže: "onaj koji je sastavio Kiparsku pesmu, bio on neki Kipranin ili Stasin ili neki drugi kako god se zvao" (ὁ τὰ Κύπρια ποιήσας ἔπη, εἴτε Κύπριός τίς εστιν ἢ Στασῖνος ἢ ὅστις δήποτε χαίρει ὀνομαζόμενος), a na trećem mestu navodi da je autor pesme ili Hegesija ili Stasin (Κύπρια Ἔπη πεποιηκὼς Ἡγησίας ἢ Στασῖνος) te dodaje da je Demodamant Halikarnašanin smatrao da je autor Kiparske pesme bio iz Halikarnasa. Napokon, Proklo, koji je naš glavni izvor za povest kikličkih epopeja, primećuje da se Kiparska pesma pripisivala Stasinu, Hegesinu (Hegesiji) i Homeru, što sve uvećava nesigurnost o njenom autorstvu.
Priča o tome da je Kiparsku pesmu sastavio Homer i onda je dao kao miraz svojoj kćeri, koju je udao za Stasina, verovatno je imala za cilj da pomiri dve oprečne teze, da je, naime, taj ep sastavio Homer, odnosno Stasin. Slično tome, premda antički izvori navode da je pesma nazvana po ostrvu na kojem je rođen njen autor, moguće je da je autorovo kiparsko poreklo izmišljeno upravo da bi se objasnio naslov pesme. Nesigurno je i to da se ep sastojao od jedanaest pevanja, budući da je jedini temelj za takvu tvrdnju činjenica da Atenej na jednom mestu navodi jedan citat iz njenog jedanaestog pevanja.
Chassignieu
Šasinjije je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi La Tur di Pen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 192 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 37 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,17 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 420 metara (maksimalnoj 607 m, a minimalnoj 373 m).
Loma el Huizache, Tula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1123 m.
Hegesija iz Salamine
Hegesija iz Salamine (Ἡγησίας ὁ Σαλαμίνιος), na Kipru, ime je nekog drevnog starogrčkog pesnika koji se u antici spominjao kao jedan od mogućih autora Kiparske pesme, jedne od kikličkih epopeja koja je pripadala trojanskom ciklusu. Fotije ga u svojoj Bibloteci zove Hegesin iz Salamine (Ἡγησῖνος ὁ Σαλαμίνιος). Drugi antički izvori tu pesmu pripisivali su Stasinu Kipraninu ili čak samom Homeru. Ništa drugo o Hegesiji nije poznato, pa ni to je li zaista postojao.
Robert II od Bellêmea
Robert de Bellême (o. 1056 – iza 1130) bio je anglo-normanski (francuski) plemić i feudalni magnat iz moćne Kuća Bellême, poznat kao jedna od najvažnijih ličnosti u borbi za vlast sinova engleskog kralja Williama Osvajača.
Srpskoslovenski jezik
Srpskoslovenski jezik je naziv za srpsku redakciju staroslovenskog jezika. Ova norma srpskog književnog jezika se koristila do ulaska ruskoslovenskog u upotrebu u XVIII veku. Ranije je smatrano da se ova norma razvila u Zeti i Zahumlju, na prostoru sa koga potiču najstariji sačuvani spomenici stvarani ovom redakcijom, ali se danas, na osnovu nekih jezičkih pojava, smatra da se ona razvila mnogo istočnije, bliže prvim centrima slovenske pismenosti na Balkanskom poluostrvu, Ohridu i Preslavu. Srpskoslovenski jezik uključuje tri redakcije, odnosno ustaljena pravopisa:
Robert II od Bellêmea
Rodio se u Engleskoj kao najstariji sin Rogera od Montgomeryja, 1. earla Shrewsburyja i Mabel de Bellême. Godine 1070. je došao u Normandiju u Bellême. Godine 1076. je proglašen vitezom od strane Williama Osvajača tokom pohoda na Maine, ali se već 1077. pridružio kratkotrajnoj pobuni Williamovog sina Roberta Curthosea. Majčin posjed je godine 1079. naslijedio nakon njenog ubistva; kralj William je tada u njegovom zamku postavio vlastiti garnizon.
Kada je William 1087. umro, Robert je protjerao garnizon, a sljedeće godine je došao u Englesku te se priključio ustanku anglo-normanskih velikaša koji su pokušali svrgnuti engleskog kralja Williama Rufusa i zamijeniti ga njegovim bratom Robertom Curthoseom. Robert de Belleme je bio među onim ustanicima koji su najduže pružali otpor Rufusu, ostavši na kraju usamljen u opkoljenom Rochesterskom zamku. Predao se tek nakon dugih pregovora, kada su kraljevi pristaše Rufusa jedva nagovorili Rufusa da mu ne samo poštedi život, nego i omogući siguran prolaz natrag u Normandiju.
Srpskoslovenski jezik
Najstariji sačuvani pisani spomenici, sa kraja XII veka, već tada svedoče o postojanju srpske redakcije. Pored srpske redakcije staroslovenskog, u upotrebi je tokom ovog perioda bio i narodni jezik (nazvan i starosrpski jezik), koji se mahom javlja u pismima i pravnim dokumentima, a ponekad i u književnim delima. Najstariji sačuvani spomenik pisan narodnim jezikom je povelja bana Kulina (1180—1204) upućeno Dubrovčanima, iz 1189. godine.
Robert II od Bellêmea
Iako nije sudjelovao u ustanku, Roberta de Bellemea je u Normandiju pratio Rufusov mlađi brat Henry, koji se na putovanju s njim sprijateljio. Na nagovor Oda od Bayeuxa ih je Robert Curthose dao nakratko zatvoriti, što je izazvalo kraći oružani sukob normandijskog vojvode s Robertovim ocem Roger. Godine 1090. je Robert de Belleme ponovno stekao vojvodinu naklonost. Nakon Rogerove smrti 1094. Robert je naslijedio njegove normandijske, a brat Hugh od Montgomeryja engleske posjede.
Srpskoslovenski jezik
Pozajmljenice iz ovog jezika, kao i staroslovenskog uopšte, nazivaju se crkvenoslovenizmi.
Robert II od Bellêmea
Godine 1112. je francuski kralj Louis VI nastojao ishoditi Curthoseovo oslobađanje iz tamnice, te je kao vlastitog izaslanika poslao Roberta de Bellemea na Henryjev dvor. Engleski kralj je to iskoristio kao priliku da Roberta de Bellemea uhapsi te ga utamniči pod optužbom za neodazivanje na kraljeve pozive. Iako je taj postupak, s obzirom na povredu tadašnjih diplomatskih običaja, izazvao skandal i poslužio Louisu kao jedan od povoda za rat protiv Henryja, Robert de Belleme, isto kao i Robert Curthose, do kraja života ostao u Henryjevom zatočeništvu. Posljednji put se spominje 1130. a precizan datum njegove smrti nije poznat.
Srpskoslovenski jezik
Najstariji sačuvani spomenici
Najstariji spomenici staroslovenskog jezika sa srpskim crtama, pisani glagoljicom:
Najstariji spomenici staroslovenskog jezika sa srpskim crtama, pisani ćirilicom:
Najstarije sačuvane knjige srpske redakcije staroslovenskog jezika:
Ivan Marić
Ivan Ivo Marić (pseudonimom Željezar, Split, 27. januar 1894 - Split, 1968) je bio dalmatinski komunist i revolucionar, član najužeg partijskog rukovodstva i kratko vreme neformalni vođa KPJ.
Između Marićevog "paralelnog centra" KPJ u Parizu i Josipa Broza trajala je borba od 1937. godine do 1940. godine.
Biografija
Ivan Marić rođen je u Splitu 27. januara 1894. godine.
Sukob sa Titom
Nakon streljanja generalnog sekretara Milana Gorkića u Moskvi 1937. godine, Kominterna nije postavila novog vođu KPJ.
Dvojica pariskih vođa KPJ, Dalmatinac Ivo Marić i Crnogorac Labud Kusovac, nastojali su da se pozicioniraju kao naslednici Gorkića. Marić je predložio Brozu, organizacionom sekretaru KPJ, da oni zajedno sa Lovrom Kuharom, Labudom Kusovcem i Dragutinom Marušićem, "privremeno preuzmu odgovornost za sav partijski rad", što je Broz odbio.
Marić je početkom 1938. godine obavestio generalnog sekretara Kominterne Georgi Dimitrova o Titovoj odgovornosti za neuspeh akcije slanja jugoslovenskih dobrovoljaca u Španiju prethodne godine, tokom koje su mnogi pohapšeni.
Marić je prihvatio predlog grupe funkcionera u Parizu, gde se tada nalazilo sedište KPJ, da privremeno preuzme odgovornost za rad partije. On je tokom 1938. godine neformalno proglašen generalnim sekretarom KPJ. Njegov CK u Parizu je jedno vreme imao podršku nekih funkcionera Kominterne, kao što je Ivan Srebrnjak. Još važnije, Marić i Kusovac su imali podršku čuvenog Petka Miletića, vođe komunista-robijaša u Sremskoj Mitrovici i glavnog Titovog rivala.
Marić i Kusovac su bili do 1938. u Parizu. Kusovac je bio sekretar Španskog komiteta, a Marić je radio u emigracijskim organizacijama. Jula 1938. godine Tito u pismu šefu Kominterne Georgi Dimitrovu izjavljuje da je isključio svoje suparnike Labuda Kusovca i Ivu Marića iz KPJ. Istog meseca, pariska policija je otkazala gostoprimstvo dr Labudu Kusovcu, Ivanu Mariću i njihovim ženama, zatim Živojinu Pavloviću i još nekolicini njihovih bliskih saradnika. Među izgnanim nije bilo nijednog od "staljinovaca". Živojin Pavlović tvrdi da njihov izgon nije tražilo jugoslovensko poslanstvo već je denuncijacija kod francuske policije došla od strane novog partijskog rukovodstva, "bilo preko francuske partije, bilo preko agenata GPU-a."
Isključenje iz KPJ
Sredinom marta 1939. godine, Tito je Marića zajedno sa saradnicima zvanično izbacio iz KPJ. Obrazloženje je glasilo: "Razorno antipartijsko djelovanje, grupašenje, unošenje zabune u redove Partije, širenje lažnih glasina i veze sa trockističkim i drugim sumnjivim elementima, itd." Pored toga, Broz je denuncirao Marića i njegove saradnike Kominterni.
Goli otok
Poslije rata završio je na Golom otoku. Uhapšen je 15. jula 1951, te osuđen na 48 meseci zatvora. Pušten je na slobodu 15. jula 1955.
U popularnoj kulturi
U zbirci pripovedaka "Opraštanja nije bilo" Mihailo Lalić posvećuje istoimenu pripovetku Ivi Mariću i njegovom životu.
Slovenská Volová
Slovenská Volová je naseljeno mjesto u okrugu Humenje, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 561 stanovnika.
Pilastro, Alessandria
Pilastro je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
Ran (nordijska mitologija)
thumb|174px|Ran
Ran (Rán) je boginja mora i oluja, žena boga mora Aegira. Ona skuplja utopljenike u svoju mrežu i odvodi ih u svoju dvoranu na dnu oceana.
Opština Chiapa de Corzo, Chiapas
Chiapa de Corzo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 28265 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 419 m.
Guapinole, Santa María Tonameca
Guapinole je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Tonameca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 212 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
4-Fenilpiperidin
4-Fenilpiperidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 161,243 Da.
Opština Sălard, Bihor
Sălard je opština u Rumuniji u okrugu Bihor.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 105 m.
Newcomb, New Mexico
Njukomb je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 339, što je 48 (-12,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Piscopie, Cosenza
Piscopie je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 568 m.
Ratatosk
250px|right|thumb|Ratatosk prikazan u islandskom rukopisu iz 17. vijeka
Ratatosk (Ratatoskr) je u nordijskoj mitologiji vjeverica koja širi tračeve između orla i Nithogga na Yggdrasilu.
Bargana, Massa e Carrara
Bargana je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 308 m.
Ceramsko more
300px|mini|desno|Položaj Ceramskog mora u jugoistočkoj Aziji mini|300px|Ceramsko more u središtu [[Molučki otoci|Molučkih otoka]] Ceramsko more (ili Seramsko more) je jedno od nekoliko manjih mora Tihog oceana, u kojem je smješten dio otoka Indonezije. Prostire se na oko 12.000 km2 površine između otoka Buru i Seram (Ceram), otoka koji su se nekada zvali južni Molučki otoci.
Međunarodna hidrografska organizacija definira granice Ceramskog mora:
Sărdănești, Plopșoru
Sărdănești je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Plopșoru.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 813 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 149 m.
Opština Chiapilla, Chiapas
Chiapilla je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Prema proceni iz 2009. godine u opština je živelo 4527 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 470 m.
Röskva
Röskva (Roskva) je lik iz nordijske mitologije.
Opisuje se kao seljakova kćer koja je postala Thorova sluškinja. Prema legendi, Thor je jednog dana, nakon dugog putovanja, stao pred kućom jednog seljaka i zatražio hrane i smještaj. Seljak je bio presiromašan pa nije Thoru mogao ponuditi meso. Thor je dao kozu koja je vukla njegovu kočiju uz uvjet da joj ne slome niti jednu kost. Roskvin brat Thialfi je slučajno slomio bedrenu kost kozi što je razljutilo Thora. Kako bi smirio bijesnog Thora, seljak je dao Roskvu i Thialfia kao sluge Thoru i od tada njih dvoje putuju uz Thora.
Röskva
El Tecolote, Villamar
El Tecolote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Villamar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1677 m.
Suša
thumb|250px|Dno jezera nakon dugotrajne suše Suša je pojava koja se javlja kada se na nekom području pojavi značajan manjak vode kroz neko vremensko razdoblje.
Hans Hofmann
Hans Hofmann (21. mart 1880 – 17. februar 1966) bio je američki apstraktni ekspresionistički slikar rodom iz Njemačke.
Rođen je u Bavarskoj i odrastao je u Münchenu. U mladosti se podjednako zanimao za matematiku i prirodne nauke, kao i za umjetnost, za koju se formalno počeo školovati 1898. Godine 1904. je otišao u Pariz gdje se družio sa najpoznatijim tadašnjim umjetnicima. Prvu umjetničku školu je osnovao u Münchenu 1915. U SAD je emigrirao 1932. Tamo je godinama izlagao, ali i obrazovao druge slikare. Kao umjetnik je priznat tek 1950-ih.
Aberacija svjetlosti
Aberacija svjetlosti je u astronomiji prividna promjena položaja nebeskog tijela koje se javlja kao posljedica rotacije Zemlje oko Sunca i oko svoje osi, kombiniranog s brzinom širenja svjetlosti u medijima različitoga indeksa loma.
Aberacija Sunca
Prilikom promatranja sa Zemlje, Sunčeva svjetlost ili svjetlost s bilo kojeg drugog nebeskog tijela ima aberaciju. Sunčevoj svjetlosti treba oko 8,3 minuta da stigne do Zemlje. Dok svjetlost putuje, Zemlja se okreće oko Sunca, pa promatraču na Zemlji izgleda da se Sunce pomaklo. Ta prividna promjena položaja Sunca se zove aberacioni kut i iznosi oko 20 lučnih sekundi. Ova vrijednost je nazvana konstantnom aberacije. Aberacija se mijenja u toku godine između svoje najveće vrijednosti od 20"83 (2.siječnja) do svoje najmanje vrijednosti od 20"14 (2.srpnja). Na ovaj način Sunce se nalazi za 8,3 minuta u budućnosti, što je ujedno i vrijeme koje treba svjetlosti da stigne do naših očiju.
Historija
U potrazi za paralaksom zvijezda (zviježđe Zmaj), James Bradley je otkrio pomake zvijezda na nebu koji nastaju zbog gibanja Zemlje oko Sunca i zbog konačne brzine svjetlosti. Pojava se sastoji u tome što pokretni promatrač ne vidi izvor svjetlosti u smjeru u kojemu bi ga vidio kada bi bio u stanju mirovanja. Slično je i u svakodnevnom životu. Kada pada kiša, ako stojimo onda držimo kišobran okomito. Kada se krećemo, naginjemo kišobran prema naprijed u smjeru kretanja, da nam kiša ne smoči noge.
Zemlja se giba u snopu paralelnih zraka svjetlosti zvijezde (zvijezda je gotovo na beskonačnoj udaljenosti). Zemlja neprestano mijenja svoj smjer kretanja u odnosu na smjer svjetlosti zvijezde. Ako se pogleda primjer sa slike gore, Zemlja se giba prema izvoru svjetlosti u prosincu i odmiče se u smjeru svjetlosti u lipnju, pa nije potrebno naginjati teleskop za promatranje zvijezde. U ožujku i rujnu treba najviše naginjati teleskop (kut aberacije) da bi se zvijezda promatrala. Između ožujka i lipnja, na primjer, treba smanjivati kut naginjanja dalekozora, dok ponovno u lipnju dalekozor treba biti usmjeren direktno u zvijezdu.
Za vrijeme za koje svijetlost u ožujku prevaljuje put c • t, teleskop se okomito pomakne za put v • t. Najveći kut nagiba daje konstantu aberacije:
gdje je: k – konstanta aberacije, v – brzina kretanja Zemlje oko Sunca i c – brzina svjetlosti. Uzmemo li stvarne vrijednosti: v = 29.8 km/s i c = 299 792 km/s, dobivamo da je k = 20.5" (lučnih sekundi).
Zbog toga što je aberaciji svjetlosti povod godišnje gibanje Zemlje oko Sunca, ona se naziva još i godišnjom aberacijom. Dnevna aberacija, koja se javlja zbog Zemljine vrtnje oko vlastite osi, mnogo je manji učinak, ali još ipak mjerljiv.
Saga (nordijska mitologija)
Saga ili Sága je u nordijskoj mitologiji Aesirka koja vlada u velikoj palači zvanoj Sokkvabekk. Opisuje se kao sveznajuća boginja. prema nekim mitovima ona je jedan aspekt Frigge.
Ragnarok
Prethodit će joj nekoliko oštrih zima zaredom, bitke po cijelom svijetu, ubojstva među braćom, vuk će pojesti sunce, mjesec će uhvatio drugi vuk, zvijezde će nestati, planine će nestati, drveću će isčupati korijenje, Fenris će se osloboditi, plimni će se val podići kad će Midgardske zmije početi izranjati na obalu, zmije sipaju otrov, Naglfara će zarobiti div Hrym, nebo će se otvoriti i sinovi Muspella će sići, Surtr jaše sipajući vatru, Bifrost će puknuti, Heimdall će puhnuti u svoju Giallarhorn.
Odin će se borti protiv Fenrisa, Thor protiv Midgardskih zmija, Freyr protiv Surt, Tyr protiv Garma.
Vidar će slomiti čeljust Fenrizu nakon što ovaj pojede Odina, na što će Surt spaliti cijeli svijet, a zemlja potonuti i nestati.
Nakon Ragnaroka će se zemlja dignuti iz mora, usjevi će niknuti, Vidar i Vali će oživjeti i vladati u Idavollu, Modi i Magni će nasljediti Mjollnir, Balder i Hod će se vratiti iz Hela, kćeri Sunca će zavladati.
Leif i Leifthrasir će se kriti u Hoddimirovom gaju te biti jedina dva ljudska bića koja će preživjeti Ragnarok. Nakon bitke ponovno će naseliti svijet.
Piovera, Alessandria
Piovera je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Amundsenovo more
Amundsenovo more je deo Južnog okeana oko Antarktika, ispred obale Antarktika kod Zemlje Marie Byrd. Dubina mora je do 585 m, a površina oko 98000 km². Dobilo je ime po istraživaču Roaldu Amundsenu.
Piovera, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 767 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 87 m.
La Hiedra, La Bodega, Poncitlán
La Hiedra, La Bodega je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Poncitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1538 m.
Prirodna katastrofa
Jedna od zajedničkih karakteristika prirodnih ugrožavanja koja se odnosi na većinu njih, je iznenadnost nastanka (npr. potresi, odroni i klizanje tla, požari otvorenog prostora i dr.) iako se kroz naučna dostignuća i modernu tehnologiju, danas već može predvidjeti nastanak neke od prirodnih ugrožavanja po mjestu i vremenu (npr. poplave, uragani, niske temperature, suša, tuča i sl.).
Rancho de los Mejía, Tijuana
Rancho de los Mejía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 255 m.
Arsy (Oaza)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 898 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 123 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,27 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 72 metara (maksimalnoj 106 m, a minimalnoj 62 m).
El Bajío, Zapopan
El Bajío je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1622 m.
Saxnot
Saxnot ili Seaxneat je božanstvo koje su drevni Saksonci štovali kao praoca svoje nacije.
Sessrumnir
Sessrumnir u nordijskoj mitologiji označava halu boginje Freye, koja se nalazi u Folksvangu.
Rackwitz
Rakvic je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 36 opštinskih središta okruga Sjeverna Saksonija. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 5.157 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14730250.
Molučko more
Molučko more predstavlja morsku akvatoriju smeštenu u zapadnom delu Tihog okeana, između ostrva Molučkog arhipelaga u Jugoistočnoj Aziji. Celokupna akvatorija teritorijalno pripada Indoneziji.
Molučko more je tokom istorije bilo od strateškog značaja za trgovinu začinima u tom delu sveta, tako da su njegove vode često bile poprišta velikih bitaka za prevlast u tom delu sveta.
Geografija
Molučko more nalazi se u severoistočnom delu Indonezije, između Bandskog mora na jugu i Sulaweškog mora na severu. Akvatoriju ograničavaju i severna Molučka ostrva, Halmahera sa istoka, Sulawesi sa zapada i Buru i Ceram sa juga. Krajnju severnu granicu čine Talaudska ostrva.
More je bogato koralima i poznata je turistička destinacija, posebno kada je reč o ronilačkim aktivnostima.
Geologija
Molučko more leži na mikrotektonskoj Molučkoj ploči koja obuhvata još i severne delove ostrva Sulawesi i manje delove Bandskog mora. Kako je reč o području sastavljenom od mnogobrojnih mikroploča, oblast je seizmički veoma aktivna.
Područje je često na udarima jakih zemljotresa koji neretko izazivaju i veće cunamije. Neki od najjačih potresa koji su se desili u ovom području:
Bellingshausenovo more
mini|desno|300p|Mapa poluostrva Antarktika sa označenom lokacijom mora (dole levo). Bellingshausenovo more je polarno more u južnom delu Tihog okeana, uz zapadnu obalu Antarktičkog poluostrva, između ostrva Aleksandra Prvog (en. Alexander I Island) i ostrva Thurston, uz Antarktički kontinent. Dobilo je ime po ruskom moreplovcu Fabianu Gottliebu von Bellingshausenu, koji ga je prvi otkrio prilikom svog uspešnog oplovljavanja Antarktika 1821. godine. Bellingshausen je u ovom moru otkrio i imenovao dva ostrva imenima ruskih careva, Aleksandra Prvog i Petra Prvog.
St. Gabriel, Louisiana
Sent Gabrijel je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.677, što je 1.163 (21,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Alphonso Ford
{{Košarkaš (SR) 1993-94 1994 1994 1995-96 1996-98 1998-99 1999-01 2001-02 2002-03 2003-04
Santo Stefano, Messina
Santo Stefano je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Alphonso Ford
}} Alphonso Ford (Greenwood, Mississippi, SAD, 31. oktobar 1971-Memphis, Tennessee, SAD, 4. septembar 2004.) je bio američki košarkaš.
Opština Chicoasén, Chiapas
Chicoasén je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Prema proceni iz 2009. godine u opština je živelo 1574 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 233 m.
Dobrotoljublje
300px|mini|Dobrotoljublje - rusko izdanje iz 1905.
Dobrotoljublje je zbornik duhovnih pouka pravoslavnih monaha iz perioda IV—XV veka.
Dobrotoljublje ima pet tomova. Većina tekstova govori o monaškom podvigu, postu i molitvi.
Uključeni autori
Kao autori izreka i spisa pojavljuju se pravoslavni monasi i svetitelji:
Schön ist die Welt (film)
Schön ist die Welt je zapadnonjemački filmski mjuzikl snimljen 1957. u režiji Geze von Bolvaryja. Predstavlja adaptaciju istoimene operete Franza Lehara. Protagonistica, čiji lik tumači Renate Holm je tirolska seljanka kojoj se pruža prilika da zahvaljujući pjevačkom talentu postane velika zvijezda.
Zero Hour!
Zero Hour! je američki crno-bijeli film snimljen 1957. u režiji Halaa Bartletta, a koji se smatra jednim od najuticajnijih ostvarenja u žanru filma katastrofe. Predstavlja remake kanadske TV-drame Flight into Danger, originalno prikazane prethodne godine. Radnja je smještena u putnički avion u kome se tokom leta većina putnika, ali i pilot i kopilot, otruju hranom, pa nijedan član posade više nije u stanju sa njime pilotirati. Protagonist, koga tumače Dana Andrews, je bivši lovački pilot i veteran Drugog svjetskog rata koji se našao među neoboljelim putnicima i koji mora savladati nepoznate komande, ali i vlastite ratne traume kako bi svoje suputnike sigurno spustio na zemlju.
Zero Hour! je kasnije poslužio kao svojevrsni model za slična žanrovska ostvarenja. Godine 1971. je napravljen remake u obliku TV-filma Terror in the Sky.
Danas je, pak, najpoznatiji kao predložak za kultni parodijski film Airplane! iz 1980. godine, čiji su autori, zahvaljujući tome što je u oba slučaja nositelj autorskih prava bio Paramount Pictures bili u mogućnosti doslovno kopirati scene i dijaloge iz originala.
Río Azul, Tlapa de Comonfort
Río Azul je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlapa de Comonfort.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1678 m.
Torradello, Pavia
Torradello je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Corral de Barranco, Valle de Zaragoza
Corral de Barranco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Valle de Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1549 m.
Los Flores, Tula
Los Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Tula.
Badlands (Bruce Springsteen)
"Badlands" je pjesma Brucea Springsteena s njegova četvrtog albuma Darkness on the Edge of Town iz 1978. i drugi singl objavljen s njega. Pjesma govori o čovjeku kojeg ne služi sreća i koji je bijesan na svijet te želi ostvariti nešto više.
Kompozicija
Na "Badlands" je prisutan klasični zvuk E Street Banda: nakon uvoda kratkim udarcima bubnjeva, pjesma se temelji na snažnom riffu klavira i električne gitare. Pjesma je iznimno dinamična, a Max Weinberg je na njoj pokazao svoj do tada najbrži ritam koji se sastoji od obrasca jedan-dva-tri-četiri-pet-šest(dva puta)jedan-dva-tri. Krajem pjesme se ubacuje kratki gitarski dio kao uvod u solo Clarencea Clemonsa na tenor saksofonu.
"Badlands" se nije uspjela probiti među 40 najprodavanijih singlova, zauzevši tek 42. poziciju, još gore nego prvi singl s albuma "Prove It All Night". Međutim, pjesma je često puštana na radijskim postajama progresivnog rocka i onim orijentiranim na rock glazbu. Pojavila se na sedam Springsteenovih izdanja: Darkness on the Edge of Town, Live/1975-85, Greatest Hits iz 1995., Live in New York City, Live in Barcelona, The Essential Bruce Springsteen i Greatest Hits iz 2009.
Povijest koncertnih izvedbi
Kao što to pokazuje pojavljivanje na tri koncertna albuma, "Badlands" je sastavni dio koncerata Springsteena i E Street Banda. Pjesma je otvarala nastupe na Darkness Touru 1978. prije nego je sam album objavljen. Zadržala se pri kraju ili na samom kraju koncerata tijekom River Toura 1980. i 1981., a na Born in the U.S.A. Touru je izvođena dok na red nisu došli stadionski koncerti. Tijekom Tunnel of Love Express turneje 1988. pjesma nije izvođena. Na Other Band Touru 1992. i 1993. se ponovno pojavila, uglavnom kako bi podigla raspoloženje u prvom dijelu koncerata. No, na Reunion Touru 1999. i 2000. i Rising Touru 2002. i 2003. pjesma je izgubila tu ulogu jer ju je Springsteen koristio nakon nekih manje poznatih i novijih brojeva.
Greta Garbo
Greta Garbo (18. septembar 1905. – 16. april 1990) bila je američka glumica švedskog porekla i jedna od najvećih filmskih zvezda tridesetih godina 20. veka.
Već sa svojim trećim filmom Put i đavo iz 1926, Garbo je postala toliko popularna da je njen prvi zvučni film, Ana Kristi, reklamiran pod sloganom Garbo govori!. Ovaj film joj je doneo prvu nominaciju za Oskara za najbolju glavnu glumicu i status međunarodne zvezde. Drugi poznati filmovi u kojima je igrala su Romansa, Grand hotel, Ana Karenjina, Dama s kamelijama i Ninočka. Posle neuspeha filma Žena sa dva lica, dvadesetsedmog u njenoj karijeri, Greta se povukla sa filma. Na kraju filmske karijere imala je četiri nominacije za Oskara. Američki filmski institut je uvrstio među pet najboljih glumica dvadesetog veka.
Greta se nije udavala i nije imala dece i živela je sama. Ljubavne afere koje je imala sa brojnim glumicama bile su javna tajna. Garbo je vešto izbegavala intervjue i pojavljivanja u javnosti, te je od 1941. kada se povukla, pa do smrti 1990. godine stvorila svojevrstan mit o sebi kao jednoj od najmisterioznijih javnih ličnosti. Bila je tajanstvena i nekomunikativna, te nije ni čudo što je dala jedan od najkraćih intervjua u istoriji. Kada je novinar počeo razgovor rečenicom: Znate, pitam se... Garbo je odsečno odgovorila: A zašto se pitate? i otišla.
Detinjstvo u Švedskoj
Atmosfera u kući postala je još teža kada se Karl ozbiljno razboleo 1919. godine. Bio je jedan od mnogih koji su te zime dobili španski grip. Najpre je sve ređe odlazio na posao da bi posle bio gotovo vezan za krevet. Greta ga je negovala i jednom nedeljno vodila na terapiju, ali on je umro već sledeće godine – kada je ona imala četrnaest godina. Odmah potom, njena sestra Alva, koja je išla na časove stenografije, zaposlila se u agenciji za osiguranje kako bi izdržavala porodicu.
Greta je kao dete bila sanjar, a jedna od njenih želja bila je da postane glumica. Mrzela je da ide u školu, gde bi se uvek igrala sama. Bila je veoma maštovita, te bi se u društvu uvek nametnula kao vođa. Jedino za šta je pokazivala interesovanje bilo je pozorište. Kao i sva druga deca iz radničke klase, Greta nije nastavila školovanje. Kasnije je priznala da je zbog toga oduvek imala kompleks niže vrednosti.
1920–1925: Prve uloge
Greta je prvo radila kao prodavačica i dizajner šešira, da bi je isti poslodavac, uočivši njenu privlačnost, unapredio u manekenku. Ubrzo je dobila ponudu da glumi u reklami za žensku odeću. Na filmu se prvi put pojavila 1922. godine, u komediji Lutalica Piter, ali kao statista. Shvativši u kom pravcu želi da ide njena karijera, Garbo je iste godine upisala glumu na Kraljevskoj školi dramskih umetnosti u Stokholmu. Reditelj Moric Stiler ponudio joj je ulogu u romantičnoj drami Saga o Gesti Berlingu, adaptaciji istoimenog romana Selme Lagerlef, koju je ona rado prihvatila. Godine 1925. dobila je svoju prvu glavnu ulogu u filmu Ulica bez radosti, nemačkog režisera Georga Vilhelma Pabsta. Posle ovog filma Garbo je otišla u Ameriku, gde je uz pomoć veza Morica Stilera dobila angažman u kući Metro-Goldvin-Mejer. U Holivudu joj uskoro veze nisu ni bile potrebne, jer je direktor MGM-a, Luj Mejer, bio očaran njenom pojavom.