cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Narodna književnost
Srednji vijek
thumb|Početak Beowulfa (oko 1000. godine) U 7. i 8. stoljeću n.e. zapisali su irski kaluđeri sage (priče o podvizima predaka), koje su stvarali i prenosili kazivači zvani filidi, pri tom velikim dijelom zadržavajući u njima poganske elemente. Iz 9. stoljeća je rukopis njemačke Pjesme o Hildebrandu (Hildebrandslied), ostatak staronjemačke epike. I u temelju anglosaksonskog spjeva o Beowulfu, koji potječe iz 10. stoljeća i sam ne predstavlja spomenik narodne književnosti, nalaze se ipak usmena predanja o junačkim podvizima predaka. Najstarije japanske kronike s početka 8. stoljeća (Kojiki i Nihongi) sadržavaju više narodnih pjesama (tzv. "uta"), koje su zapravo tri do četiri stoljeća starije. Početkom 9. stoljeća Einhard, biograf Karla Velikog, bilježi da je taj vladar dao popisati pjesme raznih naroda koji su živjeli na teritoriju franačke države. Još prije 10. stoljeća danas izgubljena perzijska zbirka indijskog podrijetla Tisuću priča (Hazār afsāna) bila je prevedena na arapski, nakon čega su arapski sakupljači prikupljali nizove priča, dodajući im one perzijskog i grčkog podrijetla, i tako je nastala prva varijanta čuvene zbirke Tisuću i jedna noć (Alf layla wa layla), koja nam se sačuvala u obliku iz 15–16. stoljeća.
Najobimnije usmeno naslijeđe srednjeg vijeka zabilježili su Islanđani, koji su do 13. stoljeća zabilježili proznu i pjesničku Eddu te pjesme skalda i sage. Francuska, njemačka i španjolska narodna epika može se pratiti po odjeku koji je ostavila u pisanoj književnosti, primjerice u francuskim junačkim pjesmama (chansons de geste), u španjolskoj Pjesmi o Sidu (Cantar de mio Cid), u njemačkoj Pjesmi o Nibelunzima (Nibelungenlied) i Kudruni (Kudrun). Grčkoj srednjovjekovnoj književnosti pripadaju, pored ostalih (lirsko-epskih paraloga ili balada te pjesama iz svakidašnjeg života ― ljubavnih, tužbalica itd.), pjesme o akritima (graničarima), od kojih je najpoznatiji bio Digenis Akritas, o kojem je u 10. stoljeću nastao roman u stihovima na temelju kratkih narodnih pjesama, te pjesme o kleftima (hajducima), koje su nastale u novije doba u planinskim krajevima kopnene Grčke.
Tijekom čitavog srednjeg vijeka pojavljuju se u književnim djelima tragovi usmenog stvaralaštva, osobito u kronikama, a mnoge zbirke pjesama, legendi i drugih književnih formi iz tog doba velikim su dijelom produkt narodnog stvaralaštva. Prikupljanje i bilježenje usmene književnosti razvija se u doba baroka, a na intenzitetu dobija osobito u doba romantizma, kad se, na poticaj Rousseauove idealizacije "prirodnog čovjeka", u tvorevinama običnog puka traga za iskonskom "dušom naroda"; osobito je u tom pravcu izražena aktivnost njemačkog pjesnika i filozofa Johanna Gottfrieda Herdera i braće Grimm.
Narodna književnost na srpskohrvatskom
Za razliku od mnogih drugih, narodna književnost na srpskohrvatskom govornom području, u obliku koji je danas poznat, nije potekla iz pradavnih, mitskih vremena, nego je iz kasnijeg razdoblja i prethode joj epohe srednjeg vijeka i renesanse, koje su također u njoj ostavile svog traga. Ipak, već je Vuk Karadžić u srpskohrvatskim narodnim pjesmama našao obilježja koja govore o njihovoj drevnosti, a među lirskim pjesmama, osobito običajnim, našao je i takvih koje je držao i tisuću godina starim. Vatroslav Jagić narodne je pjesme nazvao "prastarim dobrom" narodnim, koje potječe "iz najstarijih, najprimitivnijih vremena, iz prirodnog stanja naroda".
Proza
thumb|right|[[Maja Bošković-Stulli (lijevo) bavila se u 20. stoljeću terenskim istraživanjima narodnog pripovijedanja u Hrvatskoj.]] Postoji više vrsta narodne proze, od kojih su priče o životinjama vrlo starog podrijetla. Za njih je karakteristična svojevrsna realističnost prikazivanja, a srodne su im basne, u kojima se putem alegorije opisuju pojedine društvene pojave. S obzirom na fantastične prizore i mitološke pojedinosti, u najstarije forme narodne proze ubrajaju se i bajke. U starijim je bajkama prikazana čovjekova borba s raznim prirodnim silama predstavljenim u obliku aždaja, zmajeva, divova i sl., a u novijim su na realistički način, dakako protkan fantastičnim detaljima, prikazani međuljudski odnosi, naročito obiteljski. Gotovo sve bajke međusobno su slične i kod svih naroda obrađuju slične motive, a tipični je junak obično mladić koji se nalazi pred teškim iskušenjem i, tek kad njega savlada, zauzima mjesto koje mu pripada; često je to najmlađi vladarev sin (Zlatna jabuka i devet paunica, Baš-Čelik) ili čak dijete iz siromašne obitelji (Zlatoruni ovan). Među novijim su bajkama, na primjer, Mala vila i Babina Bilka, o krmači koja se pretvorila u lijepu djevojku.
Legendi ima etioloških (o postanku životinja, nebeskih tijela i sl.), zatim o mjestima i njihovim nazivima te manji broj o ljudima, osobito o svetiteljima i o junacima poznatim i iz narodne epike. Pripovijetke (ili novele) također su realistične i slikaju životnu stvarnost iz gradskog i seoskog života, često ono što je u njoj neobično, pune su preokreta, a nerijetko i šaljivih elemenata. U njima se nailazi na začetke karakterizacije likova, naročito na tipske likove, npr. zlu ženu, dosjetljivu djevojku, dovitljivog kradljivca itd. U poznatije novele ubrajaju se Zla žena (s elementima fantastičnog), Sve, sve, ali zanat, Djevojka nadmudrila cara, a izražene humoristične elemente ima, primjerice, pripovijetka Dva novca, u kojoj dva pobratima tijekom svojih veselih zgoda nadmudruju i varaju jedan drugoga, Porod i krštenje Petrice Kerempuha i dr.
Šaljive priče (anegdote) najbliže su stvarnosti i crtaju dosta vjernu sliku života običnog čovjeka, premda uglavnom gledanog s komične strane. Anegdote su nastajale u raznim društvenim slojevima, pa se za mnoge može utvrditi njihovo socijalno podrijetlo; na primjer, one u kojima se ismijavaju glupi seljaci potječu iz građanskih krugova, a priče o dovitljivcima iz naroda (Ero, Vuk Dojčević, Iter Peter, Nasradin-hodža i dr.), koji uvijek nasamare građanina, crkvenjaka ili kakvog predstavnika tuđinske vlasti, očito su seoskog podrijetla. I pričice o ženama ili o pojedinim čovjekvim manama ― kakve su lijenost, proždržljivost, neobuzdanost mladih udovica, ženska tvrdoglavost, muška hvalisavost ― najvjerojatnije su isto mahom sa sela. U jednoj posebnoj vrsti anegdota, koje potječu iz Hercegovine i Crne Gore i uglavnom su ozbiljnog karaktera, daju se moralna i uopće životna shvaćanja ratničko-patrijarhalne zajednice.
Lirika
200px|thumb|right|Žeteoci, slika [[Pieter Breughel Stariji|Pietera Breughela Starijeg, 1565. godine]] I lirske pjesme nastoje uobličiti čitav čovjekov život. Tu su prije svega pjesme vezane za kalendar i druge obredne pjesme, po postanku vrlo drevne. U njima ima mnogo poganskih motiva, usprkos nastojanjima crkve da ih iskorijeni ili makar kristijanizira. Tu pripadaju koledarske (pjesme koje se pjevaju o Božiću i Novoj godini od vrata do vrata), vodičarske, jurjevske (đurđevske), uskršnje, lazaričke, spasovske, kraljičke, ivanjske, zatim dodolske (za izazivanje kiše) i druge pjesme. Obrednim pjesmama u širem smislu pripadaju i pjesme povezane s raznim značajnim trenucima u ljudskom životu: babičke pjesme, uspavanke, svatovske pjesme, nazdravice i počasnice (kratke pjesmice koje su se na gozbama pjevale u čast pojedinih gostiju, osobito uglednih) te tužbalice. Nazdravice su vedre, s mnogo živih opisa, svatovske pjesme uobličavaju čitav svadbeni ritual, a tužbalice, koje su vrlo drevne, nerijetko su povezane s poganskim pogrebnim običajima; sve te pjesme najčešće nemaju ustaljenog teksta i uglavnom se improviziraju. Prigodnog su karaktera i posleničke ili pjesme uz rad, također vrlo drevne: žetelačke, igračke, pjesme koje se pjevaju uz predivo ili "na ranilu" (uranku) i dr. Neki od naslova su: Žetvu žela, Prele su prelje, Žito žele, Nadžnjeva se momče i djevojče, Duga dana u zla gospodara, Margeta je žito žela. Običajno-obredne pjesme isprva su čvrsto vezane za sam obred, odnosno predstavljaju "verbalni oblik folklornih manifestacija", no postupno se pjesma svojim značenjem i umjetničkim izrazom odvaja od samog obreda, gubi svoje izvorno ritualno značenje i pretvara se u ljubavnu liriku, čiji se elementi javljaju prvo na kraju pjesme, a zatim zahvataju i njezin početak. Neke od običajnih pjesama su Stane mi se svatovima nada, Domaćine mudra glavo, Uspavanka, Majka, Moj Damljane.
Najbrojnija je skupina ljubavnih pjesama, među kojima se može razlikovati više vrsta: patrijarhalna, ponajviše s diskretno izraženim emocijama, zatim nešto osjećajnija muslimanska sevdalinka, meka i topla makedonska te, naposljetku, subjektivnija ljubavna pjesma u krajevima koji su bili izloženi srednjoeuropskom kulturnom utjecaju. Osjećaji se, po pravilu, crtaju u povodu nekog događaja ili predmeta koji su prethodno u pjesmi opisani. Emocionalnost pjesme utkana je najčešće u pojave iz prirode, koje su dovedene u usporedni položaj s čovjekovim duševnim osjećjima, pa otuda i velika uloga mitologije flore i faune u tim pjesmama, od kojih mnoge i počinju obraćanjem (invokacijom) suncu, mjesecu, zvijezdama, vodama, gorama, pticama, cvijeću. Motivi obrađuju sve trenutke ljubavi, od površnih do najsenzualnijih, a najsnažnije su pjesme o rastanku i ljubavnoj patnji; među najpoznatijim pjesmama su U Milice duge trepavice, Teško sestri bez brata i bratu bez sestre, Ispunjena želja, Ljubavni rastanak, Momak i djevojka, Dragi i nedragi, Ive jaše, Nesretna djevojka, Košuta djevojka. Obiteljske pjesme pjevaju o odnosima u patrijarhalnoj obitelji (najljepše su one o sestrinskoj ljubavi prema bratu), npr. Najveća je žalost za bratom, Zastala jabuka, gore za oblakom, Bolna Vida leži, Sestra bez brata, Majka, seja i ljuba, U dobrom rodu.
U mitološkim pjesmama iznose se pradavne mitske predstave o nebu i prirodnim pojavama uz neke reflekse kršćanskog vjerovanja: Sunce će sve ogrijati, Sunce se djevojkom ženi, Vila zida grad. Šaljive narodne pjesme opisuju događaje iz svakodnevnog života s komične strane i po načinu opisa približuju se epskim pjesmama; u njima se izrguju podsmjehu neznalice, nesposobnjakovići, plašljivci i nevaljalci. Tu pripadaju, na primjer, Kad se ženi koji kuće nema, Butum Tuzla jednu kozu muzla, Zečeva ženindba. thumb|right|200px|Prvo tiskano izdanje Hasanaginice što ga je Alberto Fortis objavio 1774. godine Postoje i pjesme koje opisuju događaje, što ih čini epskim, i istodobno pjevaju osjećaje, što ih čini lirskim ― to su lirsko-epske pjesme, u kojima se, dakle, lirske teme (emocionalnost) izriču na epski način (opisom događaja). Takve su pjesme brojne i ima ih nekoliko vrsta: religiozno-moralističke legende u stihu, stihovane bajke, novelističke pjesme o obiteljskim i ljubavnim odnosima. Ovoj posljednjoj skupini pripada, na primjer, pjesma Stojan i Ljiljana. Osobito su značajne balade, pjesme tužnog sadržaja i tragičnog svršetka, među kojima se ističu Hasanaginica, potresna priča o sudbini majke i supruge nasilno odvojene od svoje obitelji, Omer i Merima, u kojoj je ljubav vrijednija i od blaga i od ljepote, Predrag i Nenad, pjesma o dva brata koja traže jedan drugog i naposljetku se pronalaze ali nesretnim slučajem stradaju, te Ženidba Milić Barjaktara o tragičnom usudu ljepote.
Epika
thumb|200px|right|Car Dušan, junak nekih pretkosovskih pjesama, freska u [[Manastir Lesnovo|Lesnovu, Makedonija, 14. stoljeće]] Narodna epika dijeli se na pjesme dugog stiha (bugarštice) i na pjesme kratkog stiha (deseteračke). Junačka epika uglavnom ima povijesnu pozadinu i opijeva događaje od kraja 12. do oko polovine 19. stoljeća, no najviši je razvoj dosegla u razdoblju od početka 15. do polovine 19. stoljeća. Jedan od glavnih uzroka ovako dugog opstanka usmene književnosti u južnoslavenskim oblastima jest očuvanost patrijarhalnog društva, koje je osmanlijskim osvajanjem Balkana bilo oslobođeno pritska feudalnih ustanova te stoga prepušteno samo sebi i zatvoreno u sebe, naročito u unutrašnjim, planinskim krajevima. Ali, premda je izrasla u tako zatvorenom, patrijarhalnom društvu, usmena je književnost na srpskohrvatskom jeziku plodna, raznovrsna i bogata po svojim umjetničkim i idejnim vrednotama, za što ne male zasluge ima činjenica da je ona apsorbirala mnoge slojeve i vanjske utjecaje ― pogansko naslijeđe predaka, ostatke kulture starobalkanskih naroda, elemente kršćanskih vjerovanja, političku i kulturnu tradiciju južnoslavenskog srednjeg vijeka, utjecaje orijentalne islamske kulture, zapadnoeuropske utjecaje (koji su naročito prodirali sa Sredozemlja preko jadranskog primorja i iz srednje i zapadne Europe preko panonske oblasti), utjecaje susjednih naroda te, napokon, međusobno prožimanje kultura južnoslavenskih naroda.
Bugarštice, pjesme dugog stiha (obično od petnaest ili šesnaest stihova), zabilježene su uglavnom u jadranskom primorju, od Zadra do Boke Kotorske, u razdoblju od polovine 16. do početka 18. stoljeća, a ukupno ih je sačuvano tek oko šezdeset. Pjevaju o događajima i ličnostima hrvatsko-ugarske i srpske povijesti, ali i o lokalnim junacima i njihovim zgodama (npr. bugarštice iz Perasta). Tu su, na primjer, pjesme o hrvatskim banovima, despotu Đurđu, ugarskim junacima Ivanu Hunjadiju i Sekuli, Ognjenom despotu Vuku, te nekoliko o Marku Kraljeviću i kosovskim junacima. U odnosu na deseteračku epiku, bugarštice, budući nastale bliže vremenu koje opijevaju, daju neposredniji i autentičniji, ali i osjećaniji (više lirski) izraz života i duha južnoslavenskog srednjeg vijeka kako se on razvijao u feudalnim društvenim okvirima.
Deseteračka je epika daleko opsežnija i bogatija od bugarštica, a Vuk Karadžić razvrstao ju je u tri velike skupine: "pjesme najstarije", koje su opijevale događaje do kraja 15. stoljeća, "pjesme srednjih vremena", o borbi hajduka i uskoka za vrijeme osmanlijske vlasti, te "pjesme novijih vremena o vojevanju za slobodu". U junačkim je pjesmama izgrađen cijeli niz upečatljivih likova, među kojima se ističu Marko Kraljević, Miloš Obilić, Banović Strahinja, Ivan Hunjadi (Janoš, Sibinjanin Janko) i njegov sestrić Sekula, Starina Novak i dijete Grujica, Birčanin Ilija i Lazar Mutap i dr. Svi oni, kao i drugi epski junaci, nosioci su ne samo otpora tuđinskoj vlasti, nego i etičkih shvaćanja svoje sredine. Muslimanska junačka epika čini zasebnu cjelinu, a odlikuje se i razvijenošću opisa i složenošću kompozicije pojedinih pjesama. thumb|right|200px|Marko Mrnjavčević, u narodnom predanju poznat kao "Marko Kraljević", freska iz [[Markov manastir|Markovog manastira kod Skoplja, oko 1377. godine.]] thumb|200px|right|[[Ivan Lenković, zapovjednik senjskih uskoka polovinom 16. stoljeća.]] Po tematici i po likovima i događajima koje opisuje deseteračka se epika može uvjetno podijeliti na nekoliko ciklusa. Za propast srpske srednjovjekovne države vezane su pjesme pretkosovskog, kosovskog i pokosovskog ciklusa. Prvih ima malo i tematski su raznolike, no osnovu im čine događaji oko careva Dušana i Uroša i njihove vlastele te sukobi oblasnih feudalaca oko vlasti nakon Dušanove smrti; tu pripadaju, na primjer, Žendiba Dušanova, Zidanje Skadra, Zidanje Ravanice, Uroš i Mrnjavčevići, Ženidba kralja Vukašina, Banović Strahinja i dr. Ni kosovskih pjesama nema mnogo, ali pokazuju čvršću međusobnu povezanost pa se doista mogu smatrati dijelom jednog ciklusa; ne prikazuju samu kosovsku bitku, nego stanje prije i poslije nje: u temelju svih pjesama o događajima prije bitke nalazi se drama oko opredjeljenja za sudjelovanje u unapred izgubljenoj borbi (Propast carstva srpskoga, Kneževa večera, Car Lazar i Carica Milica); događaji nakon bitke opisani su apokaliptičnim tonovima, a u prvi plan izbijaju oni koji su ostali kod kuće ― supruge, majke, sestre, od kojih neke traže svoje najmilije među tijelima poginulih ratnika (Kosovka devojka, Smrt majke Jugovića). Pokosovske pjesme obrađuju širok spektar tema i likova, pa se i tu teško može govoriti o pravom ciklusu; među istaknutijim su likovima despot Đurađ, Jerina i njihove vojvode (Smrt vojvode Kajice), Sibinjanin Ivan i njegov sestrić Sekula, Zmaj Ognjeni Vuk i srijemski Brankovići, braća Jakšići (Dioba Jakšića), Crnojevići (Smrt Maksima Crnojevića), Dojčin (Bolni Dojčin), vojvoda Prijezda (Smrt vojvode Prijezde) i dr.
Posebnu skupnu čine pjesme o Marku Kraljeviću, turskom vazalu u Makedoniji, koji je poginuo u bici na Rovinama 1395. boreći se na turskoj strani. Narodne pjesme o Marku, u kojima se on pojavljuje kao suvremenik drugih istaknutih junaka od 14. do 16. stoljeća, čuvaju sjećanje na njegovo vazalstvo i slikaju ga čas kao zaštitnika slabih i borca za pravdu (Marko Kraljević poznaje očinu sablju, Marko Kraljević ukida svadbarinu), čas kao vjernog turskog vazala i borca za turskog cara (Marko Kraljević i Mina od Kostura, Marko Kraljević i Musa Kesedžija). Na ovoj suprotnosti temelje se komične crte Markovog lika, koje su česte u ovim pjesmama (Oranje Marka Kraljevića, gdje ga majka nagovori da se ostavi "četovanja" i prihvati se ratarstva, ali Marko "ne ore brda i doline, već on ore careve drumove").
Hajdučke i uskočke pjesme, koje pjevaju o ropstvu pod Turcima i sukobima s osvajačem (Bitka na Krbavskom polju), obuhvaćaju više tematskih skupina u čijem se središtu nalaze različiti junaci, npr. Starina Novak (Starina Novak i knez Bogosav), njegov sin Grujica, Tomić Mijat, Bajo Pivljanin, senjski uskoci, među kojima su glavni Senjanin Ivo (Ive), Senjanin Tadija i Komnen bajraktar (Ive vara dva duždeva sina, Ive sestru Draginju spašava, Ivo Senković i aga od Ribnika), zatim kotorski uskoci, gdje se javljaju Stojan Janković (Ropstvo Janković Stojana), njegov otac Janko Mitrović, Ilija Smiljanić, Vuk Mandušić i dr. Isti junaci koji se pojavljuju u pokosovskim, hajdučkim i uskočkim pjesmama prikazani su i u pjesmama iz muslimanske sredine, jedino što je odnos neprijatelja i prijatelja okrenut; na primjer, u starijim muslimanskim pjesmama izrazito popularni junak Alija Đerđelez sukobljava se najčešće s Markom Kraljevićem i drugim pokosovskim junacima.
Posebnu skupinu čine tzv. sultanske pjesme, koje slave provrženost Bosanaca sultanu i ulogu Bosne u turskom carstvu. U sukobima s uskocima na tursko-mletačkoj i tursko-austrijskoj granici (15‒17. stoljeće) ističu se muslimanski junaci Mustaj-beg Lički, Mujo i Halil Hrnjica, Tanković Osman i dr., koji se sukobljavaju s istim kršćanskim junacima iz senjskog i kortorskog kruga opijevanim u uskočkim pjesmama ― o njima pjevaju tzv. krajinske pjesme, koje su dosta duge i pune sporednih epizoda i ekskursa. Među muslimanskim pjesmama izdvajaju se: Zlatija starca Ćeivana, Osveta Ljubovića Hane, Svatovsko groblje na Morinama, Filip Madžarin i Gojeni Alil, Budalina Tale dolazi u Liku i dr. Niz junačkih epskih pjesama završava epika o borbama protiv Turaka u 18. i na početku 19. stoljeća, većinom iz Crne Gore (Petrović Batrić, Tri sužnja), no ona ne doseže umjetničke kvalitete starije epike. Istom vremenu (18. i početak 19. stoljeća) pripada i dosta rasprostranjena srpsko-hrvatska graničarska epika, koju čine desetaračke epske kronike o borbama graničara u službi austrijskog dvora.
Epski stil karakteriziraju stalni epiteti, razvijene epske usporedbe, različite ustaljene formule, uvođenje u radnju postupkom in medias res, povremeno usporavanje tijeka radnje (retardacija) s pomoću epizoda i digresija izvan glavnog tijeka radnje, kao i epska ponavljanja, počev od općih mjesta pa do ponavljanja cijele radnje.
Svjedoci i sakupljači
Sustavno prikupljanje djela narodne književnosti na srpskohrvatskom jezičnom području započinje s Vukom Karadžićem, čija je prva zbirka narodnih pjesama, pod naslovom Mala prostonarodna slaveno-serbska pjesnarica objavljena u Beču 1814, a za njegova je života imala još tri izdanja (prvo u dvije, drugo u četiri i treće u šest knjiga). Zbirku narodnih pripovijedaka objavio je 1821, a poslovica i drugih sitnih umotvorina 1836. godine. Kasnije je iz njegove zaostavštine objavljeno još deset knjiga narodnih pjesama. Uz ogroman broj djela narodne književnosti, Vuk Karadžić objavio je i više istraživačkih radova na tu temu. Njegov rad nastavili su brojni sakupljači i istraživači, među kojima se, na srpkohrvatskom jezičnom području, izdvajaju Sima Milutinović Sarajlija, Petar Petrović Njegoš, Ivan Franjo Jukić, Kosta Herman i dr., dok su među makedonskim sakupljačima najznačajniji bili braća Konstantin i Dimitar Miladinov, a među slovenskim Karel Štrekelj.
La Infamia (razvrstavanje)
La Infamia ima više značenja:
San Anastacio (razvrstavanje)
San Anastacio ima više značenja:
Jaruške Donje
Jaruške Donje je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Lukavac koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 216 stanovnika.
Giarre (Pagliara), Catania
Giarre (Pagliara) je naselje u Italiji u provinciji Catania, u regiji Sicilija.
Oban, Škotska
Oban (škotsko-gelski: An t-Òban = Mali zaljev) je grad na zapadu Škotske od 8,574 stanovnika.
Giarre (Pagliara), Catania
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Oban, Škotska
Oban administrativno podpada pod Područno vijeće - Argyll i Bute.
Geografske karakteristike
Oban leži na sjeveru zaljeva Kerrera, 157 km sjeverozapadno od Glasgowa.
Historija
Prije formiranja Argyll i Buta, Oban je bio administrativni centar distrikta Argyll. Iako je sve do polovice 18. vijeka praktički bio maleno selo, brzo je izrastao tako da je do 1890. imao 5000 stanovnika.
Taj rast može se pripisati dolasku željeznice i njegovom razvoju kao parobrodarskog terminala. Iako je i danas Oban zadržao svoj položaj važne luke, iz njega voze trajekti za Vanjske Hebride, - Oban je danas poznatiji po turizmu i trgovačkim vezama sa Highlandsom.
Atrakcije
Dvije građevine dominiraju gradom zamak Dunollie drevna fortifikacija klana MacDougall, koja iako datira iz 12. vijeka, još uvijek ima vidljiv pravokutni toranj i dijelovo bedema. Na brdu iznad grada koči se kamena građevina podignuta po uzoru na Koloseum, koju je podigao John Stuart McCaig.
Svakog septembra u Obanu se održavaju Susreti Argylla jedan od najvećih festivala u Highlandsu.
Abrud (razvrstavanje)
Abrud ima više značenja:
James Dickey
James Lafayette Dickey (2. februar 1923 - 19. januar 1997) je bio američki književnik, najpoznatiji po romanu Deliverance iz 1970. godine, koji je nedugo potom ekraniziran kao istoimeni film. Dickey se također uspješno bavio poezijom te je 1966. godine imenovan za službenog američkog pjesnika (pjesnik laureat).
Njegov sin Christopher Dickey je poznati novinar.
NGC 2382
NGC 2382 je galaksija u zviježđu Velikom psu.
San Andresito (razvrstavanje)
San Andresito ima više značenja:
DNK topologija
Struktura nukleinske kiseline se odnosi na strukturu nukleinskih kiselina kao što su DNK i RNK. Ona se obično deli u četiri nivoa:
Abram (razvrstavanje)
Abram ima više značenja:
Toiano, Firenze
Toiano je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Eugene O'Neill
Judžin Gledstoun O'Nil (Njujork, 16. oktobar 1888 — Boston, 27. novembar 1953) je bio američki pozorišni pisac, i dobitnik Nobelove nagrade za književnost 1936. Njegove drame su bile među prvima koje su u američki teatar unele realizam, karakterističan za pisce Antona Čehova, Henrika Ibzena i Augusta Strindberga. O'Nilove drame su na scenu uvele replike izgovorene u žargonu običnog sveta. Junaci njegovih drama su marginalci koji se bore za svoje ideale, ali završavaju u razočaranju i očaju. O'Nil je napisao samo jednu bolje poznatu komediju - „Ah, divljina“ (Ah, Wilderness!). Skoro sva njegova ostala dela imaju elemente tragedije i ličnog pesimizma.
Toiano, Firenze
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 201 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 85 m.
La Isla (razvrstavanje)
La Isla ima više značenja:
Protein A
Protein A je površinski MSCRAMM protein sa 56 kDa. On je originalno nađen u ćelijskom zidu bakterije Staphylococcus aureus. Protein A je kodiran SpA genom. Njegova regulacija je kontrolisana DNK topologijom, ćelijskom osmolarnošću, i tvokomponentnim sistem ArlS-ArlR. On je našao primenu u biohemijskim istraživanjima usled njegove sposobnosti vezivanja za imunoglobuline. On se sastoji od pet homolognih Ig vezujućih domena koji formiraju triheliksne svežnjeve. Svaki domen ima sposobnost vezivanja proteina mnogih vrsta sisara, a posebno IgG proteina. On se vezuje za teški lanac Fc regiona većine imunoglobulina, a isto tako i za Fab region u slučaju ljudske VH3 familije.
Aquara, Salerno
Aquara je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 803 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 527 m.
Mawé-Sateré
Prema SIL-u ima ih oko 9,000 u 14 sela. Jezik se naziva sateré-mawé, a ostali nazivi su mu: maué, mawé, mabue, maragua, sataré, andira i arapium.
Aluniș (razvrstavanje)
Aluniș ima više značenja:
Hannibal, Missouri
Hanibal je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 17.916, što je 159 (0,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Santa Rosa, Rioverde
Santa Rosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Rioverde.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 885 m.
Manvel, North Dakota
Manvel je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
And the Rockets' Dead Glare
And the Rockets Dead Glare je epizoda američke policijske TV-serije Homicide: Life on the Street, premijerno prikazana 17. marta 1993. godine. Radnja prikazuje kako Lewis i Crosetti odlaze u Washington, D.C. kako bi istraživali ubistvo kineskog studenta za koga sumnjaju da je počinila kineska vlada; Pembleton se nalazi pred iskušenjem kada mu je ponuđeno unaprijeđenje bez znanja njegovog šefa Giardella, a Howard nespretnim svjedočenjem umalo ne izazove oslobađajuću presudu na suđenju okrutnom ubici koga je bila uhvatila.
U epizodi se prvi put pojavljuje lik advokata Darina Russoma koga tumači Michael Willis, kao i Pembletomnve supruge Mary, koju tumači Ami Brabson, supruga Andrea Braughera, glumca koji tumači Pembletonov lik. U epizodi je zapažen nastup u maloj ulozi kineske studentice imala glumica i manekenka Bai Ling. Epizoda je također poznata po tome što u njoj Bayliss i Munch otvoreno izražavaju podrškku zahtjevima za legalizaciju marihuane.
Okrug Al Ashah, 'Amran
Okrug se nalazi na nadmorskoj visini od 1282 m.
Âme d'artiste
Âme d'artiste () je francuski nijemi film snimljen 1925. u režiji Germaine Dulac. Po žanru je drama, i temelji se na kazališnom komadu danskog književnika Christiana K. F. Molbecha. Protagonist, koga tumači Ivan Petrovich, je pjesnik rastrgnut između supruge i glumice koja nastupa u predstavi po njegovom tekstu.
NGC 2383
NGC 2383 je otvoreni skup u zviježđu Velikom psu.
Villa Hermosa, Matamoros
Villa Hermosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Mexiquito, Progreso
Mexiquito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Progreso.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 255 m.
Magnetsko polje Zemlje
250px|thumb|desno|Magnetosfera Zemlje i Sunčev vetar Magnetsko polje Zemlje može se predstaviti kao polje magnetskog dipola, čiji se jedan pol nalazi u blizini severnog geografskog pola, a drugi u blizini južnog geografskog pola. Zamišljena linija koja spaja magnetske polove zaklapa sa osom rotacije Zemlje ugao od 11.3°. Nastanak magnetskog polja Zemlje objašnjava geodinamo teorija.
Magnetski polovi
desno|thumb|200px|„Zemljin magnet“ i magnetosfera Magnetski polovi Zemlje su mesta na Zemljinoj površi gde su magnetske linije sila upravne na površ Zemlje (odnosno na tangentnu ravan koja se može postaviti u toj tački). Takođe može se reći da je na magnetskim polovima inklinacija jednaka 90° ili -90°. Na magnetskim polovima bi kompas, čija igla osciluje samo u horizontalnoj ravni, pokazivao različite pravce. Magnetski polovi nisu predstavljeni jednom tačkom, već delom Zemljine kore, površine nekoliko kvadratnih kilometara.
Galița, Ostrov
Galița je naselje u Rumuniji u okrugu Konstanca u opštini Ostrov.
Magnetsko polje Zemlje
Magnetski polovi
Južni magnetski pol se nalazi na 73° severne geografske širine i 100° zapadne geografske dužine, na ostrvu Princa od Velsa, dok se severni magnetski pol nalazi na 70° južne geografske širine i 148° istočne geografske dužine, na Antarktiku - južno od Novog Zelanda. Iz tog razloga se geografski polovi nalaze na suprotnim Zemljinim hemisferama u odnosu na magnetske polove, tj. severni geografski pol je dobio naziv po tome što se nalazi na hemisferi prema kojoj se okreće severni kraj igle kompasa (koju privlači južni kraj „Zemljinog magneta“). Analogno je i za južni geografski pol.
Galița, Ostrov
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 629 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
Magnetsko polje Zemlje
Magnetski polovi
Lokacije magnetskih polova nisu statične. Godišnje pomeranje može iznositi i više od 15 km.
Karakteristike polja
desno|thumb|200px|Elementi magnetskog polja Zemlje Magnetsko polje Zemlje je slično polju koje obrazuje šipkasti magnet. Međutim, ta sličnost predstavljena je samo oblikom magnetskih linija sila i oblikom magnetosfere, i ni u kom slučaju se sve karakteristike magnetskog polja Zemlje ne mogu objasniti poljem laboratorijski napravljenog šipkastog magneta. Magnetsko polje šipkastog magneta, ili bilo kog drugog stalnog magneta, obrazovano je usmeravanjem magnetnih domena koji se nalaze unutar atoma gvožđa.
Međutim, temperatura Zemljinog jezgra je viša od 1043K, Kirijeve temperature, na kojoj magnetni domeni unutar atoma gvožđa postaju neuređeni, i gvožđe gubi magnetna svojstva. Zbog toga Zemljin magnetizam nema veze sa magnetskim svojstvima gvožđa unutar Zemljinog jezgra, već je posledica električnih struja, koje unutar Zemlje nastaju zbog relativnog kretanja jezgra i njegovog omotača.
gde je \vec{H} dato kao:
.
Blizu Zemljine površi, magnetsko polje predstavlja negativni gradijent skalarnog potencijala, koji zadovoljava Laplasovu jednačinu:
Rešenje Laplasove jednačine u sfernim koordinatama naziva se sferni harmonik, a njegovi parametri su Gausovi koeficijenti. Postoje unutrašnji i spoljašnji koeficijenti, koji objašnjavaju generisanje polja unutar i van Zemlje, respektivno. Unutrašnje polje obično se naziva glavno polje.
Koeficijenti glavnog polja se vremenom menjaju, zbog promena polja koje se generiše unutar Zemlje. U modelima sfernih harmonika koji se najčešće koriste, ovi koeficijenti su konstantni u intervalima koji su duži od pet godina. Jedina mogućnost da se precizno odredi slabo, ali stalno polje, generisano van Zemlje, je korišćenjem satelita.
Varijacije magnetskog polja Zemlje
Analize promena Zemljinog magnetskog polja u dužem vremenskom periodu pokazuju da egzistira jedan postojan, nepromenljiv deo, na koji se superponuju različite promene geomagnetskog polja sa periodom od oko 11 godina. Postojani deo tog polja je glavno magnetsko polje Zemlje, dok je drugi deo izazvan promenljivim poljima različitih amplituda, faza i perioda.
Ukupno polje za posmatrani vremenski period najpribližnije se prikazuje relacijom:
gde je: T - glavno magnetsko polje Zemlje,
\delta T_i - amplituda i-tog harmonika promenljivog polja,
S_i - perioda i-tog harmonika,
\phi_i - faza i-tog harmonika,
t - vreme.
Glavno magnetsko polje Zemlje je zbir dva polja homogeno namagnetisane Zemlje (dipolno polje) i polja izazvanog nehomogenostima u dubljim delovima Zemlje (nedipolno polje ili polje kontinenata). Promenljivi deo magnetskog polja potiče od uzročnika u dubljim i gornjim slojevima Zemljine kore kao i polja nastalog usled Sunčeve aktivnosti, zračenja, magnetskog polja Sunca, Sunčevog vetra i slično. Zapaženo je da su amplitude promenljivih polja znatno manje od intenziteta glavnog magnetskog polja, a periode su od nekoliko godina do desetih delova sekunde.
Reverzije polja
thumb|250px|Animacija magnetnog polja Zemlje. Na osnovu istraživanja bazalta širom sveta otkriveno je da se dešava reverzija magnetskog polja Zemlje u intervalima od nekoliko hiljada do nekoliko miliona godina, sa prosečnim intervalom od oko 250 hiljada godina. Poslednja reverzija, koja se naziva reverzija Bruns-Macujama, najverovatnije se dogodila pre oko 780 hiljada godina.
Ne postoji jasna teorija o tome zašto se dešavaju reverzije magnetskog polja Zemlje. Neki naučnici izradili su model Zemljinog jezgra, unutar koga je magnetsko polje kvazi-stabilno, a polovi mogu spontano da menjaju položaj od jedne orijentacije na drugu tokom nekoliko stotina ili nekoliko hiljada godina. Drugi naučnici smatraju da se geodinamo okreće, ili spontano, ili tokom nekih ekstremnih uslova, kakav je, na primer, udar komete. Nakon toga se geodinamo ponovo pokreće. Ovakvi ekstremni događaji uglavnom ne izazivaju reverziju magnetskog polja, jer ne postoji korelacija između vremena postanka kratera i reverzije. Nakon reverzije, magnetski severni pol se ponovo javlja, ali na suprotnoj strani Zemlje, dok linije sila magnetskog polja dobijaju suprotan smer.
Istraživanja tokova lave na planini Stins u Oregonu, pokazuju da se magnetsko polje kretalo brzinom od preko 6 stepeni dnevno, u toku nekog vremena u prošlosti Zemlje. Ovo značajno omogućava bolje razumevanje popularnog shvatanja mehanizma rada Zemljinog magnetskog polja.
Doslednost dešavanja reverzija magnetskog polja Zemlje otkrivena je merenjima u okeanskim grebenima. Istopljena lava (tipično bazaltna ili toleitska) izliva se iz vulkana. Ta lava je iznad Kirijeve temperature, nakon čega se hladi, prilikom čega se magnetični minerali orijentišu u smeru trenutnog lokalnog magnetskog polja.
Koristeći magnetski detektor (varijantu kompasa), naučnici su izmerili istorijski smer magnetskog polja, proučavanjem delova tokova lave koji su relativno bogati gvožđem. Ovi slojevi su zabeležili smer magnetskog polja Zemlje prilikom hlađenja. Na osnovu toga je otkriveno da su magnetski polovi menjali položaj nekoliko puta u toku geološke istorije.
Dž. Marvin Herndon je predložio teoriju o Zemljinom jezgru i poreklu magnetskog polja Zemlje, poznatu kao teorija georeaktora. Međutim, ova teorija nije prihvaćena od strane naučne javnosti.
Eksterni linkovi
Geomagnetiko Geomagnetism Jeomanyetizma
Arapium
Arapium (Arapiyú), pleme američkih Indijanaca porodice Mawe-Satere, velika porodica Tupian, nastanjeni danas na rezervatu Terra Indígena Arapium u općinama Santarém i Margens do Rio Tapajós, i rezervatima Cobra Grande, Mirixim, Rio Maró i São João u općini Santarém u brazilskoj državi Pará. Populacija im iznosi oko 300
San Miguel, Granja la Parota, Cocula
San Miguel, Granja la Parota je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cocula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1354 m.
Billigheim-Ingenheim
Bilighajm-Ingenhajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 74 opštinska središta okruga Zidlihe Vajnštrase. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.875 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7337007.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zidlihe Vajnštrase Bilighajm-Ingenhajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Zidlihe Vajnštrase. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 154 metra. Površina opštine iznosi 23,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.875 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 169 stanovnika/km².
Antigny, Vendée
Antinji je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Vandeja koja pripada prefekturi Fontne le Konte.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1127 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 50 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,17 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 11 metar (maksimalnoj 138 m, a minimalnoj 47 m).
Jaruške Gornje
Jaruške Gornje je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Lukavac koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 882 stanovnika.
Cotorina de Altamira, Aguascalientes
Cotorina de Altamira je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1911 m.
Burići (Pljevlja)
Burići je naselje u opštini Pljevlja u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 1 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 33 stanovnika).
Demografija
U naselju Burići živi 1 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 64,5 godina (0 kod muškaraca i 64,5 kod žena). U naselju ima 1 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 1,00.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Alun (razvrstavanje)
Alun ima više značenja:
Piedra Azul, San Pedro y San Pablo Tequixtepec
Piedra Azul je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro y San Pablo Tequixtepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1512 m.
San Andrés Buenavista (razvrstavanje)
San Andrés Buenavista ima više značenja:
Antipapa Benedikt XIII
Benedikt XIII, rođen kao Pedro Martínez de Luna y Pérez de Gotor bio je antipapa katoličke crkve, od oktobra 1394. do 23. maja 1423. u vrijeme Velike zapadne šizme (1378.- 1417.) kad je crkva bila razjedinjena borbama nacionalnih rivala koji su zahtjevali papinski tron.
Stolovao je u Avignonu, za razliku od svog rivala Grgura XII. koji je stolovao u Rimu.
The Nagus
The Nagus je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazana 21. marta 1993. godine. Radnja prikazuje kako na DS9 dolazi Veliki Nagus Zek kako bi nadgledao trgovačke operacije Ferengija u Gamma kvadrantu te na iznenađenje svih imenuje Quarka za svog nasljednika.
Epizoda je poznata po tome što se u njoj prvi put spominju ferengijevska Pravila preuzimanja, koja će poslije postati jedan od glavnih motiva serije. Ugledni karakterni glumac Wallace Shawn, koji tumači lik Velikog Nagusa Zeka, će istu ulogu ponoviti u još nekoliko epizoda.
Bonavilla, Udine
Bonavilla je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 111 m.
Tahikinin
Tahikininski peptidi su jedna od najvećih familija neuropeptida, nađenih kod vodozemaca i sisara. Tahikinini imaju od deset do dvanaest aminikiselinskih ostataka. Oni su dobili ime po njihovoj sposobnosti da brzo indukuju kontrakciju tkiva stomaka. Tahikininska familija je karakterisana zajedničkom sekvencom C-terminusa, Phe-X-Gly-Leu-Met-NH2, gde je X bilo aromatična ili alifatična aminokiselina. Geni koji proizvode tahikinine kodiraju prekursorske proteine zvane preprotahikinini, koji se presecaju u manje peptide posttranslaciono putem proteolitičkih transformacija. Ti geni takođe kodiraju više splajsnih formi.
Tahikinini  pobuđuju neurone, i evociraju promene ponašanja. Oni su potentni vazodilatatori, i izazivaju kontrakcije mnogih glatkih mišića (direktno ili indirektno).
Ljudski tahikininski geni su TAC1 i TAC3. Ekvivalentni mišji geni su Tac1 i Tac2. TAC1 kodira neurokinin A (ranije poznat kao supstanca K), neuropeptid K (neurokinin K ), neuropeptid gama, i supstancu P. Alfa, beta, i gama splajsne varijante se izražavaju. Alfa formi nedostaje ekson 6, a gama formi ekson 4. Sve tri splajsne forme TAC1 proteina proizvode supstancu P, a samo beta i gama forme proizvode druga tri peptida. Neuropeptid K i neuropeptid gama su N-terminalno duže verzije neurokinina A koji je finalni peptid u nekim tkivima. TAC3 kodira neurokinin B. Najpoznatiji tahikinin je supstanca P.
Receptori
Kod sisara su poznata tri tahikininska receptora: NK1, NK2 i NK3. Svi članovi familije su 7-transmembranski G protein spregnuti receptori, koji indukuju aktivaciju fosfolipaze C, i proizvode inozitol trifosfat. NK1, NK2 i NK3 selektivno vezuju supstancu P, neurokinin A i neurokinin B, respektivno. Ovi receptori nisu potpuno specifični za individualne tahikinine, već imaju različite afinitete:
Za antagoniste neurokinin-1 (NK1) receptora je predloženo da pripadaju novoj klasi antidepresanata, dok je za NK2 antagoniste predloženo da su anksiolitici  , a NK3 antagonisti su svrstani u antipsihotike.
Tahikininski peptidi takođe učestvuju u inflamaciji, i antagonisti tahikininskih receptora su istraživani za upotrebu u lečenju inflamatornih oboljenja kao što je astma i upalna bolest creva. Do sada su ovi lekovi prevenstveno korišteni kao antiemetici, kod ljudi i u veterinarskoj medicini.
Primeri tahikininskih antagonista su :
Almăjel (razvrstavanje)
Almăjel ima više značenja:
Xipaya
Xipaya (Xipáya, Shipaya, Xipaia, Sipáya, Chipaia), pleme američkih Indijanaca s donjeg toka rijeke Xingú u brazilskoj državi Pará. Njihovo brojno stanje iznosi 595 (Funasa - 2002.) na području rezervata Terra Indígena Xipaya uz rijeke Iriri i Curuá. Jezično su najsrodniji plemenima Manitsauá i Jurúna s kojima ćine porodicu yuruna, velika porodica tupian.
Danas im je glavno naselje Tukamã, a postoje i tri manja sela, to su Nova Olinda (najstarije), na lijevoj obali Iririja s tri kuće; Remanso, na lijevoj obali rijeke Curuá (sa tek 5 stanovnika); i São Geraldo, na desnoj obali rijeke Curuá (jedna kuća). Najveći boj ih živi u gradu Altamira u kojem ćine 44% domorodačke populacije koju čine i pripadnici plemena Kuruaya (36%), Jurúna (7,97%), Mebengokre (5,8%), Arára do Pará (1,45%,) i Karajá 1,45%.
Ribolov čini temeljnu aktivnost Šipaja, a važnije ribe koje hvataju su tucunare (peacock bass), piranha, piau, bijeli pacu, zubati srodnik piranje, pacu caranã i matrinxã (Brycon amazonicus).
NGC 2384
NGC 2384 je otvoreni skup u zviježđu Velikom psu.
Ana Pavlova
Ana Pavlova (ruski:  А́нна Па́влова, Sankt Peterburg, 12. februar 1881. – Haag, 23. januar 1931.), bila je ruska balerina, velika zvijezda svog vremena.
Ana Pavlova bila je neobično krhka i nježna, pa je zbog tog i nisu primili u baletnu školu, kad se prvi put pojavila na audiciji 1890. Kasnije je upravo to postao njen adut, jer je bilo gotovo nevjereojatno koliko snage ima u tom krhkom tijelu.
Biografija
Ana Pavlova studirala je ples od 1891. u baletoj školi Marijinskog teatra u Sankt Peterburgu. Nakon tog je od 1899. postala i članica Ruskog carskog baleta u istom teatru, a od 1906. postala je primabalerina tog baleta. Od 1909. pleše u Parizu, u trupi Ballets Russes Sergeja Djagiljeva. Nakon 1913. nastupa kao zvijezda vlastite baletne grupe po čitavom svijetu. thumb|left|280|Ana Pavlova kao Umirući labud [[1905. u svom Marijinskom teatru]] Na samom početku karijere proslavila se u ulozi Giselle Adolphea Adama. Prijelomna godina u njenoj karijeri bila je 1907. kad je sa nekoliko drugih plesača, otišla na veliku evropsku turneju; Riga, Stockholm, Kopenhagen, Berlin i Prag. Turneja je odlično primljena, Pavlova je ispala velika zvijezda, pa je iduće godine 1908. organizirana i druga turneja. Nakon tog angažirao ju je 1909. impresario Sergej Djagiljev da nastupa sa njegovim Ballets Russes po Parizu i Londonu. Ana Pavlova je unatoč tim vanjskim angažmanima i nadalje ostala primabalerina Marijinskog teatra i nije se pridružila Sergeju Djagiljevu želivši sačuvati svoju nezavisnost i vjernost klasičnom baletu. Sa tada velikom baletanom Mihailom Mordkinom otišla je 1910. nastupati u New York i London.
Nardoni, Campobasso
Nardoni je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Ana Pavlova
Biografija
Ipak je napustila Ruski carski balet 1913. i nastanila se u Londonu nastupajući ispočetka sa raznim partnerima (Laurent Novikov, Pjotor Vladimirov) i grupama na turnejama koje je organizirao njen muž Victor Dandré. Kasnije je osnovala vlastitu baletnu grupu sa kojom je nastupala po cijelom svijetu. Pavlova se interesirala i upoznala sa tradicionalnim narodnim plesovima Poljaka, Rusa i Meksikanaca te ih uvrstila u svoj repertor. Za turneje po Japanu i Indiji upoznala se i sa klasičnim indijskim narodnim plesom te tako sudjelovala u renesansi te plesne tehnike.
Nardoni, Campobasso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 767 m.
Ana Pavlova
Biografija
Izvan pozornice život Ane Pavlove bio je lišen bilo kakve dramatičnosti i skandala, nije imala djece, ali je osnovala 1920. prihvatilište u Parizu za rusku siročad. Umrla je iznenada od upale pluća prije zakazanog nastupa u Haagu 1931.
Pavlova je do perfekcije izvodila baletne solo točke iz svog repertoara u Marijinskom teatru, a ostala je upamćena po kreaciji Umirućeg labuda na muziku Saint-Saënsa iz Karnevala životinja. Malo se fotografirala, a još manje dala snimati filmskom kamerom, najduže je snimio glumac Douglas Fairbanks 1924. u Hollywoodu, pa je to uz neke kraće sekvence iz njezinih nastupa iskorišteno za dokumentarni film o njoj pod naslovom Besmrtni labud.
Deliverance (roman)
Deliverance je roman američkog književnika Jamesa Dickeya objavljen 1970. godine. Narator i protagonist je Ed Gentry, sredovječni grafičar iz velikog grada koji zajedno sa trojicom svojih vršnjaka i prijatelja - prodavačem osiguranja Bobbyjem Trippeom, direktor tvornice pića Drewom Ballingerom i sportski nastrojenim stanodavcem Lewisom Medlockom - odlazi provesti vikend ploveći kanuom niz rijeku u zabačenoj divljini sjeverne Georgije. Radnja prikazuje kako se tamo suočavaju sa siromašnim, neobrazovanim i prema strancima neprijateljski raspoloženim lokalnim stanovništvom, a što eskalira u zastrašujuće nasilne incidente nakon kojih će morati koristiti sve svoje vještine kako bi pokušali spasiti život. Deliverance je danas najpoznatiji kao predložak za istoimeni film iz 1972. godine, u kome je Dickey sudjelovao na pisanju scenarija i igrao malu ulogu šerifa.
Godine 2005. ga je časopis Time stavio na svoj popis 100 najboljih romana na engleskom jeziku.
Odiago, Bergamo
Odiago je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 261 m.
Blanquefort, Gironde
Blankfor je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Žironda koja pripada prefekturi Bordeaux.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 13 901 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 412 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 33,72 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 17 metara (maksimalnoj 39 m, a minimalnoj 0 m).
Almașu Mic (razvrstavanje)
Almașu Mic ima više značenja:
PTR
Termin PTR ima više značenja.