cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historija Maroka
Srednji vijek
Godine 429. u Sjevernu Afriku prodiru Vandali i ostaju do 477. godine u Tangeru i Ceuti. Pod carem Justinijanom I trupe Istočnog Rimskog Carstva dolaze do Gibraltarskog tjesnaca.
Islamizacija Maroka
mini|desno|150px|Maroko u doba procvata dinastije Almoravida Oko 700. godine Arapi prodiru prema zapadu i islamiziraju berbersko stanovništvo, koje i dalje ostaje autonomno. Iz tog vremena potječe ime regije Magrib, od arapske riječi za zapad ili zalazak Sunca, što je današnje službeno ime Maroka (al-Maghrib). Godine 711. islamizirani berber Tarik ibn Zijad, sa svojim konjanicima, osvaja dijelove gotskog područja današnje Španije. Po njemu mjesto prelaza tjesnacaa nosi ime Gibraltar (arap. Džabal-Tarik). Arapi nisu mogli slomiti otpor stanovništva u Sjevernoj Africi, pa se protiv kalifove vlasti dižu oko 750. godine česti ustanci. Godine 789. Mula Idriz poznat kao Idriz I, čiji su patrilinearni potomci poznati kao dinastije Idrisidi, osniva arapsko-islamsku dinastiju Maroka sa glavnim gradom Fesom koja je bila do 10. vijeka centar islama u Sjevernoj Africi. Dinastija Idrisa vlada do 902. godine, kada vlast preuzima dinastija Omajada. Od 1062. do 1147. godine vladaju Almoravidi, pripadnici jedne berberske sekte, premještajući glavni grad u Marrakech. Slijedeća dinastija su Almohadi od 1147. do 1269. godine, kojima je Maroko centar njihovog carstva, koje se proteže od Sicilije na istoku, preko Atlasa sve do Španije. Od 1269. do 1465. godine vladaju Merinidi. Za njihove vlasti Fes biva centrom nauke i umjetnosti. Nakon dinastije Merinida, vlast osvaja dinastija Beni Ouatas, sve do 1548. godine, kada na vlast dolaze Saadieri i vladaju do 1669. godine.
Kolonizacija
Početkom 16. vijeka, nakon rekonkviste, Portugalci i Španci počinju graditi uporišta na marokanskoj obali. Španci su zauzeli Sidi Ifnu i Melillu, a oko 1520. godine Portugal konrolira sve važnije luke u Maroku. Za vrijeme vladavine dinastije Saadira, razvijaju se trgovinske veze sa evropskim državama, a Francuska otvara svoje konzulate u većim lučkim gradovima. Pod dinastijom Alida oslobađa se većina lučkih gradova od španske i portugalske vlasti, osim Ceute, Melille i Sidi Ifne, koji ostaju španski. Godine 1777. Maroko je prva država koja je priznala Sjedinjene Američke Države. Od 1783. godine kada je potpisan Sporazum o prijateljstvu Maroka i Sjedinjenih Američkih Država od strane američkih predsjednika Johna Adamsa i Thomasa Jeffersona i sultana Muhameda III datiraju najduži neprekinuti prijateljski odnosi SAD-a sa nekom drugom državom. Nakon osvajanja Alžira 1830. godine, Francuska pokušava proširiti svoje utjecaje u Maroku. Od 1843. do 1844. dolazi do rata, u kom su marokanske trupe poražene.
Prva i druga marokanska kriza
lijevo|mini| Mauzolej Muhameda V u Rabatu Preko Alžira 1904. godine, Francuska širi svoj privredni i politički utjecaj u Maroku. Kroz planirani protektorat Francuske, Njemačka smatra svoje kolonijalne interese ugroženima, što je uzrok Prve marokanske krize. Godine 1905. car Vilim II posjetio je demonstrativno marokanskog sultana u Tangeru. Mogući rat je spriječen na mirovnoj Konferenciji u Algecirasu 1906. godine.
Imperijalni motivi Francuske i Njemačkog Carstva su centralni problem Druge marokanske krize 1911. godine. Kao prijetnju Njemačka šalje topovnjaču Panther u Agadir. Konflikt je riješen sa Dogovorom Maroko-Kongo, kojim je priznat francuski protektorat u Maroku. Godine 1912. Francuska i Španija dijele Maroko u dvije interesne sfere. Pod špansku upravu dolaze sjeverni dijelovi i područja Ifni i Tarfaya. Formalno sultan zadržava vlast. Tanger je 1923. dobio međunarodni status. Od 1930. godine, pod sultanom Muhamedom V raste otpor protiv kolonijalnih vlasti i formira se arapski nacionalni nezavisni pokret. Partija za nezavisnost (al-Hizb al-Istiklal) osniva se 1944. godine.
Godine 1953., zbog svoje nacionalističke politike, sultan je protjeran na Madagaskar i francuska uprava postavlja njegovog strica Muhameda VI za sultana. Ustanci naroda i međunarodni protesti prisiljavaju Francuze 1955. godine na odricanje kolonijalne vlasti. Muhamed V se vraća u zemlju.
Nezavisnost
Godine 1956. Francuska i Španija priznaju nezavisnost zemlje pod Muhamedom V. Od 1957. godine Maroko je kraljevina. Nakon kraljeve smrti 1961. godine, na prijestolje dolazi njegov sin Hasan II.
Sukob u Zapadnoj Sahari
Nakon davanja nezavisnosti Zapadnoj Sahari od strane Španije, Mauritanija i Maroko dijele Zapadnu Saharu. Nedugo nakon toga dolazi do oružanih sukoba između marokanske armije i jedinica POLISARIO-a, koje su bile potpomognute alžirskim trupama. Godine 1975. nakon otkrića zaliha fosfata u Zapadnoj Sahari, Hasan II započinje napad sa 350.000 vojnika na španski dio Sahare, tzv. Zelenim maršom, te najprije pripaja jedan dio, a onda cijelu oblast. Ovaj akt međunarodna zajednica proglašava aneksijom. Front POLISARIO proglašava u egzilu Demokratsku Arapsku Republiku Saharu, a 1979. godine Mauritanija potpisuje mirovni sporazum sa POLISARIO-om i povlači se iz zaposjednutih dijelova. Marokanske trupe mijenjaju mauritanijske, a od tada traju oružani sukobi u Zapadnoj Sahari. U augustu 1988. godine, marokanska vlada pod pritiskom međunarodne izolacije, na inicijativu Ujedinjenih naroda, potpisuje primirje, te se odlučuju o rapisivanju referenduma o budućnosti okupirane teritorije. Do 1991. godine dolazi do oružanih sukoba sa POLISARIO-m, oslobodilačkom armijom Zapadne Sahare. Maroko naseljava područje Zapadne Sahare, dok veliki broj izbjeglica stanovništva Sahrauis živi u izbjegličkim logorima u Alžiru. Nakon protesta naroda protiv autoriterne vlasti, početkom 1990-ih, državne vlasti započinju demokratizaciju zemlje.
Današnji Maroko
Početkom demokratizacije smatraju se parlamentarni izbori u novembru 1997. godine, koje su dobili lijevo orijentirana opozicija pod vođstvom Jusufija.
Maroko sa Španijom ima nekoliko neriješenih teritorijalnih problema sa španskim eklavama Ceuta i Melilla kao i sa otocima Isla Perejil i Chafarinas, Alhucemas und Vélez de la Gomera. Maroko ne priznaje suverenitet Španije nad ovim područjima. Sukob je eskalirao 2002. godine kad su marokanske trupe zauzele otok Isla Perejil. Brzom intervencijom španske vojske, otok je vraćen pod upravu Španije, a marokanski vojnici su vraćeni u Maroko bez oružanog sukoba. Sukob je suzbijen uz pomoć Evropske Unije i SAD.
Ledinačko jezero
thumb|desno|250px|Ledinačko jezero thumb|desno|250px|Ledinačko jezero Ledinačko jezero je bilo malo veštačko jezero na Fruškoj gori blizu Novog Sada.
Istorija
Krajem 1990-ih i početkom 2000-ih godina, prava na ekploataciju jezera bila su predmet rasprave više strana: mesne zajednice, grada Novi Sad, rudarskog preduzeća „Alas“ registrovanog u Rakovcu i javnog preduzeća koje je rukovodilo Nacionalnim parkom Fruška gora. Zbog nejasnih odluka Opštine i Suda, postojala je mogućnost da jezero odmah nestane, pošto je rudarsko preduzeće zahtevalo nazad svoj kamenolom, a jezero se činilo nestabilnim zbog mogućeg izlivanja vode. Uprava Nacionalnog parka Fruška gora je porekla glasine iz 2006. da su prava na korišćenje kamenoloma prodata nekom austrijskom preduzeću, pošto je Skupština Vojvodine već usvojila plan da sačuva jezero. Na kraju su rasprave završene u korist očuvanja jezera.
Budućnost jezera je neizvesna. U periodu od 2001. do 2006. godine, uz njega je bilo malo turističko odmaralište, a mesna zajednica Stari Ledinci i preduzeće koje upravlja odmaralištem su imali želju da prošire turističke usluge. Međutim, juna 2006. godine odron sa litica je povredio nekoliko plivača, i javni pristup jezeru je zabranjen. Republička inspekcija za zaštitu životne sredine naredila je da se jezero odmah isprazni (pošto naredba iz 2002. godine nije izvršena), pošto je nivo vode došao do vrha i počeo da se izliva. Takođe, Republički biro za zaštitu životne sredine je izrazio mišljenje da se prvo obustavi eksploatacija, uz radove na zaštiti i očuvanju prirode i da se namena jezera promeni u rekreativnu.
Jezero je ispražnjeno tokom leta 2009.
Pečat
Pečat (stsl. pečatь; štambilj, žig), predmet kojim se overavaju: isprave, pisma, pošiljke, diplome i slično. Pečat je obično od drveta sa gumenim delom koji je izgraviran. Pečat se koristi tako što se gumeni deo "nakvasi" mastilom a onda otiskom na dokumentu ostaje tekst gravure.
Metalni pečati su se ranije koristili (još se po negde i sada koriste) tako što se gravurom preko svežeg voska ostavlja otisak tako da se voskom zapečaćene pošiljke (ili zatvorena vrata) ne mogu otvoriti bez narušavanja otiska.
Za reč "pečat" se često kod nas koriste i sinonimi mur, štempl ili štampilja.
Reč štambilj potiče od nemačke reči Stempe i italijanske reči Stampiglia.
Majstor koji pravi pečate se zove pečatorezac.
Ventaroli, Caserta
Ventaroli je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Parker, Idaho
Parker je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 305, što je 14 (-4,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
High Voltage
High voltage je prvi album Australijske hard rok grupe AC/DC. Snimljen je 1975. godine za izdavačku kuću Albert. Ovo izdanje je bilo samo za australiju dok je internacionalni album izdat naredne godine 1976. godine.
Pesme
Sve pesme su napisali Angus Jang, Malkom Jang i Bon Skot, osim gde je drugačije navedeno.
Strana 1 Strana 2
Bibiche
Bibiš je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Bule Mozel.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 356 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 28 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,52 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 310 metara (maksimalnoj 295 m, a minimalnoj 207 m).
Rod Evans
Roderick Evans (Slough, Berkshire, 19. siječnja 1947.), bivši je britanski pjevač i jedan od utemeljitelja hard rock sastava Deep Purple, 1968. godine.
Rana karijera
Prije nego što se pridružio Deep Purplu, Evans je svirao zajedno sa Ianom Paiceom u sastavu 'Maze', koji se prije zvao 'MI5'. Također je sredinom šezdesetih svirao sa sastavom 'The Horizons'.
Evans je bio jedan od osnivača Deep Purplea u Hertfordshireu 1968. godine. Najpoznatija skladba i viliki hit snimljena sa Evansom bila je "Hush". Nakon snimljena tri albuma, Evans se razišao sa Purpleom, a na njegovo mjesto došao je Ian Gillan. Nakon njegovog odlaska Deep Purple se okreće više hard stilu, za razliku od progresivnog i pop zvuka koji je bio postignut sa Evansom.
Nakon Deep Purple
Po odlasku iz Deep Purplea, Evans osniva sastav 'Captain Beyond', zajedno sa gitaristom Johnnyem Winterom, bubnjarom Bobbyem Caldwellom (osnivač sastava 'Iron Butterfly'), basistom Leeem Dormanom i gitaristom Larryem Reinhardtom. Ovaj sastav pokazao se vrlo utjecajnim ali njihova zarada nije se mogla odraziti na veći uspjeh. Nedostatkom komercijalnog uspjeha, nakon tri objavljena albuma sastav se raspada. Evans je iz sastava otišao nakon drugog snimljenog albuma i okrenuo se poduzetništvu. On je tada do 1980. godine postao direktor respiratorne terapije u bolnici na zapadu Amerike.
Kontroverze oko povratka
U 1980. godini povezuje se sa menadžmentskom kompanijom koja je bila specijalizirana za rad sa sastavima koji su prije prekida djelovanja nosila velika imena i kreče na turneju pod imenom Deep Purple, a prate ga nepoznati glazbenici. Postava sastava bila je Rod Evans (vokal), Tony Flynn (gitara), Tom de Rivera (bas-gitara), Geoff Emery (klavijature) i Dick Jurgens (bubnjevi).
Bogovići (Malinska - Dubašnica)
Bogovići su naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Malinske - Dubašnice. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalaze se na otoku Krku. Zapadno su Milčetići, zapadno-jugozapadno su Zidarići i Vantačići, sjeverno je Malinska, sjeveroistočno su Radići, Sveti Vid - Miholjice i Maršići, istočno su Kremenići, jugoistočno su Žgombići i Oštrobradić, južno-jugoistočno su Ljutići, južno su Milovčići i Sveti Ivan, jugozapadno su Sveti Anton, Sabljići i Turčić.
El Puente, Santa Catarina
El Puente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 623 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 448 m.
Velibor Gligorić
Velibor Gligorić (Ripanj, 27. jul 1899 — Beograd, 3. oktobar 1977) je bio književni i pozorišni kritičar, profesor Univerziteta u Beogradu, urednik mnogih istova, a od 4. novembra 1965. do 16. decembra 1971 obavljao je dužnost presednika SANU.
Biografija
Rođen je od oca Dimitrija Gligorića Sokoljanina (1869-1913), učitelja poreklom iz Donje Ljuboviđe, i majke Stane, rođene Đurđević, učiteljice iz Novog Sada. Studije prava je počeo u Francuskoj, a završio ih 1924. u Beogradu. Radio je kao službenik u Ministarstvu trgovine i industrije Kraljevine Jugoslavije, 1926-1941, a nakon Drugog svetskog rata kao direktor Drame Narodnog pozorišta u Beogradu, 1945-1948 i kao upravnik Jugoslovenskog dramskog pozorišta u Beogradu, 1948-1958;
Bio je profesor Filozofskog fakulteta u Beogradu i imao je titulu -{dr hc}- Beogradskog Univerziteta.
Dopisni član SANU, na Odeljenju literature i jezika, postao je 14. jun 1955. a redovni 30. januar 1958. Funcioju Sekretara SANU obavljao je od 15. april 1960 do 21. decembar 1961, podpredsednika od 21. decembra 1961 do 4. novembra 1965, a predsednik je bio od 4. novembra 1965 do 16. decembra 1971.
Dobitnik je Sedmojulske nagrade, 1960; Nagrade AVNOJ-a, 1968; Vukove nagrada, 1969. Ordena zasluga za narod sa zlatnom zvezdom, 1964; Ordena Republike sa zlatnim vencem, 1969; Ordena bratstva i jedinstva 1. Reda i Ordena rada 1. Reda.
Marnheim
Marnhajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 81 opštinskog središta okruga Donersberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.681 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7333045.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Donersberg Marnhajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Donersberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 207 metara. Površina opštine iznosi 9,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.681 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 169 stanovnika/km².
Manastir Gandan
mini|300px|desno|Hram Boddisatva Avalokitešvara u Gandan manastiru Gandan je grupa hramova i drugih budističkih obejkata koji zajedno čine sklop manastira u Ulan Batoru, Mongolija. Od skora je često u upotrebi i pun naziv Gan Dan Teg Leng (ime se izgovara kao jedna reč ali je ovde dato razdvojeno zbog lakšeg izgovora). U slobodnom prevodu ime zanči Veliko mesto kompletne radosti. Bukvalni prevod je
Kremenići
Kremenići su naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Malinske - Dubašnice. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Manastir Gandan
Manastir je izgrađen u u tibetanskom stilu u skladu sa preovlađujućim budističkim pravcem u Mongoliji.
Kremenići
Zemljopis
Nalaze se na otoku Krku.
Zapadno su Vantačići, Zidarići i Milčetići, sjeverozapadno Bogovići, Malinska i Radići, sjeverno-sjeveroistočno je Sveti Vid - Miholjice, sjeveroistočno su Maršići i Rasopasno, istočno-jugoistočno je Gabonjin, južno su Žgombići i Oštrobradić, jugozapadno su Ljutići, Barušići, Milovčići i Turčić.
Chianchitta-Trappitello, Messina
Chianchitta-Trappitello je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4029 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Manastir Gandan
Manastir je osnovan 1835. i ubrzo je postao glavno budističko učilište u Mongoliji. Tokom tokom tridesetih godina 20. veka Mongolska komunistička vlada je pod pritiskom Staljina, krenula u kampanju uništavanja budističkih manastira. Ganden je praktično bio jedini manastir koji je i dalje funkcionisao mada je i on u periodu od 1938. do 1944. godine bio zatvoren. Tokom 1944. Budistima je dozvoljeno da ga otvore opet, ali im je bilo određeno koliko osoblja mogu imate, te su im nametnute i druge restrikcije.
U okviru manastira funkcioniše univerzitet Zanabazar na kojem se mogu proučavati astrologija, tradicionalna medicina i budizam. Tokom 2006. je na univerzitet upisana prva generacija devojaka.
La Loma, Reynosa
La Loma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Florești, Șimnicu de Sus
Florești je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Șimnicu de Sus.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 410 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 140 m.
Dalal Midhat-Talakić
alt=Dalal u maju 2016.|mini|Dalal u [[Maj|maju 2016.]] Dalal Midhat-Talakić (* 5. august 1981) bosanskohercegovačka je pjevačica. Bila je član bh. R&B dua Erato. Predstavljala je Bosnu i Hercegovinu na Eurosongu 2016. sa Deenom, Anom Rucner i Jalom. Izvodili su pjesmu "Ljubav je".
Dušan Basta
levo|200px|thumb|Dušan Basta
Dušan Basta (rođen 18. avgusta 1984. u Beogradu) je srpski fudbaler.Visok je 183 santimetra.Trenutno nosi broj 8 na dresu. Igra za FC Lacio, u odbrani. Ranije je igrao i za FK Crvenu zvezdu. Dušan Basta je 17 puta nastupao za reprezentaciju Srbije i postigao 2 gola.
Vanjske veze
FK Crvena Zvezda
Ljudi koji za sebe tvrde da su Buda
Sledi spisak ljudi koji su tvrdili da su probuđeni.
Ljudi opisani ispod su:
U poslednje vreme porastao je broj onih koji za sebe tvrde da su Maitreya, naslednik Bude u narednom kosmičkom ciklusu. Mnogi koriste tu tvrdnju kako bi oformili neku novu budističku školu ili novi religiozni pokret ili kult.
Arboleda, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Arboleda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 426 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2098 m.
Kandake
Kandake (Candace ili Kendake je bila titula koju su u antici koristili kraljice i kraljice-majke u Kraljevini Kuš (antička Nubija). Također se spominje se u Novom zavjetu kao titula "kraljice Etiopije".
San Carlo, Livorno
San Carlo je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 256 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 165 m.
Escalón, Mezquitic
Escalón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1752 m.
La Soledad, Uruachi
La Soledad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1918 m.
Iroquois, Illinois
Irokvoj je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 154, što je 53 (-25,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ljutići (Malinska - Dubašnica)
Ljutići su naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Malinske - Dubašnice. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalaze se na otoku Krku. Zapadno su Sveti Anton, Sveti Ivan, jugozapadno su Sabljići i Strilčići, sjeverozapadno su Milovčići, sjeveroistočno su Oštrobradić, Žgombići i Kremenići, istočno su Barušići, jugoistočno je jezero Ponikve.
Familia Camacho (razvrstavanje)
Familia Camacho ima više značenja:
Mandići
Mandići je naselje u opštini Danilovgrad u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 8 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 22 stanovnika).
Demografija
U naselju Mandići živi 8 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 62,8 godina (55,0 kod muškaraca i 70,5 kod žena). U naselju ima 4 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,00.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Axochio, Santiago Tuxtla
Axochio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
Tramontana
Tramontana je vrsta vjetra na Jadranu i Egejskom moru. Ovo je jak i hladan sjeverni vjetar, puše zimi iz planinskih krajeva. Prema genezi je vrlo sličan buri.
Axochio, Santiago Tuxtla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 270 m.
Nandor Glid
Nandor Glid (Subotica, 12. 12. 1924 — Beograd, 31. 3. 1997) je bio jugoslovenski vajar.
Maroth
Marot je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 192 opštinska središta okruga Vestervald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 246 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7143045.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Marot se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 280 metara. Površina opštine iznosi 3,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 246 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 72 stanovnika/km².
Nandor Glid
Biografija
Nakon završetka rata, 1945. godine upisao se u školu za primenjenu umetnost. Tokom školovanja dobio je prvu nagradu za portret „Student“ na Jugoslovenskom nivou. Godine 1948. upisao je Akademiju primenjenih umetnosti u Beogradu, a 1950. osvojio prvu nagradu za skulpturu. Godine 1951. diplomirao je u klasi profesora Radeta Stankovića i Marina Studina.
Od kraja 1950-ih do kraja 1960-ih autor je spomenika u inostranstvu, a posle toga su njegova spomenička ostvarenja postavljana širom Jugoslavije. Bio je profesor Fakulteta primenjenih umetnosti i dizajna, a od 1985. do 1989. godine rektor Univerziteta umetnosti u Beogradu.
Godine 1997. nakon njegove smrti u Solunu je postavljeno njegovo delo „Menora u plamenu 2“. Nandor Glid je bio darovit umetnik i za crtež i grafiku.
Stvaralaštvo
thumb|desno|270px|Spomenik stradalima u Dahauu Autor je mnogih spomenika, od kojih su neki:
Bedous
Bedu je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Oloron-Sainte-Marie.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 578 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 50 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 400 metara (maksimalnoj 1567 m, a minimalnoj 372 m).
Jakše
mini|200px|Grčki koncept koji predstavlja indijskog Jakšu, 3. vek, [[Nacionalni muzej u Tokiju.]] Jakše su hinduistička mitološka bića, pratioci boga Kuvere. Ženske Jakše se nazivaju Jakši.
Mitologija
Obično se prikazuju kao dobroćudna božanstva, kratkih udova i oblih stomaka i poštuju se kao duhovi zaštitnici i donosioci plodnosti. Međutim, ženske Jakše, iako dražesnog izgleda, mogu biti zle, čak proždrljiteljke dece. Takođe, u budizmu, veruje se da i muške jakše mogu poprimiti divljački, zao izgled i da tada kinje ljude dok su u meditaciji. U tibetanskoj tradiciji poznati su kao gnob-sbjin.
Morea, Treviso
Morea je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
RTOP-401 Rade Končar
RTOP-401 Rade Končar bila je raketna topovnjača klase Končar. Izgrađena je 1977. za potrebe Jugoslavenske ratne mornarice.
Raspadom SFRJ odvezen je u Crnu Goru gdje je služio u mornaricama SR Jugoslavije, Srbije i Crne Gore te naposljetku Crne Gore. Iz operativne uporabe povučen je 2006. i ponuđen na prodaju.
Esdoca Barrio I, Acambay de Ruíz Castañeda
Esdoca Barrio I je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Acambay de Ruíz Castañeda.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 200 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2530 m.
Razzia in St. Pauli
Razzia in Sankt Pauli je njemački crno-bijeli film snimljen 1932. u režiji Wernera Hochbauma. Napravljen je na samom kraju weimarskog perioda, dijelom i u svrhu propagiranja Socijaldemokratske partije, ali i u svrhu prikazivanja efekata Velike ekonomske krize na njemačko društvo. Radnja je smještena u lučki grad Hamburg, odnosno u znamenitu četvrt crvenih svjetala St. Pauli. Protagonistica je prostitutka Else koja živi sa siromašnim muzičarem Leom, a koga ostavlja radi odbjeglog kriminalca Karla. Razzia se isticala snimanjem na autentičnim hamburškim lokacijama, kao i korištenjem stvarnih prostitutki i policajaca kao statista. Zbog toga se često navodi kao jedan od prvih primjera cinema veritea u njemačkoj kinematografiji. Godine 1933. je službeno zabranjena nakon dolaska nacista na vlast.
Vijetnamski otadžbinski front
Vijetnamski otadžbinski front osnovan je februara 1977. godine spajanjem Vijetnamskog otadžbinskog fronta Severnog Vijetnama, Narodnog fronta za oslobođenje Južnog Vijetnama i Saveza nacionalnih, demokratskih i mirovnih snaga Vijetnama u Južnom Vijetnamu. Front je masovna organizacija koja okuplja provladine snage u Vijetnamu i blisko sarađuje s Komunističkom partijom Vijetnama i vladom Vijetnama. Partija-predvodnica fronta je Komunistička partija Vijetnama.
U osnivanju Vijetnamskog otadžbinskog fronta takođe su učestvovale frakcije Vijetkonga, Vijetnamska opšta federacija rada, Omladinski savez vijetnamskih pionira i Savez komunističke omladine Ho Ši Min. Bivše članice fronta su Demokratska partija Vijetnama i Socijalistička partija Vijetnama, koje su raspuštene 1988. godine.
Levanat
Levanat je vrsta vjetra koji puše na Jadranu. Puša s istoka i genetski predstavlja „skrenutu“ buru. Ravnomjeran je i javlja se pri kišovitom vremenu i umjerenim hladnoćama.
Vijetnamski otadžbinski front
Unutar fronta deluju i neke zvanično priznate religijske grupacije.
Vijatnamska vlada mnoge socijalne programe sprovodi kroz front. Jedan od poslednjih programa dodeljenih frontu bila je kampanja za smanjenje gladi. Front je takođe zadužen i za sprovođenje zanične vladine politike prema religiji, te odlučuje o podobnosti pojedinih verskih zajednica.
Budući da je front baziran na masovnom učešću naroda u njegovoj aktivnosti i narodnoj mobilizaciji, na njega se gleda kao na predstavnika naroda, te mu sam vijetnamski ustav i mnogi zakoni garantuju tu ulogu. Poželjno je i da što više kandidata na izborima budu članovi fronta.
Amione, Alessandria
Amione je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 220 m.
El Mirador, Turicato
El Mirador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1517 m.
Tioga, Pennsylvania
Tajoga je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 666, što je 44 (7,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Maršići
Maršići su naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Malinske - Dubašnice. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Nalaze se na otoku Krku. Jugozapadno su Kremenići, Žgombići i Bogovići, zapadno su Malinska i Radići, sjeverozapadno su Sveti Vid - Miholjice, sjeveroistočno su Sršići, istočno je Rasopasno, jugoistočno je Gabonjin.
Pulenat
Pulenat je vrsta vjetra na Jadranu. Puše sa zapada i najčešće je vrlo rijedak. Može dostići olujne jačine i tada stvara probleme na moru. U periodu kada puše maestral, može da dogoditi da u sumrak pređe u pulenat i da puše sa zapada.
La Ventana, Jesús María
La Ventana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1918 m.
Amanirenas
Vjeruje se kako je naslijedila svog muža Teritegasa.Godine 23. pne. pokrenula je rat protiv Rimskog Carstva te je na čelu nubijske vojske prodrla u Egipat i zauzela Elefantinu. Sljedeće godine ju je porazio u bitci i iz Egipta protjerao guverner Petronije. Njegove trupe su prodrle na jug te zapalile kušitsku tradicionalnu prijestolnicu Napatu. Godine 21. pne. je sklopila mir s Rimljanima, koji su svoju teritoriju proširili na jug.
Apokrifni izvori opisuju kako je bila slijepa na jedno oko.
Putnici sa Splendida
„ Putnici sa Splendida “ je jugoslovenski film, snimljen 1956. godine u režiji Milenka Štrbca.
Kratak sadržaj
Grupa starijih moreplovaca isplovljava na jedrenjaku „Splendid“, sa željom da dokažu da je on bolji od parnih brodova čija nezadrživa ekspanzija ugrožava njihov život. Kada u olujnoj noći, odbijaju pomoć parnog broda i rešeni da ako treba i izgube život, mornari otkriju dečaka skrivenog na brodu, i tada počinje njihova očajnička borba za samoodržanje.
Film je (većinom) snimljen u Šibeniku, u staroj gradskoj četvrti Dolac.
Likovi
}}
La Parada, Santa Catarina
La Parada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa Catarina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 576 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 950 m.
Amanishakheto
Antički izvori navode da je ratovala protiv Rima, odnosno odbila napade cara Augusta.
Naslijedila je svoju majku Amanirenas. Dio historičara, pak, vjeruje da su ona i Amanirenas ista osoba. Amanishakheto je naslijedila kraljica Amanitore.
Bitka za Grozni (1999–2000)
Bitka za Grozni koja se odigrala na kraju 1999. do 2000. godine predstavljala je najvažniju od svih bitaka Drugog čečenskog rata. U njoj su ruske federalne snage napale i nastojale zauzeti Grozni, glavni grad Čečenije, tada pod vlašću samoproglašene i de facto nezavisne Čečenske Republike Ičkerijer. Čečenski separatisti su ruskim snagama pružili žestoki otpor i nanijeli teške gubitke, ali su na kraju prisiljeni na povlačenje u planine na jugu zemlje odakle će sljedećih godina voditi gerilski rat. Ruske snage su zauzele razrušeni grad, gdje će nekoliko mjeseci kasnije instalirati pro-ruski režim Čečenske Republike.
Kronologija
Još i prije početka bitke, Grozni je bio podvrgnut bombardiranju. 21.10., oko 17:00 sati, bombardirana je središnja tržnica u Groznom, džamija i jedino rodilište koje je radilo u gradu. Najmanje 137 civila je poginulo, a 400 je ranjeno. Među mrtvima je bilo i 13 majki i 15 beba u bolnici, te 41 osoba koje se okupilo na molitvi. Jedna žena je izgubila nogu i ruku kada ju je pogodio šrapnel u autobusu. Među žrtvama je bilo i Rusa. Prilikom stizanja vijesti o ovom napadu, ruska vlasti su kontradiktorno reagirale: isprva su izjavila da su "čečenski borci sami uzrokovali eksploziju na pijaci" a zatim su potvrdili da su oni napali pijacu, ali da se tamo "prodavalo oružje i eksplozivi, te da su isti uništeni u specijalnoj operaciji".
Kako se ruska vojska približavala Groznom, čečenski otpor je rastao i postajao žilaviji. Ipak, drugi najveći čečenski grad, Gudermes, pao je 12.11. 1999., a nakon njega Argun, istočno od Groznog. Ipak, Argun nije pao bez da je sa sobom ponio i značajan broj ruskih života: prema službenim podacima, najmanje 450 vojnika je poginulo u opsadi grada, iako je možda broj žrtava i dvostruko veći.
14.12. ruski vojnici su ušli u Šali. Nakon što je 7.12. pao i Urus Martan, ruska vojska je opkolila Grozni te ga stavila pod blokadu. 6.12., Grozni je već bio bez struje, pitke vode i grijanja najmanje mjesec dana. Međunarodni odbor Crvenog križa postavio je pumpu koja je opskrbljivala 20.000 stanovnika pitkom vodom. To je postao jedini izvor vode za mnoge četvrti grada, pa čak i za obližnja sela, gdje se voda prevozila kamionima. Vojska je bacila letke u kojima je pozvala sve građane da napuste grad koridorom kroz selo Pervomajskoje do 11.12. Građane koji nisu htjeli napustiti grad su upozorili da će ih smatrati "teroristima i banditima" te da će biti "vojna meta". Zapad je kritizirao Kremlj zbog takvih taktika.
Usprkos ultimatumu, oko 20.000 građana je ostalo u Groznom. Sredinom 12. mjeseca, zabilježene su borbe na sjeveru i istoku grada, a ruski su zapovjednici najavili da će grad pasti za nekoliko dana. Ipak, te su tvrdnje bile preuranjene: u naizgled ponavljanju događaja iz 1995., u jednoj zasjedi je napadnuta i uništena kolona ruskih oklopnih vozila u središtu Groznog, pri čemu je oko 100 vojnika poginulo. Glavni napad na grad započeo je 25.12., na Božić, ali je ubrzo ostao zaglavljen zbog žilavog otpora. Broj žrtava na ruskoj strani je dramatično porastao, a čečenski borci su ipak zadržali kontrolu nad središtem grada. Do sredine 1. mjeseca 2000., ruski napad je izgubio zamah te je uslijedio prekid borbi. Ruski zapovjednici su izjavili da je pauza uspostavljena kako bi se obilježio ruski pravoslavni Božić i kraj Ramadana.
Iznenadna ostavka ruskog predsjednika Borisa Jeljcina 31.12. 1999. imalo je malo dugoročnog učinka na razvoj rata. Novi zamjenik predsjednika, Vladimir Putin, koji je od početka igrao ključnu ulogu, otputovao je na Novu godinu u Čečeniju te izjavio da će se ofenziva nastaviti. U govoru je izjavio kako se u ratu vojnici "ne bore samo za kraj terorizma, već i za kraj dezintegracije Rusije". Generali Vladimir Šamonov i Genadij Trošev su potom smijenjeni za pozicije vođenja operacije.
Pad Groznog
Grozni je tijekom rata bio podvrgnut teškom bombardiranju i razaranju. Uništenje grada doseglo je takve razmjere da su ga neki usporedili da "čečenskim Staljingradom". Grozni je postao najrazoreniji grad Europe 90-ih, te je pretrpio i veće štete od Vukovara i Sarajeva. Neuspjeh protjerivanja čečenskih boraca iz tog grada neminovno je doveo do slanja pješadije kako bi se upustili u ulične borbe. Ruskim vojnicima pomogli su proruski militanti, te su zajedno krenuli osvajati grad četvrt po četvrt. Napore za uspostavom kontrole nad središtem grada opetovano su frustirali snajperski napadi pobunjenika, koji su koristili široki sustav kanalizacije i bunkera. U nekoliko navrata, nakon što su ruski vojnci osvojili neko područje, čečenski borci bi ga opet ponovno vratili. Sredinom 1. mjeseca, čečenski snajperi ubili su ruskog generala Mihaila Malofejeva, jednog od zapovjednika invazije na Grozni. Ruski vojnici nisu mogli povratiti njegovo tijelo sve do pet dana nakon njegove smrti.
Za razliku od teškog ruskog naoružanja i oklopnih vozila, čečenski borci su bili lagano naoružani mitraljezima, granatama i izbacivačima granata. Taktika im je bila jednostavna: čekali bi dok bi se kolona federalnih snaga približila središtu Groznog, a onda bi odvojili tenkove od pješačke potpore, te ih onda napali granatama. 131. motorizirana brigada je tako uništena 31.12., kada je upala u zasjedu. Vojnici koji su bježali iz zapaljenih vozila su se našli pod paljbom. Čečenskim borcima u ratu se pridružio i određen broj stranih dobrovoljaca, uglavnom muslimana, među kojima su bili i Arapi, Tadžiki, Afganistanci, Kazasi i Uzbeci. Ipak, zbog manjka ljudi i oružja, čečenski borci su naposlijetku ipak najavili povlačenje iz središta Groznog 1.2., nakon šest tjedana bitke, te najavili plan premještanja u južne planine, sa kojih bi borci nastavili gerilski rat protiv ruskih snaga. Prilikom povlačenja, čečenski borci su zadobili teške gubitke i izgubili nekoliko visoko rangiranih zapovjednika.
Brett C. Jenkinson procjenjuje da je bitka dovela do ukupno 10.100 poginulih – 4.000 poginulih čečenskih vojnika i 5.000 čečenskih civila, te 1.100 poginulih ruskih vojnika – kao i 230.000 raseljenih osoba.
U Groznom je tijekom oba rata uništeno 80% svih stambenih jedinica, kulturnih i znanstvenih objekata. Od toga je 90% bilo uništeno u centru grada, a 70% u predgrađima. Prilikom obnove, uklonjeno je 6.234.814 m3 krhotina i ruševina.
Nacionalni park Everglades
Nacionalni park Everglades (eng. Everglades National Park) jedan je od 58 nacionalnih parkova Sjedinjenih Američkih Država. Nalazi se u saveznoj državi Florida. Ovaj nacionalni park se nalazi na popisu UNESCO-ove Svjetske baštine još od 1979. godine, no od 1993. do 2007. bio je upisan i na popis ugroženih mjesta svjetske baštine zbog oštećenja usljed uragana Andrew i poplava poljoprivrednim i urbanim razvojem. Nakon pokušaja obnove parka skinut je s tog popisa 2007. godine, ali je ponovno dospio na njega 2010. godine nakon što je nastavljeno usporavanje toka vode što je prouzrokovalo nestanak morskog života i pad broja životinjskih vrsta. thumb|lijevo| Korijenje stabla mangrova u parku
Geografija i klima
thumb|left|250px| Karta Nacionalnog parka Everglades Nacionalni park Everglades se prostire na području od 6.104,97 km2, uzduž vrha floridskog polutoka, kroz okruge Dade, Broward, Monroe i Collier, zapadno od najvećeg floridskog grada Miamija.
Na jugu i krajnjem zapadu izlazi na obale Atlantika i Meksičkog zaljeva. Nadmorska visina parka se kreće od razine mora do 2,4 metra iznad morske površine. Za kišnog razdoblja samo u jednom danu može pasti oko 300 mm kiše.
U središtu Evergladesa se nalazi oko 160 km dugačka rijeka diljem koje su razbacani brojni niski otočići. Izvor rijeke je u vrlo plitkom jezeru Okeechobee čija dubina ne prelazi 50 cm, ali površinom zauzima 1.865 km2. Rijeka se puni čestim izlijevanjem ovog jezera ali također i brojnim izvorima i potocima. Korito rijeke je vapnenačko i blago se spušta prema vrhu poluotoka u floridski zaljev.
Sušna sezona traje od prosinca do travnja a temperatura zraka u tom periodu se kreće od 12 do 25°C. Vlažniji dio sezone traje od svibnja do studenog kad je prosječna temperatura zraka oko 33°C a vlažnost zraka oko 90%.
Klimatološke srednje vrijednosti
Životinjski svijet
Najveće životinje koje obitavaju u Evergladesu su aligatori, krokodili, pantere, mrki medvjedi, riječne vidre i bjelorepi jelen. Prerije šaša obiluju manjim životinjskim vrstama poput zelenih žaba, raznih vrsta skakavaca, leptira. Vode su pune riba i mekušaca te brojnih vodenih puževa.
Osim kornjača, od gmazova u Evergladesu žive i brojni gušteri te zmije koje su se prilagodile načinu života u vodama ovog močvarnog područja. Neke od zmija su pepeljasto sive i odlično se stapaju sa okolišem, ali postoje i one jarkih boja, poput koraljne zmije, čije boje upozoravaju na opasnost. Ova otrovnica ima obojene prstenove crvene, žute i crne boje a glava joj je crna. Neke od zmija jako nalikuju opasnoj koraljnoj zmiji, ali se ipak razlikuju rasporedom obojenih prstenova. Kod takvih zmija crveni i žuti prstenovi se ne dodiruju dok se kod koraljne zmije dodiruju. Od otrovnica opasna je i zmija vodeni mokasin.
Od 1905. godine, zbog ranijeg velikog izlova, donesen je zakon o zaštiti ptica ovog područja pa sad u Evergladesu obitava oko 350 različitih vrsta ptica poput ružičaste čaplje žličarke, morskih lastavica, običnih bijelih čaplji, ibisa i brojnih drugih vrsta.
U Evergladesu obitava i rijetka vrsta vodenjaka koji nastanjuje samo ovo područje ali i morske krave, 3m dugačke i gotovo pola tone teške vodene životinje čija je opstojnost dovedena u pitanje. Zbog gustog prometa u obalnim vodama, zbog kojeg su morske krave često stradavale od udaraca propelera, na Floridi živi tek oko tisuću primjeraka ove vrste. Savezna država Florida donijela je zakon o zaštiti ove rijetke životinjske vrste.
Povijest
thumb|left| Američki marinci u potrazi za Seminolima tijekom seminolskih ratova thumb| Radovi na kanalu Postoje pretpostavke da je područje parka Evergladfes naseljeno duže od 10.000 godina. Prvi Europljani otkrivaju Everglades 1513., kada je španjolski itraživač Ponce de Leon istraživao dijelove poluotoka Florida, a kojeg su prilikom jednog kasnijeg istraživanja strijelom ubili indijanci Clausas. Španjolci su prilikom ekspedicije pronašli dva plemena indijanaca, Calusa i Tekesta, koji su živjeli u tom području. Procjenjuje se da se njihov broj kretao između 5.000 i 20.000. Tequestas indijanci su se bavili ribolovom, a Calusasi su se hranili školjkama i rakovima. Veći broj ovih indijanaca je umro od novih, njima dotad nepoznatih bolesti poput tuberkuloze, gripe ili dječije paralize, koje su španjolski istraživači donijeli sa sobom.
Dolazak novih stanovnika označio je prijetnju održavanju ekosustava Evergladesa. Doseljenici su lovom neke od ptica doveli do ruba izumiranja. Doseljenici su započeli sa preusmjeravanjem vodotoka od jezera Okeechobee čime su htjeli pod nadzor staviti česte poplave te osigurati pitku vodu rastućoj populaciji. Početkom 20. stoljeća guverner Bouvard daje obećanje da će močvaru isušiti pa tako 1909. završava izgradnja kanala koji povezuje jezero Okeechobee i Miami. Brana na južnom rubu jezera je dovršena 1930.
Opstojnost ovog područja je bila ugrožena potragom za naftom što je dovelo do potrebe za očuvanjem prirodnih ljepota Evergladesa. Godine 1929., floridsko zakonodavstvo osniva udrugu Tropical Everglades National Park koja je pod vodstvom pejzažnog arhitekta Ernest Coea istraživala mogućnost uspostave nacionalnog parka. Napori ove udruge su doveli do toga da je 20. svibnja 1934. izglasan zakon kojim se odobrava stvaranje parka, a borba za očuvanje Evergladesa uspješno je okončana tek poslije drugog svjetskog rata, kada je 6. prosinca 1947. američki predsjednik Harry Truman na svečanosti u Everglades City-ju otvorio Nacinalni park Everglades.
Nacionalni park Everglades danas
Unutar granica parka ne preporuča se plivanje niti bavljenje sličnim vodenim aktivnostima zbog opasnosti od napada i ugriza vrlo otrovne zmije vodene mokasine, aligatora ili krokodila u slatkoj vodi te morskih pasa ili barakuda u moru.
Milan Srdoč
Milan Srdoč (rođen u Rijeci 3. januara 1920; preminuo 7. januara 1988. u Beogradu) je bio jugoslovenski glumac. Srdoč je bio jedan od poznatijih komičara u jugoslovenskoj posleratnoj kinematografiji.
Rođen je 3. januara 1920. godine u Rijeci kao sin brodokovača, a njegova obitelj emigrira u Jugoslaviju nakon aneksije Slobodne države Rijeka Italiji (1924.) pa je odrastao na periferiji Beograda gde je izučio metalostrugarski zanat u brodogradilištu na Čukarici. Amaterski se bavio glumom, a kao dete je već igrao u Nušićevoj „Gospođi ministarki“. Posle tramvajske nesreće, neko vreme igra u Lutkarskom pozorištu u Beogradu; od 1948. u zaječarskom pozorištu, a pedesetih u Beogradskom dramskom pozorištu gde igra manje uloge. Potom igra u Narodnom pozorištu, da bi zatim prešao na status slobodnog umetnika i posvetio se filmu i televiziji. Nastupio je u oko četrdeset filmova. Još za njegovog života tada novo naselje u gradu Rijeci je dobilo ime po njemu - Srdoči, jer se razvijalo na području njegovoga rođenja.
Jala Brat
mini|desno|Jala Brat Jasmin Fazlić (Sarajevo, 16. oktobar 1986), poznatiji pod scenskim imenima Jala i Jala Brat, bosanskohercegovački je reper i kantautor.
Muzikom se počeo baviti sa 14 godina. Prve pjesme je snimao u kućnom studiju pomoću jeftine opreme. Kasnije je oformio ekipu pod nazivom BluntBylon sa kojom je ozbiljnije snimao.
Kasnije je preimenovao ekipu u "Imperija"
Zajedno sa Bubom Corelijem i Kontrom gostovao je na albumu tuzlanskog repera Frenkija - "Troyanac", kada su snimili pjesmu "RMX".
Sa Corellijem je ujedinio snage i snimili su prvi zajednički album "Pakt s đavolom".
Jala je predstavljao Bosnu i Hercegovinu na Eurosongu 2016. zajedno sa Dalal Midhat-Talakić, Deenom i Anom Rucner, gdje je bio ko-autor pjesme "Ljubav je" s kojom su nastupali. Spot za pjesmu "Ljubav je" snimali su na starom gradu Ostrošcu u aprilu 2016. godine.
Član je Stranke demokratske akcije (SDA).
Suddenly (film)
Suddenly je američki crno-bijeli filmski triler snimljen 1954. u režiji Lewisa Allena. Radnja filma se odigarava u fiktivnom kalifornijskom gradiću pred planirani posjet američkog predsjednika, a u koji dolazi grupa neznanaca (čijeg vođu tumači Frank Sinatra) za koju se ispostavi da na predsjednika namjerava izvršiti atentat snajperskom puškom, i koja zbog toga na prevaru ulazi u jedan stan odakle ima najbolji pogled na buduću metu. Nominalni protagonist, čiji lik tumači Sterling Hayden, je lokalni šerif koji se sticajem okolnostima našao među taocima u stanu, te koji nastoji spriječiti atentatore u njihovom naumu.
Suddenly je nakon premijere dobio dobre kritike, a posebno Sinatra koji je tumačio za njegovu karijeru atipičnu ulogu negativca. Godine 1959. je književnik Richard Condon, djelomično inspiriran filmom, napisao roman Mandžurijski kandidat, koji također sadrži motiv snajperskog atentata i koji je 1962. godine ekraniziran kao znameniti film gdje je također nastupio Sinatra. Oba filma su se, međutim, prestala prikazivati nakon atentata na predsjednika Kennedyja, a neslužbena zabrana, koja je potrajala decenijama, se tumačila pijetetom prema ubijenom predsjedniku i nastojanjem da se izbjegnu traume kod gledatelja.
Godine 2013. je u Kanadi snimljen istoimeni remake u režiji Uwea Bolla.
Bremen (grad)
thumb|Rijeka Weser teče kroz Bremen prema Bremerhavenu. thumb|left Bremen je grad u sjevernoj Njemačkoj (službeno ime: Freie Hansestadt Bremen (Slobodni hanzeatski grad Bremen), koji je nekada bio član Hanzeatske lige. To je lučki grad, smješten na rijeci Weser, oko 50 km južno od ušća u Sjeverno more. Bremen je jedan od dva grada koji pripada državi Bremen. Broj stanovnika: 545.983 (podaci od 1.6. 2005).
Istorija
Tokom 8−og veka, vojska Karla Velikog je osvojila predele oko reke Weser u nameri da prevede stanovništvo u hrišćanstvo. Bremen je postao sedište biskupije. U narednim vekovima biskupi Bremena su bili značajni u prevođenju Skandinavaca u hrišćanstvo.
U 12. veku moć Crkve je opala, a Bremen je postao grad trgovine sa jakim uticajem na Severnom moru. Ova dominacija je prestala kada je trgovački savez Hanze proširio svoje aktivnosti iz Baltika na Severno more. Tokom ranog 14. veka brodovi Bremena su gusarili brodove Hanze. Da bi se izbegao dalji sukob, predstavnici Bremena su otišli na sastanak sa vođama Hanzeatske lige u Libek i pristali su da se učlane u Ligu (1358)
Bremen nije bio suviše zainteresovan za poduhvate Hanzeatske Lige. Gradu je trebala pomoć u borbi sa plemenima Frizije, koja su vladala oblastima oko ušća reke Vezer, ali se nisu upuštali u ratove na Baltiku. Godine 1425. konflikt je eskalirao, kada su građani spalili spise ovog trgovačkog udruženja na gradskom trgu. Bremen je izbačen iz saveza 1427.
Godine 1620. prva nemačka veštačka luka (Vegesak) podignuta je u Bremenu.
Posle Drugog svetskog rata, Bremen je postao deo Američke okupacione zone jer su SAD želele da imaju bar neku luku svojoj zoni. Ovo je sprečilo da Bremen bude uključen u pokrajinu Donja Saksonija koja je stvorena u britanskoj zoni. Tako je Bremen postao samostalna zapadnonemačka pokrajina.
Skupština grada
(izbori održani 25. maj 2003)
Milčetići
Milčetići su priobalno naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Malinske - Dubašnice. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.