cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Feilbingert
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bad Krojcnah Fajlbingert se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Bad Krojcnah. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 270 metara. Površina opštine iznosi 10,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.675 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 167 stanovnika/km².
Owen Wister
Owen Wister (14. jul 1860 – 21. jul 1938) je bio američki pisac western romana i priča.
Sean Hayes (razvrstavanje)
Sean Hayes se može odnositi:
Owen Wister
Bibliografija
Knjige i priče:
Arambourgiania
Arambourgiania je pterosaur koji je tokom kasne krede (maastricht) nastanjivao Jordan. Bio je jedan od najvećih pripadnika te grupe.
Owen Wister
Bibliografija
Poezija: Filmovi inspirirani s romanom The Virginian:
Arambourgiania
Tokom ranih četrdesetih željeznički radnik je tokom radova na liniji Amman-Damask u blizini grada Russeifa pronašao fosilnu kost dugu preko pola metra. Nju je 1943. preuzeo direktor obližnjeg rudnika fosfata, Amin Kawar, koji ju je nakon rata pokazao britanskom arheologu Fieldingu. To je izazvalo određenu količinu publiciteta (kost je pokazana čak i jordanskom kralju Abdullahu I), ali je, još važnije, učinilo naučnu zajednicu svjesnom tog otkrića. thumb|left|upright|Restauracija Fosil je 1953. poslan u Pariz, gdje ga je pregledao Camille Arambourg pri Nacionalnom prirodoslovnom muzeju (Muséum national d'histoire naturelle). On je 1954. zaključio da je u pitanju bila kost zapešća divovskog pterosaura. 1959. je stvorio novi rod i vrstu: Titanopteryx philadelphiae. Naziv roda na grčkom znači "titansko krilo"; naziv vrste odnosi se na antičko ime Ammana - Philadelphia. Arambourg je dozvolio izradu gipsanog odljeva i potom poslao fosil nazad u rudnik fosfata; ta činjenica kasnije je zaboravljena i kost se dugo vremena smatrala izgubljenom.
El Tunal, Arteaga
El Tunal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Arambourgiania
Douglas A. Lawson je 1975. godine, istražujući srodnog Quetzalcoatlusa, zaključio da kost nije pripadala zapešću, već da je bila vratni pršljen.
Ruski paleontolog Lev Nesov je tokom osamdesetih obaviješten da je Günther Enderlein 1934. dao naziv Titanopteryx jednoj muhi iz porodice Simulidae. Prema tome, 1987. je preimenovao taj rod pterosaura u Arambourgiania u Arambourgovu čast. Međutim, naziv "Titanopteryx" neformalno se zadržao na Zapadu, djelimično stoga što su mnogi smatrali da je novi naziv nomen dubium.
El Urraco, San Fernando
El Urraco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Fernando.
Arambourgiania
Tokom rane 1995. paleontolozi David Martill i Eberhard Frey otputovali su u Jordan u pokušaju da razjasne situaciju. U kredencu u uredu Jordanske kompanije za rudnike fosfata otkrili su još pterosaurskih kostiju: manji pršljen i proksimalne i distalne ekstremitete falange krila, ali ne i prvobitni primjerak. Međutim, nakon njihovog povratka u Evropu, inžinjer Rashdie Sadaqah, koji je radio u tom rudniku, proveo je dodatna istraživanja i 1996. ustanovio da je ta kost 1969. prodata geologu Haniju N. Khouryju, koji ju je 1973. donirao Univerzitetu u Jordanu; još uvijek je postojao u kolekciji tog instituta i Martill i Frey su ga mogli ponovo istražiti.
El Urraco, San Fernando
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Chapet
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1124 Chapetois stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 220,4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,10 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 59 metara (maksimalnoj 121 m, a minimalnoj 29 m).
Arambourgiania
Holotip, VF 1, sastoji se od veoma izduženog vratnog pršljena, vjerovatno petog. Središnji dio danas nedostaje; izvorni primjerak bio je dug 62 centimetra, ali je izrezan na tri dijela. Veći dio fosila sastoji se od unutrašnje ispune odnosno matrice; tanki koštani zidovi nedostaju na većini površine. Također je nedostajao i djelić sa stražnjeg kraja pršljena. Frey i Martill su, koristeći relativni položaj najmanjeg promjera osovine petog vratnog pršljena Quetzalcoatlusa, procijenili ukupnu dužinu pršljena na 78 cm. Iz toga je opet ukupna dužina vrata procijenjena na oko tri metra. Relativno uzak pršljen potom je dužinski uspoređen sa pršljenom Quetzalcoatlusa, dužine 66 centimetara, što je rezultiralo omjerom od 1,18. Frey i Martill su 1998. godine, primijenivši taj omjer na ukupnu veličinu, zaključili da je raspon krila roda Arambourgiania iznosio dvanaest do trinaest metara, u usporedbi sa deset do jedanaest metara kod Quetzalcoatlusa, te je zbog toga Arambourgiania postala najveći do tada poznati pterosaur. Kasnije procjene davale su umjerenije rezultate, ponekada čak samo sedam metara.
Frey i Martill odbacili su prijedlog da je Arambourgiania nomen dubium ili sinonim za Quetzalcoatlusa i potvrdili su njegovu punovažnost u odnosu na "Titanopteryxa".
Nesov je 1984. smjestio tu vrstu u potporodicu Azhdarchinae, koja je dio Pteranodontidae; iste ju je godine Kevin Padian smjestio u Titanopterygidae. Oba koncepta više se ne koriste, budući da se slične vrste sada obično svrstavaju u Azhdarchidae.
Opština Gârda de Sus, Alba
Gârda de Sus je opština u Rumuniji u okrugu Alba.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 905 m.
Montefalcone di Val Fortore, Benevento
Montefalcone di Val Fortore je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1650 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 840 m.
San Patricio Buenavista, Tuzantla
San Patricio Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2353 m.
Arre (Gard) (Gar)
Ar je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Gar.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 296, a gustina naseljenosti je iznosila 41 stanovnika/km².
Linton Hall, Virginia
Linton Hol je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
2-Bromobutan
2-Bromobutan je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 137,018 Da.
20 de Noviembre, Maravilla Tenejapa
20 de Noviembre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Maravilla Tenejapa.
Linton Hall, Virginia
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 35.725, što je 27.105 (314,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
20 de Noviembre, Maravilla Tenejapa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 173 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 301 m.
Muiredach mac Eochocáin
Muiredach mac Eochocáin ili Muiredach mac Eochucáin (? - 895) bio je kralj Ulaida (današnji Ulster) iz klana Dál Fiatach, koji je kao leth-rí ("polu-kralj" ili suvladar) vladao Ulaidom u periodu 893-895. Bio je sin prethodnog ulaidskog kralja Eochocán mac Áedoa (u. 883. Moguće je da je vladao zajedno sa Máel Mocheirge mac Indrechtaigom (u. 896) iz ogranka Leth Cathail (Lecale) klana Dal Fiatach. Njegov prethodnik i rođak Bécc mac Airemóin je 893. ubijen od Aitíth mac Laignija (u. 898) iz klana Uí Echach Cobo. I Muiredach je ubijen od Aitítha 895.
Cascina Bonfaldina, Brescia
Cascina Bonfaldina je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 168 m.
Bortolani, Bologna
Bortolani je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 679 m.
1120-e
1120-e su decenija koja je počela 1. januara 1120. i završila 31. decembra 1129.
Mesin
Messinij je posljednji stadij miocenske epohe. Pokriva vrijeme od prije 7,246 ± 0,005 Ma do 5,332 ± 0,005 Ma (miliona godina). Nazvan je prema naslagama Mesinskog evaporita, koji je pak nazvan prema gradu Messina na Siciliji.
SMS1
Termin SMS1 ima više značenja.
Poljice (Drvar, BiH)
Geografija
Poljice, Bunčevac, Župica i Brda su nekada bili jedno selo pod imenom Štrbci Mali. Dobili su imena po zemljišnom obliku, izuzev Bunčevca. Leže istočno od Štrbaca Velikih, i prostiru se prema Crnom Vrhu i Prekaji. Sa istočne strane im je Klekovača sa vrhovima: Crni Vrh, Kuk, Ikovac, Javorova Kosa. Na drugim stranama nemaju prirodnih granica. Uz korito Unca je Župica, ostali na tavanastim zaravnima. Kuće su po običaju na malo uzdignutijim položajima da bi ravni dio ostao za obradu. Izuzev Unca nema druge žive vode.
Istorija
Postoje tragovi nekadašnjih naselja i starijih građevina (gradina Orlovača u Župici, pa onda Grotina Gromila sa hrpom kamenja, kao da se srušio zid). Zajedno sa grupom naselja iz velikih Štrbaca i ova su najranije naseljena na drvarskom području.
La Mesa, San Vicente Tancuayalab
La Mesa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Vicente Tancuayalab.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
La Huertita, General Heliodoro Castillo
La Huertita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Heliodoro Castillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1770 m.
Walker Lake, Nevada
Voker Lejk je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nevada.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 275.
Vlakno
Prema porijeklu razlikuju se dvije glavne grupe vlakana: prirodna i umjetna tekstilna vlakna.
Karakteristike
Prirodna vlakna proizvod su prirodnih procesa organske (flora i fauna) i anorganske prirode (minerali). Prirodna vlakna mogu se nadalje definirati i kao skup ćelija čija dužina značajno premašuje njihov promjer. Iako priroda obiluje vlaknastim materijama, naročito celuloznim vrstama kao što su pamuk, drvo, žitarice i slama, samo mali broj se može koristiti za tekstilne proizvode ili druge industrijske svrhe.
U prirodi se nalaze u obliku u kojem se mogu direktno iskoristiti kao tekstilna sirovina kao vuna i pamuk, ili u takvu stanju da je njihova upotreba moguća nakon fizikalno-mehaničkih zahvata kao kod lana, jute i svile.
Postoje tri glavne grupe prirodnih vlakana, to su:
Biljna vlakna
Biljna vlakna su vlakna koja nastaju u biljkama kao proizvod prirodnih procesa. U pojedinim biljkama vlakna izrastaju iz sjemenki kao kod pamuka, kapoka i akona, pa se i zovu sjemenska vlakna. U nekima se formiraju u dijelu stabljike koji se zove liko (likova vlakna) brnistra, juta, konoplja, lan, ramija, a kod nekih u lišću (sisal, agava, rafija), a kod pojedinih i u plodu kao kod kokosa.
Jedino sjemenska vlakna kao pamuk, izrasnu u takvom stanju da se direktno mogu koristiti kao tekstilna sirovina. Ostala su vlakna srasla s nevlaknatim materijama, koje treba odvojiti adekvatnim biološko-fizikalno-kemijskim i mehaničkim mtodama.
Celuloza je glavni sastojak biljnih vlakana, ona ujedno određuje njihove temeljne karakteristike. Uz celulozu, vlakna sadrže i različite količine nevlaknatih primjesa; lignine, pektine, voskove, masnoće, pigmente i dr. Kvaliteta vlakna zavisi o količini tih primjesa, što je ona manja - vlakno je bolje. Biljna vlakna su otporna na djelovanje lužina, a osjetljiva na jake mineralne kiseline, mogu se iskuhavati, bijeliti oksidacijskim sredstvima te bojiti različitim bojilima. Srednje su čvrstoće, čvršća u mokrom stanju, u vlažnim i toplim skladištima napadaju ih mikroorganizmi, naročito gljivice. Dobro podnose toplinu na suhom, ali su lako zapaljiva i brzo gore. Zahvaljujući celulozi, dobro upijaju vlagu iz zraka, pa se odjeća izrađena od njih ne nabija statičkim elektricitetom i vrlo je ugodna za nošenje, ali nisu elastična i lako se gužvaju. Različite se vrste biljnih vlakana međusobno bitno razlikuju u finoći, duljini i čvrstoći, pa su im je i primjena različita, od finog i udobnog rublja, perive gornje odjeće, posteljine i stolnog rublja do raznovrsnoih kućanskih tekstilija (podloge za tepihe, prostirke, otirači), sanitetskih materijala i tehničkih tekstila (ambalaža, vezivo, užad, priveznice za teret i dr.).
Procent biljnih vlakana u ukupnoj svjetskoj proizvodnji vlakana iznosi oko 50%.
Biljna vlakna mogu izrastati iz sjemenki pamuka, kapoka, akona, ili biti sastavni dio kore stabljike kao; lan, kudelja, juta, ramija), ili plodova kao kokos ili iz lišća - agava. Životinjska vlakna su krzneni pokrivač (runo) ili dlaka brojnih životinja (ovca, koza, kunić, deva, ljama, alpaka, vikunja ...), ili ih proizvode gusjenice dok se pretvaraju u leptire. Iako u prirodi ima više vrsta svilaca, najvažniji je dudov svilac, koji proizvodi najkvalitetniju svilu. Jedini je predstavnik prirodnih mineralnih vlakana je azbest.
Umjetna vlakna
Adekvatnim fizikalno-kemijskim procesima se neki prirodni polimeri, kao što je celuloza od drva, bjelančevine životinjskog i biljnoga porijekla, kaučuk) mogu prevesti u tekući oblik (otopinu) da bi se zatim u procesu kemijskog ispredanja - ekstrudirali (izvlačili) u vlakna. Na taj način se dobijaju umjetna celulozna vlakna; viskozna, acetatna, liocelna, kazeinska i zeinska.
Polimeri se sintetiziraju od monomernih spojeva koji se u adekvatnim uvjetima polimeriziraju u dovoljno dugačke lančane makromolekule. Tako dobiveni polimeri također se prevode u tekući oblik i nakon tog ekstrudiraju u vlakna.
Arteaga, Arteaga
Arteaga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Samostrel
Samostrel je oružje koje se sastoji od luka koji je montiran na deblo. Poseban mehanizam na deblu drži luk nategnutim dok ne dođe vreme za ispaljivanje strele. Samostrel je imao značajnu ulogu u srednjevekovnom ratovanju u Evropi, kao i u Kini kroz veći deo istorije. Danas se samostrel koristi u sportu (streličarstvo), kao i u sportskom lovu.
Camino a Charcas, Unión de San Antonio
Camino a Charcas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Unión de San Antonio.
Arteaga, Arteaga
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 8446 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1679 m.
Vlakno
Umjetna vlakna
Druga grupa umjetnih vlakana (koja je daleko veća) su Sintetička vlakna, građena od polimera kojih nema u prirodi, već se umjesto toga u potpunosti proizvode po laboratorijima ili pogonima kemijske industrije, gotovo uvijek iz nusproizvoda nafte ili zemnog plina. Takvi polimeri su najlon i polietilentereftalat, ali se u njih ubrajaju i brojni drugi spojevi kao su akrilna vlakna, poliuretan i polipropilen. Sintetička vlakna može se masovno proizvoditi i to sa gotovo svim potrebnim karakteristikama, pa ih se danas svake godine proizvede na milijone tona. U tu grupu spadaju i brojna druga sintetska vlakna: poliesterska, poliamidna, poliakrilonitrilna, modakrilna, polietilenska, polipropilenska, politetrafluoretilenska, vinilalna, poliuretanska, aramidna ..., a na tržište dolaze pod različitim marketinškim imenima. Istovremenom ekstruzijom dvaju ili više polimera dobijaju se bikomponentna i višekomponentna umjetna vlakna. Iz te grupe treba istaći umjetna vlakna visokokvalitetnih karakteristika koja se proizvode vrlo specifičnim suvremenim tehnologijama. U tu grupu se mogu ubrojiti različita anorganska vlakna (ugljikova, borna, boronitridna, silicijevokarbidna, silikatna, keramička, staklena, metalna).
Camino a Charcas, Unión de San Antonio
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1810 m.
Vlakno
Umjetna vlakna
Kako bi se mogla dalje prerađivati u pređu i tekstilne proizvode (tkanine, pletiva, netkane tekstilije) vlakna trebaju imati određene primarne karaktiristike; duljinu, čvrstoću, finoću, savitljivost, jednoličnost. Također je važna karakteristika međusobnoga kohezivnoga povezivanja, koje omogućuje da se iz kratkih vlakana predenjem dobije dovoljno čvrsta pređa neograničene duljine pogodna za daljnju preradu tkanjem, pletenjem ili kojom drugom tehnikom. Pored tih primarnih karakteristika, tekstilna vlakna karakterizira i niz drugih, sekundarnih karakteristika, koja ih čine prikladnima za pojedinu primjenu: finoća, sjaj, mogućnost upijanja vlage, bojenja, zadržavanja topline, propusnosti zraka, zadržavanja oblika nakon djelovanja sila i nakon pranja, otpornost prema povišenim temperaturama, gorenju, sunčevom i drugim zračenjima, različitim kemikalijama i mikroorganizmima.
Samostrel
Istorija tehnologije samostrela
Mnogi naučnici veruju da se prvi samostrel pojavio u Kini. Neki veruju da se pojavio u 6. veku pne. Postoje i arheološke indikacije da se pojavio u 2. veku pne. Ostali izvori navode da se originalni samostrel pojavio u Istočnoj Aziji, ali pitanje je da li se prvi pojavio u Kini. Jedna verzija samostrela zvan balista korišćena je na mediteranu od strane Rimskog carstva. Veličina samostrela je varirala od malih (za jednu osobu) do ogromnih sprava za opsadu. Balista je osnova reči samostrel u romanskim jezicima kao što su španski (ballesta) i italijanski (ballesta).
Corvara, La Spezia
Corvara je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 317 m.
Samostrel
Istorija tehnologije samostrela
Luk (zvan “Šilo“ na samostrelu) je na ranim samostrelima pravljen od običnog parčeta drveta obično od tisovine. Za vreme Krstaških ratova, Evropljani su bili nezaštićeni od saracenskih kompozitnih lukova. Ovi kompozitni lukovi su bili dosta moćniji od evropskih drvenih lukova, pa su Evropljani usvojili kompozitne lukove kao podesne za pravljenje samostrela. Kako je čelik postao široko rasprostranjen u 14. veku počeli su se praviti i čelični samostreli. Čelični lukovi na samostrelu bili su dosta kraći od originalnih drvenih. Rezultat ovoga je bila kraća tetiva koju je trebalo manje vući. Ovo je samostrelu smanjilo snagu, i da bi se to nadoknadilo korišćene su se mnogo jače tetive. Tako dok su stari samostreli bili natezani pomoću snage ruke, čelični su morali imati neki mehanizam koji je zatezao luk. Ovi mehanizmi su bili veoma različitih oblika, koristili su poluge, zupčaste točkove i dizalice na različite načine. Upotreba ovih mehanizama omogućavala su vojniku da koristi čelični samostrel bez prevelikog umaranja, za razliku od drvenih samostrela koji su koristili ljudsku snagu za naprezanje. Kasnijih godina samostrel je imao toliku kinetičku energiji da je mogao da probije svaki lančani oklop kao i većinu punih oklopa. Neki samostreli su mogli da proizvedu energiju od 1600 njutna, za razliku od dugog luka koji je proizvodio do 900 njutna. Šta više, samostrel je mogao da bude napregnut (spreman za paljbu) bez napora snage što je dozvoljavalo strelcu da duže i lakše nišani za razliku od luka.
Strele koje su koristili samostreli nazivane su i klin. Bile su kraće ali dosta teže od običnih strela, što je davalo veću kinetičku energiju i veću probojnu moć od lukova. Postojali su i samostreli koji su napravljeni da ispaljuju kamenje i olovna zrna. Oni su najčešće korišćeni za lov na divljač.
Tetiva za samostrel je najčešće izrađivana od jakog vlakna mada je takođe bila izrađivana i od kanapa.
Istorija upotrebe samostrela
right|thumb|Vojnik koji se krije iza štita i puni samostrel Prema nekim izvorima samostrel se prvi put koristio u Bici kod Ma-Linga u Kini 341. pne. Do 200. godine pne. samostrel se dosta razvio i bio je dosta rasprostranjen u kineskoj vojsci. Samostrel je našao svoje temelje u vojsci Terakotove armije u grobnici cara Ćin Š’ huangaa (260. - 210. pne.). Prvi samostreli na zapadu pojavili su se oko 400. pne. Rimljani su samostrel nazivali arkubalista i nisu ga koristili kao rasprostranjeno vojno oružje. Kod Rimljana su samostrel koristili samo izviđači, a korišćen je i za lov. Imao je svoju ulogu i u Zapadnoj Africi, a porobljeni Afrikanci su ovu tehnologiju odneli u Ameriku. U severnoj Americi samostrel je korišćen za lov u trenutcima kada je bila nestašica baruta zbog ekonomije, slabog dolaska brodova ili izolacije. Do 17. veka pčelari su imali svoje košnice širom šuma pa su ih morali braniti od medveda. Zbog toga je pčelarima bilo dozvoljeno nošenje oružja, a često su nosili ogromne samostrele.
Finski ep Kalevala opisuje kako Joukahainen napada iz zasede junaka Vainamoinena (Väinämöinen) samostrelom. Legendarni švajcarski heroj, Vilijam Tel (William Tell) samostrelom puca u jabuku koja se nalazi na glavi njegovog sina.
U Evropi u vojne svrhe samostrel se koristi otprilike od 800. do 1500. godine nove ere. Oni su skoro u potpunosti zamenili lukove u mnogim evropskim armijama. Ima više razloga za to, iako je dugi luk imao veći domet, jednaku preciznost i mogao da ispali više strela u minutu od prosečnog samostrela. Samostrel je mogao koristiti vojnik posle samo nekoliko nedelja vežbe dok je za dugi luk trebalo nekoliko godina obuke, upotreba samostrela je bila moguća i sa konja dok dugi luk to nije mogao.
Iacco, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 152 m.
Samostrel
Istorija upotrebe samostrela
Saraceni su samostrel nazvali “-{qaws Ferengi}-“ ili Francuski luk, kada su ga krstaši sa velikim uspesima koristili u borbi protiv arapskih i turskih konjanika. U evropskim armijama vojnici sa samostrelom su obično mešani sa kopljanicima i nalazili su se na centralnim pozicijama. Obično su oni prvi napadali neprijateljske redove pre nego što u napad krene teška konjica. Oni su takođe bili efikasni u zaštiti pešadije. U armiji Ričarada Lavljeg Srca kao i u drugim armijama samostrel su posluživala tri vojnika, vojnik koji je koristio samostrel (nosili su dva samostrela sa sobom), drugi vojnik koji je nosio štit za zaštitu, dok je treći vojnik imao za zadatak da puni jedan samostel dok je drugi u upotrebi. Tako su tri vojnika mogla da ispale 8 strela u minuti dok je jedan mogao ispaliti samo tri. Nišandžija je bio vođa tima. On je zaduživao opremu i sam je plaćao svoju poslugu. Plata plaćenika vojnika sa samostrelom je bila veća nego onog sa dugim lukom ali oni nisu morali da plaćaju poslugu i oprema im je bila jeftinija.
Teško oklopljeni koljanici (vitezovi) naoružani dugim kopljima, nisu se mogli dobro pokazati u sukobu sa mešanom vojkom kopljanika i samostrelaca, jer je samostrel mogao da probije većinu viteških oklopa. Ovo je dovelo do razvoja nove konjičke taktike, Vitezovi bi zauzimali formaciju u obliku trougla sa najače oklopljenim vitezovima na špicu, i svaki od njih bi takođe bio opremljen samostrelom.
Vidi još
Spisak oružja u srednjem veku
Vlakno
Historija
Tokom 18. i 19. vijeka - industrijska revolucija potakla je daljnji razvoj strojeva za obradu različitih prirodnih vlakana, što je rezultiralo velikim napredkom u proizvodnji vlakana. Uvođenje regeneriranih celuloznih vlakana (vlakna formirana od celuloznog materijala koji je otopljen, očišćen, i ekstrudiran), kao što je viskoza, a nakon toga i izum potpuno sintetičkih vlakana, kao što je najlon, ugrozio je monopol što su ga dotad imala prirodna vlakna u tekstilnoj industriji. Nakon tog je uslijedila ekplozija brojnih sintetičkih vlakana, poželjnih kvaliteta pa su ona počela polako dominirati na tržištu. Ta konkurencija rezultirala je intenzivnijim istraživanjima usmjeren prema uzgoju novih i boljih sojeva prirodnih vlakana - viših prinosa, kao i poboljšavanju proizvodnih i procesnih metoda i karakteristika tkanina. Ipak ti napori nisu urodili plodom, jer se udio na tržištu prirodnih vlakana smanjio zbog velikog priliva jeftinijih sintetičkih vlakana.
Cimaferle, Alessandria
Cimaferle je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 682 m.
Cottage City, Maryland
Kotidž Siti je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.305, što je 169 (14,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Puente Nuevo, Soledad de Doblado
Puente Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad de Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 87 m.
Jusepe de Ribera
thumb|Jusepe de Ribera
Jesús María, Jesús María
Jesús María je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Jusepe de Ribera
Jusepe de Ribera, što predstavlja vjerojatnu italijanizaciju imena Josep de Ribera (12. januar 1591 – 2. septembar 1652) bio je španski tenebristički slikar i drvorezac, također poznat kao José de Ribera u Španiji i Giuseppe Ribera u Italiji. Suvremenicima i ranim biografima je također bio poznat pod imenom Lo Spagnoletto ili "mali Španac". Ribera je bio vodeći slikar Španske škole, iako je najveći dio opusa stvorio u Italiji.
Jesús María, Jesús María
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43012 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1873 m.
Sicherheitsdienst
okvir|Grb SD-a Ziherhajtsdinst (njem. Sicherheitsdienst - „Bezbednosna služba“, skraćeno SD) je njemačka tajna služba koja se pojavila u Drugom svjetskom ratu kao dio SS-a.
John Rackham
mini|desno|225px|John Rackham John Rackham, poznatiji pod nadimkom Calico Jack (Bristol?, 26. 12. 1682. – 17. 11. 1720), poznatiji kao Calico Jack, bio je engleski piratski kapetan koji je djelovao na Bahamima i oko Kube početkom 18. vijeka. Nadimak "Calico" dobio je zbog svoje odjeće (kaliko platna).
Sicherheitsdienst
Njezina zadaća je bila ukloniti sve unutarnje neprijatelje (političare koji se protive nacizmu ili podržavaju komunizam) nacističkog režima u Njemačkoj. Reinhard Heydrich je bio postavljen kao vođa SD-a. Kasnije, 1943. godine, pojavila se jedinica unutar SS-a pod imenom SD. To je bila elitna jedinica u koju su birani samo najbolji od najboljih vojnika.
Za ulazak u SD jedinicu vojnici su trebali biti tjelesno snažni, dobro organizirani i disciplinirani. Bila je to nevidljiva jedinica koja je brzo eliminirala sve važne ciljeve duboko u neprijateljskom teritoriju. U trenutku Hitlerovog vrhunca bilo ih je čak 320 000.
John Rackham
Rackham je bio aktivan potkraj (1718.-20.) "Zlatnog doba piratstva" koje je trajalo od 1650-ih do 1730-ih. Najviše je zapamćen ostao po dvije stvari; prva je dizajn Jolly Roger zastave (lubanja s prekriženim mačevima) koja je doprinijela popularizaciji dizajna; druga stvar po kojoj je ostao zapmćen je činjenica da su dva člana njegove posade bile žene, Mary Read i njegova ljubavnica Anne Bonny.
Rackham je srušio Charlesa Vanea s mjesta kapetana broda Ranger, te nakon toga plovi Leewardskim otocima, Jamajčanskim kanalom i Windwardskim prolazom. Prihvatio je pomilovanje 1719. godine i preselio se u New Providence, gdje je upoznao Anne Bonny koja je tada bila udata za Jamesa Bonnya. Rackham se vratio piratstvu 1720. godine, krađom britanskog broda. Tada mu se pridružuje i Anne. U njihovoj novoj posadi nalazila se i Mary Read, koja je tada bila prerušena u muškarca. Rackham je uhvaćen 1720. od strane lovca na pirate, Jonathana Barneta, te je obješen u Port Royalu u studenom iste godine.
Rani život i karijera
desno|mini|Pomorska zastava Calico Jacka Malo toga je poznato o ranom životu Rackhama, osim toga da je Englez i da je rođen negdje oko 1682. godine. Prvi zapis o njemu navode ga kao prvog časnika na brodu Ranger Charlesa Vanea 1718. godine sa područjem djelovanja oko otoka New Providence na Bahamima, koji je tada bio poznato mjesto za pirate, znano i kao 'Piratska Republika'. Vane i njegova posada su opljačkali nekoliko brodova izvan New Yorka, nakon čega nailaze na veliki francuski ratni brod. Brod je bio barem dvostruko veći od Rangera, te je odmah krenuo u potjeru za njima. Iako je Vane naredio povlačenje, Rackham se s time nije složio. Rackham je htio da se bore, jer je bio siguran da na tako velikom brodu mora biti mnogo zlata, a uz to, ako bi pobijedili, dobili bi veći brod za sebe. Od devedesetoro ljudi u posadi, samo ih je 15 podržalo prijedlog kapetana Vanea, no Vane je rekao kako je glas kapetana odlučujući, te je bitka ipak izbjegnuta.
24. studenog 1718., Rackham poziva na glasovanje. Posada je označila Vanea kao kukavicu i zanijekali su njegovo kapetanstvo. Tim je činom Calico Jack postao novi kapetan broda Ranger. Rackham je dao Vaneu i njegovim pristašama manji brod, zajedno sa dobrom zalihom municije i dobara.
Kapetan Rackham
Rackhamova karijera sastojala se od pljačkanja manjih brodova blizu obale. On i njegova posada zauzeli su Kingston, mali jamajčanski brod, i njega su uzeli kao glavni brod svoje flote. Imali su nekoliko većih osvajanja na području Zapadnih Indija, otimajući nekoliko većih brodova na području Bermuda.
1719. godine Rackham plovi u Nassau na Bahamima, kako bi iskoristio opću amnestiju za pirate da dobije kraljevsko pomilovanje od guvernera Woodesa Rogersa. Rogers je bio poslan na Bahame da riješi problem karipskih pirata koji su počeli napadati britanske brodove.
U prosincu je osvojio trgovački brod Kingston. Taj brod je imao bogat teret, i trebao je biti veliki ulov za Rackhama i njegovu posadu. Nažalost, brod je primjećen u blizini Port Royala te su trgovci unajmili gusare da ga zauzmu. Gusari su brod zauzeli u veljači 1719. dok su Rackham i posada bili usidreni pokraj Kube. Kako su Rackham i većina posade bili na obali, uspjeli su pobjeći i sakriti se u šumi, no izgubili su brod i sav teret koji su na njemu imali.
Hvatanje, suđenje i smrt
U rujnu 1720. guverner Bahama Woodes Rogers objavio je proglas u kojem Rackhama i njegovu posadu označava kao pirate. Nakon objave proglasa, Jonathan Barnet, lovac na pirate, kreće u potjeru za Rackhamom i posadom, koji su u to vrijeme plovili u blizini Jamajke, loveći mnogobrojne manje brodove i terorizirajući lokalne ribare.
U listopadu 1720. Barnetov brod sustigao je Rackhama i posadu. Nakon bitke, koju su navodno predvodile Mary Read i Anne Bonny, Rackham i posada su ulovljeni. Dovedeni su na Jamajku u studenom 1720. gdje im se sudilo za piratstvo te su osuđeni na smrt vješanjem.
Rackham je pogubljen u Port Royalu 18. studenoga 1720. a njegovo je tijelo postavljeno kao primjer na glavni ulaz u Port Royal, danas poznat kao Rackhamova Uvala.
Sudbina njegove posade
Anne Bonny i Mary Read su obje tvrdile kako su trudne za vrijeme njihovih suđenja, te su dobile privremeni oprost. Read je umrla u travnju 1721., najvjerojatnije zbog komplikacija pri porodu. Za Bonny ne postoje povijesni dokumenti o oprostu niti o pogubljenju.
George Fetherston (prvi časnik), Richard Corner (drugi časnik), John Davis i John Howell pogubljeni su zajedno s Jackom. Patrick Carty, Thomas Earl, James Dobbin i Noah Harwood pogubljeni su dan kasnije u Kingstonu.
Pilar Espinosa de León, Santa María Chimalapa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 784 m.
Agua Perla, Maravilla Tenejapa
Agua Perla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Maravilla Tenejapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 183 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 222 m.
Tene, Villa Purificación
Tene je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Villa Purificación.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 475 m.
La Noria de San Fernando, San Fernando
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Rakita (Bijelo Polje)
Rakita je naselje u opštini Bijelo Polje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 120 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 150 stanovnika).
Demografija
U naselju Rakita živi 99 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,8 godina (39,0 kod muškaraca i 45,3 kod žena). U naselju ima 38 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,16.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Il tradimento
Il tradimento je italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1951. godine u režiji Riccarda Frede. Po žanru predstavlja kombinaciju melodrame i kriminalističkog filma. Protagonist, koga tumači Amedeo Nazzari, je inženjer kome njegov poslovni partner (čiji lik tumači Vittorio Gassman) "namjesti" ubistvo koje nije počinio i zbog čega završi na višegodišnjoj robiji. Radnja prikazuje kako po izlasku iz zatvora na ulici slučajno sreće djevojku (čiji lik tumači Gianna Maria Canale) za koju se ispostavi da mu je odrasla kći. Il tradimento se svojim stilom naslanjao na film noir u tadašnjem Hollywoodu.
Ioveta od Betanije
Ioveta (o. 1120 - iza 1178) bila je četvrta i najmlađa kćer jeruzalemskog kralja Balduina II i armenske princeze Morphije od Melitene.
Prvi put se spominje 1123. kada je Balduin bio zarobljen od muslimanskih Artukida. Balduin je pušten iz zarobljeništva u zamjenu za taoce, među kojima je bila i Ioveta. Otkupninu od 80.000 dinara je, pak, Baludin platio od plijena dobivenog u bitci kod Azaza 1125.
Dok su se njene starije sestre dobro udale, Ioveta je ušla u samostan sv. Ane u Jeruzalemu. Godine 1143. je njena starija sestra Melisende podigla samostan u gradu Betanija gdje je 1144. Ioveta postala prva opatica. Bio joj je, između ostalog, povjeren odgoj njene pranećake Sibile. Godine 1161. je bila uz Melisendinu samrtnu postelju. Nakon toga je nestala iz historijskih zapisa. Pretpostavlja se da je umrla prije 1178. kada se spominje njena nasljednica na mjestu opatice Betanije.
Mata Copite, Soledad de Doblado
Mata Copite je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad de Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 89 m.
Arradon
Aradon je naselje i opština u severozapadnoj Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Morbijan koja pripada prefekturi Van.
Po podacima iz 2005. godine u opštini je živelo 5825 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 315 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,49 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 22 m metara (maksimalnoj 61 m, a minimalnoj 0 m m).
Pleșa, Berești-Meria
Pleșa je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Berești-Meria.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 771 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 280 m.
La leggenda del Piave (film, 1952)
La leggenda del Piave je italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1952. godine u režiji Riccarda Frede. Naslov je inspiriran istoimenoj popularnoj patriotskoj pjesmi iz doba Prvog svjetskog rata. Protagonistica, čiji lik tumači Gianna Maria Canale, je supruga aristokrata (čiji lik tumači Carlo Giustini) koji na početku sukoba ne mari za svoje sunarodnjake, a vojsci se priključi samo zato da bi zarađivao kao ratni profiter. Radnja prikaze kako se protagonistica, zgađena time, odluči od njega rastaviti, ali kako muž, nakon što njegovo imanje poslije bitke kod Kobarida završi pod austro-ugarskom okupacijom odlučuje istinski doprinijeti ratnom naporu.
Karim Zaimović
Karim Zaimović (Sarajevo, 6. maj 1971. - Sarajevo, 13. august 1995.) bio je bosanskohercegovački novinar i pisac. Nakon završetka sarajevske Prve gimnazije 1989. godine i odsluženja vojnog roka upisuje Akademiju likovnih umjetnosti, sa koje poslije nekoliko mjeseci prelazi na studij komparativne književnosti Filozofskog fakulteta u Sarajevu. Od najranije mladosti intenzivno se bavi crtanjem i neumorno čita, naročito književnu literaturu. Već u tim godinama kod njega se razvija velika ljubav prema stripu zahvaljujući kojoj izrasta u svestranog poznavaoca domaćeg i svjetskog stripa, tako da je napisao više vrijednih članaka kritika, osvrta i recenzija iz ove oblasti. Veoma rano se počinje baviti novinarstvom (sa nepunih 15 godina sarađuje na Radio Sarajevu). Piše o filmu, stripu, likovnoj umjetnosti i kulturi općenio, u mnogim časopisima, nedjeljnim i dnevnim listovima (Naši dani, Lica, Vidici, Quorum, Kvadrat, Patak, Slobodna Dalmacija, Nedjeljna Dalmacija, Književna revija, Mladina, Start, Erasmus, Oslobođenje, Večernje novine, Avaz, Ven, Sineast, Fantom slobode, Dani). Bio je stalni saradnik Nezavisnog radija Zid, a u prijeratnom periodu povremeno je sarađivao na Trećem programu TV –Sarajevo i programima Radio Sarajeva. Sve vrijeme rata proveo je u Sarajevu. Nakon demobilizacije iz Armije BiH, u magazinu Dani uređuje oblast kulture. Sa Semezdinom Mehmedinovićem pokreće časopis za kulturu Fantom slobode u kojem obavlja dužnost zamjenika glavnog urednika. Piše pripovijetke i scenarija. Ostala su mu u rukopisu, nedovršena, dva romana.
Umro je 13. augusta 1995. od posljedica ranjavanja – kao civilna žrtva jednog od mnogobrojnih granatiranja Sarajeva.
Feilsdorf
Fajlsdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 28 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232036.
Woodes Rogers
mini|desno|250px|Rogers (desno) dobiva kartu od svog sina (autor: [[William Hogarth)]] Woodes Rogers (Bristol, 1679. – Nassau, Bahami, 15. 7. 1732.) je bio britanski gusar i kasnije prvi kraljevski guverner Bahamskog otočja.
Feilsdorf
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Fajlsdorf se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 370 metara. Površina opštine iznosi 3,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 28 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 7 stanovnika/km².
Woodes Rogers
Gusarski put oko svijeta
Kako je postajalo sve teže steći plijen, Rogers ga je odlučio potražiti drugdje. Privučen pričama o bukanirskim aktivnostima u Pacifiku tijekom kraja 17. stoljeća, predložio je plovidbu uz pacifičku obalu Južne Amerike. Obitelj se udružila sa drugim novčarima da opremi dva gusarska broda od 300 tona, Duke (eng. Vojvoda) naoružan sa 36 topova, kojim je zapovjedao Rogers; te Duchess (eng. Vojvotkinja), kojim je zapovjedao Stephen Courtney. Bivši bukanir i znanstvenik William Dampier im je služio kao kormilar zbog poznavanja obale. Rogers je više smatran bogatašem nego pomorskim kapetanom, no dokazao se kao izvrstan zapovjednik i vješt pomorac te ga je posada poštovala.
Brodovi su 1708. isplovili iz Engleske i do siječnja 1709. oplovili Rt Horn. 2. veljače, usidrili su se u vodama arhipelaga Juan Fernández gdje su spasili Elexandera Selkirka koji je ostavljen na otoku četiri godine ranije.
Držeći se dalje od kopna, gusarski su brodovi zaplovili sjeverno uz južnoameričku obalu i zarobili nekoliko španjolskih brodova. U svibnju, Rogers i njegovi ljudi su osvojili grad Guayaquil blizu Ekvatora, te ga napustili nakon što su dobili veliku otkupninu. Gusari su zaplovili uz kalifornijsku obalu nastojeći uhvatiti u zamku Manilske galijune koji su plovili sa Filipina u Meksiko. U siječnju 1710. napali su dva galijuna i zarobili jedan ali su bili odbijeni od drugog, većeg galijuna.
Brodovi su nastavili ploviti zapadno, preplovili Pacifik i Indijski ocean te se vratili u Bristol u listopadu 1711., nakon oplovljavanja svijeta. Rogers je plovidbom stekao velik novac i izdao knjigu o svojim putovanjima ali nepravilno financijsko upravljanje kod kuće ga je prisililo da proglasi stečaj. Od 1713. zapovjedao je robovlasničkim brodom koji je plovio između Indonezije i Afrike.
Guverner Rogers
Pritisak britanske vlade je 1717. prisilio zemljoposjednike na Bahamskim otocima da imenuju novog guvernera za kojeg je izabran Rogers. Rogers i britanska vlada su znali da su Bahami rasadnik bezakonja i da bi uspostavljanje bilo kakve vlasti bilo vrlo rizičan pothvat. Rogers je službeno imenovan "Vrhovnim zapovjednikom i guvernerom na Bahamskim otocima" od Georgea I., kralja Velike Britanije 6. veljače 1718. godine.
Rogers i njegovi financijski suradnici su sami platili put do Bahama i novi guverner je stigao na otok New Providence u kolovozu 1718., u pratnji mornaričke fregate i dvije šalupe. Najgori pirati predvođeni Crnobradim su već napustili otok, jedino je Charles Vane na fregatu uputio zapaljeni brod i otvorio topovsku paljbu na nju.
Većina preostalih pirata (procjene se kreću od 600 do 2000 pirata) predvođenih Henryjem Jenningsom i Benjaminom Hornigoldom je odlučila prihvatiti "Kraljevski oprost" koji im je Rogers ponudio.
Rogers je znao da će se većina onih koji su prihvatili oprost za nekoliko mjeseci vratiti starom poslu. Doista, nakon što su mornarički brodovi otišli, mnogi, sada već bivši pirati, su se odlučili "vratiti na staro" ali masovno vješanje "prevrtljivih" bivših pirata je osiguralo opstanak zakona. Rogers je također ovlastio neke od bivših pirata da love preostale pirate koji nisu prihvatili "Kraljevski oprost". Zahvaljujući financijskoj pomoći iz Britanije, britanska vlast na Bahamima se učvrstila. Pod Rogersovim zapovjedništvom odbijen je napad Španjolaca na New Providence 1720. godine što je konačno ujedinilo koloniju.
Bez daljnje podrške iz Britanije, Rogers i njegova obitelj su se vratili u London, gdje je Rogers zatvoren zbog dugovanja. Oslobođen je nakon dugačke molbe i plaćena mu je naknada koja mu je omogućila drugi odlazak na New Providence. Njegovi pokušaji da ojača poljoprivrednu proizvodnju otoka nisu dali rezultata i ondje je umro 1732. "u tajanstvenim okolnostima".
Ostavština
Bez obzira na ostala postignuća, Woodes Rogers je najbolje zapamćen kao lovac na pirate. Gotovo sam, očistio je Bahame od pirata i tako mnogo doprinjeo kraju Zlatnog doba piratstva. Rogersova uzrećica "Piratstvo uništeno, trgovina obnovljena" bila je državni moto Bahama sve do stjecanja nezavisnosti 1973. godine.
Mili San Pietro, Messina
Mili San Pietro je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 551 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 201 m.
Karašica (razvrstavanje)
right|300px|thumb|Baranjska Karašica na ulasku u [[Branjin Vrh]] Ime ili riječ Karašica može biti:
Opština Hopârta, Alba
Hopârta je opština u Rumuniji u okrugu Alba.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 383 m.
Ally McBeal
Ally McBeal je američka televizijska serija koja se emitirala na mreži FOX od 1997. do 2002. te bila jedna od najpoznatijih serija iz žanra "dramedije" 1990-ih i osvojila mnoge nagrade.
Ally McBeal na prostoru bivše Jugoslavije
Ally McBeal je u Hrvatskoj prikazivala privatna TV-kuća Nova TV. U Srbiji ju je prikazivala RTS i BK Telekom. U Sloveniji su je prikazivale TV-kuće Kanal A i POP TV.
Cascina Bosco, Brescia
Cascina Bosco je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 138 m.
A Foreign Affair
A Foreign Affair je američka crno-bijela filmska komedija snimljena 1948. godine u režiji Billyja Wildera. Nominalni protagonist, koga tumači John Lund, je oficir američke vojske u okupiranom Berlinu poslije Drugog svjetskog rata koji održava ljubavnu vezu sa lokalnom pjevačicom (čiji lik tumači Marlene Dietrich) koja je bila vezana uz bivši nacistički režim. Radnja prikazuje kako u Berlin dolazi američka kongresna delegacija sa ciljem da istraži korupciju i nemoral među američkim trupama, a u kojoj se nalazi i privlačna žena (čiji lik tumači Jean Arthur) u koju se oficir zaljubi.
A Foreign Affair je originalno trebao biti projekt po narudžbi američke vlade, posvećen životu američkih vojnika stacioniranih u poratnoj Evropi. Wilder je zbog njega otputovao u Evropu, ali je bio toliko emocionalno pogođen otkrićem nacističkih koncentracionih logora, siromaštvom i ratnim razaranjima da se odlučio prije njega snimiti "laganu" muzičku komediju The Emperor Waltz. Kada je taj film dovršen, Wilder se vratio u Evropu te tada još uvijek nepravladane neposredne posljedice rata učiniti dijelom zapleta. Film se snimao na autentičnim lokacijama u Berlinu uz pomoć Ericha Pommera, kome su američke vlasti povjerile dužnost obnove predratne filmske industrije, a veliki dio je napravljen i u sovjetskom sektoru Berlina. Wilder je film žanrovski zadržao u vodama komedije, ali ga je također učinio ciničnim i "oporim". Time je po prvi put od sebe odbio kritiku, koja je držala neprimjerenim humoristički pristup posljedicama rata. Usprkos toga, A Foreign Affair je doživio uspjeh, a Wilder će se njegovim motivima kasnije vratiti u svojoj hladnoratovskoj satiri One, Two, Three.
Boris Komnenić
Boris Komnenić (Pula, 29.mart 1957. - 7. mar6 2021) bio je srpski glumac i prvak drame Narodnog pozorišta u Beogradu.
Gimnaziju je pohađao u Beogradu, a glumu je studirao na Fakultetu dramskih umetnosti.
La Rayuela, Tuzantla
La Rayuela je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2069 m.
264. pešadijska divizija (Nemačka)
264. pešadijska divizija Vermahta tokom novembra uključena je u sastav 15. brdskog korpusa Druge oklopne armije. Uz 1. puk Brandenburg, 92. motorizovani puk, obalske i mornaričke jedinice, bila je borbeno zadužena za oblast Dalmacije severno od ušća Cetine. Učestvovala je u brojnim operacijama protiv 19. i 20. dalmatinske divizije Osmog korpusa NOVJ.
264. pješadijska divizija je rabila četnike za borbu protiv partizana u NDH. Divizija je sredinom lipnja 1944. gotovo u cijelosti bila raspoređena na jadranskoj obali, a uloga četnika je bila da joj "štite istočni bok divizije i obezbjeđuju linije snabdijevanja.“
Nakon prodora Crvene armije u Panonsku niziju, štab Druge oklopne armije predvideo je u oktobru 1944. izvlačenje ove divizije iz borbe u Dalmaciji i njeno prebacivanje u Srem. Ofanziva Osmog korpusa sprečila je ostvarenje ovog plana. 264. pešadijska divizija gotovo u celosti je uništena u Kninskoj operaciji.
3. decembra 1944 general Alois Windisch, komandant 264. divizije, priključio se u povlačenju vojvodi Đujiću sa svega 200 preostalih vojnika. O tome govori njemački povjesničar Franz Schraml:
U decembru 1944. štab divizije je rasformiran i izbrisana je iz registra Vermahta.
Bijeli brod
Bijeli brod (White Ship; la Blanche-Nef) bio je normanski brod poznat po katastrofalnom brodolomu 25. novembra 1120. koji je imao dalekosežne posljedice po historiju Engleske.