cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opština Šuto Orizari
Politika
U općini je najveći problem izuzetno visok procenat nezaposlenih ( po popisu iz 1994. samo 1.549 ljudi je imalo stalan posao ). Situacija ni danas nije bolja zbog velikog broja izbjeglica koji su došli živjeti u općinu Šuto Orizari nakon Kosovskog rata, posljednjih godina.
U općini je i izuzetno veliki broj nepismenih ( 3.956 po popisu iz 1994. ).
Šuto Orizari je izuzetno siromašna općina, u kojoj većina obitelji živi na rubu egzistencije, zbog toga je izuzetno raširen rad na crno, šverc, kriminal, droga i ostale ovisnosti.
Palco, Kansas
Palko je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Opština Šuto Orizari
Politika
Gradonačelnik općine je Rom Erduan Iseini.
Palco, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 277, što je 29 (11,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Chartuzac
Šartizak je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Žonzak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 137 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 57 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,38 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 100 metara (maksimalnoj 100 m, a minimalnoj 57 m).
Domenico Modugno
Domenico Modugno (9. siječnja 1928. - 6. kolovoza 1994.), slavni talijanski pjevač i tekstopisac, te kasnije zastupnik u talijanskom parlamentu.
Rodio se u mjestu Polignano a Mare, provincija Apulija(gl. grad Bari). Oduvijek je želio postati glumac. Nakon vojnog roka, 1951. godine, počinje karijeru. Nakon nekoliko godina dostigao je slavu kada je 1958. pobijedio na festivalu Sanremo. Predstavlja Italiju na Eurosongu i završava na trećem mjestu. 1959. godine, ponovno pobjeđuje na Sanremu i predstavlja domovinu. Osvaja drugo mjesto. 1962. osvaja treći put Sanremo. 1966.ponovno predstavlja Italiju na Eurosongu.
1986. godine, priključuje se Talijanskoj Radikalnoj stranci, te postaje njen poslanik za Torino u lipnju 1987. godine. Borio se za prava pacijenata u psihijatrijskoj bolnici Agrigento. Umro je u svojoj kući pokraj mora na otoku Lampedusa.
Njuton
Njuton se može odnositi na
Bejker
Bejker se može odnositi na
Historija Srba u ranom srednjem vijeku
mini|desno|Srpske i slovenske kneževine na Balkanu u [[9. veku.]] minijatura|Srbija i zapadni Balkan u [[11. veku, pre Nemanjića.]]
Istorija Srba u ranom srednjem veku obuhvata period od naseljavanja Srba sa ostalim slovenskim plemenima na Balkan u prvoj polovini 7. veka, do dolaska na vlast dinastije Nemanjića krajem 12. veka.
Posle dolaska na Balkan, Srbi su formirali nekoliko međusobno povezanih kneževina i naselili prostor od Jadrana do Save i od Cetine, Imotske župe i reke Vrbas na zapadu do dolina Ibra, Gruže, Ljiga, Jadra i Drine na istoku.
Sredinom 9. veka, formira se jako državno središte u tadašnjoj Srbiji pod knezom Vlastimirom, koji je tokom trogodišnjeg rata uspeo da odbije bugarske napade. Početkom osme decenije 9. veka, tokom vladavine njegovih potomaka, srpski vladari su primili hrišćanstvo. Tokom vladavine bugarskog vladara Simeona I Srbi su se aktivno uključili u vizantijsko-bugarski sukob. Poslednji Vlastimirović, knez Časlav je uz pomoć i podršku Vizantije obnovio i ojačao srpsku državu, tako da je ona mogla da parira tadašnjem Prvom bugarskom carstvu. Posle Časlavljeve smrti, Srbija se raspala, a kneževine koje su je činile ušle su u sastav Samuilovog carstva.
Novi državni centar stvoren je u prvoj polovini 11. veka u Duklji (Zeti), pod knezom Stefanom Vojislavom koji je u bici kod Bara 1042. godine do nogu potukao Vizantince i izborio nezavisnost svoje države. Njegov sin Mihailo, postao je 1077. godine prvi južno slovenski kralj, dok je pod njegovim unukom Konstantinom Bodinom, ostvarena crkvena autokefalnost stvaranjem Barske nadbiskupije. Posle Bodinove smrti, Zetu su zahvatile unutrašnje borbe oko vlasti, a primat u borbi protiv Vizantije preuzela je Raška, na čelu sa velikim županom Vukanom. Prvu polovinu 12. veka karakterišu pokušaji raških župana da uz pomoć Mađara prošire svoju oblast i steknu nezavisnost od Vizantije. Dolaskom na vlast Stefana Nemanje nakon dinastičkih borbi u Raškoj između 1166. i 1168. godine, počinje nova epoha srpske istorije.
U vreme doseljavanja na Balkan Srbi odnosno Sloveni su živeli u plemenskim demokratijama, da bi na kraju ranog srednjeg veka nastupilo vrijeme čvrstog feudalizma. Tokom nekoliko vekova, izdvojila se klasa velikaša-feudalaca koji su podjarmili seosko poljoprivredno stanovništvo i prinudili ga da plaća mnogobrojne dažbine. Do vremena Nemanjića, Srbi su ogromnom većinom postali potčinjeno stanovništvo, sebri.
Doseljavanje Srba na Balkan
thumb|Bela Srbija i Bela Hrvatska u 6. veku (oko 560. godine), prema knjizi Francisa Dvornika mini|Seoba Srba na Balkan u 7. veku, prema mišljenju o položaju Bele Srbije u Lužici i Polablju mini|Seoba Srba na Balkan u 7. veku, prema mišljenju o položaju Bele Srbije u današnjoj zapadnoj Ukrajini
minijatura|[[Avarski kaganat i Balkan oko 600. godine.]] Doseljavanje slovenskih plemena na Balkan počelo je u 6. veku. Sloveni sa svojim lakim plugovima, sitnom poljoprivredom i malim, često individualno organizovanim društvenim jedinicama, nisu jednostavno došli kao armije koje kupe porez, nego kao seljaci koji obrađuju zemlju koju su osvojili.
Vizantijski istoričar iz 6. veka, Prokopije, opisuje kako su bili "ne pod vlašću jednog čoveka, nego su od starine živeli u demokratiji i prema tome sve što se tiče njihovog blagostanja, bilo u dobru ili zlu, bilo je prepušteno narodu". Ova decentralizacija je bila ključ dugotrajnog slovenskog otpora Istočnom Rimskom Carstvu. Bez centralne vlasti koju može podmititi ili potući i tako primorati na služenje, Vizantijsko carstvo nije moglo da ih kooptira u sistem.
Prema legendi, Srbi su sa područja Avarskog kaganata došli na Balkan u 7. veku, tražeći zaštitu cara Heraklija. Dolazak Srba na Balkansko poluostrvo se ne može sa sigurnošću datirati, što zbog nepostojanja preciznih izvora, to i zbog činjenice da još nije razrešen problem prapostojbine. Jedini zapis o njihovoj prapostojbini i seobi na Balkan, ostavio je vizantijski car Konstantin Porfirogenit, sredinom X veka :
Tačan položaj Bele Srbije nije sa sigurnošću utvrđen. U opticaju su dva lokaliteta:
Car je prvo naselio Srbe u oblast Soluna. Međutim, kada su zatražili da se vrate u svoju domovinu, dobili su zemlju u današnjoj Srbiji. Američki naučnik Patrik Geri smatra Porfirogenitovu priču o braći genealoškom legendom. Ova legenda, poput one o Hrvatima (Kroatima), objašnjava prisustvo Srba na udaljenim krajevima avarskog kaganata i pojavu novog "naroda" koji nosi neslovensko ime Srbi na Balkanu. Geri smatra da ovu legendu treba posmatrati kao objašnjenje centrifugalnih sila koje su cepale avarski kaganat posle njegovog poraza.
Oko 680. godine, na Balkan dolazi narod turskog porekla Protobugari, koji se naseljavaju istočno od njih, među Slovenima na području nekadašnje Trakije. Tokom narednih vekova, oni će se stopiti sa okolnom slovenskom masom i izgubiti svoj jezik i običaje. Jedino što će od njih ostati, to je ime — Bugari. Narednih par vekova karakteriše potpuno odsustvo bilo kakvih podataka o Srbima i dešavanjima u unutrašnjosti Balkanskog poluostrva.
Prve kneževine
Prema pisanjima Konstantina Porfirogenita i drugih vizantijskih hroničara, Srbi su na Balkanskom poluostrvu formirali nekoliko kneževina : i u Bosni:
Prva srpska država — Srbija Vlastimirovića
mini|levo|150p|Hroničar Ajnhard (ranosrednjovekovna iluminacija) Krajem druge decenije IX veka, došlo je do pobuna slovenskih naroda koji su se nalazili pod vlašću Bugara i Franaka. Prvo su Timočani (naziv su dobili po reci Timok) 818. godine podigli ustanak protiv Bugara, da bi se naredne godine pobunili i Sloveni iz Panonije predvođeni Ljudevitom Posavskim. Timočani su u borbi protiv Bugara želeli da traže pomoć od susednih franačkih knezova, ali ih je Ljudevit ubedio da će ih Franci ugnjetavati isto koliko i Bugari i da je bolje da udruže svoje snage i pruže zajednički otpor. Ljudevitove snage su uspele da potuku Franačku vojsku 819. godine, kao i naredne godine, kada se na čelu franačkih snaga nalazio knez Borna (oko 810—oko 821). Franački car Ludvig Pobožni (814—840) je posle toga odlučio da protiv Ljudevita pošalje istovremeno tri vojske sa tri strane, ali je Ljudevit dva puta uspeo da odbije ovakve napade. Treći ovakav napad je usledio 822. godine i pred njime je Ljudevit napustio Sisak i pobegao kod Srba, u Bosnu , čime je njegov ustanak propao. On je bio lepo primljen kod jednog lokalnog župana, ali ga je vrlo brzo ubio i preuzeo vlast u njegovoj oblasti. Ljudevit se posle toga obratio caru Ludvigu i obećao da će ga priznati za vrhovnog vladara, nakon čega je otišao u državu Borninog ujaka Ljudemisla, u kojoj je već 823. godine ubijen. mini|desno|300p|Rimska provincija Dalmacija u sklopu Rimskog carstva Ljudevitova pobuna je opisana u Ajnhardovim „Analima Franačkog kraljevstva“ (Annales regni Francorum), nastalim u prvoj polovini IX veka. U opisima događanja oko njegove pobune se nalazi i najstariji pomen Srba u istorijskim dokumentima. Pisac Anala za Srbe kaže da drže veliki deo Dalmacije, pri čemu se termin Dalmacija odnosi na istoimenu rimsku provinciju.
Tokom prve polovine IX veka, došlo je do prvog, zabeleženog, napada Mlečana na obale istočnog Jadrana. Njihove trgovačke galije su bile na stalnom udaru Srba iz Neretvljanske kneževine i Hrvata iz Primorske Hrvatske, zbog čega su 839. godine organizovali pohod protiv njih, na čijem se čelu našao dužd Petar Tradonik (836—864). Tokom ovog pohoda, on je sklopio mir sa hrvatskim knezom Mistislavom (835—845) i neretljanskim knezom Družokom. Već naredne godine, on je ponovo napao Neretvljansku kneževinu, ali je poražen u borbi sa knezom Ljudislavom, u kojoj je izgubio više od 100 ljudi. O snazi tadašnje Neretvljanske flote, svedoči i podatak da su oni već 846. godine došli do same Venecije i opljačkali susedni grad Kaorle.
Srpsko-bugarski ratovi
Višeslavov unuk i Prosigojev sin Vlastimir (oko 830—851) je prvi srpski vladar (knez ili župan; Porfirogenit koristi termin arhont) o kome postoji više podataka i danas se smatra utemeljivačem srpske države u srednjem veku. Tokom njegove vladavine, Srbija se našla na udaru susedne Bugarske na čijem se čelu nalazio han Presijam (836—852). Rat je trajao tri godine, a tokom njega je bugarski vladar izgubio veći deo svoje vojske i nije uspeo da postigne bilo kakav uspeh, što svedoči o snazi tadašnje Srbije. Drugi istorijski izvori ne pominju ovaj sukob, tako da su njegov povod i datiranje predmet rasprave istoričara, a jedino što se sa sigurnošću može reći je da je vođen između 836. i 852. godine. Dok jedni povod za rat vide u delovanju mnogobožačkog dela srpskog naroda koji je podigao pobunu i zbacio vrhovnu vizantijsku vlast, čime je došao u sukob sa susednim Bugarima oko prevlasti nad susednim Slovenima. Drugi smatraju da je upravo srpska saradnja sa Vizantijom u borbi protiv Bugara dovela do rata, dok treći smatraju da povod za rat nema veze sa vizantijskom spoljnom politikom, već isključivo sa tadašnjim srpsko-bugarskim odnosima.
mini|levo|270p|Stari grad u Dubrovniku Pored toga Vlastimir je svoju ćerku udao za Krajinu, sina župana Travunije Beloja. Nakon toga mu je dodelio titulu kneza i dao mu veću samostalnost, ali je Travunija ostala pod vrhovnom vlašću kneza Srbije. Kasnije su Travunijom vladali potomci Krajine i Vlastimirove ćerke, Hvalimir i Čučimir, koji su poznati samo po imenima.
Krajem prve polovine IX veka, pojačava se gusarenje Srba Neretljana na Jadranu, a 840. godine, osvajanjem Barija, na Jadransko more stižu i Saraceni. Na njemu su oni stvorili bazu za dalje napade i već naredne godine, njihovi brodovi su opljačkali Budvu i Kotor. Nešto severniji Dubrovnik je 850. godine pogodilo veliko nevreme koje je razorilo grad i njegove bedeme, zbog čega su njegovi stanovnici, prilikom obnove grada, dodatno ojačali gradske zidine.
Sredinom IX veka umire knez Vlastimir, a vlast, prema srpskom naslednom pravu, prelazi na trojicu njegovih sinova Mutimira (851—891), Strojimira i Gojnika, koji su delili vlast. Posle Presijamove smrti 852. godine, na vlast je došao njegov sin Boris (Mihajlo) (852—889). On je ponovo napao Srbiju, da bi osvetio poraz svog oca, ali su ga Vlastimirovi sinovi porazili. Tokom borbi, zarobljeno je 12 bugarskih bojara i Borisov sin Vladimir (889—893). Bugarski han je posle ovog poraza bio primoran da sklopi mir sa Srbima, a njegov sin je u pratnji Mutimirovih sinova Pribislava i Brana, koji su tada još bili deca, doveden do granice u Rasu. Tu je sklopljeno prijateljstvo između srpskog i bugarskog vladara, što je potvrđeno razmenom poklona. Borisov poklon je ostao nepoznat, dok mu je Mutimir poklonio : Precizno datiranje ovog sukoba je i dalje nerešeno pitanje, tako da se kreće u rasponu od 852. do 880, pa čak i 887. godine. Deo istoričara smatra da se odigrao 853/854. godine, drugi misle da je vođen posle 864. godine, treći ga smeštaju oko 880. godine, dok ga Ferjančić, u svojim komentarima jedinog izvora o ovim dešavanjima, smešta između 852. (početak Borisove vladavine) i 867. godine (početak vladavine Vasilija I Makedonca). Spor postoji i oko srpskog poklona bugarskom vladaru, jer iako se većina istoričara slaže sa vizantijskim hroničarem da je došlo do obostrane razmene poklona, ima onih koji njegove reči, koje se obično prevode kao što Bugari smatraju da predstavlja sklopljeno prijateljstvo prevode rečima što Bugari smatraju dankom i na osnovu toga zaključuju da su Mutimir i njegova braća priznali Borisovu vrhovnu vlast i postali njegovi vazali. mini|levo|280p|Vasilije I prima poslanstva Hrvata i Srba (Ilustrovana „Hronika“ [[Jovan Skilica|Jovana Skilice, XI vek)]]
Na jadranskoj obali, gusarenje Saracena se pojačavalo i oni 866. godine opsedaju Dubrovnik. Zahvaljujući obnovi grada i ojačavanju njegovih bedema, posle velikog nevremena 850. godine, Dubrovnik je uspeo da 15 meseci izdrži njihovu opsadu. Oni su se povukli tek na vest da je, vizantijski car i dubrovački suveren, Vasilije I (867—886) poslao u pomoć opsađenom gradu flotu od 100 brodova. Protiv Saracena su Vizantija i Franačka pokrenule, 869. godine, opsežnu akciju u kojoj su učestvovali i njihovi balkanski vazali (srpske i hrvatske kneževine), ali združene snage nisu uspele da zauzmu Bari. Iste godine, Neretljani su nastavili svoje gusarenje i opljačkali su papsko poslanstvo koje se vraćalo iz Carigrada. Svega nekoliko godina kasnije, Saraceni su 872. godine upali u Neretvljansku oblast i teško je opustošili, što je iskoristio Vasilije I, koji je naredne godine zauzima. Međutim, nakon njegovog odlaska, Neretljani su nastavili sa gusarenjem, tako da su Mlečani 876. i 879. godine slali ekspedicije protiv njih, ali ni one nisu uspele da spreče njihovo dalje gusarenje.
mini|desno|280p|Vasilije I i njegov sin Lav VI (Ilustrovana „Hronika“ [[Jovan Skilica|Jovana Skilice, XI vek)]] U tadašnjoj Srbiji je neposredno posle sklapanja mira sa Bugarskom došlo do sukoba među Vlastimirovim sinovima, oko vlasti, iz koga je Mutimir izašao kao pobednik. On je mlađu braću, Strojimira i Gojnika, zarobio i poslao bugarskom vladaru na čuvanje, dok je kod sebe zadržao Gojnikovog sina Petra, koji je tada još uvek bio dete, a kasnije je pobegao u Hrvatsku. Tokom sedme decenije IX veka, Mutimir je najverovatnije priznao vrhovnu vlast Vizantije, tokom boravka Vasilija I u tom delu Balkana. Verovatno je u vezi sa tim novim odnosom, jedno vizantijsko poslanstvo upućeno Srbima oko 870. godine. Izveštaj o njemu se nalazi u žitiju svetog Germana, koji je u to doba privodio kraju radove na završetku manastira posvećenog Bogorodici (manastir Kušnica na istoku današnje Makedonije). On je ostao bez sredstava da isplati radnike, ali su ih, umesto njega, isplatili carevi poslanici Neofit i Nikola, koji su bili na povratku iz poslanstva među Srbima.
Posle niza neuspešnih pokušaja da se suzbije neretljansko gusarenje po Jadranu, Mlečani su 887. godine pokrenuli novi pohod na čijem čelu se našao sam dužd Petar Kandijan I (887). Flota od 15 mletačkih brodova se iskrcala 18. septembra u blizini jednog pristaništa i uspela da potisne Neretljane koji su ga čuvali, nakon čega su Mlečani otpočeli sa uništavanjem 5 brodova koje su tu zatekli. Međutim, uskoro su se našli na udaru većih neretljanskih snaga. Tokom bitke koja je usledila Mlečani su teško poraženi, a u borbama je poginuo i sam Petar Kandijan, koji je postao prvi dužd u istoriji Mletačke republike koji je poginuo u borbi.
Pokrštavanje Srba
mini|levo|200p|Moderna rekonstrukcija [[Zbručki stub|Zbručkog stuba slovenskog boga Svetovida (Krakov, undefined)]]
Verovanja starih Slovena su i dan danas, usled malobrojnih materijalnih ostataka i oskudnih pisanih izvora, nedovoljno istražena i rekonstruisana, naročito među Južnim Slovenima , a samim tim i Srbima. Pitanje ko je bio srpski vrhovni bog i danas nije rešeno, jer se smatra da bi to mogao biti Dabog, Triglav ili Svetovid. Pored njih trojice, na srpskom kulturnom području pronađeni su tragovi koji ukazuju i na poštovanje drugih bogova. Smatra se da su Srbi pravili žrtvenike i kumire (idole) svojih bogova (iako njihovi tragovi do danas nisu pronađeni ), a pojedini autori smatraju da su bili predstavljeni kao ljudi raširenih ruku tj. u obliku krsta. Deo nekadašnje mnogobožačke vere, očuvan je, sa izmenjenim hrišćanskim tumačenjem, u današnjoj narodnoj veri kod Srba, a jedan od najvećih očuvanih mnogobožačkih običaja je krsna slava , nekada praznik u čast mitskog pretka i umrlih predaka.
Konstantin Porfirogenit navodi da su Srbi primili hrišćanstvo po dolasku na Balkan od misionara cara Iraklija, ali se danas smatra da to nije tačno, a i sam Porfirogenit na drugom mestu navodi da je deo Srba primio hrišćanstvo u doba njegovog dede, Vasilija I. Prvi srpski prinčevi koji nose hrišćanska imena (Stefan (najmlađi Mutimirov sin) i Petar (Gojnikov sin)), rođeni su između 870. i 874. godine, zbog čega se smatra da su Srbi i njihova vladarska porodica definitivno primili hrišćanstvo između 867. i 874. godine.
U prilog ovoj pretpostavci ide nekoliko bitnih činjenica:
Iako se smatra da su Srbi prihvatili hrišćanstvo između 867. i 874. godine, stara vera se među njima održala do kraja XII veka, odnosno do doba Stefana Nemanje i njegovog sina svetog Save.
Srbija između Vizantije i Bugarske
Knez Mutimir je umro 891. godine, a nasledio ga je najstariji sin Pribislav (Prvoslav) (891—892), koji je imao dva mlađa brata, Brana i Stefana.
mini|levo|270p|Lav VI (detalj [[mozaika iz carigradske Aja Sofije, IX vek)]] Već naredne godine, Pribislava i njegovu braću je potisnuo sa vlasti Petar (892—917), sin njihovog strica Gojnika, koji je došao iz Hrvatske, posle čega su Mutimirovi sinovi pobegli iz Srbije i došli u Hrvatsku (ima autora koji smatraju da je u pitanju greška prepisivača i da su oni zapravo pobegli u Bugarsku ). Borba oko vlasti je nastavljena tri godine kasnije (895), kada je, srednji Mutimirov sin, Bran napao Petra, ali je u borbama poražen i zarobljen, nakon čega je, po Petrovom naređenju, oslepljen, čime je, prema srednjovekovnom shvatanju, postao nesposoban za vladanje državom i samim tim više nije predstavljao opasnost za njega. Dve godine kasnije (897), sin drugog Petrovog strica Strojimira, Klonimir je pokušao da, iz Bugarske, preuzme vlast u Srbiji. On je uspeo da potisne Petra i zauzme prestonicu Dostiniku, ali je u daljem nastavku borbi poginuo, tako da je Petar uspeo da se održi na vlasti i vladao je Srbijom, narednih dvadeset godina.
On je uspeo da obezbedi i međunarodnu podršku svojoj vladavini, tako što je izgradio dobre odnose sa svojim najmoćnijim susedima, Vizantijom i Bugarskom. Prvo je priznao vrhovnu vlast cara Lava VI (886—912), da bi nakon smirivanja vizantijsko-bugarskog sukoba 897. godine, sklopio mir i okumio se sa bugarskim vladarom Simeonom Velikim (knez 893—913, car 913—927). Petar se posle toga posvetio unutrašnjim prilikama u zemlji, pošto tokom naredne dve decenije nema podataka o njegovom delovanju na međunarodnoj sceni, čak ni posle obnove vizantijsko-bugarskih sukoba 913. godine. mini|desno|280p|Bitka kod Anhijala (Ilustrovana „Hronika“ [[Jovan Skilica|Jovana Skilice, XI vek)]]
Veliku promenu na Balkanskom poluostrvu donela je bitka kod Anhijala 20. avgusta 917. godine, u kojoj je Simeon, do nogu potukao Vizantince, posle čega je naredne godine prodro duboko u današnju Grčku, do Peloponeza. Neposredno pre nje, negde u Neretljanskoj oblasti, kojom je tada vladao, Petar se susreo sa Lavom, vizantijskim strategom iz Drača. Tema njihovog razgovora i eventualni dogovori nisu poznati i nalaze se u domenu teorija, ali je bugarskog cara Simeona o njemu izvestio zahumski knez Mihajlo Višević. On mu je preneo da je vizantijski car podmitio srpskog kneza da zajedno sa Mađarima napadne Bugarsku. Vizantijski hroničar navodi da je Mihajlo bio ljubomoran na Petra i da je zbog toga izvestio Simeona o njegovom susretu sa dračkim strategom na takav način. Sam Simeon je pobesneo zbog Petrovog čina i uputio je 917. ili 918. godine na Srbiju vojsku predvođenu Sigricom Teodorom i Marmenom, sa kojima je poslao i Pavla, sina Petrovog brata od strica Brana (koga je on oslepeo dvadesetak godina ranije), da preuzme vlast u Srbiji.
Bugarske vojskovođe su umesto borbe, uputile Petru poziv za pregovore, kao kumu njihovog vladara i uz obećanje da mu se ništa neće dogoditi. Srpski knez je prihvatio ovakav poziv, ali je po dolasku u njihov tabor bio zavezan i poslat u Bugarsku. Pavle (917/918—921/924) je potom postavljen za novog kneza, a Petar je uskoro umro u bugarskom zatvoru. U istorijskim izvorima nema podataka o Pavlovom eventualnom učešću u bugarsko-vizantijskom ratu na Simeonovoj strani, ali je izvesno da je vodio doslednu probugarsku politiku. Takve okolnosti su navele vizantijskog cara Romana Lakapina (919—944) da tri godine posle Pavlovog dolaska na vlast (920. ili 921. godine) pošalje protiv njega vojsku predvođenu Zaharijom, Pavlovim bratom od strica (sinom Mutimirovog najstarijeg sina i naslednika Pribislava). U borbama koja su usledile, Zaharijine trupe su poražene, a on sam je zarobljen i poslan u Bugarsku, kao zarobljenik. mini|levo|280p|Simeon Veliki i Konstantin VII Porfirogenit (Ilustrovana „Hronika“ [[Jovan Skilica|Jovana Skilice, XI vek)]] Međutim, političke prilike na Balkanu, navele su Pavla da promeni svoju politiku i približi se Vizantiji. Ovaj njegov potez je primorao Simeona da ponovo vojno interveniše u Srbiji i ponovo izvrši promenu na srpskom prestolu. Na čelu bugarske vojske, on je 921/924. godine poslao nekadašnjeg vizantijskog štićenika Zahariju, koji se nalazio u bugarskoj tamnici. Nije poznato da li je do borbe uopšte došlo, ali je izvesno da je Zaharija uspeo da preuzme vlast, dok dalja Pavlova sudbina nije poznata.
Iako je na vlast došao podrškom bugarskog cara, Zaharija (921 /922 /923 —924    /926 ) je vrlo brzo prešao na stranu Vizantije i priznao vrhovnu vlast vizantijskog cara. Ovaj njegov potez je izazvao Simeonovu reakciju, tako da je on 922 /924. godine poslao protiv njega vojsku predvođenu Marmenom i Teodorom Sigricom. Njihov cilj bio je da trajno zauzmu Srbiju, pošto se ne pominje da su sa sobom vodili nekog od srpskih prinčeva, kao što je to bio slučaj u prethodnim bugarskim pohodima, kada su samo zbacivani prema Simeonu nelojalni kneževi. Međutim, bugarske snage su poražene, a Zaharija je glave i oružje dvojice bugarskih vojskovođa poslao u Carigrad, kao ratne trofeje.
Novi bugarski pohod usledio je 924. godine   (926 ), a uz vojsku je Simeon poslao i Časlava, Zaharijinog brata od strica Klonimira (sina srednjeg Vlastimirovog sina Strojimira). Zaharija se nije upustio u borbu sa Bugarima i pobegao je u Hrvatsku, nakon čega su bugarske vojskovođe pozvale srpske župane da dođu i priznaju Časlava za novog kneza. Župane koji su došli u njihov tabor, Bugari su pohvatali i zarobili, posle čega su upali u Srbiju i opustošili je. Zarobljene župane i Časlava su odveli u Bugarsku, dok dalja Zaharijina sudbina nije poznata, pošto se on više ne javlja u istorijskim izvorima.
Obnova Srbije
Bugarski car Simeon Veliki je umro 27. maja 927. godine, što je dovelo do velikih političkih promena na Balkanu. Novi bugarski car Petar I (927—969) zaključio je mir sa Vizantijom, čime je okončan višedecenijski sukob dve države.
Nakon Simeonove smrti, Časlav se vratio u Srbiju i uz vizantijsku podršku počeo da obnavlja kako državu, tako i vrhovnu vlast nad srpskim kneževinama. Dok većina istoričara    prihvata vest vizantijskog cara, hroničara i Časlavovog savremenika, Konstantina VII Porfirogenita (913—959), da je on sa četvoricom pratilaca pobegao iz Preslava u Srbiju, ima onih koji smatraju da je on vraćen u Srbiju u dogovoru novog bugarskog cara Petra sa vizantijskim vladarem i dedom njegove supruge Romanom I Lakapinom, da bi organizovao državu koja bi se suprotstavila prodoru Mađara iz Panonije. Takođe, mišljenja istoričara su podeljena i oko tačne godine njegovog povratka u Srbiju, tako da jedni smatraju da se vratio još 927. odnosno 928. godine, drugi da je u pitanju 931. godina  , a treći smatraju da je u pitanju 933/934. godina.
Porfirogenit navodi da je Časlav u Srbiji zatekao samo pedesetak muškaraca bez žena i dece, koji su preživljavali loveći, ali istoričari odbacuju ovakav opis prilika kao nerealan. On navodi da su srpske izbeglice iz okolnih zemalja (Bugarska, Hrvatska i druge) počele da se vraćaju u zemlju nakon Časlavovog povratka, posebno ističući da je deo Srba pobegao iz Bugarske u Carigrad. Njih je piščev tast i savladar Roman Lakapin zaodenuo i obdario, nakon čega ih je poslao u Srbiju. Pored toga je vizantijski car pružio Časlavu i finansijsku podršku, što mu je olakšalo obnavljanje i snaženje Srbije.
Smrt kneza Časlava
mini|levo|300p|Okvirni prikaz granica na Balkanu (oko [[960. godine), krajem Časlavove vladavine]] Poslednje godine Časlavove vladavine, njegove borbe sa Mađarima i pogibija, opisane su u „Letopisu Popa Dukljanina“. Iako se istoričari slažu da je to delo nepouzdano i fantastično, pogotovo u delovima koji se odnose na vreme pre sredine XI veka (tj. 1040. godine ), smatra se da bi ovi delovi mogli biti istorijski tačni , pošto odgovaraju tadašnjem stanju na Balkanskom poluostrvu.
Prema navodima Letopisa, mađarski velikaš Kiš je upao sa vojskom u Bosnu i započeo pljačkanje i pustošenje te oblasti. Srpski knez je sakupio vojsku i sukobio se sa mađarskim snagama u Drinskoj županiji, pored same reke (verovatno nizvodno od današnje Foče ). U borbama je poginuo sam Kiš, a mađarske snage su potučene do nogu. Kišova udovica je nakon toga zatražila vojsku od mađarskog kralja (tzv. Veliki vezir Mađara), da bi osvetila smrt svog muža. On joj je dao veliku vojsku sa kojom se uputila u Srem (današnja Mačva ) i u iznenadnom noćnom napadu na srpski logor, Mađari su zarobili Časlava. Prema naredbi Kišove udovice, Časlavu i svim njegovim srodnicima, koji su takođe zarobljeni, su zavezane noge i ruke, nakon čega su živi bačeni u reku Savu.
Vizantijski car, hroničar i Časlavov savremenik, koji je praktično jedini izvor o dešavanjima u Srbiji od doseljavanja do sredine X veka, ne pominje kraj njegove vladavine. Ovo je većinu istoričara navelo na zaključak da je Časlav umro nakon završetka spisa (delo je nastalo u periodu od 948. do 952. godine, dok su poglavlja o Južnim Slovenima završena 949. godine ) oko 950. godine ili nakon careve smrti 959. godine tj. oko 960. godine , ali ima i drugih mišljenja koja njegovu smrt smeštaju u 943. godinu.
Nakon smrti kneza Časlava, njegova država se raspala na manje kneževine, koje su nastavile svoje postojanje nezavisno jedne od drugih. Tokom njegove vladavine srušena i opustošena Srbija je obnovljena iz temelja i predstavljala je regionalnu silu koja je po snazi mogla da se meri sa susednom Bugarskom. Zbog toga se smatra jednim od najznačajnijih vladara iz porodice Vlastimirovića, čija je vladavina ostavila dubok trag u narodnoj svesti i sećanju.
Samuilovo carstvo
levo|300|mini|Pobednički povratak Jovana Cimiskija u Carigrad (Ilustracija na [[Svila|svili, X vek)]] Dolazak na vlast u Vizantiji, vojskovođe Nićifora II Foke (963—969), doneo je promene u bugarsko-vizantijskim odnosima. On je 965. godine odbio da plati Bugarima ugovoreni danak, njihove predstavnike je naredio da izbičuju, nakon čega je upao sa vojskom u Bugarsku. Zbog zauzetosti u borbama protiv Arabljana on je protiv Bugara upotrebio kijevskog kneza Svjatoslava I (945—972), koji je 968. godine pokorio, na kratko, Bugarsku. Napad Pečenega na Kijev primorao ga je da se povuče iz Bugarske i brani svoju prestonicu, ali se nakon pobede nad njima vratio na Balkan i zauzeo Bugarsku. Iste godine (969) došlo je do državnog udara u Vizantiji u kome je Foka zbačen i ubijen, a novi car je postao, takođe vojskovođa, Jovan I Cimiskije (969—976). On je poveo rat protiv Rusa i odlučnim pobedama 971. godine je uspeo da ih suzbije, a posle opsade Silistrije (u julu iste godine) i protera sa Balkana. Međutim, on je 10. januara 976. godine, preminuo, verovatno od tifusa, a vlast su preuzeli mladi sinovi Romana II (959—963), osamnaestogodišnji Vasilije II (975—1025) i šesnaestogodišnji Konstantin VIII (1025—1028), što je dovelo do građanskog rata oko vlasti u Vizantiji.
Samuilo je nastavio da proširuje svoje zemlje koristeći se unutrašnjim sukobima u Vizantiji i njenom zauzetošću na drugim stranama, prvenstveno pobunama u Maloj Aziji (pobuna Varde Sklira). Već 979. godine prodire u Tesaliju i neuspešno opseda Larisu, koju uspeva da zauzme 985. ili 986. godine, posle čega je preselio tamošnje Slovene u Makedoniju. Širenje slovenskog ustanka primoralo je mladog cara Vasilija II da 986. godine krene na Sofiju, koja je tada bila najistočniji Samuilov posed. Međutim, Vizantinci nisu otpočeli opsadu grada, već su zadovoljili blokadom koju su posle tri nedelje morali da prekinu zbog nedostatka hrane i povuku se ka Carigradu. Tokom povlačenja, ustanička vojska ih je, predvođena samim Samuilom, sačekala u klancima Trojanovih vrata (bitka kod Trojanovih vrata) i potukla ih do nogu 17. avgusta 986. godine. Posledica ovog poraza bilo je izbijanje novog građanskog rata u Vizantiji, koji je paralisao svaki pokušaj da se ustanak uguši.
Nasledio ga je sin Gavrilo Radomir (1014—1015), koga je u lovu, u avgustu ili septembru, 1015. godine ubio njegov brat od strica Arona (koji je ubijen po Samuilovom naređenju), Jovan Vladislav (1015—1018) i preuzeo vlast. Pored Radomira, po Vladislavljevoj naredbi, ubijena je njegova tadašnja (druga) supruga Irina iz Larise (njegova prva supruga je bila mađarska princeza koju je trudnu oterao), a njegov najstariji sin je oslepljen. Vladislav je potom pozvao Jovana Vladimira u Prespu, pod zakletvom da mu neće biti učinjeno ništa nažao. Prema navodu njegovog žitija, Jovan Vladimir je došao i na vratima crkve je ubijen po Vladislavljevoj naredbi 22. maja 1016. godine. Istorijski izvori ne donose podatke o njegovoj smrti, dok se u žitiju navodi da je njegova supruga prenela i sahranila njegovo telo u manastiru Bogorodice Krajinske na Skadarskom jezeru, u kome se potom zamonašila. Sam Vladislav je prvobitno sklopio mir sa Vizantijom, ali su borbe vrlo brzo nastavljene. On je početkom 1018. godine poginuo pri napadu na Drač, posle čega se njegova udovica predala Vasiliju II, čime je Samuilova država i definitivno propala, iako su pojedine njegove vojskovođe i pored toga, nastavile dalju borbu protiv Vizantije.
Propast Neretvljanske kneževine
300p|desno|mini|Neretvljanska krajina u [[9. vek|IX veku, prema srpskom gledištu]] 300p|desno|mini|Neretvljanska krajina u [[9. vek|IX veku, prema hrvatskom gledištu]] 300p|desno|mini|Neretvljanska krajina u [[9. vek|IX veku]] Nakon Samuilovog prodora na Jadran, Zadar i još neki primorski gradovi (koji su formalno priznavali vrhovnu vlast Vizantije), obustavili su plaćanje carskog tributa tj. poreza, koji je zvanično pripadao vizantijskom caru, ali je plaćan žiteljima Neretvljanske krajine, radi nesmetanog korišćenja zemljišta u zaleđima gradova. Kao odgovor na to, neretljanski gusari su presreli i zarobili četrdesetak Zadrana, što je pokrenulo mletačkog dužda Petra II Orseola (991—1009), koji se 9. maja 1000. godine uputio na istočni Jadran, da pošalje 10 lađa protiv njih. Oni su uspeli da iznenade neretljanske brodove između Lastova i Kače i zarobe deo njihovih prvaka, koji su sprovedeni u Trogir. Tokom Orseolovog boravka u Splitu, pred njega je izašla neretljanska delegacija koja je tražila da se njihovi sunarodnici oslobode, a da će njihov knez sa plemstvom dati svečano obećanje da više neće napadati mletačke lađe na Jadranu i da se odriču danka koji su im do tada Mlečani plaćali. Dužd je prihvatio njihov predlog i oslobodio sve, osim šestorice, koji su zadržani kao taoci koji garantuju isunjavanje dogovora.
On je posle ovoga napao i zauzeo Korčulu, posle čega se uputio ka Lastovu. Njegovi stanovnici su odbili duždev zahtev da poruše i napuste Lastovski grad, zbog čega je došlo do borbe, u kojoj su, na kraju, Mlečani odneli pobedu. Oba utvrđenja (na Korčuli i Lastovu) su posle ovoga porušena, čime je vekovni sukob Neretvljana i Mletačke republike o prevlasti na Jadranu, rešen u korist Mlečana, koji u maju 1000. godine, postaju suvereni gospodari Jadrana.
Pored primorskih kneževina, razvijala se i Dubrovačka republika na čijem čelu se nalazio izborni knez. Najstariji poznat po imenu, koji je pronađen u dubrovačkim arhivama, jeste Lampridije, koji se, oko 1023. godine, nalazio na čelu Republike svetog Vlaha.
Druga srpska država — Duklja Vojislavljevića
Dešavanja u Duklji posle smrti Jovana Vladimira nisu poznata iz istorijskih izvora, kao ni njegova veza sa njenim narednim poznatim vladarom Stefanom Vojislavom. Prema „Letopisu popa Dukljanina“, njegov otac je bio knez Travunije i stric Jovana Vladimira Dragomir, dok mu je majka bila ćerka župana Raške Ljutomira. Izvesne potvrde ovoga mogle bi se naći i kod vizantijskih hroničara, koji Stefana Vojislava nazivaju Travunjaninom Srbinom. mini|desno|350p|Smrt Romana Argira (Ilustrovana „Hronika“ [[Jovan Skilica|Jovana Skilice, XI vek)]] Letopis takođe navodi, da je, poput Jovana Vladimira, bio oženjen princezom iz Samuilove (976—1014) porodice sa kojom je imao petoricu sinova (Gojislav, Predimir, Mihajlo, Saganek i Radoslav). Slovenski ustanici koji su se 1072. godine pobunili protiv Vizantije, tražili su od Vojislavljevog sina Mihajla (oko 1050—1081) da im pošalje jednog od svojih sinova da ga proglase za cara i Samuilovog naslednika, što bi mogla biti potvrda njegovog braka sa nekom Samuilovom srodnicom.
Oko 1019. godine vlast u Duklji, kao vizantijski vazal, preuzeo je Stefan Vojislav (oko 1019—oko 1050). Nakon smrti Romana III Argira (1028—1034) 11.04., Vojislav je, najverovatnije naredne godine, zbacio vizantijsku vlast. Povod se može naći u politici novog cara Mihajla IV (1034—1041) koju je vodio njegov brat, evnuh Jovan Orfantrof. On je drastično povećao poreze i namete, koji nisu punili samo državnu kasu, već i džepove samog Jovana i njegovih rođaka. Pored toga on uvodi slovenskom stanovništvu da plaća poreze u novcu, umesto dotadašnjeg plaćanja u naturi, što dovodi do velikog revolta među Slovenima, koji će na kraju rezultovati otvorenom pobunom. Međutim, Vojislavljev otpor je brzo savladan i on se već 1035./1036. godine našao u Carigradu, kao vizantijski zarobljenik, a upravu nad Dukljom je preuzeo Teofil Erotik.
Slovenske pobune u prvoj polovini XI veka
Krajem 1037. ili početkom 1038. godine, on uspeva da pobegne iz zatvora i da se vrati u Duklju, iz koje je potisnuo vizantijskog namesnika, Teofila Erotika, o čemu svedoči zapis Jovana Skilice: „... Stefan Vojislav, arhont Srba, koji je bio pre kratkog vremena pobegao iz Carigrada i zauzeo zemlju Srba, proteravši odande Teofila Erotika“. Tokom zime 1039./1040. godine, jedan vizantijski brod se zbog olujnog vetra nasukao u Duklji, a njegov tovar, koji je činilo 10 kenterija zlata (7.200 zlatnih nomizmi ), Vojislav je zadržao za sebe. Vizantijski car je ovo iskoristio kao povod za napad na Duklju i u proleće 1040. godine je poslao na Vojislava vojsku predvođenu Georgijem Probatom. Međutim, njegove snage su se zagubile na nepoznatom terenu, što je Vojislav iskoristio i potpuno ih razbio.
300p|levo|mini|Petar Deljan biva proglašen za cara u [[Beogradu (Ilustrovana „Hronika“ Jovana Skilice, XI vek)]] Pritisci na slovensko stanovništvo, izazvani unutrašnjom krizom u Vizantijskom carstvu, doveli su do podizanja nove slovenske pobune, koja je u leto 1040. godine, izbila u Pomoravlju. Na čelu ustanka se našao izvesni Petar Deljan, koga su ustanici u Beogradu proglasili za cara, dok je on za sebe tvrdio da je unuk cara Samuila (sin Gavrila Radomira), za šta nema potvrde u istorijskim izvorima. Ustanici su oslobodili Niš i Skoplje, posle čega se ustanak proširio i na Povardarje. Podizanje ustanka je podiglo tenzije na carigradskom dvoru, tako da je kao posledica jedne dvorske spletke smenjen drački strateg i na njegovo mesto postavljen njegov, u lokalnom narodu omraženi, zamenik, što je dovelo do pobune i u dračkoj temi, na čijem čelu se našao izvesni Tihomir. Ustaničke vojske su se brzo spojile, a vođstvo nad njima je preuzeo Petar, pošto je Tihomir, po njegovoj naredbi, ubijen kamenovanjem.
300p|desno|mini|Deljan i Tihomir sa ustanicima (Ilustrovana „Hronika“ [[Jovan Skilica|Jovana Skilice, XI vek)]] Ovaj neuspeh je doveo do sukoba između Petra i Alusijana, koji je označen kao glavni krivac za poraz. Sam Petar je neposredno nakon toga oslepljen, po naredbi samog Alusijana, koji je posle toga napustio ustanike i pobegao u Vizantiju, tako da su ustanici praktično ostali bez vođstva. Sam ustanak je potom vrlo brzo ugušen, padom Ostrova, Prilepa i na kraju, Bojane (kod današnje Sofije). Dalja sudbina Petra Deljana nije poznata (vizantijski izvori navode da je zarobljen u završnim borbama i odveden u Carigrad ), dok su samom Alusijanu vraćeni posedi u Vizantiji (koji su mu oduzeti ranije, kada je smenjen sa mesta stratega Jermenije) i dodeljena mu je titula magistra.
Propast ove slovenske pobune, sredinom 1041. godine, omogućila je novom vizantijskom caru Konstantinu IX Monomahu (1042—1055), da u jesen 1042. godine pokrene novi napad na Stefana Vojislava i Duklju.
Bitka kod Bara i sticanje nezavisnosti
levo|mini|250p|Ostaci Starog Bara i tesnaci [[Rumija|Rumije u kojima je vođena Barska bitka]] Vizantijska vojska se od Drača uputila prema Skadru i Baru napadajući Duklju sa juga, dok je vizantijskim vazalima, raškom županu, bosanskom banu i zahumskom knezu Ljutovidu naređeno da sa svojim odredima napadnu sa severa. Pred jakim vizantijskim snagama, Vojislav se povlačio izbegavajući borbu i prepuštajući im teritoriju, tako da su Vizantinci bez borbe prolazili kroz Duljklju. Oni su tokom svog nadiranja ka zetskim klancima palili, pljačkali i robili oblasti kroz koje prolazili. Iako se nije upuštao u borbu zbog očigledne vizantijske brojčane nadmoći (savremeni izvori navode 40.000, pa i 60.000 vojnika , koje se danas smatraju preteranim, ali se vizantijska brojčana nadmoć ne dovodi u pitanje ), Vojislav je sa svojim snagama zaposeo visoke čuke i vrhove klanaca kojima su Vizantinci prolazili. Kada je procenio da je skupio dovoljno plena i zarobljenika, vizantijski zapovednik je naredio da vojska krene da se vraća iz unutrašnjosti Duklje ka primorju.
Putanja kojom su se Vizantinci vraćali išla je kroz uske prolaze koje je već zaposeo Stefan Vojislav. U iznenadnom noćnom napadu njegovih odreda na vizantijski logor u planinskim tesnacima, vizantijske snage su potučene do nogu, a tokom borbi je stradalo sedam njihovih zapovednika (stratega). On je ovom pobedom uspeo da sačuva nezavisnost Duklje, čime je ona postala prva južnoslovenska država koja je uspela da izbori svoju nezavisnost od Vizantije, kao i da proširi svoju vlast na okolne srpske kneževine (Travuniju i Zahumlje) koje su do tada bile vizantijski vazali. U znak sećanja na ovu pobedu, u Crnoj Gori se datum bitke proslavlja kao dan vojske Crne Gore. desno|mini|250p|Kneževina Duklja pod Stefanom Vojislavom, oko [[1050. godine]] Vizantijski izvori navode nedatirani podatak o Vojislavljevom susretu sa dubrovačkim strategom Kataklonom, koji je pokušao da ga zarobi na prevaru. Kada se Vojislavu rodio sin, on se ponudio da mu bude kum na krštenju. Usled uzajamnog nepoverenja, oni su se dogovorili da se nađu na ničijoj zemlji između Dubrovnika i Vojislavljevih zemalja. Sam Kataklon je pripremio dromone na moru koji je trebalo na njegov znak da iznenade Vojislava i zarobe ga. Međutim i sam Vojislav je došao na istu ideju i nedaleko od mesta sastanka je sakrio odred svojih ljudi. Na samom početku sastanka, Vojislav je dao znak svojim ljudima, koji su iznenadili Vizantince i zarobili stratega sa sinom i pratnjom, nakon čega su ih sproveli u Ston. Iako se ne navodi kada se odigrao ovaj događaj, uzima se da se to desilo nakon 1042. godine, jer se pre te godine Ston nije nalazio pod Vojislavljevom vlašću , iako ima onih koji ga smeštaju pre 1034. godine zbog rođenja Vojislavljevog sina („Letopis popa Dukljanina“ navodi da su mu sinovi 1042. godine već bili odrasli i učestvovali u bici).
Stanje neprijateljstva prema Vizantiji je nastavljeno do kraja Vojislavljeve vladavine tj. do sredine XI veka (između 1043. i 1050. godine). Nakon njegove smrti, došlo je do unutrašnjih borbi oko vlasti među njegovim sinovima, iz kojih je kao pobednik izašao Mihajlo (oko 1050—1081). Ima onih koji smatraju da mu je pobedu u tom ratu donela vizantijska podrška, pošto je on početkom svoje vladavine priznao vrhovnu vlast vizantijskog cara (oko 1052. godine ), nakon čega mu je dodeljena vizantijska titula protospatra, a možda je dobio i neku carevu srodnicu za suprugu. Izvesno je takođe, na osnovu vizantijskih izvora, da se pod njegovom vlašću pre 1072. godine našao i Kotor, što neki autori takođe povezuju sa priznavanjem vizantijske vlasti odnosno mirazom vizantijske plemkinje.
Naredne dve decenije, istorijski izvori ne znaju ništa o Mihajlu i njegovoj vladavini, tako da se on u tom periodu najverovatnije bavio sređivanjem unutrašnjih prilika u zemlji, jer Pop Dukljanin navodi da je Travunija na početku njegove vladavine pokušala da se odvoji.
Slovenski ustanak u Pomoravlju i Mihajlov rat sa Vizantijom (1072—1075)
Tokom 1071. godine, Vizantijsko carstvo doživljava slom i na zapadu (u aprilu Normani osvajaju Bari) i na istoku (26.08. Bitka kod Mancikerta), a građanski rat koji traje već pola veka ponovo izbija na površinu i zahvata Carstvo. Već naredne godine, Sloveni u Pomoravlju podižu novu pobunu predvođeni Đorđem Vojtehom. Oni su od Mihajla zatražili da im pošalje jednog od svojih sinova, da im bude vođa i da ga proglase za cara. Tako su se početkom jeseni 1072. godine, ustanicima priključili Mihajlov sin Bodin i vojvoda Petrilo sa odredom od 300 ljudi. Oni su zajedničkim snagama zauzeli Prizren i razbili vizantijsku vojsku, zarobivši tom prilikom duku Skoplja Mihajla Dalasina i vojskovođu Longivardopula, koji je poslan Mihajlu, dok su ustanici Bodina proglasili za cara Bugarske, pod imenom Petar III. Nakon toga je zauzeto Skoplje, posle čega se Bodin upućuje na sever ka Nišu, dok Petrilo sa delom snaga kreće na Kostur, zauzimajući usput Ohrid i Devol.
mini|levo|250p|Nekadašnja crkva svetih Srđa i Vaha u Carigradu, u kojoj je bio zatočen Konstantin Bodin Paralelno sa prodorima ustanika, Mihajlo je krenuo u ofanzivu ka Dračkoj temi. Međutim, već krajem godine Petrilova vojska je potučena kod Kostura, njegov zamenik je zarobljen, a on sam je uspeo da pobegne preko današnje Albanije ka Mihajlu. Poraz južne ustaničke armije, primorao je Bodina da se od Niša uputi nazad ka Kosovu, u pokušaju da spreči Vizantince da mu odseku odstupnicu ka Zeti. Mihajlo mu je u pomoć poslao svog nekadašnjeg zarobljenika i vizantijskog vojskovođu Longivardopula (koga je oženio svojom ćerkom) sa domaćim trupama ojačanim Normanima. Vojske su se spojile i kod Pauna na Kosovu je došlo do borbe u kojoj su ustanici potučeni, sam Bodin, koji se odlikovao snagom i hrabrošću, zarobljen je, dok je Longivardopul tokom borbe prešao na stranu Vizantinaca. Bodin je poslan u Carigrad, gde je bio zatvoren u crkvi svetog Srđa i Vaha, nakon čega je poslan u Antiohiju, odakle ga je spasao Mihajlo, potplativši mletačke trgovce da ga oslobode tokom uličnih nereda između Grka i Jermena, dok je Vojteh umro od posledica ranjavanja. Vojne operacije u dračkoj temi su nastavljene do 1075. godine, kada Nićifor Vrijenije suzbio Mihajlove snage i povratio granične utvrde prema Zeti, ali nije ulazio u nju, plašeći se da mu se ne ponovi vizantijski poraz kod Bara iz 1042. godine. mini|desno|250p|Ktitorski portret kralja Mihajla iz [[Crkva svetog Mihajla u Stonu|crkve svetog Mihajla u Stonu, nastao oko 1080. godine ]]