cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нови Сип
Демографија
У насељу Нови Сип живи 755 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,3 година (42,5 код мушкараца и 42,1 код жена). У насељу има 320 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,84.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Donnellson, Iowa
Donelson je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 912 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 912 stanovnika, što je 51 (5,3%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Taglio, Rovigo
Taglio je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14441 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Quota, Arezzo
Quota je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 699 m.
Henšela (pokrajina)
Henšela (arapski: ولاية خنشلة, Wilāyat Ḫanšala) je jedna od 48 Alžirskih pokrajina (vilajeta) na koji je Alžir od 1984. podjeljen.
Geografske karakteristike
Pokrajina Henšela se prostire na sjeveroistoku zemlje po stepskoj Visoravni slaništa i planinama Masiva Aures, na površini od 9,715 km² u kojoj živi 386,683 stanovnika.
Pokrajina Henšela graniči sa slijedećim Alžirskim pokrajinama; na sjeveru sa Um el Buagijem, sa zapada sa Batnom i Biskrom, sa istoka sa Tebesom i sa juga sa El Ujedom.
Pokrajina je administrativno podjeljena na 8 distrikta (daïrasa) i 21 općina (baladija).
Administrativni centar Pokrajine Henšela je grad Henšela.
Coyojil, Tumbalá
Coyojil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tumbalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 368 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 910 m.
Pradandons, Udine
Pradandons je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 214 m.
Robert Nivelle
Robert Georges Nivelle (Tulle, 15. listopada 1856. – Pariz, 22. ožujka 1924.) je bio francuski vojni zapovjednik koji je služio u Bokserskom ustanku i Prvom svjetskom ratu. Nivelle je bio izrazito sposoban zapovjednik i organizator artiljerije na razini regimenti i divizija, ali njegova karijera obilježena je katastrofalnim krahom njegove ofenzive u proljeće 1917. godine.
Rođen u Tulleu, Nivelle je 1878. godine diplomirao na École Polytechnique. Početak njegove vojne karijere obilježen je službama u artiljerijskim jedinicama u Indokini, Alžiru i Kini, samo da bi u listopadu 1914. godine, nedugo nakon početka Prvog svjetskog rata, bio imenovan brigadnim generalom. Tokom 1916. naslijedio je Philippea Pétaina na mjestu zapovjednika Druge armije u bitci za Verdun. Njegovi snažni artiljerijski protunapadi omogućili su Francuskoj da u samo par mjeseci vrati sva područja koja su Nijemci osvojili tokom prethodnih šest mjeseci. Ipak, general Charles Mangin i on već su bili optuženi da su nepotrebno žrtvovali previše života u Verdunu.
U prosincu 1916., na krilima uspjeha u Verdunu, Nivelle je unaprijeđen u vrhovnog zapovjednika francuskih trupa na Zapadnom frontu, gdje je naslijedio Josepha Joffrea. U izboru mu je pomogla njegova uvjerljivost kod francuskih i britanskih političkih lidera, kao i izvrsno poznavanje engleskog jezika. Nivelle je izjavio kako je uvjeren da njegove metode kod Verduna mogu pobijediti rat, a tadašnji britanski premijer David Lloyd George je zdušno podržao njegovu taktiku frontalnih napada te je britanske trupe u Francuskoj stavio pod Nivelleovu komandu. Ipak, Nivelle je s vremenom gubio podršku svojih časnika. Kontroverzna Nivelleova ofenziva započeta je u travnju 1917. godine na putu Chemin des Dames u manje od mjesec dana doživjela je katastrofalan i sramotan neuspjeh. Proboj na Zapadnom frontu nije ostvaren, a Francuska je pritom izgubila gotovo 200,000 ljudi. Posljedica toga bila je masovna pobuna koja je zahvatila gotovo polivicu Francuske vojske tako da ista tokom sljedećih mjeseci nije vodila nikakvu važniju ofenzivu.
Nivelle je u svibnju 1917. smijenjen s mjesta vrhovnog zapovijednika i poslan u Sjevernu Afriku. Naslijedio ga je Philippe Pétain. Nivelle se u Francusku vratio po završetku Prvog svjetskog rata, a umirovio se 1921. godine. Unatoč neuspjehu, dodijeljen mu je Veliki križ Legije časti. Preminuo je 22. ožujka 1924. godine u svom krevetu u Parizu. Pokopan je u muzeju Les Invalides.
Tantow
Tantov je opština u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Ukermark. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 756 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12073565.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ukermark Tantov se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Ukermark. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 18 metara. Površina opštine iznosi 35,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 756 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 21 stanovnika/km².
Zemaljsko antifašističko vijeće narodnog oslobođenja Bosne i Hercegovine
minijatura|[[Rada Vranješević govori na Prvom zasedanju ZAVNOBiH-a 1943.]] ZAVNOBiH (Zemaljsko antifašističko vijeće narodnog oslobođenja Bosne i Hercegovine) je bio najviši državni organ antifašističkog pokreta u Bosni i Hercegovini tokom Drugog svjetskog rata, te se razvio kao nosilac bosanskohercegovačke državnosti. Njegov predsjednik je bio Vojislav Kecmanović. Formiran je u novembru 1943. godine.
Prvo zasjedanje
mini|desno|Kuća u kojoj je održano prvo zasjedanje mini|desno|Dom ZAVNOBiH-a u Mrkonjić Gradu Prvo zasjedanje ZAVNOBiH-a počelo je u Mrkonjić Gradu 25. novembra 1943. u 19 sati. Završeno je iste noći (26. novembra) u 4 sata ujutro.
Ovoj osnivačkoj skupštini prisustvovalo je 247 delegata iz svih krajeva BiH, od kojih 173 sa pravom glasa. Na prvom zasjedanju, ZAVNOBiH je formalno konstituisan kao opštepolitičko predstavništvo Narodno-oslobodilačkog pokreta (NOP) Bosne i Hercegovine, ali je u stvarnosti i praksi djelovao kao njen najviši organ vlasti. Odbornici su usvojili Rezoluciju ZAVNOBiH-a i Proglas narodima BiH u kojima se ističe da ubuduće BiH i njene narode u zemlji i inostranstvu, mogu zastupati i predstavljati samo ZAVNOBiH i AVNOJ. Ovim aktima istovremeno je izražena odlučnost naroda BiH da njihova zemlja, koja nije ni srpska, ni hrvatska, ni muslimanska, nego i srpska i muslimanska i hrvatska, bude zbratimljena zajednica u kojoj će biti osigurana puna ravnopravnost svih Srba, Muslimana i Hrvata. Na zasjedanju je izabrana delegacija od 58 članova koja će predstavljati BiH na Drugom zasjedanju AVNOJ-a (29. novembar 1943). Istovremeno je konstituisano Predsjedništvo ZAVNOBiH-a, sastavljeno od 31 člana, sa dr. Vojislavom Kecmanovićem, ljekarom iz Bijeljine, kao predsjednikom.
U Mrkonjić Gradu se nalazi spomen-muzej prvog zasjedanja ZAVNOBiH-a, kao i dom ZAVNOBiH-a, koji predstavlja centar kulturnog i društvenog života grada, a koji je otvoren 27. novembra 1973. u okviru proslave 30-godišnjice prvog zasjedanja.
Drugo zasjedanje
Drugo zasjedanje ZAVNOBiH-a održano je 30. juna – 2. jula 1944. u Sanskom Mostu na kojem je 1. jula 1944. godine donesena deklaracija o pravima građana u BiH u kojoj stoji:
Oličena u narodno-oslobodilačkim odborima i ZAVNOBiH-u zajamčuje:
''* Ravnopravnost Srba, Muslimana i Hrvata BiH koja je njihova zajednička i nedjeljiva domovina;
Treće zasjedanje
Nakon ulaska partizanskih trupa u Sarajevo 26. aprila 1945. sazvano je i treće zasjedanje ZAVNOBiH-a koje je bilo posljednje ratno i uopšte posljednje zasjedanje ovog tijela.Državna struktura federalne Bosne i Hercegovine zaokružena je na Trećem zasjedanju ZAVNOBiH-a.Tada je, najprije, odobren rad Predsjedništva ZAVNOBiH-a između dva zasjedanja, a zatim se ZAVNOBiH konstituisao u Privremenu Narodnu skupštinu Bosne i Hercegovine.Tada je donesen Zakon o Narodnoj vladi Bosne i Hercegovine.
Palača
thumb|500px| [[Versajska palača je najveća palača na svijetu. ]] thumb|400px| [[Zabranjeni grad u Pekingu bila je palača kineskih careva od 14. do 19. stoljeća. ]] thumb|300px| Kraljevska [[Buckingham palača u Londonu iz 1703. godine. ]] Palača ili palata (latinski) je raskošna gradska rezidencija vladara feudalaca, plemića, ili danas predsjednika država, koja je dobila ime po rimskoj carskoj palači na Palatinu. Ponekad sinonim za tipološki slični dvor ili dvorac (kao Buckinghamska palača u Londonu) i velike moderne građevine (Palača Ujedinjenih naroda u New Yorku).
El Samán, Playa Vicente
El Samán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Playa Vicente.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 62 m.
Palača
Povijest
thumb|200px|Palača [[Umaid Bhawan u Jodhpuru (Indija) je danas jedna od najvećih privatnih rezidencija u svijetu. ]] thumb|200px| [[Palača Ujedinjenih naroda u New Yorku. ]] Palače su bile poznate još u drevnom Egiptu, Perziji (Perzepolis), Rimskom Carstvu (Neronova Zlatna palača, Dioklecijanova palača u Splitu i dr.).
Ixojátl, Tancanhuitz
Ixojátl je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tancanhuitz.
Palača
Povijest
U srednjem vijeku obično su utvrde koje su imale prije svega obrambenu ulogu te su građenu u skladu s njom. Gradili su se na uzvišenim humcima i okruženi drvenim ogradama i jarcima, zidovi su im bili i do pet metara debeli, opkopi oko dvoraca punili su se vodom kako neprijatelji ne bi mogli potkopati zidine, a okrugle kule na njihovim kutovima bile su izbočene kako bi strijelci mogli gađati u svim smjerovima. Najsvečanija je bila Velika dvorana u kojoj je vladar primao goste i održavao svečanosti.
Sabka
Sabka (arapski: سبخة, sabẖa) su slaništa po ravnicama i geološkim depresijama, uobičajena duž obala Sjeverne Afrike i Arabije.
Palača
Povijest
Islamski vladari su gradili svoje palače na obroncima planina odakle su vladali gradovima u dolini (Alcazar u Segoviji). Raskošne su palače građene tako da u njima ostane ugodno svježe čak i za dugih ljetnih vrućina. Imale su i velika dvorišta s vrtovima, bazenima i fontanama (Alhambra u Granadi).
Ixojátl, Tancanhuitz
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 421 m.
Sabka
Karakteristike
Sabke su velike obalne plimne ravnice, povezane sa lagunama, čije su vode pune soli. U njima se za oseke događaju karakteristični geološki procesi vezani za kopno, to se prije svega odnosi na taložni materijal. Nasuprot tome u vrijeme plime prevladavaju procesi uvjetovani podvodnim - morskim ambijentom.
Sabke najčešće graniče sa pješčanim dinama i imaju meka, ali nepropusna dna, zbog periodičnih poplava i isparavanja. Koncentracija morske vode i kapilarno ispuštanje podzemnih voda rezultira taloženjem gipsa, kalcita i aragonita. Pretpostavlja se da je najveći dio sabki u geološkoj historiji bio mali morski zaljev sličan bazenu, nastao evaporacijom.
Palača
Povijest
U Italiji od renesanse se razvija tip gradske palače (Palazzo) s krilima, otmjenim dvorištem, često s trijemovima i parkom (kao Palača Pitti u Firenci''. Palladijeve palače i vile (npr. Vila Rotonda) su bile praktična, aktivna gospodarstva za bogate venecijanske obitelji koje su osiguravale osvježavajuća utočišta za ljeto. Upravo su ove paladijske vile poslužile kao uzor za engleske i američke ladanjske dvorce u 18. stoljeću.
Procvat palače je doba baroka, kada su apsolutni vladari u strahu od gradskih pobuna podizali raskošne palače na selu odakle su okruženi svojim dvorjanima nastavljali sigurno upravljati zemljom (npr. Versajska palača). Tada su izgrađene mnoge i danas najpoznatije palače u europski metropolama. Te su palače imale prekrasne salone za dvorska slavlja ukrašene tapiserijama, zrcalima, slikama i kipovima koji su uzdizali kraljeve pobjede, podsjećali na velika djela rimskih careva (s kojima su se poistovjećivali) ili epizode iz grčke mitologije.
Sabka
Karakteristike
Sabka se dijele na obalne i kopnene, a to zavisi o nihovim talozima.
Vrelo Bosne
Vrelo Bosne je izvor rijeke Bosne pored Ilidže, na periferiji Sarajeva u Bosni i Hercegovini.
Sabka
Karakteristike
U obalnim sabkama utjecaj kopna na taložne procese vidi se u njihovim vodama zasoljenim muljnim karbonatima nalazi puno kopnenih taloga. Za razliku od tog u sastavu kopnenih sabki dominira pijesak sa dina, a utjecaj mora vidi se po karbonatnim česticama koje nanose vjetrovi, najčešće su to skeleti litoralnih morskih životinjica čije su kućice od kalcita. To cikličko izmjenjivanje morskih i kopnenih taloga značajna je karakteristika sabki.
Vrelo Bosne
Karakteristike
Vrelo Bosne je splet nekoliko jakih kraških izvora na nadmorskoj visini od 492 m u podnožju planine Igman. Kako je to tradicionalno izletište Sarajlija, odavno je uređeno brojnim šetnicama sa mostićima preko brojnih potoka i otoka između njih. Pored tog tu su i brojni restorani i par hotela. Pošto se radi o vodi visoke kvalitete, uz izvorište je napravljena pumpna stanica sarajevskog gradskog vodovoda.
Sabka
Karakteristike
U sabke se ubrajaju i plimne ravnice po suhim pustinjama, koje u svom sastavu, zbog evaporacije, imaju razne solne taloge. Tipičan primjer takvih sabki su dijelovi obale Perzijskog zaljeva u Emiratu Abu Dabi.
Vrelo Bosne
Zaštićeno područje
Područje Vrela Bosne je zaštićeno područje sa dvije zaštićene zone
El Cuadrado, Rancho, San Francisco de los Romo
El Cuadrado, Rancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini San Francisco de los Romo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1912 m.
Trebbio
Trebbio ima više značenja:
Victoria Beckham
Viktorija Kerolajn Adams (rođena 17. aprila 1974), poznatija kao Viktorija Bekam, jeste engleska pevačica, kantautorka, plesačica, glumica, modni kreator i pisac. Svetsku slavu je dostigla kao „Poš Spajs“ (Posh Spice), jedna od pet članica ženske pop grupe Spajs gerls. Nakon prestanka rada grupe, započinje solo karijeru i objavljuje album Victoria Beckham. Takođe je objavila četiri singla koji su dostigli top deset na muzičkoj listi u Ujedinjenom Kraljevstvu.
Bekamova je veći uspeh postigla kao modni dizajner, i važi za međunarodnu ikonu stila. Po prvi put se našla u ulozi modnog dizajnera kada je 2004. kreirala liniju džinsa za modnu marku „Rock & Republic“. Uskoro je uspostavila sopstvenu modnu liniju, „dVb Style“, u okviru koje je dizajnirala naočare za sunce, parfeme, ručne torbe i nakit. Takođe je objavila dve knjige — jedan modni vodič i jednu autobiografiju.
Udata je za engleskog fudbalera Dejvida Bekama, sa kojim ima tri sina — Bruklina, Romea i Kruza. Njihovo zajedničko bogatstvo procenjeno je na 125 miliona britanskih funti.
Detinjstvo i počeci
Viktorija Kerolajn Adams je rođena kao kćerka Entonija i Džeklin Adams u bolnici „Princeza Aleksandra“ u Harolu, Eseks, a odrasla je u Gofs Oaku, Hertfordšir. Entoni Adams je bio inženjer elektrotehnike te su, zbog uspeha porodičnog posla, Bekamova, njena sestra Luiz i brat Kristijan, rasli kao deca više klase. Bekamova je pohađala srednju školu „Sveta Marija“. Stidela se bogatstva svoje porodice i često je molila svog oca da je ne dovozi u školu njihovim rols rojsem. Bekamova je rekla da je, tokom školovanja, bila predmet podsmeha i da se osećala „kao autsajder“. „Deca bi bukvalno uzela bilo šta i gađala me time. A ja sam samo stajala, sama. Niko nije bio sa mnom. Nisam imala prijatelje“, prokomentarisala je.
Nakon što je odgledala mjuzikl Slava, Bekamova je odlučila da će jednoga dana postati poznata. Tada su je roditelji upisali u pozorišnu školu „Džejson“. Sa sedamnaest godina se upisala u višu pozorišnu školu „Lejn“ u Sariju, gde je studirala ples i manekenstvo i bila član benda Persuasion.
Spajs gerls
thumb|200px|upright|left|Viktorija Bekam na koncertu [[Spajs gerls 2007.]] Bekamova 1994. godine postaje članica ženske grupe Spajs gerls, najpre nazvane „Touch“, zajedno sa Emom Banton, Melani Braun, Džeri Halivel i Melani Čizom. Svih pet devojaka su se prethodno javile na oglas u časopisu Scena u martu 1993, u kome su se tražile „ambiciozne, otvorene devojke koje umeju da pevaju i plešu“. Grupa 1996. godine objavljuje singl „Wannabe“, koji postaje broj jedan u Ujedinjenom Kraljevstvu, Sjedinjenim Američkim Državama i još dvadeset i devet zemalja. Spajsice su potom objavile devet singlova koji su dostigli broj jedan u Ujedinjenom Kraljevstvu, i studijske albume Spice, Spiceworld i Forever. Mediji su svakoj članici dodelili odgovarajući nadimak, te je tako Bekamova postala „Poš Spajs“, zbog svoje elegancije, markirane odeće poput male crne haljine i svoje ljubavi prema obući na visoku štiklu. Spajs gerls su postale jedan od najuspešnijih pop izvođača devedesetih, prodavši preko 55 miliona nosača zvuka. Nakon objavljivanja albuma Forever, koji je bio manje uspešan od svojih prethodnika, grupa prestaje sa radom, a njene članice se posvećuju solo karijerama.
Spajs gerls 2007. potvrđuju planove da se ponovo okupe radi turneje The Return of the Spice Girls, tokom koje su članice grupe zaradile preko deset miliona britanskih funti. Bekamova je prethodno izjavila da ona i njene bivše kolegenice iz benda imaju svoje solo karijere na raznim poljima: „Svaka od nas i dalje radi ono svoje“. Kompilaciju hitova Greatest Hits su objavile u novembru, a turneja je počela 2. decembra 2007. Bekamova je tada izjavila: „Želela sam da moja deca vide da je i njihova mama nekada bila pop zvezda“.
Nakon što je Bekamova, zarad turneje, svoju kosu ofarbala u smeđu boju, rekla je da su njeni sinovi reagovali rečima: „O, moj Bože, to je Poš Spajs. Vratila se“. Tokom jednog koncerta Spajs gerls u Londonu, njeni sinovi su joj se pridružili na sceni tokom izvođenja pesme „Mama“, zajedno sa decom ostalih Spajsica. Bekamova je jedina članica grupe koja tokom turneje nije izvodila neku od svojih solo pesama. Jedan kritičar je zapisao: „Radost publike najveća je kada Poš peva svoje solo delove. I ona to zna — izgleda da joj to daje sve više samopouzdanja kako šou teče“. Pred turneju, Spajsice su takođe snimile dokumentarac Giving You Everything, kao i reklamu za supermarket „Tesco“, za koju je svakoj isplaćeno milion britanskih funti.
Solo pevačica
Svoj prvi solo singl „Out of Your Mind“, snimljen u saradnji sa grupom Truesteppers, Bekamova objavljuje 14. avgusta 2000. Singl je dostigao drugo mesto na muzičkoj listi u Ujedinjenom Kraljevstvu i četvrto mesto u Irskoj i Španiji. Pre no što je pesma zvanično objavljena, Bekamova je izvela „Out of Your Mind“ na humanitarnom koncertu u Londonu pred stotinu hiljada ljudi.
Njen sledeći singl, „Not Such an Innocent Girl“, objavljen je 17. septembra 2001, i dostigao šesto mesto u Ujedinjenom Kraljevstvu. Prvi i jedini solo album Bekamove, Victoria Beckham, u prodaji se našao 1. oktobra 2001. i dostigao deseto mesto u Britaniji. Snimanje albuma koštalo je pet miliona funti, te je prodaja od sto hiljada primeraka bila prilično razočaravajuća. Drugi singl sa albuma, „A Mind of Its Own“, dostigao je isti uspeh na britanskoj listi kao i „Not Such an Innocent Girl“. „I Wish“ je bio najavljen kao treći singl sa albuma, ali nikada nije zvanično objavljen. Nakon objavljivanja svoje druge trudnoće, Bekamova je prekinula saradnju sa izdavačkom kućom „Virgin Records“. Bekamova je 2002. potpisala ugovor sa izdavačkom kućom „Telstar“ i provela gotovo celu godinu snimajući svoj drugi album Open Your Eyes. Ona je tada objavila singl „Let Your Head Go“, ali je, razočarana rezultatima, odustala od objavljivanja albuma. 2003. je izdala dupli singl „Let Your Head Go“/„This Groove“, koji je zauzeo treću poziciju na britanskoj listi. Još jedan planiran solo album, Come Together, nikada nije objavljen. Bekamova je jedina Spajsica koja nije imala broj jedan singl u svojoj domovini, ali je takođe jedina čija su se sva izdanja pozicionirala među top deset. Nakon objavljivanja „Let Your Head Go“/„This Groove“, ona je potpuno odustala od solo muzičke karijere.
Knjige
Bekamova je svoju autobiografiju Učiti kako se leti (Learning to Fly) objavila 13. septembra 2001. Naslov knjige uzet je iz jedne pesme iz mjuzikla Slava, koji je Bekamova obožavala kao dete. Knjiga dokumentuje njeno detinjstvo, karijeru sa Spajs gerls, njen brak i porodični život, kao i njenu karijeru u tom trenutku. Autobiografija je postala jedan od najprodavanijih knjiga u Britaniji 2001. godine, prodavši se u više od pet stotina hiljada primeraka. Prezentaciju knjige na televiziji je pratilo devet miliona ljudi.
Moda
Viktorija 2000. postaje "britanski ambasador" modne kolekcije Dolče i Gabana. Takođe, uradila je nekoliko modnih revija za svog dobrog prijatelja Roberta Kavalija, na čijim je revijama nosila nekoliko haljina.
Njena lična modna kolekcija, nazvana jednostavno - Vitkorija Bekam, počela je da izlazi 2004. godine, i od tada niže uspehe. Na odeći, Viktorija ostavlja i svoj logo, u vidu svojih inicijala VB (VB). Njena prva linija odeće bila je u rok uličnom stilu i sastojala se pretežno od stvari od teksasa - pantalona, jakni i suknji. I svaki komad odeće imao je logo VB.
Sem što je modni kreator, Viktorija je i poznati stilista. Ona je 2007. "obukla" Toma Kruza i njegovu ženu Kejti Holms za dodelu nagrada "Oskar". Takođe je u martu 2007. odredila stajling Kejti Holms na fotosetu za magazin US Harpers Bazaar. U junu 2007. bila je sudija na Graduate Fashion Week u Londonu, a 5. juna 2007. magazin Glamour magazin proglasio ju je "Ženom godine". 14. juna 2007. se pojavila njena modna linija dVb denim, dizajnirana specijalno za američko tržište. U septembru 2007. izašle su dve njene kolekcije, Intimately Beckham Night i His & Hers, kao i svoju debitantsku kolekciju kozmetike, V-Sculpt.
Privatni život
Viktorija se 1999. udala za fudbalera Dejvida Bekama, sa kojim je dobila tri sina: Bruklina (1999), Romea (2001) i Kruza (2005).
Viktorija i Dejvid počeli su da izlaze 1997. godine, a upoznali su se na jednoj od utakmica Mančester Junajteda, u kome je Dejvid tada igrao. "Kada sam video Viktoriju u spotu Spajsica, rekao sam drugu - ovo je devojka koju želim da oženim!", rekao je Dejvid kada se 1999. oženio Viktorijom. Kada je počeo da izlazi sa njom, rekao je: "Bio sam ubeđen da je dolazila zbog drugih igrača". Ali se prevario! Viktorija je redovno dolazila na utakmice da bi videla baš njega. Dejvid je zaprosio Viktoriju 24. januara 1998. godine, i ona je pristala. 4. marta 1999. rođen je njihov sin Bruklin Džozef. Tačno četiri meseca kasnije, njih dvoje su se venčali u jednom zamku u Irskoj. Venčanju su prisustvovale tri Spajsice, Melani Braun, Ema Banton i Melani Čizom. Njihov drugi sin, Romeo Džejms, rođen je 1. septembra 2001. godine. I Bruklinu i Romeou kumovi su bili pevač Elton Džon i glumica i model Elizabet Harli. Njihov treći sin, Kruz Dejvid, rođen je 20. februara 2005. Bekamovi su rekli da bi voleli da imaju mnogo dece, kao i da sada posebno žele kćerku. Bekamovi trenutno žive u Los Anđelesu, gde Dejvid igra za tim LA Galaksi.
Bekamovi su bliski prijatelji sa bračnim parom Tom Kruz-Kejti Holms, kao i sa Dženifer Lopez-Mark Entoni. Viktorija je kuma Bluebel Madoni, kćerci Džeri Halivel. 24.07.2013.Pocela je proces razloda od njenog muza biveg fubalera Dejvida Bekama
Al Ḩamādīyah, Hajjah
Al Ḩamādīyah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 624 m.
Seymour, Missouri
Simor je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.921, što je 87 (4,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Centreville, Illinois
Centreville je град u američkoj saveznoj državi Ilinois. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.309 stanovnika.
San Savino, Forlì-Cesena
San Savino je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Santa Magdalena, Burgos
Santa Magdalena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Burgos.
San Savino, Forlì-Cesena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 270 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 169 m.
Santa Magdalena, Burgos
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 185 m.
Seminole County, Oklahoma
je okrug u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 25.482, što je 588 (2,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Toranj (Velika)
Zemljopis
Toranj je smješten 6 km jugozapadno od Velike, susjedna naselja su Oljasi na zapadu, Biškupci na sjeveru, Antunovac na istoku i Krivaj na jugu.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine Toranj je imao 181 stanovnika, dok je prema popisu stanovništva iz 1991. godine imao 197 stanovnika.
Trebbiola
Trebbiola ima više značenja:
Mehmed II
Mehmed II (zvani Fatih - Osvajač; 30. mart 1432 — 3. maj 1481) je bio osmanski sultan 1451—1481. Bio je darovit, borben i veoma preduzimljiv. Iz osnova je izmenio kartu Balkana.
Odmah na početku svoje vladavine raskinuo je tradiciju na dvoru u Brusi. Mehmed II je pogubio svoju braću, koja su mu vladavinu mogla dovesti u pitanje, i time uveo običaj bratoubistva u vladarskoj porodici koji će se primenjivati u načelu pri svakoj budućoj promjeni i dolasku na vlast novih sultana. Njegova osvajanja su prevazilazila granice koje su osvojene za vladavine njegovog oca. Za vreme njegove vladavine je zauzet Konstantinopolj, u kome je vladao Konstantin XI Paleolog. Pripreme su počele 1452. godine izgradnjom utvrđenja Rumeli Hisar na Bosforu. Posle velike opsade i uporne odbrane, 29. maja 1453. godine pao je Konstantinopolj. Poslednji vizantijski car, Konstantin XI herojski je poginuo pri odbrani grada. Usledio je strašan pokolj stanovništva, a sultan je odobrio svojoj vojsci, u skladu sa običajima, tri puna dana za pljačku. Monah Genadije Skolarh je postao Vaseljenski patrijarh. U godinama od 1458—1459, Srbija je konačno pala pod tursku vlast. Godine 1460. je pala Moreja, deo Peloponeza pod vizantijskom vlašću, a 1461. godine Turci su osvojili crnomorske gradove Amaseju i Trapezunt. U narednim godinama, po naređenju sultana Fatiha, je proterao Mihaloglu Ali Beu vlaškog kneza po imenu Vlad Drakul iz njegovog carstva i zauzeo još đenovljanski Lezbos. Godine 1463—1464. Bosna je pala pod tursku vlast, a 1463. godine počeo je rat sa Venecijom. Glavno poprište rata bilo je Egejsko more. Godine 1471. je sultan izgradio tvrđavu Šabac u blizini Beograda, grada kojeg je i sam bezuspješno opsjedao. Mehmed II ratovaše na ugarskom i austrijskom području, vodio je rat protiv Venecije. Godine 1475. zauzeo je Kafu (đenovljanski posed) i podredio sebi Tatarski kaganat na Krimu. Mirovnim sporazumom sa Venecijom morali su im Turci prepustiti nekoliko gradova u Albaniji i na Peloponezu. Godine 1479. je zauzela osmanska flota Jonska ostrva i Otranto u Južnoj Italiji. 3. maja 1481. umro je sultan Mehmed II od posledica napada gihta. Njegovi posmrtni ostaci su pokopani u turbetu Fatihove džamije, koje je on za života dao izgraditi u Konstantinopolju. Sultan je za života pokazao interes za nauku, poeziju, ali ipak, ljudi su ga se bojali zbog surovosti. Mehmed je osvojio Konstantinopolj, koji je opsedao njegov predak sultan Bajazit Munjeviti.
Prva vladavina
300p|mini|desno|Slika [[Jan Matejko|Jana Matejka iz 1879. godine, koja predstavlja bitku kod Varne]] Osvajač je prvi put došao na presto sa svojih 12 godina, u avgustu 1444. godine, pošto mu je otac abdicirao da bi se borio protiv Karamana u Maloj Aziji. U septembru 1446. otac ga je zamolio da mu prepusti presto i on je to učinio.
Marcel Camus
Marcel Camus (21. april 1912 – 13. januar 1982) bio je francuski filmski režiser, najpoznatiji po filmu Orfeu Negro koga je snimio u Brazilu, i sa kojim je osvojio Zlatnu palmu i Oscar za film na stranom jeziku.
Mehmed II
Bitka kod Varne
Hrišćani za to vreme nastavljaju svoj, do sada, veličanstveni krstaški rat protiv Turaka. Hrišćanska vojska stigla je 20. septembra 1444. u Oršavu i tu počela prelaziti Dunav. Kroz Srbiju se nije išlo. Jedno zbog držanja srpskog despota, a drugo što se činilo, da je preko Bugarske neposredniji put za Carigrad. Hrišćanska vojska, većinom konjica, brojala je 16.000 ljudi, kojoj se kod Nikopolja pridružilo 4.000 Vlaha, pod vođstvom vlaškog princa Mirče. Hrišćanska vojska je na ovom putu osvojila Vidin (septembar), Suzmen (oktobar) i Porvadiju (6. novembar). Hrišćanima se ovde nije pridružio despot, a nije ni Skender-begu dozvolio prolaz, kroz Srbiju. Za to vreme Vladislavu stigoše vesti da je Mehmedov otac razbio hrišćansku flotu. Kod Varne je došlo do odlučne bitke 10. novembra. Sa brojnom nadmoćnošću Turci (u bici učestvovalo 100.000 Turaka) su strahovito porazili hrišćane i ugarski kralj Vladislav je na kraju bitke poginuo tako što su ga teško ranjenog Turci oborili sa konja i ubili, a njegov ubica je bio nagrađen. Pored Vladislava pogiboše i mnogi ugledni mađarski velikaši, među kojima i Kardinal Cezarini, kao i 2 biskupa. Spasao se veliki ugarski vojskovođa Janoš Hunjadi sa malim brojem vojnika. Ovom bitkom Murat je utvrdio Tursku vlast na nekoliko vekova.
Posledice bitke
Jadni vizantijski car Jovan morao je sačekati pobednika sa čestitkama i počasnim darovima. Njegov brat Konstantin je, međutim, nastavio svoje osvajačke pohode u Grčkoj. On je ponovo osvanuo u Beotiji i proširio svoju vlast na Fokis i ostalu Grčku sve do Pinda. Činilo se da u poslednjem trenutku na drevnom helenskom tlu izrasta nova Grčka kao naslednica Vizantije, ali je smelog despota ubrzo stigla osveta pobednika iz Varne.
Ponesen pobedom sultan je ljuto kaznio sve one, koji mu se behu zamerili. Uplašene jadranske republike, Venecija i Dubrovnik, pohitaše da opravdaju svoje učešće bacajući svu krivicu na papsku kuriju. Despot Đurađ ostao je pošteđen.
Na vesti o hrišćanskoj katastrofi pod Varnom bio se naročito uplašio bosanski kralj Tomaš. On se odjednom video osamljen, zamerivši se ne samo Turcima, nego i despotu i vojvodi Hercegovine, Stepanu. Jedini naslon činilo mu se da može naći kod Mlečana. On je s toga i pokušao stupiti s njima u bliže veze. Nudio im je, pored produženja saveza protiv Stepana, neke gradove oko Poljica, a tražio je, u isto vreme, i konačišta kod njih u slučaju nevolje. Mlečani su mu obećali samo ovo poslednje, a ostalo su sve ljubazno otklonili bojeći se ma kakvih ugovornih obaveza, koje bi ih mogle dovesti u nove sukobe. Kralj se obraćao i papi, iako mu ovaj nije mogao pružiti stvarne pomoći. Na papskoj kuriji rado su prihvatali svaku "zabludelu ovcu", koja se vraćala u krilo rimske crkve, a naročito ljude na tako visokim položajima, kao što je bio Tomaš. Njega su želeli zadržati posebno još i s toga, da se jedan balkanski vladar nađe opredeljen više za stvar hrišćanske lige. Da pojača kraljev ugled papa Evgenije je 29. maja 1445. naknadno legitimisao drugi brak njegova oca. Tako Tomaš nije više mogao biti označavan kao "nezakoniti" sin. Drugim aktom papa je razveo kraljev brak sa ženom pučankom. Tim je Tomaš mislio popraviti svoj lični ugled kod plemstva; u narodu, međutim, samo ga je pogoršao. I ono proveravanje i ovaj neopravdani raskid sa ženom još više su otuđili narod od dvora, koji ni inače nije bio mnogo popularan, i tumačeni su samo na kraljevu štetu.
Na istočnoj strani kralj je s plemićem Ivanišem Pavlovićem bio prodro duboko u oblasti vojvode Stepana. U leto 1445. očekivalo se u Dubrovniku, da će njihove vojske preko Jasena izbiti sve do Trebinja. Pod njihovim pritiskom Stepan je 23. avgusta sklopio mir s Mlečanima odrekavši se i Omiša i Bara. Dobio je natrag samo svoje privatne posede u Mlecima, Zadru i Kotoru i isplatu takozvanih kotorskih dohodaka. Posle dužih pregovora izmirio se Stepan u maju 1446. i sa bosanskim kraljem. Ovoga su zabrinjavali turski uspesi i nesređeno stanje u Mađarskoj, a u velikoj meri bojao se i zbog pouzdanih vesti, da saveznik i zaštitnik Stepanov, kralj Alfons Aragonski, po tradiciji napuljske kuće, postavlja svoju kandidaturu na upražnjeni mađarski presto i da misli sa Stepanova područja, sa Neretve i preko Bosne, uspostaviti veze sa Mađarskom. U Milodražu, 19. maja, došlo je do sastanka između kralja i Stepana. Da izmirenje bude što čvršće kralj Tomaš se oženio Stepanovom ćerkom Katarinom. Ovom vezom dobili su nesumnjivo obojica. Kralj je dobio kao srodnika najmoćniju ličnost tadašnje bosanske države, a Stepan je ovim potezom povratio sav svoj izgubljeni prestiž zbog poslednjih neuspeha. Njih dvojica, združeni, bili bi stvarni i moćni gospodari bosanske države.
Bili bi doista, ali nisu bili. Izmirenje između kralja i Stepana pokvarilo je odnose između Stepana i despota. Đurađ nije prežalio Srebrenice i za vreme borbi između kralja i humskog vojvode on je ponovo povratio. Bosanci su je zatim preoteli. Taj bogati grad ostao je stalno kao jabuka razdora između Bosne i Srbije i sav je obliven bratskom krvlju.
Pomoć Stefanu Vukčiću
U Dubrovnik stiže vest, da je novi sultan dao slobodno ruke Hercegu Stepanu, pošto Republika priznaje vrhovnu vlast njemu neprijateljskog mađarskog dvora. Uplašeni Dubrovčani obratiše se hitno starom despotu, da se ovaj zauzme za njih i na Porti i kod Stepana. Mađarski poslanik, koji je bio došao Stepanu, nije postigao mnogo, isto kao ni poslanstvo kralja Tomaša. Dubrovčani su se, u nevolji, obratili ponovo i mađarskom i bosanskom dvoru i dalmatinskom banu Petru Talovcu tražeći stvarnu vojničku pomoć ili što neposrednije posredovanje. Pozivali su Hunjadija, da on lično dođe u Bosnu. Tom prilikom mogao bi osvojiti grad Hodidjed, koji su Turci držali, i preseći učvršćivanje Turaka i turskog uticaja u toj oblasti. Iako je pomogao Hercegu, Mehmed je na kraju posredovao za mir između njega i Dubrovnika. Poseban izaslanik, Amurat, "rob cara turskog", došao je u januaru 1452. u Dubrovnik s tri Hercegova čoveka, da na licu mesta izvidi i reši spor. Formalno se dospelo do nekog sporazuma, ali čim se Turčin udaljio došlo je do novih neprijateljstava.
Bosna se miri sa Srbijom
Za novog sultana Mehmeda II verovalo se, da ima izvesnih obzira prema srpskom despotu zbog despotove ćerke, umne sultanije Mare, koja je vaspitavala Mehmeda i koju je on veoma cenio. Zbog sukoba sa Mađarima despot se i sam bio znatno približio Turcima, mada između njih nikad nije bilo pravog uzajamnog poverenja. Sam je Hunjadi vezao svoj dolazak u Bosnu za izmirenje s despotom; i sam Tomaš video je, da bez tog ne sme da se upusti ni u kakvu težu obavezu. I on je molio Dubrovčane da posreduju za mir. Ovi su to odmah prihvatili i počeli rad.
Odnosi sa susedima na početku vladavine
mini|desno|Mehmed Osvajač Sultan Mehmed II, veoma obrazovan i uman vladar, sa znanjem nekoliko jezika, među kojima i srpskog, koji je naučio po svoj prilici od sultanije Mare, bio je čovek veoma smeo i širokih poteza. Učenost mu nije sputavala volju; činila ga je samo prilično skeptičnim i nimalo religioznim. Nije trpeo dvolične odnose, niti se lako zadovoljavao kompromisima. Njegova je misao bila da stvori snažno, centralističko Osmansko Carstvo pod turskim vođstvom i s turskim obeležjem i da učini kraj kolebanju malih i nedovoljno lojalnih balkanskih gospodara. Od tih svih vladara on je, iz početka, imao najviše obzira prema despotu Đurđu. Kao posrednik je služila sultanija Mara, despotova kći, vaspitačica Mehmedova, koja mu je otvorila evropski svet. Obnovio je odmah ugovor sa despotom i posredno, preko Mare, dao je Srbima na upravu Toplicu i Dubočicu. Obnovio je na početku svoje vlade ugovore i sa ostalim susedima, želeći da se ponajpre potpuno snađe u poslovima i učvrsti ličnu vlast.
Sultanova pažnja prema despotu i Mari nije ostala nezapažena. Dubrovčani su čestitali Đurđu, a bosanski kralj se reši da se s njim nagodi. Posle izvesnog otezanja i nagađanja i jedne turske demonstracije on je ipak, u julu 1454., vratio despotu Srebrenicu, iako teška srca. Na sporazum su se odlučili čak i Mađari. U Smederevu 7. avgusta sklopljen je ugovor o izmirenju između despota i Hunjadija. Da bi to izmirenje postalo što trajnije izvršena je tom prilikom veridba između Matije, mlađeg Hunjadijeva sina, i desetogodišnje despotove unuke Jelisavete Celjske. U to vreme despot je bio i jedan između ponajmoćnijih magnata Ugarske. Imao je kao svoje gradove Munkač, Satmar, Debrecin, Bečermen, Kulpin, Mitrovicu, Slankamen, Zemun, Bečej, Bečkerek, Krašov i Vilagoš. Despotovim posredovanjem sklopljen je najposle i mir između Turaka i Mađara sa trajanjem od tri godine (objavljen 7. februara 1452.). Po tom ugovoru i despot i bosanski kralj bili su obavezni da plaćaju Turcima danak; ali, u isto vreme, obojica su ostala u državnopravnoj zavisnosti od mađarskog kralja.
Pokušaj da se spasi Vizantija
Prva na udarcu bila je Vizantija, koja se nalazila u srcu Osmanlijskog carstva. Na carskom prestolu njenom nalazio se od god 1449. Konstantin XI Dragaš. Na žalost, i tu nije bilo sloge među carskim srodnicima; u vlastoljublju i grabljivosti pojedini članovi dinastije uvlačili su sami Turke u svoje međusobice i pripremali im, već i inače dosta prokrčeni, put do carigradskih bedema. Caru Konstanitnu nije bilo teško da predvidi opasnost koja se spremala. U težnji, da za odlučnu borbu dobije što više veza, on je primio predlog svog prijatelja i učenog pisca Đorđa Francesa, da se oženi sultanijom Marom. Njen glas je bio vrlo visok; znalo se, da ima i jak politički uticaj. Stari despot pristajao je na tu vezu, iako je s tom carskom kućom već bio u vezi, pošto se njegov sin Lazar oženio carevom sinovicom. Vizantiski poslanici behu čak i došli na smederevski dvor. Ali Mara odbi tu ponudu (1451. god.), nešto iz ličnih razloga, što nije želela novog braka, a možda i predosećajući sudbinu Vizantije.
Pripreme za opsadu Carigrada
Osvajanje Vizantije je bio prvi cilj mladoga sultana bilo je da ukloni to strano telo i da Osmanskoj imperiji u usponu osigura stalno državno središte u Carigradu. Sa velikom energijom i pažnjom je pripremao osvajanje tog grada, koji nikako nije mogao da se odbrani jer je sultan dao podići snažnu tvrđavu Rumeli Hissar na Bosforu, u samoj blizini carskog grada, početkom 1452. godine. Car Konstantin je, kao i njegov prethodnik, polagao sve nade u pomoć Zapada, ali nikom nije padalo na pamet da pomogne toj, za njih dalekoj, državi, pa čak nisu dolazili u pomoć jer su mrzeli tu zemlju i hteli su, kao Alfons Aragonski obnoviti Latinsko carstvo. Alfonsove nezasite pozajmice od pape Nikole V (1447 - 1455) su progutale skromna sredstva, koja je papa spremao za odbranu Carigrada. Car je na kraju, 12. decembra u Aja Sofiji proglasio obnovu crkvene unije. Vizantijski narod je zbog toga protestovao i jedan od najviših carskih službenika je, iz mržnje prema Latinima, rekao:
To je doprinelo jačanju vizantijske stranke koja je zagovarala pomirenje s Turcima. Mehmed je pripremio silno naoružanje, stvorivši pre svega snažnu artiljeriju iz pomoć zapadnih tehničara.
Pad Carigrada
mini|desno|Mehmedov ulazak u Carigrad Prvih dana aprila 1453. poče opsada Carigrada. Sam Mehmed II stiže 5. aprila pod grad, da rukovodi napadajima. U njegovoj ogromnoj vojsci, koja je brojala preko 70 000 boraca, nalazio se i pomoćni odred Srba od 1.500 ljudi pod vođstvom vojvode Jakše 5 000. Car Konstantin primio je neravnu borbu. U njegovoj vojsci nalazilo se 5 000 Romeja i 2 000 stranih boraca, od kojih su 800 bili Đenovljani, koji imali i dve galije i bili su pod zapovedništvom Đustinijanija. Pri opsadi Carigrada Mehmed je upotrebio novo oružje, topove. Mali topovi kojima je raspolagao Carigrad nisu se mogli meriti sa snažnom turskom artiljerijom. Prava opsada započela je 7. aprila.
Napad je pre svega bio usmeren na gradske zidine s kopna, posebno na Pemptonska vrata, u kojima su Turci prepoznali najslabiju tačku viznatijske odbrambene linije. Prilaz Zlatnom rogu bio je blokiran teškim lancem i Turcima uza sav trud nije pošlo za rukom da ga razore. Pri jednom od pokušaja se 20. aprila odigrala teška pomorska bitka u kojoj je pobedila carska flota. Ta pobeda je u Carigradu izazvala oduševljenje i ulila braniteljima novu hrabrost, ali opkoljenom gradu nije donela pravo olakšanje. Naprotiv, Mehmed je 22. aprila uspeo preko kopna dovući u Zlatni rog veći broj brodova i sada je grad i odande bio pod topovskom paljbom jednako kao i sa kopna. Mala se vojska branitelja s očajničkom hrabrošću borila protiv neizbežne sudbine. Sam je car stajao na čelu svojih boraca kao primer muževne odlučnosti. Sve do poslednjeg trenutka istrajao je na svom položaju kao neko ko je odlučio da neće nadživeti propast svog cilja. Više je velikih napada ostalo bez rezultata i samopouzdanje neprijatelja bilo je pokolebano, ali su i zidine grada pod opsadom nakon sedam nedelja napada već bile teško oštećene. Nastupio je trenutak konačne odluke.
Mehmed je u utorak 29. maja prešao u sveopšti napad. Naveče prethodnog dana, dok je sultan pripremao svoje trupe za borbu, Romeji su u Aja Sofiji održali poslednju misu, Grci i Latini zajedno. Nakon toga svečanog momenta borci su se vratili na svoja mesta i car je sve do kasno u noć obilazio odbrambenu liniju. U ranim jutarnjim satima započela je ofanziva i grad je ovaj put napadnut sa svih triju strana istovremeno. Ipak, junačka je odbrana duže vreme odolevala navali i uspešno odbijala svaki napad. Tada je sultan uključio u borbu svoju glavnu rezervu, janičari, i toj je elitnoj trupi osmanske vojske nakon žestoke borbe pošlo za rukom popeti se na gradske zidine. Đustinijani, koji se borio na strani cara, u odlučujućem je trenutku smrtno ranjen i odnesen s poprišta. Njegova je smrt unela nemir u redove branitelja i to je ubrzalo turski prodor. Ubrzo je grad bio u njihovim rukama, posle strahovitog krvoprolića na ulicama. Konstantin se borio do poslednjeg trenutka i u borbi je našao smrt kakvu je tražio. "Hrabri princ", kaže za nj jedan pisac, "koji je znao umreti i koji bi znao i braniti carstvo, da se to carstvo moglo odbraniti".
Tri dana i tri noći trajalo je pljačkanje, koje je sultan odobrio svojim vojnicima prilikom priprema za poslednji napad da bi povećao njihov borbeni žar. Uništena su bogatstva neprocenjive vrednosti, veštačkička dela i dragoceni rukopisi, slike svetaca i oprema crkve. Mehmed je svečano ušao u osvojeni grad. Carigrad je postao glavni grad Osmanskog carstva. Vizantijsko je Carstvo prestalo postojati. Južnogrčka Moreja i Trapezuntsko carstvo su, doduše, nadživeli Vizantiju za nekoliko godina, ali Turcima njihovo pokoravanje više nije činilo problem. Zauzeće Carigrada uspostavilo je most između azijskih i evropskih poseda Osmanlija i dalo nov polet njihovoj osvajačkoj sili.
Kao pobeditelj ušao je sultan u carski grad i očitao molitvu u veličanstvenoj Aja Sofiji, koja bi odmah pretvorena u džamiju. Odmah potom postao je Carigrad i turska prestonica, zadržavši svoj narodski naziv ειζτηζπολιν s oblikom Istanbol, Istambol - Stambol, koji je mnogim neobaveštenim izgledao kao turska reč. Najveći i najlepši grad Balkanskog Poluostrva, najdostojniji po tradiciji i najvažniji po geografskom položaju, promenio je samo gospodara, ali je ostao i dalje da vlada celim jugoistočnim svetom Evrope.
Povećavanje turske pretnje Balkanu
mini|desno|Mehmed i patrijarh Genadije Pad Carigrada izazvao je u celoj srednjoj Evropi veoma težak utisak. Naročito se to osetilo na papskoj kuriji, koja je, pored sve protivnosti prema carigradskoj crkvi, videla vrlo dobro da je srušen jedan jak bedem hrišćanstva. Isto tako osetilo se i u Ugarskoj i u Italiji da je padom Carigrada nastao početak kraja balkanskih hrišćanskih država. Sultan se neće zaustaviti u samom Carigradu. Iza Vizantije doći će na red još preostale slobodne zemlje Srbija, Bosna, Zeta, a preko njih put ravno vodi na granice Ugarske, Dalmacije, Hrvatske, Istre. Dotadašnja hrišćanska saradnja protiv Turaka nije dala nikakve rezultate, i na papskoj kuriji se s bolom priznavalo da je svest o potrebi hrišćanske solidarnosti pomračena sebičnim i uskim interesima pojedinaca i pojedinih skupina. Pred rascepkanom i zavađenom Evropom stala je jedinstvena volja Turske, snažne, spremne, ponesena velikim zamahom i disciplinovane do neverovatnosti i u poslušnosti i u volji za pobedom. Sve da su se i sve narodne snage naše sabrale za delo odbrane, veliko je pitanje da li bi bile dovoljne da stvore branu turskom nadiranju. Ovako, istrošena u uzajamnim borbama, s puno nepoverenja jedna prema drugima, idući za trenutnim uspesima, nepovezane nijednom idejom koja bi ih okupila, naše države unezvereno su gledale otkud bi mogla da im dođe pomoć, hvatale se grčevito sad za jednu sad za drugu kombinaciju, i polagano tonule gubeći veru u sebe.
Drugi napad na Srbiju
Iz Novog Brda sultan se krenuo na zapad i osvojio je i drugo bogato rudarsko mesto Trepču, pa potom Bihor, Lipljan i druga mesta na Kosovu. Preko Zvečana sultan je lično došao na klasično kosovsko razbojište, na Muratovo tulbe, i tu delio poklone za njegovu dušu. Tri nedelje posle pada Novog Brda uzeli su Turci i Prizren. Čak i zetski prastari grad Medun, koji je njegov zapovednik bio ponudio Mlečićima, morade primiti tursku posadu. Tako je i čitav preostali deo Južne Srbije došao pod tursku vlast.
Sazivanje krstaškog rata
Na mađarskom saboru držanom u Đuru, juna 1455., raspravljalo se živo o novoj akciji protiv Turaka. Kapistran je pozivao papu Kaliksta III, da se stavi na čelo pokreta i da okupi pod zastave, sem Mađara i Srba, još i svoje i čete aragonskog kralja i burgundskog vojvode. Iako veoma oštećen, despot se obavezivao, da će dovesti vojsku od 10.000 ljudi. Hunjadi je s neobičnim samopouzdanjem izjavljivao, pozivajući se na svoje iskustvo, da će sa 100.000 pravih boraca za tri meseca prognati Turke iz Evrope; "neće biti u Evopi mesta", izveštavao je Kapistran papu o toj izjavi, "gde bi mogao Turčin skloniti glavu". On je čak obećavao, da bi mogao nanovo osvojiti i Jerusalim. Ali, nešto iz finansiskih razloga, a nešto iz različitih političkih interesa do te široke lige nije moglo da dođe i sav teret ratovanja imao je da pane u glavnom na Mađare. Zapadna Evropa nije imala skoro nikakva interesa za balkanske stvari. Upravo one godine kad je pao Carigrad vodile su se završne borbe između Engleza i Francuza u strahovitom Stogodišnjem Ratu i u taj mah oni su imali stotine svojih prečih briga nego što bi bio rat protiv Turaka.