cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stefan Nemanja
Nemanja kao župan
Po dolasku u Rašku Nemanja je kao lokalni župan (udeoni knez) dobio na upravu župe Toplicu, Ibar, Rasinu i Reku odnosno oblasti oko Toplice, Ibra i Rasine i Suve Reke. desno|thumb|Ostaci [[Stari Ras|Rasa, nekadašnje prestonice Raške]] Prilikom pripreme rata sa Mađarima 1162. godine, vizantijski car Manojlo I Komnin (1143-1180) pozvao je Nemanju u svoj logor u Nišu. Tom prilikom car mu je dodelio titulu carskog sana i na upravu župu Dubočicu oko današnjeg Leskovca čime je Nemanja postao direktni carev vazal. Neki pretpostavljaju da je Nemanja izabran zato što je bio najmlađi od četiri brata, pa samim tim sa najmanje legitimiteta da se uključi u borbu za položaj velikog župana, ali i zbog toga što je vladao oblastima koje su se naslanjale na pravcu Via Militaris koji je išao Moravskom dolinom, strateški bitnim Vizantincima u borbi sa Mađarima. Romeji i Mađari su tokom prve polovine XII veka često vodili borbe u kojima su Raški župani bili tradicionalni saveznici Mađarske. Manojlo je preko Nemanje pokušao da stekne saveznika u Raškoj, i da sebi obezbedi zaleđe.
Tokom pohoda protiv kraljevine Mađarske iste godine, Manojlo uz Nemanjinu pomoć svrgava Uroša II i umesto njega za novog velikog župana postavlja Desu (1162-1163), koji se obavezao da vrati oblast Dendru koju mu je car 1155. godine dao na upravu.
Prevrat u Raškoj
Oko 1164. godine Manojlo je u Nišu ponovo krenuo da prikuplja vojsku za napad na Mađarsku. Nemanja se nalazio na čelu vazalnih odreda, u pohodima vizantijske vojske protiv kraljevine Mađarske tokom 1163. i 1164. godine, kada su zauzeti Zemun i veći broj gradova na obali Jadranskog mora. No, veliki župan Desa se nije odazvao sa predviđenim vazalnim trupama, već je stupio u pregovore sa Mađarima i Mlečanima. Manojlo je napao Desu, zarobio ga i svrgnuo sa vlasti, a za novog velikog župana je postavio Tihomira (1163-(1166) 1168), najstarijeg Nemanjinog brata.
Oko 1166. godine se dogodila velika promena u Raškoj. Raški vladari Desa i Uroš nestaju sa scene, a četiri brata (Tihomir, Stracimir, Miroslav i Stefan, sinovi vlastelina Zavide), preuzimaju vlast. Stara dinastija je zamenjena novom, isprva na čelu sa Tihomirom. Novu porodicu je verovatno instalirao romejski car Manojlo I Komnin.
Novi vizantijski pohod na Ugarsku usledio je 1166.godine, a u sastavu trupa kojima je komandovao Andronik Kontostefan bili su i vazalni odredi konjice koje je poslao Tihomir. Ti odredi su učestvovali u vizantijskoj pobedi kod Sirmijuma (Sremska Mitrovica) koja je odlučila ishod rata. Najstariji brat Tihomir bio je veliki župan do 1168. godine, kada ga je svrgao mlađi brat Stefan Nemanja.
Sukobi sa braćom
Župan Nemanja je pokušao da se uz podršku dela plemstva domogne titule velikog župana optužujući Tihomira da vodi vizantofilsku politiku. Na velikom skupu raške vlastele koji je sazvan tim povodom, Nemanja je sa delom onih koji su ga podržali zarobljen i zatvoren u pećini kraj Rasa. Nemanjina žitija navode da se izbavio iz tamnice tako što je obećao svetom Đorđu da će podići manastir u njegovu slavu na brdu pored tamnice, ako ga oslobodi. Navodno mu je svetac pomogao, nakon čega je Nemanja u znak zahvalnosti podigao manastir Đurđevi Stupovi.
Vrlo verovatno se iza "čuda" Nemanjinog bekstva i preuzimanja vlasti krije vizantijska pomoć. Negde između 1165. i 1168. godine Nemanja je, kao najmlađi brat, zbacio starijeg brata Tihomira, preuzeo vlast, proglasio se velikim županom, i prognao braću Tihomira, Stracimira i Miroslava iz zemlje. Druga dva brata su verovatno proterana zbog pružanja podrške Tihomiru. Oko datiranja njegovog dolaska na vlast postoje neslaganja, pa jedni smeštaju Nemanjinu pobunu na saboru u 1165. godinu, a njegovo oslobođenje i dolazak na vlast u 1166. godinu, dok drugi Nemanjino oslobođenje i dolazak na vlast u 1168. godinu. John Fine Nemanjino zbacivanje Tihomira i uspon na tron datira između 1167. i 1168. godine.
Nemanja, preuzevši svu vlast nad Raškom nakon izgona braće, postao je veoma moćna figura, verovatno više no što je Manuel želeo. Nakon toga, Manuel daje podršku Tihomiru i braći, koji su izbegli u Vizantiju, i stavlja im na raspolaganje vojsku. Žitija navode da je protiv Nemanje poslana velika najamnička vojska u kojoj je pored Grka bilo Franaka i Turaka. presumably Do bitke je došlo 1169. kod Pantina, nedaleko od Zvečana i u njoj su Nemanjine snage uspele da potisnu protivnike u Sitnicu, u kojoj su se mnogi podavili uključujući i Tihomira.
Nakon poraza, braća Stracimir i Miroslav su priznali Nemanju za velikog župana i svog sizerena, a on im je, po svoj prilici, vratio posede na upravu.
Nemanja kao veliki župan
Nemanja je po preuzimanju vlasti oko 1070. godine udario na kneza Zete Radoslava i tom prilikom pripojio deo današnje Crne Gore i Neretvljansku oblast.
Progoni bogumila u Raškoj
Radi daljeg učvršćenja vlasti, Nemanja se obračunava sa oponentima u Raškoj. Među Srbima, i drugim balkanskim Slovenima, je bilo veoma rasprostranjeno hrišćansko učenje nazvano bogumilstvo. Glavna politička tendencija bogomilstva je bila otpor vizantijskoj državnoj i crkvenoj vlasti. Govorili su da su svi ljudi braća, odbacujući crkvenu jerarhiju u ime "evanđeoskog ravenstva". Bogumilima je prilazilo zavisno stanovništo, kome su dažbine teško padale. Učenje bogumila je u Raškoj za kratko vreme steklo veoma mnogo pristalica.
thumb|desno|[[Soko Grad (banjski)|Soko Grad je bio jedno od uporišta tokom progona.]]
Oni koji nisu prihvatili službeno hrišćanstvo su proglašeni jereticima i kažnjavani telesnim kaznama, spaljivanjem na lomači, sečenjem jezika, žigosanjem po licu, progonom iz zemlje, oduzimanjem imanja i drugim drakonskim merama. U ovim pogromima su spaljene i slovenske apokrifne knjige, koje su predstavljale najstarije spomenike raške i makedonske škole Nemanjini progoni su bili toliko žestoki da su „dobrili obrise građanskoga rata“, u kome su stradali i pojedini gradovi, uključujući Soko Grad u kanjonu Moravice, koji je bio jedno od uporišta bogumila. Mnogi verski prognanici tada beže u susedne zemlje, a posebno u Bosnu, gde nalaze utočište pod okriljem Crkve bosanske i „dobrog bana Kulina“, koji ih prima kao dobre hrišćane.
Udar na Vizantiju i predaja
thumb|left|135px|Car [[Manojlo I Komnin prema kome je Nemanja imao vazalsku obavezu]] 1171. godine Manojlo Komnin dolazi u sukob sa Mletačkom republikom, nakon čega se i kraljevina Mađarska i Sveto rimsko carstvo uključuju u borbu protiv Vizantije. 1172. godine Nemanja koristi priliku i otpočinje sa udarima ka Kotoru, istovremeno ometaući saobraćaj kroz moravsku dolinu. Međutim, iste godine umire kralj Mađarske Ištvan III (1162-1172), a na njegovo mesto 1173. godine dolazi Manojlov favorit Bela III (1173-1196). Neposredno nakon toga, mletačka vojska tokom zime na ostrvu Hios biva desetkovana epidemijom. Manojlo koristi trenutak i na čelu vojske kreće u Rašku, a Nemanja pred njim beži u planine.
Sukob se na kraju okončava Nemanjinom predajom caru. Evstatije Solunski piše da se Nemanja predao pritisnut "nešto strahom a još više ranama". Prema žitiju, Nemanja je jednog dana gologlav, bosonog, sa iscepanom odećom, konopcem oko vrata i mačem na rukama ušao u vizantijski logor i otišao pred cara, nudeći mu svoj mač da radi sa njim šta mu je volja. Nemanja je kao zatočenik odveden u Carigradu kroz koji je proveden u Manojlovoj trijumfalnoj povorci. Tokom boravka u Carigradu, živeo je u manastiru Bogorodice Evergetide u čiju je slavu po povratku u Rašku podigao manastir Bogorodice Dobrotvorke, poznatiji kao Studenica. .
Povratak u Rašku
U skladu sa svojim vazalnim obavezama, Nemanja je redovno slao pomoćne odrede u vizantijske vojne pohode. Tako su se i srpske snage našle u sastavu vizantijske vojske koju su trupe Ikonionskog sultanata do nogu potukle u bici kod Miriokefalona 17. septembra 1176. godine u klancima Male Azije. Nemanjinoj pro-vizantijskoj politici su se suprotstavljali bogumili, koji su odbijali vojnu obavezu i odlazak u vizantijske ratove. Učenje bogumila je prihvatio veliki deo naroda, vojske i vlastele.
24. septembra 1180. godine umire car Manojlo I Komnin, nakon čega vizantiju zahvataju unutrašnja previranja, u kojima se za par godina smenjuje nekoliko vladara. Mnoge vazalne države u regionu, među kojima i Raška, tada se okreću od slabe Vizantije prema Rimu. Nemanja je održavao prijateljske crkveno-političke odnose sa Rimom, primajući papske legate i razmenjujući pisma sa budućim papom Inoćentijem III. Primao je papine izaslanike i pismima je iznova uveravao papu u svoju privrženost. Njegov brat Vukan je takođe bio blisko vezan za katoličkom crkvom. Tu orjentaciju je kasnije neko vreme sledio i Nemanjin sin Stefan Prvovenčani, koji od pape Honorija III dobija kraljevsku krunu.
Osvajanje okolnih oblasti
Mađarski kralj Bela III kreće u pohod protiv Vizantije i tokom 1180. i 1181. godine osvaja Dalmaciju. Koristeći se slabošću Vizantije (u Carigradu je došlo do prevrata 1182. godine), Nemanja mu se pridružuje 1183. godine, te zajedno udaraju na vizantijske posede u moravskoj dolinii istočno od nje. Tokom ovog pohoda zauzeti su Beograd, Braničevo, Ravno (današnja Ćuprija) i Niš, a združene snage su prodrle čak do Sredeca (današnja Sofija).
Rastavši se sa ugarskim kraljem, Nemanja je nastavio osvajanja, pustošeći mnoge gradove. Prvo je na red došao Pernik, pa Stobi, Zemun, Velbužd, Žitomitski, Skoplje, Leški u Donjem Pologu i Gradac...
Nakon ovih osvajanja, Nemanja je proširio svoju vlast na Kosovo probivši se do Vranja i Lipljana.
Osvajanje Duklje
Posle proširenja ka jugu, Nemanja je sa vojskom udario na Duklju koja je bila pod Vizantijom, i tamošnjeg kneza Mihaila III Vojislava (1162-1186), iz vladarske dinastije Vojislavljevića, u to vreme vizantijskog štićenika. Uz razaranja, zauzeo je gradove Skadar, Svač, Ulcinj, Bar, Drivast, Risan i druge: Poslednje govori da gradovi nisu bili u potpunosti srušeni, ali da je u njima njegov narod plaćao visok porez. Nemanja je osvojio čitavu Duklju, pa se oko 1186. godine se pominje kao vladar u Kotoru, u kome je podigao svoj dvorac. Nemanja je tamošnjem stanovništvu nametnuo visok danak, koji je bilo teško plaćati jer su polja bila opustošena.
Napadi na Dubrovnik
Istovremeno sa Nemanjinim pohodima, njegova braća Stracimir i Miroslav su 1184. godine otpočeli sa napadima na posede Dubrovačke republike. Prvo je Stracimir sa flotom pokušao da zauzme Korčulu, ali je pretrpeo poraz u kome mu je flota spaljena, a on sam se jedva spasao. Iste godine, Miroslav je napao Dubrovnik sa 13 brodova, ali 18. avgusta biva potučen nedaleko od Poljica kod ostrvceta Koločepa.
Naredne 1185. godine Nemanja i Miroslav ponovo opsedaju Dubrovnik iz zaleđa, ali se posle sedam dana bombardovanja grada pomoću opsadnih sprava navodno povlače. Kasnije dubrovačke hronike, pisane više od trista godina potom, kažu da opsada nije uspela. Međutim, crkven dokument iz 1250-ih u vezi spora Dubrovnik-Bar o nadležnosti, navode da su izgubljeni neki dokumenti jer je Nemanja zauzeo Dubrovnik. Nemanja je navodno opustošio deo grada, uključujući arhive, gde su uništeni određeni materijali koji ne idu u prilog zahtevima Barske nadbiskupije.
Sa krstašima protiv Vizantije
1187. godine je pokrenut treći krstaški rat, kao reakcija na Saladinovo osvajanje Jerusalima. Krstaši, predvođeni svetim rimskim carem Fridrihom Barbarosom, prolazili su rimskim vojnim putem kroz Srbiju. Nemanja je poslao izaslanike u Nirnberg koji su Barbarosi obećali bezbedan prolazak i snabdevanje kroz Rašku. Takođe je ugovoren susret Nemanje i Barbarose, do koga je došlo je 27. jula 1189. godine u Nišu. Nemanja je ponudio Fridrihu 20.000 vojnika spremnih na rat sa Vizantijom i stupanje Raške u vazalne odnose sa Svetim rimskim carstvom, a zauzvrat je tražio da mu se priznaju sva dotadašnja i buduća osvajanja. Međutim, Fridrih nije prihvatio ove ponude, tako da nije došlo do stvaranja saveza.
thumb|250px|left|Sveti rimski car [[Fridrih Barbarosa na trećem krstaškom pohodu]] Krstaška vojska je iz Niša nastavila niz Via Militaris ka Serdici i Hadrijanopolju, a iza nje je išao Nemanja sa svojim trupama osvajajući Vizantijske oblasti. Fridrihove snage novembra 1189. godine posle opsade zauzimaju Hadrijanopolj i otpočinju sa pripremama za udar na Konstantinopolj. Fridrih pokreće svoju flotu (na čelu sa njegovim sinom Henrikom VI) ka Carigradu sa ciljem izvođenja pomorske blokade vizantijske prestonice. Međutim, ove akcije bivaju prekinute 14. februara 1190. godine kada dolazi do zaključenja mirovnog ugovora po kome su krstaši prebačeni u Malu Aziju da nastave svoj pohod ka Jerusalimu.
Priznanje nezavisnosti Raške
Vizantija je priznala nezavisnost Raške 1190. godine. Romejsko-srpski odnosi su ostali prijateljski nakon sporazuma iz 1190. godine.
Poslednji rat Nemanja je vodio 1192. ili 1193. godine kada su Mađari napali Rašku. Detalji ovog sukoba nisu poznati, ali je izvesno da su Vizantinci sa nekoliko odreda potpomogli srpsku odbranu i da se ceo sukob okončao bez nekih teritorijalnih promena, nakon pritiska koji je na kralja Mađarske Belu III izvršio papa Selestin III (1191 - 1198), na insistiranje Isaka II.
Povlačenje u manastir i smrt
thumb|Sveti Simeon Mirotočivi
Stefan Nemanja povukao sa sa vlasti na velikom državnom saboru 25. marta 1196. godine na koji je pozvao:
Izvori ne navode razloge za Nemanjinu abdikciju. Povlačenje je usledilo neposredno nakon sukcesije vizantijskog cara Aleksija III 1195. godine, oca Stefanove žene. Vlast je predao srednjem sinu Stefanu Nemanjiću, koji postaje veliki župan Raške. Najstarijem sinu Vukanu je ostavio na upravu Duklju, Travuniju, Hvosno i Toplicu.
Nemanja se posle sabora i povlačenja sa vlasti zamonašio sa suprugom Anom u crkvi svetih Petra i Pavla u Rasu. Tom prilikom su uzeli monaška imena Simeon i Anastasija. Prvu godinu svog monaškog života Simeon je proveo u manastiru Studenici da bi se u jesen 1197. godine pridružio svom najmlađem sinu monahu Savi na Svetoj Gori. Tamo je, zajedno sa sinom Savom, oživeo zapusteli manastira Hilandara 1198. godine.
U Hilandaru je 3. februara 1199. ili 1200. godine preminuo u dubokoj starosti. Prema hrišćanskom predanju, u trenutku njegove smrti prostoriju je obasjala svetlost. Sledeće godine ga je Svetogorski sabor kanonizovao kao svetog Simeona Mirotočivog, jer su njegove mošti točile miro. Njegove mošti su 1208. godine prenesene u njegovu zadužbinu Studenicu u kojoj se i danas nalaze.
Nemanjin kult
Kult Nemanje, koji su razvili njegovi sinovi Stefan i Sava, pokazao se veoma korisnim njegovim naslednicima na vlasti, Nemanjićima. Oni su negovali Nemanjin kult pominjući ga uvek tako, kao da pre njega ničega nije bilo; u srpskim rodoslovima Nemanja stoji svagda prvi u nizu vladara.
Crkva je podržavala vladajuću dinastiju Nemanjića i kanonizovala Nemanju za sveca. Crkva je prikazivala Nemanju kao osnivača Srbije, usled čega je prethodna istorija potisnuta u zaborav. Sveti Ćirilo i Metodije, slovenski apostoli i donosioci pismenosti, gotovo su zaboravljeni u Srbiji, iako su veoma popularni narodni sveci u Makedoniji i Bugarskoj. Oni se retko pominju u pisanim delima i tek neznatno pojavljuju na crkvenim freskama.
Srpska pravoslavna crkva slavi Stefana Nemanju kao svetog Simeona Mirotočivog 26. februara po gregorijanskom, odnosno 13. februara po julijanskom kalendaru.
Donje Dvorišće
Donje Dvorišće je naselje u Gradu Dugom Selu u Zagrebačkoj županiji. Smješteno je na sjeveroistočnom dijelu administrativnog područja grada na lokalnoj cesti Gornje Dvorišće-Lukarišće na 106 metara nadmorske visine. Od Dugog Sela udaljeno je 3 km. U naselju aktivno djeluje Dobrovoljno vatrogasno društvo. Po popisu stanovništva iz 2001. godine u naselju živi 141 stanovnik. Naselje pripada rimomokatoličkoj župi "Uzvišenja sv. Križa" Dugo Selo II.
Dicmo
Dicmo je općina u Hrvatskoj. Smještena je u Splitsko-dalmatinskoj županiji. Administrativno sjedište općine je naselje Kraj.
Zemljopis
Dicmo je naziv i za suho i plitko polje u kršu splitske Zagore, a od XX. stoljeća i skupni naziv za naselja na rubu polja, osobito za predio oko bivše Željezničke stanice, župne crkve sv. Jakova i Ane, te Škole.
Polje Dicmo je dugo oko 15 kilometara od sjeverozapada (Gornje Dicmo) do jugoistoka (Donje Dicmo), a široko do 2,5 kilometra. Nadmorska visina mu je između 315 i 319 metara. Općina ima površinu od 68 km2.
Na rubovima polja nastalo je sedam većih i više manjih naselja za koja se posljednjih desetljeća rabi skupni naziv Dicmo. Općinu Dicmo čine naselja:
Ime
Dicmo je dalmatska riječ preuzeta u hrvatski jezik. Srednjeg je roda, prema riječi polje (usp. Duvno). Kako smatra Petar Skok, potječe od latinske riječi decimus i vjerojatno je ostatak duljeg naziva Ad decimum lapidem, tj. kod desetog miljokaza. Na dalmatoromansko podrijetlo upućuje činjenica da je latinski velar dao sibilar „c“ (usp. Cavtat < Civitatem).
Dok se o Dicmu razmišljalo više kao o polju, govorilo se da se ide "na Dicmo" ili da se "silazi s Dicma" (usp. "na Kupres", "na Zelovo"). Otkako se Dicmo više poima kao naselje, češće se rabi konstrukcija "u Dicmo" i "iz Dicma". U prošlosti su se koristili razni nazivi za stanovnika Dicma: Dicmoljanin, Dicmanjac, Dicmanjanac, Dicmanac. Kao standardan oblik uvriježio se: Dìcmanjanin / Dìcmanjanka (po Aniću).
Popis 2011.
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, Općina Dicmo ima 2.802 stanovnika. Većina stanovništva su Hrvati s 97,68%, a po vjerskom opredjeljenu većinu od 97,22% čine pripadnici katoličke vjere.
S obzirom na popis stanovnika 2001, broj stanovnika raste u pet od sedam naselja, ali dva preostala su presudna za ukupno smanjenje pučanstva.
Broj stanovnika utvrđen popisom 2011. godine po naseljima (u zagradama stanje po popisu 2001.):
Nacionalni sastav, 2001.
Dicmo je bilo naseljeno još u antici, a kontinuitet njegova imena govori u prilog pretpostavci da je i njegova naseljenost bila kontinuirana. Po arheološkim nalazima, bilo je naseljeno još Ilirima.
Struktura stanovništva na dicmanjskom području mijenjala se ovisno o osvajačima koji su zaposjedali Dicmo te međusobno dijelili zemlju.
Poslije doseljavanja Slavena Dicmo je po stanovništvu hrvatsko. Nakon turskih osvajanja na Dicmu ima i muslimana koji nestaju poslije mletačkog osvajanja, kada se, uz starosjedioce kršćane doseljavaju drugi kršćani s bivšega turskog područja, i katolici, te skupina pravoslavnih Srba.
Danas općina Dicmo broji 2641 stanovnika.
Uprava
Načelnik općine Dicmo, nakon lokalnih izbora 2013. godine, je Ivan Maretić, na koalicijskoj listi HDZ i HSP AS.
Historija
Na Dicmu su otkriveni ostaci manjeg naselja ilirsko-rimskog tipa. Lucije Kornelije Dolabella, prvi namjesnik netom uspostavljene rimske provincije Dalmacije, gradio je u drugom desetljeću I stoljeća četiri ceste iz glavnog grada Salone (Solina. Tri su se račvala nakon desetak milja (tisuća koraka), možda kod miljokaza koji je vjerojatno dao ime Dicmu: jedan krak za Andetrium (Gornji Muć), a zatim još jedan za Aequm (Čitluk), a drugi za Pons Tiruli (Trilj).
Dicmo je bilo u sastavu hrvatske države od njezina nastanka do najezde Turaka.
Prvi zapisi o Dicmu datiraju iz 9. stoljeća od nepoznatog putopisca iz Ravenne.
Od 1524. Dicmo je u sastavu Turske. Nešto kasnijom podjelom pripadalo je u Kliški sandžak Ejaleta Bosne. Turci su osvojeno Dicmo podijelili svojim borcima. Među tim posjednicima bili su: Zeliagić, Mahmut Kinić, Mustafa Vanilj, Izak efendi Kakahajić, Šaban Balaisić- Belanić, Matetić- Satković i Mehmed Ahmetović.
Nakon morejskog rata Dicmo je karlovačkim mirom 1699. pripalo Mletačkoj Republici, koja ga je zauzela već nekoliko godina ranije.
Poslije tog rata, koji je opustošio sve to područje, bitno se izmijenio sastav stanovništva. Među starosjediteljima koji su ostali zabilježeni su Ivan, Lovre, Petar i Mijo Radanović, kojima je dodijeljeno 10 kanapa zemlje u Sičanima i 40 u Dicmu koju su i prije obradivali (26. lipnja 1694.).
Skupinu naroda iz Duvna u Krušvar je doveo Pavao Bilandžić, pa je po njemu dobila ime jedna banderija. Prema tradiciji, iz Hercegovine su došli pripadnici Maretićeve banderije.
Prema popisu stanovništva iz 1709. na dicmanjskom je području živjelo 1179 osoba i to 496 na području banderije Pavla Bilandžića u Krušvaru i 683 na području banderije Ilije Maretića pok. Bože na drugom kraju Dicma.
Podruzi se spominju u selu Mrkodol, župa Duvno odakle su vjerojatno došli 1693. Opći providur je dodijelio 25 kanapa zemlje udovici Mandaleni Podrug u Sičanima, jer je uzdržavala 10 ljudi. Spominje se da su na Dicmu zemlju dobili na obrađivanje obitelji Sunac, Pavičić i Kominković, ali su ta prezimena nestala s Dicma. U Sičanima, ispod zelenog bunara, dobio je 26. listopada 1697. Petar Zebić 20 kanapa zemlje. Prema popisu iz 1709. Petar je imao brata Juru s 10 članova obitelji, a sam ih je imao 5. Zebići su vjerojatno Hercegovci iz Brotnja, jer je 1693. Pavao Cebić iz Brotnja spomenut u hercegovačkim ugovorima o prijelazu.
U to doba župu Dicmo držali su franjevci. Župnik je 1703. i 1704. bio fra Lovro Jazičić koji je vodio matice krštenih. U toj matici upisano je 45 krštene djece s roditeljima i kumovima u 1703. godini, a 33 do 6. prosinca 1704. godine. Popis je obuhvaćao Dicmo, Krušvar i Koprivno. Iako je vremenski razmak od dvije godine malen ipak je u njima upisano dosta obitelji koje su kasnije (1709.) ušle u mletački katastarski popis, ali postoje imena i prezimena kojih kasnije nema, pa ih stoga donosimo: Svenvidović, Tović (?), Klarić, Ćulinović, Buroeljević, Vuloković, Stranić, Višcić, Ciganin, Bokić, Koceljikin, Kapić, Karinović, Vujanović, Radojević, Buzdrak, Palešić, Pavlinović, Dučević, Suturić, Baričić, Brakus, Matijašević, Ilišavić, Kalda. Iz Koprivna se spominju: Ajduković, Haničić, Suljić, Vuđanić, Jarbešić, Skoličić, Stolišić, Podrugović, Suplić, Kokić, Mikrutović. Vjerojatno su u potrazi za boljim zemljama krenuli dalje ili se vratili u stari kraj. Kasnije su na Dicmo nadošli i oni koji su se zbog nepovoljne granice kretali u potrazi za zemljama pa su se neki smjestili i uz dicmanjsko polje.
„Ubavo“ (ameno) Dicmo višeput spominje Alberto Fortis u svome Putu u Dalmaciju (Viaggio in Dalmazia, 1780.). Dicmo je tako izašlo na glas, pa ga kao mjesto radnje svog romana Morlaci (Les Morlaques, 1788.) koristi Giustiniana Wynne.
Poslije pada Mletačke Republike 1797. Dicmo slijedi sudbinu ine Dalmacije: pripada Austriji mirom u Campo Formiju, pa Francuskoj (1805.-1813.), pa opet Austriji (1813.-1918.). Pod Austrijom uvedena je obvezatna pučka škola. Uskotračnom željeznicom Split-Sinj povezano je i Dicmo. Austrija je uvela nešto reda, iskorijenila hajdučiju (koje je bilo i na Dicmu), ta dio muškaraca unovačila u Žandarmeriju. Za Ausytrije nema bitnih investicija na Dicmu. U to doba počinju jača iseljavanja. Jedna skupina Dicmanjanaca odselila se potkraj XIX stoljeća u Hrtkovce u Srijemu (gotovo svi potomci su protjerani 1991.).
Od 1918. Dicmo je u Jugoslaviji, u kojoj također nema bitnih investicija na Dicmu, sve do šezdesetih godina prošlog stoljeća. Na Dicmo je uvedena električna struja, 1962. asfaltirana je cesta Split-Sinj koja prolazi kroz Dicmo, a kasnije je prispio i vodovod.
Od 1990. Dicmo je u samostalnoj Republici Hrvatskoj, koja je ponovo uspostavila nekadašnju općinu Dicmo. U razdoblju 1990.-2005. na vlasti je bila Hrvatska demokratska zajednica, sama ili u koaliciji.
Najvažnija investicija u posljednje doba je uspostava gospodarske zone.
Gospodarstvo
Gospodarska zona je sjevernom dijelu Dicma (Sičane). Pored većeg broja već postojećih tvrtki u toj zoni, postoji mogućnost za ulazak novih, jer je dio gospodarske zone još slobodan. Zahvaljujući relativno niskoj cijeni zemljišta, ulaganje u ovu zonu (koja je udaljena 20-ak minuta od Splita) može se isplatiti u kratkom roku.
Stanovnici Dicma su se stoljećima izdržavali ratarstvom (u novom vijeku orijentirali su se znatnije na kukuruz) i stočarstvom (najviše ovčarstvom). U pretprošlom i prošlom stoljeću u sve znatnijem broju odlazili su na rad izvan Dicma, osobito kao zidari, a kasnije i u Brodogradilište u Splitu. Tek u posljednje doba razvija se industrija, ponajviše u gospodarskoj zoni.
Obrazovanje
Dicmo ima dvije osnovne škole (Kraj i Krušvar) i dječji vrtić.
Donje Pazarište
Donje Pazarište je naselje u Hrvatskoj, u Ličko-senjskoj županiji.
Zemljopis
U sastavu je grada Gospića.
Povijest
U 15. stoljeću mjesto se zvalo Donje Zažično.
Crkva
Župna crkva Svetog Jakova apostola sagrađena je 1700. godine.
Gospodarstvo
Najpoznatiji proizvod u Hrvatskoj iz tog ličkog sela je svakako "Velebitsko pivo" koje proizvodi Pivovara “Ličanka”.
Hirschhorn
Hiršhorn je grad u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 22 opštinska središta okruga Bergštrase. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.632 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6431012.
Trehaloza-fosfataza
Trehaloza-fosfataza (, trehalozna 6-fosfataza, trehaloza 6-fosfat fosfataza, trehaloza-6-fosfat fosfohidrolaza) je enzim sa sistematskim imenom alfa,alfa-trehaloza-6-fosfat fosfohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
886 Washingtonia
886 Washingtonia je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 90,56 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 3,179 astronomskih jedinica (AJ).
Asteroid je otkriven 16. novembra 1917. godine.
Riverton, New Jersey
Riverton je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.779, što je 20 (0,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Himera
thumb|Himera, apulijska posuda iz [[4. stoljeće pne.|4. st. pne. ]]
Himera (grč. Χίμαιρα, Chímaira = koza; hrv. zmijolav) u grčkoj mitologiji pustinjska je neman u Likiji, spada u legendarne zvijeri. U prenesenom značenju - neostvariva zamisao, mašta, tlapnja, san, priviđenje, sablast.
Mitologija
Himera je sačinjena od dijelova mnoštva životinja. Tifonov Ehidnin potomak te Kerberova i Hidrina sestra. Opisi variraju ovisno o izvorima, neki tvrde da je imala kozje tijelo, zmijski ili zmajski rep te lavlju glavu, a drugi tvrde da je imala i kozju i lavlju glavu, ali zmijski rep. Uglavnom se smatra ženkom, a svi se izvori slažu da je bljuvala vatru bar iz jedne od glava.
thumb|[[Belerofont ubija Himeru, freska u Berlinu ]]
Belerofont
Belerofont je iz nehaja ubio svoga brata te je prognan u Likiju. Tamo je, da bi se iskupio, poslušao zapovijed kralja Jobata koju mu je zapovjedio da ubije čudovišnu Himeru. Atena mu je darovala krilatog konja Pegaza uz čiju je pomoć uspio pobijediti Himeru na gori Helikon. Neki izvori donose da ju je probo kopljem, neki da je namjestio svoje koplje pod njezin vatreni dah koji je otopio olovo koje ju je otrovalo, a neki da je odsjekao jednu od tri njezine glave.
885 Ulrike
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 3,305 stepeni, a orbitalni period iznosi 1988,056 dana (5,443 godina). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,189. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 10,70 a geometrijski albedo 0,083.
Asteroid je otkriven 23. septembra 1917. godine.
Kentauri
thumb|Kentaur, [[rimska kopija grčkog originala iz 2. st. pne.]]
Etimologija
Kentaursko grčko ime Κένταυρος, Kentauros moglo bi biti složenica od ken i tauros što znači probadajući bik, ali bi također moglo označavati i ubojicu bikova.
Borba s Lapitancima
thumb|[[Sebastiano Ricci: Borba Kentaura i Lapitanaca, 1715.]]
Kentauri su najpoznatiji zbog borbe s Lapitancima. Naime, htjeli su oteti Hipodamiju i ostale žene na dan njezina vjenčanja s kraljom Piritom, Iksionovim sinom. Ondje je bio prisutan i Tezej, junak i osnivač gradova, koji je pomogao Piritu. Jedan je lapitski junak, Kenej, kojeg oružje nije moglo raniti, bio pretučen od Kentaura kamenjem i granama drveća. No, na posljetku su Kentauri pobijeđeni i uništeni. Kao i Gigantomahija i Titanomahija, i ovaj je rat metafora borbe između civiliziranosti i barbarizma.
Kentauri
thumb|left|150px|[[Heraklo i Nes, 7. stoljeće pne.]]
Pjesnik Pindar iznosi da je Kentaurima otac bio Kentaur, sin lapitskog kralja Iksiona i kraljice Nefele, utjelovljenja oblaka. Poslije je mlađi naraštaj Kentaura izgubio svoju surovost te su se pridružili Dioniziovoj pratnji - Satirima.
Moguće je da su isprva Kentaurima smatrani Tesalijci koji su stalno jahali konje, a kasnije se ta metafora pretvorila u mit. Homer Kentaure naziva više zvijerima nego ljudima.
Najpoznatiji Kentauri bili su Nes, Hiron, Fol i Eurition koji su bili likovi u pričama o Heraklu.
Najpoznatiji je bio Hiron koji se razlikovao od ostalih kentaura. Kentauri su bili zloglasni kao nasilni i nekulturni pijanice. Za razliku od njih, Hiron je bio pravi kontrast, inteligentan, civiliziran i ljubazan. Bio je stručnjak za umjetnost, lov i medicinu, a također i proricanje. Odgajao je i poučavao brojne grčke junake i bogove; imao je dar kojim je omogućio svojim učenicima da otkriju svoje najveće potencijale (v. Hiron).
Davidovac (Vranje)
Davidovac je naselje u Srbiji koje administrativno pripada opštini Vranje u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 502 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 491 stanovnika).
Demografija
U naselju Davidovac živi 395 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,6 godina (37,5 kod muškaraca i 42,1 kod žena). U naselju ima 144 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,49.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Bonner Springs, Kansas
Boner Springs je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.314, što je 546 (8,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Clairegoutte
Klergut je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Gornja Saona koja pripada prefekturi Lir.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 441 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 42 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,48 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 311 metar (maksimalnoj 589 m, a minimalnoj 305 m).
Magliano, Lecce
Magliano je naselje u Italiji u provinciji Lecce, u regiji Apulija.
Fosfolipaza D
Fosfolipaza D je enzim koji je lociran u ćelijskoj membrani i koji katalizuje hidrolizu fosfatidilholina čime se formiraju fosfatidna kiselina (PA), i holin. Kod sisara postoje dve izoforme fosfolipaze D: PLD1 i PLD2.
Funkcija
PLD sisara direktno interaguje sa kinazama kao što su PKC, ERK, TYK i kontroliše signalizaciju. Holin je veoma zastupljen u ćeliji, te PLD dejstvo nema znatnog uticaja na njegove nivoe, i malo je verovatno da holin učestvuje u prenosu signala.
Fosfatidna kiselina je signalni molekul i deluje tako što regrutuje SK1 na membrane. PA ima ekstremno kratak životni vek i brzo se hidrolizuje enzimom PA fosfohidrolaza da formira diacilglicerol (DAG). DAG se takođe može konvertovati u PA posredstvom DAG kinaze. Mada se PA i DAG mogu konvertovati jedan u drugi, oni ne deluju na istim signalnim putemiva. Stimulus koji aktivira PLD ne aktivira enzime ispod DAG i vice versa.
Mada se PA i DAG mogu konvertovati jedan u drugi, moguće je da se održavaju zasebne rezerve signalnih i nesignalnih lipida. Studije sugerišu da je DAG signalizacija posredovana polinezasićenim DAG, dok je PLD izveden iz PA mononezasićen ili zasićen. Stoga se funktionalni zasićeni/mononezasićeni PA može degradirati hidrolizom do nefunkcionalnog zasićenog/mononezasićenog DAG, dok se funkcionalni polinezasićeni DAG može degradirati konverzijom u nefunkcioni polinezasićeni PA.
Hochheim am Main
Hohajm na Majni je grad u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 12 opštinskih središta okruga Majn-Taunus. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 16.919 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6436006.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Majn-Taunus Hohajm na Majni se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Majn-Taunus. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 129 metara. Površina opštine iznosi 19,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 16.919 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 871 stanovnika/km².
Međunarodna saradnja
Osim toga, njeguje se prijateljska saradnja i sa Keledom u Tiringiji.
Klemastin
Klemastin je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 343,890 Da.
Harpija
thumb|[[Matthius Merian: Harpija, 1660. ]]
Mitologija
thumb|[[Jacob van Maerlant: Harpija, 1350. ]]
889 Erynia
889 Erynia je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,447 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,1 a geometrijski albedo 0,139.
Case Teston, Pordenone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 111 m.
Laurens, New York
Lorens je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 263, što je 14 (-5,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
S-adenozilmetionin:tRNK riboziltransferaza-izomeraza
S-adenozilmetionin:tRNK riboziltransferaza-izomeraza (, QueA enzim, kveozin biosinteza protein QueA) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:7-aminometil-7-deazaguanozin riboziltransferaza (ribozil izomerizacija; L-metionin, otpuštanje adenina). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ova reakcija je kombinovani transfer i izomerizacija ribozne grupe S-adenozil-L-metionina do modifikovanje guanozinske base u nestabilnoj poziciji tRNK molekula specifičnih za Tyr, His, Asp ili Asn.
North Belle Vernon, Pennsylvania
Nort Bel Vernon je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.971, što je 136 (-6,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hiron
thumb|Hiron poučava [[Ahileja sviranju lire, 65. - 79. ]]
Hiron (grč. Χείρων, Kheírôn = ruka) sin je Krona i Okeanide Filire; Kentaur i odgajatelj mnogih grčkih junaka.
Priča o Hironovom životu
Iako je poticao od roda kentaura, Hiron je bio potpuno drugačiji. Svestan da nemože da se uklopi u svoj rod, on se osamio u jednu pećinu na planini. Bio je mentor i učitelj Pereneju,Jasonu i mnogim drugim starogrčim junacima, od kojih je najpoznatiji bio Herkul.
Hironova smrt
Dok je Heraklo izvršavao svoj zadatak u kojem je trebao ubiti erimantskog vepra, večerao je s Folom. Heraklo je zatražio vina, a Fol mu je dao sveto Dionizovo vino koje je privuklo Kentaure prevođene Nesom koji su se skupili vani. Heraklo je na njih ispalio strijele, a oni su ih gađali kamenjem, drvećem i stijenama. Jedna je strijela, umočena u otrovnu Hidrinu krv, pogodila i Hirona. Hiron ju je izvukao iz tijela i upitao se kako tako mala strijela može uzrokovati toliko smrti i uništenja. U tom je trenutku umro, odrekao se svoje besmrtnosti, a bogovi su ga postavili kao zviježđe Strijelca na nebu. U novije je vrijeme s njime poistovjećivano zviježđe Kentaura.
Donje Biljane
Donje Biljane su selo u Ravnim kotarima, administrativno u sastavu grada Benkovca.
Gospodarstvo
Ovo selo nalazi se u Ravnim kotarima, gdje je zemlja vrlo plodna, pa je bavljenje poljoprivredom glavna gospodarska djelatnost.
Kulturne znamenitosti
U blizini bunara zvanog Begovača nalaze se arheološki lokaliteti različitih razdoblja. Na položaju Crkvina ostaci su antičke gospodarske zgrade, a nad njom ruševine starohrvatske crkve iz 19. stoljeća, zasebnog tipa trobrodne crkvene arhitekture na području Dalmacije. Oko crkve su otkopana 604 starohrvatska groba u kojima su nađene naušnice i prstenje iz 9. - 15. stoljeća.
Sport
U selu je do 1995. godine postojao nogometni klub Lasta
Satiri
thumb|130px|Satir, amfora, [[4. stoljeće pne. ]]
Karakteristike
thumb|left|150px|[[Jakob Jordaens: Satir u gostionici, 17. stoljeće ]]
Satirski život
Satiri su opisivani kao opasni, ali opet sramežljivi i bojažljivi. Bili su ljubitelji vina, žena i dječaka, hedonisti. Skitali su se uz glazbu aulosa, cimbala, kastanjeta, gajda te su voljeli plesati s nimfama, koje su ujedno često i proganjali. Njihov se poseban ples zvao sikinnis.
Umjetnost
thumb|left|150px|Satir, [[rimski mozaik ]] thumb|Satir, rimska kopija [[Praksitelova djela ]]
Poznat je kip, vjerojatno kopija Praksitelova djela, koji prikazuje satira koji se blaženo naslanja na stablo s frulom u ruci ( na slici slijeva )
Hator
thumb|239px|Hator u hramu u Deir-el Bahariju Hator je božica ljubavi, ljepote i plesa, zaštitnica mrtvih. Ona je kćer velikog Raa, boga Sunca. Hator je rođena iz oka boga Raa. Bila je njegova najdraža kćer. Obično je prikazivana kao lijepa žena u crvenoj haljini, dok na glavi nosi kravlje rogove i Sunčev krug, dok je u ruci držala žezlo. Brinula se za mrtvo i čekala ih na zapadu. Najviše je štovana u hramu u Denderi.
"Oko boga Raa"
Tijekom pobune ljudi protiv Ra, Hator je bila osvetnica. Ljudi su mislili da je Ra prestar da bi bio kralj. Tada reče Ra tada Nunu (prvom okeanu): "Najstariji među bogovima od koga postadoše bogovi. Gle, ljudi stvoreni od oka moga smisliše zla dijela protiv mene i bogova. Čekao sam, nisam ih ubio, prije nego što čujem riječi vaše o tomu." Reče tada Njegovo Veličanstvo Nun: "Sine moj, Ra, ti si bog veći od onoga što ga je stvorio i onih koji ga stvoriše! Tvoje je prijestolje snažno, veliki je strah među ljudima od tebe zavladao. Neka tvoje oko kazni one koji te uvrijediše!" I slože se tada svi bogovi i božice (bili su to Geb, Nut, Šu i Tefnut) i rekoše oni Ra: "Veliki Ra, pobjegoše ljudi od tebe u pustinju, njihova su srca u strahu. Pošalji oko svoje da uništi one koji smisliše zlo protiv tebe, neka ono siđe u obliku Hator." Hator siđe i pretvori se u groznu Sekhmet, koja donosi kugu i bolest. Ali, Ra je zaustavio Sekhmet te su ljudi preživjeli. Hator se poslije udala za Horusa, kojemu je vratila vid čarobnim napitkom.
Eksterni linkovi
thumb|left|170 px|Hator i Mikerin
Satiri
Literatura
Satirska drama slijedila je nakon trilogije tragedija na dionizijevskim svečanostima. Te bi drame jednostavnije i veselije prišle temi, za razliku od tragedija. Eshil je bio poznat po svojim satirskim dramama, ali nisu sačuvane. Od Sofokla ostala je jedna satirska drama sačuvana u fragmentima - Tragači ili Sljednici 1907. u Egiptu. Jedina preživjela satirska drama iz 5. stoljeća pne. jest Euripidov Kiklop.
Mantikora
thumb|Mantikora
Karakteristike
thumb|left|Rochesterski bestijarij, prikaz Mantikore, [[13. stoljeće ]]
Opisao ju je Ktezije, grčki liječnik i povjesničar te je tako došla u europsku mitologiju. Poslije je to učinio Pauzanije govoreći o mantikori kao lavu te da je to samo indijski mit nastao zbog velika straha od same zvijeri. Plinije Stariji vjerovao je mitu, a njegovi su opisi bili cijenjeni te se u njih vjerovalo.
Mantikora je bila ilustrirana u bestijarijima, a i u grbovima, posebice tijekom 16. stoljeća, a također je utjecala na maniristička prikazivanja u slikama i ukrasnim djelima. Poslije je zamjenjivana sa Sfingom, posebice od 17. i 18. stoljeća u Francuskoj.
Pokret za oslobođenje São Toméa i Principea/Socijaldemokratska stranka
Pokret za oslobođenje Sao Tomea i Principea/Socijaldemokratska stranka (Movimento de Libertação de São Tomé e Príncipe/Partido Social Democrata, MLSTP/PSD) je vodeća politička stranka na Sao Tomeu i Principeu.
Osnovana je godine 1960. pod nazivom Komitet za oslobođenje Sao Tomea i Principea (CLSTP), kao nacionalistički pokret kome je cilj bio okončanje tadašnje portugalske kolonijalne vlasti. Sljedeće se godine priključio organizaciji CONCP, koju su činili ljevičarski pokreti u portugalskim kolonijama. Godine 1972. je promijenio ime u Pokret za oslobođenje Sao Tomea i Principea (MLSTP). Godine 1974. je portugalska vlada, nakon revolucije karanfila, pristala predati vlast na Sao Tomeu i Principeu predstavniucima MLSTP.
Nedugo nakon pada komunizma u Istočnoj Evropi u MLSTP je uticaj stekla progresivna frakcija koja je u augustu 1990. referendumom donijela novi ustav kojim je uvedeno višestranačje, a sama MLSTP se na kongresu 1990. reformirala u socijaldemokratsku stranku.
888 Parysatis
888 Parysatis je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 44,65 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,709 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 13,858 stepeni, a orbitalni period iznosi 1628,737 dana (4,459 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,193. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 9,51 a geometrijski albedo 0,139.
Asteroid je otkriven 2. februara 1918. godine.
Fransures
Fransur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Mondidje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 107 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,26 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 161 metar (maksimalnoj 169 m, a minimalnoj 120 m).
Henderson, Texas
Henderson je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 13.712 stanovnika.
Pegaz
thumb|250px|Pegaz, [[Poznań ]]
Pegaz (grč.: Πήγασος, Pégasos) u grčkoj mitologiji bio je krilati konj, Posejdonov (u njegovoj ulozi boga konjā) i Meduzin sin.
Etimologija
Pegazovo grčko ime Πήγασος, Pégasos Heziod povezuje s riječju pēgē = izvor, vrelo. Naime, gdje god da je taj konj dotakao tlo, nastalo bi vrelo - primjerice - na Helikonu izvor Hippocrene ("konjev izvor") i drugi u Troezenu.
thumb|250px|Pegaz, kip kraj fontane u [[Tivoliju ]]
Najvjerojatnije ime potječe od luvijske riječi pihassas = munja ili pihassasas = bog vremena i munje. I kod Hezioda Pegaz služi kao donosilac munja Zeusu.
Belerofont
thumb|Belerofont i Pegaz, [[5. stoljeće pne. ]]
Belerofont je morao ubiti čudovište Himeru sastavljenu od lava, koze i zmije sa zmajevom glavom. Prorok mu je rekao da je može ubiti samo uz Pegazovu pomoć i da mora spavati u Ateninu hramu. U snu mu se ukazala božica koja mu je poklonila zlatnu uzdu kojom će obuzdati i pripitomiti Pegaza. Belerofont je došao na Helikon i prišao mu dok je pio s vrela Pirene te ga obuzdao zlatnom uzdom. Druga inačica govori da ga je Atena već pripitomila i dovela Belerofontu.
Pegaz je pomogao Belerofontu u borbi protiv Himere i Amazonki. Ubio je Himeru strijelama iz zraka leteći na Pegazu. Nakon ove pobjede osjećao se moćno te se odlučio uzdići bogovima na nebo, da provjeri ima li bogova na Olimpu. Pegaz je znao da to nije u redu, ali ga je poslušao i uzletio. Zeus se rasrdio i poslao obada/bjesnilo na Pegaza te se Belerofont strmoglavio s njega i umro. Druga je inačica mita ta da je Zeus Belerofonta pogodio munjom.
Potom se sažalio nad Pegazom i pretvorio ga u zviježđe Pegaz. Jedno je pero iz njegovih krila palo na tlo i tako je nastao grad Tarsus.
What Women Want
What Women Want je američki igrani film snimljen 2000. u režiji Nancy Myers. Po žanru je romantična komedija s primjesama fantastike, a protagonist, čiji lik tumači Mel Gibson, uspješni direktor reklamne agencije sa seksističkim svjetonazorom koji odjednom stekne telepatske sposobnosti. Radnja prati njegove napore da se prilagodi novoj situaciji, i s vremenom mijenja svoj odnos prema ženama.
U Srbiji je prikazan pod naslovom Šta žene žele, a u Hrvatskoj je pod naslovom Što žene vole.
Godine 2011. je u Kini snimljen remake sa Andyjem Lauom i Gong Li u glavnim ulogama.
Film je osvojio nekoliko nagrada uključujući ASCAP Top Box Office Films nagradu, Bogey, Golden Screen, kao i Golden Screen s jednom zvjezdicom, te Blockbuster za omiljenu glumicu u komediji/drami (Helen Hunt).
Donje Jesenje
Poznate osobe
August Kovačec, jezikoslovac, član HAZU-a.
Pralungo, Padova
Pralungo je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 466 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Tučepi
Tučepi su naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj, smještene na Makarskoj Rivijeri. Administrativno pripada Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Sport
Nogometni klub "Jadran", Vaterpolski klub Dupin i Malonogometna ekipa "Recreativo"
Donji Bogićevci
Donji Bogićevci su naselje u općini Dragalić u Brodsko-posavskoj županiji. Nalaze se južno od Dragalića, a zapadno od Gorica i sjeverno od Pivara. Prema popisu stanovništva iz 2011. godine Donji Bogićevci su imali 84 stanovnika, dok su 2001. imali 76 stanovnika od toga 38 Hrvata i 32 Srbina.
890 Waltraut
890 Waltraut je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 27,33 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 3,028 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 10,872 stepeni, a orbitalni period iznosi 1925,065 dana (5,270 godina). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,056. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 10,78 a geometrijski albedo 0,115.
Asteroid je otkriven 11. marta 1918. godine.
Akonitaza
Akonitaza je trivijalni naziv za gvožđe-sumporni enzim akonitat hidratazu (citrat hidrolijazu, ) koji katalizuje reverzibilne reakcije stereospecifične izomerizacije citrata, cis-akonitata i izocitrata u Krebsovom ciklusu.
The Life and Times of Judge Roy Bean
The Life and Times of Judge Roy Bean je američki western film snimljen 1972. godine. U njemu je Paul Newman tumačio stvarni lik ekscentričnog teksaškog mirovnog suca Roya Beana. Scenarij je napisao John Milius, a film režirao John Huston.
Film je poznat po muzičkoj temi Maurice Jarrea, koja se često koristila u TV-kalendaru, emisiji Hrvatske televizije.
Aynans (Gornja Saona)
Enan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Gornja Saona koja pripada prefekturi Lir.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 312 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 39 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,82 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 280 metara (maksimalnoj 335 m, a minimalnoj 270 m).
Šećerna fosfataza
Ovaj enzim ima široku specifičnost. On deluje na aldoheksozne 1-fosfate, ketoheksozne 1-fosfate, aldoheksozne 6-fosfate i ketoheksozne 6-fosfate.
Lista mjesta svjetske baštine u Evropi
Ovo je UNESCO-ova lista mjesta svjetske baštine u Evropi. Na ovoj listi ne nalaze se mjesta svjetske baštine koja se nalaze u azijskom dijelu ovih država: Kazahstan, Cipar, Izrael, Gruzija, Azerbajdžan, Armenija, te Ruska Federacija; ona su na listi mjesta Svjetske baštine u Aziji i Oceaniji. Također, prekomorska svjetska baština država kao što su Holandija, Ujedinjeno Kraljevstvo i Danska, nalazi se na geografski odgovarajućim listama.