cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mapp and Lucia
Ekranizacije
Romani o Mapp i Luciji su dobili dvije televizijske ekranizacije u obliku TV-serija. Prva je bila Mapp and Lucia'', originalno prikazana na programu kanala Channel 4 1985. i 1986. Druga je bila trodijelnna TV-serija Mapp and Lucia prikazana na BBC krajem 2014.
Colonia Agrícola Santa María, Córdoba
Colonia Agrícola Santa María je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Córdoba.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 482 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1477 m.
Sanguinetto, Verona
Sanguinetto je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3697 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Himna Jugoslavije
Himna Jugoslavije se može odnositi na:
Postojalo je par predloženih zamena za tada privremenu "Hej, Slaveni" pre nego je službeno usvojena:
Rancho S, Guadalupe Victoria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2371 m.
Secaci, Beliu
Secaci je naselje u Rumuniji u okrugu Arad u opštini Beliu.
1548 Palomaa
1548 Palomaa je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 26,46 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,787 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 16,521 stepeni, a orbitalni period iznosi 1699,591 dana (4,653 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,081. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 11,50 a geometrijski albedo 0,063.
Vukajlija
Vukajlija je veb-sajt na srpskohrvatskom jeziku, prvobitno zamišljen kao rečnik slenga nadahnut engleskim sajtom Urban Dictionary. Međutim, s vremenom je postao zbirka uglavnom duhovitih definicija raznih pojmova, izreka i opservacija iz svakodnevnog života. Sam naziv Vukajlija je igra rečima koja se zasniva na premeštanju slova u prezimenu srpskog leksikografa Milana Vujaklije. U ranijim danima, tipografske greške kod pretrage ovog prezimena su možda sajtu doprinele popularnosti.
Odlikuje se aktuelnošću i duhovitim osvrtima na društvene, kulturne, sportske i političke događaje. Sajt je nastao početkom 2007. godine inicijativom programera Dejana Simića iz Pančeva, koji je ujedno i vlasnik portala. S vremenom, osim „definicija”, korisnicima je do početka 2017. godine bila otvorena i mogućnost postavljanja „postera” (duhovitih slika s propratnim tekstom) i „reakcije” (kratak gif s odgovarajućim opisom). Sajt poseduje i propratni forum.
Chespal Viejo, Tapachula
Chespal Viejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 234 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1132 m.
Hrom(II) selenid
Hrom(II) selenid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 130,956 Da.
Monteriggioni, Siena
Monteriggioni je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Potrero, Zentla
Potrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Zentla.
Monteriggioni, Siena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 272 m.
Gajo Bulat
Gajo Bulat (Supetar, 4. siječnja 1836. - Beč, 9. lipnja 1900.), bio je hrvatski odvjetnik, općinski načelnik u Splitu, zastupnik u Dalmatinskom saboru i bečkom Carevinskom vijeću. U Supetru mu je otac, Franjo, bio sudac. Gajo Bulat gimnaziju je polazio u Zadru, a sveučilište u Grazu i Padovi. Stekavši doktorat prava, postao je tajnikom trgovačke komore u Zadru, a zatim se posvetio odvjetničkom zvanju i od godine 1865. do 1879. bio najglasovitiji odvjetnik u Splitu. Premda je bio odgajan u talijanskoj kulturi, zahvaljujući Mihi Klaiću postao je pobornikom hrvatskih nacionalnih ideja, te vođom hrvatske stranke, splitskih narodnjaka, žestok protivnik autonomaške talijanske stranke. Narodna stranka uspjela je pobijediti na izborima načelnika Bajamontija, čija se talijanaška stranka služila svakojakim sredstvima, da održi vlast.
28. listopada 1882. je ustoličen za gradonačelnika na konstituirajućoj sjednici splitskog Općinskog vijeća Dujam Rendić-Miočević, koji je na tom položaju ostao do 1885, kad ga je naslijedio Gajo Bulat.
Potrero, Zentla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 390 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 835 m.
Gajo Bulat
Od godine 1885. do 1893. bio je općinski načelnik u Splitu, zastupnik u Dalmatinskom saboru i bečkom Carevinskom vijeću.
Dana 4. prosinca 1890. godine je Gajo Bulat svečano je otvorio Monumentalnu fontanu, poznatiju u Splitu kao Bajamontijeva fontana.
Norotíos Cuba, Guasave
Norotíos Cuba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Guasave.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 170 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Pleocitoza limfocita
Pleocitoza limfocita (PL) neurološko je stanje sa nenormalno povećanim brojem limfocita u cerebrospinalnoj tečnosti. Najčešće nastaje kao posledica aseptičnog, virusima izazvanog meningitisa ili encefalitisa. Ovo stanje zapravo je jedan od oblik pleocitoze ili povećanja ukupnog broja ćelija u likvoru. Karakteriše se kliničkom slikom u kojoj pacijent ima glavobolju (po tipu migrene) pojavu izuzetno reaktivnih formi limfocitnih ćelija u kičmenoj tečnosti, čiji broj je uvek veći od 5 µL).
Dok limfociti čine otprilike četvrtinu svih belih krvnih ćelija u telu, oni su generalno malobrojni u cerebrospinalnoj tečnosti. Normalan broj limfocitnih ćelija u kičmenoj tečnosti je ≤ 5 µL (uglavnom 70-100% su limfociti, a 0-30% monociti) U pleociticitozi, broj limfocita može da se uveća na više od 1.000 ćelija po mm³. Povećanje broja belih krvnih zrnaca često prati povećanje koncentracije proteina i drugih tipova ćelija.
Pleocitoza limfocita, javlja se često, udružena sa brojnim, prolaznim, neurološkim poremećajima, koji uključuju i senzomotornu amneziju, afaziju i druge neurološke simptome.
Istorijat
Određivanje limfocita u pleocitozi postalo je moguće tek sa otkrićem dijagnostičke lumbalne punkcije i tehnologije potrebne za analizu cerebrospinalne tečnosti (likvora) uz pomoć mikrobioloških, biohemijskih i imunoloških testova.
Iako su prve lumbalne punkcije izvedena krajem 19. veka, testovi za otkrivanje povišenog nivo limfocita u okviru centralnog nervnog sistema bili su dostupni tek mnogo godina kasnije.
Etiopatogeneza
Uzroci aseptičnog meningitisa mogu biti infektivne (npr. rikecije, spirohete, paraziti) ili neinfektivni (npr. unutarlobanjski tumori i ciste, lekovi, sistemske bolesti) prirode.
Enterovirusi i virus mumpsa ulaze u organizam preko respiratornog ili digestivnog trakta hematogeno se zatim šire krvotokom.
Bakterije takođe mogu uzrokovati aseptični meningitis; u takve spadaju spirohete (sifilis, lakmska borelioza, leptospiroza) i rikecije (tifus, pegava groznica Stenjaka ili erlihioza). Abnormalnosti u likvoru mogu biti prolazne ili hronične.
Pojedine bakterijske infekcije kao što su mastoiditis, sinusitis, apsces mozga i infektivni endokarditis mogu proizvesti u likvoru promene karakteristične za aseptični meningitis. Naime široko rasprostranjena upala dovodi do vaskulitisa koji izaziva pleocitozu bez bakterija u likvoru.
Neinfektivni uzroci upale moždanih ovojnica su neoplastična infiltracija, curenje sadržaja intrakranijalnih cisti, intratekalna primena lekova, trovanje olovom i radioaktivnim materijama.
Ređe upala nastaje nakon sistemske primene nekih lekova, verovatno usled reakcije preosetljivosti. Takvu upalu najčešće uzrokuje nesteroidni antiinflamatorni lek (posebno ibuprofen), antimikrobni lekovi (najčešće sulfa preparati) kao i imunomodulatori (npr. IV imunoglobulini, OKT3 monoklonska antitela, ciklosporin, vakcine).
Bolesti
Istraživanje su pronašla prisustvo pleocitoze limfocita u likvoru sledećim bolestima:
Aseptični meningitis
Aseptični meningitis je upala meningealnih ovojnica sa limfocitnom pleocitozom u likvoru kod koje se posle rutinskih bojenja i kultura likvora nije pronađen jasan uzrok bolesti. Najčešći uzročnici aseptičnog meningitisa su virusi.
Pseudomigrenični oblik plocitoze
Veći broj studije sproveden je sa ciljem da se utvrdi povezanost između pseudomigraine i limfocitne pleocitoze. Pseudomigrenu karakteriše umerena ili jaka, pulsirajući glavobolja praćena prolaznim neurološkim simptomima i limpfocitna pleocitoza. [9] Ovaj oblik migreničnih epizode karakteriše se samoograničavajućim ponavljanjem.
U nekim studija utvrđena je pojava pseudomigrene kod pojedinci u rasponu od oko 15 do 40 godina starosti, nešto češće kod muškarca. Posle svake migrenozne epizodu, pacijenti bez simptoma. Gotovo svi fiziološki i radiološki testovi (EEG, CT, MRI) su načelno u granicama normale. Međutim, 30 od 42 pacijenata (u navedenim studijama) imao je abnormalne EEG nalaz.
Nulta gravitacija
desno|mini|300px| Efekti [[gravitacija|mikrogravitacije na plamen sveće (na zemlji-levo, u svemiru-desno)]] Nulta gravitacija ili bestežinsko stanje je stanje u kojem gravitacija ili sila zemljine teže, nema nikakvih uticaja, ili čije se dejstvo ne oseća u organizmu živih bića ili na predmetima. Iako je opseg dejstva gravitacije u principu beskonačan, ona u bestežinskom stanju praktično ne postoji (približava se nuli), ili je njen uticaj minimalan (najčešće na nivou mikrogravitacija) pa se praktično i ne manifestuje. Ovo stanje je najizraženije iza Karmanove linije u svemiru.
Međutim, postoje prostori na Zemlji ili u njenoj atmosferi u kojima dejstvo gravitacije nije primetno (ili je jedva primetno), kao što je to u toku slobodnog pada u vakuumu ili u satelitskim sistemima i specijalnim trenažnim avionima.
Pleocitoza limfocita
Pseudomigrenični oblik plocitoze
U drugoj studiji, pacijenti sa pseudomigrenom imali su povišen nivo limfocitne pleocitoza sa svakiom pseudomigrenoznom epizodom.
Nulta gravitacija
Smatra se da gravitacija i njeno polje dejstvuju ravnomerno na masu svih objekta u referentnim okvirima. Ova pretpostavka važi kada je veličina regiona koji se posmatra mala u odnosu na njihovu udaljenost od centra gravitacije susednih masa. Mala veličina osobe u odnosu na poluprečnik Zemlje je jedan takav primer. Nasuprot tome, objekti u blizini crne rupe, su predmet veoma neuniformnih gravitacionih polja. Ova neuniformna polja u blizini gravitacionog tela proizvode lokalnu snagu privlačenja sile plime (ili sekundarnog efekat sile gravitacije odgovornog za plimu i oseku) unutar ljudskog tela i unutar letelice. U blizini Zemlje, ova uniformna polja su odgovorna za pojavu mikrogravitacije. Zato se za nultu gravitaciju često koristi i termin mikrogravitacija, jer nulta gravitacija u svemirskom brodu ili u kabini trenažnog aviona nije „savršena“.
Duže izlaganje organizma ovom okruženju vremenom može izazvati poremećaje; sistema ravnoteže, metabolizma vode, povraćanje, gubitak mišićne snage, a po izlasku iz njegovog dejstva, i probleme sa stajanjem i hodom. Zato se izučavanjem ovog stanja i merama zaštite pored Agencija za svemirska istraživanja bavi i vazduhoplovnokosmička medicina.
Pleocitoza limfocita
Dijagnoza
U dijagnozi na aseptični meningitis treba posumnjati kod svakog bolesnika sa temperaturom, glavoboljom i meningealni znakovima.
Simptomi
Simptomi aseptičnog meningitisa su visoka telesna temperatura, glavobolja i pozitivni meningealni znaci. Virusni meningitis aseptični najčešće prolazi spontano.
Terapija
Terapija aseptičkog meningitisa sa pleocitozom limfocita najčešće je simptomatska.
Nulta gravitacija
Osnovne postavke
Težina je sila kojom zemlja privlači neko telo, npr, kosmonauta. Kada kosmonaut ode u svemir, gde nema ili je minimalna grvitacijska sila, on nećete imati težinu. Ali i dalje će imate masu jer je masa mera količine materijala koje sadrži neko telo. Naravno masa i težina su povezani, težina je proizvod mase i gravitacijskog privlačenja. Težina će biti veća što je gravitacijska sila veća, ali masa se neće promeniti.
Težina
Sila kojom telo, usled gravitacionog dejstva, deluje na nepokretni oslonac ili zateže nit o koju je obešeno naziva se težina. Težina tela je jednaka gravitacionoj sili koja na njega deluje i njen intenzitet tada je jednak proizvodu mase tela i ubrzanja zemljine teže.
gde Q označava težinu, umesto uobičajene oznake F za silu, dok je m masa, g ubrzanje zemljine teže.
Težina je sila, vektorska veličina, koja ima isti pravac i smer kao i ubrzanje zemljine teže. Ona je za određenu masu tela konstanta, na istoj tački zemljine kugle, isto kao i zemljino ubrzanje.
Ubrzanje zemljine teže
Fizička konstanta (g), koja opisuje ubrzanje izazvano privlačnom silom kojom Zemlja deluje na bilo koje telo na nultoj nadmorskoj visini naziva se ubrzanje zemljine teže ili ubrzanje sile zemljine teže,
Ova vrednost je približno jednaka ubrzanju slobodnog pada koja se postižu na nivou mora i oko 45° geografske širine. Ova vrednost nije nepromenljiva već zavisi od geografske širine, nadmorske visine pa čak i dela dana. Obično se uzima približna vrednost 9,81 m/s².
Gravitacija
Fizička interakcija koja izaziva privlačenje između tela, a što je posledica njihove mase naziva se gravitacija ili sila teže. Ona je jedna od četiri osnovne sile koje deluju u prirodi, predstavlja silu privlačenja između materijalnih tela svih veličina - od atoma do planeta u galaksijama, zvezda u univerzumu, itd. Gravitacija je sila kojom planeta Zemlja privlači i drži sve materijalne stvari (živa bića i predmete) na svojoj površini i još se naziva i Zemljina teža. Sva materijalna tela poseduju silu gravitacije, ali su te sile daleko manje nego sila Zemljine teže koja se oseća i na velikoj udaljenosti od Zemlje. Sila gravitacije između tela masa i  i iznosi;
gde je; Kako ne postoji negativna masa (barem zasad nije otkrivena), ne postoji ni odbojna gravitaciona sila.
Nulta gravitacija ili bestežinsko stanje
Stanje u kojem ne delujući na telo gravitaciona sila ne izaziva uzajamni pritisak njegovih sastavnih delova jedno na drugo (odnosno telo ne deluje na nepokretni oslonac ili ne zateže nit o koju je obešeno) naziva se nulta gravitacija ili bestežinsko stanje.
Aktivnost (dejstvo) gravitacionog polja, bilo kog tela, kao što je Zemlja, teoretski se prostire na proizvoljno velikoj udaljenosti. Njeno smanjenje dejstva je u skladu sa zakonom univerzalne gravitacije, i nikad ne postaje nula. Prema tome nulta gravitacija nešto što je nemoguće zbog prisustva gravitacije svuda u univerzumu. Međutim, termin nulta gravitacija se obično koristi kao sinonim koji podrazumeva efektivno bestežinskog stanja, zanemarujući pri tome plima efekat.
Zato za nultu gravitaciju (bestežinsko stanje) kažemo da ono nastaje u uslovima u kojima efekat gravitacije nije kompenzovan silom koja se u klasičnoj fizici zove „reakcija podrške," a to se dešava: U fizici, obe situacije slede od Njutna predloženi zakon univerzalne gravitacije, koji opisuje linearno kretanje i kaže; ...da dva materijalna tela u univerzumu privlače jedni druge silom koja je direktno proporcionalna proizvodu njihovih masa a obrnuto proporcionalna kvadratu rastojanja između njihovih centara.
U pravom smislu, telo može biti bez uticaja gravitacije ili u bestežinskom stanju samo kada je beskonačno udaljeno od svih ostalih objekata. Takva situacija, (osim za efekte kao što je mikrogravitacija), ne može se razlikovati od bestežinskog stanja zbog odsustva gravitacije iz obližnjih tela.
''... Kada je tokom svemirskih letova akceleraciona sila usled gravitacije izbalansirana sa tangencijalnom i silom inercije koje je povezane sa kretanjem letelica kroz prostor nastaje bestežinsko stanja - ili mikrogravitacija, (kako se često naziva) - i ima veliki uticaj na pokrete čoveka u prostoru i njegove fiziološke funkcije. Stanje može biti izazvano, jako kratko vreme, i na zemlji u početnim fazama slobodnog pada kroz atmosferu ili se može generisati tokom 12-40 sekundi dugog leta aviona u paraboli.... (Džon Ernsting)''
''To najbolje ilustruje situacije koja nastaje za vreme naglog spuštanja lifta. Osobe u slobodnom padu doživljavaju isti osećaj kao osobe u liftu koje ne vrše pritisak nogama ili ne dodiruju pod lifta već mogu slobodno da lebde u njemu sve dok lift ne dostigne dno.''
Pokrenuta u orbitu oko Zemlje letelica je uvek u poziciji da padne na nju. Odnos je potpuno analogan sa padom lifta. Međutim, padajući ka Zemlji, letelice je stalno „promašuje“ i bez dosezanja do površine, ona se kreće u orbiti oko nje. Astronaut unutar orbitalne letelice doživljava bestežinsko stanja, jer akcije i ubrzanje usled gravitacije samo po sebi ne izazivaju osećaj težine, jer su sve druge vrste sila koje izazivaju senzacije (kao što su mehanički pritisak poda ili drugih površina koje izaziva g-sila ubrzanja) odsutne. Potpuno i apsolutno bestežinskog stanja je nedostižno, jer letelica je uvek pod uticajem bilo spoljašnjih ili unutrašnjih sila (u njoj i oko nje), pored dejstva Zemljine gravitacije. Njih mogu da izazovu sve vrste operativnih sistema i komponenti letelice, pokreti i kretanja astronauta, aerodinamička interakcija letelice sa gornjim slojevima atmosfere itd.
To možemo opisti ovako; zamislite da padate liftom pri čemu blago dodiruje zidove tunela kroz koji se kreće lift.
Ovi „uznemiravajući“ faktori prouzrokuju mala ubrzanje letelice: ljuljanje, vibracije, itd. Vrednosti ovih ubrzanja su milioniti delovi ubrzanja izazvanih gravitacijom na Zemlji. Zato tako male perturbacija koje često menjaju rezultate nekih naučnih eksperimenata u svemirskim letelicama, treba uvek imati u vidu, kada rastu promene unutar kristala u mikrogravitaciji.
Mikrogravitacija
U praksi se za nultu gravitaciju ili bestežinsko stanje koristi termin mikrogravitacija (µg) koja je suštinski bestežinsko stanje, u kome je g-sila naprezanja u objektima usled efekta plime i oseke, oko milioniti deo onog koji vlada na površini Zemlje.
Kako bi se postiglo „stacionarno“ (odnosi se na rastojanje od Zemlje ili Sunca) mikrogravitaciono okruženje, to zahteva putovanje u dovoljno veliku „dubinu“ svemira, kako bi se uticaj gravitacije nebeskih tela smanjio skoro na nulu. Tako npr da bi se smanjila težina tela na jedan hiljaditi deo, one koju telo ima na Zemljinoj površini, potrebno je da bude na rastojanju od nje 200.000 km.
Termin mikrogravitacija se odnosi na činjenicu da čak i tamo gde je idealno očekivati savršenu nultu gravitaciju ili doživljaj bestežinsko stanja, to u stvari nije slučaj. Drugim rečima, čak i u sistemima gde se očekuje da je težina nula, ili da vlada nulta gravitacija, u stvari se dešavaju mala odstupanja od idealnog stanja, telo je izloženo gravitaciji (značajno manjoj) i ipak poseduje malu težinsku vrednost. Naime u svemirskom brodu gravitacija deluje istovremeno i na čoveka i na svemirski brod, a budući da u svemiru nema otpora kretanju, gravitacija privlači čoveka i brod potpuno jednakim silama ubrzanja u istom smeru. Zbog toga čoveka ništa ne privlači ni prema jednom zidu svemirskog broda, a ne potpuno odsustvo dejstva gravitacije.
Juana Antonia, Coalcomán de Vázquez Pallares
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 378 m.
Okoboji, Iowa
Okoboji je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 807 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 807 stanovnika, što je 13 (1,6%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nulta gravitacija
Mikrogravitacija
centar|400px|mini|Sva materijalna tela u Sunčevom sistemu poseduju silu gravitacije, ali su te sile daleko manje od gravitacione sile [[Sunce|Sunca pomoću koje ono drži na okupu sva tela. Zato unutar Sunčevog sistema, (izvan gravitacije pojedinih planeta), ne postoji idealn nulta gravitacija, već su tela izložena značajno manjoj-gravitaciji (mikrogravitaciji) i ipak poseduje malu težinsku vrednost ]] U slučaju letelice u orbiti oko Zemlje, koja se kreće bez potiska, mikrogravitacija može biti posledica sledećih faktora:
Uticaj mikrogravitacije na čoveka
Let u svemir sa ljudskom posadom bio je višegodišnji san čovečanstva, sve dok nije postao stvarnost, nakon prvog leta Jurija Gagarina 1961. Dalju realizaciju ovog sna, nastavio je prvim, malim, koracima na Mesecu Nila Armstronga i misija Apola 11. Od tada, prisustvo ljudi i njegove delatnosti u svemiru postaju sve učestalije. Do sada, više od 486 astronauta i kosmonauta, letelo je preko 100 km nadmorske visine (Karmanova linija), i boravilo u svemiru Trajanje njihovog boravka se sve više povećavalo. Počev od 1 h, 48 min Jurija Gagarina, preko 4 h, 55 min Džona Glena, do više od godinu dana.
Čovečanstvo u 21. veku ulazi u novu eru, Međunarodnih svemirskih stanica (MSS), koje će omogućiti da u svemiru, (u kome su do sada isključivo boravili astronauti), borave i građani, koji će u ovim stanicama moći da putuju svemirom kako bi ga spoznali ili živeli u njemu. Međutim, pre nego što boravak u ovom prostoru postane siguran za čoveka, astronautika i kosmička medicina moraju da reše mnogo problema, od kojih je jedan nulta gravitacija.
Kod kretanja satelita u svemiru, inercija tela manifestuje se kao reaktivna, centrifugalna sila (Galileov - Zakon inercije i Njutnov 3 - Zakon akcije i reakcije). Pri brzini od 7,9 km/sek ona je jednaka centripetalnoj ili gravipetalnoj, (tj gravitaciji koja vrši funkciju centripetalne sile), pa je ukida, anulira i omogućava lebdenje. Tela gube težinu i ne padaju, tj ne smanjuju udaljenost od hvatišta centripetalne sile koja ih privlači - hvatišta gravitacione sile, tj tačke središta Zemlje.
Trajno bestežinsko stanje ili stvarna levitacija (kako se često naziva) kome je izloženo telo astrunauta je, dakle, posledica jednakosti centripetalne (gravipetalne) i centrifugalne (gravifugalne ) sile pri orbitiranju oko nebeskih tela. Za vreme tog stanja ili levitacija tela gube svoju težinu, ali ne i masu i inerciju. Ova vrsta levitacije funkcionalna je i vrlo ekonomična i na vrlo velikim udaljenostima od tela u odnosu na koje se zbiva. Ona je neophodna za održavanje veštačkih satelita u njihovim orbitama, ali iz iskustva astronauta dokazano je da može biti tehnički problem i fiziološki štetna za ljudsko zdravlje.
Na osnovu medicinskih istraživanja, utvrđeno je da mikrogravitacija izazva spontanu adaptaciju ljudskog biološkog sistema na smanjeni uticaj gravitacije. Tokom dejstva mikrogravitatacije za obanvljanje homeostaze (nakon studije na 160 astronauta ) ustanovljeno je da je ona postignuta posle 45 dana, a readaptatacija na zemljinu gravitacije i normalizacija stanja posle oko 90 dana. Tako, ponašanje kardiovaskularnog sistema i drugih bioloških sisteme umnogome je zavstan od upotrebe preventivnih mera za vreme i posle leta. Međutim, primena preventivnih mera ne može da ponište uticaj mikrogravitatacije na kardiovaskularni sistem i druge biološke sisteme. Zato će njene posledice umnogome zavisiti od individualnih karakteristika otpornosti organizma astronauta.
Tehnički problemi
Bestežinsko stanje je uglavnom tehnički problem jer zahteva;
Granja las Palmas, Irapuato
Granja las Palmas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Nulta gravitacija
Fiziološki problemi
Gravitacija nije samo sila zemljine teže koja deluje na naše telo, već i signal - znak koji govori našem telu kako da se ponaša. Za neku stvar, ona govori mišićima i kostima koliko oni moraju biti jaki da bi je savladali. U nultoj gravitaciji, mišići atrofiraju brzo, jer telo doživljava da ih ne treba. Mišiće telo koriste u borbi protiv gravitacije - poput onih u nogama i kičmi, koji održavaju telo u uspravnom položaju, ali mogu izgubiti oko 20 % svoje mase ako se ne koriste. Zato mišićna masa u uslovima mikrogravitacije može da „nestaje“ brzinom od oko 5% nedeljno.
Granja las Palmas, Irapuato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1709 m.
Nulta gravitacija
Fiziološki problemi
Gubitak koštanog tkiva u kostima, može biti još ekstremniji. Kosti u svemiru atrofiraju po stopi od oko 1% mesečno, a modeli pokazuju da bi ukupni gubitak mogao dostići 40 do 60 % ukupne koštane mase, nakon dugotrajnih izlaganja mikrogravitaciji.
Dosadašnja istraživanja pokazala su da po zdravlje astronauta fiziološki problemi izazvani bestežinskim stanjem nisu tako veliki i nesavladivi, i uglavnom su izazvani; Efekti uočeni nakon dužeg boravka u svemiru najčešće se manifestuju promenama, koje ćemo u ovom tekstu prikazati po fiziološkim sistemima;
Kardiovaskularni sistem
Ljudsko telo i njegovog kardiovaskularni sistem od postanka na Zemlji neprekidno su izloženi uticaju gravitacije. Kako oko dve trećine svakodnevnih aktivnosti ljudi obavljaju stojeći ili sedeći, Zemljina gravitacija utiče na preraspodelu velikih količina telesnih tečnosti u tkivima i krvi u krvnim sudovima prema donjim delovima tela. Kada ljudi stoje, krvni pritisak u nogama može biti visok, oko 200 mmHg. U mozgu, je međutim, vrednost pritiska samo 60 do 80 mmHg. U svemiru, gde sila zemljine teže nedostaje (ili je na nivou mikrogravitacije), od glave do peta nestaje gradijent krvnog pritiska ili je on beznačajno nizak. Krvni pritisak se izjednačava i postaje oko 100 mmHg u celom telu. Zato astronauti dobijaju „podbuli“ izgled lica i glave, i vretenasti „pileći izgled nogu“, iz kojih se gubi oko litar tečnosti, pa one postaju sve tanje.
Zato je telo ljudi kroz evolutivni razvoj stvorilo različite mehanizmime kako bi se suprotstavilo uticaju gravitacije i obezbedilo dovoljan protok krvi kroz mozak. U mikrogravitacionom okruženju, količina i raspodela telesnih tečnosti se menja, jer telo i njegov kardiovaskularni sistem oslobođeno uticaja gravitacije distribuira tečnosti ka gornjim delovima tela. Povišen krvni pritisak u glavi aktivira alarm, da telo ima previše krvi u glavi i u toku dva do tri dana u bestežinskogm stanju, telo astronauta može da izgube čak 22 % sopstvenog volumena krvi, kao rezultat tog mehanizma.
Oslobođeno jačeg uticaja gravitacije, lice osobe poprima drugojačiji izgled. Javlja se edem, posebno oko očiju, zbog poroširenja krvlju prepunjenih vena u lobanji, toku prve faze (dugotrajnijeg) izlaganja mikrogravitaciji u svemiru. Subjektivne tegobe izazvane preraspodelom tečnosti su; zapušen nos, glavobolja, i deformacija lica, mučnina, povraćanje, ubrzan puls, labilan krvni pritisak i smanjenje pulsnog talas. Magnituda ovih promena, prema dosadašnjim istraživanjima, bile su najveće u toku osmodnevnog leta (npr. u misiji Džemini) da bi u dužim misijama, npr. 14 dnevoj misiji, simptomi bili manje izraženi.
Ove promene pokreću u organizmu astronauta mehanizme koji se suprotstavljaju hipervolemiji, što dovodi do značajnog gubitka vode iz organizma. Zato uprkos preraspodeli tečnosti nastaje i njen gubitak i ukupno smanjenje telesne mase što na kraju rane faze svemirskog leta, kardiovaskularni sistem astronauta polako prilagođava uticaju mikrogravitacije i obezbeđuje nastavak boravka u svemiru sa manje izraženim tegobama. Međutim ove promena utiče na rad srca.
Ortostatska netolerancija
Pored gubitka fizičke kondicije, svemirski let ima negativne efekte na kardiovaskularni sistem i druge regulatorne sistema, što pogoršava individualna varijabilnost tolerancija na stres i ortostatske promene izazvane mikrogravitacijom. Naime po povratku iz svemira na Zemlju, tečnost se pod uticajem Zemljine teže ponovo i brzo vraća u donje delove tela, što stvara tendenciju za razvoj, tzv ortostatske netolerancije (mikrogravitacijom indukovano stanje povećane simpatičke aktivnosti) koja se karakteriše; ortostatskom hipotenzijom (sniženjem krvnog pritiska), ubrzanijim radom srca (tahikardija), malaksalošću, kratkotrajnim poremećajem vida (sumaglica) i sinkopom (kratkotrajanim gubitkom svesti).
Etiologija ortostatske netolerancije je nepoznata, ali dosadašnja istraživanja sve više ukazuju na njenu multifaktorijalnu patofiziologiju, u kojoj dominira postojanje individualne preosetljivosti na sniženu gravitaciju. Na širok raspon učestalosti ortostatske netolerancije (koja se javlja kod 20-83% astronauta i kosmonauta ) pored individualne preosetljivosti utiče i dužina trajanja izloženosti mikrogravitaciji. Zato je ortostatska netolerancija, izraženija nakon dužeg izlaganja uticaju mikrogravitacije, i povezana je sa smanjenim odgovorom mišićno simpatičke nervne aktivnosti kao odgovor na ortostatski stres i oštećenje barorefleksnih funkcija.
Nekoliko sistema uključeno je u patofiziološke promene kod postsvemirske ortostatske netolerancije, u koje spadaju;
Mišićni sistem
Istraživanja tokom poslednjih 30 godina ostvarila su značajan napredak u razumevanju negativnih uticaja mikrogravitacije na skeletne mišiće. Jedna od najugroženijih sistema u uslovima boravka u svemiru je neuromišićni sistem. Dokazano je da boravak u bestežinskom stanju izazva atrofiju, gubitak snage, smanjenje funkcionalnog kapaciteta i povećan zamor u skeletnim mišićima udova. Studije sprovedene na pacovima i ljudima pokazale su brz gubitak ćelijske mase mišića u mikrogravitaciji. Kod pacova, redukcija mišićne mase kretala se do 37% i primećena je već u prvoj nedelji izlaganja mikrogravitaciji. Mišići soleus pokazali su nešto veću učestalost atrofije od brzih mišića gastroknemijusa.
Boravak u svemiru izazva promene u skeletnim mišićima u prvih nekoliko nedelja, preferirajući prvo atrofiju mišića ekstenzore a potom i fleksora. Zato su najizraženije promene uočene u antigravitacionim mišićima, kao što su soleusi i gastroknemijusi. Na primer, maksimalna voljna kontrakcije ljudskih plantarnih fleksora je smanjena za 20-48% nakon 6 meseci boravka u svemiru, dok je za 21% uočen pad snage u vlaknima tipa I, mišića soleusa, posle 17 dana leta Spejs šatlom. centar|mini|380px|Šematizovan prikaz sarkomere u normalnim mišićima pre izlaganja mikrogravitaciji i sarkomere u atrofičnim mišićima nakon 17-dnevnog leta čoveka svemirom. Atrofija mišića prvenstveno je rezultat smanjene sinteze proteina koja je verovatno izazvan odsustvom antigravitacionog opterećenja. Kontraktilni proteini se srazmerno gube sa drugim ćelijskih proteinima a tanka aktinska vlakna neproporcionalno više gube miozin od debljih vlakana. Pad kontraktilnih proteina objašnjava se smanjenjem dejstva gravitacionih sila po površine poprečnog preseka mišića, dok se gubitak proteina u tankim vlaknima može objasniti posleletnim povećanjem maksimalne brzine u skraćenim vlaknima. Mikrogravitacijom indukovani pad maksimalna snaga mišića se delimično nadoknađuje povećanjem brzine kontrakcije u vlaknima. Mišićna brzina koja je dodatno povećana mikrogravitacijom izaziva brzu reakciju miozin izozima u sporim vlaknima i povećan odgovor brzih vlakana tipa II. Ne samo da boravak u svemiru povećava osetljivost skeletnih mišića i izaziva njihova oštećenja, već se i nakon povratka na Zemlju mogu nastaviti ili javiti slična oštećenja.
Dokazi izvedeni kod pacova ukazuje da svemirski letovi povećavaju zamor u mišićima, zbog smanjene sposobnost sporog soleusa da oksidira masti i povećanog utroška glikogena u skeletnim mišićima. Buduće studije na astronautima, biće potrebne kako bi se precizno utvrdili ćelijski i molekularni mehanizmi mikrogravitacijom indukovane atrofije mišića i uzroci gubitka njihove funkcionalne sposobnosti. Na osnovu tih iskustava razvili bi se efikasni preventivni programi vežbanja kao i druge mere zaštite.
Koštani sistem
Koštani sistem je od posebnog značaja za kretanje održavanja položaja tela u uslovima gravitacije na Zemlji. Dobro je poznato da biomehanička snaga ima važnu ulogu u razvoju skeletnog sistema. Nedavno, je iznet podatak da će ove snaga biti podjednako važna kao i genetika u morfogenezi, adaptaciji i oblikovanju tkiva. Zato su sprovedene mnoge studije da identifikuje promene i moguće mehanizame promena na skeletu, u uslovima mikrogravitacije, na ćelijskom nivou
Odraslo ljudsko telo u svom koštanom tkivu ima 1.000 do 1.200 grama kalcijuma i 400 do 500 grama fosfora. Više od 99% kalcijuma u je u obliku hidroksiapatit u kostima, i oko 85% fosfora Prema tome, funkcija koštanog tkiva u velikoj meri zavisi od metabolizma kalcijuma i fosfora. U normalnim kostima postoji ravnoteža između koštane strukture i resorpcije. Sistem hormona i lokalni faktori regulišu prepravke u kostima, koje uključuju ćelije, njihovu proliferaciju i progresivnu diferencijaciju koja dovodi do resorpcije u kostima i osteoblastima i taloženja i mineralizacije matriksa oko osteoblasta.
U uslovim mikrogravitacije u kostima je poremećen sklad između formiranja i resorpcije kosti na račun gubitka koštane mase. Tvrdi se da smanjenje funkcije osteoblasta igra važnu ulogu u svemirskim letom indukovanom gubitak koštane mase. Jedan od mehanizama u diferencijaciji osteoblasta je regulisan transkripcijom faktora 2, aktivatora proteina-1 (Beta-AP-1), i raznim drugim transkripcionim faktorima. Neusklađenost nekog od ovih faktora dovodi do poremećaja između alkalne fosfatate i osteokalcina što može rezultovati gubitkom koštane mase. Pored ovih i veći broj drugih faktora može postojati u kontroli funkcija osteoblasta, diferencijaciji i maturaciji.
Takođe u uslovima snižene gravitacije, zbog promena u kostima kalcijum i fosfor se preterano izlučuju mokraćom i izmetom. Posle oko 10 dana boravka u bestežinskom stanju dolazi do gubitka oko 3,2% koštane mase. Gubitak kalcijuma iz kostiju na samo da može da utiče na pojavu mokraćnih kalkulusa (što je opisano u posebnom poglavlju) već može izazvati i jake bolove, a zbog smanjene gustine kostiju i gubitka njihove čvrstine i pojave spontanih preloma.
Hematološki i imunološki sistem
Jedna od značajnih promena u hematološkom i imunskom sistemu u mikrogravitaciji je transformacija crvenih krvnih zrnaca, kao glavnih komponenta krvi. Devedeset posto naših normalnih eritrocita su ćelije bikonkavano-diskoidnog oblik (slične krofni bez rupe). U bestežinskogm stanju, neki eritrociti menjaju svoj oblik i transformiše u duguljast ili loptast oblik. Pojava anemije (smanjenja broja crvenih krvnih zrnaca) je karakteristična promena koja se može javiti u krvi astronauta nakon četiri dana od početka svemirskog leta. Broj crvenih krvnih zrnaca posle tri meseca od svemirskog leta opada za oko 15% i praćena je subjektivnim tegobama, koje se postepeno gube nakon povratka na Zemlju.
Aktivnost limfocita, koji se suprotstavljaju invaziji mikroorganizama i štite organizam od infekcije, blago je snižena u mikrogravitaciji, Međutim zbog relativno „sterilinih“ uslova u svemirskom brodu, umanjena funkcija leukocita retko izaziva praktične probleme.
Mokraćni sistem
mini|desno|250px|Unos tečnosti i izlučivanje mokraće je značajno manje tokom prvog dana izlaganja mikrogravitaciji i ostaje relativno nisko tokom svemirskog leta i prvog dana po povratku na Zemlju (D+0), i pored višeg unosa tečnosti), a količina mokraće je i dalje smanjen u poređenju sa predpoletne vrednosti, (iako nešto veća nego tokom leta). Nacionalna agencija za aero-nautiku i Svemirska uprava SAD i ruski svemirski program objavili su više dokaza da ljudi izloženi mikrogravitacionom okruženju u svemiru imaju veći rizik za razvoj kamena u bubregu. Povećanu resorpciju kostiju (već opisanu u tekstu) izazvanu mikrogravitacijom často prati hiperkalciurija i hiperfosfaturija (povećano izlučivanje mokraćom kalcijuma i fosfora), što značajno uvećava koncentraciju kalcijumovih soli, odnosno kalcijum oksalata i kalcijum fosfata u mokraći. To uz druge faktore koji vladaju u životnoj sredini svemirske letelice i izmenjen način ishrane, prilagođen bestežinskom stanju, (manji unos tečnosti, energije, proteina, kalijuma, fosfora i magnezijuma) može negativno uticati na sastav mokraće i još više uvećati rizik od formiranja kamena u mokraćnom sistemu astronauta tokom svemirskih letova.
Takođe smanjena količine mokraće izazvana preraspodelom tečnosti i povećanom diurezom (izmokravanjem) smanjuje volumen tečnosti u organizmu astronauta, što menja pH vrednost (uvećavajući kiselost) mokraće i time doprinosi većem riziku za stvaranja mokraćnih kamena (kalkulusa). Ovo su potvrdili rezultati istraživanja sprovedeni u dugotrajnim Šatl-Mir misijama, u kojima je uočen trend manjeg unosa tečnosti, koji je uticao na smanjenu količinu urina u mokraćnom sistemu. To stanje je pogodaovalo stvaranju kamena sastavljenih od kristala kalcijumovih soli.
Pored uvećanog rizika za formiranje kalcijumovih kamenaca, promena metaboličkog profila zbog promena u ishrani tokom leta, pogoduje i formiranju kamenaca sastavljenih od kristala mokraćne kiseline.
Povećan rizik se javljao kod pojedinih astronauta brzo nakon izlaganja mikrogravitaciji, i nastavljao se tokom svemirskih letova i posle sletanja. Zato je povećanje dnevne količine izmokrenog urinarna jedina efikasna protivmera da se smanji rizik od formiranja bubrežnih kamena odmah nakon svemirskog leta. Međutim, količina izmokrenog urina u toku leta ne može u svim slučajevima biti u potpunosti efikasna mera u smanjenju potencijalnih rizik od formiranja kamena u bubregu, zbog brojnih promena u hemijskom sastavu urina astronauta izloženih mikrogravitaciji.
Genetske promene
Celokupni evolutivni razvoj čovekovog života na Zemlji odvijao se pod dejstvom zemljine gravitacije koja je morala imati uticaj na sve strukture i funkcije organizama. Tokom svemirski letova organizam je izložen potpuno novim uslovima koji vladaju u bestežinskog stanju, i u zavisnosti od promena u težini koje oni proizvode, javljaju se i različite promene.
Trenutni podaci prikupljeni u toku brojnih istraživanja sugerišu da organizmi astronauta najčešće reaguju promenama fizioloških funkcija (već opisanim u tekstu), koje su u sadašnjem trenutku razvoja astronautike reverzibilne zbog kratkog izlaganja bestežinskom stanju. Samo sve duži svemirski letovi, koji se planiraju u 21. veku, pokazaće da li će ove promene biti kompenzovane (reverzibilne), ili će dovesti do promene u važnijim sistemima organizama uključujući i nasledne osobine.
U tom smislu postoje dokazi da bestežinsko stanje ima direktan uticaj na genetička svojstva ljudskog organizma. Tako, su u obimu od 3%, u mikrosporama uočene tradescantne abnormalne mitoze ćelija (koje kontrolnim pregledima nisu uočene na zemlji). Brojne promene u različitim vitalnim sistemima u organizmima koji se duže vreme u uslovima na zemalji izloženi bestežinskim uslovima, ukazuju na moguću pojavu ozbiljnih poremećaja u njihovim aktivnostima i nasleđu. Zbog višeg evolutivnog položaja, u organizmu čoveka, treba očekivati i izraženije efekte.
Mere prevencije
U kojoj se meri, uticaj ubrzanja od 0% - 100% u odnosu na gravitaciju Zemlje i fiziološki problemi u toku dugotrajnih boravaka u svemiru trenutno mogu ublažiti je i dalje je nepoznato. Predviđanja i rezultati istraživanja primena različitih protivmera u borbi protiv ključnih, svemirskim letom i mikrogravitacijom, izazvanih fizioloških problema, prikazana su u ovoj tabeli. Prediktori i efikasnost predloženih protivmera
Nulta gravitacija viđena okom umetnika i perom književnika
Zbog nepoznavanja prirodnih nauka u književnim delima našli su se brojni pogrešni opisi nulte gravitacije. Pošto spisak ni izbliza nije konačan, prikazani su samo neki gafovi. Pri tome treba Imati u vidu da je naučna greška u književnom delu zanemarljiv nedostatak i da ni na koji način ne narušava vrednost književnog dela.
Ponekad se, i najboljim piscima naučne fantastike desi da kiksnu i nenamerno pogreše u opisivanju nulte gravitacije. Klasični primer je delo Od Zemlje do Meseca Žila Verna. Sile inercije koje nastaju kada se brod iz topa ispali u pravcu Meseca usmrtile bi astronaute. Vern pretpo- stavlja da bi se u toku putovanja Zemljina sila gravitacije postepeno smanjivala dok bi se sila Mesečeve gravitacije postepeno pojačavala do trenutka kad brod dostigne tačku ravnoteže gde obe sile deluju podjednako. Tek tada astronauti nesmetano lebde unutar broda. Vern je trebalo da zna da bi njegov brod bio u slobodnom padu celim putem do Meseca i da bi astronauti u svakom trenutku bili u bestežinskom stanju. Još jedan gaf se dešava kad putnici izbace mrtvog psa i truplo lebdi pored broda umesto da se velikom brzinom horizontalno udaljava.
H. Dž. Vels je sa prekorom gledao na ove Vernove gafove, ali u njegovom romanu Prvi ljudi na Mesecu on pravi podjednako apsurdnu grešku. Ne možemo mu zameriti što koristi kavorit, materiju koja štiti brod od sile gravitacije, jer Ajnštajn do tada još nije objasnio da je nemoguće napraviti bilo kakav gravitacioni štit.
Kod Velsa se svi nepričvršćeni predmeti koncentrišu u središtu sferičnog broda jer se njihove mase privlače. Naravno, zbog zanemarljivosti njihove gravitacije, to je nemoguće. 320px|mini|levo|Na putu do Marsa 300px|mini|deno|Aleksej Akindinov, Gagarin u bestežinskom stanju
Tateposco, Amatitán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1254 m.
Igor Štimac
Igor Štimac (Metković, 6. rujna 1967.), bivši hrvatski nogometni reprezentativac i sadašnji nogometni trener.
Reprezentativna karijera
1987. godine nastupa na U-20 Svjetskom prvenstvu u Čileu za reprezentaciju Jugoslavije gdje osvaja zlatnu medalju. Za Hrvatsku nogometnu reprezentaciju odigrao je 53 utakmice i postigao 2 pogotka, a od velikih natjecanja nastupio je na Europskom prvenstvu 1996. i Svjetskom prvenstvu 1998. godine. Za Hrvatsku reprezentaciju debitirao je 22. prosinca 1990. godine protiv Rumunjske (2:0) u Rijeci a posljednju utakmicu je odigrao 13. veljače 2002. protiv Bugarske (0:0), također u Rijeci.
Trenerska karijera
Po završetku aktivne karijere, uključio se u rad HNK Hajduka, u kojem je radio kao športski direktor i trener. Godine 2006. trenirao je HNK Cibaliju. Od 14. rujna 2009. godine trener je NK Zagreba, kojeg je vodio u sezoni 2009./10.
Početkom srpnja 2012. godine izabran je za izbornika hrvatske nogometne reprezentacije. Nakon poraza od Škotske u Glasgowu 15. listopada 2013. i izborenog doigravanja za SP u Brazilu, Štimac daje svoj izbornički mandat na raspolaganje predsjedniku HNS-a Davoru Šukeru koji tu ostavku i prihvaća.
Nogometno administrativna karijera
Od 2001. do 2004. godine bio je aktivan u upravi Hajduka. U to vrijeme Hajduk je osvojio prvenstvo Hrvatske u sezoni 2003./04. Od 2003. do 2004. godine bio je član Izvršnog odbora HNS-a. Kao predstavnik Hajduka 2007. godine izabran je za predsjednika Udruge prvoligaša 1. HNL na dvije godine te je po funkciji bio dopredsjednik HNS-a.
Na skupštini HNS-a u prosincu 2011. godine bio je kandidat za predsjednika HNS-a ali nije prošao u glasovanju protiv tadašnjeg predsjednika HNS-a Vlatka Markovića.
Komentator
Radio je kao stručni komentator nogometnih utakmica HRT-a. Posebno, kao komentator, pratio je utakmice hrvatske nogometne reprezentacije zajedno s Božom Sušecom, Željkom Velom i Dragom Ćosićem.
Klupska
Hajduk Split
Reprezentativna
Jugoslavija
Hrvatska
Trener
Hajduk Split
Unionville, Butler County, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 962.
Threesome
Threesome (na engleskom trojka) može označavati
Ursus e la ragazza tartara
Ursus e la ragazza tartara je italijansko-francuski pustolovno-historijski film snimljen  1961. u režiji Remigija Del Grossa. Protagonist, koga tumači Joe Robinson je Ursus, mišićavi snagator koji u srednjovjekovnoj Poljskoj prati lokalnog princa (čiji lik tumači Ettore Manni). Radnja prikazuje kako obojica padnu u tatarsko zarobljeništvo, ali se odakle obojica bježe, a pri čemu im pomaže tatarska princeza (čiji lik tumači Yoko Tani) koja se u mladog Poljaka zaljubila. Ursus e la ragazza tatara, koji je lik Ursusa prvi put premjestio iz Starog u srednji vijek se isticao izuzetno niskim budžetom, ponekad se navodi kao jedno od lošijih ostvarenja žanra pepluma.
Duga (roman)
Duga (The Rainbow) je roman autora D. H. Lawrencea napisan 1915. godine. Prati tri naraštaja obitelji Brangwen, posebno se fokusirajući na seksualnost i odnose među likovima.
Lawrenceov otvoren pristup seksualnosti i igrama unutar veza kao prirodnim i duhovnim pokretačima života, doveo je do sudskog postupka protiv romana pod optužbom opscenosti 1915. godine, uslijed čega su sve kopije zaplijenjene i spaljene. Roman se narednih 11 godina nije mogao nabaviti u Britaniji, iako su primjerci bili dostupni u SAD-u.
1989. snimljena je istoimena adaptacija filma u režiji Kena Russella koji je također 1969. režirao Zaljubljene žene. 1988. BBC je objavio televizijsku adaptaciju romana u režiji Stuarta Burgea s glumicom Imogen Stubbs kao glavnom junakinjom romana, Ursulom Brangwen.
Villahermosa, Tapachula
Villahermosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 236 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 776 m.
155 Scylla
155 Scylla je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 39,9 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,757 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 11,390 stepeni, a orbitalni period iznosi 1672,106 dana (4,577 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,277. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 11,39 a geometrijski albedo 0,030.
Asteroid je otkriven 8. novembra 1875. godine.
Santa Cecilia, Pijijiapan
Santa Cecilia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pijijiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Ursus nella terra di fuoco
Ursus nella terra di fuoco je italijanski pustolovni (peplum) film snimljen  1963. u režiji  Giorgija Simonellija. U njemu američki bodibilder Ed Fury tumači lik snagatora Ursusa, a radnja pokazuje kako se suprotstavlja zlom uzurpatoru (čiji lik tumači Adriano Micantoni). Furyju je Ursus nella terra di fuoco bio posljednji film u glumačkoj karijeri.
Valle Grande, Coahuayutla de José María Izazaga
Valle Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Coahuayutla de José María Izazaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 389 m.