cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lazaderos, Nuevo Laredo
Lazaderos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Nuevo Laredo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 171 m.
Rancho Aurora, Aguascalientes
Rancho Aurora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1801 m.
Lomas de Ávila, Tlalpujahua
Lomas de Ávila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tlalpujahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2593 m.
Erlenbach bei Kandel
Erlenbah baj Kandel je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 31 opštinskog središta okruga Germershajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 715 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7334004.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Germershajm Erlenbah baj Kandel se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Germershajm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 120 metara. Površina opštine iznosi 5,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 715 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 131 stanovnika/km².
La Villita, San Luis Potosí
La Villita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Luis Potosí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1867 m.
Olovo(II) tiocijanat
Olovo(II) tiocijanat je neorgansko hemijsko jedinjenje. Ono je so sa hemijskom formulom Pb(SCN)2.
Olovo(II) tiocijanat se može formirati reakcijom olovo(II) acetata (Pb(CH3COO)2) rastvorenog u vodi da bilo kalijum tiocijanatom (KSCN) ili amonijum tiocijnatom (NH4SCN), što uzrokuje precipitaciju čvrstog olovo(II) tiocijanata.
Jonska reakcija:
Nasoni
Nasoni (Assony, Nasoui, Nassonite, Nazone, Nisohone), pleme ili plemena Caddoan Indijanaca naseljenio u sjeveroistočnom Teksasu, i u 17. i 18. stoljeću podijeljeno na Lower i Upper Nasone. Upper Nasoni bili su članovi konfderacije Kadohadacho, i živjeli su duž Red Rivera na sjeveru okruga Bowie; Lower Nasoni iz područja okruga Rusk, bijahu članovi saveza Hasinai.
Obje grupe Nasona bile su i pod različitim bjelačkim utjecajem, Lower Nasoni pod utjecajem Španjolaca, a Upper pod utjecajem Francuza. Ratovi i bolesti dokrajčili su ih te su negdje 1880-tih apsorbirani od drugih Caddoanskih grupa, Lower Nasoni su po svoj prilici apsorbirani od Anadarko, a Upper Nasoni od Kadohadacho Indijanaca.
Nasoni bi mogli imati neidentificiranih potomaka među današnjim Caddo Indijancima u okrugu Caddo u Oklahomi.
Vidi
Upper Nasoni; Lower Nasoni.
Vanjske poveznice
Nassoni
Livonski križarski rat
Livonski križarski rat odnosi se na osvajanje teritorija kojeg sačinjavaju današnja Latvija i Estonija tokom sjevernih križarskih ratova odobrenih od strane pape: glavni počinioci većinom su bili Nijemci iz Svetog Rimskog Carstva i Danske, a završio je stvaranjem Terra Mariana i Vojvodstva Estonija. Zemlje na istočnim obalama Baltičkog mora bile su posljednji dijelovi Evropa koji su bili pokršteni.
2. februara 1207. godine, u osvojenim teritorijima, osnovana je crkvena država zvana Terra Mariana kao kneževina Svetog Rimskog Carstva, a 1215. papa Inocent III ju je proglasio podanikom Svete stolice. Nakon uspjeha tog križarskog rata, Vilim iz Modene je teritorije pod okupacijom Nijemaca i Danaca podijelio na šest feudalnih kneževina.
Ratovi protiv Livonaca i Latgala (1198–1209)
Kršćanstvo je došlo u Latviju sa naseljavanjem Grobiņe od strane Šveđana u 7. i Danaca u 11. vijeku. Do vremena kada su njemački trgovci počeli dolaziti u drugoj polovini 12. vijeka kako bi trgovali duž drevne trgovačke rute od Varjaga do Grka, neki lokalni stanovnici već su pokršteni.
Sveti Meinhard od Segeberga došao je u Ikšķile 1184. sa misijom da preobrati paganske Livonce i 1186. je osvešten za biskupa Üxkülla. Taj grad na riječnoj obali tada je bio centar nadolazećih križarskih aktivnosti u livonskom području.
Autohotni Livonci (Līvi), koji su plaćali danak istočnoslavenskoj Kneževini Polotsk i često bili pod napadom od strane svojih južnih susjeda Zemgala, isprva su smatrali Niže Nijemce (Sase) korisnim saveznicima. Prvi istaknuti Livonac koji je bio preobraćen bio je njihov vođa Kaupo od Turaide, koji je pokršten oko 1189. godine.
Papa Celestin III pozvao je na križarski rat protiv pagana u Sjevernoj Evropi 1193. godine. Kada miroljubivi načini preobraćanja nisu pružili zadovoljavajuće rezultate, nestrpljivi Meinhard kovao je zavjeru da prisilno preobrati Livonce, ali je ona osujećena. Umro je 1196., bez da je postigao uspjeh u svojoj misiji. Njegov izabrani zamjenik, biskup Berthold od Hanovera, cistercitski opat Loccuma, 1198. je došao sa velikim kontingentom križara. Ubrzo nakon toga, dok je jahao ispred svojih trupa u bitku, Berthold je okružen i ubijen, a njegove snage doživjele su poraz od strane Livonaca.
Kako bi osvetio Bertholdov poraz, papa Inocent III izdao je bulu u kojoj je proglasio križarski rat protiv Livonaca. Albrecht von Buxthoeven, postavljen za biskupa 1199. iskrcao se iduće godine sa velikom vojskom i pretvorio Rigu usjedište svoje Riške nadbiskupije 1201. godine. On je 1202. formirao Livonsko bratstvo mača radi pomoći pri preobraćanju pagana na kršćanstvo i, važnije, radi obrane njemačke trgovine i osiguravanja njemačke kontrole nad trgovanjem.
Kako se njemački stisak stezao, Livonci i njihov pokršteni vođa pobunili su se protiv križara. Kaupove snage pobijeđene su kod Turaide 1206. godine i proglašeno je da su Livonci preobraćeni. Kaupo je nakon toga ostao saveznik križara do svoje smrti u Bici na dan sv. Mateja 1217. godine.
Do 1208. važne pogranične trgovačke kuće Salaspils (Holme), Koknese (Kokenhusen) i Sēlpils (Selburg) preuzete su kao razultat Albertovog energičnog vođenja kampanje. Iste te godine, vladari latgalskih okruga Tālava, Satekle i Autine uspostavili su vojne saveze sa Redom i počela je izgradnja i zamka Cēsis i kamenog zamka Koknese, gdje se susreću rijeke Zapadna Dvina i Pērse, tako zamijenivši drveni zamak Latgala.
Rugginosina, Grosseto
Rugginosina je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Livonski križarski rat
Ratovi protiv Livonaca i Latgala (1198–1209)
Albert je 1209. godine, vodeći snage Reda, zauzeo glavni grad latgalske Kneževine Jersike i živu zarobio ženu vladara Visvaldisa. Visvaldis je bio primoran potčiniti svoje kraljevstvo Albertu kao dar Riške nadbiskupije, a vraćen mu je jedan njegov dio kao feudalno dobro. Tālava, oslabljena u ratovima sa Estoncima i Rusima, postala je vazalna država Riške nadbiskupije 1214. godine, a 1224. je konačno podijeljena između nadbiskupije i Reda.
Rugginosina, Grosseto
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Livonski križarski rat
Ratovi protiv Estonaca (1208–27)
Do 1208. križari su bili dovoljno snažni da započnu borbena dejstva protiv Estonaca, koji su tada bili podijeljeni na osam većih i sedam manjih okruga, predvođenih starješinama, sa ograničenom međusobnom saradnjom. Uz pomoć nedavno preobraćenih lokalnih plemena Livonaca i Latgala, križari su pokrenuli pljačke u Sakali i Ugauniji u južnoj Estoniji. Estonska plemena pružala su žestok otpor napadima iz Rige i povremeno su pljačkala teritorije koje su kontrolirali križari.
Kichai
Kichai (Keechi, Kitsai) /od K'itsäsh, njihovo vlastito plemensko ime/, pleme američkih Indijanaca porodice Caddoan sa gornjih voda Red Rivera u Louisiani i na jug do izvora Trinity Rivera u Teksasu. Njih prvi susreću Francuzi 1701. u Teksasu. Nešto kasnije, 1719. Jean Baptiste Bénard de La Harpe nalazi ih na Canadianu dok su išli da zarate sa Apačima. Godine 1722. Kichai imaju glavno selo sa 30 kuća i 80 ratnika locirano na mjestu buduće Palestine. Zajedno sa još nekoliko manjih plemena 1855 smješteni su na Brazos Indian Reservation, odkle su 1858. otišli uOklahomu gdje se udružuju sda Wichitama, gdje im i danas žive potomci (Wichita and Affiliated Tribes). Od rane Kichai populacije, 500 (1690.), godine 1977. (prema SIL-u) ima ih 350, ali nitko od njih više ne zna govoriti jezikom kichai. Posljednja žena koja je govorila ovaj jezik bila je Kai Kai iz Oklahome uz čiju je pomoć Alexander Lesser proveo istraživanje jezika i napisao povijest plemena po njezinom diktatu.
Livonski križarski rat
Ratovi protiv Estonaca (1208–27)
Kršćanska kraljevstva Danska i Švedska također su žarko željela proširiti se na istočne obale Baltika. Albert je 1218. pitao kralja Valdemara II od Danske za pomoć, ali je Valdemar umjesto toga napravio dogovor sa Redom. Kralj je izašao iz Bitke kod Lyndanissea u Revelu 1219. kao pobjednik, što je također događaj kojem se pripisuje porijeklo zastave Danske. Nakon toga je osnovao utvrdu Castrum Danorum, oko koje su 1220. i 1223. Estonci neuspješno vršili opsadu. Kralj Johan I od Švedske pokušao je uspostaviti švedsko prisustvo u provinciji Wiek, ali njegove su trupe pobijeđene od strane Saarlaseda u Bici kod Lihule 1220. godine. Revelija, Harrien i Virumaa, čitava sjeverna Estonija, završila je pod kontrolom Danaca.
Rane 1224. car Fridrik II najavio je u Kataniji da se Livonija, Pruska, Sambija i veliki broj susjednih provincija od tada smatra za reichsfrei, tj. da su direktno potčinjene samo Rimokatoličkoj crkvi i Svetom Rimskom Carstvu, umjesto da su u nadležnosti lokalnih vladara. Na kraju godine papa Honorije III najavio je odabir biskupa Vilima iz Modene kao papinskog legata za Livoniju, Prusku i ostale zemlje.
Livonsko bratstvo mača je 1224. uspostavilo svoje glavno sjedište u Fellinu (Viljandiju) u Sackaliji, gdje još uvijek stoje zidine Gospodarevog zamka. Ostale tvrđave bile su Wenden (Cēsis), Segewold (Sigulda) i Ascheraden (Aizkraukle).
Hronike Henrika od Livonije, jedna od najvećih srednjovjekovnih pripovijesti, napisana je vjerojatno kao izvještaj za Vilima iz Modene, pružajući mu historiju Crkve u Livoniji do njegovog vremena. Pripovijeda kako je 1226. godine, u utvrdi Tarwanpe, Viliam iz Modene uspješno dogovorio mir između Nijemaca, Danaca i Vironaca.
Rat protiv Saarlaseda (1206–61)
Posljednji estonski okgur koji je izdržao protiv napadača bio je otok Saaremaa (Ösel), čije su ratne flote nastavile pljačkati Dansku i Švedsku tokom godina borbe protiv njemačkih križara.
Danska vojska predvođena kraljem Valdemarom II i Andersom, biskupom Lunda 1206. se iskrcala na otoku Saaremaa i bezuspješno pokušala uspostaviti utvrdu. Livonsko bratstvo mača i biskup Theodorich su 1216. udružili snage i napali otok preko zaleđenog mora. Saarlasedi su se osvetili pljačkanjem teritorija Latvije pod njemačkom kontrolom idućeg proljeća. Švedska vojska predvođena kraljem Johanom I od Švedske i biskupom Karlom od Linköpinga je 1220. zauzela Lihulu u Rotaliji u zapadnoj Estoniji. Saarlasedi su napali švedsku utvrdu kasnije iste godine i pobili čitav garnizon, uključujući i biskupa Linköpinga.
Dinastija Xin
Jedini car iz dinastije Xin bio je Wang Mang (王莽), nećak Velike carice majke Wang Zhengjun. Nakon smrti njenog po-unuka cara Aija godine 1. pne., Wang Mang je došao na vlast. Nakon nekoliko godina pažljivog stvaranja kulta ličnosti, konačno se proglasio carem godine 9. Iako hvaljen kao učenjak i sposoban političar, Wang Mang se pokazao nesposobnim vladarom. Godine 23. su carsku prijestolnicu Chang'an opsjeli pobunjeni seljaci. Wang Mang je poginuo prilikom opsade, a dinastiju Han su obnovili preživjeli pripadnici carskog klana.
Livonski križarski rat
Rat protiv Saarlaseda (1206–61)
Danski kralj Valdemar II je 1222. pokušao po drugi put okupirati Saaramu, ovaj put podigavši kamenu utvrdu sa snažnim garnizonom. Utvrda je bila pod opsadom i predala se za pet dana, a danski garnizon vratio se u Revel, ostavivši brata biskupa Alberta od Rige, Theodorica, i ostale kao taoce radi mira. Saarlasedi su sravnili taj zamak sa zemljom.
Livonsko bratstvo mača, grad Riga i biskup Rige su 1227. organizirali zajednički napad na Saaremu. Nakon predaje dvije glavne Saarlasedske utvrde, Muhu u Valjala, Saarlasedi su službeno prihvatili kršćanstvo.
Nakon poraza Livonskog bratstva mača u Bitci kod Saule 1236. rat je ponovo izbio na otoku Saaremaa. Saarlasedi su 1241. ponovo prihvatili kršćanstvo potpisivanjem dogovora sa Velikim majstorom Livonskog reda, Andreasom de Velvenom i Biskupijom Ösel-Wiek. Nakon toga je uslijedio dogovor potpisan 1255. između Velikog majstora reda, Annoa Sangerhausenna, i u ime Saarlaseda, starješina čija su imena latinski pisari fonetski zapisali kao Ylle, Culle, Enu, Muntelene, Tappete, Yalde, Melete i Cake Dogovor je pružio Saarlasedima nekoliko karakterističnih prava u pogledu vlasništva i nasljeđivanja zemlje, društvenog reda i prakticiranja religije.
Saarlasedi su se ponovno pobunili 24. jula 1343., pobivši sve Nijemce na otoku, utopivši sve svećenike i izvršivši opsadu zamka Livonskog reda u Pöideu. Nakon predaje garnizona Saarlasedi su masakrirali branitelje i uništili zamak. U februaru 1344. Burchard von Dreileben je pokrenuo pohod preko zaleđenog mora na otok Saaremaa. Saarlasedska utvrda je bila osvojena, a njihov vođa Vesse je ubijen. U rano proljeće 1345. idući pohod Livonskog reda završio je dogovorom koji se spominje u kronici Hermanna von Wartbergea i Prvom novgorodskom ljetopisu.
Saaremaa je ostala domena Livonskog reda i Biskupije Ösel-Wiek do 1559. godine.
Ratovi protiv Kurša (1242–67)
Nakon poraza Estonaca, križarski rat preusmjeren je na Kurše i Zemgale, baltska plemena koja su živjela južno i zapadno od Zapadne Dvine i bila u bliskoj vezi sa Žemajtima.
Cvast
mini|levo|glavica hrizanteme Cvast predstavlja skup cvetova na zajedničkoj osovini. Biološki značaj cvasti je u tome što grupisanje cvetova olakšava oprašivanje jer insekti za kratko vreme obiđu više cvetova kada su oni grupisani i lakše ih uočavaju u lišću. Isto tako, cvasti sa puno sitnih cvetova lakše se pokreću vazduhom, što je važno za biljke koje se oprašuju vetrom.
Livonski križarski rat
Ratovi protiv Kurša (1242–67)
U julu 1210. Kurši su napali Rigu. Nakon jednog dana borbi, Kurši se nisu uspjeli probiti kroz gradske zidine. Prešli su na drugu obalu Dvine kako bi spalili svoje mrtve i žalili su tri dana. Kurši su 1228. zajedno sa Zemgalima ponovo napali Rigu. Iako su ponovo bili neuspješni u napadu na grad, uništili su manastir u Daugavgrivi i ubili sve monahe.
Cvast
Zajednička osovina je vreteno cvasti, koje može da se grana:
Livonski križarski rat
Ratovi protiv Kurša (1242–67)
Nakon poraza Estonaca i Saarlaseda 1227., Kurši su bili suočeni sa litvanskim neprijateljima na istoku i jugu, a sa sjevera ih je uznemiravalo Livonsko bratstvo mača; na zapadu, na obali mora, vrebali su njihovi najveći neprijatelji, Danci i Šveđani, čekajući svoju priliku. U toj beznadežnoj situaciji, dodatno zagorčanoj glađu, Kurši su radije odabrali da pokušaju sklopiti mir sa kršćanskim osvajačima, pozvavši monahe u svoju zemlju, tako pobjegavši od napada skandinavskih nacija. Kurši u sjevernim dijelovima Kurlandije, pod vođstvom svog poglavara Lamekinsa (Lammechinus Rex), 1230. su potpisali primirje sa Nijemcima, a zemlje koje su do tada nastanjivali postale su poznate kao Vredecuronia ili Courland Mira. Južni Kurši su, međutim, nastavili pružati otpor osvajačima.
Cvast
U zavisnosti od toga kako se vreteno grana razlikuju se dva osnovna tipa cvasti:
Livonski križarski rat
Ratovi protiv Kurša (1242–67)
Kurši su 1260. sudjelovali u Bitci kod Durbe, jednoj od najvećih bitaka u Livoniji u 13. vijeku. Bili su prisiljeni boriti se na strani križara. Kada je bitka počela, Kurši su napustili vitezove. Peter von Dusburg navodi da su Kurši čak napali vitezove odozada. Estonci i ostali lokalni narodi uskoro su krenuli stopama Kurša i napustili vitezove i to je omogućilo Žemajtima da postignu pobjedu nad Livonskim redom. To je bio težak poraz za Red i uskoro su izbile pobune protiv križara u kurškim i pruskim zemljama.
Cvast
1. racemozne i
Livonski križarski rat
Ratovi protiv Kurša (1242–67)
Kurški otpor konačno je obuzdan 1266., kada je cijela Kurlandija podijeljena između Livonskog reda i Riške nadbiskupije. Kurški plemići, među njima 40 klanova potomaka kurških poglavica, koji su živjeli u gradu Kuldīga, očuvali su ličnu slobodu i dio svojih privilegija.
Ratovi protiv Zemgala (1219–90)
Prema Kronici Henrika od Livonije, Zemgali su formirali savez sa biskupom Albertom od Rige protiv pobunjeničkih Livonaca prije 1203. i primili vojnu podršku kako bi odbili litvanske napade 1205. godine. Zemgalski vojvoda Viestards (dux Semigallorum) je 1207. pomogao pokrštenom livonskom poglavaru Kaupu da osvoji nazad svoj zamak u Turaidi od paganskih pobunjenika.
Cvast
Racemozne (grozdaste) cvasti
Vreteno ovih cvasti grana se monopodijalno, tako što osovina dugo raste, a od nje se obrazuju bočne grane sa cvetovima, pa se tek na kraju na njenom vrhu razvija cvet. Najmlađi cvet je uvek onaj na vrhu vretena.
Livonski križarski rat
Ratovi protiv Zemgala (1219–90)
Zemgalsko-njemački savez je prekinut 1219. nakon križarske invazije Žemajtije. Vojvoda Viestards je brzo formirao savez sa Litvancima i Kuršima. Zemgali i Kurši su 1228. napali samostan u Daugavgrīvi, glavnom križarskom uporištu u riječnoj delti Zapadne Dvine. Križari su se osvetili i napali Zemgaliju. Zemgali su zauzvrat opljačkali zemlju oko gradine Aizkraukle.
Cvast
Racemozne (grozdaste) cvasti
Vrste racemoznih cvasti su :
Livonski križarski rat
Ratovi protiv Zemgala (1219–90)
Zemgali su 1236. napali križare koji su se povlačili u Rigu nakon Bitke kod Saule, ubivši veliki broj njih. Nakon redovnih napada, Livonski red je djelimično obuzdao Zemgalce 1254.
Cvast
Racemozne (grozdaste) cvasti
1. grozd, kod koga se na dugačkom vretenu nalaze cvetovi na drškama iste dužine;
2. klas, na dugačkom vretenu se nalaze sedeći cvetovi;
Soacatino
Soacatino (Xacatin), pleme američkih Indijanaca iz rane američke povijesti koje Luis de Moscoso Alvarado sa svojim trupama 1542. nalazi zapadno od Mississippija, između plemena Eyeish i Anadarko Indijanaca, vjerojatno na srednjem toku Red Rivera, koju naziva 'provincija Xacatin'. Evidentno je da su pripadali porodici Caddoan.
Cvast
Racemozne (grozdaste) cvasti
3. gronja je, u stvari, grozd samo što su cvetne drške različitih dužina, donji, stariji cvetovi imaju duže drške;
Livonski križarski rat
Ratovi protiv Zemgala (1219–90)
1287. je oko 1400 Zemgala napalo križarsku tvrđavu u Ikšķilu i opljačkali obližnje zemlje. Dok su se vraćali u Zemgaliju snage Reda su ih uhvatile i u blizini rijeke Garoze započela je velika Bitka kod Garoze. Križarske snage bile su pod opsadom i doživjele težak poraz. Ubijeno je više od 40 vitezova, uključujući Velikog majstora Livonskog reda Willekina vond Endorpa, i nepoznat broj saveznika križara. To je bila posljednja Zemgalska pobjeda nad rastućim snagama Livonskog reda.
Cvast
Racemozne (grozdaste) cvasti
4. štit, sa kratkog vretena polaze zrakasto raspoređene drške iste dužine;
Livonski križarski rat
Ratovi protiv Zemgala (1219–90)
1279. godine, nakon Bitke kod Aizkrauklea, veliki vojvoda Traidenis od Litvanije podržao je Zemgalski ustanak Livonskog reda predvođen vojvodom Nameisisom.
Cvast
Racemozne (grozdaste) cvasti
5. glavica, vreteno je prošireno, kratko, zadebljalo i na njemu se nalaze sedeći cvetovi;
Livonski križarski rat
Ratovi protiv Zemgala (1219–90)
Tokom 1280-ih, Livonski je red počeo masivan pohod protiv Zemgala, u sklopu kojeg su spaljena njihova polja, što je dovelo do gladi. Zemgali su nastavili svoj otpor do 1290., kada su spalili svoj posljednji zamak u Sidrabeneu i krenuli prema jugu. Rimovana hronika tvrdi da se 100 000 preselilo u Litvaniju i tu se nastavilo boriti protiv Nijemaca.
Cvast
Racemozne (grozdaste) cvasti
6. klip je isto što i klas samo što je vreteno valjkasto i zadebljalo;
Livonski križarski rat
Ratovi protiv Zemgala (1219–90)
Neosvojeni južni dijelovi kurških i zemgalskih teritorija (Sidrabe, Rakte, Ceklis, Megava itd.) ujedinjeni su pod vladavinom Velike kneževine Litvanije.
Cvast
Racemozne (grozdaste) cvasti
7. resa je klas čije je vreteno tanko, vitko i visi;
Livonski križarski rat
Posljedice
Nakon osvajanja, sve preostale lokalne populacije tobože su pokrštene. Prva postojeća knjiga na njihovom domaćem jeziku štampana je 1535. godine, a u pitanju je bio luteranski katehizam. Osvajači su podržavali vojnu kontrolu svojom mrežom zamaka u čitavoj Estoniji i Latviji.
Cvast
Racemozne (grozdaste) cvasti
8. složen klas, kod koga se na vretenu umesto cvetova nalaze klasovi;
Livonski križarski rat
Posljedice
Papinski legat Vilim iz Modene podijelio je tu zemlju na šest feudalnih kneževina: Rišku nadbiskupiju; Kurlandsku biskupiju; Dorpatsku biskupiju; Biskupiju Ösel-Wiek, Vojvodstvo Estonija (kao domenu danskog kralja) i zemlje pod vojnom upravom Livonskog bratstva mača
Cvast
Racemozne (grozdaste) cvasti
9. složen štit, sa kratkog vretena polaze štitovi;
Cimozne (račvaste) cvasti
Vreteno se grana simpodijalno tako što vrlo rano završava rast donošenjem cveta pa se ispod njega razvijaju jedna ili veći broj bočnih grana. Tako je cvet prve osovine najstariji.
U zavisnosti od toga koliko se bočnih osovina (jedna, dve ili veći broj) obrazuje posle prve razlikuju se tri tipa ovih cvasti:
Chantonnay, Vendée
Šantone je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Vandeja koja pripada prefekturi La Roš sir Jon.
Žabljak (Cetinje)
Žabljak je naselje u opštini Cetinje u Crnoj Gori, blizu starog grada Žabljak Crnojevića. Prema popisu iz 2003. bilo je 40 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 49 stanovnika).
Demografija
U naselju Žabljak živi 33 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,2 godina (41,5 kod muškaraca i 47,7 kod žena). U naselju ima 15 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,67.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Ernst
Ernst je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 92 opštinska središta okruga Kohem-Cel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 576 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7135027.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kohem-Cel Ernst se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kohem-Cel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 90 metara. Površina opštine iznosi 4,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 576 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 138 stanovnika/km².
La Polvorosa, Monclova
La Polvorosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Monclova.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 541 m.
El Paraíso, San Andrés Tuxtla
El Paraíso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Andrés Tuxtla.
Lewistown Heights, Montana
Luistaun Hajts je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 407, što je 42 (11,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Paraíso, San Andrés Tuxtla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 222 m.
Bisanti-Fortinelli, Caserta
Bisanti-Fortinelli je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 466 m.
New Church, Virginia
Nju Čerč je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Coulombov zakon
mini|desno|Istoimeni [[električni naboji se djelovanjem elektrostatičke sile odbijaju, a suprotni naboji privlače.]]
Coulombov (Kulonov ) zakon je jedan od osnovnih zakona elektrostatike koji je 1785. utvrdio Charles-Augustin de Coulomb:
Kulonov zakon definiše intenzitet, pravac i smer elektrostatičke sile kojom nepokretno naelektrisanje malih dimenzija deluje na drugo. Ta sila se često naziva i Kulonova sila, koju je Kulon merio pomoću torzione vage. Zakon glasi:
"Intenzitet elektrostatičke sile između dva tačkasta naelektrisanja je direktno proporcionalan proizvodu količina njihovih naelektrisanja, a obrnuto proporcionalan kvadratu rastojanja između ta dva naelektrisanja."
Istorija
thumb|left|[[Šarl-Ogisten de Kulon]]
Pojedini naučnici iz 18. veka su slutili da električna sila, poput gravitacione, se smanjuje sa distancom (tj., da je obrnuto srazmerna kvadratu rastojanja) uključujući Danijela Bernulija i Alesandra Volta. Obojica su merila silu između ploče kondenzatora, a Franc Epinus koji je objavio inverzno-kvadratni zakon u 1758. godini. Na osnovu eksperimenata na naelektrisanim sferama, Džozef Pristli u Engleskoj bio je među prvima koji predlaže da električna snaga prati inverzno-kvadratni zakon, sličan Njutnovom zakonu univerzalne gravitacije. Međutim, on nije generalizovao ili razradio ovo. U 1767. godini, on je pretpostavio da sila između dva naboja varira kao obrnutom kvadratu rastojanja. U 1769, škotski fizičar Džon Robison je objavio da, prema njegovim merenjima, sila odbijanja između dve sfere sa istim znakom varira kao x -2.06. Početkom 1770-ih godina, zavisnost sile između naelektrisanih tela na obe distance i punjenja već je bilo otkriveno, ali nije objavljeno, po Henriju Kevendišu iz Engleske.
Konačno, 1785. godine, francuski fizičar Šarl-Ogisten de Kulon je objavio svoja prva tri izveštaja o elektricitetu i magnetizmu, gde je izneo svoj zakon. Ova publikacija je od suštinskog značaja za razvoj teorije elektromagnetizma. On je koristio torzionu vagu za proučavanje odbojne i privlačne sile naelektrisanih čestica, i utvrdio da je veličina električne sile između dve ključne tačke punjenja direktno proporcionalna proizvodu naboja i obrnuto proporcionalna kvadratu rastojanja između njih.
Torziona vaga sastoji se od šipke zakačena kroz svoju sredinu tankim vlaknima. Vlakna deluje kao jako slaba torzionova opruga. U Kulonovom eksperimentu, torzionova vaga je izolacioni štap sa loptom sa metalnom košuljicom na jednog kraja zakačena svilenim koncem. Lopta je bila naelektrisana sa poznatim naelektrisanjem za statički elektricitet, a druga naelektrisana lopta istog polariteta je doveden do nje. Dve naelektrisane kugle su se odbile jedna od druge, uvrćući vlakna pod određenim uglom, koji se može očitati sa skale na instrumentu. Znajući kolika je sila potrebna da se uvrnu vlakana do datog ugla, Kulon je uspeo da izračuna sile između kugli i izvede svoj inverzno-kvadrati proporcionalni zakon.
Formula
gdje je: ε0 - dielektrična permitivnost vakuuma. Sila je najjača u vakuumu, a slabija u svim drugim sredstvima:
gdje je: εr - relativna dielektrična permitivnost nekog sredstva ili tvari, ε - dielektrična permitivnost (ili samo permitivnosti) tvari.
Objašnjenje
što se može izraziti na sljedeći način:
gdje je kasnije Coulombova konstanta povezana s drugim fizikalnim konstantama i iznosi:
gdje je ε0 - dielektrična permitivnost vakuuma, μ0 - permeabilnost vakuuma, a c0 - brzina svjetlosti u vakuumu.
Elektrostatička sila kao vektor
mini|desno|Coulombova [[torzijska vaga.]]
Elektrostatičku silu ne možemo opisati samo veličinom jer ona u prostoru ima i svoj smjer te Coulombov zakon možemo izraziti i u vektorskom obliku:
gdje je: \mathbf{r} - vektorom izražena udaljenost između dva naboja. Ovo je ustvari skalarna definicija Coulombovog zakona kojoj je dodan smjer po pravcu na kojem leže točkasti naboji. Ako su naboji različitog predznaka, tada vektor pokazuje u smjeru jednog naboja prema drugome, a ako su istog predznaka pokazuje u suprotnom smjeru.Razmatramo li elektrostatičke sile u nekom dielektričkom materijalu, a ne vakuumu, valja uzeti u obzir i relativnu dielektričku konstantu tvari u kojoj se nalaze naboji.
Coulombov zakon vrijedi za električne naboje u mirovanju. Ako se električni naboji gibaju, valja uzeti u obzir i međusobni utjecaj magnetskih polja što proističe iz Maxwellovih jednadžbi.
José María Morelos, Cabo Corrientes
José María Morelos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cabo Corrientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
Caddo
mini|Caddo poglavica Show-e-tat ili Little Boy, 1872 mini|Kaw-u-tz, Caddo žena, 1906. mini|Ples purana, Caddo Indijanci u Bingeru, Oklahoma mini|200px|Caddoanski [[sunčani križ, vjerski simbol za Sunce i oganj]] Caddo su narod, ili skupina plemena jugoistočnih Indijanaca u SAD-u, koji su u 16. st. nastanjivali područja istočnog Teksasa, zapadne Louisiane i dijelove južnog Arkansasa i Oklahome. Povijesno su bili organizirani u tri konfederacije od najmanje dvadeset i pet različitih plemena i govorili su raznim narječjima caddoanskih jezika. Danas su Caddoi kohezivno pleme s glavnim gradom u Bingeru u Oklahomi, a s druge strane, njihova narječja su konvergirala u jedan jezik. -Trenutačni predsjedatelj Caddoima je LaRue Parker.
Australian Open 1969 - muškarci pojedinačno
Rod Laver je porazio Andresa Gimenoa 6–3, 6–4, 7–5 u finalnom meču i tako osvojio titulu prvaka u pojedinačnoj muškoj konkurenciji na Australian Openu 1969.
Nositelji
<li> 🇪🇸 Andres Gimeno ''(finale) <li> 🇦🇺 William Bowrey ''(četvrtfinale) <li> 🇦🇺 Roy Emerson ''(3. kolo) <li> 🇦🇺 Ray Ruffels ''(polufinale) <li> 🇺🇸 Earl Butch Buchholz ''(četvrtfinale) <li> 🇦🇺 Mal Anderson ''(3. kolo) <li> 🇬🇧 Roger Taylor ''(2. kolo) <li> 🇦🇺 Allan Stone ''(3. kolo)
Caddo
Ime
Ime Caddo modificirani je oblik imena vodećeg plemena Kädohädächo u značenju 'real chiefs' koji je dan plemenskim savezima Kadohadacho, Hasinai i Natchitoches, i preko porodice Caddoan ostaslim članovima raširenim preko država Sjeverna i Južna Dakota, Arkansas, Kansas, Oklahoma, Teksas, Louisiana i Nebraska, koja govore jezicima te porodice, to su. Adai (?), Arikara, Pawnee, Eyeish, Kichai, Tawakoni i Wichita. Naziv Caddo danas pokriva potomke plemena triju caddoanskih konfederacija.
Konfederacije i plemena
Caddo Indijanci u svojoj ranoj povijesti sastojali od tri konfederacije, od kojih je svaka sastojala od nekoliko plemena. Svoje ime dobivaju skračivanjem plemenskog imena Kadohadacho, a potomci im danas pod imenom Caddo žive u Oklahomi. Konfederacije i plemena su bili:
Povijest
Sa plemenom Caddo prvi u kontakt dolazi 1542. Luis de Moscoso Alvarado koji preuzima komandu nad de Sotovim vojnicima, ali prvi adekvatniji opisi dolaze nam od preživjelih članova 'posljednjeg La Salleovog putovanja'. U posljednjih deset godina 17. stoljeća u zemlji Caddoa svašta će se događati. Već 1690. utemeljena je misija San Francisco de los Tejas, sljedeće godine dolazi i Tonti, te kartograf Domingo Teran. Među Indijancima izbit će epidemija boginja, i ovi će 1693 otjerati franjevce i vojnike natrag u Meksiko, što je rezultat raznih zaraza i nesreća koje su im ovi donesli. Stanje je loše i kod njihovih drugih srodnika, i oni stradavaju od bolesti a preživjeli pripadnici plemena Natchitoches, pridružuju im se 1714. nakon konflikata s drugim plemenima i zaraza koje su pretrpjeli. Njihove seobe počinju napadom agresivnih Osage Indijanaca, jednog od plemena Dhegiha, pa su 1800. preseljeni u Louisianu, tada ih je bilo oko 800. Godine 1824. Caddoima će se pridružiti jedo drugo Dhegiha pleme, to su Quapaw, i s njima će vjerojatno jedan dio njih 1833. bit preseljeni na Indian Territory (današnja Oklahoma) ,gdje ih 1834 opwet pogađaju boginje. ugovorom iz 1835. oni prešuštaju svu svoju zemlju u Louisiani i odlaze kod Hasinaia u Teksas. Pleme hasinai svoju konfederaciju nazivalo je Tejas ili Teyas ili Taysha, a ovo ime kasnije postaju u obliku Texas, naziv za jednu od članica SAD-a. Značenje ove riječi je 'friends' (=prijatelji). U stvarnost Tejasi nikad nisu potpuno napustili Teksas, otišavši u Oklahomu, a njihovih potomaka u Teksasu ima i danas, a organizirani su pod imenom  'Sovereign Nation of Tejas Indians' , na čelu s poglavicom Chief Blackjack Pruett, a svoga rezervata nemaju. Godine 1854, ostaci raznih Caddo plemena smješteni su na rezervat Brazos River, a otuda 1859 na Indijanski Teritorij gdje su kolektivno preuzeli ime Caddo, i gdje ih 2004. ima preko 4,700 ne računajući Tejas Indijance iz Teksasa.
Jezik
Danas govore trima narječjima jezika caddo i engleskim.
Srodna plemena su Anadarko, Adai, Hai-ish, Hasinai, Kadohadacho, Nacogdoches, Natchitoches i Yatasi.
Bratske skupine i nadgrane su: Indijanci -> Sjevernoamerički Indijanci -> Indijanci Velike nizine --> Pawnee --> Jugoistočna plemena --> Wichita.
Konstanz
Konstanz (fr. i en.: Constance, tal.: Costanza) njemački je grad u saveznoj pokrajini Baden-Württemberg, te najveći grad na Bodenskom jezeru i središte okruga Konstanz.
Gradu pripada i obližnji "cvjetni otok" Mainau na Überlinger jezeru kojeg godišnje posjeti preko milijun turista.
Povijesna jezgra Konstanza, posebice najstariji dio grada Niederburg, sačuvana je bolje od bilo kojeg drugog njemačkog grada, budući nije razorena u Tridesetogodišnjem, pa ni u Drugom svjetskom ratu. Za razliku od Friedrichshafena i drugih gradova na Bodenskom jezeru, Konstanz je srećom pošteđen od bombardiranja u Drugom svjetskom ratu. Jedan od razloga je taj što tijekom rata u gradu nije bilo zamračenja, pa bombarderi nisu mogli razlikovati Konstanz od susjednog švicarskog Kreuzlingena te je grad pošteđen razaranja iz straha od izbijanja diplomatskog skandala. Pored toga, grad nije imao veliku stratešku ili industrijsku važnost.
Konstanz je rodni grad izumitelja grofa Ferdinanda von Zeppelina i Wolfganga Isera, pripadnika takozvane škole estetike recepcije. U posjedu obitelji Zeppelin bio je i nekadašnji dominikanski samostan u kojem se danas nalazi hotel.
Средњи Статовац
Средњи Статовац је насеље у Србији у општини Прокупље у Топличком округу. Према попису из 2002. било је 38 становника (према попису из 1991. било је 61 становника).
Демографија
У насељу Средњи Статовац живи 38 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 63,4 година (58,8 код мушкараца и 68,1 код жена). У насељу има 22 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 1,73.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Meyuca, Amatepec
Meyuca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Amatepec.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 567 m.
Clémery
Klemeri je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mert i Mozel koja pripada prefekturi Nansi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 404 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 42 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,45 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 180 metara (maksimalnoj 226 m, a minimalnoj 179 m).
Torinski pokrov
thumb|250px|right|Fotografija Torinskog pokrova - lijevo je pozitiv, desno negativ Torinski pokrov (Sindone di Torino) ili Sveti pokrov (Sacra sindone) je naziv za jednu od najpoznatijih kršćanskih relikvija, a koja predstavlja komad tkanine na kojoj se može prepoznati otisak muškog tijela. Ime je dobio po Katedrali sv. Ivana Krstitelja u Torinu gdje se čuva. Prema mišljenju mnogih vjernika, tkanina je predstavljala pokrov u koji je zamotan Isus nakon smrti na križu. Naknadne naučne analize su djelomično potvrdile, a djelomično osporile ta vjerovanja.
Safari (preglednik)
Safari je Appleov web preglednik i integrisan je u Mac OS X. Prva beta verzija za Windows je izdata 11. juna 2007. godine.
Natalie Wood
Natali Vud je bila američka glumica, rođena 20. jula 1938. godine u San Francisku, a preminula 29. novembra 1981. godine u Santa Katalini (Kalifornija).
Rane godine
Natali Vud je rođena 20. jula 1938. godine u San Francisku u porodici ruskih pravoslavnih imigranata Nikolaja i Marije Zakarenko, koji su jedva govorili engleski kada su se doselili u SAD. Roditelji su joj kasnije promenili prezime u Gurdin, tako da se ona od svoje 4. godine zvala Natasha Gurdin. Već kao malo dete započela je karijeru na filmovima Čudo na 34. ulici (1947), pod strogim nadzorom svoje majke. Njena sestra Lana Vud je također bila glumica te se slikala za Plejboj i nastupila u bondovskom filmu Diamonds Are Forever, dok je njen otac Nikolaj opisan kao pasivni alkoholičar koji je činio sve što mu je rekla supruga.
Karijera
Sa nepunih 17 godina je Natali je snimila već 18 filmova, ali je htela odraslu ulogu i dobija je u slavnoj drami „Buntovnik bez razloga“ (1955). Navodno je tokom snimanja imala aferu sa rediteljom Nikolason Rejom i glumcem Denisom Hoperom, ali ne i sa zvezdom Džejmsom Dinom. Za tu je ulogu nominovana za Oskara. Kasnije su usledile uloge u slavnim filmovima kao što su: “Tragači”, „Priča sa zapadne strane“ (koja je osvojila Zlatni globus i Oskara za najbolji film). Za ulogu polno frustrirane tinejdžerke u drami “Sjaj u travi” i devojke koja planira napraviti abortus u „Ljubav sa pravim strancem“ ponovo je nominovana za Oskara. Godine 1966. je uzela tri godine predaha od filmova kako bi bila više sa svojom porodicom (te je navodno zbog toga odbila ulogu u klasiku „Boni i Klajd“). Čak i kada se vratila filmu, snimala je sve retko tokom sedamdesetih. Osvojila je 3 Zlatna globusa; dva puta za najobećavajuću novu zvijezdu, a jedan za ulogu u TV seriji “Odavde do večnosti” iz 1980. godine.
Privatni život
Elvis Presli i Voren Bejti su također bili neki od slavnih osoba sa kojima je imala ljubavnu vezu. Njen brak sa glumcem Robertom Vagnerom je bio buran, ali su njih dvoje bili pomireni do razdoblja njene smrti. Godine 1981. se utopila i preminula sa samo 43 godine dok je njihova jahta bila na Katalina Ajlandu. Istraga iz Los Anđelesa je utvrdila da se radilo o nesretnom slučaju, ali su se špekulacije o tom događaju nastavile. Navodno je Natali htela ili napustiti jahtu ili osigurati kormilo ali se slučajno okliznula, pala u vodu i utopila. Da stvar bude još čudnija, ona je tokom celog svog života imala fobiju od duboke vode. U tom razdoblju je snimala film „Brainstorm“ te se pripremala za pozorišnu pretstavu „Anastazije“. Imala je dve kćerke; Nataša Gregson Vagner (sa Ričardom Gregsonom) i Kortni Vagner (sa Robertom Vagnerom).
Mandilion
right|250px|thumb|Kralj Abgar od Edese prima platno s Isusovim likom, ilustracija iz 10. vijeka Mandilion, poznat i kao Sveti Mandilion (Άγιον Μανδύλιον) je naziv za platno na kome se, prema predaji, u drevnom gradu Edesi čudesno pojavio Isusov lik i koji je predstavljao prvu, odnosno najautentičniju ikonu u historiji kršćanstva, odnosno model za kasnije prikazivanje Isusa.
Pilzone, Brescia
Pilzone je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Francisco J. Mújica (razvrstavanje)
Francisco J. Mújica ima više značenja:
Pilzone, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 769 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 202 m.
Mandilion
Legenda se vezuje uz kralja Abgara koji je obolio te pismom zamolio Isusa da ga dođe osobno izliječiti. Isus mu je odgovorio da neće osobno doći, ali da će ga umjesto toga posjetiti neki od njegovih učenika. Prema Euzebiju iz Cezareje, taj apostol je bio Tadija iz Edese koji je sa sobom donio Isusove riječi od kojih je kralj čudesno ozdravio. U sirijskoj knjizi Nauk Addaijev se umjesto Tadije i pisma pojavljuje kraljev glasnik Ananija koji je na platnu naslikao Isusov lik.
Oko godine 600. bizantski učenjak Evagrije Sholastik je spominajo Isusov prikaz na "božanskom platnu" koje su građani koristili za uspješnu obranu od Perzijanaca za vrijeme opsade 544. U 10. vijeku su bizantski carevi Mandilion prebacili u Carigrad. Tamo su ga 1204. zaplijenili križari, da bi se poslije pojavila kao relikvija u zbirci kralja francuskog kralja Louisa IX. Svaki trag joj se gubi za vrijeme francuske revolucije.
Pravoslavne crkve slave ovu ikonu 16. augusta.
Mandilion se vezuje uz Torinski pokrov.
Jul Antonije
Jul Antonije (Iullus Antonius, 45. pne. - 2. pne.) bio je rimski plemić i velikodostojnik iz vremena ranog Carstva, najpoznatiji kao sin Marka Antonija i Fulvije, odnosno kao ljubavnik Julije Starije, kćeri cara Augusta.
Tovagnoli, Imperia
Tovagnoli je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Jul Antonije
Životopis
Jul je prve godine života proveo u Rimu s majkom Fulvijom i starijim bratom Markom Antonijem Antilom. Godine 41. pne. mu je majka, poznata kao jedna od politički najambicioznijih Rimljanki, zajedno sa stricem Lucijem pokrenula rat protiv trijumvira Oktavijana, kasnijeg cara Augusta. Nakon gušenja te pobune, te Fulvijinog izgnanstva i smrti, Oktavijan je nastojao poboljšati odnose s njegovim ocem, te je uredio brak Marka Antonija sa svojom sestrom Oktavijom. Njegova pomajka Oktavija ga je potom odvela kod oca u Atenu gdje je potom odrastao zajedno s bratom Antilom, a kasnije s polusestrama Klaudijom Marcelom, Antonijom Starijom i Antonijom Mlađom. Godine 32. pne. se Marko Antonije razveo od Oktavije kako bi mogao živjeti sa svojom ljubavnicom Kleopatrom; u Aleksandriju je sa sobom odveo Antila, dok je Oktavija Jula sa sobom odvela u Rim. Dijelom zahvaljujući i tome, Julu je, za razliku od Antila, August nakon završetka rata s Antonijem, odlučio poštediti život.
Tovagnoli, Imperia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 260 m.
Jul Antonije
Životopis
Prema antičkim izvorima, August je izuzetno cijenio Jula. Zahvaljujući tome je njegova pomajka uredila da se oženi za njenu kćer Klaudiju Marcelu Stariju. S njome je imao troje djece: sinove Lucija, Gaja Antonija i kćer Julu. Jul je također od Augusta primio brojne funkcije - godine 13. pne. je bio pretor, godine 10. pne. konzul a godine 7. pne. prokonzul Azije.
Za Jula se, međutim, kobnim pokazala veza sa Julijom Starijom, koja je nakon smrti svog muža Marka Agripe bila prisiljena udati se za budućeg cara Tiberija. Julija je tada počela održavati ljubavne veze s brojnim rimskim aristokratima, među kojima se našao i Jul. Kada je August za to čuo, osjetio se osramoćenim te je odlučio strogo kazniti kako Juliju i njene ljubavnike, koji su svi osuđeni na progonstvo. Jul je, međutim, optužen za veleizdaju te je, nastojeći preduhitriti osuđujuću presudu, počinio samoubistvo.
U popularnoj kulturi
Jul Antonije se pojavljuje kao lik u historijskim romanima s radnjom smještenom u Augustov Rim. Među njima se ističu Ja, Klaudije Roberta Gravesa, Jag elsket Tiberius Elisabeth Dored te Augustus i Tiberius Alana Massieja. U TV-seriji Imperium: Augustus je njegov lik tumačio Juan Diego Botto.
Cutoni, Isernia
Cutoni je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 605 m.
Kaleb (razvrstavanje)
Kaleb može označavati:
Trehalozna sintaza
Termin  ima više značenja.
Ernzen
Erncen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 429 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232033.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Erncen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 310 metara. Površina opštine iznosi 10,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 429 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 43 stanovnika/km².
Oudenon
Oudenon je molekul koji učestvuje u metabolizmu gljiva. On je inhibitor enzima tirozinska hidroksilaza.
Redovna godina koja počinje u četvrtak
Ovo je kalendar za svaku redovnu godinu koja počinje u četvrtak (nedjeljno slovo D). Primjeri: Gregorijanske godine 1998, 2009 & 2015 ili julijanske godine 1915 (v. donje tablice). Ovo je jedina redovna godina u kojoj postoje tri datuma Petak 13..
Kaštel Stari
Kaštel Stari je jedno od sedam Kaštela, koje čine grad Kaštela. Naselje je smješteno uz obalu Kaštelanskog zaljeva, između Kaštel Novog i Kaštel Lukšića.
Redovna godina koja počinje u četvrtak
Redovna godina je godina s 365 dana, tj. godina koja nije prijestupna godina.
Kaštel Stari
Prema popisu iz 2001. godine, Kaštel Stari ima 6.448 stanovnika.
Redovna godina koja počinje u četvrtak
<!-- Old Format - January              February               March Su Mo Tu We Th Fr Sa Su Mo Tu We Th Fr Sa  Su Mo Tu We Th Fr Sa               1  2  3   1  2  3  4  5  6  7   1  2  3  4  5  6  7 4 5  6  7  8  9 10   8  9 10 11 12 13 14   8  9 10 11 12 13 14 11 12 13 14 15 16 17 15 16 17 18 19 20 21  15 16 17 18 19 20 21 18 19 20 21 22 23 24 22 23 24 25 26 27 28  22 23 24 25 26 27 28 25 26 27 28 29 30 31                       29 30 31<BR> April                 May                   June Su Mo Tu We Th Fr Sa Su Mo Tu We Th Fr Sa  Su Mo Tu We Th Fr Sa            1  2  3  4                  1  2      1  2  3  4  5  6 5 6  7  8  9 10 11   3  4  5  6  7  8  9   7  8  9 10 11 12 13 12 13 14 15 16 17 18 10 11 12 13 14 15 16  14 15 16 17 18 19 20 19 20 21 22 23 24 25 17 18 19 20 21 22 23  21 22 23 24 25 26 27 26 27 28 29 30       24 25 26 27 28 29 30  28 29 30 31 <BR> July                August              September Su Mo Tu We Th Fr Sa Su Mo Tu We Th Fr Sa  Su Mo Tu We Th Fr Sa            1  2  3  4                     1         1  2  3  4  5 5 6  7  8  9 10 11   2  3  4  5  6  7  8   6  7  8  9 10 11 12 12 13 14 15 16 17 18  9 10 11 12 13 14 15  13 14 15 16 17 18 19 19 20 21 22 23 24 25 16 17 18 19 20 21 22  20 21 22 23 24 25 26 26 27 28 29 30 31    23 24 25 26 27 28 29  27 28 29 30 30 31<BR> October              November              December Su Mo Tu We Th Fr Sa Su Mo Tu We Th Fr Sa  Su Mo Tu We Th Fr Sa               1  2  3   1  2  3  4  5  6  7         1  2  3  4  5 4 5  6  7  8  9 10   8  9 10 11 12 13 14   6  7  8  9 10 11 12 11 12 13 14 15 16 17 15 16 17 18 19 20 21  13 14 15 16 17 18 19 18 19 20 21 22 23 24 22 23 24 25 26 27 28  20 21 22 23 24 25 26 25 26 27 28 29 30 31 29 30                 27 28 29 30 31<BR> Previous year (common) Next year (common) Previous year (leap)   Next year (leap)
-->
Opera (web preglednik)
Opera je internet svita pomoću koje je moguće obavljati uobičajene poslove vezane za internet, uključujući posećivanje veb sajtova, slanje i primanje elektronske pošte, rukovanje kontaktima, i mrežne razgovore. Kao osnovne karakteristike često se ističu: sigurnost, pouzdanost, podesivost, brzina... Novije verzije imaju u sebi menadžer za skidanje podataka, menadžer za primanje i slanje elektronske pošte, sopstveni notes, translator, podršku za blokiranje iskačućih prozora, IRC klijent..
Trenutna verzija je 9.0 (od 20. juna 2006. godine).