cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Anonal, Motozintla
El Anonal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
La Palmita, Aramberri
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 947 m.
El Anonal, Motozintla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1506 m.
El Pedregal, Coatzintla
El Pedregal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatzintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Dijle
Dijle (francuski: Dyle) je rijeka u sredini Belgije duga 86 km, lijeva pritoka rijeke Rupel.
Hidrologija
Dijle izvire kod sela Houtain-le-Val nedaleko od granice provincija Hainaut i Valonski Brabant na nadmorskoj visini od 145 metra. Od tamo teče prema sjeveru, protičući kroz gradove, Ottignies-Louvain-la-Neuve, Wavre, Leuven i Mechelen. Na svom toku prema ušću prima brojne pritoke, najveće su; Thyle, Train, Laan, Nethen, IJse, Demer. Ispod Mechelena prima pritoku Zenne, a nešto niže spaja se sa rijekom Nete i formira (ili uvire) u rijeku Rupel, koja nakon kratkog toka od 12 km uvire u Scheldtu nešto ispred Antwerpena.
Porječje rijeke prostire se po Belgijskim provincijama Valonski Brabant, Flamanski Brabant i Antwerpen na površini od 758 km².
Álamo de Abajo, Guadalupe y Calvo
Álamo de Abajo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2265 m.
Hlorogena kiselina
Hlorogena kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 354,309 Da.
Filip de Diversis
Filip de Diversis (Lucca, druga polovina 14. stoljeća - Dubrovnik, nakon 1452. ), punim imenom Philippus De Diversis de Quartigianis, talijanski pedagog i humanist koji je djelovao u Dubrovniku.
Godine 1434. Dubrovčani su ga (uz dobru plaću) primamili napustiti učiteljsko mjesto u Veneciji i doći u Dubrovnik za učitelja vlasteoske mladeži. Radi svog temperamenta i čestog odlaženja u Veneciju dolazio je u sukobe s dubrovačkim vlastima, pa je 1441. i otpušten. Dubrovnik je napustio, vjerojatno, 1444. godine. Bio je oduševljen Dubrovnikom, njegovim ljepotama i životom u njemu. To je bio razlogom napisati poznato djelo Opis slavnoga grada Dubrovnika u kojemu je ostavio dragocjena svjedočanstva o Dubrovniku u prvoj polovici 15. stoljeća. Rektor gramatičke škole u Dubrovniku bio je cijelo desetljeće, od 1434. do 1444. Opisao je život Dubrovnika svoga doba, njegove zgrade, običaje, zanimanja stanovništva i na taj način dao prvi iscrpan prikaz toga grada i života njegovih ljudi, pod imenom Situs aedificiorum, politiae et laudabilium consuetudinum inclytae civitatis Ragusii ad ipsius senatum descriptio (1440., objavljeno 1882.). Promicao je humanizam i reformirao školstvo u Dubrovniku. Potkraj 1441. izabran je za učitelja u Lucci, ali je ostao u Veneciji i 1452. natjecao se za mjesto mletačkog kancelara u Koroni na Peloponezu. Kao službeni orator držao je svečane govore u Dubrovniku, npr. u povodu smrti kralja Žigmunda 20. siječnja 1438., u povodu izbora kralja Albrechta 26. veljače iste godine i nakon njegove smrti 7. prosinca 1439. godine. Između 1434. i 1440. zapisao četiri riječi na autohtonom dubrovačkom dalmatskom jeziku (pen: kruh, teta: otac, chesa: kuća, fachir: činiti) izrijekom navodeći da je riječ o jeziku različitom od domaćega hrvatskog i od talijanskoga.
U djelu Opis slavnoga grada Dubrovnika pisao je o potrebi uvođenja ćirilice i slavenskog ureda u Dubrovniku.
Izvori
1. Tolja, N: Dubrovački Srbi katolici - istine i zablude, Dubrovnik, 2011.
Beldiu, Teiuș
Beldiu je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Teiuș.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 249 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 231 m.
La Aurora, Yecuatla
La Aurora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Yecuatla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 174 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 654 m.
Mir u Nikolsburgu
Mir u Nikolsburgu (Frieden von Nikolsburg) ili Mir u Mikulovu je mirovni sporazum koji je 31. decembra 1621. godine u Mikulovu (u današnjoj Češkoj) skopljen između rimsko-njemačkog cara i mađarskog kralja Ferdinanda II na jednoj, i transilvanskog princa i samozvanog mađarskog kralja Gabora Bethlena na drugoj strani. Njime je okončan sukob započet 1619. godine, kada je Bethlen, koristeći Ferdinandovu zauzetost Tridesetogodišnjim ratom i gušenjem Češkog ustanka napao habsburške teritorije u tzv. Kraljevskoj Mađarskoj (dijelu Mađarske pod habsburškom vlašću). Bethlen je ispočetka imao velikih uspjeha i praktički zauzeo sva podrućja Mađarske, ali se ratna sreća okrenula nakon Bitke na Biloj hori u kojoj su Habsburzi porazili Čehe i tako omogućili Ferdinandu da glavninu svojih snaga okrene prema istoku te povrati teritorije u Mađarskoj. To, kao i izostanak očekivane osmanske podrške je Bethlena natjeralo da zatraži mir. Nakon pregovora, u kojima je glavnu riječ vodio mađarski katolički plemić Miklos Esterhazy, Bethlen se formalno odrekao prisizanja na mađarsku krunu i priznao Ferdinanda kao legitimnog vladara. Ferdinand je, zauzvrat, potvrdio odredbe Bečkog mira iz 1606. godine, kojim se jamči sloboda vjeroispovjesti protestantima u Transilvaniji, ali također dao Bethlenu formalnu titulu "carskog princa Transilvanije", kao i vlast nad nekoliko županija u Mađarskoj. Time je car sebi osigurao istočnu granicu te se mogao posvetiti uništenju protestanata na teritoriji Carstva, prije svega u Rajnskoj Falačkoj gdje su pristaše Friedricha V i dalje pružale otpor.
Salsipuedes, Coahuayana
Salsipuedes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Coahuayana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
El Arenal, Irapuato
El Arenal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Sabbadori, Verona
Sabbadori je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 102 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 226 m.
Álamo del Refugio, Guadalupe y Calvo
Álamo del Refugio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
El Arenal, Irapuato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1723 m.
Álamo del Refugio, Guadalupe y Calvo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2467 m.
Serafin Marija Crijević
Serafin Marija Crijević (Dubrovnik, 4. listopada 1686. — Dubrovnik, 24. lipnja 1759.) je bio hrvatski katolički svećenik, životopisac, prevoditelj, arhivist, skupljač umjetnina i povjesničar iz redova dominikanaca. Po ocu je iz plemićke obitelji Crijevića, a po majci iz plemićke obitelji Bunića. Unuk je pjesnika Vice Petrovića. Rođak je s hrvatskim povjesničarom Tuberonom Ludovikom Crijevićem.
Životopis
Rodio se je 1686. u Dubrovniku. U Dubrovniku je pohađao gimnaziju na Dubrovačkom zavodu (Collegium Ragusinum). Nakon zaređenja, bio je dužnosnik Dubrovačke nadbiskupije. Bio je samostanskim priorom i generalnim vikarom dubrovačke dominikanske kongregacije. Sudjelovao je na vrhovnoj skupštini dominikanskog reda u Bologni. Za dubrovačke dominikance i Dubrovačku Republiku obavljao je pravne (ostavština biskupa Iva Jelića) i pregovaračke poslove.
Vrsno je propovijedao na hrvatskom jeziku. Zbirka propovijedi koju je napisao izgubljena je. Proučavao je dubrovačku vjersku, političku i kulturnu prošlost, istražujući sve moguće knjižnice i arhive u Dubrovniku. Pisao je životopise poznatih Dubrovčana. Napisao je i sažeti prikaz povijesti Dubrovačke Republike. Zbog bolesti zadnjih 15 godina života slabije je mogao istraživati i pisati. Djela mu nisu objavljena za života. Dio su mu iscenzurirale ondašnje vlasti, pa u rukopisima nedostaju stranice. Pisao je na hrvatskom, latinskom i talijanskom. Skupio je zbirku crteža i slikâ svetaca i blaženika Dominikanskog reda, a za one koje nije našao slike, sam je naslikao.
Pokopan je u dubrovačkoj dominikanskoj crkvi.
Djela
(izbor)
Trosa (općina)
Općina Trosa (švedski: Trosa kommun) je jedna od švedskih općina od 11,462 stanovnika, na jugoistoku Švedske.
Administrativni centar općine je grad - Trosa od 5,027 stanovnika.
Geografske karakteristike
Općina Trosa prostire se po Grofoviji Södermanland, na površini od 210.99 km².
Historija
Općina Trosa formirana je 1992. kad se dotadašnja Općina Nyköping razdvojila na tri dijela.
Antonio Guerrero Briseño, Tula de Allende
Antonio Guerrero Briseño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tula de Allende.
Jaltocan, Francisco Z. Mena
Jaltocan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Francisco Z. Mena.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1026 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 166 m.
Antonio Guerrero Briseño, Tula de Allende
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2051 m.
Stoljetna eskadra
Stoljetna eskadra je jugoslavenska igrana TV-serija za djecu i omladinu u produkciji RTV Zagreb, originalno emitirana 1961. i 1962. godine na mreži JRT, poznata kao prva igrana serija u povijesti današnje Hrvatske televizije. Radnja se događa na Jadranu i svjetskim morima od 12. do 19. stoljeća, a protagonisti su Kapetan Radan i njegov sluga Mediko koji doživljavaju brojne pustolovine. Serija je djelomično bila snimana na jadranskim lokacijama, ali je najvećim dijelom uživo prikazivana iz TV studija. Uživala je izuzetnu popularnost i gledanost, ali nije snimana na magnetoskopksu vrpcu, te se danas smatra izgubljenom.
Călinești, Florești
Călinești je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Florești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 432 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 299 m.
Bersano, Piacenza
Bersano je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 127 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
El Dique, El Fuerte
El Dique je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 333 m.
Arroyo del Gachupín, San José Iturbide
Arroyo del Gachupín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San José Iturbide.
Gaudencio Mercado, Coatzintla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Oakland, Iowa
Oukland je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.527 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.527 stanovnika, što je 40 (2,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
Arlon
Arlon (nizozemski: Aarlen) je grad od 30,393 stanovnika na istoku Belgije u Regiji Valonija - Provincija Luxembourg u kojoj je administrativni centar.
Historija
Arlon je jedan od najstarijih gradova u Belgiji, nastao kao rimski Orolaunum vicus na raskršću dva važna Rimska puta; Metz-Tongeren i Reims-Trier.
Pod svojim sadašnjim imenom - Arlon, prvi put je dokumentiran 870. u Meersenskom sporazumu, za vladavine franačkog kralja i svetorimskog cara Karla Ćelavog.
Krajem 10. vijeka Arlon je podpao pod Vojvodstvo Gornje Lorene. Sredinom 11. vijek grof Waléran I od Limburga podigao je zamak na brdašcu (danas od njega nema ni traga). Jedno vrijeme Arlonom su vladali grofovi od Limburga, sve dok brakom nije podpao pod vlast luksemburških grofova. U to vrijeme u Arlon je izrastao u trgovište u koje su stigli Cisterciti, a 1291. i Karmelićani.
Za vladavine svetorimskog cara i luksemburškog grofa Karla IV, Luksemburg je 1354. uzdignut u rang Velikog Vojvodstva Luksemburg, koje je 1441. predano burgundskom vojvodi Philippe le Bonu. Luksemburžani su se pobunili, ali je Arlon odtad bio domena Burgundskog Vojvodstva.
Za vladavine Karla V. - Arlon je doživio teški period, jer se našao na frontu između francusko španjolskih trupa koje su se borile za Luksemburg, pa je 1558. spaljen i opljačkan.
Kapucini su 1621. podigli samostan pored Karmelićana.
Vojska francuskog kralja Louis XIV zauzela je Arlon 1681., ali je on 1697. zajedno sa Luksemburgom vraćen Carlosu II od Španije. Nakon Rata za španjolsko nasljeđe Arlon je zajedno sa Velikim Vojvodstvom Luksemburg podpao pod vlast Austrijske monarhije. To je bio period kad se grad oporavio i ponovno počeo rasti, potrajao je do Francuskih revolucionarnih ratova kad je 1796. dokinuta vlast Habsburške monarhije.
Prva židovska porodica doselila se u Arlon 1808., njihov broj se toliko povećao da su 1863. podigli prvu sinagogu u Belgiji.
Odlukom Bečkog kongresa iz 1815. Veliko Vojvodstvo Luksemburg i grad Arlon dani su nizozemskom kralju. U septembru 1830. Arlon je postao privremeni administrativni centar Provincije Luxembourg.
Od 1839. Arlon i Provincija Luxembourg više nisu bili dio Velikog Vojvodstva Luksemburg već dio novoosnovane Kraljevine Belgije. To je bilo vrijeme kad je Arlon doživio urbanistički preporod, srušeni su bedemi iz 1682. izgrađeni novi kvartovi, a broj stanovnika se radikalno povećao kad je 1858. izgrađena željeznička pruga do Bruxellesa.
Pobratimski gradovi
Arlon ima ugovore o prijateljstvu sa slijedećim gradovima;
Canolo, Reggio Calabria
Canolo je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 221 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 395 m.
Celestin Medović
Mato Celestin Medović (Kuna na Pelješcu, 17. studenog 1857. - Sarajevo, 20. siječnja 1920.), hrvatski slikar.
Rezervati Velikog pande u Sečuanu
Rezervati Velikog pande u Sečuanu (kineski: 四川大熊貓棲息地, pinyin: Sìchuān Dàxióngmāo Qīxīdì) su skupina sedam rezervata prirode i devet parkova prirode u kineskoj jugoistočnoj pokrajini Sečuan, u kojima živi i razmnožava se više od 30% svjetske populacije jako ugroženih Velikih pandi. Područje se prostire na 9245 km², na planinama Qionglai i Jiajin.
Celestin Medović
Životopis
U mladosti se zaredio i počeo pripremati za svečenićki poziv u franjevačkom samostanu Male braće u Dubrovniku. Ubrzo je zahvaljujući otkrivenom talentu za slikarstvo poslan u Rim na usavršavanje. Studij slikarstva nastavio je na Akademiji u Münchenu gdje je prihvatio utjecaj dekorativnog povijesnog slikarstva odnosno kompoziciju, izražajni stil i skalu boja akademskog slikarstva s kraja 19. stoljeća. U izradi portreta i likova svetaca dostigao je visoku kvalitetu realističke interpretacije.
Rezervati Velikog pande u Sečuanu
Uz iznimku tropskih kišnih šuma, ovo područje je botanički najbogatije na svijetu s 5.-6.000 biljnih vrsta u preko 1000 rodova. Većina biljaka potječe iz vremena paleo-tropskih šuma tercijara.
Celestin Medović
Životopis
Nakon kraćeg boravka u Dubrovniku i zatražene sekularizacije, odlazi u Zagreb i pridružuje se krugu oko uglednog dubrovačkog slikara Vlahe Bukovca. Pod njegovim utjecajem je naslikao velike povijesne kompozicije u zgradi Odjela za bogoštovlje i nastavu u Opatičkoj 10 u Zagrebu (danas zgrada Hrvatskog instituta za povijest). Celestin Medović je uz Bukovca najistaknutiji likovni umjetnik u prvoj generaciji slikara hrvatske moderne.
Za vrijeme Drugog svjetskog rata Nijemci su spalili Kunu i tada je izgorjela njegova kuća s vrijednim slikama.
Historijsko središte Makaa
Povijesno središte Makaa (kineski: 澳門歷史城區, portugalski: O Centro Histórico de Macau) je skupina od preko dvadeset lokaliteta koji svjedoče o jedinstvenoj asimilaciji i koegzistenciji kineske i portugalske kulture u gradu Makau (Kina), bivšoj portugalskoj koloniji. Zbog toga su oni upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2005. godine jer .
Odlike
Ime "Makao" je dobio po hramu Ma-Kwok iz 14. stoljeća, koje je dao ime cijelom zaljevu, Ma-Ka Gao. Tada je on bio tek jedno od mnogih ribarskih mjesta u zaljevu koje su 1513. godine Portugalci obogatili slavnom Kantonskom tržnicom. Od 1557. godine je postao prvim i najdugotrajnijim europskim naseljem u istočnoj Aziji.
U njegovom središtu se nalazi prva urbana ulica, Rua Direita, koja povezuje drevnu kinesku luke na jugu s kršćanskim gradom na sjeveru. Trg Barra, na kojemu se nalazi hram A-Ma (15. st.) je primjer kineske kulture inspirirane konfucijanizmom, taoizmom, budizmom i lokalnim narodnim vjerovanjima. Sam hram se posebno koristi za Kineskog proljetnog festivala, a sastoji se od ulaznog paviljona, slavoluka, molitvene dvorane, Dvorane dobročinstva, Dvorane Guanyin i budističkog paviljona. Sjeverno od njega nalaze se neoklasicističke Maurske barake (1874.) sa širokim verandama na granitnim platformama, u kojima su boravili policajci regrutirani iz Goe.
Trg Lilau je najstariji trg stambene četvrti Portugalaca, a na njemu se nalazi slavna Mandarinska kuća koja je pripadala slavnom kineskom književniku. Trg sv. Augustina su osnovali Augustinci iz Španjolske 1591. godine i još uvijek je središte istočne katoličke crkve. Barokno Sjemenište sv. Josipa je bio središte misionarstva u Kini, Japana i okolice. Kazalište Don Pedra V. (1860.), naoklasicistička građevina od opeke, je prvo zapadnjačko kazalište u Kini.
Trg Leal Senado je glavni javni trg na kojem se nalazi Leal senat, dvokatna neoklasicistička građevina. U blizini je i Katedralni trg s Katedralom (obnovljena 1850.) i sjedištem Biskupije Makaa. Dalje prema sjeveru je Trg sv. Dominika s Dominikanskom crkvom (1587.), starim Kineskim bazarom i Sam Kai Vui Kun hramom, što svjedoči o snažnoj vjerskoj toleranciji u gradu. Na Trgu družbe Isusove nalaze se "Ruševine sv. Petra", ostaci Gospine crkve (Madre Dei) i Na Tcha hram.
Ostaci gradskih zidina (1569.), građenih od chunamboa (lokalni materijal od gline, pijeska, rižine slame, kamenja i školjaka kamenica, u više slojeva) nalazi se zapadno od brda Huma na kojemu se nalazi Utvrda. Ona je građena za obranu od napada s mora. U njezinoj blizini su vrtovi Camões i Crkva sv. Antuna, staro sjedište Britanske istočne prekomorske kompanije i protestantsko groblje mnogih važnih osoba.
Odvojeno područje starog grada je Utvrda Guia na istoimenom brdu, s Guia kapelom (1622.) svjetionikom (1885.) koji je najstariji svjetionik na Kineskom moru.
Istočna Flandrija
Istočna Flandrija (nizozemski: Provincie Oost-Vlaanderen, francuski: Province de Flandre-Orientale) je jedna od 10 provincija na koje je Belgija od 1995. administrativno podjeljena.
Juurusvesi-Akonvesi
Juurusvesi-Akonvesi je veliko jezero u sredini Finske u Regiji Sjeverna Savonija dio sliva rijeke Vuoksi.
Istočna Flandrija
Karakteristike
Istočna Flandrija se prostire na zapadu zemlje po unutrašnjosti, uz granicu sa Nizozemskom, na površini od 2,982 km² na kojoj živi 1,531,745 stanovnika.
Graniči sa provincijama; Antwerpen, Flamanski Brabant, Hainaut i Zapadna Flandrija.
Juurusvesi-Akonvesi
Juurusvesi-Akonvesi zajedno sa jezerima Kallavesi (478 km²), Suvasvesi (233 km²), Riistavesi (23 km²), Varisvesi (7 km²) i Iso-Jälä (7 km²) formira jezerski sistem Iso-Kalla velik 906 km².
Istočna Flandrija
Administrativna podjela
Teritorij Provincije je administrativno podjeljen na 6 arondismana (okruga); Ghent, Oudenaarde, Eeklo, Aalst, Dendermonde, Sint-Niklaas i 60 općina, a administrativni centar provincije je grad Ghent u kom je 2021. živjelo 263,703 stanovnika.
Juurusvesi-Akonvesi
Karakteristike
Jezero Juurusvesi-Akonvesi leži na nadmorskoj visini od 81.8 metra, maksimalna dubina mu iznosi - 61.97 m a prosječna 8.31 m, a ukupna površina 156,9 km².
Na njegovom zapadu u istoimenom rukavcu leži grad Siilinjärvi, a nedaleko od njega prema jugu na poluotoku aerodrom Kuopio.
El Derramadero, Aramberri
El Derramadero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2003 m.
Las Josefinas, Suchiate
Las Josefinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Suchiate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Sonora, Motozintla
Sonora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 131 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 825 m.
Hlorohidroksifenilglicin
Hlorohidroksifenilglicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 201,607 Da.
Campo el Refugio, El Fuerte
Campo el Refugio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Castello di Corno, Rieti
Castello di Corno je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Nueva Reforma, Yecuatla
Nueva Reforma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Yecuatla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 139 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 981 m.
Ivan Šubašić
Ivan Šubašić (Vukova Gorica, 7. svibnja 1892. – Zagreb, 22. ožujka 1955.), hrvatski odvjetnik i političar, ban Banovine Hrvatske. Narodni zastupnik kotara Delnice, jedini ban banovine Hrvatske od 1939. godine. Predsjednik izbjegličke vlade Kraljevine Jugoslavije u Londonu postao je 1944. godine. S Titom je potpisao dva sporazuma koji su omogućili suradnju Titova partizanskog pokreta i kraljevske vlade. Godine 1945. kratko vrijeme bio je ministar vanjskih poslova Demokratske Federativne Jugoslavije.
Rani život
Osnovnu školu i gimnaziju je završio u Zagrebu. Nakon toga, upisao je Teološki fakultet. U vrijeme Prvog svjetskog rata mobiliziran je u Austro-ugarsku vojsku i sudjelovao je u borbama na Drini 1914. Nakon toga, poslan je na istočno bojište. Tu je dospio u rusko zarobljeništvo, gdje je stupio u dobrovoljačke jedinice srpske vojske i sudjelovao u proboju Solunskog bojišta. Regent Aleksandar ga je darivao nagradom Karađorđeve zvijezde. Po završetku rata, studirao i doktorirao pravo na Zagrebačkom sveučilištu. Otvorio je svoj odvjetnički ured u Vrbovskom, na današnjoj adresi I. G. Kovačića 4. Tu se upoznao i s vođom HSS-a, Vlatkom Mačekom i ubrzo pristupio istoj stranci. Za zastupnika u Ustavotvornoj skupštini izabran je 1938. godine.
Ban Banovine Hrvatske
Kao ugledan čovjek, radio je kao posrednik između Dvora princa Pavla Karađorđevića i Vlatka Mačeka o rješenju hrvatskog pitanja. Kao pomirljiv političar, imenovan je za bana Banovine Hrvatske poslije sporazuma Cvetković-Maček u jesen 1939. godine, premda je Maček u početku želio Augusta Košutića na tom mjestu. Za vrijeme Travanjskog rata boravio je u Zagrebu. Odbio je pustiti na slobodu zatvorene komuniste prije njemačkog ulaska u Zagreb. Bio je usko povezan s vladom generala Simovića i s njom je napustio zemlju.
U izbjegličkoj vladi
200px|minijatura|desno|Šubašić u Italiji s kraljem Petrom II, 1944. Poslije većih ostavki pojedinih ministara Simovićeve vlade, dobio je mjesto jednog od kraljevog namjesnika. Poslije kraćeg boravka u Londonu, otputovao je u SAD u sastavu vladinog izaslanstva. U Americi ostaje sve do početka 1944. kada na poticaj premijera Churchilla prihavaća misiju sastava nove vlade. 1. lipnja 1944. kao kompromis - Hrvat i nekomunist - bio je imenovan premijerom. U ovoj vladi, dr. Šubašić je vršio i dužnost ministra vanjskih poslova i ministra financija. Na prijedlog Churchilla upućen je u Jugoslaviju da se sporazumi sa predstavnicima NKOJ-a i maršalom Titom o formiranju zajedničke vlade.
Povratak u Jugoslaviju
Boravi na Visu od 14. do 17. svibnja 1944., gdje je potpisao sa Titom Viški sporazum. Nakon toga, odlazi u Bari gdje izjveštava britanskog premijera Churchilla o rezultatima sporazuma. Na ponovno inzistiranje Churchilla, odlazi po drugi put u Jugoslaviju. Boravi u Beloj Crkvi do kolovoza 1944., a zatim u Vršcu, gdje ima opsežne razgovore s Titom o sastavu nove vlade. Po formiranju privremene vlade DFJ, 7. ožujka 1945. u Beogradu, dr. Šubašić je dobio resor vanjskih poslova. Već u listopadu 1945. podnio je ostavku zbog neslaganja s političkim smjerom u zemlji i napustio vladu. Po pobjedi snaga JNOF-a (komunista) na izborima, dr. Šubašić odlazi u Zagreb.
Kasniji život i smrt
Živio je povučeno, no pod stalnom paskom OZNA-e. Umro je 22. travnja 1955. u Zagrebu. Pokopan je na Mirogoju, a na sprovodu se okupilo 10.000 ljudi.
Mukdenska palača
Palača Mukden ili Carska palača u Shenyangu (kineski: 瀋陽故宮; pinyin: Shěnyáng Gùgōng) je bivša palača kineske dinastije Qing u gradu Shenyangu, poznatomi kao Mukden (Mandžurija). Izgrađena je od 1625.-26. godine, i do 1644. godine (kada je dvor preseljen u Zabranjeni grad, u Pekingu), u njoj su živjela prva tri cara dinastije Qing, a danas je muzej.
Palača se sastoji od 114 građevina, i obnovljena je 1783. godine. U njoj se nalazi važna knjižnica u kojoj je zabilježen nastanak posljednje kineske dinastije, prije nego je preselila svoju prijestolnicu u Peking, čime se središte moći u Kini preselilo u središte države. Nakon toga je ova palača postala palačom-ljetnikovcem, a glavna rezidencija je bio Zabranjeni grad. Palače je svjedočanstvo izvanredne arhitekture i povijesti dinstije Qing, te kulturnih tradicija Mandžuraca i drugih naroda sjeverne Kine. Zbog toga je upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji, zajedno sa Zabrenjenim gradom u Pekingu, 2004. godine.
Povijest
Na ovom mjestu je palaču započeo graditi prvi car dinastije Qing, Nurhachi, 1625. godine, a 1631. ju je dovršio car Huang Taiji izgradnjom dodatnih građevina.
Nakon što se carska rezidencija preselila u Zabranjeni grad, palača Mukden je ostala samo regionalna palača. God. 1780., car Qianlong je dodatno proširio palaču, a njegovi nasljednici su često u njoj odsjedali skoro svake godine.
God. 1955., palača Mukden je pretvorena u "Muzej palače Shenyanga", što je i dan danas.
Odlike
mini| Dvorana velikih poslova Zbog njezina plana, palaču Mukden se smatra za manju kopiju Zabranjenog grada, ali ga mandžurijski stil u arhitekturi razlikuje od originala. Glavna građevina na si sjever-jug je Dvorana Chong Zheng Dian, gdje je Car prisustvovao političkom životu (tu je npr. plemenu Juchen promijenjeno ime u Manchu, prema povijesnom vođi). Iza nje se nalaze Feniksov toranj (Feng Huang Lou) i Palača nebeskog mira (Qing Ning Gong) gdje su živjele careve konkubine. Dvorana velikih poslova (Da Zheng Dian), najstarija zgrada u palači, je glavna zgrada na istočnoj osi. Ispred nje se nalazi osam paviljona gdje su se poglavice mandžurijskih plemena sastajali kako bi raspravljali o državnim poslovima i drugim važnim ceremonijama.
Alfonso Bravo, Irapuato
Alfonso Bravo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Trosa
Trosa je grad od 5,027 stanovnika, na jugoistoku Švedske, on je i administrativni centar Općine Trosa koja ima 11,462 stanovnika.
Geografske karakteristike
Trosa leži u Grofoviji Södermanland, na ušću rijeke Trosaån u zaljev Baltičkog mora, udaljena oko 30 km južno od Södertäljea.
Historija
Ime Trosa javlja se prvi put oko 1280., ali se za naselje bogato željeznom rudom koje se nalazilo oko 7 km sjeverno od današnje Trose, zna tek od 1383. Ono je bilo i važna veza sa krajevima u unutrašnjosti, jer je tad rijeka Trosaån bila plovna.
Poljoprivredna proizvodnja bila je ekonomska baza okolice Trose, ali grad je u to vrijeme živio od trgovine željeznom robom.
Podizanje morskog dna, i zasipavanje luke tokom 16. vijeka, dovelo je do toga da su se stanovnici Trose preselili na današnju lokaciju početkom 17. vijeka.
Trosa je povelju o statusu grada dobila 1610., u to vrijeme ribarstvo je bilo glavna privredna aktivnost, tako da se oko 1770. 100 od njegovih 500 stanovnika, time bavilo.
Trosa je ostala jedan od najmanjih švedskih gradova, čiji se stanovnici bave trgovinom i zanatsvom.
Robert da Silva Almeida
(3. april 1971.) je brazilski nogometaš.
Coșlariu Nou, Teiuș
Coșlariu Nou je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Teiuș.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 95 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 226 m.
Cuevitas, Guadalupe y Calvo
Cuevitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2287 m.
Le Tolfe, Siena
Le Tolfe je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 325 m.
Lindesberg
Lindesberg je grad od 9,149 stanovnika u sredini Švedske, on je i administrativni centar istoimene općine od 23,034 stanovnika.
Geografske karakteristike
Lindesberg leži u Grofoviji Örebro, udaljen oko 40 km sjeverno od Örebra.
Historija
Naselje Lindesås nastalo je krajem srednjeg vijeka kao trgovački centar rudarske regije Lindesberg, Status trgovišta dodjelio mu je kralj Gustav Vasa. Ekspanzija rudarstva tokom 16. i 17. vijeka povećala je važnost mjesta, pa je 1643. dobio povelju o statusu grada pod novim imenom - Lindesberg.
I pored protivljenja rivalske Arboge, - Lindesberg je uspio zadržati privilegije grada i poziciju centra za trgovinu željeznom robom, ali mu se razvoj usporio tako da je oko 1770 imao oko 650 stanovnika.
Lindesberg je sve do kraja 19. vijeka nastavio egzistirati kao posrednički trgovački centar između Bergslagena i južne ravnice, tako da je ostao mali sve do 1870., kad je do njega došla željeznica.
Nakon tog se tokom 20. vijeka, transformirao u grad metalurške i strojarske industrije.
U novije vrijeme sve više se orjentira na uslužne djelatnosti.
Antun Masle
Antun Masle (Orašac pokraj Dubrovnika, 1. rujna 1919. - Dubrovnik, 20. kolovoza 1967.), hrvatski slikar.
Životopis
Diplomirao je na Akademiji Likovnih umjetnosti u Zagrebu, a od 1945. godine bio je profesor likovnog odgoja u Dubrovniku. Isprva je bio pod utjecajem ekspresionizma, a 50-ih godina počeo je slikati samosvjonim stilom, naoko bliskim dječijem slikarstvu. Gustim, reljefnim namazima boja slikao je portrete i infantilistički reducirane vedute.
Vidi još
Dubrovačko slikarstvo
Cap Roșu, Florești
Cap Roșu je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Florești.
Višecijevni bacač raketa
mini|desno|275px| Sistem [[Kaćuša]] Višecijevni bacač raketa (akr. VBR) je raketno-artiljerijsko oružje za djelovanje uglavnom nevođenim (balističkim) raketnim projektilima po kopnenim ciljevima. Sastoji se od samovozne ili vučne platforme (lansera) s cijevima ili kontejnerima za ispaljivanje projektila u nizu (najčešće do 40) i odlikuje se pokretljivošću, velikom vatrenom moći, te velikim dometom (do 60 km). Glavni nedostatak ovog oružja je relativna nepreciznost tj. disperzija pogodaka zbog raznih vanjskih utjecaja kao što su različita gustoća atmosfere, promjena brzine odnosno smjera vjetra, te vlažnosti zraka. Iz ovih razloga klasični VBR većinom se rabi za gađanje razmjerno velikih ciljeva poput neprijateljskih položaja razmještenih po većem području. Raketni projektili višecijevnih bacača većega kalibra mogu imati različite vrste bojnih glava (kasetne, trenutačno-fugasne, kemijske, taktičke nuklearne, i sl.). Suvremeni razvoj višecijevnih raketnih bacača započeo je početkom Drugog svjetskog rata glasovitim sovjetskim bacačima raketa Kaćuša, koji su unutar nekoliko sekundi mogli ispaliti 16 do 54 rakete kalibra 82, 132 ili 300 mm, dometa 2500 do 11.800 m.
Lindesberg (općina)
Geografske karakteristike
Općina Lindesberg prostire se u Grofoviji Örebro, na površini od 1,382.8 km².
Historija
Današnja Općina Lindesberg formirala se 1971. spajanjem grada Lindesberg sa susjednim trgovištem Frövi.
Vilpiano, Bolzano
Vilpiano je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Fullerton, North Dakota
Fulerton je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Vilpiano, Bolzano
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 651 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 260 m.
Las Nopaleras, San José Iturbide
Las Nopaleras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San José Iturbide.
Fullerton, North Dakota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 54, što je 31 (-36,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Las Nopaleras, San José Iturbide
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2227 m.
El Dorado, Coatzintla
El Dorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatzintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 113 m.
Rancho Bojay, Tula de Allende
Rancho Bojay je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tula de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2060 m.
Edu Manga
(2. februar 1967.) je brazilski nogometaš.
Nuevo Progreso, Motozintla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 133 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1605 m.
Duraznillos, Aramberri
Duraznillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 705 m.
Gaggio, Varese
Gaggio je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 277 m.
Miho Klaić
Miho Klaić (Dubrovnik, 19. kolovoza 1829. - Zadar, 3. siječnja 1896.), hrvatski političar i jedan od vođa hrvatskog preporoda u Dalmaciji.
Doktorirao je arhitekturu u Padovi. Kao član Narodne stranke bio je zastupnik u Dalmatinskom saboru i član Zemaljskog odbora. Jedan je od osnivača te predsjednik Matice dalmatinske i narodnjačkoga glasila Il Nazionale.
Unatoč progonima austrijske vlasti, cijeloga života borio se za uvođenje hrvatskoga jezika u školstvo i upravu te zahtijevao stvarno upravno sjedinjenje Kraljevine Dalmacije s Kraljevinama Hrvatskom i Slavonijom.
Palma Real de Adentro, Francisco Z. Mena
Palma Real de Adentro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Francisco Z. Mena.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 576 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Hlorojodometan
Hlorojodometan je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 176,384 Da.
Salaorno, Verona
Salaorno je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 980 m.
Bitka kod Luttera
Bitka kod Luttera se odigrala 27. augusta 1626 godine (17. augusta po julijanskom kalendaru) na sjeveru Njemačke za vrijeme Tridesetogodišnjeg rata između protestantskih snaga na čelu sa danskim kraljem Christianom IV na jednoj, te njemačkih carskih i katoličkih snaga na čelu sa grofom Tillyjem na drugoj strani. Do nje je došlo nakon što je Christian IV, na poziv u dotadašnjem sukobu uglavnom neutralnih protestantskih njemačkih knezova i država u Donjoj Saksoniji, koristeći kao izgovor svoj status vojvode Holsteina, intervenirao u rat na strani protestanata, koji su trpjeli strahovite poraze od strane katolika. Christianova intervencija, međutim, nije urodila plodom, jer su carske snage i katolici raspolagale sa daleko profesionalnijim i iskusnijim ljudstvom. Christian je, shvativši to, naredio povlačenje na sjever, ali je ono usporeno zbog kiše, te ga je Tilly sa svojom vojskom sustigao kod mjesta Lutter am Barenberge i prisilio da primi bitku. Obje strane su raspolagale sa jednakim brojem ljudi, a Christian IV je zauzeo relativno povoljan obrambeni položaj. Međutim, za vrijeme bitke se pokazalo njegovo neiskustvo, te nije znao iskoristiti artiljeriju, a za razliku od Tillyja čiji su topovi napravili kaos u protestantskim redovima. Nakon juriša carskih snaga se protestantska vojska u potpunosti slomila natjeravši Christiana na panični bijeg na sjever. Nakon bitke su carske i katoličke snage uspjele osvojiti skoro sve dijelove protestanske sjeverne Njemačke, a Christian je, nakon poraza u bitci kod Wolgasta dvije godine kasnije, prisiljen na ponižavajući Mir u Lübecku kojim je 1629. godine okončana tzv. danska faza Tridesetogodišnjeg rata.
Homoseksualno ponašanje kod životinja
Homoseksualno ponašanje kod životinja je seksualno ponašanje među životinjskim vrstama, osim ljudi, koje se odnosi kako na homoseksualno tako i na biseksualno ponašanje. Ovo može uključivati seksualnu aktivnost, udvaranje, naklonost, sparivanje i roditeljstvo istopolnih parova. Istraživanja ukazuju na to da se razni oblici ovakvog ponašanja sreću u čitavom životinjskom carstvu. Od 1999. godine je za skoro 500 vrsta, počev od primata pa do kukastih crva, dokumetovano da imaju neku formu istopolnog seksualnog ponašanja. Prema mišljenju organizatora izložbe „Protiv prirode?”, to je zapaženo kod 1.500 vrsta.
Prema Brusu Bagemilu, „životinjsko carstvo” ima veliku seksualnu raznovrsnost koja uključuje i homoseksualni, biseksualni i neproduktivni seksualni čin. Raznovrsnost je toliko velika da naučna zajednica i društvo uopšte nisu bili spremni da to prihvate. Bagemil dodaje da je o ovome neophodno govoriti kako bi ljudi na pravi način tumačili fenomen. Sajmon Levej dalje dodaje da, iako je homoseksualno ponašanje veoma često u životinjskom svetu, izgleda da je vrlo neuobičajeno da pojedine životinje imaju naklonjenost ka stvaranju dugotrajnih homoseksualnih veza na račun smanjenja heteroseksualne aktivnosti. Homoseksualna orijentacija je, ako se o takvim stvarima može govoriti kod životinja, prava retkost. Jedina vrsta kod koje je zapažena ekskluzivna homoseksualna orijentacija je domaća ovca (Ovis aries). „Oko 10 % ovnova odbija da se pari sa ovcama, ali se jako brzo uparuju sa drugim ovnovima.”
Seksualno ponašanje životinja ima mnogo različitih oblika čak i unutar iste vrste, mada se najviše informacija o homoseksualnom ponašanju dobilo izučavanjem društvenih vrsta. Motivacije i implikacije ovakvog ponašanja tek treba dokučiti, pošto većina vrsta još nije u potpunosti proučena.
Posmatranje homoseksualnog ponašanja kod životinja može se uzeti i kao argument za i protiv prihvatanja homoseksualnosti kod ljudi i posebno se koristio protiv tvrdnje da je to peccatum contra naturam („greh protiv prirode”). Na primer, homoseksualnost životinja je citiralo Američko psihijatrijsko udruženje i druge grupe amici curiae, kojima su data uputstva Vrhovnom sudu Sjedinjenih Američkih Država u slučaju „Lorens protiv Teksasa”, što je konačno dovelo do rušenja zakona o zabrani homoseksualnosti u 14 država.
Upotreba termina homoseksualno za životinje
Termin homoseksualno je skovao Karl-Marija Kertbeni 1868. godine da opiše seksualnu privlačnost istog pola i seksualno ponašanje kod ljudi. Njegova upotreba u studijama na životinjama bila je kontroverzna iz dva glavna razloga: seksualnost životinja i motivacioni faktori su bili i ostali loše shvaćeni, a izraz ima jake kulturne implikacije u zapadnom društvu u kojem je irelevantan za druge vrste osim čoveka. Tako je homoseksualnom ponašanju dato nekoliko naziva tokom godina. Pri opisivanju životinja, izraz homoseksualno se preferira više od trermina gej i lezbo ili drugih termina koji su trenutno u upotrebi, jer se oni smatraju terminima vezanim za ljudsku homoseksualnost.
Preferencija i motivacija se kod životinja uvek zaključuje na osnovu ponašanja. Kod divljih životinja, istraživači po pravilu neće moći da mapiraju čitav život pojedinačne životinje i zaključci se dobijaju posmatranjem učestalosti određenog oblika ponašanja. Tačno korišćenje izraza homoseksualno kod životinje podrazumeva da ona pokazuje homoseksualno ponašanje ili čak ima istopolne seksualne odnose, koji se odlikuju različitim oblicima seksualnog ponašanja (kopulacija, genitalna stimulacija, seksualna predigra i seksualni prikaz). U većini slučajeva, pretpostavlja se da je homoseksualno ponašanje samo deo celokupnog repertoara seksualnog ponašanja životinja, čineći životinje više „biseksualnim” nego „homoseksualnim” (termin koji se obično povezuje sa ljudima, iako su poznati slučajevi homoseksualnih preferencija i ekskluzivnih homoseksualnih parova kod životinja).
Istraživanja
Većini dostupnih istraživanja o homoseksualnom ponašanju kod životinja nedostaje diskriminativnost između životinja koje isključivo pokazuju homoseksualne tendencije od onih koje učestvuju i u heteroseksualnim i homoseksualnim aktivnostima. Ovaj nedostatak razlikovanja dovodi do različitih mišljenja i konfliktnih tumačenja prikupljenih podataka među naučnicima i istraživačima. Na primer, Brus Bagemil, autor knjige Biološka izuzetnost: homoseksualnost i prirodna raznolikost, naglašava da ne postoje anatomske ili endokrinološke razlike između isključivo homoseksualnih i isključivo heteroseksualnih životinjskih parova. Međutim, ako se u definiciju „homoseksualnog ponašanja” uključe i životinje koje pokazuju biseksualno ponašanje, uočavaju se koncentracione hormonske razlike među najbitnijim polnim hormonima, kao što su testosteron i estradiol, kada se uporede ove biseksualne sa isključivo heteroseksualnim vrstama ili jedinkama.
Mnoge životinje koje se koriste u laboratorijskim studijama homoseksualnosti ne pokazuju često spontanu tendenciju ovakvog ponašanja u prirodi. U laboratorijskim uslovima često istraživač takvo ponašanje izaziva i preuveličava uništavanjem dela mozga ili tretiranjem životinje visokim koncentracijama steroidnih hormona u prenatalnom dobu. Podaci prikupljeni iz ovih studija su ograničeni kada se primenjuju na spontano javljanje homoseksualnog ponašanja kod životinja izvan laboratorije.
Homoseksualno ponašanje kod životinja razmatrano je još od antičkog perioda. Najstarija pisana spominjanja homoseksualnosti životinja su još od pre 2.300 godina, kada je Aristotel (384—322. p. n. e.) opisao kopulaciju između golubova, jarebica kamenjarki i prepelica istog pola. Hijeroglifi Horapola, napisani u 4. veku, pominju „hermafroditizam” hijena i homoseksualnost jarebica. Prvi prikaz homoseksualnosti životinja napisao je zoolog Ferdinand Karš 1900. godine.
Sve donedavno, pojava homoseksualnog ponašanja nije bila zvanično i značajno/dovoljno razmatrana — verovatno usled bajasa posmatrača sa društvenim stavovima punim predrasuda oko homoseksualnog ponašanja, zbunjenosti, nedostatka interesa i odugovlačenja naučnika. Verovatno se mnogo njih plašilo gubitka finanijske podrške ili ismevanja od strane svojih kolega. Biolog sa Univerziteta Džordžtaun, Dženet Man, izjavio je sledeće: „Naučnici koji se bave ovom temom često su optuženi da pokušavaju da zaobiđu predložene teme, a njihov rad je najčešće pod većim nadzorom nego radovi njihovih kolega koji proučavaju druge teme.” Naučnici su takođe primetili da nema svaki seksualni čin reproduktivnu funkciju; to važi kako za ljude tako i za životinje. Ova pojava je široko rasprostranjena među socijalnim pticama i sisarima, posebno morskim sisarima i primatima. Pravi obim homoseksualnosti kod životinja nije poznat. Iako studije pokazuju da postoji homoseksualno ponašanje kod brojnih vrsta, Peter Bekman, naučni savetnik izložbe „Protiv prirode?”, navodi da je stvarni obim ovog fenomena možda mnogo veći nego što je tada bilo poznato:
Poslanikova džamija
Poslanikova džamija (المسجد النبوي [al-Masdžid al-Nabavi]), poznata i kao Prorokova džamija, je džamija koju je osnovao i lično izgradio islamski poslanik Muhamed, a nalazi se u Medini u Saudijskoj Arabiji. Druga je po važnosti u historiji islama (poslije Svete džamije u Meki) i jedna je od najvećih džamija na svijetu. Neprekidno je otvorena za javnost.
Santa Rosa, Tapachula
Santa Rosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Poslanikova džamija
Građevina je prvobitno bila produžetak Muhamedove kuće; tamo se doselio nakon hidžre (preseljenja) iz Meke u Medinu 622. godine. U velikoj mjeri je učestvovao u izgradnji džamije. U početku je to bila prostorija bez krova, a imala je i ulogu centra zajednice, sudnice i vjerske škole. Postojala je izdignuta platforma za ljude koji su učili Kuran. Кasniji vladari su u velikoj mjeri proširili i ukrasili taj dio džamije. Od 1909. godine postaje prva građevina Arabije koja je opskrbljena električnom energijom. Džamija je pod kontrolom Čuvara dvije svete džamije – kralja Salmana bin Abdulaziza al-Sauda. Ona se nalazi u nekadašnjem centralnom dijelu Medine, okružena brojnim hotelima i bazarima i predstavlja drugo najznačajnije mjesto hodočašća, jer mnogi muslimani tokom hadža dolaze u Medinu da posjete džamiju zbog njene veze s Muhamedovim životom.
Santa Rosa, Tapachula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 102 m.
Poslanikova džamija
Nakon proširenja tokom vladavine omejadskog kalifa al-Valida I, u sastav džamije ulazi grob Muhameda i prve dvojice Rašiduna, konkretno Abu Bakra i Omara. Jedna od najznačajnijih odlika džamije je Zelena kupola na jugoistočnoj strani, gdje su se nalazile Aišine odaje, a Muhamed je pod njom sahranjen. Tokom 1279. drvena kupola je izgrađena iznad groba, a kasnije je renovirana više puta krajem 15. vijeka i jednom 1817. godine. Sadašnji izgled kupola dobija 1818. od strane osmanskog sultana Mahmuda II, a prvi put je ofarbana u zeleno 1837. i otad se naziva Zelenom kupolom.
Homoseksualno ponašanje kod životinja
Istraživanja
"Ne postoji ni jedna vrsta kod koje nije pronađen neki oblik homoseksualnog ponašanja. Izuzetak su vrste koje nikada nemaju seksualne odnose, kao što su morski ježevi i biljne vaši. Štaviše, jedan deo životinjskog carstva je hermafroditan (pravi biseksualci). Za njih homoseksualnost nije problem."
mini|Dva mužjaka [[Žirafa|žirafe u Keniji]] Primer preovladavanja homoseksualnog ponašanja nad heteroseksualnim je dobro ilustrovan na primeru žirafa, kod kojih se dešava da devet od deset parova bude između mužjaka:
Za svakog mužjaka koji je njuškao ženku je računato da je imao seksualni odnos, dok se analni odnos sa orgazmom između mužjaka tretirao kao igra „dominantnosti”, konkurencije ili pozdravljanja.