cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Srpska pravoslavna crkva u jugoslovenskim ratovima
U periodu 1990-ih SPC stiče zapaženu ulogu u javnom životu. Tokom jugoslovenskih ratova 1990-ih godina mnogi akteri su se pozivali na Srpsku pravoslavnu crkvu, tražili njenu podršku i često je dobijali. Mnogi predstavnici SPC su javno podržavali srpske vojne i paravojne formacije. Čak je i patrijarh Pavle blagosiljao Radovana Karadžića, Ratka Mladića i Željka Ražnatovića Arkana.
Srpska pravoslavna crkva je tokom ratova u bivšoj Jugoslaviji odbacila gotovo sve ponuđene mirovne planove, uključujući Vensov plan, Vens-Ovenov plan, Plan Kontakt grupe i Dejtonski mirovni sporazum. Čak i kad su poslanici Republike Srpske bili spremni da se povuku, SPC je zastupala "jedan puno militantniji stav".
Pozadina
1989. godine se komunizam urušio u globalnim razmerama, a Crkva se vratila na društvenu scenu u vidu ideološke snage koja u nekim slučajevima postaje deo vlasti. Crkve su – posebno na pravoslavnom Istoku – svoju versku delatnost zamenile nastojanjima ka klerikalizaciji.
01. 12. 1990. Pavle je izabran za patrijarha Srpske pravoslavne crkve. Izbor je obavljen za života prethodnog patrijarha, Germana. Mošti vladike Nikolaja prenete su iz Amerike u Srbiju u maju 1991. godine, u danima kada je otpočinjao rat na teritoriji bivše Jugoslavije. Nacionalistička struja u Srpskoj pravoslavnoj crkvi, koja je u ovom periodu postala dominanta, je smatrala Velimirovićevu rehabilitaciju načinom da se srpsko nacionalno biće „pročisti od sablasti komunizma“.
1991: početak rata u Hrvatskoj
thumb|150px|Fotografija koja je obišla svet: [[Filaret Mićević|Filaret u mantiji i sa pastirskim štapom, preko ramena drži puškomitraljez.]]
Uoči rata u Hrvatskoj, zvaničnici SPC su zastupali velikosrpsku platformu insistirajući da teritorije na kojima žive Srbi ne mogu ostati u sastavu Hrvatske, već se moraju naći u istoj državi sa Srbijom i "svim srpskim krajinama". U jeku jugoslovenske krize, Atanasije Jevtić i Amfilohije Radović javno traže spajanje "svih srpskih krajeva" u Ujedinjene srpske zemlje. Predstavnici srpske crkve su novu hrvatsku državu odmah poredili sa ustaškom Nezavisnom Državom Hrvatskom. Od početka rata u Hrvatskoj, svi episkopi čije su se eparhije nalazile u Hrvatskoj prelaze u Beograd, ili na teritorije pod srpskom kontrolom. U "Pravoslavlju" je 15. marta 1991. godine objavljen tekst vladike Lukijana slavonskog pod naslovom "Antisrpsko nastupanje ustaške države". Crkvena štampa je mnogo uradila na ubeđivanju srpskog naroda u ustaštvo novih hrvatskih vlasti. Tih godina mnogi iz SPC pominju kolektivnu odgovornost Hrvata za genocid u NDH. Početkom aprila, episkop Nikanor javno istupa navodno promovišući velikosrpsku ideologiju krvi i tla:
Maja 1991. godine, prilikom svog ustoličenja za episkopa, koje je bilo glavni medijski događaj tih meseci, Atanasije Jevtić govori o “zlobnim i agresivnim muslimanima” koji su vekovima sarađivali sa polumesecom protiv “srpskog krsta sa tri prsta”:
Mitropolit crnogorsko-primorski Amfilohije je jula 1991. pustio Željka Ražnatovića Arkana i njegovu paravojnu formaciju „Tigrovi“ da naoružani borave u Cetinjskom manastiru, zbog čega se pričalo da je od manastira "napravio kasarnu". Arkanovci su blagoslovima i zdravicama ispraćeni na ratište, a Amfilohije Radović je potom i sam krenuo na dubrovačko ratište, gde je tokom jeseni 1991. hrabrio crnogorske rezerviste i srpske paramilitarce koji su vršili opsadu Dubrovnika. Vođa paramilitaraca koji su opsedali Dubrovnik je u to vreme izjavljivao da mu je "vrhovni komandant" patrijarh Pavle:
Dalmatinski episkop Longin je također blagosiljao srpske vojne i paravojne jedinice koje su ratovale po Hrvatskoj. Septembra 1991. godine tadašnji protosinđel Filaret je uslikan kod manastira Komogovina, između Kostajnice i Gline, s grupom srpskih "boraca" na oklopnom vozilu. Njegova fotografija u mantiji sa puškomitraljezom isred tenka, koja je obišla svet, do danas izaziva kritike. Povodom te fotografije vladika bački Irinej Bulović je reagovao:
thumb|Mitropolit Amfilohije nazdravlja [[Željko Ražnatović Arkan|Željku Ražnatoviću Arkanu.]]
Bilo je i pokušaja zaustavljanja sukoba. Godine 1991, kada se rat u Hrvatskoj već rasplamsao, patrijarh Pavle se u dva navrata susreo s kardinalom Kuharićem. S druge strane, Pavle je tražio odvajanje "srpskih oblasti" iz Hrvatske. 1. novembra 1991. srpski patrijarh je poslao otvoreno pismo britanskom lordu Karingtonu, predsedniku Međunarodne mirovne konferencije o Jugoslaviji, kojim ga ubeđuje da Srbi ne mogu živeti sa Hrvatima i da imaju pravo da se ujedine sa Srbijom.
Pavle je objašnjavao britanskom lordu da su u Jugoslaviji "Srbi bili prisiljeni da žive zajedno sa Hrvatima", ali da više ne mogu da žive zajedno i da "delovi Hrvatske moraju biti pripojeni matici srpskog naroda, Republici Srbiji". U pismu patrijarh Pavle otvoreno govori da se velik deo teritorija Hrvatske mora "naći pod zajedničkim državnim krovom sa današnjom Srbijom i svim srpskim krajinama". Takođe kaže da svoju braću "iste vere i krvi" koja žive u Hrvatskoj "srpska država i srpski narod moraju zaštititi svim legitimnim sredstvima, uključujući i oružanu samoodbranu".
Nakon pada Vukovara 18. novembra 1991. 'Pravoslavlje' je objavilo da deca Vukovara dišu radošću i srećom jer su oslobođena. Krajem novembra 1991. godine srbijansko rukovodstvo se založilo za prihvatanje Vensovog plana, po kojem bi u Hrvatsku bile poslate snage UN, što je bio uzrok konačnog razlaza Babića i Miloševića. Gornjokarlovački Episkop SPC Nikanor je osuđivao one mirotvorce koji bi da mire Srbe i Hrvate, "te vjekovne neprijatelje". Kada je prvi put potpisano primirje u Hrvatskoj, episkopi SPC su objavili da nijedna vlada u ime srpskog naroda nema pravo da potpisuje nikakva primirja bez blagoslova svoje crkve.
1992: početak rata u Bosni i Hercegovini
Januara 1992. godine sazvan je vanredan Arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve zbog prihvatanja Vensovog mirovnog plana od strane Miloševića. Glavna tema crkvenog sabora održanog 16. i 17. januara su bile državne granice na jugoslovenskim prostorima. Sa Sabora je izdato zvanično saopštenje u kome se kaže da SPC ne priznaje granice jugoslovenskih republika:
Krivica za političku izdeljenost srpskog “živog organizma” pripisana je komunistima i "izrazito antisrpskom” AVNOJ-u, koji je zapravo re-ujedinio Jugoslaviju, razdeljenu nakon fašističke okupacije. Episkopi su sa istog zasedanja poručili da se mimo njih ne mogu donositi nikakve obavezujuće političke odluke koje se tiču Srba:
Nakon referenduma za nezavisnost BiH, glavni urednik "Pravoslavlja" Dragan Terzić je marta 1992. pisao da bi Srbi u BiH imali isti status koji imaju hrišćani u islamskim zemljama, tj. “bili bi robovi", što su već iskusili tokom islamske okupacije. Uoči prvih sukoba u Bosni, "Pravoslavlje" 15. marta 1992. piše da rat ne mora nužno biti loš, i da mir ne mora nužno biti dobar:
Godine 1992. sve tri glavne verske zajednice u Bosni i Hercegovini (SPC, Rimokatolička crkva i Islamska zajednica) su izdale zajednički apel na pomirenje. Neki strani analitičari su ocenjivali da je to pozitivan primer bez presedana, odnosno da nema puno primera da su tokom ratnih sukoba lideri verskih zajednica uopšte stupali u kontakt, a kamoli zvanično pozivali vernike na pomirenje i praštanje. S druge strane, početkom rata u Bosni i Hercegovini zvorničko-tuzlanski episkop Vasilije Kačavenda je u Bijeljini držao ratnohuškačke govore i javno podržavao politiku Radovana Karadžića. U to vreme se već počelo izveštavati o srpskim ratnim zločinima, o čemu Atanasije na parastosu u manastiru Vavedenje 5. maja 1992 kaže:
Na arhijerejskom Saboru, održanom od 14. do 28. maja 1992. godine, donet je dokument nazvan "Memorandum SPC", koji govori protiv “avnojevskih” granica, te uskraćuje podršku vlastima novoosnovane SRJ koje su prihvatile te granice i zvanično se "povukle" iz rata:
Ogradivši se od rukovodstva u Srbiji, vrh SPC postaje izuzetno blizak sa rukovodstvom bosanskih Srba na Palama. Po uspostavljanju Republike Srpske, Crkva je postala deo državne strukture, veronauka je uvedena u škole, episkopi su prisustvovali zasedanjima Parlamenta, savetovani su prilikom važnijih odluka, a sam Radovan Karadžić je izjavljivao da za svaku svoju odluku mora da se konsultuje sa episkopima ili patrijarhom. Decembra 1992. godine, u saopštenju sa vanrednog zasedanja Svetog arhijerejskog sabora, odbačene su optužbe da Srbi u BiH drže logore u kojima se siluju muslimanke:
Kasnije tokom rata, patrijarh Pavle je nastupao pomirljivo, i govorio da u ratu u Bosni i Hercegovini stradaju i Srbi, Hrvati i Muslimani, te da je mir svima potreban, "jer smo svi mi deca Božija". Ovome se usprotivio episkop Artemije Radosavljević tvrdeći da je izjednačavanje ljudi za pravoslavno hrišćanstvo neprihvatljivo, posebno izjednačavanje pred Bogom.
1993: razlaz sa Miloševićem
Nakon što je Milošević ukinuo podršku ratnom rukovodstvu bosanskih Srba, SPC se okreće od njega ističući da Radovan Karadžić i Biljana Plavšić „idu svetolazarskim putem“. Crkva se sve više okreće Republici Srpskoj, koja se veliča kao nekakav "novi srpski pijemont".
U to vreme, ratni zločini u BiH, rušenje džamija, pljačke, izgoni i pokolj Muslimana, počeli su sve više da skreću pažnju svetske javnosti. Početkom 1993. godine tadašnji predsednik SR Jugoslavije Dobrica Ćosić zatražio je od hercegovačkog episkopa Atanasija da mu razjasni šta to Srbi rade u tamo Hercegovini (konkretno Trebinju), i da ga obavesti ima li na terenu njegove eparhije zločina koje čine srpske trupe. Atanasije je odgovorio da on brine o srpskom narodu „koji je žrtva i paćenik“, a ne o muslimanima ili nekim tamo drugima.
U poodmaklim godinama rata u BiH, kada su neki poslanici Republike Srpske bili spremni na primirje, srpska crkva je zastupala militantniji stav, suprotstavljajući se raznim mirovnim predlozima, insistirajući da nema uzmaka sa zaposednutih teritorija. Početkom 1993. predložen je Vens-Ovenov plan za okončanje rata u BiH, ali se Crkva protivila. Nakon što je u maju 1993. rukovodstvo RS odbacilo Vens-Ovenov plan, mitropolit Amfilohije je rekao:
Hercegovački episkop Atanasije Jevtić 6. avgusta 1993. izjavljuje da Republika Srpska mora "sići na Neretvu" i "na srpsko more":
Velikodostojnici Srpske pravoslavne crkve su bili prisutni na skoro svim ratnim zasjedanjima Skupštine Republike Srpske. Mitropolit dabrobosanski Nikolaj Mrda je govorio da Srbi pod vodstvom Karadžića i Mladića "slijede trnovit put Isusa Hrista". Krajem aprila 1993.godine, mitropolit Nikolaj je izjavio da general Ratko Mladić prihvata sve njegove predloge. Predsednik Republike Srpske dr Radovan Karadžić, početkom 1994. ocenio je odnose između Crkve i države kao izvanredne.
Episkop Atanasije je aprila 1994. protestvovao što ratni gradonačelnik Trebinja, Božidar Vučurević, prihvata pakete humanitarne pomoći od Hrišćanske adventističke crkve, rekavši: "Ako izigravate 'demokratu' onda vas pitam zašto ste uopšte progonili muslimane i rimokatolike iz Trebinja i ostale Hercegovine?".
1994. godine je predložen mirovni plan Kontakt grupe, koji je Srpska pravoslavna crkva također odbacila. Na zasedanju Skupštine Republike Srpske u julu 1994. godine na kome se odlučivalo o prihvatanju mirovnog plana, episkop Atanasije Jevtić rekao je poslanicima da SPC ne može ponovo pristati na "desetkovanje srpskog naroda" i da ne treba prihvatiti ponuđeni plan. Mitropolit Amfilohije je tom prilikom uputio telegram podrške sa Cetinja kojim odbacuje mirovni plan. 5. jula 1994. godine Episkopska konferencija SPC je uputila "Apel srpskom narodu i svetskoj javnosti", u kojem su izložene teritorijalne pretenzije u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini, i kojim pozivaju sav srpski narod da stane u odbranu RS:
Amfilohije je sa Cetinja 8. avgusta 1994. godine izdao žestoko saopštenje kojim je kritikovao Srbe što su "već brigu na veselje udarili", i što kao turisti idu "po primorju i banjama" koje odjekuju od "lakoumlja i bezumnih zabava". Za razliku od ovih i ovakvih Srba, kaže Amfilohije, "narod i Skupština Republike Srpske danas čuvaju i obraz i dušu srpskoga naroda pravoslavnog". On je rat u BiH nazvao svetim, pravoslavnim, pravednim i bogolikim:
Vladika Atanasije je u avgustu 1994. još jednom podržao odbacivanje plana Kontakt grupe, čak i po cenu NATO bombarovanja:
Federacija protestantskih crkava Švajcarske je u vreme rata u Bosni uputila apel SPC sa predlogom da se ona »odrekne svoje u svakom pogledu nacionalističke pozicije i da se distancira od Karadžića«. Ni ovaj apel, kao ni brojne slične inicijative domaće javnosti, nije naišao na zapaženiji odjek u SPC.
1995: Dejtonski sporazum
Krajem 1995. godine je došlo do velikih sukoba oko potpisivanja Dejtonskog mirovnog sporazuma, kojim je okončan rat u Bosni i Hercegovini. Naime, nakon što je Radovan Karadžić ovlastio Miloševića da u Dejtonu zastupa interese bosanskih Srba, Milošević je tražio da to patrijarh aminuje. Patrijarh Pavle je isprva potpisao dokument, ali je decembra 1995. godine najmanje deset episkopa SPC zbog toga zatražilo njegovu ostavku. Sazvan je čak i vanredni crkveni sabor 21. i 22. decembra na kojem je Pavlov potpis proglašen nevažećim.
Na zasedanju arhijerejskog sabora u maju 1996, odlučeno je sledeće:
1997. godine srpski patrijarh Pavle je potpisao deklaraciju za obustavljanje postupka Haškog tribunala protiv Radovana Karadžića.
1998: Kosovski rat
1998. godine, kada se rat na Kosovu razbuktavao, Sveti arhijerejski sabor je poručio kosovski Srbima sa svog vanrednog zasedanja:
Početkom rata na Kosovu 1998. godine, jedan od monaha iz raško-prizrenske eparhije, Sava Janjić, je javno progovorio o stradanjima Albanaca na Kosovu, što je bio prvi put da neki pripadnik Srpske pravoslavne crkve pokaže brigu za položaj Albanaca.
24. marta 1999. godine, nakon što je Milošević odbio mirovni plan ponuđen u Rambujeu, po kojem bi Kosovo dobilo natrag svoju autonomiju, a NATO ušao na to područje, počelo je zračno bombardiranje SRJ. Prvog dana bombardovanja, patrijarh Pavle je rekao Srbima da je ovaj rat za njih "odbrambeni, pa je zato i od Boga blagosloven":
Nakon 78 dana zračnih udara, Milošević je 11. juna 1999. prihvatio da se Vojska Jugoslavije povuče sa Kosova. Nasuprot svojoj ranijoj izjavi, patrijarh Pavle nakon bombardovanja u jednom intervjuu daje izjavu koja bi se mogla protumačiti kao da Milošević nije ni trebalo da pruža otpor:
15. juna 1999. godine Sveti arhijerejski sinod je izdao saopštenje u kome je zatražio da "aktuelni predsednik države i njegova vlada, u interesu naroda i za njegovo spasenje, podnesu ostavku".
Epilog
Kritičari, poput Đorđevića, često naglašavaju da je SPC u procesu raspada jugoslovenske države i tokom burnih ratnih zbivanja "odigrala neslavnu ulogu". Na teritoriji Republike Srpske porušene su gotovo sve džamije (ukupno 1.186) i veliki broj katoličkih crkvi (preko 500), što srpska crkva nije osudila. Neki sveštenici, poput episkopa Vasilija Kačavende, su čak optuženi za ratna silovanja bosanskih žena i devojčica.
Po završteku ratova u bivšoj Jugoslaviji, pred svoju smrt, patrijarh srpski Pavle je 2007. godine rekao:
Ken Kesey
Kenneth Elton Kesey (17.9. 1935 – 10.11. 2001) bio je američki pisac, najpoznatiji po svom romanu Let iznad kukavičjeg gnijezda, kao i kontrakulturna ikona jkoja je, po mnogima, predstavljala poveznicu između Beat generacije 1950-ih i hipija 1960-ih.
Ken Kizi je bio veliki promoter LSD-a na području San Franciska. Početkom 1960-ih preselio se u La Hondu, posjed pedeset milja južno od San Francisca, gdje je razvio pravu psihodeličnu komunu. La Honda je postala okupljalište umjetnika, pjesnika i muzičara. Tu je Kesey počeo s praksom tzv. "acid test"ova, tj. okupljanja istomišljenika radi zajedničke konzumacije halucinogenih sredstava i rasprava o učincima. Oni koji su htjeli sudjelovati na njegovim acid-testovima bili su obavezni obući se što luđe i platiti simboličan doprinos u iznosu od jednog dolara, pri čemu je svatko mogao konzumirati količinu halucinogenih sredstava koliko je mogao podnijeti. Oni kojima je LSD poticao kreativnost imali su na raspolaganju muzičke instrumente. Svatko je s tim instrumentima mogao raditi što je htio, a najčešce ih je upotrebljavala grupa The Warlocks, koja je kasnije postala slavna pod imenom Grateful Dead.
Huichagoachi, Guachochi
Huichagoachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Ken Kesey
Kizi je došao u kontakt s drogama kad se dobrovoljno javio za eksperimentisanje s LSD-om u jednoj bolnici, a potom i zaposlio kao noćni čuvar na njenom psihijatrijskom odjelu. Tu je otkrio mnoštvo droga i dobio inspiraciju za roman Let iznad kukavičjeg gnezda.
Djela
Poznatija Keseyeva djela uključuju:
Huichagoachi, Guachochi
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2340 m.
Rancho Predio San Fernando, Silao de la Victoria
Rancho Predio San Fernando je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1798 m.
San Clemente, Trapani
San Clemente je naselje u Italiji u provinciji Trapani, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Castellano, Ascoli Piceno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 453 m.
Boca de la Cañada, San Miguel de Allende
Boca de la Cañada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 290 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1914 m.
Santa Teresita, Ocosingo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 911 m.
Leskojec (razvrstavanje)
Leskojec može označavati:
Hendrum, Minnesota
Hendram je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 307, što je 8 (-2,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ponte del Castello, Ravenna
Ponte del Castello je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
La Paloma Primera, Acaponeta
La Paloma Primera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Acaponeta.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 175 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
Mutasarifat Libanonske planine
Mutasarifat Libanonske Planine (tur. Cebeli Lübnan Sancağı) je teritorijalna uprava koja je Osmansko carstvo uspostavilo 1861. usred Tanzimatskih reformi. Nalazila se na području današnjeg Libana, sjedišnica namjesnika je bio Deir al-Kamar, ime je dobila po Libanonkoj Planini (3.088 mt). Na čelu je bio namjesnik tj. mutasarif koji je izravno odgovarao sultanu i na početku je trebao imati kratak mandat. Libansko osmansko namjesništvo je osnovano na zahtjev europskih snaga nakon sukoba između Kršćana i Muslimana u Siriji 1861. godine. Mutasarifatom su vladali kršćanski namjesnici, dok su većinu stanovništva činili maroniti. Naime, 1913. godine mutasarifat je brojio 414.747 stanovnika, od kojih su Maroniti činili 58,3% pa su slijedili Pravoslavci Rum (12,8%), Druzi (11,3%), Katolici Rum (7,7%), Šijiti (5,5%), Suniti (3,6%) i drugi Kršćani (0,3%). Autonomija mutasarifata je ukinuta u Prvom svjetskom ratu, a zauzeli su je Francuzi 1918. Moderna libanonska država proširena je inačica ove regije.
El Paye, Nopala de Villagrán
El Paye je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Nopala de Villagrán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2238 m.
Tower Lakes, Illinois
Tauer Lejks je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.283, što je 27 (-2,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Staufenberg (Hessen)
Štaufenberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 18 opštinskih središta okruga Gisen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 8.144 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6531017.
Lomnica (razvrstavanje)
Lomnica može da bude:
Srbija:
ili:
Kentaro Sawada
(15. maj 1970.) je bivši japanski nogometaš.
Lomnica (razvrstavanje)
Bugarska:
Hrvatska:
ili
Angonese, Vicenza
Angonese je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 387 m.
Lopatica (razvrstavanje)
Pojam Lopatica izveden je od reči lopata. On se može odnositi na:
ili
Ponte Santa Margherita, La Spezia
Ponte Santa Margherita je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Mojave, California
Mojave je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.238 stanovnika.
Opština Cuayuca de Andrade, Puebla
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 843 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1322 m.
Colonia el Progreso, Tezonapa
Colonia el Progreso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tezonapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 208 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Palo Grande, Camarón de Tejeda
Palo Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Camarón de Tejeda.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 234 m.
Casaleggio, Genoa
Casaleggio je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 767 m.
Plut
mini|Statua Ejrene sa malim Plutom: [[stari Rim|rimska mermerna kopija bronzane posvećene statue Kefisodota, danas u Gliptoteci, Minhen]]
Pluto ili Plut (grč. Πλοῦτος = "Bogatstvo" ili "Obilje") bio je personifikacija bogatstva. u grčkoj mitologiji.
Mitologija
Njegovo ime je još i Plut i najpre je bio božanstvo izobilja koje nudi priroda, da bi kasnije postao personifikacija i materijalnih bogatstava koja se stiču zanatstvom i trgovinom. Njegovi roditelji su Jasion i Demetra, koji su vodili ljubav na tri puta pooranoj njivi. Zamišljen je kao dobar bog koji putuje zemljom i ljudima donosi bogatstvo. Kada je zapretio Zevsu da će biti pravedan i deliti samo onima koji to zaslužuju, vrhovni bog ga je oslepeo, kako ne bi mogao da razlikuje čestite i mudre ljude od onih koji to nisu. U toj predstavi, on je bio neugledni, slepi starac. Kada mu je Asklepije vratio vid, ljudi su prestali da prinose žrtve bogovima. Od sredine 5. veka p. n. e. on postaje pratilac eleusinskih boginja Demetre i Kore i izjednačen je sa bogom podzemlja, Hadom. Rimljani su ga poistovećivali sa Dis paterom.
Casaglia, Ferrara
Casaglia je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 524 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Stora Alvaret
Povijest
Ova vapnenačka dolina nastala je kao dno mora na jugu, prije oko 500 milijuna godina, koje je ledenjačkim pomjeranjem poslije ledenog doba uzdignuto prema sjeveru iznad razine mora. Ljudi su bili prisutni na ovom području su prisutni oko posljednjih pet tisuća godina, još od paleolita, i prilagodili su svoj život fizičkim ograničenjima otoka. Ljudi su nastavili kontinuirano živjeti na škrtom otoku, osim u razdoblju od 500. pr. Kr.-500. godine kada se drveće moralo obnoviti nakon što su ga u potpunosti posjekli. O tomu najbolje scjedoči naselje iz željeznog doba Eketorp (Eketorps fornborg) s masivnom srednjovjekovnom utvrdom. Od 800. do 1000. godine na granicama Store Alvareta su nikla raznolika naselja Vikinga.
Bioraznolikost
Stora Alvaret nije lišena drveća, kako se obično smatra, i u njoj se nalazi više šuma različitih vrta, ali malenih primjerka, tzv. pigmejske šume. Tu se može pronaći velika raznolikost divljeg cvijeća kao što su različiti Sedumi, Artemisia oelandica (endem), Pjegava orhideja (Dactylorhiza fuchsii) i dr. . Od trava tu su prisutne vrste: Arrhenatherum i ovčja trava (Festuca ovina), a od gljiva najprisutnije su: Hygrocybe persistens i Lepiota alba.
El Ranchito, Guachochi
El Ranchito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2420 m.
Lile Georgijeva
Liljana Lile Georgijeva (Kumanovo, 18. septembar 1939 — Skoplje, 6. avgust 2016) bila je jugoslovenska i makedonska filmska i pozorišna glumica.
Baja California, San Mateo Yucutindoo
Baja California je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Mateo Yucutindoo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 352 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1123 m.
Beaumé (En)
Bome je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Verven.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 118 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,18 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 212 metara (maksimalnoj 254 m, a minimalnoj 168 m).
Area Artigianalae P.I.P., Cuneo
Area Artigianalae P.I.P. je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 597 m.
Öland
Öland  je drugi po veličini švedski otok i najmanja od 25 švedskih historijskih pokrajina.
Otok je dug 137 km a širina iznosi do 16 km. Danas administrativno podpada pod grofoviju - Kalmar a podijeljen je na dvije općine; Borgholm na sjeveru i Mörbylångu na jugu.
Površina otoka je 1,342 km² i nalazi se u Baltičkom moru nedaleko smålandske obale. Na otoku živi oko 25 000 stanih stanovnika ali se ljeti kad Švedani slave ljetnu ravnodnevnicu taj broj penje i do 500 000. Od kopna je rastavljen Kalmarskim tjesnacem a vezu između otoka i kopna formira 6 km dugi Ölandski most, otvoren za promet 30. septembra 1972.
Najveće naselje na otoku je Färjestaden, ali jedino Borgholm ima status grada. On je i popularno je turističko odredište u vrijeme godišnjih odmora, u njemu se nalazi i ljetna rezidencija švedske kraljevske dinastije Bernadotte.
Granja Beatriz, Silao de la Victoria
Granja Beatriz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1763 m.
Oliveto, Reggio Calabria
Oliveto je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Sloane Square
Sloane Square je trg u londonskom Boroughu Kensington and Chelsea, koji leži 3.4 km jugozapadno od Charing Crossa, između King’s Roada i Belgravije.
Ime je dobio po naučniku iz 18. vijeka Hansu Sloanu, predsjedniku Kraljevskog društva i velikom kolekcionaru čija je kolekcija postala nukleus British Museuma.
Opis
Trg je poznat po velikoj robnoj kući Peter Jones, koja se nalazi na zapadnoj strani još od 1877. (iako ne u današnjem obliku) Sloane je srce londonskog Chelsea, kvarta poznatog po modi, zbog čega njegove mlade stanovnike u šali nazivaju Sloanes, ili Sloane Rangers.
U njegovom podzemlju se nalazi velika stanica londonskog metroa.
La Escondida, Zaragoza
La Escondida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1042 m.
Truro (rijeka)
Truro je rijeka na jugozapadu Engleske u Grofoviji Cornwall duga 6,4 km, pritoka Rijeke Fal.
Karakteristike
Rijeka Truro se formira u gradu Truro, gdje se spajaju rijeke Kenwyn, koja dolazi sa zapada i Allen koji dolazi sa sjevera. Nakon svega 6,4 km toka prema jugu uvire u estuarij Rijeke Fal zvan Carrick Roads.
Jaružanjem rijeke omogućeno je manjim brodovima da doplove do luke u Truru iz Falmoutha, ali samo za plime.
Pretpostavlja se da ime rijeke - Truro, vodi porijeklo od kornvolske riječi Tri-veru, a to je značilo tri rijeke, koje zajedno formiraju Truro, a to su; Kenwyn, Allen i Tinney.
Danas ih se u Truru nemože vidjeti jer su njihova korita prekrivena cestama, iako se tragovi Allena mogu vidjeti iza katedrale i ulice Svete Marije, a tragovi Kenwyna kod trga kraljice Viktorije i keja Lemon.
Kako Truro ima relativno usko korito, poplave su bile uobičajena pojava ranih godina, najnovija se dogodila 1988. Od tad je radi odbrane od poplava, podignuto nekoliko brana, jedna od njih na rijeci Kenwyn, kod Novog mlina i jedna na samoj rijeci Truro pored parka Boscawen, tradi zaštite od visoke plime.
Uintah, Utah
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.322, što je 195 (17,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Biljana Plavšić
Biljana Plavšić (* 7. 7. 1930., Tuzla - ), bosansko-hercegovačka biologinja, političarka i jedna od predvodnica srpskog nacionalističkog pokreta u Bosni i Hercegovini. Bila je predsednica Republike Srpske od 1996. do 1998.
Osuđena je za ratne zločine pred Međunarodnim krivičnim tribunalom za bivšu Jugoslaviju. Optužena 2001. pred MKTJ za zločine počinjene tokom rata u Bosni i Hercegovini, Plavšićeva se dobrovoljno predala Tribunalu. Bila je prvi srpski političar koji se izjasnio krivim (po tački optužnice za progon po nacionalnoj i verskoj osnovi, zločin protiv čovečnosti), a Tužilaštvo je zauzvrat povuklo ostale optužbe. Osuđena je na 11 godina zatvora, a na slobodi je od oktobra 2009.
Neke od njenih najozloglašenijih izjava su da je etničko čišćenje "sasvim prirodna pojava" ili da "dva miliona Srba mogu da izginu da bi ostalih šest živelo u slobodi", što je kasnije pokušavala da ublaži ili opovrgne.
Život
Rođena je 1930. u Tuzli. U Sarajevu je stekla osnovno i srednjoškolsko obrazovanje. Nakon što je diplomirala biologiju u Zagrebu, ostvarila je zavidnu naučnu karijeru, predajući dugo godina na katedri za biologiju na Prirodnomatematičkom fakultetu Univerziteta u Sarajevu. Biljana Plavšić je bila član SDS-a od osnivanja 1990. godine, a iste godine je postala i član Predsjedništva Republike Bosne i Hercegovine. 7. 4. 1992. godine je napustila Predsjedništvo i priključila se političkom vodstvu samozvane Republike Srpske.
Fletcher, North Carolina
Flečer je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.187, što je 3.002 (71,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Biljana Plavšić
Život
Biljana Plavšić je zajedno s Radovanom Karadžićem, Momčilom Krajišnikom i Ratkom Mladićem bila u samom vrhu vodstva bosanskih Srba tokom rata u BiH. Od 1992. do 1996. bila je potpredsjednik Republike Srpske. Ostao je upamćen njezin dolazak u Bijeljinu na samom početku srpske agresije na BiH, kada je izljubila Željka Ražnatovića Arkana čestitajući mu na obavljenom masakru nad bijeljinskim Bošnjacima. Tokom rata se zalagala za totalno etničko čišćenje Muslimana istočne Bosne:
Nakon što je Karadžić početkom 1996. pod međunarodnim pritiskom morao napustiti političku scenu, naslijedila ga je na mjestu predsjednika Republike Srpske. Odmah nakon toga učinila je politički zaokret i okrenula leđa svojim dotadašnjim saradnicima i mentorima, pragmatično zaigravši na kartu umjerenosti i saradnje s međunarodnom zajednicom, zbog čega je uživala i međunarodnu podršku. Godine 1997. formirala je vlastitu stranku Srpski narodni savez, raspustila parlament RS-a i raspisala prijevremene izbore. U septembru 1996. godine potvrđena je za predsjednicu Republike Srpske, ovaj put na izborima.
Pred Međunarodnim sudom pravde osuđena je za ratne zločine 2005. godine na 11 godina zatvora, nakon priznanja krivice za planirane sistematske zločine nad Bošnjacima i Hrvatima. U tom periodu napisala je knjigu "Svedočim" u kojoj je otkrila politiku vodstva Republike Srpske prema Srbima, izostavivši zločine prema Bošnjacima i Hrvatima.
U septembru 2009. godine haški sud za ratne zločine je odobrio njeno oslobađanje prije isteka pune kazne, nakon čega je i švedska vlada odobrila oslobađanje iz zatvora.
Casali, Genoa
Casali je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 125 m.
Fosforna kiselina
Fosfatna kiselina ili ortofosforna kiselina je triprotonska oksikiselina fosfora čija je hemijska formula H3PO4. Njene soli nazivaju se fosfati.
Lupșa de Sus, Broșteni
Lupșa de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Broșteni.
Fosforna kiselina
Dobivanje
Fosfatna kiselina se dobija rastvaranjem fosfor (V) oksida u vodi:
Lupșa de Sus, Broșteni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 608 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 244 m.
Fosforna kiselina
Dobivanje
Osim toga, može se dobiti i djelovanjem sumporne kiseline na kalcijum fosfat:
Osobine
Fosfatna kiselina je slaba triprotonska kiselina. Konstante ionizacije su:
Upotreba
Najvažnija upotreba soli fosforne kiseline je u proizvodnji vještačkih đubriva.
Campo Meaker, Ahome
Campo Meaker je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Ahome.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Sylvia Plath
mini
Sylvia Plath (27.10. 1932 – 11.2. 1963) bila je američka pjesnikinja, spisateljica romana i novelistica.
Iako najpoznatija po svojoj poeziji, Plath je također napisala polu-autobiografski roman, The Bell Jar pod pseudonimom Victoria Lucas, u kome je opisala svoju brobu s depresijom. Zajedno s Anne Sexton, Plath se pripisuje promicanje ispovjedne poezije - književnog pravca koga su stvorili Robert Lowell i W.D. Snodgrass.
Plath je također poznata po privatnom životu koji su obilježili duševni problemi i brak s engleskim pjesnikom Tedom Hughesom. On je okončan Plathinim samoubistvom, nakon koga je postala feministička ikona i mučenica.
Poezija
thumb|right|Sylvia Plath's house
Opština Priseaca, Olt
Priseaca je opština u Rumuniji u okrugu Olt.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 216 m.
Lipe
Lipe mogu biti:
ili
Opština Cuetzalan del Progreso, Puebla
Cuetzalan del Progreso je opština u Meksiku, u saveznoj državi Puebla.
Cambioli, Verona
Cambioli je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Babolsar
Babolsar (perz. بابلسر) je grad i luka u pokrajini Mazandaran na sjeveru Irana. Prema popisu stanovništva iz 2011. godine u Babolsaru je živjelo 50.477 ljudi.
Geografija
mini|lijevo|225px| Rijeka [[Babol-Rud]] Grad je geografski smješten na nizini uz obalu Kaspijskog mora, na ušću rijeka Babol-Rud i Šazade-Rud. Od pokrajinskog sjedišta Sarija udaljen je 40 km sjeverozapadno, od Amola 35 km sjeveroistočno, te 15 km sjeverno od Babola. Klima na širem području klasificira se kao kaspijski podtip sredozemne klime koju karakterizira visoka relativna vlažnost zraka koja godišnje iznosi prosječno 82,8%. Količina padalina je 884,6 mm na godinu, od čega gotovo polovica otpada na jesen. Prosječna godišnja temperatura zraka iznosi 16,5°C, a može varirati od minimalnih –7°C u januaru do maksimalnih 39°C u augustu i septembru. Babolsar se zajedno s pripadajućim Babolsarskim okrugom nalazi u centralnom dijelu Mazandarana, a ostali gradovi okruga uključuju Bahnemir i Kale-Bast.
Historija
mini|lijevo|225px| [[Brodovi u Babolsaru 1930-ih]] mini|lijevo|225px| Babolsarsko [[dijete]] Historija Babolsara započinje najkasnije u 15. vijeku kada se prvotno razvija kao ruralno naselje oko imamzade Ibrahima Abu Džavaba. Zahvaljujući svom smještaju uz kaspijsku obalu i povezanosti s većim Babolom rijekom Babol-Rud, od sredine 18. vijeka nadalje Babolsar postaje frekventnom trgovačkom lukom. Za vrijeme vladavine Nader-šaha u gradu je također bila smještena vojna kaspijska flota. Najveći uspon Babolsar je doživio početkom 20. vijeka – godine 1909. njegova je carinarnica zajedno s drugim manjim mazandaranskim punktovima davala 12% ukupnog carinskog prihoda Irana. Međutim, još u ovo doba Babolsaru su konkurirale luke u Gilanu koji je od 1895. bio povezan s glavnim gradom Teheranom kvalitetnom cestom. Nakon što je 1930-ih u Golestanu izgrađena nova luka Bandar-e Turkaman kao krajnja stanica transkaspijske željeznice, Babolsar je bitno izgubio na značaju i količina tereta u pomorskom prometu je 1936. iznosila samo 25.000 tona. Do 1927. grad je nosio ime Mašhad-e Sar (ili Mašhadener), a susjedni Barforuš također je preimenovan u Babol.
Demografija
Stanovništvo grada čine prvenstveno Mazanderani i Perzijanci.
Ekonomija
mini|desno|225px| [[Kaspijsko more|Kaspijska obala]] Nakon što je sredinom 20. vijeka izgubio status važne trgovačke luke, Babolsar je ekonomiju preusmjerio na turizam i danas je jedno od najpopularnijih ljetnih odredišta na iranskom sjeveru, osobito za turiste iz Teherana. Gradska pješčana plaža proteže se duljinnom od 3,6 km zapadno od Babol-Ruda i uz nju su locirani brojni hoteli i parkovi s turističko-rekreacijskim sadržajima, dok se istočno od ušća nalazi riva i sportski kompleks. Niz sličnih sadržaja nalazi se i uz obalu rijeke. Industrija se uglavnom locirana na jugu grada i uključuje tvornice sapuna i duhana, te naftnu rafineriju. Tradicionalno, u gradu je aktivno i ribarstvo.
Promet
mini|desno|225px| Drugi metalni most u Babolsaru Najstariji dijelovi Babolsara razvijani su na području oko Ibrahimove imamzade odnosno uz obale rijeke koje i danas karakteriziraju malene i guste gradske ulice. Glavne gradske prometnice su Pasdaranova i Šarifijeva avenija koje čine os istok-zapad, a Homeinijeva avenija os sjever-jug. Tri široke prometnice spajaju se na Basidžovom trgu u centru grada, nedaleko od Univerziteta Mazandaran. Druge dvije važne prometnice su Talekanijev bulevar uz riječnu istočnu obalu odnosno Sahelijev bulevar koji se proteže usporedno s turističkim pojasom na zapadnoj obali. Preko Babol-Ruda izgrađena su četiri mosta od čega tri cestovna i jedan pješački. Gradski autobusni kolodvor nalazi se na jugu u gradskom naselju Mijandašt. Iz Babolsara se granaju tri međugradske prometnice: zapadna ga povezuje s obalnim gradovima Ferejdunkenarom, Sorhrudom i Mahmudabadom (odakle se nadovezuje na cestu 22), južna s Amirkolom i Babolom, te jugoistočna s Bahnemirom i Kiakolom odakle se račva prema Kaemšaheru i Sariju. Za razliku od većine drugih iranskih luka uz Kaspijsko more, Babolsarovo pristanište nije izloženo moru već je kao u slučaju Anzalija locirano unutar riječnog toka. Širina Babol-Ruda iznosi do 100 m i za brodove srednje veličine plovan je do prvog većeg mosta, odakle prema Babolu prometuju samo manji ribarski i turistički brodovi. Oko 4,0 km južno od grada nekad se nalazio Aerodrom Babolsar koji više nije u funkciji, a najbliži aerodrom gradu je Dašt-e Naz kod Sarija (50-ak km istočno). Najbliža željeznička stanica nalazi se u Kaemšaheru oko 30 km jugoistočno i povezuje Mazandaran s Gorganom na istoku odnosno Garmsarom na jugu.
Neukirchen (Nordfriesland)
Nojkirhen je grad u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 132 opštinska središta okruga Nordfrizland. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.293 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1054086.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nordfrizland Nojkirhen se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Nordfrizland. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 0 metara. Površina opštine iznosi 31,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.293 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 41 stanovnika/km².
Mokelumne Hill, California
Mokelumne Hill je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 646 stanovnika.
Castello, Ascoli Piceno
Castello je naselje u Italiji u provinciji Ascoli Piceno, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 444 m.
Majdan
Majdan ima više značenja:
Osnovno značenje:
Toponimi:
ili:
Ostala značenja:
Ponte di Baffadi, Ravenna
Ponte di Baffadi je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 256 m.
Llano de Mariquitas, Acaponeta
Llano de Mariquitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Acaponeta.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 165 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Masaharu Suzuki
(3. august 1970.) je bivši japanski nogometaš.
Bull Mountain, Oregon
Bal Mauntin je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.133.
Xometla, Tezonapa
Xometla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tezonapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 205 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1069 m.
Montecillo de Nieto, San Miguel de Allende
Montecillo de Nieto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Angrimani, Vicenza
Angrimani je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Montecillo de Nieto, San Miguel de Allende
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 294 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1853 m.
Angrimani, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 558 m.
Yoshiyuki Sadamoto
Yoshiyuki Sadamoto (貞本 義行) japanski je dizajner likova, crtač, ilustrator i manga umjetnik, kao i jedan od osnivača studija Gainax. Njegov prvi zadatak bio je dizajn likova za anime film Royal Space Force: The Wings of Honnêamise, koji je objavljen 1987. Radio je kao animator na serijama Gunbuster i Nadia: The Secret of Blue Water, te dizajnirao likove za anime seriju Neon Genesis Evangelion, te je i autor istoimene mange (koja je također njegova prva dugometražna manga). Ostali poznatiji animei na kojima je surađivao su FLCL, .hack//Sign, Diebuster, The Girl Who Leapt Through Time, Summer Wars i Wolf Children.
Milan Vujaklija
Milan Vujaklija rođen je 15. novembra 1891. godine (po starom kalendaru) u mestu Buhača pored Slunja, ondašnja Austro Ugarska, sada Hrvatska. Otac Petar je bio pravoslavni sveštenik a majka Jelena domaćica.
Osnovnu školu pohađao je u Bosanskoj Kostajnici a gimnaziju u Zagrebu, Sremskim Karlovcima i Beogradu. Maturirao je 1911.g. u Prvoj muškoj gimnaziji u Beogradu a zatim upisao Filozofski fakultet u Beogradu (nemački jezik, književnost i filozofija). Ratovi na prostorima Srbije prekidaju njegovo studiranje.
Kao dobrovoljac od 1912.g. učestvuje u Balkanskim ratovima a zatim i u Prvom svetskom ratu. U toku ratova bio je na ratištima od Beograda preko Niša, Skoplja, Prištine, Albanije, Soluna ... sve do 9. februara 1919.g. kada je demobilisan. Tek posle rata završava fakultet.
Od oktobra 1919.g. počinje njegovo službovanje prvo u listu «Demokratija» a kasnije radi u Ministarstvu prosvete. Iako je radio kao pisar a kasnije i kao savetnik u Ministarstvu prosvete bavio se pisanjem i prevodima poznatih dela sa nemačkog jezika. Njegov najveće angažovanje je bilo na leksikografiji kako između dva rata tako i posle Drugog svetskog rata.
Umro je u Beogradu 1955. godine.
Milan Vujaklija kao pisac i prevodilac
Milan Vujaklija se bavio prevodima poznatih dela i leksikografijom a ti njegovi radovi su i dan danas veoma cenjeni. Od prevoda navodimo dela Artura Šopenhauera koja je preveo i objavio u periodu od 1922.g. do 1928.g. «O religiji», «O pisanju i stilu», «Metafizika lepog» i «O geniju». Pored toga prevodio je dela E.T.A. Hofmana i Dž.F. Kupera («Kožna čarapa»). Takođe je priredio za đačku lektiru iz nemačkog jezika delo Šilera «Balade».
Dao je veliki doprinos višetomnom delu «Rečnik srpskohrvatskog književnog i narodnog jezika» u izdanju Srpske akademije nauke i umetnosti.
Ipak njegovo najznačajnije delo je «Leksikon stranih reči i izraza». Za vreme njegovog života ovaj leksikon je priređen i štampan u dva izdanja: prvo izdanje 1937.godine i drugo 1954.godine.