cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rickenbacker
Historija kompanije
Kompaniju pod imenom Ro-Pat-In Corporation osnovali su 1931. Adolph Rickenbacker i George Beauchamp, kao firmu za proizvodnju i prodaju prvenstveno - električnih havajskih gitara koje je projektirao Beauchamp, uz pomoć Paula Bartha i Harryja Watsona dvojice zaposlenika kompanije National String Instruments Corporation. Ovaj muzički instrument nazvan u slangu metalna tava zbog dugog vrata i kružnog tijela je prva električna gitara punog tijela (solid body). Ove gitare imale su velike pickupe (s elektromagnetima u obliku konjskih potkova), a od početka proizvodnje 1939., napravljeno je nekoliko hiljada takvih gitara. right|thumb|280px| Model - Rickenbacker 330JG Od samog početka kompanija Electro String je uz svoje modele električnih gitara u paketu prodavala i pojačala koja je projektirao losangeloski proizvođač radio aparata Van Nest. Isti dizajner je projektirao i pojačalo Electro String, da bi ubrzo nakon toga kompanija je zaposlila i inžinjera Ralpha Robertsona, koji je od 1940-ih radio na prokjektiranju i razvoju pojačala.
Osnivanje
left|thumb|200px| Nacrt za patentni ured Rickenbackerove gitare oblika tave iz 1934. Historija današnje kompanije Rickenbacker Guitar Corporation otpočela je sa dva čovjeka, s George Beauchampom i Adolphom Rickenbacherom.
George Beauchamp bio je violinist, solo gitarist i glumac u vodviljima od 1920-ih koji je silno želio da se njegova gitara bolje čuje u velikim orkestrima sa kojima je uobičajeno nastupao. Njegov prvi pokušaj bio je napravljen uz pomoć graditelja violina i izumitelja Johna Dopyera; to je bila gitara opremljena velikim rogom (nalik na tadašnje gramofone) koji je trebao pojačati zvuk, rezultat je bio neuspjeh. Slijedeći pokušaj bio je - ugradnja aluminijske rezonantne kutije sa tri rupe ispod mosta gitare. Rezultat je bio takav da se Beauchamp toliko oduševio te je nagovorio Dopyera da otpočne proizvoditi takve instrumente. Dopyer je 9. aprila 1927. patentirao trokonusnu gitaru, a zatim je sa braćom otpočeo proizvodnju tog instrumenta u svojoj losangeloskoj trgovini nazvavši ga Nationals. On je 26. januara 1928. osnovao kompaniju National String Instrument Corporation koja je proizvodila trokonusne gitare, mandoline, ukulele i tenor gitare (gitare s četiri žice).
Adolph Rickenbacher je rođen u Švicarskoj 1886., nakon smrti roditelja odselio se u Sjedinjene Američke Države rođacima u Los Angeles. Rickenbacher je - 1925. sa dva partnera osnovao firmu Rickenbacker Manufacturing Company, koja je 1927. izdala prve dionice (postala dioničko društvo). U tom vremenu se udružio s Georgom Beauchampom i počeo proizvoditi metalna tijela za instrument Nationals koje je proizvodila kompanija National String Instruments Corporation, uskoro je Rickenbacker postao njihov dioničar.
Na nesreću desila se velika kriza 1929. pa su se muzički instrumenti kompanije National počeli slabo prodavati, Rickenbacker je ionako bio nezadovoljan proizvodom Johna Dopyera te je raskinuo posao s Nationalom i osnovao novu firmu Dobro Manufacturing Corporation (1929.) (kompanija se kasnije nazvala Dobro Corporation, Ltd). Dobro Corporation, Ltd počela je proizvoditi liniju muzičkih instrumenata sa vlastitom rezonantnom kutijom koju su nazvali - Dobro. Tada su počeli i pravni problemi oko prava na proizvod između tvrtki National i Dobro. Sve je to dovelo do želje jednog dijela radnika da razviju novi proizvod - električnu gitaru.
George Beauchamp je eksperimentirao sa električnim pojačalima već od 1925., ali ga prvi uspjesi sa mikrofon]]ima nisu ga zadovoljili. Kako su problemi u Nationalu postojali veći, Beauchamp je počeo ozbiljnije eksperimentirati s pickupima, čak je i pohađao dodatnu nastavu iz elektotehnike i intenzivno surađivao s zaposlenikom Nationala Paulom Barthom. Zajedničkim naporom uspjeli su napraviti protutip električnog pickupa koji je konačno pouzdano radio, Beauchamp je zamolio bivšeg graditelja gitara iz Nationala Harrya Watsona da napravi vrat i tijelo instrumenta na koju se nova elektronika treba staviti. Pa su krajem 1931. , Beauchamp, Barth, Rickenbacker uz još neke kolege osnovali su Ro-Pat-In Corporation (kao igru riječi od electRO-PATent-INstruments) firmu za proizvodnju i prodaju električnih muzičkih instrumenata. Udarni proizvod kompanije bila je tek projektirana A -25 havajska gitara, zatim Lap steel guitar (metalna električna gitara) uz električne španjolske gitare s pripadajućim pojačalima. Od ljeta 1932. kompanija Ro-Pat-In, počela je s proizvodnjom aluthumbjske varijante gitare, kao i s proizvodnjom manjeg broja električnih španjolskih gitara drvenog tijela, koje su nalikovale onima od kompanije National iz Chicaga. Ovi instrumenti su preteča onog što mi danas poznajemo kao električna gitara. Ro-Pat-In bila je prva kompanija na svijetu koja se specijalizirala za proizvodnju električnih instrumenata. Ona je 1933. promijenila ime u Electro String Instrument Corporation, a svoje proizvode jednostavno nazvala - Electro, od 1934. dodano je ime Rickenbacher u čast osnivača kompanije - Adolpha Rickenbackera. Od 1935. kompanija je izbacila nekoliko novih modela gitara, između ostalog Model B električnu španjolsku gitaru, za koju se drži da je prva električna gitara - punog tijela (solid body). Rickenbacker je 1958. izbacio na tržište Capri seriju poluakustične gitare, koja je kasnije postala slavna kao Serija Rickenbacker 300, a - 1963. kompanija je razvila električnu gitaru sa 12 žica, sa inovativnim mehanizmima za zatezanje žica (na glavi gitare) standarne dužine tako je stalo svih 12 mehanizama. thumb|left|260px| [[Paul McCartney sa modelom bas gitare 4001]]
Rickenbacker gitare i rock and roll iz 1960-ih
Rickenbacker je izuzetno profitirao 1960-ih kad su se pojavili Beatlesi koji su tad svirali na nekoliko Rickenbackerovih gitara. Prvu Rickenbacker gitaru 325 Capri, kupio je 1960. godine tada još anonimni John Lennon u Hamburgu.
Solo gitarist George Harrison Beatlesa kupio je 1963. - Model 425, za vrijeme tadašnje kratke turneje po Americi. Kompanija mu je februaru 1964 poklonila protutip svog novog Modela OS 360/12 FG, električnu gitaru s 12 žica koja je postala ključni instrument za tadašnji beatlesovski zvuk sa albuma A Hard Day's Night, kao i kasnijih pjesama s kraja - 1964.
Nakon 1965. Paul McCartney je često koristio, osobito kod snimanja Rickenbacker bass 4001S FG, zbog boljeg zvuka od svog dotadašnjeg violinskog Hofnera. Zbog iznimne popularnosti Beatlesa Rickenbacker gitare su postale vrlo popularne među gitaristima iz 1960 -ih. Tako su na rickenbacker gitarama svirali; Mike Pender iz sastava The Searchers, Roger McGuinn iz The Byrds, Brian Jones iz Rolling Stonesa, Pete Townshend iz The Who, Pete Watson iz The Action, Carl Wilson iz Beach Boys, Jerry McGeorge iz Shadows of Knight, Paul Kantner iz Jefferson Airplane, John Fogerty iz Creedence Clearwater Revival, Al Nichol iz The Turtles i Steppenwolf. Po prestanku britanske invazije prestala je i popularnost rickenbacker gitara, osim bas gitara koje su zadržale svoj status.
Oppi, Verona
Oppi je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 157 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Darent
Darent je rijeka na istoku Engleske u Grofoviji Kent duga nekih 32 km, pritoka rijeke Temze.
Karakteristike
Darent izvire u brdima južno od gradića Westerhama u Distriktu Sevenoaks, od tamo teče prema sjeveru preko grada Dartforda gdje prima pritoku Cray. Nakon tog nešto sjevernije ima ušće u Temzu kod Crayford Nessa nedaleko od mosta Elizabete II i dartfordskog tunela.
Sve do 20. vijeka duž rijeke radilo je puno vodenica, uz njene obale proradila je prva engleska tvornica papira.
Cugir, Cugir
Cugir je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Cugir.
Klaus Schippmann
Klaus Schippmann (Kiel, 30. 10. 1924. – Göttingen, 8. 9. 2010), njemački arheolog, iranist i profesor.
Biografija
Schippmann je rođen 1924. u Kielu, u tadašnjoj Weimarskoj Njemačkoj. Studirao je pravo i ekonomiju na Univerzitetu Ludwig-Maximilian u Münchenu odnosno Univerzitetu u Hamburgu, te diplomirao 1951. godine. Ranih 1950-ih obavlja vježbeničku praksu i putuje Francuskom, Engleskom i Sjedinjenim Državama. Godine 1957. na Univerzitetu u Hamburgu obranio je doktorat na temu "Pravne zaštite u institucijama", a sljedeće dvije godine proveo je radeći kao menadžer u industriji papira.
Schippmann je ostao upamćen kao međunarodno cijenjen stručnjak za starovjekovnu iransku arhitekturu, njegova knjiga o zoroastrijskim hramovima vatre izdana je 1971. godine i postala je kapitalnim djelom za studije građevina tog tipa. Osim o drevnom Iranu, objavio je i značajna djela o arheologiji susjedne Arabije. Od 1985. do 1990. vodio je arheološku ekspediciju u emiratu Ras al-Kajmi (Ujedinjeni Arapski Emirati), te od 1992. do 1994. i na Bahreinu. Osim kvalitetnih istraživačkih radova, Schippmann je značajan i po 6000 fotografija koje je prikupio tokom višegodišnjih putovanja Jugozapadnom Azijom. Kolekciju od neprocjenjive historijske vrijednosti predao je profesoru S. M. Maulu i danas se čuva u odjelu za staroistočnu kulturu Univerziteta u Heidelbergu. Preminuo je u Göttingenu 8. septembra 2010. godine.
Santa Lucía, Calnali
Santa Lucía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Calnali.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 561 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 750 m.
Belle Meade, Tennessee
Bel Mid je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.912, što je 31 (-1,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Gostavățu, Gostavățu
Gostavățu je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Gostavățu.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3373 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Morisochi, Guachochi
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2195 m.
Grobnica šejha Abdula Samada
mini|desno|250px| Grobnica šejha Abdula Samada mini|desno|250px| Tlocrtni prikaz grobnice šejha Abdula Samada (lijevo) i [[Saborna džamija u Natanzu|Saborne džamije (desno)]] Grobnica šejha Abdula Samada (perz. بقعه شیخ عبدالصمد) je grobnica u historijskom centru iranskog grada Natanza, smještenog 70-ak km jugoistočno od Kašana u Isfahanskoj pokrajini. Izgrađen je početkom 14. stoljeća u čast sufijskom mistiku Abdulu Samadu Isfahaniju, po naredbi Zaina al-Dina Mastarija, vezira u službi ilhanidskog vladara Oldžajtu-hana (vl. 1304.−1316.). U sastavu grobnice nalaze se i hanegah s velikim minaretom, a zajedno sa susjednom Sabornom džamijom predstavljaju najznamenitiji gradski kompleks i reprezentativne primjere azari stila iranske arhitekture.
Arhitektura
Grobnica šejha Abdula Samada izgrađena je 1307. godine, osam godina nakon njegove smrti. Komora je kvadratičnog tlocrtnog oblika s pravokutnim nišama uz stranice, a zidovi na određenoj visini prelaze u osmerokutnu bazu nad kojoj je položena kupola. Prijelaz je izvana izveden pomoću šireg i užeg oktogona nad kojim se nadvija šiljasti piramidalni krov. Grobnici se izravno pristupa iz hodnika do kojeg vode 12 stepenica ispod ulaznog portala, a ova prostorija razdvaja grobnički kompleks od Saborne džamije na istočnoj strani.
Južno od grobnice podignut je minaret visok 38 m, a zapadno hanegah tj. sufijska bogomolja. Sudeći prema natpisima s keramičkih pločica, potonje zdanje izgrađeno je 1324. godine. Hanegah je teško oštećen početkom 18. stoljeća u dinastijskom sukobu Safavida i Hotakija, a tijekom 1930-ih godina na njegovom mjestu izgrađena je hipostilna molitvena dvorana sa segmentnim kupolama na ravnom krovu.
Znameniti ostatak hanegaha je monumentalni i bogato ukrašeni ajvan na južnom pročelju, ispred kojeg se nalazi golema 700-godišnja platana (P. orientalis) s deblom promjera 5,5 m za koju se pretpostavlja da je zasađena zbog zaštite fasadnih ukrasa od jakog Sunca. Ovo stablo početkom 17. stoljeća u svojim putopisima opisao je španjolski veleposlanik García de Silva y Figueroa, navodeći kako njegova sjena služi kao zaklon karavanama sa 200 deva. Između monumentalnog i hodničkog portala na južnom pročelju nalaze se i tri ukrašene slijepe arkade, dok ostala pročelja nisu bogato dekorirana.
Umjetnost
Glavni konstruktivni građevinski materijal korišten prilikom gradnje grobnice i hanegah jest pečena opeka, a dekorativna obrada ploha uključuje alabaster, keramičke pločice, te glaziranu i neglaziranu terakotu. Monumentalni portal s ajvanom predstavlja najočuvaniji primjer iranske arhitekture iz ilhanidskog razdoblja. Fasadom portalne ploče dominira plava i žuta terakota poslagana u geometrijske ornamente ili kaligrafske trake. Potonje su oblikovane raznim metodama uključujući kufsku, sulus i rejhan. S bočnih strana ajvana nalaze se tri niše položene na različitim visnama, a srednje sadrže i prozore. Niše se također nalaze i na poprečnoj osi u unutrašnjosti ajvana koji je nasvođen mukarnasima. Dekorativni detalji portala slični su pronađenim ostacima s Sultanijske kupole koja je građena gotovo istodobno, te bitno doprinose njenoj restauraciji.
Minaret je kružnog tlocrta, a ukrašen je s četiri plave ornamentalne trake, križno poslaganim mozaicima, te mukarnasima pri vrhu i ispod balkona. Fasada donjeg oktogona iznad same grobnice nije ukrašena i sastoji se od osam prozora s križnim otvorima između opeka, dok je gornji ukrašen mozaicima s motivima svastike. Plohe piramidalnog krova sadrže tirkizne glazirane pločice poslagane u jednostavne kvadratične oblike. Interijer kupole sastoji se od bijelih mukarnasa izrađenih od alabastera koji reflektiraju svjetlost čime se stvara snažan osjećaj dubine prostora. Gornji zidovi ukrašeni su veličanstvenim kaligrafskim štukaturama i nose potpis Hajdara, majstora koji je ukrašavao i zimsku molitvenu dvoranu kod Saborne džamije u Isfahanu. Prizemni dijelovi zidnih ploha nekad su bili ukrašeni kašanskim keramičkim pločicama križnih i zvjezdastih oblika, no zajedno s mihrabom su skinuti i odneseni u muzeje diljem svijeta. Danas se mogu pronaći u Muzeju umjetnosti Metropolitan u New Yorku, Pergamskom muzeju u Berlinu, Njemačkom muzeju keramike u Düsseldorfu, Muzeju lijepih umjetnosti u Lyonu, Muzeju dekorativnih umjetnosti u Parizu, te Muzeju Viktorije i Alberta odnosno Britanskom muzeju u Londonu. Po sredini komore položen je sarkofag ukrašen žutim pločicama s plavim i zelenim motivima.
Religiozna desnica
Pojam religiozna desnica odnosi se na religiozno motivirane desničarske ili konzervativne pokrete:
Danaide
thumb|200px|right|Danaide ubijaju svoje supruge, minijatura [[Robinet Testard|Robineta Testarda.]] thumb|200px|right|Danaide, ulje na platnu, [[John William Waterhouse, 1903.]] Danaide (Δαναΐδες) bile su, u grčkoj mitologiji, pedeset kćeri kralja Danaja, koje se po svom dedi Belu, ocu Danajevom, ponekad nazivaju i Belidama.
Uruétaro, Salamanca
Uruétaro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Salamanca.
Danaide
Mitologija
Bel, vladar afričkih zemalja i otac Danaja i njegovog brata blizanca, Egipta, Arabiju je dodelio Egiptu, a Libiju je dao Danaju, no kasnije je Egipt zauzeo obližnju zemlju Melampodida ("Crnonogih") i po sebi je nazvao Egiptom.
Uruétaro, Salamanca
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 831 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1719 m.
Danaide
Mitologija
Kad su Egipt i njegovih pedeset sinova stigli u Arg da uzmu Danaide, Danaj im je tobože izašao u surset i priredio im bogatu gozbu, ali je kćerkama podelio mačeve i naložio im da prve bračne noći poubijaju svoje muževe. Četrdeset i devet Danaida tako je i postupilo: čim su Egiptovi sinovi zaspale, one su ih ubile i potom im odsekle glave da bi ih pokazale Danaju kao dokaz da su poslušala očev nalog; nakon toga pokopale su te glave u Lerni; Jedino je Hipermnestra, najstarija od Danaida, odbila slediti očev nalog, jer je njen suprug, Linkej, poštovao njenu želju da ostane devica. Danaj se naljutio na svoju nepokornu kćerku i predao je narodnom argivskom sudu. Afrodita je intervenisala i spasila devojku. Linkej i Hipermnestra tada su započeli svoju dinastiju kraljeva Arga. Neki kažu da su svoje muževe poštedele i Amimona, "neporočna" Danaida, i Brika (ili Bebrika)
Po Zevsovom nalogu, Hermes i Atena očistili su Danaide od greha. Nakon smrti svojih sinova Egipt je pobegao u Aroju (kasnija Patra), gde je i umro; u Serapisovom hramu u Patri pokazivan je njegov nadgrobni spomenik. Drugi pričaju da je Egipt s vojskom krenuo u Arg da osveti svoje sinove, no Linkej je izmirio oca i strica i tako sprečio krvoproliće. Neki kažu da je Linkej kasnije ubio Danaja i tako mu se osvetio za smrt svoje braće.
U kasnijem predanju Danaide su nakon smrti kažnjene tako što u Hadu bile primorane da nose vodu u vrčevima kako bi napunile kadu bez dna (ili, prema drugima, probušenu kadu) te da tako okaju greh, no kada se, dakako, nikada nije mogla napuniti.
Mnoga kultuna dobra vezuju se za Danaja i njegove kćeri; pričalo se, na primer, da je Danaj još pre Kadma uveo pismenost u Grčku, da je uveo veštačko navodnjavanje zemlje, ta da su Danaide pronašle veštinu kopanja bunara. Poslednje dve inovacije možda su poslužile kao temelj za priču o kazni koju Danaide moraju trpeti u podzemnom svetu.
Las Cruces, Choix
Las Cruces je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Choix.
Jean Giraudoux
Jean Giraudoux (29. oktobar 1882 - 31. januar 1944) je bio francuski književnik, najpoznatiji po nizu zapaženih drama koje se smatraju najboljima u francuskoj književnosti tokom međuratnog perioda.
Las Cruces, Choix
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 319 m.
Kardiopulmonalna reanimacija
desno|300px| Smjernice kardiopulmonalne reanimacije su utvrđene u mnogim zemljama i predstavljaju polazišnu tačku primjene strogo utvrđenih i provjerenih metoda prilikom oživljavanja osoba. Ove smjernice predstavljaju obavezu za medicinare i imaju svoju težinu u eventuelnom sudskom postupku.
Nuevo Santiago, Las Margaritas
Nuevo Santiago je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Kardiopulmonalna reanimacija
Glavni cilj spasilaca je hitno i sigurno ponovno uspostavljanje besprekorne funkcije disanja i krvotoka, kao i brza analiza srčanog ritma što se na taj način kod tahikardih poremećaja ritma omogućava rana primjena defibrilatora.
Nuevo Santiago, Las Margaritas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 180 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1739 m.
Kardiopulmonalna reanimacija
Kada dođe do prekida krvotoka uslijed poremećaja srčanog ritma nakon desetak sekundi nastupi gubitak svijesti, koji je nakon tridesetak sekundi praćen prestankom disanja. Nakon 60 sekundi od prekida cirkulacije proširuju se pupile kao znak centralne hipoksije. Posle 180 sekundi (3 min.) nastupaju prva oštećenja centralnog nervnog sistema, koja poslije 4 min. postaju ireverzibilna (trajno oštećenje).
Ako se sa reanimacijom započne u prva tri munuta postoji šansa oživljavanja od oko 75%. Početak reanimacije u prva 4 min. pruža mogućnost uspjeha tek u oko 50% slučajeva, dok poslije 5 min. koeficijent uspjeha drastično opada.
Za utvrđivanje momenta početka reanimacije dovoljno je konstatovati nesvjesticu i prekid disanja. Za provjeru pulsa na arterijama koje su bliže srcu (Arteria carotis-na vratu i Arteria femoralis-prepone) treba izgubiti maksimalno 10 sekundi, i od laika se provjera pulsa ne očekuje.
Masaža srca se izvodi obema rukama koje se ne smiju savijati u laktovima, šake se stave jedna preko druge u donjoj trećini grudne kosti (staviti dlan šake na oko 2 poprečna kažiprsta od donjeg vrha grudne kosti). Pritisak na grudni koš (grudnu kost) treba da bude dovoljno intenzivan, odlučan i brz sa vertikalnim smjerom prema kičmenom stubu. Dubina pritiska oko 4-5 -{cm}-.
Masaža srca može dovesti do pojave komplikacija:
Pojava komplikacija se ne može u potpunosti isključiti čak i kod adekvatnog izvođenja reanimacije.
Kod raspolaganja defibrilatora počinje faza proširene kardiopulmonalne reanimacije (ACLS-advansed cardiac life support). Na osnovu očitanog EKG-a pomoću defibrilatora (ili već prikopčanog EKG-aparata) utvrđuju se električna dešavanja srca i time algoritam na osnovu koga se donosi odluka o primjeni defibrilatora.
U daljem toku reanimacije po potrebi uključuju se lijekovi u prvom redu Adrenalin á 1-{mg}- intravenski (1 amp. Adrenalina plus 9-{ml}- Sol. -{NaCl}- 0,9% ili -{Aqua redestillata}-) svaka 2-3 minuta.
Kod asistolije može se posle adrenalina dati Atropin u jednoj dozi od 3-{mg}- (doza za koju se smatra da dovodi do potpunog zasićenja svih receptora preko kojih djeluje atropin). Atropin se priprema kao i adrenalin sa istim odnosom lijeka prema razblaženju: 0,1mg/ml gotove solucije (1 amp. od 1-{mg}- atropina plus 9 -{ml}- razblaženja ili 1 amp. od 0,5-{mg}- atropina plus 4-{ml}- razblaženja).
Ako nema venskog puta pripremljeni adrenalin (kako je već opisano) se može aplicirati u trostrukoj dozi endotrahealno (ako je izvršena endotrahealna intubacija).
Antiaritmici se u prvoj fazi reanimacije rijetko upotrebljavaju. Kod postavljene indikacije pokazao se Amjodaron kao vrlo uspješan.
Puferski rastvori (zbog razvoja metabiličke acidoze) kao Natrijum-bikarbonat se preklinički vrlo rijetko i kritički primjenjuju zbog činjenice da npr. aplikacija Natrijum-bikarbonata neutrališe dejstvo adrenalina.
Prema novijim shvatanjima hitna stanja srčanog i moždanog porijekla dobila su isti vremenski prioritet. Kod reanimacije kardijalno rizičnih pacijenata uspjeh i prognoza zavise od vremenskog razmaka od akutnog događaja do početka primjene reanimacije.
San Giuseppe al Lago, Bolzano
San Giuseppe al Lago je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 150 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 289 m.
Espi Tomičić
Espi Tomičić (Zagreb, 1995.) književnik i dramaturg. Autor je dramskih tekstova, kratkih priča i eseja. Član je feminističkog kolektiva fAKTIV.
Profesionalni rad i nagrade
Prvo pa žensko tragikomedija o rodu (o jeziku) (2016.) postavljena je u Gradskom dramskom kazalištu Gavella na Danima Ogranka mladih. U sklopu ciklusa radiofonskih izvedbi Plan za bijeg Tomičić ko-režira i su-izvodi radiofonsku izvedbu Nekoliko glasova nestalih u zraku (2016.). Su-potpisuje scenariji za promo film i kronike Ganz festivala (2016.) u Teatru &TD.
Osvaja nagradu Centra za ženske studije za najbolji studentski rad - izvedbeni projekt Refleksije (2016.). Zagrebačkom kazalištu mladih radi kao asistent dramaturga (Goran Ferčec) na predstavi Ljudski glas (2018.). Na studentskom festivalu Desadu sudjeluje s dramskim tekstom Ne zaboravi pokriti stopala (2019.). Izbor iz poezije uvršten mu je u Rukopise 42 - zbornik poezije i kratke proze mladih s prostora ex-YU 2019. godine. Za dramski tekst Ne zaboravi pokriti stopala (2019.) dobiva Dekaničinu nagradu, a s istim tekstom pobjeđuje na natječaju portala Drame.hr za prijevod na engleski jezik. Tekst je izabran i na EURODRAM-ovom natječaju (2020. godine) za originalni dramski tekst kao jedan od tri s najviše glasova. Na Trećem programu Hrvatskog radija premijerno mu je izvedena radiodrama Ne zaboravi pokriti stopala 2020. godine. Tekst Your Love Is King javno je izveden u sklopu projekta Budućnost je ovdje u Zagrebačkom kazalištu mladih 2020. godine. Isti tekst je objavljen u tiskanom izdanju u nakladi Multimedijalnog instituta 2020. godine kao prvi dramski u MaMa-inoj maloj biblioteci. Osvaja treću nagradu Marin Držić za 2019. godinu za tekst #ostavljamvamsvojekodoveihvalazaprijateljstvo ili #bitćesveokej. Kao dio projekta Monovid-19 Stavi vodu za kavu je preveden i na poljski.
Sudjelovao je u pripremi nove produkcije BAD co. za EPK Rijeka2020.
Roguichi, Bocoyna
Roguichi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2365 m.
Möckeln
Möckeln je jezero u sredini južne Švedske, koje leži u Grofoviji Örebro.
Geografske karakteristike
Jezero Möckeln pokriva površinu od 18 km², leži na 89 metara nadmorske visine.
Na sjevernoj obali jezera leži grad Karlskoga.
Panice Soprana, Cuneo
Panice Soprana je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1391 m.
Jean-Antoine Carrel
Jean-Antoine Carrel (Valtournenche, dolina Aoste, 1829 – Matterhorn, august 1890) bio je italijanski planinar, najpoznatiji po suparništvu sa britanskim planinarom Edward Whymperom oko toga koji će od njih prvi osvojiti Matterhorn. Godine 1865. ga je Whymper u tome prestigao za samo tri dana, iako je Carrellova ekspedicija bila prva koja se spustila bez ljudskih žrtava. Carrell je također sudjelovao u trećem ratu za ujedinjenje Italije kao pripadnik italijanskih bersaljera. Godine 1880. je bio u grupi prvih Evropljana koji su se popeli na vrh Chimborazoa. Umro je od iscrpljenosti vodeći grupu planinara na južnoj strani Matterhorna.
Rincón Vainilla, Carrillo Puerto
Rincón Vainilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Carrillo Puerto.
Vinerea, Cugir
Vinerea je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Cugir.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 2440 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 250 m.
Rincón Vainilla, Carrillo Puerto
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 158 m.
El Cuervo, La Yesca
El Cuervo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini La Yesca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1905 m.
Atempa, Calnali
Atempa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Calnali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 678 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 329 m.
Elcetina, Roma
Elcetina je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 77 m.
El Laberinto, Arteaga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 416 m.
Braxton, Mississippi
Brakston je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 183, što je 2 (1,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ukrajinska kultura
desno|mini|250px|desno|[[zlatnovršni manastir sv. Mihovila iz 12. stoljeća, Kijevska oblast]] mini|250px|desno|Počajivska ikona desno|mini|250px|desno|Ukrajinske tradicionalne pisanice, autor: Inna Forostjuk, [[Luganska oblast]] Ukrajinska kultura (ukr.: Українська культура) se smatra jednom od najstarijih kultura u Istočnoj Europi. Ona je rezultat tisućljetnog sudaranja kultura istočne i zapadne civilizacije, sa brojnim arheološkim nalazima poznate tripiljske, skitske i druge kulture. Današnja karakteristična ukrajinska kultura intenzivno se razvija službenim prihvaćanjem kršćanstva u 10. stoljeću na središnjim ukrajinskim prostorima. Ukrajinsko pleme Poljani tada je dalo ključan i poseban doprinos razvoju specifične istočnoslavenske kulture čije bitne elemente su kasnije preuzeli mnogi narodi u okruženju, a povjesni termin Rus', stoljećima je obilježavo današnju Ukrajinu u svim europskim dokumentima.
Na ukrajinski narod i njihovu antičku odnosno srednjovjekovnu kulturu u značajnom omjeru posebno su utjecali Skiti, Grci, Goti i mnogobrojni skandinavski doseljenici, zatim Poljaci, Nijemci, Austrijanci i Rusi. Ukrajinci su također poznati po unikatnom kozačkom baroku čije je razdoblje obilježilo pobjedonosne crnomorske borbe zaporoških kozaka protiv tatarskih i osmanskih klanova. Generalno, prostor srednjovjekovne Ukrajine je stoljećima bio sjecište različitih dominantih kultura koje su se tada konfigurirale uz ukrajinsku tradicionalnu kršćansku kulturu s bizantskim karakteristikama.
Arhitektura Ukrajine
U 16. i 17. stoljeću u Ukrajini se proširio renesansni stil. On se najviše odrazio na arhitekturi Ljviva. Na jednom od središnjih ljvivskih trgova gotovo su potpuno očuvane renesansne kuće, od kojih je najljepša Crna kamenica (ukr. Čorna kamjanicja). Vanjska obilježja epoha i kombiniranje različitih stilova u arhitekturi grada čine Ljviv (Lavov) pravim muzejom na otvorenom. UNESCO je povijesnu jezgru Ljviva proglasio svjetskom kulturnom baštinom. Doba renesanse imalo je veliko značenje za razvoj ukrajinske arhitekture. Barokna umjetnost i arhitektura, koje su svoj vrhunac doživjele u zapadnoj i istočnoj Europi i bile vrlo cijenjene u Ukrajini tijekom 17. stoljeća, spojile su se s lokalnom umjetnošću i tako stvorile novi jedinstven stil ukrajinskog baroka. Zahvaljujući aktivnoj politici ukrajinskog hetjmana Ivana Mazepe u gradnji, barokni stil u Ukrajini još se zove i mazepin stil. Nažalost, većina remek-djela ukrajinskog baroka nije se očuvala, djelomično zbog boljševičke politike rušenja crkava, a djelomično zbog specifične grane toga stila nazvane kozački barok, koji predstavljaju drvene crkve. U 18. stoljeću u ukrajinskom baroku su se dogodile promjene: pročelja se sad ukrašavaju ornamentima od gline, primjer čega je Pokrovska crkva, koju je projektirao poznati ukrajinski arhitekt Ivan Hrihorovič Barskij. Većina ukrajinskih samostana građena je u različitim razdobljima, često još za vremena Kijevske Rus’i. Međutim, njihovo se završno oblikovanje dogodilo tijekom baroka, kada su sve kuće dobivale jedinstven stilski oblik.
Kazališna umjetnost
mini|250px|Prizor iz ukrajinske folklorne umjetnosti, [[Donjeck]] Kazališna umjetnost Ukrajine ima svoje korijene još u starim narodnim igrama, plesovima, pjesmama i obredima. Poznati su nastupi putujućih kazališnih družina u 11. stoljeću. U doba Kijevske Rus’i elementi kazališta bili su prisutni u crkvenim obredima. O tome svjedoče i freske u katedrali svete Sofije u Kijevu. Sljedbenici Kijevske Bratske i Lavrske škole tijekom 16. i 17. stoljeća javno su određivali smjer kazališne izvedbe. U to vrijeme važna središta razvoja religijske drame bile su Ljvivska bratska škola i Ostroška akademija.
Prvi kazališni ansambli nastali su u područjima uz rijeku Dnjepar u 18. stoljeću, a prve kazališne zgrade nastaju kasnije u Kijevu (1806.), Odesi (1809.) i Poltavi (1810.). Formiranje klasične ukrajinske dramaturgije povezano je s imenom Ivana Kotljarevskog, koji je bio na čelu kazališta u Poltavi, i s imenom Grigorija Osnovjanenka Kvtike, osnivača umjetničke proze u novijoj ukrajinskoj književnosti. U drugoj polovici 19. stoljeća Ukrajinom se proširio amaterski kazališni pokret. U amaterskim krugovima svoju su djelatnost započele poznate osobe ukrajinskog kazališta, dramaturzi i redatelji Mikola Starickij, Marko Kropivnickij i Ivan Karpenko-Karij. Zasluga za brzi razvoj kazališta pripada i istaknutoj obitelji Tobiloviča, koji su nastupali pod umjetničkim imenima Ivan Karpenko-Karij, Mikola Sadovskij i Panas Saksahanskij. Osim što su stvorili vlastiti kazališni ansambl, svaki od njih bio je i istaknuti glumac i redatelj. Vodeća zvijezda ukrajinskog kazališta toga vremena bila je Marija Zanjkovecka.
Novo razdoblje u povijesti ukrajinskog narodnog kazališta počelo je 1918. godine, kad su u Kijevu osnovani Državno dramsko kazalište i Mlado kazalište (od 1922. godine, moderno ukrajinsko kazalište Berezilj), vođeni Oleksandrom Lesjom Kurbasom i Jurom Hnatom. Na kazališnoj se pozornici pojavila plejada darovitih glumaca: Amvrosij Bučma, Marjan Krušeljnickij, Olimpija Dobrovoljska, Oleksandr Serdjuk, Natalija Užvij i mnogi drugi. Državno je dramsko kazalište nastavilo s tradicijom realistično-psihološke škole, a Mlado je kazalište zastupalo avangardu. S pojavom kazališta Berezilj njegova je pozornica postala svojevrsnom eksperimentalnom zonom. Makete kazališne udruge Berezilj osvojile su zlatnu medalju na Svjetskoj kazališnoj izložbi 1925. g. u Parizu. Ondje su prvi put prikazani kazališni komadi poznatih ukrajinskih pisaca i dramaturga Mikole Kuljiša i Volodimira Vinničenka. Zahvaljujući geniju Lesja Kurbasa, čiji su talenti uključivali režiju, glumu, dramaturgiju i prevođenje svjetske literature, na ukrajinskoj pozornici ponovno su izvedena djela W. Shakespearea, H. Ibsena, H. Hauptmana, F. Schillera i J. B. Molierea te djela nekih europskih dramatičara manje poznatih ukrajinskoj publici. Kazališna knjižnica, kazališni muzej i prvi časopis o kazalištu počinju djelovati upravo u udruzi Berezilj. Eksperimentalne potrage Lesja Kurbasa, koji je bio deportiran u Sibir za vrijeme Staljina, i danas su izvor nadahnuća za mlade umjetnike. U Kijevu se održava međunarodni kazališni festival Umjetništvo Berezilja, posvećen sjećanju na Lesju Kurbasa.
Znanost i prosvjeta
Lavrski krug, kojemu su pripadali poznati pisci, pjesnici, znastvenici, teolozi, pedagozi, urednici i ini uglednici, smatra se jezgrom ukrajinske akademije znanosti. Arhimandrit Petro Mogila (1574.-1647.), poznati kulturni i crkveni djelatnik, dvadeset je godina bio na čelu Lavrskoga kruga, a 1631. postao je kijevski mitropolit. Kijevsko-mogiljanski kolegij ili Kijevsko sveučilište je bilo među suvremenicima vrlo ugledna visoka prosvjetna ustanova u kojoj su studirali građani iz cijele Europe. Potkraj 18. stoljeća ruska vlada je ukinula ostatke političke nezavisnosti Ukrajine te ograničila prava i smanjila financijske izvore Kijevskoj akademiji. U 18. stoljeću posebno se ističe ukrajinski filozof Hryhorij Skovoroda. Tijekom 19. i 20. stoljeća znastvenim središtima postale su i visoke tehničke škole u Kijevu, Ljvivu, Harkivu i Odesi, te liceji u Dnjepru, Odesi i Njižinu. U tom su razdoblju, osim sveučilišta, politehničkih i tehnoloških instituta, osnivani astronomski laboratorij, meteorološke postaje, anatomske klinike itd. U godinama poslije Drugog svjetskog rata uslijedila su vrlo visoka znastvena postignuća, osobito u prirodoslovnim i tehničkim znanostima. Glavno znastveno središte je Nacionalna akademija znanosti, koja uključuje više od 80 znastvenih ustanova te nekoliko desetaka istraživačkih instituta.
Tradicija i običaji
Običaji ukrajinskog naroda povezani su između ostalog s tradicijskim pogledom na svijet, koji se oblikovao stoljećima i sačuvao mnogo obreda koji potječu još od prije kršćanskih vjerovanja. Obredi se dijele na dva osnovna tipa: obiteljski i kalendarski. Obiteljski obredi obilježavali su značajne prijelazne trenutke u životu čovjeka, a kalendarski su obilježavali značajne trenutke u prirodi ili u ljudskoj djelatnosti. Svaki tradicijski blagdan i svaki obred usko su povezani s narodnim vjerovanjima. Obredi pri rođenju bili su popraćeni magičnim djelovanjem i različitim simbolima, jer je tajanstvenost nastanka života pripadala osobito delikatnim sferama. Svatovi su jedan od najzanimljivijih događaja, koji praćen glazbom, pjevanjem, plesom i igrama, poprima karakter šireg narodnog veselja. Najdramatičniji trenutak vjenačanja bio je obred pokrivanja, koji je simbolizirao prijelaz mlade u društvo udanih žena.
Bojanje i ukrašavanje ukrajinskih jaja vrlo je cijenjen običaj u Ukrajini i poznat je širom svijeta, a Ukrajinci imaju običaj vjerovati da jaja imaju pozitivan utjecaj na jačanje duhovne svijesti zbog toga jer zimi zemlju drže toplijom, a ujedno simboliziraju novi život koji se budi u proljeće. Mnogo je sličnih mitoloških vjerovanja u Ukrajini, vrlo simpatičnih i bajkovitih, po čemu su ukrajinske priče vrlo zanimljive. Ukrajinske priče korijene vuku iz davne prošlosti, o čemu svjedoče brojna mitološka obilježja i animističko shvaćanje svijeta. Teme ukrajinskih priča vrlo su raznolike: priče o prirodi i životinjama, o svakodnevnici, one su šaljive, magične i pustolovne. Arhaična obilježja svijesti izrazito se ističu u lijepim pričama, u kojim je najčešće riječ o čudesnim događajima, borbi dobra i zla, kušnji i junačkim pothvatima na putu k budućoj nevjesti.
Glazba i folklorna umjetnost
mini|250px|Ukrajinski glazbenik [[Ostap Kindračuk svira ukrajinski nacionalni instrument banduru]] Narodna kultura i umjetnost Ukrajinaca s pravom se smatraju jednom od najbogatijih baština kulture europskih naroda. Ukrajinski folklor ističe se bogatstvom žanra i savršenstvom forme, pjesništvom i sofisticiranom lirikom, dubokom filozofijom i vatrenošću. Usmena predaja stoljećima je bila jedini način generaliziranja životnog iskustva ukrajinskog naroda, utjelovljenje narodne mudrosti, pogleda na svijet i ideale. Folklor je postao ogledalom ne samo najvažnijih povijesnih događaja Ukrajine, počevši od doba kneževina, nego je sačuvao i brojne arhaične poganske mitove i simbole, koji se često skrivaju pod okriljem kršćanske tradicije. Zahvaljujući folklornoj baštini, današnje generacije Ukrajinaca mogu saznati o načinu života svojih predaka i zamišljati njihove blagdane i radne dane ispunjene zanosnim običajima. Ukrajinska folklorna tradicija može se svrstati u dva osnovna tipa: glazbeno-pjesnički (pjesme, ukrajinske "dume" (balade), popijevke itd.) te prozni tip (bajke, legende, anegdote itd.). U sklopu glazbeno-pjesničkog stvaralaštva ističu se obredni folklor te epsko i lirsko stvaralaštvo. Obredni folklor uključuje kalendarske i obiteljsko-obredne pjesme. Epskom stvaralaštvu pripadaju dume, povijesne i lirsko-epske pjesme (balade, kronike), a lirsko stvaralaštvo obuhvaća društvene pjesme i pjesme s tematikom iz svakodnevnog života.
Dume su najistaknutiji dio ukrajinskog vokalnog opusa. To su vokalno-instrumentalne kompozicije koje zahtijevaju dugogodišnju izobrazbu, izrazitu spretnost i dobro poznavanje tradicije. Prethodnice "duma" bile su "bilini", narodne epske pjesme o herojima, koje su se danas na području Ukrajine i europskog dijela Rusije donekle transformirale. Stručnjaci povezuju nastanak duma s prastarim oblikom ritualnog plača. One su kroz povijest prepričavale vojnički život kozaka, njihove ratove protiv osvajača, vojne pohode u turske zemlje i njihov život u središtu Ukrajine, uz rijeku Dnjepar. Poznati su ukrajinski narodni plesovi poput Hopaka, Kozačoka i drugih. Tijekom 17. i 18. stoljeća izvođači duma i povijesnih pjesama, "kobzari", ujedinili su se u kobzarska bratstva (cehove). Takvi cehovi imali su svoj statut i pravila, strogu hijerarhiju i određeni repertoar pjesma. Kobzarstvo je u 17. stoljeću postalo časno zanimanje. Najmlađim rodom pjesničkog folklora smatraju se lirske pjesme, nastale između 16. i 19. stoljeća. Lirske pjesme grupiraju se u dvije velike skupine, socijalna grupa okuplja kozačke, novačke, seoske, najamničke i iseljeničke pjesme, dok obiteljska grupa okuplja ljubavne, ženstvene, humoristične, sirotinjske i dječje odnosno mladenačke pjesme.
Također poznati ukrajinski običaj su hahiljki, koji se danas priređuju na uskrsnim nedjeljama, a sastoje se od plesova, pjesama, igara i dramskih scena koji će po vjerovanju namamiti proljeće i otjerati zimu. Ovi obredi u poganska vremena odvijala su se u svetim lugovima, danas oko crkava ili oko groblja. Pjesma i plesovi pogrebni su kult i personificiraju pogreb za mraz i zimu. Oni također izazivaju rast bilja i pokušavaju osigurati obilnu žetvu kroz magičnu glazbu, riječi i pokrete tijela. U nekim drevnim hahiljki plesovima, plesači se kreću u krug imitirajući rotaciju sunca, dok drugi raznim gestama pokazuju stalnost čovjekovog postojanja na Zemlji.
Kuhinja
Klasična etnička kuhinja Ukrajinaca sastoji se od jela poznatih u njihovom jeziku kao kovbasa, vareniki, holubći, kapusta i nešto poznatiji boršč. Za vrijeme Uskrsa u uskrsnu košaricu stavljaju se bojana jaja u Ukrajini poznatija kao pisanki.
Ukrajinci su u pretežito ravničarskom stepskom prostoru otvorenih poljana, od davnih vremena zaokupljeni agrikulturom i odani su svojoj zemlji crnici i njenim izdašnim plodovima. Ukrajina, koju često zovu i smatraju žitnicom Europe, kruh smatra svetom hranom, jer je ukrajinsko žito stoljećima prehranjivalo ukrajinski narod i u najtežim trenucima kada su mnogi zapadni europljani gladovali. Vrlo stara tradicija nuđenja kruha i soli gostu datira unazad mnogo stoljeća. Gostima se kod Ukrajinaca nudi okrugli kruh (hljib) i sol (sil) na vezenom ručniku (ruščnik) uz tradicionalni domaćinov pozdrav Vitajemo! (Dobrodošli!).
La Virgen, San Diego de la Unión
La Virgen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Diego de la Unión.
Ukrajinska kultura
Kuhinja
Ovdje se ujedno vidi kulturni utjecaj starih Grka, koji su još prije 2000. godina nudili gostima kruh i sol. Razlog tomu je vrlo očit s obzirom da je prije oko 2500. godina, stara Ukrajina, tada Skitija, bila žitnica stare Grčke. Grčko tlo bilo je pogodno za vino i maslinu, ali ne i za žito. U ta stara vremena grčke kolonije Tiras, i recimo Panticapaeum (današnji Kerč) i Olbia su bile naseljene duž crnomorske obale Ukrajine. Ova tradicija simbolizira duboku vezu Ukrajine s korijenima napredne grčke kulture. Kruh i pšenica oduvijek su važan element u ukrajinskom životu, u kulturi i folkloru. Razni nacionalni kruhovi igraju značajnu ulogu u običajima i tradiciji ukrajinske kulture. Božićni, uskršnji, svadbeni i funeralni kruhovi zauzimaju središnje mjesto.
La Virgen, San Diego de la Unión
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 174 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2102 m.
Ukrajinska kultura
Poznatiji likovni i kazališni umjetnici
mini|125px|Ruski slikar [[Ilja Jefimovič Rjepin]] mini|125px|desno|Ukrajinski slikar [[Kazimir Maljevič]]
Isidor I Carigradski
Bio je rodom iz Soluna. Prije nego što je postao patrijah, bio je monah na Svetoj gori, a potom arhiepiskop Monemvasije na Peloponezu. Bio je učenik Grigorija Palame te je prihvatio njegovo učenje o isihazmu. Zbog toga je došao u sukob sa Varlamom Kalabrijskim, koji je uživao podršku patrijarha Jovana XIV. Isidor je zbog toga zajedno sa Grigorijem izopćen iz crkve na sinodu koji je Jovan XIV sazvao 1345. godine.
U februaru 1347. godine je, pak, završen bizantski građanski rat u kome je Jovan VI Kantakuzin porazio frakciju kojoj je pripadao Jovan, koji je već prije toga svrgnut. Isidor je nakon toga postavljen za novog patrijarha.
La Trinidad Pochinto, Cuyoaco
La Trinidad Pochinto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cuyoaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 437 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2502 m.
Glikobiarzol
Glikobiarzol je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 499,062 Da.
Banské
Banské je naseljeno mjesto u okrugu Vranov na Toploj, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 1906 stanovnika.
Разбојна
Разбојна је насеље у Србији у општини Брус у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 479 становника (према попису из 1991. било је 564 становника).
Код Разбојне се река Блаташница улива у Расину.
Демографија
У насељу Разбојна живи 394 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 43,2 година (42,7 код мушкараца и 43,6 код жена). У насељу има 141 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 3,40.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Slăveni, Gostavățu
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1620 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
Puerto de Valle, Salamanca
Puerto de Valle je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Salamanca.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 857 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1721 m.
Edward Whymper
Materhorn
Pri osvajanju Materhorna nakon nekoliko neuspešnih pokušaja, Vimper je izabrao maršrutu koju su stanovnici Alpa smatrali nemogućom - istočni greben, koji počinje od jezera Švarcze i koji se smatrao najmanje mogućim među potencijalnim smerovima. Pošto ranije nije uspevao da izabere dobar smer, Vimper je smatrao da je normalno da pokuša da osvoji vrh i sa istočne strane. On je 14. jula 1865. postao prvi čovek koji je osvojio Materhorn - vrh koji se do tada smatrao neosvojivim. U povratku su četvorica od sedmorice članova ekipe pala sa stene u provaliju. Vimper i dvojica njegovih kolega ostali su nepovređeni.
Istraživanje Grenlanda i Anda
Vimper je 1865. je počeo da traži test njegovih sposobnosti u pronalaženju puta u ekspediciji na Grenland 1871. Ekspedicija na Grenlandu je doprinela pronalazku kolekcija fosila koje se sada nalaze u Britanskom muzeju.
Njegova sledeća avantura bilo je uspinjanje na Čimboraso - jedan od najvećih vrhova u Andima, koji se nalazi u Ekvadoru. On je 1880. postao prvi alpinista koji je uspeo da osvoji ovaj vrh viši od 6000 m. Vimper je svojim doživljajima napisao mnošto knjiga u kojima se bavio problemom održavanja ljudskog organizma na velikim visinama i vrlo niskim temperaturama. Njegove knjige bile su vrlo korisne za organizovanje arktičkih i visinskih ekspedicija. Vimper je doprineo i stvaranju tzv. aneroidnog barometra - sprave koja se koristi za merenje atmosferskog pritiska na velikim visinama.
Ratkovo (razvrstavanje)
Ratkovo može da bude:
El Tepehuaje, Choix
El Tepehuaje je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Choix.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 164 m.
Rječka
Rječka može biti:
Termalni izvor
thumb|Termalni izvor na [[Islandu]] thumb|Termalni izvor u [[Yellowstoneu]] Termalni izvor, izvor tople vode ili izvor ljekovite termalne vode posebna je vrsta izvora, iz kojeg izvire topla voda koja je često obogaćena mineralima.
Radošovce
Radošovce može biti:
Termalni izvor
Definicija termalnog izvora označava da voda mora biti najmanje 8,3 °C toplija od okolne temperature zraka. . Voda ze zagrijava prodorom kroz pukotine do znatne dubine, gdje zbog blizine magme zagrijava ili zbog vulkanizma blizu zemaljske površine. Ukoliko se zbog visoke temperature voda pretvara u paru i prodire do površine, nastaje gejzir. Termalna voda se koristi za grijanje, zdravstveni turizam ili za rekreaciju. Trenutno se najviše geotermalne energije koristi u Islandu, gdje se ljudi često mogu kupati u vrućim jezera, unatoč hladnoj klimi. Vruća voda se koristi čak i za za grijanje pločnika. Termalni izvori se koriste za liječenje različitih bolesti kao što su uglavnom bolesti kože, na koju mineralni sastav vode može imati blagotvoran utjecaj. Termalni izvori se koriste za liječenje od davnih antičkih vremena. Postoje i termalni izvori ispod morske površine, gdje ih se naziva crni pušači.
Termalni izvori u Hrvatskoj
U Hrvatskoj se nalaze brojni termalni izvori. Izvor u Bizovačkim toplicama spada među najvruće u Europi.
Karlskoga
Karlskoga je grad od 27,084 stanovnika u sredini južne Švedske, on je i administrativni centar Općine Karlskoga od 29,668 stanovnika.