cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ronald Scobie
Biografija
Od 1944. je načelnik Glavnog štaba za Bliski Istok, a od septembra je komandant III korpusa koji je upućen u Kraljevinu Grčku da se bori protiv ELASa za Grčkog građanskog rata.
Consiglio di Rumo, Como
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1175 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 239 m.
La Candelaria, Macuspana
La Candelaria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tabasco, u opštini Macuspana.
Rădeni, Dragomirești
Rădeni je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Dragomirești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 996 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 152 m.
Noretandrolon
Noretandrolon je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 302,451 Da.
Aldehid dehidrogenaza (FAD-nezavisna)
Ovaj enzim pripada familiji ksantinskih oksidaza. Enzim iz Desulfovibrio sp. sadrži molibden-molibdopterin-citozin dinukleotidni (MCD) kompleks i dva tipa [2Fe-2S] klaster po monomeru. On ne sadrži FAD.
Finca Yorogana, Solidaridad
Finca Yorogana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Quintana Roo, u opštini Solidaridad.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
169. pne.
Godina '''169. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Filipa i Cepiona (ili, rjeđe, godina 585. Ab urbe condita). Oznaka 169. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Hudești, Hudești
Hudești je naselje u Rumuniji u okrugu Botošani u opštini Hudești.
Glikoprotein O-masna-aciltransferaza
Glikoprotein O-masna-aciltransferaza (, proteinska aciltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom masna-acil-KoA:mukus-glikoprotein masna-aciltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Hudești, Hudești
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6360 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 191 m.
Los Ricos También Lloran
Los Ricos También Lloran je popularna meksička telenovela originalno emitirana godine 1979. Na prostoru bivše Jugoslavije je poznata pod nazivom I bogati plaču; pod njime je prikazivana u Hrvatskoj početkom 1990-ih na programu HRT-a, odnosno 1992. u Srbiji na Trećem kanalu Radio-televizije Srbije.
Sredinom 1990-ih je u Meksiku snimljen remake pod nazivom Maria la del Barrio.
Sinopsis
Marijana Viljareal ostala je bez doma, jer joj je umro otac, a maćeha preuzela njegovu hacijendu. Devojka beži u Meksiko, a sveštenik moli milionera don Alberta Salvatijera da o njoj vodi računa. Don Alberto je prihvata kao svoje dete i brine se o Marijani, dok njegov sin Luis Alberto, inače ženskaroš, pokušava da je zavede. Luis Albertova daleka rođaka Ester doseljava se u vilu Salvatjerovih sa namerom da se uda za njega. Ipak, iako to nije planirao, Luis Alberto se ludo zaljubljuje u Marijanu. Ljubav ga „tera“ da život menja iz korena.
Valinomicin
Valinomicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 54 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1111,322 Da.
Bergera
Bergera ima više značenja:
Chazelles (Šarant)
Šazel je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Šarant koja pripada prefekturi Angulem.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1 391 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 53 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,80 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 95 metara (maksimalnoj 146 m, a minimalnoj 84 m).
Santa Lucía, Pedro Ascencio Alquisiras
Santa Lucía je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Pedro Ascencio Alquisiras.
3987 Wujek
3987 Wujek je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 20,8 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,732 astronomskih jedinica (AJ).
Santa Lucía, Pedro Ascencio Alquisiras
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 137 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1930 m.
3987 Wujek
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 4,827 stepeni, a orbitalni period iznosi 1649,509 dana (4,516 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,119. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 12,0 a geometrijski albedo 0,053.
Asteroid je otkriven 5. marta 1986. godine.
El Charro, Candelaria
El Charro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Campeche, u opštini Candelaria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
Sha‘b ad Dakhin, Hajjah
Sha‘b ad Dakhin je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1192 m.
3993 Sorm
3993 Sorm je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,570 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,5.
Kiowa County, Kansas
je okrug u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 2.553, što je 725 (-22,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Podbirač
Istorija
Podbirač se do 1991. nalazio u sastavu opštine Vlasenica.
Siva eminencija
300px|thumb|L' Éminence grise, ulje na platnu; [[Žan-Leon Žerom, 1873.]] Siva eminencija (od francuskog éminence grise) je izraz koji se upotrebljava za osobu koja nezvanično drži vlast, naročito preko nekog drugog lica, najčešće u tajnosti ili privatno, ili za moćnog savjetnika.
Etimologija
Izraz je dobio naziv po nadimku francuskog monaha i diplomate po imenu Fransoa Žozef di Tremble (François Joseph du Tremblay), poznatijem kao Pere Žozef (Père Joseph), prisnog prijatelja kardinala Rišeljea (Armand Jean du Plessis de Richelieu), zvanog Éminence rouge (crvena eminencija); prema bojama njihove odjeće.
Balladore, Rovigo
Balladore je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Meitantei Konan
Detektiv Conan,(jap. 名探偵 コナン, Meitantei Conan) je detektivska manga serija čiji je autor Gosho Aoyama. Manga je 1994. godine napravljena i serijalizirana u magazin Weekly Shōnen Sunday. Detektiv Conan je jedna od najpopularnijih manga/anime serijala ikada! Anime ima trentačno 822 epizoda a manga 90 svezaka. U SAD-u je Detektiv Conan bio preimenovan u Case Closed anime. Funimation Entertainment je licensirao za Severnoameričko emitiranje 2003.godine pod nazivom Case Clsed s likovima Američkih imena. Anime je premijerno prikazan na mreži Cartoon Network (programskom bloku Adult Swim) ali je bio prekinut zbog niske gledanosti jer je Adult Swim prikazivao anime u 5 ujutro. Prvih 6 filmova prikazano je na regiji 1 DVD u Sjevernoj Americi. VIZ Media je kasnije licensirala manga na Engleskom jeziku koristeći Funimationov preimenovan naziv. Od siječnja 2011. 37 svezaka je objavio VIZ Media. Od 1996 do 2002. na web stranicama ovaj anime se mogao nać Animage top 20 listi a bio je često rankiran u top 6. 2005.godine TV Asahi je imao listu 100 najpopularnijih Japanskih TV animea na kojoj je Detektiv Conan stekao 6.mjesto. Detektiv Conan ima 14 filmova a od 16.4.2011 prikazat će se novi film Quarter of the Silence (Četvrtina Šutnje) svi filmovi su doživjeli velik uspjeh. Deveti film Strategy Above The Depths je igrao oko 2.2 bilijuna yena i ušao u rang jednih od najuspješnijih animiranih filmova 2005.godine. Osim Filmova Detektiv Conan ima i 11 originalnih video animacija takozvanih (OAV)a. U Japanu se pravi film producirao 2. listopada 2006. godine i počeo emitirat na tv kanalima Yomiuri TV i Nippon TV. Prvo emitiranje drugog filma održano je 17. prosinca 2007. godine. Zbog visoke razine popularnosti Japanske vladine agencije su iskoristile ovu seriju za promicanje borbe protiv kriminala.Japansko ministarstvo vanjskih poslova kreiralo je dva pamfleta, prvi je bio da se promica njihova misija a drugida se uvede 34. G8 vrh. Detektiv Conan je bio sadržan u šestom nastavku japanski poštanski anime. Junaci i junakinje prigodne marke serije izdaju se 3. travnja 2006. godine. Brončane skulpture Conana Edogawa, Shinichija Kudo i Ran Mouri postavljene su diljem Hokuei, Tottori u Japanu. Tamo je muzej, nazvan Gosho Aoyama Manga tvornica. Manga je četrvrta najuspješnija manga u Japanu s više od 120 milijuna prodanih kopija.
Radnja
Kudo Shinichi je talentirani sedamnaestogodišnji detektiv kojeg ljudi smatraju da je moderni Sherlock Holmes. Jedne večeri Kudo je išao sa svojom prijateljicom Ran Mouri u Tropical Land (naziv zabavnog parka). Ali usred zabave u vlaku straha željeznici dogodilo se krvavo ubojstvo.No zahvaljujući Kudu misterij je bio brzo riješen. Kad su se Kudo i Ran vraćali kući, Kudo je zamijetio dva sumnjiva tipa u crnom.Kudo je rekao Ran da ide nešto provjeriti i da će se sam vratit kući ali Ran je imala čudan osjećan da ga više nikada neće moći vidjeti.Pokušala ga je spriječiti ali je već Kudo odmakao.Prativši ljude u crnom, Kudo je vidio ilegalno trgovanje novcem.Išavši spriječit to, Kudo nažalost nije vidio drugog čovjeka u crnom koji mu se prišuljao iza leđa a zatim ga snažno onesvijestio palicom po glavi.Ostavši ležat nemoćan na podu, Kudo nije znao što tipovi u crnom smjeraju.Oni mu dadoše misterijozni otrov APTX 4869 koja uzrokuje smrt. Par sati kasnije kad je Kudo došao pri svijesti shvatio je da je pretvoren u sedmogodišnjaka. Sakrivši svoj identitet nazvao se Conan Edogawa, Conan je uzeo ime od Arthur Conan Doyle (autora Sherlock Holmesa) a Edogawa od Edogawa Rampo (japanskog pisca za misterije).Conan se preselio k svojoj prijateljici Ran Mouri i Kogoro Mouri u nadi da će nać što više informacija o kriminalnoj organizaciji.
La Polka Tres, Villa Corzo
La Polka Tres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 711 m.
3995 Sakaino
3995 Sakaino je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,634 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,4.
Sclemo, Trento
Sclemo je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Drum (Vlasenica)
Drum je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Vlasenica koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 724 stanovnika.
Sclemo, Trento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 107 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 757 m.
Rott (Landkreis Landsberg)
Rot je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 31 opštinskog središta okruga Landsberg am Leh. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.486 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9181137.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Landsberg am Leh Rot se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Landsberg am Leh. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 702 metra. Površina opštine iznosi 19,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.486 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 75 stanovnika/km².
Bitka na Grahovcu
Bitka na Grahovcu se odigrala od 28. aprila da 1. maja 1858. godine (ne treba je miješati sa Bitkom na Grahovu 1836.), kada je vojvoda Mirko Petrović, stariji brat Knjaza Danila, predvodivši vojsku od 7.500 vojnika dobio ključnu bitku protiv Osmanske vojske kod Grahovca. Značajan arsenal vojne opreme ostao je u rukama Crnogoraca, koji su bili iskorišćeni u ratovima za nezavisnost 1862. i 1875-1878.
Lindavista, Frontera Comalapa
Lindavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Frontera Comalapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 396 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 570 m.
Bitka na Grahovcu
Bitka na Grahovcu je jedna od najznačajnih crnogorskih pobjeda u 19. vijeku, koja je imala velikog uticaja i na dalja politička dešavanja. Ovom pobjedom Crna Gora je dobila veliko teritorijalno proširenje, a Evropa je sve ozbiljnije gledala na Crnu Goru i njenu borbu za nezavisnost. Crnoj Gori su se pripojile sljedeće oblasti: Grahovo, Rudine, Niksićka Župa, polovina Drobnjaka, Tušina, Uskoci, Lipovo, Gornji Vasojevići, djelovi Kuča i Dodoši.
El Encantadillo, Tecalitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1036 m.
Old Brownsboro Place, Kentucky
Old Braunsboro Plejs je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Bitka na Grahovcu
Pozadina
U proljeće 1858., regulisanje državno pravnih odnosa između Crne Gore i Turske ušlo je u završnu fazu. I pored snažnog pritiska Rusije i Francuske, turska vlada je uporno odbijala da pristane na razgraničenje prije nego što Crna Gora prizna vlast turskog sultana. Crna Gora se, međutim, smatrala potpuno nezavisnom zemljom i pristajala je na razgraničenje bez rješavanja njenog međunarodnog položaja. Naročito je sporno bilo Grahovo, koga su Turci smatrali svojim,a Crnogorci tvrdili da je sastavni dio Crne Gore. Zbog izuzetne strateško-političke važnosti Grahova i uticaja koji je Crna Gora vršila preko njega na razvoj oslobodilačkog pokreta u Hercegovini, za njega su bile jako zainteresovane i Turska i Crna Gora.
Old Brownsboro Place, Kentucky
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 353, što je 31 (-8,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bitka na Grahovcu
Pozadina
Da bi dokazala svoje pravo na Grahovo i presjekla crnogorski uticaj na Hercegovački ustanak, Turska je odlučila da za zaposjedne. Njenim trupama od oko 4.000 regularnih vojnika i oko 6.000 bašibozluka, koje su krenule od Trebinja i Bileće, komandovao je divizijski general Husein-paša. Prethodnica kojom je komandovao brigadni general Kadri-paša, zauzela je 4. maja 1858. Banjane. Turska vojska je izbila na Grahovac 9. maja i tu se ulogorila, sa namjerom da produži prema crnogorskoj granici i zauzme Grahovo. Izgradila je šančeve, postavila osam topova, sprovela mjere bezbjednosti, ali Husein-paša nije osigurao pozadinu ni obezbijedio odstupnicu.
Slabo naoružane crnogorske snage zaposjele su uveče uzvišenja oko Grahovca, s namjerom da spriječe dalji prodor turskih trupa: lijevim krilom (Njeguši, Cuce, Bjelice, Ćeklići, Bajice I Donjokrajci) komandovao je senator vojvoda Ivo Radonjić, desnim klrilom (Čevljani, Pješivci, Komani, Zagarčani i hercegovački ustanici) senator vojvoda Vukotić, centrom (knjaževa garda, Ceklinjani I Ljubotinjani) senator Đuro Kusovac i vojvoda Vujović. Za operativnu bazu izabrani su vrhovi prema turskim rovovima.
Bitka
28. aprila turska vojska je zauzela Viluse i Grahovo i pocela da se utvrđuje oko Grahovca, a njihova dalja napredovanja je djelimično sprečavao narod, koji je pružao otpor, i time dozvolio crnogorskoj vojsci da se grupiše i skoncentriše na bitku.
29. aprila Turci su krenuli u napad, a Crnogorci su se odlučno branili, i bilo je naređeno da se ni pod koju cijenu ne povlače. Borbe su bile jako teške i krvave, i bilo je oko 1000 mrtvih i ranjenih na crnogorskoj, a oko 3000 na turskoj strani.
30. aprila, po dogovoru komandanata, izlvačeni su mrtvi i ranjeni, a vojvoda Mirko nije prihvatio primirje od osam dana koje je tražio Husein paša. U toku noći, garda i dio crnogorskih jedinice su zauzeli položaje između Klobuka i Grahovca, samim tim opkolio tursku vojsku i prekinuo joj komunikacije.
1. maja, na Spasovdan, crnogorska vojska je krenula u napad. Iz Bosne je prema Grahovu krenulo pojačanje turskoj vojsci, koje je presreo sa svojom jedinicom vojvoda Đuro Kusovac, i do nogu potukao. U trenutku kada su Crnogorci uspjeli da otmu topove od Turaka, među njima je nastala pometnja i počeli su da se povlače i bježe, sto je značilo i kraj bitke. Crnogorci su gonili razbježanu tursku vojsku sve do Klobuka.
Među turskom vojskom je ukupno bilo 6000 mrtvih i ranjenih, među njima i Kadri paša, koga je posjekao Staniša Koprivica iz Banjana. Crnogorska vojska je imala oko 2000 mrtvih i ranjenih, a među poginulima su bili i hrabri junaci: pop Đuro Kusovac, zapovjednik knjaževe garde, serdar Đuro Đurašković, kapetan Boro Stanojević...
Posljedice
Knjaz Danilo je Grahovačkom medaljom, odlikovao sve borce sa Grahovca, a vojvodu Mirka zlatntom medaljom i skupocjenom sabljom na čijoj jednoj strani je pisalo „Danilo -{I}-“, a na drugoj: „Grahovac 1858.“, i dodijelio mu zvanje Velikog grahovskog vojvode. Na mjestu gdje se nalazio šator Husein paše, kralj Nikola je 1864. podigao Crkvu Sv. Spasa, a vlada Crne Gore 2008. godine, nedaleko od mjesta gdje se odigrala bitka, spomenik u čast svim poginulim borcima sa Grahovca. I na spomeniku i na crkvi piše: „Spomenik je vašeg junaštva, Crna Gora i njena sloboda“.
Husein paša je treći dan poslije bitke stigao u Trebinje, osramoćen i postiđen bez vojske i komande, gdje se i zadržao, sve dok nije bio pozvan u Carigrad pred vojni sud.
Nikšićke novine "Onogošt", broj 4., 1899.g. donosi tekst: "Spasov-dan. - Kao svake godine tako i ove bi proslavljen Spasov dan na najsvečaniji način. Petrova crkva bila je dupkom puna pobožnog naroda. Poslije svete Leturđije opslužen je bio parastos za upokojenje duša srpskijeh junaka poginulijeh za vjeru i otačastvo na Grahovcu 1858. god. ..."
Žene u oružanim snagama
250px|right|thumb|Žena - [[lovački pilot u američkom ratnom zrakoplovstvu]]
Bitka na Grahovcu
Zanimljivosti
Jedan od poginulih učesnika bitke bio je brat knjaza Danila, Stevo Petrović Crnogorac čija je pjesma kasnije objavljena u Dubrovačkom časopisu Srđ.
Žene u oružanim snagama
Sudjelovanje žena u oružanim snagama je društveni fenomen koji se direktno nastavlja na sudjelovanje žena u ratu i drugim sličnim aktivnostima, odnosno datira još od samih početaka institucija koje bi se mogle nazvati oružanim snagama u današnjem smislu riječi.
El Aguacate, Lázaro Cárdenas
El Aguacate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Lázaro Cárdenas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 628 m.
Ludvig Pavlović
Među svojim sunarodnjacima u Zapadnoj Hercegovini je stekao status heroja. U rodnoj Vitini mu je podignut spomenik, a po njemu je nazvana i jedna brigada HVO-a.
Benito Juárez, Papantla
Benito Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Papantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 403 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 187 m.
Tres Hermanas, Candelaria
Tres Hermanas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Campeche, u opštini Candelaria.
Cocoa West, Florida
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.925, što je 4 (0,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Tres Hermanas, Candelaria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Rosa salvaje
Divlja ruža (šp. Rosa Salvaje) je meksička telenovela produkcijske kuće Televisa koja je bila emitirana 1987. u Meksiku. Glavne uloge imali su Verónica Castro i Guillermo Capetillo.
Osim u Meksiku, telenovela je postigla uspjeh u zemljama Latinske Amerike, Bugarskoj, Hrvatskoj, Kini, Rusiji, Srbiji, Bosni i Hercegovini i Sjedinjenim Američkim Državama.
Sinopsis
U središtu ove predivne priče je Rosa García, koja živi s kumom Tomasom koja ju je odmalena odgajala iako su obje siromašne. Rosa je naivna i neuka, kada joj netko smeta počne psovati i udarati. Stoga su joj ljudi nadjenuli nadimak "divlja". Jednoga dana, Rosa s prijateljicama iz susjedstva kreće u bogatašku kuću i susreće Dulcinu Linares, ambicioznu ženu kojoj je stalo samo do novca i položaja u društvu, i njenu sluškinju Leopoldinu koje joj zaprijete da će je prijaviti policiji. Tada dolazi Ricardo Linares, Dulcinin brat i pomaže Rosi. Nedugo kasnije, oni se zaljube na Dulcinio nezadovoljstvo.
Kaspaza-6
Kaspaza-6 (, CASP-6, apoptotička proteaza Mch-2, Mch2) je enzim. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Kaspaza-6 je efektor/izvršilac kaspaze, kao što su i kaspaza-3 (EC 3.4.22.56) i kaspaza-7 (EC 3.4.22.60).
Labette County, Kansas
je okrug u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 21.607, što je 1.228 (-5,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Montegiorgio, Fermo
Montegiorgio je naselje u Italiji u provinciji Fermo, u regiji Marche.
Rott am Inn
Rot am In je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 46 opštinskih središta okruga Rozenhajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.709 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9187170.
Beria
Beria ima više značenja:
Valnoktamid
Valnoktamid je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 143,227 Da.
Doagele, Dragomirești
Doagele je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Dragomirești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 918 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 198 m.
Noretisteron acetat
Noretisteron acetat je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 340,456 Da.
Masseria Capoiazzo, Avellino
Masseria Capoiazzo je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Domancy
Domansi je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Gornja Savoja koja pripada prefekturi Bonvil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1710 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 231 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,4 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 600 metara (maksimalnoj 900 m, a minimalnoj 547 m).
Rincón de Jumapa, Pedro Ascencio Alquisiras
Rincón de Jumapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Pedro Ascencio Alquisiras.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 142 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1546 m.
Sestercij
Sestercij, je starorimski srebrni novac. Počeo se kovati oko 210. pre n. e. uporedo sa denarom. Na aversu je glava Rome i oznaka vrednosti (2,5 asa), na reversu su Dioskuri. Težina sestercija je bila 1,13 grama. Prestao je da se kuje oko 207. pre n. e. Od 49. pre n. e. se ponovo kuje, ali vrlo kratko, do 44. pre n. e., ali sa drugim izgledom i bez oznake nominale. Avgust je obnovio njegovo kovanje 23. pre n. e., ali od bakra, težine 1 unce ili oko 27 g. Vrednost mu je bila 4 asa a 100 sestercija činilo je u 1 aureus. Kao obračunska vrednost, sesterctij je upotrebljavan sve do kraja 3. veka, čak i kada je prestao da se kuje.
Studija sifilisa u Tuskegeeju
Studija sifilisa Pelkola (1932–1972), isto tako poznata kao Javnozdravstvena studija sifilisa ili Eksperimenti(i) u Tuskegeeju bila je klinička studija, izvedena u Tuskegeeju u američkoj federalnoj državi Alabami, gdje 399 ispitanika (plus 200 ispitanika kontrolne grupe bez sifilisa), uglavnom siromašnih i nepismenih crnih napoličara, postalo predmetom proučavanja simptoma i terapije sifilisa.
Studija je došla na zao glas jer je izvedena bez dužne pažnje prema ispitanicima, te je dovela do promjena u odnosu prema pacijentima u kliničkim studijima. Pojedinci koji su sudjelovali u Studiji sifilisa u Tuskegeeju nisu bili pristali uz punu svijest o posljedice te nisu bili obaviješteni o svojoj dijagnozi; umjesto toga im je govoreno da imaju "lošu krv" te da će dobiti besplatno liječenje, besplatni prijevoz do klinike, jedan topli obrok dnevno i, u slučaju smrti, 35 US$ (kasnije 50 US$) za troškove pogreba.
Do godine 1947]. [[penicilin je postao standardni lijek za sifilis. Prije ovog otkrića, sifilis se često razvijao u kroničnu, bolnu i ponekad fatalnu bolest različitih organa. Umjesto da sve pacijente zaražene sifilisom liječe penicilinom i prekinu istraživanje, naučnici u Tuskegeeju su odbili dati penicilin i informacije o pencilinu, samo u svrhu da mogu nastaviti proučavati kako se sifilis širi i ubija ljude. Sudionici su također bili spriječeni da uđu u programe liječenja sifilisa koji su bili dostupni drugim ljudima u istoj oblasti. Proučavanje se nastavilo do godine 1972, kada je curenje štampi dovelo do njegovog obustavljanja.
Studija sifilisa u Tuskegeeju se često navodi kako jedan od najvećih etičkih prekršaja, odnosno kršenja povjerenja između pacijenta i liječnika prilikom kliničkih studija u SAD. Studija sifilisa u Tuskegeeju je dovela do Izvještaja Belmont i stvaranja Nacionalnog odbora za humanističke istrage, odnosno stvaranja Odbora za reviziju institucija.
Жртвовање
thumb|[[Астеци приносе људску жртву.]]
Жртвовање је чин даривања предмета божанству, чинећи тиме предмет светим. Мотив за приношење жртве је продуживање, подстицање и поновно успостављање везе између људског и божанског. Често је сврха приношења жртве добијање божје милости или ублажавање божјег гнева. Поступак цењен у појединим културама и међу појединцима као највиши облик служења другима и етички принцип заштите угрожених.
Lex Voconia
Lex Voconia (doslovno: "Vokonijev zakon") je bio zakon donesen u Rimskoj Republici 169. pne.. Donesen je na prijedlog tribuna Kvinta Vokonije Sakse (po kome je dobio ime) i uz podršku uticajnog konzervativnog političara Katona Starijeg. Njime je određeno da nijedna osoba čija imovina prelazi vrijednost od 100.000 asa (prema nekim tumačenjima 100.000 sestercija) ne smije ostaviti nasljedstvo ženskoj osobi.
Smatra se kako je u pitanju bio sumptuarni zakon kojim su konzervativci nastojali spriječiti da se u Rimu novac troši na luksuz, čemu su, prema tadašnjim shvaćanjima, bile sklonije ženske osobe.
U praksi su se odredbe zakona zaobilazile pomoću institucije fideicommisuma.
Žrtvovanje
thumb|[[Asteci prinose ljudsku žrtvu.]]
Žrtvovanje je čin darivanja predmeta božanstvu, čineći time predmet svetim. Motiv za prinošenje žrtve je produživanje, podsticanje i ponovno uspostavljanje veze između ljudskog i božanskog. Često je svrha prinošenja žrtve dobijanje božje milosti ili ublažavanje božjeg gneva. Postupak cenjen u pojedinim kulturama i među pojedincima kao najviši oblik služenja drugima i etički princip zaštite ugroženih.
Vidi još
Жертвоприношення
Kelly Flinn
Kelly Flinn, ponekad u medijskim izvorima spominjana kao Kelly Flynn (rođena 23.12. 1970. u St. Louisu u američkoj državi Missouri) bila je prva žena-pilot aviona B-52 u američkom ratnom zrakoplovstvu. Flinn je otpuštena iz USAF-a nakon optužbi za preljub i neizvršavanje narešenja. Flinnini problemi s pretpostavljenima iz USAF-a su izazvali veliku medijsku pažnju, te i raspravu na senatskom saslušanju 22.5. 1997.
Ujedinjenje Italije
thumb|350px|thumb|[[Apeninsko poluostrvo|Apeninskom poluotok u 19. vijeku]]
Ujedinjenje Italije je proces stvaranja jedinstvene države na Apeninskom poluotok revolucionarnim putem tokom 19. vijeka. Na čelu te ideje stajao je nacionalni pokret Risorgimento koji je predvodio Giuseppe Garibaldi.
Italija je i nakon 1848. godine ostala podeljena. No, svest o pripadnosti jednoj naciji je sve više jačala među Italijanima. Zbog jakog privrednog razvoja u sjevernoj Italiji, potreba za jedinstvenim tržištem, tj. za ujedinjenjem italijanskih država se pojačavala. Kraljevina Pijemont-Sardinija (Pijemont) bila je privredno najrazvijenija. Zbog toga je grof Camillo Benso di Cavour, pijemontski predsjednik vlade, nastojao, uz pomoć Francuske, ujediniti italijanske države. Napoleon III i Cavour odlučili su se na rat protiv Austrijskog Carstva. Lombardija i Venecija trebale su pripasti Pijemontu, a Nice i Savoja Francuskoj. 1859. godine u bici kod Solferina Austrija je poražena. Lombardija je priključena Pijemontu, ali to nije bio slučaj s Venecijom. Napoleon se povukao iz rata, iznenadno, te su Talijani, nezadovoljni time, razvrgli savez s Francuskom. U isto vrijeme u Parmi, Modeni i Toskani dolazi do ustanka i one se 1860. priključuju Pijemontu. Nastavljaju se revolucionarni pokreti i težnje italijanskih država za ujedinjenje s Kraljevinom Sardinijom. 1860. godine u Napuljskom kraljevstvu izbija ustanak na čije čelo staje Giuseppe Garibaldi . Apsolutna vlast Burbona u Napulju srušena je, a ujedinjenje s Pijemontom je proglašeno. Tako je 1861. stvorena Kraljevina Italija. Kralj Kraljevine Sardinije, ., postaje njen prvi kralj. Porazom Austrije od Pruske 1866. godine, Venecija je priključena Italiji. 1870. godine, kada je preostali deo Papinske Države priključen Kraljevini Italiji, završava proces ujedinjenja Italije, a Rim postaje glavni grad jedinstvene države.
Pokret za ujedinjenje Italije trajao je od 1815. do 1870. godine.
U prvom razdoblju (1815-1849) rodoljubi i građanski revolucionari pokušali su zaverama, pobunama, ustancima i revolucijama da oslobode i ujedine Italiju. U drugom razdoblju (1850-1870) političkom, diplomatskom i vojnom akcijom Kraljevine Sardinije (Pijemonta) i uz pomoć nacionalnooslobodilačkog pokreta italijanskog naroda ostvareno je ujedinjenje Italije.
Prva faza borbe za ujedinjenje
thumb|thumb|Camillo Benso di Cavour Posle sloma revolucije 1848. godine, Austrijsko Carstvo je imala prevlast u italijanskim zemljama: zadržala je pod svojom vlašću Lombardiju i Veneciju i po mnogim mestima srednje Italije razmestila svoje garnizone. U svim državama u Italiji, izuzimajući Kraljevinu Sardiniju, zavladali su nazadni režimi od kojih je najsvirepiji bio režim u Kraljevini dviju Sicilija pod vlašću burbonca Ferdinanda II. Ustavni režim, uspostavljen 1848. godine, zadržao se samo u Pijemontu, koji je zbog toga uživao veliki ugled kod svih Italijana.
Uloga Pijemonta postala je veoma aktivna 1852. godine, kada je Camillo Benso di Cavour, poznati rodoljub i liberalni političar, postao premijer. On je stao na čelo pokreta Risorgimento, t. j. preporoda za ujedinjenje Italije i njeno političko uređenje na osnovu buržoaskih reformi. Cavur ih je uporno sprovodio, najpre u samom Pijemontu. Smatrao je da se Italija može osloboditi strane vlasti i ujediniti samo vojnim dejstvom Pijemonta i vojnom podrškom neke strane sile.
Cavur je smatrao da bi pre početka borbe za ujedinjenje Italije trebalo obezbediti savez sa Francuskom protiv Austrije, jer je bio uveren da će Austrija biti glavna prepreka ujedinjenju Italije. Da bi se približio velikim silama, Cavur je 1855. godine uveo Pijemont u Krimski rat. Pijemont nije imao nikakvog interesa za pitanja koja su rešavana ovim ratom, ali se za vreme mirovnih pregovora u Parizu (1856.) i njegov predstavnik našao među pregovaračima. To je bila prilika da i evropske sile upoznaju italijanski problem.
Samo dve godine kasnije Napoleon III i Cavur tajno su se sastali. Tom prilikom Pijemontu je obećana vojna pomoć u borbi protiv Austrije. Cavur je zauzvrat pristao da Francuskoj ustupi Savoju i Nicu.
Pokušaj evropskih sila da sazivanjem kongresa otklone ratni sukob Pijemonta i Austrije nije uspeo, jer je Austrija 1859. godine objavila rat Pijemontu. Čim su austrijske trupe stigle na granicu Pijemonta, Francuska je stupila u rat na strani Pijemonta. Udružene francusko-pijemontske trupe porazile su Austrijance u dvema krvavim bitkama: 4. juna kod Magente i dvadeset dana kasnije kod Solferina. To je izazvalo snažne revolucionarne pokrete na celom Apeninskom poluotoku. Napoleon III je uvideo da će oslobodilačka i revolucionarna borba italijanskog naroda dovesti do stvaranja velike i jedinstvene talijanske države, a to mu nije išlo na korist. Zato je 11. jula sa austrijskim carom Franjom Josipom sklopio mir. Francuska je dobila Savoju i Nicu, Pijemont Milano i celu Lombardiju, a Veneto je i dalje ostala pod Austrijom.
Delimičan uspeh borbe za ujedinjenje Italije 1859. godine razočarao je mnoge Italijane. Živnuli su i Macinijevi sledbenici. U Modeni, Parmi, Firenci i Bolonji izbili su ustanci i stvorene privremene Vlade, koje su proglasile pripajanje Pijemontu. Tako se završila prva faza borbe za italijansko ujedinjenje.
Druga faza borbe za ujedinjenje
180px|thumb|thumb|[[Giuseppe Garibaldi]] U aprilu 1860. godine, izbio je ustanak seljaka na Siciliji protiv vladavine kralja Francesca II. Ustanike je podržao Giuseppe Garibaldi, koji se 1848. godine istakao u borbi protiv Austrije. On se sa 1.200 dobrovoljaca - crvenokošuljaša - ubrzo pridružio ustanicima na Siciliji. Sjedinjeni garibaldinci i pobunjeni seljaci ubrzo su pobedili kraljevsku vojsku i ovladali celim ostrvom. Sa vojskom čiji se broj popeo na 25.000 boraca, Garibaldi se prebacio sa Sicilije u južnu Italiju i 17. septembra 1860. godine oslobodio Napulj. Dok je Macini bezuspešno nagovarao Garibaldija da krene na Rim, koji je još bio pod papskom vlašću, i da tamo proglasi Republiku, pijemontska vojska je ušla u južnu Italiju i spojila se sa Garibaldijevim trupama. Francesco II je pobegao kod pape u Rim, a Garibaldi je predao vlast pijemontskom kralju Vitoriju Emanuelu. Plebiscitom koji je zatim organizovan, narod južne Italije se u celini izjasnio za ujedinjenje sa Pijemontom. Na osnovu svih tih događaja, februara 1861. godine u glavnom gradu Pijemonta - Torinu se sastao prvi italijanski parlament koji je 14. marta proglasio ujedinjenu Kraljevinu Italiju. Druga faza borbe za ujedinjenje Italije bila je završena. Van Italije ostali su još Rim i Venecija.
Oslobođenje Rima i Venecije
Iako je Rim u martu 1861. godine, proglašen za prestonicu ujedinjene Italije, on se nalazio u Papskoj državi. Garibaldijev pokušaj 1862. godine, da silom zauzme Rim nije uspeo. I Mletačka oblast sa Venecijom još je bila pod austrijskom vlašću.
I Rim i Mletačka oblast pripojeni su Italiji za vreme dva međunarodna sukoba.
Ulazeći u austrijsko-pruski rat 1866. godine, na strani Pruske koja je pobedila Austriju, Italija je dobila Veneciju. Od tada se granice Italije i Austrije više neće menjati do kraja Prvog svetskog rata.
Posle poraza Francuske u ratu sa Pruskom i zbacivanja sa vlasti Napoleona III, koji je bio papski zaštitnik, 20. septembra 1870. godine italijanska vojska umarširala je u oslobođeni Rim. Sve borbe za ujedinjenje uspešno su privedene kraju. Nekadašnjoj moćnoj papskoj državi ostavljena je mala teritorija u centru grada Rima - Vatikan. Italija je bila ujedinjena, a Rim postao kraljevska prestonica. Posebnim zakonom regulisani su odnosi sa Vatikanom, ali papa taj zakon nije priznao. Izjavio je da se povlači u "dobrovoljno sužanjstvo" u Vatikan, što će trajati do međunarodnog priznanja Vatikana 1929. godine.
Lipovlje
Lipovlje je naselje u Hrvatskoj, u Ličko-senjskoj županiji.
Zemljopis
Lipovlje je planinsko razvučeno naselje smješteno između Švice i Kutereva. Pripada Gradu Otočcu.
Verónica Castro
Verónica Judith Sainz Castro Alva (Mexico City, 19. listopada 1952.) meksička je glumica.
Privatni život
Verónica Castro je sestra Beatriz Castro, Fausta Sáinza  i José Alberta Castra koji je bio oženjen glumicom Angelicom Rivere. Također, Verónica ima sinove Cristiána Castra i Michaela Sainz Castra
Karijera
Verónica je tijekom svoje karijere, tj. od 1966. godine pa sve do danas, ostvarila uloge u brojnim filmovima i telenovelama. Zbog svog je rada dva puta bila nagrađivana nagradom Srebrna božica. Neki od filmova u kojima je sudjelovala su i Dios se lo pague, El niño y el Papa, Chiquita pero picosa te El arte de engañar, a ističe se i njena glavna uloga u telenoveli Divlja ruža, te uloga Emme Costurere u TV seriji Mujeres asesinas. Također, glumila je u brojnim kazališnim predstavama.
3996 Fugaku
3996 Fugaku je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,259 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,0.
Bernardi
Bernardi ima više značenja:
Petar I Petrović Njegoš
Petar I Petrović Njegoš, kanonizovan kao Sveti Petar Cetinjski (Njeguši, 1748 — Cetinje, 1830) je bio mitropolit crnogorski i vladar od 1782. do 1830. godine.
Početak vladavine
Petar I Petrović Njegoš je rođen u Njegušima 1748. u porodici oca Marka i majke Anđelije (rođene Martinović). Petar se zaredio oko 1760. a sa svega 17 godina je bio đakon. Od 1765. se nalazio na školovanju u Rusiji. Petar je 1779. bio u jednoj crnogorskoj delegaciji koja je u Beču od austrijske carice Marije Terezije tražila pokroviteljstvo i finansijsku podršku crnogorskoj državi.
Poslije ubistva Šćepana Malog i imenovanja Arsenija Plamenca za vladiku (koji nije bio iz porodice Petrović-Njegoš kao njegovi prethodnici) u Crnoj Gori ponovo dolazi do velike plemenske anarhije. Poslije Plamenčeve smrti 1781. opšti Crnogorski zbor je na vladičanski prijesto doveo Petra Petrovića Njegoša. Vladika je trebalo da bude hirotoniziran u Rusiji, ali mu je ruski ambasador u Beču odbio izdati pasoš jer je mislio da je Petar, zbog njegovog učešća u obraćanju carici Mariji Tereziji 1779. godine, „austrijski čovjek“. Zbog toga je Petar hirotonisan u Sremskim Karlovcima od karlovačkog mitropolita Mojsija Putnika 1784.
Iz Sremskih Karlova je pošao u Rusiju na prijem kod carice Katarine II u cilju normalizacije sa ruskim dvorom poslije vladavine Šćepana Malog. Vladika Petar I i njegov budući sekretar Frančesko Dolči naišli su u Rusiji na neljubazan prijem. Knez Grigorij Potemkin ga je čak dao protjerati iz Petrograda. Jedna verzija govori da je razlog za to što je vladika posjetio Srbina generalu Simeona Zorića, kneževog protivnika; ali, nije isključena mogućnost da se u Petrogradu doznalo za tužbe crnogorske i lično Petrove na Rusiju u austriskoj prestonici.. Carica Katarina je, istina, pozvala vladiku natrag, još prije nego što je napustio rusku zemlju; ali, on se, duboko uvrijeđen, nije htio povratiti i zakleo se da njegova noga više neće preći preko ruske granice. Ipak, pri povratku iz Sankt Peterburga u domovinu, Petar je izjavio: „Ko je protivu Rusije, taj je i protivu svijeh Slovena“, čime su se upravljali i kasniji crnogorski vladari.
Sukob sa Osmanskim carstvom
Dok je 1785. godine bio u posjeti Rusiji, Crnu Goru je napao skadarski vezir Mahmud-paša Bušatlija, koji je tvrdio da mu je Staniša (Skender-bijeg) Crnojević predak. Bušatlija je prodro do Cetinja gdje je spalio Cetinjski manastir. Kada se Petar I vratio, odazvao se pozivu Austrije i Rusije da Crnogorci učestvuju u ratu protivu Osmanlija. Da ne bi bila preduhitrena, Porta je sama 13. avgusta 1787. objavila rat Rusiji, u koji, kao ruski saveznik, poslije šest mjeseci, trebalo da uđe i Austrija. Između nje i Rusije bilo je, pored svega uvjeravanja o prijateljstvu, i suviše mnogo nepovjerenja i surevnjivosti. To se vidjelo po njihovu radu i tu, na srpskoj granici, a još jasnije po njihovu radu u Crnoj Gori. Kada je Rusija, pozivajući narod na borbu, uputila u Crnu Goru majora Savu Mirkovića, našlo se u Beču odmah da je to povreda savezničkoga sporazuma i stoga su austriska dva kaletana, Filip Vukasović i Ludvig Pernet, upućena isto tako da pokrenu Crnogorce u ime Josifa II, bila spremna da Mirkovića ili smaknu ili zatvore; ali, kolebali su se, jer su se bojali da tim ne razdraže Crnogorce. A i Mirković, zaista, u Crnoj Gori radio je protiv Austrije, prikazujući je kao protivnicu pravoslavlja. Vukasović je podržao guvernadura Jovana Radonjića, Petrovog proaustrijskog konkurenta te grupu oko njega okupljenih crnogorskih vođa, došlo je do nejedinstva i Crnogorci nisu imali vojnoga uspjeha.
Austrija i Rusija su 1791. i 1792. okončale rat sa Osmanskim carstvom, pa je usamljena Crna Gora bila suočena sa starim neprijateljem - Mahmut-pašom Bušatlijom. Uz to što je imao brojnu i organizovanu vojsku, Mahmut-paša je novcem i prijetnjama širio neslogu, kako među plemenima u Crnogorskim Brdima, tako i u dijelu slobodne Crne Gore. U kritičnim momentima, uoči osmanskog napada, Petar je okupio Crnogorce i Brđane i na Crnogorskom zboru je izglasana, napisana i potpisana Stega (zakletva).
Pod mitropolitom Petrom Crna Gora dobila je prvi pisani zakon 1798, koji je proširila Narodna skupština na Cetinju 1803. godine. Njime je ustanovljen sud, koji se zvao „Praviteljstvo suda crnogorskog i brdskog“.
Sukob sa Napoleonom
Godine 1806. armije Napoleona Bonaparte pokušavale su da učvrste svoju vlast u Crnoj Gori, napredujući iz Bokokotorskog zaliva. Vojska Vladike Petra I ojačana ruskim odredima i sa ruskom flotom pod vođstvom admirala Senjavina, istjerala francuske snage čak i iz Dubrovnika.
Ruski car, Aleksandar I, je pokušao ubijediti vladiku Petra da preda Boku Austrijskom carstvu, ali Vladika nije htio pristati već naredio da se crnogorske snage učvrste u Herceg-Novom. Aleksandar I je promijenio svoj stav i pomogao je Crnogorcima osvojiti Korčulu i Brač.
Dalja naprijedovanja su prekinuta dolaskom francuske velike flote, a ruska flota se morala povući da brani Jonska ostrva. Po ugovoru u Tilzitu iz 1807. godine završeni su sukobi između Francuskog i Ruskog carstva, a Boka kotorska je predata Francuskoj. U ratu od 1807.- 1812., Osmanske snage ojačane francuskim odredima napale su Brda i Crnu Goru, ali ih nisu uspjele zauzeti. Vladika Petar je održavao stalne veze sa Karađorđem za vrijeme Prvog srpskog ustanka i sa njim je sklopio savez za oslobođenje potčinjenih Srba, te je sa tim ciljem vodio znatne borbe sa Turcima. 1813. godine, Crnogorci su uz rusku i britansku pomoć ponovo preoteli Boku Kotorsku od Francuza. Bečki kongres koji je uslijedio iste godine je, međutim, vratio Boku kotorsku Austrijskom carstvu, a Crnoj Gori nije priznata za nezavisnu državu.
Nakon ovog razočarenja, Crnu Goru su zadesila teška vremena. Hiljade Crnogoraca je umrlo od gladi, a stotine emigriralo u Kneževinu Srbiju i Carevinu Rusiju. Bolja vremena se najavljuju kad Moračani 1820. godine, pod vođstvom serdara Mrkoja Mijuškovića izvojevaju pobjedu nad Osmanlijama, nakon čega će se prisajediniti Crnoj Gori.
Petar Cetinjski imao je plan o stvaranju slaveno-serbske države, koja bi obuhvatala Bosnu, Srbiju, Hercegovinu, Crnu Goru i Boku kotorsku, sa prestonicom u Dubrovniku. Plan je bio da ruski car bude i car Srba, dok bi crnogorski vladika bio njegov savladar. Tada to nije bilo moguće, pa je plan ostao bezuspješan.
Petar I je za nasljednika spremao Đorđija Savova Petrovića, ali je ovaj više volio vojsku i oficirski poziv. Zbog toga je za svog nasljednika 20. januara 1827. proglasio Radeta Tomova Petrovića, budućeg Petra II Petrovića Njegoša.
Vladika Petar I Petrović Njegoš je umro 1830. godine na Cetinju, a njegov nasljednik, Petar II, kanonizovao ga je 18. oktobra po julijanskom kalendaru. Vladika Petar I je postao Sveti Petar Cetinjski.
Karlovo (Srbija)
Karlovo je selo u Banatu u opštini Novi Bečej, sada u sastavu Novog Miloševa. U periodu od kraja Prvog do kraja Drugog svetskog rata je imalo naziv Dragutinovo, po Dragutinu Ristiću, generalu srpske vojske.
Crnogorsko-turski rat (1852–1853)
Crnogorsko-turski rat 1852—1853. je bio sukob kneževine Crne Gore i Osmanskog carstva.
Pozadina
Otomansko carstvo počelo je rat protiv Crne Gore, da bi kaznilo Crnogorce zbog pomoći Hercegovcima u borbi protiv Turaka i spriječilo Crnu Goru da postane kneževina s knezom Danilom Petrovićem na čelu. Poslije odbijanja Crne Gore da se preda, Turci su krenuli 23. novembara 1852. ka Cetinju sa 25.000 vojnika u namjeri da razbiju crnogorsku vojsku koja je brojala oko 9.000 vojnika, ali su se povukli poslije intervencije evropskih sila - Rusije i Austrije koje su izdejstvovale prekid borbi u februaru 1853. Iz rata je Crna Gora izašla materijalno iscrpljena ali i moralno ojačana, a nezavisnost je izborila i uspostavila granice prema Otomanskom carstvu poslije pobjede nad turskom vojskom u bici na Grahovcu 1858.
Odnos snaga
Turska armija, u jačini od 33.400 vojnika i oficira, napala je Crnu Goru u četiri kolone. Prvi odred od 17.400 vojnika i oficira, pod neposrednom komandom Omer-paše Latasa i skadarskog vezira Osman-paše, kretao se od Spuža ka Martinićima i Ostrogu. Drugi odred, u jačini od 7.000 vojnika, pod komandom Selim-bijega barskog i Mustafa-paše, kretao se od Bara ka Crmnici. Treći odred, pod komandom Ismail-paše, u jačini od 5.000 vojnika i oficira, imao je zadatak da od Nikšića prodre niz Ostroški klanac i što prije uspostavi vezu sa glavninom turske vojske. Četvrti odred, od 4.000 vojnika i oficira, pod komandom Derviš-paše, divizijskog generala, kretao se ka Grahovu s ciljem da po ovladavanju Grahovom pokuša prodor ka Trešnjevu i dalje ka središtu Crne Gore. Omer-paša komandovao je operacijama iz Podgorice.
Pomoćne crnogorske snage u jačini od oko 10.000 ratnika činili su sastavi iz Bjelopavlića, Pipera, Kuča, Rovaca i Morače i imale su zadatak da dejstvuju u sastavu odreda na sporednim pravcima, a djelimično kao djelovi ubačeni u neprijateljsku pozadinu.
Ratna dejstva
Operacije su otpočele 29. decembra 1852. (po julijanskom kalendaru) 9. januara 1853. godine istovremenim napadom turskih snaga na Crmnicu, Grahovo, Brda i Moraču. Prvog dana ratovanja žestoke borbe vođene su u Župi nikšićkoj, gdje se nalazio vojvoda Mirko Petrović sa odredom od oko 150 boraca, sastavljenom uglavnom iz Katunske nahije i Župe. Žestoke borbe vođene su i u Crmnici, gdje su u početku turske jedinice imale za protivnika samo nekoliko stotina Crmničana. Pružali su očajnički otpor. Čak su žene i djeca učestvovali u okršajima. Ubrzo im stižu pojačanja iz Katunske i Riječke nahije i ovaj dio fronta je stabilizovan, a Turci primorani da iz napada prijeđu u odbranu.
Borbe oko Martinića
Žestoke borbe vođene su i u Martinićima. Tu su, takođe, turske snage zaustavljene, dok je na sektoru prema Grahovu došla do punog izražaja turska brojčana i materijalna nadmoć. Komandant odbrane Grahova Jakov Daković bio je zarobljen i ubijen. Do ovakvog razvoja događaja došlo je pošto Daković nije uvažio uputstva knjaza Danila o elastičnoj odbrani, već je sa svojim snagama ostao u utvrđenom položaju.
Najznačajnija ratna dejstva izvođena su na liniji Podgorica-Spuž–Ostroški klanac–Nikšić, gdje je, po zamisli turskog glavnokomandujućeg, po spajanju dviju turskih grupacija trebalo ovladati lijevom obalom Zete. Ovaj pravac trebalo je da posluži kao operativna osnovica za izvođenje glavnog udara po strategijskom pravcu Podgorica–Kokoti–Carev Laz-Rijeka Crnojevića.
Dok su u dolini Zete vođeni žestoki bojevi, a naročito na Visočici 16. januara 1853, dotle su snage Ismail-paše iz Nikšića krenule jednim dijelom ka Planinici, a drugom ka Župskom manastiru. Tu su se sukobili sa županskim ustanicima i vojvodom Mirkom Petrovićem. Snage koje su se kretale ka Poviji zaustavljene su, dok se vojvoda Mirko Petrović poslije žestokog okršaja kod Župskog manastira, koji su Turci uspjeli da zapale, povukao sa svojim odjeljenjem u Ostroški klanac. Najzad su snage Ismail-paše uspjele da neutrališu i crnogorski otpor na liniji Kunak-Povija-Ostrog, zauzmu Donji manastir i primoraju vojvodu Mirka da se brani iz utvrde u Gornjem manastiru.
U međuvremenu, turske snage koje su nadirale iz pravca Spuža uspostavile su kontakt sa snagama Ismail-paše.