cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Banjani (pleme)
Opšte odlike
Selo Petrovići sa bližom okolinom (priobalje Trebišnjice) zove se Donji Banjani. To je najniži dio plemena i spušta se i ispod 400 -{m}- nadmorske visine. Preostali dio plemena zove se Gornji Banjani. Gornjobanjska sela nižu se od 800 do 1.100 metara nadmorske visine. Planinski vrhovi Jelovice su između 1.100 i 1.280 metara nadmorske visine. Vrhovi Somine i Bratogošta prelaze ovu visinu, a najviši vrh Njegoša, Ravna glavica, diže se iznad nivoa mora 1.721 metar. U središnjem dijelu plemena nalazi se varošica Velimlje, na samom obodu Velimljskog polja. To je, u stvari, kraško poljice od 3 – 4 kvadratna kilometra, a njegov najniži dio je nešto ispod 800 -{m}- nadmorske visine i završava se udubljenjem poput lijevka, kuda je nekad u daljoj prošlosti otekla voda. Ovo je teritorija takozvanog ljutog krasa; preovlađuju manja i veća uzvišenja sa naslagama krečnjačkih i dolomitnih stijena. Nešto malo obradive zemlje nalazi se u vrtačama i na terasastim površima. Razumije se da ovakva zemljišna podloga omogućava oskudnu vegetaciju, a tim i više što kiše slabo padaju u vegetativnom periodu (maj-septembar), a tekućih (površinskih) voda skoro i nema. Postoje samo tanušni izvori žive vode na Njegošu: Jama Matovića i Tupanjska vrela, zatim u naseljima Gornjih Banjana: Kruška i Crni kuk, pa Sopot u Donjim Banjanima. Mogao bi se naći i neki pištet ili bučalina, kao što je Zaboj u Mokrom Dolu, u selu Dubočke a to su sezonski izvorčići i bez većeg značaja za život ljudi. I na Hercegovim lukama u Somini postoji takođe tanušan izvor-pištet. Zato su ljudi ovog kraja primorani da prave bazene u kojima se skuplja kišnica.
Poznato je da kraški tereni, a posebno područje ljutog krasa kakvi su i Banjani, trpi vidne promjene zbog ubrzanih erozivnih procesa koji se nepovoljno odražavaju na biljni i životinjski svijet, kao i na samu naseljenost. U dalekoj prošlosti ovaj kraj nije bio oskudan vodom, zemljišnim kompleksima, pa ni biljnim i životinjskim svijetom. Ispod Njegoša izvirala je Tupanjska rijeka koja se probijala kroz selo Riječane, koje po njoj i nosi ime. Sva je prilika da je i današnje Velimljsko polje bilo pod vodom, koje i do danas u toku jesenjih kiša poplavi. Klima ovog kraja, zavisno od reljefa, nije jedinstvena. Banjsko priobalje Trebišnjice (danas Bilećkog jezera) ima blagu klimu jer tu dopire uticaj mediteranskog sunca. Pretežni dio plemena ima umjerenu kontinentalnu klimu, dok samo planinski dio ovog kraja ima odlike planinskog podneblja. Ono po čemu je plemenska teritorija prilično ujednačena jeste godišnji raspored i količina vodenog taloga.
Banjani su u neku ruku složeno pleme, jer pojedina banjska bratstva imaju odliku plemena. To se sa dosta razloga može reći za Koprivice i Miljaniće, pa i za neka druga bratstva. Navedena bratstva imaju veliki zemljišni posjed u plemenu sa svojom bratstveničkom crkvom i, naravno, grobljem. Imaju zajedničku slavu i staru tradiciju preko četiri i po vijeka, odnosno bar 17 koljena, pa se u novije vrijeme i međusobno orođavaju. Imali su prvake plemena i ugled vodećih bratstava.
Banjani se prvi put nalaze u pisanom obliku 1319. godine, u dokumentima kralja Milutina, čijoj su državi pripali, u vrijeme kada je Raška osvojila Zetu. Ime su dobili po zvanju srednjovjekovnih oblasnih gospodara: ban, a smatra se da je eponim plemena bio legendarni ban Rusen. Ovo se vjerovanje sačuvalo u Gornjim Banjanima, gdje se nalazi i zaseok koji je dobio ime po imenu bana – Rusenovići. Donjebanjci vjeruju da je ime plemena došlo po kosovskom naselju Banjska, odakle i potiču, kako se priča, porodice iz Donjih Banjana. Neka istraživanja novijeg datuma upućuju na to da je pleme dobilo ime po Vlasima Banjanima koji su kao nomadi došli iz mjesta Banjane u Makedoniji.
Plemenska slava Banjana je 20. januara - Jovanjdan, mada ima bratstava koji ga ne slave. Zborno mjesto (zborna glavica) plemena bilo je Kruška, na kojoj su se održavale plemenske skupštine i donosile važne odluke. Neki su se zborovi održavali i u Manastiru Kosijerevu, a najčešće oni koji su imali značaj šireg područja. Održavani su zborovi i u Prigradini na Počivalama, kao i na Crnom Kuku, što je zavisilo od raznih faktora.
Ovaj je kraj uvijek bio periferija, odnosno krajina. Dakle, nikada nije bio obuhvađen centralnim dijelom neke veće administrativne jedinice. To su i danas Banjani: krajičak Crne Gore i opštine Nikšić prema Republici Srpskoj. Mesto je i plaćalo danak krajina na razne načine. Prirodno je da sve investicije kreću od centra prema periferiji, pa često do nje i ne dolaze. Tako se dešavalo i Banjanima, koji su i najviše dobijali kad su bili kapetanija i kasnije opština.
O prošlosti Banjana
Banjani su kraj značajne praistorije i burne a malo istražene istorije. Crvena stijena, arheološko nalazište u Donjim Banjanima, gdje je pronađen i zub neandertalca, žrvanj i sl., govori da su na ovom prostoru živjeli ljudi paleolita, neolita i bronze. A gradine i brojne gomile (ili mogile) svjedoče da je kraj poprimio i izvjesne urbane odlike u bronzanom i gvozdenom dobu.
Istorija ove teritorije počinje sa Rimljanima u čijoj su se mreži puteva našli i Banjani. U banjskom selu Riječani, kuda je prolazila važna rimska saobraćajnica prema Duklji i Skadru, izgrađen je kastrum Saltua. Sloveni su ovaj kraj, kao i njegovo šire okruženje, naselili u prvoj polovini sedmog vijeka, potiskujući prorijeđeno romansko i ilirsko stanovništvo u planinske vrleti. Iako tada Sloveni nijesu poznavali državno ustrojstvo, počeli su ga dosta brzo izgrađivati, a već su imali lokalne starješine koje su imenovali slovenskim titulama: ban i župan. Kraj je u ranom srednjem vijeku (osmo-deveto stoljeće) postao banovina i pripadao je župi Onogošt. Potom će više župa sa Onogoštom formirati oblast Podgorje (Submontana), koja je pripadala državi Duklji.
Od osamdesetih godina 12. vijeka Duklja (Zeta) ulazi u sastav Raške. Banjani će u sastav Raške, dakle države Nemanjića, ostati nepuna dva vijeka, a potom će postati dio Bosne, u kojoj će ostati nepun jedan vijek – do pada pod Turke (1466).
Zahvaljujući reljefu, dakle prirodnom okruženju, ovaj je kraj imao sve potrebne uslove da se organizuje kao posebna upravna jedinica, već u starom vijeku. Vjerovatno je ovo bila takođe jedna manja upravna jedinica (banovina) i u ranom slovenskom periodu. Jedan mikrolokalitet u Banjanima se i zove Banova stolica. Tu se i danas prepoznaje kameno sjedište na kome je, kako se vjeruje, sjedio ban u vrijeme skupova koje je tu sazivao. A kasnije, u doba Turaka i po njihovoj administraciji, kraj je postao nahija, vjerovatno i zbog toga što je i ranije bio sa izvjesnom samoupravom. To je i bio jedan od činilaca da se i u vrijeme tursko organizuje kao pleme sa plemenskim predstavnicima.
Osnovna ćelija za razvoj plemena, kako etnolozi ističu, bio je katun. Naime, ovo je stočarski kraj sa polunomadskim uzgojom stoke – ljeti na planini, dakle na katunu, a zimi u svom seoskom naselju u uvali. (Ovaj vid stočarstva naslijeđen je od Vlaha i drugih balkanskih starosjedjelaca). Jedan katun činilo bi oko dvadesetak kuća, odnosno porodica sa katunarom na čelu. A zajednica od više susjednih katuna, često rodbinski povezanih, činila je (od šesnaestog vijeka) pleme sa vojvodom na čelu. Značajnu ulogu u opstanku plemena u vrijeme Turaka odigralo je i svještenstvo, nastojeći da održi narod kraja u pravoslavlju. Tome je pogodovala i blizina Stare Crne Gore, plemenski organizovane, pa mletačkog Kotora i poluzavisnog Dubrovnika, gradova koji su imali privredne i političke veze sa ovim krajem. Prve banjske vojvode potiču iz kuće Petrovića. Vojvoda Ivan Petrović je savremenik vojvode Grdana Nikšića. Petrovići su živjeli u Donjim Banjanima,u selu Petrovići a od njih su današnja banjska bratstva: Kneževići, Popovići i Pejovići. Od ovih Popovića su i Popovići u selu Trepča kod Nikšića.Od sredine sedamnaestog do sredine osamnaestog vijeka Matovići iz banjskog sela Prigradine davali su obor kneza (tada se ne pominju banjske vojvode), pa će potom glavni knez biti iz sela Klenka. Klenčanin Petar Mulina naslijedio je kneževstvo od Matovića iz Prigradine, koje je postalo nasljedno. Sljedeći knez je bio sin Petrov – Baćo, a zatim Vasilj Baćov, koji će uzeti prezime po ocu (Baćović), koje će se ustaliti i za njegove potomke. Njega nasljeđuje njegov sin Jovan Baćović, koji je stekao i zvanje vojvode. Poginuo je u bojevima za oslobođenje Banjana od Turaka (1862), kao i njegov nasljednik vojvoda Maksim Baćović (1876). Potom je vojvodstvo prešlo na Maksimovog strica Sima. Pored vojvode, Banjani su imali i serdara. Najistaknutiji banjski prvak prve polovine devetnaestog vijeka bio je Rade Božov Miljanić, iz glasitog banjskog bratstva, a njegov sin, najveći banjski junak Đoko Miljanić dobija zvanje serdara. Uz svoje prezime (po ocu) Radović, dobio je i plemensko ime, odnosno prezime – Banjanin. Posljednji serdar plemena bio je Marko Đokov Radović. Značajnu ulogu u plemenu imala su i neka druga banjska bratstva. Komnenovići su staro i nekad vrlo moćno banjsko bratstvo. Podigli su crkvu na Tupanu početkom 17-og vijeka; gospodarili su dobrim dijelom banjske teritorije i imali su katune na Durmitoru. Gambelići, odnosno Milovići, takođe su stara i poznata banjska kuća. Ognjenovići su imali takođe plemenske prvake tokom 18-og i 19-og vijeka.
Koprivice su staro banjsko bratstvo i najbrojnije u plemenu u posljednja dva vijeka. Oni su i najpoznatija svještenička kuća u Banjanima. Više od pet vjekova su davali svještenike plemenu. Od Koprivica je bio i patrijarh Arsenije IV Jovanović Šakabenta.Koprivice su predvodile svještenički, a Miljanići ratnički stalež u Banjanima.
Konačnim ulaskom Banjana u granice Crne Gore, dakle njihovim oslobođenjem od Turaka (1878), pleme postaje jedna od crnogorskih kapetanija sa kapetanom na čelu. Prvi kapetan oslobođenih Banjana bio je Gišan Radović-Miljanić, koji je kratko upravljao kapetanijom zbog neslaganja sa Knjazom Nikolom I Petrovićem, a njega nasljeđuje Ćetko Pejov Eraković. Ćetka je naslijedio njegov sinovac Jevto Pejović-Eraković. U međuratnom periodu, kao i po Drugom svjetskom ratu, Banjani postaju opština sreza Nikšića, a predsjednici opština su bili iz više banjskih bratstava. Od 1960. Banjani nemaju status opštine, već su postali dio prostrane opštine Nikšić.
Stanovništvo, naselja i bratstva Banjana
I sve do pojave Slovena ovdje je živio balkansko-mediteranski etnički elemenat,Iliri i Vlasi, koji je u prvim vjekovima Hristove ere pokoren od strane Rimljana. Sloveni su i zatekli poromanjeni balkansko-mediteranski svijet, koji će se ponovo etnički pretapati – slovenizirati.
Dinarska plemena često vode porijeklo od zajedničkog pretka, kao što je to primjer sa Vasojevićima,Bratonožićima, Bjelopavlićima, Ozrinićima, Piperima, Zagarčanima ili Bandićima. Ali ovo nije slučaj sa Banjanima. No, možda bi se i o tome moglo govoriti za srednjovjekovne Banjane. Neki izvori govore da su se Banjani naprosto raselili u drugoj polovini petnaestog vijeka, uvođenjem turske vlasti, izgleda dobrim dijelom da su ih i Turci preseljavali iz strategijskih razloga u zapadnu Bosnu (dolina Usore), pa su ispražnjeni banjski prostor naselile porodice sa raznih slovensko srpskih strana, stvarajući kakav-takav komšiluk i sa nešto zatečenog starosjedjelačkog stanovništva. Prema tome, većina stanovništva Banjana potiče od izbjeglica i uskoka iz raznih slovensko srpskih krajeva. Etnografi navode da su ovdje dopirale seobe Srba još od vremena srednjeg vijeka, sa Kosova i Metohije, Makedonije, Bosne i Hercegovine, ili Crnogorskih Brda i Stare Crne Gore. Tako su se formirali zasebni rodovi-bratstva u šesnaestom i sedamnaestom vijeku u Banjanima, objedinjeni u pleme.
Živeći u bližem i daljem komšiluku ljudi ovog prostora su se dosta rodbinski povezali (ženidbom-udajom), pa iako ne potiču od zajedničkog pretka, njihova se etnička i generička strktura prilično izjednačila. To su dinarci, dakle dinarska rasa ljudi. Međutim, sami rodoslovi banjskih bratstava, koji uvažavaju porijeklo po muškoj rodnoj liniji, govore da porijeklo ovih ljudi vuče korijene iz slovensko-srpske i starobalkanske, romansko-ilirske i vlaške ekumene. Recimo, oko polovine banjskog stanovništa, koje je u plemenu živjelo sredinom prošlog vijeka, predstavlja potomstvo Banjana starosjedjelaca, koji su na ovom prostoru više od četiri stoljeća. A takođe se smatra da veliki dio starosjedjelaca vode porijeklo od neslovenskog naroda – ilirskog plemena Mataruga, koji su pripadali većem ilirskom plemenu Španji, koji su, opet, pripadali najvećem ilirskom plemenu - Dokleatima.Mora se uzeti u obzir da su Sloveni zatekli i drugi neslovenski svijet (Romane, Ilire i Vlahe), koji su takođe jedna generička komponenta u etnosu Banjana. A poznato je i to da su se oni kao nomadi pomjerali u ranom srednjem vijeku sa jugoistoka prema jadranskom priobalju, pa su se neki od njih mogli zadržati i u Banjanima. Razumije se da je bio dominantan slovenski etnički elemenat ljudi ovog kraja, koji je već do kraja srednjeg vijeka sasvim asimilovao sve te starobalkanske etničke struje.
Velimlje je jedino naselje Banjana koje je već krajem devetnaestog vijeka steklo status varoši i živjelo je kao činovničko-trgovačko naselje sve do 1960, kada je izgubilo status opštinskog centra. No, i dalje se uzima kao varoš sa mjesnom kancelarijom.
Banjska sela su: Klenak, Koprivice, Macavare, Milovići, Miljanići, Petrovići, Prigradina, Riječani, Tupan. Međutim svako od ovih sela ima više zaselaka, odnosno manjih grupa kuća, koje se mogu izdvojiti i kao posebna sela. Na primjer selo Miljanići obuhvata čak još pet sela, a to su: Dubočke,Birač, Muževice, Rusenovići, Jelovica, kao i njihovo centralno naselje: Miljanići. Koprivice takođe čine više sela: Renovac, Šake, Čista vlaka, Crni kuk, Šljeme.
Banjani su u posljednja dva vijeka imali oko četrdeset bratstava. Za to vrijeme neka su bratstva iščezla iz plemena – smanjivalo se njihovo muško potomstvo dok nije nestalo, mada su tome dale doprinos i česte emigracije iz ovog pasivnog kraja. A u posljednje pola stoljeća neke su se banjske porodice pomjerile do obližnjih gradova, pa više ne žive u plemenu, ali ne otuđuju svoju imovinu, dakle očevinu. Ima i primjera da su od jednog bratstva nastala dva, što se neki bratstvenički ogranak zvanično proglašava posebnim bratstvom. Tako se potomci Rada Miljanića (krajem 19-og vijeka) zovu Radovići. Kako se Velimlje izgrađivalo kao varošica, kao i razvojem školstva i saobraćaja, u ovaj su kraj živjeli kraće ili duže i neki ljudi sa strane, pa ih ne možemo smatrati Banjanima. Ali ako su njihove tri generacije živjele u plemenu, treba ih uzeti u obzir kao i druga banjska bratstva, pa čak i kada predstavljaju smo jednu porodicu. Sredinom prošlog vijeka u Banjanima su živjele porodice (bratstva): Antović, Baćović, Bijelović, Vasiljević, Gligović, Draganić, Đurković, Elezović, Eraković, Zečević, Jovović, Kapetinić, Kecojević, Kilibarda, Knežević, Kovač, Kokotović, Komnenović, Koprivica, Kosanović, Krivokapić, Krušić, Lazarević, Avlijaš, Lučić, Manojlović, Marković, Matović, Milović, Milošević, Miljanić, Mirković, Mićović, Mišković, Mrkajić, Nikolić, Ognjenović, Orbović, Papić, Pejović, Perović, Popović, Radojević, Radović, Rupar, Sarić,Spasojević, Tomašević. Banjani su vjekovima bili živo imigraciono-emigraciono područje, o čemu je već bilo riječi. To, u izvjesnoj mjeri, važi i za ostala dinarska pemena. Interesantno je da su mnoge znamenite srpske porodice i pojedinci porijeklom iz ovih plemena. Preci Nikole Tesle i Nikolaja Velimirovića su porijeklom iz Banjana. Banjani su naselili više mjesta u valjevskom kraju, u Srbiji, gdje i postoji selo Banjani kod Uba, Donji Banjani kod Ljiga, Gornji Banjani kod Gornjeg Milanovca kao i čuvenu Brankovinu kod Valjeva. Tako su porijeklom od Miljanića iz ovog plemena porodice Nenadović (Aleksa Nenadović, prota Mateja Nenadović, Jakov Nenadović, Ljuba Nenadović), Birčanin (Ilija Birčanin), Lazarević (pop Luka Lazarević).
Rođeni Banjani su patrijarh Arsenije IV Jovanović Šakabenta i vladika Hadži Sava Kosanović, episkop Nikšićko-Budimljanski Joanikije Mićović, kao i dr.Petar Miljanić, lični ljekar Kralja Nikole I Petrovića, prvi ljekar u oslobođenoj Podgorici i osnivač moderne medicine u Crnoj Gori, kao i njegov sin dr.Niko Miljanić, utemeljivač moderne hirurgije u Crnoj Gori i njen prvi Predsjednik Vlade (Predsjednik CASNO-a 1943.g) u II svjetskom ratu, i to kao nestranačka ličnost.
Poznate ličnosti iz Banjana, u savremenom dobu su i pozorišni dramaturzi Vida Ognjenović, Blagota Eraković,Stevan Koprivica, pisac Mirko Kovač, režiseri Veljko Bulajić i Krsto Papić, svjetski poznati neuropsihijatar koji živi u Njujorku je dr.Dušan Kosović,selektor fudbalske reprezentacije Jugoslavije i trener Crvene Zvezde i Real Madrida Miljan Miljanić, književnik Dragiša L. Jovović, radio-novinar i publicista Mihailo-Koko Miljanić, novinar i generalni direktor RTV Crne Gore Radovan-Zeko Miljanić,aforističar i publicista Dragan Koprivica, direktor dizajna kod svjetski poznatog modnog kreatora Calvina Klaine-a je Stefan Miljanić, sportski novinar i komentator Milorad Đurković, biznismen Stanislav-Ćano Koprivica, vlasnik preduzeća Montex iz Nikšića i jedan od osnivača prvog crnogorskog nezavisnog nedjeljnika "Monitor" i njegov najveći mecena, kao i mnogi drugi.
Stari vijek
Spomenici kulture obuhvataju veoma raznovrsne predmete i objekte koje je ljudska ruka u prošlosti nastojala da ovjekovječi iz duhovnih razloga. A šire gledano, i stvari i objekti iz dalje prošlosti koji su stvarani iz praktičnih, životnih razloga mogu se takođe ubrojiti u spomenike kulture. Zato je žrvanj iz Crvene stijene koji potiče iz bronzanog doba, šire gledano, takođe predmet spomeničke prirode. Spomeničku vrijednost imaju i one drevne vode, ublovi, kojih ima više na prostoru Banjana, a potiču iz vremena starog vijeka, mada su se gradili i kasnije.
Tragovi kružnih kamenih objekata na vrhovima pojedinih brda, takozvane gradine, rasute su širom Banjana, a potiču s kraja bronzanog i početka gvozdenog doba. Nihova svrha nije ni do danas razjašnjena, ali se tvrdi da to nijesu bili stambeni objekti. Vjerovatno su u pitanju sakralne gradnje, mada im se ne isključuje ni odbrambeni karakter.
Drevne grobne gomile nižu se starim putnim pravcima kroz Banjane i njegovo okruženje. Nauka ih vezuje za rano gvozdeno doba, halštat, ali su neke nastale, kako se tvrdi, ranije, a ima i onih koje su natale i kasnije. Mnoge od njih, one manje, vjekovima su rasturane. Ipak je sačuvan veliki broj njih. Pojedine su velika, prava mala kamena brda, od po četiri-pet metra visine, pa možda i više, a u prečniku na zemlji i do sto metara. Njihova je svrha utvrđena: to su grobnice rodovsko-plemenskih vođa balkanskih epihoraca i antičkih enhelejaca. U stvari, obično se pripisuju Ilirima. One koje su pretražene u susjednoj Hercegovini pokazuju da u svakoj od njih ima bar po jedan grob, okrenut u raznim pravcima, dok u većim ima i više grobova. Pored kostura nađeni su bronzani i gvozdeni predmeti - oružje ratnika, kao i ženski nakit.
Ljudi su zapazili da u ovom kraju ima pokoji znak u kamenu. Za neke od njih je sasvim jasno da ih je u dalekoj prošlosti ispisivala ljudska ruka, dok su drugi za dvoumljenje: znakovi koje je unosila ruka čovjeka ili linije u stijenama nastale prirodnim putem. Arheolozi su pronašli i jedan latinični natpis u kamenu u Riječanima (Salthua) iz vremena Rima, koji kaže : "Caius Epicadi filius principes civitatis Docleatium".U prevodu : "Gaj Epikad, sin vojvode naroda Duklje".
Srednjovjekovni spomenici
Mnoge crkve koje je podizala srpska srednjovjekovna vlastela porušene su u doba Turaka. Samo su neke od njih obnavljane i ponovo podizane u vrijeme obnove Pećke patrijaršije. Tako se i u ovo naše vrijeme otkrivaju temelji nekih srednjovjekovnih crkava.
Danas u Banjanima nema nijedna crkva ni manastir iz srednjeg vijeka. Ali sva je prilika da je i ovaj prostor u vrijeme Nemanjića, pa i nešto kasnije, imao sakralnu gradnju. Treba pomenuti svakako manastir Kosijerevo. U Banjanima ima više relativno starih crkava. Njihovu gradnju istoričari umjetnosti vezuju za vrijeme obnove Pećke patrijaršije, za kraj šesnaestog vijeka ili za početak sedamnaestog. Ali sva je prilika da su te crkve, ili bar neke od njih, podignute na srednjovjekovnim crkvenim temeljima.
18-Hidroksikortikosteron
18-Hidroksikortikosteron je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 362,460 Da.
Banjani (pleme)
Srednjovjekovni spomenici
Crkva Svetog Save u selu Prigradina, zaseok Počivala, jedna je od banjskih crkava koja je živopisana u vremenu obnove Pećke patrijaršije, odnosno samim početkom sedamnaestog vijeka. A po predanju kraja, ona je najstarija crkva u plemenu i podignuta je u vrijeme Nemanjića. Doduše, po drugoj priči nju je podigao predak bratstva Matovića i Krušića koji je zarobljen na Kosovu i kao poturčenjak dao je novac za njenu gradnju. Takođe se priča da je u doba Turaka bila neko vrijeme potpuno zaklonjena, u zemlji, sa tajnim ulazom za pravoslavne vjernike. I vjerovatno je i ovaj hram nastao na temeljima nekog srednjovjekovnog hrama. On je danas pod zaštitom države, uglavnom zbog svog živopisa.
Crkva Svetog Arhanđela Mihaila je takođe u Prigradini, nedaleko od varoši Velimlja. Značaj ove crkve je u tome što ima status sabornog hrama. Ona nema zidno slikarstvo i podignuta je 1867. godine. Međutim, ona je podignuta na temeljima nekog ranijeg hrama, a o kome se ne zna ništa. Vjerovatno je to bila srednjovekovna svetinja. Crkva Sv. Jovana na Petrovićima, zaseok Drijenak, predstavlja mauzolej prvaka ovog mjesta iz druge polovine petnaestog vijeka. U njoj je sahranjen vojvoda Cvjetko Banjanin i njegov sin vojvoda Grban Cvjetković Banjanin. Crkva Svetog Arhanđela Mihaila na Petrovićima, zaseok Stražnica, potiče s kraja šesnaestog vijeka, a živopisana je 1605, dakle u vrijeme vojvode Banjana Ivana Petrovića i bila je porodični hram Petrovića.Crkvu Svetog Jovana u mjestu Klenje, kod Velimlja su, početkom 17.vijeka podigli i sagradili Miljanići. Crkva Sv. Ilije u rejonu Petrovića (Planik) je takođe stara crkva, sa početka sedamnaestog vijeka. Nju su podigli Mrkajići, bratstvo ovog kraja.
Za Banjane je karakteristično da su u njima česte bratstveničke crkve. Uglavnom, veća ili pak srodna bratstva imaju svoje zajedničke crkve. Komnenovići, Koprivice i Miljanići imaju svoje crkve. A srodna bratstva, Mirkovići i Perovići imaju zajedničku crkvu. To važi za Erakoviće i Kilibarde, kao i za neka druga srodna bratstva. Banjani su poznati i po stećcima. Naime, oni su blizu jedan vijek bili u granicama Bosne, koja je inače poznata po ovim spomenicima. Oni su u Banjanima uglavnom nastali u četrnaestom vijeku, mada su pojedini mogli nastati nešto ranije, pa i kasnije. Ima ih na više mjesta. Podizani su na ranijim grobljima i danas ih vidimo kod pojedinih crkava.Ovo su spomenici bogumila, a njihov izgled to i potvrđuje. U Banjanima, koji su u vrijeme Nemanjića zakoračili u svijet pravoslavlja, je živjelo puno bogumila. Neki su stećci sa puno ornamentike rađeni, što više odgovara jednom srednjovjekovnom vlastelinu, što potvrđuje da su Banjanima, u vrijeme Kraljevine Bosne, vladali vlastelini bogumili, koji su pripadali Crkvi Bosanskoj, što je bila i zvanična religija tadašnje bosanske kraljevine.
U Renovcu, zaseoku Koprivica, nalazi se jedno kameno sjedište, koje se zove Banova stolica.
Rancho el Coyote, Aldama
Rancho el Coyote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1238 m.
Banjani (pleme)
Zadužbine
Naš je čovjek uvijek gajio osjećaj za opšte dobro. Zato je on u posebnim prilikama prilagao svoj novac ili dio svog imetka za ono što ima značaj javnog dobra. Toga je bilo i u Banjanima. Na Tupanu, jednom od banjskih sela, postoji dio terena koji se zove crkveno zemljište. U stvari, to su zemljište nekada u prošlosti zavjetovali ljudi manastirima. Bezbroj je primjera da su ljudi ulagali svoja dobra za opravljanje (ili podizanje) crkava, škola, sirotišta, puteva, bibliteka. Pomagali su se samohrani, sirotni, siromašni. Legende govore da su i neki poturčenjaci iz Banjana pomagali selo iz kog su potekli. Ali nije samo legenda već i činjenica da je Zaim, poturčenjak od Zečevića, dao novac da se u mjestu njegovih rođaka sagradi voda, koja se po njemu i zove Zaimovača. Vladičina voda na Velimlju je zadužbina Hadži Save Kosanovića, rođenog Banjanina i čuvenog sarajevskog mitropolita, koji se sukobio sa okupacionim mjerama koje je u Bosni i Hercegovini sprovodio Benjamin Kalaj.
Bolnicu na Velimlju osnovao je prof. Beogradskog univrziteta dr Niko Miljanić, čiji su preci iz Banjana. Aljo Radojević je obezbijedio novac da se gradi voda pri Velimljskom prisoju, računajući da će se unapređivati stočarstvo u kraju. Stanislav-Ćano Koprivica je podigao manju fabriku čepova na Velimlju, koja je upošljavala oko tridesetak radnika, ali je, nažalost, prestala sa radom u vrijeme raspada Jugoslavije 1991.godine.
Miranda, Puerto Rico
Miranda je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.804, što je 253 (-12,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ilombati, Messina
Ilombati je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 286 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 685 m.
El Sauz de la Labor, Calvillo
El Sauz de la Labor je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Calvillo.
El Alto, Mascota
El Alto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mascota.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1552 m.
Ljutovo
Љутово је насеље у Србији у општини Суботица у Севернобачком округу. Према попису из 2011. било је 1067 становника.
Напомене
→ * - Подаци за површину и густину насељености дати су збирно за катастарску општину Суботица, на којој се налазе четири насеља, Келебија, Љутово, Мала Босна и Суботица.
The War Lord
The War Lord je američki historijski film snimljen 1965. godine u režiji Franklina J. Schaffnera. Temelji se na drami Lovers Leslieja Stevensa. Radnja se događa u 11. vijeku u Normandiji, a protagonist, čiji lik tumači Charlton Heston, je normanski vitez kome je povjeren zamak za obranu od frizijskih pljačkaških pohoda, a čiji zadatak komplicira zabranjena druidska vjera njegovih kmetova, kao i to da se zagledao jednu od kmetica (čiji lik tumači Rosemary Forsyth). The War Lord je izazvao pažnju kao jedan od prvih hollywoodskih filmova koji je srednjovjekovnu Evropu pokušao prikazati na ne-romantičan, odnosno realističan način, uključujući vjersku netoleranciju, feudalno ugnjetavanje nižih klasa i ius primae noctis koji čini značajan dio zapleta. Brojne je pohvale dobio i Heston za svoju ulogu, ali i Schaffner zbog za tadašnje standarde izuzetno realističnog prikaza scena borbe. Heston i Schaffner su tri godine kasnije ponovno surađivali na daleko uspješnijem i poznatijem filmu Planeta majmuna.
Parci
Parci je naselje u opštini Podgorica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 43 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 27 stanovnika).
Puerto del Varal, General Heliodoro Castillo
Puerto del Varal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Heliodoro Castillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 514 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2064 m.
Parci
Demografija
U naselju Parci živi 38 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 47,1 godina (46,8 kod muškaraca i 47,6 kod žena). U naselju ima 12 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,58.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno.
Saobraćaj u Gruziji
mini|250 px|desno|Mnogi putevi u Gruziji su ispresecani mostovima i tunelima zbog planinskog reljefa zemlje mini|250px|desno|Tipičan voz u Gruziji
Gruzija je evroazijska zemlja u oblasti Kavkaza, koje ima izuzetno povoljan saobraćajno-prometni položaj. Zbog toga zemlja ima izvanredne uslove za razvoj saobraćaja, ali je on slabije razvijen zbog stalne nestabilnosti područja. Najvažniji saobraćajni pravac u zemlji je put istok-zapad, od Crnog mora do Kaspijskog jezera. Veoma izražen planinski karakter zemlje takođe znatna prepreka razvoju saobraćaja, naročito na jugu iseveru zemlje, gde se pružaju veoma visoka planinska bila.
Gruzija ima razvijen drumski, železnički, vazdušni i vodeni saobraćaj. Najveći saobraćajni čvor je glavni grad, Tbilisi.
Železnički saobraćaj
mini|250 p|desno|Železnička stanica u [[Goriju]]
Pogledati: državno preduzeće za železnicu - Gruzijske Železnice
Po podacima iz 1993. godine ukupna dužina železničke mreže u domenu javnog saobraćaja u Gruziji je 1.583 -{km}-. Ovo se odnosi na pruge širokog koloseka (1520 -{mm}-), osobene za zemlje bivšeg SSSRa. Ovi podaci ne uključuju industrijske i druge pomoćne pruge.
Gradska železnica razvijena je u Tbilisiju, gde postoji i metro sistem. Tbilisi i drugi veći gradovi poseduju i tramvajski prevoz.
Železnička veza sa susednim zemljama:
Drumski saobraćaj
mini|250 p|desno|[[Evropski koridori u zemljama Zakavkazja]] Ukupna dužina puteva u Gruziji u 1996. godini je 20.700 -{km}-, od čega je sa čvrstom podlogom 19.354 -{km}- (najčešće u veoma lošem stanju). Pravih autoputeva nema, ali na prilazima velikim gradovima postoje bolje saobraćajnice sa 3 i 4 trake.
Vodeni saobraćaj
mini|250 p|desno|Luka u [[Potiju]]
Gruzija je jedina primorska zemlja Zakavkazja sa dugim izlazom na Crno more. Zbog toga gruzijske luke imaju značaj i za zemlje u zaleđu (Jermenija, Azerbejdžan). Najvažnije primorske luke su Suhumi, Batumi i Poti. Sa druge strane, unutrašnjost države ispresecana je malim i plitkim rekama strmih korita, pa nema unutrašnjih plovnih puteva.
Gasovodi i naftovodi
Gasovod: 370 km (1992. g.)
Naftovod: 440 km (1992. g.)
Vazdušni transport
mini|250 p|desno|Novi [[Aerodrom Tbilisi|aerodrom u Tbilisiju]] U Gruziji postoji nekoliko aviopreduzeća, od kojih je najvažnije državno preduzeće "Gruzijan Erlajns".
U zemlji postoji 28 zvanično upisanih aerodroma (2007. godine), od čega 14 sa čvrstom podlogom (pogledati: Aerodromi u Gruziji). Sa IATA kodom je ukupno 4 aerodroma:
Međunarodni aerodrom "Tbilisi" u Tbilisiju daleko je najprometniji aerodrom u Gruziji, dok su ostali aerodromi mali i povezani putem nekoliko linija samo sa prestonicom i gradovima u okruženju (Moskva, Kijev, Istanbul).
Anoye, Pyrénées-Atlantiques
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 142 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14,72 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,65 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 275 metara (maksimalnoj 344 m, a minimalnoj 199 m).
Ninguno, Camposanto, Tototlán
Ninguno, Camposanto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tototlán.
Bodăiești, Melinești
Bodăiești je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Melinești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 429 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 175 m.
Offenbach an der Queich
Ofenbah an der Kvajh je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 74 opštinska središta okruga Zidlihe Vajnštrase. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 6.228 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7337061.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zidlihe Vajnštrase Ofenbah an der Kvajh se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Zidlihe Vajnštrase. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 131 metra. Površina opštine iznosi 15,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.228 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 409 stanovnika/km².
Tromsø
Tromsø je grad i središte istoimene općine i okruga Troms u Norveškoj.
Zemljopis
Grad se nalazi u sjevernoj Norveškoj u regiji Nord-Norge (Sjeverna Norveška) na istočnoj strani otoka Tromsøya preko 300 km unutar Arktičkog kruga.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2010. godine u općini živi 67.305 stanovnika.
Istorija Sovjetskog Saveza
Uvod
Rusko Carstvo kojim absolutistički vlada car Nikola II se početkom dvadesetog veka našlo potreseno velikim socijalnim nemirima koji vode do ugušene ruske revolucije 1905. godine, ali ta činjenica nije dovela do promene načina upravljanja državom. Tokom 1910 godina u njoj dolazi do samo 222 štrajka, ali taj broj se već 1913 povećao na 2404, a od 1.1. do 31.7 1914. ih je veći bilo 3534. U takvoj uzavreloj unutrašnjoj situaciji ruska vlada je odlučila ignorirat upozorenje bivšeg ministra unutrašnjih poslova Petra Durnova koji je ugušio revoluciju iz 1905 da se zbog unutrašnje situacije mora izbeći rat po svaku cenu i odlučila samozavaravanjem ući u rat s Nemačkom i Austro-Ugarskom (Prvi svetski rat) kako bi pored ostalog ojačala patriotske osećaje svog stanovništva i tako rešila unutrašnje probleme.
Ta strategija je na početku doživela uspeh, ali kako se neuspešni rat produžavao i osiromašivao rusko stanovništvo tako je situacija postajala sve napetija,a do eksplozije će doći 20.2.1917 (po julijanskom kalendaru) kada Petrograd ostaje bez hleba. Narod se tada diže na pobunu,a na znak za uzbunu predsednika ruskog parlamenta od 26.2. s rečima da glavni grad ima prekid distribucije hrane i goriva,a nemire je sve teže kontrolirat Nikola II odgovara:
Pet dana kasnije car koji nije htio odgovoriti na gluposti je abdicirao čime završava Februarska revolucija,a na vlast dolazi Grigorij Lavov koji uspeva normalizirati ako ništa drugo opskrbu hranom što dovodi do kratkotrajnog smirivanja situacije. Do narodnih nemira ponovno dolazi u aprilu i julu zbog namere nove vlade da nastavi rat protivno narodne volje. Nakon propasti ljetne Kerenski ofenzive sudbina prve ruske republike koja tada ima gotovo 2 miliona dezertera je bila odlučena, ali novi premijer Aleksandar Kerenski je i dalje odbijao završit rat
Nastanak Sovjetskog Saveza
U takvoj unutrašnjopolitičkoj situaciji Petrogradski sovjet pod upravljanjem Lenjina koji se vratio u Rusiju uz Nemačku pomoć donosi 16.10.1917. odluku o osnivanju Vojnorevolucionarnog komiteta s ciljem početka revolucije. Prvi uranjeni, a danas već i zaboravljeni hitac revolucije će biti ispucan u Talinu 23.10. kada tamošnji Boljševici preuzimaju vlast u gradu, ali tradicionalno će se računati da revolucija počinje dva dana kasnije u Petrogradu.
Revolucija s parolama koje pozivaju na mir, hleb i zemljište će proći 25.10. (julijanski kalendar) praktički bez ispaljenog metka pošto niti vojne niti policijske snage u glavnom gradu nisu bile zainteresirane omraženu vladu Kerenskog tako da će sva vlast u državi biti 26.12. prebačena na Sovjet kojega će iz protesta napustiti političke formacije koje se protive revoluciji. Na čelu nove vlade koja dobiva ime Savjet narodnih komesara će biti Lenjin, a njegov prvi zadatak postaje sklapanje mira s Centralnim silama kako bi se uspeo ispuniti obećanja dana narodu pred revoluciju i tako se održat na vlast. Rezultat tih pregovora postaje ponižavajući Mir u Brest-Litovsku kojim Rusija gubi veliki deo svog teritorija zbog političke želje za mirom, ali i nemogućnosti nastavka rata pošto su se vojnici odbijali dalje boriti.
Bannera I, Benevento
Bannera I je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 805 m.
Cortellazzo, Brescia
Cortellazzo je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 161 m.
Stupnički Kuti
Stupnički Kuti su posavsko selo u općini Bebrina, u Brodsko-posavskoj županiji, smješteno 20 km zapadno od Slavonskoga Broda i 4 km od rijeke Save u posavskoj ravnici. Nalaze se na županijskoj cesti Brodski Stupnik - Slavonski Brod. Susjedna sela su Slavonski Kobaš, Bebrina i Brodski Stupnik. U selu se nalazi crkva svete Katarine, društveni dom te zgrada osnovne škole. Stupnički Kuti poznati su i po nogometnom klubu Graničar.
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2011. godine, Stupnički su Kuti imali 384 stanovnika.
Prema popisu stanovništva iz 1910. godine, kada je selo nosilo naziv Kuti, broj stanovnika iznosio je 701:
Commerce, Oklahoma
Komers je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.473, što je 172 (-6,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Jacuarillo, Tuxpan
Jacuarillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuxpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 230 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2207 m.
Cascina Cordera, Alessandria
Cascina Cordera je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 194 m.
CD135
Klaster diferencijacije antigena 135 (CD135, Fms-slična tirozinska kinaza 3, FLT-3, receptorski tip tirozinske proteinske kinaze FLT3, fetusna jetrena kinaza-2, Flk2) protein je koji je kod ljudi kodiran FLT3 genom. FLT3 je citokinski receptor koji pripada klasi III receptorskih tirozinskih kinaza. CD135 je receptor za citokin Flt3 ligand (FLT3L).
On je izražen na površini mnogih hematopoietskih progenitornih ćelija. FLT3 signalizacija je važna za normalno razviće haematopoietskih matičnih i progenitornih ćelija.
FLT3 gen je jedan od najčešće mutiranih gena u akutnoj mijeloidnoj leukemiji (AML).
Las Tinas, Santa María del Río
Las Tinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2055 m.
Denting
Denting je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Bule Mozel.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 207 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,67 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 121 metar (maksimalnoj 384 m, a minimalnoj 230 m).
Offenheim
Ofenhajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Alcej-Vorms. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 608 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7331053.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Alcej-Vorms Ofenhajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Alcej-Vorms. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 229 metara. Površina opštine iznosi 13,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 608 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 44 stanovnika/km².
Carrsville, Virginia
Kersvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 359.
Pedro José Méndez, San Carlos
Pedro José Méndez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Carlos.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 235 m.
Centi, Lucca
Centi je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
La Raya, Sochiapa
La Raya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sochiapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 205 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1044 m.
La Aurora, Aldama
La Aurora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1258 m.
18-Norabietan
18-Norabietan je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 262,473 Da.
Río Sapo, Santa María Chilchotla
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 681 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
Ponte Redigole, Treviso
Ponte Redigole je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Mesa de Novillos, Urique
Mesa de Novillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2093 m.
Blade: Trinity
Blade: Trinity (doslobvno Blade: Trojstvo; također poznat kao Blade III ili Blade III: Trinity) je američki akcioni horor film snimljen 2004. u režiji Davida S. Goyera prema vlastitom scenariju. Predstavlja treći nastavak, odnosno završni film iz serije temeljene na stripovima o lovcu na vampire Bladeu, čiji lik tumači Wesley Snipes. Radnja prati sukob Bladea sa najmoćnijim i najstarijim vampirom Drakulom (koga glumi Dominic Purcell), a pri čemu mu pomaže dvoje mladih lovaca na vampire - Hannibal King (koga glumi Ryan Reynolds) i Abigail Whistler (koju glumi Jessica Biel).
Godine 2006. je dobio nastavak u obliku kratkotrajne TV-serije Blade: The Series, gdje je Bladeov lik tumačio reper Kirk "Sticky Fingaz" Jones.
San Rufo, Salerno
San Rufo je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Bodăieștii de Sus, Melinești
Bodăieștii de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Melinești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 321 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 265 m.
Proxima Centauri
|mini|desno|250px|Položaj Proksime Kentauri na nebu Proksima Kentauri je zvezda u sazvežđu Kentaura. Ona je najbliža zvezda Sunčevom sistemu. Udaljena je od Zemlje 4,28 svetlosnih godina, ili 1,3 parseka. Nalazi se u trojnom zvezdanom sistemu Alfa Kentauri. Alfa Kentauri, iako trojni sistem, vidi se kao sjajna zvezda, najsjajnija u sazvežđu Kentaura i nalazi se na južnom nebu. Ne vidi se sa teritorije Srbije.
Pelev Brijeg
Pelev Brijeg je naselje u opštini Podgorica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 24 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 43 stanovnika).
Proxima Centauri
Proksima Kentauri je najmanji član trojnog sistema, i udaljena je oko 10000 astronomskih jedinica od centra mase sistema. Pripada klasi crvenih patuljaka, prečnika je oko jedne sedmine prečnika Sunca, masa joj iznosi svega osminu mase Sunca, a gustina joj je oko 40 puta veća od Sunčeve. Iako mala zvezda, zbog svoje velike blizine, česta je meta astronomskih posmatranja.
Pelev Brijeg
Demografija
U naselju Pelev Brijeg živi 22 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 54,5 godina (60,2 kod muškaraca i 50,5 kod žena). U naselju ima 9 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,67.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Proxima Centauri
Proksimu Kentaura je otkrio Robert Ajnes 1915. godine sa opservatorije u Južnoafričkoj republici.
24. avgusta 2016, Južna evropska opservatorija (ESO) saopštila je da je otkrila planetu nazvanu Proksima B. Ova planeta je nalik na Zemlju i orbitira u nastanjivoj zoni oko Proksime Kentauri na rastojanju od približno 0.05 astronomskih jedinica (oko 7 miliona kilometara). Masa joj je procenjena na oko 1,3 Zemljine, a krug oko Proksime Kentauri napravi za oko 11.2 zemaljska dana. Procenjena temperatura na površini planete omogućuje postojanje tekuće vode.
Beaverdam, Nevada
Biverdam je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nevada.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 44.
DRT
DRT se može odnositi na:
Tehnologija srednjeg vijeka
U usporedbi s Istokom i srednjovjekovnim Islamom, kršćanska je Europa još oko 1000. bila uglavnom "prazna". Prema nekim procjenama ju je nastanjivalo oko 22 milijuna ljudi, prema oko 60 milijuna u Kini, 80 milijuna u Indiji ili oko 40 milijuna pod vlašću muslimana. Stanovništvo drevnog Rima, koji je u antici bio milijunski grad, je palo na oko 35 000 ljudi, u Parizu je živjelo oko 20 000 ljudi, u Londonu oko 15 000. S druge je strane Kordoba pod vlašću Arapa brojila 450 000 stanovnika, Carigrad 300 000, Kaifeng u Kini 400 000, a Bagdad, tada najveći grad svijeta, oko 1 000 000. Europa je bila kulturna, intelektualna, gospodarska, tehnološka i demografska zabit koja je daleko zaostajala za tehnološkom i znanstvenom vitalnošću tadašnjih središta civilizacije u islamskom svijetu, Bizantu, Indiji i Kini.
U srednjem vijeku su, u mjeri nezapamćenoj od drevnoga Egipta, kultura i pismenost bili ograničeni na svećenstvo. Crkva se je kroz rani srednji vijek brinula za naobrazbu i državnu upravu, a kasnije isto tako i za pravo i medicinu. Kroz cijeli rani srednji vijek, sve do početka 13. stoljeća, čak i u Italiji, svećenici i redovnici su praktično imali monopol na učenost i samu pismenost. Stoga je feudalna državna uprava prešla u ruke svećenstva. Jedna od optužbi na račun Crkve jest da je bila općenito antiintelektualno raspoložena i da su crkveni oci davali prednost vjeri nad razumom, neznanju nad znanjem. Ta tvrdnja općenito nije održiva. Kršćanstvo je religija knjige, svetoga teksta i crkvenim je ocima bilo jasno da se pismenost mora ohrabrivati ako se želi da se čita Biblija. Na duge staze kršćanstvo je postalo glavni pokrovitelj obrazovanja u Europi i mnogo je preuzelo iz klasične intelektualne tradicije. Naravno, crkveni oci su podržavali ono i onakvo obrazovanje kakvo je bilo u skladu s njihovim viđenjem misije Crkve.
Postignuća srednjovjekovne tehnologije
Srednjovjekovna je Europa dala malo izuma, većina novina je preuzeta od antike ili iz Kine. Srednjovjekovni su zanatlije dokazali svoju umješnost, smionost i umjetnički genij, ali su proizvodi srednjega vijeka općenito bili u tehničkom smislu slabe kvalitete. Srednji je vijek neprestano morao popravljati, nadomještavati, obnavljati. Crkvena su zvona pucala, zgrade su se urušavale. Slabost srednjovjekovne tehničke opremljenosti očituje se nadasve u osnovnim oblastima, u prevlasti alata nad strojem, slaboj djelotvornosti alata, nedostatnosti poljoprivrednih strojeva i tehničkih pomagala koji daju slab prinos, osrednjosti energetske opreme, prijevoza, financijskog i trgovačkog poslovanja. Rast trgovine i poboljšavanje tehnologije proizvodnje i prijevoza gurao je društvo u smjeru novog gospodarstva.