cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mers el-Kébir
Historija
Tokom 15. vijeka gradom vladaju emiri iz Tlemcena, a od 1492. gradom su zavladali Berberski korsari pa jedno vrijeme bio njihova baza. Nakon njih za prevlast nad tom odličnom lukom borili su se Španjolci, Portugalci i Osmanlije, sve do 1830. kad su je zauzeli Francuzi, pa je odtad dio Francuskog kolonijalnog carstva.
Prema klauzulama Sporazuma u Évianu kojim je Alžiru data nezavisnost 1962., Francuska je imala pravo koristiti pomorsku bazu nakon tog još 15 godina, ali ju je ipak prepustila Alžiru 1968.
Grb Sudana
right|220px Grb Sudana je usvojen 1969. Predstavlja pticu sekretar koja nosi štit na sredini grba. Ispod i znad štita su trake sa natpisima "Al-nasr lana" (Pobjeda je naša) i "Jumhuriyat as-Sudan" (Republika Sudan). Prijašnji grb sudana se sastojao od nosoroga i palminog drveća.
Grb Esvatinija
mini|desno|200px|Grb Esvatinija Grb Esvatinija predstavlja različite simbole Svazi kulture. Lav predstavlja kralja, a slon kraljicu-majku. Oni pridržavaju tradicionalni Nguni štit iznad kojeg se nalazi kruna od perja, a ispod traka sa natpisom Siyinqaba ("Mi smo tvrđava").
Bogata Olteană, Hoghiz
Bogata Olteană je naselje u Rumuniji u okrugu Brašov u opštini Hoghiz.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 369 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 452 m.
Santiago Petlacala, San Martín Peras
Santiago Petlacala je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Martín Peras.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 980 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2188 m.
Drăgășani, Drăgășani
Drăgășani je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Drăgășani.
Cooperativa Phiniscollis, Nuoro
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 260 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Drăgășani, Drăgășani
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 20630 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 155 m.
Fluoren-9-ol dehidrogenaza
Fluoren-9-ol dehidrogenaza (, fluoren-9-olna dehidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom fluoren-9-ol:NAD(P)+ oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Aleksandar I od Rusije
Obitelj i školovanje
Aleksandar je bio sin cara Pavla i Marije Fjodorovne princeze od Wurttemberga. Njegova baka je bila Katarina Velika tijekom čije vladavine se on bio rodio. Bez obzira što je imao još devetoro braće i sestara on je bio bakin miljenik što je kod njegovog oca stvorilo paranoidni strah da će biti izbačen iz reda nasljeđivanja krune. Tijekom školovanja učitelj mu je bio švicarski humanist Frederik Cesar koji ga odgaja u liberalnom duhu. Kao i većina mladića on u tinejdžerskoj dobi simpatizira francuske revolucionare i poljske borce za slobodu. Otac mu u vezi s takvim pogledima samo izjavljuje kako je sve to lijepo, ali se mora ostati pri zemlji. Aleksandar tako može voliti čovječanstvo, ali se treba plašiti ljudi. Također on može simpatizirati s revolucionarima, ali mora voditi prije svega računa o interesima države. U skladu s tako dva potpuno različita principa školovanja budući car će biti vječito podijeljena osoba između želja i realnosti.
Udar
Osnovni primjer takve realnosti postaje državni udar kojim će stupiti na vlast. Njegov otac Pavle zbog svoje politike nikad nije bio popularan među plemićima. Njegovo zahtijevanje moralnog ponašanja kao i povećanja prava seljaka njima je bilo nešto potpuno neprihvatljivo. Ako se tim nezadovoljnim plemićima dodaju i nezadovoljni časnici koji su dobili otkaze zbog ponašanja koje nije u skladu s njihovim činom, stvara se odmah mogućnost zavjere. Tu mogućnost odlučila je iskoristiti Velika Britanija kad je postalo očito da će joj trenutni car objaviti rat. Srce te zavjere postali su britanski general u ruskoj službi Levin August i Olga Zubov preko koje je navodno stigao novac. Prije samog državnog udara oni su o namjerama obavjestili Aleksandra i zatražili njegovo mišljenje. Pošto ih nije ni podržao niti prijavio, zavjerenici su odlučili realizirati ubojstvo Aleksandrova oca 23. ožujka 1801. godine. Toga dana zavjerenici su prodrli u carevu sobu i pokušali ga prisiliti na abdikaciju. Kako je on to odbio, udarili su ga mačem i potom ugušili. Po izvršenom djelu Nikola Zubov brat Olge je ušao u drugu sobu gdje se nalazio Aleksandar i obavijestili ga da je on od tog trenutka car. Svi zavjerenici će kasnije biti pomilovani od strane novoga cara s prilično neobičnom iznimkom Olge. Ona će pobjeći na britanski dvor gdje postalje ljubavnica tamošnjeg prestolonasljednika i budućeg kralja Georga IV. kojemu će roditi istoimeno vanbračno djete.
Ratovi
thumb|left|Aleksandar I. u doba mira Prva mjera novog cara tada postaje zahvaljivanje Velikoj Britaniji na kruni zbog čega odmah u travnju 1801. zaključuje s njom mir. Do listopada ove godine u skladu s politikom Londona on ulazi u savez protiv Napoleona s Prusijom i Austrijom. Kratkotrajni mir koji će početi u Europi toga mjeseca ipak zaustavlja ulazak u rat Rusije protiv Francuske. Do novog rata se nije trebalo dugo čekati. On počinje u travnju 1805. godine kada Petrograd i London potpisuju sporazum o borbi za slobodu Nizozemske i Švicarske. Najveća bitka ove prve godine rata postaje ona kod Austerlitza gdje su ruska i austrijska vojska pred očima svojih careva potučene od Napoleona. Taj poraz izbacuje Austriju iz rata dok se Aleksandar povlači u pokušaju da zaliječi rane svoje vojske. Sljedeću godinu Prusija doživljava katastrofalni vojni poraz bez ikakve mogućnosti da ju još uvijek razbijeni ruski saveznik spasi. Zadnje bitke ovoga rata postaju one u Istočnoj Prusiji 1807. godine kada je ruska vojska ponovno potučena. Nakon ovog poraza Aleksandar je zatražio i dobio mir.
Ličnost
Aleksandar je bio barem u svojoj glavi glavni zagovornik modernizacije države. On se tijekom prvog djela vladavine divio reformama Napoleona iako ga je smatrao europskim gospodarom rata. U tim svojim željama za promjenom on daje mogućnost ministrima da izlažu prijedloge za poboljšanja života, ali .... Kada njegov glavni savjetnik Mihajlo Speranskij predlaže uvođenje parlamenta on prvotno govori kako je ideja dobra, ali još nije trenutak za to. 1810. godine Aleksandar će svojom odlukom u potpunosti ukinuti mogućnost ostvarivanja toga projekta. Potpuno slična kontradikcija ovoga cara postaje njegova želja da oslobodi seljake kmetstva. Isto kao i ostale želje ona se nije ostvarila. U svom tipičnom "humanističkom" žaru kako bi poboljšao život vojnika on im daruje zemlju. Jedini problem te ideje se sastojao u činjenici da je oni nisu htjeli. O stvarnoj ljubavi ovog cara prema reformama bolje od svega govore njegovi razgovori s ministrima. Tako je ministru pravosuđa Aleksandar izjavio:
"Vi uvijek želite mene učiti, ali ja sam Car i ja želim to i ništa drugo."
Njegov ministar vanjskih poslova je o ideji slobode u Aleksandrovoj glavi izjavio:
Kraj Napoleona
thumb|300px|Aleksandar I. [[1812. godine ]]
Prvobitno ostvareni dobri odnosi između dva cara nakon mira iz 1807. godine su se počeli iz mjeseca u mjesec kvariti. Točka bez povratka postaje odbijanje molbe Napoleona koji je htio oženiti sestru od Aleksandra. Službeni razlog za rat iz 1812 godine postaje namjera Francuske prisiliti Rusiju da počne ekonomsku blokadu Velike Britanije. Povodeći se politikom spaljene zemlje i "dok imamo vojsku imamo državu" Rusi su izbjegavali bitku dopuštajući Napoleonu sve dublji ulazak u zemlju. Sve do trenutka kada je francuska vojska ušla u Moskvu Aleksadar je molio za mir svoga protivnika. Kada je u rujnu 1812. godine Moskva pala i bila spaljena ruski car mijenja svoju politiku u onu totalne mržnje smatrajući Napoleona gotovo vragom kojega se mora uništiti. Bez obzira na veličinu kasnije ukupne pobjede gubici rusa 1812. godine samo u obrani domovine su dostigli brojku od 400 000 ljudi. Ta činjenica je onemogućila nastavak ruske protuofenzive i oni će tek uz pomoć Austrije i Prusije uspjeti potući Napoleona.
Zadnjih deset godina
Mirno razdoblje Europe i Rusije u ostatku života ovog cara počinje Bečkim kongresom 1815. godine. Tamo dolazi do promjene političke karte svijeta dogovorom između velesila. Rusija tada dobiva veći dio Varšavskog vojvodstva koje dobiva status kraljevstva ujedinjenog s Rusijom. Također se tijekom tih pregovora potvrđuje osvajanje Finske iz 1809. godine i njen status velikog vojvodstva u sklopu carstva. Prvobitno na samom kongresu Aleksandar se protivio stvaranju Svete Alijanse koja bi trebala održavati mir u Europi. Ipak na kongresu u Ljubljani 1821. godine Rusija, Austrija i Prusija su se obvezale u zajedničkom gušenju svih revolucionarnih pokreta. Ovaj sporazum na kraju postaje jedini čije ideje vodilje se Aleksandar pridržava do kraja. Kada su pobunjeni Grci poslali delegaciju tražeći pomoć velesila u svom ratu za nezavisnost njegovi glasnici ih presreću na putu i vraćaju kući neobavljena posla.
Smrt
Po službenom stajalištu tadašnje ruske vlade car Aleksandar I. je iznenada umro 1. prosinca 1825. godine u svojoj 48 godine dok se nalazio u malenom gradiću na obali Azovskog mora. Mišljenje britanskog ambasadora s druge strane je bilo da je Aleksandar počinio abdikaciju pošto ga je navodno vidio kako se ukrcava na brod kao običan mornar. Ta i mnoge druge priče o carevoj smrti su ubrzo stvorile mit kako on tada nije umro. Da bi se s takvim pričama napokon završilo sovjetski znanstvenici su u XX. stoljeću odlučili otvoriti njegov kovčeg. Na opće iznenađenje bio je prazan!! S tako potvrđenim sumnjama o nejasnim okolnostima njegove smrti povjesničari su krenuli u potragu tko bi mogao biti Aleksandar, ako on nije tada umro. Istragom se došlo do svećenika Fjodora Kuzmiča kojega su carevi Nikola I.i Aleksandar II. rado primali na svoj dvor.
Udre Udre
Ratu Udre Udre (izgovor: ; nepoznato – sjeverni Fidži, cca. 1840.) bio je fidžijski poglavica i ratnik, najpoznatiji po činjenici da ga Guinnessova knjiga rekorda navodi kao najvećeg kanibala u historiji čovječanstva; za života, Udre Udre je navodno pojeo najmanje 872 osobe, a neki izvještaji penju se i do brojke od 999 žrtava. Udre Udre je bio lokalni poglavica sa sjevera otoka Viti Levu, okrug Rakiraki, te je često ratovao zajedno sa susjednim poglavicama. Prema iskazu njegova sina, Ravatua, koji je 1849. godine pričao s britanskim misionarom Richardom Lythom, nakon vojnih pohoda, susjedna bi plemena ostavljala sve žrtve rata Udreu, koji bi ih onda jeo. Navodno je sve svoje žrtve jeo sam i nije dijelio hranu s drugim pripadnicima plemena.
Priča o Udreu postala je javna kada je Richard Lyth posjetio Udreov grob 1849. godine, otprilike devet godina nakon što su ga britanski kolonijalisti navodno ubili, s tim da su okolnosti njegove smrti i dalje nepoznanica. Kada je došao na lokaciju, Lyth je pronašao niz od 872 kamena, koji su simbolizirali broj pojedenih ljudi, s tim da su u nizu postojale rupe koje su sugerirale kako je dio kamenja uklonjen; Ravatu je Lythu u razgovoru potvrdio kako je njegov otac doista pojeo sve te ljude te kako je stvarna brojka još veća. Lyth je tokom svog putovanja otkrio i druge slične nizove kamenja, sugerirajući kako je dobar dio Udreove obitelji također imao kanibalističke sklonosti, a susjedni seljani su tvrdili kako je pojeo čak 999 ljudi.
Erukinska kiselina
Erukinska kiselina je mononezasićena omega-9 masna kiselina, koja se obeležava sa 22:1ω9. Njena formula je CH3(CH2)7CH=CH(CH2)11COOH. Ona je prevalentna u semenu šeboja, sačinjava 4.1% ulja uljane repicel, i 42% senfovog ulja. Erukinska kiselina je takođe poznata kao cis-13-dokozenoinska kiselina, an njen trans izomer je poznat kao brasidinska kiselina.
Upotreba
Erukinska kiselina ima sličan spektar primena kao i mineralna ulja, ali je u većoj meri biorazgradiva. Ona ima ograničenu sposobnost da se polimerizacije i suši za upotrebu u uljanim bojama. Poput drugih masnih kiselina, ona se može konvertovati u surfaktante, lubrikant i prekurzor je za Biodizel.
Biohemija
Erukinska kiselina se formira putem elongacije oleinske kiseline posredstvom oleoil-koenzima A i malonil-CoA. Erukinska kiselina se razlaže u kraće masne kiseline u ljudskoj jetri enzimom dugolančana Acil CoA dehidrogenaza.
Herford
Herford je grad u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 9 opštinskih središta okruga Herford. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 64.852 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5758012, NUTS (DEA43) i LOCODE (DE HRD) kod.
Geografski i demografski podaci
thumb|left|250px|Položaj grada u okrugu Herford
Herford se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Herford. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 65 metara. Površina opštine iznosi 79,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 64.852 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 821 stanovnika/km².
Jezdegerd II
thumb|250px|Kovanica s likom Jezdegerda II. Jezdegerd II. (perzijski: یزدگرد Yazdgerd jæzdˈgʲerd) je bio Veliki kralj Perzije iz dinastije Sasanida (439. - 457.).
Njegova vladavina bila je obilježena stalnim ratovima: 440./441. izbio je rat s Bizantom. Povod tom ratu je nejasan (vjerojatno car Teodozije II. nije platio danak Perzijancima dogovoren 422. Vidi članak Bahram V.). Taj rat je očito služio Jezdegerdu samo kao demonstracija moći te je već 442. završen. Moguće je da je tada dogovoren i savez dvaju Carstva jer neki armenski izvori izvještavaju da su u jednom Jezdegerdovom vojnom pohodu 443. sudjelovale i rimske trupe. Na sjevernoj granici došlo je iznova do teških borbi s hunskim Heptalitima koje je Perzija samo krajnjim naporima uspjela suzbiti.
Jezdegerda je naslijedio najstariji sin Hormizd III.
Dušan Čkrebić
Dušan Čkrebić (Niš, 7. avgust 1927.) je bio srpski političar, bivši visoki državni i partijski funkcioner Srbije u doba Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije.
Biografija
Po zanimanju je elektrotehnički inženjer. Obavljao je dužnosti predsednika Privredne komore Srbije, Republičke konferencije Socijalističkog saveza radnog naroda Srbije (RK SSRN), da bi 1974. godine postao predsednik Izvršnog veća SR Srbije. 1982. godine, postaje predsednik Saveza komunista Srbije. Na toj dužnosti nasledio ga je Ivan Stambolić, 1984. godine. Iste godine, Čkrebić dolazi na funkciju predsednika Predsedništva SR Srbije. I tu dužnost obavljao je dve godine, do 1986.
U vreme dok je bio predsednik predsedništva Srbije, juna 1985. godine, potpisao je akt o odobrenju nastavka gradnje hrama Svetog Save u Beogradu. Za ove zasluge Srpska pravoslavna crkva mu je dodelila orden Svetog Save 29. decembra 2007. godine.
Sivi kitovi
Sivi kitovi (lat. Eschrichtiidae) su porodica iz podreda kitova usana koja ima samo jednu vrstu, (Eschrichtius robustus). Zbog niza osobina koje su jedinstvene, smatra ih se porodicom koja kao da posreduje između glatkih kitova i usana.
Osobine
Odrasli sivi kit može biti dugačak između 13 i 14 m a težak oko 30 tona. Boja mu je škriljasto siva. Na tijelu se već izdaleka vide bijele mrlje, koje su ustvari cijele kolonije parazita koji upravo masovno naseljavaju kožu ovih kitova. Nemaju leđnu peraju, ali duž leđa imaju više izbočina koje podsjećaju na grbe. Sa svake strane usta imaju po 150 usi dugih oko 40 cm.
Rasprostranjenost
Sivi kitovi trajno žive bliže obalama od svih drugih kitova. Ova vrsta kitova se seli. Ljeto provode u polarnim vodama, dok se pred zimu sele na jug. Populacija koja živi u Beringovom moru zimu provodi dijelom pred obalom Kalifornije i u kalifornijskom zaljevu, dok drugi dio odlazi prema obalama Koreje i Japana. Populacija atlantskih sivih kitova je izumrla. Nekada su živjeli između Spitsbergena, Grenlanda i Kanade, a zimi su se, verojatno, spuštali do obala južnih država SADa, Portugala i sjeverne Afrike.
Način života
mini|250px|Skok sivog kita Sivi su kitovi spori plivači, dosižu brzinu do 8 km/h. Pod površinom provode četiri do pet minuta prije nego ponovo izrone. Kad su na površini, često iskaču iz vode gornjim dijelom tijela da bi se zatim ponovo spustili u vodu. Hrane se malim organizmima koji se upletu u usi, najčešće raznim račićima, ali i ponekom malom ribom. Jedino oni među kitovima usanima zahvaćaju i filtriraju i mulj s morskog dna. Kao prilagodbu tom načinu lova, usi sivih kitova su kraće i robustnije nego kod drugih usana.
Kitolov i zaštita
Kako su sivi kitovi vrsta koja živi u blizini obale, ljudi su ga počeli vrlo rano loviti. Danas više nije moguće utvrditi da li je to bilo razlog izumiranja europske populacije sivih kitova (oko 500. godine). Populacija koja je živjela u zapadnom Atlantiku izumrla je oko 1.700-te. Od tada sivi kitovi žive još samo u Pacifiku. Zapadnopacifičku populaciju su u 18. i 19. stoljeću desetkovali japanski kitolovci. Danas je nejasno da li je ta populacija također istrijebljena, jer se pred obalama Koreje povremeno viđaju sivi kitovi. Postoji mogućnost da su to samo zalutale jedinke iz populacije istočnog Pacifika.
1846. su otkrivena zimovališta sivih kitova istočnog Pacifika. Odmah su osnovane kitolovne "stanice" na tamošnjim obalama i u roku od par godina ubijene su tisuće ovih kitova. Tek 1946. je vrsta stavljena pod zaštitu i sačuvana od istrijebljenja. Od tada se populacija oporavila tako, da danas broji oko 20.000 jedinki. Zadnjih godina su indigeni narodi Rusije ubijali oko 110 sivih kitova godišnje.
Na zapadnoj obali SADa su sivi kitovi zbog prolaska blizinom obale postali omiljeni cilj turizma poznatog pod nazivom "promatranje kitova".
Tipični antipsihotik
thumb|[[Skeletalna formula hlorpromazina, prvog neuroleptičkog leka]] Tipični antipsihotici (prva generacija antipsihotika, konvencionalni antipsihotici, klasični neuroleptici, tradicionalni antipsihotici, glavni trankvilajzeri) su klasa antipsihotičkih lekova koji su razvijeni tokom 1950-tih i koji su korišćeni za tretiranje psihoze (posebno, šizofrenije). Tipični antipsihotici su primenljivi za tretman akutne manije, agitacije, i drugih stanja. Prvi tipični antipsihotici koji su ušli u kliničku upotrebu su fenotiazini. Druga generacija antipsihotika je poznata kao atipični antiphihotici.
Obe generacije lekova blokiraju receptore u moždanom dopaminskom signalnom putu, mada u poređenju sa tipičnim, atipični antipsihotici su manje skloni uzrokovanju ekstrapiramidalnog invaliditeta motorne kontrole, koji obuhvataju pokrete tela poput obolelih od Parkinsonove bolesti, telesnu ukočenost i nekontrolisane tremore. Ovi abnormalni telesni pokreti mogu da postanu permanentni, čak i nakon prestanka tretmana.
Helikobakter pilori
Helikobakter pilori je bakterija koja se sreće samo kod ljudi u donjem delu želuca (pilorusu) i dovodi se u vezu sa nastankom zapaljenja želuca (gastritisa), čira dvanaestopalačnog creva ređe želuca. Ova bakterija je u stanju da iz ureje oslobodi amonijak, koji joj omogućava preživljavanje u vrlo kiseloj sredini želuca.
Osobine
Helokobakter je gram-negativna bakterija spiralnog oblika, koja na jednom kraju poseduje nekoliko treplji pomoću kojih se kreće. Helikobakter proizvodi i oslobađa enzime oksidazu, katalazu i urejazu. Urejaza razlaže ureu i oslobađa amonijak, koji ima bazna svojstva i neutrališe kiselinu želuca, tako da ova bakterija preživljava u izuzetno negostoljubivoj sredini želuca. Katalaza rezlaže vodonik peroksid. Kultura ovih bakterija može se uzgajati pod mikroaerobnim uslovima (90% azot, 5% kiseonik, 5% ugljen dioksid).
Helikobakter se prenosi feko-oralnim putem. Rasprostanjen je širom sveta, posebno kod grupa koje žive u lošim higijenskim uslovima. Kod preko 50% stanovništva može se pronaći ova bakterija. Bakterija je pokretljiva zahvaljujući trepljama na jednom kraju i brzo kolonizuje sluzokožu želuca. Pored pomenutih enzima (oksidaze, katalaze i urejaze), helikobakter proizvodi i vakuolizirajući citotoksin, koji izaziva izumiranje epitelnih ćelija želuca.
Simptomi i bolesti
Infekcija helikobakterom često protiče i bez simptoma. Vremenom se može javiti:
Prisustvo helikobaktera se može utvrditi biopsijama sluzokože želuca, a zatim njegovim uzgajanjem i dokazivanjem urejaze i katalaze.
U terapiji se koristi kombinacija antibiotika i inhibitora protonske pumpe, koji se uzimaju 7 dana. Terapija je uspešna u preko 95% slučajeva.
Ginestra
Ginestra ima više značenja:
Nikola I., ruski car
300px|thumb|right|Nikola I. car Rusije Nikola I. ( 6. srpnja 1796. - 2. ožujka 1855. ), car Rusije od 1825 godine, kralj Poljske 1825. - 1831. i veliki vojvoda Finske od 1825. godine.
Put do prijestolja
Nikola I. se rodio 6. srpnja 1796. Kako je u trenutku rođenja bio tek treći sin cara Pavla to mu je davalo samo minimalne šanse da postane car. Njegova sretna zvijezda je na kraju postala godina rođenja. Kako je imao samo godinu dana u trenutku smrti svoje bake Katarine Velike ona nije uspijela ugovoriti još jedno nesretno vjenčanje kao njegove starije braće. Njegov najstariji brat Aleksandar I. je imao dvije kćeri što su veoma brzo umrle. Nakon toga on više nije mogao zamisliti svoju ženu i praktički je usvojio brata Nikolu koji je bio 19 godina mlađi od njega. Njegov drugi stariji brat Konstantin svoju ženu nije mogao niti zamisliti tako da nikada nije niti imao djece. Kada se on na kraju poželio drugi put oženiti Aleksandar je kao uvjet postavio odustajanje od prava na krunu što on prihvaća. Tako je barem samo za dvor Nikola postao prestolonasljednik 1822. godine. Kada mu je najstariji brat umro on je poštujući zakon, a ne bratov red nasljeđivanja prvo proglasio Konstantina carem i tek nakon njegove javne abdikacije sam se okrunio 25. prosinca 1825 godine.
Revolucije
Odmah dan nakon što je proglašen carem dolazi do Dekabrističke pobune. S pozivom na ruski ustav i Konstantina vojnici u Petrogradu su se odbili zakleti na vjernost novom caru s nadom da će i druge jedinice podržati njihov potez. Za potpuno gušenje ove bune će trebati samo osam dana, ali mladome caru će ostati vječite psihičke posljedice. U strahu od novih revolucija nedugo po završetku Dekabrističke Nikola naređuje stvaranje tajne policije koja će postojati sve do 1880. godine. Kao što su ovi početni događaji vladavine bili iznenađenje tako novo nastupa 1830. godine u Poljskoj. Tada je ova zemlja bila parlamentarna monarhija u personalnoj uniji s Rusijom. To tamošnjem stanovništvu nije bilo dovoljno pa dolazi do ustanka tijekom kojega će preminuti tamošnji potkralj prije navedeni Konstantin. Ova revolucija će biti u potpunosti ugušena 1831. godine kada se ukida Poljska državnost i njen teritorij postaje ruska provincija. Ovo kućno testiranje careve odlučnosti ga je bilo veoma dobro pripremilo za europsku revolucionarnu 1848. godinu. Kako Franjo Josip I. nije uspio ugušiti revoluciju u Mađarskoj ruske trupe su to učinile namjesto njega 1849. godine. Ostatak vladavine Nikole prolazi bez revolucija ili buna u državi pod čeličnom kontrolom tajne službe.
Ratovi
thumb|right|Nikola I. Grčka buna za nezavisnost je bila počela još 1821 godine. S nikad upitnim simpatijama pravoslavne Rusije prema pravoslavnoj Grčkoj pitanju njenog ulaska u rat je bilo na dnevnom redu još 1825 godine. Tada je to spriječila smrt Aleksandra i kasniji nemiri. Želeći izbjeći unilateralnu akciju Nikola postiže dogovor s Velikom Britanijom i Francuskom za zajedničku pomorsku akciju. Ona nakon postignutog dogovara je pokrenuta 1827. godine. Njen vrhunac tada postaje te iste godine pomorska bitka Navarina gdje su snage saveznika potukle mornaricu poslanu od sultana. Kao odgovor na taj očito neprijateljski potez Osmansko carstvo ubrzo zatvara Bospor za ruske brodove što postaje razlog Petrogradu da objavi rat sljedeće godine. Prva godina ratovanja s carem na bojnom polju prolazi bez uspjehe, tako da do pobjede dolazi tek sljedeće godine carevim odlaskom kući.Te 1829. godine ruski zapovjednik se odlučuje za direktni napad na Istanbul. On s armijom na svojem putu zaobilazi sve protivničke utvrde došavši tako na manje od 70 kilometara od svoga cilja. Tada je Osmansko carstvo zatražilo mir putem kojega će darovati autonomiju Grčkoj i Srbiji koje tada imaju obnovu svoje državnosti.
Novi rusko-osmanski rat poznat u cijeloj Europi pod imenom krimski će početi 1853. godine. Osnovni razlog za njega se našao u diplomatskoj uvredi Istanbula koji u međunarodnom dogovoru izabire Pariz iznad Petrograda. Glavni pokušaj sporazuma europskih sila koje su željele spriječiti rat otpada zbog osmanskog odbijanja nakon čega mir više nije imao šanse. Očekivanja Nikole da će u najgorem slučaju ratovati protiv Francuske i Osmanlija su bila razočarana kada prvobitno navodno neutralna Velika Britanija objavljuje rat. Ubrzo potom ovom ratu će se na strani ruskih protivnika pridružiti i kraljevina Sardinija dok će Austrija zadržati proturusko stajalište bez ulaska u rat. Tu izdaju kao zahvalnost na spas iz 1849. godine Rusija do ukidanja monarhije neće nikada zaboraviti. Jedini uspjeh ovih saveznika je bilo osvajanje grada Sevastopola i to tek nakon što je više od 50 posto branitelja bilo izbačeno iz borbe. Zahvaljući sličnoj požrtvovanosti rusa nekoliko drugih savezničkih pokušaja desanta u Azovskom i Bijelom moru je bilo odbačeno.
Ostavština
Nikola I. je u svim zapadnim povijesnim izvorima prikazan veoma negativno kao žestoki konzervativac koji se protivio "demokratskim" promjenama. Jednu veoma važnu stvar u takvim povjesnim izjavama kritičari uvijek zaboravljaju. Nikola I. je bio jedini monarh tadašnje kontinentalne sile koji u razdoblju između pada Napoleona i 1850. godine nikada nije izgubio blast. Kralj Španjolske Ferdinand VII. je vraćen na vlast 1823. tek francuskom invazijom. S druge strane njihovi kraljevi su bili oboreni revolucijom 1830. i 1848. godine. Ferdinand I. od Austrije je bio oboren 1848., a pruski kralj te godine je izgubio kontrolu nad Berlinom.
Svojom unutrašnjom politikom slavljenja pravoslavlja i ruskog nacionalizma on je dao preduvjete za nastanak danas u cijelom svijetu hvaljenih ruskih pisaca iz XIX stoljeća. U skladu s takvom politikom država tijekom njegove vladavine napokon počinje ulagati u svoje školstvo što ostavlja nepobitan trag na buduće generacije. Također u ovo doba spada i gradnja prve željeznice koja je 1851 godine povezala Moskvu i Petrograd.
Nikola I. umire 2. ožujka 1855. ostavljajući svome sinu Aleksandru II. u nasljedstvo Krimski rat.
Bajinci (Srbac)
Bajinci su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Srbac koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 900 stanovnika.
Istorija
vjeru se da su ukrete kuće samo 2
Cajelitos, Chilpancingo de los Bravo
Cajelitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Chilpancingo de los Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1376 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 718 m.
Cueva del Tiwi, Aquismón
Cueva del Tiwi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Aquismón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1216 m.
Lago, Forlì-Cesena
Lago je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 534 m.
Bedford, Wyoming
Bedford je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 201, što je 32 (18,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Mango, Tonalá
El Mango je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tonalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Tripoli, Lodi
Tripoli je naselje u Italiji u provinciji Lodi, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
Laguna Verde, Aldama
Laguna Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 96 m.
Ustavni sud Srbije
Ustavni sud Republike Srbije je sud koji odlučuje o:
Ustavni sud ocenjuje ustavnost zakona i ustavnost i zakonitost propisa i drugih opštih akata koji su prestali da važe, ako od prestanka važenja do pokretanja postupka nije proteklo više od jedne godine.
Ustavni sud ima devet sudija, i odlučuje većinom glasova sudija. Odluka Ustavnog suda je opšteobavezna i izvršna. U slučaju potrebe, izvršenje odluke Ustavnog suda obezbeđuje Vlada.
Istorijat
Ustavni sud, kao poseban državni organ sa osnovnom funkcijom zaštite ustavnosti i zakonitosti, ustanovljen je Ustavom Socijalističke Republike Srbije od 9. aprila 1963. godine. Nadležnost, postupak pred Ustavnim sudom i pravna dejstva njegovih odluka bliže su određeni Zakonom o Ustavnom sudu, koji je proglašen 25. decembra 1963. godine. Na tim ustavnim i zakonskim osnovama, Ustavni sud je započeo sa radom 15. februara 1964. godine, kad je održao svoju prvu sednicu. Do donošenja Ustava Republike Srbije iz 1990. godine Ustavni sud delovao je u okviru sistema jedinstva vlasti, sa Narodnom skupštinom kao najvišim organom. Ustavom od 1990. godine Ustavni sud je opredeljen kao samostalan i nezavisan državni organ, koji deluje u okviru sistema podele vlasti. Članom 9. Ustava od 1990. godine, Ustavnom sudu poverena je zaštita ustavnosti i zakonitosti. Po Ustavu Republike Srbije iz 2006. godine („Službeni glasnik RS“, broj 98/2006, važeći ustav u Republici Srbiji, u daljem tekstu: Ustav) Ustavni sud je „samostalan i nezavisan državni organ koji štiti ustavnost i zakonitost i ljudska i manjinska prava i slobode“, a njegove odluke su „konačne, izvršne i opšteobavezujuće“. (član 166 Ustava)
Položaj i sastav Ustavnog suda, izbor sudija, kao i nadležnosti Suda određeni su na osnovu Ustava, dok su organizacija suda, način rada i odlučivanja, kao i vrste postupaka pred Sudom bliže određeni Zakonom o Ustavnom sudu (Službeni glasnik RS, br. 109/2007) i Poslovnikom o radu Ustavnog suda (Službeni glasnik RS, br. 24/2008 i 27 /2008).
Sastav i organizacija suda
Ustavni sud, kao samostalan i nezavisan državni organ, ima 15 sudija, izabranih i imenovanih na mandat od 9 godina, uz mogućnost još jednog ponovnog izbora ili imenovanja. Pet sudija bira Narodna skupština RS od deset kandidata koje predloži predsednik Republike, pet sudija imenuje predsednik Republike od deset kandidata koje predloži Narodna skupština, a pet sudija imenuje Opšta sednica Vrhovnog kasacionog suda Srbije, između deset kandidata koje na zajedničkoj sednici predlože Visoki savet sudstva i Državno veće tužilaca.
Sudije se biraju i imenuju među istaknutim pravnicima, sa najmanje četrdeset godina života i petnaest godina iskustva u pravnoj struci. Prilikom stupanja na dužnost, sudije Ustavnog suda polažu zakletvu pred predsednikom Narodne skupštine RS.
Radi nesmetanog rada Suda i nezavisnog i nepristrasnog suđenja, sudije Ustavnog suda uživaju imunitet kao narodni poslanici. Sudija Ustavnog suda, pre svega, ne može biti pozvan na krivičnu ili drugu odgovornost za izraženo mišljenje ili dati glas u Ustavnom sudu, niti „može biti pritvoren, niti se protiv njega može voditi krivični ili drugi postupak u kome se može izreći kazna zatvora“, bez prethodnog odobrenja Ustavnog suda, osim ako je zatečen u izvršenju krivičnog dela za koje je propisana kazna zatvora u trajanju dužem od pet godina. O imunitetu sudija odlučuje Ustavni sud.
Funkcija sudije Ustavnog suda nespojiva je sa bilo kojom drugom javnom ili profesionalnom funkcijom ili poslom, izuzev profesure na pravnom fakultetu u Republici Srbiji, koju može da vrši u skladu sa zakonom.
Ustavni sud predstavlja i radom suda rukovodi predsednik, koji se bira iz reda sudija, većinom glasova svih sudija, na period od 3 godine, uz mogućnost ponovnog izbora.
Poslove stručne obrade ustavnopravnih pitanja iz nadležnosti Ustavnog suda, druge poslove iz nadležnosti Ustavnog suda, kao i pravne, finansijske i opšte poslove za potrebe suda obavlja Stručna služba Ustavnog suda, kojom rukovodi sekretar Ustavnog suda. Stručnu službu Ustavnog suda čine: Služba za poslove iz nadležnosti Ustavnog suda; Služba predsednika Ustavnog suda; Služba za opšte i finansijske poslove.
Nadležnost
Nadležnosti Ustavnog suda, utvrđene Ustavom, mogu se svrstati u nekoliko grupa i to:
1. Normativna kontrola – kontrola ustavnosti i zakonitosti opštih pravnih akata, koja podrazumeva kontrolu ustavnosti i zakonitosti svih opštih pravnih akata u pravnom poretku Republike Srbije, a tiče se: odlučivanja o saglasnosti zakona i drugih opštih akata sa Ustavom, opšteprihvaćenim pravilima međunarodnog prava i potvrđenim međunarodnim ugovorima; odlučivanja o saglasnosti potvrđenih međunarodnih ugovora sa Ustavom; odlučivanja o saglasnosti drugih opštih akata sa zakonom; odlučivanja o saglasnosti statuta i opštih akata autonomnih pokrajina i jedinica lokalne samouprave sa Ustavom i zakonom; odlučivanja o saglasnosti opštih akata organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, političkih stranaka, sindikata, udruženja građana i kolektivnih ugovora sa Ustavom i zakonom; Savremeni ustavni sistem Republike Srbije dobio je u Ustavu jedan mešovit sistem kontrole ustavnosti i zakonitosti propisa, u kojem istovremeno egzistiraju i naknadna (represivna) i prethodna (preventivna) kontrola ustavnosti zakona.
2. Postupanje u sporovima o sukobu nadležnosti, kad Ustavni sud rešava: o sukobu nadležnosti između sudova i drugih državnih organa; o sukobu nadležnosti između republičkih organa i pokrajinskih organa ili organa jedinica lokalne samouprave; o sukobu nadležnosti između organa različitih autonomnih pokrajina ili različitih jedinica lokalne samouprave;
3. Zaštita teritorijalne autonomije i lokalne samouprave, koja se ostvaruje putem prava žalbe Ustavnom sudu organa, određenog statutom autonomne pokrajine ili opštine, na pojedinačni akt ili radnju državnog organa ili organa jedinice lokalne samouprave, kojima se onemogućava obavljanje nadležnosti autonomne pokrajine ili jedinice lokalne samouprave; i pokretanjem postupka za ocenu ustavnosti (zakonitosti) zakona ili drugog opšteg akta organa Republike Srbije ili jedinice lokalne samouprave kojim se povređuje pravo na pokrajinsku autonomiju ili lokalnu samoupravu;
4. Odlučivanje o zabrani rada političke stranke, sindikalne organizacije i udruženja građana, čije je delovanje usmereno na nasilno rušenje Ustavnog poretka, kršenje zajemčenih ljudskih ili manjinskih prava ili izazivanje rasne, nacionalne ili verske mržnje;
Pokretanje postupka
Postupak pred Ustavnim sudom pokreće se predlogom, zahtevom, ustavnom žalbom i drugom žalbom, odnosno drugim aktom, kao i inicijativom, koji se podnose isključivo pismeno i ne mogu se izjaviti usmeno na zapisnik kod Ustavnog suda, niti se mogu poslati elektronskom poštom, telefaksom ni telegramom. Postupak pred Ustavnim sudom vodi se na srpskom jeziku uz upotrebu ćiriličnog pisma, u skladu sa članom 10 Ustava Republike Srbije, a službena upotreba drugih jezika i pisama dozvoljena je u skladu sa zakonom koji uređuje upotrebu tih jezika i pisama. U postupku pred Ustavnim sudom ne plaća se taksa.
Učesnici u postupku
U postupku pred Ustavnim sudom organ ili organizaciju predstavljaju njihovi ovlašćeni predstavnici, a, takođe, i lica koja ovlasti učesnik u postupku.
Način rada i odlučivanja suda
O pitanjima iz svoje nadležnosti Ustavni sud odlučuje na sednici. Rad Ustavnog suda odlikuje javnost u radu, koja se ostvaruje prisustvom predstavnika sredstava javnog informisanja na redovnim sednicama Suda, objavljivanjem odluka Suda u službenim glasilima, dostavljanjem službenih obaveštenja sredstvima javnog informisanja, održavanjem konferencija za štampu, objavljivanjem na internet stranici Suda svih važnih podataka vezanih za rad Suda, kao i izdavanjem zbirki odluka Suda. Odlučivanje u Ustavnom sudu odvija se na principu zbornosti, a odluke se donose većinom glasova svih sudija i, izuzetno, dvotrećinskom većinom glasova. U svom radu Ustavni sud donosi odluke, rešenja i zaključke. Odluke Ustavnog suda su konačne, izvršne i opšteobavezujuće.
NGC 6315
NGC 6315 je spiralna galaksija u sazvežđu Herkul koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 23° 13' 25" a rektascenzija 17h 12m 46,0s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 6315 iznosi 13,5 a fotografska magnituda 14,2. NGC 6315 je još poznat i pod oznakama MCG 4-40-23, CGCG 139-45, PGC 59843.
Ginestreto
Ginestreto ima više značenja:
Pulaski County, Missouri
je okrug u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 52.274, što je 11.109 (27,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Karlheinz Böhm
Karlheinz Böhm (16. mart 1928 – 29. maj 2014), ponekad navođen i kao Carl Boehm ili Karl Boehm, bio je austrijsko-njemački glumac najpoznatiji po ulozi cara Franje Josipa I u filmu Sissi. Međunarodnoj javnosti je 1960. godine postao poznat zahvaljujući ulozi psihopatskog ubice Marka Lewisa u kontroverznom britanskom filmu Peeping Tom. Kasnijih godina života se bavio filantropskim radom te istakao radom u glađu pogođenoj Etiopiji.
Gioiello
Gioiello ima više značenja:
Eningen unter Achalm
Eningen pod Ahalmom je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Rojtlingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 11.017 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8415019.
Eadburh
Eadburh (Ēadburh), također navođena i kao Eadburg, (fl. 789-802) bila je kćer kralja Offe od Mercije i kraljice Cynethryth. Udala se za kralja Beorthrica od Wessexa. Prema navodima Asserovog teksta Život Alfreda Velikog nehotice je otrovala svog muža. Nakon toga je pobjegla u Franačkoj, gdje je imala priliku da se uda za kralja Karla Velikog, ali ju je upropastila. Potom je imenovana opaticom jednog samostana. Međutim, tamo je bludno zgriješila s jednim izgnanikom iz Engleske. Zbog toga su je otjerali, te je kraj života dočekala kao prosjakinja na ulici italijanskog grada Pavia.
Eningen unter Achalm
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rojtlingen Eningen pod Ahalmom se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Rojtlingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 489 metara. Površina opštine iznosi 23,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.017 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 476 stanovnika/km².
Gizela Vuković
Od 1948. godine je glumila i pjevala u kazalištu. Bila je članica Hrvatskog narodnog kazališta u Subotici. Bila je zvijezda tamošnjeg kazališta. Glumila je uloge Koštane, Hasanaginice, Sonje iz djela Čehova i dr.
Kad se svojevremeno preselila iz rodne Vojvodine u Beograd, obiteljsku kuću koju je stekla u braku s prvim suprugom zamijenila je za stan u centru Beograda. Iz prvog braka ima kćer. Dok je 1963. godine snimala film Radopolje, upoznala se s dvadesetogodišnjim glumcem subotičkog kazališta, budućim pjevačem Zvonkom Bogdanom, za kojeg se nešto poslije udala i s njim u braku provela 6 godina. Ona ga je sredinom 1960-ih dovela u Beograd. Prema riječima Zvonka Bogdana, Giza i njena kćer nisu se snašle kad su se preselile iz provincije u Beograd, a zbog poslovanja njene kćeri, i Bogdanu je bila ugrožena egzistencija i na intervenciju njegove majke, koja se protivila braku s Gizom, Bogdan se "izvukao iz cijele priče".
Kad je 1990-ih u Srbiji bila hiperinflacija, agencija njene kćer nagomilala je dugove. Da bi se naplatili, zelenaši su istjerali njenu majku Gizelu iz stana. Gizela Vuković, koja je već bila razbolila, obijala je pragove ne bi li dobila nekakvu financijsku pomoć da bi preživjela. Premijer Zoran Đinđić dao joj je donaciju od koje je jedno vrijeme preživljavala, a 2002. godine uselila se u hotel gdje boravi u sobičku. Dio njenih dugovanja za boravak podmirio je ministar kulture Dragan Kojadinović te glumac Voja Brajović.
Propilheksedrin
Propilheksedrin je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 155,280 Da.
Fienile Santissimo, Rovigo
Fienile Santissimo je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Fallston, Maryland
Folston je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.958, što je 531 (6,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Grb Tanzanije
right|220px Grb Tanzanije se sastoji od ratničkog štita podjeljenog u četiri dijela. Prvi, žuti dio, je simbol minerala Tanzanije, drugi dio predstavlja zastavu Tanzanije, treći, crveni dio, predstavlja plodno tlo, a četvrti rijeke, mora i jezera. Štit je postavljen na planini Kilimandžaro i obavijen je slonovskim kljovama. Pored štita stoje muškarac i žena. Ispod štita je traka sa natpisom "Uhuru na Umoja" (Sloboda i Jedinstvo).
Plitvica Voćanska
Plitvica Voćanska je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Donja Voća, Varaždinska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 79 stanovnika te 29 obiteljskih kućanstava.
Giora
Giora ima više značenja:
Grb Tunisa
thumb|right|200px|Grb Tunisa Grb Tunisa prikazuje brod, zajedno sa lavom što drži mač, i vagom pravde. U sredini štita je traka sa državnim motom "Sloboda, Red, Pravda". Iznad štita je amblem sa nacionalne zastave Tunisa.
Grb Toga
thumb| Grb Togoa je usvojen 14. marta 1962. Grb se sastoji od dva crvena lava sa lukom i strijelama, štitom sa slovima "RT" (Republika Togo), dvije zastave Togoa i trakom sa natpisom "Union, Paix, Solidarite" (Jedinstvo, Mir, Solidarnost).
Bardača
Bardača je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Srbac koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 269 stanovnika.
Aminopirimidna aminohidrolaza
Tiaminaza (, tiaminaza II, tenA (gen)) je enzim sa sistematskim imenom 4-amino-5-aminometil-2-metilpirimidin aminohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim učestvuje u regeneraciji tiaminskog pirimidina.
Castelnuovo, Arezzo
Castelnuovo je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 487 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 262 m.
Grb Ugande
right|250px Grb Ugande se sastoji od štita i koplja koji predstavljaju narod Ugande u borbi za svoju zemlju. Na štitu se nalaze valovi, simbol jezera Viktorija, sunce i bubnjevi. Štit pridržavaju kob (vrsta antilope) i ždral. Ispod štita je traka sa natpisom "For God and My Country" (Za Boga i Moju Zemlju).
NGC 6320
NGC 6320 je spiralna galaksija u sazvežđu Herkul koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 40° 16' 2" a rektascenzija 17h 12m 55,6s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 6320 iznosi 13,9 a fotografska magnituda 14,7. NGC 6320 je još poznat i pod oznakama UGC 10761, MCG 7-35-44, CGCG 225-67, PGC 59852.
Putnam County, Missouri
je okrug u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 4.979, što je 244 (-4,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Chinal, Amatán
El Chinal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Amatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 462 m.
Lupșa, Hoghiz
Lupșa je naselje u Rumuniji u okrugu Brašov u opštini Hoghiz.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 132 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 510 m.
Granja Don Alfonso, Tlajomulco de Zúñiga
Granja Don Alfonso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tlajomulco de Zúñiga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1676 m.
Giordani
Giordani ima više značenja:
Mata de Caña, Paso de Ovejas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Grb Zambije
right|250px Grb Zambije je usvojen 24. oktobra 1964, kada je Zambija stekla nezavisnost. Grb je ustvari preuređen grb Sjeverne Rodezije koji postoji od 1927. Sastoji se od štita koji prikazuje Viktorijine vodopade. Iznad štita se nalazi orao slobode, a štit drže muškarac i žena. Ispod štita je natpis sa motom "One Zambia, One Nation" (Jedna Zambija, Jedna Nacija).
439
thumb|Kina nakon 439. godine; područja dinastije Sjeverni Wei označena crveno, područja dinastije Liu Song označena grimizno
Plemenšćina
Plemenšćina je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Klenovnik, Varaždinska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 141 stanovnika te 47 obiteljskih kućanstava.
La Villa, Macerata
La Villa je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 509 m.
San Michele di Pratola, Avellino
San Michele di Pratola je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 490 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 437 m.
Ligue 1
Ligue 1 (ranije znana kao Division 1, a često nazivana i Le Championnat) je najviše nogometno ligaško natjecanje u Francuskoj. Zajedno s Ligue 2, sačinjava Ligue de Football Professionnel. S ukupno 20 klubova, Ligue 1 funkcionira na bazi ispadanja i napredovanja zajedno s Ligue 2. Sezona traje od kolovoza do svibnja, a svaka momčad igra 38 utakmica, što u ukupnosti da je 380 utakmica po sezoni. Utakmice se uglavnom igraju subotom i nedjeljom, a tek rijetko tokom radnog tjedna. Dvotjedna zimska pauza obično počinje tjedan prije Božića, a liga se nastavlja u drugom tjednu siječnja. Francuska Ligue 1 danas je jedno od najuglednijih europskih natjecanja, rangirano kao šesto temeljem UEFA-inih koeficijenata, iza La Lige, Premiershipa, Bundeslige, Primeire i Serie A.
Ligue 1 osnovana je 11. rujna 1932. godine pod naslovon National, da bi već sljedeće godine promijenila ime u Division 1. To je ime nosila sve do 2002. godine, kada je dobila aktualni naziv. Aktualni prvak je Paris Saint-Germain, koji su u sezoni 2013/14 osvojili svoj četvrti naslov.
Ligue 1 danas uživa priličan ugled te se smatra jednom kompletnom, dobro planiranom i vođenom ligom. Tokom godina, Ligue 1 je iskusila tri velika korupcijska skandala (Antibes tokom 1933., Red Star tokom 1950ih i Marseille tokom 1993.), ali je uspjela sačuvati svoj ugled brzim i efikasnim reakcijama te sankcioniranjem krivaca.
Osnivanje
Prije 1930. godine, profesionalizam u francuskom nogometu gotovo da nije postojao. U srpnju 1930., nacionalno vijeće francuskog nogometnog saveza glasalo je 120:20 u korist uvođenja profesionalizma u francuski nogomet. Osnivačima profesionalnog francuskog nogometa danas se smatraju Georges Bayrou, Emmanuel Gambardella i Gabriel Hanot. S profesionalnim natjecanjima službeno se krenulo 1932. godine.