cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kritika Biblije
Biblija i znanost
left|thumb|250px|Krivulja pada i rasta globalne [[Razina mora|razine more u zadnjih 500 milijuna godina (trenutna vrijednost je uzeta kao normativ od nula metara). Čak niti tijekom najvećeg podizanja, razina mora nije prešla 400 metara, što osporava priču o Noinom potopu koji je navodno prekrio i najvišu planinu]] Noa i opći potop se uzimaju kao čest primjer nespojivosti sa znanosti. Dr. Jason Long navodi detaljnu analizu nedosljednosti u toj priči: uništenje svijeta jer su ljudi postali zli i podmukli, ali su tako nastavili biti i nakon navodne poplave; da je biblijska verzija mogući prijepis o legendi o Utnapištimu u epu o Gilgamešu; neprekinuti zapisi o civilizacijama u Kini, Egiptu i Babilonu prije, tijekom i nakon navodne svjetske poplave; Mt. Everest je visok preko 8 km, što tadašnji Hebrejci vjerojatno nisu znali; izračun da bi trebalo pasti najmanje 15 cm kišnice u minuti da se cijeli svijet prekrije vodom, što bi zbog siline uništilo i samu arku, iako je i tijekom najjačih tornada zabilježeno samo 15 cm vode po satu; tajnoviti nestanak velike količine vode koja, da je isparila u tako velikom opsegu, bi dovela do takve vodene pare da bi ona dovela atmosferu planeta do vrenja; razni površinski krateri diljem svijeta bi erodirali da su bili pod vodom; nedostatak geoloških dokaza o svjetskoj poplavi; nemogućnost da je Noa mogao otići u Australiju kako bi doveo koale, u Sjevernu Ameriku kako bi doveo grizlije ili Antarktiku kako bi doveo pingvine, niti da su te životinje mogle preplivati oceane kako bi došle do njega; također, neke divlje životinje mogu samo preživjeti u svojoj klimi, a ne u tuđoj; a čak i da su preživjele u arci, ne bi imali ništa za jesti mjesecima jer bi slana voda uništila sve biljke a sjemenkama bi trebale mjesecima dok ne izrastu u nove biljke. Long zaključuje da je ta priča nemoguća i da je vjerojatno preuveličana anegdota neke lokalne poplave koja se je možda dogodila oko Crnog mora. Znanstvena studija Yanko-Humbacha et al. baca sumnju i na tu hipotezu, jer navodi da nema nikavih dokaza za neku iznenadnu ili drastičnu poplavu Crnoga mora nakon što je Sredozemno more uspostavilo dotok s njim prije 9500 godina, odnosno u ranom holocenu. Uz to, pouzdani dokazi iz regije Ponta ne ukazuju na bilo kakvu uočljivu promjenu dinamike stanovništva od prije 14000 do 6000 godina koje se može povezati sa poplavom. Geološki dokazi ukazuju da je od kraja zadnjeg ledenog doba (prije c. ~30.000 do 19.000 godina) došlo do otapanja leda, oslobađanja 50 milijuna kubičnih kilometara leda i povećanja razine mora za ~130 metara, odnosno do današnje razine, ali ništa više od toga.
Mark Isaak na sličan način odbacuje priču o svjetskom potopu kao nemogućnost. Neke od njegovih zamjerki toj tezi su led na Arktiku na kojem nema nikakvog dokaza o sloju u kojem se primjeti promjena slanosti uzrokovane navodnom svjetskom poplavom, a i polarne kape bi otplivale i otopile se da su bile prekrivene vodom; temperatura isparavanja tako velike količine oceana bi dovela do temperature od preko 1.000 °C. Također primjećuje da su zbog poplave i sve ljudske bolesti trebale izumrijeti, što bi značilo da je osmero ljudi u Noinoj arci moralo nositi i sve bolesti koje ljudski rod nosi i danas. Ipak, i to je nemoguće, jer kao primjer uzima boginje koje ne mogu opstati duže od nekoliko tjedana u zajednici manjoj od 250.000 ljudi.
Drugi česti uzrok kritike leži u Knjizi Postanka koja navodi mit o stvaranju. Kreacionisti doslovno uzimaju rečenice u Knjizi Postanka, naime da je svemir i sveukupni život na Zemlji nastao izravno od Boga negdje prije 5.700 i 10.000 godina. Takvi navodi su u suprotnosti sa znanstvenim istraživanjima, kao što su datiranje ugljikom-14, suvremeno razumijevanje genetike, evolucije i kozmologije. Prema modernim saznanjima, Zemlja je stara oko 4,5 milijardi godina, dok znanstvenici spominju da bi bila potrebna nemoguće visoka rata mutacija kako bi pokrila sadašnju količinu genetske raznolikosti u ljudskom rodu ako su svi ljudi postali od samo dvaju roditelja prije šest tisuća godina. Novija mapiranja genoma navode da broj ljudskih predaka nikada nije spao ispod 10.000 jedinki kroz prapovijest, čak niti tijekom najvećih katastrofa koje su smanjile njihov broj. Filozof Kelsos je također kritizirao biblijsku verziju nastanka svijeta: "Još je gluplje nekoliko dana pridodati stvaranju svijeta prije nego što je bilo dana. Jer prije nego što je bilo nebo nastalo i dok još zemlja nije bila čvrsto zasnovana, niti se sunce kretalo u svojoj putanji, kako su tu mogli postojati dani?" Kreacionisti pak svejedno navode kako imaju dokaza kako Biblija objašnjava postanak ljudskog roda.
Biblija i arheologija
Od početka znanstvene grane poznate kao biblijska arheologija, u 19. stoljeću, akademičari su pokušali pronaći arheološke dokaze koji potvrđuju navode u Bibliji. Neko vrijeme se smatralo da to i dokazuje. William Albright je često govorio o "arheološkoj revoluciji." Međutim, novija saznanja podižu puno više pitanja o ispravnosti hebrejske Biblije, pa čak i Novog zavjeta, nego što daju odgovora. desno|mini|200px|Arheološka iskapanja u [[Izraelu]] William Dever je naveo kako je sadašnja arheologija otvorena istodobno i potkrijepiti i osporiti događaje opisane u Bibliji ako za njih pronađe dokaze. Spominje kako su se neke priče doista dogodile, ali druge nisu. Prema njemu, navodi o Abrahamu, Mojsiju, Jošui i Solomonu "odražavaju neka povijesna sjećanja na ljude i mjesta", ali biblijski opisi koji su "veći od stvarnosti" su neuvjerljivi i "u suprotnosti sa arheološkim dokazima." Dever objašnjava kako nije religiozan te u svojim knjigama navodi kako su biblijske priče doista samo priče, često "fiktivne i gotovo uvijek u svrhi propagande, ali tu i tamo među njima ima i nekoliko valjanih povijesnih informacija."
Profesor Israel Finkelstein, poznat kao "otac biblijske arheologije", izjavio je za Jerusalem Post kako židovski arheolozi nisu pronašli nikavog dokaza za Egzodus, putovanje Židova po Sinaju ili Jošuino osvajanje Kanaana. Finkelstein je naveo kako čak nema ni arheoloških dokaza da je postojao i čuveni Solomonov hram. U međuvremenu su u Jeruzalemu iskopani ostaci koji su možda bili dio Solomonovog hrama, no bolji dokazi još nisu pronađeni koji bi isti definitivno potvrdili.
Što se tiče Egozdusa Izraelaca iz Egipta, egipatski arheolog Zahi Hawass je također naveo kako se radi o "mitu": "Ovo je moja karijera arheologa. Ja bi trebao govoriti istinu. Ako se ljudi uznemiruju, to nije moj problem." Nadav Naʾaman navodi da se egzodus vjerojatno odnosi na izmijenjenu memoriju oslobađanja Hebrejaca od Egipćana tijekom razdoblja Novog kraljevstva kada je Egipat proširio svoj teritorij na Izrael i Bliski istok, te su sva hebrejska plemena trpila hegemoniju tijekom Devetnaeste i Dvadesete dinastije Egipta (12. i 11. stoljeće pr. Kr). Sjećanja na okupaciju Kanaana su "preseljana" u Egipat, te da to objašnjava izostanak dugog razdoblja egipatskog zauzimanja Kanaana u Bibliji.
Jošuino osvajanje Svete Zemlje
Knjiga o Jošui opisuje kako Izraelci osvajaju Svetu Zemlju, Kanaan, pod vodstvom Jošue, nasljednika Mojsija. Nakon Mojsijeve smrti, Bog navodno kaže Jošui da će uspješno osvojiti to područje te vladati i zemljom Hetita.
Međutim, čak i nakon Jošuine smrti, zemlja je bila tek djelomično stavljena pod vlast Izraelaca, u nekim dijelovima su poraženi u bitkama a Kanaanci su ostali značajna prijetnja. Čak i u tom okviru, to je daleko manje od Božjeg obećanja prema kojem će Izraelci vladati i do rijeke Eufrata.
Uništenje Tira
right|thumb|225px|Moderna luka u Tiru
Skeptici navode kako je to proročanstvo bilo potpuno pogrešno jer je Tir danas četvrti najmnogoljudniji grad u Libanonu.
Ezekiel je također rekao da će Egipat biti nenastanjena pustoš 40 godina dok će ga Nabukodonosor opljačkati. 40 godina se u Bibliji odnosi na razdoblje nakon Egzodusa, u kojem su Hebrejci napustili Egipat i putovali desetljećima pustinjom dok nisu stigli do Svete Zemlje. Međutim, vojska faraona Amazisa II. je pobijedila Babilonce. Povijest je zabilježila kako je taj isti faraon uživao u dugom i uspješnom vladavinom Egipta. Herodot piše sljedeće o Amazisu II:
Zaštita Ahaza
Drugi pak spominju da je preduvjet za ostvarenje takvog proročanstva Ahazova čvrsta vjera u istu. Prema F.F. Bruceu, to znači da je trebao vjerovati Bogu a ne tražiti vojnu pomoć od Asirijaca, što je Ahaz svejedno potražio.
Trajanje babilonskog ropstva
desno|mini|225px|Umjetnički prikaz odlaska Židova u babilonsko ropstvo
Nabukodonosor je između 597. i 587. pr. Kr. osvojio Judeju te velik dio stanovnika odveo u ropstvo. Jeremija je predvidio 70 godina egzila Izraelaca u Babilonu, no ono je trajalo između 49 i 59 godina, jer je završilo 538. pr. Kr.
Pristaše Biblije navode kako je prvi val odvođenja Izraelaca u ropstvo počelo još tijekom vladavine kralja Joakima, u 605. pr. Kr. Ropstvo je završilo 538. pr. Kr. kada je Kir Veliki osvojio Babilon i dozvolio Izraelcima povratak u Judeju, što bi sveukupno bilo 67 godina. Da li je ovo proročanstvo ispunjeno ili ne je i dalje sporno, no točna brojka od 70 godina, koju je naveo Jeremija, u oba slučaja nije bila apsolutno precizna.
Smrt judejskog kralja
Pristaše Biblije navode kako Zedekija nije doživio nasilnu smrt kao drugi plemići Judeje kada ih je Nabukodonosar pogubio. Nema povijesnog zapisa što se dogodilo Zedekiji u Babilonu, tako da je ishod ovog proročanstva nepoznat.
Smrt Josije
Proročica Hulda je predvidjela da će Josija umrijeti u miru ali je on ubijen u Megidu u bitci sa egipatskom vojskom.
Pristaše Biblije navode da je Huldino proročanstvo djelomično ispunjeno jer Josija nije doživio katastrofe koje su Babilonci donijeli Judeji. Također spominju kako je Hulda navela da se mora držati mira, no on je svejedno otišao boriti se sa egipatskim vojnicima.
851
Godina 851. (DCCCLI) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru.
Kritika Biblije
Zemlja obećana Abrahamu
thumb|225px|Karta granica (crvene linije) koje pokazuje opseg područja kojim će vladati Abrahamovi potomci Prema Knjizi Postanka, Abraham i njegovi potomci, Izraelci, će posjedovati zemlju od "egipatske rijeke do Eufrata". Međutim, oni nikada nisu vladali tako velikim područjem, čak niti tijekom najvećeg opsega Izraela.
Pristaše Biblije navode kako su Davidova osvajanja okupirala sve obećane zemlje, ako se umjesto Nila kao egipatska rijeka uzme Vadi Ariš, koji se nalazi istočnije, blizu Rafaha. F.F. Bruce piše: "Davidova sfera utjecaja sada se proseže od egipatske granice na Vadi Arišu do Eufrata; a te granice su ostale idealne granice izraelskog vladavina nakon što je Davidovo carstvo nestalo."
Međutim, moderna arheologija nije našla dokaze da su Hebrejci ikada imali toliko područje pod svojom upravom. Gudrun Krämer i Graham Iarman navode kako to proročanstvo nikada nije ispunjeno te je i danas kamen smutnje među nekim iredentističkim skupinama. Neki smatraju da je to proročanstvo kamen smutnje u postizanju dogovora u određivanju granica i rješavanju modernog palestinskog problema. Druge skupine navode kako se možda ovo proročanstvo može interpretirati tako da ne mora izričito značiti kako će Izrael obuhvaćati sva ta područja, nego da će Židovi samo živjeti na njima, u obliku dijaspore. Colin Chapman navodi: "Abraham nije pretpostavio da Božje obećanje o zemlji njemu daje pravo ukrasti ju od njenih trenutnih vlasnika...On je inzistirao na kupnji zemlje, plaćanju njene pune cijene i sklapanju pravnih ugovora u prisustvu svjedoka."
Klisa (Osijek)
Klisa je naselje u blizini Osijeka. Ono pripada gradu Osijeku kao sastavni dio. Do teritorijalne reorganizacije Republike Hrvatske, Klisa je pripadala općini Vukovar. Ono po čemu je Klisa poznata je to da se tamo nalazi Zračna luka Osijek. Za vrijeme Domovinskog rata 1991., ovo je naselje bilo okupirano od strane JNA, koja je to učinila uz pomoć srpskog stanovništva, koje je i danas većinsko u Klisi.
Kritika Biblije
Povratak židovskih ratnih zarobljenika iz Asirije
Izaija i Jeremija su proricali da će zarobljeni Židovi, koji su odvedeni u Asiriju 722. pr. Kr., vratiti u Izrael. To se nikada nije dogodilo. Nakon asirijskog osvajanja, deset izgubljenih plemena Izraela su vjerojatno asimilirani, ostali tamo živjeti te nestali iz povijesti. Za razliku od kraljevstva Juda, gdje su se Židovi vratili nakon babilonskog egzila, deset plemena Samarije nikada nisu dobili dozvolu vratiti se natrag. Asirija je u međuvremenu nestala te se danas nalazi na području Iraka.
Drugi dolazak
Isus Krist govori sljedeće o svojem drugom dolasku:
Klisa (Osijek)
Obrazovanje
U selu djeluje istureno odjeljenje bobotske osnovne škole.
Kritika Biblije
Drugi dolazak
Međutim, neki primjećuju da će se njegov drugi dolazak dogoditi još tijekom njegovog naraštaja pošto spominje "naraštaj ovaj". Robert G. Ingersoll primjećuje kako Isus nikada nije sam ništa zapisivao niti je igdje u Novom zavjetu zabilježeno da je naredio da se zapiše nešto što je sam rekao, te navodi da je razlog tome što su svi ubrzo očekivali kraj svijeta. Prema njemu, svi su očekivali da će se Isus vratiti još u 1. stoljeću.
Klisa (Osijek)
Sport
U Klisi je postojao nogometni klub Vranduk.
Dār as Salām, Taiz
Dār as Salām je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 538 m.
Gaj Julije Cezar (prokonzul)
thumb|200px|Gaj Julije Cezar u "Promptuarii Iconum Insigniorum "
Gaj Julije Cezar (Gaius Julius Caesar, cca. 140. pne. - 85. pne.) bio je rimski plemić i političar iz doba kasne Republike, najpoznatiji kao otac Julija Cezara.
Cezar je bio oženjen za Aureliju Kotu, s kojom je imao dvoje djece - sina Julija i kći Juliju. Njegova sestra je, pak, bila udana za popularskog vođu Gaja Marija čijoj je stranci i sam pripadao. Brat Sekst je, pak, izabran za konzula godine 91. pne.
Cezarov cursus honorum, odnosno politička karijera je poznata, iako historičari ne mogu odrediti precizne datume. Počeo je kao komesar kolonije Cercina, potom je bio vojni tribun, kvestor, pretor, a na kraju prokonzul u Aziji.
Pred kraj života se posvetio odgoju svog sina, kome je kao tutora unajmio Marka Antonija Gnifona, jednog od najpoznatijih oratora svog vremena. Godine 85. pne. je iznenada umro oblačeći cipele. Oporukom je najveći dio svog imanja ostavio mladom Cezaru, ali je ono konfiscirano kada je u Rimu diktaturu zaveo Sula.
Porodica
1000px
Los Serranos (razvrstavanje)
Los Serranos ima više značenja:
El Guayabo, Hostotipaquillo
El Guayabo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Hostotipaquillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 961 m.
Lake Cassidy, Washington
Lejk Kasidi je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.415.
Las Víboras, Guerrero
Las Víboras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 232 m.
Kosmos-2204
Kosmos-2204 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2204 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, Kazahstan, 30. jula 1992. Raketa-nosač Proton je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 1400 kilograma. Kosmos-2204 je bio GLONASS navigacioni satelit.
Călărașii Vechi, Cuza Vodă
Călărașii Vechi je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Cuza Vodă.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 773 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Torero (film)
Torero je meksički crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1956. u režiji Carlosa Vele. U njemu se prikazuje slavni meksički toreador Luis Procuna. Vela, koji je, inače, borbe sa bikovima smatrao barbarskim, film je snimao pune dvije godine.
Holenberg
Holenberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Holcminden. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 475 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3255021.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Holcminden Holenberg se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Holcminden. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 220 metara. Površina opštine iznosi 7,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 475 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 65 stanovnika/km².
Kosmos-2205
Kosmos-2205 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2205 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, Kazahstan, 30. jula 1992. Raketa-nosač Proton je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 1400 kilograma. Kosmos-2205 je bio GLONASS navigacioni satelit.
Petriano, Pesaro e Urbino
Petriano je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 303 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 304 m.
El Chiflido (razvrstavanje)
El Chiflido ima više značenja:
Errand of Mercy
Errand of Mercy je 26. epizoda američke SF-serije Zvjezdane staze. Radnja prikazuje kako tokom diplomatske krize između Ujedinjene Federacije Planeta i Klingonskog Carstva USS Enterprise odlazi na planetu Organia kako bi spriječio da ona i njeno naoko primitivno stanovništvo bude anektirano od Klingonaca, te kako se pri tome ispostavi da Organijanci iz nekog razloga ne žele pružiti otpor osvajačima. Erand of Mercy je poznata kao prva epizoda u historiji Zvjezdanih staza u kojoj se pojavljuju Klingonci. John Colicos, koji je tumačio lik klingonskog zapovjednika Kora, istu je ulogu četvrt vijeka kasnije ponovio u nekoliko epizoda serije Star Trek: Deep Space Nine.
Zaglavica
Zaglavica može označavati:
Оснић
Оснић је насеље у Србији у општини Бољевац у Зајечарском округу. Према попису из 2002. било је 1340 становника (према попису из 1991. било је 1668 становника).
Демографија
У насељу Оснић живи 1121 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 46,0 година (44,4 код мушкараца и 47,6 код жена). У насељу има 380 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,53.
Cerro Yucundoco, San Pedro Jicayán
Cerro Yucundoco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Jicayán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 167 m.
This Gun for Hire
This Gun for Hire (u bivšoj Jugoslaviji distribuiran pod naslovom Unajmljeni revolver) je američki crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1942. u režiji Franka Tuttlea. Temelji se na romanu A Gun for Sale britanskog pisca Grahama Greenea. Naslovni lik, koga tumači Alan Ladd, je profesionalni ubica koga, nakon što je likvidirao jednog ucjenjivača, prevari njegov poslodavac (koga glumi Laird Cregar). Radnja prikazuje kako se ubica nastoji osvetiti svojim poslodavcima povezanim sa kemijskom industrijom dok ga istovremeno istražuje policija na čelu sa detektivom (čiji lik tumači Robert Preston), a čija će djevojka (čiji lik tumači Veronica Lake) doći u opasnost.
This Gun for Hire je snimljen nedugo nakon ulaska SAD u drugi svjetski rat, a što se odrazilo na scenario koji koristi motiv petokolonaške sabotaže. Film je, pak, doživio veliki uspjeh, ali je njega najviše iskoristio Alan Ladd, koji je usprkos toga što je naveden kao četvrto ime na špici, ostavio najbolji dojam i poslije postao velika hollywoodska zvijezda. Suvremeni kritičari su ga zbog atmosfere, stila i moralno dvojbenog protagonista smatrali jednom od preteča ili ranih primjera film noira.
Godine 1958. je James Cagney režirao remake pod naslovom Short Cut to Hell, a 1990. je snimljena i verzija u obliku TV-filma.
New Troy, Michigan
Nju Troj je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 497.
Acija Balba Cezonija
Acija Balba Cezonija (Atia Balba Caesonia, 85. pne. - august/septembar 43. pne.) je bila rimska plemkinja u doba kasne Republike, najpoznatija kao majka prvog cara Augusta.
Acija je bila kći Julija Cezarove sestre Julije Cezaris, te pretora Marka Acija Balba po kome je dobila ime.
Acija se prvi put udala za Gaja Oktavija, rimskog senatora i guvernera Makedonije. S njim je imala sina Oktavijana - kasnije poznatog kao August - i kći Oktaviju Mlađu, buduću suprugu Marka Antonija. Godine 59. pne. muž joj je preminuo na putu za Rim. Ponovno se udala za Lucija Marcija Filipa, koji je kasnije bio poznat kao Cezarov pristaša. Filip i Acija su pažljivo odgajali svoju djecu.
Prema Tacitu se Acija isticala svojom pobožnošću i skromnošću, a Svetonije navodi kako je pred Oktavijanovo rođenje imala brojne neobične snove i vizije, koje joj je Nigidije Figul protumačio kao znak da će se roditi "vladar svijeta".
Nakon što je Cezar odredio Oktavijana za svog nasljednika, Acija ga je, zabrinuta za njegov život, bez uspjeha pokušala nagovoriti da se odrekne te časti. Umrla je za vrijeme sinovljevog prvog konzulskog mandata. Filip se poslije oženio za jednu od njenih sestara.
U popularnoj kulturi
Od prikaza Acije u likovima fikcije najpoznatijim je onaj u anglo-američkoj TV-seriji Stari Rim gdje je njen lik nosio ime Acija od Julijevaca, a tumačila ga Polly Walker. Taj lik je proizvod fikcije i ima vrlo malo zajedničkog sa stvarnom Acijom, što su priznali i sami tvorci serije, ustvrdivši kako je za predložak više služio lik njene daleko zloglasnije suvremenice Klodije.
Mary Ann Müller
Meri En Miler (1819. ili 1820—18. jul 1901) bila je novozelandska aktivistkinja za ženska prava, uključujući i žensko pravo glasa. „Rečnik novozelandskih biografija“ nazvao ju je „pionirkom novozelandskog sufražetskog pokreta.
Rođena je u Londonu 1819. ili 1820. godine, a preselila se na Novi Zeland 1849. sa svoja dva sina, mada nije poznato da li je bila udovica ili je ostavila svog supruga zbog njegove okrutnosti. Dve godine radila je kao učiteljica u Nelsonu, a zatim se udala za hirurga Stivena Lana Milera, koji je takođe bio britanski imigrant. Poznato je da je njen prethodni muž preminuo pre nego što je stupila u novi brak.
Godine 1864. upoznala je britansku aktivistkinju za ženska prava Mariju Raj, koja je u to vreme posetila Novi Zeland, nakon čega je Milerova počela da se interesuje za aktivnosti feminističkih pokreta u Ujedinjenom Kraljevstvu i Sjedinjenim Američkim Državama. Takođe je počela da piše članke koji su se bavili temom ženskih prava koje je njen prijatelj Čarls Eliot, urednik novina „Nelson Egzaminer“ objavljivao u svom listu. Pisala je pod pseudonimom Femina, prvenstveno zbog toga što se njen suprug, koji je bio lokalni političar, protivio njenim stavovima.
Godine 1869. objavljuje „Apel muškarcima Novog Zelanda“, prvi pamflet ikada objavljen na Novom Zelandu, koji se bavio temom ženskog prava glasa. Milerova je iznela stav da je neophodno ženama dati pravo glasa kako bi doprinele napretku društva. Takođe je tražila ukidanje diskriminacije u zakonodavnom sistemu i apelovala na članove parlamenta da podrže borbu za žensko pravo glasa. Kako navodi „Enciklopedija Novog Zelanda“ iz 1966. njen pamflet je „doveo do značajnog interesovanja u Novom Zelandu i u inostranstvu.“ Dobila je pismo podrške i čestitke od Džona Stjuarta Mila. Iako zbog političkog položaja svog muža Milerova nije bila u mogućnosti da se javno bavi aktivizmom, sastala se sa Vilijamom Foksom kako bi u privatnosti govorili o njenim stavovima. Kako navodi Bruklinski muzej, mnoge od njenih ideja sadržane su u „Aktu o imovinskim pravima žena“ iz 1870.
Otkrila je svoj pravi identitet tek 1898. godine, sedam godina nakon suprugove smrti. Preminula je tri godine kasnije u Blenimu.
Poggio Renatico, Ferrara
Poggio Renatico je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5306 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
James I Stuart
James I. (Edinburgh, Škotska, 19. jun 1566. – Palača Theobald, Engleska, 27. mart 1625., bio je engleski, škotski i irski kralj, i prvi monarh iz Dinastije Stuart.
James je bio uspješan škotski vladar ali je vladajući u Engleskoj doživio poteškoće. Zbog svoje sklonosti autokratskom vladanja i dovođenju na dvor svojih miljenika, sa kojima je imao vrlo intimne odnose, a zbog čega se sumnjalo da je homoseksualac James je bio prilično nepopularan engleski vladar. Zbog svoje nesposobnosti u upravljanju financijama dolazio je tijekom vladavine u sukobe sa parlamentom i stvorio temelje za građanski rat koji je nastupio tijekom vladavine njegova sina Charles I. Tijekom njegove vladavine vlast je bila relativno stabilna, a vjerska politika do 1605. godine tolerantna. Bio je jedan od najintelektualnijih engleskih vladara koji je nastavio tolerantnu Elizabetinu politiku u znanosti i umjetnosti. Sam James je bio nadaren znanstvenik te je i sam napisao mnoga znanstvena djela. U šali su mu dali epitet «najmudrija budala u kršćanskom svijetu».
Djetinjstvo i vrijeme do vladavine u Škotskoj
James je bio sin jedinac škotske kraljice Marije I. i njezinog drugog supruga, Henryja Stuarta, vojvode od Albanyja, znanog kao Lord Darnley. Bio je praunuk Margarete Tudor, sestre engleskog kralja Henrika VIII.. Rodio se 19. lipnja 1566 u dvorcu Edinburgh i kao jedini Marijin sin postao je i zakoniti nasljednik škotske krune. Puno ime mu je Charles James, u čast njegovom kumu francuskom kralju Karlu IX..
Jamesova majka Marija I. i njezin suprug bili su katolici te su se tijekom vladavine suočili sa ustankom protestanatskog plemstva. Tijekom ustanka Jamesov otac Lord Darnley udružio se sa buntovnicima te ubio Marijinog osobnog tajnika Davida Rizzia.
Jamesov otac Lord Darnley bio je ubijen 10. veljače 1567. u Edinburghu, vjerojatno iz osvete zbog smrti kraljičinog tajnika Rizzia. Jamesova majka Marija ubrzo se u svibnju 1567. udala za Jamesa Hepburna, grofa od Bothwella koji je bio pod sumnjom da je počinio ubojstvo Jamesova oca. Nju je to učinilo krajnje nepopularnom pa su je protestantske pristalice u mjesecu lipnju 1567. zarobili i zatočili. U zatočeništvu je Marija I. bila 24. srpnja 1567. prisiljena abdicirati u korist Jamesa koji je u to vrijeme još bio jednogodišnje dijete.
James je u Stirlingu okrunjen kao škotski kralj James VI. 29. srpnja 1567. u dobi od 13 mjeseci. Jamesova majka Marija bila je 19. svibnja 1568. prisiljena napustiti Škotsku i izbjeći u Englesku gdje je ju je engleska kraljica Elizabeta I. ubrzo dala zatočiti. Kasnije, nakon osamnest godina od zatočenja Marija je zbog sudjelovanja u zavjeri Babington koja je htjela srušiti Elizabetu I. osuđena zbog izdaje i 8. veljače 1587. na osobito okrutan način pogubljena odrubljivanjem glave.
Kako je Marijinom abdikacijom pobijedilo protestantsko plemstvo, James je odrastao i odgajan je u protestantskom duhu. Tijekom Jamesovog djetinjstva i mladosti Škotskom je u njegovo ime vladalo nekoliko regenata. Za njegovo obrazovanje bio je zadužen škotski povjesničar i pjesnik George Buchanan uz kojega je James stekao izvrsno obrazovanje.
Vladavina u Škotskoj
Kada je posljednji Jamesov regent Lord Morton bio 1581. ubijen, James je sam, sa petnaest godina, preuzeo vlast. Tijekom samostalne vladavine u Škotskoj najveći izazov mu je bio ustanak katoličkog plemstva 1588. godine. On je doveo do jačanja protestantske Škotske crkve ali i do tolerantnog odnosa prema katoličkim buntovnicima budući da se James bojao izazivanja mogućih vjerskih sukoba u susjednoj Engleskoj u kojoj je Elizabeta I. vodila tolerantnu vjersku politiku. 1600. godine formirana je od strane grofa Gowriea katolička zavjera protiv Jamesa, no zavjera je završila neuspješno pa su zavjerenici smaknuti.
Odnosi sa Engleskom i isticanje prava nasljedstva engleske krune
Sklapanjem ugovora iz Berwicka 1586. godine između Škotske i Engleske kojim su se te dvije zemlje svojim savezništvom htjele osigurati od eventualnog napada od strane katoličkih zemalja, James i kraljica Elizabeta I. postali su saveznici. Premda je zakonski i odlukom kralja Henrika VIII. (koji se bojao da Škoti ne preuzmu englesko proijestolje) Jamesova prabaka, starija sestra Henrika VIII., Margareta Tudor, bila isključena od nasljeđivanja krune, James je istakao svoje pravo na nasljedstvo engleske krune, jer je bio Elizabetin najbliži živući rođak.
Kako je Jamesova majka i bivša škotska kraljica Marija, zbog sudjelovanja u zavjeri Babington smaknuta 8. veljače 1587. James je zakonski postao presumirani nasljednik (Heir Presumptive) što je podrazumijevalo da će James postati nasljednik ukoliko se do smrti nasljeđivanoga ne pojavi netko sa jačim pravom nasljedstva.
Vjenčanje sa Anom od Danske i Norveške
Nakon Marijinog smaknuća u Škotskoj je opao utjecaj katoličkog plemstva, a položaj protestanata dodatno je ojačan i Jamesovim vjenčanjem protestantice Ane od Danske i Norveške, kćerke danskog i norveškog kralja Fridrika II. 23. studenog 1589. u Oslu.
Ana je rodila osmoro djece od kojih je preživjelo samo troje: sin Henrik koji je umro od tifusa, sin Charles I koji je kasnije naslijedio krunu i kći Elizabeta, kasnija kraljica Češke.
Vraćajući se brodom sa vjenčanja iz Norveške James je prisustvovao suđenju nekolicini ljudi koji su bili optuženi da su čarolijom i vradžbinama digli oluiu koja je trebala potopiti kraljevski brod. Kako je u to vrijeme James bio opsjednut demonima, te i sam napisao raspravu o demonologiji, u tome periodu je u Škotskoj mnogo osoba bilo osuđeno na smrt zbog vještičarenja.
James kao engleski i škotski kralj
Nakon smrti engleske kraljice Elizabete I. 24. ožujka 1603. sastalo se kraljevsko vijeće koje je trebalo odlučiti tko će naslijediti englesku krunu. Isto je donijelo odluku da će James, kako najbliži rođak pokojne kraljice Elizabete I. naslijediti krunu. James i njegova supruga Ana su okrunjeni za kralja i kraljicu Engleske dana 25. srpnja 1603. u Westminsterskoj opatiji. Škotska i Engleska ostale su zasebne države u personalnoj uniji. Tek su se kasnije 1707., Zakonom o uniji (Act of Union) stopile u jedinstvenu državu, Kraljevinu Veliku Britaniju.
Sukobi sa parlamentom
James je vladajući u Škotskoj navikao na prilično bojažljiv i poslušan škotski parlament koji nije previše utjecao na Jamesovu vlast. No engleski parlament imao je puno veću moć nego škotski i svojim je utjecajem u mnogo navrata znao utjecati na vladavinu monarha. Kako je James u Škotskoj navikao na svoj apsolutistički način vladavine neprekidno je dolazio u sukob s parlamentom što je dijelom i obilježilo njegovu vladavinu u Engleskoj.
Prije nego je postao vladar Engleske James je napisao svoje djelo «Istinski zakon slobodnih monarhija» u kojem je isticao božansko pravo kraljeva na vladavinu a koje je potjecalo od samih kršćanskih apostola što je govorilo u prilog njegovim apsolutisttičkim opredjeljenjima kao vladara.
Kada je Jamesu umro glavni kraljevski savjetnik 1612. godine on se sam uključio u političku borbu sa parlamentom. U to doba zbog njegove loše financijske politike kraljevska blagajna je bila prazna pa je James 1614. pozvao novoizabrani parlament da izglasa nametanje novih poreza. I ovaj parlament oglušio se na kraljeve zahtjeve te nije htio ozakoniti njegove prijedloge pa je James bio ponovno prisiljen raspustiti ga. Nakon toga James je vladao bez parlamenta sedam godina.
Religijsko pitanje
Čim je James stupio na englesko prijestolje suočio se sa vjerskim sukobima u Engleskoj. Puritanci su peticijom od njega zahtijevali reformu Anglikanske crkve. James je djelomično pristao na njihove zahtjeve tako što je autorizirao novi službeni prijevod Biblije koja je kasnije bila poznata kao Biblija kralja Jamesa iz 1611.
Godine 1605. Grupa katoličkih ekstremista pod vodstvom Roberta Catesbyja urotili su se protiv Jamesa u tzv. "Izdaju prahom" te imali namjeru izazvati eksploziju u parlamentu te time izvršiti atentat na Jamesa. Zavjera je bila raskrinkana a svi njezini sudionici smaknuti.
Posljednje godine vladavine i smrt
mini|225px|Još jedan portret James Stuarta Posljednje godine Jamesove vladavine protekle su u daljnjim sukobima sa parlamentom a obilježilo ih je nekoliko događaja među kojima se naričito ističe slučaj Francisa Bacona koji je u to doba bio ministar pravosuđa te je bio optužen za korupciju zbog prodaje titula. Parlament koji je sa Jamesom bio u sukobu osudio je Bacona te je isti zatočen. James se nije suprotstavio vjerujući da će time umiriti opoziciju. No na kraju ga je James sam morao osloboditi iz zatočeništva i pomilovati.
1618. započeo je u Europi veliki sukob između protestanata i katolika nazvan Tridesetogodišnji rat. James je bio prisljen uključiti se u rat na protestantskoj strani i to stajući uz svoga zeta Fridrika (u kratkom periodu kralja Češke), a i zbog položaja Engleske kao najveće protestantske države u Europi. Iz toga razloga je u parlamentu izbio novi spor oko većih novčanih izdvajanja radi vojne pomoći Jamesovom zetu Fridriku. Kako je parlament uskratio Jamesu pomoć uvjetujući to napuštanjem sporazuma sa Španjolskom, on ga je opet raspustio.
Odnosi sa Španjolskom
Već početkom svoje vladavine godine 1604. James je sa Španjolskom sklopio Londonski sporazum kojim je završio dvadesetogodišnji rat između dviju zemalja. Kako je potkraj svoje vladavine bio suočen s težim financijskim poteškoćama James je pokušao ući u savez sa katoličkom Španjolskom tako što je jedinog sina i nasljednika Charlesa pokušao oženiti kćerkom kralja Španjolske, vjerujući da će mu to donijeti financijske koristi. Ta ženidba donijela mu je dodatnu nepopularnost u narodu, plemstvu i protestantskim krugovima. Naime, 1623., vojvoda od Buckinghama i Jamesov sin Charles, princ od Walesa, otputovali su u Madrid u pokušaju da osiguraju brak između Charlesa i španjolske princeze. Španjolski dvor je od njih tražio da Charles primi katoličku vjeru. Englesko izaslanstvo vratilo se nazad poniženo. Zatražen je rat sa Španjolskom koji si James, zbog financijskih razloga, nije mogao priuštiti.
Kraljica Anne umrla je 4. marta 1619. i pokopana je u Westminsterskoj opatiji. James je u starosti obolio od senilnosti, ali je ipak do svoje smrti držao poluge vlasti u svojim rukama te nije dozvoljavao rat za Španjolskom. Umro je u Palači Theobald 27. marta 1625. Naslijedio ga je sin Charles I.
Zanimljivost
desno|mini|150px|Zastava [[Kraljevstvo Velike Britanije|Kraljevstva Velike Britanije]] Kralj James I. dizajnirao je prvu zastavu personalne unije Engleske i Škotske kombinirajući engleski crveni križ svetog Jurja i škotski bijeli križ svetog Andrije u jedinstvenu zastavu koja je preteča i osnova današnje zastave Ujedinjenog kraljevstva.
Santa Giusta, Sassari
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
El Chihuite (razvrstavanje)
El Chihuite ima više značenja:
Kosmos-2206
Kosmos-2206 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2206 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, Kazahstan, 30. jula 1992. Raketa-nosač Proton je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 1400 kilograma. Kosmos-2206 je bio GLONASS navigacioni satelit.
Frattino, Firenze
Frattino je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
El Huérfano, Senguio
El Huérfano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Senguio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 504 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2520 m.
Italijanska Istočna Afrika
Italijanska Istočna Afrika (talijanski: Africa Orientale Italiana, akronim: AOI) bila je kratkotrajna Italijanska kolonija u istočnoj Africi proglašena 9. maja 1936. nakon italijanske pobjede u Drugom italijansko-abesinskom ratu. Kolonija se satojala od Etiopije i predhodno osvojenih kolonija Talijanske Somalije i Eritreje. Italijanska Istočna Afrika je povećana u augustu 1940. kad je dotadašnja Britanska Somalija okupirana i uključena u AOI. Ponekad se dijelom ove tvorevine smatra i Libija koja je međutim imala specijalan status - kao nezavisna talijanska kolonija - Africa Settentrionale Italiana (Italijanska sjeverna Afrika).
Historija
Ova kolonija nastala je 1936. za vrijeme mussolinijevog fašističkog režima, nakon talijanske, pobjede protiv Etiopije u Drugom italijansko-abesinskom ratu. Nakon tog su dvije dotadašnje talijanske odvojene kolonije Eritreja i Talijanska Somalija spojene zajedno s Etiopijom u Italijansku Istočnu Afriku s Adis Abebom kao glavnim gradom. Kraljevina Italija je ovu koloniju izgubila nakon sukoba sa savezničkim snagama u Istočnoj Africi u Drugom svjetskom ratu.
Režim te kolonije bio je osobito grub prema većinskom etiopskom stanovništvu, - koje se opiralo talijanskoj okupaciji i vlasti, za razliku od stanovništva Eritreje i Somalije, koje je znatno benevolentnije dočekalo Talijane. Stanje se pogoršalo 1937. nakon neuspjelog atentata na italijanskog podkralja Rodolfa Grazianija. On je osobno naredio nasilno zauzimanje manastira Debre Libanos u kojem su se sakrili atentatori, prilikom kojeg su poginuli neki monasi i monahinje, - taj manastir za veliku većinu običnih Etiopljana ima sveto značenje - tako da se nakon toga produbio jaz između Talijana i lokalnog stanovništva. Još veća mržnja na Talijane se okomila nakon njihove odmazde poznate kao Jaketit 12 nad stanovnicima Adis Abebe kad je talijanska vojska pobila hiljade stanovnika.
Fašistička kolonijalna politika u suštini se svodila na stari rimski okušani princip - divide et impera (podijeli pa vladaj) - oni su za svoje vladavine nastojali oslabiti pozicije dotadašnjih vladara Etiopije - pravoslavnih kršćana Amharaca na račun dotada potčinjenih eritrejskih muslimana Tigranja i Somalaca. Amharski teritoriji dodjeljivani su eritrejskim i somalskim governima djelomično i kao nagrada za podršku koju je eritrejska vojska (Ascari) pružila Talijanima u borbi protiv Etiopije 1936.
Mussolinijev fašistički režim imao je velike ambicije sa Istočnom Afrikom, praktički se sav bezemljaški jug Italije namjeravao preseliti u Afriku, - da tamo osnuju farme i razviju neki manji posao, ali se u realnosti malo tog uspjelo realizirati. Vrlo malo Talijana se upustilo u tu pustolovinu, i od tog malog broja većina se uputila u Eritreju, do 1940. svega 3200 talijanskih farmera naselilo se u Etiopiji, a to je bilo svega 10 % od planiranog broja. Etiopija je bila veliko razočaranje za većinu talijanskih kolonista, zbog velikog nepovjerenja lokalnog stanovništva, teških i skromnih uvjeta za život, izuzetno teškog terena i velike nesigurnosti izvan malobrojnih gradova. Za razliku od Etiopije, u Eritreji je za talijanske koloniste stanje bilo puno povoljnije, tako da se tamo naselilo oko 80,000 kolonista.
Italijanska istočna Afrika, koštala je zemlju maticu izuzetno puno, njen budžet za 1936. / 1937. iznosio je 19.136 miliona lira, jer je trebalo puno uložiti u izgradnju neophodne infrastrukture, za usporedbu cjelokupni prihod tadašnje Kraljevine Italije bio je za tu godinu samo 18.581 miliona lira. Ti troškovi osiromašili su državnu blagajnu, ali su s druge strane pomogli Kraljevini Italiji da prebrodi posljedice ekonomske krize i ima visok postotak zaposlenih. Talijani su izgradili 18794 km asfaltnih puteva po pravoj divljini, tako da je 1940 Adis Abeba bila povezana sa lukama u Asmari i Mogadišu, oni su izgradili i oko 900 km željezničkih pruga, povezali su Adis Abebu sa lukom Assab na Crvenom moru. Izgradili su prve hidrocentrale, brane i mostove po rijekama, povezali važnije gradove telefonskim i telegrafskim linijama i osnovali puno poduzeća koja su činila osnovicu privrede zemlje; "Compagnie per il cotone d'Etiopia" (industrija pamuka); "Compagnia etiopica del latte e derivati" (mliječna industrija); "Cementerie d'Etiopia" (industrija cementa); "Compagnia etiopica mineraria" (rudarska industrija); "Imprese elettriche d'Etiopia" (električna energija); "Compagnia etiopica degli esplosivi" (industrija naoružanja); "Industria per la birra dell'AOI" (pivarska industrija); "Trasporti automobilistici (Citao)" (transport). Za svoje kratkotrajne vladavine imali su planove izgradnje suvremene Adis Abebe, kao dostojne prijestolnice svoje Africa Orientale italiana, ali te planove nisu uspjeli dokraja realizirati zbog izbijanja Drugog svjetskog rata
Drugi svjetski rat
280px|right|thumb|Karta italijanske istočne Afrike, sa pet provincija 240px|left|thumb|Novčanica od 100 italijanskih istočnoafričkih [[lira]] U junu 1940., na samom ulasku Kraljevine Italije u Drugi svjetski rat, AOI je postao velika prijetnja britanskim interesima u Africi. Uspješan talijanski napad iz AOI-a preko Sudana mogao je teritorijalno povezati ovu koloniju s drugom talijanskom kolonijom Libijom, čime bi se izolirali važni položaji Britanaca u Egiptu i Sueski kanal. S druge strane, AOI je bio izoliran od Italije budući da je kolonija bila okružena britanskim snagama u Sudanu, Keniji i Britanskoj Somaliji. Dotadašnji pomorski pristup koloniji preko Sueskog kanala, bio je onemogućen jer je britanska mornarica blokirala - Sueski kanal za italijanske brodove, tako da su malobrojne pošiljke neophodnog materijala stizale zračnim putem.
Nakon pada Gondara, jedan dio italijanske vojske odlučio se za nastavak borbe i prešao na gerilsku borbu. Italijanska gerilska vojska imala je oko 7000 vojnika koji se nisu htjeli predati Saveznicima. Oni su skoro dvije godine čekali na dolazak udruženih italijansko-njemačkih snaga pod vodstvom Rommela, ali se nakon njegova poraza kod El Alameina (5. novembar 1942.), njihova nada rastopila poput mjehura od sapunice - tako da je njihov želja za daljnom borbom odtada znatno zamrla.
Administracija
Amhara, Galla e Sidama, Harar i Šoa prije su bili dijelovi Etiopskog Carstva.
Burgess Meredith
Oliver Burgess Meredith (16. novembar 1908 – 9. septembar 1997.) bio je američki glumac poznat po raznovrsnosti svojih uloga. Najpoznatiji je po ulozi Mickeya Goldmilla, trenera Rockyja Balboe u filmovima o Rockyju te Pingvina u TV-seriji Batman. Takošer je nastupao kao "Djed Gustavson" u filmovima Grumpy Old Men i Grumpier Old Men.
"Nakon pojavljivanja u preko 120 filmova, Rocky je moj prvi smash hit," rekao je veteran dasaka, velikog platna i televizijskih serija, Burgess Meredith, koji je ostvario veliki uspeh na polju glume tokom 60-ih godina svog života. Prepoznat kao pravo glumačko blago u drugoj polovini 20-tog veka, Meredith se prosto utopio u lik Mickeya Goldmilla, tokom jednog intervjua 1983-će godine. Rekao je: "Mickey je jedna od mojih omiljenih uloga. Sreo sam mnogo ljudi njegovog kova u svoje vreme, ljudi koje je život prebio i bacio na samo dno. Volim ga jer, uprkos svojoj ličnoj propasti, on želi da svog mladog prijatelja Rocky-a, spasi slične sudbine."
Burgess Meredith je rođen Novembra 16-og, 1909, u Cleveland-u, Ohio. Bio je najmlađi od troje dece doktora Williama Georgea Mereditha, i njegove bivše supruge Ide Burgess, a takođe i unuk Olivera Clinthusa Burgessa, osnivača prve Clevelandske Metodističke crkve. Glumački debi doživljava 1937 godine, u ekranizovanoj verziji novele „Winterset“. Nakon zapažene uloge u ovom ostvarenje, dobija uloge u filmovima „Of Mice and Men (1939)“; „Idiot's Delight (1939)“, sporednu ulogu, rame uz rame sa Clark Gableom i Normom Shearer; „Tom, Dick and Harry (1941)“, kao partner Ginger Rogers; „Madame X (1966)“ sa Lanom Turner; i „Stay Away, Joe (1968)“ sa Elvis Presleyem. Ovo je samo deo impresivne liste filmova u bogatoj karijeri Burgesa Mereditha
Umetnik, koji je na glumu gledao kao na konstantnu avanturu, bio je među prvim zvezdama koje su učestvovale u formiranju televizije. Na malom ekranu, pravio je ogromne poduhvate, preuzimajuću veliki broj ponuđenih uloga, koje su varirale od naracija u seriji dokumentarnih filmova „National Geographic“ serijala, preko uloge Pingvina u jednoj od najgledanijih serija svih vremena, "Batman", pa sve do uloge Benjamina Franklina, i revolveraša Joe-a. Njegov najpoznatiji lik iz ovog perioda, bio je i ostao „Pingvin“. U toku snimanja serije, Meredith je razvio njegov hrapavi, grubi glas, igrom slučaja: Dvadesetak godina ranije, ostavio je pušenje, ali je za ovu ulogu bilo neophodno da non-stop drži u ustima upaljenu cigaretu. Dim bi mu stao u grlu, i on bi počeo da priča takvim tonom. Da bi prikrio efekat koji je na njega ostavljao dim, ubacivao je čuveni pingvinov smeh u svakoj od ovih situacija. "Ustvari, bio je to jako čudan zvuk za jednog pingvina," rekao je Meredith. "Više sam zvučao kao nekakva patka.
La Lobera, Tala
La Lobera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tala.
Burgess Meredith
Privatni život je živeo u duhu avanture, što je preneo i na platno. Bio je kapetan jedne vojne jedinice tokom II svetskog rata i, pošto je iskusio teškoće tokom „McCarthy Ere“, bio je pravi as u borbi za ljudska prava. Burgess je takođe imao farmu konja, a bio je i predsednik „Delfin“ fondacije, koja se bavi istraživanjem komunikacione moći delfina, kitova i drugih morskih sisara. Kod kuće je imao ogroman vinski podrum, a zidovi su mu bili prekriveni njegovim slikarskim radovima.
Osvrćući se ka svojoj dugoj i šarolikoj karijeri, Burgess kaže, "Ja sam rođen kao karakterni glumac, i nisam morao da se odreknem mladosti da bi me ozbiljno shvatili. I nikada nisam bio vođa. Nikad nisam imao ni devojku. Hvala Bogu, pa je iza scene bilo potpuno drugačije!" Imao je aktivnu romantičnu karijeru. Bio je oženjen sa Helen Derby Berrien, Margaret Perry Frueauff, lepoticom Paulette Goddard (bivšom suprugom Charlija Chaplina) kao i sa Kajom Sundsten. Među mnogim nagradama (a lista je prevelika) za njegove glumačke sposobnosti, bile su i (jedna-do-druge), dve nominacije za „Oskara“, 1975 za „The Day of the Locust“ i 1976 za ulogu Mickeya Goldmilla u filmu Rocky.
La Lobera, Tala
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1466 m.