cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Borba za nezavisnost Latinske Amerike
Srednja Amerika
Za razliku od ostalih delova španskih kolonija koje su organizovale sopstvene hunte, Kapetanija Gvatemala je ostala pod španskom upravom. Velika kapetanija Gvatemala (zajedno sa Vicekraljevstvom Peru) je potvrdila vernost Centralnoj hunti u Kadizu i nastavila da šalje "patriotske doprinose" u metropolu, ali je zahtevala veći uticaj i predstavnike u Centralnoj hunti. Kad je Centralna hunta raspisala izbore za Generalne Kortese, svaki deo Kapetanije je poslao svog predstavnika. Predstavnik Salvadora je tražio osnivanje posebne biskupije, odvojene od Gvatemale, međutim, mnogi su želeli mnogo veću autonomiju.
Početkom 19. veka, bilo je više ustanaka u celoj Kapetaniji Gvatemala (koja je uključivala današnju meksičku državu Čijapas, Gvatemalu, Honduras, Salvador, Nikaragvu i Kostariku). Godine 1811. dižu se prvi ustanci u Salvadoru, u Nikaragvi, iste godine izbila su dva u Leonu i Granadi, u Gvatemali, 1813, a 1814, novi ustanci i u Salvadoru.
Kada je Meksiko proglasio nezavisnost 1821, Velika kapetanija Gvatemala je takođe proglasila nezavisnost od španske krune 15. septembra 1821, međutim ulazi u sastav novoformiranog Meksičkog carstva.
Međutim, godinu dana kasije, Meksičko carstvo se raspalo i zemlje kapetanije Gvatemale, osim Čijapasa, su formirale novu državu Ujedinjene provincije Centroamerike, jula 1823, koja takođe neće biti dugog veka - nakon građanskog rata (1839 — 1840) dolazi do njenog raspada i stvaranja država Srednje Amerike kakve danas poznajemo.
Brazil
Istorija osvajanja, kolonizacije i sticanja nezavisnosti Brazila je umnogome drugačija nego u drugim delovima Latinske Amerike. Sticanje nezavisnosti SAD i Francuska revolucija od samih početaka imaju veliki uticaj na dešavanja u Brazilu naročito među portugalskim oficirskim korom i domaćom elitom. U tom krugu okupljaju se nezadovoljnici koji planiraju pobunu protiv Lisabona iako je Portugal imala liberalniji odnos prema Brazilu nego Španija prema svojim Indijama. Godine 1797. u Baiji izbija ustanak vojske, sirotinje i robova ali on nije imao za cilj promenu političkog sistema. Promene je donela sama portugalska monarhija, sticajem okolnosti spašavajući svoj opstanak od Napoleona. Dolazak portugalskog kralja u Brazil sa brojnim plemstvom i sigurnost utočišta koje je nađeno u koloniji, u Riu, novoimenovanoj prestonici Portugalske imperije bilo je sudbonosno za Brazil. Ranije nezadovoljstvo kreola splaslo je njihovim uključenjem u novu vladu. Sprovedene su reforme sa trajnim posledicama: otvorene su luke za slobodniju trgovinu a zemlja je 1815. dobila status kraljevstva, uvedena je brazilska moneta, formirana je Brazilska banka, pojavljuju se novinska glasila a unapređeni su i nauka, prosveta i kultura. Stvorena je klima prividne nezavisnosti.
Ipak nakon Napoleonovog poraza kreoli se protive daljem boravku kralja u Riju. Separatisti Pernambuka dižu 1817. ustanak ali opet bez naročitog odjeka u društvu. Posle promena u Portugalu kralj Žoao II je 1820. napustio Rio ali je kao regenta, tj. kao predsednika vlade ostavio sina Pedra I 1821. a ovaj je odmah požurio da se proglasi za zaštitnika Brazila. Ubrzo proglašava nezavisnost Brazila 1822. godine. Merama represije potiskuje liberale. Krvoproliće je izbegnuto ali je nastavljena žestoka politička borba naročito oko Ustava iz 1824. godine kada je obnovljeno ropstvo kao ekonomska osnova privrednog sistema. Moć veleposednika, barona kafe i šećera ostala je netaknuta. Apsolutizam je delimično ograničen parlamentom i većom samostalnošću provincija ali to nije bilo dooljno opoziciji koja u većini provincija podiže ustanke 1833 — 1849 sa zahtevom uspostvljanja republike. U toj borbi učestvovao je i Đuzepe Garibaldi istaknuti borac za Ujedinjenje Italije.
Polovinom 19. veka u Brazil stiže veliki talas imigranata iz Evrope (oko 500.000 ljudi). Formiranje Republikanske partije 1883. i Konfederacije abolicionista ojačalo je opoziciju čiji pritisak primorava monarhiju da 1888. godine ukine ropstvo. Prodor liberalnih partija u najviše krugove vojske doveo je naredne godine do svrgavanja monarhije vojnim pučem bez krvi. Federativna Republika Brazil proglašena je 1889. godine i prihvaćen je nov Ustav 1891. godine.
Panama
Dana 10. novembra 1821. godine dolazi do pobune u mestu Vilja de los Santos, što označava početak borbe za nezavisnost Paname. U gradu Panama, na čelu rojalističke vojske je bio general Hose Fabrega, panamski kreol koji je uskoro prešao na stranu pobunjenika zajedno sa klerom i pomogao konomski pokret.
Dana 28. novembra 1821. godine sazvan je Otvoreni kabildo na kome je proglašena nezavisnost od Španije.
Ubrzo će Panama ući u sastav novoosnovane Velike Kolumbije.
Dominikanska Republika
Sticanje nezavisnosti Dominikanske Republike bio je proces koji je trajao gotovo više od pola veka. Nakon nekoliko neuspešnih pokušaja, Hose Nunjez Kaseres je uspeo da 1821. proglasi nezavisnost ostrva od španske dominacije, međutim, već sledeće godine (1822), Haiti je anektirao istočni deo ostrva, pod čijom će vlašću ostati do 1844. Do 1861. režim koji je poznat kao Prva Republika, bio je uzdrman internim sukobima liberala i konzervativaca kao i stalnim upadima haićanske vojske, što je dovelo do odluke da se zemlja vrati pod špansku vlast. Između 1861. i 1865. istočni deo ostrva je imao status španske provincije. Ali, zbog mnogih gerilskih napada, na kraju su se španske trupe povukle i Dominikanska Republika je dobila nezavisnost 1865. godine.
Kuba
Kuba i Portoriko su bile jedine dve kolonije u Latinskoj Americi koje su ostale pod španskom vlašću u drugoj polovini 19. veka. Nacionalna svest Kubanaca počela je da se formira tokom 17. i 18. veka, da bi se proces završio podstaknut pre svega sticanjem nezavisnosti SAD, i potom i ostalih latinoameričkih zemalja. Oružana borba za nezavisnost Kube je počela 1868. godine, sa nezvaničnom podrškom SAD, i trajala je do 1898. godine.
Prvi rat za nezavisnost protiv Španije je trajao od 1868. do 1878. godine. U toku tog rata, a i pre njega, Kuba je sve više padala pod uticaj SAD. Radnička klasa je krajem 19. veka doživela veliki razvoj. Na Prvom radničkom kongresu 1892. godine, odlučeno je da se potpomogne pokret za nezavisnost na Kubi i da se krene u konačnu borbu. Ovaj kongres je bio začetak Revolucionarne kubanske partije koju je predvodio Hose Marti u SAD.
Godine 1895. Hoze Marti, Maksimo Gomez i Antonio Maceo se iskrcavaju na Kubu sa revolucionarnom vojskom i započinju konačni rat za nezavisnost. Isprva, Španci odgvaraju oštrom represijom ali već od 1896. godine rat za nezavisnost Kube postaje internacionalni događaj u koji se uključuju i SAD i koji će kulminirati u špansko-američkom ratu koji je završen Pariskim sporazumom od 10. decembra 1898. godine, kada je Kuba stekla nezavisnost. Međutim, odmah nakon potpisivanja ovog sporazuma, SAD su okupirale ostrvo i ostale tamo da 1902. godine kada joj se priznala nezavisnost, međutim, i dalje se osećao veliki uticaj SAD koje su intervenisale na ostrvu kad god su to smatrale neophodnim. Značajna imena kubanske borbe za nezavisnost su Hoze Marti, Maksimo Gomez i Antonio Maceo.
Zemlje koje su ostale kolonije
Portoriko je tokom 400 godina bio pod španskom kolonijalnom vlašću, da bi ga 25. jula 1898. godine okupirale SAD u toku špansko-američkog rata. Pariskim sporazumom iz 1898. preostale španske kolonije su prešle u posed SAD, pa samim tim i Kuba, Portoriko i Filipini. Godine 1900. vojnu vlast zamenjuje civilna. . Godine 1917. Portorikanci dobijaju državljanstvo SAD. Godine 1952. Portoriko postaje ostrvska američka teritorija sa komonveltskim statusom, koji ima i dan danas.
Katolička crkva i borba za nezavisnost
Katolička crkva je bila na strani španske monarhije. Pape Pije VII i Lav XII činili su sve što je u njihovoj moći da spreče odvajanje kolonija od metropole. Umerenije držanje crkva ispoljava tek od 1823. godine posle međunarodnog priznanja suverenosti novoformiranih država. Ovaj, elastičniji odnos prema promenama bio je u funkciji potrebe da se zadrži uticaj na vernike. U kasnijem periodu crkva osporava pravo patronata države, odnosno pravo predlaganja crkvenih velikodostojnika. Drugi problem se ticao priznanja crkve i njene uloge u svetovnoj vlasti. U načelu, pravo katoličke crkve da bude državna religija nije bilo sporno. Samo se Bolivar zalagao za razdvajanje države i crkve. Svi ostali oslobodioci i prvi ustavi proklamovali su za državnu religiju katolicizam. Ipak, odvojena od Rima i Madrida crkva slabi i podređena je svetovnim vlastima. Crkva nije povratila svoju statusnu moć iz vremena pre oslobođenja.
Katolički kler u toku rata za nezavisnost duboko se podelio. Onaj niži stao je uz oslobodioce. Jedan njegov deo bio je pokretač i inspirator oružane borbe kao u Meksiku. Visoki kler, uz retke izuzetke bio je protiv revolucije.
Stav evropskih sila
Pad Napoleona izmenio je odnos snaga u Evropi. Sveta Alijansa, formirana na Bečkom kongresu imala je zadatak da povrati predrevolucionarno stanje i da ga održava. Sredinom oktobra 1822. godine održan je Veronski kongres na kome su članice alijanse većale o reakciji na dešavanja u Španiji. Britanski ministar Kening nije išao lično već je poslao Velingtona i dao mu jasne instrukcije da ne pristaje na zajedničku izjavu koja bi govorila da Španija ima pravo na vladavinu južnoameričkim kolonijama i koja bi proglasila južnoameričke revolucionare za buntovnike.
Kaning je znao da se Sveta alijansa pod kojom su se 1823. podrazumevale Rusija, Austrija, Pruska i Francuska ne zadovoljava samo gušenjem španske revolucije već da ima nameru da pošalje francuske snage u Latinsku Ameriku. Metternich i car Aleksandar I Romanov bili su saglasni sa ovim poduhvatom ali je Kaning bio izričito protiv. Slanje velikog vojnog kontigenta u Latinsku Ameriku bez britanskog pristanka bio je nezamisliv poduhvat. Metternich je pokušao da splektarenjem ugrozi Kaningov položaj u Britaniji ali mu to nije uspelo. Nakon donošenja Monroove doktrine car Aleksandar I je shvatio da se pitanje Latinske Amerike mora skinuti sa dnevnog reda. Metternich je ostao jedini pobornik reakcije u iberijskim kolonijama. Kada je 1824. predložio sveevropski kongres na kome bi bilo razmatrano pitanje Latinske Amerike Kaning se ovome energično suprostavio. Tu je Kaning izjavio da namerava da sklopi trgovački sporazum sa državom Buenos Ajres (tako se 1824. zvala Argentina). Engleske industrijalce je pridobio tvrdeći da ako se oni ne dokopaju latinoameričkog tržišta da će to učiniti SAD.
Januara 1825. Velika Britanija je zvanično priznala Argentinu, Kolumbiju i Meksiko.
Stav SAD
SAD su u početku podržale rat za nezavisnost šireći na taj način sopstveni uticaj. Sa propašću Napoleona, skoncentrisale su svoju pažnju više na preuzimanje Floride od Španije i zadržavanje Kube kao kolonije nego na borbu Latonoamerikanaca. Tim više što se u njihovom javnom mnjenju malo znalo o borbama na jugu kontinenta. Kada su evropske aspiracije prema španskim kolonijama porasle, SAD su osnažile već izrečenu strategiju Vašingtona (1796) i formulisale čuvenu doktrinu Monroa (1823) Reč je o deklaraciji predsednika Monroa u kojoj se precizira politika SAD prema evropskim pitanjima. U njoj je koncizno i jasno rečeno da SAD: Osnovno geslo te politike sadržano je u dve reči: Amerika Amerikancima. Formalno upućena Evropi Monroova doktrina je u stvari naznačila buduću ekspanzionističku politiku prema Latinskoj Americi. . U kolonijalnom položaju ostale su Kanada, Kuba, Portoriko, Holandska Gvajana, Francuska Gvajana i Mali Antili. Sama po sebi ova doktrina nije donela međunarodno priznanje latinoameričkih država ali je ubrzala njihovo sukcesivno prihvatanje kao nezavisnih država. Portugal je priznao Brazil kao nezavisnu državu nakon vojnog poraza kod Baije (1825) a Španija je to učinila tek nakon liberalne revolucije (1820). Prvo je priznala nezavisnost Meksika (1836), a zatim Ekvadora, Čilea, Venecuele i Bolivije. Ostale zemlje Evrope priznavale su novoformirane države prema potrebama svojih trgovačkih veza. .
Nadmoć SAD
Posle secisionističkog rata između severa i juga (1861 — 1865) SAD su obnovile i učvrstile svoje unutrašnje jedinstvo. Međunarodni izolacionizam i nezainteresovanost za evropska pitanja olakšao je da se ujedinjeni prostor Amerike okrene ka razjedinjenim državama Mesika, Centralne i Južne Amerike kao neprikosnoveni arbitar. Monroova doktrina štitila je interese SAD a ne i cele Amerike. Naprotiv ona je ozakonila zloupotrebu Latinske Amerike od strane samih SAD. Prva panamerička konferencija (Vašington, 1889) utemeljila je i zvanično mehanizam kontrole i dominacije kasnije usavršene institucijom panamerikanizma. Zaobiđen je pozitivan prilaz međunarodnim odnosima, sadržan u načelu saradnje među jednakima kakav je zastupao Bolivar.
Neostvaren san
Ideja jedinstva Amerike ostala je san njenih oslobodilaca pre svega Bolivara. Bolivar je pokušao da svoju ideju sprovede u delo na Kontinentalnom kongresu sazvanom u Panami 1826. godine. On je bio kulminacija političke volje o jedinstvu i bratimljenju Amerike posle 15 godina borbe i stradanja. Ideja ujedinjenja imala je mnogobrojne spoljne i unutrašnje protivnike. Najviše su se protivile evropske sile, robovlasnici sa juga SAD, Paragvaj i provincije La Plate. Podrška je stizala od Velike Kolumbije (objedinjene tri države), Perua i Bolivije koje je ujedinio Bolivar, zatim Meksika i Centralne Amerike. Panamski kongres je prihvatio Opšti ugovor o uniji i konfederaciji ali su ga ratifikovale samo države Velike Kolumbije koje su bile već ujedinjene. Pokušaj sazivanja novog samita je propao.
U kasnijem periodu Latinska Amerika nije ispoljila veći stvarni interes za približavanje ili ujedinjavanje izuzev u modernom dobu preko labavih i spolja kontrolisanih političkih formi panamerikanizma i najnovijih oblika ekonomske saradnje (Latinska unija). Pojedini latinoamerički političari se na početku 21. veka zalažu sa čvršće povezivanje zemalja Latinske Amerike. Istovremeno je rasla agresivnost velikog severnog suseda. Uzajamne odnose naročito je pogoršalo oduzimanje velikih meksičkih teriorija od strane SAD. Bolivar je bio ogorčen na SAD i Evropu što su mirno posmatrali borbu za nezavisnost i uključivali se isključivo kada je njima to odgovaralo. Bolivar je govorio:
U jednom pismu je napisao:
Kritikovao je i SAD:
Istorija je brzo potvrdila njegova mišljenja. Monroova doktrina nije bila prepreka Španiji da 1829. napadne Meksiko. Britanija je zauzela 1833. Malvine uz pomoć SAD a 1835. i Belize iako je Gvatemala tražila pomoć pozivajući se na Monroovu doktrinu. U kasnijem periodu usledio je čitav niz agresija i intervencija koji nije prestajao do današnjih vremena.
Aleksandar Kerenski
Aleksandar Kerenski (2. 5. 1881. — 11. 6. 1970.) je bio premijer privremene vlade Rusije 1917 godine.
Mladost
Aleksandar se rodio 2. 5. 1881. godine u mjestu Simbirsk koje će nakon Oktobarske revolucije promjeniti ime u Uljanovsk zbog tamošnjeg rođenja Lenjina. Njegov otac Fjodor je bio učitelj koji će predavati na lokalnom fakultetu budućem komunističkom vođi. Sam Aleksandar odlazi na fakultet u Moskvu gdje po njegovom završetku dobiva diploma za obavljanje pravnih poslova i stiče revolucionarni antimonarhistički pogled. Zbog svoje lične karizme i govorničkih sposobnosti on je izabran u Dumu 1912. godine gdje ubrzo stiče opće poštovanje njegovih članova.
Preuzimanje vlasti
Tijekom Februarske revolucije zbog svoga ugleda iz parlamenta Aleksandar uspijeva biti izabran na položaj zamjenika predsjedavajućeg Petrogradskog Sovjeta. Zahvaljujući toj narodnoj popularnosti on se tada nameće novoj privremenoj vladi koja ga postavlja na poziciju ministra pravosuđa. Ta nova pozicija ga je odmah stavila u sukob sa Sovjetom pošto su njeni predstavnici imali zabranu ulaska u novu vladu. Ambicioznom Kerenskom to nije bio problem pošto vatrenim govorom uspijeva dobiti izuzeće od pravila. Sada držeći dvije važne pozicije istovremeno on ucjenjuje vladu premijera Lavova da prekine sve pregovore s carem i ukine monarhiju u bilo kojem obliku. Našavši se pod direktnom prijetnjom nove revolucije premijer je finalno popustio 16. 3. 1917. godine.
To popuštanje u stvarnosti nije zadovoljilo Kerenskog čiji cilj od prvog dana revolucije postaje preuzimanje vlasti. U sljedećoj krizi tijekom svibnja 1917. godine on sada ponovno prijeti narodnom revolucijom i kao nagradu ovaj put dobiva mjesto ministra obrane. Iako je tu poziciju osvojio samo radi protivljenja ratu sada Kerenski zamišlja sebe kao Napoleona sjevera (ima 36 godina) i protivno volji onih koji su ga postavili priprema veliku rusku ofenzivu 1917. godine s proklamiranim ciljem učvršćivanja svojega položaja velikom vojnom pobjedom.
Premijer
Ta nova ofenziva počinje 1. 7. 1917. godine pod zapovjedništvom generala Alekseja Bruzilova ruskog velikog pobjednika iz prošle godine. Samo dan potom Kerenski uspijeva isprovocirati pad vlade nakon čega zauzima premijersku fotelju. Ta vijest povezana zajedno s onom o početku nove ofenzive dovodi 3. 7. do pokušaja preuzimanja vlasti od strane boljševika. Poslije dva dana borbi ovaj pokušaj "srpanjske" revolucije novi premijer uspješno guši zatvarajući u zatvor veliki broja njihovih važnijih pripadnika, dok sam Lenjin u potpunoj depresiji bježi na teritorij Finske. Kao posljedica tih događaja u Petrogradu i gubitaka tijekom napada na opće iznenađenje generala obje zaraćene strane ruski vojnici su se odbili dalje boriti. Kada je počeo protivnički protunapad 18. 7. 1917. godine ruska vojska započinje svoj bjeg bez borbe koji traje cijelih 240 kilometara.
Završni akt političke karijere brzopletog Kerenskog počinje ubrzo nakon ovog vojnog debakla. Nemajući povjerenja u lojalnog monarhistu Alekseja Bruzilova on ga smjenjuje s pozicije vrhovnog zapovjednika vojske u kolovozu samo da bi na njegovo mjesto postavio generala Kornilova. Uvidjevši svoju grešku već u rujnu on naređuje smjenu Kornilova što ovaj ne prihvaća i odlučuje sa svojom vojskom marširati na Petrograd. Kako bi se od njega obranio Kerenski sada pušta iz zatvora boljševike i daruje oružje njihovim simpatizerima za obranu grada. Na kraju gotovo bez ispaljenog metka ovaj pokušaj državnog udara će propasti, ali kao njegova posljedica boljševici su sada bili naoružani što će ubrzo i iskoristiti.
U posljednjem očajničkom pokušaju zadržavanja vlasti premijer u ovim nemogućim uvjetima donosi odluku o raspisivanju izbora za ustavni parlament. Situaciju u kojoj bi se buduća vlast odlučivala na izborima 12. 11. 1917. godine je bila neprihvatljiva Lenjinu koji donosi odluku o pokretanju Oktobarske revolucije. Pod njegovim vodstvom boljševici 25. 10. 1917. godine ( ruski kalendar, po našem 7. studeni ) osvajaju Petrograd. Sljedeći dan Kerenski koji je na vrijeme pobjegao pokušava napasti s lojalnim trupama iz smjera Pskova prema glavnom gradu. Kada taj napad propada znajući što se dogodilo on počinje bježati bez zaustavljanja sve do Francuske.
Krivnja
Do kraja svoga dugog života Kerenski je za Oktobarsku revoluciju krivio svih osim sebe. Njegov glavni krivac najčešće je bio general Kornilov koji ga je pokušao oboriti u rujnu. S tim pogledom na stvari praktički nitko drugi u cijelom svijetu se nije slagao s njim. U stvarnosti za većinu događaja iz 1917. godine Kerenski je bio kriv. On u ožujku ultimatumom tjera vladu da prisili Mihajla II. na abdikaciju. Ponovno on u srpnju ruši vladu, pokreće vojnu ofenzivu i definitivno svojim novim proglasom ukida monarhiju. Kada još u kolovozu uručuje otkaz najutjecajnijom vojnom zapovjedniku priča je već bila gotova. Tim potezima u roku od samo mjesec dana brzopleti Kerenski uspijeva protiv sebe okrenuti vojsku, monarhiste i boljševike ( koje zatvara u srpnju ). Čak i "njegova" stranka koja će ostvariti apsolutnu većinu na izborima 1917 godine dolazi na sastanak s boljševicima odmah nakon Oktobarske revolucije radi dogovora o daljnjim akcijama.
Zbog svega toga nakon smrti Kerenskog 1970. godine Ruska pravoslavna crkva odbija dati dopuštenje za njegov sprovod na crkvenoj zemlji smatrajući ga odgovornom osobom za dolazak komunista na vlastu. Kada je sličan zahtjev odbila s jednakim razlozima i Srpska pravoslavna crkva njega se pokopalo na području izvan crkvenih grobova.
Sve-trans-10'-apo-beta-karotenal 13,14-razlaganje dioksigenaza
Ovaj enzim sadrži Fe2+. Enzim iz biljke Arabidopsis thaliana takođe katalizuje reakciju enzima EC 1.13.11.69, karlaktonske sintaze.
Koin Makedonski
Za ostala značenja v. Koin
Koin (grčki Κοίνος; latinski Coenus) je bio drugi kralj Drevne Makedonije. Naslijedio je kralja Karana.
Giuleștii de Sus, Fârtățești
Giuleștii de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Fârtățești.
Ep o Gilgamešu
left|thumb|170px|Ploča epa u akadianskom jeziku
Nastanak
Književnost Vavilona i Mesopotamije uopće, bila je vrlo bogata. Iz tog perioda su pronađeni mnogi epovi, legende, mitovi, himne bogovima, psalmi, bajke, basne, poslovice i pripovijetke.
Najsavršeniji među epovima je ep o Gilgamešu. Za razliku od junaka iz Grčke ili Keltičke mitologije, junak iz Epa o Gilgamešu bio je historijska ličnost, kralj koji je vladao Sumerskim gradom-državom Urukom oko 2700. pne. Nastao je oko 1700. godine prije nove ere. Neki njegovi dijelovi nastali su mnogo ranije, a i cio ep je vjerovatno stariji, samo mu je oko navedene godine dat cjelovit oblik. Ep je napisan u akkadianu, babilonskom jeziku i sastoji se od 12 ploča (pjevanja) pa je prema tome i najveći. Ploče imenuju svog autora kao Sin-Leqi-Unninni, što znači:' Bog mjeseca, prihvati moju molitvu'.
Gilgameš je bio skroz zaboravljen do viktorijanskog doba. Engleski putnik, Austen Henry Layard, je 1839. iskopao više od 25.000 glinenih ploča iz ruševina Ninive. Henry Rawlinson je počeo prevoditi te ploče, prvo u Bagdadu a onda u Britanskom muzeju. Kada je Rawlinsonov učenik George Smith preveo jedanaesu ploču Epa o Gilgamešu, na engleski 1872, izazvao je veliku senzaciju. Razlog tome je bio što je u toj ploči bilo opisan potop i spašavanje jako slično onome što je opisano u Bibliji (Utnapištim je u Gilgamešu napravio brod, a u Bibliji Noa). Nekoliko godina poslije, i durge su ploče prevedene. Ipak, dvadeset posto epa nije završen, jer neki dijelovi ploča nisu pronađeni ili su oštečeni.
Zanimljivo je da ime Gilgameš,kako je utvrdeno, znači «otac-junak« ili »stari čovjek-junak«. Enkidu, pak, u poemama koje prethode ninivskoj verziji nije saborac i prijatelj Gilgamešov več njegov sluga. Značenje njegovog imena tumači se na razne načine, kao »gospodar brana i kanala«, kao »gospodar rita i močvare«, ili kao »stvorenje boga Ea(Enkija)«.
Radnja
Prolog epa govori uopće o Gilgamešu, koji je bio jedna trećina čovjek a dvije trećine bog. Gilgameš se opisuje kao jako lijep i mudar čovjek koji je gradio prelijepe hramove i velike gradske zidine. Međutim, i pored njegovih vrlina, kada je počeo svoju vladavinu bio je despot. Gilgameš je radio razne grozote svom narodu (npr. silovao je svaku ženu koja bi mu se svidjela). Bogovi su uvidjeli patnju Gilgameševog naroda i stvorili su Enkidua, čovjeka divljine, koji je bio ravan Gilgamešu.
Enkidu je bio divlji čovjek. Kada ga je jedan lovac ugledao u divljini doveo mu je svećenicu iz Ištarinog hrama da bi ga vratio u civilizirani svijet (tada se vjerovalo da seks i žene djeluju smirujuće na ljude divljine). Enkidu je stvarno postao normalan čovjek. Kada je saznao šta Gilgameš radi svome narodu, otišao je u Uruk i našao Gilgameša. Nakon što su se tukli čitavu noć, sprijateljili su se. Odlučili su zajedno ići u avanture.
Oni prvo odlaze u zabranjenu šumu da posijeku drva. Tu ih napada čudovište Humbaba, kojeg pobjeđuju. Pri povratku u Uruk, nakon što je odbio imati ljubavne odnose s božicom, bore se i pobjeđuju nebeskog bika poslanog s neba. Bogovi odluče kazniti Enkidua. Enkidu umire, a Gilgameš je emocionalno slomljen. Nakon toga Gilgameš odlazi u potragu za besmrtnošću. Ne uspijeva je dobiti i umire kao smrtnik.
Radnja po pločama
thumb|250px|Gilgameš - statua
Jezik i stil
Jezik epa odlikuje se tzv. biblijskim tonom, no on je zapravo tek kasnije prenesen u judejsku književnost. To se isto desilo i sa pričom o potopu, koja je objavljivanjem u ovom epu uzbudila cio naučni svijet. Epska ponavljanja u njemu vrlo su značajna. Često imaju svrhu da naoko primitivnim ponavljanjem jasnije predoče trajanje vremena u kome se neki jednolični događaji zbivaju (zabijanje 120 stubova u plićake smrti, Gilgameševo putovanje mračnim klancem i dr.)
Cio ep mogli bismo podijeliti na dva dijela: čovjek prema spoljašnjem svijetu i čovijek prema unutrašnjem svijetu. U prvom dijelu epa (od 1. do 7. ploče) treba istači prijateljstvo između slavljenog junaka Gilgameša i poludivljeg čovjeka polja i stepe Enkidua. Jedini predstavnici zla su čarobni nebeski bik i Humbaba, čuvar cedrove šume i Ištar koja u sumerskoj istorij izaziva sva zla i ako je ona boginja plodnosti. Njih pobijeđuju oba prijatelja, što s etičke strane predstavlja simbol pobijede dobra nad zlom. Osim ove dvije borbe u epu nema krvavih ratovanja-menstruacija, svojstvenih mnogim epovima. U dobro konstruisanoj gradaciji ep dostiže svoj vrhunac opisom smrti prijatelja Enkidua (8. ploča). Preokret koji se tim putem dešava u duši Gilgameša, tuga za prijateljem i njegov iznenadni strah pred smrću iznesen je jednostavno, a ipak tako snažno i potresno da ove stranice pripadaju među najljepše u starijoj književnosti. One tako jasno dokazuju da su čovjeka od najstarijih dana pa sve do danas mučili isti problemi. Pitanje života, urođeni strah od smrti, težnja za besmrtnošću opisani su tako da mogu uzbuditi i današnjeg čitaoca. Ovom pločom ep mijenja karakter. On postaje human, približuje se unutrašnjem čovjeku i dobiva gotovo lirski, elegički karakter. Pravu vrhunac epa nalazimo u opisu potopa (11.ploča), koji je dat na veoma realističan način. Svojom vrijednošću ona daje epu umjetnički biljeg, uz to svojom dramatičnošću oživljuje tok radnje. Ep završava pesimistički: čovjek je nemoćan da bilo što sazna o stvarima koje ga neprestano muče, a to su pitanja o životu i smrti (12.ploča).
(Glavni) Likovi
ENKIDU- bio je prijatelj i saputnik Gilgamešu. Bogovi su ga stvorili kao divljeg čovjeka koga su odgojile životinje. Enkidu je, fizički, ravan Gilgamešu. Pošto je sa Gilgamešom ubio Humbabu i nebeskog bika, bogovi ga kažnjavaju sporom i bolnom smrću.
UTNAPIŠTIM- je kralj i svećenik u Šurapaku. Na nagovor boga, gradi veliki brod i spašava sebe, svoju porodicu i po jedan primjerak svih živih bića, od velike poplave, koja je za malo uništila sav život na svijetu. Bogovi su njemu i njegovoj ženi dali vječni život.
Citati
(Gilgameš) ...Sudbina prijatelja tako teško leži na meni, zato žurim preko polja i tražim daljine...
Impiano, Arezzo
Impiano je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Ep o Gilgamešu
Citati
(Gilgameš) ...Zar neću i ja morati da se smirim kao on i da ne ustanem dovijeka?... gilgames trazim besmrtnost
(Gilgameš) Otkada su dani započeli, ništa nije trajno.
Impiano, Arezzo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 250 m.
Macbeth (film, 1971)
Macbeth ili The Tragedy of Macbeth je britansko-američki igrani film snimljen 1971. godine u režiji Romana Polanskog. Predstavlja adaptaciju istoimene tragedije engleskog pisca Williama Shakespearea. Naslovni protagonist, koga tumači Jon Finch, je ranosrednjovjekovni škotski vojskovođa i velmoža koga njegova supruga Lady Macbeth (koju tumači Francesca Annis) potakne da ubije svog sizerena, kralja Duncana (koga tumači Nicholas Selby) kako bi zauzeo njegovo prijestolje. Radnja prikazuje kako Macbeth na prijestolju postane mučen grižnjom savjesti i paranojom te krvoprolića ne prestaju, sve do trenutka kada će i sam biti nasilno svrgnut.
Macbeth je Polanski režirao u vrijeme kada je bio pogođen depresijom izazvanom tragičnom smrću supruge Sharon Tate u masakru koji su 1969. godine počinili pripadnici Mansonove porodice. Kasniji kritičari su tvrdili da je upravo iz tih razloga za svoj projekt odabrao predložak koji se smatra najkrvavijim i najmračnijim od svih Shakespeareovih tekstova, te ga je u svojoj obradi učinio još mračnijim. To se odnosilo kako na promjene u radnji i likovima, odnosno završnicu koja sugerira kako će se ciklus nasilja nastaviti, tako i nedostatak konvencionalne muzičke podloge. Pažnju je, međutim, daleko više izazvala eksplicitnost nasilja, uključujući i scenu u kojoj se ubija Macduffovo dijete. Film se također isticao i time da se Lady Macbeth u znamenitoj sceni mjesečarenja pojavljuje potpuno gola, a što je film učinilo dodatno naturalističkim i prikazalo duševno rastrojstvo lika. Upravo zbog tih detalja je, odbivši se razodjenuti pred kamerama, ulogu odbila američka glumica Tuesday Weld, ali je zato Francesca Annis zahvaljujući njoj nastavila izuzetno uspješnu glumačku karijeru.
Antikvarijat
antikvarijat (njem. Antiquariat, prema lat. antiquarius: staretinar), trgovina starim i rabljenim knjigama, grafikama, kartama, autografima, notama i drugim publikacijama, u širem značenju starim predmetima koji imaju kulturnu vrijednost; staretinarnica. Vlasnici i trgovci u antikvarijatima zovu se antikvari. Antikvarijati se razlikuju veličinom i ponudom; mogu obasezati od malih trgovaca na buvljaku sa šarolikom ponudom raznih knjiga do bibliofilskih antikvarijata s uskom specijaliziranošću. U pojedinim zemljama antikvarijati su organizirani u nacionalna udruženja, koja okuplja Međunarodna liga antikvarnih knjižara (ILAB, International League of Antiquarian Booksellers) osnovana 1948. u Kopenhagenu.
Karan Makedonski
''Ovo je članak o polumitološkom kralju. Za ostala značenja v. Karan''
Karan (grčki:; latinski: Caranus) 808- 778. pne.) bio je, prema kasnijoj grčkoj tradiciji, prvi kralj Drevne Makedonije. Prema Herodotu je prvi kralj bio Perdika. Kralja Karana prvi spominje Teopomp
Karan, prema grčkim mitovima, potječe od kralja Temena. Kralj Temen je zajedno s još dvojicom Dorani|dorskih vođa - Kresfontom i Aristodemom - napao i osvojio mikenski Peloponez. Potom je plijen podijeljen tako da je Kresfont dobio Spartu i Meseniju, Aristodem Lakoniju, a Temen Argos. Nakon Temenove smrti, njegovi sinovi su međusobno zaratili, a na kraju je pobjedu odnio Fedon te protjerao braću. Jedan od njih je bio i Karan, koji je otišao po savjet u proročište u Delfima. Pitija mu je rekla da osnuje kraljevstvo tamo gdje se nalazi "mnogo divljači i koza". Karan je otišao na sjever, pronašao takvo mjesto i tamo osnovao grad Ajge, danas poznat kao Vergina.
Маћедонце
Маћедонце је насеље у Србији у општини Медвеђа у Јабланичком округу. Према попису из 2002. било је 236 становника (према попису из 1991. било је 337 становника).
Демографија
У насељу Маћедонце живи 202 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 48,3 година (47,0 код мушкараца и 49,6 код жена). У насељу има 86 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,74.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Eadberht III Praen
Eadberht III Præn bio je kralj anglosaksonske države Kent od 796. do 798. Njegova kratka vladavina je bila rezultat ustanka protiv hegemonije Mercije, te predstavljala posljednji period u kome je Kent postojao kao formalno i de facto nezavisna država.
Prije Eadberhta je, po svemu sudeći, Kentom neposredno od 785. do 796. upravljao kralj Offa od Mercije, a nakon njegove smrti je, prema navodima Anglosaksonske kronike Eadberht zauzeo prijestolje u Kentu. Eadberht je, prema historijskim špekulacijama, prije toga bio u egzilu u Franačkoj pod zaštitom Karla Velikog.
Ustanak je doveo do toga iz Kenta bježi pro-mercijski nadbiskup Canterburyja, Aethelheard. To je novi mercijski kralj Cœnwulf iskoristio da započne korespondenciju sa papom Lavom III, nastojeći na svoju stranu staviti Crkvu. Lav je na kraju pristao ekskomunicirati Eadberta, iskoristivši kao povod to da je Eadbert svojevremeno bio svećenik. Uz papin blagoslov je Cœnwulf napao i osvojio Kent, pri čemu je Eadberht zarobljen 798. Prema Kronici je Cœnwulf u lancima doveden u Merciju, gdje je poslije oslijepljen i odsječene mu šake, Roger od Wendovera kasnije navodi da je Coenwulf nešto kasnije pomilovao Eadberta i pustio ga na slobodu.
La Industria, Tonalá
La Industria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tonalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Madison County, North Carolina
je okrug u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 20.764, što je 1.129 (5,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Alfredo Quintana
Alfredo Eduardo Quintana Bravo (Havana, 20. ožujka 1988. – Porto, 26. veljače 2021.) bio je portugalsko-kubanski rukometni golman i reprezentativac Portugala. Visok 2.01m, Quintana je karijeru započeo na Kubi, igrajući za Ciudad Havanu, da bi od 2011. godine do smrti branio za Porto. S Portom je u šest navrata bio nacionalni prvak.
Reprezentativnu karijeru započeo je kao reprezentativac Kube, s kojom je sudjelovao na nekoliko regionalnih natjecanja, ali i na Svjetskom prvenstvu 2009. godine u Hrvatskoj. Zaključno s veljačom 2009. godine, za Kubu je odigrao najmanje 26 utakmica. U međuvremenu je preselio u Portugal i dobio portugalsko državljanstvo, tako da od 2014. godine igra za portugalsku reprezentaciju, s kojom je sudjelovao na Euru 2020. godine.
Dana 22. veljače 2021., Quintana je doživio srčani udar na treningu svog kluba, nakon čega je hitno prevezen u bolnicu, gdje je stavljen u induciranu komu. Dana 26. veljače 2021. objavljeno je kako je preminuo od posljedica srčanog udara u bolnici São João u Portu. Za sobom je ostavio suprugu i kćerku.
Ash Shujnah, Hajjah
Ash Shujnah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Pikova dama (film, 1966)
Pikova dama (Ντάμα σπαθί, translit. Dama spathi) je grčki crno-bijeli igrani film snimljen 1966. godine u režiji Georgea Skalenakisa. Po žanru je drama, a protagonistica je manekenka (čiji lik tumači Elena Nathanail) koja zajedno sa mužem (čiji lik tumači Thodoros Roubanis) odlazi na godišnji odmor. Radnja prikazuje kako je tamo zavede zaposlenik hotela (čiji lik tumači Spiros Focas), a zbog čega ona odluči napustiti muža i sa ljubavnikom se vratiti u Atenu gdje je čekaju nova iskušenja.
Ash Shujnah, Hajjah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1041 m.
El Estero, Aldama
El Estero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Paterno, Macerata
Paterno je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 399 m.
Montepagano
Montepagano ima više značenja:
RS-67333
RS-67,333 je psihoaktivni lek i istraživačka hemikalija koja se ispituje kao potencijalni brzo delujući antidepresiv, nootropik, i tretman za Alchajmerovu bolest. On ima parcijalni agonist visokog afiniteta za 5-HT4 receptor, kao i ligand za sigma receptor sa preferencijom za σ1 tip.
Montepiano
Montepiano ima više značenja:
Tirima
Tirima (grčki: ) se može odnositi na:
Watsontown, Pennsylvania
Votsontaun je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.351, što je 96 (4,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pinu, Brăești
Pinu je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Brăești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 346 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 528 m.
(R)-2-halokiselinska dehalogenaza
(R)-2-halokiselinska dehalogenaza (, 2-haloalkanoidno kiselinska dehalogenaza (nespecifična), 2-haloalkanoidno kiselinska halidohidrolaza (nespecifična), D-2-halokiselinska dehalogenaza, D-DEX) je enzim sa sistematskim imenom (R)-2-halokiselina halidohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim deluje na kiseline sa kratkim lancom, C2 do C4.
Kuran
minijatura|Kuran, sveta knjiga Islama
Kuran (arapski: أَلْقُرآن al-qur'ān - u prenesenom prijevodu "kazivanje"; takođe zvan Al Qur'a-n Al Kari-m; ili izvedeni nazivi Quran, Koran, Kuran Časni, te rijetko Alcoran) je sveta knjiga Islama. Muslimani vjeruju da je Kuran objava Božjih riječi i kulminacija Božje objave čovječanstvu, preko Božjeg poslanika Muhameda u periodu od 23 godine preko meleka (anđela) Džabraila (Jibril - Gabriel). Kuran je napisan u 7. veku
Format
Kuran se sastoji od 114 sura sa ukupno 6236 ajeta isključujući 112 bismilla koje se obično podrazumijevaju kao bezbrojne, ili 6348 uključujući i njih; tačan broj ajeta je različit, ne zbog sadržaja, nego zbog različitih metoda njihovog brojanja. Muslimani obično povezuju sure, ne sa njihovim brojevima, nego sa arapskim imenima koja su izvedena na neki način iz date sure. (Pogledajte listu imena sura.) Sure nisu poredane po hronološkom redu (po redu po kojem islamski učenjaci vjeruju da su i objavljivani) nego po drugačijem redu, prvenstveno prema veličini sura, što muslimani vjeruju da je takođe inspirisano od Boga. Nakon kratkog uvoda, Kuran nastavlja sa najdužom surom, a završava sa nekim najkraćima.
Često se zaboravlja da Islam priznaje ranije Knjige (Stari i Novi zavet) kao svoje svete knjige, s tom razlikom što ih nadograđuje novom svetom knjigom - Kur'an-om koja dolazi od istog Boga ,a objavio ju je poslanik Muhamed. Lista imena sura:
Jezik
Kuran je jedna od prvih pisanih knjiga u Arabiji. On je napisan u ranoj formi klasičnog književnog arapskog jezika, poznatog u engleskom jeziku kao "Kuranski" arapski. Postoji nekoliko ostalih primjera arapskog iz tog vremena.(Mu'allaqat, ili suspendirana oda, za koju se vjereuje da je jedan primjer arapskog jezika prije islama; ostali kažu da je kreirana poslije Muhameda Preživjelo je samo pet natpisa iz pred islamskog arapskog jezika.)
Ubrzo nakon smrti Muhameda 632. godine, Islam se proširio izvan Arabije, te osvojio znatan tadašnjeg Rimskog carstva, usled tek završenih ratova između Vizantije i Persije pod vođstvom cara Iraklija koji su ostavili za sobom veliki nenastanjen prostor i razrušene gradove. Arapi su se morali suočiti s milionima stranih osoba, s kojima su morali na neki način komunicirati. Jezik se brzo mjenjao da bi mogao odgovoriti novonastaloj situaciji, gubeći na svojoj složenosti i nejasnom rječniku. Nekoliko generacija nakon Prorokove smrti, mnoge riječi korištene u Kuranu postale su nejasne za obične ljude koji su govorili svakodnevni arapski, budući da je arapski jezik evoluirao velikom brzinom, a Kur'an i jest zapisan književnim jezikom, a ne pučkim govorom. Beduini su govorili izmjenjenim jezikom, prihvatljivo malom brzinom izgovaranja, tako da su rani arapski leksikografi njih tražili kako bi im objasnili nerazumljive riječi ili razjašnjavanju neke točke gramatike. Dijelom zbog potrebe religije da objasni Kuran slabijim govornicima, arapska gramatika i leksika su postale značajne nauke, pa je model za literarni jezik zadržao do danas taj govor iz Kuranskih dana, prije nego neki od trenutno važećih dijalektata
Muslimani smatraju Kur'an velikim i značajnim zbog njegove poezije i dotjeranosti, kao i da je ta njegova literarna perfekcija dokaz njegovog božanskog porijekla. Budući da je ta perfekcija vidljiva samo za govornike arapskog jezika, stoji kao još jedan razlog zašto se samo originalni arapski tekst smatra kao pravi Kuran. Prijevodi su smatrani manje sjajnič, radije kao tumačenjima Božjih poruka, nego li same izravne Božje objave. Tradicionalno ravnanje bprijevodima i publikacijama Kur'ana traži da objavljena knjiga ne nosi jednostavni naslov "Kur'an". Naslov uvijek mora sadržavati odredbeni pridjev (sprječavajući konfuziju sa ostalim "recitacijama", u arapskom smislu), pa zbog toga najviše izdanja Kur'ana nosi naslove poput Sveti Kur'an, Plemeniti Kur'an, Kur'an Časni i sl.
Svaki priznati znanstvenik islamske škole trebao bi moći čitati i razumijevati Kur'an u njegovoj izvornoj formi. Mnogi muslimani, djeca i odrasli, uključujući i one koji uopće ne razumiju arapski jezik niti ono što memoriraju, uče Kuran na pamet, djelomično ili u cjelini, u izvornom obliku, radi obavljanja molitve - namaza, što kod hrišćana korespondira liturgijskom obredu ili misi.
Chester, Maryland
Čester je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.167, što je 444 (11,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Montepulciano (razvrstavanje)
Montepulciano ima više značenja:
NGC 2818
NGC 2818 je rasejano zvezdano jato u sazvežđu Kompas koje se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je - 36° 37' 34" a rektascenzija 9h 16m 10,0s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 2818 iznosi 8,2 a fotografska magnituda 6,0. NGC 2818 je još poznat i pod oznakama OCl 743, PK 261+8.1, ESO 372-PN13, AM 0914-362, PN: 11.6,, '.
Tirima (makedonski kralj)
Tirima je bio treći kralj Antičke Makedonije.
Baunei, Ogliastra
Baunei je naselje u Italiji u provinciji Ogliastra, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2025 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 482 m.
Perpetuo Socorro, Cedral
Perpetuo Socorro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Cedral.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1704 m.
Pfaffenweiler
Pfafenvajler je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 50 opštinskih središta okruga Brajsgau-Hohšvarcvald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.530 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8315089.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Brajsgau-Hohšvarcvald Pfafenvajler se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Brajsgau-Hohšvarcvald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 252 metra. Površina opštine iznosi 3,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.530 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 701 stanovnika/km².
Tecomate, Platón Sánchez
Tecomate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Platón Sánchez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 319 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Montereggio
Montereggio ima više značenja:
Perdika I
Perdika I (grčki: Περδίκκας) je bio kralj Drevne Makedonije od 700. pne. do oko 678. pne.
Martin County, North Carolina
je okrug u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 24.505, što je 1.088 (-4,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Molinazzo, Lodi
Molinazzo je naselje u Italiji u provinciji Lodi, u regiji Lombardija.
Las Mercedes, Acala
Las Mercedes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Acala.
Località del Bosco, Udine
Località del Bosco je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 223 m.
Molinazzo, Lodi
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 91 m.
Cuthred od Kenta
Cuðred je bio kralj Kenta od 798. do 807. Bio je brat mercijskog kralja Cœnwulfa. Nakon što je 798. Coenwulf u Kentu skršio anti-mercijski ustanak pod Eadberhtom Praenom, postavio je svog brata za klijentskog kralja. Za vrijeme Cuthredove vladavine je ukinuta biskupija Lichfield, čime su vraćene nekadašnje teritorijalne nadležnosti kenterberijskog nadbiskupa. Cuthredova vladavina je također zabilježila prve napade Vikinga na Kent. Nakon Cuthredove smrti je Coenwulf neposredno preuzeo vlast u Kentu.
Montericco
Montericco ima više značenja:
NGC 3766
NGC 3766 je rasejano zvezdano jato u sazvežđu Kentaur koje se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je - 61° 36' 36" a rektascenzija 11h 36m 14,3s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 3766 iznosi 5,3. NGC 3766 je još poznat i pod oznakama OCL 860, ESO 129-SC27.
Putičanje
Putičanje je naselje u sastavu Općine Pirovac, u Šibensko-kninskoj županiji. Nalazi se oko 8 kilometara sjeveroistočno od Pirovca.
Ljubov Jarovaja (TV drama, 1979)
Ljubov Jarovaja je finska TV drama u režiji Viktora Turbina i Mirjam Hinberg emitirana 1979. godine. Predstavlja adaptaciju istoimene drame sovjetskog pisca Konstantina Trenjova. Radnja se događa na Krimu za vrijeme ruskog građanskog rata, a protagonistica, koju tumači Eeva-Maija Haukinen, je učiteljica koja otkriva da joj je muž bjelogardejski agent.
Putičanje
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 100 stanovnika.
Chachalaca, Nuevo Urecho
Chachalaca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Nuevo Urecho.
Muir, Michigan
Mjur je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 604, što je 30 (-4,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Stargate Universe
250px|thumb|Stargate Universe logo
Stargate Universe je vremenski poslednja znanstveno fantastična serija iz franšize Stargate koja se emitirala između 2.10.2009. i 2011. godine
Radnja i sudbina
Priča iz znanstveno fantastične franšize Stargate se temelji na vanzemljaskom uređaju, prstenastog oblika, koji stvara crvotočinu omogućavajući teleportaciju od jednog do drugog uređaja, koji se nalaze na svemirskoj razdaljini koja može biti između planeta ili brodova u najčešće istoj, ali ponekad i u različitoj galaksiji. U seriji Stargate Universe glavni likovi su izvršili hitnu teleportaciju na drevni svemirski brod kojim upravlja automatski pilot i kompjuter. Serija potom prati avanture tih likova tijekom putovanja broda pošto se oni nisu u mogućnosti vratiti na Zemlju zbog nedovoljne energije na brodu za ostvarivanje teleportacije.
‘Awaq Ghaythah, Hajjah
‘Awaq Ghaythah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Monterosso
Monterosso ima više značenja:
‘Awaq Ghaythah, Hajjah
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1039 m.
Osmond, Wyoming
Osmond je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 397.
799
Godina 799. (DCCXCIX) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. Oznaka 799. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.