cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Poli(3-hidroksibutirat-ko-3-hidroksivalerat)
Poli(3-hidroksibutirat-ko-3-hidroksivalerat) je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 222,236 Da.
Milan Mačvan
Milan Mačvan (16. novembar 1989. u Vukovaru) je srpski bivši košarkaš. Visok je 205 cm i igra na poziciji krilnog centra. Trenutno je igrač turskog Galatasaraja. Odabran je kao 54. izbor NBA drafta 2011. godine od strane Klivlend kavalirsa.
Karijera
Mačvan je počeo u juniorima FMP-a, i sa njima je započeo svoju seniorsku karijeru. Odigrao je samo pet utakmica u Jadranskoj ligi za ekipu iz Železnika, pod vođstvom Vlade Vukoičića. Mačvan nije imao profesionalni ugovor sa ekipom FMP-a, jer je bio maloletan, pa je u novembru 2007. nakon što je postao punoletan, uz minimalnu odštetu od 150,000 evra potpisao četvorogodišnji ugovor sa ekipom Hemofarma. U ekipu iz Vršca stigao je zbog trenera Miroslava Nikolića sa kojim je prethodno nastupao u mladoj reprezentaciji. U mećeuvremenu Nikolić je dobio otkaz, a klub je preuzeo njegov bivši trener iz FMP-a Vukoičić, koji se takođe nije dugo zadržao na klupi Hemofarma. U ekipi iz Vršca zadržao se tri sezone, pružajući dobre partije, i stizajući nekoliko puta do finala prvenstva Srbije, gde su bili zaustavljani od strane Partizana.
2009. godine nastupao je na Najki hup samitu u Portlandu, gde je bio proglašen za MVP-ja postigavši 23 poena, 14 skokova i 6 asistencija, vodivši selekciju najboljih juniora sveta do pobede nad amerikancima, prvi put nakon 1998. godine.
U decembru 2010. potpisuje petogodišnji ugovor sa Makabijem. U ekipi iz Tel Aviva nije imao veliku minutažu, ali je nastupao u finalu Evrolige protiv Panatinaikosa, postigavši 3 poena i 4 skoka za 12 minuta na parketu.
U oktobru 2011. godine došao je na jednogodišnju pozajmicu u Partizan. Odigrao je deset utakmica u Evroligi prosečno postižući 15,3 poena i 8,2 skoka po utakmici. Sa crno-belima je osvojio dva trofeja, Superligu Srbije i Kup Radivoja Koraća.
U julu 2012. potpisao je dvogodišnji ugovor sa ekipom Galatasaraja. Mačvanov bivši klub Makabi dobio je kao obeštećenje 250,000 evra.
Reprezentacija
Bio je član juniorske reprezentacije Srbije koja je 2007. osvojila svetsko prvenstvo u Novom Sadu, kada je proglašen za najkorisnijeg košarkaša celog takmičenja. Iste godine je sa juniorskom reprezentacijom osvojio i evropsko prvenstvo u Madridu, kada je bio član najbolje petorke prvenstva. Dnevni list Sport je na kraju godine proglasio za najbljeg mladog sportistu u Srbiji. Sa univerzitetskom reprezentacijom osvojio je zlatnu medalju na Univerzijadi 2009 u Beogradu.
Sa seniorskom reprezentacijom Srbije nastupao je na Evropskom prvenstvu 2009. u Poljskoj gde je osvojio srebrnu medalju, na Svetskom prvenstvu u 2010. u Turskoj i na Evropskom prvestvu 2011. u Litvaniji.
Murdock, Nebraska
Murdock je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 236 stanovnika.
8-Amino-7-oksononanoat sintaza
8-amino-7-oksononanoat sintaza (, 7-keto-8-aminopelargonsko kiselinska sintetaza, 7-keto-8-aminopelargonska sintetaza, 8-amino-7-oksopelargonatna sintaza) je enzim sa sistematskim imenom 6-karboksiheksanoil-KoA:L-alanin C-karboksiheksanoiltransferaza (dekarboksilacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je piridoksal-fosfatni protein.
Nukleozid-fosfat kinaza
Nukleozid-fosfat kinaza (, NMP-kinaza) je enzim sa sistematskim imenom ATP:nukleozid-fosfat fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Mnogi nukleotidi mogu da deluju kao akceptori.
Babylon, New York
Babilon je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.166, što je 449 (-3,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ergokriptin
Ergokriptin je organsko jedinjenje, koje sadrži 32 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 575,698 Da.
Narodni izborni pokret (Aruba)
Narodni izborni pokret (Movimiento Electoral di Pueblo, MEP) je socijaldemokratska politička stranka na Arubi. Od 2001. je bila na vlasti sve do 2009. kada ju je na izborima porazila demokršćanska Arupska narodna stranka. Njen vođa je bivši premijer Nelson Oduber.
Fabris, Padova
Fabris je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Goldenstedt
Goldenštet je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 10 opštinskih središta okruga Fehta. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 9.316 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3460004.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Fehta Goldenštet se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Fehta. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 27 metara. Površina opštine iznosi 88,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 9.316 stanovnika. Prosječna gustina naseljenosti iznosi 105 stanovnika/km².
East Side, Pennsylvania
Ist Sajd je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 317, što je 27 (9,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Arupska narodna stranka
'Arupska narodna stranka (Arubaanse Volkspartij/Partido di Pueblo Arubano, AVP) je demokršćanska politička stranka na Arubi. Nalazi se na vlasti od izbora 2009. godine. Njen vođa je premijer Mike Eman. Blisko surađuje sa strankom Kršćanski demokratski poziv (CDA) u Nizozemskoj.
Mike Eman
Michiel Godfried Eman (1. septembar 1961 -) je arupski političar koji trenutno vrši dužnost premijera i vodi vladajuću Arupsku narodnu stranku (AVP) (Arubaanse Volkspartij/Partido di Pueblo Arubano). Politička mu je karijera otpočela izborom u Staleže Arube. Potiče iz porodice koja je imala značajan uticaj na arupsku politiku, a čiji je član bio i prethodni premijer Henny Eman.
Domremy-Landéville
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 80 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,64 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 328 metara.
Zaleski, Ohio
Zaleski je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 278, što je 97 (-25,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Murray, Nebraska
Murray je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 463 stanovnika.
Sportski žurnal
Sportski žurnal je sportski dnevni list koji se štampa u Beogradu. Izlazi svakog dana i donosi informacije iz fudbala, košarke, odbojke, vaterpola, rukometa, tenisa, boksa, biciklizma i ostalih sportova. Štampa se na obično 28, nekada 32 strane, od kojih su 16 u boji, ćirilicom. Počeo je da izlazi 1990. godine, uoči Svetskog prvenstva u fudbalu. Početkom 2007. izašao je jubilarni 6000. broj.
Reagan County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.367.
Sportski žurnal
Pripada medijskoj kući Politika novine i magazini. Glavni i odgovorni urednik je Predrag Sarić (2011.), njegovi zamenici su Dejan Stevović i Zoran Stojadinović, tehnički urednik Sportskog žurnala je Branislav Stepanov, urednik fotografije Zoran Grebenar. Urednici sektora su Dragutin Kostić (fudbal), Predrag Miljuš (košarka), Ljubiša Ganović (međunarodni fudbal), Igor Jagličić (odbojka), Svetlana Vujčić (rukomet), Goran Bogojević (međunarodni sport) i Dušan Vasiljević (borilački sportovi).
Reagan County, Texas
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 3.367 stanovnika, što je 41 (1,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Celle-sur-Morin
Sel sir Moren je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Sportski žurnal
Prema svim relevantnim istraživanjima javnog mnjenja u Srbiji, Sportski žurnal je najtiražniji i najcenjeniji sportski dnevnik u zemlji. Odlikuje ga veliki broj informacija i izveštaja sa svih sportskih borilišta u Srbiji, zahvaljujući širokoj i gustoj dopisničkoj mreži.
Celle-sur-Morin
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 951, a gustina naseljenosti je iznosila 131 stanovnika/km².
Maurice Ravel
Široj publici, Ravel je poznat po svom orkestralnom djelu Boléro, koje je on smatrao trivijalnim i jednom ga je opisao kao "djelo za orkestar bez glazbe."
Rani život
thumb|left|200px||Ravelovi roditelji - otac Joseph Ravel i majka Marie Delouart Joseph-Maurice Ravel rođen je 7. ožujka 1875. u francuskom mjestu Ciboure. Njegova majka Marie Delouart bila je Baskijka, a njegov otac Joseph Ravel bio je švicarski izumitelj i industrijalist. Neki od izuma njegova oca dosta su značajni, kao npr. jedan od prvih primjera motora s unutarnjim izgaranjem. Nakon što su se Ravelovi preselili u Pariz, rođen je Mauriceov brat Édouard. Maurice je sa 7 godina počeo svirati klavir, a nekoliko godina poslije počeo je i skladati. Njegovi roditelji poticali su njegov glazbeni talent te ga šalju na Conservatoire de Paris. Upoznavši se 1893. godine s glasovitim skladateljem i pijanistom Emmanueleom Chabrierom, Ravel je pod dojmom tog susreta skladao Sérénade Grotesque. Tijekom studija, Ravel je zajedno sa još nekim mladim umjetnicima osnovao skupinu Les Apaches koja je bila poznata po svojim bučnim pijankama. thumb|200px|[[Gabriel Fauré.]] Na konzervatoriju mu je predavao skladatelj Gabriel Fauré i to u periodu od 14 godina. Godine 1901. napisao je svoje prvo klavirsko remekdjelo "Igra vode" posvetivši ga baš Fauréu. Tijekom studija više puta je pokušao osvojiti prestižnu nagradu Prix de Rome, ali bez uspjeha. Nakon skandala oko njegovog neosvajanja nagrade 1905. (za koju je bio favorit) napustio je Konzervatorij. Taj skandal, znan i kao Afera Ravel, uzrokovao je ostavku tadašnjeg ravnatelja Konzervatorija Théodora Duboisa.
Rad sa Djagiljevom i vrhunac karijere
Prijateljstvo koje se razvilo između Ravela, Debussya i Stravinskog, poticalo ih je na daljnje umjetničke eksperimente i prihvaćanje novih izazova. Počeli su studirati djela Arnolda Schönberga i njegovog bečkog kruga. Ravel je kasnije počeo surađivati i sa impresariom Sergejem Djagiljevom koji je na pozornici prikazao njegove balete Ma Mère l'Oye i Daphnis i Chloé. Balet Daphnis i Chloé naručio je sam Djagiljev, a jednu od glavnih uloga plesao je Vaclav Nižinski. Balet je postavljen baš uz pomoć Stravinskog i Debussyja. Iako je premijera baleta razočarala, drugo uprizorenje pokazalo je njegovu pravu vrijednost, uvrstivši ga među velike balete XX. stoljeća. Godine 1920. francuska vlada Ravelu je dodijelila nagradu Légion d'honneur, no on ju je odbio. Ubrzo se povukao na selo gdje se nastavio baviti skladanjem. thumb|left|Ravel [[1925.]] Djagiljev je od Ravela naručio djelo La Valse (1920.), izvorno nazvano Beč, no Ravel se jako naljutio na Djagiljeva jer nikad nije iskoristio tu skladbu. Kada su se Ravel i Djagiljev ponovno sreli 1925. godine, Ravel se nije htio rukovati sa Djagiljevom, pa ga je ovaj izazvao na dvoboj (prijatelji su Djagiljeva kasnije odgovorili od toga). Ravel i Djagiljev se više nikad nisu sreli.
Ravel je 1928. prvi put započeo klavirsku turneju po SAD-u. U New Yorku je dobio veliki pljesak za koji je rekao da je drugačiji nego ijedan što ga je dobio u Parizu. Najudaljeniji grad gdje je bio je San Francisco, gdje je i dirigirao tijekom jedne izvedbe njegovih orkestralnih djela. Iste te godine Sveučilište Oxford mu je dodijelilo počasni doktorat. U SAD-u je upoznao poznatog skladatelja Georgea Gershwina s kojim je kasnije postao dobar prijatelj. Ravelovo divljenje prema američkoj jazz glazbi uzrokovalo je da on u neke svoje kasnije skladbe ubaci elemente jazza.
Zanimljivo je da Ravel nije imao nijednu intimnu vezu. Neki tvrde da je bio čest posjetitelj pariških bordela, no pitanje njegove seksualnosti je unatoč tome bilo upitno. Neki govore da je bio homoseksualac, pretežno zbog njegova rada s Djagiljevom, no nikakvi dokazi i tvrdnje o tome ne postoje, tako da ta teorija nije točna. Sam Ravel jednom je prilikom objasnio zašto se nije vezao s nikim. Rekao je da je on toliki perfekcionist i da je toliko posvećen radu, da je za njega nemoguće da ostvari neku intimnu vezu s nekim. Jednom prilikom rekao je i ovo:
Ravel je smatrao da mu njegova građa može pomoći da postane avijatičar, no tijekom Prvog svjetskog rata mu nije bilo dozvoljeno da uđe u vojsku zbog njegovih godina i slabog zdravlja. No, nije odustajao, pa je u vojsku primljen kao vozač. Svoje vozilo tijekom rata nazvao je "Adelaide". Duboku bol iz ovog vremena izražava klavirska skladba "Couperinov grob" iz koje su pojedini stavci posvećeni prijateljima palim u ratu. Kad mu se pijanist Paul Wittgestain, koji je u ratu izgubio desnu ruku, požalio da nema posla, Ravel je za njega 1931. godine skladao zanosan i dirljiv "Koncert za lijevu ruku".
Ravel je napravio jednu od svojih rijetkih snimaka 1930. kada je sa Lamoureux orkestrom izveo svoj Boléro. Ravel je navodno dirigirao skupinom mladih pariških glazbenika prije svjetske premijere svog Koncerta u G sa Marguerite Long, koja je bila solistica na koncertu. Ta izvedba kasnije je izdana i na CD-u sa Ravelom kao dirigentom, no moguće je da je on bio samo nadglednik snimanja.
Bolest i smrt
Ravel je 1932. zadobio slučajan udarac u glavu tijekom vožnje taksijem koji se sudario s drugim automobilom. Ozlijeda je smatrana bezopasnom, no nedugo zatim Ravel se počeo žaliti na simptome slične afaziji, karakteristične za Pickovu bolest. Prvo se nije mogao koncentrirati, a onda niti upravljati vlastitim pokretima, nije više napisao ni jednu skladbu, a naposljetku nije mogao ni govoriti, dok je njegov mozak normalno funkcionirao. On je tada radio na glazbi za filmsku verziju Don Quijotea (1933.) u kojoj je trebao glumiti ruski Bas Feodor Čaljapin. Kada Ravel više nije mogao skladati jer nije mogao zapisati glazbene ideje koje bi imao, redatelj filma Georg Wilhelm Pabst unajmio je Jacquesa Iberta. Posljednje je godine proveo u svojoj kući ili kod najodanijih prijatelja, koji su činili sve da mu ublaže patnju.
Ravel je 1937. pristao na eksperimentalnu operaciju mozga. Nakon završetka operacije, Ravel se probudio, nazvao brata Édouarda, pao u komu i preminuo 28. prosinca 1937., nedugo nakon operacije. Maurice Ravel pokopan je u granitnoj grobnici zajedno sa svojim roditeljima na groblju u mjestu Levallois-Perret, sjeverozapadno od Pariza.
Glazbeni stil
thumb|left|450px|Ravel za klavirom. Lijevo za klavirom je pjevačica [[Éva Gauthier, a zadnji od slušatelja s desne strane je skladatelj George Gershwin. Fotografija je napravljena 7. ožujka 1928.]]
Ravel je sebe smatrao klasicistom. On je svoje nove i inovativne harmonije prezentirao oslanjajući se pretežito na tradicionalne forme. Često je maskirao sekcije svojih struktura sa prijelazima koji su maskirali početke njegovih motiva. To se jasno vidi u njegovom djelu Valses nobles et sentimentales (inspirirano Schubertovim djelima Valses nobles i Valses sentimentales) u kojem 7 stavaka počinju i završavaju bez pauze, i u njegovim komornim djelima koja su uglavnom skladana u sonatnom obliku.
Iako Ravelova glazba ima tonalna središta u to vrijeme je bila inovativna. Kako bi držao korak sa "francuskom školom" koju su predvodili Emmanuel Chabrier, Erik Satie i Claude Debussy, Ravelove skladbe su uglavnom sadržavale antičke moduse. Umjesto da koristi dur i mol Ravel je preferirao antičke ljestvice (npr. miksolidijsku i eolsku). Rezultat ovoga je da u skladana nema vodećih tonova. No, Ravelova glazba nije ovisila isključivo o modusima, već je sadržavala i proširene harmonije i zamršene modulacije izvan tradicionalne modalne prakse. Trpkost njegovih harmonija direktan je rezultat njegova simpatiziranja neriješenih appoggiatura. Njegova glazba za klavir, koja je nekad zahtijevala iznimnu vještinu sviranja, je bila nastavak listijanskog virtuoziteta. No, čak su i njegova najkompliciranija djela obilježena elegancijom i rafiniranošću. Bio je vrlo inspiriran različitim plesovima, a najdraži mu je bio menuet. Među ostale plesove koje je skladao spadaju valcer, čardaš, habanera, passacaglia i bolero.
Ravel je imao vrlo pedantne rukopise. No, ranija izdanja tih rukopisa bila su sklona greškama. Ali Ravel je pomno radio sa svojim izdavačem Durandom kako bi ih ispravio. Jednom je u pismu napisao kako je kad je provjerio svoju operu L'enfant et les sortilèges, nakon što su je mnogi izdavači više puta provjerili, mogao naći i po 10 grešaka na jednoj stranici. Svako djelo je pažljivo skladano, no Ravel je više želio da, kao i skladatelji kojima se divio, napiše veliku količinu djela. Igor Fjodorovič Stravinski je Ravela jednom nazvao "Švicarskim urarom", aludirajući na preciznost kojom je skladao svoja djela.
Glazbeni utjecaj
Ravel je bio aktivan tijekom perioda mnogih umjetničkih inovacija i diversifikacije, pa je tako profitirao od mnogih izvora, no njegova glazba se ne može lako klasificirati. Kako Vladimir Jankélévič kaže u njegovoj biografiji:
Ravelov glazbeni jezik bio je ultimativno originalan, a nije bio ni potpuno modernistički ni impresionistički. Kao i Debussy, Ravel je odbio da mu daju pridjev za koji je mislio da je rezerviran isključivo za slikarstvo.
Ravel je 1928. napisao da skladatelji trebaju biti svjesni i individualne i nacionalne svijesti. Te godine, Ravel je imao turneju po SAD-u i Kanadi gdje je imao klavirske izvedbe u velikim koncertnim dvoranama u 25 gradova. Zbog njihovog opiranja da preuzmu jazz i blues kao nacionalnu glazbu, Ravel je rekao da američki skladatelji "najviše strahuju od toga da se ne nađu konfrontirani od strane misterioznih poriva koji od njih zahtijevaju da ne poštuju akademska pravila u korist individualne svijesti. Tako ti skladatelji, kao dobri buržuji, uspoređuju svoju glazbu sa klasicističkim pravilima europske epohe."
Postoji jedna anegdota o susretu Ravela i Georgea Gershwina. Pri tom susretu, Gershwin je upitao Ravela da mu da poduku. No, prema Gershwinu, Ravel je odgovorio:
Ova anegdota jako je slična onoj kada je Gershwin pitao Schönberga da m da lekcije iz kompozicije, a ovaj je odbio pohvalivši Gershwina. (za više vidi članak Arnold Schönberg) No, ovo se moralo dogoditi prije nego je Ravel skladao svoj Boléro koji je za njega bio veliki financijski uspjeh.
Ravel je planirao skladati jedan koncert pod nazivom Zazpiak Bat, no koncert je ostao nedovršen. Sam naslov simbolizira njegovo baskijsko podrijetlo. Naziv djela u prijevodi znači Sedam su jedno, a simbolizira sedam baskijskih pokrajina i težnju Baskije da postane samostalna država. Fragmenti koji su ostali govore da je ovo djelu uvelike trebalo biti inspirirano baskijskom glazbom. No, Ravel je napustio to djelo i nacionalističke fragmente koristio u drugim glazbenim djelima.
Ravel je jednom rekao da je André Gédalge, njegov profesor kontrapunkta, imao velik utjecaj na njegove skladateljske sposobnosti. Kao orkestrator, Ravel je svaki instrument dobro proučio kako bi predvidio sve njegove mogućnosti. Upravo tome se može pripisati njegov orkestracijski uspjeh, kako svojih vlastitih, tako i djela autora kao što su Modest Petrovič Musorgski, Claude Debussy i Robert Schumann.
Izabrana djela
Za potpun popis djela, vidi Dodatak:Popis skladbi Mauricea Ravela.
Sterpara, Frosinone
Sterpara je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 268 m.
Laurel, New York
Lorel je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.394, što je 206 (17,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Walsrode
Valsrode je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Zoltau-Falingbostel. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 24.069 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3358022.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Zoltau-Falingbostel Valsrode se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Zoltau-Falingbostel]]
Vanjske veze
[[Kategorija:Problemi. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 49 metara. Površina opštine iznosi 270,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 24.069 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 89 stanovnika/km².
Međunarodna saradnja
{{partnerstvo gradova red|Kovelj
Scafa, Pescara
Scafa je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Asparaginska sintaza (glutamin-hidrolizujuća)
Asparaginska sintaza (glutamin-hidrolizujuća) (, asparaginska sintetaza (glutaminska hidroliza), glutamin-zavisna asparaginska sintetaza, asparaginska sintetaza B, AS, AS-B) je enzim sa sistematskim imenom L-aspartat:L-glutamin amido-ligaza (formira AMP). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Enzim iz Escherichia coli ima dva aktivna mesta.
Skvotiranje u Srbiji
Skvotiranje kao vid aktivizma se javlja u Srbiji početkom 2000-tih. U Beogradu nastaje nekoliko skvotova koji su služili kao društveni centri, među kojima su bili Rebel House, AKC Akcija i KUDRUC.
Pozadina
U Srbiji je do nedavno bilo uobičajeno, da svako ima krov nad glavom, ali se u vremenu “tranzicije” gradi sve manje društvenih stanova, pa je sve više ljudi primorano da žive kao podstanari. Pored toga, u Srbiji se nalazi hiljade izbeglica i prisilno raseljenih lica. Tu je, takođe, i na hiljade Roma koji žive u divljim naseljima od kartona i šper-ploče. Samo u Beogradu je do sada registrovano preko 1200 beskućnika i pored mnogobrojnih objekata u kojima već godinama, pa i decenijama niko ne živi, a najčešće su u vlasništvu državnih organa.
''“Jer, nedostatak prostora hronična je stvar u Srbiji: žrtvama nasilja nedostaju bezbedni prostori, muzičarima prostori za probe, mladima prostor slobodan od roditeljskih očiju i ušiju, ljubiteljima pasa prostor za istrčavanje njihovih ljubimaca. Istovremeno, malo gde ima toliko prostora koji je napušten. A potreba za prostorom ovde se retko artikuliše u jasnu akciju.”'' – Prostor u-lice, članak iz Danasa.
Neke neke forme skvotiranja, poput bespravnog useljenja i divljih naselja, su odavno prisutne u Srbiji. Neretko se u stanove sa nerešenim pitanjem vlasništva useljavaju izbeglice, Romi, beskućnici, socijalno ugroženi, pa i policajci , koji po službenoj dužnosti prvi saznaju kada premine vlasnik stana bez naslednika. Ipak, bespravno useljenje se nikada nije razvilo u društveni pokret, već je svaki akter zaposedanja (odnosno skvoter) težio da se o tome mnogo javno ne govori.
Preteče
Prema neproverenim kazivanjima, u Beogradu je 1997/1998. postojao skvot pored studentskog doma Penezić, koji je policija, nakon nekoliko upada, ubrzo zatvorila. U njemu su uglavnom boravili lokalni pankeri.
Takođe, u Subotici je postojala pank kuća. Pank kuća nije skvot, jer je u privatnom vlasništvu, ali je ipak na neki način javna, jer dosta ljudi prolazi i besplatno prenoći. U Subotici je to bila kuća jednog lokalnog pankera, u koju je često upadala policija. Kuća je bila na lošem glasu zbog česte upotrebe teških droga. Tamo je uglavnom odlazila pank ekipa, a nekoliko budućih beogradskih skvotera je boravilo tamo. Priča se da mu je na kraju država oduzela kuću zbog neplaćanja kirije.
U Resniku je zime 2002/2003. postojao Socijalni centar Južnog Beograda. Ni ovo nije bio skvot, jer je prostor zakupljen a ne zauzet, ali ipak je po funkciji dosta blizak skvotovima na zapadu, a pogotovo socijalnim centrima u Italiji. Prostor je iznajmila ekipa iz kraja da bi imali gde da izlaze preko zime, i plaćalo ga je zajedno oko 30 ljudi. Prostorom su zajednički upravljali i dogovarali se oko dešavanja. Postojao je i kulturni program koji je uključivao prikazivanje filmova i koncerata, tribine, diskusije, organizovanje žurki… Dolazilo je omladine iz okolnih krajeva: Miljakovca, Jajinaca, Rakovice, Vidikovca, Banovog Brda, Ripnja, Prnjavora i ostalih delova Beograda. Dobar deo ekipe kasnije učestvuje u stvaranju Kudruca.
Rebel House
Rebel House (Pobunjena kuća) je skvot koji se nalazio u Dobračinoj ulici, nedaleko od Trga Republike u Beogradu, a trajao je nekoliko meseci, od jeseni 2003. do početka 2004. Rebel Haus koja se često navodi kao prvi beogradski skvot, a dobio je ime po nadimku Saše Predića, "Rebel Mausa", koji se prvi uselio. Posle nekoliko inicijativa i akcija, dolaskom zime su se u skvot uselili narkomani, pa se stanari iseljavaju iz skvota, a narkomane ubrzo posle toga izbacuje policija.
Kuća u Proleterskih brigada
"Kuća u proleterskih brigada", kako su je skvoteri zvali, se nalazi u Krunskoj ulici preko puta sedišta Demokratske stranke i bila je skvotirana kratko vreme pre ubistva Zorana Đinđića. Taman kada je skvot trebalo da zaživi, posle ubistva premijera je zavedeno vanredno stanje i preko puta kuće se pojavljuju ljudi naoružani dugim cevima, pa skvoteri napuštaju to mesto kao rizično.
Bugarski konzulat
Napušteni bugarski konzulat se nalazi u Hilandarskoj ulici, i bio je nakratko skvotiran kao mesto za život, krajem 2003. i početkom 2004. od strane Rebel Mausa, koji je tu uhapšen zbog posedovanja veće količine marihuane.
KUDRUC
KUDRUC je bio je bio autonomni prostor omladinske potkulture u ulici Kralja Milutina 18 na Slaviji, nastao skvotiranjem jula 2004. U njemu je bilo dešavanja poput besplatne radnje (poklanjanje i razmena starih stvari), hrane solidarnosti (besplatna vegetarijanska hrana), čajdžinice, čitaonice fanzina, muzičkih radionica i mnogobrojnih žurki, a ulaz na sva dešavanja je bio besplatan. U skvotu su često noćili stranci. Posle više od godinu dana postojanja, skvot je, bez nekog posebnog razloga, napušten.
Enterprajz 2068.
Posle Kudruca, hip-hop ekipa iz Crnog bloka počinje da sređuje napušteni prostor na Adi Safari, koji su nazvali “Enterprajz 2068.” I pored nekoliko dešavanja tamo, objekat je još uvek van upotrebe.
BIGZ i AP13
BIGZ je bilo veliko izdavačko grafičko preduzeće, u čijoj zgradi preko puta beogradskog sajma od nedavno iznajmljuju prostorije mnogi beogradski stvaraoci. Tu se nalazi mnoštvo ateljea, muzičkih studija za probe i raznih prostora među kojima i AP13.
Warberg
Varberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Helmštet. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 906 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3154025.
Skvotiranje u Srbiji
BIGZ i AP13
AP13 je bio autonomni prostor u BIGZ-u, koji je bio blisko povezan sa skvoterskim pokretom. U prostoru je bio otvoren infošop, često su se održavale svirke, benefit žurke, akcije hrana ne oružje i slično.
Warberg
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Helmštet Varberg se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Helmštet. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 132 metra. Površina opštine iznosi 8,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 906 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 113 stanovnika/km².
Skvotiranje u Srbiji
Babušnica
U Babušnici se nalazi skvot koji drži pank ekipa i u koji svraćaju bendovi, koji imaju svirke u Nišu i okolini, na prenoćište.
Skvoterska letovališta
Skvoteri često letuju u divljim kampovima širom Srbije ili na crnogorskom primorju. Na crnogorskom primorju ima nekoliko divljih kampova: tvrđava Arza na Žanjicama u Bokeljskom zalivu, Kamenovo kod Budve, Zagrađe kod Sutomora, ušće reke Bojane, itd. koje većinom posećuju mladi umetnici, pesnici, filozofi, cirkusanti, žongleri, muzičari i ini.
Skvotirane bašte
Skvotirane bašte u Srbiji su duboko ukorenjen narodni običaj. Najčešće osobe koje žive u prizemljima zgrada uređuju deo zemlje ispod svog prozora.Mogli bi i ostali stanari da se udruže pa da svima bude lepo ili da plate zajedničkog baštovana
Romi skvoteri
Romi, po pravilu, skvotiraju za život, jer ih je “muka naterala”. Iako često zauzimaju napuštene prostore, ipak nisu deo šireg skvoterskog pokreta, zbog mnogih razloga među koje spadaju: kulturološke razlike, nedostatak informacija, nezainteresovanost, itd. Međutim, neki od njih koji su dolazili u kontakt sa beogradskim skvoterima su počeli sebe takođe nazivati skvoterima. Romi skvoteri iz komšiluka Kudruca trenutno žive u zauzetoj kući na Voždovcu, pored Fakulteta političkih nauka.
Poli(4-metil-1-penten)
Poli(4-metil-1-penten) je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 407,030 Da.
Sinergija
Kada je reč o srastanju podsistema u veći sistem, sinergija znači da se totalitetu sraslosti pripisuje ekstra bonus. Iako je termin prvobitno bio specifično biološki, on je dobio i šire značenje, na primer u poslovnom svetu, gde se ekstra bonus javlja na nivou integrisanih korporacija. Strogo govoreći, međutim, sinergije nisu uvek od koristi, jer u nekim slučajevima srastanje dovodi do problema koji ometaju totalitet i umanjuju njegovu efikasnost.
Postoji: Tvrda sinergija(rast prihoda) Meka sinegija (pad troškova) Finansijska sinergija (smanjenje udela kredita u vlasničkom kapitalu)
Spolni organi
Spolnim ili polnim organima nazivamo one dijelove anatomije čovjeka (i anatomije drugih živih bića) koji su uključeni/koji se koriste pri razmnožavanju i time sačinjavaju reproduktivni sustav kompleksnih organizama:
Termin genitalije rabi se vanjski (vidljivi) dio spolnih organa: za penis i mošnje kod muškaraca, odnosno za velike i male usne te klitoris u žena.
Sutomore
Sutomore je gradsko naselje u opštini Bar u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 1827 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1123 stanovnika).
Sutomore se može podjeliti na tri dijela: Polje gdje živi veći dio žitelja koje je smješteno na istočnom dijelu Spičanskog polja, obalu koja obuhvata 2km šetališta uz plažu i okolna naselja (Rutke, Brca, Nehaj, Mišići...). Glavna ulica spaja obalu i polje i u njoj se nalaze škola, vrtić, pošta i dom zdravlja.
Istorija
U Spič, region u kojem se danas nalaze Sutomore i Čanj, prvi doseljenici su stigli u XVI vijeku. Od XVIII vijeka u Spiču se nalaze dva velika vinograda: na Spičanskom Polju i u Brcama. Ovo su bili najveći vinogradi na primorju. Grad Sutomore je nastao 1882. godine kada su izgrađene prve kuće na samoj obali.
Turizam
Plaža u Sutomoru zimi|thumb|300px Početkom avgusta Sutomore ostvaruje preko 10.000 noćenja dnevno. Ovolika posjećenost privlači mlade ljude. Na šetalištu je veliki broj kafića sa živom svirkom. Kafići su smješteni na terasama koje se nalaze uz samu plažu. Terase od morskih talasa štiti kameni zid.
Demografija
U naselju Sutomore živi 1409 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,4 godina (37,8 kod muškaraca i 39,1 kod žena). U naselju ima 649 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,80.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Escitalopram
Escitalopram (Leksapro, Cipraleks, Seropleks, Leksamil, Leksam) je antidepresiv iz klase selektivnih inhibitora preuzimanja serotonina (SSRI). On je odobren od strane FDA za lečenje odraslih osoba sa kliničkom depresijom. i generalizovanim anksioznim poremećajem Escitalopram je S-stereoizomer (enantiomer) ranijeg Lundbeckovog leka citaloprama, odakle potiče ime escitalopram. Escitalopram je poznat po svojoj visokoj selektivnosti za inhibiciju preuzimanja serotonina. On poseduje tipične nuspojave SSRI klase.
Weener
Vener je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 19 opštinskih središta okruga Ler. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 15.676 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3457021.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ler Vener se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Ler. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 5 metara. Površina opštine iznosi 81,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 15.676 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 193 stanovnika/km².
Amedeo Modigliani
Amedeo Modiljani (Livorno, 12. jul 1884. – Pariz, 24. januar 1920), italijanski slikar jevrejskog porekla.
Modiljani je rođen kao četvrto i najmlađe dete u svojoj porodici. S obzirom da su bili siromašni, njegova majka je morala da prevodi poeziju i daje časove tako zarađujući novac. Godine 1898. Modiljani se razboleo od tifusa, a posle oporavka bilo mu je dozvoljeno da napusti školu i da pohađa nastave crtanja i slikanja u umetničkoj akademiji u Livornu.
Krajem 1900. njegovo zdravstveno stanje se pogoršalo. Ubrzo je dobio tuberkulozu i zimu je proveo u Napulju, zatim Kapriju i Rimu. Godine 1906. Modiljani je otišao u Pariz gde je učio crtanje u Académie Colarossi. U Parizu se upoznao sa delima Anri de Tuluz-Lotreka pod čijim uticajem jedno vreme slika ali oko 1907. otkriva dela Pola Sezana koja su ga zadivila. Tada je upoznao i nemačkog umetnika Ludviga Meidmera koji opisuje Modiljanija kao poslednjeg pravog boema. Modiljani je u toku boravka u Parizu zestoko pio, konzumirao drogu, a često su ga pratile i razne afere. 1907. nalazi svog prvog mecenu - Pol Aleksandra. Preko njega upoznaje i Brankusija, jednog od tada najpoznatijih vajara. U tom razdoblju pa sve do Prvog svetskog rata Modiljani uglavnom izrađuje kamene skulpture inspirisane afričkom umetnošću. 1910. upoznaje Anu Ahmatovu sa kojom će imati ljubavnu vezu uprkos činjenici da je ona udata. Posle godinu dana Ana napušta Modiljanija i vraća se svom mužu.
Kada je počeo Prvi svetski rat, Modiljani je pokušao da se prijavi u vojsku ali su ga odbili zbog lošeg zdravlja. U međuvremenu je slikao portrete svojih prijatelja, većinom takođe slikara: Pabla Pikasa, Dijega Rivere, Žana Kokota, Morisa Utrila, Maksa Žakoba i drugih. Ljudi su ga zvali: Modi, što se grubo moglo prevesti kao morbidan, dok su ga prijatelji i porodica često oslovljavali sa Dedo.
Godine 1914. prestao je da pravi skulpture zato što više nije imao kamena za klesanje. Iste godine je upoznao Beatris Hejstings, mladu englesku novinarku sa kojom se sprijateljio i koja će mu biti model sledeće dve godine. Ona mu je pozirala za čuvenu sliku Madam Pompadur.
Пилица
Пилица може да буде:
или
Amedeo Modigliani
U to doba je počeo da slika ekspresionističkim stilom portretisanja. Lice i vrat su izduženi, linije su fino savijene, često se ne vide zenice na očima, usne su sitne... Oseća se blaga ironija.
Godine 1916. upoznao je Leopolda Zborovskog i njegovu ženu Anu koji postaju istinski prijatelji. Modiljani ih je naslikao nekoliko puta. Tada je započeo veliku seriju aktova koji su izuzetno erotični.
Godine 1917. upoznao je devetnaestogodišnju Žan Ebutern sa kojom je počeo da živi zajedno. Postala je jedan od njegovih glavnih modela koji je naslikao više od 25 puta. 3. decembra 1917. Modiljani je prvi put izložio svoja platna aktova u galeriji „Bert Vejl“. To je bila njegova jedina samostalna izložba tokom života. Ona je izazvala veliki skandal i policija naređuje da se platna skinu sa izložbe. U proleće su Modiljani i Žan pobegli u Nicu. Tamo je nastao najveći broj njegovih dela koja kasnije postaju najpoznatija i najskuplja dela. 29. novembra 1918 Žan je rodila Modiljaniju kćer kojoj daju ime po majci Žan. 1919. su se vratili u Pariz.
Engleski kolekcionari su počeli da kupuju njegove radove nakon nekoliko uspešnih izložbi u Engleskoj. Ali Modiljani se razboleo od tuberkuloze i umro početkom sledeće godine. Dan posle njegove smrti Žan je izvršila samoubistvo ikočivši iz stana svojih roditenja na petom spratu. Pokopani su zajedno na groblju Per Lašez u Parizu.
Naper, Nebraska
Naper je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 84 stanovnika.
Streptokoke
Streptokoke su gram pozitivne bakterije loptastog oblika (koke), koje su raspoređene u vidu lanca ili niti. Pripadaju grupi fakultativno anaerobnih bakterija, nepokretne su i ne luče enzim katalazu (katalaza negativne). Na osnovu vrste hemolize (hemoliza-razlaganje ćelija krvi) podeljene su na α,β i γ hemolitičke streptokoke, a na osnovu sastava ćelijskog zida i ljegovog antigeniteta u Lensfildove grupe A-B.
Oblik i svojstva
Imaju kuglaste do elipsoidne ćelije promjera 0,5-2,0 µm, raspoređene su u parovima ili lancima različite dužine, te su gram-pozitivne, nemotilne (bez aktivnog kretanja), ne tvore spore dok neke vrste tvore sluznice. Fakultativno su anaerobni, aerotolerantni, hemoorganotrofni, fermentativni, uglavnom koristeći ugljikohidrate uz pomoć kojih pritom većinom homofermentativno tvore mliječnu kiselinu. Osim toga su katalaza-negativni i oksidaza-negativni (bez aktivnosti katalaze i oksidaze), neproteolitički (ne razgrađuju proteine).
Temperaturni raspon rasta i reprodukcije za većinu sojeva iznosi 25-45 °C, optimalno blizu 37 °C.
Pojava i učinci
Streptokoki su široko rasprostranjeni i pojavljuju se kao saprofiti u staništima koja sadrže biogenu, organsku tvar, poput biljaka i mrtvog biljnog materijala. Zbog toga i zbog njihove sposobnosti kiseljenja se koriste za konzerviranje biljnog materijala (silaža, kiselo povrće) i za proizvodnju kiselih mliječnih proizvoda poput sira i jogurta. Neki streptokoki žive u i na ljudima i sisavcima. Streptococcus vrste, koje pripadaju ljudskom mikrobiomu, se uglavnom nalaze u grlu, crijevima i genitalijama.
Neki streptokoki mogu uzrokovati blage do teške bolesti kod životinja i ljudi, npr.: Streptococcus pyogenes kao piogeni uzročnik, Streptococcus mutans kao uzročnik karijesa. Pojava streptokoka u krvi izaziva sepsu (otrovanje krvi).
Stafilokoke
Stafilokoke su gram-pozitivne bakterije loptastog oblika (koke), koje su grupisane u vidu grozdova ili jata. Postoji tridesetak vrsta stafilokoka, od koji je je najpoznatije
Streptokoke
Lensfildova klasifikacija
Mnoge streptokoke poseduju u svom ćelijskom zidu polimere ugljenih hidrata, C-supstancu. Ova supstanca se još zove i Lensfildov antigen. Na osnovu građe ovog antigena streptokoke su podeljene u grupe A-B.
Vrste
Postoje piogene (izazivaju gnojne infekcije), oralne streptokoke i enterokoke.
Stafilokoke
Osobine i patogenost
Stafilokoke spadaju u grupu mikrokoka. To su male bakterije, prečnika 1 μm, loptastog oblika. Stafilokoke su nepokretne i proizvode katalazu, enzim koji razlaže vodonik peroksid. Postoji preko 30 vrsta stafilokoka pri čemu su gore pomenute vrste patogene za čoveka. Zapravo epidermalni i saprofitni stafilokok su deo normalne bakterijske flore i samo kod pacijenata sa oslabljenim imunitetom mogu izazvati infekciju (čest su uzročnik bolničkih infekcija). Stafilokokus aureus je patogena bakterija, koja sekretuje razne toksine: alfa toksin, enterotoksine, eksfolijatin, leukocidin, toksin koji izaziva toksični šok sindrom (pogledati egzotoksini), ali može i direktnim prodorom u organizam da izazove razne infekcije. Enterotoksini stafilokoka su čest uzrok intoksikacija putem hrane, jer su stabilni na toploti (kuvanjem hrane 15-30 minuta na 100 °C se ne razgrađuju). Stafilokokus aureus često izaziva zapaljenje lojnih žlezda ili grupe lojnih žlezda (furunkul i karbunkul), sinuzitis, infekcije rana, zapaljenje srednjeg uha, osteomijelitis (zapaljenje koštane srži i koštanih kanalića) itd. Posebna grupa ovih bakterija, meticilin rezistentni stafilokokus aureus-MRSA razvila je veoma jaku otpornost na antibiotike, tako da samo nekoliko antibiotika deluje na ove bakterije.
Nela Eržišnik
Nela Eržišnik (Banja Luka, 18. lipnja 1922. - Volosko, 14. kolovoza 2007.), hrvatska komičarka, rođena pod imenom Nevenka Maras, a potom uzela ime Marija Blažević.
Djetinjstvo i mladost
Rodila se u obitelji Ivana i Matilde Marasa u Banja Luci.
Djetinjstvo je provela u Gospiću i Otočcu, gdje je završila pučku školu i tri razreda gimnazije. S obitelji se preselila u Zagreb 1935., gdje je završila gornjogradsku gimnaziju. Kao mlada djevojka u doba NDH radila je u glavnoj pošti u Jurišićevoj ulici. Poslije Drugog svjetskog rata završila je 1948. studij glume na Zemaljskoj glumačkoj školi u Zagrebu.
Glumačka karijera
Filmsku karijeru počela je 1950-ih i 1960-ih godina kao filmska glumica u hrvatskim filmovima „Sinji galeb (1953)“, „Jubilej gospodina Ikla (1955)“, „Ne okreći se, sine“, „Svoga tela gospodar (1957)“, „Samo ljudi (1957)“, „H-8“, „Signali nad gradom (1960)“, „Martin u oblacima (1961)“, „Breza (1967)“.
Komičarka
Krajem pedesetih godina u humorističnoj emisiji Radio Zagreba "Porodica Veselić" javlja se kao kućna pomoćnica Marica Hrdalo, čiji lik razvija i u drugim radioemisijama (Veselo veče, Vesela revija) i javnim nastupima, te kao obična, jednostavna žena komentira aktualnosti u zemlji i u svijetu te stiče osobitu popularnost. Drugi lik koji je paralelno tumačila bila je lička seljanka tetka Ika (Ikača). Kao komičarka obišla je mnoge krajeve i zemlje te imala velik broj susreta s publikom. Među njezinim poštovateljima bio je i Josip Broz Tito.
Zanimljivosti
Za vrijeme Domovinskog rata podržavala je obranu Hrvatske. Početkom 2000-ih privukla je pozornost otvorenim pismom što ga je poslala Miodragu Petroviću Čkalji, srpskom komičaru, kad je čula da ovaj njezin kolega i komičarska legenda nekadašnje Jugoslavije trpi krajnje siromaštvo kao zaboravljeni umirovljenik.
2003. objavljena je njezina autobiografska knjiga „Moja tri života“.
Nagrade
2006. je dobila nagradu 3. nagradu Dubravko Horvatić, za memoarsku prozu objavljenu u Hrvatskom slovu 2005. godine.
Charles Wheatstone
Ser Čarls Vitston (Gloster, 6. februar 1802 — Pariz, 19. oktobar 1875) je bio britanski naučnik. Igrao je važnu ulogu u razvoju telegrafa, čije je funkcionisanje delom zasnovano i na principu Vitstonovog mosta koji je prvi izumeo Semjuel Hanter Kristi.
Život
Čarls Vitston je rođen 6. februara 1802. godine u blizini Glostera. Pohađao je najpre lokalnu seosku školu u blizini Glostera, nakon koje je pohađao nastavu u nekolicini škola širom Londona. Jedna od tih škola se nalazila u Keningtonu u kojoj se istakao svojom sposobnošću brzog učenja. Kao dečak, bio je veoma stidljiv i osetljiv, i umesto jurnjave sa ostalom decom - sklon povlačenju na tavan i druženje sa sopstvenim mislima. Kada je napunio četrnaest godina postao je šegrt svog ujaka i imenjaka, koji se bavio proizvodnjom i prodajom muzičkih instrumenata, ali je pokazao skromno interesovanje za zanatstvo i preduzetništvo, obzirom da je više voleo da proučava knjige. Njegov otac ga je ohrabrivao u tome i kasnije ga odvojio od ujaka.
Sa petnaest godina, Vitston je prevodio francusku poeziju, i napisao dve svoje pesme, od kojih je jednu posvetio svom ujaku, koji je tu pesmu i objavio, ne znajući pritom da je autor njegov sestrić. Neki od njegovih stihova postali su moto Bartolocijevih gravura.
Niskog rasta za svoj uzrast, lepog lica i inteligentnih plavih očiju, on je često posećivao novinski kiosk u blizini mesta Pal Mal koje je tada bilo oronula i nepopločana varoš. Većinu svog džeparca trošio je na kupovinu knjiga koje su mu se dopadale, bile one bajke, istorijska, ili naučna štiva. Jednog dana, na iznenađenje prodavca knjiga, on je strasno zatražio knjigu o otkrićima naučnika Volte vezanim za elektricitet, ali pošto nije imao dovoljno novca on je založio svoj novac plativši kaparu za knjigu. Knjiga je bila napisana na francuskom jeziku tako da je ponovo bio u obavezi da štedi dok ne sakupi dovoljno novca za rečnik. Kada je konačno počeo sa čitanjem knjige, počeo je da, uz pomoć svog starijeg brata Vilijema, izvodi eksperimente opisane u knjizi uz pomoć kućne, ručno napravljene baterije, i to u sudoperi koja se nalazila iza kuće. Tokom konstruisanja baterije, dečacima je ponestalo para za kupovinu neophodnih bakrenih ploča. Tada su pri sebi imali samo nekoliko bakrenih novčića. U tom trenutku, Čarls je došao do izvanredne ideje, obzirom da je i bio inspirišući duh ovih eksperimenata: Moramo iskoristiti same novčiće, rekao je, tako da je baterija uskoro bila završena.
12. februara 1847. godine, Vitston se oženio. Njegova supruga je bila ćerka trgovca iz grada Taunton, zgodne spoljašnjosti. Ona je preminula 1866. godine ostavljajući za sobom petoro dece o kojima se nadalje brinuo sam Čarls. Njegov porodični život je bio povučen i skroman.
Iako je u javnosti bio rezervisan, Vitston je u privatnom životu bio otvoren i pričljiv po pitanjima svojih omiljenih istraživanja, svoje povučene ali aktivne ličnosti, svojih jednostavnih ali inteligentnih sklonosti, i sklon animiranju. Ser Henri Tejlor je rekao da je prilikom jednog večernjeg prijema na Oksfordu, primetio Vitstona kako javno Lordu Palmerstonu pripoveda o mogućnostima telegrafa koji je napravio. Nije valjda ! uzviknuo je državni činovnik. Ja vas moram dovesti pred Predsednika Gornjeg Doma. Tim rečima on ga je povezao sa Lordom Vestberijem, i izdejstvovao mu naučno oslobođenje. Možda je sećanje na ovaj razgovor navelo Palmerstona da zabeleži kako dolazi vreme kada će ministri moći da, kada ih iz Parlamenta upitaju da li je došlo do rata u Indiji, odgovore: Molim Vas da sačekate minut, moram se telegrafom javiti Vrhovnom Komandantu pa ću Vam javiti.
Vitston je 1868. godine odlikovan titulom viteza u čast pronalaska automatskog telegrafa. Prethodno je bio odlikovan titulom Plemića u Legiji Časti. Oko tridesetčetiri odlikovanja i diploma domaćih i stranih udruženja svedoče o njegovoj naučničkoj reputaciji. Od 1836. godine je i Član Kraljevskog Društva, a u 1837. je postavljen za dopisnog Člana Francuske akademije nauka. Iste godine je nagrađen Andre-Mari Amperovom Medaljom od strane Francuskog Društva podrške nacionalnoj industriji. Godine 1875. imenovan je za počasnog člana Instituta građevinskih inženjera. Stekao je i zvanja Doktora Građanskog prava na Oksfordu (D.C.L.) i diplomiranog pravnika na Kembridžu (LL. V.).
Prilikom posete Parizu u jesen godine 1875. i rada na usavršavanju uređaja prijemnika za podmorničke kablove, zadobio je prehladu, koja je prouzrokovala upalu pluća, i bolest usled koje je preminuo 19. oktobra 1875. godine. Komemoracija je održan u Parizu, u Anglikanskoj kapeli, uz prisustvo delegacije Akademije. Njegovi posmrtni ostaci su preneti u njegov domu u Park Kresent u Londonu i pohranjeni na groblju Kensal Grin.
Muzički instrumenti i akustika
U septembru 1821. godine, Vitston je privukao na sebe pažnju javnosti izložbom Začarana Lira ili Akonkriptofon, u prodavnici muzičkih instrumenata u mestu Pal Mal i u Galeriji Adelaid. Izložba se sastojala iz imitacije lire koja je pomoću užeta bila zakačena za tavanicu i iz koje su izlazili zvuci nekoliko instrumenata – klavira, harfe i čembala. To je zapravo bila najjednostavnija rezonantna kutija čije je uže bila zapravo čelična šipka koja je prenosila vibracije muzike nekolicine instrumenata koji su svirali u drugoj prostoriji koja je bila van domašaja očiju i ušiju osoba prisutnih u galeriji.