cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slavko Goldstein
Porodica, rani život i Drugi svjetski rat
Slavko Goldstein je rođen 22. 8. 1928 u Sarajevu u židovskoj porodici Ive i Lee Goldstein. Njegov djed Aron došao je u Karlovac 1890 iz Erdelja za vrijeme Austro-Ugarske Monarhije. Zaposlio se kao kalfa u knjižari Lisandera Reicha, te je oženio njegovu sestru Adolfu. Slavkov djed i baka su potom otvorili trgovinu mješovitom robom u Topuskom, a poslije su se preselili u Orljavac u Požeškoj kotlini. Odatle su otišli u Tuzlu gdje su otvorili trgovinu i gdje se rodio Slavkov otac Ivo. Slavkov otac se nakon diplome agronomije u Beču vratio nakratko u Tuzlu i, kao uvjereni cionist, potom otišao u Eretz Jisrael tj. Palestinu. Živio je u kibucu kod Haife baveći se poljoprivredom. 1928 godine se, sa suprugom Leom koju je upoznao u Palestini, vratio u Kraljevinu Jugoslaviju, ali ne u Tuzlu kod oca, nego u Karlovac gdje je preuzeo knjižaru od svog ujaka Lisandera Reicha. Slavko je rođen na proputovanju u Sarajevu, a djetinjstvo je proveo u Karlovcu uz brata Danka, gdje mu je otac bio ugledni trgovac knjigama. Za vrijeme Drugog svjetskog rata i okupacije Kraljevine Jugoslavije tj. 13. 4. 1941, ustaše su uhapsile njegova oca, a on je, iz Karlovca pobjegao u Banski Kovačevac gdje ga je prihvatila obitelj Đerek. Danka je uzeo djed Aron u Tuzlu, dok je majka Lea je od jula do augusta bila u zatvoru, a potom je zahvaljujući nekim prijateljima puštena. U januaru 1942 svi troje našli su se u Kraljevici. Od proljeća 1942 do 1945 godine bio je aktivan u terenskim i borbenim jedinicama NOVJ-a. Od proljeća 1942 do 1945 godine bio je aktivan u terenskim i borbenim jedinicama NOVJ-a. Rat je završio s nepunih 17 godina u činu poručnika. Majka Lea je rat provela u sanitetskoj službi, a brat Danko je bio kurir pri Agitpropu Centralnog komiteta Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Slavkov otac je skončao koncentracijskom logoru Jadovno potkraj jula ili prvih dan augusta 1941 godine. Osim oca, Slavko je tijekom Holokausta izgubio i tuzlanski dio porodice koja je sva stradala u koncentracijskim logorima Jasenovac i Auschwitz.
Život i karijera u SFR Jugoslaviji
Nakon završetka rata, maturirao je na karlovačkoj gimnaziji 1947 godine. Potom se s porodicom preselio u Zagreb. Nakon uspostave države Izrael, 1949 godine, emigrirao je s bratom i sudjelovao u borbi za opstanak te države. Nekoliko je godina, s bratom, živio u kibucu. U FNR Jugoslaviju tj. Zagreb se vratio tijekom 1950-ih, gdje je studirao književnost i filozofiju na Filozofskom fakultetu Sveučilište u Zagrebu, no fakultet nije završio. Još tijekom studija počeo je raditi kao novinar. Radio je u Jadran filmu, 1952 godine bio je član osnivačke redakcije "Vjesnika u srijedu", urednik na Radio Zagrebu, a od 1969 glavni urednik izdavačke kuće "Stvarnost". Slavko je od 1950-ih neprekidno aktivan u novinarstvu, nakladništvu i javnom životu Hrvatske, a do 1990 i SFR Jugoslavije. Radio je također kao urednik "Vjesnika". Režirao je pet dokumentarnih filmova, a bavio se i scenarističkim radom, pišući scenarije za filmove "Signali nad gradom" iz 1960 i "Akcija stadion" iz 1977 (zajedno s Dušanom Vukotićem). Osnivač je "Sveučilišne naklade Liber". Slavko se 1950-ih oženio za Hrvaticu Veru Goldstein, sa kojom je 1958 dobio sina Ivu.
Život i karijera u Hrvatskoj nakon 1988 godine
20. 5. 1989 godine, zajedno s bratom i nekolicinom suradnika iz "Cankarjeve založbe", gdje je tada radio (tamo su bili zaposleni Vlado Gotovac, Božo Kovačević, Zorica Horvat i dr...) osnovao je HSLS, prvu hrvatsku političku stranku, te je do februara 1990 bio njezin predsjednik, kada ga je zamijenio Dražen Budiša. Jedno vrijeme je bio predsjednik Židovske općine Zagreb i "Kulturnog društva Miroslav Šalom Freiberger", a zajedno sa sinom Ivom, povjesničarem, zalaže se za rekonstrukciju Zagrebačke sinagoge. Pokrenuo je časopis za kulturu demokracije "Erazmus" u kojemu je bio i glavni urednik. Tijekom 1990-ih bio je otvoreni protivnik autoritarne politike predsjednika Hrvatske Franje Tuđmana, tada naglašenog govora mržnje i procesa privatizacije. Zajedno s još nekoliko hrvatskih intelektualaca bio je potpisnik zahtjeva za ostavkom predsjednika Tuđmana 1993 godine objavljenog u časopisu "Erazmus". No isto tako Slavko je ustvrdio da je Tuđman bio više političar nego povjesničar, i da je povijest interpretirao prema svojim političkim nazorima. Za Slavka je Tuđman bio čvrsta ličnost koja nije prihvaćala ustaštvo tj. koketirao je s nekim velikohrvatskim idejama, ali ne s ustaštvom. 2007 je objavio knjigu "1941. - Godina koja se vraća" za koju je dobio nagradu Kiklop za publicističko djelo godine. Osnovao je izdavačku kuću "Novi Liber", te je uredio je više od 150 knjiga, a kao nakladnik radio je na još oko 400 naslova.
Slavko je bio prvi predsjednik židovske vjerske zajednice "Beth Israel" iz Zagreba, osnovane 2007 godine nakon unutarnjeg sukoba u "Židovskoj općini Zagreb" kojoj je na čelu bio Ognjen Kraus. 2008 godine, iako je izjavio da će posjetiti Bleiburg sa predsjednikom SDP-a Zoranom Milanovićem, odustao je od odlaska na Bleiburg jer "nije želio povrijediti osjećaje ljudi iz svojega najintimnijeg kruga koji su apelirali da u Bleiburg ipak ne ide". Nakon pobjede SDP-a tj. Kukuriku koalicije na parlamentarnim izborima 2011 postao je posebni savjetnik za kulturu predsjednika hrvatske Vlade Zorana Milanovića. Obnašao je dužnost predsjednika Savjeta "Spomen područja Jasenovac". 2011 godine je zajedno sa sinom Ivom objavio knjigu "Jasenovac i Bleiburg nisu isto". U toj knjizi se suprostavlja onima koji drže da su "...Jasenovac i Bleiburg jednostavno dva ista zločina s različitim ideološkim predznacima.". Godine 2012 podržao je inicijativu brata Danka za ukidanje saborske komemoracije žrtava Križnog puta na Bleiburgu. 2015 godine Slavko se usprotivio inicijativi da se pozdrav "Za dom spremni" uvede kao službeni pozdrav u Oružanim snagama Republike Hrvatske. Tom je prilikom ustvrdio kako ne bi mogao živjeti u Hrvatskoj ukoliko bi se taj pozdrav uveo u vojsci, školama ili drugim državnim institucijama, te da bi odmah zatražio politički azil u nekoj od europskih zemalja.
Izbori za Evropski parlament 2013.
Izbori za Europski parlament 2013. izbori su za predstavnike Hrvatske u Europskom parlamentu. Raspisani su za 14. travnja 2013. godine. Hrvatska bira ukupno 12 predstavnika, što će povećati sadašnji broj zastupnika u Parlamentu sa 754 na 766.
Na izborima će prvi put u Hrvatskoj koristiti proporcionalni izborni sustav s tzv. otvorenim listama, odnosno biračima će omogućiti da se izjašnjavaju za pojedinačnog kandidata na kandidatskoj listi, koji će, ako bude osvojio minimalno 10 % glasova, biti izabran bez obzira na redoslijed na listi.
Rezultati
Glasovanju je od ukupno 3.748.815 birača pristupilo odnosno glasovalo je (prema glasačkim listićima) 780.980 što čini 20,83 % birača. Važećih glasačkih listića bilo je 741.408 odnosno 94,93 %. Nevažećih je bilo 39.572 glasačkih listića, odnosno 5,07 %.
Kao predstavnici Hrvatske u EU parlament izabrani su: Ruža Tomašić, Andrej Plenković, Dubravka Šuica, Davor Ivo Stier, Ivana Maletić, Zdravka Bušić (HDZ, HSP AS, BUZ); Tonino Picula, Biljana Borzan, Marino Baldini, Oleg Valjalo, Sandra Petrović Jakovina (SDP, HNS, HSU); Nikola Vuljanić (Hrvatski laburisti). Zanimljivo je primjetiti da je lista HDZ, HSP AS, BUZ imala tri kandidata koji su skupili više od 10% glasova dotične liste (Ruža Tomašić 26,58 %, Andrej Plenković 15,41 % i Dubravka Šuica 12,92 %. Na ostalim listama koje su izabrane sličan efekt polučili su Tonino Picula (47,34 %) i Nikola Vuljanić (15 %), prvi pokazatelji funkcioniranja sustava preferencijalnog glasovanja.
Geografski leksikon
thumb|right|220px|Karta putova američke [[željeznica Santa Fe|željeznice Santa Fe u "Grain Dealers and Shippers Gazetteer" iz 1891. godine.]] Geografski leksikon je rječnik geografskih imena, važna referencija za informacije o mjestima i mjesnim imenima (vidi toponimija), te se obično koristi skupa s kartom ili atlasom. Obično sadržava informacije o geografiji neke države, egije ili kontinenta kao i socijalnu statistiku i fizička obilježja poput planina, rijeka ili prometnica. Informacije koje se mogu pronaći u geografskom leksikonu jesu npr. lokacija mjesta, dimenzije fizičkih obilježja, stanovništvo, BDP, stopa pismenosti, itd. Informacije su općenito podijeljene u glavne teme s natuknicama razvrstanima po abecednom redu.
Geografski leksikoni antičke Grčke nastali su prije helenističke ere. Prvi poznati kineski geografski leksikon pojavio se u 1. stoljeću, a raširena uporaba i stvaranje geografskih leksikona išla je paralelno s otkrićem tiskanih medija tako da je u Kini do 9. stoljeća kinesko plemstvo započelo ulagati u stvaranje geografskih leksikona namijenjenih lokalnim područjima. Iako su geografski leksikoni prvenstveno bili izvor informacija, oni su ujedno pokazivali i lokalni ponos. Geograf Stjepan Bizantski napisao je u 6. stoljeću geografski rječnik koji se do danas sačuvao samo u fragmentima, a koji je utjecao na kasnije europske urednike geografskih leksikona sve do 16. stoljeća. Moderni geografski leksikoni mogu se pronaći u referentnim odsjecima većine knjižnica kao i na webu.
Nazivi u drugim jezicima
Pojam geografski leksikon ne koristi se u svim jezicima jednako. U njemačkom jeziku koristi se geographisches Lexikon što odgovara hrvatskoj inačici. Francuski jezik za geografski leksikon koristi izraz répertoir géographique, dok u engleskom jeziku postoji zasebna riječ sa specifičnom etimologijom, gazetteer. Oxford English Dictionary definira "gazetteer" kao "geografski indeks ili rječnik". Kao primjer naziva navodi djelo britanskog povjesničara Laurencea Echarda iz 1693. s naslovom "The Gazetteer's: or Newsman's Interpreter: Being a Geographical Index". Echard je napisao kako mu je naslov "Gazetteer's" predložila "vrlo istaknuta osoba" čije ime nije htio otkriti. Za drugi dio svojeg djela objavljenog 1704. koristio je za naslov knjige "the Gazeteer' simply". Time je uvedena riječ 'gazetteer' u engleski jezik. Povjesničar Robert C. White pretpostavlja kako je Echardova "vrlo istaknuta osoba" bio njegov kolega Edmund Bohun, a kao razlog neotkrivanja njegova imena naveo je Bohunovu povezanost s jakobitskim pokretom.
Od 18. stoljeća engleski izraz "gazetteer" dobio je dodatno značenje uz ono tradicionalno (tj. značenje geografskog rječnika), te je počeo označavati dnevne novine kao što je London Gazetteer.
Tipovi i organizacija
Geografski leksikoni često se kategoriziraju po vrsti, opsegu i prikazanoj informaciji. Svjetski geografski leksikoni obično se sastoje od abecednog popisa država s relevantnim statističkim podacima za svaku od njih, a neki geografski leksikoni čak popisuju informacije o pojedinim gradovima, selima i ostalim naseljima različitih veličina. Kratki geografski leksikoni često udruženi s računalnom izradom karata i GIS-om mogu jednostavno sadržavati popis naziva mjesta zajedno s njihovim lokacijama određenima geografskom širinom i dužinom ili drugim prostornim referencijalnim sustavom (npr. British National Grid). Kratki geografski leksikoni pojavljuju se u obliku toponimskih indeksa na kraju većih objavljenih atlasa. Deskriptivni geografski leksikoni mogu uključivati dugačke tekstualne opise mjesta koja navode, uključujući objašnjavanje industrija, vlasti i geografije zajedno s povijesnim perspektivama, kartama i/ili fotografijama. Tematski geografski leksikoni popisuju mjesta ili geografska obilježja prema temi; primjerice ribarske luke, nuklearne elektrane ili povijesne građevine. Njihov zajednički element je geografska lokacija kao važan atribut popisanih obilježja.
Urednici geografskih leksikona sakupljaju činjenice i ostale informacije iz službenih vladinih izvješća, popisa stanovništva i trgovačkih komora zajedno s mnogim drugim izvorima, te ih organiziraju u prikladnom obliku.
Helenistička i grčko-rimska era
thumb|right|200px|Manuskriptna kopija [[Ptolomejeva karta svijeta|Ptolomejeve karte svijeta iz 15. stoljeća, preuzeta iz Ptolomejeve Geografije (oko 150.), a na kojoj se nalaze "Serica" i "Sinae" (Kina) krajnje desno, iza otoka "Taprobane" (Šri Lanka, pretjerane veličine) i "Aurea Chersonesus" (Malajski poluotok).]] thumb|200px|Karta [[Londona Johna Nordena izdana 1593. godine]] thumb|right|200px|Karta [[Bedforda Johna Speeda iz njegova djela Theatre of the Empire of Great Britaine izdanog 1611.]] thumb|right|200px|"[[Religija u Indiji|Prevailing Religions of the British Indian Empire", objavljeno u Imperial Gazetteer of India, Oxford University Press, 1909]] thumb|right|200px|"A New Map of North America Shewing all the New Discoveries" američkog geografa [[Jedidiah Morse|Jedidiaha Morsea objavljena u njegovom geografskom leksikonu 1797.]] U svojem novinskom časopisu "Alexander and the Ganges" (1923), povjesničar W.W. Tarn govori o listi i opisu satrapija u Aleksandrovu Carstvu koji su napisani negdje između 324. i 323. pne. u obliku geografskog leksikona. Tarn bilježi kako dokument ne bi smio biti stariji od lipnja 323. pne. jer prikazuje Babilon kojeg još nisu razdijelili Aleksandrovi generali. Dokument je revidirao grčki povjesničar Diodor Sikul u 1. stoljeću pne. U 1. stoljeću pne. Dionizije iz Halikarnasa spominje pisanje logografa u obliku kronika u razdoblju prije pojave osnivača grčke historiografske tradicije Herodota (tj. prije 480-ih pr. Kr.), govoreći kako "oni nisu pisali povezane zapise, već su ih razdijelili prema narodima i gradovima, uzimajući svakog posebno". Povjesničar Truesdell S. Brown tvrdi kako bi se ono što Dionizije opisuje u svojem citatu o logografima trebalo kategorizirati ne kao prava "povijest" već radije kao geografski leksikon. U raspravi o grčkoj koncepciji riječne delte u starogrčkoj književnosti Francis Celoria bilježi kako su Ptolomej i Pauzanije u 2. stoljeću po. Kr. dali geografskom leksikonu informacije o geografskim pojmovima.
Možda su grčkim geografskim leksikonima prethodili staroegipatski. Iako ne označuje dokument specifično kao geografski leksikon, Penelop Wison (PhD, predavačica na Odjelu za arhitekturu na Sveučilištu u Durhamu) opisuje staroegipatski papirus pronađen na lokalitetu Tanis, Egipat (grad osnovan tijekom Dvanaeste egipatske dinastije) koji daje sljedeći prikaz za svako administrativno područje Egipta u to vrijeme:
"…ime prijestolnice noma, njezine svete barke, njezinog svetog stabla, njezinog groblja, datum njezina festivala, imena zabranjenih objekata, lokalnog gradskog boga, zemlje i jezera. Ova zanimljiva kodifikacija podataka koju je vjerojatno izradio svećenik paralelena je vrlo sličnim izdanjima podataka na zidovima hrama u Edfuu, primjerice."
Srednjovjekovno i rano moderno doba
Domesday Book koji je 1086. inicirao Vilim I. Osvajač bio je vladin elaborat o administrativnim grofovijama Engleske. Koristio se za procjenu imovine seoskih gospodarstava i zemljoposjednika radi učinkovitog prikupljanja poreza. U elaboratu su popisani brojni engleski dvorci. Znanstvenici raspravljaju o točnom broju koji je zapravo referenciran u knjizi. Kako god bilo, Domesday Book sadrži detaljnu činjenicu da je uništeno 3.558 registriranih kuća u 112 različitih okruga na popisu, a 410 uništenih kuća bilo je izravna posljedica izgradnje i širenja dvoraca. Edward II. od Engleske inicirao je 1316. izradu elaborata Nomina Villarum. To je popis svih administrativnih podjedinica u Engleskoj koje je država mogla iskoristiti radi procjene koliko se mnogo vojnih snaga moglo regrutirati i pozvati iz svake regije. Engleski kartograf i topograf iz tudorske ere John Norden (1548–1625) napisao je Speculum Britanniae (1596), djelo koje sadrži abecedni popis mjesta u Engleskoj s naslovima koji pokazuju njihove administrativne stotine i referencirani su na karte u privitku. Theatre of the Empire of Great Britaine Johna Speeda iz 1611. sadrži geografske leksikone za sve grofovije u Engleskoj s ilustriranim kartama, kratkom lokalnom poviješću, popisom administrativnih stotina, indeksom župa i koordinatama geografske dužine i širine za gradove u grofoviji. Pojedinačne župe u Engleskoj započele su sastavljati od 1662. godine Hearth Tax Returns koji su sadržavali i karte lokalnog područja u privitku, a parice njihovih zapisa slali su se u središnje vladine urede državne riznice. Kako bi dopunio svoju 'novu veliku Kartu Engleske' iz 1677. godine, engleski kartograf John Adams sastavio je 1680. opsežan geografski časopis "Index Villaris" koji je sadržavao 24.000 mjesta popisanih s geografskim koordinatama podudarnih s kartom. "Geographical Dictionary" Edmunda Bohuna objavljen je 1688. u Londonu, a sastojao se od 806 stranica sa 8.500 zapisa. U svojem djelu Edmund Bohun je pripisao prvi poznati zapadnjački geografski leksikon geografu Stjepanu iz Bizanta (6. stoljeće) dok je također zabilježio utjecaj u svojem djelu iz Thesaurus Geographicus (1587) belgijskog geografa Abrahama Orteliusa (1527–1598), no tvrdio je kako se Orteliusovo djelo uvelike bavilo antičkom geografijom, a ne suvremenim informaicjama. Talijanski slikar Aldus Manutius u svojem je djelu iz 1502. prvi proučio djelo Ethnica (Εθνικά), jedini sačuvani fragment Stjepanova geografskog rada.
Talijanski redovnik Phillippus Ferrarrius (umro 1626.) objavio je geografski rječnik "Epitome Geographicus in Quattuor Libros Divisum" u švicarskom gradu Zürichu 1605. godine. Svoje djelo podijelio je na glavne teme o gradovima, rijekama, planinama, te jezerima i močvarama. Svi toponimi, koji su navedeni na latinskom jeziku, poredani su abecednim redom unutar svakog glavnog poglavlja po geografskom tipu. Godinu dana poslije njegove smrti objavljen je njegov "Lexicon Geographicum" koji je sadržavao više od 9.000 različitih zapisa geografskih mjesta. To je bio napredak u odnosu na Orteliusov rad, jer je obuhvaćao moderne toponime i mjesta koja su otkrivena nakon Orteliusova vremena.
Pierre Duval (1618. - 1683.), nećak francuskog kartografa Nicolasa Sansona, napisao je različite geografske rječnike. Među njih spadaju rječnik o opatijama u Francuskoj, rječnik o antičkim lokalitetima Asiraca, Perzijanaca, Grka i Rimljana s njihovim modernim ekvivalentnim imenima, te djelo objavljeno 1651. u Parizu koje je istovremeno bilo prvi univerzalni i vernakularni geografski rječnik Europe. Postupnim širenjem geografskog leksikona Laurencea Echarda iz 1693. i ovo je djelo također postalo univerzalni geografski rječnik koji je preveden na španjolski 1750. godine, na francuski 1809. godine, te na talijanski 1810. godine.
Nakon Američkog građanskog rata američki svećenik i povjesničar Jeremy Belknap i postmaster general Ebenezer Hazard namjeravali su objaviti prva poslijeratna geografska djela i leksikone, no njih je preduhitrio svećenik i geograf Jedidiah Morse sa svojim djelom Geography Made Easy iz 1784. godine. No Morse nije stigao na vrijeme dovršiti geografski leksikon za svoju geografiju iz 1784. pa ga je odgodio za neko drugo doba. Njegovo odgađanje objavljanja leksikona ipak je potrajalo predugo jednako kao što je 1795. bilo s Josephom Scottom koji je objavio prvi poslijeratni američki geografski leksikon Gazetteer of the United States. Uz pomoć Noaha Webstera i vlč. Samuela Austina, Morse je konačno 1797. objavio svoj geografski leksikon The American Universal Geography. Morseov geografski leksikon ipak je prošao nezamijećen među književnim kritičarima jer se na geografske leksikone gledalo kao na nešto što pripada nižoj književnoj klasi. Kritičar geografskog leksikona Josepha Scotta iz 1795. komentirao je kako je leksikon "malo više od mješavine politike, povijesti i raznovrsnih primjedbi o običajima, jezicima i umjetnosti različitih naroda, poredanih prema položaju teritorija na karti". Usprkos svemu, Morse je 1802. godine, slijedeći svoje izvorno djelo, objavio zajedno s vlč. Elijahom Parishom A New Gazetteer of the Eastern Continent. Ralph H. Brown je ocijenio kako je Elijah Parish napravio "lavovski udio u sastavljanju djela".
Moderno doba
Geografski leksikoni postali su vrlo popularni u Britaniji u 19. stoljeću s izdavačima kao što su Fullarton, Mackenzie, Chambers and W & A.K. Johnston, od kojih su mnogi bili škotski, zadovoljavajući javnu potražnju za informacijama o rastućem Carstvu. Ova britanska tradicija nastavlja se u elektroničko doba s inovacijama kao što su National Land and Property Gazetteer, na tekstu zasnovan Gazetteer for Scotland, te novi (2008) National Gazetteer (for Scotland), otprije poznat kao Definitive National Address - Scotland National Gazetteer. Uz lokalne i regionalne geografske leksikone objavljivali su se opsežni svjetski geografski leksikoni. Rani primjer bio je svjetski geografski leksikon kojeg su 1912. izdali Lippincott Williams & Wilkins. Osim navedenih postoje i interregionalni geografski leksikoni sa specifičnim fokusom kao što je geografski leksikon švedskog atlasa "Das Bästas Bilbok" (1969), cestovni atlas i vodič za Švedsku, Norvešku, Finsku i Dansku.
Kina
thumb|right|200px|[[Portretno slikarstvo|Portretna slika cara Yanga od Suija koju je 643. naslikao Yan Liben. Car Yang naložio je svim zapovjedništvima u njegovu ujedinjenu carstvu sastavljanje geografskih leksikona za središnju vlast.]] thumb|right|200px|"Jinling Tuyong" ('[[Geografski leksikon Jinlinga'), geografski leksikon iz dinastije Ming tiskan 1624. sa 40 različitih scena tiskanih na drvenim pločicama koje prikazuju Nanjing u 17. stoljeću.]] thumb|right|200px|"Huijiangzhi" ('[[Geografski leksikon muslimanskih regija'), kineska ilustracija iz dinastije Qing s prikazom muslimanskog akunda (kineski ahong) iz 1772. godine. Car Qianlong je 1755. poslao vojsku da uguši ustanak Khoja u Kashgaru. Nekoliko časnika iz te kampanje pomoglo je u sastavljanju ovog geografskog leksikona.]] thumb|right|200px|Karta pokrajine Fengshan u "[[Taiwan Prefectural Gazetteer" koji je objavljen 1696. tijekom vladavine Kangxija iz dinastije Qing]] Za vrijeme kineske dinastije Han (202. pne. – 220. po. Kr.) nastao je Yuejue Shu napisan 52. po. Kr. kojeg moderni sinolozi i povjesničari smatraju prototipom geografskog leksikona (kineski difangzhi), jer je sadržavao eseje o mnogo različitih predmeta o promjenama teritorijalnih podjela, osnivanju gradova, lokalnim proizvodima i običajima. Do danas je sačuvano preko 8.000 geografskih leksikona iz razdoblja prijemoderne Kine. Geografski leksikoni postali su uobičajeni za vrijeme dinastije Song (960. - 1279.), velik broj sačuvanih geografskih leksikona napisan je tijekom dinastija Ming (1368. - 1644.) i Qing (1644. - 1912.). Moderni znanstvenik Liu Weiyi bilježi kako je gotovo 400 geografskih leksikona sastavljeno u razdoblju između pada dinastije Han 220. godine i dinastije Tang (618. - 907.). Geografski leksikoni iz te ere fokusirali su se na granice i teritorije, toponime, planine i rijeke, antičke lokalitete, lokalne proizvode, lokalne mitove i legende, običaje, botaniku, topografiju te lokacije palača, ulica, hramova, itd. Do dinastije Tang geografski leksikoni postali su sve više geografski specifični s velikom količinom lokalnog sadržaja; primjerice, postojali su pojedinačni odlomci posvećeni lokalnoj astronomiji, školama, jarcima, kanalima, poštanskim uredima, oltarima, lokalnim božanstvima, hramovima, grobnicama, itd. Do dinastije Song postalo je uobičajeno za geografske leksikone da sadržavaju biografije lokalnih slavnih ličnosti, zapise o elitnim lokalnim obiteljima, bibliografije, te književne antologije poema i eseja posvećenih slavnim lokalnim mjestima. Geografski leksikoni tijekom dinastije Song sadržavali su također popise i opise gradskih bedema, nazive vrata, skloništa, tržnica, okruga, broj stanovnika, te prebivališta bivših prefekata.
Nakon što je dinastija Sui (581. - 618.) ujedinila politički podijeljenu Kinu, car Yang Sui je 610. godine naložio svim zapovjedništvima carstva da prirede geografske leksikone nazvane 'karte i traktati' (kineski tujing) kako bi središnja vlast mogla iskoristiti ogromnu količinu osuvremenjenih tekstualnih i vizualnih informacija o lokalnim cestama, rijekama, kanalima i spomenicima radi održavanja nadzora i pružanja veće zaštite. Iako se najranije postojeće kineske karte mogu datirati na 4. stoljeće pne., a tujing u razdoblje dinastija Qin (221. - 206. pne.) ili Han, upravo je ovo bio prvi poznati primjer u Kini kada su tekstualne informacije u tujingu postale primarni element nad crtanim ilustracijama. Ovaj proces osiguravanja karata i vizualne pomoći u pisanim geografskim leksikonima za vrijeme dinastije Sui - jednako kao i to što su lokalne administracije predočavale središnjoj vlasti geografske leksikone uz pomoć ilustrativnih karata - nastavljeno je u svakoj sljedećoj kineskoj dinastiji.
Povjesničar James M. Hargett tvrdi kako su do vremena dinastije Song geografski leksikoni postali mnogo više usmjereni prema služenju trenutačnim političkim, administrativnim i vojnim pitanjima nego što su bili tijekom ranijih razdoblja, a istovremeno je sastavljano više geografskih leksikona na lokalnoj i nacionalnoj razini nego što se to činilo prije. Car Taizu iz dinastije Song naložio je 971. godine Luu Duosunu i timu kartografa i znanstvenika da pokrenu sastavljanje ogromnog atlasa i državnog geografskog atlasa koji bi pokrivao unutarnju Kinu koja je tada obuhvaćala približno 1.200 pokrajina i 300 prefektura. Projekt je 1010. godine dovršio tim znanstvenika pod vodstvom Songa Zhuna koji ga je u 1.566 poglavlja predstavio prijestolju cara Zhenzonga. Ovaj se proces učestalog prikupljanja tujinga ili "vodiča za karte" iz dinastije Sui nastavio dalje, no usavršen je zrelim književnim rodom fangzhi ili "traktatom o mjestu" iz dinastije Song. Iako Zheng Qiao u 12. stoljeću nije zabilježio fangzhi prilikom pisanja svojeg enciklopedijskog djela Tongzhi koje je uključivalo razne monografije i geografije te gradove, ostali su poput bibliografa Chena Zhensuna iz 13. stoljeća popisivali u svojim djelima geografske leksikone umjesto vodiča za karte. Glavne razlike između fangzhija i tujinga bile su u tome što je fangzhi, prema Peteru K. Bolu, bio proizvod "lokalne inicijative, a ne središnje zapovijedi", te je obično bio deset, dvadeset ili čak pedeset poglavlja dulji u odnosu na prosječnih četiri poglavlja u vodičima za karte. Štoviše, fangzhi su gotovo uvijek bili tiskani jer su bili namijenjeni za široku čitateljsku javnost, dok je tujing bio isključivo zapis koji su izrađivali i čitali lokalni službenici, dok su ih službenici središnje vlasti prikupljali. Iako su geografske leksikone tijekom dinastije Song uglavnom sastavljali lokalni službenici, bibliografi su u to vrijeme zabilježili kako su ponekad neslužbeni, ali pismeni ljudi svojevoljno ili prema nalogu sami sastavljali geografske leksikone. Do 16. stoljeća i dinastije Ming lokalni su geografski leksikoni obično sastavljani prema lokalnoj zapovijedi umjesto naloga središnje vlasti. Povjesničar Peter K. Bol tvrdi kako su geografski leksikoni sastavljeni na taj način bili rezultat povećane domaće i internacionalne trgovine koja je facilitirala veće lokalno bogatstvo diljem Kine. Povjesničar R.H. Britnell piše o geografskim leksikonima u Kini za vrijeme dinastije Ming da su "do šesnaestog stoljeća one pokrajine ili samostani koji nisu imali geografski leksikon bili označavani nevažnim mjestima".
Dok je radio u Odjelu za obranu kartograf iz dinastije Tang Jia Dan (730. - 805.) sa svojim je kolegama prikupljao informacije od stranih izaslanika o njihovim domovinama, a od tih ispitivanja načinio je karte dopunjene tekstualnim informacijama. Iako su se nalazili unutar Kine, etnografske informacije o etničkim manjinama nehanskih naroda često su tijekom dinastija Ming i Qing bile bilježene u lokalnim povijestima i geografskim časopisima provincija kao što je Guizhou. Kako je dinastija Qing napredovala sa svojim trupama i vladinim službenicima sve dublje u područja Guizhoua koja nisu bila nastanjena ili se nisu nalazila pod upravom kineske vlasti, službeni geografski leksikoni nastojali su se revidirati kako bi uključili novoiscrtane okruge i tamošnje nehanske etničke skupine (većinom narod Miao). Iako su službenici iz kasnijeg razdoblja dinastije Ming, koji su prikupljali informacije o etničkim grupama Guizhoua, davali oskudne detalje o njima u svojim geografskim leksikonima (vjerojatno zbog njihova nedostatka kontakta s tim narodima), geografski leksikoni iz kasnijeg razdoblja dinastije Qing često su pružali mnogo opsežniju analizu. Do 1673. geografski leksikoni o Guizhouu sadržavali su različite pisane zapise o raznim narodima Miao u tom području. Povjesničarka Laura Holsteter piše o ilustracijama naroda Miao tiskanim na drvenim pločicama koji su se nalazili u geografskom leksikonu o Guizhouu tvrdeći kako je "verzija geografskog leksikona Kangxi iz 1692. godine pokazala profinjenu kvalitetu ilustracija u usporedbi s onom iz 1673. godine".
Iako je bio poznatiji po svom radu na enciklopediji Gujin Tushu Jicheng, znanstvenik Jiang Tingxi iz ranog do srednjeg razdoblja dinastije Qing pomagao je ostalim znanstvenicima u sastavljanju djela "Daqing Yitongzhi" ('Geografski leksikon Carstva Qing'). Predgovor djelu napisan je 1744. (više od desetljeća nakon Jiangove smrti), dopune su izvršene 1764. a ponovni tisak bio je 1849. godine.
Talijanski isusovac Matteo Ricci stvorio je prvu opsežnu kartu svijeta na kineskom jeziku u ranom 17. stoljeću, dok su Europljani kasnije na kineski prevodili opsežne geografske leksikone svijeta. Kršćanski misionar William Muirhead (1822. - 1900.), koji je živio u Shanghaiju tijekom kasnog perioda dinastije Qing, objavio je geografski leksikon "Dili quanzhi" koji je ponovo tiskan u Japanu 1859. godine. Podijeljeno u petnaest svezaka ovo je djelo pokrivalo Europu, Aziju, Afriku i tihooceanske arhipelage, te je bilo dalje razdijeljeno na poglavlja o geografiji, topografiji, vodenim masama, atmosferi, biologiji, antropologiji i historijskoj geografiji. Kineski pomorski trgovački geografski leksikoni spominjali su mnoštvo različitih zemalja koje su trgovale s Kinom, pa se tako u djelu "Yuehaiguanzhi" ('Geografski leksikon pomorskim običaja u Guangdongu') tiskanom 1839. godine (reprint iz 1935.) spominju plovila SAD-a koja su se usidrila u Cantonu. Geografski leksikon "Haiguo tuzhi" ('Ilustrirani geografski leksikon pomorskih kraljevstava') koji je na kineskom jeziku napisao Wei Yuan 1844. godine (s materijalom pod utjecajem djela "Sizhou zhi" Lina Zexua) tiskan je u Japanu dva desetljeća poslije odnosno 1854. godine. To je djelo bilo popularno u Japanu ne zbog svog geografskog znanja, već zbog svoje analize potencijalne obrambene vojne strategije u obliku europskog imperijalizma i nedavnog poraza Qinga u Prvom opijumskom ratu zbog europskog topništva i topovnjača.
Nastavljajući staru tradiciju fangzhija, Republika Kina sastavila je i donijela nacionalne standarde za geografske leksikone 1929. godine, a nadopunila ih 1946. godine. Tiskanje geografskih leksikona revidirano je 1956. pod Mao Zedongom i ponovo 1980-ih nakon reformi ere Deng radi zamjene narodnim komuna tradicionalnim gradskim područjima. Maovi napori oko difangzhija pokazali su malo rezultata (samo 10 od 250 predviđenih okruga dovršilo je izdavanje geografskih časopisa), dok je pisanje difangzhija prekinuto tijekom Kulturne revolucije (1966. - 1976.), a zamijenilo ih je pisanje seoskih i obiteljskih povijesti koje su bile prikladnije za tematsku i klasnu borbu. Li Baiyu iz [[Shanxija proslijedio je pismo Odsjeku za propagandu KKP-a 1. svibnja 1979. kojim je zagovarao ponovo oživljavanje difangzhija. Ovaj prijedlog sponzorirao je Hu Yaobang u lipnju 1979. dok je Hu Qiaomu iz Politbiroa KKP-a dao podršku ideji u travnju 1980. godine. Prvo izdanje modernog nacionalnog časopisa difangzhi objavljeno je u siječnju 1981. godine.
Koreja
U Koreji su znanstvenici temeljili svoje geografske leksikone uglavnom na kineskom modelu. Poput kineskih geografskih leksikona postojali su nacionalni, provincijalni, te lokalni prefekturni korejski geografski leksikoni koji su sadržavali geografske informacije, demografske podatke, lokacije mostova, škola, hramova, grobnica, utvrda, paviljona i ostalih građevina, kulturnih običaja, lokalnih proizvoda, nazive klanova, te kratke biografije o poznatim osobama. Primjer potonjeg bilo je izdanje djela "Tongguk yogi su ngnam" ('Novo izdanje korejskog nacionalnog geografskog leksikona) iz 1530. godine koje je sadržavalo kratki iskaz o Paku Yŏnu (1378. - 1458.), bilježeći njegovu uspješnu karijeru u civilnoj službi, izvrsno djetinjstvo, besprijekornost u muzičkoj teoriji, te njegove hvalevrijedne napore u sistematizaciji ritualne muzike za Sejongov dvor. Kralj Sejong utemeljio je 1432. prvi nacionalni geografski leksikon u dinastiji Joseon pod nazivom "Sinch'an p'aldo" ('Novokomponirani geografski traktat o Osam krugova'). Dodavanjem materijala i ispravljanjem pogrešaka, naslov ovog geografskog leksikona revidiran je 1454. kao "Sinjŭng tongguk yŏji sŭngnam" ('Prošireno istraživanje o geografiji Koreje'), te prošireno 1612. godine. Joseonski Korejci također su stvorili internacionalne geografske leksikone. Geografski leksikon "Yojisongnam" koji se sastavljao od 1451. - 1500. godine daje kratki opis 369 različitih stranih zemalja poznatih joseonskoj Koreji u 15. stoljeću.
Japan
U Japanu su prije moderne ere postojali lokalni geografski leksikoni nazvani fudoki. Japanski geografski leksikoni sačuvali su povijesne i legendarne zapise o raznim regijama. Primjerice, provincijski geografski leksikon "Harima no kuni fudoki" iz ere Nara (710. - 794.), koji govori o provinciji Harimi, daje priču o navodnom posjetu cara Ōjina u 3. Stoljeću za vrijeme carske lovačke ekspedicije. Lokalni japanski geografski leksikoni mogu se također pronaći tijekom kasnijih perioda kao što je period Edo. Geografski leksikoni često su bili sastavljeni na zahtjev bogatih patrona; primjerice, šest znanstvenika u službi daimya u domaćinstvu Ikedi objavili su 1737. godine geografski leksikon "Biyō kokushi" za nekoliko okruga. Japanci su u 19. stoljeću počeli pisati geografske leksikone svijeta kao što su "Kon'yo zushiki" ('Protumačene karte svijeta') koji je objavio Mitsukuri Shōgo 1845. godine, "Hakkō tsūshi" ('Opsežan geografski leksikon čitavog svijeta') Mitsukurija Genpa iz 1856., te "Bankoku zushi" ('Ilustrirani geografski leksikon svjetskih nacija'), koji je napisao Englez Colton, preveo Sawa Ginjirō, a tiskao Tezuka Ritsu 1862. godine. Unatoč ambicioznom naslovu Genpovo djelo pokrivalo je samo 'Yōroppa bu' (Odlomak o Europi) dok planirani odlomak o Aziji nije objavljen.
Islamski svijet
Islamski svijet prije početka moderne ere stvorio je nekoliko geografskih leksikona. Kartografi iz iranske dinastije Safavida stvorili su geografske leksikone o lokalnim područjima.
Svijet
Primjeri elektroničkih svjetskih geografskih leksikona mogu se pronaći na:
Zapaljenje srednjeg uva
Zapaljenje srednjeg uva, upala srednjeg uva je zapaljenski proces u srednjem uvu koji nastaje u toku infekcije gornjih disajnih puteva, rinitis, sinuzitisa, tonzilofaringitisa ili barotraume. Značaj zapaljenja srednjeg uva je u njegovoj visokoj učestalosti u opštoj populaciji i potencijalno opasnim komplikacijama, naročito onim u unutarlobanjskoj duplji. Zapaljenje srednjeg uva može biti lokalizovano u pojedinim njegovim delovima, ali najčešće zapaljenjski proces zahvata sve delove srednjeg uva a ne tako retko i ostale strukture uva. Vrsta zapaljenja (negnojno-serozno i gnojno-purulentno) i intenzitet zapaljenja srednjeg uva zavisi od patogenosti i virulencije mikroorganizama, otpornosti organizma i uzrasta pacijenta, a dalji tok zapaljenja od načina i rezultata lečenja. Zato se zapaljenje srednjeg uva prema dužini trajanja bolesti javlja u akutnoj, subakutnoj i hroničnoj formi a prema trežini kliničke slike u blagoj srednje teškoj i teškoj kliničkoj formi.
Etiologija
Najčešći put infekcije srednjeg uva je preko eustahijeve tube iz nosno ždrelnog prostora, retko hematogeno (preko krvi) kod infektivnih bolesti, i egzogeno, kod rupture bubne opne.
Bolest može nastati usled nepravilnog i prečestog izduvavanja sekreta iz nosa, kod zapaljenja gornjih disajnih puteva (nosa sinusa i ždrela) ili nakon barotraume u toku letenja, ronjenja ili nakon jake akustičke traume.
Klinička slika
Faza eksudativne inflamacije je prva i traje jedan do dva dana. Nastupaju porast temperature, pulsirajući bol, posebno noću, nagluvost, zujanje i osetljivost mastoidnog nastavka. Otoskopski se vidi hiperemija bubne opne sa gubitkom vidljivosti elemenata, zatim baloniranost bubne opne i nekad pulsacije.
Odbrambena faza je sledeća i traje od tri do osam dana. Purulentni eksudat može spontano procureti kroz bubnu opnu, što vodi smanjenju bola. Otoskopski se vidi purulentan sekret u kanalu. Posle dve do šetiri nedelje dolazi do komplentne rezolucije procesa, sa gubitkom sekreta i zarastanjem eventualne perforacije. Retko se perforacija zatvara debelim vezivnim tkivom sa priraslicama i rezidualnom nagluvošću ili perforacija postaje stalna.
Lečenje
Lečenje obuhvata sistemske antibiotike 10 dana (polusintetski penicilin, amoksicilin), kapi u nos i analgetike. Kod lakših, negnojnih oblika dovoljna je peroralna primena antibiotika. Lokalno antibiotske kapi ne treba primenjivati, već lokalnu toaletu kanala bez njegovog zatvaranja. Neadekvatna terapija kao npr. nedovoljna doza, vremenskii period lečenja i izbor antibiotika može dovesti do komplikacija, bilo u ranoj ili kasnoj fazi ko što je ponovno javljanje temperature, bola i sekrecije, glavobolje, poremećaj opšteg stanja i porast sedimentacije. Operacija je indikovana kod postojanja komplikacija - mastoiditis, labirintitis, meningitis, epiduralni empijem, tromboza sigmoidnog sinusa, apsces mozga, ponovne supuracije, febrilnosti i bola, pogoršanja opšteg stanja.
Spoljašnje veze
Otite
San Casciano, Pisa
San Casciano je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 248 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Mazzucato, Venezia
Mazzucato je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 207 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Hipersten
Hipersten je česti petrogeni inosilikatni mineral kojeg ubrajamo u grupu rompskih piroksena. To ime danas je službeno napušteno, a preferiraju se nazivi enstatit ili ferosilit. Hiperstena ima u magmatskim i nekim metamorfnim stijenama, kao i u kamenim i željezovitim meteoritima. Tvori seriju čvrstih otopina s mineralima enstatitom i ferosilitom, a predstavlja srednjeg člana između ta dva krajnja, a za oba stoji i kao sinonim. Kemijska formula hiperstena je (Mg,Fe)SiO3.
Identifikacija
Boja hiperstena često je siva, smeđa ili zelenkasta, a sjaj mu je staklast do biseran. Pokazuje jak pleokroizam. Tvrdoća mu je 5-6, a specifična gustoća 3.4 - 3.9. Na određenim površinama pokazuje dijamantni bakreno crveni metalni odsjaj, koji ima isti uzrok kao i brončani odsjaj kod broncita, no ovdje je on još više izražen. Kao i broncit, hipersten je ponekad brušen i poliran u drago kamenje.
Porijeklo imena
Ime hiperstena vuče porijeklo iz grčkog jezika, a znači "pretvrd". To je asocijacija na njegovu tvrdoću, koja je veća nego kod amfibola hornblende, minerala s kojim se često zabunom zamjenjuje.
El Castillo, Manuel Doblado
El Castillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1720 m.
Meja (Kranj, Slovenija)
Meja je naselje u slovenskoj Općini Kranju. Meja se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 13 stanovnika.
Vladimir Baliberdin
Za ovaj uspon Baliberdin je odlikovan Ordenom Lenjina. Iste godine u konkurenciji 10 najboljih sovjetskih sportista, novinari su ga izabrali za sportistu godine, što je bio prvi slučaj da je jedan planinar izabran za sportistu SSSR.
U SSSR-u je ispenjao sve vašnije vrhove u Pamiru i Uralu.
Oserijati
300px|thumb|Plemena u [[Iliriku za vreme Batonovog ustanka 6. g. n.e.]] Oserijati ( ili Oseriates) bili su ilirsko-panonsko pleme koje je živelo kraj reke Save blizu ušća reke Vrbasa. Nalazili su se između Kolapijana i Breuka i možda su pripadali južnopanonskoj jezičkoj skupini. Verovatno su se Kolapijani, Varcijani i Oserijati izdvojili iz velikog plemena Breuka, koje se nakon velikog ilirskog ustanka (6–9. n.e.) rascepilo na više manjih delova. Ime plemena verovatno je satemsko i potiče od indoevropskog korena *eghero ("jezero").
Vladimir Baliberdin
Novi uspon na Everest, bez upotrebe dodatnog kisika, izveo je 1991. god. preko Južnog prevoja. Tada je vodio jednu rusku ekspediciju iz Sankt Peterburga, sastavljenu od 10 Rusa i 3 Amerikanca.
Godine 1992, nakon raspada SSSR, a time i uobičajenog državnog sistema finansiranja sporta, sam je organizovao i obezbijedio finansiranje ruske ekspedicije na K2 (8611 m.), koja se završila usponom petorice penjača na vrh.
Poginuo je u noći 22. jula u Sankt Peterburgu u saobraćajnoj nesreći.
Colonne (Jura)
Kolon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije. Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 233 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,13 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 240 metara (maksimalnoj 245 m, a minimalnoj 213 m).
Đurđija Cvetić
Đurđija Cvetić (Beograd, 25. avgust 1942 — 6. avgust 2015 ) bila je srpska filmska, televizijska i pozorišna glumica.
Biografija
Đurđija Cvetić je glumu diplomirala na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, u klasi profesora Milenka Maričića 1969. godine, od kada je i članica Jugoslovenskog dramskog pozorišta. Gostovala je u Zvezdara teatru, Narodnom pozorištu, Beogradskom dramskom pozorištu, Crnogorskom narodnom pozorištu, Narodnom pozorištu u Somboru i mnogim drugim pozorištima.
Jeremy Deller
Jeremy Deller (1966 -) je engleski konceptualni, video i instalacijski umjetnik. Poznat je po djelu Bitka kod Orgreavea (2001), u kojoj je rekonstruirao istoimeni okršaj policije i štrajkaša za vrijeme velikog rudarskog štrajka 1984.
Las Almendritas, Villaflores
Las Almendritas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 601 m.
Opština Seaca de Pădure, Dolj
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 239 m.
Nueva Reforma, Villa de Ramos
Nueva Reforma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Ramos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2031 m.
Dolgaec
Dolgaec je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Dolgaec pripada opštini Dolneni.
Prirodni uslovi
Naselje Dolgaec je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 32 km severozapadno.
Reljef: Dolgaec se nalazi u krajnje severnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je u središnjem delu ravničarski, bez većih vodotoka. Zapadno od naselja izdiže se planina Dautica, a istočno planina Babuna. Nadmorska visina naselja je približno 710 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Istorija
Početkom 20. veka, stanovništvo Dolgaeca se izjašnjavalo kao Srbi, po narodnosti. Selo je bilo patrijaršijsko.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Dolgaec je imao 70 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički slovenski Makedonci (100%).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Aiken, South Carolina
Ejken je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 29.524, što je 4.187 (16,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Damien Hirst
Dejmijen Herst (eng. Damien Hirst) (rođen 7. juna 1965.) je engleski umetnik iz talasa Mladih britanskih umetnika (eng. Young British Artists ili YBAs). Tokom devedesetih dominirao je engleskom kulturnom scenom.
Dela i kolekcije
mini|300px|Fizička nemogućnost smrti u umu nekog živog
Najpoznatija kolekcija Herstovih dela je Prirodna istorija (eng. Natural History) koja se sastoji od mrtvih životinja (krava, ovaca, ajkula itd.), ponekad isečenih i postavljenih u staklene vitrine i bazene napunjene formalinom.
Najpoznatije delo iz ove serije je Fizička nemogućnost smrti u umu nekog živog (eng. The Physical Impossibility of Death in the Mind of Someone Living). Delo je u stvari mrtva ajkula duga 3,6 m postavljena u vitrinu sa formalinom. iz iste serije je i delo In his infinite wisdom – zapravo u formalin uronjeno deformisano telo krave.
Tokom devedesetih Herst je imao odličnu saradnju sa kolekcionarem Čarlsom Sačijem, no ta saradnja je obustavljena u 2003.
Charles Saatchi
1991, Charles Saatchi je ponudio da sponzoriše Hirstova dela ma kakva on hteo da napravi, i kao rezultat je bio vidljiv 1992 u prvoj izložbi britanskih mladih umetnika u Saatchi Galeriji u severnom Londonu. Hirstovo delo pod nazivom "Physical Impossibility of Death in the Mind of Someone Living" ili fižička nemogućnost smrti u umu živoga" je bila ajkula u vitrini ispunjenoj formaldehidom, koja je prodata za 50 000 funti. Ajkula je ulovljena od strane naručenog pecaroša u Australiji čija je usluga iznosila 6 000 funti. Ovo delo je postalo ikona britanske umetnosti devedesetih godina, i simbol britart-a po celom svetu. Izložba je takođe sadržala "1000 godina". Kao rezulad ove predstave, Hisrt je bio nominovan za Turner-ovu nagradu te godine, međutim ona je pripala Grenville Davey-u.
Martinj Vrh
Martinj Vrh je naselje u slovenskoj Općini Železniku. Martinj Vrh se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 232 stanovnika.
Karel Dončec
right|200px Karel Dončec, mađ. Doncsecz Károly (Andovci, Mađarska oko 30. maja 1918. - Körmend, Mađarska 12. novembra 2002.), je bio mađarski zanatlija slovenačkog porekla koji se bavio lončarstvom. Rođen je u seljačkoj porodici u mestu Andovci (mađ. Orfalu) kod Monoštra (mađ. Szentgotthárd) u Mađarskoj od oca Karela Dančeca i majke Ane Talaber. Živeo je i radio u mađarskom mestu slovenačkog imena Verica-Ritkarovci (mađ. Kétvölgy).
Od 1933. godine živi i radi u Soboškoj Vesi. Četiri godine kasnije odlazi u Zalaegerszeg, gde ostaje godinu dana. Potom ide u Sümeg, da bi se napokon skrasio u Verici-Ritkarovcima 1940. gde otvara lončarsku radionu.
Borio se u Drugom svetskom ratu, na frontama u Ukrajini i Poljskoj (1942.-1944.) Od 1970. godine jedini je slovenački vajar u Mađarskoj. Svoje radove izlagao je na mnogim izložbama u Mađarskoj i Sloveniji. 1984. godine je dobio nagradu "Mojster ljudske obrti".
Grob mu se nalazi u Števanovcima, a spomenik u Andovcima, kod njegove rodne kuće.
Croce di Baffi, Cosenza
Croce di Baffi je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 305 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 665 m.
General Martín López, Canatlán
General Martín López je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Canatlán.