cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Richard Dawkins
Ostala polja
Nastavljajući dugogodišnju suradnju s Channel 4, Dawkins je sudjelovao u petodijelnoj televizijskoj seriji Genij Britanije (Genius of Britain, 2010.) zajedno s kolegama znanstvenicima Stephenom Hawkingom, Jamesom Dysonom, Paulom Nurseom i Jimom Al-Khalilijem. Ova serija od pet epizoda bila je emitirana u lipnju 2010. Serija se fokusira na velika britanska znanstvena dostignuća tijekom povijesti.
U dokumentarcu emitiranu na kanalu More4 pod naslovom Prijetnja vjerskih škola? (Faith School Menace?, 2010.) Dawkins u ulozi prezentanta argumentima »poziva sve nas da ponovo razmotrimo posljedice vjerske edukacije, koja... nasamaruje roditelje te indoktrinira i razdvaja djecu«.
Godine 1998. Dawkins je izrazio zahvalnost za dvije knjige u vezi sa Sokalovom aferom:
Ove su knjige slavne po svojoj kritici postmodernizma na američkim univerzitetima (poimence na odjelima za književnosti, antropologiju i ostale kulturne studije). Istom je prigodom Dawkins također kritizirao Univerzitet u Cambridgeu zbog dodjele počasnog doktorata filozofu Jacquesu Derridau.
Godine 2011. Dawkins se pridružio profesorskom kolektivu na Novom koledžu humanističkih znanosti, novom privatnom sveučilištu u Londonu koje je osnovao A. C. Grayling i koje je bilo otvoreno u septembru 2012.
Nagrade i priznanja
thumb|upright|left|Dawkins prima [[Zaklada Giordana Bruna|Deschnerovu nagradu u Frankfurtu 12. listopada 2007. iz ruku Karlheinza Deschnera.]]
Godine 1989. Univerzitet u Oxfordu dodijelilo je Dawkinsu titulu doktora nauka (Doctor of Science). Dawkins je nositelj počasnih doktorata nauka Univerziteta u Huddersfieldu, Univerziteta u Westminsteru, Univerziteta u Durhamu, Univerziteta u Hullu, Univerziteta u Antwerpenu i Univerziteta u Oslu te počasnih doktorata Univerziteta u Aberdeenu, Slobodnog univerziteta u Bruxellesu i Univerziteta u Valenciji. Nositelj je također počasnih doktorata književnosti Univerziteta u St Andrewsu i Australskog nacionalnog univerziteta (HonLittD, 1996.), za člana Kraljevskog književnog društva izabran je 1997., a za člana Kraljevskog društva 2001. Jedan je od patrona Znanstvenog društva Sveučilišta u Oxfordu.
Godine 1987. Dawkins je za svoju knjigu Slijepi urar primio nagradu Kraljevskog književnog društva i Književnu nagradu Los Angeles Timesa. Iste je godine za svoj rad na epizodi Slijepi urar (The Blind Watchmaker) serije Horizon BBC-ja primio Znanstvenotehnološku nagradu za najbolji televizijski dokumentarni znanstveni program godine.
Među njegovim ostalim nagradama nalaze se Srebrna medalja Londonskog zoološkog društva (1989.), Finlayeva nagrada za inovacije (1990.), Nagrada Michaela Faradaya (1990.), Nakayamina nagrada (1994.), Nagrada za humanista godine Američke humanističke asocijacije (1996.), peta Međunarodna nagrada Cosmos (1997.), Kistlerova nagrada (2001.), Medalja Predsjedništva Talijanske Republike (2001.), Nagrada Car je gol Fondacije za slobodu od religije (2001. i 2012.), Bicentenarijska Kelvinova medalja Kraljevskog filozofskog društva u Glasgowu (2002.) i Nierenbergova nagrada za znanost u javnom interesu (2009.).
Dawkins se, po odluci čitateljâ, našao na vrhu liste 100 vrhunskih javnih britanskih intelektualaca objavljene 2004. u magazinu Prospect, dobivši dvostruko više glasova nego drugoplasirani. U njihovu nastavku ankete objavljenu 2008. ušao je kao kandidat u uži izbor. Godine 2005. Fondacija Alfred Toepfer sa sjedištem u Hamburgu dodijelila mu je Shakespearovu nagradu kao priznanje za njegovu »konciznu i dostupnu prezentaciju znanstvenog znanja«. Osvojio je Nagradu Lewisa Thomasa za pisanje o znanosti za 2006. godinu te Nagradu za autora godine za 2007. godinu Galaxyjevih britanskih knjižnih nagrada. Iste godine magazin Time uvrstio ga je na popis 100 najutjecajnih ljudi na svijetu u 2007. godini, a našao se i na 20. mjestu liste 100 najvećih živućih genija objavljene 2007. u The Daily Telegraphu. Deschnerovu nagradu, nazvanu po njemačkom antiklerikalnu autoru Karlheinzu Deschneru, dobio je 2007.
Od 2003. godine Međunarodna ateistička alijansa tijekom svoje godišnje konferencije dodjeljuje nagradu kojom odaje priznanje izvanrednu ateistu čije je djelo najviše doprinijelo podizanju javne svijesti o ateizmu u toj godini; poznata je kao Nagrada Richarda Dawkinsa u počast Dawkinsovim vlastitim naporima.
U veljači 2010. Dawkins je imenovan u Počasni odbor istaknutih pregalaca Fondacije za slobodu od religije.
U anketi koju je 2013. proveo magazin Prospect glasovima je odlučeno da je Dawkins najbolji mislilac na svijetu među 65 imena koja je izabrao panel eksperata iz SAD-a i UK-a.
Bilješke
a. W. D. Hamilton izvršio je golem utjecaj na Dawkinsa i taj se utjecaj može vidjeti kroz Dawkinsovu knjigu Sebični gen. Prijatelji su postali na Oxfordu a Dawkins je poslije Hamiltonove smrti 2000. napisao nekrolog i organizirao sekularnu memorijalnu službu.
b. Debata je bila okončana glasanjem kojim je prijedlog »da je doktrina evolucije valjanija od teorije evolucije« odbačen sa 198 prema 115 glasova.
Trg Petra Preradovića
mini|250px|Trg Petra Preradovića sa spomenikom Petru Preradoviću u prvome planu, s lijeve strane [[Palača Prve hrvatske štedionice, ravno palača Farkaš (Atelijer Hönigsberg & Deutsch.]] mini|Preradovićev trg Trg Petra Preradovića u Zagrebu, nazvan po preporoditeljskom velikanu Petru Preradoviću. Među zagrepčanima općenito poznatiji kao Cvjetni trg, po kioscima sa cvijećem koji su tu tradicionalno smješteni.
Trg se nalazi u strogom središtu grada, oko 200 metara od Trga bana Jelačića. Danas je to pješačka zona. Postoje klupe, nekoliko stabala, kafići sa terasama. Omiljeno je sastajalište, dio gradske "špice". Naročito je poznat po raznim okupljanjima i štandovima koje postavljaju razne udruge, vjerske organizacije i drugi, za dijeljenje letaka i druge oblike promidžbe, manja okupljanja i akcije itd. Također se organiziraju i komercijalne promotivne akcije.
Trg je nastao rušenjem bloka zgrada koje su se tu nalazile 1897. i tada je dobio ime, koje danas ponovo nosi, jer za vrijeme socijalističke Jugoslavije dobio je ime "Trg bratstva i jedinstva".
Povijest
Lokacija trga (A trg ili Margaretski trg) utvrđena je regulatornom osnovom iz 1887., odluka o njegovu uređenju bit će donesena tek 1895., kada je parcelizirano zakladno zemljište. Godine 1897. srušene su sve kuće između Margaretske i Preobraženske, a trg će dobiti današnji naziv Trg Petra Preradovića. Godinu poslije započela je izgradnja kuća uz istočni obod trga. Uz sjeveroistočni obod izgrađena je prema projektu Josipa pl. Vancaša monumentalna palača Prve hrvatske štedionice, a uz jugoistočni palača Farkaš arhitektonskoga biroa Hönigsberg & Deutsch (Bogovićeva 9/ Preradovićev trg 2). Izgradnjom dviju palača definitivno je utvrđen građevni pravac Bogovićeve ulice. Zapadni obod Preradovićeva trga počeo se formirati znatno ranije i njegovo će oblikovanje trajati sve do tridesetih godina 20. stoljeća. Među prvima na zapadnom obodu trga 1886. izgrađena je kuća Granitz koju je 1886., po projektu H. Bolléa podigao poznati tiskar i izdavač Ignjat Granitz (Preradovićev trg 6). Uz nju se prvobitno nalazila jednokatnica u kojoj je bilo kino Metropol. Na njezinu je mjestu 1937. prema projektu Antuna Ulricha izgrađena monumentalna modernistička šesterokatnica (Preradovićev trg 4–5). Posljednja u tom nizu uglovna je palača Ehrlich. Građena 1923. prema projektu Huga Ehrlicha (Preradovićev trg / Varšavska 2–4). Prema sjeveru, u Preobraženskoj ulici, na taj se niz nastavljaju palača Centralne eskomptne banke i mjenjačnice Dioniza Sunka iz 1920. (Preobraženska 9) i zgrada pravoslavne općine Stanka Kliske i Juraja Denzlera iz 1930. (Preobraženska 2 /Ilica 9).
Na sjevernom kraju trga je pravoslavna crkva Sv. Preobraženja Gospodnjeg, sagrađena 1866. Južni obod trga označen je palačom Josipa Siebenscheina, sagrađenom 1873.–1874. Zanimljivo je, da je zbog njeg došlo do prvog sukoba između bogataša, koji želi graditi, i kućevlasnika okolnih kuća, koji su željeli da se na tom prostoru uredi trg. Grad je odbio zahtjev građana i dozvolio gradnju palače, jer trg nije bio predviđen po Regulativnoj osnovi iz 1865. godine. Tako je trg nastao tek 24 godine kasnije, na prostoru južno od palače.
Konačan je oblik dobio 1930-ih godina, kada je, po riječima Snješke Knežević »postao živim i napučenim urbanim punktom«. (Važnija promjena bila je još postavljanje spomenika Petru Preradoviću 1954.) Taj je značaj, unatoč preuređenju koje je napravljeno 1995 i po mnogima značilo devastaciju, zadržao do danas. Te je godine naime otvaren projekt Mihajla Kranjca i Berislava Šebetića, kojim je uređen parter trga i bitno promijenjena urbana oprema. Mišljenje je mnogih da time narušena »vizualna prepoznatljivost (šarm) i integritet trga« (Krešimir Galović). Vrijedi spomenuti da je prosvjed protiv sječe stabala na trgu organizirala eko-udruga Zelena akcija, koja je u kratkom roku prikupila 8.000 potpisa za prosvjednu peticiju. Bilo je obećano da će projekt biti promijenjen i stabla sačuvana. Tih dana uslijedila je operacija Oluja. Jednog dana, rano ujutro, stabla su posječena.
Galović zaključuje: »Nakon neuspjela preuređenja započinje akutna degradacija cijeloga prostora trga, koja zahvaća i okolne objekte, koji se mahom denacionaliziraju i rasprodaju, a mnogi i namjerno zapuštaju. Na taj način pod pritiskom profita nestaju brojni sadržaji koji su Trg Petra Preradovića činili prepoznatljivim, a time i dijelom kolektivne memorije građana, koja se na tom prostoru, kao što smo vidjeli, taložila dulje od stoljeća.«
Godine 2007. dolazi do masovnih prosvjeda protiv namjere poduzetnika Tome Horvatinčića da u sklopu plana preuređenja bloka Trg Petra Preradovića–Ilica–Gundulićeva–Varšavska sruši dvije zgrade na sjevernoj strani trga (spomenutu Granitzevu zgradu, te onu do nje, na adresi "Preobraženska 6") i sagradi višekatni poslovno-stambeni prostor, sa velikim ulazom u prostor trgovačkog centra. Prosvjede su organizirali inicijativa Pravo na grad i udruga Zelena akcija.
U travnju 2011. godine, trgovački centar Cvjetni je otvoren, a isti dan na trgu se dogodio još jedan, za sada posljednji, prosvjed protiv projekta.
Danas je trgu moguće pristupiti sa šest strana: iz Varšavske sa zapada, iz Preradovićeve ulice s juga, iz Bogovićeve ulice sa istoka, iz Ilice kroz prolaz Oktogon sa sjeveroistoka, te iz Preobraženske i Margaretske na sjeveru.
Rože
Zemljopisni položaj
Naselje Rože se nalazi prislonjeno na padinu planine Kamešnice. Naselje je u blizini naselja Krivodol, Podi i Ljut i same granice sa susjednom Bosnom i Hercegovinom. U selo se cestovnim putem može doći iz pravca Voštana i Graba.
Klima
Naselje Rože zahvaćeno planinskom klimom koja se očituje jakim (čičim) zimama s mnogo padalina te dugim periodom pokrivenošću snijegom (cca. 60 dana godišnje) te sušnim umjerenim ljetima s malo padalina gdje srednja temperatura ne prelazi 26 °C.
Stanovništvo
Napomena:Podaci o stanovništvu u naselju Rože iz 1869. godine su sadržani u podacima za naselje Voštane.
Espagnac-Sainte-Eulalie
Epanjak Sent Elali je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Fižak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 73 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,75 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 180 metara (maksimalnoj 426 m, a minimalnoj 161 m).
Grab (rijeka)
Grab je riječica u Triljskom kraju, koja teče kroz istomeno naselje Grab.
Riječica Grab izvire kod mjesta Grab. Iznad modrog dubokog oka iz kojeg Grab bešumno izvire ledena voda, nad kojim se nadvija ogromna strma litica. Tek nekoliko metara nizvodno je vodopad. Voda se nastavljajući nizvodno mirno prelijeva iz bazena u bazen.
Nekoliko stotina metara nizvodno su 600 godina stare Grabske mlinice. Nizvodno od mlinica, rječica Grab krivuda kroz sjeveroistočni dio plodnog Sinjskog polja, u kojem se na kraju svoga toka spaja s rijekom Rudom, koja kratko nakon toga utječe u Cetinu.
Radovanov portal
mini|desno|250px| [[Radovanov portal trogirske katedrale.]] Radovanov portal je glavni portal katedrale sv. Lovre u Trogiru. Najznačajniji je srednjovjekovni portal na istočnom Jadranu te u ovom dijelu Europe. Nazvan je po njegovu autoru Majstoru Radovanu koji ga je isklesao 1240. godine i potpisao s per Raduanum, iako je dovršen tek u 14. stoljeću. Portal je najmonumentalnije djelo romaničko-gotičkog stila u Hrvatskoj. Obuhvaća Prvi grijeh (Adam i Eva) i Otkupljenje (Rođenje Kristovo), kristološki ciklus, pojedine svece i apostole, prikaz mjeseci, prizore lova, a stilski sažima različite tradicije od južnoitalskih do francuskih. Umjetnički je na razini najboljih europskih ostvarenja tog doba.
Odlike
Portal je stupnjevito uvučen u debljinu zida. U luneti je prikaz Rođenja Krista (obećanje spasenja), umjesto Posljednjeg suda, koji je uobičajen za glavne portale katedrala na zapadu. U dva luka nad lunetom su scene iz biblijskih prizora. Najkvalitetniji dijelovi portala pripisuju se majstoru Radovanu, a ostatak njegovoj radionici. Skulptura portala karakterističan je primjer gotičkog realizma i humanizma, ali s obilježjima starijeg romaničkog stila.
Na stupovima uz vrata su prizori lova upleteni u biljne vitice tako da izgleda kao da se scene odvijaju u nekoj šumi. Na dovratnicima portala detaljni su prikazi znakova horoskopa i radova po mjesecima (scene iz svakidašnjeg života) s izrazitim plasticitetom. Bočno su figure Adama (desno) i Eve (lijevo) koje stoje na lavovima.
OR2A1
Olfaktorni receptor 2A1/2A42 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2A1 genom.
Saborna crkva u Zagrebu
Saborni hram Preobraženja Gospodnjeg u Zagrebu, poznatiji kao Preobraženjska crkva, je glavni i najveći pravoslavni hram u Zagrebu, smešten uz vladičanski dvor Mitropolije zagrebačko-ljubljanske Srpske pravoslavne crkve. Saborna crkva u Zagrebu je središnja crkva mitropolije.
Saborna crkva Mitropolije zagrebačko-ljubljanske je Crkva Preobraženja Gospodnjeg na tzv. Cvjetnom trgu ili Trgu Petra Preradovića u Zagrebu.
Istorijat
Malobrojni pravoslavci u Zagrebu početkom 18. veka bili su Srbi, Grci i Cincari, uglavnom trgovci. U prvo vreme Grci su bili preovlađujući među pravoslavnima. U to vreme otpočinje borba za molitvenim domom i osniva se pravoslavna opština. Konačno, 1786. godine, posle snažnih otpora mesnih vlasti, doneta je odluka je u Beču, na osnovu pismenog obraćanja zagrebačkih pravoslavaca caru Josipu Drugom.
Kako su gradske vlasti ciljano otežavale i odugovlačile proces dobijanja dozvola za gradnju crkve, pravoslavna opština Zagreba je 1794. godine kupila kapelu Svete Margarete, na samom ulazu u Ilicu, sa pripadajućim zemljištem. Data, dotad rimokatolička kapela, koja je pripadala Zagrebačkoj biskupiji, spominje se na ovom mestu od 1334. kao župna crkva uz koju su se održavali „margaretski sajmovi“ (održavali su se od 1337). Kasnije je crkva pripala župi Svetog Marka. kako je rečeno, Kapela Svete Margarete prodata je 1794. pravoslavnim, u to vreme grčkim pripadnicima, koji su tada kao trgovci i novčari boravili u Zagrebu. Kad Grka više nije bilo, crkva je počela služiti pravoslavnim Srbima. Od 1848. zagrebačka pravoslavna crkvena opština dobija prefiks srpska.
Kapela je bila u vrlo lošem stanju i van upotrebe, pa, i pored opravki, nijem mogla duže služiti svrsi. Nova crkva, u duhu pravoslavne arhitekture, podignuta je na mestu stare bogomolje 1866. godine, po nacrtima arhitekte Franje Klajna. Snažan potres pogodio je Zagreb 1880. godine nije pričinio mnogo štete crkvi. Obnovljena je 1883-1884. godine po nacrtima arhitekta Hermana Bolea. Tada je u nju postavljen sadašnji ikonostas s ikonama koje je radio slikar Epaminondas Bučevski, porijeklom iz Černovaca u Bukovini. Herman Bole će u još dva navrata obnavljati Preobražensku crkvu - 1899., kada na nju postavlja novu kapu zvonika i 1913-1914., kada joj je potpuno preoblikovao pročelja.
Dana 4. maja 2007. dovršen je ikonopis u unutrašnjosti crkve, a izradio ga je ruski ikonopisac Nikolaj Aleksandrovič Muhin.
Evangelistička crkva u Zemunu
Evangelička crkva u Zemunu nalazi se na uglu ulica Tošin bunar, Ivićeve i Prilaza. Podignuta je krajem dvadesetih godina 20. veka, za potrebe dela (protestantskog) nemačkog življa. Nemci protestanti i katolici su tada činili oko četvrtinu stanovništva Zemuna.
Opis crkve
Crkva je, krajem 2005. godine, proglašena za spomenik kulture.
Arhitektura crkve
Crkvu odlikuje osnova koja asocira na oblike trolista – rotonde sa naglašenom apsidom i dva bočna krila, simetrično postavljena u odnosu na centralni ulaz. Iznad troslivnih krovova koji pokrivaju skraćenu pripratu i bočna krila, diže se tambur većih dimenzija. Nad kubetom je lanterna na koju je prvobitno postavljen krst kao simbol Hristovog stradanja.
Građevina poseduje sveden broj simetrično postavljenih otvora na fasadi. Ovo kompaktno, zatvoreno arhitektonsko rešenje, koje najverovatnije pripada školi arhitekata Huga Erliha i Viktora Kovačića, poseduje urbanističku vrednost oličenu u izuzetno uspešnom rešenju u odnosu na položaj raskršća, nadomak prilaza Starom jezgru Zemuna. Crkva predstavlja originalno i retko arhitektonsko ostvarenje oblikovano u dosledno sprovedenom modernističkom konceptu. Nesumnjiva je njegova kulturno-istorijska i dokumentarna vrednost, kao svedočanstva postojanja i življenja jedne hrišćanske konfesionalne zajednice u periodu između dva svetska rata u Zemunu.
OR1S2
Olfaktorni receptor 1S2 je protein koji je kod ljudi kodiran OR1S2 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Guttenberg
Gatenberg se može odnositi na
OR2A2
Olfaktorni receptor 2A2 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2A2 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Hipoteza
Upotreba
Svaka korisna hipoteza omogućit će predviđanje logičnim razmišljanjem, uključujući deduktivne metode. Može predvidjeti ishod eksperimenta u laboratorijskom okruženju ili promatranjem pojave u prirodi. Predviđanje također može biti statističko i govoriti samo o vjerojatnosti. Karl Popper (austrijski i britanski filozof, profesor na London School of Economics i jedan od najutjecajnijih filozofa nauke u dvadesetom vijeku) smatrao je da se za hipotezu mora pretpostaviti da može biti pogrešna, i da se prijedlog ili teorija ne može zvati znanstvenom ako ne priznaje mogućnost da se pokaže pogrešnom. Ovim dodatnim kriterijem, mora biti bar u principu moguće napraviti obzervaciju koja bi pokazala da je prijedlog pogrešan, čak i ako se ta observacija nikada ne izvede. To može puno pojednostavniti proces testiranja kako bi se odredilo ima li hipoteza slučajeve u kojima je pogrešna.
Vrlo je važno da je ishod za vrijeme trajanja istraživanja nepoznat ili s razlogom pod stalnim istraživanjem. Samo u ovom slučaju eksperiment, testiranje ili studija potencijalno povećava vjerojatnost da je hipoteza istinita. Ako je ishod već poznat zove se posljedica i već je trebala biti razmotrena pri formuliranju hipoteze. Ako predviđanja nisu dostupna promatranju ili iskustvu, hipoteza još nije korisna i mora čekati druge koji kasnije mogu omogućiti promatranje. Na primjer, nova tehnologija ili teorija može omogućiti potrebne eksperimente.
Vrste hipoteze
Prijedlozi mogu doći u obliku izjave ili korelacije između dvije ili više stvari, ali bez izjave da nužno postoji odnos uzroka i posljedice, na primjer: 'Kada se mijenja A, mijenja se i B'. Ili, prijedlog može imati oblik izjave o uzročno – posljedičnoj povezanosti ('A uzrokuje B'). Primjer pretpostavke koja često uključuje izjavu o uzročno – posljedičnoj povezanosti je: Ako se određena nezavisna varijabla promjeni, također postoji promjena u određenoj ovisnoj varijabli. Ovo je također poznato kao 'Ako i onda' izjava, bilo da uključuje direktnu uzročno posljedičnu povezanost ili ne.
Evaluacija hipoteza
Kao primjer: netko tko ulazi u novu zemlju i promatra samo bijele ovce može formirati hipotezu da su sve ovce u toj zemlji bijele. To se može smatrati hipotezom, ako smatramo da može biti i pogrešna. Svatko bi mogao pobiti tu hipotezu uočavanjem jedne crne ovce. Ako pretpostavimo da su eksperimentalne nepoznanice male (primjerice, da netko ne može dovoljno dobro razlikovati crnu ovcu od primjerice koze), i pretpostavimo da je onaj tko izvodi pokus točno interpretirao izjavu hipoteze (primjerice, uključuje li pojam 'ovce' i ovnove?), pronalazak crne ovce pobija hipotezu 'samo bijele ovce'. To je vjerojatno najjednostavniji način da se razumije termin 'hipoteza'.
Hinton
Hinton se može odnositi na
Holand
Holand se može odnositi na:
Aksiom
Grčko poreklo
Aksioma (Axiom):
Istorija
Ako je na delu jedna teorija u obliku aksiomatskog sistema, tada se ona nalazi na veoma uznapredovalom stupnju svog razvoja. Prvi začeci aksiomatizovanja geometrije nalaze se već kod Euklida (oko 300. pne.); a prvi ga je potpuno dostigao D. Hilbert krajem 19. veka. U raspravi ο aksiomatskom uobličavanju geometrije središnju ulogu je igrala tzv. aksioma ο paralelama, koja otirilike glasi: " Ako je α prava, a Ρ tačka koja ne leži na a, tada u ravni u kojoj leže α i Ρ postoji tačno jedna prava kroz Ρ koja ne seče a, naime paralela od a."
Pošto njen sadržaj mnogima nije važio kao očigledan, pokušalo se da se ovaj stav izvede iz drugih aksioma; tek se oko polovine 19. veka mogao pribaviti dokaz da ovo nije moguće. Potom su se razvile i "neeuklidske" geometrije, u kojima ne važi aksioma ο paralelama.
Prvi pokušaji da se logika formuliše kao aksiomatski sistem potiču od G. V. Lajbnica. Suštinski pomaci su ovde, kao i u oblasti matematike, bili učinjeni od druge polovine 19. veka. Značajne doprinose su izm. ost. pružili G. Frege i D. Hilbert. - U toku modernog razvoja postepeno je počeo da se menja smisao "aksiome".
Presudan za izbor određenih stavova kao aksioma neke teorije sada je manje stepen njihove očiglednosti nego pitanje od koje osnove se daju što je moguće jednostavnije i elegantnije izvesti istiniti iskazi teorije. Istovremeno se započelo istraživanje aksiomatskih sistema u pogledu sadržinskog tumačenja njihovih stavova kao čisto formalno određenih računa.
U empirijskim naukama, a posebno u fizici, često se kao aksiome označavaju veoma uopšteni stavovi koji su iskustvom potvrđeni u visokom stepenu (npr. "njutnovske aksiome mehanike").
Katkad se preduzimao i pokušaj da se filozofske teorije prema uzoru geometrije formulišu kao aksiomatski sistemi. Poznat je između ostalog, trud B. Spinoze da na ovaj način ("more geometrico") predstavi etika.
Posebno u geometriji, logici i matematici kao aksiome se označavaju takvi stavovi koji su temeljni za odnosnu disciplinu: one same nisu dokazive, nego obrazuju nezaobilaznu osnovu za dokaz drugih stavova. Njihovo opravdanje se tradicionalno videlo (priključujući se Aristotelu i Euklidu) u njihovom neposredno očiglednom karakteru. Skup stavova koji se deli na aksiome i posledice iz njih naziva se aksiomatskim sistemom.
U matematici
Aksioma je iskaz koji se usvaja bez dokaza i smatra kao ishodni za izgradnju ove ili one matematičke teorije.
Primeri
Svaka geometrija (afina, Euklidova, projektivna, ...) ima svoj sistem aksioma. Sa druge strane, svaka geometrija može biti definisana svojom grupom transformacija (Erlangenski program) ili diferencijalno geometrijskim svojstvima prostora te geometrije.
Postoje aksiomatski građena geometrija, aritmetika, teorija verovatnoće itd.
Michelozzo
Biografija i delo
Bio je sin krojača, emigranta iz Burgundije. Sarađivao je sa Gibertijem i Donatelom. Nakon nekog vremena opredelio se za arhitekturu. Kao arhitekta bio je pod uticajem Filipo Bruneleskija. Poznat je po palatama i vilama u Firenci i njenoj okolini. Njegov obožavalac Cosimo Medici mu je poverio 1444. godine izgradnju palatu Mediči-Rikardi u Firenci.
Mikelocovo najznačajnije delo je palata Mediči-Rikardi i on je ovaj projekat gradio više od 20 godina i oko 1460. godine je bio pri kraju gradnje. Ustvari, Medičijevi nisu odobrili Bruneleskijev projekat za svoju palatu jer je on verovatno bio isuviše raskošan, podsećao je na raskošne vile iz rimskog carstva i poverili su izgradnju manje poznatom arhitekti Mikelociju. On je ovaj objekat rešio pod uticajem Bruneleskija i vila ima rustikalnu obradu prizemlja (prozore na njoj je kasnije dodao Mikelanđelo), sprat je obrađen lakšom obradom kamena od tesanika a treći nivo je neraščlanjen. Na vrhu se nalazi venac kao neki poklopac koji se inspirisao rimskim hramovima i njime se završava i ističu se sva tri nivoa. Sva tri nivoa predstavljaju gradaciju i svaki za sebe čini posebnu celinu. Izgradnja je započeta pre smrti Filipa Brunuleskija i rezultat još uvek podseća na firentinske palate Brunuleskija.
Godine 1458. - 1461. radio je Vilu Mediči u Fisole pored Firence.1462. godine je radio u Milanu a nedugo zatim je radio i u Dubrovniku na Kneževom dvoru i kuli Minčeta (kojoj je baš ovaj firentinski majstor u službi Republike dao osnov, i na čijoj izradnji je učestvovao ceo grad kome je pretila opasnost od Turaka), zajedno sa arhitektom Jurajem Dalmatincem.
Umro je prema Đorđo Vazariju 1472. godine u Firenci, a sahranjen je u manastiru Sv. Marka.
Hilldale, Pennsylvania
Hildejl je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.246.
Gurrone, Verbano-Cusio-Ossola
Gurrone je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 685 m.
Ruda (rijeka)
Ruda je rijeka u Sinjskom polju, lijeva pritoka Cetine.
Hopkinton
Hopkinton se može odnositi na
Proctorville, Ohio
Proktorvil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 574, što je 46 (-7,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Holstein (razvrstavanje)
Holstein (fonetski: Holštajn; engleski fonetski izgovor: Holstajn) se odnosi na Holstein, historijsku oblast Njemačke i južni dio države Schleswig-Holstein. Također može označavati:
Saw (2004)
Saw (sh. Slagalica strave/Testera) američki je horor film iz 2004. Film je režirao James Wan, koji je zajedno s Leighom Whannellom napisao i scenarij. Snimanje je trajalo samo 18 dana, premijera je bila na Sundance festivalu u siječnju 2004., a u međunarodnu je distribuciju Slagalica strave krenula 29. listopada iste godine. Film je originalno ocijenjen sa NC-17, zbog snažnog grafičkog nasilja. Ta verzija je dostupna kao Slagalica strave: Necenzurirana verzija, posebno DVD izdanje Slagalice strave koje je izdano otprilike u isto vrijeme kada je Slagalica strave II puštena u kina. Razlika između R-ocijenjene i neocijenjene je minimalna. Film je #3 na popisu najstrašnijih filmskih trenutaka koji je napravio Bravo. Nastavak filma, nazvan Slagalica strave II izdan je 28. listopada 2005., a treći dio Slagalica strave III izdan je 27. listopada 2006.
Radnja
thumb|left|300px|[[Adam Faulkner (Leigh Whannell) budi se zavezan lancima u velikoj, industrijskoj kupaonici, zajedno s Dr. Lawrenceom Gordonom (Cary Elwes).]] Na početku filma, mladić bez svijesti je zaronjen u staru kadu punu vode. Ubrzo dođe do svijesti i panično izleti iz kade. Nakon što se glas obrati mladiću, neke stropne svjetiljke se upale, i otkriju da se mladić nalazi u staroj industrijskoj kupaonici zajedno sa još jednim čovjekom koji se nalazi na drugom kraju sobe. Taj čovjek sebe predstavlja kao Lawrence Gordon (Cary Elwes), kirurg. Kasnije se otkrije da je mladić koji se probudio u kadi fotograf po imenu Adam Faulkner (Leigh Whannell). Obojica su imaju lance vezane za gležanje njihove noge i za cijev koja se nalazi kraj njih. Na sredini sobe je krvavo truplo, koje u jednoj ruci ima revolver, a u drugoj kasetofon.
Adam i Dr. Gordon uskoro nađu koverte u svojim džepovima. Kada otvore kovertu, u njoj nađu kasetu sa porukom "Pusti me". U doktorovoj koverti, zajedno sa Kasetom, nalazi se još i ključ i metak. Nakon što Adam dosegne kasetofon koji je držalo truplo, pusti svoju kasetu na kojoj je bio snimljen glas nepoznatog čovjeka koji im prenosi poruku. Glas se obraća Adamu osobno i kaže mu da bi soba u kojoj se sad nalazi mogla biti mjesto njegove smrti, osim ako ne napravi nešto u vezi s tim. Kada njegova kaseta završi, zbunjeni Adam uzme kasetu dr. Gordona i pusti je. Na kaseti, isti glas kaže dr. Gordonu kako će njegova kći i žena umrijeti ako ne ubije Adama u određenom vremenskom periodu. Šokirani par očajnički se pokušava osloboditi svojih lanaca, sve dok dr. Gordon ne dođe do zaključka tko ih je oteo.
Gordon objasni Adamu da je jedina osoba sposobna da postavi ovakvu zamku serijski ubojica Jigsaw. Gordon kaže da se jednom mislili da je on pravi identitet ubojice.
U raznim bljeskovima sijećanja, dva detektiva David Tapp (Danny Glover) i Steven Sing (Ken Leung) su prikazani kako pregledavaju ostatke Jigsawovih smaronosnih zamki i njihovih žrtava. Kasnije, dr. Gordon je pozvan od dvojice detektiva iz bolnice u stanicu na ispitivanje u tome gdje je bio za vrijeme ubojstava. Gordon svom odvjetniku kaže da je nevin, no rečeno mu je da pogleda i posluša jedinu preživjelu žrvtu Jigsawovih zamki, Amandu Young. Potresena, Amanda je ispričala kako je za dlaku pobjegla svojoj groznoj zamci. Kaže da joj je ubojica "pomogao" i govori da Jigsaw samo upozorava ljude na to kako uzimaju svoj život zdravo za gotovo i zanemaruju ga.
Kada se bljeskovi završe, i radnja se vrati u sadašnjost, Gordon i Adam otkriju da je u sobi video-kamera koja je smještena unutar jednostranog ogledala i koja prati svaki njihov pokret. U međuvremenu, det. Tapp, koji je i dalje uvjeren da je dr. Gordon Jigsaw, pobliže proučava ubojičinu lokaciju. Uskoro je otkriveno, da je nakon bljeskova, Tappov partner Sing ubijen u jednoj od Jigsawovih zamki, a samom Tappu je prerezan grkljan od strane maskirane osobe, koja je zapravo Jigsaw.
U kupaonici, Gordon pronalazi dvije cigarete, upaljač i mobitel koji samo prima pozive. U ovoj točki, Gordon se sjeti što se dogodilo neposredno prije nego što je otet i doveden u kupaonicu. Uskoro dobiva ideju da on i Adam lažiraju Adamovu smrt kako bi pobjegli. Plan propadne kada Adam dobije elektrošok od struje koja prolazi kroz njegove lance. Tada se i Adam sjeti svega.
Gordon uskoro otkrije da jedna Adamova fotografija prikazuje čovjeka, Zepa (Michael Emerson), jednog od Gordonovih kolega kako drži Gordonovu kći i suprugu kao taoce. Gordon je sada uvjeren da je Zep pravi Jigsaw.
Ubrzo nakon toga, vremenski limit izložen u kupaonici je istekaom i Gordon je shvatio da je jedini način da se oslobdi da si otpili stopalo. Adam počinje vrištati kada se Gordon ugrize za svoju majicu i počne si pilati stopalo. Detektiv Tapp je pronašao Zepa i njih dvojica su se potukli. Tapp je u tuči upucan i ostavljen mrtav. U kupaoni, Gordon je bez stopala otpuzao do trupla na sredini sobe i uzeo pištolj iz njegove ruke te je nevoljko upucao Adama s njim. Jecajući, Gordon plačući kaže da je ispunio svoj zadatak i ubio Adama.
Zep dolazi u kupaonicu i kaže Gordonu da je vrijeme isteklo, no oživjeli Adam skoči i obori Zepa. Adam brzo uzima poklopac zahodske školjke i zdrobi Zepovu lubanju s njom tako ga ubivši. Nakon toga dr. Gordon kaže Adamu da treba otići po pomoć, te ispuže kroz otvorena vrata. thumb|300px|[[Jigsaw (Tobin Bell) pretvara se da je leš.]] Prestrašeni Adam ubrzo počne pretraživati Zepove džepove u nadi da nađe ključ da se oslobodi svojh okova. Umjesto toga, Adam u njegovom džepu nađe još jedan kasetofon koji otrkiva da Zep zapravo nije Jigsaw, nego da je on samo još jedna u nizu žrtava Jigsawovih igrica.
Nakon toga truplo sa sredine prostorije se ustane tako otkrivši pravi identitet ubojice Jigsawa. On prestravljenom Adamu kaže da je jedini ključ za njegove okove u kadi u kojoj se on nalazio. Adam se tada sjeti da je vidio neki objekt kako ide niz cijev kada se probudio. Adam je dohvatio pištolj na podu, no Jigsaw je pritisnuo jedan mali gumb na upravljaču, koji je Adamu priredio elektrošok (isto kao prije) i ostavio ga u nesvijesti. Jigsaw tada polako priđe vratima, te se okrene i kaže Adamu "Game over". Jigsaw tada zatvori vrata. Ekran se zamračuje, a u pozadini se čuje Adamov vrisak koji se odbija od zidove prostorije prouzrokujući jeku dok ide odjavna špica.
Kritike
Slagalica strave je bila financijski uspjeh: snimana sa malim budžetom od 1,2 milijuna $, zaradila je preko 55 milijuna $ na box officeu.
Kritike su bile različite: Slagalica strave je dobila rejting od 45% od Rotten Tomatoesa, dok je od najcijenjenih kritičara dobila samo 29%.
Rekacije publike bile su izvrsne: Slagalica strave dobila je od publike rejting od 74% na Rotten Tomtoes, dok joj je ocjena publike na IMDb-u 7.6.
Eveux (Francuska)
Eve je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona koja pripada prefekturi Lion.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 794 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 239 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 310 metara (maksimalnoj 426 m, a minimalnoj 221 m).
Strizirep
Strizirep je naselje (selo) koje se nalazi nekih desetak kilometara  od  grada  Trilja.
Zemljopisni položaj
Naselje Strizirep se nalazi u blizini naselja Vrpolje u Triljskom kraju. U selo se cestovnim putem može doći iz pravca naselja Vrpolje, Budimir i Vrandolca.
Stanovništvo
Naselje Strizirep bilježi drastičan demografski pad a razlog tome je nedostatak osnovnih civilizacijskih dostignuća (prometnice, blizina zdravstvenih i školskih ustanova, poslova, i tako dalje).
Napomena:Podaci o stanovništvu u naselju Strizirep iz 1869., 1921. i 1931. godine su sadržani u podacima za bivše naselje Medići, koje je 1900. i 1910. godine iskazivano kao samostalno naselje.
Zanimljivosti
Naselje Strizirep se prije nazivalo Strižirep ali je tijekom vremena radi lakšeg izgovora uvriježio naziv Strizirep.
Karlo Valois
Karlo Valois ( 12. ožujka 1270. - 16. prosinca 1325. ), grof Valoisa i titularni Latinski Car.
Kako je bio drugorođeni sin francuskog kralja Filipa III. njegova sudbina u Francuskoj je bila očekivanje smrti svog brata kralja Filipa IV.. Kako bi osigurao mlađe sinove otac je njemu i Luju dodjelio vlastite grofovije sa sigurnim izvorom prihoda. Karlo tako dobiva Valois čije će ime proslaviti njegovi potomci.
Bez obzira na osiguranu budućnost ovaj grof je bio iznimno ambciozan i nije se mirio s svojom sudbinom. Kao potomak kraljeva Aragona ,Ugarske ( po majčinoj strani ) i kraljeva Francuske Karlo je smatrao da zaslužuje kraljevski položaj po svaku cijenu. Kada mu početkom XIV. stoljeća postaje jasno da svoju ambiciju neće moći ostvarit u zapadnoj Europi, on se okreće istoku. Nakon smrti svoje prve žene, on se ženi 1302. godine za caricu Latinskog carstva koja živi u izbjeglištvu. Tim vjenčanjem on postaje car Latinskog Carstva koje tada već 40 godina ne postoji.
Neočekivani razvoj događaja nakon smrti Filipa IV.. u Francuskoj navodi ga da posljednje godine života provede s nadom u dobijanje francuske krune. Kada su mu dva nećaka Luj X. i Filip V.. umrli bez djece on postaje prestolonasljednik Francuske.
Na tom položaju Karlo Valois i umire prepuštajući položaj prestolonasljednika svom sinu Filipu VI. koji će 30 mjeseci kasnije postati kralj Francuske.
Finalna tragedija Karla se događa nakon njegove smrti. Nakon što mu je sin Filip postao kralj, engleski kralj Edvard III.. mu se morao pokloniti kao vazal za svoje posjede unutar Francuske države. On će to odbiti jer se "sin kralja nikad neće poklonit sinu grofa" ( što je Filip VI. bio )!!
To će postati jedan od službenih razloga početka stogodišnjeg rata između Engleske i Francuske.
Svoju titulu cara Latinskog Carstva on prepušta kćerki Katarini.
Hartvik
Hartvik se može odnositi na
FK Bor
FK Bor je srpski fudbalski klub iz grada Bora u istočnoj Srbiji. Boje kluba su crna i bela. Igra na Stadionu na Piritu, čiji je kapacitet 4.000 mesta. Trenutno se takmiči u Pomoravsko-Timočkoj zoni, četvrtom takmičarskom nivou srpskog fudbala, nakon što se u sezoni 2011/12. kao prvak Borske okružne lige plasirao u viši rang.
Istorija kluba
FK Bor je osnovan 1919. godine kao srpsko-francusko sportsko društvo, jer je direktor borskih rudnika bio Francuz Loren. Do početka Drugog svetskog rata se zvao ASB, a posle rata Radnički Bor. Pod tim imenom je igrao uglavnom u trećeligaškom takmičenju, sve do 1963. godine.
Klub u sezoni 1967/68. stiže do finala Kupa Jugoslavije, gde je poražen od Crvene zvezde sa 7:0. Bor je ulaskom u finale kupa prethodne sezone po prvi put obezbedio učešće u nekom evropskom takmičenju, Kupu pobednika kupova, gde je poražen već u 1. kolu od Slovana iz Bratislave.
Od 1968/69. je igrao u najvišem rangu lige SFR Jugoslavije i završio sezonu su na solidnom trinaestom mestu od 18 ekipa. Bor je 1969. bio predstavnik Jugoslavije u Balkanskom kupu, gde je u završio na poslednjem mestu u svojoj grupi. Naredne sezone su bili četrnaesti, ali su 1970/71. ispali nakon što su sezonu završili na 17. mestu, ispred Crvenke. U Prvu ligu se vraćaju u sezoni 1972/73., gde su ostali sve do 1974/75., kada su ispali. Posle je usledila velika kriza. Klub je pao na nivo anonimnosti, pa je stigao do srpskoligaškog ranga, a od 2007. i zonskog takmičenja (4. liga), gde se zadržao do sezone 2010/11., kada u Pomoravsko-Timočkoj zoni zauzima poslednje 16. mesto i ispada u niži rang, okružnu ligu. U Borskoj okružnoj ligi se zadržao samo jednu sezonu, gde je bez poraza u sezoni 2011/12. ubedljivo osvojio prvo mesto, i tako se brzo vratio u zonski rang.
Madonna del Latte, Latina
Madonna del Latte je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 100 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 370 m.
Limunska kiselina
Limunska kiselina, C6H8O7, trobazna je organska kiselina, prisutna u mnogim vrstama voća (u limunovom soku 5–6%).
Bela je kristalna supstanca kiselog ukusa, lako rastvorljiva u vodi. Industrijski se dobija iz limuna (u južnoj Italiji i Kaliforniji) ili iz šećera fermentacijom pomoću plesni Aspergillus niger. Upotrebljava se u proizvodnji bezalkoholnih napitaka i u medicini. Njene soli su citrati. Normalan je sastojak ljudske krvi i urina (mokraće). Koristi se u proizvodnji šumećih tableta i vitaminskih napitaka (npr. sastojak je Cedevite), voćnih sokova, smrznutog voća itd... Uzorci krvi i tkiva čuvaju se u rastvorima limunske kiseline.
Kristal limunske kiseline slikan pomoću polarizacijskog mikroskopa uz povećanje ~200x|mini|200px|left
Jovanovac
Јовановац може бити:
Hejstings
Hejstings se može odnositi na;
Metodologija
Metodologija je nauka o cjelokupnosti svih oblika i načina istraživanja pomoću kojih se dolazi do objektivnog i sistematskog naučnog saznanja. Isti izraz se također koristi i za same metode koji su predmet proučavanja metodologije.
U metodologiji razlikujemo tzv. tehničke i logičke metode istraživanja. Prve se tiču organizacije, promatranja, eksperimentiranja i točnog mjerenja. Druge se tiču naučne obrade tako dobijenih podataka, izvođenja zaključaka, građenja teorija i sistema.
Vrste metoda su:
Ornella, Belluno
Ornella je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1429 m.
Univerzitet Columbia
Univerzitet Kolumbija grada Njujorka, koji se često naziva samo Univerzitet Kolumbija, je američki privatni istraživački univerzitet, član Lige bršljana, koji se nalazi u kvartu Morningsajd Hajts na Gornjem Menhetnu u Njujorku. Univerzitet je osnovan 1754. godine kao King's koledž na temelju kraljevske povelje koju je izdao George II od Velike Britanije. Kolumbija je najstarija ustanova visokog obrazovanja u državi Njujork, peta najstarija u SAD i jedna od 9 kolonijalnih koledža koji su osnovani pre Američke revolucije. Univerzitet danas vodi Kolumbija globalne centre u Amanu, Pekingu, Istambulu, Parizu, Mumbaju, Rio de Žaneiru, Santijagu i Najrobiju.
Nakon Američkog rata za nezavisnost, Kraljevski koledž je nakratko postao državna ustanova, a ime mu je promenjeno u Kolumbija koledž 1784. Univerzitet danas radi pod poveljom iz 1787. koja je stavila ustanovu pod upravu privatnog odbora poverenika, a 1896. godine ustanovi je promenjeno ime u Univerzitet Kolumbija. Iste godine univerzitetski kampus je preseljen iz avenije Medison na njegovu sadašnju lokaciju u Morningsajd Hajtsu, gde zauzima šest gradskih blokova, odnosno 13 ha. Univerzitet obuhvata 20 fakulteta i povezan je sa brojnim ustanova, među kojima su Učiteljski koledž (koji je akademsko odeljenje univerziteta), Koledž Barnard i Objedinjeni teološki seminar, sa programima dostupnim kroz Jevrejski teološki seminar Amerike, kao i kod fakultet Džuilijard.
Kolumbija upravlja dodeljivanjem Pulicerove nagrade. Univerzitet ima 101 dobitnika Nobelove nagrade među alumnijima, bivšim studentima i saradnicima, druga iza univerziteta Harvard među svim akademskim ustanovama na svetu. Univerzitet Kolumbija je jedan od četranaest osnivača Udruženja američkih univerziteta i bio je prva obrazovna ustanova u SAD koja je dodeljivala titulu doktora medicine. Među značajnim alumniji univerziteta i njegovog prethodnika, Kraljevskog koledža, je pet Očeva osnivača SAD, devet sudija Vrhovnog suda SAD, 20 živih milijardera , 26 dobitnika Oskara i 29 šefova država, uključujući i tri predsednika SAD.
King's koledž (1754–1784)
Prve rasprave o osnivanju koledža u Provinciji New York (1664–1783) započele su još 1704. godine kada je i Lewis Morris poslao pismo Ujedinjenom društvu za promociju jevanjđelja Engleske crkve u kojemu ih uverava kako bi New York bio savršena sredina za osnivanje koledža. Ipak, sve do osnivanja Univerziteta Princeton 1746. godine koji se nalazio na drugoj obali reke Hudson u New Jerseyiju grad New York toj ideji nije pridavao veću pažnju. 1746. godine gradska je skupština donela odluku o prikupljanju sredstava za osnivanje koledža. 1751. skupština je imenovala komisiju građana New Yorka, od kojih su njih 7 bili vernici Engleske crkve, da upravljaju fondom u koji su sakupljana sredstva od državne lutrije namenjena osnivanju koledža.
Prva predavanja organizovana su 1754. godine i predvodio ih je Samuel Johnson. Johnson je bio jedini predavač na prvom kolegiju kojega je pohađalo osam studenata. Predavanja su organizovana u novoj zgradi škole pokraj crkve na današnjem Broadwayu. Institucija je službeno osnovana 31. oktobra 1754. poveljom kralja Geogrea II.
Iracionalni broj
U matematici, iracionalan broj je onaj realan broj koji nije racionalan broj, tj ne može biti napisan kao razlomak dva cela broja odnosno nije oblika
gde su a i b celi brojevi i b nije jednako nula. Može se lako pokazati da su iracionalni brojevi svi koji u svakoj brojnoj osnovi (decimalnoj, binarnoj, itd) imaju beskonačno cifara i ne dolazi do beskonačno ponavljanje nekog podniza cifara, mada matematičari nikad ovo ne bi naveli kao definiciju.
Skoro svi realni brojevi su iracionalni u smislu precizne definicije navedene niže.
Neki iracionalni brojevi su algebarski brojevi, kao što je a neki su transcendentni brojevi, kao što su
Ako je odnos dužina dve duži iracionalan, duži su međusobno nesamerljive, što znači da nemaju zajedničku meru. Mera duži I je takva duž J, da ceo broj duži J staje u duž I.
Istorija teorije iracionalnih brojeva
U šesnaestom stoleću je konačno došlo do prihvatanja pojmova negativni brojevi, celobrojni i razlomljeni deo broja. U sedamnaestom stoleću je konačno prihvaćen decimalni brojni sistem u današnjem obliku od šire matematičke zajednice. Abraham de Moavr i Leonard Ojler, u sledećem stoleću, otkrivaju izuzetno upotrebljive osobine imaginarnog broja. U devetnaestom stoleću je kompletirana teorija kompleksnih brojeva, iracionalni brojevi su razdvojeni na algebarske i transcendentne, dokazano je postojanje transcendentnih brojeva i napravljen novi pristup u oblasti koja je nedirnuta od doba Euklida, teoriji iracionalnih brojeva. Godine 1872. su svoje teorije objavili Karl Vajerštras, Čarls Dedekind i Edvarda Hajne. Vajerštrasove i Dedekindove ideje dalje razrađuju Pinkerle i Taneri. Vajerštras, Kantor i Hajne su svoj rad zasnovali na redovima dok je Dedekind ideju našao u preseku ose realnih brojeva razdvajajući sve racionalne brojeve u dve grupe određenih osobina. Ova tema se dalje razrađuje kroz radove Vajerštrasa, Kronekera i Mireja.
Leonard Ojler je posvetio pažnju verižnim razlomcima, blisko povezanim sa iracionalnim brojevima, ali se tek u devetnaestom veku detaljno razrađuju u delima Žozef Luj Lagranža.
Kroneker je prvi razdvojio transcendentne brojeve od algebarskih. Lamber je 1761 dokazao da π nije racionalan broj. Dokazao je još da en nije racionalan ako je n racionalan (osim za n=0). Ležandr je 1794. godine dovršio Lamberov dokaz i još dokazao da π ne može biti kvadratni koren racionalnog broja. Žozef Liuvil je 1840. godine pokazao da ni e ni e2 ne mogu biti rešenja kvadratne jednačine sa celobrojnim koeficijentima. Postojanje transendentnih brojeva je dokazao Liuvil 1844. godine ali je tek 1873. pokazan jedan takav. Čarls Hermit je tada dokazao da je e transendentan a Lindeman je 1882. godine to isto dokazao za π polazeći od Hermitovih zaključaka. Lindemanov dokaz je pojednostavio Vajerštras 1885. godine i Dejvid Hilbert 1893. godine a kasnije su se time bavili i Hurvic i Pol Albert Gordon.