cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lafonia
Geografske karakteristike
Ovaj neobični i dobro razvedeni poluotok, ima oblik slova E, spojen je sa glavnim dijelom otoka, 4 km dugom i uskom prevlakom, sa zapadne strane odvojen je od susjednog otoka Zapadnog Falklanda, Falklandskim kanalom. Od glavnine otoka sa sjevera ga dijeli Kanal Choiseul. Teren poluotoka je blago valovit, i gotovo potpuno nenaseljen. Od istoka prema jugu Lafonija je okružena otocima; Barren, Bleaker, George, Lively, Sealion i Speedwell.
Historija naseljavanja
left|thumb|260px| Falklandski gaučos pije čaj Mate na Hopovoj farmi - Saladero, akvarel upravitelja imanja Dalea iz 1850-tih. Samuel Fisher Lafone, bogati trgovac stokom iz argentinskog grada Río de la Plata, dobio je - 1845. od otočkih vlasti pravo na ekspoataciju, ovog poluotoka velikog 2 400 km², kasnije je to prenešeno na Falkland Islands Company.
Grabovička rijeka
Nakon izvorišta, ova rijeka ulazi u duboki kanjon iz kojeg izlazi tek pri ulazu u staro selo Grabovica, a koji je mjestimično i do 350 m dublji od njenog prethodnog toka. Na platou preko ovih uzvisina, iznad izvorišta, prolazi cesta Skender Vakuf – Travnik (preko Ilomske). Pored ceste je odmorište Srebrenik (izvor Kobilje).
Lafonia
Historija naseljavanja
Od tad se na ovom poluotoku uzgajaju ovce u dvije najveće naseobine Darwin, (osnovan 1859) i Goose Green, obadvije farme naleze se u zaljevu pored prevlake. Ostala naselja na poluotoku su; Port King, Egg Harbour i napuštena farma Hope Place. Na Lafoniji se nalazi najužniji most na svijetu - Bodie Suspension Bridge izgrađen 1925.
Grabovička rijeka
Ovo područje je izuzetno bogato i razgranato razvođe slivova Vrbanje i Ugra. Ispod izdignute Ježice, sa jugoistoka izvire Ulički potok, a sa zapada – Duboka (također pritoke Vrbanje). Na drugoj, jugoistočnoj, strani Zastinja, u Zlovarićima izvorište je Kobilje i Ugrića, a na jugozapadnoj Zirinog i Kusinog potoka (pritoke Ugra).
Ušće Grabovičke rijeke je u novom dijelu naselja Grabovica (po kojoj je imenovana, iako je neki izvori pogrešno obilježavaju kao "Grabovačku rijeku" (na oko 450 m n/v).
Heinz Linge
Heinz Linge (23. mart 1913 – 9. mart 1980) bio je njemački esesovski oficir, poznat po tome što je deset godina služio kao lični kumordinar nacističkog vođe Adolfa Hitlera, kao i po tome što je nakon njegovog samoubistva organizirao spaljivanje njegovog i leša Hitlerove supruge Eve Braun. Linge je nakon pada Berlina završio u sovjetskom zarobljeništvu, odakle je pušten 1955. godine te ostatak života proveo u Zapadnoj Njemačkoj. O svojim iskustvima je napisao knjigu memoara, a često se pojavljuje kao lik u historijskim filmovima posvećenim Hitlerovim posljednjim danima.
Benidorm
Benidorm je poznata turistička destinacija i grad od 66.831 stanovnika na istoku Španjolske, koji administrativno podpada pod Autonomnu zajednicu Valenciju i Provinciju Alicante.
Geografske karakteristike
Benidorm leži duž Sredozemnog mora udaljen 45 kilometara sjeverozapadno od Alicantea. Poznat je kao najveći turistički centar Costa Blance i grad nebodera izgrađenih nakon 1960-ih za hotele i apartmane, tako da u srcu sezone može primiti i do 500.000 gostiju.
Historija
Benidorm je izrastao oko manje kamene utvrde (koja više ne postoji), kao naselje ribara i ratara. Status grada dobio 1325. od aragonskog admirala Bernat de Sarrije. Zbog čestih napada i pljački pirata tokom 15. i 16. vijeka, gotovo se raselio. Radi tog je 1666.kneginja Beatriz Fajardo dala ojačati utvrdu i podigla vodovod. Uz to je izdala novu povelju gradskih prava, što je povoljno utjecalo na mnoge kršćane, koji su se umjesto protjeranih Maura naselili u Benidormu. Benidorm su za napoleonskih ratova 1812. zauzeli Francuzi, pa su Britanci razorili zamak. Prvi hotel La Mayora podignut je 1865., a prvo kupalište Virgen del Sufragio 1870. Makadamska cesta Alicante – Valencia izgrađena je 1880. ona je omogućila prvim gostima da posjete Benidorm fijakerom. Amblematski kej sa balustradama podignut je 1927. Tadašnji gradonačelnik Pedro Zaragoza Orts uspio je 1956. progurati prvi generalni urbanistički plan mjesta, koji je usprkos žestokom protivljenju predvidio gradnju visokih nebodera. On je poznat i kao žestoki zagovornik bikinija koji je 1960-ih za mnoge Španjolce, pogotovo pripadnike klera bio potpuno neprihvatljiv. Otvorenje alikantskog Aerodroma El Altet 1967. značajno je utjecalo na povećanje broja turista. Autoput A-7 dospio je do grada 1975. on je omogućio masovni dolazak turista iz Evrope; Britanaca, Njemaca, Holandeza, Francuza, Belgijaca, Švicaraca.
Valencia, Venezuela
Valencia je grad od 1,557,000 stanovnika te glavni grad savezne države Carabobo na sjeverozapadu Venecuele.
Metropolitanska Valencia ima čak 2,451.000 stanovnika.
Geografske karakteristike
Valencija se prostire u dolini rijeke Cabriales u Karipskim Andama na nadmorskoj visini od 490 metara, nedaleko od zapaddne obale Jezera Valencija.
Historija
Grad je 1555. osnovao španjolski konkvistador Alonso Díaz Moreno, rodom iz španjolske Valencije pod imenom Nueva Valencia del Rey (Nova kraljevska Valencija). To je bilo čak devet godina prije Caracasa, današnjeg glavnog grada države, pa je sve do kraja 19. vijeka Valencia bila rival Caracasu kao veći regionalni centar.
Za Venezuelanskog rata za nezavisnost 1814., grad je bio mjesto krvave borbe između snaga koje je vodio Rafael Urdaneta (njih oko 200), nasuprotšpanjolskog garnizonu od nekih 4.000 vojnika. Konačna, odlučujuća bitka kod Caraboba vodila se u junu 1821., 29 km južno od centra grada. Danas je na tom mjestu podignut spomenik. Za vrijeme i nakon toga rata, Valencija je bila tri puta: 1812., 1830. i 1858. glavni grad Venecuelanske republike.
Privreda i transport
Današnja Valencija je jedan od dva najveća industrijska centra Venezuele. Presudni faktori koji su utjecali na to, kako nekad tako i danas su njen odlični geografski položaj između centralne i zapadne Venezuele, kao i to što leži blizu prijevoja koji povezuje stočarski Llanos]] sa velikim potrošačkim centrima na sjeveru, uz lak pristup autoputem do luke Puerto Cabello, koja je udaljena 55 km sjevernije.
Smještena u srcu najplodnije i naproduktivnije poljoprivredne regije u zemlji, prehrambena industrija Valencije ima široku paletu poljoprivrednih proizvoda za daljnu obradu. Tvornice Valencije proizvode stočnu hranu, gnojiva]], prehrambene i mliječne artikle, biljna ulja, sapune i deterdžente, kemikalije, lijekovi, papir, karton, proizvode od gume, tekstil, odjeću, obuću, cement, namještaj, dijelove i pribor za automobile i motorna vozila.
Grad je od 1852. sjedište Univerziteta Carabobo.
Valencija je autoputom i željeznicom povezana sa Caracasom, koji leži udaljen 120 km sjeveroistočnije.
Holzbunge
Holcbunge je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 321 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058081.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rendsburg Holcbunge se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Rendsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 19 metara. Površina opštine iznosi 5,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 321 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 62 stanovnika/km².
El Jilguero, Técpan de Galeana
El Jilguero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 840 m.
Poljanica (razvrstavanje)
Poljanica može označavati:
The Crossing (Star Trek: Enterprise)
The Crossing je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Enterprise, premijerno prikazana 2. aprila 2003. godine. Radnja prikazuje kako Enterprise nailazi na ogromnu letjelicu na kojoj žive bestjelesna vanzemaljska bića, a koja ubrzo počinju zaposjedati umove Enterpriseove posade.
Andrej Karlov
Andrej Genadijevič Karlov (4. februar 1954 – 19. decembar 2016) bio je ruski diplomat, koji je od 2001. do 2006. služio kao ambasador Rusije u Sjevernoj Koreji, te od 2013. do smrti u Turskoj. Ubijen je u atentatu koga je izveo turski policajac Mevlüt Mert Altıntaş u znak protesta zbog ruskom sudjelovanja u sirijskom građanskom ratu.
Stanley (Falklandski otoci)
Stanley (prije poznat kao Port Stanley i Port William ) je glavni grad i jedino pravo gradsko naselje s katedralom na cijelom Falklandskom arhipelagu. Nalazi se na Istočnom Falklandu, položen na padinama sjevernog brijega, južnije od luke Stanley, na jednom od najvlažnijih dijelova otočja. Po popisu iz 2001., grad je imao 1 989 stanovnika.
La Abuela, San Miguel de Allende
La Abuela je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Stanley (Falklandski otoci)
O gradu
Današnji Stanley je cestovna raskrsnica Istočnog Falklanda, središte trgovine za cijelo otočje. Lokalna kompanija - Falkland Islands Company vlasnik je najvećeg broja trgovina i hotela u gradu. Od znamenitosti u gradu važne su; Otočki muzej (Falkland Islands Museum), Guvernerova palača (Government House, podignuta 1845.), Slavoluk od kitove kosti, par totema, nekoliko ratnih grobnica i stari ratni brod u luci.
Grad Stanley ima četiri puba, jedanaest svratišta i gostionica, tri restorana, trgovinu brze hrane(fish and chips) i tri crkve (uključivo anglikansku), od njih je Kristova crkva podignuta 1892. (najužnija katedrala na svijetu), uz nju se nalazi i glavni turistički ured na otočju. Gradska vijećnica, služi i kao pošta, filatelistički ured, sud, biblioteka i dvorana za ples. U policijskoj stanici nalazi se jedini zatvor na čitavom arhipelagu sa trinaest ćelija.
Gradski komunalni centar ima jedini bazen na cijelom otočju, sportski centar, knjižnicu i školu, pored centra nalazi se nogometni travnati teren na kojem se igraju službene utakmice.
Gradić Stanley ima hipodrom (nalazi se zapadno od grada), na kojem se održavaju godišnje dvodnevne konjičke utrke 26 - 27 decembra. Ove Božićne utrke održavaju se već preko sto godina. Stanley ima golf teren, sa 18 rupa i klupskim prostorija, koji se nalazi zapadnije od grada. thumb|260px|left|Panorama Stanleya iz zraka Spomen-Bolnica Kralja Edwarda VII (King Edward VII Memorial Hospital) je glavna otočka bolnica, sa kirurgijom, radiološkim odjelom, oralnom kirurgijom i hitnom pomoći. Nekoliko manjih poduzeća održavaju autobusne i taksi usluge za Stanley i cijeli Istočni Falkland.
Stanley ima i radio stanicu (Falkland Islands Radio Station, FIRS), sjedište je Britanske antarktičke misije, i tjedne novine (Penguin News). Stanley ima dječji vrtić sa jaslicama, uz njega je i botanički vrt, u čijim se staklenicima uzgaja rijetko otočko povrće.
Historija naselja
Prvo naselje i luka na Falklandima bio je Port Louis koji se nalazio nešto sjevernije od današnjeg Stanleya, u Zaljevu Berkeley. Tadašnji guverner otočja Moody, odlučio se za premještanje na lokalitet Port Jackson, koji je preimenovan u Stanley Harbour (nakon ankete). Stanley Harbour imao je dublje sidrište i bolju luku.
Rad na novom naselju započeo je 1843., status glavnog otočnog naselja dobio je 1845. Grad je ime dobio po Lordu Stanleyu, tadašnjem državnom sekretaru za Kolonije i rat.
Trideset oženjenih penzionera iz londonskog Chelsea doselo se u Stanley - 1849., da pomogne naseljavanju i obrani otočja.
Stanley se ubrzo razvio kao remontna luka, prije izgradnje Panamskog kanala, Port Stanley je bio redovno posjećivan od brodova koji su plovili opasnim Magellanovim prolazom. Istovremeno Stanley je bio baza brojnih kitolovaca kojih je bilo dosta u Južnom Atlantiku, a i baza za ekspedicije na Antarktik. Stanley je bio važna stanica za opskrbu ugaljem brodova Britanske kraljevske mornarice.
Zbog toga su se pored njega odigrala jedna od najvećih pomorskih bitaka Prvog svjetskog rata - Bitka kod Falklandskih otoka i bitke kod River Plate u Drugom svjetskom ratu. Avionski promet sa Stanleyom se počeo odvijati letovima hidroplana iz Comodoro Rivadavia (Argentina). Zatim je otvoren aerodrom u Stanleyu koji se ispočetka koristio samo za najavljene letove, i za osiguranje veza s britanskim bazama na Antarktiku. Letovi za Argentinu su ukinuti nakon rata 1982. Od 1993. postoji redovni tjedni let za grad Punta Arenas u Čileu.
Stanley su okupirale argentinske trupe i držale ga u svojim rukama deset tjedana, za vrijeme Falklandskog rata 1982., tad je Stanley preimenovan u Puerto Argentino. Grad je pretrpio znatna oštećenja za vrijeme tog kratkog rata zbog dvostrukog granatiranja i od strane Argentinaca i Britanske mornarice (poginula su tri civila).
Nakon rata, Stanley je doživio rast tako da je danas veći za jednu trećinu.
Ocna Șugatag, Ocna Șugatag
Ocna Șugatag je naselje u Rumuniji u okrugu Maramureš u opštini Ocna Șugatag.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 4147 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 455 m.
Huerta Rojo de Enmedio, Cuauhtémoc
Huerta Rojo de Enmedio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2043 m.
Culiacán, Sinaloa
Culiacán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 582469 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 100 m.
Opština Pănet, Mureș
Pănet je opština u Rumuniji u okrugu Mureš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 346 m.
Jack Schaefer
Jack Warner Schaefer (19. novembar 1907 - 24. januar 1991) bio je američki književnik, najpoznatiji po vestern romanu Shane iz 1949. godine, po kome je snimljen znameniti istoimeni film.
Nakon što je dobio B.A. sa koledža Oberlin i radeći diplomski rad na Univerzitetu Kolumbija, Šefer je većinu svog odraslog života proveo radeći kao novinar. Njegov prvi roman, Šejn (1949), portret revolveraša koji pokušava da pobegne od svoje nasilne prošlosti, bio je uspešan. Šefer pokriva različite teme u svom radu, uključujući odnos pojedinca prema zajednici i kako ljudi prevazilaze prepreke zadržavajući svoj integritet. Njegove karakteristike su često nezaboravne, a on ima dar za pisanje dijaloga koji zvuči realistično. Kritičar Fred Erisman je primetio da „Šefer u svoje pisanje unosi jasan osećaj profesionalizma, duboku posvećenost pripovedačkom zanatu i oštar sluh za izgovorenu reč“. (Bowker Author Biography)
Berrioli, Savona
Berrioli je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 388 m.
Piano del Voglio, Bologna
Piano del Voglio je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 528 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 638 m.
Agua Fría, Tecate
Agua Fría je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 613 m.
Madonna Caraffa, Reggio Emilia
Madonna Caraffa je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
El Yaqui, Tecomán
El Yaqui je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Leibnitz
Leibnitz čita se Lajbnic (slovenski: Lipniza) je grad na jugu Austrije od 12,176 stanovnika, on je i administrativni centar Okruga Leibnitz.
Geografske karakteristike
Leibnitz leži na jugu Štajerske u istoimenoj dolini pored ušća rijeke Sulm u Muru, u kraju poznatom po vinu.
Historija
Leibnitz je izrastao u neposrednoj blizini važnog rimskog naselja Flavia Solva. Prvi put je spomenut u dokumentima 970. pod imenom - Lipizza, već oko 1135. izrastao je u planski izgrađeno naselje, koje su 1532. razorile Osmanlije.
Sve do 16. vijeka Leibnitz je bio feud salzburgške nadbiskupije, tako da je status grada dobio tek 1913.
Znamenitosti
Od znamenitosti Leibnitz ima parohijsku crkvu, koja je prvi put dokumentirana još 1170. Ta nekad gotička građevina restaurirana je baroknom stilu početkom 18. vijeka. Pored nje značajan je i kapucinski samostan sa crkvom (posvećena 1639.) i barokni marijanski pil iz 1744.
Nedaleko od centra leže jezera Sulm i Plank, tako da preko ljeta u njemu ima puno turista kupača.
Privreda
Pored grada leže hidroelektrane na Muri - Obervogau, podignuta 1977 (snage 13 MW) i Gabersdorf, podignuta 1974 (snage 14.5 MW).
Kolonizacija u Vojvodini (1945–1948)
Kolonizacija 1945–1948. U Vojvodini se naselilo 225.696 ljudi, od toga 162.447 Srba.
Područje planirano za naseljavanje kolonista iz Bosne i Hercegovine obuhvaćalo je 38 naselja: u Banatu, 29 naselja u okruzima Jasatomic, Petrovgrad i Kikinda i u Bačkoj, 9 naselja u okrugu Bačka Palanka. Do sredine avgusta 1946. godine doselilo se 12.208 porodica. Međutim, naseljavanje kolonista iz Bosne i Hercegovine u Vojvodinu u to vrijeme nije prestalo, već je početkom 1947. produženo povećanjem kvote doseljenika.
Područje planirano za naseljavanje kolonista iz Hrvatske obuhvatalo je 14 naselja u okruzima Sombor, Apatin i Odžaci. Od početka septembra 1945. do kraja aprila 1946. godine doselilo se 7.533 porodice.
Područje namjenjeno naseljavanju kolonista iz Crne Gore obuhvatalo je naselja u okruzima Kula, Bačka Topola i Novi Sad. Paralelno s organiziranim nagodbama, došlo je i do spontanog nagodbe, koje je promaklo evidenciji Glavne komisije za naseljavanje veterana. Postoje različiti podaci o broju porodica koje su se potom preselile u Vojvodinu. Nikola Gaćeša dostigao je broj od 6.236 porodica.
Tijekom kolonizacije Vojvodine 1945–1948, najveći broj kolonističkih porodica naselio se u Stanišiću, opština Sombor - 1070 (5430 članova), zatim u Kljajićevu (Krnjaja) - 917, zatim u Prigrevici 886, Bačkom Brestovcu 864, Apatinu 850, Bački Gračac 701, Čonoplji 550, Riđici 479, Kolutu 428, Bajmoku 369, Sonti 147….
Chevigney-sur-l'Ognon
Ševinje sir l'Onjon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Tkivo
right|300px|thumb|Dio plućnog tkiva obojen [[hematoksilinom i eozinom. Takva slika se vidi kod emfizema pluća.]]
Chevigney-sur-l'Ognon
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 240 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 52 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,58 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 225 metara (maksimalnoj 241 m, a minimalnoj 202 m).
Tkivo
Pojedini dijelovi stanice jednostaničnih organizama mogu biti specijalizirani za obavljanje određenih funkcija (organele).Zbog toga jednostanični organizmi mogu obavljati sve osnovne životne funkcije kao i višestanični, tj. da funkcioniraju kao jedinstveni organizmi.
Tijelo višestaničnih organizama je sastavljeno od velikog broja stanica, gdje su neke stanice specijalizirane i diferencirane u pogledu građe i funkcije u okviru posebnih tkiva.To je omogućilo bolje izvršavanje pojedinih radnji, a također je povećana povezanost između raznih dijelova istog organizma, što znači bolje funkcioniranje organizma kao cjeline. Zbog svega ovoga, čitava je evolucija išla putem sve veće specijalizacije pojedinih dijelova tijela, a to je utjecalo na nastanak sve savršenijih organizama.
U usporedbi sa biljnim tkivima, tkiva višestaničnih životinja su znatno raznovrsnija i složenije građe. Znamo da kod biljaka ne postoje živčana i mišićna tkiva i da se mnoga životinjska tkiva od biljnih razlikuju po strukturi i funkciji, pa zbog toga postoje razlike i u njihovom načinu ishrane i života uopće.
Životinjska tkiva
Životinjska tkiva mogu biti:
Biljna tkiva
Biljna tkiva mogu biti:
Hondroitin sulfat
thumb|240px|Hemijska struktura jedne jedinice hondroitin sulfatnog lanca. Hondroitin-4-sulfat: R1 = H; R2 = SO3H; R3 = H. Hondroitin-6-sulfat: R1 = SO3H; R2, R3 = H. thumb|240px|Hondroitin sulfat - alternativni dijagram Hondroitin sulfat je sulfatisani glikozaminoglikan (GAG) sastavljen od lanca naizmeničnih šećera (N-acetilgalaktozamina i glukuronske kiseline). On se obično nalazi vezan za proteine kao deo proteoglikana. Hondroitinski lanac može da ima preko 100 individualnih šećera, svaki od kojih može da bude sulfatisan u promenljivim pozicijama i količinama. Hondroitin sulfat je strukturna komponenta hrskavice, koja daje znatan doprinos njenoj otpornosti na pritisak. Zajedno sa glukozaminom, hondroitin sulfat je postao široko korišćeni prehrambeni dodatak za lečenje osteoartritisa.
Terminologija
Hondroitin sulfat je izolovan znatno pre nego što je njegova struktura bila okarakterisana, te se stoga terminogija vremenom menjala. Rani istraživači su označavali različite frakcije supstance slovima.
"Hondroitin sulfat B" je staro ime za dermatan sulfat, koji se više ne klasifikuje kao forma hondroitin sulfata. Hondroitin, bez „sulfata“, se koristio za opisivanje frakcija sa malo ili bez sulfacije. Međutim, tu distinkciju ne koriste svi.
Mada ime „hondroitin sulfat“ sugeriše so sa sulfatnim anjonom, to nije slučaj, jer je sulfat kovalentno vezan za šećer. Umesto toga, pošto molekul ima više negativnih naelektrisanja na fiziološkom pH, katjon je prisutan u solima hondroitin sulfata. Komercijalni preparati hondroitin sulfata tipično su soli natrijuma.
Toshio Miyaji
je bivši japanski nogometaš.
Rybnik
Rybnik njemački: Rybnick je grad od 138,098 stanovnika na jugu Poljske u u Šleskom vojvodstvu.
Geografske karakteristike
Rybnik leži udaljen 52 km jugozapadno od centra Katowica, na ušću potoka Nacyna u rijeku Ruda. U dolini sa nizom jezera (ribnjaka). u Moravu
Historija
thumb|left|260px| [[Panorama grada]] Rybnik je za srednjeg vijeka bio ribarsko selo (po tom je i dobio ime) na trgovačkom putu koji je vodio od Krakova preko Oświęcima do Wrocława.
Pretpostavlja se da je gradska prava po magdeburškom pravu dobio prije 1308., jer je u to vrijeme bio i prijestolnica vlastitog vojvodstva.
Od 1327. je feud Kraljevine Češke, početkom 15. vijeka razorili su ga Husiti, koji su savladani 1433. na brdu iznad grada. Austrijski Habsburgzivladaju gradom i cijelom Šleskom od 1526.
Za vrijeme Rata za austrijsko naslijeđe 1740. pruski kralj Fridrik II. Veliki zauzeo je Šlesku i Rybnik. Rybnik se tokom 19. vijeka razvio isprva kao rudarski (kameni ugalj) a nakon tog i industrijski centar. Željeznička pruga izgrađena je 1856., - 1889. otvorena je željezara "Silesia", a 1899. livnica i tvornica mašina (današnja Ryfama).
Borbe za Rybnik između jedinica Crvene armije i Wehrmachta vodile su se od 11. do 26. marta 1945., pritom je oko 25% zgrada uništeno, pa se dobar dio stanovnika razbježao. Prvi stanovnici počeli su se vraćati tek 30. marta, ali ne i njemački koji su deportirani i naselili su se ponajviše u Sjevernu Rajnu-Vestfaliju oko Dorstena.
Razaranja su brzo sanirana i započelo je period naglog rasta, 1970-ih je proširen na okolna sela i gradiće.
Pobratimski gradovi
Rybnik ima ugovore o partnerstvu sa slijedećim gradovima;
Spindale, North Carolina
Spindejl je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.321, što je 299 (7,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Goose Green
Goose Green (španjolski: Prado de Ganso, Ganso Verde) je najveće naselje na poluotoku Lafonia, dijelu Istočnog Falklanda u Falklandskom arhipelagu.
Geografske karakteristike
Naselje leži u Kanalu Choiseul, na istočnom dijelu uske prevlake koja spaja Lafoniju sa ostatkom Istočnog Falklanda, 4 km sjevernije nalazi se drugo stočarsko naselje - Darwin.
Goose Green danas ima malu trgovinu (koja radi po potrebi) i mali travnati aerodrom. Blizu naselja je i najužniji most na svijetu Bodie Suspension Bridge, kao i olupina broda Vicar of Bray, ovaj brod sudjelovao je u kalifornijskoj zlatnoj groznici.
Farma Goose Green je najveća na arhipelagu sa 1 700 km2, dvostruko je veća od farme na susjednom Zapadnom Falklandu Port Howard ili North Arm.
Historija
Goose Green je osnovan 1875., kao stočarsko naselje i pogon za preradu mesa. Tokom vremena ustalio se uzgoj ovaca, zlatno doba naselja bile su od 1922. kada je Goose Green bio sjedište Falkland Islands Company, i naselje sa dvesto stanovnika. Od Falklandskog rata 1982. broj stanovnika naselja je opao od 100 na današnjih 70.
Goose Green za Falklandskog rata
Goose Green je bio okupiran od strane Argentinske vojske, tu je bio stacioniran garnizon od 1 000 vojnika. Gotovo svi stanovnici Goose Greena (njih oko 100) bili su zatvoreni u zgradi mjesne zajednice. Tako da se upravo kod Goose Greena odigrala jedna od prvih bitaka Falklandskog rata, kojoj je cilj bio oslobađanje taoca. Britanski komandosi uspjeli su pobjediti argentinsku vojsku i osloboditi zatvorene otočane.
Chiesina, Siena
Chiesina je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 250 m.
Judgment (Star Trek: Enterprise)
Judgement je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Enterprise, premijerno prikazana 9. aprila 2003. godine. Radnja prikazuje kako kapetan Archer, nakon što je sa Enterpriseom pristao pomoći izbjeglicama iz Klingonskog Carstva, odlazi na klingonski sud kako bi odgovarao za navodno poticanje pobune.
Epizoda se scenografijom i detaljima zapleta oslanja na igrani film Star Trek VI: The Undiscovered Country, gdje su se protagonisti također suočili sa klingonskim pravosuđem i zloglasnom kažnjeničkom kolonijom Rura Penthe.
García Sánchez I od Pamplone
García Sánchez I, ponekad García I, II, III ili IV (cca. 919 – 22. februar 970) bio je kralj Pamplone od 931. do smrti.
Bio je sin kralja Sancha I i Tode Aznarez a imao je sestru Urracu Sanchez od Pamplone. Otac mu je umro kada je imao šest godina, pa je kao regent vladao njegov stric Jimeno Gárces; nakon njegove smrti je kao regent vladala njegova majka Toda. Regenstvo je prestalo 934, kada je intervenirao njegov rođak, kordovski kalif Abd-ar-Rahman III te je García počeo samostalno vladati kao kralj.
Kao i otac, García je vodio brojne sukobe s Maurima. Godine 937. je sklopio savez sa Ramirom II od Leona i Muhammad ibn Hashim, maurskim emirom Zaragoze, a što je na kraju rezultiralo padom Zaragoze u Garcíjine ruke. García se oženio za svoju rođaku Andregotu Galindez, kćer i suvladaricu Galinda Aznareza II, grofa od Aragona; njih dvoje su imali sina Sancha. Od nje se razveo 940, i umjesto toga namjeravao oženiti kćer Sunyera od Barcelone; kada se Sunyer priklonio Abd-ar-Rahmanu, odustao je od toga. Potom se oženio za Teresu, kćer svog saveznika Ramira II.
Opština Santiago Ihuitlán Plumas, Oaxaca
Santiago Ihuitlán Plumas je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2170 m.
García Sánchez I od Pamplone
Nakon smrti Ramira II i njegovog nasljednika Ordonja III od Leona, kraljevstvo Pamplona je kao nasljednika podržalo Sancha I od Leona, Garcíjinog nećaka. Kada se Garcíjin šurjak i saveznik Fernán González od Kastilje predomislio i umjesto Sancha podržao Ordonja IV, odnosi Fernana i Garcije su zahladili. Sljedeće godine je Sancha umrla, a nakon čega je García vojno intervenirao u Leónu, zarobio Fernána i vratio Sancha na prijestolje. Fernán je slobodu otkupio teritorijalnim ustupcima Garciji, a savezništvo je obnovljeno tek 954. kada se Fernán oženio za Garcijinu kćer Urracu.
RAF Mount Pleasant
RAF Mount Pleasant, (IATA kod: MPN, ICAO kod: EGYP) (također poznat kao Aerodrom Mount Pleasant, ili Kompleksi Mount Pleasant ili MPA) je vojna baza Kraljevskog zrakoplovstva - RAF u Britanskim prekomorskim teritorijima na Falklandskim otocima.
García Sánchez I od Pamplone
Garcíju je naslijedio njegov sin Sancho II Garcés, poznat po nadimku Abarca. Njegov mlađi sin Ramiro Garcés, najstariji Teresin sin, nazvan je "kraljem" zemalja oko Viguere. Sa Teresom je imao i sina Jimeno (koji se u ispravam također nazivam "kraljem"), a koji je bio talac u Córdobi. García je imao dvije kćeri - Todu koja se 991. spominje u dokumentu zajedno sa bratom Sanchom i Urracu koja se udala za Ferrnana a potom Guillaumea II Sancheza od Gaskonje.
RAF Mount Pleasant
Baza je dio Britanskih snaga južnoatlanskih otoka (South Atlantic Islands - BFSAI). U ovoj bazi stalno boravi između 1000 i 2000 britanskih vojnika i civilnog osoblja, ona se nalazi 30 km jugozapadno od Stanleya, glavnog grada Falklanda, na otoku Istočni Falkland. To je 1300 km dug koridor, spojen od zidanih objekata i montažnih kontejnera (najduži takav objekt na svijetu) u kojima se nalaze spavaone, paviljoni za odmor i rekreaciju, zdravstvene ambulante, servisne radionice i sve ostalo što treba vojnoj bazi. Njezini stanovnici je ponekad iz vica zovu - Death Star (aludirajući na film Ratovi Zvijezda), zbog njezina konfuzna rasporeda.
Historija
RAF Mount Pleasant je najnovija avio baza Kraljevskih zračnih snaga. . RAF je prije toga imao malu bazu u gradu Stanleyu pored istoimenog aerodroma. Za vrijeme Falklandskog rata, kad su Falklandski otoci bili zauzeti od strane Argentinskih vojnih snaga, britanska avijacija poslana je u zadatak da razruši Aerodrom Stanley, da ga ne koriste Argentinci. To su izveli jurišni bombanderi Vulkan (Operacija Black Buck), akcija je bila relativno uspješna, jedna bomba pogodila je betonsku pistu po sredini i onesposobila je. Argentinci su je uspjeli djelomično popraviti tako su na nju mogli slijetali teretni avioni Hercules C130 za prijevoz robe i ranjenika. Nakon završetka ratnih djelovanja i oslobođenja Falklanda, aerodrom i njegova pista je u cijelosti saniran od strane britanskih vojnih inženjera.
Britanci su i nadalje imali problem mogućih argentinskih zračnih napada iz Argentine, tako da jedan nosač aviona morao biti stalno kod Falklanda kako bi ih štitio svojim avionima. Nakon osposobljavanja piste na Aerodromu Stanley na Falklandima je stacionirano nekoliko RAF-ovih Phantom FGR.2..
Britanska vlada je ipak smatrala da Aerodrom u Stanleyu nije najbolje rješenje za jednu veću i stalnu bazu. Zato su odlučili podignuti potpuno novi aerodrom i bazu pored njega. To su smjestili u sredinu Istočnog Falklanda, i time znatno ojačali obranu cijelog arhipelaga, ali i cijelog južnog Atlantika. Njihova namjera je bila da time odvrate bilo čije namjere da se na otočje silom zauzme. Odabrana je lokacija kod Mount Pleasanta, na zapadu od grada Stanleya, kao najbolja za novu bazu. Aerodrom je otvorio Princ Andrew 1985. (on je također bio sudionik Falklandskog rata), a baza je počela djelovati od 1986.. thumb|left|260px| Aerodrom RAF Mount Pleasant
Putnički letovi
Mount Pleasant uz svoju vojnu ulogu, također djeluje kao međunarodni aerodrom Falklandskih otoka. Tjedno ima dva leta za civilni promet. Od jeseni 2008. letovima upravlja civilna zračna kompanija: Flyglobespan, u ime RAF-a. Oni lete iz engleske baze RAF-a; Brize Norton u Oxfordshireu, sa zaustavljanjem u RAF-ovoj vojnoj bazi na otoku Ascension u južnom Atlantiku. Na ovoj liniji trenutno se koriste Boeing 767 avioni, ali povremeno i RAF-ov Lockheed Tristar teretni avion ili Antonov An-225, kad treba dopremiti veću količinu tereta.
Pored toga, svake subote LAN Airlines ima redovni komercijalni let za grad Punta Arenas u južnom Čileu, uz slijetanje na Rio Gallegos ( Argentina)jednom mjesečno.
Cink sulfid
Cink sulfid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 97,474 Da.
Holzdorf
Holcdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 919 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058082.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rendsburg Holcdorf se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Rendsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 24 metra. Površina opštine iznosi 17,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 919 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 53 stanovnika/km².
Fernán González
200px|thumb|right|220px|Kip u [[Arco de Santa María u Burgosu.]]
Fernán González (? - 970) je bio grof Kastilje, koji je vladao od 923. do 970. i koji je poznat po tome što je ponovno objedinio teritorij Kastilje koja je prije njega bila razbijena na nekoliko jedinica, te kao prvi vladar Kastilje koji je izborio političku autonomiju u odnosu na svoje sizerene iz Kraljevine Leon.
Bio je sin Gonzala Fernándeza de Burgosa, koji je oko 900. imenovan grofom od Arlaze i Dueroa; majka mu se zvala Muniadona. Otac mu je grofom Kastilje, značajno smanjene u odnosu na ranije teritorije, imenovan oko 915. Fernan je nekadašnje teritorije grofovije objedinio zahvaljujući diplomatskoj sposobnosti, nekoliko dinastijskih brakova, ali i vojničkim vještinama koje je pokazao pobjedom nad Maurima u bitci kod Simancasa 939.
Naslijedio ga je sin García Fernández.
Mahmut Ibrahimpašić
Mahmut Ibrahimpašić Mašo (Bjelaj, kod B. Petrovca, 1922 — Popovići, kod Sopota, 19. oktobar 1944), narodni heroj Jugoslavije, politički komesar 5. krajiške (kozaračke) brigade, poginuo 19. oktobra 1944. u okolini Beograda u borbi za oslobođenje glavnog grada Jugoslavije.
Biografija
Rođen je 1922. godine u selu Bjelaj, kod Bosanskog Petrovca. Potiče iz zemljoradničke porodice, njegov otac Hasan imao je još četiri sina i dve ćerke. Posle završene niže gimnazije u Bihaću, Mašo je pošao u banjalučku učiteljsku školu.
Posle okupacije Kraljevine Jugoslavije, aprila 1941. godine, vratio se u rodno mesto gde se javno deklarisao protiv Nezavisne Države Hrvatske i najoštrije osuđivao progone Srba, čime je navukao gnev ustaške vlasti. U svom selu formirao je skojevski aktiv, koji je imao značajnu ulogu u pripremama ustanka. Odmah po izbijanju ustanka, Mašu su uhapsile ustaše i zatvorile u zloglasnu Bihaćku kulu, odakle se, u jesen 1941. godine, pod srećnim okolnostima i akcijom ilegalaca, oslobodio i krenuo u Bihaćku partizansku četu. Mašo se već posle prvih borbi istakao kao hrabar borac, pa je početkom 1942. godine primljen u Komunističku partiju Jugoslavije (KPJ) i izabran za političkog komesara Omladinske čete.
Posle oslobođenja Bihaća, novembra 1942. godine, bio je u Štabu Četvrtog bataljona Osme krajiške udarne brigade. U prvoj žestokoj borbi koju je bataljon vodio na Lipi, za vreme neprijateljske ofanzive na Grmeč, januara 1943. godine, Mašo se istakao ličnim primerom prilikom juriša na mitraljesko gnezdo. Kao zamenik političkog komesara Četvrtog bataljona Osme krajiške udarne brigade, išao je na čelu delova bataljona koji su jurišali i izvršili proboj. Ponovilo se to i na Manjači, u borbi s četnicima, i u drugim borbama na neprijateljskim uporištima od Bihaća i Bosanske Krupe do Banje Luke i Sanskog Mosta.
levo|mini|300p|Grob Mahmuta Ibrahimpašića na [[Groblje oslobodilaca Beograda 1944.|Groblju oslobodilaca Beograda 1944.]] Jula 1944. godine postavljen je za političkog komesara Pete krajiške kozarske udarne brigade. Forsirajući reku Bosnu na Manjači, kod Žepca, kada je brigada počela da savlađuje prve prepreke na maršu prema Srbiji, Kozarčani su se sukobili s jakim nemačkim snagama. U jednom jurišu u prvim borbenim redovima poginuo je Rade Kondić, narodni heroj, komandant brigade. Mašo nije hteo da ostavi mrtvog komandanta, već je s bombašima izvukao telo poginulog druga.
Oktobra 1944. godine na prilazima Ljutoj strani, u zaseoku Popovići, zapadno od Ripnja prema Avali, ušančilo se 2.000 nemačkih vojnika. Napadale su ih Peta i Dvanaesta brigada Jedanaeste krajiške divizije, pod komandom Miloša Šiljegovića. U ovoj borbi Mašo je poginuo 19. oktobra 1944. godine.
Mahmut Ibrahimpašić Mašo sahranjen je na Groblju oslobodilaca Beograda 1944., između Branka Neradića i Momčila Milanovića, koji su poginuli zajedno s njim. Cela porodica Ibrahimpašić je učestvovala u Narodnooslobodilačkoj borbi, Mašov brat i sestra Devleta, takođe su poginuli.
Ukazom Predsedništva Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ), 14. novembra 1944. godine, među prvim borcima Narodnooslobodilačke vojske, proglašen je za narodnog heroja.
Ampliación Vicente Guerrero, Yautepec
Ampliación Vicente Guerrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Yautepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 199 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1333 m.
Bonferraro, Verona
Bonferraro je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1323 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
La Divina Providencia, Acayucan
La Divina Providencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Acayucan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 125 m.
Fraccionamiento Rancho Valle del Lago, Tlacolula de Matamoros
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 613 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1601 m.
Napad u Berlinu 2016.
Teroristički napad u Berlinu dogodio se 19. 12. 2016. godine. Meta napada bili su civili, a oružje napada bilo je motorno vozilo marke Scania. Napad se dogodio tijekom božićnog sajma na velikom trgu Breitscheidplatz. Islamska država preuzela je odgovornost za napad.
El Sótano, Texcatepec
El Sótano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Texcatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 374 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1227 m.
Rongio Superiore, Biella
Rongio Superiore je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 342 m.
San Luigi, Ancona
San Luigi je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 243 m.
Uichiro Hatta
je bivši japanski nogometaš.
Zoquicualoya, Huazalingo
Zoquicualoya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huazalingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 137 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 573 m.
Божидар Никашиновић
Биографија
Рођен 1883. у Вршцу, где је завршио основну школу и три разреда гимназије. Учитељску школу је учио у Сомбору и Карловцу, а завршио у Загребу.
Доктрина Бенјамина Калаја, везане за босанство, приморала је Србе на стварање српских друштвених и културних организација. У средини ниског просветног и културног нивоа, са минималним искуством у издаваштву, заједно са још три учитеља из српске основне школе у Сарајеву, Стевом Калуђерчићем, Шумоњом и Кашковићем, који су одскакали знањем, у односу на становнике Босне и Херцеговине, покренуо је часопис „Босанска вила“, који је постао раван сличним публикацијама у јужној Угарској и Србији. Као први уредник „Виле“ успео је да за сарадњу придобије: Змаја, Георгија Николајевића, Миту Живковића, митрополита Саву Косановића. Доживљавајући Саву Косановића као књижевника, политичког и духовног вођу свога народа, употребио је његов лик преко целе насловне стране и биографију за први чланак, указујући тако, на једну актуелну мисао, која због цензуре није могла бити речима исказана, јер је митрополит, неколико месеци раније био приморан да да оставку, због сукоба са властима. Сам Сава Косановић био је један од првих спољних сарадника, а у првом броју објављен је његов превод с руског Праведникова смрт.
У „Босанској вили“ је остао само пола године и за то време је уредио првих десет бројева.
Године 1886. у Загребу је положио испит за учитеља у грађанским школама и након тога је отишао да ради у трговачким школама, у Мостару, Травнику, Доњој Тузли и Брчком. Године 1893. је прешао у српско-правослану Богословију у Рељеву, где је радио све до маја 1895, а затим у трговачку школу у Сарајеву, где је радо до краја школске 1895. године. Након тога је напустио учитељски позив и бавио се публицистиком.
При покретању режимског листа „Српски Балкан“, рачунао је на државне субвенције. Аустријским властима у Сарајеву је 1898. од предао програм за његово издавање, у коме је изразио становиште да у Босни и Херцеговини, живи само један народ, верски подељен, а као циљ листа је навео допринес лојалности српских поданика, како би се сузбиле мисли о одвајању Босне и Херцеговине од Монархије, чак је предлагао прелазни период, неопходан за трансформацију листа, како би се временом претворио у оруђе власти. Међутим, упркос намери да се допадне, критиковао је политичке и економске прилике, посебно је указао на пропусте власти, везане за аграрно питање. Власти нису одобриле субвенције за покретање листа.
Писао је песме, приповетке и педагошке расправе. Грађу за приповетке је узимао из босанског живота. Сарађивао је у листиовима „Невен“, „Стармало“, „Јавор“, „Родољуб“, „Стражилово“, „Приморац“, „Српски забавник“, „Нада“, „Хрватска вила“, „Сарајевски лист“, „Привредни гласник“ и другим.
Дела
Аутор је неколико брошура на немачком језику и штампаних у Берлину о неделима Аустроугарске у Босни и Херцеговини:
Poljanica Bistranska
Poljanica Bistranska je naseljeno mesto i sedište opštine Bistra u Zagrebačkoj županiji, Hrvatska. Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare zagrebačke prigradske opštine Zaprešić.
Popis 1991.
Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mesto Poljanica Bistranska je imalo 1.067 stanovnika, sledećeg nacionalnog sastava:
Hrskavica
Hrskavično tkivo ili hrskavica je specifična vrsta vezivnog tkiva koja sadrži čvrstu međustaničnu tvar i hrskavične stanice. Nije vaskularizirana (nema krvnih žila) niti je živčano inervirana. Funkcijski čini potporu mišićima, kostima i olakšava klizanje zglobnih ploština. Nalazimo ju u zglobovima, na rebrima, nosu, uhu, bronhima i intervertebralnim diskovima. thumb|right|300px|Hijalina hrskavica promatrana mikroskopom
Hondrociti
Hrskavične stanice - hondrociti, smještene su u šupljinama (lakunama) međustanične tvari okužene izrazito bazofilnom čahurom. Hondrociti imaju kuglasti ili jajoliki oblik. U citoplazmi su razvijeni hrapavi endoplazmatski retikulum, mitohondrije i Golgijevo tijelo. Proizvode i izlučuju sastojke matriksa, a to su molekule proteoglikana i kolagen. Stanice mogu biti pojedinačne ili u nakupinama. Područje međustanične tvari, slabije bazofilno od čahure, koje okružuje više lakuna naziva se teritorij. Teritorij zajedno sa pripadajućim stanicama čini funkcionalnu i morfološku jedinicu hrskavičnog tkiva - hondron. Područje između teritorija naziva se interteritorij. Hrskavica raste na dva načina (apozicijski i intersticijski rast). Diferencijacijom stanica perihondrija u hondrocite raste apozicijski, a diobom hondrocita mitozom raste intersticijski.
Međustaničnu tvar hrskavice
Međustaničnu tvar hrskavice je izgrađena od amorfne mase čiju osnovu čine agregati proteoglikana, strukturni glikoproteini i kolagena vlakanca ili vlakna. Kod hijaline i elastične hrskavice nalazimo kolagena vlakanca građenih od kolagena tipa II, a u vezivnoj hrskavici nalazimo kolagena vlakna od kolegena tipa I. Proteoglikani su povezani u proteoglikanske agregate hijaluronskom kiselinom te sadrže glikozaminoglikane: hondroitin-4-sulfat, hondroitin-6-sulfat i keratan sulfat. Glikoprotein hondronektin je posrednik prijanjanja honrocita uz kolagen. Ima konzistenciju kaučuka odnosno automobilske gume te se može rezati i savijati. Funkcionalna obilježja hrskavice daje tako međustanična tvar, a posebno vlaknata komponenta. Hrskavično tkivo ne sadrži krvne žile te se prehranjuje iz vezivnog tkiva koji okružuje hrskavicu - perihondrija.
Perihondrij
To je ovojnica od gustog formiranog vezivnog tkiva. sastoji se od dva sloja. Vanjski, fibrozni sloj je satavljen pretežito od vlakana, a unutarnji, kambijski sloj je izgrađen od pretežito vezivnih stanica. Perihondrij ima ulogu u zaštiti, prehrani (bitna je difuzija), izgradnji i regeneraciji hrskavice. Regeneracija ide iz stanica kambijskog sloja i u male djece može biti gotovo potpuna.
Hijalina hrskavica
Hijalina hrskavica|thumb|200px Najzastupljenija je u tijelu. Ima veliku količinu homogene međustanične tvari u koju su uklopljena kolagena vlakanca bez ikakvog pravila u raznim smjerovima. Kolagena vlakanca su građena od kolagena tipa II. Veliki dio matriksa čine proteoglikani koji zadržavaju vodu koja je potrebna za difuziju radi prehrane hondrocita. Za vrijeme razvoja izgrađuje skelet trupa, udova i donjeg dijela lubanje. To je prolazna hrskavica koja predstavlja model za izgradnju definitivnog koštanog skeleta. Podložna je degenerativnim promjenama, slabo regenerira te propada starenjem.thumb|150px|left|1- [[Leđna moždina, 2- Dorzalna grana, 3- Spinalni ganglij, 4- Ventralna grana, 5- Spinalni živac, 6 i 7- Intervertebralni disk, 6- Anulus fibrosus, 7- Nucleus pulposus, 8- Tijelo kralješka]]Hijalina hrskavica formira rebrene hrskavice, nalazi se u grkljanu, dušniku i većim bronhima, te na svim zglobnim površinama. Kod zglobne hrskavice perihondrij ne postoji, već se ona prehranjuje iz sinovijalne tekućine.
Elastična hrskavica
U međustaničnoj tvari elastične hrskavice, osim kolagenih vlakanaca, izgrađuje i mreža elastičnih vlakana koja se može prikazati specifičnim bojanjem (WEG, orcein). Žućkaste je boje, elastičnija i savitljiva. Sadrži vlakanca koja izgrađuje kolagen tipa II. Nalazi se u uški, vanjskom slušnom hodniku, epiglotisu te malim hrskavicama grkljana i bronha.
Vezivna ili fibrozna hrskavica
Prijelazna je forma prema vezivnom tkivu. U matriksu prevladavaju vlakna kolagena tipa I u paralelnim snopovima među kojima se nalaze područja hijaline hrskavice tipične građe. Vezivna hrskavica građena je od od otočića hijaline hrskavice smještenih u gustom vezivnom tkivu. Ona na svojoj površini nema perihondrija. Smještena je u području intervertebralnih diska, u simfizi stidnih kosti, te na hvatištu pojedinih tetiva za kost.
Breb, Ocna Șugatag
Breb je naselje u Rumuniji u okrugu Maramureš u opštini Ocna Șugatag.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 1307 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 501 m.
Opština Păsăreni, Mureș
Păsăreni je opština u Rumuniji u okrugu Mureš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 324 m.
Masuzo Madono
je bivši japanski nogometaš.
Beuvrequen
Bevreken je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Bulonj sir Mer.