cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katalog žena
Značaj i utjecaj
Najsnažniji utjecaj Katalog je izvršio tijekom helenističkog razdoblja, kad su tu pjesmu kao svojevrsno mjerilo izvan homerskoga korpusa koristili pjesnici koji su više voljeli pronalaziti manje poznata antikvarska djela nego se neposredno baviti istaknutijim članovima kanona. Najznamenitija aluzija na Katalog nalazi se u Hermesijanaktovoj Leontiji, koja je uključivala i katalog osoba značajnih za književnost i njihovih ljubavi, počevši od Orfeja i Agriope (poznatije kao Euridika), sve do autorovih suvremenika, među kojima je bio i njegov učitelj Fileta s Kosa. Autor se često na šaljiv način bavi svojim junacima: Homera, na primjer, prikazuje kako se pribija uz Penelopu. Neposredno prije Homera nalazi se dio o Heziodu: Ovdje je formula ē' hoiē pretvorena u žensko ime, a nesretni Heziod, koji u Poslovima i danima 639‒40 o svome domu u Askri govori s prezrenjem, postaje neki zbunjeni zaljubljeni momak. Fanoklo, suvremenik Hermesijanaktov, sastavio je, u elegijskim distisima, katalog mitskih pederastičnih odnosa pod naslovom Ljubavi ili Lijepi dječaci, gdje je svaka nova priča uvedena s pomoću formule ē' hōs (ἠ' ὡς) = "ili kao što". Nikenet sa Samosa, kasniji helenistički pjesnik, napisao je vlastiti Katalog žena, a i neki Sozikrat (ili Sostrat) iz Fanagorije spominje se kao autor djela pod naslovom Eeji (Ἠοῖοι), što je muški ekvivalent naslovu Eeje. Iako se najlakše prepoznaju aluzije na uvodnu formulu i katalošku strukturu, utjecaj Kataloga na helenističko pjesništvo nije bio ograničen samo na te aspekte: neposredno bavljenje mitovima izloženim u Katalogu bio je jedan od popularnih načina na koji su aleksandrijski pjesnici iskazivali svoju privrženost Heziodu.
U rimskoj književnosti pjesnici pozne republike i Augustova doba nastavili su aluzivni odnos s Katalogom kakav su prakticirali helenistički autori. Katul, pjesnik koji je jasno izrazio svoju privrženost Kalimahovoj poetici, najraniji je rimski autor za koga se može vidjeti da je u svom djelu koristio Katalog. U epiliju o svadbi Peleja i Tetide Katul aludira na teokseniju koju su početni stihovi Kataloga predstavljali kao važnu značajku herojskog razdoblja i na epitalamij obrađen u jednom od drugih pjevanja. U Eneidi Vergilije svoj katalog boraca završava odvažnom ratnicom Kamilom, aludirajući na heziodovsku priču o Ifiklovoj brzini "uz jedan nevjerojatno suptilan naklon tradiciji u najboljem stilu aleksandrijskog pjesništva". Ovidije se na Vergilijevu aluziju nadovezuje u Metamorfozama kad obrađuje mit o Atalanti, gdje Vergilijevu aluziju na Ifikla preinačuje tako da naglašuje heziodovski karakter vlastite pjesme naspram homerskog karaktera Eneide.
Predaja i rekonstrukcija teksta
U 19. stoljeću bilo je i drugih važnih zapažanja o genealoškoj strukturi Kataloga. Adolf Kirchhoff skrenuo je pozornost 1860. godine na mnoštvo informacija u vezi s Ijinom obitelji, lozom koja se može smjestiti u treće pjevanje zahvaljujući jednom antičkom citatu koji upravo tamo smješta Fineja, jednog od Ijinih potomaka. Katalog je po strukturi sve više nalikovao Biblioteci, no tek je Theodor Bergk izrijekom napomenuo (premda usput) da bi se ova pjesma mogla rekonstruirati uz pomoć tog mitološkog priručnika. Bergk i njegovi suvremenici još uvijek su većinom slijedili Marckscheffelov zaključak da su Katalog i Eeje dva više-manje različita teksta, i tek je Friedrich Leo 1894. konačno pokazao da se zapravo radi o dva naslova jedne iste pjesme.
Literatura
A – B – C – D – E – F – G – H – I – J – K – L – M – N – O – P – Q – R – S – T – U – V – W – X – Y – Z
Loma Alta Cabresteros, Aculco
Loma Alta Cabresteros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Aculco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 266 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2392 m.
Hagetaubin
Ažetoben je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Pau.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 441 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23,37 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,87 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 91 metar (maksimalnoj 128 m, a minimalnoj 64 m).
Pinzán Dulce, Turicato
Pinzán Dulce je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 793 m.
Los Panes, Puerto Rico
Los Panes je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 267.
Artvin
Artvin je administrativni centar istoimene turske provincije Artvin od 25 771 stanovnika.
Geografske karakteristike
Artvin leži na krajnjem sjeveroistoku Turske, u regiji Crno More udaljen 30 km od obala Crnog mora, položen po terasastim brdima iznad kotline rijeke Çoruh.
Historija
Artvin je u grad počelo izrastati za osmanske vladavine. Nakon Rusko turskog rata 1877-1878 anektirala ga je Carska Rusija, ali ga je nakon potpisivanja Brest-Litovskog mira vratila Osmanlijama.
Predio el Blanco Ildelfonso López Reyes, Cosío
Predio el Blanco Ildelfonso López Reyes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Cosío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1953 m.
Aker
Aker (en. acre) je mjerna jedinica za površinu koja se upotrebljava u Sjedinjenim Američkim Državama i u nekim državama Commonwealtha. Njegovo ime dolazi iz latinske riječi ager koja znači polje. Definiran je kao ploština pravokutnika stranica 66 stopa × 660 stopa što odgovara površini zemlje koja se za jedan dan mogla uzorati plugom kojeg je vukao vol ("dan oranja").
Pretvorba u druge jedinice za površinu
Jedan aker je jednak: što je približno jednako:
Toston, Montana
Toston je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 108, što je 3 (2,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Molunghi, La Spezia
Molunghi je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Blathmac mac Áedo Sláine
Blathmac je bio sin ranijeg velikog kralja Áed Sláinea, po kome je ime dobio klan Síl nÁedo Sláine, odnosno ogranak koji će sve do smrti Cináed mac Írgalaiga dominirati plemenom/dinastijom Uí Néill. Klan je pod svojom vlašću tradicionalno držao kraljevstvo Brege kao i Taru, gdje su se krunili veliki kraljevi. Blathmac je uz Diarmairta imao još tri brata - Congala (u. 634), Aillila (u. 634) i Dunchada (u. 659). Congal i Aillil su prije njega vladali Bregom; potonjeg je 634. ubio Conall Guthbinn, ali ga je 635. Diarmait osvetio i preuzeo Bregu.
Pet godina kasnije, Domnall je umro, te je došlo do situacije u kojoj su zajedno vladali četvorica kraljeva - Cellach mac Máele Coba, Conall Cóel, te Diarmait i Blathmac. Baile Chuind, najstariji popis kraljeva iz 7. vijeka, braću navodi kao velike kraljeve. 654. je Diarmait ubio Cellacha, a Conall je umro 658. Braća Diarmait i Blathmac su tada vladala zajedno sve do 664. kada je u Irsku došla velika epidemija kuge poznata kao buide Chonaill. Sljedeće godine su joj oba brata podlegla.
Naslijedio ih je Blathmacov sin Sechnassach, nakon koga je vladao još jedan Blathmacov sin po imenu Cenn Fáelad. Nakon toga Blathmacovi potomci, za razliku od Diarmaitovih, više nisu igrali važnu ulogu u kasnijoj historiji Irske.
Mesija
Mesija (heb: מָשִׁיחַ Māšîăḥ - pomazanik) je termin za iskupitelja kojeg, u jednom ili drugom vidu, očekuju sve avramske religije. Središnji je eshatološki pojam judaizma, prihvaćen i u hrišćanstvu i islamu. U širem značenju, mesija označava svaku osloboditeljsku ili spasiteljsku ličnost i pridev mesijanski se koristi za sva učenja koja očekuju nekog da popravi stanje čovečanstva i sveta. Mesijanska nada i iščekivanje još uvek su jedan od temeljnih motiva jevrejske religije, iako je reformistički judaizam odbacio ideju o ličnom mesiji zamenivši je pojmom "mesijanskog doba" koje odlikuje univerzalna pravda i mir. Osim u avramskim religijama, mesijanstvo se javlja i u nekim starijim religijskim tradicijama poput zoroastrizma i hinduizma, kao i novijim verskim pokretima.
Judaizam
U hebrejskoj bibliji, mesijom, odnosno pomazanikom, su nazivani kraljevi i sveštenici Izraela koji su pomazivani svetim uljem. Kraljevi i prvosveštenici su primali pomazanje kao znak nove službe, nakon čega su sticali zvanje pomazanika (1 S 10.1; Lv 8.12). U tom smislu je naziv korišćen (izuzetno) čak i za jednog stranca kao što je persijski kralj Kir (Iz 45.1). U razvijenoj jevrejskoj mesijanskoj eshatologiji, mesija se odnosi na vođu kojeg je Bog pomazao, i u nekim slučajevima, budućeg kralja Izraela, potomka Davidove loze, koji će ujediniti sva jevrejska plemena i osloboditi ih od strane vlasti. Dolazak mesije će, kako se veruje, nevestiti mesijansko doba sveopšteg mira, sklada i pravde. U judaizmu, mesija nije smatran Bogom niti sinom Boga.
Hrišćanstvo
U grčkoj Septuaginti hebrejska reč mašiah se prevodi kao hristos (Χριστός), što u hrišćanstvu postaje uobičajena titula za Isusa iz Nazareta, pokazujući hrišćansko poimanje njegove uloge. Naime, rani hrišćani su, za razliku od ostalih Jevreja, poverovali da je Isus dugo očekivani mesija, odnosno hristos.
U hrišćanstvu nalazimo elemente koji označavaju nešto specifično novo: u činjenici što mesija nije više moćan, pobjednički heroj, već se njegov smisao i dostojanstvo nalaze upravo u njegovoj patnji, u njegovoj smrti na križu.
Islam
Islamska tradicija drži da je Isus (Isa), sin Marije, bio je zaista obećani prorok ili Mesija poslan semitskim jevrejskim plemenima Izraela. Muslimani veruji da će Isa uoči sudnjeg dana ponovo vratiti na Zemlju da uspostavi pravdu i pobedi "velikog obmanjivača", lažnog mesiju Dadžala.
Garza Alcalde, Río Bravo
Garza Alcalde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Salitrera, Urique
Salitrera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Andrew Jackson
thumb|desno|250px|Predsjednik SAD Andrew Jackson Andrew Jackson (15.3. 1767. - 8.6. 1845.) je američki vojskovođa, političar i državnik, najpoznatiji po tome što je bio 7. predsjednik SAD te osnivač današnje Demokratske stranke.
Jackson je rođen u porodici siromašnih škotsko-irskih doseljenika na području današnje Južne Karoline. Kao trinaestogodišnjak se priključio Kontinentalnoj vojsci za vrijeme američkog rata za nezavisnost te služio kao kurir. Bio je zajedno s bratom zarobljen od strane britanske vojske te pretrpio teška zlostavljanja te dobio ožiljke koje će nositi do kraja života. Brat, kao i ostatak porodice mu je umro od gladi, bolesti i drugih posljedica rata. Zbog svega toga je Jackson stekao trajnu mržnju prema svemu što je britansko, kao i prezir prema američkoj aristokraciji iz velikih gradova na atlatnskoj obali, koju je držao previše "pokvarenom" britanskom kulturom.
Godine 1787. Jackson se preselio u Tennessee, granično područje koje će ubrzo postati nova država SAD. Iako se od obrazovanja mogao pohvaliti jedino čitanjem nekoliko pravnih knjiga, postao je uspješan i ugledan advokat. Na temelju toga je postao prvi zastupnik Tennesseeja u Kongresu, a kasnije i prvi senator.
Još veću slavu je Jacksonu donijela blisatava pobjeda nad britanskim ekspedicionim korpusom kod New Orleansa 1815. godine. Iako, s obzirom na prethodno sklopljeni sporazum u Gentu posve beznačajna u vojnom, političkom i svakom drugom pogledu, ona je mnogo učinila da se Anglo-američki rat tretira kao pobjeda u budućim američkim udžbenicima historije. Samog Jacksona je ta pobjeda učinila jednim od najpopularnijih Amerikanaca svog doba.
Godine 1817. je Jackson, sada general, dobio naredbu da osigura južnu granicu Georgije od upada Seminole Indijanaca, odnosno da spriječi da Florida - tada pod španjolskim suverenitetom - postane utočište za robove. Jackson je, goneći Seminole, prešao španjolsku granicu, svrgnuo tamošnjeg guvernera i uveo američku okupacijsku vlast. Oslabljena Španjolska nije imala izbora nego da prizna status quo i posebnim ugovorom preda Floridu SAD-u. Jackson je postao prvi guverner Floride kao američke teritorije.
Godine 1824. Jackson se kandidirao za predsjednika SAD, ali je poražen od Johna Quincyja Adamsa. Ti su izbori označili konačni raspad dotada vladajuće Demokratsko-republikanske stranke. Jackson je postao vođa frakcije nezadovoljnika koja će postati Demokratska stranka.
Odmah po dolasku na vlast, Jackson je otpustio sve federalne službenike i zamijenio ih svojim pristašama te tako ustanovio tzv. sistem plijena koji će biti temeljem američke kadrovske politike u 19. vijeku. Jackson se istakao i svom oštrom otporu te uspješnom ukidanju federalne centralne banke - koju je smatrao oruđem "istočnjačke" financijske aristokracije. Godine 1830. Jackson je bio jedan od ključnih zagovornika Zakona o premještanju Indijanaca kojim su Cherokeeji i druga indijanska plemena nasilno prmještena preko Mississipija kako bi se stvorilo što više zemlje za bijele doseljenike.
Godine 1832. se Jackson, iako južnjak i pristaša slabe federalne vlade, suprotstavio nastojanjima Južne Karoline da nulificira federalne carine u tzv. nulifikacijskoj krizi. Iste je godine na predsjedničkim izborima porazio predstavnika Vigovske stranke Henryja Claya.
Nakon isteka drugog mandata, Jackson se povukao na svoje imanje Hermitage u Nashvilleu, odakle je ostao aktivan u politici kao zagovornik jedinstva američke nacije i protivnik secesije južnih država.
Korana (rijeka)
mini|240px|Alfred Freddy Krupa: Čamac na Korani, lavirani [[Tuš (crtanje)|tuš na polukartonu, 2015.]] Korana je rijeka koja izvire u Plitvičkim jezerima.
U Slunju na utoku Slunjčice u Koranu nastali su slapovi Rastoke.
Dugačka je 134,2 km od izvora do ušća u rijeku Kupu u Karlovcu.
Kod Karlovca se u Koranu ulijeva Mrežnica, a u Tržcu u Bosni i Hercegovini se u nju ulijeva rijeka Mutnica.
Pripada crnomorskom slivu i nije plovna. Na mnogim dijelovima Korana protiče kroz slikovite, vapnenačke kanjone visoke stotinjak i više metara. Ovi kanjoni obrasli su bukovom šumom ili su ogoljeli. U gornjem toku nalaze se slikovite pećine.
Nastanak imena rijeke Korane nije još razriješen. Po nekima je to ime izvedenica iz riječi "kora" (biljaka), dok po drugima ime je nastalo iz imena "Gorana", tj. označava vodu koja teče iz gore, dok treći ime Korana povezuje s njezinim koritom omeđenim liticama koje su oštro i duboko usječene u tlo.
Campi, Benevento
Campi je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 104 m.
Ayzieu (Žer)
Ezje je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Središnji Pirineji, u departmanu Žers.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 141, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km².
Tempio, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 481 m.
Fizika elementarnih čestica
Fizika elementarnih čestica je grana fizike koja se bavi proučavanjem elementarnih sastavnih djelova tvari i zračenja. Često se koristi i naziv "visokoenergetska fizika", jer se pokusi ne odvijaju u normalnim okruženjima kakva se nalaze u prirodi, već prilikom visokoenergetskih sudara čestica, kakvi se postižu u akceleratorima.
Martin Van Buren
Van Buren je prvi predsjednik koji se rodio kao američki državljanin, i jedini kome engleski nije bio maternji jezik. U njegovom rodnom mjestu Kinderhook, kao i u familiji lokalnog gostioničara gdje je odrastao, se umjesto toga govorio nizozemski.
Fizika elementarnih čestica
Povijest
Pretpostavka da se sva materija sastoji od elementarnih čestica se pojavila u 6. stoljeću pne., ako ne i prije. Filozofsku doktrinu pod nazivom "atomizam" su zagovarali starogrčki filozofi poput Leukipa, Demokrita i Epikura. Iako je već Isaac Newton u 17. stoljeću vjerovao da je tvar sastavljena od sitnih osnovnih dijelova, tu je ideju tek 1802. formalno izrazion John Dalton.
Martin Van Buren
Nakon što se školovao u lokalnoj školi, godine 1796. je otišao u New York studirati pravo. Studij je završio godine 1802, a slijedeće godine je primljen u lokalnu advokatsku komoru.
Fizika elementarnih čestica
Povijest
Periodni sustav elemenata iz 1869. kojeg je izradio Dmitrij Ivanovič Mendeljejev je pomogao opravdati tu ideju koja je prevladavala kroz 19. stoljeće. Joseph John Thompson je otkrio da se atom sastoji od lakših elektrona i težih protona, a Ernest Rutherford je bombardiranjem atoma zlata alfa česticama otkrio da su protoni skupljeni u središtu atoma. Pojava izotopa je bila je bila objašnjena otkrićem da atomsku jezgru uz protone sastavljaju i neutroni.
Početkom 20. stoljeća počinje se razvijati nuklearna i kvantna fizika, koje dosežu svoj vrhunac otkrićem nuklearne fuzije i fisije. Ta otkrića su omogućila ostvarenje davnog alkemijskog sna o pretvaranju olova u zlato (kamen mudraca), iako na neisplativ način. Također su omogućila i izradu nuklearnih oružja.
Martin Van Buren
Godine 1832. na prvoj demokratskoj konvenciji, izabran je za potpredsjedničkog kandidata, te je preuzeo tu funkciju nakon Jacksonove izborne pobjede.
Fizika elementarnih čestica
Povijest
Tijekom 1950-ih i 1960-ih je otkriveno veliko mnoštvo čestica, koje je dobilo ime "zoološki vrt čestica", a zbog ogromnog broja čestica počelo se sumnjati u elementarnost tih čestica. Taj naziv je bio odbačen nakon formulacije standardnog modela tijekom 1970-ih, koji je obrazložio mnoštvo čestica kao kombinacije puno manjeg broja elementarijih čestica.
Martin Van Buren
Iako Van Buren kao Njujorčanin i zbog nejasnih stavova prema ropstvu nije bio popularan na Jugu, relativno je lako osigurao demokratsku nominaciju 1836. godine zahvaljujući Jacksonovoj podršci. Protiv sebe je imao čak tri kandidata nove opozicijske stranke Vigovaca - koji su se bili nadali da Van Buren neće uspjeti osvojiti većinu elektora, te da će, slično kao i 1824. godine, o predsjedniku odlučivati Kongres. Međutim, zahvaljujući Jacksonovoj karizmi te izvrsno organiziranoj demokratskoj partijskoj mašineriji, Van Buren je glatko izabran na predsjedničku dužnost.
Ubrzo se pokazalo kako Van Buren - iako spretan partijski političar i manipulator - nema karizmu niti državničke spsoobnosti svog slavnog prethodnika. SAD je 1837. godine pogodila velika ekonomska kriza, a ispostavilo se da federalna vlada ne raspolaže ovlastima niti instrumentima kako bi je suzbila. Iste je godine Van Buren stekao veliku nepopularnost zahvaljujući ponudi
Van Buren je stekao veliku nepopularnost. Iako je 1840. godine zahvaljujući svojoj partijskoj mašineriji lako izabran za demokratskog predsjedničkog kandidata, većina glasača se opredijelila za vigovskog kandidata Williama Henryja Harrisona.
Van Buren se nastojao vratiti u Bijelu kuću, ali je pokušaj da to učini 1844. godine zaustavljen već na samoj demokratskoj konvenciji. Četiri godine kasnije je uspio dobiti nominaciju abolicionističke Stranke slobodnog tla, ali nije dobio nijedan glas u elektorskom kolegiju.
Casenuove e Paradisino, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 103 m.
Martin Van Buren
Nakon toga je skoro u potpunosti nestao iz politike, iako je na 1860. godine pokušao spriječiti izbor Abrahama Lincolna za predsjednika držeći da bi to dovelo do secesije južnih država i razbijanja američke Unije. Međutim, kada je Lincoln izabran, principijelno je podržao njegovu politiku usmjerenu prema očuvanju jedinstva zemlje.
Filaret, Giurgița
Filaret je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Giurgița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 62 m.
Tokajski vinogradi
Tokajski vonogradi ili Tokajsko podbrđe (mađarski: Tokaj-Hegyalja) je povijesna oblast u sjeveoistočnoj Mađarskoj koja je poznata po uzgoju i proizvodnji vina. U oblasti se nalaze 28 sela na oko 7.000 hektara vinogradskog zemljišta, od čega je oko 5.000 zasađenih vinovom lozom. mini|lijevo| Utok rijeke Bodrog u Tisu u Tokajskoj oblasti Oblast je poznata po vinu Tokaji aszú koje je najstarije vino proizvedeno sa plemenitom sivom plijesni, oko 1570. godine.
Ova oblast je najranije zaštićena vinogradarska oblast kraljevskom apelacijom iz 1757. godine. Oblast je osobita po lesovitom tlu i mikroklimi osunčanih brdovitih padina i blizinom rijeka Tise i Bodrog. Od autohtonih vrsta vinove loze tu se uzgajaju Moslavac, Hárslevelü, te Žuti muskat (Sárgamuskotály) i Zéta, dok su druge vrste zabranjene. Na tom području je od 15. do 17. st. iskopano mnogo podzemnih podruma u živoj stijeni, u kojima se čuva temperatura od 10 do 12 °C, i vlažnost od 85-90 %.
Povijest
mini|lijevo| Jedan od 185 Tokajskih podzemnih podruma 1967. godine mini|lijevo|180px| Tokaji Aszú 4 Puttonyos, berba 1990., u boci od 500 ml Vinogradi u Tokaju su postojali već u 12. stoljeću, ali nije poznato tko ih je zasadio. Naime, Kelti su tu obitavali u 1. st. pr. Kr., a pronađen je okamenjeni list vinove loze iz 3. st. kada su tu živjeli Rimljani. Slaveni su se naselili u 5. ili 6. stoljeću, a ime oblasti, "Tokaj", je najvjerojatnije od slavenske riječi "Stokaj" u značenju utoka jedne rijeke u drugu (Bodrog u Tisu). Latini su se naselili za vrijeme Bele III. (1130.-1162.) i Bele IV. (1235.-1270.) iz područja Valonije ili Italije, ali je vinogradarstvo u Tokaju pravo procvalo početkom 16. stoljeća.
Tokajska vina su postala važnom trgovačkom robom u 17. stoljeću i izvorom prihoda vladarima Transilvanije. Zahvaljujući ovim prihodima, kraljevići Transilvanije su uspjeli izboriti neovisnost od Habsburgovaca, a kraljević Franjo II. Rákóczi je poklonio mnogo boca francuskom kralju Luju XIV. koji je ovo vino prozvao "Vinum Regum, Rex Vinorum" ("Vino kraljeva, kralj vina").
U 18. stoljeću izvoz ovog vina je doživio vrhunac, osobito prema Poljskoj i Rusiji, a Rusi su čak imali svoju koloniju tu kako bi osigurali kontinuitet izvoza za carski dvor.
Nakon podjele Poljske 1795. godine izvoz je znatno opao, a nakon epidemije filoksere (trtna uš) 1885. godine, većina tokajskih vinograda je propala. Nakon Trianonskog sporazuma 1920. godine, Tokajski vinogradi su podijeljeni između Mađarske i Slovačke koja je dobila njenih oko 120 hektara i izgubili su monopol na domaćem tržištu.
Tijekom komunističke vladavine, Tokajska vina su izgubila na kvalitetu i reputaciji. No, nakon 1990. godine, zahvaljujući velikim investicijama čine se veliki koraci za obnovom ove oblasti, tzv. "Tokajska reenesansa". Danas tu ima preko 600 vinarija od kojih njih 50 proizvode punim kapacitetom.
U želji da zaštiti autohtonu proizvodnju i ime vina "Tokay", Mađarska dans vodi pravnu bitku sa šest država koje svoje vino zovu ovim imenom (Italija, Francuska, Slovačka, Australija, Srbija i Slovenija).
Karl XII od Švedske
Karl XII (Stockholm, 17. jun 1682. – Fredrikshald, 30. novembar 1718.), bio je švedski kralj od 1697. do svoje prerane smrti 1718.
Karl XII bio je tipični apsolutistički monarh koji je uspio odbraniti svoju zemlju punih osamnaest godina tokom Velikog severnog rata i istovremeno inicirao važne unutrašnje reforme. Pokrenuo je i katastrofalnu invaziju na Carsku Rusiju (1707-1709), koja je rezultirala potpunom propašću švedske vojske i gubitka švedskog statusa velike sile. Uza sve mane Karl je bio takođe i vladar ranog prosvetiteljstva, koji je proveo brojne važne unutrašnje reforme.
Konačni ishod Karlove epopeje beše kraj Švedske imperije, a takođe i njene učinkovito organizovane apsolutne monarhije i vojni stroj, započinjući parlamentarnu vladu jedinstvenu za kontinentalnu Evropu, koja će trajati pola veka, sve dok Gustav III ne obnovi kraljevsku autokratiju.
Biografija
Došao je na presto sa šesnaest godina (1697). Susedni vladari nezadovoljno posmatrahu uzdizanje Švedske tokom XVI veka, koja im ote neke zemlje. Protiv Karla uskoro zaključe savez tri susedna vladara u smeru povraćanja izgubljenih oblasti. Ruski car Petar je želeo ponovo otvoriti put Rusiji za Baltičko more, Avgust II Jaki (1697-1733), poljski kralj i saksonski izborni knez, nameravaše da zavlada Livonskom, a danski je kralj Frederik IV Danski (1699-1730) računao da povrati oduzete krajeve u južnoj Švedskoj i da od zeta Karla XII uzme Šlezvig.
thumb|left|250px|Karl XII na konju Računajući na mladost, lakomislenost i nespodobnost Karla XII, saveznici se nadahu u pouzdan uspeh, ali se za prvi mah prevare u računu, jer se mladi vladar pokazao kao odlučan i vešt vojskovođa. Saveznici prvi otpočnu tako zvani Veliki severni rat (1700-1721), koji je istovremen s Ratom za špansko nasleđe. Karl XII odmah je udario na Dance, i opsjedao Kopenhagen i primorao na mir (1700) danskog kralja, koji je istupio iz saveza. Nakon toga je u bitci kod Narve porazio Petra Velikoga, koji je imao mnogo puta veću vojsku, pa onda navali na trećega saveznika, od koga uze nekoliko poljskih gradova. Po želji Karlovoj Poljaci svrgnu s prestola Avgusta II i za kralja izberu poznjanskoga vojvodu Stanislava Leščinskoga. Karlo produži rat s Avgustom i u Saksonskoj dokle ga ne nagna da se odreče poljskoga prestola i da istupi iz saveza (1706). Dok se Karlo nalazio u Poljskoj i Saksoniji, Petar Veliki se učvrstio na Baltičkom moru i na obali Finskog zaliva osnovao novu prestonicu Sankt Peterburg (1703). Karlo je Petrov rad i uspeh s omalovažavanjem pratio i tek se po svršetku poslova u Poljskoj i Saksonskoj krenu na njega (1708). Ovom prilikom, rukovođen pozivom pobunjenih ukrajinskih kozaka pod hetmanom Mazepom, napade na Ukrajinu, ali mu se Kozaci ne odazovu, te ne mogne zauzeti Poltavu i osta u sred zime pod vedrim nebom, a kad mu Petar preseče sa svih strana pomoć i potuče ga kod Poltave (1709), jedva se bekstvom spase s nekoličinom pratilaca u Tursku. Poltavska bitka reši potonju sudbinu Švedske i Rusije, a pobedilac se triju kraljeva ne hte vratiti u svoju državu dok iz Bendera ne izaziva rat između Turske i Rusije (1711). Turska udari na Moldavsku i na Prutu opkoli Petra s vojskom. Karlo se oduševljeno nadao uspehu, ali Petar, po savetu svoje žene Katarine, potkupi velikoga vezira Mehmed-pašu, te zaključi mir, po kojem izgubi samo Azov. Ovakav postupak Karla veoma razljuti, te je još tri godine podsticao Turke na rat, ali bez uspeha. Najzad su ga iz Turske upravo odagnali. Dok se Karlo nalazio u Turskoj, stari su saveznici ponovili rat, a njima se pridružila Pruska, Saksonska i Hanoverska. Tek kad ču Karlo da ga Švedi nameravaju svrgnuti s prestola, potajno iz Turske, preko Ugarske i Nemačke, dođe u otadžbinu (1714). I ako mu vlada željaše mir, on produži rat, ali pogibe pri opsadi jednoga grada u Norveškoj.
Posle njegove smrti plemstvo se osili, pogubi njegova ministra von Görtza i podigne na presto Frederika od Hessen-Kassela, muža njegove sestre (Urlihe Eleonore kojoj muž ispočetka beše savladalac). Zaključujući mir s neprijateljskim državama, Švedska morade ustupiti deo svojih vladavina u Nemačkoj, Hanoveranskoj i Pruskoj. Danska dobi Šlezvig i nagna Švedsku na plaćanje carine kroz prolaz u Baltičko more, a Avgusta II, koji se već beše vratio u Poljsku, prizna za poljskoga kralja. Mir je sa Švedskom poslednja zaključila Rusija, koja po ništatskom ugovoru (1721) zadrži Ingriju, Estonsku i Livonsku s delom Karelije i Finske. Posle ovoga Švedska je izbrisana iz reda velikih sila, a Rusija u osvojenim krajevima dobi mnogo i nemačkoga stanovništva s plemstvom, koje je dosta uticalo na ruski državni i društveni život.
Objava rata Rusiji, Poljskoj i Danskoj
Godine 1699. ruski car Petar se sastao sa poljskim kraljem Avgustom II. u Ravi u cilju objavljivanja rata Karlu, ali zbog neprijateljstva Osmanlijskog carstva Rusija nije mogla odmah povesti rat već je to prepustila Poljskoj, koja je u rat uvukla i Dansku. Saveznici u prvi mah pretrpeše poraz, pošto su pomislili da će iskorititi mladost i lakomislenost kralja Karla, koji beše jedan od najvećih vojskovođa svog vremena. Karlo potom sa svojom malom vojskom opsede Kopenhagen i primora Danskog kralja Frederika IV. da s njim sklopi mir. Tek 8/19 avgusta 1700. godine jedan glasnik donese vest da je između Rusije i Turske potpisan mir. Istoga dana ruska vojska dobi naređenje da pođe u rat. Da bi objavio rat Švedskoj, Petar ima jedan izgovor:
Bitka kod Narve i posledice
Karlo je odneo ovu pobedu jer u glomaznoj vojsci Petrovoj nije bilo dobrih zapovednika, a ono što ih je bilo, većinom stranci, nisu uživali poverenje svojih vojnika. Vojska je bila nejednaka, loše snabdevena, velikim delom slabo izvežbana i slabo naoružana. Iznenadnim napadom na nju Karlo, iako je bio gotovo pet puta slabiji, naneo joj je strašan poraz. Mase Rusa podavile su se u talasima Narve, dok su druge bile zarobljene sa celokupnim taborom, komorom, artiljerijom i zastavama. Samo su se dva gardiska puka još nekako borila, pa su se povukla u nekom redu, ali pretrpevši teške gubitke.
Slava ruskog cara Petra pomračena je u očima čitave Evrope. Odmah posle poraza on pada u očajanje i plače, i spreman je da zaključi mir po svaku cenu, da se odreče svega. Ali se ubrzo pribira. U Dnevniku koji će svojeručno ispravljati, on će ovako izložiti ukratko te, za njega, mučne trenutke:
Švedsko-poljski rat i posledice
thumb|350px| [[Opsada Nöteborga (1702) ]] Karlo XII, ubeđen da je s Rusijom svršeno, nije ušao u njene predele, nego je, ostavivši duž ruske granice samo vrlo slabe snage, sa glavnom vojskom brzo krenuo preko Livonije u poljske predele. Prvi sukobi sa vojskom kralja poljskog ispali su srećno za Karla. Ali je poprište rata bilo preveliko; Karlo se gubio u ogromnim poljskim šumama, jureći za svojim protivnikom.
Dok se sve to dešavalo u Poljskoj i Saskoj, Petar je stvorio novu vojsku i uspeo je da s njome prodre u švedske predele, da osvoji u jesen 1702. moćnu tvrđavu Nöteburg na izlasku Neve iz Ladoškog Jezera, i da izađe na proleće 1703. na Baltičko More, gde je osvojio ušće Neve i malo ostrvo blizu njega (Kotlin); na ovom ušću i ostrvu javlja se 16./27. maja 1703. godine buduća prestonica—grad Svetog Petra, nazvan na holandeski način Sankt Petersburg sa tvrđavom Svetih Petra i Pavla i sa utvrđenim pristaništem Kronštatom na spomenutom ostrvcu. Uz vojsku izbi na Baltičko More i ruska flota sagrađena na jezeru Onjegi. Prvi sukobi ruskih ratnih lađa sa švedskim bili su veoma uspešni po Ruse. Petar je imao zadovoljstvo da lično učestvuje u zarobljavanju jedne švedske lađe. Ne zaustavljajući se na ovim uspesima, Petar je osvojio nekoliko pokrajina duž Baltičkoga Mora: Kareliju, Ingriju, Estonsku i Livoniju sa njenim glavnim gradom Rigom. Dok Karlo progoni Avgusta po njegovoj kraljevini, Petar obnavlja svoju vojsku i sa novim trupama uspeva da osvoji obalu Finskoga Zaliva i Livonije. Međutim zatišje koje mu je ostavio Karlo bliži se kraju: Avgust Poljski zaključio je sa Švedskom sraman mir u Altranstatu (5. oktobra 1706. godine), te je Petar ostao sam pred svojim strahovitim neprijateljem. I on pokušava da posredstvom vojvode od Malboroa, koga je potkupio, sklopio poseban mir sa Karlom, ali su njegovi zahtevi preterani: on hoće da zadrži ušće Neve i okolnu obalu.
Ovo je želeo stoga što je u toj krajini, gde su stanovali siromašni finski seljaci, Petar bio izabrao mesto za građenje Sankt-Piterburga. Potom ponovo dolazi do rata između Karla i cara Petra, i Karlo je, još iste godine, potpuno dotučen.
Bitka kod Poltave
thumb|right|300px|[[Gustaf Cederström (1845-1933): Karl XII i Ivan Mazepa posle Poltavske bitke (1880)]] Godine 1708. Petar rešava da se povuče u središte Rusije, da povuče za sobom neprijatelja uništavajući sve iza sebe, i njegov protivnik upada u tu klopku preko svakog očekivanja. I zaista, dok Petar pustoši Livoniju i Ingriju zato što se nada da će se sukobiti sa Karlom XII u severnim oblastima, na obalama Finskoga Zaliva koje tek beše osvojio, Šveđanin se beše uputio ka jugu, jer ga je hetman Mazepa mamio u bogatu ukrajinsku oblast, i naredio je da mu iz Livonije dođe pojačanje od 16.000 ljudi pod komandom generala Levenhaupta. Pošto je bez smetnji prešao reku Berezinu, Karlo XII morao se zadržati mesec dana u Mohilevu da sačeka Levenhaupta, a za to vreme su bolesti, glad i pijančenje pustošili njegovu vojsku. Na veliku Petrovu radost, Rusi su potukli Levenhaupta 9/20 oktobra 1708. godine kod Ljesnaje, te je on odveo u Karlov logor samo 6.700 ljudi, koji su samo predstavljali nov teret za ishranu u toj već izgladneloj vojsci; osim toga, morao je usput da ostavi svoju artileriju. A Mazepa, koji se neprestano kolebao i igrao dvoličnu igru sa Petrom i Karlom, u poslednjem trenutku odustao je da dođe, kao što je bio obećao, da se pridruži Karlu na ukrajinskoj granici.
Za to vreme ruska vojska je obnovljena. Ona može sve tešnje da opkoli Karla, koji umesto letnjeg rata na koji je računao, morao da dočeka zimski rat (od januara do marta 1709. godine). Sa smanjenom vojskom (manje od 20.000 ljudi) on otpočinje opsadu Poltave, koja traje dugo. Uzalud ga njegovi generali savetuju da se okane svoje namere. Uskoro mu ponestaje municija, a da bi nesreća bila još veća, ranjen je u nogu. Petar se i dalje ne žuri, jer se uzda u dva saveznika: vreme i prostor. Naposletku, 27. juna/8. jula, Karlo vrši napad. Posle dva sata Rusi pobeđuju. Karlo beži ka jugu, ka turskoj granici; njegov štab i 2.000 vojnika zarobljeni su.
Opadanje Švedske moći
Iako je i dalje bila moćna, Švedska je izgubila ugled u Evropi. Slabljenje Švedske i pojava Rusije na evropskoj pozornici poremetili su nekadašnju političku ravnotežu. Iako su se, razume se, sve velike sile — a naročito pomorske sile — pokazale neprijateljski raspoložene prema ovom razvoju Rusije, drugostepene sile, naprotiv, grčevito su se uhvatile za ovu novu vojničku silu koja raspolaže prostranom teritorijom i neiscrpnim mnoštvom „besmrtnih vojnika”. Sistem interesa koji su stvorili uspesi Rusije pojavljuje se jasno.
Energičan, ali neiskusan, Petar je grabio sve prilike koje su se ukazivale, te je neizbežno rasparčavao svoju snagu. Od njegova tri eventualna neprijatelja, Poljske, Švedske i Turske, Poljska je postala njegov saveznik, i on je raspoložen da joj prepusti Livoniju; ali druga dva neprijatelja dovoljni su da neobično otežaju njegov zadatak. Švedska može da se osloni na tri pomorske sile, Englesku, Holandsku i Francusku, i Švedska ima za protivnika samo Dance i nekoliko malih nemačkih dvorova — jer Turska tada tek počinje da stiče važnost — koji upravo i postaju prvi zapadni saveznici Rusije i neprekidno razgnevljuju Petra svojom dvoličnošću i spletkama. Turska, koju isto tako podržava Francuska, ima protivu sebe sve potlačene hrišćanske narode: Rumune, Srbe, Bugare, Grke, Jermene, koji preklinju Rusiju da ih oslobodi. Ali udaljenost njihove eventualne zaštitnice izaziva kod hrišćana na istoku strah od turske osvete u slučaju da Rusija zadocni ili se čak i odrekne namere da im pomogne, te im nalaže da vode dvosmislenu, pa čak ponekad i podlu politiku, kao što je bila na primer politika hrišćanskih vođa u dunavskim pokrajinama Vlaške i jednog dela Moldavije, koja je povukla Petra u pohod na Prut dajući mu lažnu nadu da će hrišćani dići ustanak u pozadini turske vojske.
Holanđani i Englezi trude se u Beču da spreče svako zbliženje Habsburga sa Moskvom. Oni ukazuju na opasnosti koje bi usled uvećavanja Rusije zapretile Evropi i uveravaju cara u iskrenu odanost Karla XII Austriji. Švedski diplomati deluju u istom smislu služeći se korupcijom. Zbog toga su uzaludni svi pokušaji koje Rusija čini preko Golicina i Patkula u Beču 1701—1702. godine da bi dobila posredovanje i savez.
Pre bitke kod Poltave, čak i prijateljske i savezničke zemlje, kao Hanover i Pruska, više vole da održe nekadašnju političku ravnotežu. U jednom izveštaju iz Londona, Matvjejev obaveštava svoju vladu da se dvorovi Pruske i Hanovera trude da rašire misao kako svi evropski vladari treba da zaziru od uvećavanja Rusije. Ako ona bude primljena u veliki savez – kažu oni – i bude učestvovala u evropskim poslovima i ako nauči vojnu veštinu i porazi Šveđane koji jedini služe Evropi kao bedem protivu nje, onda neće više moći da se spreči širenje njene moći nad čitavom Evropom. Treba je dakle udaljiti od evropskih poslova i od saveza, otežavati joj obučavanje njene vojske i pomagati Švedskoj protivu nje. Izgleda da su Engleska, Nemačko carstvo i Holandija poslušale ovaj savet i rešile „da ne prime cara u njihov savez, već da ga isprate učtivim frazama.”
Posle poraza kod Poltave, iako se uzajamni odnosi i interesi velikih sila ne menjaju, ugled Rusije povećava se odmah, dok ugled Švedske osetno opada.
Nastavak rata sa Rusijom
Posle svoga bekstva sa bojnog polja kod Poltave, Karlo XII sklonio se u Bender, u turskoj Moldaviji, i neće da napusti tu zemlju, već se trudi da u njoj raspiri mržnju na Rusiju. Petar pak zaključuje aprila 1711. godine ugovor sa Kantemirom, gospodarem Moldavije.
Pod ovakvim okolnostima Petar je primoran da nastavi rat ne samo da bi savladao Švedsku, već i da bi pobedio ravnodušnost i neodlučnost cele Evrope. Godine 1713. preduzima pohod na Finsku i ovako objašnjava svoj cilj:
Pošto su Šveđani napustili bez borbe Helsingfors, Borgu i Åbo, čitava južna obala Finske pala je za kratko vreme u ruske ruke. Čuvena pobeda kod Hangöuda nad švedskom flotom 27. jula/7. avgusta 1714. godine proizvela je u Rusiji kao i u inostranstvu utisak druge bitke kod Poltave. Držanje sila prema Rusiji se menja, i nov jedan brak se sklapa u aprilu 1716. godine, brak između druge bratanice Petrove, Katarine Ivanovne i vojvode od Meklemburga. U Pomorju, gde je prispeo januara 1716. godine, Petar se ponaša kao gospodar: kralj Avgust pored njega liči na vazala. Saveznici, Pruska i Danska, čija je zabrinutost na vrhuncu, sprečavaju ruske trupe da uđu u varoš Vismar koja se tek beše predala. Austrija zahteva evakuaciju Meklemburga, gde ruski vojnici žare i pale, i traži, osim toga, da se Petar odrekne svoga plana da izvrši prepad s mora iz Nemačke na južnu obalu Švedske u Skaniji.
Pregovori o miru
Konačno Šveđani zamoliše za mir. Pregovori, započeti u Pirmontu — banji u kojoj je Petar bio na lečenju — nastavljeni su u Hagu. Petar okleva, jer on još uvek misli na obalski napad koji bi izvršio u Švedskoj. A kako se ovaj napad može izvršiti samo uz pripomoć Danske, on napušta Pirmont i odlazi u Kopenhagen, praćen jednom flotom galija i 5.000 konjanika. Ali ovi planovi propadaju usled sve veće uznemirenosti koju u Evropi izaziva sve brže jačanje njegove moći. Poverenje više ne vlada nimalo među saveznicima: Petar ih optužuje da odugovlače pripreme za taj pohod i da izbegavaju svaku odlučnu akciju; oni pak sumnjiče njega da hoće da zaključi zaseban mir. Ovo međusobno raspravljanje omogućava Švedskoj da utvrdi sve tačke na svojoj obali gde bi iskrcavanje bilo mogućno, kao što se Petar mogao i lično uveriti za vreme jednog izviđanja u okolini Lanskrona. Nasuprot tome, saveznici ga obasipaju spoljnim izrazima uvažavanja. Daju mu čak priliku da se stavi na čelo četiri eskadre, od kojih jedne engleske. Iskovana je i naročita medalja da bi se svečano obeležio ovaj događaj.
Tada Karlo sazna da ga Šveđani nameravahu svrgnuti s prestola, pa se vrati u Švedsku i ponovo objavi rat Rusiji, Poljskoj i Danskoj.
Nastavak rata
Primoran je, dakle, da odloži izvršenje svoga plana do narednoga leta. Posle iskustva što ga je stekao na Prutu, on zna šta znači "raditi lakomisleno i oslanjati se na saveznike". A Danci ga, opet, optužuju da je spor i da se potajno sporazumeva sa Šveđanima. U septembru 1716. godine, jedan ratni savet na kome su bili okupljeni car, njegovi ministri i njegovi generali, odlučuje da se odloži iskrcavanje trupa. U to vreme su odnosi između Petra i Danaca dobili prilično čudan vid: dok se na dvoru priređuju sjajne svečanosti, Kopenhagen se utvrđuje s obzirom na mogućan Petrov napad koji bi on izvršio protivu svojih saveznika. Govori se da su Englezi odlučili da cara liše slobode, da ga vrate u Rusiju, da ga primoraju da odvede svoje brodove i trupe, te da tako učine kraj ruskom širenju na Baltičkom Moru. Čas sa tvrdi kako Petar traži dansko Pomorje; čas kako hoće da presajedini Meklemburg; čas opet kako ima nameru da zauzme Hamburg i Libek. Engleski kralj Đorđe poziva zvaničnim putem cara Karla VI da kao vladar Germanskoga carstva razmisli o načinima kako da spase Severnu Nemačku od Petrove moći, a da njega treba primorati da se vrati u Rusiju. Ipak se ova stvar izvodi na uglađen način. Početkom oktobra ruska vojska je prevezena iz Danske u Meklemburg, a za to vreme se ređaju svečanosti i izjave prijateljstva. Želi se samo jedno: videti kako Rusi što pre napuštaju Evropu. Prigodnim spisima pokušava se da se javno mišljenje okrene protivu Rusije; čitav niz brošura navode žalbe stanovništva ogorčenog ponašanjem carevih vojnika u Pomorju, Meklemburgu i Holštajnu. Svakako da, s obzirom na tadanje običaje i shvatanja, ima dosta istine u ovim žalbama; ali je važno to, što one osvetljavaju pojavu na međunarodnoj pozornici jednoga novog glumca — moćne Rusije.
Ali on ima i jednu diplomatsku nameru, a to je: da otrgne Francusku od saveza sa Švedskom, Holandijom i Engleskom, pa da joj ponudi u zamenu za to sporazum sa Rusijom, Poljskom i Pruskom. Taj rat se vodio u Finskoj, Pomeraniji i na moru.
Pregovori i pogibija
thumb|left|130px|Slika tijela Karla XII. snimljena tijekom autopsije obavljene 1916. Karlov Ministar, baron Gerc, trudi se upravo da ubedi svog ratobornog gospodara da on ne može ratovati sa celim svetom i da treba da zaključi mir sa Rusijom, ako želi da pobedi Nemačku. U avgustu 1717. godine Petar prihvata ponudu da se započnu direktni pregovori. Početkom 1718. godine ruski diplomatski predstavnici, Osterman — čiji će rad na pregovorima istaći njegov diplomatski talent — i Brus polaze iz Petrograda za Alandska Ostrva. On im daje uputstva da „ne raskidaju odmah, jer interes to sada ne dopušta”, ali nagoveštava svojim protivnicima da je još uvek spreman da započne novu ofanzivu; iako želi da zadrži osvojene oblasti na Baltičkom Moru i da brani interese Pruske i Poljske, on je ipak gotov da „ustupi” Finsku uzimajući kao granicu reku Kimen i da ne pomaže zahteve Engleske i Danske. Konferencija u Alandu otvara se u maju. Već na prvoj sednici prestavnici Švedske izjavljuju da ona ne može da se odrekne Estonije i Livonije, koje su njene „tvrđave”. Pregovori traju celoga leta i cele jeseni. I jedna i druga strana odugovlači: Šveđani računaju na mogućnost jedne pobune u Rusiji, a Rusi su ubeđeni da Karlo neće moći duže da izdržava svoju vojsku u svojoj iscrpenoj zemlji.
Karla je ubrzo potom nestalo zauvek; on je poginuo pri opsadi norveške tvrđave Fredrikshama, 1718. godine. Gerc je uhapšen a pritom počinju međusobice u Švedskoj. U martu 1719. godine na Švedski tron dolazi Ulrika Eleonora, a time je u švedskoj pobedila „liberalna” stranka, kada je pogubljen i sam Gerc. Ovom anarhijom koristila se Rusija i tako je uspela sačuvati teritorije otete Švedskoj.
Preci i nasleđe
Po pitanju naslednika, više od polovine njegovog života proteče na bojnom polju, tako da Karl XII nije se ženio niti je imao dece.
Fraccionamiento Santa Cruz, Soconusco
Fraccionamiento Santa Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soconusco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1636 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
Obererbach (bei Montabaur)
Obererbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 192 opštinska središta okruga Vestervald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 520 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7143058.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Obererbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 240 metara. Površina opštine iznosi 2,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 520 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 200 stanovnika/km².
Cenn Fáelad
Cenn Fáelad mac Blathmaic (? - 675) bio je kralj Brege, odnosno, prema srednjovjekovnoj tradiciji veliki kralj Irske. Bio je sin kralja Blathmac mac Áedo Sláinea (u. 665) i brat ranijeg kralja Sechnassacha. Kao takav je pripadao klanu Síl nÁedo Sláine, ogranku Južnih Uí Néilla koji je dobio ime po djedu, također kralju Áed Sláineu (u. 604).
Na prijestolje je došao 671. ili 672. poslije bratove smrti. Ubijen je prilikom kraljevskog obilaska Irske kraj Lough Derga od strane svog rođaka i suparnika Fínsnechta Fledacha (u. 695), koji je poslije toga postao kralj.
Za vrijeme Finsnechtine vladavine je sastavljena pjesma Baile Chuinn Cétchathaigh, koja predstavlja prvi danas sačuvan popis irskih kraljeva. U njoj ni Cenn Fáelad ni njegov brat nisu spomenuti. Pretpostavlja se da je to učinjeno kako bi se u Finsnechtinu korist "cenzurirali" kompromitirajući navodi koji u pitanje dovode legitimnost njegove vladavine.
Sechnassach
Sechnassach mac Blathmaic (? - 671) bio je kralj Brege, odnosno, po srednjovjekovnoj tradiciji, veliki kralj Irske. Pripadao je klanu Síl nÁedo Sláine od Južnih Uí Néilla, nazvanu po svom djedu, velikom kralju Áed Sláineu (u. 604). Otac mu je bio Blathmac mac Áedo Sláine (u. 665) a stric Diarmait mac Áedo Sláine (u. 665) koji su zajedno vladali kao veliki kraljevi.
Očevu i stričevu vladavina je prekinula epidemija kuge poznata kao buide Chonaill, koja je pogodila Irsku 664. i kojoj su obojica 665. podlegla. Sechnassach je obojicu naslijedio. Njegovu vladavinu su obilježili napori da brakovima osigura savez sa kraljevstvom Leinster. Oženio se za Findelb ingen Chellaig, za koju se pretpostavlja da je bila kćer Cellach Cualanna (u. 715). Kćer Bé Fáil (u. 741) se pak udala za Cellacha Cualanna. Poznate su dvije kćeri po imenu Murgal i Mumain, ali ne i sinovi.
O Sechnassachovoj vladcavini ima malo podataka, osim onih vezanih za njegovu smrt. U novembru 671. ga je ubio Dub Dúin, kralj Cenél Coirprija, malog Uí Néill klana/kraljevstva na gornjem toku Boynea kraj Clonarda. Nakon njegove smrti ga je naslijedio Cenn Fáelad, najvjerojatnije 672.
Baile Chuinn Cétchathaigh, prvi popis irskih popisa kraljeva, ni njega ni Cenna ne spominje kao velike kraljeve. To se tradicionalno tumači time da je pjesma nastala u doba vladavine Fínsnechta Fledacha (u. 695), koji je ubio Cenna Fáelada te iz nje "cenzurirao" navode koji bi mogli dovesti u pitanje legitimnost njegove vlasti.
Zastava Turske
mini|desno|[[Datoteka:FIAV 111111.svg|23x15px Razmera: 2:3]] Zastava Turske sastoji se iz belog polumeseca i bele petokrake zvezde na crvenom polju. Zastava se naziva Ay Yıldız (doslovno, "mesec zvezda") ili al sancak ("crveni barjak") na turskom. Zastava ima složeno poreklo s obzirom da je poznata iz ranog perioda istorije a praktično je identična poslednjoj zastavi Osmanskog carstva koja je usvojena 1844. godine. Jedina razlika je unekoliko promenjena razmera, zakonom iz 1936. godine.
Nijansa crvene koja se upotrebljava je Pantone 186, ili RGB (227, 10, 23).