cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rogelio López, Tecolutla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Opština Bucșani, Dâmbovița
Bucșani je opština u Rumuniji u okrugu D'mbovica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 197 m.
Arhestrat
Arhestrat (Ἀρχέστρατος) bio je starogrčki pjesnik iz Gele ili Sirakuze na Siciliji, koji je djelovao sredinom 4. stoljeća prije n.e. i bio je poznat kao "Dedal ukusnih jela". Njegova šaljiva didaktična pjesma Hedypatheia (Život u raskoši), napisana u heksametrima, ali poznata samo iz citata, savjetuje čitateljima, ljubiteljima gastronomije, gdje pronaći najbolju hranu u mediteranskom svijetu. Ovaj pisac, koga su u antici nazivali Heziodom ili Teognidom proždrljivosti, parodira jezgrovit stil starijih gnomskih pjesnika; većinu pozornosti posvećuje ribi, premda se neki fragmenti bave predjelima, a postojao je i dio o vinu. Njegova je pjesma imala određenu reputaciju među čitateljima u 4. i 3. stoljeću prije n.e.: nju spominju komički pjesnik Antifan, Linkej sa Samosa, kao i filozofi Aristotel, Hrizip i Klearh iz Solija. No, gotovo svi od ovih spomena su omalovažavajući, što implicira da je Arhestratova pjesma, poput Filenidinog seksualnog priručnika, vjerojatno korumpirala svoje čitatelje. Ovaj stav je prikazan u Atenejevoj Gozbi sofista, gdje Hrizip kaže:
Ovaj krajnje divni Hrizip, u 5. knjizi svog djela O dobroti i užitku, govori o: "knjigama poput Filenidine i poput Arhestratove Gastronomije, i o stimulansima za ljubav i seksualni odnos, a zatim opet o robinjama koje su vježbale takve pokrete i držanje tijela i specijalizirale se za tu temu"; i dalje kaže: "proučavajući sve to i dobivajući knjige o tome koje su napisali Filenida, Arhestrat i drugi pisci takvih stvari; a u 7. knjizi kaže: "ne treba dakle proučavati Filenidu ili Arhestratovu gastronomiju s očekivanjem da ćete poboljšati svoj život! Jasno je da ste, tako često citirajući ovog Ahestrata, ispunili našu gozbu nepristojnostima. Postoji li nešto sračunato na korumpiranje što ovaj fini pjesnik nije uspio reći?
Od Arhestratove pjesme sačuvana su 62 fragmenta, uključujući dva sumnjivog autorstva, svi u Atenejevoj Gozbi sofista. Pjesmu je na latinski preveo ili oponašao Enije, no to se djelo nije sačuvalo. Standardno izdanje fragmenata, s komentarima i prijevodom, uredili su Olson i Sens (2000).
Scagliona, Pavia
Scagliona je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.
Aubussonska tapiserija
Aubussonska tapiserija je vrsta tapiserije koja se proizvodi u gradiću Aubussonu (Francuska) više od 600 godina. Od osnutka njezine proizvodnje razvojem predionica koje su ustanovile izolirane flandrijske obitelji u 16. stoljeću, Aubussonska tapiserija se uspijevala natjecati s privelegiranim kraljevskim manufakturama Gobelinske i Beauvaiske tapiserije u 17. i 18. stoljeću. Umješnost aubussonske tapiserije je način vezenja slika koji se prakticirao u Aubussonu i drugim krajevima pokrajine Creuse kojom nastaju uglavnom velike dekorativne zidne tapiserije, ali također i prostirači i dijelovi namještaja. Postupak proizvodnje započinje stvaranjem uzorka po bilo kojoj umjetničkoj slici tako što dizajner izradi njezinu kopiju na čvrstom papiru (tzv. „karton” ili model). Poput drugih tapiserija, koje su se pravile u 17. i 18. st. u Flandriji i Parizu, likovi na slikama su okvireni stiliziranim lišćem i vinjetama biljaka na kojima se nalaze ptice i iza kojih vire tornjevi i vedute gradova (tzv. verdure). Slijedi mukotrpan i skup postupak ručnog tkanja na vodoravnom razboju pri čemu tkalac (lissier) tka stražnju stranu tapiserije koristeći niti koje su također ručno bojene u domaćinstvu. Tako nastala tapiserija je tako kvalitetna da je postala pojam kvaliteta u cijelom svijetu, do te mjere da je u nekim jezicima Aubusson postao zajedničkom imenicom za sve tapiserije. zbog toga je Aubussonska tapiserija upisana na UNESCO-v popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi 2009. god. .
Klisa
Ime
thumb|250px|Mapa gradskih četvrti Novog Sada, na kojoj se vidi položaj Klise Ime Klisa potiče od latinske reči -{ecclesia}-, što znači crkvište, jer se, kako svedoče arheološka iskopavanja, u srednjem veku tu nalazilo naselje sa crkvom. Ova reč je u srpski jezik došla preko turskog jezika, a ime današnjeg naselja Klisa potiče iz vremena turske vladavine, kada je srpsko stanovništvo koristilo reč "klisa" da označi mesta gde su se nalazili ostaci crkava. U narodu postoji predanje da je ovaj prostor dobio ime po manastiru koji se nalazio na Klisanskom bregu.
Položaj naselja
Klisa se nalazi u severnom delu Novog Sada, između Klisanskog brega i Industrijske zone Sever na zapadu, Industrijske zone Jug na jugu, Vidovdanskog naselja i Slane bare na jugoistoku, Velikog rita na istoku i Rimskih Šančeva i gradske deponije na severu.
Aubussonska tapiserija
Gradić Felletin, koji se nalazi samo 8 km južnije od Aubussona, se često navodi kao izvorno mjesto nastanka ove tapiserije jer se spominje u inventaru vojvotkinje Valentinoisa i udovice Cesarea Borgia, Charlotte d'Albret, 1514. godine. U njemu i u Aubussonu se do danas održao tradicionalni način tkanja tapiserija u tri male radionice u kojima djeluje desetak honorarnih majstora tkalaca i koje potiču značajnu tradicionalnu pripadajuću proizvodnju i predenje vune, te promidžbu proizvoda, izložbe, turizam i muzej (Musée départemental de la tapisserie d'Aubusson osnovan 1981. u Aubussonu). Kako bi se stabilizirala ova primijenjena umjetnost i izbjeglo prekidanje prijenosa tradicija i znanja, javlja se potreba poticanja zanimanja mladih za ovu baštinu.
Klisa
Položaj naselja
Istočnu granicu Klise čini ulica Temerinski put, jugoistočnu granicu čine ulice Zelengorska i Sentandrejski put, južnu granicu čini Primorska ulica, zapadnu granicu čine ulice Klisanski put, Mileve Simić i profesora Grčića (prema drugom tumačenju zapadnu granicu Klise čini ulica Josifa Pančića), dok severnu granicu čini autoput Subotica-Beograd.
Klisa se sastoji iz dva dela: Gornje Klise (na zapadu) i Donje Klise (na istoku). Granicu između ova dva dela naselja čine ulice Klisanski put i Sentandrejski put. Obližnje naselje Slana bara se ponekad smatra trećim delom Klise, a takođe se južni delovi Klise (do ulice profesora Grčića na zapadu) ponekad smatraju delom Slane bare.
U administrativnom smislu, područje Klise je podeljeno između dve mesne zajednice: MZ "Klisa" (na severu) i MZ "Slana bara" (na jugu). MZ "Klisa" obuhvata severni deo naselja Klisa, severni deo naselja Veliki Rit, naselje Klisanski breg, naselje Rimski Šančevi i gradsku deponiju, dok MZ "Slana bara" obuhvata naselje Slana bara, južni deo naselja Klisa i Industrijsku zonu sever.
Henry Green
Henry Green je bio nom de plume koga je koristio Henry Vincent Yorke (29. 10. 1905 - 13. 12., 1973). Rođen je blizu Tewkesburya u Gloucestershireu, u porodici intelektualaca s poslovnim interesima u Birminghamu. Pohađao je Eton College i Oxford, koga je napustio 1926. godine bez diplome. U drugom svjetskom ratu je služio kao vatrogasac. U kasnijem periodu života, Green je počeo proučavati Otomanski imperij i izrađivati makete željeznica. Poznat je po brojnim satiričkim knjigama.
Klisa
Istorija
thumb|levo|250px|Srednjovekovna naselja Vašaroš Varad i Gornje Sajlovo na području današnje Klise (13-16. vek) thumb|levo|250px|Naselja Varadinci i Sajlovo na području današnje Klise tokom osmanske uprave (16-17. vek) Na teritoriji današnje Klise (lokaliteti Klisa-Gornja šuma i Klisa-Barutana) nalazimo tragove ljudskog života, koji datiraju iz starijeg neolita (5.500-4.500. god. p. n. e) i koji se vezuju za kompleks kultura Starčevo-Kereš-Kriš, koje odlikuje početak bavljenja zemljoradnjom i sedelačkim načinom života. Tip staništa su zemunice i prve kuće koje su građene iznad zemlje. Osim lova i ribolova, čovek ovog vremena bavi se zemljoradnjom i domestifikacijom životinja, a pored obrade kamena, razvija se domaća radinost, predenje, pletenje i izrada grnčarije.
Henry Green
Henry Green je bio prijatelj poznatog pisca Grahama Greenea, čije je pravo ime Henry Graham Greene.
Knjige
Romancing: The Life and Work of Henry Green by Jeremy Treglown ISBN 0-571-16898-1
Klisa
Istorija
Na Klisi (lokalitet Klisa-Gornja šuma) su, zatim, zastupljeni nalazi iz perioda mlađeg neolita (4.500-3.000. god. p. n. e), koji reprezentuje vinčanska kultura. Opšte karakteristike ove kulture su stalna nadzemna staništa i izrazito bavljenje zemljoradnjom i stočarstvom. Oruđa i oružja od kamena i kosti imaju sve širu upotrebu, a u grnčarstvu figuralna plastika je sve učestalija.
Potom su, na lokalitetu Klisa-Barutana, zastupljeni nalazi koji se vezuju za bakarno doba (3.000-2.000. god. p. n. e), kada dolazi do prekida sa neolitskom tradicijom i pojavom novih kultura, čiji su nosioci nomadi, koji grade privremena staništa, a svoju privredu zasnivaju prvenstveno na stočarstvu i metalurgiji (upotreba bakra). Donose promene u stilu i oblicima posuđa, kao i načinu sahranjivanja.
Na lokalitetu Klisa-Slana bara zastupljeni su nalazi iz bronzanog doba (2.000-950. god. p. n. e), kada su se odigrali krupni događaji u svim sferama života. Tehnološki razvoj u metalurgiji (livenje bronze) uslovio je napredak u građevinarstvu, zemljoradnji, grnčarstvu i drugim oblastima. Arheološka istraživanja pokazuju da je u bronzanom dobu, na prostoru današnje Klise postojalo naselje.
Sa lokaliteta Klisa-Barutana potiču nalazi koji pripadaju starijem gvozdenom dobu (950-400. god. p. n. e), koje je označeno pojavom trako-kimerskih plemena u Panoniji, sa kojima su stigla dragocena saznanja - metalurgija gvožđa, koja će iz osnova promeniti ekonomiku praistorijskog društva.
Na lokalitetu Temerinska petlja nađena je manja rimska podna opeka, koja datira iz antičkog perioda.
U srednjevekovnom periodu (od 13. do 16. veka) na području današnje Klise postojala su naselja Vašaroš Varad (mađarski: -{Vásárosvárad}-) i Gornje Sajlovo (mađarski: -{Zajol}-). Naselje Vašaroš Varad (poznato i kao Stari Petrovaradin, Petrovaradin, Petur-varad, Varad, Varoš Varad, i kasnije Varadinci) bilo je najvažnije srednjevekovno naselje na bačkoj obali današnje teritorije Novog Sada i naseljeno je u kontinuitetu od 10. veka. Tragovi ovog naselja su nađeni "s obe strane temerinskog druma kod barutane", a među ostacima naselja pronađeni su i ostaci crkve "romaničkog stila". Naselje je bilo smešteno uz staru obalu Dunava, a činilo je važno trgovište i žitnicu (ambar). Osim ribarstva i trgovine, koja je uslovila i razvoj zanatstva, naselje se bavilo i proizvodnjom čamaca i skela koje su verovatno namenski građene za prevoz žita i vina, koje je iz fruškogorskih vinograda dalje prevoženo ka severu. Važnu trgovačku ulogu naselje je zadržalo sve do 16. veka.
Gornje Sajlovo (poznato i kao Gornje Isailovo, Isailovo, Sajlovo I ili Sajlovo) je bilo slovensko naselje i pominje se 1237. godine u povelji ugarskog kralja Bele IV (u istoj povelji se pominje i drugo naselje pod imenom Donje Sajlovo, koje se nalazilo na području današnjeg Sajlova). Nastanak imena Sajlovo / Isailovo vezuje se za manastir, koji je prema predanju, nekada postojao na Klisanskom bregu, odnosno ime je dato po monahu isihasti ovog manastira, Isaiji. Ovaj monah je bio veoma poštovan u narodu, pa je po njemu prostor dobio ime. Neki istorijski izvori potvrđuju da se u 12. veku istočno od Rumenke nalazio veliki manastir.
U tursko doba (16-17. vek), naselja Varadinci i Sajlovo bila su nastanjena Srbima. Prema turskom popisu iz 1554. godine, u Varadincima je bilo 5, a na Sajlovu 3 kućna broja. Po popisu iz 1570. u Varadincima je bilo 3, a na Sajlovu 6 kućnih brojeva, da bi po popisu iz 1590. u Varadincima bilo 18 kućnih brojeva, a na Sajlovu nijedan. Ovde se mora napomenuti da su tadašnji turski popisi beležili isključivo hrišćansko (srpsko) stanovništvo koje je bilo dužno da plaća porez. Muslimansko stanovništvo, za koje se takođe zna da je živelo na ovim prostorima, bilo je oslobođeno plaćanja poreza, a porez nisu plaćali ni neki Srbi (ukoliko su, recimo, bili u turskoj službi), tako da je broj stanovnika ovih naselja sigurno bio veći.
Između dva svetska rata, Klisa je bila tipično seosko naselje sa izrazitom poljoprivrednom funkcijom - čak 98% stanovništva registrovano je kao poljoprivredno, a manji broj stanovništva činili su radnici, zanatlije i činovnici. Klisani su snabdevali novosadske pijace povrtarskim, mlečnim i mesnim proizvodima. Značajnu ulogu u razvoju poljoprivrede imala je zemljoradnička zadruga. Tokom vremena, posle Drugog svetskog rata, ovaj deo grada je potpuno izmenio svoju funkciju, tako da je poljoprivreda ostala samo kao sporedno zanimanje nekih domaćinstava. Na osnovu urbanističkog plana iz 1965. izvršena je nova parcelizacija oranica i bašti, te je zemljište namenski prodavano za gradnju kuća doseljenicima iz okolnih naselja i migrantima iz drugih krajeva Jugoslavije, u prvom redu iz Bosne i Hercegovine.
U Drugom svetskom ratu, stanovnici Klise aktivno su učestvovali u narodnooslobodilačkom pokretu. Već u prvim danima rata 1941. godine, mladi Klisani su skupljali oružje i municiju i sklanjali je na sigurna mesta. To će oružje kasnije upotrebiti borci Novosadskog partizanskog odreda, koji su na Klisi imali najsigurnije uporište. Prve godine okupacije, 1941, omladina Klise učestvovala je u diverzijama, paljevini žita, podmetanju oštrih predmeta pod točkove kamiona na Međunarodnom putu, u pisanju antifašističkih parola i rasturanju letaka. Većina tih aktivista je kasnije pohapšena, mnogi su osuđeni na robiju i stradali u koncentracionim logorima, a jedan broj mladih ljudi poginuo je u partizanima u završnim borbama za oslobođenje zemlje. U mnogim kućama bile su partizanske baze, u kojima su se sklanjali ilegalni borci i ratni materijal. Na Klisi je duže vreme radila tehnika mesnog komiteta KPJ, u kojoj su umnožavani leci i proglasi oslobodilačkog pokreta.
Stanovništvo
thumb|250px|Ulica u južnom delu Klise (zapadnom delu Slane bare) thumb|250px|Ulica u južnom delu Klise (zapadnom delu Slane bare) Krajem 18. veka ovde je živelo 180 stanovnika, da bi ih krajem 19. veka bilo 240. Popis iz 1948. godine zabeležio je da ima 135 kuća sa 597 stanovnika, a 1971. godine je bilo 834 domaćinstva sa 3.977 stanovnika. Po popisu iz 1991. mesna zajednica "Klisa" imala je 1.406 domaćinstava sa 4.533 stanovnika.
Većina stanovnika naselja su Srbi. Na početku Drugog svetskog rata, u naselju je živelo svega pet porodica koje nisu bile srpske, i to: tri slovačke, jedna mađarska i jedna hrvatska porodica.
Prema podacima preduzeća JKP Informatika Novi Sad, na području mesne zajednice "Klisa" živi 8.540 stanovnika (2010. godina), a na području mesne zajednice "Slana bara" 7.507 stanovnika (2010. godina).
Karakteristike naselja
Klisa je prvobitno imala karakter ciganskog naselja. Stanovalo se najpre u zemunicama, a potom u kućama od naboja sa dve prostorije, da bi se kasnije kvalitet gradnje kuća poboljšavao. U naselju preovlađuju porodične kuće, uglavnom prizemne, a u novije vreme ima i spratnih objekata.
Javne ustanove
Prvi školski objekat na Klisi izgradila je crkvena opština 1860. godine, a nova škola podignuta je 1935. u zapadnom delu Gornje Klise. U severnom delu Klise, na granici sa naseljem Klisanski breg, nalazi se okružni zatvor, u okviru kojeg je sagrađena pravoslavna crkva, a u naselju postoji i pošta. Takođe postoji i sportski centar, koji je sagrađen pre nekoliko godina.
Saobraćaj
Kroz naselje (ili pored njega) prolaze autoput E-75 Beograd – Subotica, magistralni put 22.1 Novi Sad – Subotica i regionalni put R-120 Novi Sad – Temerin. Na ukrštanju autoputa E-75 i regionalnog puta R-120 nalazi se petlja Novi Sad – Centar.
Neke od najznačajnijih ulica na Klisi su: Temerinski, Sentandrejski, Klisanski i Zmajevački put, ulice Savska, Paje Radosavljevića, itd.
Klisa je sa ostalim delovima grada i prigradskim naseljima povezana linijama javnog prevoza 1, 5, 5N, 15, 15A, 30, 31, 32, 33, 34 i 35.
Privreda
Najzastupljenije su tercijarne delatnosti, odnosno trgovina, a od firmi se izdvaja „M-Rodić“.
Sport
thumb|Igralište fudbalskog kluba Proleter u južnom delu Klise (zapadnom delu Slane bare) thumb|Igralište fudbalskog kluba Borac na Klisi Na Klisi se nalazi igralište fudbalskog kluba Proleter, koji igra u Prvoj ligi Srbije. U naselju postoji i fudbalski klub Borac, ženski košarkaški klub "Proleter", a takođe i šahovski klub.
Stejărel, Luncoiu De Jos
Stejărel je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Luncoiu De Jos.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 326 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 336 m.
Santicelli, Cosenza
Santicelli je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 241 m.
Opština Temascaltepec, México
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 15462 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2102 m.
Quinta San Francisco, Lagos de Moreno
Quinta San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1887 m.
Paghjella
Paghjella (korzikanski za „uparene”, množ. paghjelle) je vrsta polifonijskog narodnog muškog pjevanja s Korzike (Francuska) koje se obično sastoji od osam vrsta rime gdje svaka riječ tvori poetični ritam. Paghjella više naglašava glasove nego riječi, pa su tako njihovi stihovi poprilično oštri, pa čak i nasilni, što odgovara snažnim glasovima. Obično ju izvode tri muškarca od kojih svaki ima određenu ulogu:
Ovakvo pjevanje zahtjeva simbiozu pjevača koji se odlikuju značajnim improvizacijama, pa tako nema dvije slične paghjella skupine. Paghjella značajno koristi jeku i pjeva se a capella na različitim jezicima, uključujući korzikanski, sardinski, latinski i grčki. Nekad se pjevala isključivo tijekom liturgija, a danas je uglavnom svjetovno pjevanje za svečane, društvene i vjerske prilike; u baru ili seoskom trgu, te kao dio liturgijskih misa i procesija i tijekom poljoprivrednih sajmova.
Glavni način prijenosa je oralno, uglavnom kroz promatranje i slušanje, imitacijom i vježbanjem, najprije putem dječačkih zborova koji izvode svakodnevne liturgijske pjesme, a kasnije u adolescenciji putem lokalnih crkvenih zborova.
Kao najreprezentativniji izraz korzikanske kulture paghjella je upisana na UNESCO-v popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi.
Usprkos napora njegovih praktikanata da revitaliziraju svoje repertoare, paghjella je postupno izgubila vitalnost zbog snažnog pada međugeneracijskog prijenosa uzrokovanog iseljavanjem mlađe generacije i posljedičnim osiromašenjem pjevačkog repertoara. Ako se ne poduzmu neke mjere zaštite paghjella će prestati postojati u sadašnjem obliku i preživjet će samo kao turistički proizvod lišen društvenih spona koje mu daju pravo značenje. Zbog toga je 2009. godine paghjella upisana i na popis nematerijalne baštine u opasnosti.
Santa Justina Ecatepec, Ixtacuixtla de Mariano Matamoros
Santa Justina Ecatepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Ixtacuixtla de Mariano Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4616 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2252 m.
Tröchtelborn
Trehtelborn je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 57 opštinskih središta okruga Gota. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 337 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16067068.
Antreville, South Carolina
Antrevil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 140, što je 22 (18,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Colonia el Sifón, Cuautla
Colonia el Sifón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Cuautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1316 m.
Jurklošter
Jurklošter je naselje u slovenskoj Općini Laškom. Jurklošter se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 71 stanovnika.
Lagoni del Sasso, Pisa
Lagoni del Sasso je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 121 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 473 m.
Sagana, Palermo
Sagana je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 615 m.
Freto, Asti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 142 m.
Lagani povratak
''Lagani povratak00 je jugoslovenski kratki igrani film snimljen 1981. godine u režiji i po scenariju Nedeljka Despotovića.
Arroyo del Caballo, Coneto de Comonfort
Arroyo del Caballo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Coneto de Comonfort.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1877 m.
Jeruzalemski sabor
Jeruzalemski sabor (Apostolski sabor ili Apostolska konferencija) je bilo okupljanje ranih kršćanskih vođa u Jeruzalemu oko 50. godine (48/49. godine ).
Sabor je sazvan zbog spora da li nejevrejima koji su prihvatili Isusovo učenje treba dopustiti da ne drže Mojsijev Zakon. To je bilo pitanje taktike (olakšavanje prihvatanja hrišćanstva) ali i principa (sloboda od Zakona). Ulazak Grka u hrišćanstvo izazivao je pitanju hoće li judejski karakter hrišćanstva moći da se „univerzalizuje“ pod pritiskom helenizma, a da se istovremeno ne izgubi i bude suštinski zamenjen „neznabožačkim“ helenskim hrišćanstvom.
Na saboru je odlučeno da se inovjerci (ne-Jevreji) preobraćeni na kršćanstvo ne moraju držati Mojsijevih zakona, uključujući obrezivanje muške djece, ali su zadržane zabrane konzumacije krvi, krvavog mesa, mesa nepravilno zaklanih životinja, odnosno bluda i idolatrije.
Opis sabora se nalazi u Djelima apostolskim, a, prema nekim autorima i u Galaćanima.
Pozadina
Barnaba i Pavle iz Tarsa su krenuli na prvo misionarsko putovanje (47–48) koje počinje u Antiohiji i obuhvata Kipar, Pergu i Pamfiliju, Antiohiju Pisidijsku, gradove Likaonije (severna Galatija), kao Ikoniju, Listru i Derve. U svim ovim gradovima i oblastima Galatije osnivane su zajednice koje čine hrišćani Jevreji i nejevreji, koji u početku žive harmonično bez naročitih problema, kao što je bio slučaj u Antiohiji.
Tok sabora
minijatura|175px|Vođa jerusalimskih hrišćana [[Jakov Pravedni]]
Glavni zastupnik stava da nejevreje treba osloboditi od poštovanja jevrejskog zakona bio je Pavle iz Tarsa. Nasuprot njemu, judeohrišćani su govorili: "ako se ne obrežete, po običaju Mojsejevu, ne možete se spasti". Protiv obrezanja je, prema Delima apostola, bio i Petar koji je rekao: "zašto hoćete da nametnete učenicima jaram na vrat, koji ni oci naši ni mi ne mogosmo nositi?" Kada je rasprava na saboru utihnula, Jakov je formulisao sledeći predlog:
Nastavak spora
Izgleda da ni nakon sabora problem nije rešen. U poslanici Galatima Pavle piše o svom suprotstavljanju Petru i drugim judeohrišćanima u Antiohiji. Navodno, Petar je u Antiohiji "jeo s neznabošcima", ali kada dođoše "neki od Jakova", on se snebivao i odvajao. Isto tako "dvolično" postupiše i ostali Judejci, uključujući i Varnavu. Tada Pavle pred svima reče Petru:
Pavle je zaključio da se "opravdamo vjerom Hristovom a ne djelima zakona, jer se djelima zakona nijedno tijelo neće opravdati". Pavlove reči pokazuju da se spor sa pitanja obrezanja ubrzo preneo na poštovanje jevrejskog zakona uopšte.
Posledice
thumb|[[apostol Pavle|Pavle propoveda na atinskom Areopagu.]]
Posle apostolskog sabora i u toku decenije kasnije (50–60. godine) hrišćanstvo se prižbližava helenizmu: broj Grka u hrišćanskim zajednicama konstantno raste u odnosu na Jevreje, tako da od manjine u početku, postaju većina u zajednicama. Vrhunac ovog razvoja primećuje se početkom sledeće decenije (od 60. pa nadalje), pošto Grci ne samo da predstavljaju većinu, nego oni preuzimaju i vođstvo u pomesnim Crkvama, koje je ranije čvrsto pripadalo hrišćanima Jevrejima.
U ličnostima Timoteja, Tita i Luke nailazimo na prve Grke koji imaju vodeću ulogu Crkvi postapostolske epohe, zamenjujući prvu apostolsku generaciju. Manje od decenije posle pada Jerusalima i bega gradske hrišćanske zajednice u Pelu (70. posle Hrista) je budućnost hrišćanstva postaje konačno vezana za helenizam.
Bjelovarsko-bilogorska županija
Bjelovarsko-bilogorska je hrvatska županija smještena je u sjevernom dijelu države. U ekonomskom smislu predstavlja najjaču poljoprivrednu županiju u Hrvatskoj.
Bellegarde-du-Razès
Belgar di Raze je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Od koja pripada prefekturi Limu.
Bjelovarsko-bilogorska županija
Stanovništvo
mini|300px|Starosna piramida Bjelovarsko-bilogorske županije prema popisu stanovništva 2011. g. Prema popisu stanovništva iz 2001. godine županija je imala 133 084 žitelja ( 3 % stanovništva Hrvatske ) sa prosječnom gustočom naseljenosti od 50 stanovnika/km2.
Bellegarde-du-Razès
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 184 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 29,16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,31 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 330 metara (maksimalnoj 410 m, a minimalnoj 244 m).
Bjelovarsko-bilogorska županija
Stanovništvo
Etnički sastav je bio sljedeči: Hrvati 82.6 %, Srbi 7.1 %, Česi 5.3, Mađari 0.9 % % i drugi.
Tlamacazapa, Taxco de Alarcón
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 6234 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1958 m.
Bjelovarsko-bilogorska županija
Županijska uprava
Trenutni župan je Marko Marušić, a dožupan Marija Jungić.
Geografija
Bjelovarsko-bilogorska županija nalazi se u istočnom dijelu skupine županija središnjega područja Hrvatske. Na sjeveru graniči s Koprivničko-križevačkom, na sjeveroistoku s Virovitičko-podravskom, na jugu sa Sisačko-moslavačkom i na zapadu sa Zagrebačkom županijom. Obuhvaća prostor četiri karakteristične zemljopisne cjeline: Bilogoru (sjeverno i sjeveroistočno), rubne masive Papuka i Ravne gore (istočno), Moslavačku goru (jugozapadno), i dolinu rijeke Česme i Ilove (zapadno, središnje i južno).
Bjelovarsko-bilogorska županija zauzima površinu od 2.652 km2, što je 3,03% od ukupne površine Hrvatske i na njenom području obitava 131.343 žitelja prema popisu iz 2001. godine, što iznosi oko 3% stanovništva Hrvatske. Središte županije je grad Bjelovar s 41.083 stanovnika ili 31,3% od ukupnog broja. Bjelovar je političko, kulturno i gospodarsko središte županije i u njemu se nalaze mnogobrojne institucije koje svojim aktivnim djelovanjem daju primjeren značaj gradu. Tu su još i gradovi Daruvar, Čazma, Garešnica i Grubišno Polje, koji svojim posebnostima i specifičnostima u gospodarskom i društvenom životu daju cjelovitu sliku područja Bjelovarsko-bilogorske županije. U sastavu županije nalazi se i 18 općina u kojima se čine značajni napori da se oživi i ojača gospodarski potencijal i obogati društveni život.
Gospodarstvo
Područje Bjelovarsko-bilogorske županije obiluje značajnim izvorima nafte, plina, kvarcnog pijeska, gline, termalnih voda i drugim prirodnim bogatstvima koja se samo djelomično koriste. Kvalitetno i prostrano poljoprivredno zemljište, razvijena stočarska proizvodnja kao i bogat i raznovrstan šumski fond temelji su razvoja gospodarstva na ovom području. Pitomi krajevi i srdačni ljudi pružaju odlične uvjete za ugostiteljsko-turističku ponudu usmjerenu na zdravstveno-rekreativni turizam, lovni s nizom odličnih i kvalitetnih lovišta, ribolovni turizam, seoski i niz drugih vidova odmora, rekreacije i zabave . Temeljno je gospodarsko određenje Bjelovarsko-bilogorske županije nekada, a i sada, proizvodnja hrane i stočarstvo, što rezultira značajnom proizvodnjom mlijeka i mesa. Na toj se bogatoj i kvalitetnoj sirovinskoj osnovi razvila značajna prehrambena industrija.
Na kvalitetnom poljoprivrednom zemljištu, bitnom preduvjetu razvoja poljodjelstva, naročito stočarstva, razvila se proizvodnja ratarskih kultura namijenjenih stočarstvu i proizvodnji žitarica i industrijskoga bilja. Do sada nedovoljno korištenim resursima u voćarstvu i vinogradarstvu počinje se pridavati veći značaj.
U stočarskoj proizvodnji najvažnije je govedarstvo, pretežno simentalske pasmine, a takvo udomaćeno mesno-mliječno govedo rasadište je rasplodnog materijala u govedarstvu Hrvatske i snažna sirovinska osnova razvijene mljekarske i mesoprerađivačke industrije županije. Značajna je i svinjogojska proizvodnja na bazi krmača i suprasnih nazimica kao sirovinska osnovica za mesoprerađivačku industriju. Znatni su i kapaciteti u proizvodnji konzumnih jaja i brojlera, a u porastu je i uzgoj ovaca i koza, dok je konjogojstvo svedeno na minimalan broj grla. U županiji postoje značajne površine kvalitetnih ribnjaka slatkovodne ribe, a posebno je razvijena proizvodnja šarana.
Najsnažniji dio prehrambene industrije je proizvodnja i prerada mlijeka. Tako mljekare svojom godišnjom proizvodnjom prerade više od 50% ukupne predade mlijeka u Hrvatskoj. Uz proizvodnju pasteriziranog mlijeka proizvode se i razni mliječni proizvodi od kojih se naročito ističu neke poznate robne marke sireva. Osim mljekarske industrije značajni su kapaciteti mlinske i konditorske industrije, zatim prerade mesa i ribe, prerade krumpira, te proizvodnja tjestenine. Proizvodnja kvalitetnog piva temelji se na poznatoj češkoj tradiciji, a ljubitelji dobre kapljice mogu uživati u kvalitetnim vinima kojih je svakim danom sve više.
S dugogodišnjom tradicijom tekstilna je industrija, s nizom poznatih proizvođača gotovih tekstilnih proizvoda, svojom kvalitetom i praćenjem modnih trendova visoko pozicionirani subjekt u gospodarstvu Bjelovarsko-bilogorske županije i Hrvatske.
Industrija prerade metala raspolaže značajnim proizvodnim mogućnostima. Instalirani su ljevaonički kapaciteti nodularnog i sivog ljeva, dorada i obrada proizvoda od žice, a strojogradnja je specijalizirana za proizvodnju strojeva za ciglarstvo i pivarstvo, uključujući proizvodnju automobilskih prikolica i traktora.
Geoprometni položaj županije povoljno utječe na razvoj cestovnoga prometa, pa tako dolazi do stalnog povećanja broja prometnih tvrtki, koje svojim suvremenim vozilima prevoze robu i putnike gotovo u svim pravcima.
Kultura
Područje Bjelovarsko-bilogorske županije prepuno je bogate povijesti i tradicije koja seže i u vrijeme prije rimskog doba. U muzejima i crkvama čuvaju se dragocjenosti kao dokazi postojanja, trajanja i čuvanja života na ovom području. Na svakom koraku isprepliću se prošlost i sadašnjost. Tu je nezaobilazna "Terezijana" kao uspomena na caricu Mariju Tereziju koja je carskim dekretom osnovala grad Bjelovar, Međunarodni stočarski i gospodarski sajam, najveći takve vrste u Hrvatskoj, "Vinodar", izložba vina, "Obžinky", žetvene svečanosti Čeha, Smotra pučkoga teatra, festival "Djeca, radost, pjesma", međunarodni supermaraton Zagreb-Čazma, motokros u Podgariću, konjički turnir u Bereku i brojne sportske priredbe. Bjelovar je kolijevka rukometa u Hrvatskoj.
Trockenborn-Wolfersdorf
Trokenborn-Volfersdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 93 opštinska središta okruga Zale-Holcland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 631 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16074102.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Holcland Trokenborn-Volfersdorf se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Holcland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 300 metara. Površina opštine iznosi 18,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 631 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 33 stanovnika/km².
Little Sturgeon, Wisconsin
Litl Sterdžen je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 136.
Cry Me a River
Cry Me a River je američka jazz pjesma koju je 1953. napisao Arthur Hamilton. Tekst je posvećen bivšem ljubavniku/ci koji se bezuspješno pokušava pomiriti nakon što je svoju ljubav ostavio. Napisana je za Ellu Fitzgerald, ali je 1955. prvu i najpoznatiju verziju snimila Julie London. Njeno korištenje u filmu The Girl Can't Help It iz 1956. ju je učinilo velikim hitom.
Poblado Torchoza, Mexicali
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 85 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Rancho el Gran Viejo, Venado
Rancho el Gran Viejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Venado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1739 m.
Šangaj (Novi Sad)
Šangaj je gradska četvrt Novog Sada.
Kačji Dol
Kačji Dol je naselje u slovenskoj Općini Rogaškoj Slatini. Kačji Dol se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Šangaj (Novi Sad)
Položaj naselja
thumb|250px|Mapa gradskih četvrti Novog Sada, koja prikazuje lokaciju Šangaja thumb|desno|250px|Ulaz u Šangaj
Vizbegovo
Vizbegovo (Vizbegovo) je naseljeno mesto u opštini Butel, Republika Makedonija. Selo se nalazi severno od glavnog grada Skoplja i praktično je gradska četvrt.
Kačji Dol
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 167 stanovnika.
Vizbegovo
Istorija
Na kraju 19. veka Vizbegovo je mešano arnautsko - srpsko selo, u Skopskoj kazi Otomanske imperije. Po statistikama službenika Bugarske egzarhije ("Makedonija. Etnografija i statistika“, 1900. godine) u Vizbegovu živi 90 slovena pravoslavnih hrišćana, koje on navodi kao Bugare.
Po podacima tajnog dopisa bugarskog konzula u Skoplju, na početku 20. veka svo hrišćansko stanovništvo je u sastavu Srpske crkvene opštine Carigradske patrijaršije, odn. kako se navodi, svi su Srbomani. .
Šangaj (Novi Sad)
Položaj naselja
Šangaj se nalazi u severoistočnom delu urbanog gradskog područja, na starom putu za Kać, koji je zatvoren za saobraćaj početkom 1990-ih. Naselje je u potpunosti okruženo Radnom zonom sever 4. U administrativnom smislu, naselje Šangaj je deo teritorije mesne zajednice „Šangaj“, koja pored ovog naselja obuhvata i istočni deo Radne zone sever 4. Šangaj ima površinu od 0,13 -{km²}-, a u neposrednoj blizini naselja se nalaze rafinerija nafte Naftne Industrije Srbije, termoelektrana - toplana, kao i reka Dunav.
Vizbegovo
Istorija
U toku Prvog balkanskog rata selo oslobađa srpska vojska. Po završetku Drugog balkanskog rata i dogovora oko podele oblasti Makedonije selo ulazi u sastav Kraljevine Srbije.
Vizbegovo danas
Danas je Vizbegovo gotovo spojeno sa Skopljem. To je veliko prigradsko naselje sa 2.817 stanovnika, većinom Albanaca.
Po nacionalnom sastavu najbrojniji su Albanci - 2.069, slede Makedonci - 650 i Srbi - 46.
Šangaj (Novi Sad)
Ime i istorija
Nekadašnje ime ovog dela grada bilo je Vrbak i tu se dolazilo na đurđevdanski i majski uranak. Naselje Šangaj je počelo da se gradi krajem 19. veka, a ime je dobilo po bifeu Šangaj, koji je u naselju sagradio Tihomir Brančić (samo ime bifea dolazi od naziva istoimenog grada u Kini). Između dva svetska rata, ime naselja je bilo Brančićevo naselje, po prezimenu vlasnika pomenutog bifea.
Od odlaska Turaka do kraja 19. veka, na ovom prostoru nije bilo bitnijih dešavanja. Tek polovinom osamdesetih godina 19. veka, uočavaju se konture prvog naselja, Starog Šangaja, što je povezano sa izgradnjom gradske klanice. Radnici novosadske klanice sagradili su kuće za stanovanje, čime je započela izgradnja naselja, preteče današnjeg Šangaja. Ovo naselje je tada nazivano „Naselje kod Klanice“.
Stari Šangaj je 1940. godine imao 150 kuća, a usled problema sa poplavama, Gradska uprava je odlučila da stanovnici naselja treba da se presele na Klisu i Slanu Baru. Deo stanovništva se tada odselio, ali neki su se vratili i obnovili svoje kuće u naselju, tako da je 1941. godine Stari Šangaj imao svega pedesetak kuća. Pod okupacijom 1942. godine, neki stanovnici Šangaja, pretežno Romi, stradali su u raciji. Nova posleratna jugoslovenska vlast koristila je za ovo naselje zvanični naziv „Ratno ostrvo“. Polovinom pedesetih godina 20. veka u naselju je bilo skoro 200 kuća.
Nova epoha u istoriji naselja počinje 1957. godine kada je doneta odluka da se na mestu tadašnjeg naselja izgradi Žeželjev most i mlinsko-industrijski kompleks „Danubijus“, što je podrazumevalo i izmeštanje korita kanala DTD, sa novim ušćem. Naselje „Ratno ostrvo“ (Šangaj) tada je izmešteno na novu „privremenu“ lokaciju, gde se i danas nalazi.
Ustanove
Šangaj ima sopstvenu mesnu zajednicu, zatim obdanište, školu, pravoslavnu crkvu, ambulantu, pijacu, prodavnice, a 2010. godine je u naselju otvorena i prva romska biblioteka u Srbiji, koja deluje kao ogranak novosadske gradske biblioteke. U Šangaju se nalazi i sedište Demokratske stranke Roma Srbije.
Saobraćaj
Šangaj je sa ostatkom grada povezan samo jednom saobraćajnicom, Putem Šajkaškog odreda, koji se spaja sa putem Novi Sad-Zrenjanin, kojim se preko Kaćkog mosta i kanala Dunav-Tisa-Dunav stiže do centralnog dela Novog Sada. Sa ostatkom Novog Sada, Šangaj je povezan autobuskom linijom broj 21.
Ljubav na telefonu
Ljubav na telefonu je jugoslovenska TV komedija u produkciji RTV Beograd emitovana 1968. godine. Režirao ju je Ljubomir Draškić, a scenario je napisao Brana Crnčević.
Compagnonnage
Compagnonnage pokret danas broji oko 45.000 pripadnika tri glavne skupine compagnons-a (kumpanjona, drugova):
Compagnonnage je u sličnom obliku postojao još od antike, ali je u Francuskoj uobličen tijekom srednjeg vijeka i vremena putujućih majstora, dok se počinje dokumentirati tek u 18. stoljeću. Ovaj oblik obrazovanja se donekle koristio i u Belgiji, te u nešto drugačijem obliku u Njemačkoj i Kanadi, dok su druge zemlje imale drukčiji razvoj srednjovjekovnih majstorskih bratovština i cehovskih udruženja. Doživio je svoj vrhunac sredinom 19. stoljeća, da bi ubrzo skoro potpuno nestao zbog industrijalizacije i preoblikovanja obrazovanja u kumapnijama u obrazovanje u institucijama. Na vrhuncu su neke majstorske kumpanije znale organizirati dugotrajne štrajkove kojim bi kontrolirali cijele gradove, mogle su uvoditi zabrane protiv proizvoda nekih majstora ili obustaviti sve proizvode neke vrste jednom gradu te mu tako prijetiti bankrotom, a podjele između kumpanija su mogle dovesti do strađnih sukoba i velikih žrtava.
Compagnonnage se općenito smatra posljednjim načinom naukovanja određenih starih vještina i ostvarivanja izvrsnosti u obrtničkoj obuci, te istovremeno ostvariti razvoj osobe kroz obuku radnika, ali i posljednja djelatnost koja uključuje inicijacijski obred. Zbog toga je compagnonnage upisan na UNESCO-v popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi 2010. god.
Rancho Nuevo de Cerritos, Manuel Doblado
Rancho Nuevo de Cerritos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Čileanski rat za nezavisnost
Čileanski rat za nezavisnost (španjolski: Guerra de Independencia de Chile) bio je jedan od ratova u sklopu Borbe za nezavisnost Latinske Amerike od Španjolskog Imperija, koji se od 1812. do 1826. odvijao na teritoriju Čilea i po vodama Pacifika.
Pozadina
I pored izoliranosti Generalne kapetanije Čile, i njeni građani su početkom 19. vijeka bili pogođeni razvojem događaja u svijetu. Najznačajniji od tih događaja bili su nezavisnost 13 britanskih kolonija i Haitia, Francuska revolucija i nemoć Španjolske da brani svoj Američki imperij, što je jasno pokazala britanska invazija na La Platu, i nemoć da se zaustavi šverc britanskih i američkih građana.
Vrhunac je bila Napoleonova okupacija Španjolske 1808. što primoralo Čile i ostale Američke kolonije da se oslone na vlastite snage. U Čileu je početni korak prema nezavisnosti bio izveden 18. septembra 1810. kad je u Santiagu održana otvorena skupština (cabildo abierto) na kojoj su viđeniji građani, zatražili ostavku dotadašnjeg Kapetan generala (što je on i prihvatio) i umjesto njega između sebe izabrali članove hunte, da upravlja kolonijom.
Između 1810. - 1813. situacija u Čileu bila je relativno mirna, jer je živio bez puno veza sa nadređenim Vicekraljevstvom Peru. Dotadašnja vanjskotrgovačka ograničenja su ublažena, poduzeti su koraci prema konačnom ukidanju ropstva, počele su izlaziti prve novine u kojima su patrioti iznosili svoje stavove, pokrenut je proces javnog obrazovanja i osnovan je Nacionalni institut. Istovremeno su počeli i sukobi među Kreolima oko tog koliko daleko treba kolonija ići prema samoopredjeljenju, umjerenjaci su bili za opstanak veza sa metropolom a radikali kao José Miguel Carrera i njegova braća za potpunu nezavisnost. U međuvremenu je Španjolska poduzela korake da ponovno uspostavi kontrolu nad svojim kolonijama. Nakon Bitke kod Rancague, održane između 1. i 2. oktobra 1814. koju su patrioti izgubili, vraćen je stari režim.
Nakon poraza kod Rancague lideri patriota, među njima braća Carrera i Bernardo O'Higgins (budući diktatorski predsjednik Čilea), pobjegli su u Argentinu. U njoj je O’Higgins uspio osigurati podršku José de San Martína, pa je organizirao vojsku za oslobađanje južnog dijela kontinenta prvo oslobađajući Čile, a zatim napadajući Peru sa mora. Braća Carrera su nastavila agitirati za nezavisnost u Buenos Airesu i Sjedinjenim AmeričkimDržavama.
U međuvremenu je i dobar dio onih koji su ostali u Čileu, uvidio da je potrebna potpuna nezavisnost, jer su se postavljeni Kapetan generali pokazali nesposobnim. Dobro istrenirana vojska José de San Martína, sa O’Higginsom kao jednim od komandanata, započela je svoju kampanju preko Anda u januaru 1817. Republikanske snage su 12. februara 1817. porazile rojaliste u Bitci kod Chacabuca, i time otvorile put za zauzimanje Santiaga. O’Higgins je proglašen vrhovnim direktorom Čilea, ali je zemlja proglasila nezavisnost tek godinu dana kasnije 12. februara 1818.), na prvu godišnjicu Bitke kod Chacabuca.
Posljednji uzaludni pokušaj Španjolske i rojalista da se vrate na vlast, bila je Bitka kod Maipúa održana 5. aprila 1818. O’Higgins je nakon tog organizirao Čileansku ratnu mornaricu sa ciljem da očisti čileanske vode od španjolskih brodova, koji su pored Vicekraljevstva Peru imali i snažno uporište i na Otoku Chiloé sve do 1826.
Chililjá, Yajalón
Chililjá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1146 m.
Tassara, Piacenza
Tassara je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
La Compuerta, Tecolutla
La Compuerta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tecolutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Essarois
Esaroa je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Monbar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 93 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,25 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 350 metara (maksimalnoj 428 m, a minimalnoj 277 m).
Gallese, Venezia
Gallese je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Scagni, Pavia
Scagni je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 486 m.
Opština Cândești Vale, Dâmbovița
Cândești Vale je opština u Rumuniji u okrugu D'mbovica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 587 m.
Artists and Models
Artists and Models je američka filmska komedija snimljena 1955. u režiji Franka Tashlina. Predstavljalo je 14. po redu film znamenitog komičarskog dvojca Martin i Lewis, odnosno početak uspješne suradnje Jerryja Lewisa sa Tashlinom. Protagonisti filma su bili ženskarenju skloni slikar Rick Todd (koga je glumio Dean Martin) i njegov cimer Eugene Fullstack (koga je glumio Lewis), šašavi pisac knjiga za djecu opsjednut stripovima o "Bat Lady"; radnja je pratila Rickove napore da iskoristi Eugeneove noćne more kao inspiraciju za popularni strip, kao i peripetije nastale kada se ispostavilo da je Abigail Parker (čiji lik tumači Dorothy Malone), autor stripa o Bat Lady, njihova susjeda.
Santa Isabel, Cuautla
Santa Isabel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Cuautla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1343 m.
Artists and Models
Film, u kome je jednu od svojih prvih važnijih uloga - horoskopom opsjednute Parkerine cimerice Bessie Sparowbush - tumačila Shirley MacLaine, se smatra jednim od najboljih u zajedničkom opusu Martina i Lewisa. Tashlin, koji je karijeru izgradio u animiranim filmovima, koristio je anarhoidan humor, isto kao što je scenario sa korištenjem implicitnih seksualnih aluzija (double entendre) izazivao tadašnje standarde tadašnje holivudske cenzure. Film je poznat i po tome što je na satirički način komentirao tadašnju popularnu kulturu u SAD, a prije svega moralnu paniku vezanu uz stripove, inspiriranu znamenitom knjigom Seduction of the Innocent. Film je također sadržavao i nekoliko muzičkih brojeva, koji su postali hitovi svog vremena.
Vojnik (Makedonija)
Vojnik je naselje u Severnoj Makedoniji, u severnom delu države. Vojnik pripada opštini Staro Nagoričano.
Prirodni uslovi
Selo Vojnik se nalazi u istorijskoj oblasti Sredorek, u dolini reke Pčinje, na oko 330 metara nadmorske visine.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Vojnik je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 61 stanovnika.
Ogromna većina stanovništva u naselju su etnički Makedonci (95%), a ostalo Srbi.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Kamence (Rogaška Slatina, Slovenija)
Kamence je naselje u slovenskoj Općini Rogaškoj Slatini. Kamence se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 99 stanovnika.
Matapan (novac)
Matapan je bio srebrni mletački groš, kovan prema vizantijskom uzorku (nazvan prema rtu Matapan na poluotoku Peloponezu). Sličan su novac kovali i stari srpski vladari.
Vrhovni štab NOVJ
desno|mini|Maršal [[Tito sa članovima Vrhovnog štaba ispred pećine u Drvaru, maja 1944.]] minijatura|Vrhovni štab NOVJ u [[Titova špilja|špilji na Visu 1944.]] Vrhovni štab Narodnooslobilačke vojske Jugoslavije je predstavljao vrhovno vojno rukovodstvo Narodnooslobodilačkog pokreta i imao ulogu rukovođenja oružanim snagama Narodnooslobodilačke vojske i partizanskih odreda Jugoslavije tokom Narodnooslobodilačke borbe od jula 1941. do maja 1945. godine.