cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Drvar
Dvadeseto stoljeće
Drvar se u sadašnjem obliku počeo razvijati 1892. godine, kada je austrijski idustrijalac Oto Štajnbajz osnovao preduzeće za iskorištavanje šuma (Bosnische Forstindustrie Aktiengesellschaft - Oto Steinbeis), koje je kasnije promjenilo ime u Šumsko industrijsko preduzeće a.d. ŠIPAD i u okolini rijeke Unca zakupio velika šumska područja. Izgradio je željezničku prugu uskog kolosjeka, koja je spajala Drvar sa Kninom, nešto kasnije sa Prijedorom i Mliništem, što je doprinijelo da se u Drvaru još prije Prvog svijetskog rata podigne velika pilana sa 17 gatera. Posljedica svega toga je da je u Drvar selu, na lokaciji Golubić, izraslo gradsko naselje koje je današnji Drvar. Tada je iz Bastasa prenešeno i središte opštine.
Kako bi iskoristio otpad od drveta, koji je nastajao u pilanama, 1903. godine, švajcarski industrijalac Paul Simonios pustio je u rad fabriku celuloze i papira. Počela je i proizvodnja bačvi i impregniranog drveta (željeznički pragovi). Tako je Drvar postao centar drvne industrije, među vodećim u BiH.
El Limón, Texistepec
El Limón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Texistepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Drvar
Drugi svjetski rat
Drvar je jedno od najpoznatijih mjesta vezanih za Narodnooslobodilačku borbu naroda Jugosavije, od 1941. do 1945. godine. Na području Drvara su se za vrijeme drugog svjetskog rata vodile žestoke borbe od jula 1941, kada na tom području izbija ustanak, pretežno srpskog stanovništvo protiv vlasti NDH.
Otada pa do kraja rata Drvar je često prelazio iz ruke u ruku, a u prvoj polovici 1944. je na tom području sjedište nove vlasti pod dominacijom Titovih partizana. mini|levo|[[Titova pećina u Drvaru]]
Poslije 2. svjetskog rata
Poslije 2. svjetskog rata Drvar ponovo postaje centar drvne industrije. Pored pilane, tvornice celuloze, tvornice građevinske stolarije, izgrađena je tvornica velvet - tepiha, tvornica metala i konstrukcija, reduktora i zupčanika. Radilo je trgovinsko preduzeće "25 maj", mnoštvo ugostiteljskih. Ukupno je bilo zaposlenih preko 6.300 radnika. Postojala su tri školska centra za osnovno obrazovanje a srednje obrazovanje je obuhvatalo 95% mladih ljudi koji su školovanje nastavjali na univerzitetskim centrima. Drvar je bio među prvim gradovima po stepenu obrazovanosti. U gradu je radio medicinski centar sa preko 20 ljekara i cjelokupno stanovništvo je bilo obuhvaćeno zdravstvenom zaštitom. U gradu je izgrađeno preko 1.200 stanova u društvenom sektoru i preko 6.000 u privatnom.
Za vrijeme rata u BiH, Drvar se od 1992. nalazio pod nadzorom Republike Srpske. U ljeto 1995. grad je zauzela Hrvatska vojska, a lokalno srpsko stanovništvo je izbjeglo.
Daytonskim mirovnim sporazumom je grad pripao Federaciji BiH, a u njemu je prvih poratnih godina živjelo gotovo isključivo hrvatsko stanovništvo. Srpske izbjeglice su se postupno počele vraćati, tako da je demografska struktura Drvara ponovno izmijenjena.
Naseljena mjesta
Ataševac, Bastasi, Boboljusci, Brda, Bunčevac, Dodig, Drvar, Drvar (selo), Gruborski Naslon, Kamenica, Ljeskovica, Mokronoge, Motike, Mrđe, Nagrađe, Podić, Podovi, Poljice, Prekaja, Spasovina, Šajinovac, Šipovljani, Trninić Brijeg, Tukanja, Vidovo Selo, Vrtoče, Zaglavica, Župa i Župica.
Las Calaveras, Ahome
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 347 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Santa Cruz, Actopan
Santa Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Actopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 358 m.
Namarupa
Ime-oblik ili ime-lice (pali, sanskrt: nāmarūpa), složenica je indijske filozofije, nastala spajanjem reči nama (ime) i rupa (telo).
U budizmu, ime-oblik označava umno-telesni sklop, skup svih procesa koji čine ljudsko biće, odnosno organizam u psihofizičkoj celovitosti. Ime (nama) predstavlja njegovu psihološku stranu, a oblik (rupa) fizičku. Tako su ova dva pojma međusobno zavisna i nerazdvojiva.
Ime-lik je nominalistički izraz svojstven budističkoj filosofiji, čija je analogija u evropskoj filosofiji "telo i duša" ili psihički i fizički faktor. Izraz rupa prvenstveno označava predmet čula vida.
Ime-oblik se donekle koristi kao sinonim za pet gomila koje čine ljudsko biće.
Umno i telesno
Imenom (nama) se nazivaju: osećaj, opažaj, volja, kontakt i pažnja. Pet mentalnih elemenata okupljenih pod nazivom nama jesu ključni sastojci svesti. Oni su sadržani u svakom iskustvu i imaju presudnu ulogu u kogniciji objekata.
Telom (rupa) se nazivaju četiri osnovna elementa i materijalni oblik sačinjen od njih. Četiri elementa (zemlja, voda, vatra i vazduh) predstavljaju osnovna svojstva tela: čvrstinu, koheziju, toplotu i pokretljivost.
Jedinstvo gomila
Izraz ime-oblik se koristi da označi pet gomila svesnog bića, odnosno jedinstvo tela, osećaja, opažanja, mentalnih tvorevina i svesti.
U budizmu, vezanost za ime-oblik se smatra uzrokom patnje.
Uslovljeni nastanak
Ime-oblik čini ključnu kariku u lancu uslovljenog nastanka. Prema Budinom učenju, iz svesti kao uslova nastaje ime-oblik. Takođe, "svest ne postoji onda kada ime i oblik ne postoje. Kad ime i oblik nestanu, svest takođe nestane".
Grčki rat za nezavisnost
Grčki rat za nezavisnost (znan i kao Grčka revolucija) (grčki: Ελληνική Επανάσταση Elliniki Epanastasi}}; turski: يونان عصياني Yunan İsyanı) bio je uspješni rat za nezavisnost koji su vodili Grčki revolucionari od 1821 do 1829, uz pomoć velikih evropskih sila, protiv Otomanskog carstva, kojem su u pomoć pritekli njegovi vazali, Egipatski Kedivat.
Nakon pada Bizanta, većina Grčke (osim Jonskih otoka) potpala je pod vlast Otomanskog carstva. Za cijelo vrijeme otomanske vladavine (skoro 400 god.), bilo je više ustanaka grčkog stanovništva protiv otomanske vlasti sa željom za osamostaljenjem.
Prvo razdoblje rata (1821.-1824.)
left|thumb|180px|Portret [[Riga od Fere|Rige od Fere, pionira Grčkog rata za nezavisnost, koji je skovao plan za ustanak svih balkanskih naroda]]
Guistrigona, Siena
Guistrigona je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Grčki rat za nezavisnost
Prvo razdoblje rata (1821.-1824.)
Ustanku je predhodilo osnivanje tajne revolucionarne organizacije Philike Hetairaia - Heterija (grčki: Φιλική Εταιρεία, Udruženje prijatelja). 1814 godine u Odesi, gradu sa brojnom grčkom zajednicom. Organizaciju su osnovali grčki nacionalisti; N.Skoufas, E.Xanthos i A.Tsakalov sa ciljem oslobođenja Grčke od Otomanskog imperija, 1818 god. Heterija se preselila u Konstatinopolis (koji je onda bio i najveći grčki grad). Uz pomoć mnogobrojnih Grka, i grčkih iseljenika koji su živjeli u emigraciji ( Velika Britanija, Amerika, Italija), kao i uz pomoć tadašnjih velikih sila (Britanija, Francuska, Rusija) Heterija je radila na organizaciji ustanka Grčkog naroda.
Guistrigona, Siena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 273 m.
Grčki rat za nezavisnost
Prvo razdoblje rata (1821.-1824.)
Ustanak je izbio u dunavskom kraju - 6. marta 1821 god. kada je Alexandros Ypsilantis predsjednik Heterije (ruski oficir grčkog porijekla), sa svojim odredom od 2000 ljudi, sastavljenim većinog od grčkih dobrovoljaca koji su bili na službi u Ruskoj carskoj vojsci, prešao rijeku Prut i ušao na teritorij Otomanskog carstva u današnjoj Moldovi i podigao ustanak u gradu Jašiju. Njegov ustanak je vrlo brzo razbijen od strane turskih snaga.
Ustanak je u međuvremenu izbio i na Južnom Peloponezu (Moreji), 17. marta 1821, ustanici iz grada Areopolija objavili su rat Turcima. Njihova vojska pod komandom Petrosa Mavromikalisa (u njoj su bili i heroji ustanka; Kolokotronis, Nikitaras i Papaflesas) napali su grad Kalamata i poslije dvodnevne borbe zauzeli, 21. marta.
Veliki podstrek ustanku na Peloponezu dogodio se 25. marta 1821 god. kada je patrijarh grada Patrasa, Germanos blagoslovio zastavu ustanika u manastiru Sveta Lavra (Agia Lavra) na planini Helmos. Ovaj dan ima simboličko značenje u Grčkoj, i on se slavi kao Dan državnosti. U slijedeća tri mjeseca ustanak je zahvatio cijeli Peloponez, dobar dio kontinentalne Grčke, otok Kretu, Cipar i još neke otoke u Egeju. Ustanici su uspjeli pod vodstvom Teodorosa Kolokotronisa zauzeli su tadašnji glavni grad otomanskog Peloponeza, Tripoli. Time je otpočelo prvo razdoblje rata za nezavisnost Grčke (1821. - 19824.) u kojem ustanici uz pomoć evropskih dobrovoljaca i podršku velikih sila nižu uspjehe. 22. januara 1822 ustanici u Epidaurusu, proglašuju nezavisnost, donose prvi Ustav Grčke i osnivaju prvu vladu kojoj je na čelu Demetrius Ypsilantis (brat Alexandrosa Ypsilantisa).
Nakon toga otpočeli su sukobi između samih ustanika, zbog rivalstva nad kontrolom oslobođenih teritorija i borbe za lidersvo u budućoj vlasti. Sve to prerasta u pravi mali građanski rat između ustanika koji se razbuktao u dva navrata od kraja 1823 do maja 1824 god. i 1824-1825 god. Ovi sukobi imali su podlogu i odnosu velesila i podozrivosti Velike Britanije na tadašnju Carsku Rusiju i njezin utjecaj na pravoslavne ustanike Grčke.
Drugo razdoblje rata (1824.-1827.)
thumb|right|240px|Slika Eugène Delacroixa Borba između kaura i paše (iz 1827, ulje na platnu, danas u galeriji Art Institute of Chicago). Inspiracija za ovu sliku bila je pjesma Lorda Byrona Kaur
Turcima je u pomoć pristigla izvježbana vojska egipatskog valije Mehmeta Alija koji je poslao svog brata Ibrahima sa 10,000 pješaka i 1,000 konjanika, ove snage posve su izmjenile položaj na ratištu.
Nakon 12 mjeseci opsade pao je grad Mesolongi 22. aprila 1826 u ruke Ibrahim paše. Masakr i ropstvo preostalih grčkih branjenika (od toga 3000 -4000 žena i djece) izazvali su brojne reakcije solidarnosti po cijeloj Evropi. Nakon toga Turci ulaze u Atenu, a nedugo zatim i čitava kopnena Grčka ponovno je pod njihovom vlašću.
Treće razdoblje rata (1827.-1829.)
thumb|left|180px|Rana zastava Grčkih ustanika Uu podršku Velikih sila, održana je narodna skupština 1827 godine u Troezeneu, ova skuština donijela je novi ustav i izabrala predsjednika vlade grofa Capodistrija. Nakon Turskog odbijanja zahtjeva Velike Britanije, Francuske i Turske da Grčkoj da autonomiju, saveznici su se počeli otvoreno uključivati u sukob.
Nakon vijest da zajednička Egipatsko-turska flota plovi prema otoku Hidra, saveznici su uputili zajedničku flotu koja je trebala presresti Otomanske brodove. Nakon tjedan dana mira u zaljevu kod grada Navarina, zbila se pomorska Bitka kod Navarina u kojoj je potpuno razbijena Tursko-egipatska flota.
Nakon toga Francuska je na Peloponez poslala jedan ekspedicioni korpus pod komandantom Nicolasa Josepha Maisona, koji se iskrcao na Peloponezu 30. augusta 1828 kod mjesta Petalidi. Ovaj korpus pomogao je ustanicima da izbace egipatske trupe iz Peloponeza do 30. oktobra. Rusija je službeno objavila rat Turskoj, i otpočela sa napadima na njezine sjeverne granice.
Ustanici su tokom 1928 htjeli zauzeti što više ozemlja središnje Grčke, prije potpisivanja primirja. Posljednja veća bitka ovog rata bila je kod mjesta Petra, u sjevernoj Atici. Grčki ustanici koje je vodio Demetrius Ypsilantis, ali ovaj put uvježbani i dobro opremljeni napali su trupe Aslan bega i porazile ih. Poražene turske strane morale su u zamjenu za siguran prolaz iz Centralne Grčke, napustiti sve zemlje od mjesta Livadeia do rijeke Spercheios.
Zbog poraza u Rusko-turskom ratu 1828.-1829., Porta je pristala na Savezničke zahtjeve za autonomijom Grčke, koji su predhodno dogovarani u Londonu 1827, i 1829 Turska je potpisivanjem Mira u Jedrenu 1829. morala priznati ograničenu nezavisnost Grčke.
U maju 1832 god., održana je Londonska konferencija Velike sile (Ujedinjeno Kraljevstvo, Francuska i Carska Rusija) ponudile su Grčki kraljevski tron bavarskom princu Otto von Wittelsbachu, s time da Grke nije uopće pitala za mišljenje. 21. jula 1832, diplomatski predstavnici Velikih sila pri Visokoj Porti u Carigradu, potpisali su zajedno sa otomanskim predstavnicima Mir iz Konstantinopolisa (1832), kojim su utvrđene granice novoustanovljene Kraljevine Grčke.
Historijske okolnosti ustanka
thumb|right|180px|Grčki odmetnik (Armatolos)
Grčki rat za nezavisnost, bio je jedan u nizu ustanaka protiv otomanske vlasti. Prvi značajniji zbio se 1603 god. na Peloponezu (Morea), cilj ustanika bio je obnova Bizantskog carstva. Cijeli 17. vijek izbijale su pobune protiv Turaka po Peloponezu i ostaloj Grčkoj; takvi su bili ustanci koje je vodio Dionisius Filozof 1600 i 1611 u Epiru. Otomanska vlast nad Peloponezom (Moreom) prekinuta je Morejskim ratom, za vrijeme tih ratova poluotokom je vladala Mletačka republika punih 30 godina. Prvi veći ustanak nakon toga bio je pod ruskim uplivom, takozvana Orlova pobuna 1770. god. koja je ugušena, nakon početnih uspjeha. Nakon slamanja ustanka Tursko-albanske jedinice provodile su masovan teror nad velikim dijelom kontinentalne Grčke. Za vrijeme Rusko-turskog rata 1787.-1792., zajednica grčkih trgovaca iz Trsta opremila je manju flotu koju je vodio Lambros Katsonis, i poslala je u Grčku, gdje je uglavnom ometala Tursku plovidbu. To je istovremeno povećalo i broj hajduka i drugih odmetnika po Grčkoj. thumb|left|220px|Karta sa prvobitnim granicama Kraljevine Grčke kakve su ustanovljene Londonskim mirovnim ugovorom iz 1832. (tamno plavo).
Mučka smrt pjesnika Rige od Fere imala je veliki utjecaj na nacionalno buđenje Grka. On je u svojim pjesmama i člancima u novinama, najavio potrebu velikog ustanka balkanskih naroda.
Veliki engleski pjesnik Byron, uložio je sav svoj imetak, slavu i ugled za uspjeh Grčkog ustanka. On je organizirao prikupljanje pomoći, slanje brodova u Grčku, na kraju je umro od groznice u Mesolongiju 1824.
Masakri za vrijeme ustanka
right|thumb|200px|Patrijarh Germanos posvećuje zastavu ustanika, slika Theodorosa Vryzakisa, 1865. Odmah po izbijanju ustanka, otpočeli su i krvavi osvetnički masakri nad nedužnim civilima koje su činile obje strane.
Grčki revolucionari masakrirali su Turke, Muslimane i Židove, mahom stanovnike Peloponeza i Atike gdje su grčke snage bile jače i gdje su žrtve poistovjećivali sa otomanskom vlašću. S druge pak strane Turci su masakrirali Grke po Anatoliji, Kreti, Konstatinopolisu i po Egejskim otocima, zapravo tamo gdje su bili jači.
Najpoznatiji od tih masakara su sa Turske strane; Masakr na Hiosu, Razaranje Psare, a sa Grčke strane su to; Masakr kod zauzimanja Tripolija, i Navarinski masakr. Kao žrtva neobuzdanih ratnih strasti pao je ekumenski patrijarh Konstantinopolisa Grigorij V kojii je obješen u revoltu turskih stanovnika.
Murana, Trapani
Murana je naselje u Italiji u provinciji Trapani, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Wright City, Oklahoma
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 762, što je 86 (-10,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Santo Tomás Tamazulapan, Oaxaca
Santo Tomás Tamazulapan je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 581 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1918 m.
Dudașu, Simian
Dudașu je naselje u Rumuniji u okrugu Mehedinci u opštini Simian.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1045 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.
Chuffilly-Roche
Šifiji Roš je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ardeni koja pripada prefekturi Vuzje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 91 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,67 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 107 metara.
Arroyo Tortuga, San Juan Bautista Valle Nacional
Arroyo Tortuga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Juan Bautista Valle Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 202 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 198 m.
Borgo Fagioli, Ferrara
Borgo Fagioli je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Ludovik II. Jagelović
'''Ludovik II. Jagelović' (mađ. II. Lajos'') (Budim, 1. srpnja 1506. — Mohač, 29. kolovoza 1526.), ugarsko-hrvatski te češki kralj od 1516. do 1526. godine.
Na prijestolje je došao kao desetogodišnjak, nakon smrti svoga oca, kralja Vladislava II. Jagelovića. 1522. oženio se princezom Marijom Habsburškom, unukom cara Maksimilijana I. Njegova sestra Ana udala se za austrijskog nadvojvodu Ferdinanda I.
Poginuo je u bitki na Mohačkom polju. Kako nije ostavio potomke, izbila je borba za prijestolje između Ferdinanda I. te Ivana Zapolje.
Rancho 55, Yecapixtla
Rancho 55 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Yecapixtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1460 m.
Colonia la Chiripa, Silao de la Victoria
Colonia la Chiripa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 174 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1765 m.
Ciklosporin
Ciklosporin (INN, cyklosporine (USAN), cyclosporin (bivši BAN) ili cyclosporin A, je imunosupresantni lek koji se široko koristi nakon alotransplantacije organa da be umanjila aktivnost pacijentovog imunskog sistema, i time rizik neprihvatanja organa. On je bio studiran kod transplanta kože, srca, bubrega, jetre, pluća, pankreasa, koštane srži, i tankih creva. Inicijalno je izolovan iz jednog Norveškog uzorka humusa. Ciklosporin je ciklični ne-ribozomski peptid sa 11 aminokiselina koji proizvodi gljiva Beauveria nivea, i sadrži jednu D-aminokiselinu, što se retko sreće u prirodi.
Indikacije
Imunosupresivni efekat ciklosporina je bio otkriven 31. januara 1972 u kompaniji Sandoz (sad Novartis) u Bazelu, Švajcarska, u toku testiranja imunosupresije u eksperimentu koji je dizajnirao i izveo Hartmann F. Stähelin. Uspeh ciklosporina u sprečavanju rejekcije organa je bio pokazan na transplantima jetre. Prvi pacijenat na kome je ovaj lek primenjen 1980 godine je bila jedna dvadeset osmogodišnja žena. Ciklosporin je bio odobren za upotrebu 1983. godine.
Sem upotrebe u transplantnoj medicini, ciklosporin se takođe koristi za psorijazu, kod ozbiljnih slučajeva atopičkog dermatitisa, za pyoderma gangrenosum, hronične autoimune urtikarije, i ponekad za reumatoidni artritis i slične bolesti. U SAD, on se često koristi u obliku oftalmičkih kapi za oči u tretmanu suvih očiju. Njegova primena kod mnogih drugih autoimunih bolesti je bila istražena. On se ponekad koristi u veterini, pogotovo u ekstremnim slučajevima imuno posredovane hemolitičke anemije. Inhalirani ciklosporin je bio istražen u tretmanu astme. Mogućnost njegove primene kao preventivne terapije za hroničnu rejekciju pluća se istražuje. Ciklosporin je takođe bio korišćen u tretmanu pacijenata sa ulceroznim kolitisom koji ne reaguju na tretman sa steroidima. Ovaj lek se isto tako koristi u tretmanu uveitisa sa non-infektivnom etiologijom.
Ciklosporin je bio istražen kao moguće neuroprotektivno sredstvo za stanja kao što su traumatska povreda mozga, i bilo je pokazano u eksperimentima na životinjama da redukuje oštećenja mozga uzrokovana povredama. Ciklosporin blokira formaciju mitohondrijalne permeabilne propustljivosti pora, za koju je ustanovljeno da prouzrokuje veći deo oštećenja asociranih sa povredama glave i neurodegenerativnim bolestima.
Mehanizam akcije
Za ciklosporin se misli da se vezuje za citosolni protein ciklofilin (imunofilin) limfocita, posebno T-limfocita. Ovaj kompleks ciklosporina i ciklofilina inhibira kalcineurin, koji je, pod normalnim okolnostima, odgovoran za aktiviranje transkripcije interleukina 2. U T-ćelijama, aktivacija T-ćelijskog receptora normalno povišava intracelularni kalcijum, koji dejstvuje na kalmodulin da aktivira kalcineurin. Kalcineurin zatim defosforilizira transkripcioni faktor NF-AT (nuklearni faktor aktiviranih T-ćelija), koji prelazi u nukleus T-ćelija i povećava aktivnost kodiranja IL-2 gena i srodnih citokina. Ciklosporin sprečava defosforilizaciju NF-AT vezivanjem za ciklofilin. On takođe inhibira limfokin produkciju i oslobađanje interleukina. On dovodi do umanjenja funkcije efektorskih T-ćelija. Ovo ne utiče na citostatičku aktivnost.
Heinrich Böll
Hajnrih Teodor Bel (nemački: Heinrich Theodor Böll) (21. decembar 1917 - 16. jul 1985) je jedan od najistaknutijih i najčitanijih nemačkih pisaca 20. veka. U autobiografskom eseju O sebi samom (1958) pominje dve sudbinske činjenice koje su ga bitno opredelile u književnost. Prva je liberalno poreklo njegove porodice, otvorene za umetnost (otac mu je bio skulptor), a druga rodni krad Keln, sa svojim kontrastima između katoličke buržoazije i „crvenog“ proletarijata. Imao je samo petnaest godina kada su nacisti prodrli u Keln. Bel je bio jedan od retkih mladih Nemaca koji se nije priključio Hitlerovoj omladini. Zato je regrutovan već početkom Drugog svetskog rata i šest godina je proveo na tri fronta. Ranjen je četiri puta, a krajem rata bio je zarobljen i deportovan u američki logor u Francuskoj. U razoreni Keln vratio se 1945. i tada se upisao na studije. U to vreme počeo je da piše, objavivši tokom dve godine u novinama šezdesetak novela. Od 1951. godine kada je objavio roman (Gde si bio, Adame?) pisanje mu je postalo stalno zanimanje.
Na početku svog književnog rada Bel opisuje beznadežnost života vojnika, nepodnošljivu okrutnost koju je doživeo dok je služio vojsku. Kasnije je počeo da piše i o stvarnosti modernog nemačkog društva. Pažnju kritike i šire čitalače publike privukao je već svojim drugim romanom I ne reče ni jednu reč (1953). Godine 1968. Bel je počeo da radi kao predavač na Frankfurtskom univerzitetu, a od 1972. aktivno se uključuje u politički život Nemačke. Umro je u Bonu 1985. godine.
Ostala najvažnija dela Hajnriha Bela su:
„Za delo koje je spojilo široke perspektive njegovog doba i istančanu veštinu slikanja likova i doprinelo obnovi nemačke literature, Hajnrih Bel je 1972. godine dobio Nobelovu nagradu za književnost.“
Dvoliskovice
Dvoliskovice, biljna porodica iz reda Zygophyllales. Trenutno se sastoji od pet potporodica i roda Izozogia.
Kazumi Takada
(28. jun 1951. - 1. oktobar 2009.) je bivši japanski nogometaš.
Daunorubicin
Daunorubicin ili daunomicin (daunomicin cerubidin) je hemoterapeutik iz famijije antraciklina koji se koristi za tretman pojedinih tipova kancera. On se najčešće koristi za tretiranje specifičnih tipova leukemije (akutna mijelocitna leukemija i akutna limfocitna leukemija). On je inicijalno bio izolovan iz Streptomyces peucetius.
Način dejstva
Pri vezivanju za DNK, daunomicin se interkalira. Njegov aminski ostatak je usmeren ka manjem žlebu. On ima jaku preferenciju za dva susedna G/C bazna para na čijoj 5' strani je A/T bazni par. Daunomicin se efektivno vezuje za svaka 3 para baza i indukuje ugao odvijanja od 11° i neznatnu distorciju heliksa.
Monchio, Reggio Emilia
Monchio je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 735 m.
Truman Capote
Truman Capote (30.9. 1924. - 25.8. 1984.) bio je američki pisac rođen u Louisiani, u gradu New Orleansu, a umro u 59. godini u Los Angelesu. Film snimljen prema njegovom životu u 2006. godini pod jednostavnim naslovom "Capote" dobio je nagradu Oscar za najbolju glavnu mušku ulogu - Philip Seymour Hoffman.
Mladost
Capote je rođen kao Truman Streckfus Persons. Bio je usamljen kao dijete, što se odrazilo i na njegov daljnji književni stil. Majka mu je pri porodu imala samo 16 godina što je rezultiralo razvodom roditelja kada je Truman imao samo 4 godine, te je tada poslan u Alabamu gdje su ga odgajali majčini rođaci, koje je kasnije opisao u pripovjetci Božićna uspomena. Bio je susjed i prijatelj Harper Lee, autorice romana Ubiti pticu rugalicu. 1933. seli se u New York majci i njenom drugom suprugu, te mu se tako mijenja ime u Truman Garcia Capote. 1935. pohađa Trinity college. Sa 17 godina dobiva dvogodišnji ugovor u New York Timesu. 1943. piše roman Ljetno krstarenje koji je naknadno objavljen 2005., a samo zahvaljujući tome što su u njegovom stanu u Brooklynu nađeni rukopisi.
Romani
Nakon toga, uslijedio je mnogo popularniji Doručak kod Tiffanyja. Iako nije prodavan kao Other Voices, Other Rooms, dostigao je svjetsku popularnost, pogotovo svojom ekranizacijom s Audrey Hepburn kao mladom Holly Golighty koja živi samo za zabavu.
Od poznatijih romana još svakako treba navesti Hladnokrvno ubojstvo (In cool blood), jedini Capoteov krimić.
Privatni život
Capote je bio otvoreno gej. Jedan od njegovih prvih ozbiljnijih ljubavika bio je Newton Arvin, profesor književnosti. Bio je u dugoj vezi sa Jackom Dunphyjem, takođe piscem.
Smrt
Svojevremeno je na televiziji imao svoj talk show, pod jednostavnim nazivom Truman Capote talk show. Umro je 25. kolovoza 1984., u 60 godini od predoziranja u Los Angelesu.
Muriel Spark
Dame Muriel Spark, DBE (1.2. 1918 – 13.4. 2006) bila je škotska spisateljica romana. Najpoznatija je po romanu Prime of Miss Jean Brodie iz 1961. godine.
Daigremontijanin
Daigremontijanin je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 486,511 Da.
Tečni prirodni gas
mini|500px|Najveći svetski izvoznici (crvena boja) i uvoznici (plava boja) TPG-a Tečni zemni gas ili tečni prirodni gas, je jedan od oblika u koje se, radi lakšeg transporta, pretvara zemni gas. Osim TPG koristi se i oznaka LNG, prema engleskom nazivu liquified natural gas ("utečnjeni prirodni gas").
Svojstva
Pošto se procesom čišćenja odstranjuju razne primese, sastav TPG je homogeniji nego običnog, pa tako metan čini 90÷100% TPG.
Utečnjavanje
Da bi bio utečnjen (doveden u tečno stanje), on se prečišćava (odstranjuju se mehaničke nečistoće, helijum i komponente koje mogu izazvati probleme na niskim temperaturama - npr. voda i teški ugljovodonici), a zatim se na približno atmosferskom pritisku rashlađuje na oko -163°C i time kondenzuje. Njegovim pretvaranjem u tečnost zapremina mu se smanjuje 614 puta u odnosu na zapreminu pri normalnim uslovima.
Prevođenje u tečno stanje je relativno opasan i energetski vrlo zahtevan proces. Zemni gas, koji posle nafte sadrži najviše energije i ima najveću toplotnu moć, prevođenjem u tečno stanje gubi ovu prednost i njegov ukupni energetski bilans znatno opada.
Skladištenje
Temperatura TPG-a se mora održavati na temperaturama ispod njegove tačke ključanja (-161,5°C), tako da ja za njegovo skladištenje potrebna infrastruktura koja obezbeđuje potrebno hlađenje rezervoarima. Maksimalni transportni pritisak je 250kPa (2,5bar).
Primena
TPG se u tom obliku 'koristi' uglavnom samo za transport (i to specijalnim hlađenim TPG tankerima, eventulano drumskim autocisternama) i skladištenje (takođe u hlađenim rezervoarima). Praktično, on omogućava transport zemnog gasa (TPG tankerima, kao zamenom za gasovode), tamo gde gasovoda nema (ili bi bili neisplativi).
Izuzetno se TPG koristi i za pokretanje automobila (po pravilu teških vozila), mada se zbog niza tehničkih prednosti prirodni gas na vozilima daleko najčešće koristi u komprimovanom stanju. (Za primenu zemnog gasa na vozilima -> KPG).
Najveći uvoznik LNG-a u EU je Španija, gde se LNG dovozi LNG tankerima - tzv. metanizerima.
TPG-terminal
LNG-terminal je pogon (terminal) za hlađenje zemnog plina u tečnom stanju, odnosno njegovo utečnjavanje i obratno.
Zemni gas se hladi na temperaturu ispod -161,5°C, tj. ispod njegove tačke ključanja, kada on prelazi u tečnost. Tako ohlađen, prevozi se (u tečnom stanju) metanizerima (brodovima-hladnjačama) do prijemnih TPG-terminala, gdje ga se opet pretvara u gas.
Od najvećih TPG-terminala na svetu, treba spomenuti 3 terminala u Španiji, a u Italiji, u Brindisiju se gradi TPG-terminal kapaciteta 8 mlrd kubika godišnje. Gradnja bi trebala biti dovršena 2008. godine.
TPG-tanker
mini|350px|TPG-tanker membranskog tipa - Tanker "Bonny": nosivost 132 588 m3, gaz 11,3 m (u vlasništvu multinacionalne kompanije [[Šel, plovi pod nigerijskom zastavom)]] TPG-tanker (metanizer) je vrsta trgovačkog broda namenjenog za prevoz KPG, odnosno metana. Saobraća između TPG-terminala.
Istorija
Prvi TPG tanker Methane Princess je počeo s radom 1964. godine, a isečen je u 1998. Do kraja 2005. godine napravljena su ukupno 203 TPG broda, a od svih njih samo 10 je isečeno u staro gvožđe.
Podela TPG-tankera prema konstrukciji
mini|desno|350px|TPG-tanker sa samonosećim rezervoarima
Danas su se u eksploataciji zadržale sledeće četiri konstrukcije rezervoara:
Poređenje membranske i samonoseće konstrukcije
Kod membranskog sistema je bolje iskorišćen prostor, pa za isti kapacitet ima manje dimenzije. Sferični sistem, zbog manje površine, ima manje izolacije, ali je ukupna težina veća zbog težine cilindričnih nosača. Zbog posrednog spoja sa oplatom zaštićeni su od sudara i nasukavanja. Najveća prednost sferičnih i prizmatičnih spremnika je što se izrađuju nezavisno od trupa broda, na odvojenoj lokaciji i ugrađuju kod visoke gotovosti broda, čime se osigurava bolji nadzor kvaliteta izrade i kraće rokove isporuke.
Prednosti samonosećih sferičnih rezervoara:
Prednosti membranskih rezervoara:
Samonoseći sistemi sa prizmatičnim rezervoarima imaju sve spomenute prednosti.
Materijali za izradu delova sistema
Materijali koji se koriste za izradu TPG postrojenja biraju se na osnovu svoje postojanosti na temperaturama od -162 °C. Čelik se zbog svoje krtosti obogaćuje sa elementima koji mu poboljšavaju svojstva, kao što su aluminijum, bakar, austenitno gvožđe, hrom, nikl, kobalt... Materijali sa udelom aluminijuma, bakra i nikla su: Austenitni čelici koji se koriste na instalacijama kriogenskih rashladnih sistema su:
Izolacioni materijali
Osnovni zadatak izolacije kod TPG postrojenja je da spreči niske temperature na dvostrukoj oplati broda i da smanji isparavanje tereta.
Materijali koji se koriste na TPG postrojenjima su:
Operacije rukovanja teretom
Operacije koje se izvode na TPG tankerima su:
Relikvefakcija (ponovno utečnjavanje isparenog gasa)
Sistem relikvefakcije ili ponovnog utečnjavanja zasniva se na kriogenskom rashladnom principu gde se koristi azot (N) za postizanje temperatura ispod tačke ključanja metana (-161,5 °C). Kriogenička temperatura utečnjavanja metana postiže se zatvorenim ciklusima kompresije i ekspanzije azota u gasovitom stanju (temperatura tačke ključanja azota je oko -190 °C).
Livingston, California
Livingston je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 13.058 stanovnika.
Las Malayas, Acámbaro
Las Malayas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Acámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1854 m.
Colonia Magisterial, Mexicali
Colonia Magisterial je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
La Laguna, Nicolás Flores
La Laguna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Nicolás Flores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 178 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1878 m.
Neşri
Nešri (druga polovina 15. veka - umro 1520), u nekim izvorima Mehmed Nešri. , je bio otomanski istoričar, istaknuti predstavnik rane otomanske istoriografije.
Život
Nešri je živeo za vrijeme vlade sultana Bajazita II (1481-1512). Autor je više istorijskih spisa. Njegova knjiga "Nešrijeva istorija" ("Nešri tarihi") objavljena je tek 1949. godine u Angori.
Između ostalog, Nešri piše o nadiranju Murata na Balkan, odnosno o prvom susretu Srba sa Osmanovim Turcima na Marici (1371), o zauzeću Niša (1386) i o boju na Kosovu (1389). Nema podataka kako je Nešri, koji nije bio savremenik događaja, došao do materijala. Njegova "Pripovest o osvajanju Niša", sadrži izvesna preterivanja. U poređenju sa Muratovim pismom o padu Niša (1386), može se primetiti koliko Nešri preteruje kad govori o obavezama koje je na sebe preuzeo Lazar. O njima u toj meri, nema u drugim relevantnijim izvorima.
Ciklofosfamid
Ciklofosfamid,, komercijalna imena: Endoxan, Cytoxan, Neosar, Procytox, Revimmune, isto poznat kao citofosfan, je azotni iperit alkilirajući lek, iz oksazoforin grupe. Alkilirajući agens dodaje alkil grupu (CnH2n+1) na DNK. Alkil grupa se vezuje na guanin bazu u DNK molekulu, na azotovom atomu u imidazol prstenu u poziciji 7.
Ovaj lek se koristi za lečenje različitih tipova raka i nekih autoimunih poremećaja. Ciklofosfamid je prolek. On se konvertuje u jetri u aktivni oblik koji ima hemoterapeutsku aktivnost.
Upotreba
Ciklofosfamid se prvenstveno upotreba zajedno sa drugim hemoterapijskim agensima u tretmanu limfoma, nekih oblika leukemije i nekih vrsta čvrstih tumora. Ovo je hemoterapijski lek koji funkcioniše putem usporavanje rasta ćelija.
Ciklofosfamid takođe umanjuje odgovor imunskog sistema na različite bolesti i stanja. Zbog toga je ovaj lek bio korišćen u lečenju različitih non-neoplastičnih autoimunih bolesti gde bolest-modifikujući antireumatski lekovi (DMARD) nisu bili efektivni. Na primer, sistemski eritemski lupus (SLE) sa teškim lupus nefritisom može da reaguje na impulsni tretman ciklofosfamidom. 2005 godine, međutim, standardni tretman za lupus nefritis je promenjen u mikofenolsku kiselinu (MMF). Ciklofosfamid se isto tako kristi za lečenje lipoidne nefroze, ozbiljnog reumatoidnog artritisa , Vegenerove granulomatoze (pod trgovačkim imenom Cytoxan), i multiple skleroze (pod trgovačkim imenom Revimmune).
Jedna studija sprovedena 2004 godine je pokazala da je biološko dejstvo ciklofosfamida zavisno od doze. Na višim dozama, ovaj lek pokazuje povećanu citotoksičnost i imunosupresiju, dok u nižim kontinuiranim dozama njegove imunostimulatorne i antiangiogenetske osobine dolaze do izražaja. Studija iz 2009-te godine na 17 pacijenata sa docetaksel-otpornim metastatički hormon refraktornom raku prostate (MHRPC) je pokazala PSA smanjenje kod 9 od 17 pacijenata. Srednje preživljavanje je bilo 24 meseca za celu grupu, i 60 meseci za pacijente sa PSA reakcijom. Zaključak ove studije je bio da je niska-doza ciklofosfamida "možda može biti održivo alternativno" lečenje za docetaksel-otporni MHRPC i da je interesantan kandidat za kombinacione terapije, sa npr., imunoterapijom, inhibitorima tirozin kinaze, i antiangiogenezom.
Farmakokinetika/Farmakodinamika
Ciklofosfamid se konvertuje u aktivne metabolite putem dejstva više oksidaza u jetri. Glavni aktivni metabolit je 4-hidroksiciklofosfamid, koji postoji u ekvilibrijumu sa njegovim tautomerom, aldofosfamidom. Najveći deo aldofosfamida je oksidovan enzimom aldehid dehidrogenaza (ALDH) u karboksifosfamid. Mali deo aldofosfamida se konverteje u fosforamid iperit i akrolein. Akrolein je toksičan za epitel bešike i može da dovede do hemoragične cistize. To se može sprečiti upotrebom agresivne hidratacije i/ili leka mesna.
Mehanizam dejstva
Glavni efekat ciklofosfamida je uzrokovan njegovim metabolitom fosforamid iperitom. Taj metabolit se jedino formira u ćelijama koje imaju niske ALDH nivoe. Fosforamid iperit formira DNK veze između i unutar DNK lanaca na guanin N-7 pozicijama. Ovo dovodi do ćelijske smrti.
Ciklofosfamid ima relativno malu hemoterapijsku toksičnost pošto je ALDH prisutan u relativno velikim koncentracijama u stem ćelijama kičmene moždine, jetri i crevnom epitelijumu. ALDH štiti ta aktivno proliferirajuća tkiva protiv toksičnih efekata fosforamid iperita i akroleina putem pretvaranja aldofosfamida karboksifosfamid koji ne dovodi do stvaranja toksičnih metabolita.
La Playa, Minatitlán
La Playa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Minatitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 118 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 557 m.
Opština Trifești, Neamț
Trifești je opština u Rumuniji u okrugu NJamc.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 224 m.
Busolo, Verona
Busolo je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Poggio Casoli, Rieti
Poggio Casoli je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 917 m.
Hebo, Oregon
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 232, što je 1 (0,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Manastir Bešenovo
thumb|250px|Gravira manastira Bešenovo, 1861 Bešenovo je manastir SPC, jedan od 16 Fruškogorskih manastira u pokrajini Vojvodini - Republika Srbija. U toku je kompletna obnova manastira.
Manastirska crkva je posvećen Sv. Arhanđelima Gavrilu i Mihajlu, u narodu poznatiji kao Sabor Svetih Arhanđela.
Iguman Manastira je arhimandrit Arsenije (Matić).
Položaj
Manastir se nalazi na južnim padimana središnjeg dela Fruške gore, kod naselja Bešenovački Prnjavor, na mestu gde valoviti i brežuljkasti teren prelazi u brdoviti - na početku doline između bregova Fruške gore.
Istorija
Prema predanju, manastir je osnovao srpski kralj Dragutin krajem 13. veka. Prvi zvanični podaci o postojanju manastira su turski i potiču iz 1545. godine. Po podacima sa kraja 18. veka zna se da je manastirska crkva već dugo bila ozidana od cigle. 1783. godine prvi put se spominje zvonik sa kapelom, posvećenom sv. Kirijaku i Juditi. Sledećih decenija podizani su konaci, da bi oni u završnoj fazi bili sa dva sprata i izgrađeni sa tri strane. Ulaz u manastir bio je sa zapadne, slobodne strane. 1909. godine oslikan je ikonostas od strane Stevana Aleksića.
Tokom Drugog svetskog rata manastir je uništavan od strane ustaša, da bi bio bombardovan 1944. godine. Sačuvani su samo delovi ikonostasa. Bešenovo je tada gotovo potpuno uništeno i decenijama nije bilo obnavljano - sve do 2013. godine, kada je počela opsežna obnova Manastira.
Današnje stanje
Do 2012. godine u Manastiru (nakon II svetskog rata) nije bilo monaha. Tada je za nastojatelja postavljen protosinđel Hađži Arsenije (Matić), profesor Karlovačke bogoslovije, nakon čega počinju i radovi na obnovi.
Agua Escondida, Guachochi
Agua Escondida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2472 m.
Kenzaburō Ōe
Kenzaburō Ōe (japanski 大江 健三郎 Ōe Kenzaburō), (Ōse, 31. siječnja 1935.) je književnik i esejist, jedan je od najznačajnijih predstavnika suvremene japanske književnosti. Izrazito humanističke orijentacije i ljevičarskih stavova, Ōe se često u svojim djelima bavi društveno-političkom problematikom (posebice onom iz zemalja Trećega svijeta), nuklearnim naoružanjem, sociološkim i filozofskim pitanjima, te sukobom istočne tradicije i suvremene zapadne kulture. Dobitnik je Nobelove nagrade za književnost 1994. godine. Premda glasi kao izrazito utjecajan politički pisac, Ōe se nije nikada pridružio niti jednoj političkoj stranci.
Djetinjstvo
Kada je Ōe imao šest godina, buknuo je Drugi svjetski rat i militaristička se naobrazba proširila po svim zakucima zemlje, pa su tako i do Ōea stigle pripovijetke o nacionalnim mitovima i povijesti, pripovijetke koje su se uvelike sukobljavale s tradicionalnima. Godine 1944. Ōeov otac pogiba u ratu, a iste godine umire i baka, koja je do tada kritički, šaljivo i prkosno zdušno branila tradicionalnu kulturu. Kako ulogu prosvjetiteljice sada preuzima majka, knjige koje tada Oe dobiva od nje - posebice pustolovine Huckleberryja Finna i Nilsa Holgerssona - ostavljaju na njega duboki utisak.
Školovanje
Poraz Japana 1945. godine donijet će velike promjene, čak i u planinsko selo Ōse. U školama se počinje učiti o demokratskim principima koji zamjenjuju prethodni apsolutizam. Mladi Ōe toliko gorljivo prihvaća demokraciju da u osamnaestoj godini odlučuje napustiti selo i otići u Tokio, kako bi već sljedeće godine upisao studij francuske književnosti na Tokijskom sveučilištu. Pod vodstvom profesora Kazua Watanabea, stručnjaka za Françoisa Rabelaisa, Ōe uz Rabelaisov groteskni realizam i terminologiju Mihaila Bahtina temeljito preispituje mitove i povijest vlastitog sela. Watanabeova razmišljanja o humanizmu, proistekla proučavanjem francuske renesanse, doprinjela su oblikovanju Ōeovog gledišta o društvu i ljudima.
Kao pasionirani čitatelj suvremene francuske i američke književnosti, Ōe je razmatrao društveno stanje metropole u odnosu na djela koja je čitao. Isto tako, nastojao je preispitati i presložiti, uz pomoć suvremenih spoznaja, te uz Rabelaisa i humanizam, vlastita razmišljanja o legendama koje su pričale seoske žene, pričama koje čine njegovu povijest.
Ōe je počeo pisati vrlo rano: još kao student, u nešto više od godine dana napisao je desetak djela, u kojima se još prilično osjećao utjecaj Sartrea i suvremenih francuskih književnika. S temom o J. P. Sartreu je i diplomirao. U ranijim radovima Ōe se bavio istraživanjem svoga djetinjstva i utjecajem Drugog svjetskog rata, pa su tako djela izražavala degradaciju i dezorijentaciju uzrokovanu japanskom predajom, koristeći seksualne metafore za okupaciju Japana. Seks i nasilje, seksualne farse, filozofska razmišljanja i politička alegorija obilježja su njegovih ranih djela. Eksperimentirao je književnim jezikom i pokušavao stvoriti novi način izražavanja kako bi uhvatio sociološke i psihološke promjene koje su se događale u njegovoj provinciji. Također se morao boriti s vlastitim hendikepom, kompleksom podređenosti sramežljiva mladića iz provincije koji je zamuckivao i govorio izražajnim Shikoku narječjem.
Zrelo doba
Veliki prevrat u Ōeovu životu, pa tako i pisanju, dogodio se rođenjem prvoga sina, Hikarija. Hikari je rođen s deformacijom lubanje što je uzrokovalo tešku mentalnu hendikepiranost. Premda su liječnici savjetovali kako bi najbolje bilo da dijete ostave umrijeti, nedovoljno ga hraneći, Ōe je odbio poslušati taj savjet. Boreći se s traumatičnim iskustvima, Ōe proživljava i preživljava tu krizu pišući roman Osobno iskustvo (1964.), u kojem opisuje psihičke traume i unutarnju borbu oca koji treba prihvatiti svoje mentalno oboljelo dijete. Taj motiv mentalne retardacije kao simbola čistoće i ludila, te odnos između nehendikepiranih i hendikepiranih ljudi, biti će kasnije čest u Ōeovim djelima. Sudjelovanje na ''9. svjetskoj antinuklearnoj konferenciji u Hirošimi također će se dojmiti Ōea pa će se, počevši sa Zapisima iz Hirošime'' (1965.), često baviti vizijama nuklearne apokalipse.
Nakon toga, Ōe će produbiti svoje zanimanje za otočje Okinawa, teritorij na kojem se vodila posljednja bitka Drugog svjetskog rata i na kojem je dugo nakon pobjede trajala američka vojna okupacija. Ōeovo zanimanje za Okinawu bilo je politički orijentirano uspoređujući ono što je Okinawa postala - vojna baza - i ono što je Okinawa tradicionalno značila prije, kao nezavisna zemlja s vlastitom kulturom. Potonje je Ōeu otvorilo i proširilo interes za kulturu Južne Koreje, omogućujući mu da dodatno cijeni važnost japanskih periferijskih kultura, koje se razlikuju od centralističke tokijske kulture, što mu je pak dalo realističnu podlogu za studiju Bahtinove teorije o ljudskoj kulturi, studiju koju je pretočio u jedan od najpoznatijih romana, The Silent Cry (1967.), djelo koje isprepliće mitove i povijest šumskih seoceta sa suvremenim dobom.
Značajke Ōeova opusa
Nakon romana The Silent Cry, moguće je odrediti dvije značajne i konzistentne struje u Oeovim književnim djelima, struje koje se povremeno slijevaju u jednu, struje koje čine jezgru cijeloga opusa:
Nakon završene trilogije The Flaming Green Tree ('Savior' Gets Socked (1993.), Vacillating (1994.), te On The Great Day (1995.) godine), smatrajući kako je njegov dosadašnji rad o bitku, povijesti i narodnim legendama dosegao puni krug i da je uspio kroz portretiranje mjesta i ljudi stvoriti model za suvremeno društvo, Ōe je obznanio da kani ući u posljednji stadij učenja, stadij u kojemu će se okušati u pisanju novog oblika književnosti. Što se tiče Ōeova hendikepiranog sina, pokazalo se kako je Hikari posebno glabeno nadaren, te je danas priznat kao jedan od najpopularnijih kompozitora u Japanu.
U Hrvatskoj je 2005. godine u prijevodu Mirne Potkovac-Endrighetti objavljen roman Osobno iskustvo.
Slovenska književnost
Slovenska ili slovenačka književnost, naziv za sva književna djela Slovenaca, južnih Slavena naseljenih u istočnim Alpama i sjevernom jadranskom primorju, nastala na slovenskom jeziku.
Srednji vijek
Prave slovenske književnosti nemamo do Trubara. Do tada imamo dosta povijesti.
U 6. stoljeću Slaveni su naselili područje između Alpa i Jadranskog mora u dva uzastopna migracijska vala: prvi val stigao je iz moravske zemlje oko 550. godine, dok je drugi val, koji je došao s jugoistoka, krenuo nakon povlačenja Langobarda prema Italiji 568. godine. Od 623. do 658. slavenski narodi između gornjeg toka Labe i planinskog lanca Karavanke ujedinili su se pod vodstvom kralja Samosa. Nakon Samosove smrti 658. godine ostala je manja slavenska plemenska kneževina zvana Karantanija sa središtem u današnjoj Koruškoj.