cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karlo IV, car Svetog rimskog carstva
Mladost
U Parizu je stekao široko obrazovanje. Budući car je znao nemački, francuski, latinski i italijanski, dok je češki ponovo naučio tek po svom povratku 1333. godine. NJegov učitelj bio je Pjer d Rosjer (-{Pierre de Rosieres}-) (kasnije papa Kliment VI). Tokom 1330–1331. je boravio u Luksemburku a između 1331–1333. bio je zastupnik svoga oca u severnoj Italiji.
Dvorac Tikveš
thumb|desno|250px|Glavni tikveški dvorac thumb|desno|250px|Lovački dvorac (ladanjska vila) Dvorac Tikveš (Tikveški dvorac, Aleksandrov dvorac, Titov dvorac), kompleks građevina i uslužnih objekata s manjim, takozvanim lovačkim i glavnim dvorcem na području Parka prirode Kopački rit u Baranji, u općini Bilje, sjeveroistočno od naselja Bilje, na kraju županijske ceste Ž4055, blizu mjesta gdje se od te ceste odvaja nerazvrstana cesta prema Zlatnoj Gredi i lokalna cesta L44035 prema naselju Tikvešu.
Karlo IV, car Svetog rimskog carstva
Kralj
U jesen 1333. se po želji plemstva vratio u Češku i počeo je da upravlja očevim kraljevstvom za vreme njegove odsutnosti. Tokom 1334. postaje markgrof Moravske.
Dvorac Tikveš
Lovački dvorac
U dunavskom poloju podignut je u 19. stoljeću omanji jednokatni lovački dvorac u šumskom i lovačkom kompleksu Tikveš. Taj je dvorac najvjerojatnije dao izgraditi nadvojvoda Fridrich Habsburški. Do Prvog svjetskog rata služio je kao ljetnikovac, a ponajviše kao lovačka kuća.
Karlo IV, car Svetog rimskog carstva
Kralj
Još tokom života Ludviga IV Bavarskog, uz pomoć pape Klimenta VI biran je za kralja Svetog rimskog carstva (11. jula 1346) da bi bio krunisan u Bonu 26. novembra 1346. Cena za to je bila poricanje pape u Avinjonu. Prethodno je papa prašku biskupio povisio na arhibiskupiju, a počela je i izgradnja katedrale svetog Vita (21. novembra 1344). Nakon smrti svog oca, 26. avgusta 1346, Karlo je nasledio titulu kralja Češke i grofa Luksemburga. Krunisan je 2. septembra 1347. zajedno sa svojom ženom Blankom. Za tu priliku dao je da se izradi Kruna svetog Vaclava i uopšte se u svojoj vladavini trudio da nastavi slavnu tradiciju češkog kraljevskog roda Premislovaca, čije je po majci bio potomak. Posle decenije neslaganja uspeo je da smiri rivalitet izeđu kralja i plemstva u Češkoj.
Dvorac Tikveš
Glavni tikveški dvorac
Glavni tikveški dvorac sagrađen je tridesetih godina 20. stoljeća za potrebe dinastije Karađorđevića u klasicističkom slogu sa secesijskim oznakama. Pročelje dvorca klasicistički je razigrano i obzidano fasadnom fugiranom opekom, dok su uglovi ožbukani imitacijom kamenih blokova. Dvorac se po etažama sastoji od podruma, prizemlja, prvog kata i tavana. Sredinom 20. stoljeća sagrađeno je nekoliko zgrada i uslužnih objekata.
Karlo IV, car Svetog rimskog carstva
Car
Kada je 11. oktobra 1347. naglo umro Ludvig IV Bavarski, dinastija Vitelsbah čini sve da na presto Sv. Rimskog carstva dovede bilo koga drugog kralja, samo ne Luksemburge. Sa Vitelbahovima se pomirio ženeći se ćerkom falačkog kneza i dajući im obećanje o Brandenburgu. Krunisan je 1355. kao car Svetog rimskog carstva. Od 1349. do smrti 1378. više niko nije polagao pravo na njegovu poziciju cara i kralja.
Dvorac Tikveš
Glavni tikveški dvorac
Poslije Drugog svjetskog rata u dvorac je dolazio tadašnji jugoslovenski predsjednik Josip Broz Tito, ugošćujući u njemu svjetske državnike i vodio ih u lov.
Karlo IV, car Svetog rimskog carstva
Car
Navodno je održavao dobre odnose sa srpskim carom Dušanom, čiji je savremenik bio.
Dvorac Tikveš
Đorđe Karađorđević
Nakon hapšenja 1925. godine princ Đorđe Karađorđević interniran je na kraljevsko dobro Belje u Baranji, gdje je u tom dvorcu, pod žandarmskom stražom, držan u izolaciji godinu dana. Poslije je prebačen u Toponicu kod Niša, lječilište za duševno oboljele, u kome je u izolaciji držan sve dok ga Nijemci nisu oslobodili 1941. godine.
Devastacija i obnova
U vrijeme Domovinskog rata dvorac je opljačkan i devastiran. Danas je obnovljen i pripremljen za turističku namjenu. Nalazi se pod upravom Javne ustanove Park priprode Kopački rit. Postaće hotel visoke kategorije s tri zvjezdice, a ujedno će biti konzerviran. Prema planovima za adaptaciju, u desnom krilu prizemlja biće stalni izložbeni prostor (muzej). Stari, lovački ili ladanjski dvorac (kako se nazivao u prošlosti) obnoviće se u postojećim gabaritima kao depandansa glavnog dvorca.
Karlo IV, car Svetog rimskog carstva
Unutrašnja politika
U samoj Češkoj, Karlo IV je posticao razvoj poljoprivrede dopremanjem novih sorti voća iz Lorene i Burgundije, gradio nove ribnjake i nadgledao razvoj šuma. Lično je vodio pohode protiv pljačkaških grupa u kraljevstvu, nadgledao razvoj trgovine i posticao gradova. Tokom cele vladavine posvećivao je pažnju uspostavljanju reda i mira, napretku ekonomije kraljevstva kao i uspostavljanju jednog sređenijeg i nepristrasnijeg sudstva. Pokušao je da donese zakonik "Maiestas Carollina" sa ciljem da ojača kraljevsku vlast, reformiše krivično pravo, okonča privatne ratove kao i zloupotrebe na lokalnim sudovima ali je plemstvo odbilo taj zakonik na skupštini staleža 1355. godine. Karlo je kasnije administrativnim merama uveo u praksu neke od reformi iz tog zakonika.
Osniva univerzitet i potiče humaniste
mini|levo|150p|Kip Karla IV blizu Karlovog mosta u Pragu
Najviše je obraćao pažnju ekonomskom i intelektualnom razvoju zemalja Češke krune. Osnovao je 1348. Karlov univerzitet u Pragu. Bio je to prvi univerzitet u Centralnoj i Istočnoj Evropi. Univerzitet je bio prvi univerzitet u carstvu, a osnovan je po uzoru na pariski. Posle toga u roku od dve decenije osnivaju se i univerziteti u Krakovu, Pečuhu i Beču. mini|desno|300p|[[Zamak Karlštejn|Dvorac Karlštejn]] Ohrabrivao je rane humaniste. Poznato je da se dopisivao sa Petrarkom, koji je posećivao i Karlov dvor u Pragu. Petrarka se sa svoje strane nadao da će ubediti Karla da premesti svoj dvor u Rim. Bilo je to vreme, kada su pape premestile svoje sedište u Avinjon.
Bio je ponosan Pragom, a u to doba cvetali su umetnost i arhitektura Praga, najviše zahvaljujući carevoj riznici. Od poznatih znamenitost završio je:
Trimonti, Avellino
Trimonti je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Karlo IV, car Svetog rimskog carstva
Osniva univerzitet i potiče humaniste
Govorio je pet jezika: latinski, češki, nemački, francuski i italijanski. mini|desno|130p|Zlatna bula iz 1356.
Trimonti, Avellino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 623 m.
Karlo IV, car Svetog rimskog carstva
Zlatna bula i razdoblje mira u carstvu
Izdao je 1356. Zlatnu bulu, koja je propisivala proceduru izbora kralja. Pošto su manje važni kneževi izostavljeni iz procesa izbora kralja, smanjuje se i njihova vernost carstvu. Velika zasluga Karla IV je razdoblje mira, kojim obezbeđuje napredak, dok u Evropi traje dugi Stogodišnji rat. Za razliku od prethodnih careva, samo dva puta je odlazio u Italiju. Jednom da se kruniše i jednom da pomogne papi protiv milanske porodice Viskonti.
NJegovo francusko obrazovanje ostavilo je duboki trag na Karlu IV. NJegov otac Jovan Luksemburški, kralj Češke, bio je poznat kao frankofil i kao mecena pesnika Gijoma de Mašoa. Jovan Luksemburški je poginuo u bici kod Kresija 1346, boreći se na francuskoj strani. Sestra Karla IV, Jitka Luksemburška (Bonne de Luxembourg) udala se za francuskog kralja Jovana II Dobrog. Na taj način Karlo IV Luksemburški je bio ujak francuskog kralja Karla V Mudrog.
Autobiografija Karla IV
Životopis rimskog cara Karla IV koji je on sâm napisao je životna istorija Karla IV koja pokriva njegov život od rođenja do izbora za nemačkog kralja 1346. Karlo IV je opisao svoje detinjstvo koje je uglavnom proveo na dvoru francuskih kraljeva, svoje mladalačke godine, ženidbu i prve korake na međunarodnoj političkoj sceni tokom prve polovine četrnaestog veka. Delo počinje Karlovom porukom: „Naslednicima koji sede na mom dvogubom prostolu, spoznaj[te] dvostruki život sveta i odaberi[te] onaj bolji“.
Tony Kushner
Tony Kushner (rođen 16. jula, 1956.) je američki nagrađivani pisac, najpoznatiji po predstavi Angels in America  za koju je dobio Pulicerovu nagradu. Kushner je bio nominovan i za Oscara za najbolji adaptirani scenario zajedno sa Ericom Rothom za Spielbergov film Munich.
Rođen je u jevrejskoj porodici u New Yorku, ali su se njegovi roditelji preselili u Louisianu brzo po njegovom rođenju. U New York odlazi 1971. godine gde započinje studije engleske književnosti na Columbiji.
Aprila 2003. Kushner i njegov dugogodišnji partner Mark Harris, urednik magazina Entertainment Weekly, sklopili su registrovano partnerstvo u svadbenoj ceremoniji u New Yorku.
Santa Eva, Sayula de Alemán
Santa Eva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 88 m.
Borgoratto Alessandrino, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 577 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Dvorac u Kneževu
thumb|desno|250px|Dvorac u Kneževu izgrađen 1828. godine (snimila: Biljana Bekić) Dvorac u Kneževu, jedna od kasnobarokno-historicističkih i klasicističkih zgrada u samom središtu Kneževa, koje su od početka 19. stoljeća imale gospodarsku, a djelomično i upravnu namjenu na velikom Beljskom vlastelinstvu.
Izgradnja
Dvorac je izgrađen 1828. (po nekim izvorima 1818) godine kao jednokatna zgrada skromnih klasicističkih obilježja s namjenom da bude gospodarsko sjedište vlastelinstva.
Arhitektonski elementi
Tlocrt dvorca ima oblik vrlo izduženog pravokutnika. Zapadno pročelje okrenuto je prema naselju, a istočno prema perivoju. Središnji, dvokatni dio dvorca s trokutastim završetkom, u širini tri prozorske osi, izdiže se iz osnovnog volumena. Na glavnom se pročelju pojavljuju ukrasi u obliku plitkog rizalita. Sva su pročelja jednostavno oblikovana, ali se ipak glavno pročelje ističe svojim ukrasima: ulazni portal sa segmentnim lukom, rustikalna obrada prizemlje, dvokatni pilastri na središnjem rizalitnom dijelu te razdjelni vijenac između prizemlja i kata.
Perivoj
Perivoj iz 19. stoljeća, tik uz dvorac, zaštićen je kao hortikulturalni spomenik.
U novije vrijeme, sve do danas, u dvorcu je smješten Arhiv Belja.
Josefina Delgadillo, Pabellón de Arteaga
Josefina Delgadillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Pabellón de Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1894 m.
San Lorenzo, Brescia
San Lorenzo je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 972 m.
Olimpijska dvorana Zetra
Olimpijska dvorana Zetra ili Zetra Arena je dvorana u Sarajevu, glavnom gradu Bosne i Hercegovine. To je zapravo dvorana za hokej na ledu. Izgrađena je 1983., odnosno za potrebe Zimskih olimpijskih igara, koje su se godinu kasnije održale u Sarajevu. Kapaciteta je 12 000 sjedećih mjesta, a može primiti i do 20 000 ljudi ako su u pitanju koncerti i slične manifestacije.
Za vrijeme Olimpijskih igara, ali i poslije, ova se dvorana koristila za hokej na ledu, umjetničko klizanje, brzo klizanje, te ostale zimske sportove.
Za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini 1992. ova dvorana je bila pogođena projektilima, te uništena, ali je 1999. obnovljena. Pokraj ove dvorane nalaze se groblja i lijesovi svih poginulih u ratu 1992.
Dvorana Zetra je sastavni dio sarajevskog Olimpijskog centra, te se nalazi u blizini stadiona Asim Ferhatović Hase, na kojem su se održale ceremonije otvaranja i zatvaranja tih Zimskih Olimpijskih igara 1984.
Felipe V od Španije
Felipe V vojvoda od Anjoua, kasnije kralj Španjolske, poznat i kao Smioni, rodio se 19. decembra 1683. u Versaillesu kao Philippe. Djed mu je bio Louis XIV, francuski kralj, a roditelji francuski prijestolonasljednik Louis i María Ana Victoria od Bavarske.
Naslijedio je španjolski tron nakon smrti Carlos II., posljednjeg vladara iz Dinastije Habsburgovca na španjolskom tronu, koji nije imao potomaka. Carlos II. ga je imenovao u svojoj oporuci iz 1700. svojim nasljednikom, te je tako postao prvi vladar iz Dinastije Bourbon na španjolskom tronu i osnivač njezine španjolske grane. U oporuci je također stajao uvjet da se španjolska dinastija ne smije spojiti sa francuskom. 1701. Prisegnuo je za španjolskog kralja pred kastiljskim Cortesom.
Ovo imenovanje nije se svidjelo Austriji koja je smatrala da nadvojvoda Karlo, sin cara Leopolda, ima više prava na tron. To je doveo do sukoba francuskog kralja Louisa XIV, austrijskog cara i država saveznica obiju strana. Ovaj rat, poznat i kao Rat za špansko nasleđe (1701.-1714.), završio je Utrechtskim mirom 1713., kojim je Felipe V. priznat za španjolskog kralja, ali je zauzvrat Španjolska izgubila domene u Italiji, Nizozemskoj, izgubila je Menorcu, Gibraltar koji je prisvojila Velika Britanija, te je Portugalu prepustila koloniju Sacramento.
Do sredine druge dekade 18. vijeka, politika Filipa V. bila je obilježena snažnim francuskim utjecajem. Za njegova vladanja započela je kulturna obnova Španjolske, razvoj nauke, književnosti, filozofije, umjetnosti, politike, religije i ekonomije. 1712. iako nije završio Rat za španjolsku baštinu, osnovana je Nacionalna biblioteka, godinu dana kasnije Akademija za jezik, te kasnije medicinska akademija, historijska, itd, sve one kao imitacija francuske Akademije.
U unutarnjoj politici, nastojao je privesti kraju centralizaciju i upravnu unifikaciju sa svojim Dekretima o novoj osnovi (Decretos de Nueva Planta), nastojeći ukinuti aragonske i valencijske privilegije.
Nakon smrti svoje prve žene, Maríe Luise Savojske, Felipe je sklopio novi brak 1714. sa Elizabetom Farnese, s kojom je imao sedmero djece: Novi je brak donio i prevlast talijanskog utjecaja nad francuskim, što je rezultiralo politikom koja je željela revidirati Utrechtski mir i vratiti talijanske domene. Kardinal Alberoni vodio je jedno vrijeme takvu politiku, međutim alijanca Velike Britanije, Francuske, Nizozemske i Austrije okončala je s tim. Također je doživio neuspjeh u pokušaju da vrati Menorcu i Gibraltar.
Othnielosaurus
Othnielosaurus je bio rod malenih dinosaura i pripadnik Ornithischia koji je živio prije 155 do 148 milijuna godina, tijekom kasne jure na području formacije Morrison na zapadu današnjeg SAD-a.
Felipe V od Španije
U januaru 1724. Felipe V iznenada je abdicirao u korist svoga sina Louisa I, prvorođenca iz svog prvog braka sa Mariom Luisom Savojskom, međutim nakon prerane smrti Ludvika I. (vladao je samo sedam mjeseci), u augustu se iste godine vratio na tron.
Othnielosaurus
Dobio je naziv u čast paleontologa Othniela Charlesa Marsha i isprva su njegovi ostaci priključeni rodu Laosaurus. Taj rod je osnovan da sadrži ostatke koji su prije pripadali rodu Othnielia, koji se bazira na ostacima koji su možda previše rijetki da bi držali njegov naziv; kao takav, on je uključen u desetljeća istraživanja kojima se pokušavala razmrsiti taksonomija koju su za sobom ostavili Marsh i njegov rival Edward Drinker Cope za vrijeme Ratova kostiju. Othnielosaurus se obično klasificira kao hipsilofodont, generalizirani maleni biljožder ili svežder, mada su neka nedavna istraživanja dovela to, pa i samo postojanje odvojene grupe za hipsilofodonte, u pitanje.
Felipe V od Španije
Savez s Francuskom doveo je do toga da je španjolska vojska pomogla francuskoj u ratovima za poljsku i austrijsku baštinu.
Othnielosaurus
Opis
thumb|left|Fosil u Paleontološkom muzeju u Zürichu Pronađeni su svi dijelovi tijela Othnielosaurusa, uključujući i dva dobra skeleta, ali se još uvijek malo zna o njegovoj lubanji. Othnielosaurus je bila malena dvonožna životinja duga 2 metra ili manje i teška 10 kg ili manje. Imao je kratke prednje udove i duge zadnje udove sa velikim izraslinama sa koje su bili vezani mišići. Ruke su mu bile kratke i široke sa kratkim prstima. Glava mu je bila malena. Imao je malene obrazne zube oblika lista (trouglaste sa malenim grebenima i nazubljenjima na prednjim i zadnjim rubovima) i zube u prednjem dijelu čeljusti sa manje ornamentacija. Kao i još nekoliko hipsilofodonta i iguanodonta kao što su Hypsilophodon, Thescelosaurus i Talenkauen, Othnielosaurus je imao tanke ploče duž rebara. One su bile građene od hrskavice.
Felipe V od Španije
S vremenom je Felipe postao sve više podložan živčanim poremećajima i nesposobniji da obavlja vladarske dužnosti. Uglavnom se bavio lovom, molitvama i muzikom. Državnu politiku je vodila uglavnom njegova supruga Elizabeta Farnese, koja je 1714. stekla za svoja dva sina, Carlosa i Felipea, Napuljsko Kraljevstvo i Vojvodstvo Parma. Carlos je kasnije postao Carlos III, španjolski kralj.
Othnielosaurus
Klasifikacija
Othnielosaurus (prije zvan Laosaurus, Nanosaurus i Othnielia) se obično posmatra kao hipsilofodont, pripadnik nejasne i loše definirane grupe malenih dinosaura biljoždera. Međutim, Robert Bakker et al. je 1990. godine to doveo u pitanje. U svom opisu novog taksona Drinker nisti, oni su podijelili rod Othnielia na dvije vrste (O. rex i O. consors) i svrstali "otnielide" kao primitivnije od hipsilofodonata. Budući da su nedavne analize predložile parafiletičnu grupu Hypsilophodontidae, općenita ideja da su "otnielidi" primitivniji od ostalih hipsilofodonata se uglavnom podržava, mada je rod Drinker bio kontroverzan jer o njemu nije ništa objavljeno još od njegovog opisa. Drugi primitivni ornitopodi su ponekada povezani sa Othnielosaurusom, osobito Hexinlusaurus, kojeg barem jedan autor smatra vrstom roda "Othnielia", O. multidens. Nova istraživanja se podudaraju sa hipotezom da je Othnielosaurus primitivniji od ostalih tradicionalnih hipsilofodonata, ali idu još i dalje da bi izbacili tu grupu iz podreda Ornithopoda i uvrstili je u veću grupu Cerapoda, u koju također spadaju ceratopsi (dinosauri s rogovima) i pahicefalosauri (dinosauri sa kacigom na glavi).
Felipe V od Španije
9. jula 1746. Felipe V, je umro u Madridu, naslijedio ga je sin Fernando VI. Po njegovoj izričitoj želji, pokopan je u palači La Granja u San Ildelfonsu (Segovia).
Othnielosaurus
Povijest i taksonomija
right|thumb|250px|Rekonstrukcija skeleta vrste "[[Laosaurus" consors (sada Othnielosaurus) iz 1896. godine, Othniel Charles Marsh.]] O.C. Marsh je krajem 19. vijeka dao nazive nekolicini vrsta i rodova koje su prepoznate kao hipsilofodonti ili njima slične životinje; u njih spadaju Nanosaurus agilis (moguće), "N." rex, Laosaurus celer, L. consors i L. gracilis. Ta taksonomija se jako zakomplicirala i poslije je bilo mnogo pokušaja da ju se revidira.
Marsh je 1877. godine dao naziv dvijema vrstama Nanosaurusa u nekoliko objava, na osnovu nepotpunih ostataka iz formacije Morrison u Coloradu. U jednom člaknu opisan je N. agilis, na osnovu primjerka YPM 1913, koji se (između ostalog) sastojao i od otiska donje čeljusti i dijelova postkranijalnog skeleta, uključujući i dijelove os ilii, bedrene kosti, goljenične kosti i lisne kosti. U drugom članku naziv je dat vrsti N. rex, koja se bazira na primjerku YPM 1915 (1925 prema Galton, 2007.), potpunoj bedrenoj kosti. Marsh je obje vrste smatrao malenim životinjama "veličine lisice". On je taj rod priključio porodici Nanosauridae, koja se više ne koristi.
Sljedeće godine je dao naziv rodu Laosaurus na osnovu materijala koji je skupio Samuel Wendell Williston u Como Bluffu u Wyomingu. Dati su nazivi za dvije vrste: tipičnu vrstu L. celer, na osnovu 11 kralježaka (YPM 1875); i "manju" vrstu L. gracilis, koja se isprva bazirala na centralnim dijelovima jednog leđnog i jednog repnog kralješka i na dijelu lakatne kosti (u reviziji koju je Peter Galton proveo 1983. godine pronađeno je da se primjerak sastoji od centralnih dijelova 13 leđnih i 8 repnih kralježaka i dijelova oba zadnja uda).
Marsh je 1894. osnovao treću vrstu, L. consors, za primjerak YPM 1882, koji se sastoji od većeg dijela jednog povezanog skeleta i dijela barem još jedne jedinke. Lubanja je bila samo djelomično očuvana, a s obzirom da su od kralježaka očuvani samo centralni dijelovi, može se zaključiti da se govori o neodrasloj jedinci. Galton (1983.) naglašava da je većina skeleta koji je trenutno postavljen restauriran uz pomoć žbuke ili mu je dodana boja.
Te životinje nisu privlačile mnogo pažnje do 1970-ih i 80-ih, kada se Peter Galton u više članaka osvrnuo na mnoge "hipsilofodonte". On i Jim Jensen su 1973. godine opisali nepotpun skelet (BYU ESM 163 prema Galton, 2007.) kojem su nedostajala glava, ruke i rep, kao Nanosaurus (?) rex; prije opisa su ga oštetili drugi skupljači. On je do 1977. odredio da je Nanosaurus agilis bio mnogo drugačiji od N. rex i novog skeleta, pa je za N. rex osnovao rod Othnielia. Ta referenca iz 1977. godine, pomalo zakopana u istraživanju koje se tiče transkontinentalne vrste roda Dryosaurus, nije razrađena, ali njome Laosaurus consors i L. gracilis ipak jesu priključeni novom rodu, a za L. celer se smatra da je nomen nudum. Objavljivanje roda Drinker je dalje zakompliciralo situaciju.
Galton je nedavno (2007.) ponovo pregledao pripadnike Ornithischia koji su pronađeni u formaciji Morrison i zaključio je da bedrena kost na kojoj se bazira "Nanosaurus" rex (a time i Othnielia) nije dijagnostična, pa je priključio skelet iz BYU vrsti Laosaurus consors, koja se bazira na materijalu koji je više dijagnostičan. Budući da se i rod Laosaurus bazira na takvom materijalu, on je dao vrsti L. consors vlastiti rod, Othnielosaurus. Rezultat toga je da je ono što se smatralo rodom Othnielia sada poznato kao Othnielosaurus consors. Othnielia nije sinonim za Othnielosaurus, zato što se baziraju na različitim primjercima; međutim, skeleti koji su se koristili da bi se opisala Othnielia sada su prebačeni u Othnielosaurus, pa sada rod Othnielia ostaje samo na prvobitnoj bedrenoj kosti. Trenutni status za spomenute vrste je sljedeći: Nanosaurus agilis je mogući primitivni ornitopod, "N." rex (Othnielia) je dvojben primitivni ornitopod, Drinker nisti je odvojen i provizorno validan takson, L. consors je tipična vrsta roda Othnielosaurus, a L. celer i L. gracilis se još uvijek smatraju dvojbenim.
Paleobiologija i paleoekologija
Othnielosaurus je spadao u manje vrste dinosaura koje su nastanjivale područje današnje formacije Morrison, sićušan u odnosu na ogromne sauropode. Za formaciju Morrison se smatra da je bila polusuho stanište sa odvojenim vlažnim i sušnim periodima, ravna naplavna ravnica. Vegetacija je bila raznolika, od šuma četinara i paprati koje su rasle uz rijeke, do savana paprati sa raštrkanim drvećem. Tu su pronađeni ostaci raznih biljaka: zelenih algi, gljiva, mahovina, preslica, paprati, cikasa, ginkoa i nekoliko porodica četinara. Što se ostalih živih bića tiče, pronađeni su školjkaši, puževi, zrakoperke, žabe, daždevnjaci, kornjače, premosnici, gušteri, kopneni i vodeni krokodilomorfi, nekoliko vrsta pterosaura, brojne vrste dinosaura i rani sisari, kao što su dokodonti, multituberkulati, simetrodonti i trikodonti. Od dinosaura, pronađeni su teropodi Ceratosaurus, Allosaurus, Ornitholestes i Torvosaurus, sauropodi Apatosaurus, Brachiosaurus, Camarasaurus i Diplodocus i pripadnici Ornithischia Camptosaurus, Dryosaurus i Stegosaurus. Othnielosaurus je prisutan u stratigrafskim zonama 2-5.
Othnielosaurus se obično prikazivao kao i ostali hipsilofodonti - kao malen i brz biljožder, mada je Bakker (1986.) ukazao na mogućnost da je Nanosaurus (s kojim je možda u srodstvu) bio svežder. Ta ideja je neslužbeno podržana, ali ne baš i u službenoj literaturi; da bi se ona testirala bit će potrebni opisi više potpunih lubanja.
Zdenko Radulj
Biografija
Stožerni brigadir Zdenko Radulj je rođen 6. 1. 1953 u porodici Vida Radulja. U Jugoslavenskom ratnom zrakoplovstvu (JRZ) služio je od 1973 do 1991 godine. 1991 priključio se Hrvatskom ratnom zrakoplovstvu gdje je sudjelovao u vojnim zadaćama tijekom Rata u Hrvatskoj. 2. 5. 1995 godine, drugi dan Operacije Bljesak, brigadir Radulj je sa svojim MiG-om-21 izvršavao borbenu zadaću kod Stare Gradiške i Bosanske Gradiške. U borbenom zadatku su sudjelovala još tri MiG-a-21 HRZ-a tj. brigadir Ivan Selak kao vođa eskadrile, brigadir Rudolf Perešin i pukovnik Ivica Ivandić. Tog dana je poginuo brigadir Perešin, dok je istovremeno MiG-21 brigadira Radulja bio teže oštećen pogocima srpske protuzračne odbrane, te je bio prisiljen vratiti se nazad u bazu. Brigadir Radulj je do 2001 godine bio zapovjednik 91. zrakoplovne baze Pleso u Zagrebu.
.ba
.ba je najviši Internet domen državnih kodova (ccTLD) za Bosnu i Hercegovinu. Administriran je od strane Univerzitetskog telinformatičkog centra.
Les Quatre Cents Coups
Les Quatre Cents Coups je francuski crno-bijeli film snimljen 1959. u režiji Françoisa Truffauta, poznat kao njegov prvi i komercijalno najuspješniji film, odnosno jedno do najvažnijih i najuticajnijih ostvarenja Novog vala.
Po žanru je drama, a sadržaj je velikim dijelom autobiografske prirode, odnosno inspiriran samim Truffautovim djetinjstvom i odrastanjem. Protagonist i autorov alter ego, čiji lik tumači Jean-Pierre Leaud, je Antoine Doinel, dječak koji, suočen sa neshvaćenjem vlastite porodice i tiranskim odnosom nastavnika u školi, ima sklonost bježanju iz kuće i bavljenju sitnim kriminalom. Radnja prikazuje kako zbog toga završni u popravnom domu gdje psihijatar nastoji proniknuti razloge njegovog nezadovoljstva.
Truffaut je originalno namjeravao snimiti kratki film, ali ga je odlučio proširiti u cjelovečernji nakon temeljite samo-analize vlastitog života. Truffaut je film posvetio svom preminulom prijatelju i novovalovskom "guruu" Andreu Bazinu, a velikim dijelom se oslanjao i na kultni film Nula iz vladanja Jeana Vigoa. Film je zbog mladog, nonkonformističkog i buntovnog protagonista "pogodio" raspoloženje tamošnje publike, te je doživio veliki komercijalni uspjeh. Mnogo je, međutim, važnija bila reakcija filmskih kritičara, koji su bili duboko impresionirani nekonvencionalnim narativnim tehnikama, ali i isto tako nekonvencionalnim završetkom. Film je premijerno prikazan na Kanskom festivalu, samo godinu dana nakon što je Truffaut kao kritičar, zbog "uvredljivih komentara", tamo bio proglašen za "personu non gratu". Film je imao trijumfalni prijem, te je Truffaut dobio Nagradu za najbolju režiju, postavši tako jedan od predvodnika Novog vala.
Truffaut je nekoliko godina kasnije odlučio nastaviti pratiti život Antoinea Doinela, te se tako 1962. pojavio kao protagonist kratkog filma Antoine et Colette, a 1968. i cjelovečernjeg filma Ukradeni poljupci. Ti su filmovi, zajedno sa Domicile conjugal iz 1970. i L'amour en fuite iz 1979. činili ciklus zvan "Pustolovine Antoinea Doinela".
Bougarber
Bugarbe je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Pau.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 650 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 63 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 165 metara (maksimalnoj 269 m, a minimalnoj 154 m).
Utor na glavi vijka
Vrste utora na glavi vijka
lijevo|40px Plosnati utor se priteže odvijačem s plosnatom glavom. Ova vrsta utora je uobičajena kod vijaka za drvo, ali se danas sve manje primjenjuje zbog korištenja električnih alata i čestog oštećenja plosnatog utora. mini|desno|150px|Razlika izmedu Frearson utora i Phillips utora
lijevo|40px Križni utor se priteže odvijačem s križnom glavom. Bolji je od plosnatog utora, jer u slučaju da se jedan plosnati utor ošteti, ostaje za korištenje drugi plosnati utor.
lijevo|40px Phillips utor se priteže odvijačem s Phillips glavom. Stvorio ga je Henry F. Phillips (1890. –1958.), američki poslodavac koji je imao vlastitu tvrtku za proizvodnju vijaka. Prednost ove konstrukcije je u tome što se odvijač sam centrira kod stavljanja u utor, što omogućuje ravnomjernu raspodjelu sila. Odvijač s Phillips glavom ima različite veličine: 000, 00, 0, 1, 2, 3 i 4.
lijevo|40px Frearson utor je sličan Phillips utoru, a ima tu prednost da jedan odvijač s Frearson glavom odgovara za sve veličine utora.
.bb
.bb je najviši Internet domen državnih kodova (ccTLD) za Barbados. Administriran je od strane Cable & Wireless (Barbados) Limited.
Utor na glavi vijka
Vrste utora na glavi vijka
lijevo|40px Mortorq utor se koristi u automobilskoj i zrakoplovnoj industriji, a konstruiran je da vijak bude što lakši i da može prenijeti što veći moment sile, bez oštećenja utora.
lijevo|40px Kvadratni utor je malo skošen unutra, slično kao i odvijač, tako da je korištenje vrlo jednostavno. Vrlo je popularan u Kanadi, gdje se naziva i Robertson utor.
lijevo|40px Inbus utor ima šesterostrani utor, a priteže se inbus (njem. (In)nensechskantschraube (B)auer (u)nd (S)chaurte) ključem.
lijevo|40px Torx utor se priteže odvijačem s torx glavom. Torx sistem je dobar, jer se sila na maticu ili glavu vijka ne prenosi po nekoliko linija, nego po nekoliko površina. Postoji i poboljšana varijanta torx-plus.
Utor protiv neovlaštenog korištenja
Za ovu vrstu utora na glavi vijka potrebni su specijalni odvijači, tako da se onemogućuje neovlašteno odvijanje vijaka.
lijevo|40px Bristol utor se koristi za vijke koji imaju mekše materijale vijaka. Koristi se na primjer na PlayStation 3.
lijevo|40px lijevo|40px Postoje dvije vrste spojka utora: tip A i tip G. Često se može naći kod GM (General Motors) automobila.
lijevo|40px lijevo|40px lijevo|40px Redni utor se može naći na računalima IBM i sustavu Nintendo.
lijevo|40px Vijak s jednosmjernim utorom se može pritegnuti samo u jednom smjeru i to s običnim odvijačem s plosnatom glavom. Uobičajen je tamo gdje se ne očekuje više skidanje vijka.
lijevo|40px Pentalobe utor je primijenila tvrtka Apple u svojim proizvodima: iPhone 4 i drugi.
lijevo|40px Polydrive utor se uglavnom koristi u automobilskoj industriji, za korištenje velikih momenata sile.
lijevo|40px Utični utor se koristi prvenstveno da se onemogući neovlašteno odvijanje vijaka.
lijevo|40px Torq-set utor se koristi za specijalne primjene u zrakoplovstvu i za svemirske letjelice.
lijevo|40px TP3 utor se koristi za Nintendo Gameboy uređaj i neke druge primjene.
lijevo|40px Trokrilni utor se uglavnom koristi u elektronskoj industriji.
Albion, Oklahoma
Albion je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 106, što je 37 (-25,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
.bb
Takođe dostupan kao:
Eksterni linkovi
Toppdomän
Ney
Naj je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Rajn-Hunsrik. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 377 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7140102.
.bd
Eksterni linkovi
Toppdomän
Ney
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Hunsrik Naj se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Hunsrik. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 380 metara. Površina opštine iznosi 5,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 377 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 67 stanovnika/km².
Donji Vukšići
Donji Vukšići su naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Vrbovskog. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Sjeverno su Matići i Donji Vučkovići, sjeverozapadno su Petrovići, sjeveroistočno su Carevići, Moravice i Žakule, istočno su Gornji Vukšići, južno-jugoistočno su Tići.
La Lobera, Almoloya de Alquisiras
La Lobera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Almoloya de Alquisiras.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 173 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2549 m.
Enramaditas (razvrstavanje)
Enramaditas ima više značenja:
Mitrovići (Podgorica)
Mitrovići je naselje u opštini Podgorica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 288 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 284 stanovnika).
Demografija
U naselju Mitrovići živi 229 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,4 godina (38,4 kod muškaraca i 40,4 kod žena). U naselju ima 83 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,47.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Podgorica
Podgorica (srednjovjekovno Ribnica, od 1946. do 1992. Titograd), glavni i najveći grad Crne Gore; broji oko 250.000 stanovnika (2016). Šire područje Podgorice obuhvata 10,4% teritorije Crne Gore i 27,3% njenog stanovništva.
La Angostura, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
La Angostura je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Podgorica
Grad je izrastao kroz vijekove na pogodanom položaju na ušću reke Ribnice u Moraču u Zetsko-bjelopavlićkoj ravnici. Nalazi se blizu zimskih centrara na sjeveru zemlje i ljetovalištima na Jadranskom moru.
Redtube
Red Tube je besplatna i trenutno jedna od najpoznatijih i najposjećenijih webstranica pornografskog karaktera, na kojoj korisnici dijele video-snimke pornografskog sadržaja. Najveći su mu konkurenti Youporn i Brazzers. Postoji dosta klonova najpopularnijih tube sajtova, od kojih su neki YouJizz, Porno Tube ili Porn Tube.
Al Colle, Lucca
Al Colle je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 204 m.
Podgorica
Podgorica se prije nazivala Ribnica i Titograd. Današnji grad se nalazi blizu ostataka rimskog grada Dokleje. U srednjem vijeku ovde je postojalo naselje koje se zvalo Ribnica, a pod ovim imenom grad se prvi put spominje 1326. Od 1878. godine ušla je u sastav Kneževine Crne Gore. Od 1946. je administrativno sjedište SR Crne Gore, a za vrijeme SFRJ zvala se Titograd.
La Angostura, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2032 m.
Podgorica
Geografski položaj
Podgorica se nalazi u južnom dijelu Crne Gore. Oblast je ispresijecana rijekama, a sam grad se nalazi 15 km sjeverno od Skadarskog jezera na samom kamenu. Rijeke Morača i Ribnica teku kroz grad, dok u blizini protiču Zeta, Cijevna, i Sitnica. Nakon izgradnje tunela Sozina Jadransko more je na svega pola sata vožnje.
Nasuprot većem dijelu Crne Gore, Podgorica leži u ravnici na sjevernom kraju Zetske ravnice. Jedini izuzetak su brda koja nadgledaju grad. Najvažnije brdo je brdo Gorica, koje se uzdiže iznad centra grada. Ostala brda su Malo brdo, Velje brdo, Ljubović i Dajbabe.
Klima
Podgorica je naročito poznata po izuzetno toplim ljetima: temperature preko 40 °C su česte tokom jula i avgusta. Najviša zabilježena temperatura od 45,8 °C izmerena je 16. avgusta 2007. Snijeg je rijedak ali ne i nepoznat u Podgorici.
Istorija
Podgorica je raskrsnica nekoliko istorijski važnih puteva, blizu reka Zete, Morače, Cijevne, Ribnice i Sitnice, u dolini Skadarskog jezera i blizu Jadranskog mora, u plodnoj niziji sa prijatnom klimom. Najstarija ljudska naselja su iz praistorije; najstariji fizički ostaci su iz kasnog kamenog doba. U ilirskom periodu, područje Zetsko-bjelopavlićke nizije su naseljavala ilirska plemena Labeati i Dokleati. Labeati su zauzimali područje od Skadra do današnje Podgorice i sazidali su tvrđavu Medun (Meteon). Po njima su Rimljani zvali Lacus Labeatis današnje Skadarsko jezero. Dokleati su živeli u području reke Zete i zahvaljujući povoljnom geografskom i putnom položaju, ekonomski su se brzo razvijali. Po njima su Rimljani nazvali svoj municipijum Duklju (Doclea), grad oko 3 km severozapadno od današnje Podgorica, a Sloveni su kasnije istim imenom nazvali svoju prvu državu na ovim prostorima.
U rimsko doba na području današnje Podgorice postojala su tri urbana centra: Alata, Birziminium i Doklea. Sa padom Rimskog carstva i dolaskom prvih slovenskih i avarskih plemena, u okolini se dešavaju mnogi krupni događaji. Vremenom su stare tvrđave izgubile svoj značaj i sagrađeni su novi gradovi. Sa naseljavanjem ovog područja, Sloveni su stvorili novu državu, prihvatili hrišćanstvo i feudalni poredak. Slovenska plemena u ovom području su bila u stalnom ratu sa Vizantijom i pokušavala su da osnuju svoju državu. Rezultat ovoga je bilo osnivanje novog naselja koje je dobilo ime Ribnica po reci na kojoj je sagrađeno. Prvi pomen Ribnice je za vreme vladavine srpske dinastije Nemanjića, pošto je rodonačelnik ove dinastije Stefan Nemanja rođen u Ribnici. Značaj Ribnice je bio u njenom značaju kao raskršća u komunikaciji za zapadom.
Naziv Podgorica upotrebljen je prvi put 1326. godine u sudskom dokumentu kotorske arhive. Grad je bio ekonomski jak: trgovačke veze između Dubrovnika i države Nemanjića, dobro razvijene u to vreme, su išle do trga Podgorice kroz Trebinje i Nikšić. Ovo je ubrzalo razvoj grada i povećalo vojni značaj. Tursko osvajanje Podgorice 1474. godine je prekinulo ovaj procvat. U razdoblju turske vlasti, 1858. godine, u gradu je bilo 630 islamskih i 270 kršćanskih kućanstava. Turci su sagradili veliku utvrdu u Pogodici, koja je od od trgovačke postaje postala glavna baza za odbranu i napad na okolna nemirna plemena. Uvrđenje je izdržalo sve napade sve do 1878. kada su ga osvojili Crnogorci. U saglasnosti sa odlukom Berlinskog kongresa, Podgorca je pripala Crnoj Gori, što je označilo kraj četvorovekovne turske vladavine. Grad se brzo razvijao kao trgovačko sjedište. Godine 1902. osnovana je fabrika duvana, prvo značajnije privredno preduzeće, a dvije godine kasnije Zetska štedionioca, koja će ubrzo prerasti u Podgoričku banku. left|120px|thumb| Grb Titograda Prvi svjetski rat je označio kraj brzog razvoja Podgorice, do tada najvećeg grada tek proglašene Kraljevine Crne Gore. Grad je 1916. okupirala Austro-Ugarska i držala ga do 1918. Nakon savezničkog oslobođenja, u gradu je 26. novembra 1918. održana Podgorička skupština na kojoj je donesena odluka o pristupanju Crne Gore Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca. Između dva svjetska rata, broj stanovnika Podgorice se kretao oko 13.000 lica.
Podgorica je pretrpela velika razaranja tokom Drugog svjetskog rata, pošto je bila bombardovana preko 70 puta, što je izazvalo smrt preko 4.100 osoba. Grad su oslobodili partizani 19. decembra 1944.
U socijalističkoj Jugoslaviji, pod imenom Titograd, grad je 13. jula 1946. postao glavni grad SR Crne Gore umjesto Cetinja. Uslijedio je period još bržeg razvoja: stanovništo grada se dramatično uvećalo, grad je bio značajno industrijalizovan, poboljšana je infrastruktura, osnovane su zdravstvene, obrazovne i kulturne ustanove. Grad je postao komercijalni, društveno-ekomonomski i kulturni centar republike. Napredak je još jednom zaustavljen zbog raspada SFRJ tokom 1990ih. Ime Podgorica je vraćeno na referendumu 2. aprila 1992.
Ratovi su zaobišli Crnu Goru, ali je cela država trpela ekonomske posledice. Period stagnacije je trajao tokom 1990ih, a privreda je počala da se oporavlja početkom 21. vijeka. Poslije referenduma o nezavisnosti 2006. Podgorica je postala glavni grad nezavisne Crne Gore. U njoj se nalazi sjedište Vlade i Skupštine.
Administrativna podjela
Cijela opština Podgorica je podijeljena u 57 mjesnih zajednica. Opština Podgorica se sastoji od užeg gradskog jezgra i gradske opštine, Golubovci. Pojam gradskih opština je usvojen Zakonom o glavnom gradu iz 2005. Gradska opština, po sadašnjem zakonu, ima sledeća tela:
Cijela opština Podgorica je podeljena u 57 mjesnih zajednica.
Gradske četvrti Podgorice su:
Naseljena mjesta
Arza, Balabani, Baloči, Barlaj, Begova Glavica, Benkaj, Beri, Berislavci, Bezjovo, Bigor,Bijelo Polje, Bioče, Bistrice, Blizna, Bolesestra, Botun, Brežine, Briđe, Brskut, Budza, Buronji, Ćafa, Ćepetići, Cijevna, Crnci, Crvena Paprat, Cvilin, Delaj, Dinoša, Dolovi, Donje Stravče, Donji Kokoti, Donji Milješ, Draževina, Drešaj, Drume, Dučići, Duga, Đurkovići, Dušići, Duške, Farmaci, Fundina, Goljemadi, Golubovci, Goričani, Gornje Stravče, Gornji Kokoti, Gornji Milješ, Gostilj, Gradac, Grbavci, Grbi Do, Gurec, Helmnica, Kiselica, Klopot, Kopilje, Koći, Kornet, Kosor, Kotrabudan, Krševo, Kruse, Kržanja, Kurilo, Lekići, Liješnje, Liješta, Lijeva Rijeka, Ljajkovići, Lopate, Lovka, Lutovo, Lužnica, Mahala, Mataguži, Medun, Mileti, Mitrovići, Mojanovići, Momče, Mrke, Mužeška, Nabon, Nikmaraš, Omerbožovići, Opasanica, Orahovo, Oraovice, Orasi, Ožezi, Parci, Pelev Brijeg, Petrovići, Pikalj, Podhum, Ponari, Poprat, Prifti, Prisoja, Progonovići, Raći, Radeća, Radovče, Rakića Kuće, Releza, Rijeka Piperska, Rudine, Selište, Seoca, Seoštica, Sjenice, Skorać, Slacko, Spinja, Srpska, Staniselići, Stanjevića Rupa, Stijena, Stjepovo, Stupovi, Sukuruć, Šušunja, Trabojin, Trmanje, Tuzi Ljevorečke, Tuzi, Ubalac, Ubli, Velje Brdo, Veruša, Vidijenje, Vilac, Vladni, Vranj, Vranjina, Vrbica, Vukovci, Vuksanlekići, Zagreda, Zaugao.
Do 1. septembra 2018. godine u sastavu Podgorice nalazile su se i Tuzi, sa statusom gradske opštine. Od tog datuma, Tuzi su samostalna opština kojoj je osim opštinskog jezgrra Tuzi pripalo i 38 naseljenih mjesta.
Demografija
Po popisu iz 2011. godine opština Podgorica sa ukupno 141 naselja broji 56.777 stanovnika. Napomena: ''Nastao iz stare općine Podgorica. U 2018. smanjen za izdvojeni dio područja od kojeg je nastala općina Tuzi u kojoj su sadržani podaci od 1948. do 2011.''
Ongagna, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Podgorica
Demografija
U naselju Podgorica živi 101.027 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 34,3 godina, to jeste 33,3 godina kod muškaraca i 35,3 kod žena. U naselju ima 40.090 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,40. Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Privreda
thumb|right|200px|Građevinski bum u Podgorici Zgrada Centralne banke Crne Gore|thumb|200px Podgorica nije samo administrativni centar Crne Gore već i njen glavni ekonomski pokretač. Najveći deo crnogorske industrije i finansijskih preduzeća se nalazi u Podgorici.
Zbog raspada Jugoslavije Podgorica je ostala bez tržišta, sirovina i sredstava da investira i modernizuje svoju privredu. Ovo je dovelo do pada vrednosti mnogih preduzeća, od kojih su neka zatvorena. Ona koja su preostala su privatizovana i uglavnom su se oporavila.
Početkom 21. veka finansijski i uslužni sektor u Podgorici se brzo razvio. U gradu se nalaze dve crnogorske berzaberze, kao i većina crnogorskih banaka je smeštena u gradu. Privredne aktivnosti u Podgorici su se uglavnom preusmerili sa teške industrije u sektor telekomunikacija, građevinasrtva i bankarstva. Investitori i strane kompanije koji su otvorili svoja predstavništa u Podgorici su značajno doprineli rastu i unošenju raznolikosti u ekonomiju grada. Kao sporedni efekat znatno su porasle cene građevinskog zemljišta.
Saobraćaj
Nekada je uslugu gradskog prevoza pružalo samo Gradsko saobraćajno preduzeće, javno preduzeće u vlasništvu grada. Preduzeće je bankrotiralo početkom 21. veka, posle čega je gradski prevoz pružalo dvoje privatnih prevoznika. Gradski javni prevoz je ponovo uveden, dok privatni prevoznici voze pod imenom Gradski saobraćaj.
Podgorica predstavlja glavnu raskrsnicu svih crnogorskih puteva. Povezana je magistralno sa Bijelim Poljem na sjeveru, pa dalje ka Srbiji, Nikšićem na zapadu dalje ka Bosni i Hercegovini, na jugu sa Barom i Cetinjem i na istoku sa Tuzima dalje prema Albaniji.
U Podgorici se nalazi aerodrom Podgorica, a posjeduje i željeznički saobraćaj.
Na Dan državnosti – 13. jula 2022. – svečano je puštena u saobraćaj prva dionica auto-puta Princeza Ksenija duga 41 km.
Kultura
Malo je spomenika kulture sačuvano, s obzirom na razaranja iz Drugog svetskog rata. Iz turskog perioda sačuvana je Sahat-kula iz 18. vijeka, dve od nekadašnjih šest džamija (Osmanagića i Doganjska), kao i uske ulice oko njih koje sačinjavaju Staru varoš. Nedaleko od Stare varoši nalaze se ostaci Ribnice (Depedöğen), starog turskog grada na rijeci Ribnici.
Podgorica je dom brojnih crnogorskih kulturnih ustanova i događaja. U njoj se nalazi Crnogorsko narodno pozorište i Gradsko pozorište, u čijem sklopu se nalazi Dečje pozorište i pozorište lutaka. Iako nije bogata muzejima i galerijama kao istorijska kraljevska prijestonica Cetinje, postoji nekoliko značajnih muzeja:
Bioskop Kino kultura, osnovan 1949., je zatvoren novembra 2008. zbog stalnih finansijskih gubitaka koje je donosio. On je bio jedini bioskop u gradu tokom pet decenija. Zgrada bivšeg bioskopa će biti pretvorena u Gradsko pozorište Podogorice. Ubrzo po njegovom zatvaranju otvoren je novi bioskop u tržnom centru BIG fashion.
Turizam
Budući da ima izvanredan geografski položaj, da se nalazi u središnjem dijelu Crne Gore, na sredokraći primorskog i planinskog područja, u koridoru moćnih turističkih tokova, da predstavlja glavni demografski, politički, privredni, saobraćajni, kulturno-obrazovni i naučni centar države, da ima izdašne prirodne i antropogene turističke vrijednosti, prostor glavnog grada – Podgorice ima značajno mjesto u sve frekventnijem turističkom prometu šireg područja.
Podgorica ima veliki turistički potencijal i mogućnost da obogati turistički sadžaj Crne Gore, kroz poslovni, tranzitni, izletnički, rekreativno-odmarališni, lovni, sportski i kongresni turizam.
Obrazovanje
Podgorica je središte više univerzitetskih, naučnih i kulturnih ustanova (među kojima su Crnogorska akademija nauka i umjetnosti (CANU) i Univerzitet Crne Gore). U opštini podgorica se nalazi 34 osnovne škole i 10 srednji škola, uključujući jednu gimnaziju.
Arhitektura
Mešavina arhitektonskih stilova odražava nemirnu istoriju grada i države.
Kao deo Otomanskog carstva sve do 1878. Podgorica ima mnoge primjere turske arhitekture. Najstariji dijelovi grada, Stara Varoš i Drač su predstanici ovog stila, sa dvije džamije, sahat-kulom i uskim, krivudavim ulicama.
Kada je grad postao dio Crne Gore, gradsko jezgro se prebacilo na drugu stranu rijeke Ribnice, gde se grad razvijao u više evropskom stilu sa širokom ulicama koje se sijeku pod pravim uglom.