Perzijski_zaljev
Novi vijek
mini|lijevo|225px| Ostaci [[portugalske tvrđave na Hormuzu]] Početak novog vijeka na prostorima Perzijskog zaljeva obilježen je ponovnom uspostavom iranske dominacije pod safavidskom dinastijom, širenjem Osmanskog Carstva u pomorski povezanoj Mezopotamiji, te pojavom kolonijalnih sila što je posljedica velikih pomorskih otkrića odnosno uspostave Puta začina. Ova je ruta spajala Indiju i Malajski arhipelag s Evropom opkoljavajući pritom Afriku, a Perzijski zaljev je zahvaljujući geografskom položaju predstavljao idealno utočište odnosno stanicu za trgovinu s državama Jugozapadne Azije. Prvi Evropljani koji su se pojavili u Perzijskom zaljevu bili su Portugalci − njihova flota iskrcala se 1501. godine na otoku Hormuz, pokorila lokalno kraljevstvo, te tijekom sljedećih sedam godina izgradila veliku utvrdu. Izuzevši glavnu, manje utvrde također su izgrađene i u Bandar-e Abasu, Džulfaru, Katifu, te na otocima Bahreinu i Tarutu. Usprkos prvotnom negodovanju, iranski Safavidi kroz 15. vijek tolerirali su portugalsku prisutnost na obalama s obzirom da im nisu u stanju parirati na moru, niti su Portugalci imali pretenzija prema iranskoj kontinentalnoj unutrašnjosti, a osobito zato što su u Osmanlijama vidjeli zajedničkog neprijatelja. Osmanlije su 1552. i 1581. godine pokušale zaposjesti Hormuz, no ekspedicije završavaju neuspjehom i portugalska pomorska dominacija u Perzijskom zaljevu nastavlja se sve do 1620-ih godina. Osim portugalskih, važne luke iz ovog razdoblja uključuju i iransku Bandar-e Kong pokraj današnje Bandar-e Lenge odnosno osmanlijsku Basru na Šat al-Arabu. mini|lijevo|225px| [[Nizozemska trgovačka stanica u Bandar-e Abasu (1704.)]] mini|desno|175px| Postavljanje [[telegrafa od Musandama do Bušehera (1864.)]] Nakon što je početkom 17. vijeka konsolidirao kontinentalne granice prema Osmanlijama i Uzbecima, iranski vladar Abas Veliki pokreće niz pomorskih operacija protiv portugalskih kolonija u Pezijskom zaljevu. Godine 1602. Portugalci su protjerani iz Bahreina, a 1622. unajmljuje flotu Britanske Istočnoindijske kompanije koja iskrcava iransku vojsku na otok Hormuz. Opsada portugalske utvrde završava uspješno uz minimalne ljudske gubitke među kojima je bio i slavni engleski pomorac W. Baffin. Ovim pohodima okončana je portugalska prisutnost, a sljedeći vijek i pol proteklo je bez političke prisutnosti evropskih sila odnosno u znaku suparništva safavidskog Irana, Osmanlija i arapskog Omana. Međutim, s obzirom da niti jedna od navedenih strana nije raspolagala s većom flotom, promet u Perzijskom zaljevu predvodili su Britanci, Francuzi, Španjolci i Nizozemci kojima su ovisno o političkim uvjetima davane razne trgovačke privilegije. Regionalni sukobi kulminirali su sredinom 18. vijeka kada iranski vladar Nader-šah protjeruje Osmanlije s juga Mezopotamije, a potom u Bušeheru gradi novu vojnu luku odakle pokreće i uspješne pohode protiv Omanaca na južnoj obali zaljeva. Ipak, potpuna iranska kontrola nad zaljevom bila je kratkog vijeka jer slabosti proizišle Naderovim pohodima po Indiji i Omanu odnosno dinastijskim sukobima u samom Iranu tijekom 1750-ih i 1760-ih godina iskorištavaju Britanci koji zaposjedaju mogulsku Indiju, odakle potom vode pohode i na obale Perzijskog zaljeva.