cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Big Knife
The Big Knife je američki crno-bijeli film snimljen 1955. u režiji Roberta Aldricha. Temelji se na istoimenom teatarskom komadu Clifforda Odetsa, koji je pak bio inspiriran autorovim iskustvima u Hollywoodu, i koji je premijerno prikazan 1949. na Broadwayu sa Johnom Garfieldom u glavnoj ulozi. Za filmsku verziju je scenario napisao James Poe, a glavnu ulogu tumači Jack Palance kao Charlie Castle, daroviti glumac koji je ostvario lagodan život snimajući komercijalno uspješne filmove za studio kojim tiranski upravlja direktor Stanley Shriner Hoff (čiji lik tumači Rod Steiger). Radnja prikazuje kako Castleova odluka da ne obnovi ugovor potakne beskrupuloznog Hoffa da glumca počne ucjenjivati pomoću incidenta iz njegove prošlosti. The Big Knife, poznat kao jedan od rijetkih filmova u kome je Palance tumačio protagonista, je također izazvao pažnju kao ostvarenje koje na izuzetno eksplicitan način prikazuje naličje Hollywooda. Prikazan je na venecijanskoj Mostri gdje je Aldrich dobio Srebrni lav za režiju.
Neagra, Broșteni
Neagra je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Broșteni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 512 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 663 m.
Los Lazos, Mezquital
Los Lazos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2711 m.
Ann Donahue
Ann Donahue (1955 - ) je američka televizijska scenaristica, najpoznatija po tome što je zajedno sa Carol Mendelsohn i Anthonyjem Zuikerom stvorila popularnu kriminalističku seriju CSI: Crime Scene Investigation, odnosno franšizu CSI. Također je služila kao glavni producent TV-serije CSI: Miami. Prije rada na CSI se istakla radom na TV-seriji Picket Fences, za koji je dobila nagradu Emmy. Donahue je također sudjelovala u pisanju scenarija za TV-serije China Beach, 21 Jump Street, Murder One, M.Y.O.B., High Incident i Beverly Hills, 90210. Donahue has also written and produced a number of off-Broadway plays.
Donahue se samodeklarirala kao lezbijka.
Effort, Pennsylvania
Efort je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.269.
Cerro Gordo, Cañada Morelos
Cerro Gordo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cañada Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 531 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2382 m.
El Gran Chaparral, Guadalupe
El Gran Chaparral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Guadalupe.
El Altillo, Sinaloa
El Altillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 133 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
Las Bugambilias, Santiago Sochiapan
Las Bugambilias je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Sochiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 131 m.
Veleučilište u Rijeci
Veleučilište u Rijeci je počelo s radom školske godine 1998./1999. Danas je jedno od najvećih hrvatskih veleučilišta s ograncima izvan Primorsko-goranske županije. Ogranci izvan Rijeke se nalaze u Puli, Poreču, Pazinu, Gospiću, Otočcu i Ogulinu. Veleučilište djeluje u više odjela. Unutar Veleučilišta djeluje i Državni studentski zbor, koji se brine o studentskom životu i promociji Veleučilišta.
Odjeli
Poslovni odjel
Poljoprivredni odjel
U sjedištu Veleučilišta u Rijeci
Temaxcalapa, Cañada Morelos
Temaxcalapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cañada Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 527 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2516 m.
Grossglockner
Grossglockner s visinom od 3798 metara nadmorske visine je najviši vrh Austrije i najviši vrha Alpa istočno od Prijevoja Brenner.
Grossglockner leži na granici između Koruške i Istočnog Tirola i najveći je vrh Grupe Glockner. Sam vrh leži na brazdi Glockner, a Pasterze, najveći ledenjak u Austriji, leži u podnožju Grossglocknera.
Karakterističan vrh oblika piramide se zapravo sastoji od dva vrha, Grossglockner i Kleinglockner (3770 metara), koji su razdvojeni formacijom poput sedla koja je poznata kao Glocknerscharte.
Etimologija
Ime Glocknerer prvi je put zabilježeno na karti iz 1561. godine koju je izradio bečki kartograf Wolfgang Lazius. Oznaka Glogger spominje se u opisu tirolskog okruga Kals iz 1583. godine, a odnosi se na čitav greben južno od alpskog glavnog lanca. U 1760-ima Atlas Tyrolensis navodi Glockner Berg, prefiks Gross- ("velik") ne spominje se prije prve ekspedicije 1799. godine. Prema znanstveniku Belsazaru Hacquetu (1735–1815), Glockner je vjerojatno izveden iz njemačkog: Glocke („zvono“), prema karakterističnom obliku planine. To je također možda germanizirana inačica alpsko-slavenske riječi "klek" ("planina"), kako se održava u slovenskom imenu Veliki Klek.
Lokacija
Grossglockner leži na granici između austrijskih država Koruške i Tirola (Istočni Tirol). Vrh je dio grebena Glocknerkamm u skupini Glockner koji se odvaja od glavnog lanca Alpa na Mt. Eiskögele, usmjeren u jugoistočnom smjeru i tvoreći granicu između istočnotirolske općine Kals am Großglockner, oko 8 km na jugozapadu na 1324 m, i koruške Heiligenblut, oko 12 km na sjeveroistoku na 1.291 m. Ova je ujedno i granica granica ujedno i sliv između doline Kals i njezinih bočnih dolina Teischnitz i Ködnitz na tirolskoj strani i doline rijeke Möll s ledenjakom Pasterze na koruškoj strani.
Regija oko planine čini dio posebnog zaštićenog područja Grossglockner-Pasterze u Nacionalnom parku Visoki Tauern od 1986.
Glockner je najviša planina u Alpama istočno od lanca Ortler, udaljenog oko 175 km, a nakon Mont Blanca ima drugu najveću topografsku izolaciju od svih planina u Alpama. Čak je i njegova topografska istaknutost, na 2.424 m, druga po visini nakon Mont Blanca u cijelim Alpama. To ga čini jednim od najneovisnijih vrhova u Alpama. Pogled s vrha Grossglockner pruža jedan od najudaljenijih obzora u istočnim Alpama. Vidokrug se prostire na 220 km ili, uzimajući u obzir atmosferski lom svjetlosti, gotovo 240 km. Njegov pogled na više od 150 000 km2 zemljine površine seže sve do Gornje švapske visoravni na sjeverozapadu, do Regensburga i vrhova Bohemijske šume na sjeveru, do Mt. Ortler na zapadu, do doline rijeke Pad na jugu i do planine Triglav i lanca Totes Gebirge na istoku.
Topografija
Vrh stijena Grossglockner, koja je jako zaleđena, često se uspoređuje s planinama zapadnih Alpa. Zajedno s Kleinglocknerom na jugoistoku čini osebujni dvostruki vrh. U literaturi postoje različita gledišta o tome je li Kleinglockner podvrh ili zasebni glavni vrh. Zbog svoje male topografske istaknutosti i izoliranosti, kao i zbog uskih veza u povijesti penjanja, u povijesnim je publikacijama ubrajan u dio Grossglocknera; međutim, s obzirom na odvojene staze za penjanje, on se u planinarskoj literaturi računa kao neovisan vrh.
Obere Glocknerscharte između dva vrha, na 3.766 m, najviši je prolaz između planina u Austriji, s kojeg se koridor do 55° u nagibu i 600 m nadmorske visine spušta do ledenjaka Glocknerkees, tzv. Pallavicinirinne po austrijskom planinaru Alfredu von Pallaviciniju (1848–1886). Ide prema sjeveroistoku i graniči se sa sjeveroistočnim i sjevernim licem Grossglocknera. Potonja lica omeđena su Sjeverozapadnim grebenom, dijelom glavnog grebena Glocknera, koji prolazi preko Grögerschneida, 3.660 m, i grebenima uzvišenja Glocknerhorn (3.680 m), i Teufelshorn (3.677 m), do Untere Glocknerscharte (3.598 m), koji se povezuje s 3.721 m visokim Glocknerwandom.
Istaknuti greben, Stüdlgrat, nazvan po praškom alpinistu Johannu Stüdlu (1839. - 1925.), proteže se od Grossglocknera na jugozapadu. Zajedno sa svojim produžetkom, Luisengrat, odvaja zapadno lice i ledenjak Teischnitzkees u njegovom podnožju od Južne strane i ledenjaka Ködnitzkees. Koridor poznat kao Pillwaxrinne prolazi Južnom stranom ispod Obere Glocknerscharte; veći dio Južne stene leži istočno od ovog žlijeba ispod Kleinglocknera. Istočna strana Kleinglocknera, Glocknerleitl, zaleđena je do ispod vrha, a nastavljaju je Kleinglocknerkees i Hofmannskees prije nego što dosegnu Pasterze.
Brodogradilište 3. maj
mini|Spomenik na ulazu u 3. Maj, simbol brodogradilišta
3. maj Brodogradilište d. d., dioničko društvo za projektiranje, gradnju i popravak brodova, sa sjedištem u Rijeci. Od 2015. do 2019. bio je član Uljanik Grupe.
Povijest
Priča o ovom brodogradilištu započinje 1892., kada je njemačka brodogradilišna tvrtka Howaldts Werke iz Kiela izgradila manje brodogradilište, na priobalnom dijelu zvanom Rivijera, zapadno od centra Rijeke, gdje je već otprije djelovalo više radionica kalafata za izgradnju i popravak drvenih brodova.
Na tom natječaju Danubius, Schönichen i Hartman pobijeđuju, te sklapaju partnerstvo s ciljem obnove, proširenja i tehničkog osuvremenjivanja dobivenog brodogradilišta. Nakon toga, 1906. godine brodogradilište je osvanulo pod imenom ˝DANUBIUS˝, te su planirani radovi odmah bili započeti.
Povijest nakon 1. svjetskog rata
Nakon nekog vremena, dolazi 1. svjetski rat koji, nažalost, donosi nepovoljne političke i ekonomske promjene. Godine 1924. slijedom Rimskog sporazuma Slobodna Država Rijeka pripada Italiji, a brodogradilište je preimenovano u "Cantieri navali del Quarnero˝.
Iako mu namjena i dalje ostaje gradnja vojnih plovila, brodogradilište je bilo zapostavljeno u okvirima razvojnih planova talijanske države, te zbog nametnute oštre konkurencije favoriziranih talijanskih brodogradilišta, čime ovo riječko brodogradilište zapada u novčane teškoće i stagnaciju. Unatoč tome, proizvodno tehnički standardi ostali su ipak uglavnom održani, pa su poneka od bojnih plovila iz tog razdoblja još uvijek ostala svjetski zapažena.
Povijest nakon 2. svjetskog rata
Godine 1943. dolazi do kapitulacije Italije, i tada je Rijeku okupirala njemačka vojska, a brodogradilište pada pod vojnu upravu. Tada je proizvodnja gotovo zamrla, a o razvoju se ne govori.
Njemačka se vojska 1945. povlači. Neposredno prije odlaska, eksplozivom su uništeni svi vitalni objekti, strojevi i uređaji brodogradilišta. Nekad uzorno brodogradilište, nakon toga pruža tužan prizor zapuštenosti.
Dana 3. maja Rijeka je oslobođena. Nakon oslobođenja, brodogradilištu je bila potrebna naporna i temeljita obnova. Radilo se danonoćno dobrovoljnim radom, a u pomoć su došli i žkverani iz Monfaconea..
Brodogradilište je 1948. uz daljnju obnovu, konačno osposobljeno za izgradnju manjih plovnih objekata uz nastavak obnove.
U spomen na oslobođenje Rijeke, 3. maja 1948., tri godine poslije nakon oslobođenja, ime ovog brodogradilišta iz ˝Kvarnersko brodogradilište˝ se mijenja u današnji Brodogradilište 3. maj˝.
Proizvodna orijentacija, tada se okree gradnji trgovačkih brodova. Početkom 50-ih godina izlaze prvi prekooceanski brodovi, izgrađeni za potrebe domaćih brodara. Usvajanjem novih tehnologija proizvodnja se povećava, a kakvoća izrade je sve bolja.
Godine 1956. Brodogradilište 3. maj zaključuje svoj prvi izvozni ugovor, a 1961. započinje proizvodnja brodskih pogonskih dizel strojeva pod licencnim sporazumom s renomiranim švicarskim proizvođačem GEBR. SULZER, Wintherthur. Od tada brodogradilište u svoje brodove ugrađuje pogonske strojeve vlastite proizvodnje.
Tijekom 60-ih i 70-ih godina 3. maj obogaćuje svoju ponudu novim tipovima brodova odgovarajući na nove zahtjeve tržišta. To ne ostaje bez odjeka pa inozemnih narudžbi pristiže sve veći broj. mini|Grafit u Rijeci sa simbolom 3. Maja U suverenoj, samostalnoj i nezavisnoj Republici Hrvatskoj, brodogradnja biva potpuno zapuštena i temeljito uništavana, pa je sa 7.500 zaposlenih i 7-11 isporuka godišnje 3. maj spao na 1.300-700 radnika i par brodova godišnje.
Frasin, Broșteni
Frasin je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Broșteni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 427 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 601 m.
La Bocatoma, Sinaloa
La Bocatoma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 133 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 65 m.
La Cañada, Coyuca de Catalán
La Cañada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Coyuca de Catalán.
Dragomir, Berzunți
Dragomir je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Berzunți.
La Mina, Hidalgo
La Mina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 136 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2421 m.
Paramaribo (distrikt)
Paramaribo je jedan od 10 distrikta na koji je Surinam od 1985. administrativno podjeljen, i ujedno glavni grad Surinama.
Karakteristike
Paramaribo se nalazi na sjeveru zemlje, na desnoj obali Rijeke Surinam. Sa istoka graniči sa Distriktom Commewijne, sa zapada sa Distriktom Saramacca i sa jugozapada sa Distriktom Wanica.
Paramaribo je površinom od 182 km² najmanji, a brojem od 234,000 stanovnika, po po popisu iz 2012. - najveći distrikt u zemlji, jer u njemu živi oko polovice stanovnika.
Tecomaxóchitl Primero, Chicontepec
Tecomaxóchitl Primero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chicontepec.
Paramaribo (distrikt)
Karakteristike
U njemu žive razne etničke grupe a najzastupljeniji su Kreoli.
Tecomaxóchitl Primero, Chicontepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 184 m.
Paramaribo (distrikt)
Karakteristike
Distrikt je ime dobio po potoku Sommelsdijkse, kog su autohtoni Arawaci zvali Paramoro Rhebo (Rhebo znači potok, rijeka), a on je ime dobio po poglavici koji tu živio, koji se zvao Para Moro.
Pinos Rodeados, Mezquital
Pinos Rodeados je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Paramaribo (distrikt)
Administrativna podjela
right|300px|thumb| Općine u Distriktu Paramaribo Paramaribo je podjeljen na deset općina (nizozemski: resort);
Osteriazza, Parma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 158 m.
Tecomaxóchitl Primero, Chicontepec
Vidite još
Administrativna po
Pinos Rodeados, Mezquital
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1988 m.
Valle de Sula
Valle de Sula (šp. Dolina Sula) je velika aluvijalna dolina na zapadu Hondurasa.
Kisāfah, Sa'dah
Kisāfah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2492 m.
Anexo las Nubes, Rayón
Anexo las Nubes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Rayón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 168 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1693 m.
Barretosa, Los Herreras
Barretosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Los Herreras.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 163 m.
San Mateo la Curva, Tepetitlán
San Mateo la Curva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tepetitlán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 335 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2036 m.
Lázaro Cárdenas, Cañada Morelos
Lázaro Cárdenas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Cañada Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 397 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2475 m.
Ulúa
Ulúa (španjolski: Río Ulúa) je rijeka na zapadu Honduras, duga 300 km, koja uvire u Karipsko more.
La Mesilla, San Cristobal De Casas
La Mesilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Cristobal De Casas.
Ulúa
Karakteristike
Ulúa izvire u Departmanu Intibucá, od tamo teče prema sjeveroistoku, uz velike meandre preko doline Valle de Sula do ušća u Honduraški zaljev.
Sliv rijeke proteže se preko departmana Intibucá, Santa Bárbara, Cortés, Yoro i Atlántida.
La Mesilla, San Cristobal De Casas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2364 m.
Babonoyaba, Satevó
Babonoyaba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Satevó.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 175 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1429 m.
Honduraški zaljev
Honduraški zaljev (španjolski: Golfo de Honduras) je veliki zaljev u Karipskom moru koji se proteže duž karipskih obala Hondurasa, Gvatemale i Belizea. U smjeru sjever-jug, zaljev se proteže od grada Dangrige u Belizeu do La Ceibe u Hondurasu, dužinom od oko 200 km.
Zbog kompleksne dinamike obalnih i otvorenih voda, pomiješanih s oceanskim strujama, Honduraški zaljev predstavlja praktički jedinstveni ekosistem koji obiluje estuarijima, barijernim otocima, lagunama, šumama mangrova, morskim dnom prekrivenim morskom travom, otočićima (keys) i koraljnim grebenima. Koraljni greben Belizea, koji čini dio gotovo 900 km dugog Mezoameričkog koraljnog grebena, proteže se unutarnjom stranom Honduraškog zaljeva, a tu se nalaze još i skupina otočića (keys) znana kao Pelican Cays.
Historijski, Honduraški zaljev je poznat kao lokacija na kojoj je slavni gusar Crnobradi, tokom zime 1717/1718. napadao i pljačkao brodove koji su putovali iz i u Meksiko preko zaljeva. U travnju 1718. kod atola Turneffe, Crnobradi je napao brodicu Adventure i prisilio njezina kapetana, Davida Herriota, da mu se pridruži. Nakon toga, Crnobradi je drugog gusara, Israela Handsa, imenovao kapetanom Adventurea i krenuo prema Sjevernoj Karolini.
Sranantongo
Sranantongo ili Sranan Tongo (ISO 639-3 ) je kreolski jezik koji govori većina stanovnika Surinama, maternji jezik oko 100,000 surinamskih potomaka robova dovedenih iz Afrike za kolonijalizma.
On je i lingua franca između različitih surinamskih etničkih grupa. Danas ima dosta govornika Sranantonga i u Nizozemskoj.
Karakteristike
Sranan je sličan aukanskom i saramaccanskom. Kao i sve Kreolske jezike i njega karakterizira jednostavna morfologija i relativno skromni vokabular. Iako se točno nezna koliko riječi ima taj jezik, zna se da se radi o nekoliko hiljada a ne o stotinama hiljada koliko imaju veliki svjetski jezici. Kako nema fleksije ni deklinacije, to ga čini relativno lakim za učenje.
Petras Raslanas
Petras Raslanas (Пётр Раслан) (rođen 25.3. 1914.) je bio litvanski komunistički političar tijekom drugog svjetskog rata.
1931. pridružio se Komsomolu a 1938. komunističkoj partiji Litvanije. Iste godine su ga litvanske vlasti uhapsile i osudile na pet godina zatvora zbog revolucionarne aktivnosti. Nakon sovjetske aneksije baltičkih država 1940., postao je voditelj NKVD-ova odjela u Telšiaiju, te je tvrdio da je odgovoran za Masakr u Rajniaju. Nakon rata, držao je visoku funkciju službenika u sovjetskom Ministarstvu.
Ulične svjetiljke (časopis)
Ulične svjetiljke prvi je hrvatski časopis o beskućništvu i srodnim društvenim temama. Časopis izdaje Franjevački svjetovni red – Mjesno bratstvo Trsat (Rijeka), koje ima i prihvatilište za beskućnike „Ruže sv. Franje” u Rijeci.
Povijest
U rujnu 2008. Franjevački svjetovni red Mjesno bratstvo Trsat iz Rijeke, provoditelj riječkog prihvatilišta za beskućnike „Ruže Sv.Franje”, pokrenuo je prvi hrvatski ulični časopis o beskućništvu i srodnim društvenim temama „Ulične svjetiljke”, kao jedan u nizu programa s ciljem resocijalizacije ove populacije socijalno isključivih ljudi.
Prvi je broj izašao 2008. godine. Izlazi više puta godišnje. Časopis prodaju beskućnici na ulicama gradova. Prvo se započelo u Rijeci, a proširilo se na Zagreb i Vinkovce, Varaždin, Osijek, a s vremenom će se prodavati i u drugim hrvatskim gradovima. Cijena primjerka „Uličnih svjetiljki” je 8 kuna (2013.), pola cijene časopisa ide prodavaču beskućniku, a pola za troškove izdavanja sljedećeg broja časopisa, čime se časopis samofinancira.
Ovaj se projekt, nazočan u mnogim zemljama svijeta, dosad pokazao više nego opravdanim jer su se dosadašnji tiskani brojevi prodali na ulicama hrvatskih gradova, iz ruke beskućnika, korisnika nužnog smještaja i radno nesposobnih ljudi.
Cilj je dvostruk – prvo, da se na taj način pruži prilika beskućnicima da prodajom časopisa zarade dovoljno novaca da iznajme sobu ili manji stan, ali i da malo po malo skidaju stigmu sa sebe kao oni koji su opasni po društvo. Stoga, ovaj je časopis nazvan „Ulične svjetiljke” da javnosti pokaže kako su beskućnici nepravedno stavljeni u kutak društva, u tamu gdje ih nitko ne želi vidjeti, kao da ne vrijede kao ljudi, a zapravo itekako imaju što pružiti, bilo duhovno bilo svojim talentima, što se kroz njihove životne priče, pjesme, crteže i drugo, nastoji pokazati u svakom broju časopisa. Drugo, prodajom časopisa na taj neposredan način, iz ruku beskućnika, želi se javnost senzibilizirati o temama siromaštva i socijalne isključivosti, o čemu u drugim medijima gotovo da i nemaju prilike vidjeti i pročitati.
Časopis „Ulične svjetiljke” član je Međunarodnog udruženja uličnih novina (INSP), koje obuhvaća brojne zemlje svijeta. Kroz INSP želi se svijetu pokazati situaciju u Hrvatskoj po pitanju beskućništva i siromaštva.
Nagrade i priznanja
Časopisu Ulične svjetiljke 10. prosinca 2013. Hrvatski helsinški odbor za ljudska prava dodijelio je nagradu Joško Kulušić za doprinos u zaštiti i promicanju ljudskih prava na području medijskog djelovanja.
Atletska dvorana Kantrida
mini|270px|Pogled na Atletsku dvoranu preko pomoćnog igrališta na Kantridi Atletska dvorana Kantrida, koja se nalazi u nalazi u naselju Kantrida iznad atletskog i nogometnog stadiona u Rijeci, otvorena je 3. maja 2010. godine. U prvom je redu namijenjena treningu atletskih ekipa i organizaciji dvoranskih sportskih natjecanja u atletici, a sastoji se od atletske dvorane i upravne zgrade/atletskog kluba, koje su povezane mostom. Arhitekti dvorane su Vladi Bralić i Borko Zugan, a njihovi suradnici Marin Franolić, Silvija Lah Lukšić, Drago Bilić, Ivica Šaban, Eduard Vivoda i dr. Dvoranu koriste Atletski klub Kvarner Autotrans, Riječki alpinistički klub, Ri Rock Climbing, Sportsko društvo Čopalj i Gorska služba spašavanja Rijeka.
Povijest
Radovi na gradnji Atletske dvorane Kantrida, na mjestu zgrade atletskog kluba, započeli su 22. decembra 2008. godine. Nakon izvođenja pripremnih radova, 26. I. 2009. godine svečanim je polaganjem kamena temeljca označen početak izgradnje novog riječkog sportskog objekta. Kamen temeljac položili su gradonačelnik Rijeke Vojko Obersnel i članovi Atletskog kluba Kvarner Autotrans Dragana Marušić i Toni Jonjić, a svečanost je održana uoči prvog Međunarodnog skakačkog mitinga u Rijeci, na kojem je nastupila i svjetski priznata atletičarka Blanka Vlašić. Izgradnja sportske dvorane, bez pratećih sadržaja, stajala je nešto više od 30 milijuna kuna, dok je cjelokupna investicija na izgradnji dvorane, rekonstrukciji atletskog kluba i prelaganju javnog stubišta i drugog iznosila je 38.430.114,69 kuna.
Polivalentna sportska dvorana
Prvenstveno je namijenjena pripremi/treningu atletskih ekipa i organizaciji dvoranskih sportskih natjecanja u atletici, ali i odvijanju ostalih sportskih i rekreativnih aktivnosti poput rukometa, košarke, tenisa, malog nogometa, aerobika, plesa i dr. Na glavnom parteru dvorane obloženom elastičnom tartan atletskom oblogom nalaze se površine za trkačke, skakačke i bacačke atletske discipline. Na parteru je smješteno osam trkačkih staza duljine 60 metara, uređene su površine za discipline troskoka i skoka u dalj i skoka u vis te površine za vježbanje discipline skoka s motkom i bacačkih disciplina. Uz prostor za odvijanje treninga i natjecanja, na sjevernoj strani dvorane, nalazi se galerija s teleskopskim tribinama kapaciteta 330 mjesta i dodatnih 80 stajaćih mjesta.
Umjetna sportska penjačka stijena
Sa 17 pravaca visine 12 metara visine 12 metara, što je čini najvećom umjetnom stijenom u zatvorenim prostorima u Hrvatskoj.
Prateći sadržaji:
Svlačionice, dvorana za sastanke, caffe bar, fitness dvorana.
Atletska dvorana Kantrida prilagođena je pristupu osobama smanjene pokretljivosti.
Zanimljivosti
Odabirom oblutaka i keramike kao završnog krovnog pokrova nastojao se postići vizualni efekt mreškanja i svjetlucanje morske površine u otvorenoj vizuri koja se preko krova građevine otvara s glavne ceste, koja prolazi iznad objekta, prema Preluci i Opatiji.
Ispred zapadnog pročelja novouređene Atletske dvorane Kantrida 2011. g. postavljena je skulptura "More" akademskog kipara Ljube de Karine. Skulpturu je Gradu Rijeci poklonila Goranska kiparska radionica Lokve.
Natjecanja
Najveće natjecanje do sada održano u Atletskoj dvorani Kantrida je Prvenstvo Hrvatske u atletici u dvorani za seniore/seniorke, održano 2011. godine. Ovo se najjače dvoransko prvenstvo u atletici u Hrvatskoj po prvi puta održalo izvan Zagreba.
Surinam (rijeka)
Surinam (sranantongo: Sranan-liba je rijeka na sjeveru Surinama duga 480 km.
Hidrologija
Rijeka izvire na terenu Distrikta Sipaliwini u brdima na granici masiva Wilhelminagebergte i Eilerts de Haangebergte. Od tamo teče prema sjeveroistoku prema Paramaribu.
Rijeka se u svom gornjem toku zove Gran Ria (Velika rijeka), tek kad se spoji sa Malom rijekom (Pikin Rio), kod sela Djoemoe, počinje se nazivati Surinam. U tom dijelu ima brzake; Sentiadam, Awaradam, Ferulasi. thumb|left|260px| [[Brzaci na rijeci]] Rijeka je kod sela Afobaka (Distrikt Brokopondo) pregrađena branom kako bi se stvorilo akumulacijsko jezero Brokopondo, koje je danas najveće jezero u Surinamu.
Nizvodno od Afobake, rijeka teče preko gusto naseljenu kultiviranu aluvijalnu ravnicu, protičući pored gradova Brokopondo, Paramaribo i Nieuw Amsterdam, gdje prima svoju jedinu veću pritoku Commewijne i zajedno sa njom formira estuarij i utiče u Atlanski ocean.
Porječje rijeke prostire se po površini od 16,500 km² po Surinamskim distriktima; Sipaliwini, Brokopondo, Para, Commewijne, Wanica i Paramaribo. Prosječni godišnji protok na ušću je 426 m³/s, a maksimalni 4,000 m³/s.
Sunrise, Florida
Sanrajz je grad u SAD, u saveznoj državi Florida (okrug Bravard). Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 84.439 stanovnika. Izvorno ime grada je bilo Sanset („Zalazak sunca“; ) ali je promenjeno u Sanrajz („izlazak sunca“) da bi se animirala turistička organizacija u gradu.
U gradu je sedište hokejaške ekipe Florida pantersi koja se takmiči u NHL ligi.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 84.439 stanovnika, što je 1.340 (1,6%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cascine Mottaiola, Novara
Cascine Mottaiola je naselje u Italiji u provinciji Novara, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 238 m.
Lungeni, Broșteni
Lungeni je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Broșteni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 280 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 609 m.
San Miguel, Chicontepec
San Miguel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chicontepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 80 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 507 m.
Vidite još
Administrativna po
Meerzorg
Meerzorg je grad i općina od 12,405 stanovnika na sjeveroistoku Surinama u Distriktu Commewijne u kom je najveći grad.
Geografske karakteristike
Meerzorg leži na desnoj obali rijeke Surinam, preko puta Paramariba, do kog ima 2 km mostom Jules Wijdenbosch.
Historija
Meerzorg je dobio ime po plantaži Nieuw Meerzorg, koju je početkom 18. vijeka, osnovao Gerrit Jacobs. Na plantaži je ispočetka radilo puno robova, a nakon zabrane ropstva, najamni radnici sa Otoka Jave i Hindusi sa Indijskog potkontinenta.
Broj stanovnika Meerzorga se povećavao na 4,000 - 1948., veze sa Paramaribom su poboljšane uvođenjem većih trajekata od 60 do 70-ih, ali to nije bilo dovoljno za sve veći promet, pa je 1974. odlučeno da se izgradi most, koji je pušten u promet tek 2000.
Piedra Parada, Hidalgo
Piedra Parada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 136 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2623 m.
Buda, Berzunți
Buda je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Berzunți.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 512 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 446 m.
Santa María Daxtho, Tepetitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 385 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2051 m.
Astronomski centar Rijeka
Astronomski centar Rijeka edukativno-znanstvena ustanova Akademsko astronomskog društva Rijeka, koja se nalazi na istoimenom brdu na Vežici. Vlasnik objekta je Grad Rijeka.
Opis i povijest
Zahvaljujući novoizgrađenom planetariju, jedinstvenom u Hrvatskoj, Riječani mogu, ležeći u naslonjačima promatrati nebo iznad glave i pritom otkrivati tajne astronomije i svijeta koji nas okružuje u beskonačnim svemirskim prostranstvima. Ova turistička atrakcija dio je Astronomskog centra smještenog u nekadašnjoj vojnoj utvrdi na brdu Vežica, za posjetioce svih uzrasta.
Zgrada u kojoj se nalazi Astronomski centar Rijeka smještena je na grebenu brda i gradskog parka Vežica, s kojeg se pružaju vidici prema Riječkom zaljevu i brdovitom zaleđu. Izgrađena je 1941. godine kao vojna utvrda s četiri istaknute kule. U sjeverozapadnoj kuli 2001. g. ugrađen je teleskop zaštićen pokretnom astronomskom kupolom i formirana prva riječka zvjezdarnica.
U rekonstrukciju i izgradnju Astronomskog centra Rijeka uloženo je 1,5 miliona eura, pa se ova investicija izdvaja kao najveća kapitalna investicija tehničke kulture u Hrvatskoj.
Zgrada je 2009. godine temeljito rekonstruirana po projektu riječkog arhitekta Vladija Bralića i suradnika, arhitekta Borka Zugana i arhitektice Vedrane Ljubić.
Prošireni Astronomski centar Rijeka ima edukativno, znanstveno i turističko značenje za područje grada Rijeke, ali i znatno šire. Novi planetarij s kupolom dijametra 8 metara, kapacitetom dvorane od 52 sjedeća mjesta i sofisticiranom opremom za simuliranje izgleda svemira, jedinstven je i u široj regiji.
Koncept novog Astronomskog centra temelji se na funkcionalnom povezivanju sadržaja planetarija s ostalim prostorima centra i zvjezdarnicom. Na taj način posjetiocima i korisnicima centra moguće je gotovo istovremeno doživjeti - vidjeti simuliranu, ali i stvarnu sliku svemira koji nas okružuje.
U okviru objekta postoji i ugostiteljski prostor s terasom i vidikovcem s kojeg se vidi Riječki zaljev i brdovito zaleđe. Prostori centra koriste se i kao svojevrsni svečani prostori namijenjeni otvaranju povremenih izložbi, znanstvenih skupova, seminara i sl.
Tehničke osobine
Površina građevine obuhvaća 500,00 m² unutarnjeg i  325,00 m² vanjskog prostora.
Risinium
Stari grad Risan (grčki jezik - Ῥίζων; latinski jezik - Risinium) je bilo ilirsko i rimsko naselje u današnjem Risnu, Crna Gora, u sjeverozapadnom uglu Bokokotorskog zaliva. Bio je važan politički centar na regionalnom nivou i bogato ekonomsko središte koje je održavalo žive trgovinske odnose sa čitavim Mediteranom.
Zell am See
Zell am See je grad na zapadu Austrije od 9,639 stanovnika.
Risinium
Istorija ovog područja počinje u doba neolita što potvrđuju nalazi iz ljudskih naselja u pećinama. U samom Risnu najstarije naselje podignuto je u kasnom bronzanom dobu kao utvrđena gradina iznad Risna.
Zell am See
Zell am See je i administrativni centar Okruga Zell am See, i izuzetno popularna turistička destinacija.
Geografske karakteristike
Zell am See leži u Salzburgu u istoimenoj kotlini Kitzbühelskih Alpi koja povezuje Saalfelden na sjeveru sa rijekom Salzach na jugu.
Risinium
Polibije, grčki istoričar iz drugog vijeka p.n.e, opisao je Rizonas kao „dobro utvrđeni grad (polismation), koji se nalazi na određenoj udaljenosti od mora, odmah pored rijeke Rizon. On navodi da je Risan bio i posljednje utočište ilirske kraljice Teute, koja se ovdje sklonila nakon Prvog ilirskog rata protiv Rimljana.
Zell am See
Geografske karakteristike
Zell am See je udaljen 100 km istočno od Innsbrucka i oko 30 km sjeverno od planine Grossglockner.
Historijski centar grada - Altstadt, smjestio se na zapadnoj obali Zellerskog jezera.
Risinium
Artur Evans bio je prvi koji je istraživao staro naselje nakon saznanja o postojanju odbranbenog (kiklopskog) zida. On je ovdje pronašao nekoliko novčića i otvorio priču o nepoznatom ilirskom vladaru Baleju i njegovom kovanom novcu, koja još uvijek pobuđuje pažnju istraživaća.
Zell am See
Historija
Negdje oko 740. po nalogu salzburgškog biskupa Johannesa I. u taj kraj su se doselili redovnici i osnovali naselje, koje je nominalno pripadalo Bavarskom vojvodstvu. To naselje je prvi put dokumentirano 743. pod imenom Cella in Bisonzio. Cella na latinskom znači ćelija (misli se samostansku), iz nje je kasnije preko czel - cell došlo do njemačkog imena zell.
Risinium
Fortifikacija
Arheolozi su potvrdili postojanje monumentalnih fortiﬁkacija oko čitavog područja Donjeg grada. Zidovi okružuju površinu od oko 7 ha. i građeni su od obrađenih blokova dimenzija 1.20 × 1.40 × 0.60 m. Širina zidova konstruisanih u emplekton tehnici bila je 2,60 m. Kula na južnoj strani ulaza izgrađena je na pravougaonom planu sa kapijom širine 5,75 m.
Zell am See
Historija
Tokom srednjeg vijeka stanovnici su se bavili trgovinom kao posrednici mjenjajući sol za robu iz Mediterana koju su donosili trgovci iz Venecije. Zell se tako razvio u tom poslu da je 1357. dobio status trgovišta.
Kasnije je obnovljeno rudarstvo pa je tako 1611. iskopano 400 tona bakra iako je to već bilo bitno manje, jer su se nalazišta iscrpila.
U vrijeme velike seljačke bune po njemačkim krajevima 1526., taj kraj je bio poprište velikih bitaka protiv jedinica Švapske lige. Pa iako sami stanovnici Zella nisu sudjelovali u buni, nakon dobrih 200 godina, brojni protestanti su protjerani iz Pinzgaua po nalogu princa-nadbiskupa grofa Leopolda Antona von Firmiana.
Risinium
Fortifikacija
Na padini prema brdu sa gradinom otkriven je put koji cik-cak linijom vodi od sjevernih kapija do vrha brda. Put je djelomično usječen u stijeni, a dijelom korištene prirodne terase. Sa obe strane puta, gotovo u pravoj liniji teku dva paralelna zida od lomljenog kamena koji povezuju fortiﬁfikaciju Donjeg grada sa fortifikacijama na akropoli. Stariji zid na brdu podignut je, na prelazu V/IV stoljeća p.n.e, od kamenih blokova nepravilnog oblika i manjeg kamenja na uglovima. Dimenzije zida su 80/100 × 60/70 × 60/70 m. Leži na pravougaonom hrbatu.
Zell am See
Historija
Na razvoj mjesta jako je utjecalo otvaranje željezničke pruge Salzburg - Tirol (Giselabahn) 30. jula 1875., jer je odtad Zell am See postao poznato ljetovalište. Agilni gradonačelnik je puno doprinio popularizaciji mjesta, ali je istovremeno gradio i planinarske staze, i pomagao da se otvaraju hoteli i pansioni za goste.
Risinium
Rezidencija
Elementi monumentalne arhitekture, uključujući dobro obrađene i tesane zidane površine, otkriveni su ispod sloja debljine nešto više od jednog metra. Zidovi su pripadali dvjema građevinama duž ulice široke 2,20 m. Dimenzije jedne građevine su impresivne, iako još nije u potpunosti otkopana. Duža stranica je 12 m, a kraća 5 m. Zgrada sa druge strane puta građena je s manje pažnje, ali je i dalje impresivnog izgleda u poređenju sa drugim privatnim objektima otkrivenim u Risnu. U njoj je jedna od prostorija bila skladišni prostor i žitnica, sa amforama kao i drugim artefaktima koji uređaju domaći kompleks.
Zell am See
Znamenitosti
Najveća znamenitost grada je crkva sv.Hipolita koja svoje korijene ima iz vremena Celle in Bisonzio U sakristiji se nalaze skulpture koje datiraju iz rimskih vremena. Njen današnji izgled je barokiziran jer je 1770. teško opožarena, tako da je njen najstariji dio kameni romanički zvonik.
Privreda
Zell am See je popularna turistička destinacija i skijalište Zell am See-Kaprun sa preko 138 km staza i glečerom, pa se može skijati čitavu godinu.
Risinium
Rezidencija
Na reprezentativnoj zgradi postojala su dva ulaza, oba sa pragovima napravljenim od velikog bloka od pravilno profilisanog krečnjaka. Podni blokovi dodatno su profilisani kako bi se naglasila visina konstrukcije, čime je demonstrirana dodatna pažnja uložena u estetsku stranu objekta. Pronađeni su i veliki željezni čepovi sa glavama punjenim olovom, i u dobrom stanju, možda su ukrašavali vrata, kao i bronzana kucala.
Drugom istraženom stranom javne zgrade išla je još jedna ulica, koja je pravila manji trg u presjeku sa prvom ulicom. Ispred raskrsnice je bila još jedna zgrada dimenzija 6,25 m sa najmanje 3,40 m. Dobro postavljeni kameni blokovi formirali su zidove. Arheološki podaci ukazuju da je građevina bila banket sala. Ispunjavanje opisanih građevina dalo je obilje helenističke keramike, amfora, domaćeg kuhinjskog pribora i fino ukrašenog kućnog oltara.
Balejev novac
U sezoni 2010. godine, u jednoj od soba dimenzija 4,8×3,0 m, u velikoj kući grčkog tipa, pronađena je ostava kovanog novca kralja Baleja. U literaturi se do sada smatralo da je ovaj novac nastao nakon propasti Ardijejskog kraljevstva. Arheološki konteksti i stratigrafija arheološkog lokaliteta ukazuju na raniji period. Radiokarbonsko datiranje dalo je apsolutni datum u rasponu od 270. do 210. god. p.n.e.
Tri ovde predstavljena elementa: fortifikacije, kompleks palate i jedinstveni nalazi o novčića, su važni argumenti u prilog tome da je Risan bio glavni grad sredinom trećeg vijeka p.n.e. Uzimajući u obzir podatke iz antičkih pisanih izvora, možemo pretpostaviti da je Rizon tu poziciju držao barem do kraja Prvog ilirskog rata. Teutin nasljednik, Demetrije Hvarski, nije vladao iz Risna, koji je uništen ratom i očigledno je obnovljen početkom drugog vijeka p.n.e.
Rimski period
Godine 1930. godine D. Vuksan iskopao je antičko naselje na obali mora, u centru Risna, 500 m. od ilirskog nalazišta. Arhitektonski kompleks sastavljen je od pet velikih prostorija, od kojih su četiri imale podove od mozaika. Radovi nisu završeni, ali su trotoari zaštićeni, a rovovi zatrpani zemljom. Mozaici su konzervirani 1957–1959. Arheološki radovi 1961– 1963 pokazali su da je kompleks bio rimska vila (Hipnosova vila) iz II stoljeća, u vrijeme Flavijevaca. Vila je bila površine od oko 1000 m2. od kojih je 790 bilo sa mozaicima, među kojima je najvrijedniji onaj boga sna – Hipnosa. Svi mozaički podovi ukrašeni su raznim geometrijskim i floralnim motivima.
Rimski ostaci u Risnu nisu ograničeni samo na ruševine Hipnosove vile. Koncentracije rimskih grobova otkrivene su 1980-ih godina na maloplaninskom grebenu Gorice (Garica), prosijecajući sa sjevera na jug kotlinu u kojoj leži Risan. Registrovano je mnoštvo staklenih i keramičkih urni.
U podnožju ovog brda V. Kovačević je 1986. godine otkrla grobnicu iz II–III vijeka nove ere, opremljenu lampama i keramikom. Predpostavlja se da je to bila nekropola koja je funkcionisala od 1. do 4. vijeka.
La Joya, Satevó
La Joya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Satevó.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 263 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1487 m.
Carol Mendelsohn
Carol Menedlsohn (Chicago, 1955 - ) je američka televizijska scenaristica, najpoznatija po tome što je zajedno sa Anthonyjem Zuikerom i Ann Donahue stvorila popularnu kriminalističku seriju CSI: Crime Scene Investigation.
Prije nego što je započela televizijsku karijeru, Mendelsohn je radila kao advokat u washingtonskoj podružnici losanđeleske advokatske firme Wyman, Bautzer, Rothman, & Kuchel. Nezadovoljna svojom karijerom, upisala se na tečaj Američkog filmskog instituta. Nakon toga je surađivala sa televizijskim producentom Stephenom J. Canellom te pisala scenarije za TV-serije Hardcastle and McCormick, Stingray i Wiseguy. Osim na CSI: Crime Investigation, radila je i na druge dvije serije iz franšize - CSI: Miami i CSI: NY.
Departman Cortés
Departman Cortés (španjolski: Departamento de Cortés) je jedan od 18 Departmana Hondurasa koji se nalazi na sjeverozapadu zemlje. U njemu živi 1,718,881 stanovnika (2018.) na površini od 3,923 km² (što iznosi 438.2 stan/km²), po tom kriteriju je najgušće naseljeni kraj u Hondurasu.
Geografske karakteristike
Sa sjevera graniči sa Karipskim morem, sa juga sa Departmanom Comayagua, sa istoka sa departmanima Atlántida i Yoro i sa zapada sa Departmanom Santa Bárbara i Republikom Gvatemalom.
Administrativni centar departmana je San Pedro Sula, drugi po veličini i važnosti grad u zemlji, kog zovu industrijska prijestolnica Hondurasa, jer njemu djeluje najveći broj industrijskih poduzeća u zemlji.
Pored njega veći urbani centri su; Choloma, Puerto Cortés, Villanueva, Santa Cruz de Yojoa, La Lima, San Manuel, Omoa, San Antonio de Cortes, Potrerillos, Pimienta i San Francisco de Yojoa. Cortes ima 12 općina, 291 sela i 1.513 zaseoka
Historija
Departman Cortés osnovan je 4. jula 1893. u vrijeme sedme političke podjele Hondurasa, za mandata generala Dominga Vásqueza. Prije tog Cortés je bio dio Departmana Santa Bárbara.
Ime je dobio po španjolskom konkvistadoru Hernánu Cortésu, koji je zauzeo taj kraj 1525.
Privreda
Ekonomija Cortesa bazira se na poljoprivredi, stočarstvu, trgovini i industriji. Njegova privreda ponajviše zavisi o doprinosu njegova dva najvažnija grada: Puerto Cortésa, koji je najvažnija luka Hondurasa i Centralne Amerike i San Pedro Sula, grada u kom se nalazi većina tvornica.
‘Amrān, Sa'dah
‘Amrān je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1997 m.
Baku (mitologija)
thumb|right|390px| Primjer Bakua Baku je natprirodno legendarno biće iz kineske mitologije, koje je prešlo i u japansku mitologiju i po predaji hrani se noćnim morama.
Izgled i osobine
Vjerojatno povezano s mitološkim značenjem tapira, s njim dijeli ime na japanskom i mnoge fizičke karakteristike, dok se s druge strane često pojavljuje u obliku himere. Popularna reprezentacija bi htjela da ima tijelo medvjeda, šape tigra, rep vola i oči nosoroga. No drevni kineski opis umjesto toga daje mu izgled koze s devet repova, četiri uha i očima na leđima.
Baku se smatra dobroćudnim stvorenjem, kojemu se u Kini pripisuje sposobnost da tjera zlo, ali je prije svega poznat po svojoj sposobnosti da proždire noćne more ljudskih bića i nesreću koja ih prati. U nekim područjima, kao što su područja Fukushime i Kumamota, uobičajeno je da osoba koja se probudi iz noćne more tri puta izgovori rečenicu «Dajem svoj san bakuu da ga pojedu» ili «Baku-san, dođi jesti moj san» ili slično. Slike stvorenja ili njegov ideogram smatrali su se povoljnim ukrasima za opremanje spavaće sobe, te u davna vremena su ušivani zlatom na jastuke plemićkih porodica.
Baku se također smatra sposobnim proždirati zle duhove koji uzrokuju epidemije, a spavanje na njegovom krznu otjeralo bi bolesti i nesreću.
Legenda
Prema legendi, stvoreni su od ostataka kada su bogovi završili stvaranje svih ostalih životinja. U najstarijim kineskim legendama bakue su lovili zbog kože i korištenje pokrivača napravljenog od bakua je bio talisman protiv bolesti i nesreće.
Za vrijeme dinastije Tang (618-907), često su se koristili sklopivi paravani ukrašeni bakuom. Japanska knjiga Torokuten iz razdoblja Tang također govori o svetoj životinji zvanoj bakuki koja jede snove, a moguće je da su ta dva pojma spojena u jednu legendu.
U razdoblju Muromači (1337-1573) u Japanu je postalo popularno da ljudi na samrtnoj postelji drže sliku bakua kao talisman protiv zlih duhova. Kaže se da je Tojotomi Hidejoši (1537-1598), čuveni samuraj i daimyō iz razdoblja Sengoku (1467-1615), držao crtež pored svoje glave dok je spavao kako bi si zajamčio san bez noćnih mora. Tokom razdoblja Edo (1603-1868) su se prodavali jastuci u obliku bakua, koji bi štitili spavača od loših snova.
Popularna kultura
Baku je bio inspiracija za Tapirmona, fiktivnog lika iz Digimon serijala, koji se pojavio u nekoliko sezona. Tapirmon izgledom podsjeća na spoj između malog slona i tapira, a poznat je po tome da se hrani ljudskim snovima i da može inducirati noćne more. Njegovo izvorno ime na japanskom je Bakumon (japanski: バクモン).
Fremont, Iowa
Frimont je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 743 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 743 stanovnika, što je 39 (5,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Rivera San Antonio, Rayón
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 176 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1992 m.
Masakr u šumi Rainių
Masakr u Rajniaju (litvanski Rainių žudynės) bio je ratni zločin koji su počinili pripadnici sovjetskog NKVD-a kada su 24. i 25. 6. 1941. izvršili masakr nad između 73 i 76 litvanska državljana u šumi u Rajniaju, četiri kilometara jugoistočno od Telšiaija, u Litvaniji, nedugo nakon njemačkog napada na SSSR.
1940., SSSR je anketirao baltičke države, nakon čega je u Litvaniji uhićeno 6.606 "neprijatelja naroda", među njima i 334 Židova. U noći između 14. i 15.6. 1941., tjedan dana prije njemačke invazije, oko 17.000 političkih zarobljenika je deportirano u Sibir, gdje je velik broj preminuo od loših uvjeta.