cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beogradski metro
Javna rasprava
U odgovoru Službe za informisanje grada Beograda na ovo pismo, rečeno je da su Generalni urbanistički plan Beograda za 2021. i drugi razvojni projekti doneseni u skladu sa zakonima, na osnovu procene desetine stručnjaka iz Urbanističkog zavoda, Saobraćajnog fakulteta i Akademije nauka, naučnih i političkih institucija i nakon javne rasprave, za koju kao primer navode da je nakon nje izmenjena trasa tunela unutrašnjeg magistralnog poluprstena. Služba ističe da su Generalni plan 2021. i laki šinski sistem zasnovani na konceptu održivog razvoja u skladu sa realnim mogućnostima grada i ocenjuje da je projekat metroa na kojem je pre 25 godina „radila grupa ljudi sa značajnom političkom podrškom i naravno bez učešća javnosti“, „prevaziđen koncept pravljen za neka druga vremena“ koji je „ostao mrtvo slovo na papiru“ zbog nerealnog i gradu neprimerenog obima. Služba je takođe ocenila da je samo troje potpisnika pisma kompetentno da raspravlja o saobraćaju i urbanizmu, optužila ih za promicanje svojih projekata i političkih interesa, a njihovo protivljenje gradnji mosta sa 200 m visokim pilonom preko Ade i provlačenju magistralnog pravca kroz Topčider nazvala „zaštitom vizura korisnika vila sa Dedinja“.
Na pismo devet potpisnika reagovao je i sam Radoje Stefanović. Prema njegovom mišljenju, da se 1982. krenulo u izgradnju metroa, novac bi bio dovoljan samo za početak gradnje, a zatim bi se projekat zaglavio zbog nedostatka sredstava na sličan način kako se to dogodilo sa Beogradskim železničkim čvorom. On je dalje okrivio potpisnike da zbog njihovih planova nije realizovan ili je ukinut niz tramvajskih i trolejbuskih pravaca te da se „nisu pomirili sa time da čast otvaranja metro linija neće pripasti njima već narednim generacijama i nekim drugim projektantima“.
Stavove pobornika izgradnje metro sistema u Beogradu dobro odslikava sledeća Bearina izjava iz 1999
Nikad izgrađen
Raznoliki su razlozi zbog kojih ideja o metro sistemu u Beogradu tako dugo nije makla sa papira. „Nin“ je 1999. pisao kako su svi čelnici grada nakon Branka Pešića naovamo „poslovali sa ličnim ćarom kao imperativom“, odnosno pažnju posvećivali projektima koji su mogli biti otvoreni za vreme njihovog mandata, te kako je ideja o metrou oživljavana u javnosti „zavisno od termina izbora, ali i važećeg stepena propadanja GSP-a“. I arh. Jovin u istom članku izjavljuje kako „od Branka Pešića... nijedan od gradonačelnika do Zorana Đinđića nije ozbiljno shvatao neophodnost otelotvorenja vizije metroa“. Jovin je u medijima navodio i druge primere projekata za koje on tvrdi da su izvođeni mimo važećih regulacionih planova, kao što su kompleks „Enjub“ na Novom Beogradu, popločavanje ulice Kralja Milana (za koju plan iz 1976. predviđa potpuno pretvaranje u pešačku zonu) ili garaža kod Starog dvora. „Vreme“ je 1997. objašnjavalo kako se političari nisu hteli zamajavati vizijama toga šta bi moglo biti ostvareno za 20 ili 50 godina, već su uvek nastojali da u mandatnom roku podignu nešto vidljivo i monumentalno, nešto što „vodi višem političkom položaju i slađem životu“. Generalni urbanistički planovi su, kako se kaže u ovom članku, kršeni i prekrajani po volji, a planovi za osnovni sistem prevoza menjani svake decenije kako je kome bio ćef, pri čemu bi postojeće investicije bile bačene uzalud. I Direkcija za građevinsko zemljište i izgradnju Beograda eufemistično navodi iste razloge: nedostatak političke volje, različite poglede stručnjaka, političku situaciju, ekonomske razloge kao i „nedoslednost urbosaobraćajne politike“.
O nesuglasicama stručnjaka i njihovom uticaju na saobraćajni razvoj Beograda, Živorad Kovačević, nekadašnji predsednik Skupštine grada Beograda, je rekao:
Dušan Milanović iz Urbanističkog zavoda Beograda kaže u intervjuu za „Nin“ 2003. kako su Srbi između „dve najskuplje stvari na svetu“, rata i metroa, „svoj izbor već napravili“.
Neki, poput Milana Vujanića, profesora na Saobraćajnom fakultetu Univerziteta u Beogradu, smatraju da je greška učinjena i kada je, prilikom uvođenja i širenja mreže tramvaja, izabran uži kolosek širine 1 m, umesto širih koloseka od 1,432 m, koji su iste širine kao koloseci metroa. Predlozi da se za tramvaje na pojedinim mestima u gradu probiju tuneli (koji bi bili svojevrstan uvod u izgradnju metroa) takođe se nisu ostvarili.
thumb|desno|220px|Prigradska železnica Beovoz. Tokom izgradnje Beovoza potrošeno je osam stotina miliona dolara „Nin“ i „Vreme“ su 1990-tih pisali kako je izgradnja Beogradskog železničkog čvora do tada koštala preko 2 milijarde američkih dolara. Prema pisanju „Glasa javnosti“ iz 2002, u linije prigradske železnice Beovoz uloženo je oko 800 miliona dolara. Samo za izgradnju podzemne železničke stanice „Vukov spomenik“ izvori navode cifre od 39 do preko 150 miliona dolara. Sve linije „Beovoza“ skupa prevoze između 300 i 400 hiljada putnika mesečno, prema istraživanjima sa kraja 2001. manje od tramvaja broj 7. . Inicijativom gradskih vlasti, ovaj vid prevoza ponovo je zaživeo 2010. godine. Sredstvima grada osposobljen je drugi kolosek na delu pruge od Prokopa do Pančevačkog mosta, remontovani su vozovi i delovi pruge, a putnicima je omogućeno da uslugu novog sistema BG-voz koriste uz kartu koja važi na svim linijama gradskog prevoza. Insistiralo se na taktu od 15 minuta u špicu, kao i na strogom poštovanju reda vožnje i uvek spremnoj rezervnoj garnituri.
Budžet grada Beograda za 2007. godinu iznosi 64,4 milijarde dinara (oko 1,08 milijardi američkih dolara).
Kada su gradske vlasti 2003. godine napustile koncept metroa i javnosti plasirale laki šinski sistem kao finansijski realno i brže izvodljivo rešenje, cena njegove izgradnje je procenjena na između 350 i 400 miliona evra, a kao datum završetka radova i puštanja u promet navedena je 2008. godina. Potpredsednik Izvršnog odbora Skupštine grada Ljubomir Anđelković je u februaru 2003. najavio da će se u bušenje tunela za laki šinski sistem krenuti „vrlo brzo“, od iduće (2004) godine. Gradonačelnik Bogdanović je 2004. izjavio kako „se svaka beogradska vlada koja do kraja 2008. godine ne bude završila prvu fazu (lakog) metroa može smatrati neuspešnom“.
Krajem 2004. gradski menadžer Bojan Stanojević je izjavio da će izgradnja lakog šinskog sistema početi tek krajem 2006. i ocenio da su projekcije cene od 200 do 400 miliona evra „preterane“. U maju 2005. godine, gradski arhitekta Đorđe Bobić je izjavio da će izgradnja biti završena za pet godina (2010). Bobić je u aprilu 2007. godine naveo da će radovi na izgradnji započeti krajem 2008. ili početkom 2009. godine i prva linija biti puštena u promet 2012. godine.
Gradski menadžer Stanojević je u februaru 2008. izjavio da „zbog poslova koje smo (Grad) preuzeli od drugih“, Grad nema novca za (laki) metro, te da novca ima samo za izradu dokumentacije. Novoizabrani gradonačelnik Dragan Đilas je u izlaganju prilikom izbora na tu dužnost u avgustu 2008. najavio da će tokom njegovog mandata „početi i projektovanje metroa“, ne precizirajući, tom prilikom, da li misli na laki šinski sistem, i ne davši pri tom nagoveštaj izgradnje.
U toku decembra 2008. godine u svojim najavama o skorom početku izgradnje metroa u Beogradu Đilas je u potpunosti favorizovao izgradnju teškog metroa po projektu iz 1976. godine i u više navrata laki metro okarakterisao kao lošije rešenje za Beograd. Međutim konačna odluka, prema najavama Milutina Mrkonjića - ministra za infrastrukturu, o tome da li će se graditi teški ili laki metro biće doneta na proleće 2009. godine. Istom prilikom arhitekta Branislav Jovin rukovodilac projekta „Metro Beograd 1972-1982.“ (studija iz 1976.) izjavio je da bi za izgradnju prve faze metroa dužine 14,5 kilometara i 18 stanica bilo potrebno 1,1 milijardi evra uz napomenu da je prva faza najskuplja jer je potrebno izgraditi i depo.
Platea, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 430, što je 44 (-9,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Etanol
Etanol ili etil alkohol, alkohol, žesta, špirit, špiritus, je popularno ime za organski spoj iz grupe alkohola. Pojavljuje se kao bezbojna tekućina ugodnog mirisa. Ime mu dolazi od arapske riječi al-kuhl, što znači prašak za bojanje očnih kapaka. Proizvodi se najčešće iz škrobnih i šećernih sirovina vrenjem uz pomoć kvasca. Etanol je glavni alkohol u alkoholnim pićima, proizvedenom fermentacijom šećera posredstvom kvasca. On je neurotoksična psihoaktivna materija i jedna od najstarijih rekreacionih droga. On može da uzrokuje alkoholnu intoksikaciju kad se konzumira u prekomernoj količini.
Bosworth, Missouri
Bosvort je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Pohénégamook
Pohénégamook je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 2.770 stanovnika.
Bosworth, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 305, što je 77 (-20,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Etanol
Upotrebljava se za kao otapalo i sredstvo za ekstrakciju, za dezinfekciju, za konzerviranje i pri proizvodnji alkoholnih pića. Služi kao polazna sirovina za cijeli niz kemikalija. Opća formula alkohola je R-OH, dakle hidroksilna skupina OH, vezana na alkan tj. lanac ugljikovodika. Sličnu strukturu imaju karboksilne kiseline koje se dobivaju oksidacijom alkohola. Hidroksilna skupina (funkcijska skupina) se sastoji od jednog atoma vodika i jednog atoma kisika, prema tome je jednovalentna. Zato i lanac na koji se skupina vezuje mora biti jednovalentan. Tako će npr. sažeta strukturna formula etanola biti CH3-CH2-OH.
Pohénégamook
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 2.770 stanovnika, što je za -5,8 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 2.940 žitelja.
Etanol
Svojstva
Najpoznatiji alkohol koji se koristi u medicini i piću je etanol. Zato je on i najčešći alkohol dobivan industrijskim putem. Kemijska reakcija za dobivanje etanola je alkoholno vrenje ili fermentacija. To je prirodni proces kojim se šećer uz pomoć djelovanja kvaščevih gljivica (enzima koji djeluju kao katalizatori) pretvara u etanol i CO2.
Etanol je lako isparljiva, zapaljiva providna tečnost specifičnog oštrog mirisa. Temperatura vrelišta = 78 °C. Prisutna hidroksilna grupa učestvuje u stvaranju vodoničnih veza uslovljavajući manju isparljivost etanola u odnosu na nepolarna jedinjenja slične molekulske mase. Dobar je rastvarač, meša se sa vodom u svim odnosima, a rastvara veliki broj kako polarnih tako i nepolarnih jedinjenja. Pri mešanju etanola i vode dolazi do kontrakcije zapremine (1 litar etanola i 1 litar vode daju 1,92 litara smeše). Gustina etanola zavisi od teperature, i kreće se od 0,80 g/cm3 na 0 °C do 0,75 g/cm3 na 60 °C. Indeks prelamanja 100%-tnog etanola iznosi nD20=1,3613. Hemijske osobine etanola iste su kao kod drugih alkohola.
Dobivanje
Alkoholno vrenje je najstariji način dobivanja alkohola. To je proces u kojem se uz katalitičko djelovanje enzima kvašćevih gljivica ugljikohidrati pretvaraju u etanol. U pićima se dobije djelovanjem kvašćevih gljivica, na šećeru ječmu (za pivo), grožđu (vino) te ječmu, kukuruzu ili riži (viski). Fermentacija se prekida kada je volumni udio alkohola 16% jer koncentriraniji alkohol utječe na aktivnost enzima (gljivica). Pića u kojima je volumni udio alkohola veći, dobiju se destilacijom. Specifičan okus vina i pića potječe od malih koncentracija duljelančanih ugljikovodika, aldehida, organskih kiselina i estera.
S obzirom na to da ubija kvasce, fermentacijom se ne mogu proizvesti alkoholne otopine s više od 15% obujamnoga udjela etanola. Alkohol namijenjen pripravi alkoholnih pića proizvodi se od škrobnih ili šećernih sirovina vrenjem s pomoću kvasca. Industrijskom fermentacijom sirovina bogatih šećerom (melasa, sirutka, šećerna repa, voće), škrobom (krumpir, kukuruz, ječam, raž, riža, zob i druge žitarice) ili celulozom (otpadna sulfitna lužina), proizvodi se etanol koji se upotrebljava kao gorivo. Sirovine od kojih se prije vrenja priprema otopina, nazvana je prema sirovini, škrobna komina (ili slatka komina).
Sirovine se prvo usitne (voće, žitarice, krumpir, šećerna repa), po potrebi miješaju s vodom radi suspendiranja (škrobne sirovine) ili razrjeđivanja (melasa). Katkad se dodaju i hranjive soli kao izvori dušika i fosfora. Škrobne se komine zagrijavanjem prevode u škrobni lijepak, djelomice ohlade i podvrgavaju enzimskoj hidrolizi.
Dodaju se amilolitički enzimi različita podrijetla (nekoć zeleni ječmeni slad, danas komercijalni enzimski preparati dobiveni uzgojem mikroorganizama), koji razgrađuju škrob u fermentabilne šećere. Slatka se komina nakon hlađenja prebacuje u fermentore i nacjepljuje kvascem, koji u roku od 36 do 72 sata previre šećere.
Oslobođena toplina odvodi se rashladnim medijem u okoliš, a nastali ugljični dioksid često se hvata i iskorištava. Prevrela komina, osim etilnog alkohola, sadrži i sporedne proizvode alkoholnoga vrenja. Višekratnom destilacijom alkohol se odjeljuje od lakše hlapljiva acetaldehida i acetala i od teže hlapljiva patočnog ulja, tj. smjese viših alkohola, uglavnom butilnoga i amilnoga, pa se dobiva rafinirani alkohol.
Vodena suspenzija iz koje je destilacijom izdvojen alkohol (džibra) služi kao stočna hrana ili (od melase) za dobivanje gnojiva i dr..
Frakcijskom destilacijom (smjesa alkohola i vode) ne može se dobiti čisti, bezvodni etanol, jer destilacijom nastaje azeotropska smjesa stalnoga vrelišta s masenim udjelom 95,6% alkohola i 4,4% vode, koja ima pri 78,15 °C konstantno vrelište (azeotropna smjesa), koje je niže od vrelišta čistog alkohola. Zbog toga je običan alkohol zapravo smjesa od približno 95% etilng alkohola, a ostatak uglavnom čini voda. Voda u alkoholu smanjuje njegovu sposobnost otapanja.
NGC 902
NGC 902 je galaksija u zviježđu Kit.
Etanol
Dobivanje
Za dobivanje čistog etanola (bezvodnog ili apsolutnog alkohola, gdje je udio alkohola 99% ili veći) s najviše 1% vode u sebi, treba se pri destilaciji ukloniti voda sredstvima za sušenje (npr. kalcijev oksid je jeftina tvar koja najbolje veže vodu) ili koje isparavanjem odnose sa sobom u parama azeotropnog sastava, uz ponešto alkohola, i svu vodu (npr. benzen).
Industrijsko dobivanje etanola
Alkohol se najčešće dobija alkoholnim vrenjem šećera, a dobijeni etanol se označava kao agrar- ili bioetanol. Ograničvajući faktor u dobijanju bioetanola je otpornost mikroorganizama koji ga proizvode (kvasac ugine pri koncentraciji etanola od 18%) pa je za dobijanje žestokih alkoholna pića neophodna redestilacija. Etanol se može proizvesti i sintezom iz vode i etena u prisustvu sumporne kiseline kao katalizatora.
Smeša 95,57% etanola i 4,43% vode čini azeotropnu smešu, pa se veća koncentracija etnola ne može dobiti destilacijom pri atmoferskom pritisku, već se za dobijanje 100% (apsolutnog) etanola koriste druge metode.
Vino i fermentacija
thumb|200px|Vinogradi - redovi grožđa Vinogadarstvo je grana poljoprivrede koja postoji od davnina, a kultura proizvodnje vina održala se stoljećima. Proces proizvodnje vina je sljedeći: Ubrano grožđe iz vinograda se prvo gazi tako da se iscijedi sok a kasnije se ljuska dijeli od tekućine (Ljuska se može iskoristiti za pravljenje rakije ili sl.). Tekućina - "mošt" (koja je većim postotkom šećer) se ostavlja u bačvama gdje na određenoj temperaturi uz djelovanje kvaščevih gljivica fermentira (događa se alkoholno vrenje ili fermentacija). Tako se šećer pretvara u alkohol i tekućina postaje vino. Napomena: Nekoliko tjedana prije procesa traje period karence. U tom se periodu grožđe ne smije prskati otrovima jer bi na taj način dospjeli u vino.
Farmakologija
Etanol modifikuje ponašanje ljudi pa spada u psihoaktivne supstance.
Etanol se resorbuje iz želuca i tankog creva odakle dospeva u jetru. Na resorpciju alkohola utiče unos druge hrane i pića (masti umanjuju brzinu resorpcije, dok je gazirana pića ubrzavaju). Prilikom unosa, etanol može oštetiti sluzokožu želuca, rastvaranjem mukusnog sloja koji je štiti od dejstva hlorovodonične kiseline. Pri prolazu kroz jetru alkoholna dehidrogenaza oksidiše etanol do acetaldehida. Acetaldehid izaziva različite neprijatne efekte, ali ga acetaldehidna dehidrogenaza odmah prevodi u neškodljivu sirćetnu kiselinu. Normalno, acetaldehid se mnogo brže prevodi u sirćetnu kiselinu nego što se stvara, ali u slučaju genetskih poremećaja (neostatak acetaldehidne dehidrogenaze ili superefikasna alkoholna dehidrogenaza) ili primene nekih lekova koji se koriste za lečenje alkoholizma (disulfiram), dolazi do njegovog nagomilavanja i ispoljavanja štetnih efekata (koja se manifestuju kao mamurluk).
Etanol prolazi kroz hematoencefalnu barijeru i umanjuje inhibicije. Mehanizam dejstva nije u potpunosti rasvetljen, ali se čini da ne postoji poseban receptor za etanol, već da dolazi do promene fizičkohemijskih osobina ćelijske membrane neurona. Osim dezinhibicije, etanol usporava reflekse, smanjuje olfaktornu percepciju, a dejstvom na očni nerv dovodi do diplopije, utiče na kretanje i fine motorne radnje (uključujući i govor).
Etanol se izlučuje putem pluća (što se koristi u određivanju koncentracije alkohola u krvi), urina, a delom se uključuje u Krebsov ciklus i prevodi u ugljen-dioksid.
Alkoholna pića
Etanol je glavni sastojak alkoholnih pića, u kojima se nalazi u koncentraciji od 3 do 40%. U većini zemalja zabranjena je prodaja alkoholnih pića maloletnim osobama, a i vodeće svetske religije zabranjuju upotrebu alkoholnih pića (islam, hinduizam, većina budističkih škola, neke protestantske crkve, mormoni i dr.). Osnovni razlog zabrane je moguća zloupotreba. Pokazano je da ograničena upotreba alkoholnih pića moće imati pozitivan uticaj na zdravlje (npr. prevencija hipertenzije).
Upotreba u medicini
Etanol je visokoefikasan antiseptik u koncenraciji od 70%. Antiseptičko dejstvo ostvaruje denaturacijom ćelijskih membrana, pa je efikasniji kao 70%-ni nego kao koncentrovani (96%). Koristi se za dezinfekciju radnih površina, instrumenata i kože. Mada se koristi i za dezinfekciju rana, preporučuje se da se rane dezinfikuju vodonik-peroksidom koji uništava anaerobne bakterije, uključujući bacil tetanusa.
Alkoholne obloge koriste se za smanjenje povišene telesne temperature. Upotrea alkoholnih obloga kod dece se ne preporučuje jer deca nemaju razvijenu kožu pa je moguća reserpcija etanola preko kože.
Etanol se koristi kao protivotrov kod trovanja metanolom jer kompetitivnom inhibicijom sprečava prevođenje metanola u formaldehid i dalje do mravlje kiseline.
Etanol kao gorivo
Većina od 20 miliona vozača u Brazilu koristi automobilsko gorivo u kome ima 25 % etanola. Cena etanola je više nego dvostruko niža od cene od benzina ili dizela i u Brazilu se to gorivo može nabaviti širom zemlje. O Brazilu se sve češće govori kao o „etalonskoj Saudijskoj Arabiji”. Sve je veći broj zemalja koje sada propisuju kombinovanje biogoriva sa standardnim fosilnim gorivima. A velike petrohemijske kompanije kao što su „Šel” (Schell) sve više ulažu u tu tehnologiju.
Zahvaljujući skokovitom porastu cena nafte, brizi zbog klimatskih promena i i rastućem strahu za bezbednost snabdevanja sirovom naftom etanolu i drugim vrstama biogoriva predstoji svetla budućnost. Biogoriva koja će se u budućnosti bazirati na drvensatim biljkama a ne na kukuruzu, zahtevaće krupna ulaganja, ali će se ulaganje brzo isplatiti: poljoprivreda će oživeti, obradivo zemljište će biti zaštićeno, vodotoci će biti sačuvani.
Hollis Crossroads, Alabama
Hollis Crossroads je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 608 stanovnika.
Etanol
Etanol kao gorivo
Postoji nekoliko klasa goriva koje sadrže etanol: ||26.8
Etanol kvaliteta E96 se može dobiti na više načina i to:
Ovaj proces se vrši na temperaturama preko 255oC.
Zloupotreba alkohola
Države povremeno pokušavaju da ograniče ili potpuno zabrane prodaju alkoholnih pića. SAD su uvele prohibiciju tokom velike ekonomske krize, a u Rusiji je nakon sloma komunizma bila zabranjena prodaja alkoholnih pića do 18č.
Istorija
Prvi put čisti etanol je dobio perzijski liječnik, naučnik, filozof i pisac Abu Bekr Muhammed Ibn Zekerijja al-Razi putem destilacije vina. Nazvao ga je Al-Kuhl (cijelo). Ukazao je na sterilizirajuće i dezinfekcijske osobine alkohola i upotrebljavao ga u medicinske svrhe. U arapskom jeziku الكحل‎ al-kuhl se doslovno koristio kao naziv za šminku (za oči) i prah (antimona), a koristio se kao otapalo. Kasnije je ovaj naziv došao u Evropu preko Španije tokom arapskog osvajanja. U španskom jeziku riječ alcohol الكحول‎ se prvobitno koristila za fini, suhi prah, koji su upotrebljavali alhemičari.
Literatura
Meeting |location=Providence, RI |accessdate=February 16, 2013 }}
Pont-Rouge (Quebec)
Pont-Rouge je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 8.723 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 8.723 stanovnika, što je za 16,0 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 7.518 žitelja.
Biras
Bira je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Periže.
N,N'-Di-2-butil-1,4-fenilenediamin
N,N'-Di-2-butil-1,4-fenilenediamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 220,354 Da.
Lelezi
Lelezi (Λέλεγες) naziv je za domordačko stanovništvo egejske obale, koje se razlikovalo od Pelazga, Ahejaca bronzanog doba, kritskih Minojaca, kikladskih Telhina i Tirenjana. Drevni Grci na istorijskoj se pozornici pojavljuju kao mešavina ovih šest naroda. Razlika između Lelega i Karijaca, koji su živeli na jugozapadu Anatolije, ostaje nejasna. Prema Homeru, Lelezi su bili zasebno anatolsko pleme; Međutim, Herodot da je zapravo "Lelezi" bilo staro ime Karijaca. Filip iz Teangele, koji je u 4. veku pne. napisao jednu istoriju Karije, sugerisao je da su Lelezi održavali veze s Mesenijom, Lakonijom, Lokridom i drugim oblastima kopnene Grčke i nakon što su ih u Maloj Aziji nadvladali Karijci.
Etimologija
Smatra se da ime "Lelezi" nije endonim, odnosno da ti ljudi sebe nisu tako nazivali na jeziku kojim su govorili, a od koga je odavno nestalo svakoga traga. Umesto toga, u bronzano doba koristio se termin Lulahi na luvijskom jeziku, kojim su govorili Hetiti u Anatoliji: na jednom hetitskom kuneiformnom natpisu sveštenicima i slugama u hramu nalaže se da izbegavaju razgovor s Lulahima i stranim trgovcima. Pretpostavlja se da se to odnosi na strance. Prema, Vitaliju Ševoroškinu, primenivši taj termin na ljude koji su živeli u oblastima koji će kasnije postati Karija i Likija, "Lelezi" su možda bili pokušaj transliteracije termina lulahi na grčki jezik.
Prema kasnijim predanjima, zabeleženim u Pseudo-Apolodorovoj Biblioteci, i kod Pausanije, ime "Lelezi" izvlačilo se iz imena eponimnog kralja Lelega; sličnu etimologiju, koja govori o jednom legendarnom osnivaču, beleže grčki mitografi za gotovo svako grčko pleme: "Leleg i Lelezi, ma kakav bio njihov istorijski značaj, poslužili su kao prazan list papira na koji se mogla ucrtati Lakonija i sve ono što je ona predstavljala", primetio je Ken Dowden.
Anatolija
U Homerovoj Ilijadi Lelezi su predstavljeni kao saveznici Trojanaca, premda nisu navadeni u katalogu brodova u drugom pevanju, a ne navodi se ni njihova domovina. Prikazani su kao različiti od Karijaca, s kojim ih neki kasniji pisci mešaju; imaju svog kralja, po imenu Altes, te grad Pedas, koji je Ahilej razorio. Topografsko ime "Pedas" pojavljuje se u vezi s nekoliko drevnih mesta: blizu Kizika u Troadi na reci Satniois, zatim u Kariji, kao i u Meseniji, kako navodi Encyclopaedia Britannica u izdanju iz 1911. Gargara u Troadi smatrala se leleškim gradom. Alkej, pesnik iz 7. ili 6. veka pne., naziva grad Antandar u Troadi leleškim, ali ga kasnije Herodot zove "pelaškim", pa su možda ta dva termina za Grke u određenoj meri predstavljala sinonime.
Ferekid sa Lerosa (oko 480. pne.) smatrao je da su Lelezi nastanjivali karijsku obalu, od Efesa do Fokeje, uključujući i ostrva Samos i Hios, dok prave Karijce smešta dalje na istoku, od Efesa do Mileta. Ukoliko ova tvrdnja zaista potiče od Ferekida, koji je poticao iz tih krajeva i bio vrlo učen, ona svakako ima veliku težinu.
Pausanija kaže da je čuo kako je boginjin hram u Efesu stariji od tamošnje jonske kolonije, nakon čijeg osnivanja je ponovo posvećen, ovaj put kao Afroditin. Navodi sa sigurnošću da je hram mnogo godina stariji od migracije Jonjana u te krajeve i da je stariji čak i od svetilišta u Dodoni. Dalje navodi da su pre Jonjana u gradu živeli Lelezi i Liđani, da je ovih drugih bilo više, te da, premda je Androkle izbacio iz zemlje sve one koje je zatekao u gornjem gradu, ostavio je u miru one koji su živeli oko svetilišta. Razmenivši s njima zavete, uspostavio je miroljubov suživot. Ove Pausanijine navode donekle potvrđuje oblik Artemidina kulta u istorijsko doba, koji se razvio oko jedne predstave "Gospodarice Efesa" s više dojki, koju su Grci zvali Artemidom. Drugi aspekti kulta, u suštini nehelenski, sugerišu da se radilo o domorodačkom kultu koji su grčki doseljenici preuzeli.
Istoričari često pretpostavljaju, kao opšte pravilo, da autohtono stanovništvo preživi invaziju i nastavi život kao potčinjeni društveni sloj, u slučajevima kad se ne povuče u planinske oblasti, pa je zanimljivo pročitati u Atenejevoj Gozbi sofista kako je Filip iz Teangele, istoričar iz 4. veka pne., govorio da Lelezi i dalje postoje i služe kao robovi "istinskih Karijaca". Još kasnije, Strabon Lelezima pripisuje jednu skupinu napuštenih utvrda i grobnica u Kariji, koje su u njegovo doba još uvek bile poznate kao "leleške utvrde". Encyclopaedia Britannica iz 1911. te je ruševine identifikovala s onima čiji su se tragovi još moglu naći u okolini Teangele i Halikarnasa te na sever sve do Mileta, koji je, prema Ferekidu, predstavljao južnu granicu "pravih Karijaca". Prema Oksfordskom klasičnom leksikonu, istraživanja u toj oblasti pokazuju da su ta "leleška naselja", koja su se nalazila na brdima i brežuljcima, bila dosta gusto naseljena. Plutarh aludira i na postojanje leleških robova u Tralesu (današnjem Aydinu) malo dalje od obale.
Grčka
Jedan odeljak u fragmentarno sačuvanom hesiodskom Katalogu žena smešta "Lelege" u mitsko razdoblje drevnoga Deukaliona, i to u oblast Lokride u centralnoj Grčkoj. Lokrida se spominje kao mesto u koje su izbegli i neki od Pelazga koje su iz Beotije proterali Kadmo i njegovi Feničani. No sve do 4. veka pne. nijedan drugi pisac ne dovodi Lelege u vezu s oblastima zapadno od Egejskog mora. Međutim, izvori često mešaju Lelege s Karijcima, doseljenike koji su nadvladali Legele i bili srodni s Liđanima i Mizijcima; to mešanje prvi put srećemo u jednoj kritskoj legendi, koju prenosi Herodot, ali za koju kaže da je sami Karijci osporavaju, a zatim je nalazimo kod Kalistena i drugih kasnijih pisaca. To mešanje lako je dovelo do Kalistenovog zaključka da su se Lelezi pridružili Karijcima u njihovim (polulegendarnim) pljačkaškim pohodima na obale kopnene Grčke.
Waging am See
Vaging na Jezeru je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 35 opštinskih središta okruga Traunštajn. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.333 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9189162.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Traunštajn Vaging na Jezeru se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Traunštajn. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 465 metara. Površina opštine iznosi 48,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.333 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 130 stanovnika/km².
Pivo
thumb| Pivo je alkoholno piće koje se pravi od kvasca, hmelja, ječma i vode. Spada u slabija alkoholna pića, sa 3 - 13 procenata alkohola. Jedno je od najstarijih pića koje se koristilo u Egiptu. Danas je veoma zastupljeno u cijelom svijetu, pa i kod nas. Pivo ili piva se proizvodi u pivarama a služi se u pivnicama, raznim kafićima i kafanama.
Pod pivom se podrazumijeva slabo alkoholno piće, koje se proizvodi u procesu alkoholnog vrenja iz slada, hmelja, vode i pivskog kvasca. Voda je glavni dio napitka i služi kao rastvarač. Slad se dobija od žitarica, najčešće od ječma i daje pivu sastojke ekstrata od kojeg zavisi punoća ukusa i koncentracija osnovnog ekstrata piva. Hmelj konzervira pivo i daje mu ugodan miris i gorak ukus, dok pivski kvasac izaziva alkoholno vrenje u kome šećer prelazi u alkohol i ugljen dioksid. Pivo je potpuno prirodan i biološki uravnotežen proizvod, pa se s pravom smatra "tekućom hranom". Energetska vrijednost jedne litre standardnog piva odgovara energetskoj vrijednosti jedne litre punomasnog mlijeka.
Historija
Pivo je jedno od najpopularnijih alkoholnih pića. Tokom 1985. ekipa Nacionalnog škotskog muzeja iz Edinburga iskopala je u Rimu, na jednom od hebridskih ostrva, posudu od terakote s nepoznatim sastojcima, iz neolitskog doba. Analizom tog nalaza dobijen je napitak za pivo, koje se pravilo iz zobi, ječma, meda i paprati. Ovo piće, za koje mnogi tvrde da je zapravo jelo, koristilo se već u predhistorijskom razdoblju. Proizvodili su ga Kelti, Germani, Sloveni i Skiti... Proizvodio se iz ječma, pšenice, zobi i heljde, a mnogi stari narodi začinjavali su ga raznim mirođijama i medom. Današnji glavni sastojak hmelj počeo se koristiti tek u 13. vijeku. Pivopijska središta u starom vijeku bila su u Jermeniji, Mesopotamiji i Egiptu. Iz tih su područja pivo poslije preuzeli Grci i Rimljani.
Sastav piva
Sastojci dragocjene tečnosti: voda, etanol, ugljen dioksid i neprovreli dio ekstrakta (suhe materije) sladi. Udio etanola ovisi o koncentraciji suhe materije u sladi od koje je pivo proizvedeno i stepenu prevrenja. Zavisno od vrste piva, zapreminski udio alkohola može biti različit, tj. manji od 0,5% kod "bezalkoholnih" piva i veći od 8% kod ječmenih vina. Lager piva sadrže do 0,5% ugljen-dioksida, koji mu daje svježinu, te bitno utiče na pjenušavost. Stabilnost pjene zavisi od koncentracije i hemijskog sastava neprevrelog dijela ekstrakta, pa se piva s više ekstrakta mahom jače pjene. Sposobnost držanja pjene zavisi od količine i hemijskog sastava ekstrakta. Od piva se traži da pri punjenju u čašu pjeni tako da se ova gusta i čvrsta pena zadrži na površini najmanje 3 minute. Mehurići ugljen dioksida koji se dižu od dna ka površini pomažu održavanju pjene. Ekstrakt piva pretežno čine ugljeni hidrati i manja količina proteina, aminokiselina, glicerina i sastavnih dijelova hmelja. Od sastava ekstrakta zavisi punoća ukusa piva. Hemijski sastav ekstrakta ne zavisi samo od vrste slada, nego i od načina proizvodnje sladovine i vođenja fermentacije, odnosno stepena konačnog prevrenja na kraju fermentacije.
Porijeklo
Prema starim iskopinama i zapisima arheolozi su utvrdili da su stari Babilonci proizvodili pivo u domaćinstvu još 7000 godina pne. Imali su 16 sorti piva, a za vrenje su koristili ječmeni šećer i pšenicu. Odavde se prenijela proizvodnja piva u stari Egipat, Persiju, Grčku i druge zemlje. Egipćani su znali da prave pivo već 2000 godina pne., a Grci su, primajući civilizaciju od njih, naučili i vještinu proizvodnje piva, za njima Rimljani, pa stari Germani i onda ostale evropske zemlje. U tim vremenima pivo je pravljeno iz šećera, ali bez hmelja, tako da je dobijeni proizvod bio vrlo kiseo. Tada su u pivo dodavali različite trave - pelin, lupin glog, šafran i dr. Primjena hmelja predstavlja važno otkriće i čini osnovu savremene tehnologije piva. Hmelj se prvi put počeo koristiti u Novogorodskoj Rusiji. Usavršavanje parne mašine vrlo se povoljno odrazilo na razvoj pivarstva. Najvažniji tehnički pronalazak predstavlja pronalazak mašine za hlađenje. Zahvaljujući najvažnijim naučno-tehničkim dostignućima u 19. vijeku, stvorene su osnove za pretvaranje usitnjenih preduzeća u velike fabrike piva.
Čaše iz kojih se pije pivo
thumb|Za pivo se najčešće koriste krigle Da bi pivo, dok se pije, duže vrijeme zadržalo svoj kvalitet, odnosno temperaturu koja je optimalna za određenu vrstu, najpogodnije su čaše koje imaju debelo staklo. Takva čaša služi kao izolator od spoljašnje temperature. Zbog toga su krigle vrlo popularne, jer imaju debelo staklo i vrlo dugo mogu održati optimalnu temperaturu. Osim krigli koriste se i čaše sa "stalkom" jer sprječavaju da ruka, koja drži čašu, grije pivo. Takve čaše se hvataju za stalak, a ne za tijelo. U svakom slučaju, i krigla i čaša moraju biti dovoljno velike da može stati cijelo pivo iz boce, sa pjenom. Mnogi ne vole pjenu tako da pivo ulivaju duž ivica čaše. Pjena je veoma bitna i mnogo utiče na opšti utisak o nekom pivu. Sprječava zagrijavanje piva i nalazi se kao izolator između piva i spoljašnje sredine, te daje pivu neophodnu gorčinu, ukus pivskog kvasca i miris.
Važan je i oblik čaše koji mora biti prilagođen vrsti piva. Pijete li "lager" pivo, koje se pije brzo i ima manji procenat alkohola, ono se toči u kruškoliku čašu bez dugačke nogice. Kako se brzo pije, ono ne stigne da se ugrije. Nasuprot tome, posebna, sortna piva toče se u čaše tipa pehara, s dužom nogicom. Ona su, naime, jača, polahko se pijuckaju jer sadrže veći postotak alkohola, a duža nogica omogućuje da ne zagrijavamo pivo držeći rukom čašu.
Recepti protiv mamurluka
Alkohol je poznat po tome što izaziva dehidraciju tijela. Zbog toga je dobro da poslije pijančenja popijete dosta vode, a i čim se probudite poželjno je da ponovite postupak, jer je naravno velika količina iste, prethodne noći "dehidrirala" vaša tkiva. Normalno, mahmurluk prati i velika glavobolja. Da bi se spriječila glavobolja najbolji je običan aspirin. Važno je da ne popijete aspirin prije pijenja alkohola jer je dokazano da aspirin povećava apsorpciju alkohola u krvi od 40% do 100%. Rješenje se možda krije u belgijskom načinu točenja piva! Važno je pivo natočiti tako da na vrhu čaše ima "tri prsta" pjene. Pjenu koja nadvisuje ili prelazi rub čaše, treba obavezno odstraniti jer je puna ugljen dioksida koji je suvišan i izaziva gorušicu, podrigivanje i glavobolju. Pivo se, bez te suvišne pjene, lakše vari i lakše pije.
Pivo u zakonu
Pivo se našlo i u prvom pisanom zakoniku na svijetu - Hamurabijevom zakoniku (uklesanom klinastim pismom na stubu od crnog diurita (vrsta kamena vulkanskog porijekla). Hamurabi, vavilonski kralj (1729 - 1686. g. pne.) kaže: "Pivo ne smije sadržati previše vode i ne smije se prodavati po previsokoj cijeni".
Današnji običaji
Pivo se pije u svakoj prilici. Ali dok je kod nas gotovo nezamislivo piti pivo uz ribu, to je sasvim uobičajeno u Belgiji, Njemačkoj, Engleskoj... Uzgred, u tim zemljama jede se češće i više ribe nego kod nas. U spomenutim zemljama gotovo svaki bolji kafić ili restoran ima svoju vlastitu proizvodnju veoma dobrog piva. Kad se pije puno piva, jednostavnije je piti točeno. Ali, poznavaoci tvrde da je ipak ukusnije pivo iz boce.
Waidhaus
Vajdhaus je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Nojštat an der Valdnab. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.420 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9374164.
Chânes (Saona i Loara)
Šan je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Makon.
NGC 903
NGC 903 je galaksija u zviježđu Ovan.
Čaj
220px|right|thumb|Čaj
Pod nazivom čaj se podrazumijevaju i drugi slično pripravljeni ljekoviti napici.
Povijest
Povijest čaja počinje prije više od 4 tisuće godina. Prema jednoj legendi, kineski car Shen-Nong otkrio je tajnu pripreme ovog napitka prilikom jednog od svojih mnogobrojnih lovačkih izleta godine 2737. pne. Kada je htio prokuhati nešto riječne vode u posudu na vatri mu je vjetar donio jedan list sa stabljike čaja koja je tu u blizini rasla. Voda u posudi je brzo promijenila boju i do careva nosa je došao neobičan i njemu nepoznat miris. Radoznalo je popio nekoliko gutljaja tekućine i bio je oduševljen aromom, a i vrlo brzo je osjetio osvježenje i umor od dugotrajnog lova je nestao.
Ipak, vjerojatno prvi svakodnevni uživatelji pijenja čaja su bili budistički monasi koji su ga koristili kao napitak meditacije koji pospješuje tjelesni mir i budi duševnu energiju. Zbog toga je svojevremeno čaj bio uzgajan uglavnom u vrtovima budističkih samostana.
Prvi opis spremanja čaja i biljke od koje se ovaj napitak pravi sačinio je 780. godine kineski pjesnik Lu Yii. On je opisao spremanje zelenog čaja te je razvio novu metodu spremanja čaja koja je postala vrlo popularna narednih stoljeća. Do toga vremena obično se čaj spremao tako što se svježe ubrani listovi biljke usitne u jednom avanu i sve to pomiješa u čvrstu masu s šljivinim sirupom i potom zajedno sa rižom uvalja i preša u jedan čvrsti kolačić koji se tako mogao duže vremena čuvati, a u željeno vrijeme i ubaciti u vodu s rižom, ili pak korom marelice ili sa lukom spremati svojevrsnu čajnu juhu. Nova metoda je značila usitnjavanje listova biljke čaja do sitnoga praha koji se kasnije koristio za spremanje osvježavajućeg napitka. Pijenje čaja je postajalo sve popularnije tako da je već negdje prije 1000 godina čaj postao dio svakodnevnog rituala u cijeloj Kini. Ming dinastija (koja je trajala 1368.-1644. godine) donijela je i novi način spremanja čaja. Listovi nisu više bili usitnjeni da bi nastao prah, nego jednostavno cijeli listovi prelijevani vrelom vodom.
Po predanjima tradicija pijenja čaja se iz Kine prvo proširila na Tibet gdje ga je u formi prešanih cigli i kolačića donio sin jednoga tibetanskog kralja. Tradicija čuvanja u ciglama prešanog čaja se do danas sačuvala u Tibetu. Jedan japanski monah je donio prah za spremanje čaja u Japan negdje u 12. stoljeću. Lagano su u samostanima ustanovljavani rituali pijenja čaja da bi u 17. stoljeću pijenje čaja postalo značajan dio japanske kulture i filozofije življenja.
Vjerojatno je preko arapskih trgovaca i Europa već u 13. ili 14. stoljeću imala prve kontakte sa kineskim čajem, ali do danas nisu sačuvani valjani pisani tragovi o tome sve do 1610. godine kada je u tovaru jednog broda nizozemske Istočno-indijske kompanije u Europu dovezen zeleni čaj porijeklom iz Japana. Iz Amsterdama čaj je donošen u Englesku i Francusku. Potražnja je brzo rasla tako da su već 30 godina kasnije bili ustanovljeni redovni transportu čaja u Europu. Osim morskim, čaj je u Europu počeo stizati i kopnenim putem. Takozvanim «putem svile» karavani su čaj dopremali do Indije, a zatim dalje preko Rusije u Europu. Dugo vremena ovaj čaj je bio više cijenjen zbog bolje zaštite od vlage tijekom transporta, što je na dosadašnjim trgovačkim brodovima uvijek bilo problematično.
Na početku 17. stoljeća Englezi su bili obožavatelji pijenja čaja. Zbog visoke cijene, u početku su samo polemici i drugi imućni građani mogli sebi dopustiti kupiti čaj, no, usprkos visokoj cijeni, čaj je postajao sve popularniji. Nakon svađe sa kineskim liferantima koji su kao monopolisti stalno dizali cijene, Englezi su od 1880. godine počeli uzgajati čaj u njihovim bivšim kolonijama u Indiji i Cejlonu, današnjoj Šri Lanki. Do tada u Europu je stizao uglavnom samo zeleni kineski čaj. Englezi su listove čaja ubrane u svojim kolonijama puštali da izvjesno vrijeme fermentiraju te je tako dobivan takozvani crni čaj koji je više odgovarao okusu Europljana.
Botanika
Botaničari biljku čaja nazivaju Thea Camellia pri čemu dominiraju dvije sorte: Camellia sinensis (kineska sorta) i Camemellia assamica (Indija i Šri Lanka). Kineska sorta raste do visine od 3-4 m. Ima manje nazubljene listove i najbolje uspijeva u umjerenoj klimi, a može podnijeti mrazeve.
Camemellia assamica može narasti i do 30 metara. Istini za volju ovako visoko drveće nećete naći na plantažama čaja gdje se stalnim podsijecanjem tijekom berbi visina održava na 1 – 2 metra. Listovi su veliki i glatki, a bez problema podnosi i temperature do preko 40 °C.
Vrste čaja
Čaj se tradicionalno priprema na četiri različita načina. Najvažnije je stupanj fermentacije: Postoje manje poznati poznati čajevi:
Cervatto, Vercelli
Cervatto je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 986 m.
Perryville, Arkansas
Perivil je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.460, što je 2 (0,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Holly Pond, Alabama
Holly Pond je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 798 stanovnika.
Begaljica
Begaljica je naselje u Gradskoj opštini Grocka u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 3255 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 3880 stanovnika).
Istorija
Selo leži južno od varošice Grocke.Begaljica je starije naselje. Najranije podatke o ovom selu nalazimo u turskom popisu „vlaha beogradske nahije“ iz 1528. godine, gde se navodi selo Begaljica ca manastirom Sveti Rajko (manastir Rajinovac ) i u tom periodu je selo imalo svega pet kuća, a njegov postepeni razvoj možemo da pratimo na osnovu daljih turskih popisa. Tako u sledećem, iz 1530. godine, Begaljica broji 14, a 1536. godine 17 domova. Ovde se, osim manastira Sveti Rajko, pominje i manastir Sveti Todor, dok je u popisu iz 1560. uz manastir Sveti Rajko upisan i manastir Sveti Petar.
Ne posedujemo dodatne podatke na osnovu čega bismo mogli da utvrdimo da li su Sveti Rajko i Sveti Petar identični manastiri, ali je najverovatnije došlo do greške prilikom popisa. Takođe, ne znamo ništa o tom drugom manastiru koji se spominje u blizinini Begaljice. Kasniji pisani izvori i usmena predanja nam o tome ništa ne kazuju. Begaljica se pominje u 18. veku i na karti iz toga doba zabeleženo je ovo naselje pod imenom - Bigaliza. Ima i drugih tragova koji ukazuju na starinu ovoga mesta. Na mestu Karauli postoji Selište za koje se priča ovo: Nekada je Begaljica bila pusta i sedamdesetih godina u selu nije pevac zapevao. A kada se docnije selo zaseljavalo, prve su kuće bile u Miloševu Potoku, odakle se selo premesti na Karaulu gde i danas žive delovi najstarijih porodica Velimirović i Savković, zatim sa Karaule Begaljičani pređu na današnje mesto, a Karaula ostane selište.
O imenu sela postoji ovo predanje: „Turci su često udarali na selo i plenili ga, zbog čega su stanovnici morali bežati, pa kad opasnost mine, vraćali su se natrag“,. Zbog tog čestog bežanja, vele, da je selo dobilo ime ovo.
Godine 1732. Begaljica je pripadala nuriji (parohija) manastira Rajinovca i imala je 20 kuća. U aračkim spisima (poreskim spiskovima) iz prvih desetina 19. veka pominje se Beguljica koja je imala 1818. g. 51 i 1822. g. 52 kuće. Po popisu iz 1921. godine selo je imalo 380 kuća sa 2259 stanovnika.
Najstarija porodica je Velimirović, a zatim slede Antonijevići, Cvejići, Maksimovići, Obrenovići i Savkovići. Doseljenici su: Biseniži, čiji su preci došli od Kolubara; Polići, starinom od Prijepolja; Palići, starinom iz Hercegovine, čiji je predak Stefan Andrejević-Palalija, koga su 1804. godine posekle dahije, i čiji se grob nalazi kod manastira Rajinovca; Bugarćići, sa starinom od Pirota; Karamihalovići čiji je predak došao iz kosmajske Dučine; Pirići i Milenkovići sa starinom od Pirota; Gruićići, Stanokovići, Blagojevići i Radojevići starinom iz Bjelopavlića (Crna Gora) itd.
U Ataru Begaljičkom nalazi se manastir Rajinovac;po predanju podignut je kao zadužbina iz prve polovine 15.veka,,, obnova Trudom duhovnika Aži-Visariona rakovičkagog,,. U ovome manastiru je 1732. godine bio kaluđer Makarije, rođen u Slatini, u valjevskoj okolini.
Škola je od 1871. godine bila u jednoj maloj kućici sve do 1904. godine, kada je podignuta nova škola. (podaci krajem 1921. godine).
Begaljica je poznata kao voćarski kraj, posebno po uzgoju kajsija i jagoda.
Demografija
U naselju Begaljica živi 2638 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,3 godina (39,6 kod muškaraca i 42,9 kod žena). U naselju ima 1061 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,04.
Korišćena Literatura:
Letopis period 1812 – 2009 g. Sastavio od Pisanih tragova, Letopisa, po predanju mesta u Južnoj Srbiji, mesta i običaji nastanak sela ko su bili Doseljenici čime se bavili meštani
U uvodnom delu autor je dao kratak istorijski pregled ovog područja od praistorijskih vremena do stvaranje države Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Najveći prilog u ovom delu čine ,»Letopisi« i trudio se da ne propusti nijednu važnu činjenicu u prošlosti opisivanih mesta.
Ancemont
Onsmon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Verden.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 591 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 44 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,3 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 204 metara (maksimalnoj 330 m, a minimalnoj 199 m).
Port-Cartier (Quebec)
Port-Cartier je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 6.651 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 6.651 stanovnika, što je za -1,6 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 6.758 žitelja.
Vrčin
Vrčin je naselje u Gradskoj opštini Grocka u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 8667 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 8034 stanovnika).
Istorija
Vrčin je starije naselje. Godine 1732. pripadao je beogradskom „dištriktu“ i imao 35 domova. U to doba se pominje pod imenom Vrozi,Wertschan i Vrečin. Nazivi Selište, Manastirište, Crkvište i Prnjavor svedoče da je ovde postojalo neko naselje.
Predanje veli da je selo ranije bilo na mestu, koje se zove Grablje. Godine 1813.g. stanovnici su napustili selo i prešli su „preko“.(Vojvodinu). U aračkim spiskovima iz prvih desetina 19.veka pominje se Vrčin koji je imao 1818.g. 76, a 1822.g. 81 kuću.
Predanje veli da su Vrčin osnovali preci Kosanića, posle kojih su došli Bugarćići. Stare su porodice, koje ne znaju od kuda su starinom, : Teofilovići (Teofilović) ,Stanimirovići (Stanimirović),Starćevići (Vasići), Purovići (Isidorovići, Obradovići), Bajići, Jovanovići. Itd. (podaci krajem 1921. godine).
Demografija
U naselju Vrčin živi 6980 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,6 godina (39,7 kod muškaraca i 41,5 kod žena). U naselju ima 3035 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,86.
Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Korišćena Literatura:
Letopis period 1812 – 2009 g. Sastavio od Pisanih tragova, Letopisa, po predanju mesta u Južnoj Srbiji, mesta i običaji nastanak sela ko su bili Doseljenici čime se bavili meštani
Barataria, Louisiana
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.109, što je 224 (-16,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bayac
Bajak je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Beržerak.
Portneuf (Quebec)
Portneuf je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 3.107 stanovnika.
Bayac
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 326 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 31 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,23 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 53 metara (maksimalnoj 173 m, a minimalnoj 42 m).