cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aerodrom Dubai
Terminal 3
U Hali su i Emiratesovi saloni za putnike prve i poslovne klase te Marhaba salon. Salon prve klase ima kapacitet od 1800 putnika i ukupne je površine od 12.600 m2. Salon poslovni klase ima kapacitet od 3.000 putnika i ukupne je površine od 13.500 m2. Salon Marhaba je najmanji ima kapacitet od 300 putnika. Ukupna površina s komercijalnim sadržajima je 120.000 m2 i u potpunosti je pod upravom Dubai Duty Freea. Tu su uz trgovine bescarinske prodaje i 18 restorana prehrane i tri hotela s 4 i 5 zvjezdica.
Aequum
Aequum, rimske kolonije u selu Čitluk kraj Sinja.
Položaj
Dolina srednjeg toka rijeke Cetine i njeno okolno-gravitirajuće pripadajuće područje tzv. Cetinska krajina predstavlja okosnicu čitave regije i zasebnu geografsku regiju brdovite Dalmatinske Zagore. Njen 100km dug tok prolazi kroz tamošnja suha kraška polja pokrivena submediteranskom vegetacijom, u čijem se krilu upravo sačuvalo najviše arheoloških ostataka materijalne kulture.
Današnji Čitluk nalazi se u neposrednoj blizini grada Sinja i na rubnom području njegovog prostranog Sinjskog polja. U antičko vrijeme dosegao je doseljenjem rimskih vojnika, odnosno, kolonista sredinom 1.st.po.Kr. status agrarne veteranske kolonije, osnovane za vrijeme vladavine cara Klaudija (41.-54.godine) koja po njemu i nosi sluzbenu carsku titulaturu grada colonia Claudia Aequum, kao jedino naselje takvog stupnja u unutrašnjosti rimske provincije Dalmacije. Grad četvrtasta oblika odlikuje klasični antički urbanizam (urbs quadrata) s pravilnim ortogonalnim rasterom ulica, brojnim javnim građevinama te gradskim fortifikacijama kao atributom antičkog grada. To je posljednje rimska kolonija utemeljena na istočnojadranskoj obali, odnosno, u njoj gravitirajućem području. Dotičan grad također je pravilno strukturiran, sa središtem i forumom na križanju karda i dekumana. Aequum je zapravo je središte širega okolnog područja na kojem žive kolonisti, gdje pretežu javni sadržaji i gdje ima malo prostora predviđenog za stanovanje. Kolonisti iz okolice u naseobini zadovoljavaju svoje upravne, kulturne, religijske kao i društveno-rekreacijske potrebe. Također se na području rimskog Aequuma pretpostavlja postojanje građevine amfiteatra, namijenjene za priređivanje surovih i krvavih gladijatorskih igara.
Lopé-Okanda
Lopé-Okanda je jedinstven krajolik koji se nalazi u gabonskim pokrajinama Ogoué-Ivindo i Ogoué-Lolo. On predstavlja neobičnu interakciju dobro sačuvane tropske kišne šume i reliktnog savanskog područja velike bioraznolikosti živih vrsta, uključujući jako ugrožene velike sisavce i ljudska naselja. Pored toga, ovaj lokalitet predstavlja ekološke i biološke procese nastajanja vrsta i prilagodbe obitavalištu tijekom posljednjeg ledenog doba (prije oko 15.000 godina).
Tu se nalaze ostaci nekoliko različitih naroda (poput gradina, špilja i naseobina, dokaza metalurgije i oko 1.800 petroglifa) koji su u različito doba naseljavali ovo područje. Paleolitski, neolitski i arheološki lokaliteti iz metalnog doba predstavljaju glavni put seobe Bantu, i drugih, naroda iz Zapadne Afrike dolinom rijeke Ogooué prema sjeveru i plodnim šumovitim dolinama Kongoa; te dalje prema srednjo-istočnoj i južnoj Africi, što je naposlijetku dovelo do razvoja cijele podsaharske Afrike. Zbog toga je ekosustav i reliktni kulturni krajolik Lopé-Okanda 2007. godine upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi.
Unutar 491.291 hektara ovog zaštićenog područja nalazi se Nacionalni park Lopé osnovan 1946. godine. U njemu, na rubu kišne šume, nalazi se malena istraživačka postaja u selu Mikongo kojom upravlja Zoološko društvo iz Londona (Zoological Society London). Tu se često smještaju turisti prilikom posjeta nacionalnom parku.
Ćurčići
Ćurčići je naselje u opštini Danilovgrad u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 6 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 13 stanovnika).
Demografija
U naselju Ćurčići živi 6 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 61,7 godina (59,5 kod muškaraca i 66,0 kod žena). U naselju ima 3 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,00.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
CAD
Termin CAD ima više značenja.
Mount Hope, Wisconsin
Maunt Houp je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 225, što je 39 (21,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
La Cuña (razvrstavanje)
La Cuña ima više značenja:
Anekumena
Anekumena ( – „nenaseljeno“) su prostori planete Zemlje na kojima se ljudi nisu naselili, na primer Antarktik, američki i sibirski sever, većim delom bezvodne pustinje, visoki planinski masivi i ekvatorijalne šume.
Lidice
Lidice (njemački: Liditz) selo u Češkoj, 16 km sjeverozapadno od Praga. Kada je češki antifašist u Pragu ubio 27. svibnja 1942. Reinharda Heydricha, njemačkog protektora Češke i Moravske, njemačke su okupacijske snage predvođene SS-om pokrenule krvavu odmazdu širom Češke, u sklopu koje je češko selo Lidice, zajedno sa svojim stanovnicima bilo 10. lipnja 1942. do temelja uništeno.
Anekumena
Karakteristike anekumene mogu biti ekstremne temperature i neprohodnost.
Lidice
Povijest
Selo se prvi puta spominje u jednom pisanom dokumentu iz 1318. Nakon industrijalizacije regije, mnogo stanovnika Lidica pronašlo je posao u rudnicima i tvornicama u obližnjim gradovima Kladnu i Slanom.
Pokolj u Lidicama
Dana 27. svibnja 1942. zamjenik zapovjednika Gestapa, Reinhard Heydrich, bio je na putu prema Pragu u ulozi protektora Češke i Moravske, kada su povorku automobila u kojoj se nalazio i Heydrich, napala dva češka antifašista. Nakon pet dana Heydrich je od posljedica napada umro a nacisti su započeli s masovnim osvetama protiv češkog naroda. Najpoznatiji među osvetničkim napadima zbio se 10. lipnja. Njemačke su snage opkolile Lidice i zapriječile sve izlaze iz sela. Nacisti su namjerno izabrali ovo selo zbog otpora i neprijateljstva stanovnika prema okupacijskim snagama, a selo je bilo i sumnjičeno za davanje utočišta lokalnim partizanima iz pokreta otpora. Nijemci su sakupili cijelo stanovništvo na jednom mjestu, a potom su muškarce starije od 16 godina odvojili i zatvorili u staju. Sljedećeg su dana svi bili strijeljani. Još je devetnaestero rudara, zajedno sa sedam žena bilo poslano u Prag, gdje su ih također strijeljali. Ostatak ženskog stanovništva bio je prebačen u koncentracijski logor Ravensbrück, gdje je četvrtina umrla ili u plinskim komorama ili od iscrpljujućeg prisilnog rada. Djeca su bila odvedena u koncentracijski logor Gneisenau, gdje su ih razvrstali po rasističkim kriterijima. Onu djecu koju su procijenili da su pogodna za preodgoj u Arijevce otpravili su u Njemačku, dok sudbina preostale djece i danas ostaje nepoznata. Selo je uništeno i sravnjeno sa zemljom.
Sveukupno u nacističkom osvetničkom činu u Lidicama poginulo je oko 340 osoba. Malo češko selo Ležáky bilo je uništeno dva tjedna poslije uništenja Lidica. U ovom slučaju strijeljani su bili i muškarci i žene a djeca su bila poslana u koncentracijski logor ili na preodgoj.
Lidice danas
Iako je selo bilo sravnjeno sa zemljom, obnovljeno je nakon rata (1949). Ubrzo nakon uništenja sela, nekoliko je gradova u različitim zemljama (poput San Jerónimo-Lídice u Brazilu) uz svoje pridodalo još i ime Lidice, kako bi to ime živjelo unatoč Hitlerovoj namjeri. U nekim zemljama Lidice je čak postalo i žensko ime.
Selo Ležáky poslije rata nije bilo obnovljeno.
Vanjske poveznice
mini|središte|450px|Spomenik stradaloj djeci Lidica
Pokolj u Lidicama
thumb|Lidice Pokolj u Lidicama naziv je za nacistički zločin iz 2. svjetskog rata u kojem je ubijeno oko 1300 osoba.
Dana 27. svibnja 1942. zamjenik zapovjednika Gestapa, Reinhard Heydrich, bio je na putu prema Pragu u ulozi protektora Češke i Moravske, kada su povorku automobila u kojoj se nalazio i Heydrich, napala dva češka antifašista. Nakon pet dana Heydrich je od posljedica napada umro a nacisti su započeli s masovnim osvetama protiv češkog naroda.
Najpoznatiji među osvetničkim napadima zbio se 10. lipnja. Njemačke su snage opkolile Lidice i zapriječile sve izlaze iz sela. Nacisti su namjerno izabrali ovo selo zbog otpora i neprijateljstva stanovnika prema okupacijskim snagama, a selo je bilo i sumnjičeno za davanje utočišta lokalnim partizanima iz pokreta otpora. Nijemci su sakupili cijelo stanovništvo na jednom mjestu, a potom su muškarce starije od 16 godina odvojili i zatvorili u staju. Sljedećeg su dana svi bili strijeljani. Još je devetnaestero rudara, zajedno sa sedam žena bilo poslano u Prag, gdje su ih također strijeljali. Ostatak ženskog stanovništva bio je prebačen u koncentracijski logor Ravensbrück, gdje je četvrtina umrla ili u plinskim komorama ili od iscrpljujućeg prisilnog rada. Djeca su bila odvedena u koncentracijski logor Gneisenau, gdje su ih razvrstali po rasističkim kriterijima. Onu djecu koju su procijenili da su pogodna za preodgoj u Arijevce otpravili su u Njemačku, dok sudbina preostale djece i danas ostaje nepoznata. Selo je uništeno i sravnjeno sa zemljom.
Sveukupno u nacističkom osvetničkom činu u Lidicama poginulo je oko 340 osoba. Malo češko selo Ležáky bilo je uništeno dva tjedna poslije uništenja Lidica. U ovom slučaju strijeljani su bili i muškarci i žene a djeca su bila poslana u koncentracijski logor ili na preodgoj.
Startup, Washington
Startup je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 676, što je 141 (-17,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Paso del Obispo (razvrstavanje)
Paso del Obispo ima više značenja:
Familia Álvarez, Ensenada
Familia Álvarez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Hostotipac, San Sebastián del Oeste
Hostotipac je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Sebastián del Oeste.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2243 m.
Paso del Río (razvrstavanje)
Paso del Río ima više značenja:
La Cócona (razvrstavanje)
La Cócona ima više značenja:
Maghzūbah, Taiz
Maghzūbah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1345 m.
Paso del Tigre (razvrstavanje)
Paso del Tigre ima više značenja:
Cugno, Bergamo
Cugno je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 738 m.
La Defensa (razvrstavanje)
La Defensa ima više značenja:
La Democracia (razvrstavanje)
La Democracia ima više značenja:
Las Delicias, Arteaga
Las Delicias je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2174 m.
Case Sordi, Treviso
Case Sordi je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Piscu, Ciolpani
Piscu je naselje u Rumuniji u okrugu Ilfov u opštini Ciolpani.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 849 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Meta, Napoli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7598 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 91 m.
Теловац
Теловац је насеље у Србији у општини Бела Паланка у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 44 становника (према попису из 1991. било је 81 становника).
Демографија
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године).
Röckwitz
Rekvic je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Demin. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 312 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13052064.
Branko Damjanac
Branko Damjanac, bosanskohercegovački političar srpskog podrijetla, drugi po redu gradonačelnik Brčko distrikta BiH.
Grof Toulousea
Grof Toulousea je titula koju su nosili državni velikodostojnici, a kasnije i feudalni plemići u srednjovjekovnoj Francuskoj koji su vladali Grofovijom Touloseu sa sjedištem u istoimenom gradu. Prvi put se spominju početkom 7. vijeka kao franački guverneri u doba dinastije Merovinga, ali nijedan nije bio poznat sve do vremena kasnije dinastije Karolinga. Od kraja 9. vijeka pa sve do 1270. titula je postala nasljedna. Grofovi Toulousea su postali jednim od najmoćnijih i najuticajnijih feudalaca u Francuskoj. Najpoznatiji je bio Raymond IV, jedan od vođa Prvog križarskog rata koji je osnovao križarsku Grofoviju Tripoli. Grofovija je teško stradala za vrijeme Albižanskog križarskog rata, a 1271. je pripojena krunskim zemljama Francuske, a titula grofa službeno ukinuta. U 17. vijeku je nakratko obnovio Louis XIV za jednog od svojih nezakonitih sinova.
Ponte all'Asse, Firenze
Ponte all'Asse je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Grof Toulousea
Kuća Rouergue
Grofovi koji ne potiču od Kuće Rouergue nisu navedeni masnim slovima.
Ponte all'Asse, Firenze
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Grof Toulousea
Kuća Capet
Titula se nakon Filipove smrti prestala upotrebljavati.
Kuća Bourbon
Godine 1681. Toulouse je proglašen grofovskom apanaža od strane Louisa XIV za njegovog nezakonitog sina sa Markizom de Montespan.
Alfred Kinsey
Alfred Charles Kinsey (Alfred Čarls Kinzi - 23.6. 1894 – 25.8. 1956) bio je američki biolog i profesor entomologije i zoologije, koji je 1947. godine osnova Institut za istraživanja pola pri Univerzitetu Indijane. Danas je ovaj institut poznat kao Kinseyjev institut za istraživanje pola, roda i reprodukcije. Kinsijevo istraživanje na polju ljudske seksualnosti, fundamentalno za moderno područke seksologije, izazvalo je kontroverze 1940-ih i 1950-ih godina. Njegov rad je umnogome uticao na socijalne i kulturne vrednosti u SAD i u drugim državama.
Rani život i školovanje
Obitelj je bila prilično siromašna za njegovog djetinjstva, tako da si nije mogla priuštiti adekvatnu medicinsku njegu. Kinsey je bio krhkog zdravlja i u djetinjstvu i mladosti je često oboljevao. Prebolio je tifus, a patio je i od reumatske groznice i rahitizma. Rahitizam mu je izazvao deformaciju kralježnice, te je stoga bio označen kao neprikladan za služenje u vojsci prilikom regrutacije 1917. u Prvom svjetskom ratu.
Roditelji su mu bili duboko religiozni. Otac je bio jedan od najistaknutijih članova mjesne Metodističke crkve. Kinseyev je otac uspostavio stroga pravila u obitelji, uključivši i pravilo da je nedjelja većim dijelom rezervirana za molitvu.
Kinsey je oduvijek pokazivao veliko zanimanje za botaniku i zoologiju, te je obitelji izrazio namjeru da studira botaniku. Otac se usprotivio i inzistirao je da upiše studij strojarstva na Stevensovom Institutu tehnologije. Dvije je godine studirao strojarstvo, ali se potom odupro očevoj volji i izrazio želju da upiše biologiju na Bowdoin College u Maineu.
Na jesen 1914. Kinsey se upisuje na Bowdoin College, na kojem je počeo studirati entomologiju. 1916. je diplomirao biologiju i psihologiju s najvećom ocjenom. Nastavio je potom studije na Harvardu i institutu Bussey koji je imao jedan od najzahtjevnijih programa biologije u SAD. Kinsey se tada orijentira na studij entomologije pod vodstvom Williama Mortona Whellera, jednog od najistaknutijih entomologa onog doba.
Napisao je široko primjenjivan udžbenik biologije za srednju školu "Uvod u biologiju" (eng.An Introduction to Biology) 1926. u kojem uvodi učenje o evoluciji i ujedinjuje botaniku i zoologiju u jedinstveni predmet. Zajedno s Merritt Lyndon Fernaldom, Kinsey 1943. objavljuje knjigu „Jestive biljke Istočnih Sjedinjenih Američkih Država" (eng.Edible Wild Plants of Eastern North America).
Osobni život
mini|desno|250px|Kinseyev dom u Bloomingtonu
Kinsey se ženi s Clarom Bracken McMillen 1921. s kojom ima četvero djece. Najstariji Kinseyev sin umire od komplikacija dijabetesa u četvrtoj godini života.
Kinsey je po spolnoj orijentaciji bio biseksualac. Sa suprugom je kasnije imao dogovor da im intimna veza bude otvorenog tipa, oboje su stoga imali izvanbračne spolne odnose s više partnera s dopuštenjem drugog. Kinsey je imao spolne odnose i sa ženama i s muškarcima, uključivši i svog studenta Clyde Martina.
Kinseyevi izvještaji
Kinsey je smatra ocem moderne seksologije u Sjedinjenim Američkim Državama. Počeo se zanimati za seksualne navike ljudi 1933. nakon podrobne diskusije s kolegom Robertom Crocom. Pretpostavlja se da su ga njegova proučavanja mehanizama parenja osa šiškarica inspirirala na proučavanje spektra različitih seksualnih navika kod ljudi. Kinsey je kasnije razvio i ljestvicu po kojoj je vršio gradaciju spolne orijentacije (Kinseyevu ljestvicu) koja ima sedam stupnjeva; od 0 koji označava isključivo heteroseksualnu osobu do 6 koji označava isključivo homoseksualnu osobu. Njegovi su učenici kasnije dodali i kategoriju „X“ koja označava aseksualne osobe.
Kontroverze i kritike
Istraživanja koja je Kinsey provodio na području seksualnosti nisu se ograničavala samo na teoriju i popunjavanja upitnika, već je Kinsey često promatrao i aktivno sudjelovao u različitim seksualnim aktivnostima, uključivši ponekad i svoje suradnike. Pravdao se time da je tako moguće izravnije promatrati pojave u seksualnosti i da se na taj način lakše stiče povjerenje osoba uključenih u istraživanja. Poticao je i svoje suradnike da učine isto i često je s njima i sa subjektima istraživanja prakticirao širok spektar seksualnih aktivnosti, pod uvjetom da svatko od njih odredi granice do koje se osjećaju ugodno. Tvrdio je da se tako uvodi element praktičnog pokusa u istraživanje, te da je to najbolja metoda razumjevanja reakcija sudionika. Kinsey je ponekad u svom domu kamerom snimao spolne odnose sudionika i suradnika, tvrdivši da tako dokumentira istraživanje; Kinseyev biograf Jonathan Gathorne-Hardy pravdao je tajnost snimanja filmova brigom da se izbjegne skandal i negativne reakcije od strane konzervativnog dijela javnosti. James H. Jones, autor knjige Alfred C. Kinsey: A Public/Private Life i britanski psihijatar Theodore Dalrymple, pretpostavljaju da je Kinsey vršio svoja istraživanja potaknut vlastitim seksualnim željama i potrebama.
Skupljao je snimani materijal sa seksualnim sadržajem iz cijelog svijeta, što mu je izazvalo probleme s carinskom službom SAD-a, nakon zapljene pornografskih filmova 1956. Kinsey je umro prije sudskog epiloga.
Slijedeća velika kontroverza Kinseyevih istraživanja, bilo je skupljanje podataka u svezi orgazama kod djece u preadolescentnoj dobi. Kinsey je unio prkupljene informacije u tablice 30 do 34 svoje knjige „Seksualno ponašanje muškarca“, u kojima se nalaze podatci o orgazmima tristotinjak muške djece od pet mjeseci do 14 godina starosti. U prvo vrijeme je izjavio da je podatke prikupio od sjećanja odraslih osoba koje su u djetinjstvu bile prisiljene na spolne odnose, ali i od upitnika koje je popunilo devet odraslih ljudi koji su navodno imali spolne odnose s djecom. Malo se pažnje pridavalo ovim podatcima punih četrdeset godina. Kasnije se ispostavilo da je sve podatke o pedofiliji Kinsey prikupio od jednog jedinog pedofila, a prezentirao ih je kao da proizlaze iz različitih izvora. Kinsey je poštovao anonimnost te osobe i nije prijavio kazneno djelo pedofilije vlastima, jer je želio prikupiti što iskrenije odgovore. Kinseyev Institut je kasnije izjavio da podatci iz tablca 30-34 uistinu proizlaze iz dnevnika samo jedne osobe, pisanog 1917.
Kinseyevi biografi smatraju da je Kinseyeva seksualna aktivnost i orijentacija uvelike utjecala na njegovo istraživanje, tako da je krivo izabirao uzorke stanovništva za svoje upitnike. Unio je podatke prikupljene od velikog broja pojedinaca iz zatvorske populacije i prostitutki klasificirajući ih ponekad kao osobe u braku,, te je uklopio u analizu posebno velik broj homoseksualnih osoba, što ga je vjerojatno donijelo do krivih zaključaka. . Nikad nije uključio u istraživanja pojedince iz afro-američke populacije. Paul Gebhard je 1970-ih ponovo analizirao prikupljene podatke izbacivši one sumnjive, te utvrdio da su razlike u podatcima bile male.
Smrt
Kinsey umire 25. kolovoza 1956., u 62. godini života. Uzrok smrti je srčano zatajenje kao posljedica upale pluća.
Poproč (Rimavska Sobota)
Poproč je naseljeno mjesto u okrugu Rimavska Sobota, u Banskobistričkom kraju, Slovačka Republika.
Alfred Kinsey
Kinsey u popularnoj kulturi
Početkom 21. stoljeća ponovo se javilo veliko zanimanje za Kinseya i njegov rad.
Cianaluca, Campobasso
Cianaluca je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Alfred Kinsey
Kinsey u popularnoj kulturi
2003. prikazan je mjuzikl naslova Dr. Sex koji obrađuje složenu vezu između Kinseya, njegove žene i njihovog zajedničkog ljubavnika Wally Matthewsa (jasna aluzija na Kinseyevog suradnika Clydea Martina). Premijera je predstavljena u Chicagu i osvojila je sedam nagrada Joseph Jefferson za kazališnu izvrsnost.
Cianaluca, Campobasso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Alfred Kinsey
Kinsey u popularnoj kulturi
Bill Condon je 2004. režirao biografski film Kinsey s Liamom Neesonom u glavnoj ulozi Kinseya i Laurom Linney kao njegovom suprugom. Američki pisac Tom Coraghessan Boyle iste godine objavljuje roman "Unutarnji krug" (eng. The inner circle) o povijesti seksologije u SAD-u i Kineyevom radu kroz oči jednog od njegovih bliskih suradnika.
Berindu, Sânpaul
Berindu je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Sânpaul.
Alfred Kinsey
Kinsey u popularnoj kulturi
Američka TV postaja PBS 2005. objavljuje dokumentarni film Kinsey u suradnji s Kinseyevim Institutom, koji je tom prilikom omogućio pristup pisanom materijalu iz svoje pismohrane.
Berindu, Sânpaul
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 544 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 444 m.
Femmina Morta, Caltanissetta
Femmina Morta je naselje u Italiji u provinciji Caltanissetta, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.
Volonter
thumb|280px| [[2005 ]] U opštim rječnicima i rječnicima stranih riječi volonter se definiše kao "onaj koji besplatno obavlja neku službu zbog entuzijazma, svoga stručnog usavršavanja ili sticanja radnog staža". Tom riječju obično se označava osoba koja dobrovoljno radi u vjerskim, humanitarnim, socijalnim te nevladinim organizacijama. Iako se u nekim rječnicima uz riječ volonter navodi sinonim dobrovoljac, a na nekim internetskim stranicama i dragovoljac, te riječi u ovom kontekstu nisu sinonimi, posebno ako se dobrovoljac shvata kao "onaj koji bez prisile i svojom voljom sudjeluje u ratu ili kakvom drugom zbivanju". U starije vrijeme, međutim, riječ volonter (i volontijer kod Njegoša) označavala je dobrovoljca u ratu. U tom su je značenju upotrebljavali u 19. stoljeću, na primjer, Ilija Garašanin i Sreten L. Popović.
Bilješke
Dobrovolník Волонтёр
Izvorani, Ciolpani
Izvorani je naselje u Rumuniji u okrugu Ilfov u opštini Ciolpani.
Lagunillas, Mexquitic de Carmona
Lagunillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Mexquitic de Carmona.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1821 m.
Annandale, Minnesota
Anandejl je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.228, što je 544 (20,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Lozano, Granja, Arandas
Lozano, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Arandas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2067 m.
Hurayb, Taiz
Hurayb je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Valencijska zajednica
Valencijska Zajednica (španjolski: Comunidad Valenciana, valencijsnski: Comunitat Valenciana) je španjolska autonomna zajednica smještena na istoku Iberijskom poluotoku, na obali Sredozemnog mora.
Hurayb, Taiz
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1273 m.
Valencijska zajednica
Geografske karakteristike
Valencijska Zajednica prostire se na površini od 23,255 km², u kojoj živi 4,941,509 stanovnika.
Sastavljena je od provincija; Alicante, Castellón i Valencia. Sa sjevera graniči sa Katalonijom i Aragonom, na zapadu s Kastilja-La Manchom i Aragonom, te na jugu s Regijom Murcia.
Historija
Teritorij ove autonomne zajednice, se u velikoj mjeri podudara sa teritorijem historijske Kraljevine Valencije (Reino de Valencia), koja je od početka 11. do početka 18. vijeka imala različita imena i različite forme.
Krajem 19. vijeka taj kraj bio je poznat kao Valencijanska Regija, a krajem 1960-ih neslužbeno su ga zvali Valencijanska Država.
Glavni grad ove regije je Valencia.
Tanaina, Alaska
Tanajna je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.197, što je 3.204 (64,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Huerta la Primavera, Tancítaro
Huerta la Primavera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tancítaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1800 m.
Magdaleno Aguilar, El Mante
Magdaleno Aguilar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini El Mante.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 515 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 65 m.
Topa Mică, Sânpaul
Topa Mică je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Sânpaul.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 321 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 464 m.
Santa Ana, San Sebastián del Oeste
Santa Ana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Sebastián del Oeste.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1354 m.
Anto Domić
Anto Domić (Brčko, 19. veljače 1967.), bosanskohercegovački političar hrvatskog podrijetla, šesti po redu gradonačelnik Brčko distrikta BiH. Prvi gradonačelnik hrvatske nacionalnosti u povijesti Brčkog.
Životopis
Anto Domić je rođen u Brčkom, 19. veljače 1967. godine. Osnovnu školu je pohađao u Gornjoj Skakavi i Bijeloj, dok je Srednju medicinsku školu završio u Brčkom. Godine 1997. je diplomirao, a 2002. magistrirao na Medicinskom fakultetu Sveučilišta u Tuzli.
Od 1998. do 2000. godine bio je ravnatelj Doma zdravlja sa stacionarom Ravne Brčko u Bijeloj. Od 2000. do 2004. je član prijelazne Vlade Brčko distrikta BiH. U tom periodu obavlja dužnost šefa Odjela za zdravstvo i ostale usluge Brčko distrikta BiH. U dva navrata je bio poslanik u Skupštini Brčko distrikta BiH i to od 2004. do 2006. i od 2008. do 2009. godine. U tri navrata je zamjenik gradonačelnika Brčko distrikta BiH i to 2006. do 2008.; od 2009. do 2012. i od 2016. godine. U periodu od 2012. do 2016. godine je bio gradonačelnik Brčko distrikta Bosne i Hercegovine.
Njegovuđa
Njegovuđa je naselje u opštini Žabljak u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 227 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 288 stanovnika).
Demografija
U naselju Njegovuđa živi 185 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,0 godina (38,7 kod muškaraca i 45,8 kod žena). U naselju ima 81 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,80.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine).
La Despedida (razvrstavanje)
La Despedida ima više značenja:
Paso del Toro (razvrstavanje)
Paso del Toro ima više značenja:
Rögnitz
Regnic je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 91 opštinskog središta okruga Nordvestmeklenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 215 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13058090.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordvestmeklenburg Regnic se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordvestmeklenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 51 metra. Površina opštine iznosi 11,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 215 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 19 stanovnika/km².
Црвена Река
Црвена Река је насеље у Србији у општини Бела Паланка у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 303 становника (према попису из 1991. било је 404 становника).
Демографија
У насељу Црвена Река живи 250 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,2 година (42,9 код мушкараца и 43,5 код жена). У насељу има 114 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,66.
Rogulje
Hrvatska:
Lázaro Cárdenas, San Pedro Teutila
Lázaro Cárdenas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Teutila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 307 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1091 m.
Paso del Águila (razvrstavanje)
Paso del Águila ima više značenja:
Crkva Svetog Save u Parizu
thumb|200px|Crkva Svetog Save u Parizu thumb|200px|Na ulazu u crkvu Crkva Svetog Save je srpska pravoslavna crkva koja se nalazi u Parizu, u ulici Simplon 23, u centru grada. U crkvi je smeštena eparhija srpske pravoslavne crkve za Francusku i zapadnu Evropu (koja obuhvata Francusku, zemlje Beneluksa, Portugaliju i Španiju).
Parohija je osnovana 1947. godine. Dosta godina sedište eparhije se nalazilo u iznajmljenoj rumunskoj pravoslavnoj crkvi. Kako je ta crkva bila mala, bilo je potrebe za izgradnjom veće. Crkva je podignuta za potrebe velikog broj radnika koji su iz srpskih krajeva dolazili u Pariz i Francusku. Godine 1984. sagrađena je na mestu bivše neo-romanske protestantske crkve. Na ulazu se nalazi lik Svetog Save.
Burj Al Arab
Gradnja
Gradnja Burj al Araba počela je 1994. godine. Građen je da izgleda kao jedro tradicionalnog arapskog broda. Dva "krila" raširena u obliku slova "V" imaju ulogu jarbola, dok prostor između njih služi kao golemi atrij. Arhitekt Tom Wright je izjavio "Klijent je želio građevinu koja će postati ikona ili simbol za grad Dubai, nešto poput Operne kuće u Sydneyu ili Eiffelovog tornja u Parizu. Trebalo je sagraditi nešto što će postati sinonim za čitavu državu."
La Desviación (razvrstavanje)
La Desviación ima više značenja:
Burj Al Arab
Gradnja
Arhitektonski i inženjerski konzultant projekta bio je Atkins, najveća britanska multidisciplinarna tvrtka za savjetovanje. Građevinski radovi povjereni su južnoafričkoj tvrtki Murray & Roberts. Izgradnja hotela koštala je 650 milijuna dolara.
Značajke
Nekoliko značajki hotela zahtijevalo je kompleksne ili pionirske inženjerske pothvate. Hotel se nalazi na umjetnom otoku udaljenom 280 metara od obale. Zbog sigurnosti temeljenja, graditelji su postavili konstrukciju na 230 pilona koji zadiru 40 metara u pijesak. Inženjeri su potom sagradili površinski sloj od velikog kamenja, okruženog betonskim slojem u obliku pčelinjeg saća koji štiti temelje od erozije. Gradnja samog umjetnog otoka i temelja trajala je tri godine, jednako koliko i gradnja samog hotela. Građevina sadrži 70.000 kubnih metara betona, te još 9.000 kubnih metara čelika.
Helidrom hotela je postao poznat kada su Andre Agassi i Roger Federer na njemu odigrali prijateljski teniski susret.
Sobe i cijena
Menandžment hotela vodi tvrtka Jumeirah Group. Unatoč veličini, Burj Al Arab ima svega 28 dvostrukih etaža s 202 sobe. Najmanja soba je površine 169 m2, a najveći apartman 780 m2. Hotel je među najskupljima u svijetu. Cijene za noćenje se kreću od 1000 dolara za najmanje sobe, do 28.000 dolara za kraljevski apartman.
Dizajn soba je podređen i istoku i zapadu. Bijeli toskanski red stupova i spiralne skale od mramora s ogradom od kovanog čelika ukrašenim zlatnim listovima pokazuje utjecaj od klasicizma do art nouveaua. Spa kupaonice naglašene su mozaicima od keramičkih šablona na podovima i zidovima, inspiriranih arapskom geometrijom, koja se može naći u gotovo cijeloj zgradi.
Restorani
mini|250px|Restoran "Al Mahara" Jedan od hotelskih restorana, Al Muntaha (arapski: "najviši"), lociran je 200 metara iznad Perzijskog zaljeva i omogućuje panoramski pogled na grad Dubai. Izgrađen je kao konzolni dodatak konstrukciji te izlazi i po 27 metara izvan gabarita zgrade, a pristupa mu se s panoramskog dizala. Glavnom kuharu Edah Semaj Leachimu godine 2006. dodijeljeno je priznanje "Kuhara godine".
Drugi restoran je nazvan "Al Mahara", što znači "kamenica". Nalazi se na dnu hotela, pristupa mu se iz simulirane podmornice i okružen je golemim akvarijima kapaciteta milijun litara, prepunih morskih životinja. Restoran također spada među najelitnije u svijetu, a vodi ga Kevin McLaughlin.
Julia Gillard
Julia Eileen Gillard (Barry, Wales, 29. januar 1961 -) je australijska političarka koja je od 2010. do 2013. služila kao premijer Australije i vođa Laburističke stranke.
Gillard je rođena u Walesu u rudarskoj porodici. Nakon što je kao dijete oboljela od bronhopneumonije, roditeljima je savjetovano da je pošalju na mjesto s toplijom klimom, oni su zajedno s njom godine 1966. emigrirali u Australiju i nastanili se u gradu Adelaide. Otac joj je tamo radio kao psihijatrijski bolničar, a majka kao skrbnica u staračkom domu.
Julia Gillard je započela studij na Univerzitetu u Adelaideu gdje se počela baviti politikom, i voditi Australijsku uniju studenata. Od 1987. se bavila pravom. Godine 1998. je izabrana u parlament, a nakon dolaska laburista na vlast 2007. je bila zamjenica premijera Kevina Rudda.
Nagli pad popularnosti laburista u anketama je stranačko vodstvo nagnao da razmišljaju o Ruddovoj smjeni, a Gillard se brzo nametnula kao glavni izazivač. Iako su formalni izbori bili zakazani, Rudd se neposredno pred njih, suočen s padom podrške, sam povukao s mjesta vođe stranke i premijera, omogućivši tako da Gillard 24.6. 2010. postane prva žena na čelu australijske vlade.
Na federalnim izborima 21.8. 2010. njena stranka nije uspjela ostvariti većinu u Parlamentu, ali je nakon nekoliko tjedana osigurala još jedan mandat uz pomoć nezavisnih zastupnika.
26.6. 2013. je podnijela ostavku nakon što su je parlamentarni zastupnici ALP svrgnuli s mjesta vođe stranke, koje je ponovno preuzeo Kevin Rudd.
Gillard živi s frizerom po imenu Tim Mathieson. S njim nema djece.
Franko Simatović
Franko Simatović - Frenki (Beograd, 1. travnja 1950.), srpski obavještajac hrvatskog porekla. Zapovednik specijalnih snaga Službe državne bezbednosti (SDB) Srbije i osnivač Jedinica za specijalne operacije (JSO).
Simatović je po nacionalnosti Hrvat, podrijetlom iz sela Čibača u Župi Dubrovačkoj. Rođen je u obitelji Pere Simatovića, visokog časnika JNA i dužnosnika Vaterpolo kluba Partizan i Nede Vinter, koja je pored Franka, imala i kćerku Dubravku udatu Horvat, koja živi u Rijeci. Ime je dobio po njegovom djedu po majci Franku, osnivaču odvjetničkog ureda u Bjelovar u, i suradniku doživotnog predsjednika Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita. Simatović je završio Fakultet političkih znanosti Sveučilišta u Beogradu, zajedno s budućim šefom SDB-a Jovicom Stanišićem i novinarom i piscem Dejanom Lučićem.
Kada su 1991. izbili ratovi u bivšoj Jugoslaviji postao je obavještajac, osnivač i zapovjednik Jedinice za specijalne operacije (JSO) (1991 - 1998). Pripadnici te jedinice su ostali poznati i pod imenom Frenkijevci koje su ponijeli od svog zapovjednika. U SDB-u je imao najduži radni staž od 25 godina. Frenki je bio imenovan 1993. godine za zamjenika Jovice Stanišića, šefa SDB-a.
Bio je pomoćnik novog šefa SDB-a Rade Markovića, koji se više puta žalio da nema nikakav nadzor nad Simatovićem i njegovom Jedinicom za specijalne operacije.
Simatović je optužen pred Međunarodnim sudom za bivšu Jugoslaviju u Hagu (MKSJ) da je počinio razne zločine nad ne-srpskim stanovništvom tijekom ratova u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini (1991 - 1995). Optužnica u pet točaka teretila je Simatovića i Stanišića za zločine protiv čovječnosti i povrede ratnog prava i običaja počinjene na području Hrvatske i BiH progonom, ubojstvima, deportacijama i nehumanim djelima. Zločine su, po optužnici, u Hrvatskoj i BiH počinile jedinice SDB-a, odnosno postrojbe i paravojne formacije koje je stvorila SDB ili je pomogla njihovom stvaranju. Među tim postrojbama su i "Crvene beretke", "Škorpioni", Arkanovi "Tigrovi", "Knindže", pripadnici Martićeve policije, kao i milicija bivše SAO Slavonije, Baranje i zapadnog Srijema.
Međutim, jednom kada su se sami Stanišić i Simatović našli na suđenju, pretresno vijeće, kojim je predsjedavao Alphons Orie, ih je 2013. oslobodilo svih krivnji te time proturječio samoj presudi MKSJ-a iz 2007:
Tako su po novim pravilima MKSJ-a, prema kojima nije bilo "konkretne usmjerenosti" da njihove paravojne snage počine zločine po Bosni i Hrvatskoj, Simatović i Stanišić pušteni na slobodu što je izazvalo kontroverze. Refik Hodžić, bivši bosanski glasnogovornik MKSJ-a, je za The Economist izjavio da to "više nije naš sud" te da podliježe "čudnom samouništenju". Bivša glasnogovornica MKSJ-a Florence Hartmann, Nataša Kandić, Francis Boyle, predsjednica Helsinškog odbora za ljudska prava u Srbiji Sonja Biserko, Centar za suočavanje s prošlošću - Documenta, Građanski odbor za ljudska prava i Centar za mir, nenasilje i ljudska prava u Osijeku su digli glas protiv takve presude. Eric Gordy, koji predaje politiku i sociologiju na sveučilištu u Londonu, je za New York Times zapisao sljedeće o završnom radu MKSJ-a:
Mjesec dana nakon presude, tužitelji MKSJ-a su 28. lipnja 2013. uložili žalbu na prvostupanjsku presudu.
Crkva sv. Spiridona u Trstu
Istorija crkve
Srbi su počeli da grade crkvu 1751. godine, zajedno sa Grcima. Posvećena je Svetom Spiridonu Čudotvorcu. Kako su na tom prostoru nekada bile solane, crkva je još tokom gradnje počela da puca, pa joj se ubrzo srušio i zvonik. Zahvaljujući Jovanu Miletiću, zvonik je kasnije obnovljen, a crkva je i dalje služila. Srbi su ipak htjeli novi hram, pa je 1858, raspisan konkurs i usvojen je projekat arhitekte Karla Maćiakina. Već 1861. srušena je stara crkva i započeta gradnja nove, koja je trajala do 1869. godine. Crkva je zidana lomljenim kamenom, a fasade obložene klesanim blokovima od kamena dovoženog sa Briona i iz Verone. Unutrašnjost hrama je omalterisana i oslikana, a zidani ikonostas je urađen u mozaiku. Ukrašavanje unutrašnjosti su izveli Đuzepe Bertini i Antonio Koreone, umjetnici iz Milana.
La Diana (razvrstavanje)
La Diana ima više značenja:
Pljevaljska bitka
Napad na Pljevlja 1. decembra 1941. godine izvršio je Crnogorski NOP odred za operacije u Sandžaku. Grad je branio jaki italijanski garnizon, a teške borbe vođene su do 2. decembra u zoru, kada su se partizani povukli iz zauzetih delova grada.
U borbama je ubijeno i ranjeno 252 italijanskih vojnika, a zarobljena su 84 vojnika i 4 oficira. Crnogorski NOP odred je imao 218 mrtvih i 269 ranjenih boraca. Neuspeh je demoralisao veliki broj boraca, pa ih se oko 2.500 vratilo kućama, a samo 700 ostalo u Odredu.
Pljevaljska operacija i njen ishod najteže su pogodili ustaničke snage u Crnoj Gori.
Formiranje Crnogorsko-sandžačkog odreda
Početkom novembra 1941. godine u Crnu Goru je stigao delegat Vrhovnog štaba i CK KPJ Ivan Milutinović, sa zadatkom da preuzme komandu na Glavnim štabom NOP odreda za Crnu Goru i Boku i reorganizuje partizanske jedinice u Crnoj Gori. U skladu sa razvojem neprijateljske ofanzive u zapadnoj Srbiji i Šumadiji, Vrhovni štab je naredio da se od jednog dela crnogorskih partizanskih snaga formira jedan jači odred od oko 3.000 boraca i da se uputi u Sandžak u susret partizanskim snagama koje su se povlačile iz Srbije.
Glavni štab NOPO Crne Gore i Boke je 15. novembra izvršio reorganizaciju partizanskih jedinica i formirao Crnogorski NOP odred za operacije u Sandžaku, jačine devet bataljona sa ukupno 3.690 boraca. Za komandanta Odreda imenovan je Arso Jovanović, a za političkog komesara Bajo Sekulić.
Pošto je odred sačinjavalo devet bataljona sa teritorije čitave Crne Gore, oni su se okupili tek 26. novembra u rejonu Njegovuđa, a 30. novembra su stigli u okolinu Pljevalja.
Italijanske snage u Pljevljima
Italijanski garnizon u Pljevljima sačinjavali su delovi alpske divizije "Pusterija" ukupne jačine oko 2.000 vojnika i oficira. Štab divizije je bio obavešten o pripremama, snagama i vremenu napada partizanskih jedinica, pa je preduzeo utvrđivanje i organizaciju odbrane i komandovanja u toku bitke.
Grad Pljevlja je, u vreme partizanskog napada, imao nešto manje od 6.000 stanovnika, a smešten je u kotlini opasanoj kamenim brdima. Između reke Ćehotine i malog Pljevaljskog polja nalazi se brdo Stražica, gde je bilo glavno italijansko uporište. Tu su bile raspoređene dve artiljerijske baterije sa 8 minobacača, izgrađena mitraljeska gnezda i postavljeni reflektori za osvetljenje objekata oko grada za praćenje prolaza partizanskih jedinica.
Istočno i severoistočno od grada nalazi se brdo Golubinje, koje italijani nisu zaposeli, a južno od manastira Svete Trojice na ivici varoši uzdiže se brdo Glavica, koje su zaposeli i utvrdili rovovima i bodljikavom žicom. Južno od brda Veliki i Mali Bogiševac nalazila se vojna kasasrna od nekoliko prizemnih zgrada.
Na prilazima gradu bili su iskopani rovovi u kojima su postavljeni mitraljezi i puškomitraljezi. Osim dominantnih uporišta oko grada Italijani su utvrdili i organizovali za odbranu mnoge zgrade. Na raskrsnicama su postavljena automatska oružja za dejstva na pojedine poprečne ulice. Najbolje su bile utvrđene osnovne škole, pošta, električna centrala, gimnazija i velika džamija u centru. A štab divizije je bio smešten u osnovnoj školi u Moćevcu.
Italijanska pojačanja iz NDH
Nakon što je počela bitka za Pljevlja, 30. novembra je između komandanta četničkih jedinica istočne Bosne i Hercegovine i komandanta italijanskog garnizona u Goraždu potpisan sporazum o obezbeđenju evakuacije italijanskih trupa te predaji vlasti četnicima.
Radi se o povlačenju italijanskih okupacionih trupa sa teritorije fočanskog i čajničkog sreza radi pojačanja odbrane Pljevalja od napada crnogorskih partizanskih jedinica. Po njihovom odlasku, četnici su u tim srezovima preuzeli vlast. Prilikom posedanja Foče četnici su od italijanskog okupatora dobili oko 3.000 pušaka, 2 minobacača, 2 topa 65 mm, preko 60.000 metaka i veće količine hrane i razne ratne opreme.
Plan napada
Dok su se bataljoni Crnogorskog NOP odreda za operacije u Sandžaku, prikupljali u okolini Pljevalja, Štab Odreda je 27. novembra izdao naređenje o napadu. Za neposredni napad na grad, Štab je predvideo sedam bataljona, a za obezbeđenje i sprečavanje eventualne pomoći italijanskom garnizonu iz Prijepolja, Priboja, Rudog i Čajniča, dva bataljona.
Štab odreda je preko mesnog komiteta KPJ za Pljevlja i partijske ćelije u gradu prikupio približno tačne podatke o neprijateljskim snagama, o njihovom naoružanju i rasporedu.
Radi lakšeg komandovanja sve snage su grupisane u tri napadne kolone, prema rasporedu i pravcu njihovog kretanja. Istočnom grupom bataljona, koju su sačinjavali Komski i Jezero-goranski bataljon, komandovali su komandant i politički komesar odreda Arso Jovanović i Bajo Sekulić. Posebnu napadnu kolonu činio je bataljon "Peko Pavlović" pod komandom zamenika komandanta Radovana Vukanovića. Zapadnu grupu bataljona sačinjavali su: Lovćenski bataljon, bataljon "Bijeli Pavle", Zetski i Uskočko-drobnjački bataljon pod komandom zamenika političkog komesara odreda Boška Đuričkovića.
Prema planu napad je trebao da počne 1. decembra u 4 sata ujutro, a sve pripreme za napad bile su završene do 30. novembra. Tada je u Štab odreda došao Vojo Leković, politički komesar Glavnog štaba NOP odreda Sandžaka i član Okružnog komiteta KPJ za Sandžak, sa izričitim naređenjem Vrhovnog štaba NOPOJ-a da se obustavi napad na Pljevlja. Štabu odreda, a posebno Glavnom štabu za Crnu Goru i Boku i ranije je bio poznat negativan stav Vrhovnog štaba po pitanju napada na Pljevlja. Komandant i komesar su, uprkos svemu, ostali pri svojoj odluci, smatrajući da bi se svako odlaganje negativno odrazilo na borce. Tako je zanemareno naređenje Vrhovnog štaba i sa puno optimizma u siguran ishod bitke se pošlo u napad.
Napad na Pljevlja
Pošto su se bataljoni u toku 29. i 30. novembra prikupili i odmorili, bili su spremni za napad. Svakom bataljonu dodeljeni su vodiči, iz mesne partizanske čete i mesnog komiteta KPJ.
Jezero-šaranski i Komski bataljon iz istočne kolone najranije su pristigli na položaje, odakle su odmah pošli na juriš. Italijani su otvorili vatru prema unapred pripremljenom planu, a reflektorima su osvetljavali zemljište kako bi vatra bila što preciznija. Pola sata kasnije, bataljoni su uspeli da prodru u grad prema objektima za napad.
Na brdu Stražici, koje je činilo okosnicu italijanske odbrane, Komski bataljon je izvršio nekoliko juriša na prvu, a zatim na drugu liniju rovova, koji su bili ograđeni bodljikavom žicom. odbrana na brdu Stražici, nije bila ozbiljnije ugrožena ni posle napada bombaških grupa, a manji delovi partizanskih jedinica su uspeli da prodru u grad.
Bataljon "Peko Pavlović" napadao je kao zasebna kolona, ali dosta neorganizovano tako da su, vatrom sa utvrđene Glavice, ovaj napad Italijani odbili. Bataljon je uspeo, uz velike gubitke, da zauzme Dom zdravlja, gde je zarobljeno 30 italijanskih vojnika. Za to vreme je i Lovćenski bataljon u silovitom jurišu likvidirao italijansko uporište u zgradama kod Senjaka. Ali uzastopni napadi na rejon muslimanskog groblja i logora Dolovi, bili su odbijeni. Deo ovog bataljona ostao je odsečen u gradu u toku čitavog narednog dana vodeći teške borbe. Tom prilikom je pretrpeo izuzetno velike gubitke.
Zetski bataljon i bataljon "Bijeli Pavle" iz sastava zapadne napadne kolone, izvršili su nekoliko uzastopnih juriša na utvrđene objekte: Belibegovo brdo, Dolove i Mali Bogiševac, gde su zarobili oko 30 italijana, ali ove objekte misu zauzeli. Bataljoni su bili izloženi koncentričnom vatrom iz minobacača i mitraljeza i oko 8 časova su bili prisiljeni da se povuku. Italijani su snažnom artiljerijskom vatrom i pokretom manjih delova prešli u gonjenje.