cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Turopolje (Velika Gorica)
Turopolje je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji. Nalazi se u Turopolju, a administrativno je u sastavu grada Velike Gorice. Proteže se na površini od 4,64 km². Prema posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine Turopolje ima 1033 stanovnika koji žive u 347 domaćinstava. Gustoća naseljenosti iznosi 222,63 st./km².
Povijest
Nakon izgradnje pruge Zagreb-Sisak 1862 godine, Eksploatacija turopoljskih šuma (turopoljski lug) uzela je maha. Nedaleko sela Rakitovca i Buševca podignuto je skladište kojim su upravljali Francuzi. Tu, pored želježničke stanice ručno je obrađivano drvo, a najtraženija roba bile su "Duge" za bačve raznih veličina. Uz rub skladišta uskoro su podignuti objekti u koje se najprije privremeno, a zatim stalno, smjestila radnička populacija. Tako je izraslo naselje koje dobiva ime Turopolje. Doduše mještani okolnih sela nazivali su ga "Leštant", ali je taj naziv kasnije napušten. Svi zaposleni obavljali su teške fizičke poslove ili su kao "Kirijaši" prevozili trupce iz šume do stovarišta.
Filip Deutsch, industrijalac iz Zagreba, kupio je 1910. godine od Plemenite opčine turopoljske pedesetak jutara zemlje. Doktor Ljudevit Josipović, turopoljski župan, prodao je tu zemlju bez pristanka seoskih sudaca, kojima je samo preostalo da naknadno, kad je već sve bilo gotovo, odobre prodaju. Tako je utemeljena drvna industrija u Turopolju koja je radila pod nazivom "Filipa Deutscha sinovi". Vlasnik je odmah počeo dizati objekte za pilanu i kuće za radnike i stručnjake koje je namjeravao dovesti iz Zagreba i drugih krajeva Hrvatske. Stanovi su građeni u nizu i nazvani su "Kolonija". U rekordnom roku u ono vrijeme podignuti su svi objekti i već u lipnju, odnosno srpnju 1911. godine počela je proizvodnja rezane građe, uglavnom hrastovine iz turopljskih šuma. Kapacitet pilane bio je 40.000 m3, sa pet gatera i jednim venecijanerom sa vlastitom električnom centralom za pogon pilane i rasvjetu mjesta. Pilana je radila i za vrijeme II svjetskog rata, pod upravom okupatora. U dva navrata pokušana je zapaliti od partizana, no nije htjela gorjeti.
U mjestu je postojala ciglana od čijih su se cigli izgradili mnogi objekti u mjestu i okolici. U mjestu je uz ciglanu iskopavanjem ilovače nastalo i umjetno jezero "Bajer", ali nažalost kada je prokopan kanal Sava - Odra jezero je presušilo, a zatim je kroz nekoliko godina i zatrpano. Ciglana je, zbog loše kvalitete sirovine, prestala s radom 1938. godine. U blizini ciglane je postojala i lugarnica. Zanimljivo je da je Turopolje nekad imalo školu, kino, knjižnicu, radio postaju, poštu, restoran, kuglanu, streljanu, mesnicu, brijačnicu..., a danas u moderna vremena toga više nema. Nekada je u mjestu djelovalo nekoliko sekcija: glumačka, kuglačka i streljačka.
Uz drvnu industriju, kroz svoju povijest, izraslo je i moderno radničko naselje. Drvna industrija počela je s radom 1911, godine, pa se ta godina uzima i kao godina nastanka mjesta Turopolje. Zbog svoje povijesti i zbog radnih ljudi skromnih životnih prilika, za zaštitnika mjesta izabran je Sv. Josip Radnik, a slavi se 01.svibnja, kada se održava sv. Misa i slavi se dan mjesta, te međunarodni praznik rada.
Povijest sporta u Turopolju
Iako je samo naselje nastalo 1911., već 1920. godine, u Turopolju je osnovan "Sportski klub Turopoljac", u kojem je djelovalo nekoliko sportskih sekcija: kuglačka, streljačka, nogometna... Bila su to početna vremena za nogomet u našemu kraju. Većinom su se igrale prijateljske utakmice s klubovima iz okolnih mjesta i Zagreba. 1924. godine u Turopolju je odigrana prva službena nogometna utakmica. 1930. osnovan je nogometni klub "Proleter", koji pod tim imenom djeluje sve do 1948. godine, kada mijenja naziv u NK "Mladost". Vrlo zanimljiva je situacija vezana uz NK "Proleter". U to vrijeme većina igrača bili su radnici turopoljske pilane. Kada je izgađeno prvo igralište, istog dana odigrane su prve dvije utakmice kluba. Vjerovatno je došlo do zabune prilikom dogovaranja utakmica. Prva utakmica izgubljena je rezultatom 9:0, a nakon odmora od pola sata, odmah je odigrana i druga. Drugu utakmicu umorni igrači "Proletera" pobjeđju 1:0. Od 1984. godine klub nosi ime NK "Proleter - Mladost" i djeluje sve do 1994. godine, od kada ima status mirovanja. 2000. godine klub ponovno počinje sa radom, sada pod imenom NK "Turopolje". Uz nogometni klub u Velikoj Gorici osnovan 1920. godine, NK Turopolje (NK Proleter) najstariji je klub na području Grada Velike Gorice, ali i jedan od starijih nogometnih klubova u cijeloj Zagrebačkoj županiji. 2004. godine, povodom 10. godišnjice Nogometnog saveza Zagrebačke županije, nogometnom klubu "Turopolje" dodijeljena je Zlatna povelja, koja se dodjeljivala klubovima koji su osnovani i djelovali u prvim godinama nastanka i igranja nogometa na podrućju Zagrebačke županije, a aktivni su više od 75 godina. Najveći uspjeh kluba je osvajanje Kupa mladosti Velike Gorice 1987., 1988. i 1989. godine, odnosno osvajanje prijelaznog pehara u trajno vlasništvo, što do tada nije uspjelo niti jednome klubu. Iz povijesti možemo izdvojiti utakmicu između NK "Proleter" i poznatog zagrebačkog kluba "Građanskog", kada je Turopolje jedva izgubilo sa rezultatom 2:3.
Spomenici i znamenitosti
Skulptura "Zdenac"
Izradio ju je kipar Zlatko Zlatić, iz materijala - turopoljskog hrasta. Skulptura je komponirana od geometrijski stiliziranih drvenih ploški u formi studenca. Postavljena je 1981. u krugu Drvne industrije Turopolje, u povodu sedamdesete obljetnice tog radnog kolektiva.
Before Night Falls
Before Night Falls je film iz 2000. godine. Scenario je zasnovan na istoimenoj autobiografiji kubanskog pesnika, Reinalda Arenasa. Film je režirao Julian Schnabel, koji je radio i na scenariju zajedno sa Cunningham O'Keefeom i Lázaro Gómez Carrilesom.
Ovo je drugi film Juliana Schnabela, snimljen posle filma Basquiat (1996). Film je imao svetsku premijeru na Venecijanskom filmskom festivalu, 2000. godine.
Film je dobio brojne nagrade i nominacije, između ostalog i nominaciju za Oscara za najbolju glavnu mušku ulogu.
Sadržaj
Film nudi pogled na kubansko društvo posle revolucije, 1959. godine. Arenas (Javier Bardem), rođen kao nezakonito dete, svoje osećanje odbačenosti pokušava da izrazi kroz pisanje. Kada njegova majka prepoznaje talenat seli se u obližnji grad, gde Arenas prvi put otkriva privlačnost muškog tela. Sa revolucionarima dospeva u Havanu, koja nudi umetničku, društvenu i seksualnu slobodu ranog revolucionarnog perioda. Njegov biseksualni prijatelj, Pepe (Andrea Di Stefano) ga upoznaje sa krugom pisaca, uz čiju pomoć Arenas objavljuje svoj prvi roman u 23. godini. Sedamdesetih Castro počinje da zavodi svoju verziju komunizma, što, između ostalog, znači da muškarci moraju da budu kratko podšišani, pisci se smatraju neprijateljima, a gejevi se šalju na "re-edukaciju". U početku uspeva da izbegne čistu, ali njegovi romani se više ne objavljuju na Kubi. Godine 1974. dvojica mladića mu ukradu odeću na plaži i kada ih on prijavi policiji, oni ga optužuju za zlostavljanje. Arenas uspeva da pobegne i neko vreme se krije, ali konačno je uhvaćen i zatvoren. U zatvoru on uspeva da piše i da prokrijumčari roman uz pomoć transvestite Bon Bon (Jonny Depp). Godine 1980. američki predsednik Jimmy Carter objavljuje da je SAD spremna da prihvati veći broj kubanskih izbeglica i Castro nudi izlaz kriminalcima, duševnim bolesnicima, gejevima i drugim "nepoželjnim" grupama. U New Yorku Arenas nastavlja da piše. Oboleo od AIDS-a, Arenas umire 1990. godine. U filmu je prikazano da ga je ugušio njegov partner, mada je njegova smrt zvanično zavedena kao samoubistvo.
Kritike
Sajt sa filmksim kritikama Rotten Tomatoes ocenjuje film kao 76% "svež".
Kar (car)
Marko Aurelije Kar (rođen oko 230. godine u Naroni, u provinciji Dalmaciji - umro krajem jula ili početkom avgusta 283. godine) bio je rimski car (od 282. do 283. godine) Obrazovanje je stekao u Rimu. Postao je rimski senator i vršio je više vojnih i civilnih dužnosti pre nego što ga je Prob imenovao za prefekta Pretorijanske garde. Nakon što je Prob bio ubijen u Sirmijumu, Kara su vojnici izvikali za cara. Kar se obračunao sa Probovim ubicama. Ipak, sumnjalo se i da je on učestvovao u zaveri protiv cara. Izgleda da se nije vratio u Rim, ali je Senat potvrdio njegov izbor.
Svojim sinovima Karinu i Numerijanu dodelio je titulu cezara. Karin je postavljen da upravlja zapadnim delom carstva, dok je sam Kar, zajedno sa Numerijanom, krenuo u pohod protiv Persije. Na putu prema Istoku, Kar je pobedio Kvade i Sarmate na Dunavu. Zatim je preko Trakije i Male Azije stigao u Mesopotamiju, koju je uspeo privremeno osvojiti. U pohodu protiv Persijanaca, u jednom trenutku je prešao reku Tigar.
Ali, na ovom pohodu, Kar je iznenada umro. Njegova smrt nije razjašnjena. Možda je ona posledica udarca groma, pretrpljene rane ili neke bolesti. Sasvim je moguće da su Kara ubili sopstveni vojnici, koji nisu bili skloni teškom ratu protiv Persije, niti su odobravali to što je Kar postavio Arija Apera za prefekta pretorijanske garde.
Ljubodrag Simonović
Klupska karijera
Svoju karijeru počeo je u kraljevačkoj Slogi, a prvotimac je postao već sa trinaest godina. Samo četiri godine nakon toga zaigrao je i za državni tim. U Crvenoj zvezdi igrao je od 1967. do 1976. godine i u tom periodu osvojio je dve titule i tri nacionalna Kupa. U usezoni 1973/1974 u Kupu Kupova bio je najbolji strelac tima sa 21,2 poena po utakmici. Bio je član legendarne generacije zajedno sa Draganom Kapičićem i Zoranom Slavnićem.
Nakon Zvezde nastupao je u Nemačkoj i bio fantastičan, tokom prve sezone ubacivao je 29,6 poena prosječno, uz rekord njemačke lige od 55 poena na jednoj utakmici, dok je u drugoj sezoni ostvario 26 koševa u prosjeku. Nažalost, takav igrač i čovek je imao velikih problema sve dok nije dobio nacionalnu penziju: morao je da se bavi košarkom i u zrelim godinama, igrao je u Staroj Pazovi. Veoma hladna hala i loši uslovi uticali su na pucanje jednog od kapilara na plućima, a stalno krvarenje definitivno ga je odvojilo od parketa.
Reprezentacija
Najveće priznanje Simonović je dobio 1970. godine, kada je sa reprezentacijom Jugoslavije postao svetski prvak. Za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je 107 utakmica i postigao je 1018 poena i sa njom osvojio šest zlatnih i dve srebrne medalje. Za reprezentaciju Evrope nastupao je sedam puta.
Vetispiradienska sintaza
Vetispiradienska sintaza (, farnezil pirofosfatna ciklaza (formira vetispiradien), pemnaspirodienska sintaza, HVS, vetispiradienska ciklaza) je enzim sa sistematskim imenom (2E,6E)-farnezil-difosfat difosfat-lijaza (ciklizacija, formira vetispiradien). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ljubodrag Simonović
Reprezentacija
Još jedna stvar je obeležila njegovu karijeru: isključenje iz reperezentacije na Olimpijadi u Minhenu 1972. godine. Portoriko je pobedio Jugoslaviju, ali je na doping kontroli utvrđeno da su dva igrača iz Portorika koristila nedozvoljene supstance. Posle utakmice ceo tim Jugoslavije je odlučio da ne nastavi takmičenje ukoliko se to ne reguliše. Utakmica je registrovana kao da se ništa nije desilo. Ipak, stiglo je naređenje iz države da se na napuštanje Olimpijade ni ne pomišlja. Jedini igrač koji je ostao dosledan prethodnim stavovima i dogovoru bio je Simonović i to ga je koštalo mesta u timu.
Vetispiradienska sintaza
Inicijalna interna ciklizacija proizvodi monociklični intermedijer germakren A.
Ljubodrag Simonović
Reprezentacija
Upravo mu je borba za pravdu bila ne samo igračka, već i karakterna crta svih ovih godina. Jedan je od prvih igrača (možda i jedini) koji je otvoreno pričao i negodovao o učenju trenera podlim trikovima i niskim udarcima. Protivio se bilo kom sredstvu koje nije u duhu sporta i fer-pleja (droga, doping, alkohol, udaranje ili vređanje protivnika…)
Ostalo
Ono što je sada nepojmljivo mnogima koji prate sport je to da je Duci Simonović pored vrhunske sportske karijere beležio uspeh i u školskoj klupi. Postao je magistar pravnih nauka i doktor filozofije, a kasnije je postao i autor mnogih knjiga.
Simonović je saradnik i počasni član Urbanog književnog kruga (Kanada).
Ljubodrag Simonović je saradnik i počasni član političkog udruženja građana Komunisti Republike Srbije vršio je unekoliko navrata naučne analize komunizma i dela Karla Marksa i drugih vodećih komunista u svetu. U svojim političkim stavovima zalaže se za takozvani nacionalni komunizam koji je politički pokret koji kombinuje elemente nacionalizma i komunizam. Često se izjašnjava kao antikapitalista, ideološke simpatija ima prema određenim formama komunizma i socijalizma. Poznat je po tome da brani istorijske forme komunizma iako u sadašnjim uslovima ne želi u potpunosti da prihvati ponovno kreiranje ovakvog sistema.
Oženjen je Snežanom Milutinović, a ima još dva sina i kćerku iz prethodnih brakova.
Whiteriver, Arizona
Whiteriver je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4,104 stanovnika.
Faches-Thumesnil
Faš Timnij je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Lil.
Arsita, Teramo
Arsita je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 250 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 477 m.
231
Godina 231. (CCXXXI) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Klaudija i Salusta (ili, rjeđe, godina 984. Ab urbe condita). Oznaka 231. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
2. 5.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
Događaji
.
Rođenja
.
Blagdani/Praznici
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Fenotipska osobina
Fenotipska osobina je distinktna varijanta fenotipskog karaktera organizma koja može da bude nasledna, određena životnom sredinom, ili kombinacijom ta dva faktora. Na primer, boja očiju je fenotipska osobina, dok su plave i smeđe oči fenotipi.
Definicija
Fenotipska osobina je očevidna i primetna karakteristika. On je uočljiva posledica izražavanja gene. Na primer postoje geni koji kontrolišu boju kose, koji su deo genotipa, dok je sama boje kose fenotip.
Fenotipska osobina može da bude pojedinačna karakteristika ili količinska mera organizma. Najkorisnije osobine za genetičku analizu su prisutne u različitim formama kod različitih pojedinaca.
Washington Mills, New York
Vošington Mils je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.183.
Scranton, Arkansas
Skranton je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 224, što je 2 (0,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Creative Commons
Creative Commons [ kɹiˈeɪtɪv ˈkɑmənz ]  (engl.: kreativna opća dobra, akr. CC  [ siː siː ] ), neprofitna organizacija posvećena proširenju raspona kreativnih radova raspoloživih drugima za zakonitu nadogradnju i razmjenu. Organizacija je za javnost besplatno izdala nekoliko licenci za autorsko pravo poznatih kao licence Creative Commonsa. Ove licence dopuštaju stvarateljima da priopće koja prava pridržavaju, a kojih se prava odriču u korist primatelja ili drugih stvaratelja. Lako razumljivo i jednostranično objašnjenje pravâ, s pridruženim vizualnim simbolima, objašnjava posebnosti svake licence Creative Commonsa. Licence Creative Commonsa ne zamjenjuju autorsko pravo, već se temelje na njemu. One zamjenjuju pojedinačne pregovore o posebnim pravima između vlasnika autorskog prava (davatelja licence) i stjecatelja licence, koji su nužni u okviru upravljanja autorskim pravima kad su »sva prava pridržana«, s upravljanjem autorskim pravima kad su »neka prava pridržana« pri čemu se primjenjuju standardizirane licence za slučajeve ponovne upotrebe gdje vlasnik autorskog prava ne traži nikakvu komercijalnu kompenzaciju. Rezultat toga je prilagodljiviji režim upravljanja autorskim pravima s malim izravnim i neizravnim troškovima pri čemu profitiraju i vlasnici autorskih prava i stjecatelji licenci. Wikipedia upotrebljava jednu od tih licenci.
Organizaciju su 2001. osnovali Lawrence Lessig, Hal Abelson i Eric Eldred uz potporu Centra za javnu domenu (Center for the Public Domain). Prvi članak o Creative Commonsu u publikaciji od općeg interesa objavljen je u februaru 2002., a napisao ga je Hal Plotkin. Prvi skup licenci za autorsko pravo izdan je u decembru 2002. U osnivačkom timu za upravljanje, koji je razvio licence i izgradio infrastrukturu Creative Commonsa kakvu danas poznajemo, bili su Molly Shaffer Van Houweling, Glenn Otis Brown, Neeru Paharia i Ben Adida. Matthew Haughey i Aaron Swartz također su odigrali značajnu ulogu u ranim stadijima projekta. Procjenjuje se da je od novembra 2014. barem 800 milijuna radova bilo licencirano po raznim licencama Creative Commonsa. Od marta 2015. samo Flickr hosta više od 360 milijuna fotografija licenciranih po Creative Commonsu. Creative Commonsom upravlja odbor direktorâ. Licence Creative Commonsa prigrlili su mnogi kao sredstvo kojim stvaratelji preuzimaju kontrolu nad odabirom kako će razmjenjivati svoje autorske radove.
Cilj i utjecaj
thumb|left|[[Prix Ars Electronica|Nagrada Zlatna Nika, 2013.]] thumb|[[Lawrence Lessig, 2008.]] thumb|Seminar japanskog ogranka Creative Commonsa, [[Tokio, 2007.]]
thumb|Natpis u pubu u [[Granada|Granadi obavještava posjetitelje da je muzika koju slušaju slobodno raspodjeljiva po licenci Creative Commonsa.]]
Creative Commons katkad se opisuje kao predvodnik pokreta copylefta, koji nastoji poduprijeti izgradnju bogatije javne domene pružanjem alternative autorskom pravu u kojem su automatski »sva prava pridržana«, pa se za nj upotrebljava i izraz »neka prava pridržana«. David Berry i Giles Moss pripisali su Creative Commonsu zasluge za poticanje interesa za pitanje intelektualnog vlasništva i za doprinos ponovnom promišljanju uloge »općih dobara« u »informacijskom dobu«. Pored toga Creative Commons pruža »institucionalnu, praktičnu i pravnu podršku pojedincima i grupama koji žele slobodnije eksperimentirati i komunicirati s kulturom«.
Creative Commons nastoji se suprotstaviti onom što Lawrence Lessig, osnivač Creative Commonsa, smatra dominantnom i sve više restriktivnom kulturom dozvolâ. Po Lessigovu opisu to je »kultura u kojoj stvaraoci mogu stvarati samo uz dozvolu moćnika ili stvaralaca iz prošlosti«. Lessig drži da modernom kulturom dominiraju distributeri tradicionalnog sadržaja kako bi zadržali i učvrstili svoje monopole na kulturnim proizvodima poput popularne muzike i popularne kinematografije, a da Creative Commons može pružiti alternativu ovim ograničenjima.
Ambodifototra
Ambodifototra je grad od 11 830 stanovnika na otoku Nosi Boraha na sjeveroistoku Madagaskara, u Provinciji Toamasina - Regija Analanjirofo, najveći otočki grad i administrativni centar Distrikta Nosi Boraha.
Historija
Ambodifototra se kao naselje počelo formirati početkom 17. vijeka, kad su njen zaljev kasnije nazvan - Gusarski odabrali pirati za svoju bazu. Oni su na Gusarskom otoku (danas Libertalia) u zaljevu imali svoje naselje od kojeg je danas ostalo samo njihovo groblje - Cimetière Forbans i olupine brodova na dnu zaljeva. Pravi razvoj naselja otpočeo je od godine 1750 kad je Nosi Boraha postao francuski posjed, tad je francuska istočnoindijska kompanija (Compagnie des Indes) izgradila citadelu. Od godine 1820 otok Nosi Boraha je francuska kolonija, tad su se na otoku počele osnivati velike plantaže za uzgoj šećerne trske i riže, i stočarske farme za uzgoj goveda, u tom razdoblju 1857. izgrađena je katolička crkva sv. Marije, najstarija crkva na Madagaskaru i trg Albrand. Ambodifototra je postala administrativno središte cijelog otoka, kad je Madagaskar postao francuska kolonija 1896., tad su izgrađene zgrade smještaj administracije.
Najveća atrakcija mjesta je godišnji festival kitova u septembru, kad uz obalu nahrupe brojni grbavi kitovi iz Antarktika.
Geografske i klimatske karakteristike
Ambodifototra se nalazi na zapadnoj obali otoka prema Madagaskaru, udaljena oko 170 km (141 zračne) sjeverno od provincijskog središta Toamasine i oko 483 km od glavnog grada Antananarivo (zračnom linijom 327 km). Naselje leži na južnom, užem dijelu otoka pored Piratskog zaljeva. Ambodifototra kao i otok Nosi Boraha ima tipičnu tropsku klimu sa stalnim dnevnim kišama i visokim temperaturama tokom čitave godine. Od juna do septembra je suho hladno razdoblje, dok je od novembar do marta vruće vlažno razdoblje. Prosječna dnevna temperatura je relativno konstantna tokom cijele godine, iako je malo hladnije od jula do augusta, kad je prosječna temperatura oko 24 °C, a toplije je u januaru i februaru kad temperature dosežu u prosjeku 30 °C. Sezona ciklona traje od januara do marta.
Transport, Privreda
Danas je Ambodifototra turistički grad sa dosta hotela i restorana, ima malu luku odakle idu brodovi za obližnji grad Soanierana Ivongo na Madagaskaru. Nešto južnije od grada nalazi se otočki Aerodrom Sainte Marie (IATA: SMS, ICAO: FMMS), iz kojeg postoje redovne linije za Antananarivo i Toamasina, koje održava domaća kompanija Air Madagaskar.
Vojna komanda
Komanda ili zapovijedanje u vojnoj terminologiji označava načelo vođenja i djelovanja jedinice, formacije ili cijele vojske temeljeno na slušanju naređenja od strane pretpostavljenih osoba u skladu sa vojnom hijerarhijom i činovima. Za osobu koja je ovlaštena voditi tako što izdaje naređenja se navodi da je "preuzela komandu" te ima status komandanta ili zapovjednika.
Germacradienolna sintaza
Germacradienolna sintaza (, germakradienol/germakren-D sintaza, 2-trans,6-trans-farnezil-difosfat difosfat-lijaza (formira (1E,4S,5E,7R)-germakra-1(10),5-dien-11-ol)) je enzim sa sistematskim imenom (2E,6E)-farnezil-difosfat difosfat-lijaza (formira (1E,4S,5E,7R)-germakra-1(10),5-dien-11-ol). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Za dejstvo ovog enzima je neophodan jon Mg2+.
Vojna komanda
Za jedinicu ili ustanovu zaduženu za pomaganje komandantu u vođenju svakodnevnih poslova se koristi izraz komanda ili zapovjedništvo.
Stinesville, Indiana
Sinsvil je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 198, što je 4 (2,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ciklama
Ciklama (lat. Cyclamen) rod je s 23 vrste cvjetnica, klasificiran u potporodicu Myrsinaceae iz porodice Primulaceae.
Opis
Ciklame obitavaju u mediteranskoj regiji od Španjolske do Irana, te u Sjeveroistočnoj Africi, u oblastima poput Somalije. One su višegodišnje travnate biljke s površinskim ili podzemnim gomoljem promjera 4-12 cm. Listaju u kasnoj zimi, a cvjetaju u jesen. Dormantne su tijekom najtoplijih mjeseci.
Iz gomolja izrastaju listovi i cvjetovi na stabljikama, svaki list i cvijet na zasebnoj. Stabljike listova i cvjetova su iste, a jedina razlika je u visini. Listovi rastu na stabljikama visine 6-9 cm. Dugački su 2-10 cm i široki 2-7 cm i obično išarani blijedom srebrnom oznakom u obliku potkove po sredini. Listovi su većinom okrugli i rascijepljeni na jednom dijelu. Čest kultivar dostupan u dućanima ima listove u obliku srca s urezanim rubovima.
Stapke cvjetova dosežu do sredine kruga listova. Stapka cvijeta naraste do 12 cm u visinu. Na vrhu je savijena prema dolje pod kutem od 150 do 180 stupnjeva. Na vrhu stabljike je pupoljak. Različiti kultivari daju cvjetove s četiri ili pet latica. Latice su obično okrenute prema nazad 90° do 180° iznad cvjetnog pupoljka i variraju od bijelih i ružičastih, pa do crveno-ljubičastih, dok su najčešće jarko ružičaste.
Plod je kapsula sastavljena od 5 komora promjera 1 do 2 cm, s nekoliko ljepljivih sjemenki promjera od 2 mm. Prirodna štetočina sjemenki su mravi, koji jedu ljepljivi dio i onda odbacuju sjemenke. Ciklame su hrana larvi pojedinih leptira.
Ciklame obično rastu u suhim šumama gdje su barem djelomično zaštićene od intezivne sunčeve svjetlosti. Tolerancija na mraz varira od vrste do vrste. Najotpornije (C. hederifolium) mogu izdržati temprerature od -15 °C ili -30 °C ako su prekrivene snijegom. Ostale, poput C. somalense iz jugoistočne Somalije, nisu tolerantne na mraz. Zbog klimatskih su promjena mnoge vrste ugrožene, a mnoge su već i izumrle.
Ciklama je nacionalni cvijet Izraela i Cipra.
Vrste koje rastu na proljeće i ljeto
200px|mini|desno|Cyclamen balearicum 200px|mini|desno|Cyclamen coum
Collat (Gornja Loara)
Kola je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Gornja Loara koja pripada prefekturi Brijud.
Ciklama
Kultivacija i koristi
thumb|left|Kultivar ciklame nazvan Stirling
Collat (Gornja Loara)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 80 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,22 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 995 metara (maksimalnoj 1.191 m, a minimalnoj 687 m).
Ciklama
Kultivacija i koristi
Ciklame se i u unutrašnjim i u vanjskim prostorima uzgajaju zbog cvjetova u saksijama. Izdržljive vrste mogu rasti na vanjskim prostorima u oblastima s blagom klimom kakva je u sjeverozapadnoj Europi ili na sjeverozapadu Sjeverne Amerike.
Cvjećari najčešće prodaju vrstu C. persicum koja nije otporna na mraz. Izabrani kultivari mogu imati bijele, tamno ružičaste, crvene ili ljubičaste cvjetove. Dok cvjetaju, ciklame mogu biti na temperaturi ispod 20 °C dok bi noćne temperature trebale biti između 6.5 °C i 15 °C. Ciklame mogu da postanu latentne na temperaturama iznad 20 °C.
Vrste ciklama poznate su po delikatnom okusu i ljudi diljem svijeta ih jedu i također znaju izabrati latice i iskoristiti ih za čaj.
Deksetimid
Deksetimid je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 362,465 Da.
NK Vrbovec
Nogometni klub Vrbovec je nogometni klub iz Vrbovca. U sezoni 2014./15. klub se natječe u 3. HNL - Zapad.
7. vijek
thumb|300px|Istočna hemisfera na početku 7. vijeka thumb|300px|Istočna hemisfera na kraju 7. vijeka 7. vijek je razdoblje koje je trajalo od 601. do 700. godine. U Evropi se tradicionalno smatra dijelom ili, rjeđe, početkom ranog srednjeg vijeka, odnosno konačnim završetkom kasne antike.
Pregled
Na istočnoj hemisferi je u 7. vijeku najvažniji događaj bila pojava nove monoteističke religije islama. Nju je prvi počeo propovijedati arapski trgovac po imenu Muhamed u doba koje je koincidiralo sa posljednjim velikim ratom između Bizantskog i Sasanidskog Perzijskog Carstva. Taj je sukob, iako završen nominalnom bizantskom pobjedom, trajno iscrpio obje države. Muhamed je preko nove religije politički ujedinio Arabijski poluotok, a njegovi nasljednici kalifi su iskoristili vakuum stvoren iscrpljenošću Bizanta i Perzije kako bi se proširili na njihova područja. Rezultat su bila muslimanska osvajanja kojom je do kraja vijeka novostvorenoj muslimansko-arapskoj državi priključen gotovo cijeli Bliski Istok, Iran te Sjeverna Afrika, odnosno stvoreno dotada najprostranije carstvo u svjetskoj historiji. U tom je procesu nestalo dotadašnje Perzijsko Carstvo, a Bizant sveden tek na dijelove Male Azije, Balkana i Italije, koje su, osim pobjedničkih Arapa, ugrožavali i Langobardi, Avari, Slaveni te Bugari. Munjevito stvoreno carstvo je zadržalo svoje teritorije, usprkos povremenih unutrašnjih sukoba, poput onih koji su doveli do podjele muslimana na sunite i šijite; s druge strane, ona su kao rezultat imala kidanje dotadašnjih trgovačkih veza između različitih obala Mediterana te stvaranje zasebnih civilizacija zbog čega se upravo 7. vijek smatra konačnim završetkom antike. Ti su se procesi, između ostalog, značajno odrazili na Zapadnu Evropu gdje se kolaps ekonomije odrazio i kroz depopulacije i druge negativne trendove koji se vezuju u tzv. Mračno doba.
NK Vrbovec
Povijest
Dva dana nakon tog susreta, 23. rujna 1924. godine, održana je prva glavna skupština kluba za konstruiranje Odbora novoosnovanog Vrbovečkog športskog kluba Zrinjski. Na 7. odborskoj sjednici, 18. listopada 1924. godine, prvim predsjednikom kluba pristaje biti Nikola Nikšić, tadašnji nadzornik pruge u Vrbovcu. Pet dana prije za trenera je izabran vrbovečki dimnjačarski obrtnik Antun Cvetković. Kako su godine prolazile klub je postizao sve bolje rezultate u nizu prijateljskih utakmica sa klubovima iz Zagreba i iz drugih gradova. Znatan dio prihoda od ulaznica i članarina klub je odvajao za gradnju društvenog doma u Vrbovcu. Bila su to vremena suradnje i zajedništva nogometaša, pjevača, vrbovečkih obrtnika i građana.
Jedan od većih uspjeha Zrinski je postigao 1941. godine na turniru u Sisku. Na tom turniru Vrbovčani su pobijedili domaćina-imenjaka Zrinski 3:1 i Turopolje 2:1, te tako osvojili pobjednički pokal. Godinu dana kasnije Zrinski nastupa na prvenstvu Bjelovarske župe.
7. vijek
Pregled
Na krajnjem istoku je, pak, političko jedinstvo Kine održano usprkos kolapsa dinastije Sui koju je nakon serije seljačkih ustanaka i vojnih pučeva zamijenila nova dinastija Tang. Njeni su vladari nakon kraćeg perioda građanskih ratova konsolidirali svoju vlast te su pod carem Taizongom udareni temelji dugog perioda unutrašnjeg mira, prosperiteta i razvoja kulture. Kina je isto tako stekla uvjete za vanjsku ekspanziju, pa su se tako pod udarom kineskih vojnih pohoda našle susjedne države i nomadski narodi. Kina se proširila na zapad prema Centralnoj Aziji i stekla kontrolu nad lukrativnim stanicama trgovačkog Puta svile; na istoku je nakon više bezuspješnih pokušaja uspjela pod svoju kontrolu staviti i dijelove Korejskog poluotoka gdje je okončan viševjekovni period Tri kraljevstva. Kineski uticaj se posredno osjetio i u susjednom Japanu gdje započinje period intenzivnih unutrašnjih reformi, odnosno nastojanja da se država organizira po modelu dinastije Tang.
NK Vrbovec
Povijest
Zbog ratnih strahota sportske aktivnosti su počele jenjavati, te se tako i klub ugasio 1945. godine. Raspušten je 6. lipnja 1945. godine odlukom Ministra narodnog zdravlja Federativne Države Hrvatske, a obnovljen je 1946. godine.
To je bilo u godini nakon završetka rata kad je u Vrbovcu počela obnova športskog života. Početkom 1946. godine osniva se novo Fiskulturno društvo Naprijed. Unutar tog novoosnovanog društva djeluju sekcije za nogomet, lakoatletiku, šah, ping-pong i kuglanje. Već sljedeće godine promijenjeno je ime iz FD Naprijed u NK Vrbovec. Početkom te godine održava se prva godišnja skupština NK Vrbovca na kojoj je za predsjednika izabran Ivan Prelog. Početkom 1950. godine nogometni klub postaje dijelom Sportskog društva Vrbovec, a uz nogometni, u to društvo ulazi i odbojkaški klub Mladost.
7. vijek
Glavni događaji i razvoji
thumb|[[Al-Fatiha|Prva sura u rukom prepisanoj kopiji Kurana]]
Reutlingen
Rojtlingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Rojtlingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 112.176 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8415061.
NK Vrbovec
Povijest
NK Vrbovec se 1955. godine natječe u Međupodsaveznoj ligi (Od Daruvara i Virovitice do Duge Rese i Zagreba), što je bio jak rang, ali je natjecanje u njemu bilo vrlo skupo. Naredne godine, zbog reorganizacije lige, Vrbovec podpada pod Nogometni savez Sisak i natječe se u ligi kojom upravlja taj savez. Zbog nezadovoljstva sa kvalitetom tog natjecanja Vrbovčani mole Zagrebački nogometni savez da ih primi u svoje društvo. Kako je liga već bila popunjena Vrbovčani su se morali zadovoljiti nastupanjem u 2. razredu te lige. Već 1959. klub se na vlastiti zahtjev seli u Nogometni savez Koprivnica. Nakon nekoliko pokušaja tek će sredinom sedamdesetih godina zaigrati u Zagrebačkoj zoni, a pravi se rezultatski uspon počeo događati deset godina kasnije. 1971. godine ime kluba se mijenaj u Sportsko društvo Zrinski. Pod tim imenom klub je djelovao samo godinu dana. Početkom 1972. godine održana je zajednička skupština SD Zrinski i SD PIK Vrbovec na kojoj su ta dva društva spojena u jedinstveno Sportsko društvo PIK Vrbovec. Pod tim imenom klub djeluje sve do 2001. godine, kada PIK Vrbovec prestaje biti glavni sponzor, a klub vraća današnje ime - Vrbovec.
Oswald Avery
Osvald Teodor Ejveri (21. oktobar 1877 — 2. februar 1955) je bio američki lekar i medicinski istraživač rođen u Kanadi. Najveći deo karijere je proveo u bolnici Rokfelerovog univerziteta u Njujorku. Ejveri je bio jedan od prvih molekularnih biologa i pionir u oblasti imunohemije, ali je najbolje poznat po otkriću iz 1944, gde je sa saradnicima Kolinom Maklaudom i Maklinom Makartijem, pokazao da su geni i hromozomi napravljeni od DNK.
NK Vrbovec
Povijest
U sezoni 1993./94. Vrbovec prvi puta ulazi u drugu ligu, do tada se klub natjecao u trećoj ligi. Od tada Vrbovec je još u dva navrata nastupao u drugoj ligi (1995.-1998. i 1999.-2002.). Nakon posljednjeg ispadanja iz druge lige (2002.) klub se redovito natječe u trećoj ligi.
Reutlingen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rojtlingen Rojtlingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Rojtlingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 382 metra. Površina opštine iznosi 87,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 112.176 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.288 stanovnika/km².
Oswald Avery
Nobelovac Arne Tizelijus je rekao da je Ejveri bio najzaslužniji naučnik kome nije dodeljena Nobelova nagrada, mada je bio nominovan tokom 1930-tih, '40-tih i '50-tih.
Mesečev krater Ejveri je imenovan u njegovu čast.
NK Vrbovec
Povijest
Najveći klupski transfer bio je transfer Drage Pape (hrvatski reprezentativac U-17), kasnije igrača nogometne akademije Dinama iz Zagreba.
Pentafluoropropan
Pentafluoropropan je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 134,048 Da.
Togna, Frosinone
Togna je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 118 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 485 m.
Ivan Sović
Ivan Sović, poznatiji kao Ivan Sović-Sova, (Pirakovec, 1954.) je hrvatski pjesnik, kantautor, putopisac, planinar i fotograf (pejzaži, portreti). Živi i radi u Pirakovcu, zapadnom dijelu grada Vrbovca.
Nakon 2000. godine producira vlastite dokumentarne filmove o hrvatskim planinama: Dinara, Velebit, Biokovo, Gorski Kotar. Od 2002. godine djeluje na vrbovečkoj alternativnoj sceni, pretežno multimedijskim načinom izražavanja. Zapaženi su mu nastupi u "AKC Garaže" (Vrbovečka Udruga Mladih - VUM), kao i šire po klubovima središnje Hrvatske.
Sudjelovao je, s dvije pjesme, kao pridruženi član rock skupine "Friends" u "One Night Only" koncertu 31. listopada 2004. godine; prisutan je na DVD-u gdje daje širu retrospektivu na priču u pozadini.
Prilikom obilježavanja Dana Grada Vrbovca, 14. Lipnja 2007. godine, imao je poetsko-glazbeni nastup na ljetnoj pozornici u gradu Vrbovcu. Izvodio je vlastitu poeziju uz pratnju vrbovečkih glazbenika: Goran Hečimović (gitara), Mario Bažant (bas) i Jurica Bažant (klavijature).
Sredinom 2008. godine okuplja prateći "Band" i počinje pjevati na vlastite tekstove rock, šansonu, kajkavski blues na gornjolonjskom narječju.
Zapažen nastup održan je u "AKC Garaže" Vrbovec 28.02.2009. godine prilikom kojeg je snimljen live DVD album "Izgurana stvarnost", uz preteće glazbenike: Goran Hečimović (gitara), Mario Bažant (bas), Jurica Bažant (klavijature) i Kristijan Globar (bubnjevi).
Nanjing
Nanjing (ili Nanking) je glavni grad kineske provincije Jiangsu. Ima veliko značenje za kinesku povijest i kulturu, te je bivši glavni grad Kine (njegovo ime u prijevodu znači "Južna prijestolnica", dok je Beijing "Sjeverna prijestolnica"). Zbog svog položaja blizu Šangaja i ušća rijeke Yang Ce se danas vrlo brzo gospodarski razvija i postaje jedan od najznačajnijih kineskih gospodarskih središta.
Povijest
Nanjing je jedan od najstarijih gradova u istočnoj Kini. Prema legendi je 495. pne. Fu Chai, gospodar države Wu, osnovao grad Yecheng na području današnjeg Nanjinga. U kasnijem razdoblju je u tom prostoru postojalo nekoliko gradova koji su često uništavani i obnavljani, posebno u doba nestabilnosti dok je postojalo više kineskih država. Nanjing je prvi put postao glavni grad 229. godine nakon Krista kad je tamo premještena prijestolnica države Wu (tokom perioda Tri kraljevstva). Nanjing je bio glavni grad tokom vladavine dinastije Jin, kad se zvao Jiankang. Za vrijeme dinastije Sui, dok je Kina bila podijeljena na Sjevernu i Južnu državu, je bio glavni grad Južne države. U 10. st. je bio glavni grad Južne Tang države (za vrijeme dinastije Tang). Za vrijeme dinastija Sung i Yuan se razvija tekstilna industrija.
1368. je obnovljen i bio je glavni grad dinastije Ming koja je vladala cijelom Kinom. U to doba su sagrađene gradske zidine koje postoje do danas i bile su najduže gradske zidine na svijetu. Smatra se da je 1400. godine Nanjing bio najveći grad na svijetu s oko 480 000 stanovnika. Iz tog doba datira mauzolej dinastije Ming.
1421. je glavni grad preseljen u Peking, te od tada Nanjing gubi značenje. 1644. je Nanjing ponovo postao glavni grad jer su Peking zauzeli pobunjenici iz Mandžurije koji će osnovati dinastiju Qing. Tada je Kina bila podijeljena i u Nanjingu je vladala Južna Ming dinastija koja nije dugo trajala i dinastija Qing je zavladala cijelom Kinom. Za vrijeme njihove vlasti se Nanjing zvao Jiangning i u njemu je bilo sjedište potkralja. Tokom Prvog opijumskog rata su Nanjing napali Englezi, te je u njemu zaključeno primirje kojim je rat prestao 1842. (sporazum iz Nankinga). Sredinom 19. st. je bio glavni grad pobunjeničke države Taiping.
1912. je svrgnuto Kinesko Carstvo i proglašena Republika Kina. Prvi predsjednik Sun Jat-sen je izabrao Nanjing za privremeni glavni grad Kine jer je u Pekingu još uvijek vladao car. 1927. je predsjednik Čang Kai-šek Nanjing proglasio službenim glavnim gradom Kine. 1937. su Japanci napali Kinu i u Nanjingu poubijali između 200 000 i 350 000 stanovnika (Nankinški masakr). Nankinški masakr je bio prvi veliki pokolj stanovništva u 2. svj. ratu. Nanking je tokom 2. svj. rata bio centar kolaboracionističke vlade koja je surađivala s Japanom (Nankinški režim), dok je sjedište vlade Čang Kai Šeka bilo u Chongqingu. Nakon kraja 2. svj. rata je Čang Kai Šek vratio glavni grad u Nanjing.
Zemljopis
Nanjing se nalazi na istoku Kine, blizu ušća rijeke Yang Ce. Na rijeci postoji nekoliko riječnih otoka. Reljef je nizinski (dio Velike kineske nizine), ali oko grada postoji nekoliko brda (poznato je brdo Zijin Shan u središtu grada). U okolici postoje velika rudna nalazišta (željezo, sumpor, stroncij).
Klima je vlažna suptropska (sinijska). Velik je utjecaj monsuna, zbog čega ljeti ima mnogo više padalina nego zimi. Temperature su umjerene, a zimi nisu preniske.
Nanjing se nalazi nedaleko Šangaja i s njim čini najveću kinesku gospodarsku zonu. Prostor između Nanjing i Šangaja je vrlo gusto naseljen (spada među najnaseljenija područja u Kini i u svijetu). U tom prostoru postoji mnogo velikih gradova koji su svi gospodarski i prometno, a često i funkcionalno povezani. Najvažniji su Wuxi, Nantong, Changzhou i Suzhou.
left|250px|thumb|Palača Chaotian
Gospodarstvo
Nanjing se u novije vrijeme vrlo brzo razvija (slijedi brzi gospodarski razvoj Kine). Posebno je razvijena metaloprerađivačka i automobilska industrija. U gradu imaju tvornice brojna strana poduzeća (Volkswagen, Iveco, Panda). Industrija je smještena u velikim industrijskim parkovima. U gradu je razvijen i tercijarni (uslužni) sektor gospodarstva koji daje 44% produkta.
Znamenitosti
S obzirom na veliko povijesno značenje grada, Nanjing ima mnogo kulturnih znamenitosti. Iz razdoblja dinastije Ming su značajne gradske zidine i mauzolej dinastije Ming Xiaoling. Značajna je carska palača Chaotian. Grad ima brojne konfucijanističke hramove i pagode. Najznačajniji su Konfucijev hram, te hramovi Jiming, Jinghai, Linggu i Qixia. Zanimljiva je Porculanska pagoda koja je uništena u 19. st., a danas se obnavlja. Poznati su vrtovi Xu i Zhan Yuan. Značajna su "Vrata Kine", ceremonijalna ulazna vrata na zidinama kroz koja su svi stranci ulazili u Kinu.
Iz razdoblja dok je Nanjing bio glavni grad Republike Kine je značajna predsjednička palača i mauzolej Sun Jat-sena. Značajan je spomenik Nankinškog masakra. U gradu postoje značajni hoteli i zgrade Sveučilišta.
Promet
Vrlo su razvijeni i ostali oblici prometa. Nanjing ima brojne autoceste i željezničke pruge koje ga povezuju s velikim gradovima u okolici. Postoji i međunarodna zračna luka.
Li Hui (Tri kraljevstva)
Li Hui (? -231) bio je ministar na dvoru kineske države Shu Han, jednog od Tri kraljevstva. Karijeru je započeo u službi gospodara rata Liu Zhanga, ali je njime bio nezadovoljan, te je iskoristio priliku da prijeđe u službu Liu Beija, osnivača države Shu Han. Kasnije se istakao uspješnim pohodom protiv nanmanskih plemena, kojima su osigurane južne granice države Shu Han.
Laplandski rat
Uvod
Nemačka i Finska su bile u ratu sa Sovjetskim Savezom od juna 1941, blisko sarađujući u Nastavljenom ratu. Međutim, već u leto 1943. nemačka Vrhovna komanda je počela da pravi planove za slučaj da Finska sklopi poseban mirovni sporazum sa Sovjetskim Savezom. Nemci su planirali da povuku svoje snage na sever kako bi se štitili rudnike nikla blizu Petsama.
Baltičko more
Nakon što su Finci obavestio Nemce o prekidu vatre između Finske i Sovjetskog Saveza, Nemci su 2. septembra 1944, počeli da konfiskuju pošiljke namenjene Finskoj. Međutim, pošto je ova akcija imala za rezultat finsku odluku da se ne dozvoli da brodovi plove iz Finske u Nemačku i skoro je omela evakuaciju materijala u operaciji Birke, ova odluka je opozvana. Nakon što je naredba opozvana, Finci su zauzvrat dozvolili da se finski brodovi koriste da se ubrza nemačka evakuacije. Prve nemačke pomorske mine su postavljene u finskim vodama 14. septembra 1944, navodno protiv sovjetskih brodova, mada su Nemci upozorili Fince o svojim namerama jer Finska i Nemačka još uvek nisu bili u otvorenom sukobu u to vreme.
Dana 15. septembra 1944. nemačka mornarica je pokušala da zauzme ostrvo Hogland u operaciji Tane Ost. Ovo je odmah prisililo Fince da povuku svoje brodove iz zajedničke operacije evakuacije. Poslednji nemački konvoj krenuo iz Kemija 21. septembra 1944. uz pratnju dve podmornice, a kasnije (južnije od Olanda) i uz pratnju nemačkih krstarica. Nakon pokušaja iskrcavanja, finske obalske artiljerijske baterije su 15. septembra kod Utoa sprečile nemačke polagače mreža da pređu u Baltičko more, pošto su dobile naređenje da se zaustave nemačke snage. Međutim već 16. septembra nemački pomorski odred koji se sastojao od teške krstarice Princ Eugen u pratnji 5 razarača je stigao do Utoa. Nemački krstarica je ostala van dometa finskih topova kalibra 152 mm i zapretila da će otvoriti vatru iz svojih topova koji su imali veći domet, ako Finci ne dozvole nemačkim polagačima mreža da prođu. Da bi se izbeglo nepotrebno krvoproliće Finci su dozvolili polagačima da prođu.
Finski desant je počeo 30. septembra 1944. kada su tri transportna broda bez ikakve pratnje isplovili iz Oulua ka Torniju. Stigli su 1. oktobra i uspeli da iskrcaju svoje trupe bez ikakvog ometanja. Isto tako, drugi talas od četiri broda 2. oktobra i treći talas sa tri broda su uspeli da iskrcaju vojsku bez većih problema, a samo je jedan brod lakše oštećen dejstvom nemačkih ponirućih bombardera. Loše vreme je 4. oktobra sprečilo finsku vazdušnu pratnju da dođe do Tornija, što je ostavilo četvrti desatni talas ranjivim na dejstvom nemačkih ponirućih bombardera Junkers Ju 87 koji su nedkoliko puta pogodili i potopili dva broda. Peti talas 5. oktobra je pretrpeo samo manju štetu od šrapnela iako je bio bombardovan sa obale i iz vadzuha. Prvi finski ratni brodovi su stigli sa šestim talasom tačno da vreme da budu svedoci napada bombardera Foke-Vulf Fw 200 bombama Henšel Hs 293 bez ikakvih rezultata. Dolazak ratnih brodfova je omogućio Fincima da bezbedno iskrcaju tešku opremu koja je odigrala važnu ulogu tokom bitke za Tornijo.
Mornari na finskim brodovima u finskim i norveškim lukama koje su kontrolisali Nemci su bili internirani, a nemačke podmornice su potopile nekoliko finskih civilnih brodova. Nemačke podmornice su imale nešto uspeha protiv finskih ratnih brodova, uključujući i potapanje minopolagača Louhi. Najopasnija posledica finskog zaključivanja Moskovskog primirja sa Sovjetskim Saveziim je bilo to što su sovjetske pomorske snage mogle da zaobiđu postojeće nemačke minske prepreke koristeći finske priobalne vode. Ovo je omogućilo sovjetskim podmornica koje su sada bile stacionorane u Finskom arhipelagu da postignu rane pobede nad nemačkim transportima u južnom Baltičkom moru.
Laponija
Sporazum o prekidu vatre između Finske i Sovjetskog Saveza sadržao je odredbe koji su tražili da Finci prekinu diplomatske odnose sa Nemačkom i javno zatraže povlačenje svih nemačkih trupa iz Finske do 15. septembra 1944. Sve preostale trupe nakon isteka roka trebalo je budu razoružane i predate Sovjetskom Savezu. Čak i sa masivnim naporima Nemaca u operaciji Birke to se pokazalo nemogućim, a Finci su procenili da će Nemcima biti potrebna tri meseca da se u potpunosti evakuišu. Zadatak je dodatno komplikovao sovjetski zahtev da se najveći deo finskih oružanih snaga demobiliše, i onda kada su pokušali da izvedu vojnu akciju protiv Nemaca. Sa izuzetkom stanovnika područja Tornio, većina civilnog stanovništva Laponije (u ukupnom iznosu od 168.000 ljudi) je evakuisana u Švedsku i južnu Finsku. Evakuacija je izvršena kao zajednički poduhvat nemačke vojske i finskih vlasti pre početka neprijateljstava.
Početni sukobi
Prvi otvoreni sukob između finskih snaga i 20. brdske armije se desio 20 km jugozapadno od Pudasjarvija, oko 8:00 28. septembra 1944, kada su finske prethodnice prvo pozvale na predaju, a zatim otvorili vatru na mali kontigent nemačke zaštitnice. Ovo je iznenadilo Nemce, jer su se Finci prethodno složili da ih upozori da će biti primorani da preduzmu neprijateljske akcije protiv njih. Nakon ovog incidenta ponovo je uspostavljen delimičan kontakt; Nemci su rekli Fincima nemaju nikakav interes da se bore protiv njih, ali da se neće predati. Sledeći incident se dogodio 29. septembra na mostu preko reke Olhave između Kemija i Oulua. Finski vojnici, kojima je naređeno da zauzmu most neoštećen, su pokušavali da razminiraju eksploziv montiran na mostu kada su ga Nemci aktivirali, srušili most i ubili, između ostalih, zapovednika finske čete. Finci su 30. septembra pokušali da opkole Nemce u Pudasjarviju zaobilazeći ih kroz šume, i uspeli su da preseku put koji vodi ka severu. Do tada, međutim, najveći deo nemačke vojske iz Pudasjarvija je već otišao, ostavljajući za sobom samo jedan mali odred koji je, nakon što je upozorio Fince, razneo skladište municije.