cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zenon (car)
Nevolje sa Ostrogotima
Od 472. dvojica ostrogotskih vođa Teodorik Veliki i Teodorik Strabon su bila stalna opasnost. Ponekad bi Zenon uspevao da ih zavadi jednog protiv drugoga, ali i oni su se mešali u njegove dinastičke borbe. Morao je da ih plaća i davao im je visoke položaje da bi ih odvratio od napada na Konstantinopolj. Teodorik Veliki je postajao sve veći problem na Balkanu. Zenon rešava problem tako da ga navodi da 487. godine napadne Odoakara i da osnuje ostrogotsko kraljevstvo u Italiji. Time je Zenon eliminirao germansko prisustvo na istoku.
Dong Min
Dong Min (? - 192) bio je kineski velikodostojnik iz doba kraja dinastije Han, poznat kao brat gospodara rata, a kasnije i carskog kancelara Dong Zhuoa. Nakon što je došao na vlast, Dong Zhuo je svog brata imenovao generalom. Kada je godine 192. Lü Bu ubio Dong Zhuoa, Dong Min je nakon toga zarobljen i pogubljen, a odrezana glava prikazivana u javnosti.
V. također
Dong Zhuo
Oka (rijeka)
Oka (ruski: Ока́) je rijeka u evropskom dijelu Rusije, najveća desna pritoka Volge duga 1 500 km
Geografske karakteristike
Oka izvire kod sela Aleksandrovka, na Centralnoruskoj visoravni južno od Orela (Orelska oblast), zatim teče u pravcu sjevera u uskoj krivudavoj kotlini sve do grada Kaluge. Od tu skreće na istok preko široke ravnice do ušća u Volgu, kod Nižneg Novgoroda. thumb|left|240px|Karta [[porječje (razvrstavanje)|porječja Oke]] Oka ima porječje veliko oko 245 000 km², koje se proteže preko; Orelske, Tulske, Kaluške, Moskovske, Rjazanjske, Vladimirske i Nižnjenovgorodske oblasti
Oka je plovna punih 1 200 km uzvodno, sve do grada Serpuhov, ali samo ljeti, jer se zimi zaledi od decembra do kraja marta.
Tahmasp I
Tahmasp I (perz. تهماسب یکم; Isfahan, 22. 2. 1514. – Kazvin, 14. 5. 1576.), šah Irana i drugi vladar iz safavidske dinastije.
Rođen je u malenom naselju Šahabadu pokraj Isfahana kao najstariji sin šaha Ismaila I i kraljice Tadžlu Hanom. Na prijestolje je stupio u dobi od samo 10 godina zbog čega je početkom vladavine bio pod snažnim utjecajem kizilbaških starješina, no ubrzo se pokazao sposobnim vladarom koji će upravljati Iranom duže od pola vijeka. Njegova vladavina obilježena je vojnim sukobima protiv sunitskih sila – Osmanlija na zapadu odnosno Uzbeka na sjeveroistoku, ali i dobrim bilateralnim odnosima s indijskim Mogulima na čiji je dvor značajno počela utjecati iranska kultura. Osim po političkom angažmanu, Tahmasp je ostao upamćen i po poticaju razvitka masovne proizvodnje tepiha. Umro je u Kazvinu 1576. godine, a sahranjen je u obiteljskoj grobnici u Ardabilu. Nakon njegove smrti na vladarskom dvoru zavladao je kaos zbog sukoba dvojice njegovih sinova, Ismaila II i Muhameda Hodabande.
Neoflavan
Neoflavan je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 210,271 Da.
Lignola, Vercelli
Lignola je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Boaria Pisani, Padova
Boaria Pisani je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Keneurgenč
Keneurgenč ili Gurgandž (turkmenski: Köneürgenç, iz perzijskog: کهنه گرگانج, Kuhna Gurgāndž, ponekad navođen kao Konya-Urgench ili Urganj, u značenju: "Stari Urgenč") je arheološki lokalitet starog grada Urgenča (Ürgenç) i istoimena općina s oko 30,000 stanovnika u sjevernom Turkmenistanu, odmah uz granicu s Uzbekistanom. Keneurgenč je bio prijestolnicom Horezmijske Monarhije, o čemu svjedoče brojne građevine, zbog čega je upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2005. godine. mini|lijevo| Mauzolej sultana Tekeša mini|lijevo| Mauzolej Torebega Hanima Stari Urgenč je bio smješten na rijeci Amu-Darja i bio je jedan od najvećih gradova na Putu svile. Njegov osnutak nije poznat, ali su velike ruševine utvrde Kirkmole datirane u vrijeme Ahemenidske Perzijske Monarhije (550.-330. pr. Kr.). Grad je doživio vrhunac u 12. i 13. vijeku kada je postao prijestolnicom Horezmijske Monarhije i tada je veličinom i po broju stanovnika pretekao sve centralnoazijske gradove, uključujući Buharu. God. 1221., Mongoli pod vodstvom Džingis-kana su opustošili grad do temelja, ubivši veliki broj stanovnika, što se smatra za jedan od najvećih pokolja u historiji.
Grad se počeo oporavljati nakon mongolskog pokolja, ali su ga stanovnici, zbog iznenadne promjene toka Amu-Darje prema sjeveru, i još jednog napada, ovog puta Timura Velikog 1370-ih, zauvijek napustili.
Područje grada su naselili Turkmeni tek 1831. godine, ali su svoja naselja izgradili izvan grada kojeg su koristili samo kao groblje. Novi grad istog imena, Urgenč, izgrađen je jugoistočno, u današnjem Uzbekistanu.
Prva arheološka iskapanja izveo je ruski arheolog Aleksandar Jakubovski 1929. godine. No, većina građevina Keneurgenča su danas ruine, a najbolje sačuvane su tri mala mauzoleja iz 12. vijeka (Nadžadina Alkubre, Pirjar Valija i dr.) i jedan veliki raskošni iz 14. vijeka, Mauzolej Torebega Hanima s tri velike vanjske niše koji je obnovljen 1990-ih. Najznamenitiji spomenik Keneurgenča je Gutluk-Temir minaret iz 11. vijeka koji je svojom visinom od 60 metara bio najveći minaret od opeke prije izgradnje minareta u Džamu (Afganistan), s kraja 12. vijeka. Možda najljepši spomenik Keneurgenča je Mauzolej Il-Arslana koji je kupasta kupola s 12 faseta u kojoj se nalazi Il-Arslana, djeda Muhameda II., koji je preminuo 1172. godine. Mauzolej sulatana Tekeša ima isti oblik, ali je nešto veći. Sjeverno od grada se prostire velika srednjovjekovna nekropola.
Ovi spomenici su svjedočanstvo izvanrednih dostignuća u arhitekturi i obrtu čiji je utjecaj kasnije oblikovao arhitekturu indijske Mogulske Monarhije u 16. vijeku.
Markt Einersheim
Markt Ajnershajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 31 opštinskog središta okruga Kicingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.175 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9675148.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Kicingen Markt Ajnershajm se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Kicingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 290 metara. Površina opštine iznosi 7,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.175 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 151 stanovnika/km².
Markt Bibart
Markt Bibart je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.910 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9575144.
Li Su (dinastija Han)
Li Su (? - 192) bio je kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han, koji je karijeru započeo kao konjički oficir u vojsci gospodara rata i carskog kancelara Dong Zhuoa. Tamo se sprijateljio sa Dong Zhuovim posinkom Lü Buom te uključio u njegovu zavjeru protiv poočima. Nakon što je pomogao u ubistvu Dong Zhuoa, Lü Bu ga je poslao da na čelu vojske pacifira Niu Fua, Dongovog lojalista koji je branio Anyi. Pohod nije uspio, i po povratku je Lü Bu za kaznu dao pogubiti svog prijatelja.
Narcis (rvač)
Narcis (Narcissus) je bio rimski sportaš, najvjerojatnije hrvač, iz 2. vijeka. Najpoznatiji je kao ubica rimskog cara Komoda, koji ga je prije toga bio uposlio kao svog hrvačkog partnera, i osobnog trenera čiji je zadatak bio Komoda pripremati za gladijatorske nastupe u Koloseumu. Godine 192. priključio se zavjeri nekoliko senatora koje je vodio pretorijanski prefekt Kvint Emilije Let, a koji su namjeravali ubiti cara.
31. decembra je Komodova konkubina i zavjerenica Marcija dovukla Narcisa u carevu spavaću sobu. Komod je prema navodima historičara bio pijan nakon što ga je Marcija otrovala te je Narcis svog gospodara zadavio u kadi ili, prema Herodijanu, u krevetu. Fiktivni lik generala Maksima Decima Meridija (koga tumači Russell Crowe) u filmu Gladiator) se djelomično temelji na Narcisu, isto kao i na generalu Marku Noniju Makrinu, Spartaku, Cincinatu i Maksimu iz Hispanije.
Slaven Bačić
Dr. sc. Slaven Bačić (Subotica, 1965.) je pravni povjesničar i odvjetnik iz Subotice. Jedan je od vodećih intelektualaca među bačkim Hrvatima.
Studirao je pravo u Novom Sadu, gdje je diplomirao 1988.. Svoju akademsku izgradnju je nastavio na Sveučilištu u Beogradu, gdje je 1992. magistrirao na tamošnjem Pravnom fakultetu.
U Hrvatskoj je 2002. stekao status doktora znanosti na osječkom Pravnom fakultetu na temi povjerenstvenih statuta Subotice, Sombora i Novog Sada s osvrtom na hrvatske slobodne kraljevske gradove.
Predsjednik je Hrvatskog nacionalnog vijeća Republike Srbije.
Suradnik je Godišnjaka za znanstvena istraživanja Zavoda za kulturu vojvođanskih Hrvata (pseudonim Bruno Skenderović).
Član je povjerenstva za izbor najbolje knjige godine kojoj se dodjeljuje nagrada Emerik Pavić.
Djela
Urednik je Leksikona podunavskih Hrvata - Bunjevaca i Šokaca.
Champa
Čampa ili Champa (Chăm Pa, Chiêm Thành) je naziv za indijanizirano kraljevstvo čiji su vladari govorili malajsko-polinezijskim jezikom, a koje se prostiralo na području današnjeg centralnog i južnog Vijetnama od oko 7. vijeka do 1832. Kraljevstvo Čampa je naslijedilo državu Lin-yi (林邑, Lâm Ấp) koje je postojalo od 192. ali, zapravo, nije jasno kakav je bio odnos između Lin-yi i Čampe. Kraljevstvo Čampa je svoj vrhunac doživjelo u 9. i 10. vijeku, da bi nakon toga počelo postepeno opadanje pod pritiskom Đại Việta iz današnjeg sjevernog Vijetnama. Godine 1741. vijetske trupe su opustošile sjevernu čampansku prijestolnicu Vijayu, a godine 1697. je južna čampanska kneževina Panduranga postala vazalom vijetnamskog cara. Godine 1832. je vijetnamski car Minh Mang anektirao preostale Čam teritorije.
Cherry Fork, Ohio
Čeri Fork je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 155, što je 28 (22,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Neohesperidin
Neohesperidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 28 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 610,561 Da.
Wrightsboro, North Carolina
Rajtsboro je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
PNIŠK
PNIŠK ili Prvi nogometni i športski klub je bio nogometni klub.
Osnovan je u Zagrebu u ljeto 1903. godine. Nije sa sigurnošću utvrđeno je li riječ Zagreb bila uz PNIŠK sastavni dio imena kluba ili tek oznaka mjesta. Prvi predsjednik je bio Vilim Witte, a tajnik Dragutin Baki. Najbolji igrač, kapetan i trener bio je bivši igrač praške Slavije, Jan Todl. U prvim godinama djelovanja kluba u momčadi su nastupali Baki, Vertesy, Ugrinić, Filipić, Kiseljak, Slavinić, Berger, Mutafelija, Uhrl, Todl, Topolčić, Schwartz, Levak, Svečenski i Drndarski. Neki od njih sudjelovali su u osnivanju Concordije i Građanskog.
Prvi javni susret s HAŠK-om odigran je 1906. Tri igrača PNIŠK-a nastupilo je uz osam igrača HAŠK-a 1907. u Pragu protiv Slavije u prvoj utakmici reprezentacije Hrvatske. PNIŠK prestaje djelovati 1909. Kada je 1911. osnovan Građanski, pristupaju mu mnogi bivši igrači PNIŠK-a.
Naziv kluba
PNIŠK je bio prvi osnovani klub u Hrvatskoj koji je u svom imenu naglasio opredjeljenost za nogomet. Povjesničari športa do danas nisu razjasnili da li je klub nosio ime Zagreb. Klub je najvjerojatnije prilikom osnivanja nosio naziv grada, a tek 1905. godine je prilikom slanja svojih pravila na odobrenje nadležnim vlastima izostavio ime Zagreb. 1908. godine promijenio je naziv u '''Prvi hrvatski nogometni i športski klub (PHNIŠK).
Zanimljivo
PNIŠK je svoje prve utakmice odigrao izvan domovine.
Radicosa, Frosinone
Radicosa je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 974 m.
Li Ru
Li Ru (? - 192) je bio kineski velikodostojnik iz doba kraja dinastije Han, poznat kao glavni savjetnik gospodara rata i carskog kancelara Dong Zhuoa. Li Ruu se pripisuju sve najvažnije odluke za dolazak Dong Zhuoa na vlast - pridobivanje vojskovođe Lü Bua iz redova suparničkog gospodara rata Ding Yuana, smjena cara Shaoa sa carem Xianom i premještanje prijestolnice iz Luoyanga u Chang'an kada je postalo jasno da se kanclear neće moći održati pred pohodom udruženih gospodara rata 190-191. Li Ruu se također pripisuje likvidacija svrgnutog cara Shaoa, kao i carice majke He koju je bacio kroz prozor palače kada je odbila popiti otrovano vino.
Li Ru je, prema predaji, pokušao bez uspjeha spriječiti raskol između Dong Zhuoa i njegovog posinka Lü Bua, izazvan njihovim suparništvom za naklonost lijepe Diaochan. Nakon Dong Zhuovog ubistva je uhapšen i doveden Diaochaninom ocu Wang Yunu, koji ga je dao pogubiti.
Nikola Nalješković
right|thumb|300px| Dialogo sopra la sfera del mondo (1579) Nikola Nalješković (Dubrovnik, oko 1500. - Dubrovnik, 1587.) je bio hrvatski pjesnik, dramatik i znanstvenik.
Bourg-de-Péage
Bur de Peaž je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Valans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 9752 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 711 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,71 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 135 metara (maksimalnoj 200 m, a minimalnoj 155 m).
Dioklecijan
desno|250px|Glava statue Dioklecijana, Arheološki muzej u Istanbulu)
Dioklecijan (puno ime Gaj Aurelije Valerije Dioklecijan, lat. Gaius Aurelius Valerius Diocletianus [ ˈgaːɪʊs auˈreːlɪʊs waˈlɛrɪʊs dɪɔkleːtɪˈaːnʊs ] ; rođen kao Dioklo, grč. Διοκλής  [ dioklɛ́ːs ] ) (vjerojatno Salona, oko 22. decembra 244. – Aspalathos, 3. decembra 313.), rimski car.
Na presto stupio 284. godine, abdicirao 305. i umro oko 312. Bio je rimski car koji je okončao period koji se danas u rimskoj istoriji naziva krizom 3. veka.
Arginin glutamat
Arginin glutamat je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 321,330 Da.
Dioklecijan
On je uspostavio autokratski oblik vladavine koji je danas poznat pod nazivom "dominat" (za razliku od prethodne faze poznate kao "principat", koji je ustanovio Oktavijan Avgust), a ponekada se naziva i "tetrahija" ili "Pozno Rimsko carstvo". Dioklecijanove su reforme iz temelja promenile strukturu carske vlasti i doprinele ekonomskoj i vojnoj stabilizaciji Rimskog carstva tokom narednih sto godina.
Tetrarhija
Dioklecijan se može smatrati pravim utemeljiteljem poznog carstva, mada je oblik vladavine koji je ustanovio – tetrarhija, tj. istovremena vladavina četiri osobe koje dele vlast – bio prolazan. Njegove su reforme, međutim, trajale duže. Vojne potrebe, a ne želja da se ustanovi neki unapred planirani sistem, zaslužne su za imenovanje Maksimijana za cezara, a kasnije za avgusta 286. godine, te imenovanje Konstancija i Galerija za cezare 293. godine. Tetrahija je bila kolegij careva koji se sastojao od dve grupe: na njegovom čelu su bila dva avgusta, stariji ljudi koji su donosili odluke, dok su ispod njih stajala dva mlađa cezara, koji su pre svega imali ulogu izvršne vlasti. Sva četvorica bila su međusobno u srodstvu, ili preko usinovljenja ili preko bračnih veza, i svi su bili Iliri koji su posle duge vojničke karijere došli do visokih komandnih položaja. Od njih, samo je Dioklecijan bio državnik. Jedinstvo carstva je očuvano, iako se na prvi pogled ne čini tako, jer nije bilo teritorijalne podele. Svaki je car dobio svoju vojsku i svoju oblast delovanja: Maksimijan – Italiju i Afriku; Konstancije – Galiju i Britaniju, Galerije – podunavske zemlje, Dioklecijan – istočne oblasti. Gotovo sve upravne odluke donosio je Dioklecijan, od koga su ostali dobili svoju vlast. On je donosio zakone, postavljao konzule i zadržavao primat. Posle 287. godine proglasio se srodnikom Jupitera, koga je smatrao svojim posebnim zaštitnikom. Dioklecijan i njegov cezar Galerije bili su Iovii ("koji potiču od Jupitera"), dok su Maksimijan i Konstancije bili Herculii, pokazujući tako da potiču od mitskog heroja Herkula. Ova "epifanija tetrarha" služila je da pokaže božansko zasnivanje vlasti. Ideološko pozivanje na dva tradicionalna rimska božanstva predstavljalo je raskid s orijentalizirajućim pokušajima Elagabala i Aurelijana. Mada je podjednako poštovao Mitru, Dioklecijan je želeo da predstavi sebe kao nastavljača Avgustove delatnosti. Sprovodeći deobu vlasti Dioklecijan je za cilj imao da izbegne uzurpacije, ili barem da ih brzo suzbije – kao pri pokušaju Karauzija, zapovednika vojske u Britaniji, koji je bio ubijen (293), kao i njegov naslednik Alekt (296), pošto se u Britaniju iskrcao Konstancije.
Deifikacija carskog položaja, obeležena razrađenim ritualima, težila je da careve postavi iznad ostatka čovečanstva. Međutim, ona je još uvek bila potrebna da bi se izbegli eventualni konkurenti i da bi se tetrahiji obezbedio princip legitimnog i redovnog nasleđivanja prestola. Negde između 300. i 303. godine Dioklecijan je pronašao jedno originalno rešenje. Pošto su proslavili dvadesetu godišnjicu od stupanja na presto, dva avgusta su abdicirala (Maksimijan sasvim nevoljno), a istoga dana (1. maja 305) dva su cezara postala avgusti. Izabrana su dva nova cezara, Flavije Valerije Sever i Maksimin Daja, obojica prijatelji Galerija, čija je jaka ličnost dominirala nad Konstancijem. Odbijajući princip prirodnog nasleđivanja (i Maksimijan i Konstancije su imali odrasle sinove), Dioklecijan je mnogo rizikovao: apsolutna božanska monarhija, a takvo je uglavnom bilo uređenje koje je Dioklecijan zasnovao, nameće potrebu naslednog prenosa vlasti, a događaji koji su ubrzo usledili pokazali su da su i vojska i stanovništvo bili privrženi principu nasleđivanja prestola.
Nakon abdikacije Dioklecijan se povukao u svoju palatu u Dalmaciji koju je dao sagraditi na području današnjeg Splita (danas poznata Dioklecijanova palata).
Provincije
Da bi stvorio efikasnije jedinstvo između podanika i upravitelja, Dioklecijan je višestruko uvećao broj provincija, a čak je i Italija bila podeljena na desetak manjih jedinica provincijskog tipa. Štaviše, Rim više nije bio faktička prestonica carstva, pošto je svaki car imao svoju prestonicu u onom delu carstva kojim je vladao (Trijer, Milano, Sirmij, Nikomedija). Mada su nekolicinom provincija još uvek upravljali senatori (prokonzuli ili konzuli), većina je poverena vitezovima (koji su onda imali titulu praesides); oni obično nisu imali nikakvu vojnu vlast, ali su bili odgovorni za celokupnu civilnu upravu (pravosuđe, policija, finansije i porezi). Gradovi su izgubili svoju autonomiju, a kurijali su prikupljali poreze pod direktnom kontrolom upravnika provincije. Usitnjavanje provincija nadoknađeno je njihovim grupisanjem u dvanaest dijeceza, kojima su upravljali vicarii iz viteškog staleža, odgovorni neposredno caru. Dva pretorijanska prefekta imala su manje vojne vlasti, ali su igrala važnu ulogu u zakonodavstvu, pravosuđu i, pre svega, finansijama: staranje o anoni, koja je postala osnovica fiskalnog sistema, faktički je u ruke pretorijanskih prefekta stavljalo upravu nad celokupnom ekonomijom. U okviru centralne uprave uvećao se broj kancelarija, na čijem su se čelu nalazili civili koji su svoje poslove otpravljali kao profesionalni činovnici. Svi su činovnici bili članovi milicije (militia), čija će se hijerarhija iskristalisati tokom 4. veka.
Vojska i ratovi
Veliki su napori posvećeni jačanju granica, a limesi su bili opremljeni tvrđavama (castella) i malim utvrđenjima (burgi), naročito u Siriji. Snaga vojske je uvećana i sada je brojala 60 legija (ali s manjim brojem vojnika u svakoj), i svaka je pogranična provincija u principu dobila po dve legije, dopunjene pomoćnim trupama. Usvajajući jednu Galijenovu zamisao, Dioklecijan je stvorio zametak taktičke vojske koja naređenja prima direktno od cara i čini njegovu pratnju (comitatus). Vojskom je najčešće komandovao dux ili praepositus, a ne provincijski upravnik. Vojnici su se uglavmom regrutovali među sinovima vojnika i među varvarima koji su u vojsku stupali pojedinačno ili kao cela plemena. Pored toga, zemljoposednici su morali da obezbede ili regrute ili odgovarajuću sumu novca. Sve su ove reforme uvođene postepeno, tokom odbrambenih ratova čiji je uspeh pokazao efikasnost novog sistema.
Konstancije je suzbio Karauzijev pokušaj uzurpacije i ogorčeno se borio protiv Alemana blizu Bazela; Maksimijan je prvo poveo hajku na bagaude (skupine odbeglih seljaka koji su se dali na pljačku) u Galiji, a zatim se borio protiv mavarskih plemena u Africi (296–298) i odneo pobedu u Kartagini. Na Dunavu su Dioklecijan, a zatim Galerije, pobedili Bastarne, Jazige i Karpe, preseljavajući ih u velikom broju u provincije. Na istoku se, međutim, otpor Persijanaca, pod vođstvom preduzimljivog Narzesa, priširio od Egipta do Armenije. Persijanci su podstakli i ustanak nomadskih plemena u južnom Egiptu i ustanak Saracena u sirijskoj pustinji, a takođe su koristili antirimsku propagandu koju su širili manihejci i Jevreji. Dioklecijan je uspeo da uguši ustanak u Egiptu, te je utvrdio njegov jug protiv nomada. Ali 297. godine Narzes, nastavljač Šapurovih ambicioznih planova, prenaglio je s ratom zauzimajući Armeniju, Ozroenu i deo Sirije. Pošto je isprva pretrpeo poraz, Galerije je izvojevao sjajnu pobedu nad Narzesom, i po miru sklopljenom u Nizibisu (298) armenski je presto ponovo zauzeo vladar zavisan od Rima, a carstvu je pripao i jedan deo gornje Mesopotamije koji se protezao čak i preko Tigrisa. Tako je bio osiguran mir za nekoliko narednih decenija.
Socijalno-ekonomska politika
Ratovi, reforme i povećanje broja činovnika bili su skupi, a inflacija je smanjila izvore države. Anona, koju je uveo Septimije Sever, pokazala se nesavršenom, pa ju je Dioklecijan sada reformisao kroz sistem nazvan iugatio-capitatio: od sada se zemljišni porez, koji su u naturi plaćali zemljoposednici, određivao procenom fiskalnih jedinica na osnovu veličine i kvaliteta zemljišta, vrste uzgajanih proizvoda, broja naseljenika i stoke, te količine opreme. Fiskalno procenjivanje svakog dela imovine, na osnovu iuga i capita (izmenljivi termini čija je upotreba varirala u odnosu na različite regije i periode) zahtevalo je sprovođenje cenzusa sličnih onima koje su se mnogo vremena ranije praktikovali u Egiptu. Svake godine vlada je određivala iznos poreza po fiskalnoj jedinici, a svakih 15 godina, počev od 312, porezi su bili preispitivani. Ovaj se komplikovani sistem nije sprovodio uniformno u svakoj regiji. Ipak, on je za posledicu imao bolji proračun izvora kojima je carstvo raspolagalo, kao i određeni napredak u fiskalnoj pravičnosti, čime su veliki zahtevi koje je postavljala vlast postali podnošljiviji. Pored toga, Dioklecijan je želeo da reorganizuje kovanje novca i da stabilizuje inflaciju. Stoga je kovao poboljšani srebrni novac i njegovu vrednost čvrsto vezao za vrednost zlata. Ipak, inflacija je krajem 3. veka ponovo uzela maha, pa je Dioklecijan doneo svoj "Edikt o cenama" (Edictum de pretiis rerum venalium), kojim je utvrdio najviše cene za namirnice, robu i usluge, koje se nisu smele prekoračiti pod pretnjom smrtne kazne. Ovaj je edikt ostao bez značajnijih posledica i slabo se primenjivao, ali su natpisi s fragmentima edikta veoma zanimljivi s ekonomske tačke gledišta.
Dioklecijanove su reforme naznačile glavne odlike poznorimskog društva: to je bilo društvo čije su sve delove koji mogu biti korisni za državu definisali zakoni koji su određivali status, a samim tim i odgovornost. Vlasnici mlinova u Rimu bili su (anticipirajući razvoj koji se nastavio tokom sledeće dve ili tri generacije) odgovorni za isporuku brašna koje se delilo siromašnima, i nisu mogli da ostave u nasleđe ili povuku ni jedan deo kapitala iz svoje radionice. Nekoliko drugih kolegija bilo je na sličan način ograničeno, kao što su vlasnici brodova, zaduženi za opskrbu Rima, čamdžije na Tibru, trgovci žitom u Ostiji, osobe zadužene za raspodelu maslinovog ulja i svinjetine siromašnima, nadzornici javnih kupatila i krečari. Zanatlijama koji su opsluživali državne "fabrike", u kojima se proizvodila odeća za carski dvor i za vojsku, konjanička oprema i oružje, bilo je zabranjeno da menjaju mesto stanovanja i zanimanje, a bila im je određena i proizvodna kvota. Dioklecijan je izgradio nekoliko takvih "fabrika", neke u svojoj prestonici Nikomediji, a neke u gradovima koji su bili blizu onih grupa čije su potrebe zadovoljavali. Zakoni koji su nametali ove obavaze odnosili su samo samo na one kolegije koji su opsluživali vojsku i prestonicu (ili prestonice, posle osnivanja Konstantinopolja). A da bi te kolegije identifikovali i pridobili za rad za državu, te da bi ih zadržali u njihovom korisnom poslu, carevi su, već od Klaudija, njima nudili privilegije i nametali kontrolu. Dioklecijan je, međutim, znatno povećao teret i složenost ovih obaveza.
Dioklecijan je, takođe, promenio upravne oblasti u Egiptu, sprovodeći model kakav nalazimo i na ostalim mestima, tako što je u svakoj oblasti najvažnijem gradu poveravao odgovornost za celu tu oblast. Tako je poslednja anomalna provincija ujednačena s ostalim. Carska je uprava i dalje svuda od članova municipalnog senata očekivala da joj služe, pre svega u prikupljanju poreza, ali i u regrutovanju vojnika, lokalnoj policijskoj službi, organizovanju smeštaja za vojsku, te u izgradnji puteva. Kao što je vekovima bio slučaj, oni su morali imati određenu količnu zemljišta koje je služilo kao jemstvo za izvršavanje njihovih zaduženja u upravi, te kao uslov da se mogu kandidovati za senatore, ako je senat tako odlučio. To nikada nije bilo propisano nekim zakonom, ali je do Dioklecijanovog vremena car na raspolaganju imao korpus dugo ustanovljenih običaja i brojnih carskih odluka koje su mu jednako dobro služile. Lokalna je elita tako za cara obavljala dužnosti, koje su bile obavezne i koje su se prenosile s kolena na koleno, upravo kao što je to bio slučaj i s čamdžijama na Tibru.
Još su dve grupe na isti način bile vezane za svoja zanimanja: vojnici i zemljoradnici. Sinovi vojnika bili su obavezni da nastave zanimanje svojih očeva (zakon koji je to propisivao bio je na snazi barem od 313. godine). Prirodna tendencija zemljoradnika-zakupaca (coloni) da obnove zakup nad zemljom koju su obrađivali, a pre njih možda i njihovi očevi i dede, bila je potvrđena carskim odlukama – do te mere da je 312. godine Konstantin Veliki mogao da kaže da su najamnici na njegovom sardinijskom imanju vezani za parcele koje obrađuju. Ovo je najranije eksplicitno pominjanje sistema poznatog pod imenom "kolonat". Uskoro je taj sistem izašao iz okvira carskih imanja, pa su određene kategorije zakupaca vezivane i za privatne posede. Carevi su želeli da obezbede poreske prihode i, u tu svrhu, stabilnu količinu radne snage na selu.
Carstvo, kakvim se ono pokazuje u obilnom zakonodavstvu iz perioda od Dioklecijana pa sve do duboko u 5. vek, nazivano je "vojničkom diktaturom", pa čak i svojevrsnim totalitarnim zatvorom, u kome je svaki stanovnik imao sopstvenu ćeliju i okove. Ovo je svakako mogla biti namera careva. Po njihovom mišljenju, takav je sistem bio potreban da bi se popravile slabosti koje su izašle na videlo tokom krize 3. veka. Princip naslednih obaveza, i pored svega, nije bio tako neobičan i suprostavljen prirodnim tendencijama ekonomije i praksi koja se razvila u ranija, lakša vremena. Ipak, Dioklecijanove se namere nisu mogle u potpunosti realizovati, zbog ograničenosti upravne efikasnosti.
Odnos prema hrišćanstvu
Posle početnog perioda indiferentnosti prema hrišćanima, Dioklecijan je svoju vladu završio pokrećući protiv njih, 303. godine, poslednji i najžešći progon od svih prethodnih. Na to ga je nagovorio njegov cezar Galerije, i progon je na istoku trajao još celu jednu deceniju, pod Galerijem kao avgustom i pod drugim carevima. Kao i u ranijim progonima, inicijativa je potekla u samom središtu vlade: neki carevi, podjednako besni na hrišćane kao i mnogi obični građani, smatrali su svojom dužnošću da održe harmoniju s bogovima, pax deorum, koja je jedina omogućavala prosperitet carstva. Stoga su se Decije i Valerijan u pedesetim godinama 3. veka surovo razračunavali s hrišćanima, tražeći od njih da svoje odricanje od hrišćanstva dokažu prinošenjem žrtvi u lokalnim hramovima, a po prvi put su počeli da direktno diraju u sveštenstvo i crkvenu imovinu. Bilo je i takvih hrišćana koji su više voleli smrt, ali se većina pokoravala ili se sakrivala. Međutim, samo nekoliko meseci pošto je pokrenuo progon hrišćana, Decije je umro (251), a krvava je faza Valerijanovih napada takođe trajala samo nekoliko meseci (259/260). Njegov je sin Galijen izdao edikt kojim je proklamovao versku toleranciju, a Aurelijana je antiohijska crkva čak pozvala da arbitrira u jednom unutrašnjem sporu.
Hrišćanstvo je tako postalo otvorena i ustanovljena religija, zahvaljujući moći svog boga, koja se (kako se činilo) tako često manifestovala u čudesnim delima, i zahvaljujući postojanosti koju su preobraćenicima pružali njihov nov život i zajednica. Stare optužbe – za kanibalizam i incest – koje su uznemiravale apologete u 2. veku nisu više bile vredne pažnje. Hrišćanstvo je zadobilo određeni stepen respektabilnosti, kao i vernike iz viših slojeva, te darove u zemljištu i novcu. Do kraja 3. veka hrišćani su zapravo bili u većini u nekim manjim gradovima ili oblastima na istoku, a bili su dobro predstavljeni u Italiji, Galiji i u Africi oko Kartagine; sve u svemu, bilo ih je možda oko 5 miliona, u carstvu koje je brojalo ukupno oko 60 miliona stanovnika. Povremeni sastanci u vezi sa spornim pitanjima okupili bi desetine biskupa, a upravo su taj običaj ili pojavu veliki progoni pokušavali da suzbiju. Napredak jedne religije koja nije mogla da prihvati versku osnovicu tetrahije i čiji su se pojedini članovi ponašali drsko i provokativno, kao u događaju u Nikomediji (gde je preko puta Dioklacijanove palate sagrađena crkva), konačno su izazvali Galerijev fanatizam. Tokom 303. i 304. godine izdato je nekoliko edikta, od kojih je svaki bio sve strožiji, kojima se naređivalo uništenje crkava, plenidba svetih knjiga, hapšenje sveštenika i smrtna kazna za sve koji odbiju da prinose žrtve rimskim bogovima. Na istoku, gde je Galerijev uticaj na ostarelog Dioklecijana postajao sve veći, progon je bio posebno nasilan, posebno u Egiptu, Palestini i u podunavskim oblastima. U Italiji se Maksimijan, mada je u početku bio revnostan, brzo umorio; u Galiji je Konstancije jednostavno uništio nekoliko crkava, ali dalje od toga nije išao. Hrišćanstvo se, ipak, više nije moglo iskoreniti, jer stanovništvo carstva, pa čak i neki činovnici, nisu više prema hrišćanima gajili slepu mržnju koja je bila karakteristična za prethodne vekove.
Riton
mini|200px|Keramička kultna posuda (riton) sa četiri (životinjske) noge koja se koristila u Danilskoj kulturi. mini|desno|200px|[[Zlato|Zlatni perzijski riton iz ahemenidskog doba pronađen u Ekbatani (Nacionalni muzej u Iranu, Teheran)]] mini|200px|Crni riton iz [[4. stoljeće pr. Kr.|4. stoljeća pr. Kr. pronađen u Apuliji (muzej u Parizu)]]
Riton (perz. تکوک: „Takuk“; grč. rhytos ) je drevna posuda iz doba Neolita, za čuvanje tekućina namijenjenih za obrede. Istraživanja neolitskog naselja Danilo u Hrvatskoj dala su na desetine ovakvih predmeta. Do tada su bili pronađeni na dvije lokacije u sjevernoj Grčkoj i u okolini Trsta. Danilska kultura prepoznaje se po keramičkom ritonu karakteristična oblika - on je ukrašena posuda na četiri noge s velikom ručkom za nošenje.
Prahistorijski riton
Prvi nalazi ritona u Bosni i Hercegovini iskopani su na lokalitetu Kakanj 1947. i 1954. god. Riton je zatim pronađen u Zelenoj pećini i Obre I i na još nekoliko nalazišta u Dalmaciji. Alojz Benac i Josip Korošec, istraživači ovih lokaliteta, su zaključili da se radi o kultnoj vazi, upotrebljavanoj u religijskim i magijskim obredima. Korošec je smatrao da se radi o kultu vode, dok je Benac smatrao da se radi o kultu plodnosti. Bile su rasprostranjene od Korinta u Grčkoj do Trsta.
Na osnovu kasnijih istraživanja zaključeno je da neolitske kulture nisu bile izolovane, u sebe zatvorene zajednice. Postojali su živi kontakti između srednje Bosne i Jadrana, kao i duž svih obala Sredozemnog mora. Jesu neolitske kulture bile sjedilačke, ali su pojedinci putovali, upoznavali se, razmjenjivali materijalna dobra i ideje i stvarali duhovno jedinstvo.
Historijski riton
Najčešće se radi o bogato ukrašenim posudama izrađenim od plemenitih kovina poput zlata ili srebra. Prvotni ritoni datiraju iz drevne Perzijske Monarhije a njihova upotreba se u 5. vijek pne. proširila i na Grčku, gdje su umjetnici kopirali i oponašali perzijske rukotvorine.
Dudovica
}} Dudovica je naselje u gradskoj opštini Lazarevac u gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 777 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 840 stanovnika).
Ovde se nalazi osmogodišnja osnovna škola Mihailo Mladenović Selja, školska zgrada je podignuta 1968. godine.
Javni prevoz
Javni prevoz čine tri autobuske linije integrisanog tarifnog sistema: 150 (Lazarevac - Dudovica - Marinac), 150L (Lazarevac - Dudovica) i 180 (Lazarevac - Brajkovac - Dudovica).
Demografija
U naselju Dudovica živi 621 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,7 godina (43,8 kod muškaraca i 41,7 kod žena). U naselju ima 241 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,22.
Niu Fu
Niu Fu (? - 192) bio je kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han koji je služio gospodara rata Dong Zhuoa. Nakon povlačenja iz Luoyanga u Chang'an, Dong Zhuo mu je povjerio obranu Anyija. Kada je Dong Zhuo 192. ubijen od svog posinka Lü Bua, na Anyi je Lü Bu poslao vojsku pod Li Suom, ali se Niu Fu uspio obraniti. Kada je Lü Bu osobno vodio napad, imao je više uspjeha, te je Ni Fu poražen, zarobljen i pogubljen.
Slaven (ime)
Slaven je slovensko muško ime, koje označava pripadnika slovenske grupe naroda. Može biti i izvedeno ime od imena Slavko. Pojavljuje se od 15. veka.
Rukometna reprezentacija Austrije
Rukometna reprezentacija Austrije predstavlja Austriju na međunarodnim rukometnim natjecanjima, a nalazi se pod ingerencijom ÖHB-a. Aktualni izbornik reprezentacije je Islanđanin Patrekur Jóhannesson.
Slaven (ime)
Popularnost
U Sloveniji je ovo ime 2007. bilo među prvih 1.000 po popularnosti.
Rukometna reprezentacija Austrije
Povijest rukometa u Austriji seže u same početke toga sporta. Svoju prvu službenu utakmicu Austrija je odigrala već 13. rujna 1925. protiv Njemačke. Svoje prve međunarodne nastupe ostvaruje na Olimpijadi 1936. u Berlinu te na Svjetskom prvenstvu 1938. u Trećem Reichu. Na oba natjecanja, Austrija je osvojila drugo mjesto, iza Trećeg Reicha. Svoj sljedeći međunarodni nastup Austrija ima na Svjetskom prvenstvu 1958., gdje ostvaruju deveto mjesto.
Slaven (ime)
Izvedena imena
Ženski oblik je Slavenka, a od ovih imena izvedena su imena Slavena, Slavenko i Slovenka.
Rukometna reprezentacija Austrije
Ipak, ta je godina označila krah austrijskog rukometa te će proći gotovo 40 godina prije nego se Austrija pojavila na nekom međunarodnom natjecanju. Radilo se tu o Svjetskom prvenstvu 1993. godine, gdje Austrija osvaja četrnaesto mjesto. Na Olimpijskim igrama više nisu nastupali.
HMNK Gospić
HMNK Gospić je malonogmetni klub iz Gospića. Preimenovan u HMNK Nacional Zagreb i preseljen iz Gospića u Zagreb 2008.
Rukometna reprezentacija Austrije
No, i od tog nastupa na Svjetskom prvenstvu prošlo je više od 15 godina prije nego se Austrija vratila na međunarodnu scenu. Godine 2010., EHF je Austriji dodijelio domaćinstvo Europskog prvenstva. Bio je to povratak Austrije na međunarodnu scenu i period obnove austrijskog rukometa. Kao domaćin, Austrija je izborila drugi krug prvenstva te je na kraju završila na devetom mjesto. Sljedeće godine, osvajaju osamnaesto mjesto na Svjetskom prvenstvu u Švedskoj. Uslijedila je dvogodišnja pauza od međunarodnih nastupa, ali se Austrija ponovo vratila na Europsko prvenstvo 2014. u Danskoj.
Aktualni sastav
Izbornik: 🇮🇸 Patrekur Jóhannesson
HMNK Gospić
Povijest
Pod imenom Nacional osvajaju prvenstvo i kup u sezoni 2009./10. Dok u su u sezoni prije osvojili kup i izgubili u finalu doigravanja od Potpićana.
Liu Dai
Liu Dai (? - 192) bio je kineski velikodostojnik iz doba kraja dinastije Han. Bio je stariji brat gospodara rata Liu Yao (gospodar rata)Liu Yaoa, kao i inspektor u provinciji Yan. Sudjelovao je u gušenju ustanka Žutih turbana, a potom i u pohodu protiv Dong Zhuoa.
Prema Romansi Tri kraljevstva je na savjet Bao Xina prešao u službu Cao Caoa, ali ga je prevelika arogancija dovela u sukob s novim gospodarom, koji ga je dao pogubiti.
Xu Rong
Xu Rong (? -192) bio je kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han koji je služio gospodara rata Dong Zhuoa. Za vrijeme pohoda protiv Dong Zhuoa 190-191. je porazio snage Cao Caoa i Sun Jiana. Nakon što je godine 192. Dong Zhuo ubijen od Lü Bua, Xu Rong je prešao u službu Wang Juna. Međutim, kada su Dongovi lojalisti Li Jue i Guo Si napali Chang'an, Xu Rong je zajedno sa Xu Zhenom poginuo.
Cantenay-Epinard
Kantne Epinar je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Anže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1865 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 115 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,1 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 55 metara (maksimalnoj 49 m, a minimalnoj 12 m).
Fosso Cioffolello, Chieti
Fosso Cioffolello je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 892 m.
Arimoklomol
Arimoklomol je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 313,780 Da.
Markt Erlbach
Markt Erlbah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.611 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9575145.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm Markt Erlbah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Nojštat an der Ajš-Bad Vindshajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 385 metara. Površina opštine iznosi 60,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.611 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 92 stanovnika/km².
NK Studentski Grad
NK Studentski grad je nogometni klub iz Zagreba.
Klub se nalazi u kvartu Gornja Dubrava u zagrebačkoj četvrti Dubrava. Sjedište kluba smješteno je u zgradi bivše mjesne zajednice u Studentskom gradu na adresi Studentski grad, M. Gavazzija bb. Nogometni teren se nalazi u ulici Gjure Prejca i popularno ga se naziva "Grbavica". Klub se trenutačno nalazi u 2. Zagrebačkoj ligi. Igrači igraju u tamnoplavim dresovima s bijelim crtama na rukavima.
Počeci
NK Studentski grad osnovan je 1972. godine u Studentskom gradu. Uspjeli su se kvalificirati u 2. zagrebačku ligu 1977. i postigli značajne uspjehe ( pobjede nad Maksimirom, Dubravom, Podsusedom...). I sljedećih godina Studentski grad postiže uspjehe i do sredine 80-ih godina dostiže drugo mjesto u 2. zagrebačkoj ligi, te nešto kasnije i prvo mjesto. Ekipa kasnije slabi i istisnuta je od mnogo jačeg Maksimira, Dubrave i Prigorja.
Međuopćinska liga
I na ovome se natjecanju Studentski grad iskazao, postigavši vrlo dobre rezultate ( 3. mjesto ) ali ih je opet nadjačao kvartovski rival Dubrava. Ipak su dobivali utakmice protiv drugih klubova, međuostalom i Maksimira. Na posljednjem međuopćinskom natjecanju osvojili su 6. mjesto
Novija povijest
Dok se susjedna Dubrava premjestila u 1. zagrebačku ligu, Studentski grad ostaje u drugoj gdje ne uspijeva prevladati mnogo jači Maksimir i Prigorje. U sezonama do 2003. stalno su se držali sedmog i osmog mijesta, ali 2003./04. na opće iznenađenje osvajaju treće mjesto. Sljedeće godine ne uspijevaju obraniti položaj i završavaju šesti. 2006./07. dosežu samo dno kada su na posljednjem, 14. mjestu.
Klub je osvojio nekoliko drugih turnira i natjecnja.
Nogometni teren je djelomično obnovljen i postavljene su tribine.
Nogometni teren
Nogometni teren "Grbavica" je upočetku bio običan travnjak sa označenim linijama igrališta. Nakon nekog vremena oko glavnog terena je postavljena metalna ograda i nasip za gledatelje. Kasnije su još dodane klupe za rezervne igrače i trenere, a sam travnjak je obnovljen.
Kraj glavnog terena se nalaze 2 pomoćna mala terena za juniore na koje su postavljeni golovi. Nedavno je na sjevernoj strani postavljena tribina za gledatelje sa oko 100 sjedećih mijesta, a na nasip može stati još mnogo više gledatelja.
Izgrađene su i nove prostorije za klupsko vodstvo, svlačionice i tuševi za izgrače, a posebno svlačionice i tuševe za suce, sve to u kratko vrijeme i nesebničnim zalaganjem šačice ljudi u vodstvu tog kluba.
Uspjesi
Plasman u 2. hrvatsku nogometnu ligu za kadete i juniore ovoga kluba najveći je podvig u povijesti, u sezoni 2009/2010 kadeti i juniori NK Studentskog grada odmjerit će snage sa vrlo jakim klubovima iz sjevernog dijela hrvatske.
Navijači
Kako je klub zasjenjen mnogo većim i jačim suparnikom, NK Dubrava, tako su i navijači kluba malobrojni. Za klub uglavnom navijaju obitelji igrača te njihovi prijatelji.
Xi Zhicai
Xi Zhicai (? -192) bio je kineski velikodostojnik iz doba kraja dinastije Han poznat po tome što je služio Cao Caoa. U tu je službu ušao na preporuku Xun Yua, te se istakao mnogim korisnim savjetima. Umro je mlad, a na mjestu Cao Caovog savjetnika ga je zamijenio Guo Jia, koji će i sam umrijeti mlad.
El Dorado, Arkansas
El Dorado je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 18.884, što je 2.646 (-12,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
HŠK Ličanin Zagreb
Hrvatski športski klub Ličanin (HŠK Ličanin) je bio klub iz Zagreba.
Klub su u Zagrebu osnovali doseljenici iz Like u jesen 1928. godine. Sukladno njegovim osnivačim i klub je dobio ime, po nazivu za stanovnika hrvatske regije Like.
U veljači 1945. mijenja ime u Velebit, a onda je uslijedilo raspuštanje 6. lipnja 1945. odlukom ministra narodnog zdravlja Federativne Države Hrvatske. Kasnih četrdesetih je ponovo utemeljen, a konačno raspuštanje je bilo početkom 1952. godine.
U sastavu kluba osim nogometne, djelovale su i sekcije za rukomet.
Gusari
mini|Zastava koju je Henry Morgan, kao gusar pod zaštitom Engleske, isticao na svom brodu mini|Engleski su gusari isticali i crvene zastave Gusari (engleski corsairs ili privateers) za razliku od pirata koji su imali u cilj vlastite interese, naziv je za pljačkaše na moru koji su bili u službi države. Gusarenjem su se koristile mnoge države i kraljevine kroz vijekove. Gusari su mogli biti pirati ili civilni vlasnici naoružanih brodova. Za svoje napade su dobivali takozvana Kraljevska iliti Gusarska pisma (eng. Letter of Marque) koja su im dozvoljavala napade na trgovačke i ratne brodove one zemlje koja je trenutno u ratu sa zemljom koja im je izdala Gusarsko pismo. Pismo je onima koji su ga posjedovali jamčilo da u slučaju zarobljavanja neće biti obješeni kao pirati nego da će se prema njima odnositi kao prema ratnim zarobljenicima koji će biti pušteni uz otkup ili razmjenu. Pismom bi se oni koji su ga dobili također obvezali da će dio plijena koji steknu bez naknade predati zemlji koja im pruža zaštitu. Tijekom mnogih ratova europskih nacija koje su posjedovale kolonije na Karibima mnogi pirati su iskorištavali priliku da uzmu Pismo, postanu gusari, te se tako spase sudbine vješanja i zakonito steknu plijen. Tijekom borbi gusari su na svojim brodovima isticali zastave zemalja koje im pružaju zaštitu a od 1694., po naredbi Britanskog Admiraliteta, engleski gusari su uz nju isticali i potpuno crvenu zastavu. Završetkom ratova gusari bi ostajali bez posla pa su često prelazili u pirate i napadali sve brodove, pa i one svojih bivših zaštitnika. Tijekom mirnih vremena gusari su ponekad bili slani u lov na pirate. U govornom engleskom, riječ privateer ne označava samo gusara kao osobu nego može označavati i gusarski brod.
Gusari Jadranskog i Sredozemnog mora
U srednjem vijeku pojedine oblasti istočnog jadranskog priobalja bile su poznate po gusarstvu: područje Neretve (Neretvanski gusari), Omiš (Omiški gusari), Senj (Senjski uskoci). Slavenski vladari i velikaši koristili su se gusarstvom kao dodatnim izvorom prihoda napadajući venecijanske i kasnije turske trgovačke brodove, što je bila norma u tom vremenu. Ulcinj je bio grad turskih gusara. Oni su imali baze diljem sjeverne Afrike. Najveća baza im je bio Alžir a najveći od svih turskih gusara bio je Hayreddin Barbarossa (1478.-1546.).
Gusarenje na svjetskim morima od 16. do 19. vijeka
mini|lijevo|William Kidd, gusar koji je poslan u lov na pirate ali je i sam postao pirat U razdoblju od 16. do 19. vijeka gusari su mnogo puta dokazali svoje pomorske i borbene sposobnosti. Najpoznatije i najraširenije gusarenje u 16. vijeku bilo je organizirano od Kraljevine Engleske pod vladavinom kraljice Elizabete I.. Engleski su gusari s velikim uspjehom napadali španjolske galijune s blagom na Karibima i uz obale Španjolske što je nanosilo velike gubitke španjolskoj ekonomiji. Najpoznatiji gusari u službi Engleske su bili Francis Drake (1540.-1596.) i Henry Morgan (1635.-1688.). Francuski gusar René Duguay-Trouin je 1711. osvojio Rio de Janeiro. Tijekom francuske revolucije francuski gusari su zarobili ili potopili 5500 britanskih trgovačkih brodova dok su britanski gusari zarobili ili potopili 1000 francuskih trgovačkih brodova. U tim vremenima, na gusare se gledalo kao na neku vrst pirata gentlemana jer su djelovali na slične načine kao i pirati. Baš zbog toga mnogi nisu voljeli gusare iako su se oni borili za njihove države. Britanski admiral Horatio Nelson je 1801. u jednom pismu britanskom Admiralitetu izjavio:"Zar da poštujem ove naše gusare iako sam duboko uvjeren da oni, uz nekoliko časnih iznimaka, nanose sramotu svojoj zemlji? Mislim da bi poslije ovog rata njihovo postojanje trebalo onemogućiti pod svaku cijenu, jer oni su u svim djelovima svijeta počinili tako strašna razbojništva da je istinski sramotna zemlja koja ih podnosi". Manje je poznato da je i Giuseppe Garibaldi 1837./38. gusario u službi pokrajine Rio Grande koja se proglasila "republikom" i pobunila protiv središnjih brazilskih vlasti. Gusarenje je kao zakonit oblik ratovanja ukinuto Pariškom deklaracijom 16. travnja 1856. godine. Od tada, napad na moru smije izvršiti samo ratni brod.
Gusari u američkoj historiji
Tokom Američkog rata za nezavisnost američki pobunjenici su se koristili gusarenjem protiv Britanaca. Poznato je i da je George Washington bio vlasnik jednog gusarskog broda. Tijekom rata Amerikanci su gusareći zarobili ili uništili 600/700 britanskih brodova. Za američke gusare je jedini problem bio što Britanci američke pobunjenike nisu smatrali ratujućom stranom nego odmetnicima i u slučaju zarobljavanja bili bi obješeni poput pirata. U tom ratu najviše se kao gusar proslavio John Paul Jones, Škot koji se borio na strani Amerikanaca i gusario protiv Britanaca. Tijekom američko-britanskog rata 1812.-1814. na američkoj strani se istakao gusar Jean Lafitte kada je pripomogao obrani New Orleansa od daleko nadmoćnijih britanskih snaga. Tijekom Američkog građanskog rata, Konfederacija (Jug) se obilno koristili gusarskim brodovima koji su djelovali protiv trgovačkog brodovlja Unije (Sjevera).
Lu Zhi (dinastija Han)
Lu je imao sina po imenu Lu Yu, koji je poslije postao jedan od glavnih službenika države Cao Wei.
Yan Gang
Yan Gang (? -192) bio je kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han, koji je služio gospodara rata Gongsun Zana. Nakon bitke kod Jieqiaoa, Yan Gang je vodio cijelu Zanovu vojsku. Međutim, tada ga je porazio Qu Yi u službi Yuan Shaoa pri čemu je Yan Gang ubijen.