cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kućne grinje
Načini uklanjanja
Korišćenje manje vlaknastih zavjesa i tepiha smanjuje broj grinja jer im se samim time smanjuje ukupna površina životnog staništa.
Izbjeljivači i jaki deterdženti ne ubijaju grinje, iako hemikalije na bazi benzil benzoata i taninske kiseline mogu da smanje njihov broj. NJihovo korišćenje je, međutim, rizično jer i sami mogu da pospješe alergije.
Oboljenja
Djelimično svarena hrana i fekalije grinja su jedan od najznačajnijih uzroka alergija i jedino polen je češći uzrok alergije od grinja. Enzim DerP1, koji se nalazi u fekalijama grinja, je vrlo čest uzrok alergijskih reakcija, a i samo hitinsko tijelo grinje, koja tokom rasta odbacuje čestice kutikule, je alergens.
Udisanje grinja, njihovih fekalija i enzima može prouzrokovati i astmu, i imunoterapija može da pomogne kod liječenja.
Grinje takođe mogu uzrokovati rinitis, konjuktivitis i dermatitis. Duža izloženost kože proteinima u ekskrementima grinja može da naruši odbrambeni sistem kože i omogući ulazak alergenasa i iritanata, vodeći ka upalama i svrabu kože ili pruritisu.
Torndejl
Torndejl se može odnositi na
Strasbourg
Strasbourg (alzaški: Strossburi; njemački: Straßburg) je grad je na istoku Francuske, na lijevoj strani Rajne. Glavno je mjesto (chef-lieu) pokrajine Alzas i departmana Bas-Rhin.
Po veličini je sedmi grad u Francuskoj i jedini grad u svijetu, čiji je centar UNESCO proglasio svjetskom baštinom 1988. godine. Također je jedan od rijetkih gradova, zajedno sa Ženevom i New Yorkom u kome se nalaze sjedišta međunarodnih organizacija, a da nije glavni grad neke države.
U Strasbourgu se nalazi sjedište Vijeća Europe, Europski sud za ljudska prava i Europski parlament, koji drži neke sjednice i u Bruxellesu.
Stari vijek
thumb|left|[[Janusova fontana, djelo Tomi Ungerera za 2000 godina grada, 1988.]] Na mjestu današnjeg Strasbourga nalazilo se jedno keltsko selo imena Argentorate. Istraživanja su pokazala da je ovo područje bilo naseljeno i prije toga.
12. godine pne. rimski general Drusus, brat cara Tiberija ovdje je osnovao novi grad i romanizirao njegovo ime u Argentoratum. To je bila vojna utvrda s kampom koja se nalazila na limesu (granica Rimskog Carstva) na Rajni. Oko kampa se stvorila canabae (aglomerizacija civilnog stanovništva) i razvijala prema zapadu).
Kasnije se granica pomiče istočno i Argentoratum postaje pozadinska rimska utvrda, sve do kraja trećeg stoljeća. 352. godine, grad razaraju Alemani i Franci, a Julijan Apostata ponovno ga osvaja 357. godine. 406., Huni, Burgundi, Vandali i Svevi napadaju Galiju. Grad uništava Atila, 451. godine.
Srednji vijek
Grad su 496. godine obnovili Franci, pod imenom Strateburgum koji se počeo ubrzano razvijati poslije Klovisovog preobraćenja na kršćanstvo. Ovaj je grad bio jedan od rijetkih gradova u regiji koji su bili sjedišta biskupa, u to vrijeme velikog političkog dužnosnika. U osmom i devetom stoljeću grad trgovački i gospodarski buja te se stanovništvo udvostručuje. U to je vrijeme pod nazorom biskupa izgrađena nova katedrala i otvorene su mnoge župe.
842. grad ugošćuje Karla Ćelavog i Ludviga Njemačkog koji su se pobunili protiv njihova brata Lotara oko podjele carstva koji ime je ostavio njihov djed Karlo Veliki i u ovom gradu napravili pisanu zakletvu, danas poznatu pod nazivom "Zakletva iz Strasbourga". To je prvi tekst na nekom romanskom jeziku koji nije latinski (starofrancuski) i na nekom germanskom jeziku (staronjemački). Krajem sukoba i sporazumom u Verdunu, Strasbourg pripada Lotaru, ali njegovom smrću ostaje u Germaniji. 962. godine, Oton Veliki osniva Sveto Rimsko Carstvo oslanjajući se na Crkvu. U ovo vrijeme Strasbourg dobiva pravo za samostalno upravljanje sudstvom i pravo na kovanje vlastitog novca.
Grad se nastavlja razvijati gradnjom novog ograđenja grada u 12. stoljeću, koje je još prošireno stoljeće kasnije.
Od 1202. do 1220. godine, grad se izgrađuje oko crkava Saint-Pierre-le-Jeune i Saint-Pierre-le-Vieux. Mnoge su kule i utvrde izgrađene u to vrijeme, koje su nestale tek u 19. stoljeću.
North Haven, New York
Nort Hejven je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Strasbourg
Srednji vijek
Građanstvo se u to vrijeme željelo uključiti u politički život grada, tako da je 1214. osnovano vijeće građana, a 1262. građani preuzimaju vodstvo gradom. U ovo se doba događaju mnogi sukobi oko moći. Najveći su sukobi između dvije suprostavljene obitelji: Zorn i Mullenheim, građanski je rat izazvao revolt Strazburžana i vlast se vraća trgovačkoj klasi. Nakon dugog problematičnog razdoblja u 15. stoljeću stvara se nova politička organizacija: gradom upravlja Ammeister (gradonačelnik) kojeg imenuju članovi gradskog vijeća, dok četiri Stettmeistera imenuje plemstvo. U to vrijeme grad broji oko 16 000 stanovnika, kuje vlastiti novac i ima status slobodnog grada u Carstvu, tj. de facto kneževine.
thumb|left|[[Strazburška katedrala|katedrala]]
Između 1370. i 1390. godine, na kraju Stogodišnjeg rata, stanovništvo se boji napada pljačkaških bandi koji haraju po tom kraju. Vlast tada odlučuje zaštititi zapadni i sjeverni dio grada.
thumb|right|Grad [[1493. godine]] Posljednje je proširenje grada u srednjem vijeku između 1387. i 1441. To se proširenje odnosilo na četvrt Krutenau u kojoj su živjeli mnogi ribari i trgovci. Grad se nije bitno proširivao sve do 19. stoljeća. Srednji je vijek zlatno doba Strasbourga. Njegovo je bogatstvo primarno zasluga njegovog građanstva i najviše topografije. Zahvaljujući mnogim vodenim i cestovnim putovima, ovaj je grad, okružen vodom, postao centar vrlo aktivne trgovine.
U osvit Srednjeg vijeka, alzaško vino postalo je poznato u Njemačkoj i Nizozemskoj, pa čak i u Engleskoj i Skandinaviji. Strasbourg je također izvozio i tekstil i žitarice, a uvozio mnoge tada luksuzne proizvode kao: staklo, kože, krzna, svilu i začine. Stara Carina jedan je od rijetkih dokaza bujajuće riječne trgovine u to vrijeme. Nalazi se uz obale Illa, a sagrađena je 1358. za pohranjivanje i oporezivanje dobara kojima je tržio Strasbourg.
Najpoznatiji je simbol iz ovog razdoblja katedrala za čiju su gradnju trebala četiri stoljeća. Gradnja je počela 1015. na mjestu stare rimske bazilike, a toranj je završen tek 1439. godine. Grad je prepun crkvi koje su dali izgraditi redovnici ili plemenitaši. Među najstarijim crkvama u gradu jesu: Saint-Pierre-le-Vieux, Saint-Pierre-le-Jeune i Saint-Thomas. Uz crkve sagrađeno je i mnoštvo samostana, ukupno dvadeset.
Brojni spomenici izgrađeni za vrijeme Srednjeg vijeka vjerno prikazuju kako je umjetnost tada bila u službi vjere. Umjetnike je u to vrijeme u grad najviše privlačila izgradnja katedrale. Većina tih umjetnika bila je anonimna. Slikarska umjetnost razvila se tek u 15. stoljeću, a elzaška škola bila je poznata po oslikavanju oltara.
Intelektualni se život javlja također u 15. stoljeću, pojavom tiskanih djela. U ovo je vrijeme u gradu živio i Johannes Gutenberg. Strasbourg je u to vrijeme postao veliki tiskarski centar, na kraju Srednjeg vijeka u gradu je postojalo oko pedeset tiskara. Ovaj izum u grad privlači i humanizam. Najveći su strazburški humanisti: Jakob Wimpheling, Geiler von Kaysersberg i Sebastian Brant. Nedugo nakon njihovog kritičkog djelovanja o radu Crkve javlja se i Reformacija.
Renesansa
Renesansa je za grad bila vrlo problematično razdoblje, humanizam i Reformacija obilježavaju ovo razdoblje. Strasbourg je jedan od prvih gradova na kojima su se vidjele ove promjene. 1518. na vratima strazburške katedrale pričvršćene su Lutherove teze. Zahvaljujući tisku, Lutherova je propaganda brzo raširena i već 1524. grad prihvaća protestantizam i predaje crkve u ruke protestanata. Paralelno uz Reformaciju događa se i seljačka pobuna, kada se 50 000 seljaka diglo protiv plemstva i svećenstva. Seljaci su palili opatije i dvorce, a Strasbourg je odbio umiješati se u sukob, tako da nije ni pomagao niti se borio protiv pobunjenika.
thumb|right|Plan grada, [[1572. godine]] Loše razdoblje grada došlo je ipak s ratovima. Car, Karlo V., katolik, započeo je rat protiv protestanata i njihovih saveznika (Strasbourg). Padom protestantske lige, Strasbourg vraća Katedralu i dvije crkve katolicima. Grad je također upao i u financijske poteškoće. 1592. gradska financijska sredstva napokon su postala u potpunosti iscrpljena zbog biskupskog rata. Rat je izbio zbog izbora novog biskupa oko kojeg se nisu mogli suglasiti protestanti i katolici. Rat je bjesnio 20 godina i opustošio okolicu grada. Dolaskom Reformacije, umjetnost gubi svog glavnog mecenu: Rimokatoličku Crkvu. Iz Katedrale nestaje mnoštvo oltara i umjetnost se u to vrijeme okreće od religije prema grešnoj umjetnosti. Preobražaj u arhitekturi tekao je sporo, tek se u razdoblju od 1550. do 1580. pojavio renesansni stil. U 17. stoljeću javlja se talijanski klasicizam u arhitekturi, čiji je najbolji primjer Hotel Vrana.
Jednostavni stil Srednjeg vijeka zamjenjuje umjetnost izrezbarina. Kuća Kammerzell savršeno prikazuje skulpturalnu umjetnost u izobilju. Kuća se nalazi na trgu katedrale i duguje ime trgovcu Jean-Françoisu Kammerzellu koji ju je kupio u 19. stoljeću. Fasada kuće sadrži brojne izrezbarine od drveta. Kao i Kuća Tanneurs, Kuća Kammerzell prikazuje veliku sklonost uokviravanja prozora u to vrijeme. Osim drveta, u to je vrijeme bila popularna i cigla, najoriginalnija ciglena zgrada izgrađena u to vrijeme jest Trgovačka komora.
Ancien Régime
Godine 1618. izbio je tridesetogodišnji religijski rat između protestanata i katolika. Alzas je praktički razrušen, ali je Strasbourg ostao neutralan u ovom sukobu. Krajem rata 1638. godine, Alzas okupira Francuska, ali Strasbourg ostaje slobodni kraljevski grad. Grad ostaje izoliran i oslabljen, pa za vrijeme opsade Luja XIV., 30. rujna 1681. potpisuje kapitulaciju i priznaje francusku vlast. Simbolično kralj tada naručuje rušenje dijela utvrda grada. Između kralja i gradonačelnika postiže se dogovor u kojem grad zadržava vlast nad politikom, upravom i religijom. Zauzvrat je grad morao prihvatiti izgradnju vojnog garnizona.
thumb|left|Kuća Kammerzell U to vrijeme u grad dolazi mnoštvo novih stanovnika privučeni njegovim olakšicama. Jedan od plemića, kardinal Armand de Rohan-Soubise, sin Luja XIV., gradi novu biskupsku palaču imena Palais des Rohan na rijeci Ill, nasuprot kuća građanstva. Strasbourg je postao vrlo važan grad za Francusku u to vrijeme, zbog svog polažaja na Rajni i zbog vojnog garnizona. Izabranik Luja XV., Jacques François Blondel osmislio je plan rekonstrukcije Strasbourga koji je, zbog manjka sredstava samo djelomično izvršen. Zahvaljujući njemu izgrađene su mnoge povijesne zgrade u gradu.
thumb|right|Les ponts couverts Malo po malo mijenjao se izgled starog grada po uzoru na pariške građevine. U ovo vrijeme Strasbourg bilježi novi napredak i postaje glavno mjesto regije. Građanstvo se bogati i izgrađuje nove velebne građevine. U ovo se vrijeme razvijaju književni saloni u kojima visoko strazburško društvo provodi svoje vrijeme. Mnogi mladi intelektualci iz Njemačke, Švedske, Engleske i Švicarske dolaze na studij u grad, kao Goethe. Razvija se i keramička i zlatarska umjetnost, a stvaraju se i velike kovačnice. U ovo se vrijeme događa i veliki nerazmjer u bogatstvu stanovništva, oko petine stanovništva prisiljeno je prositi. Grad postaje prenapučen unutar svojih zidina, ali se i razvijaju nove gospodarske aktivnosti. U gradu se otvaraju mnoge pivnice i pušionice, ali trgovina odumire zbog velikih poreza i nesigurnosti cestovnih putova.
Moderno doba
1789. godine, u doba Revolucije, grad je imao između 55 000 i 60 000 stanovnika. Gradska je vlast srušena udarom na upravu i gradonačelnik odstupa. Gradske su priviligije ukinute. Građanstvo daje potporu revolucionarima i nove institucije bivaju brzo prihvaćene. Grad je poprilično propatio u to vrijeme, pogotovo za vrijeme Vladavine Terora koja je trajala dvije godine. Poslije Kapitulacije povećava se vojna prisutnost u gradu. Tada su sagrađene mnoge obrambene ustanove uključujući tvrđavu i sustav poplavljivanja grada u slučaju napada.
Ovo je i vrijeme realizacije velikih projekata, izgrađen je Kanal Rhône-Rajna i cestovni most između Strasbourga i Kehla. Sad se i tehnologija uključuje u arhitekturu, u središtu grada pojavljuju se željezni mostovi, kao most Saint-Thomas, izgrađen 1841.
Mnoge su kulturne institucije također izgrađene, kao Nova Opera i Konzervatorij. Vlast također daje ponovno otvoriti sveučilište koje su zatvorili revolucionari i koje sada postaje akademija. Od 1800. do 1870. grad mjenja svoj izgleda zahvaljujući realizacijama velikih projekata. 1840. postavljeni su spomenici Gutenbergu i Kléberu, autora Philipea Grassa. Ulice dobivaju pločnike i ulične svjetiljke. Napoleonovo doba također je od koristi gradu, sve do rata 1870.
thumb|right|Karta Straßburga [[1888. godine]] Iako je u Srednjem vijeku grad veliki dio svog budžeta posvetio održavanjem utvrđenja, grad je bio vrlo slabo pripremljen za napad Badenaca 1870. Grad je bio bombardiran tri dana, a za vrijeme bombardiranja uništen je velik dio povijesnih građevina, kao i ogromni fond povijesnih i rijetkih knjiga u gradskoj knjižnici. Zbog nedostatka hrane, general Uhrich je kapitulirao, a šteta načinjena gradu bila je ogromna, mnoštvo stanovništva bilo je ubijeno ili ranjeno.
Alzas i Lotaringiju aneksiralo je Njemačko Carstvo, a glavno političko središte bio je Strasbourg.
Za vrijeme njemačke vladavine, točnije za vrijeme vladavine nadstojnika Otto Backa i Conrad Schwandera udvostručena je površina stambenog dijela grada za samo tridesetak godina. Poslije bombardiranja javilo se pitanje obnove. Budući da se grad gušio unatar svojih bedema, alzaški arhitekt Conrath dao je sagraditi velike ulice, s mnoštvom prostranih zelenih površina. Sagrađene su mnoge nove javne ustanove, kao: zgrada sveučilišta, pošta i kupališta. Trg Republike postao je mjesto gdje su se sastajali stari i novi grad. Tamo su sagrađene pet velebnih zgrada kao: parlament Alzasa i Lotaringije (danas Narodno Kazalište u Strasbourgu), Sveučilišna knjižnica, Carska palača (danas Rajnska palača), mješavina firentinske renesanse i berlinskog baroka.
thumb|left|Pogled na grad [[1895. godine]]
thumb|right|Pješački most Mimram, u Vrtu Dvije Obale
Od 1912. događaju se promjene u vezi komunikacije i prometa. Uređuju se ulice i trgovi i sade drveća, a grad dobiva i novi kolodvor. Uređena je i trgovačka i industrijska luka na Rajni. Strasbourg se pretvara u industrijski grad i udvostručuje mu se stanovništvo te buja intelektualni život. Nakon Prvog svjetskog rata, iz kojeg je Strasbourg izašao poprilično netaknut, Alzas i Lotaringija vraćeni su Francuskoj koja želi pofrancuziti regiju izostavljajući alzašku kulturu i napredak ostvaren od 1870. do 1914. godine. Političke prepirke oko položaja Alzašana prate kulturni protesti. Kako bi sačuvali svoju posebnost, Strazburžani osnivaju elzaški muzej i Alzaški teatar.
Tijekom 1960-ih, Strasbourg postaje mjesto francusko-njemačke pomirdbe. 2004. godine, Strasbourg i Kehl organizirali su Festival dviju obala, na obije strane Rajne. Udvostručio se broj mostova koje povezuju obje obale Rajne: most Pflimlin otvoren je 2002. godine, a pješački most Mimram 2004. godine povodom hortikulturne izložbe (Landesgartenschau).
Geografija
Kroz grad protiče rijeka Illa, pritoka Rajne i razdvaja se u pet rukavaca u središtu grada (u Maloj Francuskoj). Sastoji se od nekoliko četvrti kao: Njemačka četvrt, Robertsau, Cronenbourg, Koenigshoffen, Hautepierre, Elsau, Krutenau, Neudorf, Meinau, Neuhof...).
Položaj
left|thumb|Pogled na grad iz satelita Strasbourg se nalazi u alzaškoj dolini u sjeveroistočnom dijelu Francuske. Grad je u središtu zapadne Europe što mu daje veliki prometni i politički značaj. Prometno je važan položaj u dolini Rajne, koja od Basela do Mainza čini prirodni koridor. Zračne linije, grad je udaljen jednako (oko 750 km) od Sredozemnog mora, Baltičkog mora i Atlantika. 500 km je udaljen od Jadrana i Sjevernog mora.
Klima
thumb|right|Grafikon prosječnih temperatura (1949.-2001.) Klima u kojoj se nalazi Strasbourg polukontinantalna je s jakim promjenama temperatura. Zime su vrlo hladne, s velikim brojem padalina, a ljeta su vruća i sparna. Vjetrovi koji pušu gradom vrlo su rijetki i spori. Krajem ljeta česte su oluje, klima grada razlikuje se od ostalih francuskih regija zbog zaštite Vosgeških planina.
Zelene površine
Sjeveroistok i jugoistok općine prekriveni su prostranim šumama, koje su ostaci stare velike rajnske šume, koja se nalazila uzduž velikog dijela rijeke. Ova iznimna šuma sadržavala je mnoge jedinstvene i raznolike životinjske vrste u Europi. Izgradnjom brana usporio se tok inače vrlo divlje rijeke i ovo je postalo močvarno područje. Trenutno je na snazi program "Živa Rajna" čiji je cilj očuvanje i obnova prirodnih staništa uzduž Rajne.
Europski grad
Zbog svoje dvonacionalne i dvojezične kulture, grad je postao jedan od glavnih gradova ujedinjene Europe. U njemu se nalazi Vijeće Europe, sjedište Europskog parlamenta i Europski sud za ljudska prava.
Europski parlament
Od 7. srpnja 1981. Europski parlament donio je mnogo rezolucija u vezi sa svojim sjedištem, zahtijevajući od vlada zemalja članica, poštovanje obveze osnivanja stalnog sjedišta za njihove institucije. Za to je vrijeme parlament obično radio u nekoliko gradova (Luxembourg, Strasbourg, Bruxelles). Za sjednice Europskog Vijeća u Edinburghu, 11. i 12. prosinca 1992. godine, odlučeno je osnivanje sjedišta institucija, pod sljedećim uvjetima:
Nakon što je Pravni Sud odobrio ovu odluku, ona je unijeta u Sporazum u Amsterdamu u obliku protokola. Sjednice se održavaju svake godine po rasporedu koje donosi Konferencija predsjednika. Od 2004. godine, parlament održava jedanaest zasjedanja tjedno u Strasbourgu i pet u dva dana u Bruxellesu.
To je međunarodna organizacija koja okuplja 48 zemalja članica, sjedište je u Strasbourgu, a ovdje se nalaze i:
U Strasbourgu se također nalaze i sljedeće europske institucije:
Europska četvrt :
U gradu postoji europska četvrt koja se brzo razvija zahvaljujući novim organizacijama i njihovim upravama. Ovdje se gradi i poslovni centar te se četvrt povezuje s ostatkom grada gradskim prijevozom.
Gospodarstvo
Zbog vrlo povoljnog geografskog položaja, grad je vrlo prometno raskrižje Europe. Kao i u svim većim gradovima, najviše je stanovništva zapošljeno u tercijanom sektoru, iako je velik broj ljudi zaposlen i u industriji, pogotovo iz okolnih mjesta. Grad broji oko 150 000 radno aktivnih stanovnika, ali taj je broj mnogo veći, budući da mnoštvo ljudi koji rade u Strasbourgu ne žive točno u njemu.
Trgovina i obrtništvo
thumb|right|Božićna tržnica u Strasbourgu. Obrtnici zapošljavaju oko 10% radnog stanovništva grada. Taj je postotak u trgovini mnogo veći. Trgovinska se aktivnost najviše odvija u dvije velike komercijalne zone koje se nalaze na jugu i sjeveru grada. Središte grada prepuno je luksuznih trgovina, a u njemu se nalazi i jedan trgovački centar. Grad trgovački privlači ljude iz cijele okolice i s obje strane Rajne.
Turizam i ugostiteljstvo
Grad, kao i općenito Alzas, računa mnogo na turizam u svom razvoju. Smatra se da turizam čini oko 2% godišnjeg prihoda Alzasa, gdje najveći dio ostvaruje Strasbourg. Jedna od najvećih atrakcija svake godine jest božićna tržnica, koja počinje s radom u prosincu. U tom je razdoblju najveća popunjenost hotelskih kapaciteta u gradu i regiji. Nažalost, ta je popunjenost mnogo niža u ostatku godine.
Ugostiteljstvo je vrlo razvijeno u Strasbourgu, pogotovo u središtu grada. Grad ima vrlo raznoliku ponudu restorana, od mnogobrojnih döner-kebapa do luksuznih restorana (kao Burehiesel i Au Crocodile). Također je moguće pronaći mnoštvo tipičnih regionalnih gostionica, kao vinarije i pivnice.
Ostalo
Od ostalog najvažnije prihode donose nekretnine i europske institucije. Ovo je također i sveučilišni grad, oko 1/5 stanovništva čine studenti koji se okupljaju kod sveučilišta ili kod četvrti Krutenau.
Uprava
U općinskom području Strasbourga nalazi se oko 60% stanovništva strazburške aglomerizacije. Tako na ovih 306 km², živi 451 000 stanovnika. Između 1990. i 1999. stanovništvo grada poraslo je za 6.5%, što je prosječno rast od 0.70% godišnje. U području gradskog utjecaja živi oko 213 000 radno aktivnih stanovnika.
Strasbourg ima poprilično jedinstvenu upravu u Francuskoj, koja je spojena sa upravom svoje utjecajne zone 1968. radi efikasnosti i upravnih troškova.
2005. osnovan je eurodistrict strazburške zone i njemačkog okruga Ortenau u Badenu. U tom području sad živi oko 860 000 stanovnika. Dogovorena je zajednička suradnja u pitanjima zdravstva, prijevoza, edukacije itd.
Političari
Nekoliko gradonačelnika Strasbourga :
Predsjednici communauté urbaine :
Kultura i baština
Povijesni centar grada, « Grande île » ili « ellipse insulaire » nalazi se na UNESCO-vu popisu svjetske baštine od 1988. To je prvi put da je svjetskom baštinom proglašen cijeli jedan centar grada. Strasbourg je također proglašen gradom povijesti i umjetnosti od francuskog Ministarstva za kulturu.
Carska njemačka arhitektura
Izuzetni primjeri Jugendstila, su:
Muzeji i mjesta za izložbu
thumb|right|Stara mesnica, danas povijesni muzej
Religijske građevine
Inače, grad je dobio nadimak "grad tisuća crkava", zbog svojih mnogobrojnih crkava, hramova i sinagoga. Strasbourg je do 18. stoljeća bio centar teologije u kojem su djelovali neki od glavnih protagonista Reformacije, kao Jean Calvin i Učitelj Eckhart. Strasbourg je danas jedini grad u Francuskoj koji u svoj edukacijski sustav ima ugrađen i protestantski i katolički teološki fakultet (zbog lokalnog prava u kojem vrijedi sustav jednakosti za katoličku, protestantsku i nedavno židovsku vjeru).
Strasbourg je inače grad sa najznačajnijom židovskom zajednicom u Francuskoj, u Alzasu živi najveći broj Francuza židovske vjeroispovijesti. Grad je opremljen prostranom sinagogom s centrom židovske zajednice, dvije privatne klinike (Béthésda i Adassa), kao i veći broj škola i drugih ustanova kojima upravljaju Židovi.
U izgradnji je trenutno i jedna džamija, čija je gradnja kontroverzna tema, zato što se ne zna spada li islamska vjera pod lokalni zakon o jednakosti vjera.
Na kraju, u gradu postoji nekoliko budističkih mjesta. Udruga France Tibet Libre i Lycée international des Pontonniers u osamdesetima su organizirali dolazak Dalaj Lame.
Glavni čelnici vjera u gradu jesu: nadbiskup Mgr Joseph Doré, rabin René Gutman, predsjednik Protestantske crkve i predsjednik udruge muslimana Bas-Rhina, Mohamed Lathay.
Promet
Strasbourg duguje svoje ime, svome položaju: "križište putova". I danas također grad ima velike koristi od svog geografskog položaja važnog europskog križišta.
Prijevoz u općini
thumb|right|Strazburški tramvaj, na trgu Broglie Javni prijevoz u gradu većinom se oslanja na strazburški tramvaj, pokrenut 1994. Danas postoje četiri linije od 25 km i 46 stanica diljem grada. Trenutno je u gradnji još 20 novih stanica i produljenje linija na 40 km. Tih pet linija imat će ukupan dnevni promet od 250 000 km po danu. Planira se i novo produljenje 2010. godine, čime bi se tramvajem povezao Strasbourg s istokom Kehla u Njemačkoj.
Također grad opslužuje i gusta autobusna mreža kojom također upravlja Compagnie des Transports Strasbourgeois (CTS). Ta mreža povezuje cijelu strazburšku aglomerizaciju i povezana je i s Kehlom. Ima ukupno 30 gradskih i 11 međugradskih linija.
Biciklistička mreža
Strasbourg ima prvu biciklističku mrežu u Francuskoj sa 430 km ceste, koja je spojena s njemačkom mrežom preko mosta Pierre-Pflimlin. Postoji također i prekogranična cesta duga 60 km, od Molsheima do Offenburga, preko Strasbourga. Još jedna pista dužine oko 60 km povezuje kanal Marne s Rajnom.
Cestovna mreža
Iako grad ima vrlo razvijenu mrežu autoputova, to donosi i razne negativne posljedice, kao zagađenje zraka. Autocesta A 35 s prometom od 200 000 vozila na dan poslije pariške najzasićenija je u Francuskoj.
Trenutačno je u fazi razvoja gradnja nove autoceste, koja bi trebala rasteretiti promet grada. Cesta bi trebala spajati Hoerdt na sjeveru i Innenheim na jugu. Ta bi se autocesta trebala otvoriti 2011. i imala bi promet od oko 41 000 vozila na dan.
Željeznička mreža
Strasbourg je jedna od etapa "Europske magistrale" koja povezuje Pariz i Budimpeštu. Trenutačno je u fazi izgradnje više koridora koji će grad povezivati sa Baudrecourtom i Vendenheimom, kao i sa Hamburgom, Milanom, Frankfurtom i Bâleom. 2012. godine otvorit će se TGV Rhin-Rhône koji će povezivati Sjeverno more i Mediteran.
Riječna mreža
thumb|right|Brod-omnibus na Illu
Budući da je Strasbourg osnovan na Illu, riječni je promet uvijek bio vrlo važan za grad. Danas u grad dolazi više od 650 000 posjetitelja godišnje brodovima-omnibusevima, što čini grad važnim riječnim turističkim središtem. Najviše posjetitelja dolazi Rajnom i kanalom Marne.
Strasbourg je od Rajne učinio prvu komercijalnu rijeku na svijetu. 1920. godine, sjedište Središnje Komisije za navigaciju Rajnom premjestilo se iz Mannheima u Strasbourg. Strazburška je luka druga po veličini riječna luka u Francuskoj s prometom od 8.8 milijuna tona robe godišnje.
Zračni promet
Međunarodna zračna luka u Strasbourgu nalazi se petnaestak kilometara jugozapadno od grada u Entzheimu. To je sedma po veličini zračna luka u Francuskoj s preko 2 milijuna putnika godišnje koja je povezana sa 50-tak destinacija, većinom u Europi. Povezana je s Baggerseeovom tramvajskom stanicom, tramvajem-vlakom.
Za duge međunarodne letove, grad ima autobusnu vezu sa zračnom lukom u Frankfurtu, koji je glavno europsko zračno središte.
Visoko školovanje
2003. godine, u Strasbourgu se školovalo oko 52 000 studenata od kojih 40 500 na sveučilištima. Strani studenti čine petinu (21.6%) ovog broja, a ima ih preko 100 nacionalnosti.
Umjetničke škole
thumb|right|[[École nationale d'administration|ENA i MAMCS, pogled iz Male Francuske]]
Rođeni u Strasbourgu
thumb|right|[[Jean-Baptiste Kléber|Kléberov spomenik na istoimenom trgu]]
Slavni stanovnici
thumb|right|Johannes Gutenberg thumb|right|La Marseillaise uglazbio [[Claude Joseph Rouget de Lisle|Rouget de Lisle u salonu gradonačelnika Dietricha]] thumb|right|Albert Schweitzer
Andrés Iniesta
Andrés Iniesta Lujan (Albacete, 11. svibnja 1984.) je španjolski nogometaš i bivši reprezentativac koji je većinu svoje karijere proveo u Barceloni.
Trofeji
FC Barcelona Španjolska
Sirijski ratovi
Sirijski ratovi je naziv za šest ratova koje su tokom 3. i 2. vijeka pne. među sobom vodili Seleukidsko Carstvo i Ptolemejsko Kraljevstvo nastojeći ovladati regijom po imenu Kelesirija, odnosno mjestom iz koga su vodile važne rute prema Egiptu. Ti su sukobi bitno iscrpili snage obje države, te omogućili da njihovim teritorijama na kraju ovladaju Rim i Partija.
Prvi sirijski rat (274-271. pne.)
Prvi sirijski rat je predstavljao prvi veći sukob među helenističkim državama nakon što su godine 281. pne. ubijeni Seleuk I Nikator i Lizimah, posljednji originalni dijadosi. Seleukov sin Antioh, koji je imao ozbiljnih problema pri konsolidaciji vlasti u zapadnom dijelu carstva, smatrao je da se oni mogu riješiti jedino ekspanzijom na račun egipatskih posjeda na Levantu i Anadoliji. U tu je svrhu pripremio savez sa Magasom, polubratom egipatskog kralja Ptolemeja II, za koga je dao vjenčati svoju kći Apamu.
Magas je nakon vjenčanja proglasio nezavisnost Kirene te pokrenuo pohod protiv polubrata sa zapada, dok je Antioh napao egipatske posjede sa sjevera i istoka. Antioh je zabilježio početne uspjehe, osvojivši dijelove sirijske obale i južnu Anadoliju. Međutim, tada se pokazalo kako je Ptolemej II daleko sposobniji vladar nego što se smatralo. Njegova sestra i supruga Arsinoja je vješto suzbila dotadašnje dvorske spletke, dok je Ptolemej organizirao protunapad i porazio Antioha. Tome je doprinijela i pobuna Marmarida, libijskih nomada zbog kojih je Magas morao odustati od svog pohoda. Do godine 271. pne. kada je sklopljen mir, Ptolemej je uspio ne samo povratiti sve izgubljene teritorije, nego i egipatsku vlast proširiti na Kariju.
Drugi sirijski rat (260-253. pne.)
Antioh II je naslijedio svog oca 261. pne. te odmah počeo pripremati novi rat za Siriju. Prije toga je sklopio savez sa Antigonom Gonatom, antigonidskim kraljem Makedonije, koji je namjeravao Ptolemeja II istjerati iz Egejskog mora. Antioh II je potom uz makedonsku podršku napao ptolemejska uporišta u Maloj Aziji.
Tok rata je teško rekonsturirati, jer je većina zapisa izgubljena. Jasno je, međutim, da je Antigon oko godine 258. pne. uspio poraziti ptolemejsku flotu u bitci kod Kosa. To je dovelo do privremenog gubitka egipatske pomorske nadmoći nad Istočnim Mediteranom, što je dovelo do gubitka nadzora nad Klikijom, Pamfilijom i Jonijom. Antioh je pri tome osvojio Milet i Efez. Godine 253. pne. su, pak, izbile protumakedonske pobune u Korintu i Halkidi, a istovremeno sjeverne granice Makedonije počeli ugrožavati barbari, zbog čega je Makedonija prekinula rat protiv Egipta.
Ostavši sam, Antioh je godine 253. pne. sklopio mirovni sporazum sa Egiptom te se vjenčao s Ptolemejevom kćeri Berenikom Sirom, odrekavši se svoje prve supruge Laodike. Ptolemej II je iste godine umro.
Treći sirijski rat (246-241. pne.)
Tastova smrt je potakla Antioha da se godine 246. pne. vrati svojoj prvoj supruzi. Nedugo potom je umro, a Laodika je objavila kako je na samrtnoj postelji njenog sina Seleuka proglasio novim prijestonasljednikom, a nju regenticom. Berenika i njena djeca su se sklonila u Antiohiju, ali su tamo ubijeni od Laodikinih pristaša.
Novi egipatski kralj Ptolemej III je ubistvo sestre iskoristio kao povod da Seleukidima objavi rat, koji se također naziva Laodikejski. Iako je Antigon II Gonata kao vjerni seleukidski saveznik egipatskoj floti nanio poraz u bitci kod Androsa, Ptolemej je zabilježio niz uspjeha. Njegove su snage porazile Seleukide u Siriji, prodrle do Antiohije, pa i sve do Babilona. Da stvar pod Seleuka II bude gora, protiv njega su se pobunile istočne satrapije, a Laodika je inzistirala da svog mlađeg brata Antioha Hijeraksa imenuje ko-regentom i preda mu vlast nad Malom Azijom. Hijeraks je nakon toga odmah proglasio nezavisnost i priključio se ratu protiv Seleuka. Iako je Seleuk uspio vratiti dio izgubljenih teritorija, nakon nekoliko godina je, iscrpljen, pristao na mir kojim su Egipćani dobili sjevernu Siriju, uključujući Seleukiju Pijeriju, glavnu antiohijsku luku.
Vudvej
Vudvej se može odnositi na
Sirijski ratovi
Četvrti sirijski rat (219-217. pne.)
Seleukidskom Carstvu je trebalo dvije decenije da se oporavi od gubitaka u ratu, odnosno uguši sve separatističke pobune, uključujući onu koju je vodio Antioh Hijeraks. Međutim, godine 225. pne. je nakon iznenadne smrti Seleuka II ponovno nastupio period nestabilnosti. Njegov sin Seleuk III Keraun je vladao samo dvije godine, prije nego što je ubijen u vojničkoj pobuni. Naslijedio ga je mlađi brat Antioh III, odlučan u namjeri da povrati izgubljene teritorije. Antiohove planove da započne pohod na Egipat 221. pne. su omele spletke njegovog glavnog ministra Hermeje, kao i separatističke pobune na zapadu i istoku. Tek nakon što je riješio te probleme, Antioh je bio u stanju pokrenuti vojsku 219. pne.
I Egipat je, u međuvremenu, potresla kriza izazvana smrću Ptolemeja III. Njegov sin i nasljednik Ptolemej IV Filopator je pokazao nesklonost za državničke poslove, te je svu vlast prepustio ministru Sosibiju, koji je odmah na početku likvidirao mnoge članove kraljevske porodice. To je izazvalo političku nestabilnost, prebjegavanje komandanta na seleukidsku stranu, dok je istovremeno Sosibije potpuno ignorirao obrambene pripreme.
Sve to je omogućilo Antiohu da bez velikih poteškoća 219. pne. zauzme Seleukiju Pijeriju i Tir. Njegovo dalje napredovanje su zaustavili pregovori koje je započeo Sosibije, a čija je jedina svrha bila dobivanje vremena da se improvizira obrana. Sosibije je istovremeno počeo regrutirati i obučavati domaće egipatsko stanovništvo.
U ljeto 217. pne. Antioh je ponovno krenuo u ofenzivu, ali ga je obnovljena egipatska vojska hametice potukla u velikoj bitci kod Rafije. Egipćani, međutim, nisu mogli niti željeli iskoristiti tu pobjedu. Umjesto da naredi prodor u dubinu Antiohovog carstva, Sosibije ponovno započeo pregovore. Oni su završili mirovnim sporazumom kojim je Antioh uspio zadržati neke od osvojenih teritorija, uključujući Seleukiju Pijeriju.
Rat je za Ptolemejide i Egipat imao teške posljedice, najviše zahvaljujući tome što su domorodački veterani stekli iskustvo koje im je pomoglo da dignu ustanak protiv makedonske dinastije i stvore nezavisnu državu u Gornjem Egiptu.
Peti sirijski rat (202-195. pne.)
Antioh je prije toga nastojao osigurati svoj zapadni bok sklopivši savez sa makedonskim kraljem Filipom V. Egipat je, pak, kao saveznika imao Rim, s kojim je već duže vremena imao dobre odnose, a Rimljani su pak shvatili stratešku važnost Egipta zbog isporuka žita za vrijeme drugog punskog rata. Sukob s Filipom, odnosno drugi makedonski rat je, pak, spriječio Rimljane da znatnije pomognu Egiptu, pa se njihova intervencija svela tek na uzaludne diplomatske misije kod Antioha.
Zahvaljujući tome je mogao nesmetano napadati egipatska područja kako u Maloj Aziji tako i u Kelesiriji, te je zauzeo Sidon. Godine 200. ili 198. pne. je njegova vojska odnijela odlučujuću pobjedu u bitci kod Panijuma.
Poslije nje su započeli pregovori s Egiptom, nakon kojih je Antiohu priznata vlast nad Keleserijom, uključujući i Judeju. Sporazum je zaključen 195. pne. udajom Antiohove kćeri Kleopatre za mladog egipatskog kralja Ptolemeja V. Završetkom rata je Seleukidsko Carstvo pod Antiohom došlo na vrhunac moći, ali je taj period kratko potrajao, s obzirom da neizbježni sukob s Rimom koji je krajem decenije eskalirao u rimsko-sirijski rat.
Šesti sirijski rat (170-168. pne.)
Poraz u ratu s Rimom je imao teške posljedice za Seleukidsko Carstvo, koje se moralo trajno odreći Male Azije, ratne mornarice, a na kraju i s političkom nestabilnošću izazvanim kako smrću Antioha Velikog, tako i zatočeništvom prijestonasljednika Demetrija u Rimu. S druge strane, Egipat nije bio u stanju iskoristiti slabost svog suparnika, jer je i sam imao problema sa domorodačkom pobunom koja je savladana tek oko 185. pne.
Novi sukob je izbio oko godine 170. pne. kada su Eulaj i Lenej, ministri skrbnici malodobnog egipatskog kralja Ptolemeja VI Filometora, uzdajući se u rimsku pomoć, objavili rat s ciljem da povrate Kelesiriju, uključujući Judeju. Istovremeno su Ptolemejev brat Ptolemej Fiskon i sestra Kleopatra II imenovani suvladarima, s ciljem jačanja nacionalnog jedinstva Egipta. S druge strane je seleukidski kralj Antioh IV Filopator reagirao brže i 169. pne. i munjevitim pohodom prodro sve do Aleksandrije, zbacio regente i odlučio da Ptolemej VI, koji mu je bio nećak, ostane jedini vladar, čiji bi bio skrbnik. Kada se Antioh iste godine s vojskom povukao kako bi gušio pobunu u Judeji, narod u Aleksandriji je digao ustanak protiv strane vlasti. Ptolemej VI je ponovno postao suvladar s Ptolemejem Fiskonom. Godine 168. pne. Antioh je ponovno krenuo u ofenzivu - osvojio je Cipar, a potom prodro do pred samu Aleksandriju. Ovaj put je Rim poslao pomoć u obliku izaslanika Gaja Popilija Lenasa. On je Antiohu postavio ultimatum zatraživši povlačenje iz Egipta i Cipra. Ne želeći sukob s velesilom koja mu je porazila oca, Antioh je odmah pristao na ultimatum, ali je zadržao područja osvojena u petom sirijskom ratu.
Campolungo, Latina
Campolungo je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 91 m.
Vortam
Vortam se može odnositi na
Ektodomen
Ektodomen je domen membranskog proteina koji se pruža u ekstracelularni prostor (prostor izvan ćelije). Ektodomeni su obično deo proteina koji inicira kontakt koji dovodi do prenosa signala. Kod SARS koronavirusa ektodomeni su odgovorni za vezivanje za i ulaz u ćeliju tokom infekcije.
Bel Mid
Bel Mid se može odnositi na
Kolervil
Kolervil se može odnositi na
Litijum nitrid
Litijum nitrid je jedinjenje litijuma i azota koje ima formulu Li3N. To je jedini stabilni nitrid alkalnih metala. To je supstanca u čvrstom stanju i crvene je ili purpurne boje i ima visoku tačku topljenja.
Li3N ima neuobičajenu kristalnu strukturu koja se sastoji od dva tipa slojeva, jedan sloj se sastoji od Li2N- i sadrži 6-koordinatne Li centre a drugi sloj se sastoji samo od katjona litijuma. Litijum nitrid u čvrstom stanju je brzi provodnik jon i ima najveću provodnost od bilo kojih neorganskih litijumovih soli. Proučavan je kao čvrsti elektrolit i kao materijal za anodu za upotrebu u baterijama. Može biti formiran direktnom reakcijom između elemenata sagorijevanjem metala litijuma u čistom azotu u gasovitom stanju ili reakcijom gasa azota sa litijumom koji je rastvoren u tečnom natrijumu. Drugim metodom se dobija čistiji proizvod. Litijum nitrid reaguje burno sa vodom i dobija se amonijak:
Na ovaj način reaguju i drugi nitridi alkalnih i zemnoalkalnih metala zbog jake baznosti nitrida. Hipotetički nitridni jon N3− bi bio jaka Bronstedova baza i superbaza i jača je baza od hidridnog jona H- tako da deprotonizuje i sam vodonik:
Vršena su istraživanja za korištenje litijum nitrida kao medija za skladištenja vodonika pošto se gornja reakcija odvija u suprotnom smjeru na 270 °C. Pri tome je postignuta apsorpcija vodonika u iznosu od 11,5 % težine.
Kada je litijum izložen na vazduhu formira se mala količina litijum nitrida (zajedno sa litijum oksidom, litijum hidroksidom i litijum karbonatom).
The First Men in the Moon (film, 1919)
The First Men in the Moon je britanski crno-bijeli nijemi SF-film snimljen 1919. u režiji Brucea Gordona. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana H. G. Wellsa i prikazuje ekspediciju na Mjesec uz pomoć antigravitacijske tvari "kavorita". Danas nije poznata nijedna sačuvana kopija te se nalazi na listi 75 najtraženijih izgubljenih filmova Britanskog filmskog instituta.
MES (pufer)
MES (pufer) je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 195,237 Da.
Rausch (film)
Rausch je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1919. u režiji Ernsta Lubitscha. Predstavlja adaptaciju drame Brott och brott (Zločin i zločin) Augusta Strindberga. Protagonist je uspješni dramatičar Gaston (čiji lik tumači Alfred Abel) koji će zbog ljubavi prema supruzi najboljeg prijatelja (čiji lik tumači Asta Nielsen) doživjeti porodičnu tragediju. Film je snimljen u Njemačkoj nakon neuspješnih pokušaja Aste Nielsen da ga snimi u SAD za vrijeme prvog svjetskog rata.
Maynardville, Tennessee
Mejnardvil je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.413, što je 631 (35,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
San Nicolò Comelico, Belluno
San Nicolò Comelico je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1064 m.
Kauan
Kauan se može odnositi na
Dojl
Dojl se može odnositi na
Chapelle (Sen Žan de Morjen)
Šapel je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Sen Žan de Morjen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 268 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,28 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 474 metara (maksimalnoj 2.200 m, a minimalnoj 360 m).
Heteroseksualnost
thumb|right|Simbol za heteroseksualnost Heteroseksualnost je seksualnost koja je usmerena ka osobi suprotnog pola. Pojam obuhvata emocije, potrebe, želje, interesovanja i osećanja, kao i seksualno ponašanje individua koje za partnera imaju osobu suprotnog pola.
Ovaj pojam se najčešće osnosi na ljude, ali se isti koncept može primeniti na sve sisare.
Definicije
Izraz heteroseksualnost označava:
EMR
Termin EMR ima više značenja.
Svend Estridsen
Rani život
Rodio se u Engleskoj, kao sin norveškog velikodostojnika Ulfa Jarla i Estrid Svendsdatter, kćeri kralja Svena Rašljobradog i sestre dansko-engleskog kralja Knuta Velikog. Sven se od malena spremao za vojnički poziv, te je neko vrijeme služio u vojsci švedskog kralja Anunda Jakoba. Oko godine 1040. je vodio pljačkaške pohode po sjevernoj Njemačkoj, odnosno u području Elbe-Weser ali je uhvaćen i zarobljen od strane trupa bremenskog nadbiskupa; bio je, međutim, pušten ubrzo nakon toga.
Svenda je Knutov sin i nasljednik Hartaknut proglasio jarlom i poslao na pohod protiv Norveške, u kojoj se kraljem proglasio Magnus Dobri. Pohod je završio neuspjehom. Nakon Hartaknutove smrti 1042. godine, Magnus je sebe proglasio danskim kraljem; tada je Svend proglašen jarlom Jyllanda. Sweyn fought for Magnus at the Battle of Lyrskov Heath in 1043. Svend se borio za Magnusa u bitci kod Lyrskov Heatha 1043. godine, te je svojom hrabrošću ostavio tako dobar dojam na danske plemiće, da su ga oni u Viborgu proglasili kraljem. To je odmah dovelo do novog sukoba sa Magnusom; Svend je prisiljen bježati u Švedsku gdje je sebi stvorio uporište u Skaniji.
Kada se godine 1045. Magnusov stric Harald Hardrada vratio u Norvešku iz egzila, odmah je sklopio savez sa Svendom protiv Magnusa. Na to je Magnus reagirao pristajanjem da sa Haraldom podijeli prijestolje. Godine 1047. je Magnus umro, a prije toga je na samrti odredio kako će njegovo kraljevstvo biti podijeljeno - Harald će dobiti Norvešku, a Svend Dansku. Kada je Svend za to čuo, zarekao se Bogu da neće dozvoliti da ikada izgubi vlast u Danskoj.
Vladavina
Svend se na početku svoje vladavine nastojao vezati za Sveto Rimsko Carstvo, odnosno za cara Heinricha III, kome je pomagao u borbi protiv slavenskih Ljutiča. Prve godine Svendove vladavine su, međutim, obilježili sukobi s Haraldom, koji je sa svojom flotom pljačkao danske obale. Godine 1050. je Harald zauzeo i opustošio Hedeby, a potom i Aarhus. Godine 1062. je došlo do pomorske bitke kod Nise u kojoj je Svend teško poražen. Sukobi su završeni tek sporazumom iz 1064. godine kojim se Harald odrekao svih prisizanja na dansku krunu, a kako bi se mogao posvetiti pripremama za invaziju Engleske.
Haraldova pogibija u bitci kod Stamford Bridgea 1066. je Svendu omogućila da konačno konsolidira svoju vlast, te se posveti kako unutrašnjim reformama, tako i vojnim pohodima izvan danskih granica. Za potonje mu je priliku pružilo normansko osvajanje Engleske. Ispočetka je podržavao anglosaksonskog princa Edgara Aethelinga koji je nakon bitke kod Hastingsa pružao otpor normanskim osvajačima; godine 1069. mu je pomoć poslao dansku vojsku koja je zauzela York. Međutim, čim je primio novac od Williama Osvajača svog štićenika je ostavio na cjedilu i prisilio na bijeg na Škotsku. Svend je nedugo prije smrti, godine 1074/75. poduzeo još jedan, ali neuspjeli pokušaj da zauzme Englesku ili njen dio.
Njegovim reformskim nastojanjima je dosta pomogao ugled među običnim narodom, tako i za tadašnje evropske standarde prilično dobro obrazovanje. Svend je govorio i pisao grčki i latinski, te inzistirao da se latinski koristi u službenoj upotrebi, kako bi njegovi podanici i službenici mogli ravnopravno pregovarati s drugim evropskim državama. Također je nastojao da među biskupima i druge crkvene velikodostojnicima bude što više Danaca umjesto Nijemaca, koji su dominirali crkvenom upravom; njegova nastojanja da Danska dobije vlastitu nadbiskupiju i tako potvrdi svoju nezavisnost su urodila plodom tek iza njegove smrti. Oko godine 1070. je u Dansku došao bremenski nadbiskup Adalbert i bio duboko impresioniran kraljevim obrazovanjem i kulturom. Još je važniji bio susret sa kroničarom Adamom Bremenskim kome je detaljno ispričao historiju svoje porodice i nordijskih zemalja, a što je kasnije postalo jedan od najvažnijih izvora za historiju ranog srednjeg vijeka u tom dijelu Evrope. Naslijedio ga je nezakoniti sin Haralda Hena, koji će umrijeti nekoliko godina kasnije.
Svend se često od danskih historiografa naziva posljednjim vikinškim i prvim srednjovjekovnim kraljem Danske.
Erin
Erin se može odnositi na
Casale Martini, Chieti
Casale Martini je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1006 m.
Gordonsvil
Gordonsvil se može odnositi na
Peptid srodan kalcitoninu
Peptid srodan kalcitoninu (CGRP) je član kalcitoninske familije peptida, koji se kod čoveka javlja u dve forme, α-CGRP i β-CGRP. α-CGRP je 37-aminokiselina dug peptid koji je formira alternativnim splajsovanjem kalcitonin/CGRP gena lociranog na hromozomu 11. Manje poznati β-CGRP se razlikuje u tri aminokiseline (kod čoveka) i kodiran je obližnjim zasebnim genom.
Funkcija
CGRP se formira u perifernim i centralnim neuronima. On je potentan peptidni vazodilatator i može da učestvuje u transmisiji bola. U kičmenoj moždini, funkcija i izražavanje CGRP se može razlikovati u zavisnosti od mesta sinteze.
Tromostovlje
Tromostovlje je zagrebačko naselje uz Savu, koje graniči s naseljima Kajzericom, Savskim Gajem, Trokutom i Laništem.
Iako mu je ime slično kao i glavni trg u Ljubljani, Tromostovje, nije isto. Naselje se zove Tromostovlje jer se u njemu nalaze dva mosta - Jadranski i Savski, a treći, Jarunski, koji će voditi na jezero Jarun, još treba biti izgrađen. Danas se u tromostovlju nalaze Billa, Mc' Donalds i Turbo Limač, a Milan Bandić je 2007. propisao arhitektonski natječaj o GUP-u za to područje. Na proljeće 2008. tamo se trebalo sagraditi nekoliko stambenih (9-26 katova) i poslovnih (26-46 katova) nebodera, ali to nije izvršeno.
Plantersville, Mississippi
Plantersvil je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.155, što je 11 (1,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Antofagasta (regija)
Antofagasta (španjolski: Región de Antofagasta je jedna od 16 regija na koje je Čile administrativno podjeljen.
Karakteristike
Regija Antofagasta se prostire na sjeveru zemlje, na površini od 16,236 km², na kojoj živi 691,854 stanovnika. Površinom je druga po veličini čileanska regije, ali vrlo nepristupačna jer je velik dio unutrašnjosti prekriven slaništima, tefrom i lavom, a i obala je vrlo nepristupačna zbog stmih klifova. Na sjeveru graniči s Tarapacom, na jugu sa Atacamom, a na istoku sa Bolivijom i Argentinom.