cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aimée und Jaguar
Radnja
Film prati ratne živote Felice Schragenheim (Maria Schrader), Jevrejke koja živi pod drugim imenom i koja je članica pokreta otpora i Lilly Wust (Juliane Köhler), udate Nemice, majke četvoro dece, čiji muž je na ratištu kao nemački vojnik. U centru filma je lezbejska ljubavna priča između Felice (Jaguar) i Lilly (Aimée). Lilly je fascinirana snagom Felice i njenih prijatelja i zaljubljuje se u nju.
The Awakening (roman)
The Awakening je kratki roman američke književnice Kate Chopin, prvi put izdan godine 1899. Glavna junakinja je Edna Pontellier, supruga uspješnog poduzetnika iz New Orleansa i majka dvoje sinova, koja se osjeti zarobljenom svojim dotadašnjim životom te pokušava pobjeći učeći plivanje i upuštajući se u vanbračne veze. Roman je u svoje vrijeme izazvao skandal u američkoj javnosti, ali se danas smatra jednom od klasika američke proto-feminističke literature.
Aimée und Jaguar
Radnja
Film sadrži senzualne erotične scene, kao i romantično čitanje poezije, koja je citirana prema knjizi. U jednoj od pesama Felice se pojavljuje kao Jaguar, a Lilly kao Aimée, odakle i naslov filma.
Jednog dana muž Lilly dobija odsustvo i dolazi kući sa ratišta, gde zatiče Felice i Lilly u krevetu. Lilly želi razvod, ali njen muž kasnije gine na ratištu. Zbog svoje sigurnosti, Felice i njene prijateljice prestaju da se viđaju sa Lilly. Kada Lilly počinje da se svađa sa Felice zbog njenog nejavljanja od nekoliko dana, Felice joj priznaje svoju tajnu, da je Jevrejka. Posle Julske zavere Lillyni prijatelji koji su Jevreji beže iz Nemačke, ali Felice odlučuje da ostane i da živi svoju životnu ljubav. Ali nedugo zatim nju pronalazi i hapsi Gestapo i ona umire u maršu između konc-logora Groß-Rosena i Bergen-Belsena.
Film sadrži dve scene koje se dešavaju u 1997. godini. Film počinje kada se osamdesettrogodišnja Lilly seli u starački dom, gde sreće svoju spremačicu Ilse, koja je bila uhapšena 1945. Na kraju filma, ponovo u 1997. godini, Lilly i Ilse se zajedno prisećaju Felice. Iako je Lilly tužna zbog tragedije koju je nanela svojoj prijateljici i ljubavnici, ona ne može da zamisli da je drugačije vodila svoj život.
Lilly Wust je živela u Berlinu do svoje smrti, 31. marta, 2006. godine.
Valea lui Pătru, Scăești
Valea lui Pătru je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Scăești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 995 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
Refrontolo, Treviso
Refrontolo je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 648 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 214 m.
La Morada, Santa María del Río
La Morada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1813 m.
Donji trijas
Rani trijas (isto tako poznat kao donji trijas, buntsandstein ili skitij) je prva od tri epohe trijaskog perioda. Pokriva vrijeme između 251 ± 0,4 Ma i 245 ± 1,5 Ma (miliona godina). Permijsko-trijasko izumiranje označava početak trijaskiog perioda. Ono je isto tako označilo početak mezozosjke ere te je podijeljeno u faunalne faze induan i olenekij. Masovna izumiranja kojima su završeni permijski period i paleozojska era su izazvale velike teškoće preživjelim bićima. Mnogi tipovi koralja, brahiopoda, mekušaca, bodljokožaca i drugih beskralježnjaka su potpuno nestale. Najčešći tvrdoljušturni beskralježnjaci ranog trijasa bili su školjkaši, puževi, amoniti, morski ježevi, i nekoliko vrsta brahiopoda.
Literatura
Buntsandstein Grès bigarré Buntsandstein
Rinconada Bugambilias, Jesús María
Rinconada Bugambilias je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1880 m.
Tecualuya, Florencio Villarreal
Tecualuya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Florencio Villarreal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Case Santa Giulietta, Alessandria
Case Santa Giulietta je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 118 m.
Trijas
thumb|200px|Trijaska flora Trijas je geološki period koji pokrive vrijeme od oko prije 245 do oko prije 202 Ma (miliona godina). Kao prvi period mezozojske ere, trijas slijedi permij a prati ga jura. I početak i kraj trijasa su obilježeni masovnim izumiranjem, tzv. Perm-Trijas izumiranje. Masovno izumiranje kojim je završen period trijasa je odnedavno jasnije određeno, ali, slično kao i s mnogim drugim geološkim periodima, naslage stijena koje određuju početak i kraj su jasno identificirane, dok početak i kraj svakog perioda variraju za nekoliko miliona godina.
Karkateristične naslage trijasa su crveni pješčenjak i evaporiti koji sugeriraju toplu i suhu klima. Nema nikakvih dokaza o glacijaciji; po onome što se da zaključiti, nije bilo ledenog pokrova nigdje na kopnu. Superkontinent Pangaea se počeo razvdajati tokom trijasa, ali se još nije raspao; ipak su zabilježene prve pomorske naslage koje svjedoče o prvom rasjedu, kojim je razdvojen New Jersey od Maroka, te se datiraju u kasni trijas. Zbog ograničene obale super-kontinentalne mase, morske naslage trijasa su relativno rijetke u svijetu, usprkos njihovog prisutstva u Zapadnoj Evropi, gdje se trijas prvi put proučavao. U Sjevernoj Americi, na primjer, morske naslage su ograničene na nekoliko lokacija u zapadnom dijelu. Tako je stratigrafija trijasa uglavnom temeljena na organizmima koji su živjeli u lagunama ili visoko-slanom okolišu, kaoEstheria rakovi.
Tokom trijasa je i morski i kopneni đživot pokazao adaptivnu radijaciju koja je počela od naglo osiromašene biosfere koja je bila posljedica permijsko-trijaskog izumiranja. Koralji grupe hexacorallia su se prvi put pojavili. Za prve cvjetnjače (Magnoliophyta) se vjeruje da su evoluirale za vrijeme trijasa, isto kao i prvi leteći kralježnjaci, pterosauri.
Naziv
Naziv trijas je prvi put upotrijebljen godine 1834. od strane Friedricha Von Albertija kako bi se opisala tri različita sloja (trias na latinskom znači trojka) —crvene naslage, iznad kojih se nalazi kreda, te crni škriljevac shales— te naslage, pronađene u Njemačkoj i Sjeverozapadnoj Evropi, su poznate kao 'trijas'.
Podjele i potpodjele
Trijas se obično dijeli na epohe ranog, srednjeg i kasnog trijasa. Faunalne faze od najmlađe do najstarije su:
Los Lobos, Urique
Los Lobos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 754 m.
Caromb
Karon je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Vokliz koja pripada prefekturi Karpantras.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3117 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 173 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,98 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 185 metara (maksimalnoj 453 m, a minimalnoj 129 m).
Nil (vilajet)
Nil ( / Nahr an-Nīl) je jedan od 18 vilajeta na koje je Sudan administrativno podjeljen.
Geografske karakteristike
Vilajet Nil se prostire na sjeveru Sudana, duž rijeke Nil, od Egipta do Vilajeta Kartum.
Vilajet ima površinu od 122 123 km², na kojoj živi 1 511 400 stanovnika.
Administrativno uređenje i historija
Administrativni centar vilajeta i najveći grad je Ed Damer.
PTK2B
Proteinska tirozinska kinaza 2 beta je enzim koji je kod ljudi kodiran PTK2B genom.
Interakcije
PTK2B formira interakcije sa PTPN11, PTPN6, PITPNM1, Gelsolin, Src,  GRIN2A,  regionom prelomne tačke 1 Evingovog sarkoma, RB1CC1, TGFB1I1,   NPHP1, BCAR1,   FYN,   DLG4, DLG3, DDEF2, Cbl gen,  RAS p21 proteinskim aktivatorom 1,  Paksilinom  i SORBS2.
La Papaya, Tuzantla
La Papaya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 553 m.
War Horse (film)
U Srbiji je prikazan pod naslovom Ratni konj, Hrvatskoj je prikazan pod naslovom Put rata.
Radnja
Mladi Albert Narakot dobija lepog rasnog konja, no primoran je da ga natera da ore inače će ga prodati, jer ako njiva ne rodi i porodica Narakot ne proda repu, njihova kuća i stvari u njoj će otići za dug. Tokom duge i bolne zajedničke muke da uzoru kamenjak, Albert i konj će zavoleti jedan drugog i postati najbolji prijatelji. Međutim, otac jednog dana krišom vodi konja na pijacu i prodaje ga vojnom komandantu koji je kupovao konje za bitku (Prvi svetski rat). Usledile su mučne i opasne godine za konja, česte promene gospodara i blizak susret sa smrću. Sve to vreme, on je samo priželjkivao da se vrati starom gospodaru, koga ubrzo sreće u rovu...
Dalli Sotto, Lucca
Dalli Sotto je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Stvaranje Adama
Stvaranje Adama (Stvaranje čovjeka), jedan od devet prizora na najvišem dijelu svoda Sikstinske kapele; ova freska je danas jedna od najprepoznatljivijih slika na svijetu.
Dalli Sotto, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 867 m.
El Ojito, Bachíniva
El Ojito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bachíniva.
Portret kardinala Cristofora Madruzza
Portret kardinala Cristofora Madruzza, poznato Tizianovo ulje na platnu naslikano 1552. godine. Čuveni venecijanski renesansni majstor Tiziano je portretirao talijanskog rimokatoličkog kardinala Madruzza koji je u Europi bio velika crkveno-politička ličnost 16. vijeka. Slika je nastala kada je Madruzzo imao 39 godina te je tada obnašao dužnost kneza-biskupa u Trentu. Djelo se danas čuva u Muzeju umjetnosti u São Paulu.
Slika
Posebnost djela je što Madruzzo ne nosi kardinalsko odijelo iako je kardinal postao 1542. Postoji vjerojatnost da je Madruzzo odlučio za potrebe portreta nositi crno odijelo umjesto kardinalskog budući da je tada bio posrednik između katoličke Crkve i španjolske krune čiji su interesi tada bili sukobljeni. Zbog toga je odlučio da neće koristiti vjersku haljinu kako ne bi potaknuo sporove između svećenstva i cara Karla I.
Drugi istaknuti element na slici je sat koji se nalazi na kardinalovoj desnoj ruci. Sat je bio predmet raznih tumačenja. On je trebao simbolizirati prolaznost slave i potrebu za umjerenošću.
Od početaka, portret kardinala Cristifora Madruzza smatrao se remek-djelom Tiziana i venecijanske škole portreta. U 19. vijeku Giovanni Battista Cavalcasellea je opisao sliku kao "jedan od važnih portreta venecijanske škole".
Prema Haroldu Wetheyju, samo djelo je u izvorniku bilo veće ali je smanjeno na dnu i desnoj strani. U razdoblju od 1992. do 1995. je obavljena restauracija slike u američkom Getty Centru u Los Angelesu.
Djelo se od 1950. godine nalazi u Muzeju umjetnosti u São Paulu.
El Ojito, Bachíniva
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1917 m.
Stvaranje Adama
Oslikavanje svoda Sikstinske kapele, nazvane tako po papi Sikstu IV. koji ju je dao izgraditi, naručio je papa Julije II., a izveo je Michelangelo od 10. maja 1508. do 31. oktobra 1512. godine. Dimenzije ove velike freske su 4,80 x 2,30 m. Iako je četvrta u nizu, dovršena je među posljednjima.
U Stvaranju Adama Michelangelo se približio tajni doticanja čovječanstva i Tvorca i uobličio je. Na slici monumentalni patrijarhalni Bog pruža svoju ruku preko slike, nošen anđelima u ovalu tamnocrvenog plašta, dok mu iza leđa proviruju nage figure, uključujući jednu ženu (koju mnogi smatraju Evom) koja radoznalo gleda preko njegovog ramena i ukrštava pogled s Adamom. U kontrastu s tom dramatičnom grupom, Adam opušteno leži na novostvorenoj zemlji jer još nije primio iskru života koju mu pruža Božja ruka. “Desna ruka Očeva” (prema papinskoj himni Veni Creator Spiritus ) snažno potiče “prvoga čovjeka” koji kao da se budi iz sna, pri čemu je Božji kažiprst usmjeren zapovjednički i odlučno, dok Adam jedva uspijeva podići ruku. Bog svoju moć potvrđuje i strogim pogledom usmjerenim na Adama koji se doima pokornim i punim strahopoštovanja.
mini|lijevo| Centralni detalj ruku. Osnovu kompozicije čine dva suprotna dijela; desni božanski oval i lijevi zemaljski trokut s Adamom. Između dvaju glavnih likova postoje simetrija i presudna povezanost (pogledi, paralelnost udova, nevidljive poveznice koje čine zakrivljeni prostor). Prazno nebo između njih je također značajno zbog toga što uokviruje mjesto na kojemu se skoro dotiču dvije ruke. Točka gdje se ove dvije ruke skoro spajaju predstavlja žarište cijeloga prizora. Između Božjeg i Adamova kažiprsta kao da postoji iskra, kao da se prenosi energija. Božanski se životni dah prenosi u fizički dodir. Između ova dva prsta leži Očeva ljubav prema onome što je stvorio, ali i nepremostivi jaz između božanskoga i ljudskoga. Michelangelov učenik Ascanio Condovi je o tome rekao: “Videći ispruženu Božju ruku i mišicu, čini nam se kao da Bog Adamu zapovijeda što smije, a što ne smije činiti”.
Da se Michelangelo namjeravao strogo držati priče iz “Postanka” (Post 1, 27: “Na svoju sliku stvori Bog čovjeka, na sliku Božju on ga stvori.”) vidljivo je po fizičkoj sličnosti Boga i Adama; gotovo da se Božji lik na čovjeka prenosi kao otisak. Mišićava, krepka tijela odlikuju istodobno snaga i otmjenost.
Iako se tonski prijelazi boje teško postižu u tehnici freske, Michelangelo je uspio ostvariti visoku kvalitetu kjaroskura, a najnovija restauracija Sikstinske kapele pokazala je da je izvorno koristio i snažne, raznovrsne i začudo svijetle boje.
Loma del Faro, Soledad de Doblado
Loma del Faro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad de Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 149 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 79 m.
Valna funkcija
Valna funkcija u kvantnoj fizici se koristi za opis kvantnog stanja izolovanog kvantnog sistema. Valna funkcija \Psije kompleksna funkcija koja predstavlja amplitudu verovatnoće, a kvadrat modula talasne funkcije |\Psi|^2ima značenje gustine verovatnoće. Ako se talansna funkcija definiše kao funkcija koja zavisi od prostornih i vremenskih koordinata, je realan broj i predstavlja verovatnoću da se čestica u vremenskom trenutku tnađe na poziciji \vec{x}.
Najčešći simboli za talasnu funkciju su grčka slova
ψ
ili
Ψ
(malo i veliko psi, respektivno). Sama valna funkcija definisana kao kokmpleksna funkcija \Psinije opservabla u fizici (ne može se direktno izmeriti), ali kvadrat modula talasne funkcije |\Psi|^2i relativna faza talasne funkcije se mogu izmeriti. Princip dualnosti u kvantnoj mehanici podrazumeva da se kvantni sistemi mogu ekvivalentno opisati i kao čestice i kao talasi (npr. preko talasne funkcije). Oba opisa su ekvivalentna i oba se koriste zbog toga što je za opis različitih pojava jedan ili drugi pristup jednostavniji i intuitivniji.
Valna funkcija se nalazi kao rešenje jednačine zadate kvantnim Hermitskim operatorima (npr. kvantni Hamiltonijan u Šredingerovoj jednačini). Rešavanjem ovakvih jednačina, dobijaju se svojstvene vrednosti koji predstavljaju spektar mogućih rezultata merenja i svojstveni vektori koji predstavljaju talasne funkcije date jednačine.
Istorija
Prvi put talasnu funkciju za opisivanje mikroskopskog kvantnog ponašanja čestica iskoristio je Ervin Šredinger 1926. godine kada je napravio analogiju ponašanja kvantne čestice sa ponašanjem talasa. U tom trenutku Šredinger nije smatrao da je valna funkcija dovolja da opiše realan fizički talas, ali iste godine Maks Born je predložio interpretaciju talasne funkcije preko gustine verovatnoće i od tad je valna funkcija u značenju kakvo se danas shvata zauzela fundamentalno mesto za opis pojava u kvantnoj mehanici.
Definicija
Valna funkcija je funkcija zadana preko stepena slobode, kao što su prostorne koordinate, vremenska koordinata, spin čestice, itd. Kada se za jedan sistem odabere maksimalan skup komutacionih opservabli za stepene slobode, odnosno odaberu se svi međusobno nezavisni stepeni slobode (prostorna koordinata i spin jesu nezavisni stepeni slobode, ali impuls i odgovarajuća prostorna koordinata nisu međusobno nezavisni stepeni slobode, zato što su jedan direktno zavise od drugog), za dati sistem se može definisati valna funkcija.
Za dati sistem, izbor komutacionih stepena slobode koji će se koristiti nije jedinstven, i shodno tome domen talasne funkcije takođe nije jedinstven. Na primer, valna funkcija se može zapisati kao funkcija prostornih koordinata čestica, ili kao funkcija impulsnih koordinata čestica u impulsnom prostoru. Te dve različite definicije talasne funkcije daju iste fizički opservabilne rezulatate i različito definisane talasne funkcije u realnom i impulsnom prostoru međusobno su povezane Furijeovom transformacijom.
Neke čestice, poput elektrona i fotona, imaju spin različit od nule. Ako je spin čestice značajan za posmatranu pojavu koja želi da se opiše, u definiciju talasne funkcije za tu česticu potrebno je pored prostornih i/ili vremenskih koordinata uključiti i spin kao unutrašnji, diskretni stepen slobode. Tako je dalje moguće uključiti i druge stepene slobode kao što je izospin, itd. Diskretni stepeni slobode se najčešće predstavljaju matričnim kolonama. Npr. za spin koristi se matrična kolona 2 \times 1, za spin s = 1, koristi se matrična kolona 3 \times 1, itd.
Definicija preko prostornih koordinata i vremena
Valna funkcija za jednu izolovanu česticu koja se kreće nerelativističkom brzinom čiji se spin ne uzima u obzir, može se predstaviti u funkciji samo prostornih koordinata i vremena kao kompleksna funkcija realnih varijabli \vec{x} i t:
Kvadrat modula talasne funkcije ima značenje gustine verovatnoće:
Na pitanje da li se čestica u određenom trenutku nalazi na određenoj poziciji moguće je odgovoriti samo preko informacije kolika je verovatnoća da se čestica u tom trenutku nađe na toj poziciji. Verovatnoća da se čestica koja se kreće duž jedne dimenzije u trenutku t nađe u prostornom intervalu između tačaka a i b data je integralom:
Definicija preko vremena i koordinata u impulsnom prostoru
Valna funkcija čestice ne mora biti zadana preko koordinata prostora i vremena. Ekvivalentne fizičke rezultate daje i definicija talasne funkcije preko impulsa i vremena kao:
Na sličan način se zadaje uslov normiranosti i slično kvadrat modula talasne funkcije ima značenje verovatnoće da čestica u trenutku t poseduje impuls \vec{p}.
Prostor talasnih funkcija
Prostor talasnih funkcija na kojem su one definisane je Hilbertov prostor. Talasne funkcije koje predstavljaju rešenje Šredingerove jednačine zadovoljavaju:
Unutrašnji proizvod između dve talasne funkcije:
Šredingerova jednačina
Valna funkcija \Psi je rešenje Šredingerove jednačine:
koja opisuje promenu sistema u funkciji od vremena. Šredingerova jednačina opisuje kako talasne funkcije evoluiraju tokom vremena. Kako je Šredingerova jednačina matematički tip talasne jednačine, njeno rešenje koje predstavlja valna funkcija \Psi se kvalitativno ponaša kao i makroskopski talasi, kao što su vodeni talasi ili talasi na žici.
Atom vodonika
mini|Elektronska gustina verovatnoće različitih [[Atomska orbitala|orbitala koje grade celokupnu talasnu funkciju atoma vodonika kao rešenje Šredingerove jednačine.]] Rešenje vremenski-nezavisne Šredingerove jednačine za atom vodonika (ne uzimajući u obzir spin atoma) je valna funkcija koja se može izraziti preko radijalne funkcije koja R(r)koja zavisi samo od radijalne koordinate ri sfernog harmonika koji zavisi od ugaonih koordinata \thetai \phi.
Svaka od komponenti talasne funkcije čini jednu atomsku orbitalu.
Starateljski savjet Ujedinjenih naroda
Starateljski savet Ujedinjenih nacija, jedan od primarnih organa Ujedinjenih nacija, osnovan je kako bi se osiguralo da se nesamoupravnim teritorijama upravlja u najboljem interesu njenih stanovnika kao i da bi se održao međunarodni mir i bezbednost. Teritorije pod starateljstvom - većina nekada pod mandatom Lige naroda ili teritorije oduzete od poraženih nacija pred kraj Drugog svetsko rata - sada su stekle samoupravu ili nezavisnost, ili kao nezavisne nacije ili pripajanjem sa susednim nezavisnim državama. Poslednji je bio Palau, koji je postao član Ujedinjenih nacija decembra 1994.
Pošto je ispunio svoju misiju, Savet starateljstva je suspendovao sve svoje operacije 1. novembra 1994, iako prema povelji Ujedinjenih nacija i dalje postoji na papiru, njegova buduća uloga i pitanje opstanka ostaju nesigurni. Savetom starateljstva trenutno upravlja Mišel Duklos, sa Adam Tomsonom kao vicepredsednikom, iako je jedina trenutna dužnost ovih zvaničnika da se sastanu jednom godišnje sa šefovima ostalih agencija. Formalno ukidanje Saveta starateljstva će zahtevati izmenu povelje UN.
Dekolonizacija Afrike
thumb|300px|Afrika 1914. godine thumb|300px|Politička karta Afrike Dekolonizacija Afrike je istorijski proces koji se odigrao u većem delu afričkog kontinenta nakon Drugog svetskog rata. On podrazumeva osamostaljivanje velikog broja evropskih poseda (britanskih, portugalskih, francuskih i belgijskih) i formiranje afričkih država.
Osamostaljenje evropskih kolonija u prekomorskim zemljama nije bilo ograničeno na Afriku. Ono je obuhvatalo sve kontinente, baš kao što je i evropsko osvajanje prekomorskih poseda obuhvatalo sve kontinente. Drugi svetski rat bio je svakako katalizator ali koreni promena su u daljoj prošlosti. Zakon o upravljanju Indijom, koji je doneo Britanski parlament 1935. godine, predviđao je nezavisnost indijskog potkontinenta, mada ne u onom obliku u kojem je došlo do nezavisnosti. Međutim, posledice rata uticale su da evropske sile sagledaju novu perspektivu sveta i svog mesta u njemu, uključujući i njihove odnose prema Africi.
Politička pozadina
Kada su kolonijalne sile prevazišle šok pobede i razaranja nakon 1945. godine, one su blagonaklono gledale na afričke kolonije zbog njihove podrške u ratu i doprinosa savezničkoj pobedi. Želele su i dalje da računaju na stalnu lojalnost, kao i na afrička prirodna bogastva u Hladnom ratu koji su upravo preduzimale protiv Sovjetskog Saveza i njegovih saveznika. Evropsko javno mnenje bilo je uveliko protiv kolonijalizma. Britanija je vrlo brzo, 1947. godine prihvatila nezavisnost Indije i Pakistana. Francuska i Holandija su u međuvremenu odlučile da se bore za opstanak u jugoistočnoj Aziji, ali bez uspeha. Holandski neuspeh da ponovo osvoji Indoneziju bio je očigledan 1950. godine, dok je francuska armija doživela spektakularni poraz u Indokini kod Dijen Bijen Fua 1954. godine. Novi raspored svetskih sila postao je očigledan, mada je to bilo nagovešteno još dvadesetih godina 20. veka u Rifskom ratu. Čak i tada evropske sile nisu postale svesne novog poretka. Francuzi su morali ponovo da nauče lekciju u Alžiru tokom pedesetih godina 20. veka, a SAD su to ponovile u Vijetnamu (iako Južni Vijetnam nije bio američka kolonija) tokom šezdesetih godina 20. veka.
Posmatrano iz duge istorijske perspektive evropsko osvajanje i dekolonizacija Afrike odigrali su se velikom brzinom. Samo u tri decenije od 1880. do 1910. godine izvršena su glavna osvajanja a samo je dve decenije, od 1955. do 1975. godine trebalo da se okonča imperija. Mnogi osnovni uzroci osvajanja sada su se preokrenuli. Posle 1945. godine kolonijalna teritorija nije više imala značajnu ulogu u međusobnom evropskom suparništvu. Sovjetski Savez i Sjedinjene Američke Države bacili su evropske sile u zasenak a oni nisu imale afričke kolonije. Ideološko opravdanje kolonijalne vladavine oslabilo je opadanjem rasizma i kulturnog šovinizma koji su bili izuzetno jaki pokreti krajem 19. veka. Više se nije smatralo moralnim činom da se "civilizuju primitivni narodi na drugim kontinentima". . Čak suprotno, držanje kolonija protiv njihove volje izazivalo je protivljenje u svetskom javnom mnenju. Takođe broj članica Ujedinjenih nacija iz Afrike rastao je svake godine.
Starateljski savjet Ujedinjenih naroda
Izveštaj Komisije za globalnu upravu iz 1996 Naše globalno susedstvo preporučuje ispravljanje članova 12 i 13 Povelje Ujedinjenih nacija kako bi se Savetu starateljstva dalo ovlašćenje nad upravom opštim dobrima, koja se sastoje od okeana, atmosfere, spoljnjeg svemira, i Antartika. Svetska federalna asocijacija je pokrenula program u kome poziva članice da lobiraju na svoje vlade kako bi podržale ove reforme. Njihova teorija je da je međunarodno regulatorno telo potrebno kako bi se zaštitila celokupnost životne sredine dve trećine zemljine površine koja se nalazi van nadležnosti država.
Dekolonizacija Afrike
Politička pozadina
Ovo su, međutim, bili samo sporedni činioci u poređenju sa pomeranjem ravnoteže vojnih rashoda. Krajem 19. veka poznata korist od afričke imperije koju je imala evropska sila nije bila tako velika, ali su troškovi osvajanja bili neuporedivo manji. U trećoj četvrtini 20. veka korist od evropskih poseda u Africi bila je bolje poznata ali je i dalje bila mala, a troškovi borbe protiv organizovanog oslobodilačkog pokreta bili su veoma veliki. Evropske imperije i neevropske sekundarne imperije imale su ogromnu prednost od lokalnog monopola na savremeno naoružanje. Tokom pedesetih godina 20. veka prednost se pomerila u korist gerilskog ratovanja gde je i mali broj gerilskih pobunjenika mogao da se bori protiv mnogostruko jače konvencionalne vojske. Primeri Indonezije, Indokine i Alžira usledili su kratko jedan za drugim. Nijedna evropska zemlja nije mogla dugo da podnese tolike rashode mada je trebalo dosta vremena da se ta činjenica prizna.
Primarni otpor
Neki oblik afričkog otpora kolonijalnoj vladavini postojao je od samog početka. Taj otpor pružale su pretkolonijalne državne tvorevine i on je uglavnom bio slab i kratkotrajan. Primarni otpor je obuhvatao i jedan podtip otpora stvaranju države, gde je vođstvo trebalo da izgradi novu političku strukturu. Očigledni primeri ovih podtipova su Abdel Kadir u Alžiru, ustanak Pobuna Madži-Madži u Tanganjiki i, u kasnijem periodu, pobune naroda Šona i Ndebele u Rodeziji. Konačna pobeda u borbi za afričku nezavisnost imala je svakako korene u savremenom nacionalizmu - obliku političke organizacije preuzetog sa zapada ili prilagođenog drugim neevropskim zemljama (kao što je Indija) sa ciljem da se preuzme kolonijalna država kao okvir za obnovljeni i nezavisni afrički politički život.
Starateljski savjet Ujedinjenih naroda
Marta 2005, međutim, Generalni sekretar UN-a Kofi Anan je predložio reorganizaciju, uključujući i proširenje Saveta bezbednosti. Pošto bi ovo restruktuiranje uključivalo značajne izmene povelje UN, Anan je predložio kompletno ukidanje Saveta starateljstva kao deo ovih reformi.
Dekolonizacija Afrike
Religija kao pokretač otpora
Kolonijalni zvaničnici su stoga obraćali veliku pažnju na islam kao na moguću ujedinjujuću silu. U severnoj Africi su Francuzi bili posebno aktivni u verskoj politici sprečavajući neke vođe, ali pomažući druge koji su se činili naklonjeni evropskoj vladavini.
Poziv u ime islama mogao je biti pretnja i muslimanskim upravama. Niz verskih pobuna u 19. veku u čitavom Sudanu jasno pokazuju da religija može da ujedini narod bez obzira na različitost pritužbi i ciljeva. Slični pokreti nisu se pretvorili u opštu versku pobunu u toku kolonijalnog perioda ali pokreti kakvi su bili Hamalija u francuskom Sudanu (kasnije Maliju) i muslimanska bratstva u Egiptu od četrdesetih godina 20. veka ilustruju početnu snagu koja je u odgovarajućim uslovima mogla da se pretvori u opštu pobunu.
Hrišćanske sekte, koje su se odvojile od evropskih misionara i evropske verzije hrišćanskog pravoverja mogle su da se okrenu protiv režima. Baš pred Prvi svetski rat u Njasalendu (sada Malavi), Eliot Kamvana organizovao je Osmatrački pokret po ugledu na američku sektu Jehovinih svedoka. Kao prvo osnovano društvo, Kamvana je propovedao drugi Hristov dolazak. Pokret se preneo i na druge kolonije. Međutim, pretvorio se u antievropski kada je Kamvana nagovestio dugi dolazak za 1914. godinu kada će povratak Hrista dovesti do odlaska Evropljana, kraja oporezivanja i vraćanja afričke samouprave. Uprava Njasalenda je proterala Kamvanu i pokušala da razbije njegove pristalice, međutim bez uspeha. Osmatrački pokret je propovedao po čitavoj centralnoj Africi i zadržao je jako antievropsko raspoloženje sve do kraja kolonijalnog perioda.
Dalje ka severu, u donjem Kongu, oko 1920. godine drugi hrišćanski vođa Simon Kimbangu dobio je prve pristalice zbog svoje isceliteljske moći. Međutim, 1921. gedine neke njegove pristalice su nagovestile da će nebeska vrata istrebiti evropljane. Drugi su tvrdili da će se Afroamerikanci vratiti i osloboditi svoju braću i sestre. Belgijske vlasti su osudile Kimbangu na doživotnu robiju, ali je pokret nastavljen uz povremeno iskazivanje antievropskog osećanja. Čak su i pravoslavne hrišćanske crkve mogle da doprinesu otporu. Godine 1915. sveštenik Džon Čilembve iz Njasalenda koristio je svoju pastvu kao jezgro otvorene pobune koju je uprava ubrzo ugušila.
Ženski pokret
Čak je i pol ponekad mogao da ima značaja u okupljanju naroda u protestu protiv kolonijalne vladavine. Najčuveniji je primer iz 1929/1930. godine bio je niz pobuna u jugoistočnoj Nigeriji poznatih kao rat žena iz plemena Aba. Mnoge su žene, ako ne i većina učestvovale. Zasebna akcija žena bila je moguća jer je narod Ibo imao posebne organizacije žena. Neke od pritužbi žena bile su protiv Ibo muškaraca, posebno onih koji su prihvatili položaj ovlašćenog poglavice pod kolonijalnom upravom. Žene su osećale pretnju kao prema ženskom biću, pogotovo u pogledu bnjihove plodnosti i opstanka njihove dece. Bile su uverene da kolonijalne trupe neće pucati u njih što bi učinile pobunjenim muškarcima. Na taj način žene su se osetile sigurnim od vrste sile koja je pre dve dcenije porazila muškarce.
Pokret se oslanjao na pritužbe koje su bile stare koliko i osvajanje, i na jasno sećanje masovne smrtnosti u toku posleratne epidemije gripa (1919. godine). Prodiranje zapadne kulture preko hrišćanskih misija ili nametanje ovlašćenih poglavica bili su znaci daljeg uznemiravanja. Prve akcije žena usledile su 1925. godine kada su grupe žena u znak protesta počele da igraju i pevaju pred prebivalištem ovlašćenih poglavica. One su govorile narodu da se vrati starom načinu života, da odbaci zapadni način odevanja i novac kolonizatora. Neke su obećavale da će odbacivanje zapadne kulture naterati Britance da se povuku. Britanci su zatim, 1928. godine prvi put uveli oporezivanje muškaraca. Sledeće godine počeli su da prebrojavaju i muškarce i žene radi popisa. Žene su smatrale da to znači da će i one biti oporezovane. Još više ih je uznemiravalo to što je lokalni običaj dozvoljavao samo popisivanje roblja. U najgorem slučaju to je značilo da su i muškarci i žene robovi. Štaviše, brojanje slobodnih ljudi bilo je izazivanje duhova, iskušavanje da ubijaju žive kao što su to očigledno radili za vreme epidemije 1919. godine.
Godine 1929. žene su organizovale niz pobuna uništavajući domorodačke sudove koje su Britanci osnovali i pljačkajući lokalne radnje britanskih firmi. Na vrhuncupobune u jednom mestu se okupilo 10.000 žena sa licima obojenim plavom bojom i štapovima obavijenim papratom u rukama, predstavljajući jedinstvo i opasnost. U ovom slučaju vojnici su pucali i ubili više od pedeset žena. Tada je uprava preduzela neke mere da ublaži neke od njihovih pritužbi i pokret se ugasio, iako je ostala duboka ogorčenost žena sve do duboko u sledeću deceniju.
Ekonomski pokreti
Zajednički ekonomski interes bio je još jedan razlog za solidarnost i zajedničku akciju. Potrošači su mogli da se ujedine protiv visokih cena ili niskog kvaliteta a proizvođači su mogli to da učine iz najmanje dva razloga. S jedne strane, vlasnici farmi kakaoa, radnici na farmama i posednici mogli su da se ujedine protiv niske cene kakaoa. Ili jedna grupa- nadničari, mogli su da se ujedine tražeći više nadnice.
U većem delu kolonijalne Afrike industrija je bila nerazvijena i razbacana. Nadničari su bili samo mali deo ukupnog stanovništva tako da je ujedinjena akcija radnika obuhvatala samo mali broj ljudi. Protesti protiv odmeravanja cena imaju širu osnovu, mada je bilo teško da budu podržavani ali su imali važnu ulogu u razvoju pokreta za nezavisnost. Ovi protesti posebno su bili uobičajeni u periodu visokih uvoznih cena 1945-1950. i često su imali vid gradskih pobuna, uz pljačku radnji stranaca i stovarišta trgovačkih kompanija. Neki su bili mnogo obuhvatniji i imali su podršku. U januaru 1948. Komitet za borbu protiv inflacije na Zlatnoj obali organizovao je potrošače da ne kupuju pamučne tkanine, mesne konzerve, brašno i alkoholna pića gotovo čitav mesec dana. Kampanja je konačno primorala trgovačke kompanije da smanje iznos profita i istovremeno je podržala političke partije koje su se borile za samoupravu, pomogavši da Kvame Nkrumah bude izabran na položaj premijera 1951. godine.
Aktivnost običnih radničkih sindikata mogla je lakše da se organizuje, jer je bilo obuhvaćeno mnogo manje ljudi. Afrički sindikati bili su nezakoniti u Južnoj Africi, najviše industrijalizovanom regionu. Posle propasti sindikata industrijskih i komercijalnih radnika Klementa Kadalije dvadesetih godina 20. veka samo evropski sindikati su imali pravo glasa, i oni su bili snažni instrumenti za održavanje rasne diskriminacije u industriji i velikih razlika između nadnica Evropljana i Afrikanaca. U Magrebu i Africi pod francuskom kontrolom postojeći sindikati težili su da se pridruže nekoj od postojećih sindikalnih organizacija u Francuskoj. Najraniji veliki štrajk započeli su građevinski i lučki radnici Orana i Alžira u periodu 1927-1929. godine. Najznačajniji protesti međuratnog perioda izbili su 1936. godine uz rešavanje spora između socijalista i komunista i stvaranje Jedinstvenog fronta u samoj Francuskoj. Tada je ozbiljna sindikalna aktivnost mogla da pređe iz gradova u sela, ne samo u Alžiru veći u Maroku i Tunisu. Tropska Afrika, s druge strane imala srazmerno mali broj nadničara ali zajedničko delovanje u zapadnoafričkim lučkim gradovima postojalo je bar od devedesetih godina 19. veka a nešto kasnije i u većim istočnoafričkim lukama kao što je Mombasa. Čak i u Rodeziji., radnička akcija 1899. godine izazvala je finansijske gubitke rudnika, kojima je veoma loše upravljano, jednostavno zato što su sezonski radnici odbili da rade. Sindikalna aktivnost u Rodeziji između ratova uglavnom je bila beznačajna.
Posle 1945. godine sindikati su dobili novi značaj, često povezan sa političkim partijama pokreta za nezavisnost. Ali nacionalne vođe i sindikati pokazali su težnju da se razdvoje tokom pedesetih godina 20. veka., delimični i zbog toga što je pokret za nezavisnost sada imao stvarnu snagu izvan gradske radničke klase te nije hteo da se ograničava na ovako uzan krug pristalica. Od vođa za nezavisnost samo je Seku Ture iz Gvineje Konakri došao na vlast preko sindikalnog pokreta.
Etnička pripadnost i nacionalizam
Osećanje posedovanja zajedničke kulture i istorijskog iskustva bilo je još jedna osnova za delovanje na putu ka nezavisnosti. Evropsko shvatanje nacionalne pripadnosti izraslo je iz sličnih korena ali ono što je predstavljeno kao nacionalizam u Africi bilo je drugačije prirode. Elitu sa evropskim obrazovanjem koja je predvodila prve nacionalne pokrete, povezivalo je zajedničko iskustvo kao Afrikanaca, a ne kao pripadnika određene etničke grupe. Panafričko gledište pretvorilo se u nacionalne zahteve za bolje postupanje prema svim Afrikancima ili za ispravku posebnih nepravdi. Čak su i nacionalna nezavisnost ili potpuna rasna jednakost u državi bili tako daleki ciljevi da su retko pominjani pre 1945. godine.
Promenljivost etničke pripadnosti
Novinarska praksa takođe nagoveštava da osećanje Afrikanaca o etničkom identitetu postoji od pamtiveka, da su etničke razlike nepromenljive i da svakako moraju delovati u političkom životu. U stvari, stanovnici Afrike mogu naglo da promene svoje osećanje nacionalne pripadnosti. Godine 1924. u Zanzibaru, 33 944 osobe izjasnilo se kao Svahili prilikom popisa. Samo sedam godina kasnije taj broj je spao na 2 066. Oni su i dalje govorili svahilskim jezikom ali više nije bilo u modi da se koristi svahili kao osnovna lična identifikacija. U prvim godinama vladavine u Kongu Belgijanci su priznavali Bangale kao jedno od velikih plemena duž reke Kongo. Godine 1958. belgijski etnografi su zaključili da takvo pleme ne postoji iako je lingala ostao značajan trgovački jezik.
Manipulacija etničkom pripadnošću
Kolonijalna država često je pokušavala da manipuliše ljudima preko njihovog osećanja etničke pripadnosti. Od 1948. godine Južnoafrička unija je svesno pokušala da stvori domovine za različita plemena u nastojanju da ojača etničko osećanje i time smanje mogućnost jedinstvenog delovanja Afrikanaca kao Afrikanaca već pre kao pripadnika Kosa ili Zulu. Ovo je slično politici koju je sprovodio Sovjetski Savez u Srednjoj Aziji.
Posredna vladavina u Tropskoj Africi nastojala je da postigne iste ciljeve i verovatno je ojačala lokalnu solidarnost, kao što je osećanje pripadnosti naroda Ašante, nasuprot lojalnosti Zlatnoj obali. Svakako je to uspela u Ugandi gde je narod Ganda dobio i svoju predstavničku skupštinu. Oni su mogli da izraze svoje nezadovoljstvo kada su bila posredi njihova drevna gandska prava ali ne kao uopšteni niz afričkih pritužbi na kolonijalnu državu. U vreme nezavisnosti uska solidarnost naroda Ganda bila je ozbiljna prepreka za nacionalno ujedinjenje za veći ugandski protektorat.
U Magrebu su Francuzi pokušali da koriste suparništvo jezika na sličan način. Oni su osećali da je većina koja govori arapskim jezikom najznačajnija pretnja njihovoj vladavini ako bi mogla da ujedini zemlju u celini. U Maroku su se okrenuli prema manjini koja je govorila berberskim jezikom. Godine 1930. francuska administracija je izdala Berberski dahir u sultanovo ime. To je dekret kojim se daje prednost tradicionalnim berberskim zakonima u odnosu na islamski šerijat. Pokazalo se da je to bila pogrešna odluka. Umesto da okupi Berbere za francusku stvar on je okupio muslimane svih vrsta protiv kolonijalnog režima i dovelo do prvog organizovanja koje će kasnije dovesti do pokreta za nezavisnost.
Sjedinjavanje i razdvajanje
Neki primeri sve većeg isticanja etničke pripadnosti bili su neposredna posledica državnog delovanja. Pre kolonijalnog uticaja narod Kikuju u centralnoj Keniji nije imao neko duboko osećanje zajedničke pripadnosti, možda zato što su živeli na odvojenim planinskim zaravnima, imali lokalna istorijska predanja i nisu imali jedinstveni politički sistem. Tada je kolonijalna vlast u njihovoj sredini započela izgradnju Najrobija, dovela mnoge misije da propovedaju hrišćanstvo i oduzimala mnogo njihove zemlje da bi stvorila zaravan belaca. Običaj zakletve kojim se potvrđivala njihova saglasnost za jedinstvene akcije bio je njihova najznačajnija zajednička institucija mada nisu imali centralizovanu političku vlast. Kada su konačno reagovali na kolonijalno ugnjetavanje pobunom Mau-Mau 1953. godine zakletva je čuvala jedinstvo, tajnost i disciplinu. Kolonijalno ugnjetavanjeprobudilo je osećanje zajedničke pripadnosti naroda Kikuju koje je ojačalo zbog novih povezivanja u gradskom okruženju i koje je konačno iskovano u borbi protiv Britanaca.
Međutim, zajednička kultura u svakom slučaju nije bila dovoljna da sama po sebi stvori etničku solidarnost. Kolonijalno ugnjetavanje moglo je da razdvoji ljude slične po kulturi. To se dogodilo narodu Luba Kasai i Lulula u Belgijskom Kongu. Oni i dalje govore istim jezikom a kulturne razlike u pretkolonijalnom periodu bile su zanemarljive. Međutim, u toku kolonijalne ere među njima se razvilo žestoko neprijateljstvo. Prvo, narod Luba Kasai doživeo je drastičnije promene u periodu trgovine robljem i sekundarnog carstva posle sredine 19. veka. Pošto su isterani iz svog prirodnog staništa oni su češće nego pripadnici naroda Lulua odlazili u evropske škole, dok je narod Lulua zadržao stari obrazac obrazovanja za zemljoradnju. Stoga su pripadnici naroda Luba Kasai dobijali najbolja mesta u rudnicima Katange. Oni su postajali uspešniji jer je železnička pruga prolazila kroz teritorije koje su oni naseljavali tako da su mogli da prodaju svoje proizvode. Pedesetih godina javila se nestašica zemlje među narodom Lulua tako da su i oni morali da potraže zaposlenje u rudnicimagde su zatekli pripadnike naroda Luba Kasai kako već drže najbolja mesta. Narod Lulua je reagovao tako što su se 1952. godine udružili u etničko udruženje posvećeno unapređenju njihovih mogućnosti. Godine 1959. neprijateljstvo se pretvorilo u strahovitu gradsku gerilsku borbu. Lulue su isterale pripadnike naroda Luba Kasai iz Lubumbašija. Ekonomsko suparništvo nadjačalo je etničke sličnosti kanalisane solidarnošću koja je stvorena tokom kolonijalnog perioda a nije nasleđena iz prošlosti.
Etnička pripadnost u borbi za nezavisnost
S obzirom na značaj narodnosti u evropskoj politici, čini se pomalo čudnim da osećanja afričke etničke pripadnosti nisu bila mnogo više razvijena. Od prvih pokreta za nezavisnost do nedavne prošlosti afrički narodi su tražili neki oblik prevage, bilo u okviru ili van kolonijalnih država, koji će dovesti do nezavisnog statusa. Nacionalni oslobodilački pokret Ašantea na Zlatnoj obali 1954. i 1955. godine za kratko je zaustavio gansku nezavisnost. Malo kasnije, stanovništvo Fritauna i njegove okoline, koje govori krio jezikom, tražilo je nezavisnost, ne želeći da bude u sastavu Sijera Leonea. Nedavno je partija slobode Inkata u Južnoj Africi branila prava naroda Zulu protiv programa multirasne i multietničke države za koju se borio Afrički nacionalni kongres.
Samo je Somalija uspela da ujedini dve prethodne kolonije, britansku i italijansku, u zajedničku državu zasnovanu na kulturnom i jezičkom identitetu. Jedinstvo je trajlo izvesno vreme ali se devedesetih godina 20. veka somalijski etnički identitet raspao na sastavne delove i zamenile su ga srodnički zasnovane potpodele somalijske nacije. U ostalim delovima Afrike granice kolonijalnih država postale su granice nezavisnih država koje su ih nasledile uprkos činjenici da te granice često razdvajaju afričke etničke grupe. Posle dobijanja nezavisnosti neki pokreti za odvajanje postali su stvarna pretnja jedinstvu određene države. Početkom šezdesetih godina 20. veka Katanga (sad Šaba) pretila je odvajanjem od Zaira, ali je pokušaj propao. Kasnije je narod Ibo iz istočne Nigerije vodio građanski rat za nezavisnost Bijafre kao etničke države, ali i taj pokušaj je propao. Uglavnom muslimansko stanovništvo južnog dela Republike Sudan pokušalo je da izvojuje svoju nezavisnost ali ni oni nisu uspeli da ostvare svoj cilj. Jedino je Eritreja uspela da dobije nezavisnost od Etiopije.
Nema opšteg objašnjenja za sve ove neuspehe ali je svakako značajno da gotovo svaka afrička država ima problema sa etničkim pokretima za odvajanje i stoga sve države teže da se ujedine protiv takvih izazova. Pokret za nezavisnost bio je pre svega nastojanje da se okonča evropska vladavina. Zajednička etnička pripadnost bila je snaga jedinstva do izvesne mere. Mogla je da bude iskorišćena zajedno sa narodom Ašante da se stvori ujedinjena opozicija kolonijalizmu, ali je istovremeno sama činjenica jedinstva naroda Ašante mogla da spreči veće jedinstvo stanovništva čitave Zlatne obale protiv Britanaca. Političke vođe u vreme nezavisnosti su to shvatile i pokušale da stišaju etnička suparništva koja su mogla da oslabe zajedničku težnju ka nezavisnosti.
Etničke podele i političko organizovanje
thumb|150px|[[Nelson Mandela, borac protiv aparthejda u JAR]] Mada su etnička, ekonomska i verska solidarnost imale svoju ulogu u pokretima za nezavisnost stvarne organizacije koje su dovele Afriku do nazavisnosti bile su političke partije organizovane po evropskom obrascu. Partije su često pokušavale da umanje značaj svojih veza sa određenom etničkom grupom mada su te veze ponekad mogle da budu jake. Mnogi Južnoafrikanci povezivali su Afrički nacionalni kongres sa narodom Kosa, jer je Nelson Mandela bio poreklom iz jedne poznate porodice Kosa kao i mnoge druge vođe Afričkog nacionalnog kongresa. Bez obzira na to kongres je svim silama pokušavao da umanji etničke i rasne podele.
Mora se istaći jedna važna politička činjenica da je bilo malo afričkih etničkih grupa koje su imale veliku većinu u okviru kolonijalne države (ili njene naslednice nakon sticanja nezavisnosti). Da bi došla na vlast uz narodnu volju i izbornu politiku bilo je neophodno da partiju prihvati što je moguće više različitih grupa stanovništva. Isto tako bilo je neophodno da partija smanji svoje veze sa nekom ekonomskom silom kao što je organizovana radna snaga. S druge strane, u stvarnosti, ako ne i u teoriji, politička partija je mogla da iskoristi etničku pripadnost da bi naglo stvorila veliki broj sledbenika u seoskim područjima. Tri glavne partije u Nigeriji neposredno pre i posle dobijanja nezavisnosti bile su zagovorenici nigerijske nezavisnosti ali je svaka od njih predstavljala određeni region ili jednu od tri glavne jezičke grupe- ibo, joruba i hausa. Kao i sve druge partije u svetu partija može da dobije podršku većine samo ako ima sledbenike sa veoma različitim ciljevima i raznovrsnim potrebama.
Rano političko organizovanje
Političke partije su postojale u Africi, kako severno tako i južno od Sahare čak i pre početka glavnih kolonijalnih osvajanja osamdesetih godina 19. veka. One su nastavile da postoje i u kolonijalnom periodu svuda gde je predstavnička politika bila dozvoljena i one su ponekad mogle da deluju kao važne grupe za vršenje pritiska van zvaničnog političkog života. Političke partije su nastale u Egiptu pred samo preuzimanje od strane Britanaca 1882. godine, u privilegovanim zajednicama Senegala i u nekim britanskim zapadnoafričkim gradovima sa izbornom opštinskom upravom. Među aktivnim grupama koje su vršile pritisak na zakonodavce u Južnoj Africi Afrički nacionalni kongres je osnovan 1919. godine Unija industrijskih i trgovačkih radnika Klementa Kadalija bio je aktivan dvadesetih godina 20. veka. Tu je bio i Zapadnoafrički nacionalni kongres, a Generalni kongres diplomaca osnovan je u britansko-egipatskom Sudanu 1938. godine.