cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Подунавци
Географске одлике
Подунавци се налазе у пољу умерено континенталне климе. Пошто хидрометеоролошка посматрања у селу нису вршена, за неке приближне податке се користе мерења која су систематсми вршена у оближњој Врњачкој Бањи. Према таквом упоређивању, средња годишња температура у Подунавцима износила би око 10,7°C, средња летња 21°C, а средња зимска око 0°C. Најчешће се јављају средње дневне температуре од 16°C до 21°C, и то око 80 дана у години, док је свега око 38 дана у години са температуром испод нуле. Средња количина атмосферског талога износи 770 mm. Највише талога пада у јуну, а најмање у септембру.
Демографија
У насељу Подунавци живи 1157 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 39,6 година (38,9 код мушкараца и 40,2 код жена). У насељу има 422 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,43.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника.
Отроци (Врњачка Бања)
Отроци су насеље у Србији у општини Врњачка Бања у Рашком округу. Према попису из 2002. било је 543 становника (према попису из 1991. било је 627 становника).
Демографија
У насељу Отроци живи 448 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,4 година (44,6 код мушкараца и 44,1 код жена). У насељу има 168 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,23.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Kiana, Alaska
Kijana je grad u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Groteska
Groteska ( od grotta – "pećina") je karikaturalno-fantastična i iskrivljena slika stvarnosti, koja ne izaziva komična, već zastrašujuća osećanja.
Kiana, Alaska
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 361, što je 27 (-7,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Groteska
Etimologija i počeci
mini|250p|Primer groteske na ornamentu Naziv je dobila po podzemnim razvalinama antiknih terma i palata, nazvanim pećinama, a naročito po palati Titusa u Rimu, gde su nađene neobične slikarije na kojima su neprirodno i paradoksalno spajani biljni, životinjski i ljudski delovi, te je u početku vezana isključivo za slikarstvo.
Istorija groteske
Kao izraz suprotstavljanja opšteprihvaćenim shvatanjima i verovanjima i kao znak otuđenosti od sveta, naročito je prisutna u epohama u kojima se razbija vera u racionalne i prirodne osnove na kojima je izgrađen svet i u kojima fantazija gradeći sliku raspadanja određene duhovne strukture prelazi sve granice prirodno mogućeg i racionalno prihvatljivog. Te epohe su kasni srednji vek, romantizam i savremena književnost, počevši od njenog velikog prethodnika Bodlera.
Međutim, groteska je najizrazitije prisutna u ekspresionizmu i nadrealizmu, kao i u savremenoj književnosti alijenacije i apsurda.
Inače, na groteskne oblike nailazimo več kod Bokača, Rablea i Servantesa.
Među romantičarima o groteski je posebno pisao Viktor Igo u predgovoru Kromvelu, a najpoznatiji su pisci i pesnici u čijim delima nalazimo njene elemente u nemačkoj književnosti Žan Paul i E.T.A. Hofman, u aglo-američkoj Bajron, E.A. Po i Dikens, a u ruskoj Gogolj.
U našoj literaturi sa groteskom se susrećemo već u narodnoj književnosti, i to u pripovetkama. tako je, npr., kod Vuka Karadžića objavljena pripovetka Međedović, po nekim svojim strukturalnim elementima groteskna.
Kao groteskne slike mogu se shvatiti mnoge situacije u alegorično-satiričnim pripovetkama Radoja Domanovića (Danga, Stradija, Mrtvo more itd.).
Rosa Valetti
Rosa Valetti, također poznata i kao Rosa Valentin (Berlin, 25. januar 1876 - Beč, 10. decembar 1937) bila je njemačka glumica, pjevačica i kabaretska zabavljačica, koja je vrhunac popularnosti uživala za vrijeme Weimarske Republike. Zbog ljevičarskih stavova i jevrejskog porijekla je morala napustiti Njemačku nakon dolaska nacista na vlast. Živjela je u Pragu i Palestini prije nego što je umrla u Beču.
Groteska
Istorija groteske
Ipak, o groteski u našim književnostima možemo govoriti tek od moderne. Tada ona postaje bitan element u Matoševoj prozi, a neke njegove pripovetke, kao Iglasto čeljade, tipično su groteskne. Njeni elementi su prisutni i u prozi Cankara, a najizrazitiji su u Kući Marije Pomoćnice.
Na groteskne situacije, nešto kasnije, nailazimo i u Andrićevom Putu Alije Đerzeleza, a kod Krleže, naročito u pripovetkama Hrvatski bog Mars i u romanu Povratak Filipa Latinovića, groteska postaje čak dominantna.
Sa groteskom se takođe susrećemo i kod R. Petrovića, a njenih elemenata ima i u prozi Momčila Nastasijevića, kod Kolara, Oskara Daviča, Bulatovića i Danila Kiša.
Montenj svoje eseje naziva grotesknim i monstruoznim kreacijama sastavljenim od različitih oblika, bez precizno definisane forme, u kojima su proporcija i red prepušteni slučaju, i to je prvo pominjanje groteske u književnosti. Pre njega je groteskno pisao Rable, ali svoje pisanje nije tako definisao.
Bahtin analizira groteskno kod Rablea : do tada se groteska objašnjavala kao preuveličavanje negativnog do granica čudovišnog. Bahtin smatra ovu koncepciju pogrešnom i kaže da su pritom zaboravljene dve mnogo važnije karakteristike grotesknog : ambivalentnost i folklorno poreklo. Ako groteska i jeste negacija, ona se ne odnosi na negiranje pojedinačnih odvojenih pojava, nego svekolikog ustrojstva života, i utoliko predstavlja afirmaciju novoga, što može da nosi samo pozitivno značenje. Kod Rablea predmet grotesknog podsmevanja je sve što štrči i iskače, sve što zjapi i guta; potpuno je nezainteresovan za ravnine i ujednačenost.
Nabokov ističe da Gogoljevu pripovetku Nos treba shvatiti kao literaran trik srodan narodnom karnevalskom humoru uopšte, a ne samo humoru na račun nosa posebno. Nabokov navodi narodne izraze i poslovice o nosu, a Bahtin obraća pažnju na psovke koje su prave riznice grotesknih slika.
Klasicizam, gajeći veliku ljubav prema antici, prezire groteskno. Tu vidi ostatke narodnog humora i narodne kulture srednjeg veka. Viktor Igo se u predgovoru Kromvelu obračunava sa takvim shvatanjima. On ne poriče univerzalnu lepotu koju je širila antika, ali zaključuje da isti utisak, ponovljen više puta, vremenom može da zamori. Uzvišeno za uzvišenim proizvodi sopstveni kontrast, i počinjemo da osećamo potrebu da se od svega toga odmorimo.
Osnovna zamerka klasicista odnosi se na vezu grotesknog sa Comeida dell'Arte. Deni Didro meša ova dva pojma i poistovećuje ih sa farsom. Ulične svetkovine jesu mnogo uticale na razvoj groteske, ali se to ne može shvatiti kao njena mana. Com dell'Arte je ipak umetničko delo. Ambivalentnost : maska ima nameru da poveže čoveka i životinju – predimenzioniran nos, izdužena brada, boja lica neprirodna i drečava. Ovakva slika u publici može da proizvede samo uznemirujuće efekte. Pokreti glumaca su komični i nespretni.
Stvaralaštvo romantičarskog perioda, posebno dramsko, je pod jakim uticajem Šekspirovih dela, a u isto vreme Comedie dell'Arte. U Geteovim delima, posebno u II delu Fausta, našlo se mnogo materijala za ovu studiju : npr. Forkijada – totalno različita od klasične (žali se da joj je dalja rođaka suviše blagog izraza). Karakteristika ovog perioda je i shvatanje sveta kao ludnice, koja seže do Kralja Lira.
Teorije groteske u romantizmu
Fridrih Šlegel je pokušao da definiše grotesku u Razgovorima o poeziji – on to čini preko pojma arabeska, koja bi trebalo da bude strukturalni oblik groteske. Pisci groteske, kao što su Šekspir, Ariosto, Servantes su bili inspirisani božanskim genijem, imaginacijom. Arabeska služi razumevanju velikih dela u novim epohama.Didro, Stern i Žan Paul su pisci arabeske koja služi za stimulaciju mašte, ona je primitivna forma poezije i osnova velike umetnosti.
Definicija groteske F.Šlegela : ''Groteska je oblik kontrasta sadržaja i forme, nestabilna mešavina heterogenih elemenata, eksplozivna snaga paradoksalnog, smešnog i užasnog. Karikatura je veza između naivnog i grotesknog, pa je analogno tome groteska karikatura bez naivnosti''.
Kristof Martin – uočava tri vrste karikature : 1. istinitu, pravu karikaturu – kada autor reprodukuje prirodne nedostatke, ukoliko ih ima; 2. preteranu – kada se, iz raznih razloga, insistira na monstruoznosti subjekta, ali se još uvek zadržava sličnost sa modelom; 3. fantastičnu karikaturu ili grotesku – kada sličnost sa modelom više ne postoji, a cilj je da se kod publike izazove gađenje, smeh ili uznemirenost, sve zahvaljujući monstruoznosti kreacije i njenoj apsurdnosti.
Viktor Igo smatra da groteska igra veliku ulogu u modernoj misli. Sa jedne strane stvara užasno i bezoblično, a sa druge komično i lakrdijaško. Ona privlači umetnike koji se interesuju za natprirodno i religiozno, ali i poete sa slikovitom imaginacijom. Koristi nestvarna bića iz narodne tradicije srednjeg veka. Ona je u hrišćanski pakao stavila nakazne figure koje su inspirisale Dantea i Miltona, kao i ljude smešnih dimenzija koji postoje na burlesknim Kaloovim slikama. Ona je prešla iz idealnog u realni svet, otkrivajući pritom nepresušne izvore za parodiranje čoveka. Lepo obično ima jedan oblik, dat u likovim Dezdemone, Julije i Ofelije. Ružno se, nasuprot tome, javlja u hiljadu oblika : kao smešno, lažno, perfidno, licemerno, odvratno, nislko, bolesno... ili u umetnosti kao Jago, Tartif, Polonije, Figaroitd.
Igo termin groteskno koristi u smislu estetičke kategorije, ali groteskno bi trebalo posmatrati u skladu sa njegovom funkcijom u nekoj većoj celini (a ne kao pojedinačna figura). Samo u određenom kontekstu, kao deo veće strukture, groteskno čini da individualne forme dobiju šira značenja i postanu ekspresivne. Čak i u ornamentalnoj groteski, pojedinačna apsurdna figura bila bi samo motiv van konteksta koji bi je učinio dramatičnom.
Hofman je jedan od najznačajnijih pisaca groteskne literature. U Hofmanovim delima umetnik (obdaren bogatom imaginacijom, u opasnosti je da bude izložen stranim silama koje udaljavaju od njega realan svet) je taj koji povezuje stvarnost sa natprirodnim i najčešće gubi vezu sa svetom, zahvaljujući svojoj sposobnosti da prodre kroz omotač realnosti. Kod Hofmana, groteska još nije osnova celog dela. Ona je još uvek na nivou motiva koji se povremeno javlja u okviru strukturalne romantične pripovesti. (Đavolji eliksiri – želeo je da se pomoli, kada je video osobe za koje je smatrao da su skladne i nežne, a koje su bile pretvorene u karikature : glava među nogama, oči divlje zure u njega, gavran sa ljudskim licem, grudi služe kao violina...). Pitanje da li groteska uopšte može biti u osnovi čitavog dela rasvetljavaju dela Poa, Kafke i Pirandela.
Poova prva zbirka se zove Priče arabeske i groteske, ali Po ova dva termina koristi kao sinonim. On se obično koristio hofmanovskim motivima : motiv dvojnika, umetnikova smrt, misteriozno prisustvo udaljenih i prošlih stvari koje ljude vodi u smrt... Bitna razlika između Poa i Hofmana: Hofmanovi umentici nisu u stanju da se izbore sa natprirodnim i fantastičnim, dok Po kombinuje apsurdne elemente i objašnjenja sa zadivljujućim talentom za imaginaciju (Ukradeno pismo – po Dipenu, čovek mora da bude matematičar i pesnik u isto vreme, da bi se izborio sa neobičnim događajem). Po koristi grotesku u dva smisla : da opiše konkretne situacije i da da ton čitavom delu, u skladu sa užasnim, neshvatljivim, neočekivanim, bizarnim, fantastičnim i mračnim događajima.
Hegel pravi jasnu razliku između termina groteska i arabeska. Arabeska je ornamentalna forma u kojoj su arabeskni i groteskni motivi spojeni. To su razorene biljne forme, ljudski i životinjski oblici obloženi biljnim, isprepletane i izuvijane slike iz živog i neživog sveta. To nisu obični proizvodi mašte. Ako sadrže neku simboličnu vrednost, prelaz iz realnog sveta u neki drugi je na njima jasno vidljiv.
Groteska u realizmu
U periodu realizma, koji svoju inspiraciju nalazi u stvarnosti, groteska nije aktivno sredstvo. Posle odobravanja u romantizmu, groteska u realizmu opet nalazi na neodobravanje, mada je i dalje prisutna u literaturi. Ma koliko da je natprirodna, fantastična, groteska je vrlo prepoznatljiva u svakodnevici i ne može se izbeći. Tako se groteskni opisi nalaze kod Dostojevskog, Balzaka, Dikensa.
Posebno Dikens obraća pažnju na sve preteranosti i nesrazmere u Londonu. On stvara realističku grotesku, daje slike iz realnog sveta, vezujući ih uzročno-posledičnim vezama, ali u isto vreme stavlja akcenat na njihovu ružnoću.
Iako Bjelinski prigovara Gogolju zbog fantastičnih elemenata kojima se koristi – oni ostaju najbitnija odlika njegovog stvaralaštva. Gogoljevi junaci, za razliku od Hofmanovih, nisu više umetnici koji prodiru sa one strane stvarnosti, već su obični ljudi čija duša ne teži za sveopštom lepotom, već za najminimalnijom socijalnom egzistencijom. Motivi kojima se Gogolj služi su apsurdni – čovek bez nosa, mrtvac koji se svake noći pojavljuje među živima, ali je način njihove obrade krajnje realističan. Gogolj kao da insistira na jednostranosti pripovedanja i kauzalnim vezama između događaja.
Wisch (Holstein)
Viš je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Plen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 755 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1057088.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Plen Viš se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Plen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1 metara. Površina opštine iznosi 9,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 755 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 82 stanovnika/km².
Constanza, Alvarado
Constanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Alvarado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Domanjovce
Domanjovce je naseljeno mjesto u okrugu Ljevoča, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 939 stanovnika.
Lov na vješticu
Kratak sadržaj
Grof Ballogh, primjenjujući zakon o kažnjavanju vještica, optužuju nevinu ženu Margaretu Uršulić za crna djelovanja. Njegov nećak Gašpar, zapisivač montiranog procesa, "na kraju svojih skrivenih listina pridodao (je) kako je cijeli slučaj opisao da ti nesretni događaji ne bi ostali zaboravljeni u tami prošlosti, kao zastrašujući primjer, kako se takvi i slični slučajevi ne bi ponovili." Autor je dramu strukturirao "kao niz preciznih slika i u tom 'brzom montiranju progresije torture' (Davor Špišić) od početka je jasno kako žrtva nema nikakvog izlaza, ona je unaprijed osuđena: lomača je već zapaljena i Margareta zna da joj nema pomoći pa kad se ona uoči presude objesi i kad krvnici pomisle da je moguće zaboraviti taj mučni događaj, rezoner Gašpar zna da je obrano - 'ona je već i raju, mi ostajemo živjeti u paklu', a njihova je žrtva već spoznala da se đavo u čovjeku ne može ubiti." (Ana Lederer)
Izvođenje na sceni
Drama je 2002. godine bila uvrštena u program osječkog Hrvatskog narodnog kazališta (HNK).
La Estancia, Delicias
La Estancia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Delicias.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1192 m.
Tierra Buena, California
Tierra Buena je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo. stanovnika.
Giurgiș, Chețani
Giurgiș je naselje u Rumuniji u okrugu Mureš u opštini Chețani.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 406 m.
Rossville, Illinois
Rosvil je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.331, što je 114 (9,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Piedra Blanca, Acatlán
Piedra Blanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Acatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1217 m.
Contrada Scandole, Verona
Contrada Scandole je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1122 m.
Pohlepa (budizam)
Pohlepa (sanskrt: raga, pali: lobha) u budizmu označava štetnu želju, odnosno jedan od tri korena zla u umu.
Pohlepa, mržnja i obmana tri su „štetna korena”, odnosno tri osnovna uzroka svih mentalnih nečistoća i loših postupaka.
Santa Procula, Roma
Santa Procula je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 413 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 79 m.
Kičica
Kičica (crveni kantarion, grozničavče) je naziv roda skrivenosemenica iz familije lincura (Gentianaceae).
Opis
Jednogodišnja ili dvogodišnja zeljasta biljka sa ružičastim cvetovima sakupljenim na vrhu stabljike u štitaste cvasti (u ranijem stručnom nazivu biljke figuriše opis - lat. umbellatus = štitast). Iz prirode se sakupljaju, a zatim koriste upravo ti vršni delovi u vreme cvetanja.
Los Cervantes, Apaseo el Alto
Los Cervantes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Apaseo el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2088 m.
Frašer (selo)
Frašer je brdsko selo na jugo–istočnoj Albaniji.
Položaj
Nalazi se u sustavu planine Tomorr (2.415 m.d.v.), negdje između Korče i Përmeta i pripada Oblasti Parmet. Selo se nalazi na 1.030 metara nadmorne visine i Grčka granica se nalazi oko 37 kilometara od sela. Sem Korče, najveći grad u blizini je Đirokastra.
Stanovnici
U selu živi 387 stanovnika (2011). U prošlosti je bilo nastanjeno Vlasima koji su ga po aromunskom zvali » Fãrshãr «. Frašer je najbolje poznato po trojici braće Frashëri i po porodici Frashëri. Također iz istog sela su bili :
Povijest
Frashër (ili Fracili) se prvi put spominje u osmanskim defterima oko 1431/32 i 1504. Mjesto je brojilo samo dvanaest domaćinstava. Do 19. stoljeća naraslo je na 150 kuća. Početkom 20. stoljeća selo Frashër je dosegnulo vrhunac svog razvoja i postalo brdski gradić 550 kuća. U 1980-ima je imalo malo više od 500 stanovnika a od 2000-ih je uglavnom bilo pusto. U Frashëru danas žive samo tri obitelji. Za vrijeme Osmanskog carstva pa sve do 2. svjetskog rata u Frashër je bio jedan važan samostan Bektaša.
Osmanov san
Osmanov san je turski mit od kojega počinje Turska književnost zajedno sa djelima Rumija i Yunusa Emrea. Riječ je o ljubavi glavnog junaka Osmana prema kćeri tadašnjeg velikana Šeik Edebalija.
Mit Osmanovog sna
Vojvoda Osman je često gostovao u selu İtburnu u zaviji Šeik Edebalija, kojega je iznimno poštovao kao učenjaka i mudraca. İtburnu se nalazi pokraj Eskişehira koji je u to vrijeme bio moćan centar. U jednom od tih posjeta, slučajno je naišao na jednu mladu djevojku. Osman je se zaljubio u nju i priznao svoja osjećanja Edebaliju. No, to je bila njegova kćer a starom učenjaku se nije dopadala želja mladića niti je smatrao pod ozbiljnim njegov stav. Ponižen i očajan, Osman je se izjadao i ispovidio svome prijatelju, gospodaru Eskišehira, a ovog je pritom radoznalost navela da posjeti zaviju u İtburnu ne bi li sam vidio za kojom ljepoticom pati njegov prijatelj. Slijedi jedna isprepletena priča u kojoj bivši prijatelji postaju neprijateji i lome koplja zbog djevojke i vazalskih odnosa. Na kraju će u borbi Osman izvući pobjedu. No prošle su dvije godine a od vjenčanja ništa. Osman je strpljivo nastavio posjećivati zaviju u İtburnu. Tu je jedne noći usnio san.
U snu, jedan mjesec je rastao na prsima Šeik Edebalija, potom se nageo prema Osmanu, prešao u njegove grudi i napokon nestao s vida. Na Osmanovim prsima je nikla biljka, koja je izrasla u veliko drvo čije su se grane širile preko cijelog neba a korijenje preko cijele zemlje. Sijenka drveta je bila po cijeloj zemlji. Narodi su se sakupljali na sjeni ispod tog drveta. Ispod drveta četiri velike planine su se izdigle (Atlas, Taurus, Haemus i Caucasus) i silne vode su tekle po njima, a sva su ona pokrivena sijenom velikog drveta. Odjednom se digao snažan vjetar koji je okrenuo oštro lišće prema gradovima svijeta a posebice prema Konstantinopolju, koji je izgledao kao jedan dijamant između dva safira i dva smaragda, tako da su dragulji činili jedan blistavi prsten. Sanjaču je se učinilo da sebi stavlja taj prsten na prst, kada se iznenada probudi.
Huiquerare, Guazapares
Huiquerare je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guazapares.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 579 m.
Osmanov san
Mit Osmanovog sna
Osman je ispripovijedao svoj san Šeik Edebaliju a stari mudrac je protumačio njegove riječi ovako :
» Čestitam ti, sine moj ! Alah svemoćni je darovao vlašću tebe i tvoja buduća koljena. Kćer moja bit će tvoja žena i cijeli svijet će biti pod žaštitom tvoje djece. « Poslije ovih riječi, Osman Gazi je oženio kćer Šeik Edebalija.
Historijski Osman
Obavijesti o povjesnom Osmanu su nepouzdane i zapravo malo se zna o njemu. Živio je u drugoj polovici 13. stoljeća i njegov ratni put teče između 1299. i 1326. godine. Osman, po staroturskom Ataman, je bio vojvoda plemena Kaji, sin Erthogrula. Njegovo pleme pripada skupini Oguz Turaka koji su islamizirani između 985. i 992. Dakle, Osman je bio musliman seldžučke kulture. Bio je gospodar Söğüta i Domaniça, što je naslijedio od oca, i formalno vazal Rumskog sultanata u raspadu. Glavne bitke je vodio u osvajanju Nikeje, Nikomedije i Bruse, gdje je umro i gdje je pokopan.
Osmanovi napadi i vojni uspjesi (gazija) su bili prvo teritorijalno proširenje male Söğütske kneževine i klica budućeg Osmanskog carstva. Turska nacionalna mitologija i identitet se osnivaju na Osmanu, sultanu Mehmedu II., na sultanu Sulejmanu i na Atatürku. Osman je dakle jedan stup turske povijesti. Kao i u drugim sličnim slučajevima, često bude teško razdvojiti povijesne činjenice od mitologije.
Stoga Osmanov san je mitopoetična pripovijetka o etnogenezi Turaka.
Šeik Edebalijeva kćer
Postoji još neriješena nedoumica oko Edebalijeve kćeri : Pritom postoji jedna dodatna nedoumica : u slučaju da su Malhun Hatun i Rabija Hatun dvije različite osobe, tko od njih je majka sultana Orhana? Dakle, tko je zaista majka Osmanovog nasljednika i nastavak proročanstva u Osmanovom snu ?
Osmanov mač
Po dinastijskom običaju, prilikom krunidbe novi sultan dobija Osmanov mač. S njime je bio naoružan Osman a prvo ustoličenje je obavljeno kada je Šeik Edebali spustio dotični mač na vojvodu Osmana.
Povjesno-filološka istraživanja
Priča se prvi put pojavljuje u Aşıkpaşazadeovoj kronici pri kraju 15. stoljeća. Stoga većina prvih historičara carstva je se najprije osvrnula na podrijetlo Osmanske dinastije i na proslavu vladara, tako da nalazimo isti mit Osmanovog sna kod :
Na Zapadu većina prijevoda ovog teksta se temelji na istraživanjima Von Hammera (vidi u bibliografiji). Tekst je moderniziran i u njemu nedostaju dijelovi.
Znanstvenici se slažu da priča nije bila suvremena Osmanu, već je stvorena u kasnijem razdoblju kako bi se uspostavila temeljna mitologija za Osmansko carstvo i objasnio njegov uspjeh. Međutim, poznato je da je Šeik Edebali doista bio povijesna ličnost i da je Osman vjerojatno oženio njegovu kćer.
El Carrizalillo, Ixtlán del Río
El Carrizalillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Ixtlán del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1586 m.
Freddie Ljungberg
(16. april 1977.) je bivši švedski nogometaš.
Woltersdorf (Lauenburg)
Voltersdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 265 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053134.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hercogtum Lauenburg Voltersdorf se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Hercogtum Lauenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 37 metara. Površina opštine iznosi 7,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 265 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 34 stanovnika/km².
Natrijum nitrat
Natrijum nitrat NaNO3 je važan nitrat koji se javla u prirodi. Najveća nalazišta su u Čileu, pa se zato naziva čileanska šalitra. Manjih nalazišta ima u Egiptu, Maloj Aziji, Kolumbiji i Kaliforniji, ali od tehničkog značaja su samo nalazišta u Čileu.
Enlil-nadin-apli
Enlil-Nadin-Apli bio je kralj Babilona od 1103. do 1100. pne. Ponekad se za njega koristi i ime Enlil-Nadin-Ahhe. Bio je sin Nabukadnezara I.
Natrijum nitrat
Dobijanje
Sirova čilska šalitra većinom nije čista, nego se javlja sa pijeskom i glinom, te raznim drugim solima (najčešće natrijum hloridom). Osim toga sadrži primese natrijum-, magnezijum- i kalcijum- sulfata i malim količinama kalcijum jodata, te je siva ili smeđa kamena masa. Iz ovog materijala dobija se natrijum nitrat izluživanjem vrućom vodom. Pritom se nastali rastvor natrijum nitrata filtrira da se odvoji glineni mulj i zaostali nerastvoreni natrijum hlorid, a zatim se hladi pri čemu kristalizira. Dobiveni natrijum nitrat je 98%-tan. Matični lugovi sadrže natrijum jodat i služe za dobijanje joda. U Njemačkoj se natrijum nitrat dobija pretežno iz sode sa azotnom kiselinom:
Na2CO3 + 2 HNO3 → 2 NaNO3 + H2O + CO2
i to tako da se nitrozni otpadni plinovi od oksidacije amonijaka apsorbiraju u rastvoru sode. Pritom nastali rastvor nitrita i nitrata (Na2CO3 + 2 NO2 → NaNO2 + NaNO3 + CO2) se zakiseli azotnom kiselinom i oksidira se u vazduju u nitrat, koji se sodom neutrališe i upari u vakuumskim isparivačima.
Osobine
Natrijum nitrat kristalizira iz vodenog rastvora u obliku bezbojnih, kockastih romboedara (kubična šalitra), koji imaju tačku topljenja na 307 °C, a kod 380 °C počinju da se degradiraju. U vodi se lako rastvara i rastvorljivost mu jako raste sa porastom temperature.
Upotreba
Veći deo čilske šalitre ranije se koristio za đubrivo, ostali dio se upotrebljavao za dobijanje azotne kiseline i kalijumove šalitre. Danas natrijum-nitrat ima značaj samo kao veštačko đubrivo.
Opština Bacanora, Sonora
Bacanora je opština u Meksiku, u saveznoj državi Sonora. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 729 m.
Vuoksa
Vuoksa (ruski: Вуокса, finski: Uusijärvi) je protočno jezero sjevernog rukavca Rijeke Vuoksi u Rusiji.
Karakteristike
Jezero Vuoksa leži na sjeverozapadu Lenjingradske oblasti, nedaleko od Jezera Ladoga i grada Priozerska, udaljeno nekih stotinjak km sjeverno od Sankt Peterburga. Vuoksa leži na 4,84 metara nadmorske visine. Relativno je plitko, prosječne dubine 5 metara, najveća dubina mu je oko 25 metara. Dno je stjenovito, mjestimično pokriveno slojem mulja.
Vuoksa je najveće od niza jezera sjevernog rukavca Rijeke Vuoksi. Vrlo je razvedeno, s brojnim uvalama, rtovima i poluotocima - tako da ima vrlo amormni oblik, pomalo naliči na slovo H.
Bazen jezera je glacijalnog porijekla; što se vidi po tragovima glečera na obalnim stijenama.
Fluktuacije razine vode Jezera Vuoksa, ne prelaze 80 cm, najviše voda ima u maju. Najviše vode donosi Rijeka Vuoksi, ali se u jezero ulijevaju i brojni potoci i rijeke.
Još početkom 19. vijeka iz jezera kod Priozerska je istjecala samo jedna rijeka u Jezero Ladogu, danas iz nje ističu dvije, veća koja se zove Vuoksi i Tihaja. Veći dug nekih 4,5 km protiče kroz grad Priozersk i uvire u Ladogu, dok manji Tihaja zavija prema sjeveru pa nakon toka od nekih 6 km i on uvire u Ladogu.
Jezero Vuoksa svojim bistrim vodama i šumovitim obalama privlači dosta turista.
Zabluda (budizam)
Pohlepa, mržnja i obmana tri su „štetna korena”, odnosno tri osnovna uzroka svih mentalnih nečistoća i loših postupaka.
Ansagna, Reggio Emilia
Ansagna je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 686 m.
Suhodolsko jezero
Suhodolsko jezero (ruski: Суходо́льское озеро) je jedno od jezera Rijeke Vuoksi u Rusiji.
Sve do 1950. zvano Suvanto po finskom Suvantojärvi
Karakteristike
Suhodolsko jezero nalazi se na sjeverozapadu Lenjingradske oblasti, udaljeno nekih 95 km sjeverno od Sankt Peterburga. Jezero leži na 7 metara nadmorske visine, vrlo je izduljeno 40 km od zapada prema istoku, široko od 3 - 4 km, dubine do 23 metara.
Storm Front (Star Trek: Enterprise)
Storm Front je dvodijelna epizoda, odnosno premijera četvrte sezone američke science fiction TV-serije Star Trek: Enterprise, premijerno prikazana 8. i 15. oktobra 2004. godine. Radnja se neposredno oslanja na prethodnu epizodu Enterprise, te prikazuje kako Enterprise, prilikom povratka na Zemlju sa uspješno obavljene misije u Delfijskom prostranstvu otkriva kako je završio 200 godina u prošlosti, odnosno u alternativnom univerzumu gdje je nacistička Njemačka uz pomoć vanzemaljskih saveznika uspjela okupirati New York. Epizoda je poznata kao prva u historiji Star Treka snimljena digitalnom tehnikom, a dobila je izuzetno loše kritike.
Suhodolsko jezero
Karakteristike
Jezero je nazvano - Suhodolsko zbog događaja koji se dogodio u proljeće 1918., kad je zbog velikog porasta vode i straha od poplave - na istočnom kraju prokopan kanal da odvede vode prema Jezeru Ladoga. Kanal je prokopan do rječice Vjun, koja je tekla do Ladoge, ali se zbog bure i valova toliko urušio da je voda pojurila iz jezera i za kratko vrijeme opala za 7 metara.
Tako se stvorio pojas suhe zemlje (суходол) na mjestu nekadašnjeg jezerskog dna širok oko 2 km.
Nekadašnji kanal tako je postao rijeka Burnaja, duga 10 km, ona danas odvodi jezerske vode do Ladoge, a današnji sjeverni rukavac Rijeke Vuoksi, kojim su nekoć istjecale vode iz jezera više nije plovan do Suhodolskog jezera, jer je i njemu opao nivo voda.
Dimetilbenzilamin
Dimetilbenzilamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 135,206 Da.
Michèle Arnaud
Michèle Arnaud, rođena kao Micheline Caré (Toulon, 18. ožujka 1919. – Maisons-Laffitte, 30. ožujka 1998.) bila je francuska pjevačica, producentica i rediteljica. Njezine kćerke su pjevačica Dominique Walter te fotografkinja Florence Gruère.
Dobitnica je Ordena Legije časti te odlikovanja Ordre des Arts et des Lettres. Bila je prva pjevačica za Luksemburg na prvom Eurosongu. Pjevala je pjesmu "Ne crois pas", a kasnije i "Les amants de minuit". Njen plasman za obje pjesme ostao je nepoznat.
Po završetku osnovnog obrazovanja u Cherbourgu, otišla je u Pariz, gdje je upisala École libre des sciences politiques. Istovremeno je posvećivala kabare klubove kao što su Le Tabou i La Rose Rouge. Dana 11. srpnja 1962. pojavila se u prvoj televizijskoj emisiji uživo sa satelitske televizije iz Francuske u Sjedinjenim Državama. Zbog orbitalne staze novootvorenog američkog satelita, Telstar, program je trajao samo dvadeset minuta. S njom se iste večeri pojavio i Yves Montand.
Kasnije se posvetila proizvodnji dokumentarnih filmova. U vlastitoj je produkciji snimila film o Henryju Milleru. Preminula je 30. ožujka 1998., a 30. rujna su njeni ostaci premješteni na pariško groblje Montparnasse.
Marvin, South Dakota
Marvin je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 34, što je 32 (-48,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lake Waynoka, Ohio
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.173.
El Potrero de los Pérez, Badiraguato
El Potrero de los Pérez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Badiraguato.
Dubravica (Banska Bistrica)
Dubravica je naseljeno mjesto u okrugu Banska Bistrica, u Banskobistričkom kraju, Republika Slovačka.
El Potrero de los Pérez, Badiraguato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1226 m.
Dubravica (Banska Bistrica)
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 374 stanovnika.
Martone, Reggio Calabria
Martone je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Calmels-et-le-Viala
Kalmels et la Vjala je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Averon koja pripada prefekturi Mijo.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 207 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8,9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,20 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 350 metara (maksimalnoj 574 m, a minimalnoj 269 m).
Marduk-nadin-ahhe
Marduk-nadin-ahhe je bio kralj Babilona u periodu 1100-1082. pne. iz Četvrte dinastije. Marduk-nadin-ahhe je poznat po tome što je podigao najmanje jedan Kudurru - kamen-međaš.
Timber Cove, California
Timber Cove je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 164 stanovnika.
El Timbinal, Valle de Santiago
El Timbinal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Valle de Santiago.
Carmen Banavil, Ocosingo
Carmen Banavil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Jean-Paul Vonderburg
(31. jul 1964.) je bivši švedski nogometaš.
Carmen Banavil, Ocosingo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 617 m.
Tišina (film, 1971)
Tišina (沈黙, translit. Chinmoku) je japanski igrani film snimljen 1971. godine u režiji Masahira Shinode. Predstavlja prvu po redu adaptaciju istoimenog romana Shusakua Endoa. Radnja se događa sredinom 17. vijeka u Japanu, gdje vladajući Tokugawa shogunat žestoko progoni katoličke vjernike. Protagonisti su dvojica portugalskih jezuita koji dolaze u Japan kako bi potajno širili kršćanstvo, ali i ispitati glasine da se njihov prethodnik (Cristóvão Ferreira) odmetnuo od Crkve. Tišina je primila niz nagrada i pohvala kritičara, a sljedeće je godine prikazana na Kanskom festivalu.
Endov je roman ekraniziran još dva puta - 1996. godine u Brazilu pod naslovom Os Olhos da Ásia i 2016. u SAD pod naslovom Silence.
Georg Friedrich Händel
Životopis
thumb|200px|Georg Friedrich Händel u mlađim danima|left Georg Friedrich Händel rođen je 23. veljače 1685. u mjestu Halle na Saali kao sin Georga i Dorothee Händel (prije Taust). Iste te godine rođeni su i Johann Sebastian Bach i Domenico Scarlatti. Händel je talent za glazbu pokazao vrlo rano, te je već sa sedam godina svirao na čembalu i orguljama, a s devet godina je počeo i skladati. No, njegov otac, ugledni liječnik u Halleu koji je služio na dvorovima po Saskoj i Brandenburgu, nije želio da mu se sin bavi glazbom već je želio da studira pravo. No, u kontrastu s ocem, Händelova majka Dorothea poticala je njegov glazbeni talent.
No unatoč svemu, mladi Händel je imao dozvolu za učenje sviranja i kompozicije kod Friedricha Wilhelma Zachaua, orguljaša u Crkvi Liebfrauen u Halleu. Njegova teta, Anna, sala mu je spinet za sedmi rođendan, a Händel ga je stavio na tavan tako da ga je mogao svirati kad kod njegovog oca ne bi bilo u blizini.
Godine 1702., Händel je ispunio očevu želju i upisao je pravo na Sveučilištu u Halleu, no nakon smrti njegovog oca 1703., Händel je napustio studij i počeo se baviti glazbom postavši orguljaš u jednoj protestantskoj crkvi. Tijekom njegovog boravka u Halleu, njegov suvremenik Johann Sebastian Bach je propješačio 25 milja kako bi se susreo s Händelom, a kada je stigao saznao je da je Händel napustio Halle kočijom nekoliko sati prije Bachova dolaska. Sljedeće godine seli se u Hamburg gdje postaje violinist i čembalist u jednoj opernoj kući. Tu se upoznao s Johannom Matthesonom, Christophom Graupnerom i Reinhardom Keiserom. Postoji jedna zanimljiva anegdota vezana uz Händela i Matthesona. Tijekom Händelova posjeta Hamburgu izvodila se Matthesonova opera Kleopatra, a Mattheson, koji je pjevao u operi, zamolio je Händela da svira čembalo u orkestru, no kada se Mattheson vratio s pozornice i završio svoj pjevači dio želio je sam svirati čembalo, ali mu Händel nije želio dati. Dvojica skladatelja su se sukobila u prostoru za orkestar, no prekinuli su i izašli na ulicu. Tu su se odlučili na dvoboj kojeg su gledali znatiželjni prolaznici. Dvoboj bi možda završio kobno da nije bilo Händelove odjeće. Kada je Mattheson krenuo mačem na Händela uboo ga je u metalno dugme na odijelu i tako je razbio svoj vlastiti mač te je dvoboj završio bez posljedica. Njih dvojica su se nakon tog događaja pomirili i postali bolji prijatelji nego što su bili. Tu je napisao i svoje prve dvije opere, Almira i Neron, koje su izvedene 1705. godine. Ubrzo je napisao još dvije opere, Dafne i Florindo, koje su izvedene 1708. godine.
Italija
thumb|200px|Georg Friedrich Händel U periodu od 1706. do 1709. Händel je boravio u Italiji gdje ga je pozvao Gian Gastone de' Medici. To je Händel upoznao Gastoneovog brata Ferdinanda, također skladatelja. Kako je tadašnji papa zabranio operu, Händel je posao našao u skladanju sakralne glazbe. Najpoznatije djelo iz ovog perioda je Dixit Dominus (1707.). Napisao je i mnogo kantata u opernom stilu koje su se izvodile na dvoru karidnala Pietra Ottobonija. Njegova opera Rodrigo praizvedena je 1707. u Firenci, a njegova opera Agripina praizvedena je 1709. u Veneciji. Agripina, koja je izvedena čak 27 puta, pokazala je njegovu skladateljsku zrelost i postavila je temelje za njegovu reputaciju vrsnog opernog skladatelja. Njegova dva oratorija, La Resurrezione i Trijumf vremena su praizvedena u Rimu. Prvi je praizveden 1709., a drugi 1710.
Vrhunac - Ujedinjeno Kraljevstvo
Händel 1710. postaje Kappellmeister Đure, kneza izbornika Hanovera, koji će kasnije postati George I. Godine 1710., tijekom svog puta u London, posjetio je Annu Mariu Luisu de' Medici. U Londonu se skrasio 1712. te je dobivao godišnju plaću od £200 od kraljice Ane. Tijekom svog boravka u Londonu, jedan od najvažnijih patrona bio mu je mladi Richard Boyle, 3. grof Burlington, koji je vrlo rano razvio ljubav za njegovu glazbu.
Godine 1723. Händel se seli u novoizgrađenu kući na adresu Brook Street 25. Taj stan je iznajmljivao sve do svoje smrti 1759. Ta kuća danas je muzej otvoren za javnost u kojem se često mogu čuti i izvedbe barokne glazbe. Händel je baš u ovom stanu skladao neka od svojih najpoznatijih djela: Mesija, Prorok Zadok i Glazba za kraljevski vatromet.
Godine 1726. praizvedena je njegova opera Scipion, a marš iz te opere postao je tradicionalni spori marš jedne britanske zaštitne jedinice. Sljedeće godine Händel je dobio i britanski državljanstvo te je postao naturalizirani Britanac, a u skladu s tim promijenio je svoje ime u George Frideric Handel. thumb|left|200px|Još jedan Händelov portet. Te iste godine Händel je dobio narudžbu za četiri himne koje bi se izvele tijekom krunidbe kralja Georga II. Jedna od te četiri, Prorok Zadok, izvodi se na svakoj krunidbi nekog engleskog vladara od tada. Händel je od 1720. do 1728. bio predsjednik Kraljevske glazbene akademije, a od 1729. do 1734. bio je suradnik J.J. Heideggera na mjestu predsjednika Kraljevskog teatra. Händel je bio povezan i s Kraljevskom opernom kućom u Covent Gardenu, gdje su praizvedene mnoge njegove talijanske opere.
U travnju 1737., s 52 godine, Händel je doživio moždani udar koji je njegovu desnu ruku privremeno paralizirao što je uzrokovalo da prestane nastupati tijekom jednog perioda. Tijekom ovog perioda se žalio i na svoj vid. Tada je otputovao u mjesto Aix-la-Chapelle gdje se kupao u toplim kupkama i svirao orgulje za publiku. Händel se 1740. u potpunosti odrekao vođenja opera. To je napravio jer je u tom poslu izgubio veću količinu novca.
Pelen
Pelen (beli pelin, obični pelin, pelin, vermut), lat. Artemisia absinthium, je višegodišnja zeljasta biljka iz porodice glavočika (Asteraceae). Dostiže visinu do jednog metra. Stabljika je uspravna, listovi perasti, celi obrasli dlakom, a cvetovi su žute ili zelenožute boje, grupisani u cvasti. Pelen raste na sunčanim mestima. Sadrži gorke materije i etarsko ulje. U većim količinama je otrovan.
Georg Friedrich Händel
Oporavak od moždanog udara i smrt
Nakon oporavka Händel se fokusirao na skladanju oratorija. Njegov Mesija praizveden je 13. travnja 1742. u Dublinu, a zbor koji je pjevao sačinjavalo je 26 dječaka i 5 muškaraca iz dva crkvena zbora u Dublinu. Godine 1749. skladao je Glazbu za kraljevski vatromet, a na praizvedbi je bilo 12,000 ljudi. No, sljedećeg dana preminulo je troje ljudi, uključujući i jednog trubača.
Pelen
Najviše se korisisti list i nadzemni deo pelena. List se suši na promaji i čuva na suvom. U medicini se najčešće koristi kao čaj za poboljšavanje apetita i bolje varenje. Utiče na žuč i na manje lučenje kiseline u želucu.
Georg Friedrich Händel
Oporavak od moždanog udara i smrt
Händel je 1750. organizirao izvedbu Mesije u bolnici Foundling. Izvedba je bila veliki uspjeh, a to je uzrokovalo da se svake godine u toj bolnici održavaju izvedbe Händelovih djela. Ta je tradicija trajala sve do Händelove smrti. Kao znak zahvale, Händel je postavljen za voditelja bolnice samo dan nakon prve izvedbe. Händel je nakon svoje smrti toj instituciji ostavio kopiju Mesije.
Iste te godine, tijekom povratka u London (iz Njemačke), Händel se ozbiljno ozlijedio u prometnoj nesreći između Haaga i Haarlema u Nizozemskoj. Već 1751. počeo je gubiti vid u jednom oku. Uzrok tome bio je nepoznat. Ubrzo nakon prvog, sljepoća se proširila na drugo oko. Umro je osam godina kasnije, 14. travnja 1759. u Londonu, a posljednja izvedba kojoj je prisustvovao bila je izvedba njegovog Mesije. Na njegov sprovod došlo je više od 3,000 ljudi, a pokopan je uz sve društvene počasti. Grobnica mu se danas nalazi u Pjesničkom kutku Westminsterske opatije.
Händel se nikad nije ženio, a svoj privatni život držao je u tajnosti. Za razliku od mnogih skladatelja Händel je za sobom ostavio veliko imanje, u vrijednosti od £20,000 (što je tada bila enormna svota), od kojeg je veći dio otišao njegovoj nećakinji u Njemačkoj, a ostatak je podijeljen među ostalom rodbinom, slugama i prijateljima.
Djela
Među Händelov opus spadaju 42 opere, 29 oratorija, preko 120 kantata, tria i dueta, mnogobrojne arije, komorna glazba, velik broj ekumenskih djela, ode i serenate, te 16 koncerata za orgulje. Njegovo najpoznatije djelo, oratorij Mesija, zajedno sa zborom Aleluja, danas predstavlja jedno od najpopularnijih vokalno-instrumentalnih djela i jedno od najizvođenijih djela tijekom Božića. Još neka popularna djela su mu concerti grossi opus 3 i opus 6, skladba "Kukavica i slavuj", te 16 suita za instrumente s tipkama od kojih je najpopularnija "Harmonični kovač".
Händel je u svoja djela počeo uvoditi instrumente koji tada nisu bili česti: viola d'amore i violetta marina ("Orlando"), lutnja ("Oda danu svete Cecilije"), trombon ("Šaul"), klarinet i kornet ("Tamerlan"), tiorba, francuski rog ("Glazba na vodi"), kontrafagot, viola da gamba, zvona, orgulje i harfa ("Julije Cezar", "Aleksandrova gozba").
Händelova djela su kategorizirana i mogu se zapisati i kraticama HWV. Recimo, Mesija je zna i kao HWV 56.
Ostavština
thumb|300px|Georg Friedrich Händel i britanski kralj [[George I. Britanski|George I. na brodu tijekom Georgove vožnje Temzom. George I. je tražio od Händela da mu napiše skladbu koju bi slušao dok se vozi Temzom. Tako je nastala Glazba na vodi, a orkestar koji ju izvodi može se vidjeti u pozadini, na drugom brodu.]] Nakon njegove smrti, Händelove talijanske opere pale su u zaborav, no jedan malo broj odlomaka iz tih opera ostao je popularan, kao arija "Ombra mai fu" iz Kserksa. Njegova reputacija tijekom XIX. i početka XX. stoljeća izgrađena je primarno na njegovim engleskim oratorijima koji su najčešće izvođeni od strane velikih zborova. Među te oratorije spadaju Ester (1718.), Atalia (1733.), Šaul (1739.), Izrael u Egiptu (1739.), Mesija (1742.), Samson (1743.), Juda Makbejac (1747.), Solomon (1748.) i Jefta (1752.). Njegovi najbolji oratoriji nastali su prema libretu koji je napisao Charles Jennens.
Tijekom 1960-ih, kada se ponovo razvio interes za baroknu glazbu, došlo je do oživljavanja zanimanja za Händelove talijanske opere, a neke od njih su čak i izvedene. Od 50 što ih je napisao u periodu od 1705. do 1738., Agripina (1709.), Rinaldo (1711., 1731.), Orlando (1733.), Alcina (1735.), Ariodanta (1735.) i Kserkso (1738.) se ističu i danas se izvode diljem opernih kuća i koncertnih dvorana. No, po nekima su najbolje Julije Cezar (1724.) i Rodelinda (1725.), koje su zbog svoje orkestracije i vokalnih dijelova uvrštene u redovite operne repertoare. 300px|thumb|left|Kraljevski vatromet [[1749.]] Među ostalim oživljenim djelima spadaju i neke sekularne kantate koje su znane i kao sekularni oratoriji i koncertne opere. Najznačajnije od ovih su Oda danu svete Cecilije (1739.; prema tekstu koji je napisao John Dryden) i Oda za rođendan kraljice Ane (1713.). Za neke kantate je koristio mitološke motive. Prema tim motivima su nastale kantate Akid i Galateja (1719.), Herkules (1745.) i Semele (1744.).
Händel je bio jako cijenjen među kolegama skladateljima, i tijekom života i nakon njega. Prema nekima, slavni Johann Sebastian Bach je rekao:
Wolfgang Amadeus Mozart je o Händelu rekao:
Ludwig van Beethoven ga je smatrao ''"majstorom svih skladatelja"'. Beethoven je dodao i sljedeće:
Dana 28. srpnja, Händel je, zajedno s Johannom Sebastianom Bachom i Heinrichom Schützom, komemoriran kao glazbenik u luteranskom kalendaru svetaca.