cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Termopumpa
Voda
Možemo koristiti i toplinu površinskih voda jezera, rijeka, morska voda ili otpadne vode neke industrije. Kod površinskih voda, pumpe crpe vodu iz kolektora koji se postavljaju na dubinu gdje je stalna temperatura vode. Kod jezera, to je na dno gdje je stalna temperatura zbog anomalije vode +4 °C, a povratna voda se ili vraća natrag, ili ispušta u kanalizaciju. Otpadne vode mogu se koristi ne samo kad toplinskih crpki već direktno kao toplane. Možemo za primjer uzeti otpadne vode nuklearnih elektrana koje služe za hlađenje nuklearnih reaktora, one se u nama najbližoj elektrani Krško još ne koriste na taj način, ali u drugim zemljama se to često primjenjuje.
Zrak
Zrak se koristi najčešće kod malih jedinica odnosno zagrijavanja kućanstava. Inverteri su vrsta toplinskih pumpi koje su po svojem sustavu najsličniji klima uređaju: oni i hlade i griju, imaju isti izgled, montaža je ista, samo koriste drugačiji plin kao rashladni medij od klima uređaja. Inverter se sastoji od vanjske jedinice koja u fazi grijanja ima funkciju isparivača, a za vrijeme hlađenja ima funkciju kondenzatora. Isto je sa unutarnjom jedinicom koja za vrijeme dok grije ima funkciju kondenzatora, a dok hladi funkciju isparivača. Njihov stupanj iskoristivosti je oko 3,5, što znači da za jedan kilovat uložene električne energije daju 3,5 kilovata toplinske energije. Cijena im je od 3000 kuna na dalje, ovisno o stupnju iskoristivosti i snazi. Najveći nedostatak ovih uređaja je nemogućnost rada pri vrlo niskim temperaturama. Kada temperatura padne ispod -20 °C, tada je vanjski zrak hladniji od plina u isparivaču i uređaj više nije efikasan jer nema odakle crpiti energiju. Glavna razlika između toplinske pumpe (invertera) i običnog rashladnog klima uređaja je da klima uređaj prestaje djelovati kada temperatura padne ispod +5 °C, dok toplinska pumpa i dalje radi. Toplina zraka koji toplinska pumpa dovodi u prostoriju može biti do 28 °C.
Wilroads Gardens, Kansas
Vilrouds Gardens je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 609.
Stari grad Kozograd
Lokacija
Arheološko područje – Stari grad Kozograd se nalazi na zračnoj udaljenosti od oko 3.000 metara južno u odnosu na Fojnicu. Područje se nalazi na Matorcu (Zec-planina), oko 1000 metara zračne linije istočno od vrha Grude (kota 1645 m), na nadmorskoj visini od 1431 metara.
Historija
Kozograd se u dubrovačkim izvorima spominje 1434, a podgrađe prema Fojnici 1449. godine. Tu su se u slučaju opasnosti sklanjali Dubrovčani iz Fojnice sa svojim dragocjenostima. Blizina Fojnice i povremene posjete dubrovačkih trgovaca povoljno su utjecale na njegov razvoj. Ruševine naselja, pod nazivom Varoš, nalaze se ispod gradskih zidina, u šumama Zec-planine.
U Kozogradu se privremeno nalazio službeni ured kralja Tomaša, kao i sam kralj. Slučajan nalaz od jula 1972. godine potvrdio je pretpostavku da je tvrđava bila “ljetište“, ljetna rezidencija bosanskih vladara, da je bila ukrašena ornamentiranom plastikom, pošto je nađen fragment kamene plastične dekoracije gotičkog karaktera, vjerojatno iz unutrašnjosti jedne od dvorana tvrđave. U okviru priprema za rat sa Osmanlijama, kralj Tomaš je sa kancelarijom i čitavim dvorom, boravio u Kozogradu u avgustu 1444. godine. U njegovoj pratnji nalazili su se i dubrovački poslanici. Pred osmanskom opasnošću kralj se morao povlačiti prema Bobovcu, a tom je prilikom došlo do nereda u kraljevom uredu, tako da su dubrovački poslanici, koji su i sami sudjelovali u preseljenju, zatražili od svoje vlade “da se pošalje nova kopija povelje, koju treba izdati kralj“, jer se moglo dogoditi da su prvu u tim događajima izgubili.
Godine 1463. godine iz Kozograda u Dubrovnik je prešla bosanska kraljica Katarina, a Osmanlije su ga osvojili 1463. godine.
Opis
Okolina tvrđave je bezvodna, tako da se Kozograd opskrbljavao vodom s izvora Bistrice. Još uvijek se mjestimično primjećuju tragovi jarka, vodovoda (rezervoara - bunara koji se nalazio iza kozogradske Branić-kule) i paralelnog puta – “kaldrme“ koja je spajala Kozograd sa zapadnim dijelovima Bosne. Sjeverno, niže od Kozograda nalazila se Varoš ili Varošište. Može se pretpostaviti da se radilo o naselju rudara koji su u rudarskim revirima ispod Kozograda, po potoku Trošniku i Pijukovcu, kopali i talili rudu, a u Varoši stanovali u niskim objektima.
Kozograd je karakterističan bosanski srednjovjekovni grad po slobodnom tlocrtu i vrlo vještom korištenju konfiguracije terena. Građen je od lomljenog, a ponegdje i obrađenog kamena. Ostaci Kozograda i naselja pod njim vide se sa južne strane Fojnice. Prilazi mu se sa južne strane, preko dubokog jarka koji je sačuvan u dužini od oko 60 metara. Pripada tipu utvrde sa oborom nepravilnog oblika i dvije kule. Obor je imao oblik nepravilnog trougla čija je hipotenuza dužine 50 metara.
Reference
43.93389°N, 17.90111°W
Tetlalpan, Chapulhuacán
Tetlalpan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Chapulhuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 490 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 460 m.
Churichique, Bocoyna
Churichique je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2325 m.
Haligovce
Haligovce je naseljeno mjesto u okrugu Stara Ljubovnja, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 650 stanovnika.
Hajtovka
Hajtovka je naseljeno mjesto u okrugu Stara Ljubovnja, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 68 stanovnika.
Acaltzontan, Ayotoxco de Guerrero
Acaltzontan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Ayotoxco de Guerrero.
Mihara
Mihara (三原) je grad u Japanu u prefekturi Hirošima. Prema popisu stanovništva iz 2005. u gradu je živelo 104.196 stanovnika.
Opština Ixhuatlán del Sureste, Veracruz
Ixhuatlán del Sureste je opština u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2573 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Bazman (razvrstavanje)
Bazman (perz. بزمان) se može odnositi na:
Zlatni globus za najbolji film na stranom jeziku
Zlatni globus za najbolji film na stranom jeziku jedna je od kategorija te nagrade koja se dodjeljuje svake godine. Prije 1974., ova kategorija je neredovito održavana te se događalo da se i po nekoliko stranih filmova iz različitih godina nađe u konkurenciji. Do 1987., nagrada se odnosila samo na filmove izvan SAD-a, što je značilo da su i britanski filmovi mogli pobijediti, iako su bili na engleskom. Nakon 1987., izričito se gleda samo na filmove na stranom jeziku. Filmovi u ovoj kategoriji ne moraju biti distribuirani u SAD-u kako bi bili pogodni za nominaciju. Moraju trajati najmanje 70 minuta a 51 % dijaloga mora biti na stranom, ne-engleskom jeziku..
El Cajón, Tierra Blanca
El Cajón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2223 m.
Gosi-Planaval, Cuneo
Gosi-Planaval je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 228 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 533 m.
Matlalapa, Atzacan
Matlalapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Atzacan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 477 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1336 m.
Blanc (Endr)
Blan je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Endr koja pripada prefekturi Blan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 6998 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 121 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 57,61 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 120 metara (maksimalnoj 140 m, a minimalnoj 72 m).
Bukefal
Bukefal (grč. Βουκέφαλος - Bukefalos - volova glava, lat. Bucephalus) bio je konj Aleksandra Makedonskog. Bukefal spada među najpoznatije konje u istoriji.
thumb|150px|Aleksandar s Bukefalom; bakreni novac iz rimskog doba.
Postoje podaci da je neki tesalijski stočar ponudio Filipu Makedonskom, Aleksandrovom ocu, da kupi konja. Pošto niko nije umeo da ga jaše, Filip je odbio da ga kupi. Međutim, Aleksandar je pratio pokušaje raznih jahača i shvatio da se konj plaši sopstvene senke. Konja je postavio tako da ne može da vidi svoju senku pa mu je na taj način uspelo da ga ukroti.
El Traky, Culiacán
El Traky je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Bukefal
Aleksandar je bio jedini ko je mogao da jaše tog konja. Bukefal ga je pratio u svim bitkama. Životinja je doživela starost od 30 godina. Nakon smrti konja u bici kod Hidaspa Aleksandar je osnovao grad Bukefala, današnji Dželam (Jhelum) u pakistanskoj saveznoj državi Pendžab. Aleksandar Makedonski je navodno zakopan pored svog konja Bukefala u obližnjem gradu Džalalpur Šarifu (Jalalpur Sharif).
Igra (animirani film)
Igra je jugoslavenski kratki igrano-animirani film snimljen 1962. u režiji Dušana Vukotića. Radnja prikazuje kako dječak i djevojčica prilikom igre počinju na komadu papira crtati razne objekte koji oživljavaju, ali i kako se to sa vremenom pretvara u suparništvo i sukob u stvarnom životu. Igra, koja se isticala svojom pacifističkom i antiratnom porukom, je bila nominirana za Oscar.
Monterota, Bolzano
Monterota je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1598 m.
El Cora, San Blas
El Cora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini San Blas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 335 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 378 m.
El Aguacero, Ocozocoautla de Espinosa
El Aguacero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocozocoautla de Espinosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 249 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 749 m.
Kanuma
Kanuma (鹿沼) je grad u Japanu u prefekturi Točigi. Prema popisu stanovništva iz 2005. u gradu je živelo 104.148 stanovnika.
Stanovništvo
Prema podacima sa popisa, u gradu je 2005. godiine živelo 104.148 stanovnika.
Maso, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 215 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 369 m.
La Haciendita, Hidalgo del Parral
La Haciendita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Hidalgo del Parral.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1770 m.
Jasper, Indiana
Džasper je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 15.038, što je 2.938 (24,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Fenacil hlorid
Fenacil hlorid je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 154,594 Da.
Jokote
Jokote (横手) je grad u Japanu u prefekturi Akita. Prema popisu stanovništva iz 2005. u gradu je živelo 103.652 stanovnika.
Forbasi
Forbasi je naseljeno mjesto u okrugu Stara Ljubovnja, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 459 stanovnika.
Hiiumaa
Hiiumaa (švedski i njemački: Dagö, Dagden, ruski: Хийумаа) je otok na zapadu Estonije u Okrugu Hiiu.
Karakteristike
Hiiumaa je najsjeverniji i drugi po veličini otok u Estoniji površine 989 km². Nalazi se u Baltičkom moru, sjeverozapadno od Riškog zaljeva. On zajedno sa obližnjim otocima, formira istoimeni krajolik velik 1122 km². Administrativno, čitav krajolik pripada Okrugu Hiiu, osim otoka Vormsi koji pripada Okrugu Lääne.
Pored Hiiumae u taj krajolik je uključen nekadašnji otok Kassari i gotovo 230 otočića u obalnom moru glavnog otoka. Hiiumaa graniči sa otvorenim morem na sjeveru i zapadu. Tjesnac Soela na jugoistoku razdvaja ga od otoka Saaremaa, tjesnac Väinameri od kopna, a tjesnac Hari iz otoka Vormsija.
Obala je jako razvedena, između najvećih poluotoka, Kõpu na zapadu i Tahkuna na sjeveru, niže se čitav niz manjih; Riidma, Rambi, Ninametsa, Kootsaare i zaljevi; Luidja, Paope, Reigi, Meelste. I jugoistočna obala je također razvedena, nanizana poluotocima (Sarve, Salinõmme i Õunaku) i zaljevima (Soonlepa, Õunaku, Vaemla, Käina i Jausa). Zbog uzdizanja morskog dna (približno 3 mm / godišnje), nekadašnji otok Kassari na jugoistoku, postao je poluotok, jer su se uzdigli nasipi pa je postao povezan sa Hiiumaom, a od mora su nastala unutrašnja jezera.
Hiiumaa je niski otok, sastavljen od vapnenca i morskih sedimenata. Najveći zaljevi su Mardihansu, Kassari i Tareste. More sjeveroistočno od otoka je toliko plitko da je opasno za plovidbu.
Hiiumaa se počela izdizati iz mora prije više od 10.000 godina, kada su se najviši dijelovi poluotoka Kõpu izdigli iznad vode. Veći dio otoka izdigao se iz vode krajem posljednjeg ledenog doba.
Historija
Početkom 13. vijeka otok je zauzelo Livonsko bratstvo mača koje se 1237. stopilo sa Teutonskim viteškim redom, za teutonske vladavine na otok su se naselili Nijemci i Šveđani. Nakon Teutonske države, od 1560. otokom vlada Kraljevina Danska a od 1582 Kraljevina Švedska. Nakon Velikog sjevernog rata od 1721. otokom vlada Rusko Carstvo, a nakon Prvog svjetskog rata postao je dio prve Estonske Republike. Od 1940. do 1991. bio je dio Estonske Sovjetske Socijalističke Republike uz kraći prekid (1941.-1944.) za njemačke okupacije.
U gradiću [[Kärdla na sjeveroistoku otoka živi oko 1 / 3 svih otočkih stanovnika Stočarstvo, poljoprivreda i ribarstvo su glavne privredne djelatnosti.
La Guitarra, Tlachichilco
La Guitarra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlachichilco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 815 m.
Plantažiranje Irske
minijatura|plantažiranje Irske po etapama Plantažiranje Irske (engleski: Plantations of Ireland, irski: Plandálacha na hÉireann) bio je proces  u 16. i 17. stoljeću kojim je engleska kruna oduzimala zemljišne posjede u Irskoj domaćem stanovništvu te kolonizirala to zemljište doseljenicima iz Engleske i Škotskih nizina.
Taj proces je slijedio seobe manjih razmjera u Irsku još od 12. stoljeća, koji je rezultirao stvaranjem etničke skupine u Irskoj poznate kao Stari Englezi.
Plantažiranje 16. stoljeću je bio proces u cijeloj zemlji oduzimanjem zemljišta zauzimaju galskim klanovima i hiberno-normanskim dinastijama, ali uglavnom u pokrajinama Munsteru i Ulsteru. Zemlju je kruna davala kolonistima ("plantažerima") iz Engleske. Ovaj proces je započeo u vrijeme vladavine Henrika VIII. a nastavio se pod kraljicom Marijom i Elizabetom I. To se ubrzalo pod Jakovom I., Karlom I. i Oliverom Cromwellom, a u njihovo vrijeme su plantažeri kolonisti dolazili također iz Škotske.
Rano plantažiranje u 16. stoljeću težilo je stvaranju malih "uzornih" kolonija. Kasniji su se zasnivali na masovnim zapljenama zemljišta od irskih veleposjednika i kasnijeg useljavanja velikog broja doseljenika iz Engleske i Walesa a kasnije također iz Škotske.
Konačni službeno plantažiranje održano pod engleskim Commonwealthom i Cromwellovim protektoratom tijekom 1650-tih, kada su se tisuće vojnika parlamenta naselili u Irskoj. Osim plantažera, značajna migracija u Irskoj nastavila se dobrano u 18. stoljeću, iz Velike Britanije i kontinentalne Europe.
Ovakva događanja su promijenila demografiju Irske stvaranjem velike zajednice s britanskim i protestantskim identitetom. Ove zajednice su zamijenile stariju katoličku vladajuću klasu, koja je dijelila s općom populacijom i zajednički irski identitet i skup političkih stavova. Fizička i gospodarska priroda irskog društva također je promijenjena, budući da su bili uvedeni novi koncepti vlasništva i trgovine. Ove promjene dovele do stvaranja protestantske vladajuće klase, kojoj je britanska vlada dala moć u Irskoj tijekom 17. stoljeća.
Ranija plantažiranja
Ranija plantažiranja Irske dogodila su se tijekom   Tudorskog osvajanja Irske. Krunska vlada u Dublinu namjeravala je primiriti i anglicizirati zemlju pod engleskom vlašću i uključiti domaće vladajuće klase u englesku aristokraciju. Irska je tebala postati miran i pouzdan posjed, bez opasnosti od pobune ili stranih invazija. Gdje god je politika predaje i nagrade zakazivala, primjnjivalo se plantažiranje.
U tom smislu, usvojena su dva oblika plantažiranja u drugoj polovici 16. stoljeća.Prvi je bio "uzorna plantaža ", u kojoj je mala kolonija engleskih doseljenika nudila model poljoprivredne zajednice koju su  Irci mogli usvojiti. Jedna takva kolonija je osnovana je kasnih 1560-tih, na Kerrycurrihyju  nedaleko grada Cork, na zemljištu u zakupu od grofa od Desmonda.
Drugi oblik postavio je trend za buduću englesku politiku u Irskoj. Bio je u svojoj biti  kaznene prirode, budući da je predviđao naseljavanja engleskih doseljenika na zemlje oduzete nakon suzbijanja pobune. Prvi takav sustav bio je Plantažiranje kraljevske grofovije  (sada Offaly) i kraljičine grofovije (danas Laois), 1556., nazvanih tako po novim katoličkim monarsima Filipu i Mariji. Novi gradovi u grofoviji nazvani  su Philipstown (sada Daingean) i Maryborough (sada Port Laoise).Zakon je donesen "s kojim kralju i kraljici,  i njihovim naseljednicima dana titula  grofova od Leixa, Slewmargea, Irryja, Glinmaliryja i Offailyja, te načinivši od istih zemalja grofovske posjede."
Klanovi O'Moore i O'Connor, koji su posjedovali, tradicionalno su pljačkali   Pale   Dublina koji je bio u engleskom posjedu. Zamjenika kneza Irske, grof od Sussexa, naredio je njihovo  protjerivanje i zamjenu  engleskim  naseljenicima. Međutim, taj potez  nije bio veliki uspjeh. O'Mooreovi i O'Connori su se povukli  u brda i močvare  i borili  u lokalnom rat protiv  naseljenika  tijekom idućih   40  i više godina. Godine 1578., Englezi su konačno pokorili protjerani O'Moore klan pobivši većinu njihovih pripadnika  (ili vladajuću obitelj) na Mullaghmastu u Laoisu, nakon što su ih  pozvali tamo na mirovne pregovore. Rory NN Ó Moore, vođa pobune u tom području, također je lovljen i ubijen kasnije te godine. Trajajuće nasilje značilo je da su vlasti imale poteškoća u privlačenju ljudi na naseljavanje  na  nove plantaže te su naselja završila kao zbijena   oko niza vojnih utvrda. Još jedna neuspjela plantaža    dogodila se  u istočnom Ulstera godine 1570.Istočni dio   pokrajine (pod vlašću klanova MacDonnell i Clandeboye O'Neill) bio  je namijenjen za naseljavanje Engleza, što bi predstavljalo staviti barijeru između Gaelske Irske i Škotske, i zaustavljanju protoka škotskih plaćenike u Irskoj. Osvajanje istočnog Ulstera bio je zadatak povjeren grofu od Essexa  Sir Thomasu Smithu. Poglavica klana O'Neill, Turlough Luineach O'Neill, bojeći se engleskog mostobrana u Ulsteru, pomogao je  rođake u Clandeboyeu. MacDonnelli u Antrimu, predvođeni Sorley Boy MacDonnell su također mogli pozvati pojačanje svojih rođaka iz  Zapadnog otočja i gorske Škotske.
Plantaža su s vremenom degenerirale u niz zločina protiv lokalnog civilnog stanovništva prije nego što su naposlijetku  napuštene. Brian MacPhelim O'Neill od Clandeboye, njegova žena i 200 pripadnika klana su ubijeni na gozbi koju je organizirao grof od Essexa godine 1574. Godine 1575., Francis Drake (kasniji pobjednik nad španjolskom armadom, tada plaćenik grofa od Essexa) sudjelovao u pomorskoj ekspediciji koja je kulminirala pokoljem 500 pripadnika klana MacDonnell  u iznenadnom napadu  na otok Rathlin, iako je prema Harryju Kelseyju "Drakeov osobna   uloga u masakru  nejasna '
Sljedeće godine, kraljica Elizabeta I., uznemirena zbog ubijanja civila, pozvala je na obustavu naseljavanja.
Plantažiranja Munstera
Plantažiranje Munstera 1580-tih je bilo   je prvo masovno naseljavanje  u Irskoj. Bilo je pokrenuta kao kazna za Desmondov ustanak, kad  se Geraldine, grof (Earl)  Desmonda pobunio protiv engleskog uplitanja u Munsteru. Dinastija Desmond je uništena u razdoblju nakon Drugog Desmondovog ustanka  (1579.-1583.) a njihovi posjedi su zaplijenjeni. To je dalo engleskim vlastima priliku za naseljavavanje pokrajine kolonistima iz Engleske i Walesa koji su trebali biti  bedem protiv daljnjih pobuna. Godine 1584,   glavni nadzornik  Irske, Sir Valentine Browne i povjerenstvo su  ispitali Munster, izdvojili oduzete zemlje za engleske grobara "preuzimače" (bogate kolonisti koji su "preuzeli" uvoz najamnika  iz Engleske za rad na  svojoj novoj zemlji). Engleski preuzimači su  su također trebali graditi nove gradove i osigurati obranu naseljenog  okruga od napada.
Ostali sektori plantažiranja bili su jednako kaotični. John Popham je uvezao 70 najamnika iz Somerseta, samo da bi otkrio da je zemlja već naseljena drugim preuzimačima, a on ih je bio dužan poslati kući. Ipak, 500.000 hektara (2.000 km²) naseljeno je engleskim kolonistima. Postojala je nada da će privući naseljavanje u regiji 15.000 kolonista, ali izvješće iz 1589 pokazalo je da su engleski preuzimači  su uvezli   u regiji samo  700 engleskih najamnika. On je sugerirao da je svaki najmanik bio  glava kućanstva, te da je zbog toga predstavljao 4-5 drugih ljudi. To bi dovelo  englesko stanovništva u Munsteru, na razinu od blizu  tri ili četiri tisuće ljudi, ali to je još uvijek bilo  znatno ispod projicirane slike.
Plantažiranje Munstera je trebalo proizvesti kompaktna obrambenih naselja, ali u stvari, engleski doseljenici su bili rašireni u džepovima diljem pokrajine, gdje god su bila konfiscirana zemljišta. Na početku su se engleski preuzimači dobili odrede engleskih vojnika kako bi ih zaštitili, no oni su ukinuti tijeom 1590-tih. Kao rezultat toga, kada je izbio devetogodišnji rat - irska pobuna protiv  engleske vladavine - i zahvatio  Munsteru 1598. godine, većina doseljenika su protjerana s njihove zemlje bez borbe. Oni su našli utočište u utvrđenim gradovima pokrajine ili su pobjegli natrag u Englesku. Međutim, kada je pobuna bila ugušena 1601.-1603., politika plantažiranja se ponovno nastavila s  guvernerom Munstera, Georgeom Carewom.
Plantažiranja Ulstera
Prije njegovog osvajanja u devetogodišnjem ratu 1590-tih, Ulster bio najviše gaelski dio Irske i jedina  pokrajina potpuno izvan engleske kontrole. Rat, od 1594.-1603., završio je predajom kneževa O'Neill i O'Donnell engleskoj krune, ali je također bio jako skupa i ponižavajuća epizoda engleske vlasti u Irskoj. Osim toga, u kratkom roku to je bio neuspjeh, jer su uvjeti predaju dani pobunjenicima bili su vrlo velikodušni, ponovno im vraćajući  mnoge bivših zemljišta, ali po engleskom pravu.
Međutim, kada su Hugh O'Neill i drugi pobunjeni grofovi napustili Irsku 1607. (tzv. Bijeg grofova) kako bi tražili španjolsku pomoć za novu pobunu, knez zamjenik, Arthur Chichester, iskoristio je  priliku kolonizirati pokrajinu i proglasio zemljišta O'Neilla, O'Donnell i njihovih sljedbenika zaplijenjenima. U početku, Chichester je planirao prilično skromnu plantažu, uključujući i velike subvencije za domaće  irske knezove, koji su stali na   englesku stranu jeziku tijekom rata. Međutim, ovaj plan je prekinula pobuna Cahira O'Dohertyja iz Donegala godine 1608., bivšeg saveznika Engleza, koji je smatrao da nije pravedno nagrađen zbog svoje uloge u ratu. Pobuna je ubrzo  ugušena  i O'Doherty ubijen, ali ta je pobuna dala Chichesteru opravdanje za izvlaštenje domaćih zemljoposjednika u pokrajini.
Jakov VI. kralj Škotske postao  je  1603. kralj Engleske, ujedinivši te dvije krune - dobivši u posjed, naravno i Kraljevinu Irsku – engleski posjed. Plantažiranje u Ulsteru mu je predstavljeno  kao zajednički "nritanski", tj engleski i škotski, pothvat  za smirenje   i civiliziranje Ulstera. Tako su barem polovica naseljenika bili Škoti. Šest grofovija je bilo uključeno u službenom plantažiranju Ulstera - Armagh, Fermanagh, Cavan, Coleraine, Donegal i Tyrone.
Drugi veliki utjecaj na plantažiranje u Ulsteru bili su pregovori između raznih interesnih skupina na britanskoj strani. Glavni zemljoposjednici su trebali biti  engleski  preuzimači, bogati   ljudi iz Engleske i Škotske, koji poduzeli uvesti najamnike sa svojih imanja. Oni su dobili oko 3.000 hektara (12 km²) svaki, pod uvjetom da nasele najmanje 48 odraslih muškaraca (uključujući barem 20 obitelji) koji su morali biti s engleskog govornog područja i protestanti. Međutim, veterani rata u Irskoj (poznat kao sluge) i pod vodstvom Arthura Chichestera, uspješno su lobirali da bi trebali biti nagrađeni vlastitim zemljišnim posjedima. Budući da ti bivši vojnici nisu imali dovoljno privatnog kapitala za financiranje kolonizacije, njihov angažman je subvencionirao  Grad London (financijski sektor u Londonu), kojem je   također dodijeljen vlastiti grad (Derry, sada je službeno nazvan Londonderry, iako se  u svakodnevnom govoru obično naziva Derry) i zemlja. Posljednji veliki dobitnik zemljišta bila je Protestantska crkva Irske, koja je dobila sve crkve i zemljišta prethodno u vlasništvu Rimokatoličke crkve. Bilo je predviđeno da svećenici iz Engleske i Palea preobrate domaće stanovništvo na protestantizam.
Plantažiranje Ulstera bilo je mješoviti uspjeh za Engleze. Do 1630, bilo je 20.000 odraslih muškaraca engleskih i škotskih doseljenika u Ulsteru, što je značilo da je ukupan broj doseljenika mogao biti oko 80.000. Tvorili su lokalno većinsko stanovništva u dolinama Finn i Foyle (oko modernog Derryja i istočnog Donegala) u sjevernom Armaghu i istočnom Tyroneu. Osim toga, tu je također bilovažno naselje na neslužbeno naseljenoj zemlji u sjevernom Downu, koje su predvodili James Hamilton i Hugh Montgomery, te u južnom Antrimu pod Sir Randallom MacDonnellom. Štoviše, doseljeničko stanovništvo je ubrzano raslo budući da je udio žena bio skoro polovica - vrlo visok, u usporedbi sa suvremenim španjolskim naseljavanjima u Latinskoj Americi ili engleskim naseljavanjima u Virginiji i Novoj Engleskoj
Međutim, irsko stanovništva nije bilo ni uklonjeno niti anglicizirano. U praksi, doseljenici nisu ostati na lošem zemljištu, već grupirani oko gradova i najbolje zemlje. To je značilo da su mnogi engleski i škotski zemljoposjednici morali uzeti irske najamnike, protivno odredbama plantažiranja  Ulster. 1609. godine, Chichester je deportirao 1.300 bivših irskih vojnika iz Ulstera na službu u švedskoj vojsci, ali pokrajina se nastavila mučiti s irskim razbojnicima poznatima  kao "wood-kerne" koji su  napadali ranjive naseljenike. Rečeno je da engleski doseljenici nisu bili sigurni milju izvan zidova gradova.
Pokušaji preobraćenja  Iraca na protestantizam su imali malo utjecaja, u početku, jer su uvezeni  svećenici  svi govorili engleski, a domaće stanovništvo je obično znalo samo  irski. Kasnije, Katolička crkva je činila napor da zadrži svoje sljedbenike među domorodačkim stanovništvom.
Kasnija plantažiranja (1610. -1641.)
Pored plantažiranja Ulstera, nekoliko drugih malih naseljavanja koja su dogodila pod vladavinom kraljeva iz dinastije Stuart-Jamesa I. i Charlesa I.- početkom 17. stoljeća.Prvi od njih dogodio se u sjevernoj grofoviji Wexford 1610., u kojoj su zemlje bile oduzete klanu MacMurrough-Kavanagh.
Budući da je većina zemljoposjedničkih obitelji u Irskoj zauzela svoje posjede silom prethodnih četiri stotine godina, vrlo malo od njih, s izuzetkom novoengleskih doseljenika, je imalo odgovarajuće pravne naslove za njih. Kao rezultat toga, kako bi se dobili takvi naslova, oni su bili prisiljeni izgubiti četvrtinu svojih zemalja. Ovo pravilo se koristilo protiv Kavanagha u Wexfordu, a potom i drugdje, kako bi se razbila  katolička irska imanja (osobito ona gaelska) diljem zemlje. Nakon presedana postavljenog u Wexfordu, bilo je i drugih manjih plantažiranja u Laoisu i Offalyju, Longfordu, Leitrimu i sjevernom Tipperaryju.
Da uzmemo jedan primjer ove politike: 1621. kralj James I. uspostavio svoja potraživanja na cijeli Gornji Ossory ( Upper Ossory) u  grofoviji  Laois, uključujući i  dvorac Offerlane. James je tvrdio kraljevsku baštinu (iz obitelji de Clare) na inkviziciji održanoj u Port Laoise i pokrenuo naseljavanja  na tom području godine 1626. John Fitzpatrick, barun Gornjeg Ossoryja, odbio je predati dvorac Castletown naseljenicima. 1537. godine njegov predak, Brian MacGiollapadraig, pristao je predati Gornji Ossory kralju Henriku VIII te je ponovno imenovan za kneza  po engleskom zakonu i godine  1541. je postao barun Gornjeg Ossory. Nakon smrti Johna Fitzpatricka 1626. njegov sin Florence je nastavio  protivljenje naseljavanjima  na svojim imanjima. Međutim, Fitzpatricki kraju bili prisiljeni predati dio njihove zemlje.
U Laois i Offallyju, Tudorska plantažiranja su se sastojala od niza vojnih garnizona, ali u novom, mirnom ozračju 17. stoljeća, ona su je privukla veliki broj zemljoposjednika, najamnika i radnika. Istaknuti naseljenici Leinstera u tom razdoblju bili su Charles Coote, Adam Loftus i William Parsons.
U Munsteru, tijekom mirne prve polovice 17. stoljeća bilo je više tisuća engleskih i velških doseljenika. Bilo je mnogo manjih plantaža u Munsteru u tom razdoblju, budući da su irski kneževi bili dužni predati  i do jedne trećine svojih posjeda kako bi dobili povlastice priznate  od strane engleskih vlasti. Doseljenici su postali koncentrirani u gradovima duž južne obale - posebno Youghal, Bandon, Kinsale i Cork. Poznati engleski doseljenici u Munster bili su Walter Raleigh, Edmund Spenser, Richard Boyle, 1. grof od Corka. Potonji je posebno stekao ogromno bogatstvo  gomilajući irsku zemlju, te razvijajući je za industriju i poljoprivredu.
Irske katoličke više klase nisu bile u stanju zaustaviti nastavak plantažiranja u Irskoj, jer im je bilo zabranjeno obavljanje javnih dužnosti zbog svoje vjere te su postali manjina u irskom parlamentu 1615. kao rezultat stvaranja "džepova četvrti" (četvrti gdje su protestanti bili u većini) u naseljenim  područjima. Ipak, uspjeli su privremeno zaustaviti konfiskacije zemljišta  1625., složivši se da će platiti  Engleskoj rat s Francuskom i Španjolskom.
Plantažiranja su ostala van političkog program do dolaska Thomasa Wentwortha, bliskog savjetnika Karla I, na poziciju Zamjenika kneza   Irske godine 1632. Wentworthov posao bio je podići prihode za Karla i.  i cementirati kraljevsku  kontrolu nad Irskom – što je  značilo, između ostalog, više plantažiranja, kako bi se  skupio novac i razbila politička moć irskog katoličkog plemstva. Wentworth je zaplijenio zemljišta u Wicklowu i planirano plantažiranje velikih razmjera Connachta - gdje će svi katolički zemljoposjednici  izgubiti između polovine i četvrtine svojih imanja. Lokalne porote su bile zastrašene na prihvaćanje Wentworthovih naseljavanja  i kada  se skupina zemljoposjednika iz Connachta požalila kralju, Wentworth ih je  zatvorio. Međutim, naseljavanja su napredovala samo u grofoviji Sligo i grofoviji Roscommon. Wentworthovi planovi su prekinuti izbijanjem biskupskih ratova u Škotskoj, što je na kraju dovelo do Wentworthovog pogubljena po naredbi engleskog parlamenta i građanskog rata u Engleskoj i Irskoj. Njegovo konstantno preispitivanje katoličkih zemljopjedničkih naslova bilo je jedan od glavnih uzroka pobune  iz 1641. i glavni razlog zašto su joj se pridružile irske najbogatije i najmoćnije katoličke obitelji.
Pobuna iz 1641.
U listopadu 1641., nakon loše žetve i u prijetećoj političkoj klimi, Phelim O'Neill je pokrenuo pobunu, u nadi da će ispraviti razne nedaće irskih katolika zemljoposjednika. Međutim, nakon što je pobuna bila u tijeku, ljutnja dmorodačkih  Iraca u Ulsteru prelila se   u neselektivne napade na naseljenike   u irskoj pobune iz 1641. Irskih katolici napali  plantažere diljem zemlje, a posebno u Ulsteru. Engleski pisci u to vrijeme procjenjivali su protestantske žrtve na više od 100.000, a William Petty, u svom istraživanju 1650-ih, procjenjuje  broj poginulih na oko 30.000. Novija istraživanja, međutim, temeljena na podrobnom istraživanju   protestantskih izbjeglica prikupljenih 1642. godine, ukazuju na brojku od 4.000 doseljenika ubijenih izravno te do 12.000, koji su možda stradali od bolesti ili oskudice nakon što su protjerani iz svojih domova.
Irski katolici su osnovali vlastitu vladu, Konfederacijsku Irsku, za u   kasnijim ratovima, u pregovorima s Karlom   I., za, između ostalog, kraj plantažiranja i djelomično poništenje  postojećih. U idućih deset godina dogodile su se ubilačke borbe između suparničkih etničkih i vjerskih blokova diljem Irske dok su Irci katolici konačno potučeni a zemlja okuipiranaa  u Cromwellianskom osvajanju Irske godina 1649.-1653.
Ulster je bio najgore pogođen ratovima, s velikim gubitkom civilnih života i masovnog raseljavanja ljudi. Zločini počinjeni obiju strana su dodatno zatrovali odnos između naseljenika i autohtonih zajednica u pokrajini. Iako je mir u Ulsteru na kraju je vraćen, rane otvorene u plantažiranju i građanskom rat godina su jako  sporo zacijeljivale te su ostale do 21. stoljeća u Sjevernoj Irskoj.
Pobunom iz 1641. godine, plantažiranje Munstera je  privremeno uništeno, baš kao što je bilo i tijekom devetogodišnjeg rata. Munster je vidio deset godina ratovanja između naseljenika i  i njihovih potomaka i izvornih irskih katolika. Međutim, etničke/vjerske podjele bile su manje  u Munsteru nego u Ulsteru. Neki od ranijih engleskih naseljenika u Münsteru bili rimokatolici i njihovi potomci su uglavnom stali na stranu s Iraca tijekom 1640-tih godina. S druge strane, neki irski plemići koji su prešli na protestantizam - osobito Earl Inchiquin, stali su uz naseljenike.
Cromwellovska zapljena zemljišta
Irski saveznici su polagali svoje nade na rojalističku pobjedu u ratovima  tri kraljevstva, kako bi mogli navesti svoju odanost Karlu I. od Engleske i natjerati ga na  prihvaćanje njihovih zahtjeva - uključujući i toleranciju za katoličanstvo, irsku samoupravu i kraj politike plantažiranja. Međutim, Karlovi rojalisti su poraženi u  engleskom građanskom ratu od strane pristaša parlamenta, koji su se obvezali na ponovno osvajanje Irske i kažnjavanje odgovornih za pobunu iz 1641. Godine 1649., Cromwell je stupio u Irsku s novim modelom vojske te je 1652. osvajanje je sve već završeno. Engleski parlament je potom objavio kaznene uvjete predaje za katolike i rojaliste u Irskoj, koje su uključivale masovnu zapljenu svih zemljišta katoličkom vlasništvu.
Cromwell je držao sve irske katolike odgovornima za pobunu 1641. i rekao da će se s njima nositi u skladu s njihovim "zaslugama" – što je značilo  različite sankcije od pogubljenja u  najgorem slučaju, do djelomičnog oduzimanja zemljišta čak i za one koji nisu uoipće sudjelovali  u ratovima. .Zakon o naseljavanju iz 1652. tvrdio je da će svatko tko je digao oružje protiv parlamenta   izgubiti svoju zemlju. U praksi, oni protestanti koji su se borili za rojalisteizbjegli su zapljenu zemlje plaćajući globe režimu Commonwealth, ali irska katolička zemljoposjednička  klase bila je posve uništena. U nekim aspektima, ono što je  Cromwell  postigao bilo je  logičan zaključak procesa plantažiranja.
Rad je potpomognut kompilacijom irskog građanskog popisa stanovništva 1654-5.Svrha istraživanja bila je osigurati podatke o mjestu, vrsti, vrijednosti i vlasništvu zemljišta  1641 godine, prije izbijanja irske pobune 1641. To je sporevedeno u svih dvadeset i sedam grofovija. Downov elaborat iz 1655-6 bilo je karta s izmjerama, koje je organizirao Sir William Petty, za  oduzete  zemlje.
Više od 12.000 veterana novog modela vojske dobilo je  zemlju u Irskoj umjesto   plaća, koje Commonwealth nije bio u mogućnosti isplatiti. Mnogi od njih prodali svoju zemlju drugim protestantima radije nego se naselili u ratom razorenu Irsku, ali 7.500 vojnika je ipak ostalo u zemlji. Oni su bili potrebni kaopričuvne postrojbe u slučaju budućih pobuna. Zajedno s trgovačkim avanturistima, vjerojatno preko 10.000 Parlamentarac se naselilo u Irskoj nakon građanskog rata. Većina njih bili su neženje međutim i mnogi od njih su se oženili Irkinjama (iako ima je to bilo zabranjeno zakonom ). Neki od Cromwellianskih vojnika su tako postali integrirani u irsko katoličko društvu. Osim parlamentaraca, tisuće škotski covenanterskih vojnika, koji su bili stacionirani u Ulsteru tijekom rata trajno su se naselili kad su prestali sukobi.
Neki zastupnici su tvrdili da su svi Irci trebao biti deportiran zapadno od  Shannona i zamijenjeni engleskim doseljenicima. Međutim, to bi zahtijevalo stotine tisuća engleskih doseljenika koji su voljni doći u Irsku a takav broj potcencijalnih doseljenika jednostavno nije postojao. Dakle, ono što se zapravo dogodilo je da je stvorena zemljoposjednička klasa britanskih protestanata, koja je vlada nad irskim katoličkim stanovništvom.Manjina od "Cromwellianskih" zemljoposjednika bili su zapravo vojnici  parlamenta   ili kreditori. Većina njih su bili predratni protestantski doseljenici, koji su iskoristili priliku za zauzimanje zaplijenjene zemlje. Prije rata, katolici su bili u vlasništvu 60% zemlje u Irskoj. U razdoblju Commonwealth katolička zemljopisjedi su pali na 8-9%, a nakon nekih povrata po  Zakonu o naseljavanju  iz 1662,  porasli su opet na 20%.
U Ulsteru, Cromwellijansko razdoblje eliminiralo je one izvorne zemljoposjednike koji su preživjeli plantažiranje Ulstera. U Munsteru i Leinsteru, masovno oduzimanje zemljišta u vlasništvu katolika nakon Cromwellianskog osvajanja Irske, značilo je da engleski protestanti stječu gotovo sve zemljišne posjede po prvi put. Osim toga, nekih 12.000 Iraca je prodani u roblje pod režimom Commonwealtha a drugih 34.000 otišlo u egzil, uglavnom u Francusku i Španjolsku.
Nedavna istraživanja su pokazala da, iako je domaća klasa irskih zemljoposjednikabila podređena u ovom razdoblju, nije u potpunosti nestala, mnogi od njegovih članova pronalaze mjesta za sebe u trgovini ili kao glavni najamnici na zemlji njihovih predaka.
Naknadna događanja
U ostatku 17. stoljeća, irski katolici su se pokušavali izboriti za poništenje Cromwellijanskog Zakona o naseljavanju. Nakratko su to postigli pod Jamesom II. tijekom Williamitskog rata u Irskoj, ali jakobitski poraz tamo doveo je do drugog kruga  zapljena zemljišta. Tijekom 1680-tih i 1690-tih dogodio se još jedan veliki val naseljavanja u Irskoj (iako ne još jedno plantažiranje). Novi doseljenici bili su uglavnom sastavljeni od Škota, deseci tisuća kojih su pobjegli od gladi u nizinama i pograničnim područjima Škotske. Tada su protestanti i ljudi škotskog podrijetla (po vjeri uglavnom prezbiterijanci) postali apsolutna većina stanovništva u Ulsteru.
Druga skupina osnovana u Irskoj tog doba bili su  francuski hugenoti, protjerani iz Francuske nakon ukidanja  Nantesskog edikta edikta godine 1685.g. Mnogi od Francuza bili su bivši vojnici, koji su se borili na strani Williamita u Williamitskom ratu u Irskoj. Ova zajednica se ukorijenila uglavnom u Dublinu, gdje se njihovo groblje  još uvijek može naći kod  St Stephen's Green. Njjihova populacija mogla je doseći broj od dosegla 10.000
Dugoročne posljedice
Plantažiranja su imala dubok utjecaj na Irsku na nekoliko načina.Prvi je bio  uklanjanje katoličke vladajuće klase i njihova zamjena s onim što je postalo poznato kao Protestantski uspon - anglikanski veleposjednici  koji su uglavnom potjecali  iz Velike Britanije. Njihov položaj je pojačan Kaznenim zakonima, kojima se uskraćivalo politička prava kao  i većina  prava za posjedovanje zemlje   katolicima i ne-anglikanskim protestantima.Dominacija ove klase u irskom životu trajala je sve do kraja 18. stoljeća kada su nevoljko glasali za Zakon o uniji sa Britanijom godine 1800. koji je ukinut njihov parlament.
Za sadašnju podjelu Irske na Republiku Irsku i Sjevernu Irsku može se tvrdi kako je u velikoj mjeri posljedica obrazaca naseljavanja  iz 17. stoljeća, uz veliku protestantsku populaciju u Ulsteru koja je radije ostala  dio Ujedinjenog Kraljevstva Velika Britanije i Irske, za razliku od ostatka zemlje, gdje je katolička većina poduprla   neovisnost. Godine 1922., unionisti su držali većinu u četiri od devet grofovija u Ulsteru. Prema tome, uslijed Anglo-irskog sporazuma 1921. ove četiri županije – kao i druge dvije dvojica u kojima su tvorili značajnu manjinu  blizu  pola stanovništva – ostale su   u Ujedinjenom Kraljevstvu  u  obliku Sjeverne Irske. Ovaj novi entitet je sadržavao značajnu katoličku manjinu, od kojih su se mnogi smatrali potomcima onih razvlaštenih u plantažiranjima. "Nevolje" u Sjevernoj Irskoj u nekim aspektima se mogu  tumačiti kao nastavak sukoba koji je  proizlazio iz plantažiranja.
Plantažiranja su također imala veliki kulturni utjecaj. Gaelska irska kultura je marginalizirana a engleski je zamijenio irski kao jezik uprave  i poslovanja. Iako je, oko 1700, irski ostao većinski jezik u Irskoj, engleski je bio dominantan jezik za uporabu u parlamentu, sudovima i trgovini. U sljedeća dva stoljeća uslijedio je napredak ptrema zapadu u cijeloj zemlji do iznenadnog irskog kolapsa   nakon Velike gladi  1840-ih godina.
Konačno, plantažiranjima je i radikalno promijenjen irski ekološki i fizički izgled. Godine 1600., većina Irske bila je jako pošumljena, osim močvara. Većina stanovništva je živjela u malim gradovima, mnogi su se sezonski selili na svježe pašnjake za stoku. Do 1700. Irska domaća šuma je bila desetkovana, nakon što su je  intenzivno iskorištavali novi naseljenici za komercijalne poslove   kao što je brodogradnja. Nekoliko autohtonih vrsta poput vuka je izlovljeno do do istrebljenja. Većina doseljenog stanovništva je sad živjela ivi u stalnim gradova i selima, iako se irsko seljaštvo držalo svojih tradicionalnih običaja. Štoviše, gotovo sva Irska sada je bila integrirana u tržišnu ekonomiju - iako mnogi od siromašnijih slojeva nisu imali pristup novcu a i dalje su plaćali svoje rente  u naturi ili u službi.
Le Camille, Verona
Le Camille je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 541 m.
Santa María de Álamos, Chapulhuacán
Santa María de Álamos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Chapulhuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 510 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1276 m.
Opština Cozmești, Vaslui
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 208 m.
Granja Rivero Alatorre, Pénjamo
Granja Rivero Alatorre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Udol
Udol je naseljeno mjesto u okrugu Stara Ljubovnja, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Granja Rivero Alatorre, Pénjamo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1676 m.
Udol
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 371 stanovnika.
Ambler, Alaska
Ambler je grad u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Campamento Laguna del Toro, San Blas
Campamento Laguna del Toro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini San Blas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 320 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 93 m.
Bushy Park
Bushy Park je drugi po veličini od osam londonskih kraljevskih parkova, koji se nalazi u boroughu Richmond upon Thames. Park ima površinu od 450 hektara i nalazi se pored dvorca Hampton Court. Mješavina je šuma, jezera, vrtova i travnjaka po kojima slobodno šeću jeleni.
Historija
Bushy je postao kraljevski park 1529., kad ga je kardinal Wolsey poklonio kralju Henryu VIII zajedno sa Dvorcem Hampton Court, do tada je to bilo poljoprivredno zemljište. Henry VIII je taj teren odmah pretvorio u loviše za jelene i ogradio ga zidom od opeke, dio tog zida i danas je vidljiv na sjevernoj strani puta za Hampton Court. Jeleni su se i dalje lovili tokom 17. vijeka, ali se karakter parka se promijenio. Kralj Charles Stuart je 1610. dao prokopati kanal Longford dug19 km, kojim je donio vodu iz rijeke Colne u Hertfordshiru. Taj rukom iskopani kanal, koji danas izgleda potpuno prirodno, uvelike je izmjenio floru i faunu parka.
Tokom 17. i 18. vijeka podignuto je nekoliko objekata, oni su korišteni kao lovačke kuće i stanovi za čuvare. Jedna od njih, kuća Bushy, danas pripada Nacionalnom laboratoriju za fiziku. Tokom Prvog svjetskog rata u parku su bili stacionirani kanadski vojnici, pa je lovačka kuća Upper Lodge pretvorena u njihovu bolnicu. U uspomenu na njih je 1992. podignut memorijalni stup u Woodland Gardensu.
Za vrijeme Drugog svjetskog rata, dio parka postao je Camp Griffiss, baza američke 8. armije ratne aviacije, a kasnije Vrhovni štab savezničkih snaga. To je bilo mjesto gdje je general Eisenhower planirao Operaciju Overlord. Većina baraka je uklonjena iz kampa 1963., ali se još uvijek mogu vidjeti njihovi tragovi. Park se i danas intezivno pošumljuje najveća površina je Woodland Gardens u jugoistočnom kutu parka, čije je formiranje počelo u 20. vijeku, a uključuje i šume Waterhouse i Pheasantry Plantations. To područje se danas obnovlja u sklopu projekta vrijednog 7,2 miliona funti, dio sredstava daje državna lutrija.
Zona Mercato Ortofrutticolo, Modena
Zona Mercato Ortofrutticolo je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Jhelum
Jhelum ili Jehlum (Urdu, ) je grad u sjevernom dijelu pakistanske provincije Punjab Province, koji administrativno pripada distriktu Jhelum. Jhelum se nalazi na desnoj obali rijeke Jhelum. Veliki put debala iz 16. vijeka prolazi kroz Jhelum. Prema popisu iz 1998. godine Jhelum je imao 293.000 stanovnika. Ime grada dolazi od riječi Jal (čista voda) i Ham (snijeg), odnosno istoimenoj rijeci koja izvire u Himalajama. U gradu i okolici se nalaze tvornice duhana, drva, mramora, stakla i mlinovi.
Garajeguachi, Bocoyna
Garajeguachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2384 m.
Uhorna
Uhorna je naseljeno mjesto u okrugu Gelnjica, u Košičkom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 145 stanovnika.
Oșlobeni, Bodești-Precista
Oșlobeni je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Bodești-Precista.