cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Polperro
Historija
Ipak je Polperro danas najpoznatiji po svojim švercerima i gusarima koji su bili aktivni tokom 18. i 19. vijeka, kad je Velika Britanija zaratila sa Kraljevinom Francuskom i kasnije sa Napoleonom. Dojučerašnji ribari švercali su robu poput čaja, alkohola i duhana, prebacujući je do Guernseya.
Jedan od najvećih krijumčara bio je Zephaniah Job (umro 1822.), koji je promijenio život sela, jer se vremenom premetnuo u filantropa i pomagao mnoge, što savjetima a što novcem. Kad je strašna oluja 1817. razorila luku, obnovljena je novcem njegove banke.
Gusarenje u dogovoru sa Kraljevskom mornaricom donijelo je veliko bogatstvo brojnim porodicama Polperra, jer su uz to što su imali pravo na dio plijena od zarobljenog broda, najčešće i nadalje švercali.
Jedan incident bio je okidač vlastima, da se švercanje i gusarenje suzbije i iskorijeni. To se dogodilo 1798. kad je na brodu - Lottery ubijen carinik, zbog tog čina je mornar Tom Potter na sudu Old Bailey osuđen na smrt, nakon tog su se obje ilegalne aktivnosti počele smanjivati.
Današnji Polperro je popularan turistički gradić i sigurna marina za mnoge jahtaše.
Palo Blanco, El Grullo
Palo Blanco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini El Grullo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 866 m.
Šeraje
Šeraje (talijanski Seraie [seˈraːje]), naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Poreča, Istarska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 2 stanovnika te 1 obiteljskih kućanstava.
Sjeverni vunasti majmun pauk
Sjeverni vunasti majmun pauk (lat. Brachyteles hpoxanthus) je vrsta primata iz porodice hvataša. Živi u kišnim šumama jugoistočnog Brazila na nadmorskoj visini do 1000 metara.
Izgled
Zajedno sa južnim vunastim majmunom paukom najveći je među majmunima Novog svijeta. Dug je 50-78 centimetara, a rep je dug 65-80 centimetara. Mužjaci su teški 12-15 kilograma, dok su ženke lakše sa svojih 9,5 do 11 kilograma. Krzno mu je žućkasto-sive boje i kratko je. Noge i ruke su prilagođene drnom načinu života, duge su i mršave. Za razliku od južnog vunastog majmuna pauka ima palac, iako je vrlo malen.
Način života
Poligaman je; mužjaci se često pare s više jedinki. Gestacija traje sedam ili osam mjeseci, te se najčešće rodi jedno mladunče, koje majka doji dvije godine, a spolnu zrelost postiže s pet do sedam godina. Kad postanu spolno zrele, ženke moraju napustiti skupniu unutar koje su rođene, dok mužjaci ostaju u njoj.
Las Rocas (razvrstavanje)
Las Rocas ima više značenja:
Cuarta Manzana (razvrstavanje)
Cuarta Manzana ima više značenja:
Uranovi prirodni sateliti
Oko Urana je dosada otkriveno 27 prirodnih satelita, koji su prikazani sa svojim osnovnim podacima u sljedećoj tablici:
Do danas je pronađeno ukupno 27 Uranovih prirodnih satelita. Za razliku od ostalih planeta čiji sateliti dobivaju imena po mitskim likovima, Uranovi dobivaju imena likova iz djela Williama Shakespearea i Alexandera Popea.
Voyager je otkrio da su svi Uranovi sateliti sastavljeni od silikata i vodenog leda.
Mogu se podijeliti u tri skupine:
Uranov sustav prstenova (snimka u umjetno obojanom bliskom infracrvenom zračenju)
Gustoća Uranovih satelita znatno je veća od gustoće Saturnovih satelita. Podaci s Voyagera 2 pokazali su da su dva veća unutarnja Uranova satelita, Ariel i Umbriel, rjeđi po sastavu od vanjskih satelita,Titanije i Oberona. Miranda pokazuje niz raznolikih geoloških oblika. Prekrivena je dolinama, strminama, pukotinama, kraterima, terasama. Ariel ima brojne rasjede i jarke, te mnogo kružnih udubina. Umbriel ima površinu s mnogo udarnih kratera, a ističe se jedan sa svijetlim prstenom. Titanija uz brojne kratere pokazuje složeni sistem kanjona. Oberon nosi nekoliko velikih udarnih kratera.
Oltreacqua, Udine
Oltreacqua je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 777 m.
Chesterfield County, Virginia
je okrug u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Walford, Iowa
Volford je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.463 stanovnika.
Chesterfield County, Virginia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 316.236, što je 56.333 (21,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Пољана (Пожаревац)
Пољана је насеље у Србији у општини Пожаревац у Браничевском округу. Према попису из 2002. било је 1610 становника (према попису из 1991. било је 2153 становника).
Демографија
У насељу Пољана живи 1265 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,8 година (40,4 код мушкараца и 45,1 код жена). У насељу има 483 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,33.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Donzeno, Lecco
Donzeno je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Cuarta Sección (razvrstavanje)
Cuarta Sección ima više značenja:
Donzeno, Lecco
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 263 m.
Larry Johnson
Larry Johnson može se odnositi na sljedeće osobe:
Pješivac - Greda
Pješivac - Greda je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Stolac koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 512 stanovnika.
Ganga, Pesaro e Urbino
Ganga je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 221 m.
Kosmos-1622
Kosmos-1622 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1622 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 15. januara 1985. Raketa-nosač F-2 je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-1622 je bio komunikacioni satelit.
Cuartel Segundo (razvrstavanje)
Cuartel Segundo ima više značenja:
Finding Neverland
Finding Neverland je američka biografska drama iz 2004. godine. To je priča o prijateljstvu J.M. Barrieja i obitelji koja ga je inspirirala da stvori Petra Pana. Ovu Oscarom nagrađivanu dramu režirao je Marc Forster.
Las Rosas (razvrstavanje)
Las Rosas ima više značenja:
Finding Neverland
U Srbiji je prikazan pod naslovom U potrazi za Nedođijom, a u Hrvatskoj pod naslovom San za životom J. M. Barrieja.
Radnja
Redatelj Marc Forster (Monster's Ball) i uspješna glumačka ekipa umjetnički gledaju na stvaranje "Petra Pana", klasične dječje literature koja se direkto obraća djetetu u svima nama. San za životom J.M. Barrieja putuje i kroz maštu i kroz svakodnevnu stvarnost, otklanjajući teškoće života odraslih očaravajućom draži i djetinjom nevinošću dječaka koji nikada ne odrasta. Sve počne kada uspješan škotski pisac J.M. Barrie (Depp) gleda premijeru svojeg posljednjeg kazališnog komada koji izaziva osrednju reakciju publike. Kao literarni genije svog vremena kojem su dosadile uvijek iste teme, Barrieju je očito potrebna ozbiljna inspiracija. Neočekivano je pronalazi jednog dana za vrijeme dnevne šetnje sa svojim Bernardom Porthosom u londonskom Kensingtonškom parku. Tamo Barrie susreće obitelj Llewelyn Daviesa: četiri dječaka bez oca i njihovu majku odnedavna udovicu (Winslet).
Oak Grove, Missouri
Ouk Grouv je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Finding Neverland
Radnja
Unatoč neslaganju njihove čelične bake Emme du Maurier (Christie) i ogorčenosti njegove vlastite supruge (Mitchell), Barrie se sprijateljuje s obitelji, uključujući dječake u trikove, prerušavanje, igre i prave nevolje te stvarajući tako svijetove dvoraca i kraljeva, kauboja i Indijanaca, pirata i odmetnika. Brežuljke pretvara u brodove galione, štapove u moćne mačeve, leteće zmajeve u dobre vile i dječake obitelji Davis u «Izgubljene dječake iz Nigdjezemske». Iz oduševljenja i avanturizma djetinjstva dolazi Barrijevo novo hrabro remekdjelo «Petar Pan». U početku je njegova kazališna kompanija skeptična. Dok se njegov odani producent Charles Frohman (Hoffman) boji kako bi mogao propasti zbog ove dječje fantazije, Barrie započne s probama. No odmah šokira glumce dosad neviđenim zahtjevima da lete preko pozornice, razgovaraju s dobrim vilama i odjenu kostime pasa i krokodila. I baš kad je Barrie spreman predstaviti svijetu «Petra Pana», tragičan potez sudbine natjerat će pisca i one koje najviše voli da shvate što znači stvarno vjerovati.
Bojni krstaš
Bojni krstaš (en: Battlecruiser, ru: Lineйnый kreйser, nem: Schlachtkreuzer, fr: Croiseur de bataille) — podklasa bojnog broda, sa istim nauražanjem i istog izgleda kao bojni brodovi, ali sa većom brzinom i tanjim oklopom. Pojavili su se početkom XX veka, kao dalji razvoj oklopnih krstaša. Osnovni zadatak im je bio da budu prethodnica glavnih snaga flote, a vršili su i ulogu brzih krila flotnih sastava. Rezultati pomorskih bitaka Prvog svetskog rata, kao i Vašingtonski pomorski sporazum 1922. godine, uticali su na prekid razvoja bojnih krstaša. Daljim usavršavanjem pogonskih uređaja, dovelo je do spajanja bojnih krstaša i bojnih brodova drednota u novu klasu brzih bojnih brodova. Ipak, određeni broj brodova, izgrađenih tokom 1930-tih i 1940-ih godina, često su u vojno-pomorskim literaturama nazvani bojnim krstašima, jer su bili veći od teških krstarica, a manji od novoizgrađenih bojnih brodova. Poslednji klasični bojni krstaš, bio je turski brod Javuz (bivši nemački bojni krstaš Geben), koji je obrisan iz spiska turske flote 1954. godine. 300px|mini|desno|Britanski bojni krstaš Lajon 300px|mini|desno|Nemački bojni krstaš Geben 300px|mini|desno|Britanski bojni krstaš Hud
Oak Grove, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.795, što je 2.26 (40,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Finding Neverland
Nagrade i nominacije
Nominacije:
Bojni krstaš
Rođenje bojnih krstaša
150px|mini|desno|Admiral Fišer -«otac» flote drednota Na izgled prvih bojnih krstaša uticala su dva faktora. Prvo, u Velikoj Britaniji je započeta izgradnja nove generacije bojnih brodova, poznati kao Drednoti. Pošto stari oklopni krstaši, dizajnirani da sadejstvuju sa bojnim brodovima preddrednotima, nisu zadovoljavali zahteve za sadejstvom sa novom generacijom bojnih brodova, odlučeno je da se razvije novi tip oklopnih krstaša. Drugo, na pojavu nove klase je uticala i nekritička ocena dejstva japanskih oklopnih krstaša tokom Rusko-japanskog rata. Pomorski stručnjaci, bili su impresionirani uspešnim učešćem ovih brodova u bici kod Cušime. Činjenice o slabosti ruske eskadre i loše taktičko rukovođenje njenog komandanta, potpuno su ignorisani. Kao rezultat toga, 1904. godine, britanski admiralitet je formirao poseban odbor za dizajn novog oklopnog krstaša, pod rukovodstvom Džona “Džeka“ Fišera, koji je postao Prvi lord Admiraliteta.
Odbor je uglavnom pošao od Fišerovog projekta oklopnog krstaša Anproučibl (en. Unapproachable). Po projektu, trebalo je izgraditi uveličani oklopni krstaš Vorior sa glavnom artiljerijom kalibra 234 mm — 16 topa u 8 dvocevnih kula. Težina broda je trebala iznositi 15.000 tona, brzina 25 čvora, oklopni pojas 152 mm, a oklop na kulama glavne artiljerije 203 mm. Međutim Rusko-japanski rat je pokazao značaj artiljerijske vatre na većim daljinama, što navodi odbor, da uzme u razmatranje povećanje kalibra glavne artiljerije. Kao rezultat toga, odbor je odlučio da na novim krstašima treba povećati artiljeriju glavnog kalibra na 305 mm, u tom trenutku najveći kalibar u britanskoj Kraljevskoj mornarici. Kako se zahtevalo za brzinom znatno većom nego kod Drednota, neophodno je bilo da se nešto žrtvuje. Verovalo se da krstaš ne može biti bolji od bojnog broda. U međuvremenu, 1905. godine, profesor u Masačusetskoj brodograditeljskoj školi, B. Hovgard, predložio je, da novi krstaši ne treba da pariraju bojnim brodovima u naoružanju i oklopu, ali da imaju veću brzinu na štetu krupnih razmera
Sagledavši različite činjenice i pretpostavke, nastao je projekat krstaša sa smanjenim brojem topova glavne artiljerije, i smanjenom oklopnom zaštitom, ali većih dimenzija i brzine u odnosu na bojni brod Drednot. U početku je novi krstaš osmišljen kao nova generacija oklopnih krstaša, zatim je promenjeno ime u krstarica razarač, da bi 1911. godine, dobio naziv „Bojni krstaš” (en. Battlecruiser). Nova klasa brodova, trebala je da obavlja sledeće zadatke:
Mišljenja pomorskih stručnjaka, o novoj klasi kapitalnih brodova, bilo je različito, a većina je bila posebno zabrinuta o zaštitnim svojstvima krstaša. Ta strahovanja su posebo izražena u godišnjaku Braseja, u kome je 1908. godine napisano:"„Brodovi tako velikih razmera i brzine, nisu pogodni za zadatke krstarica. Još veći prigovor na postojanje brodova ovog tipa je: Admiral, koji ima krstaše klase Invinsibl, u svojoj floti, bez sumnje će ih poslati u borbu, gde bi relativno tanak oklop bio velika mana, a brzina gubi vrednost”."
Prvu fazu obeležavaju dva različita puta razvoja bojnih krstaša. Britanci se oslanjaju na vatrenu moć i brzinu, nadajući se da će time diktirati način borbe. Oklopljavanje je zbog uslova ograničavanje težine, moralo da se žrtvuje. Naprotiv, sa druge strane nemački krstaši imaju manju brzinu, i manji kalibar topova glavne artiljerije, ali su obratili veliku pažnju na oklopnu zaštitu palube i pojasa broda, kao i oklopnu zaštitu kupola glavne artiljerije. 300px|mini|desno|Britanski bojni brod Drednot 300px|mini|desno|Nemački bojni brod Rajnland, klase Nasau 300px|mini|desno|Nemački bojni krstaš Fon der Tan
Bojni krstaši Velike Britanije
Nakon usvajanja odluke o izboru kalibra 305 mm za glavnu artiljeriju novih krstaša, sa radovima se ubrzo započelo, ali sa velikim teškoćama. Posebno teško je bilo pitanje o razmeštanju artiljerijskih kula glavne artiljerije. Razmatrana su 5 različita projekta, pre nego što je usvojen original, - po jedna kula na krmni i pramcu, i još dve na sredini, postavljene asimetrično.. Pri ovakvom rasporedu, ukoliko se želela vatra svih 8 topova, kula koja se nalazila sa suprotne strane, mogla je pucati samo u sektoru od 30° No glavna slabost projekta, bilo je nešto sasvim drugo - oklopna zaštita nije premašila veoma skromno oklopljavanje prethodnih oklopnih krstaša, te zbog toga nije davala adekvatnu zaštitu od teških granata na očekivanoj daljini borbe.
300px|mini|levo|Bojni krstaš Indomitibl Gradnja tri bojna krstaša klase Invinsibl započeta je 1906. godine, i sva tri ulaze u stroj tokom 1908. i 1909. godine, pri čemu su Infleksibl (en. Inflexible) i Indomitibl (en. Indomitable) završeni pre glanvog nosioca klase, bojnog krstaša Invinsibl (en. Invincible). Utisak na pomorske stručnjake širom sveta, upoređujući mogućnosti novih brodova sa starijim oklopnim krstašima, bio je ogroman, pogotovo što je britanski admiralitet aktivno podržavao verziju mnogo veće borbene sposobnosti brodova, nego što je ona bila. Posebno se preterivalo sa prikazivanjem oklopne zaštite
Žrtve ovog dezinformisanja bili su britanski dominioni — Australija i Novi Zeland. Kada je u Velikoj Britaniji započeta gradnja serije Indifetigebl (en. Indefatigable), malo poboljšane verzije klase Invinsibl, dominioni su poželeli da i oni dobiju super krstarice. Kao rezultat toga, 2 od 3 broda klase Indifetigebl, dodeljena su dominionima - Ostrelia (en. Australia) i Nju Ziland (en. New Zealand). Jedino pravo poboljšanje u odnosu na prethodnu klasu Invinsibl, bio je bolji raspored topovskih kula glavne artiljerije, tako da su svih 8 topa mogla po potrebi pucati i sa jedne i sa druge strane broda. Svi ostali nedostaci ostali su isti, uključujući i oklopnu zaštitu. Sva tri broda ulaze u satav flote od 1911. do 1913. godine. Glavni brodograditelj Kraljevske mornarice D’ Enkuort je kasnije jasno rekao:"“Posmatrajući istoriju projektovanja bojnih krstaša, ja ne shvatam zašto je bilo bolje napraviti loš Indifetigebl projekat, koji je u suštini ponovljeni Invinsibl, i već je zastareo, umesto da je razvijen poboljšani dizajn sa oklopom približno jednakim bojnim krstašima Moltke i Geben, izgrađenim u isto vreme”" 300px|mini|desno|Bojni krstaš Princes Rojal U međuvremenu, na novim britanskim bojnim brodovima, počeli su da se ugrađuju topovi glavnog kalibra od 343 mm. Naravno, odmah se pojavila želja, da se taj isti kalibar topova glavne artiljerije, postavi i na nove bojne krstaše. Težina novih brodova drastično je porasla na 30.000 tona i više, u punom opterećenju, artiljeriju glavnog kalibra su sačinjavala 8 topa kalibra 343 mm, ali loše razmeštenih, dok je brzina porasla za par čvora. Međutim svi glavni nedostaci pretkodnih klasa, ostali su nepromenjeni. Iako je klasa Lajon bila bolje oklopljena od svojih prethodnika, i dalje je nivo zaštite bio neadekvatan. Tačnije, debljina oklopa od 229 mm, koja je navedena za bokove, protezala se samo duž mašinskih odelenja, dok je na ostalim mestima, oklop bio mnogo tanji.
Kraljevska mornarica poručila je 3 bojna krstaša tog tipa - Lajon (en. Lion), Princes Rojal (en. Princess Royal), i Kvin Meri (en. Queen Mary), koji se malo razlikovao od prva dva. Sva tri bojna krstaša su ušla u sastav britanske mornarice tokom 1912. i 1913. godine. Ovi bojni krstaši bili su prvi u par stvari: prvi bojni krstaši koji su bili veći od modernih bojnih brodova, prvi brodovi u Velikoj Birtaniji, čija je cena bila veća od 2.000.000 funti. Kao i kod ranijih klasa britanskih bojnih krstaša, i za ovu klasu su počele da se šire razne dezinformacije:"“U štampi su se pojavi apsurdni izvestaji o brzini ovih brodova. Pripisivane cifre, bile su zaista smešne. U izveštaju je stajalo da Princes Rojal ima brzinu od 33,5 čvora, postignuti maksimum od 34,7 čvora, a za Lajon se tvrdilo da je brzina 31,78 čvora“"Realna maksimalna brzina koju su postizali ovi brodovi, bila je dosta manja; Princes Rojal - 28,5 čvora, a Lajon - 27 čvora.
Britanska firma Vikers je 1911. godine pobedila na konkursu za projekat bojnog krstaša za potrebe japanske flote, i otpočela je izgradnju nosioca klase, bojnog krstaša Kongo. Iz vojno-pomorskih literatura, na osnovu datih karakteristika, moglo se videti, da je klasa Kongo očigledno superiornija u odnosu na klasu Lajon Ovo se posebno odnosilo na raspored topovskih kula glavne artiljerije. Ubrzo, glavni konstruktor projekta Kongo, gospodin Džordž Turston, predložio je sličan projekat britanskoj mornarici. Tako je nastao poslednji britanski predratni bojni krstaš – Tajger (en. Tiger).
Težina je ponovo povećana, snaga je povećana, a što se tiče oklopa, on nije bio mnogo veći u odnosu na klasu Lajon, ali je ipak bio bolji. Artiljerijske kule glavnog kalibra, bile su postavljene kao i kod klase Kongo, što je značajno povećalo ugao artiljerijske vatre i pojednostavilo raspored mašinskih odelenja. Može se slobodno reći da je Tajger zaista bio prvi borbeno ravnopravni bojni krstaš u britanskoj floti. On je bio u stanju da se bori sa predstavnicima svoje vrste, bez stvaranja preteranog rizika. U flotu je primljen novembra 1914. godine, par meseci nakon početka Prvog svetskog rata. 300px|mini|desno|Bojni krstaš Tajger
Bojni krstaši Nemačke
300px|mini|desno|Oklopni krstaš Bliher Prvi pokušaj Nemaca u izgradnji nove generacije velikih krstaša, pokazao se neuspešnim. Iako Bliher (nem. Blücher) nije bio direktan odgovor na Invinsibl, informacije koje su dolazile iz Velike Britanije, uzete su u obzir prilikom priprema nacrta. Kada su postale poznate prave karakteristike britanskog broda, Nemci nisu napravili nikakvu izmenu. U odbranu nemačkih konstruktora može se reći, da oni nisu mogli zamisliti pojavu tako neuravnotežene borbene jedinice. Iako je britanski krstaš bio naoružan artiljerijom od 305 mm, a Bliher znatno slabijim kalibrom 210 mm, gradnja je već otišla suviše daleko, da bi bila prekinuta. Kao rezultat toga, nemačka ratna mornarica je dobila jedan nestandarni brod, koji je nazvan jedinstvenim imenom za to vreme – “teška krstarica”.
Treba napomenuti da je izraz “bojni krstaš” (nem. Schlachtkreuzer), počeo da se upotrebljava u nemačkoj mornarici tek posle Prvog svetskog rata. Do tada, brodovi ove klase, nazivani su “velike krstarice” (nem. Große Kreuzer), pri čemu su u tu klasu svrstani i oklopni krstaši, uprkos ogromnoj razlici u veličini i borbenim sposobnostima.
Prvi pravi nemački bojni krstaš, imao je poseban nemački pristup izgradnji nove klase brodova. Za razliku od prvih britanskih bojnih krstaša, Fon der Tan (nem. Von der Tann) je predstavljao veoma dobro izbalansiranu konstrukciju. Količinom i rasporedom artiljerijskih kula glavnog kalibra, podsećao je na britanski Invinsibl, ali sektor vatrenog dejstva kula preko boka, bio je znatno veći nego kod britanskog. Po brzini, nemački brod ni najmanje nije zaostajao za britanskim, ali je zato po pitanju zaštite, prednost Fon der Tana, bila ogromna. Prostor za oklopljavanje bokova, i debljina oklopa, drastično su nadmašivali britanske pokazatelje.
Bojni krstaš Fon der Tan je po gabaritima bio veći od tadašnjih nemačkih bojnih brodova tipa drednot, i ušao je u službu februara 1911. godine.
Nadovezujući se na uspešan projekat, Nemci kreću izgradnju dva broda sledećeg tipa. To su bili Moltke (nem. Moltke) i Geben (nem. Goeben), koji ulaze u sastav nemačke flote 1912 godine. Novi projekat je pokazao napredak u svemu – povećena je težina, povećana je brzina, a brodovi su bili naoružani sa 10 topa od 280 mm/L50, umesto sa 8 topa od 280 mm/L45, pri čemu je povećana početna brzina projektila. Što se tiče oklopa, nemački krstaši su radikalno prevazilazili britanske konkurente, a praktično ni na jedan način nisu bili inferiorni ni od britanskih bojnih brodova. 300px|mini|desno|Bojni krstaš Moltke Još bolje postavljanje oklopa, bilo je na sledećem bojnom krstašu - Zajdlic (nem. Seydlitz). On je štaviše, imao povećani pramac, čime su bile poboljšane plovne karakteristike broda. Kao i ostali nemački brodovi, i on je bio opremljen sa veoma naprednim sistemom obezbeđenja nepotopivosti. Tehničke crteže bojnog krstaša, tajno je prodao britancima jedan nemački inženjer, čudno je, da oni nisu bili za sebe izvukli nikakve zaključke iz toga. Bojni krstaš Zajdlic je ušao u sastav nemačke flote, maja 1913. godine.
Sam vrh razvoja nemačkih predratnih bojnih krstaša, predstavljala su tri broda naoružana topovima od 305 mm. To su: Derflinger (nem. Derfflinger) i Licov (nem. Lützow), koji su bili istog tipa, i nešto malo drugačiji od njih Hindenburg (nem. Hindenburg). Količina topova glavne artiljerije, smanjen je na 8, ali se kalibar povećao. Topovi su bili postaljeni u 4 kule po šemi linearno-uzvišeno, koja je kasnije postala standardna u svim mornaricama. Oklopljavanje se u poređenju sa prethodnim nemačkim bojnim krstašima nije mnogo promenilo, a brzina je malo povećana. Derflinger nije bilo najbolje izbalansiran (dimenzija-oklop-brzina-naoružanje), ali je predstavljao veoma moćan projekat, i mnogi pomorski stručnjaci smatraju, da je to bio najbolji bojni krstaš Prvog svetskog rata. Derflinger je ušao u sastav nemačke flote septembra 1914. godine, Licov avgusta 1915. godine, a Hindenburg maja 1917. godine. Ipak neke taktičko-tehničke karakteristike bile su na strani britanskih brodova: nemački bojni krstaši imali su lošije plovne karakrestike, i manju daljinu plovljenja. Međutim borbe nemačke Flote otvorenog mora, odvijale su se redovno u blizini svojih obale, tako da ovi nedostaci nisu bili nešto kritični. 300px|mini|desno|Bojni krstaš Derflinger
Bojni krstaši Japana
300px|mini|desno|Bojni krstaš Kongo Posle Rusko-japanskog rata, japansko mornaričko rukovodstvo ocenilo je visokom ocenom kvalitet svoje flote. Značajnu ulogu igrala je i činjenica, da je Japan raspolagao sa najjačim oklopnim krstašima u to vreme – po 2 komada klase Cukuba i klase Ibuki, naoružani topovima od 305 mm, a izgrađenim u domaćim brodogradilištima.
Posle dobijanja prvik informacija o karakteristikama bojnih krstaša klase Invinsibl, japanski konstruktori su odmah počeli da rade na projektu svog broda, i uskoro je bio gotov nacrt za krstaš naoružan topovima glavne artiljerije od 305 mm i 254 mm. Kada je postalo jasno da britanci imaju samo jedan kalibar, projekat je prerađen na 10 topa od 305 mm. Međutim, 1909. godine, kada je projekat već bio gotov, a radovi samo što nisu otpočeti, stigla je vest da se u Velikoj Britaniji grade novi krstaši, klase Lajon. Shvatiši da svojim snagama ne mogu da naprave takve brodove, Japanci se obraćaju britanskim brodograditeljima. Birajući između projekta firmi Vikers i Armstrong, Japanci odabiraju Vikersov.
Projekat izrađen od Džordža Turstona, predstavljao je poboljšanje u odnosu na klasu Lajon. Po uslovima ugovora, glavni brod projekta, krstaš Kongo (jap. 金剛), bio bi izgrađen u Velikoj Britaniji, a ostala 3 broda bi se gradila u Japanu, uz tehničku pomoć Vikersa. Ovo su bili prvi bojni krstaši naoružani topovima glavnog kalibra od 356 mm, pri čemu su imali vrlo dobar raspored. Izgled samog broda takođe je bio mnogo bolji nego klasa Lajon, i dozvoljavo je bez problema razmeštaj energetskih postrojenja. Debljina oklopa je smanjena na 203 mm – Japanci su se takođe nadali borbama na velikim daljinama. Brzina krstaša bila je 27,5 čvora, a maksimalni radijus dejstva veoma solidan.
Kongo je ušao u sastav japanske flote avgusta 1913. godine, Hiei (jap. 比叡) avgusta 1914. godine, a Haruna (jap. 榛名), i Kirišima (jap. 霧島), aprila 1915. godine. Japanski admirali bili su ubeđeni da imaju najjače bojne krstaše na svetu. Ali već u leto 1916. godine, nakon šokantnih izveštaja Jitlandske bitke, oni su shvatili veliku ugroženost brodova klase Kongo, i počeli da se zalažu za programe modernizacije ovih brodova.
Bojni krstaši Rusije
300px|mini|levo|Porinuće u vodu bojnog krstaša Izmail, 9. juna 1915. Uspešnom dejstvu oklopnih krstaša admirala Kamamure tokom Rusko-japanskog rata, bili su impresionirani i gubitnici. Već 1906. godine, pri razradi nove koncepcije flote, važna uloga je data “snažnim oklopnim krstašima”. Trebalo je relativno brzo izgraditi brodove naoružane približno kao i bojni brodovi, povećane brzine, a sa smanjenim oklopom.
Rusija 1911. godine objavljije međunarodni konkurs za projekat takve krstarice, i marta 1912. godine, za pobednika je proglašen nacrt Admiralskog brodogradilišta iz Sankt Peterburga. Po originalnom nacrtu, brod je trebalo da bude naoružan sa 9 topa od 356 mm, ali zbog uslova za upravljanje vatrom, morala se dodati i četvrta kula sa 3 topa glavne artiljerije. I ostali konkurenti su brzo predstavili svoje nacrte, i na kraju je konkursna komisija predložila kombinaciju nacrta Admiralskog i Baltičkog brodogradilišta. Gradnja 4 broda klase Izmail, otpočela je 6. decembra 1912. godine, i po planu su trebali ući u službu 1916. godine Po 2 broda su se gradila u Admiralskom i Baltičkom brodogradilištu.
Nacrt za gradnju je kasnije korigovan, pre svega u smislu povećanja oklopne zaštite. Na kraju, Ruska imperatorska flota je trebalo da primi veoma solidne borbene jedinice, velike brzine (26,5 čvora), snažno naoružani (12 topa 356 mm) i dobro zaštićeni. Faktički, reč je o stvaranju brzih bojnih brodova. Međutim tehnička složenost projekta dovela je do velikog broja problema. Ruska industrija nije mogla sama da obavi posao u potpunosti, te su morali da pribegnu određenoj kupovini u inostranstvu, no avgusta 1914. godine počeo je Prvi svetski rat. Prva tri krstaša, porinuta su 1915. godine, Izmail (rus Izmail), Borodino (rus Borodino) i Kinburn (rus Kinburn), a četrvti 1916. godine, Navarin (rus Navarin) no njihova gradnja se drastično usporila, da bi na kraju bila prekinuta.
Bitka u Helgolandskom zalivu
Avgusta 1914. godine, odmah po objavljivanju rata, britanska komanda je poslala kopnene jedinice u Francusku. Većina britanskih ekspedicionih snaga je transportovana u Francusku između 12. i 21. avgusta 1914. godine. Štiteći operaciju od iznenadnog nemačkog napada brodovima, britanski razarači i podmornice su stalno patrolirali Helgolandskim zalivom, sa zadatkom da jave ukoliko nemačke glavne snage napuste domaće luke. Britanska Velika flota se nalazila u centralnom delu Severnog mora, sa zadatkom da se spusti prema jugu, ukoliko nemačke snage isplove. Iako je nemačka vojska predvidela brzo prebacivanje britanskih snaga u Francusku, nemački pomorski planeri su smatrali da je potrebno mnogo više vremena da se britanci organizuju. Stoga, nemačke podmornice koje su mogle napasti britanske transportne brodove, bile su već poslate na daleke patrolne linije, u potrazi za glavninom britanske flote. 300px|mini|levo|Britanski bojni krstaš Nju Ziland Dva britanska oficira, komodor Rodžer Kiz, koji je komandandovao eskadrom podmornica dugog dometa, koje su redovno patrolirale Helgolandskim zalivom, i komodor Redžinald Tirvit, komandant razaračke patrole, predložili su izvršenje jednog napada na lake snage nemačke mornarice u Helgolandskom zalivu. Oni su primetili da nemački razarači imaju redovan obrazac patrole po Helgolandskom zalivu. Cilj napad bi bio odvlačenje pažnje neprijatelja, i pod povoljnim uslovima uništenje nemačkih patrolnih snaga.
Nakon svih sagledanih činjenica, britanski admiralitet je dao zeleno svetlo, i brzo su izvršene pripreme za predstojeću operaciju. Za napad je bio pripremljen udarni odred lakih snaga – 2. lake krstarice i 35 razarača. Njihovu podršku činila je eskadra od 5 bojnik krstaša; Lajon, Kvin Meri, Princes Rojal, Invinsibl i Nju Ziland, i 6 lakih krstarica, kojom je komandovao viceadmiral Dejvid Biti. Prilikom izrade plana napada, posebno važna je bila činjenica, da glavne nemačke snage, koje su bile stacionirane u Vilhelmshafenu, nisu mogle da isplove na more dok ne nadođe plima, a to se očekivalo tek oko 13:00 sati.
U zoru 28. avgusta 1914. godine, britanske lake snage prodiru u Helgolandski zaliv i napadaju nemačku prvu patrolnu liniju, koja se sastojala od razarača. Videći prodor nadmoćnih britanskih snaga, nemački brodovi su se počeli povlačiti javljajući preko radija o izvršenom prodoru. Čitava operacija se razvijala veoma brzo i položaj brodova se stalno menjao, jer su za ovu akciju bile izabrane brze jedinice tako da su sastavi vozili preko 25 čvorova, menjajući brzo i često kurs. Na poprište bitke pristižu dve nemačke lake krstarice, a u brzo još 3. Odmah po dolasku nemačkih krstarica i većeg broja razarača, britanske lake snage, koje su se sada našle u teškoj situaciji, traže podršku admirala Bitija. Britanski bojni krstaši, koji su se nalazili svega 50 nautičkih milja daleko od poprišta bitke, odmah kreću punom brzinom, bez obzira na mogućnost napada nemačkih podmornica. Pojavom bojnih krstaša, bitka je ubrzo rešena u britansku korist. Oni potapaju dve nemačke lake krstarice, i prisiljavaju ostale nemačke brodove na brzo povlačenje.
Tako su, postupajući u skladu sa svojim taktičkim namenama, britanski bojni krstaši pružili efikasnu zaštitu svojim lakim snagama i obezbedili laku pobedu.
Bitka kod Foklandskih ostrva
300px|mini|desno|Britanski bojni krstaš Infleksibl Poraz britanske eskadre u bici kod Koronela, veoma bolno je prihvaćen u Velikoj Britaniji. Prestižu kraljevske mornarice bio je nanet ozbiljan udarac, a britanski trgovački putevi na južnom delu Pacifičkog okeana, bili su prekinuti. Sobzirom na snagu nemačke eskadre viceadmirala Graf fon Špea, lord Fišer, koji je postao Prvi pomorski lord flote Njegovog Veličanstva, odlučio je da se Nemcima suprotstavi očigledno superiornijim snagama. Glavnu ulogu u predstojećoj operaciji trebali su da igraju bojni krstaši Invinsibl i Infleksibl, koji su napustili domaće vode u potpunoj tajnosti, sa ciljem da presretnu neprijatelja.
Do sukoba britanaca sa nemačkom eskadrom dolazi 8. decembra 1914. godine, u blizini Foklandskih ostrva. Protiv 2 nemačka oklopna krstaša (Šarnhorst i Gnajzenau) i 3 lake krstarice (Lajpcig, Nirnberg i Drezden), britanci su suprotstavili 2 bojna krstaša (Invinsibl i Infleksibl), 3 oklopna krstaša (Karnarvon, Kornvol i Kent) i 2 lake krstarice (Bristol i Glazgov).
Bitka kod Doger Benka (1915)
300px|mini|levo|Nemački bojni krstaši u plovidbi ka Doger Benku. 24.januar 1915. godine U početnom periodu rata, nemački bojni krstaši su izveli veći broj prepada na britanske luke. Pored direktnog nanošenja materijalne štete, komanda Flote otvorenog mora, stavila je kao zadatak i mogućnost uništenja pojedinih britanskih brodova. Iako rezultati ovih napada nisu imali nikakav poseban materijalni značaj, sama činjenica da se bombarduju njihove luke, bila je poražavajuća za britansku javnost, pogotovo što ni jednom neprijatelj nije presretnut.
Dana, 23. januara 1915. godine eskadra viceadmirala Hipera ponovo je isplovila na more, sa ciljem da nanese udar britanskim lakim snagama u reonu Doger Benka. U sastav eskadre nalazila su se 3 bojna krstaša (Zajdlic, Moltke i Derflinger), 1 oklopni krstaš (Bliher), 4 lake krstarice (Graudenc, Štralsund, Roštok i Kolberg) i 19 razarača. Britanska komanda, saznavši iz presretnuh radio poruka, za plan neprijatelja, koncetisala je u tom reonu jake snage pod komandom admirala Bitija – 5 bojna krtsaša (Lajon, Tajger, Princes Rojal, Nju Ziland i Indomitibl), 6 lake krtsraice (Erutjuz, Sauthempton, Birmingen, Notingem, Laustoft i Andauntit) i 35 razarača.
Rano ujutru, 24. januara 1915. godine, dva protivnika su se srela na istočnom obodu Doger Benka. Zaključivši da su britanske snage jače od njegovih, admiral Hiper je naredio da se brodovi okrenu nazad, što je rezultiralo britansko gonjenje nemačkih brodova. Tokom bitke, britanci su napravili dosta grešaka prilikom izbora mete, ali su ipak zabeležili niz uspešnih pogodaka. Od britanske vatre, teško je oštećen krstaš Zajdlic, koji je preživeo samo zahvaljujući sreći i požrtvovanosti nekoliko članova posade. Na suprotnoj strani, Nemci su svojom vatrom ozbiljno oštetili britanski bojni krstaš Lajon. Nakon sat i po borbe, britanci su uspeli da nanesu ozbiljna oštećenja oklopnom krstašu Bliher, te mu je brzina naglo opala. Videvši da ne može spasiti svoj oklopni krstaš, Hiper je odlučio da ga ostavi svojoj sudbini, a sa ostalim jedinicama, kreće maksimalnom brzinom ka nemačkoj obali. Britanci prekidaju gonjenje nemačke eskadre, i svim snagama napadaju Bliher, koji u 13:13 sati potonuo, nakon što je bio pogođen sa 70 do 100 projektila velikog kalibra i 7 torpeda. Bitka je pokazala veliku opasnost od direktnih pogodaka projektila u kule glavne artiljerije, a takođe i mogućnosti paljenja municije.
Taktička pobeda je bila na strani britanaca, ali su Nemci iz bitke uspeli da izvuku veće pouke. Što se tiše tačnosti gađanja, prednost je bila na strani Nemaca – 1,5% naspran 1% kod britanaca. Neki britanski brodovi imali su još gori učinak artiljerijske vatre – bojni krstaš Tajger je ispalio 255 teških projektila a da pritom ni jedan nije pogodio metu.
Bitka kod Jitlanda
300px|mini|desno|Nemački bojni krstaši Licov, potopljen u bici kod Jitlanda 300px|mini|desno|Britanski bojni krstaši Indifetigebl, potopljen u bici kod Jitlanda 300px|mini|desno|Britanski bojni krstaši Kvin Meri, potopljen u bici kod Jitlanda 300px|mini|desno|Britanski bojni krstaš Invinsibl, potopljen u bici kod Jitlanda Januara 1916. godine, komandant nemačke Flote otvorenog mora, postao je admiral Rajnhard Šer – pristalica aktivnih ofanzivnih akcija. On je razvio plan, koji je između ostalog predviđao ofanzivne operacije bojnih krstaša, sa prioritnim zadatkom, uništenje pojedinih delova britanske Velike flote, od strane nemačkih glavnih snaga.
Uspešni napadi nemačkih bojnih krstaša na Loustoft i Jarmut, 24. aprila 1916. godine, nisu dali značajnije rezultate sa tačke vojnog gledišta, ali su imali veliku propagandnu vrednost. Britanska javnost je oštro kritikovala svoju flotu, i zahtevala je efikasnije dejstvo.
Ohrabren prethodnim uspehom, admiral Šer je isplanirao novu operaciju u kojoj bi nemački bojni krstaši, pod komandom kontraadmirala Franca fon Hipera, napadali trgovačke i patrolne brodove pred Skagerakom i vršili prepade na britanske gradove duž obale Sanderlanda, ne bi li izazvali delove britanske flote, a pre svih bojne krstaše, da isplove iz svojih uporišta i da ih u Severnom moru uništi pomoću kompletne nemačke flote i podmorničkih zaseda. Iako je ova operacija na kraju otkazana, nemačka komanda je i dalje bila rešena za jednu demonstrativnu operaciju u Severnom moru, sa glavnim zadatkom da bojni krstaši navuku britanske brodove na glavne nemačke snage. Skoro kompletna nemačka Flota otvorenog mora, našla se 31. maja 1916. godine pred Skagerakom. Britanska komanda, je na osnovu pročitanih nemačkih radio poruka rešila da po svaku cenu uništi protivnika, i šalje na more gotovo celu Veliku flotu.
Bitka kod Jitlanda je otpočela u drugoj polovini dana, 31. maja 1916. godine, bitkom između prethodnica. Admiral Biti, komandant britanske prethodnice, raspolagao je sa 6 bojnih krstaša – Lajon, Kvin Meri, Princes Rojal, Indifetigebl, Tajger i Nju Ziland, 4 bojna broda tipa drednot, klase Kvin Elizabet, i većim brojem lakih jedinica. Komandant nemačke prethodnice, admiral Hiper, imao je pored lakih jedinica, i 5 bojna krstaša – Derflinger, Licov, Moltke, Fon der Tan, i Zajdlic.
Gotovo odmah, nakon susreta sa neprijateljem, Hiper okreće svoje snage u pravcu glavnine nemačke flote, sa ciljem da navuče britansku prethodnicu. Sa druge strane, Biti snažno napade nemce, ali zbog komunikacionih problema, grupa od 4 bojna broda klase Kvin Elizabet nije izvršila pravilan manevar. I pored toga britanci su smatrali da imaju dovoljno snage da poraze neprijatelja.
Ubrzo se međutim pokazalo, da je početak bitke bio katastrofalan za britance. Oni su rasporedili vatru po različitim nemačkim bojnim krstašima, a tačnost gađanja je bila jako slaba. Svega 17 minuta nakon otvaranje vatre, nemački bojni krstaš Fon der Tan je potopio britanski bojni krstaš Indifetigebl. Britanci su i dalje nastavili vatru, postižući pojedine pogodke, no, ni 20 minuta nakon potapanja Indifetigebla, nemački bojni krstaši Derflinger i Zajdlic potapaju britanski bojni krstaš Kvin Meri. Nešto kasnije, prilikom susreta sa glavnim nemačkim snagama, admiral Biti okreće svoju eskadru i pokušava da se spoji sa Velikom flotom. Nemci nisu mogli da sustignu i unište britansku prethodnici, zbog osetno manje brzine svojih bojnih krstaša.
Sagledavši kompletno rezultat borbe prethodnica, Nemci su mogli biti ponosni na svoje bojne krstaše i njihove posade. Sa mnogo slabijim snagama, oni su naneli teške gubitke neprijatelju. Poražavajuća činjenica je i to, da su britanci uspeli da postignu svega 4 pogodka, dok su za isto to vreme, Nemci postigli čak 21 pogodak. "„Zaista, u pomorskoj istoriji Velike Britanije, ne postoji slučaj kao što je Bitijev, da se pretrpe tako teški gubici od salbijeg protivnika“"Bojni krstaš su uzeli aktivno učešće i u drugoj fazi bitke, kada su se susrele glavne snage. Početne uspehe, opet su imali nemački brodovi. Prvo je bojni krstaš Licov, zajedno sa glavnim nemačkim bojnim brodovima, iz neposredne blizine otvorio vatru na britanske oklopne krstaše. Kao rezultat, britanski oklopni krstaš Difens je eksplodirao, i potonuo sa kompletnom posadom, a još 2 oklopna krstaša su kasnije potopljena. Zatim su bojni krstaši Derflinger i Licov, zajedničkom vatrom potopili britanski bojni krstaš Invinsibl, koji se iznenada pojavio sam, kao odlična meta. Kao i drugi britanski bojni krstaši, Invinsibl je bio žrtva paljenja sopstvene municije.
Međutim, ubrzo počinje da se oseća ogramna snaga britanskog sastava, i Nemci počinju da osećaju udarce. Posebno loše prolaze nemački bojni krstaši, koji su hrabro pošli u juriš, kako bi se spasila glavnina nemačke flote. Licov i Zajdlic su bili teško oštećeni, a pojedine topovske kula glavne artiljerije su uništene na krstašima Fon der Tan i Derflinger. Na kraju, Nemci su ipak uspeli da se odvoje od brojčano mnogo jačeg neprijatelja, ali su se tokom noći desila nekoliko slučajna sukoba. Tokom puta ka svojoj obali, Nemci su bili prisiljeni da sami potope Licov, ali se sa skoro istim oštećenjima, Zajdlic uspeo dokopati svoje baze.
Na kraju, pored ostalih gubitaka, u ovoj bici su potopljena 4 bojna krstaša – 3 britanska i 1 nemački. Gledano u celini, nemački bojni krstaši su se pokazali kao brodovi pogodniji za borbu, nego britanski. Takođe, ova bitka je definitivno pokazala slabost zaštite britanskih bojnih krstaša, posebno bezbednost vlastite municije.
Operacije bojnog krstaša Geben
Do početka Prvog svetskog rata, nemačka je držala na Sredozemnom moru bojni krstaš Geben i laku krstaricu Breslau, koji su tamo dejstvovali još od 1912. godine. Posle izbijanja neprijateljstva, oba broda kreću ka Dardanelu, gde ztižu 10. avgusta 1914. godine, pritom su se susreli sa britanskom eskadrom od 4 oklopna krstaša, koji se nisu usudili na borbu sa Gebenom. Da bi izbegli interniranje, nemačke diplomate su dogovorile lažnu kupovinu brodova od Turske, i Geben je zvanično preimenovan u Javuz Sultan Selim, no kompletna komanda je ostala nemačka. 300px|mini|levo|Nemački bojni krstaši Geben Dana, 29. oktobra 1914. godine, Geben je otpočeo borbena dejstva na moru, bombardujući Sevastopolj. Bojni krstaš Geben je bio značajno superiorniji od bilo kog ratnog broda Crnomorske flote, po pitanju artiljerijske moći, i brzine plovljenja, što mu je davalo inicijativu u borbi. Kao rezultat toga, ruski ratni brodovi su morali da budu veoma oprezni.
U prvom periodu rata, Geben je dva puta vodio borbu sa Crnomorskom flotom – 18. novembra 1914. godine kod rta Sarč, i 10. maja 1915. godine u reonu Bosfora. Oba sukoba su bila prolazna, i nisu dali nikavih ozbiljnih rezultata. Suočen sa superiornijim snagama, bojni krstaš je uvek imao priliku da se povuče sa bojišta bez većih problemam. Zbog toga je Geben gospodario Crnim morem. Međutim, situacija se skroz promenila, kada su u sastav Crnomorske flote ušli bojni brodovi klase Imperatrica Marija. Oni su bili znatno jači od krstaša Geben u vatrenoj moći, ali dosta sporiji. Tako je barem bilo na papiru. U stvarnosti, kvar na mašinama nije dozvoljavao krstašu Geben veću brzinu od 23 čvora, dok su bojni brodovi klase Imperatrica Marija, imali brzinu 20-22 čvora, i samim tim mogli su mu parirati. Kao rezultat toga, prilikom borbe sa bojnim brodom Imperatrica Ekatarina Velikaja, 8. januara 1916. godine, Geben je jedva uspeo da se izvuče iz bitke, pretrpevši pritom ozbiljna oštećenja od vatre ruskog bojnog broda. Dalje operacije u tim vodama, gde je gospodario neprijatelj, bile su veoma riskantne. Krajem 1916. godine, ruski bojni brodovi su konačno isterali krstaš Geben iz Crnog mora, i prisilili ga da ostane sakriven u Bosforskom moreuzu.
Posle izlaska Rusije iz Prvog svetskog rata, nemačko-turska komanda je rešila da upotrebi brodove Geben i Breslau protiv britanskih brodova u reonu Dardanela. Dana, 20. januara 1918. godine, Geben potapa 2 britanska monitora, ali zatim udara u 3 mine i teškom mukom se vratio u Dardanel, gde je nasukan. Iaoko je krstaš bio spašen, za njega su borbena dejstva bila završena sve do kraja rata.
Uprkos nedostatku velikih pobeda, Geben je imao snažan uticaj na tok operacija u tom regionu, i značajno je ometao funkcionisanje Crnomorske flote.
Bojni krstaši Velike Britanije
300px|mini|desno|Bojni krstaši Ripals, Šema Oktobra 1914. godine, Džon Fišer se vratio na mesto Prvog lorda Admiraliteta, i ponovo je počeo da promoviše svoju omiljenu ideju – projektovanje brzog, dobro naoružanog i slabo oklopljenog broda. Rezultati bitke u Helgolandskom zalivu, a posebno bitke kod Foklandskih ostrva, izgleda da su potvrdili admiralove pretpostavke. Kao rezultat toga, uprkos protivljenju Vinstona Čerčila, Fišeru je dozvoljeno da upravo započete bojne brodove Rinaun (en. Renown) i Ripals (en. Repulse), prepravi u bojne krstaše.
Ḩurayn, Hajjah
Ḩurayn je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Bojni krstaš
Bojni krstaši Velike Britanije
Faktički, brodovi su predstavljali dalju razvojnu liniju krstaša Invinsibl. Izuzetno moćno naoružani – 6 topa 381 mm, velike brzine – 32 čvora, sa oklopnom zaštitom pojasa od svega 152 mm, što nije bilo dovoljno za adekvatnu zaštitu od neprijateljskih projektila velikog kalibra. Generalno gledano kvalitet ovih krstaša jasno je prevazilazio većinu neprijateljskih krstaša.
Nažalost, oba krstaša po ovom projektu, ušli su u stroj, ubrzo nakon Jilandske bitke, i bili su prihvaćeni od mornara, sa krajnjim skepticizmom. Admiral Biti je čak izjavio, da on odbija da ih vodi u borbu. I zaista, za “bele slonove”, kako su ih nazvali u britanskoj mornarici, bilo je bolje da se drže podalje od ozbiljnog protivnika. U svojoj jedinoj krupnoj operaciji (Druga bitka u Helgolandskom zalivu), Ripals se odmah povukao, čim je došao pod vatru nemačkih bojnih brodova. 300px|mini|levo|Bojni krstaši Glories, Šema Ovom serijom bojnih krstaša, pionirski rad admirala Fišera, nije bio gotov. On 1915. godine, otpočinje gradnju 3 ”velike lake krstarice”, koje bi zapravo trebalo nazvati “laki bojni krstaši”. Ovi brodovi su projektovani da podrže anfibijski desant na baltičku obalu Nemačke – još jedna Fišerova omiljena ideja.
Ḩurayn, Hajjah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 371 m.
Široka Rijeka
Široka Rijeka je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Vojnić, Karlovačka županija.
Bojni krstaš
Bojni krstaši Velike Britanije
Još ekstravagantnije se pokazao Fjurios (en Furious) - treća krstarica serije. Sa skoro istim taktičkim i tehničkim karakteristikama, on je bio naoružan samo sa dva topa, ali zato kalibra 457 mm. Absurdnost ovog projekta je uskoro postala očigledna, i dok je još bio u brodogradilištu, počela je njegova prpravak u “polu nosač aviona”.
Fišer je 1915. godine predložio gradnju bojnog krstaša Inkomparibl (en. Incomparable). Karakteristike projekta prikazane su kao veoma moćne, ali neizbalansirane - 6 topa od 508 mm, brzine 35 čvora, i oklopne zaštite od 229 mm. Međutim, admiralitet je odbio njegov predlog. 300px|mini|levo|Bojni krstaši Hud, Šema Projekat poslednjeg bojnog krstaša Velike Britanije, izrađen u metalu, razvijao se dugo i teško. Prvobitno je projektovan kao bojni brod, ali kako je već bilo dovoljno bojnih brodova u Velikoj floti, odlučeno je da se prepravi u bojni krstaš.Njegove osnovne karakteristike su bile neizbalansirane – 8 topa 381 mm, brzina 32 čvora, oklop 203 mm, dakle još manje nego kod svojih prethodnika. Gradnja glavnog krstaša projekta, Hud (en. Hood), otočela je 31. maja 1916. godine, na dan kada su britanski bojni krstaši, prošli jako loše u bici kod Jitlanda.
Široka Rijeka
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 126 stanovnika te 40 obiteljskih kućanstava.