cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nikolaj Velimirović
Mladost i obrazovanje
Bio je predavač na Bogosloviji "Sv. Sava" u Beogradu od 1912. do 1918. godine. Predavao je filosofiju, logiku, psihologiju, istoriju i strane jezike. Počinje sa besedama po beogradskim i drugim crkvama širom Srbije, pa onda drži i predavanja na Kolarčevom univerzitetu u drugim mestima. Istovremeno, Nikolaj objavljuje u crkvenim i književnim časopisima svoje članke, besede i studije: o Njegošu, o Ničeu i Dostojevskom i na druge filosofsko-teološke teme. Nikolaj je aktivno učestvovao u crkvenom životu, mada je imao kritičkih primedbi na rad i ponašanje nekih crkvenih ljudi. On se ubrzo razišao sa protom Aleksom iz "Hrišćanskog vesnika" zbog njegovih pogleda na stanje u Srpskoj Crkvi.
Redovno je putovao po Srbiji i Bosni i propovedao pred sve većim brojem slušalaca. Njegove propovedi nisu bile posvećene samo verskim pitanjima, već su zagovarale i nacionalni preporod Srba, posebno u Bosni koja je bila pod habsburškom vlašću. Godine 1912. pozvan je u Sarajevo na proslavu lista "Prosveta", gde se upoznao sa najviđenijim predstavnicima tamošnjih Srba: Ćorovićem, Dučićem, Šantićem, Grđićem, Ljubibratićem i drugima. Poznate su tadašnje njegove reči da su "svojom velikom ljubavlju i velikim srcem Srbi Bosanci anektirali Srbiju Bosni", što je u vreme austrijske aneksije Bosne i Hercegovine shvaćeno kao izazov austro-ugarskim vlastima, pa je pri povratku u Beograd skinut sa voza u Zemunu i zadržan nekoliko dana. Austro-ugarske vlasti mu nisu dozvolile da sledeće godine otputuje u Zagreb i govori na tamošnjoj proslavi Njegoša, no njegov je govor ipak dospeo u Zagreb i bio pročitan.
Prvi svetski rat
Posle izbijanja prvog svetskog rata, u aprilu 1915. godine srpska vlada je uputila Nikolaja iz Niša u Ameriku i Englesku kako bi propagirao srpske, a kasnije jugoslovenske ratne ciljeve. Taj je zadatak poveren Velimiroviću ne samo zbog njegove učenosti, već i zbog dobrih veza koje je sve vreme održavao s Anglikanskom i Episkopalnom crkvom u Britaniji i SAD. On je po Americi, i zatim Engleskoj, držao brojna predavanja: u crkvama, univerzitetima, hotelima i po drugim ustanovama, počevši s velikom zboru u Čikagu u avgustu 1915. Velimirović je za program Jugoslovenskog odbora, odnosno ujedinjenje južnoslovenskih područja Austro-Ugarske sa Srbijom pridobio veliki broj emigranata, od kojih mnogi kao dobrovoljci odlaze Solunski front. Nikolaj je u ovo vreme iznosio i ideju o ujedinjenju svih hrišćanskih crkava, te počeo gajiti dobre odnose sa anglikanskim i Episkopalnom crkvom. Takođe je u to vreme pomagao i grupu srpskih studenata u Oksfordu, gde je jedno vreme i predavao.
O stanju u okupiranoj Srbiji obaveštavao je englesku javnost pismima i člancima u engleskoj štampi, poput obimnog članka "Srbija u okovima" (Serbia in chains), objavljenog u "The New Witness" 6. aprila 1916. godine.
Međuratni period
Kada se 1919. godine vratio u Srbiju, gde je njegova diplomatska aktivnost tokom ratnih godina hvaljena kao veliki uspeh, Velimirović je izabran za episkopa u Žičkoj eparhiji. U toj ranoj fazi njegove svešteničke karijere, na Velimirovića se uglavnom gledalo kao na naprednog mladog teologa i liberalnu snagu u Srpskoj pravoslavnoj crkvi. Velimirović je smatran za anglofila naklonjenog protestantizmu još iz vremena njegovih studija u Bernu, Ženevi i Oksfordu. Tih godina Nikolaj je razvio mnogostranu međucrkvenu delatnost. Učestvovao je na konferencijama za mir, na ekumenskim crkvenim susretima i skupovima, na međunarodnim susretima mladih hrišćana u svetu, itd.
Međutim, njegova liberalna reputacija bila je relativno kratkog veka. Nikolaj je 1920. godine izabran za vladiku ohridskog i zadužen za bogomoljački pokret, koji je nakon I svetskog rata, osnovala Srpska pravoslavna crkve u nastojanju da zaustavi opadanje interesovanja za veru, širenje Adventističke crkve i uspon komunizma. Družeći se s pobožnim vernicima koji su činili okosnicu bogomoljačkog pokreta, pod duhovnim vođstvom monaha iz obližnje Svete gore, Velimirović je narednih godina doživeo duboku ličnu transformaciju. Napredni mladi učenjak postao je pustinjak, asketa i konzervativac. Iskustva koja je stekao u Ohridu snažno su uticala na njegova filozofska gledišta. Divljenje prema Zapadnoj Evropi i simpatije za ekumenski pokret koje je gajio u mladosti, ustupile su mesto anti-zapadnjaštvu i kleronacionalizmu. U to vreme počinje da zastupa i otvoreno antisemitske stavove. Njegova alegorična propoved "Priča o vuku i jagnjetu" objavljena 1928. godine je izazvala oštru reakciju beogradskog rabina dr Isaka Alkalaja.
Posle službe u Ohridu i Bitolju vraćen je godine 1934. i u Manastir Žiča odlukom Arhijerejskog Sabora. Adolf Hitler je 1934. godine odlikovao Velimirovića zbog rada na obnavljanju nemačkog vojnog groblja u Bitolju.
Sredinom 1930-ih Nikolaj se počeo uključivati u politička zbivanja Kraljevine Jugoslavije, a otada datiraju i bliske veze s Dimitrijem Ljotićem. Krajem 1930-ih godina, paralelno sa usponom fašizma u Evropi, unutar Srpske pravoslavne crkve se rađa ekstremno desna ideologija svetosavskog nacionalizma, čiji je glavni ideolog Nikolaj Velimirović. Zalagao za uspostavljanje društva zasnovanog na jedinstveno srpskom obliku religioznog nacionalizma i monarhizma i propagirao odbacivanje individualizma, jednakosti, verske toleranciju, demokratije i drugih građanskih vrednosti. Velimirovićevo antizapadnjaštvo i antimodernizam su bili pomešani s jakim antisemitskim osećanjima. Velimirovićev bogomoljački pokret je u svojim publikacijama objavljivao antisemitske tekstove, uključujući delove Protokola sionskih mudraca. Tih godina, pod ideološkim uticajima episkopa Velimirovića, Ljotić osniva fašistički pokret ZBOR čija su glavna načela bila: anti-komunizam, borba protiv „jevrejske zavere“ i zalaganje za staleško uređenje države. Članstvo Zbora u značajnoj meri poklapalo s Velimirovićevim Bogomoljcima. Prema nekim izvorima, vođstvo Zbora je od 1935. godine pa nadalje činilo 'kičmu' pokreta Bogomoljaca, dok drugi kažu da su Bogomoljci kolektivno pristupili Ljotićevoj organizaciji krajem 1930-tih godina.
Godine 1937. Nikolaj je, kao i ostale vodeće ličnosti SPC, uključen u tzv. Konkordatsku krizu, odnosno nastojanje da se spreči ratifikacija konkordata između Kraljevine Jugoslavije i Vatikana. On je svim srpskim poslanicima neposredno pred glasanje uputio pismo kojim preti primenom crkveno–kanonskih mera prema onima koji budu glasali za konkordat: "Ja ću biti nesrećan, ako budem prinuđen da ove mere primenim na Vas i na dom Vaš. A ja ih moram primeniti u potpunosti." Kada su jugoslovenske vlasti 1940. godine zabranile Zbor, izdale nalog za hapšenje Ljotića i nekoliko njegovih sledbenika osudile na zatvorsku kaznu (među njima i Velimirovićevog učenika Dimitrija Najdanovića), Velimirović je napisao protestno pismo premijeru Dragiši Cvetkoviću u kojem opisuje Ljotića kao visoko pobožnog i moralnog čoveka. Nikolaj je, kao i čitav Sveti arhijereski sabor SPC na čelu sa partijarhom Dožićem, također podržao puč 1941. godine kojim je oborena vlada Cvetković-Maček i poništen pakt između Jugoslavije i sila Osovine, potpisan nekoliko dana ranije.
Drugi svetski rat
Aprilski rat i kapitulacije Jugoslavije zatekla je Nikolaja u manastiru Žiči. Podrška martovskom puču je navela nemačke okupacione vlasti da se prema Velimiroviću odnose s podozrenjem. Nikolaj je uhapšen godine 1941. pod sumnjom da je povezan s četničkim pobunjenicima i pritvoren u manastiru Ljubostinja. Godinu i po dana kasnije je i zvanično uhapšen i prebačen u manastir Vojlovicu kod Pančeva i zatočen tamo zajedno sa Patrijarhom Srpskim Gavrilom Dožićem. Nakon njegovog hapšenja, Ljotić i njegovi sledbenici su pokušali da se za njega zauzmu kod Nemaca i ubede ih da je Nikolaj pre rata ‘pohvalio Hitlera’ i da ga zato ne treba smatrati neprijateljem. Međutim, za razliku od Ljotića, Velimirović je odbio da sarađuje sa nacistima tokom okupacije. Za vreme svog zatočeništva u Vojlovici dvojica srpskih crkvenih velikodostojnika odolevala su pritiscima da sarađuju s Nemcima. Oni su odbijali da potpišu okupatorski javni proglas protiv Tita i partizana, kao i da učestvuju u stvaranju pro-nacističke vlade nacionalnog spasa. Nikolaj je bio protiv komunista i blagosiljao je četničkog vođu Mihailovićevu borbu protiv partizana. Početkom 1942. Nikolaj je obavešten od Aćimovića i Nedića, da će biti interniran od strane Nemaca zbog boravka četnika u njegovom rejonu.
U septembru 1944. kada su nemačke trupe počele da se povlače iz Srbije pred naletima Crvene armije, Velimirović i Dožić su prebačeni prvo u Austriju, a potom u Nemačku, gde su zatvoreni u zloglasnom koncentracionom logoru Dahau. Nemci su ih tu držali kao zalog u pregovorima sa Ljotićem i Nedićem. U logoru su bili zatvoreni u posebnom delu za visoke oficire i sveštenstvo (Ehrenbunker), tretirani bolje od ostalih i imali status povlašćenih zatvorenika (Ehrenhäfling). ’Počasni zarobljenici’ su imali poseban smeštaj i hranili se kao nemački oficiri, vrata ćelija u kojima su boravili zaključavana, a imali su i slobodan pristup zasebnom dvorištu u logoru. Pored toga, njima je kao sveštenim licima bilo dozvoljeno da nose svešteničke mantije i nije im brijana glava. U crkvenoj literaturi se naglašava da su oni u logoru Dahau ‘doživeli sve strahote ovog pakla na zemlji’ i pretrpeli ‘stradanje i patnje’. Nasuprot tome, Đorđević tvrdi da su ih Nemci "zaštitili da ne padnu u ruke saveznicima i Titovoj JNA".
Po okončanju fašističke okupacije i uspostavljanju nove komunističke vlasti, Nikolaj Velimirović je, zbog bliskosti sa Dimitrijem Ljotićem i povezanosti sa političkom organizacijom Zbor, izbegao iz zemlje. Patrijarh Gavrilo i episkop Nikolaj su potom otišli za Austriju, gde ih je u Tirolu pokupila američka 36. pešadijska divizija. Velimirović se susreo s američkom vojskom 8. maja 1945. godine u Kicbilu, gradiću na austrijsko-nemačkoj granici. Velimirović je tada bio u društvu nekoliko srpskih nacionalista i nemačkih oficira. On je putovao s generalom Milanom Nedićem, premijerom srpske kolaboracionističke vlade i Hermanom Nojbaherom, visokim nemačkim funkcionerom u okupiranoj Srbiji i prvim nacističkim gradonačelnikom Beča (1938-39) koga su jugoslovenske vlasti kasnije osudile na 20 godina zatvora.
Odatle su otišli u Englesku gde su se razdvojili - patrijarh se vratio u Jugoslaviju, tada pod komunističkom vlašću, a Nikolaj otišao u Ameriku.
Emigracija i smrt
U Jugoslaviji je nakon rata Nikolaj Velimirović smatran saradnikom fašista i izdajnikom. Državljanstvo mu je oduzeto, a ime stavljeno na nezvaničnu listu autora čija se dela nisu mogla objavljivati u zemlji. U prvim posleratnim godinama Velimirović nije toliko kritikovan zbog veza sa Zborom, aktivnosti u Sloveniji 1945. godine, ili zbog antisemitizma, već zbog toga što je emigrirao u SAD i stao na stranu 'imperijalista'. Nove vlasti istovremeno su slavile patrijarha Gavrila Dožića, koji se 1946. godine vratio u Srbiju, kao ratnog heroja Srpske pravoslavne crkve.
Nikolaj je stigao u Ameriku tokom 1946. godine, gde je nastavio crkveni i politički rad, kao i spisateljsku delatnost, na srpskom i na engleskom jeziku. Iz ovoga vremena potiču njegova dela "Kasijana", "Zemlja Nedođija", "Žetve Gospodnje", "Divan" i njegovo poslednje, nedovršeno delo "Jedini Čovekoljubac". Iz Amerike je slao materijalnu pomoć srpskim pravoslavnim manastirima u Jugoslaviji. Domaća štampa ga je optuživala da je učestvovao u emigrantskoj aktivnosti u posleratnom periodu, usmerenoj na okupljanje svih reakcionarnih izbegličkih krugova iz Srbije radi podsticanja neprijateljske aktivnosti protiv Jugoslavije. Godine 1952. uoči posete šefa jugoslovenske države Josipa Broza Tita Londonu Nikolaj se obratio pismom kenterberijskom nadbiskupu Anglikanske crkve s namerom da se poseta spreči. No, pismo je ostalo bez učinka: poseta je bila uspešna, a Vinston Čerčil ju je čak nazvao istorijskom. U intervjuu datom u Sjedinjenim Američkim Državama 1953. godine, Velimirović je tvrdio da je bio duhovna siva eminencija iza Ljotićeve organizacije ZBOR.
Vladika Nikolaj je u Americi povremeno i predavao: u privremenoj srpskoj bogosloviji u manastiru Sv. Save u Libertivilu, u njujorškoj Akademiji Sv. Vladimira i u ruskim bogoslovijama Svete Trojice u Džordanvilu i Sv. Tihona u Saut Kananu, u Pensilvaniji. U ovoj poslednjoj ga je i smrt zatekla 1956. godine. Iz manastira Sv. Tihona prenet je zatim u manastir Svetog Save u Libertivil i sahranjen kraj oltara crkve, na južnoj strani 27. marta, uz prisustvo velikog broja pravoslavnih Srba i drugih vernika širom Amerike.
Rehabilitacija i kanonizacija
Nikolajevo zaveštanje potajno je održavao u životu mali krug njegovih vatrenih pobornika s margina Srpske pravoslavne crkve okupljenih oko Velimirovićevog bivšeg saradnika i đaka, disidenta monaha oca Justina Popovića. Među Velimirovićevim sledbenicima u crkvi su, pored Justina bila i četiri i njegova đaka, Atanasije Jevtić, Artemije Radosavljević, Amfilohije Radović i Irinej Bulović, kao i Nikolajev sinovac Jovan Velimirović. Velimirović je imao podršku nacionalističkih organizacija u dijaspori. Neke izdavačke kuće - npr. ljotićevska "Iskra" sa sedištem u Minhenu - objavljivale su Velimirovićeve radove tokom 1960-tih i 1970-tih godina.
Mošti vladike Nikolaja prenete su u Srbiju 12. maja 1991. godine, u danima kada je otpočinjao rat na teritoriji bivše Jugoslavije. Njegovi posmrtni ostaci su preneti iz Libertivila u Lelić, gde je sahranjen u crkvi, koja je njegova zadužbina.
19. maja 2003. godine Sveti arhijerejski sabor SPC "jednodušnom jednoglasnom saborskom odlukom" kanonizuje Nikolaja Velimirovića za sveca, čime je krunisan proces njegove rehabilitacije i sakralizacije. Svečana kanonizacija obavljena je u Hramu Svetog Save na Vračaru, u Beogradu, 24. maja 2003. Već sledeće godine, episkop šabačko-valjevski Lavrentije je svoju zadužbinu, manastir Soko blizu Ljubovije i Krupnja, posvetio sv. Nikolaju. U ovom manastiru postoji i muzej posvećen sv. Nikolaju, njegova velika bista u dvorištu manastira i još jedna velika zgrada koja se zove "Dom sv. vladike Nikolaja".
Velimirović je tokom 2000-ih postao jedna od najuvaženijih crkvenih ličnosti u Srbiji. U verskim krugovima, Velimirovića po važnosti redovno porede sa svetim Jovanom Krstiteljom i svetim Jovanom Zlatoustim. U crkvenoj literaturi se stalno ponavljaju reči Justina Popovića koji ga smatra 'trinaestim apostolom', 'svetim srpskim jevanđelistom' i 'najvećim Srbinom posle svetog Save'.
Politički stavovi
Spisi Nikolaja Velimirovića se danas u ekstremno desničarskoj i antisemitskoj literaturi koriste za podršku klerikalno-nacionalističkim, neofašističkim i antisemitskim političkim stavovima.
Nacionalizam
Velimirović je poznat po stavu da je „nacionalizam srpski, kao stvarnost, najstariji u Evropi“. Velimirović o Srbima govori kao o "Božjoj deci i ljudima arijevske rase, kojima je sudbina dodelila počasnu ulogu da budu glavni nosilac hrišćanstva u svetu".
Govorio je da su Srbi i drugi Sloveni čuvari na kapijama Evrope, "da plemena slabije rase i niže vere ne bi uznemiravala krštenu Evropu u njenom mirnom razvijanju i napredovanju". Kritičari smatraju da je njegovo mišljenje o srpskom narodu poprimilo "neskriveno rasistički prizvuk".
Klerikalizam
Nikolaj se zalagao za uspostavljanje jedne vrste pravoslavne teokratije, koju on naziva "teodulija", kao načina uređenja društva, što podrazumeva "saglasje Crkve i Države u služenju Boga". Centralno mesto Velimirovićevog svetosavskog nacionalizma je jedinstvo crkve i države. On je smatrao da je odvajanje crkve od države nesreća i "bolesno stanje":
Velimirović se zalagao za "teoduliju jednovernih naroda", odnosno Savez pravoslavnih naroda Balkana s naslonom na pravoslavnu Rusiju, čiji bi cilj bio služenje Hristu. Verovao je da bi "Carstvo balkanskih naroda sa carstvom svete Rusije" predstavljalo ostvarenje hiljadugodišnjeg carstva mira na zemlji, o kojem je govorio sveti Jovan Evangelista.
Stavovi o Hitleru
Velimirović po izbijanju drugog svetskog rata više nije ponavljao ovakve stavove i odbio je da sarađuje sa Hitlerom tokom okupacije.
Stavovi o Ljotiću
Velimirović je imao visoko mišljenje o fašističkom političaru Dimitriju Ljotiću, vođi srpskih SS dobrovoljaca. Za Nikolaja Velimirovića, Ljotić je bio "hrišćanski državnik" i ideolog hrišćanskog nacionalizma, koji je u ratu "izvršio svoju dužnost i kao vojnik i kao građanin":
Vladika Nikolaj je Dimitriju Ljotiću spevao i zanosnu himnu, kombinujući patos crkvene himne i narodski deseterac:
Anti-semitizam
Antijevrejski i antijudaistički stavovi dobijaju značajnije mesto u Velimirovićevoj misli tokom dvadesetih i tridesetih godina XX veka. Delo Indijska pisma, koje je Nikolaj pisao za vreme ustanka u Srbiji u Manastiru Ljubostinja između jula 1941. i decembra 1942. godine, sadrži i alegoričnu priču u kojoj je Satana predstavljen u liku zle Jevrejke 'Rebeke Natan', zavodnice i predvodnice komunističkog ustanka. U svojoj knjizi „Kroz tamnički prozor“, napisanoj 1944. godine u logoru Dahau, Velimirović za izbijanje Drugog svetskog rata optužuje gotovo sve savremene ideologije Evrope, osim fašizma, čiji izum pripisuje Jevrejima, odnosno „njihovom ocu Đavolu“ :
thumb|Ikona [[Nebeska Srbija|Nebeske Srbije. Gore desno sveti Nikolaj u logoru Dahau.]]
Još je kontroverznije Velimirovićevo viđenje stradanja Jevreja u holokaustu, što on tumači kao božju odmazdu za ubistvo Hrista:
Zbog ovog i drugih tekstova, mnogi autori smatraju Nikolaja Velimorovića za bitnog ideologa srpskog antisemitizma. Velimirovićevi antijevrejski stavovi su bili mešavina religioznog anitisemitizma, koji je imao dugu istoriju u hrišćanstvu, i antisemitskih teorija zavere iz 19. veka, koje su bile rasprostranjene širom Evrope uoči Drugog svetskog rata. Nikolajeve pristalice nasuprot ovim tvrdnjama napominju da je on za vreme boravka u Ljubostinji uspeo da spase jednu jevrejsku porodicu od nemačkog hapšenja.
Anti-zapadnjaštvo
Velimirović smatra da su Srbi, čim su se oslobodili Turaka, pali u ropstvo Zapada. Seljake iz Šumadije su prevarili austrijski Srbi prečani koji su im uveli zakone i ustanove poput protestanata i katolika, "dve zapadne hrišćanske jeresi". Oni su učinili da Srbija padne u ropstvo "zapadnih jeretika": duhovno, intelektualno, moralno, političko i kulturno. Nakon njih došli su još gori, šumadijski sinovi školovani na Zapadu, koji su predstavljali "bezbožnu hordu" agenata zapadne kulture, "nove poturice", opasnije od starih poturica i izdajnike veće od Vuka Brankovića.
Velimirović je propagirao odbacivanje svih zapadnih tradicija, uključujući demokratiju, jednakost, individualizam, religioznu toleranciju i druge vrednosti modernizma i prosvećenosti. On zaključuje da je Evropa uperila sve svoje pronalaske protiv Hrista, između ostalog teleskop, mikroskop, železnicu, parnu fabriku, mašine za plivanje pod vodom, za letenje u vazduhu, itd. Evropu je smatrao oličenjem sveg zla:
Njegovo antizapadnjaštvo je organski povezano sa njegovim antisemitizmom; on je smatrao da su "Jevreji i njihov otac đavo", uspeli "trovanjem duha i srca evropskog čovečanstva" da ga odvrate od prave religioznosti i okrenu obožavanju "idola kulture". On vidi kulturu kao „zbir svih zala“, i predlaže da Crkva propiše jedan molitveni dan u godini, kad će se sav narod sa svojim starešinama moliti Bogu da ga spase od kulture.
Dela
Nikolaj Velimirović objavio je veliki broj teoloških i političkih dela. U periodu posle Drugog svetskog rata njegova dela su bila zabranjena za štampanje u Jugoslaviji. Tek kasnih 1980-ih ona počinju ovde ponovo da se štampaju, pre toga su uglavnom štampana u dijaspori zaslugom episkopa Lavrentija, a zatim ovamo prenošena.
Objavljena za života
Njegova dela su:
Madison
Madison (fonetski: Madison) se može odnositi na:
Cimamulera, Verbano-Cusio-Ossola
Cimamulera je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 108 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 494 m.
Vidi još
thumb|left|Torre Ferriero, foto [[Paolo Monti, 1982 (Fondo Palo Monti, BEIC)]]
Chavoy
Šavoa je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Avranš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 77 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 50 metara (maksimalnoj 127 m, a minimalnoj 20 m).
Montgomeri
Montgomeri se može odnositi na
Pablo Neruda
Pablo Neruda (Parral, 12. srpnja 1904. - Santiago de Chile, 23. rujna 1973.), čileanski je pjesnik, pravim imenom Ricardo Eliezer Neftalí Reyes Basoalto.
There's No Home for You Here
"There's No Home for You Here" je singlica koju je snimila američka rock grupa The White Stripes. Predstavlja četvrtu singlicu s njenog albuma Elephant.
Pablo Neruda
Kao diplomat proveo je više godina u Madridu gdje se sprijateljio s Lorcom i drugim španjolskim pjesnicima te pristupio antifašističkom pokretu, zbog čega je u svojoj domovini bio proganjan. U početku piše pretežno ljubavnu liriku, a kasnije prelazi na društveno i politički angažiranu poeziju koja govori protiv ratnih strahota i ustaje u obranu potlačenih.
Objavio je 19 zbirki poezije, od kojih su značajnije "Španjolska u srcu" u kojoj daje potresnu, ali uvjerljivu sliku borbe španjolskog naroda. Život i svijet doživljavao je prvenstveno čulno, pa su uzbuđenje, ogorčenje, samilost i srdžba osnovni motivi njegove poezije.
Stilski, prešao je put od neoromantizma preko nadrealizma do čiste borbene i socijealne poezije. Osnovne su mu teme u ranijim godinama ljubav, kasnije pustoš, samoća, patnje, borba i smrt. Njegov vulkanski temperament, vječita spremnost da na nešto reagira i da se za nešto bori, učinio ga je jednim od najplodnijih (30 zbirki), ali i kvalitativno najneujednačenijih velikih pjesnika XX. stoljeća.
Njegov Sveopći spjev (Canto general, 1950.), postao je simbolom stremljenja za književnost čileanskog naroda.
Ostala djela: Crepusculario; Sto ljubavnih soneta; Dvadeset ljubavnih i jedna očajna; Prstenovi; Pokušaj neizmjernog čovjeka; Boravak na zemlji; Elementarne ode; Podsjetnik s Crnog otoka; Ruke dana; Kraj svijeta.
Fiktivni portreti
U filmu Il Postino ("Poštar") iz 1994. godine lik Pabla Nerude je tumačio Philippe Noiret.
Judas Priest
Judas Priest je heavy metal bend osnovan 1969 u Birminghamu, Engleskoj. Klasični sastav benda čine vokalist Rob Halford, gitaristi K.K. Downing i Glenn Tipton, i Ian Hill na bas gitari. Oni su jedan od bendova koji su pokrenuli tzv. ˝Novi val britanskog heavy metala˝ (eng. NWOBHM) početkom osamdesetih godina dvadesetog stoljeća.
Povijest
Sve počinje 1969. u Birminghamu sa jednim pjevačem imena Alan Atkins i basistom Brunom Staphenhillom, koji odlučuju osnovati hard rock bend. Ime za bend biraju iz jedne pjesme Boba Dylana (The Ballad Of Frankie Lee and Judas Priest). Počinje potraga za ostatkom članova pa testiraju gitarista K.K Downinga, koji u prvi trenutak biva odbijen. 1970. prvotna jezgra se razilazi, ali Atkins i Downing se susreću s ciljem osnivanja benda. K.K. Downing inače tada već ima bend, Freight, gdje operiraju i basist Ian Hill te bubnjar John Ellis. Atkins pita za mjesto vokala u Freightu, na što ostali prihvaćaju i mijenjaju ime benda u Judas Priest. Tako nastaje jedan od najvećih heavy metal bendova na svijetu. Kasnije na Atkinsovo mjesto dolazi Rob Halford, bivši kazališni inženjer rasvjete. On zajedno sa K.K. Downingom i Glennom Tiptonom za gitarama, Ianom Hillom za basom i Johnom Hinchom kao bubnjarem izdaje prvi full length 1974., imena Rocka Rolla. Makar ta ploča i nije imala najbolju prodaju, ne bi se trebale zaboraviti savršene skladbe kakve Rocka Rolla i Cheater. Nakon dve godine izlazi nešto zreliji album Sad Wings Of Destiny gdje se malo više ističe hard rock stil i gdje sigurno ne nedostaju hitovi kao The Ripper ili Victim of Changes. 1977. i 1978. izlaze Sin After Sin i Hell Bent For Leather (ili Killing Machine). Tek Stained Class 1978. otkriva pravu orijentaciju grupe na heavy metal. Nakon toga nižu se problemi sa sastavom članova. 1979. izdaju svoj prvi live Unleashed in the east. Nakon tog uspjeha izlazi 1980. British Steel kao dio novog vala metala (New Wave Of British Heavy Metal). Remek djela kao Breaking The Law, Metal Gods i Grinder morala bi biti u poznanstvu svakog dobrog metalca. Izmeðu 1981. i 1982. izlaze Point Of Entry i Screaming For Vengeance sa savršenim hitovima. Dalje dolazi i Defenders Of The Faith. Izmeðu 1984. i 1990. izlaze Turbo i Ram It Down i live album Priest...Live!. U to vrijeme zavladala je nekakva situacija bez inicijative u bendu, koji se ipak budi dolaskom bubnjara Scotta Travisa i izdavanjem Painkiller-a. Bend tu postiže nevjerojatan i najsavršeniji dosad heavy metal zvuk.
Nažalost ne ide sve najboljim tijekom. Halford ima neke razmirice sa ostatkom benda te se on razilazi s njima. Judas Priest uskoro dobiva novog vokalista. Ime mu je Tim Ripper Owens. On je u bend ušao kao njihov fan, a i sam nadimak je uzeo od imena njegove najomiljenije pjesme. Oni zajedno snimaju albume Jugulator, Live Meltdown, Demolition te Live In London sa mnogo različitijim prizvukom od prijašnjih, no ništa od toga ne dovodi bend na onaj nivo koji je imao prije. Halford u meðuvremenu ima solističke projekte sa svojim bendovima (Two, Fight, Halford) i izdaje nekoliko dobrih albuma.
Na kraju dolazi do toga da ponovno okupljanja Halforda sa starom ekipom postaje najzatraženija stvar meðu fanovima. 2003. dogovoren je prelazak Owensa u Iced Earth, dok se Halford vraća. Odmah počinje rad na novom albumu koji se zove Angel of Retribution i koji će najstariji heavy metal bend poslije Black Sabbatha vratiti u život.
Talasni broj
Talasni broj u fizici je osobina talasa obrnuto proporcionalna talasnoj dužini i ima SI jedinicu recipročni metar (m-1). Talasni broj je prostorni analog frekvencije, odnosno predstavlja broj ponavljanja talasa u fazi po jedinici prostora.
The Hardest Button to Button
"The Hardest Button to Button" je singlica američke rock grupe The White Stripes. To je treća singlica s njihovog albuma Elephant.
Jack White tvrdi da se tekst pjesme bavi djetetom koje pokušava pronaći put u problematičnoj porodici u vrijeme kada dolazi nova beba.
Videospot za pjesmu je režirao Michel Gondry.
Pjesmu su samplirali The Kleptones za album 24 Hours.
GPR3
__NOTC__
GPR3, G-protein spregnuti receptor 3, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR3 genom. Ovaj protein je transmembranski receptor koji učestvuje u prenosu signala.
Funkcija
GPR3 aktivira adenilat ciklazu u odsustvu liganda. GPR3 je izražen u jajnim ćelijama sisara gde održava mejozno zadržavanje i smatra se da je komunikacioni link između jajnih ćelija i okružujućeg somatskog tkiva. Bilo je predloženo da su sfingozin 1-fosfat (S1P) i sfingozilfosforilholin (SPC) GPR3 ligandi,, međutim ti rezultati nisu potvrđeni testom β-arestin regrutovanja.
Kreatin metil estar
Kreatin metil estar je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 145,160 Da.
GPR4
__NOTC__
GPR4, G-protein spregnuti receptor 4, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR4 genom.
Merina
Merina zvani i Antimerina, Imerina, ili Hova su najbrojniji narod na Madagaskaru, rasprostranjen na centralnoj visoravni.
Merine su na Madagaskar došli sa Bornea u 1. vijeku pne., to je prije svega vidljivo po njihovom malagaškom jeziku koji je nasličniji jugoistočnim Barito jezicima, ali i po izgledu, kulturi, načinu prehrane...Merine izgledaju više azijatski nego afrički, zbog ravne kose, svijetlije kože (od tamno smeđe do žute) i sitnije građe tijela, ipak su i oni doživjeli velika rasna mješanja tokom 2 000 godina na Madagaskaru, sa stanovništvom iz Afrike, Arapima i u posljednjih 300 godina Evropljanima.
Krajem 18. vijeka njihovo Kraljevstvo Merina uspjelo je steći dominaciju nad većinom Madagaskara, njihovu dominaciju dokinuli su Francuzi koji su od 1895. do 1896. zavladali nad otokom i ukinuli njihovo kraljevstvo 1897.
Kraljevstvo Merina
thumb|left|200px|Karta rasprostranjenosti Malagaških etničkih grupa
Po svojoj usmenoj predaji Merine su na početku 16. vijeka na središnjoj visoravni Madagaskara, imali svoje Kraljevstvo Imerina, na čelu sa kraljem Andriamanelom. Do 1824. njihovi vladari uspjeli su osvojiti gotovo cijeli Madagaskar, u čemu su naročito bili uspješni Andrianampoinimerina (oko 1785.-1810.) i njegov sin Radama I. (1792.-1828). Radama I. uspio je pomoću svojih veza sa Britancima sa otoka Mauricijusa znatno modernizirati svoju državu, izgradnjom škola i moderne vojske. No mir i stabilnost Kraljevstva Merina, nije bila duga vijeka, Francuzi su nastojali na sve načine kolonizirati Madagaskar - zato su isprovocirali prvi Francusko-Hova rat. Na kraju tog sukoba, Kraljevstvo Merina moralo je ustupiti Francuzima Antsirananu (Diego Suarez) na sjevernoj obali i platiti 560 000 zlatnih franaka otštete nasljednicima Josepha-François Lamberta, koji je dobio povlašteni ugovor o trgovini od kralja Radame II. koji je kasnije opozvan. Sudbina Madagaskara ipak se nije odlučivala na ratištima u zemlji već u Evropi, u visokim diplomatskim krugovima. Oni su odlučili da Britaniji pripadne Sultanat Zanzibar, zauzvat je Britanija prepustila svoja prava na Helgoland Njemačkoj i odrekla se svih pretenzija prema Madagaskaru u korist Francuske. Taj sporazum značio je kraj nezavisnosti Madagaskara.
Francuzi su 1895., uputili na Madagaskar svoj ekspedicioni korpus, koji se iskrcao u Mahajangi i nastavio napredovati prema Antananarivu koritom rijeke Betsiboka do glavnog grada - Antananariva, iznenadivši branitelje koji su očekivali napad sa bliže istočne obale. Nakon toga je francuski parlament 1896. izglasao je aneksiju Madagaskara, i to je bio kraj 103 - godine starog Kraljevstva Merina koje je završilo s progonstvom kraljice Ranavalone III. i njezina premijer a Rainilaiarivonija u Alžir.
Društvena struktura
Merine su u osnovi bili podijeljeni u dvije glavne kaste; u Hove (obične ljude) i Andriane (plemstvo), ova podjela seže do kralja Ralamba, koji je živio krajem 16. vijeka. Treća skupina, Mainti, zapravo nije bila iz redova Merina, već iz drugih naroda. Iz redova Andriana regrutirali su se vladari, iz redova Hova kraljevi savjetnici, a iz redova Maintija kraljeva garda.
U 19. vijeku došlo je do promjena, Hove su uspjele smijeniti Andriane na vrhu, a Maini su postepeno izgubili moć u borbi sa novom kastom Andevo (robovima), koje su Merine prikupljali u pljačkaškim pohodima na obalne territorije. Kad su Francuzi stekli kontrolu nad Madagaskarom, stvorili su novu klasu Hovavao ili Nove Hove (Nouveaux Hova), od oslobođenih afričkih crnačkih robova (pretežno iz Mozambika).
Društvena strukture naroda Merina, bila je snažno hijerarhijska, s gotovo isključivo Endogamija brakovima. Sela su ipak uspjela na neki način, živjeti puno "demokratskije", svojim institutom fokonolona, koji im je davao autonomiju da zajednički upravljaju društvenim životom svoje zajednice na temelju porodičnih odnosa.
Religija, mitovi i vjerovanja
Merina su većinom kršćani ali i animisti zapravo većina njih vjeruje u neku simbiozu između ta dva vjerovanja. U usmenoj predaji Merina naročito mjesto ima mit o Vazimbama za koje se drži da su bili izvorni stanovnici Madagaskara, potomci kolonista iz jugoistočne Azije, pomorci koji su se morali biti po njihovu vjerovanju patuljastog rasta. Neki Malgašani vjeruju da Vazimbe nisu bili ljudska bića, nego nadnaravni stvorovi magičnih moći (mahery).
Merina vjeruju da je njihova zemlja tanin'drazana (zemlja njihovih predaka) i osobito pokazuju poštovanje prema svojim precima koje pokapaju u grobnice u mjestu iz kojeg su potekli. Mnogi od njih vjeruju da preci mogu intervenirati u zbivanja na Zemlji, bilo dobra ili loša. Merina obrezuju dječake u prvih sedam godina života, taj običaj se vrši u porodici, pri tom se zaziva blagoslov i zaštita od predaka.
Kuhinja
U kuhinji Merina dominiraju jela od riže, tako da je i riječ za jelo prevedeno znači jesti rižu. Riža se smatra svetom (Masina), tako da oni drže da jedenje riže ključ za moralno ponašanje. Govedina također igra veliku ulogu u prehrani Merina, a prema usmenoj predaji, počeli su je jesti kad je sluga kralja Ralamba to preporučio kralju, koji je to prenio na svoje podanike dijeli to znanje s kraljem, koji je pak obavijestio ostatak njegova kraljevstva.
Muzika
Tipični instrumenti narodna muzika Merina su lokanga (neka vrsta violine), valiha (nalik na harfu) i nekoliko vrsta bubnjeva. Njima prate poetske tekstove znane kao Hainteni, jedan književni žanr malajsko-polinezijskog porijekla.
Oxford, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.049, što je 124 (-10,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bisciarello, Frosinone
Bisciarello je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 486 m.
Bijeli grad Tel Aviva
Bijeli grad Tel Aviva (hebrejski: העיר הלבנה‎, Ha-Ir HaLevana) je skup preko 4.000 modernih građevina, izgrađenih u internacionalnom i tzv. Bauhaus stilu; danas najveći muzej moderne arhitekture. Tel Aviv ima najveći broj ovih građevina od bilo kojeg drugog grada na svijetu. Izgradili su ih od 1930-ih do 1950-ih većinom židovski arhitekti koji su prebjegli od nacističkih progona u Europi, ali i njihovi učenici.
Tel Aviv iz 1930-ih, poznat kao "Bijeli grad", je upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji kao "izvanredan primjer urbanističkog planiranja novog grada i njegove arhitekture u ranom 20. stoljeću". mini|lijevo| Trg Magen David s kućom Polishuk u pozadini
Povijesti odlike
mini|Bijeli grad Tel Aviva 1940. god. Tel Aviv je 1910. godine brojao samo 100 stanovnika, no kako je bio urbani uspjeh, broj stanovnika se stalno povećavao. Nakon Prvog svjetskog rata uslijedio je val imigracije, a prije Drugog svjetskog rata mnogi su europski arhitekti židovi (kao što je Arieh Sharon) došli u grad. God. 1925. osnovan je fakultet arhitekture Technion, a u Haifi je osnovano Tehničko sveučilište, na kojima su predavali europski židovi. 1930-ih su diplomanti ovih fakulteta imali priliku graditi mnoge domove i urede u Tel Avivu. Te građevine su građene u duhu europskog funkcionalističkog stila, bez ukrašavanja, od armiranog betona prirodno bijele boje (zbog čega je i prozvan "Bijelim gradom"), tri do pet katova s parkom i s mnogim inovacijama u klimatizaciji (npr. prizemlje na pilonima koji omogućavaju kruženje zraka i hlađenje gornjih katova). Također, grad je imao urbanistički plan, koji je od 1925.-27. izradio Sir Patrick Geddes, a u kojemu su se moderne građevine povezivale parkovima u kojima su stanovnici uzgajali svoje voće i povezivali se u blisku zajednicu. Umjesto grada-vrta, ideje koja je tada dominirala u urbanizmu, Geddes je zamislio grad utemeljen na fizičkim, ekonomskim i društvenim potrebama njegovih stanovnika.
Tada su nastala tri naselja: Lev Hair, avenija Rothschild i četvrt Bialik, okružene prstenom zelene zone. Središnji Bijeli grad na sjeveru ima jasno odijeljene stambene i poslovne zone. Samo središte je na kružnom toku trga Zina Ditzengoff na kojem se nalaze Kazalište Habima, Muzejski paviljon i Dvorana Mann. Sve građevine imaju tri do četiri kata i ravne krovove s ponekim dekorativnim ukrasima od gipsa i bojama pročelja od krem ili čiste bijele. Naselje sjeverno od bulevara Ben Gurion izgrađeno je nešto kasnije, a zapadni dio tek 1948. godine. Istočni dio je izgrađen od 1940-ih do 1960. i slabije je kvalitete i čistoće stila, izgrađeno u vremenu recesije. Južni dio Bijelog grada se ne smatra čistim u stilu i nije potpuno zaštićen.
Rastom, grad je ubrzo obuhvatio u to vrijeme većinski arapski drevni lučki grad Jaffu (יָפוֹ‎, Yafo), i 1950. godine spojeni su u jednu upravnu jedinicu. Tel Aviv iz tog vremena je danas najveći muzej arhitekture na otvorenom, svjetski poznat kao "Bijeli grad". Njegove inovativne građevine i odvažan urbanistički plan su snažno utjecali na razvoj urbanizma i arhitekture širom svijeta.
HNK Hajduk Split - sezona 1989./90.
U sezoni 1989./90. Hajduk je osvojio treće mjesto u Prvoj saveznoj ligi Jugoslavije, dok je u Kupu maršala Tita došao do završnice u kojoj je poražen od beogradske Crvene zvezde. Treneri momčadi su bili Petar Nadoveza i Luka Peruzović.
Opština Strumica
Opština Strumica  (makedonski: Општина Струмица) je jedna od 84 opština Republike Makedonije koja se prostire na jugoistoku Republike Makedonije.
Upravno sjedište ove opštine je grad Strumica.
Geografske karakteristike
Opština Strumica prostire se najvećim dijelom na južnom dijelu Strumičke doline, u gornjem dijelu toka Strumičke reke. Južni dio Opštine Strumica penje se po obroncima planine Belasice.
Ukupna površina Opštine Strumica je 321,89 km².
Stanovništvo
Opština Strumica ima 54 676 stanovnika. Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u općini bio je slijedeći;
Naselja u Opštini Strumica
Ukupni broj naselja u opštini je 25, od kojih su 24 sela i jedan grad Strumica.
Terorizam
Terorizam je smišljena upotreba nezakonitog nasilja ili prijetnje nezakonitim nasiljem radi usađivanja straha, s namjerom prisiljavanja ili zastrašivanja vlasti ili društva kako bi se postigli ciljevi koji su općenito politički, vjerski ili ideološki. U današnjem svijetu ne postoji definicija terorizma oko koje postoji međunarodnopravno relevantni konsenzus. Uobičajene definicije terorizma se uglavnom svode na nasilna djela kojima je glavna svrha izazvati opći strah, poduzeta iz ideoloških razloga, odnosno akcije u oružanim sukobima čija su namjerna meta neborci, odnosno civili.
Terorizam u današnjem svijetu ima pežorativno značenje, pa je prilična rijetkost da pojedinci i grupe - čak i kada preuzimaju odgovornost za djela koja se općenito smatraju terorističkim - sebe nazivaju teroristima.
Opština Veles
Opština Veles (makedonski: Општина Велес) je jedna od 84 opština Republike Makedonije koja se prostire u sredini Republike Makedonije.
Upravno sjedište ove opštine je grad Veles.
Geografske karakteristike
Opština Veles graniči s opštinom Petrovec na sjever, te sa opštinom Sveti Nikole na sjevero istok, sa opštinom Lozovo na istok, sa opštinom Gradsko na jugoistok, sa opštinom Čaška na jug, te sa opštinom Zelenikovo na zapad.
Ukupna površina Opštine Veles je 427.45 km².
Stanovništvo
Opština Veles ima 55 340 stanovnika. Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u bio je slijedeći;.
Naselja u Opštini Veles
Ukupni broj naselja u opštini je 29, od njih su 28 sela i jedan grad Veles.
Irski jezik
Irski ili irski gelski jezik (Gaeilge / Gaedhilge), je jedan od dva službena jezika u Republici Irskoj (drugi je engleski). Pripada keltskoj grani indoevropskih jezika i najstariji je u toj grupi. Karakteristično za njega je da ima 2 padeža - nominativ i genitiv, dok se dativ pojavljuje samo u jednini ženskog roda. Iako je ovaj jezik, sa brojnim dijalektima, nekada govorila celokupna irska populacija, danas ga (u svakodnevnom govoru) upotrebljava svega 30-tak hiljada Iraca, koji mahom žive u zapadnim delovima zemlje (tzv. -{Gaeltacht}-). Od 1922. g. bio je obavezan jezik u državnim školama. Polakom gašenju irskog jezika je išlo na ruku i odluka političkog vrha zemlje da, kao službeni jezik komunikacije u Evropskoj uniji, Irska koristi engleski jezik. Međutim, od 1. januara 2007, Irski jezik je postao, zajedno sa bugarskim i rumunskim jezikom, službeni jezik Evropske unije.
Primer teksta
Član 1 Univerzalne deklaracije o ljudskim pravima
Prevod:
Onajda
Onajda se može odnositi na
Niagara (razvrstavanje)
Niagara se može odnositi na;
Gradove i okruge u Sjedinjenim Američkim Državama;
Gradove u Kanadi;
Castellard-Melan
Kastelar Melan je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi koja pripada prefekturi Dinj le Ben.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 52 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 2 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,74 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1050 metara (maksimalnoj 1.840 m, a minimalnoj 776 m).
Le Feste, Belluno
Le Feste je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
24. 4.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
24. travanj/april (24. 4.) je 114. dan godine po gregorijanskom kalendaru (115. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 251 dan.
Događaji
.
Rođenja
. . Jacqueline Bouvier Kennedy Onassis (Southampton, New York, 28. srpnja 1929. - New York, 19. svibnja 1994.), američka Prva dama, potomkinja bogate američke obitelji francuskog podrijetlaTamara Garbajs (Zagreb, 13. rujna 1976.) je hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica.
Blagdani/Praznici
.
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Orindž
Orindž se može odnositi na
I Just Don't Know What to Do with Myself
"I Just Don't Know What to Do with Myself" je pjesma koju su napisali Burt Bacharach i Hal David.
Pjesmu je prvi put snimio R&B pjevač Tommy Hunt kao naslovni broj na svom albumu iz 1962. godine, te ju je izdao kao singlicu (Scepter 1236, b/w "And I Never Knew.") Producirali su je Jerry Leiber i Mike Stoller, a aranžirao Burt Bacharach. Dvije godine kasnije u Velikoj Britaniji je izbila na 3. mjesto u izvedbi Dusty Springfield. Godine 1966. Dionne Warwick je u SAD imala hit zahvaljujući novom aranžmanu Burta Bacharacha. Burt Bacharach je potom snimio verziju koja se može naći na albumu The Look of Love: The Collection (UK 2001).
Pjesmu su kasnije obradili raznovrsni izvođači kao Isaac Hayes, 1970; Elvis Costello & The Attractions, 1978; Demis Roussos, 1978; The Photos, featuring Wendy Wu, 1980; Linda Ronstadt, 1994; and Steve Tyrell, 2003.
High Springs, Florida
Haj Springs je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.350 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 5.350 stanovnika, što je 1.487 (38,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
I Just Don't Know What to Do with Myself
Godine 2002. je izdan soundtrack filma My Best Friend's Wedding u kojemu je tu pjesmu pjevala Nicky Holland. U samom filmu je Cameron Diaz tu pjesmu pjevala u karaoke sceni.
Godine 2003. je pjesma izdana kao singlica grupe The White Stripes. Bila je to druga singlica s njihovog albuma Elephant. Poznata je po video-spotu u kojem Kate Moss pleše oko motke, a koga je režirala Sofia Coppola.
Godine 2006. pjesma je postala dio soundtracka za Shout! The Mod Musical.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1922./23.
Jesenjsko prvenstvo
Jesensko prvenstvo 1922. g. započelo je 1. listopada 1922.
Proljetno prvenstvo - nema (za sada) podataka osim:
Hajduk - Borac 5:0 Split - Borac 1:1
Spektrometar
300px|desno|thumb|Šematski prikaz rešetke spektrometra. Spektrometar, spektrofotometar, spektrograf ili spektroskop je instrument koji se koristi za merenje osobina svetlosti u posebnom delu elektromagnetskog spektruma. Najčešće se koristi u spektroskopskoj analizi za identifikovanje materijala. Nepoznata koja se meri je najčešće intezitet svetlosti, ali može da bude i stanje polarizacije. Nezavisna promenljiva je obično talasna dužina svetlosti ili jedinica koja je direktno srazmerna energiji fotona, kao što je talasni broj ili elektronvolt koji su recipročna vrednost talasnoj dužini. Spektrometar se koristi u spektroskopiji za dobijanje spektralnih linija i merenje njihovih talasnih dužina i intenziteta. Spektrometar je termin koji se primenjuje na instrumente koji rade u širokom spektru talasnih dužina, od gama zračenja i rendgenskih zraka sve do infracrvene svetlosti. Ako je instrument dizajniran da meri spektrum u apsolutnim a ne relativnim jedinicama, onda se najčešće naziva spektrofotometar. Većina spektrofotometara se koristi spektralnim regionima blizu vidljivog spektra.
Uglavnom, bilo koji instrument će raditi u malom delu ovog opsega zbog različitih tehnika koje se koriste za merenje različitih delova spektra. Ispod optičkih frekvencija (odnosno na mikrotalasnim i radio frekvencijama) analizer spektra je sličan elektronski instrument.
Orlins
Orlins se može odnositi na
Osvigo
Osvigo se može odnositi na
Zona Industriale Val Pescara, Chieti
Zona Industriale Val Pescara je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1924.
Proljetno prvenstvo
Prikaz je privremeno nepotpun.
Jesensko prvenstvo
Nema podataka osim:
Hajduk Split - Borac Split  11:1
Hajduk - Uskok Split  11:0
Rensler
Rensler se može odnositi na
Opština Studeničani
Općina Studeničani  (makedonski: Општина Студеничани) je jedna od 84 općina Republike Makedonije koja se prostire na sjeveru Republike Makedonije. Upravno sjedište ove općine je selo Studeničani, sa 5.786 stanovnika.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1924./25.
Jesensko prvenstvo 1924.
Opština Studeničani
Geografske karakteristike
Općina Studeničani je prigradska skopska općina koja se prostire svojim sjevernim dijelovima po ravnom Skopskom polju, a južnim po obroncima planina Karadžica i Brazda.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1924./25.
Hajduk - Borac 11:1 Hajduk - Uskok 11:0
Opština Studeničani
Geografske karakteristike
Općina Studeničani graniči s sjevera s Općinom Kisela Voda, Općinom Aerodrom i Općinom Gazi Baba. Sa sjevero-istoka graniči s Općinom Petrovec, sa istoka graniči s Općinom Zelenikovo, sa juga graniči s Općinom Čaška i Općinom Makedonski Brod, a sa zapada s Općinom Sopište.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1924./25.
1925. Igralo se u pet grupa
1. grupa Split
U finalu grupa: Hajduk - GOŠK (Kaštel Gomilica) 9:0.
Opština Studeničani
Geografske karakteristike
Ukupna površina Opštine Studeničani  je 276,16 km².
Stanovništvo
Općina Studeničani  ima 17.246 stanovnika. Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u općini bio je slijedeći:
Naselja u Opštini Studeničani
Ukupni broj naselja u opštini je 19, od kojih su svih 19 sela.
Angel of Retribution
Angel Of Retribution je petnaesti studijski album britanskog heavy metal sastava Judas Priest. Izdan je 2005. godine.