cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vojko Kavić-Kardoš
Biografija
Vojko Kavić-Kardoš je rođen 13. 5. 1918 u Zagrebu u zadnjim mjesecima Austro-Ugarske Monarhije. Potječe iz židovske porodice Franje i Olge Kardoš. Do početka Drugog svjetskog rata pohađao je Filozofski fakultet Sveučilišta u Zagrebu, a od 1939 bio je i đak glumačke škole. U Hrvatskom narodnom kazalištu (HNK) u Zagrebu je radio kao glumac početnik. Okupacijom Kraljevine Jugoslavije tj. uspostavom marionetske Nezavisne Države Hrvatske (NDH), Vojko se zajedno s roditeljima i mlađim bratom Aleksandrom-Sašom pokrstio i prešao na katoličku vjeru. To mu nažalost nije spasilo život, jer su Vojka između 27. i 29. 6. 1941 uhapsile ustaše sa skupinom od 165 židovskih omladinaca. Bio je odveden u "radnu službu" u Koncentracijski logor Danica u Koprivnici, a potom u koncentracijski logor Jadovno kod Gospića gdje je i ubijen. Bile su mu samo 23 godine. Prijavu imetka Židova podnio je "Uredu za obnovu privrede Ministarstva narodnoga gospodarstva NDH" 24. 6. 1941, samo tri dana prije nego je uhapšen. U toj prijavi je naveo da posjeduje samo odjeću u u vrijednosti 3.000 YUD. Tijekom Holokausta također su stradali Vojkov otac, majka i brat, te ostala mnogobrojna rodbina.
Allan Little
Allan Little britanski je ratni novinar BBC-a.
Završio je univerzitet u Edinburghu, gdje je studirao historiju i politiku. Potom se pridružio BBC Scotland 1983. kao novinar. Dvije godine kasnije odlazi u London kako bi bio novinar na radiju. Tamo je proveo dvije godine za BBC Radio, prije nego se premjestio u BBC Radio 4 u emisiju Današnji program 1988. gdje se specijalizirao za ratno novinarstvo.
Od 1990. do 1995. Little je radio kao novinar za BBC News. Izvještavao je iz Bagdada 1991. dok je trajao Zaljevski rat i iz Kuvajta, gdje je izvještavao o pobuni šijita.
Od 1991. do 1995. izvještavao je opširno o ratovima u bivšoj Jugoslaviji. Laura Silber i Little su kasnije napisali hvaljenu knjigu Smrt Jugoslavije [The Death of Yugoslavia], po kojoj je snimljen i istoimena dokumentarna serija BBC-a.
1995. Little se preselio u Johannesburg odakle je dvije godine izvještavao u genocidu u Runadi i izbacivanje predsjednika Mobutua iz Zaira.
Između 1997. i 1999. Little je bio BBC-jev novinar u Moskvi, odakle je izvještavao o ekonomskim nemirima i problemima vlade Borisa Jelcina, te o katastrofalnom potresu u Afganistanu 1990-ih. Kasnije je postao izvjestitelj BBC-a u Parizu. Osvojio je nekoliko nagrada, među njima i Zlatnu nagradu Sony radija za novinara godine 1992. Oženjen je za Sheenu McDonald.
San Pedro Norte, Comonfort
San Pedro Norte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Comonfort.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 444 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1823 m.
Bjelopavlići
Bijelopavlići su crnogorsko pleme. Spadaju u jedno od sedam brdskih plemena. Dobili su ime po svom rodonačelniku, Bijelom Pavlu. Središte današnjih Bjelopavlića predstavlja nizija koja je dobila ime po plemenu, kao i Danilovgrad. Osim nizije, Bjelopavlići imaju i brdski dio, a pripadaju im i neka planinska područja.
Bjelopavlići su imali samostalnu plemensku organizaciju.Odluke su donosili na plemenskoj skupštini, a na čelu plemena bio je vojvoda.Vojvode su dominantno bile iz bratstva Đurovića iz Viša.Poslije bitaka na Martinićima i Krusima 1796 godine stvaraju se uslovi da se Bjelopavlići ujedine sa Crnogorcima.
Bjelopavlići su pravoslavni hrišćani,koji svi imaju porodičnu slavu Sveta Petka, 27. Oktobra.
Bjelopavlići se prvi put pominju u pisanim izvorima 1411 godine.
Porijeklo
Pogledaj članak Bijeli Pavle
Palagio, Pisa
Palagio je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Dayang Jingxuan
Dayang Jingxuan bio je kineski zen budistički redovnik iz doba rane dinastije Song, poznat kao jedini učitelj Caodong/Sōtō škole, odnosno posljednji redovnik te tradicije koji se spominje u uticajnoj zbirci Transmisija kampe iz 1004. U tom tekstu, međutim, nije bilo buografskih podataka o njemu, te se oni prvi put pojavljuju u tekstu Xudeng lu iz 1101. Prema njemu je svoj rodni grad napustio kako bi postao redovnik u hramu Chongxiao u Jinlingu. Njegov tadašnji učitelj je bio Zhitong, ali Dayang je ubrzo, kada je imao 19 godina, napustio taj hram kako bi se pridružio učitelju Yuanjiao Liaoyiju, a njegov konačni učitelj je postao Liangshan Yuanguan.
Juefan Huihongova biografska zbirka Sengbao zhuan iz 1119. sugerira da je Touzi Yiqing bio "istinski sin" ili učenik Dayanga. Xudeng lu iz 1101. navodi Touzija i još devet ljudi kao Dayangpve učenike. Međutim, taj tekst također navodi da Touzi zaprao nije primio transmisiju dharme od Dayanga, nego od Fushan Fayuana, koji je bio Dayangov učenik, ali od Dayanga nije primio transmisiju dharme. Učenjak Morten Schlütter je primijetio da takav prijelaz nema "paralele u ranoj Chan literaturi". To se odnosi na činjenicu da se Touzi smatrao neposrednim nasljednikom Dayangove loze iako ga nije sredo, te da je Fayuan mogao držati Dayangovu lozu "u povjerenju" iako nije bio bona fide nasljednik. Schlütter tumači Huihongove navode kao slab pokušaj da se ojača slabašna veza između Touzija i posljednjeg Caodong redovnika spomenutog u Transmisiji Lampe kako bi se ojačala legitimnost loze.
Bill Viola
Bill Viola (25. januar 1951 -) je američki video umjetnik, poznat kao vodeća ličnost generacije umjetnika koja se izražava preko elektronike, zvuka i slikovne tehnologije novih medija. Opus mu se uglavnom bavi glavnim ljudskim iskustvima kao što su rođenje, smrt i različiti aspekti svijesti.
Vologas I od Partije
thumb|Vologas I.
Vologas I od Partije (Vologases, na perzijskom poznat kao "Balaš" ili "Valakš", ? - 78) bio je Partsko Carstvo|partski kralj iz dinastije Arsakida, koji je vladao od 51. do 78.
Vologasovo carstvo se našlo i pod udarom sa istoka, te bilo oslabljeno napadima nomadskih Daha i Saka, kao i pobunom Hirkanijaca koji su izborili nezavisnost. Zbog problema na istoku je, prema Flaviju Josipu morao odustati i od planova da pod neposrednu partsku vlast stavi Adijabenu. Zbog svega je godine 63. sklopio mir sa Rimljanima; Tiridat je priznat kao armenski kralja, ali je prethodno morao otići u Rim da primi dijadem od Nerona i tako simbolički postane rimski vazal. Zahvaljujući tome, Arsakidi su postali vladajuća dinastija u Armeniji.
Vologas je poslije toga ostao u dobrim odnosima sa Neronom i, prema Svetoniju, slavio uspomenu na njega. Nakon Neronove smrti je nastojao ostvariti dobre odnose sa novim carem Vespazijanom te mu je u Godini četiri cara ponudio 40.000 strijelaca za rat protiv Vitelija. Međutim, kada su Alani provalili preko Kavkaza u Mediju, uzalud je molio Vespazijana za pomoć. Umro je godine 78. a naslijedio ga je sin Vologas II.
Vologasova duga vladavina je ostala upamćena i po tome što se u Partskom Carstvu, odnosno Perziji počeo bilježiti trend de-helenizacije, odnosno odbacivanja helenističkih kulturnih uticaja i povratak starim ahemenidskim korijenima. Vologas je počeo mijenjati dotadašnja grčka imena partskih gradova, te prestao upotrebljavati grčki kao službeni jezik, odnosno grčki alfabet kao službeno pismo, zamijenivši ga aramejskim. Zoroastrička tradicija mu pripisuje prikupljanje razasutih i davno zaboravljenih avestanskih tekstova.
Chevresis-Monceau
Ševrezi Monso je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Sen Kenten.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 368 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,85 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 65 metara (maksimalnoj 137 m, a minimalnoj 60 m).
La Guacamaya, Santiago Tlazoyaltepec
La Guacamaya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tlazoyaltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2628 m.
Hugh Nicol
thumb|Bejzbolska karta Hugha Nicola
Hugh Nicol (Campsie, Škotska, 1.1. 1858 in - Lafayette, Indiana, 27.6. 1921.) bio je američki profesionalni igrač bejzbola specijaliziran za mjesto outfieldera. Debitirao je 3.5. 1881, a posljednji put nastupio 2.8. 1890. Za vrijeme karijere je nastupao za Cincinnati Reds i Chicago White Stockings u National Leagueu i St. Louis Browns u American Associationu.
Camino Cantera Cantil, Tlalpan
Camino Cantera Cantil je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Tlalpan.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2780 m.
Cogno Chiesa, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 906 m.
Puerto de Vela, Técpan de Galeana
Puerto de Vela je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 102 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 873 m.
Carica Yuchi Chifan
Carica Yuchi Chifan (尉遲熾繁) ili Yuchi Fanchi (尉遲繁熾) (566–595), kasnije budistička redovnica po imenu Huashou (華首), bila je konkubina cara Xuana, vladara kineske/Xianbei dinastije Sjeverni Zhou.
Bila je unuka generala Yuchi Jionga i u dalekom srodstvu sa generalom Yuwen Taijem, praosnivačem dinastije. Prvo se udala za Yuwen Wena, vojvodu od Xiyanga. Historijski izvori navode da je bila izuzetno lijepa žena. Oko godine 579. ju je car Xuan na jednoj gozbi prisilio da pije alkohol, a nakon toga silovao. Yuwen Liang, njen tast, je razbješnjen organizirao pobunu protiv cara koja je propala; i on Yuwen Wen su pogubljeni. Car ju je nakon toga uzeo za konkubinu. Iste godine je proglasio caricom, zajedno sa svojom redovnom suprugom Yang Lihua te konkubinama Chen Yueyi i Yuan Leshang. Godine 580. car Yuan je umro, a regentom postao Yang Jian. On je 581. preuzeo prijestolje i osnovao novu dinastiju Sui, porazivši pri tome Yuchi Jionga koji mu je bio glavni suparnik. Gotov sav Yuchi Jiongov klan je pogubljen, ali je Yuchi Chifan izbjegla tu sudbinu postavši budističkom redovnicom.
Sant'Agata di Esaro, Cosenza
Sant'Agata di Esaro je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 479 m.
Sinteza govora
Sinteza govora je veštačko proizvođenje ljudskog govora. Računarski sistem koji se koristi za ovu svrhu zove se sintisajzer govora i može biti ugrađen u softver ili u hardver. Tekst-u-govor sistem (TGS) konvertuje pisani tekst u govor; ostali sistemi prebacuju simboličke lingvističke reprezentacije, kao što su fonetska transkripcija, u govor.
Sintezovan govor može biti kreiran i spajanjem delova snimljenog govora koji je smešten u bazi podataka. Sistemi se razlikuju u veličini skladištenih govornih jedinica; sistem koji skladišti glasove ili dvoglase omogućava najširi spektar izlaznih podataka ali jasnoća može biti nešto lošija. Za specifične domene upotrebe skladištenje celih reči ili rečenica omogućava izlazne podatke visokog kvaliteta. Alternativno, sintisajzer može uključiti i model vokalnog trakta i druge karakteristike ljudskog glasa da bi kreirao u potpunosti „vestačke“ izlazne podatke glasa.
Kvalitet sintisajzera govora određuje se po njegovoj sličnosti sa ljudskim govorom i po njegovoj razumljivosti. Razumljivost tekst-u-govor programa omogućava ljudima sa oštećenim vidom i problemima sa čitanjem da slušaju napisana dela na kućnom računaru. Od ranih osamdesetih godina dvadesetog veka mnogi računarski operativni sistemi u sebi sadrže sintisajzer govora.
Opšti pregled obrade teksta
Tekst-u-govor sistem (ili „mašina“) je sastavljena iz dva dela: front-end-a i back-end-a. Front-end ima dva osnovna zadatka. Prvo, on konvertuje sirov tekst koji sadrži brojeve i skraćenice u njihove ekvivalente napisanih reči. Ovaj proces se obično naziva normalizacija, pred-obrada ili tokenizacija teksta. Front-end tada dodeljuje fonetsku transkripciju svakoj reči, deli i obeležava tekst u prozodijske jedinice, poput fraza, klauza i rečenica. Proces dodeljivanja fonetske transkripcije rečima zove se konverzija tekst-u-fonemu ili grafema-u-fonemu. Fonetska transkripcija i informacija o prozodiji zajedno čine simboličku lingvističku reprezentaciju koja postaje izlazni podatak putem front-end-a. Back-end, o kojem se obično govori kao o sintisajzeru, onda konvertuje simboličku lingvističku reprezentaciju u govor.
Mehanički uređaji
Mnogo pre nego što je izmišljena obrada elektronskih signala postojali su ljudi koji su pokušavali da naprave mašine koje će proizvesti ljudski govor. Rane primere „glava koje govore“ napravili su Gerbert od Aurilaka, Albert Veliki i Rodžer Bejkon.
Godine 1779. danski naučnik Kristijan Kratenstajn, radeći za Rusku akademiju nauka, napravio je modele ljudskog vokalnog trakta koji je mogao da proizvede pet dugih vokala (,, , and ). Nakon toga napravljena je „akustičko-mehanička govorna mašina“ koja je radila na principu mehova, koju je napravio Volfgang fon Kempelen iz Beča. Opisao ju je u svom radu iz 1791. godine. Ovoj mašini dodati su modeli jezika i usana, omogućivši joj da proizvodi kako konsonante tako i vokale. Čarls Vitstoun napravio je 1837. „govornu mašinu“ zasnovanu na von Kempelenovom dizajnu, a 1857. M. Faber je napravio „Eufoniju“. Vitstounov dizajn je ponovo uveden 1923. od strane Padžeta.
Tridesetih godina dvadesetog veka, u Bel Laboratorijama napravljen je VOKODER, elektronski analizator i sintisajzer govora kojim se upravlja putem tastature, koji je bio vrlo razumljiv. Homer Dadli je usavršio ovaj uređaj u VODER, koji je izložio na Njujorškom Svetskom Sajmu 1939.
Ponovljeni model su napravili dr Frenklin S. Kuper i njegovi saradnici u Haskins Laboratorijama kasnih 1940-ih, a završili su ga 1950. godine. Bilo je nekoliko raznih verzija ovog hardverskog uređaja ali samo jedan je opstao i do danas. Ova mašina konvertuje slike akustičkih uzoraka govora u formi spektograma u zvuk. Koristeći ovaj uređaj Alvin Liberman i njegove kolege uspeli su da otkriju akustičke signale za percepciju fonetskih segmenata (konsonanata i vokala).
Rani elektronski sintisajzeri govora su zvučali poput robota i često su bili jedva razumljivi. Kako bilo, kvalitet sintetizovanog govora vremenom se poboljšao i izlazne podatke savremenih sistema sinteze govora je ponekad teško razlikovati od pravog ljudskog govora.
Elektronski uređaji
Prvi sistem sinteze govora zasnovan na radu računara napravljen je kasnih 1950-ih godina, a prvi kompletan tekst-u-govor sistem je završen 1968. godine. 1961. godine, fizičar Džon Lari Keli Junior i njegov kolega Luis Grestman koristili su računar IBM 704 za sintezu govora, što je bio jedan od značajnijih događaja u istoriji Bel Laboratorija. Kelijev sintisajzer snimanja glasa (vokoder) reprodukovao je pesmu Daisy Bell uz muzičku pratnju Maksa Metjuza. Slučajno, Artur Klark bio je u poseti kod svog prijatelja i kolege Džona Pirsa u Murej Hil ustanovi pri Bell Laboratorijama. Klark je bio toliko impresioniran demonstracijom da ju je iskoristio u uzbudljivoj sceni svog scenarija za svoju novelu 2001:Odiseja u svemiru, gde računar HAL 9000 peva istu pesmu dok ga astronaut Dejv Bovman uspavljuje. Uprkos uspehu potpune elektronske sinteze govora i dalje se vrše istraživanja o mehaničkim sintisajzerima govora za upotrebu za čovekolike robote.
Tehnologije sintisajzera
Najvažniji kvaliteti sistema sinteze govora su prirodnost i jasnoća. Prirodnost opisuje koliko izlazni podaci zvuče kao ljudski govor, dok jasnoća predstavlja nivo razumljivosti izlaznih podataka. Idealni govorni sintisajzer je kombinacija prirodnosti i jasnoće tako da sistem sinteze govora obično pokušava da zastupi obe karakteristike u što većoj meri.
Dve osnovne tehnologije za generisanje talasnih formi sintetičkog govora su povezivačka sinteza i formantska sinteza. Svaka od ove dve sinteze ima svoje dobre i loše strane, a koja od sinteza će se upotrebiti zavisi od upotrebne namere.
Povezivačka sinteza
Povezivačka sinteza se zasniva na povezivanju segmenata snimljenog govora. U suštini, povezivačka sinteza proizvodi sintetični govor koji zvuči najprirodnije. Kako bilo, razlike između prirodnih varijacija u govoru i prirode automatizovanih tehnika za segmentiranje talasnih formi ponekad mogu rezultovati vidnim greškama u izlaznim podacima. Postoje tri glavna podtipa povezivačke sinteze.
Sinteza selekcije jedinica
Sinteza selekcije jedinica koristi velike baze podataka za snimanje govora. Tokom pravljenja baze podataka svaka snimljena rečenica se segmentuje u neke ili sve od sledećih: pojedinačne glasove, slogove, morfeme, reči, fraze i rečenice. Deljenje na segmente se izvodi korišćenjem specijalno modifikovanog prepoznavača govora podešenog na mod „prisiljenog svrstavanja“ posle čega se ručno vrše korekcije koristeći vizuelne reprezentacije kao što su talasne forme i spektogram. Indeks jedinica u bazi podataka govora se onda kreira na osnovu segmentacije i akustičkih parametara u koje spadaju osnovna frekvencija (pič), trajanje, pozicija u slogu i susedni glasovi. Za vreme izvršenja, željna ciljana rečenica se kreira determinisanjem najboljeg lanca kandidatskih jedinica iz baze podataka (selekcija jedinica). Ovaj proces se uglavnom postiže posebno značajnim stablom odluke.
Selekcija jedinica omogućava najveću prirodnost zato što priključuje samo malu količinu digitalne obrade signala (DOS) u snimljen govor. DOS obično čini snimljeni govor manje prirodnim iako neki sistemi koriste male količine procesuiranja govora u tački koncentracije da bi ublažili talasne forme. Izlazni podaci formirani najboljom selekcijom jedinica sistema se uglavnom ne razlikuju od pravog ljudskog govora, posebno u kontekstima u kojima je uključen TTS sistem. U principu, maksimalna prirodnost zahteva da baze podataka selekcije jedinica govora budu vrlo velike, a koje se u nekim sistemima mere gigabajtima snimljenih podataka, predstavljajući tako desetine sati govora.
Sinteza dvoglasa
Sinteza dvoglasa koristi minimalnu bazu podataka govora koja sadrži sve dvoglase (prelaze iz glasa u glas) koji se javljaju u jeziku. Broj dvoglasa zavisi od fonotaktike jezika: npr. španski jezik ima oko 800 dvoglasa, a nemački oko 2500. U sintezi dvoglasa, samo jedan primer svakog dvoglasa je sadržan u bazi podataka govora. Za vreme izvršenja, ciljana prozodija rečenice je dodata ovim minimalnim jedinicama putem tehnika procesuiranja digitalnih signala kao što su predvidivo linearno kodiranje, PSOLA i MRBOLA. Kvalitet krajnjeg govora je uglavnom lošiji od govora sistema selekcije jedinica, ali zvučnost je prirodnija od izlaznih jedinica sisntisajzera formanata. Mane sinteze dvoglasa su to što imaju akustičke smetnje pri povezivačkoj sintezi, kao i to što zvuče poput robota u formantskoj sintezi i imaju samo nekoliko prednosti bilo kog pristupa i pored male veličine. Kao takva, upotreba sinteze dvoglasa u komercijalne svrhe opada, ali se i dalje koristi u istraživanjima jer sadrži brojne besplatno dostupne softverske alatke.
Sinteza specifičnih domena
Zbog ograničenosti ovih sistema rečima i frazama iz njihovih baza podataka, oni se ne koriste u široke svrhe i mogu sintenzovati samo kombinacije reči i fraza koje su programirane. Spajanje reči u prirodnom izgovornom jeziku može i dalje zadavati probleme osim ako su mnoge varijacije uzete u obzir. Na primer, u nerotičkim dijalektima engleskog jezika <r> u rečima poput se izgovara uglavnom samo kada sledeća reč za svoje prvo slovo ima vokal (npr. se izgovara ). Ova alternacija ne može biti reprodukovana jednostavnim sistemom povezivanja reči, koji bi zahtevao dodatnu kompleksnost da bude kontekstno osetljiva.
Sinteza formanata
Sinteza formanata ne koristi uzorke ljudskog govora tokom izvršenja. Umesto njih, izlazni podaci sintezovanog govora kreiraju se korišćenjem akustičkog modela. Parametri poput nivoa osnovne frekvencije, zvučnosti i glasnoće se menjaju tokom vremena da bi stvorili talasnu formu veštačkog govora. Ovaj metod se ponekad naziva sinteza na bazi pravila; kako bilo, mnoge povezivačke sinteze takođe imaju komponente zasnovane na pravilima.
Mnogi sistemi zasnovani na tehnologiji sinteze govora generišu veštački govor koji zvuči poput govora robota koji se nikako ne bi mogao pomešati sa ljudskim govorom. Maksimalna prirodnost nije uvek cilj sistema sinteze govora i sistemi sinteze formanata imaju prednost u odnosu na povezivačke sisteme. Formantski sintezovan govor može biti pouzdano razumljiv čak i pri veoma velikoj brzini, izbegavajući akustičke smetnje koje obično spajaju povezivačke sisteme. Sintenzovan govor velike brzine koriste osobe sa oštećenim vidom da bi lakše upravljale računarom koristeći čitač ekrana. Sintisajzeri formanata su češće manji programi nego povezivački sistemi jer nemaju bazu podataka sa uzorcima govora. Zbog toga mogu biti korišćeni u ugrađenim sistemima, gde su memorija i snaga mikroprocesora posebno ograničeni. Zato što sistemi bazirani na obradi formanata imaju potpunu kontrolu nad svim aspektima izlaznih jedinica govora, velika raznovrsnost prozodije i intonacija može se čuti u izlaznim jedinicama prenoseći tako ne samo pitanja i stavove, već i razne emocije i tonove glasa.
Primeri ne kratkog vremena već visoko precizne kontrole intonacije u sintezi formanata sačinjeni su u radu iz kasnih '70-ih za igračku Govori i Čitaj koja je rađena u fabrici Texas Instruments i radu rađenom ranih 80-ih, Sega mašine. Kreiranje odgovarajuće intonacije za ove projekte bilo je marljivo, a rezultati će tek biti podešeni kratkovremenskim tekst-u-govor interfejsovima.
Altikulatorna sinteza
Artikulatorna sinteza se odnosi na računarske tehnike za sintetizovanje govora zasnovano na modelima ljudskog vokalnog trakta i artikulatornim procesima koji se tamo dešavaju. Prvi artikulatorni sintisajzer koji je redovno korišćen u laboratorijskim eksperimentima napravio je Filip Rubin u Haskins laboratorijama sredinom 1970-ih godina. Ovaj sintisajzer, poznat kao ASY, bio je zasnovan na modelima vokalnog trakta napravljenog u Bel Laboratorijama od strane Pola Melmerstajna, Sesila Kupera i njihovih kolega.
Do skoro, modeli artikulatorne sinteze nisu bili ugrađivani u komercijalne sisteme sinteze govora. Jedini izuzetak je sistem baziran na NeXT sistemu koji je prvobitno napravio i izbacio na tržište Trillium Sound Research kompanija u okviru Univerziteta u Kalgariju, gde je i obavljen najveći deo istraživanja. Prateći neuspehe raznih inkarnacija NeXT-a (koje je započeo Stiv Džobs kasnih 1980-ih godina, a spojio se sa Apple Computer-ima 1997. god.) Trillium softver je objavljen od strane GNU General Public Licence, a rad se nastavio kao gnugovor. Sistem, prvobitno pušten u marketing 1994, omogućava potpunu tekst-u-govor konverziju zasnovanu na artikulaciji pomoću talasa ili linijskog prenošenja analognog ljudskoj usnoj ili nosnoj duplji koju kontroliše Kareov „model karakterističnog regiona“.
Sinteza na osnovu SMM-a
Sinteza na osnovu SMM-a je metod sinteze zasnovan na skrivenim Markovljevim modelima. U ovom sistemu, frekvencijski spektar (vokalni trakt), osnovna frekvencija (vokalni izvor), i trajanje (prozodija) govora su istovremeno modelovani od stane SMM-a. Talasne forme govora generisane su iz SMM-a zasnovane na kriterijumu maksimalne verovatnoće.
Sinewave sinteza
Sinewave sinteza je tehnika sintetizovanja govora zamenom formanata čistim tonskim zvižducima.
Izazovi normalizacije teksta
Proces normalizacije teksta je retko jasan. Tekstovi su puni heteronima, brojeva i skraćenica, koje zahtevaju proširenje u fonetsku reprezentaciju. U engleskom jeziku postoje reči koje se u zavisnosti od konteksta različito izgovaraju, a isto se pišu. Na primer, u rečenici „My latest project is to learn how to better project my voice“ reč „project“ se pojavljuje dva puta ali se ne izgovara isto.
Većina tekst-u-govor sistema ne generiše semantičke informacije svog teksta, jer procesi koji ovo rade nisu pouzdani, dovoljno razumljivi ili računarski efikasni. Kao rezultat, razne heurističke tehnike koriste se kao podesan način za razlikovanje homografa, poput ispitivanja okolnih reči i korišćenja statistike o tome koliko često se neka reč pojavljuje u tekstu.
Rešavanje kako će se konvertovati brojevi je drugi problem koji TUG sistemi treba da reše. To se rešava jednostavnim programom koji prebacuje brojeve u reči, npr. „1325“ postaje „jedna hiljada tri stotine i dvadesetpet“. Kako bilo, brojevi se pojavljuju u dosta različitih konteksta; kada su u sklopu adrese „1325“ bi trebalo pročitati „trinaest dvadesetpet“, ili, u broju socijalnog osiguranja „jedan tri dva pet“. TUG sistem uglavnom može da zaključi kako da razvije broj na osnovu okolnih reči, brojeva i izgovora, a nekada sistem može da predvidi kako da specifikuje kontekst ako postoji više mogućnosti.
Tekst-u-fonemu izazovi
Sistem sinteze govora koristi dva osnovna pristupa da odredi izgovor reči zasnovan na pisanoj formi, proces koji se obično naziva tekst-u-fonemu ili grafema-u-fonemu konverzija (fonema je termin koji koriste lingvisti za opisivanje distinktivnih glasova u jeziku). Najjednostavniji pristup za tekst-u-govor konverziju je pristup na bazi rečnika, gde je veliki rečnik koji sadrži sve reči jezika i njihovim tačnim izgovorom sadržan u programu. Određivanje tačnog izgovora svake reči vrši se traženjem svake reči u rečniku i zamenjivanjem pisane forme izgovorom koji je specifikovan u rečniku. Drugi pristup je zasnovan na pravilima, gde su pravila izgovora data uz reči da odrede njihov izgovor na osnovu njihove pisane forme. Ovo je slično kao pristup „sounding out“ (engleski termin) ili sintetičke akustike učenja izgovora.
Svaki pristup ima svoje prednosti i nedostatke. Pristup na bazi rečnika je brz i precizan, ali u potpunosti greši u slučaju da se data reč ne nalazi u rečniku. Kako veličina rečnika raste, tako rastu i zahtevi prostora memorije sistema sinteze. S druge strane, pristup na bazi pravila radi sa svim ulaznim podacima, ali kompleksnost pravila konstantno raste kako sistem uzima u obzir i nepravilne izgovore pisanih formi. (Uzmite u obzir reč „of“ koja je vrlo česta u engleskom jeziku, a jedina je u kojoj se „f“ izgovara [v].) Kao rezultat svega ovoga, skoro svaki sistem sinteze govora koristi kombinaciju oba ova pristupa.
Neki jezici, poput španskog, imaju veoma pravilan sistem pisanja, pa je predvidivost izgovora reči bazirana na njihovoj pisanoj formi dosta uspešna. Sistem sinteze govora u takvim jezicima često koristi metodu baziranu na pravilima, pribegavajući korišćenju rečnika samo za onaj mali broj reči, poput stranih imena i pozajmljenica, čiji izgovor nije očigledan iz njihove pisane forme. Sa druge strane, sistem sinteze govora u jezicima kao što je engleski, koji ima krajnje nepravilan sistem pisanja, verovatnije će se oslanjati na rečnike i na metode na bazi pravila samo za neobične reči ili reči koje se ne nalaze u njihovim rečnicima.
AmigaOS
Drugi operativni sistem sa naprednim mogućnostima sinteze govora bio je AmigaOS, koji je predstavljen 1985. Sintezu glasa je licencirala softverska kuća treće stane (Don’t ask Software, sada Softvoice, Inc.) Commodore International-a napravivši kompletan sistem glasovne jednakosti (emulation), za ženski i muški glas i markera za indikaciju naglaska, tako omogućenu naprednim osobinama audio čipseta Amiga hardvera. Sinteza glasa bila je podeljena na uređaj za pričanje i na biblioteku prevođenja. AmigaOS je smatrala sintezu govora virtuelnim hardverskim uređajem, tako da je korisnik mogao da preusmeri konzolu sa izlaznim podacima ka njemu. Neki Amiga programi, kao što je procesor reči, koristili su široku primenu sistema govora.
Microsoft Windows
Moderni Windows koristi sistem govora baziran na SAPI4- i SAPI5- koji sadrži mašinu prepoznavanja govora (SRE). SAPI4.0 je bio dostupan u operativnim sistemima Microsoft-a poput Windows 95 i Windows 98. Windows 2000 i Windows XP odlikuju se programom sinteze govora koji se zove Narrator koji je direktno dostupan korisnicima. Svi Windows-komatibilni programi mogu da koriste proizvode sinteze govora dostupne kroz menije kad se instaliraju u sistem. Microsoft Speech Server je kompletan paket za glasovnu sintezu i prepoznavanje namenjen komercijalnoj upotrebi poput call-centara.
Veb sajtovi
Veb sajtovi kao što je Bluemountain.com, daju mogućnost e-čestitke koje korisniku omogućuju da naprave privatne glasovne čestitke realizovane pomoću računarski generisanog glasa. Ove e-čestitke obično sadrže prethodno ubačene slike, ali neke omogućavaju korisniku da ubaci bilo koju sliku koju želi. Svaka e-čestitka dozvoljava korisniku da izabere vokabular koji će računar koristiti.
Sinteza govora jezika za obeležavanje
Broj jezika za obeležavanje ustanovljen je za izradu teksta kao govora u XML-podržanom formatu. Najskoriji je jezik za obeležavanje sinteze govora (SSML), koji je prerastao u W3C preporuku 2004. Ostali SSML uključuju java jezik za obeležavanje govora (JSML) i SABLE. Iako je svaki od ovih predložen za standard, nijedan nije široko prihvaćen.
Jezici za obeležavanje sinteze govora se razlikuju od jezika za obeležavanje dijaloga. VoiceXML, na primer, sadrži informacije vezane za prepoznavanje govora i menadžment dijaloga kao dodatak obeležavanju teksta-u-govor.
Aplikacije za ljude sa nedostacima
Sinteza govora već je dugo vitalna alatka pomoćne tehnologije i njegova upotreba u ovoj oblasti je značajna i široko rasprostranjena. Ona omogućava da barijere koje nas okružuju budu premošćene za ljude sa velikim brojem nadostataka. Aplikacija koja je najvećoj upotrebi je ona za čitanje sa ekrana za ljude sa oštećenim vidom, ali tekst-u-govor sistemi su sada u čestoj upotrebi od strane ljudi sa disleksijom i drugim problemima pri čitanju u istoj meri kao i od strane dece koja uče da čitaju. Takođe su i u učestaloj upotrebi za pomoć onima sa retkim govornim problemima, uglavnom kroz komunikacionu pomać glasovnih izlaznih podataka.
Springstille
Špringstile je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 65 opštinskih središta okruga Šmalkalden-Majningen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 596 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16066067.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šmalkalden-Majningen Špringstile se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Šmalkalden-Majningen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 370 metara. Površina opštine iznosi 7,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 596 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 84 stanovnika/km².
Gumaljevo
Gumaljevo naselje je u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Gumaljevo pripada opštini Zelenikovo, koja okuplja jugoistočna predgrađa Grada Skoplja.
Prirodni uslovi
Gumaljevo je smešteno u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Skoplja, naselje je udaljeno 35 km jugoistočno.
Naselje Gumaljevo je u okviru istorijske oblasti Torbešija, koja se pruža južno od Skopskog polja. Naselje je smešteno u dolini Kadine reke, pritoke Vardara. Severno od naselja se izdiže planina Kitka, a južno Golešnica. Nadmorska visina naselja je približno 400 metara.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Gumaljevo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 102 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (100%).
Većinska veroispovest je islam.
Opština Cerăt, Dolj
Cerăt je opština u Rumuniji u okrugu Dolž.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Opština La Piedad, Michoacán
La Piedad je opština u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán.
Bakar fosfat
Bakar fosfat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 380,581 Da.
Log nad Škofjo Loko
Log nad Škofjo Loko je naselje u slovenskoj Općini Škofji Loki. Log nad Škofjo Loko se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 179 stanovnika.
Donald Sultan
Donald Sultan (Asheville, Sjeverna Karolina, 1951 -) je američki likovni umjetnik poznat po velikim slikama čiji je motiv mrtva priroda. Radio je i kao ilustrator, surađujući sa Davidom Mametom i njegovoj knjizi Bar Mitzvah.
Ola, South Dakota
Ola je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Cristo Rey, Natívitas
Cristo Rey je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Natívitas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2258 m.
Palestro, Pavia
Palestro je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
El Aura, Villa de Guadalupe
El Aura je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Guadalupe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1734 m.
Franks Field, Wisconsin
Franks Fild je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 154.
Abas ibn Abd al-Mutalib
‘Abbas ibn ‘Abd al-Muttalib (العباس بن عبد المطلب) (cca. 566 – cca. 653 CE) bio je stric i ashabi (drug) proroka Muhameda. Bio je tek nekoliko godina stariji od nećaka, ali je kao bogati trgovac, u prvim godinama islama, štitio Muhameda za vrijeme njegovog boravka u Meki. Vjernikom je, međutim, postao tek nakon bitke kod Badra u 2. godini Hidžre. Njegovi su potomci godine 750. osnovali Abasidski Kalifat.
Sin mu je bio poznati islamski učenjak Abdalah ibn Abas.
Molino Vecchio, Asti
Molino Vecchio je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 133 m.
Lova, Venezia
Lova je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 600 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -2 m.
Opština Purépero, Michoacán
Purépero je opština u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2012 m.
Tiulești, Tomești
Tiulești je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Tomești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 182 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 279 m.
Lipce
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 264 stanovnika.
Harold Holt
Harold Edward Holt (Stanmore, 5. kolovoza 1908. - Point Nepean, 17. prosinca 1967.) je bio australski političar koji je od 1966. do 1967. godine obnašao dužnost 17. premijera Australije.
Holt je čak 32 godine bio zastupnik u parlamentu, tokom kojih je niz godina bio ministar u vladi, ali je premijer bio samo 22 mjeseca. Tako kratak mandat nužno je ograničio njegov osobni i politički utjecaj, posebice ako se usporedi s onim njegova prethodnika, Roberta Menziesa, koji je u dva mandata na premijerskoj poziciji proveo ukupno 18 godina.
Holtov premijerski mandat prekinut je iznenada, 17. prosinca 1967., kada je Holt nestao na plaži u Point Nepeanu. Naime, Holt je s nekoliko prijatelja isplovio na otvoreno more te je nakon nekog vremena odlučio malo otplivati. Struje u tom dijelu mora bile su snažne i, mada je Holt bio iskusan plivač, njegovi su mu prijatelji savjetovali da ne ide plivati. Naime, Holt je evidentno bio slaboga zdravlja (nedugo prije tog dana, srušio se u parlamentu - službena verzija bila je "deficijencija vitamina", ali pretpostavlja se kako se radi o srčanom problemu), a patio je i od snažnih bolova zbog ozljede ramena (zbog koje je bio na lijekovima, a navodno i na morfiju) tako da je za njega bilo izrazito opasno plivati u takvim uvjetima. Holt je ipak ušao u more, ali su ga prijatelji ubrzo izgubili iz vidika te, nakon nekog vremena, podigli uzbunu. Organizirana je potraga, jedna od najvećih u povijesti Australije, ali Holtovo tijelo nikada nije pronađeno. Vlada je 19. prosinca službeno priopćila kako se Holt smatra umrlim, a premijersku poziciju preuzeo je njegov zamjenik, John McEwen. Holtova iznenadna smrt izazvala je mini-krizu vlasti u Australiji.
Službena istraga oko Holtovog nestanka nikada nije provedena, uz objašnjenje kako bi to bio gubitak vremena i novca. Tadašnji zakoni nisu propisivali službenu istragu u slučaju utopljenika čiji leševi nisu pronađeni, tako da Holtov slučaj nije stigao do koronera. Zakon je promijenjen 1985. godine, a službena policijska istraga provedena je tek 2003. godine. Dana 2. rujna 2005., koroner je zaključio kako se Holt utopio u moru 17. prosinca 1967., čime je priča dobila službeni epilog. Ipak, činjenica da Holtov leš nikada nije pronađen potakla je cijeli niz teorija zavjere u Australiji i stvorila nekoliko urbanih mitova, među kojima su interesantni oni da je Holt počinio suicid, lažirao vlastitu smrt kako bi pobjegao s ljubavnicom, da su ga oteli vanzemaljci ili da je spašen od strane kineske podmornice, odnosno da je cijelo vrijeme bio agent Narodne Republike Kine.
Sembrando y Cantando, Villa de Guadalupe
Sembrando y Cantando je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Guadalupe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1336 m.
Dejkovec
Dejkovec je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Dejkovec pripada opštini Zelenikovo, koja okuplja jugoistočna predgrađa Grada Skoplja.
Prirodni uslovi
Naselje Dejkovec je u okviru istorijske oblasti Torbešija, koja se pruža južno od Skopskog polja. Naselje je smešteno u dolini Kadine reke, pritoke Vardara. Južno od naselja izdiže se planina Golešnica. Nadmorska visina naselja je približno 580 metara.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Dejkovec je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 84 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (100%).
Cailhavel
Kajav je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Od koja pripada prefekturi Limu.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 111 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,34 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 301 m, a minimalnoj 194 m).
Trinity Bridge (Crowland)
Trinity Bridge (na engleskom "Most Trojstva") je trostrani (trokutasti) kameni lučni most koji se nalazi u središtu gradića Crowland u engleskoj grofoviji Lincolnshire. Nekada je služio za prijelaz preko rijeke Welland i njene pritoke, a danas služi isključivo kao lokalna znamenitost. mini|lijevo|Za lik koji sjedi se pretpostavlja da je [[Krist ili kralj Ethelbald; može se vidjeti sa zapada iz Opatije Croyland.]] Nastao je na temeljima ranijeg, drvenog mosta koji se prvi put spominje 716. za vrijeme vladavine kralja Ethelbalda od Mercije. Kameni most je sagrađen u 14. vijeku.
Ikebana
thumb|300px|Ikebana sa irisima
Istorijski razvoj ikebane
thumb|left|300px|Ikebana thumb|left|300px|Ikebana sa žutim ružama thumb|left|300px|Ikebana s margaretama
Do 6. veka u Japanu je vladao šintoizam, prirodna religija čiji je simbol bio oblikovan u slavoluk. Godine 525. iz kine preko koreje u Japan prodire budizam, međutim ni on nije istisnuo šintoizam. U budističkim hramovima nalaze se velike i stalne cvetna žrtve („kuge“) koje su uređene u trostrukom nizu. Broj tri, trougao, uvek se nalazi u srcu ikebane. Monah Senko Ikenobo prineo je u hramu Rokakudo, u Kjotou, bogu zaštitnika princu Shotokua cvetnu žrtvu posebnog oblika. On je cveće složio na poseban način od kojeg je nakraju nastao najstariji oblik ikebane nazvan isprva „tatebana“ a kasnije „rika“ (uspravno cveće). Reč je o strogo uspravnim granama koje se uzdižu iznad velikih brončanih vaza. Ujedinjuje se osam grana oko jedne glavne grane, koja visoko štrči u sredini i predstavlja nebo „shin“. Rika je u osnovi trouglasta a pokazuje čudo prirode. Ti aranžmani potiču od zamisli da cveće treba aranžrati tako da predočava „Shumisen“ svetu planinu svih sledbenika budizma. U riki se borovo drvo visine 1,5 do 2 -{m}-. uvek smešta u središte vaze. Drvo predstavlja lepotu japanskih predela. Osim bora za aranžmane rike najvažniji su kedar, čempres i bambusova trska. Senko Ikenobo je podučavao i druge monahe svom načinu slaganja cveća, pa i danas postoji škola ikebane koja se zove „Ikenobo ikebana“. Rika se danas smatra klasičnim oblikom umetnosti. U 12. veku na religiozni život u Japanu utiče zen, iz kojeg se razvila budistička sekta zen (škola meditacije) koja je smisao čoveka tražila u apsolutnoj harmoniji s osnovom sveta, uz potpuno odricanje od sopstvenog ja. Tada nastaje novi oblik ikebane nazvan „šeika“. Ti su aranžmani manji i jednostavniji a prema određenim pravilima slažu se samo tri određene grane. Stvaralačke principe "Seiko" predočava po jedna grana: prva je nebo, druga zemlja a između njih se nalazi ona treća grana koja je simbol čoveka. Prva knjiga o ikebani je nastala u drugoj polovini 15. veka. U 16. veku je ikebana postala deo čajnog obreda zvanog „sado“ ili „čanoju“, majstori u pripremanju čaja nisu primili ikebanu bez promena i dali su slobodniji izraz svojim kompozicija bilja. U 17. veku nastaje novi stil ikebane, koji se zove „nageire“ ili „heiko“ što znači ubačeno cveće. Slaže se slobodno i u visoke vaze. Nageire pridaje posebno značenje naturalizmu ili mogućnosti da aranžer napravi kompoziciju koja nagoveštava prirodan rast cveća. Paralelno sa tim stilom uvedena su i tri pravila:
1930. godine izašao je „Manifest nove ikebane“ koji su potpisali svi pripadnici vodećih škola ikebane u Japanu; Bunto Nagajama (čkola Mišo), Senkei Kuvabara (škola Senkei), Sofu Tešigavara (škola Sogeku) i drugi u kojem se pored ostalog proglašava;
Danas ova umetnost postaje jako obljubljena i narasta, prodire u izloge robnih kuća, na želježničke stanice e i na pozornice baleta.
Kompozicija ikebane
Kompozicija ikebane je linearna i sastoji se od najneobičnijih grana. Nijedan se aranžman ikebane ne može prihvatiti ako na neki način ne nagoveštava i godišnje doba i neprestani rast biljaka koje se koriste u tu svrhu. Izrađuju se razne vrste aranžmana zavisno od godišnjeg doba i prilika. Prolećni aranžmani su puni razdraganih linija, ljetni su bogati i raširenih grana, a za jesen su proređeni i raštrkani dok su za zimu određeni sneni i pomalo setni aranžmani. Japanci najviše vole cveće koje u vreme aranžiranja raste u bašti, šumi ili polju. Omiljeni su zatvoreni pupoljci.
Osnovni principi slaganja ikebane
Umetnost slaganja ikebane temelji se na svojim pravilima s obzirom na liniju, ritam i boju kao sredstava za dočaravanje biljnog rasta. Naglašeni su principi aranžiranja 3 glavne linije a to su To je osnova ikebane. Najznačajnija linija je stabiljka koja simbolizuje nebo. Ta stabljika je centralna linija celog aranžmana. Dužina nebeske grane mora da iznosi jedan i po do dva prečnika posude (moribana), plus jedna visina posude, odnosno jedna i po do dve visine posude (nageira). Čovekova grana duga je tri četvrtine nebeske grane, dok treća glavna grana, grana zemlje iznosi polovinu nebeske grane. Za slaganje i postavljanje grana postoje različita rešenja. U školama ikebane (kojih u Japanu ima mnogo) uče se tzv. osnovne forme. Prvo se učvrsti prva glavna grana „shin“. Grana mora težiti prema gore, lagano povijena ulevo. Druga glavna grana mora podržavati prvu, dolazi na levu stranu aranžmana i to 40° do 45° nagnute prema napred. Treća grana mora da uspostavi ravnotežu i zbog toga se postavlja nadesno otprilike 70° do 75°. Zamislimo li tačke između grana one će stvarati raznostrani trougao. Sve grane moraju biti dobro učvršćene u držač kako bi izgledalo da sve stabljike rastu iz istog mesta. Pre aranžiranja ispituje se oblik i veličina posude u kojoj će se aranžirati jer o njenoj veličini zavisi dužina grana. Većina grana ili cvetova imaju suvišne delove koje treba odseći. Da bi cveće ostalo duže sveže Japanci koriste metodu „mizuriki“ ili kosi rez. Na taj se način izbegava ulazak vazduha u stabljiku pa stabljika bolje upija vodu.
Stilovi ikebane
Japansko aranžiranje cveća stilom ikebana je građeno na principu trodimenzionalnosti i alegorijsko označavanje ovih razmera je nebo, čovek i zemlja.
Stil moribana
je stil u koga spadaju sve vrste aranžiranja cveća u plitke posude. Ovakovi aranžmani se mogu svugde upotrebiti i kod izučavanja se uvek počinje sa ovim stilom jer je za početnike ovaj stil najlakši. Posle postavljanja tri glavne linije ikebane dodaje se osalo cveće koje se naziva „džuši“. Kod ovoga stila se upotrebljava kenzan tako da izgleda da sve cveće raste iz jednoga mesta. Poznata škola koja se proslavila stilom moribana je Ohara u Tokiju.
Stil šoka
koji se u većini škola naziva i seika i posle stila rika je najtradicionalniji stil koji se u Japanu do danas upotrebljava. Stvaraocem ovoga stila je škola Ikenobo koja važi ujedno i za najstariju školu ikebane koja postoji i danas i uči sve stilove ikebane. Za ovaj stil se upotrebljavaju visoke specijalne vaze sa uskim grlom ali i plitke vaze. Grančice koje se upotrebljavaju mogu da imaju i lišće ili sitno cveće. Ovaj stil se može koristiti i za evropsle enterijere ali zahteva iskustvo i smisao za celinu linija.
Stil rika
je tradicionalni stil ikebane koji je prošao mnogim promenama i stalno je još u upotrebi kao klasični stil u ikebani. Upotrebljavaju se visoke vaze sa uskim grlima od keramike ili metala i uvek su teže da se dobije na stabilnosti. Da bi se učvrstili aranžmani upotrebljavaju se snopovi borovih iglica ili iverije od drvaca koje je povezano tankom žicom i u ove snopčiće se stavljaju biljke koje su odrezane u zašiljene oblike. Propagatori ovog stila su još uvek mnoge škole u Japanu kao i najstarija škola u Kjotu i Tokiju.
Ostali stilovi
Ikebana se nearanžira samo u postavljenim vazama već i u posudama koje su okačene i ovakova se ikebana naziva "kakebana" i spada u ostale stilove ikebane. U ove se svrhe koriste i posude od bambusa. Posebnim stilom ikebane je i "morimono" u kojem se pored cveća upotrebljava i voće i povrće. Kod ovoga stila koji nije vezan pravilima treba uskladiti boje i sa posudom u koju se morinomo aranžira. Početkom 20. veka u razvoju ikebane nastao je ceo red različitih stilova koji su doprineli u savremenom shvatanju enterijera i shvatanju arhitekture u japanskoj umetnosti i nastaje stil džijuka – slobodni stil ikebane kao i zeneika – avangardni stil ikebane a današnja moderna ikebana je prilagođena društvenim razvojima i stvorila je stilove koji su u skladu sa novim dobom i njihovi nazivi su u skladu sa nazivima pojedinih njihovih tvoraca ili dobijaju imena po školama ikebane u kojima se razvijaju i vrlo su mnogobrojni.
Elbridge Gerry
Elbridž Tomas Džeri (Marblhed, 17. jul 1744 — Vašington, 23. novembar 1814) je bio američki državnik i diplomata. Kao predstavnik Demokratsko-republikanske partije je izabran za 5. Potpredsednika Sjedinjenih Država, za vreme mandata predsednika Džejmsa Medisona. Na dužnosti potpredsednika je bio od 1813. do svoje smrti, 1814. godine.
Ikebana
Ikebana u životu savremenih Japanaca
thumb|left|250px|Ikebana s plodovima