cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dubrovačka Republika
Pad Dubrovačke Republike
Nakon Bečkog kongresa 1815. Habsburška Monarhija područje nekadašnje Republike pripaja svojoj krunovini Kraljevini Dalmaciji u čijem se sastavu nalazi sve do 1918. godine.
Bahtijarski dijalekt
Bahtijarski dijalekt (ISO 639-3: bqi; bahtiâri, lori/luri, luri-je haveri) je dijalekt lurskog jezika koji pripada podskupini jugozapadnih iranskih jezika. Prema procjenama iz 2001. godine dijalektom se služi milijun etničkih Bahtijaraca u jugozapadnom Iranu odnosno na zapadu Čahar-Mahala i Bahtijarija, istočnom Huzestanu i Luristanu, te na zapadu Isfahanske pokrajine. Od navedenog broja 650.000 služi se i perzijskim koji je službenim jezikom u Iranu. Neki od značajnijih gradova koje naseljavaju Bahtijarci su Masdžed-e Sulejman, Šahrekord i Dorud. Osim bahtijarskog, ostali dijalekti u lurskom jeziku su kumzarski, sjevernolurski i južnolurski. Bahtijarskim dijalektom služio se poznati pjesnik Pežman Bahtijari (1900. – 1974.) čija je majka Alamtaj Kaem-Makami također bila pjesnikinja.
Chino Valley, Arizona
Chino Valley je gradić u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 10.817 stanovnika.
Domari jezik
Domari jezik (bliskoistočni romski, dom, domra magu hija; ISO 639-3: rmt), jezik domske podgrupe indoiranskih jezika kojim govore Romi kolektivni nazivani Bliskoistočnim Romima (Domi ili Domari). Podijeljeni su na više grupa: Gorbati, Navari, Luli ili Lijuli.
Domarski ima cijeli niz dijalekata koji se govore u Iranu, Egiptu, Indiji, Iraku, Izraelu, Jordanu, Libiji, Alžiru, Maroku, Afganistanu, Turskoj i Palestini, to su: kurbati (gorbati; Sirija, Iran), kinati, yürük, koli, karači (Turska, Kavkaz, Rusija), luli (Uzbekistan), maznug (Uzbekistan), navar (gagar; Palestina, Sirija, Egipat), čuri-vali (Afganistan), helebi (Egipat, Libija), domaki (Indija), vogri-boli (Indija), barake (Sirija), bejrutski (Bejrut) i nablos.
Nije razumljiv jezicima ostalih Roma.
Eriks (razvrstavanje)
V. također
Humboldt, Tennessee
Hambolt je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.452, što je 1.015 (-10,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Paolini, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 142 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 317 m.
Givry-en-Argonne
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 491 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 64 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 175 metara.
Eriks
U grčkoj mitologiji Eriks je predstavljao sina boginje Afrodite i Buta, kralja Elimljana na Siciliji. Eriks je bio izvrstan boksač, ali je poginuo u borbi s Heraklom. Alternativna verzija navodi kako se okamenio kada mu je Perzej pokazao glavu Meduze. Mjesto na Siciliji, na kome je, prema predaji sahranjen Eriks je postalo svetište, a kasnije i grad Eriks.
Westport, New York
Vestport je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 518.
Ad Herbal
Adherbal ili Ad Herbal (Gr. ) bilo je ime dvojice kartaginskih komandanta:
Bollezeele
Bolzel je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Denkerk.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1382 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 78 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,54 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 44 metara (maksimalnoj 52 m, a minimalnoj 2 m).
Hallstadt
Halštat je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 36 opštinskih središta okruga Bamberg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 8.512 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9471140.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Bamberg Halštat se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Bamberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 239 metara. Površina opštine iznosi 14,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.512 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 583 stanovnika/km².
Chloride, Arizona
Chloride je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 271 stanovnika.
Baškardski jezik
Baškardski jezik (ISO 639-3: bsg; bashkardi, bashagerdi, bashaka), jezik ili jedan od pet dijalekata balučkog koji pripada podskupini sjeverozapadnih iranskih jezika. Baškardski prema procjenama iz 2000. godine ima 7030 govornika, uglavnom iz iranskog naroda Baškarda. Zastupljen je u istočnom Hormuzganu, južnoj Kermanskoj pokrajini i rijeđe u jugozapadnom Sistanu. Dijeli se na sjeverni i južni dijalekt.
Norvogonin
Norvogonin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 270,237 Da.
Joe May
Joe May (Beč, 7. novembar 1880 - Hollywood, 29. april 1954) bio je austrijski kazališni i filmski režiser, poznat kao jedan od pionira njemačke kinematografije. Karijeru je započeo kao kazališni režiser u Hamburgu, gdje je upoznao pjevačicu Hermine Pfleger, za koju se oženio 1902. godine, i koja mu je rodila kćer Evu. Godine 1910. je suprugu, koja je uzela pseudonim Mia May, počeo režirati na pozornici, a 1912. je počeo snimati filmove, u kome su često nastupale i žena i kćer. Vrlo brzo je stekao uspjeh kriminalističkim serijalima Stuart Webbs gdje je nastupao Ernst Reicher, te Joe Deebs gdje su nastupali Harry Liedtke i Max Landa. Godine 1917. je kao scenarista angažirao Fritza Langa, omogućivši mu tako početak karijere. Vrhunac uspjeha je imao početkom 1920-ih snimajući raskošno producirane i spektakularne pustolovne filmove. Nakon što mu je sredinom iste decenije kćer Eva počinila samoubistvo, preorijentirao se na "ozbiljne", realistične filmske drame. Početkom 1930-ih je radio kao producent u znamenitom studiju Universum Film AG (UFA), a 1933. je nakon dolaska Hitlera na vlast emigrirao u SAD. Tamo nije imao većeg uspjeha, te je uglavnom snimao B-filmove. Posljednjih godina života se izdržavao vodeći restoran u Los Angelesu.
Killbuck, Ohio
Kilbak je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 817, što je 22 (-2,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Roy, Vercelli
Roy je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1018 m.
BOH (lek)
BOH (lek) je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 195,215 Da.
Auburn, Georgia
Obern (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 6.887 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 6.887 stanovnika, što je 17 (0,2%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Christopher Creek, Arizona
Christopher Creek je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 156 stanovnika.
Cercles
Serkl je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Periže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 173 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,07 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 155 metara (maksimalnoj 211 m, a minimalnoj 114 m).
Weaubleau, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 418, što je 100 (-19,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Tri kraljevstva Koreje
Tri kraljevstva Koreje je izraz koji se koristi za drevna korejska kraljevstva Goguryeo, Baekje i Silla, koja su dominirala Korejskim poluotokom i dijelovima Mandžurije kroz najveći dio 1. milenijuma n.e.. Period je trajao od 57. pne. do pobjede Sille nad Goguryeom 668, kojim je označen Period Sjevernih i Južnih država (남북국시대) Ujedinjene Sille, odnosno Balhae na Sjeveru.
Raniji dio ovog perioda, prije nego što su se države pretvorile u prava kraljevstva, se ponekad naziva Tri proto-kraljevstva Koreje.
Veritas vincit
Veritas vincit (na latinskom doslovno: "Istina pobjeđuje") je njemački nijemi film snimljen 1919. u režiji Joea Maya koje se često navodi kao prvo epsko ostvarenje njemačke kinematografije. Radnja je smještena u tri vremenska perioda - drevni Rim u doba cara Decija, Njemačku oko godine 1500. te neposredno pred prvi svjetski rat - te kroz alegorijske priče publici nastoji ukazati važnost iznošenja istine. Film u kome je nastupila Mayova supruga Mia, je započet pred kraj rata u studijima nedavno osnovane kompanije Universum Film AG te je Mayu, koji je također bio producent, na raspolaganju stajalo preko 1500 statista i raskošni setovi koje je osmislio Paul Leni. Veritas vincit je postigao veliki uspjeh te dokazao komercijalnu isplativost takvih ostvarenja, odnosno stvorio uvjete za procvat studija UFA kao i ekonomsku podlogu za razvoj njemačke kinematografije u weimarskom periodu.
Prvenstvo Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1927./28.
Prvenstvo Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1927./28. bilo je deveto po redu nogometno natjecanje u organizaciji Zagrebačkog nogometnog podsaveza. Natjecanje je započelo u listopadu 1927. godine, a završilo u proljeće 1928. godine. Prvak je izborio izravni plasman na državno prvenstvo 1928. godine, a doprvak dodatno izlučno natjecanje za državno prvenstvo.
Aštijanijski dijalekt
Aštijanijski dijalekt (ISO 639-3: atn; ashtiyani, astiani) jedan je od centralnih dijalekata iz zapadne grupe iranskih jezika kojim prema procjenama iz 2000. godine govori 18.000 Vafsa u iranskoj pokrajini Markazi odnosno u okolici gradova Tafreša i Sava. Većina Vafsa su dvojezični i služe se i perzijskim koji je historijski dominantnim i službenim jezikom u Iranu. Dijalekt se lokalno dijeli na dva sporedna: aštijani i tafreši.
Prvenstvo Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1927./28.
Natjecateljski sustav
U izlučnom dijelu natjecanja odigrana su zasebna prvenstva Župa i prvenstvo Zagreba. Najbolje momčadi iz prvenstva Župa igrali su za prvaka provincije Zagrebačkog nogometnog podsaveza. U prvenstvu Zagreba momčadi su bile podijeljene u nekoliko jakosnih razreda. Prvak I.A razreda prvenstva Zagreba i prvak Provincije Zagrebačkog nogometnog podsaveza završnom utakmicom odlučivali su o prvaku Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1927./28. Prvak I.A razreda izravno se plasirao na prvenstvo Jugoslavenskog nogometnog saveza 1928.
Viktor Novak
Viktor Novak (Donja Stubica, 4. februar 1889 – Beograd, 1977) je bio jugoslavenski istoričar, profesor istorije i pomoćnih istorijskih nauka na Filozofskom fakultetu u Zagrebu i Beogradu, te član SANU i dopisni član JAZU.
Biografija
Godine 1913. završio je Filozofski fakultet u Zagrebu i zatim proveo godinu dana u Rimu na specijalizaciji u pomoćnim historijskim naukama, osobito latinskoj paleografiji. Godine 1915. odbranio je doktorsku disertaciju „Ban Mihac Mihaljević i njegovo doba“.
Radio je kao gimnazijski profesor i rukovodilac Rukopisnog odeljenja Sveučilišne knjižnice u Zagrebu. Od 1920 – 22. docent, 1922–24. profesor pomoćnih povijesnih znanosti i povijesne metodike na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Od 1929. do penzioniranja 1959. profesor hrvatske historije i pomoćnih historijskih nauka na Univerzitetu u Beogradu. Za vreme Drugog svetskog rata hapšen je i zatvaran u Banjički logor.
Baveći se istorijom političke misli u Južnih Slavena u 19. i 20. vijeku, prikupljao je arhivsku i štampanu građu i objavio mnoštvo studija i monografija poput radova o Franji Račkom (1925, 1929, 1958), Maksimilijanu Vrhovcu (1928), Natku Nodilu (1934, 1955), Josipu Juraju Štrosmajeru (1940) i Ivanu Kukuljeviću-Sakcinskom (1955, 1959), kao i prepisku Valtazara Bogišića i Franje Račkog (1960).
U monografijama Magnum Krimen (1948) i Vatikan i Jugoslavija (I, 1953) tematizovao je rimokatolički klerikalizam i negativni uticaj Vatikana među Južnim Slovenima.
Osim historijskog naučnog rada, posvetio se i muzičkoj kulturi. Osnivač je bivšeg zagrebačkog hora Lisinski (1910). Bio je predsednik Prvog beogradskog pevačkog društva i beogradskog Kornelija Stankovića, kao i inicijator osnivanja Južnoslovenskog pevačkog saveza u Beogradu i Sveslovenskog pevačkog saveza u Pragu. Objavio je niz muzikoloških eseja i nekoliko stotina muzičkih kritika.
Odabrana dela
Celokupna bibliografija: B. Telebaković-Pecarski, Zbornik filozofskog fakulteta u Beogradu, 1963.
Brahui jezik
Brahui jezik (birahui, brahuidi, brahuigi, kur galli; ISO 639-3: brh), sjevernodravidski jezik kojim govori oko 4,220.000 ljudi na sjeverozapadu južne Azije. Većina od njih govori ga u Pakistanu (oko 4,000.000), zatim u Afganistanu (200.000), te iranskoj pokrajini Sistan i Balučistan (20.000). Neznatan broj govornika postoji i u Turkmenistanu. Brahui ima tri dijalekta džharavan, saravan i kalat (standardni). Prevladavajuća pisma su perzijsko (nastalik) i latinica.
Alemani
thumb|thumb|340px|Područje naseljeno Alemanima i mjesta rimsko - alemanskih sukoba, od 3. do 6. stoljeća Alemani ili Alamani su zapravo bili germanski savez plemena smještenih oko gornje Majne, rijeke koja je jedna od najvećih pritoka Rajne, na zemlji koja je danas dio Njemačke. Jedan od najranijih izvora koji upućuje na njih je pridjev Alamannicus kojeg je uzeo car Karakala, koji je vladao Rimskim Carstvom od 211-217 i koji ih je bio porazio. Priroda ovog saveza i njihove prijašnje plemenske poveznice ostale su neodređene. Po prirodi su bili agresivni i napadali su rimsku provinciju Germaniju Superior kadgod su to mogli. Obično su pratili primjer Franaka koji su bili prvi germanski plemenski savez i koji su zaustavili Rimljane u nadiranju na sjever u dolinu Rajne i nakon toga osvojili rimsku provinciju Germaniju Inferior.
Od prvog stoljeća, Rajna je postala granica između rimske Galije i plemenske Germanije. Germanski narodi, Kelti i pomješana germansko-keltska plemena su se smjestili na toj zemlji. Rimljani su taj teritorij podijelili u dva distrikta Germania Inferior i Germania Superior smještene duž gornje i donje Rajne. Gornja Germanija je uključivala regiju između gornje Rajne i gornjeg Dunava, regiju Crne šume koja je onda bilo mnogo veća (Hercinška šuma). Rimljani su to zvali Agri Decumates, ( "Decumates polja"), imenom nepozanatog podrijetla. Neki su taj izraz preveli kao "deset kantona", ali čijih kantona je nepoznato. Vanjska rimska utvrđena granica oko područja Germanije Superior se zvao Limes Germanicus.
Brojni alemanski ratnici su često prelazili limes, napadajući Germaniju Superior i pomičući se u područja Agri Decumates. Kao konfederacija, od 5. stoljeća, oni su naselili Alsace i proširili se na područje Švicarske, dijelova Bavarske i Austrije, dolazeći do alpskih dolina u 8. stoljeću.
Prema djelu Historia Augusta, u kojem stoji da se ta konfedeacija u 3. stoljeću jednostavno zove Germani, Prokul, carski osvajač 280. izvodi svojom omiljenosti među Galima pobjede nad Alemanima pomoću svoje gerile. . Alemani su nakon toga postali narod Alemanije, koja je ponekad bila neovisna, ali su češće njome vladali Franci. Na francuskom Njemačka se kaže Allemagne, a na španjolskom Alemania,što se također izvodi od tadašnjeg malog germanskog naroda.
Područje Alemana Alamanni se uvijek ponešto mijenjala i bila je sastavljena od brojnih distrikta što je bio odraz njihovog mješanog podrijetla. U ranom srednjem vijekuje njihov teritorij bio podijeljen između biskupija u Strasbourgu, koja datira negdje oko 614., one u Augsburgu od 736., u Mainzu, nadbiskupije od 745., te biskupije u Baselu, od 805. Njihovi značajni zakoni bili su ozakonjeni pod Karlom Velikim kao Vojvodstvo Alemanija u Švabiji. Današnji nasljednici Alemana se nalaze u današnje 4 nacije: Francuska (Alsace), Njemačka (Švabija i djelovi Bavarske), Švicarska i Austrija, i njemački jezik koji se govori u tim regijama ima određene dijalektalne posebnosti.
Jezik
Njemački jezik koji se danas govori na području bivših Alemana se zove alemanski njemački te pripada podskupini visokonjemačkih jezika. Alemansko runsko pismo kao ono na Pforzenskoj kopči su najraniji dokazi starovisokonjemačkog jezika. Visokonjemački pomak suglasnika vjerojatno potječe iz 5. stoljeća ili iz Alemanije ili od Langobarda. Dijalekt koji se govorio prije toga među alemanskim plemanima bio je malo drukčiji od drugih zapadnogermanskih naroda.
Ime
Asinije Kvadrat (citirao je sredinom 6. stoljeća bizantskog povjesničara Agatija) navodi da njihovo ime znači "svi ljudi". Pokazuje da su bili konglomeracija različitih plemena. To je bila izvedenica od Alemani koju je koristio Edward Gibbon u svom djelu Uspon i pad Rimskog Carstva'' i anonimni sakupljač papira od Nicolas Fréreta, što je izdano 1753., koji je zapisao da je to bilo ime onih izvana koji su sebe nazivali Svevima
Prvi izričiti navod
Alemani je prvi put spomenuo Kasije Dion opisujući pohod cara Karakale 213. godine. U to su vrijeme vjerojatno obitavali u područji rijeke Majne prema i južno od Chatti.
Kasije Dion (78.13.4) opisuje Alemane kao žrtve podmuklog cara. Upitali su ga za pomoć, kaže Dion, ali umjesto toga kolonizirao je njihovu zemlju, promijenio imena mjesta i pogubio njihove ratnike kao izgovor za nadolazeću pomoć. Kad se razbolio, tvrdio je da su ga Alemani začarali. (78.15.2) Karakala je tvrdio da se pokušao usprotiviti tom utjecaju zazivajući duhove predaka.
Za kaznu je Karakala vodio Legiju II. Traiana Fortis protiv Alemana, koji su izgubili i bili smireni za neko vrijeme. Legija je za nagradu bila počašćena imenom Germanica. Historia Augusta, Život Antonina Karakale, povezuje (10.5) da Karacala tada uzima ime Alamannicus, na koje se Helvije Pertinaks šali da je zaparavo trebao biti nazvan Geticus Maximus, zato što je godinu prije ubio svog polubrata, Geta. Kako Geta nije bio u dobrim vezama s Karakalom, pozvao ga je na obiteljsko mirenje, ali su ga zatim u zasjedi napali centuriji Karakaline vojske te je umro na rukama majke Julije. Julija je kasnije zavela i vjenčala se s Karakalom. Istina ili ne, Karakala praćen vragom samog sebe, napustio je Rim i nikada se nije vratio. Karakala se vratio na granicu, gdje je ostatak svoje kratke vladavine bio poznat po nepredvidivim i neosnovanim operacijama pokrenutih kao iznenađenje nakon mirnog pregovaranja. Ako je razloga i bilo, oni su danas nepoznati. Vjerovali ili ne Alemani su najprije bili nevini, ali su poslije zbog Karakale postali čuveni, nezamjenjivi neprijatelji Rima.
Ta obostrana antagonistička veza je vjerojatno razlog zašto rimski pisci dosljedno Alemane zovu barbarima, tj. "divljacima". Arheološki nalazi pokazuju da su bili visoko romanizirani, živjeli su u kućama rimskog stila i koristili rimske rukotvorine, a alemanske žene su pratile rimsku modu nosivši tunike čak i prije muškaraca.
Većina njih je u stvari živjelo unutar ili blizu granice Germanije Superior. Makar je Dion prvi pisac koji ih je spomenuo, Amijan Marcelin je ranije koristio to ime da predstavi Germane na Limes Germanicusu vrijeme vladavine Trajana u provinciji nedugo što je nastala oko 98./99. U to vrijeme cijela je granica bila utvrđena utvrdama po prvi put. Drvna građa prvobitnih utvrđenja je pronađena u Germaniji Inferor te je dendrokronologijom datirana u 99./100. godinu. Nedugo zatim Trajana je izabrao Nerva kao svog nasljednika, prihvaćenog vojničkom glazbom u odsutnosti starijeg malo prije nego što je umro. Do 100. godine Trajan se vratio u Rim kao car umjesto da je postao konzulom.
Amijan povezuje (xvii.1.11 ) da je mnogo kasnije car Julijan Apostata poduzeo kaznenu ekspediciju protiv Alemana koji su do tada bili u Alsace, i prešli Majnu (lat. Menus) gdje su ušli u šumu u kojoj je put bio blokiran srušenim stablima. Kako je zima dolazila, ponovno su zauzeli U tom kontekstu se Alemani spominju vjerojatno kao anakronizam (zastarjelica), ali pokazuje Amijanovo vjerovanje da su to bili oni isti ljudi u skladu sa Alemanima iz vremena Karakalina pohoda.
Prethodna pozadina
Nakon Amijana Marcelina, sljedeći geograf južne Njemačke je bio Klaudije Ptolomej i njegov detaljni rad. On je napisao djelo Geografija na grčkom 150., oko pola stoljeća nakon Dionovog pisanja i stoljeće prije nego što je kazano da su Alemani prešli rimski limes. Ptolomej uopće ne spominje Alemane. U njegovom su opisu ljudi, koji su kasnije koristili to ime, bili poznati pod drugim oznakama.
Unatoč svemu tomu, od Ptolomeja se mogu izvući neki zaključci. Germania Superior je jednostavno identificirana. Prateći rijeku Rajnu dolazimo do grada, Mattiacum, koji mora biti na granici rimske Germanije ˙(u blizini Wiesbadena). Uzvodno od njega i između Rajne i Abnoba (u Crnoj Šumi) su Ingrioni, Intuergi, Vangioni, Karitni i Vispi, od kojih su neki tamo od ranih početaka carstva ili prije. Na drugoj strani sjeverne Crne Šume su bili Kati na mjestu gdje je danas Hesse na donjoj Majni.
Povjesna Švabija je na kraju zamjenjena današnjim Baden-Württembergom, ali je bila najvažniji teritorij srednjovjekovne Alemanije, sadržeći cijelu Germaniju Superior i teritorij istočno do Bavarske. Nije uključivao gornju Majnu, ali to je gdje je bio Karakalin pohod. Štoviše teritorij Germanije Superior nije originalno bio dio alemanskih posjeda. Ipak, kad pogledamo ljude u regiji od gornje Majne na sjeveru, Dunava na jugu i istočno do Češke gdje su bili Kvadi i Markomani, Ptolomej ne opisuje nikakva plemena. Tamo su bili Tubanti samo južnije od Kata i na drugom kraju gdje je bila tada Crna Šuma, Varisti, čija je lokacija nepoznata. Jedan mogući razlog za takav razmještaj je da ljudi nisu voljeli živjeti u šumi osim u vrijeme opasnosti. Regija između šume i Dunava na drugu ruku je uključivala desetak naselja ili kantona.
Ptolomejev pogled na Germane u regiji ukazuje da je plemenska struktura izgubila svoju svoju moć u Crnoj Šumi te je bila zamjenjena strukturom kantona. Plemena su ostala u rimskoj provinciji zbog toga što su Rimljani vjerojatno nudili stabilnost. Također, Karakala se vjerojatno bolje osjećao u pohodima na gornju Majnu jer nije objavljivao rat ni jednom posebnom plemenu npr. Katima ili Keruscima, protiv kojih je Rim doživljavao neugodne poraze. Od Karakalinog vremena ime Alemani je bilo korišteno za povezivanje kantona međusobno, u svrhu podrške građanskoj vojsci ("ratne veze").
Alemani i Hermunduri
Sljedeći detaljan izvor je Tacitova Germania, ponekad interpretirana tako da stvara određene probleme. U [http://www.sacred-texts.com/cla/tac/g01040.htm 42. poglavlju] se javljaju Hermunduri, pleme zasigurno smješteno u području koje će kasnije postati Tiringija. Tacit navodi da su trgovali s Recijom, koja je kod Ptolomeja smještena preko Dunava s one strane Germanije Superior. Logički se može zaključiti da su se Hermunduri proširili kroz kasniju Švabiju i da stoga Alemani potječu od Hermundurura.
Ali Hermundure ne spominje Ptolomej, međutim nakon Ptolomejevog vremena Hermunduri se pridružuju Markomanima u ratovima od 166. - 180. protiv carstva. Pažljivo čitanje Tacita omogućuje jedno rješenje. On kaže da je izvor Labe između Hermudura negdje na istoku gornje Majne. On ih smješta također pokraj Narista (Varisti), čija je lokacija na samom kraju antičke Crne Šume dobro poznata, i Markomana te Kvada. Štoviše, Hermunduri su bili poraženi u Markomanskim ratovima i sklopili zaseban mir s Rimom. Alemani tako primarno nisu bili Hermunduri, ali su neki njihovi elementi prisutni u mješanju ljudi u to vrijeme koji su postali Alemanima.
Okrupnjavanje germanskih plemena pod Ariovistom
Rješenje slagalice isto kao objašnjavanje povjesnih okolnosti koje su vodile do izbira Agri Decumates kao obrambene točke i tamošnjeg okupljanja Germana što se vjerojatno može vidjeti u germanskom napadu na galski utvrđeni grad Vesontio 58. pne. Gornja Rajna i Dunav su izgleda bili lijevak koji je bio okrenut na Vesontio.
Julije Cezar u Galskim ratovima kaže (1.51) da je Ariovist okupio vojsku iz široke regije Germanije, ali posebno Harude, Markomane, Triboci, Vangione, Nemete i Seduse. Svevi su bili pozvani da se pridruže. Živjeli su u 100 kantona (4.1) iz kojih je 1000 mladića na godinu bilo izabrano u vojnu službu, građansku vojsku po našim standardima i mogla se usporediti s rimskom profesionalnom vojskom.
Ariovist je bio uključen u invaziju Galije koju su Germani htjeli naseliti. Kako su htjeli preuzeti strateški važan gradić Vesontio, oni su svoje snage koncentrirali na Rajni blizu jezera Constance, i kad su došli Svevi on ju je i prešao. Gali su pozvali Rim na vojnu pomoć. Cezar je najprije zauzeo gradić i porazio Germane prije nego što su oni njegove zidine, poubijavši većinu germanskih vojnika dok su pokušavali pobjeći preko rijeke. (1.36ff). Nije pratio ostatke dok su uzmicali te je pustio nedirnutima ono što je ostalo od germanske vojske i njihovih zavisnika na drugoj strani Rajne.
Gali su bili podvojeni u svojoj politici prema Rimu. Treveri su 53. probili njihov savez i pokušali ih osloboditi od Rima. Cezar je predvidio da će se pokušati udružiti s Germanima. Prešao je Rajnu i preduhitrio taj događaj i to je bila uspješna strategija. Zapamtivši skupi poraz u bitci kraj Vesontija, Germani su se povukli u Crnu Šumu, koncentrirajući tamošnju mješanu populaciju kao Svevi. Kako su ostavili svoje plemenske domove, vjerojatno su zauzeli bivše keltske kantone duž Dunava.
Alemani su potekli od Irminona. Ostali u grupi su bili Brisgavi, Jutungi, Bucinobanti, Lentiensi, i vjerojatno Armalausi. Bliski saveznici Alemana su bili istočnogermanski Svevi(Suebi,Suabi) (otuda i Švabija). Hermunduri su izgleda pripadali Svevima, ali vjerojatno dovoljno da se pojačanja novih svevskih plemena pomaknu na zapad. U ranijim vremenima imena Alemani i Svevi su bili sinonimi, makar je dio Sveva kasnije migrirao u Hispaniju i osnovao tamo nezavisno kraljevstvo koje je potrajalo do 6. stoljeća.
Sukobi s Rimskim Carstvom
thumb|thumb|300px|[[Limes Germanicus 83. - 260.]] Alemani su bili kontinuirano uključeni u sukobe s Rimskim Carstvom. Poveli su veliki pohod na Galiju i sjevernu Italiju 268. kada su Rimljani bili primorani skupiti veliki broj vojnika s germanske granice kao odgovor na masovnu invaziju Gota s istoka. Njihovi prepadi na tri dijela Galije su bili traumatski: Grgur iz Toursa (umro 594.) spominje njihovu destruktivnu moć u vrijeme Valerijana i Galijena (253. - 260.), kad su se Alemani okupili pod kraljem, kojeg naziva Chrocus, koji je "po savjetu svoje pokvarene majke, kako se govorilo, opustošio cijelu Galiju i uništio do temelja sve hramove koji su bili sagrađeni u antičko doba. Zatim je došao u Clermont kojeg je zapalio, srušio i uništio oltar koji se zvao Vasso Galatae na galskom jeziku," te je mučio mnoge kršćane (Historia Francorum Knjiga I. 32 - 34). Tako su Galo-rimljani 6. stoljeća Grgurove klase, okruženi ruševinama rimskih hramova i javnih građevina, opisivali uništavanje koje su vidjeli u pljačaškim pohodima Alemana.
U rano ljeto 268. rimski car Galijen je zadržao prednost u Italiji, ali se tada morao suočiti s Gotima. Kada je gotski pohod završio rimskom pobjedom u bitci kod Naissusa u rujnu, Galijenov se nasljednik Klaudije II. Gotski okrenuo ka sjeveru da se suoči s Alemanima, koji su harali cijelom Italijom sjeverno od rijeke Pad.
Nakon što su pokušaji očuvanja mirnog povlačenja propali, a Klaudije je prisilio Alemane na bitku kod jezera Benacus u listopadu. Alemani su bili na putu, prisiljeni da se vrate u Germaniju i nisu zastrašivali rimski teritorij mnogo godina kasnije.
Njihova najslavnija bitka protiv Rima se dogodila u Argentoratumu (Strasbourg) 357., gdje ih je porazio Julijan Apostata (kasnije rimski car), a njihov kralj Kondomar je postao rimski zatvorenik.
2. siječnja 366. Alemani su opet prošli, tada zaleđenu Rajnu u velikom broju da napadnu galske provincije, a ovaj put ih je porazio Valentinijan I..
Alemani i Franci
thumb|thumb|250px|Alemanija (žuto) i Gornja Burgundija (zeleno) oko 1000. Kraljevstvo (ili vojvodstvo) Alemanija izmađu Strasbourga i Augsburga je trajalo do 496., kada je Alemane osvojio Klodvig u bitci kod Tolbiaca. Rat Klodviga protiv Alemana oblikuje početak pokrštenja Klodviga, ukratko opisuje Grgur iz Toursa (Knjiga II.31) Poslije toga Alemani postaju dio franačke države, a njima je vladao franački vojvoda.
746., Karloman stišava pobunu tako što je pogubio svo alemansko plemstvo na krvavom sudu u Cannstattu, a u sljedećem stoljeću su Alemanijom vladali vojvode. Verdunskim sporazumom iz 843., Alemanija postaje provincijom istočnog kraljevstva Ludviga Njemačkog, prethodnice Svetog Rimskog Carstva. Vojvodstvo je postojalo do 1268.
Pokrštavanje
Propovjednici među Alemanima je bio Sveti Kolumban i njegov učenik Sveti Galen. Jona iz Bobbia bilježi da je Kolumban bio aktivan u Bregenzu, gdje je omeo žrtvovanje Wodanu. Unatoč tim aktivnostima, Alemani su još neko vrijeme nastavili sa svojim poganskim kultom sa samo vanjskim ili sinkretističkim kršćanskim elementima. Konkretno, nema promjena pri pokopima te su se i dalje podizali grobovi vojnika u obliku humaka duž merovinškog razdoblja. Sinkretizam sa tradicionalnim germanskim životinjskim stilom s kršćanskim simbolima je također prisutan i u umjetničkim radovima, ali su kršćanski simboli počeli prevladavati tijekom 7. stoljeća. Različito od pokrštavanja Sasa i Slavena, Alemani su prihvatili kršćanstvo postupno i po vlastitoj želji što se širilo oponašanjem merovinške elite.
Od oko 520tih do 620tih
Od ca. 520tih do 620tih, postojala je struja zapisa alemanskog starješine Futharka. Oko 80 primjeraka je preživjelo, otprilike pola su fibule, druge na popisu su kopče (vidi Pforzenska kopča, Bülach fibula) i drugi dragulji i djelovi oružja. Korištenje runa opada s napredovanjem kršćanstva. Osnivanje biskupije u Konstanzi ne može biti točno datirano i vjerojatno ju je zauzeo Kolumban prije 612. godine. U svakom slučaju postojala je do 635. kada je Gunzo postavio Ivan iz Grabe za biskupa. Konstanza je bila misionarka biskupija u novoj pokrštenoj zemlji, i nije se obazirala na kasnu rimsku povijest crkve (drukčije od retske biskupije u Churu, osnovane 451.) i Baselu, koje je bilo biskupsko sjedište od 740., i koji je nastavio listu biskupa Augusta Raurica, vidi Biskup iz Basela. Osnivanje crkve kao institucije su prepoznali zemaljski vladari što je vidljivo u pravnoj povijesti. U ranom 7. stoljeću Pactus Alamannorum jedva uopće spominje posebne privilegije crkve, dok Lantfridov Lex Alamannorum iz 720. ima cijelo poglavlje rezervirano za crkvene stvari.
Moderni Alemani
thumb|300px|Raspodjela alemanskih narječja
Alemanija je izgubila određeni pravni identitet kada ju je Karlo Martel apsorbirao u Franačko carstvo, rano u 8. stoljeću. Danas, alemanski predstavlja jezični termin, kao alemanski njemački, uključujuči narječja južne dvije trećine Baden-Württemberga (Njemačka), na zapaduBavarska (Njemačka), u Vorarlbergu (Austrija), Švicarski njemački u Švicarskoj i alzaški jezik u Alsaceu (Francuska).
U nekim modernim romanskim jezicima, Njemačka i njemačke riječi se baziraju na Alemanima: na španjolskom ime za Njemačku je Alemania, a jezik je Alemán; na portugalskom, Njemačka je Alemanha i jezik alemão; a na francuskom, Alemagne and alemand.
Milton, Louisiana
Milton je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Publije Klaudije Pulher
Godine 253. pne. je izabran za kurulskog edila, a godine 249. pne. za konzula. U tom svojstvu je za vrijeme prvog punskog rata komandirao flotom koja je pokušala uništiti kartaginsku flotu usidrenu kod grada Drepana na Siciliji. Tada je ignorirao loše znamenje, odnosno svete piliće koji su pred bitku odbili jesti. Prema Valeriju Maksimu, Svetoniju i Ciceronu, Klaudije ih je bacio u more rekavši ut biberent, quando esse nollent ("neka stoga piju, kada su odbili jesti"). Klaudijev napad je doveo do bitke u kojoj su Rimljani doživjeli katastrofalan poraz. Nakon nje je opozvan u Rim, gdje mu je naređeno da odstupi sa dužnosti i imenuje diktatora. Klaudije je imenovao sebi podređenog Marka Klaudija Gliciju, ali je Senat to poništio i imenovao Aula Atilija Katilina. Klaudiju je potom suđeno zbog vojne nesposobnosti i bogohuljenja, te je proglašen krivim i osuđen na globu od 120.000 asa. Ubrzo nakon toga je umro, a dio historičara smatra da je izvršio samoubistvo.
Njegov sin Apije Klaudije Pulher je izabran za konzula 212. pne.
Cambroso Ovest, Padova
Cambroso Ovest je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Hammelburg
Hamelburg je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Bad Kisingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 11.707 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9672127, NUTS (DE265) i LOCODE (DE HMB) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Bad Kisingen Hamelburg se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Bad Kisingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 182 metra. Površina opštine iznosi 128,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.707 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 91 stanovnika/km².
Buffalo, Wyoming
Bufalo je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.585, što je 685 (17,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Norzoantamin
Norzoantamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 481,624 Da.
Meskalin
Meskalin (3,4,5-trimetoksifeniletilamin) je halucinogeni alkaloid iz skupine feniletilamina.
Prirodno se nalazi u peyote kaktusu (Lophophora williamsii), San Pedro kaktusu (Echinopsis pachanoi), u Echinopsis peruvian (direktni prijevod: Peruanski baklja kaktus), kao i u drugim članovima roda Cactaceae. Nešto malo meskalina nalazi se i u određenim članovima roda Fabaceae uključujući Acacia berlandieri.
Nijemac Arthur Heffter prvi je izolirao meskalin 1897. godine, a Ernst Spath prvi ga je sintetizirao 1919. godine.
Povijest
Već od prvih dana kontakta između Europe i Amerike, kod tamošnjih Američkih domorodaca zabilježena je uporaba peyote kaktusa u religijskim/spiritualnim ceremonijama, i to plemena Huichol, Tarahumara, i drugi i na sjeverozapadu Carrizo Indijanci iz Meksika koji su ga na sjever preko Rio Grande prenesli među Komanče odakle se rašririo među mnogim plemenima zapadnog i jugozapadnog SAD-a. Drugi kaktusi poput San Pedra korišteni su u različitim regijama od Perua do Ekvadora.
Farmakologija
Smatra se da meskalin, zajedno sa LSD-om, Psilocibinom, 5-meo-DMT-om i triptaminom veže za 5-HT receptor, točnije za 5-HT2A receptor
LD50 vrijednosti:
Meskalin je 1000-3000 puta manje snažan u usporedbi s LSD-om, i 30 puta manje u usporedbi sa psilocibinom. Pola doze je izlučeno iz organizma već nakon 6 sati, a neke studije pokazuju da meskalin nije niti metaboliziran prije izlučivanja. Tolerancija se i čestom uporabom teško razvija.
Analozi
Meskalin ima mnogo analoga, neki od njih su: izomeskalin, eskalin, proskalin, buskalin, feneskalin, asimbeskalin, metaeskalin, tiomeskalin, tioeskalin.
Dommartin-sous-Hans
Domarten suz An je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Sent Maneu.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 55 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,49 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 153 metara.
Bornaprin
Bornaprin je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 329,476 Da.
Psilocibin
Psilocibin je psihodelični alkaloid iz grupe triptamina, pronađen je u psilocibinskim gljivama. Prisutan je u mnogim gljivama roda Psilocybe kao što je Psilocybe cubensis i Psilocybe semilanceata, no pronađen je i u gljivama drugih rodova. Psilocibin gljive se obično nazivaju i "magične gljive". Intenzitet i trajanje utjecaja psilocibin gljiva ovisi o vrsti gljive, dozi, individualnoj psihologiji i najviše o set i settingu.
Kemija
Švicarski kemičar Albert Hofmann (inače otkrivač lisergične dietilamidne kiseline) prvi je prepoznao važnost i kemijsku strukturu psilocibina i psilocina. Hofmann je dobrovoljna na sebi iskušao svojstva psilocibina.
Biologija
Psilocibin se prirodno javlja u visokim koncentracijama kod gljiva roda Psilocybe i Panaeolus, ali je pronađen u malim dozama u mnogih gljiva reda Agaricales.
Mnoge halucinogene gljive osim psilocibina sadrže i male količine njegovih analoga bacistin i norbacistin.
Mnoge psilocibin gljive poplave na prerezu ili kada su oštećene zbog oksidacije aktivnih spojeva, ipak to nije metoda za utvrđivanje gljive.
Farmakologija
Psilocibin se u tijelu brzo defosforizira u psilocin koja se onda ponaša kao selektivni agonist 5-HT2A serotoninskog receptora u mozgu gdje oponaša funkciju serotonina (5-HT). Psilocin je agonist za 5-HT1a i 5-HT2A/2C.
Toksičnost
Toksičnost psilocibina je relativno mala, kada se uzme oralno kod zečeva LD50 iznosi otprilike 12.5 mg/kg. U štakora, oralno, LD50 je 280 mg/kg. Smrt od psilocibina u rekreacijskoj i medicinskoj uporabi nije poznata.
Chuichu, Arizona
Chuichu je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 269 stanovnika.
Paparungi, Frosinone
Paparungi je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 331 m.
Avon, Colorado
Ejvon je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.447, što je 886 (15,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Stjepan Andrašić
Stjepan Andrašić (Vrbovo, 17. kolovoza 1941.) hrvatski je novinar i nakladnik koji radi u Zagrebu.
Životopis
Diplomirao je na Šumarskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Za studija surađivao u Studentskom listu.
U stalni radni odnos u Večernjem listu stupio je 1. siječnja 1971. godine. U tim novinama radio je redom na ovim poslovima: novinar suradnik u gradskoj rubrici, pa unutrašnjopolitičkoj rubrici, urednik noćnog izdanja, unutrašnjopolitičke rubrike, pomoćnik, pa zamjenik glavnog urednika. Glavi i odgovorni urednik Večernjeg lista bio je 1983.-1990.
Osnovao 1990. nakladničko poduzeće Masmedia koje je objavilo blizu 1000 izvornih i reprinta poslovnih i stručnih knjiga, te 80 CD-a stručnog i znanstvenog sadržaja. Osnovao je s njemačkim velikim nakladnikom stručne časopise: Graditelj, CRO-Turizam, Instalater, Automobil Service, Elektro, Trgovina i Beauty Forum. Kupio je 2004. od EPH list Dnevnik, koji je 2005. preimenovao u Poslovni Dnevnik, a 2006. je pokrenuo istoimeni portal (prodane zatim poduzeću 24sata d.o.o.), te mjesečni magazin Investitor.
Crkva Sveti Kliment i Pantelejmon
Izgradnja crkve sv. Pantelejmon i osnivanje istoimenog manastira pripisuje se sv. Klimentu Ohridskom, učeniku Ćirila i Metoda koji je u manastiru podučavao prve monahe glagoljicu da njome prepišu prvu Bibliju na staroslavenskom jeziku. Tako da je manastir sv Pantelejmon bio na neki način prvi slavenski univerzitet.
Historija
thumb|left|260px|Pogled na crkvu sv. Kliment i Pantelejmon i arheološko nalazište Pleošnik
U 15. st. su Turci pretvorili crkvu u džamija, početkom 16. st. dozvolili su obnovu kršćanskih vjerskih objekata pa tako i crkve sv. Pantelejmona, ali su je na kraju 16. st. i početku 17. st. srušili i na njenom mjestu podigli džamiju "Sultan Mohamed" (Imaret), ostatci te džamije i danas su vidljivi
Rekonstrukcija i arheološka iskapanja
thumb|desno|280px|Arheološka iskapanja na brdu Plaošnik u decembru 2007 Narodno predanje da se na brdu Plaošnik nalazila stara Klimentova crkva i njegova grobnica, potvrđeno je za prvih arheoloških iskapanja koje je vodio prof. Dimče Koco 1943. , on je otkrio temelje Klimentove crkve i njegovu grobnicu. Ta trolisna crkva (tlocrt u obliku djeteline) sa svim odlikama bizantske crkvene arhitekture 9. st. bila je izgrađena na temeljima puno veće ranokršćanske bazilike. Klimentova crkva obnavljana je u 12. st. i 13. st, kasnije su joj dograđene kapele a u 14. st. dograđen joj je narteks i zvonik. Nakon tog su provedena puno temeljitija arheološka iskapanja 1965. na osnovu njih dobijena je jasnija slika o izgledu orginalne crkve sv. Klimenta, pa se počelo razmišljati o potpunoj rekonstrukciji orginalne crkve iz 863. Radovi su započeli 8. decembra 2000. trajali su do 10. augusta 2002. . Obnovljen je i zvonik s desne strane crkve.
Za novih arheoloških iskapanja na Plaošniku, je pronađen trezor 10. oktobra 2007. sa 2 383 venecijanskih kovanica, taj nalaz potvrdio je teze da su Ohrid i Venecija imali dobre trgovačke odnose za srednjeg vijeka. Na nalazištu Plaošnik ima puno objekata, starog manastira i još starih objekata iz rimskog doba, koji se još istražuju i iskapaju.
Poggioragone, Pescara
Poggioragone je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 231 m.
Andersonville, Tennessee
Andersonvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 472.
Leoti, Kansas
je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.534, što je 64 (-4,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ajmački dijalekt
Ajmački dijalekt (ISO 639-3: aiq ; barbari, berberi, chahar-aimaq, char aimaq) je dijalekt perzijskog jezika kojem govore četiri plemena – Tajmuri, Tajmani, Džamšidi i Firozkohi, poznata pod kolektivnim imenom Ajmak ili Čahar-Ajmak. Ukupan broj govornika se procjenjuje oko 650.000 od čega je većina u Afganistanu (480.000), a ostatak u Iranu i Tadžikistanu. Ova plemena uglavnom nastanjuju afganistanske ruralne i siromašne krajeve, a pismenost iznosi svega 5 – 15%.
Sporedni dijalekti ajmačkog su :
Cibecue, Arizona
Cibecue je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,713 stanovnika.
202
Godina 202. (CCII) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Severa i Antonina (ili, rjeđe, godina 955. Ab urbe condita). Oznaka 202. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Bondues (Pa de Kale)
Bondi je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Lil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 10 680 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 818 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,05 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 37 metara (maksimalnoj 53 m, a minimalnoj 18 m).
Messad
Messad (ponekad Messaad) je grad u Alžiru. Nalazi se oko 290 km južno od glavnog grada Alžira.
U rimsko doba je bio poznat pod imenom Castellum Dimmidi, nakon što su tamošnje naselje zauzeli legionari u doba Septimija Severa. Kao što naziv Castellum (zamak) sugerira, naselje je pretvoreno u državu duž Limes Tripolitanusa, južne granice provincije Numidija. Rimski garnizon je u njemu bio stacioniran od 198. do oko 240.
Rimski forum
thumb|right|380px|Plan centra grada Rima tokom Rimskog carstva: [[Forum Holitorium i Forum Boarium označeni su na sredini dole]]
Rimski forum (lat. Forum Romanum, premda su ga sami Rimljani češće nazivali Veliki forum ili samo Forum) bio je centralni trg oko kojega se razvio antički Rim i na kojem su se obavljali trgovački poslovi, religijski kultovi i sudske parnice. Istorija.
Nastanak i razvoj
Svaki antički grad imao je svoj trg (forum), na kome su se građani okupljali da razmene novosti, čuju najnovije vesti iz politike, obave svoje privatne poslove, građanske dužnosti, trguju, kupuju i obave verske dužnosti prema bogovima. Središte života rimske države bio je Forum Romanum, glavni trg u gradu Rimu, koji se protezao oko pola kilometra u dužinu između Kapitola, Kvirinala i Palatina.
Izgradnjom velikog odvodnog kanala (Cloaca Maxima) u 6. veku stare ere isušena je močvara i na tom su prostoru počele da se podižu javne građavine i hramovi. Tako se postepeno taj prostor od običnog gradskog trga pretvorio u upravni, ekonomski i politički centar na kome je rešavana sudbina najveće države tadašnjega sveta. Kasnije, u doba carstva, u Rimu su izgrađeni novi, tzv. carski forumi, od kojih su najvažniji Cezarovov forum, Avgustov forum i Trajanov forum, čime je Rimski forum izgubio svoj dotadašnji centralni upravni i ekonomski značaj, ali je i dalje postao značajan političko-istorijski simbol. Forum je vremenom menjao izgled, građevine na njemu su obnavljanje, nešto je dodavano, rušeno i ponovo građeno.
Glavne građevine
thumb|380px|right|[[Vespazijanov hram (levo), slavoluk Septimija Severa iza ostataka Saturnovog hrama napred. Na desnoj strani su tri stuba hrama Kastora i Poluksa i Palatin, levo od njih je Chiesa di San Lorenzo in Miranda. U daljini se vide Koloseum i Titov salvoluk.]]
Najvažniji politički i upravni simbol na Forumu bila je Kurija (Curia), senatska većnica koju je prema tradiciji podigao rimski kralj Tul Hostilije, i koju stu stoga nazivali i Hostilijevom kurijom. Obnavljana je u nekoliko mahova. Bila je pravougaonog oblika i u njoj je bila smeštena sala za sednice senata i "sekretarijat" senata. Sala je bila pravougaona sa podijumom za stolicu magistrata koji je predsedavao sednicom, postavljenom prema ulazu u sredini. Sa obe strane magistratova sedišta nalazili su se nizovi mermernih klupa za senatore. Na ovaj je način magistrat imao pred očima sve prisutne kao i ulaz u salu.
Ispred kurije nalazio se Komicij (Comitium), prostor na kome su se rimski građani okupljali u skupštinu. Tu se nalazila i govornica (Rostra), sa koje se magistrat obrađao narodu. Reč rostrum zapravo znači "kljun" (lađe ili ptice), a govornica je nazvana tako zato što su je Rimljani, u slavu svoje pobede nad stanovnicima Ancija 338. godine st. e., ukrasili kljunovima zarobljenih neprijateljskih lađa. Iza govornice prema Kapitolu nalazio se Saturnov hram iz 5. veka st. e., u kome je bila državna riznica (Erarij, Aerarium). Osim blaga, u njemu su čuvani i tekstovi zakona i odluke senata, koji su postajali pravosnažni tek kada bi bili položeni u ovom hramu.
Pored riznice nalazio se hram Sloge (Concordiae templum), podignut u 4. veku st. e., a obnovljen i posvećen nakon nemira nastalih u vezi s reformama Tiberija i Gaja Grakha u drugoj polovini 2. veka st. e., kao znak pomirenja i buduće sloge. U ovom je hramu za vreme Ciceronovog konzulata održana sednica senata na kojoj su osuđeni na smrt učesnici Katilinine zavere. U 1. veku st. e. pored Saturnovog hrama i riznice bila je podignuta još jedna građevina za čuvanje državnog arhiva, nazvana Tabularij (Tabularium).