cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quetzalcoatlus
Veličina
Procjenjivanje mase divovskih aždarkida izuzetno je problematično, budući da ni jedna današnja životinja ne dijeli veličinu tijela ili izgled s njima, te stoga objavljeni rezultati znatno variraju. Dok su neka istraživanja historijski za Quetzalcoatlusa dobijala izrazito malenu težinu, nekada samo 70 kg za jedinku s rasponom krila od 10 metara, većina procjena objavljenih od 2000-ih davala su više rezultate, od oko 200 do 250 kg.
Otkriće i vrste
thumb|left|Rekonstrukcija u uspravnom stavu Prve je fosile Quetzalcoatlusa 1971. pronašao jedan postdiplomac geologije, Douglas A. Lawson, u Texasu (formacija Javelina, Maastrichtij) u nacionalnom parku Big Bend (starom oko 68 miliona godina ). Taj se primjerak sastojao od nepotpunog krila (koje se kod pterosaura sastoji od podlaktice i izduženog četvrtog prsta) jedne jedinke, čiji je raspon krila kasnije procijenjen na preko 10 metara. Lawson je otkrio drugo nalazište iste starosti, oko četrdeset kilometara dalje od prvog, gdje su on i profesor Wann Langston Jr. između 1972. i 1974. otkrili djeliće skeleta mnogo manjih jedinki. Lawson je 1975. obznanio to otkriće u članku u časopisu Science. Te iste godine je u naknadnom pismu istom časopisu učinio veliki izvorni primjerak, TMM 41450-3, holotipnim primjerkom novog roda i vrste, Quetzalcoatlus northropi. Naziv roda odnosi se na aztečkog boga-pernatu zmiju, Quetzalcoatla. Naziv vrste dat mu je u čast Johna Knudsena Northropa, osnivača Udruženja Northrop, koji se interesovao za dizajne velikih aviona bez repa, na koje je Quetzalcoatlus dosta ličio. Isprva se pretpostavljalo da su manji primjerci mladunci ili još uvijek neodrasle jedinke većeg tipa. Kasnije, kada je otkriveno još ostataka, naučnici su shvatili da bi u pitanju mogle biti različite vrste. Alexander Kellner i Langston su 1996. godine privremeno nazvali tu moguću drugu vrstu iz Texasa Quetzalcoatlus sp., ukazavši na to da je njen status bio previše nesiguran da bi joj se dalo puno novo ime. Manji primjerci su potpuniji od holotipa Q. northropi, te uključuju četiri nepotpune lubanje, mada su one mnogo manje mase, a raspon njihovih krila se procjenjuje na 5,5 metara.
Holotipni primjerak Q. northropi još uvijek nije pravilno opisan i dijagnosticiran. Mark Witton i kolege (2010) smatraju da se, na mjestima gdje se poznati ostaci preklapaju, uopće ne razlikuju od rumunskog Hatzegopteryxa, koji je živio u istom periodu. Ako je Q. northropi dovoljno potpun da se odvoji od ostalih pterosaura (tj. ako nije nomen dubium), Hatzegopteryx bi mogao biti ista životinja. Vjerovatno je da bi ogromni pterosauri poput Q. northropi imali vrlo veliku, transkontinentalnu rasprostranjenost, zbog čega njegova pojava i u Evropi i u Sjevernoj Americi ne bi bila iznenađujuća. Mark Witton et al. su istakli da se lubanje Hatzegopteryxa i Q. sp. dovoljno razlikuju da se ne mogu smatrati istom životinjom, zbog čega je vjerovatno da Q. sp., ukoliko nije identičan vrsti Quetzalcoatlus northropi, predstavlja zaseban rod.
Vratni pršljen nekog aždarkida, pronađen 2002. godine u formaciji Hell Creek (maastrichtij), također bi mogao pripadati rodu Quetzalcoatlus. Taj primjerak (BMR P2002.2) je otkriven slučajno prilikom transportiranja dijela jednog primjerka tiranosaura. Iako je pronađen sa ostacima dinosaura mesoždera, pršljen nema tragove zuba na sebi. Ta kost je potekla od pterosaura aždarkida sa rasponom krila od 5 - 5,5 m.
Paleobiologija
Quetzalcoatlus je bio čest u Texasu za vrijeme lancijanskog faunalnog stadija, kojim je dominirao Alamosaurus. Veza između Alamosaurusa i Quetzalcoatlusa vjerovatno su polusuhe kontinentalne ravnice. Quetzalcoatlus je imao prethodnike u Sjevernoj Americi, a povećanje njegove rasprostranjenosti moglo bi biti vezano sa širenjem njegovog dominantnog staništa, a ne uzrokovano doseljavanjem, kako su predložili neki stručnjaci.
Ishrana
thumb|right|Umjetnički prikaz grupe Quetzalcoatlusa dok se hrane na tlu Predložen je veliki broj različitih ideja po pitanju načina života Quetzalcoatlusa. Budući da se njegovo nalazište nalazilo četiri stotine kilometara od najbliže obale, a nisu postojali dokazi da su se tu krajem krede nalazile velike rijeke ili duboka jezera, Lawson je 1975. odbacio ishranu ribama, te umjesto toga predložio da je Quetzalcoatlus bio strvinar, kao marabu roda, samo što su tada u pitanju bile strvine sauropoda titanosaura, kao što je Alamosaurus. Lawson je pronašao ostatke tog divovskog pterosaura tražeći kosti Alamosaurusa, koji je činio bitan dio njegovog ekosistema.
Thomas Lehman i Langston su 1996. odbacili hipotezu strvinarstva, istaknuvši da se donja vilica toliko jako krivila prema dolje da, čak i kada bi čeljusti bile sasvim sklopljene, između gornje i donje ostao bi razmak od preko 5 cm, što se mnogo razlikuje od kukastih kljunova ptica specijaliziranih za strvinarenje. Predložili su da se, s obzirom na svoje duge vratne pršljene i dugu, bezubu čeljust, Quetzalcoatlus hranio poput današnjeg vodosjeka, loveći ribe režući površinu vode kljunom. Iako je taj način hranjenja postao općeprihvaćen, nije bio provjeren naučnim metodama sve do 2007. godine, kada je jedno istraživanje pokazalo da takav način hranjenja ne bi bio pogodan za tako velikog pterosaura zbog previsoke potrošnje energije, do koje dolazi zbog prevelikog aerodinamičkog otpora. Mark Paul Witton i Darren Naish su 2008. objavili pregled mogućih prehrambenih navika i ekologije aždarkida. Witton i Naish naglasili su da je većina ostataka aždarkida pronađena u kopnenim naslagama, daleko od mora i drugih velikih vodenih površina, koje bi bile neophodne za ishranu ribom kako to čini vodosjek. Uz to, anatomija kljuna, čeljusti i vrata nisu slične onoj kod bilo koje današnje životinje koja se hrani na taj način. Zaključili su da su se, umjesto toga, aždarkidi najvjerovatnije prikradali plijenu, slično današnjim rodama, te vjerovatno lovili malene kičmenjake na kopnu ili u manjim potocima. Iako je Quetzalcoatlus, kao i ostali pterosauri, hodao na četiri noge, Quetzalcoatlus i ostali aždarkidi imaju proporcije prednjih i zadnji udova slične današnjim ungulatima koji trče, što je pokazatelj da su bili jedinstveno prilagođeni životu na kopnu.
Let
thumb|left|Umjetnički prikaz jedinke u letu Priroda leta kod Quetzalcoatlusa i drugih velikih aždarkida nije bila dobro istražena sve dok u 21. vijeku nisu provedena ozbiljna biomehanička istraživanja. U ranom eksperimentu iz 1984. Paul MacCready je koristio praktičnu aerodinamiku kako bi testirao let Quetzalcoatlusa. MacCready je konstruisao model leteće mašine ili ornithopter, koristeći jednostavno kompjutersko funkcioniranje kao autopilota. Model je uspješno letio pomoću kombinacije jedrenja i zamahivanja krilima; međutim, model je bio upola lakši od tadašnje procijenjene težine te životinje od 80 kg, što je daleko manje od današnjih procjena, koje daju brojku od preko 200 kg. Metoda letenja kod tih pterosaura većinom ovisi o težini, koja je kontroverzna tema, jer različiti naučnici preferiraju različite procijenjene težine. Neki su istraživači predložili da su te životinje koristile spor, jedreći let, dok su drugi zaključili da im je let bio brz i dinamičan. Donald Henderson je 2010. tvrdio da je masa Q. northropi podcijenjena, čak i u slučaju najviših procjena, te da je on bio pretežak za let sa pogonom. U svom članku iz 2010. je procijenio njegovu težinu na 544 kg. Henderson je smatrao da je čak možda bio neletač.
Međutim, većina ostalih procjena sposobnosti letenja ne slažu se sa Hendersonovim istraživanjem, prikazavši umjesto toga životinju odlično prilagođenu dugom letu na velike razdaljine. Mike Habib, profesor biomehanike na Univerzitetu u Chathamu, i Mark Witton, britanski paleontolog, 2010. su proveli daljnje istraživanje sposobnosti letenja kod velikih pterosaura. Nakon što su faktorisali raspon krila, težinu i aerodinamiku, sofisticirani kompjuterski program doveo ih je na zaključak da je Q. northropi bio sposoban za let "do 80 milja na sat, 7 do 10 dana i na nadmorskoj visini od 15 000 stopa". Mike Habib je nadalje predložio maksimalni radijus leta od 8 000 do 12 000 milja za Q. northropi. Habib je dodatno kritizirao Hendersonov rad istakavši da su, iako je Handerson koristio odlične procjene mase, one bile zasnovane na zastarjelim modelima pterosaura, te da anatomska istraživanja Q. northropi i drugih velikih pterosaura pokazuju da su im prednji udovi imali veći stepen robusnosti od očekivanog za potpuno četveronožnu životinju. Habib vjeruje da su veliki pterosauri najvjerovatnije koristili kratke nalete leta sa pogonom kako prešli na termalno jedrenje.
Značaj za kulturu
thumb|Modeli izloženi u South Banku za proslavu 350. godišnjice Royal Societyja Quetzalcoatlus se prikazuje u dokumentarcima, i u kinima i na televiziji, još od 1980-ih. Projekat Smithsoniana da naprave funkcionalan model Q. northropi bio je predmet IMAX doumentarca On the Wing iz 1986. godine, koji je prikazan u Nacionalnom muzeju zraka i svemira u Washingtonu. Također je prikazan na televizijskim programima poput BBC-jevog Walking with Dinosaurs iz 1999. i Dangerous, Ltd.-ovog Clash of the Dinosaurs iz 2009. godine. Posljenji je program prikazao osobine koje su režiseri izmislili kako bi učinili emisiju zabavnijom, kao što je prikaz Quetzalcoatlusa sa sposobnosti da koristi ultraljubičasti vid kako bi locirao urin dinosaura pri lovu u zraku. Također je prikazan u dokumentarnom filmu March of the Dinosaurs iz 2011. godine, gdje je neispravno predstavljen kao dvonožan strvinar bez kandži, a pojavio se i u seriji Animal Armageddon iz 2009. godine, gdje je ispravno prikazan sa piknovlaknima. U dodatku "Povratak u Jurski park" za Blu-ray izdanje serije Jurski park iz 2011. godine, John R. Horner opisuje Quetzalcoatlusa kao pterosaura koji je najispravnije predstavljen i usporedio je veličinu pterosaura koji su se pojavili u ta tri filma.
U junu 2010. je u South Banku u Londonu izloženo nekoliko modela Q. northropi u punoj veličini kao centralni izložak za proslavu 350. godišnjice Royal Societyja. Modeli, među kojima je bilo i jedinki u letu i jedinki na tlu, sa rasponom krila od 9 metara, postavljeni su u svrhu povećanja interesovanja za njih među publikom. Modele su napravili naučnici sa Univerziteta u Portsmouthu, među kojima su bili David Martill, Bob Loveridge i Mark Witton, te inžinjeri Bob i Jack Rushton iz Griffon Hoverworka. Modeli koje su predstavili publici bili su najispravniji modeli napravljeni u to vrijeme, uzevši u obzir anatomske osobine skeleta i otiske stopala srodnih pterosaura.
Godine 1985. su DARPA (Defense Advanced Research Projects Agency) i AeroVironment koristili vrstu Quetzalcoatlus northropi kao osnovu za eksperimentalni bespilotni ornithopter. Napravili su upola manji model težine 18 kg, sa rasponom krila od 5 metara. Izložena je u Nacionalnom muzeju zraka i svemira.
Rajh
Rajh se može odnositi na:
ili:
El Olimpo, Tacámbaro
El Olimpo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1783 m.
El Ahogado, Lagunillas
El Ahogado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Lagunillas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1170 m.
Poitiers
Poatje (, lokalni dijalekat: Potchiers) je grad u Francuskoj. Glavni je grad deparmana Vijena i regiona Poatu-Šarant. Godine 2006. imao je oko 89.000 stanovnika. Poznat je kao univerzitetski grad sa više od 27.000 studenata.
Grad leži na reci Klen.
Istorija
Za vreme starog Rima Poatje je bio značajan grad sa velikim amfiteatrom i kupatilima.
U Bici kod Poatjea od 10. oktobra 732. franački vođa Karlo Martel je zaustavio prodor Mavara ka srednjoj Evropi.
Francuski kralj Žan II Dobri je poražen i zarobljen od Engleza u bici kod Poatjea 1356. Posle toga je živeo kao kraljevski zarobljenik u Engleskoj. Šarl VII je 1432. osnovao Univerzitet u Poatjeu (drugi najstariji u Francuskoj). Poatje je bio glavni grad istorijske oblasti Poatu, odakle su vladali grofovi od Poatjea.
Znamenitosti
U Poatjeu postoji 78 zaštićenih spomenika kulture, posebno iz doba romanike.
FIFA Svjetsko prvenstvo 1950.
FIFA Svjetsko prvenstvo 1950 je bilo četvrto izdanje FIFA Svjetskog prvenstva, koje se od 24. lipnja do 16. srpnja 1950. godine održalo u Brazilu. Ovo je bilo prvo svjetsko prvenstvo nakon onog 1938. jer su planirana prvenstva 1942. i 1946. otkazana zbog Drugog svjetskog rata. Bilo je to prvo prvenstvo održano u Brazilu, koji je ujedno bio i veliki favorit turnira. Ipak, prvak je po drugi put postao Urugvaj, koji je slavnom pobjedom na Maracani (Maracanazo) nadvisio Brazil. Ovo je bio jedini turnir koji nije odlučen jednom finalnom utakmicom.
Izbor domaćina
Zbog Drugog svjetskog rata, Svjetsko prvenstvo nije organizirano od 1938.; planirana Svjetska prvenstva u 1942. i 1946. bila su otkazana. Nakon rata, FIFA je željela organizirati turnir u najkraćem mogućem roku. U razdoblju nakon rata, veći dio Europe je ležao u ruševinama. Kao rezultat toga, FIFA je imala poteškoća s pronalaženjem država zainteresiranih za organizaciju Svjetskog prvenstva; mnoge vlade država su vjerovale da bi njihova mala sredstva trebala biti posvećena višim prioritetima od sportskog događaja. Iako je FIFA planirala održati prvo svjetsko prvenstvo nakon rata 1949. godine, Brazil je u svojoj kandidaturi 1946. godine predložio da se turnir održi 1950. godine. Uz Brazil, jedini konkurent bila je Njemačka, koja je ujedno konkurirala Brazilu i za, nikada održano, SP 1942. godine. Zbog toga što su se prethodna dva prvenstva održala na evropskom tlu, FIFA je ponovno odlučila dati priliku Južnoj Americi nakon što je Brazil odlučio biti organizator.
Kvalifikacije
Nakon osiguranog organizatora svjetskog prvenstva, FIFA se i dalje morala truditi da nagovori države da šalju svoje reprezentacije na takmičenje. Italija je bila zainteresirana da brani svoju titulu od prije dvanaest godina i posljednjeg svjetskog prvenstva, ali teško stanje u državi, kao i u čitavoj Evropi, odgovorilo je igrače od nastupa. Ipak, nakon što je FIFA Italijanima nadoknadila sve putne troškove, pristali su otputovati u daleki Brazil.
Za razliku od Italije i Austrije, dvije vrlo uspješne prijeratne reprezentacije, koje nisu bile predmet FIFA-inih sankcija, Japanu i okupiranoj Njemačkoj nastupanje u kvalifikacijama bilo je zabranjeno. Međutim, reprezentaciji Saarlanda nastupanje je bilo dozvoljeno iako su bili pod francuskom okupacijom i usprkos tome što Nogometni savez Zapadne Njemačke nije ponovno pokrenut. Reprezentacijama Ujedinjenog Kraljevstva također je bilo dopušteno takmičenje nakon što su se vratile pod okrilje FIFA-e poslije sedamnaestogodišnjeg izbivanja. Odlučeno je da će se koristiti British Home Championship, turnir s četiri reprezentacije od koje bi dvije najbolje dobile pravo nastupanja u kvalifikacijama. Prvoplasirani su bili Englezi, a drugoplasirani Škoti, međutim Škoti su odbili nastupiti razočarani time što nisu najbolja britanska reprezentacija.
Indijci su odustali od takmičenja jer im FIFA nije dopustila da nastupaju bosonogi. Uz Indiju, odustala je i Turska, a kao zamjene pozvane su Francuska i Portugal. Ipak obje reprezentacije su na kraju odbile taj poziv. U početku je Francuska pristala nastupiti, ali kada je saznala da će odigrati dvije utakmice u gradovima međusobno udaljenim tri hiljade kilometara poslala je FIFA-i negativan odgovor. Na kraju, samo 13 reprezentacija je učestvovalo na svjetskom prvenstvu za razliku od predviđenih 16, baš kao i na prvom izdanju Svjetskog prvenstva, igranom 1930. godine.
Pravila i format
Prvobitna ideja je bila 16 reprezentacija podijeljenih u četiri grupe sa po četiri reprezentacije. Zbog otkazivanja nekih reprezentacija na turniru je sudjelovalo 13 reprezentacija, koje su bile podijeljene u četiri grupe. Prvu i drugu grupu su sačinjavale četiri reprezentacije, treću tri dok su posljednju četvrtu grupu sačinjavale samo dvije reprezentacije. Pobjednici grupa igrali bi u završnoj, finalnoj grupi gdje bi pobjednik grupe bio novi svjetski prvak.
Grupna faza
{{legend|#ccffcc|Kvalificirali se u finalni krug|border=#FFFFFF}}
Konačni poredak
Godine 1986., FIFA je objavila izvještaj u kojem je navela konačni plasman ekipa na svim prvenstvima do tada, a temeljem rezultat momčadi na pojedinom prvenstvu. Poredak za prvenstvo 1950. je sljedeći:
Blaise Matuidi
Blaise Matuidi (Toulouse, 9. travnja 1987.) je francuski nogometaš i reprezentativac koji trenutno igra kao vezni igrač za Inter Miami. Za reprezentaciju je debitirao 2010. godine te je sudjelovao na Euru 2012 i Svjetskom prvenstvu 2014. godine.
Bude iz Bamijana
thumb|245px| Današnji izled skulptura (2005.) Budine statue u Bamijanu nalazile su se u dolini Bamijan (Afganistan) na visini od oko 2.500 m. Dolina dijeli planine Hindukuša od "Koh-i-Baba" i nalazi se oko 230 km sjeverozapadno od Kabula. 2001. Talibani su ih uništili usprkos protestima iz cijelog svijeta. To su bile najveće statue uspravnog Bude na svijetu. Kulturni krajolik i arheološki ostaci doline Bamijan su 2003. godine upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji i odmah su dospjele na popis ugroženih mjesta svjetske baštine.
Statue su isklesane u 6. stoljeću u crvenom pješčenjaku. Arheolozi smatraju, da se vrijeme nastajanja manjih statua može datirati oko 500., a velikih na 550. godinu. Male statue visoke su oko 34,5 metara, a velike 55 m. O tome u literaturi postoje različiti podaci, što proizlazi iz korištenja različitih mjernih jedinica kao i različitih metoda mjerenja. Pretpostavlja se da se, skrivena pod zemljom, nalazi jedna još veća statua ležećeg Bude. Ta statua bi bila značajno više izložena atmosferskim utjecajima od onih u nišama stijena, pa bi vjerojatno bila i vrlo oštećena. Kineski redovnik Xuanzang (često i Hsuan-Tsang) je 632. na putu prema Indiji prošao dolinom Bamyan, i u svom izvještaju spominje da je u dolini vidio ležećeg Budu, navodeći da je velik 1.000 stopa. Prema nekim izvorima, stanovnici doline su, bojeći se njenog uništenja nakon propasti Sasanida u 7. stoljeću, statuu sakrili.
Povijest
Statue su nastale pod utjecajem gandharske umjetnosti, koja se razvila u istoimenoj pokrajini na sjeverozapadu Indije. To područje razvilo se u značajno kulturno središte pod utjecajem kulture Indije na jugu, Kine na istoku i raznih naroda na zapadu i sjeverozapadu. Uz to, od sredine 1. stoljeća pne. ovdje se smjenjuju i različiti vladari, pa tako nakon perzijanaca Ahemenidske dinastije dolazi Aleksandar Veliki, zatim Baktri, Kuši i Bijeli Huni. Kad je područje Gandhare postalo dio indijske Mauryajske kraljevine, budizam se širi i postaje dominantan.
U vrijeme nastajanja statua Bude, područje je bilo pod vladavinom Bijelih Huna. Kralj Kaniška, koji je vladao područjem Bamijana u 1. stoljeću, prihvatio je budizam i postavio osnove da dolina postane cilj redovnika i hodočasnika. Dolina se nalazila na putu od Baktrije do doline rijeke Kabul, na raskršću trgovinskih i hodočasničkih putova između Kine i prostora Perzije i Sredozemlja - što je južni ogranak puta svile, kao i najvažnijih cestovnih veza između Indije i trgovačkih središta središnje Azije, Samarkanda, Buhare i Taškenta. To je doprinijelo kako kulturnom, tako i materijalnom blagostanju regije što je omogućilo gradnju divovskih Budinih statua. Prema izvještaju Xuanzanga, statue su prvobitno bile presvučene zlatom i ukrašene dragim kamenjem.
Duž puta svile u središnjoj Aziji nastala su brojna različito velika i značajna naselja, gradovi i carstva, koji su do prodora islama u ovo područje od 7. stoljeća bili obilježeni budizmom. Bamijan je u 6. stoljeću bio jedan od većih budističkih centara gdje je živjelo više tisuća budističkih redovnika. U stijeni u koju su uklesane statue, nalazile su se isto tako uklesane spilje u kojima su redovnici živjeli i molili se, a bile su ukrašene bogatim freskama i štukaturama. Oko statua uklesani su hodnici i galerije. Jedan tim japanskih arheologa procjenio je broj tih stambenih spilja na 900. Jedna starija kronika navodi broj od 12.000 takvih spilja u cijelom području Bamijana.
Kako je islam potiskivao budizam, statue su gubile na značenju i vrlo rano postaju cilj pljačke (ikonoklazam) jer predstavljanje likova ljudi nije bilo poželjno. Tako su statue prvo izgubile ukrase i nakit, zatim lica i ruke, između ostalog u pokušajima uništenja u 17. stoljeću.
Bez obzira na to, do okupacije Sovjeta 1979. Bamijan je bio značajno međunarodno turističko odredište. U vrijeme ratova koji su slijedili iza toga, plato na vrhu do 100 metara visokih stijena sa statuama bio je često predmet ogorčenih borbi, jer se s njega moglo dobro kontrolirati dolinu na jugu. Tako su se na tom položaju smjenjivale Sovjetske jedinice, mudžahedini i na kraju talibani. Spilje su korištene kao spremište za streljivo. U rujnu 1998. talibani su razorili lice manjeg Bude. U veljači i ožujku talibani su 28 dana uzalud pokušavali uništiti statue gađajući ih iz topova, tenkova i raketama. Nakon toga, po naređenju mule Muhameda Omara statue su minirane i 12. ožujka 2001. godine, razorene.
Razaranje nisu uspjeli spriječiti brojne intervencije UNa i kako zapadnih tako i islamskih vlada i organizacija. Pored statua u Bamijanu, uništeni su i gotovo svi budistički izlošci u Kabulskom muzeju. To je bilo nenadomjestivo blago rane budističke umjetnosti regije Gandhara od 1. stoljeća pne.
Obnova
Danas ostaci leže u i ispred niša, koje su također oštećene, i prijeti opasnost da se i one uruše. O eventualnoj obnovi statua postoje kontroverzna mišljenja. Stanovnici tog područja izjašnjavaju se za njihovu obnovu. Restauriranje bi omogućilo da ostanu kulturni spomenik, a i poticalo bi turizam. Drugi smatraju da sve treba ostati tako kako je sad, da bude upozorenje, spomenik ljudskom barbarizmu.
Za sada nije donijeta konačna odluka, a timovi švicarskih i njemačkih stručnjaka prikupljaju, obrađuju i spremaju obrađene i identificirane dijelove statua u skladište ispred velike statue.
Lake Park, Iowa
Lejk Park je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.105 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.105 stanovnika, što je 82 (8,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Thrash metal
Thrash metal je vrsta hevi metal muzike, koja je brža i agresivnija od klasicnog metala. Tokom '80-ih thrash metal je spadao među popularnijim vrstama metala.
Thrash metal odlikuju tradicionalne hevi metal melodije i rifovi, česta upotreba bas bubnja, te moćni vokali. Ipak, sam pojam nije lako definisati, jer je muzika neretko pomešana sa drugim vrstama hevi metala, pa čak i sa klasičnom muzikom i džez muzikom.
Sam naziv thrash metal, koji je uostalom uveo Anthrax, ne odnosi se na smeće već na šibanje ili bičevanje.
Istorija
Prve thrash metal pesme snimljene su krajem '70-ih, a ova vrsta heavy metal muzike je postala popularna tokom '80-ih, pre svega u Sjedinjenim Američkim Državama i Nemačkoj. Smatra se da je Overkill prvi thrash metal sastav, dok su četiri najveće grupe u Sjedinjenim Američkim Državama bile Metallica, Anthrax, Megadeth i Slayer. U Nemačkoj, najpopularniji su bili Sodom, Kreator i Destruction.
Dva najvažnija thrash metal albuma su Master of Puppets (Metallica) i Reign in Blood (Slayer), oba izdata 1986. godine.
Tokom '90-ih treš metal je izgubio na popularnosti dolaskom grandža i druge alternativne muzike.
Maccione, Firenze
Maccione je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Bankovni račun
Bankovni račun je finansijski račun kojim se evidentiraju finansijske transakcije između klijenata i njihove banke. Svaki račun ima svoj broj koji je različit za svaki poseban račun.
Podela računa
Bankovni računi mogu imati pozitivan (kreditni) bilans, gde banka duguje novac kupcu; ili negativan, (debitni) bilans, gde kupac duguje novac banci.
Uopšteno, računi otvoreni u cilju održavanja kreditnih bilansa se nazivaju depozitni računi, dok računi otvoreni u cilju održavanja debitnih stanja se nazivaju kreditni računi.
Los Angelitos, Jaumave
Los Angelitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Jaumave.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2015 m.
Zone Industriali-Artigianali I-Ii-Iii, Pordenone
Zone Industriali-Artigianali I-Ii-Iii je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 61 m.
Gransebieth
Granzebit je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 64 opštinska središta okruga Nordforpomern. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 642 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13057032.
Bad Axe, Michigan
Bed Aks je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.129 stanovnika.
Gransebieth
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordforpomern Granzebit se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordforpomern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 14 metara. Površina opštine iznosi 23,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 642 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 27 stanovnika/km².
Šljunak
230px|desno|thumb|Šljunak 230px|desno|thumb|Šljunak u rijeci
Bad Axe, Michigan
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 3.129 stanovnika, što je -333 (-9.6%) stanovnika više nego 2000. godine.
Šljunak
Šljunak je prirodni granularni materijal sačinjen od razdijeljenih čestica stijena i minerala određene veličine. U geologiji, šljunak je bilo koja rastresita stijena sa zaobljenim zrnima koja su veća od 2 i manja od 75 milimetara.
Separacija
Šljunak je najkorišteniji materijal u građevinarstvu. U ovisnosti od primjene, javljaju se potrebe za upotrebom šljunka čija zrna pripadaju određenom opsegu veličina. Takav šljunak se dobija prosijavanjem, odnosno separacijom. Na taj način šljunak se procesom separiranja razvrstava u grupe koje se nazivaju separacije.
Osobine
Najčešće se dobiva iskopom materijala iz riječnog korita. Nakon pranja takav šljunak se neformalno naziva "prirodni šljunak", Separacijom jednog kubnog metra (1 m³) prirodnog šljunka dobiva se zapremina proizvoda koja je veća od 1 m³. Prosječna specifična težina prirodnog šljunka je ρ = 1.800 kg/m³.
Korištenje
Koristi za izgradnju cesta. Naročito za slabo prometne ceste u ruralnim krajevima te za šumske ceste. Šljunčanih cesta i putova ima mnogo više nego asfaltiranih. Samo u Rusiji postoji 400.000 kilometara šljunčanih cesta.
SAD je najveći proizvođač i potrošač šljunka.
Talacchio, Pesaro e Urbino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 293 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 159 m.
Sevilla FC
FK Sevilja je španski profesioinalni fudbalski klub iz istoimenog grada. Igra u španskoj prvoj ligi. Osnovani su 14. oktobra 1905. Aktuelni su šampioni Kupa UEFA i pobednici UEFA Super Kupa.
Trofeji
2006, 2007, 2014, 2015, 2016 2006 1946 1935, 1939, 1948, 2007 i 2010 2007
Rus (narod)
thumbnail|right|250px|Prekomorski gosti, [[Nicholas Roerich (1899).]] Rus ili Rus' (ruski, bjeloruski i Русь, Rus, Ῥῶς) je naziv za grupu nordijskih Varjaga koja se, prema Povijesti prošlih vremena iz svojih uporišta na baltičkoj obali preselila u unutrašnjost sjeveroistočne Evrope, nametnuvši svoju vlast tamošnjim slavenskim plemenima i stvorivši državu na čije će čelo stati Rjurik. Njegov rođak Oleg je potom zauzeo Kijev, stvorivši Kijevsku Rusiju. Rjurijkovi potomci su postali vladajuća dinastija Kijevske Rusije (iza 862), i njenih država-nasljednica Galicije-Voljinje (iza 1199), Černigov, Vladimir-Suzdalja, Velike Moskovske Kneževine te osnivači Ruskog Carstva.
Pohod Rusa na Carigrad (860)
Prva ruska opsada Carigrada, '''Rusko-bizantski rat 860. godine ili Pohod Rusa na Carigrad 860. godine''' je naziv za veliki pohod Ruskog Kaganata izveden 860. godine protiv Carigrada, prijestolnice tadašnjeg Bizantskog Carstva. Zapisi o tom događaju predstavljaju prvi spomen starih (varjaških) Rusa u historijskim izvorima. Do njega je došlo kada su Rusi, najvjerojatnije koristeći zauzetost bizantske vojske i mornarice ratovanjem s Arapima, iznenada došli u blizinu Carigrada te nekoliko dana neometano pustošili i pljačkali predgrađa i okolna naselja. Iako su se napadači nesmetano povukli i iako ih, prema svemu sudeći, nije interesirao napad na dobro utvrđeni grad, kasnije je stvorena legenda o tome da su Carigrad od uništenja spasile ikone Bogorodice i molitve partrijarha Fotija.
Medina, San Pedro Pochutla
Medina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
Al Khimārīyah, Taiz
Al Khimārīyah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 838 m.
Dampyr
Dampyr je talijanski horor strip koji su osmislili Mauro Boselli i Maurizio Colombo, a koji izdaje Sergio Bonelli Editore.
Početak
Mauro Boselli je u jednom intervjuu objasnio da je ideju za strip imao još osamdesetih godina dvadesetog stoljeća, ali da nije imao i odgovarajuću polaznu točku. Ideju su mu dali sukobi u bivšoj SFRJ i prva epizoda stripa opisuje upravo te događaje mada se nigdje precizno ne spominju mjesta niti imena ljudi, ali crteži obiluju prepoznatljivim panoramama grada pod opsadom i ruševinama sela te posljedicama etničkog čišćenja. U Italiji je prva epizoda stripa objavljena u travnju 2000. godine.
Priča
Prema viđenju autora stripa, pravi vampiri su tzv. "gospodari noći", "arhivampiri", koji odudaraju od klasičnih prikaza vampira. Sunčeva svjetlost ih ne ubija, a ne zaobilaze ni crkve. U stanju su praviti vizije; te i druge, manje moćne vampire koji čine njihov čopor. Protiv njih se bori dampir - sin arhivampira i žene. On nije pravi vampir, ali ima neke njihove moći. Npr., njegova krv je otrovna za vampire, te mu je starenje znatno usporeno. Glavni lik je u ovom slučaju Harlan Draka, koji je rođen 1945. godine. Iako na početku radnje ima već 50 godina, on izgleda kao da ima 30. U pohodu na vampire, njemu pomažu Emil Kurjak, bivši vojnik i Tesla Dubcek, vampirica koja se odmetnula od svoje vrste nakon što je Harlan ubio njezinog gospodara. Svi likovi su predstavljeni u prvoj epizodi stripa. Radnja prve dvije epizode odvija se na Balkanu i u njima je prikazan krvavi sukob na prostoru bivše Jugoslavije. Radnja ostalih epizoda smještena je u Afriku, Rusiju, Transilvaniju, kao i srednjoeuropske gradove poput Berlina i Praga.
Likovi
Autori tvrde da je lik Dampyra stvoren prema staroj balkanskoj legendi o dampiru. Glavni lik, Harlan, nacrtan je po liku britanskog glumca Ralph Fiennes, a Tesla podsjeća na pjevačicu Annie Lennox iz grupe Eurythmics. I drugi likovi koji se pojavljuju su rađeni prema uzoru na slavne osobe. Pali anđeo Caleb Lost rađen je prema liku Davida Bowiea, dok je Calebov neprijatelj Nergal nacrtan po liku Vincenta Pricea.
Šindra
thumb|230px|Kuća prekrivena šindrom na granici [[Slovenija|Slovenije i Austrije]]
Lud, zbunjen, normalan
Lud, zbunjen, normalan je bosanskohercegovačka humoristička serija u režiji Elmira Jukića i scenariste Feđe Isovića.
Šindra
Šindra (njem. Schindel) krovni je pokrivač od cijepanih jelovih ili hrastovih dasaka kojima se pokrivaju kuće, s jedne strane po dužini ižlijebljene, s druge istanjene. Postavljaju se jedna preko druge s preklopom.
Korištenje
Šindra se kao pokrivač koristi u svim krajevima Evrope u kojima ima puno četinara i gdje su obilne oborine jer se njome mogu pokrivati samo krovovi s velikim nagibom.
Lud, zbunjen, normalan
druga od 7. septembra 2008. godine do 12. aprila 2009. godine,
Šindra
Fotogalerija
<Gallery> Image:Shakeroof.jpg|Krov pokriven šindrom u Rumuniji Image:Holzschindeldach.jpg|Krov od šindre u Švicarskoj Image:Svidnik skansen school building.jpg|Krov od šindre u Slovačkoj </Gallery>
Lud, zbunjen, normalan
treća od 1. januara do 13. juna 2010. godine,
Hrabrost (film, 1939)
Hrabrost je sovjetski crno-bijeli igrani film snimljen 1939. u režiji Mihaila Kalatozova. Po žanru je mješavina drame, pustolovnog i propagandnog filma, a temelji se na motivima pripovjetke Georgija Kubanskog, koji je napisao i scenario. Protagonist, čiji lik tumači Oleg Žakov, je civilni pilot kojega put dovede na aerodrom u blizini granice sa Afganistanom. Radnja prikazuje kako je prilikom dostavljanja pošte prisiljen prinudno sletjeti te sreće grupu stranih diverzanata.
Lud, zbunjen, normalan
četvrta od 2. januara do 26. juna 2011. godine,
peta od 29. januara 2012. godine do 7. aprila 2013. godine,
sedma od 5. aprila do 10. maja 2015. godine,
osma od 15. maja do 2. novembra 2015. godine,
deveta od 3. novembra 2015. do 25. juna 2016. godine i
deseta od 26. juna 2016. do 19. jula 2016. godine
jedanaesta od 17. februara 2020 do 21 jula 2021. godine
Nakon Bosne i Hercegovine i Republike Hrvatske, serija se od 27. septembra 2008. emituje i u Republici Srbiji i to najprije na prvom programu RTS-a, od 13. septembra do 13. decembra 2010. se emitovala na televiziji Pink, od 2014. godine se emitovala na televiziji B92, sve do 2016. godine, dok se u periodu od 7. septembra do 7. decembra 2015. emitovala na televiziji Prva, a od 2017. se emituje na televiziji B92.Nakon smrti glavnog glumca Mustafe Nadarevića scenarista serije Feđa Isović je odlučio da se serija više neće snimati
Preostalih 11 epizoda dvanaeste sezone serije će početi sa emitiranjem subotom i nedjeljom u večernjim terminu na Novoj TV od
10. aprila 2021.
Nova TV je ponovno odlučila da prekine emitiranje novih epizoda 12 sezone serije, iz njima poznatih razloga, svega 3 epizode prije
Nova TV je dužna publici emitiranjem preostalih 3 epizoda jedanaeste sezone serije će početi sa emitiranjem ponedjeljkom do srijede u večernjem terminu 20:20 h 19. july 2021. do 21. july 2021. a od četvtka počinje repreziranje serije od prethodnih sezona sa Senadom Bašlićem
Posljednja 12. sezona serije kreće sa emitiranjem na Novoj TV od 10. septembra 2021 svakim radnim danom u večernjem terminu
Opis
Radnja serije prati Izeta, Faruka i Damira, tri generacije sarajevske porodice Fazlinović. Oni žive u istom stanu, a svaki od njih je sa specifičnim generacijskim problemima.
Faruk (Senad Bašić), Izetov sin jedinac, zakoračio je u petu deceniju života i neoženjen je. Po zanimanju je muzički producent i vlasnik privatnog studija Akord. Na jednoj strani Faruk se bori sa nervozama svog oca, a na drugoj pokušava da spava čitav dan, a da cijele noći ostane budan. Po muzičkom opredjeljenju je roker.
Damir (Moamer Kasumović), Farukov sin jedinac, jedan je od najboljih studenta medicine i jedini uravnoteženi član porodice. Situaciju čini smiješnom činjenica da Damir treba da vodi normalni život sa nenormalnim ukućanima.
Glavna postava
Glavnu postavu su napočetku serije činili Mustafa Nadarević, Senad Bašić, Moamer Kasumović, Jasna Žalica, Gordana Boban, Milan Pavlović, Tatjana Šojić, Saša Petrović, Zana Marjanović, Milena Dravić i Vanja Drach. Polovinom 1. sezone Žan Marolt je unapređen u glavnu postavu. Zana Marjanović i Milena Dravić su napustile glavnu postavu posle 24. epizode. U sljedećoj epizodi su umjesto njih došle Iva Šulentić i Jelisaveta Seka Sablić. Jasna Žalica je napustila glavnu postavu na kraju 1. sezone. Na početku 2. sezone Milena Dravić se vratila u glavnu postavu, a Jasnu Žalicu je zamenila Belma Lizde-Kurt. U 15. epizodi 2. sezone Miraj Grbić, Emir Hadžihafizbegović i Mirvad Kurić su unapređeni u glavnu postavu. Gordana Boban i Milan Pavlović su napustili seriju nakon 24. epizode iste sezone zbog niskog honorara. Umjesto Gordane Boban je zaigrala Snežana Marković. Na kraju 2. sezone Snežana Marković, Iva Šulentić, Saša Petrović, Jelisaveta Seka Sablić i Milena Dravić napuštaju seriju. Žan Marolt i Vanja Drach su umrli pre 3. sezone. U 3. sezoni se glavnoj postavi se pridružuju Goran Navojec, Nives Ivanković, Dragan Marinković Maca, Nebojša Glogovac, Svetlana Bojković i Boro Stjepanović, Aleksandar Sexan je unapređen u glavnu postavu, a Zana Marjanović se ponovo vratila u glavnu postavu. Na kraju iste sezone svi koji su u nju došli na početku, sem Aleksandra Seksana i Nives Ivanković, napuštaju glavnu postavu. Na početku 4. sezone ekipi se pridružuju Miodrag Krivokapić, Emina Minka Muftić, Marija Omaljev-Grbić i Bilal Hadžić. Emir Hadžihafizbegović, Nives Ivanković,Aleksandar Sexan i Miodrag Krivokapić napuštaju glavnu postavu na kraju sezone. Na početku 5. sezone Bilal Hadžić je u ulozi Džebre zamjenio Ivor Šparavalo. Ekipi se pridružuju i Ilir Tafa, Predrag Ejdus i Elvira Aljukić, međutim Miraj Grbić, Predrag Ejdus, Elvira Aljukić napuštaju seriju na kraju iste sezone. Na početku 6. sezone Mariju Omaljev-Grbić je u ulozi Barbare zamjenila Džana Pinjo. Ekipi se pridružuju Ljubomir Bandović, Emir Hadžihafizbegović, Zlatan Zuhrić, Xenia Marinković, Mirvad Kurić, Admir Glamočak i Snežana Marković. Od 7. sezone u glavnoj postavi su samo Mustafa Nadarević, Senad Bašić, Moamer Kasumović i Tatjana Šojić. Ostali su ili epizodni likovi ili se uopšte ne pojavljuju.
Ojo de Agua (razvrstavanje)
Ojo de Agua ima više značenja:
Brendibusio, Brescia
Brendibusio je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Žirje
Otok Žirje je jedini trajno naseljeni pučinski otok među šibenskim otocima. Žirje je smješteno 22 kilometra jugozapadno od Šibenika na dodiru s nacionalnim parkom Kornati, površine je 15,08 km2, duljine 12 kilometara i ukupne duljine obale 41,8 km. Otok je pretežno sastavljen od vapnenca, reljefno je zanimljiva kompozicija na kojoj se uzdužno prostiru dva izdignuta bila, a u srednjem dijelu je plodno polje veliko 108 hektara (od ukupno 1508 hektara koliko ima čitav otok). Na otoku postoji osam prirodnih spilja i jama: Golubnica, Mala Jama, Podvodnje, Gravanjača, Mala buža u Tratinskoj, Gradina, Mala buža za Prisligom i Draževica. Najviši je vrh Kapić (131 m) na kojem je očuvan kružni bedem prethistorijskog zbježišta. Na brdu Vela glava koji dominira Samogradskim vratima, južnim ulazom u Kornatsko otočje, je postavljen vidikovac s identificiranim točkama u okolici.
Obala i uvale
Žirje ima 29 uvala, a u veće i naseljene ubrajaju se: Muna, Koromašnja, Mikavica, Tratinska i Pečenja. Uvala Stupica, kako govori i sam naziv je opasna za sidrenje po jugu, tako da se uvala mora napustiti plovilom i pri prvim naznakama nadolazećeg juga. Razvedenu obalu dodatno krasi sedamnaest okolnih otočića, grebena i hridi. Na otoku se nalaze i dvije prevlake (tzv. tombolo): Kabal i Škrovadica.
Prometna povezanost
Žirje je s kopnom tj. sa Šibenikom povezano trajektnom linijom i subvencioniranom brzobrodskom linijom. Na otoku je razgranata mreža od trideset kilometara cesta i putova, a pred nekoliko godina postavljena je i prometna signalizacija.
Povijest
Pretpostavlja se da je otoku ime nadjenuto po nekoć gustim šumama mediteranskog hrasta s plodovima žira. Prethistorijski lokaliteti su Kapić i Straža (Štacijun). Antički lokalitet je villa rustica na položaju Šandrikov mul u uvali Stupica. Zbog položaja otok je od davnina imao ulogu predstraže pa je bizantski car Justinijan u 6. stoljeću podignuo utvrde Gradinu (nad uvalom Stupica) i Gusternu (nad uvalom Mala stupica, odmah do bitnice na Zvizduljama). Hrvatski kralj Petar Krešimir IV. darovao je otok 1059. godine benediktincima. Nakon toga su ga bribirski knezovi zajedno s Murterom ustupili Zadranima, a oni ga 1323. godine opet vraćaju pod okrilje Šibenika. Za vrijeme mletačke vladavine posjedi na otoku pripadali su šibenskim plemićkim obiteljima. Godine 1572. Turci su u potpunosti opustošili otok. I mnogo godina kasnije Žirje ostaje važno vojno uporište. Obalne bitnice Zvizdulje i Vela glava sagrađene su za vrijeme austro-ugarske vlasti, talijanska vlast im je dodala promatračnicu na brdu Straža (Štacijun) iznad Sela, a jugoslavenska vojska 1950. ekonomat i zapovjedništvo u Mikuljicama iznad uvale Koromašnja kao i niz protudesantnih položaja na rtovima uvala pod bitnicama. Nekoliko podignutih spomenika svjedoči o događanjima i važnosti otoka za vrijeme Drugog svjetskog rata.
Prirodno bogatstvo
Na otoku je zabilježeno 485 biljnih vrsta i na obalama Žirja još 253 morskih alga. Od njih se osobito ističe šest vrsta orhideja npr. Limodorum abortivum (L.), te mnoge ljekovite i aromatične biljke. Prevladava makija koja je služila za ispašu, a značajno je i prisutstvo borovih šuma te sitne divljači. Peticijom je zatražena zaštita krajolika uvale Stupice, a dio istoga je pred nekoliko godina uništen u požaru. Od poljoprivrednih kultura uzgajaju se maslina, vinova loza, smokva, pet sorti šljiva i bademi uglavnom u plodnom polju smještenom u unutrašnjosti otoka, ali i u suhozidima koji su jedan od najslikovitijih pejsažnih motiva. Aktualan je i projekt spašavanja zelene slive (sitni ringlo, vrhunska konzumna vrsta), a akvatorij otoka poznat je po povijesnim lovištima koralja i po brojnim lovištima ribe.
Stanovništvo
1921. godine na Žirju je živjelo 780 stanovnika. Do danas se taj broj pod utjecajem snažnog emigriranja, osobito mlađeg dijela populacije, smanjio i danas naselje ima 103 stanovnika Najveće je Selo u unutrašnjosti otoka na prisoju onkraj Polja, povijesno je novije manje naselje Riva na pristaništu u uvali Muna, dok je dio uvala naseljen tek sezonski s pokojim primjerom trajnog obitavanja (Mikavica, Koromašnja). Stanovništvo se bavi pretežno poljoprivredom i ribarstvom. Zbog nekoliko valova emigracije Žirjana danas ima po čitavome svijetu, od Sjeverne Amerike do Australije.
Kulturna baština
Na Žirju su registrirana četiri kulturna dobra. To su:
Osim župne crkve podignute su još četiri crkvice i kapele: sv. Nikola u uvali Mikavica, stara Gospina crkvica u uvali Muna, kapelica Gospe od Sedam Žalosti kraj Polja i kapelica u Maloj Nozdri.
Blagdan Velike Gospe (15. kolovoza) smatra se i seoskim praznikom, a karakterizira ga i procesija u kojoj se spomenuti kip nosi selom.
U novije vrijeme otkriveno je i bogato podmorsko arheološko nalazište nedaleko obale između uvala Mune i Koromašne. To je nalazište bogato amforama, te je zaštićeno kavezom od devastacije. Krajolik i stare kuće izgrađene u karakterističnom mediteranskom stilu toliko su živopisne da su i same spomenici koji svjedoče o prošlome vremenu.
Chilam Balam (razvrstavanje)
Chilam Balam ima više značenja:
El Zoquite, Ayutla
El Zoquite je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ayutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1349 m.
Ojo del Buey (razvrstavanje)
Ojo del Buey ima više značenja:
Carolinas Uno, Matamoros
Carolinas Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1114 m.
Băneasa, Băneasa, Giurgiu
Băneasa je naselje u Rumuniji u okrugu Đurđu u opštini Băneasa.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5582 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Chilapa (razvrstavanje)
Chilapa ima više značenja:
Harold Ford Junior
Harold Eugene Ford, Jr. (11.5. 1970.-) je američki demokratski političar koji se trenutno nalazi na mjestu Demokratskog savjeta za vodstvo (DLC). Kao član kongresne delegacije Tennesseeja je zastupao Tennessee's 9th congressional district koji pokriva Memphis od 1997 do 2007. Ford je odustao od ponovnog izbora za mjesto u Predstavničkom domu kako bi godine 2006. na izborima za Senat pokušao osvojiti mjesto koje je zbog umirovljenja napuštao Bill Frist. Na tim izborima je tijesno izgubio od republikanskog kandidata nakon kampanje kojom je dominirao kontroverzni video-spot pod nazivom Call Me u kojem se sugerira da je bio na Playboyevim zabavama. Ford pripada konzervativnom krilu demokrata okupljenoj u koaliciji Blue Dog.
Ojo Seco (razvrstavanje)
Ojo Seco ima više značenja:
Al Maḩmar, Taiz
Al Maḩmar je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 728 m.
Ninguno, Crucero San Miguel-San Julián Kilómetro Siete, San Miguel el Alto
Ninguno, Crucero San Miguel-San Julián Kilómetro Siete je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Miguel el Alto.
Halfdan Crni
right|thumb|Halvdan Svartes saga. Gerhard Munthe. [[Heimskringla . 1899]]
Halfdan Crni (staronordijski: Halfdanr Svarti) (cca. 810 – cca. 860) bio je kralj Vestfolda u 9. vijeku. Pripadao je Kući Yngling i bio otac Haralda Lijepokosog, prvog kralja Norveške.
Preci
Preci Halfdana Crnog
Brandon, Wisconsin
Brandon je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 879, što je 33 (-3,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Macone, Firenze
Macone je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Sperduto, Napoli
Sperduto je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Centro de Rehabilitación para Adultos y Jóvenes, Ensenada
Centro de Rehabilitación para Adultos y Jóvenes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Slano
Slano je naselje u Dubrovačko-neretvanskoj županiji i administrativno središte općine Dubrovačko primorje.
Povijest
Slano i njegova okolica bili su naseljeni već u pretpovijesno doba o čemu svjedoče pronađeni ostaci kasteljera (gradine, utvrde) i gomile na obližnjim brdima. O tome da je Slano bilo naseljeno i u antici svjedoče ostaci rimskog kastruma (vojni logor) na brdu Gradina iznad Slanog i starokršćanski sarkofazi, koji se danas nalaze pred Franjevačkom crkvom. 1399. godine Slano ulazi u sastav Dubrovačke Republike, pa je u Slanom bilo sjedište kneza i knežev dvor koji je pregrađen potkraj 19. stoljeća. U blizini se nalazi i ljetnikovac obitelji Ohmučević.
Gospodarstvo
thumb|300px|left|Pogled na priobalni dio naselja i hotel "Osmine" Gospodarstvo Slanog se zasniva na poljodjelstvu, maslinarstvu, vinogradarstvu, voćarstvu, sadnji duhana, skupljanju ljekovitog bilja poput kadulje, lovora i pelina, ribarstvu te turizmu i ugostiteljstvu.
U mjestu postoje i dva hotela, hotel Osmine i hotel Admiral čija je obnova završena u lipnju 2008. godine, te restorani, caffe barovi, osnovna škola i trgovine.