cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caniformia
Tradicionalno, podred Caniformia se dijeli na sljedeće porodice: pse, kune, medvjede (ili velike medvjede) kao i rakune (ili male medvjede). Malo je nejasan položaj panda medvjeda. Njih se ranije smještalo u zasebnu porodicu "mačjih medvjeda". Međutim, njihov položaj još nije opće prihvaćen. Neki ih jednostavno dijele u grupu velikih (medvjedi) i grupu malih medvjeda (rakuni), dok drugi smatraju da nije jasno kojoj porodici pripadaju, pa ih smještaju u samostalnu grupu.
Kako su se i tuljani razvili od psolikih predaka, i njih se, sve tri porodice (ušati tuljani, pravi tuljani i morževi), smješta u ovu natporodicu.
Kansas City, Kansas
Kanzas Siti je grad i sedište okruga Vajandot u saveznoj državi Kanzas, SAD. Kanzas Siti je zapravo predgrađe istoimenog grada u Misuriju. Po popisu iz 2010, Kanzas Siti je imao 145.786 stanovnika, po čemu je treći najveći grad u Kanzasu (iza Vičite i Overlend Parka). Kanzas Siti je osnovan 1868, a status grada je dobio 1872.
Kanzas Siti i okrug Vajendot imaju zajedničku upravu koja je nastala spajanjem gradske uprave i uprave okruga.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 145.786, što je 1.08 (-0,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sistem iterirane funkcije
thumb|desno|250px|[[Trokut Sierpińskog kreiran rabeći IFS]] thumb|desno|250px|IFS [[fraktalni plamen|fraktalnog plamena dizajniran od strane Chrisa Ursittija rabeći programsku podršku Apophysis]] U matematici, sustav iterirane funkcije ili IFS (od engl. iterated function system) je postupak konstruiranja fraktala, pri čemu su dobivene konstrukcije uvijek samoslične.
IFS fraktali, kako se obično zovu, mogu biti bilo koje dimenzije, iako se obično računaju i crtaju u 2D. Fraktal je načinjen od unija nekoliko kopija samog sebe, pri čemu je svaka kopija transformirana funkcijom (otuda i sustav funkcije). Kanonski je primjer trokut Sierpińskog. Funkcije su obično kontraktivne, što znači da zbližavaju točke i smanjivaju oblike. Stoga je oblik IFS fraktala načinjen od nekoliko manjih kopija samog sebe koje se moguće preklapaju, od kojih je svaka načinjena od kopija samog sebe, i tako ad infinitum. Ovo je ishodište samoslične fraktalne naravi.
Definicija
Formalno,
gdje su
i
funkcija koja se iterira. S je fiksna točka Hutchinsonovog operatora, koji je unija funkcija f_i.
Svojstva
Kolekcija funkcija f_i skupa s kompozicijom oblikuje monoid. Ako postoje samo dvije takve funkcije, monoid je diadički monoid. Kompozicija može biti vizualizirana kao beskonačno binarno stablo u kojem se na svakom čvoru može obaviti kompozicija s jednom ili drugom funkcijom (tj., traversirati lijevom ili desnom granom). Općenito, ako postoji p funkcija, tada se kompozicija može vizualizirati kao p-adično stablo.
Budući da kompozicija funkcije uzima ovaj oblik, elementi monoida se mogu shvatiti kao izomorfni s p-adičnim brojevima, tj. svaka znamenka p-adičnog broja naznačuje funkciju s kojom se komponira.
Grupa automorfizama diadičkog monoida je modularna grupa - ovo se može shvatiti za opis fraktalne samosličnosti mnogih fraktala, uključujući Cantorov skup i de Rhamove krivulje.
Primjeri
Gdjegdje se za svaku od funkcija f_i zahtijeva da bude linearna, ili točnije afina tronsformacija i stoga može biti predstavljena matricom. Međutim, IFS-ovi također mogu biti izgrađeni od nelinearnih funkcija, uključujući projektivne transformacije i Möbiusove transformacije. Fraktalni plamen je primjer IFS-a sa nelinearnim funkcijama.
Najuobičajeniji algoritam za računanje IFS fraktala je igra kaosa. Sastoji se od odabira slučajne točke na ravnini, te iterativne primjene jedne od slučajno odabranih funkcija iz sustava funkcija te iscrtavanja točke. Alternativni algoritam jest generiranje svih mogućih slijedova funkcija do na danu duljinu, te iscrtavanja rezultata primjene svakog od ovih slijedova funkcija na inicijalnu točku ili oblik.
Svaki od ovih algoritama pruža globalnu konstrukciju koja generira točke raspodijeljene duž cijelog fraktala. Ako se crta malo područje fraktala, mnoge će od ovih točaka padati izvan granica zaslona, što čini zumiranje unutar IFS konstrukcija nepraktičnim. Tamo gdje se zahtijeva visok stupanj detaljnosti na malom području faktala, metode lokalne konstrukcije zasnovane na izračunu unaprijednih orbita i sudbine pojedinih točaka bi mogle biti učinkovite (iako nijedna programska podrška za rješavanje IFS-eva to ne čini).
Primjer: fraktalna "paprat"
thumb|desno|150px|Fraktalna paprat rabeći IFS Slijedi primjer papratolike slike izračunate rabeći sustav iterirane funkcije.
Prva iscrtana točka jest ishodište (x0 = 0, y0 = 0) te su potom nove točke iterativno izračunate slučajnom primjenom jedne od sljedećih koordinatnih transformacija:
Ova koordinatna transformacija je odabrana 7% vremena i preslikava svaku točku unutar crnog pravokutnika u točku unutar crvenog pravokutnika na slici.
Ova koordinatna transformacija je odabrana 7% vremena i preslikava svaku točku unutar crnog pravokutnika u točku unutar tamnoplavog pravokutnika na slici.
Ova koordinatna transformacija je odabrana 85% vremena i preslikava svaku točku unutar crnog pravokutnika u točku unutar svijetloplavog pravokutnika na slici.
Prva koordinatna transformacija iscrtava stabljiku. Druga iscrtava donji list paprati nalijevo. Treća iscrtava donji list nadesno. Četvrta generira sukcesivne kopije stabljike i donjih listova kako bi upotpunila paprat. Rekurzivna narav IFS-a jamči da je cjelina replika svakog od listova. Bilješka: Paprat je unutar opsega -5 <= x <= 5 i 0 <= y <= 10.
Povijest
IFS-eve je u današnjeg obliku zamislio John Hutchinson 1981. i popularizirao Michael Barnsley u svojoj knjizi Fractals Everywhere. Poopćuju ideju de Rhamove krivulje, samoslične krivulje koju je opisao Georges de Rham 1957. Još se ranije pojavio Cantorov skup, prvotno opisan 1884.
Vidjeti također
thumb|200px|[[Mengerova spužva, 3-dimenzionalni IFS.]]
OR52B6
Olfaktorni receptor 52B6 je protein koji je kod ljudi kodiran OR52B6 genom.
Carthage
Kartidž se može odnositi na
Litijum oksid
Litijum oksid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 29,881 Da.
Živaja
Zemljopisni položaj
Živaja je selo koje se nalazi u Republici Hrvatskoj, u Sisačko-moslavačkoj županiji, na području općine Hrvatska Dubica, na zemljopisnim koordinatama: z. širina +45° 14' 45.60", z. dužina +16° 43' 22.80". Nalazi se na pravcu između gradova Hrvatska Dubica i Sunja. Selo je dužine nešto manje od 7 km.
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine selo broji 484 stanovnika. Ima oko 290 kuća, smještenih uz prometnicu.
Povijest
Od pojedinih dokumenata o doseljavanju stanovništva na ovo područje, na Baniju, postoji jedan iz godine 1687. U tom dokumentu Hrvatski ban Nikola Erdödy poziva zagrebačkog biskupa Martina Borkovića da dozvoli naseljavanje Srba po Boviću i Kirinu, gdje su se nalazili biskupovi posjedi. Nešto kasnije petrinjski grof Franjo Erdödy, godine 1693. postavlja kneza Petara Draškovića za glavara Srbima u Slabinji i drugim okolnim mjestima. U Donjoj Baniji imala je svoje posjede porodica hrvatskih velikaša Keglevića. Zbog svojih posjeda oko Blinje oni su se stalno sukobljavali s Turcima. Zbog toga hrvatski plemić Petar Keglević naseljava srpske porodice oko Petrinje. Godine 1697. dovodi Srbe u Krivaju. Iste godine Srbi se naseljavaju i oko Sunje. Dvije godine kasnije, 1699. godine, naseljena je Živaja.
Prometna povezanost
Kroz selo Živaja prolazi prometnica kategorizirana kao državna cesta i nosi oznaku D-224.
Brajant
Brajant se može odnositi na
Bakner
Bakner se može odnositi na
Sidervil
Sidervil se može odnositi na
Anglars-Nozac
Onglar-Nozak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Gurdon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 260 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 26 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,83 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 147 metara (maksimalnoj 303 m, a minimalnoj 117 m).
Narrows, Virginia
Narous je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.029 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.029 stanovnika, što je 82 (3,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
James Cook
James Cook (Džejms Kuk) (27.10. 1728. - 14.2. 1779.) je britanski moreplovac i istraživač poznat po ekspedicijama po Pacifiku.
Smatra se da je Cook svojim istraživanjima doprinio britanskom Imperiju više nego svi ratovi koje je Kraljevstvo vodilo u historiji.
Poznato je i to da je Cook bio jedan od prvih kapetana koji se služio iskustvima svojih prethodnika da bi spriječio bolesti kao skorbut, i da bi podigao nivo zdravlja posade. Pri tome je tjerao ili navodio lukavstvom posadu da jedu kiseli kupus kako bi iz njega dobili što više c vitamina i tako se borili protiv te podmukle bolesti koja je inače nosila živote posada istraživačkih brodova. Takođe je održavao strogu higijenu na svojim brodovima.
Detinjstvo i mladost
James Cook je rođen u skromnoj porodici u Martonu u Severnom Jorkširu, blizu današnjeg grada Midlsbroa. Kuk je bio jedno od petoro dece majke Grejs i Džejmsa starijeg, škotskog imigranta, radnika na farmi. Kao dete Džejms se s porodicom preselio na farmu Ejri Holm u Grejt Ejton, gde se školovao u lokalnoj školi (koja je danas muzej), a njegovo obrazovanje finansirao je očev poslodavac. U 13 godina počeo je da radi s ocem, koji je upravljao farmom.
Godine 1745, kad je imao 16 godina, Cook je napustio kuću da bi radio kao kalfa u jednom dućanu u ribarskom selu Stejt. Prema legendi Cook je osetio žudnju za morem gledajući ga kroz izlog dućana.
Posle godinu i po dana u Stejtu, vlasnik radnje (G. Anderson) smatrao je da James nije za trgovca. Odveo ga je u obližnji lučki grad Vitbi i upoznao ga s Džonom i Henrijem Vokerom. Oni su bili poznati lokalni brodovlasnici i Kvekeri, a bavili su se prevozom uglja. Cook se zaposlio kao pripravnik pomorski trgovac u maloj floti koja je razvozila ugalj engleskom obalom. Prvi posao bio mu je na brodu Freelove, i nekoliko godina je proveo na ovom i drugim brodićima ploveći između reke Tajn i Londona.
Konkord
Konkord se može odnositi na
James Cook
Detinjstvo i mladost
Zbog ovog posla Cook se posvetio studiranju algebre, trigonometrije, pomorstva i astronomije, veštinama koje su mu bile potrebne kada jednog dana bude komandovao brodom.
1845 Helewalda
1845 Helewalda je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,970 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,3.
James Cook
Detinjstvo i mladost
Kad se okončao njegov trogodišnji pripravnički staž, Cook je počeo da radi na trgovačkim brodovima na Baltičkom moru. Uskoro je napredovao kroz mornaričke rangove, da bi 1752. proizveden u prvog oficira (zaduženog za navigaciju) na ugljarici Friendship. Godine 1755. ponuđeno mu je da preuzme komandu nad brodom, ali on se dobrovoljno prijavio u Britansku kraljevsku mornaricu.
Godine 1755, Kraljevina Velika Britanije je se naoružavala za Sedmogodišnji rat. Cook je shvatio da će brže napredovati u karijeri u vojnoj službi. Međutim, to je zahtevalo lagano napredovanje kroz mornaričku hijerahiju, pa je 17. juna počeo kao mornar prve klase na jedrenjaku Eagle pod komandom kapetana Hjua Palisera. Uskoro je unapređen u prvog oficira.
Porodični život
Cook se oženio Elizabetom Bats, kćerkom jednog od njegovih mentora, 21. decembra, 1762. Bračni par je imao šestoro dece: Džejmsa (1763-1794), Natanijela (1764-1781), Elizabet (1767-1771), Džozefa (1768-1768), Džordža (1772-1772) i Hjua (1776-1793). Kada nije bio na moru, Džejms Kuk je živeo u Ist Endu u Londonu. Odlazio je u crkvu svetog Pavla u Šadvelu, gde je njegov sin kršten.
Početak karijere u Kraljevskoj mornarici
mini|250px|Kukova karta Njufaundlenda iz 1775
Za vreme Sedmogodišnjeg rata, Cook je učestvovao u opsadi grada Kvebeka pre bitke na Abrahamovim poljima 1759. Pokazao je talenat za kartografiju i bio je zadužen za snimanje ušća Sent Lorensa za vreme opsade, omogućivši generalu Džejmsu Vulfu da izvede svoj poznati skriveni napad na Abrahamova polja.
Kukova geodetska veština se pokazala korisnom u 1760-im, kada je snimio razuđene obale Njufaundlenda. Kuk je snimio severni odsek 1763. i 1764, južnu obalu između poluostrva Burin i Rta Rej 1765. i 1766, a zapadnu obalu 1767. Za pet godina provedenih na Njufaundlendu Kuk je sačinio detaljne i tačne mape ostrvskih obala; i pomoglo mu da razvije veštinu praktične geodezije, često u nepovoljnim uslovima, što je izazvalo pažnju Admiraliteta i Kraljevskog društva u ključnom momentu kako njegove lične karijere tako i britanskih prekomirskih istraživanja.
Kukovi značajni doprinosi mogu se pripisati kombinaciji njegove izvanredne veštine u moreplovstvu, nadmoćne geodetske i kartografske veštine, hrabrosti u istraživanju opasnih mesta da bi proverio činjenice (npr. uplovljavanje u Antarktički polarni krug i istraživanje Velikog koralog grebena), sposobosti da vodi ljude u nepovoljnim uslovima i smelosti kako u obimu istraživanja tako i u želji da prekorači uputstva koja mu je davao Admiralitet.
Prvo putovanje (1768 — 1771)
Godine 1766, Kraljevsko društvo je angažovalo Kuka da otputuje na Pacifik da bi posmatrao prolazak Venere pored Sunca. Kuk je dobio čin poručnika i preuzeo komandu nad brodom Endeavour (Nastojanje). Isplovio je iz Engleske 1768, obišao Kejp Horn i nastavio na zapad preko Pacifika da bi stigao na Tahiti 13. aprila 1769, gde su posmatranja trebalo da se obave. Prolazak Venere je trebalo da se desi 3. juna, a u međuvremenu je Kuk izgradio malu tvrđavu i opservatoriju.
Astronom kome je poveren ovaj zadatak bio je Čarls Grin, pomoćnik nedavno postavljenog kraljevskog astronoma Nevila Maskelajna. Prvenstvena svrha posmatranja bila je da se obave merenja koja bi se koristila za što tačnije izračunavanje udaljenosti Venere od Sunca. Ako bi se ovo postiglo, onda bi se udaljenost drugih poznatih planeta mogla izračunati na osnovu njihovih relativnih orbita. Na dan posmatranja prelaska, Kuk je zapisao:
"'Subota 3. Ovaj dan se pokazao tako povoljan za našu svrhu kako se samo poželeti može, ni oblačka na nebu a vazduh je bio potpuno čist, tako da smo imali sve mogućnosti kakve smo poželeli u posmatranju prelaska planete Venere preko Sunčevog diska: vrlo smo jasno videli atmosferu ili tamnu senku oko planete koja je prilično ometala merenje tačnog vremena kontakta. Dr Solander je posmatrao kao i Mr Grin i ja, i naša merenja su se razlikovala mnogo više nego što se moglo očekivati...'"
Na opšte razočarenje, odvojena merenja Grina, Kuka i Solandera razlikovala su se više od predviđene margine greške. Njihovi aparati su bili adekvatni standardima tog vremena, ali podaci nisu mogli eliminisati greške. Kada su njihovi rezultati kasnije upoređeni s rezultatima iz drugih opservatorija, koje su isti događaj merile na drugim mestima, čist rezultat nije bio tako ubedljiv niti tačan kako su se nadali.
Kada su posmatranja završena, Kuk je isplovio da izvrši drugi zadatak putovanja: da istraži južni Pacifik i pokuša da pronađe znake pretpostavljenog južnog kontinenta Terra Australis. Kraljevsko društvo, a posebno Aleksander Dalrimpl, verovalo je da kontinent postoji, mada je Kuk imao lične sumnje u ovoj stvari. Uz pomoć tahićanskog navigatora Tupaje, koji je imao bogato znanje o pacifičkoj geografiji, Kuk je uspeo da stigne do Novog Zelanda, i tako je bio tek drugi Evropljanin u istoriji koji je to uradio (posle Abela Tasmana više od stoleća ranije, 1642). Kuk je kartografisao čitavu obalu Novog Zelanda, napravivši samo neke manje greške. Otkrio je i moreuz koji je odvajao Severno od Južnog ostrva i nazvao ga Kukov moreuz, koji Tasman nije video.
Zatim je zaplovio na zapad u nameri da dođe do Van Dimenove zemlje (danas Tasmanija, koju je ranije ugledao Tasman) da bi ustanovio da li je ovo kopno deo legendarnog južnog kontinenta. Bili su, međutim, prinuđeni da uzmu mnogo severniji kurs zbog jakih vetrova, sve dok jednog jutra nisu nisu ugledali kopno koje je Kuk nazvao Point Hiks. Kuk je izračunao da Van Dimenova zemlja mora da leži južnije, ali otkrivši obalu koja je išla jugozapadno, zapisao je svoju sumnju da je ovo kopno povezano s njom. Ova tačka je u stvari bila jugoistočna obala australijskog kontinenta, pa je njegova ekpedicija bila prva poznata evropska ekspedicija koja je stigla na istočnu obalu Australije. U svom dnevniku, Kuk je ovako zabeležio taj događaj:
"'Najjužnija tačka zemlje koju smo ugledali, koja se od nas protezala W 1/4 S procenio sam da leži na širini 38°..0' S° i dužini 211°..07' Wt od griničkog meridijana. Nazvao sam je Point Hiks, jer je poručnik Hiks bio prvi koji je otkrio ovu zemlju '."
U brodskom dnevniku upisano je da se to desilo u četvrtak 19. aprila, 1770. Kuk, međutim, nije izvršio potrebna podešavanja kada je pre toga prešao 180. meridijan geografske dužine, pa je stvarni dan po kalendaru bio petak, 20. april. Smatra se da je zemlja koju su oni ugledali mesto koje leži na otprilike pola puta između današnjih gradova Orbosta i Malakute na jugoistočnoj obali države Viktorija. Kasnija snimanja terena, urađena 1843, ignorisala su ili zanemarila raniji Kukov naziv ovog mesta, koja je dobilo ime Rt Everard. Na 200-godišnjicu otkrića, obali je zvanično vraćeno ime Point Hiks.
desno|mini|250px|Spomen ploča na spomeniku kapetanu Kuku, Korner Bruk, Njufaundlend
Endevor je nastavio da plovi prema severu duž obale, s kopnom na vidiku, pa je Kuk kartografisao i davao imena mestima kraj kojih je prolazio. Nešto više od nedelju dana kasnije, prošli su pored dugačkog ali niskog zatona, i kada su stigli do njega ukotvili su se na niskom rtu sa peščanim dinama. Ovde je, 29. aprila, Kuk s posadom prvi put kročio nogom na kontinent, na mesto koje se danas zove Kurnel. Kuk je prvo nazvao zaliv Stingaree Bay (zaliv raža) jer ih je tu bilo mnogo; naziv je kasnije promenjen u Botanist Bay i konačno u Botany Bay po jedinstvenim vrstama koje su otkrili botaničari Džozef Benks, Danijel Solander i Herman Špering.
Za vreme iskrcavanja Kuk je susreo i australijske starosedeoce, aboridžine. Kad je brod uplovio u luku, primetili su aboridžine s obe strane zaliva. Oko 2 sata popodne bacili su sidro u blizini od šest do osam koliba. Dva aboridžina, mlađi i stariji čovek, došli su do broda. Odbili su Kukove poklone. Jedna musketa je opalila preko njihovih glava, lakše ranivši starca, pa je on pobegao prema kolibama. Vratio se s drugim ljudima koji su počeli da bacaju koplja na Kukove ljude, ali ih nisu povredili. Pobegli su kada su još dve salve ispaljene. Odrasli su pobegli, ali je Kuk našao nekoliko dece u kolibama, i ostavio nekoliko ogrlica kao znak prijateljstva.
Kuk je nastavio putovanje na sever, praveći mape obale. Kada je Endevor prelazio preko jednog spruda u Velikom koralnom grebenu, 11. juna, 1770. dogodila se nesreća. Brod je ozbiljno oštećen i njegovo putovanje je odloženo za gotovo sedam nedelja dok nisu izvršene popravke na plaži (u blizini dokova današnjeg Kuktauna), na ušću reke Endevor. Boraveći ovde, Benks, Špering i Solander su sakupili prve veće kolekcije australijske flore. Susreti posade s lokalnim aboridžinima bili su uglavnom miroljubivi; od grupe ovde okupljene naziv „kangaroo“ će ući u engleski jezik, a došlo je od lokalnog naziva za „sivog kengura“.
Kada je opravka završena putovanje je nastavljeno, prolazom pored najsevernije tačke – rta Kejp Jork a zatim plovidbom kroz moreuz Tores između Australije i Nove Gvineje, kojim je 1604. plovio Luis Vaes de Tores.
Do ove tačke putovanja Kuk nije izgubio ni jednog čoveka od skorbuta, značajno i praktično nečuveno postignuće na dugim plovidbama 18. veka. Poštujući politiku Kraljevske mornarice iz 1747. Kuk je terao svoje ljude da jedu limun, pomorandže i kiseli kupus. U to vreme se znalo da loša ishrana izaziva skorbut, ali se nije znalo da je krivac za to nedostatak vitamina C.
Kuk je nastavio da plovi za Bataviju, glavni grad Holandske kolonije Istočne Indije, zbog popravke broda. Batavija je bila poznata kao žarište malarije, i pre nego što su se vratili kući 1771, mnogi iz Kukove posade su podlegli ovoj i drugim bolestima, kao što je dizenterija; među njima su bili tahićanski vrač Tupaja, Benksov sekretar i kolega naučnik Finac Herman Špering, astronom Čarls Grin i ilustrator Sidni Parkinson. Kuk je nazvao Ostrvo Špering na obali Novog Zelanda u čast Hermana Šperinga i njegovog rada na putovanju.
Endeavour, njegov brod sa prvog putovanja, pozajmiće kasnije ime spejs šatlu Endeavour, kao i reci Endevor u Australiji.
okvir|centar|Južno-pacifičke maršrute putovanja kapetana Kuka. Prvo putovanje je prikazano crveno, drugo zeleno , treće plavo.
Drugo putovanje (1772 — 1775)
Uskoro posle povratka Kuk je proizveden u komandanta (tačnije „Master and Commander“}- – gospodara i komandanta). Još jednom ga je Kraljevsko društvo angažovalo da traži mitsku Terra Australis}-. Na svom prvom putovanju Kuk je pokazao, obilaskom Novog Zelanda, da on nije deo veće kopnene mase na jugu; a iako je kartografisanjem gotovo čitave istočne obale Australije pokazao da se radi o velikom kontinentu, pretpostavljalo se da Terra Australis leži još dalje na jug. Uprkos suprotnim dokazima, Dalrimpl i ostali iz Kraljevskog društva još su verovali da ogroman južni kontinent postoji.
Kuk je na ovom putovanju komandovao brodom Resolution}-, dok je Tobijas Furno komandovao drugim brodom, Adventure}-. Kukova ekspedicija oplovila je svet na vrlo niskoj južnoj geografskoj širini, i bila je među prvima koja je prošla Antarktički polarni krug 17. januara 1773, došavši do 71°10' južno. Takođe je otkrio Južnu Džordžiju i Južna Sendvička ostrva. U antarktičkoj magli Resolution i Adventure su se razdvojili. Furno je krenuo na Novi Zeland, gde je izgubio nekoliko ljudi u borbi s Maorima, i kasnije otplovio za Britaniju, dok je Kuk nastavio da istražuje Antarktik.
Kuk je bio vrlo blizu kopna Antarktika, ali se vratio nazad prema Tahitima da obnovi zalihe na brodu. Ponovo je krenuo na jug u još jednom bezuspešnom pokušaju da otkrije pretpostavljeni kontinent. Na ovo putovanje Kuk je poveo mladog Tahićanina Omaja, koji se pokazao kao slabiji poznavalac Pacifika od Tupaje, koji ga je pratio na prvom putovanju. U povratku Kuk se iskrcavao na Prijateljska ostrva, Uskršnja ostrva i Vanuatu, 1774. Njegovi izveštaji po povratku kući nisu potvrdili popularni mit o Terri Australis}-.
Još jedno dostignuće drugog putovanja je uspešno korišćenje K1 hronometra koji je omogućio tačno merenje geografske dužine.
Po povratku, Cook je unapređen u mornarički čin kapetana a dodeljena mu je i počasna penzija Kraljevske mornarice (kao oficiru u Grinič bolnici). Ali Kuk se nije mogao odvojiti od mora. Cilj trećeg putovanja bio je da se pronađe Severozapadni prolaz. Cook je trebalo da otplovi na Pacifik i da ploveći istočno dođe do Atlantika, dok je istovremeno putovanje trebalo da se obavi suprotnim pravcem.
Treće putovanje (1776 — 1779)
Na svom poslednjem putovanju Cook je još jednom komandovao brodom Resolution}-, dok je kapetan Čarls Klark komandovao brodom Discovery}-. Putovanje je navodno planirano da bi se Omaj vratio na Tahiti; tako je bar javnost verovala, pošto je Omaj bio omiljena atrakcija u Londonu. Pošto je vratio Omaja, Kuk je zaplovio na sever i 1778. postao prvi Evropljanin koji je posetio Havajski arhipelag, koja je on nazvao „Sendvička ostrva“ po četvrtom erlu od Sendviča, tadašnjim prvim lordom Admiraliteta. Postoje rasprave među savremenim istoričarima da se Cookov dolazak na današnje Veliki otok Havaji poklopio igrom sudbine s periodom obožavanja polinezijskog boga Lonoa. Zaista, oblik Kukovog broda Resolution}- (naročito jarboli, jedra i ostala oprema) podsećali su na izvesne artefakte koji su bili deo ceremonije obožavanja. I Kukova maršruta oko ostrva u smeru suprotno od kazaljki na satu pre nego što se iskrcao, podsećala je na procesiju koja se takođe kretala suprotno od kazaljki na u obilasku ostrva za vreme proslave posvećene Lonou. Zato su, veruje se, Kuka (a delom i posadu) domoroci deifikovali, prema njemu su se ponašali s najvećim mogućim poštovanjem i smatrali ga inkarnacijom samog Lonoa.
Odatle je Kuk otplovio na istok da istraži obalu Severne Amerike, gde se iskrcao u blizini jednog sela Prvog naroda u Jukutu na Nutka Saundu na Otoku Vancouver, iako je i ne znajući prošao Tjesnacem Juan de Fuca. On je istražio i kartografisao obalu od Kalifornije pa sve do Beringovog tjesnaca, otkrivši usput današnji Zaljev)|Cook na Aljasci.
Akad
Akkad (ili Agade) bio je naziv za grad i okolnu regiju u sjevernoj Mezopotamiji, smješten na lijevoj obali Eufrata, između Sippara i Kiša (smješten u današnjem Iraku, cca. 50 km jugozapadno od središta Bagdada, ). Postigao je vrhunac moći između 24. i 22. vijeka pne., prije nego što se uzdigla Babilonija. Akađani su priznati kao daroviti ratnici svog vremena. Tu su reputaciju vjerojatno stekli nakon brojnih osvajanja koje je napravio kralj Sargon.
James Cook
Treće putovanje (1776 — 1779)
Beringov tjesnac se pokazao neprohodnim, iako je Cook nekoliko puta pokušavao da ga prođe. Cook je na ovom putovanju postao izuzetno nezadovoljan, a verovatno je počeo da pati i od stomačne bolesti; pretpostavlja se da je takvo njegovo stanje dovelo do nerazumnog ponašanja prema posadi, kao kad ih je terao da jedu meso morža, koje nije bilo za jelo.
Akad
Akkad je dao ime akadskom jeziku, što potječe od izraza akkadû ("na jeziku Akkada") korištenog u starobabionskom periodu kako bi se označile semitske verzije sumerskih tekstova.
James Cook
Treće putovanje (1776 — 1779)
Cook se vratio na Havaje 1779. 14. februara u Kealakekua zaliva, neki Havajci su ukrali nekoliko Kukovih čamaca. Naravno, pošto je krađa bila česta na Tahitiju i drugim ostrvima, hteo je da uzme taoce dok se ukradeni čamci ne vrate. U stvari, imao je nameru da kao taoca uzme poglavicu Havaja, Kalaniopu'ua. Međutim, njegova stomačna bolest i izuzetno nerazumno ponašanje izazvali su prepirku s velikom grupom Havajaca koji su se okupili na plaži. U okršaju je ispaljeno nekoliko hitaca na Havajce, a Kuk je pretučen motkama i smrtno ranjen.
Akad
Historija
Najraniji spomen Akada datira u doba Sargona Akadskog (23. vijek pne.). Dok se Sargon tradicionalno smatra prvim vladarom zajedničkog kraljevstva Akada i Sumera, novija otkrića sugeriraju kako je sumerska ekspanzija počela pod ranijim kraljem Lugal-Zage-Sijem od Uruka. Sargon je međutim proširio taj proces, osvjajući mnoge susjedne oblasti i stvorivši kraljevstvo koje se prostiralo sve do Sredozemnog mora i Anadolije. Nedavna proučavanja pokazuju kako su najraniji poznati preci Akađana bila skitska ratnička plemena. Nedavni arheološki nalazi na Balkanu pokazuju pločice s klinastim pismom sličnim sumerskom (također predsumerskom), tako sugerirajući pred-sumerski jezik i pismo, koji se danas nazivaju akadskim (Akkad je drevno ime za Babiloniju), te što također sugerira da su Sumer utjecali ratnici iz Skitije. thumb|left|200px|Stela [[Naram-Sina, akadskog kralja, koja slavi njegovu pobjedu nad Lullubijem iz Zagrosa.]]
U kasnijoj babilonskoj litraturi Akkad, zajedno s nazivom Sumer, dolazi kao kraljevska titula na sumerskom lugal Kengi (ki) Uru (ki) ili akadskom šŠar māt ŠŠumeri u Akkadi, što znači "kralj Sumera i Akkada", odnosno "kralj Babilonije".
James Cook
Treće putovanje (1776 — 1779)
Veruje se da je Kukov povratak na Havaje van perioda obožavanja Lonoa (Makahiki}-) — koji je bio simbol mira — a u sezoni rata (Tu Matauenga}-) verovatno poremetio ravnotežu i podstakao atmosferu mržnje i izazvao napad domorodaca. Pošto se nije razumeo u gramzivu domorodačku diplomatiju i lokalna shvatanja, Kuk je možda nepažljivo doprineo tenzijama koje su doveli do njegove smrti.
Akad
Porijeklo imena
Grad Akad se jednom spominje u Starom zavjetu prilikom opisa kralja Nimroda (Stvaranje 10:10).
grčki prijevod (Septuaginta) je Archad.
Izraz Agade vjerojatno dolazi iz sumerskog jezika, pojavkjujući se npr. u Sumerskom popisu kraljeva, a kasnije u asiro-babilonskoj semtiskoj formi Akkadû ("pripada Akkadu") što se vjerojatno izvelo od Agade.
Moguće je da naziv AGA.DE znači "Vatrena kruna" kao aluzija na Ištar, "briljantnu boginju", čiji je kult vrlo rano postojao u Agadeu. To sugeriraju zapisi Nabonida, čiji zapis spominje kako se štovanje Ištar kasnije zamijenilom štovanjem boginje Anunit, čije je oltar bio u Sipparu. Također je značajno da su postojala dva grada imena Sippar, jedan pod zaštitom sunčevog boga Shamasha, drugi pod Anunit, što sugerira bliskost Sippara i Agadea. Jedna teorija (iztz 1911) tvrdi da je Agade bio nasuprot Sippara na lijevoj obali Eufrata, te da je vjerojatno najstariji dio grada Sippar.
James Cook
Treće putovanje (1776 — 1779)
Klark je preuzeo ekspediciju i pokušao još jednom da prođe kroz Beringov moreuz. Resolution}- i Discovery}- su se konačno vratili kući 1780. godine. Kukove beleške sa ovog putovanja dovršio je kapetan Džejms King.
Kukovi štićenici
Veći broj mlađih oficira koji su služili pod kapetanom Kukom ostvarili su značajne karijere.
Kukovo nasleđe
Jedanaestogodišnja putovanja Džejsma Kuka vodama Pacifika mnogo su doprinela evropskom upoznavanju ovog područja. Nekoliko ostrva kao što su Uskršnje ostrvo i Sendvička ostrva (Havaji) prvi put su Evropljani otkrili, a najveći njegov doprinos su mnogo tačnije navigacione karte velikih područja Pacifika.
Kuk je izveo tačna merenja geografske dužine za vreme svog prvog putovanja zahvaljujući svojoj pomorskoj veštini, pomoći astronoma Čarlsa Grina i korišćenjem novih tabela objavljenih u Nautičkom almanahu, koji je omogućio kalkulacije korišćenjem Meseca i sedam odabranih zvezda. Na svom drugom putovanju Kuk je koristio K1 hronometar koji je napravio Larkum Kenedi, koji je bio veličine džepnog sata. On je bio kopija H4 sata koji je napravio Džon Harison, a to je bio prvi sat koji je pokazivao tačno vreme na moru, kada je korišćen na brodu Deptford's na putovanju za Jamajku, 1761-1762.
Bilo je i nekoliko umetnika na Kukovom prvom putovanju. Sidni Parkinson je napravio 264 crteža do svoje smrti pri kraju putovanja. Oni su bili od izuzetnog značaja za britanske botaničare. U Kukovom drugom putovanju bio je Vilijam Hodžs, koji je napravio poznate pejzaže Tahitija, Uskršnjeg ostrva i drugih mesta.
Kuka su pratili brojni naučnici, čija su posmatranja i otkrića bila značajna. Džozef Benks, botaničar, bio je na prvom putovanju s kolegom Danijelom Solanderomom iz Švedske. Oni su sakupili preko 3.000 biljnih vrsta. Benk je bio najveći zagovornik naseljavanja Australije.
Strasni istraživač, Kuk je bio i prvi Evropljanin koji je imao brojne susrete s raznim narodima Pacifika. Plovio je na mnoga ostrva blizu Filipina, pa čak i na manja udaljena ostrva južnog Pacifika. Tačno je zaključio da postoje veze između svih naroda Pacifika, iako su bili međusobno udaljeni velikim morskim prostranstvima.
Prva visokoškolska institucija u Severnom Kvinslendu u Australiji nazvana je po njemu, a Univerzitet Džejms Kuk je otvoren u Taunsvilu 1970. Brojne druge institucije, geografski pojmovi i mesta odražavaju značaj Kukovog doprinosa geografiji.
Sodus Point, New York
Sodas Pojnt je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 900, što je 260 (-22,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pezzè, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 145 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 680 m.
Korint (razvrstavanje)
Korint se može odnositi na
Frankonija
thumb|200px|Grb Frankonije Frankonija ili Franačka je nemačka istorijska regija koja obuhvata severne delove današnje Bavarske i oblasti koje se sa njom graniče ne zapadu. Ime je preživelo u nazivima administrativnih regiona Donje Frankonije, Srednje Frankonije i Gornje Frankonije ali se prvobitni region protezao dalje na zapad do Špejera, Majnca i Vormsa.
Frankonija je bila jedno od pet vojvodstava koja su krajem 9. i početkom 10. veka formirala Sveto rimsko carstvo.
Chambost-Allières
Šambo Alijer je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona koja pripada prefekturi Vilfranš sir Saon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 617 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 43 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,14 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 320 metara (maksimalnoj 865 m, a minimalnoj 320 m).
LIF
LIF se može odnosit na:
Kouv
Kouv se može odnositi na
Contrada Serre, Chieti
Contrada Serre je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
CDF
CDF se može odnosit na:
Keš
Keš se može odnositi na
1846 Bengt
1846 Bengt je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 11,41 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 2,672 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,004 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,142, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 3,184 stepeni, a orbitalni period iznosi 1306,020 dana (3,575 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 13,10 a geometrijski albedo 0,078.
Ashaway, Rhode Island
Ašavej je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Roud Ajland.
Tel Aviv
Tel Aviv-Yafo (arapski: تَلْ اَبِيبْ-يَافَا Tal Abīb-Yāfā, hebrejski: תֶּל אָבִיב-יָפוֹ), izraelski grad na obali Sredozemnog mora. Šire područje, koje se proteže dužinom od 14 km obalom Mediterana, obuhvaća zasebne općine s približno 3,8 milijuna stanovnika. Po broju stanovnika Tel Aviv je drugi po veličini grad u Izraelu, s 405.200 stanovnika, na površini od 51,4 kvadratnih km.
Tel Aviv je također i dio najvećeg i najnaseljenijeg metropolisa u Izraelu, znanog pod nazivom Gush Dan. Ostali značajniji gradovi područja Gush Dan su: Bat Yam, Holon, Ramat Gan, Givatayim, Bnei Brak, Petah Tikva, Rishon LeZion, Ramat Ha-Sharon i Herzliyya.
Tel Aviv iz 1930-ih je najveći muzej moderne arhitekture, poznat kao "Bijeli grad", koji je od 2003. godine upisan na UNESCO-v popis svjetske baštine u Aziji i Oceaniji.
Tel Aviv je gospodarsko središte Izraela gdje se nalazi burza vrijednosnih papira Tel Aviv, uredi brojnih kompanija kao i istraživački i razvojni centri. Plaže, barovi, trgovački centri i sekularni život čine ovaj grad zanimljivim turističkim odredištem. Tel Aviv je i glavno kulturno središte države. Prema istraživanjima troškova života, Tel Aviv je u 2008. godini rangiran kao najskuplji grad Bliskog istoka i 14. najskuplji grad na svijetu.
Povijest
mini|lijevo| Tel Aviv 1910. godine mini|160px|lijevo|Master plan Tel Aviva - [[Patrick Geddes, 1925.]] Do 20. stoljeća, povijest ovog područja je zapravo povijest drevnog lučkog grada Jaffe (יָפוֹ‎, Yafo), a moderni Tel Aviv je osnovan 1909. godine, kad je ovo područje kupljeno od beduina. Okrug Achuzat Bait je dizajniran i godinu dana prije kao primjer grada-vrta s lijepim kućama s vrtovima i javnim zgradama oko velikog parka u sredini. Wilhelm Stiassny je skupio više židovskih građevinskih poduzeća i otpočela je gradnja, te je 1910. godine krštena prva četvrt kao Tel Aviv, što na hebrejskom znači "Brdo izvora", prema biblijskoj knjizi Ezekiela 3:15, gdje prorok navodi viziju od Boga:
Tada je Tel Aviv brojao samo 100 stanovnika. No, kako je bio urbani uspjeh, broj stanovnika se stalno povećavao. Nakon Prvog svjetskog rata uslijedio je val imigracije, i mnogi su europski arhitekti židovi došli u grad. God. 1925. osnovan je fakultet arhitekture Technion, a u Haifi je osnovano Tehničko sveučilište. 1930-ih su diplomanti ovih fakulteta imali priliku graditi mnoge domove i urede u Tel Avivu. Te građevine su građene u duhu europskog funkcionalističkog stila, bez ukrašavanja i s mnogim inovacijama u klimatizaciji. Tel Aviv iz tog vremena je najveći muzej arhitekture na otvorenom, svjetski poznat kao "Bijeli grad" i UNESCO-va svjetska baština.
Rastom, grad je ubrzo obuhvatio u to vrijeme većinski arapsku Jaffu. Tijekom rata koji je uslijedio nakon proglašenja neovisnosti Izraela (5. svibnja 1948.) Tel Aviv je bio glavni grad Izraela i privremeno mjesto zasjedanja izraelskog parlamenta. Tel Aviv i Jaffa su 1950. godine spojeni u jednu upravnu jedinicu, a dvije godine kasnije Jeruzalem postaje sjedište Izraela. No, u Tel Avivu su dugo ostala mnoga ministarstva.
Godine 1956., spajanjem tri znanstvena insituta osnovano je sada najveće sveučilište u Izraelu, Sveučilište Tel Aviv.
Znamenitosti
mini|lijevo| [[Bijeli grad Tel Aviva 1940. god.]] Iako u tel Avivu postoje starije građevine izgrašene u historicističkim stilovima, gdje su se kombinirali europski utjecaji s autohtonim bliskoistočnim odlikama, grad je najpoznatiji po svojim modernim građevinama.
Bijeli grad Tel Aviva (hebrejski: העיר הלבנה‎, Ha-Ir HaLevana) je skup preko 4.000 modernih građevina, izgrađenih u internacionalnom i tzv. Bauhaus stilu. Izgradili su ih 1930-ih većinom židovski arhitekti koji su prebjegli od nacističkih progona u Europi, ali i njihovi učenici. Tel Aviv ima najveći broj ovih građevina od bilo kojeg drugog grada na svijetu.
Trgovište (Bugarska)
Trgovište (bugarski: Търговище) je grad u istočnoj Bugarskoj. Prema podacima iz 2008. godine, imao je 42.468 stanovnika. Do 1934. godine grad se zvao Eski Džumaja.
Geografske karakteristike
Grad se nalazi u sjeveroistočnom dijelu Bugarske. Od glavnoga grada Sofije Trgovište je udaljeno 339 km, a od najbližeg većeg grada, Šumena udaljen je 41 km.
Historija
Trgovište je za bugarske prilike mlad grad, ali je područje grada bilo naseljeno još u vrijema Tračana. Zatim su sljedila razdoblja vladavine više civilizacija: Rimsko Carstvo, Bizant, Srednjovijekovna Bugarska, Osmansko Carstvo.
Grad je osnovan i prvi put javlja u pisanim zapisima Otomanskog carstva iz 1573 godine, ali se naselje veoma brzo razvilo u trgovački centar i postalo značajan grad. Godine 1878 Trgovište je pripojeno nonoosnovanoj državi Bugarskoj.
Stanovništvo
Prema procijeni stanovništva iz 2008 godine u gradu živi 42.468 stanovnika. Većina gradskog stanovništva su Bugari kojih ima 55%, puno ima i Turaka koji čine 35% stanovništva i Roma kojih ima 6%. Posljednjih 20-ak godina grad gubi stanovništvo zbog udaljenosti od glavnih tokova razvoja u zemlji.
Većina vjernika u gradu su pravoslavci, njih 60%, a manjina su muslimani - 40%.
Pomeroy, Ohio
Pamroj je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.852, što je 114 (-5,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kejv Siti
Kejv Siti se može odnositi na
Varaždinski gimnazijski športski klub
Varaždinski gimnazijski športski klub (kratica: VGŠK) je bivši nogometni klub iz Varaždina.
Povijest
VGŠK je osnovan 15. travnja 1909. godine. Taj je događaj u svezi s dolaskom Đure Kulčara, nogometnog zanesenjaka, koji je u Varaždin doselio zbog toga što mu se je otac, vojni časnik, doselio službom iz Budimpešte. Đuro se je Kulčar odmah pridružio srednjoškolskoj mladeži u igranju nogometa, šireći nogometni zanos. Pri osnutku kluba veliku ulogu je imao Bučarov učenik Ljudevit Filipec, učitelj gimnastike, koji je utemeljio Hrvatski sokol u Varaždinu 7 godina prije i Sokolicu, prvu žensku gimnastičku skupinu u Hrvatskoj 1906. godine. Kad je VGŠK osnovan, Kulčara se je izabralo za prvog predsjednika, Bruna Steinera za prvog tajnika, a Ljudevita Filipca za trenera. Marljivi Steiner se je uspio izboriti za svoj klub neka dobije površinu za nogometno igralište. Od gradskih je vlastiju dobio dopuštenje urediti prostor uz dravski rukavac zvan Bura. Kad se igralište uredilo, dobilo je ime Igralište kod Štebihovog mlina.
Prvu je utakmicu odigrao mjesec dana poslije, 15. svibnja. Bilo je to protiv karlovačke Olimpije. O najavljenoj utakmici je pisao tjednik Hrvatske pravice, objasnivši čitateljima pravila te nove igre, nogometa. Strijelac prvog povijesnog pogotka bio je Bruno Steiner Županić.
Srpnja 1912. je odigrao svoju prvu međunarodnu utakmicu. Bilo je to protiv mađarskog sastava Ifyusagi Nagykanizsa Sport Egylete.
Klubu su rad često ometale školske vlasti, često ga zabranjivajući. Zadnje znake djelovanja je pokazao 1913. godine. Početak prvog svjetskog rata spriječio je svaki daljnji rad koji nikad više nije bio obnovljen.
Nakon rata bivši VGŠK-ovi igrači su se okupili u Varaždinskom športskom klubu.
IL-11
IL-11 se može odnositi na:
920-e pne.
Znamenite ličnosti
Años 920 a. C.
Klarendon
Klarendon se može odnositi na
Azijski lav
Azijski lav (lat. Panthera leo persica, poznat i kao perzijski lav ili indijski lav) je podvrsta lava koja je bila rasprostranjena od Indije do Balkana, ali je zbog lova ostalo manje od tisuću jedinki u Indiji. U 20. vijeku ostalo je samo 12 jedinki, minimalno da se očuva vrsta. Nekoć strastveni lovac se posvetio očuvanju ovih životinja i smjestio ih u Nacionalni park Sasan Gir u indijskoj državi Gudžarat. Poslije je izbrojano 327 jedinki.
Litijum perhlorat
Litijum perhlorat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 106,392 Da.
Azijski lav
Opis
Afrički i azijski lav su genetski blizanci, a postoje male razlike. Azijski lavovi su svjetlije boje s malom grivom i velikim trbušnim naborom kože. Visoki su jedan, a dugački tri metra. Prosječna im je težina 240 kg, a mogu potrčati 65 km/h. Love jelene, antilope, bizone, krave, divlje svinje, majmune, ptice i u rijetkim slučajevima ljude. Izloženi su novom velikom problemu: nacionalni park prostire se na samo 1420 četvornih kilometara.
Koledž Siti
Koledž Siti se može odnositi na
Pio XII
Pio XII. (Rim, 2. ožujka 1876. - Castel Gandolfo, Italija, 9. listopada 1958.), rođen kao Eugenio Pacelli, bio je papa od 1939. do svoje smrti 1958. godine. Njegov pontifikat je koincidirao s drugim svjetskim ratom i prvim desetljećima hladnog rata, što je bila podloga za kasnije kontroverze koje se tiču odnosa Vatikana i Rimokatoličke crkve prema Trećem Reichu i Holokaustu.
1847 Stobbe
1847 Stobbe je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 23,90 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 2,609 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 11,130 stepeni, a orbitalni period iznosi 1540,108 dana (4,216 godine). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,019. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 11,00 a geometrijski albedo 0,123.
Asteroid je otkriven 1. februara 1916. godine.
Judora
Judora se može odnositi na
Grace Kelly
Princeza Grace od Monaka née Grace Patricia Kelly (12.11. 1929 – 14.9. 1982.) bila je Oscarom nagrađena američka filmska i kazališna glumica koja je, nakon udaje za princa Rainiera III od Monaka godine 1956. postala Njeno Uzvišeno visočanstvo Princeza od Monaka, iako se češće nazivala Princza Grace od Monaka. Princeza Grace nakon braka imala dvojno američko i monegaško državljanstvo. Trenutni vladar Albert II je sin princa Rainiera i princeze Grace. Američki filmski institut je Kelly stavio na 13. mjesto među najvećim ženskim zvijezdama svih vremena.
OR52D1
Olfaktorni receptor 52D1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR52D1 genom.
Grace Kelly
Biografija
Grace Patricia Kelly je rođena u Filadelfiji, Pensilvanija, 12. novembra 1929. godine. Provodivši sasvim obično detinjstvo i mladost, došla je do spoznaje da želi da postane glumica i nakon mature 1947. kreće u Njujork da okuša sreću. Karijeru je počela kao model i glumica sporednih uloga na Brodveju i u televizijskim emisijama. Nezadovoljna onim što joj nudi Njujork, Grace se zapućuje u južnu Kaliforniju da bi započela primamljiviju karijeru – glumice velikog ekrana.
OR52D1
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Grace Kelly
Biografija
U svom prvom filmu “Fourteen hours” pojavljuje se 1951. sporednom ulogom i time joj se otvaraju vrata u svet filma. Odmah sledeće godine dobila je ulogu u filmu “High noon” uz legendardnog Garyja Coopera, film koji se kasnije pokazao kao veoma popularan a zatim snima “Mogambo” uz Clarka Gablea i Avu Gardner. Svi ovi filmovi je donekle izbacuju u sferu poznatijih glumica, ali tek “Rear Window” koji snima 1954. sa James Stewart-om je izbacuje u prvi plan. To je bio prvi film koji je snimala pod režijom poznatog režisera Alfreda Hitchcocka i ujedno je to film koji je od nje načinio “bona fide” zvezdu. 1954. je bila plodna godina za Grace, ukupno snima pet filmova: posle “Green fire” pojavljuje se u “Dial M for Murder” (režija Alfred Hitchcock), zatim snima “Country Girl” sa Bign Crosby-em, za kojeg dobija Oskara za najbolju žensku ulogu, i napokon poslednji film te godine, “Bridges at Toko-Ri” uz plejadu ponajboljih glumaca tog doba.
Dejzi
Dejzi se može odnositi na
Grace Kelly
Biografija
Sledeće godine ponovo se nalazi pod režijskom palicom Alfreda Hitchcocka U “To Catch a Thief” gde glumi uz Caryja Granta, a 1957 odrađuje zajedno sa Frank Sinatrom I Bing Crosby-em mjuzikl “High Society”, obradu filma “Philadelphia story” iz 1940. Iz tog filma ostaje nezaboravna melodija “True love” koju Grace peva u duetu sa Bingom, a ujedno će se pokazati da je to njeno poslednje pojavljivanje na velikom ekranu.