cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Riblja čorba
1979-1984
Promotivnu turneju povodom ploče "Mrtva priroda", Riblja čorba je završila svirajući četiri večeri uzastopno, polovinom aprila 1982. godine u beogradskoj hali Pionir. Koncerti su održani sa mesec dana zakašnjenja, jer su organizatori otezali zbog slučaja u Zagrebu, plašeći se da li će moći da ponude adekvatno obezbeđenje. Razloga za strah nije bilo jer su prve večeri svirali u polupraznom Pioniru, što je bilo veliko iznenađenje. Ipak, druge dve večeri su bile popunjene na pravi način, a na nastupu od 11. aprila snimljen je njihov koncertni album "U ime naroda". Ploča je dobila naziv po uzoru na početnu repliku kojom se izriče presuda u sudu i time se jasno aludiralo na Borine političke probleme. Tokom četiri dana Čorbu je "gledalo 21.000 ljudi zajedno sa mnogobrojnim redarima i milicionerima". Političko smirivanje oko Čorbe rezultiralo je neobičnom odlukom. Na Dan mladosti i na rođendan maršala Tita, 25. maja 1982. godine, dobili su Majsku nagradu Gradskog komiteta Saveza socijalističke omladine uz obrazloženje da "grupa peva o životu i problemima mladih i da je postala unekoliko simbol velikog dela omladine".
Belgija
Istorija
Od 1970. ozakonjene su tri zajednice (frankofonska/valonska, flamanska i njemačka), a postupna federalizacija rezultirala je autonomijom triju regija: Valonije, Flandrije i glavnog grada Bruxellesa. Promjenom ustava 1980. sve tri belgijske nacije (Flamanci, Valonci i Nijemci) dobivaju kulturnu autonomiju, a iste godine sukobi između Flamanaca i Valonaca su uzrukovali krizu vlade.
Godine 1993., nakon smrti kralja Baudoina I., na prijestolje dolazi Albert II. i ustavnim promjenama Belgija postaje savezna država.
Geografija
Kraljevina u severozapadnoj Evropi, u Beneluksu. Graniči se sa Holandijom, Nemačkom, Luksemburgom i Francuskom i izlazi na Severno more. Belgija se deli na priobalne nizije na severu, centralni brdoviti deo i Ardenske planine na jugu. Najviši vrh je Botranž. Najveće reke su Šelda i Meza. Klima od obale do planina ide od atlantske do kontinentalne.
Kultura
Najvažniji deo belgijske kulture su festivali. Najpoznatiji je karneval u Binšu.
U književnosti su zastupljene flamanska i francuska književnost. Najpoznatiji srednjovekovni književnici su Filip de Komin i Žan Froasar. Najpoznatiji iz 19. veka su Šarl de Koster, Emil Verheren i Hendrik Konsijens, a iz 20. grof Moris Polidor Mari Bernard Meterlink.
Riblja čorba
1979-1984
Ploča "U ime naroda" izlazi par meseci kasnije i kao i sve prethodne prolazi odlično, postigavši tiraž 12.0000 i postao najprodavaniji koncertni album u dotadašnjoj jugoslovenskoj rok istoriji. Nekoliko dana kasnije Riblja čorba je, uz druge domaće grupe svirala na Trgu Marksa i Engelsa na koncertu povodom solidarnosti sa borbom naroda Palestine. U toku godine dolazi do prvih većih nesuglasica u bendu. Bora želi još jedan album do kraja godine, dok Bajaga smatra da je potrebna pauza.
Belgija
Kultura
Belgijski arhitekta baron Viktor Horta je snažno uticao na razvoj evropske arhitekture u 20. veku. Modernu arhitekturu Belgije je razvio Henri Klemens van de Velde.
Riblja čorba
1979-1984
Ipak, Borina je zadnja, i u jesen izlazi i peti album "Buvlja pijaca", koji je već u sebi imao dosta komercijalnog zvuka, ali i slabijih tekstova. Ploču je opet producirao Džon Mekoj, a miks je urađen u Londonu. Uz Čorbu je na snimanju učestvovao Kornelije Kovač koji je svirao klavijature, dok su se u nekim pesmama pojavili gudači i duvačka linija, tako da je ploča u sebi nosila i neke od elemenata akustičnog zvuka. Bora je uradio tekstove za sve pesme, sem za "Bejbi, bejbi don't vona kraj" koja je kompletno Bajagina. Tu pesmu je prvobitno trebalo da peva Slađana Milošević na svojoj ploči, ali je Bora insistirao da ostane Čorbi. Kao autori muzike na ostatku materijala potpisali su se Miša, Rajko i Vicko. Bora je definitivno promenio tematiku i na albumu su se našle pesme sa "društvenom" porukom poput "Slušaj, sine", "Ja ratujem sam", "Pravila", "Kad ti se na glavu sruči čitav svet", "Kako je lepo biti glup" (inspirisana Borinim boravkom u JNA). Pesme s albuma se pojavljuju i kao nekakav "saundtrek" za komediju Tesna koža. Ipak, i pored prodatih 300.000 ploča, ovaj album se smatra početkom pada Riblje čorbe. Grupa je na turneju krenula dve nedelje po objavljivanju ploče i suočila se sa oslabljenim interesovanjem publike.
Na osnovu glasova čitateljki Bazara, Bora je izabran za idealnog muškarca, na šta je on odgovorio pesmicom "Domaćice, skinite gaćice, ja volim vaše flanelske spavaćice".
Veliku turneju su završili početkom aprila 1983. godine ambicioznim koncertom na Sajmištu za koji je Bora želeo da postane njegova Hajdučka česma. Ideja za Sajmište je bila Borina, budući da je bio sentimentalno vezan za taj prostor jer ga je kao dečaka na jednu od čuvenih gitarijada koje su se tu održavale odveo Petar Popović.
U želji da obnovi taj prostor, Bora je skoro sam sa Mišom Aleksićem organizovao koncert. Potrudili su se da naprave najveću binu koja je do tada viđena u Jugoslaviji, a nju je pratilo adekvatno kvalitetno svetlo i ozvučenje. Bora je sa Markom Jankovićem i Zoranom Modlijem snimio radijske reklame. U zalaganju za koncert išao je tako daleko da je sa Modlijem iz aviona bacao letke iznad Novog Sada, Zrenjanina, Šapca, Pančeva i Beograda. Koncert je išao pod imenom "Hleba i igara", a kao predgrupe su nastupali D'Bojs i Siluete, u kojima je tada gitaru svirao mladi Nikola Čuturilo. Za održavanje reda bilo je angažovano 170 milicionera i 340 redara. Bora je očekivao veliku gužvu, pa se čak sa prijateljima opkladio da će se, ako ne proda 10.000 karata, ošišati do glave. Kako je prodato samo 8.000, Bora se zaista posle svirke obrijao do glave. A tome je prethodilo još jedno ritualno šišanje, jer se te večeri grupa oprostila od Vicka Milatovića koji je odlazio u vojsku, pa su ga odmah na bini ošišali i upristojili za armiju. Umesto njega, na bubnjarsku stolicu seo je Vlajko Golubović, čovek koji je pre toga bio u sastavima Tilt i Suncokret, a kasnije i u Bajagi i Instruktorima.
Pauzu u radu grupe prvi je iskoristio Rajko Kojić i objavio mini album "Ne budi me bez razloga" (PGP RTB 1983). Rajko je napisao muziku, a Bora i Bajaga tekstove. Na ploči su svirali klavijaturista Laza Ristovski, basista Neša Japanac i Vlajko Golubović, a Bora je otpevao tri svoja i jedan Bajagin tekst. Krajem iste godine, Bajaga odlučuje da snimi svoj album "Pozitivna geografija", posle niza stvari urađenih za druge (Bulevar, Zdravko Čolić).
1984. izlazi "Pozitivna geografija" i Bajaga postaje hit broj 1 u zemlji. Ipak, tvrdi da ostaje veran Ribljoj čorbi, što pokazuje i ulazak u studio i album "Večeras vas zabavljaju muzičari koji piju". Kako u PGP RTB-u nisu želeli da Čorbi finansiraju snimanje u Londonu, prešli su u zagrebački Jugoton. Ploču je sa članovima grupe producirao Kornelije Kovač u Ljubljani, a miks je urađen u Londonu. Odmah po objavljivanju, 1984. godine, republička cenzura je tri pesme proglasila moralno nepodobnim, pa je ploča dobila etiketu šund proizvoda i samim tim veću cenu u prodaji. Album izlazi u proleće i po mnogima je jedan od najboljih. Kao prvo, ritam je drugačiji zbog odsustva Vicka za bubnjevima, a muzika pretežno Bajagina, što se pokazalo kao dobitna kombinacija. Bajaga je napisao muziku za pet pesama, uključujući dve kompletno njegove "Kad hodaš" i "Večeras vas zabavljaju muzičari koji piju". Probleme su zbog tekstova stvorile "Mangupi vam kvare dete" i "Besni psi" u kojoj, pored ostalog, Bora peva: "Grčki šverceri, arapski studenti, negativni elementi, maloletni delikventi i besni psi", što je izazvalo internacionalne potrese. Ambasade tri arapske zemlje, pa čak i afričke države Zair žalile su se zato što je Bora izjednačio arapske studente i besne pse. Onda je Republičko ministarstvo kulture naručilo stručnu analizu pesme, a pred Čorbin beogradski koncert stigao je zahtev iz SIP-a da se pesma ne izvodi. Turneja, i pored sjajnog albuma, prolazi prilično loše. Ploča je prodata u, za tu godinu, rekordnih 120.000 primereka, i pored toga što je i zvanično bila proglašena "šundom".
1984-1989
U toku leta dolazi do "raspada" benda kada miljenik medija Bajaga i Rajko bivaju izbačeni iz grupe. Naime, grupi je ponuđena svirka u Grčkoj gde je nuđen velik novac. Bora je preko Miše kontaktirao Rajka i Bajagu koji su na dogovorenom odmoru. Rajko, koji je već bio "optužen" da je loše svirao tokom turneje, odbija i Bora odlučuje da mu da otkaz. Bajaga je otprilike odreagovao "ako ide onaj koji me je doveo, idem i ja". Bora je sve "rešio" solomonskim proglasom u "Ekspres Politici" gde je izjavio da Bajaga i Rajko više nisu članovi Riblje čorbe.
U grupu kao zamene dolaze gitaristi Vidoja Bodinović Džindžer (bivši član Opusa i Rok mašine) i Zoran Dašić. Vicko se vratio iz vojske, dok je Vlajko Golubović prešao u Bajagu i instruktore. Dašić je zbog porodičnih obaveza napustio grupu posle nekoliko proba. Kasnije je osnovao svoju grupu Legende, za koje je Bora napisao tekstove za sedam pesma i komponovao muziku za dve pesme na njihovom albumu "Dođi druže do Srbije uže". Umesto Dasića član grupe je postao Nikola Čuturilo, koji je proleće 1984. proveo u Električnom orgazmu. Nove članove Bora je uigravao na gotovo anonimnim nastupima. Tako su na poslednjoj večeri Beogradskog leta u Domu omladine 20. septembra nastupili pod imenom "Debeli Bogoljub i ljuti tezgaroši". Uoči svirke su samo prijatelji grupe znali da se iza tog imena krije Riblja čorba. Tokom čitave jeseni grupa je svirala po manjim salama učvršćujući veze između novih članova i starosedelaca.
U ovom periodu došlo je do saradnje Gorana Bregovića i Đorđevića koji su tada bili rivali. Na ploči "Bijelo dugme" Bora je napisao polovinu teksta i pevao je sa Goranom i Tifom u pesmi "Pedikulis Pubis". Saradnja Bijelog dugmeta i Bore je pomogla poljuljanom statusu Riblje čorbe. Tokom zime i Riblja čorba se povukla u studio i snimila novi album "Istina", 1985. godine. Ploču su snimali Ratko Ostojić i Goran Vejvoda, dok je producent opet bio Džon Mekoj. Goran Bregović je uzvratio posetu pevajući u pesmi "Disko mišić", a Džindžer i Čutura su se potpisali kao autori po jedne pesme. Na albumu se našla pesma “Pogledaj dom svoj, anđele”, koju su kasnije slušaoci Hita nedelje 202 izabrali za pesmu godine, a 1990. i za pesmu decenije. Pre izlaska ploče, grupa je nove pesme predstavila u klubu Kulušić u okviru akcije "Bolje vas našli", kada su grupe iz Beograda gostovale u Zagrebu. Iako su mnogi u to vreme smatrali Riblju čorbu za deo prošlosti, sa koncerta su trijumfalno ispraćeni uz dva bisa. Omot albuma "Istina" je prikazivao lica članova grupe ugrađena u Ćele-kulu. Zbog pesama "Pogledaj dom svoj, anđele", "Snage opozicije", "Alo" i "Dvorska budala" Jugoton je odbio da štampa ploču, pa se grupa vratila u PGP RTB. PGP RTB je odbio da štampa samo "Snage opozicije", dok je u pesmi "Alo" promenjen stih "sa planine šakal zavija, tamo je Jugoslavija" u "ja iz dalekih predela posmatram tuđa nedela". Ideja da se "Snaga opozicije" izda kao singl je odbačena, jer su novine objavile stihove sporne pesme. Na turneji po Sovjetskom Savezu sa grupom je sarađivao Đorđe Marjanović, dok je na turneji po Bosni svirao Žika Jelić iz Ju grupe, pošto je Miša Aleksić bio bolestan.
Već sledeće godine grupa je objavila ploču "Osmi nervni slom", u produkciji Kornelija Kovača i sa novim gostima: glumica Ana Kostovska pevala je u pesmi "Prokleto sam", Jova Maljoković je odsvirao saksofon u "Jedan čovek", a Edi Grant je otpevao dve strofe u pesmi "Amsterdam" i to tako što su ga bukvalno posle njegovog nastupa u hali Pionir odveli u studio. Pored pesme "Amsterdam", udarni hit na ploči bila je "Nemoj da ideš mojom ulicom", dok su ostale pesme zbog autocenzure muzičkih urednika bile na ledu. Početkom 1986. godine na sednici Komisije Predsedništva CK SKJ za informativno-propagandno delovanje čak se raspravljalo o tekstovima Riblje čorbe. Politika dileme nisu mnogo uticale na publiku, pa je Riblja čorba 8. marta 1986. pred desetak hiljada okupljenih na sarajevskom Rok uranku u Skenderiji započela svoju najuspešniju turneju od vremena ploče "Mrtva priroda". Krajem marta su posle četvorogodišnje pauze ponovo napunili Pionir i time potvrdili povratak na scenu.
Zamah koji je grupa hvatala, iskoristio je Vicko, pa je svoj solistički diskografski prvenac "U ritmu srca malog dobošara" objavio juna 1986. godine za PGP RTB. Ploču je producirao Kornelije Kovač, Vicko je pevao, a svirali su gitaristi Miodrag Živadinović i Dragan Deletić Delta, basista Dragan Gajić i bubnjar Zoran Radovanović Baki. Sve pesme je napisao Vicko uz pomoć Miodraga Živadinovića. Veći deo tog materijala Vicko je pisao u vreme ploče "Mrtva priroda" i tokom rada sa grupom Ratnici. Muzički izlet Vicko je upražnjavao tokom pauze Riblje čorbe, ali ni Bora nije mirovao. Na ploči grupe Kerber "Seobe" gostovao je u pesmi "Čovek od meda", dok su im Boran i Čutura napisali tri teksta.
U isto vreme Bora je bio primoran da se oprosti od svoje karijere u malom fudbalu. Braneći gol ekipe Delirijum tremens povredio je Ahilovu tetivu i zbog toga grupa nije održala niz nastupa na kojima su planirali da provere nove pesme pred publikom.
Umesto toga, prvi put u karijeri članovi su snimali demo verzije pesama za sledeći album. Krajem godine na MESAM-u su dobili nagrade kao rok grupa godine, Bora je proglašen za najboljeg kompozitora, dok je Miša autor hita godine, pesme "Amsterdam".
Februara 1987. godine objavljuju devetu ploču "Ujed za dušu" na kojoj je Bora komponovao tri i po pesme, a kao autori su se potpisali Džindžer, Čutura i Miša. Tada rade i prvu obradu, što će kasnije biti česta pojava na njihovim pločama. Pesma "Zadnji voz za Čačak" je obrada "Last Train To Claksville" Nila Dajmonda koju je svojevremeno izvodila grupa Mankiz. Osim pesme "Član mafije", u kojoj je na matricu karipske muzike Bora opisao Savez komunista, na ostatku ploče skoro da nije bilo političkih tema. Dve Borine pesme "Nesrećnice, nije te sramota" i "Zašto kuče arlauče", koje nisu ušle u konkurenciju za ploču, su objavljene na poklon-singlu koji je deljen uz prvih hiljadu albuma.
Iste godine, Bori Đorđeviću je suđeno zbog “vređanja radnog naroda Jugoslavije”, ali su optužnice odbačene.
Desetogodišnjica rada grupe (1988) obeležena je kompilacijom "Riblja čorba 10" i albumom "Priča o ljubavi obično ugnjavi", koja, uprkos narastajućim političkim problemima, skoro da i nije imala političkih tekstova, već niz benignih tema: "Avionu, slomiću ti krila", "Ko te ljubi dok sam ja na straži", "Oko mene" itd. Povodom jubileja odsvirali su koncert na Sajmištu na kome se okupilo 15.000 mladih. Ali pre toga SUP im nije dozvolio da održe besplatan koncert na platou ispred hrama svetog Save na kome je još trebalo da sviraju Piloti i EKV. Međutim, personalnih problemi u grupi su se nastavili. Radeći u Čorbi, Čutura je počeo da piše i za druge, pa su se njegovi tekstovi našli na pločama Dejana Cukića, Ju grupe, Kerbera, a 1988. godine je snimio i prvu solo ploču "Devet lakih komada". Po objavljivanju svoje druge ploče, Čutura 1. novembra 1989. odlazi iz grupe i upušta se u solo vode. U trenutku kada su svi prognozirali prestanak rada Riblje čorbe, u grupu dolazi gitarista Zoran Ilić, koji je pre toga bio član sastava Bezobrazno zeleno.
1989-1996
Kada su svi prognozirali prestanak rada grupe zbog personalnih promena, Riblja čorba sa novim članom snima album "Koza nostra" koji je producirao Saša Habić, a kao gosti pojavili Džoni Štulić i grupa Azra, Gorica Popović, Bilja Krstić, Snežana Jandrlić, dok je klavijature svirao Saša Lokner iz Bajage i instruktora. Album je doneo pesme "Al Kapone”, “Gde si u ovom glupom hotelu”, “Tito je vaš” i “Crna Gora, Bar” (obrada pesme Memphis, Tennesy) Čaka Berija.
Nakon početka građanskog rata u Jugoslaviji, Bora Đorđević je postao aktivni pristalica srpskih vojnika u Republici Srpskoj i Republici Srpskoj Krajini. Tokom ratnih godina, Riblja čorba je svirala u inostranstvu i objavljivala ploče koje nisu ostavljale dublji trag.
Album "Labudova pesma" prvobitno je bio zamišljen kao oproštajni, ali su odlučili da rade i dalje. Ploča je snimana krajem 1991. godine u Beču i sem pesme "Kad sam bio mlad" (obrada "When I Was Young)" Erika Bardona nijedna druga se nije zadržala u medijima, a sa ploče su izbačene tri predviđene pesme Olivera Mandića.
Ni sa sledećom pločom "Zbogom, Srbijo" Riblja čorba nije postigla veći uspeh. Uz obrade "Zelena trava doma mog" iz repertoara Toma Džonsa, "Danas nema mleka" grupe Hermans Hermits i "Tamna je noć" Marka Bernsa iz istoimene pozorišne predstave, većina ostalih pesama nije postigla zapažen uspeh. Jedinu novinu u grupi predstavljao je klavijaturista i koproducent te ploče, Vlada Barjaktarević (bivši član Van Goga). U solo vodama Vicko se opet ogledao 1996. godine kada je u okviru grupe Indijanci za ITMM objavio CD sa pornogrfski orijentisanim pesmama.
Leta 1996. godine kada je Riblja čorba svirala u Republici Srpskoj na mitinzima Srpske demokratske stranke, sa njima nije nastupio Zoran Ilić i tada je objavljeno da više nije član grupe. Na disku "Ostalo je ćutanje" koji je Čorba tada objavila, našla se "Ljubomorko", obrada pesme "Jelaous Guy" Džona Lenona i pesma "Gnjilane", obrada pesme švajcarskog muzičara Pola Hofera. Paralelno sa ovom pločom, Bora 1996. je za Radio Biljeljinu snimio album “Njihovi dani”, jedini album koji nosi
Akron, New York
Akron je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.868, što je 217 (-7,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Avermitilolna sintaza
Avermitilolna sintaza je enzim sa sistematskim imenom avermitilol hidrolaza (ciklizacija, formira avermitilol). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Kobilić
Kobilić je naselje kraj Velike Gorice i grada Zagreba. Prema popisu iz 2001. godine ima 533 stanovnika i gustoću naseljenosti od 342 stanovnika na površini od 1,56 km². U selu djeluje niz udruga, a posebno je zastupljen Nogometni klub Vatrogasac sa sjedištem upravo u Kobiliću.
Avermitilolna sintaza
Za dejstvo ovog enzima je neophodan jon Mg2+.
Terrazzo, Frosinone
Terrazzo je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 296 m.
Darbepoetin alfa
Darbepoetin alfa (rINN) sintetička forma je eritropoietina. On stimuliše eritropoiezu (povišenje nivoa crvenih krvnih zrnaca) i koristi se za tretiranje anemije, često vezane za hroničnu bubrežnu insuficijenciju i hemoterapiju kancera. Darbepoetin alfa je ljudski eritropoietin sa dva aminokiselinska substitutienta koji pojačavaju glikozilaciju (5 N-vezanih lanaca), 165 ostataka (MW =37 kD).
Biciklogermakrenska sintaza
Biciklogermakrenska sintaza (, Ov-TPS4) je enzim sa sistematskim imenom (2E,6E)-farnezil-difosfat difosfat-lijaza (formira biciklogermakren). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Enzim iz origana (Origanum vulgare) uglavnom formira biciklogermakren u prisustvu jona Mn2+ kao kofaktora.
Greenville, Westchester County, New York
Grinvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.116, što je 1.532 (-17,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Tinsman, Arkansas
Tinsman je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 54, što je 21 (-28,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hauteville (Marna)
Otvil je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Vitri le Fransoa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 188 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,78 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 143 metara.
Surdulica
Surdulica datira još od 1530. godine. Turci su u njoj živeli do 1888. godine. Nalazi se na nadmorskoj visini od 526 metara. Smeštena je u kotlini okružena planinama: Čemernik, Vardenik i Kukavica. Put koji vijuga između planina Čemernik i Vardenik stiže se na Vlasinsko jezero koje je na nadmorskoj visini od 1230 metara. Kroz Surdulicu protiču dve reke i to Vrla i Romanovska reka.
Praistorija
Lokacija Surdulice u praistorijsko doba nalazila se na području današnjeg gradskog naselja (gradska periferija pokraj fudbalskog igrališta). U doba antike Surdulica menja svoju lokaciju, zauzimajući podnožje Vardenika. Lokacija Surdulice kao seoskog naselja u srednjovekovno feudalno doba, znatno je prostranija od one prethodnog perioda. Ona se nalazila na prostoru koji je zauzimala i u novom veku.
Prvi pisani tragovi
mini|270px|d|Gradska pešačka zona mini|270px|d|Pešačka ulica u Surdulici mini|270px|d|Priobalje Vrle u Surdulici mini|270px|d|Zdanje opštine Surdulica Prvi pisani trag o Surdulici ostavio je putopisac Benedikt Kuripešić 1530. godine. U srednjem veku Surdulica je bila u sastavu srpske srednjovekovne države kojom su vladali Nemanjići. Cesar Uglješa držao je Surdulicu od 1402. do 1423. godine. U srednjovekovnoj Srbiji u vreme turske vladavine Surdulica je rudarsko selo, pošto su u blizini bili rudnici gvožđa.
Vrlo detaljan prikaz Surdulice i okoline, donedavno neopravdano smatran prvim pisanim tragom o Surdulici ostavio nam je Benedikt Kuripešić, austrijski tumač latinskog jezika u carskoj delegaciji koja je po nalogu cara Ferdinanda austrijskog putovala u Carigrad da zaključi mir ili makar primirje sa Sultanom Sulejmanom i na taj način pokuša da otkloni opasnost od turskog osvajanja Beča. Delegacija je 22. avgusta 1530. krenula je na putovanje iz Ljubljane preko Sarajeva, Novog Pazara, Zvečana, Prištine, Novog Brda, Vranja, Surdulice, Čemernika, Strezimirovca, Sofije stigla do Carigrada. Vrativši se 9. februara 1531.,
U sredu, 28 septembra, krenusmo iz Surdulice pa posle sat hoda, preko vrlo visoke, duge, velike planine Čemernik (Czinernick), preko koje smo putovali punih 6 sati, siđosmo u dolinu i dođosmo u selo koje je ležalo na levoj strani puta i zvalo se Strezimirovci i tu prenoćismo«.
Naselje ili selo Surdulica pominje se, vrlo detaljno, u vrlo zanimljivom kontekstu kao selo u sastavu Derven Kola. Naime, godine 1842., Vranjski pašaluk je postao Kajmakamluk, a nahija Vinogoš (nasleđena od srednjovekovne Srbije u granicama bivše župe Inogošte) preimenovana u Vinogoš Kol koji je podeljen na dva dela (veličine sreza): Derven Kol i Vinogoš Kol. Granica između dva Kola išla je Južnom Moravom. Kolovi nisu imali svoja sedišta kao i ranije Nahije, nisu imali ni organe vlasti jer je sva vlast bila skoncentrisana u Kajmakamluku u Vranju. Ovaj tekst navodi na pomisao da bi se dubljom analizom i ozbiljnijim istraživačkim radom mogla i potvrditi hipoteza gospodina Sandeta Trajkovića da je Surdulica bila središte župe Inogošte (Vinogoš).
Pod vlašću Arnauta u Osmanskom carstvu
U drugoj polovini 18 i 19 veku sve do oslobođenja 1878. godine vlast u Surdulici i okolini bila je u rukama novodoseljenih Arnauta čije je sedište bilo u selu Masurici i Donjem Romanovcu odakle je i čuveni Sulejman-beg trajno zabeležen kroz istoimeni čoček koji čuveni surdulički trubači i danas često izvode.
U doba turske vladavine, krajem XVIII i u XIX veku, Surdulica je imala četiri mahalska stratuma:
U sastavu Srbije
Ovakav položaj Surdulica je imala sve do oslobođenja od Turaka 1877. godine, kada je iz osnova izmenila svoju naseobinsku sliku doseljavanjem brojnog srpskog stanovništva, a raseljavanjem turskog i albanskog stanovništva. Ta slika se pogotovo menja kad Surdulica od seoskog naselja postaje varošica i sedište sreza Masuričkog u sastavu vranjskog okruga.
Narod oduševljen oslobođenjem, u velikom broju ponovo naseljava Surdulicu otkupljujući kuće i imanja od Turaka i Arnauta koji odlaze. Surdulica biva proglašena varošicom 1878. godine, a 1894. godine dolazi u posetu Surdulici i okolini kralj Srbije Aleksandar Obrenović. Tada je oduševljeni narod na ulazu u varoš bio postavio slavoluk sa velikim natpisom »Dobro došao mili gospodaru, vesele se Inogoštani stari«.
Jovan Hadži Vasiljević ističe da je ova ponovna pojava istorijskog imena Inogošte za Surdulicu upotrebljena po nagovoru Niškog episkopa Nestora ali i zbog još uvek žive legende ovog naroda o postojanju stare srednjovekovne Srpske župe i grada Inogošte na ovim prostorima.
Četnička akcija u Makedoniji i na Kosovu i Metohiji
Srpski nacionalizam podstaknut uspešnim ratom od 1878. godine i pozivi srpskog stanovništva iz stare Srbije (Makedonije) i sa Kosova koje je i dalje trpelo zulume aga i begova uticalo je da veliki broj mladića, intelektualaca, oficira i državnih činovnika oduševljeno učestvuje od 1903. godine u borbi za Makedoniju. Među najpoznatijim Surduličanima komitama je Milan Čekvatinac koji je još kao dečak od 16 godina otišao u četu i četovao sve do 1918. godine. Ideolog srpske četničke akcije u Surdulici bio je Petar Ristić učitelj.
Balkanski ratovi i Prvi svetski rat
U ratovima od 1912-1913. i 1915. područje Surdulice i Vlasine poprište je velikih i odsudnih bitaka za odbranu Srbije od »bugarskog udara u leđa«. Čuveni Vlasinski odred pod komandom pukovnima Mihajla Plazine uspešno je zaštitio bok srpske vojske sprečio bugarsku armiju da zaokruži srpsku vojsku na Kosovu i omogućio joj bezbedno povlačenje preko Albanije o čemu svedoče mnoga vojnička groblja na Vlasini.
Kralj Aleksandar Karađorđević i srpska vlada podigli su 1924. godine u Surdulici spomen gimnaziju i kosturnicu da svedoče o tim događajima.
1943. godine kosturnicu su srušili bugarski okupatori a kosti rasuli u dolinama Vrle i Romanovske reke. Kosturnica više nikad nije podignuta, ali na starom Surduličkom groblju postoji mali spomenik » Surduličkim mučenicima «, koji je podigla Opština 1998. godine. Još 1923 god. Surduličani Bainci su podigli prvu hidrocentralu pa je Surdulica ušla u red prvih elektrificiranih mesta u Srbiji.
U tom periodu u Surdulici se podiže čuveni Senatorijum za oporavak ratnika iz Prvog svetskog rata i lečenje tuberkuloze. Ova na daleko čuvena bolnica koja se po kvalitetu, u ono vreme, takmičila sa Davosom u Švajcarskoj, sve zahvaljujući sjajnom timu lekara predvođenih gospodinom Mišom Petkovićem, nije bila samo zdravstvena već i važna kulturna institucija. Veliki je broj srpskih umetnika koji su se tu ležali i ostavljali svoje umetničke tragove na »atmosferu«, stanje svesti ili kulturu samog grada (»Kad su cvetale tikve«, Dragoslav Mihailović). U to vreme Surdulica je imala dva izgrađena bazena za kupanje, brojne sportske terene, između ostalog za tenis i odbojku, otvoreni bioskop koji je mogao da se gleda iz automobila...
Narod ovoga kraja u Drugom svetskom ratu aktivno učestvuje u borbi protiv bugarskih i drugih okupatora. Tada je u borbama poginulo 218 stanovnika Surdulice. Među borcima je najpoznatiji narodni heroj Toma Ivanović poznat kao Pera Mačkatovac.
NATO bombardovanje
Za vreme NATO-vog bombardovanja SRJ je gotovo svakodnevno razarana. Tada je u gradu uništeno 700 zgrada uključujući tu i bolnicu » Sanatorijum «, gradski vodovod, školu J. J. Zmaj, a poginulo je 35 ljudi.
Moderno doba
Danas je Surdulica obnovljena i ponovo je lep, čist i moderan grad i opština sa razvijenom privredom, putnom mrežom, elektro, vodovodnom i kanalizacionom mrežom, razvijenim školstvom, zdravstvom i brojnim institucijama od interesa za građane.
Geografija
Surdulica je kroz svoju istoriju izrasla u lep, moderan grad sa oko 13.000 stanovnika i oko 5.000 zaposlenih u opštini.
Grad Surdulica se nalazi u istočnom delu Masuričke kotline, s obe strane reke Vrle (duga 27 km), desne pritoke Južne Morave. Grad je na mestu gde Vrla izlazi iz Vardeničke klisure i potom teče kroz Masuričku kotlinu. Tu Vrla prima s leve strane pritoku, Romanovsku reku. Surdulica je podignuta s obe strane ove dve reke i na plavini, što joj daje živopisan izgled, a reke omogućavaju moderan urbanistički razvoj.
Industrija
1980-ih je bila jaka industrija,a sada,nakon tranzicije posluje nekoliko preduzeća. Rosa,Knauf,Vlasinske HE, i nekoliko manjih privatnih firmi.
Zdravstvo
Primarnu zdravstvenu zaštitu u opštini pruža Dom zdravlja sa ambulantama u gotovo svim većim selima i na Vlasini, Klisuri i Božici. U Surdulici postoji Opšta bolnica sa svim potrebnim odelenjima a i specijalna bolnica za lečenje tuberkuloze, Senatorijum.
Školstvo
Osnovnim obrazovanjem i vaspitanjem na području SO Surdulica bilo je obuhvaćeno 2673 učenika od prvog do osmog razreda u 127 odelenja u 7 osnovnih škola.
U oblasti dečje zaštite u Surdulici postoje dva veoma funkcionalna obdaništa, kapaciteta 252 dece u jednoj smeni.
Pored vaspitnih grupa u gradu, postoje objekti za poludnevni boravak u selima: Jelašnici, Suvojnici, Binovcu, Masurici, Alakincu i Belom Polju. Ove godine donacijom Nemačke vlade izgrađena je zgrada romskog obrazovnog centra u kojoj će se odvijati programi pomoći romskoj i ostaloj deci u obrazovanju.
U Surdulici postoje 3 srednje škole: gimnazija, poljoprivredna i srednja tehnička škola.Od nedavno u Surdulici je počeo sa radom i privatni fakultet „MEGA TREND“.
Pravoslavne crkve
Na teritoriji SO Surdulica postoji ukupno 11 pravoslavnih hramova, ali i mnogo mesta koje narod zove crkvinama, crkvišta, gde nalazimo ostatke, najčešće temelje starih porušenih (za vreme Turaka) crkava i kapela a koje se i dan danas izuzetno poštuju od naroda.
1. Bistar hram Sv. ap. Filipa, izgrađen 1872. godine
2. Božica hram Sv. ap. Petar i Pavle, izgrađen 1904.god.
3. G.Lisina hram Sv. Proroka Ilije, izgrađen 1889.god.
4. D.LJubata hram Sv. Vaznesenja T. Is. Hr., izgrađen 1875.
5. Klisura hram Sv. Trojice, izgrađen 1878.god.
6. Vlasina hram Sv. Proroka Ilije iz 18 veka.
7. Jelašnica hram Rođenja Svete Bogorodice, izgrađen 1892.god.
9. Suvojnica hram Sv. Trojice.
10. Surdulica hram Sv. vel. Georgija, izgrađen 1895.god.
11. Hram Sv. Pantelejmona iz 19 veka izgrađen na temeljima manastira Sv. Roman.
Iznad sela Kostreševci, u dolini Paljske reke, nalazi se manastir Palja, posvećen Sv. Bogorodici, čija starost nije utvrđena, ali se smatra da ga je podigao vizantijski car Roman Diogen u 11 veku i da je služio kao skit (usputna stanica, odmorište) između Rilskog manastira i Sv. Prohora Pčinjskog, koje je izgradio isti ktitor.
Industrija
Već u prvoj posleratnoj godini 1946. Surdulica se užurbano oporavlja. Obrazuje se srez masurički, obnavlja ono malo predratne privrede, zanatstvo i trgovina. Posebna pažnja ipak, poklanja se obnavljanju i razvoju poljoprivrede i stočarstva u ravničarskim i u planinskim selima područja. Krajem prve posleratne godine počeće prvi radovi na izgradnji HE »Vlasina«, a sa njima i intenzivan prodor novog života u samom gradu i njegovoj okolini. Upravo su godine izgradnje velikog elektroenergetskog sistema preporodile čitav kraj, jer se njegove potrebe i uz njega razvijaju i najjači današnji surdulički kolektivi i kapaciteti: «Mačkatica«, »Zidar«, »Knauf insulation«, Pekara, Zastava »Peti Septembar«, »Promet-servis«, J. P.»Vodovod«, Fabrika vode »Rosa«, »Simpo-Stil« i u zadnje vreme veliki broj privatnih, malih preduzeća.
Zdravstvo
Primarnu zdravstvenu zaštitu u opštini pruža Dom zdravlja sa ambulantama u gotovo svim većim selima i na Vlasini, Klisuri i Božici. U Surdulici postoji Opšta bolnica sa svim potrebnim odeljenjima a i specijalna bolnica za lečenje tuberkuloze, Senatorijum.
Školstvo
Osnovnim obrazovanjem i vaspitanjem na području SO Surdulica bilo je obuhvaćeno 2673 učenika od prvog do osmog razreda u 127 odeljenja u 7 osnovnih škola. U osnovnom obrazovanju stalna je tendencija unapređivanja oblika i sadržaja vaspitno obrazovanog rada, poboljšavanja materijalne osnove rada, a sve u otežanim uslovima obezbeđivanja finansijskih sredstava u čemu opština ima veliku podršku Evropske unije. U oblasti osnovnog obrazovanja, ostaje i nadalje veoma izražena tendencija opadanja broja učenika u seoskom područu kao posledica odumiranja sela što predstavlja problem Srbije gde opština očekuje odgovarajuću ekonomsku politiku države.
U oblasti dečje zaštite u Surdulici postoje dva veoma funkcionalna obdaništa, kapaciteta 252 dece u jednoj smeni. Pored vaspitnih grupa u gradu, postoje objekti za poludnevni boravak u selima: Jelašnici, Suvojnici, Binovcu, Masurici, Alakincu i Belom Polju. Ove godine donacijom Nemačke vlade izgrađena je zgrada romskog obrazovnog centra u kojoj će se odvijati programi pomoći romskoj i ostaloj deci u obrazovanju.
Gratiot, Ohio
Grašot je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Surdulica
Školstvo
U Surdulici postoje 3 srednje škole: gimnazija, poljoprivredno šumarska i srednja tehnička škola što omogućava potpun obrazovni obuhvat đaka. Od nedavno u Surdulici je počeo sa radom i privatni fakultet „MEGA TREND“, istina sa skromnim kapacitetima, ali samim postojanjem pruža mogućnost meštanima i okolnim opštinama lakše studiranje. Takođe je inicijalna kapisila, jer postoje indicije za otvaranje drugih fakulteta na teritoriji opštine Surdulice. Za to postoje tehničke mogućnosti, volja lokalne samouprave i stanovništva. Preduzimanje takvog koraka za Surdulicu se javljaju mogućnosti razvijanja ne samo grada, već i lokalne industrije, turizma, povećanje standarda stanovništva i ono što je trenutno goreći problem malih gradova, sprečavanje osipanja stanovništva.
Kultura
Na području opštine kulturni sadržaji i aktivnosti odvijaju se preko kulturnog centra u čijem je delokrugu prikazivalje filmova, amaterske aktivnosti, estrada i ostali sadržaji i gradske biblioteke »Radoje Domanović« koja se osim bibliotečom delatnošću bavi izdavaštvom, organizacijom književnih večeri, tribina, multimedijalnim projektima i obrazovanjem marginelizovanih, ugroženih i ranjivih grupa.
Demografija
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Vanjske veze
<!Koordinate|42_41_26_N_22_10_15_E|42° 41' 26" SG Š, 22° 10' 15" IGD>
Pentakarbonilhidridorenijum
Pentakarbonilhidridorenijum je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 327,265 Da.
Dragoljub Mićunović
Dragoljub Mićunović (Topolica kraj Kuršumlije, 14. 7. 1930.-) je srpski političar.
Mićunović je rođen u porodici činovnika Kraljevine Jugoslavije koju je aprilski rat 1941. zatekao u Skoplju. Zbog toga se kao dijete morao preseliti u Srbiju.
Nakon drugog svjetskog rata je dvije godine proveo na Golom otoku kao politički zatvorenik. Nakon izlaska je dovršio obrazovanje i postao asistent na Filozofskom fakultetu Beogradskog univerziteta. Tamo se priključio tzv. Praxisovoj školi. Sa Univerziteta je izbačen godine 1975.
Mićunović je nakon toga izabiran na svim izborima za Vijeće građana Savezne skupštine SRJ.
Godine 2003. je, prestankom postojanja SRJ, postao predsjednik Skupštine kratkotrajne Državne zajednice Srbije i Crne Gore. Iste se godine ponovno priključio Demokratskoj stranci i bio poražen na predsjedničkim izborima od Tomislava Nikolića (koji su poništeni zbog nedovoljnog odziva).
Tontitown, Arkansas
Tontitaun je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.460, što je 1.518 (161,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rakitovec
Rakitovec je naselje u neposrednoj blizini grada Zagreba, kraj Velike Gorice, a nalazi se u Zagrebačkoj županiji. Smjestio se tik uz državnu cestu, željezničku prugu Zagreb - Sisak i Zagrebačku zračnu luku te je tako vrlo dobro povezan s ostatkom države.
Rakitovec je danas mjesto gdje se sve više napušta poljoprivredni tj. seoski i okreće se urbanom načinu života. Najveći uzrok tome je najvjerojatnije blizina (10 kilometara) danas sedmog po broju stanovnika grada u Hrvatskoj Velike Gorice, koja ima 63,517 stanovnika.
Prema poslijednjem popisu stanovništva 2011. godine selo je brojilo 577 stanovnika. Zaštitnici Rakitovca su Sveti Petar i Pavao, te se stoga 29. lipnja svake godine uz svečanu svetu misu ispred kapelice održava proslava.
Serie A
Serie A, zbog sponzorskih ugovora poznata i kao Serie A TIM, je profesionalno ligaško takmičenje za nogometne klubove, koji se nalaze u vrhu italijanskog nogometnog ligaškog sistema, staro osamdeset godina (igra se od 1929. godine). Takmičenje se nalazilo u organizaciji Lega Calcio do 2010. godine. Od sezone 2010/11 organizaciju preuzima Legga Serie A.
Smatra se jednom od najelitnijih liga u svijetu nogometa. Historijski, Serie A je proizvela najveći broj finalista Evropskog kupa. Ukupno, italijanski klubovi su osvojili 48 Uefinih trofeja i po tome su vodeći u Europi. A.C. Milan je sa 17 titula najuspješniji od svih klubova. Na trećem mjestu te liste je Juventus sa 11 pehara. Juventus je i dosada jedini klub koji je uspio osvojiti sve titule pod okriljem UEFA-e i FIFA-e, te je proglašen drugim ''najuspješnijim klubom u 20. stoljeću'' u Europi.
Serie A je od strane UEFA-e rangirana kao četvrta među evropskim ligama, na osnovu nastupa njenih klubova u Ligi prvaka i Europskoj ligi. I po najnovijoj listi IFFHS-a Serie A je na četvrtom mjestu.
Serie A je jedina liga koja u okviru grupe G-14, koja je okupljala najelitnije klubove na svijetu, imala tri predstavnika; Juventus, A.C. Milan i Internazionale. Također, to je liga koja je dala najviše dobitnika Zlatne lopte.
Prvaci
mini|desno|Bedž osvajača Scudetta (Prve pozicije u Seriji A)
Serie A klubovi
Prije 1929. godine, mnogi klubovi takmičili su se u najvišem nivou italijanskog nogometa, pošto su se ranije runde odigravale na regionalnom nivou do 1922. godine, a zatim na međuregionalnom nivou do 1929. godine. Ispod je spisak Serie A klubova koji su se takmičili u prvenstvu kada je isti dobio ligaški format (ukupno 60).
Sezone u Serie A
Boldirane ekipe trenutno se takmiče u Serie A. Internazionale je jedina ekipa koja je u Serie A odigrala svaku sezonu.
GRIP1 (gen)
GRIP1Gl (gutamatni receptor - interagujući protein 1) je protein koji je kod ljudi kodiran genom.
Interakcije
GRIP1 (gen) formira interakcije sa GRIA4, metabotropnim glutamatnim receptorom, GRIK2, GRIK3, GRIPAP1, GRIA2 i GRIA3.
Case Rosa, Padova
Case Rosa je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Friedrichshafen
Fridrihshafen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Bodenze. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8435016. Grad se nalazi na severnoj obali Bodenskog jezera.
Geografski i demografski podaci
mini|left|Položaj grada u okrugu Bodenze Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 400 metara. Površina opštine iznosi 69,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 58.848 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 842 stanovnika/km².
7-Epi-seskvitujenska sintaza
Enzim iz Zea mays, vrste B73, uglavnom formira 7-epi-seskvitujen.
Ljubomir Nenadović
Ljubomir Nenadović (Brankovina, 14 / 26. septembar 1826. — Valjevo, 21.jan. / 2. februar 1895.), poznat i kao Ljubomir P. Nenadović, jedan je od prvih Srba koji su se školovali na strani i započeli rad na književnosti.
Rođen je 14. septembra 1826 god. u Brankovini kod Valjeva, u porodici Nenadovića. Otac mu je prota Mateja Nenadović, a deda knez Aleksa. Gimnaziju svrši u Beogradu, a potom ode na više studije u Nemačku, Kad se vratio, bio je kratko vreme profesor Liceja u Beogradu, viši činovnik ministarstva i diplomata. Nekoliko godina je proveo u Crnoj Gori, kao gost kneza Nikole. Kao penzioner živeo je u Valjevu sve do smrti 21. januara 1895. godine.
Književni rad
Nenadović je počeo da piše još kao đak i na književnosti je radio ozbiljno i bez prekida. On je imao široko filozofsko obrazovanje, dosta je putovao i bio upoznat sa savremenim idejama i kulturom zapadnih naroda. On je pristalica racionalističke filozofije i poštovalac Dositeja Obradovića, na koga inače umnogome podseća. Kao i Dositej, i Nenadović je više praktičan duh i reformator, koji književnost uzima samo kao sredstvo za popularisanje naprednih i slobodoumnih ideja. Napisao je dve zbirke pesama, šaljivih, programskih i u obliku epigrama i basana. Neke od njih, kao „Popara“ i „Maniti glumac“, bile su veoma popularne i visoko cenjene. Kao poezija, njegove pesme su slabe, bez zanosa i prave pesničke dikcije. To je pouka u stihu, napredne i dobronamerne ideje kazane vedro, duhovito i intimno.
Nenadović je 1850. pokrenuo časopis "Šumadinka", prvobitno kao porodično-književni list, koji je ubrzo dobio glas "opasnog, republikanskog" lista. Kao humorist, kivan je na vlasti u Srbiji jer su suviše ozbiljne i zvanične, te pedantno sprovode cenzuru nad listovima. Kada donosi beleške iz spoljne politike uvek je na strani naroda, a protiv vladaoca, njegov list je pun priča i anegdota o vladarskoj nezahvalnosti i potrebi za laskanjem. Cenzuri se stalno podsmeva, npr. jednom prilikom priča kako je neko pretplatio "Siroticu Pravdu" na časopis, ali da joj uredništvo nije moglo slati list, jer nije moglo doznati adresu (tj. nema pravde u Srbiji). Neko vreme mu se gledalo kroz prste, kao rođaku kneginje Perside, ali list je na kraju ipak zabranjen jer je počeo "upravo prkositi praviteljstvu našem".
Znatno su važniji Nenadovićevi putopisi, pet knjiga, pisani u obliku pisama. To su Pisma iz Švajcarske, Prva pisma iz Nemačke, Pisma iz Italije, u kojima najviše govori o Njegošu, Druga pisma iz Nemačke i Pisma o Crnogorcima. Sva su ta pisma puna humora, vedrine i dosetljivosti. „Svaki čitatelj, kaže on, može držati da su upravo njemu pisana“. I pisma nemaju više umetničke, pa ni filozofske vrednosti, jer nisu tako ni zamišljena. U njima nema plastičnih opisa prirode i dubljih filozofskih zapažanja o narodima i kulturama. Nenadović izbegava taj način namerno i uvek ostaje samo zanimljiv, jednostavan i srdačan. Njegov je cilj da pouči, da zabavi i razvedri dušu čitaočevu. Pisma o Crnogorcima su svakojako najinteresantnija. On je Crnu Goru i Crnogorce posmatrao iz kneževe pratnje, pa je zbog toga njegovo prikazivanje odveć idealisano, ali u svakom slučaju zanimljivo. Ma koliko da je Nenadović bio Evropljanin i racionalista, on je nagonski osetio visoku vrednost srpskog patrijarhalnog morala, i u toj pokrajini, u zaklonu od svih kulturnih uticaja, gde su narodni život i običaji sačuvali najstarije oblike, on je zapazio mnoge lepe osobine „čojstva i obraza“ našeg naroda. U pismima o Crnogorcima on je te osobine naročito isticao i opisivao.
Nenadović se bavio i prevođenjem. Naročito je vredan pomena njegov prevod „Francuske revolucije“ od Minjea, „delo u svoje doba jako omiljeno i mnogo čitano u liberalnim omladinskim redovima“. Vrednost Nenadovićeva rada je više istorijska nego umetnička. Pišući lako i zanimljivo, jezikom neobično čistim i tečnim, on je u svoje vreme bio veoma popularan i mnogo čitan. Za stvaranje čitalačke publike i uobličavanje savremenog književnog jezika njegova je zasluga nesumnjiva.
Nenadović je bio jedan od prvih srpskih planinara. Izdavao je i uređivao list Šumadinka, u kojem je 1850. objavio članak „Jedan dan iz putovanja mog po Srbiji 1845. godine“. Osim na planinske vrhove Srbije i Crne Gore, popeo se i na mnoge druge evropske planine i o njima je pisao u svojom glavnim delima: Pisma iz Italije, Pisma iz Nemačke, Pisma iz Švajcarske.
Bibliografija
Dela koja je Lj. Nenadović napisao, prevodio, izdavao :
Kontrarevolucija
Kontrarevolucija je izraz koji u najširem smislu znači aktivno suprotstavljanje revoluciji, odnosno nastojanje da se u potpunosti ili delimično ponište njeni efekti. Najčešće se koristi u političkom smislu; njeni pobornici i sudeonici, koji se nazivaju kontrarevolucionarima nastoje obnoviti društveno-ekonomski ili politički poredak, odnosno kulturne i druge vrednosti koje su postojale u pred-revolucionarnom periodu.
Pojam kontrarevolucija je blisko povezan s izrazom reakcija, iako oni nisu sinonimi, jer se pod pojmom kontrarevolucija obično podrazumeva svesno delovanje protiv nedavne i "opipljive" revolucije, dok reakcija može označavati delovanje protiv pojava koje su se manifestovale kroz duže vreme i koje ne mora uvek biti čvrsto fokusirano na određeni cilj.
Kontrarevolucija je izraz koji, zavisno od ideologije, političkim i drugim prilikama, može imati pozitivne i negativne konotacije koje često zavise i od toga da li ima revolucija pozitivne i negativne konotacije. Pristalice radikalnih i progresivnih ideologija koje insistiraju na menjanju društvenog poretka će tako kontrarevoluciju smatrati negativnom pojavom. Možda najbolji primer za to su komunističke države, uključujući bivšu SFRJ, koje su koristile izraz "kontrarevolucija" za krivično delo koje u nekomunističkim državama odgovaraju veleizdaji. Nasuprot tome, pristalice tradicionalnih i konzervativnih ideologija kontrarevoluciju smatraju pozitivnom pojavom, pa su se tako u Nikaragvi protivnici sandinističkog režima nazivali kontrašima (contras) što je bila skraćenica za "kontrarevolucionare".
Kuče
Kuče je naselje smješteno u Zagrebačkoj županiji, kraj Velike Gorice uz kanal Sava - Odra i Turopoljski lug. Prema popisu iz 2011. godine ima 1453 stanovnika. Broj stanovnika se znatno povećao za vrijeme i poslije Domovinskoga rata zbog naseljavanja prognanika iz Vukovara, Iloka i Banovine te izbjeglica iz Bosne i Hercegovine.
Povijest
Prvi put se spominje u ispravi iz 1466. godine. Čunčićev list nastao u Kučama 1521. godine najstariji je kajkavski dokument. Pisan je na jednom listu papira koji je oštećen. Počinje riječima: "Ja Štefanuš Čunčić", dalje se spominju "plemenita bratija Kučani" i Štefanuševa žena Margareta Čunčić, a tekst završava na latinskom: "Data in Kuče ab in mea curia, Štefanuš Čunčić, Anno Domini 1521." - Dano u Kučama, u mojoj kuriji, Štefanuš Čunčić, godine Gospodnje 1521.
U prošlosti se selo dijelilo na Gornje i Donje Kuče, kolokvijalno "Gorence" i "Dolence". Iz knjige Emilija Laszowskog doznajemo da su u to vrijeme u Gornjim Kučama bile obitelji: Držanić, Fabijančić, Majdak, Majdešić, Čunčić, Lučić, Videković, Berković, Paleon i Horvačić (danas Hrvačić), a u Donjim: Pukanić, Puceković, Čunčić, Malčić, Horvačić, Gjuračić (tada prezime Gjurinović, u današnje vrijeme Đuračić), Vihlaj i Novak. Laszowski također piše da je selo već onda bilo brojno i imućno te su nabrojene obitelji spadale pod plemićke.
Prema Laszowkom u Kučama se rodio hrvatski književnik i svećenik isusovac Juraj Habdelić. Kuče je u to vrijeme pripadalo katoličkoj župi Staro Čiče gdje je Juraj Habdelić bio kršten. Kasnije je župna crkva premještena u Vukovinu, pa sada Kuče pripada župi Vukovina. U Kučama se rodio i hrvatski glazbenik, skladatelj, orguljaš, muzikolog i glazbeni pedagog Franjo pl. Lučić.