cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aleksej Abrikosov
Suprafluidnost
Suprafluidnost je stanje ukapljenoga helija koje se očituje gibanjem tekućine bez trenja na ekstremno niskoj temperaturi uz očuvana adhezijska svojstva. Otkrio ju je 1937. Pjotr Leonidovič Kapica, a neovisno o njem otkrili su ju iste godine Donald Misener i John Frank Allen proučavajući pojave do kojih dolazi kada se helij ohladi na temperaturu nižu od 2.17 K. Ako se na primjer u suprafluidni helij djelomično uroni prazna posuda, po njezinim će se stijenkama u tankom sloju (do 30 nm) helij penjati i spuštati u posudu sve dok se razina helija u posudi ne izjednači s razinom okolnoga helija; ako se kapilarna cjevčica jednim krajem uroni u suprafluidni helij i osvijetli, na njezinu će gornjem kraju istjecati helij poput vodoskoka visoka do 10 centimetara (takozvani učinak vodoskoka). Danska fizičarka Lena Hau uspjela je 1999. u suprafluidu usporiti svjetlost do brzine 17 m/s, a 2001. uspjela ju je zaustaviti.
Helijevi izotopi 4He i 3He imaju različita suprafluidna stanja, a zbog različitoga broja neutrona u atomskoj jezgri (različitog spina) pripadaju različitim statistikama (kvantna statistika). Izotop helija 4He, sa spinom 0, je bozon, podvrgava se Bose-Einsteinovoj statististici, ukapljuje se na 4.2 K i prelazi u suprafluidno stanje na temperaturi 2.17 K, a izotop 3He, sa spinom 1/2, podvrgava se Fermi-Diracovoj statististici, ukapljuje se na 3.19 K, postaje suprafluidan na temperaturi 2.6 mK i ima dva različita suprafluidna stanja.
Teorijski doprinos tumačenju suprafluidnosti helijeva izotopa 4He prvi su dali Laszlo Tisza i Lev Davidovič Landau 1941. u dvokomponentnom modelu s kvazičesticama fononima i rotonima, a kvantnomehanički ju je nadogradio Richard Feynman. Objašnjenje suprafluidnosti izotopa 3He uklopilo se u poopćenu BCS-teoriju (supravodljivost). Postizanje suprafluidnosti još je vrlo skupo zbog potrebnih izuzetno niskih temperatura i iznimne čistoće helija, pa se primjenjuje uglavnom u znanstvenim istraživanjima, na primjer pri proučavanju pojedinačnih molekula plina u suprafluidu, gdje se one zbog nedostatka trenja gibaju potpuno slobodno; za održavanje osjetljivih mjernih instrumenata ili dijelova instrumenata na niskoj temperaturi (u astronomskom satelitu za opažanje infracrvenoga zračenja, IRAS, koji je lansiran 1983., s pomoću 720 litara suprafluidnoga helija instrumenti se čuvaju na temperaturi 1.6 K). U širem smislu stanje elektrona u supravodiču također je suprafluidno.
Meredith, New Hampshire
Meridit je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Hempšir.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.718, što je 21 (-1,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Héctor Calderón, Nuevo Laredo
Héctor Calderón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Nuevo Laredo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 124 m.
1980
Godina 1980 (MCMLXXX) bila je prijestupna godina koja počinje u utorak po gregorijanskom kalendaru.
Noria Blanca, Monclova
Noria Blanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Monclova.
1980
Januar/Siječanj
mini|180px|[[Rubikova kocka]]
Februar/Veljača
mini|330px|[[Hladni rat|Hladnoratovski svet 1980.]]
Mart/Ožujak
mini|150px|† [[Óscar Romero]]
April/Travanj
mini|150px|[[Robert Mugabe]]
Maj/Svibanj
mini|300px|[[Kuća cveća]] mini|180px|[[Cvijetin Mijatović]] mini|200px|left|Erupcija Saint Helens
Jun/Juni/Lipanj
mini|180px|Kula Genex - [[Zapadna kapija Beograda]]
Jul/Juli/Srpanj
mini|200px|[[Krčki most]]
Dragodana, Dragodana
Dragodana je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Dragodana.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6918 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 184 m.
1980
Avgust/August/Kolovoz
mini|150px|[[Bolonjski masakr]] mini|260px|[[Lech Wałęsa u Gdanjsku]]
Septembar/Rujan
thumb|240px|[[Iračko-iranski rat]]
Oktobar/Listopad
mini|200px|[[Jugo]] mini|150px|"[[Ko to tamo peva" (nije originalni poster)]]
Novembar/Studeni
thumb|150px|[[Ronald Reagan]]
Veliki hadronski sudarač
mini|desno|250px|Zemljovid s LHC-ovim položajem u CERNU. Veliki hadronski sudarač ili supersudarivač (engl. Large Hadron Collider, LHC) je najveći svjetski akcelerator čestica. Očekuje se da će se njime razriješiti temeljna pitanja fizike, te unaprijediti ljudsko znanje o zakonima prirode.
LHC se nalazi u kružnom tunelu dugačkome 27 km koji se nalazi 175 metara ispod francusko-švicarske granice u blizini Ženeve, Švicarska. Akcelerator je namijenjen za sudaranje usmjerenih čestica protona pri energiji od 7 elektronvolta (1,2 mikrodžula) po čestici ili jezgri olova pri energiji od 574 TeV(92 μJ) po jezgri. Termin hadron se odnosi na čestice sastavljene od više kvark čestica.
Terrero Norte, San Luis Potosí
Terrero Norte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Luis Potosí.
Veliki hadronski sudarač
LHC je izgradio CERN s namjerom testiranja različitih predviđanja fizike elmentarnih čestica uključujući teorijsko postojanje Higgsova bozona. Osnovan je i izgrađen u suradnji s više od 10 000 znanstvenika i inženjera iz preko 100 država kao i sa stotinama instituta i laboratorija.
Mastellone, Caserta
Mastellone je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 265 m.
Veliki hadronski sudarač
Dne 10. rujna 2008., prva zraka protona uspješno je prošla čitavim glavnim prstenom, ali devet dana poslije sve je zaustavljeno zbog ozbiljnog kvara. Dana 20. studenog 2009. nova zraka protona je uspješno prošla kroz sudarač te je tri dana kasnije zabilježen sudar protona pri energiji od 450 GeV po zraci. Nakon gašenja u zimi 2009., ponovno je pokrenut te su zrake puštene pri energiji od 3,5 TeV. Dne 30. ožujka 2010., dogodio se prvi planirani sudar dviju zraka protona od kojih je svaka bila energije 3,5 TeV. Tada je postignut svjetski rekord ljudski napravljenog sudara čestica najveće energije. mini|desno|250px|Tunel LHC-a mini|desno|250px|Na prstenu LHC-a postavljena su četiri detektora. Dva su općenite namjene, [[kompaktni mionski solenoid ili CMS, i ATLAS (engl. A Toroidal LHC Apparatus), zatim detektor namijenjen za fiziku b kvarkova, LHCb (engl. Large Hadron Collider beauty) i detektor za fiziku teških iona, ALICE (engl. A Large Ion Collider Experiment).]] mini|desno|250px|Supravodljivi četveropolni magneti se koriste za usmjeravanje elementarnih čestica do 4 mjesta sudara, gdje se događaju sudari proton – proton. mini|desno|250px|Kompaktni mionski solenoid (CMS) detektor za veliki hadronski sudarač (LHC).
Svrha
Fizičari se nadaju da će LHC pomoći u rješavanju većine temeljnih pitanja fizike: pitanja u vezi osnovnih zakona međudjelovanja i sila između elemantarnih tijela, strukture vremena i prostora, posebice u vezi križanja kvantne mehanike i opće relativnosti gdje su trenutačne teorije i potpuno znanje nerazumljive i neslagajuće. Ova pitanja uključuju barem:
Terrero Norte, San Luis Potosí
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1850 m.
Veliki hadronski sudarač
Način rada
LHC će omogućiti proton – proton sudare na energiji centra mase 14 TeV. Protoni nisu elementarne čestice, pa će energija sudara njihovih sastavnih dijelova (kvarkova i gluona) biti nešto manja, ali još uvijek u području TeV-a, što je za red veličine više nego za CERN-ov Large Electron Positron (LEP) ili Fermilabov Tevatron sudarivač. Nuklearni udarni presjeci na LHC za zanimljive procese su najmanje 10 puta veći nego na Tevatronu. Predviđeni udarni presjeci za produkciju Higgsovog bozona su, međutim, i dalje nekoliko redova veličina manji nego za pozadinske procese, što traženje ovog bozona čini vrlo izazovnim.
Na LHC-u će se također sudarati i teški ioni (olova), s energijom u centru mase većom od 1,150 TeV, što je 30 puta veća energija nego trenutno na RHIC-u (engl. Relativistic Heavy Ion Collider), u Brookhaven National Labaratory u SAD-u. LHC će biti vrelo zanimljive fizike zbog visoke energije koju će dosegnuti, a koja je na mogućim granicama valjanosti Standardnog modela. Primarni cilj je traženje mehanizma odgovornog za lomljenje simetrije u elektroslabom području. Druga zanimljiva pitanja su potraga za supersimetričnim česticama, testovi Standardnog modela, CP narušenje i potraga za kvark-gluon plazmom.
LHC je izgrađen u 26,7 km dugom tunelu koji se prethodno koristio za LEP eksperiment. Protoni će se ubrzavati u nekoliko koraka korištenjem CERN-ovog kompleksa ubrzivača. Kako bi se moglo ubrzavati čestice u sinkrotronskom akceleratoru do vrlo visokih energija, poput onih na LHC-u, potrebni su vrlo jaki magneti i složeni sustav ubrzavanja. LHC koristi najnaprednije supravodljive magnete i ubrzivačke tehnike.
Dva važna parametra, koji određuju eksperimentalne uvjete u točkama sudara gdje su smješteni detektori, su visoki luminozitet i kratko vrijeme između sudara paketa. U početnom razdoblju, LHC će raditi luminozitetom 1033 cm−2s−1, a kasnije nazivnim luminozitetom od 1034 cm−2s−1. Tijekom jedne kalendarske godine, prosječno vrijeme rada LHC-a na visokom luminozitetu procjenjeno je na oko 100 dana (107 s).
Nuklearni udarni presjek za neelastične proton - proton sudare na LHC je σneel = 60 mb, dok se za totalni udarni presjek očekuje σtot = 100 mb. To znači da će biti oko 20 proton - proton sudara po sudaru paketa, što će rezultirati velikom množinom tragova nabijenih i neutralnih čestica. Spomenuta činjenica, zajedno s kratkim intervalom između sudara od 25 ns postavlja sljedeće kriterije na konstrukciju eksperimenata: Na prstenu ubrzivača postavljena su četiri detektora. Dva su općenite namjene, kompaktni mionski solenoid ili CMS, i ATLAS (engl. A Toroidal LHC Apparatus), zatim detektor namijenjen za fiziku b kvarkova, LHCb (engl. Large Hadron Collider beauty) i detektor za fiziku teških iona, ALICE (engl. A Large Ion Collider Experiment).
Kompaktni mionski solenoid ili CMS
Kompaktni mionski solenoid ili CMS (engl. Compact Muon Solenoid) projektiran je kako bi omogućio otkrivanje i proučavanje prvenstveno Higgsovog sektora Standardnog modela. Ustvari, on ima za cilj, kao i Veliki hadronski sudarač ili LHC, odgovoriti na jedno od glavnih pitanja moderne fizike elementarnih čestica: pitanje o porijeklu spontanog lomljenja simetrije u Standardnom modelu. Vidljiva posljedica tog modela bila bi skalarna čestica — Higgsov bozon, ili, u slučaju da Standardni model nije potpuni opis prirode, mnoštvo novih čestica kao: nekoliko Higgsovih bozona, supersimetrične čestice, novi baždarni bozoni, tehnikolor stanja ili leptokvarkovi.
Za precizno mjerenje količine gibanja nabijenih čestica potrebno je jako magnetsko polje, što povlači korištenje supravodljive tehnologije. Srce detektora čini supravodljivi solenoid, koji je 13 m dugačak, unutrašnjeg promjera 6 m i jakosti polja 4 T. Povratno vanjsko magnetsko polje dovoljno je da zasiti sloj od 1,5 m željeza, u kojem su integrirana četiri sloja mionskih stanica. Svaka mionska stanica sastoji se od nekoliko slojeva aluminijskih driftnih cijevčica ili DT (eng. drift tubes), u središnjem dijelu (eng. barrel region), te komora s katodnim trakama ili CSC (eng. cathode strip chambers) i komora s otpornim pločama ili RPC (eng. resistive plate chambers) u prednjem dijelu (eng. endcap region).
Unutarnji detektor tragova i kalorimetrijska oprema smješteni su u šupljinu supravodljivog magneta duljine 5,8 m i promjera 2,6 m. Višestrukost tragova u uvjetima eksperimenta će biti jako velika, pa je vrlo važna visoka razlučivost i preciznost, zbog čega detektor tragova ima 10 slojeva silicijevih detektora s mikrotrakama (eng. silicon microstrip detector). Detektor takoder ima 3 sloja silicijskih piksel detektora, koji su smješteni neposredno oko točke interakcije, kako bi se omogućilo precizno mjerenje parametra raspršenja ili IP (eng. impact parameter) za tragove nabijenih čestica, te pozicija sekundarnog vrha (eng. secondary vertex).
Elektromagnetski kalorimetar ili ECAL (engl. electromagnetic calorimeter) sadrži kristale olovnog volframata (PbWO4). Scintilirajuće svijetlo detektira se silicijevim lavinskim fotodiodama ili APD (eng. silicon avalanche photodiode) u središnjem dijelu, te s vakuumskim fototriodama ili VPT (eng. vacuum phototriode) u prednjem dijelu. Sustav za odbijanje dogadaja s π0 česticama smješten je ispred ECAL-a, na prednjem dijelu.
Milena Dravić
Milena Dravić (srpski: Милена Дравић; Beograd, 5. oktobra 1940. – Beograd, 14. oktobra 2018.) bila je proslavljena jugoslavenska i srpska glumica.
Pratolungo, Grosseto
Pratolungo je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Milena Dravić
Na filmu
Na film je došla slučajno - plavokosu, pegavu srednjoškolku s konjskim repom zapazio je na naslovnoj strani neke ilustrovan revije reditelj F. Čap i dao joj ulogu u svom filmu Vrata ostaju otvorena (1959). Svojim šarmom i spontanošću nametnula se, pa ubrzo snima Diližansu snova (Soja Jovanović, 1960), Zajednički stan (M. Vajda, 1960), Bolje je umeti (V. Nanović, 1961), Uzavreli grad (Veljko Bulajić, 1961) i Leto je krivo za sve (Puriša Đorđević, 1961).
Pratolungo, Grosseto
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 470 m.
Milena Dravić
Na filmu
Motivisana uspehom koji je do tada postigla upisuje Akademiju za film, pozorište, radio i televiziju. Kada za svoju šestu ulogu - seoske devojke koja kao prekobrojna kreće za momkom na radnu akciju u Prekobrojnoj (Branko Bauer, 1962) - osvaja Zlatnu arenu na festivalu u Puli, postaje jasno da je jugoslovenska kinematografija dobila izuzetnu glumačku osobenost. Otada, sarađujući sa više od trideset reditelja svih generacija, neprekidno igra uglavnom glavne uloge u više od pedeset filmova najrazličitijih žanrova, postavši jednim od glumačkih postulata srpske kinematografije, iako je često igrala i u drugim sredinama. Svoju drugu Zlatnu arenu dobija za ulogu krojačice koja se prudržuje partizanskome biciklističkom bataljonu u Biciklistima (P. Đorđević, 1970). Dobitnica je i pet Srebrnih arena: godine 1964. za komičnu ulogu u Litu vilovitom O. Gluščevića, zatim, godine 1966. za suptilnu ulogu supruge u Rondu Z. Berkovića, te za ulogu u ratnom filmu Do pobede i dalje Ž. Mitrovića, 1967. za komičnu ulogu u Nemirnima K. Rakonjca, te za tragičnu ulogu u Jutru P. Đorđevića, 1969. godine za komičnu ulogu prvakinje u filmu Kros kantri P. Đorđevića, te za dramsku ulogu prodavačice novina koju siluje grupa dokonih mladića u Horoskopu Bore Draškovića, te napokon godine 1974. za ulogu žene iz polusveta Depsu A. Vrdoljaka. Za upečatljivu ulogu usamljene žene u palanačkoj sredini u Posebnom tretmanu (Goran Paskaljević, 1980.) nagrađena je nagradom za epizodu na festvalu u Kanu.
Od brojnih drugih filmskih nagrada i priznanja ističe se titula „“Prve dame jugoslovenskog filma“ koja joj je dodeljena na petim Filmskim susretima u Nišu 1970. godine. Prvi deo njene karijere obeležen je kontinuiranom saradnjom sa Purišom Đorđevićem, a kasnije se, težeći da iskoči iz okvira stereotipa - približuje avangardnim reditljima okupljenim oko Bioskopskog kluba "Beograd" i ostvaruje zapažene uloge u delima Dušana Makavejeva Čovek nije tica (1965.), kao mlada frizerka u središtu ljubavnog trougla, i Misterije organizma (1971.), kao razbarušena revolucionarka koja propagira seksualnu revoluciju, te u Klaksonu (K. Rakonjac, 1965.) i Zasedi (Živojin Pavlović, 1969).
Iako je u nizu filmova uspešno igrala dramske uloge, njene najizrazitije predispozicije su, prema vlastitom uvetrenju, „karakterne uloge sa elementima komedije“; to je došlo do punog izražaja u verovatno najboljoj seriji zabavnih televizijskih emisija u Jugoslaviji - Obraz uz obraz televizije Beograd. Uspešno je igrala i u velikom broju televizijskih serija i drama, a okušala se i u pozorištu i to uglavnom i neformalnim, alternativnim grupama, te i u Ateljeu 212. Bila je foto-model modnog kreatora Aleksandra Joksimovića.
U pozorištu
Na film je došla slučajno - plavokosu, pegavu srednjoškolku s konjskim repom zapazio je na naslovnoj strani neke ilustrovan revije reditelj F. Čap i dao joj ulogu u svom filmu Vrata ostaju otvorena (1959). Svojim šarmom i spontanošću nametnula se, pa ubrzo snima Diližansu snova (Soja Jovanović, 1960), Zajednički stan (M. Vajda, 1960), Bolje je umeti (V. Nanović, 1961), Uzavreli grad (Veljko Bulajić, 1961) i Leto je krivo za sve (Puriša Đorđević, 1961).
Motivisana uspehom koji je do tada postigla upisuje Akademiju za film, pozorište, radio i televiziju. Kada za svoju šestu ulogu - seoske devojke koja kao prekobrojna kreće za momkom na radnu akciju u Prekobrojnoj (Branko Bauer, 1962) - osvaja Zlatnu arenu na festivalu u Puli, postaje jasno da je jugoslovenska kinematografija dobila izuzetnu glumačku osobenost. Otada, sarađujući sa više od trideset reditelja svih generacija, neprekidno igra uglavnom glavne uloge u više od pedeset filmova najrazličitijih žanrova, postavši jednim od glumačkih postulata srpske kinematografije, iako je često igrala i u drugim sredinama. Svoju drugu Zlatnu arenu dobija za ulogu krojačice koja se prudržuje partizanskome biciklističkom bataljonu u Biciklistima (P. Đorđević, 1970). Dobitnica je i pet Srebrnih arena: godine 1964. za komičnu ulogu u Litu vilovitom O. Gluščevića, zatim, godine 1966. za suptilnu ulogu supruge u Rondu Z. Berkovića, te za ulogu u ratnom filmu Do pobede i dalje Ž. Mitrovića, 1967. za komičnu ulogu u Nemirnima K. Rakonjca, te za tragičnu ulogu u Jutru P. Đorđevića, 1969. godine za komičnu ulogu prvakinje u filmu Kros kantri P. Đorđevića, te za dramsku ulogu prodavačice novina koju siluje grupa dokonih mladića u Horoskopu Bore Draškovića, te napokon godine 1974. za ulogu žene iz polusveta Depsu A. Vrdoljaka. Za upečatljivu ulogu usamljene žene u palanačkoj sredini u Posebnom tretmanu (Goran Paskaljević, 1980.) nagrađena je nagradom za epizodu na festvalu u Kanu.
Od brojnih drugih filmskih nagrada i priznanja ističe se titula „“Prve dame jugoslovenskog filma“ koja joj je dodeljena na petim Filmskim susretima u Nišu 1970. godine. Prvi deo njene karijere obeležen je kontinuiranom saradnjom sa Purišom Đorđevićem, a kasnije se, težeći da iskoči iz okvira stereotipa - približuje avangardnim reditljima okupljenim oko Kino kluba "Beograd" i ostvaruje zapažene uloge u delima Dušana Makavejeva Čovek nije tica (1965.), kao mlada frizerka u središtu ljubavnog trougla, i Misterije organizma (1971.), kao razbarušena revolucionarka koja propagira seksualnu revoluciju, te u Klaksonu (K. Rakonjac, 1965.) i Zasedi (Ž. Pavlović, 1969).
Iako je u nizu filmova uspešno igrala dramske uloge, njene najizrazitije predispozicije su, prema vlastitom uvetrenju, „karakterne uloge sa elementima komedije“; to je došlo do punog izražaja u verovatno najboljoj seriji zabavnih televizijskih emisija u Jugoslaviji - Obraz uz obraz televizije Beograd. Uspešno je igrala i u velikom broju televizijskih serija i drama, a okušala se i u pozorištu i to uglavnom i neformalnim, alternativnim grupama, te i u Ateljeu 212. Bila je foto-model modnog kreatora Aleksandra Joksimovića.
Preminula je 14. oktobra 2018. u Beogradu.
Dobijene nagrade i priznanja
Za film “Poseban tretman” Gorana Paskaljevića i Dušana Kovačevića dobija Kansku nagradu 1980. godine -Statueta Joakim Vujić koju dodeljuje Knjaževsko-srpski teatar iz Kragujevca 2013. godine
Filmografija
mini|Milena Dravić [[1963. godine]]
Virna Lisi
Virna Lisi (8. septembar 1936. – 18. decembar 2014) bila je nagrađivana italijanska filmska glumica koja je vrhunac popularnosti imala 1960-ih. Također je poznata po provokativnoj naslovnici za časopis Esquire iz 1965. kojom se komentirao tadašnji feminizam.
Nedjelja
Nedjelja (ijek.) ili nedelja (ek.), prvi dan u sedmici, drugi dan vikenda, koji se nalazi između subote i ponedjeljka,ali smatra se posljednim danom sedmice na osnovu rimokatoličke crkve. Smatra se za praznik u zemljama sa kršćanskom tradicijom, kada Kršćani najčešće posjećuju crkvu.
U Gregorijanskom kalendaru, ni jedno stoljeće ne može započeti nedjeljom. U židovskom kalendaru, ni jedna godina ne može započeti nedjeljom. Bilo koji mjesec koji započinje nedjeljom imat će petak trinaesti (nesretni dan u nekim društvima).
U mnogim državama, uključujući veći dio Europe i Južne Amerike (osim Brazila), nedjelja je posljednji dan tjedna. U ostalim zemljama, uključujući Sjedinjene Države, smatra se za prvi dan, tradicionalni pogled izveden od starih Židova, Egipćana i Svetog rimskog carstva.
Malad City, Idaho
Malad Siti je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Alanija (razvrstavanje)
Alanija se može odnositi na:
Endlichhofen
Endlihhofen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 150 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141037.
Carson City, Nevada
Carson City je glavni grad američke savezne države - Nevada, na jugozapadu Sjedinjenih Američkih Država od 55 351 stanovnika.
Geografske karakteristike
Carson City leži u Kotlini Eagle u masivu Sierra Nevada, na nadmorskoj visini od 1 463 m, duž obala istoimene rijeke Carson.
Historija
Naselje se počelo formirati oko polovice 19. vijeka, pod imenom Eagle Station, kao usputna stanica i trgovište za putnike prema Kaliforniji. Za historiju grada važna je bila 1858., kad je Abraham Curry kupio tadašnji Eagle Station, sa svim zemljištem i prezvao ga u Carson City.
Taggia, Imperia
Taggia je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12762 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Carson City, Nevada
Historija
Kad je - 1859. pronađeno zlato i srebro pored grada - otpočela je zlatna groznica, pa se broj stanovnika naglo povećao. Teritorija Nevada, postala je američka savezna država - 1864., za vrijeme Američkog građanskog rata, a Carson City njen glavni grad.
El Nacaxtle, San Andrés Tuxtla
El Nacaxtle je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Andrés Tuxtla.
Carson City, Nevada
Historija
Vladina zgrada, podignuta je između 1870. - 1871. Carson City bio je poznat po Kovnici novca, koja je kao filijala Federalne banke, radila između 1870. -1893.
El Nacaxtle, San Andrés Tuxtla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 224 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Filozofija muzike
Filozofija muzike proučava "osnovna pitanja o prirodi muzike i našem iskustvu muzike". Za razliku od nekih filozofija, poput filozofije nauke, koje proučavaju predmete sa kojima većina nije upoznata, većina ljudi je upoznata sa muzikom. Filozofska studija muzike ima mnogo veze sa filozofskim pitanjima metafizike i estetike.
Neka osnovna pitanja filozofije muzike su:
Quingnam
rihgt|280px|thumb| Quingnam (Kingnam), indijanski jezik sa Anda u području rijeke Chicama i Paramonga, u departmanima La Libertad, Ancash i dijelu Lima, u carstvu naroda Chimu, Peru. Kingnam je bio raširen u vrijeme širenja carstva Tawantinsuyu, kojom su prilikom kečuanizirane grupe Indijanaca Mochica i ostalih populacija. Quingnam je bio jedan od pet glavnih jezika carstva Chimu koji bi mogli upućivati na više plemenskih Chimu zajednica.
Quingnam spominje Calancha kao  'jezik ribara'  ('la lengua pescadora' ili 'la lengua yunga pescadora') navodeći da se govori na centralnoj peruanskoj obali na jug do Carabaylla u provinciji Lima. O njemu je malo poznato jer ne postoje ni sačuvani rječnik ni gramatika.
Kopači (Visoko)
Kopači su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Visoko koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 84 stanovnika.
Dučići (Podgorica)
Dučići je naselje u opštini Podgorica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 49 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 82 stanovnika).
Demografija
U naselju Dučići živi 40 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 47,5 godina (49,1 kod muškaraca i 46,0 kod žena). U naselju ima 16 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,06.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Jack Nicholson
John Joseph Nicholson (New Jersey, 22. travnja 1937.), poznatiji kao Jack Nicholson je američki filmski glumac, redatelj, scenarist i producent.
Nicholson je 12 puta bio nominiran za Oscara i osvojio triput (dva puta za najboljeg glumca i jednom za sporednog). Izjednačen je s Walterom Brennanom po broju glumačkih pobjeda kod glumaca (tri), te je ukupno drugi iza Katharine Hepburn (četiri). On je i jedan od dva glumca koji je bio nominiran za Oscara (za glavnu ili sporednu ulogu) u svakom desetljeću od šezdesetih; drugi je Michael Caine.
Osvojio je sedam Zlatnih globusa te 2001. primio Počasnu nagradu Kennedy centra. 1994. je postao najmlađi glumac kojem je Američki filmski institut dodijelio nagradu za životno djelo. Najpoznatiji je po ulogama u filmovima Kineska četvrt, Let iznad kukavičjeg gnijezda, Isijavanje Stanleyja Kubricka, Bolje ne može,  Batman Tima Burtona i Pokojni Martina Scorsesea.
Rani život
Nicholson je rođen 22. travnja 1937. u mjestašcu Neptune u New Jerseyu. Njegova majka, June Frances Nicholson, bila je plesačica u lokalnom kazalištu koja je čvrsto vjerovala da će pod umjetničkim imenom June Nilson postići značajnu karijeru. No, planovi su se poremetili kad je ostala trudna i zbog toga se 16. listopada 1936. udala za kolegu s posla, Donalda Fucilla. Međutim, njihov brak je ubrzo poništen jer je Donald Fucillo već bio oženjen. Premda je on priznao dijete i obvezao se da će o njemu voditi brigu, umiješala se Ethel Nicholson, baka s majčine strane, zahtijevajući da se ona nastavi brinuti o unuku. Tako će se, obrazložila je, njezina kći moći posvetiti karijeri od koje su svi mnogo očekivali. John Joseph Nicholson, djed slavnoga glumca, potomak nizozemskih doseljenika, radio je u robnoj kući, a doma je uglavnom dolazio pijan. Roditelji tek rođenog dječaka složili su se s Ethel Nicholson, pa je Jack dobio prezime svoje majke i nastavio s njom živjeti u kući djeda i bake. Kako se u tom okruženju nikada više nije spominjalo ime Donalda Fucilla, Jack Nicholson je odrastao u uvjerenju kako su mu djed i baka roditelji, a majka - sestra.
Da paradoks bude veći, tek je novinar tjednika Time, koji je 1974. pisao veliki članak o tada mladom glumcu u usponu, otkrio da mu je žena za koju je vjerovao da mu je sestra - zapravo majka. Kako su baka i majka umrle mnogo prije toga (1963. i 1970.), više nitko nije mogao svjedočiti o tome, a Nicholson nije želio razgovarati s novinarom.
Rana glumačka karijera
thumb|lijevo|Nicholson kao Wilbur Force u filmu  [[Mala trgovina užasa (1960)|Mala trgovina užasa (1960.)]] Kad je Nicholson došao u Hollywood, radio je razne poslove za legende animacije Hannu i Barberu. Vidjevši njegov umjetnički talent, ponudili su mu posao animatora. No, on je odbio želeći postati glumac.
Karijeru je počeo kao glumac, scenarist i producent, radeći za i sa Rogerom Cormanom, među ostalima. Filmski debi je ostvario u filmu The Cry Baby Killer (1958.), gdje je glumio maloljetnog delikventa koji se uspaniči nakon što je ubio dvojicu tinejdžera. Ostali filmovi iz tog razdoblja su Mala trgovina užasa (1960.), u kojem je imao malu ulogu mazohističkog zubarskog pacijenta, te The Raven (1963.) i Užas (1963.), u kojem je nastupio sa svojom tadašnjom suprugom Sandrom Knight.
Frontera (razvrstavanje)
Frontera ima više značenja:
Jack Nicholson
Rana glumačka karijera
Kako se u šezdesetima još teško dolazilo do uloga, Nicholson je sve više pisao. Rezultati su bili Thunder Island (1963.), Flight to Fury (1964.), Ride in the Whirlwind (1965.) i film o Monkeesima, Head. Ovi filmovi nisu postigli značajniji uspjeh, ali mladi Nicholson je konačno mogao raditi nešto korisnije.
Put do slave
Kako mu glumačka karijera nije krenula s mjesta, Nicholson se činio rezigniranim karijerom iza kamere kao scenarist/redatelj. Okus uspjeha je prvi put osjetio sa filmom iz 1967. The Trip, s Peterom Fondom i Dennisom Hopperom. No, nakon što se otvorila mogućnost za manju ulogu u filmu Goli u sedlu, on ju je iskoristio i lansirao karijeru. Nicholson je glumio odvjetnika pijanca Georgea Hansona, a za izvedbu je nominiran za Oscara. Uloga Hansona pokazala se kao prekretnica za Nicholsona - uloga je zapravo bila napisana za glumca Ripa Torna, koji je bio dobar prijatelj sa scenaristom Terryjem Southernom, ali se Torn povukao s projekta nakon svađe s redateljem Dennisom Hopperom.
Sljedeće godine je nominiran za Oscar za najboljeg glavnog glumca za ulogu u filmu Pet lakih komada. Iste godine je nastupio u ekranizaciji On a Clear Day You Can See Forever.
1973. je nastupio u filmu Hala Ashbyja Posljednji zadatak, za koji je osvojio nagradu za najboljeg glumca na Filmskom festivalu u Cannesu. Slijedio je klasični noir triler Romana Polanskog Kineska četvrt (1974.) Nastupio je i u mjuziklu grupe The Who Tommy, te u Zanimanje: reporter Michelangela Antonionija.
Američka ikona
thumb|Nicholson (desno) i Dennis Hopper na 62. dodjeli [[Oscara 26. ožujka 1990.]] Nicholson je osvojio svoj prvi Oscar za najboljeg glavnog glumca portretom Randlea P. McMurphyja u ekranizaciji romana Kena Kesseyja Let iznad kukavičjeg gnijezda, redatelja Miloša Formana iz 1975. Nicholsonu je ponuđena uloga Michaela Corleonea u Kumu, ali ju je odbio.
Iako nije privukao pozornost Akademije u adaptaciji Isijavanja Stanleyja Kubricka (1980.), to ostaje jedna od njegovih značajnijih uloga. Njegov sljedeći Oscar, za najboljeg sporednog glumca, došao je za ulogu umirovljenog astronauta Garretta Breedlovea u  Vremenu nježnosti (1983.) redatelja Jamesa L. Brooksa. Nicholson je u osamdesetima nastavio produktivnu karijeru filmovima kao što su Poštar uvijek zvoni dvaput (1981.), Crveni (1981.), Čast Prizzijevih (1985.), Vještice iz Eastwicka (1987.) i Ironweed (1987.). Još je tri puta nominiran za Oscara (Crveni, Čast Prizzijevih i Ironweed).
Odbio je ulogu Johna Booka u filmu  Svjedok. Batman iz 1989., u kojem je Nicholson glumio Jokera, postigao je veliki komercijalni uspjeh, a postotak od ukupne zarade donio je Nicholsonu oko 60 milijuna dolara. Trebao je reprizirati ulogu u petom nastavku iz franšize o Batmanu 1999., ali je studio Warner Bros. otkazao projekt.
No, nisu sve Nicholsonove izvedbe bile dobro ocijenjene. Nominiran je za nagrade Razzie za najgoreg glumca u filmovima Nevolje s muškarcima i Hoffa (1992.). Međutim, uloga u Hoffi mu je donijela i nominaciju za Zlatni globus.
Sljedeći Oscar za najboljeg glavnog glumca je došao za ulogu Melvina Udalla, neurotičnog pisca s opsesivno-kompulzivnim poremećajem, u romantičnoj komediji Bolje ne može (1997.), ponovno s redateljem Jamesom L. Brooksom.
Zadnje godine
U Gospodinu Schmidtu je utjelovio umirovljenog činovnika iz Omahe, Nebraska, koji preispituje vlastiti život i smrt svoje supruge ubrzo nakon toga. Njegova tiha, zatomljena izvedba bila je u suprotnosti s mnogim njegovim prijašnjim ulogama, a donijela mu je nominaciju za Oscara. U komediji Bijes pod kontrolom je glumio terapeuta koji mora pomoći pacifistu Adamu Sandleru. 2003. je nastupio u Ljubav nema granica, kao vremešni zavodnik koji se zaljubljuje u majku (Diane Keaton) svoje mlade djevojke.
Krajem 2006. se vratio na "mračnu stranu" s ulogom Franka Costella, sadističkog bostonskog šefa irske mafije koji nadgleda Matta Damona i Leonarda DiCapria u Pokojnima Martina Scorsesea, remakeu  Paklenih poslova Andrewa Laua.
U novembru 2006., Nicholson je započeo snimanje svojeg novog filma, Spisak Želja? Roba Reinera, ulogu za koju je morao obrijati glavu. U filmu se pojavljuje i Morgan Freeman, a dvojica glume muškarce koji boluju od neizlječive bolesti i pokušavaju ostvariti svoje životne ciljeve. Dok je istraživao za ulogu, Nicholson je posjetio bolnicu u Los Angelesu kako bi vidio kako se bolesnici oboljeli od raka nose sa svojom bolešću,film je prošao odlično i kritički i i komercijalno pošto je zaradio oko 175 milijona dolara,nakon toga je rekao kako se povlači sa scene međutim to se nije desilo i špekuliše se da će i dalje glumiti u ostvarenjima koji mu se dopadnu.
Privatni život
thumb|Otisci nogu i ruku Jacka Nicholsona na ispred Grauman's Chinese Theatrea Nicholson je u privatnom životu poznat kao čovjek koji se "ne zna skrasiti". Ima petero djece s četiri različite žene; ženio se jednom. 17. lipnja 1962. se oženio sa Sandrom Knight. Par je dobio jednu kćer, Jennifer Nicholson (rođenu 1963.), a razveo se 8. kolovoza 1968. Njegova druga kćer, Honey Hollman (rođena 1981.), je iz veze s danskim modelom Winnie Hollman. Ima jednog sina, Caleba Goddarda (rođenog 1970.), iz veze s glumicom Susan Anspach. Iz veze s Rebeccom Broussard ima dvoje djece, Lorraine Nicholson (rođena 1990.) i Raymonda Nicholsona (rođenog 1992.).
Bio je u vezi s brojnim glumicama i manekenkama, uključujući Michelle Phillips, Bebe Buell i Laru Flynn Boyle. Nicholsonova najduža veza je ona od 17 godina s glumicom Anjelicom Huston, od 1973. do 1989., kćerkom filmskog redatelja Johna Hustona. No, veza je završila kad su novine objavile kako je Rebecca Broussard zatrudnila s njim.
Dobar je prijatelj s redateljem Romanom Polanskim, kojeg je podupirao kroz mnoge osobne krize uključujući smrt njegove žene, Sharon Tate, od ruke obitelji Manson. Podupirao je Polanskog i nakon osude za silovanje maloljetnice, zločina koji se dogodio na Nicholsonovu imanju na Mullholand Driveu.
Nicholson je dugo živio u susjedstvu s Marlonom Brandom na Beverly Hillsu. U blizini je živio i Warren Beatty, pa je cesta zaradila nadimak "Bad Boy Drive". Nakon Brandove smrti 2004., Nicholson je kupio susjedov bungalov za točno 5 milijuna dolara kako bi ga srušio. Izjavio je kako je to učinio iz poštovanja prema Brandovoj ostavštini, budući da bi bilo preskupo renovirati "napuštenu" građevinu koju je zahvatila plijesan.
El Rodeo, Amatepec
El Rodeo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Amatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1852 m.
Agenten kennen keine Tränen
Agenten kennen keine Tränen, u međunarodnoj distribuciji poznat pod engleskim naslovom The Uranium Conspiracy je zapadnonjemačko-izraelsko-italijanski špijunski akcijski film snimljen 1978. godine u režiji Gianfranca Baldanella i Menahema Golana. Protagonist, čiji lik tumači Fabio Testi je italijanski obavještajac koji se udruži sa svojim izraelskim kolegom i prijateljem (koga tumači Assi Dayan). Radnja prikazuje kako nastoje spriječiti pošiljku uranija za arapsku zemlju koja nastoji proizvesti atomsku bombu.
Fontaines, Vendée
Fonten je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Vandeja koja pripada prefekturi Fontne le Konte.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 870 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 82 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,56 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 8 metara (maksimalnoj 28 m, a minimalnoj 0 m).
Sierra Nevada (SAD)
Sierra Nevada ili Sierra Nevadas (španjolski: Sniježna planina), je veliki planinski masiv na jugozapadu Sjedinjenih Američkih Država.
La Cañada, Cabo Corrientes
La Cañada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cabo Corrientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 676 m.
Sierra Nevada (SAD)
Geografske karakteristike
Masiv je širok od 128 km (kao kod Jezera Tahoe do 80 km na jugu. Planinski vrhunci Sierre imaju od 3 350 m do 4 418 m, koliko ima vrh Planine Whitney. thumb|left|220px|Karta [[Kalifornija|Kalifornije sa položajem masiva Sierra Nevada]] Sierra Nevada je poznata po svojim gigantskim sekvojama, najstarijim živim bićima na zemlji. Danas je Sierra poznata kao ogromna rekreaciona zona velikih gradova Kalifornije, poznati turistički centar je Jezero Tahoe. Nekad je bila poznata po zlatnim groznicama i brojnim rudnicima po kojima se do krajnjih granica ekploatirala ruda, tako da je nakon toga kraj ostao potpuno devastiran (erozije tla).
Sierra Nevada je izvorište brojnih kalifornijskih rijeka (Sacramento), koje su od vitalne važnosti za tu suhu državu.
Pezzaze, Brescia
Pezzaze je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1613 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 630 m.
Agua Sucia Indijanci
Agua Sucia Indijanci, (= "dirty water"/ jedno od brojnih malenih neklasificiranih plemena američkih Indijanaca koje je u 17 stoljeću obitavalo negdje na području današnjeg središnjeg dijela zapadnog Teksasa. Ovo pleme poznato je tek po jednom španjolskom dokumentu iz 1683. godine. Sve ostalo o njima je nepoznato.
La Cruz de Armadillo, Santa Cruz Itundujia
La Cruz de Armadillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Cruz Itundujia.
Guanajuatito, Tlalpujahua
Guanajuatito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tlalpujahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 121 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2789 m.
Contrada Canala (Località Nardone), Isernia
Contrada Canala (Località Nardone) je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 661 m.
Abaetés
Abaetés, pleme američkih Indijanaca (možda tupijsko), nekada nastanjeno u središnjem dijelu brazilske države Minas Gerais, uz istoimenu rijeku pritoku Săo Francisca. Decimirani su od strane garimpeirosa (tragačima dijamanata) do kraja XVIII stoljeća, tako da je danas o njima malo toga poznato. O značenju imena postoji više tumaćenja, a prema de Oliveiri njegovo tupijsko značenje je mnogo ljudi (‘muita gente’) ili veliko pleme (‘tribo numerosa’)
Rijeka i gradić koji danas živi od mliječne industrije nose njihovo ime.
Gagliano Castelferrato, Enna
Gagliano Castelferrato je naselje u Italiji u provinciji Enna, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3427 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 662 m.
Jean-Loup Rouyer
Jean-Loup Rouyer (4. august 1945 - ) je bivši francuski teniser koji je profesionalno nastupao od 1963. do 1975. godine. Tokom karijere mu je najveći uspjeh bio šesnaestina finala na Roland Garrosu 1969. godine.
Puruhá
Puruhá, pleme američkih Indijanaca nastanjeno još iz vremena konkviste u ekvadorskim Andama. Jezik ovog naroda je nestao a nema ni pisanih tragova. U vrijeme španjolske konkviste Puruhá su bili uzgajivači kukuruza, graha, tikava i krumpira. Lov je također bio zastupljen. Kuće im bijahu oblijepljene blatom, prekrivene i razasute po planinskim padinama. Za Puruhe vrijedi da su bili vješti tkalci pamuka. Muška odjeća bijaše ogrtač, a za žene se ne zna. Politički su bili organizirani pod vodstvom lokalnih poglavica i regionalnog kralja. Vjerovali su u dva tamošnja vulkana, Chimborazo, kojemu su prinosili ljudske žrtve i Tungurahua.
Vrela (Visoko)
Vrela je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Visoko koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 367 stanovnika.
Puruhá
Puruhe su kečuanizirani, odnosno jezik puruhá je izumro do kraja 17. stoljeća. Paul Rivet (1924) njihov jezik vodi kao nezavisnu porodicu. Moguća srodnost sa jezikm canyari (Lyle Campbell, Terrence Kaufman). Charles A. Zisa (1970. klasificira ga u porodicu yuncan, i preko nje u yunca-puruhan i macro chibchan i Terrence Kaufman (2007) u porodicu chimuan
Arroyo de Limón, San Andrés Tuxtla
Arroyo de Limón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Andrés Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 215 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 407 m.
Topljenje ledenjaka od 1850.
mini|desno|300px|Pogled na ledenjak Whitechuck 1973. mini|desno|300px|Pogled na ledenjak Whitechuck 2006. Topljenje ledenjaka od 1850. utječe na opskrbu slatke vode za navodnjavanje i za domaćinstva, za opskrbu domaćih životinja i biljaka, koji ovise o vodi iz ledenjaka, a u dužem periodu, utječe na porast razine mora. Glaciolozi tvrde da podudaranje topljenja ledenjaka i povećanje količine stakleničkih plinova, je očiti primjer trenutnog globalnog zatopljenja. Na planinskim lancima u umjerenom pojasu, kao što su Himalaje, Alpe, Stjenjak, Kaskadne planine i Ande, mogu se vidjeti veliki razmjeri topljenja ledenjaka.
Malo ledeno doba je bio period od 1550. do 1850., kada je svijet doživio nešto hladniju klimu nego danas. Nakon toga, sve do 1940., ledenjaci su se počeli znatno topiti, a onda se do 1980. topljenje usporilo, i negdje su se ledenjaci počeli povećavati, da bi se od 1980. topljenje ledenjaka opet povećalo, pa čak i ubrzalo. U Himalajama i Andama, to će imati veliki utjecaj na opskrbu vodom mnogobrojnog stanovništva. Povlačenje planinskih ledenjaka u Sjevernoj Americi, Aziji, Alpama, Indoneziji i Africi, u tropskim i umjerenim klimatskim pojasevima Južne Amerike, koristi se kao očit dokaz povećanja svjetskih temperatura, od polovice 19. stoljeća. Ali nedavno topljenje plimnih i izlaznih ledenjaka na Grenlandu i zapadnoj Antartici, može dovesti do porasta razine mora, a time bi mnoga obalna područja u svijetu bila ugrožena.
Ledenjačka ravnoteža masa
Da bi ledenjaci opstali, vrlo važna je ravnoteža masa, razlika između područja gomilanja i područja odnošenja (topljenje i sublimacija). Klimatske promjene mogu uzrokovati promjene u temperaturama i padanju snijega, pa se mijenja i ravnoteža masa. Ledenjak koji ima negativnu ravnotežu masa, će se na kraju otopiti. Trenutno, samo je malo ledenjaka koji imaju pozitivnu ravnotežu masa, ustvari blizu su ravnoteži. mini|desno|300px|Ova skica pokazuje ravnotežu masa planinskih ledenjaka od 1970., topljenje je prikazano žuto i crveno, a povećanje plavo Glavni pokazatelj topljenja ledenjaka je njegovo stanjivanje po cijeloj dužini, posebno u području gomilanja. Ako se ledenjak počne smanjivati u podnožju, možda se i održi. Primjer je ledenjak Easton, koji se smanjio skoro na pola svoje veličine, ali je još uvijek stabilan, jer mu je područje gomilanja na većoj visini, gdje je hladnije i dobiva svježi snijeg. Manji ledenjaci, koji nisu na velikim visinama, su najugroženiji.
Metode mjerenja topljenja ledenjaka uključuje zabijanje štapova na njegovim krajevima, korištenje GPS sistema, izrada karte iz zraka i korištenje laserskog visinomjera.
Ledenjaci u umjerenom pojasu
Ledenjaci u umjerenom pojasu se prostiru između tropskog pojasa i polarnih krugova. Tu srećemo planinske ledenjake, ledenjake u dolinama i male ledene kape, obično na visokim planinskim lancima. Svi su ti ledenjaci uglavnom na planinskim lancima, kao što su Himalaje, Alpe, Pirineji, Stjenjak, Tihooceanski obalni greben u Sjevernoj Americi, Patagonijske Ande u Južnoj Americi i planinski lanci na Novom Zelandu. Što su bliže polarnim krugovima, to su i veći. Ovi ledenjaci su najviše proučavani u zadnjih 150 godina. Kao i tropski ledenjaci, i ovi ledenjaci se uglavnom svi tope.
Europa
mini|desno|300px|Dijagram prikazuje godišnje praćenje ledenjaka u Italiji i Švicarskoj, i očito je da od polovice 20. stoljeća, ledenjaci u Alpama se znatno tope Svjetska služba za praćenje ledenjaka (engl. World Glacier Monitoring Service) izvještava o promjenama u podnožju ledenjaka, iz cijelog svijeta, svakih 5 godina. U svom izdanju 2000. – 2005., objavili su da u Švicarskoj od 115 ledenjaka, svih 115 se topi, u Austriji od 115 ledenjaka, svih 115 se topi, U Italiji 50 ledenjaka se topi, a 7 ih je u ravnoteži, a u Francuskoj svih 7 ledenjaka se topi. Kao primjer, od 1870. ledenjaci Argentière i Mont Blanc su se povukli s 1 150 m na 1 400 m. U Francuskoj, najveći ledenjak Mer de Glace je izgubio 8 % u svojoj dužini i 27 % je tanji, od 1907. Ledenjak Aletsch, najveći u Švicarskoj, se povukao 2 600 m, od 1880., s tim da se topljenje povećalo od 1980. Od 1878. do 1998. ledenjak Morteratsch je kraći 1,8 kilometar ili svake godine je kraći za 17,2 metra. Od 1199. Do 2005. topljenje se povećalo, tako da je izmjereno da je ledenjak 30 metara kraći svake godine.
Glavna je zabrinutost danas za poplave ledenjačkih jezera, koje su za sobom ostavljale mrtve i ogromnu štetu. Na donjim dijelovima ledenjačkih jezera, kameni blokovi i zemlja rade veliku branu, pa za vrijeme sezone topljenja, jezero znatno naraste. 1892. ledenjačko jezero iz ledenjaka de Tête Rousse, je ispustilo oko 200 000 km3 vode i za sobom je ostavilo 200 mrtvih u francuskom mjestu Saint Gervais. Poplave ledenjačkih jezera su sve veća opasnost u svijetu.
U švedskom predjelu planina Kebnekaise, jedna studija je našla da od 1990. do 2001., od 16 ledenjaka 14 ledenjaka se topi, 1 je u ravnoteži i 1 se povećava. U Norveškoj je promatrano 25 ledenjaka do 2005, i 22 ledenjaka se topi, 2 su u ravnoteži i 1 se povećava. U španjolskim Pirinejima promatrani su ledenjaci u planinskom lancu Maladeta. Od 1991. do danas je izgubljeno 50 do 60 % ledenjačke površine, a 3 ledenjaka su nestala.
Sibir
mini|desno|300px|Slika pokazuje stvaranje velikog broja ledenjačkih jezera u podnožju ledenjaka, u [[Butanu]] Sibir i ruski Daleki istok se smatraju kao polarno područje, ali zbog svoje suhe klime, ledenjaci su samo u planinama Altaj, Verhojansk i Čerski. Na poluotoku Kamčatka je puno više ledenjaka, zbog vlage iz Ohotskog mora. Iako je manje izvještaja, zna se da ledenjaci u Jakutskoj su se otopili za 28 % od 1945, a na Kamčatki još i više.
Azija
Himalaja i ostali planinski lanci u centralnoj Aziji, imaju velika područja s ledenjacima. Ti su ledenjaci vrlo važan izvor vode za suhe krajeve u Indiji, Pakistanu, Afganistanu, zapadnoj Kini i Mongoliji, gdje ima ogroman broj stanovništva.