cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aleksandar II od Makedonije
Aleksandar je nakon toga od porodice Aleuada primio poziv da s vojskom uđe u Tesaliju i sruši okrutnog vladara Aleksandra od Fere. Aleksandar je to učinio, ali je, prekršivši zadano obećanje, u Larisa|Larisi i drugim tesalskim gradovima instalirao garnizone. To se nije svidjelo Tebi, tada najjačoj grčkoj vojnoj sili koja je u Tesaliju poslala svog proslavljenog vojskovođu Pelopidu. On je odatle istjerao Makedonce te je Aleksandru zaprijetio da će vojnički pomoći njegovog šurjaka Ptolemeja od Alorosa u borbi za prijestolje ako Aleksandar ne razvrgne savez sa Atenom i sklopi savez s Tebom. Aleksandar je pristao i kao zalog ugovora u poslao Tebu taoce među kojima je bio njegov najmlađi brat Filip.
Aleksandar je godine 368. pne. ubijen na svečanosti od strane ubica koje je angažirao Ptolemej. Formalno ga je naslijedio brat Perdika, ali je svu vlast kao regent držao Ptolemej.
Goodyears Bar, California
Goodyears Bar je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 68 stanovnika.
Praxeas
Prakseja (Praxeas) je bio monarhijanac iz Male Azije, s kraja 2. i početka 3. vijeka. Veoma je uticao da Crkva ne prihvati "novo proroštvo", tj. montanizam.
U vrijeme pape Viktora ili Zefirina (198—217), montanizam nailazi najprije na pozitivan prijem, dok to ne pokvari svojim dolaskom u Rim i svojim utjecajem Prakseja. Tertulijan protiv njega piše čitavo djelo Adversus Praxeam gde kaže (gl. 1), da Prakseja nije imao ljubavi Božje, jer se borio protiv Božjih »harismata«. Prakseja je navodno, iznoseći laži o prorocima i njihovim zajednicama, prisilio rimskog biskupa, koji je već bio priznao proroštvo Montana, Priske, Maksimile, te je na temelju toga podijelio mir Crkvama Azije i Frigije, da već poslano mirovno pismo (litteras pacis) opozove, i odustane od prihvaćanja karizmi. Tertulijan kaže:
Silla, Bologna
Silla je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 854 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 346 m.
Mitsuo Ogasawara
(5. april 1979.) je japanski nogometaš.
Nelej
Nelej je u grčkoj mitologiji bio sin Posejdona i Tiro te brat Pelijin.
Tiro je bila udana za Kreteja (s kojim je imala sina Esona) but ali je voljela riječnog boga Enipeja. On je, pak, odbijao njeno zavođenje. Jednog dana, Posejdon, ispunjen žudnjom za Tiro, prerušio se u Enipej i iz njihove ljubavi su se rodili blizanci Pelija i Nelej. Tiro ih je ostavila na planini, a odgojila ih je domaćica. Kada su odrasli, Pelija i Nelej su pronašli Tiro te ubili pomajku Sidero zbog zlostavljanja Tiro. Sidero se bila sklonila u Herinom hramu, ali ju je Pelija tamo ubio, izazvaši Herinu mržnju.
Nelej i Pelija su se borili za krunu, a Nelej je nakon toga prognan u Meseniju, postavši kralj Pylosa. Heraklo je kasnije zatražio od Neleja da ga riješi krvnog duga, a bio je odbijen. Zbog toga je Heraklo ubio Neleja i njegove sinove, uključujući Alastora, ali je poštedio Nestora.
S Kloridom je Nelej imao Peroa, Alastora i Nestora.
Direktiva o autorskom pravu na digitalnom jedinstvenom tržištu
Direktiva o autorskom pravu na jedinstvenom digitalnom tržištu 2016/0280(COD), također poznata i kao Direktiva o autorskom pravu EU, je direktiva Evropske unije čija je svrha harmonizacija autorskog prava u Evropskoj uniji] odnosno stvaranje Digitalnog jedinstvenog tržišta. Nominalno ju je predložio Odbor Evropskog parlamenta za pravna pitanja 20. juna 2018, te formalno odobrio Evropski parlament 12. septembra 2018, te će postati pšredmetom trijaloških rasprava za koje se očekuje da će biti završene u januaru 2019. Ako bude formalizirana, svaka od država-članica će morati donijeti zakone u skladu s Direktivom.
Aleksandar od Fere
Aleksandar (grčki: ) je bio tagus ili despot grada Fera u Tesaliji, te je tim gradom, a i ostatkom oblasti, vladao od 369. do 358. pne.
Direktiva o autorskom pravu na digitalnom jedinstvenom tržištu
Čl. 11 i čl. 13 su bili žestoko kritizirani u evropskoj i amerićkoj javnosti. Čl. 11 je kritiziran kao "porez na linkove" koji će od web-stranica zahtijevati "da dobiju dozvolu svaki put prije nego što stave link na vijesti", a čl. 13 kao "zabrana meme mema", s obzirom da tehnologije za provjeru sadržaja ne mogu uvrditi da li su ti sadržaji pod poštenom upotrebom kao parodije.
Aleksandar od Fere
Iste se godine Pelopida, kome su se Tesalijci počeli žaliti na Aleksandrovu okrutnost, zajedno s Ismenijom došao intervenirati na Aleksandrov dvor, ali ga je Aleksandar dao zatvoriti. Tebanci su zbog toga pokrenula dva pohoda na Tesaliju s ciljem da ga izbave, a drugi put je Aleksandar pristao na njihove uvjete. Godine 364. pne. je Teba ponovno intervenirala protiv Aleksandra, koji se Tebancima suprostavio u bitci kod Kinoskefala u kojoj je poražen, iako je tada stradao Pelopida. Aleksandar je nakon bitke pristao predati vlast nad drugim tesalijskim gradovima te se priključiti Beotijskom savezu. Godine 362. pne. je tebanski saveznik poduzimao piratske pohode protiv Atena|Atene.
Svjestan da mu zbog okrutnosti prijeti atentat, Aleksandar je svoju palaču napunio stražarima. Međutim, godine 357. pne. je njegova supruga po imenu Teba uspjela zajedno sa svojom braćom izvesti atentat. Plutarh navodi da joj je motiv bila zgađenost okrutnošću njegovog muža, dok drugi izvori navode kako je u pitanju bila ljubomora zbog toga što je Aleksandar sve vrijeme provodio s mladim eromenosom.
Bonanza, Acayucan
Bonanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Acayucan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 45 m.
Bogdan Vodă, Bogdan Vodă
Bogdan Vodă je naselje u Rumuniji u okrugu Maramureš u opštini Bogdan Vodă.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3377 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 401 m.
Hauterive-la-Fresse
Oterviv la Fres je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Pontarlije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 145 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,46 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 890 metara (maksimalnoj 1.210 m, a minimalnoj 778 m).
Case Sciuto, Trapani
Case Sciuto je naselje u Italiji u provinciji Trapani, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 392 m.
Pettinengo, Biella
Pettinengo je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1599 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 713 m.
El Coyolito, José Azueta
El Coyolito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini José Azueta.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Príkra
Príkra je naseljeno mjesto u okrugu Svidnjik, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 12 stanovnika.
Žirovnica (Žirovnica, Slovenija)
Žirovnica je naselje u slovenskoj Općini Žirovnici. Žirovnica se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 550 stanovnika.
La Unión, Tepelmeme Villa de Morelos
La Unión je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Tepelmeme Villa de Morelos.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2174 m.
Fuhlenhagen
Fulenhagen je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 296 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053031.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hercogtum Lauenburg Fulenhagen se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Hercogtum Lauenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 46 metara. Površina opštine iznosi 5,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 296 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 52 stanovnika/km².
San Joaquín, Cuauhtémoc
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 492 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 661 m.
Sassella, Sondrio
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 305 m.
Heril
Život
O Herilovom životu nema kronoloških podataka antičkim izvorima, pa znanstvenici pribjegavaju nagađanju. S obzirom na to da je Zenon umro 263/262. pne., može se opravdano uzeti 285-280. pne. kao terminus post quem za datum njegova rođenja. Sigurno je bio suvremenik ili, što je vjerojatnije, stariji suvremenik stoika Hrizipa, rođenog 281/280. pne. .
O Herilovom porijeklu mišljenja su podijeljena. Tradicija utemeljena na odlomku iz Života i mišljenja znamenitih filozofa Diogena Laertija (VII, 37), prema kojoj je Heril potjecao iz Kartage, osporavaju brojni moderni analitičari. Tako Peter Von der Mühl smatra da je Heril rođen u Halkedonu, temeljeći svoj zaključak na jednog varijanti čitanja drugog odlomka iz Života i mišljenja znamenitih filozofa (VII, 165). .
Bez obzira na to potječe li iz Halkedona ili iz Kartage, Heril je u svakom slučaju vrlo rano postao Zenonov učenik, što sugerira da se njegova obitelj u međuvremenu preselila u Atenu. Međutim, Heril se nakon toga ipak držao brojnih platonističkih učenja, koja su ga dovela da odbci ortodoksne stoičke teorije svog učitelja. Tako je postao disident stoičke škole, u vrijeme kada su takve intelektualne pobune uzimale maha (Ariston s Hiosa, a jedno vrijeme i Hrizip). Stoga su ga kasnije snažno kritizirali Zenonovi nasljednici Kleant i Hrizip.
Nakon sredine 3. stoljeća pne. o njemu više nema podataka u antičkim izvorima.
Može se pretpostaviti da je Heril bio lijep dječak. Diogen Laertije zapravo iznosi sljedeću anegdotu: "Priča se da je [Heril] imao mnogo obožavalaca dok je bio dječak; kad je Zenon hteo da ih otera, naterao je Herila da obrije glavu, i to ih je onda odbilo".
Filozofija
right|thumb|Hrizip, oštri kritičar Herilove filozofije. Kao Zenonov učenik, Heril je zasigurno u svoju misao ugradio značajan broj stoičkih učenja, poput tripartitne podjele filozofije na logiku, fiziku i etiku. Međutim, Heril se od stoičke ortodoksije razlikuje po dvije točke, od kojih je jedna bitna, a druga manje značajna.
Prva se točka odnosi na pitanje vrhovnog dobra. Heril je zapravo tvrdio da znanje (ἐπιστήμη) predstavlja vrhovno dobro. Tvrdio je zapravo da je "znanje ponašanje u primanju predstava koje je zaštićeno od svake promene kojoj podleže razum", tj. da je znanstvena analiza jedina stvar koja se ne može osporiti, jedina valjana istina. To, prema platonskoj jednadžbi, gdje je istina = dobro, dovodi do toga da se znanje smatra jedinim mogućim dobrom. U nedostatku dovoljno podataka ne znamo kakve je etičke posljedice Heril izvukao iz ove teze u svojim Etičkim postavkama. No, Ciceron napada ovu ideju i za Herilova načela kaže da su "već odavno razbijena i napuštena" i "već ranije odbačena".
Prepoznajući znanje kao vrhovno dobro, Heril se izravno suprotstavlja tezama Zenona i njegovih nasljednika: on zapravo preokreće hijerarhiju uspostavljenu ortodoksnim stoicizmom između etičkog, fizičkog i logičkog područja. Vrhovno područje više nije etika, već fizika. Stoga se više istina ne postiže proučavanjem dobra, već se proučavanjem istine postiže dobro. .
Druga je tečka piatnje o ciljevima kojim treba težiti.ref>Les philosophes hellénistiques de Long et Sedley, tome II, str. 422-426, ed. Garnier Flammarion. Za Zenona su stvari bile tri vrste: u osnovi dobre, u osnovi loše i ravnodušne (indiferentne). Unutar indiferentnih stvari mogli bismo razlikovati stvari koje u skladu s prirodom (recimo X) i stvari suprotne prirodi (recimo Y). Za ortodoksne stoike stvari X predstavljale su prvu skicu dobra, a stvari Y prvu skicu zla. Međutim, heterodoksni stoici, a posebno Ariston, odbacili su bilo kakvu hijerarhiju unutar ravnodušnih stvari: cilj kojem treba težiti pred ravnodušnim stvarima bila je "ravnodušnost prema svemu što se nalazi u sredini između porika i vrline". U stvari, kao što je primijetio Ciceron, Heril će zauzeti ovo Aristonovo gledište. Zapravo je razlikovao dvije vrste ciljeva: pravi krajnji cilj, kome teži samo mudrar čovjek (Dobro), i podređeni cilj, kome teži običan čovjek (nesumnjivo stvari X). Stoga je za nemudre vrdio "da nemaju cilja, već se on mijenja u skladu s okolnostima i stvarnošću".
Kritika
Herilove teze oštro su kritizirala dva Zenonova nasljednika na mjestu voditelja stoičke škole u Stoa poikile. Kleant je tako napisao djelo Protov Herila, a Hrizip ga je oštro kritizirao u trećoj knjizi svojeg spisa O dobru (Περὶ ἀγαθῶν). Nepoznato je o čemu se radilo u tim kritikama, iako su se morale odnositi na dvije točke kojima Heril odstupa od ortodoksnog stoicizma.
Djela
Herilu se pripisuje dvanaest djela, koja su sva izgubljena, kao i nepoznati broj dijaloga. Prema Diogenu Laertiju, to su u osnovi bili kratki spisi, uz moguću iznimku Etičkih postavki, koje su se sastojale iz nekoliko knjiga i vjerojatno predstavljale njegovo glavno djelo. Ipak, prema Laertiju, njegov je stil bio "pun snage". Popis koji je dao Diogen je sljedeći: O tjelesnoj vježbi (Περὶ ἀσϰήσεως); O strastima (Περὶ παθῶν); O mišljenju (Περὶ ὐπολήψεως); Zakonodavac (Νομοθέτης); Babičar (Μαιευτιϰός); Protivnik (Άντιφέρον); Učitelj (Διδάσϰαλος); Preglednik (Διασϰευάξων); Kontrolor (Εὐθύνων); Medeja (Μήδεια); Hermes (Ἑρμῆς); Etičke postavke (Θέσεων ἠθιϰῶν); dijalozi.
Laertijev popis slijedi preciznu klasifikaciju. Prva tri spisa imaju apstraktnu temu: dva se tiču ​​etike (O tjelesnoj vježbi i O strastima) a jedan logike (O mišljenju). Sljedećih pet djela – Babičar je odvojen – odnosi se na ljude: jedno se tiče politike (Zakonodavac), tri, vjerojatno, logike (Učitelj, Prglednik i Kontrolor) i jedno dvosmisleno (Protivnik). Slijede dva djela s mitološkom temom. Na posljdnjem su mjestu Etičke postavke i dijalozi s nepoznatom tematikom.
Značaj i utjecaj
Heril će nakon smrti biti prilično zaboravljen. Stoga se njegovo ime rijetko pojavljuje u antičkoj književnosti, npr. jednom u Plutarhu, i jednom u Ciceronu. Montaigne ga citira u prvom odlomku svog spisa Apologie de Raimond Sebon, u 12. poglavlju drugog dijela Eseja. Heril nije potpuno zaboravljen samo zahvaljujući Diogenu Laertiju i neumoljivosti nekolicine filologa s početka 19. stoljeća.
Za razliku od Aristona, nije poznat nijedan Herilov učenik. Čini se da je njegova heterodoksija zapravo više rezultat individualnog pristupa nego želje za općom reformom stoičkog sustava.
Chote de Tlamimil, Matlapa
Chote de Tlamimil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Matlapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Zu Jia
Zu Jia (祖甲) bio je kralj dinastije Shang u Kini. Drugo ime mu je bilo Di Jia (帝甲), prema knjizi Guoyu (国语).
Arthur Harris
Maršal Kraljevskog ratnog zrakoplovstva Sir Arthur Travers Harris, 1st Baronet, (13. april 1892 – 5. april 1984), poznat i po nadimcima Bomber Harris, ali i Butcher Harris , je bio britanski zrakoplovni oficir, najpoznatiji kao zapovjednik RAF-ove Bombarderske komande u Drugom svjetskom ratu, odnosno kao jedna od ključnih ličnosti savezničkog bombardiranja Njemačke. Došavši na čelo Komande 1942. godine, Harris je osmislio strategiju koja se temeljila na tzv. zonskom bombardiranju ciljeva u Njemačkoj i okupiranim zemljama gdje cilj nije bilo precizno pogađanje ciljeva koliko izazivanje što veće štete u njemačkoj pozadini, odnosno vezivanje što više njemačkih resursa za zračnu obranu. Harrisova strategija, čiji je najpoznatiji primjer bombardiranje Dresdena, je kasnije izazvala brojne kontroverze, kako zbog upitnog doprinosa savezničkim ratnim ciljevima tako i zbog strahovitih žrtvi među civilima, a što je Harrisa kasnije učinilo jednim od najkontroverznijih savezničkih vođa u Drugom svjetskom ratu.
Casa Bebi II, Siena
Casa Bebi II je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 713 m.
Opština Sighișoara, Mureș
Sighișoara je opština u Rumuniji u okrugu Mureš.
Crash
Crash je riječ koja na engleskom znači "sudar" i može označavati:
Ronchi, Reggio Emilia
Ronchi je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 338 m.
Jizi
Jizi (kineski:箕子) (Gija na korejskom) bio je polumitski kineski mudrac kome se pripisuje vladavina Gojoseonom u 12. vijeku pne.. Porodično ime bilo mu je Zi (子) a rodno ime Xuyu (胥餘/서여 xūyú/seoyeo, ili 須臾/수유 xūyú/suyu).
Legenda govori kako je bio rođak Zhoua, posljednjeg kralja dinastije Shang i jedan od tri mudraca Shanga, zajedno s Weizijem i Biganom. Neki ga smatraju Velikim Tutorom kralja. Zli kralj ga je zatvorio jer se protivio njegovoj lošoj vladavini. Nakon što je Shang svrgnula dinastija Zhou, pustio ga je kralj Wu. Jizi je savjetovao kralja Wua kada bi ga kralj posjećivao. Kralj Wu mu je zato dao vlast nad Joseonom u današnjoj sjeverozapadnoj Koreji. Tamo je narod učio ritualima, poljoprivredi i tkanju.
Rancho de Gaudencio Medellín, Cuauhtémoc
Rancho de Gaudencio Medellín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1932 m.
6. 8.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
6. kolovoz/august/avgust (6. 8.) je 218. dan u godini po gregorijanskom kalendaru (219. u prestupnoj godini) Do kraja godine ima još 147 dana.
Događaji
.
Ptolemej I od Makedonije
Antički izvori navode kako je bio potomak Aminte II, odnosno Menelaja, jednog od sinova kralja Aleksandra I.
6. 8.
Rođenja
.
Smrti
.
Praznici i dani sećanja
.
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Ptolemej I od Makedonije
Godine 375. pne. ga je kralj Aminta III poslao u Atena|Atenu kao makedonskog izaslanika, gdje je ostao do 373. pne. Nakon Amintine smrti, Ptolomej je započeo vezu s njegovom udovicom, kraljicom Euridikom, a što je dovelo do sukoba s njenim sinom, mladim kraljem Aleksandrom. Zbog tog sukoba, u kome su Tebanci podržavali Ptolemeja, se Aleksandar morao povući iz Tesalije i pristati na savez s Tebom. Ptolemej je potom 368. pne. dao ubiti Aleksandra na jednom festivalu; kralja je formalno naslijedio njegov mlađi brat Perdika III, ali je Ptolemej zavladao kao regent. Tri godine kasnije sam Ptolemej je ubijen od Perdike koji je preuzeo vlast.
Kebra Nagast
Kebra Nagast (giz ,<font size="+1">ክብረ ነገሥት, ), Knjiga slave kraljeva, je etiopska drevna kniga pisana pismom giz velikog povijesnog, vjerskog i arheološkog značaja. Jezgra knjige nastala je između 4. i 6. vijeka poslije Krista, ali je svoj konačni oblik dobila u 12. vijeku. Kebra Nagast je jedna od svetih knjiga Rastafarijanaca.
Tekstovi se oslanjaju na Stari zavjet, kršćanska Evanđelja i priče iz Kurana, kao i na priču o tome kako je legendarni Kovčeg Saveza iz Jeruzalema dospio do Kraljevstva Saba u Etiopiju. Prema legendi, Kovčeg Saveza je od kralja Salomona iz Izraela u Etiopiju donio Bajne-Lehekem, sin Salomona i kraljice od Sabe-Makede. Bajne-Lehekem je kasnije okrunjen za kralja Etiopije pod imenom Menelik I Na taj način prijenos Kovčega Saveza je simbolička priča o prenošenju biblijskog naslijeđa iz Izraela u Etiopiju, kao i davanje božanskih atributa etiopskoj dinastiji, koja je vladala zemljom neprekidno sve do cara Haile Selasija I (1930), osim perioda između 950 i 1270, kad su Etiopijom vladale dinastije židovske i poganskih religija te Dinastija Zagaj.
Sadržaj knjige
Kebra Nagast podijeljena je u 117 poglavlja, pa se čak i nakon prvog čitanja jasno vidi da je knjiga spoj različitih tekstova iz raznih historiijskih razdoblja. Knjiga ima formu rasprave koju vode 318 crkvenih otaca na Prvi nikejski sabor. Oni raspravljaju oko pitanja: Od čeg se slava kraljeva sastoji? Jedan od patrijarha - Grgur odgovora na to pitanje (poglavlja 3-17) i završava s tvrdnjom da je Slava Božja djelo Mojsija i čuva se u Kovčegu Saveza. Nakon toga, patrijarh Domitius čita iz knjige koju je pronašao u crkvi Sofija (možda Aja Sofija) i uvodi čitatelja u središnji dio ove knjige, priču o Makedi (poznatijoj kao Kraljici od Sabe), kralju Salomonu, Meneliku I, i načinu kako je Kovčeg saveza dospio u Etiopiju (poglavlja 19-94).
Priča o kraljici Makedi, počinje o tome kako je ona od Tamrina, trgovca nastanjenog u njezinom kraljevstvu, čula puno o mudrosti kralja Salomonu, zbog tog se ona odlučila otputovati u Jeruzalem da ga posjeti. On ju je očarao svojim znanjem i učenošću, te je ona izjavila Od ovog trenutka neću se više klanjati suncu, već ću obožavati stvoritelja sunca, Boga Izraelova. (Poglavlje 28) noć prije puta, Salomon je lukavstvom obljubi, i daje joj prsten kao zalog, po kom će njihovo dijete prepoznati. Nakon njezina odlaska, Salomon usni san u kojem sunce napušta Izrael (poglavlje 30). Makeda po povratku kući rađa Menelika.
U dobi od 22 godine, Menelik putuje u Jeruzalem preko Gaze, tražeći blagoslov Salomonov, njegov otac pomoću prstena prepoznaje sina. Presretan zbog ovog susreta, Salomon pokušava uvjeriti Menelika da ostane u Izraelu kao kralj, ali Menelik inzistira na povratku svojoj majci u Etiopiju. Kralj Salomon se tad primiri s tim, i osigura sinu dostojnu pratnju za povratak kući. Ona se sastojala od po jednog prvorođenog sina svih velikaša i po jednog sina glavara svih hramova iz Izraela. Mladi pratioci su pri odlasku iz Jeruzalema, kriomice ukrali Kovčeg Saveza bez znanja Menelika. (poglavlja 45-48).
Tijekom putovanja kući, Menelik uoči da je Kovčeg Saveza u njegovoj prtljazi, i Salomon otkriva da je Kovčeg nestao iz njegova kraljevstva. Salomon je nakon otkrića krađe pokušao zaustaviti Menelika, ali je njegov sin magično odletio do Etiopije prije nego što se on uspio pribrati i organizirati potjeru. Kralj Salomon se otada tješio svojom ženom, kćerkom egiptskog faraona, koja ga je zavela da se klanja kumirima njezine domovine (poglavlje 64).
Nakon uvodnih poglavlja o raspravi 318 patrijarha na ekumenskom saboru, Domitius nastavlja s ponavljanjem biblijske povijesti (poglavlja 66-83) Zatim se opisuje Menelikov dolazak u Etiopiju, gdje je dočekan velikim slavljem, na kojoj mu majka Makeda prepušta prijestolje. Menelik se potom upušta se u niz vojnih pohoda, ali kako je posjednik Kovčega Saveza - nitko ga otada nije uspio pobijediti, dapače tko ga je napao bio je pobijeđen. (poglavlje 94).
Knjiga završava proročkim poglavljima (poglavlja 95-112) u kojima se veliča duhovna nadmoć Etiopije nad Izraelom, kako zbog posjedovanja Kovčega Saveza tako i zbog Salamonske krvne linije etiopskih vladara.
Porijeklo rukopisa
Prema opremi prvih primjeraka knige -Kebra Nagast je izvorno napisana na koptskom, a zatim prevedena na arapski jezik 409 (kršćanske 1225 godine) od strane koptskih svećenika, za vrijeme vladavine Abune Giorgisa II, te na kraju na jeziku giz po nalogu namjesnika Pokrajine Enderta - Jaibika Igza. Na temelju opreme knjige, historičari; Conti, Rossini, Littmann i Cerulli smještaju nastanak knjige u razdoblje između 1314 do 1321.-1322.. . I većina ostalih povjesničara drži da je svoj konačni oblik Kebra Negast dobila u 14. vijeku.
Kebra Nagast i Evropa
Jedan od najranijih zapisa o knjizi Kebra Nagast u Evropu je došao posredstvom zapisa Francisca Álvaresa, službenog izaslanika portugalskog kralja Manuela I, na dvoru etiopskog kralja Davida II. U iscrpnom opisu te misije, Alvarez je na portugalskom opisao cara Etiopije, navike Etiopljana, vjeru Etiopljana i nešto o Kebra Nagast. Taj izvještaj pod nazivom Prezbiter Ivan Indijski, odštampan je 1533 godine.
Dodatne informacije o knizi Kebra Nagast dao je isusovac Manuel de Almeida u svom dijelu Povijest Etiopije (Historia de Etiopía). Almeida je također bio poslan kao misionar u Etiopiju, zahvaljujući svom izvrsnom poznavanju etiopskih jezika, njegova knjiga postala je vrijedno djelo.
U prvoj četvrtini 16. vijeka, P.N. Godinho objavio je neke Legende o kralju Salomonu i njegovu sinu Meneleku, na osnovu izvora iz knjige Kebra Nagast. Dodatne informacije o sadržaju knige Kebra Nagast dao je Baltazar Téllez (1595-1675), autor knjige Historia general de Etiopija Alta (Coimbra, 1660).
Kebra Nagast u moderno doba
Međutim cjeloviti tekst Kebra Nagast ostao je nepoznanica sve do kraja 18. vijeka, tad je James Bruce, poznati škotski istraživač, objavio rezultate svojih ekspedicija u potrazi za izvorima rijeke Nil, u njima je dao i neke informacije o sadržaju Kebra Nagast, - tako da je knjiga postala poznata u širem krugu europskih znanstvenika i teologa.
U potrazi za izvorom Nila, Bruce je posjetio i Gondar, tu mu je ras Mikael Sehul, regent cara ''Tekle Hajmanota II. Etiopskog'', dao nekoliko najvrednijih etiopskih rukopisa, između ostalog i primjerak Kebra Nagasta. U trećem izdanju svojih putopisa sa izvora Nila, koje je objavljeno 1813, dat je i opis sadržaja Kebra Nagasta. Orginalni rukopis Bruce je poklonio je Sveučilišnoj knjižnici Bodleian Library u Oxfordu.
Prvi cjeloviti prijevod Kebra Nagasta s komentarima objavio je njemački orijentalist Carl Bezold 1905 godine.
Tomokazu Myōjin
(24. januar 1978.) je japanski nogometaš.
Tekija u Seonici
Tekija u Seonici, nekadašnji je derviški hram u naselju Seonica kod Konjica. Pripada je nakšibendijskom tarikatu.
Historija
Seonica je smještena u kanjonu rječice Seončice. Od Konjica je udaljena nepunih 30 km prema jugozapadu i sastoji se od mahala: Donje, Gornje i Poretka. U Gornjoj mahali nalazi se džamija s drvenim minaretom. Sagrađena je oko 1880. godine, a zadužbina je Bege (Begajete) Begeta, kćeri Omer-begove, a udovice Muharema Buturovića. Za izdržavanje džamije uvakufila je čiftluk Bjelovčine kod Konjica i Podine u Seonici.
Za ovo uvakufljenje napisala je vakufnamu koja se nije sačuvala. Prvi mutevelija njenog vakufa bio je njen brat Osman Nuri, koji je oko 1883. godine, u blizini svoje kuće u Seonici, sagradio halvetijsku tekiju, u kojoj je bio nje prvi šejh (1883-1890). Poslije smrti šejha Osmana Nurije za šejha ove tekije postavljen je šejh Ahmed-beg Buturović, koji je ovu dužnost vršio do njenog zatvaranja 1912. godine. Tekija je pripadala naškibendijskom tarikatu, kome je pripadao i šejh Osman Nuri Begeta. Sastojala od dviju prostorija od kojih je veća imala mihrab. Tekiju je studenog 1936. godine odnijela nabujala rijeka Seončica. Nikada nije obnovljena, ali su 2018. godine u Seonici predstavnici Tekije Mejtaš, a u ime šejha Halila ef. Brzine, održali sastanak sa Zavičajnom udruženjem za zaštitu historijskih spomenika i kulturnog naslijeđa Neretvice. Na navedenom sastanku nisu precizirani nikakvi zaključci, ali je izvjesno da će u Seoničkoj Gornjoj Mahali, na parceli koju će uvakufiti Ahmed Buturović sin Džafera i Hajrije biti podignuta tekija, kao duhovno naslijeđa tekije koju je bio osnovao šejh Osman Nuri Begeta.
Odžaci
Odžaci su gradsko naselje u Srbiji, središte i administrativni centar istoimene opštine. Grad se nalazi u Zapadnobačkom okrugu, na zapadu Vojvodine, u Panonskoj ravnici.
Odžaci su najveće naselje u opštini po površini i broju stanovnika. Prema popisu stanovništva iz 2011. godine grad ima 9.021 stanovnika. Većinu čine Srbi.
Osnovani 1522. godine, Odžaci su dugo vremena bili centar kudelje, zbog čega su dobili naziv „Hanfhausen“. Danas Odžaci više nisu veliki industrijski centar. Grad je danas domaćin mnogih međunarodnih i domaćih privrednih, kulturnih i sportskih manifestacija.
Nazivi
Ime Odžaci je množina reči „odžak“, koja je u srpski jezik došla iz turskog jezika (u srpskom jeziku se kao alternativa upotrebljava i reč dimnjak). U turskoj vojnoj terminologiji, reč označava vojnu posadu. Na turskom jeziku grad se nazivao Odzlak, na nemačkom Hanfhausen i na mađarskom Hódság (stariji mađarski naziv za grad bio je Kéménd, a ovaj naziv se prvi put pominje 1522. godine i znači mali dimnjak). Kasniji mađarski naziv,  Hódság , ušao je u mađarski iz turskog ili srpskog jezika.
Reljef
Odžaci su smešteni u predelu koji karakterišu nepregledne i široke ravnice. Nadmorske visine su niže prema Dunavu, gde su formirane depresije i bare kao posledica aktivnosti velike reke. U pojasu između Srpskog Miletića i Bogojeva se nalazi predeo slatine, područje sa zaslanjenim zemljištem gde se nalazi izvestan broj zakonom zaštićenih biljaka.
Kralj Xian od Zhoua
Kralj Xian od Zhoua (tradicionalni kineski: 周顯王, pojednostavljeni kineski: 周显王, Pinyin: Zhōu Xĭan Wáng, Wade-Giles: King Hsien of Chou) bio je trideset četvrti po redu vladar kineske dinastije Zhou i dvadesettreći vladar Istočnog Zhoua.
Odžaci
Klima
Klima u Odžacima je umereno-kontinentalna. Prosečna godišnja temperatura iznosi 10.9 stepeni S. Najhladniji je januar sa prosečnom temperaturom -0.3 stepeni S, a najtopliji je jul sa 21.4 stepeni S. Ukupna osunčanost u toku godine iznosi 2.014 časova.
Geografski položaj
230p|mini|d|Položaj Odžaka u opštini Za položaj Odžaka bitan je položaj na saobraćajnoj osnovi Novi Sad - Sombor koja ima širi međuregionalni značaj i predstavlja jednu od varijanti spajanja jugoistočne sa centralnom Evropom. Položaj Odžaka odredio je saobraćajnu raščlanjenost u čijem se središtu spaja nekoliko železničkih krakova, od kojih meridionalna železničko-prometna osovina ima dominantni, a ostali saobraćajni pravci regionalni ili lokalni značaj. Jugoistočni železnički krak iz Novog Sada, i severni iz Sombora formirali su severni i južni pravac odžačkom prostoru. Železnički krak u pravcu Novog Sada ima prvorezredni supraregionalni značaj, jer se oslanja na glavnu železničku magistaralu i preko Beograda povezuje sa jugoistočnim delovima Balkanskog poluostrva, u pravcu Atine i Sofije, i dalje sa Istanbulom i Malom Azijom. Severna saobraćajna linija direktno se oslanja na magistralu Subotica - Dalj- Vinkovci u pravcu Zagreba i Ljubljane. Saobraćajna povezanost zapadnog i severozapadnog dela odžačke opštine izvodi se preko Karavukova, sekundarnog saobraćajnog čvora Odžaka, i u pravcu Bogojeva sa osloncem na već spomenutu magistalu Subotica - Sombor - Dalj -Vinkovci. Karavukovo je sekundarni saobraćajni čvor Odžaka, dok se Bogojevo zbog svog položaja na glavnoj magistrali pojavljuje kao zaseban saobraćajni individualitet. Preko Karavukova na odžački saobraćajni čvor nadovezuje se i železnička linija iz Bača i Bačke Palanke, čime se formira zapadni jugozapadni saobraćajni sistem odžačkog prostora, koji spaja nekoliko saobraćajnih pravaca sa račvanjem kod Karavukova i Bogojeva.
Osnivanje Odžaka
Prvi pomen Odžaka vezuje se za 1557. ili 1558. godinu. Odžaci se tada pominju kao naselje u Bačkoj koje su osnovali Turci za vreme vojnih operacija koje su vodili u južnoj Ugarskoj. O poreklu imena naselja postoji više teorija, jedna od njih je da ime vodi poreklo od imena turskog vojnog odreda koji je boravio na prostoru naselja, postoji i teorija po kojojime vodi poreklo od turske reči za dimnjak, (zbog dimnjaka koji su virili iz zemunica prvog naselja), kao i da su Odžaci dobili naziv po bosanskom Odžaku odakle je u 16. veku doseljeno 7 srpskih porodica. U 17. veku Odžaci su opusteli, stanovništvo se pod pritiskom velikih dažbina,naplaćivanih za vojne potrebe i rata,mahom iselilo na sever. Tokom 18. veka naselje je obnovljeno i tada u Odžacima živi oko stotinak srpskih i šokačkih porodica. Vlasti Habzburške monarhije odlučuju da kolonizuju ovaj prostor nemačkim kolonistima, što dovodi do prisilnog iseljavanja starosedelačkog stanovništva (Srba i Šokaca).
Razvoj Odžaka
230p|mini|l|Poštanska marka iz 1895. godine Od doseljavanja prvih kolonista vrtoglavi privredni razvoj Odžaka koji se pre svega oslanjao na proizvodnju kudelje pratio je i društveni razvoj mesta. 1762. godine osnovana je prva škola, na nemačkom jeziku. Prva crkva sagrađena je 1764. godine, ali od nje nije sačuvan nikakav trag. 1818. godine održana je proslava povodom postavljanja temelja nove crkve koja je završena 1821. godine. 1813. godine Odžaci dobijaju privilegiju održavanja nedeljnog sajma i dva godišnja vašara i dobijaju status trgovišta. 1871. godine osniva se sreski sud, 1879. služba zemljišnih knjiga, 1884. služba kneza (prvi odžački knez bio je Jozef Visi). Prva štamparija osnovana je 1887. godine. U Odžacima u to vreme rade dva novčana zavoda: Odžačka štedionica i Odžačka kasa uzajamne pomoći, a 1897. osnovana je i poreska služba.1895. godine završena je izgradnja pruge Novi Sad-Baja koja prolazi kroz Odžake, a iste godine kroz mesto je prošao i prvi voz. 1899. godine u okviru samostana u Odžacima izgrađeno je prvo dečje zabavište koje je 1936. godine premešteno u novu moderniju zgradu koju je izgradio vlasnik Fabrike kanapa i užarije Johan Ertl. 1906. firma Ertl i Šverer (takođe delom u vlasništvu porodice Ertl) otvara prvu električnu centralu za potrebe svog mlina i tako dolazi i do elektrifikacije mesta. 1911. godine u Odžacima osnovan je fond za izgradnju građanske škole, prikupljeno je 70 000 kruna, ali je izgradnja škole odložena zbog Prvog svetskog rata. 1917. godine prikupljeno je još 300 000 kruna i škola počinje sa radom, prvobitno u kući porodice Kraus, pa u kući porodice Bruner i konačno se 1927. premešta u novu zgradu napravljenu po nacrtu arhitekte Jozefa Švera.
Odžaci – centar kudelje
230p|mini|d|Dvorac Ertl-Tehnička škola Doseljeni kolonisti uglavnom su se bavili poljoprivredom. Njihovim dolaskom počinje i masovan uzgoj konoplje iako se po nekim turskim defterima gajenje konoplje spominje još u vreme kad su oni vladali ovim prostorima. Zemljište u Odžacima i okolini bilo je idealno za gajenje ove biljke, čemu je najviše doprinosila reka Mostonga koja se često izlivala i plavila okolna područija. Takođe Mostonga je bila idealna za močenje konoplje. Proizvodnju je inicirao baron Kotman koji je izvestio Beč da konoplja dobro uspeva na teritoriji novosagrađenih kolonističkih naseobina. On je okupio proizvođače kudelje, obezbedio im sredstva za rad i obavezao se da će od njih otkupiti 5 000 lakata tkanine godišnje. Proizvodnja se kasnije omasovila, i Odžaci postaju jedan od najvećih centara za proizvodnju kudelje u Evropi. 1779. počinje da se održava vašar kudelje, koji vremenom dobija na značaju. 1907. godine otvara se fabrika za preradu kudelje i proizvodnju užadi, otvaraju je članovi imućne porodice Ertl (Franc i Johan) po uzoru na sličnu fabriku u Segedinu. Od početnih 200 radnika fabrika se brzo razvija i već 1929. dostiže cifru od 880 zaposlenih. Vremenom proizvodnja se širi pa se osim užadi proizvode i jutani tepisi, a od 1933. i vunena i svilena tkanina.
Dolazak nemačkih kolonista
Kolonizacija Odžaka nemačkim življem počinje 1755. godine kada se donosi odluka o naseljavanju 300 nemačkih porodica. Nemački kolonisti od vlasti Habzburške monarhije dobijaju zemljište za gradnju kuća, onoliko zemlje koliko su mogli da obrađuju, seme itd. Osim toga dobijaju status slobodnih carskih podanika, pa su tako kmetovi među njima oslobođeni svojih obaveza. Kolonisti koji su naselili Odžake bili su većinom iz nemačkih oblasti: Badena, Švarcvalda, Alzasa, Lorene, Hesena itd. U svoje novo mesto boravka dolazili su Dunavom, brodovima poznatim pod imenom Ulmske kutije plovili su preko Beča i Budimpešte do Apatina gde su se iskrcavali. Prvi kolonisti stigli su 1756. godine, među kojima je bio i baron Kotman, vlasnik poseda.
Drugi svetski rat i Kulturbund
1920. godine osnovan je Kulturbund, nemačka nacionalistička organizacija, koja je bila početno zamišljena kao nepolitička organizacija koja deluje na području cele Kraljevine Jugoslavije, a imao za cilj da čuva i razvija nemačku kulturu i jezik. Organizacija je dva puta zabranjivana prvi put 1924. godine, drugi put tokom Šestojanuarske diktature. Prvi ogranak Kulturbunda u Bačkoj formiran je 1920. godine u Parabuću (Ratkovo). 1930. godine dozvoljen je rad Kulturbunda. Dolaskom Adolfa Hitlera na vlast u Nemačkoj delovanje Kulturbunda se radikalizuje i prihvataju se nacional-socijalističke ideje unutar organizacije. Iz godine u godinu broj članova raste, posebno nakon 1939. godine i početka Drugog svetskog rata. Tokom rata organizacija jača i postaje glavni organizator društvenog života u nemačkim mestima u Bačkoj, između ostalih i u Odžacima. Takođe organizuje odlazak mladih Nemaca u Vermaht i SS jedinice. Posle invazije snaga Trećeg rajha na Jugoslaviju, teritorija Bačke okupirana je od strane mađarske vojske. Tokom okupacije vršen je sistematski progon: Srba, Jevreja, Roma kao i političkih neistomišljenika svih nacionalnosti od strane mađarske vojske i žandarmerije.
Oslobađanje Odžaka
230p|mini|l|Ulica Karla Marksa Oslobođenje konačno dolazi 22. oktobra 1944. godine. Odžake su oslobodile Vojvođanske brigade zajedno sa jedinicom Crvene armije. Ozbiljnije borbe sa mađarskim žandarima vodio je Bačkopalanački odred 17. oktobra između Parabuća (Ratkova) i Odžaka. Na sam dan oslobođenja nije bilo otpora kao ni dočeka oslobodioca pošto je mesto bilo uglavnom naseljeno nemačkim življem koji su se većinom povukli zajedno sa nemačkom vojskom i napustili zemlju, prva kolona je krenula još 9. oktobara. Jedan broj Nemaca je ostao, oni su internirani u logore da bi kasnije takođe napustili zemlju i preselili se mahom u Austriju i Nemačku. Po oslobođenju ovih krajeva dolazi do Batinske bitke, najveće bitke na ovim prostorima u kojoj vojnici Crvene armije i Vojvođanskih brigada pod komandom potpukovnika Srete Savića uspevaju da poraze nemačke snage koje su brojale čak 60 000 vojnika, pređu Dunav i oslobode Dardu i Beli Manastir, čime su nemačke snage potisnute na teritoriju Mađarske.
Period nakon Drugog svetskog rata
Po završetku Drugog svetskog rata dolazi do kolonizacije stanovništva iz manje razvijenih krajeva države u Vojvodinu, kako bi se naselio prostor na kom je pre rata živela nemačka nacionalna manjina. U opštini Odžaci uglavnom su naseljeni kolonisti iz južne Srbije i to iz: vranjskog, leskovačkog, pirotskog, niškog i topličkog okruga. U Karavukovu su naseljeni kolonisti iz Vranjske kotline i Gornje Pčinje, u Ratkovu iz Toplice i okoline Leskovca, u Srpskom Miletiću iz Jablanice, Vlasotinaca i Suve reke, u Deronjama iz okoline Pirota, a u Odžacima iz okoline Pirota i Niša. U Bački Brestovac i Bački Gračac naseljeni su kolonisti iz Bosne i Like.
Političko i administrativno uređenje
Odžaci imaju status gradskog naselja i sedište su opštine Odžaci koju čine: Odžaci, Bački Brestovac, Bački Gračac, Bogojevo, Deronje, Karavukovo, Lalić, Ratkovo i Srpski Miletić. Organi vlasti u Odžacima su Skupština opštine Odžaci, Prdsednik Opštine, Opštinsko veće, Opštinska uprava i nezavisna regulatorna tela.
Skupština opštine
Skupština opštine je predstavnički organ koji vrši osnovne funkcije lokalne vlasti, utvrđene ustavom, zakonom i statutom. Skupštinu opštine čine 27 članova.
Predsednik Skupštine Opštine Odžaci je Goran Đaković, a njegov zamenik Miroslav Kondić.
Predsednik opštine
Predsednika opštine bira Skupština opštine iz reda odbornika na period od četiri godine, tajnim glasanjem, većinom glasova od ukupnog broja odbornika. Predsednik Skupštine opštine predlaže kandidata za predsednika opštine.
Predsedniku opštine i zameniku predsednika opštine, izborom na ove funkcije, prestaje mandat odbornika u Skupštini opštine. Predsednik opštine i zamenik predsednika opštine su na stalnom radu u opštini.
Predsednik Opštine Odžaci je Dušan Marijan, a njegov zamenik Biljana Cekić.
Opštinsko veće
Opštinsko veće bira Skupština opštine na predlog predsednika opštine, na period od četiri godine i ono utvrđuje predlog odluke o budžetu opštine, vrši nadzor nad radom opštinske uprave, poništava ili ukida akte opštinske uprave koji nisu u saglasnosti sa zakonom, statutom i drugim opštim aktom ili odlukom koju donosi skupština opštine, rešava u upravnom postupku u drugom stepenu o pravima i obavezama građana, preduzeća i ustanova i drugih organizacija iz izvornog delokruga opštine.
Opštinsko veće Odžaka broji 11 članova, a njime predsedava Predsednik Opštine Odžaci Dušan Marijan.
Opštinska uprava
Opštinska uprava je stručno-izvršna služba, koja neposredno sprovodi propise opštine, kao i republičke zakone i druge propise čije izvršenje je povereno opštini, priprema nacrte odluka i drugih akata koje donosi Skupština opštine i Predsednik opštine i vrši stručne poslove koje joj poveri Skupština opštine i Predsednik opštine.
Demografija
U naselju Odžaci 2011. živelo je 9021 stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosila je 43 godine (41 kod muškaraca i 44,9 kod žena). U naselju ima 3352 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,63. Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, Odžaci imaju 9021 stanovnika. Prema etničkim grupama, stanovnici Odžaka su se izjasnili kao Srbi (7487), Jugosloveni (53), Crnogorci (48), Romi (96), Hrvati (102), Slovaci(125) i Mađari (229).
Privreda
Odžaci su ranije bili orijentisani na poljoprivrednu proizvodnju, ali u poslednjih 50. Godina razvila se tekstilna, hemijska i mašinska industrija. Značajni izvozni rezultati su postignuti u hemijskoj industriji, kao i u proizvodnji i izvozu mašina i opreme za poljoprivredu, kako za domaće tako i za inostrano tržište. Na skoro 2.000 hektara šuma omogućen je razvoj lovnog turizma i privlači veliki broj stranih turista. Razvoj privrede je povećao i stopu zaposlenosti i doprineo je stvaranju boljih uslova za život građana. Privreda Odžaka orijentisana je na bivše republike Jugoslavije, ali i na zemlje Evropske unije, kao što su Nemačka, Italija i Bugarska. U Srbiji Odžaci privredno gravitiraju ka Novom Sadu i Bačkoj Palanci.
Privredni napredak Odžaka – polovina šesdesetih do kraja osamdesetih godina XX veka
230p|mini|d|Autobus Saobraćaj Odžaci Razvijane su industrijske grane za koje je u opštini postojala sirovinska osnova, kao što su: tekstilna industrija sa proizvodnjom sintetičkih prediva, proizvodnja, mlevenje i prerada žitarica, proizvodnja hleba i peciva, kao i prerada mleka i proizvoda mlečnih proizvoda, proizvodnja stočne hrane. Proizvodnja je prekinuta u poslednjih desetak godina, pa su proizvodni kapaciteti ostali van funkcije.
Devedesete i sankcije
Sankcije Jugoslaviji devedesetih su najviše pogodile Odžake, velika preduzeća Odžaka nisu imala mogućnost da plasiraju svoje proizvode i izvoze ih u inostranstvo. Posledice su bile mnogobrojne: otpušten je veliki broj ljudi, oprema u preduzećima je zastarela, a čak su i neke fabrike koje su bile ponos opštine prestale sa radom. Prestanak rada većih preduzeća uzrokovao je veliku stopu nezaposlenosti, smanjenje proizvodne aktivnosti, gubitak tržišta i izostanak tehnoloških inovacija.
Početak privatizacije
Proces privatizacije u Odžacima je bio isti kao i u Srbiji, spor i bez odgovarajućeg socijalnog programa i programa zapošljavanja. Najveći problem privatizacije u Odžacima su neuspele privatizacije koje se ogledaju u poništenju privatizacije, otpuštanju radnika, padu proizvodnje i napuštanju osnovne delatnosti. Privatizovana preduzeća su restruktuirana, pa je većina radnika ostala bez posla, postojeći proizvodni pogoni su postali skladišta i otkupne stanice, te ne mogu služiti za zapošljavanje.
Novi uspon Odžaka
230p|mini|l|Ulica u Odžacima Hemijska industrija preovlađuje u Odžacima, čiji je nosilac “Hipol” i manja preduzeća koja se bave preradom plastike “Bonel”, ”Dunaplast”, ”Polins”, ”Grajner”. Mašinska industrija ”Poljostroj” sa proizvodnjom poljoprivrednih mašina. Zanatske radnje za štampu i konfekcioniranje ambalaže. Izgradnja graćevinske galanterije, izrada nameštaja, odevnih predmeta. Sa radom je počela i tekstilna industrija, kao i prehrambena industrija.
Kultura
Odžaci se odlikuju prvenstveno svojom šarolikošću: nacionalnom, kulturnom, verskom i dr. Upravo ova šarolikost može se videti na brojnim turističkim manifestacijama koje se tokom godine održavaju u svim naseljima opštine. Svaka od njih je jedinstvena i posebna, a pojedine pretenduju da prerastu u tradicionalne manifestacije koje svojim značajem prevazilaze granice opštine Odžaci.
Umetnici iz Odžaka
230p|mini|d|Slika Dragana Kosovca Među književnicima, slikarima i glumcima iz Odžaka kao najznačajniji se ističe Jovan Hadžić, književnik i političar, koji je nemačku osnovnu školu 1810. godine završio u Odžacima. > Bio je među najobrazovanijim i najistaknutijim Srbima svog vremena, a 1826. godine u Pešti je sa nekoliko znamenitih Srba osnovao Maticu srpsku, čiji je bio prvi predsednik. Zatim su tu i Atanasije Nikolić slavni matematičar, pesnik, pisac, pozorišni reditelj i glumac koji je sa Jovanom Sterijom Popovićem osnovao prvo pozorište 1841. godine u Beogradu, Teatar na Đumruku, kao i Milka Grgurova prva profesionalna glumica u Srbiji, “srpska Sara Bernard”. U Odžacima je rođen i pisac Radomir Z. Putnik koji je takođe i dramaturg, teatrolog, pozorišni i književni kritičar. Tu su i slikari Karol Miloslav Lehotski, prvi školovani slikar, i Rafailo Georgije Momčilović slikar iz redova Srpske pravoslavne crkve. Pesnici Jovan Berić, Đena Pavlović, čija je poema “Sitna knjiga od Krajine Marku, Šalje mu je na koljeno: Odžačanin Đemo” i socijalni pesnik Proka Jovkić. Slobodan Trkulja srpski muzičar, multiinstrumentalista, kompozitor i pevač grlenog i vizantijskog stila koji je iz Odžaka. Takođe u Odžacima je živela i glumica Jugoslava Drašković.
Manifestacije u Odžacima
Neke od manifestacija su:
Obrazovanje
U Odžacima se nalaze dve osnovne škole OŠ Miroslav Antić i OŠ Branko Radičević. Nakon oslobođenja Odžaka osnovana je Državna niža gimnazija, koja se kasnije razvila u Gimnaziju Jovan Jovanović Zmaj, danas je to Gimnazija i ekonomska škola Jovan Jovanović Zmaj. Pored nje u Odžacima postoje još dve srednje škole Tehnička škola i privatna ekonomsko-poslovna škola Srednja stručna škola Odžaci, kao i odeljenje niže muzičke škole "Petar Konjović" i fakulteta za uslužni biznis EDUKONS.
Sport
230p|mini|l|Sportsko-poslovni centar Prvi fudbalski klub u Odžacima osnovan je 1919. godine pod imenom Odžački športski klub, a nastupa na stadionu Ivo Lola Ribar. Godine 1928. osnovan je i teniski klub koji je bio jedan od favorita na teniskim takmičenjima u tadašnjoj državi. Teniski klub je raspolagao sa 5 teniskih terena. Između dva rata u Odžacima je radilo Sokolsko društvo deo Sokola Kraljevine Jugoslavije, a održan je i Sokolski slet.
Poggio San Romualdo, Ancona
Poggio San Romualdo je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Odžaci
Sport
Grad je sada sedište nekoliko sportskih klubova najznačajniji su fudbalski klub Tekstilac koji se takmiči u Srpskoj ligi Vojvodina, zatim OFK Odžaci, košarkaški klub Odžaci, karate klub Mladost, ženski rukometni klub Odžaci, odbojkaški klub Odžaci, šahovski klub Mladost. Pored njih postoje i klubovi u streljaštvu i streličarstvu kao i teniski i stonoteniski klub.
Poggio San Romualdo, Ancona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 939 m.