cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Badljevica
Историја
Некима је књаз Милош дозволио да се овде населе. Познато нам је да је Кнез Милош наредио да се могу населити у Бадљевицу: Павле Бекић и брат му из Забојнице од кога се данашњи Бекчићи-Илићи, затим Милојевићи из Вучковице. Према пореклу ондашње становништво Бадљевице може се овако распоредити: има 18 породица са 83 куће досељеника из динарских области, 1 породица са 8 кућа косовско-метохиских досељеника, 1 породица са 3 куће досељеника из моравско-вардарских области и 1 кућа из околине. Године 1846. Бадљевица је имала 23 куће. По попису из 1921. године село је имало 105 кућа са 584 становника.(подаци крајем 1921. године).
Демографија
У насељу Бадљевица живи 350 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,3 година (43,9 код мушкараца и 42,7 код жена). У насељу има 122 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,60.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Коришћена Литература
Летопис период 1812 – 2009 г. Саставио од Писаних трагова, Летописа, по предању места у Јужној Србији, места и обичаји настанак села ко су били Досењеници чиме се бавили мештани
У уводном делу аутор је дао кратак историјски преглед овог подручја од праисторијских времена до стварање државе Краљевине Срба, Хрвата и Словенаца. Највећи прилог у овом делу чине ,»Летописи« и трудио се да не пропусти ниједну важну чињеницу у прошлости описиваних места.
Bergaptolna O-metiltransferaza
Termin bergaptolna O-metiltransferaza ima više značenja.
1844
Godina 1844 (MDCCCXLIV) bila je prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak po gregorijanskom kalendaru odn. prijestupna godina koja počinje u subotu po 12 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
Januar/Siječanj – Mart/Ožujak
mini|left|180px|[[Skoplje - zauzeto od albanskih ustanika 1844.]]
April/Travanj – Jun/Lipanj
mini|120px|Devetokraka zvezda - jedan od simbola [[Bahaizam|bahaizma]]
mini|230px|[[Samuel Morse|Morseov telegraf (1837)]]
Quebrache (razvrstavanje)
Quebrache ima više značenja:
1844
Kroz godinu
mini|220px|"[[Kiša, para, brzina" - železnica u umetnosti]] 180px|mini|Moda 1844.
Dănulești (razvrstavanje)
Dănulești ima više značenja:
Las Seis Mariposas, Escobedo
Las Seis Mariposas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Escobedo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 379 m.
Quebrada Honda (razvrstavanje)
Quebrada Honda ima više značenja:
La Armonía (razvrstavanje)
La Armonía ima više značenja:
Ataguate
Ataguate (pl. Ataguates), jedno od plemena američkih Indijanaca iz grupe Jebero, jezične porodice Cahuapanan, na zapadu bazena Amazone u kraju oko rijeke Marañón u Peruu. Bauchat i Rivet (1909) ih vode kao podpleme Chéberosa, bez sumnje zbog njihove blizine sa tim plemenom, istočno od Chébero sela na desnoj strani rijeke Aipena i možda na laguni Atagua.
Cedrello, Bergamo
Cedrello je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 460 m.
28. slavonska divizija NOVJ
28. slavonska divizija NOVJ formirana je polovinom svibnja 1943. godine i tom prilikom dobila je naziv: "10. divizija NOV Hrvatske". U listopadu 1943. godine Vrhovni štab NOV i PO Jugoslavije preimenovao je u 28. diviziju NOV Jugoslavije. Glavni štab NOV i PO Hrvatske u siječnju 1944. godine proglasio je diviziju udarnom.
Prilikom formiranja, u sastav ove divizije su ušle 17. slavonska i novoformirana 21. slavonska brigada. U veljači 1944. godine u sastav divizije ušla je 25. brodska brigada, a u travnju 1945. godine, pred početak završnih operacija za oslobođenje Jugoslavije, u njen sastav ušla je i 3. artiljerijska brigada Jugoslavenske armije.
U dvije godine rata, 28. divizija je vodila borbe u Slavoniji, sjeverozapadnoj Hrvatskoj, u Turopolju, srednjoj i istočnoj Bosni, sudjelovala je u borbama za oslobođenje Beograda, zatim u borbama kod Bijeljine i Brčkog, i u završnim operacijama za oslobođenje Jugoslavije. U sastavu Druge armije, 28. divizija je nastupala operativnim pravcem Doboj, Derventa, Bosanska Gradiška, Bosanska i Hrvatska Kostajnica, Petrinja, a završila je svoj ratni put u borbama za oslobođenje Zagreba, ulazeći u Zagreb preko savskog mosta 8. svibnja 1945. godine. Tijekom borbi u Slavoniji bila je u sastavu Šestog korpusa NOVJ, a tijekom prvog i drugog prodora u sjeverozapadnu Hrvatsku pod zapovjedništvom Druge operativne zone Hrvatske odnosno Desetog korpusa NOVJ. Nakon prelaska Save u kolovozu 1944., bila je potčinjena štabu Trećeg udarnog korpusa, a zatim tijekom Beogradske operacije štabu Dvanaestog korpusa. Nakon toga borila se u sjeveroistočnoj Bosni u sastavu Južne operativne grupe NOVJ, a zatim od 1. siječnja 1945. u sastavu Druge armije JA.
La Arrepentida (razvrstavanje)
La Arrepentida ima više značenja:
Bijele Poljane
Bijele Poljane je naselje u opštini Cetinje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 16 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 40 stanovnika).
Demografija
U naselju Bijele Poljane živi 16 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 58,1 godina (55,9 kod muškaraca i 60,9 kod žena). U naselju ima 9 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 1,78.
Kimbra
Kimbra Lee Johnson, poznatija samo kao Kimbra (Hamilton, 27. ožujka 1990.) je novozelandska pjevačica i izvođačica koja kombinira pop s elementima R&B-ja, jazza i rocka. Njezini glazbeni utjecaji sežu od Princea i soul izvođačice Minnie Riperton pa do Björk i Jeffa Buckleyja. Njezin debitantski album, Vows, objavljen je u Australiji 2011. godine. Singlovi s tog albuma bili su "Settle Down", "Cameo Lover" (koji je nagrađen ARIA-om), "Good Intent" i "Two Way Street".
Prerađena verzija njezinog debitantskog albuma izdana je u Europi i Sjedinjenim Državama tokom 2012. godine. Ta je verzija sadržavala nekoliko novih pjesama, među kojima "Come into My Head", "Warrior" (na kojoj su sudjelovali Mark Foster iz benda Foster the People i DJ A-Trak) i obrada pjesme "Plain Gold Ring" Nine Simone. Vows je u Australiji i na Novom Zelandu ušao među TOP 5, a sjevernoameričko izdanje, izdano 22. svibnja 2012. godine, doseglo je 14. mjesto na Billboardovim ljestvicama. Tokom 2012. godine sudjelovala je i na višestruko platinastom singlu "Somebody That I Used to Know", kojeg je objavio Gotye.
Dana 10. veljače 2013., Gotye i Kimbra osvajaju Grammy za najbolju duo/grupnu pop izvedbu za gore spomenuti singl. Kimbra je ovim postala tek treća novozelandska muzičarka koja je osvojila Grammy. Njezi drugi album, The Golden Echo, izdan je 19. kolovoza 2014. i prošao je dobro među kritikom.
Butch Buchholz
Earl "Butch" Buchholz, Jr.(St. Louis, Missouri, 16. septembar 1940 -) je bivši američki teniser koji je vrhunac karijere imao krajem 1950-ih i početkom 1960-ih. Nakon osvajanja juniorskih titula na Wimbledonu i Roland Garros u1958, odnosno Australian Championshipsu 1959. se posvetio profesionalnoj karijeri zbog koje mu je sve do 1968. bio zapriječen pristup na Grand Slam turnire. Nakon povlačenja iz igre je radio u upravi World Team Tennisa, a potom bio i izvršni direktor ATP-a, te 1985. osnovao turnir danas poznat kao Miami Masters.
Restrikcioni modifikacioni sistem
Restrikcioni modifikacioni sistem (RM sistem) koriste bakterije, a verovatno i neki drugi prokariotski organizmi, da bi se zaštitili od strane DNK, kao što je DNK bakteriofaga. Ovaj fenomen je prvi put uočen tokom 1950-tih. Utvrđeno je da pojedine bakterijske vrste inhibiraju (ograničavaju) rast virusa. Taj efekat je pripisan sekventno specifičnim restrikcionim enzimima.
Bakterije imaju restrikcione enzimime, koji se nazivaju i restrikcione endonukleaze, koji presecaju dvostruke DNK lance u fragmente na specifičnim mestima. Oni se zatim dalje razgrađuju posredstvom drugih endonukleaza. Infekcija se sprečava putem efektivnog uništavanja strane DNK unesene infektivnim agensom (poput bakteriofaga). Aproksimativno četvrtina poznatih bakterija poseduje RM sisteme i tih oko jedne polovine ima više jednog tipa sistema.
Sekvence prepoznavanja restrikcionih enzima su veoma kratke. One su prisutne u bakterijskoj DNK na više mesta. Da bi se sprečilo razlaganje sopstvene DNK, bakterija označava svoju DNK dodavanjem metil grupa na nju. Ta modifikacija ne ometa uparivanje baza, jer je obično samo nekoliko specifičnih baza modifikovano na svakom lancu.
Endonukleaze presecaju unutrašnje/neterminalne fosfodiesterske veze. Restrikcione endonukleaze presecaju samo nakon prepoznavanja specifične sekvence DNK, koja je obično 4-6 baznih parova duga, i često je palindromna.
Tipovi restrikcionog modifikacionog sistema
Postoji pet vrsta restrikcionog modifikacionog sistem: tip I, tip II, tip IIS, tip III i tip IV. Svi oni imaju aktivnost restrikcionog enzima i metilaze. Oni su imenovani po redu otkrića, mada se sistem tipa II najčešće sreće.
Sistemi tipa I su najkompleksniji. Oni se sastoje od tri polipeptida: R (restrikcija), M (modifikacija), i S (specificičnost). Rezultujući kompleks može da preseca i metiliše DNK. Obe reakcize koriste ATP. Presecanje se često javlja na znatnom rastojanju od mesta prepoznavanja. S podjedinica određuje specifičnost restrikcije i metilacije. Presecanje se javlja na promenljivim rastojanjima od mesta prepoznavanja, tako da diskretni opsezi nisu lako uočljivi gel elektroforezom.
Sistemi tipa II su najjednostavniji i predominantni. Umesto da rade u kompleksu, metiltransferaza i endonukleaza su kodirane kao dva zasebna proteina i deluju nezavisno. Oba proteina prepoznaju isto mesto prepoznavanja, te imaju kompetitivno dejstvo. Metiltransferaza deluje kao monomer koji metiliše jedan po jedan lanac dupleksa. Endonukleaza deluje kao homodimer, koji preseca oba lanca. Do presecanja dolazi na definisanoj poziciji blizo ili unutar sekvence prepoznavanja, čime se proizvode diskretni fragmenti tokom elektroforeze na gelu. Iz tog razloga se sistemi tipa II koriste u laboratorijama za DNK analizu i kloniranje gena.
Sistemi tipa III imaju R i M proteine koji formiraju kompleks za modifikaciju i presecanje. M protein, međutim, može i samostalno da metiliše. Metilacija se takođe javlja na jednolančanoj DNK za razliku od većine drugih poznatih mehanizama. Heterodimer formiran od R i M proteina proizvodi nekompletno razlaganje supstrata.
Fonte Ferrara, Campobasso
Fonte Ferrara je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 639 m.
Dănești (razvrstavanje)
Dănești ima više značenja:
Blok 5
Blok 5 je lokacija u Podgorici.
Lokacija
Zapadno od Bloka 5 nalazi se Ulica Meše Selimovića. Južno od četvrti se nalazi Bulevar Mihaila Lalića. Na istoku se nalazi Bulevar Velimira Terzića i na sjever Bulevar Blaža Jovanovića.
O kvartu
Ovaj kvart počeo je da se gradi početkom 80ih godina 20. vijeka i mladi Podgoričani su ga zvali "Divlji Zapad". U kvartu se nalazi OŠ "Štampar Makarije", kao i dva vrtića: "Sunce" i "Suncokrili". Takođe tamo je sjedište Fonda "PIO", kao i JU "Dom zdravlja".
Coroana, Albești
Coroana je naselje u Rumuniji u okrugu Konstanca u opštini Albești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 154 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 69 m.
Dăneți (razvrstavanje)
Dăneți ima više značenja:
Quebrantadero (razvrstavanje)
Quebrantadero ima više značenja:
Castelcies, Treviso
Castelcies je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 242 m.
Santa Fe, Moctezuma
Santa Fe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Moctezuma.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika.<ref name= 2014. m.
Crax daubentoni
Crax daubentoni je vrsta ptice iz roda Crax, porodice Cracidae.
Blaine, Minnesota
Blejn je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 57.186, što je 12.244 (27,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
La Ascensión (razvrstavanje)
La Ascensión ima više značenja:
S-adenozil-L-metionin:bergaptol O-metiltransferaza
Termin S-adenozil-L-metionin:bergaptol O-metiltransferaza ima više značenja.
Dragomir Krančević
Dragomir Krančević (4. oktobar 1847, Pančevo - 19. maj 1929, Beč) je jedan od prvih srpskih virtuoza na violini koga su slušali Beč, nemački gradovi i Pešta. Pančevačko srpsko crkveno pevačko društvo je za studije u Beč stipendiralo Dragomira Krančevića, koji je kasnije postao koncertni majstor Peštanske opere.Sa deset godina iz Pančeva stiže u Beč, a sa četrnaest godina vrlo uspešno svira u velikoj Riterskoj dvorani, da bi dospeo, u svojoj petnaestoj godini, do slavnog Muzikferajna, u kome nastupa više puta, a jednom svira u korist zidanja srpske crkve. Tom prilikom, je u znak priznanja, dobio album Vijetanovih kompozicija i svesku sa posvetama i autogramima Bramsa, Rubinštajna i drugih. Na koncertu Jovanke Stojković 1872, prijateljski je učestvovao, a iste godine, 10. avgusta, kada je knez Milan M. Obrenović IV proglašen za punoletnog, učestvovao je na svečanom koncertu, koji je priredilo Beogradsko pevačko društvo, kojom prilikom je izvodio Koncert alegro od Paganinija i svoju kompoziciju Sanjarija. Taj mladi Pančevac odbio je ponudu da postane profesor violine na Bečkom konzervatorijumu, posle odlaska njegovog učitelja, profesora Helmesbergera, u penziju. Danas je Krančević zaboravljeni umetnik, tekst pod naslovom: Koncertmajstor Dragomir Krančević - nekad slavan, umro usamljen, pojavio se u jednom bečkom listu. Tokom svoje dugogodišnje muzičke delatnosti stekao je ugled i razneo ime srpskom narodu u tuđem svetu. Ali i pored svega toga, on je ostao zaboravljen. Veliki i dragoceni materijal o njegovoj muzičkoj delatnosti leži skriven u mađarskim i nemačkim novinama. Tek posle prikupljanja tog materijala i usrdnog traganja o njegovom životu i radu moći će se utvrditi koliku je ulogu odigrao taj prvi srpski virtuoz na violini u stranom svetu i koliki je bio značaj njegove muzičke delatnosti u doba u kome je živeo. Petra Krančevića za muziku je zainteresovao stric Dragomir Krančević.
La Loma, Atenguillo
La Loma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Atenguillo.
Dragomir Krančević
Mladost
Krančević se rodio 4.oktobra 1847. u Pančevu od oca Petra i matere Katarine rođene Petrović. Otac mu je bio ugledan i vrlo imućan trgovac. Osnovnu školu je pohađao u Pančevu a kod svog učitelja Karla Hajslera učio je sviranje na violini, koje nije bilo sistematsko i podređeno kakvoj pedagoškoj disciplini. Ali pošto je pokazivao naročiti dar za violinu i muziku uopšte, njegov otac ga je posalo u Beč na dalje školovanje. Tokom svog boravka u Beču, Krančević je, pored teoretskog i praktičnog učenja na violini, učio još i klavir, zatim francuski i nemački jezik. Teoriju muzike učio je kod profesora Martina Notebona i to radije negoli francuski. U Beču je kod Jozefa Helmesbergera učio da svira violinu. Jozefu Helmesberger je bio koncertmajstor i artistički direktor Konzervatorijuma, što je bilo od velike prednosti Dragomiru to što će besplatno prisustvovati svim koncertima, probama i produkcijama njegovog kvarteta, na orkestarskim vežbama pitomaca, na Konzervatoriju i na predstavama u operi. Honorar za podučavanje računao je sa 2 forinte papirnog novca za 3 časa nedeljno, a za potpunu opskrbu (hranu, stan, pranje odeće i dr.) 600 forinti s polugodišnjnom isplatom. U jesen 1859. odveo je otac svog sina u Beč kod Helmesberga. Dragomir, koji je tada navršio 12 godina, ušao je u kuću koja je poticala iz čisto umetničke i muzičarske porodice.
La Loma, Atenguillo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1338 m.
Dragomir Krančević
Mladost
Jozef Helmesberger bio je sin Georga Helmesbergera 24. april 1800, Beč - 16. avgust 1873, Nojvaldeg kod Beča) odličnog svirača na violini, kompozitora, profesora na Konzervatorijumu i dirigenta dvorske opere u Beču. Njegov sin, takođe Georg (27. januar 1830, Beč - 12. novembar 1852, Hanover), bio je koncertmajstor u Hanoveru i pisao opere, ali je kao mladić umro. Jozef Helmesberg, brat ovoga (3.novembar 1828, Beč - 24. oktobar 1893, Beč ) postao je već u svojoj 23. godini artistički direktor Društva prijatelja muzike i Konzervatorijuma, profesor violine na istom, a potom i i prvi koncertmajstor u Dvorskoj operi u Beču. Dugo vreme dirigovao je koncertima Društva prijatelja muzike i pročuo se po svetu svojim kvartetom, s kojim je već od 1849. izvodio klasične kompozicije. Njegova žena Roza bila je ćerka proslavljenog glumca Hanriha Anšica (8. februar 1785, Lukau - 29. decembar 1865, Beč) koji se istakao svojim ulogama heroja i očeva i kao dugogodišnji reditelj u bečkom Burgteatru. Roza je brižljivo pazila na Dragomira. Bio je ljupko i poslušno dete i ona ga je uvek stavljala za primer svojoj deci. Pošto je bio slabunjav, to je pazila da se ne premara u radu i uvek se, posle pola časa vežbanja, pojavljivala i obično obustavljala sviranje. Jednom kad je nazebao nije ga Helmesberger 14 dana podučavao, a lekar je gotovo svaki drugi dan dolazio u kuću.
Krančević, već u svojoj ranoj mladosti, bio je u prilici da upozna najbolje muzičare iz okoline moćnog Helmesberga, koji je tada kao artistički direktor Bečkog Konzervatorijuma, upravljao muzičkim životom u najmuzikalnijem gradu na svetu, što je bio Beč u ono vreme. Helmesbergova kuća bila je stecište i centar za muzičare. U tu su kuću dolazili domaći i strani muzičari, umetnici prvoga reda, koji su u tom gradu održavali njegovu muzičku tradiciju i spadali u red nosilaca muzičke kulture uopšte. Neosporno je da je na mladog Krančevića taj dodir s muzičarima svetskog glasa morao da ostavi dubok utisak, pogotovo što je i sam naginjao muzici i što ga je njegov muzički genije vodio u njihov krug. Zato je velika sreća što ga je njegov otac odveo na školovanje baš u Beč, davši mu na taj način mogućnost da se u muzici valjano obrazuje.
Prvi koncert
Posle više od dve i po godine zajedničkog rada s Helmesbergerom, Krančević je mogao da stupi na koncertni podijum i pred bečkom publikom. Helmesbergerova žena bila je mišljenja da Krančević treba da nastupi u jednoj dvorani bečkog centra, u kojoj bi se skupio ne samo veći broj slušalaca nego i veći izabrani krug ljudi koji razumeju muzičku umetnost. Zato je Krančevič nastupio na koncertu, koji je 16. februara 1861. priredio u velikoj Riterskoj dvorani J. Skiva, jedan od starijih i najboljih tadašnjih pijanista u Beču, a koji je inače svirao i u Helmesbergerovom kvartetu. Skiva je bio učitelj muzike u mnogim prvim kućama u Beču i njemu je izuzetno bilo dozvoljeno da u toj dvorani održi svoj koncert i to bez ulaznica i samo za pozvane goste. Pozivnice su poslate brojnim Dragomirovim poznanicima, zatim umetnicima i novinarima, a i sam Helmesberger dobio je mnogo ulaznica, pošto je sa svih strana bio saletan molbama za obezbeđenje pristupa na taj koncert. Na tom koncertu je bilo 480 slušalaca, pred kojima je 14-godišnji Dragomir izvodio svoju omiljenu pijesu fantasie-carpise od Vjetana, a na klaviru ga je pratio sam Helmesberger.
O tome koncertu poslao je Helmesberger Dragomirovu ocu vrlo detaljan izveštaj. On mu javlja da je njegov prvi nastup bio krunisan silnim i sjajnim uspehom i zato je srećan što su se ispunile sve nade i očekivanja koja je polagao na umetnički razvitak svog učenika. On je nastupio s potpunom sigurnošću i savršeno je vladao svojim zadatkom. Helmesberger je dalje dodao:”Da se od tog koncertnog večera u svima društvenim i umetničkim krugovima mnogo govori o sjajnom nastupu mladog genijalnog umetnika iz Pančeva.”
Prvi koncert u Pančevu
O velikom školskom odmoru, krajem avgusta 1861, priredio je Krančević svoj prvi koncert u Pančevu, a u korist mesne sirotinje. Tom je prilikom svirao Vjetanovu Fantaziju, zatim Adađo i Tarantelu, Bacinijevo kolo i Amerikansku Gudljaru. Iako nemamo nikakvih podataka i dokaza, mi sa sigurnošću pretpostavljamo da je Krančevića na tom koncertu pratio njegov učitelj Helmesberger. On je, naime, sa svojom ženom i decom, baš u to vreme, bio u gostima kod Dragomirovih roditelja u Pančevu, gde se Roza ,kasnije u pismima, zahvaljuje na gostoprimstvu u njihovoj kući.
Koncert za gradsku bolnicu u Pančevu
U drugoj polovini marta meseca 1862, priredio je Krančević u Muzičkoj dvorani u Beču svoj koncert u korist zidanja tamošnje srpske pravoslavne crkve. To je bio njegov prvi javni koncert s naplatom ulaznica u Beču, i na njemu je izvodio Pevaniju od Špora i Srpsko narodno kolo (sremsko) od Kornelija Stankovića. Početkom aprila 1862. na poziv Udruženja književnika i pesnika u Beču, Krančević je održao koncert. Na koncertu su učestvovali sve sami strani umetnici koji su tada bili u Beču, a jedino je Krančević zastupao bečke umetnike kao ljubimac publike. Na klaviru ga je pratio pijanista Švajd. Krančević je iznenadio ceo muzički svet u Beču.
U korist Srpskog narodnog pozorišta priredio je Krančević 16. septembra 1862. koncert u Novom Sadu. Desetak dana kasnije održao je koncert u korist Gradske bolnice u Pančevu sa istim programom koji je izvodio u Novom Sadu, a i sa istim muzičkim uspehom.
Posle studija živi u Pančevu
Kranjčević je završio svoje studije 1867, posle osam godina intezivnog i sistematskog muzičkog rada. Posle svršenih studija, sve do 1873, Krančević je živeo u Pančevu, davao koncerte u mnogim srpskim mestima, a imao je i turneje u zimu 1869 i 1870. po Srednjoj Nemačkoj. Godine 1872, 10 avgusta, kad je knez Milan M. Obrenović IV proglašen za punoletnog, Krančević je učestvovao na svečanom koncertu, koji je priredilo Beogradsko pevačko društvo, kojom je prilikom izvodio Koncert alegro od Paganinija i svoju kompoziciju Sanjarija, a koju je, kao i još neke druge svoje kompozicije uništio.
U proleće 1873. otišao je Krančević u Budimpeštu za violinistu u tamošnjoj Operi. Ubrzo je postao prvi koncertmajstor, na kojem je položaju ostao sve do 30. juna 1901, kad je posle 28-godišnjeg službovanja otišao u penziju.
Poziv da radi u Beču
Polovinom 1877. napustio je Helmesberger Bečki konzervatorijum, čime je mesto profesora violine ostalo upražnjeno. Baron Hofman, koji je tada bio predsednik Društva prijatelja muzike, takav je, naime, bio zvaničan naziv tadašnjeg Konzervatorijuma, pozvao je Krančevića da preuzme to upražnjeno mesto profesora violine. Međutim, Krančević odbija da se primi te profesure. On je sve do penzije ostao u Peštanskoj operi, svirajući na svojoj violini od Stradivariusa kao prvi koncertmajstor. Šta je on značio za tu Operu i koliko su ga cenili u njoj, najlepše nam dokazuje pismo, koje su mu pri odlasku u penziju uputili direktor Emerih Mesaroš i intendant grof Stevan Keglević, a koje glasi:''”Poštovani Umetniče! Dozvolite, poštovani Umetniče, da se, nažalost, povodom toga što 30. juna završavate svoju 28-godišnju, po zaslugama bogatu delatnost, oprostimo s Vama sa sledećim rečima: Vi ste besprimernom tačnošću, velikom marljivošću pa savesnošću, a pre svega svojim golemim muzičkim znanjem i umetnošću Vašeg lepog izvođenja mađarskoj umetnosti, noročito interesima Kr. mađarske opere toliko poslužili….stoga primite u ime Direkcije Kr. mađarske opere prijateljski datu izjavu, da će nam Vaše sjajno umetničko ime i Vaša veličanstvena delatnost ostati stalno nezaboravna i dragocena i da će one predstave i oni umetnički događaji koji su se odigrali u istoriji Kr. mađarske opere uz Vaše sudelovanje ili uz dejstvo Vašeg duha i Vašeg primera, ostati uvek pravi ponos i slava našeg Zavoda.”''
Stradivariusovu violinu prodao je češkom virtuozu
Od dana kada je otišao u penziju, pa sve do svoje smrti, živeo je u Beču vrlo skromno i sasvim povučeno od sveta. Iako je kao čovek u snažnim muževnim godinama otišao u penziju - bilo mu je oko 54 godine - on, od časa kad je napustio Peštansku operu, nije nikad više zasvirao. Svoju skupu Stradivariusovu violinu prodao je češkom virtuozu Janu Kubeliku za 25.000 kruna i predajući mu je u vlasništvo, on ga je potapšao po ramenu, rekavši mu samo ove reči:”Čuvajte svoje živce”.
Dăneasa (razvrstavanje)
Dăneasa ima više značenja:
James Bond (lik)
Zapovjednik James Bond, CMG, RNVR, fiktivni je tajni agent kojeg je stvorio britanski novinar i pisac Ian Fleming 1953. godine. Bond je naslovni protagonist istoimene franšize, koja osim romana i priča nudi i brojne filmove, stripove i videoigre. Sam Fleming napisao je 12 romana i dvije zbirke priča o Bondu, s tim da su posljednje dvije — The Man with the Golden Gun (1965.) i Octopussy and The Living Daylights (1966.) — objavljene posthumno.
James Bond je djelatnik britanske obavještajne službe MI6, koji živi u Londonu, ali je aktivan na međunarodnoj sceni te je poznatiji po svom kodnom imenu Agent 007. Lik je inspiriran nekolicinom komandosa što ih je Fleming upoznao tokom službe u mornaričkoj obavještajnoj službi u Drugom svjetskom ratu, ali je Flemingova osobna, stilizirana verzija tih inspiracija kojoj je dodao kodni broj po vlastitom ukusu. Fleming je tvrdio da je Bond svoje ime dobio po istoimenom američkom ornitologu, mada noviji izvještaji sugeriraju kako je veća vjerojatnost da je ime dobio po istoimenom velškom agentu s kojim je Fleming služio, izvjesnom Jamesu C. Bondu. Bond ima stalnih karakternih odlika koje se redovito pojavljuju u pričama, a među njima su ljubav prema skupocjenim automobilime te uživanje u hrani, alkoholu i ženama, kao i navika pušenja 60 posebno izrađenih cigareta dnevno.
Nakon Flemingove smrti 1964. godine, drugi su autori nastavili pisati priče o Bondu, a među njima se posebno ističu John Gardner, koji je napisao 14 romana i dvije novelizacije o Bondu, i Raymond Benson, koji je napisao šest romana, tri novelizacije i tri kratke priče. Među značajnijim imenima koji su napisali samo jednu knjigu su Kingsley Amis (pod pseudonimom Robert Markham), Sebastian Faulks, Jeffery Deaver, William Boyd i Anthony Horowitz. Uz njih, Charlie Higson je napisao i seriju romana o mladom Bondu naslovljenu Young Bond.
Priče o Bondu inspirirale su brojne medijske (posebice filmske) adaptacije, koje su započele s televizijskom adaptacijom prvog romana o Bondu, Casino Royale, gdje je Bond prikazan kao američki agent kojeg je tumačio Barry Nelson. Britanska produkcijska kuća Eon Productions ubrzo je dobila prava na Jamesa Bonda te je 1962. godine započela uspješni i unosni filmski serijal, u sklopu kojeg su Bonda tumačili Sean Connery, Roger Moore, George Lazenby, Timothy Dalton, Pierce Brosnan i Daniel Craig. Dosad je snimljeno ukupno 26 filmova o Jamesu Bondu. Strip o Jamesu Bondu svojedobno je izlazio u Daily Expressu.
Crucero del Faisán, Villa de Tututepec de Melchor Ocampo
Crucero del Faisán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Villa de Tututepec de Melchor Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Syracuse, Missouri
Sirakjus je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 172, što je 0 (0,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
San Gersolè-Torre Rosse, Firenze
San Gersolè-Torre Rosse je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 169 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 238 m.
Srpska garda
Srpska garda bila je srpska paravojna formacija koja se borila u ratu u Hrvatskoj i koja je bila usko povezana sa Srpskim pokretom obnove (SPO); 80% pripadnika garde bili su istovremeno članovi SPO. Ovu paravojnu formaciju osnovali su Vuk Drašković, predsednik SPO, Đorđe Božović "Giška" i Branislav Matić "Beli".
Kamp za obuku ove jedinice nalazio se blizu Borskog jezera kod grada Bora u Srbiji. Učestvovala je u sukobima na teritoriji Hrvatske blizu Gospića. Delovi Srpske garde učestvovali su i u ratu u Bosni i Hercegovini. Đorđe Božović bio je prvi komandant ove paravojne formacije, ali je poginuo kod Gospića 15. septembra 1991. U nekim je krugovima izneta sumnja da su Božovićevu pogibiju organizovale vlasti tzv. Republike Srpske Krajine po nalogu Slobodana Miloševića, tadašnjeg predsednika Srbije. Branislav Matić, glavni finansijer ove formacije, ubijen je u Beogradu još ranije, avgusta 1991.
Dănciulești (razvrstavanje)
Dănciulești ima više značenja:
Quetzalapa (razvrstavanje)
Quetzalapa ima više značenja:
Yamorai
Yamorai (Balzapuertino, Balsapuertino), jedno od plemena Cheberoan Indijanaca, jezična porodica cahuapanan iz Perua. Yamorai su nastanjivali područje u zapadnom bazenu Amazone, u peruanskom departmanu Loreto, gdje ih je na gornjem toku rijeke Paranapura i kod Santa Rose na lijevoj strani Huallage bilo između 500 i 1.000 (1925). Yamoraije spominje samo Tessmann (1930). Po nekim autorima podpleme su Chayahuita.
Moguće je da su srodni sa nešto sjevernijim plemenom Pambadeque. Govorili istoimenim, danas nestallim jezikom yamorai, koji je pripadao podskupini jeberoan (cheberoan).
Sous les toits de Paris
Sous les toits de Paris je francusko-njemački film snimljen 1930. u režiji Renea Claira, najpoznatiji kao prvo zvučno ostvarenje u njegovoj filmografiji i kao jedan od prvih francuskih zvučnih filmova. Po žanru je mjuzikl, a radnja je smještena u parišku radničku četvrt i prikazuje kako ulični pjevač (čiji lik tumači Albert Préjean), zaljubljen u lijepu rumunjsku emigranticu (čiji lik tumači Pola Illéry), završi u zatvoru, ali se za njenu naklonost mora boriti s najboljim prijateljem i lokalnim gangsterom. Clair, koji je zvučni film bio smatrao katastrofom za filmsku umjetnost, na kraju je ipak pristao snimiti zvučni film, koristeći studio koji je u Parizu podigla njemačka kompanija. U njemu je nastojao maksimalno očuvati i primijeniti tehnike nijemog filma, odnosno njegovu ekspresivnost. Zbog nedostatka govora je francuska publika ispočetka odbacila film, ali je kasnije doživio veliki uspjeh u Njemačkoj i drugim zemljama. Danas se smatra jednim od najznačajnijih ranih zvučnih filmova.
Jucken
Juken je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 185 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232246.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Juken se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 500 metara. Površina opštine iznosi 6,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 185 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 30 stanovnika/km².
Clark Graebner
Clark Graebner (Cleveland, 4. novembar 1943 -) je bivši američki teniser. Njegovo najveće dostignuće - uz 4 pojedinačna i 10 naslova u parovima - bilo je osvajanje titule na Roland Garrosu 1966. u parovima, kada je u finalu zajedno sa Dennisom Ralstonom porazio rumunjski par Nastase-Tiriac. Godine 1968. je na US Openu izgubio polufinalni meč sa Arthurom Asheom; taj je meč inspirirao novinara Johna McPheeja da mu posveti knjigu Levels of the Game (1969).
Oženio se za profesionalnu teniserku Carole Caldwell (1943 - 2008) sa kojom je imao dvoje djece - sinove Camerona i Clarka.
Kalcij
Kalcijum (Ca, latinski calcium) je metal IIA grupe. Elektronska konfiguracija mu je: 1s2 2s2 2p6 3s2 3p6 4s2, gradi 2+ jon. Poseduje 6 stabilnih izotopa. To su 40Ca, 42Ca, 43Ca, 44Ca, 46Ca i 48Ca.
Zastupljenost
Kalcijum je najrasprostranjeniji zemnoalkalni metal, a i jedan od najrasprostranjenijih elemenata u prirodi. Zastupljen je u zemljinoj kori u količini od 3,54%. Kalcijumkarbonat je glavni sastojak sedimentnih stena. Kao krečnjak čini mnoge planinske masive. Veoma je rasprostranjen i kalcijum sulfat u vidu anhidrita i gipsa.
Najbitniji minerali kalcijuma su: kalcit, argonit, mermet, kreda, gips, dolomit, krečnjak, kalcijumfluorit ...
Jedinjenja
Zagrevanjem uz prisustvo vazduha gradi oksid (CaO) i nitrid (Ca3N2). Reaguje sa hladnom vodom gradeći hidroksid (CaO + H2O → Ca(OH)2). Sem ovih jedinjenja bitna su i kalcijumperoksid i mnoge soli.
Dobijanje i upotreba
Kalcijum se dobija elektrolizom bezvodnog rastvora kalcijum hlorida. Upotrebljava se za legiranje olova, aluminijuma, za dezoksidaciju bakra i nekih legura.
biološki značaj
Kosti čoveka i životinja sadrže kalcijum u vidu fosfata i karbonata. Nedostatak kalcijuma u kostima izaziva bolest rahitis. Jon kalcijuma nalazi se i u krvi i ubrzava zgrušavanje krvi u dodiru sa vazduhom. Kod biljaka ulazi u neke oblike ćelijskih zidova. One skladište kalcijum u stabiljci i lišću. Nedostatak kalcijuma kod biljaka prouzrokuje slab razvoj korena i lišća. Kalcijum je zastupljen u čovekovom organizmu između 1,4 i 1,66 % što pretstavlja preko 1 kilogram. Kalcijum ima veliku ulogu u ljudskom organizmu:
Nivo kalcijuma u krvi zavisi od:
Kalcijuum je takođe neophodan sastojak u ćelijama biljaka.
Katjoni Ca2+ spadaju u IV grupu katjona.
Stephen od Engleske
Stephen (1096 - 25. oktobar 1154), u historiji poznat kao Stephen de Blois, vladao je kao kralj Engleske između 1135. i 1154. godine.
Mladost
Stephen je rođen u Bloisu, u Francuskoj. Bio je najstariji sin Stephena II, grofa Bloisa, i Adele, kćerke engleskog kralja Williama I Osvajača. Bio je poslan na odgoj i obrazovanje kod svog dajdže, engleskog kralja Henrika I, 1106. godine.
Okrug Ar Raydah Wa Qusayar, Hadramaut
Ar Raydah Wa Qusayar je okrug u Jemenu u pokrajini Hadramaut.
Okrug se nalazi na nadmorskoj visini od 1097 m.
Stephen od Engleske
Vladavina
Međutim, do 1139. godine Stephen je izgubio prvobitnu podršku i kraljevstvo je počeo tonuti u građanski rat koji je vodio sa svojom rodicom Matildom i njenim pristalicama, među kojima je najjači bio njen vanbrani polubrat, Rikard od Gloucestera. U bici kod Lincolna u aprilu 1141. godine Stephen je poražen, zarobljen i doveden pred caricu Matildu, koja ga je zatvorila i preuzela tron.
Stephenova supruga, kraljica Matilda, skupila je i povela vojsku iz Londona, te u bici kod Winchestera porazila imenjakinju, te u razmjeni oslobodila Stephena. Stephen se vratio na tron u novembru 1141. godine. U decembru 1142. godine Stephen je zarobio caricu Matildu i zatvorio je u Oxfordu, ali je ona odjevena u bijelo uspjela pobjeći preko snijega kod svog pristalice FitzCounta. Stephen je uspio osigurati krunu sebi, ali ne i svojim potomcima. Njegova vladavina je bila problematična i engleski baroni su ga sporazmom iz Wallingforda natjerali da za svog nasljednika prizna Matildinog najstarijeg sina umjesto svoje vlastite djece.
Građanski rat iskoristili su lokalni plemići koji su ojačali svoju vlast i praktično uništili upravu koju je organizirao Stephenov prethodnik, Henrik I. Stephenova vladavina došla je na glas kao razdoblje anarhije. Engleska je pretrpjela tertorijale gubitke na sjeveru (od strane Škota), te je izgubila Normandiju.
Smrt i događaji koji su uslijedili
Stephen je umro 25. oktobra 1154. godine i sahranjen je u opatiji koju je osnovao zajedno sa svojom suprugom 1147. godine. Njegova suparnica ga je nadživjela, a njegov tron je preuzeo njen sin, Henrik II.
Dămuc (razvrstavanje)
Dămuc ima više značenja:
Martha Raye
Martha Raye (27. august, 1916 – 19. oktobar 1994) biula je američka komičarka i tradicionalna pop pjevačica poznata po nadimku "Velika usta", kao i brojnim nastupima za američke vojnike u okviru USO programa.
Filmografija
Dugometražni: Short Subjects:
Dămienești (razvrstavanje)
Dămienești ima više značenja:
Mapuche
mini|Machi, šamanke iz plemena Mapuche mini|Mapuche muškarac mini|Mapuche žena.
mini|Mapuche zastava Mapuche, najznačajnije i najbrojnije pleme iz grupe Araukanaca nastanjeno u Čileu (Centralna dolina) i Argentini. Proučavao ih je hrvatski antropolog, filolog, civilni inženjer, povjesničar, filozof, istraživač i humanist Ivan Benigar, koji je napisao rječnik njihovog jezika, i dobio nadimak "bijelog poglavice Mapuche Indijanaca".
Ime
Ime mapuche dolazi od sintagme mapu (zamlja) + che (ljudi), što je značilo narod zemlje. Termin Mapuche se u današnje vrijeme koristi da se označe sva ostala srodna araukanijska plemena. mini|left|Mapuche teritorij
Historija
Mapuche zauzimaju područje centralne Araukanije i to od rijeke Bíobio na sjeveru, sve do iza rijeke Toltén na jugu i srodnog plemena Picunche koje živi sjevernije od njih i Huillicha na jugu. Najsnažniji među svim araukanskim plemenima, oni brane svoj teritorij od invazije bijelaca, sve do 1880-1882, kada su konačno poraženi i smješteni po malenim rezervatima nastalim na obiteljskom temelju. Znatan dio ih se iseljava i u Argentinu, gdje još imaju potomaka. Njihovim tradicionalnim agrarnim kulturama (kukuruz, grah, krumpir i kinoa), treba danas pridodati i pšenicu ječam i zob, kao i uzgoj stada konja, goveda i ovaca. Mladi Mapuči danas neprestano napuštaju svoje malene rezervate i odlaze na rad i u škole u Čileu i Argentini. Njihov broj u 21. stoljeću iznosi oko 1,400,000.
Život i običaji
Mapuche su bili agtrikulturan narod koji je isprva bio pod utjecajem kulture Inka, a kasnije i Španjolaca. Uz ratarstvo poznavali su i obrte kao lončarstvo, tkanje i prerađivanje kovina. Duhovna kultura bogata je mitovima i raznim fantastičnim bićima koja 'preživljavaju' kroz usmenu predaju, a posvećene su poglavito magiji. Vjerovali su u vrhovno biće Guinechén, gospodara koji upravlja prirodnim silama i daje život ljudima i životinjama. Mitologija je naravno i pod utjecajem pristiglih Španjolaca, pa je danas više nemoguće sve razlučiti što pripada izvorno Araukancima, a što je došlo pod utjecajem Inka i Španjolaca. Tu su još Guecefü, čije porijeklo nije utvrđeno, i kojemu su se priređivali zastrašujući magijski obredi. Bog Pillan, bio je uzročnik raznih katastrofa, kao što su poplave i vulkanske erupcije. Mapuči poznaju i cijeli niz raznih čudovišta iz pučkih priča. Tu treba spomenuti ljudoždersku sipu poznatu kao Cuero, sipu Trelquehuecuve, vrstu cuera koji se sunča na obalama i ubija sve što joj se približi. Huecú je još jedna vrsta sipe, što u njihovim pričama živi u jezerima, te odvlači ljude u dubinu i proždire. ostala bića iz mašte su Huallepén, vodozemac sa telećom glavom; Camahueto, divovski morski konjic Chilote Indijanaca; Chonchon, čudovište oblika ljudske glave, dugih ušiju, koji po noći oblijeće oko kuća bolesnika. Njegov krik znak je smrti. Šamanski obredi provodili su se javno, a šamanizam je duboko ukorijenjen među njima. Šaman je upućen u stvari kao što je liječenje bolesti i dozivanje kiše. Kao uzrok bolesti navodi se ili opsjednutost kakvim zloduhom ili prodorom stranog tijela, što može dovesti do gubitka duše. Šaman je u vezi sa nadnaravnim bićima koji mu daje snagu da otjera zlog duha, a može mu pomoći u duh nekog mrtvog šamana. Šaman Araukanaca skloni su zanosu, danas su to dosta često žene, a kao i kod sibirskih Čukča ili sjevernoameričkih Illinoisa, šaman-machi, bio je homoseksualac koji je mogao imati i muža. Prilikom posvećenja šamana, i učitelji i neofiti bosonogi gaze po vatri bez ikakvih tragova opeklina, a prema Rosalesu u  'Historia general del regno de Chile' , u svesku i na 168 stranici se navodi kako učitelj probada neofita štapom koji mu izlazi kroz hrptenicu, bez tragova boli i krvi. Nešto slično nalazimo i kod derviša (vidi ), koji se za vrijeme transa bez tragova boli i krvi probadaju noževima i drugim oštrim predmetima.
Tradicionalna Mapuche-kuća je ruca ili ruka (vidi ), drvena koliba prekrivena slamom, u španjolsko doba, bijahu dosta udaljene jedna od drugih, no kasnije zbog ratnih uzroka počinju stvarati manja sela, okružena i zaštićena palisadama. U stara vremena tradicionalna odjeća je vunena chamal za muškarce i küpam ili quipan za žene, crne tunike kojim se opaše tijelo. Küpam Mapučkinje iznad jednog ramena pričvrste iglom, prolazi ispod drugog ramena i visi do stopala. Ramena su prekrivena šalom i na prsima pričvršćen srebrnim tupu-om (vidi), iglom za pričvršćivanje šala. Srebrni ornamenti su veoma omiljeni kod žena, napose prilikom raznih festivala.
U analizi čilskih vrsta obitelji, razlikuje se četiri vrste: mapucheanska, hrvatska, židovska i europljanska.
Cesare Zavattini
Rođen samo godinu dana poslije svoga nerazdvojnog umjetničkog kompanjona Vittoria De Sice, 1902. godine. Zavattini ga je uspio nadživjeti punih petnaest godina, pišući u starijim godinama isključivo pjesme, drame i eseje. Govoriti o Zavattinijevu umjetničkom opusu znači prije svega govoriti o filmovima s kojima je zajedno s De Sicom promovirao talijanski neorealizam – smjer u talijanskoj kinematografiji pedesetih godina, koji je trajno obilježio i cjelokupnu talijansku kulturu i umjetnost toga doba, kao i svjetski film u cjelini.
Albanazzo, Catania
Albanazzo je naselje u Italiji u provinciji Catania, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 404 m.
Zločini ustaša nad stanovništvom kotara Korenica i kotara Udbina
Zločini ustaša nad stanovništvom kotara Korenica i kotara Udbina predstavljaju primer zločina i genocidnih radnji nad srpskim stanovništvom u Lici koje je sprovodio ustaški režim Nezavisne Države Hrvatske, tokom Drugog svetskog rata. Ustaše su sprovodile zločine nad stanovništvom svih seoskih naselja u kotaru Korenica i kotaru Udbina, koja su bila nastanjena srpskim stanovništvom.
Područje ova dva kotara je posle Drugog svetskog rata integrisano u okvir opštine Titova Korenica.
Ustaše su odgovorne za direktnu smrt 2.566 lica i zajedno sa Nemcima i Italijanima za dodatne 73 žrtve, ali treba ukazati i da je velika smrtnost od tifusa između ostalog posledica oružanih akcija snaga NDH.
Numeričko određenje broja stradalih
Podaci o broju stradalih stanovnika kotara Korenica i kotara Udbina 1941-1945. publikovani su u zborniku Kotar Korenica i kotar Udbina u NOR-u i socijalističkoj izgradnji (Karlovac, 1979) u izdanju Historijskog arhiva Karlovac pod uredništvom istoričara Đure Zatezala.
Vrsta stradanja
Najviše gubitaka (preko 100) imala su sledeća seoska naselja:
U selima koja su imala najveći broj stradalih zebeleženi su najmasovniji ustaški zločini, naročito 1941-1942: Jošan, Željava, Bunić, Ličko Petrovo Selo, Rešetar, Visuć, itd.
Rodna struktura žrtava fašističkog terora
Etnička struktura žrtava fašističkog terora
Izvršioci zločina nad žrtvama fašističkog terora
Godina smrti žrtava fašističkog terora
Jačanjem partizanskog pokreta, iz godine u godinu, smanjivala sa mugućnost ustašama i okupatoru da nanose ljudske gubitke civilnom stanovništvu dva kotara. Dizanjem ustanka 27. jula 1941. osujećen je nastavak masovnih pokolja i hapšenja lokalnog stanovništva koji su bili naročito intenzivni tokom jula 1941.
U prvoj etapi ustaškog terora, od početka maja do 27. jula 1941, na području ova dva kotara ubijeno je do 1.000 ljudi. Mnogi lokalni stanovnici sa područja opštine Korenica stradali su u logoru Jadovno. Poimenice su poznati podaci za 513 lica srpske nacionalnosti sa ovog područja koji su u leto 1941. ubijeni u logorima Gospić i Jadovno.
La Asunción (razvrstavanje)
La Asunción ima više značenja:
Zločini ustaša nad stanovništvom kotara Korenica i kotara Udbina
Pokolj nas stanovništvom opštine Ličko Petrovo Selo
Pokolj nad stanovništvom seoske opštine Ličko Petrovo Selo u najintenzivnijem obliku dogodio se 27. jula 1941. kada je u sedam sela ove opštine, uključujući Ličko Petrovo Selo, Željavu, Rešetar, pohapšeno 313 muškaraca i odveženo kamionima i na brutalan način pobijeno u Garavicama pokraj Bihaća. Ubijeni muškarci su se odazvali pozivu ustaških vlasti na javne radove i pohvatani su na prevaru. Nakon ovog pokolja lokalno stanovništvo se više nije odazivalo lažnim pozivima na javne radove, pogotovo s obzirom da početkom avgusta 1941. na području kotara Korenica izbija narodni ustanak koji će uskoro poprimiti karakter partizanskog rata. Pokolj u ovoj seoskoj opštini karakterističan je po neposrednom odvođenju uhapšenika na stratište, i razlikuje se od prethodne prakse koja je najčešće podrazumevala odvođenje u zatvore ili logor Jadovno i potonju likvidaciju. Nakon ovog pokolja, na području kotara Korenica i kotara Udbina ustaše vrše neposredne zločine na licu mesta, bez obzira na pol i uzrast.
Pokolj nas stanovništvom sela Jošan
Ustaški pokolj nad stanovništvom sela Jošan pokraj Udbine, dogodio se u drugoj polovini septembta 1942. Prema podacima istoričara Gojka Vezmara, ustaše su u ovom selu 28. septembra 1942. ubile 211 lica, mahom žena, dece i staraca, dok je selo spaljeno.
Prema podacima istoričara Đure Zatezala, pokolj u selu Jošan imao je dve etape. Najpre su 19. septembra 1942. ustaše ubili klanjem i spaljivanjem u kućama i stajama 289 žitelja sela Jošan. Potom su 29. septembra iste godine ubili još 49 žitelja, što ukupno čini 338 civilnih lica. Prema njegovim podacima "nekoliko djevojaka i njihovih majki su ustaše povezale žicom oko stogova sijena, silovali pa zapalili".
Pokolj nas stanovništvom sela Visuć
Ustaški pokolj nad stanovništvom sela Visuć pokraj Udbine, dogodio se 3. decembra 1942. Toga dana ustaše su u ovom selu ubile 85 lica, uključujući i 17 stanovnika sela Jošan koji su se sklonili u Visuć nakon pokolja u njihovom selu i spaljivanja njihovih kuća.
Dăești (razvrstavanje)
Dăești ima više značenja:
Melinda Culea
Melinda Culea (5. maj 1955 -) je američka glumica i bivša manekenka, najpoznatija po ulozi novinarke Amy Amande Allen u TV-seriji The A Team.
Chayahuita
Chayahuita (Chayavita, Chayawita), pleme američkih Indijanaca šire skupine Cheberoan, porodica Cahuapanan, naseljeno nekada na rijeci Río Sillay, odakle su se u 17. stoljeću pred trgovcima robljem povukli prema rijekama Río Paranapura, Cahuapanas i Shanusi. Dio ih je živio i sa plemenima Muniche i Chebero ili Jebero na jezuitskoj misiji utemeljenoj 1654., ali su se kasnije povukli u šumu. Populacija im danas iznosi preko 10,000 (11,384; 2000 WCD) a ekonomija im se temelji na uzgoju graha, riže, pilića.