cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Imamet
Komska škola
Od 20. vijeka kao najutjecajnija profilirala se iranska Komska škola. Iako grad Kom ima teološku tradiciju još od 10. vijeka, suvremeno sjemenište (havza) ustrojio je Abdul-Karim Haeri Jazdi 1922. godine. Ova institucija dala je niz istaknutih ajatolaha i mardži, među kojima su Husein Borudžerdi, Muhamed Husein Tabatabai, Abdul-Karim Musavi Ardabili, Muhamed Behešti, Muhamed-Reza Golpajegani, Ruholah Homeini, Ali Hamenei, itd. Od 1960-ih Homeini je pozivao na ukidanje monarhije u Iranu, zbog čega je protjeran u egzil u Irak gdje je nastavio djelovati protiv pahlavijskog režima. Njegove upute narodu dovele su 1979. do revolucije i uspostave Islamske Republike.
Kalendar
Zajedno s drugim islamskim pravcima, imamiti obilježavaju sljedeće godišnje blagdane:
Ostali imamitski blagdani su:
Knjige
Imamizam ima bogatu i raznoliku literaturu koja pokriva sve aspekte islamske učenosti. Neki od najvažnijih naslova su:
Bučečovci
Bučečovci je naselje u slovenskoj Općini Križevcima. Bučečovci se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Pomurju.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 268 stanovnika.
Romichi, Guachochi
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2099 m.
Wuffa od Istočne Anglije
100px|thumb|left|'Wuffa Wehhing' naveden u [[Textus Roffensisu ]]
Wuffa (? - cca. 578?) je bio kralj Istočne Anglije, anglosaksonske države na području današnjeg Norfolka i Suffolka, od 571. do 578. Prema dinastijskom rodoslovu iz Anglijske zbirke, Wuffa je bio sin kralja Wehhe i otac kralja Tytila. Njegovo ime, svojevrsna umanjenica staroengleske riječi za vuka, poslužila je kao ime vladajuće dinastije Wuffingas. Kronika Roger od Wendovera navodi da je vladao od 571. do 578.
Martognella, Trapani
Martognella je naselje u Italiji u provinciji Trapani, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 174 m.
Ubertino, Biella
Ubertino je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 550 m.
Opština Secuieni, Neamț
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 244 m.
Tadahiko Ueda
(3. august 1947. - 15. april 2015.) je bivši japanski nogometaš.
Familia Corona, Mexicali
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Pantano, Reggio Emilia
Pantano je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Arroyo Colorado, San Juan Bautista Valle Nacional
Arroyo Colorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Juan Bautista Valle Nacional.
Pantano, Reggio Emilia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 653 m.
Opština Santos Reyes Tepejillo, Oaxaca
Santos Reyes Tepejillo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1209 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1946 m.
Cuiry-lès-Iviers
Kiri lez Ivje je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Laon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 40 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 168 metara (maksimalnoj 221 m, a minimalnoj 162 m).
Chenoweth, Oregon
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.855, što je 1.557 (-45,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Chapelle (Ardeni)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 156 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,52 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 328 metara.
Rocca Vittiana, Rieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 664 m.
Rio Secco, Bologna
Rio Secco je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
San Joaquín, Silao de la Victoria
San Joaquín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1846 m.
Mata Novillos, Actopan
Mata Novillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Actopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Reverzna transkriptaza
U molekularnoj biologiji i biohemiji, reverzna transkriptaza (RNK zavisna DNK polimeraza) je DNK polimerazni enzim koji transkribuje jednolančanu RNK u jednolančanu DNK. Ona je isto tako DNK zavisna DNK polimeraza koja sintetiše drugi lanac DNK komplementaran sa reverzno transkribovanom jednolačanom cDNK nakon degradacije originalne iRNK. Ovaj enzim se naziva reverznim zato što normalna transkripcija obuhvata sintezu RNK iz DNK.
Dobro izučene reverzne transkriptaze su:
El Alhuate, Ahome
El Alhuate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Ahome.
Dobrava (Križevci)
Dobrava je naselje u slovenskoj Općini Križevcima. Dobrava se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Pomurju.
El Alhuate, Ahome
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 481 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Dobrava (Križevci)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 53 stanovnika.
Calizzano, Savona
Calizzano je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1138 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 651 m.
Antonín Dvořák
thumb|right|200px|Antonín Dvožák Antonín Leopold Dvořák (Antonin Dvoržak) (Nelahozeve 8. septembra 1841 – 1. maja 1904), bio je češki kompozitor.
Los Chichicastles, Yecapixtla
Los Chichicastles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Yecapixtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1535 m.
Antonín Dvořák
Rođen je u Nelahozeveu u u blizini Praga u nekadašnjem Austro-ugarskom carstvu, tu je proveo većinu svog života. Prvo muzičko obrazovanje primio je u seoskoj školi, potom i u Pragu studirao je muziku, i izrastao u priznatog violista i violinista. Tokom 1860-ih, svirao je violu u orkestru češkog (Bohemskog) teatra, koji je 1855 vodio kao dirigent Bedřich Smetana, te je, uz Dvoržaka, najpoznatiji češki kompozitor. 1871 Dvoržak napušta orkestar kako bi komponovao muziku. U međuvremenu se oženio, postao priznat kompozitor, i orguljaš u crkvi svetog Adalberta u Pragu, a njegova muzika privukla je Johannes Brahmsa. Putovao je u Englesku, da bi u Ameriku stigao 1892, gdje ostaje do 1895 godine, i u tom vremenu bio je direktor Nacionalnog muzičkog konzervatorija u New Yorku. 1893, Dvoržak piše svoje najpopularnije delo, Simfoniju broj 9 – Iz Novoga sveta, u kojoj se oslikava čežnja za domovinom, a tada je bio u Iowi, u češkoj govornoj zajednici u Spillvilleu. Tu je napisao dva od najpoznatijih komornih djela, Kvartet u F i Gudački kvartet u E dur-u. 1895 piše koncert za violončelo u Bmolu, koje će postati jedno od najpopularnijih dela, s obzirom da je imao problema oko finansijskih isplaćivanja svog rada, te da je u Evropi postajao sve uvaženiji, te da je postao počasni član Gesellschaft der Musikfreunde u Beču, što je odredilo povratak Dvoržaka kući, u Češku.
Osim devete simfonije, poznati su Slavenski plesovi, u komu je Dvoržak obradio narodnu češku muziku, kao i koncert za vilončelo i orkestar op.104 koga je napisao 1894-5 za svog prijatelja, Hanuš Vihana. J. Brahms, nakon što je čuo ovaj koncert, izjavio je :
Također, priređeni su klavir i orkestar op.33, kao i koncert za violinu i orkestar op.53
1897 Dvoržakova kći se udaje za njegovog učenika, kompozitora Josef Suka. Dvoržak je bio direktor konzervatorija u Pragu od 1901 do smrti 1904. Sahranjen je u Vyšehrad groblju u Pragu.
Historija francuske muzike
Historija francuske muzike od srednjeg vijeka do danas.
Srednji vijek
Svjetovna muzika u srednjevjekovnoj Francuskoj je bila pod dominacijom trubadura, žonglera i truvera. Najpoznatiji je bio Adam de la Halle.
Notre Dame škola
Léonin i Pérotin su jedini kompozitori čija imena su preživjela do danas.
Ars Nova and Ars Subtilior
Guillaume de Machaut (?-1370), Philippe de Vitry.
Renesansa
Francuska dominacija muzikom Evropom završila je tokom renesanse, I Flamanski I Italijanski muzičari su postali značajniji. Francuski kasniji kompozitori renesanse su bili: Nicolas Gombert, Pierre de La Rue, Pierre de Manchicourt, Claude Goudimel, Pierre Certon, Jean Mouton, Claudin de Sermisy, i Clément Janequin.
Šansona
Prvi značajniji kompozitor šansona bio je Guillaume de Machaut, zatim kasnije Johannes Ockeghem i Josquin Desprez. Guillaume Dufay i Gilles Binchois, Claudin de Sermisy i Clément Janequin. Kasniji kompozitor bio je Orlando de Lassus.
Burgundska škola
Guillaume Dufay, Gilles Binchois, Hayne van Ghizeghem i Antoine Busnois.
Era baroka
Balthasar de Beaujoyeaux, Jean-Philippe Rameau i Jean-Baptiste Lully Jacques Champion de Chambonnières, Louis Couperin, François Couperin. Marc-Antoine Charpentier.
Dobrava
Dobrava može značiti:
Balajnac (Despotovac)
Балајнац је насеље у Србији у општини Деспотовац у Поморавском округу. Према попису из 2011. било је 360 становника.
Порекло становништва
Подаци датирају из 1926. г.
У селу има староседеоца и према томе село је старијег постојања. Село се дели на Горњи и Доњи Крај. Има око 83 куће са 10 родова све православних Срба.
У Горњем су Крају: У Доњем су Крају:
Демографија
У насељу Балајнац живи 405 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,5 година (43,9 код мушкараца и 47,0 код жена). У насељу има 125 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,82.
Madrigal
Madrigal je sekularno (svjetovno) djelo za 3 do 6 glasova, najčešće na talijanskom. Nastao je prije renesanse, a u renesansi je imao pun procvat, da bi ga u baroku zamijenila opera, odnosno kantata. U početku je bio izvođen od dva do tri glasa, da bi kasnije bila uvrštena i instrumentalna pratnja kao dio madrigala. Najznačajniji madrigalisti su bili Luca Marenzio, Carlo Gesualdo, i Claudio Monteverdi. Jacques Arcadelt, Adrian Willaert, Costanzo Festa, Cypriano de Rore, Philippe Verdelot, Bernardo Pisano, Orlandus Lassus, Andrea Gabrieli, Claudio Monteverdi, Giovanni Pierluigi da Palestrina, Philippe de Monte, Giaches de Wert, Luzzasco Luzzaschi, Luca Marenzio, Carlo Gesualdo, Sigismondo d'India, Orazio Vecchi, Adriano Banchieri, Giulio Caccini, Claudio Monteverdi, Heinrich Schütz, Hans Leo Hassler, Johann Hermann Schein , William Byrd, John Dowland, John Farmer, Orlando Gibbons, Thomas Morley, Thomas Tomkins, Thomas Weelkes, John Wilbye
Ni liv
Ni liv je norveški crno-bijeli ratni film snimljen 1957. u režiji Arnea Skouena. Temelji se na knjizi We Die Alone britanskog publicista i ratnog veterana Davida Howartha i prikazuje stvarne događaje vezane uz pripadnike Kompani Linge, jedinice norveških komandosa koja je pod britanskim pokroviteljstvom djelovala u Norveškoj pod njemačkom okupacijom u Drugom svjetskom ratu. Protagonist, čiji lik tumači Jack Fjeldstad, je Jan Baalsrud, komandos koji je 1943. godine zajedno sa grupom suboraca poslan sa zadatkom da uništi njemački kontrolni toranj na sjeveru zemlje. Radnja prikazuje kako grupa postaje žrtvom izdaje, a Baalrsud jedini ostane na slobodi, te pokušava stići do granice neutralne Švedske, pri čemu mu poteškoće zadaju ne samo Nijemci, nego i nepristupačni teren, vremenske prilike i snježno sljepilo. Ni liv je duboko impresionirao kritičare, te je sljedeće godine prikazan na Kanskom festivalu. U televizijskoj anketi 1991. godine je proglašen najboljim norveškim filmom svih vremena.
Law & Order: Special Victims Unit (sezona 13)
Dolje se nalazi popis epizoda američke TV-serije Law & Order: Special Victims Unit od premijere 13. sezone u sezoni (2011–2012).
Format
Danny Pino i Kelli Giddish su se pridružili glavnoj postavi.
Repossessed (film 1990)
Ponovno opsjednuta (eng. Repossessed) je američka komedija iz 1990. koja ismijava film Egzorcist.
Uz Leslia Nielsena i Anthonya Starkea, koji tumače glavne uloge, u filmu se pojavljuje i zvijezda originalnog filma Egzorcist, Linda Blair (u dobi od 31 godine, u Egzorcisti je imala 12 godina). Mnogi skečevi su bili rađeni na temelju događaja iz filma Egzorcist, događaja poput povraćanja zelene tvari i okretanja glave.
Pokolj u glinskoj crkvi
thumb|250px|Slika prije zločina - Srbi u staroj glinskoj crkvi, dovabljeni obećanjem o prelazu na rimokatoličanstvo, potom ubijeni. Pokolj u glinskoj crkvi se desio 29. jula 1941. godine, u mjestu Glina, Banija, gdje su ustaše ubile nekoliko stotina Srba zatvorenih u crkvi.
Repossessed (film 1990)
Scenarij za film je napisao Bob Logan, koji ga je potom sam i režirao.
Pokolj u glinskoj crkvi
Broj žrtava nije izvestan. Na nürnberškom procesu se pominje da je 250 ljudi došlo na ceremoniju, a Tomašević tvrdi da je bilo 260. Maksimalističke brojke idu i do 1.764 žrtava.
Repossessed (film 1990)
WWF komentatori "Mean Gene" Okerlund i Jesse "The Body" Ventura odigrali su jedne od važnijih uloga pri kraju filma.
Radnja
Nancy Aglet (Linda Blair) je sada odrasla žena koja ima svoju obitelj. Jednoga dana dok je Nancy gledala tv, zloduh ju je opsjeo. Nakon toga slijede vrlo komične scene povraćanja i okretanja njene glave za 360°, nakon čega ona, tj. njena obitelj odlučuje potražiti pomoć. U konačnici velečasni Jebedaiah Mayii predvodi komične snage dobra u borbi sa zlom. Inače u kratkim crtama, radnja filma se skoro u potpunosti bazira na ismijavanju događaja iz Egzorciste.
Pokolj u glinskoj crkvi
Žrtve su bile lokalno srpsko stanovništvo iz mjesta Gline i šire okoline. Neki muškarci iz mjesta Glina su već ubijani ranije, u pokolju 11-12. maja 1941. kod Prekope i Hađera.
DABCO
DABCO je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 112,173 Da.
Pokolj u glinskoj crkvi
Ustaše su krajem jula 1941. pohvatale dosta Srba iz sela u okolici Gline i Vrginmosta, dotjerale ih u Glinu i tu zatvorile u pravoslavnu crkvu. Žrtve su tada zaklane. Jedini preživjeli je bio Ljuban Jednak.
Pozadina
U Glini su odmah po uspostavljanju NDH započeli pokolji Srba. Sa egzekucijama Srba je i zagrebački nadbiskup Alojzije Stepinac bio upoznat, jer su se izvodile javno. Ubrzo nakon prvih zločina, on piše protesno pismo Paveliću:
Dovođenje žrtava
U selima oko Vrginmosta ustaše su govorile ljudima da će oni koji se odazovu pozivu za pokrst biti pošteđeni, a da će svi ustanici biti uništeni. Iako je dosta ljudi posumnjalo u te izjave, 1200 ljudi iz sela Donja Blatuša, Čemernica, Donja Pješćanica, Kozarac, Crevarska Strana i Brnjavac se skupilo i oko 40 ustaša ih je kamionima odvezlo u Glinu, gdje su u pravoslavnoj crkvi zatvoreni i kasnije zaklani. Nakon toga su ustaše proširile hvatanje i dalje, naročito oko sela Bović.
Neki prikupljeni ljudi nisu ubijeni u crkvi, već na močvarnim poljima pored glinskog Novog Sela. Treća grupa seljaka iz sela Klasnić i Dragotina, koja se nalazila u glinskom zatvoru, je otpremljena vozom u Liku i tamo poklana.
Spomenik žrtvama ustaškog pokolja
Srpska pravoslavna crkva Presvete Bogorodice u Glini je podignuta 1846. godine. Nedugo nakon što je u njoj 1941. počinjen pokolj, crkva je potpuno porušena od strane ustaša.
Po završetku Drugog svjetskog rata, ostaci žrtava su 1947. preneseni na srpsko pravoslavno groblje u Glini. Na mjestu porušene crkve su jugoslovenske vlasti povodom desetogodišnjice pokolja, 27. juna 1951. podigle zajedničku spomen kosturnicu za sve žrtve. Narod Banije je 4. jula 1969. sopstvenim prilozima podigao Spomen-dom žrtvama fašizma u Glini.
Predio la Alegría, Texistepec
Predio la Alegría je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Texistepec.
Pokolj u glinskoj crkvi
Spomenik žrtvama ustaškog pokolja
Nakon Operacije Oluje 1995 su hrvatske vlasti Spomen-dom žrtvama fašizma u Glini preimenovale u Hrvatski dom.
Predio la Alegría, Texistepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Pokolj u glinskoj crkvi
Neke reakcije poslije zločina
Krajem mjeseca avgusta 1941, Okružni Komitet Komunističke Partije za Karlovac donosi ovakvu ocjenu:
Uccelli, Biella
Uccelli je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 557 m.
Kraljevina Albanija (1272–1368)
Kraljevina Albanija (Mbretëria e Arbërisë, ) osnovana je na teritoriju današnje Albanije, kada je Karlo I Anžujski 1271. godine, uz pomoć albanskog plemstva, zaveo svoju vlast u oblastima koje je osvojio od Bizantskog Carstva. Kraljevina Albanija proglašena je potkraj februara 1272. godine. Kraljevstvo se protezalo od područja Drača (lat. Dyrrhachium, danas Durrës) južno uz obalu do Butrinta. Veliki pokušaj daljnjeg napredovanja u pravcu Carigrada propao je u opsadi Berata (1280–1281). Ubrzo je uslijedila bizantska protuofenziva, koja je Anžuvince istjerala iz unutrašnjosti 1281. godine. Pobuna na Siciliji, poznata kao "sicilijanska večernja", dodatno je oslabila Karlov položaj i Bizant je uskoro Albansku kraljevinu sveo na malo područje oko Drača. Međutim, Anžuvinci su se ovdje održali do 1368. godine, kada je Karlo Topija zauzeo Drač. Godine 1392. sin Karla Topije predao je grad Mletačkoj Republici.
Štit Heraklov
thumb|Grčka vaza sa početka 5. veka pne. s predstavom Herakla (levo) koji se borbi s Kiknom (atička crnofiguralna [[amfora pronađena u Noli)]]
Kraljevina Albanija (1272–1368)
Historijske prilike
thumb|left|Map depicting Southeastern Europe in 1265. Tijekom sukoba između Epirske despotovine i Nikejskog carstva 1253. godine, Golem od Kruje, posljednji vladar Arbanaške kneževine, u početku je bio saveznik s Epirom. Golemove trupe okupirale su područje Kostura u pokušavajući spriječiti nikejske snage Ivana Vataca da uđu u Devol. Vatac je uspio uvjeriti Golema da pređe na njegovu stranu, nakon čega je potpisan novi ugovor između dvije strane, u kojem je Vatac obećao jamčiti Golemovu autonomiju. Iste godine epirski despot Mihailo III potpisao je mirovni ugovor s Nikejom priznajući njihovu vlast nad zapadnom Makedonijom i Albanijom. Tvrđava Kruja predana je Nikeji, a nikejski joj je car priznao stare povlastice i dodijelio nove. Iste povlastice potvrdio je kasnije i njegov nasljednik Teodor II Laskaris.
Štit Heraklov
Štit Heraklov (Ἀσπὶς Ἡρακλέους, Aspis Hêrakleous, naslov je jedne kratke narativne pesme od 480 heksametara, koja se u antici pripisivala Hesiodu. Prvih 56 stihova govore o tome kako je Alkmena rodila Herakla i zapravo su preuzeti iz četvrtog pevanja Kataloga ženâ, čijim se autorom nekada takođe smatrao Hesiod. U nastavku pesme pripoveda se o Heraklovom okršaju s Kiknom, sinom Aresovim, koji je, prema mitu, na sebe navukao Apolonov gnev jer je u njegovom svetilištu krao darove namenjene bogu. Za dvoboj s Kiknom Herakle se opremio oružjem koje mu je iskovao Hefest, između ostalog i jednim štitom, čiji opis zauzima neproporcionalno velik deo pesme (stihovi 139–320), a po kome je i cela pesma dobila ime. Radi se o ne baš uspeloj imitaciji opisa Ahilejeva štita u 18. pevanju Homerove Ilijade.
Pozajmicu prvih 56 stihova iz Kataloga ženâ primetio je još aleksandrijski filolog Aristofan Bizantinac, koji je delovao krajem 3. i početkom 2. veka pne., što ga je podstaklo na to da posumnja u Hesiodovo autorstvo. Pesma je najverovatnije nastala početkom 6. veka pne. i najverovatnije je delo nekog rapsoda. O popularnosti Štita Heraklovog u Atini tokom 6. veka pne. govori prisustvo nekih motiva iz te pesme na atičkim vazama koje potiču iz perioda između 565. i 480. pne.
Kraljevina Albanija (1272–1368)
Historijske prilike
Nikejci su 1256. godine preuzeli kontrolu nad Dračom od Mihaila II. Tijekom zime 1256–1257, Georgije Akropolit pokušalo je ponovno uspostaviti bizantsku vlast na području Arbanaške kneževine. Autonomija je tako ukinuta i nametnuta je nova uprava. To je bilo u suprotnosti s onim što su Nikejci prije obećavali. Lokalni albanski čelnici pobunili su se i, čuvši vijest o pobuni, Mihailo II također je osudio i odbacio mirovni ugovor s Nikejom. Uz potporu albanskih snaga napao je gradove Dibru, Ohrid i Prilep. U međuvremenu je Manfred sa Sicilije iskoristio situaciju i započeo napad na Albaniju. Njegove su snage, predvođene Filipom Chinardom, zauzele Drač, Berat, Vloru, Spinarizu i njihovu okolicu te južnu obalu Albanije od Vlore do Butrinta. Suočivši se s ratom na dvije fronte, despot Mihailo II pomirio se s Manfredom i postao njegov saveznik. Priznao je Manfredovu vlast nad osvojenim krajevima, koji su ustupljeni kao poklon za miraz nakon vjenčanja Maihailove kćeri Helene s Manfredom.
Burato, Verona
Burato je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Kraljevina Albanija (1272–1368)
Historijske prilike
Nakon poraza Mihailovih i Manfredovih snaga u bici kod Pelagonije, nove su nikejske snage nastavile napredovanje zauzevši sve Manfredove domene u Albaniji, osim Drača. Međutim, u septmebru 1261. godine, Manfred je organizirao nov napad i uspio je zauzeti sve svoje posjede u Albaniji i zadržao ih je do svoje smrti 1266. godine. Manfred je poštivao staru autonomiju i privilegije lokalnog plemstva i njihovih oblasti. Također je integrirao albanske plemiće u svoju upravu, kao što je bio slučaj s Andreom Vranom, koji je bio generalni kapetan i upravitelj Drača i susjedne regije Arbanona. Albanske je trupe Manfred koristio i u svojim pohodima na Italiju. Manfred je Filipa Chinarda imenovao generalnim guvernerom svojih oblasti u Albaniji. Prvobitno sa sjedištem na Krfu, Chinard je preselio svoje sjedište u Kaninu, dominantno središte regije Vlore. Tamo se oženio rođakom Mihaila II.
Las Truchas, Mexicali
Las Truchas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Burato, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Kraljevina Albanija (1272–1368)
Osnutak kraljevine
thumb|right|200px|Kip [[Karlo I Anžujski|Karla I Anžujskog u Kraljevskoj palači u Napulju. Karlo je utemeljio Regnum Albaniae nakon što je osvojio dijelove Epirske despotovine.]] Nakon poraza Manfredovih snaga u bici kod Beneventa 1266. godine, potpisan je Viterboski sporazum 1267. godine, a Karlo Anžujski stekao je prava na Manfredove posjede u Albaniji, zajedno s pravima koja je stekao u latinskim oblastima u Epirskoj despotovini i u Moreji. Čuvši vijest o Manfredovoj smrti u bici kod Beneventa, Mihailo II se urotio i uspio ubiti Manfredova guvernera Filipa Chinarda, uz pomoć Chinardove supruge, ali nije mogao zauzeti Manfredove domene. Lokalni plemići i zapovjednici odbili su Mihailu II predati Manfredove domene u Albaniji. Isti negativan odgovor dali su i Karlovom izaslaniku, Gazu Chinardu, 1267. godine, kada je, slijedeći odredbe Viterbskog sporazuma, ovaj zatražio da mu se predaju Manfredove oblasti u Albaniji.
Las Truchas, Mexicali
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Kraljevina Albanija (1272–1368)
Osnutak kraljevine
Karlo Anžujski nametnuo je vojnu vladavinu Kraljevini Albaniji. Autonomija i privilegije obećane u ugovoru de facto su ukinute i uvedeni su novi porezi. Oduzeta su zemljišta u korist anžuvinskih plemića, a albanski plemići isključeni su iz uprave. Pokušavajući provesti svoju vladavinu i osigurati odanost lokalnih plemića, Karlo I uzeo je za taoce njihove sinove. To je stvorilo opće nezadovoljstvo u zemlji i nekoliko albanskih plemića započelo je kontakte s bizantskim carem Mihailom VIII, koji im je obećao da će priznali njihove stare privilegije.
Bizantska ofenziva
Maihailo VIII zabilježio je i važnu diplomatsku pobjedu nad Karlom I kad je pristao na ujedinjenje dviju crkava na Drugom koncilu u Lyonu 1274. godine. Oduševljen rezultatima koncila, papa Grgur X zabranio je bilo kakav Karlov pokušaj da napadne Mihaila VIII. U tim je okolnostima Karlo Anžujski bio prisiljen potpisati primirje s Mihailom VIII 1276. godine.
Anžuvinska protuofenziva
thumb|200px|Papa Nikola III. Prisutnost Bizanta u Butrintu uzbunila je epirskog despota Nikefora I Komnena Duku. On je kontaktirao Karla Anžujskog i njegovog vazala Vilima II od Villehardouina, koji je u to vrijeme bio knez Aheje. Nikefor I obećao je da će se zakleti na vjernost Karlu Anžujskom i predati mu neku zemlju u Ahaji. Godine 1278. Nikeforova vojska zauzela je grad Butrint. U martu 1279. godine Nikefor I proglasio se vazalom Karla Anžjskog i predao mu utvrde Sopot i Butrint. Kao zalog, Nikefor I predao je vlastitog sina anžuvinskom kastelanu u Vlori da bude držan kao talac. Ovom su prilikom razmijenjeni veleposlanici, ali Karlo nije čekao da se formalnosti završe; umjesto toga, naredio je svom kapetanu i generalnom vikaru na Krfu da zauzme ne samo Butrint, već i sve što je nekoć pripadalo Manfredu, a sada je bilo pod Epirskom despotovinom.
Istovremeno je Karlo počeo stvarati mrežu saveza na tom području pripremajući temelje nove ofenzive, koja bi prvo krenula na Solun, a kasnije na Carigrad. Ušao je u savez s kraljevima Srbije i Bugarske. Pokušao je dobiti i podršku lokalnih albanskih plemića. Nakon kontinuiranih zahtjeva drugih albanskih plemića, oslobodio je iz napuljskih zatvora niz albanskih plemića koji su uhićeni i optuženi za suradnju s bizantskim snagama. Među njima su bili Gjin Muzaka, Dhimitër Zogu i Guljem Blinishti. Gjin Muzaka posebno je bio važan za Karlove planove, jer su se područja obitelji Muzaka nalazila oko grada Berata. Oslobođeni su, ali im je naređeno da sinove pošalju kao taoce u Napulj.
Kalo Anžujski je augusta 1279. odine imenovao Huga od Sullyja za "kapetana i generalnog vikara Albanije, Drača, Vlore, Sopota, Butrinta i Krfa". Sljedećih mjeseci pripremljena je velika anžuvinska protuofenziva. Mnogo materijala i ljudi, uključujući saracenske strijelce i opsadne inženjere, poslano je Hugu od Sullyja, koji je osvojio Spinaricu od bizantskih snaga i tu smjestio svoje sjedište. Prvi cilj pohoda bio je ponovno zauzimanje grada Berata, koji je bio pod bizantskom kontrolom od 1274. godine. Međutim, Karlove pripreme obuzdao je papa Nikola III, koji je Karlu zabranio napad na Bizantsko carstvo. Međutim, papa Nikola III umro je u augustu 1280. godine i više od šest mjeseci papino je mjesto bilo upražnjeno. To je Karlu pružilo priliku da krene dalje. Tijekom jeseni 1280. dao je naredbu Hugu od Sullyja da krene u daljnji pohod. U devembru 1280. godine anžuvinske snage zauzele su okolicu Berata i opsjele njegov dvorac.
Bizantska protuofenziva
300px|thumb|Samostan Ardenica, koji je podigao [[Bizantsko Carstvo|bizantski car Andronik II Paleolog 1282. nakon pobjede nad Anžuvincima u opsadi Berata.]]
Bizantski se car nadao da će papa zaustaviti njegove latinske protivnike. Zapravo, nakon što je 1276. godine umro papa Grgur X, glavni zagovornik ujedinjenja dvije crkve, njegovi nasljednici zadržali su isti smjer i to je ograničilo Karlovo djelovanje. Međutim, u februaru 1281. godine Karlo Anžujski postigao je diplomatsku pobjedu nametnuvši francuskog papu za poglavara Katoličke crkve. Bizantskog cara Mihaila VIII novi je papa izopćio, a Karlov pohod protiv njega blagoslovljen je kao novi križarski rat.
Situacija je bila vrlo složena za Mihaila VIII; međutim, poslao je pomoć opkoljenom garnizonu. Bizantska vojska, u kojoj su bili i turci plaćenici, stigla je blizu Berata u martu 1281. godine. Imali su naređenje da izbjegavaju otvorenu bitku i da se usredotoče na zasjede i iznenadne napade. Uspjeli su pobijediti anžuvinske snage zarobivši prvo njihovog zapovjednika Huga od Sullyja u zasjedi. To je izazvalo paniku u cijeloj Hugovoj vojsci, koja je stoga pobjegla s bojnog polja. Anžuvinska je vojska izgubila veći dio vojnika, a samo je mali dio njih utočište pronašao u Kaninskoj utvrdi, koja je bila u anžuvinskim rukama. Bizantska je vojska nastavila napredovati dalje u anžuvinski teritorij. Opsjeli su anžuviske baze Vloru, Kaninu i Drač, ali ih nisu uspjeli zauzeti. Albanski plemići u regiji Kruja udružili su se s bizantskim carem i on im je dodijelio povelju privilegija za njihov grad i biskupiju.
Sporazum u Orvietu
Neuspjeh ekspedicije Huga od Sullyja uvjerio je Karla Anžujskog da kopneni napad na Bizantsko carstvo nije izvediv, pa je stoga razmatrao pomorsku ekspediciju protiv Bizanta. Pronašao je saveznika u Veneciji i jula 1281. ta je suraddnja formalizirana sporazumom u Orvietu. Njegova je svrha bila svrgavanje Mihaila VIII u korist naslovnog latinskog cara Filipa od Courtenaya i prisilno uspostavljanje Unije crkava, tako da se Grčka pravoslavna crkva dovede pod papinu vlast. Njegova je glavna motivacija, međutim, bila ponovno uspostavljanje Latinskog carstva, pod dominacijom Anžuvinaca, i vraćanje mletačkih trgovačkih privilegija u Carigradu
Prema uvjetima ovog ugovora, Filip i Karlo trebali su opskrbiti 8000 vojnika i konjanika i dovoljno brodova da ih prevezu u Carigrad. Filip, mletački dužd Giovanni Dandolo i sam Karlo ili Karlov sin Karlo, princ od Salerna, trebali su osobno pratiti ekspediciju. U praksi bi Karlo opskrbio gotovo sve trupe, a Filip je imao malo ili nimalo vlastitih resursa. Mlečani su opskrbili četrdeset galija kao pratnju invazijske flote, koja je trebalo isploviti iz Brindizija najkasnije u aprilu 1283. godine. Nakon što se vrati na prijestolje, Filip je trebalo da potvrdi ustupke Viterbskog sporazuma i povlastice dodijeljene Veneciji prilikom osnivanja Latinskog carstva, uključujući priznanje dužda kao dominatora "jedne četvrtine i osmine Latinskog carstva".
Sastavljen je i drugi dokument za organizaciju prethodnice koja će prethoditi glavnoj ekspediciji 1283. godine. Karlo i Filip trebalo je da opskrbe petnaest brodova i deset transportera s oko 300 ljudi i konja. Mlečani su trebali osigurati petnaest ratnih brodova za sedam mjeseci u godini. Te snage trebalo je da ratuju protiv Mihaila VIII i "drugih okupatora" Latinskog carstva (vjerojatno Genovežana) te da se sastanu na Krfu do 1. maja 1282, otvarajući put invaziji sljedeće godine.
Ta dva ugovora Karlo i Filip potpisali su 3. jula 1281. godine, a mletački dužd ratificirao ih je 2. augusta 1281. godine.
Sicilijanska večernja
thumb|200px|Sicilijanska večernja, slika [[Francesco Hayez|Francesca Hayeza.]] Na uskrsni ponedjeljak 30. marta 1282. godine, na Siciliji je lokalno stanovništvo počelo napadati francuske snage u ustanku koji će postati poznat kao Sicilijanska večernja. Pokolj je trajao tjednima po cijelom otoku, a uništena je i anžuvinska flota okupljena u mesinskoj luci, koju je Karlo namjeravao iskoristiti u novom pohodu protiv Bizanta. Karlo je pokušao suzbiti ustanak, ali, kada se 30. augusta 1282. godine Petar III Aragonski iskrcao se na Siciliji, bilo je jasno da Karlo više nema šanse za napad na Bizant. U septembru 1282. godine Anžuvinci su zauvijek izgubili Siciliju. Njegovog sina Karla II Napuljskog zarobila je aragonska vojska u bici u Napuljskom zaljevu i još uvijek je bio u zarobljeništvu kad je njegov otac Karlo I Anžujski umro 7. januara 1285. godine. Karlo I je sve svoje domene ostavio u naslijeđe svom sinu, kojeg su u to vrijeme držali Katalonci. Kao zatvorenik zadržan je do 1289. godine, kada je konačno pušten.
Ponovno zauzeće Drača
thumb|right|309x309px|Dračko vojvodstvo prije no što ga je osvojio [[Karlo Topija. Čak i prije nego što je grad Drač zauzet, njegova je kneževina imala izlaz na more. Proglasivši se potomkom Anžuvinaca, Karlo Topija je nakon zauzimanja Drača 1368. godine stvorio Kneževinu Albaniju.]] Iako su albanski teritoriji bili izgubljeni, pojam i prava Kraljevine Albanije nastavili su se za Anžuvince još dugo nakon smrti Karla Anžujskog. Kraljevinu je naslijedio Karlo II nakon smrti oca 1285. godine. U augustu 1294. godine Karlo II prenio je svoja prava na Albaniju svom sinu Filipu I, princu od Taranta. U novembru 1294. godine Filip I oženio se kćerkom epirotskog despota Nikefora I, obnavljajući stari savez dviju država. Njegovi planovi da ponovno ovlada starim anžuvinskim pblastima nakratko su bili zaustavljeni kada je Filip Tarentski 1299. postao zarobljenik Fridriha III Sicilijanskog u bici kod Falconarije. Međutim, nakon što je pušten 1302. godine, položio je svoja prava na albansko kraljevstvo i započeo pripreme za njegovo ponovno zauzimanje. Dobio je potporu lokalnih albanskih katolika, koji su kao zaštitnika preferirali katoličku talijansku silu umjesto pravoslavnih Srba i Grka, kao i potporu pape Benedikta XI. U ljeto 1304. godine Srbe su iz grada Drača protjerali njegovi stanovnici i lokalni plemići, koji su u septembru priznali anžuvinsku vlast. Filip i njegov otac Karlo II obnovili su stare privilegije koje je Karlo Anžujski obećao građanima i plemstvu Drača. Godine 1305. građanima Drača i lokalnim plemićima Karlo II odobrio je daljnja opsežna oslobođenja od nameta i poreza.
Dračko vojvodstvo
Tijekom ovog razdoblja postojale su različite albanske plemićke obitelji koje su počele učvršćivati svoju moć i oboasti. Jedna od njih bila je obitelj Topija, čije su se oblasti nalazile u središnjoj Albaniji. Srbi su napredovali u njihovom smeru i albanski plemići pronašli su prirodnog saveznika u Anžuvincima. Savez s albanskim čelnicima također je bio presudan za sigurnost Kraljevine Albanije, posebno tijekom 1320-ih i 1330-ih godine. Najistaknutiji među tim vođama bili su Topije, koji su vladali u području između rijeka Maće (alb. Mati) i Škumbina, te obitelj Muzaka na teritoriju između rijeka Škumbina i Vlore. Anžuvince su doživljavali kao zaštitnike svojih domena i s njima sklapali saveze. Tijekom 1336–1337. Karlo je polučio različite uspjehe protiv srpskih snaga u središnjoj Albaniji.
Posljednje decenije
thumb|199x199px|[[Karlo Topija.]] Pritisak Srpskog kraljevstva na Albansko kraljevstvo posebno je rastao pod vodstvom Stefana Dušana. Iako je sudbina grada Drača, glavnog grada Kraljevine, nepoznata, do 1346. godine cijela je Albanija pala pod Dušanovu vlast. Godine 1348. Karlu, vojvodi od Drača, odrubio je glavu njegov rođak Filip II, princ od Taranta, koji je naslijedio njegova prava nad Albanskim kraljevstvom. U međuvremenu, nakon Dušanove smrti njegiva se vlast u Albaniji počela raspadati, a u središnjoj Albaniji obitelj Topija pod vodstvom Karla Topije položila je prava na Albansko kraljevstvo. Zapravo, Stefan Uroš I oženio se Jelenom Anžujskom, a Karlo Topija priznat je kao grof od Albanije. Karlo Topija uzeo je Drač od Anžuvinaca 1368. godine konsenzusom njegovih građana. Godine 1376. godine Ludovik od Évreuxa, koji je stekao prava na Albansko kraljevstvo od svoje druge žene, napao je i osvojio Drač, ali 1383. godine Topija je ponovno preuzeo kontrolu nad gradom.
Uprava
Kraljevina Albanija bila je zasebna cjelina od Napuljskog kraljevstva. Politička struktura Albanske kraljevine bila je vojno orijentirana. Imala je vlastitu upravnu organizaciju, čije se središte nalazilo u Draču. Na čelu uprave bio je generalni kapetan, koji je imao status potkralja. Te su osobe obično imale naslov capitaneus et vicarius generalis i zapovijedale su vojskom, dok su lokalnim snagama zapovijedale osobe koje su nosile titulu marescallus in partibus Albaniae.
Kraljevski resursi, posebno prihodi od proizvodnje i trgovine soli, plaćivani su "blagajniku" (thesarius) Albanije. Luka Drač i pomorska trgovina bili su ključni za kraljevstvo. Luka je bila pod zapovjedništvom službenika koji se zvao prothontius, a albanska je flota imala svog kapetana. Stvorene su i druge službe pod nadzorom potkralja.
Smanjivanjem teritorija kraljevstva, osobe imenovane za generalnog kapetane počele su gubiti svoje ovlasti, postajući sličnije upraviteljima Drača, nego predstavnicima kralja.
Uloga lokalnih albanskih gospodara postajala je sve važnija za sudbinu kraljevstva i Anžuvinci su ih integrirali u svoju vojnu strukturu, posebno u drugoj fazi kraljevstva. Kad se Filip Tarentski vratio 1304. godine, jedan albanski plemić, Vilim Bliništi (Gulielm Blinishti), imenovan je zapovijednikom anžuvinske vojske u Kraljevini Albaniji s naslovom maršala Albanskog kraljevstva (marascallum regnie Albaniae). Naslijedio ga je 1318. godine Andrea I Muzaka. Od 1304. godine Anžuvinci su lokalnim albanskim gospodarima davali i druge zapadne plemićke titule.
Premda su Anžuvinci pokušali instalirati centralizirani državni aparat, albanskim su gradovima ostavili veliku autonomiju. Zapravo je 1272. sam Karlo Anžujski dračkoj zajednici priznao njezine stare povlastice.
Religija
Historijski gledano, teritorij na kojem se nalazilo Albansko kraljevstvo bio je podložan različitim gradskim središtima poput Antivarija, Drača, Ohrida i Nikopolja, gdje su katoličanstvo, grčka, srpska i bugarska crkva vršile svoju moć naizmjenično ili ponekad čak zajedno. Prisutnost Kraljevstva pojačala je utjecaj katoličanstva i prelazak na njegov obred, ne samo u dračkoj regiji, već i u drugim dijelovima zemlje.
Dračka nadbiskupija bila je jedna od glavnih biskupija u Albaniji, a prije Velikog raskola (1054) imala je pod svojom vlasti petnaest biskupskih stolica. Nakon raskola ostala je pod vlašću istočne crkve, dok ju je rimska crkva kontinuirano, ali bezuspješno, nastojala pretvoriti u latinski obred. Međutim, stvari su se promijenile nakon pada Bizantskog carstva 1204. godine. Godine 1208. za dračkog nadbiskupa izabran je katolički arhiđakon. Nakon što je 1214. godine Epirska despotovina ponovno zauzela Drač, latinskog nadbiskupa Drača zamijenio je pravoslavni arhiepiskop. Nakon njegove smrti 1225. godine, razne su se gradske sile sukobile oko upražnjenog mjesta. Napokon je 1256. godine Nikeja imenovala novog arhiepiskopa, ali on nije mogao učinkovito voditi svoj ured, jer je već 1258. godine grad došao u Manfredov posjed.
Nakon stvaranja Kraljevine Albanije 1272. godine, katolička politička struktura predstavljala je dobru osnovu za papinske planove širenja katoličanstva na Balkanu. Ovaj je plan našao i potporu Jelene Anžujske, supruge kralja Stefana Uroša I i rođaka Karla Anžujskog, kao kraljice Srpskog kraljevstva, koje je u to vrijeme vladalo teritorijima u sjevernoj Albaniji. Tijekom njezine vladavine u sjevernoj Albaniji i u Srbiji izgrađeno je oko 30 katoličkih crkava i samostana. Jelena Anžujska pomogla je i osnutak novih biskupija u sjevernoj Albaniji.
Drač je 1272. godine ponovno postao katolička nadbiskupija. Drugi teritoriji Kraljevine Albanije također su postali katolička središta. Butrint na jugu, iako ovisan o Krfu, postao je katolički i takav je ostao tijekom 14. stoljeća. Isto se dogodilo s Vlorom i Krujom čim je stvorena Albanska kraljevina. Osnovan je niz novih katoličkih biskupija, crkava i samostana, različiti vjerski redovi počeli su se širiti u zemlji, a papinski misionari stigli su i na područja Kraljevine Albanije. Oni koji nisu bili katolici u srednjoj i sjevernoj Albaniji preobratili su se, a velik broj albanskih klerika i redovnika bio je prisutan u katoličkim strukturama u Dalmaciji.
Međutim, u Draču je bizantski obred nastavio postojati neko vrijeme i nakon anžuvinskog zauzeća grada. Ova dvostruka linija vlasti stvorila je određenu zabunu kod lokalnog stanovništva, a jedan suvremeni posjetitelj zemlje opisao je Albance kao "niti potpuno katolike niti potpuno raskolnike". Kako bi se borio protiv ove vjerske dvosmislenosti, papa Benedikt XI naložio je 1304. godine dominikancima da odu u Albaniju i da lokalno stanovništvo upute u latinski obred. Dominikanski su svećenici imenovani za biskupe u Vlori i Butrintu. Među drugim katoličkim redovima koji su djelovali u tom razdoblju u Albaniji nalaze se franjevački red, karmelićani, cisterciti i premonstratenci. Također su s vremena na vrijeme lokalni biskupi bili imenovani iz različitih redova, jer su različiti pape među katoličkim redovima imali svoje favorite.
Kruja je postala važno središte za širenje katoličanstva. Njezino je biskupstvo bilo katoličko od 1167. godine. Bilo je u izravnoj ovisnosti od pape, a biskupa je posvetio sam papa. Lokalni albanski plemići održavali su dobre odnose s papinstvom. Utjecaj pape postao je toliko velik da je počeo imenovati mjesne biskupe.
Katoličanstvo je imalo zapreku dok je Stefan Dušan vladao u Albaniji. Katolički se obred zvao "latinska hereza", a Dušanov zakonik sadržavao je oštre mjere protiv njih. Međutim, progoni lokalnih katoličkih Albanaca nisu započeli 1349. godine kada je zakonik objavljen, već mnogo ranije, barem od početka 14. stoljeća. Pod tim okolnostima odnosi između lokalnih katoličkih Albanaca i papinske kurije postali su vrlo bliski.
Između 1350. i 1370. godine širenje katoličanstva u Albaniji doseglo je vrhunac. U tom je razdoblju u zemlji bilo oko sedamnaest katoličkih biskupija, koje su djelovale ne samo kao centri za katoličke reforme u Albaniji, već i kao centri za misionarske aktivnosti u susjednim područjima, uz dopuštenje pape.
Društvo
Dok je bizantska pronija bila dominantan oblik imovinskih odnosa u zemlji, Anžuvinci su uveli zapadnjački tip feudalizma. U 13. i 14. stoljeću pronijari su stekli velik broj privilegija i svojstava, što je umanjivalo moć središnje vlasti. Povećala se zarada koju su pronijari ubirali od svoje zemlje. Pronijari su za sebe počeli ubirati porez na zemlju, što je bio atribut države. Također su počeli izvršavati administrativne ovlasti, koje su zamijenile državne, poput mogućnosti okupljanja radnika, stražara, vojnika, a ponekad i vlastitih sudaca. U 13. stoljeću bilo je uobičajeno da pronijari prisvoje sebi pravo na suđenje, u početku zbog sitnih prekršaja, a zatim i za teška kaznena djela, oduzimajući središnjoj vlasti neke od glavnih prerogativa suvereniteta.
Do 14. stoljeća pronija je dosegla status feudalnog posjeda. Ona se sada mogla prenijeti naslijednicima, podijeliti ili prodati. Pronija je sve rjeđe zadovoljavala vojne potrebe države. Uz pronijare su postojali i zemljoposjednici koji su posjedovali velike površine zemlje koju su obrađivali poljoprivrednici. Zemljoposjedništvo je također uključivalo pronijare iz Drača, Skadra i Drišta. Građani Drača posjedovali su imanja i pašu na obližnjoj planini Temali. Podjela, nasljeđivanje i prodaja imovine bile su česte pojave.
Feudalni posjedi u Albaniji, kao i na zapadu i u Bizantskom carstvu, sastojali su se od dva dijela: zemlje seljaka i zemlje koja je bila izravno u vlasništvu gospodara zemlje. Seljačka zemlja nije bila centralizirana, već je bila podijeljena na mnogo malih parcela, koje su često bile međusobno udaljene. Gospodareva se zemlja neprestano proširivala na isti način na koji je jačala i aristokracija.
Zemlja je bila centralizirana i pod vjerskim institucijama, uključujući samostane i biskupije. Za razliku od 12. stoljeća, kad je zemlju darovala središnja vlast, nakon 12. stoljeća većina darivatelja zemlje samostanima i biskupijama bili su mali i veliki zemljoposjednici. Do početka 14. stoljeća samostani i biskupije mogli su prikupiti velike zemljišne resurse. Prihodi od samostana uglavnom su dolazili od poljoprivrednih proizvoda, ali manji je dio dolazio i od zanatstva i drugih djelatnosti. Centralni izvor crkvenih prihoda bili su porezi prikupljeni u naravi i u novcu. Dobar dio otišao bi u Rim ili Carigrad. Dostava obveznica bila je jedan od uzroka trvenja između lokalnog svećenstva i pape u Rimu ili patrijarha u Carigradu.
U nastojanju da pronađe dodatna financijska sredstva, posebno u doba rata, središnja je vlast nametnula visoke poreze stanovništvu. Društvena piramida ovisila je o radu poljoprivrednika. Pored glavne kategorije poljoprivrednika, kategorije poljoprivrednika obuhvaćale su "slobodne" poljoprivrednike i "strane" poljoprivrednike. Oni nisu imali pravo na zemljište ili bilo koji oblik posjeda i zbog toga nisu bili registrirani. Na kraju su dobili komad zemlje za koji su platili dažbine i bili su stopljeni s glavnom kategorijom poljoprivrednika.
Feudalne obveze seljaka nisu bile jednake u svim albanskkm područjima, već su se razlikovale ovisno o terenu. Sustavi plaćanja u naturi ili gotovinom također su se mijenjali u skladu s tim, ali jačanje plemstva protiv središnje vlasti u 13. stoljeću uzrokovalo je porast gotovinskih plaćanja u usporedbi s davanjima u naturi. Od 12. do 14. stoljeća produbljen je vertikalni pomak vlasti na plemiće. Pod kontrolu plemića došle su ne samo ravnice stavljene, već i planinska područja. Feudalni posjedi također su počeli obuhvaćati javne oblasti poput šuma, pašnjaka i ribnjaka. Ta se evolucija dogodila u razdoblju bizantskog propadanja i pretvorila je proniju u posjed vrlo sličan feudalnom.
Ogromnu većinu stanovništva pod vladavinom gospodara činili su poljoprivredni radnici. Suvremeni izvori otkrivaju da je u velikim dijelovima Albanije stanovništvo sela palo u status kmetstva. Jedan anonimni putnik otkriva 1308. godine da su poljoprivrednici u regijama Kalcire, Tomorice, Stefanijake, Kunave i Pulte iz Dibre obrađivali zemlje i vinograde svojih gospodara, izručivali njihove proizvode i obavljali kućanske poslove za njih. Bizantski car i povjesničar Ivan VI Kantakuzen svjedoči da je moć oblasnih gospodara u tim područjima najviše ovisila o stoci koja je bila prisutna u velikom broju.
Gradovi
Tijekom 13. stoljeća mnogi su se gradovi u Albaniji razvili iz prvenstveno vojnih uporišta u urbana središta. U nemogućnosti da obuzdaju razvoj unutar gradskih zidina, mnogi su se gradovi proširili izvan njih. Počele su se stvarati četvrti izvan zidina, nazvane proastion i 'suburbium, koje su postale važna gospodarska središta. U tim se četvrtima odvijala trgovina i ovdje su bile smještene trgovine zajedno s radionicama. Na kraju su i mnoge od tih četvrti bile okružene zidovima kako bi ih se zaštitilo. Da bi se osigurala opskrba vodom, cisterne na otvorenim, sigurnim prostorima koristile su se za prikupljanje vode. U nekim jedinstvenim slučajevima voda se skupljala i iz obližnjih rijeka.