cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dmitrij Šostakovič
Prva zabrana
Šostakovič 1936. silazi sa pijedestala. Godina je započela serijom napada na njega koji su izašli u časopisu Pravda, pogotovo članak nazvan Grozota umjesto glazbe. Vjerovalo se da je kampanju započeo Staljin i osudio Lady Makbet Mcenskog okruga kao formalističku operu. Naknadno, komisije su počele presušivati i njegovi prihodi su pali za 75%. Njegova 4. simfonija prošla je probe, no zbog tadašnjeg političkog režima nije se mogla izvesti na pozornici. Nije izvedena sve do 1961., a Šostakovič nije u njoj mijenjao ništa: ostala je njegova 4. simfonija unatoč tako zakašnjelom izvođenju. Kraći klavirski stavak izdan je 1946.
Još i šire, 1936. započinje Veliki teror u kojem su ubijeni mnogi Šostakovičevi prijatelji i rodbina. Jedna utjeha za Šostakoviča u tom periodu bilo je rođenje njegove kćeri Galine 1936. Njegov sin Maksim je rođen dvije godine kasnije.
Rat
Na početku rata između SSSR-a i Trećeg Reicha 1941., Šostakovič je ispočetka ostao u Lenjingradu tijekom opsade, gdje je napisao prva tri stavka 7. simfonije (znana i kao Lenjingrad). Također je doprinio i u promidžbenim pokušajima, pozirajući kao vatrogasac i šaljući radio poruke Sovjetima. U listopadu 1941., obitelj Šostakovič je evakuirana u današnju Samaru gdje je 7. simfonija dovršena. Ona je adaptirana kao simbol ruskog otpora i u SSSR-u i na zapadu.
U proljeće 1943., Šostakovičevi se sele u Moskvu. Njegova 7. simfonija predstavlja herojsku (i uvjerljivo pobjedničku) borbu protiv patnje, njegova 8. simfonija iz te godine je možda krajnje mračna i nasilna ekspresija unutar Šostakovičeva djela, što je rezultiralo njenim zabranjivanjem do 1960. Njegova U kontrastu, 9. simfonija (1945.) je ironična hajdnovska parodija koja nije uspjela zadovoljiti zahtjeve za „himnu pobjede“. Šostakovič je nastavio skladati komornu glazbu, od kojih je istaknutiji 2. klavirski trio, posvećen sjećanju na Solertinskog, sa židovskim totentanzom za finale.
Druga zabrana
Godine 1948., Šostakovič je zajedno sa mnogim drugim skladateljima ponovno zabranjen zbog formalizma prema Ždanovljevom proglasu. Mnoga djela su mu zabranjena, bio je prisiljen na javnu ispriku i njegoova obitelj je izgubila privilegije. Juri Ljubimov je rekao da je u to vrijeme "Šostakovič čekao da ga uhite u noći ispred vani, pokraj dizala, da mu ne bi uznemiravali obitelj."
U sljedećih par godina njegove skladbe podijeljene su u filmsku glazbu za otplaćivanje dugova, službena djela čiji je cilj bio zaštita službene rehabilitacije i ozbiljna djela za "pretinac u radnom stolu". U ove posljednje spadali su 1. koncert za violinu i ciklus pjesama Iz Židovske narodne poezije. Velika je kontroverza oko toga je li Šostakovič bio svjestan opasanosti objavljivanja zbirke Iz Židovske narodne poezije. Laurel Fay tvrdi da se pokušao konformirati sa službenom politikom prilagodivši narodnu pjesmu kao inspiraciju. No u drugu ruku, ona je već napisana kada je započela poslijeratna antisemitska kampanja, a Šostakovič je bio u dobrim odnosima sa mnogim njenim žrtvama.
Restrikcije prema Šostakovičevoj glazbi i privatnom životu ublažene su 1949., kako bi se osiguralo njegovo sudioništvo u delegaciji istaknutih sovjeta u SAD-u. Te iste godine napisao je kantatu Pjesme šumâ, koje su hvalile Staljina kao "velikog vrtlara". Godine 1951. Šostakovič je postao zamjenik u Vrhovnom Sovjetu. Staljinova smrt 1953. bio je najveći i ključni korak prema Šostakovičevoj službenoj rehabilitaciji, koja je obilježena 10. simfonijom. Ona sadrži mnogo glazbenih citata i kodova (od istaknutijih su DSCH i Elmira), čije je značenje i danas neodređeno, dok je njezin divlji drugi dio vjerojatno sam glazbeni portet Staljina. Uz njegovu 5. simfoniju, 10. simfonija spada u njegova najpopularnija djela. Godina 1953. također je bila godina premijera djela iz "pretinca u radnom stolu".
Tijekom 40ih i 50ih Šostakovič je imao bliske odnose sa dvama svojim učenicama: Galinom Ustvolskajom i Elmirom Nazirovom. Ustvolskaju je poučavao od 1937. do 1947. Priroda njihovog odnosa je i danas nepoznata: Mstislav Rostropovič opisao je vezu riječju "nježna", a Ustvolskaja je 1995. izjavila da je za 50ih odbila njegovu ponudu za brak. No, u istom razgovoru, Ustvolskajin je prijatelj, Viktor Suslin, izjavio da je ona po svom diplomiranju 1947. bila "duboko razočarana" u njega. Veza s Nazirovom je izgleda bila jednostrana, izražavana uvelike kroz njegova pisma njoj, i može se smjestiti između 1953. pa do 1956. U pozadini ovoga bio je Šostakovičev prvi, otvreni brak s Ninom Varzarovom dok ona nije preminula 1954. Ponovno se vjenčao 1956., za Margaritu Kainovu, no veza je pukla nakon 3 godine kada su se razveli.
Godine 1954. Šostakovič je napisao Veselu uvertiru, opus 96., koja je korištena kao glazbeni motiv na Olimpijskim igrama 1980. u Moskvi.
Pridruženje partiji
thumb|desno|330px|Šostakovič s [[Walter Ulbricht|Walterom i Lotte Ulbricht 1950.]] Godina 1960. obilježila je još jednu prekretnicu u Šostakovičevu životu: pridružio se komunističkoj partiji Sovjetskog Saveza. Ovaj događaj je interpretiran različito kao znak odanosti, znak kukavičluka ili rezultat političkog pritiska. U jednu ruku, Partija je neosporivo bila manje represivna nego za vrijeme Staljinova mandata. No u drugu ruku, Šostakovičev sin Maksim prisjeća se da je taj događaj njegova oca rasplakao, i da je on kasnije rekao svojoj supruzi Irini da je ucjenjivan. Lav Lebedinski je rekao da je Šostakovič bio suicidan. U to vrijeme njegovo zdravstveno stanje se pogoršavalo. Šostakovičev glazbeni odgovor na tu osobnu krizu bio je 8. gudački kvartet, koji kao i 10. simfonija, ujedinjuje citate i vlastiti glazbeni potpis.
Godine 1962. ženi se po 3. put, za Irinu Supinskaju. U pismu svom prijatelju Isaaku Glikmanu, kaže: ''Jedini njezin problem je što ima 27 godina. U svim ostalim pogledima je izvrsna; pametna, vesela, direktna i simpatična.'' U studenom, Šostakovič je jedini put imao ulogu dirigenta, i to u Gorkiju gdje je dirigirao vlastita djela. Inače, uvijek bi odbijao, navodeći kao razlog nervozu i slabo zdravlje.
Ar Raddāḩ, Hajjah
Ar Raddāḩ je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 420 m.
Dmitrij Šostakovič
Pridruženje partiji
Te iste godine Šostakovič se ponovno okrenuo pitanju antisemitizma u svojoj 13. simfoniji, poznatoj i kao Babi Jar. Simfonija sadrži dosta poema koje je napisao Jevgenij Jevtušenko, od kojih prva odaje počast Židova ubijenima u Drugom svjetskom ratu. Mišljenja o veličini rizika koji je Šostakovič uzeo su podijeljena: poema je objavljenja u Sovjetskim medijima i nije zabranjena, no ostala je kontroverzna. Nakon premijere simfonije, Jevtušenko je bio prisiljen dodati par redaka pjesmi koji govore da su uz Židove, na Babi Jaru preminuli i mnogi Ukrajinci i Rusi.
Kasniji život
thumb|right|290px|[[Mstislav Rostropovič|Rostropovič, Šostakovič i Richter u slici iz 1968.]] U kasnijem životu, Šostakovič je patio od kronično lošeg zdravlja, no odbio se ostaviti cigareta i votke. Od 1958. patio je od pogoršanja zdravlja koje je najviše zahvatilo njegovu desnu ruku, zbog čega je morao odustati od sviranja klavira: 1956. mu je dijagnosticiran poliomijelitis. Sljedeće godine pretrpio je srčane udare i još jedan 1971., te više padova u kojima je slomio obje noge. U jednom pismu je napisao:
Preokupacija vlastitim moralom proširila se kroz mnoga njegova kasnija djela, među kojima su bili kasniji kvarteti i 14. simfonija iz 1969. (ciklus pjesama utemeljenim na mnogim poemama čija je glavna tematika smrt). Tema ovog glazbenio djela također se poklapa sa Šostakovičem na njegovom najekstremnijem području glazbenog jezika, korištenjem tema s 12 nota i guste polifonije kroz cijelo djelo. Njegova 15. simfonija iz 1971. je, u kontrastu, melodična i retrospektivna u prirodi, citirajući Wagnera, Rossinija i Šostakovičevu vlastitu 4. simfoniju. Šostakovič je 1965. primljen kao inozemni član SANU-a.
Dmitrij Dmitrijevič Šostakovič preminuo je od raka pluća 9. kolovoza 1975. i nakon javnog sporovoda pokopan je na moskovskom Novodjevičij groblju. Službena osmrtnica nije izalša u Pravdi odmah, nego tek 3 dana nakon Šostakovičeve smrti, jer je navodno trebala biti provjerena od najviših dužnosnika - Brežnjeva i ostatka Politbiroa. Čak i prije svoje smrti, Šostakoviču je odana počast time što je jedan poluotok na Aleksandrovom otoku (Antarktika) dobio njegovo ime.
Njegovu preživjelu rodbinu sačinjavali su njegova treća supruga Irina, njegova kći Galina i njegov sin Maksim koji je tada bio posvećenik i prvi izvođač nekih očevih. Sam Šostakovič je za sobom ostavio par snimaka svojih klavirskih izvedbi, no od poznatih interpretatora njegove glazbe treba spomenuti imena kao što su Emil Gilels, Mstislav Rostropovič, Tatjana Nikolajeva, Marija Judina, David Oistrah i članovi Beethovenova kvarteta. thumb|left|200px|Grob Dmitrija Šostakoviča Šostakovičev utjecaj na ostale glazbenike izvan SSSR-a bio je jako malen, iako je Alfred Schnittke preuzeo njegov eklekticizam i njegove kontraste između dinamičnog i statičkog, a neka glazba Andréa Previna pokazuje izričite poveznice sa Šostakovičevim stilom orkestracije. Njegov utjecaj može se vidjeti i kod nekih nordijskih skladatelja kao što su Kalevi Aho i Lars-Erik Larsson. Na mnoge njegove ruske suvremenike i učenike na Petrogradskom konzervatoriju, Šostakovič je ostavio snažan utjecaj (među njima su i German Okunev, Boris Tiščenko, čija je 5. simfonija iz 1978. posvećena Šostakoviču, Sergej Slonimski i drugi). Šostakovičev konzervatorijski idiom postao je enormno popularan među publikom u i izvan Rusije, kako je avangarda, koja je negirala bilo kakav utjecaj i debatirala njegove političke poglede, rasla i postajala utjecajnija. Prema Groveu, on je danas postao "najpopularniji skladatelj ozbiljne glazbe sredine 20. stoljeća".
Djela
levo|550px levo|550px thumb|levo|550px| Odlomci iz [[Partitura|partiture od 10. simfonije ]] Šostakovičeva djela su općenito tonalna i u romantičarskoj tradiciji, no s elementima atonaliteta i kromatizma. U nekim njegovim kasnijim djelima (npr. 12. gudački kvartet), koristio je tonske redove. Njegovom "proizvodnjom" dominiraju ciklusi simfonija i gudačkih kvarteta, po 15 od svakih. Simfonije su pravilno raspoređene kroz njegovu karijeru, dok su kvarteti koncentrirani na kasniji period karijere. Među najpopularnije od ovih spadaju 15., 7. i 10. simfonija (prva tri pokreta 10. simfonije na slikama), te 8. i 15. gudački kvartet. Među njegova ostala popularna djela spadaju opere Lady Makbet Mcenskog okruga i Nos, te nedovršena Kockari, 6 koncerata (po dva za klavir, violončelo i violinu) i veliki broj filmske glazbe.
Šostakovičeva glazba prikazuje utjecaje njemu najdražih skladatelja: Bach u njegovim fugama i Passacagliama; Beethoven u kasnijim kvartetima; Mahler u simfonijama i Berg u korištenju glazbenih kodova i citata. Među ruskim skladateljima, najviše se divio Modestu Petroviču Musorgskom, čije je opere Boris Godunov i Hovánščina reorkestrirao. Utjecaj Musorgskog najprominentniji je u zimskim scenama Lady Makbet i 11. simfonije, no i u njegovim satričkim djelima kao nšto je Rajok. Utjecaj Sergeja Prokofjeva najjači je u njegovim ranim klavirskim djelima, kao što su 1. sonata i 1. koncert. Utjecaj ruske crkvene i narodne glazbe vidi se u njegovim a capella zborskim djelima iz 1950-ih.
Posebno ga je oduševila i inspririrala Simfonija psalama koju je Stravinski napisao, te je 1962, kada je Stravinski posjetio rodni SSSR, predao Stravinskom svoju klavirsku verziju djela. Susret dvaju skladatelja nije bio uspješan, no, promatrači su prokomentirali Šostakovičevu nervozu i "grubost" Igora Stravinskog prema njemu.
Članci koje je Šostakovič izdavao 1934. i 1935. navode Berga, Schönberga, Kreneka, Hindemitha i "posebno Stravinskog" kao njegove utjecaje. Ključna djela ranijeg perioda su 1. simfonija, koja je kombinirala akedemizam konzervatorija sa Šostakovičevim vlastitim osjećajima, Nos ("neosporivo njegovo najmodernije scensko djelo" ), Lady Makbet Mcenskog okruga, koja je ubrzala i donijela mu zabranu i 4. simfonija, koja je u Groveu opisana kao "kolosalna sinteza Šostakovičevog glazbenog razvoja do danas". Ta 4. simfonija je također prvo njegovo djelo u kojem se vidi utjecaj Gustava Mahlera, time preokrećući put kojim je Šostakovič trebao krenuti kako bi si osigurao rehabilitaciju, dok je on sam rekao da su poslijednja dva navedena djela njegova najneuspješnija djela.
U godinama nakon 1936., Šostakovičeva simfonijska djela bila su izgledom glazbeno konzervativna, bez obzira na ikakav subverzni politički sadržaj. No, u to vrijeme sve se više okretao komornim djelima, "području na kojem je mogao skladati sa maksimalnom ozbiljnošću i sa minimalnim vanjskim pritiskom." Dok su ta bila uvelike tonalna, ona su dala Šostakoviču put za mračniji sadržaj koji nije najbolje prihvaćen od strane javnosti. Ovo je najučestalije u njegovim kasnijim komornim djelima, koja portertiraju "svijet jadne bezosjećajnosti". U nekim od ovih je stavio i tonske redove, iako ih je tretirao kao melodične teme, a ne serijski. Vokalna djela su također prominentne sastavnice ovog perioda, sa tekstovima koji se uglavnom bave ljubavlju, smrću i umjetnosti.
Jedna prominentna kritika upućena Šostakoviču, točnije njegovim simfonijskim djelima je ta da su ona, kako kaže Gerard McBurney, "neoriginalna, jeftina, prazna i uporabljivana". Ovo mišljenje su izrazili i zapadni umjatnici kao Pierre Boulez ("Mislim o Šostakoviču da je druga, ili čak treća kopija Mahlera"), ali i njegovi sunarodnjaci kao Filip Gerškovič, koji je Šostakoviča nazvao "izgubljenikom u transu". Još jedna pritužba je ta da je bio vulgaran i grub: Stravinski je o Lady Makbet napisao da je "brutalno gruba... i monotona", dok je poznata kolumna iz Pravde, Blato umjesto glazbe, o istom djelu napisala: "Sve je grubo, primitivno i vulgarno. Glazba kvače, rokće i reži.".
Točno je da je Šostakovič uvelike posuđivao materijale i stilove od ranijih majstora klasike i iz popularne glazbe. Vulgarnost "niske" glazbe je značajan utjecaj na ove "najbolje od eklektike". McBurney vodi to do avangardnih umjetničkih krugova ranog sovjetskog perioda u kojem se Šostakovič kretao na početku karijere i govori da su te posudbe bile namjerne tehnike koje bi mu dopuštile da stvori "nijanse kontrasta, ponavljanja, isticanje" koje su njegovoj glazbi dale veličinu koja joj je trebala.
Osobnost
Šostakovič je u mnogo pogleda bio opsesivan čovjek: prema njegovoj kćeri bio je "opsjednut čistoćom",, stalno je usklađivao satove u svom stanu i redovito si je slao pisma kako bi provjerio radi li poštanska služba. Wilsonin Šostakovič: Život koji se pamti indeksira 26 referenci o njegovoj nervozi. Čak i kao mlad čovjek, sjeća se Mihail Durskin, Šostakovič je bio "krhak i nervozan". Juri Ljubimov komentira: "Činjenica da je bio krhkiji od drugih bila je sigurno važna karika u njegovom geniju." U kasnijem životu, prisjeća se Krzisztof Meyer, "njegovo lice bila je vreća tikova i grimasa."
Kada je bio dobre volje, glavna rekreacija bila mu je sport, iako je više volio biti gledatelj nego sudionik, iako je bio kvalificirani nogometni sudac. Također je volio kartaške igre, pogotovo pasijans. I svijetle i mračne strane njegova karaktera bile su evidentne za njegovu ljubav prema satiričarima kao što su bili Gogolj, Čehov i Zoščenko. Utjecaj navedenih na Šostakoviča vidi se u njegovim pismima, koja sadrže parodije na sovjetske službenike. Sam Zoščenko uočio je neke kontradikcije u Šostakovičevmo karakteru: "on je... krhak, lomljiv, povučen i neograničeno direktan, čisto dijete... [no on je još i] čvrst, otrovan, izuzetno inteligentan, snažan možda, despotičan i ne sve u svemu dobre prirode (iako celebralno dobre prirode)."
Po prirodi je bio težak: Flora Litvinova rekla je da je bio "potpuno nesposoban da nekome kaže 'ne'". To je znači da ga je bilo lako uvjeriti da potpiše službene izjave, uključujući i javnu optužbu Andreja Saharova 1973. No, na drugu stranu bio je spreman pokušati pomoći konstituentima u njegovima mogućnostima kao predsjedavajućeg u Skladateljskoj uniji i zamjenika u Vrhovnom sovjetu. Oleg Prokofjev komentirao je da je "pokušao pomoći tolikom broju ljudi da... je sve manje i manje pažnje posvećivao samom sebi."
Ortodoksija i revizionizam
thumb|right|300px|Muzički kriptogram DEsCH ("Dmitry Shostakovich") Šostakovičev odgovor na službene kritike bio je upitan. Zna se da je glumio kako se konformiao sa stanjem, čitajući govore i potpisujući članke kojima je izražena vladina volja. No, vjeruje se da Šostakovič nije volio režim, što je potvrdila njegova obitelj, njegova pisma Glikmanu, te njegova satirična kantata Rajok, koja je sadržavala "antiformalističku" kampanju i držana je sakrivena do Šostakovičeve smrti.
No, ono što nije sigurno je veličina kojom je Šostakovič izražavao opoziciju prema režimu i državi u svojoj glazbi. Revizionistički pogled iznio je Solomon Volkov u svojoj knjiži Svjedočenje (1979.), za koju se govori da su to zapravo Šostakovičevi memoari diktirani Volkovu. Knjiga tvrdi da su njegova djela imala mnogi kodiranih poruka protiv vlade. Znano je da je inkorporirao mnoge citate i serije nota u svojim djelima, pogotovo njegov vlastiti DSCH motiv (na slici). Njegov doživotni suradnik Jevgenij Mravinski, rekao je da je "Šostakovič jako često objašnjavao njegove namjere sa jako specifičnim slikama i konotacijama". Revizionistička perspektiva kasnije je podržana od strane njegove djece, Maksima i Galine, i mnogih ruskih glazbenika. Nedavno, Volkov je rekao da je Šostakovič preuzeo ulogu svete budale u odnosu sa vladom. Šostakovičeva udovica Irina podržava generalnu revizionističku tezu, no negira autentičnost Svjedočenja. Ostali prominentni revizionsti su Ian MacDonald, čija knjiga Novi Šostakovič iznosi više interpretacija njegove glazbe, i Elizabeth Wilson, čija knjiga Šostakovič: Život koji se pamti daje svjedočenja za mnoga skladateljeva poznanstva.
Mnogi glazbenici i učenjaci (kao Laurel Fay i Richard Taruskin) izazivaju autentičnost (i debatiraju važnost) Svjedočenja, govoreći da ju je Volkov sastavio kao kombinaciju recikliranih članaka, tračeva i moguće nekih informacija od samog skladatelja. Više generalno, prepiru se da je Šostakovičeva važnost u njegovoj glazbi više nego u njegovu životu, i da traženje političkih poruka u glazbi umanjuje, više nego što pojačava, njezinu umjetničku vrijednost.
Nuevo Acapulco, Amatán
Nuevo Acapulco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Amatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 180 m.
Arvada, Wyoming
Arvada je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 43, što je 10 (30,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Велико Војловце
Велико Војловце је насеље у Србији у општини Лебане у Јабланичком округу. Према попису из 2002. било је 358 становника (према попису из 1991. било је 375 становника).
Демографија
У насељу Велико Војловце живи 291 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 44,4 година (42,3 код мушкараца и 46,5 код жена). У насељу има 100 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,58.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Progesteron
Progesteron, ili P4 (pregn-4-en-3,20-dion) je C-21 steroidni hormon koji učestvuje u ženskom menstrualnom ciklusu, trudnoći (pomaže gestaciju) i embriogenezu ćoveka i drugih vrsta. Progesteron pripada progestogenskoj klasi hormona. On je glavni prirodni predstavnik ljudskih progestogena.
Hemija
Progesteron su nezavisno otkrile četiri grupe istraživača.
Vilard Miron Alen i njegov profesor anatomije Džordž Vašington Korner su otkrili progesteron u medicinskoj školi univerziteta u Ročesteru 1933. Alen je prvi odredio tačku topljenja, molekulsku težinu, i parcijalnu molekulsku strukturu. On je takođe dao ime molekulu, Progesteron, što je izvedeno iz Progestageni Steroidni keton.
Poput drugih steroida, progesteron se sastoji od četiri međusobno kondenzovana ciklična ugljovodonika. Progesteron sadrži ketonsku funkcionalnu grupu, kao i dve metilne grane. Poput svih steroidnih hormona, on he hidrofoban.
Biosinteza
mini|center|550px|Gore: Konverzija [[holesterola (1) u pregnenolon (3) do progesterona (6). Dole: Progesteron je važan za sintezu aldosterona (mineralokortikoida), kao što je 17-hidroksiprogesteron za kortizol (glukokortikoid), i androstendion za seksualne steroide.]]
Holesterol ( 1 ) podleže dvostrukoj oksidaciji i proizvodi 20,22-dihidroksiholesterol ( 2 ). Ovaj vicinalni diol se zatim dalje oksiduje uz gubitak bočnog lanca počevši od pozicije C-22 da bi formirao pregnenolon ( 3 ). Ova reakcija je katalizovana citohromom P450scc. Konverzija pregnenolona u progesteron se odvija u dva stupnja. Prvo se 3-hidroksilna grupa oksidira u keto grupu ( 4 ), a zatim se dvostruka veza premesti na C-4, sa C-5 putem reakcije keto/enolne tautomerizacije. Ovu reakciju katalizuje 3-beta-HSD (3 beta-hidroksi steroid dehidrogenaza/delta(5)-delta(4)izomeraza).
Progesteron je prekurzor za mineralokortikoid aldosteron, a nakon konverzije do 17-hidroksi progesterona (još jednog prirodnog progestogena) za kortizol i androstendion. Androstendion se može konvertovati u testosteron, estron i estradiol.
Pregenolon i progesteron takođe može da sintetiše kvasac.
Laboratorija
mini|right|300px|Markerova semi sinteza progesterona iz [[diosgenina. ]] mini|right|300px|Džonsonova totalna sinteza progesterona.
Totalnu sintezu progesterona je objavio 1971 Vilijam Samer Džonson. Sinteza počinje reakcijom fosfonijum soli  7  sa fenil litijumom što daje fosfonijum ilid  8 . Ilid  8  reaguje sa aldehidom i proizvodi alken  9 . Ketalne zaštitne grupe  9  se hidrolizuju i proizvode diketone  10 , koji se zatim ciklizuju da bi formirali ciklopentenon  11 . Keton  11  reaguje sa metil litijumom i daje tercijarni alkohol  12 , koji se zatim tretira kiselinom i daje tercijarni katjon  13 . Ključni stepen sinteze je ciklizacija π-katjona  13  u kojoj se B-, C-, i D-prstenovi steroida simultano formiraju i proizvode  14 . Taj stepen podseća na katjonsku ciklizacionu reakciju koja se koristi u biosintezi steroida i iz tog razloga se naziva biomimetikom. U sledećem stepenu enol ortoestar se hidrolizuje i proizvodi keton  15 . Ciklopentenski A-prsten se otvara oksidacijom sa ozonom i daje  16 . Konačno, diketon  17  podleže intramolekulskoj aldolnoj kondenzaciji primenom vodenog rastvora kalijum hidroksida i nastaje progesteron.
Oregon County, Missouri
je okrug u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 10.881, što je 537 (5,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
NGC 6271
NGC 6271 je lentikularna galaksija u sazvežđu Herkul koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 27° 57' 53" a rektascenzija 16h 58m 50,7s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 6271 iznosi 14,6 a fotografska magnituda 15,6. NGC 6271 je još poznat i pod oznakama MCG 5-40-16, CGCG 169-21, PGC 59365.
Grb Eritreje
Grb Eritreje je usvojen 24. maja 1993, datum deklaracije nezavisnosti Eritreje. Prikazuje jednogrbu kamilu okruženu maslinovom grančicom. Ispod grba je naziv države ispisan na zvaničnim jezicima Eritreje: tigrinskom, engleskom i arapskom.
Grb Ekvatorijalne Gvineje
thumb|right|200px|Grb Ekvatorijalne Gvineje Grb Ekvatorijalne Gvineje je na snazi od 21. augusta 1979. U sredini grba se nalazi drvo svilenog pamuka, odnosno Božije drvo. Iznad štita se nalazi šest žutih zvijezda, a ispod štita se nalazi moto Ekvatorijalne Gvineje "Unidad Paz Justicia".
Ocotes, Granja, Tlajomulco de Zúñiga
Ocotes, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tlajomulco de Zúñiga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1672 m.
Dugolančani-alkohol dehidrogenaza
Dugolančani-alkohol dehidrogenaza (, dugolančani alkohol dehidrogenaza, masni alkohol oksidoreduktaza) je enzim sa sistematskim imenom dugolančani-alkohol:NAD+ oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Heksadekanol je dobar supstrat ovog enzima.
Ghetto
Ghetto ima više značenja:
Isola, Macerata
Isola je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 536 m.
El Arenal, Nocupétaro
El Arenal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Nocupétaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 716 m.
Cala Liberotto, Nuoro
Cala Liberotto je naselje u Italiji u provinciji Nuoro, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Efringen-Kirchen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Lerah Efringen-Kirhen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Lerah. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 258 metara. Površina opštine iznosi 43,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.307 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 190 stanovnika/km².
Nitrilaza
Nitrilaza (, acetonitrilaza, benzonitrilaza) je enzim sa sistematskim imenom nitril aminohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim deluje na širok opseg aromatičnih nitrila.
El alma herida
El alma herida je meksičko-američka telenovela produkcijske kuće Telemundo, snimana tokom 2003. i 2004. godine.
U Hrvatskoj je prikazivana na programu Z1 pod naslovom Ranjena duša.
Sinopsis
Ovo je priča o porodici Granados čiji je životni san da se iz Meksika presele u Sjedinjene Američke Države i tako se izbavili iz siromaštva. U pokušaju da ilegalno pređu granicu, to uspevaju samo Salvador i njegovo dvoje dece Euhenija i Danijel, dok svojoj supruzi odnosno majci gube sav trag i smatraju je mrtvom iako telo nikada nije pronađeno.
Piškovica
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 0 stanovnika te obiteljskih kućanstava.
NGC 6272
NGC 6272 je spiralna galaksija u sazvežđu Herkul koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 27° 55' 51" a rektascenzija 16h 58m 58,2s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 6272 iznosi 14,8 a fotografska magnituda 15,6. NGC 6272 je još poznat i pod oznakama CGCG 169-22, KUG 1656+280, PGC 59367.
Hildeprand od Spoleta
Hildeprand je bio vojvoda od Spoleta od 774. do 789.
Njegov prethodnik Teodicije je godine 774. poginuo prilikom opsade Pavije, odnosno borbe protiv franačkog kralja Karla Velikog. Čuvši za to, lokalno plemstvo je izabralo Hildepranda za vojvodu i smjesta izrazilo vjernost Karlu kao novom kralju Langobarda. Hildeprand je također otišao u Rim kako bi iskazao vjernost papi Hadrijanu I. Kada je izbio sukob između pape i Karla oko teritorija u Italiji, Hildeprand je stao na Karlovu stranu. Godine 779. je putovao u Compiègne kako bi Karlu osobno iskazao vjernost. Oko godine 788. je sudjelovao na franačkoj strani u sukobu s Bizantincima. Nakon smrti je Karlo kao njegovog nasljednika imenovao franačkog plemića po imenu Winiges.
Grb Etiopije
thumb|right|200px|Grb Etiopije Grb Etiopije je u upotrebi od 1996. Sastoji se od zlatnog pentagrama na plavoj pozadini. Pentagram potiče sa grba kralja Solomona čiji potomci su preci etiopske kraljevske porodice. Pentagram predstavlja jedinstvo ljudi i nacija Etiopije.
Kerekegyháza
Kerekegyháza čita se Kerekeđhaza je grad na jugu Mađarske od 6,437 stanovnika, koji administrativno podpada pod Županiju Bács-Kiskun.
Geografske karakteristike
Kerekegyháza leži udaljena 17 km zapadno od Kecskeméta.
Historija
Kerekegyháza je prvi put dokumentirana 1323., a status grada dobila je 2001.
Phelekezela Mphoko
Report Phelekezela Mphoko (11. jun 1940 -), poznat kao Phelekezela Mphoko, je zimbabveanski političar, diplomat i poslovni čovjek, koji od 2014. vrši dužnost potpredsjednika. 2017. je privremeno preuzeo dužnost predsjednika nakon što je dugogodišnji predsjednik Robert Mugabe podnio ostavku poslije vojnog puča, a potom ju je predao Emmersonu Mnangagwi.
Osage County, Missouri
je okrug u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 13.878, što je 816 (6,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Zoyatepec, Chilpancingo de los Bravo
Zoyatepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Chilpancingo de los Bravo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 574 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 758 m.
Ficarolo, Rovigo
Ficarolo je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2007 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Grb Gabona
thumb|right|200px|Grb Gabona Grb Gabona je dizajnirao švicarski heraldičar Louis Mühlemann koji je također dizajnirao i grb Republike Kongo. Sastoji se od štita na kojem se nalaze tri zlatna diska koje simboliziraju mineralna bogatstva zemlje, a ispod njih se nalazi brod. Iznad štita se nalazi okume drvo simbol industrije drveta u Gabonu. Štit pridržavaju dvije pantere. Ispod štita se nalazi traka sa natpisom "UNION, TRAVAIL, JUSTICE" (Jedinstvo, Rad, Pravda), a iznad traka sa natpisom "UNITI PROGREDIEMUR" (Ujedinjeni Naprijed).
Ergosterol
Ergosterol (ergosta-5,7,22-trien-3β-ol) je sterol prisutan u gljivicama, i imenovan po ergotu, zajedničkom imenu za članove gljivičnog roda Claviceps iz koga su ergosteroli prvobitno izolovani. Ergosterol se ne javlja u biljnim i životinjskim ćelijama. On je komponenta ćelijske membrane kvasca i gljivica, gde ima istu ulogu kao i holesterol u životinjskim ćelijama.
Ergosterol se javlja u travama poput raži i lucerke, kao i u cvetajućim biljkama, npr. hmelju. . Međutim, obično se smatra da je ergosterol detektovan zbog fungalnog rasta na biljkama (kontaminacije), jer glijvice formiraju intergralni deo sistema razlaganja trave. Ergosterolni testovi se mogu koristiti za određivanje fungalnog sadržaja u travi, žitaricama i storčnoj hrani. .
Castellare, Arezzo
Castellare je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 478 m.
Kiskőrös
Kiskőrös čita se Kiškereš (hrvatski: Kireš, slovački: Malý Kereš, njemački: Körösch) je grad na jugu Mađarske od 14,164 stanovnika, koji administrativno podpada pod Županiju Bács-Kiskun.
Geografske karakteristike
Kiskőrös leži udaljen 14 km sjeverno od Kecela, između Dunava i Tise.
Historija
Kiskőrös je prvi put dokumentiran 1247. nakon turskih ratova toliko je opustilo, da je početkom 18. vijeka, koloniziran Slovacima.
Car Joseph II dodjelio je Kiskőrösu 1784. status trgovišta.
Kiskőrös je status grada dobio 1972., točno 150 godina nakon rođenja Sándora Petőfija, koji je rođen u gradu.
Las Isabeles, Aldama
Las Isabeles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
Quincy, Michigan
Kvinsi je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.652, što je 49 (-2,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Deklaracija o Srebrenici
thumb|right|Groblje žrtava [[Masakr u Srebrenici|masakra u Srebrenici]] Deklaracija o Srebrenici ili Deklaracija o osudi zločina u Srebrenici Narodne skupštine Republike Srbije je deklaracija kojom Narodna skupština Republike Srbije osuđuje zločin nad bošnjačkim stanovništvom Srebrenice u julu 1995. godine, na način utvrđen presudom Međunarodnog suda pravde, i traži i od ostalih država na prostoru bivše Jugoslavije da na isti način osude zločine nad srpskim narodom.
Deklaracija o osudi zločina u Srebrenici Narodne skupštine Republike Srbije je nakon cjelodnevne rasparave do kasno u noć 30.3.2010. u Narodnoj skupštini Republike Srbije, donesena u jutro 31. marta 2010. Deklaracija je izglasana sa veoma tesnom većinom, tj. samo sa dva glasa iznad polovice. Republika Srpska je izrazila svoje neslaganje sa deklaracijom.
Usvajanje Deklaracije o Srebrenici je važan korak u stvaranju preduslova za bolje odnose Srbije i Bosne i Hercegovine, a narodi i države regiona pozvani su na pomirenje.
Tekst deklaracije
D E K L A R A C I J A
Narodne skupštine Republike Srbije o osudi zločina u Srebrenici
''1. Narodna skupština Republike Srbije najoštrije osuđuje zločin izvršen nad bošnjačkim stanovništvom u Srebrenici jula 1995. godine, na način utvrđen presudom Međunarodnog suda pravde, kao i sve društvene i političke procese i pojave koji su doveli do formiranja svesti da se ostvarenje sopstvenih nacionalnih ciljeva može postići upotrebom oružane sile i fizičkim nasiljem nad pripadnicima drugih naroda i religija, izražavajući pri tom saučešće i izvinjenje porodicama žrtava zbog toga što nije učinjeno sve da se spreči ova tragedija.''
2. Narodna skupština Republike Srbije pruža punu podršku radu državnih organa zaduženih za procesuiranje ratnih zločina i za uspešno okončanje saradnje sa Međunarodnim krivičnim tribunalom za bivšu Jugoslaviju, u čemu naročitu važnost ima otkrivanje i hapšenje Ratka Mladića radi suđenja pred Međunarodnim krivičnim tribunalom za bivšu Jugoslaviju.
3. Narodna skupština Republike Srbije poziva sve nekadašnje sukobljene strane u Bosni i Hercegovini, kao i drugim državama bivše Jugoslavije, da nastave proces pomirenja i jačanja uslova za zajednički život zasnovan na ravnopravnosti nacija i punom poštovanju ljudskih i manjinskih prava i sloboda, da učinjeni zločini više nikada ne bi bili ponovljeni.
4. Narodna skupština Republike Srbije izražava očekivanje da će i najviši organi drugih država s teritorije bivše Jugoslavije na ovaj način osuditi zločine izvršene protiv pripadnika srpskog naroda, kao i da će uputiti izvinjenje i izraziti saučešće porodicama srpskih žrtava.
Ovu Deklaraciju objaviti u „Službenom glasniku Republike Srbije“.
RS br. 6
U Beogradu, 31. marta 2010. godine
NARODNA SKUPŠTINA REPUBLIKE SRBIJE
prof. dr Slavica Đukić-Dejanović, s.r.
O B R A Z L O Ž E Nj E
Ustavni osnov za donošenje deklaracije
''Ustavni osnov za donošenje Deklaracije sadržan je u članu 99.stav 1. tačka 7. Ustava Republike Srbije prema kome Narodna skupština donosi zakone i druge opšte akte.''
Razlozi za donošenje deklaracije
Ustav Repbulike Srbije utvrđuje neprikosnovenost ljudskog života i dostojanstva; kao članica Ujedinjenih nacija i drugih međunarodnih organizacija Republika Srbije je potpisnica Univerzalne deklaracije Ujedinjenih nacija o ljudskim pravima, Pakta o građanskim i političkim pravima, Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda, Dopunskih protokola iz Ženevske konvencije o zaštiti žrtava međunarodnih i nemeđunarodnih oružanih sukoba, Konvencije o sprečavanju i kažnjavanju zločina genocida i Statuta Međunarodnog krivičnog suda i time prihvata univerzalne civilizacijske vrednosti pre svega poštovanje ljudskog života.
Opredeljena za izgradnju trajnog mira i stabilnosti na prostoru Zapadnog Balkana zalaže se za unapređenje prijateljskih odnosa među državama bivše Jugoslavije na osnovu poštovanja međunarodnog prava.
Republika Srbija je opredeljena da čuva sećanje na žrtve surovih oružanih sukoba u bivšoj Jugoslaviji devedesetih godina XX veka i osudi sve zločine i procesuira počinioce.
Objašnjenje sadržaja deklaracije
''Narodna skupština Republike Srbije ovom Deklaracijom osuđuje zločin izvršen nad bošnjačkim stanovništvom u Srebrenici jula 1995. godine.''
Narodna skupština ovom Deklaracijom još jednom potvrđuje spremnost Republike Srbije da ostvari punu saradnju sa Međunarodnim krivičnim tribunalom za bivšu Jugoslaviju i pruža punu podršku radu državnih organa za procesuiranje ratnih zločina.
Ceneći značaj prevazilaženja trauma prošlosti i potrebu uspostavljanja pune regionalne saradnje Narodna skupština ovom Deklaracijom poziva sve nekadašnje sukobljene strane u Bosni i Hercegovini, kao i drugim državama bivše Jugoslavije da nastave proces pomirenja i jačanja uslova za zajednički život.
Ovom Deklaracijom Narodna skupština Republike Srbije otvara prostor i izražava očekivanje da će i najviši organi država sa prostora bivše Jugoslavije učiniti ovakav korak osuđujući zločine počinjene srpskom narodu i na taj način stvoriti neophodan uslov za nastavak procesa pomirenja, uspostavljanja pune saradnje, prevazilaženje teških trauma prošlosti i otvaranja perspektive bolje budućnosti za sve države i narode u regionu.
Idejni tvorac deklaracije
Kao idejni začetnik deklacije o Srebrenici, u srpskoj javnosti se predstavio predsednik Republike Srbije Boris Tadić tokom svoje dvodnevne posjete Republici Srpskoj povodom proslave Dana Republike Srpske i krsne slave Svetog prvomučenika i arhiđakona Stefana u Banjaluci 9. i 10. januara 2010. Nakon svečane akademije povodom Dana Republike Srpske na kojoj je Boris Tadić učestvovao kao počasni gost uz Njegovo kraljevsko visočanstvo princa Aleksandara Drugog Karađorđevića sa porodicom, drugog dana posjete 10.1.2010. u intervjuu za Radio Televiziju Republike Srpske u Banjaluci, Boris Tadić prvi put u javnost iznosi svoju ideju o deklaraciji o Srebrenici, koju tada po ugledu na rezoluciju Evropskog parlamenta naziva "rezolucijom". Nakon što je intervju RTRS objavljen u medijima, te Tadićeva ideja o deklaraciji postala javna, Predsednik Vlade Republike Srpske Milorad Dodik je dao izjavu 12.01.2010. za Radio Televiziju Republike Srpske, u kojoj kaže da je nepravedno izdvajanje samo jednog mjesta, samo jednog događaja, i samo jednog naroda naspram svih drugi mjesta stradanja, događaja i naroda koji su stradali tokom građanskog rata na prostoru bivše Jugoslavije.
Stav Predsednika Vlade Srpske o deklaraciji
U intevjuu koji je Predsednik Vlade Republike Srpske Milorad Dodik dao za RTRS 12.1.2010. povodom najave predsednika Republike Srbije Borisa Tadića o deklaraciji o Srebrenici dva dana ranije, Milorad Dodik kaže:
Milorad Dodik u izjavi za medije dalje ističe da je izvlačenje iz hronološkog redosljeda događaja oko Srebrenice nekorektno, i naglasio da je u tom regionu neposredno prije tih događaja poginulo oko 3500 Srba i da to govori o tome da je ta rezolucija izlobirana.
El Progreso, Tonalá
El Progreso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tonalá.
Deklaracija o Srebrenici
Stav Predsednika Vlade Srpske o deklaraciji
Milorad Dodik je još dodao da su Srbi nepravedno satanizovani u prošlom ratu i da se i sada bori da žrtve tog rata budu na pravi način predstavljene, te da bi bilo daleko bolje da je donesena rezolucija o stradanju svih na prostoru bivše Jugoslavije, što bi pomoglo u pomirenju.
El Progreso, Tonalá
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Deklaracija o Srebrenici
Predlagači deklaracije
Predlog deklaracije Narodne skupštine Republike Srbije o osudi zločina u Srebrenici, podnjela je po hitnom postupku 29.3.2010. grupa od 114 narodnih poslanika (poslanička grupa "Za evropsku Srbiju Boris Tadić" koju čine Demokratska stranka, G17 plus 60, Sandžačka demokratska partija, Srpski pokret obnove, Liga socijaldemokrata Vojvodine, a uz ovu poslaničku grupu i poslanici G17 Plus, Partije ujedinjenih penzionera Srbije i Socijalističke partije), kada je predsednica skupštine Slavica Đukić-Dejanović sazvala Treću sjednicu Prvog redovnog zasjedanja Narodne skupštine Republike Srbije u 2010. godini za utorak, 30. mart 2010. godine, sa početkom u 11 časova. Predlog deklaracije je obrazložila Nada Kolundžija šef Poslaničke grupe "Za evropsku Srbiju Boris Tadić".
Grb Gambije
Grb Gambije se koristi od 18. novembra 1964. Na njemu se nalaze dva lava. Jedan drži sekiru, a drugi motiku i pridržavaju se za štit na kome se nalazi drugi par sekire i motike koji su prekršteni. Iznad štita je heraldička viteška kaciga i drvo uljane palme. Na dnu je ispisana nacionalna krilatica: Napredak - mir - prosperitet.
Deklaracija o Srebrenici
Predsednik Srpske o usvajanju deklaracije (zvanično saopštenje)
Neposredno nakon što je usvojena "Deklaracija o osudi zločina u Srebrenici Narodne skupštine Republike Srbije", Predsednik Republike Srpske Rajko Kuzmanović donosi zvanično saopštenje 31.03.2010. U zvaničnom saopštenju Predsednika Republike Srpske se između ostalog kaže, da je usvajanje ovakve deklaracije preuranjeno dok se objektivno ne utvrde sve činjenice o dešavanjima na koje se deklaracija odnosi, te da je za Republiku Srpsku ovakva deklaracija i u ovakvom obliku potpuno neprihvatljiva, i kontraproduktivna po interese Republike Srpske i srpskog naroda u cjelini. Dalje se dodaje u saopštenju da Republika Srbija kao suverena država ima pravo da samostalno donosi odluke, ali pošto se radi o događaju koji se odnosi na Republiku Srpsku, organi Srpske imaju pravo da reaguju, te da je neprihvatljivo bilo kakvo dovođenje u vezu sudbine Republike Srpske i ove deklaracije, koja je unutrašnje pitanje Republike Srbije.
Grb Gambije
Dva lava predstavljaju kolonijalnu istoriju Gambije koja je bila deo britanske kraljevine. Ukršteni sekira i motika predstavljaju važnost poljoprivrede za Gambiju. Sekira i motika simbolišu i dva najveća gambijska naroda: Mandika i Fulani. Palmino drvo ima veliki značaj u Gambiji.
Deklaracija o Srebrenici
Predsednik Srpske o usvajanju deklaracije (zvanično saopštenje)
Predsednik Rajko Kuzmanović je još izrazio sumnju potkrepljenu prijašnjim iskustvom, da će ova deklaracija biti zloupotrebljena na domaćoj i međunarodnoj političkoj sceni, na štetu Republike Srpske i srpskog naroda u cjelini.
Stranke u Srbiji koje su podržale deklaraciju
Za deklaraciju se izjasnilo 127 poslanika vladajuće koalicije od ukupno 250 poslanika Narodne skupštine Republike Srbije, protiv je bio 21 prisutni, a jedan prisutni poslanik nije glasao. Deklaraciju je podržala koaliciona poslanička grupa "Za evropsku Srbiju Boris Tadić" koju čine Demokratska stranka, G17 plus 60, Sandžačka demokratska partija, Srpski pokret obnove i Liga socijaldemokrata Vojvodine, deklaraciju su podržali i G17 plus, Socijalistička partija Srbije - Jedinstvana Srbija, Partija ujedinjenih penzionera Srbije i manjine.
Stranke u Srbiji koje su bile protiv deklaracije
Protiv deklaracije su bili poslanici Demokratske stranke Srbije i Nove Srbije, dok su poslanici Srpske radikalne stranke napustili salu prije glasanja. Poslanici Srpske napredne stranke i LDP-a nisu glasali za deklaraciju.
Stranke u Srpskoj protiv deklaracije
Sve političke stranke iz Republike Srpske među kojima su Savez nezavisnih socijaldemokrata (SNSD), Srpska demokratska stranka (SDS), Partija demokratskog progresa (PDP), Srpska radikalna stranka Republike Srpske (SRS RS), Socijalistička partija (SP), Demokratski narodni savez (DNS), su između ostalog osudile deklaraciju kao nekorisnu u procesu pomirenja nakon građanskog rata na prostoru bivše Jugoslavije izdvajanjem samo jednog događaja i samo jednih žrtava, zatim kao protivnu interesima cjelokupnog srpskog naroda, kao protivnu interesima Republike Srpske, te kao diskriminativnu u odnosu na srpske žrtve Srebrenice i okoline 1992-1995. koje se nisu našle u deklaraciji o Srebrenici, a koja time srpske žrtve Srebrenice stavlja u drugi red manje važnih žrtava dešavanja u Srebrenici i okolini u periodu 1992-1995.
Ana, ruska carica
thumb|Ana, carica cijele Rusije Ana Ivanovna (Moskva, 7.2. 1693. - Moskva, 28.10. 1740.) je bila ruska carica od 1730. godine.
Mladost
Ana je bila kćer cara Ivana V. i nećakinja Petra Velikog. Kako je njen otac bratovom uzurpacijom izgubio vlast u zemlji ona prvo razdoblje svoga života provodi kao manje važna princeza na dvoru svoga strica. Poslije uspjeha u ratu protiv Poljske Rusija je 1710. ostvarila nadmoć na području Litve, Latvije i Estonije. Tamo je vojvodstvom Kurlandije upravljao mladi neoženjeni vojvoda Fridrik Vilim. Kako bi osigurao nestabilnu vlast, on prihvaća prijedlog Petra Velikog da se oženi s Anom. Brak je sklopljen u listopadu 1710. godine u Petrogradu. Pri povratku u domovinu sa suprugom vojvoda je obolio i umro u siječnju 1711. godine.
Izbor
Smrt Petra II. 29. siječnja 1730. godine koliko god je bila nekoliko dana unaprijed očekivana u dvorskim krugovima stvara paniku. Vrhovni tajni savjet se bio međusobno posvađao oko kandidata za krunu. Njihova rasprava o tome da li imaju prednost u nasljeđivanju krune potomci Ivana V. ili Petra Velikog je trajala 7 dana sve do 5. veljače kada oni uz određene uvjete biraju Anu za caricu.
Carica
Očekivanja tamošnjih kneževa da će povodljiva Ana poštovati dogovor o ograničenju svoje moći su se raspršila u samo mjesec dana kada po savjetu Birona ona ukida Vrhovni tajni savjet i njegove članove šalje u Sibir. Svu vlast tada predaje Baltičkim Nijemcima koji su i prije činili većinu na njenom vojvodskom dvoru. Njena odluka o ukidanju potpisanog sporazuma kao i postavljanje Nijemaca na ministarske položaje je razbjesnila više rusko plemstvo što će ubrzo dovesti do trajnog nepovjerenja i pokretanja represivnih akcija. Razlog za takve odluke se može naći u razmišljanju Ane da joj je visoko plemstvo dva puta ukralo krunu ( jer su podržali puč u korist Petra Velikog i Katarinu I. ) i sada je po njoj došlo vrijeme osvete. Tijekom cijele vladavine ona ih redovno ponižava uz pomoć vojske i naroda koji su joj bili vjerni.
Ratovi
Smrt od Rusije postavljenog Augusta II. kralja Poljske je 1733. godine rezultirala tamošnjom krunidbom švedsko-francuskog kandidata Stanislava za kralja. Odgovor na to je bila objava rata Rusije i Austrije Poljskoj. U ratu koji će trajati samo do 1735. godina poljsko-švedske trupe su bile potpuno potučene tako da je za novog kralja okrunjen proruski August III.