cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дреновац (Шабац)
Досељени крајем XIX и почетком XX века
У време босанско-херцеговачке буне, 1875. године, побегли су из Семберије преци данашњих фамилија: ЈОВАНОВИЋИ II (Ђурђиц, 2-1 к); пребегао Андрија из Доњег Црниљева, МАСТАЛОВИЋИ (Трифундан, 4 к), из Даздарева, САВАТИЋИ (Јовањдан, 2-1 к); пребегао Михајло, из Дворова. АЛИМПИЋИ (Степањдан, 3-1 к); из Накучана, у Поцерини; доселио се Живан, који је био шумар. ЈАНКОВИЋИ (Алимпије, 9-5 к), из Милине, у Јадру. ТОМИЋИ (Лучиндан, 2-2 к), од Јадра. РАДИШИЋИ (Никољдан, 2-3 к); доселила се браћа Глиша и Тоша, из Шајкаша (у Банату), 1880. године. ЛУКИЋИ II (Митровдан, 4-2 к), потичу од Макевије, кога је мати довела из Велике Врањске, у Поцерини (1880. године). БАУЕРИ (Јовањдан, 1-1 к); доселио се Јован, ковач из Новог Садач Не знају порекло: БОЖИЋИ II (Јовањдан, 5-2 к), ПАЈТИЋИ II (Никољдан, 9-1 к) и ГАЈЧАНСКИ II (Степањдан, 4к), потичу од неког Синђелића.
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Литература
UDK 373.3/.4(497.11) "1864/2004" ISBN 86-7825-051-8 COBISS.SR-ID 114456844 Тираж: 1000. Рецензент: проф. др Павле Ковачевић.
Makreš (Sveti Nikola)
Makreš je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Makreš je selo u sastavu opštine Sveti Nikola.
Prirodni uslovi
Makreš je smešten u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Štipa, naselje je udaljeno 35 kilometara severozapadno.
Naselje Makreš se nalazi u istorijskoj oblasti Ovče polje. Selo je smešteno neposredno severno od polja, na zapadnim padinama planine Mangovice. Nadmorska visina naselja je približno 590 metara.
Mesna klima je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Makreš je prema poslednjem popisu iz 2002. godine bilo bez stanovnika.
Većinsko stanovništvo bili su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva bilo je pravoslavlje.
Opština Ixpantepec Nieves, Oaxaca
Ixpantepec Nieves je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2079 m.
Staklasto tijelo
thumb|right|300px|Dijagram ljudskog oka: Staklasto tijelo (12) Staklasto tijelo (lat. corpus vitreum) je dio oka koji najvećim dijelom ispunjava unutrašnjost očne jabučice (bulbus oculi). Svojim prednjim dijelom ono je u vezi sa očnom lećom, a pozadi i sa strana je u vezi sa unutrašnjom očnom ovojnicom, odnosno mrežnicom.
U staklovini mogu nastati flotirajuće mutnine koje se označavaju kao "leteće mušice" (engl. floaters). One su obično bezazlene. Tokom starenja dolazi do skvrčavanja vitrealnog tijela, a mogu se pojaviti i adhezije s mrežnicom, koje opet u nekim slučajevima dovode do ablacije mrežnice. Vitrealna kirurgija je dio očne kirurgije kojom se neprozirno staklasto tijelo zamijeni fluidnim prozirnim medijem (zrak ili silikonsko ulje). Ta se operacija zove vitrektomija.
Okular
Okular je leća ili sustav leća kroz koji se gleda slika predmeta koju stvara neka optička naprava.
Okular omogućuje gledanje slike s manje udaljenosti nego što bi bilo moguće prostim okom, pa se time postiže i veći vidni kut, tj. predmet čiju sliku gledamo izgleda veći.
Zbog potrebe za poboljšavanjem optičkih svojstava tijekom je vremena razvijeno mnogo tipova okulara, a najpoznatiji su: thumb|right|200px|Huygensov okular thumb|right|200px|Ramsdenov okular thumb|right|200px|Kellnerov okular thumb|right|200px|Abbeov ortoskopski okular thumb|right|200px|Ploesslov okularl thumb|right|200px|Erfle okular
Glăvănești, Andrieșeni
Glăvănești je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Andrieșeni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 797 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 67 m.
Evgenije Letica
Evgenije (svetovno Manojlo Letica; rođen ?? 1858 — preminuo 3. oktobra 1933) je bio srpski teolog, mitropolit banjalučko-bihaćki (15. novembra 1900 — 27. decembra 1907) i mitropolit dabrobosanski (20. decembra 1907 — 1920).
Monašenje
Odavde odlazi u Sremske Karlovce i upisuje se u Bogosloviju, koju završava 1895. godine. Arhimandrit Genadije Popović zamonašio ga je u manastiru Kuveždinu 1895. godine. Posle monašenja postavljen je za drugog beležnika Saborskog odbora. U čin đakona rukopoložio ga je 9. jula 1895. godine patrijarh Georgije (Branković). Trećeg novembra je imenovan za privremenog beležnika Eparhijske uprave Temišvarske u Temišvaru, kao i za referenta Konzistorije. Episkop Temišvarski Nikanor (Popović) ga je krajem 1895. godine proizveo u čin pridvornog protođakona. Episkop Budimski Lukijan (Bogdanović) rukopoložio ga je za prezvitera 18. aprila 1898. godine u Sentandreji. Godine 1899. proizveden je za protosinđela a 24. jula 1900. godine od episkopa Nikanora (Popovića) proizveden je u čin arhimandrita.
Mitropolit Banjalučko-Bihaćki
Mitropolit Dabrobosanski Nikolaj (Mandić) obratio se 31. marta 1899. godine Carigradskom patrijarhu Konstantinu molbom da se Dabrobosanska mitropolija zbog velikog prostora podeli na dve eparhije. Carigradski patrijarh sa Svetim sinodom se odazvao molbi mitropolita Nikolaja i iste godine je od delova Dabrobosanske mitropolije osnovao Banjalučko-Bihaćku mitropoliju sa sedištem u Banja Luci. Nova mitropolija je obuhvatala 13 okruga ili protoprezviterata i to: banjalučki, kotorvaroški, derventski, prnjavorski, bosanskogradiški, tešanjski, bosanskokostajnički, bihaćki, prijedorski, ključki, bosanskopetrovački i staromajdanski ili sanskomostski sa 134 parohije i preko 280.000 pravoslavnih vernika. Akt o osnivanju nove mitropolije Carigradska patrijaršija je izdala 13. avgusta 1899. godine, a Bečki dvor je potvrdio tu odluku 14. januara 1900. godine. Za prvog mitropolita novoosnovane Banjalučko-Bihaćke mitropolije Sinod Carigradske patrijaršije je izabrao arhimandrita Evgenija Leticu. Bečki dvor ga je imenovao za mitropolita pomenute eparhije 24. avgusta 1900. godine. Kada je imenovan za mitropolita imao je čin arhimandrita.
Novi mitropolit se na dan Svetog Ignjatija 1900. godine obratio poslanicom sveštenstvu i duhovnoj pastvi u kojoj ih obaveštava o svom izboru i posvećenju i naređuje im da se ubuduće o duhovnim pitanjima obraćaju njemu a ne mitropolitu u Sarajevu. Od sveštenika traži da na bogosluženjima pominju njegovo ime.
U novoosnovanoj eparhiji trebalo je organizovati crkveni život, što nije bio lak posao. Na molbu mitropolita Evgenija Bečki dvor je 18. jula 1900. godine odobrio da se osnuje Konzistorija. Za savetnike Konzistorije imenovani su protojerej Petar Đenić i sveštenik Aleksa Jokanović. Konzistorija je počela sa radom 6. oktobra 1901. godine.
Često je mitropolit obilazio svoju eparhiju da bi poučio pastvu, a od sveštenika je zahtevao da crkvene obrede jednoobrazno vrše. Na svaki poziv odazivao se rado i za sedam godina je posetio preko sto crkava svoje eparhije. Aprila i maja 1901. godine posetio je u bihaćkom okrugu: Prijedor, Sanski Most, Ključ, Petrovac, Bihać, Bosansku Krupu kao i neka manja mesta. Jula iste godine posetio je tešanjski protoprezviterat. Ovom prilikom posetio je crkve u selu Pribiniću, Tesliću, Tešnju, selu Gojakovcu i Doboju. Godine 1904. posetio protoprezviterat derventski u pratnji đakona Koste Dušanića. Ovom prilikom je posetio crkve u Derventi, kapelu Kladare u Kotorskom, kapelu u Sočanici, crkvu u Majevcu, Dugom Polju, Odžaku, Dubici, Novom Gradu, Donjem Svilaju, Vinskoj, Liješću i Bosanskom Brodu. Takođe je prilikom kanonskih poseta posećivao i škole i proveravao znanje iz veronauke. Svuda je svečano dočekivan od mnogobrojnog naroda i sveštenstva.
Za vreme dok je bio na mestu Banjalučko-Bihaćkih mitropolita izdao je više okružnica. Iz 1901. godine sačuvano ih je desetak. Okružnicom od 11. oktobra poziva područno sveštenstvo da učini sa svoje strane sve što je moguće da se divlji brakovi svedu na najmanju moguću meru. Okružnicom od 24. oktobra daje uputstva sveštenicima za postupak prilikom prelaza jednog lica, koje je podanik Austrougarske, iz jedne veroispovesti u drugu. Istog dana je uputio još dve okružnice. U jednoj traži od sveštenika da naprave podsetnik koji, kad i kome izveštaj treba da upute i da to obese iznad pisaćeg stola, da bi ih to podsećalo da na vreme svoje obaveze izvrše, dok u drugoj naređuje sveštenicima da ustroje „protokol normativnih naredaba” kako bi svakog momenta i u svakoj prilici mogli imati pri ruci normativne naredbe viših vlasti. Pod 18. novembrom 1901. godine datirano je pet okružnica.
U okružnici od 30. novembra 1907. godine obaveštava protoprezvitere a preko njih sveštenike da presude eparhijskih crkvenih sudova o razvodu braka nisu pravnomoćne dok ih ne potvrdi Veliki crkveni sud u Sarajevu. Ovo je bila jedna od poslednjih okružnica koju je uputio iz Banja Luke pre nego je prešao na Dabrobosansku mitropoliju.
Zajedno sa ostalim mitropolitima, mitropolit Evgenije dao je svoj doprinos u formulisanju Uredbe o crkveno-narodnoj autonomiji. I u tim novim uslovima, nimalo lakim, uspešno je organizovao crkveni život u svojoj eparhiji. Pošto su bile česte pritužbe na cene za sveštenička činodejstva, na osnovu crkveno-prosvetne uredbe, na sednici Eparhijskog upravnog i prosvetnog saveta i Crkvenog suda u Banja Luci 12/25. aprila 1906. godine, ustanovljene cene za sveštenička činodejstva.
Za sedam godina u Banjalučko-Bihaćkoj mitropoliji mitropolit Evgenije osvetio je nove crkve: u Maglaju na Vrbasu, Bistrici Omaškoj, Nožičkom, Slabini, Bosanskom Kobašu, Bastasima, Trubaru, Cvjetniću, Krneuši, Bačvanima, Čađavici kod Bosanskog Novog, Kokorima, Lusićima, Lušci-Palanci, Malić-beg Duboviku, Branešcima, Bosanskom Svinjaru, Sanici, Svodni, Pribiniću, Mašićima i Štrpcima kao i škole u Sanskom Mostu i manastiru Moštanici. Njegovim zalaganjem podignut je Episkopski dvor u Banja Luci. Pokrenuto je pitanje gradnje sabornog hrama, koji će se podići kasnije.
Da bi podigao ugled sveštenicima, rukopolagao je u čin sveštenika uglavnom svršene bogoslove. Prema nepotpunim podacima za sedam godina rukopoložio je 45 bogoslova. U odlikovanju sveštenika bio je suzdržan, ali se zato zalagao da se pravilno reši materijalno stanje parohijskih sveštenika i svešteničkih udovica.
Mitropolit dabrobosanski
Posle smrti mitropolita Nikolaja Mandića Dabrobosanska mitropolija je bila upražnjena pet meseci. Za Mandićevog naslednika Sinod Carigradske patrijaršije je 20. decembra 1907. godine izabrao mitropolita Banjalučko-Bihaćkog Evgenija Leticu. Bečki Dvor ga je na taj položaj imenovao 9. januara 1908. godine, što se vidi iz potvrdne diplome izdate 22. januara 1908. godine, koju je ćirilicom potpisao car Franc Josif I. Carigradski patrijarh Joakim je decembra 1907. godine pismom obavestio mitropolita Evgenija da je izabran za Dabrobosanskog mitropolita.
Svečano ustoličenje bilo je u nedelju 17. februara po julijanskom kalendaru u Sabornoj crkvi u Sarajevu. Svetu Liturgiju služio je mitropolit Evgenije uz sasluženje 10 sveštenika i 2 đakona. Liturgiji su prisustvovali mitropoliti: Zvorničko-Tuzlanski Grigorije Živković i Zahumsko-Hercegovački Petar Zimonjić.
U Dabrobosanskoj mitropoliji čekao ga je prošireni delokrug rada. Mitropolit Evgenije je bio član a povremeno i predsednik Velikog crkvenog suda i Velikog upravnog i prosvetnog saveta, čije je sedište bilo u Sarajevu. Crkveni sud u Sarajevu vodio je i poslove svešteničko-udovičkog penzionog fonda za celu Bosnu i Hercegovinu. Tu je bilo i poverenstvo za osposobljavanje srednjoškolskih katiheta, kome je Sarajevski mitropolit bio predsednik.
Briga sarajevskih mitropolita za bogosloviju u Reljevu bila je posebna obaveza. Nekoliko dana posle ustoličenja mitropolit Evgenije je posetio Bogosloviju u Reljevu i zadržao se nekoliko dana.
Kao mitropolit Dabrobosanski odlikovan je 30. novembra 1908. godine od cara Franca Josifa I Velikim krstom Franc Josifova reda. Bilo je nekih političara i političkih stranaka koji su ga optuživali za austrofilstvo. Međutim Evgenije se često suprotstavljao vlastima.
Kao izaslanik Carigradskog patrijarha učestvovao je u hirotoniji dvojice mitropolita u Bosni i Hercegovini. Reč je o hirotoniji njegovog naslednika u Banjaluci arhimandrita Vasilija Popovića i Ilariona Radonića u Tuzli.
Mitropolit Letica je često obilazio svoju eparhiju. Eparhijski crkveni sud je u maju 1909. godine ponovo naredio da sveštenici na bogosluženjima obavezno propovedaju, da se groblja koja još nisu ograđena ograde do kraja 1909. godine i da nadziratelji protoprezviterata dostave objašnjenje zašto je sve manje vanškolske mladeži na veronauci. Evgenije je takođe okružnicom iz 1909. godine zatražio od sveštenika da rade na širenju pismenosti. Eparhijski crkveni sud je 1910. godine zabranio sahranjivanje mrtvih u crkvenoj porti. Takođe je iz zdravstvenih razloga, zabranio je sahranjivanje mrtvih bliže od 500 metara od kuće. Da bi uticao na smanjenje pijanstva, mitropolit Evgenije je pred Božić 1910. godine uputio sveštenstvu i narodu posebnu poslanicu u kojoj govori o štetnosti pijanstva.
Crkveni sud u Sarajevu vodio je i poslove oko svešteničko-udovičkog penzionog fonda.
Mitropolit Evgenije je u Dabrobosanskoj eparhiji osveštao sledeće nove crkve: u Varcaru, Štrpcima, Palama, Bratuncu, Zavidovićima, Borici; zvonik u Ilijašu; Srpski dom u Busovači i srpsku školu u Jezeru. Rukopoložio je veći broj bogoslova u čin sveštenika. Što se tiče odlikovanja kao i u Banjalučko-Bihaćkoj tako i u Dabrobosanskoj eparhiji bio je prilično suzdržan.
Penzija i smrt
Savremenici su za mitropolita Evgenija zabeležili da je bio veoma strpljiv, disciplinovan, mogao je bez upadica do kraja da sasluša svako mišljenje iako se ono sa njegovim gledištem potpuno razilazilo. U ophođenju je bio pažljiv prema svakom, ali i rezervisan. Teško se mogao naljutiti. Imao je svoje oportunističko političko uverenje, koje nije tajio niti od njega odstupao. Za popularnost nije mario.
Mezdra (Makedonija)
Mezdra je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Mezdra je selo u sastavu opštine Sveti Nikola.
Prirodni uslovi
Mezdra je smeštena u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Štipa, naselje je udaljeno 35 kilometara severozapadno.
Naselje Mezdra se nalazi u istorijskoj oblasti Ovče polje. Selo je smešteno u središnjem delu polja, a severoistočno se uzdiže planina Mangovica. Nadmorska visina naselja je približno 290 metara.
Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Mezdra je prema poslednjem popisu iz 2002. godine bila bez stanovnika.
Većinsko stanovništvo bili su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva bilo je pravoslavlje.
Las Latas, San Miguel Totolapan
Las Latas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Miguel Totolapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 635 m.
Raka (Slovenija)
Raka je naselje u Općini Krško u istočnoj Sloveniji. Raka se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Dobrava pod Rako je imala 75 stanovnika.
Colonia Apozonalco, Puente de Ixtla
Colonia Apozonalco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Puente de Ixtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 285 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 956 m.
Opština Lunca de Jos, Harghita
Lunca de Jos je opština u Rumuniji u okrugu Hargita.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 858 m.
Marchesi di Scrivellano, Piacenza
Marchesi di Scrivellano je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 176 m.
Torreon, Sandoval County, New Mexico
Toreon je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 326, što je 29 (9,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Courtrizy-et-Fussigny
Kurtrizi e Fisinji je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Laon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 66 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,22 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 190 metara (maksimalnoj 205 m, a minimalnoj 107 m).
Poggio del Sole, Ragusa
Poggio del Sole je naselje u Italiji u provinciji Ragusa, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 534 m.
Звезд
Звезд је насеље у Србији у општини Владимирци у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 817 становника.
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
William Lincoln Christie
William Lincoln Christie (rođen u Buffalu 19. 12. 1944.) je američki dirigent i čembalist. Studirao je muziku i istoriju umjetnosti. U Francusku se preselio 1971. i postao poznat po svojim interpretacijama Barokne muzike, posebno francuske barokne muzike.
1979. osnovao je Les Arts Florissants, ansambl imenovan po djelu Marc-Antoine Charpentier –a, koji obrađuje djela sljedećih kompozitora: Jean-Philippe Rameau, François Couperin, Jean-Baptiste Lully, Claudio Monteverdi, i Georg Friedrich Händel. Dodatno predaje na Pariškom konzervatoriju.
Brammer
Bramer je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 401 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058027.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rendsburg Bramer se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Rendsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 21 metra. Površina opštine iznosi 13,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 401 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 29 stanovnika/km².
Muhtar
Muhtar (turski: Muhtar, od arapskog مختار‎ (muḫtār) - izabrani) je naziv za starješinu mahale u gradu, ili seoskog starješinu, kneza (administrativnog činovnika).
Funkcija muhtara postoji i danas po Turskoj i Bliskom Istoku, a za Osmanskog Carstva poslojala je i po čitavom Balkanu i južnim državama nekadašnjeg Sovjetskog Saveza.
Historija
Muhtari su se po balkanskim zemljama i Turskoj pojavili od kraja 18. vijeka kad su mahale i službeno postale administrativne jedinice Osmanskog Carstva. Po kršćanskim mahalama je njihov naziv službeno bio - muhtar, iako su ih običajno zvali; knez, kmet ili drukčije u skladu sa lokalnim običajima i tradicijom.
Muhtar je načelno bio indirektno zadužen za red i mir u svojoj mahali (trebao je paziti i upozoravati) kao i za provođenje zakona i naredbi viših vlasti. Kao potvrdu svog službenog statusa, imali su - muhur (pečat), kojim su ovjeravali svoje spise. Muhtare su birali sami građani pojedine mahale, na svojoj skupšini (medžlisu). Oni su ga bili dužni i plaćati, po selima se to obično svodilo na plaću u naturalnim dobrima i to na dogovorni rok od godinu dana, od Đurđevdana do Đurđevdana. Onda bi jedna i druga strana vidjela koliko je zadovoljna, pa bi se ili produžavao ugovor, ili bi se tražio novi muhtar. Po većim gradskim mahalama dobijali bi i nešto novca, za toškove poslovanja, - u svakom slučaju plaća im je bila mala, kao i ovlasti i administrativna jedinica.
Aigle
Egl je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn.
Muhtar
Historija
Muhtari su nestali iz balkanskih zemalja, kako bi se koja zemlja oslobađala od osmanske vlasti.
Aigle
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 9.466, a gustina naseljenosti je iznosila 525 stanovnika/km².
Muhtar
Muhtari po Bosni i Hercegovini
Po Bosni i Hercegovini su se muhtari zadržali i nakon austro-ugarske aneksije 1878., sve do reforme uprave 1907. Jedina promjena je bila što njih više nije birala općinska skupština, već su ih postavljali kotarski načelnici na neodređeno vrijeme.
Muhtari po Turskoj
U današnjoj Turskoj muhtari su nešto kao načelnici mjesne zajednice. Njih biraju građani pojedine mahale, a oni se načelno brinu za život u svojoj zajednici, vode evidenciju o stanovništvu, izdaju kojekakve potvrde (o imovinskom stanju - za socijalnu pomoć i slično).
Štitarke
Opis biljke
To su uglavnom zeljaste biljke sa šupljim stablikama i raznolikim, često i višestruko perastim listovima. Dvospolni, rijetko jednospolni cvjetovi većinom su u sastavljenim, rjeđe u jednostavnim štitcima (po kojima je porodica nazvana), katkada nalik na glavicu. Plod kalavac u pravilu se raspada na 2 plodića (merikarpa).
Najčešće imaju aromatičan, često i vrlo prodoran miris od prisutnih eteričnih ulja.
Rasprostranjenost
Štitarke su rasprostranje u Sredozemlju i jugozapadnoj Aziji. Mnoge se vrste uzgajaju kao povrće, začinske ili ljekovite npr. anis (Pimpinella anisum), anđelika (angelica archangelica), celer (Apium graveolens), kim (Carum carvi), komorač (Foeniculum vulgare), kopar (Antheum graveolens), korijander (Coriandrum sativum), ljupčac (Levisticum officinale), motar (Crithmum maritimum), mrkva (Daucus), peršin (Petroselinum crispum), a neke kao ukrasne npr. kotrljan (Eryngium).
Rodovi i vrste
U Hrvatskoj iz porodice štitarki raste približno 65 rodova s približno 170 vrsta. Zvinčac (Bupleurum), pukovica (Peucedanum) i devesilje (Seseli) su zastupljeni s po desetak vrsta, ostali s manje: čehulja (Myrrhis), divlji komorač (Portenschlagiella), jarčevac (Aegopodium), ježika (Echinophora spinosa), milogled ili zdravičuca (Sanicula), petrovac (Crithmum maritimum), volujsko oko (Hacquetia). Porodici pripadaju i neke smrtno otrovne vrste: divlji peršin (Aethusa cynapium), kukuta (Conium maculantum), trubeljika (Cicuta virosa).
Coamízatl, Axtla de Terrazas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 181 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 354 m.
Samarate, Varese
Samarate je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14172 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 222 m.
Gonioskopija
Gonioskopija je pregled koja omogućuje ispitivaču pregled iridokornealnog kuta ili sobičnog kuta (kut koji zatvaraju rožnica i šarenica) oka, a koristi indirektne rožnične leće (gonioleće) u kombinaciji s biomikroskopom.
Važnost ovog pregleda je u dijagnozi i pračenju raznih stanja oka povezanih ponajprije s glaukomom.
Način pretrage ovisi o vrsti leće koja se koristi:
Pretraga kuta otkriva nekoliko podataka:
Las Delicias Hermanos González, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Las Delicias Hermanos González je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1927 m.
Temerin
Položaj, granice i veličina
Teritorija opštine Temerin se nalazi u jugoistočnom delu Bačke. Sa istočne strane se graniči sa opštinom Žabalj, sa severa sa opštinom Srbobran, opštinom Vrbas na zapadu i gradom Novim Sadom na jugu.
Najveći značaj za razvoj Temerina ima blizina najravijenijeg centra u Vojvodini – Novog Sada. Teritorija opštine Temerin pokriva površinu od oko 170 kvadratnih kilometara i ima oblik nepravilnog trapeza, pružajući se u smeru severozapad-jugoistok. Duža osnovica, koja pokriva pravac Sirig-Temerin je duga 14 kilometara, a kraća osnovia u pravcu Bački Jarak-Temerin je dugačka 11 kilometara. Granice opštine su veštačke linije, većinom pravolinijske. Jedina prirodna granica je ona na severoistočnoj strani koja prati tok reke Jegrička. Na jugoistočnoj strani granica je povučena nasipom zvani Rimski šanac II.
U odnosu na reljef Vojvodine, cela teritorija opštine Temerin se nalazi na južnom delu Bačke lesne zaravni. Ona ostavlja utisak skoro sasvim ravne površine. Reka Jegrička teče kroz severni deo opštine sa nekoliko manjih kanala-pritoka. Utvrđeno je prisustvo termomineralnih voda. Sastav tla je vrlo ujednačen i plodnost je prirodno visoka. Različiti tipovi černozema dominiraju površinom opštine. Duž obale reke su močvarne vrste zemljišta i slatine.
Opština Temerin ima tri naselja: Temerin, Bački Jarak i Sirig, a teritorija je podeljena u četiri katastra: Temerin, Bački Jarak, Sirig i Kamendin. Geografski položaj opštine Temerin je vrlo povoljan. U meridijanskom pravcu je seku tri važna puta. Najvažniji je međunarodni put E-75 koji vodi od Novog Sada do Subotice i dalje ka Mađarskoj. Deo puta Novi Sad-Srbobran, koji seče zapadni deo opštine Temerin, je pušten u upotrebu 1984. Drugi važni put je put M-22 (od nedavno međunarodni put E-5), koji ima skoro isti pravac. M-22 vodi malo istočnije od puta E-75 i prolazi kroz Sirig. Treći put je regionalnog značaja (R120) i ide kroz Novi Sad, Bački Jarak i Temerin i vodi ka Bečeju, Senti i Kanjižu. U Sirigu i Temerinu, sva tri puta preseca regionalnu put R-104 koji ide u pravcu Odžaci-Zmajevo-Sirig-Temerin-Žabalj. Od odavde glavni put vodi preko Tise u Zrenjanin i druge gradove u Banatu. Kroz jugoistočni deo opštine i dva njena naselja ide železnička pruga od Novog Sada ka Žablju, Bečeju i Senti.
Istorija Temerina
U pisanim dokumentima, Temerin se prvi put spominje 1332. papskoj priznanici upućenoj Laurentiju de Temeriju, katoličkom župnom svešteniku, zbog plaćanja papskog poreza. Temerin je bio deo kraljevine Ugarske (лат. 'Regnum Hungariae', мађ. Magyar Királyság)   do Mohačke bitke 1526. Nakon te godine je deo Otomanskog carstva. U to vreme se u u Bačku i Temerin doseljava srpsko stanovništvo.
Prema D. Ruvarcu, 1722. Temerin je bio srpsko naselje sa 183 srpske kuće i tri pravoslavna sveštenika: Miško, Mihajlo i Petar. Broj kuća se konstantno povećavao. 1769. je bilo 208 kuća, 1773. je bilo 183, a 1786. je bilo 215 srpskih kuća. Te godine je pet pravoslavnih sveštenika živelo i radilo u Temerinu; dvoje njih je vršilo versku službu.
Temerinski knez u 1720. je bio Radojica Parastinac, 1725/26 je bio Josim Ratković, a 1730 je bio Mladen Kusovin. Nakon 1770, lokalni knez je bio Gaja Grujić koji je ostao na ovoj dužnosti nekoliko godina. Činjenici da je Temerin bio bogato mesto svedoči velika i lepa pravoslavna crkva posvećena Hristovom vaznesenju u raj. Ona se nalazila na početku današnje Bosanske ulice, na njenoj desnoj strani, gde su sada kuće od brojeva 2 do 10.
Vojne karte i religijske knjige iz te crkve dokazuju postojanje crkve. Neke od njih se još uvek čuvaju u crkvi Hristovog vaznesenja u raj u selu Đurđevo. Crkva je bila sagrađena od cigli (što je veoma važno jer je većina seoskih crkvi bila od drveta). Dimenzije crkve su bile: dužina 17 metara, širina 6,5 metara, a zidovi su bili visoki skoro 6 metara. Crkva je imala zvonik, sagrađen iza glavne građevine, sa 11 specijalnih prozora sa gvozdenim rešetkama na njima. Johan Miler je sagradio crkvu uz pomoć Visariona Pavlovića, vladike Bačko-Segedinske eparhije.
Među crkvenim đacima je bio jedan od najvažnijih ljudi iz Temerina, pisac, profesor teologije, poliglota i gornjokarlovački vladika Lukijan Mušicki, koji je rođen u Temerinu 1777. On je bio prijatelj i saradnik Vuka Stefanovića Karadžića (on je dodao slovo ”đ” u Vukovu azbuku).
Najveći deo ondašnje Bačke je bio Komorski posed. 1796, Komora je prodala Temerin i Bački Jarak grofu Šandoru Sečenu za 80.000 forinti. Organizovano ponovno naseljavanje Temerina od strane Mađara je počela 1782, a naseljavanje Nemaca je počelo 1787. Te godine su oni osnovali i naselili Bački Jarak, mesto koje je do tada bila pustara u Bačkoj. Grof Šandor Sečen je pokušao da pretvori Srbe u svoje kmetove što je rezultiralo četvorogodišnjim pokušajem (od 1796 do 1800) da se Temerin pripoji Vojnoj Krajini i najbližem Šajkaškom bataljonu. Ovaj pokušaj je propao i 21. jula 1799. Srbi su odlučili da se isele iz Temerina. Delegacija koju je poslala okružna komisija je zaustavila njihov pokušaj odlaganjem seobe. Istog dana komisija je napravila dokument velikog značaja. Dokument se zvao popis svih pravoslavnih porodica iz Temerina koji su krenuli u seobu ka vojnom bataljonu u pustoj Paškoj oblasti. Ovaj važan dokument je sadržao imena 178 glava porodica koji su se selili. Nakon par meseci broj iseljeničkih porodica se popeo na 210 porodica i 1.610 živih duša. U proleće 1800, oni su srušili svoje kuće i svoju crkvu i odneli sav građevinski materijal u Pašku oblast gde su osnovali novo mesto nazvano Đurđevo. Ime je dato jer su preselili na dan svetog Đorđa-Đurđevdan. Samo pet godina kasnije, sagradili su novu, veću crkvu od materijala koji su sami doneli. Posvetili su novu crkvu Hristovom vaznesenju u raj, isto kao i ona u Temerinu. Jedna generacija je sagradila dve velike crkve u samo 56 godina. Narednih 120 godina, Temerin je bio bez Srba.
Grof Sečen je naredio izgradnju vrlo raskošne palate, nazvane Kaštel, koji je danas u državnom vlasništvu. Sada je ona dom srednje tehničke škole.
Porodica Sečen je prodala Temerin i Kaštel trgovcu Antalu Fernbahu iz Apatina. Ana i Petar Fernbah su bili njegovi naslednici i držali su kompletan Temerin sve do agrarne reforme Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca iz 1920. 1799. Temerin je proglašen gradom i dato mu je pravo da održi 4 stočna vašara godišnje. Sadašnja katolička crkva - koja se nalazi u centru Temerina - sagrađena je 1804, a stara škola 1835. Burna vremena iz 1848 nisu poštedela Temerin. U sukobu je spaljen u potpunosti i stanovnici su se preselili na sever, u Bačku Topolu, Mali Iđoš, Čantavir i druga naselja. Nakon 2-3 godine, većina njih se vratila svojim domovima.
2. jula 1899. sagrađena je železnička pruga Novi Sad-Temerin-Bečej i puštena je u upotrebu železnička stanica u Temerinu. Ovo je započelo industrijski razvoj Temerina, puštajući u rad fabriku cigala i prvi mlin na paru. Temerin je ubrzo postao jedan od najvažnijih trgovačkih centara jugoistočnog dela Bačke.
thumb|200px|Glavna ulica i Katolička crkva
Stvaranjem Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca je označilo novi period u istoriji i ekonomiji mesta. Posed Fernbahovih je bio jedan od meta agrarne reforme. Poljoprivredne vlasti iz Beograda i Novog Sada su doneli novi zakon, kolonizujući seljake iz Novog Sada i njegove okoline. 1920. je počelo stvaranje nove dobrovoljačke kolonije južno od Temerina, 18 kilometara severno od Novog Sada i pored puta Novi Sad-Bečej-Senta. U uspomenu na staro srpsko naselje u Temerinu, doseljenici su nazvali njihovo novo naselje Staro Đurđevo 1929. U početku je imalo 42 porodice, a sada je izraslo u mesto sa više od 1.100 domaćinstava i oko 4.000 stanovnika.
1927, između dva rata, Temerin je dobio električnu energiju.
Etničke grupe
Prema popisu iz 1900 g. u Temerinu je živeo 9518 stanovnika, u 1600 kuća. Prema maternjem jeziku: 8711 Mađara, 787 Nemaca, 13 Srba, 9 Slovaka.
Nacionalna struktura opštine Temerin preme popisu iz 2002 .je:
Sva tri naselja u opštini imaju većinsko srpsko stanovništvo.
Populacioni-demografski trendovi u opštini Temerin
Danas, opština Temerin je višenacionalna zajednica da 16 narodnosti i oko 28.300 stanovnika. Trend rasta stanovništva područja Temerina je vrlo specifičan. Tokom poslednjih par vekova, broj stanovnika se povećao za 72%.
Seobe su u velikom delu uticale na strukturu stanovništva Temerina. 1800. Srbi su sa 1.610 stanovnika i 210 porodica napustili selo i osnovali novo oko 20 kilometara istočno od Temerina. Danas se ono zove Đurđevo i nalazi se pored Žablja. To je ostavilo Temerin bez Srba sve do 1920. Te godine su dobrovoljci osnovali novo naselje zvano Staro Đurđevo, koje je sada mesna zajednica opštine Temerin. 1991 je imalo 3.718 stanovnika, a danas više od 4.000 ljudi živi tamo.
Bački Jarak, do 1944. naseljen većinom Nemcima, je tokom 1946-47 naseljen kolonistima, većinom iz Bosne i Hercegovine. Doseljeno je 2 276 stanovnika, da bi kao najbliže naselje Novom Sadu brzo povećao broj stanovnika koji danas dostiže 6000 (1991).
Sirig je takođe doseljenički jer u njemu doseljeno stanovništvo (do 1961) čini 63,0%. Sirig je takođe kolonizovan, u ovom mestu 63% stanovnika su kolonisti. Tokom šezdesetih i sedamdesetih, nekoliko stotina porodica iz sela Vrbljani (opština Ključ), Bosna i Hercegovina) se doselilo u Staro Đurđevo. Razlog za to je bila ekonomska situacija.
Sam Temerin je jedno od mesta gde su starosedeoci apsolutna većina. 1961. 9447 stanovnika je bilo u ovoj kategoriji, samo su trećina (3.258) bili doseljenici. Prema popisu iz 1991, Temerin ima 8.174 domaćinstva; 3.059 od tog broja su poljoprivredna domaćinstva sa 8.595 soba. Staro Đurđevo(3.718 stanovnika) je čak premašilo Sirig (2.546 stanovnika). Konačno, građanski rat na teritoriji bivše SFRJ je doveo do značajnih promena u nacionalnoj strukturi opštine. Temerin je bio poslednja stanica za 9.650 izbeglica, 4.950 još uvek živi tamo. Ove promene su dovele broj stanovnika do 30.000 1999.
Reljef
Teritorija opštine Temerin je ravna površina sa skoro zanemarljivim razlikama u visini. Cela površina opštine Temerin se nalazi na istočnom delu Bačke lesne zaravni. Nadmorska visina varira od 81 do 83 metara. Monotonost Bačke ravnice narušavaju samo usamljeni brežuljci i korita malih rečnih tokova.
Klima
Pošto je deo Panonske nizije, opština Temerin ima njene klimatske osobine. Panonska nizija je dosta udaljena od Jadranskog i Sredozemnog mora na jugu i Atlantskog okena na zapadu. Ove udaljenosti su još veće zbog Dinarskih i Alpskih planinskih venaca koji sprečavaju da vlažne vazdušne struje dođu od mora i okeana. Vazdušne struje i promene vremena tokom godine su izazvane zbog nejednakog zagrevanja Zemljine površine i različitog atmosferskog pritiska iznad Jadrana, Mediterana, Atlantika i širokog evro-azijskog kopna. Vodene površine izazivaju proboj vlažnih vazdušnih masa u Panonsku niziju, a kopnene mase sa severa i istoka uticaj suvog, vrlo hladne vazdušne struje tokom zime i vrlo toplih vazdušnih struja tokom leta. Pod uticajem svih ovih uslova, Panonska nizija ima najkontinentalniju klimu u Srbiji.
Reke
Nema više prirodnih vodenih tokova na teritoriji opštine Temerin, svi su pretvoreni u kanale i uključeni u hidrosistem Dunav-Tisa-Dunav tako da se mogu koristiti za odvodljavanje i za poljoprivredne svrhe.
Jegrička je najveći vodeni tok u južnom delu Bačke lesne zaravni i području opštine Temerin. Jegrička je duga 64,5 kilometara i uliva se u Tisu sa desne strane. Rečni tok se formirao tokom holocena, najmlađeg perioda istorije Zemlje. U tom periodu, zemlja u južnom delu Bačke se spustila, stvorivši liniju koju je kasnije nasledio rečni tok.
Termomineralni izvori
Termomineralne vode su utvrđene u Temerinu još 1914. godine kada je počelo i njihovo korišćenje. Tada je u jugoistočnom delu naselja izbušen bunar dubine 417m. Ovaj bunar proseca kvartarne i paludinske sedimente i daje vodu temperature 27 celzijusovih stepeni. Količina vode je iznosila 397 litara u minuti, a kasnije je nešto smanjena. Budući da su ove vode prisutne i na dubini 200-1.000 metara u centru Temerina, Naftagas iz Novog Sada je u toku 1968. godine izradio istražnu bušotinu duboku 2.004,5 metara.
Hemijsku analizu je 1979. godine izvršio Institut za fiziku Univerziteta u Novom Sadu i utvrdio slabo-alkalnu reakciju ( rN- 7,8), ukupnu mineralizaciju 2,669 grama po litru, karakteristični joni su natrijum (0,708), hidrokarbonat (1.512) i hlor (0,337). Od lekovitih sastojaka utvrđeno je prisustvo joda, broma, fluora, litijuma i stroncijuma. Analize su utvrdile i sadržaj ugljendioksida u vodi. Prisutan je bio i metan koji se nakon izdvajanja koristio za zagrevanje vode i prostorija.
Ovaj termomineralni izvor koristi se i danas u savremenom kadskom kupatilu. Sličan sastav i mineralizaciju ima i bušotina kraj olimpijskog bazena i sportske hale čija voda se koristi za topli otvoreni termomineralni bazen (temperatura oko 37 celzijusovih stepeni), sa dubine od 690 metara. Ove bazene koriste i građani Novog Sada, Žablja, Kisača, Petrovca i svih okolnih naselja.
Purga
Purga je naselje u slovenskoj Općini Črnomelju. Purga se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 25 stanovnika.
Bonjour Tristesse (film)
Preminger je ulogu Cecile povjerio Jean Seberg usprkos katastrofalno loših iskustava u prethodnom filmu Saint Joan. Film se odlikovao neobičnim stilom, odnosno korištenjem crno-bijele fotografije u scenama sa početka i kraja, koji prikazuju dvoje protagonista nakon događaja u sredini, a koji su snimljeni u boji. Bonjour Tristesse noije imao uspjeha kod publike, a ni kod kritičara. Izuzetak je bila grupa francuskih kritičara koja će kasnije postati vezana uz Novi val, a među kojima se posebno isticao Jean-Luc Godard. On je bio posebno oduševljen sa Seberg, te ju je angažirao za svoj znameniti film Do posljednjeg daha u kome je lik Patricije bio modeliran prema liku Cecile u Bonjour Tristesse.
From the Manger to the Cross
thumb|thumbtime=4|upright=1.5|From the Manger to the Cross From the Manger to the Cross je američki crno-bijeli nijemi biblijski film snimljen 1912. u režiji Sidneya Olcotta. Radnja prikazuje najvažnije događaje Novog zavjeta, odnosno života Isusa, čiji lik tumači Robert Henderson-Bland. From the Manger to the Cross se smatra značajnim kao prvi cjelovečernji film posvećen Isusovom životu, ali i prvi film biblijske tematike snimljen na autentičnim lokacijama, odnosno u Palestini, koja je tada još uvijek bila pod turskom vlašću. Film je doživio ogroman komercijalni uspjeh i često se navodi kao najbolji ili najvažniji biblijski film u eri nijemog filma.
Margance
Margance može biti:
Toetto, Asti
Toetto je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 222 m.
Abas I od Armenije
Abas I od Armenije (Աբաս Ա.) je bio kralj Armenije iz dinastije Bagratida, koji je vladao od 928. do 953. Bio je sin kralja Smbata I i brat kralja Ashota II, koga je naslijedio na prijestolju. Njegova duga vladavina je, za razliku od prethodnika, predstavljala period mira. Razlog tome je bilo nastojanje da ostvari mir sa arapskim emirima. Iz svoga sjedišta - tvrđave Kars - je putovao u Dvin gdje je postigao sporazum sa arapskim guvernerom. Mnogo je lošije odnose imao sa Bizantskim Carstvom, koje je tada bilo u ofenzivi na istok, te je uz arapsko-muslimanske, nastojalo sebi pripojiti i armenske teritorije. Abas se od Bizantinaca spasio prije svega zahvaljujući žestokom otporu koji su Bizantincima pružali hamdanidski emiri iz Sirije. Opasnost po Armeniju je, pak, došla sa sjevera, iz Abhazije. Godine 943. je Abas sagradio crkvu u Karsu, ali se tada na rijeci Araks pojavila vojska abhaškog kralja Bera koji je inzistirao da se ona posveti po halkedonskom umjesto armenskom mijafizitskom obredu. Došlo je do sukoba u kome je Ber zarobljen, a potom oslijepljen i poslan natrag u Abhaziju. Abas je umro 953. i ostavio prijestolje sinovima Ashotu III i Musheghu.
Teresa Morales de Delgado, Tempoal
Teresa Morales de Delgado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 65 m.
Los Magueyitos, Villaflores
Los Magueyitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 584 m.
Rancho la Vía Seca, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Rancho la Vía Seca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2008 m.
Beta-Hidroksibutiril-KoA
Beta-Hidroksibutiril-KoA je organsko jedinjenje, koje sadrži 25 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 853,623 Da.
Canna, Cosenza
Canna je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Lake View, South Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 807, što je 18 (2,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Chiesina, Pistoia
Chiesina je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Mick Blue
Mick Blue (rođen u Grazu kao Michael Omelko 9. septembra 1976.) je austrijski pornografski glumac i režiser. Karijeru je započeo 2000. godine, a prije toga je radio kao menadžer u građevinarskoj kompaniji.
Od 2014. je u braku sa američkom porno-glumicom Anikkom Albrite. Sljedeće godine je osvojio nagradu AVN za muškog izvođača godine, dok je Albrite osvojila nagradu za najboljeg ženskog izvođača - to je bio prvi slučaj da supružnici istovremeno osvajaju tu nagradu.
Opština Santiago Niltepec, Oaxaca
Santiago Niltepec je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Maquon, Illinois
je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 284, što je 34 (-10,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Lunca de Sus, Harghita
Lunca de Sus je opština u Rumuniji u okrugu Hargita.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 944 m.
Loma de Conejo, Santo Domingo Nuxaá
Loma de Conejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Nuxaá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1845 m.
Mastalo I od Amalfija
Mastal ili Mastalo I (Mastalus; ? - 953) bio je pretposljednji patricius Amalfija, odnosno poglavar Republike Amalfi, srednjovjekovnog grada-države na jugu Italije. Otac mu je bio Manso I, posljednji čelnik grada koji je nosio titulu prefekta.
Godine 946. je došao u pomoć princu Gisulfu I od Salerna, koji je bio napadnut od Landulfa II od Beneventa i Giovannija III od Napulja. Mastalo je Landulfove snage dočekao u zasjedi u prijevoju La Cava.
Mastala je na čelu grada nslijedio Mastalo II, koji je prvi za sebe uzeo titulu dux.
El Setenta, Villa Unión
El Setenta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Villa Unión.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 385 m.
Aude (departman)
Od je departman u južnoj Francuskoj. Pripada regionu Langdok-Rusijon, a glavni grad departmana (prefektura) je Karkason. Departman Od je označen rednim brojem 11. NJegova površina iznosi 6.139 km². Po podacima iz 2010. godine u departmanu Od je živelo 356.467 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 58 stanovnika po km².
Ovaj departman je administrativno podeljen na:
Rhodri ap Hywel
Rhodri ap Hywel (? - 953) je bio kralj južne velške države Deheubarth, odnosno sin i nasljednik velškog hegemona Hywela Ddaa.
El Cuyache, San Miguel Totolapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 530 m.
Bramstedtlund
Bramštetlund je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 132 opštinska središta okruga Nordfrizland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 220 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1054018.
Rhodri ap Hywel
Nakon što je Hywel 950. umro, Deheubarth se podijelio između Rhodrija i njegova dva brata - Edwina i Owaina. Hywelovi sinovi, međutim, nisu pod svojom vlašću uspjeli zadržati sjevernu velšku državu Gwynnedd, gdje se na prijestolje vratila stara dinastija Aberffraw preko braće Iago ap Idwala i Ieuaf ap Idwala, sinova kralja Idwal Foela.
Godine 952. su Iago i Ieuaf napali jug i doprli sve do Dyfeda. Godine 954. su se Hywelovi sinovi osvetili prodrijevši na sjever sve do doline Conwy, prije nego što su poraženi kod Llanrwsta i natjerani da se povuku u Ceredigion.
Bramstedtlund
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordfrizland Bramštetlund se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Nordfrizland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 14 metara. Površina opštine iznosi 13,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 220 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 16 stanovnika/km².
Pusti Gradec
Pusti Gradec je naselje u slovenskoj Općini Črnomelju. Pusti Gradec se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 27 stanovnika.
Mareto, Piacenza
Mareto je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Spineni, Andrieșeni
Spineni je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Andrieșeni.
Mareto, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 965 m.
Spineni, Andrieșeni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 603 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
La Perlita, Lagos de Moreno
La Perlita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2312 m.
Margance (Trgovište)
Demografija
U naselju Margance živi 32 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 54,6 godina (46,1 kod muškaraca i 61,5 kod žena). U naselju ima 21 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 1,81.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Colonia los Arcos, Puente de Ixtla
Colonia los Arcos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Puente de Ixtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 258 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 943 m.
Brodogradilište
Brodogradilište je veći ili manji pogon za izgradnju i remont brodova i drugih plovnih objekata (podmornica, platformi za bušenje nafte, hidrokrilaca, lebdjelica).