cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Makartizam
Počeci
Prva zabeležena upotreba izraza makartizam je bila u političkoj karikaturi u „Vašington postu“. Autor je Herbert Blok (poznat pod pseudonimom Herblok). Karikatura je objavljena 29. marta 1950. Ova karikatura je prikazivala četvoricu vodećih republikanaca koji pokušavaju da nateraju slona (tradicionalni simbol Republikanske stranke) da stoji na deset kanti katrana naslaganih jedna na drugu, koje se klimaju, i na čijem vrhu je bure sa natpisom „makartizam“. Blok je kasnije napisao da nije bilo „ničeg posebno genijalnog u tom izrazu, koji je jednostavno iskorišćen da se predstavi nacionalna boljka koju bi bilo teško drugačije opisati. Ako je neko pre mene izrekao tu reč, slobodno neka uzme i nju, a i mladog senatora iz Viskonsina sa njom. Dajem besplatno i set kuhinjskog posuđa i kutiju sapuna.”
Institucije
U Kongresu, glavna tela koja su istraživala komunističke aktivnosti su bila Dom komiteta za neameričke aktivnosti, Senatski potkomitet za unutrašnju bezbednost, i Stalni potkomitet za istrage Senata. Između 1949. i 1954, ukupno 109 istraga je sprovedeno u ovim i drugim komitetima Kongresa.
Procene lojalnosti i bezbednosti
U saveznoj vladi, izvršno naređenje 9835, predsednika Harija Trumana je započelo program procene lojalnosti zaposlenih u saveznoj upravi 1947. godine. Truman je naložio razrešenje dužnosti ako su postojale „razumne osnove... za verovanje da je umešana osoba nelojalna Vladi Sjedinjenih Država.“ Truman, koji je bio demokrata, je verovatno u određenoj meri reagovao na uspeh republikanaca na kongresnim izborima 1946, i smatrao je da treba da odgovori na rastuće kritike iz konzervativnih i antikomunističkih krugova.
Kada je predsednik Dvajt Ajzenhauer stupio na dužnost 1953, on je ojačao i proširio Trumanov program za procenu lojalnosti, a uz to je suzio mogućnosti za žalbe otpuštenih službenika. Hiram Bingam, predsedavajući Odbora za procenu lojalnosti Komisije civilne službe je za nova pravila koja je bio obavezan da sprovodi rakao da „jednostavno ne predstavljaju američki način rešavanja problema“. Naredne godine, Dž. Robertu Openhajmeru, naučnom direktoru Projekta Menhetn tokom koga je napravljena prva atomska bomba, koji je tada radio kao konsultant Komisije za atomsku energiju Sjedinjenih Država su oduzeta bezbednosna ovlašćenja nakon saslušanja koje je trajalo četiri nedelje. Openhajmer je dobio bezbednosna ovlašćenja najvišeg stepena 1947, ali su mu ona oduzeta u strožoj klimi 1954.
Slične procene lojalnosti su vršene u mnogim državnim i lokalnim kancelarijama i u nekim privatnim preduzećima širom Sjedinjenih Država. Godine 1958. je procenjeno da je otprilike svaki peti zaposleni u Sjedinjenim Državama morao da prođe neku vrstu procene lojalnosti. Radnik koji bi izgubio posao usled negativne procene lojalnosti, mogao bi da ima velikih problema da nađe novi posao. „Čovek bi bio uništen svuda i zauvek“, rečima predsedavajućeg Odbora za procenu lojalnosti predsednika Trumana. „Teško da bi ijedan odgovoran poslodavac rizikovao da mu da posao“.
I Ministarstvo pravde je počelo da vodi evidenciju organizacija koje su smatrane subverzivnim počev od 1942. Spisak je prvi put objavljen 1948, kada se na njemu nalazilo 78 organizacija. Taj broj je kasnije narastao na 154, od čega je 110 organizacija bilo označeno kao komunističke. U kontekstu procena lojalnosti, članstvo u nekoj od pobrojanih organizacija je predstavljalo osnov za sumnju, ali nije smatrano dokazom nelojalnosti. Jedan od najčešćih osnova za sumnju je bilo članstvo u Vašingtonskoj knjižarskoj asocijaciji, organizaciji koja je naginjala na levo i organizovala predavanja o literaturi, koncerte klasične muzike, i popuste na kupovinu knjiga.
Dž. Edgar Huver i FBI
mini|240px|Dž Edgar Huver 1961. U knjizi Mnogi su zločini: Makartizam u Americi, istoričarka Elen Šreker naziva FBI „najvažnijom pojedinačnom komponentom antikomunističkog krstaškog rata“ i piše: „Da su posmatrači tokom pedesetih godina znali ono šta su saznali od sedamdesetih, kada je Zakon o slobodi informacija otvorio dosijee Biroa, 'makartizam' bi verovatno bio poznat kao 'huverizam'.“ Direktor FBI, Dž. Edgar Huver je bio jedan od najžešćih američkih antikomunista, i jedan od najmoćnijih.
Huverov uticaj je dosezao i van službenika federalne vlade i van programa lojalnosti i bezbednosti. Nalazi saslušanja i istraga za provere lojalnosti je trebalo da budu poverljivi, ali Huver je redovno dokaze iz njih dostavljao kongresnim komitetima poput Doma za neameričke aktivnosti.
Od 1951. do 1955, FBI je imao tajni „Program odgovornosti“ u okviru koga su distribuirani anonimni dokumenti sa dokazima koje je FBI imao o naklonjenosti komunistima nastavnika, pravnika i drugih. Mnogi ljudi koji su optuženi u ovim „slepim memorandumima“ su otpušteni bez ikakvog daljeg postupka.
FBI je praktikovao niz ilegalnih aktivnosti u potrazi za podacima o komunistima, uključujući provale, otvaranje pisama i nelegalno prisluškivanje. Članovi levičarske Nacionalne advokatske gilde su spadali u retke pravnike spremne da brane optužene u slučajevima koji su se ticali komunizma, i ovo je tu organizaciju načinilo posebnom metom za Huvera. u kancelarije organizacije je od 1947. do 1951. FBI provalio najmanje četrnaest puta.
Između ostalog, FBI je koristio nelegalno pribavljene informacije dobijene prilikom ovih provala kako bi advokate optužbe obavestio o planiranim strategijama odbrane koje su pripremali advokati Nacionalne advokatske gilde.
FBI je takođe organizovao nelegalne tajne operacije da uznemirava i ometa komunističke i druge disidentske grupe. Huver je 1956. postajao sve više frustriran odlukama Vrhovnog suda Sjedinjenih Država koje su ograničavale mogućnosti Ministarstva pravde da sudi komunistima. U ovo vreme on je formalizovao tajni program „prljavih trikova“ pod imenom COINTELPRO. Akcije u okviru ovog programa su uključivale podmetanje krivotvorenih dokumenata kako bi se stvorila sumnja da su osobe doušnici FBI, širenje glasina putem anonimnih pisama, dostavljanje podataka novinama, pozivanje na proveru od strane poreske službe i slično. Program COINTELPRO je ostao na snazi do 1971.
Komitet Predstavničkog doma za antiameričke aktivnosti
Komitet Predstavničkog doma za antiameričke aktivnosti, skraćeno HUAC - je bio najistaknutiji i najaktivniji vladin komitet koji se bavio antikomunističkim istragama. Osnovan je 1938, i bio poznat po imenu Dijesov komitet po Martinu Dijesu mlađem, koji je predsedavao njime do 1944. Ovaj komitet je ispitivao razne „aktivnosti“ uključujući aktivnosti nemačko-američkih nacista tokom Drugog svetskog rata. Komitet se ubrzo fokusirao na komunizam, počevši sa istragom komunista u Federalnom pozorišnom projektu (projekat finansiranja pozorišta tokom Velike depresije u okviru programa Nju dil) iz 1938. Značajan korak za HUAC je bilo istraživanje optužbi za špijunažu protiv Algera Hisa 1948. Ova istraga je na kraju dovela do suđenja Hisu i njegove osude za krivokletstvo, što je ubedilo mnoge u korisnost kongresnih komiteta u razotkrivanju „komunističke subverzije“.
Komitet je najveći publicitet i slavu stekao istragom u holivudskoj filmskoj industriji. Oktobra 1947, Komitet je počeo da izdaje naloge za svedočenje scenaristima, režiserima i drugim profesionalcima iz filmske industrije, kako bi svedočili o svom poznatom ili sumnjičenom članstvu u Komunističkoj partiji, vezi sa njenim članovima ili podržavanju njenih stavova. Na ovim svedočenjima je postavljano pitanje koje je postalo poznato kao „pitanje za 64 dolara“, koje je glasilo: „Da li ste sada ili u prošlosti bili član Komunističke partije Sjedinjenih Država?“ Među prvim svedocima iz filmske industrije koje je Komitet primorao da svedoče je bila desetorka koja je odbila da sarađuje. Ova grupa koja je postala poznata kao „Holivudska desetorka“ se pozvala na Prvi amandman, koji je garantovao slobodu govora i okupljanja, a za koji su verovali da ih je pravno štitio od obaveze da odgovaraju na pitanja komiteta. Ova taktika nije urodila plodom, i desetorka je osuđena na zatvorske kazne za nepoštovanje Kongresa. Dvoje je osuđeno na šest meseci, a ostali na godinu dana zatvora.
Senatski komiteti
Osnovni komitet Senata koji se bavio istragama komunista je bio Senatski potkomitet za unutrašnju bezbednost Sjedinjenih Država (SISS), koji je osnovan 1950. i bio je zadužen za osiguranje sprovođenja zakona koji su se ticali „špijunaže, sabotaže i zaštite unutrašnje bezbednosti Sjedinjenih Država“. Ovim komitetom je rukovodio demokrata Pet Makaran, koji je stekao reputaciju po pažljivim i opsežnim istragama. SISS je proveo godinu dana istražujući Ovena Latimora i druge članove Instituta za pacifičke odnose. Kao u brojnim ranijim slučajevima, grupa naučnika i diplomata oko Latimora (takozvane „kineske ruke“) je optužena da su „izgubili Kinu“, i mada su nađeni određeni dokazi prokomunističkih stavova, nije nađen nijedan dokaz koji bi podržao Makaranovu optužbu da je Latimor bio „svesan i artikulisan instrument sovjetske zavere“. Latimor je optužen za krivokletstvo pred SISS 1952. Nakon što je federalni sudija odbacio mnoge optužbe i jedan od svedoka priznao krivokletstvo, 1955. godine je slučaj odbačen.
Sam Džozef Makarti je predvodio Stalni senatski potkomitet za istrage tokom 1953. i 1954, i u ovo vreme ga je u više navrata koristio za svoje istrage u cilju lova na komuniste. Makarti je prvo ispitivao navode o komunističkom uticaju u Glasu Amerike, a zatim se okrenuo bibliotekama u inostranstvu. U katalozima američkih biblioteka u inostranstvu su tražena imena pisaca koje je Makarti smatrao neprikladnim. On je zatim diktirao spisak navodno prokomunističkih pisaca pred svojim potkomitetom i novinarima. Pod ovim pritiskom, Stejt department je naredio svojim bibliotekarima u inostranstvu da sa svojih polica uklone „materijale svih kontroverznih osoba, komunista, simpatizera komunista, itd.“ Neke biblioteke su čak spaljivale ove zabranjene knjige.
Crne liste
U ovo vreme su počeli da se pojavljuju privatni odbori za proveru lojalnosti i antikomunističke istrage, kako bi odgovorili na rastuće potrebe raznih grana privrede za proverom da li se njihovim zaposlenima može verovati. Kompanije koje su bile zabrinute zbog osetljivosti svojih delatnosti, ili one, poput zabavne industrije, koje su se osećale posebno zavisnom od stavova javnog mnjenja, su koristile usluge ovakvih odbora. Uz odgovarajuću naknadu, ovi timovi su istraživali zaposlene i postavljali im pitanja o njihovim političkim stavovima. Na ovakvim saslušanjima osoba obično nije imala pravo na prisustvo svog advokata, i kao što je bio slučaj sa istragama Doma komiteta za neameričke aktivnosti, od ispitanika je ponekad bilo traženo da se brani od optužbi bez da mu je omogućeno da unakrsno ispita onoga ko ga je optužio. Agencije koje su se bavile ovim istragama su vodile spiskove levičarskih organizacija, publikacija, okupljanja, kao i spiskove pojedinaca koji su bili poznati kao komunisti ili osumnjičeni da su komunisti. Knjige poput Crvenih kanala i listovi kao što su Protivudar i Poverljiva informacija su objavljivani kako bi se pratile komunističke i levičarske organizacije i pojedinci.
Zakoni i hapšenja
Makkaranov zakon o unutrašnjoj bezbednosti, koji je donet 1950. je autorka Elin Šreker opisala kao „jedini važan pravni akt donet u Makartijevoj eri“ (Smitov zakon je donet pre doba makartizma). Međutim, Makkaranov zakon nije imao neki stvaran efekat osim pravnog maltretiranja. Ovaj zakon je zahtevao registraciju komunističkih organizacija kod Državnog tužioca, a po njemu je uspostavljen i Kontrolni odbor za subverzivne aktivnosti, sa zadatkom da istražuje moguće organizacije komunističke akcije i komunističkog fronta, koje bi onda morale da se registruju. Usled brojnih saslušanja, odlaganja i žalbi, zakon nikad nije zaživeo, čak ni kad je u pitanju sama Komunistička Partija Sjedinjenih Država, a mnoge glavne stavke zakona su ocenjene neustavnim 1965. i 1967. Zakon o imigraciji i nacionalnosti ili Makkaran-Volterov zakon je donet 1952. Ovaj zakon je omogućavao vladi da deportuje imigrante ili naturalizovane državljane koji se bave subverzivnim aktivnostima i takođe da zabrani ulazak u zemlju onima koji su sumnjivi kao subverzivni pojedinci.
Zakon o kontroli komunista je izglasan ogromnom većinom u oba doma Kongresa nakon vrlo malo rasprave. Zajedno su ga napisali republikanac Džon Maršal Batler i demokrata Hjubert Hamfri, a predstavljao je proširenje Zakona o unutrašnjoj bezbednosti iz 1950, i težio je da stavi van zakona Komunističku partiju, proglasivši da ona, kao i druge „organizacije infiltrirane komunistima“ kao takve „ne zaslužuju nikakva prava, privilegije ili imunitet pred pravnim telima“. Zakon o kontroli komunista nikada nije imao neki značajan uticaj, i možda je najviše ostao upamćen po neobičnom spoju liberala i konzervativaca koji su ga podržali. Uspešno je primenjen samo dvaput: 1954. kada je iskorišćen da se članovi Komunističke partije pojave na glasačkoj listi u Nju Džerziju, i 1960. kada je na osnovu njega odbijeno priznavanje Komunističke partije Sjedinjenih Država kao poslodavca u kontekstu sistema za kompenzaciju nezaposlenosti države Njujork. Njujork post je zakon nazvao „nakaznim“, „bednim gaženjem demokratskih principa“, dok je list Nacija optužio liberalne demokrate za „neurotičnu anksioznost u izbornoj godini kako bi se izbegle optužbe da su 'mekani prema komunizmu' čak i po cenu žrtvovanja ustavnih prava.“
Podrška javnosti
desno|mini|200px|Letak iz maja 1955. u kome „Komitet sačuvajmo Ameriku“ traži od čitalaca da se „bore protiv komunističke svetske vlade“ tako što će se suprotstaviti javnim zdravstvenim programima. Makartizam su podržavale različite grupe, uključujući Američku legiju i razne druge antikomunističke organizacije. Jedan od ključnih elemenata podrške su bile razne militantno antikomunističke ženske grupe poput Američkog foruma za javne odnose i Minutaških žena Sjedinjenih Država. Ove organizacije su okupljale desetine hiljada domaćica koje su se organizovale u mreže za pisanje pisama, patriotske klubove i koordinisale napore da se identifikuje i iskoreni ono šta su one smatrale subverzijom.
Iako su radikalne grupe krajnje desnice činile srž podrške makartizu, ove grupe svakako nisu bile usamljene u toj podršci. Široka „koalicija ogorčenih“ je nalazila makartizam privlačnim, ili barem politički korisnim. Primeri tema oko kojih su se različite grupe ujedinjavale su suprotstavljanje internacionalizmu, pogotovo Ujedinjenim nacijama; protivljenje davanjima za socijalnu pomoć, posebno različitim programima uspostavljenim u okviru Nju dila; i suprotstavljanje naporima da se umanje nejednakosti društvenih struktura u Sjedinjenim Državama.
Jedna od tema na koje su se fokusirale pristalice makartizma se ticao javnog zdravstva, pogotovo vakcinacije, brige o mentalnom zdravlju i flurizovanja vode, što su sve bile navoden komunističke zavere kako bi se isprali mozgovi Amerikanaca. Antiinternacionalistički aspekti makartizma su u literaturi često uzimali antijevrejske tonove. (Vidi flajer na slici desno: Rabin Špic iz Američkog Hebreja, 1. marta 1946: „Američki Jevreji moraju da se uhvate u koštac sa našim savremenim antisemitima; moramo da popunimo duševne bolnice antisemitskim ludacima.“) Ovakva gledišta su dovodila do velikih sporova između makartističkih radikala i pobornika programa javnog zdravstva. Najpoznatiji primer ovoga je slučaj kontroverze u vezi sa Zakonom o mentalnom zdravlju Aljaske iz 1956.
Vilijam F. Bakli, mlađi, osnivač uticajnog konzervativnog političkog časopisa Nacoinalna revija, je u odbranu makartizma napisao Makarti i njegovi neprijatelji, gde je istakao kako je „Makartizam ... pokret oko koga ljudi dobre volje i stroge moralnosti mogu da se okupe“.
Osim toga, kako je istakao Ričard Rovier, veliki broj običnih Amerikanaca je bio ubeđen da „gde ima dima, ima i vatre“ i pružio je podršku makartizmu. Po Galupovom istraživanju iz januara 1954, 50% Američke javnosti je podržavalo Makartija, dok je 29% imalo negativne stavove o ovom senatoru. Erl Voren, Vrhovni sudija Sjedinjenih Država je prokomentarisao da bi Povelja o pravima Sjedinjenih Država, da se o njoj tada glasalo, verovatno bila odbačena.
Slika o komunistima
Oni koji su se trudili da opravdaju makartizam su to u velikoj meri činili svojim opisom komunizma i američkih komunista pogotovo. Pobornici makartizma su tvrdili da je Komunistička partija Sjedinjenih Država u tolikoj meri pod kontrolom Moskve da je svaki američki komunista neizbežno marioneta Sovjetskog Saveza. Rečima Dž. Edgara Huvera iz govora 1950. godine, „tela i duše članova Partije su vlasništvo partije“. Ovo nije bio stav koji su delili samo ekstremni konzervativci. 1940, Američki savez za građanske slobode je izbacio Elizabet Garli Flin, koja je bila član-osnivač ove organizacije, uz obrazloženje da je njeno članstvo u Komunističkoj partiji dovoljno da je diskvalifikuje kao građanskog libertarijanca. U suđenjima članovima Komunističke partije po Smitovom zakonu (vidi gore), tužioci su slučaj bazirali i na premisi da je posvećenost nasilnom zbacivanju vlade predstavlja svojstvo doktrina marksizma-lenjinizma. Delovi Ustava Komunističke partije Sjedinjenih Država koji su eksplicitno odbacivali revolucionarno nasilje su odbacivani kao svesna obmana.
Osim toga, često se javljala tvrdnja da Partija nikome nije dozvoljavala da je napusti, pa se dešavalo da neko ko je kratko bio član partije pre više decenija bude osumnjičen kao trenutni član.
Žrtve makartizma
U filmskoj industriji preko trista glumaca, pisaca i režisera nije moglo da radi u Sjedinjenim Državama usled nezvanične Holivudske crne liste. Crne liste su bile na snazi širom zabavne industrije, u univerzitetima i školama na svim nivoima, u pravničkoj profesiji, i u mnogim drugim oblastima. Program lučke bezbednosti koji je Obalska straža započela ubrzo nakon izbijanja Rata u Koreji je nalagao da ispitivanje svakog pomorskog radnika koji je ukrcavao ili radio na bilo kom američkom brodu, nevezano za transport tog broda ili njegovu destinaciju. Kao i kod ostalih makartističkih istraga lojalnosti i bezbednosti, identiteti onih koji su iznosili optužbe, kao i priroda optužbi su obično čuvane u tajnosti od optuženog. Gotovo 3.000 pomoraca i lučkih radnika je izgubilo posao samo usled ovog programa.
La Mora, Canelas
La Mora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Canelas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1070 m.
Makartizam
Žrtve makartizma
Sledi spisak nekih viđenijih ljudi koji su bili na crnim listama ili su na neki drugi način trpeli progon usled makartizma:
45
Godina 45. (XLV) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Vinicija i Sabina ili, rjeđe, '''godina 798. Ab urbe condita'''. Oznaka "45." za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
Makartizam
Kritike
Javnost nipošto nije bila ujedinjena iza politika i aktivnosti koje su se sprovodile u okviru makartizma. Postojali su brojni kritičari raznih aspekata makartizma, uključujući razne ličnosti koje inače nisu bile poznate po svom liberalizmu.
Na primer, u svom vetu (koji je poništen) na Makkaranov zakon o unutrašnjoj bezbednosti 1950. godine, predsednik Truman je napisao, „U slobodnoj zemlji, kažnjavamo ljude zbog zločina koje počine, a nikada zbog stavova koje imaju.“ Truman je takođe neuspešno postavio veto na Taft-Hartlijev zakon, koji je između ostalog sindikatima onemogućavao zaštitu pred Nacionalnim odborom za radničke odnose ukoliko vođe sindikata ne bi potpisale iskaze pod zakletvom da nisu i nikada nisu bili komunisti. Nakon što više nije bio predsednik, Truman je 1953. kritikovao tadašnju Ajzenhauerovu administraciju: "Sada je evidentno da je trenutna administracija, iz političkih razloga, u potpunosti prihvatila makartizam. Ne govorim o senatoru iz Viskonsina. On je bitan samo utoliko što je izraz po njemu dobio ime. Radi se o iskvarivanju istine, napuštanju nužnog postupka prava. Radi se o korišćenju velike laži i neosnovane optužbe protiv bilo kog državljanina u ime amerikanizma ili bezbednosti. Radi se o tome da moć stiču demagozi koji žive na neistini; radi se o širenju straha i uništenju vere u svakom nivou društva."
Margaret Čejs Smit, republikanska senatorka iz Mejna, je 1. juna 1950. pred Senatom održala govor koji je nazvala „Deklaracija savesti“. U jasnom napadu na makartizam, ona je pozvala na prestanak „atentata na ličnosti“ i navela „neke od osnovnih principa amerikanizma: pravo da se kritikuje; Pravo da se ima nepopularno uverenje; Pravo na protest; Pravo na nezavisnu misao.“ Rekla je kako „sloboda govora više nije ono šta je bila u Americi,“ i osudila „kancerogene pipke 'ne znaj ništa, sumnjaj na sve' stavova“. Šest drugih republikanskih senatora: Vejn Morz, Irving Ives, Čarls V Tobi, Edvard Džon Taj, Džordž Aiken i Robert K. Hendrikson su se pridružili Smitovoj u osudi makartističkih taktika.
Elmer Dejvis, jedan od najpoštovanijih novinskih reportera i komentatora četrdesetih i pedesetih godina dvadesetog veka je često govorio protiv onoga šta je nazivao preterivanjima u makartizmu. Jednom prilikom je upozorio da mnoge lokalne antikomunističke grupe vrše „opšte napade ne samo na škole, koledže i biblioteke, na nastavnike i udžbenike, već na sve ljude koji misle i pišu [...] ukratko, na slobodu uma."
Vrhovni sud je 1952. prihvatio odluku nižeg suda u slučaju Alder protiv Odbora za obrazovanje Njujorks, time odobrivši zakon koji državnim odborima za ocenu lojalnosti omogućava da otpuste nastavnike koje ocene „subverzivnim“. Sudija Vilijam O. Dauglas je izrazio neslaganje sa većinskom presudom i u obrazloženju je napisao: „Trenutni zakon počiva na principu koji je odbojan našem društvu — krivica po povezanosti.[...] Ono šta se pod ovim zakonom radi je tipično za policijsku državu. Nastavnici su pod stalnim nadzorom; njihove prošlosti se pročešljavaju kako bi se pronašli znaci nelojalnosti; sve šta izgovore se prati kako bi se pronašli tragovi opasnih misli.“
Pozorišna predstava iz 1952. The Crucible, Artura Milera je koristila Salemska suđenja vešticama kao metaforu za makartizam, sugerišući da se progon poput makartističkog može javiti bilo kad i bilo gde. Predstava se snažno fokusirala na činjenicu da kad je osoba jednom optužena ona ima male šanse da se odbrani zbog iracionalnog i cirkularnog rezonovanja sudova i javnosti. Miler je kasnije napisao: „Što sam više čitao o panici u Salemu, sve više su mi se javljale slike naših iskustava iz pedesetih.“
mini|Novinar [[Edvard R. Marou]]
Jedan od najuticajnijih protivnika makartizma je bio čuveni novinar i analitičar kuće CBS, Edvard R Marou. 20. oktobra 1953. on je u svojoj emisiji prikazao priču o otpuštanju Mila Radulovića, bivšeg rezervnog poručnika Američkog ratnog vazduhoplovstva, koji je optužen za povezanost sa komunistima. Emisija je oštro kritikovala metode ratnog vazduhoplovstva, koje su uključivale predstavljanje dokaza u zapečaćenoj koverti koju Radulović i njegov advokat nisu smeli da otvore. Epizoda Marouove emisije emitovana 9. marta 1954. je ponovo bila o makartizmu, ovoga puta napadajući samog Džozefa Makartija. Emisija je imala naslov „Izveštaj o senatoru Džozefu R. Makartiju“ i koristila je snimke njegovih govora kako bi ga prikazala kao nepoštenog, neobazrivog i agresivnog prema svvedocima i poznatim Amerikancima. U završnom komentar, Marou je rekao: Ne smemo da pomešamo neslaganje i nelojalnost. Moramo uvek da imamo u vidu da optužba nije dokaz i da osuda zavisi od dokaza i nužnog zakonskog postupka. Nećemo hodati u strahu jedni od drugih. Strah nas neće odvesti u doba nerazuma, ako pogledamo duboko u našu prošlost i našu doktrinu, i setimo se da ne potičemo od strašljivih ljudi. Ova emisija se smatra jednom od ključnih epizoda u zaustavljanju makartizma.
Opadanje
Sredinom i kasnih pedesetih godina dvadesetog veka, stavovi i institucije makartizma su polako počele da slabe. Promena stavova javnosti je znatno doprinela ovome; opadanje makartizma takođe može da se prati i kroz seriju sudskih odluka.
Dobar deo posla na demontiranju makartizma je sproveden od strane Vrhovnog suda. Kako je Ričard Rovir napisao u svojoj biografiji Džozefa Makartija, „Vrhovni sud Sjedinjenih Država je uzeo kao jasnu činjenicu poderotine koje Makarti pravi u tkivu slobode, i stoga izdao niz odluka koje su to tkivo ojačale.“ Dvojica sudija koje je Ajzenhauer imenovao u Vrhovni sud - Erl Voren (koji je postao Vrhovni sudija) i Vilijam Dž. Brenan, mlađi — su se pokazali liberalnijim nego što je Ajzenhauer očekivao, i on je kasnije imenovanje Vorena nazvao svojom „najvećom greškom“.
Vrhovni sud je 1956. razmatrao slučaj Sločover protiv Odbora za obrazovanje. Sločover je bio profesor na Bruklinskom koledžu koga je Grad Njujork otpustio jer se pozvao na Peti amandman kada je pred Makartijevim komitetom upitan da li je u prošlosti bio član Komunističke partije. Sud je zabranio takvo ponašanje, presudivši „...moramo da osudimo praksu imputiranja mračnih značenja korišćenju ustavnog prava pozivanja na Peti amandman.[...] Pravo na odbijanje osobe da sama sebe inkriminiše bi bilo svedeno na pustu sprdnju ukoliko bi se korišćenje tog prava posmatralo kao ekvivalent bilo priznavanja krivice ili razumne pretpostavke krivokletstva.“
Još jednu ključnu presudu je predstavljao slučaj Jejts protiv Sjedinjenih Država iz 1957, u kome su poništene presude protiv četrnaest komunista. Sudija Blek je u komentaru napisao sledeće o originalnim suđenjima po „Smitovom zakonu“: „Iskaz svedoka je srazmerno nebitan. Krivica ili nevinost mogu da zavise od toga šta su Marks ili Engels ili neko treći napisali ili za šta su se zalagali pre stotinu godina ili više.[...] Kada je mrsko ili neuobičajeno mišljenje o vladi u stvari ključno pitanje, [...] predrasude čine osudu neizbežnom osim u slučaju najređih okolnosti.“
Takođe, Vrhovni sud je 1957. presudio u slučaju Votkins protiv Sjedinjenih Država, ograničivši moć Doma za neameričke aktivnosti da kažnjava za nepoštovanje Kongresa svedoke koji ne sarađuju prilikom ispitivanja: „Samo pozivanje svedoka i primoravanje na svedočenje, protiv njegove volje, o njegovim uverenjima, izrazima ili vezama je vid vladinog mešanja. A kada se ta iznuđena otkrića tiču pitanja koja su neortodoksna, nepopularna, ili čak izazivaju mržnju opšte javnosti, reakcije u životu svedoka mogu da budu katastrofalne.“
U svojoj odluci iz 1958. u slučaju Kent protiv Dulsa, Vrhovni sud je zaustavio Stejt department u korišćenju svojih ovlašćenja da odbije izdavanje ili poništi pasoš građaninu na osnovu njegovih komunističkih uverenja ili veza.
Posledice
Iako može da izgleda da danas makartizam ima samo istorijskog značaja, političke podele koje je on načinio u Sjedinjenim Državama nastavljaju da se manifestuju, i politika i istorija antikomunizma u Sjedinjenim Državama i dalje traje. Delovi ogromne bezbednosne mašinerije koja je uspostavljena tokom makartizma i dalje postoje. Zakletve lojalnosti su još uvek obavezne po Ustavu Kalifornije za sve zvaničnike i službenike Vlade Kalifornije (što je vrlo problematično za kvekere i Jehovine svedoke, čija uverenja ih sprečavaju da se zakunu na apsolutnu lojalnost državi), a na saveznom nivou, neki delovi Makaranovog zakona o unutrašnjoj bezbednosti su i dalje na snazi. Mnogi posmatrači su uporedili tlačenje liberala i levičara tokom doba makartizma sa skorašnjim akcijama protiv osumnjičenih terorista, većinom muslimana. U delu Doba anksioznosti: Od makartizma do terorizma, autor Hejns Džonson upoređuje „zlostavljanja kroz koja su prolazili strani državljani bačeni u visokosigurnosne američke zatvore u osvit 11. septembra“ sa ekscesima makartističke ere. Slično, Dejvid D. Kol je pisao kako Patriotski zakon „u stvari oživljava filozofiju makartizma, jednostavno zamenivši reči 'komunista' i 'terorista'.“
Sa druge strane, konzervativna autorka En Kolter je posvetila veći deo svoje knjige Izdaja povlačeći paralele između nekadašnje opozicije Makartiju i makartizmu i politika i uverenja današnjih liberala, tvrdeći da su jedni ometali antikomunističku a drugi ometaju borbu protiv terorizma. Među autorima koji su upoređivali savremene antiterorističke politike i makartizam su Džefri R. Stoun, Ted Morgan, i Džona Goldberg.
Makartizam je kontroverzan i kao čisto istorijsko pitanje. Preko dokumenata iz sovjetskih arhiva sa kojih je skinuta oznaka tajnosti i dešifrovanja sovjetskih poruka (Projekat Vinona), postalo je poznato da se Sovjetski Savez bavio značajnim špijunskim aktivnostima u Sjedinjenim Državama tokom četrdesetih godina dvadesetog veka. Takođe je poznato da je Komunistička partija Sjedinjenih Američkih Država u značajnoj meri bila finansirana a njene politike kontrolisane od strane Sovjetskog Saveza, i da su članovi ove partije često regrutovani kao špijuni. Po mišljenju nekih savremenih komentatora, ova otkrića predstavljaju makar delimičnu odbranu makartizma. Postoje mišljenja da su postojali istinski opasni subverzivni elementi u Sjedinjenim Državama, i da je ova opasnost opravdavala ekstremne mere. Po drugim mišljenjima, iako su se u doba makartizma dešavali ispadi za koje nema opravdanja, savremeni istoričari potcenjuju dubinu sovjetske špijunaže u Sjedinjenim Državama ili nedemokratsku prirodu Komunističke partije Sjedinjenih Država, što je stav sa kojim se slažu i neki trockisti koji su smatrali da su oni kao i antistaljinisti načelno, trpeli progon Komunističke partije Sjedinjenih Država. Po suprotnim mišljenjima, uprkos skorašnjim otkrićima, do početka makartizma krajem četrdesetih godina dvadesetog veka Komunistička partija Sjedinjenih Država je bila neefikasna marginalna grupa, a šteta koju su sovjetski špijuni nakon Drugog svetskog rata naneli američkim interesima je bila minimalna. Istoričarka Elen Šreker je napisala „u ovoj zemlji, makartizam je naneo više štete ustavu nego što je Komunistička partija Sjedinjenih Država ikada učinila.“
Savremeno korišćenje izraza
Od doba Makartija, izraz makartizam je ušao u američki govor kao opšti izraz za niz pojava: agresivno ispitivanje nečijeg patriotizma, iznošenje slabo potkrepljenih optužbi, korišćenje optužbi za nelojalnost kako bi se izvršio pritisak na pojedinca da se potčini konformističkim politikama ili da bi se diskreditovao protivnik, zanemarivanje građanskih prava u ime državne bezbednosti i korišćenje demagogije se često nazivaju makartizmom  Makartizam se takođe koristi i kao sinonim za lov na veštice.
Nomad
thumb|250px|[[tuareg|Tuarezi]] Nomadi (grčki nomás, mjesto ispaše) su ljudi i društva koji zbog kulturoloških, ekonomskih ili drugih uvjerenja nisu prihvatili sjedilački način života. Nomadski način života je uvjetovan stočarstvom, lovom i ribolovom, a postoje i morski nomadi.
Niz savremenih načina življenja odbijaju nomadske tradicije, pa udjel nomadskog načina života u industrijskim zemljama jako opada. Mnoga takva društva su danas u svojoj egzistenciji (ili u najmanju ruku u njihovom načinu života) ugrožena, jer se njihova prava na zemlju vrlo teško mogu obraniti u odnosu sa njihovim sjedilačkim susjedima. Tek u novije vrijeme se pokušava proučiti njihova prošlost i sadašnjost.
Teuda
Teuda (Theudas, ? - cca. 46) bio je jevrejski pobunjenik u rimskoj Judeji, koji je između 44. i 46. vodio kratkotrajni ustanak protiv Rimljana.
Flavije Josip ga opisuje kao šarlatana, odnosno "čarobnjaka" (goes) koji je narod uvjerio da je prorok te da je u stanju ponoviti Mojsijevo čudo i razdvojiti vodu rijeke Jordan. Na njegovu zapovest reka će se, naime, povući i dozvoliti im da pređu na drugu stranu, u obećanu zemlju, gde će za Izrael otpočeti novo doba. Židovi će preći preko rijeke suhi ali će se Rimljani gonioci utopiti. On je jednom prilikom ubedio svoje sledbenike da pokupe sve što imaju i pođu s njim na reku Jordan gde je obećao da će načiniti čudo. Prema nekim izvorima, Teuda i njegovi ljudi bili su naoružani.
U ovom pokretu su Rimljani vidjeli izraz revolucionarnog vrenja; rimski guverner Kuspije Fad je, pak, čuo za njegove planove te ga preduhitrio poslavši konjicu da presretne njegove sljedbenike koji su došli gledati to "čudo". Oni su pobijeni ili rastjerani, a sam Teuda je zarobljen te mu je odrubljena glava. Neki historičari vjeruju kako je Teuda za sebe tvrdio da je Mesija.
Teuda se spominje i u Novom zavjetu, odnosno Djelima apostolskim, ali se u njima tvrdi da je Teudina pobuna prethodila pobuni Jude Galilejca četrdeset godina ranije.
Opština Zacoalco de Torres, Jalisco
Zacoalco de Torres je opština u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2860 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1358 m.
Dekapitacija
250px|thumb|250px|Australijski narednik Leonard G. Siffleet neposredno pred pogubljenje odsijecanjem glave u japanskom zarobljeničkom logoru 1943.
Dekapitacija, obezglavljenje ili obezglavljivanje je čin kojim se nečija glava odvaja od ostatka tijela. Kod ljudi i većine životinja taj čin vrlo brzo dovodi do moždane smrti, s obzirom da nakon nekoliko minuta mozak ostaje bez krvi. Postojeća medicinska tehnologija nije u stanju održati odrezanu glavu na životu, odnosno prišiti je natrag na tijelo s obzirom na prevelika oštećenja presječene kičmene moždine, arterija i mišića.
Dekapitacija se gotovo u pravilu događa kao posljedica, odnosno metoda ubistva ili izvršenja smrtne kazne, a kao alat se pri tome koristi hladno oružje sa oštricom (nož, mač, sjekira), žica ili posebni uređaji kao što je giljotina. Kroz historiju je bilo često ritualno obezglavljivanje leševa, odnosno na neki drugi način ubijenih ili pogubljenih osoba. Dželat koji je specijaliziran za pogubljenje odsijecanjem glave se zove glavosječa.
Osim na taj način, do dekapitacije može doći i nesretnim slučajem - prilikom eksplozija, automobilskih i drugih udesa ili industrijskih nesreća. Iako su takvi slučajevi rijetki, moguće je izvršiti i samoubistvo rezanjem vlastite glave.
Dekapitacija u prenesenom značenju također označava i svaki čin kojom se neka država ili organizacija onesposobljava tako što joj se trajno ili privremeno ukloni ili onesposobi njeno vodstvo.
Stefan Stratimirović
Stefan Stratimirović (ili Stevan Stratimirović ) (Kulpin, 27. decembar 1757 — Sremski Karlovci, 23. septembar 1836) je bio pravoslavni karlovački mitropolit od 1790. do 1836. godine.
Život i rad
Rođen je u Kulpinu od oca Jovana i majke Angeline. Stratimirovići su poreklom iz Hercegovine. 17. jula 1745. godine su dobili imanje u Kulpinu i plemstvo za vojničke zasluge od carice Marije Terezije. Stefan je završio je osnovnu školu u Kulpinu i Begeču, a gimnaziju u Novom Sadu, zatim filozofiju i pravo u Beču i Budimu. Bogosloviju je učio privatno u Sremskim Karlovcima kod arhimandrita Jovana Rajića jer srpskih bogoslovskih škola tada nije bilo. Zamonašio se 29. juna 1784., a ubrzo je 15. avgusta 1784. godine postao arhimandrit krušedolski. U to vreme je stanovao u dvoru kod mitropolita Mojsija i pomagao mu u vođenju crkveno-narodnih poslova.
Izabran je 15. maja 1786. za episkopa episkopa budimskog. Kandidati su bili osim njega još i arhimandriti rakovački Genadije Dimović i grgeteški Kirilo Živković. Hirotonisan je 15. juna 1786. i bio episkop budimski u periodu 1786-1790. Za mitropolita karlovačkog je izabran na Temišvarskom saboru, 29. oktobra 1790. godine sa 33 godine.
Kao karlovački mitropolit Stratimirović je naročitu pažnju posvetio podizanju prosvetnih ustanova. Uz pomoć trgovca Dimitrija Anastasijevića Sabova (1726 — 1803) osnovao je: 1791 — 1792. godine Karlovačku gimnaziju, 1794. Karlovačku bogosloviju, 1797. Blagodejanije (kasnije Stefaneum). Njegovom zaslugom osnovana je i gimnazija u Novom Sadu 1810. godine.
mini|mini|wright|250p|Mali dvorac u [[Kulpinu koji je pripadao porodici Stratimirović koja ga je izgradila i tu stanovala a kasnije je prodan porodici Dunđerski]]
Uredio je i upotpunio mitropolijsku biblioteku, zaveo je red u crkvi i disciplinu među sveštenstvom. Godinama je bio vođa Srba u Austrijskoj carevini i vodio borbu protiv bečkih pokušaja unijaćenja Srba. Crkvenim životom Srba Stratimirović je uglavnom upravljao sam i to odlučno, energično i razumno.
Pod snažnim uticajem borbe i da bi očuvao pravoslavlje Stratimirović postaje sve više i više konzervativan i tako je bio protivnik reformi jezika Dositeja Obradovića i Vuka Stefanovića Karadžića. Pomogao je ustanike Prvog srpskog ustanka. Aktivno je učestvovao u gušenju Ticanove bune u Sremu 1807. godine.
Bio je ljubitelj nauke i književnosti kojom se i sam bavio. Za sobom je ostavio priličan broj radova, iako su za njegovog života bila štampana samo dva njegova rada. Ostavio je radove na latinskom, nemačkom i srpskom jeziku, među kojima ima istorijskih, književnih, crkvenih i drugih spisa. Od ovih radova su neki bili štampani posle njegove smrti.
Na čelu mitropolije karlovačke proveo je 46 godina, što je petina od 230 godina njenog ukupnog trajanja (1690 — 1920). Umro je naprasno u noći između 23. i 24. septembra 1836. godine u Sremskim Karlovcima. Sahranjen je u karlovačkoj Sabornoj crkvi pored mitropolita Pavla Nenadovića.
Burilčevo
Burilčevo je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Burilčevo je u sastavu opštine Češinovo-Obleševo.
Rositz
Rozic je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Altenburger Land. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.084 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16077042.
Burilčevo
Prirodni uslovi
Burilčevo je smešteno u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kočana, naselje je udaljeno 15 kilometara jugozapadno.
Naselje Burilčevo se nalazi u istorijskoj oblasti Kočansko polje. Područje severno od naselja je dolinsko i uz reku Bregalnicu, pa je dobro obrađeno. Južno od naselja izdižu se najseverniji ogranci planine Plačkovice. Nadmorska visina naselja je približno 330 metara.
Rositz
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altenburger Land Rozic se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Altenburger Land. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 185 metara. Površina opštine iznosi 12,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.084 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 244 stanovnika/km².
Burilčevo
Prirodni uslovi
Mesna klima je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Burilčevo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 173 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Halphaas
Halphaas ili Malthus, u demonologiji, trideset i osmi duh Goecije koji ima zapovjedništvo nad dvadeset i šest legija. Pojavljuje se u obliku grlice. Glas mu je vrlo grub. Šalje vojnike i ratnike na zadatke, a ima običaj graditi tornjeve u kojima skuplja razna oružja i municiju.
Брезовице (Ваљево)
Брезовице је насељено место града Ваљева у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 406 становника.
Raum
Raum, u demonologiji, četvrti duh Goecije koji vlada nad trideset legija. Pojavljuje se u obliku vrane, ali ako mu prizivač zapovijedi može uzeti ljudski oblik. U paklu ima titulu vojvode.
Брезовице (Ваљево)
Демографија
У насељу Брезовице живи 436 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 47,4 година (45,4 код мушкараца и 49,6 код жена). У насељу има 169 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,99.
Raum
Ima sposobnost krasti dragocjenosti iz kraljevskih domova, može uništiti grad ili život i sudbinu bilo kojeg ljudskog bića. Poznaje prošlost i budućnost. Uzrokuje razvoj ljubavi među prijateljima, ali i među neprijateljima.
Camio
Nekoć je pripadao redu anđela, a sada zauzima visoki položaj u paklu. Podučava ljude razumijevanju jezika životinja i može predviđati budućnost. Njegovi odgovori mogu se pročitati iz gorućeg pepela ili ugljena iz vatre. Veoma je mudar i lukav.
Griffith, Indiana
Grifit je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Jelševec (Mokronog - Trebelno, Slovenija)
Jelševec je naselje u slovenskoj Općini Mokronog - Trebelnu. Jelševec se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 46 stanovnika.
Rusi
Rusi su narod koji pripada istočnoslavenskoj jezičnoj grupi s oko 145 milijuna pripadnika nastanjenih širom svijeta. U Rusiji živi oko 79,8% građana koji se izjašnjavaju etničkim Rusima. Rusi imaju utjecajne manjine u više evropskih država, a posebno je značajna manjina u Latviji, Bjelorusiji i Ukrajini. Izvan granica Evrope Rusi se u većem broju nalaze u Kazahstanu i SAD-u.
Vine
Vine, prema demonologiji, četrdeset i pet duh Goecije koji vlada nad trideset i šest legija. Jedan je od vladara pakla s titulom vojvode. Pojavljuje se u obliku lava, odnosno ima lavlju glavu, jaši crnog konja, a u ruci ima bič. Otkriva skrivene stvari, razotkriva vještice i čarobnjake. Poznaje ono što se dogodilo u prošlosti, sadašnjosti i budućnosti. Gradi tornjeve, prevrće kamene zidove i uzrokuje oluje na moru.
Rusi
Rusi su najveći slavenski narod (slijede ih Ukrajinci i Poljaci) i najmnogoljudniji narod Evrope. Tokom vjekovnog širenja srednjovjekovne ruske države prema Centralnoj i istočnoj Istočnoj Aziji, Rusi su dolazili u doticaj sa raznim evroazijskim narodima, često turkijskog, ugro-finskog i drugog porijekla. U istom periodu veći broj tih rasno raznovrsnih plemena asimilirao se sa ruskim etnosom koji je nastao u procesu multikulturalnog prožimanja slavenskih i ugro-finskih plemena na prostorima centralne Rusije.
Rusi su danas najsrodniji Ukrajincima, Bjelorusima, Baltima, i nešto manje Poljacima i Fincima. Međutim, u mnogoljudnom ruskom narodu danas se nalaze karakteristike mnogih drugih neevropskih naroda čije se genetske karakteristike ne susreću u tolikoj mjeri među drugim istočnoevropskim narodima. To je prvenstveno posljedica položaja autohtonog ruskog prostora u široj okolici Moskve i širenja ruske države preko 5. vijeka iz istočne Evrope skroz do prostranstva istočne Azije i Aljaske.
Etimologija
Danas postoji nekoliko historijskih polemika koji se odnose na početak stvaranja moderne ruske nacije i prava na nasljeđe Kijevske Rusije iz 9. odnosno 10. vijeka. Za ruske historičare posebno je problematična polemika i pitanje: jesu li Kijevsku Rusiju stvorili Vikinzi, Ukrajinci ili Rusi.
Ruski historijski dokumenti upućuju da ruska plemena sve do 14. vijeka nisu imala vlastito kolektivno ime. U početku opisni naziv "ruski", kojeg i danas koriste u etničkom smislu, stekli su u sklopu Kijevske Rusije, a nadjenuli su ga kijevski kneževi iz 9. vijeka tada poznati kao Rus. Ruska plemena Vjatiči, Kriviči i Radimiči na kijevskom dvoru su nazvani "rus'kie ljude".
Druga važna polemika, koja je također usredotočena na Kijevsku Rusiju (Rus') govori o međusobnim kulturnim odnosima između Rusije i Ukrajine odnosno Moskovije i Rus'i. Za golemu većinu Rusa, Kijevska država je bila prva ruska država, dok je za Ukrajince ona bila prva ukrajinska država. Razlog tim polemikama prati okolnosti iz 17. i 18. vijeka, kada je moskovski car Petar Veliki želio objediniti ruski i ukrajinski narod na etničkoj, kulturnoj i drugoj osnovi. Od kraja 20. vijeka odnosno raspada SSSR-a brojne naučne polemike postale su politički motivirane zbog uspona ukrajinskog nacionalizma i težnjom za distanciranjem dvaju naroda.
Porijeklo naroda
mini|Sovjetska krznena kapa-ušanka sa poklopcima za uši, pogodna hladnoj ruskoj klimi.
Prva plemena na teritoriju buduće Moskve javljaju se u neolitiku. Najstarija naselja datiraju iz trećeg tisučljeća p.n.e., a otkrivena su na širem području oko današnjeg grada Moskve. Prva istočnoslavenska plemena koja su vezana za današnje Ruse jesu Vjatiči, Kriviči i Radimiči, koji su također živjeli u sklopu Kijevske Rus'i. Ta plemena stvorila su bazu za rusku naciju koja se tokom 5. vijeka nadopunjavala u sklopu teritorijalnog širenja Rusije. Prvo spominjanje Moskve, kao grada, zabilježeno je u starom manuskriptu iz 1147. Godine 1156, princ Jurij Dolgorukij (Юрий Долгорукий; Yury Dolgoruky) podigao je utvrdu oko naseljenog mjesta i opkružio je jarkom.
Etnogeneza ruskog naroda
U sastavu moderne ruske nacije nalazi se nekoliko bivših slavenskih i ugro-finskih plemena koje sa smatraju temeljnim faktorom u formiranju ruskog etnosa od 5. vijeka. U kulturnom smislu posebno su značajna slavenska plemena: Vjatiči, Kriviči, Ilmenski Slaveni, Radimiči; zatim u etnogenološkom smislu također su značajna ugro-finska plemena: Mordvini, Mokši, Meščeri, Muromani, Mari, Udmurti, Čudi, Čuhni, Vepsi, Permi, Jugri, Pečori i drugi.
Nakon napada Mongola u 13. vijeku, mnogi ruski vladari i plemstvo imali su doticaja i srodnosti sa mongolskim. Nakon 17. vijeka, moderni Rusi susreću se u velikom omjeru sa istočnoevropskim narodima posebno sa Ukrajincima, Poljacima, Bjelorusima, Baltima i nešto manje Fincima. Također postoje značajni doticaji sa germanskim, jeverejskim te kavkaškim narodima. Danas ne postoji karakteritičan ruski izgled iako u ruskoj fizionomiji dominiraju plava i svjetlo smeđa kosa, te plave ili svijetlo smeđe oči. Iste karakteritsitke su posebno značajne za središnju Rusiju u okolici grada Moskve odnosno prostoru koji se smatrao autohtonim za razdoblja formiranja modernog ruskog etnosa.
Sažeta historija
mini|desno|200px|Šarolika arhitektura Ruske pravoslavne crkve u [[Moskva|Moskvi karakteritična za kasno rusko srednjovjekovlje.]] [[Datoteka:Nicholas II of Russia01.jpg|mini|lijevo|150px|Nikola II., posljednji ruski car, napravio je velika djela za života, Rodio se 1868, abdicirao 1917, ubijen 1918. od boljševika kao kontrarevolucionar. Vidi ]] mini|lijevo|150px|Ruski boljševički vođa [[Vladimir Lenjin]] mini|lijevo|150px|Sovjetska krznena kapa-ušanka.
Današnji Rusi u 10. i 11. vijeku bili su sastavni dio prve istočnoslavenske države Kijevske Rusije. Tokom 8. vijeka, na evropski dio današnje Rusije i Ukrajine počinju dolaziti skandinavska plemena koja prate vodene tokove baltičkog i crnomorskog sliva. Sva istočnoslavenska plemena biti će ujedinjena širenjem kršćanstva u 10. i 11. vijeku. Kršćanstvo prihvaća i širi kijevski knez Vladimir, praunuk Olgin, rođen 956. i preobraćen 988. Tokom 11. vijeka sva moć centralizirana je u Kijevu. S istoka prijeti opasnost od Mongola i drugih nomadskih plemena. Godine 1240. Kijev su razorili Mongoli, a vodi ih Batu Kan. Razoreni su gotovo svi ključni gradovi Kijevske Rus'i, osim Novgoroda, Pskova i još nekih važnih gradova u zapadnoj Ukrajini.
Mongolsko Carstvo raširilo se preko azijskog kontinenta i današnje Rusije pod vladavinom Zlatne Horde. Staroruski teritorij bit će rascjepkan na brojne manje kneževine, a predjelu Rusije dominirati će kneževina Vladimir-Suzdalj. Grad Moskva u 14. vijeku vojno jača i pod carigradskim odobrenjem postaje provincijalno središte pravoslavne Crkve. U 15. vijeku knez Ivan III. zadobio je Novgorod i Tver izbacivši Mongole. Ivan IV. Grozni (1533.-1584.), prvi moskovski car, osniva Veliku kneževinu Moskvu, kasnije poznatu kao Moskovsku državu, koja ostaje srednjovjekovna sve do Petra Velikog (1689.-1725.), unuka Mihajla Romanova (1613.-1645.). Mihajlo Romanov navodno je imao vrlo oštre zakone.