cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NFPA 704
NFPA 704 je ustanovila američka Nacionalna agencija za zaštitu od požara (National Fire Protection Association). To je standardni sistem za identifikaciju opasnosti od materijala pri intervencijama kod nesreća.
Petar Veliki
Mladost
Dok je Sofija bila regent, Petar je sa majkom i ljudima koji su mu bili bliski živeo u dvorcima u okolini Moskve, a najviše u selu Prebraženskom, gde je dane provodio uvežbavajući i obučavajući se u ratnim veštinama sa svojim drugovima. Vremenom, Petar je formirao sopstvenu jedinicu samo njemu vernih vojnika koju je nazvao „Preobraženski“ i „Semjonovski“, prema dvorcima u kojima je živeo sa majkom. Njegovi ljudi su ga voleli i bili mu verni jer ih je tretirao na jednostavan način i kao prijatelje. Veliko interesovanje i ljubav je pokazao ka izgradnji brodova i plovidbi, čemu ga je naučio jedan Holanđanin koga je upoznao u „nemačkom kvartu“ smeštenom van grada gde su živeli stranci i gde je rado odlazio.
NFPA 704
Obeležavanje
mini|Primer jednog NFPA 704 znaka NFPA 704 se obeležava sa četiri različite boje. Plava boja ukazuje na nivo opasnosti po zdravlje, crvena na zapaljivost, žuta na hemijsku reaktivnost, a bela je za posebne kodove za jedinstvene opasnosti. Svaki od ovih nivoa je ocenjen na skali od 0 do 4, pri čemu 0 predstavlja odsutnost opasnosti a 4 predstavlja veoma veliku opasnost.
Petar Veliki
Mladost
Majka mu je organizovala i ženidbu sa Jevdoksijom Lopuhinom 1689. godine. Brak je bio potpun promašaj i Petar je nakon deset godina braka naterao suprugu da se odrekne braka i da se zamonaši.
Kad je Petar napunio 17 godina, Sofija je shvatila da joj preti opasnost od njega te je počela da sprema prevrat na dvoru u sprezi sa strelcima. Kad je saznao za Sofijine namere, Petar se sklonio u manastir sv. Trojice Sergejevski, a zatim pozvao svoja dva puka kojima su se zatim pridružili i neki odredi redovne vojske i strelaca. Sofija je zbačena s prestola, i zatvorena u ženski manastir.
NFPA 704
Rizik po zdravlje
Primeri: 0-Kikiriki ulje, 1-Terpentin, 2-Amonijak, 3-Hlor, 4-Cijanovodonik
Petar Veliki
Mladost
Ipak, stvarna vlast je bila u rukama Petrove majke, Natalije Nariškine, tako da Petar još uvek nije mogao da ostvari apsolutnu vlast. Tek nakon majčine smrti 1694. Petar je postao istinski nezavisan vladar. Formalno, Ivan je delio vlast sa Petrom, ali bez značajnijeg uticaja. Nakon Ivanove smrti 1696. godine, Petar je postao i legalno samostalni vladar.
NFPA 704
Zapaljivost
Primeri: 0-Voda, 1-Uljana repica, 2-Dizel gorivo, 3-Benzin, 4-Propan
Petar Veliki
Mladost
U međuvremenu, nastavio je da posećuje nemački kvart, gde se veoma dobro upoznao sa zapadnjačkim mentalitetom i običajima. Tu je stekao i dva najbolja druga: Škota Patrika Gordona, avanturistu koji se borio pod zastavama različitih zemalja kao najamnik, i Švajcarca Franca Leforta , vojnika koji je služio u ruskoj vojsci. I dalje je organizovao vojne manevre, a za vreme svog boravka na Perejeslavskom jezeru, izgradio je vojni brod uz pomoć manjeg broja pomoćnika. Zatim je otišao u Arhangelsk gde je prvi put u životu video velike brodove i plovidbu na moru.
Rusija je tada imala oko 13 miliona stanovnika i bila je veoma zaostala. Većinu stanovništva su činili seljaci (kmetovi uglavnom), a broj plemića i građana je srazmerno bio veoma mali. Buržoazija jedva da je i postojala. Trgovina koja je bila u rukama stranaca, sastojala se u razmeni zapadnih fabričkih proizvoda za ruske sirovine, a gradovi gotovo da nisu ni postojali, već su bili velika sela.
Početak vladavine
Godina 1695. je bila veoma značajna godina u Petrovom životu. Te godine Petar je počeo da vlada samostalno. Bilo mu je i te kako jasno da Rusija ne može stati u red velikih sila ako ne savlada svoju zaostalost, a da je savlada bilo je potrebno, u prvom redu, ostvariti izlaz na more i raskinuti kulturnu i ekonomsku izolovanost, naročito od zemalja zapadne Evrope.
U to vreme Rusija je kontrolisala jedino izlaz na Belo more. Švedska je kontrolisala Baltičko more, a kontrolu nad Kaspijskim morem Petar je mogao dobiti jedino potiskivanjem Tatara iz zona oko mora. Zato je Petar bio prisiljen da zarati sa Tatarima na Krimu koji su u to doba bili turski vazali. Petrov glavni cilj je bio zauzimanje Azova, tadašnjeg turskog uporišta u Rusiji na reci Donu. U leto 1695. Petar je napao Azov, ali je napad bio odbijen. U novembru iste godine, Petar, poučen neuspehom, izgradio je u Voronježu malu flotu čiju je komandu poverio Lefortu koji je u julu 1696. zauzeo Azov čime je Rusija dobila izlaz na Azovsko i Crno more.
Put u Evropu i pobune strelaca
thumb|thumb|200px|[[Sofija Aleksejevna (1698), ulje na platnu (Ilja Rjepin, 1879)]]
Podstaknut divljenjem i radoznalošću prema zapadnjačkom načinu života i tehnologijama, Petar je 1697. krenuo na put po Evropi, u pratnji brojne delegacije savetnika (tzv. „Velika ambasada“). Želeo je da što bolje upozna običaje i zanate Zapada kako bi ih posle primenio u sopstvenoj zemlji. Putovao je inkognito kao Petar Mihajlovič, iako je na dvorovima koje je posećivao njegov pravi identitet bio poznat i dobijao je tretman dostojan svog položaja. Radio je neko vreme kao drvodelja u brodogradilištima u Amsterdamu, a kasnije i u Engleskoj, nedaleko od Londona. Posetio je glavne gradove Nemačke i Austrije, razgovarao je sa britanskim kraljem Vilijamom III i upoznao se sa engleskim visokim društvom koje je cara Rusije smatralo nadasve nesvakidašnjom pojavom jer nikad nije ranije videlo jednog monarha kako puši i pije po krčmama sa mornarima. Petar je ovo putovanje iskoristio da unajmi stotine tehničara i oficira stranaca koji je trebalo da svoja znanja stave u službu Ruske Imperije. Takođe je stekao velika znanja iz oblasti brodogradnje i kartografije.
S druge strane, Petar je takođe želeo da pokuša da dobije pomoć i podršku evropskih vladara u borbi protiv moćnog Osmanskog carstva. Međutim, Petrove nade su se izjalovile; Francuska je bila tradicionalni saveznik turskog sultana, a Austrija je nastojala da održi mir na Istoku da bi vodila svoje ratove na Zapadu. Osim toga, Petar je izabrao prilično loš trenutak za svoju diplomatsku ofanzivu: Evropa je u to vreme više razmišljala o tome ko će naslediti španskog kralja bez naslednika Karlosa II nego o borbi protiv turske imperije.
Njegova poseta je iznenada prekinuta 1698. godine, kada je zbog pobune strelaca prisiljen da prekine svoje putovanje po Evropi i da krene nazad u Rusiju, međutim, pobuna je bila lako ugušena čak i pre nego što se Petar vratio kući, te je Petar onda ostao neko vreme u Poljskoj gde se upoznao sa poljskim kraljem Avgustom II s kim je sklopio savez u predstojećem ratu protiv Švedske čiji je cilj bio da se Rusiji obezbedi izlazak na more.
Prve reforme
thumb|thumb|left|200px|Petar Veliki, portret ([[Žan Mark Natije, 1717)]]
Kad se vratio u Moskvu, prvo se obračunao sa pobunjenicima. „Strelci“, kao vojna formacija, su raspušteni, a mnogi od njih su bili mučeni, zakopavani živi ili proterani u Sibir. Sam Petar je učestvovao u mučenju svoje polusestre Sofije koju je na kraju doživotno zatvorio u manastir. Takođe je okončao svoj neuspeli 17-godišnji brak. Naterao je Jevdokiju da se odrekne braka i da ode u manastir. Carica je Petru rodila tri sina, a samo jedan, Aleksej, je preživeo, koji je sa osam godina bio odvojen od svoje majke. Odnosi između oca i sina su svakim danom bili sve gori — Aleksej je odbijao svaku poslušnost caru, a Petar je skoro svakodnevno tukao svog sina.
Ovo nisu bile jedine promene koje je uneo u rusko društvo. Verovatno poučen sopstvenim iskustvom, smatrao je ugovorene brakove varvarskim običajem, te je zabranio sklapanje brakova protiv volje budućih supružnika i proglasio je obaveznim da budući supružnici budu vereni najmanje šest nedelja tokom kojih bi mogli da se slobodno viđaju i bolje upoznaju. Takođe je naredio svojim dvoranima da priređuju zabave po evropskim običajima, a žene iz viših staleža su morale da odlaze na društvene skupove, čime je prekinuta tradicionalna izolovanost u kojoj su do tada žene bile držane, a što je predstavljalo zaostatak primitivnih tatarskih običaja.
Izvršio je takođe i korenite promene u vojsci, prema zapadnim standardima. Plemstvu je nametnuo obaveznu službu državi bilo u administraciji bilo u vojsci, a vojnu hijerarhiju je uredio tako da su se unapređenja dobijala na osnovu zasluga a ne porekla, tako da je svako ko je svojim delima zaslužio, mogao da dostigne visoke vojne činove. Takođe je uveo obaveznu vojnu službu što mu je stvorilo vojsku od 300.000 stalnih vojnika i mornara zajedno sa rezervistima.
Da bi mogao da izdržava toliku vojsku, morao je da takođe izvrši korenite promene u privredi i da industrijalizuje zemlju. Podigao je mnogo fabrika, brodogradilišta i radionica koje su imale privilegije i državne subvencije. Stvorio je takav ekonomski sistem u kome je sve bilo podređeno vladaru. Car je imao monopol nad primarnim proizvodima, kao što su katran i potasa, kao i kože i svila iz Sibira. Radna snaga se obezbeđivala tako što je trgovcima i vlasnicima fabrika i rudnika bilo dozvoljeno da kupuju cela sela sa sve njihovim stanovnicima koji su morali da rade na imanjima svojih gospodara.
Crkva je takođe pretrpela promene. Patrijarh ruske crkve je bio zamenjen sinodom koji je bio pod direktnom carevom kontrolom.
Petar je 1699. napustio tradicionalni ruski kalendar u kom je godina počinjala 1. 9. i prihvatio je julijanski kalendar gde godina počinje 1. 1..
Veliki severni rat
thumb|thumb|left|340px|Spomenik Petru Velikom u [[Sankt Peterburgu]]
Rešen da otvori Rusiji izlaz na Baltik, a samim tim i slobodan izlaz u zapadnu Evropu, Petar je sklopio mir sa Osmanskim carstvom i objavio rat Švedskoj kojom je tada vladao šesnaestogodišnji kralj Karlo XII. Rusija je osnovala koaliciju zajedno sa Danskom, Poljskom, Brandenburgom i Hanoverom.
Dobro pripremljena švedska vojska je lako sprečila prvi ruski pokušaj zauzimanja baltičke obale i to pobedom u bici kod Narve 1700. godine. U opsadi Narve ispoljili su se mnogi nedostaci ruske vojske u pogledu organizacije, ratne tehnike i snabdevanja. Karlo XII je u roku od pola sata sa svojih 12.000 vojnika potukao rusku vojsku od 40.000, zarobivši mnogo plena i svu rusku artiljeriju.
Godinama posle tog poraza Rusija se nije usuđivala da ponovo napadne Švedsku, tako da je Švedska mogla da se usredsredi na osvajanje Poljske i Pruske. Petar se dao na reorganizovanje svoje vojske i izgradnju flote. Da bi nadoknadio izgubljenu artiljeriju, naredio je da se sa svake treće crkve u Rusiji skinu zvona i preliju u topove. Vojsku je preuredio prema zapadnoevropskom uzoru i uspostavio vojnu obavezu. Plemići više nisu mogli u toj vojsci postati oficiri dok ne prođu staž kao obični vojnici. Strane oficire u vojsci zamjenjivao je Rusima.
Ojačana ruska vojska je u međuvremenu osvojila današnju Estoniju, ali je Karlo XII, uprkos tome, nastavio ratove sa Poljskom i Pruskom. Između 1701. i 1704. Petar je zauzeo veći broj utvrđenja i gradove na Baltiku: Derpt, Narv i Ivangorod, a na Ladoškom jezeru izgradio je brodogradilište i počeo izgradnju flote, potrebne za vođenje pomorskog rata protiv Švedske.
Na osvojenim teritorijama, u švedskoj pokrajini Ingriji, 1703. godine Petar je osnovao grad koji je nazvao Sankt Peterburg (po apostolu Svetom Petru) i koji će postati prestonica Ruske Imperije. Zabranio je gradnju kamenih građevina izvan granica grada pa su tako svi majstori zidari mogli učestvovati u podizanju novog grada koji će ubrzo postati i prestonica Rusije. U to vreme ljubavnica mu je postala Marta Skavronska koja se uskoro preobratila u pravoslavlje i uzela ime Katarina te se, navodno, tajno udala za Petra 1707.
Pretrpevši nekoliko teških vojnih poraza, poljski kralj Avgust II je 1706 abdicirao, a Karlo XII je napao Rusiju 1708. godine. U julu iste godine, u bici kod Golovkina Rusi su doživeli poraz. Ipak, u bici kod Lesnoja Karlo je doživeo svoj prvi poraz i to nakon što je Petar presreo i uništio pojačanje koje je Šveđanima krenulo iz Rige. Obeshrabren ovim porazom, Karlo je bio prisiljen da odloži planirani pohod na Moskvu, međutim, nije se povukao u Poljsku ili Švedsku već je krenuo u pohod na Ukrajinu. Veštim Petrovim manevrom, ruska vojska na jugu je uništila sve zalihe hrane kojima bi se Šveđani mogli koristiti pri pohodu na Ukrajinu. Naravno, u nedostatku hrane i odeće, švedska vojska je desetkovana u vrlo hladnoj zimi 1708/9. godine.
thumb|thumb|250px|Bitka kod Poltave, [[mozaik (Mihail Lomonosov, 1717)]]
U jesen 1709. Šveđani su odustali od osvajanja Ukrajine i upali u Rusiju. Bitka koju su obojica s nestrpljenjem očekivali odigrala se 27. 6. kod Poltave. Petar je tad ubrao plodove višegodišnjih napora u snaženju i modernizaciji svoje vojske tako da, uprkos gubitku od oko 10.000 vojnika, uspeo je da potpuno razbije švedsku vojsku i odnese pobedu. Avgust II se vratio na presto Poljske, a Karlo je bio prisiljen da beži u do tada neutralnu Tursku gde pokušao i uspeo da pridobije sultana Ahmeda III da objavi rat Rusiji.
Petar je 1711. napao turske posede u Moldaviji i Besarabiji, a za vreme njegove odsutnosti Duma jača što se ne dopada Petru koji je raspušta i formira Senat od deset članova. Petrov pohod na Tursku imperiju se pokazao kao potpun promašaj tako da je pri potpisivanju mirovnog ugovora u bio prisiljen da vrati sve luke na Crnom moru koje je zauzeo 1697. godine. Za uzvrat, sultan je proterao Karla iz Turske.
Petrova vojska na severu je zauzela švedsku pokrajinu Livoniju (severni deo današnje Letonije) i potisnula Šveđane u Finsku. Rusi su okupirali gotovo celu Finsku 1714. zahvaljujući činjenici da je ruska carska mornarica bila mnogo jača od švedske. Petrovi saveznici u tim pohodima bile su i države Hanover i Pruska. I pored toga, Karlo je odbio da se preda tako da je mir postignut tek nakon njegove pogibije 1718. godine. Šveđani su se dosledno pridržavali odredbi iz mirovnog sporazuma, ali su Rusi to počeli činiti tek od 1720. Godine 1721. potpisan je Sporazum iz Nistada kojim se konačno završio Veliki severni rat. Rusija je dobila Ingriju, Estoniju, Letoniju i značajan deo Karelije, čime je ostvaren cilj zbog koga se rati vodio — otvaranje izlaza Rusiji na Baltik. Za uzvrat, Rusija je platila Švedskoj dva miliona riksdalera i odrekla se najvećeg dela Finske. Caru je, naravno, dozvoljeno da zadrži finske teritorije u blizini Sankt Peterburga koji je 1712. godine postao prestonica Rusije.
Posle Ništatskog mira, Senat je iz zahvalnosti Petru dodelio titulu „imperator i samodržac svjerosijski“. Nazvan je i „Ocem otadžbine“ i „Velikim“, a Rusija se počela zvanično nazivati „Ruska Imperija“, a sam Petar je zamenio titulu cara titulom „imperator čitave Rusije“.
Osnivanje Sankt Peterburga
Petar Veliki je finansirao izgradnju nove prestonice drakonskim oporezivanjem plemstva, a hiljade seljaka iz unutrašnjosti Rusije bilo je na silu preseljeno kao radna snaga. Takođe su zatvorenici bili prisiljeni da rade na izgradnji grada. Kako bi svi kamenoresci i zidari mogli da rade na izgradnji grada, zabranjeno je građenje kamenih kuća van Sankt Peterburga.
Početni plan je predviđao mrežu avenija koje su se međusobno ukrštale pod pravim uglom i ispresecane mnogobrojnim kanalima koje su formirali rukavci reke Neve. Zbog toga je Sankt Peterburg dobio nadimak „Severna Venecija“, iako je car možda pre imao na umu Amsterdam, grad koji je upoznao u svojoj mladosti. Vlažna klima i močvarno zemljište su izgradnju grada pretvorili u mučilište za mnogobrojne radnike koji su živeli u veoma lošim uslovima i bili veoma slabo hranjeni, te su umirali u velikom broju od iscrpljenosti i neuhranjeosti.
Prvi objekat za stanovanje je bila Koliba Petra Velikog, izgrađena 1703. godine u kojoj je car živeo između 1703. do 1708. Bila je izgrađena od drveta jer u to vreme još nije bilo uslova za kamene građevine, te je Petar naredio da se spoljni zidovi oslikaju kao da su od cigle. Stil ove građevine je kombinacija tradicionalne ruske kuće (izbe) i holandske kuće sa velikim i fino izrađenim prozorima i visokim krovom, pokrivenim drvenim crepovima.
Grad je prepun veličanstvenih crkava i palata svih stilova. Petar je, doduše video izgradnju samo nekih od njih, kao na primer, katedrala sv. Petra i sv. Pavla i Peterhof, letnjikovac izgrađen specijalno za njega. Takođe je naredio gradnju prirodnjačkog muzeja Kunstkamera, prvog ruskog muzeja uopšte.
Na 30 km od tog „novog Pariza“ Petar je takođe izgradio i „ruski Versaj“, raskošni dvorac — letnjikovac Peterhof, koji su projektovali francuski arhitekte u evropskom stilu sa terasama i veštačkim vodopadima, fantastično uređenim parkovima, i uopšte u veoma raskošnom stilu koji je po shvatanju Zapada bio neophodan za jednog apsolutistu toga vremena. Zanimljivo je da za fontane koje se nalaze u Peterhovu ne koriste pumpe, već je iskorišćen prirodan pad zemljišta.
Reforme
Godine 1721, ubrzo nakon sklapanja mira sa Švedskom, Petar je proglašen za cara cele Rusije. Odbio je predloge da uzme titulu "Cara Istoka". Titulu cara priznali su mu Avgust II iz Poljske, Frederik Vilhelm I iz Pruske te Frederik I iz Švedske, ali ne i ostali evropski monarsi. Naime, mnogima od njih reč "imperator" imala je prizvuk nadmoći i prevelike važnosti u odnosu na ostale vladare. Osim toga, neki vladari su se bojali da bi Petar pokušao da svoja vladarska prava stavi iznad njihovih, baš kao što se svojevremeno Sveto rimsko carstvo proglasilo sizerenom (vrhovnim vladarom) svih hrišćanskih naroda.
Vojska
Petar Veliki je izvršio korenite promene u vojsci Rusije i time je stvorio jednu od najmoćnijih vojski na svetu. Promene su se sastojale u podeli na pešadiju, konjicu i artiljeriju, a takođe je uveo i mere održavanja regularnog poretka kopnene vojske i mornarice koje su se sastojale iz obavezne regrutacije kmetova i slobodnih ljudi bez stalnog mesta boravka ili stalnog zaposlenja. Takođe je promenio status plemstva time što ih je primorao na obaveznu vojnu službu, obaveznu nastavnu pripremu za vojnu ili civilnu službu, kao i donošenjem odluke o nedeljivosti nepokretne plemićke imovine ukazom o jednonasletsvu iz 1714. godine.
Plemstvo i crkva
Glavna obaveza plemstva u Rusiji 17. veka bila je vojna služba. Međutim, Petar je ovu obavezu nametnuo sa odlučnošću koja ranije nije postojala uključujući pri tom i obaveznu službu u upravi. Sa druge strane, na inicijativu svog savetnika Saltikova, Petar je dao plemićku titulu svim činovnicima neplemićima. Ukazom od 1722. Petar je objavio novi zakon o povlasticama poznat kao Tabela rangova kojim se stvaraju činovi ili rang lista. Stepen dostojanstva u plemstvu postaje srazmeran mestu u hijerarhiji funkcije. Do tada, povlastice su se nasleđivale. Želeći da oduzme bojarima njihove visoke pozicije, Petar je naredio da broj povlastica bude pod direktnim uticajem zasluga u služenju Caru. Tabela rangova je postojala sve do propasti Ruskog carstva, 1917. godine. Tek počev od izvesnog stepena, plemićke titule postaju nasledne. Posledice ove reforme su više nego značajne — broj pripadnika plemstva se znatno povećava. Svi članovi starog plemstva bili obavezni da steknu minimum potrebnih znanja da bi mogli postati oficiri ili funkcioneri — morali su da pohađaju stručne škole — škole matematičkih nauka, pomorske akademije, škole za inžinjere ili artiljerijske škole. Činovi uvedeni 1722. potpuno su uklonili razlike između plemstva po rodu i po službi. S druge strane, Petar je takođe učinio i velike ustupke plemićima na društvenom planu i predao im čitavu lokalnu upravu. Oni će ne samo prikupljati porez i regrutovati vojnike već će praktično predstavljati policiju i biti izvršioci pravde.
Petar je takođe reformisao vladajući aparat pravoslavne crkve. Vlast u Crkvi je, do tada, tradicionalno bila u rukama moskovskog patrijarha. Godine 1700, nakon smrti patrijarha Adrijana, patrijarhovo mesto ostaje upražnjeno a Petar odbija da imenuje zamenu dozvoljavajući patrijarhovom zameniku da preuzme sve dužnosti. Godine 1721. Petar je sasvim ukinuo patrijaršiju a crkvena uprava je preneta na Sveti sinod, savet sastavljen od 10 sveštenika načijem čelu se nalazilo svetovno lice i koji preuzima dužnosti patrijarha i njegovog zamenika, a bio je u direktnoj nadležnosti cara. Ovom reformom crkva je više nego ikada bila potčinjena svetovnoj vlasti.
Ekonomija i finansije
Petar Veliki je sprovodio ekonomsku politiku u duhu evropskog merkantilizma čiji je glavni cilj bio postizanje pozitivnog izvoznog salda. Državnim merama pomagao je izvoz, a visokim carinama za inostrane fabričke proizvode zaštitio je domaću proizvodnju. Uveo je državni monopol na so i duvan, povećao je izvoz sirovina. Dovodi tehničare iz Evrope koji su učestvovali u izgradnji fabrika i industrijskih pogona. U svojoj ekonomskoj politici Petar je uvek imao na umu da Rusija ne treba da zaostaje za drugim zemljama jer je imala neizmerna prirodna bogatsva i da ključ ekonomskog napretka leži u eksploataciji ruskih sirovina.
Od svih grana prerađivačke industrije Petar je naročitu pažnju posvetio rudarstvu, koje mu je bilo neophodno za naoružavanje vojske i mornarice. U njegovo doba radilo je oko 200 manufaktura koje su uglavnom nastale u toku Velikog severnog rata. Među najznačajnijim bile su fabrike oružja i livnice, posebno industrija gvožđa na Uralu i fabrike tekstila koje su proizvodile tkanine za vojne uniforme careve vojske.
Komesari okruga, koje je biralo lokalno plemstvo i komesari srezova, koje biraju seljaci, imali su jedan osnovni zadatak – raspodelu i ubiranje poreza. Glavni potez je uvođenje glavarine, ustanovljene prema francuskom modelu. Ukinuo je zemljarinu i kućarinu i zamenio ih glavarinom. Zemljarinu i kućarinu su plaćali samo vlasnici imanja ili oni koji su izdržavali porodicu; glavarinu su plaćali kmetovi i siromasi.
Iznos dobijen prikupljanjem poreza od seljaštva, vlastela je predavala carskoj blagajni. Za regrutovanje vojske plemstvo je imalo obavezu da svake godine obezbedi određen broj seljaka. Da bi sprečio bežanje poreskih i vojnih obveznika, Petar je jednim dekretom zabranio seljacima napuštanje zemlje bez dozvole lokalnog plemstva. Najteža posledica Petrove vladavine jeste u proširenju kmetstva i pogoršanju njegovog položaja. Veliki posedi su se sve više širili, a mali seljački posedi su gotovo nestali.
Potreba za novcem takođe je prisilila Petra da zatvori pojedine manastire i da pripoji njihove zemlje carskim posedima, a ostale manastire da prinudi na plaćanje poreza.
Smrt i naslednici
thumb|left|thumb|150px|Petar Veliki na samrti
Zakon iz 1722. omogućavao je Petru da sam izabere svog naslednika, ali ga je u ostvarenju te namere sprečila smrt 1725. godine koja je usledila nakon komplikacija od upale pluća koju je dobio kad je skakao u zaleđeno jezero u Finskoj dok je učestvovao u spašavanju nekih brodolomnika. Manjak preciznih zakona o nasleđivanju doveo je do niza sukoba u nadolazećem periodu koji su se jednim imenom nazivali „erom dvorskih revolucija“. Petra je nasledila njegova supruga Katarina koja je imala i podršku carske garde. Caricu Katarinu je, posle njene smrti 1727, nasledio Aleksejev sin, Petar II, čime je prekinuta direktna muška linija vladara iz porodice Romanov. Sledeća dva monarha bila su potomci Ivana, polubrata Petra I, a Petrovi potomci ponovo su došli na presto uz pomoć državnog udara izvršenog 1741. godine. Nijedan potomak nije nasledio roditelja na prestolu Rusije sve dok 1796, sedamdeset godina posle Petrove smrti, Katarinu Veliku nije nasledio njen sin Pavle.
Ličnost i karakter Petra Velikog
Nemilosrdna borba između Petrove majke i Sofije, kao i stalna teskoba i neizvesnost kojoj je bio podrvrgnut odmalena, učinili su da Petar postane prilično neuravnotežena osoba veoma osvetoljubivog karaktera, nemilosrdan i veoma autoritativan. Imao je napade besa koji, u sprezi sa čestim opijanjima koja je praktikovao sa svojim drugovima od njega su pravili veoma opasnog po bilo koga ko mu se našao u blizini, bilo da je bio plemić o sluga.
Katarina Aleksejevna, koju je Petar 1724. godine krunisao i proglasio caricom Rusije, bila je jedina osoba koja je mogla da se nosi sa carevim užasnim napadima besa. S druge strane, odnosi sa sinom iz prvog braka, Aleksejem, bili su oduvek izuzetno zategnuti. Promene koje je izvršio Petar u ruskoj državi izazvale su veliki otpor među plemićima, pristalicama starog poretka kojima se pridružio i jedan deo sveštenstva. Oni su svoje nade polagali u mladog carevića Alekseja, koga su vaspitavali sveštenici i koji je potpao pod uticaj protivnika svog oca. I sam Aleksej je priželjkivao očevu smrt i nakraju je postao čak i izdajnik — pobegao je u Austriju i pokušao da pridobije Karla VI Habsburškog da mu pomogne da svrgne oca sa prestola. Petar ga je vratio u Rusiju, bacio u tamnicu i dugo mučio pre nego što ga je osudio na smrt, 1718. godine. Aleksejeve pristalice su takođe bile mučene najstrašnijim mukama od kojih se nisu spasle ni kaluđerice manastira gde je bila zatvorena Evdoksija, Aleksejeva majka, a i njoj je suđeno pod lažnim optužbama za neverstvo.
Petar se potpuno razlikovao od svojih prethodnika — bio je jednostavan u držanju i odevanju i nije voleo paradne ceremonije. Raniji ruski vladari su se pojavljivali u javnosti samo za vrijeme svečanosti, u zlatotkanim odorama i u crkvama, međutim, Petar se često šetao ulicama prestonice kao običan građanin u skromnom odijelu. Bio je veoma krupan (visok skoro dva metra), i veoma snažan, posedovao je neverovatnu radnu energiju i polet, međutim, takođe je bio i brutalan, svirep, razvratan. Bio je dalekovidni političar, sposoban diplomata i odličan vojskovođa. Krajnje radoznalog duha, svoju politiku sprovodio je energično i nemilosrdno, imajući stalno pred očima snažnu i modernu Rusiju.
Titula
Puna titula Petra I je glasila: „Petar, car i veliki knez, samodržac svih Velikih, Malih i Belih Rusa Moskve, Kijeva, Vladimira i Novgoroda, car Kazanja, car Astrahana, car Sibira, gospodar Pskova i veliki knez od Smolenska, Tvera, Ugre, Perma, Vjatke i Bugarske, gospodar i veliki knez Novgoroda u Donjoj Zemlji, Černigova, Rjazanja, Rostova, Jaroslavlja, Belozera, Udora, Obdorije i Konda, vladar svih Severnih Zemalja, gospodar iverijanskih zemalja i kartalinijski i gruzijskih careva, i karbardinijskih zemalja sa čerkeskim i gorzijskim prinčevima i nasledni vladar i gospodar ostalih zemalja.“
Godine 1721, titula je izmenjena pa je umesto „car i veliki knez, samodržac svih Velikih, Malih i Belih Rusa“ stajalo „imperator i samodržac svih Rusa“. Nadalje, deo titule „veliki knez od Smolenska, Tvera, Ugre, Perma, Vjatke i Bugarske“ proširen je u „veliki knez od Smolenska, kneza od Estonije, Livonije, Karelije, Tvera, Ugre, Perma, Vjatke i Bugarske“. Takođe je počeo koristiti redni broj I iza imena, uprkos dotadašnjem običaju po kojem se u službenoj vladarskoj tituli iza imena nikad nije stavljao redni broj.
Potomstvo
Sa Jevdokijom Lopuhinom:
Humani horionski gonadotropin
Humani horionski gonadotropin ili Humani horionski gonadotrofin (hCG) je glikoproteinski hormon koga proizvodi tokom trudnoće rastući embrion nakon koncepcije i kasnije sincitiotrofoblast (deo posteljice).
Struktura
Humani horionski gonadotropi je glikoprotein koji se sastoji od 244 aminokiselina sa molekulskom masom od 36.7 kDa. Njegove totalne dimenzije su 75×35×30 Angstrema (7.5×3.5×3 nanometara).
On je heterodimer, sa α (alfa) podjedinicom identičnom kao i kod luteinizirajućeg hormona (LH), folikulostimulišućeg hormona (FSH), tireostimulišućeg hormona (TSH), i β (beta) podjedinicom koja je jedinstvena za hCG.
Funkcija
Humani horionski gonadotropin interaguje sa LHCG receptorom i promoviše corpus luteum održavanje tokom početka trudnoće. hCG izaziva sekreciju hormona progesterona iz njega. Progesteron obogaćuje matericu sa debelim oblogom krvnih sudova i kapilara, tako da ona može da održava rastući fetus. Usled njegovog visoko negativnog naelektrisanja, hCG može da odbije imunske ćelije majke, čime štiti fetus tokom prvog tromesečja. Takođe se pretpostavlja da hCG može da bude materična veza za razvoj lokalne maternje imunotolerancije. Na primer, endometrialne ćelije tretirane hCG-om uzrokuju povišenje T ćelijske apoptoze. Ti rezultati sugerišu da hCG može da bude veza u razvoju peritrofoblastne imunske tolerancije, i da on može da olakša invaziju trofoblasta, za šta je poznato da ubrzava fetalni razvoj u endometrijumu. Predloženo je da su hCG nivoi povezani sa ozbiljnošću jutarnje mučnine kod trudnih žena.
Testiranje
hCG nivoi se mogu meriti u krvi ili urinu. To se najčešće radi u obliku testa trudnoće, gde je cilj utvrđivanje prisustva ili odsustva embriona. Testiranje za hCG se takođe vrši u kontekstu dijagnoze ili praćenja ćelija tumora i gestacijske trofoblastične bolesti.
Semiotika
mini|desno|200px|Semiotika socijalnih mreža Semiotika je nauka koja se bavi proučavanjem znakova. Ona je rasprostranjena u književnosti (semiologija), u duhovnosti, umjetnosti, u životinjskom svijetu (zoosemiotika) ili kao medicinska semiotika. Semiotski postupak je slanje kodirane informacije sa pošiljaoca na primaoca i njeno dešifriranje i interpretiranje.
Vanjske veze
Po Pierce-u
Sermoneta Scalo, Latina
Sermoneta Scalo je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 450 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
Memoirs of a Geisha
Memoirs of a Geisha je roman američkog pisca Arthura Goldena objavljen godine 1997. Roman u prvom licu opisuje fiktivni život gejše koja radi u Kyotu prije, za vrijeme i poslije drugog svjetskog rata. Doživio je veliki uspjeh i postao svjetskim bestselerom. Istovremeno je u japanskoj javnosti izazvao kritike i kontroverze zbog senzacionalističkog pristupa temi i brojnih faktografskih pogrešaka.
Mineko Iwasaki, gejša koju je Golden intervjuirao za vrijeme pripreme pisanja romana, tužila ga je za klevetu ustvrdivši da je naslovni lik temeljen na njoj i pogrešno prikazan kao prostitutka. Spor je kasnije riješen sudskom nagodbom.
Osam godina kasnije je po njemu snimljen istoimeni film sa Zhang Ziyi u naslovnoj ulozi.
Carstvo
0px|thumb|desno|[[Wilhelm II od Njemačke i Nikolaj II od Rusije, poglavari Njemačkog i Ruskog Carstva]]
U svom širem i češće korišćenom značenju izraz carstvo podrazumijeva državu raznih oblika složenosti koja se sastoji od relativno velikog broja u etničkom, religijskom, jezičnom, kulturnom i/li političkom smislu heterogenih teritorijalnih cjelina koje su u većoj ili manjoj mjeri podređene centralnoj, odnosno "matičnoj" vlasti oličenoj u obliku monarha ili oligarhijske grupe, obično vezane uz određenu "matičnu" cjelinu (vladajuća/dominirajuća porodica, grad ili etnička grupa). Sve te teritorije sa svojim materijalnim i ljudskim resursima carstva čine potencijalno politički, ekonomski, vojno ili kulturno uticajnijim od "normalnih" država, pa se ponekad izraz carstvo kolokvijalno koristi za sve natprosječno snažne države. Izraz carstvo u širem smislu podrazumijeva i države koje su po svojem političkom uređenju republike, za što su u historiji postojali primjeri Atene, Rimske Republike ili, u nešto novije, kolonijalnih posjeda Treće francuske republike za koje se koristio službeni naziv Carstvo (Empire). Ponekad se, u nastojanju da se izbjegnu nedoumice, u tu svrhu koristi izraz imperij ili imperija, koji potiče od latinskog izraza imperium.
Carstva se, ovisno o stepenu i metodama očuvanja političkog jedinstva, dijele na teritorijalna carstva, koja se sastoje od manjih cjelina neposredno podređenoj centralnoj vlasti, odnosno predstavljaju unitarne države, te na hegemonijska carstva, koja mogu isto tako sadržavati teritorijalne cjeline s određenom političkom autonomijom (protektorati i klijentske države).
Izraz carstvo se ponekad slikovito koristi i izvan politike kako bi se opisali entiteti koji se odlikuju natprosječno velikim resursima i snagom, pa se tako govori o poslovnim carstvima ili zločinačkim carstvima.
19. 5.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
19. maj/svibanj (19. 5.) je 139. dan godine po gregorijanskom kalendaru (140. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 226 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
.
Blagdani/Praznici
..
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Digitalni anđeo (film)
mini|desno|DVD omot filma Digitalni anđeo - žig zveri
Digitalni anđeo - žig zveri je misionarska emisija (kolaž), nepoznatog autora, trajanja 113 minuta, iz 2006. godine, posvećen tematici dokumenata sa brojem 666. Tema emisije je navodna teorija zavere protiv Boga i čoveka.
SPC
Iako se film zasniva na Otkrivenju Svetog Jovana Bogoslova, nije urađen sa blagoslovom Srpske Pravoslavne Crkve. Naprotiv, reagovanje Crkve na pravoslavnom portalu upozorava da „duh ovih filmova je sektaški i nema nikakve veze sa duhom pravoslavlja“.
Soffranco, Belluno
Soffranco je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 80 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 579 m.
Gales Ferry, Connecticut
Gejls Feri je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.162.
NIP
Termin NIP ima više značenja.
1-Aminometil-5-metoksiindan
1-Aminometil-5-metoksiindan je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 177,243 Da.
Capriglia, Chieti
Capriglia je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 159 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 251 m.
GIR
Termin GIR ima više značenja.
Sapphire (spisateljica)
Bibliografija
Romani
Poezija
Aubonne
Obon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Pontarlije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 256 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,17 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 626 metara (maksimalnoj 1.091 m, a minimalnoj 598 m).
Metil eugenol
Metil eugenol je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 178,228 Da.
Tiflološki muzej
Svojim djelovanjem nastoji upoznati društvenu zajednicu sa svijetom osoba oštećena vida te na taj način poticati harmonične i tolerantne odnose među ljudima, uvažavajući individualnost svake osobe. Muzej je mjesto u kojem se osobe s invaliditetom mogu aktivno uključiti u njegovo djelovanje, a istodobno društvenoj zajednici omogućuje da upozna život invalidnih osoba. Djelovat će kao mogući korektivni mehanizam u društvu tako da će svojom aktivnošću poticati zajednicu da ispravi i promijeni moguće negativne predodžbe o osobama s invaliditetom.
Svoje ciljeve ostvarit će komunicirajući s posjetiteljima i surađujući s muzejskim institucijama, srodnim ustanovama, udrugama, obrazovnim ustanovama - sa svima koji djeluju na području invalidnosti u zemlji i u inozemstvu.
Povijest muzeja
Ideju o stvaranju Muzeja potaknuo je učitelj i tiflopedagog Vinko Bek, veliki borac za prava slijepih osoba, osnivač Zemaljskog zavoda za odgoj slijepe djece u Zagrebu te urednik prvih tifloloških časopisa. Godine 1888. započeo je sa sabiranjem predmeta za svoju privatnu zbirku koju je nazivao "Hrvatskim sljepačkim muzejom".
Iako je predmete svoje zbirke više puta učinio dostupnima javnosti, nije uspio ustrojiti muzej kojem je ipak postavio čvrste temelje. Prvi puta predmeti su bili izloženi u okviru "Sljepačkog odjela" 1891. g. na Jubilarnoj izložbi Hrvatsko-Slavonskog gospodarskog društva u Zagrebu, a potom i 1896. g. na Milenijskoj izložbi u Budimpešti. Katalog prve izložbe sadrži vrlo iscrpne informacije o svim izloženim predmetima, od kojih je dio i danas u vlasništvu Muzeja. Prva čuvaonica sakupljenih predmeta bila je u Bukevju kraj Velike Gorice, u pučkoj školi u kojoj je Bek radio kao učitelj. S otvorenjem Zavoda za slijepe 1895. g., u kojem je Bek nekoliko godina obnašao poslove ravnatelja, predmeti su preseljeni u Zavod. Nakon njegova odlaska neki su predmeti ostali u Zavodu, a dio je Bek pohranio na svojim privatnim posjedima. Uslijed seljenja Zavoda veći dio predmeta se nepovratno izgubio, dok je sve sačuvano uprava Zavoda ustupila za budući Muzej. Veliki broj predmeta iz Bekove ostavštine Muzeju su darovale njegova kći Marta Bek i unuka Bosiljka Durst Živković, s kojom Muzej i danas uspješno surađuje.
Tiflološki muzej otvoren je 1953. g. u Zagrebu, u Bosanskoj ulici 36, velikom zaslugom slijepog znanstvenika prof. dr. Franje Tonkovića i njegove supruge Danice. Na toj je lokaciji 1956. g. otvoren i prvi stalni postav.
Drugi stalni postav otvoren je 1959. g., nakon preseljenja u novu zgradu, tada u vlasništvu Saveza slijepih Jugoslavije, u Draškovićevoj ulici 80 u Zagrebu, u kojoj se Muzej i danas nalazi.
Treći stalni postav bio je otvoren za javnost 1976. g., a četvrti 24. siječnja 2008. g.
Zbirke
Zbirka predmeta Zbirka predmeta najopsežnija je zbirka u sklopu fundusa Tiflološkog muzeja. Sadrži predmete vezane za određena područja odgoja, obrazovanja, rehabilitacije te svakodnevnog života osoba s invaliditetom, osobito osoba oštećena vida.
Zbirka likovnih radova Uz slike i određeni broj skulptura akademskih kipara, najveći dio ove Zbirke sastoji se od radova samoukih slijepih kipara.
Oftalmološka zbirka Oftalmološku zbirku sačinjavaju oftalmološko-optički aparati i pomagala za dijagnostiku s kraja 19. i početka 20. stoljeća. Predmeti su bili dio inventara Očne klinike od osnutka Kraljevske sveučilišne oftalmološke klinike u Zagrebu.
Zbirka fotografija U Zbirci fotografija sakupljaju se, čuvaju, dokumentiraju, proučavaju i daju na uvid fotografije vezane uz svakodnevni život osoba oštećena vida.
Zbirka arhivskog gradiva Osnovna zadaća u okviru Zbirke arhivskog gradiva je sustavno prikupljanje, zaštita, stručna obrada i muzeološka prezentacija arhivskog gradiva različitog sadržaja iz područja povijesti skrbi o slabovidnim i slijepim osobama te o njihovu odgoju i obrazovanju.
Audeux (Francuska)
Ude je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 331 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 189 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 1,75 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 275 metara (maksimalnoj 285 m, a minimalnoj 219 m).
Scott City, Kansas
Skot Siti je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Memoirs of a Geisha (film)
Memoari jedne gejše je američki igrani film snimljen 2005. u režiji Roba Maršala i u produkciji Stivena Spilberga. Predstavljao je adaptaciju popularnog istoimenog romana Artura Goldena iz 1997. godine. Radnja mu je smeštena u Japan u godinama pred, za vreme i neposredno posle drugog svetskog rata te opisivao život tadašnjih gejša.
18. 5.
Dani - Godine
Memoirs of a Geisha (film)
Bio je nominovan za šest Oskara, a osvojio je tri i to: Oskar za najbolju fotografiju, Oskar za najbolju scenografiju i Oskar za najbolji kostim. Džang Ciji je bila nominovana za nagradu BAFTA za najbolju glavnu glumicu. Bio je veliki bioskopski hit širom sveta 2005. godine.
18. 5.
18. maj/svibanj (18. 5.) je 138. dan godine po gregorijanskom kalendaru (140. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 225 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Memoirs of a Geisha (film)
U Japanu, gde je prikazivan pod nazivom „Sajuri“ (Sayuri), po imenu glavne junakinje, izazvao je velike kontroverze. Deo javnosti nije prihvatio da sve glavne uloge tumače kineske glumice. U susednoj Kini je zabranjen zbog navodno blagonaklonog stava prema prostituciji i ignorisanja japanskih ratnih zločina i kuća za utehu.
18. 5.
Smrti
.
Memoirs of a Geisha (film)
Radnja
Čijo je sa svega devet godina nasilno dovedena u kuću gejši, dok joj sestru prodaju. Ubrzo je shvatila da posao gejše nije toliko težak kako je mislila, i da, naprotiv, pruža ženi mogućnost da postane bogata i samostalna. Glavna gejša kuće kojoj i Čijo pripada je sujetna i veoma privlačna Hatsumomo, koja uviđa u kakvu će lepoticu izrasti Čijo, pa je zato svakodnevno maltertira i uvlači u nevolje. Videvši to, Mameha, najpoznatija gejša u gradu, uzima Čijo pod svoju zaštitu i uči je veštinama kojima treba da vlada jedna kurtizana. Čijo ubrzo postaje Sajuri - najtraženija i najlepša gejša u gradu. Problemi sa ljubomornom Hatsumomo, koji su se nastavili, nisu bili ni upola teški, koliko i beznadežna situacija u kojoj se Sajuri kasnije našla kada je shvatila da se zaljubila u jednog čoveka. To je bio Ken, stariji muškarac koji je uvek obasipao pažnjom, i pomagao joj kada joj je bilo najteže. Srećom, počinje i Drugi svetski rat, posle kog Sajuri neće postojati kao gejša, već kao slobodna žena koja živi sa čovekom koga voli.
18. 5.
Blagdani/Praznici
..
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Monticello, Mississippi
Montiselo je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
GIPC1
GIPC1 (GIPC familija koja sadrži PDZ domen, član 1) je protein koji je kod ljudi kodiran GIPC1 genom.
Interakcije
GIPC1 formira interakcije sa Beta-1 adrenergičkim receptorom, ITGA5, ITGA6, TPBG, RGS19, TYRP1, GLUT1, Aktinin, alfa 1, KIF1B, LRP2,  LHCGR, LRP1 i MYO6.
Juršinci (općina)
Općina Juršinci (slovenski: Občina Juršinci) je jedna od 212 slovenskih općina od 2.388 stanovnika. , administrativni centar općine je selo Juršinci.
Geografske karakteristike
Općina Juršinci prostire se na sjeverno od Ptuja, u brdima Slovenskih gorica i po kotlini rijeke Pesnice, na površini od 36.3 km², na kojoj leži 13 naselja.
CASR
Termin CASR ima više značenja.
2-Difenilmetilpirolidin
2-Difenilmetilpirolidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 237,339 Da.
Vallemiola, Verbano-Cusio-Ossola
Vallemiola je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 759 m.
Opština Kladovo
thumb|250px|Opština Kladovo - lokacija u Srbiji
Opština Kladovo je opština u istočnoj Srbiji, u Borskom okrugu, u Timočkoj Krajini. Središte opštine je grad Kladovo. Prema popisu stanovništva iz 2002. godine, na teritoriji opštine živi 23.622 osobe. Gustina naseljenosti iznosi 171 stanovnik na 1 km². Opština se graniči sa opštinama Negotin, i Majdanpek, te Dunavom sa Rumunijom.
Biskup Exetera
Biskup Exetera je ordinarij Crkve Engleske za biskupiju Exeter u provinciji Canterbury. Ličnost na toj funkciji se potpisuje sa svojim ličnim imenom koje slijedi titula Exon., što je skraćenica za Episcopus Exoniensis ("biskup Exetera").
Opština Kladovo
Etnička struktura
Sva naseljena mesta imaju većinsko srpsko stanovništvo.
Biskup Exetera
Od prvog biskupa pa sve do 16. vijeka biskupi Exetera su bili u punoj zajednici sa Rimokatoličkom crkvom. Međutim, za vrijeme Reformacije se crkva u Engleskoj odmetnula od autoriteta pape i Rimokatoličke crjve. Otada su biskup i biskupija Exeter dio Crkve Engleske i Anglikanske zajednice.
Trenutni biskup Velečasni dr. Michael Langrish, koji nosi titulu Lord biskup Exetera i potpisuje se sa Michael Exon.
Grčki građanski zakonik
Zakonik je dopunjen 1856. kad su donijete pojedine odrebe koje su se odnosile na lica i međunarodno privatno pravo. Nakon oslobođenja od Turaka, u pogledu građanskog prava važile su odrebe rimsko-bizantskog prava, sadržane u šest knjiga Heksa Biblos, privatne zbirke zakona koju je 1345. sastavio Hermonopulos. Praktično ovo staro pravo je bilo teško primenjivo na nove odnose u Grčkoj. U tom periodu veliki uticaj na razvoj prava u Grčkoj vršila je teorija pandektnog prava, a poseban ugled uživao je udžbenik pandektnog prava od Vindšajda. Kako je jedan broj grčkih pravnika studirao u Nemačkoj, nije ni malo čudno što je 1930. godine kada je ponovo počelo da se radi na opštoj kodifikaciji građanskog prava komisija bila orijentisana na NGZ. Ona je konsultovala Švajcarski građanski zakonik kao i neke odrebe Code civil-a i Italijanskog građanskog zaonika. Građanski zakonik Grčke donet je 1940. godine. U pogledu sistematke oslanjao se na NGZ i ima pet knjiga: opšti deo, stvarno pravo,obligaciono pravo, nasledno i porodično pravo. Opšti deo reguliše istu materiju ao i NGZ u svojoj prvoj knjizi, samo tu još dolaze i odrebe o međunarodnom privatnom pravu.Za razliku od NGZ, u opštem delu nema odrebi o stvarima, već su one prebačene na početak stvarnog prava. Grčki građanski zakonik preuzima iz njemačke sudske prakse pravilo o odgovornosti pri zaključivanju ugovora (culpa in contrahendo), koje nije bilo sadržano u tekstu NGZ.Tako član 198 glasi:"Ko pri regovorima oko zaključenja ugovora drugom prouzrokuje štetu...obavezan je da je nadoknadi i kad nije došlo do zaključenja ugovora". Tri četvrtine odrebi Grčkog građanskog zakonika u obligacionom pravu oslanjaju se na odgovarajuće odrebe NGZ.U obligacionom pravu sadržani su neki novi instituti koje ne poznaje NGZ, a koje je kasnije razvila nemačka sudska praksa. To važi pre svega za otpadanje osnovice ugovora (čl.388) i odrebe o clausuli rebus sic stantibus iz članova 769 i 1469. Ova rešenja rađena su po ugledu na francusku teoriju o "imprevision". U krivičnom pravu Zakonik je izabrao mešoviti sistem: s jedne strane polazi od generalne klauzule, po kojo je slično članu 1382 Code civil i članu 41, stav 1 švajcarskog zakonika o obligacijama, svako obavezan da nadoknadi štetu "koju je protivpravno drugome skrivljeno prouzrokovao" (član 914). S druge strane, regulisao je specijalna činjenična stanja gde se objektivno odgovara slično kao u NGZ, u članovima 824-826 U stvarnom pravu zbog nedostatka katastra umesto zemljišnih knjiga iz nemačkog prava, uveden je romanski sistem transkripcija. U porodičnom pravu prisutan je uticaj Grčke pravoslavne crkve. Za formu braka predviđeno je crkveno zaključenje braka a tek odnedavno uveden je i civilni brak. Nasledno pravo ograničeno je na pradede i prababe, uz isključenje njihovog potomstva. Kao trgovački zakonik u Grčkoj od 1835. važio je prevod tri prve knjige francuskog Code de commerce.
Opština Knić
Opština Knić je jedna od opština u Republici Srbiji. Nalazi se u Centralnoj Srbiji i spada u Šumadijski okrug. Po podacima iz 2004. opština zauzima površinu od 413 km² (od čega na poljoprivrednu površinu otpada 27.199 ha, a na šumsku 10.118 ha).
Centar opštine je naselje Knić. Opština Knić se sastoji od 36 naselja. Po podacima iz 2002. godine u opštini je živelo 16.148 stanovnika, a prirodni priraštaj je iznosio -13 %. Po podacima iz 2004. broj zaposlenih u opštini iznosi 1.492 ljudi. U opštini se nalazi 28 osnovnih i 3 srednjih škola.