cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pašino brdo
Javni objekti na Pašinom brdu
Zgrada Gradske opštine Voždovac, V opštinski sud (za Gradsku opštinu Voždovac i Gradsku opštinu Barajevo), V Opštinsko javno tužilaštvo, Specijalni sud, Centralni zatvor, Odeljenje unutrašnjih poslova Voždovac, Vatrogasna brigada, Hotel „Srbija“, poslovna zgrada Beomedicine (nekadašnja RK „Dušanovac“), DZ „Voždovac“, DZ „Voždovac“ - Šumice, Stomatološke ambilante za decu i mlade u školama: OŠ Dositej Obradović, OŠ Jansko Veselinović, VIII beogradska gimnazija, II ekonomska škola, Dom za decu i omladinu „Moša Pijade“ - dom za decu bez roditelja, Međunarodni komitet Crvenog krsta, Fakultet bezbednosti (ranije Fakultet civilne zaštite, pre toga Fakultet odbrane i zaštite, a pre toga Fakultet narodne odbrane), Naučni institut za veterinarstvo Srbije, Zavod za zavarivanje, VIII beogradska gimnazija (ranije XI BGG), II ekonomska škola, Tekstilna škola, Škola za negu lepote (nalazi se u nekadašnjoj OŠ „Dositej Obradović"), OŠ „Dositej Obradović" (nalazi se u nekadašnjoj OŠ "Maksim Gorki"), OŠ „Dušan Dugalić“, OŠ „Janko Veselinović“, ŠOMO „Petar Konjović“, Narodni univerzitet „Svetozar Marković“, Biblioteka „Petar Kocić“ (opštinska biblioteka Vračara), ogranak "Slobodan Marković - Libero Markoni" (ranije ogranak „Filip Kljajić"), Biblioteka „Dositej Obradović“ (opštinska biblioteka Voždovca), centrala i ogranak "Milorad Panić Surep", Centar za kulturu i sport „Šumice“, Sportsko društvo „Voždovac“ (preko puta VIII gimnazije), stadion FK „Sinđelić“, stadion FK „Obilić“ - "Miloš Obilić", park šuma "Šumice", Češki park (sada crkvena porta na okretnici trolejbusa 22), Hram Preobraženja Gospodnjeg, Hram Sv. Trojice, Pošta Beograd 11 (11050), Pošta Beograd 32 (11118), Pošta Beograd 107 (11050), Roda supermarket, SOS kanal, a nekada je postojao i bioskop „Lekino brdo“, koji odavno ne funkcioniše.
Zanimljivosti
Mlađe generacije pamte Pašino brdo kao ono na koje je Maleš (igrao ga je tada mlađani Srđan Todorović), koji je tapkao karte i mislio da liči na Stiva Mekvina, otišao da otprati svoju novu devojku i loše prošao.
Na Pašinom brdu se nalazi kuća u kojoj je početkom 90-tih snimana porodična serija „Srećni ljudi“, a i serija „Vratiće se rode“ je delimično snimana na Pašinom brdu (i u Južnom bulevaru).
Takođe, Lekino brdo mnogi poznaju po imenu „Ulična galerija“, jer je dosta oslikano umetničkim delima, poput portreta poznatih glumaca.
Nakon bombardovanja devedesetih godina, interesovanje za zemljište na Lekinom brdu postaje sve veće. Mnoge kuće zamenjene su zgradama, koje svojim savremenim izgledom privlače dosta kupaca.
Slavni ljudi
Osobe koje žive na Pašinom brdu su
Cefazaflur
Cefazaflur je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 470,470 Da.
Brandonvillers
Brandonviler je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Vitri le Fransoa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 126 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,69 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 118 metara.
Schatten (film)
Schatten – Eine nächtliche Halluzination je njemački crno-bijeli nijemi horor film snimljen 1923. u režiji Arthura Robisona. Radnja je smještena u 19. vijek na imanje jednog grofa koji je na večeru pozvao ljubavnika svoje žene i njene udvarače. Protagonist je tajanstveni majstor sjena unajmljen da zabavlja goste, i koji im na zidu preko sjena prikazuje katastrofalnu budućnost koja ih čeka ako se ne okanu grofove supruge. Schatten se smatra jednim od najistaknutijih ostvarenja ekspresionističkog filma.
C6H14N4O2
__NOTC__ Molekulska formula C6H14N4O2 se može odnositi na:
Ornitin
Ornitin je aminokiselina koja se formira u ciklusu ureje putem odvajanja ureje od arginina. On se javlja u centralnom delu tog ciklusa i omogućava uklanjanje suvišnog azota. L-Ornitin je prekurzor citrulina i arginina.
Der Kaufmann von Venedig
Der Kauffman von Venedig je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1923. u režiji Petera Paula Felnera. Predstavlja adaptaciju istoimene drame Williama Shakespearea, a radnja je smještena u Veneciju 16. vijeka i prikazuje komplikacije koje nastanu zbog ljubavi kćeri jevrejskog trgovca sa kršćanskim mladićem. Film se odlikovao sa prilično visokim budžetom, kao i korištenjem autentičnih venecijanskih lokacija. Felner je, s druge strane, unio izvjesne izmjene u radnju i likove. Kritike su uglavnom bile loše, pri čemu se najviše zamjeralo na previše teatralnoj glumi, neadekvatnoj za medij filma. Danas je očuvana samo kopija filma za angloameričko tržište, oko dvije role kraća od originalne njemačke.
Böblingen
Beblingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Beblingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 46.380 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8115003.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Beblingen Beblingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Beblingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 464 metra. Površina opštine iznosi 39,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 46.380 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.188 stanovnika/km².
Ponte della Volpe, Frosinone
Ponte della Volpe je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 228 m.
Inflamacija
Inflamacija (: upala, zapaljenje) ima više značenja:
Mario Mavrin
Mario Mavrin istaknuti je hrvatski jazz glazbenik, bas gitarist i kontrabasist, rođen 1949. godine u Zagrebu.
Životopis
Glazbom se počeo baviti vrlo rano, a pohađao je nižu i srednju muzičku školu "Vatroslav Lisinski" gdje je učio svirati violinu. Nakon toga uči svirati bubnjeve, kontrabas i bas gitaru. Postaje članom orkestra Stjepana Mihaljinca, a 1969. godine nastupa po Africi u orkestru Karla Metikoša. Bio je član raznih zagrebačkih ansambla zabavne glazbe i vanjski suradnik Plesnog orkestra RTV Zagreb (pod ravnateljstvom Miljenka Prohaske).
Dugogodišnju suradnju s Boškom Petrovićem u sastavu BP Convention ostvaruje početkom 1970-ih godina, a 1972. godine postaje članom zagrebačkog rock sastava Time s kojim objavljuje i njihov prvi istoimeni album. Kao član ansambla Boška Petrovića surađuje s brojnim jazz izvođačima kao što su Zagrebački solisti, Rucner Quartet, Peter Soave, Zagrebačka filharmonija i Michel Legrand. Također nastupa na renomiranim svjetskim i europskim jazz festivalima surađujući s glasovitim jazzistima poput Erniea Wilkinsa, Arta Farmera, Clarka Terryja, Sala Nistica, Giannija Bassa, Tootsa Thielemansa, Philipa Catherinea, Alvina Queena, Martina Drewa, Duška Gojkovića, Lewa Soloffa, Alberta Mangelsdorffa, Johnnyja Griffina, Helen Merrill, Kristiana Schultzea, Carlosa Wernecka, Petera Appleyarda, Garyja Burtona, Michela Legranda, Royja Brinkera i drugih.
Pojavljuje se na brojnim samostalnim i festivalskim koncertima te diskografskim izdanjima, a neka od njih su Blue Sunset (1975.), With Pain I Was Born (1977.), Stabilisation Blues (1982.), Zagreb Jazz Fair' i Springtime Jazz Fever. Sredinom 1990-ih svira u triju klavirista Johna Lewisa s bubnjarom Martinom Drewom. Godine 1987. s zagrebačkim gitaristom Damirom Dičićem objavljuje LP pod nazivom Out of the Past. Nakon toga svira i snimao sa skupinom Jazzbina, vibrafoniste Igora Lešnika. Uz sviranje bavi se i tonskom režijom, a kao ton majstor u svojstvu vanjskog suradnika godinama surađuje s Koncertnom dvoranom Vatroslav Lisinski, Kazalištem Komedija i drugim.
Hrvatska glazbena unija (HGU), 1997. i 1998. godine, dodijelila mu je nagradu Status za najboljeg basistu na hrvatskoj jazz sceni.
Sorrel, Louisiana
Sorel je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 766.
Blaubeuren
Blaubojren je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 55 opštinskih središta okruga Alb-Donau-Krajs. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 11.912 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8425020.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Alb-Donau-Krajs Blaubojren se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Alb-Donau-Krajs. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 516 metara. Površina opštine iznosi 79,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.912 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 150 stanovnika/km².
Drakula halála
S obzirom da se dugo vremena tvrdilo kako je prva adaptacija Stokerovog romana znameniti njemački film Nosferatu, premijerno prikazan sljedeće godine, Drakula halála je izazvala zanimanje filmskih historičara, koji su se pri svojim istraživanjima suočili s problemima vezanim uz prilično opskurne i kontradiktorne izvore. Dok se pouzdano zna da je film premijerno prikazan u Beču u februaru 1921. godine i da je u njemu glavnu žensku ulogu igrala izvjesna Lene Myl (za koju se navodi da je rodom iz Srbije), sljedeće vijesti o prikazivanju filma datiraju iz 1923. kada je održana premijera u Budimpešti. Tadašnji film se reklamirao sa mađarskom glumicom Margit Lux u glavnoj ženskoj ulozi. Nije jasno da li je riječ o dva različita filma, o tome da su Myl i Lux jedna te ista glumica pod drugim imenima, ili je možda Lajthay jednostavno u već postojeći film umontirao nove scene s novom glumicom.
Bowling Green, Florida
Bouling Grin je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.930 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.930 stanovnika, što je 38 (1,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
Corning, Ohio
Korning je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 583, što je 10 (-1,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Mescal, Arizona
Mescal je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,812 stanovnika.
Boško Petrović (muzičar)
Boško Petrović (18. veljače 1935., Bjelovar - 10. siječnja 2011., Zagreb ) bio je hrvatski vibrafonist, skladatelj, vođa sastava, producent, promotor, diskograf i jazz edukator. Utemeljitelj je popularnog jazz sastava 'Zagreb Jazz Quartet', u kojem su osim njega svirali još Zlatko Kružić (glasovir), Zdravko Šatrak (kontrabas i Ivica Gereg (bubnjevi) . Vlasnik je B.P. kluba u Zagrebu, u kojemu su nastupali brojni svjetski glazbenici . Autor je mnogih radijskih i televizijskih emisija, organizator brojnih glazbenih festivala, dok u isto vrijeme djeluje kao producent i pedagog.
Tijekom svoje glazbene karijera, dobitnik je brojnih nagrada i priznanja, a također je i višestruki dobitnik prestižne hrvatske diskografske nagrade 'Porin'.
Životopis
Boško Petrović rođen je u Bjelovaru 18. veljače 1935. godine. U svom ranom djetinjstvu počinje svirati violinu, da bi sa navršenih petnaest godina prešao na harmoniku. Sa četrnaest godina slušajući američki radio, postaje zaljubljen u jazz i ostao mu vjeran do danas.
thumb|right|250px|Vibrafon
Prve snimke za Radio Zagreb, napravio je 1954. godine svirajući harmoniku u kvartetu Radana Bosnara. Svoj prvi blues na vibrafonu, odsvirao je u bivšem podrumu radio Zagreba zajedno sa pijanistom Mihailom Pubom Schwarzom i Perom Spasovom. Schwarz je imao sve najnovije ploče od 'Modern Jazz Quarteta' i bili su veliki obožavatelji tog jazz sastava, a kasnije je postao i veliki prijatelj sa njegovim članovima. Nakon što se opredijelio za instrument vibrafon, 1959. godine u Zagrebu osniva jazz kvartet, 'Zagreb Jazz Quartet', koji je u sastavu Zlatko Kružić na glasoviru, Zdravko Šatrak na kontrabasu, Ivica Gereg na bubnjevima i Boško Pertović na vibrafonu, potvrdio svoju Europsku kvalitetu. U svojoj mladosti bavio se radioamaterizmom i zbog toga je upisao elektrotehnički fakultet, koji je apsolvirao, ali nikad nije diplomirao. Uz očev blagoslov otišao je putem glazbe, gdje je postao vrhunski jazz izvođač.
Blumberg
Blumberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 20 opštinskih središta okruga Švarcvald-Bar. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 10.266 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8326005.
Boško Petrović (muzičar)
Životopis
Tijekom svog osmogodišnjeg djelovanja, 'Zagreb Jazz Quartet', napravio je mnogobrojne koncerte u zemlji i po Europi (Austrija, Italija, Švicarska, Nizozemska, Belgija, Čehoslovačka, Njemačka, Francuska i SSSR),. Nastupaju sa izvornom glazbom inspirirani s tradicijom svoje zemlje, pa je njihov stil često nazivan "Balkanski Jazz". Nakon toga 1968. godine na mjesto trubača dolazi Art Farmer (1968./1969.), i sastav prerasta u kvintet i nastavlja djelovati pod imenom 'Zagrebački Jazz Kvintet'. Kvartet je također dobitnik dviju prestižnih hrvatskih nagrada 'Porin', 1996. za najbolji jazz album (Jazz galla Zagreb 900) i za najbolju jazz izvedbu (Jazz galla Zagreb 900). Osim za Croatiu records, svoje albume objavljivali su i za brojne druge izdavačke kuće poput; Phillips, Atlantic, Fontane, Black Lion, Alta i Jazzette. Ansambl je kao kvintet prestao djelovati 1969. godine, a njegovi članovi nastavili su svoju karijeru u brojnim drugim hrvatskim jazz sastavima.
Druženje sa vođom sastava 'Modern Jazz Quarteta', Johnom Lewisom, imalo je veliki utjecaj na Petrovićevo uvjerenje da se jazz glazba može prilagoditi etno stilovima i njihovim podnebljima u kojima nastaju. Nastaje suradnja sa hrvatskom opernom pjevačicom Ružom Pospiš Baldani (Zvira voda ), te sa istarskim etno glazbenicima Martinom Glavašem i Matom Špadom (Istra u mom srcu). 1970. godine osniva sastav 'BP Convention', kojeg čine vodeći glazbenici zagrebačke rock scene, Vedran Božić, Ratko Divjak, Mario Mavrin i Brane Živković, a kasnije se mijenjaju instrumentalisti raznih generacija poput Saliha Sadikovića, Krešimira Remeta i Damira Dičića. U to vrijeme istodobno također vodi i 'BP Convention Big Band', dok nakon toga svira u duetu sa Nevenom Frangešom (1985.-1988.).
Blumberg
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Švarcvald-Bar Blumberg se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Švarcvald-Bar. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 704 metra. Površina opštine iznosi 98,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.266 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 104 stanovnika/km².
Boško Petrović (muzičar)
Životopis
Boško Petrović kao vrhunski i priznati jazz glazbenik, obišao je cijeli svijet, gdje je svirao po raznim jazz festivalima. U zadnje vrijeme kako je osnovao 'B.P. Club' u Zagrebu, rjeđe putuje, a osim međunarodnog jazz festivala koji se održava u irskom gradiću Corku, jednom godišnje odlazi u Italiju, Sloveniju i Austriju.
Njegova diskografija obuhvaća desetke albuma, koji obuhvaćaju njegove prve snimke sa kvartetom Boška Petrovića i članovima orkestra Quincyja Jonesa, do suradnje sa velikim jazz glazbenicima kao što su Clark Terry, Ernie Willkins i Art Farmer, Joe Pass, Buck Clayton i Joe Turner, Buddy de Franco, Kenny Drew, N.H.O. Pedersen i Alvin Queen. Petrović snima sa brojnim Zagrebačkim solistima, kvartetom Boilers, istočnoeuropskim i kalifornijskim jazz solistima, orkestrima Gerryja Mulligana i Olivera Nelsona, klaviristima Davorom Kajfešom i Nevenom Frangešom, dok u isto vrijeme popularizira etno repertoar. Kao gost nastupa na najprestižnijim svjetskim jazz festivalima (Montreux, Monterey, Detroit, Berlin). Boško Petrović član je HGU-a (Hrvatska glazbena unija) te International Biografical Association i International Who is who in Music.
Boško Petrović iznenada je preminuo 10. siječnja 2011. Petrovićev sin Kolja našao je očevo tijelo oko 11 sati u Petrovićevom stanu u Zagrebu.
B.P. Club
thumb|right|250px|Joe Pass & Oscar Peterson u Eastman Theatre Rochester, [[New York.]]
1. travnja 1988. godine, u podrumu Tesline ulici br. 7, Boško Petrović otvara B.P. Club, u kojemu su od otvaranja pa do danas nastupili brojni domaći i svjetski jazz glazbenici. Kao gost prve večeri, klub je otvorio veliki jazz gitarista, Joe Pass. U sklopu kluba otvorena je i izdavačka kuća 'Jazzete Records' za koju su snimali brojni glazbenici. Prva produkcija bila je BP Club All Stars 90,koja je objavljena 1991. godine, a sadrži neke od najboljih snimki koje su izvedene u klubu. Kroz klub je prošlo mnogo vrhunskih domaćih izvođača poput Arsena Dedića, Gabi Novak, Vice Vukova, Jasne Bilušić, Zdenke Kovačiček, a od mlađih glazbenika često dolazi Nina Badrić. od otvaranja, pa do danas, kroz klub su prošli gotovo svi vrhunski domaći glazbenici i mnogi strani popularni glazbenici, među kojima se nalaze Petrovićev mentor John Lewis i pijanista i skladatelj David Gazarov.
Tijekom rada kluba, mnoge snimke nastupa velikih glazbenika vremenom su se zagubile. Croatia Records 2006. godine objavljuje DVD Jazz gala, na kojemu su dokumentirani nastupi svih velikih jazz glazbenika koji su prošli kroz klub. . Jazz gala, sadrži materijal sa kojim se htjelo obilježiti 17 godina neprekidnog rada kluba i nastupa velikih jazz glazbenika u njemu, tijekom tog vremena.
Nagrade
Tijekom svoje glazbene karijere, Boško Petrović primio je brojne nagrade i priznanja od kojih je i između ostalih, 'Porin' za životno djelo. Također je nositelj državnog odličja Red Danice hrvatske s likom Marka Marulića, a 2005. godine u irskom gradu Corku, uvršten je u 'European Jazz Masters'.
Filmografija
Glazba za filmove:
Varallo, Vercelli
Varallo je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Marianna, Pennsylvania
Marijana je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Varallo, Vercelli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5427 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 453 m.
Marianna, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 494, što je 132 (-21,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bisseuil
Bisej je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Cefazedon
Cefazedon je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 548,443 Da.
Bisseuil
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 631 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 62 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,03 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 75 metara.
Mesquite Creek, Arizona
Mesquite Creek je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 416 stanovnika.
P-Anisinska kiselina
p-Anisinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 152,147 Da.
Le Retour à la Raison
Le Retour à la Raison je francuski kratki ekspreimentalni nijemi film snimljen 1923. u režiji američkog likovnog umjetnika Mana Raya. Sastoji se od prikaza animiranih tekstura, fotogram (Rayograph) i grudi Rayovog umjetničkog modela Kiki sa Montparnassea (Alice Prin). Smatra se jednim od ostvarenja avangardnog filmskog pokreta Cinema pur.
Konon (papa)
Konon je bio papa od 21. listopada 686. do 22. rujna 687. godine.
Po nacionalnosti je bio Grk rodom sa Sicilije; otac mu je bio bizantski oficir porijeklom iz Trakije. Na Siciliji se školovao, a u Rimu zaredio za svećenika. Navodi se kako je bio star, ali dostojanstvenog držanja i "jednostavnog karaktera".
Njegov izbor za papu je došao nakon smrti prethodnika Ivana V, koja je umalo dovela Rim do krvoprolića. Lokalno svećenstvo je za kandidata istaklo svećenika Petrosa, a lokalni bizantski garnizon izvjesnog Teodorosa. Jednostavni Konon je izabran kao kompromisni kandidat, oko koga su se mogle složiti obje zavađene frakcije. Konon je za to dobio i blagoslov ravenskog egzarha. Kao i njegovi prethodnici, održavao je dobre veze sa bizantskim dvorom, i vodio koresponenciju s carem Justinijanom II koji je neka crkvena imanja oslobodio plaćanja poreza.
Njegova smrt je, pak, ponovno izazvala kaos, s obzirom da su zavađene frakcije kao moguće nasljednike proglasile dvojicu antipapa - Paskala i Teodora. Spor je riješen tek kada je legitimnim papom proglašen Sergije I.
Case Bianche, Padova
Case Bianche je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
New Cambria, Missouri
Nju Kambrija je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 195, što je 27 (-12,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Reverzna transkriptaza telomeraze
Reverzna transkriptaza telomeraze (TERT, ili hTERT kod ljudi) je katalitička podjedinica enzima telomeraza, koja, zajedno sa telomeraznom RNK komponentom (TERC), sačinjava najvažniju jedinicu telomeraznog kompleksa.
Telomeraze su deo distinktne podgrupe RNK-zavisnih polimeraza. Telomeraze produžavaju telomere u DNK lancima, čime omogućavaju starećim ćelijama koje bi postale postmitotičke i podlegle apoptozi da premaše Hejflikov limit i postanu potencijalno besmrtne, kao što je to često slučaj sa ćelijama raka. Specifično, TERT je odgovoran za katalizu adicije nukleotida u TTAGGG sequenci na krajevima hromozomskih telomera. Ova adicija ponavljajućih DNK sekvenci spečava degradaciju krajeva hromozoma nakon višestrukih ciklusa replikacije.
Aingoulaincourt
Engulenkur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanja-Ardeni, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Sen Dizje.
Reverzna transkriptaza telomeraze
hTERT odstustvo (obično usled hromozomske mutacije) je vezano za poremećaj Cri du chat.
Bonndorf im Schwarzwald
Bondorf im Švarcvald je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Valdshut. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.935 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8337022.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Valdshut Bondorf im Švarcvald se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Valdshut. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 845 metara. Površina opštine iznosi 75,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.935 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 91 stanovnika/km².
Rudolf Lubinski
Rudolf Lubinski (rođen: Rudolf Loewy) (Zagreb, 31. 10. 1873 - Zagreb, 27. 3. 1935) austrougarski i jugoslavenski arhitekt, jedan je od najvećih arhitekata secesije u Hrvatskoj.
Biografija
Arhitekt Rudolf Lubinski je rođen 31. 10. 1873 u imućnoj zagrebačkoj zemljoposjedničkoj židovskoj porodici Loewy. Nakon završene klasične gimnazije, 1896, Lubinski je otišao na studije u njemački Karlsruhe, gdje je upisao Visoku tehničku školu kod uglednog historicističkog arhitekta prof. dr. Josefa Durma. Nakon završena petog semestra Lubinski, koji se tada potpisivao i kao Loewy, je prekinuo studij i počeo raditi kao suradnik u Durmovu atelijeru. Jedini objekt za koji se pouzdano zna da je Lubinski radio s Durmom iz tog vremena je Sveučilišna knjižnica u Heidelbergu, te objekti u Kölnu, Freiburgu i drugim gradovima tadašnjeg Njemačkog Carstva. 1905, u potrazi za novim poslom, sa suprugom Hildom se preselio iz Karlsruhea u Zurich.
1907 godine Lubinski se vratio u Zagrebu, gdje je s građevnim poduzetnikom i industrijalcem Adolfom Müllerom pokreće "Građevno poduzetništvo Müller i Lubinski arhitekt". Do Prvoga svjetskog rata Lubinski je u Zagrebu izveo niz višestambenih najamnih kuća, uglavnom za Hipotekarnu banku, te nekoliko obiteljskih vila i kuća, no projekt koji će ga učiniti slavnim nekadašnja je Kraljevska i sveučilišna knjižnica na Marulićevu trgu u Zagrebu. Projektirao je stambene kuće u: Nazorovoj, Petrinjskoj i Masarykovoj ulici. Njegovi značajniji projekti su bili: Evangelički centar u Gundulićevoj ulici 1909 godine, Svećenički dom u Palmotićevoj ulici 1910 godine, Zgrada osiguravajućeg zavoda u Mihanovićevoj ulici 1928 godine. Također je radio na objektima u Bjelovaru i Novoj Gradišci. Od 1911 do 1913 radio je na svom najvećem projektu zgradi Nacionalne i sveučilišne knjižnice na Mažuranićevu trgu u Zagrebu. Lubinski je prijavio projekt pod motom "Proprio Marte". Od devet pristiglih radova ocjenjivački sud, kome je predsjedao bečki arhitekt Karl Mayreder, odlučio je da prvu nagradu podjele Lubinski i Dionis Sunko, dok je treća nagrada pripala Svetomiru Šimuncu-Volčanšeku, tada još studentu arhitekture u Minhenu. Sama izvedba je povjerena Lubinskom, koji se 1910 obrazlažući svoj projekt pozivao upravo na svoja iskustva stečena kod Josefa Durma pri gradnji sveučilišne knjižnice u Heidelbergu. Potreba za takvim objektom postojala je u Zagrebu otprije, a osobito nakon osnutka Sveučilišta 1874, te nakon rušenja renesansnih utvrda, Bakačeve kule i zgrade Metropolitanske knjižnice pred katedralom potkraj 1906 godine. Taj objekt je bio ono što se danas zove total dizajn. Lubinski je projektirao sve na tom objektu i tako ostvario jedinstvo arhitekture, dekora i opreme.
Godinu nakon dovršenja Kraljevske i sveučilišne knjižnice započeo je Prvi svjetski rat. Lubinski je čitav rat proveo na frontu. 1918 godine, po završetku rata, obolio je od španjolske gripe i vratio se u Zagreb. Između Prvog i Drugog svjetskog rata atelijer Rudolfa Lubinskog je prerasto u veliki projektni biro u kome su surađivali arhitekti koji su nakon pionirskoga protomodernističkog razdoblja bili protagonisti klasičnog modernizma 1930-ih. Neki od njih su: Stjepan Planić, Stjepan Gomboš, Lavoslav Horvat, Juraj Neidhardt, Hinko Bauer, Marijan Haberle, Bograd Petrović i mnogi drugi. Atelijer Lubinski bio je kreativno rasadište u kojem su nadolazeći naraštaj vodećih arhitekata stjecali svoja prva praktična iskustva. Od 1926 do 1930 radio je na Sefardskoj sinagogi u Sarajevu "Il Kal grandi".
Jedno od najfascinantnijih ostvarenja Rudolfa Lubinskog iz kasne modernističke faze poslovna je zgrada braće Marić tj. palača Shell u Gajevoj 5 iz 1931/32. Ta zgrada je njegovo posljednje ostvarenje u kome, nakon niza postsecesijskih realizacija iz 1920-ih, Lubinski svoj životni opus zaključuje predstavljanjem tada najavangardnijih arhitektonskih načela.
Cefbuperazon
Cefbuperazon je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 613,624 Da.
Miami, Arizona
Miami je gradić u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.837 stanovnika.
Dobitnici Porina 1996.
Porin je najuglednija diskografska nagrada u Republici Hrvatskoj. Ustanovljen je 1993. godine od Hrvatske diskografske udruge, Hrvatske glazbene unije, Hrvatskog društva skladatelja i Hrvatske radio televizije, a redovito se godišnje dodjeljuje od 1994. godine.
Olmitz, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 114, što je 24 (-17,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Olovo(II,IV) oksid
Olovo(II,IV) oksid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 685,598 Da.
Case Boccacci, Pescara
Case Boccacci je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 399 m.
Cefkapen
Cefkapen je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 453,493 Da.
McDonough, Georgia
Makdona (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 22.084 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 22.084 stanovnika, što je 13.591 (160,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Ponte di Tolle, Frosinone
Ponte di Tolle je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 95 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 567 m.
Cherry Creek, New York
Čeri Krik je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 461, što je 90 (-16,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sveučilište u Zadru
Sveučilište u Zadru (Universitas Studiorum Iadertina) je sveučilište sa sjedištem u Zadru.
Generalno filozofsko-teološko učilište dominikanskog reda u Zadru osnovano je još daleke 1396. godine kao najstarije od hrvatskih sveučilišta, odnosno kao prvo sveučilište na prostoru današnje Hrvatske, koje je djelovalo do 1807. godine. Od tada su u Zadru djelovale ustanove visokog školstva do osnivanja obnovljenog Sveučilišta u Zadru 2002. godine.
Tradicija duža od 600 godina (osnivač vrhovni Poglavar dominikanskog reda Raimund de Vinies iz Capue, a izvršitelj fra Ivan iz Drača) svrstava ga u red najstarijih sveučilišnih gradova Europe (Padova 1222., Pariz 1229., Cambridge, Barcelona, Parpignan 1303., Canterbery 1320., Prag 1348., Beč 1365. itd.), odnosno u vrijeme osnivanja drugih europskih sveučilišta.
Godine 1955. osnovan je, a 1956. započeo s radom Filozofski fakultet u Zadru kao dio Sveučilišta u Zagrebu, u čijem je sastavu ostao 19 godina. Od 1975. djelovao je u sastavu Sveučilišta u Splitu kao njegova najveća ustanova. To je ujedno bila prva visokoškolska ustanova izmještena iz Zagreba, tada jedinog sveučilišnog grada u Hrvatskoj, a po broju odsjeka, nastavnika i studenata, najveće visoko učilište na hrvatskom Jadranu. U 2002. godini - 46 godina nakon osnivanja, Filozofski fakultet u Zadru brojio je 16 odsjeka i 17 različitih studijskih grupa, 6 poslijediplomskih studija, izvanrednim i dopunskim studijima s ukupno oko 3400 studenata (s apsolventima). Broj zaposlenika je 240, od čega je 180 nastavnika i suradnika (te još 60 vanjskih suradnika, uključujući i strane lektore).
Godine 1961. osnovana je i Pedagoška akademija (1979. pripojena Filozofskom fakultetu). Godine 1998. iz Filozofskog fakulteta u Zadru izdvojena je Visoka učiteljska škola. Osnivanjem Sveučilišta ove ustanove sa studentskim centrom transformirane su u 16 sveučilišnih odjela i studentski centar.
Obnova Sveučilišta u Zadru započela je otkrićem dominikanca o. Stjepana Krasića da je u Zadru još 1396. bilo osnovano sveučilište, te je 1994. Fakultetsko vijeće Filozofskog fakulteta u Zadru imenovalo povjerenstvo koje je izvodilo podlogu za sveopću raspravu o osnivanju Sveučilišta. Na proslavi 600-te obljetnice prvog sveučilišta na tlu Hrvatske, 1996. u Zadru, predstavnici Ministarstva znanosti i tehnologije Republike Hrvatske, Rektorskog zbora Republike Hrvatske, Filozofskog fakulteta u Zadru, Grada Zadra, Zadarsko-kninske županije i Nadbiskupije Zadarske, uz predstavnike HAZU, MH, Europske zajednice i dr., aklamativno su izrazili volju i težnju za osnivanjem (obnovom) Sveučilišta u Zadru te zauzeli zajednički stav o potrebi pokretanja inicijative za osnivanjem Sveučilišta u Zadru.
Radnje na osnivanju/obnovi Sveučilišta intenzivirane su od konca 2000. Godine 2001. izrađen je Elaborat, a Hrvatski sabor RH donio je Zakon o osnivanju Sveučilišta u Zadru, 4. srpnja 2002. Privremeni rektor, prof. dr. sc. Damir Magaš, tadašnji dekan Filozofskog fakulteta (2000.-03.), imenovan je 5. rujna 2002. od strane Vlade Republike Hrvatske. Prva sjednica Senata Sveučilišta održana je 25. ožujka 2003. kada je donesen i Statut kojim je Sveučilište definirano kao integrirano, prvo takvo u Hrvatskoj sa 16 sveučilišnih odjela. Prvi izabrani rektor s mandatom 2003./04.-2008-07. bio je prof.dr.sc. Damir Magaš, a slijedili su prof. dr. sc. Ante Uglešić 2007./08-2004./15. te prof. dr. sc. Dijana Vican od 2015./16.
Odjeli
thumb|300px|Sjedište Sveučilišta u Zadru Sveučilište u Zadru ustrojava se sa sveučilišnim odjelima, stručnim odjelima i drugim ustrojbenim jedinicama u svom sastavu. Sveučilište u svom sastavu ima 21 odjel i to:
Killem
je naselje i opština u Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever.
Po podacima iz 1990. godine u opštini je živelo 976 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 81 stanovnika/km².
Sveučilište u Zadru
Odjeli
Odjeli u osnivanju:
Druge ustrojbene jedinice:
Sherrill, Arkansas
Šeril je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Elesmes
Elem je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Avne sir Elp.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 852 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 136 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,23 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 129 metara (maksimalnoj 151 m, a minimalnoj 124 m).
Sherrill, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 84, što je 42 (-33,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fotogram
Fotogram je umetnička fotografska tehnika koja se radi bez fotografkog aparata – kamere. Tu se radi o slici senke koja se radi tako da fotograf ispod povećavajućeg aparata ili se upotrebi drugi izvor svetlosti smešta neeksponirani foto-papir ili drugi materijal koji je osetljiv na svetlo na kojem stvara kompoziciju sa različitim providnim predmetima. Posle osvetljavanja papira i njgovog razvijanja i ustaljavanja nastaje slika gde na crnoj pozadini istupa bela ili crno- sivi predmeti što je zavisno od dužine ekspozicije i providnosti upotrebljenih predmeta.
Najpoznatiji tvorac fotograma bio je američki fotograf Man Rej koji je svoje fotograme nazivao „rejogramima“. Vilijam Henri Foks Talbot oko 1838. godine je eksperimentisao sa fotogramima biljaka.
Vili Matula
Vili Matula (Zagreb, 5. ožujka 1962.) je hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac.
Mladost
Matula je bio uključen u politiku u različitim oblicima djelovanja još od kasnih tinejdžerskih godina. Bio je član Saveza komunista Hrvatske, kao i delegat u 11. i posljednjem kongresu Centralnog komiteta Saveza komunista Hrvatske, koji je rezultirao prvim demokratskim izborima 1989. godine u Socijalističkoj republici Hrvatskoj, tadašnjoj članici SFR Jugoslavije.
Odraslo doba
Matula je otad bio članom nekoliko građanskih inicijativa, brojnih prosvjeda te uvijek aktivan u borbi protiv gentrifikacije i otimanja javnih prostora u Zagrebu, tu uključujući i članstvo u lokalnoj verziji pokreta Pravo na grad, zvanom PravoNaGRAD. Također, bio je glasan kritičar strukturalnih problema u društvu poput korupcije te neo-fašizma. Jedan je od osnivača Sindikata glumaca, kojemu je također bio i predsjednik.
Matula je član koordinacije Zagreb je NAŠ, progresivne građanske platforme koja se deklarira kao zeleno-municipalistička stranka. Na lokalnim izborima u Zagrebu 2017. Matula je kao kandidat stranke ušao u vijeće gradske četvrti Donji grad u središnjem Zagrebu kao podpredsjednik vijeća. Njegova izvješća prijavljuju manipulativno i koruptivno ponašanje gradskih vlasti, kao i suzbijanje djelovanja samog vijeća gradske četvrti. U 2019. Matula je bio jedan od osnivača građanske platforme Možemo! koja je formirala zeleno-lijevu koaliciju za parlamentarne izbore 2020. na kojima je on jedan od kandidata.
Prozivanje pristaša desnice
S obzirom na to da je Matula politički aktivan kao glumac, sindikalist i aktivist, poznata je njegova podrška centralno-lijevim i zelenim politikama, tu uključujući građanska i LGBT prava, a zbog toga ga periodički proziva populistički desničarski portal Narod.hr. Konzervativni portal i medij Vecernji.hr pak proziva Matulu zbog njegovog protivljenja ideji da profašistički činovnik iz vremena 2. svjetskog rata, Enver Čolaković, dobije vlastitu ulicu u Zagrebu ; ideja je nastala kao dio političke trampe u populističkoj koaliciji u zagrebačkoj gradskoj skupštini.
Karl Rösner
Karl Rösner (* Beč, 19. jun 1804. – † Steyr, 13. jul, 1869., bio je austrougarski arhitekt i dugogodišnji profesor na bečkoj Akademiji likovnih umjetnosti.
Biografija
Karl Rösner studirao je arhitekturu u Beču i Rimu. Nakon tog je od 1826. asistent, a od 1835. i profesor na bečkoj Akademiji likovnih umjetnosti. Rösner je bio pasionirani sljedbenik historicizma osobito neoromanike za koju je postao ekspert. Na osnovu tog je dobio brojne narudžbe za gradnju sakralnih objekata po Beču i okolici i čitavoj monarhiji (Prag, Kaloča). Jedan od njegovih amblematskih radova bio je projekt za bečku crkvu Sveti Ivan Nepomuk (1841. - 1846.) thumb|left|220px|Crkva sv. Ivana Nepomuka u [[Beču]] Zbog njegova velikog autoriteta na polju neoromanike, angažirao ga je biskup Josip Juraj Strossmayer - 1854. da napravi projekte za izgradnju nove đakovačke katedrale. Rösner nije dočekao otvorenje svog projekta, jer je iznenada umro, - pa je njegov projekt nastavio izvoditi njegov bečki kolega Friedrich von Schmidt.
Bopfingen
Bopfingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 42 opštinska središta okruga Ostalb. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 12.299 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8136010.
Dalmacija (država)
mini|250p|Država Dalmacija pod Marcelinom i Julijem Nepotom, 454-480. godine Dalmacija je bila nezavisna država između 454. i 480. godine. Nastala je u vreme raspada Zapadnog rimskog carstva, kada najveći deo carstva, uključujući i Rim, dolazi pod vlast novoformiranih germanskih država. Uništenjem zapadnog carstva, romansko stanovništvo je uspelo da sačuva nezavisnost u okviru dve nove nezavisne države, Dalmaciji na prostoru Ilirika i državi Siagrijusa, kralja Rimljana, na prostoru Galije. Obe države su bile kratkotrajne; Dalmaciju pokorava Odoakar 480. godine, dok Siagrijusovu kraljevinu pokoravaju Franci 486. godine, čime nestaju poslednji ostaci Zapadnog rimskog carstva.
Centar države Dalmacije bio je grad Salona (današnji Solin), a država je obuhvatala primorske delove današnje Hrvatske, kao i delove današnje Bosne i Hercegovine, Slovenije i Crne Gore. Vladari Dalmacije bili su Marcelin (454-468), Julije Nepot (468-480) i Ovida (480). Ovidinom smrću 480. godine, Dalmaciju osvaja Odoakar, koji je priključuje svojoj državi.
Grgečke
mini|[[Siganus doliatus, Siganidae]] mini|[[Macropodus opercularis, Belontiidae]] mini|[[Meiacanthus atrodorsalis]] mini|[[Synchiropus splendidus, Callionymidae]] mini|[[Microgobius gulosus, Gobiidae]] mini|[[Icosteus aenigamticus]] mini|[[Cheilinus undulatus, Labridae]] mini|[[Cirrhitops fasciatus, Cirrhitidae]] mini|[[Chionodraco hamatus, Channichthyidae]] mini|[[Ambloplites rupestris, Centrarchidae]] mini|[[Kuhlia sandvicensis, Kuhliidae]] mini|[[Pomacanthus semicirculatus, Pomacanthidae]] mini|[[Pseudanthias squamipinnis, Serranidae]] mini|[[Iglun (Xiphias gladius), Xiphiidae]] mini|Peprilus sp., [[Stromateidae]] mini|[[Ammodytes dubius, Ammodytidae]] mini|[[Atlantski som (Kasatka) Anarhichas lupus, Anarhichadidae]] |mini|[[Grgeč (Perca fluviatilis)]] mini|[[Anisotremus virginicus]] mini|[[Divovski antarktički bakalar (Dissostichus mawsoni)]] Grgečke su red riba iz razreda zrakoperki (lat. Actinopterygii). Oko 40% svih koštunjača spadaju u ovaj red i tako čine najbrojniji red svih kralježnjaka. Sadrže preko 7000 različitih vrsta, koje se znatno razlikuju po veličini, obliku, načinu života, prehrani,...Može ih se naći u svim vrstama vodenog okoliša, diljem zemaljske kugle. Podjela grgečki se ne može uzeti kao činjenična, jer još postoje razmimoilaženja u njihovoj podjeli, tako da sa novim saznanjima podjela može drugačije izgledati.
Podjela grgečki
Podjela na porodice po podredovima:
Egika
thumb|desno|250px|Egika na slici iz 10. vijeka
Turbe (grobnica)
mini|desno|250px|Turbe u [[Travniku]] Turbe je turski termin za grobnicu, obično bogatijeg, poznatijeg čovjeka. Nadgobna je građevina, spomenik, obično kvadratne ili hekogonalne (šest uglova) kao i oktogonalne (osam uglova) osnove. Natkriveno, ponekad ograđeno i sa nekom građevinom pored, česmom ili džamijom zadužbinara. Ovakve građevine su od punih zidova, sa olovnom kupolom (nekada četvorostranim krovom, otvorenog ili zatvorenog tipa). Česti su primjeri da su podizana i na grobljima. Otvorena turbeta imaju 4-6 kamenih stubova, spojenih zidanim lukovima. Oni nose nizak osmostrani ili šestostrani cilindrični dio sa prozorima (koji se, radi osvjetljenja umeću na kupolama između gornje kape, polulopte i donje konstrukcije, koja nosi cijelu konstrukciju). Turbe zatvorenog tipa je slično džamijama.
Egika
Egika ili Ergika (610—702) je bio vizigotski kralj u Hispaniji od 687. godine pa do svoje smrti.
Oženio se Siksilom, kćerkom svog prethodnika Erviga, koji je pre svoje smrti proglasio Egiku svojim naslednikom i poslao ga na dvor u Toledo da bude krunisan. Nakon što se Egika oženio Ervigovom kćerkom, Ervig ga je naterao da se zakune da će štititi Ervigovu decu. Pre nego što je umro, Ervig je tražio od Egike da položi još jednu zakletvu — da će uvek biti pravedan prema svojim podanicima.
Turbe (grobnica)
Na teritoriji današnje Crne Gore, zna se za preko dvadeset turbeta. Ona se međusobno razlikuju, pa ih je teško svrstati u neku određenu grupu.
Egika
Ubrzo nakon krunisanja, Egika je sazvao XV sabor u Toledu, 11. maja 688. godine, na kom je tvrdio da su dve zakletve kontradiktorne, jer da bi „bio pravedan prema ljudima“ morao je „da nanese zlo Ervigovoj deci“, pa je zato zatražio od biskupa da ga oslobode ili jedne ili druge zakletve, čemu se usprotivio Julijan Toledski. Kada je sabor dozvolio Egiki da napusti svoju ženu, oslobodio se zakletve da će štititi Ervigovu decu, ali samo delimično. Egika je sačekao smrt Julijana Toledskog (690) da sazove drugi provincijski sabor u Taragoni, na kom je Ervigova udovica, Leovigota, bila poslata u manastir.
Godine 691. Egika je počeo gradnju crkve San Pedro de la Nave u Zamori.
Godine 693. Sisibert, mitropolit Toleda, poveo je ustanak protiv Egike u ime Sunifreda koji je pretendovao na presto. Pobunjenici su jedno vreme imali pod kontrolom Toledo. Takođe su kovali novac sa imenom uzurpatora. Plan da se ubije Egika, udovica Leovigota i još nekoliko drugih uglednih zvaničnika je propao, Sisebert je bio uhvaćen i ekskomuniciran. Takođe su njegovi potomci bili lišeni svake mogućnosti da dobiju bilo kakvo mesto zvaničnika, a svi pobunjenici ili potomci pobunjenika koji bi mogli da se pobune protiv Egike bili su prodati u roblje, a njihova imovina konfiskovana. Ovi postupci su legitimizovani na XVI saboru u Toledu koji je Egika sazvao 693. godine.
Takođe je uneo izmene u Gotski zakonik. Godine 694. XVII saboru u Toledu, Egika je doneo nove antijevrejske zakone, kao što je bila zabrana baveljenja trgovinom ili povećanje poreza. Takođe je doneo zakon po kom sve jevrejske porodice su morale da predaju decu kad napune sedam godina da se odgajaju i vaspitaju u hrišćanskim domovima u hrišćanskom duhu. Međutim, postoje ozbiljne sumnje da su se ovi zakoni zaista i primenjivali u praksi. Takođe je doneo i niz pooštrenja u zakonima o odbeglim robovima.
Pre nego što je umro, proglasio je svojim naslednikom svog sina, Viticu koji je u to doba bio maloletan. Umro je 702. godine, prirodnom smrću.
S faza
S faza (faza sinteze) je deo ćelijskog ciklusa u kojoj dolazi do DNK replikacije. Ona se, odvija između G1 faze i G2 faze. Precizna i tačna replikacija DNK je neophodna da bi se sprečile genetičke abnormalnosti koje često mogu da dovedu do ćelijske smrti ili bolesti. Usled njene važnosti, regulatornih puteva koji kontrolišu ovaj proces su kod eukariota visoko konzervirani. Taj stepen konzervacije čini studije S-faze u model organizmima poput Xenopus laevis embriona i kvasca relevantnim za više organizme.
Regulacija S faze
G1/S tranzicija je glavna kontrolna tačka u regulaciji ćelijskog ciklusa. U zavisnosti od nivoa nutrijenata, energije i spoljašnjih faktora, ćelije mogu da odluče bilo da počnu ćelijski ciklus ili da pređu u stanje bez deobe poznato kao G0 faza. Ova tranzicija, kao i sve druge kontrolne tačke tranzicija ćelijskog ciklusa, je kontrolisana ciklinima i ciklin zavisnim kinazama (CDK). Impuls G1/S ciklina uzrokuje da CLN3-Cdk1 aktiviraju Cln1/2, kao i Clb5/6 pri inicijaciji S-faze. Ovaj put sadrži dve pozitivne povratne petlje, što omogućava brz, jednosmerni prelaz u S-fazu. Redundantni putevi poput ovog nisu neuobičajeni, jer oni omogućavaju podešavanje izlaza sistema i često dovode do brže genetičke evolucije.
Bönnigheim
Benighajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Ludvigsburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 7.594 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8118010.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ludvigsburg Benighajm se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ludvigsburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 221 metra. Površina opštine iznosi 20,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.594 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 377 stanovnika/km².
Empire, Colorado
Empajer je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 282, što je 73 (-20,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Miracle Valley, Arizona
Miracle Valley je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 644 stanovnika.
Veneria, Vercelli
Veneria je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 149 m.
Princeza Mononoke
Princeza Mononoke (japanski Mononoke Hime) je slavni anime film fantastike iz 1997. godine koji je režirao Hayao Miyazaki, a kojemu je to sedmi dugometražni film. Radnja se odigrava u srednjovjekovnom Japanu kada se princ umirućeg plemena našao usred konflikta između šumskih bogova i stanovnika jednog grada koji krče šumu.
"Princeza Mononoke" je postala najkomercijalniji film u Japanu, sve dok ju nije potukao "Titanic" par mjeseci kasnije, a sa uspjehom je prikazana i u kinima diljem svijeta, pa tako i u Hrvatskoj. U SAD-u je film zaradio 2.3 milijuna $. Danas se nalazi na listi 250 najboljih filmova na siteu Internet Movie Ddatabase, a Roger Ebert ga je uz to stavio na 6. mjesto na svojoj listi 10 najboljih filmova 1999. U časopisu Animage, Princeza Mononoke nije osvojila prvo mjesto kao što su to redovito ostvarivali Miyazakijevi prethodni radovi, ali je svejedno osvojila visoko peto mjesto sa 463 glasa čitatelja, Ashitaka je izabran za trećeg najomiljenijeg muškog anime lika, a San za sedmu najomiljeniju žensku anime junakinju te godine.
Olovo(IV) acetat
Olovo(IV) acetat je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 443,376 Da.
Princeza Mononoke
Radnja
Srednjovjekovni Japan. Ashitaka je princ malog sela u divljini kojeg je napalo čudnovato biće divlje svinje prekriveno crvenim pijavicama, znano kao bog nerast. Ashitaka ubije biće u samoobrani, no biva od njega ranjen na ruci i zaražen od smrtonosne bolesti. Pošto su poglavice sela u biću našli željezni metak zaključe da potječe sa zapada. Ashitaka kreće na putovanje kako bi našao lijek protiv bolesti. Ubrzo nailazi na željezni grad, utvrdu čiji su stanovnici ljudi koje je odbacilo društvo - gubavci, prostitutke, siromašni - a koju vodi podla lady Eboshi i koja krči šumu radi ruda. Uništavanjem prirode probudila je gnjev šumskih bogova.