cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rođenje Isusa
Grijeh prvih ljudi i iščekivanje Isusova rođenja
Sv. Ivan Krstitelj je preteča, posljednji i najveći prorok, Božji glasnik koji naviješta skori dolazak Isusa i poziva ljude na obraćenje: Njegovo poslanje zapisano je u knjizi proroka Izaije: "Evo šaljem glasnika svoga pred licem tvojim da ti pripravi put". Propovijedao je blizinu kraljevstva Božjeg i pozivao svoje sunarodnjake na promjenu života, a mnogi su se kajali za svoje grijehe i dali da ih Ivan krsti. Neki su mislili, da je on obećani Mesija, ali on im je govorio: "Nakon mene dolazi jači od mene. Ja nisam dostojan sagnuti se i odriješiti mu remenje na obući. Ja vas krstim vodom, a on će vas krstiti Duhom Svetim (Mk 1,7-8)".
Evanđelje po Luki
200px|lijevo|thumb|Angelo Bronzino: Poklon kraljeva U Evanđelju po Luki piše kako Djevica Marija, saznaje od arkanđela Gabrijela, da će začeti i roditi dijete koje će se zvati Sin Svevišnjega. Kada je upitala arkanđela, kako će se to dogoditi, jer je djevica, on joj odgovori da će Duh Sveti "sići na nju i sila Svevišnjeg će je osjeniti (Lk 1,35)". Na kraju je dodao: "Ta Bogu ništa nije nemoguće (Lk 1,37)". Ona odgovori: "Evo službenice Gospodnje, neka mi bude po tvojoj riječi (Lk 1,38)".
Marija je dva mjeseca nakon bezgrešnog začeća pohodila svoju trudnu rođakinju Elizabetu, koju je Bog u dubokoj starosti blagoslovio potomkom. Čim je Elizabeta čula Djevicu Mariju, zaigralo joj je dijete u utrobi. Osim što je to bio susret Djevice Marije i Elizabete, bio je i prvi susret Isusa i Ivana Krstitelja, koje su trudnice nosile. Elizabeta se napunila Duha Svetoga i izjavila: "Blagoslovljena ti među ženama i blagoslovljen plod utrobe tvoje! (Lk 1, 42)"
Marija je rodila Isusa i položila ga u jaslice, jer nije bilo mjesta ni u jednom svratištu. Anđeo Gospodnji posjetio je pastire, koji su čuvali svoja stada u blizini i donosi im "blagovijest, veliku radost za sav narod!" te im govori: "Danas vam se u gradu Davidovu rodio Spasitelj – Krist, Gospodin. I evo znaka: naći će te novorođenče povijeno gdje leži u jaslama (Lk 2,10-12)."
Anđeo se pridružuje "silnoj nebeskoj vojski" koja hvali Boga: "Slava Bogu na visini neba, a na zemlji mir ljudima, miljenicima njegovim! (Lk 2,14)" Pastiri su požurili potražiti Isusa u jaslicama. Kada su ga našli s Josipomi Marijom, ispričali su im, što im je anđeo poručio, slavili su i hvalili Boga. Marija je u sebi razmišljala o svim ovim događajima.
Nakon osam dana, po židovskom običaju, Marija i Josip odveli su Isusa u Jeruzalem na obrezanje, prije povratka u njihov dom u Nazaretu.
Evanđelje po Mateju
200px|desno|thumb|[[Caravaggio: Isusovo rođenje]] U Evanđelju po Mateju navodi se, kako je Marija zaručena s Josipom, začela Isusa po Duhu Svetome. Josip je primijetio, da je Marija trudna, a budući da mu ona nije rekla kako se to dogodilo, razmišljao je kako da je potajice napusti, ne želeći joj raditi neugodnosti. Dok još nije ostvario što je planirao, u snu mu se ukaza anđeo i reče: "Josipe, Sine Davidov, ne boj se uzeti k sebi Mariju, ženu svoju. Što je u njoj začeto, doista je od Duha Svetoga. Rodit će sina, a ti ćeš mu nadjenuti ime Isus jer će on spasiti narod svoj od grijeha njegovih (Mt 1,20-21)."
Mudraci s istoka došli su, raspitati se kod židovskog kralja Heroda, gdje se nalazi Isus, da mu se poklone. Herod se silno uznemirio, pozvao je glavare svećeničke i učenjake, da od njih sazna, gdje se rodio Isus. Rekli su mu, da je rođen u Betlehemu, jer je tako pisano po starozavjetnom proroku Miheju: "A ti, Betleheme, zemljo Judina! Nipošto nisi najmanji među kneževstvima Judinim jer iz tebe će izići vladalac koji će pasti narod moj – Izraela (Mt 2,6)." Herod je javio mudracima s istoka, da se Isus rodio u Betlehemu te im je poručio, da mu na povratku jave, tako da i on dođe pokloniti se. Mudraci su došli do mjesta Isusova rođenja prateći betlehemsku zvijezdu. Našli su Isusa s Marijom i Josipom, poklonili su mu se i dali mu darove: zlato, tamjan i smirnu. U snu su upućeni, da se ne vraćaju Herodu, jer je imao zle planove pa su otišli kući drugim putem.
Anđeo je javio Josipu, da pobjegne u Egipat s Marijom i Isusom. U međuvremenu, Herod naređuje da se pobiju sva muška djeca od dvije godine naniže u Betlehemu i okolici što je poznato kao "pokolj nevine dječice".
Nakon Herodove smrti, sveta obitelj vratila se iz Egipta i nastanila se u Nazaretu, da se ispuni proroštvo: "Zvat će se Nazarećanin (Mt 2,23)".
Datum rođenja
Opisi rođenja u Novom zavjetu (Evanđelja po Mateju i Luki) ne spominju datum ili godišnje doba, kada se Isus rodio. U zapadnom kršćanstvu, Božić se tradicionalno slavi 25. prosinca. Postoje zapisi, da su rimokatolici već 330. godine slaviti Božić na taj datum. Kod istočnih kršćana, Isusovo rođenje slavi se 6. i 7. siječnja.
Prevladavajuće je mišljenje da se Božić počeo slaviti toga datuma zato što se toga datuma u tada još uvijek većinski poganskom Rimu slavilo rođenje boga Sunca (Nativitas Solis Invicti - Rođenje nepobjedivoga Sunca) pa je Crkva željeći potisnuti taj poganski blagdan tada počela slaviti rođenje Isusa Krista koji je Božansko Sunce s visine.
Neki znanstvenici smatraju, da se prema aktivnostima pastira iz Lukina opisa Isusova rođenja, može zaključiti da se Isus rodio u proljeće ili ljeto. Pretpostavka da je 25. prosinca datum Isusova rođenja, najranije je zabilježena u djelu u "Chronographiai" Seksta Julija Afrikanca 221. godine.
U Evanđelju po Luki, navodi se, da se Isus rodio za vrijeme popisa stanovništva za "Kvirinijeva upravljanja Sirijom (Lk 2,2)", što je bilo 10 godina nakon Herodove smrti. Taj popis stanovništva opisao je židovski povjesničar Josip Flavije u svom djelu "Antiquitates Judaicae". Većina učenjaka, smatra da je vrijeme Isusova rođenja ono koje proizlazi iz opisa u Evanđelju po Mateju.
Prema crkvenim piscima, razlike između dva izvješća u Evanđeljima, uvelike eliminiraju mogućnost, da su evanđelisti pisali lažne činjenice. Naprotiv, pokazuju, da je svaki evanđelist istraživao događaje nezavisno od drugih.
Mjesto rođenja
thumb|200px|desno|Spilja Rođenja. Zvijezda koja označava mjesto Isusova rođenja. U Evanđeljima po Mateju i Luki, mjesto Isusova rođenja je Betlehem. Evanđelje po Mateju podrazumijeva, da je sveta obitelj već živjela u Betlehemu kada se Isus rodio. Prema Evanđelju po Luki, Josip i Marija (koji su živjeli u Nazaretu) putovali su u Betlehem radi popisa stanovništva za "Kvirinijeva upravljanja Sirijom", jer je Betlehem grad Josipovih predaka, rodno mjesto kralja Davida.
Evanđelje po Luki navodi da je Marija rodila Isusa i položi ga u jasle, jer za njih nije bilo mjesta u svratištu, ali ne piše točno gdje je Isus rođen. Pretpostavlja se, da su se jaslice nalazile u špilji, koja je bila unutar brda. Tako su prikazane u bizantskoj umjetnosti. U 2. stoljeću, Justin Mučenik izjavio je, da se Isus rodio u špilji izvan grada.
Bazilika Rođenja Isusova u Betlehemu, koju je dala izgraditi sv. Jelena Križarica, sadrži jaslice u špilji, koje se tradicionalno slave kao mjesto Isusova rođenja.
Očinstvo
Najraniji tekstovi o Isusovu očinstvu potječu od svetoga Pavla, napisani između oko 50. i 65. godine. Pavao spominje Isusovo očinstvo samo dva puta u poslanicama Galaćanima i Rimljanima. U oba slučaja, kaže da je Isus bio rođen "pod Zakonom" (tj. kao Židov), od linije kralja Davida.
U prvom stoljeću u Judeji, zaruka je obvezujući ugovor koji se sklapao, prije ulaska u pubertet. Ugovor je bio doživotan, ali je pod nekim okolnostima mogao biti poništen. Nakon ceremonije zaruka, mlada nevjesta ostala je u svojoj kući godinu dana ili više dok nije dosegla dovoljnu zrelost. Tada bi prešla u suprugovu kuću, što se obilježilo slavljem.
Kada je arkanđeo Gabrijel došao Mariji i navijestio joj, da će začeti i roditi Isusa, Marija je bila zaručena za Josipa, ali je još živjela u svojoj kući, nije još došlo vrijeme, da se preseli u Josipovu kuću. Mariji nije bilo jasno kako će ostati trudna: "Kako će to biti kad ja muža ne poznam? (Lk 1,34)" Anđeo joj odgovori: "Duh Sveti sići će na te i sila će te Svevišnjega osjeniti. (Lk 1,35)" Iz toga proizlazi, da Marija i Josip nisu imali spolni odnos prije nego što su zajedno živjeli kao supružnici.
Rodoslovlje Isusa kako je navedeno u Matejevom i Lukinom evanđelju pokazuje Josipa, kao zamjenskog oca.
Isusovo utjelovljenje
Isus se utjelovio po Duhu Svetome, kada ga je Djevica Marija začela. Time se božanska i ljudska narav sjedinila u Osobi Isusa Krista. Isus je postao čovjekom, ne prestavši time biti Bogom. Sveti Pavao je u Poslanici Hebrejima napisao, da je Isus "supatnik u našim slabostima" te "poput nas iskušavan svime, osim grijehom (Heb 4,15)", a u Poslanici Filipljanima: "On, trajni lik Božji, nije se kao plijena držao svoje jednakosti s Bogom, nego sâm sebe "oplijeni" uzevši lik sluge, postavši ljudima sličan; obličjem čovjeku nalik, ponizi sam sebe, poslušan do smrti, smrti na križu (Fil 2,5-8)".
Isus je postao čovjekom, da ljude otkupi od grijeha mukom i smrću na križu te da svojim učenjem i primjerom pokaže put prema vječnom životu. O tome govori i Nicejsko-carigradsko vjerovanje: "Radi nas ljudi i radi našega spasenja sišao s nebesa; i utjelovio se po Duhu Svetom od Marije Djevice i postao čovjekom." Sama riječ "Isus", (hebrejski. Je(ho)šua) ima značenje "Bog spašava", označava njegovo poslanje i identitet. Isus je postao čovjekom tako, da je poprimio pravu ljudsku dušu i tijelo. On je Sin nebeskog Oca po božanskoj naravi i Marijin Sin po ljudskoj naravi.
Uloga sv. Marije
200px|lijevo|thumb|[[Filippo Lippi: Madona s Djetetom]] Bog je odabrao Mariju, da bude Isusova majka. Stoga je Djevica Marija od prvog trena svoga života dobila potrebne milosti, da bude dostojna povjerene joj zadaće. Crkva vjeruje, da je jedina je od svih ljudi bila sačuvana od istočnog grijeha još u prvom trenutku svoga začeća. To se dogodilo, kako bi se Isus mogao utjeloviti u ženi, koja je sačuvana od grijeha. Anđeo Gabrijel pozdravio je Djevicu Mariju pozdravom "Zdravo Marijo, milosti puna (Lk 1,28)". Iz toga proizlazi, da je Bog podario duši Djevice Marije mnogobrojne milosti, da bude dostojna Isusova utjelovljenja i da ima snage i sposobnosti brinuti se za Isusa. Dobila je milosti, da se odupre grijehu i da može podnijeti boli za vrijeme Isusove muke i smrti na križu.
Marija je trebala potvrditi, da želi sudjelovati u Božjem naumu i da želi postati Majka Spasiteljeva. Ona je to učinila riječima: "Evo službenice Gospodnje, neka mi bude po riječi tvojoj! (Lk 1,38)" Porodom Isusa, Marija je postala Majka Božja (Bogorodica). U Evanđelju po Luki, Elizabeta je rekla Mariji: "Ta otkuda meni da mi dođe majka Gospodina mojega? (Lk 1,43)". Izraz "majka Gospodina" može se direktno primijeniti na Marijino bogomaterinstvo. Marijino duhovno majčinstvo proteže se na sve ljude. Sv. Bernardin Sijenski o tome je rekao: "Kad je Marija izgovorila svoj "neka bude", nije samo začela Sina Božjega, nego je s njim začela i sve one koje je On imao otkupiti."
Crkva slavi Mariju kao "Aeiparthenos", "vazda Djevicu". Rođenje Krista nije njezinu djevičansku netaknutost umanjilo nego posvetilo. Sveti Augustin je izjavio za Mariju, da je "Djevica u začeću svoga Sina, Djevica u porodu, Djevica trudna, Djevica majka, Djevica trajno".
Uloga sv. Josipa
200px|desno|thumb|[[Guido Reni: Sv. Josip s Djetetom Isusom, oko 1635.]] Marija i Josip bili su zaručeni i zakonski vjenčani. Dokaz za to su i anđelove riječi, kada se obratio Josipu u trenucima, kada Josip nije znao kako je Marija ostala trudna: "Josipe, sine Davidov, ne boj se uzeti k sebi Mariju, ženu svoju. Što je u njoj začeto, doista je od Duha Svetoga (Mt 1,20)". Svrha njihove ženidbe bila je, da Isus Božji Sin, na častan način dođe na svijet i da ne bude odbaćen od svijeta kao nezakonito dijete. Svijet nije znao, da je Marija začela po Duhu Svetom. Da su i znali, nisu bili zreli prihvatiti to, stoga da Marija nije bila u braku s Josipom, osudili bi je i kamenovali kao nezakonitu majku, što je tada bilo uobičajeno.
Marija i Josip su djevičanski Isusovi roditellji. Josip nije tjelesno Isusov otac, nego ima ulogu zamjenskog i zakonskog oca. Isus je začet i rođen u zakonitoj ženidbi pa iz toga proizlazi, da je Josip zakonski otac. Sv. Ignacije Antiohijski piše da je prva zadaća sv. Josipa što je Bog preko njega, povezao Isusa s plemenskim stablom po Mojsijevom zakonu, a druga zadaća je zaštita Marijina djevičanstva, što je činio kao njen djevičanski životni suputnik. Sv. Augustin piše, kako je sv. Josip, Isusov otac u duhu, a Marija majka po tijelu. Kardinal Loius Billot izjavio je, da je Josip vršio sve očinske dužnosti izuzevši začeće.
U Evanđelju po Mateju, Josip se opisuje kao "pravednik", jer u vrijeme dok nije znao, da je Marija začela po Duhu Svetom, namjeravao je časno otpustiti Mariju i razvrgnuti zaruke na način, da Marija bude pošteđena sramote i kamenovanja. Nedavna otkrića su pokazala, da je zakonske mogućnosti za razvod bilo i u to vrijeme.
Posjetitelji
200px|desno|thumb|Posjet mudraca s istoka Mudraci su donijeli darove Isusu: zlato, tamjan i smirnu. Iako ih se tradicionalno opisuje kao mudrace ili kraljeve, Evanđelje po Mateju zapravo ih navodi kao mage. Ni imena mudraca, ni njihov broj nisu navedeni, ali je prema broju darova zaključeno, da ih je bilo troje. Kasnije su u tradiciji nazvani Melkior, Baltazar i Gašpar. Baltazar je grčka inačica babilonskog imena, koje znači "Neka Bel zaštiti njegov život". Melkior znači "kralj je moje svjetlo" u aramejskom jeziku. Gašpar je latinizirana inačica perzijskog imena "Gondophares".
Mudraci se ponekad nazivaju "kraljevi" zbog proročanstva proroka Izaije: "K tvojoj svjetlosti koračaju narodi, i kraljevi k istoku tvoga sjaja (Iz 60,3)." Također se u 72. Psalmu naviješta: "Klanjat će mu se svi vladari, svi će mu narodi služiti (Ps 72,11).
Magi su, vidjeli betlehemsku zvijezdu na nebu, smatrajući je objavom, da se rodio kralj Židova: "Vidjesmo gdje izlazi zvijezda njegova pa mu se dođosmo pokloniti (Mt 2,2)."
S druge strane, Evanđelje po Luki ne spominje posjet mudraca. Tamo se navodi posjet lokalnih pastira, kojima je anđeo poručio: "Ne bojte se! Evo javljam vam blagovijest, veliku radost za sav narod! Danas vam se u gradu Davidovu rodio Spasitelj - Krist, Gospodin. I evo vam znaka: naći ćete novorođenče povijeno gdje leži u jaslama (Lk 2,10-12)." Pastiri su poslušali i našli Isusa u jaslama u društvu Marije i Josipa. Vijest o Isusovu rođenju proširili su po okolnom području.
Povijesnost
Raymond Brown tvrdi, da Evanđelja predstavljaju dva različita opisa Isusova rođenja: Evanđelje po Mateju opisuje pojavu anđela u Josipovom snu, mudrace s istoka, pokolj nevine dječice i bijeg u Egipat, dok Evanđelje po Luki ne spominje ništa od toga, ali opisuje začeće i rođenje Isusa, posjet arkanđela Gabrijela Mariji, popis stanovništva, rođenje u jaslicama i posjet anđela i pastira.
S druge strane, znanstvenici kao što su Darrell L. Bock i Mark D. Roberts tvrde, da su dva opisa Isusova rođenja povijesno točni, a ne suprostavljeni. Roberts tvrdi da, iako se razlikuju, nisu međusobno kontradiktorni, te da postoje sličnosti između dva opisa, kao što su rodno mjesto Betlehem i djevičansko začeće.
Drugi autori pišu, da opisi Isusova rođenja sadrže teološki povezane podatke, kao što su djevičansko začeće i Davidovo podrijeklo, ali sadrže i činjenične podatke kao što su vrijeme Isusova rođenja, imena roditelja i podaci o zarukama i braku.
Raspored u Evanđeljima
Tablica prikazuje događaje vezane uz Isusovo rođenje opisane u Evanđeljima:
Dehidroemetin
Dehidroemetin je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 478,623 Da.
Remseck am Neckar
Remsek am Nekar je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Ludvigsburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 22.793 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8118081.
Matija Skurjeni
Matija Skurjeni (Veternica kraj Golubovca, Hrvatsko zagorje, 14. prosinca 1898. - Zaprešić, 4. listopada 1990.), hrvatski slikar naive, jedan od suosnivača Društva naivnih likovnih umjetnika Hrvatske.
Remseck am Neckar
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ludvigsburg Remsek am Nekar se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ludvigsburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 212 metara. Površina opštine iznosi 22,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 22.793 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 999 stanovnika/km².
Matija Skurjeni
Njegove prve slike nastaju 1924. godine, a 1948. ima svoju prvu izložbu. U mirovinu odlazi 1956. godine i tada se u potpunosti posvećuje slikarstvu, te 1957. počinje surađivati s Galerijom primitivne umjetnosti u Zagrebu. Skurjenijev europski uspjeh započinje 1960. godine, kada izlaže u galeriji La Nuova Pesa u Rimu. Dvije godine kasnije postavlja prvu samostalnu izložbu u Parizu, gdje upoznaje Andre Bretona i druge nadrealiste. Dio slika, crteža i grafika 1984.godine daruje Skupštini općine Zaprešić kao temelj Galerije Matija Skurjeni. Galerija je otvorena tri godine kasnije, 1987. godine, u obnovljenom spremištu za plodine u Novim dvorima u Zaprešiću. Galerija 2000. godine prerasta u Muzej Matija Skurjeni sa stalnim postavom koji obuhvaća cjelokupni Skurjenijev opus: slike-ulja na platnu, crteže i grafike.
Taylor Mill, Kentucky
Tejlor Mils je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.604, što je 309 (-4,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Green Camp, Ohio
Grin Kamp je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 374, što je 32 (9,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Grifitov eksperiment
thumb|450px|right|Grifitov eksperiment ukazuje na postojanje "transformišućeg principa" u [[Pneumokoke|pneumococcus bakterijama.]]
Grifitov eksperiment, koji je objavio Frederik Grifit 1928, je bio prvi eksperiment koji je sugerisao da bakterije imaju sposobnost transfera genetičke informacije putem procesa poznatog kao transformacija.
U ovom eksperimentu, bakterije III-S vrste su ubijene toplotom, i njihovi ostaci su dodati u II-R vrstu bakterija. Dok ni jedna od ovih komponenti samostalno nije nanosila štetu miševima, njihova kombinacija je imala sposobnost ubijanja domaćina. Grifit je mogao da izoluje živu II-R i živu III-S vrstu pneumokoka iz krvi mrtvih miševa. Grifitov zaključak je bio da se vrsta II-R "transformisala" u letalnu III-S vrstu posredstvom "transformišućeg principa" koji je nekako bio deo mrtvih bakterija III-S vrste.
Turkizacija
Turkizacija, ili turkifikacija, je proces kulturne i nacionalne asimilacije neturskog življa od strane Turaka. Ono se sastoji u preuzimanju bitnih obeležja turske nacije, kao što su tursko ime, turski jezik i islamska vjeroispovijest.
U kolokvijalnom govoru, izrazi „turčiti“ i „poturčiti“ (vidi „poturica“) se često pogrešno koriste za prelazak na islamsku vjeru, što se pravilno naziva islamizacija.
Naehae od Sille
Naehae od Sille (? -230, vl. 196–230) bio je 10. po redu kralj Sille, jednog od Tri kraljevstva Koreje. Tradicionalno se naziva Naehae Isageum, pri čemu je isageum kraljevska titula rane Silla. Bio je potomak kralja Talhaea, a prezime mu je bilo Seok.
Bio je unuk prethodnog kralja Beolhyua, odnosno sin Beolhyuovog drugog sina Imaea. Beolhyuov prvi sin Golhyeong je, kao i Imae, umro prije Beolhyua, a Golhyeongov sin Jobun je u trenutku Beolhyuove smrti 196. bio malodoban. Prijestolje je zato preuzeo Naehae. Samguk Sagi bilježi sukobe sa državom Baekje godine 199, 214. i 218.
Naehae se oženio za rođaku iz klana Seok. Naslijedio ga je Jobun, kraljičin mlađi brat.
Cao Xun
Cao Xun je bio posvojeni sin Cao Ruija, cara kineske države Cao Wei, jednog od Tri kraljevstva. Rođen je oko 230. Njegovi roditelji nisu poznati, a Cao Rui je namjerno držao njihov identitet tajnim. Godine 235. ga je Cao Rui proglasio princom od Qina, i odredio za svog nasljednika. Nakon Cao Ruijeve smrti 239. je prijestolje, međutim, otišlo njegovom bratu Cao Fangu. Umro je 244.
4. 5.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
4. maj/svibanj (4. 5.) je 124. dan godine po gregorijanskom kalendaru (125. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 239 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
.
Blagdani/Praznici
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Demohrišćanska stranka Srbije
Demohrišćanska stranka Srbije (DHSS) je parlamentarna politička partija u Srbiji demohrišćanskog opredeljenja. Članica je Demohrišćanske internacionale. Prvi pedsednik DHSS-a je bio Vladan Batić. Batić je bio na čelu DHSS-a od osnivanja ove stranke, 7. maja 1997. godine, pa do njegove smrti, 29. decembra 2010. godine.
Godine 2010. joj se kolektivno priključila stranka Pokret Moja Srbija na čelu s Branislavom Lečićem. Početkom 2011. Lečić je izabran za predsednika stranke, a što osporava deo pristaša na čelu sa Živojinom Stjepićem.
Pred izbore 2012. DHSS je napustila koaliciju sa LDP te se priključila bloku Izbor za bolji život - Boris Tadić.
Cerzat
Serza je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Gornja Loara koja pripada prefekturi Brijud.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 197 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 18 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,41 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 600 metara (maksimalnoj 747 m, a minimalnoj 475 m).
Renchen
Renhen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 51 opštinskog središta okruga Ortenau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 7.370 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8317110.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ortenau Renhen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ortenau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 150 metara. Površina opštine iznosi 32,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.370 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 230 stanovnika/km².
Staljinova nagrada
Staljinova nagrada (ruski: Пре́мия имени Ста́лина), je bila visoka sovjetska godišnja nagrada, za dostignuća u nauci i umjetnosti koja se dodjeljivala od 1941. do 1954.
Historija nagrade
Staljinova nagrada osnovana je dekretom Sovjeta narodnih komesara Sovjetskog Saveza - 20. decembra 1939. formalno u povodu 60 rođendana druga Josifa Visarionoviča Staljina. Na samom početku ustanovljeno je 16 nagrada u visini od 100 000 rubalja, koje se dodjeljivane jednom godišnje za doprinos u slijedećim kategorijama za doprinos u nauci i umjetnosti: Istim dekretom ustanovljena je i nagrada za najbolji izum, i to 10 prvih u iznosu od 100.000, 20 drugih u iznosu od 50.000 i 30 trećih od 25.000 rubalja, kao i nagrada za doprinos vojsci, 3 prve od 100.000 rubalja, 5 drugih od 50.000 rubalja, i 10 trećih od 25.000 rubalja.
Dva mjeseca kasnije 1. februara 1940., dodane su još četiri nagrade za doprinos u književnosti u iznosu od 100.000 rubalja, u kategorijama;
Prve nagrade dodjeljivane 1941. davane su za doprinos u posljednjih 5 godina (od 1935. do 1940.) nakon tog za doprinos u protekloj kalendarskoj godini. Prijedlozi za nagradu dostavljali su se do 15. oktobra, nakon rasprava po odborima i žiriranja odluke o nagradi se objavljivale 1. decembra.
Stvarni cilj dodjeljivanja nagrade bila je motivacija ljudi za proizvodnju što veće (i kvalitetnije) količine ratnog materijala, tako je 1942. nagradu dobio tadašnji predsjednik Akademije nauka - Vladimir Komarov, koji je na čelu tima eksperata ispitao mogućnosti Urala za smještaj i razvoj ratne industrije. thumb|right|260px|Marka iz [[1946., sa motivom Staljinove nagrade]] Pored novčanog iznosa dobijala se i plaketa i medalja.
Nepotpuna lista dobitnika Staljinove nagrade
Prvih nekoliko godina rata, najviše nagrada podobijali su konstruktori oružja, pa je apsolutni rekorder projektant aviona - Sergej Vladimirovič Iljušin koji je dobio nagradu 7 puta. Ali što se tiče tog ni umjetnici nisu stajali loše, - Sergej Prokofjev dobio je nagradu 6 puta, a Dmitrij Šostakovič 4 (1941., 1942., 1950. i 1952. )
Kraj Staljinove nagrade
Nakon smrti Staljina, počela je demotaža njegovog kuta ličnosti, pa je njegova nagrada ukinuta. Umjesto nje je 1966. uvedena Privredna nagrada Sovjetskog Saveza.
Nakon pada u nemilost nagrade su oduzete Lavrentiju Beriji, ali i njegovom sinu Sеrgu Beriji (dobio za konstrukciju raketa) i poznatom fizičaru i disidentu Andreju Saharovu.
Čiče
Čiče je jezero smješteno u Novom Čiču, 4 km južno od grada Velike Gorice.
Eksploatacijom šljunka nastalo je više umjetnih jezera od kojih je najveće i najdublje jezero Novo Čiče. Površina jezera je 0,9 kilometara četvornih, a dubina jezera je oko 50 metara. Nastankom jezera pala je razina podzemnih voda što je dovelo do isušivanja močvara. Koncesija za eksploataciju šljunka na jezeru Čiče ističe 2015. godine, a tada bi koncesionar trebao sanirati obale koje su sada vrlo strme.
Gradska uprava Velike Gorice planira izgraditi sportsko rekreativni centar na jezeru. Predočen je nacrt kako bi trebalo izgledati jezero Čiče kada se na njemu napravi sportsko rekreativni centar, višedesetljetni san Velikogoričana o jezeru Čiče kao uređenom gradskom kupalištu i sportsko-rekreacijskom centru na vodi. Planom se u južnom dijelu jezera predviđa vodeni park s bazenima i wellness centrom. Tu je i prostor za jedriličarski i streličarski centar, sportska igrališta te parkovi za odmor i piknik. Zapadni dio rezerviran je za adrenalinske sportove s karting stazom te veslačkim centrom dok je sjeverni dio jezera namijenjen za opuštenije aktivnosti uz ribolov i ronjenje. Smještajni kapaciteti s hotelom i kampovima smjestili bi se u istočnom dijelu jezera, a ovdje su predviđena i tri kupališta te ugostiteljski sadržaji koji će zaokružiti turističku ponudu.
Jezero ima potencijal da postane regionalni centar s obzirom na blizinu velikih gradova - Zagreba, Velike Gorice i Siska, kao i zračne luke. Atraktivna lokacija s prometnog aspekta, ali i s obzirom na veliku vodenu površinu. Radi se o velikom vodenom licu kojega nema u bližoj okolici, površini obuhvata od 160 hektara, a sama vodena površina zauzima 60 posto površine.
Jezero Čiče se nalazi neposredno istočno od Velike Gorice, a nastalo je dugogodišnjom eksploatacijom šljunka. Njegove južne obale godinama su bile glavno kupalište velikogoričana i zagrebčana, sve dok nije zatvoreno od strane nadležnih inspekcija.
Hrvački klub Vrbovec
Hrvački klub Vrbovec je hrvački klub iz Vrbovca.
Klupsko sjedište je na adresi Vinogradarska 61, Vrbovec.
Pentafluoroetil jodid
Pentafluoroetil jodid je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 245,918 Da.
Salem, Fulton County, Arkansas
Sejlem je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.635, što je 44 (2,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
White Mountain Lake, Arizona
White Mountain Lake je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2,205 stanovnika.
Stranka demokratske akcije Sandžaka
Stranka demokratske akcije Sandžaka je politička stranka u Srbiji koja okuplja Bošnjake iz Sandžaka. Predstavlja ogranak Stranke demokratske akcije koja je nastala u Bosni i Hercegovini.
Wu Zhi
Wu Zhi je bio savjetnik Cao Pija, cara kineske države Cao Wei, jednog od Tri kraljevstva. Cao Pi je bio sin gospodara rata Cao Caoa te se stalno borio za naklonost oca i nasljedstvo sa bratom Cao Zhijem. Nastojeći eliminirati prijetnju po Cao Pija, Wu Zhi se za račun svog gospodara sakrio u sanduk sa svilom kako bi se ubacio u Cao Zhijevo imanje i tamo likvidirao Cao Zhija; međutim, kada je čuo da je Cao Zhi upozoren na taj plan, od njega je odustao.
Maclyn McCarty
Maklin Makarti (Saut Bend Indijana, 9. jun 1911 – 2. januar 2005) je bio američki genetičar.
Maklin Makarti je posvetio svoj život studiranju infektivnih organizama kao lekar i naučnik. On je najbolje poznat po svom učešću u otkriću kojim je pokazano da je DNK, a ne proteini, gradivni materijal gena. Otkrivanje molekularne tajne gene kapsularnog polisaharida pneumokokalnih bakterija otvorilo je put istraživanju naslednosti ne samo putem genetike, nego i putem biohemije. Time je započela era molekularne biologije. Makarti je bio najmlađi i najdugovečniji član originalnog istraživačkog tima, koji je uključivao i Osvalda Ejverija i Kolina Maklauda. On je preminuo 2. januara 2005.
Demokratski centar (Srbija)
Nakon izbora 2003. godine DC se priključio Demokratskoj stranci.
Josip Pankretić
Josip Pankretić (Gaj, Vrbovec, 15. siječnja 1933. - Gaj, Vrbovec, 10. siječnja 1998.)
Rođen u poljoprivrednoj obitelji u Gaju, završio je četiri razreda pučke škole, te se bavio uzgojem goveda i svinja, poznat kao "najjači proizvođač mesa u Hrvatskoj".
Taksadienska sintaza
Taksadienska sintaza (, geranilgeranil-difosfat difosfat-lijaza (ciklizacija, formira taksadien)) je enzim sa sistematskim imenom geranilgeranil-difosfat difosfat-lijaza (ciklizacija, formira taksa-4,11-dien). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim učestvuje u biosintezi diterpenoidnog antineoplastičnog leka Taksol (paklitaksela).
Isola, Bari
Isola je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
Josip Pankretić
Josip Pankretić odgojen u duhu HSS-ove obitelji za vrijeme Socijalističke Jugoslavije biva izabran kao narodni zastupnik u tadašnji Sabor šezdesetih. Ali pravu političku afirmaciju doživljava tek početkom devedesetih, kad kao saborski zastupnik HSS-a u nepuna tri mandata postaje poznat široj javnosti kao "narodni tribun", čija se riječ sve više uvažava u borbi za običnog "selaka i radnika".
Postaje jedan od vodećih ljudi HSS-a devedesetih, te preko svojih govora podiže popularnost stranke, koji su nakon njegove smrti 1998. sabrani u djelu "Glejte jenu stvar".
Bio je oženjen i imao dvoje sinova. Sin Božidar bio je ministar poljoprivrede.
3. 5.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
3. maj/svibanj (3. 5.) je 123. dan godine po gregorijanskom kalendaru (123. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 242 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Blagdani/Praznici
.
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Case Via Rigato, Padova
Case Via Rigato je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Salesville, Arkansas
Sejlsvil je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 450, što je 13 (3,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sandžačka demokratska partija
Na izborima 2008. Sandžačka demokratska partija je nastupila na zajedničkoj listi s Demokratskom strankom, G17 Plus, Ligom socijaldemokrata Vojvodine i Srpskim pokretom obnove i osvojila 4 mandata.
Na lokalnim izborima 2008. ostvarila je aposolutnu pobedu u Novom Pazaru i na ponovljenim izborima u Prijepolju osvojila najveći broj mandata.
Vladan Batić
Vladan Batić (Obrenovac, 27. jula 1949 - Obrenovac, 29. decembra 2010) je bio srpski političar. Po profesiji je doktor pravnih nauka. Do ulaska u politiku, radio je kao advokat. Osnivač je i predsednik Demohrišćanske stranke Srbije (DHSS). Bio je aktivan učesnik događaja 5. oktobra 2000. godine. U periodu od 2000-2003 bio je ministar pravde Srbije. 2004. godine bio je kandidat za predsednika Srbije. Umro je 29. decembra 2010. u 61. godini.
Teofan Kosanović
Teofan Kosanović (1881 —1941.) iguman manastira Gomirje u gornjokarlovačkoj eparhiji. Ubile su ga ustaše 1941.
Rođen je u Veri kod Plaškog, gde je bilo sedište gornjokarlovačkoj eparhije. Postao je monah 1903. Kao jeromonah služio je u parogijama Ponikve, Brinje, Gomirje i Marindol. Iguman manastira Gomirje postao je 1929. i na tom položaju je ostao do mučeničke smrti 1941. Ustaše su njega i jeromonaha Nektarija Dazgića uhapsile juna 1941. i odveli ga u ustaški logor „Kula“ u Ogulinu. Taj logor je bio u bivšoj frankopanskoj tvrđavi. Posle osam dana mučenja odveli su ga u koncentracioni logor „Danica“ u Koprivnici. Tu je bio strahovito mučen. Iz Koprivnice ga 30. juna 1941. šalju u Gospić, gde je proveo neko vreme. Sa Grupom Srba je odveden i posle mučenja bačen u jamu Jadovno na Velebitu.
Literatura
Iz knjige Velibor V. Džomić „Ustaški zločini nad srbskim sveštenicima" Izdavač: Svetigora
http://www.mitropolija.me/istbibl/dzomic-uzlocini/uzlocini-svestenstvo.html#sv115
Deng Zhong (Tri kraljevstva)
Deng Zhong (230–264) bio je kineski vojskovođa u službi države Cao Wei, jednog od Tri kraljevstva. Bio je sin proslavljenog generala Deng Aija i zajedno sa njim sudjelovao u pohodu kojim je 263. pokorena država Shu Han. Na kraju je sa ocem zarobljen od Wei Guana koji ga je dao pogubiti.
KBO!
KBO! je pank hardkor grupa iz Kragujevca koju karakteriše post pank zvuk sa distorziranim gitarama i tekstovima sa socijalnom tematikom. Jedan su od najstarijih pank bendova s prostora bivše Jugoslavije. Grupa je nastala u januaru 1982. godine, prema rečima članova, kao reakcija na lošu kragujevačku scenu osamdesetih godina XX veka. Trenutnu postavu čine bubnjar Slobodan Vujić (Boban), pevač i solo gitarista Saša Vujić (Vuja) i ritam gitarista Ivan Ivezić (Iveza). Dugogodišnji ritam gitarista bio je Aleksandar Vojinović. Naziv KBO! predstavlja onomatopeju žabe iz crtanog filma.
Okupljanje i prvi nastupi
Grupa KBO! oformljena je u januaru 1982. godine u Kragujevačkoj gimnaziji, tokom jednog velikog odmora. Aca, Miša, Rajko i Vuja, drugovi iz razreda koji su u to vreme imali po 17 godina, osnovali su grupu zbog toga što su bili revoltirani kvalitetom lokalnih kragujevačkih bendova na koncertu na kome su bili prethodne noći. Namera im je bila da naprave "bend koji će da razmrda Kragujevac". Saša Vujić Vuja i Aca Vojinović svirali su gitare, dok je Rajko svirao bubanj, a Miša pevao i svirao bas. Posle mesec dana imali su svoj prvi koncert u kragujevačkom Domu omladine. U pitanju je bila jedna od mnogih gitarijada na kojima su učestvovali mnogi lokalni bendovi. Međutim, ovo je bio prvi put da na njoj učestvuje jedan pank bend. Nakon njihovog izlaska na binu publika sačinjena mahom od hipika i hevi metalaca je u prvi mah zanemela, a zatim počela da zviždi i da predmetima gađa članove benda. KBO! je uprkos tome što se koncert gotovo nije čuo od glasnog negodovanja uspeo da završi svoj prvi nastup uzvraćajući na negodovanje između pesama. Bend je iz inata nastavio da nastupa na svim gitarijadama u Kragujevcu, u istoj postavi, sve do 1984. godine kada su članovi morali da odu u vojsku.
Nova postava i prva demo izdanja
Nakon odsluženja vojnog roka i pauze od 15 meseci dolazi do promene u postavi. U bendu ostaju Saša Vujić (vokal i gitara) i Aleksandar Vojinović (gitara), a priključuje im se se Sašin brat Slobodan Vujić za bubnjevima. Ovo je postava benda koja se najduže održala. Od tada sviraju bez bas gitare što u neku ruku predstavlja njihov zaštitni znak. Pank publika bolje ih upoznaje preko samostalno objavljenih demo kaseta Tama (1986), Nove obrade starih stvari (1987), OBK! (1988) i Moja sloboda (1989). U martu 1988. godine sviraju u Budimpešti gde je snimljen materijal za kasetu Live in Budapest koja izlazi iste godine. U maju 1989. godine sviraju u Solunu, u junu održavaju četiri koncerta u Mađarskoj, a u oktobru iste godine nastupaju kao predgrupa satava Emils i Gorilla Bisquits u Beču.
Forever Punk
Godine 1989. snimaju svoj prvi LP pod nazivom Forever Punk. Ploča je snimljena u beogradskom studiju Oliver za samo četiri sata, a objavio ju je grčki izdavač Wipe Out Records iz Pireja. Narednu ploču, Pozovi 93, objavljuju 1990. godine za novosadskog izdavača Start Today Records. Iste godine kreću u promotivnu turneju po Jugoslaviji, Mađarskoj i Austriji, a naredne po Belgiji i Holandiji, gde na nekim koncertima nastupaju s bendovima Babes in Toyland i Political Asylum. Zbog ratnih dešavanja koja u to vreme izbijaju u Sloveniji, celokupna binska oprema ostala im je u klubu France Prešeren u Ljubljani koju su uspeli da povrate tek naredne godine. Nakon jubilarnog 100. koncerta održanog u Kragujevcu, sviraju širom Srbije. Početkom 1992. godine održavaju dva uzastopna koncerta u Skoplju. Nakon toga za francusku izdavačku kuću Oncra Records iz Tuluza objavljuju CD Za jedan korak. U januaru 1993. sviraju u Ilirskoj Bistrici i Kopru. Tokom rata na prostoru bivše Jugoslavije pojavljuju se na brojnim inostranim kompilacijama uključujući pojavljivanje na internacionalnom antiratnom CD-u objavljenom u Holandiji pod nazivom The Dignity Of Human Being Is Vulnerable (AWA 1993). Na njemu se nalazila njihova pesma Ubijte me. Na ovoj kompilaciji se između ostalih pojavljuju i M.D.C., Nomeansno i The Mr. T Experience. U Jugoslaviji sa pesmom Idi+Odlazi učestvuju na kompilaciji Mi za mir (Vreme zabave / Centar za antiratnu akciju Beograd 1995). U septembru 1997. godine objavljuju četvrti zvanični album Svetlo ludila za sopstvenu izdavačku kuću (KBO! Records). Godine 1999. prvi put sviraju u Crnoj Gori (Nikšić). Sledeći album, Ne menjajte stanicu, izašao je 2001. godine i sastojao se od obrada veliki svetskih i domaćih hitova. Iste godine sa dve pesme učestvuju na kompilaciji Know Your Rights, na kojoj se pojavljuju isključivo kragujevački bendovi. Početkom 2002. započinju snimanje novog albuma, Drugarska...stvar koji izlazi krajem iste godine.
Socijalno-liberalna partija Sandžaka
Socijalno-liberalna partija Sandžaka je regionalna stranka koja djeluje u Srbija|srpskoj regiji Sandžak i pretežno okuplja Bošnjake. Vođa joj je Bajram Omeragić.
Na parlamentarnim izborima 2008. će nastupiti kao dio Bošnjačke liste za evropski Sandžak koju vodi Sulejman Ugljanin.
Dekshlorfeniramin
Dekshlorfeniramin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 274,788 Da.
Carica majka Bian
Carica majka Bian (januar 160 – 9. jul 230 ), osobno ime nepoznato, formalno Carica Wuxuan (武宣皇后, doslovno "ratnička i učena carica") bila je carica majka kineske države Cao Wei, jednog od Tri kraljevstva. Bila je druga supruga gospodara rata Cao Caoa i majka Cao Pija, prvog cara države Cao Wei.
Odrasla je u Baitingu u današnjoj provinciji Shandong; roditelji su joj bili siromašni, te je bila prisiljena uzdržavati ih kao kurtizana. U dobi od 19 godina ju je zapazio mladi Cao Cao i učinio svojom konkubinom. Rodila mu je četiri sina - Cao Pija, Cao Zhanga, Cao Zhija i Cao Xionga. Kineski historijski izvori je opisuju kao skromnu ženu koja se uglavnom držala izvan politike. Izuzetak je bio 226. kada je kod svog sina uspješno intervenirala u korist Cao Honga kome je prijetilo pogubljenje. Nešto kasnije je oprostila princezi Yu, supruzi svog unuka Cao Ruija koja ju je slučajno uvrijedila.
Carnegie, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.972, što je 417 (-5,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
8. vijek
thumb|300px|Istočna hemisfera na početku 8 vijeka. thumb|300px|Istočna hemisfera na kraju 8. vijeka. 8. vijek je razdoblje koje je trajalo od 701. do 800. godine. U Evropi se tradicionalno smatra dijelom ranog srednjeg vijeka.
Pregled
Na istočnoj hemisferi je tada najveća država - Arapsko Carstvo, odnosno Omejadski Kalifat - na samom početku 8. vijeka ponovno pokrenulo teritorijalnu ekspanziju, što je na krajnjem zapadu kao rezultat imalo muslimansko osvajanje Iberijskog poluotoka, odnosno prvo uporište islama na evropskom kontinentu. Ekspanzija je, međutim, relativno brzo zaustavljena, prvo od strane Bizanta razbijanjem opsade Carigrada, zatim od strane Franaka u bitci kod Poitiersa. Kalifat, koji se više nije mogao širiti, suočio se sa ekonomskom i političkom krizom, koja se odrazila kako kroz dinastijske sukobe, tako i kroz velike ustanke u Sjevernoj Africi i Perziji. Potonji je na vlast donio novu, abasidsku, dinastiju kalifa, mada ona nije uspjela u potpunosti nametnuti vlast Kalifatu, s obzirom da su Omejadi zadržali kontrolu nad Iberijskim poluotokom. Time je prestalo dotadašnje političko jedinstvo islamskog svijeta, ali su se Abasidi nakon toga posvetili kako unutrašnjim reformama, tako i razvoju arapske kulture i nauke, zbog čega njihov dolazak na vlast predstavlja početak tzv. islamskog zlatnog doba.
ŠRC Zaprešić
Kapacitet stadiona je 4.500 gledatelja. Stadion ima dvije tribine. Istočna tribina je djelom pokrivena i ima 3028 sjedećih mjesta. Zapadna tribina ima 400 sjedećih i 1100 stajaćih mjesta.
Krajem 2005., nakon osvajanja drugog mjesta u 1. HNL, stadion je dobio modernu rasvjetu.
Chapelle-Lasson
Šapel Lason je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 105 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,04 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 78 metara.
Mashpee Neck, Massachusetts
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.000, što je 99 (11,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Papa Poncijan
Poncijan je bio osamnaesti papa, nasljednik Urbana I. od 21. srpnja 230. do 28. rujna 235.
O njemu se zna malo više nego o njegovim prethodnicima. Za vrijeme njegova pontifikata, Hipolit Rimski, prestao je biti protupapa. Car Maksiminus Traks, jedan od tzv. vojničkih careva, prognao je Poncijana i crkvene dužnosnike, ujedno i Hipolita Rimskog na Sardiniju. Poncijan je odstupio s mjesta pape 25. ili 28. rujna 235. Umro je zbog nehumanih uvjeta u sardinijskim rudnicima. Papa Fabijan dao je prenijeti njegove posmrtne ostatke u Rim i pokopao ih u katakombama pape Kalista I. Poncijanov epitaf otkriven je 1909. s natpisom "Pontianos, episk (Poncijan, biskup)". Slavi se kao svetac. Spomendan mu je bio 19. studenog, ali je prebačen 13. kolovoza.
Renningen
Reningen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Beblingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 17.187 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8115041.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Beblingen Reningen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Beblingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 409 metara. Površina opštine iznosi 31,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 17.187 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 552 stanovnika/km².
Kula Petra Zrinskog u Vrbovcu
Kula Petra Zrinskog u Vrbovcu je zaštitni simbol grada Vrbovca.
mini|250px|desno|Kula Petra Zrinskog u Vrbovcu Kula je jedini ostatak srednjovjekovne utvrde Vrbovec, koja se nalazila na području današnjeg parka u Vrbovcu. To je okrugla dvokatnica, izgrađena od opeke i pokrivena šiljastim krovom.
Prema legendi, u kuli se 6. lipnja 1621. godine rodio ban Petar Zrinski. Istina je da je Petar Zrinski bio rođen u staroj drvenoj zgradi, koja je zajedno sa starim drvenim kaštelom izgorila u požaru 1755. g. u seljačkoj buni. Unatoč tome, legenda i danas živi na novopostavljenoj turističkoj ploči kod kule Petra Zrinskog.
Savez vojvođanskih Mađara
SVM je osnovan 18. juna 1994. u Senti kao udruženje građana, a 17. juna 1995. godine je transformisan u političku stranku.
Na izborima 1996. godine je SVM uspeo da osvoji 3 poslanička mandata u Saveznoj skupštini i 4 mesta u Skupštini Republike Srbije.
Na izborima 24. septembra 2000. godine SVM je sa koalicijom DOS uspeo da postane parlamentarna stranka, a njen lider, Jožef Kasa, potpredsednik Vlade Srbije.
Na parlamentarnim izborima u Srbiji 2003, SVM u koaliciji Zajedno za toleranciju nije uspeo da pređe cenzus, tako da je prvi put od 1997. ostao bez poslaničkog mesta u Narodnoj skupštini Srbije.
Na parlamentarnim izborima u Srbiji 2007, SVM osvaja 3 mandata.
Colin Munro MacLeod
Kolin Manro Maklaud (28. januar 1909. – 11. februar 1972.) je bio kanadsko-američki genetičar.
Biografija
Maklaud je upisao Makgilov univerzitet sa 16 godina, i završio medicinske studije u 23. godini.
U svojim ranim godinama kao naučnik on je zajedno sa Osvaldom Ejverijem i Maklinom Makartijem, demonstrirao da je DNK aktivna komponenta odgovorna za bakterijsku transformaciju, i u retrospektivi fizička baza gena. Ejveri i Maklaud su 1941. odvojili grubi ekstrakt iz bakterijske vrste koja uzrokuje pneumoniju S. Ekstrakt S vrste može da konvertuje daleko benigniju R (‘grubu’) vrstu bakterije u formu koja izaziva bolest. Kasnije te godine, Makarti se pridružio Ejverijevoj laboratoriji, i 1942. su počeli rad na DNK kao mogućem sastojku ekstrakta S vrste koji ima sposobnost da transformiše R vrstu. Do početka 1943. su pokazali da je DNK zaista transformišući faktor. Februara 1944. su objavili prvi iz serije članaka kojima se demonstrira uloga DNK. Naknadni eksperimenti su potvrdili da je DNK univerzalni nosilac genetičke informacije.
Rasim Ljajić
Rasim Ljajić (Novi Pazar, 28. 1. 1964) je predsednik Sandžačke demokratske partije i trenutni ministar rada i socijalne politike u Vladi Republike Srbije.
Biografija
Rasim Ljaljić je rođen 28. 1. 1964. u Novom Pazaru, gde je završio osnovnu školu i gimnaziju. Medicinski fakultet završio je u Sarajevu. U periodu od 1989. do 2000. godine radio je kao novinar za brojne dnevne i periodične listove na prostoru bivše SFRJ.
Politikom se bavi od 1990. godine, kada je izabran za generalnog sekretara SDA Sandžaka. Od 1994. godine predsednik je Koalicije Sandžak, koja je 2000. godine preimenovana u Sandžačku demokratsku partiju. 2009. je osnovao Socijaldemokratsku partiju Srbije čiji je današnji predsednik.
Posle petooktobarskih promena izabran je za ministra za nacionalne i etničke zajednice u Vladi SRJ. Nakon izbijanja krize na jugu Srbije, u decembru 2000. godine imenovan je za potpredsednika Koordinacionog tela za opštine Preševo, Bujanovac i Medveđa. U avgustu 2001. godine imenovan je za potpredsednika Koordinacionog centra za Kosovo i Metohiju.
Nakon potpisivanja Beogradskog sporazuma marta 2003. godine izabran je za ministra za ljudska i manjinska prava u Savetu ministara SCG. Od 2003. do 2006. godine obavljao je dužnost kopredsednika Mešovitog komiteta za ekonomsku saradnju sa mnogim arapskim zemljama. Od jula 2004. predsednik je Nacionalnog saveta za saradnju sa MKTJ, a od jula 2006. koordinator za sprovođenje Akcionog plana za završetak saradnje sa MKTJ. Od septembra 2005. godine predsednik je Koordinacionog tela za opštine Preševo, Bujanovac i Medveđa.