cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bojni krstaš
Bojni krstaši Velike Britanije
Realizacija projekta je zaustavljena i podvrgnuta detaljnoj obradi. Naoružanje je ostalo isto, brzina je smanjena na 30 čvora, ali je zato oklop povećan za 1,5 puta, do 305 mm. U toku 1916. godine, otpočela je gradnja još tri broda serije – Enson (en. Anson), Haue (en. Howe) i Rodni (en. Rodney). Kao što se moglo i očekivati, kako Hud nije završen za vreme rata, gradnja se nastavila smanjenim tempom, i on je završen tek 1920. godine. Gradnja ostala 3 bojna krstaša ove serije, prekinuta je još 1917. godine, i nakon završetka rata, bili su sasečeni.
Kao rezultat svih izmena, Hud je postao najveći ratni brod na svetu, u to vreme. Njegove taktičko-tehničke karakteristike, bile su ocenjene najvećim ocenama, i Hud je postao ponos Kraljevske mornarice. 300px|mini|desno|Bojni krstaši Fjurios, polunosač aviona
Bojni krstaši Nemačke
Gradnja novih bojnih krstaša, započela je 1915. godine, i bili su poznati kao klasa Makenzen (nem. Mackensen). Ukupno je trebalo izgraditi 7 broda. Što se tiče konstrukcije, novi projekt je predstavljao varijantu krstaša klase Derflinger, ali bi bili naoružani sa 8 topa 350 mm. Povećanjem dužine i širine broda, kako bi se postavio jači energetski pogon, kao i teže kupole glavne artiljerije, Makenzen je trebalo da bude za skoro 5000 tona teži u odnosu na prethodnu klasu.
Za preostala 3 broda ove serije, Nemci su rešili da promene projekat, i naoružaju ih topovima kalibra 380 mm. Težina je ponovo povećana, sa predviđenim smanjenjem brzine. Od ta 3 broda, Nemci su uspeli da započnu 1916. godine, gradnju samo jednog, Erzac Jork (nem. Ersatz Yorck). Gradnja preostala 2 bojna krstaša, Erzac Šarnhorst (nem. Ersatz Sharnhorst) i Erzac Gnajzenau (nem. Ersatz Gneisenau), nikad nije otpočela.
Pored toga, Nemačka je razvila niz projekta bojnih krstaša sa artiljerijom glavnog laibra 420 mm, sa planom otpočinjanja gradnje krajem 1918. godine, ali do tada je Nemačka izgubila rat. 300px|mini|levo|Bojni krstaši Makenzen, Šema 300px|mini|levo|Bojni krstaši Erzac Jork, Šema
Ocena bojnih krstaša Prvog svetskog rata
Upoređenje između britanskih i nemačkih bojnih krstaša iz perioda Prvog svetskog rata, mora biti podeljeno u dva aspekta: taktička doktrina u osnovi projekta i realna borbena korist.
U projektima britanskih bojnih krstaša, najviše su dominirale krstaričke komponente. Pored velike brzine, oni su morali da imaju solidan radijus dejstva i dobre plovne karakteristike. Krug zadataka ovih brodova u Kraljevskoj mornarici, takođe je bio veoma širok. Patroliranje i izviđanje, podrška lakim snagama, borba sa neprijateljskim rejderima, i dejstva kao brzi odredi flote, pri čemu bi trebalo izbegavati dugoročan kontakt sa neprijateljskim adekvatnim snagama.
Kada su se britanski bojni krstaši koristili u skladu sa osnovnim konceptom, dejstvo je bilo veoma uspešno, što dokazuju, bitka u Helgolandskom zalivu i bitka kod Foklandskih ostrva. No taj koncept je bio u potpunosti suprotan sa mentalitetom britanskih mornara. Stručnjaci su još pre rata spravom isticali, kada u svojim redovima raspolaže sa tako moćno naoružanim brodovima, skoro svaki britanski admiral će ih sigurno povesti u odlučujuću bitku. To je bio slučaj u bici kod Jitlanda, gde su bojni krstaši korišćeni sasvim suprotno od ideje admirala Fišera. Nedostatak oklopne zaštite, zajedno sa povišenoma eksplozivnošću britanskog kordita (bezdimni barut), smeštenog u svilenim kapama, kao i loša konstrukcija kula liftova, koje nisu pržale adekvatnu zaštitu od prodora plamena u skladištima municiji, doveli su do tragičnih posledica.
Za razliku od britanskog pristupa, nemački bojni krstaši su bili poprilično dobri brodovi za borbu, sa istotipnim brodovima. U principu, ustupajući britancima težinu artiljerijske vatre, oni su bili mnogo više harmoničniji kao brodovi za ozbiljnu bitku, i predstavili su se, ne kao krstaši, već kao brzi bojni brodovi. Odlične plovne karakteristike i veliki radijus dejstva, za Severno more nisu imali ključno značenje, i u tom smislu nemački projektanti su bili uviđajniji od britanskih. "“Kada objektivno ocenimo istoriju razvoja nemačkih bojnih krstaša u periodu od 1907. do 1918. godine, postaje jasno, da su oni po svojim borbenim karakteristikama bili najbolji krstaši tog perioda, zbog manje težine i mašinsko-kotlovskih postrojenja, bolje oklopne zaštite, a takođe i zbog boljeg praška kordit, koji u dodiru sa plamenom nije odmah eksplodirao, kako je to bio slučaj kod britanskih brodova”."
Razvoj bojnih krstaša u posleratnim godinama
Odmah po završetku poslednjeg rata, trka u pomorskom naoružanje nastavljena je neverovatnom silinom. Podsticaj za to je bila odluka kongresa Sjedinjenih američkih država, donešene još 1916. godine, o velikom povećanju američkih pomorskih snaga. Cilj tog programa je bilo stvaranje flote, bolje od bilo koje, i sposobne da se u isto vreme može suočiti sa britanskom i japanskom flotom. Značajno mesto u američkom planu brodogradnje, zauzimali su bojni krstaši, koje američka flota nije posedovala do tog vremena. 300px|mini|levo|slika najverovatnijeg izgleda krstaša Leksingtona Po planu trebalo je izgraditi krstaše klase Leksington. Projekat za ove brodove bio je veoma neobičan. Moćno naoružanje od 8 topa 406 mm, velika brzina, i krajnje slaba oklopna zaštita za kapitalne brodove. Taktička namena brodova, ostala je potpuno nejasna. Za uništenje lakih pomorskih jedinica, oni su bili absurdno veliki i nepodesni, a stupanje u borbu sa adekvatnim protivnikom, bilo bi previše opasno. Bez obzira na sve, Amerikanci su u periodu 1920. – 1921. godine, započeli sa izgradnjom 6 bojna krstaša ove klase: Leksington (en. Lexington), Konstelejšen (en. Constellation), Saratoga (en .Saratoga), Reindžer (en. Ranger), Konstitušen (en. Constitution), i Junajted Steits (en. United States).
Američki plan je izazvao ozbiljnu zabrinutost o stalih pomorskih država. Prva država koja je odreagovala, bio je Japan, koji je usvojio program 8-8, po kojem je trebalo izgraditi 8 bojnih krstaša. Gradnja prva četiri, klase Amagi - Amagi (jap. 天城), Akagi (jap. 赤城), Atago (jap. 愛宕) i Takao (jap. 高雄) otpočela je u periodu 1920—1921. godine. Naoružanje je bilo jače od američkog pandama - 10 topa 406 mm, a takođe je i oklopna zaštita bila znatno bolja, mada nije mogla da zaštiti od projektila 406 mm, ali brzina je bila svega 30 čvora.
Smeđi majmun pauk
Smeđi majmun pauk (lat. Ateles hybridus) je vrsta primata iz porodice hvataša. Živi u sjeveroistočnoj Kolumbiji i zapadnoj Venezueli, a najčešća njegova staništa su kišne šume. Kritično je ugrožena vrsta, prijeti mu izumiranje.
Bojni krstaš
Razvoj bojnih krstaša u posleratnim godinama
Još moćniji je bio projekat za sledeća 4 broda, poznat kao klasa № 13. Budući da su bili krupniji od klase Amagi, oni su imali deblji oklop, istu brzinu, i planirano naoružanje od 8 topa kalibra 457 mm.
Određene aktivnosti, pokazali su i britanci. Iako su do 1920. godine, oni imali najveću flotu na svetu, većina britanskih brodova, bili su mnogo manji u odnosu na buduće američke i japanske brodove. Oni su 1921. godine, izradeli projekat za bojne krstaše klase G-3. Malo veći od američkih i japanskih brodova, oni su bili kombinacija moćnog naoružanja – 9 topa 406 mm, dobre oklopne zaštite, i velike brzine – 32 čvora. Zapravo, projekat je predstavljao dalji razvoj teško naoružanih brodova, veoma sličan konstrukciji bojnih brodova 1930-ih godina. Predlagala se izgradnja 4 broda ove klase, ali do realizacije nije došlo. 300px|mini|desno|projekat krstaša Amagi 300px|mini|desno|projekat krstaša № 13 Velika Britanija se nakon rata nalazila u teškim finansijskim problemima, a takođe i Japan. Što se tiče Sjedinjenih Američkih država, najbogatije zemlje tog vremena, problemi sa finansijama su bili manji, ali su ipak postojali."“Kada su američki političari uvideli karakteristike novih brodova, koji su trebali da se izgrade u Velikoj Britaniji i Japanu, oni su se zapitali. Jedna je stvar, govorili su sa tribina - vršenje dužnosti Sjedinjenih Američkih država kao lidera demokratskog pokreta, a savim drugo je – baciti nepovratno ogromne količine novca”."Kao rezultat toga, 1922. godine je bila organizovana međunarodna onferencija o pomorskom naorunjanju, koja se završila potpisivanjem Vašingtonskog pomorskog sporazuma. Gradnja započetih bojnih brodova i bojnih krstaša je prekinuta, čime se trka u pomorskom naoružavanju privremeno zaustavila.
Poslednji bojni krstaši
Prestanak gradnje bojnih krstaša, zvanično je završen 1936. godine, i od tada gradnja bojnih krstaša klasičnog tipa, nije više obnovljena. Napredak u oblasti brodskih pogona, naparavio je ovu vrstu brodova potpuno nepotrebnom – pojavili su se bojni brodovi velike brzine.
Smeđi majmun pauk
Izgled
Smeđi majmun pauk ima jako mršavo tijelo, a udovi su mu tanki i dugi. Tijelo je dug 45-50 centimetara, dok je rep dosta dulji sa svojih 75-80 centimetara. Masa tijela varira između sedam i deset kilograma, s tim da su mužjaci ponešto teži od ženki. Krzno je smeđe boje, dok su prednja strana tijela i unutrašnjost nogu sive do bijele boje. Ruke su duge i savijene poput kuke. Na krajnjem dijelu repa nema dlaka.
Blaine, Washington
Blaine je grad u američkoj saveznoj državi Vašington. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.684 stanovnika.
Smeđi majmun pauk
Način života
Dnevna je i arborealna životinja. Kreće se brzo i vješto među granama na različite načine. Živi u skupinama sastavljenim od dvadesetak životinja, koje se dijele na manje podskupine u potrazi za hranom. Prehrana je uglavnom sastavljena od različitih plodova, ali ovaj majmun nekad zna jesti i druge biljne dijelove, kao što su listovi.
Bojni krstaš
Poslednji bojni krstaši
Ipak, u vojno-pomorskoj literaturi široko je rasprostanjen naziv bojni krstaš, za određene brodove koji su izgrađeni, ili su se nalazili u fazi gradnje, ili samo dizajnirani tokom 1930-tih i 1940-ih godine. Ovi projekti su se delili u dve grupe:
Kluse
Kluse je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 60 opštinskih središta okruga Emsland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.495 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3454025.
Bojni krstaš
Bojni krstaši Francuske
300px|mini|desno|francuski bojni krstaš Denkerk, Šema Francuska, kojoj je dozvoljeno da nakon 1927. godine, izgradi bojne brodove ukupne težine 70.000 tona, nije se žurila sa izgradnjom. Podsticaj za projektovanje novih borbenih jedinica, bila je vesto o nemačkoj izgradnji prvog “džepnog bojnog broda.” Od tog momenta se javila potreba za brzim brodovima, koji će moći da ulove nove nemačke rajdere, ali kako francuski parlament nije hteo da izdoji dovoljno sredstva, projekat je dizajniran imajući u vidu finansijska ograničenja.
Denkerk (fr. Dunkerque) je bio brzi bojni brod, izgrađen na osnovu gore navedenih ograničenja, i predstavljao je zapravo bojni krstaš, sa obiljem inovatorskih rešenja. On je bio prvi brod kod koga se nalazilo glavno naoružanje u dve četvorocevne kule, obe postavljene na prednjem delu broda. Kalibar topova glavne artiljerije, bio je 330 mm, izabran na osnovu proračuna, da se postigne sigurna superiornost u odnosu na nemačku klasu Dojčland, postojeći oklop je trebalo du bude dovoljan za zaštitu od projektila kalibra 280 mm. Brzina broda je bila velika, kao i radijus dejstva, no sam Denkerk je bio skoro 2,5 puta veće težine, od njegovog navodnog protivnika. Na sledećem brodu tog tipa, Strasburg (fr. Strasbourg), oklop je nešto povećan, ali je i dalje bio nedovoljan po merilima za bojne brodove. Stoga, oni su se mogli nazvati mali bojni brodovi. "“Projekat se odlikovao mnogim inovativnim idejama i za svoju veličinu, Denker i Strazbur su bili izuzetno snažni i dobro zaštićeni brodovi. Posebno uspešan je bio sistem protiv torpedne zaštita, odlična horizontalna zaštita i moćne univerzalne topovske baterije. Kao bojni krstaši, oni su bili odlični brodovi, ali za borbu protiv bojnih brodova, nisu bili adekvatni”."Kasnije, francuska se okrenula izgradnji pravih bojnih brodova klase Rišelje.
Smeđi majmun pauk
Način života
Gestacija traje oko 225 dana, te njezin rezultat obično bude jedno mladunče, kojega majka doji oko godinu dana. Spolno zrelo postaje nakon četiri do pet godina.
Kluse
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Emsland Kluse se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Emsland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 10 metara. Površina opštine iznosi 25,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.495 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 59 stanovnika/km².
Bojni krstaš
Bojni krstaši Nemačke
300px|mini|desno|nemački bojni krstaš Šarnhorst, Šema U kategogoriju bojnih krstaša takođe se često nazivaju nemački brodovi klase Šarnhorst. Izgrađeni u veoma teškoj političkoj situaciji, oni nisu bili direktan nastavak bojnih krstaša Prvog svetskog rata. U stvarnosti, projekat za Šarnhorst (nem. Scharnhorst) i Gnajzenau (nem. Gneisenau) je nastao na osnovu projekta za džepne bojne brodove, i oni su se vodili kao 4-ti i 5-ti brodovi klase Dojčland.
Pojava broda Denkerk, uslovila je nemce da pojačaju naoružanje i debljinu oklopa, što je dovelo da velikog porasta težine. Zaštita brodova je bila relatovno pouzdana za svoju skromnu veličinu prema standardima bojnih brodova, mada je bilo nekoliko propusta. Brzina je bila velika, a radijus dejstva dovoljan za akcije po Atlantskom okeanu. Međutim, uglavnom iz političkih razloga, Šarnhorst i Gnajzenau, bili su naoružani topovima 283 mm, što je bilo suviše slabo za borbu protiv bojnih brodova. Tokom rata, planirano je njihovo prenaoružavanje topovima kalibra 380 mm, ali oni nikada nisu bili izgrađeni. "“Praktično to su bili poslednji bojni krstaši u svetu, u tom obliku, kako ih je tradiconalno predstavila nemačka flota. Želje da imaju slične brodove, izrazile su vlade Sjedinjenih Američkih država, Japana, Holandija, a posebno Sovjetskog saveza, i odobrile njihovu gradnju. Ovi sledbenici Šarnhorsta, odlikovali su se još većom brzinom, relativno jačim naoružanjen, ali slabijom zaštitom, što ih je učinilo nesavršenim i pre početka gradnje”."Nemačka mornarica je 1937. godine donela odluku da se što pre počne sa izgradnjom 12 velikih okeanskih rejdera pod kodnim imenom «P». Iako je ovaj plan bio van mogućnosti nemačke brodograđevinske industrije, projekat je nastavio da se razvija, i 1939. godine, bio je gotov projekat za bojni krstaš klase «O». Ovi brodovi su trebali da imaju težinu od oko 30.000 tona, i naoružanje od 6 topa 380 mm. Planirana brzina je bila velika, kao i radijus dejstva, no izostala je adekvatna oklopna zaštita. Ove jedinice su trebale da se koriste za napade na britanske konvoje po svim morima i okeanima, bez obzira na udaljenost od baze.
Izgradnja tri broda pod uslovnim obeležjem «O», «R» i «Q» planirana je da otpočne 1940. godine, ali ona nije otpočeta. Međutim, kako je taj period bio veoma uspešan za Treći rajh, pristrasnost Adolfa Hitlera ka velikim brodovima je naglo opala, te je projekat ocenjen kao veoma neuspešan i nepotreban."“Neadekvatan izbor glavnih karakteristika, zasnivao se na koncepciji, koja bi bila na mestu pre 25 godine. sami Nemci su smatrali da krstaši «O», «R» i «Q» u potpunosti ne odgovaraju koncepciji. U stručnim krugovima, ovaj projek je bio poznat pod nazivom «Ohne Panzer Quatsch» — «neoklopljena glupost»”."
Bojni krstaši Japana
300px|mini|desno|Japanski bojni krstaš B-65, Šema Krajem 1930-ih godina, bojni krstaši klase Kongo, postali su jako zastareli, ali su bili jedini japanski veliki ratni brodovi, koji su mogli da prate nosače aviona, zbog svoje velike brzine. Dodatni stimulans oni dobijaji, kada su iz Sjedinjenih Američkih Država počele da pristižu vesti o projektovanju bojnih krstaša klase Alaska. Ubrzo i Japanci počinju da reaguju.
Sa konstruktivne tačke gledišta, projekat «B-65» je bio umanjeni bojni brod Japanski bojni brod JamatoJamato, i vrlo mnogo je podsećao izgledom na njega. Standardna težina je trebala biti oko 32.000 tona. Kako bi postigli veću vatrenu moć u odnosu na neprijatelja, Japanci su planirali da svoje nove bojne krstaše opreme topovima kalibra 310 mm, raspoređenih u tri trocevne kule. Predviđeni oklop je trebalo da štiti brod od projektila 305 mm, ali samo na velikoj daljini, dok bi brzina bila oko 33 čvora. Na brodovima je planirano da se postavi solidno protiv avionsko oružje, uključujući i nove japanske topove od 100 mm.
Gradnja novih brodova je trebalo da otpočne 1942. godine, i prva dvaa su dobila brojevne oznake, međutim po otočinjanju rata na pacifiku, i gubitka 4 japanska nosača aviona u bici za Midvej, prioritet gradnje je dat nosačima aviona.
Bojni krstaši Sovjetskog saveza
Desetogodišnji program razvoja Sovjetske mornarice (1936—1945. godine), sadržao je između ostalog i gradnju 15 teških krstarica, koje bi mogle da se svstaju u bojne krstaše. Izrada projekta je otpočela 1937. godine, i on je predstavljao brzu krstaricu težine 22.000 – 23.000 tona, naoružane sa 9 topa od 254 mm. Projekat je završen u narednih godinu dana, ali se u međuvremenu javila potreba, da novi brodovi moraju parirati nemačkim brodovima klase Šarnhorst. Kao rezultat toga, kalibar topova glavne artiljerije, povećan je na 305 mm, što je automatski povećalo i težinu brodova, do veličine bojnih krstaša.
Gradnja prve dve krstarice klase Kronštat - Kronštat (rus. Kronštadt) i Sevastopolj (rus. Sevastopolь), otočela je 1939. godine. Izgradnja je tekla sporo, i uz velike teškoće. Naročito je bio problematičan slučaj sa oružjem, koje nije bilo uopšte izrađeno. Sobzirom na takvu situaciju, sovjetska vlada je zaključila ugovor sa nemačkom firmom Krup, za kupovinu 6 dvocevnih topovskih kula sa topovima od 380 mm izrađenih za nemačke bojne brodovedlя, koji su bili u izgradnji. Nakon zaključenog ugovora, nastao je novi projekt, nazvan 69I, bojni krstaš naoružan nemačkom artiljerijom.
Jula 1941. godine, svi poslovi na izgradnji bojnih krstaša su prkinuti, pri gotovosti 10,6 — 11,6 %. Nakon završetka rata, nastavak gradnje je ocenjen kao neisplativ.
Ocenjujući «projekat 69», može se zaključiti, da je krstaš imao savremenu artiljeriju glavnog kalibra, ali sa slabom artiljerijom srednjeg kalibra, kako protivavionskom, tako i protivbrodskom. Brzina broda je bila dobra, dok je oklopna zaštita mogla izdržati najviše pogotke projektila 203 mm.
Ipak, epopeja «teških» krstarica će se nastaviti, pošto je sam Staljin gajio posebne sklonosti ka tim brodovima. Još tokom rata, razvijen je projekat 82 za tešku krstaricu naoružanu topovima kalibra 220 mm. Staljin je 1947. godine, zahtevao da se projekat prepravi, i da se brodovi opreme topovima kalibra 305 mm. Projekat je radikalno redizajniran i pripremljen 1950. godine, a na Staljinov zahtev je povećana brzina na 35 čvora.
Na taj način, projekat 82, je bio ponovljeni projekat 69, ali na novom kvalitetnijem nivou. Povećana brzine, povećana protivavionska artiljerija, pojava novih radarskih sistema. Međutim, oklopna zaštita je i dalje bila slaba, i pružala je zaštitu od projektila kalibra 203 mm. Tadašnji sekretar mornarice, N. G. Kuznjecov, izrazio je negativno mišljenje o projektu:"„Težak, nejasan brod. Ne izgleda da cilj opravdava sredstvo. Veoma skup brod...“"Gradnja prvog krstaša klase Stalingrad, otpočela je 1951. godine, a sledeće godine, započeta je gradnja još 2 broda. Gradnja se odvijala jako sporo, i prekinuta je 1953. godine, mesec dana nakon Staljinove smrti.
Bojni krstaši Holandije
Holandija je 1939. godine odlučila, da u sastav svoje mornarice uvede bojne krstaše. Sa velikim kolonijama na ostrvima Jugo-Istočne Azije, holanđani su veoma zabrinuto pratili jačanje japanske flote. Posebnu zabrinutost predstavljao je veliki broj jakih japanskih teških krstarica, i da bi mogli da se bore protiv njih, odlučeno je da se izgrade krstaši projekta 1047.
Prvi koraci si pokazali, da holandski brodograditelji nemaju iskustva za dizajniranje takvog broda. Stoga su se obratili Nemcima za pomoć, i kao rezultat, projekat je imao nemačke karakteristike. Na kraju, novi krstaš je trebalo da ima masu 28.000 tona, naoružan nemačkim topovima kalibra 283 mm, i zaštićen oklopom dovoljno jakim da može izdržati projektile japanskih teških krstarica. Brzina broda je trebala biti 34 čvora. Takođe, pozitivna karakteristika projekta, predstavljali su savremeni protivavionski i univerzalni topovi, iako su bili u malom broju.
Tri broda projekta «1047», trebala su biti gotova 1944. godine. Nabavljen je sav materijal, mašine i oprema, ali nemačka invazija Holandije u maju 1940. godine, stavila je tačku na te planove.
Bojni krstaši Sjedinjenih Američkih država
Početak rata u Evropi, definitivno je okončao sva ograničenja o naoružanju, i američki admirali su dobili mogućnost da poručuju nove brodove. Jedan od prioritetnih zadataka, bio je stvaranje super teške krstarice, sposobne da lako uništi bilo koju japansku tešku krstaricu, pošto su one izuzetno zabrinjavale američki admiralitet. Nisu svi u rukovodstvu Američke mornarice pozdravili tu ideju, ali njene pristalice su tvrdile, da će novi brodovi biti veoma korisni i kao pratnja grupama nosača aviona, pošto američki bojni brodovi, čak i najnoviji, nemaju dovoljnu brzinu.
Tako je nastao projekat Alaska, koji je klasificiran kao «velika krstarica», koja nije bila namenjena za borbu sa linearnim snagama neprijatelja. Naoružanje se sastojalo od 9 topa kalibra 305 mm, postavljenih u 3 velike trocevne kule, koji su omogućavali da se brod nosi sa bilo kojom japanskom krstaricom, a oklop je štitio od projektila 203 mm. Brzina je bila velika, a protivavionska artiljerija veoma moćna, što je bio slučaj i kod svih američkih ratnih brodova, izgrađenih tokom rata.
Ova ogroma i veoma skupa krstarica bila je potpuno nepodesna za borbu protiv bojnih brodova — oni su mogli probiti njen oklop sa gotovo bilo koje udaljenosti. Drugi nedostatak je bio skoro potuno odsustvo podvodne zaštite, i verovatno bi i jedan jedini torpedni pogodak, mogao lako potopiti brod. Međutim glavni nedostatak je bio vreme stupanja u sližbu — leto 1944. godine."„Preveliki i skupi da bi se koristili kao krstarice, a suviše slabi i ranjivi na zajedničke operacije sa bojnim brodovima, uz to kasno izgrađeni, oni su po oceni samih američkih stručnjaka bili najveći beskorisni veliki brodovi izgrađeni tokom Drugog svetskog rata“."Kao rezulta toga, planirana serija od 6 brodova nije ostvarena. U stroj su stupili samo Alaska (en. Alaska) i Guam (en. Guam). Havai (en. Hawaii) koji je bio skoro završen, nikada nije ušao u službu, a preostala 3 nisu ni započeta sa gradnjom.
Bojni krstaši Francuske
250px|mini|desno|Bojni krstaš Strasbur pod vatrom britanske eskadre u Mers El-Kebiru Avgusta 1939. godine, oba francuska bojna krstaša su ušla u satav takozvanih Rejderskih snaga (fr. Force de Raid), koje su bazirale u Brestu i bile su namenjene da dejstvuju protiv nemačkih rejdera, posebno džepnih bojnih brodova. Tokom početnog perioda rata, krstaši su pružalu zaštitu nizu važnih konvoja, a takođe su učestvovali i u bezuspešnoj potrazi za nemačkim krstaricama u Severnom moru.
Aprila 1940. godine, oba broda su prebačena na Sredozemno more, i baziraju u Mers-El-Kebir. Nakon kapitulacije Francuske, a iz straha da francuzi ne predaju Nemcima svoju flotu, ovi brodovi su postali glavni problem britanske mornarnice, te britanci izrađuju plan za operaciju Katapult. Dana, 3. jula 1940. godine, francuske snage u Mers-El-Kebiru, bile su napadnute od britanske eskadre H. Denkerk, zastavni brod francuske eskadre, pokušao je da se probije iz luke, ali biva pogođen sa 4 teške granate, te je morao da se nasuče, ubedljivo potvrđujući slabost svog oklopa. Strasbur koji nije bio pogođen ni jednom, uspeva da napusti luku i punom brzinom kreće ka luci Tulon, progonjen britanskim krstaššem Hud. Tri dana kasnije, 6. jula 1940. godine, Denkerk je napadnut od britanskih palubnih torpednih aviona Sordfiš, i mada ni jedno torpedo nije direktno pogodilo brod, detonacije dubinskih bombi na obližnjen nasukanom patrolnom brodu, stvaraju nova teška oštećenja. Popravka broda je trajala do juna 1941. goidine, ali on je tek 22. februara 1942. godine, uspeo da stigne u Tulon. U periodu 1941—1942. godine, krstaš Strasbur je bio zastavni brod francuske flote.
Smešteni u bazi Tulon, francuski bojni krstaši su veoma retko izlazili na more, usled nedostatka goriva. Nakon nemačke invazije na južnu Francusku, francuski admiralitet odlučuje da potopi svoju flotu, koja se nalazila stacionirana u Tulon, i 27. novembra 1942. godine, komandanti potapaju oba krstaša, pri čemu se Denkerk nalazio u doku. Italijani izvlače aprila 1943. godine krstaš Strasbur, ali ga saveznička avijacija potapa 18. avgusta 1944. godine. Nakon rata oba krstaša su izvučena iz mora, ali nisu osposobljeni za službu, i 1955. godine, poslati su na sečenje.
Bojni krstaši Velike Britanije
300px|mini|levo|Bojni krstaš Hud U periodu između dva rata, kada je izgradnja novih kapitalnih brodova bila zabranjena, posebno mesto u vojnopomorskom programu, bila je modernizacija brodova vetera Prvog svetskog rata. Bez izuzetka i britanski bojni krstaši, nakon potpisivanja Vašingtonskog dogovora, smanjuju svoj broj na svega 3 jedinice.
Početni perio rata, Hud je proveo u sastav Domovinske flote, i učestvovao je u više pokušaja presretanja nemačkih rejdera, kao i u pratnji konvoja, koji su bili od velike važnosti. Maja meseca 1940. godine, Hud je postao zastavni brod eskadre H, sa kojom je učestvovao u britanskom napadu na francuske brodove u Mers-El-Kebiru. Nakon što je postigao nekoliko pogodaka na francuske brodove, on učestvuje u bezuspešnoj poteri za francuskim bojnim krstašem Strasbur.
Po povratku u sastav Domovinske flote, Hud je ponovo učestvovao u bezuspešnim pokušajima da se presretnu nemački rejderi. Zajedno sa bojnim brodom Princ of Vels, Hud 24. maja 1941. godine, u reonu Danskog prolaza stupa u borbu sa nemačkim bojnim brodom Bizmark i teškom krstaricom Princ Ojgen. Već sa prvim nemačkim plotunom, Hud je pretrpeo oštećenje, a posle pete salve sa Bizmarka, on eksplodira, raspada se na delove i tone u roku od 3 minuta, sa gotovo kompletnom posadom. 300px|mini|desno|Bojni krstaš Rinaun Bojni krstaši Rinaun i Ripals su tokom 1920-1930-ih godine, prošli dve velike modernizacije. Na oba broda je povećana oklopna zaštita, a povećan je i broj protivoklopnih topova. Najbolje je modernizovan Rinaun, jer je dobio novo energetsko postrojenje, a zamenjeni su mu i protiavionski topovi, univerzalnom artiljerijom. U takvom stanju, oni su ušli u Drugi svetski rat.
Početkom rata Rinaun je angažovan u lov na nemačke džepne bojne brodove i probijače blokade. Aprila 1940. godine, zajedno sa krstašem Ripals, učestvovao je u Norveškoj kampanji, i 9. aprila stupio je u borbu sa nemačkim bojnim krstašima Šarnhorst i Gnajzenau. Tokom bitke, Rinau pogađa 2-3 puta krstaš Gnajzenau, i prisiljava nemačke brodove na begstvo. Od sredine 1940. godine, do novembra 1941. godine, Rinaun je uglavnom dejstvovao po Sredozemnom moru, a povremeno je izlazio na Atlantik, da traži nemačke rejdere. Nakon nemačkog napada na Sovjetski savez, i donošenja odluke o slanju vojne pomoći, on je uspešno obavljao funkciju zaštite artičkih konvoja, a služio je i kao brod za neposrednu vatrenu podršku. Januara 1944. godine, Rinaun postaje zastavni brod Istočne flote, i učestvovao je u borbi protiv japanskih snaga. Rinaun je 1946. godine prebačen u rezervu, a 1948. godine poslat je na sečenje.
Bojni krstaši Sjedinjenih Američkih država
Ratne karijere najvećih američkih krstarica prošle su skoro neprimećeno. Krstaš Alaska stupio je uslužbu juna 1944. godine, a krstaš Guam, u oktobru 1944. godine. Do početka 1945. godine, krstaši su vršili borbenu obuku, a zatim su bili uvršteni u sastav 58. operativne grupe (en. Task Force. 58). Oba krstaša su učestvovala u operacijama zauzimanja Ivo Džime i Okinave. Dana, 18. marta 1945. godine, oni su postigli jedini uspeh u svojoj borbenoj karijeri – Alaska je oborila 2 japanska aviona, a Guam, 1.
Već u februaru 1947. godine, oba krstaša su prebačena u rezervu, i pripremljena za konzerviranje. Kasnije se razgovaralo o planovima da se oba krstaša preprave u velike raketne krstarice (en. CBG), i napravljene su nekoliko varijante, ali zbog visoke cene radova, napušteni su svi projekti. Krstaši Alaska i Guan su 1. juna 1960. godine, definitivno bili obrisani iz spiska flote, i godinu dana kasnije predati su na sečenje.
Bojni krstaši Nemačke
300px|mini|desno|Bojni krstaš Gnajzenau Nemački bojni krstaši Šarnhorst i Gnajzenau su većinom dejstvovali zajedno. Prvi borbeni uspeh postigli su 23. oktobra 1939. godine, kada su potopili britansku pomoćnu krstaricu Ravalpindi (en. Rawalpindi).
Aprila 1940. godine, oba krstaša su uzela učešće u Norveškoj kampanji, i 9. aprila ušli su u borbu sa britanskim krstašem Rinaun. Nakon pretrpljene male štete, oba krstaša se povlače velikom brzinom. Juna 1940. godine, oni se ponovo pojavljuju u Norveškom moru, sa ciljem da presretnu brodove, koji su evakuisali britanske vojnike iz Norveške. Dana, 8. juna 1940. godine, Šarnhorst i Gnajzenau su iznenadili i potopili britanski nosač aviona Glories i razararače «Ardent» i «Akasta». Međutim, britanci uspevaju jednim torpedom da pogode krstaš Šarnhorst, i on je bio prisiljen da ode u Kil, radi remonta. Tokom puta ka nemačkoj, bitanska podmornica Klajd je uspela da pogodi jednim torpedom Gnajzenau, te je i on otišao na remont.
Nakon završenog remonta, nemački bojni krstaši odlaze na prvi, a kako se kasnije ispostavilo, ujedno i poslednji zadatak za koji su oni zapravo dizajnirani - prepad na Britanske komunikacije po Atlantiku. Prepad je trajao od 22. februara do 22. marta 1941. godine, i tom prilikom su potopljena ili zarobljena 22 neprijateljska trgovačka broda. U ovom slučaju, Šarnhorst i Gnajzenau su morali da odustanu od direktnih napada na konvoje, pošto su im zaštitu pružali stari, ali i suviše jaki bojni brodovi.
Iako efikasnost prepada nije bila visoka u poređenju sa dostignućima nemačkih podmornica, bojni krstaši su uspeli da postignu rezultat, za koji podmornice nisu bile sposobne — na komunikacijama protivnika, zavladala je panika.
Od marta 1941. godine, do februara 1942. godine, Šarnhorst i Gnajzenau, bili su stacionirani u Brestu, gde su često bili izloženi napadima britanskih aviona, i trpeli su sve veću i veću štetu. Na kraju, Adolf Hitler je naredio admiralu Rederu, komandantu nemačke mornarice, da prebaci brodove u nemačku, ili da ih demontira na licu mesta. Sobzirom na ovaj kategorički stav, nemačka komanda je bila prisiljena da napravi plan za operaciju Kerberus. 300px|mini|desno|Bojni krstaš Šarnhorst U periodu od 11. do 13. februara 1942. godine, Šarnhorst, Gnajzenau i teška krstarica Princ Ojgen, uz podršku lakih mornaričkih snaga i Luftvafe, uspeli su da se probiju kroz Lamanš, izdržavši sve napade britanskih vazdušnih i pomorskih snaga. Na putu ka svom odredištu, oba krstaša su udarila i podvodne mine, te su morali otići na remont.
Tokom remonta, Gnajzenau je 26. februara 1942. godine, bio pogođen bombom, koja je prouz rokovala detonaciju municije u prednjoj artiljerijskoj municijskoj komori. Brod je bio toliko oštećen, da je trebalo raditi dve godine na njegovom remontu, a uz to je odlučeno da se njegove trocevne kule sa topovima od 283 mm, zamene dvocevnim sa topovima od 380 mm. Međutim, ozbiljniji remont nikada nije započet, i Gnajzenau su Nemci potopili 27. marta 1945. godine, kao blok-brod.
Nakon remonta, Šarnhorst prelazi marta 1943. godine, da bazira u Norvešku. Septembra iste godine, učestvuje u prepadu na Svalbard. Dana, 25. decembra 1943. godine, Šarnhorst isplovljava sa ciljem da izvrši napad na konvoj JW-55B. Ujutru 26. decembra 1943. godine, on je stupio u borbu sa britanskim snagama, koje su se sastojale od jedna teške krstarice i dve lake krstarice. U toku bitke nemački brod gubi radar i napustio je bitku, ali je zatim ponovo pokušao da se približi konvoju. Iste večeri, Šarnhorst se susreo sa britanskim bojnim brodom Djuk of Jork i pokušao je da pobegne od mnogo jačeg protivnika. Međutim, jedan od pogodaka mu je oštetio kotlarnicu, te je njegova brzina naglo pala. Uskoro ga napadaju i britanske lake pomorske snage. Posle neravnopravne borbe, Šarnhorst je potonuo, dobivši veliki broj pogodaka teških projektila i 11 torpeda, čime je pokazao izuzetno veliku žilavost, svojstvenu nemačkim velikim brodovima.
Bojni krstaši Japana
Do početka rata na Tihom okeanu, svi brodovi klase Kongo, prošli su kroz nekoliko modernizacije i bili su u satavu glavnih snaga japanske flote, uključujući i bivši školski brod Hiei. Ipak, japanska mornarička komanda je smatrala bojne krstaše kao potrošni materijal u prvoj fazi rata, nastojeći da sačuvaju svoje bojne brodove za planirane odlučujuće bitke. levo|mini|desno|Teško oštećeni bojni krstaš Haruna u bazi Kure, okrobar 1945. Bojni krstaši su od samog početak neprijateljstva angažovani u tekućim operacijama japanske flote. Kirišima i Hiei su učestvovali u zaštiti japanskih nosača aviona, koji su izveli napad na Perl Harbor, 7. decembra 1941. godine, a Kongo i Haruna su pružali zaštitu desantnim operacijam u Maleziji, decembra 1941. godine. Tokom januara i februara 1942. godine, bojni krstaš su aktivno učestvovali u japanskoj okupaciji Indonezije. Vatru ka neprijatelja, oni su prvi put otvorili 1. marta 1942. godine. Ispalivši skoro 300 projektila glavnog kalibra, ka američkom razaraču, «Hiei» i «Kirišima» nisu uspeli ni jednom da pogode cilj. Sledeći zadatak bojnih krstaša, bio je zaštita nosača aviona, prilikom prepada na Indijski okean, aprila 1942. godine, a zatim i u bici za Midvej 4.-5. juna 1942. godine. U oba slučaja, bojni krstaši nisu pretrpeli ni najmanja oštećenja.
Prvi takav zadatak, bio je veoma uspešan, ali u noći 12. novembra 1942. godine, «Hiei» i «Kirišima», su zajedno sa japanskim lakim snagama, naišli su na jak američki sastav, sastavljen od krstarica i razarača. Tokom haotičnog sukoba, koji se odigravao na veoma maloj daljini, «Hiei» je pretrpeo ozbiljna oštećenja, a rano ujutru, Amerikanci su ga još više oštetili serijom avio napada. Kao rezultat toga, Japanci su bili prinuđeni da sami potope svoj brod. U noći 15. novembra 1942. godine, u reonu Gvadalkanala, potonuo je i krstaš Kirišima. On je ušao u borbu sa američkim snagama, u kojima se nalazio i novi američki bojni brod Vašington. Dobivši veliki broj pogodaka, «Kirišima» je napustio japanski sastav, i nakon bezuspešne borbe posade, on je potonuo.
Preostali bojni krstaši, uzeli su učešće u dve poslednje krupne operacije japanske flote. U bici za Marijanska ostrva (bitka u Filipinskom moru), 19. – 20. jun 1944. godine, njihova jedina ugola bila je pružanje protivavionske zaštite. Tokom bitke za Filipine, 25. oktobra 1944. godine, «Kongo» i «Haruna» su bili deo udarnih snaga admirala Kurite, pucali su ka američkim eskortnim nosačima aviona, ali bez nekih većih uspeha.
Bojni krstaš «Kongo» je 21. novembra 1944. godine, potopila američka podmornica Silajen. «Haruna», poslednji japanski bojni krstaš, praktično više nije ni izlazio na more, zbog konstantne nestašice goriva. Dana 28. jula 1945. godine, u luci Kure, on je napadnut od većeg broja američkih aviona, i usled velikih oštećenja, tone na plitko dno.
Rezultati razvoja bojnih krstaša
Na pojavu i razvoj prvih bojnih krstaša, uticao je niz faktora. Rukovođeni stereotipima, admirali nisu odmah prihvati ideju o izgradnji velikih brzih kapitalnih brodova, većih čak i od savremenih drednota. Sobzirom na relativno nizak ukupan kapacitet prvih parnih turbina, oni su morali nešto da žrtvuju, radi postizanja veće brzine. Kao rezultat toga, pojavili su se potpuno neuravnoteženi britanski bojni krstaši prvih projekta, kao i nemački, takođe sa određenim nedostacima.
Već tokom Prvog svetskog rata, logika razvoja, zajedno sa napredkom u oblasti brodske energetike, doveo je projektovanja veoma dobrih brodova, od kojih je stupio u stroj jedino «Hud», često nazivan bojna krstarica. Dalje, u projektu «G-3», britanski projektanti su predvideli dalji razvoj bojnih krstaša, koji je na kraju objedinjen sa bojnim brodovima, u jedinstveni tip brzih artiljeriskih brodova. Tačnije, bojni krstaši su postali nepotrebni.
Međutim, na razvoj brodogradnje, umešala se politika. Vašingtonskim pomorskim ugovorom, ne samo da je stopirana gradnja kapitalnih brodova, nego su i veštački ustanovljena kvalitativna ograničenja. Kao rezultat toga, bojni brodovi projektovani po standardima Vašingtonskog ugovora, nisu bili u potpunosti harmonični, i njihovi konstruktori su bili prisiljeni da žrtvuju neke stvari. U takvoj situaciji, izgradnja brodova tipa «Denkerk» i «Šarnhorst«, izgledala je kao relativno razuman korak, jer su francuska i nemačka mornarica u to vreme bile pod pritiskom finansijskih i političkih ograničenja.
Ideja za gradnju bojnih krstaša treće generacije – originlni lovci teških krstarica, u potpunosti su bili neprilagođena za borbu protiv bojnih brodova, što je predstavljalo veliki problem. Brodovi su bili veliki i skupi, i njihova jedina prednost bila je 2-3 čvora veća brzina, u odnosu na savremene bojne brodove. Međutim, kako se pokazalo u Drugom svetskom ratu, blaga prednost u brzini nije dala očekivane rezultate. Mnogo veću ulogu u realnim bitkama, imala je taktika iznenađenja.
Na kraju, super krstarica nije bila linearna, a izgraditi izuzetno skupe, ali visoko specijalizovane brodove, bilo je krajnje besmisleno. Tačku na razvoj bojnih krstaša stavili su bojni brodovi tipa Ajova, koji su bili sposobni da drže korak sa svakom teškom krstaricom, i lako su je mogli u borbi uništiti.
Frinih (pisac tragedija)
Prvi put se spominje godine 493. pne. kada je njegova tragedija Pad Mileta pobijedila na dramskom festivalu i publiku ganula do suza. Pretpostavlja se da se tema tragedije odnosila na aktualne događaje, odnosno nedavni poraz Atenjanima srodnih jonskih Grka u ustanku protiv Perzijskog Carstva. Atenske vlasti su vjerojatno smatrale kako bi takve tragedije oslabile moral stanovništva prije sve izvjesnijih Grčko-perzijski ratovi|rata s Perzijancima, pa je Frinih oglobljen "" ("za podsjećanje na nedavne nesreće"). Atenske vlasti su čak izdale poseban ukaz da se više nikada ne smije napisati drama na tu temu.
Očuvani su naslovi nekih njegovih tragedija koji govori da se osim suvremenim zbivanjima bavio i mitološkim temama. U dramu je uveo posebnog glumca - različitog od zborovođe - i tako udario temelj dramskom dijalogu. U njegovim tragedijama je, međutim, dramski element bio subordiniran lirskom.
Kašika
thumb|Kašika Kašika ili žlica deo je pribora za jelo u obliku eliptične plitke posudice na kraju dugačke drške. Služi za zahvatanje tečne i polutečne hrane, kao i pojedinih vrsta čvrste hrane (pirinač, zrnevlje). Kašika važi i kao mera u kulinarstvu (supena kašika od 15ml i kafena kašičica od 5ml). Kašike se izrađuju od metala, drveta i plastike.
Smeđi urlikavac
Smeđi urlikavac (lat. Alouatta guariba) je vrsta primata iz porodice hvataša. Živi u šumama jugoistočnog Brazila i sjeveroistočne Argentine (Misiones).
Kašika
Srodni i izvedeni pojmovi
U širem smislu, kašike su svi predmeti sličnog oblika, poput:
Smeđi urlikavac
Izgled
Smeđi urlikavac je relativno velik, zdepasto građen majmun. Tijelo mu je dugo 45-59 centimetara, a rep je dosta duži od tijela. Težak je oko 4 do 7 kilograma. Krzno ove životinje obično je smeđe boje, ali ovisno o staništu, može poprimiti žućkaste, crvenkaste i narančaste nijanse.
Ponašanje
Dnevna je životinja, a vrijeme najčešće provodi na granama drveća. Rijetko se kreće, a najčešće to čini tražeći hranu. Živi u društvenim skupinama sastavljenim od 4 do 11 jedinki različitog spola i dobi. Hrani se lišćem, a ponekad i drugim biljnim dijelovima.
La Flor, González
La Flor je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini González.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 45 m.
La Ilusión, Rincón de Romos
La Ilusión je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Rincón de Romos.
Contrada Demattia, Avellino
Contrada Demattia je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 336 m.
Fârliug, Fârliug
Fârliug je naselje u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin u opštini Fârliug.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2186 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 183 m.
Lee Meadows
Henry Lee "Specs" Meadows (Oxford, Sjeverna Karolina, 12.7. 1894 - Daytona Beach, 29.1. 1963) bio je američki profesionalni igrač bejzbola.
Poznat je kao jedan od rijetkih igrača koji je u svoje vrijeme nosio naočale na terenu.
Clarke County, Virginia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 14.034, što je 1.382 (10,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Noventa, Ciudad Valles
El Noventa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad Valles.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 341 m.
Fraccionamiento Rancho Dorado, Sahuayo
Fraccionamiento Rancho Dorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Sahuayo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1601 m.
Michael York (razvrstavanje)
Michael York se može odnositi na :
Corpus Domini, Ferrara
Corpus Domini je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Las Rositas (razvrstavanje)
Las Rositas ima više značenja:
Repetitor (bend)
Repetitor je beogradska rokenrol grupa nastala 2005. godine. Smatraju se predstavnicima Nove srpske scene.
Biografija
Grupa je nastala u zimu 2005. godine pridruživanjem Ana-Marije Cupin(bas, glas), Mileni Milutinović (bubnjevi) i Borisu Vlastelici (gitara, glas) koji su već neko vreme svirali zajedno. Repetitor od početka 2006. godine nastupa po Beogradu a kasnije i po ostalim većim gradovima u Srbiji i sa grupama Partibrejkers, Kanda, Kodža i Nebojša, Jarboli, Dža ili bu, Obojeni program.
Prvi studijski snimak grupe, singl „Ja“, koji je objavljen na kompilaciji Jutro će promeniti sve?, proveo je pet nedelja na prvom mestu liste domaćih singlova Radija B92. Repetitor učestvuju sa tri pesme i na kompilaciji Zdravo, zdravo, zdravo (Kultur Akt, 2008), na kojoj je predstavljeno pet tada novih bendova iz Beograda.
Njihov debi album „Sve što vidim je prvi put“ snimljen je 2008. godine u studiju producentske kuće -{Digimedia}- u Beogradu i početkom maja u Puli (studio Partyzan). Album sadrži 13 pesama, producent je Boris Mladenović (član grupa: Jarboli, Neočekivana sila koja se iznenada pojavljuje i rešava stvar, Veliki prezir, Dvojac bez kormilara).
Nagrade
Bend je 2007. godine na festivalu Art&Music u Puli osvojio prvo mesto glasovima žirija i publike.
Narzes
Narzes (umro 574. god.) bio je istaknuti dvorski velikodostojnik i vojskovođa istočnorimskog (vizantijskog) cara Justinijana I. Narzes je najbolje ostao upamćen kao vojni zapovednik koji je u vizantijsku korist okončao 553. godine dugotrajni Gotski rat.
Vulcăneasa, Mera
Vulcăneasa je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Mera.
Narzes
Dvorski evnuh
Narzes, budući čuveni vojskovođa, prvi put se spominje 530. godine. Prokopije beleži da je upravo on u Konstantinopolju, kao carev dvoranin, primio dvojicu vojskovođa koji su prebegli iz Persije na vizantijsku stranu. Obojica su rodom bili iz Parsarmenije, oblasti između Asirije, Mesopotamije i Kavkaza, oblasti nekadašnje kraljevine Jermenije koje je Teodosije I prepustio Persiji 387. godine. Prokopije podvlači da su razgovori sa prebegarima povereni Narzesu upravo zbog toga što su u pitanju bili njegovi zemljaci. Sama činjenica da je Narzes bio evnuh, kastrirani rob, u nauci je izazvala čitav niz pretpostavki o načinu na koji je stigao do službe na dvoru u Carigradu. Računa se da je bio dve do četiri godine stariji od Justinijana, što bi značilo da je bio rođen između 478. i 480. godine. Najverovatnije je u Rimsko carstvo stigao kao dečak ili mladić koga su trgovci robljem uhvatili i kastrirali kako bi mu podigli cenu. Oko 530., dakle već u zrelim godinama, bio je sakelarije (sacellarius), dostojanstvenik carske riznice i na tom položaju ostao je, uz kraće prekide, do 538. godine. Istovremeno, izvori ga spominju kao spatarija (spatharius, 532.-536?) tj. kao zapovednika odreda dvorske garde evnuha.
Vulcăneasa, Mera
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1101 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 251 m.
Kosmos-1623
Kosmos-1623 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1623 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 16. januara 1985. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1623 je bio vojni satelit za fotografsku kartografiju.
Narzes
Dvorski evnuh
Događaji iz 532. godine, vezani za čuveni ustanak "Nika" (13.-18. januara) pokazuju da je Narzes već bio među najpoverljivijim carevim savetnicima. Nakon što je svetina izavikala za cara Ipatija, sestrića Anastasija I, Justinijan je bio spreman da pobegne iz prestonice u Malu Aziju. Govor njegove supruge Teodore ipak mu je povratio hrabrost, a vojskovođe Velizar i Mund su pripremile svoje malobrojne najamnike za beskompromisan obračun sa pobunjenicima. Ali pre udara vojske, u zoru 18. januara Narzes je poslat vođama deme Plavih kojima je razdelio ogromne sume novca i podsetio ih da bi Ipatije mogao da nastavi sa Anastasijevom politikom favorizovanja Zelenih. Kada se carska vojska ušunjala na prepuni hipodrom, žarište ustanka, Plavi su počeli da izvikuju parole podrške Justinijanu. Povici Plavih su označili početak pravog masakra pošto su varvarski plaćenici navalili na okupljene, dok je Narzes sa dvorskom gardom hvatao i ubijao one koji su pokušali da pobegnu sa hipodroma. Smrt oko 30 000 pobunjenika, označio je definitivno učvršćivanje Justinijanove vlada, a zajedno sa njom i onih koji su mu bili najodaniji u teškim trenucima, a među kojima je bio i evnuh Narzes. Nagrada je stigla u vidu daljeg uspona u dvorskoj hijerarhiji. Nešto pre 538. Narzes je uvršćen u senatorski stalež kao vir ilustris i uzdignut je na jedan od najmoćnijih položaja na dvoru - postao je veliki komornik (praepositus sacri cubiculi), neka vrsta carevog prvog savetnika.