cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Apače (općina)
Naselja u općini
Apače, Črnci, Drobtinci, Grabe, Janhova, Lešane, Lutverci, Mahovci, Nasova, Novi Vrh, Plitvica, Podgorje, Pogled, Segovci, Spodnje Konjišče, Stogovci, Vratja vas, Vratji Vrh, Zgornje Konjišče, Žepovci, Žiberci
Nastala je izdvajanjem iz općine Gornja Radgona.
Hilel
Hillel (הלל) (Babilon, cca. 110. pne. - Jeruzalem, 10. n.e., po tradiciji) je bio znamenitni jevrejiski vjerski vođa i jedan od najvažnijih ličnosti jevrejske historije. Povezuje ga se s razvojem Mishnaha i Talmuda. U judaizmu ga se slavi kao mudraca i učenjaka, odnosno Hilelove škole za Tannaïm (Mudraci Mishnaha) te osnivača dinastije mudraca koji su vodili Jevreje u zemlji Izrael do otprilike 5. vijeka n.e.
Andrejová
Andrejová je naseljeno mjesto u okrugu Bardjejov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Hilel
Poznat je kao autor dvije popularne poslovice: "Ako nisam za sebe,ko će biti za mene? Ako sam samo za sebe,šta sam? A ako ne sada,kada?" i opisa etike reciprociteta ili "Zlatnog pravila": "Ono što sam mrziš, ne učini bližnjem svome. To je cijela Torah; ostalo je objašnjenje; idi i uči."
Hilel je živio u Jeruzalemu u doba kralja Heroda i rimskog cara August. U Midraškoj kompilaciji Sifre (Deut. 357) periodi Hilelovog života su učinjeni istovjetnim periodima Mojsijevog života. Obojica su živjela 120 godina (Deut. 34:7), i u dobi od 40 godina Hilel je otišao u Zemlju Izrael; četrdeset godina je proveo učeći; a posljednju trećinu života je bio duhovni vođa jevrejskog naroda. Na temelju toga se stvorila biografska rekonstrukcija po kojoj je Hilel otišao u Jeruzalem u najboljim godinama te doživio duboku starost. Vjeruje se da je njegov 40-godišnji period počeo oko 30. pne. a završio 10. n.e.
Opština Durnești, Botoșani
Durnești je opština u Rumuniji u okrugu Botošani.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
Zapotal Mata del Tigre, Tantoyuca
Zapotal Mata del Tigre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 386 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 150 m.
NGC 1758
NGC 1758 je otvoreni skup u zviježđu Biku.
Harry Warren
Harry Warren (24. decembar 1893 – 22. septembar 1981) bio je kompozitor i tekstopisac, poznat kao jedan od prvih koji se proslavio pišući prvenstveno za film. Za Oscar za najbolju pjesmu je nominiran jedanaest puta, a osvojio je tri puta - za "Lullaby of Broadway", "You'll Never Know" i "On the Atchison, Topeka and the Santa Fe". Komponirao je muziku za prvi megauspješni filmski mjuzikl 42nd Street, započevši plodnju suradnju sa koreografom Busbyjem Berkeleyem.
Warrenova karijera je trajala četiri decenije i tokom nje je napisao preko 800 pjesama. Među najpoznatijim hitovima se nalaze "I Only Have Eyes for You", "You Must Have Been a Beautiful Baby", "Jeepers Creepers", "The Gold Diggers' Song (We're in the Money)", "That's Amore", "The More I See You", "At Last" i "Chattanooga Choo Choo" (od čega je potonja poznata kao prva zlatna ploča u historiji). Warren se smatra jednim od najplodnijih američkih filmskih kompozitora, a pjesme mu čine soundtrack u preko 300 filmova.
Miesterhorst
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altmark Salcvedel Misterhorst se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Altmark Salcvedel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 57 metara. Površina opštine iznosi 22,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 704 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 31 stanovnika/km².
Tracoccia, Messina
Tracoccia je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 230 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Santa Amalia, Victoria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 296 m.
Coametzu, Milpa Alta
Coametzu je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Milpa Alta.
Pregiatello, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 297 m.
Opština Soyaló, Chiapas
Soyaló je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 4833 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1384 m.
Bidermajer
Bidermajer (njemački: Biedermeier ) je naziv za umjetnički stil, zapravo za prijelazno razdoblje između neoklasicizma i romantizma, između 1815. i 1848, i to onako kako ga je shvaćala buržuazija, dakle kao stil skromnoga građanskog ambijenta.
Bidermajer se stilski nastavlja na klasicističke forme s kraja 18. vijeka, ali teži manjim dimenzijama, reprezentativnost zamjenjuje intimnošću.
On je bio osobito raširen po Srednjoj Evropi, od Austrijskog Carstva (zajedno sa Sjevernom Italijom) i zemljama pod njegovim uticajem Njemačka i Skandinavija. Stil se rasplamsao nakon Napoleonskih ratova, perioda koji je iscrpio te zemlje, dakle u razdoblju ekonomskog osiromašenja od 1825. do 1835.
Historija i karakteristike
Generalno gledajući bidermajer je kao stil dao vizualni dokaz o sukobu ideja između klasicizma i romantizma, koji se nastavio tokom prve polovice 19. vijeka. Vremenom se bidermajer sve više romantizirao; ravne linije postale su sve zakrivljenije i zmijolike, nekoć jednostavne površine su sve više dekorirane umjetnim materijalima, dotadašnje humane forme - postale su fantastične, a teksture eksperimentalne. Ipak njegov orginalni fokus na lakoću, funkcionalnost i individualnost, ponovno je ušao u modu i oživljen je kao neobidermajer sredinom 1960-ih.
Socijalne i političke prilike
Bidermajer je i termin kojim se opisuje kako način života i mentalitet, tako i umjetnost i kultura u razdoblju između 1815. - 1848. Historičari umjetnosti, ga prvenstveno koriste da opišu dizajn enterijera tog razdoblja.
Važan faktor koji je bitno uticao na razvoj bidermajera bio je osjećaj razočaranja, koji je zavladao nakon političke restauracije apsolutizma 1815. i kasnije povlačenje građana iz političkog i javnog života. Nakon raskošnog baroka i nježnog rokokoa, bidermajer je predstavljao pokušaj bijega u smiren udoban život. To je bilo vrijeme strogog meternihova režima u kom je buržuazija, iako imućna i poštovana, bila isključena iz svih državnih poslova. Kao posljedica toga - lični čisto privatni interes postao je sve važniji. Ljudi bi išli na ples, i na jednodnevne izlete u okolicu gradova, ili posjetili zabavne parkove, teatre, kavane i heurige kako bi pobjegli od svakodnevnice, opterećene socijalnim problemima i vrlo nestabilnom političkom situacijom.
Arhitektura
Arhitektura bidermajera nije bila bog zna kako različita od eklekticizma neoklasicizma tog vremena, jedino što ju je karakteriziralo bila je jednostavnost i skromnost. Pa su tako porodične kuće i javni objekti imali jednostavne fasade, široke ulaze, dekorativne vijence i lukove, uz poneke iznimke dekorativnih fasada. U modi su vrtovi uz građanske kuće, parkovi i vrtna arhitektura.
Već je arhitektura s kraja 18. vijeka pripremila teren za ukusnu jednostavnost bidermajerskih objekata, u kom je dom bio najvažniji aspekt te kulture u kom je jednostavan i funkcionalan namještaj igrao veliku ulogu. On je bio jednostavan, dobronamjeran i funkcionalan, jasnih, blago zakrivljenih linija, razmješten po prostorijama dekoriranim tapetama sa cvjetnim ili jednostavnim geometrijskim prugastim motivima. U to vrijeme pojavili su se i prvi komadi masovno proizvedog namještaja od kuhanog drva, koji je razvila braća Thonet.
Bidermajer je kao specifični austrijski stil, ponovno je ušao u modu krajem 19. vijeka, paralelno sa jugendstilom i secesijom i bio cijenjen kod uređenja domova sve do 1918. Njegove ideje oživile su u okviru organizacije Österreichischer Werkbund.
Danas se na bidermajer gleda sa novim očima - kao na zlatno doba porodičnog života i doma kao temeljne vrijednosti. thumb|280px|right| Prizor iz seljačkog života slika [[Ferdinand Georg Waldmüller|Ferdinanda Waldmüllera]]
El Sayalito, Mulegé
El Sayalito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Bidermajer
Namještaj i unutrašnje uređenje
Najveća karakteristika tog stila i njegov doprinos bio je namještaj, u kom se jasno vidi uticaj predhodnih stilova ampir i directoire ali bez njihove pompoznosti i grotesknosti, jer je bio jednostavan i funkcionalan. Bidermajerski namještaj omekšao je krutost ampir stila i dodao težinu directoira. Dok je Ampir namještaj bio grandiozan i obično građen od tamnih drva, bidermajerski je u tom pogledu bio bliži directoiru, rađen od svjetlih drva i bez metalnih ukrasa. Površine su polirane prirodnim materijalima, sa tamnijim akcentima na pojedinim dijelovima, iako se najčešće inkrustacija vrlo skromno koristila.
El Sayalito, Mulegé
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 412 m.
Bidermajer
Namještaj i unutrašnje uređenje
Posebna specifičnost bidermajera po kom ga se da lako prepoznati je njegov izuzetno suzdržan geometrijski izgled. Pojedini komadi namještaja dobili su novu ulogu, poput stola koji se više nije stavljao uz kraj, već u sredinu oko kojeg su postavljene stolice, da bi postao mjesto oko kog se okuplja porodica za svoje večernje aktivnosti.
Presvlake fotelja i divana su obično bile svijetle prugaste tkanine ukrašene cvjetićima, girlandama i sličnim motivima.
Slikarstvo
Teme bidermajerskog slikarstva više nisu historijski prizori iz antike već realne scene svakodnevnog života.
Bidermajsko slikarstvo karakterizirao je niz šarmantnih kontemplativnih autora koji su pokazivali veliku ljubav za detalje. Pred tog pojavljivala se s vremena na vrijeme i neka vrst društvene kritike, pogotovo u žanrovskim motivima, nastala na tragu holandskog slikarstva 16. vijeka. Najvažniji predstavnici tog tipa slikarstva u Austriji bili su; Josef Danhauser, Peter Fendi, Carl Schindler, Friedrich Gauermann i i Ferdinand Georg Waldmüller (do određene točke).
U to vrijeme postali su popularni pejzaži, pa su se slikari; uputili od Alpa do Italije slikajući netaknute dijelove prirode, ali i njene nagle oluje, poplave, vulkanske erupcije. Među njima osobito su bili popularni Waldmüller i Friedrich Gauermann.
Portretno slikarstvo je postalo jedna od najvažnijih grana likovne umjetnosti, a i minijature su postale vrlo popularne. To se dogodilo zbog rasta srednje klase, ona se pojavila kao nova skupina klijenata, ljudi koji su htjeli i bili voljni platiti vlastite i grupne porodične portrete. Toj želji udovoljavali su slikari; Waldmüller, Amerling, Ender, Einsle, Daffinger, Eybl, Kupelwieser, Krafft i Kriehuber. Ali kad se sredinom 19. vijeka pojavila - dagerotipija naglo je nestao interes za slikanim portretima. S druge strane to je utjecalo na razvoj tehnike štampanja - osobito litografiju pa se po Beču osnovalo puno izdavačkih kuća, koje su štampale manje serije poznatih slika, ali i topografske karte i brojne grafičke mape vrlo različitih tematskih sadržaja, od mode do historije.
Književnost
Bidermajer je kao stil zahvatio njemačku i austrijsku književnost u periodu između 1825. - 1848., to je bio spoj romantizma i realizma, stil naglašene sentimentalnosti i bijega u prošlost i intimu, koji se ogledao u novelama, romanima i lirici.
Glavni princip tog stila bio je sanfte gesetz (nježni zakon) prirode, koji se bazirao na apolitičnosti, samokontroli i rezignaciji. Tipični pisci bidermajera bili su Adalbert Stifter (Bunte Steine, Der Nachsommer), Franz Grillparzer, Nikolaus Lenau, Eduard Mörike...
Iako se književnost sastojala uglavnom od epskih djela, to je bio period kad su procvjetali bečki teatri, koji su i pored stroge cenzure, uspjeli prošvercati djela na dijalektalnom govoru i progovoriti o zabranjenim temama i frustracijama društva.
Zabavnu književnost obilježavaju romani strave, poučni historijski romani, mnogobrojni almanasi i priručnici bontona, spomenari i rodoslovlja.
Muzika
Bidermajer je bio period kad velikodušni pokrovitelji i konzumenti muzike više nisu bili samo visoki plemići već novostasala buržuazija, upravo tad, - točnije 1812. osnovano je Bečko udruženje prijatelja muzike (Gesellschaft der Musikfreunde), u kom je ona igrala glavnu ulogu. Muzika lakih nota poput bečkog valcera postala je neobično popularna, kao i kvarteti koje si je mogla priuštiti skromnija buržuazija da im svira po njihovim domovima Schubertove balade.
Skulptura
Skulptura kao relativno skupa umjetnost, imala je zanemarivu ulogu za bidermajera - pa su velike skulpture bile prava rijetkost. Umjesto tog u modi su bile male oslikane porculanske figurice - bric-à-brac.
Za bidermajera se razvilo zanatsvo - osobito izrada predmeta od stakla, koje su oslikavali, gravirali i pjeskarili. Osobito su postale popularne personalizirane čaše sa ugraviranim imenima, koje su postale predmet darivanja i cijenjeni suvenir. U tom poslu osobito su se istakli majstori Möhn, Kothgasser i Johann Josef Mildner.
Bidermajer po južnoslavenskim prostorima
Bidermajer je zahvatio samo sjevernije dijelove Slovenije i Hrvatske, i to sa zakašnjenjem po većim urbanim centrima, ali se i dulje zadržao praktički skoro do Drugog svjetskog rata kao dominantni stil unutrašnjeg uređenja. U najvećem dijelu namještaj se uvozio iz Austrije i Njemačke, ali se kasnije počeo i proizvoditi po manjim zagrebačkim (Kraft) i varaždinskim (Goger) manufakturama, uz to razvila se i proizvodnja dekorativnih predmeta. Po uzoru na metropolu Beč i lokalna buržoazija željela je portrete, pa su se pojavili putujući slikari koji su te potrebe zadovoljavali, to bili; Karas, Stroy, Zasche, Hötzendorf, i brojni drugi. Najpoznatiji graditelj u tom stilu bio je Bartol Felbinger, koji je izveo brojne objekte po zagrebačkom Griču.
Madonna della Biorca, Sondrio
Madonna della Biorca je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 288 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 943 m.
NGC 1734
NGC 1734 je otvoreni skup u zviježđu Zlatnoj ribi.
Šime Vučetić
Šime Vučetić (Vela Luka, 21. ožujka 1909. - Zagreb, 28. srpnja 1987.) bio je hrvatski književnik.
Гостун
Гостун је насеље у Србији у општини Пријепоље у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 49 становника (према попису из 1991. било је 111 становника).
Šime Vučetić
Osnovnu školu završio je u zavičaju, gimnaziju u Splitu i učiteljsku školu u Dubrovniku. Do 1941 radio je kao učitelj po dalmatinskim selima, a zatim u Splitu radi kao član redakcije "Slobodne Dalmacije". Od 1947. g. živi u Zagrebu gdje se bavi istaknutim kulturnim radom, a od 1964 je slobodni profesionalni književnik te potom član Akademije znanosti i umjetnosti. Za svoj književni rad dobio je i mnoga priznanja npr. Nagradu Društva književnika Hrvatske i Nagradu "Vladimir Nazor" za životno djelo.Umro je u Zagrebu 28. srpnja 1987.g.
Гостун
Демографија
У насељу Гостун живи 45 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 50,9 година (50,0 код мушкараца и 52,0 код жена). У насељу има 21 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 2,33.
Ово насеље је у потпуности насељено Бошњацима (према попису из 2002. године).
Šime Vučetić
Šime Vučetić bio je vrstan esejist. Objevio je zbirke eseja "Između dogme i apsurda" te "Granice" u kojima razmatra mnoge suvremene društvene i književne probleme. Isto tako je pisao kritike, studije i oglede o mnogim hrvatskim književnicima, npr. o Marku Maruliću, Antunu Gustavu Matošu, Miroslavu Krleži i drugima. Osim toga priredio je i veći broj dijela naših književnika, a sastavljao je i antologije i zbornike.
Kao i većina književnika tako je i Šime Vučetić prošao kroz nekoliko faza u svom stvaranju. Prvu fazu čine njegove mladenačke pjesme okupljene u zbirkama "Svanuća" i "Pjesme Ilije Labana". Iako smještene u zavičajni prostor, tu ga ne zaokupljaju pejsaži koliko ljudske sudbine: sudbine matera bez sinova, sinova bez domovine i sl. U drugoj fazi pjesničke teme su podređene slikovitosti i metaforičnosti. Zbirke pjesama: "Ljubav i čovjek" ,"Rude na ogledalu". Treću fazu čine zbirke "Putnik" i "Iza pozornice" u kojima progovara o utjecajima povijesnih zbivanja na suvremenog čovjeka. Posljednje svoje pjesme objavio je u zbirci "Pjesni razlike" gdje se ponovo vraća zavičaju i čakavskoj lirici.
U autobiografskom zapisu "Moram zapisati" Šime Vučetić otvoreno progovara o kraju odakle je potekao, ali i o svojim roditeljima: "Rodio sam se u Veloj Luci na otoku Korčuli i rado u zagradama pišem one brojke što se blesavo zovu datumom rođenja (21. ožujka 1909.). Rođen sam dakle na moru, u selu, ribarskom, težačkom, pomoračkom. I živio sam na selu cijelo tzv. djetinjstvo, a moj prvi izlet bio je opet u susjedno selo, u Blato (1915.)..." "Kadkada sam, nehotice, promatrao očeve radne ruke, i materine u kuhinji: tako su mi te ruke izgledale čudnovate! Kad bi mati na primjer strigla svoje tri ovce! Kad bi otac okopavao lozu, oštrio pritke, brao travu držao vjedro vina! Kako je bio radišan moj otac. Od zore do kasno u mrak on je radio. On je živio starinskim životom, i za nova vremena nije brigao. Tako nije ni čudo da se u mojim pjesmama iznose slike sela, mora i zamlje. Ta se komponenta zadržala u mojoj poeziji sve do starosti. Bili su to komadići vedrine u teškim životnim prilikama."
Kiparstvo romanike
mini|300px|[[Posljednji sud u timpanu zapadnog portala katedrale Saint-Lazare u Autunu, Burgundija, Francuska, oko 1130.-1145.]] Romanička skulptura gotovo je isključivo vezana za arhitekturu (portali, kapiteli, dijelovi ili čitave fasade). Njezina uloga jest ukrasiti ili obogatiti površine građevine, ali u prvome redu reljefnim likovima i prizorima prenijeti likovnim govorom određeni vjerski sadržaj.
U ranom srednjem vijeku kiparstvo je bilo svedeno na sitnu plastiku, ponajviše na reljefe izvedene u bjelokosti ili metalu. Osobito, obradu plitkih reljefa bez izrazitih zaobljenja, pri čemu se detalji oblikuju plitko urezanim crtama; to nazivamo linearno ili grafičko oblikovanje. Po ukočenosti likova (postavljenih frontalno ili u profilu) te zbog plošnosti u oblikovanju i linearnosti detalja, ranoromanička skulptura vrlo je bliska rano-grčkoj (arhajskoj) fazi grčke skulpture.
Zakonitosti romaničke skulpture
mini|lijevo|250px|[[Put Svetog Jakova je područje u kojemu se pojavila i cvala Romanika.]] mini|250px|Portal Meridional crkve [[Sveti Jakov|sv. Jakova u Santiago de Compostela iz 11. vijeka, Galicija, Španjolska.]] Obnova velike kamene skulpture u romanici povezana je s potrebom da se vjerničkim masama, koje su se kretale hodočasničkim putevima kroz jugozapadnu Francusku i sjevernu Španiju prema Santiago de Compostela, trodimenzionalnim likovima prikažu zasade vjere. Skulpture na fasadama privlačile su pažnju i pojačavale su vjernički žar. Romanički umjetnici bili su strogo uvjetovani trima pravilima: 1. zakonu kadra, 2. zakonu hijerarhije i 3. pravilu horror vacuii.
Zakon kadra znači da su skulpture podređene diktatu arhitektonskog okvira (luneta, kapitel, stup, arhitrav itd.), s njim u svezi je zakon hijerarhije (što je lik važniji to je i veći) i horror vacui (strah od praznog prostora). Zakon hijerarhije i funkcije dovodi do naročitih disproporcionalnih odnosa ljudskih likova koji ponovno postaju nosioci plastičnog oblikovanja. Zajedno sa životinjskim likovima, čudovištima (bestijarij) i veoma bogatim ornamentom organskog i geometrijskog karaktera, oni predstavljaju konkretizirane simbole, personifikacije nove osjećajnosti, prije svega straha i veoma intenzivno doživljenog sukoba života i smrti.
mini|lijevo|200px|Kapitel dvojnog stupa crkve Notre-Dame-en-Vaux u Châlons en Champagne ([[Francuska) iz 12. vijeka]] mini|200px|[[Nevjerni Toma, reljef na zidu u crkvi Sv. Dominika u Silosu, Kastilja, Španjolska, oko 1100.]] Motiv koji najviše odgovara ovakvom prikazivanju je "posljednji sud", zato je vrlo često prisutan na glavnom portalu crkve. Upravo polukružno polje timpana (polukrug nad ulazom) iznad glavnog portala je često okvir za skulpturalni prikaz "posljednjeg suda". (npr. slika gore: St. Lazare, Autun). Prikaz je prilagođen kadru, simetričnost kompozicije određuje lik Krista u mandorli (ovalni okvir oko prikaza Krista u slavi) i sam osnovni kadar timpana. Likovi različitih dimenzija, određenih hijerarhijom, isprepleću se međusobno, izlaze jedan iz drugog, nadovezavši se u neprestanoj metamorfozi - horror vacui. Površina je stilizirana, oblikovana plićim i dubljim urezima.
Kapitel (glava stupa) iz crkve Notre-Dame-en-Vaux u Châlons en Champagne, Francuska, 12. vijeku, prikazuje scenu Isus pere noge svojim učenicima komponiranu unaokolo kapitela dvojnog stupa s karakterističnim oblikovanjem likova prema zakonu kadra gdje su im glave mnogo veće kako bi se uklopile u oblik samog kapitela. Prizor se kontinuirano nastavlja pokoravajući se oblini kapitela kao jedinstvenom kadru. No postoji i određeno kretanje volumena koje je suprotno kadru kapitela, a postiže se uskovitlanoj dubokoj obradi površine.
mini|Djevica planine Cornadore, obojeno drvo, 12. vijek, crkva Saint Nectaire, [[Auvergne, Francuska.]]Kult bogorodice dobiva na važnosti tek u 13. vijeku, ali u nekim dijelovima Europe (npr. Auvergne, Francuska) rasprostranjen je već u Romanici. Obilježava ga velika produkcija drvenih obojenih skulptura Bogorodice, kao što je ona iz St. Nectaira (12. vijek) oblikovana je kao zatvoren statičan volumen. Stav je frontalan, a ruke disproporcionalno uvećane i udaljene od djeteta omeđujući dio prostora. Površina je ritmična, linearno oblikovana paralelnim urezima stilizirane odjeće.
Ikonografska topografija
Ikonografska topografija je značenje mjesta u arhitekturi i načelo rasporeda tema i slika unutar crkvene građevine. Po poimanju srednjovjekovnog čovjeka, crkva je zapravo poput modela ili makete svijeta, sukladno tome je i urešena. Osnovna je podjela (kao i u stvarnosti) da je dolje zemlja, a gore nebo. U prostoru crkve gornji dijelovi što "lebde" (nose ih zidovi ili stupovi s lukovima), dakle svodovi, krov, i kupola ako je ima, su zamišljeno nebo, a ono što je ispod što ga nosi (zidovi i stupovi s lukovima arkada) - zemlja.
U srednjem vijeku je za svaki prizor i za svaki lik postojalo točno određeno mjesto sukladno značenju teme. Likovi koji borave na nebu (Bog, anđeli, sveci …) morali su biti prikazivani u gornjim zonama crkve, a ono što je zemaljsko ili se zbiva na zemlji – u donjim. Zato se na freskama i mozaicima redovito na vrhu kupole, kao najvišem vrhu crkve, prikazuje Bog, ili Krist u slavi, a ispod njega Bogorodica s dvama arkanđelima između 12 apostola.
Kupolu čuvaju 4 pandativa na kojima se redovito prikazuju četvorica evanđelista. Ispod kupole, unutar crkvene građevine, smanjuje se udio božanskog a raste udio tjelesnog. Tako se svi prizori Kristovog života na zemlji slikaju u donjim dijelovima crkve. Uz Kristov život na zemlji prikazivani su prizori iz zemaljskog života Bogorodice, legende iz života svetaca, sveti ratnici i mučenici.
Ako crkva nema kupolu, onda je najistaknutije mjesto četvrtkugla nad apsidom, u kojoj je smješten oltar. Osim Krista, ovdje je često prikazivana Bogorodica na prijestolju, majka, voditeljica zemaljske crkve.
Prizor Posljednjeg suda uvijek je na zapadnom zidu. On uz vječni život za pravednike, sadrži i prijetnju grešnicima mukama paklenim. Stoga taj prizor, kao suprotnost, mora biti nasuprot oltaru. Kada se okrene od oltara i smjesti se na zapadnoj stijeni crkve, vjernik pri izlazu ugleda prizor Posljednjeg suda. To mu treba ostati posljednji i najsnažniji dojam nakon izlaska. Prizor Suda (s često pomno prikazanim mukama prokletih u paklu) opomena je i prijetnja, što ga čeka ne bude li se pridržavao Božjih zapovjedi.
Prizor Navještenja je redovito prikazan na čeonoj strani apside, u kutovima iznad trijumfalnog luka pred oltarom. Anđeo je uvijek s lijeve strane, a Bogorodica s desne jer prate radnju kao što mi čitamo s lijeva na desno.
Abel Meeropol
Abel Meeropol (10. februar 1903 - 30. oktobar 1986) bio je američki pisac, autor tekstova za pjesme i komunistički aktivisti, poznat prije svega kao autor društveno angažiranih pjesama Strange Fruit i House I Live In. Nakon pogubljenja bračnog para bračnog para Rosenberg, osuđenih za špijunažu u korist SSSR, Meeropol je usvojio njihove sinove Roberta i Michaela.
Cléry (Zlatna obala)
Kleri je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Dižon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 136 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 40 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,37 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 207 metara (maksimalnoj 208 m, a minimalnoj 187 m).
Britanska ekspedicija na Mount Everest 1953.
Ekspedicija je ukupno imala 400 ljudi uključujući 362 nosača, 20 Šerpa vodiča i 4.500 kg. lične opreme u rančevima. Katmandu su napustili 10. marta. Tu su se prvi put upoznali Edmund Hillary i Tenzing Norgay kome je ovo bila prva ekspedicija u kojoj je imao status punopravnog člana (penjač). Nakon dugotrajnog pješačenja preko Khumbu lednika bazni logor postavili su 12. aprila na visini 5.455 m. Slijedila je aklimatizacija i postavljanje visinskih logora. Logor VII postavljen je 17. maja ispod Južnog sedla, na visini 7.300 m.
Završni uspon
Hillary stepenik ili Tenzingova leđa kako je nazivaju Šerpe, je skoro vertikalna stijena približne visine oko 12 m, veoma blizu vrha, na visini oko 8.790 mnv. Nalazi se na Jugoistočnom grebenu, na polovini dijela puta između Južnog vrha i vrha Mount Everesta i predstavlja posljednji izazov za penjače prije izlaska na vrh.
Dva dana kasnije pošle su istovremeno tri naveze. Dvije su se vratile zbog problema sa kisikom, Edmund Hillary i Tenzing Norgay stigli su prvi dan na 8.504 i tu prenoćili. Zajedničkim snagama i međusobnim pomaganjem uspešno su prešli poznati Hillaryjev stepenik. U 11:30 29. maja 1953. njih dvojica, kao prvi ljudi na svijetu, stali su istovremeno na vrh Mount Everesta (8.848 m). Zadržali su se 15 minuta.
Forțeni, Feliceni
Forțeni je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Feliceni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 408 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 565 m.
9-Aminoakridin
9-Aminoakridin je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 194,232 Da.
Opština Suchiapa, Chiapas
Suchiapa je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 821 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 432 m.
Arene, Imperia
Arene je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Muškatla
Muškatla, pelargonija i belagona su nazivi za biljke roda Pelargonium. Rod obuhvata oko 200 vrsta zeljastih biljaka, od kojih se neke uzgajaju kao kućne (ukrasne), a neke su bitne u industriji mirisa. Centar rasprostranjenja roda je južna Afrika, posebno Kapska floristička oblast. Stručni naziv roda potiče od grčke reči πελαργός (pelargos = roda), jer oblik cveta podseća na kljun ove ptice.
Vozilo
Rečju vozilo označavamo podskup saobraćajnih mašina, odnosno prevoznih sredstava, koja se vožnjom, tj. kotrljanjem točkova ili pomeranjem gusenica (koje su ipak pričvršćene za točkove vozila, koji se po njima kotrljaju). Praktično sva vozila su primarno namenjena za prevoz ljudi, životinja ili tereta (uklj. specijalne terete) sa jednom mesta na zemljinoj površini na drugo. To znači, da se kretanje vozila odvija pre svega po zemljinoj površini (i to uklj. sve neravnine terena), u slučaju vijadukata i tunela na manjoj visini iznad, odnosno dubini ispod površine zemlje ili kod vodotokova i vodenih površina, gde se vozila kreću iznad nivoa vode i to ili po specijalnim građevinskim objektima (najčešće po mostovima ili po vrhovima brana), ili ispod površine vode (u slučaju specijalnij tunela).
Tokom istorije razvijena su mnoga vozila, raznih tipova, veličina, namena i funkcija. Od jednostavnih kolica sa jednim točkom a kolica koje su vukli ljudi ili životinje, preko kočije, i dr. zaprega, bicikala, trotineta, tricikala sve do današnjih modernih tansportnih sredstava pokretanih motorima (obično SUS motorima ili elektromotorima), nekada i turbinom.
Šinska vozila
Šinska vozila se delimo na
NGC 1710
NGC 1710 je galaksija u zviježđu Zecu.
Vozilo
Drumska i terenska vozila
Prema načinu ostvarivanja kontakta sa tlom, vozila možemo podeliti na:
Za vozila se obično ne smatraju klizaljke, rolšue i roleri, skije i skejtborad. Karakter vozila međutim imaju razni transportni objekti, na primer kolica za kupovinu.
Olimpijske međuigre 1906
mini|240px|Države učesnice
Olimpijske međuigre su održane 1906. godine u Atini, u Grčkoj, povodom proslave 10-godišnjice prvih modernih Olimpijskih igara. Iako su u to vreme ove Igre bile održane prema protokolu i svim pravilima modernog olimpizma, do današnjeg dana Međunarodni olimpijski komitet ove Igre ne priznaje službeno kao ravnopravne ostalim Olimpijskim igrama, pa se i medalje osvojene na ovom takmičenju službeno ne računaju u tabelama osvajača olimpijskih medalja.
U takmičarskom programu se istakao Rej Juri iz SAD, koji je pobedom u dve discipline skokova bez zaleta (vis, dalj) nastavio dominaciju u tim sportovima s prethodna dva izdanja Igara. Još je zapažen bio nastup njegovog zemljaka Pola Pilgrema, koji je pobedio u trkama na 400 i 800 metara. Bili Šering iz Kanade je ozbiljno pristupio pripremama za maraton, pa se preselio u Grčku dva meseca pre Igara da se navikne na lokalne uslove. To mu je očigledno pomoglo, pa je pobedio iako nije spadao u krug favorita.
Nasleđe Olimpijskih međuigara
mini|desno|250px|[[Stadion Panatinaiko iz 1906.]] Iako ove Igre službeno ne spadaju u red 'pravih' Olimpijskih igara, po mnogo čemu su one utrle put modernom olimpijskom pokretu. Prethodna izdanja Igara, i to ona u Parizu 1900. godine te Igara u St. Louisu 1904. godine nisu postigla željeni uspeh: zbog predugog trajanja od nekoliko meseci te zajedničke organizacije sa Svetskim izložbama donekle je bio smanjen interes i sportista i javnosti za Olimpijske igre. Međuigre u Atini su međutim po prvi put bile organizovane na način da su sva takmičenja održana u svega par nedelja, što je omogućilo dinamičniji program, veći interes publike i javnosti, što je olakšalo samu organizaciju. Takođe, svi sportisti su se pre takmičenja morali registrovati kod MOK-a.
Osim toga, na ovim Igrama se po prvi put organizovalo otvaranje igara kao poseban događaj koji je uključivao defile ekipa na stadionu pred publikom iza nacionalnih zastava. Slično je organizovano i zatvaranje Igara. Te su ceremonije od tada prisutne na svim Olimpijskim igrama.
Bilans osvojenih medalja
Medalje osvojene na ovim Igrama se prema tumačenju MOK-a službeno ne računaju kao olimpijske medalje.
Prvi šumadijski partizanski odred
Prvi šumadijski narodnooslobodilački partizanski (NOP) odred formiran je 1. jula 1941. godine u Gornjoj Trešnjevici, na mestu zvanom Jazerbara, na kosi Lisać.
Komandant odreda bio je Milan Blagojević Španac, narodni heroj, zamenik komandanta odreda Milan Ilić Čiča, narodni heroj, a politički komesar Nedeljko Žakula.
Odmah počinju akcije, a naročito se uspešno sprovodi čitav niz akcija na komunikacijama Beograd-Kragujevac. U brzo, za nepunih mesec dana, odred narasta na 300 boraca i od njega se 18. avgusta 1941. godine formiraju tri bataljona.
Polovinom avgusta izvedena je velika akcija na Kremenjači iznad Čumića, gde je uništeno sedam neprijateljskih kamiona i 57 Nemaca, a 14 zarobljeno. Novoformirani batljoni proširuju se svoju aktivnost na Kačar, Oplenac i Kolubaru. Oni su izvršili rušenje mosta na Kolubari, izveli blokadu Lazarevca i oslobodili Belanovicu i Rudnik.
Polovinom novembra 1941, Dražini četnici na prevaru zarobljavaju jedan broj pripadnika odreda u Gornjem Milanovcu, i potom predaju Nemcima koji su ih streljali.
Möhlau
Melau je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Vitenberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.004 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15091220.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vitenberg Melau se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Vitenberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 83 metra. Površina opštine iznosi 24,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.004 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 81 stanovnika/km².
Oreana, Illinois
Orijana je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 875, što je 17 (-1,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Colletto, Massa e Carrara
Colletto je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 215 m.
San Cristoforo, Alessandria
San Cristoforo je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 588 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 288 m.
Loma Bonita, Acatepec
Loma Bonita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 301 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1349 m.
San Francisco, Tampacán
San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tampacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
Telcampana, San Gabriel
Telcampana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Gabriel.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1291 m.
Huntington, Virginia
Hantington je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.267, što je 2.942 (35,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
San Bartolomé Coro, Zinapécuaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 512 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1845 m.
Opština Flămânzi, Botoșani
Flămânzi je opština u Rumuniji u okrugu Botošani.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 96 m.
Dardanus
Dardanus se može odnositi na:
Zoran Milosavljević
Zoran Milosavljević (Beograd, 21. decembar 1939 — Kardica, Grčka, 31. jul 1983), srpski pozorišni i filmski glumac, član drame i vd. umetnički direktor Jugoslovenskog dramskog pozorišta. Šezdesetih godina veoma popularan filmski glumac u Jugoslaviji. Od osnivanja 1970. radio na Studiju B. Poginuo u saobraćajnoj nesreći u Grčkoj, 31. jula 1983. godine.
Detinjstvo, mladost i školovanje
Rođen 21. decembra 1939. godine u Beogradu u porodici Ratibora Milosavljevića inž. i Vide, hemičara.
U Beogradu je završio osnovnu školu i Drugu beogradsku gimnaziju. Kao gimnazijalac nagrađivan je za tekstove i sarađivao je sa novinama, gde su mu od 1955. objavljivani prilozi.
Diplomirao je na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju 1. jula 1964. u klasi prof. Josipa Kulundžića.
Od stranih jezika govorio je francuski i engleski, a služio se ruskim i poljskim jezikom.
Oženio se 1965, dobio dva sina. Vojni rok odslužio u Osijeku 1966/67. godine.
Zoran Milosavljević je unuk pukovnika Branislava Milosavljevića.
Film
Debitovao je, kao student druge godine ulogom pripadnika francuskog pokreta otpora (Felisijen Ertel) u filmu Ne ubij (Tu ne tueras point, 1961) francuskog režisera i glumca Klod Otan Lare (Claude Autant-Lara, 1901-2000), koji se o njemu posebno pohvalno izrazio. Film, koji je sniman u francusko-jugoslovenskoj koprodukciji u studiju u Koštunjaku, od početka sinimanja pratilo je veliko interesovanje javnosti, jer je njegovo snimanje, a potom i prikazivnje bilo zabranjeno u Francuskoj u vreme alžirskog rata. Scenario za film napisali su Žan Oranš (Jean Aurenche) i Pjer Bost (Pierre Bost), igrali su francuski glumci Suzan Flon (Suzanne Flon) i Loran Terzijef (Laurent Terzieff), nemački glumac Frank Horst (Frank Horst), a posebno je pohvaljena i muzika Šarla Aznavura. Scene u kojima je Zoran Milosavljević bio zajedno sa Frankom Horstom (Frank Horst) ocenjene su kao „najpotresnije".
Loma Grande, Santa María Yucuhiti
Loma Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Yucuhiti.
Zoran Milosavljević
Film
Posebno je bio poznat po glavnoj muškoj ulozi u filmu Pesma (1961), urađenom po istoimenom romanu Oskara Daviča, a prema scenariju i režiji Radoša Novakovića. Izbor glumaca, kao i snimanje ovog filma u medijima je praćeno sa posebnom pažnjom. U to vreme Pesma je bio veoma poznat roman i obavezna školska lektira.
Pagania Vallonecupo, Cosenza
Pagania Vallonecupo je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Zoran Milosavljević
Film
Za ulogu u filmu Pesma premijerno prikazanom na 8. Pulskom festivalu 1961. dobio je od zvaničnog žirija nagradu „Mladost“ za najboljeg mladog glumca.
Glavnu mušku ulogu igrao je i u filmu Stepenice hrabrosti (1961), po scenariju i u režiji Ota Deneša. Partnerku, glavnu žensku ulogu igrala je Dušica Žegarac.
NGC 1686
NGC 1686 je galaksija u zviježđu Eridanu.
Zoran Milosavljević
Film
Igrao je i u filmovima Radopolje (1963), Nož.(1967), Ubistvo na svirep i podmukao način iz niskih pobuda (1970).
La Ocotera, Jilotlán de los Dolores
La Ocotera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jilotlán de los Dolores.
Loma Grande, Santa María Yucuhiti
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1318 m.
San José, Milpa Alta
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 137 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2591 m.
La Ocotera, Jilotlán de los Dolores
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1053 m.
Zoran Milosavljević
Film
Ovi prvi filmovi bili su zapaženi i u inostranstvu, a njegova prva pojavljivanja na filmu i u pozorištu naišla su na pohvalu kritike. Za ulogu u Pesmi sve kritike su bile pohvalne, što je potvrdila i nagrada na Pulskom filmskom festivalu.
Bresles (Oaza)
Brel je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Bove.
Donje Ljubinje
Donje Ljubinje je naseljeno mesto u opštini Prizren u Metohiji, u Srbiji. Selo ima oko 3.200 stanovnika i svi su bošnjačke nacionalnosti.
U drugoj polovini XVIII veka stanovništvo Ljubinja primilo je islam. Za starosedeoce se smatraju porodice: Kusići, Pirovci, Karadolami, Bilibani, Duginjovci i Peranci dok se doseljenicima smatraju: Musići, Laskovci, Karađinci i Drasovci.
Tokom otomanske vladavine meštanima Donjeg Ljubinja je glavno zanimanje bilo stočarstvo. Pljačke stoke su jedan od od razloga gubljenja interesa za stočarstvom. Još za vreme Kraljevine Jugoslavije je postavljena žandarmerijska stanica na mestu zvanom Vardišta kako bi se brzo reagovalo na dolazak pljačkaša (uglavnom iz Albanije).
U centru sela je stara džamija koja je 1930. godine adaptirana, dok je krajem XX veka izgrađena i nova džamija sa minaretom.
Bresles (Oaza)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3749 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 178 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 63 metara (maksimalnoj 107 m, a minimalnoj 47 m).
Molauer Land
Molauer Land je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 43 opštinska središta okruga Burgenland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.201 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15084341.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Burgenland Molauer Land se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Burgenland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 220 metara. Površina opštine iznosi 33,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.201 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 35 stanovnika/km².
Zoran Milosavljević
Pozorište
Imao zapažene uloge i u pozorištu, televizijskim i radio dramama. Kasnije se uglavnom posvetio pozorištu u matičnoj kući, Jugoslovenskom dramskom pozorištu, gde od 1960. igra u predstavama, da bi, odmah po završetku studija 1. septembra 1963. postao član drame.
Tokom više od dvadesetogodišnjeg nastupanja u Jugoslovenskom dramskom pozorištu ostvario je niz zapaženih uloga, između ostalih u Snu letnje noći, Lepezi Ledi Vindermir, Tarelkinovoj smrti, Zojkinom stanu i dr.
Igrao je i u poznatim predstvama Kad su cvetale tikve po tekstu Dragoslava Mihailovića i Vučjaku Miroslava Krleže, koje su zabranjene. Zabrana izvođenja ovih predstava odrazila se na duži period kriza u Jugoslovenskom dramskom pozorištu.
RTS i Studio „B“
Snimio više televizijskih drama i uloga u serijama, između ostalih i u poznatoj televizijskoj seriji Otpisani.
Kao jedan od prvih saradnika dobio je 1. aprila 1976. Zlatni znak Studija B „za izuzetne i trajne doprinose programu, radu i poslovanju Studija B od njegovog osnivanja“.
Kasniji život
Bio je član Udruženja dramskih umetnika Srbije i predsednik komisije UDUS za međunarodnu i međurepubličku razmenu.
Od 1978. do 1983. godine bio je vd. umetnički direktor Jugoslovenskog dramskog pozorišta. .
Njegov portret, jednu od prvih pop-art slika na prostoru tadašnje Jugoslavije naslikao je Radomir Reljić 1968. Portret u detinjstvu uradila 1944. godine Vera Ćirić rođ. Milosavljević, njegova tetka.
31. jula 1983. sa porodicom posetio manastire Meteori u Grčkoj. Istog dana, posle podne na neobezbeđenom pružnom prelazu u mestu Nea Monastiri (Novi Manastiri) na putu Lamija - Larisa, njegov automobil udario je brzi voz Atina -Solun. Teško povređen, preminuo je u bolnici u gradu Kardica. Sahranjen na Novom groblju u Beogradu.
Zoran Milosavljević je potomak vojvode Janka Popovića, Cincar-Janka, po najstarijem sinu Đorđu Cincar-Jankoviću, okružnom načelniku.
La Muralla, Villaflores
La Muralla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 715 m.
NGC 1662
NGC 1662 je otvoreni skup u zviježđu Orionu.
Drsnik
Drsnik je selo u Metohiji, autonomna pokrajina Kosovo i Metohija u Srbiji, u blizini Kline. Nalazi se 17km istočno od Peći.
Istorija
Drsnik je veoma staro naselje. Na brežuljku iznad sela nalaze se ostaci starog grada (Jerinina kula nad Podgrađem) na koji se, po svoj prilici, odnosi jedan zapis Konstantina Porfirogenita u njegovom poznatom traktatu „Spis o narodima“. Drsnik se tu pominje pod imenom Dostinik a pod svojim današnjim imenom se prvi put pominje u povelji Stefana Prvovenčanog iz 1199-1206. godine, kada je darovan Hilandaru. Selo se pominje još i u Dečanskoj povelji, potom u popisu oblasti Brankovića, koji su Turci radili krajem 14. veka.
U selu postoji crkva Svete Petke, koja je ranije verovatno bila posvećena Svetom Nikoli. Ne zna se kada je tačno sagrađena, ali je obnovljena sedamdesetih godina 16. veka.
U knjizi „Evropska Turska“ iz 1840. spominje se da Drsnik ima 1100 stanovnika.
U Drsniku, na mestu koje se zove Ćelije, postoji crkvište sa ostacima druge crkve.
Novija istorija
Pre dolaska administracije Ujedinjenih nacija na Kosovo i Metohiju 1999. godine, u selu je bilo više od 200 kuća. Većinu stanovništva su činile šest velikih porodica: Ribać, Dabižljević, Čekrlić, Karadžić, Vesić i Jolić. Svi su raseljeni. Prvi povratnici (uglavnom starije osobe) su se vratili u selo jula 2005. godine i obnovljeno je dvadesetak kuća, ali to nije prijateljski prihvaćeno.
Crkva svete Petke
U centru sela se nalazi crkva Svete Petke. Ne zna se kada je tačno sagrađena, ali je obnovljena oko 1570. godine. Prethodna crkva je najverovatnije bila posvećena Svetom Nikoli.
Crkva je 1999. godine teško oštećena dinamitom, podmetanjem požara i vandalizmom.
Prepezzano, Salerno
Prepezzano je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Drsnik
Crkva svete Petke
Spolja malterisanih fasada, crkva ima kameni sokl od grubo složenog kamena i dvoslivni krov pokriven kamenim pločama. Jednobrodni hram nepodeljenog prostora zasveden je podužnim poluobličastim svodom. Oltarska apsida, spolja nepravilnog polukružnog oblika, unutra je svedena na duboku polukružnu nišu koja je preuzela funkcije časne trpeze. Đakonikon i proskomidija, osim polukružnih niša na istočnom zidu, na podužnim zidovima imaju i niše pravougaonog preseka. Dva uska prozora, jedan na južnom, a drugi na apsidalnom zidu, osvetljavaju unutrašnjost. Zidne slike sačuvane su samo na donjim površinama, obuhvatajući - uz standardni program oltara - zone sokla, stojećih figura, friz svetiteljskih poprsja u medaljonima i scene iz ciklusa Velikih praznika u koje su umetnute izabrane scene ciklusa Hristovih stradanja. U stilskom pogledu freske pokazuju siguran crtež i kolorističku raznovrsnost, pa budući da su i tehnološki na zavidnom nivou delo su iskusne zografske radionice.
Los Chachos, Victoria
Los Chachos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Victoria.
Drsnik
Crkva svete Petke
U blizini sela, na mestu koje se zove Ćelije, postoji crkvište sa ostacima druge crkve.
Prepezzano, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1075 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 183 m.
Los Chachos, Victoria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 307 m.
El Aquichal, Tantoyuca
El Aquichal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 380 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 124 m.
El Carrizalito, Mulegé
El Carrizalito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 617 m.
Bassa, Venezia
Bassa je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 301 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
East Chicago, Indiana
Ist Čikago je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 29.698, što je 2.716 (-8,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.