cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marš dobrovoljaca
Kulturna revolucija i kasnija istorija
Tokom Kulturne revolucije, Tijen Han je uklonjen sa vlasti i kao posledica je bio period u kojem je nezvanična himna bila Istok je Crven.
Marš dobrovoljaca je vraćen na Svekineskom narodnom kongresu 1978., ali sa drugačijim stihovima, koji nikada nisu postali popularni. Kongres je 4. decembra 1982. vratio originalnu verziju Tijen Hana iz 1935. Uočljivo je da sadašnji stihovi ne spominju ni Komunističku partiju Kine ni Mao Cedunga, a može se reći i da je promena stihova simbolički označila pad Hua Guo-fenga i kraj kulta ličnosti Maoa, kao i uzdizanje Deng Sjao-pinga.
Iako je bila vrlo popularna među kineskim nacionalistima u periodu Sino-japanskog rata, pesma je bila zabranjena na Tajvanu sve do 1990-tih.
Himna je napisana na govornom kineskom, dok je himna Republike Kine, „Tri principa Naroda” napisana na klasičnom kineskom.
Stihovi (originalni)
Sledeći stihovi su originalni stihovi pesme Tijen Hana koji se danas koriste.
Kineski
desno|175px|Tekst himne (klikni za veći fromat) 起来! 不愿做奴隶的人们!
把我们的血肉，筑成我们新的长城!
起来! 起来! 起来!
我们万众一心，
冒着敌人的炮火，前进!
前进! 前进! 进!
Pinjin
Qǐlái! Búyuàn zuò núlì de rénmen!
Bǎ wǒmen de xuèròu zhùchéng wǒmen xīnde chángchéng!
Zhōnghuá Mínzú dào le zùi wēixiǎnde shíhòu,
Qǐlái! Qǐlái! Qǐlái!
Wǒmen wànzhòngyīxīn,
Màozhe dírén de pàohuǒ, Qiánjìn!
Qiánjìn! Qiánjìn! Jìn!
Prevod
Ustanite, vi koji odbijate da budete robovi!
Usmerimo naše telo i krv ka novom Velikom Zidu!
Kineska nacija se suočava sa svojim najvećim iskušenjem,
Iz svakog tlačenja će se izdići naš konačni krik
Ustajte! Ustajte! Ustajte!
Nas je mnogo, ali nam srca kucaju kao jedno!
Hrabro izazivajući neprijateljske pucnje, marširajmo napred!
Marširajmo napred! Marširajmo napred! Napred!
Stihovi iz perioda 1978-1982
前进！各民族英雄的人民！
伟大的共产党领导我们继续长征.
前进！前进！前进！
高举毛泽东旗帜，前进！
前进！ 前进！ 进！
Wěidàde gòngchǎndǎng lǐngdǎo wǒmen jìxù chángzhēng.
Wànzhòng yīxīn bēn xiàng gòngchǎnzhǔyì míngtiān,
Jiànshè zǔgúo bǎowèi zǔgúo yīngyǒngde dòuzhēng.
Qiánjìn! Qiánjìn! Qiánjìn!
Gāojǔ Máo Zédōng qízhì, qiánjìn!
Qiánjìn! Qiánjìn! Jìn!
Marširajmo napred! Ljudi svih herojskih nacija,
Nastavimo Veliki Marš pod vođstvom velike Partije,
Milioni sa samo jednim srcem ka komunističkoj sutrašnjici,
Razvijajmo i štitimo našu zemlju, borimo se hrabro.
Marširajmo napred! Marširajmo napred! Maršijamo napred!
Mi ćemo generacijama
Visoko podizati zastavu Mao Cedunga, marširajmo napred!
Linsești, Oniceni
Linsești je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Oniceni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 201 m.
Javanski nosorog
Javanski nosorog (Rhinoceros sondaicus) najugroženija je vrsta nosoroga s jedva 40 jedinka u divljini.
Rasprostranjenost
Javanski je nosorog u prošlosti nastanjavao gotovo čitavu Indokinu te otoke Sumatru i Javu. Životni prostor javanskog nosoroga smanjuje se već 1000 godina, ali ubrzano u posljednjih 100. Javanski nosorog trenutno živi samo na zapadu Jave u nacionalnom parku Ujung Kulon, a posljednja jedinka vijetnamskog javanskog nosoroga (Rhinoceros sondaicus annamiticus) uginula je 2010.
Opis životinje
Najvažnije obilježje javanskog nosoroga je samo jedan rog, najmanji od svih vrsta nosoroga. Dostiže duljinu od jedva 20 centimetara. Dužina tijela javanskog nosoroga varira od 2 do 4 metra, a visina od 1,4 do 1,7 metara. Vijetnamska podvrsta je u prosjeku bila manja od javanske. Odrasle jedinke teže od 900 do 2300 kg. Javanski nosorog ima dobar sluh i njuh, poput svih ostalih nosoroga, ali ima vrlo slab vid. Prosječan životni vijek javanskog nosoroga je 35 godina.
Način života
Prirodno stanište javanskog nosoroga su kišne šume i šume mangrova. Javanski nosorozi su samci i posjeduju svoje teritorije koji iznose 12–20 km² za mužjake, a 3–14 km² za ženke. Teritorij označuju mokraćom i izmetom. Zbog krčenja šuma i uništenja staništa, nosorozi sve teže pronalaze dovoljno teritorija.
Navarra, Las Margaritas
Navarra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Javanski nosorog
Način života
Javanski nosorog je pretežno noćna životinja, kada se hrani biljkama. Odrasla jedinka dnevno može pojesti do 50 kg hrane. Od životne važnosti za javanske nosoroge je unošenje soli, koje je otežano u njihovom sadašnjem staništu. Zbog nedostatka kopnenih izvora soli nosorozi su u NP Ujung Kulonu viđeni kako piju morsku vodu, što je inače neprirodno ponašanje.
Navarra, Las Margaritas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1679 m.
Javanski nosorog
Način života
Ženke javanskog nosoroga su skotne do 16 mjeseci, a koti se samo jedno mlado, koje s majkom ostaje do 2 godine.
Ugroženost
Javanski je nosorog najugroženija vrsta nosoroga. Prema IUCN-u, klasificiran je kao kritično ugrožena vrsta s tendencijom daljnjeg pada brojnosti.
Piazzetta, Bolzano
Piazzetta je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Javanski nosorog
Ugroženost
Opstanku javanskog nosoroga, osim smanjenja staništa, prijeti i krivolov zbog navodne ljekovitosti njegovog roga.
Piazzetta, Bolzano
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 480 m.
Zapote de Barajas, Pénjamo
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1069 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1703 m.
Castello Balestini, Modena
Castello Balestini je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Zračenje
320px|thumb|right|Ilustracija relativne sposobnosti tri vrste jonizujuće zračenjejonizujućeg zračenja da prodru kroz čvrst materijal. [[Alfa-raspad|Alfa čestice zaustavlja list papira, dok beta čestice zaustavlja aluminijumska ploča. Gama zračenje slabi olovna ploča.]] thumb|300px|Kod elektromagnetskog zračenja (kao što su mikrotalasi antene, kao na slici), izraz zračenje se primenjuje samo na delove [[elektromagnetsko polje|elektromagnetskog polja, koji zrače u beskonačnost i opadaju obrnuto srazmerno rastojanja, tako da je ukupna energija zračenja koje prolazi kroz zamišljenu sfernu površinu ista, bez obzira na koliko udaljenost od antene se postavi. Elektromagnetsko zračenje obuhvata dalji deo elektromagnetskog polja oko izvora. Deo bliskog polja bliže izvoru je deo promenljivog elektromagnetskog polja, ali se ne smatra elektromagnetskim zračenjem.]] Zračenje je proces u kome energetske čestice ili energetski talasi putuju kroz vakuum, ili kroz materiju koja nije neophodna za njihovo prostiranje. Talasi samog medijuma, kao što su vodeni ili zvučni talasi, obično se ne smatraju zračenjem u ovom smislu.
Zračenje se može podeliti na jonizujuće i nejonizujuće zračenje u zavisnosti od toga da li jonizuje okolnu materiju. Izraz zračenje se obično kolokvijalno primenjuju samo na jonizujuće zračenje (kao što su iks zraci, gama zraci), ali izraz se može primeniti takođe i na nejonizujuće zračenje (radio talasi, mikrotalasi, toplotu i vidljivu svetlost). Čestice ili talasi zrače (tj. putuju u svim pravcima) od izvora zračenja. Ovaj aspekt je doveo do sistema mera i fizičkih jedinica koje se mogu primeniti na sve tipove zračenja. Pošto se zračenje širi kako kako prolazi kroz prostor, a njegova energija se održava (u vakuumu), snaga svih vrsta zračenja je obrnuto srazmerna kvadratu rastojanja od izvora.
I jonizujuće i nejonizujuće zračnjenje može biti opasno po žive organizme i može dovesti do promena u životnoj sredini. Jonizujuće zračenje je uglavnom mnogo štetnije po žive organizme po jedinici izračene ergije od nejonizujućeg zračenja, pošto nastali joni, čak i pri maloj snazi zračenja, imaju potencijal da izazovu oštećenja na DNK. Nasuprot tome, većina nejonizujućeg zračenja je opasna po živa bića samo u zavisnosti od izračene toplotne enrgije i obično se smatra bezopasnom pri malim snagama koje ne izazivaju značajan porast temperature. Ultraljubičasto zračenje u nekim pogledima se nalazi u sredini, pošto ima odlike i jonizujućeg i nejonizujućeg zračenja. Iako svi spektri ultraljubičastog zračenja koji prodru kroz Zemljinu atmosferu su nejonizujući, ovo zračenje izaziva mnogo više štete mnogim molekulima u biološkim sistemima, nego što se može izazvati toplotnim efektima (primer su opekotine od Sunca). Ove osobine dolaze od snage ultraljubičastog zračenja da menja hemijske veze, iako nema dovoljno enerije da jonizuje atome.
Na pitanje ošteženja bioloških sistema zbog jonizujućeg i nejonizujućeg zračenja još nije dat konačan odgovor. Kontroverze traju zbog potencijalnih ne-toplotnih efekata nejonizujućeg zračenja, kao što su izlaganje ne-zagrevajućim mikrotalasima i radio-talasima. Za nejonizujuće zraćenje se obično smatra da ima donju granicu bezbednosti, zbog toga što je toplotno zračenje neizbežno i sveprisutno. Nasuprot tome, za jonizujuće zračenje se smatra da nema potpuno bezbednu donju granicu, iako pri nekim energetskim vrednostima, nova izlaganja ne utiču značajno na pozadinsko zračenje. Pojava da male snage nekih tipova jonizujućeg zračenja mogu korisno delovati na zdravlje se naziva radijacijska hormeza.
Podela zračenja
Zračenje sa dovoljno visokom energijom može jonizovati atome, tj. može izbaciti elektrone iz atoma i stvoriti jone. Ovo se dešava kada je elektron izbačen iz elektronskog omotača atoma, što ostavlja atom sa viškom pozitivnog naelektrisanja. Pošto žive ćelije ili, još važnije DNK u tim ćelijama mogu biti oštećeni tom jonizacijom, to može dovesti do povećanja šanse za dobijanje raka. Tako je jonizujuće zračenje donekle veštački odvojeno od elektromagnetskog zračenja, jednostavno zbog svog velikog potencijala da izazove biološku štetu. Kako se pojedinačne ćelije sastoje od triliona atoma, samo mali deo će biti jonizovan pri niskom intezitetu zračenja. Verovatnoća da jonizujuće zračenje izazove rak zavisi od apsorbovane doze zračenja, i ona je funkcija tendencije štete tog tipa zračenja (ekvivalentna doza) i osetljivosti ozračenog organizma ili tkiva (efektivna doza).
Grubo govoreći, fotoni i čestice sa energijama iznad oko 10 elektron volti (eV) jonizuju. Alfa čestice, beta čestice, kosmički zraci, gama zraci i rendgenski zraci nose dovoljno energije za jonizaciju atoma. Pored toga, slobodni neutroni takođe jonizuju jer je njihova interakcija sa materijom neizbežno ima ima više energije od ovog praga.
Jonizujuće zračenje potiče od radioaktivnih materijala, rendgenski cevi, akceleratora čestica i normalno je prisutan u okruženju. Ono je nevidljivo i ne može se direktno detektovati ljudskim čulima, pa su zbog toga instrumenti, kao što je Gajgerov brojač, su obično potrebni da se otkrije njihovo prisustvo. U nekim slučajevima, jonizujuće zračenje dovesti do sekundarnu emisije vidljive svetlosti na interkacije jonizujućeg zračenja sa materijom, kao u slučaju Čerenkovljevog zračenja i radio-luminiscencije. Jonizujuće zračenje ima mnogo praktičnih koristi u medicini, istraživanju i industiji, ali predstavlja opasnost po zdravlje ako se koriste nepravilno. Izloženost zračenju dovodi do oštećenja tkiva; visoke doze mogu dovesti do opekotina, trovanja radijacijom i smrti, dok niske ali konstante doze mogu dovesti do pojave tumora i genetskih oštećenja.
mini|Prostiranje elektromagnetskih talasa. Vektori [[jačina električnog polja|jačine električnog polja (crveno) i magnetske indukcije (plavo) su normalni jedno na drugo, kao i na smer prostiranja talasa.]] Elektromagnetsko zračenje predstavlja prostiranje talasa. Elektromagnetsko zračenje ima električne i magnetske komponente polja koja osciluju normalno jedno na drugo i u pravcu prostiranja energije. Elektromagnetsko zračenje se klasifikuju u tipove prema frekventnom opsegu talasa, a ti tipovi su (po rastućoj frekvenciji): radio-talasi, mikrotalasi, terahercno zračenje, infracrveno zračenje, vidljiva svetlost, ultraljubičasto zračenje, iks zraci i gama zraci. Od toga, radio talasi imaju najduže talasne dužine (najniža energija), a gama zraci imaju najkraće talasne dužine i stoga najviši energiju. Mali opseg frekvencija, koji se naziva vidljivi spektar ili svetlost, osećaju oči različitih organizama.
Jonizujuće elektromagnetsko zračenje je ono po kojoj su fotoni koje čine zračenje imaju energije veće od oko 10 elektron volti. Sposobnost elektromagnetskih talasa (fotona) da jonizaciju atom ili molekul stoga zavisi od njihove frekvencije, koja određuje energiju fotona zračenja. Energija 10 eV je oko 1,6 × 10-18 J, što je tipičan energija veze od spoljašnjih elektrona atoma ili organskog molekula. To odgovara frekvenciji od 2,4 × 1015 Hz i talasnoj dužini od 125 nm (ovo je u daleko ultraljubičastom spektu) ili manje.
Kinetička energija čestica nejonizujućeg zračenja je suviše mala da proizvede naelektrisane jone kada prolazi kroz materiju. Za nejonizujuće elektromagnetsko zračenje, povezane čestice (fotoni) imaju samo dovoljno energije da promeni rotacione ili vibracione koniguracije ili konfiguracije valentnih elektrona u molekulima i atomima. Efekat nejonizujućih oblika zračenja oblika na živo tkivo je tek nedavno proučen. Ipak, različiti biološki efekti su uočeni za različite vrste nejonizujućih zračenja.
Čak i je nejonizujućeg zračenje u stanju da prouzrokuje termo-jonizaciju ako deponuje dovoljno toplote da podigne toplotu do jonizacionih energija. Ove reakcije se javljaju na daleko većim energijma nego kod jonizacionih zračenja, koji zahteva samo pojedinačne čestice da izazove jonizaciju. Upoznati primer toplotne jonizacije je plamen - jonizacija obične vatre, i potamnjivanje hrane običnih namirnica izazvanih infracrvenim zračenje tokom pečenja.
Ultraljubičasto zračenje : uglavnom nejonizujuće, ali sa mnogo sličnih osobina jonizujućeg zračenja
Ultraljubičasto zračenje jonizujućih talasnih dužina od 10 nm do 125 nm jonizuje molekule vazduha, i ova interakcija izaziva da bude uglavnom apsorbovana u vazduhu. Jonizujućeg ultraljubičasto zračenje stoga ne prodire u Zemljinu atmosferu u značajnoj meri, pa se stoga ponekad naziva vakuumsko ultraljubičasto zračenje. Iako postoji u svemiru, ovaj deo ultraljubičastog spektra nije od biološkog značaja, jer ne stiže do živih organizama na Zemlji.
Jedao deo ultraljubičastog spektra ipak stiže do zemlje (deo koji počinje energijama iznad 3,1 eV, ili talasnih dužina manje od 400 nm) je nejonizujući, ali je još uvek biološki opasan zbog sposobnosti pojedinačnih fotona ovih energija da izazovu pobuđivanje elektrona bioloških molekula, i tako ih oštetiti putem neželjenih reakcija. Primer je formiranje pirimidinskih dimera u DNK, što počinje na talasnim dužinama ispod 365 nm (3,4 eV), što je dobro ispod energije jonizacije. Ovo svojstvo daje ultraljubičastom spektru neke od opasnosti jonizujućih zračenja u biološkim sistemima, bez pojave stvarne jonizacije. Nasuprot tome, vidljiva svetlost i elektromagnetsko zračenja većih talasnih dužina, kao što su infracrveno zračenje, mikrotalasi, radio-talasi, se sastoje od fotona sa premalo energije da izazovu štetnu pobudu molekula pobudu, pa je ovo zračenje daleko manje opasan po jedinici energije.
Rendgenski zraci
Iks (x) zraci su elektromagnetski talasi sa talasnim dužinama manjim od 10-9 m (više od 3×1017 Hz i 1.240 eV). Manja talasna dužina odgovara višoj energiju prema jednačini. (E je energija, h je Plankova konstanta, c je brzina svetlosti, a Λ je talasna dužina ). Kvant elektromagnetskih talasa se naziva foton. Kada se foton iks zraka sudari sa atomom, atom može da apsorbuje energiju fotona i podigne elektron na viši orbitalni nivo ili ako foton nosi mnogo energije, onda može potpuno izbaciti elektron iz atoma, izazivajući jonizaciju atoma. Generalno, kod većih atomi je više verovatnija apsorpcija fotona iks zraka, jer imaju veću energetsku razliku između elektronskih orbita. Meka tkiva u ljudskom telu je sastavljen od atoma manjih od kalcijuma koji čini kosti, pa postoji kontrast u apsorpciji iks-zraka. Rendgen aparati su posebno dizajnirani da iskoriste razlike između apsorpcije kosti i mekog tkiva, što omogućava lekarima da ispitaju strukturu ljudskog tela.
Gama zračenje
Gama zraci mogu biti zaustavljen od strane dovoljno debelim slojem materijala, gde zaustavna moć materijala po datom području zavisi uglavnom (ali ne u potpunosti) od ukupnu mase duž putanje zračenja, bez obzira na to da li je materijal velike ili male gustine. Međutim, kao što je slučaj sa iks-zracima , materijala sa visokim atomskim brojem , kao što su olovo ili osiromašeni uranijum dodaju umerenu (tipično 20 % do 30 %) količinu zaustavne moć u odnosu na jednaku mase manje gustih i materijala sa nižim nižim masama atoma (kao što su voda ili beton).
Alfa zračenje
Alfa čestice su jezgra helijuma-4 (dva protona i dva neutrona). Oni jako ne reaguju sa materijom zbog svog naelektrisanja, i na svojim uobičajenim brzinama kroz samo par centimetara vazduha ili nekoliko milimetara materijala niske gustine (kao što su tanke pločice liskuna koji se specijalno stavlja u cevi nekih Gajgerovih brojača da bi propustili alfa čestica) se raspadaju. To znači da alfa čestice iz običnog alfa raspada ne prodiru u kožu i ne izazivaju nikakvo oštećenje potkožnog tkiva. Neke alfa čestice veoma visoke energije čine oko 10 % kosmičkog zračenja, i one su u stanju da prodru u telo i čak kroz tanke metalne ploče. Međutim, oni su opasnost samo za astronaute, jer njih odbija Zemljino magnetsko polje, a zatim ih zaustavlja njegova atmosfera.
Beta zračenje
Beta-minus (β-) zračenje se sastoji od elektrona. Ono je više jonizujuće od alfa-zračenja, ali manje od gama. Beta zračenje usled radioaktivnog raspada može biti zaustavljeno sa samo nekoliko centimetara plastike ili nekoliko milimetara metala. Beta zračenje se dešava kada se neutron u jezgru raspada u proton, oslobađajući beta česticu i njen antineutrino. Beta zračenje iz linearnih akceleratora ima daleko veću energiju i prodornost od prirodnog beta zračenja. Ponekad se koristi u terapeutske svrhe u radioterapiji za lečenje površinskih tumora.
Toronto, South Dakota
Toronto je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Pra' Castello, Vicenza
Pra' Castello je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Toronto, South Dakota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 212, što je 10 (5,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Granja Míriam, Santiago Ixcuintla
Granja Míriam je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Santiago Ixcuintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Zračenje
Beta zračenje
Beta-plus (β+) zračenje je emisija pozitrona, koji su antimaterijski oblik elektrona. Kada proton usporava do brzina sličnim oni elektronima u materijalu, protonn će poništiti elektron, oslobađajući u procesu dva gama fotona enerije 511 keV. Ta dva gama fotoni će putovati u (približno) suprotnim smerovima. Gama zračenje iz anihilacije pozitrona sastoji se od fotona visokih energija i ono je jonizujuće.
Pra' Castello, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.
Zračenje
Neutronsko zračenje
Neutroni su kategorizovani prema njihovoj brzini. Neutronsko zračenje se sastoji od slobodnih neutrona. Ovi neutroni mogu biti emitovani tokom bilo spontane ili indukovane nuklearne fisije.
Neutroni su jedina vrsta jonizujućih zračenja koji mogu učiniti druge objekte ili materijale radioaktivnim. Ovaj proces, koji se naziva neutronska aktivacija, je primarni metod koji se koristi za proizvodnju radioaktivnih izvora za upotrebu u medicinskim, akademskim i industrijskim primenama. Čak i termalni neutroni relativno malih brzina, će izazvati neutronsku aktivaciju (zapravo, oni j efikasnije izazivaju). Neutroni ne jonizuju atom na isti način kao i naelektrisane čestice kao što su protoni i elektroni ( pobuđivanjeme elektrona), jer neutroni nemaju naelektrisanje. Putem njihove apsorpcije se stvaraju nestabilna jezgra koja izazivaju jonizaciju. Tako su neutroni „indirektno jonizujući“. Čak i neutroni bez značajnije kinetičke energije su indirektno jonizujući i stoga su značajan rizik usled zračenja.
Pored toga, (brzi) neutroni visoke energije imaju sposobnost da direktno jonizuju atome. Jedan od mehanizama koji neutroni visoke energije jonizuju atom je da pogode jezgro atoma i izbace atom iz molekula, ostavljajući jedan ili više elektrona jer su hemijske veze prekinute. To dovodi do stvaranja hemijskih slobodnih radikala. Pored toga, neutroni veoma visokih energija mogu izazvati jonizujuće zračenje neutronskim sudarima, pri čemu neutroni izazivaju emisiju protona visoke energije iz atomskih jezgara (posebno jezgra vodonika). Poslednji proces prenosi veći deo energije neutrona na protona, isto kao kada jedna bilijarska kugla udara u drugu. Naelektrisani protoni, i drugi proizvodi iz tih reakcija su direktno jonizujući.
Neutroni visoke energija su veoma prodorni i prevaljuju velike razdaljine u vazduhu (stotine ili čak hiljade metara) i umerena rastojanja (nekoliko metara) u običnim čvrstim materijalima. Oni obično zahtevaju oblogu bogatu bodonikom, kao što su beton ili voda, da ih zaustave na rastojanjima manjim od jednog metra. Čest izvor neutronskog se zračenja unutar nuklearnog reaktora gde se sloj vode širine nekoliko metara koristi kao efikasna zaštita.
Nejonizujuće elektromagnetsko zračenje
thumb|300px|[[Elektromagnetski spektar]]
Elektromagnetski spektar je opseg svih mogućih frekvencija elektromagnetskih zračenja. Elektromagnetski spektar (ili samo spektar) objekta je karakteristika raspodela elektromagnetskog zračenja koje emituje ili apsorbuje taj objekat.
Nejonizujući deo elektromagnetskog zračenja se sastoji od elektromagnetskih talasa koji (kao pojedinačni kvant ili čestice, vidi foton) ne nosi dovoljno energije da izbaci elektrone iz atoma ili molekula i stoga izazove njihovu jonizaciju. Ovo obuhvata radio-talase, mikrotalase, infracrenu i (ponekad) vidljivu svetlost. Ultraljubičasta svetlost nižih frekvencija može izazvati hemijske promene i molekulska oštećenja slična jonizaciji, ali tehnički nije jonizujuće. Ultraljubičasta svetlosti najviših frekvencija, kao i svi iks zraci i gama zraci su jonizujući.
Pojava jonizacije zavisi od energije pojedinačnih čestica ili talasa, a ne od njihove brojnosti. Intenzivno obasipanje česticama ili talasima neće izazvati jonizaciju ako ove čestice ili talasi ne nose dovoljno energije da jonizuju, ukoliko ne podigne temperaturu tela do tačke dovoljno visoko za jonizaciju malog dela atoma ili molekula procesom termo-jonizacija (ovo, međutim, zahteva relativno ekstremne intenzitete zračenja).
Ultraljubičasta svetlost
Kao što je navedeno gore, donji deo ultraljubičastog spektra, od 3 eV do oko 10 eV, je nejonizujući. Međutim, efekti nejonizujućeg ultraljubičastog zračenja na hemijska jedinjenja i oštećenja bioloških sistema izloženih njemu (uključujući oksidaciju, mutacije i rak) su takve da se čak i ovaj deo ultraljubičastog spektra se često poredi sa jonizujućim zračenjimaa.
Vidljiva svetlost
Svetlost, ili vidljiva svetlost, je veoma uzak spektar elektromagnetskog zračenja talasni dužina koja je vidljivo ljudskom oku, odnosno koje talasnih dužina od 380-750 nm, što odgovara frekventnom opsegu od 790 do 400 THz. Šire gledano, fizičari posmatraju vidiljivu svetlost kao elektromagnetsko zračenje svih talasnih dužina, bez obzira da li je vidljivo ili ne.
Infracrvena svetlost
Infracrvena svetlost je elektromagnetsko zračenje talasnih dužinama između 0,7 i 300 μm, što odgovara opsegu frekvencija između 430 do 1 THz. Talasne dužine infracrvene svetlosti su duže nego vidljive svetlosti, ali kraće nego kod mikrotalasa. Infracrvena svetlost može biti otkrivena na udaljenosti od objekata zračenja po „osećaju“. Zmije koje osećaju infracrvenu svetlost mogu da detektuju i fokusiru infracrvenu svetlost upotrebom pinhol sočiva u njihovim glavama. Jaka sunčeva svetlost daje zračenje na nivou mora od nešto preko 1 kW/m². Od ove energije, 53 % je infracrveno zračenje, 44 % je vidljiva svetlost, a 3 % je ultraljubičasto zračenje.
Mikrotalasi
Mikrotalasi su elektromagnetski talasi sa talasnim dužinama u opsegu od kratkih kojima odgovara talasna dužina od 1 mm pa sve do dugih kojima odgovara talasna dužina od 1 m, što odgovara frekventnom opsegu od 300 MHz do 300 GHz. Ova široka definicija uključuje i UHF i EHF (milimetarski talasi), ali različiti izvori navode različite granice. U svakom slučaju, mikrotalasi obuhvataju čitav spektar super visokih frekvencija (od 3 do 30 GHz, ili 10 do 1 cm), dok radio-tehnika često stavlja donju granicu na 1 GHz (30 cm), a gornju na oko 100 GHz (3 mm).
Veoma niske frekvencije (VLF)
Veoma niske frekvencije (VLF) se odnose na frekventni opseg od 30 Hz do 3 kHz što odgovara talasnim dužinama od 100.000 do 10.000 metara. Pošto nema mnogo propusnog opsega u ovom delu spektra radio talasa, samo najjednostavnije signali mogu da se prenose, kao što su signali za radio navigaciju. Ovaj opseg je takođe poznat i kao mirijametarski opseg ili mirijametarski talasi jer su talasne dužine u opsegu od jednog do 10 mirijametara (zastarela metrička jedinica koja je jednaka 10 kilometara).
Izuzetno niske frekvencije (ELF)
Izuzetno niske frekvencije (ELF) je zračenje frekvencije od 3 do 30 Hz (108 do 107 metara). Za proučavanje atmosfere obično se daje alternativna definicija od 3 Hz do 3 kHz. Za povezano proučavanje mangetosfere i u seizmologiji, smatra se da elektromangetske oscilacije nižih frekvencija (pulsacije ispod ~ 3 Hz) leže u ultra niskom frekventnom (ULF) opsegu, koje se stoga imaju drugačiji definiciju od opsega kako ih definiše Međunarodna unija za telekomunikacije.
Toplotno zračenje
Toplotno zračenje je zajednički sinonim za infracrveno zračenje koju zrače objekati na temperaturama koje se često sreću na Zemlji. Toplotno zračenje se ne odnosi samo na samo zračenje, već i na proces u kom neka površina zrači svoju toplotnu energiju u vidu zračenja crnog tela. Infracrveno ili crveno zračenje iz običnog radijatora ili električnog grejača su primer toplotnog zračenja, kao i toplota koju emituju obična inkandescentna sijalica. Toplotno zračenje se generiše kada se energija pokretnih naelektrisanih čestica u okviru atoma transformiše u elektromagnetsko zračenje.
Kao što je navedeno gore, čak i toplotno zračenje niske frekvencije može izazvati toplotnu jonizaciju kad god skladiši dovoljno toplotne energije da podigne temperaturu na dovoljno visok nivo. Uobičajeni primeri za to su jonizacija (plazma) koja se vidi u običnom plamenu, i molekularne promene izazvane „zatamnjivanje" tokom pečenja hrane, što je hemijski proces koji počinje sa velikim količinom jonizacije.
Zračenje crnog tela
Zračenje crnog tela je idealizovani spektar zračenja koje emituje telo po jedinstvenoj temperaturi. Oblik spektra i ukupan iznos energije koju emituje telo je funkcija apsolutne temperature tela. Emitovao zračenje pokriva čitav spektar elektromagnetskog zračenja i intenzitet zračenja (snaga po jedinici površine) na datoj frekvenciji je opisana Plankovim zakonom zračenja. Za datoj temperaturi crnog - telu postoji neki frekvencija na kojoj se emitujemaksimalna količina zračenja. Maksimalna frekvencija zračenja se pomera ka višim frekvencijama kako temperatura tela raste. Frekvencija na kojoj zračenje crnog tela na maksimumu je data Vinovim zakonom pomeraja i zavisi od apsolutne temperature tela. Crno telo je predmet koji emituje na bilo kojoj temperaturi maksimalnu moguću količinu zračenja na bilo kojoj talasnoj dužini. Crno telo će takođe apsorbovati maksimalnu moguću zračenje na bilo kojoj talasnoj dužini. Crno telo sa temperaturi oko ili ispod sobne temperature će na taj način izgledati apsolutno crno, jer neće odbijati nikakvu upadnu svetlost, niti će emitovati dovoljno zračenja na vidljivim talasnim dužinama da bi ljudske oči to primetile. Teoretski, crno telo emituje elektromagnetsko zračenje u celom spektru od radio talasa veoma niskih frekvencija do iks zraka, stvarajući kontinuum zračenja.
Otkrića
Elektromagnetsko zračenje različitih talasnih dužina (osim vidljive svetlosti) otkrivena su u 19. i 20. veku. Otkriće infracrvenog zračenja se pripisuje astronomu Vilijamu Heršelu. Heršel je 1800. objavio svoje rezultate pred Kraljevskim društvom u Londonu. Heršel je koristi prizmu da prelama sunčevu svetlost i otkrio infracrveno (izvav crvenog dela spektra) zračenje, kroz povećanje temperature registrovano termometrom.
Nemački fizičar Johan Vilhelm Riter je 1801. otkrio ultraljubičasto zračnjenje uočivši da konstatujući da su zraci iz prizme brže zatamnjivali smeše srebro hlorida od ljubičaste svetlosti. Riterovi eksperimenti su bili rana preteča fotografije. Riter je primetio da su ultraljubičasti zraci bili u stanju da izazivaju hemijske reakcije.
Prvi radio-talasi nisu bili otkriveni iz prirodnog izvora, već ih je 1897. namerno i veštački proizveo nemački naučnik Hajnrih Herc, koristeći električna kola projektovana da proizvedu oscilacije u radio-frekvencijskom opsegu, sledeći jednačine koje je predložio Džejms Klerk Maksvel.
Vilhelm Rendgen je otkrio i dao ime iks zracima. Dok je 8. novembra 1895. eksperimentisao sa visokim naponom primenjenim na cev iz koje je bio izvučen vazduh, primetio je fluorescenciju na obližnjem tanjiru obloženim staklom. U roku od mesec dana Rendgen je otkrio glavne osobine iks zraka.
Anri Bekerel je 1896. otkrio da su zraci koji nastaju iz određenih minerala prodrli kroz crni papir i izazvali zamagljenje nerazvijene fotografske ploče. Njegov doktorant Marija Kiri je otkrila da samo određeni hemijski elementi daju ovo zračenje energije. Ona je nazvala ovakvo ponašnje radioaktivnošću.
Alfa zrake (alfa čestice) i beta zrake (beta čestice) je 1899. otkrio Ernest Raderford pomoću jednostavnih eksperimenata. Raderford je koristi uranit kao radioaktivni izvor i utvrdio da su zraci koje proizvodi izvor imali različitu prodornost u materijalima. Jedan tip zraka je imao kratku probojnost (bio je zaustavljen listom papira) i pozitivno naelektrisanje, i njih je Radeford nazvao alfa zracima. Drugi tip zraka je dublje prodirao (bio je da ozrači fotografski film kroz papir, ali ne i kroz metal) i imao je negativno naelektrisanje, i ovom tipu zračenja Radeford je dao ime beta zraci. Bilo je to zračenjenj koje je prvi otkrio Bekerel iz uranijumovih soli. Francuski naučnik Pol Vilar je 1900. otkrio treće naročito prodorno zračenje bez naelektrisanja iz radijuma, a nakon što ga je opisao, Raderford je shvatio da mora postojati i treća vrsta zračenja, koju je Radeford 1903. nazvao gama zracima.
Anri Bekerel je dokazao da su beta zraci u stvari brzi elektroni, dok su Raderford i Tomas Rojds 1909. dokazali da su alfa čestice jonizovani helijum. Raderford i Edvard Andrade su 1914. dokazali da su gama zraci slični iks zracima, ali sa kraćim talasnim dužinama.
Kosmičko zračenje koje pogađa Zemlju iz svemira je konačno definitivno priznato i dokazano da postoji 1912, zahvaljujući Viktoru Hesu koji je uz pomoć balona nosio elektrometar na različite visine. Priroda ovih zračenja je tek postepeno shvaćena u kasnijim godinama.
Neutronskog zračenja je zajedno sa neutronom otkrio Džejms Čedvik 1932. godine. Brojne drugo visokoenergetske čestica, kao što su pozitroni, mioni i pioni su otkrivene brzo nakon toga posmatranjem reakcija u maglenim komorama, a drugi tipovi čestičnih zračenja su dobijeni u akceleratorima čestica, tokom druge polovine 20. veka.
U medicini
Zračenje i radioaktivne supstance se koriste za dijagnostiku, lečenje i istraživanje. Iks zraci, na primer, prolaze kroz mišiće i drugo meko tkivo, ali ih zaustavlja gušća materija. Ova osobina iks zraka omogućava lekarima da pronađu prelome kostiju i da lociraju tumor koji se možda raste u telu. Lekari takođe pronalaze neke bolesti ubrizgavanjem radioaktivne materije i praćenje radijacije koje odaje supstanca dok se kreće kroz telo. Jonizujuće zračenje se koristi za lečenje raka, jer može ubiti ćelije ili promenite gene, tako da ćelije ne mogu da rastu.
U komunikaciji
Svi moderni komunikacioni sistemi koriste različite oblike elektromagnetskog zračenja. Razlike u intenzitetu zračenja predstavljaju promene u zvuku, slici ili drugim informacijama koje se prenose. Na primer, ljudski glas se može preneti preko radio-talasa ili mikrotalasa tako što varijacije u talasu prate varijacije u glasu.
U nauci
Istraživači koriste radioaktivne atome da se utvrdi starost materijala koji su nekada bili deo živog organizma. Starost takvih materijala može se proceniti merenjem količine radioaktivnog ugljenika u procesu koji se zove radiokarbonsko datiranje. Slično, koristeći druge radioaktivne elemente, može se odrediti starost stena i drugih geoloških karakteristika (čak i nekih veštačkih objekata), a to metoda se zove radiometrijsko datiranje. Naučnici koji prate životnu sredinu koriste radioaktivne atome, poznate kao markere, da se identifikuju putanje koje zagađivač preduzima kroz sredinu.
War Comes to America
War Comes to America je američki crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1945. godine u režiji Franka Capre koji predstavlja sedmi i posljednji dio znamenite propagandne serije Why We Fight. Napravljen je pred kraj Drugog svjetskog rata i u njemu se, prije svega američkoj publici, nastojalo objasniti i opravdati američko sudjelovanje u tom sukobu, prvo kroz kraći pregled američke historije u kome se veličaju demokracija i druga civilizacijska dostignuća, a potom pokazuje kako je njih ugrozilo prije rata široko rasprostranjeno izolacionističko raspoloženje koje su koristile Sile Osovine kako bi započele osvajanje Starog svijeta i tako sa vremenom stekle toliko ljudskih i materijalnih resursa da im se SAD samostalno ne bi mogle suprotstaviti. Poseban je naglasak stavljen na predratnu japansku politiku, odnosno događaje koji su prethodili napadu na Pearl Harbor sa kojim završava film.
Bois-Héroult
Boaz Eru je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Ruan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 140 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,59 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 207 metara (maksimalnoj 232 m, a minimalnoj 135 m).
Rancho Barranca de Loma Alta, San Felipe
Rancho Barranca de Loma Alta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Rechorichi, Guazapares
Rechorichi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guazapares.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1883 m.
Cisterciti
thumb|right|Grb reda cistercita. Cisterciti ili lat. Ordo Cisterciensis je rimokatolički crkveni red. Osnovali su ga sv. Robert, sv. Alberic i sv. Stjepan (Etienne) Harding, a ne kako se pogrešno misli sv. Bernard, reformiranjem benediktinaca, 1098. godine Citeaux. Najznačajniji doprinos za širenje Reda u Europi dao je sveti Bernard iz Clairvauxa u 12. stoljeću.
Odijelo im se sastoji od bijelog habita i crnog škapulara. Kad sudjeluju u korskoj molitvi i zajedničkoj liturgiji oblače bijelu široku kukulu.
Cisterciti u Hrvatskoj
U Hrvatsku su došli 1208. godine na poziv hrvatsko-ugarskog kralja Andrije II., te u Topuskom osnovali cistercitsku opatiju. U 13. stoljeću još su osnovane opatije u Kutjevu i u Zagrebu na Dolcu. Sredinom 16. stoljeća cisterciti nestaju iz hrvatskih krajeva.
Od 1982. do 2007. godine cistercitska zajednica, osnovana od cistercitske opatije Wettingen-Mehrerau iz Bregenza u Austriji, postojala je u Jastrebarskom.
Kežmarok
Kežmarok ili Kežmark je grad u Slovačkoj, u okviru Prešovskog kraja.
Cisterciti
Cisterciti u Hrvatskoj
Cisterciti se javljaju i u Bačkoj na području Subotičke biskupije. Mađarski povjesničar Istvan Katona smatra da je opatija u Monoštoru bila cistercitska. .
Kežmarok
Kežmarok spram veličine naselja ima veoma veliko i očuvano staro jezgro.
Prirodni uslovi
Kežmarok je smešten u severnom delu države. Glavni grad države, Bratislava, nalazi se 350 km jugozapadno od grada.
Reljef: Kežmarok se razvio u visoko položenoj kotlini reke Poprad. Nadmorska visina grada je oko 620 metara, pa je grad među višima u Slovačkoj. Oko kotline izdižu se Visoke Tatre.
Klima: Klima u Kežmaroku je umereno kontinentalna.
Vode: Kroz Kežmarok protiče istoimena reka Poprad. Ona deli grad na dva dela.
Istorija
Ljudska naselja na ovom prostoru datiraju još iz praistorije. Naselje pod današnjim imenom prvi put se spominje u 1251. g., a 1269. g. naselje je dobilo gradska prava. Tokom sledećih vekova grad je bio u sastavu Ugarske kao oblasno trgovište, naseljeno nemačkim Sasima.
Krajem 1918. g. Kežmarok je postao deo novoosnovane Čehoslovačke. U vreme komunizma grad je naglo industrijalizovan, pa je došlo do naglog povećanja stanovništva. Posle osamostaljenja Slovačke grad je postao njeno oblasno središte, ali je došlo i do problema vezanih za prestrukturiranje privrede.
Stanovništvo
Danas Kežmarok ima nešto manje od 17.000 stanovnika i poslednjih godina broj stanovnika opada.
Pra' Novelli, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Kežmarok
Stanovništvo
Etnički sastav: Po popisu iz 2001. g. sastav je sledeći:
Verski sastav: Po popisu iz 2001. g. sastav je sledeći:
Emiliano Zapata, Emiliano Zapata
Emiliano Zapata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Emiliano Zapata.
Loveland Park, Ohio
Lavland Park je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.523, što je 276 (-15,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Maigre, Cuneo
Maigre je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 696 m.
La Cuadrada, Atzalan
La Cuadrada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Atzalan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 348 m.
Arapski vuk
Arapski vuk (Canis lupus arabs ) je podvrsta sivog vuka koji se nekada rasprostirao na cijelom Arapskom poluotoku, a danas samo u malenim izoliranim područjima u južnom Izraelu, jugozapadnom Iraku, Omanu, Jemenu, Jordanu, Saudijskoj Arabiji i nepotvrđeno u nekim dijelovima Sinajskog poluotoka u Egiptu. Te je stoga upisan na IUCN-ov crveni popis kritično ugroženih vrsta (CR). mini|lijevo| Arapski vuk u zoološkom vrtu [[Tel Aviva (Izrael)]] mini|lijevo| Arapski vuk snimljen u pustinji [[Arava (Izrael)]] Arapski vuk je manji vuk prilagođen pustinjskoj klimi, visine oko 66 cm i težine od oko 18 kg. Uši su im veće u odnosu na tijelo od drugih vrsta vukova, kako bi se lakše rashlađivali. Još jedna razlika i je i način lova, naime arapski vukovi ne žive u čoporima, nego love u skupinama od 2-4 jedinke, te nikada ne zavijaju. Još jedna jedinstvena odlika su spojena dva srednja prsta na šapama (odlika za koju se smatralo da je svojstvena samo afričkim divljim psima ), a od indijskog vuka se razlikuje svijetlijim krznom i manjom veličinom. Arapski vukovi imaju kratku dlaku i tanko krzno ljeti, a duge dlake na leđima ostaju duge tijekom cijele godine. Vjerojatno još jedna prilagodba protiv sunčeva zračenja.
Arapski vuk se hrani zečevima, glodavcima, kopitarima, i bilo kojim strvinama koje nađu, ali će napasti i manje domaće životinje do veličine koze. Zbog toga ih seljaci često ustrijeljuju, love u zamke i truju.
Opština Tonayán, Veracruz
Tonayán je opština u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 3113 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1959 m.
Fluorenon
Fluorenon je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 180,202 Da.
Ariccia, Roma
Ariccia je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Jacques Charrier
Jacques Charrier (Metz, 6. novembar 1936 -) je francuski slikar, bivši glumac, scenarist i producent, poznat po braku sa glumicom Brigitte Bardot, sa kojom je imao sina.
Ariccia, Roma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17487 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 298 m.
Puryear, Tennessee
je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 671, što je 4 (0,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Opština Cotești, Vrancea
Cotești je opština u Rumuniji u okrugu Vranča.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 177 m.
Estación la Piedad, Pénjamo
Estación la Piedad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Pra', Vicenza
Pra' je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Estación la Piedad, Pénjamo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1681 m.
Pra', Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 135 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 316 m.
Cupone, Crotone
Cupone je naselje u Italiji u provinciji Crotone, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 482 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
Castello Martinelli, Modena
Castello Martinelli je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Oligogen
Oligogene je glavi gen u oligogenskoj seriji gena. Oligogensko nasljeđivanje obilježeno je kontrolom malog broja gena, od kojig glavninu učinka ima glavni ili major gen, dok ostali geni imaju male ili samo modificirajuće efekte.
Oligogen je odgovoran za kontrolu mnogih svojstava koja se u klasičnoj genetici smatraju monogenskim.
Termin oligogene u nauku je uveo engleski genetičar Keneth Mather (1941).
El Rodeo, Tlalixcoyan
El Rodeo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalixcoyan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Santiago Arambul Hernández, Santiago Ixcuintla
Santiago Arambul Hernández je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Santiago Ixcuintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Bosguérard-de-Marcouville
Bogerar de Markuvil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Er koja pripada prefekturi Berne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 481 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 40 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 136 metara (maksimalnoj 173 m, a minimalnoj 98 m).
El Porvenir, Culiacán
El Porvenir je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Zayoyojca, Coyomeapan
Zayoyojca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Coyomeapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 211 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1992 m.
Masetto, Verona
Masetto je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 497 m.
San Antonio Tres Cerritos, Las Margaritas
San Antonio Tres Cerritos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1494 m.
Păstrăveni, Păstrăveni
Păstrăveni je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Păstrăveni.
Kisucke Nove Mesto
Kisucke Nove Mesto je grad u Slovačkoj, u okviru Žilinskog kraja.
Prirodni uslovi
Kisucke Nove Mesto je smešteno u severozapadnom delu države. Glavni grad države, Bratislava, nalazi se 200 km jugozapadno od grada.
Reljef: Kisucke Nove Mesto se razvilo u dolini reke Kisuce, na mestu gde ide uzanom dolinom. Nadmorska visina grada je oko 360 metara. Iznad grada se izdiže planina Kisučka vrhovina.
Klima: Klima u Kisuckom Novom Mestu je umereno kontinentalna.
Vode: Kroz Kisucke Nove Mesto protiče reka Kisuca, najvažnija reka u državi. Ona deli grad na dva dela.
Istorija
Ljudska naselja na ovom prostoru datiraju još iz praistorije. Naselje pod današnjim imenom prvi put se spominje u 1244. g., a 1325. g. naselje je dobilo gradska prava. Tokom sledećih vekova grad je bio u sastavu Ugarske kao oblasno trgovište.
Krajem 1918. g. Kisucke Nove Mesto je postalo deo novoosnovane Čehoslovačke. U vreme komunizma grad je naglo industrijalizovan, pa je došlo do naglog povećanja stanovništva. Posle osamostaljenja Slovačke grad je postao njeno značajno središte, ali je došlo i do problema vezanih za prestrukturiranje privrede.
Stanovništvo
Danas Kisucke Nove Mesto ima oko 16.000 stanovnika i poslednjih godina broj stanovnika opada.
Etnički sastav: Po popisu iz 2001. g. sastav je sledeći:
Verski sastav: Po popisu iz 2001. g. sastav je sledeći:
Oligogensko nasljeđivanje
Daljnja istraživanja, međutim, pokazala su da ovu simplifikaciju dovoljno argumentirano opravdava općeprihvaćeno gledište da većina monogenskih osobina ima oligogensku determinaciju, odnosno da su takve osobine genetički određene malim brojem gena s izrazito dominirajućim fenotipskim efektom glavnih gena (major jena); efekt ostalih, tzv. malih gena (minor gena) iz odgovarajuće oligogenske serije (kao i sredinskih činilaca) na ekspresiju posmatrane osobine je, pri tome, praktično zanemarljiv. Treba, međutim, istaći da su razlika između glavnih i manjih gena, kao i kriteriji za razdvajanje oligo– i poligenskih osobina još uvijek arbitrarni.