cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hidroelektrana Trebinje II
Akumulacija
Hidroelektrana Trebišnjica II je locirana neposredno ispod Brane Gorica koja je čvorište raspodjele voda u sistemu, tj. Na ovom mjestu je predviđena optimizacija iskorišćenja raspoloživih voda. Ovdje dolaze vode iz Bilećkog jezera udaljenog uzvodno 13,5 km. Kompezacioni bazen Gorica ukupne zapremine 15.74 x 106m3, omogućuje dnevno izravnanje vode HE Trebinje I i pritoke Sušice. Betonska brana Gorica je visine 33.5 м i dužine 185 м. Objektu organizaciono pripada kanal, tj regulisano betonsko korito dužine 67.8 км, које је betonirano na 61 км dužine. Ovim kanalom se odvodi dio vode prema prema pumpnoj HE Čapljina, kapaciteta 45 m3 /s. Ove vode koriste se i za navodnjavanje Trebinjskog i Popovog Polja. Drugi tunel služi za odvod vode prema HE Dubrovnik i jedan je od najimpozantnijih objekata u sistemu HET-a. Sastoji se od
Vidi još
Gornji horizonti
Tiso, Bolzano
Tiso je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 437 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 953 m.
El Aliso, El Fuerte
El Aliso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Trg Eugena Kvaternika (Bjelovar)
Povijest
Bjelovar je osnovan 1756. godine odlukom austrijske carice Marije Terezije. Te godine nastao je i Trg Eugena Kvaternika, koji je mijenjao imena tijekom povijesti. Prvo se zvao "Parade Platz" pa "Trg Marije Terezije", "Trg jedinstva", da bi osamostaljenjem Hrvatske dobio sadašnji naziv.
Trg ima oblik četverokuta. U središtu trga sada je park podijeljen stazama, a u početku bila je livada s drvoredom lipa. Oko parka nalazile su se s četiri glavne strane svijeta građevine vojne uprave i stanovi za časnike: zgrada đurđevačke i križevačke pukovnije, zgrada bjelovarsko-križevačke županije, vojnog zapovjedništva, čitaonice te crkva sv. Terezije Avilske sa župnim uredom i kolegijem crkvenog reda pijarista. U zgradi vojnog zapovjedništva vojnu obuku prošao je i književnik Petar Preradović. Jug Bjelovara pripadao je Križevačkoj, a sjever Đurđevačkoj krajiškoj pukovniji.
El Aliso, El Fuerte
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 433 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
Trg Eugena Kvaternika (Bjelovar)
Povijest
U središtu trga posađen je drvored lipa još 1756. godine. Dvije lipe postoje još i danas. Travnata površina služila je za vježbanje vojnika i sakupljanje krava prije odlaska na pašu. Glavni pastir okupljao je krave i s njima kretao na pašnjak kraj hrastove šume u prigradskom naselju Hrgovljani.
Genaro Pérez, Anáhuac
Genaro Pérez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Anáhuac.
Trg Eugena Kvaternika (Bjelovar)
Povijest
Oko zdenca 1778. godine postavljeni su kipovi sv. Jelene Križarice, sv. Ivanu Nepomuku, sv. Tereziji Avilskoj i sv. Jurju. Dolaskom komunista 1945. godine kipovi su uklonjeni, a vraćeni su oko 2000. godine. Kipovi predstavljaju svece zaštitnike pojedinih vojnih postrojbi u Bjelovaru. Stabla divljeg kestena posađena su 1889. godine, od sadnica uzgojenih u rasadniku Šljukingon u prigradskom naselju Markovac. Dio tih stabala postoji i danas.
Ukidanjem Vojne krajine 1871. godine osnovana je bjelovarska županija na čelu s velikim županom, koji je imao ured u zgradi na trgu. Prvi veliki župan bio je Ivan Vitez Trnski. Tada je središnji dio trga pretvoren u park i dobio je dio današnjih obrisa. Tek od 1883. godine središte trga koristi se posve kao gradski park s bunarom i klupama, kao mjesto za odmor i za održavanje crkvenih i svjetovnih svečanosti. Za vrijeme svečanosti pucalo se iz kubura. Usred parka postoji izvor, gdje je iskopan zdenac. Tek 1900. godine na zdenac je postavljena ručna pumpa. Kraj zdenca okupljale su se seljanke iz obližnjih sela i prodavale poljoprivredne proizvode.
Genaro Pérez, Anáhuac
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 193 m.
Trg Eugena Kvaternika (Bjelovar)
Povijest
Nakon Drugog svjetskog rata, trg se zove Trg jedinstva, a uspostavom samostalne Hrvatske dobiva ime Trg Eugena Kvaternika. U parku je postavljeno spomen-obilježje poginulim hrvatskim braniteljima iz područja Bjelovara i okolice.
Jedna granata pogodila je crkvu i usmrtila tri žene 29. rujna 1991., za vrijeme oružanog sukoba u Bjelovaru između Hrvatske vojske i JNA. Poginulim ženama podignuta je spomen-ploča na pročelju župnog ureda. Jedna granata pala je i u park. Na tom mjestu nalazi se metalna pločica s datumom i satom.
Da Capo al Fine
Italijanska oznaka Da Capo al Fine znači od početka do kraja (skraćeno D.C. izgovara se da kapo, znači od početka). Kada se odsvira do te oznake, vraća se na početak kompozicije i svira do mesta na kojem piše Fine (kraj), kao na primer:
Trg Eugena Kvaternika (Bjelovar)
Povijest
Danas se na sjevernoj strani trga nalazi zgrada Turističke zajednice, Poslovnog parka, poslovni i ugostiteljski objekti. Na istočnoj strani nalazi se gradski muzej, gradski arhiv (koji je u postupku preseljenja na drugu lokaciju), katedrala sv. Terezije Avilske i poslovna zgrada. Na južnoj strani nalazi se Bjelovarsko-bilogorski radio i uredništvo Bjelovarskog lista, bjelovarsko kazalište, Narodna knjižnica i čitaonica "Petar Preradović" i poslovne zgrade. Na zapadnoj strani trga nalazi se gradsko poglavarstvo, pošta i poslovna zgrada.
Da Capo al Fine
thumb|centar|500px|Kompoziciju R. Lazića Vedri [[klarinetista treba svirati od početka do kraja (do mesta gde piše Da Capo al Fine), a zatim ponoviti od početka do mesta gde piše Fine, tj. još jednom prvi red.]]
Trg Eugena Kvaternika (Bjelovar)
Povijest
Park na Trgu Eugena Kvaternika dobio je nagradu za najljepši park na prostoru kontinentalne Hrvatske. U parku se nalazi oko 40 vrsta drveća i grmlja (većinom alohtonih vrsta). Najviše ima divljeg kestena. U parku se povremeno održavaju razne manifestacije, od kojih je najpoznatija Terezijana, drugog vikenda u lipnju.
Na Trgu Eugena Kvaternika ispred katedrale sv. Terezije Avilske svečano je ustoličen prvi bjelovarsko-križevački biskup Vjekoslav Huzjak 20. ožujka 2010. godine. Glavni zareditelj bio je kardinal Josip Bozanić, nadbiskup i metropolit zagrebački, uz suzareditelje mons. Marija Roberta Cassarija, apostolskog nuncija u Hrvatskoj i mons. Josipa Mrzljaka biskupa varaždinskoga.
Da Capo al Fine
D. C. al Fine (Da Capo al Fine) je skraćenica ili abrevijatura u notnom pisanju koja muzičaru trostruko pomaže:
Estonski rat za nezavisnost
Estonski rat za nezavisnost (estonski: Vabadussõda, dosl. "Rat za slobodu"), znan još i kao Estonski oslobodilački rat, naziv je za vojni sukob koji se odvio od 1918. do 1920. godine, u kojem je novoproglašena nezavisna Republika Estonija branila svoju nezavisnost i teritorijalni integritet od napada sovjetske Rusije i, kasnije, Baltičke teritorijalne obrane. Uz pomoć saveznika, ponajviše Latvije i dobrovoljaca iz Skandinavije, ali i Ujedinjenog Kraljevstva, Estonija se borila za očuvanje nezavisnosti proglašene tokom Prvog svjetskog rata. Rat je završio estonskom pobjedom i potpisivanje sporazuma iz Tartua, kojim je priznata estonska nezavisnost.
Sovjetska ofenziva
Nakon Njemačke revolucije i kapitulacije Njemačkog Carstva u studenom 1918. godine, njemački su predstavnici formalno predali vlast Privremenoj vladi Estonije. Dana 16. studenog 1918. godine, vlada je pozvala ljude na dobrovoljnu mobilizaciju te je započela organizaciju Estonske vojske s Konstantinom Pätsom kao ministrom rata, general-majorom Andresom Larkom kao šefom stožera, i general-majorom Aleksanderom Tõnissonom kao zapovjednikom novoformirane vojske, koja je tada brojala tek jednu jedinicu. Krajem istog mjeseca, uslijedio je sovjetski napad, a napadom Crvene armije na pogranični grad Narvu 28. studenog 1918. službeno je otpočeo Estonski rat za nezavisnost.
Treba naglasiti kako je Estonska vojska tada brojala tek 2,000 profesionalaca sa slabim naoružanjem i oko 14,500 gotovo nenaoružanih dobrovoljaca Estonske obrambene lige; značajnu pomoć, doduše, dobili su od Baltičkih Nijemaca, koji su se priklonili Republici, što je bila sušta suprotnost situaciji u Latviji, gdje je jedinica znana kao Baltische Landeswehr gledala na nezavisnost baltilkih zemalja kao na dotiranje prava njemačkog plemstva. Latvijske jedinice Crvene armije u prosincu su osvojile Tartu te došle na samo 34 kilometra od Tallinna. Krajem mjeseca, estonski su komunisti u Narvi proglasili Estonsku radničku komunu. Do kraja 1918. godine, Crvena armija kontrolirala je cjelokupni teritorij Estonije 34 kilometra istočno od Tallinna, zapadno od Tartua i južno od Ainažija. Istoga mjeseca, novim zapovjednikom estonskih snaga imenovan je Johan Laidoner, koji je uspio regrutirati preko 11,000 novih boraca.
Vlada je, s druge strane, tražila i dobila stranu pomoć. Početkom prosinca, Finska je poslala značajnu pomoć u naoružanju. Dana 31. prosinca 1918. godine, britanski Royal Navy dostavio je novu veliku pošiljku oružja, a jedinice pod vodstvom Sir Edwyna Alexandera-Sinclaira preotele su ruske razarače Spartak i Avtroil te ih predale Estoncima, koji su ih preimenovali u Vambola i Lennuk. Početkom siječnja stiglo je i 2,000 finskih dobrovoljaca, a izgrađena su i tri oklopljena vlaka pod nadzorom satnika Antona Irva. Uslijedilo je oslobađanje estonskog teritorija pod okupacijom.
Oslobađanje estonskog teritorija
Ojačana estonska vojska, potpomognuta stranim borcima, krenula je u protuofenzivu 7. siječnja 1919. godine. Tapa je oslobođena već dva dana kasnije, mahom zahvaljujući uspješnoj implementaciji oklopnih vlakova (estonski: soomusrongid), koji su bili jedno od glavnih oružja ovoga rata. Uslijedilo je oslobađanje Rakverea 12. siječnja, a onda i Narve 18. siječnja; oslobađanje Narve prisililo je sovjetske trupe na povlačenje. Na taj se način sjeveroistočni front stabilizirao na rijeci Narvi, a estonske su snage u samo 11 dana vratile čak 200 kilometara teritorija.
Na jugu, Tartu je također oslobođen uz pomoć oklopnih vlakova, a nakon bitke kod Pajua, estonske su snage 31. siječnja uspješno protjerale latvijske crvenogardejce iz Valge. Sovjetske su snage po prvi puta izgurane izvan teritorija moderne Estonije te su se borbe nastavile na području historijskih estonskih posjeda; u drugoj polovici veljače, gradovi Salacgrīva i Alūksne također su pali pod estonsku kontrolu. Ovaj prodor zaustavilo je novo gomilanje sovjetskih snaga, međutim Estonija je postala prva zemlja koja je uspješno odbila sovjetsku zapadnu ofenzivu.
Krajem veljače 1919. godine, Sovjeti su pokrenuli planove za novi pohod na Estoniju, pri čemu su imali podršku od oko 80,000 lokalnih crvenogardejaca. Unatoč intenzivnom bombardiranju, u kojem je oko 2,000 ljudi ostalo bez domova, Crvena armija nije uspjela osvojiti Narvu. Međutim, općine Alūksne, Setomaa, Vastseliina i Räpina ubrzo su pale pod sovjetsku kontrolu. Nakon novopristigle pomoću, Estonija je pokrenula novi protunapad i 29. ožujka oslobodila Petseri. Ubrzo su estonski crvenogardejci potjerani preko rijeke Optjok. Situacija na jugu bilježila je značajnu aktivnost sve do svibnja 1919. godine.
U travnju 1919. godine dolazi do značajnih političkih djelovanja u Estoniji. Nakon ostavke Privremene vlade, dolazi do izbora Ustavotvorne skupštine koja je donijela privremeni Ustav Estonije. Novoizabrana vlada, na čelu koje je bio Otto Strandman, donijela je i Zakon o reformi zemljišta, kojim su Baltički Nijemci izgubili većinu svojih posjeda, a koji su zauzimali gotovo polovicu estonskog teritorija; ta su zemljišta zaplijenjena i redistribuirana među populacijom. Istovremeno, država je aktivno pomagala u organiziranju Bijelog pokreta te latvijskih i ingrijskih trupa na svom teritoriju.
Iako je do svibnja 1919. godine Estonija imala kontrolu nad svojim teritorijem, lokalne frakcije Crvene armije i dalje su bile aktivne tako da su Estonci odlučili krenuti u protunapad i prijeći granicu s Rusijom uz pomoć Bijelog pokreta. Vrhunac tog prodora bilo je osvajanje Pskova krajem svibnja, zahvaljujući, dijelom, i činjenici da je crvenoarmejac Leonhard Ritt sa svojim trupama prešao na stranu Estonije usred borbi. Članovi Bijelog pokreta ubrzo su stigli u grad, međutim nisu bili sposobni braniti ga sami tako da je dio estonskih trupa ostao u Pskovu, dok je velika većina vraćena u domovinu. Sredinom sljedećeg mjeseca, Johan Laidoner povukao se s mjesta zapovjednika Bijelog pokreta, čije je trupe preuzeo proslavljeni general Nikolaj Judenič. Paralelno s napadom na Pskov, dio estonskih trupa pokrenuo je ofenzive prema Latviji kako bi lokalnim patriotima pomogli u stjecanju nezavisnosti, što će dovesti do neplaniranog širenja sukoba.
Rat protiv Baltičke teritorijalne vojske
U lipnju 1919. godine dolazi do početka sukoba s Baltičkom teritorijalnom vojskom u Latviji. Latvijski demokrati, koje je predvodio Kārlis Ulmanis, proglasili su nezavisnost Latvije po uzoru na Estoniju, međutim su ih sovjetske trupe prisilile na povlačenje sve do Liepāje, gdje su njemačke trupe konačno zaustavile njihov prodor. Nijemce je predvodio Rüdiger von der Goltz, a njihove su trupe sačinjavali Baltische Landeswehr, sastavljen od Baltičkih Nijemaca, Pričuvna stražarska divizija bivše Carske vojske, te volonteri Freikorpsa željni stjecanja posjeda na području Baltika; njima je pripadala i jedna jedinica ispunjena latvijskim trupama. Sve ovo bilo je moguće zato što su mirovni sporazumi s Njemačkom stipulirali da Drugi Reich zadrži svoje trupe na istoku kako bi se mogli boriti protiv boljševika. Ipak, prava namjera njemačkih trupa bila je uspostava njemačke države na Baltiku te aneksija Estonije.
Estonski general Laidoner izdao je ultimatum njemačkim trupama da se moraju povući na jug, a kada je s oklopnim vlakovima došao provjeriti situaciju, njemačke su ga trupe napale, mada bez uspjeha. Dan kasnije, Nijemci su osvojili Cēsis. Estonci su pokušali neuspješan kontranapad, međutim ispostavilo se kako su njemačke trupe bile bolje opremljene od sovjetskih. Dana 10. lipnja došlo je do prekida vatre. Antanta, koja je posredovala u prekidu vatre, zahtijevala je da Nijemci ispoštuju estonske zahtjeve, međutim von der Goltz je to odbio i zatražio da se Estonci povuku iz Latvije, prijeteći da će ponovo napasti estonske snage; to se dogodilo 19. lipnja, kada započinje bitka za Cēsis. Nakon četiri dana borbe, estonske su trupe 23. lipnja oslobodile Cēsis; obljetnica te bitke danas se u Estoniji slavi kao Dan pobjede.
Estonci su nastavili prodor prema Rigi, a kada su stigli pred sam grad, Antanta je ispregovarala novi prekid vatre. Antanta je tada prisilila njemačke trupe na raspuštanje te ih stavila pod ponovno uspostavljenu Ulmanisovu vladu; ipak, kako bi izbjegli takav rasplet, Nijemci su se stavili u službu ruskih volonterskih jedinica, koje je službeno unovačila njemačka marionetska vlada u Latviji na čijem je čelu bio Pavel Bermondt-Avalov. Ruski volonteri pokušali su napasti Rigu u listopadu, a Estonija je poslala podršku Latviji u vidu oklopnih vlakova i trupa, istovremeno držeći front protiv Sovjeta sjeverno od jezera Lubāns.
Kraj rata i mirovni pregovori
Sovjeti su već od travnja 1919. godine pokušavali ispregovarati mirovni sporazum s Estonijom; mađarski komunisti tada su se ponudili da budu medijatori mirovnog sporazuma, međutim britanski je admiral Walter Cowan zaprijetio Estoncima da će povući britansku podršku ukoliko ne odbiju mađarsku ponudu. U lipnju dolazi do ukidanja Estonske radničke komune, a Rusi su nastavili zagovarati sklapanje mirovnog sporazuma. Sovjeti su 31. kolovoza 1919. godine poslali formalni poziv na pregovore, što su Estonci prihvatili 4. rujna; pregovori su otpočeli 16. rujna 1919. godine. Estonci su tada predložili da se pregovori prekinu dok se Finska, Latvija i Litva ne priključe zajedničkim pregovorima.
Sjeverozapadna armija, zapravo reorganizirani Bijeli pokret pod komandom Nikolaja Judeniča, započela je, u jesen 1919. godine, Operaciju Bijeli mač, veliku vojnu operaciju koja je za cilj imala osvajanje Petrograda; ofenziva je otpočela 28. rujna 1919. godine. Iako je Sjeverozapadna armija imala značajnu podršku, Crvena armija uspješno ju je potjerala natrag do državne granice na rijeci Narvi, nakon čega su nastavili napadati utvrđene postaje na samoj granici. Situacija na frontu smirila se u studenom, međutim Sovjeti su u prosincu pokrenuli novi napad kako bi izvršili pritisak na Estoniju vezano uz mirovne pregovore; situacija je postala kritična sredinom prosinca, kada je Crvena armija prešla rijeku Narvu i ušla u Estoniju, međutim Estonci su uspjeli odvratiti napad u kratkom roku. Nakon niza kubitaka, Crvena je armija do kraja prosinca bila potpuno iscrpljena.
Sporazum iz Tartua
Dana 2. veljače 1920. godine, Republika Estonija i Ruska SFSR potpisale su mirovni sporazum u Tartuu. U trenutku potpisivanja sporazuma, boljševici nisu bili priznati kao legalna vlast u Rusiji od strane Zapada. Mirovni sporazum stipulirao je da se Rusija trajno odriče svih prava i pretenzija nad estonskim teritorijem. Dogovorena granica okvirno je odgovarala obrambenim linijama kakve su bile u trenutku prekida sukoba. Konkretno, Estonija je zadržala stratešku liniju istočno od rijeke Narve te Setume na jugoistoku, područja koja će izgubiti 1945. godine nakon sovjetske aneksije.
La Nueva Reforma, Tlahuiltepa
La Nueva Reforma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tlahuiltepa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1971 m.
Giovanni Pisano
Giovanni Pisano (Pisa, oko 1248.. - Siena, nakon 1314. (možda 1320.) ), bio je gotički skulptor i arhitekt, sin Nicole Pisana.
Obreja, Mihalț
Obreja je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Mihalț.
Giovanni Pisano
Sa ocem i njegovim pomoćnicima radio je na propovjedaonici za Katedralu u Sieni (1265.-68.), sa njim je radio i na fontani u Perugi (dovršena 1278 .), na njoj je upisano i njegovo ime. Po nekim izvorima on je radio sa ocem i na propovjedaonici za Krstionicu u Pisi, po toj hipotezi trebalo bi pomaknuti datum njegova rođenja na 1240.
Biografija
thumb|left|240px| Detalj sa [[fasada|fasade Sienske katedrale]] thumb|left|240px| [[Propovjedaonica Katedrale u Pistoji]]
Obreja, Mihalț
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 809 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 259 m.
Giovanni Pisano
Biografija
Giovanni Pisano započeo je karijeru u očevoj bottegi i asimilirao očeve ideje, tako da je njegove rane radove teško razlikovati od očevih.
U svakom slučaju od septembra 1285. više nije bio građanin Pise jer je postao stanovnik Siene. Otprilike u to vrijeme započeo je rad na skulpturalnoj dekoraciji fasade Sienske katedrale, koja je zbog svoje raskoši postala model za gotovo većinu gotičkih fasade u Centralnoj Italiji. Za razliku od francuskih primjera, u kojima figuralni ornament pulsira čitavom fasadom, Pisanova fasada je puno povezanija sa arhitekturom.
European Journal of Women's Studies
European Journal of Women's Studies je naučni časopis u kojemu se objavljuju radovi iz naučne discipline ženskih studija. Časopis izdaje izdavačka kuća SAGE Publications. Časopis je izdao i specijalne brojeve posvećene temama žene i rat, rod i religija i plitike identifikacije.
Giovanni Pisano
Biografija
Nedavna istraživanja otkrila su sličnost sienske fasade sa skulptorskom dekoracijom katedrale iz francuskog Auxerra. Iako nema dokumenata koji bi to potvrdili, pretpostavlja se da je Giovanni između 1268.-1278., putovao u Francusku.
Kao arhitekt pozvan je 1287. u Massa Marittimu da izgradi katedralu
Pored fasade za Siensku katedralu, Pisanova propovjedaonica za Crkvu Sant'Andrea u Pistoji (dovršena 1301.), je njegov najbolji rad. Pet reljefa te propovjedaonice, ima otprilike iste teme kao i propovjedaonica njegova oca u Pisi dovršena 40 godina prije, i slični arhitektonski raspored, ali je stilski kvalitetnija. U Navještenju, Rođenju i Navještenju pastirima, pulsira ekstremna uznemirenost koja karakterizira sve reljefe te propovjedaonice.
Pisano nikada nije ponovio grozničave forme kojima je prekrio propovjedaonicu u Pistoji, jer se vratio dostojanstvenijem, klasičnom duhu koji je bio u fokusu ranih djela njegova oca. Razlozi za to vjerojatno proizlaze iz Giovannijeva susreta sa Giottovim slikarstvom. Pisano je naime isklesao mramornu Bogorodicu sa Djetetom za Kapelu Scrovegni u Padovi otprilike u isto vrijeme (oko 1305.) kad je i Giotto u njoj naslikao svoj ciklus fresaka. Od 1302. do 1310. Pisano ponovno radi u Pisi, ovaj put za propovjedaonicu Katedrale. Na toj propovjedaonici, koja je danas loše rekonstruirana nakon rastavljanja, njegov reljef je znatno mirniji od reljefa u Pistoji.
Grobnica Margarete Luksemburške žene cara Heinricha VII u Genovi 1311., bila je njegovo posljednje dokumentirano djelo.
U Sieni je posljednji put dokumentiran 1314]]., pa se pretpostavlja da je ubrzo nakon tog umro.
Kao što je jasno iz njegovog djelovanja u Sieni, Pisano je bio jedini talijanski gotički skulptor, koji nikad nije izgubio iz vida baštinu Antičkog Rima, baze umjetničkih stremljenja Centralne Italija.
La Palma, San Luis de la Paz
La Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Luis de la Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2004 m.
Vojnović (Bjelovar)
Vojnović je četvrt, koja se nalazi u zapadnom dijelu grada Bjelovara. Ima oblik visoravni, na kojoj se nalaze vojni kompleks i park-šuma Borik.
Vojnović se nalazi na zapadnom ulazu u grad Bjelovar iz smjera Zagreba. Ime je dobio po obitelji Vojnović. Taj dio grada bio je njihov posjed u 18. stoljeću. Dugo vremena, Vojnović je bila samo visoravan obrasala travom, dok na imanju Đure Vojnovića, nije posađena plantaža duda za uzgoj dudova svilca oko 1780. godine. Pet godina kasnije, krajiška uprava sagradila je trokatnu baroknu zgradu za preradu svile. To je bila prva manufaktura u Bjelovaru, zapošljavala je uglavnom žene.
Kasnije je zasađen drvored lipa, a poslije toga podignuta je park-šuma Borik. Glavna je vrsta drveća obični bor, a mogu se naći i kineski javor, gorski javor, javor mliječ, poljski jasen, američki jasen, smreka, tisa, crni bor, libocedar, lovor-višnja, žalosna vrba itd.
Na Vojnoviću se nalazi vojni kompleks s nizom vojnih zgrada, vodotornjem i kapelom sv. Križa. Vojarna "Božidar Adžija" i objekti JNA u okolici Bjelovara bili su blokirani i napadnuti od strane Hrvatske vojske 29. rujna 1991. godine. Vojarna je bila dom 265. oklopno-mehaniziranoj brigadi JNA i bila je zarobljena 29. rujna kao dio operacije Bilogora. U borbi je poginulo nekoliko hrvatskih vojnika i pripadnika JNA. Zarobljeno je 78 T-55 tenkova i 80 oklopnjaka, koji su pripali Hrvatskoj vojsci. Nakon Domovinskog rata, vojarnom se služi Hrvatska vojska.
Nakon Drugog svjetskog rata, dio park-šume Borik pretvoren je u Memorijani park Borik za poginule u Drugom svjetskom ratu. Unutar memorijalnog parka nalaze se kamene spomen-ploče s imenima poginulih u Drugom svjetskom ratu. Na ulazu je pisalo: "Spomen- groblje strijeljanih revolucionara i žrtava fašističkog terora 1941. - 1945. Bjelovar", a u središnjem dijelu memorijalog parka nalazio se spomenik bjelovarskog kipara Vojina Bakića, pod nazivom "Poziv na ustanak". Nakon osamostaljenja Hrvatske spomenik je uklonjen kao i natpis na ulazu, a spomen-područje je zapušteno. Nakon osamostaljenja Hrvatske, natpis na ulazu je uklonjen, a Bakićev spomenik miniran 1991. godine. Od spomenika je ostala sačuvana samo šaka, koja je pohranjena u Muzeju grada Bjelovara. Spomen-područje je s vremenom postalo zapušteno.
Godine 2001., inicijativna grupa sastavljena od akademika, kipara i Bakićevih prijatelja, pokrenula je akciju za obnovu spomenika i uređenje spomen - parka. Spomenik je do 2009. godine rekonstruirao kipar Alan Vlahov, a 8. prosinca 2010. godine, svečano je otvoren, zajedno s uređenim spomen-parkom Borik.
U blizini park-šume Borik nalazi se novo bjelovarsko groblje Borik.
Les Godelureaux
Les Godelureaux je francusko-italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1961. godine u režiji Claudea Chabrola. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju istoimenog romana Erica Olliviera. Radnja se događa u miljeu mladih buržuja koji se okupljaju u pariškoj kavani Flore. Protagonist, čiji lik tumači Jean-Claude Brialy je slučajno uvrijeđen od strane mladića (čiji lik tumači Charles Belmont, te mu se nastoji osvetiti tako što "namješta" djevojku lakog morala (čiji lik tumači Bernadette Lafont). Les Godelureaux je Chabrol snimio u stilu Novog vala. Iako ga je Jean-Luc Godard, guru novovalnog pokreta, njime bio toliko oduševljen da ga je u svojoj recenziji proglasio jednim od najboljih francuskih filmova nakon Oslobođenja, danas se smatra jednim od opskurnijih naslova Chabrolove kinamtografije.
Chuirare, Guachochi
Chuirare je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1949 m.
Arabian Archaeology and Epigraphy
Arabian Archaeology and Epigraphy je akademski časopis koji objavljuje članke tematski vezane za stariju istoriju Arapskog poluostrva. Članci se objavljuju na engleskom, njemačkom i francuskom jeziku i bave se periodom od predhistorije do početka islamske ere.
Pressi, Verona
Pressi je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
La Capilla, Salamanca
La Capilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Salamanca.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1541 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1710 m.
Romanino, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 392 m.
Mariano Escobedo, Coatepec
Mariano Escobedo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 561 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1277 m.
Journal of Workplace Rights
Journal of Workplace Rights je naučni časopis koji se bavi odnosima radnika i uprave, diskriminacijom u zapošljavanju i radnim zakonodavstvom. Časopis objavljuje članke koji pokrivaju teoretsku i praktičnu stranu problema čuvanja spisa, sigurnoti i zdravlja na radnom mjestu, pravednosti pri zapošljavanju, cijenom rada... Časopis je pokrenut 1992. godine pod nazivom Journal of Individual Employment Rights, a današnje ime je dobio 2008.
Fort Loudon, Pennsylvania
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 886.
Lustracija (ritual)
Lustracija (od latinskog lustratio = pročišćenje) bio je skup raznih običaja u antičkoj Grčkoj i Rimu, u kojem bi se pojedinci ili čitave zajednice u toj ceremoniji pročistili.
Lustriralo se nakon krvnog delikta, najviše novorođenčad od uroka nastalih pri porodu, kao i sve one koji bi se onečistili leševima, ali i u slučajevima kad bi suviše proste i obične stvari ukaljale njihove svete predmete ili sam sveti obred. Metode lustracije su varirale od škropljenja ili pranja u vodi, do utrljavanja različitih ritualnih tvari, kao što su krv ili glina, do vrlo složenih obreda, od kojih su neki imali i ispovijedanje grijeha, i ritualnog čišćenja čitavih dijelova grada.
U slučaju kad je trebalo provesti lustraciju (pročišćenje) čitave zajednice, bilo zbog kolektivne krivnje, ili zbog akumulirane nesreće ili zbog lošeg vremena, korišteni su razni obredi, zavisno od kulturnog kruga. Grci bi u velikoj procesiji kroz svoje naselje, sa svećenicima na čelu proveli - određene osobe ili životinje za koje su vjerovali da mogu primiti na sebe - nagomilano zagađenje. Njih bi nakraju te ceremonije izveli iz svog naselja i tako se pročistili.
Za razliku od njih, - Rimljani su prakticirali, donijeti ili provesti lustracijske životinje ili predmete do (ili oko) osobe ili terena koji je trebalo pročistiti. Rimljani su imali brojne ritualne javne obrede tog tipa, kao što su Luperkalije (procesija oko brda Palatina) i Amburbia (procesija oko grada).
Lustracija u Antičkoj Grčkoj
Izvorna Lustracija u Drevnoj Grčkoj (κάθαρσις, katharsis) bio je običaj ritualnog pranja vodom. Ali lustracije za koje danas znamo, uvijek su bile povezane sa žrtvovanjem i drugim vjerskim obredima. I tad bi se one koje treba pročistiti - škropilo vodom lovorovim ili maslinovim grančicama (Rimljani su imali specijalni predmet aspergillum), ali se pročiščavalo i dimom (za koji se vjerovalo da također ima moć čišćenja) i prinošenjem žrtvenih životinja, koje bi se ritualno u procesiji provele kroz prostor koji treba pročistiti.
Najpoznatija Starogrčka lustracija bila je ona koju je proveo Epimenid u Ateni, nakon masakra nad Kilonovim pristalicama koju je opisao Diogen Laertije u svojoj knjizi Životi i mišljenja znamenitih filozofa (Knjiga I).
Grci bi lustrirali i svoja sveta mjesta, kad bi ih se onečistilo nečim što su oni smatrali da ne pripada tom mjestu, kao što bi bilo pokapanje mrtvih na svetom otoku Delos.
Lustracija u Antičkom Rimu
Rimljani su obrede lustracije vršili puno više i češće, i to ne samo da se pročiste od nedjela, već i zato da dobiju naklonost bogova. Pa su tako lustrirali i polja nakon žetve (za bolji urod), stada da ih zaštite od bolesti i zala, nove kolonije i vojsku prije odlaska u rat. Jedan od najčešćih razloga za lustraciju bio je običaj da se na taj način oslobodi novorođenčad od svih štetnih uroka koje su ona možda dobila rođenjem. Ceremonija lustracije se provodila kad je novorođeno muško dijete navršilo devet dana, a kod djevojčica - osam dana. Na kraju ceremonije, kad se radilo o dječačiću, on bi dobio (najčešće) mali zlatni amulet, zvan bulla, koji bi se nosio u kožnoj vrećici oko vrata. Tu bullu bi dječaci nosili sve dok nebi izrasli do muškarca, tad su i mijenjali dotadašnju dječačku togu sa ljubičastim rubom (toga praetexta) za - togu virilis, kakvu su nosili odrasli. Lustracijske svečanosti bi kulminirale - imenovanjem djeteta, dodjeljivanjem službenog imena, i promatranjem leta ptica kako bi se predvidila djetetova budućnost.
Obredi lustracije su se provodili i da se pročiste gradovi, objekti ili površine, na kojim je počinjen neki zločin ili neka druga prljava radnja. Sam grad Rim, kao i drugi gradovi pod njegovom vlašću, često bi bili lustrirani, nakon nekih velikih nesreća. Oni su imali i običaj redovne lustracije cijelog rimskog naroda nakon završetka svakog lustruma, kad su cenzori završavali svoj mandat. Tad su na Marsovim poljanama žrtvovali svinju (sus), ovna (ovis) i bika (taurus) u ritualu zvanom suovetaurilia.
El Olimpo, Motozintla
El Olimpo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 643 m.
Milan Bakić Baja
Milan Bakić-Baja (Bjelovar, 1903. – Jadovno na Velebitu, 1941.) je hrvatski komunist srpskoga podrijetla. Rođen je u građanskoj obitelji. Imao je četvoricu braće: Aleksandra, Vojina, Nikolu i Slobodana te sestru Dušanku. Bakić je završio Srpsku osnovnu školu i Državnu realnu gimnaziju u Bjelovaru. Kao đak bjelovarske gimnazije, kasnije student prava, Bakić je bio jedan od najutjecajnijih članova Jugosokola, u kojemu su tada počela prevladavati ljevičarska stremljenja. God. 1935. se učlanio u Partiju. Pošto je diplomirao pravo, a nije se odmah mogao zaposliti kao pravnik, prihvatio je mjesto gruntovničara kod Kotarskoga suda u Ludbregu.
Tokom mjeseca srpnja 1937. u Bjelovaru je osnovan Okružni komitet Komunističke partije Hrvatske od 5 članova. Prvi tajnik je bio Milan Bakić Baja. God. 1939. Okružni komitet je bio preustrojen, a dužnost tajnika preuzeo je Kasim Čehajić Turčin, postolarski radnik. Njegov je brat Slobodan bio tajnik Okružnog komiteta Saveza komunističke omladine Jugoslavije u Bjelovaru od 1938. do 1940.
Bakić je uhićen 5. svibnja 1941. godine i odveden u ustaški logor „Danica“ odakle je u ljeto bio transportiran sa skupinom Srba u Jadovno u Lici, gdje je ubijen.
Po njemu je nekoć nosila ime II. osnovna škola u Bjelovaru.
Goran Stanković (pisac)
Goran Stanković (Niš, 30. 5. 1958. – ) je srpski pisac. Piše poeziju, eseje, prozu i bavi se uredničkim i priređivačkim radom. Živi i radi u Nišu.
Biografija
Završio gimnaziju i Pravni fakultet u Nišu. Do 1989. bio je urednik i glavni urednik u Studentskom kulturnom centru. Od 1989. do 1999. godine radio kao glavni i odgovorni urednik književnog časopisa „Gradina“ i urednik izdanja u istoimenoj izdavačkoj kući. Kao glavni i odgovorni urednik potpisao je sedamdesetak svezaka časopisa „Gradina", a kao urednik u istoimenoj kući stotinjak knjiga poezije, proze i knjiga iz stručno-naučnih oblasti. Bio je član redakcije četvorotomne „Enciklopedije Niša“. Član je redakcije "Sabranih dela Branka Miljkovića".
Od 1999. do 2002. godine bio je direktor Niškog kulturnog centra. Od 2002. godine urednik i glavni urednik u istoj ustanovi kulture.
Od 2004. do 2009. bio je stalni kolumnista subotnjeg dodatka dnevnog lista „Politika“ (subotnji dodatak „Kultura, umetnost, nauka“, rubrika „Digitalni svet“), a u periodu 2011-2012. „Politikinog“ dodatka „NIT“ za Internet i digitalnu kulturu. Kao saradnik napisao je odrednice o Internetu i digitalnoj kulturi za „Enciklopediju srpskog naroda“ (izdanje „Zavoda za udžbenike“, 2008. godine). Stalni je saradnik naučnog internet-časopisa „Galaksija Nova“.
Sa Stevanom Bošnjakom i Zoranom Pešićem Sigmom osnovao je 1982. godine književno-umetničko-društveni pokret Fizizam. Sabrani tekstovi, projekti i dokumenti Fizizma objavljeni su u knjizi „Fizička knjiga / 25 godina fizizma“ (priređivač Miljurko Vukadinović, izdavač „Zograf“, Niš, 2007).
Član je Srpskog PEN centra i Srpskog književnog društva.
Pieve, Parma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 631 m.
Palo Gacho, Vega de Alatorre
Palo Gacho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Vega de Alatorre.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 276 m.
Las Peñas, Anáhuac
Las Peñas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Anáhuac.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 142 m.
Contrada Sant'Elia, Reggio Calabria
Contrada Sant'Elia je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 744 m.
Hram Herkula Viktora
Hram Herkula Viktora (lat.: Hercules Victor, Herkula Pobjednika, tj. Herkula koji daje pobjedu) je rotonda tj. hram kružnoga tlocrta koji se nalazi na Forumu Boariumu u Rimu.
Izvorno bio posvećen grčko-rimskom diviniziranom heroju Herkulu (grč. Heraklu), te je najstariji i jedan od najbolje sačuvanih hramova iz vremena Rimske Republike.
Po svojoj konstrukciji, riječ je o korintskom monopteru, tj. o hramu s kružnom kultnom prostorijom (celom), okruženom izvorno s dvadeset, a danas s devetnaest korintskih stupova. Kamena trabeacija hrama – arhitrav, friz i vijenac – nažalost nisu sačuvani i nije sigurno kako su točno izgledali.
Hram je podignut potkraj 2. vijeka pne., od strane trgovca koji se obogatio trgovinom uljem, pa ga je stoga dao sagraditi blizu trgovačke luke na Tiberu te ga je, kako je pokazao sačuvani natpis, posvetio bogu zaštitniku uljara (olearii) Herkulu.
Hram je podignut od penteličkog mramora. Vjerojatno ga je projektirao grčki arhitekt Hermodor (Hermodoros) iz Salamine, koji je krajem 2. vijeka pne. radio u Rimu. Statuu Herkula Olivarija (Hercules Olivarius), izradio je kipar Skopas mlađi, također Grk.
Sadašnji izgled hrama plod je restauracije iz vremena cara Tiberija iz prve polovice 1. vijeka, kada je devet stupova i jedanaest kapitela od penteličkog, zamijenjeno stupovima i kapitelima od kararskog mramora, koji se u rimsko vrijeme nazivao mramorom iz Lune.
Zbog sličnosti svoje kružne konstrukcije s Hramom Veste na rimskom Forumu, ovaj hram je često bio pogrješno nazivan Hram Veste.
U 12. stoljeću hram je posvećen u crkvu sv. Stjepana „od kola“, a 1475. godine je oslikan je freskom iznad glavnoga oltara. U 17. vijeku posveta crkve je promijenjena u sv. Mariju „od Sunca“.
San Rafael, Chignahuapan
San Rafael je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Chignahuapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2326 m.
Antefiks
Antefiks (prema latinskoj riječi „antefixus“) je naziv za reljefno ukrašenu ploču (najčešće je ukrašena motivom palmete ili ljudske protome), izrađenu uglavnom od terakote, koja se koristila kao ukras krovnog vijenca, na kojem je prikrivala krajnji izdanak krovnog žlijeba.
Kameni hramovi Magnae Graecije (Sicilija i južna Italija), najčešće su imali mramorne antefikse.
Roncaglia, Cuneo
Roncaglia je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Antefiks
Danas se antefiksi koriste vrlo rijetko, u pravilu jedino kod rekonstrukcija ili imitacija klasične arhitekture.
Roncaglia, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 248 m.
Hernandezin
Hernandezin je organsko jedinjenje, koje sadrži 39 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 652,776 Da.
Cistei, Mihalț
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 671 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 248 m.
Breaza de Sus, Breaza
Breaza de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Breaza.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 10903 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 571 m.
La Escondida, Tlahuiltepa
La Escondida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tlahuiltepa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2011 m.
Cossito, Rieti
Cossito je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Chichimochi, Guachochi
Chichimochi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Cossito, Rieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 975 m.
Chichimochi, Guachochi
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2168 m.
Valencia de Cerro Gordo, Salamanca
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1591 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1735 m.
Sagrado Corazón de Jesús, Tapalapa
Sagrado Corazón de Jesús je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapalapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 205 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1341 m.
Palmeta
Palmeta (prema francuskoj riječi palmette – palmin list) je naziv za lepezast ukrasni motiv koji se sastoji od stiliziranih listova palme. Kod palmetnih ukrasa koji rese središte nekog arhitektonskog elementa (npr. zabata) ili skulpture, ili slikarskoga djela, u simetrali ukrasa se nalazi najduži, srednji list, a bočni, kraći listovi su skladno raspoređeni s lijeve i desne strane, dok su palmete koje imaju ulogu rubnih ukrasa arhitekture, skulpture ili slikarstva obično „prelomljene“ pod kutem od 90 stupnjeva (tako da je jedna njihova polovica jasno vidljiva s prednje, a druga s bočne strane ruba), te se njihova simetričnost jasno vidi jedino onda kada ih se gleda pod kutom od 45 stupnjeva.
Palmeta se najprije javila u staroegipatskoj i kretsko-mikenskoj umjetnosti, no u grčkoj i etrušćanskoj umjetnosti postaje gotovo neizostavnim uresom sakralnih i profanih građevina.
Palmete nalazimo u antičkom slikarstvu i skulpturi kao pojedinačni element (npr. palmetni antefiks od terakote ili akroterij), ili kao dio friza.
Palmete također rado koriste sva razdoblja koja se ugledaju na klasičnu antiku, a osobito renesansa i klasicizam.
Složeni razvoj palmetnog ukrasa, iz provtno solarnoga motiva ka vegetabilnom ornamentu, prvi je ozbiljnije počeo istraživati Alois Riegl svojoj knjizi Stilfragen iz 1893.
Las Cabanillas, El Fuerte
Las Cabanillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 432 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Agua Santa, Vega de Alatorre
Agua Santa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Vega de Alatorre.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 336 m.
El Bexu, Tlahuiltepa
El Bexu je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tlahuiltepa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 581 m.
Feston
Danas se izrađuje na način da se oko tanjeg konopa nanižu grane (npr. na Hvaru grane grma martine) koje ga zaklanjaju, stvarajući tako dugu kontinuiranu zelenu traku.
Feston se kao dekorativni motiv u likovnom umjetnostima javlja početkom helenističke epohe, u početku na manjim spomenicima (žrtvenici, sarkofazi), a kasnije i na hramovima (npr. na hramu Atene Polias u Pergamu).
Motiv festona postaje ponovno popularan u renesansi, baroku i klasicizmu, posebice u arhitekturi.
U istom značenju ponekad se koristi i pojam girlanda.
Celaya, Motozintla
Celaya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1811 m.
Black Rock, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 662, što je 55 (-7,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Esquina del Bosque, San Luis de la Paz
Esquina del Bosque je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Luis de la Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1991 m.
San Antonio, Tapalapa
San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapalapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 213 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1444 m.
Brlog (Otočac)
Brlog je naselje u Hrvatskoj, u Ličko-senjskoj županiji.
Zemljopis
Brlog je naselje blizu Otočca.
Kultura
Crkva u Brlogu zove se hram Sv. Save. Crkva je izgrađena 1740.
Pieveottoville, Parma
Pieveottoville je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 687 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Edikula
Edikula (od lat.  aedicula – kućica, mali hram) je naziv za maleno svetište u grčkoj i rimskoj arhitekturi. Neke edikule bile su samostojeće, poput tzv. Spomenika nereida u Xantosu ili Hrama penata na reljefu s prikazom Enejine žrtve na Augustovoj Ara Pacis u Rimu.
Edikula su mogle biti i u formi zidne niše obrubljene (polu)stupovima i zabatom, u kojoj se nalazio kipić božanstva (lara, penata i dr.) ili maleni oltar, pa je primjerice u Pompejima takva imala funkciju kućne kapelice. Takve su se edikule mogle nalaziti i u sklopu većih hramova.
Kasnije se takve edikule apliciraju i na slavoluke, gradska vrata i druge javne objekte, kako to odlično očituje glasovito pročelje Celzove biblioteke u Efezu.
Od renesanse nadalje, pojam edikule se koristi za arhitektonski okvir otvora (npr. vrata ili niše) koji sastoji od dva stupa koji drže entablaturu i zabat.
Umjetnost klasicizma iznova koristi edikulu kao nadgrobni spomenik, što je bila jedna od njezinih najranijih funkcija.
Central European Journal of International and Security Studies
Central European Journal of International and Security Studies je naučni časopis koji se izdaje 3 puta godišnje. U časopisu se razmatraju teorijska i praktična pitanja u oblasti međunarodnih odnosa i sigurnosnih studija. Časopis se izdaje na Metropolitan University Prague, privatnom univerzitetu u glavnom gradu Češke, Pragu. Prvi je broj izašao 2007. godine.
Dabarsko polje
mini|desno|300px|Dabarsko polje Dabarsko polje je kraško polje u Bosni i Hercegovini, u opštinama Berkovići i Bileća. Najveće naselje u polju su Berkovići. Poljem prolazi i put Stolac–Fatnica. Okružuju ga planine Trusina, Hrgud, Kubaš i Crno Osoje. Nalazi se na nadmorskoj visini između 470 i 560 metara. Zahvata površinu od oko 28,9km² s dužinom od 21 km i širinom od 2,2 km.
Hidrologija
Kroz polje protječu dvije rječice - Opačica i Vrijeka, koje pripadaju slivu Neretve. Vrijeka teče kroz Dabarsko polje svega oko dva i po kilometra, prije nego što se izgubi u ponoru Ponikva. Nekada su njeno izvorište krasile vodenice. Riblja vrsta gaovica iz Vrijeke, prema predanju mještana, zbog svojstva afrodizijaka, završavala je na trpezama bogatih i stigla čak do sultanovog dvora u Istanbulu. Na području polja je 5 vrsta riba, 100 vrsta ptica, 27 vrsta vilinih konjića i 114 vrsta raznog bilja.
Plavno područje obuhvata oko 12 km², tj. skoro polovinu ukupne površine, a poplave traju od novembra do maja, u prosjeku 110 dana, i polje se pretvara u ogromno jezero. Izvorske zone, koje se javljaju povremeno, Vrijeka, Lješnica, Sušica, Opačica i Pribit su na sjevernom  rubu  polja. U južnom dijelu Dabarskog polja nalaze se brojni ponori i nekoliko pećina: Visibaba, Obodina, Ljelješnica, Danajlova, Ponikva. Utvrđeno je  da  se sve  vode,  ponovo  javljaju  na  povremenim  ili  stalnim izvorima  rijeke  Bregave.
U polju ima blizu četiri hiljade hektara najplodnije zemlje.
Energetika
Kanal kroz Dabarsko polje, dužine 6750 m, služiti će za odvođenje voda iz HE Dabar do tunela Dabarsko polje-Fatničko polje. Ovaj kanal ujedno bi služio za prihvatanje vlastitih voda, koje izviru u određenim periodima godine po rubu polja. Na taj način se vrši odvodnjavanje polja. Poprečni presjek kanala je trapezni sa nagibom kosina 1:3. Da bi se spriječili gubici vode, kanal će na cijeloj dužini biti obložen oblogom od prskanog betona debljine 6 cm. Za potrebe dnevnog izravnanja vode, predviđeno je proširenje kanala radi stvaranja kompenzacionog bazena. Ukupna dužina proširenog kanala je 770 m, a zapremina 105000 m3.