cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Godwin od Wessexa
Godwin se s novim kraljem vezao tako što mu je kćer dao za ženu, ali je također postao jedan od vođa dvorske stranke koja se protivila sve većem uticaju Normana u sviti koje je kralj doveo iz normandijskog izbjeglištva. Kada je 1051. došlo do sukoba Anglosaksonaca sa normanskim posjetiocima u Doveru, Godwin je stao na stranu domaćeg stanovništva, a suprotno željama kralja. Godwin i sinovi su potom protjerani, ali su se ubrzo vratili, kada je cijela Engleska zaprijetila ustankom.
Godwin je iznenada umro na gozbi u Winchesteru. Prema predaji se to dogodilo kada je držao govor kojim je nastojao opovrgnuti optužbe o izdaji. Većina historičara drži da je umro od moždanog udara. Sin Harold ga je naslijedio na mjestu earla od Wessexa.
Ajron
Ajron se može odnositi na
Kane
Kejn se može odnositi na
Hronična rana
Hronična rana je svaka rana koja ne zarasta u predviđenom vremenskom periodu za tip i lokalizaciju rane, a sam proces zarastanja traje duže od 6 nedelja. Ova vrsta rana predstavljaju veliki medicinski, socijalni i ekonomski problem i značajno smanjuju kvalitet života obolelog. Njihovo lečenje zahteva veliko radno angažovanje medicinskog kadra, bolničkih i rehabilitacionih kapaciteta, što od bolesnika i zdravstvenih fondova iziskuje utrošak značajnih materijalnih sredstava.
Mehanizam nastanka
Rana u širem smislu podrazumeva prekid kontinuiteta tkiva. Prema dužini trajanja procesa njihovog zarastanja rane se dele na;
U toku zarastanja rana prolazi kroz tri faze:
Ove se faze nadovezuju jedna na drugu i u normalnim okolnostima rana zarasta za 21 dan. Ukoliko se to ne dogodi u ovom periodu ona prelazi u hronični oblik.
Hronična rana nastaje kao rezultat;
Gornji delovi kože se neprestano obnavljaju, a odumrli slojevi se ljušte zajedno s mašcu, znojem, prašinom i moraju se uklanjati redovnim pranjem, kako bi koža mogla normalno da funkcioniše. Prljavština na koži predstavlja povoljno tlo za razmnožavanje mnogih mikroorganizama.
Etiologija
U SAD, prema podacima National Health Committee, prevalenca venskih ulceracija u opštoj populaciji je 0,2%.
Faktori koji utiču na zarastanje rane
Zarastanje rana zavisi od lokalnih i opštih uslova u kojima se odvija njeno zarastanje;
Lečenje
Jedini pravilan način za uspešno i trajno zarastanje hroničnih rana temelji se na postavljanju pravilne dijagnoze, optimalnim uslovima nege rane, kontroli sistemskih i lokalnih poremećaja u organizmu i korekciji hipoksije.
Cilj lečenja svake rane pa samim tim i hronične rane je; stimulacija zarastanja, zaštita od infekcije i dalje traume, što utiče i na stvaranje manje upadljivog ožiljka. Zato je potrebno na odgovarajući način očistiti ranu, upotrebom odgovarajućeg i bezopasnog antiseptik te sve prekriti odgovarajućim oblogama ili zavojem za rane. Prema potrebi lečenje dopuniti odgovarajućom mediklamentoznom terapijom, higijensko dijetetskim režimom, i drugim savremenim metodama lečenja uključujući i hiperbaričnu oksigeno terapiju (HBOT)
Lečenje bolesnika sa hroničnom ranom zahteva multidisciplinarni pristup i zajedničko učešće svih, koji leče bolesnika, što stvara mogućnost za dobre konačne rezultate, koji bi bolesnika ponovo vratili u normalan život i radno okruženje.
Nega hronične rane predviđa sledeće postupke;
Komplikacije
Hronične rane su poznate po stalnoj bakterijskoj infekciji, koja se graniči od kontaminacije do infekcije. Određene kliničke studije su pokazale da je rana koja ne zarasta preopterećena bakterijama. To može upućivati na povezanost između visokog bakterijskog zagađenja u rani i nemogućnosti zarastanja rane. Smanjenje tog bakterijskog opterećenja je vitalni element u pripremi rane. Infekciju hronične rane, karakterišu sledeći tradicionalni znaci i simptomi; Nepravilna i nestručna lečenja, infekcijom zagađene rane, mogu da izazovu sepsu i ugroze život bolesnika, a proces zarastanja kod takvih rana traje godinama.
Svaka rana pa i hronična ima tendenciju zarastanja koju prati pojava ožiljka. Ožiljak je prirodan proces kojim se normalna struktura kože zamenjuje tkivom ožiljka koje je drugačijeg izgleda i sastava. Sve osobe ne pokazuju istu sklonost ka stvaranju ožiljaka. Postoje i određene regije tela sa većim rizikom od formiranja upadljivih i grubih ožiljaka. Za razliku od akutnih, kod hroničnih rana postoji veća sklonost da se na mestu povrede stvori ožiljak koji je značajno iznad kože, nekada je crvene boje i na tom mestu postoji svrab ili čak bol, što nekada ometa i funkciju tog dela tela. Ovakvi ožiljci zovu se hipertrofični ožiljci i keloidi. Pojava ovakvih promena ne samo da predstavlja socijalni i psihički problem jer narušava estetski izgled a time i psihu bolesnika već često predstavlja i funkcionalni problem jer ograničava pokrete i umanjuje radnu sposobnost, a ponekad su ožiljci i jako bolni na istezanje.
Kao jedna od komplikacija hroničnih rana, opisana još 1828. godine, je - Maržolenov karcinom, On se dešava uvek kada postoji hronični nadražaj. To je planocelularni karcinom koji se formira na podlozi hronične rane. Organizam kod hroničnih rana stalno obnavlja epitel, ne normalnom brzinom nego ubrzano. U takvim uslovima uz stalno prisustvo medijatora zapaljenja i učetale mitoze (umnožavanja) ćelija, vrlo lako jedna od mitoza ćelija može biti patološka. Na taj način nastaje planocelularni karcinom na ožiljku hronične rane ili na režnju (ako se zatvaranje rane vrši transplantacijom kože). Ovaj proce nekada nastaje i nakon 5 pa čak i 10 godina od nastanka rane. Zato je puno lakša i sigurnija prevencija Maržolenovog karcinoma.
Milard
Milard se može odnositi na
Fairfax, South Dakota
Ferfaks je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 115, što je 8 (-6,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Barbanera, Frosinone
Barbanera je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 528 m.
Opština Novaci
Opština Novaci (makedonski: Општина Новаци) je jedna od 84 opština Republike Makedonije koja se prostire na jugu Republike Makedonije na granici sa Grčkom. Upravno sjedište ove opštine je selo Novaci.
Geografske karakteristike
Opština Novaci je sastavljena od dvije različite krajine, zapadni dio pripada ravnoj i plodnoj dolini Pelagoniji, dok je istočni dio - Mariovu, kamenitom i golom planinskom kraju. Ove dvije krajine podijeljene su Selečkom planinom (ona razdvaja opštinu po pola), sa jugoistoka granice opštine su planine Kozjak i Nidže. Jedini značajni vodotok u opštini je Crna Reka.
Opština Novaci graniči s opštinom Prilep na sjeveru, te sa opštinom Mogila na sjevero-zapadu, sa opštinom Bitola na zapadu, te s Grčkom na jugoistoku.
Stanovništvo
Opština Novaci  ima 3.549 stanovnika, od toga ih u mjestu Novaci živi 1.283 (36%), to je jedna od najnenasaljenijih opština u Makedoniji. Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u opštini bio je slijedeći;
Naselja u Opštini Novaci
Ukupni broj naselja u opštini je 41, i sva imaju status sela.
Courcoury
Kurkuri je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Sent.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 571 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 45 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 15 metara (maksimalnoj 30 m, a minimalnoj 2 m).
Yi Jing (redovnik)
thumb|right|Izvatci iz svitka Yijingovih Budističkih monastičkih tradicija Južne Auije. [[Tenri, Nara, Japan]] thumb|right|Yijingova karta putovanja u 7. vijeku. Yijing (635–713) je bio kineski budistički redovnik iz doba dinastije Tang, poznat po putovanjima po Jugoistočnoj i južnoj Aziji. Zapisi sa njegovih putovanja, na kojima je opisao zemlje između Kine i budističke škole Nalanda u Indiji su izuzetno dragocjeni izvor o državama tog vremena, uključujući kraljevstvo Srivijaya. Također je zaslužan za prijevod brojnih budističkih spisa sa sanskrita na kineski. Yijingova puna budistička titula je bila "Tripiṭaka Dharma majstzor Yijing" (kin. 三藏法師義淨).
Morgan
Morgan se može odnositi na
San Huan (razvrstavanje)
San Huan se može odnositi na
Sevir
Sevir se može odnositi na
Lasen, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 179 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 543 m.
Kortodokson
Kortodokson je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 346,461 Da.
Opština Novo Selo
Upravno sjedište ove opštine je selo Novo Selo, sa 2 756 stanovnika.
Geografske karakteristike
Opština Novo Selo prostire se najvećim dijelom po istočnom dijelu Strumičke doline. Sjeverni planinski dio opštine penje se po obroncima planine Ogražden a južni po planini Belasici.
Opština Novo Selo graniči s Bugarskom na istoku i Grčkom na jugu, te s Opštinom Berovo na sjeveru, s Opštinom Strumica na jugozapadu, te s Opštinom Bosilovo na zapadu.
Ukupna površina Opštine Novo Selo je 237.45 km².
Naselja u Opštini Novo Selo
Ukupni broj naselja u opštini je 16, od kojih su svih 16 sela.
Digne-les-Bains
Dinj le Ben je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi koja pripada prefekturi Dinj le Ben.
Po podacima iz 2001. godine u opštini je živelo 17 680 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 151 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 117,07 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 608 metara (maksimalnoj 1.731 m, a minimalnoj 524 m).
Samit
Samit se može odnositi na
Tuele
Tuele se može odnositi na
Juinta
Juinta se može odnositi na
Nacionalni centar za biotehnološke informacije
140px|thumb|Logo američkog nacionalnog centara za biotehnološke informacije
Nacionalni centar za biotehnološke informacije (NCBI) je deo američke nacionalne biblioteke za medicinu (NLM), koja je grana Nacionalni institut za zdravlje. NCBI je lociraran u Betezda (Merilend)(38.99499°N, -77.09934°W) i osnovan je 1988 kroz legislacijom pod pokroviteljstvom senatora Kloda Pepera. NCBI održava genomske sekvence u GenBank bazi podataka, i indeks biomedicinskih istraživačkih artikala u PubMed Central i PubMed sistemima, kao i druge informacije relevantne za biotehnologiju. Sve te baze podataka su dostupne onlajn putem Entrez pretražne mašine.
Opština Pehčevo
Opština Pehčevo (makedonski: Општина Пехчево) je jedna od 84 općina Republike Makedonije koja se prostire na istoku Republike Makedonije.
Upravno sjedište ove opštine je grad Pehčevo.
Geografske karakteristike
Opština Pehčevo graniči s Bugarskom na istoku, s Opštinom Delčevo na sjeveru, te s Opštinom Berovo na jugu.
Opština Pehčevo prostire se u gornjem toku rijeke Bregalnice, u kotlini povijesno znanoj kao Pianec, sa sjevera granica je planina Goljak a sa juga Maleševske planine.
Ukupna površina Opštine Pehčevo  je 207 km².
Stanovništvo
Opština Pehčevo  ima 5 517 stanovnika. Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u opštini bio je slijedeći;
Naselja u Opštini Pehčevo
Ukupni broj naselja u opštini je 7, od kojih je 6 seoska i 1 sa statusom grada; Pehčevo.
Villaggio, Chieti
Villaggio je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 593 m.
Vejn
Vejn se može odnositi na
Dekubitus
Dekubitus, hronična rana izazvana pritiskom, (od latinske reči „decumbre“ što znači „ležati dole“, koji se javljao zbog dugog ležanja na "cubitum"-u (s naslonom za ruke) na kome su se Rimljani uobičajeno odmarali ), je oštećenje tkiva koje je posledica predugog položaja tela u jednoj poziciji (produženi pritisak). Obično je to pritisak samog tela na podlogu, ali i bilo kakav drugi produženi pritisak može dovesti do dekubitusa. Ovakvo oštećenje nije vezano samo za ležanje (jer se javlja i kod sedenja), tako da često primenjivan naziv „rana od ležanja“ nije odgovarajući.
Epidemiologija
Osobe koje nisu sposobne da spreče neprekidni pritisak čvreste podloge na tkiva, stalno su pod povećanim rizikom da dobiju dekubitus. To se dešava kod pacijenata koji su u odmakloj životnoj dobi, kod osoba sa neurološkim problemima i kod onih koji su zbog akutne bolesti primljeni u bolnicu. Ovakve osobe ne mogu sebe da štite od pojave dekubitusa bilo zbog toga što same ne mogu da menjaju položaj tela ili zato što neredovno i napravilno primaju tuđu pomoć koja im je neophodna za obavljanje određenih pokreta ili promenu položaja tela.
Dekubitusi su najzastupljeniji u bolnicama (oko 60%), a zatim slede po učestalosti socijalne ustanove (gerontološki centri). U kućnim uslovima dekubit se nešto ređe javlja; verovatno zbog bolje brige i nege ukućana (oko 9-20%).
Unutar akutne faze lečenja nepokretnih bolesnika, dekubitus se javlja u 0,4% do 38% slučajeva, u sklopu dugoročnog lečenja u 2.2% do 23.9%; i kućnoj neži, 0% do 17%. U prevalenciji ova bolest ima široku varijaciju: 10% do 18% u akutnoj fazi, 2,3% do 28% u hroničnoj fazi nege, i 0% do 29% u kućnoj nezi. Pojava dekubitusa u jedinicama intenzivne nege zbog imunokompromitujućih faktora, raste na 40% lečenih bolesnika.
Mehanizam nastanka
thumb|desno|180px|Stadijumi u razvoju dekubitusa {{legend|#FFFF99|Epiderm}} {{legend|#FFCC66|Derm}} {{legend|#663300|Hipoderm}} {{legend|#660000|Mišići}} {{legend|#666666|Kost}} {{legend|#FF9999|Crvenilo kože}} {{legend|#3399CC|Mehurić}} {{legend|#000000|Nekroza}} {{legend|#00CC66|Fibrin}}
U nastanku dekubitusa dominiraju tri glavna mehanizma; Pritisak je najvažniji faktor u razvoju dekubitusa, naročito kada se on javlja iznad koštanih delova. Spoljašnji pritisak na tkiva izaziva kompresiju i distoriziju najmanjih krvnih sudova. Ukoliko je pritisak viši od kapilarnog pritiska, kao posledica nastaje okluzija krvnih sudova. Kapilari se zatvaraju ako pritisak poraste preko 32 mmHg. Smicanje nastaje ako pacijent klizi naniže u krevetu ili stolici. Sile smicanja dovode do prelamanja, istezanja ili kidanja malih krvnih sudova, što ima za posledicu prekid dotoka krvi i pojavu ishemije. Ako je ishemija produžena, ona izaziva endotelijalna oštećenja, nastaje tromboza i dolazi do smrti ćelija. Trenje se opisuje kao sila koja se stvara kada dve površine klize jedna preko druge, u ovom slučaju kože o čaršaf, postelju, invalidska kolica itd. Ovim mehanizmom nastaje površna povreda kao što je oguljotina epidermisa.
Bilo koji od navedenih mehanizama dovodi do, okluzija (začepljenje) mikrocirkulacije izazivajući ishemiju (nedovoljnog dotoka krvi u tkiva), inflamaciju i hipoksiju tkiva (nedostatka kiseonika u tkivima), što za posledicu ima smrt ćelija pojavu nekroze i hroničnih rana (ulceracija).
Klinička slika
mini|upright=1.6 U kliničkoj slici dekubitusa dominira lokalizacija promena na regijama tela koje su izložene pritisku o tvrdu, mokru i/ili neravnu podlogu, tj. na izbočenim delovima tela, koje stvara slabinski deo kičme, sedalna kost, zglob kuka, članak, kolena ili laktovi, kao i na područjima na kojima je slabije razvijeno masno tkivo
U svom nastanku i razvoju kliničke slike razlikujemo stadijuma dekubitusa;
Oko 75% dekubitusa u II stadijumu, mogu se izlečiti u roku od osam nedelja, samo 62% u IV stadijuma dekubitusa mogu se ikada izlečiti, a samo kod 52% bolesnik izlečenje nastaje u roku od jedne godine.
Klinička slika dekubitusa, je najučestalija među bolesnicima sa povredom kičme ali se sreće i kod komatoznih bolesnika, pothranjenih osoba, dijabetičara, neuroloških, psihijatrijskih i onkoloških bolesnika. Među hirurški lečenim bolesnicima na Vojnomedicinskoj akademiji u Beogradu,(četrdesetogodišnja studija), obolelih od dekubitalnih ulkusa III i IV stadijuma, blizu 95% bolesnika imalo je dekubituse na donjem delu tela,75% u karličnoj regiji, a 20% na donjim ekstremitetima.
Komplikacije
Kao najčešće komplikacije kod dekubitalnih ulceracija navode se sledeći poremećaji;
Lečenje
Lečenje dekubitusa je veoma složen i dug proces koji zahteva multidisciplinaran pristup, i angažovanje lekara različitih specijalnosti: dermatologa, hirurga, interniste (kardiologa, endokrinologa), urologa, neurologa, fizijatra, srednjemedicinskog kadara i pomoćnog medicinsko osoblja.
Lečenje dekubita može biti konzervativno i hirurško;
Hirurško lečenje - sastoji se od;
HNK Hajduk Split - sezona 1980./81.
U sezoni 1980./81. Hajduk je osvojio 2. mjesto u Prvoj saveznoj ligi. Trener momčadi je bio Ante Mladinić.
Borča
thumb|right|250px|Mesne zajednice u Borči Borča je urbano gradsko naselje u Beogradu, koje se nalazi na teritoriji gradske opštine Palilula. Prema popisu iz 2011. bilo je 46.086 stanovnika. Prema popisu iz 2002. bilo je 35.150 stanovnika, a prema onom iz 1991. bilo je 26.895.
Rana istorija
Najraniji arheološki ostaci u blizini modernog naselja Borče su iz bronzanog i gvozdenog doba, ali medaljoni, figurine i kovani novac iz 3. ili 4. veka pre nove ere su takođe pronađeni. Zbog močvarnog područje, nije mnogo sačuvano, ali su pronađeni ostaci koji potvrđuju prisustvo Jaziga, Sarmata i Rimljana.
Kraljevina Ugarska i Osmansko carstvo
Austrougraski Kralj Žigmund je tokom druge polovine septembra 1427. godine logorovao u Borči, što ujedno predstavlja i najstariji do sada poznati pomen naselja. Borča se spominje imenima Barcsa (ili Bercse). Naselje je pripadalo Kraljevini Ugarskoj, mada je moguće da njegovo ime ima slovenske korene (ime Barcsa verovatno potiče od slovenske reči "bara"), što ukazuje položaj naselja u močvarnim području Pančevačkog rita). Godine 1537. naselje su zauzeli Turci i uključili ga u Smederevski sandžak i dali mu status vakufa. Već 1567. Borča je pretežno naseljena Srbima. Za vreme austrijsko-turskih ratova, Borča je postala centar turske pogranične zone i bila je dobro utvrđena posle Karlovačkog mira, ali su je Austrijanci ipak osvojili 1717, a Požarevačkim mirom 1718. zvanično je predata Habzburškoj monarhiji.
Habzburška monarhija
Nakon Beogradskog mira 1739. Habsburška monarhija je bila u obavezi da sruši utvrđenja, ali je zbog izbijanja kuge 1743. čitavo selo Borča spaljeno do temelja. Novo naselje je nastalo oko kule Stara Borča (Alt Borcsa) 1794. koje je postala centar opštine kao deo Banatske krajine, dela habsburške Vojne krajine.
Godine 1848-1849, Borča je pripadala Srpskoj Vojvodini, srpskoj autonomnoj oblasti u okviru Habsburške monarhije, ali je 1849. opet stavljena pod upravu Vojne krajine. Nakon transformacije u Habsburške monarhije u Austro-Ugarsku 1867. i ukidanja Vojne krajine 27. juna 1873. Borča je postala deo ugarske polovine monarhije, kao deo Pančevačkog distrikta Torontalske županije sa sedištem u današnjem Zrenjaninu. Borču je nakratko zauzela srpska vojska u Prvom svetskom ratu (od 6. septembra do 14. oktobra 1914).
Jugoslavija i Srbija
Kako je Pančevački rit bio plavno zemljište, za vreme izuzetno visokog vodostaja Dunava (naročito 1826, 1888 i 1924), cela oblast i naselja su potpuno potopljena, što je pretvorilo močvaru u veliko jezero. Zabeleženo je da su tokom poplave 1924. spasilački brodovi morali da manevrišu između telefonskih stubova, a da su mrtvi sahranjivani iz čamaca. U periodu 1929-1933 izgrađen je 89 kilometara dug nasip koja štiti od daljeg plavljenja Borče. U isto vreme, sagrađeni su drum i železnička pruga koji povezuju Borču sa Beogradom. su takodje gradili.
Nakon sloma Austro-Ugarske 1918, Borča je postala deo Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca (buduće Kraljevine Jugoslavije), pošto je srpska vojska ušla u naselje 9. novembra 1918. Od 1918. do 1922. Borča je bila deo Banatske oblasti, od 1922. do 1929. deo Beogradske oblasti, a od 1929. do 1941. deo uprave grada Beograda (Pančevački okrug). Između 1941. i 1944. Borču je okupirala nemačka vojska i uključila ju je u autonomni region Banat pod nemačkom upravom.
Godine 1949. opština je raspuštena, a ceo prostor od Pančevačkog rita postao je Deveti reon Beograda. Borča je ponovo dobila svoju opštinu 30. maja 1952, ali je 1955. sa opštinama Ovča, Krnjača i Padinska Skela spojena u opštinu Krnjača. Ova opština je kasnije pripojena beogradskoj opštini Palilula 1965.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
{| width="50%" style="background:transparent; "
Naselja
Manja naselja koja pripadaju Borči su:
Prevoz
Linije gradskog prevoza koje saobraćaju kroz Borču su 85 (Banovo brdo — Borča 3), 95 (Novi Beograd / Blok 45 — Borča 3), 96 (Železnička stanica Pančevački most — Borča 3), 104 (Omladinski stadion — Crvenka) 105 (Borča 3 — Ovča) i 105L (Borča 3 — Ovča).
Fort Loramie, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.478, što je 134 (10,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Chezzo, Verbano-Cusio-Ossola
Chezzo je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 446 m.
Knjiga Lianga
Knjiga Lianga ili Knjiga o Liangu je tekst koji predstavlja službenu historiju južnokineske dinastije dinastije Lang. Napisao ju je Yao Silian godine 635. Temelji se na tekstovima, odnosno originalnom rukopisu njegovog oca Yao Caa, koga je citirao u nekoliko poglavlja. Modernim historičarima je zanimljiva jer daje neke od najranijih pisanih izvještaja o Japanu.
GPR143
G protein spregnuti receptor 143 je protein koji je kod ljudi kodiran GPR143 genom.
Okularni albinizam tip 1 protein je konzervirani integralni membranski protein sa sedam transmembranskih domena. On je izražen u oku i epidermalnim melanocitima.
GPR143 gen je regulisan mikroftalmija-asociranim transkripcionim faktorom.
L-DOPA je endogeni ligand za OA1.
Interakcije
GPR143 formira initekcije Protein-protein interakcija sa GNAI1.
Fort Washington, Pennsylvania
Fort Vošington je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.446, što je 1.766 (48,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Marko Ruždjak
Marko Ruždjak (Zagreb, 9. srpnja 1946.- Zagreb, 23. veljače 2012.), hrvatski skladatelj i akademik, redoviti član Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti umjetnosti u Razredu glazbenu umjetnost i muzikologiju. Autor je brojnih djela kojemu zbog osebujne skladateljske estetike pripada posebno i izdvojeno mjesto u hrvatskoj suvremenoj glazbi.
Životopis
Rodio se 9. srpnja 1946. u Zagrebu. Na Muzičkoj akademiji u Zagrebu završio je studij klarineta (diplomirao 1968.) i kompozicije (Milo Cipra – diplomirao 1972.). Specijalizirao je kompoziciju u Parizu i Kölnu. Od 1969. do 1973. bio je urednikom izdanja Koncertne direkcije Zagreb, a od 1974. do 1976. voditeljem u Muzičkom informativnom centru KDZ.
Od 1979. godine predavao je na Muzičkoj akademiji u Zagrebu u Odsjeku za kompoziciju i glazbenu teoriju u zvanju docenta, a od 1991. bio je redoviti profesor. Bio je član Hrvatskog društva skladatelja.
Marko Ruždjak izabran je za člana suradnika 2006. godine, a za redovitog člana Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti izabran je 2008. godine u Razredu za glazbenu umjetnost i muzikologiju. Od 2011. godine bio je zamjenikom tajnika Razreda za glazbenu umjetnost i muzikologiju.
Akademik Ruždjak autor je mnogobrojnih solističkih, komornih, zborskih, vokalnoinstrumentalnih i orkestralnih ostvarenja. Veliki dio njegova opusa pripada komornim skladbama, kao da je upravo komorna glazba bila njegov najprirodniji skladateljski prostor. Posebno mjesto u njegovu opusu zauzima vokalna glazba u solističkim, komornim i zborskim vrstama.
Kroz proteklih gotovo četiri desetljeća težište njegovog stvaralaštva nalazilo se na intimnijem području solističke i komorne glazbe, a mnogi su istaknuti hrvatski glazbenici-interpreti njegova djela uključili u svoj redoviti repertoar. Djela akademika Ruždjaka obogatila su hrvatsku suvremenu glazbu te u mnogim prilikama pridonijela i njezinoj prezentaciji u inozemstvu. To su skladbe za komorne ansamble, Hrvatski komorni orkestar, Zagrebačke soliste, Zagrebački puhački kvartet, Kvartet Rucner, Gudački kvartet Sebastijan, Zagrebački kvartet saksofona, Zagrebački trio gitara, Zagrebački puhački trio, Zagrebački duo kontrabasa.
U izvedbi hrvatskih odnosno inozemnih interpreta djela akademika Marka Ruždjaka zaživjela su na koncertnim podijima u Europi, Skandinaviji, SAD, Južnoj Americi, Rusiji, Ukrajini, Japanu, Novom Zelandu i Australiji. U dva navrata bio je izabran od međunarodnih ocjenjivačkih sudova za sudjelovanje na Svjetskim danima glazbe ISON u Budimpešti 1994. godine i u Stockholmu 1984. godine, a od 1971. do 2005. godine njegove skladbe redovito su se izvodile u okviru Muzičkog bijenala u Zagrebu.
Posebnom razinom skladateljskih dostignuća akademik Marko Ruždjak zauzima mjesto među najistaknutijim predstavnicima hrvatske glazbe, a svojim opusom ostvario je posebno vrijedan i osobit doprinos hrvatskoj glazbenoj kulturi.
Nagrade i priznanja
Primio je nekoliko nagrada i priznanja među kojima valja istaknuti:
Atlantik (razvrstavanje)
Atlantik se može odnositi na
Opština Petrovec
thumb|260px|right|Selo Petrovec, sjedište opštine Petrovec Opština Petrovec (makedonski: Општина Петровец) je jedna od 84 opština Republike Makedonije koja se prostire na sredini Republike Makedonije.
Upravno sjedište ove opštine je selo Petrovec.
Geografske karakteristike
Ukupna površina Opštine Petrovec  je 201.93 km km².
Stanovništvo
Opština Petrovec  ima 8 255 stanovnika. Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u opštini bio je slijedeći;.
Chaise-Baudouin
Šez Boduen je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Avranš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 396 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 32 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,06 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 187 metara (maksimalnoj 205 m, a minimalnoj 55 m).
GPR144
G protein spregnuti receptor 144 je protein koji je kod ljudi kodiran GPR1445 genom.
Lav III (papa)
Sveti Lav III. (Rim, 750. - Rim, 12. lipnja 816.) bio je papa od 795. do 816. godine. Često je bio u sukobu s rimskim plemstvom. Uz franačku zaštitu, za Božić 800. godine, okrunio je Karla Velikog za cara Svetog Rimskog Carstva.
Pomogao je kralju Eardwulfu od Northumbrije da se vrati na prijestolje i pomirio je nadbiskupe Yorka i Canterburyja. Također je poništio odluku svog prethodnika, pape Hadrijana I. koji je dozvolio pallium biskupu Lichfielda, Higbertu. Vjerovao je kako je engleska biskupija krivo predstavljena i da je pallium nevaljan. Godine 803., Lichfield je povratio u svoju dijacezu.
2. milenijum
2. milenijum je milenijum, odnosno period koji je započeo 1. januara 1001. godine (nove ere), a završio 31. decembra 2000. godine. U većini historijskih periodizacija obuhvaća razvijeni i kasni srednji vijek, novi vijek i tzv. najnovije doba.
Pregled
Za 2. milenijum su karakteristične demografske, ekonomske, političke i kulturne promjene koje su po svojoj brzini i dalekosežnosti nadmašile promjene u ranijim periodima pisane historijr, a koje su se po svojoj brzini posebno intenzivirale pred sam kraj perioda, odnosno u 20. vijeku. Taj se fenomen obično tumače razvojem tehnologije, prije svega u područjima koja se nazivaju Zapadnim svijetom.
U prvim vijekovima je po svojoj razvijenosti istočnom hemisferom dominirale islamska, indijska i kineska civilizacija, da bi kriza evropskog društva i civilizacije (dijelom izazvana epidemijom Crne smrti, a dijelom efektima tzv. Malog ledenog doba) potakla preispitivanje dotadašnjeg feudalnog sistema i dominacije Rimokatoličke crkve, odnosno početak Renesanse i stvaranja začetaka kapitalističkog sistema. Uvođenje naučne metode je potaklo razvoj i širenje tehnologije, bilo transportne, koja je evropskim istraživačima, a kasnije državama omogućila da u Dobu otkrića stvore prve stalne veze sa zapadnom hemisferom i počnu kolonizirati, a pronalazak štamparske mašine je omogućio brže širenje novih ideja. Organizirana u suparničke države na nacionalnom principu, Evropa je zahvaljujući industrijskoj revoluciju stekla ekonomsku i vojnu prednost nad drugim dijelovima, koja je narušena tek zahvaljujući svjetskim ratovima u 20. vijeku kada je tehnologija također prvi put dovela do mogućnosti da se čovječanstvo uništi u nuklearnom ratu.
Stanovništvo svijeta se u prvih sedam vijekova 2. milenijuma udvostručilo (od 310 miliona 1000. do oko 600 miliona 1700.), da bi se u sljedeća tri vijeka udeseterostručilo (6 milijardi 2000. godine).
Pavle Karađorđević
Pavle Karađorđević (St. Petersburg, 15. travnja 1893. – Pariz, 14. rujna 1976.), srpski princ i jedini sin kneza Arsena Karađorđevića (1859-1938), rođenog brata kralja Petra I. (1844-1921). Vrstan poznavatelj slikarstva i umjetnosti uopće.
Do atentata na kralja Aleksandra godine 1934. uopće se nije bavio politikom već je živio povučeno sa svojom obitelji. Iz braka s grčkom princezom Olgom imao je sinove Aleksandra (1924-2016), Nikolu (1926-1954) i kćer Jelisavetu (1936). Poslije atentata u Marseilleu prema oporuci kralja Aleksandra postaje jedan od trojice članova namjesništva u ime maloljetnog kralja Petra II. Ubrzo se nametnuo kao jedina stvarna vlast u Kraljevini Jugoslaviji, dok su ostali namjesnici ( Ivo Perović i Radenko Stanković ) samo figurirali na toj dužnosti. U vanjskoj politici provodio je politiku otklona od Francuske, pokušavajući održati neutralnost u sve složenijim europskim okolnostima. Svjestan unutarnjih slabosti države i njezine ranjivosti u slučaju rata, pokušao je riješiti nacionalne probleme u Jugoslaviji. Rezultat njegovih dogovora s Vladkom Mačekom bilo je stvaranje Banovine Hrvatske 1939. godine, kao prvi korak u budućem preustroju centralizirane države. U svom djelovanju kao realni političar suočavao se s velikim otporom srpskih političara, posebno radikala.
Uvidjevši da Velika Britanija nema namjeru štititi Jugoslaviju, zagovarao je pristupanje Trojnom paktu, što se i dogodilo 25. ožujka 1941. Samo dva dana kasnije, oboren je s vlasti vojnim pučem, koji je narod masovno podržao. Knez Pavle je nakon državnog udara uhićen i protjeran u Grčku. Uslijedio je njemački napad na Jugoslaviju 6. travnja 1941. i kapitulacija nakon samo 12 dana.
Vojni puč 27. marta
Vladu generala Simovića narod je masovno pozdravio, a mladi kralj Petar II Karađorđević je držao situaciju u svojim rukama. Narod je bio na ulicama. Vlada i kralj su naredili da se knez Pavle, koji je bio krenuo dvorskim vozom u Sloveniju, odmah uhapsi i privede u Generalštab. Voz je zaustavljen kod Zaprešića na Savi i na otvorenoj pruzi knez Namesnik je bio uhapšen i pod stražom sproveden u Beograd. Uveden je u zgradu Generalštaba i niko nije hteo od oficira ni ruku da mu pruži – ađutant mu je rekao da s njim neće ni u lift. Knez je išao peške. Zaverenici su – priseća se patrijarh Gavrilo – „tražili od generala Simovića da se knez Pavle odmah strelja ako ne bude dao ostavku“. Patrijarh je bio uporan i knez nije streljan već je sa lisicama na rukama proteran iz zemlje bez prava na povratak. Patrijarh ga je smatrao izdajnikom koji se „tajno sastajao sa Hitlerom“ ali da to nije za streljanje. Od streljanja se tako odustalo, neki su oficiri već držali ruku na futroli revolvera, patrijarh je tako knezu Pavlu spasao život i on je proteran iz zemlje i umro je u inostranstvu.
Bergen (razvrstavanje)
Bergen se može odnositi na
Béla I od Mađarske
Bela I, (r. 1016 – †11. septembar 1063), mađarski kralj, vladao u periodu (1060-1063). Bela potiče od mlađe grane Arpadovaca i proveo je sedamnaest godina u izgnanstvu, najverovatnije i najviše, u Poljskoj. U Mađarsku se vratio na zahtev svog brata, kralja Andraša I koji mu je dodelio upravu nad trećinom kraljevstva. Bela nije hteo da prihvati nasledno pravo Solomona, sina kralja Andraša, na tron i ustao je protiv svog brata. Bela je uspeo da porazi svoga brata i domogne se prestola, ali nije uspeo da toliko ojača svoju vlast da bi njegovi sinovi postali direktni naslednici.
Biografija
Bela je bio drugi po redu sin vojvode Vazula, i rođak Stefana I, prvog mađarskog kralja. Majka mu je bila Vazulova konkubina, ćerka člana Tatonj (-{Tátony}-) familije, koji je i dalje poštovao paganske običaje svoga naroda.
Jedini preostali sin Stefana I, Emerik (-{Szent Imre}-) je 2. septembra 1031. poginuo u lovu. Kralj Stefan je hteo da osigura pozicije hrišćanstva u zemlji i jedini izlaz je video u imenovanju Petra Orseola, sina svoje sestre, za svog naslednika. Vojvoda Vazul je za ovu nameru kralja saznao, a znao je da ga kralj neće imenovati za naslednika pošto je i dalje poštovao paganske običaje, i uzeo je učešće u zaveri protiv Stefana I. Zavera nije uspela i vojvoda Vazul je zarobljen, mučen i ubijen, a njegova tri sina su oterana u izgnanstvo.
Period izgnanstva
Posle smrti svoga oca, Bela, Andraš i Levente su morali da napuste zemlju. Prvo su otišli za Bohemiju a kasnije u Poljsku, gde je Bela i ostao, dok su njegova braća otišli u Kijev. U Poljskoj Bela je služio kod kralja Mješka II i uzeo je učešća u Mješkovom pohodu protiv paganskih plemena u Pomeraniji. U toku službe kod poljskog kralja, Bela je izrastao u uspešnog vojnog zapovednika i oženio je kraljevu ćerku. Bela se krstio pre venčanja i njegovo kršteno ime je bilo Adalbert. Posle ženidbe još izvesno vreme je živeo u Poljskoj čak i tokom izgnanstva svog zeta, poljskog kralja Kazimira u vreme narodnog ustanka.
Neki autori tvrde da je u toku ustanka Bela pobegao u Bohemiju gde je pominjan kao rođak kralja Stefana I, što je i zapisano u srednjevekovnim hronikama, kome je Henrik III poverio upravu u delu Mađarske koji je on okupirao i oduzeo od kralja Šamuela Abe, kada u Mađarskoj nije prihvaćeno postavljanje Petra Orseola za kralja.
Grof od -{Tercia pars Regni}-
Posle paganske bune, koja je okončala vladavinu kralja Petra I, Belin brat Andraš je zaseo na mađarski presto. Njegovi odnosi sa svetom stolicom su i dalje ostali zategnuti, ne samo zato što je prethodni kralj, Petra I, bio saveznik Henrika III, već što je Petar I bio i njihov vazal. Kralj Andraš I je pokušao ovaj sukob da reši mirnim putem, šak i da prihvati njihovu uslovnu vrhovnu vlast ali Henrik III je to odbio. Ovo je nateralo kralja Andraša I da se pripremi za novi rat i iz tog razloga je pozvao Belu da mu se pridruži i pomogne sa svojim velikim iskustvom u ratovanju. Bela je ovu ponudu prihvatio i pridružio se svom bratu. Tokom 1048. godine, Bela je od kralja dobio trećinu kraljevstva kao apanažu (-{Tercia pars Regni}-). Dva brata su delila novodobijena prava bez nekog incidenta sve dok kralj Andraš I nije dobio naslednika, sina, Solomona. Da bi osigurao vladavinu svog sina kralj Andraš je krunisao Solomona (-{rex iunior}-) 1057. Posle obavljene ceremonije krunisanja Bela je napustio dvor i zemlju u znak neslaganja sa ovim postupkom
Prema legendi, dve godine kasnije kralj Andraš je pozvao Belu nazad na dvor i stavio ispred njega, da bira, krunu i mač. Znajući da ako izabere krunu da bi to moglo značiti i pitanje života i smrti Bela je izabrao mač. Posle ovoga Bela se vratio u Poljsku, gde je bio prihvaćen na dvoru kralja Boleslava II.
Bela I, kralj Mađarske
U toku 1060. godine, Bela se vratio za Mađarsku i porazio je svog brata, kralja Andraša I, da bi potom preuzeo tron 6. decembra 1060. godine. Tokom svoje kratkotrajne vladavine kralj Bela I je imao udela u suzbijanju paganske revolucije u kraljevstvu.
Mađarske hronike takođe beleže da je kralj Bela I uveo novu novčanu jedinicu, srebrni dinar (-{Dénár}-) i da je bio veoma milosrdan prema svojim poraženim protivnicima i simpatizerima svoga nećaka Solomona, direktnog konkurenta na presto.
Ženidba i deca
# 1039-1043: nepoznata (umrla posle 1052), ćerka poljskog kralja Mješka II, kraljice Ričeze
Transžena
thumb|right|250px| [[Georgina Beyer, novozelandska političarka; prva transeksualna gradonačelnica i aktuelna članica parlamenta.]]
Transeksualna žena ili trans žena je osoba kojoj je prilikom rođenja pripisan muški pol, ali koja taj pol smatra nekompatibilnim sa svojim rodnim identitetom i sebe doživljava i izražava kao žena. Većina trans žena pristupa procesu usaglašavanja svojih polnih karakteristika sa svojim rodom. Ovaj proces se naziva tranzicija.
Terminologija
Većina onih, koje smatraju da je proces njihove tranzicije završen, sebe imenuju ženama, smatrajući da termini kao što su trans žena, transeksualna žena, M u F transeksualna osoba i sl. odgovaraju onima koje su još uvek u tranziciji. Na primedbe da se one biološki (iako ne anatomski) i dalje razlikuju od cisrodnih žena (većina ima XY hromozome, na primer) obično stoji odgovor da žena označava rodnu ulogu, a ne pol.
One koje se i dalje izjašnjavaju kao trans žene, posle tranzicije obično koriste odrednicu post-op (post-operativna) trans žena, za razliku od pre-op. Trans žene koje ne žele ili ne planiraju operaciju promene pola, ponekada se izjašnjavaju kao non-op. Ipak, većina trans žena smatra da je operacija samo mali deo kompletne tranzicije i da trans žena ne treba da bude definisana na osnovu svog hirurškog statusa.
Neke transeksualne žene ne vole izraz „transeksualnnost“ i sebe nazivaju „transrodnim ženama“.
Pored termina „tranzicija “ često se koristi i „promena pola“. Mnoge trans žene, i uopšte trans osobe, smatraju da je naziv „promena pola“ neodgovarajuć i čak uvredljiv. Naime, smatra se da nije reč jednostavno o „promeni“, već o korekciji rodne disforije.
Tranzicija kod trans žena
Tranzicija obuhvata dug period od stalno života u muškoj rodnoj ulozi do stalnog života u ženskoj rodnoj ulozi. Period uključuje psihološka savetovanja i provere, navikavanje na život u ženskoj ulozi, hormonsku terapiju, operaciju usaglašavanja pola sa rodom, promanu imena, coming out, feminizacija glasa, uklanjanje malja, druge moguće operacije, koje su podrška feminizaciji i drugo.
Seksualna orijentacija
U istraživanjima koja su rađena tokom 1980-ih dobijeni rezultati ukazuju na to da je broj trans žena koje se identifikuju kao lezbejke, biseksualne ili aseksualne veći nego u cisseksualnoj populaciji žena. Međutim, postoji neslaganje u rezultatima istraživanja koja su radili naučnici/ce i rezultatima onih istraživanja koja su radile trans grupe i organizacije. Transgrupe obično govore o gotovo jednakom broju heteroseksualnih trans žena i onih koje se smatraju lezbejkama ili biseksualnim. Rezultati naučnih istraživanja, s druge strane, govore o većem broju heteroseksualnih trans žena, mada i dalje tvrde postojanje lezbejki.
Uobičajeno se kod trans žena dešava da seksualna orijentacija ostane nepromenjenja posle tranzicije: recimo, one koje su prije tranzicije bile homoseksuale, odnosno koje su živele kao gej muškarci, posle tranzicije ne menjaju svoju seksualnu orijentaciju i nastavljaju da žive kao heteroseksualne žene, odnosno seksualno ih privlače muškarci kao i prije tranzicije. Seksualna orijentacija i rodni identitet nisu najčešće povezani.
Benedikt XVI
Kardinalska konklava izabrala je Josepha Aloisa Ratzingera za papu (265. po redu) 19. travnja 2005. godine. S više od 78 godina starosti, Joseph Ratzinger je najstariji papa koji je izabran u zadnjih 275 godina, poslije pape Klementa XII. Benedikt XVI. je osmi Nijemac koji je izabran za papu, zadnji je bio nizozemsko-njemački Hadrijan VI. (1522.-1523.), dok je zadnji papa s imenom Benedikt bio Benedikt XV., koji je služio od 1914. do 1922. godine.
Bio je najmlađi od troje djece u obitelji skromnog imovinskog stanja, ali duboko vjerničkoj. Za svećenika je zaređen 1951. godine, zajedno s bratom Georgom. Doktorirao je teologiju 1953. godine i četiri godine kasnije postao sveučilišni profesor. Bio je redoviti profesor dogmatike i fundamentalne teologije. Predavao je na četiri sveučilišta, te je kao profesor bio jako omiljen i imao vrlo dobro posjećena predavanja. Papa Pavao VI. imenovao ga je za kardinala 27. lipnja 1977. godine, a četiri godine kasnije 1981. godine papa Ivan Pavao II. postavio ga je za pročelnika Kongregacije za nauk vjere. Kao pročelnik Kongregacije, Ratzinger je preispitivao, branio i potvrđivao katolički nauk u vezi mnogih aktualnih tema. Za razliku od svoga prethodnika, koji je bio više baziran na moral i socijalnu dimenziju katoličke vjere, želio je upozoriti na temeljne teološke teme koje prethode moralu: sloboda, ljubav, Bog i Krist. Često je propovijedao o prijateljstvu s Isusom, promicao je novu evangelizaciju, osuđivao je moralni relativizam i konzumerizam. Imao je veći broj pastoralnih putovanja. Posjetio je i Hrvatsku 4. i 5. lipnja 2011. godine, pod geslom "Zajedno u Kristu". Dana 11. veljače 2013., Vatikan je objavio da se papa Benedikt odriče službe Rimskog biskupa, nasljednika svetog Petra, zbog svoje poodmakle dobi, s danom 28. veljače 2013. godine.
Životopis
230px|desno|mini|Papina rodna kuća u Marktlu. Benedikt XVI., Joseph Ratzinger, rođen je na Veliku subotu, 16. travnja 1927. godine u Marktlu na Innu u obitelji Josepha i Marije Ratzinger (djevojački Peintner). Kršten je samo četiri sata nakon rođenja, na uskrsno jutro. Bio je najmlađi od troje djece u obitelji skromnog imovinskog stanja, ali duboko vjerničkoj. Otac Joseph bio je policajac. Brat Georg zaredio se za svećenika. Njihova sestra Maria Ratzinger, koja se nikada nije udala, vodila je kućanstvo svome bratu Josephu sve do svoje smrti 1991. godine. Njihov rođak Georg Ratzinger bio je njemački demokršćanski političar.
U dobi od pet godina, Ratzinger je bio u skupini djece, koja je cvijećem pozdravila posjet kardinala Münchena. Zadivljen kardinalovom odorom, isti dan poželjeo je postati kardinal. Ratzinger je pohađao osnovnu školu u Aschau na Innu, koja je kasnije preimenovana u njegovu čast 2009. godine. Mladenaštvo je proveo u Traunsteinu.
Nakon njegova 14. rođendana 1941. godine, Ratzinger je bio uvršten u članstvo Hitlerove mladeži, što je po zakonu iz 1939., automatski bilo obavezno za sve njemačke dječake od 14. godine. Nije sudjelovao na sastancima, jer ga to nije zanimalo, prema riječima njegova brata. Sve slobodno vrijeme posvetio je učenju. Njegova obitelj bila je protiv nacista. Oko 80-90% njemačke mladeži bilo je u članstvu Hitlerove mladeži. Oni koji su odbili, završili bi u koncentracijskom logoru. Godine 1941., jedan od Ratzingerovih rođaka, 14-godišnji dječak s Downovim sindromom, odveden je od strane nacističkog režima i ubijen tijekom Eutanazijskog programa T-4, kojim su se eutanazirale osobe s posebnim potrebama. 230px|lijevo|mini|Tijekom susreta u [[Dresdenu 1987. godine.]] Od 1943. do 1945., kao maloljetnik bio je regrutiran i s mnogim drugim dječacima, bio je pomoćno osoblje u vojnim zračnim bazama. Jedno vrijeme 1944., bio je raspoređen na granicu Austrije s Mađarskom, gdje je pomagao u pripremi protutenkovske obrane u slučaju očekivanog napada Crvene armije. U studenom 1944., poslan je kući. Nakon tri tjedna, poslan je na obuku u blizini svog mjesta. Nije sudjelovao u borbama. Američki su se vojnici približavali njegovom zavičaju u to vrijeme. Pri kraju rata, pobjegao je iz vojske, koja se raspadala. Pri bijegu je naišao na njemačku stražu, ali su ga poštedjeli, jer je imao povrijeđenu ruku. Američki vojnici imali su svoj štab u Ratzingerovoj kući. Identificirali su ga kao njemačkog vojnika i poslali u zarobljenički logor u blizini Ulma, gdje je bio na livadi okruženoj bodljikavom žicom nekoliko tjedana. Konačno je 19. lipnja 1945., poslan kući. Nakon II. svjetskog rata započeo je filozofsko-teološke studije. Za svećenika je zaređen 1951. godine, zajedno s bratom Georgom.
Doktorirao je teologiju 1953. godine i četiri godine kasnije postao sveučilišni profesor. Bio je redoviti profesor dogmatike i fundamentalne teologije. Predavao je na četiri sveučilišta, te je kao profesor bio jako omiljen i imao vrlo dobro posjećena predavanja. Kao teolog bio je savjetnik kardinala Fringsa na II. vatikanskom koncilu, te je s njim surađivao na pripremanju govora. U trećem Fringsovu govoru, koji je postao slavan, tražila se reforma metoda Svetog oficija (kasnije Kongregacije za nauk vjere kojoj je Ratzinger od 1981. godine do smrti Ivana Pavla II. bio na čelu). Ubrajan je u "progresivne" teologe. Kao teolog, smatra se sljedbenikom sv. Augustina.
230px|desno|mini|U Poljskoj 2003., tijekom proslave 750. obljetnice kanonizacije sv. Stanislava Nadbiskupom i kardinalom je imenovan 1977. godine. Zbog uloge koju je imao kao prefekt najvažnije vatikanske Kongregacije za nauk vjere, počeli su ga smatrati konzervativcem. On je uvijek nijekao da je došlo do bitnih promjena u njegovim stavovima, govorio je da je samo došlo do promjena u naglasku. Bio je jedan od najbližih suradnika svoga prethodnika Ivana Pavla II.
Za poglavara Katoličke Crkve je izabran 19. travnja 2005. Na početku njegova mandata očekivanja su bila različita, mediji su ga uglavnom dočekali "na nož". Izgleda da je s vremenom ipak stekao simpatije vjernika. Za razliku od svoga prethodnika, koji je bio više baziran na moral i socijalnu dimenziju katoličke vjere, želio je upozoriti na teološke teme koje prethode moralu: sloboda, ljubav, Bog i Krist. Njegova prva enciklika Deus caritas est (Bog je ljubav) u kojoj analizira i pokušava pomiriti shvaćanje erotske i kršćanske ljubavi to potvrđuje. U usporedbi s prethodnikom, izgleda da se za razliku od Ivana Pavla II. koji je volio nastup i djelovao vizualno, Benedikt više oslanja na riječ. Napisao je 66 knjiga. Na hrvatskom su mu objavljene knjige: Uvod u kršćanstvo, Sol zemlje, Bog i svijet, Razgovor o vjeri, Bog je s nama, Na putu k Isusu Kristu, Vjera - istina - tolerancija, Božićni blagoslov, Bog Isusa Krista, Moj život (autobiografija), Duh liturgije, U službi istine... On sam svojim temeljnim djelom drži Eshatologiju koju je napisao kao 9. svezak katoličke dogmatike koju je uredio J. Auer. To djelo još nije prevedeno na hrvatski.
Prefekt Kongregacije za nauk vjere
Dana 25. studenog 1981. papa Ivan Pavao II. imenovao je Josepha Ratzingera za prefekta Kongregacije za nauk vjere. Promaknut je unutar Kolegija kardinala u kardinala biskupa s titulom suburbikalne biskupije Velletri-Segni 1993. Bio je imenovan vicedekanom Kardinalskog zbora 1998., i dekan Kardinalskog zbora 2002. Kardinal Joseph Ratzinger pridružio se Europskoj akademiji znanosti i umjetnosti u Salzburgu 1991., samo godinu dana nakon njena osnutka.