cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Husitski ratovi
Vagenburška taktika
Bitka se obično sastojala od dve faze. Prva faza je bila defanzivna, a druga faza je predstavljala ofanzivni kontranapad. Tokom prve faze vojska bi se postavila blizu neprijatelja, koga su artiljerijskom paljbom provocirali da uđe u borbu. Artiljerija je na bliskom odstojanju nanosila velike gubitke neprijatelju. Da bi izbegli dalje gubitke neprijateljski vitezovi bi krenuli u napad. Tada bi husitski strelci gađali najviše konje, čime bi neprijatelj ostao bez konjice. Mnogi vitezovi bi pri tome poginuli. Drugi deo vitezova je stradao od vatrenog oružja sposobnog da probije oklop.
Kada bi neprijateljski moral opao husiti bi krenuli u protivnapad, obično po neprijateljskim bočnim pozicijama. Neprijatelj nije mogao da izdrži borbu na krilima i pucanje sa kola, pa su bili prinuđeni da se povuku. Međutim teški vitezovi se nisu mogli povlačiti istom brzinom kao ostali pa su trpili teške gubitke. Gubici su bili tim veći, kad se zna da husiti nisu držali ratne zarobljenike.
Prvi antihusitski krstaški rat 1420.
Husiti su formulirali svoje zahteve, koji su zapravo sadržavali njihovu doktrinu. Na nagovor papskih legata Sigismund odbija husitske zahteve. Sukobi su se nastavili, a husiti su bili uspešniji. Već u novembru 1420. gotovo cela Bohemija je bila u husitskim rukama.
Drugi antihusitski krstaški rat i građanski rat
minijatura|Bitka u Lipanu godine 1434. Husiti su bili razdirani međusobnim sukobima. Velika nemačka vojska je napala Bohemiju u avgustu 1421. U početku su bili uspešni zauzevši Kutnu Horu, ali nisu uspeli da zauzmu Žatec. Jan Žiška uspeva da pobedi vojsku Sigismunda Luksemburškog u bici kod Nebovida i Nemeckog Broda 6. januara 1422. Kraljevska vojska je bila teško poražena, ostavši bez 12.000 vojnika.
Ponovo su i u Pragu i u Taboru izbijali sukobi među husitima. Poljska i Litvanija su bile u sukobu sa Sigismundom Luksemburškim, pa su husiti zamolili 1422. Sigismunda Korbuta nećaka poljskog kralja da im bude kralj. Novi kralj je priznat od ultrakvista, građana Praga i umjerenih taborita. Husiti su imali svoga kralja kratko vreme, jer je već 1423. poljski kralj sklopio sporazum sa Sigismundom Luksemburškim. Posle toga izbija građanski rat između taborita i ultrakvista. Taboriti pod vođstvom Jana Žiške pobeđuju, a brzo posle toga sklapa se i primirje u Konopištu, da bi husiti dočekali ujedinjeni novu spoljnu opasnost.
Treći antihusitski krstaški rat
minijatura|Scena iz husitskih ratova Papa je uspio da sazove novi krstaški rat protiv husita. Trebalo je da učestvuju Poljaci, Litvanci, Danci i Nemci u ratu protiv husita. Treći krstaški rat protiv husita predstavljao je potpuni neuspeh. Poljaci i Litvanci nisu hteli da se bore protiv Čeha, kralj Danske je došao do Nemačke sa velikom vojskom, ali se vraća, a Nemci su bili sprečeni unutrašnjim sukobima.
Husiti su bili ponovo oslobođeni spoljnih opasnosti, pa je usledio ponovo unutrašnji sukob taborita i ultrakvista. Taboriti pod Janom Žiškom pobeđuju ultrakviste 4. avgusta 1423. kod Hradec Kralove. Mir među husitima je ponovo sklopljen septembra 1423.
Pohodi 1426. i 1427.
Posle smrti Jana Žiške husiti su imali novoga velikoga vođu Prokopa Velikoga, koji pobeđuje Nemce u bici kod Usti nad Labom. Posle te velike pobede i pobede u bici kod Tahova 1427. husiti često napadaju Nemačku, bez namere da trajno okupiraju teritorije.
Poljska i litvanska uloga
Od 1421. do 1427. husiti su dobijali vojnu pomoć od Poljaka. Iako su bili katolici, Poljaci su podržavali husite, zbog mržnje i osvete prema Nemačkoj. Glavni motiv je bio Poljsko-Litvansko-Teutonski rat (1409—1411). Jan Žiška je zato nudio krunu Bohemije Jagelovićima. Nakon što su Jagelovići odbili kruna je ponuđena velikom vojvodi Litvanije, koji je prihvatao samo pod uslovom da rimokatolička crkva prizna husite. Konačno 1424. Sigismund Korbut nećak poljskog kralja ponovo postaje kralj Bohemije, sa ciljem ujedinjenja husita i rimokatoličke crkve. Čak se ponekad i borio protiv taborita jer nisu nameravali da se ujedine sa rimokatoličkom crkvom.
Pohodi Prokopa Velikog
Prokop Veliki je predvodio čitav niz husitskih napada na okolne zemlje: Poljska, Saksonija, Mađarska, Šlezija, Lužice i Majsen. Cilj napada je bio da se protivnicima utera strah u kosti. Napad je bio usmeren uvek protiv zemlje ili područja, koje je davalo vojsku za antihusitske ratove. Napadima se željela sprečiti ponovna regrutacija ljudi iz tih područja.
Međutim husiti su se preračunali. Iako su harali tim zemljama, one su i dalje davale vojnike za nemačku vojsku. Tokom jednog od ratova Nemaca i Poljaka husiti su pomagali Poljacima. Gotovo su došli do ušća Visle u Baltik.
Mirovni pregovori i ponovni ratovi
Pošto su husiti pobedili u toliko mnogo bitaka, Nemačka i rimokatolička crkva su izgubile svaku nadu da ih mogu pokoriti oružanim putem. Nemački kneževi su se bojali da se husitsko učenje može proširiti na njihove zemlje. Mnogi husiti, a posebno uktrakvisti nadali su se mirovnom sporazumu. Prvi pregovori su trebalo da budu na koncilu u Bazelu 3. marta 1431. Rimoatolička crkva se jedva složila sa prisustvom jeretika, ali nikako nije htela da prihvati husitski zahtev da i pravoslavni budu prisutni.
Ipak rimokatolička crkva je tražila još jednu priliku da silom podjarmi husite, pa je 1. avgusta 1431. krenula velika krstaška vojska praćena papinim legatom. Krstaška vojska se dala u beg čim je došla u kontakt sa husitskom vojskom pod vodstvom Prokopa Velikog.
Mirovni sporazum
Slomom krstaškog pohoda katolici pozivaju u oktobru 1431. husite na koncil u Bazelu. Pregovori su se otegli, a husitska delegacija je došla na bazelski koncil 1433. Ponovo su se otegli pregovori, tokom kojih je izbio rat taborita i ultrakvista, u kome su taboriti poraženi, a Prokop Veliki poginuo.
Konačno je sklopljen mirovni sporazum rimokatoličke crkve i husita 5. jula 1436. Ultarakvistički religiozni običaji husita ostali su na snazi sve do 1620., kada su zabranjeni. Husiti taboriti su bili poraženi, tako da je i u Taboru uspostavljena ceremonija husita ultrakvista.
Kizik
thumb|250px|Kizik je bio grad u Miziji. Kizik (grčki: Κύζικος) bio je drevni grad u Miziji, dijelu Anadolije, smješten na dijelu današnjeg poluotok Kapu-Dagh (Arktonez), za koga se tvrdi da je bio otok u Mramornom moru, te da je bio umjetno povezan s kopnom.
Danas se Kizik nalazi pod zaštitom turskog Ministarstva kulture, te se nalazi na cestama za Erdek i Bandirmu u suvremenoj Turskoj. thumb|left|280px|Bazni reljef dvokoličara iz kasnog 6. vijeka pne. koji pokazuje hetitski utjecaj na Kizik
Historija
Smatra se kako su Kizik osnovali Pelazgi iz Tesalije, a tradicija ta događaj smješta u doba Argonauta; nešto kasnije historija bilježi doseljenike iz Mileta koji osnivaju grad, prema nekim nepouzdanim podacima oko 756. pne.
Zahvaljujući svom povoljnom položaju, Kizik se s vremenom razvio u važno trgovačko središte, a njegova valuta - zlatni stater - je došla u najširu upotrebu u antičkom svijetu. Kiziken, kako se taj zlatnik zvao, vrijedio 28 drahmi. Za vrijeme peloponeskog rata su se za Kizik borile zaraćene Atena i Sparta, a što je 410. pne. dovelo do pomorske bitke kod Kizika u kojoj su Atenjani pod Alkibijadom porazili Spartu.
Antalkidin mir je godine 387. pne. Kizik stavio pod vlast Perzijskog Carstva, a godine 334. pne. ga je Aleksandar Veliki stavio pod vlast makedonske države. U helenističkom periodu je Kizik pod dominacijom dinastije Atalida iz Pergama, a nakon čijeg izumiranja postaje bliski saveznik Rima.
Godine 74. pne. ga je zbog toga napao Mitridat VI od Ponta s 300.000 vojnika. Kizičani su izdržali opsadu, koju je na kraju razbio Lukul. Rimljani su svog saveznika nagradili s povećanom teritorijom i brojnim privilegijama. Tek za vrijeme cara Tiberija je ušao u sastav rimske države, gdje je služio kao provincijsko središte Mizije, a kasnije cijele regije Helesponta. Godine 443. je grad pogodio potres, prvi u nizu koji će s vremenom izazvati razaranja i postepeno napuštanje grada. Godine 675. su ga nakratko osvojili Arapi. Godine 1063. je zabilježen još jedan potres, nakon koga je grad potpuno napušten, a stanovnoštvo se preselilo u Artaki.
Lisica i vrana
thumb|right|100px|Lisica i vrana, Leon Rousseau Lisica i vrana je jedna od basni koje se pripisuju Ezopu. Prema priči je jednoga dana lisica krenula u šumu da traži hranu. Slučajno je naišla na jednu vranu koja je bila na goloj grančici drveta, i u kljunu držala parče sira. Lisici krenu voda na usta. Međutim, lisica je bila lukava i smislila plan. Pozdravila je vranu i pohvalila njen izgled, ali joj je rekla da nije sigurna da li zna i dobro pjevati. Vrana je otvorila kljun kako bi lisici dokazala da zna pjevati, ali joj je sir ispao iz usta. Lisica je zgrabila sir i pobjegla s njim.
Bayreuth
Bajrojt je opština u Nemačkoj, u bavarskom regionu Gornja Frankonija. Ovaj grad je u svetu čuven po Festivalu Riharda Vagnera.
Istorija
Grad se po prvi put pominje 1194. Husiti su 1430. opustošili grad, a većnicu i crkve sravnili sa zemljom. Već 1528. grad je primio luteranizam. Veliki požar 1605. uništio je pola grada, a tokom 1620. u gradu je izbila epidemija kuge. Grad je stradao tokom Tridesetogodišnjega rata. Velika prekretnica se desila kada se 1603. markgropf Kristijan od Brandenburg-Bajrojta preselio u grad. Nakon Tridesetogodišnjega rata u gradu su izgrađene mnoge barokne zgrade.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 340 metara. Površina opštine iznosi 67,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 72.935 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.089 stanovnika/km².
Svjetska baština
Markgrofovska operska kuća u Bayreuthu je remek-djelo barokne pozorišne arhitekture sa 500 sjedala. Izgrađena je između 1745. i 1750. godine, i jedno je od rijetkih preživjelih pozorišta u Evropi iz tog perioda. U međuvremenu je i obnovljena, ali je zadržala originalne materijale, drvo. i platno, a time i akustiku baroknog vremena.
Uvrštena je 2012. na listu UNESCO-ove svjetske baštine. Rihard Vagner je posetio Bajrojt 17. aprila 1870, jer je čitao o Markgrofovskoj operskoj kući u Bajrojtu, i ona mu se činila pogodna za njegove opere. Međutim, prostor za orkestar nije mogao da primi sve muzičare koje je planirao. Stoga je Vagner predložio da se u gradu podigne još veća operska dvorana. Grad se složio i za tu namenu dodelio prostor van naselja, tzv. „Zeleno brdo“.
Kamen temeljac za festivalsku dvoranu je položen 22. maja 1872, a hala je dovršena i svečano otvorena 1876.
Od 1951. u gradu se leti održava operski Festival Riharda Vagnera.
Beaconsfield (Quebec)
Beaconsfield je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 19.505 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 19.505 stanovnika, što je za 1,6 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 19.194 žitelja.
Abensberg
Abensberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Kelhajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 12.629 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9273111, NUTS (DE226) i LOCODE (DE ABE) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Kelhajm Abensberg se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Kelhajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 370 metara. Površina opštine iznosi 60,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 12.629 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 209 stanovnika/km².
George Bancroft (glumac)
Džordž Bankroft (30. septembar 1882 – 2. oktobar 1956) je bio američki glumac.
Pre nego što je postao velika filmska zvezda, Bankroft je režirao kraće predstave za brod na kome je radio kao mornar. Najpopularniji je bio tokom dvadesetih godina, pre svega zahvaljujući brojnim mjuziklima u kojima je igrao. Prvu veliku ulogu, imao je 1925, u filmu „Poni ekspres“. Bio je nominovan za Oskar za najboljeg glavnog glumca za ulogu u drami „Grom iz vedra neba“. Krajem tridesetih, glumio je u filmovima „Poštanska kočija“, „Umirem svake zore“ i „Anđeli prljavih lica“. Godine 1942. je napustio Holivud kako bi vodio svoj ranč.
South Coventry, Connecticut
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.483, što je 102 (7,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sovjetski revolucionarni kalendar
thumb|right|Stranica sovjetskog revolucionarnog kalendara koja pokazuje 12. decembar/prosinac [[1937: Dan izbora za Vrhovni Sovjet SSSR]] Sovjetski revolucionarni kalendar je korišćen u SSSR od 1929. do 1940.
Ubrzo nakon Oktobarske revolucije 1917., Lenjin je doneo dekret o promeni kalendara u Rusiji sa julijanskog na gregorijanski kalendar. Ova promena je podrazumevala preskakanje dana od 1. do 13. februara/veljače 1918.
Petodnevna sedmica/Petodnevni tjedan
Ukidanje sedmodnevne nedelje/tjedna u korist petodnevne je delom bila antireligiozna mera ukidanja Nedelje kao hrišćanskog dana odmora (po čemu nalikuje na Francuski revolucionarni kalendar). U petodnevnom tjednu, svi radnici su podeljeni u pet grupa prema bojama (žuta, ružičasta, crvena, ljubičasta, zelena), svaka grupa je imala sopstveni dan odmora, po boji. Namera je bila da se poboljša industrijska efikasnost izbegavanjem stalnog prekidanja radnog ciklusa usled "opšteg" neradnog dana.
Mada su radnici po novom sistemu imali više slobodnih dana (jedan od pet dana, umesto jedan od sedam), razdvajanje u pet skupina je poremetilo porodični i društveni život, tako da se pokazalo nepopularnim. Pored toga, predviđeni dobitak u efikasnosti usled kraćeg tjedna se nije pokazao u stvarnosti.
Izgleda da je tokom ovog perioda u Sovjetskom Savezu i dalje korišćen gregorijanski kalendar. Ovo je potvrđeno pregledom datuma/nadnevaka u dnevniku Pravda, zvaničnim novinama Komunističke partije, u kojima je 1930. i 1931. februar/veljača imao 28 dana.
thumb|right|Stranica sovjetskog kalendara, pokazuje 22. oktobar/listopada 1935, 4. dan [[:ru:Шестидневка|šestidnevke, utorak.]]
Šestodnevna nedelja/Šestodnevni tjedan
Počevši od 1. decembra/prosinca 1931, vraćen je zapadni raspored dužina meseci. Petodnevni radni tjedan je zamenjen 6-dnevnim tjednom ("šestidnevka"), sa zajedničkim danom odmora svakog 6-tog, 12-tog, 18-tog, 24-tog i 30-tog u mesecu; 31. je bio van tjednog ciklusa i varirao je između radnog i neradnog dana, umesto 30. februara/veljače. korišćen je 1. mart/ožujka.
U praksi je bilo teško eliminisati tradiciju odmora na dan nedelje. Radnici su se često odmarali i nedeljom i novim danom odmora. Stara sedmica je na kraju vraćena juna/lipnja 1940.
Godina
Numerisanje godina nije menjano, ali ima nekih slučajeva da je godina nazivana "N-ta godina socijalističke revolucije" s početkom 7. novembra/studenog 1917, što je vidljivo na vrhu gornje slike, ili samo "... godina revolucije", delimično vidljivo na donjoj slici. Ova fraza se javljala sve do 1991. tj. raspada SSSR.
Spoljne poveznice
(na ruskom:) (na švedskom:) (na engleskom:)
Beauceville (Quebec)
Beauceville je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 6.354 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 6.354 stanovnika, što je za 2,1 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 6.226 žitelja.
Haironville
Eronvil je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Bar le Dik.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 571 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 58 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 180 metara (maksimalnoj 254 m, a minimalnoj 172 m).
Morgia, Chieti
Morgia je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 684 m.
Trg žrtava fašizma (Zagreb)
mini|350px|Pogled iz zraka na Trg žrtava fašizma. Trg žrtava fašizma je trg u užem središtu grada Zagreba. Planiran je s okolnim ulicama 1923. na mjestu nekadašnjeg sajmišta istočno od Draškovićeve ulice, kao i središte novoga istočnog dijela grada sustavno i planski izgrađivanoga 1920-ih i 1930-ih.
Na Trg žrtava fašizma slijevaju se ulice Franje Račkoga sa sjeverozapada, kneza Višeslava s jugoistoka, s istočne strane započinje veliki potez Ulice Kralja Zvonimira, a na sjeveroistoku se ulijeva mala Ulica popa Dukljanina, oblikujući vrijedan mikrourbanistički sklop.
Nazivi trga
Novoprojektirani trg prvo se zvano Trg N, a 1927. ime mu je promijenjeno u Trg Petra I. osloboditelja (Karađorđevića). Od 1941. se zvao Trg III, a od 1942. Trg Kulina bana. Od 1946. do 1990. zvao se Trg žrtava fašizma, od 1990. do 2000. Trg hrvatskih velikana, a 2000. mu je ponovno vraćeno ime Trg žrtava fašizma.
Izgled trga
Projektirani kvadratni oblik trga izgrađen je reprezentativnim četverokatnicama stambene i dijelom poslovne namjene. Automobilski i tramvajski promet teče obodom trga, a u središnjem je zelenom prostoru smještena zgrada kružna tlocrta s kolonadom po obodu i niskom kupolom, izgrađena 1938. prema projektu Ivana Meštrovića za Dom umjetnosti. Godine 1941., zgrada je preuređena u džamiju, podignuta su tri minareta i fontana ispred ulaza prema projektu arhitekta Stjepana Planića. Minareti su 1948. uklonjeni, a zgrada je 1949. prenamijenjena u Muzej revolucije naroda Hrvatske. Na početku 1990-ih, zgrada je vraćena Hrvatskom društvu likovnih umjetnika i 2003. preuređena u prvotno stanje.
Na sjevernoj strani trga (br. 3) nalazi se poslovno-stambena zgrada arhitekta Viktora Kovačića iz 1922., a cijelu južnu stranu trga zatvara veliki peterokatni blok građen 1933. kao stambena zgrada JAZU, koju su izveli arhitekti Edo Šen i Milovan Kovačević. Danas se u njoj nalazi Studentski dom Ivana Meštrovića.
Tramvajska pruga iz Ulice Franje Račkoga, oko trga i dalje u Zvonimirovu izgrađena je 1935., a spoj od Draškovićeve ulice Mislavovom do trga izgrađen je 1946. godine.
Mono-BOC-cistamin
Mono-BOC-cistamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 252,397 Da.
Beauharnois (Quebec)
Beauharnois je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 12.011 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 12.011 stanovnika, što je za 0,8 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 11.918 žitelja.
Lucrezia Borgia
Biografija
Njihov je brak poništen 1497. zbog njegove navodne impotencije, a Lucrezia se godinu dana kasnije udaje za Alfonsa Aragonskog, vanbračnog sina Alfonsa II, napuljskog kralja. Njihov je brak trajao dvije godine i 1. novembra 1499. Lucrezia rađa prvo dijete Rodriga Aragonskog. Brakom Lucrezijnog brata Cesarea Borgije s Charlottom od Albreta obitelj Borgia se politički približava francuskoj kraljevskoj kući, zakletom neprijatelju Napuljske kraljevine. Cesare Borgia tada organizira atentat na Lucrezijnog muža koji je ubijen u vlastitoj kući 1500. godine.
Nakon kraćeg perioda žalosti za pokojnim mužem, Lecrezia aktivno sudjeluje u pregovorima za svoj treći brak s Alfonsom I od Este, prvorođenim sinom vojvode od Ferrare i iskusnim vojskovođom stručnjakom za fortifikacije. Alfonso i Lucrezia se vjenčaju 1502. godine. Nakon početne nepovjerljivosti vezane za glasine o navodnoj razvratnosti, Lucrezia stiče naklonost muževe obitelji i postaje voljena i među pučanstvom Ferrare. Lucrezia postaje politički i diplomatski aktivna i muž joj postepeno prepušta administrativno vođenje vojvodstva Ferrare za vrijeme njegovog odsustva prilikom vojnih kampanja. Postaje također i veliki mecena, dajući gostoprimstvo i aktivno pomažući pjesnike kao Ludovica Ariosta, Pietra Bemba, Gian Giorgia Trissina i Ercolea Strozzija. S Alfonsom od Este Lucrezia ima šestero djece: Alessandra od Este (1505.); Ercolea II od Este (1508.-1559.), vojvodu od Ferrare; Ippolita II od Este (1509.-1572.), kardinala; Eleonoru od Este (1515.-1575.); Francesca od Este (1516.–1578.); Isabellu Mariju od Este (1519.-1521.).
Nakon smrti Rodriga Aragonskog 1512. godine, jedinog sina iz prethodnog braka, Lucrezia se okreće religioznosti. Počinje živjeti skromnim životom i prakticirati pokoru nanosivši si fizičku bol. Upisuje se u "treći red sv. Franje" poznat danas kao Franjevački svjetovni red koji okuplja laike koji žive po uzoru sv. Franje Asiškog i veže se za sljedbenike Svetog Bernardina Sijenskog. U to vrijeme osniva financijsku instituciju Monte di Pietà di Ferrara, koja je imala ulogu posuđivanja manjih svota novca (mikrokreditiranja) siromašnim građanima koji bi namjeravali započeti ekonomsku aktivnost.
Lucrezia Borgia umire 24. juna 1519. u 39. godini života od puerperalne sepse, nedugo nakon što je rodila šesto dijete kojeg je imala s Alfonsom od Este, kćerku Isabellu Mariju od Este. Sahranjena je u samostanu Corpus Domini u Ferrari zajedno s trećim mužem.
Porodica Borgia bila je oličenje beskrupoloznih političkih makinacija renesansnog doba i seksualne degeneracije ondašnjih papa. Ista se reputacija seksualne razvratnosti reflektirala na lik Lucrezije nakon što je optužena za incest s ocem papom Aleksandrom VI i bratom Cesareom. Ove su optužbe izrečene od strane njenog bivšeg prvog muža kao osveta za to što je Lukrezia navela muževu impotenciju kao razlog prekida braka. Glasine o razvratnosti su se ubrzo proširile Italijom i nakon što je Lucrezia viđena na intimnim proslavama koje su često završavale orgijama. Najpoznatija epizoda masovnih orgija u kojima je navodno viđena Lucrezia Borgia, a zabilježena je od papinog voditelja ceremonija, bio je tzv. "Bal kestena" kojeg je organizirao Lucrezijin brat Cesare. Na tu je zatvorenu proslavu pozvano pedesetak prostitutki, a sudjelovali su pripadnici ondašnje rimske aristokracije, uz papu i neke pripadnike visokog klera. Za naglasiti je da se njeno ponašanje pokazalo primjerno i puno dostojanstva nakon braka s trećim mužem Alfonsom od Este i dolaska u Ferraru.
Druga česta optužba koja se imputira obitelji Borgia je praksa likvidacije političkih protivnika trovanjem. Slika trovačice se u kasnijim epohama vezala za ime Lucrezije u obliku legende, nakon što ju je Victor Hugo takvom prikazao u svojoj istoimenoj romantičnoj tragediji Lucréce Borgia 1833. godine.
Zenich, Belluno
Zenich je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 98 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 815 m.
Richard Barthelmess
Prvu ulogu imao je 1916, u filmu „Glorijina romansa“, i veoma brzo je postao najplaćeniji glumac u Njujorku. Igrao je pored velikih zvezda poput Beti Dejvis i Rite Hejvort (u poznatom „Samo anđeli imaju krila“). Bartelmes je jedan od osnivača Američke akademije filmskih umetnosti i nauka (koja dodeljuje Oskare). Godine 1928, na prvim dodelama Oskara, nominovan je u kategoriji za najboljeg glavnog glumca, za uloge u filmovima „Omča“ i „Dečko u kožnoj jakni“. Dolaskom zvučnog filma počeo je sve manje nastupati, posvetivši se umesto toga finansijskim poslovima. U Drugom svetskom ratu dobio je čin mornaričkog poručnika i nikada se nije vratio glumi. Preminuo je 1963, od kancera.
Beaupré (Quebec)
Beaupré je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 3.439 stanovnika.
Narodna skupština Republike Srbije
thumb|300px|Dom Narodne Skupštine Republike Srbije
Narodna skupština Republike Srbije je najviši zakonodavni organ u Srbiji. Sastoji se od 250 poslanika, koji se po Ustavu biraju na slobodnim i tajnim izborima na mandat od četiri godine.
Od Knjaževine Srbije do Kraljevine Jugoslavije
Prvi zakon o Narodnoj skupštini Srbije donet je 28. oktobra 1858. godine. Na osnovu njega sazvana je Svetoandrejska narodna skupština, održana od 30. novembra 1858. do 31. januara 1859. godine u Beogradu. Time je uspostavljena ustanova narodne skupštine i udaren temelj demokratije u Srbiji.
Aktom ujedinjenja, 1. decembra 1918. i stvaranjem Kraljevstva Srba, Hrvata i Slovenaca, prestala je zakonodavna funkcija svih narodnih predstavništava na teritoriji ujedinjene države. Srpska narodna skupština sastala se poslednji put 14. decembra 1918. godine.
Komunistička vlast i jednopartijski sistem
Posle 1944.godine, Jugoslavijom i Srbijom zavladala je Komunistička partija Jugoslavije na čelu sa Josipom Brozom Titom. Srbija je postala jedna od šest republika nove socijalističke, federalne jugoslovenske države. Na velikoj Antifašističkoj narodno-oslobodilačkoj Skupštini Srbije,održanoj od 9. do 12. novembra 1944. godine u Beogradu učestvovalo je 989 poslanika. Oni nisu bili birani od strane naroda, već delegirani iz redova narodno-oslobodilačkih odbora. Tada je doneta odluka o formiranju Antifašističke skupštine narodnog oslobođenja Srbije (ASNOS).
U toku 45 godina, Skupština Srbije je imala sledeće nazive:
Višepartijski sistem
Ustavom Srbije od septembra 1990. godine, srpski parlament je ustanovljen kao jednodoman koji broji 250 poslanika. Predviđeno je da se oni biraju svake četvrte godine na slobodnim i tajnim izborima.
Prvi izbori za Skupštinu Srbije održani su decembra te 1990. Najviše poslaničkih mesta osvojila je Socijalistička partija Srbije - 194. Za predsednika parlamenta izabran je Slobodan Unković, a za predsednika srpske Vlade Dragutin Zelenović.
1992
Vanredni skupštinski izbori održani su decembra 1992. godine. Ponovo je najviše poslanika osvojio SPS, ovog puta 101. Za predsednika Skupštine izabran je Zoran Lilić, a republički premijer postao je Nikola Šainović.
1993
Na novim vanrednim izborima, decembra 1993. godine, socijalisti ponovo osvajaju najviše, 123 poslanička mesta. Predsednik parlamenta postaje Dragan Tomić, a premijer Srbije Mirko Marjanović.
2000
Vanredni izbori za parlament održani su decembra 2000. godine, dva meseca posle kraja desetogodišnje vlasti socijalista.
Demokratska opozicija Srbije osvaja 176 poslaničkih mesta. Predsednik Skupštine postaje Dragan Maršićanin, a premijer Srbije Zoran Đinđić.
2003
Novi vanredni izbori za Skupštinu Srbije održani su decembra 2003. godine. Najviše poslaničkih mesta osvaja Srpska radikalna stranka - 82. Predsednik parlamenta postaje ponovo Dragan Maršićanin (kasnije ga je zamenio Predrag Marković), a za predsednika Vlade Srbije izabran je Vojislav Koštunica.
2005
Skupština je tokom 2005. godine usvojila najviše zakona u istoriji srpskog parlamentarizma - preko 200. Pored toga, usvojeno je nekoliko državnih dokumenata o stanju na Kosovu i Metohiji. U februaru 2006. godine, sednici parlamenta na kojoj se raspravljalo o izveštaju beogradskog pregovaračkog tima za Kosmet, prisustvovali su predsednik Srbije Boris Tadić, premijer Koštunica, i članovi Vlade.
Predsedništvo Narodne Skupštine RS
Predsednik:
Potpredsednici:
Georges Bernanos
Georges Bernanos (20. februar 1888 - 5. jul 1948) bio je francuski književnik, najpoznatiji po romanima Sous le soleil de Satan i Journal d'un curé de campagne, na koje je snažan uticaj imala njegova katolička vjera. Bernanos, koji je kao francuski vojnik bio nekoliko puta ranjavan tokom Prvog svjetskog rata, je slavu stekao u međuratnom periodu, kada je bio poznat i po političkom angažmanu, odnosno kao pristaša radikalno desne monarhističke stranke Francuska akcija. Zbog svojih uvjerenja je nakon izbijanja građanskog rata otišao u Španiju da se bori na strani Franca, ali su ga tamošnja iskustva natjerala da se okrene protiv fašizma te svoje sunarodnjake upozorava na opasnost od nacističke Njemačke. Godine 1938. je otišao u egzil u Latinsku Ameriku, odakle se za vrijeme Drugog svjetskog rata priključio Slobodnim Francuzima Charlesa De Gaullea.
Njegov sin Michel Bernanos je postao poznat kao pjesnik.
Narodna skupština Republike Srbije
Prethodni saziv
Sadašnji saziv Narodne skupštine izabran je na izborima održanim 21. januara 2007. godine. Na tim izborima, izborne liste su dobile sledeći broj mandata:
Skupštinsko zdanje
Zgrade u kojima su se održavale sednice skupštine Srbije tokom istorije su:
Konkurs za Dom narodnog predstavništva je bio raspisan još 1901. i to za dvodomni parlament (kralj Aleksandar Obrenović je te godine doneo novi Ustav, kojim je uveden Senat kao drugi dom). Prvu nagradu je dobio beogradski arhitekta Jovan Ilkić, tada inspektor u Ministarstvu građevina. Projekat je prevazilazio mogućnosti male kraljevine, pa je razrada planova trajala 5 godina, za koje je vreme došlo i do promene dinastije (Majski prevrat 1903.). Kamen temeljac je položio kralj Petar I Karađorđević 27.7. 1907. Do 1910. je izgrađen suteren i sokla od zelenog granita. Došao je Prvi svetski rat koji je prekinuo gradnju skupštine i oterao arhitektu Ilkića u internaciju, iz koje se nije vratio. Gradnja je nastavljena posle rata, a prvo zasedanje uopšte je održano 19.10. 1936. godine (to je bilo poslednje zasedanje starog saziva Skupštine, a sutradan je bilo prvo zasedanje novog, pa se možda zato navodi 20. oktobar kao dan prvog zasedanja).
Absberg
Absberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Vajsenburg-Guncenhauzen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.295 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9577111.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Vajsenburg-Guncenhauzen Absberg se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Vajsenburg-Guncenhauzen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 467 metara. Površina opštine iznosi 19,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.295 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 68 stanovnika/km².
Popis zagrebačkih trgova
Ovaj popis sadrži zagrebačke trgove.
Wikimedia Commons
mini|[[Mozaik s logotipom Wikimedije izrađen radi komemoracije milijunte datoteke na Wikimedia Commonsu.]] mini|Nominacije za istaknutu sliku po mjesecima (od 2004.)
Wikimedia Commons (engl. izg. [ ˌwɪkiˈmiːdiə ˈkɑmənz ], udomaćeno  [ ʋikimêːdija kŏmons ] ) (kraće Commons, od engl. common: zajedničko dobro, komun) ili Ostava, online repozitorij slika, zvukova i drugih medijskih datoteka za slobodnu upotrebu. Jedan od projekata Wikimedia Foundationa.
Datoteke s Wikimedia Commonsa mogu se upotrebljavati na svim projektima Wikimedije na svim jezicima, uključujući Wikipediju, Wikibooks, Wikivoyage, Wikispecies, Wikisource i Wikinews, ili preuzeti za izvanmrežnu upotrebu. Repozitorij sadrži više od 29 milijuna medijskih datoteka. U julu 2013. broj uređenja na Commonsu dosegao je 100 000 000.
Five Points, Alabama
Five Points je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živeo 141 stanovnik.
Journal d'un curé de campagne
Journal d'un curé de campagne je roman francuskog književnika Georgesa Bernanosa originalno objavljen 1936. godine. Protagonist romana je mladi svećenik Rimokatoličke crkve koji dolazi obavljati posao župnika u malom selu u oblasti Artois na sjeveru Francuske. Radnja prikazuje kako nastoji upoznati i prilagoditi se svojim župljanima, ali i različita iskušenja i probleme zbog kojih njegova vjera dolazi u krizu. Journal je godine 1936. dobio Veliku nagradu Francuske akademije za najbolji roman, i danas se smatra najpopularnijim od svih Bernanosovih djela. Godine 1951. je poslužio kao predložak za hvaljeni istoimeni film u režiji Roberta Bressona.
Glenville, North Carolina
Glenvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 110.
Dr. Jekyll and Mr. Hyde (film, 1920)
Dr. Jekyll and Mr. Hyde je američki crno-bijeli nijemi horor film snimljen 1920. u režiji Johna S. Robertsona. Predstavlja adaptaciju znamenite pripovjetke Roberta Louisa Stevensona o idealističkom londonskom ljekaru koji eksperimentirajući sa lijekovima razvije zlo drugo ja. Naslovnu ulogu je tumačio John Barrymore kome je to predstavljao jedan od najuspješnijih nastupa u karijeri. Film se nalazi u javnoj domeni te se zbog toga njegovi inserti često koriste u dokumentarcima posvećenim historiji horora i nijemog filma. Godine 1982. su korišteni u video-spotu za pjesmu Under Pressure grupe Queen, a 2010. u jednoj epizodi TV-serije Boardwalk Empire.
Iste godine su snimljene još dvije adaptacije Stevensonove pripovjetke - istoimeni film u produkciji Louisa B. Meyera i Der Januskopf (Janusova glava) znamenitog njemačkog sineasta F. W. Murnaua.
Hays, Kansas
Hejz je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 20.510, što je 497 (2,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Clayette
Klajet je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šarol.
Kvasija
Kvasija (lat. Quassia, engl. Suriman quassia, njem. Quassie) je rod biljaka s nekoliko vrsta drveća i grmlja iz tropske Amerike i Afrike. Pripada biljnoj porodici Simar(o)ubaceae. Naziv je nastao po imenu crnca Quassija (po Websteru) odnosno Coassija (po Klaiću), roba u Holandskoj Gvajani (danas Surinam), koji ga je otkrio u 18. stoljeću.
Vrste
Botaničari se ne slažu po pitanju broja vrsta roda Quassia. Neki smatraju da je jedina vrsta Quassia amara, dok drugi tu svrstavaju veći broj vrsta:
Dopaminski receptor
mini|[[Dopamin]] Dopaminski receptori su klasa metabotropnih G protein-spregnutih receptora koji su prominentni u centralnom nervnom sistemu (CNS) kičmenjaka. Neurotransmiter dopamin je primarni endogeni ligand za dopaminske receptore.
Dopaminski receptori učestvuju u mnoštvu neuroloških procesa, kao što su motivacija, zadovoljstvo, kognicija, memorija, učenje, fina motorna kontrola, kao i modulacija neuroendokrine signalizacije. Abnormalni prenos signala dopaminskih receptora i iregularna funkcija dopaminergičkih nerva su implicirane u više neuropsihijatrijkih poremećaja. Iz tih razloga, dopaminski receptori su česta meta neuroloških lekova. Antipsihotici su često antagonisti dopamina, dok su psihostimulansi tipično indirektni agonisti dopaminskog receptora.
Tipovi dopaminskog receptora
Postoji pet tipova dopaminskog receptora, D1, D2, D3, D4 i D5. Receptori D1 i D5 su članovi D1-slične familije dopaminskih receptora, dok su D2, D3 i D4 receptori članovi D2-slične familije. Postoji podaci koji sugerišu mogućnost postojanja D6 i D7 dopaminskih receptora, ali ti receptori nisu bili ubedljivo identifikovani.
Na globalnom nivou, D1 receptori su široko izraženi u mozgu. D1-2 receptorski tipovi su nađeni u 10-100 puta višim nivoima od D3-5 tipova.
D2-slična familija
Aktivacija D2-slične familije receptora je spregnuta sa G proteinom Gαi, koji direktno inhibira formiranje cAMP putem inhibiranja enzima adenilat ciklaze.
Geville
Ževil je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 443, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km².
Bécancour (Quebec)
Bécancour je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 12.438 stanovnika.
Acedapson
Acedapson je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 332,374 Da.
Izoelektrična tačka
Izoelektrična tačka (pl) predstavlja pH vrijednost na kojoj su određeni molekuli ili površina naelektrisani neutralno.
Wu Hu
Wu Hu je bio kineski izraz za pet ne-kineskih nomadskih plemena koja su uzrokovala Wu Hu ustanak i ustanovila Šesnaest kraljevstava od 304. do 439.
Izoelektrična tačka
Amfoterni molekuli koji spadaju u cviterjone sadrže i pozitivna i negativna naelektrisanja u zavisnosti od funkcionalnih grupa koje su prisutne u molekulu. Naelektrisanje na molekulu zavisi od pH vrijednosti okoline i može postati pozitivno ili negativno naelektrisan zbog gubitka ili primanja protona. Izoelektrična tačka predstavlja pH vrijednost na kojoj molekuli nisu naelektrisani ili je pozitivno i negativno naelektrisanje jednako.
Wu Hu
Kineska riječ "Hu" (胡) u "Wu Hu" znači "nerazumljiv" ili "teško razumljiv" što se vjerojatno odnosi na jezike kojima su govorila ta nomadska plemena. U tome je slična riječi za "barbare" u mnogim evropskim jezicima. Ispočetka je riječ "Hu" bila istovjetna sa riječju "Xiongnu", ali se kasnije počela koristiti zajedno sa brojem - "Wu" (pet) ili "Zhu" (brojni). Sam izraz Wu Hu - odnosno "Pet Hua" je prvi put korišten u Shiliuguo Chunqiuu (501-522), koji je opisao historiju pet plemena koja su pustošila Sjevernu Kinu od početka 4. do sredine 5. vijeka. Pod njima se uglavnom podrazumijeva: Xiongnu (匈奴), Xianbei (鮮卑), Di (氐), Qiang (羌) i Jie (羯); iako različiti historičari imaju različite definicije.
Izoelektrična tačka
Površina se mijenja kako bi se formirao dvojni sloj. U čestom slučaju kada su naelektrisanja na površini su joni H+ /OH-, naelektrisanje površine zavisi od pH vrijednosti tečnosti u koju je uronjeno čvrsto tijelo. Pri pH vrijednosti rastvora koja odgovara izoelektričnoj tački nema naelektrisanja na površini.
Abtswind
Abtsvind je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 31 opštinskog središta okruga Kicingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 828 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9675111.
Springdale, Arkansas
Springdejl je grad u SAD u saveznoj državi Arkanzas koji se nalazi na granici okruga Vašington i Benton. Prema proceni iz 2006.-te u gradu je živelo 60.096 stanovnika.
U ovom gradu se nalazi glavni štab najvećeg proizvođača mesa na svetu, Tajson Fudsa. U Springdejlu se takođe nalazi sjedište jedne od najvećih firma za proizvodnju nafte u Arkanzasu.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2000.-te godine u gradu je bilo 45.798 stanovnika, 16.149 domaćinstava i 11.853 porodica. Gustina naseljenosti je bila 564,9 stanovnika./km². Bilo je 16.962 stambenih jedinica sa prosečnom gustinom od 541,9 jedinica po km². Rasni sastav grada je bio 81,62% belaca, 0,82% crnaca ili Afroamerikanaca, 0,94% Indijanaca, 1,69% azijata, 1,55% poreklom sa pacifičkih ostrva, 11,09% drugih rasa, i 2,29% iz jedne ili više rasa. 19,66% stanovnika su Hispanci.
Od 16.149 domaćinstava 38,8% je imalo decu ispod 18 godina koji su živeli sa njima, 58,2% su bili parovi supružnika koji žive zajedno, 10,5% su imale žensku glavu porodice bez prisutnog supružnika, dok 26,6% nisu bile porodice. 22% domaćinstava su činili pojedinci, a 8,6% je imalo nekoga starog 65 ili više godina ko je živeo sam. Prosečna veličina domaćinstva je bila 2,80, a prosečna veličina porodice je bila 3,26.
Stanovništvo je bilo rašireno po starosti. 29% je bilo mlađe od 18 godina, 10,7% je bilo između 18 i 24 godina, 31,4% između 25 i 44 godina, 18,7% između 45 i 64 godina, i 10,2% sa 65 ili više godina. Srednja starost je bila 31 godina. Na svakih 100 žena bilo je 98,5 muškaraca; na svakih 100 žena starih 18 ili više godina, bilo je 96,4 muškaraca.
Srednja godišnja primanja domaćinstva u gradu su bila $36.729, dok su srednja godišnja primanja za porodicu bila $42.170. Muškarci su imali srednja primanja od $27.822, žene $21.082. Primanja po glavi stanovnika su bila $16.855. Približno 8,8% porodica i 12,5% stanovništva je bilo ispod granice siromaštva, uključujući i 16,7% onih ispod 18 godina i 7,9% onih starih 65 i više godina.
Izoelektrična tačka
Vrijednost pl može da utiče na rastvorljivost molekula na datoj pH. Takvi molekuli imaju najmanju rastvorljivost u rastvorima koji imaju pH koji odgovara izoelektričnoj tački molekula i u takvim rastvorima oni se često talože van rastvora. Biološki amfoterni molekuli kao što su proteini sadrže i kisele i bazne funkcionalne grupe. Aminokiseline koje grade proteine mogu biti pozitivne, negativne, neutralne ili polarne i sve zajedno daju proteinu njegovo ukupno naelektrisanje. Na pH vrijednost koja je ispod njihove pl proteini su pozitivno naelektrisani a iznad pl su negativno naelektrisani. Zbog toga proteini mogu biti razdvojeni na osnovu njihove izoelektrične tačke (tj. ukupnog naelektrisanja) na poliakrilamidnom gelu, koristeći tehniku izoelektričnog fokusiranja koji koristi pH gradijent da se razdvoje proteini.
Izračunavanje vrijednosti pl
Za aminokiselinu koja sadrži jednu amino i jednu karboksilnu grupu pl se može izračunati kao srednja vrijednost konstante disocijacije pKa tog molekula.
Za aminokiseline sa više od dvije jonizirajuće grupe (kao što je lizin) koristi se ista formula ali ovog puta dvije pKa koje se koriste su one od dvije grupe koje gube i primaju naelektrisanje iz neutralnog molekula aminokiseline. Lizin ima jednu karboksilnu pKa i dvije vrijednosti za pKa amino grupe (pri čemu je jedna od njih na R-grupi), tako da potpuno protonizovani lizin ima naelektrisanje +2. Da bismo dobili neutralno stanje, moramo deprotonovati lizin dva puta i zbog toga koristiti vrijednosti R-grupe i i vrijednosri amino pKa (koje se nadju u listi standardnih aminokiselina).
Tačnija izračunavanja zahtijevaju napredno znanje o kiselinama i bazama i proračunavanja.
pH vrijednost elektroforeznog gela određuje pufer koji se koristi za taj gel. Ako je pH vrijednost pufera iznad pl vrijednosti proteina onda će protein biti negativan i kretaće se prema pozitivnom polu. Ako je pH vrijednost pufera je niži od pl proteina onda će se protein kretati prema negativnom polu gela. Ako je pH vrijednost pufera jednaka pl onda neće doći do kretanja. Ovo važi i za amonikoseline.
Keramički materijali
Izoelektrična tačka metalnih oksida koji ulaze u sastav keramike se često koristi u nauci o materijalima u raznim koracima procesuiranja u vodenoj sredini (sinteza, modifikacija itd.). Ove površine koje su prisutne kao koloidi ili kao veće čestice u vodenom rastvoru su uglavnom pokrivene hidroksilnim vrstama M-OH (gdje je M metal kao što je Al, Si itd.). Na pH vrijednostima koje su iznad pl, dominantne vrste na površini su M-O-, dok su na pH vrijednostima ispod pl dominantne M-OH2+. Navedene su neke približne vrijednosti uobičajene keramike. Tačne vrijednosti mogu varirati zavisno od faktora materijala kao što je čistoća i faza kao i fizički parametri kao što je temperatura. Precizno mjerenje izoelektrične tačke je teško i zahtijeva precizne tehnike čak i sa modernim metodama. Zbog toga mnogi izvori navode različite vrijednosti izoelektrične tačke ovih materijala.
Primjeri izoelektričnih tačaka
Ispod je data lista pH25 °C izoelektrične tačke na 25 °C za izabrane materijale u vodi:
Pomiješani oksidi mogu imati izoelektrične tačke koje su između onih koje odgovaraju čistim oksidima. Na primjer izmjeren je pl u iznosu od 4.5 za sintetički pripremljeni amorfni aluminosilikat (Al2O3-SiO2). Primijećeno je da je elektrokinetičko ponašanje površine bilo pretežno od strane Si-OH vrsta što objašnjava relativno nisku pl vrijednost. Veće vrijednosti pl vrijednosti (od 6 do 8) ima 3Al2O3-2SiO2 kao i barijum titranat BaTiO3 koji je između pH 5 i 6.
Što je pH vrijednost rastvora aminokiseline veća udaljenija od vrijednosti pl to je ta grupa molekula više naelektrisana.
Izoelektrična tačka nasuprot nultog naelektrisanja
Termin izoelektrična tačka i tačka nultog naelektrisanja se često koriste iako pod nekim uslovima postoje razlike.
U sistemima u kojima su H+/OH- joni koji određuju površinu, tačka nultog naelektrisanja je data u pH. pH vrijednost na kojoj površina postaje neutralna predstavlja tačku nultog naelektrisanja površine. Elektrokinetički fenomeni uglavnom mjere zeta potencijal, i nulti zeta potencijal je definisan kao tačka nultog naelektrisanja na dvojnom sloju. izoelektrična tačka predstavlja pH vrijednost pri kojoj čestica koloida ostaje stacionarna u električnom polju. Izoelektrična tačka je različita od tačke nultog naelektrisanja na površini čestice, ali ovo je u praksi često ignorisano za površine koji nemaju specifično adsorbovana pozitivna ili negativna naelektrisanja. U ovom kontekstu specifična adsorpcija je shvaćena kao adsorpcija koja se dešava na duplom sloju ili hemijska adsorpcija. Stoga je tačka nultog naelektrisanja na površini je jednaka izoelektričnoj tački u odsustvu specifične adsoprcije na toj površini.
Za velike ΔpK dominantne vrste su MOH dok ima relativno malo naelektrisanih vrsta, i zato je relevantna tačka nultog naelektrisanja. Za manje vrijednosti ΔpK ima veliki broj naelektrisanim vrsta u približno jednakim brojevima i zbog toga je u pitanju izoelektrična tačka.
Cascina Lissia, Vercelli
Cascina Lissia je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 278 m.
Vespazijan
250px|right|thumb|Vespazijanova bista
Vespazijan, punim imenom Imperator Cezar Vespazijan Avgust (lat. Imperator Caesar Vespasianus Augustus, rođen 9. god. n. e. kao Tit Flavije Vespazijan, stupio na presto 69. god. n. e., umro 79. godine), bio je rimski car i osnivač carske dinastije Flavijeveca, koji je na vlast došao kao pobednik nad Vitelijem u građanskom ratu 69. godine n.e. poznatom kao Godina četiri cara.
Vespazijan nije poticao iz Rima ili rimske aristokratije. Njegova je porodica bila iz sabinskog grada Reate, te je s njegovim uzdizanjem na presto italska aristokratija dobila na ugledu. On i njegova dva sina, koja su ga nasledila, čine dinastiju Flavijevaca (69―96).