cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slavko Linić
Životopis
Obnašao je dužnost riječkog gradonačelnika kada postiže najveću slavu, u akciji poznatoj kao Operacija spašavanja Rijeke 1991.g., kada po partijskoj direktivi iz Zagreba riječki HDZ regrutira oko 1.000 mladih Riječana i neobučene šalje u napad na kasarnu u Klani. Linić promptno reagira i sprečava namjerno žrtvovanje Riječana slanjem policije koja je istjerala tu paramilitarnu jedinicu te isto tako počistila mitraljeska gnijezda ZNG-a na krovu Sušačke bolnice kraj trsatske kasarne. Time je spriječio namjeravano žrtvovanje Rijeke te utro put za pregovore s generalom Marijanom Čadom o mirnom povlačenju JNA iz riječkog i istarskog područja.
Linić je glavni zagovornik privatizacije, a u Vladi premijera Račana je potpredsjednik Vlade. U Vladi premijera Milanovića ministar je financija. Za vrijeme njegovog mandata se provodi uvjet za pristup u EU, privatizacija (a time i uništenje) hrvatskih brodogradilišta te je proveo projekt fiskalizacije kako bi spriječio utaju poreza. Njegovim inzistiranjem na fiskalizaciji tržnica doprinip je propadanju istih u korist monopola trgovačkih centara. Povezuje ga se i s usponom riječkog poduzetnika Joze Kalema i Ježića, koji je bio u biznisu s naftnim derivatima i preko koga je upoznao svoju suprugu od koje se razveo devedesetih. Druga žena mu je pravnica u riječkom poglavarstvu Ksenija Čule.
Cuthbert
Sveti Cuthbert (cca. 634 – 20. mart 687) bio je anglosaksonski redovnik, biskup i pustinjak vezan sa samostanima Melrose i Lindisfarne u Kraljevini Nortumbrija (današnja sjeverna Engleska i jugoistočna Škotska). Poznat je kao jedan od najpopularnijih svetaca srednjovjekovne Engleske, sa kultom vezanim uz Durhamsku katedralu. Cuthbert se smatra svecem zaštitnikom sjeverne Engleske. Slavi se na dan 20. marta.
Konvalatoksin
Konvalatoksin je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 550,638 Da.
HNK Hajduk Split - sezona 2009./10.
U sezoni 2009./10. Hajduk je osvojio svoj peti kup Hrvatske, dok je u prvenstvu osvojio drugo mjesto. Treneri momčadi su bili Ante Miše, Ivica Kalinić, Edoardo Reja i Stanko Poklepović.
Keten
Termin Keten ima više značenja.
Excel Saga
Excel Saga (japanski エクセル·サーガ) je japanska humoristično-satirična manga i anime serija iz 1999. autora Rikdoa Koshija. Radnja je labava i odvija se uglavnom oko tajne "ideološke organizacije" Across koja pokušava osvojiti grad Fukuoka kao prvi korak prema većem planu osvajanja cijelog svijeta. Naslovna junakinja, Excal, je ključni član te organizacije, dok grad brani tajna organizacija iz sjene koju vodi Dr. Kabapu.
Manga je adaptirana u anime TV seriju od 26 epizoda koju je režirao Shinichi Watanabe. Japanske TV stanice nisu emitirale zadnju epizodu koja je, prema autorima, "napravljena namjerno prenasilno za emitiranje", pa je stoga uključena u DVD izdanjima. Neke druge TV mreže su pak ipak emitirale tu zadnju epizodu. Serija je dobila uglavnom pozitivne kritike te uživala u umjerenim prodajama.
Radnja
Smatrajući da je svijet iskvaren, tajna organizacija Across planira osvojiti svijet. Prvi korak k svjetskoj dominaciji zahtijeva i osvajanje prvog grada. Across se sastoji od vođe - Il Palazzo - te činovnika Excel - koja je dosta tupa - i Hyatt. Njih dvoje žive u jednom stanu u gradu, zajedno sa psom Menchijem, a kasnije im se pridruži Elgala. U susjednom stanu žive tri mladića: Iwata, Sumiyoshi i Watanabe. Zgradu nastanjuju o radnik Matsuya, kasnije Ropponmatsu, koji rade za Odjel gradskog osiguranja pod vodstvom Dr. Kabapua, koji želi zaustaviti Across. S vremenom, Il Palazzo javno objavljuje postanje organizacije Across građanima grada. Hyatt biva uhićena dok Excel i Elgalu zadrže vlasti za imigraciju, prije nego ih spasi Il Palazzo, koji počinje novu fazu svojeg plana.
Produkcija
Seriju je stvorio Rikdo Koshi na temelju kratkog stripa kojeg je sam prethodno objavio dok je bio u srednjoj školi, pod naslovom Municipal Force Daitenzin (japanski 市立戦隊ダイテンジン, transliteracija Shiritsu Sentai Daitenjin. Excel Saga je tako postala "nasljednik" Daitenzina s namjerom da se ismijava depresivno-pesimistični pogled na svijet. Excel Saga je smještena u gradu Fukuoka a imena likova i organizacija potječu od nekih mjesnih građevina. Rikdo će kasnije pronalaziti nadahnuća za nastavak priče u samoj anime adaptaciji Sage koja je završila deset godina prije njegovog stripa.
Victor Entertainment je kontaktirao izdavača Shōnen Gahosha radi animirane adaptacije Excel Sage, pa su te dvije tvrtke zajedno kontaktirale Rikda. Shinichi Watanabe je izabran za redatelja. Watanabe je dodao svoj vlastiti alter ego u animeu u liku Nabeshina. Također je povećao ulogu stranog radnika Pedra koji je zauzimao samo jedan kadar u mangi. Watanabe je dodao da je "Pedrova situacija smatrana neprikladnim za emitiranje u Japanu". Produkcijska ekipa dobila je slobodu činiti što god žele, dok god se drže teme priče, a Rikdo je predložio paralelnu vremensku radnju. Anime je parodija u kojoj skoro svaka epizoda ima drugačiji žanr i temu. Ta je metoda upotrijebljena i na stil animacije, pošto su neki likovi dizajnirani po uzoru na druga anima ostvarenja, poput djela Leijija Matsumota. Kotono Mitsuishi je izabrana za glavnu junakinju, a Watanabe je bio zadivljen njenom sposobnošću brzog govora radi potrebe priče: "Doista se dovela do granica pa i dalje. Povremeno je bila čal prebrza, pa je to ostavilo dovoljno vremena za sinkronizaciju govora sa micanjem usana." U takvim slučajevima, on bi ili dodao još neku rečenicu ili bi ona sama improvizirala dijaloge. Rikdo je isprva bio iznenađen kad je čuo kako Excel govori, jer je zamišljao drugačiji glas, ali je kasnije rekao da je Mitsuishi bila "nevjerojatna" te je bio zadovoljan što su slavni sinkronizacijski glumci čitali dijaloge iz njegovog stripa.
Villa Marcone II, Chieti
Villa Marcone II je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 224 m.
Dolus-d'Oléron
Doli d'Oleron je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Rošfor.
Chéris (Manš)
Šeri je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Avranš.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 234 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 39 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,87 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 29 metara (maksimalnoj 140 m, a minimalnoj 12 m).
GPR1
__NOTC__
GPR1, G protein-spregnuti receptor 1', je protein koji je kod čoveka kodiran GPR1 genom.
GPR1 deluje kao receptor za hemerin. Osim ovog receptora hemerin aktivira CMKLR1 i CCRL2.
869
Godina 869. (DCCCXLXIX) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru.
Korejski jezik
Korejski jezik (한국어 / 조선말; ISO 639-3: kor) službeni je jezik Sjeverne i Južne Koreje. To je također jedan od dva službena jezika u pokrajini Yanbian u Kini. Ukupno preko 66.305,000 govornika, od toga 42,000,000 u Južnoj Koreji (1986); 20,000,000 u Sjevernoj Koreji (1986); 1.920,000 u Kini (2000) gdje su etnički poznati kao Chaoxian; 670,000 u Japanu (1988); 149,000 u Ruskoj federaciji (2002). Nepoznat broj u Bangkoku, Tajland.
Dijalekti: ch’ungch’ongdo, cheju, chollado, hamgyongdo, hwanghaedo, kyongsangdo, p’yong’ando, seoulski.
Povijest
Nekada je korejski jezik bio pisan Hanja (kineskim) pismom. U 15. je stoljeću nacionalni sustav pisanja, danas poznat pod imenom Hangul, razvijen od strane korejskog kralja Sejonga Velikog.
Hastings, Florida
Hejstings je gradić u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 580 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 580 stanovnika, što je 59 (11,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
Josip Bozanić
mini|desno|Josip Bozanić mini|Kardinal Josip Bozanić Josip Bozanić je hrvatski kardinal. Rođen je u Sušaku kod Rijeke 20. marta 1949. godine kao prvo dete od četvoro dece Ivana i Dinke rođene Valković. Bozanićeva porodica je živela u mestu Vrbnik na ostrvu Krku, gde je završio osnovnu školu. Nakon završene osnovne škole, otišao je u semenište u Pazin. Poslednju godinu završio je u Zagrebu. Tema diplomskog rada bila je delo biskupa Antuna Mahnića.
Malagaški jezik
Historija
Malagaški jezik nema nikakve veze sa obližnjim afričkim jezicima, već je on najzapadniji član malajsko-polinezijske grane porodice austronezijskih jezika, tu činjenicu prvi je uočio još davne 1708 holandski lingvist Adriaan van Reeland. On je blizak malajsko-polinezijskim jezicima koji se govore po Indoneziji, Maleziji i Filipinima, najbliži jugoistočnim Barito jezicima koji se govori na Borneu, osim po svojoj polinezijskoj morfologiji. Većina riječi malagaškog bazičnog vokabulara ista je kao kod manjanskog, koji se govori duž rijeke Barito u južnom Borneu. To upućuje na činjenicu da su Madagaskar prvi naselili doseljenici sa indonezijskog arhipelaga, ali ni do danas nije jasno kad se i zašto ta kolonizacija dogodila. Kasnije su se ti doseljenici miješali sa doseljenicima iz istočne Afrike i Arapima.
Malagaški jezik ima dosta posuđenica iz arapskog i Bantu jezika (osobito Svahilija). Njegova pisana književnost vjerojatno se pojavila u 15. vijeku. Kad su Francuzi osnovali svoju koloniju Fort-Dauphin u 17. vijeku, oni su kod lokalnog stanovništva naišli na arapsko-malageško pismo u upotrebi poznato kao sorabe. Najstariji poznati rukopis na sorabeu je mali malagaško-holandski rječnik sa početka 17. vijek a, prvi put objavljen tek 1908. od strane Gabriela Ferranda to pismo moralo je po svim pokazateljima biti u upotrebi na jugoistoku Madagaskara već u 15. vijeku.
Kralj Radama I. (oko 1810.-1828.), prvi pismeni predstavnik Kraljevstva Merina, dobar poznavaoc sorabea, odlučio se ipak za uvođenje latinice u malagaški jezik i pozvao protestantsko Londonsko misionarsko društvo da mu pomogne u tome osnivanjem škola i crkava.
Malagaški ima bogatu tradiciju usmene narodne književnosti (epove i legende. Najpoznatiji nacionalni ep je Ibonia, o malagaškom narodnom junaka istog imena.
Prva štampana knjiga na malagaškom bila je Biblija, koju su preveli na malagaški britanski protestantski misionari 1835. koji su djelovali na madagaskarskoj visoravni. Prvi dvojezični prijevod vjerskog teksta objavio je Étienne de Flacourt koji je objavio i prvi malagaški rječnik.
Pismo
Malagaški alfabet je fonetski i vrlo jednostavan, upotrebljava 21 slovo iz latinice ; a, b, d, e, f, g, h, i, j, k, l, m, n, o, p, r, s, t, v, y, z. Jedine razlike su kod slova i, koje na kraju riječi postaje y, i kod slova o, koje se izgovara kao u.
Primjeri malagaškog jezika
Donji primjeri su iz Istočnog dijalekta koji je standardni malagaški, u upotrebi u glavnom gradu Antananarivu i na centralnoj visoravni, gdje živi pleme Merina.
Josip Bozanić
Sveštenička karijera
Nakon studija, Bozanić je odslužio vojni rok u Peći na Kosovu. Nakon što se vratio sa služenja vojnog roka postavljen je za sveštenika Krčke biskupije, 29. juna 1975. godine u Krku. Godine 1975. U Vrbniku je odslužio prvu misu. Obavljao dužnost kapelana u Malom Lošinju, a u Velikom Lošinju bio je zamenik župnika. U jesen 1979. Bozanić je otišao u Rim gde je ostao gotovo sedam godina. U Hrvatskom papinskom zavodu započeo je studije dogmatike na Gregorijani i studije crkvenog prava na Lateranskom univerzitetu. Nakon povratka u Hrvatsku 1986. godine na Krku vrši dužnost župnog vikara. Vrlo brzo je imenovan na poziciju kancelara Biskupskog ordinarijata na Krku. Sledeće godine postao je i generalni vikar Krčke biskupije i sudski vikar.
Kao nadbiskup i kardinal
U oktobru 2003. godine papa Papa Jovan Pavle II proglasio ga je kardinalom.
Konvolutindol A
Konvolutindol A je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 485,009 Da.
Fletcher, Ohio
Flečer je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 473, što je 37 (-7,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Gonadotropin-oslobađajući hormon receptor
Gonadotropin-oslobađajući hormon receptor (GNRHR), takođe poznat kao luteinizirajući hormon oslobađajući hormon receptor (LHRHR), je član sedam-transmembranske familije G-protein spregnutih receptora. On je izražen na površini hipofiznih gonadotropnih ćelija, kao i limfocita, i u dojkama, jajnicima, i prostati.
Ovaj 60 kDa G protein-spregnuti receptor se prvenstveno nalazi u hipofizi. On je odgovoran za izazivanje LHRH dejstva, nakon što je taj hormon oslobođen iz hipotalamusa. Aktivirani LHRHR stimuliše tirozinsku fosfatazu i izaziva otpuštanje LH iz hipofize.
Postoje dokazi da o prisustvu LHRH i njegovog receptora u ekstrahipofiznim tkivima, kao i njihovoj ulozi u razvoju nekih vrsta raka.
Geni
Postoje dve glavne GNRHR forme, svaka od kojih je kodirana zasebnim genom ( i ).
Alternativno splajsovanje GNRHR gena, rezultuje u višestrukim transcriptnim varijantama koje kodiraju različite izoforme. Više od 18 mesta transkripcione inicijacije u 5' regionu i višestruki poliadenilacioni signali u 3' regionu su identifikovan za GNRHR.
Poljica
POLJICA
Izvor:
Ranko Ostojić
Ranko Ostojić (Split, 3. listopada 1962.) hrvatski socijaldemokratski političar, pravnik, poznat kao ministar unutarnjih poslova u vladi Zorana Milanovića.
Životopis
Ranko Ostojić rođen je 1962. u Splitu gdje je diplomirao na Pravnom fakultetu. Obrazovao se u Norveškoj i SAD-u. U životopisu koji je objavio prije dvije godine kao kandidat za splitskog gradonačelnika Ostojić je naveo da je već kao srednjoškolac počeo raditi, uglavnom fizičke poslove, a da mu je prvi ozbiljniji posao bio u splitskom ACY-ju gdje je 1988. radio kao prodavač. Nakon povratka s ratišta otvorio je malu prodavaonicu, no 1995. su mu, kaže, ukrali tri tone bakalara te je morao zatvoriti prodavaonicu. Nakon toga je neko vrijeme bio nezaposlen, a onda kao zaposlenik Crvenog križa odlazi u Knin.
Politička karijera
Bio je splitski gradski vijećnik od 1990. do 1992.. Kao zaposlenik Međunarodnoga crvenog križa 1996. i 1997. radio je na kninskom području, a od 1997. do 2000. kao načelnik upravnog odjela za gospodarenje resursima grada Splita. Nakon toga preuzima dužnost načelnika splitske policijske uprave, a 2001. imenovan je ravnateljem policije. Tu dužnost obnaša do siječnja 2004..
Od 2005. do početka kolovoza 2007. bio je član uprave Slobodne Dalmacije, a potom direktor investicija i izgradnje kompleksa tog splitskog dnevnika u Dugopolju.
U 6. sazivu Hrvatskog sabora bio je zastupnik SDP-a, stranke u koju se učlanio 1990.. Bio je predsjednik Odbora za unutarnju politiku i nacionalnu sigurnost, član triju odbora - za zakonodavstvo, ratne veterane i međuparlamentarnu suradnju te saborskog izaslanstva u Skupštini Zapadnoeuropske unije. Na 11. Konvenciji SDP-a u svibnju 2008. izabran je za člana predsjedništva.
Godine 2009. se na lokalnim izborima natjecao za gradonačelnika Splita, ali ga je u drugom krugu porazio Željko Kerum.
Nakon što je u jesen 2016. Zoran Milanović nakon poraza na izborima objavio kako se neće natjecati za novi mandat predsjednika SDP-a, Ostojić je bio jedan od nekoliko kandidata koji su se kandidirali za njegovo mjesto. U drugom krugu ga je pobijedio predsjednik zagrebačke organizacije SDP-a Davor Bernardić.
Privatni život
Dragovoljac je Domovinskog rata i nositelj Spomenice. Dugogodišnji je član Saveza izviđača Hrvatske, bavi se vaterpolom i skijanjem. Aktivno govori engleski i norveški jezik. Oženjen je i sa suprugom Anom, profesoricom matematike, ima dva sina, Brunu i Lovru.
SPG
Termin SPG ima više značenja.
Metilindol
Termin metilindol ima više značenja:
Il Cardo, Belluno
Il Cardo je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Poluotok
Sami poluotoci mogu imati poluotoke, a ovi se dalje mogu dijeliti na manje poluotoke, kao što pokazuje primjer danskog poluotoka Jutland-Djursland-Mols.
Poluotok velikih razmjera se naziva polukontinent, poput Evrope, a njoj su pripojeni veći poluotoci, kao dijelovi koji sačinjavaju kontinent, kao što su: Apeninski, Balkanski, Pirinejski poluotok i Skandinavija, te manja: Bretagne, Jutland, Istra, Kanin, Kola, Krim, Peloponez i Halkidiki.
Neki od poluotoka:
GPR12
__NOTC__
GPR12, G-protein spregnuti receptor 12, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR12 genom.
Dodatna literatura
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Carcioni, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 107 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 368 m.
Bettes (Gornji Pirineji)
Bet je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Banjer de Bigor.
NIH
NIH se može odnositi na:
JSD Partizan
Jugoslovensko sportsko društvo Partizan je osnovano 4. oktobra 1945. godine u Beogradu u, pod nazivom Fiskulturno društvo Centralnog doma Jugoslovenske armije Partizan. Godine 1950. Partizan se reorganizuje i postaje sportsko društvo, a njegove sekcije prerastaju u klubove i okupljaju pored pripadnika JNA, i ostale građane svih uzrasta, osnivajući omladinske, a u nekim klubovima i ženske ekipe. Na godišnjoj skupštini 1960. dopunjuje naziv društva u Jugoslovensko sportsko društvo Partizan.
Među prvim njegovim sekcijama su fudbalska i atletska, košarkaška, biciklistička i teniska. Poslednji su osnovani tekvondo (1996) i ženski vaterpolo klub (2009). Sportsko društvo je asocijacija dvadeset i sedam klubova u dvadeset i četiri sporta.
Predsednik sportskog društva Partizan je Ostoja Mijailović
Atletski klub Partizan
Atletski klub Partizan je osnovan 4. oktobra 1945. kada je osnovano JSD Partizan, kao sekcija sportskog društva, tri godine kasnije sekcija je prerasla u klub. Atletičari Partizana Ivan Gubijan bacač kladiva i Franjo Mihalić dugoprugaš - maratonac, bili su najveće zvezde atletike u istoriji kluba koji su doneli jedine dve olimpijske medalje za jugoslovensku i srpsku atletiku. Gubijan je bio „srebrni“ na Olimpijskim igrama 1948. u Londonu, a Mihalić 1956. u Melburnu. Nije bilo jugoslovenske selekcije bez takmičara ovog kluba. Najveći domet ostvario je trkač Petar Šegedin koji je na Evropskom prvenstvu u Briselu 1950. u trci 3.000 metara sa preprekama osvojio drugo mesto i srebrnu medalju, što je bila prva jugoslovenska medalja u atletici na evropskim prvenstvima. Sličan uspeh je ponovio Jože Međimurec na prvom Evropskom prvenstvu u dvorani 1970. u Beču na trci na 800 m osvojivši treće mesto i opet prvu medalju za Jugoslaviju na evropskim prvenstvima u dvorani.
AK Partizan je do sada 39 puta bio ekipni državni prvak u muškoj i ženskoj konkureniciji i 24 puta osvajač kupa. Najveći uspeh ostvarile su juniorke 1990. godine pobedom u kupu evropskih šampiona.
Slavna imena jugoslovenske atletike iz redova Partizana su još Zvonko Sabolović (23 puta obarao državne rekorde u više sprinterskih disciplina), Mirko Vujačić, Boris Brandl, Stevan Pavlović, Drago Štritof, Andrija Otenhajmer, Ivica Karasi, Vlado Marjanović Veselinka Milošević, Danijel Temim, Mladen Nikolić, Ivan Mustapić, Ivan Ivančić, Sead Krdžalić, Jovan Lazarević, Slobodan Branković, Dragan Perić, Dragutin Topić, Goran Raičević.
Članovi Partizana su reprezentativci Srbije Asmir Kolašinac i Emir Bekrić.
Biciklistički klub Partizan
Biciklistički klub Partizan je osnovan 1945. godine. Deset puta su osvajali nacionalno prvenstvo i jednom kup.
Partizanovi takmičari su ostvarivali zapažene rezultate. Saša Gajičić je bio osmi na svetu, dva puta pobednik trke kroz Srbiju i učesnik Điro d'Italija, Aleksandar Nikavčević (7. na svetu, dvostruki pobednik Trke kroz Sbiju, učesnik Vuelte), Nebojša Jovanović (6. mesto u Evropi, pobednik Trke oko Grčke), Veselin Petrović (15. mesto na Olimpijskim igrama, pobednik mnogih međunarodnih trka).
Danas ekipu čine: Ivan Stević, Nikola Kozomara, Branko Marković i Goran Cerović.
Košarkaški klub Partizan
mini|desno|200p|Utakmica između Cibone i Partizana Košarkaški klub Partizan je najtrofejniji srpski košarkaški klub, iz Beograda. Nastao je kao košarkaška sekcija Sportskog društva Centralnog doma Jugoslovenske narodne armije. Sportsko društvo CDJA Partizan osnovano je 4. oktobra 1945. Košarkaška sekcija CDJA Partizan nastala je od košarkaške reprezentacije Jugoslovenske armije, koja je 1945. godine osvojila prvenstvo države na turniru sa reprezentacijama jugoslovenskih republika. Pod imenom Partizan košarkaši današnjeg KK Partizan nastupaju od prvog klupskog šampionata Jugoslavije, održanog 1946. godine. KK Partizan je 1953. godine zvanično prestao da bude klub Jugoslovenske narodne armije i celo sportsko društvo je dobilo naziv Jugoslovensko sportsko društvo Partizan.
Dvadeset jedan puta je osvajao nacionalno prvenstvo, trinaest puta nacionalni kup, šest puta Jadransku ligu, a takođe je osvojio i Kup evropskih šampiona 1992, iako je te sezone, zbog rata u Jugoslaviji, odigrao samo jednu utakmicu pred svojim navijačima. Partizan je osvojio i tri Kupa Radivoja Koraća 1978, 1979. i 1989. godine. KK Partizan je prvi košarkaški klub iz Srbije koji je odigrao zvaničnu utakmicu sa NBA timovima.
Teniski klub Partizan
Teniski klub Partizan je osnovan 4. oktobra 1945. godine kao sekcija pri JNA, da bi 1950. godine postao klub i dobio današnje ime. Partizan je osvojio 19 ekipne titule u muškoj i 12 u ženskoj konkurenciji.
Za Partizan je od 1954. do 1976. godine igrala Jelena Genčić. Ona je 18 puta bila prvakinja Jugoslavije: 2 puta pojedinačno, 6 puta u ženskim parovima i 12 puta u mešovitim parovima, dok je 11 puta bila druga. Ilija Panajotović je jednom bio prvi pojedinačno i u paru i 7 puta je bio drugi. Bio je Dejvis kup reprezentativac od 1957 do 1960. godine
Najbolji srpski teniseri koji su trenirali u Partizanu početkom XXI veka su: Novak Đoković, Ana Ivanović, Janko Tipsarević, Nenad Zimonjić, Bojana Jovanovski, Ilija Bozoljac, Dušan Vemić, Dušan Lajović, Ana Jovanović, kao i Jelena Dokić iz Australije i Andrea Petković iz Nemačke.
Fudbalski klub Partizan
mini|desno|200p|Početak meča Arsenal - Partizan Fudbalski klub Partizan je osnovan u Beogradu 4. oktobra 1945, kao deo Jugoslovenskog sportskog društva, koje danas broji 26 klubova u različitim sportovima, ali je potpuno nezavisan u pogledu organizacije, uprave, finansija, materijalnih sredstava i objekata. Klub je u početku formiran pod okriljem Jugoslovenske narodne armije, a stadion Partizana je dugo nosio ime Stadion JNA. Početkom 1950ih je postao nezavisan od vojske.
Partizan je osnovan 4. oktobra 1945. Bio je 26 puta bio prvak države, a osvajač je i 13 kupova i jednog superkupa. Najveći uspeh Partizana u evropskim takmičenjima je finale Kupa evropskih šampiona 1966. godine protiv madridskog Reala i 1 trofej Mitropa kupa 1978. godine. Posle raspada Jugoslavije, Partizan je prvi klub iz Srbije koji se plasirao u Ligu šampiona (ukupno dva puta) i koji se plasirao u osminu finala Kupa UEFA.
Momčilo Vukotić je rekorder Partizana po broju nastupa - odigrao je 752 utakmice, a rekorder u broju golova postignutih za crno-bele je Stjepan Bobek sa 403 pogotka. Za reprezentaciju Jugoslavije nastupilo je preko 130 Partizanovih fudbalera, a više od pedeset utakmica odigrali su Stjepan Bobek, Branko Zebec, Zlatko Čajkovski, Fahrudin Jusufi, Milan Galić, Milutin Šoškić, Slaviša Jokanović, Predrag Mijatović. Bivši igrač Partizana Savo Milošević je odigrao 102 utakmice za reprezentaciju, što je apsolutni rekord.
Klub je u dosadašnjim nacionalnim ligaškim takmičenjima postigao šest pobeda sa deset i više datih golova, u dva prvenstva je postigao po više od stotinu golova i drži rekord jugoslovenske prve lige sa 107 pogodaka u jednom prvenstvu i jedini je neporažen šampion ikada (u sezoni 2004/05). Od raspada SFRJ u nacionalnim prvenstvima Partizan je osvojio najviše titula, postavši šampion 15 od 23 puta.
Vaterpolo klub Partizan
mini|desno|200p|Vaterpolisti Partizana na fajnal foru Evrolige 2011. Vaterpolo klub Partizan je osnovan 1946. godine. Jedan je od najuspešnijih klubova sportskog društva. Partizan je dvadeset i sedam puta bio nacionalni prvak, a nacionalni kup je osvajao dvadeset i četiri puta. Sedam puta je bio šampion Evrope. Takođe je osvajao i dva puta Super kup Evrope, Len kup, Kup pobednika kupova, Mediteranski kup i dva puta Evrointer ligu.
Za Partizan je igrao veliki broj istaknutih igrača. Neki od njih su:Milan Muškatirović, Đorđe Perišić koji se takođe takmičio i u plivanju, Jugoslav Vasović, Aleksandar Šoštar, Petar Trbojević, Igor Milanović, Nikola Kuljača, Vladimir Vujasinović, Danilo Ikodinović, Živko Gocić, Slobodan Nikić, Vanja Udovičić, Filip Filipović...
Partizan su vodili poznati treneri:Vlaho Orlić, Mirko Sandić, Ratko Rudić, Nenad Manojlović, Dejan Udovičić...
Odbojkaški klub Partizan
Odbojkaški klub Partizan je osnovan 1946. godine. Klub je deo Jugoslovenskog sportskog društva Partizan. Jedanaest puta je bio nacionalni prvak. Deset puta je bio prvak Jugoslavije, a jednom šampion Srbije. Sedam puta je osvajao Kup Jugoslavije.
Neki od igrača koji su igrali za Partizan su: Goran Vujević, Željko Tanasković, Ivan Miljković...
Bokserski klub Partizan
Bokserski klub Partizan je osnovan 1947. godine. Partizan je sedam puta bio ekipni prvak i jednom pobednik nacionalnog kupa, a njegovi bokseri su osamdeset puta osvajali titule u pojedinačnoj konkurenciji.
Prvu bronzanu i medalju uopšte doneo je sa Evropskog prvenstva 1949. u lakoj kategori Pavle Šovljanski koji je taj uspeh ponovio i 1955. u velteru. Bronzu je osvojio i Stevan Redli 1953. godine u kategoriji pero. Srebrnu medalju na evropskom prvenstvu 1951. godine je osvojio Kosta Leković u pero kategoriji, a 1971. Svetomir Belić u polusrednjoj.
Kuglaški klub Partizan
Kuglaški klub Partizan je osnovan 1947. godine. Kuglaši Partizana su i pored velikih međunarodnih uspeha, tačno 47 godina čekali prvu titulu ekipnog prvaka. U svojoj bogatoj istoriji Kuglaški klub Partizan je 6 puta bio ekipni prvak države.
Šahovski klub Partizan
Šahovski klub Partizan je osnovan 1947. godine i u svojim redovima je imao velikog igrača kao što je Svetozar Gligorić, najvećeg jugoslovenskog i srpskog šahistu svih vremena. U svojim vitrinama ima 23 šampionska pehara i 12 trofeja namenjenih pobedniku nacionalnog kupa. Članovi ŠK Partizana su kao reprezentativci, doneli našoj zemlji pregršt medalja sa šahovskih olimpijada i evropskih prvenstava. Uz Gligorića, to su ostvarili i Aleksandar Matanović, Milan Matulović, Petar Trifunović, Borivoje Ivkov, Vladimir Raičević...
Plivački klub Partizan
Plivački klub Partizan je osnovan 1948. godine na inicijativu Rudi Renoa i plivačkih radnika Bogdana Nenadovića, dr Miljenka Orlića i Ante Lambaše. Već 1953. godine učestvuje na republičkim prvenstvima svih kategorija gde osvaja treće mesto.
Boris Škanata je bio prvi plivač koji je 1948. godine doneo prvu titulu Partizanu u plivanju. Treba pomenuti i Đorđa Perišića koji je za reprezentaciju učetvovao 66 puta i bio učesnik Letnjih olimpijskih igara 1960. u Rimu u disciplini 200 metara prsno. Bio je petostruki prvak države na 100 i 200 metara prsno.
Veliki broj plivača Partizana učestvovao je u reprezentaciji. Na prvom šampionatu sveta našu zemlju su uspešno predstavljali plivači Partizana Jasna Efendić, Jovan Kovačić, Božidar Linhart i Aleksandar Pavličević dok je trener reprezentacije bio trener Partizana Vladimir Pavlović. Mirjana Šegrt osvojila je srebrnu medalju na šampionatu Evrope, dok je Jasna Efendić postavila nesvakidašnji rekord postavši sedmostruka šampionka Balkana na Balkanskom šampionatu u Izmiru. Veliki broj plivača je osvajao medalje na mediternskim igrama i balkanskim prvenstvima.
Član Partizana je jedan od najboljih plivača sveta Milorad Čavić. Čavić je osvojio srebrnu medalju u disciplini 100 delfin na Olimpijskim igrama 2008. u Pekingu. Na svetskom prvenstvu u Rimu je osvojio zlatnu medalju u disciplini 50 metara delfin i srebrnu medalju na 100 metara delfin. Na Evropskim prvenstvima je osvojio dve zlatne medalje. Takođe ima veliki broj medalja u malim bazenima.
Članovi Partizana su i Velimir Stjepanović i Radovan Siljevski.
Rukometni klub Partizan
Rukometni klub Partizan je osnovan 1948. godine od kada se takmičio u velikom rukometu. Godine 1957. počeo je takmičenje u malom rukometu. Do sada je 9 puta bio prvak, 11 puta je trijumfovao u nacionalnom kupu i 3 puta osvojio titule nacionalnog superkupa. Najveći uspeh u evropskim takmičenjima je učešće u polufinalu EHF Kupa pobednika kupova (1998–99 i 2001–02) i polufinalu EHF Čelendž kupa (2010–11) kao i učešće u Ligi šampiona (1999–00, 2003–04, 2011–12 i 2012–13).
Hokejaški klub Partizan
Hokejaški klub Partizan je osnovan 1948. godine. Klub je osvojio 20 titula prvaka države i 3 kupa, što ga čini najtrofejnijim klubom u Srbiji. Dva puta su trijumfovali u regionalnoj Slohokej ligi 2011. i 2012. godine. kao i jednom u Balkanskoj ligi.
Najviše sezona, čak 27 odigrao je Rašid Šemsedinović, koji je odigrao i najviše utakmica, 342. Najviše prvenstvenih golova dao je Lazar Dunda koji je postigao 144 gola na 312 meča. Najviše poena u sezoni dao je Blaž Lomovšek, 70 poena (42+28) u sezoni 1987/88.
Klub dizača tegova Partizan
Klub dizača tegova Partizan je osnovan 1949. godine.
Članovi kluba su u pojedinačnoj konkurenciji osvajali mnogo medalja. Miomir Maletić je 1962, 1963 i 1964 osvojio državno prvenstvo u lakoj kategoriji i kasnije nekoliko drugih i trećih mesta u težim kategorijama. K. Simonovski je 1968 u bantamu bio prvi. U superteškoj kategoriji preko 110 kg prvenstvo je 1969 osvojio N. Stojanović sa podignutih 675 kg.
Stonoteniski klub Partizan
Stonoteniski klub Partizan je osnovan 20. oktobra 1950. godine. Sa do sada osvojenih 12 šampionskih pehara i jednim trofejom nacionalnog kupa kao i titulom vicešampiona Evrope iz 1960. godine, STK Partizan je najtrofejniji i najuspešniji klub u zemlji, a pored ovog treba pomenuti da je do 80-ih godina STK Partizan imao i žensku ekipu, koja je 4 puta osvajala titulu prvaka Jugoslavije: 1955, 1956, 1957. i 1960. godine. Tih godina stonoteniseri Partizana su ekipno bili apsolutni prvaci Jugoslavije jer su pobedili u obe konkurencije.
Najuspešnija stono teniserka Jugoslavije Margita Čović igrala je u Partizanu od 1954. godine i sa njim bila pojednačni šampion 5 puta. Četiri puta je bila šampion u konkurenciji parova zajedno sa Maricom Vrzić-Temunović, a dva puta u mešovitom paru sa Vojislavom Markovićem, koji je pored titule u mešovitom dublu bio tri puta prvak u pojedinačnoj konkurenciji.
Ženski odbojkaški klub Partizan
Ženski odbojkaški klub Partizan je osnovan 1950. godine. Osam puta je bio prvak Jugoslavije i dva puta je osvajao Kup Jugoslavije. Klub je ugašen 1972. godine ali je od sezone 2016 ponovo reaktiviran.
Veslački klub Partizan
Veslački Klub Partizan osnovan je 5. jula 1951. godine. Ideja o organizovanju veslanja u okviru tadašnje sportske organizacije „JSD Partizan“ začeta je 1949-50. godina. Rodila se u krugu bivših veslača VK „Beograd“, VK „Danubius“, VK „Krka“ i drugih učesnika NOR-a, koji su se nalazili na novoizgrađenom kupalištu CDJA na Adi Ciganliji. Generalni direktor kluba je Ivan Brajtigam proslavljeni srpski moreplovac. Partizan je najtrofejniji srpski veslački klub.
Ženski košarkaški klub Partizan
Klub je osnovan 1953. godine. Tri puta su bili prvaci Jugoslavije, u sezonama 1983/84, 1984/85 i 1985/86. Partizan je u ovom periodu i dva puta osvajao kup 1985. i 1986. godine. Partizan su tada predvodili Jelica Komnenović, Biljana Majstorović, Olivera Krivokapić, Stojna Vangelovska, Cvetana Dekleva, Dragana Simić, Merhunisa Omerović, Zorana Cvetković, Radmila Lekić, Dragana Boreli, Olgica Mašić, Sonja Krnjaja, Zorica Ivetić, Andreja Pukšić, Tanja Stevanović...
Posle raspada Jugoslavije nisu imali uspeha, sve do sezone 2009/10. kada su postali prvaci Srbije. Naredna sezona 2010/11. je bila još uspešnija jer su igračice Partizana osvojile duplu krunu, osvojivši prvenstvo i kup. U sezoni 2011/12. Partizan je po prvi put osvojio Regionalnu ligu trijumfom na finalnom turniru u Zenici. Klub iz Humske bio je bolji u finalu od domaćeg Čelika rezultatom 74:65. Na kraju sezone Partizan je ponovo osvojio prvenstvo što je bila ukupno 6. titula prvaka u istoriji kluba. U sezoni 2012/13. prvo je osvojen kup, potom je odbranjen trofej u Regionalnoj ligi pobedom u finalu nad ekipom Radivoja Koraća sa 70:45. Na kraju sezone osvojena je i 7. titula šampiona pobedom u finalu plej-ofa prvenstva Srbije nad ekipom Radivoja Koraća.
Ragbi klub Partizan
Ragbi klub Partizan je osnovan 1.novembra 1953. godine. Ragbi klub je odigrao prvu utakmicu 26. aprila 1954. u Paraćinu protiv Radničkog iz Beograda u kome su pobedili sa 21:11 (3:5). Četiri dana kasnije, 1. maja isti klubovi su na stadionu JNA digrali i prvu ragbi utakmicu u Beogradu. Pobedio je Partizan 16:14.
Prvo prvenstvo Beograda 1955. osvojila je ekipa Partizana. U svojoj dugoj istoriji RK Partizan je 17 puta bio nacionalni prvak i 15 puta osvajač nacionalnog kupa. Najveći uspeh ostvario je 1994. godine kada je stigao do finala Evropskog kupa. Najznačajnija imena ragbi kluba Partizana su Damir Dimitrijević, Žan Garić, Dragan Grujić, Milan Medić, Dejan Petrović...
Džudo klub Partizan
Klub je osnovan 15. avgusta 1953. godine u okviru Teškoatletskog kluba. Godine 1957. je došlo do fuzije sa Crvenom zvezdom, a klub pod sadašnjim imenom nastaje 1961. godine. Prvi predsednik Džudo kluba Partizan bio je Markus Danon.
Streljački klub Partizan
Streljački klub Partizan je osnovan 27. marta 1959. godine. U pojedinačnoj konkurenciji strelci Partizana su osvojili 172 zlatne medalje na domaćim takmičenjima.
Najveći uspeh u istoriji kluba je osvajanje zlatne olimpijske medalje i postizanje olimpijskog rekorda u Seulu 1988. godine koji je postigao Goran Maksimović.
Ženski klub je aktuelni šampion Srbije. Klub predvode Andrea Arsović, Tatjana Savić, Jelena Banović i Ivana Scepinski.
Karate klub Partizan
Karate klub Partizan je osnovan 1967. godine, a najveći uspeh su 2 titule šampiona Evrope 2000. i 2001. godine. Ženska ekipa Partizana je osvojila titulu šampiona države 2011. godine dok su karatisti Partizana svoju prvu titulu šampiona države osvojili 2012. godine.
Gimnastički klub Partizan
Gimnastičarski klub Partizan je osnovan 1988. godine.
Tekvondo klub Partizan
Tekvondo klub Partizan je osnovan 15. februara 1996. godine. Klub je najbolji na gradskom nivou i u vrhu po uspešnosti na teritoriji Srbije.
Ženski vaterpolo klub Partizan
Ženski vaterpolo klub Partizan je osnovan 2009. godine. Svoj prvi trofej vaterpolistkinje su osvojile 2012. godine i to kup Srbije.
Ugašeni klubovi
Klubovi koji više ne postoje su: Skijaška sekcija i Bejzbol klub Partizan.
U periodu od 1948. do 1951. CDJA Partizan i njegovi članovi bili su višestruki prvaci države u nordijskom skijanju. Anton Pogačnik je bio prvak 1949, 1950. i 1951. u trčanju na 15 kilometara. God 1951 skijaši Partizana u disciplini trčanje na 15 km bili su apsolutni prvaci jer su Pogačnik, Kandara i Razinger osvojili prva tri mesta. Štafeta Partizana 4 h 10 km je bila prva 1948, 1949, 1950. i 1951. godine.
Skijaši Partizana su imali uspeha i u Nordijskoj kombinaciji. Stane Kordež je bio prvi 1947. godine, Anton Razinger je bio prvi 1948, a 1949. drugi. Godine 1950. Anton Dolenc je bio prvi, a Kolman drugi. Razinger je 1951. ponovo bio prvi, a Kordež treći. U skijaškim skokovima Jože Langus je 1947. bio državni prvak, a isti uspeh je ostvario i Janko Mežik 1949. godine. U Alpskom skijanju Marjan Magušar je bio drugi u slalomu1948. i prvak 1949. u slalomu.
Sportski tereni
mini|desno|200p|[[Stadion Partizana]] Stadion Partizana je fudbalski i atletski stadion u Beogradu koji je u vlasništvu FK Partizan. Stadion je dugo vremena nosio ime Stadion JNA. Od polovine pedesetih godina 20. veka, pa do 1987. na stadionu su se svakog 25. maja održavale parade za Dan mladosti. Stadion je zvanično otvoren 9. oktobra 1949. utakmicom između Jugoslavije i Francuske. Stadion Partizana je imao kapacitet od 55.000 gledalaca pre nego što je -{UEFA}- usvojila nova pravila o bezbednosti. Renoviran je tokom 1998. i sada ima 32.710 mesta. Igralište ima dimenzije 105 x 70 -{m}-, tribine imaju 30 redova sedišta i postoji 30 ulaza za gledaoce. Najviša tačka stadiona je na visini od 21 -{m}-, a najudaljenija mesta gledališta su na rastojanju od 236 -{m}- po dužini (sever-Jug) i 150 -{m}- po širini (istok-zapad). Grobari svoj stadion nazivaju Fudbalski hram.
Sportski centar Partizan-Teleoptik se nalazi na površini od 10 hektara. Sportski centar raspolaže sa devet terena, od čega su dva sa veštačkom travom. Postoji i zgrada koja ima 19 apartmana. Koristi ga prvi tim fudbalskog kluba Partizan za treninge, kao i mlađe kategorije za treninge i utakmice. Partizanova filijala Teleoptik takođe kotisti sportski centar.
Košarkaški klub Partizan igra svoje utakmice u Hali Pionir kapaciteta 7.000 mesta. Ona je otvorena 24. maja 1973. godine, hala se nalazi u sklopu SRC Tašmajdan. U hali pionir je Rukometni klub igrao utakmice u Ligi šampiona.
Beogradska arena je velika dvorana na Novom Beogradu. Građena je od 1991. godine, da bi upotrebnu dozvolu dobila je 1. oktobra 2007. godine. Kapacitet arene je od 20.000 do 25.000 posetilaca u zavisnosti od događaja. Koristi je košarkaški klub Partizan kada igra mečeve druge runde u Evroligi. U martu 2009. godine, na utakmici Evrolige između Partizana i Panatinaikosa postavljen je rekord u poseti (22.567 ljudi) i on do danas nije oboren.
Hala sportova ili Palata sportova je višenamenska sportska dvorana u Novom Beogradu, Beograd, Srbija. Otvorena je 1968. godine i to je najstariji sportski objekat u Novom Beogradu, a od 1979. se nalazi u sastavu Sportskog i poslovnog centra Novi Beograd. Kapacitet joj je 5.000 posetilaca. U hali sportova je nekada igrao košarkaški klub Partizan, a sada igra Ženski košarkaški klub Partizan.
mini|desno|200p|[[Ledena dvorana Pionir]] Ledena dvorana Pionir je sportska dvorana u Beogradu. U sklopu je Hale Pionir i sportskog sentra Tašmajdan. Hala je sagrađena 12. marta 1978. godine. Renovirana je 2001. godine. U njoj svoje utakmice igra Hokejaški klub Partizan.
Centar za kulturu i sport Šumice je sportski, obrazovni i kulturni centar u naselju Šumice, Opština Voždovac, Beograd, Srbija. Izgrađen je 1973., a sa radom je počeo 24. maja 1974. pod nazivom Dom pionira i omladine Voždovac. U njemu igra veliki broj klubova, među njima i OK Partizan.
Sportski centar Voždovac je izgrađen 1974. godine. Osnivač je opština Voždovac. U njemu utakmice igra Rukometni klub.
Vaterpolo klub igra u Sportskom centru Banjica.
Teniski klub raspolaže sa 11 zemljanih i 3 betonska terena, klupskom zgradom, u čijem sadržaju, površine oko 350 m², se nalaze svlačionice, restoran i kancelarije.
Navijači Partizana
mini|desno|mini|Grobari na južnoj tribini Grobari, navijači Partizana, su organizovani krajem 1970ih. Oni uglavnom podržavaju sve klubove koji su deo JSD Partizan.
Poznati navijači Partizana
Za Partizan navija veliki broj poznatih ljudi.
Sportisti koji nisu igrali za Partizan, a navijaju za klub su: Dejan Bodiroga,. Viktor Troicki, Milica Mandić
Pisci: Duško Radović, Dobrica Erić, Dušan Kovačević, Dušan Opačić ...
Glumci: Dragan Bjelogrlić, Katarina Radivojević, Zoran Cvijanović, Lazar Ristovski, Bogdan Diklić, Sergej Trifunović, Nikola Kojo, Boda Ninković, Branislav Lečić, Nenad Jezdić, Maja Mandžuka, Srđan Todorović, Marko Živić, Milan Vasić, Gojko Baletić, Predrag Ejdus, Ivan Bosiljčić, Miša Janketić....
Reditelji: Srđan Dragojević, Gorčin Stojanović, Emir Kusturica...
Političari: Ivica Dačić, Tomislav Nikolić, Milorad Dodik, Boris Tadić, Rasim Ljajić, Nenad Popović, Branko Ružić, Andreja Mladenović, Mlađan Dinkić...
Muzičari: Zorana Pavić, Marko Bulat, Emina Jahović, Ana Stanić, Dalibor Andonov Gru, Igor Lazić Nigor, Zoran Kostić Cane, Željko Joksimović, Goca Tržan, Aco Pejović, Dragoljub Đuričić, Milan Đurđević, Rada Manojlović, Ana Kokić, Nele Karajlić, Goran Bregović, Kemal Monteno, Edi Grant, Ajs Nigrutin, Bora Drljača, Bojan Vasić Džaja, Željko Samardžić, Zvonimir Đukić, Saša Kovačević, Sinan Sakić....
Novinari: Igor Miklja, Marija Kilibarda, Ognjen Amidžić, Ivon Jafali, Vladan Tegeltija, Željko Pantić, Mladen Mijatović, Miki Đuričić, Vesna Dedić, Tatjana Vesnić, Predrag Strajnić, Miloš Šaranović....
Polzela (općina)
Općina Polzela (slovenski: Občina Polzela) je jedna od 212 slovenskih općina od 5.995 stanovnika. , administrativni centar općine je grad Polzela.
Geografske karakteristike
Općina Polzela prostire se u sredini Slovenije, pored Celja u slivu rijeke Savinje na površini od 34 km², na kojoj leži 8 naselja. na južnom rubu
Naselja Općine Polzela
Andraž nad Polzelo, Breg pri Polzeli, Dobrič, Ločica ob Savinji, Orova vas, Podvin pri Polzeli, Polzela, Založe
Jezične porodice i jezici: Indoevropski jezici - Uralski jezici
Indoeuropski jezici
(449)
Kavkaski jezici
Kavkaski jezici
Nigersko-kongoanski jezici
Nigersko-kongoanski jezici (1514)
Amto-Musa jezici
(2), Papua Nova Gvineja: amto, musan.
Arafundi
(3) nekad dio skupine ramu. Papua Nova Gvineja: andai, Nanubae, Tapei
Arai-Kwomtari
(10)
Bayono-Awbono
(2) Indonezija/Papua: awbono, bayono.
Border
(15)
East bird’s head-sentani (istočnovogelkopski-sentani jezici)
(8) Indonezija/Papua:
=== Geelvink Bay jezici (vidi Lakes Plain jezici) === eks-porodica. (33) Indonezija/Papua.
Istočni Trans-Fly jezici
(4) nekad dio transnovogvinejske porodice: bine, gizrra, meriam, wipi.
Istočnopapuanski jezici
(36) Papua Nova Gvineja, Solomonovi Otoci: ayiwo, bilua, dororo, guliguli, kazukuru, kol, kuot, lavukaleve, nanggu, santa cruz, savosavo, sulka, touo.
Južni-centralni papuanski jezici
(22) nekad dio transnovogvinejske porodice:
Južnobuganvilski jezici
(9) nekad dio Istočnopapuanske porodice: Buin (3): siwai, terei, uisai; Nasioi (6): lantanai ili Daantanai’, koromira, naasioi, oune ili ounge, sibe, simeku.
Kaure jezici
(4): kapori, kaure, kosadle (kosare), narau.
Lakes Plain jezici
(20): awera, biritai, doutai, duvle, edopi, eritai, fayu, foau, iau, kaiy, kirikiri, kwerisa, obokuitai, papasena, rasawa, saponi, sikaritai, tause, taworta (diebroud), waritai.
Left May jezici
(6) Papua Nova Gvineja: bo, nakwi.
Mairasi jezici
(3): Mairasi, mer, semimi.
Mongol-Langam jezici
(3): nekad dio porodice Sepik-Ramu, skupine Yuat-Langam. langam, mongol, yaul.
Adenom dojke
thumb|desno|180px Adenom dojke (Adenoma mammae) je benigni epitelni tumor dojke porijeklom od malih tubula dojke. Javlja se najčešće kod žena između 30. i 50. godine.
Jezične porodice i jezici: Indoevropski jezici - Uralski jezici
Pauwasi jezici
(5): nekaddio transnovogvinejske porodice. dubu (tebi), emumu (Emem), Karkar-Yuri, towei, yafi (zorop).
Piawi jezici
(2) nekad dio transnovogvinejske porodice: haruai, pinai-hagahai.
Ramu-Lower Sepik jezici
(32):nekad dio porodice Sepik-Ramu.
Senagi jezici
(2) nekad dio transnovogvinejske porodice: angor, dera.
Sepik jezici
(56) nekad dio porodice Sepik-Ramu: abau (1; nekad dio skupine Upper Sepik) abau; Biksi (2) Indonezija/Papua: kimki, yetfa; Iwam (3; nekad dio skupine Upper Sepik): amal, iwam, yawenian (iwam, sepik); Leonhard Schultze ili Walio (4) Papua Nova Gvineja: pei, tuwari, walio, yawiyo; Ndu (12): ambulas, boikin, burui, gaikundi, hanga hundi, iatmul, koiwat, malinguat, manambu, ngala, sengo, yelogu; Nukuma (3): kwanga, kwoma, mende; Ram (3) Papua Nova Gvineja: awtuw, karawa, pouye; Sepik Hill (16): Alamblak (2): alamblak, kaningra; Bahinemo (7): bahinemo, berinomo, bisis, kapriman, mari, sumariup, watakataui; Sanio (5): bikaru, hewa, niksek, piame, saniyo-hiyewe; Papi (2; nekad dio skupine Leonhard Schultze) Papua Nova Gvineja: papi, suarmin. Tama (6): Papua Nova Gvineja: ayi, kalou, mehek, pahi, pasi, yessan-mayo; Wogamusin-Chenapian (2; nekad dio skupine Upper Sepik): chenapian, wogamusin; Yellow River (3) Papua Nova Gvineja: ak, awun, namia; Yerakai (1): yerakai.
Sepik-Ramu jezici
eks-porodica (100 jezika) podijeljena na nekoliko porodica: Ramu-Lower Sepik, Sepik, Yuat.
Sjevernobugenvilski jezici
(4), nekad dio istočnopapuanske porodice: askopan, ramopa, rapoisi, rotokas.
Sko jezici
(7) Papua Nova Gvineja:
Somahai jezici
(2) nekad dio transnovogvinejske porodice momina, momuna.
Tor-Kwerba jezici
(24) nekad dio transnovogvinejske porodice.
Torricelli jezici
(53):