cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Innisfil (Ontario)
Innisfil je gradić u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 33.079 stanovnika.
Castello Lavazzo, Belluno
Castello Lavazzo je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 580 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 523 m.
Innisfil (Ontario)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 33.079 stanovnika, što je za 6,1 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 31.175 žitelja.
Kanabinoidni receptor tip 1
Izražavanje
CB1 receptor je izražen presinaptički na glutaminergičnim i GABAergičnim neuronima i efektivno deluje kao neuromodulator koji inhibira otpuštanje glutamata i GABA. Višestruka administracija agonista može da dovede do internalizacije i/ili redukcije signalizacije receptora.
Inverzni agonist MK-9470 omogućava formiranje in vivo slika distribucije CB1 receptora u ljudskom mozgu pomoću pozitronske emisione tomografije.
Lizz Wright
Liz Rajt (rođena 22. januara 1980.) je američka džez pevačica i kompozitor.
Rođena je u malom gradu Hahira, Džordžija, kao jedno od troje dece i jedina ćerka lokalnog sveštenika. Kao dete peva crkvenu muziku i svira klavir u crkvi. Takođe se interesovala i za džez i bluz. Pohađa Houston County srednju školu, gde uz velike problema biva primljena u hor, da bi kasnije dobila nagradu za horsko pevanje (National Choral Award). Zatim odlazi na Državni Univerzitet Džordžija u Atlantu na studije pevanja. Takođe je studirala u Njujorku (New York New School) i Vankuveru.
Liz Rajt se u Atlanti 2000. godine pridružila vokalnom kvartetu In the Spirit, koji ubrzo dobija pozitivne kritike, a već 2002. potpisuje ugovor sa izdavačkom kućom Verve Records. Njen prvi album Salt izlazi u proleće 2003. godine (dostiže drugo mesto top liste modernog džeza u 2004. (Billboard Top Contemporary Jazz chart)), a prati ga Dreaming Wide Awake, juna 2005. (dostiže prvo mesto na pomenutoj listi u 2005. i 2006. godini).
Liz Rajt je prepozantljiva po tome što na koncertima često nastupa bosa, kao i što se koncertne pesme često dosta razlikuju od pesama sa nosača zvuka. Instrumentalna podrška na koncertima je takođe promenljiva.
Hettick, Illinois
Hetik je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 181, što je 1 (-0,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Milford, Missouri
Milford je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 26, što je 26 (-50,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Campolargo Lupitti, Frosinone
Campolargo Lupitti je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 87 m.
Prenj
Prenj je planinski masiv u sjevernom dijelu istočne Hercegovine s mnogim vrhovima od kojih je najviši Zelena glava (2155 -{m}-).
Prenj je smješten u središnjem dijelu Dinarida. Okružuju ga jezera (prirodna i vještačka) Boračko, Jablaničko, Grabovičko, Salakovac kao i rijeke Neretva, Ljuta, Neretvica, Bijela i Drežanka.
Prenj započinje pored Glavatičeva (na Neretvi, uzvodno od Konjica), a proteže se sve do Bijelog Polja kod Mostara. Okružuju ga (iza rijeke Neretve) planine Visočica sa istoka, Bjelašnica sa sjeveroistoka, Bitovnja sa sjevera, Čvrsnica sa zapada, Velež (1969 -{m}-) sa juga i Crvanj (1921 -{m}-) sa jugoistoka.
U podnožju planine su tri grada: Konjic, Jablanica i Mostar.
Planinarstvo
Prenj smatraju jednom od najatraktivnijih planina u Bosni i Hercegovini, a njegovi vrhovi su nepresušan izvor uzbuđenja za planinare, koji uživaju u čarima netaknute prirode. Zbog prirode alpinizma postao je planina sa najobimnijom tradicijom alpinizma na teritoriji Bosne i Hercegovine i u alpinističkim krugovima nazvan je Hercegovačke Himalaje.
Juvabion
Juvabion je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 266,376 Da.
NK Nada Split
Postojao je i nekad poznati Rukometni klub Nada. NK Nada je ugašen potkraj 1960-ih godina.
Povijest kluba
Osnovan je između dva svjetska rata - 1933. godine pod imenom SK Espero. Prvi predsjednik kluba bio je Tomo Ivelja. Pod pritiskom ondašnjih vlasti 1935. promijenio ime u SK Nada i nastupao do početka Drugog svjetskog rata. Poznato je da je još u mjesecu lipnju 1941. klub odigrao prijateljsku utakmicu sa Hajdukom i izgubio sa 12:0. Nastupili su zamjenjujući RNK Split koji je bio odustao od dogovorene utakmice. Ubrzo, gotovo svi klubovi se gase ne želeći djelovati pod talijanskom okupacijom. Nakon rata, 1955. Nada obnavlja svoj sportski rad kada je postojeći SD Metalac promijenio ime u SD Nada. Klub je djelovao 50-ih i 60-ih godina 20.-og stoljeća i igrao je u prvenstvu Splitskog nogometnog podsaveza. Prestao je sa radom 1969. godine. Obnavlja se 24. rujna 1992. godine. Slijedeće godine mijenja ime u HNK Krilnik Split, a 24. srpnja 2000. ponovo uzima svoje povijesno ime. Predsjednik kluba u obnovi 1992. bio je Mate Karađa. Iako formalno postoji, klub se još ne natječe u sustavu nogometnih liga.
HNK Sloga Mravince
HNK Sloga Mravince se natječe u 1. županijskoj ligi Splitsko-dalmatinske županije.
NK Nada Split
Klupski uspjesi
U sezoni 1940/41. Nada je osvojila prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza. Za vrijeme svoga djelovanja Nada se nikada nije kvalificirala u viši rang natjecanja. Jednom, u sezoni 1962/63. umalo su bili prvaci svoje lige, no nisu uspjeli.
Igralište
Igralište NK Nada bilo je u splitskom predjelu Gripe, u blizini Higijenskog zavoda. Otvoren je u mjesecu travnju 1955. godine. Igralište je bilo zemljano. Igralište su koristili i ragbijaši Nade. Nakon što je ukinuta nogometna sekcija, ragbijaši su nastavili igrati na Gripama sve do pred kraj 70-ih. Tada se Ragbi klub Nada seli na Hajdukov Stari plac, a na mjestu starog Nadinog igrališta izgrađena je nova sportska dvorana za potrebe 8. Mediteranskih igara koje su se održale u Splitu 1979.
HNK Sloga Mravince
U sezoni 2007./08. nalazi se na 1.mjestu.
Škola nogometa
Škola nogometa HNK Sloga djeluje u svim uzrastima - U-9, U-11, pioniri, kadeti i juniori
Stadion
Sloga svoje utakmice kao domaćin igra na igralištu Glavica koji se nalazi u centru mista Mravince.
Nenad Pralija
Nenad Pralija (Split, 11. prosinca 1970.), bivši hrvatski nogometaš.
Tri godine zajedno sa Đovanijem Rosom igra u redovima izraelskog Maccabija iz Haife. Osvaja 2 naslova prvaka države, a sezone 2002./03. nastupa opet u Ligi prvaka. Ovog puta nije zabilježio uspjeh kao sa Hajdukom, ali se opet upisao među strijelce ( protiv Bayera u Leverkusenu ). U tom vremenu stekao je reputaciju jednog od najboljih Maccabijevih igrača zadnjeg desetljeća.
Nakon toga vratio se konačno po završetku karijere u Hajduk. Do dolaska Nike Kranjčara i povratka Ivana Leke redovito je bilježio nastupe jedno vrijeme bio i kapetan, ali nakon toga sve rijeđe uz neuvjerljivu igru. Na kraju prve polusezone 05./06. tiho je napustio momčad, te otišao u niželigaša HNK Trogir gdje nakon 6 mjeseci preuzima funkciju sportskog direktora. Kao sportski direktor dovodi klub do 2. lige, ali nakon toga daje ostavku.
U reprezentaciji je nastupio samo 11 puta, postigavši 1 pogodak (Češkoj na turniru u Maroku). Prema njegovim riječima, rodio se u krivu vrijeme jer je pored Bobana, Prosinečkog i Asanovića bilo nemoguće doći do mjesta u momčadi.
Iroquois Falls (Ontario)
Iroquois Falls je gradić u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 4.595 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 4.595 stanovnika, što je za 2,8 % manje u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 4.729 žitelja.
Универзитет у Нишу
thumb Универзитет у Нишу основан је 15. јуна 1965. године од факултета који су тада били у саставу Универзитета у Београду. Универзитет у Нишу у свом саставу има 13 факултета са 1480 наставника и сарадника и 630 ваннаставних радника, а на њему студира 27.570 студената. Од оснивања до данас диплому овог универзитета стекло је 43.259 студената, од којих 1295 странаца, магистарске тезе одбранило 2025 кандидата, а 1128 стекло титулу доктора наука. .
Ректор
Ректор Универзитета у Нишу у мандату 1. јануара 2010 — 30. септембар 2012. године је проф. др Мирољуб Гроздановић, редовни професор Факултета заштите на раду.
Факултети
Универзитет у Нишу има у свом саставу 13 факултета:
Acquigny
Akinji je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Er koja pripada prefekturi Evre.
Универзитет у Нишу
Факултети
У оквиру глобалне образовно-научне оријентације сваког од горе набројаних факултета постоји већи број одсека, група или смерова који пружају широке и разноврсне могућности образовања од основних и постдипломских студија до нивоа доктората. Наставу на Универзитету изводи укупно 1.515 наставника и сарадника, од којих је 133 ангажовано по уговору. Ненаставно особље броји 636 радника. Од оснивања до школске 2009/2010. године, на Универзитету у Нишу дипломирало је 49512 студената, од којих су 1323 страни држављани. Академски назив магистра наука стекла су 2254 постдипломца, а одбрањено је 1275 докторских дисертација. Изнети подаци се односе на школску 2009/2010 годину.
Acquigny
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1438 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 80 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,83 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 19 metara (maksimalnoj 143 m, a minimalnoj 14 m).
Универзитет у Нишу
Факултети
Један од почасних доктора Универзитета у Нишу је Зигфрид Зелберхер (од 2006).
Зграда Универзитета
Зграда Универзитета у Нишу (Бановина) саграђена је 1887. године за потребе тадашњег Окружног начелства. Изграђена је у неоренесансном стилу, по пројекту Монументална и модерна грађевина, како је описује аустријски путописац Феликс Каниц, имала је у то време два спрата и улазни део са кеја који је зграду делио на два симетрична крила у којима су били смештени Суд, Начелство и Капетанија. У периоду од 26. јула 1914. до 16. октобра 1915. године, дакле у време када је Ниш био ратна престоница Србије, у згради су били смештени кабинет Владе и Министарство иностраних дела. Званична објава рата од стране Аустро-Угарске стигла је у ову зграду два дана по усељењу Владе. Године 1930. зграда постаје административно седиште Моравске бановине.
После рата у периоду 1925-1930. старом делу је етапно дограђен још један спрат.
Друга фаза доградње почиње 1930. године, када је Ниш постао административно седиште Моравске бановине.
Via Brandizzo, Torino
Via Brandizzo je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 201 m.
Dambach (Bas-Rhin)
Dambah je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Donja Rajna koja pripada prefekturi Hagenau.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 729 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 30,5 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 235 metara (maksimalnoj 567 m, a minimalnoj 215 m).
Tornik
Tornik je najviši vrh Zlatibora i visok je 1496-{m}-. Udaljen je desetak kilometara od Kraljevih Voda, centra Zlatibora i poznatog turističkog mesta. Do njega se dolazi tako što se od Voda krene prema Podgorici magistralnim putem i nakon dva kilometra se skrene desno. U blizini se nalazi akumulaciono Ribničko jezero i postrojenje za preradu vode. Tornik okružuju zlatiborska sela Ribnica (zlatiborska), Jablanica, Stublo i Dobroselica. Ovde se nalazio ski centar „Tornik“, koji je razrušen za vreme NATO bombardovanja Srbije i Crne Gore 1999. godine.
Batesburg-Leesville, South Carolina
Bejtsburg-Lisvil je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.362, što je 155 (-2,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ionizacija
right|thumb|400px|Ionizacijska energija neutralnih kemijskih elemenata mini|desno|300px|Skica [[Ionizacijska komora|ionizacijske komore.]]
mini|desno|300px|[[Ionizacijska komora u dozimetru.]]
mini|300px|desno|[[Geigerov brojač.]]
mini|desno|300px|[[Maglena komora s vidljivim tragovima ionizirajućeg zračenja (kratki debeli tragovi su alfa-čestice, a dugi i tanki tragovi su beta-čestice).]]
mini|desno|300px|[[Komora na mjehuriće.]]
Ionizacija ili ioniziranje je nastajanje električki nabijenih čestica, iona, iz neutralnih atoma ili molekula. Ionizaciju može izazvati druga električki nabijena čestica (ion, elektron, pozitron, mezon, proton, alfa-čestica, deuteron) koja se giba kroz plinovitu, kapljevitu ili čvrstu tvar, ako je kinetička energija čestice dovoljno velika da u sudaru s neutralnim atomima ili molekulama izbaci iz njih elektrone. Najmanja za to potrebna energija je energija ionizacije (ionizacijski potencijal), to jest energija koja je dovoljna da izolirani atom ili molekula u plinovitom stanju izgube jedan elektron, pri čemu nastaje ionski par: pozitivno nabijeni ion i izbačeni elektron. Energija ionizacije mjera je sposobnosti nekog kemijskog elementa da ulazi u kemijske reakcije uz stvaranje iona. Prva energija ionizacije odnosi se na gubitak najslabije vezanog elektrona u neutralnom atomu, druga, veća energija ionizacije odnosi se na ionizaciju tako nastaloga kationa i tako dalje. Ukupan broj ionskih parova nastalih na jedinici duljine uzduž puta čestice naziva se ionizacijska gustoća (specifična ionizacija) i mjeri se najčešće u odnosu prema ionizacijskoj gustoći u zraku. Ona ovisi o energiji, masi i naboju čestice, za razliku od totalne ionizacije, to jest ukupnoga broja ionskih parova nastalih uzduž cijele staze čestice, koji ovisi uglavnom samo o energiji s kojom je čestica ušla u tvar. Atomi ili molekule mogu ionizacijom izgubiti po jedan elektron ili više njih, a izbačeni elektron može kratko vrijeme ostati slobodan, može se vezati uz neki neutralni atom ili molekulu i tako stvoriti negativno nabijen ion, ili se pak spojiti s nekim pozitivno nabijenim ionom. Prosječni put koji oslobođeni elektron prijeđe prije nego što se spoji s drugom česticom naziva se srednji slobodni put i ovisi uglavnom o tlaku plina i stupnju ionizacije, to jest o omjeru između broja nastalih iona i preostalih neutralnih atoma, odnosno molekula. Gibajući se kroz sredstvo, čestica koja uzrokuje ionizaciju postupno gubi energiju i konačno se može zaustaviti. U zraku pri temperaturi od 15 °C i tlaku od 101 325 Pa utrošak energije po nastajanju jednog ionskoga para iznosi oko 32,5 eV i ne ovisi o uzročniku ionizacije.
Energija ionizacije
Energija ionizacije ili ionizacijska energija je energija nužna da atom ili molekula u plinovitom stanju izgubi jedan elektron. Graf prikazuje koliko ona iznosi za neutralne atome i može se uočiti da se uglavnom najteže daju ionizirati plemeniti plinovi. No neke se molekule teže ioniziraju nego helij, na primjer ionizacijska energija kisika O2 iznosi 50 eV, ozona O3 11,7 eV, vode H2O 12,6 eV. Izbačeni elektron može kratko vrijeme ostati slobodan, može se vezati uz neki neutralni atom ili molekulu i tako stvoriti negativno nabijen ion, ili se spojiti s nekim pozitivno nabijenim ionom. Koliko dugo će elektron biti slobodan ovisi uglavnom o tlaku plina, temperaraturi i stupnju ionizacije, to jest o broju nastalih iona i preostalih neutralnih atoma. Čestica koja uzrokuje ionizaciju postupno, svakim sudarom, gubi kinetičku energiju. Sekundarna ionizacija je proces nastajanja iona djelovanjem elektrona i iona koji su nastali primarnom ionizacijom, ako su oni prilikom svojega postanka dobili dovoljno veliku kinetičku energiju.
Uzroci ionizacije
Ionizaciju može uzrokovati elektromagnetsko ili čestično zračenje dovoljno velike energije (ultraljubičasto, rendgensko, gama-zračenje), bilo fotoelektričnim učinkom, tako da jedan od vezanih elektrona u atomu preuzme svu energiju kvanta zračenja, bilo Comptonovim učinkom, kada elektron preuzme samo dio te energije. Ionizaciju uzrokuje i ionizirajuće zračenje (radioaktivno zračenje).
Ionizaciju može izazvati trenje zmeđu slojeva tvari. Tako nastaje električni naboj oblaka.
Električni izboji u plinovima također se svode na ionizaciju. Ako nema djelovanja električnog polja, ioni stvoreni u nekom plinu brzo se rekombiniraju i plin se ponovno vraća u neutralno stanje. No ako se plin nalazi u električnom polju, nastali se ioni gibaju prema elektrodama, i to negativno nabijeni prema anodi, a pozitivno nabijeni prema katodi. Na taj način nastaje struja ionizacije. Pri malim tlakovima i u dovoljno jakom električnom polju nastaje električni izboj. Zbog djelovanja polja tako stvoreni ioni, gibajući se prema elektrodama, dobivaju dovoljnu energiju, pa i oni ioniziraju druge atome i molekule. Ta se pojava naziva kaskadni proces i uzrok je ionizacije većega dijela plina, što se očituje svjetlosnim pojavama, kao u Crookesovoj cijevi (William Crookes), a uz povećanje tlaka i napona, izbijanjem električnih iskara ili stvaranjem električnog luka.
Ioni mogu nastati i zbog toplinskog gibanja atoma i molekula pri visokim temperaturama, na primjer u plamenu. Tada atomi i molekule imaju dovoljnu kinetičku energiju da u međusobnim sudarima jedni druge ioniziraju. Pri visokoj temperaturi (10 000 K) nastaje plazma, električki vodljiva plinska smjesa koja sadrži znatnu koncentraciju kationa i elektrona. Kod vrlo visokih temperatura, na primjer kod jakih električnih pražnjenja, stvaraju se dvostruko ili višestruko ionizirani atomi i prirodna plazma. Na ekstremno visokim temperaturama, kao u unutrašnjosti zvijezda, atomi mogu izgubiti sve elektrone. I dio Zemljine atmosfere (ionosfera) ioniziran je zbog stalne apsorpcije kozmičkoga zračenja iz svemira i Sunčeva ultraljubičastoga zračenja.
Ionizacija se zbiva i u vodi i drugim otapalima kada se u njima otapaju i s njima reagiraju takozvani potencijalni elektroliti, koji se prije elektrolitske disocijacije ne sastoje od iona. Tako na primjer plin klorovodik (HCl) u reakciji s vodom daje hidronijev ion (H3O+) i ion klora (Cl–).
Mjerni instrumenti
Na načelu ionizacije zasnivaju se mnogi mjerni instrumenti u fizici i kemiji. Najpoznatiji su ionizacijska komora, Geiger-Müllerovo brojilo, Wilsonova komora, različiti spektrometrijski instrumenti.
Ionizacijska komora
Ionizacijska komora je uređaj za proučavanje ionizacije plinova, otkrivanje (detekciju) i mjerenje intenziteta ionizirajućega zračenja. Glavni su joj dijelovi zatvorena cilindrična komora, u kojoj se nalazi plin pod određenim tlakom, i dvije elektrode s različitim potencijalima. To je jedan od prvih detekora ionizirajućega zračenja kojemu se načelo detekcije zasniva na sabiranju ionskih parova koji nastaju u plinu u električnom polju komore. Prolaskom fotona ili neke nabijene čestice dovoljne energije kroz komoru, ioniziraju se ili pobuđuju molekule plina uzduž staze čestice. Ionizacijom neutralne molekule nastaju pozitivni ion i slobodni elektron, koji se nazivaju ionskim parom. Iz nastalih ionskih parova stvara se strujni signal, koji se dalje može oblikovati i pojačavati u izlazni signal, razmjeran intenzitetu (broju čestica i energiji) upadnoga zračenja. Ionski parovi nastaju izravnim ioniziranjem, ali su mogući i drugi procesi kojima upadno zračenje gubi energiju bez stvaranja iona (procesi pobuđivanja molekula).
Geiger-Müllerovo brojilo
Geiger-Müllerovo brojilo je naprava za detekciju ionizirajućega zračenja, odnosno brojenje prolaska ionizirajućih čestica ili fotona. Najčešća je izvedba brojila u obliku metalne cijevi ili staklene cijevi s metalnom oblogom, koja ujedno ima ulogu katode. Anoda je tanka metalna žica koja prolazi kroz os cijevi. Elektrode su spojene na visoki napon, a cijev je ispunjena smjesom plemenitoga plina (na primjer argona ili neona). U trenutku kada ionizirajuća čestica ili foton u prolazu kroz brojilo ionizira plin, produkti ionizacije (pozitivni ioni i elektroni) razdvajaju se pod djelovanjem električnoga polja. Ioni se ubrzano gibaju prema katodi, a elektroni prema anodi i pritom u plinu uzrokuju daljnju, lavinsku ionizaciju. Time se nakratko zatvara strujni krug i na otporniku u vanjskome dijelu kruga nastaje naponski impuls. Ti se impulsi odbrojavaju u elektroničkom brojilu, koje često ima i mali zvučnik za zvučnu indikaciju zračenja. U takozvanom mrtvome vremenu, dok je plin ioniziran, brojilo ne može indicirati novo zračenje. Stoga se za prekidanje (gašenje) daljnje ionizacije i stalnog izboja u cijev dodaju i male količine drugih plinova ili para. Važno je svojstvo brojila učinkovitost, to jest omjer broja indiciranih i ulaznih čestica ili fotona. Geiger-Müllerovo brojilo može služiti i za detekciju neutrona, premda oni, električki neutralni, ne uzrokuju ionizaciju. Međutim, neutroni mogu uzrokovati sekundarnu ionizaciju, i to oslobađanjem alfa-čestica u nuklearnoj reakciji s elementom borom, pa u tu svrhu cijev brojila treba sadržavati plinoviti borov trifluorid.
Wilsonova komora
Wilsonova komora (po škotskom fizičaru Charles Thomson Rees Wilsonu), prvi uređaj kojim se mogla registrirati staza nabijenih čestica, posebno alfa-čestica i elektrona emitiranih iz radioaktivnih materijala. U osnovi je to posuda ispunjena smjesom zraka i vodene pare, u kojoj se brzim povećanjem njezina volumena s pomoću pokretne membrane i klipa, zbog pada tlaka i temperature, postiže prezasićenost zraka vodenom parom, pri čem dolazi do kondenzacije vodene pare duž staze nabijene čestice. Prolaskom kroz komoru, nabijena čestica izaziva ionizaciju molekula zraka, koje tako postaju središta kondenzacije. Na tom osnovnom načelu razvijena je maglena komora (Patrick Blackett) i komora na mjehuriće (Donald Glaser).
Zdravlje
Ionizirajućim zračenjem ionizira se i tkivo, prije svega voda kao glavni sastojak tkiva, pri čemu nastaju kemijski vrlo reaktivni radikali, koji uzrokuju ozbiljna biološka oštećenja organizma.
Barrea, L'Aquila
Barrea je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 722 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1016 m.
South Pottstown, Pennsylvania
Saut Potstaun je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.081, što je 54 (-2,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
620
Godina 620. (DCXX) bila je prijestupna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. Oznaka 620. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
1139
Godina 1139. (MCXXXIX) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Ušće
thumb|Ušće rijeke Mosel u rijeku Rajnu u Koblenzu. Ušće je mjesto gdje se rijeka ili potok ulijeva u neku drugu rijeku, jezero ili more.
Ušća rijeka koje se ulijevaju u mogu biti:
Kapuskasing (Ontario)
Kapuskasing je gradić u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 8.196 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 8.196 stanovnika, što je za 3,7 % manje u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 8.509 žitelja.
Bronza
thumb|Odljevci iz [[brončano doba|brončanog doba]] Bronza ili bronca je naziv za veliki broj slitina bakra, najčešće s kositrom, ali s drugim elementima kao što su fosfor, mangan, aluminij i silicij. Izuzetak je slitina s cinkom koja se obično naziva mjed. Prije otkrića željeza bila je najvažnija kovina, pa je prema njoj dobilo naziv i brončano doba.
JWH-167
JWH-167 je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 305,413 Da.
Gervais, Oregon
je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Kawartha Lakes (Ontario)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 73.214 stanovnika, što je za 1,8 % manje u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 74.561 žitelja.
Husein Tahmiščić
Husein Tahmiščić (Sarajevo, 2. 6. 1931. — Sarajevo, 1999) je bosanskohercegovački pjesnik, prozni pisac i književni kritičar.
Velimir Milošević
Velimir (Veljo) Milošević (Verići kraj Peći, 15. februara 1937. – Sarajevo, 21. oktobra 2004.), jugoslavenski i bosanskohercegovački pjesnik. Uz pisanje pjesama za djecu, bio je zvijezda Jutarnjeg programa Radio-Sarajeva.
Biografija
Velimir Milošević Osnovnu školu završio je u zavičaju, a gimnaziju i Filozofski fakultet u Sarajevu. Djela su mu prevođena na ruski, francuski, italijanski, mađarski, poljski, češki, bugarski, albanski, turski, makedonski i slovenački jezik.
Castello, Belluno
Castello je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Jamna kultura
Jamna (od ruske riječi яма "jama") ili kultura jamnog groba ili Kultura okernog groba je kultura kasno bakarnog doba/ranog brončano doba smještena oko oblasti rijeka Bug/Dnjestar/Ural (Pontske stepe), koja datira između 36.–23. vijeka pne. Kultura je bila pretežno nomadska, uz nešto poljoprivrede koja se koristila uz obale rijeka te nešto utvrđenih brežuljaka.
Karakteristika kulture su pogrebi u kurganima, (grobni humak) odnosno u jamnim grobovima gdje su tijelima bila savijana koljena. Tijela su se pokrivala okerom. Više grobova je pronađeno u pojedinim kurganima, često dodatno iskopani. Značajno da su se u grobovima nalazile i ritualne žrtve (goveda, svinje, ovce, koze i konji), što je običaj koji se povezuje s Proto-Indoevropljanima ili Proto-Indoirancima.
thumb|310px|left|Procijenjeni raspon kulture cca. 3200-2300. pne. thumb|250px|Jamna kultura u Evropi [[4. milenijum pne.|4. milenijuma pne.]]
Pretpostavlja se da je nastala u srednjem toku rijeke Volge Hvaljinska kultura odnosno srednjem toku Dnjepara kultura Srednji Stog. Na njenom zapadnom rubu ju je naslijedila Kultura katakombi; na istoku su je naslijedile kultura Poltavka i kultura Srubna.
Jamna kultura se identificira s kasnim Proto-Indoevropljanima (PIE) u kurganskoj hipotezi Marije Gimbutas. Indoeuropljani nisu narod i ovaj se termin nikako ne može koristiti kao bilo kakva etnička ili rasna odrednica, kako se to često radilo tokom posljednjeg stoljeća i nerijetko se još uvijek radi u političke svrhe, već se može koristiti isključivo kao lingvistička odrednica, za govornike indoevropskog prajezika, ili kao odrednica za populacije koje su naseljavale prostor na kojemu nalazimo kulture čiju materijalnu ostavštinu tumačimo kao indoevropsku.
Predstavlja jednog od kandidata za Urheimat (pradomovinu) proto-indoevropskog jezika, zajedno s kulturom Srednji Stog koja joj je prethodila. Najstariji ostaci kotača, odnosno kola u Istočnoj Evropi, pronađeni u "Storožovoj mohili" kurganu kraj (Dnjepra u Ukrajini i iskopani od O.I. Trenožkina, se povezuju s Jamnom kulturom.
Međutim, prema hipotezi o egzodusu iz Indije, Jamnu kulturu su stvorili Proto-anadolci koji su se kretali na zapad, prešli Kaspijsko more i stigli na Balkan oko 3000-2000. pne..
Drugu alternativnu teoriju predložio je britanski arheolog Colin Renfrew, koji pradomovinu Indoeuropljana vidi u Anadoliji. U srži njegove anadolske teorije, jest insistiranje na što manje migracija. Vremenski, pradomovina Indoevropljana smještena je ne kasnije od 6500. godine pne, čime su Praindoevropljani izjednačeni s nosiocima neolitizacije te se prema toj teoriji indoevropski jezik u Europu širio zajedno s neolitičkim paketom. Renfrew proces neolitizacije vidi kao jedinu temeljnu i sveobuhvatnu kulturnu i ekonomsku promjenu u prahistoriji Evrope koja bi mogla objasniti širenje indoevropskih jezika.
Literatura
J. P. Mallory, "Yamna Culture", Encyclopedia of Indo-European Culture, Fitzroy Dearborn, 1997.
Auzouville-l'Esneval
Ozovil l Enval je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Ruan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 354 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 62 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 165 metara (maksimalnoj 173 m, a minimalnoj 129 m).
Nok
thumb|right|180px|Skulptura Nok od terakote, izložena u [[Louvreu]]
Goran Jozinović
Goran Jozinović (Zenica, 27. kolovoza 1990.), hrvatski nogometaš
Nok
Civilizacija Nok se pojavila u Nigeriji oko 1000. pne. i misteriozno iščezla krajem prvog milenijuma n.e., vjerojatno zbog bolesti ili gladi. Danas se smatra da je društveni sistem te civilizacije bio prilično napredan te predstavljao kraj neolitskog (kamenog) doba i početak željeznog doba u sub-saharskoj Africi. Neke teorije tvrde da je civilizacija Nok direktni nasljednik egipatske civilizacije. Civilizacija Nok se smatrala najvećim subsaharskim proizvođačem terakote. Skulpture od terakote koje je proizvela kltura Nok se smatraju glavnim dokazom postojanja pred-kolonijalne civilizacije u subsaharskoj Africi, te postoje teorije kako je s vremeneom evoluirala u kasnije Yoruba kraljevstvo Ifea. Prema nekim teorijama, temeljenoj na sličnosti ranih umjetničkih formi Yoruba i umjetničkih formi Noka, suvremeni narod Yoruba potječe od Noka. Kasnije brončane i terakota skulpture kultura Ife i Benin pokazuju značajne sličnosti s civilizacijom Nok.
Goran Jozinović
Lijevi branič Hajduka debitirao je za seniorsku momčad Hajduka ušavši u igru 29. rujna 2007. protiv Šibenika na Šubićevcu sa tek navršenih 17 godina. Uzrok toga je, ipak, bio veliki broj ozlijeda igrača iz najbolje Hajdukove postave.
Kasnije nastavlja igrati u juniorskoj momčadi nastupajući na lijevom boku, kao branič ili kao vezni igrač, pružajući vrlo obečavajuće igre. Prodajom Mirka Hrgovića dobiva više prigoda na njegov poziciji lijevog braniča, te naredne polusezone bilježi 8 nastupa za prvu momčad, pokazavši kako se na njega isplati računati i u budućnosti.
Ipak, dolaskom Gorana Vučevića više nastupa za juniorsku i rezervnu momčad, uz samo dva ulaska u igru seniorskog tima. Trenutačni ga je trener Ante Miše istaknuo kao veliki potencijal i bitnog igrača u seniorskom kadru kluba. No ipak je otišao na posudbu u NK Zadar.
Dobitnik torcidine nagrade hajdučko srce za sezonu 2012/13.
Komplementarna DNK
thumb|right|250px|Rezultat testa na cDNA [[DNK mikročip|mikročipu]]
Kearney (Ontario)
Kearney je gradić u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 841 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 841 stanovnika, što je za 5,4 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 798 žitelja.
Campolato, Frosinone
Campolato je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 191 m.
Anoda
Polaritet anode u odnosu na katodu ovisi o smjeru tijeka električne energije. Kod izvora kao što je galvanski članak anoda je negativna, dok je kod trošila kao što je dioda anoda pozitivna u odnosu na katodu.
Dalhunden
Dalhunden je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Donja Rajna koja pripada prefekturi Hagenau.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 874 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 117 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,45 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 121 metar (maksimalnoj 125 m, a minimalnoj 118 m).
Makaha, Hawaii
Makaha je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Havaji. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 8.278 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 8.278 stanovnika, što je 525 (6,8%) stanovnika više nego 2000. godine.
Kanabinoidni receptor 2
Kanabinoidni receptor tip 2 (CB2) je G protein spregnuti receptor iz familije kanabinoidnih receptora koja je kod ljudi kodirana CNR2 genom. On je blisko srodan sa kanabinoidnim receptorom tip 1, koji je u znatnoj meri odgovoran za efikasnost endokanabinoidno posredovane presinaptičke inhibicije, psihoaktivnih svojstava tetrahidrokanabinola, aktivnog agenta marihuane, i drugih fitokanabinoida. Glavni endogeni ligand za CB2 receptor je 2-arahidonoilglicerol (2-AG).
CB2 je bio kloniran 1993. od strane istraživačke grupe iz Kembridža koja je tragala za drugim kanabinoidnim receptorom koji bi mogla da objasni farmakološke osobine tetrahidrokanabinola. Receptor je identifikovan među cDNA molekulima na bazi sličnosti njegove aminokiselinske sekvence sa kanabinoidnim receptorskim tipom 1 (CB1) receptora, otkrivenim 1990. Otkriće ovog receptora je pomoglo u pružanju molekulskog objašnjenja za uspostavljanje dejstva kanabinoida u imunskom sistemu.
Struktura
CB2 receptor je kodiran CNR2 genom. Oko 360 aminokiselina sačinjavaju ljudski CB2 receptor, te je on donekle kraći od 473 aminokiselina dugog CB1 receptora.
Kao i drugi G protein spregnutih receptor, the CB2 receptor ima sedam transmembranskih domena, glikozilisani N-terminus, i intraćelijski C-terminus. C-terminus CB2 receptora ima kritičnu ulogu u regulaciji ligandom indukovane desenzitizacije receptora i umanjenom izražavanju nakon višestruke primene agonista, te je moguće da čini receptor manje responzivnim na specifične ligande.
Ljudski CB1 i CB2 receptori imaju oko 44% aminokiselinske sličnosti. Kad se samo transmembranski regioni receptora uzmu u obzir, aminokiselinska sličnost između dva receptora je oko 68%. Aminokiselinska sekvenca CB2 receptora je u manjoj meri očuvana kod različitih vrsta (čovek i glodari) u poređenju sa CB1 receptorom. Na osnovu računarskog modelovanja, interakcija liganda sa CB2 receptorskim ostacima S3.31 i F5.46 određuje razliku selektivnosti između CB1 i CB2 receptora. U CB2 receptorima, lipofilne grupe formiraju interakcije sa F5.46 ostatkom, omogućavajući formiranje vodonične veze sa S3.31 ostatkom. Te interakcije indukuju konformacionu promenu strukture receptora, koja inicira aktivaciju raznih intraćelijskih signalnih puteva.
Ligandi
Dostupan je znatan broj selektivnih liganda CB2 receptora.
Mahmud-paša Anđelović
right|thumb|200px|Potpis Mahmud-paše
Mahmud-paša Anđelović (Mahmud Paşa; Novo Brdo, cca. 1420 – Carigrad, 18. VIII. 1474) je bio osmanlijski državnik, pjesnik i mecena. Poznat i pod imenima Adni, Abogović ili Opuković. Uz ime mu je dodan počasni naziv Veli (svetac) koji se daje samo velikim šeicima. Bio je veliki vezir i bliski suradnik sultana Mehmeda II.
Biografija
Rođen je u kršćanskoj porodici na području današnje Srbije, a prema raznim izvorima je bio hrvatskog, bosanskog, srpskog ili grčkog porijekla. Moguće mjesto rođenja je Novo Brdo na Kosovu ili možda neko selo u blizini Kruševca. Kao dječak je zarobljen od Turaka i preobraćen na islam (devşirme). Na osmanskom dvoru je se obrazovao zajedno s princom Mehmedom (ili u Jedrenu ), koji ga je veoma volio i cijenio i radi čega ga je uzeo u svoju pratnju. Mahmud je pak brzo je napredovao.
Sudjelovao je u osvajanju Carigrada (maj 1453.), Srbije i Bosne.
Služio je kao rumelijski beglerbeg, a od 1456. do 1468. te od 1472. je služio kao veliki vezir (1455–66, 1472–73).
Sagradio je džamije i medrese u Istanbulu (Mahmutpaşa Camii 1464.), Sofiji i Haskovu.
Pao je u nemilost 1468. godine u dvorskoj spletki vezanoj za dinastiju Karamanida. Smaknut je urotom i zatočen u tamnici Jedikule gdje je po nekim izvorima počinio samoubojstvo a po drugim udavljen od dželata princa Mustafe.
Pokopan je kod svoje džamije (Mahmudpašina džamija) u posebnome turbetu.
Književni rad
Mahmud-paša je napisao nekoliko književnih djela na perzijskom i turskom jeziku sa književnim pseudonimom » Adni « što u prijevodu znači dženetski ili rajski ( tj. Edenski vrt). Njegov Divan uključuje 45 gazala i 21 mofrada na perzijskom, neka prilično uspješna prizora na gazalima Zahira Faryabija i Hafiza. Također je napisao niz službenih pisama na perzijskom jeziku.
Ilija Ladin
Ilija Ladin, pravo ime Ilija Kozić (Stratinska, Banja Luka, 19. 7. 1929. — Sarajevo, oktobar 2001.), bosanskohercegovački pjesnik.
Školovao se u rodnom mjestu i Sarajevu gdje je diplomirao na Filozofskom fakultetu francuski i latinski jezik. Objavio je dvanaest pjesničkih knjiga i dobitnik je mnogih nagrada. Umro je u sarajevskom staračkom domu 23. 10. 2001. godine.
Ieyasu Tokugawa
thumb|desno|220px|Tokugawa Ieyasu (徳川 家康) Tokugava Iejasu (pokrajina Mikawa, 31. siječnja 1542. — dvorac Sumpu, 1. lipnja 1616.) bio je osnivač i prvi šogun dinastije Tokugawa, koja je vladala Japanom od bitke kod Sekigahare (1600.) do Restauracije Meiji (1868.). Iejasu je prigrabio vlast 1600., postao šogun 1603., povukao se s položaja 1605., ali je ostao na vlasti do smrti.
Iejasu je jedan od tri čovjeka zaslužna za ujedinjenje srednjovjekovnog Japana. Druga dvojica su bili njegovi suvremenici i vojskovođe Oda Nobunaga i Tojotomi Hidejoši. Iejasu se isprva vezao uz Nobunagu kako bi prebrodio opći rat u Japanu tog doba i polako izgradio svoj posjed. U 1580-ima je postao važan daimyo, vladar plodnog i mnogoljudnog hana (posjeda).
Kad je Nobunaga umro, Iejasu je ponudio svoje usluge Hidejošiju, koji je širio vlast nad jugozapadnim Japanom. U međuvremenu je osnažio svoje vazalske snage i povećao gospodarsku moć svojih posjeda. Kad je Hidejoši u 1590-ima pošao u katastrofalne pohode protiv Koreje, Iejasu ga nije slijedio, nego je osigurao položaj u zemlji.
Po Hidejošijevoj smrti, Iejasu je imao najveću i najpouzdaniju vojsku, kao i najproduktivnije i najbolje ustrojene posjede u Japanu. U bitkama je pobijedio sve suparnike, kojima je zatim oduzeo zemlju i dao im nove posjede daleko od japanskih središta, koja su uglavnom postala njegovo vlasništvo. Dobio je naslov šoguna i dvije godine kasnije prenio ga na svojeg sina, pa je tako šogunat postao nasljedna titula dinastije Tokugawa.
Rockholds, Kentucky
Rokholds je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 390.
Železnička pruga Beograd—Bar
desno|thumb|Mapa pruge Železnička pruga Beograd—Bar, međunarodna železnička linija izgrađena u SFRJ, dužine 476 km. Povezala je glavni grad države sa morskom lukom.
Početak gradnje pruge u SFRJ je počeo donošenjem zakona 1966. godine, ali je već 1971. zakon ukinut, a dalju izgradnju je preuzimaju odvojeno SR Srbija i SR Crna Gora. Završetak građevinskih radova se desio 27. novembra 1975. godine spajanjem šina desetak kilometara južno od Kolašina. Na teritoriji Srbije se nalazi 301 km, a na teritoriji Crne Gore 175 km. Najviša tačka pruge je u Kolašinu 1.032 m. Najveći uspon je na deonici Podgorica-Bijelo Polje 25 promila. Granična ćelija između država je Gostun.
Thesh
Thesh je jedan od predinastičkih faraona Drevnog Egipta, o kome se osim imena ne zna gotovo ništa.
Železnička pruga Beograd—Bar
Tuneli
Postoji 254 tunela u ukupnoj dužini 114,4 km. Najduži tunel je „Sozina“ na deonici Podgorica—Bar od 6.170 m. Sledeći tuneli po dužini su „Zlatibor“, „Trebešnica“, „Goleš“.
Najviši železnički most u Evropi
Na pruzi postoji 234 mosta u ukupnoj dužini od 14,6 km.
Most iznad Male rijeke je bio najviši u Evropi u vreme kada je bio izgrađen. Dužine je oko 500, a visine 198 m. Radovi su trajali 4 godine. U stubove je ugrađeno 23.000 m³ betona, a čelična konstrukcija je težine 25.000 t.
Kenora (Ontario)
Kenora je grad u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 15.348 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 15.348 stanovnika, što je za 1,1 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 15.177 žitelja.
Via Caduti sul Lavoro, Torino
Via Caduti sul Lavoro je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 486 m.
Buena Vista, Virginia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 6.650 stanovnika, što je 301 (4,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
Acon
Akon je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Er koja pripada prefekturi Evre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 407 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 44 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,16 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 174 metara (maksimalnoj 179 m, a minimalnoj 115 m).
Hsekiu
Hsekiu je naziv za jednog od predinastičkih faraona drevnog Egipta.
Kurganska hipoteza
mini|desno|Pregled kurganske hipoteze
Godine 1956. Marija Gimbutas je predstavila svoju kurgansku hipotezu u kojoj je, kombinirajući arheologiju mitologiju, etnologiju, folklor i lingvistiku, locirala začetke naroda koji su govorili protoindevropski (PIE) jezik. Ona je sve te kulture nazvala "kurganskim" prema ruskom izrazu za poseban grobni humak te odredila njihovu difuziju prema Evropi.
Kurgan (ruski: курга́н) je tip tumula napravljen iznad groba, sa jednim ljudskim tijelom uz koje su se nalazili posuđe, oružje i najčešće uključujući konje, konjsku opremu i kola. Najranije poznati kurgani se datiraju u IV milenij pne, na pordučju Kavkaza. Kurgan humke bile su karakteristika populacija bronzanog doba i nađeni su u Mongoliji, Kazahstanu, Altajskim planinama, Rusiji, Ukrajini, Rumuniji, Bugarskoj i Pontsko-kaspiskim stepama.
"Kurganske kulture" je naziv za različite kulture u Pontsko-kaspiskim stepama bakarnog i ranog bronzanog doba (od V. do III, vijeka pne), da bi se identifikovale kao jedinstvene arheološke kulture ili kulturni horizont, baziran na zajedničkim karakteristikama. U te kulture Gumbitas svrstava:
Historijski zapisi pokazuju da su narodi koji su se do I stoljeća naselili od obala Atlantika do Indije govorili blisko srodnim jezicima. To su indoevropski jezici, a njihovim zajedničkim predkom, nazvanim Praindoevropski jezik, govorilo se u Euroaziji prije otprilike 6000 godina. Narod koji je govorio tim jezikom pretkom nazivaju se Praindoeuropljanima. Kao jezički predak gotovo polovine stanovništva ovoga planeta, on je jedan od najvažnijih, a istovremeno i najteže objašnjiva pojava u prahistorijskom periodu. Ne postoji nijedan praindoevropski tekst, a fizički ostatci i materijalna kultura ne mogu se sa sigurnošću utvrditi bez opširne rasprave. Geografsko područje na kojem su živjeli Praindoevropljani predmetom je stotinu pedeset godina intenzivne, a ipak neriješene prepirke.
Ova je hipoteza imala značajan efekt na proučavanje Indoevropljana. Naučnici koji prihvaćaju Gimbutasine argumente koriste izraz kurganska ili Kultura jamnih grobova kako bi označili rani proto-indoevropski etnicitet koji je postojao u pontskim stepama i jugoistočnoj Evropi od petog do trećeg milenijuma pne.
Osobine
Kurganske kulture prošle su razvojni put od mezolita (lovci - sakupljači), neolita (stočarstvo), do eneolita (upotreba bakra), da bi stvorile Jamna kulturu podijeljenu u četiri sfere:
Širenje
Krećući se u raznim pravcima, doneseći svoju kulturu i jezik, stanovništvo kurganskih kultura razaralo je postepeno same osnove neolitskih zajednica. Ponekad je to bilo mješanje i asimilacija a najčešće uništavanje čitavih populacija. Američki antropolog David W. Anthony, u prilog kurganskoj teoriji, smatra da su stepski narodi u susretima sa drugim populacijama imali izrazitu prednost jer su:
Ekspresija
Ekspresija najčešće ukazuje na vidljiva stanja ili pojedine znake koji odražavaju unutrašnje stanje organizma. Ekspresija je transmisija psihičkih sadržaja u spoljašnji svet čime se (mada su često površne) naročito kod odraslih, može tumačiti neko njihovo posebno psihološko stanje kao što je radost, tuga, bol i sl. Kod dece je ekspresija u većoj korelaciji sa stvarnim unutrašnjim događanjima u organizmu ili psihi deteta.
Niger (rijeka)
Niger je najveća reka zapadne Afrike, i treća reka kontinenta posle Nila i Konga, sa dužinom od 4184 kilometra.
Poreklo imena Niger je nepoznato. Pretpostavlja se da vodi poreklo od latinske reči za “crnac”, niger, ali nema dokaza za to, verovatnije je da su portugalski istraživači koristili sopstvenu reč, negro, kao što su radili na drugim mestima po svetu. Po jednoj hipotezi ime dolazi od tuareške fraze gher n gheren “reka nad rekama” (skraćeno na ngher). Države Niger i Nigerija su dobile ime po reci. Narodi koji žive oko Nigera imaju razna imena za njega, među kojima Dželiba na Manding jeziku, i Isa Ber “velika reka” na Songajskom. Rimljani su čuli za reku i zvali je Dasibari. Donji i srednji tok reke su takođe toznati i pod imenom Kuora, nepoznatog porekla.
Površina basena Nigera je 1,900,000 kvadratnih kilometra, ia protok vode je 6000 m²/s. Niger izvire u blizini planine Loma, na granici Sijera Leone i Gvineje. Zatim teče u pravcu severoistoka kroz Mali, gde prolazi kroz gradove Bamako, Timbuktu i Goa. Zatim se okreće prema jugoistoku, prolazeći kroz zapadni deo Nigera i njegov glavni grad Niamej, i kroz Nigeriju gde se sve više okreće prema jugu gde se uliva preko velike delte u Gvinejski zaliv u blizini grada Port Harkurt.
Tok Nigera se može podeliti na četri dela:
Killarney (Ontario)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 505 stanovnika, što je za 10,0 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 459 žitelja.
Beffi, L'Aquila
Beffi je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 648 m.
Pulakesi II
Pulakesin II (ಇಮ್ಮಡಿ ಪುಲಿಕೇಶಿ) je bio vladar južnoindijske dinastije Čalukja koji je vladao od oko 610. do oko 642. i za čije je vladavine država Čalukja stekla nadzor nad najvećim dijelom centralne Indije, odnosno Dekana. Tradicionalno se smatra najvećim vladarem Čalukja.
Nakon stupanja na prijestolje je poduzeo niz pohoda na zapad, gdje je zauzeo područje današnjeg Gudžarata; istok, gdje je zauzeo Kalingu i za guvernera imenovao svog brata Kubju Vishnuvardanu, koji će osnovati dinastiju Istočnih Čalukja; te na jug, gdje je porazio Palave i njihovog vladara Mahendravarmana I. Veliki je uspjeh imao i protiv sjevernoindijskog cara Harše, koga je prisilio da prihvati Narmadu kao granicu dviju država. Međutim, pred kraj vladavine su se Palave oporavile i nanijele mu poraze. Nakon smrti je država Čalukja značajno oslabljena unutrašnjim sukobima.
Glavni izvor podataka o Pulakesinovoj vladavini je natpis u Aiholeu, koji je kralj dao postaviti 634. Njegova vladavina je atestirana i u zapisima perzijskog kralja Hozroja II koji je primio njegovo izaslanstvo, kao i putopisu znamenitog kineskog hodočasnika Xuanzanga.