cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bitka kod Arginuskih ostrva
Sparta blokira Atinjane na Lezbosu
Spartanci pod komandom Kalikratida blokirali su na ostrvu Lezbos Atinjane pod komandom Konona. Atina šalje u pomoć 155 brodova sa nedovoljno veštom posadom. U Atini je bilo ostalo jako malo veštih veslača, tako da su na brodove ukrcali oslobođene robove. Pošto nije bilo mornaričkih oficira na raspolaganju flotom je komandovalo 8 generala. Kalikratida sa 120 brodova presreće atinsku flotu.
Početni raspored
Pošto su znali da se suočavaju sa iskusnim spartanskim posadama, Atinjani odlučuju da primene novu strategiju. Umesto tradicionalne jedne linije brodova, Atinski centar se sastojao od dve linije, sa širim razmacima među brodovima. Brodovi iz druge linije time su mogli štititi bokove brodova prve linije. Nesigurni kako da se bore protv te formacije, Spartanci se nisu usudili da napadnu atinski centar.
Bitka
Detalji bitke nisu jasni, ali kako je bitka trajala, dolazila je do izražaja supriornost u broju Atinjana na krilima,pa su se spartanski bokovi počeli savijati. Prisustvo očuvanog centra omogućilo je da se dalje sabije spartanska formacija. Konačno Spartanci beže, gubeći 70 brodova. Atinjani su izgubili 25 brodova. Kalikratida je ubijen u bici.
Posledice
Posle bitke Atinjani su pretrpili gubitke. Zbog oluje nakon bitke nisu mogli da spasu mnogo mornara sa potopljenih brodova. Po povratku u Atinu smenili su oficire jer nisu spasili mornare sa potopljenih brodova. Šestoricu su pogubili, a među njima je bio i Perikleov sin. Neki su pobegli, pa im se sudilo u odsustvu. Izostanak talentovanih komadanata se osetio sledeće godine u bici kod Egospotama.
Algoritam za pretragu nizova
U informatici, algoritmi za pretragu nizova (algoritmi za sravnivanje niski) su važna klasa algoritama niski koji pokušavaju da nađu mesto gde se jedan ili nekoliko niski (ili obrazaca) nalaze unutar veće niske ili teksta. Oni mogu da pretražuju tekst formiran od normalnog alfabeta, binarnog alfabeta, ili DNK alfabeta (A, C, G, T).
Način kodiranja niza može da ograniči opseg primenljivih algoritama za pretragu. Na primer ako se koristi kodiranje promenljive širine mnogi algoritmi postaju veoma spori, te su specifične adaptacije algoritama neophodne.
Literatura
}{refend}}
Chanoy (Gornja Marna)
Šanoa je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Langr.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 107 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 50 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,1 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 334 metara.
Firdusi
mini|desno|225px|Ferdusijeva grobnica u Tusu Firdusi, pravog imena Hakīm Abu'l-Qāsim Firdawsī Tūsī (na perzijskom:حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی ) je poznati iranski pjesnik, autor epa Šahname (u prijevodu Knjiga kraljeva), koji je nacionalni ep Irana i mnogih drugih zajednica koje govore perzijskim jezikom. Firdusi je autor religiozno-ljubavnog epa Jusuf i Zulejha.
Firdusi je rođen 940. g. u malom selu Paj u blizini Tusa u današnjoj iranskoj provinciji Razavi Horasan, a preminuo je 1019. (možda 1025) godine.
Helena, Arkansas
Helina je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Archer, Nebraska
Archer je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 81 stanovnika.
Mariotto, Bari
Mariotto je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1473 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 241 m.
Perfluorobutansulfonska kiselina
Perfluorobutansulfonska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 300,100 Da.
Guanilatna ciklaza
Guanilatna ciklaza (, guanil ciklaza, guanilil ciklaza, GC) je lijazni enzim. Guanilatna ciklaza je deo G proteinske signalne kaskade koja se aktivira niskim koncentracijama intracelularnog kalcijuma i inhibira visokim nivoima kalcijuma. U odgovoru na nivoe kalcijuma guanilil ciklaza sintetiše cGMP iz GTP-a. Ovaj ligand drži otvoren jonski kanal koji je njime kontrolisan, i time se omogućava unos kalcijuma u ćeliju. Poput cAMP-a, cGMP je važan sekundarni glasnik koji unutar ćelije prenosi poruke dospele do nje putem interćelijskih glasnika, kao što su peptidni hormoni i NO, a može da deluje i kao autokrini signal. U zavisnosti od ćelijskog tipa, on može da podstiče adaptivne/razvojne promene koje zahtevaju proteinsku sintezu. U glatkim mišićima, cGMP je signal za relaksaciju, i spregnut je sa mnogim homeostatičkim mehanizmima uključujući regulaciju vaskularnih i disajnih puteva, sekreciju insulina, i peristaltiku. cGMP se može degradirati dejstvom fosfodiesteraza, koje su pod uticajem različitih formi regulacije zavisno od tipa tkiva.
Reakcija
Guanilat ciklaza katalizuje reakciju prelaza guanozin trifosfata (GTP) u 3',5'-ciklični guanozin monofosfat (cGMP) i pirofosfat:
Izu
Izu se može odnositi na:
Genetička distanca
Wahlundova varijansa
Pretpostavimo populaciju P, sa relativnim frekvencijama alela A i a datih kao p i q, odnosno: p + q = 1). Ako se ova populacija podijeli u dvije jednako velike subpopulacije P_1 i P_2 i svi A aleleli ostanu u subpopulaciji P_1, a svi a aleleli u subpopulacijiP_2 (gdje se može pojaviti genetički drift) tada nema heterozigota, iako su subpopulacije u Hardy-Weinbergovoj ravnoteži.
U generalizaciji gornjeg primjera, bilo bi p_1 i p_2 reprezenata alela A u P_1 i P_2, odnosno q_1 i q_2 predstavljaju a. Ako je frekvenciji alela u svakoj populaciji drugačija, tj. p_1 \ne p_2 i retpostavimo li da je svaka subpopulacija u internom Hardy–Weinbergovom ekvilibriju, tada su genotipske frekvencije: AA, Aa i aa: p2, 2pq, a q2 respektivno u svakoj populaciji. Tada su heterozigoti (H) u sveukupnoj populaciji prosjek obje subpopulacije: kojih je uvijek manje od 2p(1-p) ( = 2pq), izuzev kada je p_1=p_2.
Sirakuza
Siracusa je grad i općina od 121.605 stanovnika na Siciliji u Južnoj Italiji. U Siracusi se nalazi kulturna, arhitektonska i umjetnička raznolikost od Antičke grčke do baroka. Zbog tog je 2005. zajedno sa nedalekom nekropolom Pantalicom uvrštena na UNESCO-vu listu mjesta svjetske baštine u Evropi pod zajedničkim imenom Siracusa i nekropole u stijeni Pantalica.
Geografija
Siracusa se nalazi na istočnoj obali Sicilije, udaljena 53 kilometara južno od Catanije. Historijski centar antičke Siracuse je otok Ortigia, koji se prostire prema jugu i do polovice zatvara zaljev poznat kao Velika luka. Ortigia je naseljena još u 3. mileniju. Siracusa je bila druga grčka kolonija na Siciliji koju su osnovali su Korinćani 743. pne. Nju je Cicero opisao kao "od svih najveći i najljepši grčki grad". Siracusa ili Pentapolis izgrađena je u pet dijelova, koji su i danas vidljivi, a Ortigia je bila centar iz kojeg je pokretan urbanistički i arhitektonski razvoj u više navrata.
Historija
thumb|left|220px| [[Katedrala nekadašnji Apolonov hram]] thumb|left|220px| Grčki teatar Siracusa je za antike bila najvažniji grad grčke Sicilije. Prema legendi Siracusu je osnovao oko 734. pne. aristokrat Arhija kao korintsku koloniju. Novoosnovani polis je uskoro dominirao priobalnom ravnicom i brdskom unutrašnjošću. Iz redova nasljednika prvih kolonista formirala se elita Gamoroi, istovremeno su domorodački Sikulci pretvoreni u potlačenu klasu i natjerani da obrađuju zemlju. Početkom 5. vijeka pne. Sirakužani su poraženi od Hipokrata iz Gele, nedalekog grada na zapadu. Vlast Gamoroia u Siracusi je nešto kasnije dokinuta demokratskom revolucijom, ali su zato izbjegli Gamoroi stali na stranu Hipokratova nasljednika Gelona, ​​koji je zauzeo Siracusu i pretvorio je u svoju prijestolnicu. thumb|left|220px| [[Antički Rim|Rimski teatar]] Gelon je vladao Siracusom od 485. do 478. pne. Njegova pobjeda protiv velike kartažanske invazije 480. pne. u bitci kod Himere bila je potvrda njegove moći. Pod njegovom i vladavinom njegova brata Hijerona I Siracusa je dosegla zenit moći i kulturnog sjaja. Revolucija iz 466. pne. zbacila je Hieronova nasljednika, tiranina Trazibula, ali su pod demokratskim vladom Sirakužani uspjeli preživjeli ratove protiv susjednog grada Acragasa i Sikulaca, iako su morali napustiti brojne teritorije koje je Gelon zauzeo. Ipak ono što je bilo puno važnije Sirakužani su za Peloponeskog rata uspjeli preživjeti Dugu atensku opsadu (415–413. pne.). Štoviše, na kraju su uspjeli potpuno uništiti Atenske napadače i bitno oslabiti atensku moć u samoj Grčkoj. thumb|left|220px| [[Tržnica i ruine grčkog hrama]] Nekoliko godina kasnije Sicilija se suočila sa novom invazijom osnaženih Kartažana. Ovaj put Siracusa je spašena od sudbine koja je zadesila Acragas i druge sicilijanske gradove koje su Kartažani zauzeli, zahvaljujući svom generalu Dioniziju I, koji je od 405. pne. preuzeo vlast i vladao Siracusom kao tiranin sve do 367. pne. Dionizije je vodio tri rata protiv Kartažana, pa se zadovoljio time da vlada samo zapadnom Sicilijom, ali je zauzvrat proširio svoju vlast nad većim dijelom Kalabrije. Za Dionizijeve vladavine Siracusa je postala najsjajniji i najbolje utvrđeni grčki grad. Istovremeno je rađeno ja jačanju mornarice, koja je izrasla u najsažniju flotu Mediterana. Dionizijev sin Dionizije II vladao je u miru jednu dekadu, tad ga je sa trona zbacio u krvavom i kratkotrajnom građanskom ratu njegov ujak Dion, ali nije dugo vladao jer je ubijen 354. pne. Nakon tog je usljedio period građanskoog rata kog je zaustavio korinćanin Timoleon. On je uspio poraziti Kartažane i provesti reformu vlasti (344–336. pne.), pa je umjesto autokratskih tirana vladala umjerena oligarhija. To nije dugo trajalo jer je 317. pne. avanturist Agatoklo preuzeo vlast, i nešto kasnije obnovio tiraniju, nakon tog se proglasio kraljem, ali se njegovo kraljevstvo raspalo nakon njegove smrti 289. pne.
L-Fukulozna kinaza
L-fukulokinaza je enzim koji katalizuje hemijsku reakciju
Supstrati ovog enzima su ATP i L-fukuloza, a proizvodi su ADP u L-fukuloza-1-fosfat.
Sirakuza
Historija
U nastalim kaotičnim vremenima Siciliju je od daljnjih kartažanskih osvajanja spasio Pir Epirski, ali su njegovi najamnici kasnije zauzeli Messanu (današnja Messina). Njih je porazio ih je novi sirakuški vođa Hieron II, pa je time izazvao intervenciju Rimske Republike, sa kojim je se izmirio i postao njihov saveznik. Nakon Hieronove smrti 215. pne. Siracusa je postala saveznik Kartage pa su je zbog tog 213. pne. Rimljani stali opsjedati. Nakon pada pod Rim 211. pne. Siracusa je postala prijestolnica rimske provincije Sicilije.
L-Fukulozna kinaza
Oznaka gena koji kodira L-fukulokinazu je fucK.
Sirakuza
Historija
Franci su 280. opustošili grad, koji se brzo oporavio i ponovno prosperirao sve dok ga Arapi nisu osvojili 878. godine. Nakon tog Siracusa je dijelila sudbinu sa ostalom Sicilijom pa su se izmjenjivali brojni vladari, od Bizantinaca, Normana, Anžuvinaca, Hohenstaufena do španjolskih Habsburgovaca i Bourbona. Grad je teško oštećen za potresa 1693. nakon kojeg su krajnjim naporima obnovljeni neki arhitektonski spomenici. Ponovno je teško stradao i za Drugog svjetskog rata 1943. kad je izvršen desant na Siciliju.
Znamenitosti
thumb|left|220px| Centar [[grada]]
Ostaci antike u kontinuirano naseljenoj Ortigi manje su upadljivi od onih u Neapolisu koji je dugo bio samo predgrađe. Među najvrednijim arheološkim ostacima u Neapolisu su grčki teatar Hierona II (3. vijek pne.), rimski amfiteatar (2. vijek pne.) i Nimfeum (fontana), oltar Hierona II iznad teatra, jedan od izvora drevnog grada. Među najznačajnijim spomenicima antičke Siracuse su utvrde na Epipolskoj visoravni, i Eurialov zamakna na zapadnom kraju.
U Sirakuzi je i katedrala u Ortigiji sa finom baroknom fasadom i dorskim stupovima sa nekadašnjeg Apolonova hrama. On je bio najstariji grčki hram podignut na zapadu tokom 6. vijeka pne. Izgrađen je u čast Gelonove pobjede nad Kartažanima u Bitci kod Himere 480. pne., a od 6. vijeka se koristi kao crkva. Krajem 17. vijeka rekonstruirana je u baroknom stilu i pretvorena u katedralu.
Genetička distanca
Fiksacijski indeks F ST
Pritom iznos FST od 0,20 (npr.) pokazuje da 20% registrirane ukupne varijacije alelogenskih frekvencija potiče iz međusubpopulacijskih razlika, a 80% je unutar varijanse prosječne subpopulacije.
Hemsbach
Hemsbah je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 54 opštinska središta okruga Rajn-Nekar. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 12.205 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8226031.
Sirakuza
Znamenitosti
U arheološkom muzeju čuvaju se arhitektonski reljefi oslikane terakoti iz ranijih građevina na ovom području. Ostaci hrama Apolona (oko 565. pne.) nalaze se u blizini mosta od Ortigije prema kopnu. Drugi hram iz istog perioda, onog olimpskog Zeusa, leži na zapadnoj strani Velike luke.
Najljepša fasada pripada palači Montalto iz 14. vijeka. Palače Bellomo i Parisio imaju elemente gotike od 13. do 15. vijeka. Gradska vijećnica koju je podigao Giovanni Vermexio 1628. i palača Beneventano del Bosco (projekt Luciana Alìa iz 1775. predstavljaju najbolji primjer preživjelih građevina iz 17. i 18. vijeka.
Brojne građevine svjedoče o kontinuiranom razvoju grada od rimskih-bizantskih do burbonskih vremena, uz kratkotrajne periode utjecaja islama, Normana, Hohenstaufena (Friedrich II) do perioda vladavine Kraljevine dviju Sicilija.
Privreda
Siracusa je danas centar prehrambene industrije koja prerađuje lokalne poljoprivredne proizvode, a ima i nešto pogona lake industrije. Pored toga za privredu grada značajna je luka sa pratećom trgovinom uz ribarstvo i turizam]].
Parčić (Drniš)
Parčić je naselje u sastavu Grada Drniša, u Šibensko-kninskoj županiji. Nalazi se oko 8 kilometara sjeveroistočno od Drniša.
Legenda (razvrstavanje)
Značenje riječi legenda:
Za današnje doba zanimljiv je pojam urbana legenda.
Parčić (Drniš)
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 119 stanovnika.
Hemsbach
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rajn-Nekar Hemsbah se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Rajn-Nekar. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 107 metara. Površina opštine iznosi 12,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 12.205 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 949 stanovnika/km².
Genetička distanca
Fiksacijski indeks F ST
Kada sve subpopulacije imaju iste genske frekvencije, nema međusubpopulacijske varianse pa Wahlundov efekat izostaje; tada je FST = 0.
Koeficijent genske diferencijacije ( G ST)
Koeficijent genske diferencijacije (GST) je Neiova modifikacija Wrightovog pokazatelja FST – u slučajevima kada se radi o više alela istog genskog lokusa, uzimajući u obzir i veličinu populacije. Izračunava se primjenom formule: Dkl = genski diverzitet između k–te i l–te populacije, s = broj subpopulacija.
Redefinirani (Neiovi) fiksacijski indeksi
Ovakav model F statistike, sa izvjesnim modifikacijama, posebno respektira univerzalnu činjenicu da je ona primjenjiva na svaku populaciju u kojoj se posmatraju bialelni genski lokusi.
Polazište ove formulacije je u pretpostavci da posmatrane populacije ili subpopulacije imaju istovjetno porijeklo, tj. zajedničku predačku populaciju, i da su sve (sub)populacije srodne, bez obzira na međusobne migracije. Populacije se, dakle, posmatraju kao slučajan uzorak iz skupa beskrajno mnogo jednakih, tj. srodnih populacija. Ova idealizirana struktura populacije je približno primjenjiva na skup vještački formiranih populacija u laboratorijskim ili terenskim eksperimentima. Međutim, pokazalo se da takav model nije primjenjiv za proučavanje genetičke strukture prirodnih populacija. Većina njih, naime, ima neke historijsko–filogenetske veze, od kojih zavisi struktura aktuelnog genskog fonda istraživane populacije. Zato one nisu slučajan uzorak iz skupa beskonačno mnogo jednakih – srodnih skupina. Pritom treba imati na umu i imanentno široku međupopulacijsku varijaciju njihove veličine i da eventualna migracijska stopa nije ista za sve parove poređenih populacija. Suglasno tim činjenicama, koncept korelacije spojenih gameta se teško aplicira na realne prirodne populacije.
Nei (1977.) je redefinirao fiksacijske indekse bez primjene koncepta korelacije spojenih gameta i pokazao je da je u tom obliku prethodna formula primjenjiva u svakoj situaciji – bez obzira na filogenetske veze, migracijske modele, broj alela i prisustvo ili odsustvo selekcije. Dokazao je da svi fiksacijski indeksi mogu biti definisani na temelju uočene i očekivane heterozigotnosti posmatranih populacija. Po ovoj hipotezi, fiksacijski indeksi FIS, FIT i FST su preformulirani u relacijama tri heterozigotnosti, i to: U ovom smislu, heterozigotnost se obično označava i kao genski diverzitet. Uočena unutarpopulacijska heterozigotnost definirana je obrascem: xkij (i ≠ j) = frekvencija A i Aj u k populaciji.
Bitno je napomenuti da FIS i FIT mogu imati negativnu vrijednost – kada je hO iz nekog razloga visok. FST nikada ne može biti negativan, s obzirom da je hT uvijek veći ili jednak hS. Wrightova formulacija fiksacijskih indeksa je razvijena za slučaj dva alela, zbog čega je FST proširen i za analizu genetičke heterogenosti multiplih alela. Obično je označen kao GST, a izvorno nazvan koeficijentom genske diferencijacije. Značajno je primijetiti da su prethodno definirani fiksacijski indeksi univerzalno primjenljivi, bez obzira na prisustvo ili odsustvo selekcije (budući da su definisani u relacijama postojećih alela i genotipskih frekvencija). U slučajevima bialelnih lokusa, GST postaje identičan sa FST u formuli i ima vrijednost između 0 i 1. U svakom slučaju, kada je veliki broj alela po lokusu i hS visok, GST može biti znatno niži od 1, čak i ako postoje aleli koji nisu zajednički za različite subpopulacije.
Kvantitet dST (= hT – hS) može biti izražen i kao: dST =(ΣkΣldkl) : s;
U ovo sumiranje su uključeni svi iznosi dkl, osim dkk's. Zato se prosječna međupopulacijska diferencijacija alelnih frekvencija može mjeriti preko d'ST – prije nego putem dST. Pa zato možemo primijeniti
u cilju održavanja relacija iz obrasca: 1– FIT = (1 – FIS)(1 – FST), dok FST ostaje isti. U suštini, razlika između FST i F'ST ili FIT i FIT je vrlo mala ako je s ≥ 5.
Kompleksna analiza genetičke distance
Prvi model je predložio, a kasnije sa svojim saradnicima i neznatno modificiao, Cavalli–Sforza, po čemu se često označava i kao Cavalli–Sforzina mjera vezanosti (srodnosti), odnosno Cavalli–Sforzina genetička distanca (Cavalli–Sforza, Edwards 1968). Druga varijanta procjene genetičke heterogenosti populacija označava se kao Neiova genetička distanca (Nei 1972).
Po svemu sudeći, u dosadašnjim istraživanjima širu primjenu i veću popularnost je stekla prvopomenuta mjera. Prema toj procjeni, genetička distanca (d) se može definirati izrazom koji je određen geometrijskom proporcijom sa linijom koja određuje ugao θ:
Clark, Pennsylvania
Klark je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Genetička distanca
Kompleksna analiza genetičke distance
Iako je izvorno prilagođena za angularnu transformaciju alelogenskih frekvencija, ovaj metod procjene genetičke distance neznatno je modificirana u dosadašnjim istraživanjima.
Clark, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 640, što je 7 (1,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Genetička distanca
Kompleksna analiza genetičke distance
Ova procjena počiva na činjenici da, suglasno angularnoj transformaciji, genetička sličnost (similaritet: cos θ) dviju poređenih populacija (A – B) iznosi:
Respektirajući takav pristup, populacije mogu (po pojedinim lokusima) biti i grafički predstavljene, kako je to prikazano na priloženoj slici. Prikazane su odgovarajuće relacije s obzirom na jedan trialelni lokus, a koordinate su kvadratni korijeni relativnih alelogenskih učestalosti. Polazeći od činjenice da suma frekvencija alela svakog lokusa iznosi 1 (= 1), svaka populacija može biti predstavljena tačkom na površini oktanta neke sfere, pri čemu dvoalelnom lokusu odgovara četvrtina kruga.
Kada se međusobno porede samo dvije populacije, varijansa između njihovih uglovnih vrijednosti (σθ2) jednaka je
Dakle, veličina f između dvije populacije jednaka je četverostrukom kvadratu genetičke distance (d):
Ova mjera vrijedi za bialelne lokuse, dok se za multialelne gene izražava prosjek f veličina za ukupni broj (k) alela: Integriranje, odnosno sumiranje složene genetičke distance po sveukupnom kompleksu proučavanih genskih lokusa moguće je prema srodnom obrascu:
u dva donja izraza, djelitelj je ustvari faktor standardizacije (koja je preporučljiva zbog pretežito malih veličina djeljenika) – osobito u skupinama blisko srodnih populacija. Pritom predznak (+ ili-) ovog pokazatelja indicira smjer, a njegov iznos procjenjuje intenzitet odstupanja genetičkog sastava svake konkretne populacije u odnosu na hipotetičnu prosječnu genetičku strukturu proučavanog skupa (k). Određivanje standardne greške procjenefθ počiva na obradi f vrijednosti posmatranih lokusa.
Pojednostavljene procjene odnosa između veličine f i brzine (mikro)evolucije pokazale su da je za izvjesne aplikacije pouzdanije respektirati ovaj pokazatelj nego veličinu d. Temporalna diversifikacija populacija se odvija u određenom periodu (T), pri djelovanju tekućeg drifta čiju efikasnost primarno određuje efektivna veličina populacije (N), a koja ima očekivanu f vrijednost: koja je za mali T jednostavna:
Kada se pretpostavlja da su lokalne selekcijske specifičnosti odgovorne za diferencijaciju, genetička distanca može biti analizirana sama po sebi. U tom slučaju, genske frekvencije divergiraju (u dvije ili više nezavisno evoluirajućih populacija) saglasno veličini koeficijenta selekcije (s), a prema jednostavnom obrascu: koji uvažava početne i krajnje genske frekvencije:
m0 – proučavana genska frekvencija u vrijeme diversifikacije, p – populacija koja je bila izložena selekciji intenziteta 's, u toku vremena T.
m = suma lokusa, i = suma alela, p1mi = frekvencija i–tog alela na m–tom lokusu populacije 1, p2mi = frekvencija i–tog alela na m–tom lokusu upopulacije 2.
Pregled modela procjene genetičke distance
Analize genetičkake udaljenosti su osobito korisne i za rekonstrukciju historije populacija. Njihovi rezultati, na primjer, ukazujiu na evolucujsku prošlost ljudskih populacija i dokazuju činjenicu da su se afričke i evroazijske međusobno udaljile prije oko 100.000 godina.
Genetička distanca se također koristi za razumijevanje porijekla biodiverziteta, njegove aktuelne strukture i dinamike. Na primjer, genetičke udaljenosti između različitih rasa domaćih životinja se često istražuju, kako bi se utvrdilo koja rasa treba da bude zaštićena u cilju održavanja genetičke raznolikosti.
Iako je jednostavno definirati genetske udaljenosti kao mjere genetičke divergencije, postoji više predloženih i različitih njenih statističkih mjera koje su bile ili su i danas u primjeni. To se dogodilo zbog toga što različiti autori polaze od različitih evolucijskih modela. Najčešće se koriste Cavalli-Sforzina i Neiova genetička udaljenost. i Reynolds – Weir–Cockerhamova genetička distanca.
U svim formulama ovog odjeljka, X i Y predstavljaju dvije različite populacije sa po L proučavanih lokusa. Neka X_{u} predstavljajuuti alel na lth lokusu.
Neiova standardna genetička distanca
U 1972., Masatoshi Nei je objavio ono što je postalo poznato kao Neioa standardna genetička udaljenost. Analiza ove udaljenosti ima mogućnost da na osnovu pretpostavke da je godišnja ili generacijska stopa genetičke promjena (supstitucija aminokiselina), konstanta, a zatim Neiova standardna genetska udaljenosti (D) u ovu analizu uključuje i divergenciju vremena. Kao što naglašeno u prethodnom poglavlju, ova mjera pretpostavlja da su genetičke razlike posljedica mutacija i genetičkog drifta.
Cavalli-Sforzina chord distanca
Ovu mjeru su definirali Luigi Luca Cavalli-Sforza i A. W. F. Edwards 1967., a proističe samo iz genetičkog drifta. Glavni napredak ove mjere je da su populacije predstavljene u hipersferi skale čija je jedinica supstitucija po genu:
Reynolds - Weir - Cockerhamanova genetička distanca
Godine 1983., ovu mjera je objavio trojacobjavio John Reynolds, B. S Weir i C. Clark Cockerham. Ona pretpostavlja da genetičku diferencijaciju također uzrokuje samo genetički drift,bez mutacija. Procjenjujuju koeficijent koancestralnosti (zajedničkog porijekla) \Theta:
Ostale mjere genetičke distance
Predlagane su i mnoge druge procjene genetičke distance sa različitim uspjehom.
Neiova DA distanca 1983
Ova udaljenost pretpostavlja da genetičke razlike nastaju zbog mutacija i genetičkog drifta, ali ta mjera udaljenosti daje mogućnost pouzdanije rekonstrukcije filogenetskih stabala populacija u odnosu na ostale udaljenosti, posebno za mikrosatelitske DNK podatake.
Fiksacijski indeks
Najčešće korištena mjera genetičke udaljenosti je fiksacijski indeks koji varira između 0 i 1. Vrijednost 0 ukazuje da su dvije populacije genetički identične, dok j vrijednost od 1 ukazuje na to da su dvije populacije različite vrste. Mutacije se ne pretpostavljaju.
Glicin/sarkozin/dimetilglicin N-metiltransferaza
Glicin/sarkozin/dimetilglicin N-metiltransferaza (, GSDMT, glicin sarkozin dimetilglicinska N-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:glicin(ili sarkozin ili N,N-dimetilglicin) N-metiltransferaza (formira sarkozin(or N,N-dimetilglicin or betain)). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Za razliku od EC 2.1.1.156 (glicin/sarkozin N-metiltransferaze), EC 2.1.1.157 (sarkozin/dimetilglicin N-metiltransferaze) i EC 2.1.1.161 (dimetilglicin N-metiltransferaze), ovaj enzim, iz halofilne metanoarcheje metanohalophilus portucalensis, može da metiluje glicin i sve njegove intermedijere.
Arlington, Nebraska
Arlington je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,243 stanovnika.
Ahura Mazda
Ahura Mazda (na perzijskom jeziku „Mudri gospodar“ ili „Gospodin mudrosti“ - na staroperzijski zovu ga i Ormusd ili Ormus) je od Zoroastera osnovana stara iranska religija zoroastrizma. Bog stvaratelj svijeta Nenok i Getije. On je predstavljao moć svjetla, stvaratelj je i održavaoc svijeta, čovječanstva i bog plodnosti i živih bića. Na klinopisu perzijskih kraljeva nalazi se i pod imenom Auramazda.
Casonetto, Padova
Casonetto je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Chaussée-sur-Marne
Šose na Marni je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Vitri le Fransoa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 651 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 29 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,05 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 99 metara.
Avestanski jezik
thumb|Yasna 28.1, Ahunavaiti Gatha (Bodleian MS J2). Avestički ili avestanski jezik (pazend; ISO 639-3: ave), izumrli drevni jezik iz Irana, jedan od 87 iranskih jezika, šire indoiranske skupine, unutar koje čini posebnu podskupinu. Po ranijoj klasifikaciji pripadfao je sjeveroistočnoj podskupini istočnoiranskih jezika. Jezik zoroastrizma.
Postojala su dva dijalekta, staroavestički i mlađi avestički.
Fairmount, Indiana
Fermaunt je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.954, što je 38 (-1,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cambridge
Cambridge (izgovor: [Kembridž]) je univerzitetski grad na istoku Engleske od 130,907 stanovnika.
On je administrativni centar Grofovije Cambridgeshire i istoimenog Distrikta Cambridge, koji ima 186,849 stanovnika.
Grad je poznat kao dom svjetski poznatog Univerziteta Cambridge.
Geografske karakteristike
Cambridge leži u Grofoviji Cambridgeshire duž rijeke Cam, na nadmorskoj visini od 6 do 24 metara, jer se nalazi nešto južnije od Regije Fens aluvijalne nizine gotovo izravnane s morem.
Homocisteinska desulfhidraza
Homocisteinska desulfhidraza (, homocisteinska desumporaza, L-homocisteinska vodonik-sulfid-lijaza (deaminacija)) je enzim sa sistematskim imenom L-homocistein vodonik-sulfid-lijaza (deaminacija, formira 2-oksobutanoat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Cambridge
Geografske karakteristike
Veći dio grada podignut je na istočnoj obali rijeke Cam pritoke Ouse. Predgrađa se protežu preko rijeke, ali je širenje prema zapadu u velikoj mjeri ograničeno komplesom Univerziteta.
Homocisteinska desulfhidraza
Ovaj enzim je piridoksal-fosfatni protein.
Cambridge
Historija
Najstarije neolitsko naselje niklo je pored riječnog gaza, iz tog perioda ostali su tragovi zemljane utvrde na brdu Castle, na kom su pronađeni i rimski artefakti. Kasnije je niklo još jedno naselje na brdu Market.
Tokom 11. i 12. vijeka podignuta su dva samostana, stariji augustinski u kvartu Barnwell (od kog su ostali vidljivi samo temelji) i noviji - benediktinski koji je 1496. pretvoren u Jezuitski kolegij.
Cambridge je svoju prvu povelju o statusu grada dobio 1207., tako da još od srednjeg vijeka ima pravo na vlastite javne službenike. Jednako tako vrlo rano je imao organizirane zanatlije, koji su svoj prvi ceh - Kolegij tijela Kristova (Corpus Christi College) osnovali 1352.
Znamenitosti
Današnji Cambridge mnogi opisuju kao vjerojatno jedini pravi univerzitetski grad u Engleskoj. Zgrade univeziteta i koledža su gotovo jedini i najljepši arhitektonski spomenici grada. Njegovoj ubavosti pridonose i puno parkova i zelenih površina, to su redom; Jesus Green i Midsummer Common, Sheep’s Green, Lammas Land, Christ’s Pieces, Parker’s Piece, Univerzitetski botanički vrt (značajno proširen) i Backs.
Ovaj posljednji park leži duž glavnih zgrada koledža; Queens, King's, Clare, Trinity, St John's i Magdalene, to je niz uređenih travnjaka i vrtovi kroz koje vijuga rijeka Cam, preko koje se niže dvadeset mostova, od kojih su najpoznatiji Most uzdaha (zapravo sv. Ivana) podignut 1827.-31., Klarin kameni most s debelim kamenim kuglama na parapetima iz 1638.- 40, i drveni Matematički most (zapravo Kraljičin) iz 1749.
Istočno od rijeke Cam proteže se ulica Kraljevska parada, sa crkvom sv. Marije iz 15. vijeka i nizom atraktivnih trgovina nasuprot King's Collegu s kapelom i palačom Senata univerziteta, izgrađenom između 1722. - 1730. po projektu Jamesa Gibbsa. Tu se nalazi i najpoznatija zgrada Cambridga - King's College Chapel (1446.-1515.), koju je dao podići kralj Henry VI, ali je nije uspio dovršiti.
Ostale građevine vrijedne pažnje su crkva sv Beneta sa saksonskim zvonikom, restaurirana normanska crkva Svetoga groba (jedna od samo četiri kružne crkve u Engleskoj) i crkva sv Edwarda. Muzej Fitzwilliam (1837. - 1841) nalazi se u Ulici Trumpington, koja je nastavak Kraljevske parade. Zapadno od rijeke leži Univerzitetska biblioteka, to je velika zgrada od crvene cigle podignuta između 1931-1934.
Bitka kod Notijuma
Bitka kod Notijuma je pomorska bitka između Atine i Sparte, koja se odigrala 406. pne.. Bila je to jedna od bitaka Peloponeskog rata. U bici pobeđuje Sparta. Pre bitke Alkibijad je ostavio Antioha da blokira izlaz spartanske flote iz Efesa. Kršeći Alkibijadovo naređenje Antioh pokušava uvući Spartance u borbu. Spartanci pod Lisandrom pobeđuju. To Lizandru daje renome pobednika nad atinskom flotom, a Alkibijada smenjuju u Atini.
Cambridge
Privreda i transport
Cambridge ima dosta industrijskih postrojenja, ali se ona gotovo i nevide, jer su razmještena daleko od centra grada. Dobar dio njih je čvrsto povezan sa Univerzitetom i radi za njegove potrebe, od elektronike, specijalnih instrumenata do građevinskih radova i štampe. Pored tog grad ima i mlinove, cementare i pogone koji proizvode asfalt.
Bitka kod Notijuma
Uvod
Lizandar je postavljen 407. pne. za komadanta spartanske flote. U Efesu on uspostavlja bazu sa 70 brodova, što gradnjom brodova u samom Efesu povećava na 90. U Efesu uspostavlja diplomatske odnose sa Kirom Mlađim, koji mu daje financijsku pomoć da poveća platu veslača za trećinu. Sa povećanjem plata počeo je privlačiti iskusnije mornare iz atinske flote.
Cambridge
Privreda i transport
Cambridge ima dobre željezničke i cestovne veze sa Londonom, koji leži udaljen oko 95 km južnije. Rijeka Cam se za srednjeg vijeka puno koristila za brodski transport (naročito u vrijeme Sajma Stourbridge), ali su nekadašnji lučki objekti vremenom nestali. Danas se Cam koristi jedino za rekreativno i sportsko veslanje.
Demeksiptilin
Demeksiptilin je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 278,348 Da.
Bitka kod Notijuma
Uvod
Alkibijad je želio da izazove sukob sa Lisanderom, pa dovlači atinsku flotu u Notijum blizu Efesa. Sedeći u Notijumu nije uspeo izazvati bitku sa spartanskom flotom iz Efesa. Alkibijad odlazi sa nekoliko brodova da pomogne jednom drugom atinskom komadantu u opsadi Fokeje. Većina flote, tj 80 brodova ostaje u Notijumu. Obično bi se u takvim slučajevima flota stavljala pod komandu nekoliko generala, ali Alkibijad predaje flotu Antiohu, pod naredbom da ne napada Lizandrove brodove. Zbog toga što je flotu predao samo jednom komadantu Alkibijad je kasnije kritikovan.
Radonić (Drniš)
Radonić je naselje u sastavu Grada Drniša, u Šibensko-kninskoj županiji. Nalazi se oko 16 kilometara jugozapadno od Drniša.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 412 stanovnika.
Bransles
Branl je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 433, a gustina naseljenosti je iznosila 31 stanovnika/km².
Bitka kod Notijuma
Posledice
Nakon što je čuo za bitku, Alkibijad prekida opsadu Fokeje i vraća se u Notijum da bi povratio paritet flota. Opet Lizander ne želi da izađe da se bori.
Poraz u Notijumu izazvao je pad Alkibijada u Atini. Bio je omiljen posle bitke kod Kizika i u njega su ulagali velike nade. Neuobičajeno postavljanje Antioha za komadanta dovelo je do teškog poraza, koji mu ne opraštaju. Njegovi politički protivnici koriste šansu i uklanjaju ga sa pozicije komadanta.
U Notijumu nije stradalo toliko mnogo brodova, ali imao je veliki značaj. Notijum je značio kraj Alkibijadove karijere, a Lisander je na spartanskoj strani značajno lansiran kao vojskovođa. Isto tako je bilo bitno uklanjanje Trasibula, talentiranog komadanta, koji je dosta zaslužan za mnoge atinske pomorske pobede.
Bitka kod Kizika
Bitka kod Kizika je pomorska bitka između Atine i Sparte u kojoj je 410. pne. atinska flota potpuno uništila spartansku flotu. To je bila jedna od bitaka Peloponeskog rata. Pobeda u toj bici omogućila je Atini da povrati veliki broj gradova oko Helesponta. Uoči poraza Spartanci su ponudili mir, što je Atina odbila.
Uvod
Atinska flota se povlači sa Helesponta prema Kardiji, da bi izbegli okršaj sa ojačalom spartanskom flotom. Alkibijad, Teramen i Trazibul traže novac da bi obnovili flotu i uspevaju ponovo stvoriti flotu od 86 brodova. Ta flota sa kopnenom vojskom kreće prema Helespontu, da se sukobe sa Spartancima.
Bitka
Atinska flota je ušla u Helespont noću da ne bi bilo prebrojano koliko imaju brodova. Iskrcali su se blizu Kizika. Zatim su podelili flotu. Alkibijad je krenuo prvi napred sa 20 brodova, a Teramen i Trazibul su se prikradali odotraga. Spartanski admiral Mindar je ugledao samo Alkibijadov deo, pa je smatrao da su Atinjani mnogo inferiorniji. Krenuo je prema Alkibijadu. Alkibijadovi brodovi su se razbežali, a Mindar je krenuo za njima.
Kad je Mindar odmakao dovoljno daleko od luke u Kiziku, Alkibijad je okrenuo brodove prema Mindaru, a Teramen i Trazibul su zauzeli poziciju da odseku odstupnicu Mindaru. Mindar je upao u zamku, pa kreće prema jednoj plaži južno od grada, gde se nalazio persijski satrap Farnabaz sa vojskom. Tokom bega spartanski brodovi su pretrpili gubitke, ali dolaze do obale.
Alkibijadova vojska dolazi do spartanskih brodova na obali i počela ih povlačiti kukama. Persijska mnogo brojnija vojska ulazi u bitku i uspeva da otera Atinjane prema moru. Trasibul i Teramen ulaze u bitku i atinska vojska pobeđuje Spartance i Persijance. Uhvaćeni su svi spartanski brodovi. Mindar je ubijen. Spartanski saveznici su zapalili svoje brodove pri povlačenju.
Posledice
Posle dramatične pobede Atina kontroliše celi Helespont. Sledećeg dana ulaze u Kizik, koji se predao bez borbe. Demoralizirana Sparta traži mir, ali Atina odbija. Pobeda pridonosi padu oligarhije u Atini.
Herbolzheim
Herbolchajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 24 opštinska središta okruga Emendingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 9.895 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8316017.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Emendingen Herbolchajm se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Emendingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 177 metara. Površina opštine iznosi 35,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 9.895 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 279 stanovnika/km².
Princeza Niitabe
Poznata je prije svega po tome što joj je sin bio princ Toneri, znameniti državnik iz 8. vijeka.
Bivio Boceto, Teramo
Bivio Boceto je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 297 m.
Širitovci
Širitovci su naselje u sastavu Grada Drniša, u Šibensko-kninskoj županiji. Nalaze se oko 10 kilometara sjeverozapadno od Drniša.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 191 stanovnika.
Ketoheksokinaza
Ketoheksokinaza (, ketoheksokinaza (fosforilacija)) je enzim sa sistematskim imenom ATP:D-fruktoza 1-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
D-sorboza, D-tagatoza, 5-dezhidro-D-fruktoza i brojne druge ketoze i njihovi analozi takođe mogu da bufu supstrati.
Helena-West Helena, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.282.
Changey (Gornja Marna)
Šanže je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Langr.
Valli, Frosinone
Valli je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Changey (Gornja Marna)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 218 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 32 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,67 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 350 metara.
Valli, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Fleming-Neon, Kentucky
Fleming-Nion je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 770, što je 70 (-8,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Herbrechtingen
Herbrehtingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 11 opštinskih središta okruga Hajdenhajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 13.106 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8135020.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Hajdenhajm Herbrehtingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Hajdenhajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 471 metra. Površina opštine iznosi 58,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 13.106 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 224 stanovnika/km².
Oružane snage Irana
Oružane snage Islamske Republike Irana sastoje se od regularne vojske Arteš (perzijski: ارتش جمهوری اسلامی ایران), Revolucionarne garde Pasdaran (perzijski: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی), te policije (perzijski: نيروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران).
Povijest
Glavni članak: Vojna povijest Irana
Kroz tisuće godina pisane povijesti, uslijed koje je zadržao geografsku (slijedom toga i geopolitičku) poziciju, Iran (poznat i pod imenom Perzija u zapadnom svijetu) imao je dugu i promijenjivu vojnu kulturu i povijest: od statusa pobjedničke vojne supersile kroz tisućljeća koja je vladala nad trima kontinentima, do serije gotovo katastrofalnih poraza (započeto padom Elama) protiv prethodno periferijalnih sila poput Grčke, Arabije ili azijskih nomada poput Mongola.
U antičko doba, Iran je imao mnoge moćne rivale poput Babilona, Lidije ili Egipta koje je uspješno pokorio. Uspješno se suprostavljao i moćnom Rimskom carstvu s kojim je ratovao gotovo sedam stoljeća, prilikom čega je ostvario pobjede u kojima su pogibali i sami rimski carevi poput Valerijana, no i poraze pri čemu je zimski glavni grad Ktezifont bio opustošen od strane Trajana.
Iranski vojni pohodi i vojna kultura ostavili su bogatu ostavštinu u doprinosu vojnim vještinama, oružju, taktikama, strategiji, te utjecaju na čovječanstvo općenito. Ekspedicije tokom 5. stoljeća pne. u kojima je iranska vojska prelazila iz Azije u Europu rezultirale su gradnjom vojnih pontonskih mostova koji su bili inženjersko čudo antičkog doba. Istovremeno je zbog vojnog transporta ratne mornarice iz Crvenog mora u Mediteran izgrađen i Darijev kanal preko Sueza, prototip današnjeg Sueskog kanala.
U značajne doprinose vojnoj tehnologiji spadaju prvenstveno tehnologija kompozitnog luka i strijele korištenog od strane konjice, te pojava teško oklopljenog konjaništva (katafrakta) u doba partske dinastije. Prva uporaba teškog oklopa s rasklopivim kacigama (u Europi poznat kao viteški oklop) upotrebljavala se u doba iranske dinastije Sasanida.
Osim tehnoloških rješenja i dostignuća, poznati su i zakonodavni prvijenci poput Kirovog cilindra, dokumenta o pravima pokorenih naroda donešenog nakon iranskog osvajanja Babilona.
Ratovi i vojne operacije
Ratovi i vojne operacije
Zapovjednici
thumb|Jedna od 6 iranskih podmornica [[Podmornice klase Kilo|klase Kilo]] thumb|right|Iran posjeduje 29 mobilnih protuzračnih sustava [[Tor-M1]]
Obrambeni budžet
Glavni članak: Gospodarstvo Irana
Iransko izdvajanje za obranu 2007. godine procijenjuje se na šest milijardi dolara prema Londonskom Međunarodnom institutu za strateške studije. Prema glavi stanovnika to iznosi 91 dolar što je manji postotak od ostalih zemalja Perzijskog zaljeva, izuzevši UAE.
Vojna industrija
thumb|right|Iranski [[F-14]]
U doba posljednjeg iranskog šaha Muhameda Reze Pahlavija, iranska vojna industrija bila je ograničena na nabavu i proizvodnju stranog oružja. Američke tvrtke poput Bella, Littona i Northropa podigli su tvorničke podružnice u Iranu gdje su se sastavljale razne vrste helikoptera, zrakoplova, navođenih projektila, elektroničke opreme i tenkova.
Godine 1972. osnovana je Iranska elektronička inudstija (IEI). Tvrtka je osnovana s ciljem osposobljavanja linija za popravak uvezenih stranih oružja. Prvi uspjesi u samostalnoj vojnoj proizvodnji zabilježeni su 1979. kada su se reverznom tehnikom počele proizvoditi sovjetski RPG-7, BM21 i SAM-7.
Međutim, većina iranskog naoružanja prije Islamske revolucije bila je uvezena iz Sjedinjenih Država i Europe. Procijenjuje se da je između 1971. i 1975. šah potrošio preko osam milijardi dolara samo na kupnju američkog oružja. To je uzbunilo američki Kongres koji je donio zakon o kontroli izvoza vojne opreme. Ipak, Amerikanci su nastavili isporučivati Iranu velike količine oružja sve do 1979. godine i islamske revolucije.
Poslije Islamske revolucije, Iran se našao u izolacijskom i oskudnom stanju u pogledu vojne tehnologije. Zbog ekonomskih sankcija i embarga na oružje kojeg su uveli Amerikanci, Iran je bio prisiljen okrenuti se domaćoj vojnoj industriji te trgovini s malobrojnim zemljama koje su bile spremne poslovati s Iranom. Revolucionarna garda je postala odgovornom za stvaranje današnje iranske vojne industrije. Od njihova preuzimanja kontrole nad proizvodnjom, vojna industrija se značajno proširila i zbog velikog ulaganja u raketnu tehnologiju, Iran je ubrzo stvorio golemi arsenal balističkih raketa.
Arnold, Nebraska
Arnold je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 597 stanovnika.
Oružane snage Irana
Balistički program
U studenom 2006. Iran je ispaljivanjem balističkih raketa počeo 10 dana vojnih vježbi. Iranska nacionala televizija izvijestila je kako su "testirani deseci raketa uključujući i balističke rakete Shahab-2 i Shahab-3, koje imaju domet od 300 do 1300 kilometara, a iranski stručnjaci testirali su i Shahab-3 s punjenjem od 1400 bombi". Iranske vojne vježbe bile su odgovor na američke u kojima su skupa s saveznicima vježbali u Hormuzu, strateški važnom tjesnacu za prolaz energenata iz Perzijskog zaljeva. Vjeruje se kako Iran razvija i ICBM/IRBM raketni program poznat kao Ghadr-110 dometa 3,000 km, paralelno razvojem svemirskih raketa Safir kojom je početkom 2009. lansirao satelit Omid u orbitu.
Oružja za masovno uništavanje
Glavni članak: Iranska nuklearna kriza
Izrael i neke zapadne države optužile su Iran da razvija nuklearno oružje. Međunarodna agencija za atomsku energiju (IAEA) u svojem je izvješću u veljači 2006. objavila kako nema dokaza za navedene optužbe. Istovremeno su i američke obavještajne službe objavile kako svi dostupni dokazi potvrđuju kako Iran ne razvija nuklearno oružje.
Iran je ratificirao Konvenciju o kemijskom oružju 1997. godine. Iranske trupe i civili pretrpjeli su desetke tisuća žrtava prilikom iračkih napada kemijskim oružjem u doba Iransko-iračkog rata. Kao rezultat, Iran oštro i otvoreno istupa protiv uporabe kemijskom oružja, spominjući svoja iskustva o iračkim kemijskim napadima na mnogim međunarodnim forumuma. Čak i danas, nakon više od 20 godina od završetka iransko-iračkog rata, oko 30,000 Iranaca se i dalje liječi zbog pretrpljenih kemijskih napada iz vremena rata. Veliki broj žrtava kemijskih napada razvio je učinkovite tretmane u iranskim bolnicama, posebno one u liječenju pacijenata napadnutih sumpornim plinom.
Iran je također ratificirao i konvenciju o biološkom oružju 1973. godine. Iran posjeduje naprednu biološku i genetičku tehnologiju kojom se proizvodne cijepiva svjetske klase i za domaće potrebe i za izvoz.