cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Novogrčka književnost
Poezija
Melisanti, Nikos Kavadijas i Nikos Gacos još su tri značajna pesnika tog doba. Oni su delovali kad i Generacija 30-ih, ali se retko smatraju njenim delom. Melisanti (Μελισσάνθη, 1910–1991), koja se često ubraja među najznačajnije grčke pesnikinje, poznata je po pesničkim zbirkama Glasovi insekata (1930), Proročanstva (1931) i Barijera tišine (1965). Njen rad opisan je kao afirmacija smrti, prepun metafizičke agonije i empatičnog humanizma. Nikos Kavadijas (Νίκος Καββαδίας, 1910–1975) jedan je od najomiljenijih pesnika u Grčkoj. Po zanimanju moreplovac, iznenadio je čitalačku publiku svojom prvom zbirkom Marabu (Μαραμπού, 1933). Ponovo se pojavio 1947. sa Maglom, ali je ostatak njegovog pesničkog dela objavljen posthumno. Njegove pesme o životu na moru kombinuju modernističke tehnike sa tradicionalnim elementima, kao što je rima. Nikos Gacos (Νίκος Γκάτσος, 1911–1992) objavio je samo jednu zbirku, Amorgos (1943), koja ga je međutim afirmisala kao jednog od najistaknutijih grčkih nadrealista.
Proza
Za razliku od poezije, većina pisaca beletristike generacije 30-ih nije bila toliko zainteresovana za otkrivanje novih književnih modela. Ipak, oživeli su prozu tako što su usmerili pogled ka širim horizontima, pokušavajući da otkriju složenije psihološke situacije i suoče se sa ozbiljnijim društvenim i ljudskim problemima. Štaviše, izašli su iz okvira kratke forme i izrazili se u savremenoj formi par excellence, romanu.
Stratis Mirivilis (Στράτης Μυριβήλης,1890–1969) bio je veteran Balkanskih ratova, Grčko-turskog rata i Prvog svetskog rata, pa je rat dominantna tema u njegovim knjigama. Najpoznatiji je po romanu Život u grobu (1930), koji govori o iskustvima jednog narednika na solunskom frontu. Njegov veliki značaj leži u antiratnoj poruci, kao i u pokušaju autora da oslika lokalne idiome. Njegove druge knjige su Učiteljica sa zlatnim očima (1933), Vasilis Arvanitis (1943) i Sirena Madona (1949). Ilijas Venezis (Ηλίας Βενέζης, 1904–1973) autor je Broja 31328 (1931), jednog od najsnažnijih izveštaja na grčkom jeziku o užasu zatočeništva i porobljavanja, koji je u velikoj meri sastavio na temelju vlastitog iskustva kao zarobljenika u turskim radničkim bataljonima tokom grčko-turskog rata. Venezis je napisao i Mir (1939) i Eolsku zemlju (1943), koji se takođe smaraju klasicima novogrčke književnosti. Jorgos Teotokas (Γιώργος Θεοτοκάς, 1905–1966) bio je svestrana ličnost, jer je radio na mnogim književnim oblicima, pre svega na prozi, drami i eseju. Njegovi romani, od kojih se izdvajaju Argo (1936) i Pacijenti i putnici (1964), pokrivaju širok spektar političkih, društvenih i psiholoških tema. Esej Slobodni duh iz 1929. godine mnogi vide kao intelektualni manifest generacije 30-ih.
Za razliku od mnogih svojih savremenika, M. Karagacis (Μ. Καραγάτσης, 1908–1960) nije se u knjigama oslanjao na vlastito iskustvo. Okušao se u širokom spektru narativnih formi, u rasponu od istorijskih do društvenih, do fantastične literature i egzotičnih avantura, koristeći šarmantan jezik i prikazujući veoma originalne zaplete.] Najbolji su mu romani Pukovnik Ljapkin (1933), Himera (1936), Jungerman (1938) i Broj 10 (1960). Karagacis je verovatno najčitaniji beletristički pisac ove generacije. Među velike prozne pisci Generacije 30-ih spadaju i Kosmas Politis (Limunov gaj - 1930, Eroica - 1937, Kod Hadžifrangua - 1962), Angelos Terzakis (Ljubičasti grad - 1937, Princeza Izabo - 1945) i Pandelis Prevelakis (Hronika grada ’1938, Sunčeva smrt - 1959).
U poređenju sa pomenutim autorima, Janis Skarimbas i Melpo Aksioti ispoljili su očigledniji modernistički interes. Janis Skarimbas (Γιάννης Σκαρίμπας, 1893–1984) ostavio je raznovrstan opus, uključujući poeziju i dramu, ali se najviše pamti po svojim romanima i novelama, gde koristi ikonoklastički, avangardni stil. To pripadaju Božanstvena koza (1933), Marijambas (1935), Figarov solo (1939) i Vaterlo dve budale (1959). Melpo Aksioti (Μέλπω Αξιώτη, 1905–1973) jedna je od najznačajnijih spisateljica novogrčke književnosti. Njene knjige, kao što su Teške noći (1938) i Hoćemo li plesati, Marija? (1940), čuvene su po svom stilu i originalnosti. Aksioti je poznata je i po pesničkim zbirkama Slučajnost (1939) i Kontrabanda (1959). U istom modernističkom duhu stvarali su Nikos Gabrijel Pencikis i Stelios Ksefludas.
Posleratna književnost
Nakon oslobođenja od trostruke okupacije izbio je Grčki građanski rat. Život se nije vratio u normalu pre 1950. godine, ali velika iskušenja rata odrazila su se u stvaralačkoj književnosti. Pojavio se ogroman broj novih pesnika, dok su već afirmisani pisci nastavili da dominiraju književnom scenom.
Poezija
Pesnici koji su počeli da pišu poeziju u prve dve decenije nakon završetka Drugog svetskog rata bavili su se crnilom okupacije i građanskog rata i kritikom široko rasprostranjene nade u bolju budućnost nakon sloma nacizma. U isto vreme, drugi su usvojili egzistencijalistički pristup kako bi se fokusirali na teme kao što su smisao života i smrti ili bolna svakodnevna telesna rutina. Stilski, uprkos pokušajima da se odvoje od Generacije 30-ih, oni su sledili njihovu paradigmu tihog glasa i apstraktnih ili eliptičkih oblika izražavanja. Primeri poezije takozvane prve posleratne generacije predstavljaju Manolis Anagnostakis, Aris Aleksandru, Tasos Livaditis i Titos Patrikios. Takis Sinopulos, Miltos Sahturis, Eleni Vakalo, Nanos Valaoritis i Nikos Karuzos takođe su istaknuti predstavnici ove grupe.
Aris Aleksandru (Άρης Αλεξάνδρου, 1922–1979) pisao je pesme koje karakterišu čudno lirski stihovi. Njegov pesnički opus, iz kojeg se izdvajaju Još ovo proleće (1946) i Linija bankrota (1952), nije veliki, ali je značajan. Međutim, pesme mu često stoje u senci uspeha njegovog jedinog romana, Kutija misije (1975). Tasos Livaditis (Τάσος Λειβαδίτης, 1922–1988) kombinovao je lirizam i osećajnost sa besom. Njegov angažman u levičarskoj politici činio je osnovu za njegove prve pesme, ali se kasnije okrenuo čistom egzistencijalizmu, u kome se sećanja iz detinjstva kombinuju sa diskretnim, prilično opskurnim religioznim referencama. Među najpozmatijim su mu delima Bitka na rubu noći (1952), Vetrovito je na raskršću sveta (1953) i Violina za jednorukog čoveka (1976). Titos Patrikios pesnik je čije su glavne preokupacije politika, ljubav i svakodnevica. Stihovi su mu definisani jasnoćom misli, blagim pesimizmom i skepticizmom. Neke od njegovih zbirki jesu Prljavi put (1954), Šegrtovanje (1963) i Sporovi (1981). Takis Sinopulos (άκης Σινόπουλος, 1917–1981), pod uticajem egzistencijalizma, ostavio je veliki utisak svojim prvim zbirkama, kao što su Rub (1951) i Susret sa Maksom (1956). Gozba smrti (1970) još je jedno njegovo poznato delo. Sinopulosov stih prikazuje opustošene individualne i kolektivne pejzaže koji odražavaju bolne i dalekosežne posledice Drugog svetskog rata i građanskog rata.
Miltos Sahturis (Μίλτος Σαχτούρης, 1919–2005) i Nanos Valaoritis (Νάνος Βαλαωρίτης, 1921–2019) pripadaju drugom talasu grčkog nadrealizma. Sahturis, poznat po Zaboravljenim (1945), Šetnji (1960) i Posudi (1971), pisao je poeziju koja je istovremeno saosećajna i sablasna. Valaoritis (Kazna magova - 1947, Uzgajalište klica - 1977) često je obnavljao starije forme i koristio se nadrealističkim modelima da bi postigao poetsku samotranscendenciju. Pesnikinja i istoričarka umetnosti Eleni Vakalo (Ελένη Βακαλό, 1921–2001), koja je nazvana "jednom od najuglednijih ličnosti posleratnog intelektualnog života", takođe je unela elemente nadrealizma. Poznata je po Tema i varijacijama (1945), Sećanjima iz grada noćne more (1948) i Genealogijama (1972). Nikosa Karuzosa (Νίκος Καρούζος, 1926–1990.) neki su označili kao filozofskog pesnika, dok ga drugi smatraju više religioznim. Zaista, svoju pesničku karijeru započeo je izrazito hrišćanskim stihovima, koje je postepeno napustio. Među njegovim pesničkim zbirkama nalaze se Povratak Hrista (1953) i Neolitski nokturno u Kronstadtu (1987).
thumb|160px|Dinos Hristianopoulos Tokom 50-ih i 60-ih godina, poezija se počela diversifikovati. Mnogi su se pesnici usredsredili na društvenu patologiju i ekonomsku recesiju posleratnog perioda, koja je odražavala masovnu urbanizaciju do koje je došlo tokom 60-ih godina, dok su se drugi okrenuli erotskoj poeziji. Ovu novu grupu, poznatu i kao druga posleratna generacija, čine pesnici rođeni posle 1929. godine; oni se u odnosu na prethodnu generaciju razlikuju isključivo po tome što zbog svoje mladosti nisu bili aktivni učesnici grčkog pokreta tpora ili građanskog rata.[212].
Kiki Dimula (Κική Δημουλά, 1931–2020) priznata je kao jedna od najvećih pesnikinja moderne Grčke. Njeno se delo tematski oslanjalo na beskrajna iskušenja svakodnevnog života, a karakterisao ga je neposredan i intenzivan ispovedni jezik. Najpoznatije su joj zbirke Tama pakla (1956), In absentia ("U odsustvu", 1958), Delić sveta (1971) i Poslednje telo (1981). Dinos Kristijanopulos (Ντίνος Χριστιανόπουλος, 1931–2020) bio je hrabar pesnik, koji nije pokleknuo pred čistunstvom svog vremena. Najpoznatiji je po svojoj erotskoj poeziji homoseksualnih tonova, koja se nalazi u zbirkama kao što su Bespomoćna tuga (1960) i Telo i crv (1964). Međutim, pisao je i oštre pesme koje su se bavile društvenim temama (Kosooki čovek - 1967). Drugi pesnici koji pripadaju drugoj posleratnoj generaciji bili su Nikos-Aleksis Aslanoglu, Viron Leontaris, Tasos Porfiris, Tomas Gorpas, Zefi Daraki, Markos Meskos i Anestis Evangelu.
Proza
Posleratna je proza možda veće raznolikosti nego pesništvo tog perioda. Pisci su se značajno razlikovali od svojih prethodnika; pošto su odrasli tokom okupacije, pokreta otpora i građanskog rata, sukobili su se sa establišmentom i bili su intenzivno kritični prema svakoj vrsti autoriteta. Štaviše, oživeli su pripovetku i isprobali modernističke tehnike, uključujući unutrašnji monolog, tok svesti, autoreferencijalnost i intertekstualnost, kalemeći ih na tradicionalnije oblike naracije.
thumb|180px|right|Dido Sotiriu U neposrednom posleratnom periodu, neke od najznačajnijih književnih ličnosti bile su žene. Margarita Liberaki (Μαργαρίτα Λυμπεράκη, 1919–2001)) uglavnom je poznata po svom romanu Tri leta (1946), koji se smatra jednim od najvažnijih posleratnih proznih tekstova i za njega je rečeno da se nalazio "ispred svog vremena". Njen rad u pozorištu takođe je od velikog značaja. Tatiana Grici-Milieks (Trg Teseona - 1947, U ulici anđela - 1949, U prvom licu - 1958) imala je dugu karijeru sa snažnom sklonošću ka eksperimentisanju. U tom periodu se pojavila i Lili Zografu (Λιλή Ζωγράφου, 1922–1998), ali su njene poznatije knjige (Zanimanje: Prostitutka - 1978, Ljubav kasnila jedan dan - 1994) objavljene mnogo kasnije. Sve u svemu, njen rad je poznat po svom nekonformističkom i feminističkom sadržaju. Kasniji primer je Dido Sotiriu (Διδώ Σωτηρίου, 1909–2004), jedna od najvećih proznih spisateljica moderne Grčke. Živela je nemirnim životom, koji se velikim delom ogleda i u njenom delu. Njeni romani dobili su široko priznanje, a roman Zbogom, Anadolijo (1962), o katastrofi u Smirni, smatra se značajnim obeležjem novogrčke književnosti. Napisala je i Mrtvi čekaju (1959) i Zapovest (1976).
Godine 1946. objavljena je Široka reka, knjiga o grčko-italijanskom ratu, autora Janisa Beratisa. Napisana novinarskim tonom, označila je trend sličnih romana, kao što su Piramida 67 (1950) Renosa Apostolidisa (Ρένος Αποστολίδης, 1924–2004), Opsada (1953) Aleksandrosa Kocijasa i Žlebovi mlinskog kamena (1955) Nikosa Kasdaglisa. Dimitris Hacis debitovao je romanom Vatra (1946), a kasnije se uglavnom fokusirao na pripovetke, kao u Kraju našeg malog grada (1960). Njegov ukupni opus je nevelik, ali je hvaljen zbog svoje jednostavnosti i "poetskog" realizma.
Iako nije bio prvi koji se bavio kriminalističkom beletristikom, Janis Maris (Γιάννης Μαρής, 1916–1979) priznat je kao otac ovog žanra na grčkom. Napisao je veliki broj romana, od kojih su najpoznatiji Zločin u Kolonakiju (1953), Zločin iza scene (1954), Smrt Timoteosa Konstasa (1961) i Vrtoglavica (1968).
Spiros Plaskovitis afirmisao se i u zemlji iu inostranstvu sa Branom (1960), alegorijskim romanom o strahovima i nesigurnostima posleratnog pojedinca. Zapažene su i njegove zbirke pripovedaka, kao što su Oluja i lampa (1955) i Bodljikava žica (1974). Antonis Samarakis (Αντώνης Σαμαράκης, 1919–2003) jedan je od najprevođenijih savremenih grčkih autora. Brzo se afirmisao sa svojim prvim knjigama Traži se: nada (1954) i Znak za opasnost (1959). Međutim, njegovo najpoznatije delo je Mana (1966), jedna od najvažnijih grčkih knjiga o totalitarizmu. Njegovo se delo dotiče niza aktuelnih pitanja grčkog političkog i društvenog života, razotkrivajući nasilje i tiraniju moderne države.
Tokom 60-ih godina pojavio se niz pisaca velikog uticaja. Iako su događaji okupacije, otpora i građanskog rata ostali jedan od osnovnih elemenata njihovih dela, proširili su svoju tematiku na različite društvene teme tog vremena. Jedna od glavnih karakteristika im je bila želja da eksperimentišu sa književnim stilom. Stratis Cirkas je možda najistaknutiji prozni pisac posleratne Grčke. Slavu je stekao trilogijom Lebdeći gradovi (Klub - 1961, Arijanji - 1962, Slepi miš - 1965), za koju se kaže da je podigao moderni grčki roman na "napredniji nivo". Delo je značajno ne samo zbog svoje monumentalne dužine, već i zbog uvođenja grčke čitalačke publike u potpuno nove tehnike pripovedanja. Među drugim knjigama su Nuredinova bomba (1957) i Izgubljeno proleće (1976).
Jorgos Joanu započeo je svoju karijeru kao pesnik, ali je poznatiji kao pisac pripovedaka. Njegove zbirke, posebno Iz samopoštovanja (1964), Sarkofag (1971) i Naša krv (1978), poznate su po neobičnoj mešavini samoanalize i intimnog realizma i zaradile su mu poređenje sa Džejmsom Džojsom. Uprkos svom veoma malom opusu, Kostas Takcis (Κώστας Ταχτσής, 1927–1988) istaknuta je ličnost, zahvaljujući Trećem venčanju (1962), romanu o grčkoj maloj buržoaziji, koji se smatra remek delom novogrčke književnosti. Objavio je i Malu promenu (1972), zbirku pripovedaka. Menis Kumandareas ((Μένης Κουμανταρέας, 1931–2014) bio je jedan od najsvestranijih i najproduktivnijih pisaca svoje generacije. Sa jednakim je uspehom pisao i romane i pripovetke. Glavna književna preokupacija bila mu je da prikaže klaustrofobični uticaj društvenog okruženja na pojedince. Najpoznatija su Kumandareasova dela Fliperi (1962), Fabrika stakla (1975), Gospođa Kula (1978) i Zgodni kapetan (1982).
Tanasis Valtinos jedan je od najuticajnijih pisaca svoje generacije. Bavio se zločinima građanskog rata i istraživao pitanje posleratne imigracije, postavljajući nove standarde za pisanje proze svojim inovativnim stilom. Knjiga dana Andreasa Kordopatisa (1972), Silazak devetorice (1978) i Podaci iz decenije šezdesetih (1989) neke su od njegovih najpoznatijih knjiga.
Teatar
Godine nakon Drugog svetskog rata bile su period prosperiteta pozorišta. Dramske predstave često su prikazivale tužne aspekte neveselog života, patnje i strasti jednostavnog, siromašnog naroda u zagušljivoj rutini, ili su predstavljale vlastite pesničke idiome, stvarajući neobične i nerealne svetove. Istovremeno, komične predstave pokazale su se izuzetno popularnim i mnoge od njih su pretočene u filmove, koji su takođe postizali uspeh.
thumb|220px|Jakovos Kambanelis Iakovos Kambanelis (Ιάκωβος Καμπανέλλης, 1921–2011) bio je centralna ličnost ove obnove. Uspeh njegovih ranih drama, posebno Dvorišta čuda (1957), otvorio je nove puteve grčkim dramatičarima tog vremena. Obrađivao je različite pozorišne stilove i njegove drame pokazuju značajne razlike u zavisnosti od perioda u kome su nastale. Kambanelis je poznat i po drami Naš veliki cirkus (1972) i romanu Mauthauzen (1963).
Dimitris Psatas (Δημήτρης Ψαθάς, 1907–1979) bio je jedan od vodećih humorista posleratne Grčke. U početku je slavu stekao romanom Madam Šu-šu (1941), ali je ostao upamćen po velikom broju drama, koje su prikladno komentarisale razna pitanja njegovog vremena. Tu spadaju Von Dimitrakis (1947), U potrazi za lažovom (1953) i Probudi se, Vasilise (1965).
Loula Anagnostaki (Λούλα Αναγνωστάκη, 1928–2017) bila je jedna najmoćnijih dramaturginja ove epohe, poznata po tome što je razvijala socijalističke i feminističke teme na otuđen način. Možda je njeno najpoznatije delo Trilogija grada (1965), koju čine Noćenje, Grad i Parada.
Diktatura pukovnika i 1970-e godine
Termin "Generacija 70-ih" generalno se koristi za opisivanje pesnika koji su objavili svoju prvu knjigu za vreme diktature, iako ima mnogo izuzetaka. Oni su nazvani i "trećom posleratnom generacijom" i "generacijom sukoba", jer su pokušali da ospore političko i društveno otuđenje diktature, a kasnije i ranog perioda metapolitefsija. Upijajući uticaje iz različitih stranih izvora, kao što su radikalna politička klima iz maja 1968. u Francuskoj ili umetnički eksperimenti Gruppo 63 u Italiji, delovali su kao uvoznici trendova iz Evrope i Amerike. Frivolan jezik, ironija i humor bili su istaknute komponente njihove poezije.
thumb|300px|S leva na desno: Kiki Dimula, Titos Patrikios, Nasos Vagenas Lefteris Pulios (Λευτέρης Πούλιος, r. 1944) smatra se vodećom figurom ove generacije. Njegova poezija, besna i opscena, ima odjeke beat-generacije i napada konzumerizam i komercijalizaciju. Neke od njegovih najmoćnijih pesama nalaze se u ranim zbirkama, kao što su Poezija (1969) i Poezija 2 (1973). Nasos Vagenas (Νάσος Βαγενάς, r. 1945) piše pretežno o ljubavi, smrti, istoriji/politici i samoj poeziji, u stihovima koji su poznati po aforističkom jeziku, suptilnim insinuacijama i ironiji. Među njegovim su pesničkim zbirkama Pedion Areos (1974), Biografija (1978) i Roksanina kolena (1981).
Dženi Mastoraki (Τζένη Μαστοράκη, r. 1949) pisala je poeziju punu ironije i gorčine, koja se izdvaja po muzikalnosti i bogatoj sintaksi. Tematski, ona se bavi temama kao što su feminizam, cenzura i autoritet. Među pesničkim zbirkama su Putarine (Διόδια, 1972), Rodbina (Το σόι, 1978) i Priče iz dubine (Ιστορίες για τα βαθιά, 1983). Katerina Angelaki-Ruk (Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, 1939–2020) bila je jedna od najistaknutijih pesnikinja ove generacije i jedina koja se upustila u duže kompozicije. Isticala se u erotskoj poeziji koja iskreno govori o strasti i njenom bolu. Možda su joj najznačajnije zbirke Vukovi i oblaci (1963), Magdalena, veliki sisar (1974), Prosci (1984) i Anoreksija postojanja (2011).
Istaknuti su članovi Generacije 70-ih i Katerina Gogu (Κατερίνα Γώγου, 1940–1993), sa zbirkama Tri klika levo (1978) i Idionimo (1980); Manolis Pratikakis (Μανόλης Πρατικάκης, r. 1943), sa zbirkama Libido (1978) i Voda ( 2003); Argiris Hionis (Αργύρης Χιόνης, 1943–2011), sa zbirkama Pokušaji svetlosti (1966) i Oblici odsustva (1973); Janis Kondos (Γιάννης Κοντός, 1943–2015), sa zbirkama Kružni put (1970) i Hronometar (1972); Mihalis Ganas, sa zbirkama Večera bez sedenja (1978) i Staklena Joanina (1989); Marija Laina (Μαρία Λαϊνά, r. 1947), sa zbirkama Punoletstvo (1968) i Njena (1985); Vasilis Sterijadis (Βασίλης Στεριάδης, 1947–2003), sa zbirkama Gospodin Ivo (1970) i Privatni avion (1971); kao i Antonis Fostieris (Αντώνης Φωστιέρης, r. 1953), sa zbirkama Veliko putovanje (1971), Dragoceni zaborav (2003).
Za razliku od poezije, na prozi se u godinama diktature prilično slabo radilo, iako su mnogi već afirmisani pisci objavljivali svoje ranije knjige. Samim tim, većina vodećih pisaca 70-ih pojavila se 1974. ili kasnije. Njihova dela koriste raznovrsna starija i nova izražajna sredstva i daju prikladnu predstavu o sadašnjosti i prošlosti. Naravno, oni se još nisu bili odvojili od politike, ali za većinu njih politika je sada bila jednostavno polazna tačka za bavljenje modernijim temama kao što je borba između ličnog i kolektivnog unutar društvenog univerzuma koji se stalno menja.
Ilijas Papadimitrakopulos, Dimitris Nolas, Antonis Surunis, Margarita Karapanu i Maro Duka neki su od najznačajnijih proznih pisaca koji su se afirmisali tokom 1970-ih godina. Ilijas Papadimitrakopulos je prvenstveno poznat po svojim pripovetkama, posebno onima u Pasti za zube sa hlorofilom (1973). Dimitris Nolas (Atinska vila - 1974, Naše najbolje godine - 1984, Grobnica kraj mora - 1992) poznat je po svom pronicljivom prikazu grčkog društva tokom godina. Antonis Surunis (Saigrači – 1977, Ples ruža – 1994, Gangster Gas – 2000) ušao je u svet gastarbajtera kombinujući humor sa gorčinom. Margarita Karapanu (Μαργαρίτα Καραπάνου, 1946–2008) najpoznatija je po Kasandri i vuku (1976), bildungsromanu koji se bavi autoritarizmom i feminizmom. Maro Duka (Μάρω Δούκα, r. 1947), s romanima Budalino zlato (Η αρχαία σκουριά, 1979) i Lebdeći grad (Η πλωτή πόλη, 1983), hvaljena je zbog jasnoće u prozi i pronicljivog prikaza promena u grčkom društvu tokom poslednjih decenija.
1980-e i 1990-e godine
U osamdesetim je godinama došlo do izuzetnog uspona proze. Čitaoci i izdavači su se masovno okretali prozi i ona je do kraja decenije preuzela vodstvo od poezije, tradicionalno najprestižnijeg književnog oblika u Grčkoj. Pisci su ostavili iza sebe politiku i odabrali privatni život za tematiku svojih knjiga, istovremeno se upuštajući u intenzivnu potragu za novim oblicima i žanrovima. Postepeno, ovaj se trend intenzivirao i do 90-ih godina 20. veka grčka je proza postala šareni mozaik, kako u tematici tako i u izražajnim sredstvima. Minimalizam, razotkrivanje, parodija i mešanje različitih pripovedačkih žanrova uobičajeni su elementi ovog razdoblja.
160px|left|thumb|Zirana Zateli Janis Ksantulis (Γιάννης Ξανθούλης, r. 1947) jedan je od najpopularnijih pisaca koji je debitovao 1980-ih, prodavši više od 1,5 miliona primeraka. Njegove knjige, kao što su Velika smrt (Ο μεγάλος θανατικός, 1981), Mrtvi liker (Το πεθαμένο λικέρ, 1987) i Božićni tango (Το τανγκό των Χριστουγέννων, 2003), poznate su po upotrebi svakodnevnog jezika i osećaju seksualne emancipacije. Evgenija Fakinu (Ευγενία Φακίνου, r. 1948), sa Astradenijem (Αστραδενή, 1982) i Sedmim komadom odeće (Το έβδομο ρούχο, 1983), doprinela je modernom grčkom romanu kao sofisticiranom ponovnom razmatranju istorije. Njene druge knjige uključuju Ko je ubio Mobija Dika? (Ποιος σκότωσε τον Μόμπυ Ντικ; 2001) i Vrtne ambicije (Φιλοδοξίες κήπου, 2007). Zirana Zateli (Ζυράννα Ζατέλη, r. 1951) smatra se jednom od najuzbudljivijih grčkih pisaca današnjice. Kritičare i čitaoce osvojila je zbirkom pripovedaka Prošlogodišnja verenica (Περσινή αρραβωνιαστικιά, 1984), ali njeno je najpoznatije delo roman U sumrak se vraćaju (Και με το φως του λύκου επανέρχονται, 1993), koji spada u žanr magičnog realizma.
Andreas Micu (Ανδρέας Μήτσου) pojavio se početkom 80-ih i danas je produktivan i nagrađivan pripovedač i romanopisac. Možda je najpoznatiji po Slabim lažima Oresta Halkiopulosa (1995), Osama (2001) i Gospodinu Episkopakisu (2007). Ersi Sotiropulu (Έρση Σωτηροπούλου, r. 1953) smatra se jednim od pionira ove generacije, najviše zahvaljujući romanu Šala (Η φάρσα, 1982). Danas je verovatno najpoznatija po filmu Cik-cak kroz drveće gorke pomorandže (Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιές, 1999), koji je postigao uspeh u zemlji i inostranstvu. Njene druge knjige su Eva (Εύα, 2009) i Šta je ostalo od noći (Τι μένει από τη νύχτα, 2015). Rea Galanaki (Ρέα Γαλανάκη, r. 1947), koja je već debitovala kao pesnikinja pod diktaturom, jedna je od grčkih spisateljica o kojima se najviše raspravlja. Njene knjige, posebno Život Ismail Ferik-paše (Ο βίος του Ισμαήλ Φερίκ Πασά, 1989) i Eleni, ili Niko (Ελένη ή ο Kανένας, 1998), transformisale su žanr istorijskog romana, naglašavajući psihologiju likova. Njena su dela prevedena na mnoge jezike. 200px|thumb|Petros Markaris Hristos Homenidis (Χρήστος Χωμενίδης, r. 1966) debitovao je romanom Mudro dete (Το σοφό παιδί, 1993) i brzo se afirmisao zahvaljujući svom subverzivnom stilu pisanja i širokom spektru okruženja i tema. Njegov roman Niki (Νίκη [= "Pobeda"] 2014), nagrađen Evropskom književnom nagradom, već je prepoznat kao visoko dostignuće savremene grčke književnosti. Petros Markaris (Πέτρος Μάρκαρης, r. 1937) debitovao je u književnosti 1995. godine sa Noćnim vestima (Νυχτερινό δελτίο) i od tada je postao vodeći pisac detektivskih romana. Mnoge njegove knjige, uključujući Odbranu zone (Άμυνα ζώνης, 1998) i Če se ubio (Ο Τσε αυτοκτόνησε, 2003), prevedene su na brojne strane jezike.
Joana Karistiani (Ιωάννα Καρυστιάνη, r. 1952) jedna je od najistaknutijih spisateljica koja se pojavila tokom 1990-ih, afirmiravši se romanima Mala Engleska (Μικρά Αγγλία, 1997) i Odelo na tlu (Κουστούμι στο χώμα, 2000). Njen rad karakteriše retka doslednost; njen roman Vreće (Τα σακιά, 2010) i zbirka pripovedaka Vreme za razmišljanje (Καιρός σκεπτικός, 2011) smatraju se među najboljima u deceniji 2010ih. Krisa Dimulidu (Χρυσούλα Δημουλίδου, r. 1957) jedna je od najprodavanijih grčkih spisateljica, pošto su njene knjige prodate u oko dva miliona primeraka. Međutim, kritika ih osuđuje i naziva "lakom književnosti". Dimulidu je debitovala 1997. godine sa romanom Ruže ne mirišu uvek i od tada je vodila trend raznih uspešnih spisateljica sličnog stila. Među njenim drugim knjigama jesu Božje suze (2005), Raskršće duša (2009) i Podrum srama (2014).
Druge kritički hvaljene ili komercijalno afirmisane knjige iz 1980-ih i 1990-ih godina su Istorija (1982) Jorgisa Jatromanolakisa, Fantastična avantura (1985) Aleksandrosa Kocijasa, Gomila (1985-1986) Andreasa Frangiasa, Veliki trg (1988) i Beskrajno pisanje krvi (1997) Nikosa Bakolasa, Crveno obojena kosa Kostasa Murselasa (1989), Kći (1990) Pavlosa Matesisa, Subotom uveče na ivici grada (1996) Sotija Triantafilua, Šamari (1997) Lenosa Kristidisa i Potraga (1998) Nikosa Temelisa.
Pesnici koji su se pojavili 1980-ih zajedno su nazvani "generacijom privatne vizije", jer njihovu poeziju karakteriše teška introvertnost. Među njima su Haris Vlavianos, Jorgos Blanas, Nikos Davetas, Ilias Lajos, Sotiris Trivizas, Tanasis Hacopulos i Marija Kursi. Oni su se odvojili od svojih neposrednih prethodnika i razvili poetiku bližu starijim generacijama. Dominirao je slobodni stih, što je dovelo do nove vrste formalizma. Štaviše, nisu imali zajedničko interesovanje za iste teme, osim klasičnih tema kao što su smrt i ljubav. Politika je bila nedovoljno zastupljena, delom zbog samozadovoljstva rođenog nakon parlamentarnih izbora 1981. godine, kada je PASOK formirao prvu progresivnu vladu Grčke. Ova generacija u celini je nepovoljno upoređivana sa prethodnim generacijama, ali su mnogi njeni pripadnici ipak hvaljeni jer su rano dostigli stvaralačku zrelost.
"Opadanje" poezije nastavljeno je 90-ih godina. U toj deceniji pojavilo se svega nekoliko pesnika i većina njih je nepoznata široj čitalačkoj publici. Izdavačka preduzeća su uglavnom preferirala ili prozne knjige, koje su bile isplativije, ili, u nekim slučajevima, dela već poznatih pesnika. Generalno, pesnici ove generacije pokazuju široku lepezu stilova i nastavljaju trendove koji su se pojavili 80-ih godina.
U novom milenijumu, trilogija Poena Damni Dimitrisa Liakosa (Z213: Izlaz, Sa ljudima sa mosta, Prva smrt) postala je jedno od najprodavanijih i najprevođenijih dela evropske poezije.
Manzana de Alcalá, Hidalgo
Manzana de Alcalá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2224 m.
Monticelli, Parma
Monticelli je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 643 m.
El Tequila, Hualahuises
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 392 m.
Binasco, Milano
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7102 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Ash Shuwāriq, Sa'dah
Ash Shuwāriq je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2235 m.
Orehovica (Rijeka)
mini|250px|Orehovica, pogled s brda Sveti Križ mini|Čvor Orehovica [[Autocesta A6|autoceste A6]] Orehovica je jedno od tri naselja na Grobničkom polju (uz Pašac i Svilno) koje administracijski pripada Gradu Rijeka.
Mjesni odbor
Predsjednik mjesnog odbora je Dajna Jogan (HDZ)
Zemljopis
MO Orehovica se nalazi iznad Rječine okruženo brdima Rebrom, Strmicom, Kljunom, i Svetom Katarinom. MO Orehovica teritorijalno graniči sa mjesnim odborima Brašćine-Pulac, Draga, Gornja Vežica, Grad Trsat, Pašac, Centar-Sušak, Svilno, gradom Bakrom i općinom Čavle.
Povijest
Prema knjizi Andrije Račkog, "Povijest grada Sušaka" iz 1929., godine, mjesto Orehovica spominje se već 1681. godine. Jedan spis 1836. godine veli da se je današnja Orehovica od najstarijih vremena zvala Žakalj pa da joj je general Vukasović, graditelj Lujzijanske ceste, dao ime Hrast po krasnom prastarom Hrastu, što se je nalazio uz gradsku mitnicu.
Jedan dio Orehovice tako je pripadao gradskoj općini Sušak, dok je drugi dio pripadao općini Grobnik. U dolini Rječine u Orehovici danas se vide razvaline nekoć mlina kojeg su prozvali imenom onog kraja "Žakalj". Taj mlin sagrađen je 1841. godine.
Danas Orehovica ima najizrazitiji prometni položaj na Grobinštini. Preko njezina teritorija prolaze ceste različitog značaja. Izgradnjom zaobilaznice, Orehovica je povećala svoj prometni značaj. To su "sjeverna vrata" Rijeke. Orehovica pripada župi Svetog Jurja na Trsatu.
Ruševine starih mlinova
Na Orehovici u Žaklju i danas stoje razvaline starih mlinova koji su građeni u 19. stoljeću, a svoj puni procvat doživjeli su izgradnjom Lujzijane.
Mali mlin u Žaklju uz Rječinu vodio je Gašpar Matković. Nakon nekoliko godina prodao ga je Tršćaninu Ottaviu Fontana koji je izgradio veliki mlin. To je bila velebna trokatnica blizu koje su se nalazila skladišta, staje i stanovi namještenika. Na strojevima je radilo više od stotinu ljudi. Žito je dolazilo iz Rusije, Rumunjske i Banata, a brašno se izvozilo u Englesku, Francusku, Egipat, Brazil, Njemačku i Balkan. Mlin je uspješno poslovao od 1884. do 1888. godine.
Godine 1894. mlin pada pod stečaj i prestaje raditi. Na javnoj dražbi nekretnine je kupio Robert Whitehead, vlasnik tvornice torpeda u Rijeci, koji ga je nakon nekog vremena darovao gradu Rijeci. Prije Prvog svjetskog rata gradski čelnici prodaju nekretnine, ali je Prvi svjetski rat spriječio daljni razvoj i planove. Danas se ispod zelenog bršljana naziru zidine nekoć slavnog mlina. Malo sjevernije na Rječini ispod Gornje Orehovice vide se razvaline manjeg mlina izgrađenog 1840. godine. U njemu je radilo pedeset ljudi. Mlin je izgorio 1867. godine.
Dom Orehovica
Dom Orehovica izgrađen je 1833. godine. I danas na pročelju zgrade stoji rimskim brojkama ispisan datum gradnje - MDCCCXXXIII. Zgrada Doma nekad ja bila prekrasni ljetnikovac gospodina Melendera. Kasnije u dvadesetom stoljeću do Drugog svjetskog rata u njemu su stanovale mnoge obitelji. Nakon rata zgrada postaje društveni dom.
Sedamdesetih godina dvadesetog stoljeća u neposrednoj blizini Doma bila je ljetna pozornica poznata po zabavi i plesu. Izgradnjom zaobilaznice pozornica je srušena. Danas su u domu smješteni poslovni prostori i prostorije za rad Mjesnog odbora Orehovica. Kraj Doma na terasi nalazi se stara šterna na čijem poklopcu je upisana 1874. godina.
La Unión, Nauzontla
La Unión je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Nauzontla.
El Puerto del Oro, Coyuca de Catalán
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 208 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 545 m.
El Tecomate, Chicontepec
El Tecomate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chicontepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 164 m.
Vidite još
Administrativna po
El Zacate, Mezquital
El Zacate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1259 m.
El Chapote, Sinaloa
El Chapote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
El Ixtle Postectitla, Chicontepec
El Ixtle Postectitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chicontepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 217 m.
Vidite još
Administrativna po
Cameron, Missouri
Kameron je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.933, što je 1.621 (19,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Crkva sv. preobraženja (Sarajevo)
'''Crkva Sv. preobraženja''', poznata i kao Crkva na Staroj stanici, u naselju Pofalići, opština Novo Sarajevo, je crkva Srpske pravoslavne crkve i pripada Dabrobosanskoj mitropoliji.
Historija
Za potrebe gradnje uzet je već gotov projekat beogradskog arhitekte Aleksandra Deroka, koji je u Sarajevu uradio i projekat za Kapelu Vidovdanskih heroja, ispod koje se nalaze posmrtni ostaci pripadnika Mlade Bosne, učesnika u Sarajevskom atentatu.
Deroko je projekat načinio u mediteranskom stilu, a uzor mu je bila Crkva Svetih apostola Petra i Pavla u mjestu Ras nedaleko od Novog Pazara, izgrađena krajem 8. ili početkom 9. stoljeća, najstarija crkva u Srbiji.
Satu Mare, Crucea
Satu Mare je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Crucea.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 375 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 727 m.
Crkva sv. preobraženja (Sarajevo)
Historija
Gradnja je završena početkom 1940, a hram je osvešten 8. septembra iste godine, uz veliko slavlje kojem je prisustvovalo oko 50.000 vjernika iz svih krajeva Kraljevine Jugoslavije, brojni episkopi, gosti drugih vjera, predstavnici vlasti.
U Drugom svjetskom ratu, vlasti Nezavisne države Hrvatske opljačkale su i zatvorile crkvu.
Znatno je oštećena i tokom Rat u Bosni i Hercegovinirata od 1992. do 1995. godine. Nakon rata je temeljno obnovljena, pa danas se ova crkva smatra jednim od najljepših hramova u Dabrobosanskoj eparhiji.
Opis
Crkva je izgrađena u kružnom tlocrtu, od bijelog krečnjaka, sa skrivenim zvonikom i arkadama u fasadi. Pokrivena je mediteranskim crijepom – ćeremitom, a crkveni interijer oslikao je poznati crnogorski slikar Jovan Zonjić.
Las Angelitas, Salto de Agua
Las Angelitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Salto de Agua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Cleja, Cleja
Cleja je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Cleja.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6816 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 249 m.
Caselle, Perugia
Caselle je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 340 m.
Cuatro Vientos, Satevó
Cuatro Vientos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Satevó.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1413 m.
Lucrezia Borgia (film, 1953)
Lucrèce Borgia ili Lucrezia Borgia je francusko-italijanski historijski film snimljen 1953. u režiji Christian-Jacquea. Temelji se na romanu Lukrezia Borgia njemačkog pisca Alfreda Schirokauera. Naslovni lik, koga tumači Martine Carol je, Lucrezia Borgia, sestra beskrupuloznog rimskog aristokrata Cesarea Borgije (čiji lik tumači Pedro Armendáriz) koji je krajem 15. vijeka u Italiji nastoji iskoristiti da preko političkih brakova zagospodari Italijom. Za film je karakteristično da, s jedne strane, nastoji izbjeći negativne stereotipove vezane uz naslovni lik kao što su reputacija trovačice i incestuozna veza sa bratom, dok, sa druge strane, prikazuje porodicu Borgia kao oličenje dekadentnog zla, pa, između ostalog, film sadrži i scene u kojoj se ljude love iz zabave, a što je predstavljalo šok za tadašnju publiku. Još više pažnje su, međutim, izazvale scene kupanja u kojima se Martine Carol pojavljuje potpuno gola, kao i scene orgija na dvoru Borgia; one su, s obzirom na neusklađenost sa tadašnjim strogim cenzorskim standardima bile isječene iz verzija prikazanih u SAD. Uspjeh Lucrezie Borgije je, pak, potakao da se u Italiji tokom sljedeće decenije i pol snimi nekoliko niskobudžetnih eksploatacijskih filmova koji su se bavili istim likom.
Āl Abū Rī‘ah, Sa'dah
Āl Abū Rī‘ah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1613 m.
Santa Lucía Atioyan, Nauzontla
Santa Lucía Atioyan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Nauzontla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 306 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1409 m.
Somușca, Cleja
Somușca je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Cleja.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1666 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 273 m.
Morelos 1ra. Sección, Reforma
'''Morelos 1ra. Sección''' je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Reforma.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 482 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Crkva sv. Nikole u Srđevićima
'''Crkva sv. Nikole u Srđevićima''' nalazi se u pravoslavnom groblju, 4 km jugozapadno od Gacka, Bosna i Hercegovina. Pripada Srpskoj pravoslavnoj crkvi, i Eparhiji zahumsko-hercegovačkoj i primorskoj. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 27. juna do 2. jula 2005. godine, donijela je odluku da se crkva proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo (predsjedavajuća) i Tina Wik.
Historija
Prvi pisani podaci o Srđevićima, sa početka XV. stoljeća, nalaze se u dubrovačkim arhivskim izvorima, te u Sopoćanskom pomeniku. Mjesto Srđević je dobilo ime po prezimenu ugledne porodice Srđević. Godina nastanka Crkve sv. Nikole u Srđevićima nije tačno utvrđena, ali je izvjesno da je sagrađena prije 1598. godine. Sagradili su je gatačke vojvode Srđevići ili njihovi srodnici Trkovići.
Vojvode Trkovići se povezuju sa crkvom kao njezini ktitori, a njihova grobnica nalazi se nedaleko od crkve, na drugoj strani sela zvanom Vrtina. To je zajednička grobnica trojice gatačkih vojvoda, Radoja, Petra i Ivana Trkovića, čija su imena zapisana na tri pritesana kamena kojim je ograđen prostor grobnice. Vojvode Trkovići su vjerojatno izginuli u nekom sukobu sa osmanskim vlastima krajem XVI. stoljeća. Sljedeći spomen imena Srđevića se vidi iz zapisa na stećku u manastiru Tvrdoš kod Trebinja u koji je, vjerojatno, zbog nemirnog stanja u Gacku, izbjegao Jovan Srđević. Ponovno stradanje crkve se desilo tokom 1790. ili 1798. godine. O tom stradanju govori zapis u Mineju koji se čuvao u biblioteci pravoslavne eparhije u Mostaru.
Uz brojne devastacije crkve kroz vrijeme, fragmenti njezinih fresaka su očuvani do danas. Upravo fragmenti fresaka, ukoliko se zna da je izrada živopisa skupa, navode na pretpostavku o nekadašnjem značaju ovog mjesta. Zvonik je dozidan u XIX. stojeću.
Opis
Crkva sv. Nikole je jednostavna, manjih dimenzija, i skoro do polovine je ukopana u zemlju. Pored crkve je smješteno nekoliko starih nadgrobnih spomenika, kao i nadgrobni spomenici novijeg datuma. Prema konceptu prostorne organizacije, pripada tipu jednobrodnih crkava pravokutnog tlocrta dimenzija 10,25 x 5,60 m, visine 3,57 m, sa apsidom i zvonikom na preslicu.
Crkva ima masivne kamene zidove, urađene od krupnih kamenih kvadera, složenih u horizontalne redove. Pokrivena je kamenim pločama, sa karakterističnim preklopom kamenih ploča na sljemenu.
Osvjetljenje crkve je ostvareno kroz male prozore koji se nalaze na južnom zidu i uske otvore koji se nalaze na apsidi i ispod zvonika. Iznad zapadnog zida crkve od fino obrađenog kamena krečnjaka urađen je zvonik na preslicu sa jednim otvorom za zvono. Visina zvonika iznosi 6,8 m i u njemu je smješteno veliko zvono.
Freske
Crkva u Srđevićima je jedna od 17 sa freskama u Bosni i Hercegovini. Freske su rad nepoznatog majstora. Prisustvo fresaka u ovoj crkvi govori o selu Srđevićima kao značajnom mjestu u srednjem vijeku, ili na činjenicu da su i siromašne seoske zajednice imale potrebu da svoju parohijalnu crkvu ukrase skupim i vrijednim živopisom. Živopis je uradio obdaren i likovno obrazovan umjetnik. Od cjelokupnog slikarstva srđevićke crkve, do danas su na istočnom zidu crkve i u apsidi samo sačuvani tragovi nekadašnjih kompozicija. Objekat Crkve sv. Nikole u Srđevićima je građevinski u lošem stanju.
Cerano, Novara
Cerano je naselje u Italiji u provinciji Novara, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6499 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 128 m.
Las Capillas, Hidalgo
Las Capillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2591 m.
El Mezquite, Hualahuises
El Mezquite je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Hualahuises.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 407 m.
El Tulija, Salto de Agua
El Tulija je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Salto de Agua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
Nagrada dr Zoran Đinđić
thumb|Sa ceremonije dodele Nagrade 23. decembra 2015. godine u centralnom holu zgrade Pokrajinske Vlade AP Vojvodine (s leva na desno: prof. dr Bojan Pajtić, Ružica Đinđić, dr Strahinja Kovačević, Vukašin Jovanović, Saša Popović i prof. dr Dušan Nikolić)|321x321px Nagrada "Dr Zoran Đinđić za mladog naučnika i istraživača" u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini tradicionalno se dodeljuje od 2004. godine. Nagradu dodeljuju Fondacija dr Zoran Đinđić i Vlada Autonomne Pokrajine Vojvodine, sve do 2015. godine kada se dodela Nagrade poverava Univerzitetu u Novom Sadu. Univerzitet u Novom Sadu po predlogu Fondacije dodeljuje ovu nagradu najuspešnijem mladom naučniku i istraživaču sa teritorije AP Vojvodine u tekućoj godini. Predlog kandidata za ovu prestižnu nagradu potvrđuje Senat Univerziteta u Novom Sadu. Nagrada se sastoji od svečane povelje i novčanog dela u iznosu od milion dinara.
Dosadašnji laureati Nagrade "Dr Zoran Đinđić za mladog naučnika i istraživača" u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini su:
Colonia San Juan, Tezontepec de Aldama
Colonia San Juan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tezontepec de Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1305 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2006 m.
Chiril, Crucea
Chiril je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Crucea.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 309 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 748 m.
Hardy, Iowa
Hardi je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 47 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 47 stanovnika, što je 10 (17,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Mérida, Yucatán
Mérida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 717175 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
San Miguel 2da. Sección, Reforma
'''San Miguel 2da. Sección''' je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Reforma.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 591 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Colomos, Mezquital
Colomos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1324 m.
ITS - Visoka škola strukovnih studija za informacione tehnologije
Akreditovana od strane Ministarstva prosvjete, nauke i tehnološkog razvoja Republike Srbije, Visoka škola ITS ispunjava sve zvanične standarde za školovanje diplomiranih strukovnih inženjera informacionih tehnologija.
Studijski programi Visoke škole ITS
Školovanjem na Visokoj školi ITS studenti se spremaju za rad na poslovima u oblasti informacionih tehnologija koji podrazumijevaju projektovanje, izradu i implementaciju softvera, elektronsko poslovanje, programiranje, dizajniranje, itd.
Nastavni plan i program škole je usklađen po svjetskim standardima, a studenti u nastavi koriste softverska rješenja posljednje tehnologije kako bi usvojili savremene IT vještine. Prostorije u kojima se odvija nastava opremljene su najmodernijim računarima, video projektorima i ostalom pratećom opremom koja olakšava rad studentima i profesorima.
Od svog nastanka do danas Visoka škola ITS ima oko 92% uspješnih diplomaca od kojih je čak 81% zaposlenih u struci, dok je 11% nastavilo svoje školovanje.
Partnerstva i sertifikati
Visoka škola strukovnih studija za informacione tehnologije sarađuje sa autoritativnim kompanijama iz zemlje i inostranstva. Neki od ITS partnera su: Majkrosoft, Apple, Toshiba, Oracle, HP, EMC, Acer, Fujitsu-Siemens, i brojne druge kompanije. Zahvaljujući ovoj saradnji studentima se pruža mogućnost da steknu neki od priznatih sertifikata:
U nastavi se koriste Online biblioteka EBRARY, aplikacije i elektronske interaktivne table , Distance Learning System i Live Stream prenos predavanja iz učionica.
CoDEsign festival
ITS – Visoka škola strukovnih studija za informacione tehnologije i ITHS Srednja škola za informacione tehnologije jednom godišnje, za vrijeme zimskog raspusta, organizuju coDEsign - besplatan IT festival namijenjen prije svega osnovcima i srednjoškolcima, a putem prenosa uživo i svima koji žele da steknu osnove u informatici, dizajnu, online marketingu, dizajnu i uređivanju veb strana ili kreiranju video-igara.