cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Branko Đerić
Biografija
Doktorirao je 1981. godine na Ekonomskom fakultetu Univerziteta u Beogradu, na temu „Osnovni problemi upravljanja faktorima razvoja u samoupravnom društvu“. Branko Đerić je bio prvi predsednik Vlade Republike Srpske, a na tom položaju je bio od 22. aprila 1992. do 20. januara 1993. godine. Prof. dr Branko Đerić je rukovodilac postdiplomskog studija i komisije za doktorate Univerziteta u Istočnom Sarajevu. Šef je katedre za opštu i ekonomsku teoriju Ekonomskog fakulteta u Istočnom Sarajevu.
La Gallinita, Relleno Sanitario, Tixtla de Guerrero
La Gallinita, Relleno Sanitario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tixtla de Guerrero.
Monte Carlo simulacija
mini|desno|200px|Upotreba Monte Carlo metode u određivanju približne vrijednosti π. Nakon postavljanja 30000 slučajnih točaka, procjena za π je unutar 0.07% od stvarne vrijednosti. To se dešava s približnom vjerojatnošću od 20%. Monte-Carlo metode su stohastičke (determinističke) simulacijske metode, algoritmi koji s pomoću slučajnih ili kvazislučajnih brojeva i velikog broja izračuna i ponavljanja predviđaju ponašanje složenih matematičkih sustava.
La Gallinita, Relleno Sanitario, Tixtla de Guerrero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1402 m.
Amatlán de los Reyes, Veracruz
Amatlán de los Reyes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Monte Carlo simulacija
Izvorno su osmišljene u državnom laboratoriju SAD u Los Alamosu nedugo nakon Drugog svjetskog rata. Prvo je elektroničko računalo u SAD-u upravo bilo dovršeno, i znanstvenici u Los Alamosu su razmatrali kako da ga najbolje iskoriste za razvoj termonuklearnog oružja (hidrogenske bombe). Kasne 1946. Stanislav Ulam je predložio korištenje slučajnog uzorkovanja za simuliranje putanja neutrona, a John von Neumann je razvio detaljan prijedlog rane 1947. Ovo je dovelo do simulacija manjih razmjera koje su ipak bile neophodno važne za uspješno dovršenje projekta. Metropolis i Ulam su 1949. objavili rad u kojem su iznijeli svoje ideje, čime su potaknuta velika istraživanja tokom 1950-ih godina. Metoda je dobila naziv po gradu u državici Monako, slavnom po svojim kockarnicama (što je prihvaćeno na prijedlog Nicka Metropolisa, jednog od pionira Monte-Carlo metode).
Operacija Jugoistočna Hrvatska
Operacija Jugoistočna Hrvatska (Südost Kroatien), poznata i kao Operacija južna Hrvatska (Süd-Kroatien) je bila združena operacija nemačkih, italijanskih i trupa NDH u januaru i februaru 1942. godine u istočnoj Bosni, radi uništenja partizanskih jedinica i zaposedanja oslobođene teritorije.
Monte Carlo simulacija
U medicinskoj fizici i radioterapiji koristi se za planiranje doze zračenja tumora.
Operacija Jugoistočna Hrvatska
Situacija prije pokretanja ofanzive
U toku jeseni 1941. ustaničke snage – šest partizanskih i pet četničkih odreda, koji su u toj oblasti još sarađivali sa partizanima – oslobodile su najveći deo istočne Bosne (teritoriju između reka Drine, Bosne i Spreče), ugrozivši neprijateljske garnizone, vitalne saobraćajnice i značajne privredne objekte u rudarskim i industrijskim revirima. Potkraj godine četnici su pojačali destruktivne aktivnosti, neprijateljski su konforntirali sa partizanskim jedinicama i preuzeli akcije da razbiju NOP. Dolaskom Vrhovnog štaba sa tek formiranom Prvom proleterskom brigadom na teritoriji na kojoj su djestvovala dva Narodnooslobodilačka partizanska odreda (NOPO) – Romanijski i NOP odred "Zvijezda", krajem decembra i prvih dana januara, suzbijena je umnogome četnička izdajnička delatnost, učvršćena slobodna teritorija, a partizanske snage konsolidovane i ojačane.
Jačina okupatorskih snaga
Ocenivši da se, nakon razbijanja partizanskih snaga u zapadnoj Srbiji i uništenja tzv. Užičke republike, najjače ustaničko žarište nalazi u istočnoj Bosni, nemačka Komanda za jugoistok je rešila da sredinom januara preduzme ofanzivu širih razmera protiv ustaničkih (partizanskih i četničkih) snaga na toj teritoriji, s ciljem da ih razbije i ponovo uspostavi kontrolu na tom strateški bitnom području. Zato je zadržana 342. pešadijska divizija koja je, posle završenih jesenjih operacija u zapadnoj Srbiji, trebalo da bude upućena na istočni front. Njeno angažovanje u novoj operaciji u istočnoj Bosni bilo je omogućeno ulaskom bugarskih trupa u istočne oblasti Srbije i preuzimanjem okupacionih zadataka, čime su nemačke posadne divizije dobile mogućnost da se pregrupišu. Pored 342. pešadijske divizije, kojoj je poverena glavna zadaća – nastupanje iz rejona Zvornika i Višegrada, u ovoj ofanzivi angažovana je i nemačka 718. pešadijska divizija i 12 bataljona domobrana i ustaša – ukupno 33,000 vojnika, podržanih artiljerijskim, tenkovskim i vazduhoplovnim snagama.
Jačina ustaničkih snaga
Partizanske i četničke jedinice koje su se nalazile na ovoj operacijskoj teritoriji (partizanske: 1. proleterska brigada i tri NOPO-a: Romanijski, Birčanski i NOP odred "Zvijezda" – ukupno 5,000 boraca; četničke: Srebrenički, Vlasenički i Rogatički odred i Cerska brigada – ukupno oko 3,000 vojnika) bile su pretežito raspoređene prema neprijateljskim garnizonima i položajima, zatvarajući pravce koji su, duž komunikacija, vodili u unutrašnjost slobodne teritorije. Dubok sneg i veoma niske temperature ograničavali su borbena dejstva samo u zahvatu komunikacija.
Pripreme za napad
Obavešteni o predstojećoj nemačkoj ofanzivi, četničke vođe su izrazile lojalnost nemačkim štabovima i svojim jedinicama izdale naređenja da napuste položaje i ne pružaju otpor. Ocenivši da partizanske snage ne mogu da se odupru nadmoćnijem neprijatelju, tim pre što su četničke jedinice napuštale položaje, unoseći dezorganizaciju i paniku i stvarajući uslove za brze prodore nemačkih jedinica, Vrhovni štab Narodnooslobodilačkih partizanskih odreda Jugoslavije (NOPOJ) rešio je da odustane od uporne obrane slobodne teritorije i dao naređenje partizanskim jedinicama da primenom manevra, izvlačenjem ispod udara neprijatelja i smelim zabacivanjem u njegovu pozadinu i iznenadnim dejstvima na njegove bokove i zaštitnicu sačuvaju svoju živu silu, a neprijatelju da nanesu što veće gubitke.
Prva faza operacije
mini|Delovi [[718. divizija (Nemačka)|718. nemačke divizije pod Ozrenom, u borbama protiv partizana, neposredno pre Igmanskog marša.]]
Neprijateljske snage su prešle u napad 15. januara koncentričnim nastupanjem ka centru slobodne teritorije. Najjače snage, dva nemačka puka (397. i 399.) i jedan domobranski puk, napale su, uz snažnu podršku artiljerije, ustaničke položaje južno od Zvornika i Caparda.
Otporu Birčanskog partizanskog odreda pridružile su se i neke četničke jedinice do kojih nije stiglo naređenje njihovog štaba o nepružanju otpora nemačkim trupama. Jake neprijateljske snage, podržane bataljonom tenkova, slomile su otpor branilaca i, nadirući drumovima, zauzele Drinjaču, a narednih dana i Novu Kasabu i Šekoviće. Četničke jedinice su se delom razbežale ili prebacile preko Drine u Srbiju, a delom predale, dok se Birčanski odred održao, povukavši se dalje od komunikacija. Njegovi delovi su u zoru 17. januara razbili u selu Petrovićima jednu domobransku četu, zarobivši 138 vojnika. Nastavljajući ofanzivu, nemački pukovi zauzeli su Bratunac, Srebrenicu i Vlasenicu, pripremajući se za dalji prodor ka Han-Pijesku i Romaniji, u susret snagama koje su nastupale iz Višegrada, Sarajeva i Kladnja.
U međuvremenu su i ostale neprijateljske snage izvršile brze prodore na slobodnu teritoriju: 398. puk iz rejona Višegrada ka Rogatici, u koju je ušao već 16. januara, 738. puk i četiri domobranska bataljona iz rejona Sarajeva i Pala, jednom kolonom ka Sjetlini i Rogatici, a drugom ka Romaniji, na koju su izbili 17. januara, a 750. puk iz rejona Tuzle, preko Kladnja, ka Olovu u koje je ušao 21. januara. Partizanske snage su ponegde pružale ozbiljniji otpor i usporavale nadiranje neprijatelja. Tako je do jačih borbi došlo kod Rogatice i Sjetline, te kod Mokrog i Stupara.
Da bi izbegao opasnost da se nađe u okruženju, Vrhovni štab je sa delovima 1. proleterske brigade preduzeo brzo izvlačenje iz rejona Srednje, gde ga je zatekla ofanziva, preko Romanije i Glasinca na Jahorinu i dalje ka Foči, koju je u međuvremenu oslobodio Durmitorski NOPO. Sprečena da se izvuče iz obruča istim putem, glavnina 1. proleterske brigade je krenula zaobilaznim, ali težim i rizičnijim pravcem preko reke Bosne, Sarajevskog polja i planine Igman da bi izbila u rejon Trnova i Kalinovika, na teritoriju koju je držao Kalinovički NOPO. Ovaj smeli pokret, poznatiji pod imenom Igmanski marš, koji je izveden pored samog Sarajeva i koji je zbog izuzetno nepovoljnih vremenskih okolnosti ušao u istoriju NOP-a, potpuno je iznenadio neprijateljske snage.
Neprijateljske snage su do 22. januara ovladale svim naseljenim mestima duž komunikacija i u njihovom širem zahvatu, ali je izostao uspeh koji su očekivali, odnosno partizanske jedinice su uglavnom sačuvale ljudstvo, izbegavši da budu uvučene u frontalne borbe i odolevši propagandi i delatnosti četnika. Veće gubitke pretrpeli su delovi 5. i 2. bataljona 1. proleterske brigade 21. januara u Pjenovcu i Bijelim Vodama, kada su bili iznenađeni od strane nemačkih skijaških odeljenja. U Pjenovcu je poginulo 59 partizana, 4 su ranjena i desetak ih je zarobljeno, a u Bijelim Vodama je poginulo 14 boraca i pet ih je ranjeno.
Druga faza operacije
minijatura|Planina Igman Pošto su izvršile pregrupaciju, 9 nemačkih i 12 ustaško-domobranskih bataljona (oko 17,000 vojnika), od 29. januara do 4. februara izveli su operaciju protiv Ozrenskog NOPO-a na teritoriji između reka Bosne i Spreče, u trouglu Zavidovići-Doboj-Tuzla. Ozrenski odred, koji je imao oko 1,200 boraca, pružao je uspešan otpor, povlačeći se ka grebenu planine, a zatim je prešao u snažan protivnapad, odbacio neprijatelja i vratio izgubljenu teritoriju.
Ishod ofanzive
Nemačka ofanziva u istočnoj Bosni završila se bez većih uspeha. Neprijateljske trupe jesu prodrle na oslobođenu teritoriju, prokrstarile komunikacijama, nanele partizanskim jedinicama gubitke, u nekim izazvale osipanje, ali nisu postigle glavni cilj, razbijanje i uništenje partizanskih snaga i pacifikaciju tog strategijski važnog područja jugoslovenskog ratišta. Nemoćne da održe zauzetu teritoriju, neprijateljske snage su se ubrzo povukle na polazne položaje, zadržavši posade u samo nekoliko mesta, koje će jedva da održe.
U romanijsko-birčanskoj operaciji u nemačkim i ustaško-domobranskim trupama poginulo je, ranjeno i zarobljeno oko 400 vojnika i oficira, dok su 464 stradala od promrzlina, a u Ozrenskoj operaciji oko 330 njih je izbačeno iz stroja. Gubici partizanskih jedinica nisu poznati.
Literatura
Enciklopedija Jugoslavije (Crn-Đ), Jugoslavenski leksikografski zavod, Zagreb, 1984.
Vidi još
Opération Süd-Kroatien I
Tacloban
Tacloban (eng. City of Tacloban, tagalog Lungsod ng Tacloban, waray Siyudad han Tacloban) je filipinski lučki grad 220 kilometara udaljen od jugoistoka Manile. Prvi je grad u regiji Istočni Visayas koji je dobio status visokourbaniziranog grada. Tacloban je danas glavni grad provincije Leyte i regionalno središte Istočnog Visayasa (Regija VIII). S godišnjim prihodom od 500 milijuna filipinskih pezosa svrstava se među gradove prvog razreda, kao i gradove s najnižom incidencijom siromaštva u Filipinima. Od 20. listopada do 27. veljače 1945. bio je na čelu vlade Filipinskog Commonwealtha.
Владимир Ткалчић
Владимир Ткалчић (Загреб, 30. септембар 1883 – 1971) је био историчар уметности, етнолог, музеолог, дугогодишњи директор загребачког Музеја за умјетност и обрт.
Биографија
Рођен је 30. септембра 1883, у Загребу, где је учио основну школу и гимназију, а затим студирао на Свеучилишту, најпре права (1902 до 1904), а након положених прописаних испита је прешао на Филозофски факултет. Године 1904/05 је био на студијама у Паризу, где се бавио проучавањем тамошњих музеја. Школске 1909/10. је завршио студије и положио професорски испит из географије и историје, као главне предмете, те археологије и историје уметности, као помоћне предмете.
Alessandro Momo
Alessandro Momo (26. novembar 1956 - 19. novembar 1974) bio je italijanski glumac, najpoznatiji po nastupima u dvije popularne filmske komedije - Malizia i Profumo di donna. Nedugo pred svoj 18. rođendan, odnosno pred premijeru potonjeg filma, poginuo je u prometnoj nesreći vozeći motocikl Honda CB750 koga mu je bila posudila prijateljica Eleonora Giorgi.
Владимир Ткалчић
Биографија
Као конзерватор је радио на очувању културне баштине, посебно у оквиру Земаљског комисије за чување уметничких и историјских споменика у Хрватској и Славонији.
Године 1918. је постао кустос Хрватског народног музеја. Наредне године је постављен, најпре за кустоса (1919-25), а касније и за управника (1925-33) новооснованог Етнографског музеја. Повод за оснивање музеја била је приватна збирка од 12.000 домаћих и страних уметничких предмета Саламона Бергера. Етнографски музеј отворен је за публику јула месеца 1920, након што га је посетио регент Александар Карађорђевић.
Између два светска рата, са малобројним кадром, Етнографски музеј је развио широку истраживачку, музеолошку и публицистичку делатност. Његов полуслужбени часопис за културну историју и етнографију Јужних Словена „Народна старина“, почео је да излази од 1922. године, а затим почела да излази и „Збирка југословенских орнамената“ (1925–34), те „Етнолошка библиотека“ (1924–35). Међу првима је написао систематски разрађену студију о народној ношњи на подручју Загребачке горе, као и приказ домаћег ћилимарства.
Био је дописни члан Бечког фолклорног друштва Verien für Volksfunde од 1932.
Године 1933. је постао директор (равнатељ) Музеја за умјетност и обрт у Загребу.
Чим је преузео управу музеја, радио је на стварању посебног одељења за православне споменике, истовремено се бавио проучавањем православних старина у Хрватској, те се старао о томе да се оне сачувају или у музеју или у цркви, односно манастиру којем су припадале. Године 1939. је уредио ризницу манастира Гомирје код Огулина, израдио њен стручни каталог, а 1940. је радио на стварању такове ризнице у Костајници. Истраживао је деловање гомирске и комоговинске иконографске школе.
Почетком Другог светског рата, када је створена Независна држава Хрватска, донет је низ законских одредби којима су озакоњени пљачка, демолирање и рушење фрушкогорских манастира и цркава на подручју НДХ. Формирано је државно равнатељство са задатком да преузме целокупну управу над свим православним црквама и манастирима и формиран је суд у Сремским Карловцима (чије је име промењено у Хрватске Карловце) са задатком да обави тај пренос. Јула месеца 1941. Министарство наставе НДХ је наложило Ткалчићу да пошаље стручни тим у напуштени манастир Гомирје и преузме предмете од културно-историјског значаја, с обзиром на његово одлично познавање инвентара манастира, с обзиром да је две године раније израдио стручни каталог његове ризнице. Након обављеног посла, пошто су се пронеле вести о уништавању православних цркви, Ткалчић је на властиту иницијативу послао телеграме свим великим жупама, да склоне на сигурно место сву покретну имовину од вредности, а у исто време од Министарства наставе у Загребу је тражио општу пуномоћ за музејске представнике да преузму предмете од вредности из православних цркава и манастира и пренесу их у Музеј за умјетност и обрт у Загребу. Дозволу од Министарства наставе, Пододсека за високе школе и знанствене заводе су 19. јула 1941. добили Музеј за умјетност и обрт у сарадњи са представницима Археолошког, Историјског, Етнографског музеја и Конзерваторског завода. Посао преузимања су поделили на екипе које су истовремено радиле на више места. Преузимање је вршено у највећој журби из фрушкогорских манастира: Сремски Карловци, манастир Крушедол, манастир Шишатовац, манастир Беочин, манастир Бешеново, манастир Ђипше, манастир Гргетег, манастир Хопово, манастир Јазак, манастир Кувеждин, манастир Привина Глава, манастир Раковац, манастир Раваница, манастир Петковица, манастир Велика Ремета, најчешће без детаљних пописима, који су тек накнадно рађени. Преузете су покретнине и из других православних цркава у местима: Каменица, Бастаја, Доња Вријеска, Бијела, Бјеловар, Брачевци, Бриње, Црна Власт, Даљ, Дарувар, Дољани, Ђаково, Главице, Гомирје, Иванић-Град, Карловац, Клочевик, Кобаша, Копривница, Босанска Костајница, Хрватска Костајница, Сремске Лазе, Лепавина, Лучани, Мајур, Мирковци, Мрежница, Нови Јанковци, Огулин, Ораховица, Оролик, Осијек, Оточац, Отока код Огулина, Пакра, Пакрац, Паучје, Петриња, Плашки, Прокике, Сењ, Сирач, Српске Моравице, Старо Село, Швица, Тоболић, Трњани, Тржић, Велико Набрђе, Винковци, Вировитица, Водотеч, Тук Војни, Врбовско, Врховине, Коложнице. Нису преузети предмети ни из једне православне цркве у Срему које су биле претворене у католичке (Борово, Трпиња, Пачетин, Брачевци). У неким случајевима манастири и цркве су већ били пљачкани и пре доласка музејских стручњака, усташе су рушиле цркве, а преузете предмете су продавале или односиле у Загреб. Пошто је део предмета био јако оштећен, Музеј је 1942. године формирао своју прву рестаураторску радионицу, у којој би такви предмети могли бити третирани.
Априла 1942. професор и декан Теолошког факултета, Радослав Грујић и кустос Музеја кнеза Павла, Миодраг Грбић, користећи се личним познанством, благонаклоношћу, ратног саветника при Управном штабу за Србију, мајора Јохана Албрехта фон Рајсвица успели су да обезбеде пренос моштију српских светитеља кнеза Лазара из манастира Бешеново, те оскрнављене мошти цара Уроша из манастира Јазак и деспота Стефана Штиљановића из манастира Шишатовац, у окупирани Београд. Том приликом је констатовано да су биле опљачкане све драгоцености које су се налазиле са моштима.
Његовој професионалној каријери посвећен је Ткалчићев зборник, који је 1955. објавио загребачки Музеј за умјетност и обрт, а чији је главни уредник био Иван Бах.
Rlevci
Rlevci su naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Rlevci su naselje u okviru opštine Veles.
Prirodni uslovi
Rlevci su smešteni u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Velesa, selo je udaljeno 15 kilometara severozapadno.
Selo Rlevci se nalazi u istorijskoj oblasti Grohot, na jugoistočnim padinama planine Golešnice. Nadmorska visina naselja je približno 540 metara.
Površina seoskog atara prostire se na površini od 24,6 km².
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Rlevci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 18 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Süderhöft
Ziderheft je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 132 opštinska središta okruga Nordfrizland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 20 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1054130.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordfrizland Ziderheft se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Nordfrizland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 5 metara. Površina opštine iznosi 2,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 20 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 8 stanovnika/km².
Seranega, Tempoal
Seranega je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
El Repollo, Tecate
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1059 m.
Profumo di donna
Profumo di donna je italijanska filmska komedija snimljena 1974. godine u režiji Dina Risija. Predstavlja adaptaciju romana Il buio e il miele Giovannija Arpina. Protagonist, koga tumači Vittorio Gassman, je kapetan italijanske vojske koji je oslijepio na manevrima i kome je mladi kadet (čiji lik tumači Alessandro Momo) dodijeljen kao ađutant sa zadatkom da mu pomogne na putovanju iz Torina u Napulj. Radnja prati njihove pustolovine, pri čemu mladić ne zna da je njegov pretpostavljeni, frustriran time što više ne može vidjeti voljenu ženu (čiji lik tumači Agostina Belli) odlučio izvršiti samoubistvo. Premijeru filma je obilježila tragedija, s obzirom da je mladi Momo poginuo u prometnoj nesreći nedugo pred premijeru filma. Profumo di donna je osvojio brojne prestižne nagrade, a nastup Vittorija Gassmana se smatra jednim od njaboljih u njegovoj karijeri. Film je danas, pak, poznat i kao predložak sa Scent of a Woman, hollywoodski remake sa Alom Pacinom u glavnoj ulozi.
Santa Teresa, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Santa Teresa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1972 m.
El Manzanillal, Chínipas
El Manzanillal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chínipas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1494 m.
Devetnaesta dinastija Egipta
Osamnaesta, Devetnaesta i Dvadeseta dinastija drevnog Egipta se često navode pod zajedničkim nazivom Novo kraljevstvo.
Vladari
Devetnaestu dinastiju je osnovao vezir Ramzes I, koga je faraon Horemheb odabrao kao svog nasljednika na prijestolju. Dinastija je najpoznatija po osvajačkim pohodima na teritoriji današnjeg Izraela, Libanona i Sirije.
Il Poggio, Reggio Emilia
Il Poggio je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Devetnaesta dinastija Egipta
Seti I i Ramzes II
thumb|left|Egipatsko i Hetitsko Carstvo, u vrijeme [[bitka kod Kadeša|bitke kod Kadesha.]]
Il Poggio, Reggio Emilia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 423 m.
Devetnaesta dinastija Egipta
Seti I i Ramzes II
Novo egipatsko kraljevstvo je svoj zenit moći doživjelo pod faraonima Setijem I i Ramzesom II ("Velikim"), koji su vodili žustre vojne pohode protiv Libijaca i Hetita. Znameniti grad Kadesh je Seti I osvojio prije nego što ga je odlučio predati Muwatalliju od Hattija u neformalnom mirovnom ugovoru. Ramzes II je potom bezuspješno to pokušao imijeniti u 5. godini svoje vladavine kada je pokrenuo napad na Kadesh u svom drugom sirijskom pohodu 1274. pne., te bio uhvaćen u jednu od prvih vojnih zasjeda zabilježenih u historiji. Zahvaljujući dolasku svojih Ne'arin trupa, Ramzes je bio u stanju preokrenuti stanje na bojištu protiv Hetita. Ramzes II je kasnije koristio hetitske unutrašnje probleme u 8. i 9. godini vladavine i ponovno pokrenuo pohod protiv njihovih sirijskih posjeda, osvojvivši Kadesh i dijelove južne Sirije, te je napredovao na sjever do Tunipa gdje nijedan egipatski vojnik nije bio viđen 120 godina. Na kraju je prihvatio da pohodi protiv Hetita predstavljaju nepodnošljiv teret za egipatsku državnu blagajnu i vojsku. U 21. godini vladavine, Ramzes je potpisao prvi poznati mirovni ugovor s Urhi-Teshubovim nasljednikom, Hattusilijem III te su se tako značajno poboljšali egipatsko-hetitski odnosi. Ramzes II se čak oženio za dvije hetitske princeze, prvu iza svog drugog Sed Festivala. Još u doba Josephusa se počelo vjerovati kako je Mojsije živio u doba vladavine Ramzesa II (iako se spominjalo i doba Osamnaeste dinastije).
Merneptah
Ova je dinastijal oslabila kada je došlo do unutrašnjih sukoba za prijestolje između nasljednika Merneptaha. Amenmesse je, po svemu sudeći, uzurpirao prijestolje od Merneptahovog sina i nasljednika Setija II, ali je Egiptom vladao samo 4 godine. Nakon njegove smrti Seti se vratio na vlast i uništio većinu Amenmesseovih spomenika. Setija je na dvoru služio Kanclarr Bay, ispočetka samo 'kraljevski pisar' ali ubrzo nakon toga jedan od najmoćnijih ljudi u Egiptu koji je stekao povlasticu bez presedana - vlastiti grob u Dolini kraljeva (KV17). I Bay i Setijeva glavna supruga Twosret su došli na loš glas u drevnoj egipatskoj predaji. Nakon Siptahove smrti je Twosret vladala Egiptom još dvije godine, ali se pokazala nesposobnom oduprijeti se zavjerama i intrigama na kraljevskom dvoru. Najvjerojatnije ju je svrgnuo ustanak Setnakhtea, osnivača Dvadesete dinastije.
Fudbalska reprezentacija Brazila
Brazil je trenutačni prvak turnira Copa America; osvojili su turnir 2004. i 2007. godine. Također trenutno drže i titulu prvaka Kupa konfederacija, osvojivši turnir 2005. i 2009. godine. Brazil se trenutno nalazi na četvrtom mjestu FIFA-ine ljestvice najboljih nogometnih reprezentacija svijeta, a ujedno se smatra jednom od najboljih nogometnih nacija u svijetu redovito se nalazivši u vrhu nogometnog svijeta od 60-tih godina prošlog stoljeća naovamo. Brazil je jedina nogometna reprezentacija na svijetu koja je nastupila na svim svjetskim nogometnim prvenstvima do danas.
Hadâmbu, Mogoșești
Hadâmbu je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Mogoșești.
Fudbalska reprezentacija Brazila
Uz Argentinu i Španjolsku, Brazil je jedina reprezentacija koja je osvojila Svjetsko nogometno prvenstvo van svoje kontinentalne zone, a ujedno su i jedina reprezentacija koja je osvojila prvenstvo na četiri različita kontinenta: u Europi (1958. u Švedskoj), u Južnoj Americi (1962. u Čileu), dva puta u Sjevernoj Americi (1970. u Meksiku i 1994. u SAD-u) te jednom u Aziji (2002. u Južnoj Koreji i Japanu). Česta nogometna uzrečica je: "Englezi su izmislili nogomet, ali su ga Brazilci usavršili".
Trenutačni izbornik brazilske nogometne reprezentacije je Mano Menezes koji je na tom mjestu zamijenio Dungu poslije Svjetskog nogometnog prvenstva 2010. u Južnoj Africi. Brazil će biti domaćin sljedećeg Kupa konfederacija 2013. godine kao i sljedećeg Svjetskog nogometnog prvenstva 2014. godine zbog čega su automatski kvalificirani za oba turnira.
Hadâmbu, Mogoșești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 968 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 204 m.
Fudbalska reprezentacija Brazila
Rano razdoblje
Prvom nogometnom utakmicom u povijesti brazilske nogometne reprezentacije smatra se utakmica iz 1914. godine između izabranih timova Rio de Janeira i Sao Paula protiv engleskog kluba Exeter City odigrane na stadionu Fluminense. Brazil je pobijedio rezultatom 2:0, a zgoditke su postigli Oswaldo Gomes i Osman. Za razliku od onoga što će se događati u budućnosti, igra brazilske nogometne selekcije u počecima bila je daleko od odlične, a razlog zasigurno leži i u internim sukobima u samom brazilskom nogometnom savezu. Točnije, razlike u mišljenjima nogometnih saveza Rio de Janeira i Sao Paula dovele su do mišljenja da neće postojati tim koji će se sastojati od igrača koji dolaze iz ta dva tabora.
Na svjetskim nogometnim prvenstvima 1930. u Urugvaju i 1934. u Italiji, Brazil je izbačen već u razigravanju po skupinama. Međutim, svjetsko prvenstvo 1938. godine počelo je davati znakove onoga što će tek doći. Na tom je prvenstvu Brazil osvojio treće mjesto, a Leonidas da Silva završio je turnir kao najbolji strijelac. Brazil je bio domaćin sljedećeg svjetskog prvenstva održanog 1950. godine koji je ujedno bio i prvi turnir održan nakon Drugog svjetskog rata. To prvenstvo 1950. godine bilo je jedinstveno po tome što nije imalo sistem ispadanja, već su četiri najbolje plasirane reprezentacije u svojim skupinama završile u zajedničkoj skupini i igrale jedna protiv druge. Posljednju utakmicu igrali su Urugvaj i Brazil pa se ona smatra finalom. Utakmica je odigrana na stadionu Maracana u Rio de Janeiru pred 199.854 gledatelja što do danas predstavlja apsolutni rekord, a na iznenađenje mnogih Urugvaj je osvojio drugi naslov svjetskog prvaka pobijedivši rezultatom 1:2, nakon što je Brazil vodio 1:0. U Brazilu navedena utakmica poznata je pod nadimkom fateful final (u slobodnom prijevodu sudbonosno finale).
Camerano, Ancona
Camerano je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Fudbalska reprezentacija Brazila
Rano razdoblje
Brazilska reprezentacija je za naredno svjetsko prvenstvo u Švicarskoj 1954. godine bila u potpunosti obnovljena, predvođena popularnim igračima Niltonom Santosom, Djalmom Santosom i Didijem. Međutim, nisu daleko dospjeli. U četvrtfinalu ih je zaustavila Mađarska rezultatom 4:2 u jednoj od najružnijih nogometnih utakmica u povijesti nogometa, koja će kasnije postati poznata pod imenom Battle of Berne (u slobodnom prijevodu Bitka za Bern).
Zlatno razdoblje i Pele
mini|200px|lijevo|Brazilski nogometaši slave prvi naslov svjetskih prvaka 1958. Tadašnji izbornik Brazila, Vicente Feola, odredio je striktna pravila za svjetsko prvenstvo 1958. u Švedskoj. Svaki igrač dobio je popis od četrdeset stvari koje ne smije raditi, uključujući nošenje kapa i kišobrana, pušenje dok se nalaze u službenom dresu i razgovaranje s novinarima van dogovorenih termina. Bili su jedina reprezentacija koja je imala psihologa na turniru (zbog još uvijek svježeg gubitka finala 1950. godine u glavama nekih igrača) i zubara (zbog njihovog podrijetla, dosta igrača imalo je problema sa zubima koji su izazivali razne infekcije i utjecali na kvalitetu njihove igre), a čak godinu dana prije turnira poslali su svog posebnog izaslanika koji je nadgledao kvalifikacijske utakmice po Europi.
Brazil se na prvenstvu našao u najtežoj skupini, zajedno sa Sovjetskim savezom, Engleskom i Austrijom. U prvoj utakmici pobijedili su Austriju 3:0, a s Engleskom su odigrali miroljubivih 0:0. Brazilci su bili zabrinuti prije utakmice sa Sovjetskim savezom, jer se radilo o odlično pripremljenoj momčadi i jednom od glavnih favorita turnira. Njihova strategija je bila da odmah na početku krenu u napad i pokušaju zabiti rani pogodak. Zbog toga su vodeći igrači reprezentacije Bellini, Nilton Santos i Didi razgovarali s izbornikom prije utakmice i uvjerili ga da ako žele pobijediti Ruse moraju uvesti tri igrača s klupe: Zito, Garrincha i Pele koji su i započeli utakmicu. Čim je sudac označio početak utakmice, lopta je došla do Garrinche koji je prošao trojicu igrača i pogodio vratnicu. Brazilci su nastavili s pritiskom i nakon tri minute, koje će kasnije biti opisane kao "najbolje tri minute u povijesti nogometa" Vava je postigao vodeći pogodak. Utakmica je završila rezultatom 2:0. Pele je postigao jedini pogodak u četvrtfinalu protiv Walesa, a u polufinalu su rezultatom 5:2 izbacili Francuze. Brazil je finale igrao s domaćinom Švedskom i tu utakmicu također dobio rezultatom 5:2, postavši tako prva reprezentacija koja je osvojila svjetsko prvenstvo van svog kontinenta. Legenda kaže da je izbornik Feola znao spavati tijekom treninga, a da je čak i na pravim utakmicama sklapao oči na klupi kako bi izgledalo da spava. Zbog toga se Didi smatrao pravim trenerom momčadi.
Na svjetskom nogometnom prvenstvu 1962. Brazil je obranio naslov uz Garrinchu kao glavnog igrača, a ne Pelea koji se ozlijedio u prvoj utakmici turnira protiv Meksika i nije nastupio do kraja istog.
mini|150px|Brazilska reprezentacija na svjetskom prvenstvu u Meksiku 1970. godine prije utakmice četvrtfinala protiv Perua. Isti igrači igrat će i kasnije finale protiv Talijana te postati svjetski prvaci po treći put. Pripreme za svjetsko prvenstvo 1966. u Engleskoj prošle su u znaku političkih utjecaja. Svi veliki brazilski nogometni klubovi željeli su svoje igrače vidjeti u reprezentaciji kako bi im dali što bolji javni tretman. U posljednjim mjesecima priprema za svjetsko prvenstvo tako se dogodilo da je izbornik Vicente Feola radio s čak 46 igrača od kojih je samo njih 22 moglo otići u Englesku; sve to duboko je utjecalo na internu atmosferu i psihološki pritisak na igrače i ostatak tima. Rezultat svega bio je najgori nastup brazilske nogometne reprezentacije u povijesti svjetskih prvenstava kojoj nisu pomogle niti ostale reprezentacije, jer se činilo da su svi odlučili gaziti Pelea (tada vjerojatno na vrhuncu svoje igračke karijere), rušeći ga čim je dobio loptu. To prvenstvo i ostat će upamćeno po izrazito oštroj igri, pogotovo zbog pregrubih startova. Nakon što je postao prvi igrač koji je postigao pogodak na tri različita svjetska prvenstva (u utakmici protiv Bugarske), Pele se odmarao u utakmici protiv Mađarske koju je Brazil izgubio. Treću utakmicu Brazil je igrao protiv Portugala, a nekoliko izrazito grubih prekršaja nad Peleom utjecali su na njegov raniji izlazak iz igre. Brazil je tu utakmicu također izgubio i tako ispao s prvenstva nakon razigravanja po skupinama, prvi put nakon 1934. godine. Poslije turnira, Pele je izjavio da više ne želi igrati na takvim natjecanjima.
Ipak, Brazil je 1970. godine u Meksiku, predvođen Peleom, osvojio svoje treće svjetsko prvenstvo. Ta reprezentacija smatrala se do tada najboljom u povijesti, a osim Pelea predvodili su je i kapetan Carlos Alberto Torres, Jairzinho, Tostao, Gerson i Rivelino. Nakon što su osvojili pokal Julesa Rimeta po treći put, Brazilcima je dopušteno da ga zadrže zauvijek. U šest utakmica koje su odigrali, Brazilci su ostvarili šest pobjeda. U razigravanju po skupinama pobijedili su Čehoslovačku (4:1), Englesku (1:0) i Rumunjsku (3:2). U četvrtfinalu bili su bolji od Perua (4:2), a u polufinalu izbacili su Urugvaj (3:1). Brazil je finale igrao s Italijom i uvjerljivo pobijedio rezultatom 4:1. Jairzinho je završio turnir kao najbolji strijelac sa sedam pogodaka, dok je Pele postigao četiri. Dominantnost Brazila na svjetskim prvenstvima između 1958. i 1970. godine razlog je što danas imamo malo drugačiji pokal koji se daje osvajačima turnira. Ipak, proći će pune 24 godine prije nego Brazilci stave ruke na njega.
Razdoblje suše
Nakon Peleovog reprezentativnog umirovljenja (a i nekih drugih važnih igrača iz tima koji je 1970. godine osvojio treći naslov prvaka), Brazil nije uspio biti bolji od Nizozemskog načina igranja i nisu uspjeli obraniti naslov 1974. godine, završivši turnir na četvrtom mjestu, izgubivši u utakmici za treće mjesto od Poljaka.
Svjetsko prvenstvo u Argentini 1978. godine donijelo je mnoge kontroverze. U razigravanju po skupinama, Brazilci su se natjecali s domaćinima Argentincima za prvo mjesto koje je vodilo u finale turnira. U posljednjem kolu, Brazil je pobijedio Poljsku rezultatom 3:1 i privremeno završio na čelu skupine s gol razlikom +5. Argentina je u tom trenutku imala utakmicu manje i gol razliku +2, ali je u svojoj posljednjoj utakmici uspjela pobijediti Peru rezultatom 6:0 i dospjeti na prvo mjesto skupine te tako igrati u finalu protiv Nizozemske. Brazilci su se morali ponovno zadovoljiti igranjem za treće mjesto u utakmici s Italijom koju su dobili 2:1.
Na svjetskom prvenstvu u Španjolskoj 1982. godine Brazilci su bili izraziti favoriti i kroz svoju skupinu lagano su prošli, ali su kasnije zaustavljeni od Talijana (kasnijih prvaka) rezultatom 3:2 u jednoj od najboljih utakmica u povijesti svjetskih nogometnih prvenstava. Paolo Rossi postigao je sva tri pogotka za Talijane, a Brazilskog trenera Telea mediji su okrivljavali za pretjerano ofenzivnu taktiku pri rezultatu 2:2. Ta reprezentacija Brazila, koja je uključivala velikane poput Sócratesa, Zicoa, Falcaoa i Edera ostat će upamćena kao najbolja reprezentacija koja nikad nije osvojila svjetsko prvenstvo.
Izbornik Tele Santana i nekoliko igrača iz 1982. vratili su se na svjetskom prvenstvu 1986. godine održanom u Meksiku. Iako su igrači bili stariji, svejedno su uspjeli prikazati odličnu igru. Ipak, Zicova ozljeda netom prije početka turnira koštala ih je dobrih rezultata. U četvrtfinalu odigrana je utakmica koja se danas smatra pravim primjerom "totalnog nogometa". Brazil i Francuska napadali su non-stop i, realno gledajući, niti jedna reprezentacija nije zaslužila izgubiti. Kad je Zico ušao u drugom poluvremenu pri rezultatu 1:1, Brazilcima je dosuđen jedanaesterac i činilo se kao da će upravo oni pobijediti i proći u polufinale. Međutim, Zico - heroj jedne cijele generacije brazilskih nogometnih obožavatelja - promašio je s bijele točke i nakon vrlo uzbudljivih produžetaka sve se svelo na jedanaesterce. Tu je Zico uspio pogoditi, ali Julio Cesar da Silva i Socrates su promašili svoje penale i, unatoč tome što je i Platini poslao loptu daleko iznad gola, Francuzi su uspjeli pobijediti ukupnim rezultatom 4:3.
Ponovno na vrhu
mini|250px|Početne postave reprezentacija Italije i Brazila prije finala u SAD-u 1994. Na iznenađenje mnogih, Brazil pune 24 godine nije osvojio svjetsko prvenstvo niti sudjelovao u finalima istog. Njihova borba prekinuta je 1994. godine na svjetskom prvenstvu u SAD-u gdje su ga osvojili po rekordni četvrti put pod vodstvom igrača kao što su Romario, Bebeto, Dunga, Taffarel i Jorginho. Tijekom prvenstva izbacili su domaćina rezultatom 1:0 u osmini finala, Nizozemce u četvrtfinalu rezultatom 3:2 (često nazivana utakmicom prvenstva) i Šveđane u polufinalu također rezultatom 1:0. Sve to dovelo je do spektakularnog finala protiv Talijana gdje je nakon nezanimljive utakmice koja je završila 0:0 Brazil bio bolji izvođenjem jedanaesteraca. Roberto Baggio, do tada glavna zvijezda turnira i igrač koji je praktički sam doveo Italiju do finala, promašio je ključni jedanaesterac i Brazilci su ponovno postali prvaci svijeta čime je započela nova era njihove nogometne dominacije.
Na sljedećem svjetskom prvenstvu održanom u Francuskoj 1998. godine, Brazilci su osvojili srebrnu medalju. Nakon prilično uvjerljivih nastupa među kojima posebno treba izdvojiti tešku pobjedu u polufinalu protiv Nizozemaca nakon boljeg izvođenja jedanaesteraca (regularni dio utakmice završio je rezultatom 1:1), Brazilci su u finalu izgubili čak s 3-0 od domaćina Francuza. Nakon finala, obrana Brazila oštro je kritizirana omogućivši čak dva pogotka Zinedinea Zidanea glavom nakon kornera, a također je i krizirana odluka izbornika da u prvu momčad uvrsti Ronalda koji je nekoliko sati prije utakmice doživio epileptični napad.
Zahvaljujući ubojitom napadačkom trojcu, popularno nazivanom "Tri R" (Ronaldo, Rivaldo i Ronaldinho), Brazil je svoj peti naslov svjetskog nogometnog prvaka osvojio 2002. godine u Japanu i Južnoj Koreji. Iako se na prvi pogled njihova skupina činila izuzetno laganom (Turska, Kina i Costa Rica), Brazil se mučio u utakmici protiv Turaka koju su na kraju ipak dobili. Tu utakmicu obilježila je kontroverznost kada je Rivaldo pao kao pokošen držeći se za lice nakon što ga je turski igrač Hakan Ünsal pogodio loptom u noge. Ünsal je nakon toga zaradio izravan crveni karton, a Rivaldo se pridigao kao da se ništa nije dogodilo. Iako je izbjegao suspenziju, Rivaldo je naknadno kažnjen s 5 tisuća Funti zbog simulacije i tako postao prvi igrač u povijesti kojeg je FIFA kaznila zbog glume i lažnog prenemaganja na terenu. Ostale dvije utakmice Brazil je lako dobio s 4:0 (Kina) i 5:2 (Costa Rica). U osmini finala porazili su Belgijce rezultatom 2:0, a u četvrtfinalu pala je Engleska rezultatom 2:1 uz nezaboravni pogodak Ronaldinha iz slobodnog udarca. U polufinalu Brazilci su se ponovno susreli s Turcima i nakon još jedne teške utakmice izborili 1:0 pobjedu koju je osigurao Ronaldo. Do tog trenutka Rivaldo je bio strijelac na svim utakmicama i činilo se da će ponoviti uspjeh Jairzinha iz 1970. godine kad je postao strijelcem na svim odgiranim utakmicama. Ipak, to se nije dogodilo. Finale tog prvenstva odigrale su dvije najuspješnije nogometne reprezentacije u povijesti natjecanja: Brazil i Njemačka. Zanimljivo je da su do tada oba tima odigrala samo jednu jedinu međusobnu utakmicu i to 1974. godine. Iako je još prije finala Oliver Kahn bio izabran za najboljeg vratara prvenstva, nije mogao zaustaviti Ronaldova dva udarca kojima je Brazil osvojio svoju petu krunu. Ronaldo je turnir završio kao najbolji strijelac, a Oliver Kahn bio je proglašen najboljim igračem prvenstva.
Parreira se vraća
29. lipnja 2005. godine Brazil je osvojio Kup konfederacija drugi put uvjerljivom 4:1 pobjedom protiv vječitih rivala Argentine u Frankfurtu. 2004. godine osvojili su Copa America također protiv Argentine, nakon boljeg izvođenja jedanaesteraca.
Za svjetsko nogometno prvenstvo 2006. godine održano u Njemačkoj, tadašnji izbornik Carlos Alberto Parreira prezentirao je formaciju nazvanu The Magic Square (u slobodnom prijevodu "magični kvadrat"), temeljenu na četiri ofenzivna brazilska igrača: Ronaldo, Adriano, Kaka i Ronaldinho. Tijekom priprema za prvenstvo, reprezentacija je upala u probleme ponajviše zahvaljujući ozljedi Ronalda koji je dva mjeseca bio van terena, a nakon što se vratio dobio je žuljeve na stopalima i imao učestale temperature tijekom treninga.
Unatoč pobjedama u prve dvije utakmice (protiv Hrvatske 1:0 i Australije 2:0), magični kvadrat nije djelovao uvjerljivo i borio se kako bi probio protivničke obrane. Za treću utakmicu Parreira je uveo čak pet novih igrača (uključujući Robinha i Cicinha) što je završilo uspjehom i uvjerljivom pobjedom nad Japanom 4:1.
U osmini finala Brazil je lagano izbacio Ganu rezultatom 3:0, ponovno uz pomoć magičnog kvadrata. Međutim, u četvrtfinalu izbacili su ih kasniji finalisti Francuzi, rezultatom 1:0. Francusku je predvodio preporođeni Zinedine Zidane uz pomoć snažne obrane koja je uspješno odolijevala brazilskim napadačima tijekom cijele utakmice. Možda i zbog neobične formacije u kojoj su se nalazili, Brazilci su bili potpuno izgubljeni i tek su jedanput uspjeli zapucati prema golu Fabiena Bartheza. Utakmica je također upamćena i po činjenici što se prvi puta dogodilo da su Brazilci tri puta poraženi upravo od Francuza na svjetskim prvenstvima (1986., 1998. i 2006.).
Nakon eliminacije, brazilska nogometna reprezentacija oštro je kritizirana od strane medija i obožavatelja. Najznačajnija fotografija koja je u to vrijeme kružila u medijima bila je ona Roberta Carlosa na kojoj isti veže kopačke dok Henry neometano zabija pobjednički pogodak. Sportska legenda Pele kritizirao je izbornika Parreiru i Ronaldinha zbog preranog ispadanja Brazila s tog prvenstva.
Dungin period
mini|250px|Brazil - Sjeverna Koreja (SP 2010.) Dungin prvi poraz kao izbornik Brazila uslijedio je 6. veljače 2007. godine u prijateljskoj utakmici protiv Portugala kojeg je tada vodio izbornik Luiz Felipe Scolari. Ipak, 24. i 27. ožujka iste godine Brazil se oporavio pobjedama protiv Čilea (4:0) i Gane (1:0) u Švedskoj.
Nakon što su pobijedili Argentinu rezultatom 3:1 5. rujna 2009. godine, Brazil se kvalificirao za svjetsko prvenstvo 2010. godine u Južnoj Africi. Nakon završetka kvalifikacija, nalazili su se na prvom mjestu s 9 pobjeda, 7 neodlučenih ishoda i samo 2 poraza koji su uslijedili nakon utakmica s Bolivijom i Paragvajem. U domaćim utakmicama tijekom kompletnih kvalifikacija ostali su neporaženi.
Na navedenom svjetskom prvenstvu, Brazil je izabran u skupinu G koja je prozvana skupinom smrti. Svoju prvu utakmicu odigrali su 15. lipnja 2010. godine protiv Sjeverne Koreje koju su dobili 2:1. 20. lipnja svoju drugu utakmicu odigrali su protiv Obale bjelokosti koju su dobili rezultatom 3:1, dok su posljednju utakmicu odigrali 0:0 s Portugalom. U osmini finala igrali su protiv Čilea. Juan, Luis Fabiano i Robinho postigli su tri pogotka koja su omogućila prolaz Brazila u četvrtfinale gdje su se susreli s Nizozemcima. Tu utakmicu Brazilci su izgubili rezultatom 2:1 (unatoč vodstvu od 0:1) i bili eliminirani s natjecanja.
Razdoblje nakon 2010.
Dana 24. srpnja 2010. godine Mano Menezes imenovan je novim brazilskim izbornikom umjesto Dunge čiji ugovor nije obnovljen zbog neuspjeha na svjetskom prvenstvu 2010.
Dva dana poslije Menezes je imenovao 24 igrača od kojih je 10 bilo debitanata. Samo četvorica igrača koji su zaigrali na svjetskom prvenstvu 2010. godine su bila uključena u Menezesov novi sastav (Robinho, Daniel Alves, Ramires i Thiago Silva). Igrači koji su se našli u tom sastavu, a koji nisu bili na svjetskom prvenstvu su Alexandre Pato iz Milana, Lucas Leiva iz Liverpoola i Marcelo iz Real Madrida. Prvu utakmicu na klupi Brazila Menezes je odigrao protiv SAD-a i dobio 2:0, s Robinhom kao kapetanom sastava. Neymar je u svom prvom nastupu za reprezentaciju odmah postigao i prvi pogodak te bio proglašen igračem utakmice.
Menezesov mandat je trajao samo dvije godine, kada je na klupu ponovo sjeo Luiz Felipe Scolari. Pod Scolarijem, Brazil je osvojio Kup konfederacija 2013. godine, što je bila priprema za Svjetsko prvenstvu u Brazilu naredne godine. Scolari je dobio zadatak osvajanja prvenstva, čime bi Brazil "osvetio" neuspjeh iz 1950. godine, kada s izgubili na domaćem terenu. Brazil je prvenstvo započeo dobro, mada pomalo nesigurno i to se vidjelo već u fazi na izbacivanje, kada je Čile izbačen tek na jedanaesterce, a Kolumbija nakon nevjerojatnog trilera. Uslijedilo je polufinale protiv Njemačke, gdje je Brazil doživio najveću sramotu u svojoj nogometnoj povijesti - Nijemci su ih, usred Belo Horizontea, pregazili sa 7:1 i tako ubili svaku nadu za osvajanje prvenstva. U utakmici za treće mjesto gube i od Nizozemske 3:0 i tako završavaju prvenstvo na četvrtom mjestu.
Nakon prvenstva, Scolari odlazi s klupe te ga mijenja Dunga, koji je već ranije vodio reprezentaciju.
Igrači s najviše nastupa
Slijedi popis igrača s najviše nastupa u brazilskoj nogometnoj reprezentaciji do danas:
Najbolji strijelci reprezentacije
Slijedi popis najboljih strijelaca brazilske nogometne reprezentacije do danas:
Castagne, Cosenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 474 m.