cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Biblioteka (Pseudo-Apolodor)
"Tu se nalazi ovaj elegantan epigram: 'Crpi od mene znanje iz prošlosti i čitaj učene priče drevne mudrosti. Ne traži kod Homera, ni u elegiji, niti kod tragične Muze ili u epskom soju. Nemoj tražiti razmetni stih epskog ciklusa, nego pogledaj u mene i tu ćeš naći sve znanje sveta'."
Kratki sažeci mitovi, dati jednostavnim stilom i jezikom, naveli su neke ispitivače da iznesu pretpostavku da je i sama Biblioteka predstavlja epitomu nekog drugog, izgubljenog dela.
Autor
U nekim rukopisima kao autor ovog dela naznačen je izvesni "Apolodor" (Diller 1983). Ovaj je Apolodor bio pogrešno poistovećen s Apolodorom iz Atine (rođenim oko 180. pne.), učenikom Aristarha iz Samotrake, i to uglavnom zato što "manje sholije" uz Homera spominju da je Apolodor iz Atine zaista napisao neki sličan mitološki zbornik u obliku stihovane hronike. Međutim, u tekstu Biblioteke spominje se Kastor Rođanin, grčki pisac koji je bio Ciceronov savremenik, odnosno živeo je u 1. veku pne. Čitav niz ispitivača, još od Fotija, pogrešno je ovo delo pripisao Apolodoru iz Atine. Kako iz hronoloških razloga ovaj Apolodor ne može biti autor ovog zbornika, kako je još 1873. pokazao Carlos Robert (De Apollodori bibliotheca. Disertatio, Berolini, 1873), njegov nepoznati autor često se danas naziva "Pseudo-Apolodor".
Jedan od mnogih izvora Biblioteke bilo je i delo Tragodoumena (Tragičke teme ili Teme tragedije), iz 4. veka pne., u kojem Asklepijad iz Tragila raspravlja o upotrebi mitova u grčkim tragedijama. To je delo prvi poznati grčki mitografski zbornik.
Rukopisna tradicija
Biblioteka se prvi put spominje kod vizantijskog pisca Fotija, a zamalo je izgubljena u 13. veku, iz kojeg vremena potiče samo jedan nepotpuni rukopis, koji je u 15. veku prepisan za Visariona; od ovog Visarionovog prepisa zavise svi drugi sačuvani rukopisi.
Sadržaj
Biblioteku su kao izvor informacija o grčkim mitovima koristili filolozi od trenutka kada je nastala pa sve do današnjih dana, pa je ovo delo izvršilo snažan uticaj na poznavanje i interpretaciju mitologije od antike do Roberta Gravesa. Biblioteka daje pregled grčke mitologije, pričajući o svim velikim herojskim dinastijama i o događajima vezanim za najvažnije grčke heroje i heroine, od Jasona i Perseja do Herakla i Helene.
U okviru herojskih legendi, sadržaj je u osnovi podeljen po genealoškom principu:
Štampana izdanja
Prvo štampano izdanje "Aplodora" objavljeno je 1555. u Rimu, a uredio ga je Benedetto Egio (Benedictus Aegius) iz Spoleta, koji je podelio tekst u tri knjige, ali je istovremeno izvršio i neke neopravdane izmene u inače vrlo oštećenom tekstu. Hieronymus Commelinus objavio je popravljeno izdanje u Heidelbergu 1559. Prvi tekst ustanovljen na osnovu uporednog čitanja rukopisa objavio je Christian Gottlob Heyne, Göttingen, 1782–83.
Peshawar
Pešavar (paštu: پېښور‎; hindko: پِشور; urdu: پشاور‎; ; „pogranični grad“) je glavni grad pakistanske provincije Hajber-Pahtunva sa 3.055.254 stanovnika (2010). Takođe je administrativni i ekonomski centar teritorije Plemenska područja pod federalnom upravom.
Pre podele Britanske Indije zvao se Purušapura, od sanskritske reči Pušpapura, što je značilo „grad cveća“.
Pešavar se nalazi u velikoj dolini blizu istočnog ulaza u klanac Hajber, između iranske visoravni i doline Inda. To je strateška lokacija na raskršću puteva koji vode ka Centralnoj Aziji i južnoj Aziji.
Campanile I, Frosinone
Campanile I je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Peshawar
Pešavar ima jedan državni i jedan privatni univerzitet. Pored grnčarije, u gradu se proizvode tekstil i cipele.
Campanile I, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 157 m.
Peshawar
Klima
levo|mini|Klimatski dijagram Pešavara Pešavar po Kepenovoj klasifikaciji ima polusuvu klimu sa vrlo vrućim letima i blagim zimama. Zima počinje sredinom novembra i traje do kasnog marta. Letnji meseci su od maja do septembra. Srednje najviše dnevne temperature u toku leta prelaze 40 °C, dok je srednja minimalna temperatura 25 °C. Srednja minimalna dnevna temperatura u tomu zime je 4 °C, a maksimalna 18,35 °C.
Za razliku od većeg dela Pakistana Pešavar ne leži u zoni monsuna. Kiše ima i u leto i u zimu.
Istorija
mini|Džamija Al-Zaruni u Pešavaru Pešavar su osnovali pre oko 2.000 godina kraljevi Gandhara i duže vreme je trgovački centar između indijskog potkontinenta, Avganistana i centralne Azije. Grad je bio istočna granica Kušanskog carstva pod Kaniškom. 1275. godine grad je posetio Marko Polo.
Babur, osnivač Mogulskog carstva, sagradio je u Pešavaru utvrđenje 1530. godine. Kasnije je, tokom izgradnje puta Delhi – Kabul i stvaranjem vrtova pod Šer Kan Surijem, započeo razvoj Pešavara.
Pred teroristički napad 11. septembra 2001. godine Osama Bin Laden je razgovarao u jednom pešavarskom hotelu, u kome su, imeđu ostalih, bili smešteni i teroristi.
Demografija
Građani Pešavara su većinom Paštuni. Paštuni čine značajanu nacionalnu grupu i većinski narod u pakistanskoj provinciji Hajber-Pahtunva. Paštuni žive i u Avganistanu, gde su takođe značajna etnička grupa. Druga najveća grupa su Hindkovanci. Pored njih, u gradu žive desetine hiljada Tadžika, Hazara, Uzbeka, Persijanaca i drugih.
Izbeglice
Zbog Avganistanskog građanskog rata i sovjetske invazije, veliki broj izbeglica se slivao u Pešavar. Na mestu ranijeg kampa za izbeglice Nasir Bag i Kača Garni 2002. godine je nastala nova zajednica, Regi Lalma.
Od 2007. godine, napravljeni su novi kampovi za prihvat izbeglica u Pešavaru. U delu grada Hajatabad nalazi se puno izbeglica iz Avganistana.
Kulturni krajolik Balija
Odlike
Linija vulkana koja dominira krajolikom Balija osigurava plodno tlo, što ga u kombinaciji s vlažnom tropskom klimom čini idealnim mjestom za uzgoj usjeva. No, zbog brdovitog terena vode iz rijeka je trebalo usmjeriti kanalima za navodnjavanje, čime je omogućen uzgoj riže na visoravnima i planinskim terasama. Kako se riža smatrala "Božjim darom" primjenjen je složeni društveno-vjerski sustav hramova za kontrolu navodnjavanja. Naime, voda je iz izvora i kanala vođena kroz hramove van na rižina polja uz naselja (njih 1.200 s oko 50 do 400 farmera) koji još uvijek uzgajaju rižu bez gnojiva i pesticida. Također, u duhu filozofije Tri Hita Karana vodeni hramski rituali su promicali skladan odnos između ljudi i njihovog okruženja kroz aktivno sudjelovanje osoba s ritualima koji naglašavaju ovisnost o održanju životne snage prirodnog svijeta. Od 11. stoljeća mreže vodenih hramova su uspjele kontrolirati ekologiju rižinih terasa u razini cijelih slivnih područja, tzv. subak sustavi. Jedan subak se sastoji od šuma koje štite opskrbu vodom, krajolik terasa i rižinih polja povezanih sustavima kanala, tunea i brana, te sela i hramove različitih veličina i značaja koji označavaju ili izvor vode ili njegov prolaz kroz hram na putu nizbrdo za navodnjavanje polja subaka.
Čoga Zanbil
Čoga Zanbil (perz.: چغازنبيل, Čoḡā Zanbīl ili Chogha Zanbil - „Korpa-humak” ; elam. Dur Untaš - „Untašov grad”) je drevni kompleks koji su izgradili Elamiti oko 1250. pne., u današnjoj iranskoj pokrajini Huzestan. Nalazi se oko 42 km jugozapadno od Dezfula, 30 km zapadno od Suze i 80 km sjeverno od Ahvaza. U njemu se nalazi jedan od rijetkih sačuvanih zigurata izvan Mezopotamije, zbog čega je upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 1979. godine.
Historija i odlike
mini|lijevo| Cisterna za vodu Čoga Zanbila Čoga Zanbil izgradio je elamitski kralj Untaš Napiriša (1275. - 1240. pne.) oko 1250. pne. u čast boga Inšušinaka, zaštitnika grada Suse. Najverojatnije nije nikada bio naseljen, osim svećenika i njihovih sluga. Neki znanstvenici vjeruju, zbog mnogih vjerskih građevina u Čogi Zanbilu, kako je kralj Untaš želio napraviti novo vjersko središte koje bi zamijenilo Susu, a u kojemu bi se štovali bogovi i iz nizinskih i planinskih dijelova njegovog kraljevstva.
Kompleks štite tri koncentrična prstena zidina koji čine područja koja danas nazivamo "gradskim četvrtima". Unutrašnje područje (temenos) je sveto i središnje mjesto zauzima veliki zigurat izgrađen preko starijeg hrama sa skladištem kojeg je također dao izgraditi Untaš-Napiriša. Zigurat je najbolje sačuvan i najveći od svih mezopotamskih zigurata. Danas je visok samo 25 m jer su njegova dva gornja kata uništena, s kojima je imao visinu od oko 60 m. Za razliku od mezopotamskih zigurata koji su obično imali troja otvorena stubišta, ovaj je imao samo jedno nadsvođeno lukovima tako da se hram na vrhu nije mogao vidjeti s dna.
Srednje područje je ispunjeno s 11 hramova manjih božanstava, a vjeruje se kako je izvorno bilo planirana izgradnja 22 hrama, no nakon kraljeve smrti njegovi nasljednici su napustili ovaj kompleks. Ovalni zid je okruživao ovo područje i između njega i trećeg, vanjskog područja, je golemi prazan prostor.
Kompleks je naposlijetku uništio asirski kralj Asurbanipal 640. pne.
Arheolog Roman Ghirshman je istraživao ovaj lokalitet u šest navrata od 1951. do 1961. godine Tada je pronađen veliki broj skulptura, glavica, životinja i amuleta, te ostaci dva panela od bjelokosti.
Pedas
Pedas (Πήδασος) bilo je ime nekoliko mesta i ličnosti u grčkoj mitologiji, koje se pojavljuju u vezi s trojanskim ratom u Homerovoj ''Ilijadi.
Teodosije Šibalić
Teodosije (Živko Šibalić, Čačak, 29. jun 1963) je episkop raško-prizrenski, a prije toga je bio vikarni episkop lipljanski.
Biografija
Vladika Teodosije, na krštenju Živko Šibalić, rođen je 29. juna 1963. godine u Čačku, od oca Milana i majke Biljane (rođene Jović), sada u monaštvu monahinje Marte. Posle završene osnovne i srednje škole u Gorjanima i Užicu, studirao je teologiju na Teološkom fakultetu u Beogradu, gde je i diplomirao. Iskušenik je postao 6. januara 1987. godine u manastiru Crna Reka, kod Novog Pazara, gde počinje monaški život pod duhovnim rukovodstvom igumana Artemija, danas raščinjenog episkopa raško-prizrenskog. U manastiru Crna Reka iskušenik Živko je zamonašen u malu shimu na manastirsku slavu, Svetih Arhangela, 21. novembra 1989, dobivši monaško ime Teodosije, po Svetom Teodosiju Velikom, začetniku opštežića.
Od maja 1991. do marta 1992. godine otac Teodosije je na poslušanju u Eparhijskom dvoru u Prizrenu kao đakon i vozač tadašnjeg episkopa Artemija. U martu 1992. godine sa nekoliko crnorečkih monaha prelazi u manastir Visoki Dečani, gde ga episkop raško-prizrenski postavlja za nastojatelja manastira i odlikuje činom igumana 22. oktobra 1992. godine.
Episkop
Na redovnom zasjedanju Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve od 10. do 19. maja 2004, iguman Teodosije (Šibalić), nastojatelj carske lavre manastira Visoki Dečani, izabran je za episkopa lipljanskog, vikara Eparhije raško-prizrenske sa sjedištem u manastiru Visoki Dečani.
Ustoličen je za episkopa raško-prizrenskog 26. decembra 2010. u Prizrenu.
L-Treoninska dehidrogenaza
L-Treoninska dehidrogenaza je enzim koji posreduje katabolizam treonina. On katalizuje njegovu konverziju u glicin preko 2-amino-3-ketobutirata uz istovremenu redukciju NAD+ molekula.
Jack White
Jack White (rođen kao John Anthony Gillis 9.7. 1975.) je američki muzičar, muziči producent i povremeni glumac najpoznatiji po tome što je gitarist i pjevač rock-dueta The White Stripes.
1990-ih White je u Detroitu izrađivao postavu za namještaj, a u slobodno vrijeme nastupao u raznim undergorund bendovima. Nakon što je čuo kako njegova tadašnja supruga Meg White zna svirati bubnjeve, njih dvoje su fomirali The White Stripes. Grupa je nanizala hvaljene albume, od kojih ih je treći, pod nazivom White Blood Cells, učinio međunarodnim zvijezdama. U izboru 100 najvećih gitarista svih vremena časopisa Rolling Stone je došao na 17. mjesto. Whiteov uspjeh kod publike i kritike mu je omogućio suradnju s drugim, već etabliranim i uglednim muzičarima kao što su Loretta Lynn, Bob Dylan, Lou Reed. te pohvale od strane drugih muzičara kao što je Slash, Jimmy Page i detroitski sugrađanin Iggy Pop. Godine 2005. White je postao jedan od osnivača rock-grupe The Raconteurs.
White se pojavljivao u filmovima kao glumac u cameo i manjim ulogama. Ponekad ga nazivaju ekscentričnim, a za što su zaslužni njegovo ponašanje na i van pozornice, kao i neobični interesi.
Biografija
Jack White se rodio kao najmlađe od desetoro djece Terese i Gormana Gillisa, radnika koji je održavao zgradu detroitske nadbiskupije. U djetinjstvu je bio ministrant, te je tako dobio svoju prvu glumačku ulogu - u TV-filmu Rosary Murders, snimanom u Detroitu. a kao tinejdžer je planirao postati katolički svećenik. Od odlaska u sjemenište ga je odgovorila ljubav prema rock muzici, odnosno bojazan da neće sa sobom moći ponijeti pojačalo.
Nakon završene srednje škole, šegrtovao je kod očevog prijatelja Briana Muldoona, a potom osnovao Third Man Upholstery, vlastitu tvrtku za postavu namještaja. Posao nije bio profitabilan, a White se daleko više zanimao za rock muziku. 1990-ih je svirao bubnjeve u country punk grupi Goober and the Peas, a kasnije u grupi The Go.
21.9. 1996. Jack Gillis se oženio za Meg White i preuzeo njeno prezime. Njih dvoje su ubrzo počeli nastupati pod nazivom The White Stripes, a publici su se predstavljali kao brat i sestra. Jack i Meg su se razveli 2000. godine, ali su nastavili nastupati kao grupa.
Godine 2001. njihova singlica Fell in Love with a Girl je postala veliki hit, a potom je ih je uspjeh albuma White Blood Cells učinio svjetski poznatim.
Godine 2003. White je dobio ulogu u filmskoj adaptaciji romana Cold Mountain, a nakon niza solo-projekata je 2005. osnovao grupu The Racounteurs.
Nakon jednogodišnje veze s glumicom Renee Zellweger, koju je upoznao na snimnaju filma, White se 1.6. 2005. vjenčao s britanskim supermodelom Karen Elson, koja mu je rodila kći Scarlet Teresu White (2006) i sina Henry Lee Whitea (2007).
EMR3
Funkcija
Ovaj protein je član adhezinske familije GPCR receptora izražene predominantno u ćelijama imunskog sistema. Ti proteini imaju karakteristični dugački ekstracelularni region sa promenljivim brojem N-terminalnih domena sličnih epidermalnom faktoru rasta (EGF), koji je spregnut sa TM7 domenom putem domena sličnog mucinu. U slučaju EMR3, taj proteinski domen se sastoji od dva N-terminalna proteina slična epidermalnom faktoru rasta. Ovaj gen je blisko srodan sa genom na hromozomu 19 koji kodira molekul EMR3. EMR2 učestvuje u mijeloid-mijeloid interakcijama tokom imunskih i inflamatornih responsa.
Asque (Gornji Pirineji)
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 100, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km².
Olsburg, Kansas
Olsberg je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 219, što je 27 (14,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Torricchio, Chieti
Torricchio je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 462 m.
Crocker, Missouri
Kroker je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.110, što je 77 (7,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kolašin
Kolašin je gradsko naselje u opštini Kolašin u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 2989 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2817 stanovnika).
Geografija
Po veličini teritorije opština Kolašin zauzima šesto mjesto u Republici Crnoj Gori sa površinom od 894 km². Kolašin se prostire u gornjim i srednjim tokovima rijeka Tare i Morače. Okružen je planinskim grebenima i vrhovima planina: Sinjavine, Bjelasice, Komova i Vučja. Grad Kolašin su osnovali Turci 1651. kao svoje utvrđenje i karavansku stanicu od primorja prema sjeveru.
Demografija
Opština broji blizu 12.000 stanovnika. Grad Kolašin, kao sjedište opštine, sa prigradskim naseljima ima oko 6.000 stanovnika. Područje Kolašina naseljavaju uglavnom Rovčani, Moračani, Vasojevići, Uskoci i doseljenici iz raznih krajeva.
Naseljena mjesta
Babljak, Bakovići, Bare, Bare Kraljske, Blatina, Bojići, Breza, Cerovice, Crkvine, Donje Lipovo, Dragovića Polje, Drijenak, Drpe, Dulovine, Đuđevina, Gornja Rovca - Bulatovići, Gornje Lipovo, Izlasci, Jabuka, Jasenova, Kolašin, Kos, Liješnje, Lipovska Bistrica, Lug, Ljevišta, Ljuta, Manastir Morača, Mateševo, Međuriječje, Mioska, Moračka Bistrica, Moračko Trebaljevo, Mrtvo Duboko, Mujića Rečine, Mušovića Rijeka, Ocka Gora, Oćiba, Osretci, Padež, Pčinja, Petrova Ravan, Plana, Požnja, Radigojno, Raičevina, Raško, Ravni, Redice, Rovačko Trebaljevo, Sela, Selišta, Sjerogošte, Skrbuša, Smailagića Polje, Smrče, Sreteška Gora, Starče, Svrke, Tara, Trnovica, Ulica, Uvač, Velje Duboko, Višnje, Vladoš, Vlahovići, Vojkovići, Vranještica, Vrujica i Žirci.
Saobraćajna povezanost
Kolašin ima povoljan turističko geografski položaj i svrstava se u značajan tranzitni turistički centar u Crnoj Gori, jer kroz njega prolazi pruga Beograd – Bar, kao i magistralni put Podgorica – Beograd.
Udaljenost Kolašina od nekih važnijih lokacija u ukruženju i Crnoj Gori:
Turizam
Kolašin mnogi nazivaju i vazdušnom banjom imajući pri tom u vidu izvanredne i veoma povoljne klimatske uslove. Području Kolašina izuzetnu vrijednost daju planine koje ga okružuju. Sve te planine su ispresjecane planinarskim transverzalama kojima se, naročito ljeti, kreću planinari i izletnici, odlazeci u posjetu pojedinim predjelima. Posebno ih privlače vrhovi kojih na ovim planinama ima zaista mnogo. Na Sinjavini je najpoznatiji Jablanov vrh (2203 m), na Bjelasici Troglava (2075 m) i Zekova Glava (2116 m), zatim [Komovi] (2484 m) idr. Neke od ovih planina, kao Bjelasica, obiluju izuzetnim terenima za smučanje, koji se nalaze na svega par kilometara od grada. Posebno mjesto među prirodnim ljepotama su pejsaži kanjona, planinskih ljepotica rijeka Tare, Morače i Mrtvice. U Kolašinu se nalazi jedinstvena botanička bašta koja predstavlja pravi dragulj u pogledu flore kontinentalnog dijela Crne Gore
Biogradska Gora i Biogrdasko jezero
Najznačajnija lokalna atrakcija je Nacionalni park Biogradska gora koji se nalazi između planinskih vrhova Bjelasice i zauzima površinu od 4.000 ha, od čega je pod šumom oko 2.600 ha, a ostatak čine planinski pašnjaci i livade. Biogradska gora predstavlja jednu od tri poslednje prašume u Evropi. U središtu Nacionalnog parka nalazi se Biogradsko Jezero koje je pravi biser planine Bjelasice, a pripada glupi ledničkih jezera koji se u narodu još i zovu "gorske oči".
Sport
U Kolašinu postoji nekoliko uspješnih sportskih kolektiva među kojima se izdvojio Košarkaški Klub Gorštak, koji je iznjedrio nekoliko vrhunskih sportista među kojima je najpoznatiji bivši igrač Budućnosti, Partizana, Kindera, a sad igrač grčkog Panatinaikosa Vlado Šćepanović i Marko Nicović, poznati sportista i karatista.
The Big Three Killed My Baby
"The Big Three Killed My Baby" je treća pjesma na albumu The White Stripesistoimene detroitske grupe (The White Stripes). Izdana je kao prvi singl na albumu u martu 1999.
Pjesma predstavlja napad na slabu efikasnost automobilske industrije. U njoj se spominje Tuckerova krv, što je referenca na Prestona Tuckera i njegov zlosretni Torpedo Tucker.
Metuzalem (drvo)
Metuzalem ili Methuselah je bristleconski bor u Bijelim planinama Kalifornije, koji je, sa starošću od 4.838 godina, najstariji poznati i dokumentirani živući organizam na svijetu. Ime je dobio po Metuzalemu, biblijskoj ličnosti za koju se govori da je živio 969 godina. Njegov točan položaj nije otkriven javnosti kako bi se stablo zaštitilo od vandalizma.
Još stariji primjerak s nadimkom Prometej, je bio najmanje 5.000 godina star, ali je posječen godine 1964.
Postoje brojne tvrdnje o još starijim primjercima drugih vrsta, ali se one smatraju klonalnim kolonijama, a ne pojedinačnim biljkama.
Campoccio, Verbano-Cusio-Ossola
Campoccio je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 400 m.
Preston Tucker
right|thumb|200px|Preston Thomas Tucker Preston Thomas Tucker (21.9. 1903. – 26.12. 1956.) bio je američki dizajner automobila i poduzetnik.
Najpoznatiji je po Tucker Torpedou, modelu automobila iz 1948. godine koji je sadržavao mnoge komponente koje su standard u modernim automobilima. Proizvodnja Torpeda je 3.3. 1949. obustavljena uslijed skandala i optužbi za prevaru akcionara. Tucker: The Man and His Dream, film iz 1988. godine, je posvećen proizvodnji tog automobila.
Upredena zavojnica
mini|200p|desno|Slika 1: Tipičan primer upredene zavojnice je GCN4 leucinski rajsferšlus (kod u ), koji je paralelni levogiri [[Proteinski dimer|homodimer. Svakako, postoji još mnogo tipova upredenih zavojnica.]]
mini|200p|desno|Bočni pogled gr41 heksamera koji inicira ulaz [[HIVa u ciljne ćelije.]]
Upredena zavojnica je strukturni motiv proteina, kod koje se 2 do 7 alfa spirala upliću zajedno kao niti konopca (najčešći slučaj su dimeri i trimeri). Mnogi proteini ovog tipa učestvuju u važnim biološkim funkcijama, kao što je regulisanje izražavanja gena, npr. kao faktori prepisivanja. Značajni primeri su onkoproteini, kao i protein mišića tropomiozin.
Molekulska struktura upredenih zavojnica
Upredene zavojnice obično sadrže ponavljajući segment od sedam aminokiselinskih ostataka, koji se zove heptadni ostatak. Dodirna površina između spirala često sadrži hidrofobne ostatke, kao leucin, uređene u tzv. leucinski rajsferšlus. Najpovoljniji način uređenja takvih dveju spirala u vodom ispunjenom okruženju citoplazme je da umotaju svoje hidrofobne grupe jedne uz druge, u sendviču između hidrofilnih aminokiselina. Sakrivanje hidrofobnih površina, stoga, daje termodinamičku pogonsku silu za dimerizaciju.
Alfa-spirale mogu biti paralalne ili antiparalelne i obično se upredaju u levogirnu super-zavojnicu(slika 1). Iako u manjini, nekoliko desnogirnih zavojnica je takođe primećeno kod prirodnih i sintetisanih proteina.
Uloga upredenih zavojnica kod HIV infekcija
Ključni korak pri ulasku HIV virusa u ljudske ćelije je izlaganje trimerne, paralelne, upredene zavojnice poznate kao GP41. GP41 trimer je obično pokriven drugim površinskim glikoproteinom sa oznakom GP120, koji ga štiti od antitela. Prilikom vezivanja za ciljnu ćeliju, GP120 prolazi kroz konformacionu promenu koja izlaže GP41 trimer, čiji hidrofobni N-krajevi prodiru kroz omotač ciljne ćelije. Druge tri spirale GP41 se savijaju i uklapaju se u udubljenje GP41 trimera na površini membrane, formirajući heksamer, pritom privlačeći membranu virusa i ciljne ćelije dovoljno blizu za spajanje. Virus tada ulazi u ćeliju i počinje umnožavanje. U poslednje vreme, razvijaju se inhibitori, koji se vežu za udubljenje GP41 na površini ćelije, recimo Fuzeon.
Istorija upredenih zavojnica
Frensis Krik je, 1952. godine, nagovestio da je struktura alfa-keratina zapravo upredena zavojnica, kao i matematički metod za određivanje njene strukture. Zanimljivo, ovo je objavljeno vrlo brzo nakon što su Linus Pauling i saradnici preložili strukturu alfa-spirale, 1951. godine.
Rimska poljoprivreda
thumb|300px|right|Pastiri i krdo, ilustracija [[Georgike|Georgika. ]]
Poljoprivreda u drevnom Rimu, kao i kod mnogim drugim antičkim civilizacijama, je predstavljala najveću i temeljnu granu privrede. Tokom svog postojanja se značajno mijenjala po svom karakteru i razmjerima, iako nešto manje po svojim tehnikama. Kako je sam grad Rim rastao, tako je pitanje redovne i kvalitetne opskrbe hranom postajalo jedno od glavnih bezbjednonosnih, a kasnije i političkih pitanja rimske države.
U Rimskom Kraljevstvu
Arheolozi su pronašli tragove poljoprivredne proizvodnje u Lacijumu koji datiraju od 10. vijeka pne., odnosno ostatke gradskih naselja (Ardea, Lavinijum, Alba Longa i dr.). Oblast samog Lacijuma se velikim dijelom sastoji od polu-suhih visoravni isprecijanih brazdama a na koje puše jugozapadni vjetar sa mora. Područje je također imalo šume koje su služile kao izvor drva, a također se uzgajala stoka. Zahvaljujući isušivanju močvara su stvoreni uvjeti za uzgoj žitarica. Latini, a kasnije i sami Rimljani su tako mogli uzgajati pšenicu, ječam, vinovu lozu, masline i smokve.
Najstariji Rimljani su izuzetnu važnost pridavali uzgajanju stoke, dijelom i zato što se, u nedostatku drugih parametara, bogatstvo nekog čovjeka mjerilo brojem komada stoke. Tako je latinska riječ pecunia istovremeno značila i "stoku" i bogatstvo (slično kao i "blago" u arhaičnim oblicima srpskohrvatskog). Rimljani su od domaćih životinja uzgajali ovce i koze za proizvodnju mesa i sira, dok su se volovi, magarci i konji koristili za obavljanje poljskih radova.
Slane lagune na ušću Tibera u Tirensko more su drevnim Rimljanima služile kao izvor soli, a ona se u sam grad dovodila putem poznatim kao Via Salaria. Okolne šume u Lacijumu su, pak, služile kao obilan izvor drva.
U Rimskoj Republici
Kako je Rim rastao, te se od relativno malenog grada-države pretvorio u regionalnog hegemona, tako je povećani broj stanovnika doveo do potrebe za efikasnijim načinima proizvodnje i opskrbe hrane. Već u 4. vijeku pne. rimski Senat uvodi novu magistratsku funkciju edila, čiji je zadatak, između ostalog, briga o opskrbi građana Rima žitom. Istovremeno su osvajanja teritorija drugih italskih gradova i naroda dovela do stvaranja velikih poljoprivrednih zemljišta koje više nisu u privatnom nego u javnom vlasništvu, ali ta institucija nije bila praćena nekim značajnijim tehnološkim napretkom ili promjenama.
Takav novi, "industrijski", model poljoprivrede najviše pogoduje patricijima, odnosno najbogatijim Rimljanima koji su u stanju kupiti velika zemljišta, odnosno veliki broj robova koji služe kao jeftina radna snaga na latifundijima. Slobodni seljaci sa svojim malim imanjima im ne mogu predstavljati konkukrenciju, te postepeno siromaše i prisiljeni su odlaziti u Rim u potrazi za poslom. Ti procesi, između ostalog, dovode do političke nestabilnosti koji će do sredine 1. vijeka pne. dovesti do sloma republikanskog režima.
Osvajački ratovi koje je Republika vodila u tom periodu su također kao posljedicu imali stvaranje kolonija, odnosno naselja oko kojih je veteranima kao plaća za ratne zasluge predano zemljište. Te će kolonije u provincijama imati značajnu ulogu prilikom širenja grčko-rimskih poljoprivrednih tehnika u različite oblasti Mediterana i Evrope.
U Rimskom Carstvu
Završetkom građanskih ratova i uspostavom novog carskog režima, odnosno tzv. rimskog mira (pax romana) stvoreni su uvjeti za daljni razvitak poljoprivrede. Rimskim carevima sada jedan od glavnih zadataka postaje kontuirano snabdijevanje Rima - čije je stanovništvo naraslo na oko milion ljudi - hranom. Glad uzrokovana nestašicama 23. pne. je prvom caru Augustu tako, između ostalog, dala povod da jača svoje ovlasti i od Senata nezavisnu upravu uvodeći nove magistrate kao što su prafectus annonae zadužene za snabdijevanje žitom, prvo u samom Rimu, a pod kasnijim carevima i u drugim provincijama.
Nastojeći što bolje organizirati snabdijevanje hranom, August i njegovi nasljednici su organizirali popise stanovništva koji su kasnijim historičarima dali vrijedne podatke o poljoprivrednoj proizvodnji u Italiji u prvim vijekovima Carstva. Tako je u Italiji postojalo oko 5 miliona hektara obradive zemlje, a ona je bila podijeljena na oko 600.000 pojedinačnih imanja. Procjenjuje se da je na poljoprivrednim imanjima radilo oko 2,5 miliona od 6,5 miliona stanovnika Italije. Za taj period je karakteristično i to da se nastoji ukloniti bezbjednosni rizik uzrokovan masovnim korištenjem robova u poljoprivredi, koji se manifestirao u robovskim ratovima, i to zakonskim i drugim mjerama kojima se poboljšava njihov pravni i ekonomski položaj, odnosno olakšava eventualno oslobađanje.
Glavnina poljoprivredne proizvodnje se, međutim, u doba Carstva iz Italije premjestila u provincije. Uz relativno pouzdani pomorski saobraćaj je postalo moguće Rim, kao i samu Italiju, snabdijevati sa raznovrsnim poljoprivrednim proizvodima iz klimatski različitih područja.
Takvo će se stanje promijeniti u posljednjim vijekovima Carstva kada politička nestabilnost dovodi do poremećaja u snabdijevanju hranom, pa u Rimu i Italiji dolazi do ponovne orijentacije na lokalnu proizvodnju. U 4. vijeku dolazi do postepenog odumiranja velikih latifundija koji u novim okolnostima nisu više efikasni; veliki zemljoposjednici ih nastoje podijeliti na manje cjeline koje se daju u najam siromašnim seljacima, odnosno robovima. Iz te prakse će se stvoriti institucija kolonata koji će - stapajući status roba sa najamnim seljakom - do srednjeg vijeka evoluirati u jedan od oblika kmetstva.
1948 Tucker Sedan
right|thumb|300px|Primjerak 1948 Tucker Sedana u [[Blackhawk Auto Museum|Auto-muzeju Blackhawk.]] 1948 Tucker Sedan ili Tucker '48 Sedan (također poznat po nadimku Tucker Torpedo) bio je napredni automobil koga je dizajnirao Preston Tucker i nakratko proizvodio u Chicagu godine 1948. Proizvedena je samo 51 primjerak prije nego što je kompanija predstala s radom 3.3. 1949. pod optužbama za prevaru.
Carneville
Karnevil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Šerbur-Oktevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 222 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 32 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,88 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 80 metara.
Arhiepiskopija beogradsko-karlovačka
Arhiepiskopija beogradsko-karlovačka je eparhija Srpske pravoslavne crkve.
Nadležni arhijerej je patrijarh srpski Porfirije, a sedište arhiepiskopije se nalazi u Beogradu.
Prostiranje
Arhiepiskopija obuhvata grad Beograd i neposrednu okolinu (Zemun, Krnjaču, Grocku, Železnik...). Arhiepiskopija ima 4 namesništva sa 7 manastira (Rakovica, Slanci, Rajinovac, Vavedenje...) i mnoštvom hramova.
Arhiepiskopija beogradsko-karlovačka se graniči sa eparhijama Šabačkom, Valjevskom, Sremskom, Banatskom, Braničevskom i Šumadijskom.
Manastiri
Spisak manastira Arhiepiskopije beogradsko-karlovačke:
Hramovi
Spisak hramova Arhiepiskopije beogradsko-karlovačke:
Bristleconski bor
Bristlecone borovi su mala grupa stabala borova (porodica Pinaceae, rod Pinus, podsekcija Balfourianae) koja može doseći životni vijek dulji od bilo kog drugog danas poznatog živućeg organizma, odnosno do oko 5.000 godina. Postoje tri srodne vrste:
Trenutno je najstariji živi orgnizam jedinka Pinus longaevae kojoj je dan nadimak "Metuzalem" (po Metuzalemu, najdugovječnijoj ličnosti iz Biblije), lociran u Bijelim planinama istočne Kalifornije, a koja je po mjerenjima uzoraka kore stara 4.700 godina. Služba za šume SAD odbija dati točan položaj "Metuzalema" u bristleconskom šumarku kako bi sačuvala stablo. Brisleconski bor stariji od "Metuzalema", zvan "Prometej", bio je posječen godine 1964. Ostale dvije vrste su također poznate po dugovječnosti, iako ne takvoj kao P. longaeva; primjercima obje vrste je izmjerena starost do 3.000 godina.
Beta ukosnica
thumb|Prikaz β-ukosnice
Bristleconski bor
Bristleconski borovi rastu u izoliranim šumarcima na ili neposredno ispod linije drveća. Zbog niskih temperatura, suhog tla, snažnih vjetrova i kratke sezone rasta, stabla rastu prilično sporo. Drvo je prilično gusto i smolasto, te tako otporno na insekte, gljivice i druge moguće parazite. Kako drvo stari, tako veliki dio njegove kore umire; u prilično starim primjercima se često može pronaći samo prilično uzak pojas živog tkiva koje povezuje korijenje s nešto još uvijek živih grana.
Beta ukosnica
Beta ukosnica (beta-traka, beta-beta jedinica) je jednostavni proteinski strukturni motiv koji se sastoji od dva beta lanca i koji nalikuje na ukosnicu. Ovaj motiv se sastoji od dva lanca koja su susedna u primarnoj strukturi, orijentisana u antiparalelnim smerovima (N-terminus jednog lanca je susedan sa C-terminusom drugog) i povezana kratkom petljom sa dve do pet aminokiselina. Beta ukosnica se javlja u izolaciji ili kao deo serije vodonično vezanih lanaca koje kolektivno formiraju beta ravan.
NMR istraživaja su pokazala da se beta ukosnice mogu formirati iz izolovanih kratkh peptida u vodenim rastvorima, iz čega proizilazi da ukosnice mogu da budu mesta nukleacije tokom savijanja proteina.
Nikola Firentinac
Nikola Firentinac, u talijanskoj historiji umjetnosti znan kao Niccolò Fiorentino, ili Niccolò Di Giovanni Fiorentino ( - Toskana, 1418. - Šibenik, 1506.) bio je renesansni kipar i arhitekt. Po onom što se danas zna, najvjerovatnije je da je bio toskanskog porijekla, koji je veći dio svog života proveo je u Dalmaciji.
Za hrvatsku renesansu je značajan, jer je on ustvari donio taj stil iz Toskane i primijenio ga prvi put na Kapeli blaženog Giovannija Orsinija u trogirskoj katedrali. Te nakon toga na Katedrali sv. Jakova u Šibeniku, kad je preuzeo njenu gradnju nakon smrti Jurja Dalmatinca 1473. On je završio gradnju bočnih lađa, kupole i projekt krovišta sa kamenim svodovima. Po nekim historičarima umjetnosti Nikola Firentinac izveo je 2/3 katedrale, a Juraj Dalmatinac svega 1/3.
Biografija
O njegovom ranijem radu i životu u Italiji se sve do nedavno, vrlo malo znalo. Nakon istraživanja američke historičarke umjetnosti Anne Marham Schulz (1938-) i objavljivanja njenog djela Niccolò di Giovanni Fiorentino and Venetian sculpture of the early Renaissance 1978. ) stvari su umnogome postale jasnije. Tako znamo da je isprva radio i učio u Donatellovoj padovanskoj kiparskoj radionici (kasnih 1440-tih ili početkom 1450-tih), a nakon toga radio u Veneciji.
Venecijansko razdoblje
Za boravak i rad Nikole Firentinca u Veneciji, Anne Marham Schulz pronašla je i opipljive dokaze, dokument iz venecijanskog arhiva, po kojem je vidljivo da je 10. jula 1462, venecijanski notar Bartolomeo Camuzzi, potvrdio da je Nikola Firentinac, živio u parohiji San Marino i plaćao najam kuće pet i pol dukata na godinu.
Anne Marham Schulz tvrdi da je Nikola Firentinac, bio je nakon razdoblja slave kipara Bartolomea Bona i afirmacije Antonija Rizza - prvi venecijanski kipar. thumb|left|220px|Grob Vittore Cappella, crkva Santa Elena - Venecija
Dalmatinsko razdoblje
Nakon toga Nikola Firentinac, spominje su u Trogiru, kada u decembru 1467 zajedno sa kiparom Andrijom Alešijem potpisuje ugovor za izradu skulptorske dekoracije ''kapele sv. Giovannija Orsinija'' u trogirskoj katedrali. 16 slobodno stojećih kipova (uključujući Krista i dvanaest apostola) i reljef Marijine krunidbe. Zbog toga se godina 1468, drži za stvarni početak renesansnog stila u Dalmaciji. Tada nastaje projekt Nikole Firentinca za gradnju kapele, prvog cjelovitog arhitektonskog djela rane renesanse na istočnoj obali Jadrana. Uz Nikolu Firentinca i Andriju Alešija na izradi kapele bl. Giovannija Orsinija radio je i Ivan Duknović. thumb|right|280px|Katedrala sv. Jakova u Šibeniku iz 1555., spomenik na [[UNESCO-voj listi svjetske baštine]] U novije vrijeme, pojavljuju se i teze da je Nikola Firentinac bio hrvatskog porijekla, na tome inzistira zadarski historičar umjetnosti dr. Emil Hilje, on iznosi tezu da je Nikola bio zapravo sin protomajstora Ivana Kokarića, kao i to da je Firentinac prvo došao u Šibenik 1464 pa tek onda otišao u Trogir (navodno je pronašao materijalne dokaze iz Zadarskog arhiva da je 1464 godine u Šibeniku primio novac za izradu kapele Sv. Sebastijana i Bernardina).
Hello Operator
Hello Operator se može odnositi na:
Krimske planine
Krimske planine (ukrajinski: Кримскі Гори, ruski: Крымские Горы, krimskotatarski: Qırım dağları) je masiv, koji leži na jugoistoku Krima duž obale poluotoka.
Geografske karakteristike
Krimske planine su zapravo sastavljene od tri masiva; glavnog, unutrašnjeg i vanjskog. To su planine pokrivene ravnim vapnenačkim blokovima, koje se blago uzdižu od sjevera prema jugu do najvišeg vrha Rimski-Koš od 1 545 metara. Sjeverne padine Krimskih planina su blage, dok je potpuna suprotna stvar na jugu, gdje se strmo spuštaju prema moru i uskom dobro razvedenom obalnom pojasu.
Krimske planine imaju bujnu i raznoliku šumsku vegetaciju, počevši od hrasta, bukve, graba, javora i drugih vrsta drveća, po nižim dijelovima, do smreka i pojasa trava na višim nadmorskim visinama. Niži planinski obronci na jugu zasađeni su vinogradima. Tu se sadi i dosta duhana i cvijeća za parfeme. Na sjevernim padinama masiva leži i Simferopolj administrativni centar Autonomne republike Krim. U masivu postoji velik broj kamenoloma, naročito krečnjaka i diorita.
Poliprolinski heliks
Proteini se organizuju u levogiri poliprolinski II heliks (PPII, poli-Pro II) kada uzastopni ostaci aminokiselina grade strukturu sa centralnim diedarskim uglovima (φ,ψ) od približno (-75°,150°) i imaju trans-izomere na peptidnim vezama. Slično tome, kompaktniji, desnogiri poliprolinski I heliks (PPI, poli-Pro I) se dobija kada se uzastopni ostaci rasporede u prostoru pod (φ,ψ) centralnim diedarskim uglovima od (-75°, 160°) približno sa cis-izomerima na peptidnoj vezi. Od 20 najčešće zastupljenih aminokiselina, jedino prolin može da gradi cis-izomer na peptidnoj vezi. Sterni i elektronski faktori favorizuju trans-izomer u većini ostalih peptidnih veza. Takođe, u peptidnim vezama u kojima je prolin zamenjen nekom drugom N-supstituisanom aminokiselinom (kao što je sarkozin), vrlo lako dolazi do formiranja cis-izomera.
Poliprolinski II heliks
levo|mini|200px|Pogled odozgo na poliprolinski II heliks sa 20 aminokiselinskih ostataka, prikazujući simetriju trećeg reda
PPII heliks se definiše (φ,ψ) centralnim diedarskim uglovima od približno (-75°, 150°) i trans izomerom na peptidnoj vezi. Rotacioni ugao Ω po ostatku bilo kog polipeptidnog heliksa sa trans-izomerima se dobija pomoću jednačine
Zamenom poli-ProII diedarskih uglova (φ,ψ) u ovu jednačinu, dobija se skoro tačna vrednost Ω = -120°, što pokazuje da je PPII heliks levogiri (pošto je Ω negativno), sa tri aminokiselinska ostatka po punom krugu (360°/120° = 3). Produženje lanca po ostatku je približno 3,1 Å. Ova struktura je donekle slična onoj usvojenoj za fibrozni protein kolagen, koji je građen prvenstveno od prolina, hidroksiprolina i glicina. PPII heliksi su posebno vezane pomoću SH3 grupa. Ovo vezivanje je značajno za mnoge međusobne interakcije između proteina, kao i interakcije grupa unutar jednog proteinskog lanca.
mini|200px|desno|Bočni pogled na poliprolinski II heliks, pokazujući otvorenost i odsustvo vodoničnih veza
PPII heliks je relativno otvoren i nema unutrašnjih vodoničnih veza, za razliku od drugih, uobičajenih heliksnih sekundarnih struktura: alfa heliksa, njemu sličnih 310- i π-heliksa, kao i β-heliksa. Amidni azotovi i kiseonikovi atomi su previše udaljeni (približno 3,8 Å) i neodgovarajuće usmereni za vodoničnu vezu. Pored toga, kod prolina su ovi atomi akceptori protona vodonične veze; nema donora protona zbog cikličnog bočnog lanca.
Centralni diedarski uglovi PPII heliksa (-75°, 150°) se često uočavaju kod proteina, čak i kad prolin nije prisutan. Ramahandranov dijagram je veoma popunjen u PPII oblasti, slično oblasti beta ravni oko (-135°, 135°). Na primer, PPII centralni diedarski uglovi se često uočavaju u okretima, najčešće u prvom ostatku tipa II beta okreta. „Slika u ogledalu” PPII centralnih diedarskih uglova (75°, -150°) se retko viđa osim kod polimera sa ahiralnom aminokiselinom glicinom. Analogan poli-ProII heliks kod poli glicina se zove poli-GliII heliks.
Poliprolinski I heliks
levo|mini|200px|Pogled sa strane na poli-Pro I heliks, prikazujući njegovu kompaktnost
Poli-Pro I heliks je gušći od PPII heliksa zbog postojanja cis-izomera na peptidnim vezama. Takođe, ređe se javlja u prirodi od PPII konformacije zbog termodinamički višeg energetskog stanja cis-izomera u odnosu na trans-varijantu. Tipični diedarski uglovi (-75°, 160°) su bliski, ali ne i identični onima kod PPII heliksa. PPI je desnogiri heliks sa gušćim namotajima od skoro 3,3 aminokiselinskih ostatka po punom krugu (za razliku od PPII sa 3 aminokiselinskih ostataka). Produženje PPI lanca po ostatku je, razumljivo, manje i približno iznosi 1,9 Å. Ponovo nema vodoničnih veza unutar poli-ProI heliksa, zato što nema donora protona vodonične veze i zato što u amidni azot i kiseonik previše udaljeni (oko 3,8 Å) i nepravilno su orijentisani.
desno|mini|200px|Pogled odozgo na poli-Pro I heliks, sa 20 aminokiselinskih ostataka, prikazujući ne-celi broj aminokiselinskih ostataka po okretu
Strukturna svojstva
Poli-Pro heliksi su stabilni i kruti, uprkos nedostatku unutrašnjih vodoničnih veza i koriste se kao „molekulski lenjir” u biofizičkim eksperimentima, npr. pri kalibrisanju rastojanja izmerenih pomoću „FRET” metode (metoda prenosa energije fosforescentnom rezonancom). Prelazi između PPII i PPI heliksa su spori, zbog visoke energije aktivacije X-Pro cis-trans-izomerizacije (Ea ≈ 20 kkal/mol). Ipak, prelaz se može katalizovati specifičnim izomerazama, koje se nazivaju prolilske izomeraze ili PPlaze.
Raneb
Raneb je bio faraon za vrijeme Druge dinastije Egipta. Manethon tvrdi da je vladao Egiptom 39 godina, ali tako velika brojka ne može biti potvrđena na temelju nekoliko pronađenih artefakata koje su datirane u njegovo doba. Neke od knjiga ga nazivaju Nebre.
Njegovo ime dolazi od imena boga Ra, koje se ponekad pisalo Re, pa mu tako ime znači 'Sin Ra'.
Giove, Belluno
Giove je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 642 m.
Rade Zorić
Rade Zorić (Drvar, 17. oktobar 1914 — Beograd, 8. februar 1996), učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Umro je 8. februara 1996. godine u Beogradu i sahranjen je u Aleji narodnih heroja na Novom groblju.
Seneca, South Dakota
Seneka je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 38, što je 20 (-34,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Beta izbočina
Beta izbočina je lokalizovani poremećaj regularnog vodoničnog vezivanja beta ravni, obično uzrokovan umetanja ostatka sa heliksnim diedralnim uglom u jedan ili oba H-vezana β-lanca.
Tipovi
β-izbočine mogu da budu grupisane na osnovu njihove poremećaja (broja ostataka umetnutih u svaki lanac), po tome da li su poremećeni β-lanci paralelni ili antiparalelni, i po njihovim diedralnim uglovima (koji kontrolišu položaj bočnih lanaca).
ELTD1
EGF, atrofilin i sedam transmembranski domen 1 je protein koji je kod ljudi kodiran ELTD1 genom.
Flora Dale, Pennsylvania
Flora Dejl je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 38.
Kombretastatin A-4
Kombretastatin A-4 je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 316,348 Da.
Hand Springs
"Hand Springs" je pjesma koju je grupa The White Stripes izdala kao singlicu godine 1999. Pjesma je izdana zajedno s pjesmom "Cedar Pointe '76" grupe Dirtbombs u ukupno 2000 primjeraka. Oni su se besplatno dijelili zajedno s fliper-fanzinom Multiball.
U pjesmi Jack White prepričava kako je odveo djevojku u kuglanu da joj se ispriča radi svađe, ali da je ona tada počela očijukati, a potom otišla s mladićem koji je igrao fliper.
"Hand Springs" je kasnije izdana na kompilaciji Hot Pinball Rock, Vol. 1 iz 2000. godine.
Kasnije su kopije albuma White Blood Cells sadržavale bonus DVD that s audio-snimkama "Hand Springs" (kao i pjesme "Lafayette Blues").
Hello Operator (singlica)
"Hello Operator" je singlica grupe The White Stripes s njihovopg albuma De Stijl. Izdana je u maju 2000. gosdine. Singlica također sadrži neobičnu obradu pjesme Dolly Parton "Jolene."
Dampierre-sur-Boutonne
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 397 	 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 28 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,04 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 40 metara (maksimalnoj 83 m, a minimalnoj 31 m).
Campanile II, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 154 m.
Danica Simšič
Danica Simšič (Ljubljana, FNRJ, 22. februar 1955) je slovenačka novinarka i političarka.
Godine 1992. izabrana je za prvog predsednika Narodne skupštine Republike Slovenije, u kome dok je imala mandat član sledećih radnih grupa:
Od 2002. do 2006. godine bila je župan opštine Ljubljana.
Circulus vitiosus
To je postupak da se neka pojava definira drugim pojmom, a on pomoću prve, i tako do beskraja. To je dakle začarani krug pogrešnih postupaka, kad se nešto dokazuje samim sobom, odnosno kad se kao dokaz uzima nešto što bi tek trebalo dokazati. U prenesenom značenju circulus vitiosus znači bezizlazan položaj iz kog se nemoguće iskobeljati. Primjer circulusa je slijedeće objašnjenje - Zakonodavna vlast je ona koja donosi zakone.
Circulus vitiosus postoji i kao termin u makroekonomiji, on se odnosi na složeni lanac negativnih događaja koji se pojačava kroz povratnu petlju, najpoznatiji primjer za to je hiperinflacija.
HNK Hajduk Split - sezona 1986./87.
U sezoni 1986./87. Hajduk je osvojio svoj osmi Kup, dok je u prvenstvu (koje je zbog skandala sa namještanjem utakmica prikazano u dvije ljestvice) bio četvrti (po FSJ-u), odnosno osmi (po odluci Ustavnog Suda, odnosno po tablici bez minus bodova). U Kupu UEFA Hajduk je eliminiran u osmini finala od kasnijeg finalista Dundee Uniteda. Treneri momčadi su bili Sergije Krešić i Josip Skoblar.
Strijelci za Hajduk u natjecateljskim utakmicama
Nisu uključeni golovi postignuti nakon raspucavanja jedanaesteraca.
Ninetjer
Nynetjer, Ninetjer ili Ninečer bio je treći kralj iz Druge egipatske dinastije. Spominje se u Kamenu iz Palermu, kao i pečata pronađenih u podzemnoj galeriji Saqqare. Ta je galerija možda bila njegov grob. Postoje brojni predmeti iz njegove vladavine za koju se vjeruje da je bila prilično duga i prosperitetna. Taj dojam je potvrđen analizom koju je Toby Wilkinso na Kamenu iz Palerma i Kairskom fragmentu Jedan (CF1)--najvećem i najvažnijem fragmentu ovog dokumenta citiranom u knjizi Royal Annals of Ancient Egypt. Wilkinson zajljučuje da ovaj anal pripisuje Ninetjeru vladavinu od "40 potpunih i djelomičnih godina." (Wilkinson: str.79) Također bilježi da je Kamen iz Palerma Registar IV spominje od 6. do 21. godine Ninetjera, dok Kairski fragment Jedan bilježi posljednje godine i kraj kraljeve vladavine. (Wilkinson: str.258)