cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bobbio Pellice, Torino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 409 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 747 m.
Los Rusos, Bácum
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Molinaccio, Perugia
Molinaccio je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Kladrubi na Labi
Kladrubi na Labi je selo sa statusom opštine u okrugu Pardubice, sjeverozapadna Češka. Selo je poznato po nacionalnoj ergeli, gdje se od 16. stoljeća uzgajaju starokladrubski konji (kladruberi), najstarija češka konjska pasmina i jedna od najstarijih svjetskih pasmina konja.
Molinaccio, Perugia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 321 m.
Kladrubi na Labi
Istorija
Prvi pisani spomen sela potječe iz 1350. godine. Do 1500. Kladrub je pripadao manjim vlasnicima, a 1500. kupio ga je jedan od pripadnika moravske feudalne porodice Perštejna. Godine 1560. selo su prodali kraljevskom dvoru Maksimilijana II, zajedno sa dvorcem Kladruby i poljem za uzgoj konja. Kralj Rudolf II. dodijelio je ergeli status carske dvorske ergele. Sve do 1918. godine Kladruby nad Labem je bio posjed Austro-Ugarske monarhije.
Od 1918. počela je u Čehoslovačkoj likvidacija uzgoja prodajom i prijenosom konja, a njena obnova 1940-ih godina. Za regeneraciju su se morali koristiti djelomično i konji drugih pasmina.
God. 1995 kladrubski konj je proglašen spomenikom kulture, a 2002. godine je Nacionalna ergela Kladrubi proglašena nacionalnim spomenikom kulture Češke Republike. Pasmina je prvenstveno namijenjena za prijevoz i za svečanu reprezentativnu ulogu, ali se koristi i za rekreativno jahanje. Do 2019. postoji oko 1.100 do 1.200 konja ove pasmine u svijetu, od čega njih oko 300 je u ergeli Kladrubi na Labi.
Svjetska baština
Pejzaž za uzgoj i obuku konja za ceremonijalne kočije u Kladrubiu na Labi je 2012. godine upisan na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine
Lokalitet obuhvata sela Kladrubi i Selmice, Carsku ergelu i okolna imanja, bašte, pašnjake za konje i vodotoke. U ergeli su carske zgrade sa štalama, uzgojnim kućama, lovačkim kućama, školom jahanja i obližnjom uzgojnom stanicom Selmice, uglavnom barokno-klasicističke zgrade izgrađene od 1821. do 1895. god. Posebnu podružnicu čini Seljačka farma Slatinany.
Pejzaž je jedinstveno dizajniran u 16. i 17. vijeku kako bi se efikasno uzgajali i trenirali kladruberski konji. Osim toga, ovo područje pokazuje izvanredan primjer posebnog stila pejzažne arhitekture koji je postao popularan u 18. stoljeću.
Bretaña, Valladolid
Bretaña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Valladolid.
Cuzanchén, Valladolid
Cuzanchén je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Valladolid.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Sărata, Bistrița
Sărata je naselje u Rumuniji u okrugu Bistrica-Nasaud u opštini Bistrița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 894 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 324 m.
Al Mawājir, Sa'dah
Al Mawājir je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1268 m.
Puente Coraza, Madero
Puente Coraza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Madero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2369 m.
El Portillo, Tuzantán
El Portillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tuzantán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 351 m.
Bonar Law
Andrew Bonar Law (16. septembar 1858 – 30. oktobar 1923), poznatiji kao Bonar Law, bio je britanski konzervativni političar, koji je, s kraćim prekidom, od 1911. do 1923. vodio Konzervativnu stranku, a od 1922. do 1923. godine služio kao premijer Ujedinjenog Kraljevstva.
Los Guajardo, Salinas Victoria
Los Guajardo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Salinas Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 465 m.
El Cajoncito, Moris
El Cajoncito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Moris.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 830 m.
Colla, Potenza
Colla je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 555 m.
La Nueva Fortuna, Palenque
La Nueva Fortuna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
Ghinda, Bistrița
Ghinda je naselje u Rumuniji u okrugu Bistrica-Nasaud u opštini Bistrița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 631 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 447 m.
El Rosario, Tuzantán
El Rosario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tuzantán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
Chixoy
Chixoy u svom gornjem toku znan kao Río Negro, je sa svojih 417,90 km u Gvatemali, drugi nakon rijeke Motagua (486,55 km).
Hidrologija
Rijeka izvire kao Rio Negro na južnim obroncima Masiva Cuchumatanes, kod grada Huehuetenanga. Isprva teče prema istoku i formira granicu između departmana Quiche i Huehuetenango i između Quiche i Baja Verapaza.
Nakon što primi pritoke; Salamu, Calu, Chichoj i Carchelu dotiče do Puebla Veja (Starog sela) u departmanu Baja Verapaz, gdje je krajem 1970-ih pregrađena branom za hidroelektranu Chixoy.
Nakon brane teče narednih 56 km prema sjeveru, formirajući granicu između departmana Alta Verapaz i Quiche. Tu prima brojne pritoke, od kojih su najveće; Cuatro Chorros, Sichel Suchum, Salchichaj i Copon. Kad stigne do lokoliteta El Peyan počinje donji tok rijeke, tu se nalaze milenijuma stari kanjoni. Tu rijeka doseže najveću dubinu od 200 metara a korito joj se sužava do 3 m, nakon brzaka korito se širi do 40 m.
Nastavlja teći prema sjeveru meandrirajući između Quicha i Alta Verapaza dok ne stigne do Ixcana, gdje prima pritoku Tzeju i širi se na 400 metara. Zatim naglo skreće na istok i prima brojne pritoke kao što su: Cantabal, Lechugal, San Simon, Limón i Icbolay i stiže do meksičke granice.
Od granice se rijeka zove Salinas i nastavlja teći duž granice još 112 km, do ušća rijeke Pasión sa kojom formira rijeku Usumacintu koja uvire u Meksički zaljev.
Porječje rijeke prostire se na površini od 12,150 km² po Gvatemalskim departmanima Quiche, Alta i Baja Verapaz i manjim dijelom po Huehuetenangu i Totonicapánu i meksičkoj državi Chiapas.
Chixoy je plovan oko 225 km od ušća uzvodno. Hidroelektrana dovršena 1983., dovela je do raseljavanja 20 majanskih sela.
Villa Libertad, Fortín
Villa Libertad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Fortín.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 690 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 729 m.
Má vlast
right|thumb|220px| Má vlast (, u prijevodu "Moja domovina" ili "Moja otadžbina") je skup šest simfonijskih pjesama koje je između 1874. i 1879. skladao češki skladatelj Bedřich Smetana. Iako se često razmatra kao jedinstveno ostvarenje od šest dijelova – uz izuzetak Vltave – te se uvijek tako izvodi, ovih šest skladbi je zamišljeno kao individualna djela. Imale su odvojene premijere između 1875. i 1880.; premijere cjelokupne skladbe održana je 5. 11. 1882. u Pragu, a izveo ju je Adolf Čech, koji je isto izveo dvije odvojene premijere.
Ixcapuzalco, Ajuchitlán del Progreso
Ixcapuzalco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Ajuchitlán del Progreso.
Má vlast
U tim djelima Smetana je spojio formu simfonijske pjesme, koju je usavršio Franz Liszt, sa idealima nacionalističke glazbe koji su bili česti u kasnom 19. vijeku. Sva pjesma opisuje pojedine teme krajolika, historije i legende Bohemije.
Ixcapuzalco, Ajuchitlán del Progreso
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 197 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 296 m.
Al Muj‘ayrah, Sa'dah
Al Muj‘ayrah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1232 m.
La Cotorra, San Sebastián Tlacotepec
La Cotorra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini San Sebastián Tlacotepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
San Mateo Capulhuac, Otzolotepec
San Mateo Capulhuac je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Otzolotepec.
María Puente, Bácum
María Puente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Bácum.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Fernando Hernández, Salinas Victoria
Fernando Hernández je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Salinas Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 508 m.
Los Naranjitos, Moris
Los Naranjitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Moris.
Santa Rosa Uno, Palenque
Santa Rosa Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
Los Naranjitos, Moris
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1341 m.
Santa Rosa Uno, Palenque
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
The Devil and Daniel Webster (film)
The Devil and Daniel Webster (}) je američki crno-bijeli igrani film snimljen 1941. godine u režiji Williama Dieterlea. Po žanru je mješavina fantastike, historijskog filma i sudske drame te predstavlja adaptaciju istoimene i nagrađivane novele Stephena Vincenta Benéta. Radnja se događa u Novoj Engleskoj 1840-ih i prikazuje kako siromašni farmer (čiji lik tumači James Craig) koji je dušu bio prodao Vragu (čiji lik tumači Walter Huston) u zamjenu za nekoliko godina dobrih usjeva nastoji izbjeći plaćanje tako što unajmi znamenitog pravnika i političara Daniela Webstera (čiji lik tumači Edward Arnold) kako bi ugovor pokušao osporiti na sudu. Snimanje su obilježili problemi, prije svega vezani uz nesreću zbog koje je Thomas Mitchell, originalno angažiran da tumači Websterov lik, na nekoliko mjeseci završio u bolnici, i zbog koje ga je Dieterle bio prisiljen zamijeniti Arnoldom i ponovno snimati niz scena. Nakon premijere je loše prošao kod publike, te je kasnije prikazivan u skraćenim verzijama pod različitim naslovima. Usprkos toga je kompozitoru Bernardu Herrmannu donio Oscar za najbolju muziku.
Bocchiardi, Torino
Bocchiardi je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1190 m.
Laurent Fignon
Loran Finjon (12. avgust 1960 — 31. avgust 2010) bivši je francuski profesionalni biciklista u periodu od 1982. do 1993. Rođen je u severnom delu Pariza, bavio se fudbalom, a prijatelji su ga uvukli u biciklizam. Profesionalnu karijeru počeo je 1982. a već naredne godine osvojio je Tur de Frans, pobedio je i 1984. Osvojio je Điro d’Italiju 1989. a kasnije te godine vodio je veliku borbu na Tur de Fransu i izgubio je od Grega Lemonda za 8 sekundi, što je najmanja razlika u istoriji Tura. Dva puta je osvojio Milano—Sanremo i po jednom Fleš Valon i nacionalno prvenstvo u drumskoj vožnji. Finjon je u dva navrata bio pozitivan na doping testu. Umro je od raka 2010. godine.
Detinjstvo i amaterska karijera
Finjon je rođen u Monmartru, severnom delu Pariza. Njegova porodica se preselila u Turnan-an Bri 1963. gde je živio dok nije napunio 23 godine i vratio se u Pariz.
Prvi sport kojim se bavio bio je fudbal, dok ga prijatelji nisu uvukli u biciklizam 1976. kada je. vozio svoju prvu trku i pobedio je. Njegovi roditelji nisu želeli da se trka i on se trkao bez njihovog znanja. Prve godine pobedio je na još četiri trke, a naredne na samo jednoj. Treće godine pobedio je 18 od 36 trka. Roditelji su mu dozvolili da se takmiči, ali su i dalje mislili da treba da studira. Počeo je da studira materijalnu nauku na univerzitetu u Parizu, ali nije bio zainteresovan za studiranje, već je htio da se fokusira na biciklizam. Rekao je roditeljima da napušta studije i da će odslužiti vojni rok. Nakon toga, bio je siguran da želi da počne profesionalnu karijeru.
1981. vozio je tur Korzike, trku koja je omogućavala amaterima da voze sa profesionalcima. Finjon je pokušavao da prati Bernara Inoa, vrhunskog profesionalca i uspevao je u tome u većem delu trke. Siril Gimard ga je pozvao da vozi nacionalno prvenstvo u timskom hronometru, a u maju 1981. Gimar mu je ponudio mesto u Reno Gitan timu za narednu sezonu. Finjon se pridružio timu 1982. sa 21 godinom.
1983
Godine 1983. osvojio je nekoliko trka, uključujući i po etapu na Tireno—Adrijatiko trci i Turu Limuzen. Finjon je bio deo tima koji je pomogao Bernaru Inou da osvoji Vuelta a Espanju, gde je Finjon pobedio na jednoj etapi i završio treći u klasifikaciji po poenima. Gimar nije hteo da ga šalje na Tur de Frans, smatrajući da su dva grand tura mnogo za njega. Kada je Ino, tada četvorostruki pobednik Tura, objavio da neće učestvovati zbog povrede, tim Reno je bio bez lidera, Finjon je priključen timu za Tur i plan je bio da se ide na etapne pobede. Nakon devete etape, Finjon je bio drugi, iza Paskala Simona i dozvoljeno mu je da bude timski lider. Na desetoj etapi, Simon je pao i slomio rame, ali je izgubio samo malo vremena na narednim etapama. Ipak, Simon je napustio Tur tokom etape 17 i Finjon je postao novi lider. Odgovorio je na sve napade rivala, a zatim je pobedio na hronometru na etapi 21 i osvojio je Tur. Sa 22 godine, postao je najmlađi pobednik Tura još od 1933.
Finjon je kasnije izjavio da je imao sreće da osvoji Tur 1983. jer da se Ino nije povredio, on bi bio timski lider i radio bi za njega.
Nakon Tura, Finjon je ostvario još tri pobede do kraja sezone.
1984
Godine 1984. Bernar Ino je promenio tim, što je omogućilo Finjonu da bude lider tima Reno. Prvu pobedu u sezoni ostvario je u Limuzenu. Na Lijež—Bastonj—Liježu završio je osmi, a zatim je pobedio na dve etape na Klasiko RCN trci u Kolumbiji. Dve etape osvojio je i na Turu Romandije, pre učešća na Điro d’Italiji.
Reno je pobedio ekipni hronometar na otvaranju Đira, a Finjon je bio lider do pred kraj trke, ispred Frančeska Mozera. Najveća brdska etapa, na kojoj je Finjon trebao da poveća svoju prednost jer je bolji brdaš, otkazana je zbog lošeg vremena. Mozer je na hronometru uzeo dovoljno vremena i osvojio je Điro, dok je Finjon završio drugi i osvojio je brdsku klasifikaciju, uz jednu etapnu pobedu i četiri druga mesta na etapama. Reno je bio najbolji tim na Điru.
Pre Tura, Finjon je osvojio nacionalno prvenstvo. Na Turu, borba se vodila između Finjona i njegovog bivšeg lidera, Bernara Inoa. Ino je pobedio na prologu, ali je Finjon smanjio zaostatak nakon pobede njegovog tima na ekipnom hronometru na trećoj etapi. Nakon dugog bega na petoj etapi, Finjonov suvozač, Vinsent Bertou je preuzeo lidersku poziciju i 12 dana je nosio žutu majicu. Finjon je pobedio Inoa na hronometru na sedmoj etapi za 49 sekundi, a zatim ga je pobedio i na hronometru na etapi 16 za 33 sekunde. Na etapi 17, Ino je napadao nekoliko puta na završnom usponu, ali ga je Finjon pratio i onda je on napao Inoa. Finjon je završio etapu 3 minuta ispred Inoa, Vinsent Bertou je izgubio mnogo vremena i Finjon je postao novi lider. Do kraja je pobedio na još tri etape i osvojio je Tur sa 10 minuta ispred Inoa. Posle Tura, Finjon je zabeležio još dve pobede.
1985—1986
Ulazeći u 1985. godinu, Finjon se osećao jače nego ikad. Pobedio je na prologu i osvojio je drugo mesto na Turu Pirineja, a zatim je osvojio trku u Siciliji. Finjon je doživio tešku povredu zbog koje je morao da propusti Tur de Frans, a do kraja sezone nije ostvario nijednu pobedu.
1986. osvojio je Bol d ers trku, Fleš Valon i etapu na Kriterijumu Dofine. Na Turu je pobedio na jednoj etapi, ali je bio loš u generalnom plasmanu i povukao se tokom 12 etape. Nakon Tura osvojio je drugo mesto na gran pri deset nacija i na trci Monžuika.
1987—1988
Godine 1987. osvojio je po etapu na trci oko Holandije i Luksemburga, gde je završio drugi u generalnom plasmanu. Na Pariz—Nici je pobedio na dve etape i osvojio je treće mesto u generalnom plasmanu. Nagoveštaj povratka u dobru formu došao je osvajanjem trećeg mesta na Vuelta a Espanji, koju je osvojio Luis Erera. Tur de Frans, Finjon je završio na sedmom mestu, uz osvojenu jednu etapu. Na Vuelta Katalonija trci završio je šesti.
1988. osvojio je klasik Milan—San Remo, etapu na Kriterijumu Internacional i dve etape na Turu Pirineja. Tur de Frans je opet napustio tokom 12 etape.
1989
Na Turu, pobednik 1988. Pedro Delgado bio je veliki favorit, a Finjon i Stiven Rouč su konkurenti. Nakon što je Delgado kasnio na start prologa skoro tri minuta, trka je bila otvorena i počela je borba Finjona i Grega Lemonda. Lemond je pobedio hronometar na petoj etapi sa minut ispred Finjona i stekao je prednost u generalnom plasmanu od 5 sekundi. Na desetoj etapi, Finjon je uzeo Lemondu 12 sekundi i lidersku poziciju. Na hronometru na 15 etapi, Lemond je opet uzeo vreme Finjonu i vratio se na prvo mesto. Finjon ga je porazio na Alp du Ezu i opet je on bio lider, a nakon pobede na etapi 19, imao je 50 sekundi prednosti, a do kraja je ostao još hronometar od 24 kilometra. Da bi pobedio, Lemond je morao da uzima dve sekunde po kilometru. Francuske novine su objavile specijalno izdanje sa Finjonovom slikom na naslovnoj strani, sve je bilo spremno da se slavi pobeda. Iako su smatrali da se 50 sekundi ne može nadoknaditi za 24 kilometra, Lemond je odvezao impresivno, bio je to najbrži hronometar sve do 2015. Finjon je vozio prilično dobro, završio je treći na etapi, ali je izgubio 58 sekundi od Lemonda i izgubio je Tur sa 8 sekundi, što je najmanja razlika u istoriji Tura.
Tokom Tura, Finjon je bio u lošim odnosima sa novinarima, često je odbijao da se smije fotografima i da daje intervijue, novinari su mu dodelili nagradu za najmanje simpatičnog vozača.
Kada bi ga pitali "Zar vi niste momak koji je izgubio Tur za 8 sekundi?" odgovorio bi "Ne, gospodine, ja sam čovek koji ga je osvojio dvaput".
1990—1993
Godine 1990. osvojio je Kriterijum Internacional po drugi put i trku šest dana Grenonbla. Vozio je i Điro i Tur, ali nije uspio da ih završi.
Godine 1991. je ostvario četiri pobede. Ovoga puta završio je Tur na šestom mestu.
1993. osvojio je Vueltu Meksika, gde je zabeležio jednu etapnu pobedu, što mu je bila zadnja pobeda u karijeri. Zadnji Tur nije završio, napustio ga je tokom 11 etape. Na kraju godine, završio je karijeru.
Doping
Finjon je bio pozitivan na amfetamin tokom gran prija Valonije 1987. gde je završio treći, a rezultat mu je poništen. Drugi put je bio pozitivan 1989.
U autobiografiji, Finjon je priznao da je koristio stimulanse 1980. ali je naznačio da oni ne utiču bitno na perfomanse vozača. Primetio je velike promene u sportu na početku 90-ih, kada su počeli da koriste EPO. Finjon je završio karijeru 1993. kada je shvatio da se biciklizam promenio i da tu više nema mesta za njega.
Casa Blanca, Rayón
Casa Blanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Rayón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2582 m.
Laurent Fignon
Kraj karijere i smrt
Godine 1995. osnovao je organizaciju Loran Finjon, sa kojom je uzeo organizaciju trke Pariz - Nica, koju je od 2000. godine preuzela Amauri sportska organizacija. Za loše rezultate francuskih vozača na Turu, okrivio je sportske direktore, za koje je rekao da nemaju kontrolu nad vozačima.
U junu 2009. dijagnostikovan mu je rak. U početku karijere koristio je amfetamin i kortizon, ali je rekao da ne veruje da je to imalo veliku ulogu u dobijanju bolesti. Finjon je umro u bolnici 31. avgusta 2010. u 12.30 po lokalnom vremenu. Finjona su nadživela oba roditelja, a iza sebe je ostavio ženu i sina i kćerku iz prvog braka.
Pagliette, Mantova
Pagliette je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 141 m.
Mesa del Zapote, Otzoloapan
Mesa del Zapote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Otzoloapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1789 m.
Petén Itzá
Petén Itzá (španjolski: Lago Petén Itzá) je treće po veličini jezero u Gvatemali, koje se nalazi sjeveroistoku zemlje u Departmanu Petén.
Karakteristike i historija
thumb|left|240px| [[Otok na kom se nalazi Flores]]
Petén Itzá se nalazi na vapnenačkoj visoravni, na nadmorskoj visini od 80 metara, udaljeno 260 km sjeveroistočno od glavnog grada Ciudad Guatemale.
Jezero ima površinu od 99 km², maksimalno je duboko 160 metara. Dugo je oko 35 od istoka prema zapadu i široko do 16 km od sjevera prema jugu. vodom ga pune rijeke Ixlú i Ixpó, a odljeva se ponornicama.
U njegovim vodama živi mnoštvo riba, uključujući i endemsku bijelu ribu (Pez Blanco), brojne kornjače i krokodili.
Okolica jezera prekrivena je gustom tropskom prašumom, ali ima nešto plantaža kakaovca, šećerne trske, žitarica i tropskog voća oko Floresa.
Ucasiro, Madero
Ucasiro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Madero.
Peter Christen Asbjørnsen
Život
Asbjørnsen je rođen 1812. u Christianiji, potjecao je iz zemljoradničke obitelji porijeklom iz Otte u Gudbrandsdalenu. Otac mu je bio Anders Asbjørnsen, staklar , a majka Turine Bruun. Počeo je studije u katedralnoj školi, ali je ga više zanimala priroda i dugo je putovao pješice u Ekeberg i u druga mjesta, a potom jaka želja za čitanjem i dugotrajna bolest nisu mu pomogli učenju. Otac je ga 1826. upisao u magistralnu gimnazijum, gdje je se sprijateljio sa Andreasom W. Grøttingom i sa Jørgenom Moem (1813-1882), budućem biskupu Kristiansanda (1838). Asbjørnsen i Moe su postali «krvna braća». Ipak Asbjørnsen ni u toj gimnaziji nije osobito napredovao, i tek poslije velikih poteškoća je uspio diplomirati. Tri godine je radio kao privatni učitelj, prvo u oblasti Romerika, zatim u Gjerdrumu. Upisao je medicinu na Sveučilištu u Oslu, ali i tu bez uspjeha. Od mladih dana je ga zanimalo skupljanje i pisanje bajki i legendi. Pored toga, u Romeriku je se zaljubio u Carolinu Mathildu, kćeri vlasnika Grindera, ali njezina porodica je se suprostavila paru i Asbjørnsen je to teško prebolio.
Ucasiro, Madero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1787 m.
Peter Christen Asbjørnsen
Život
Između 1843. i 1844. objavio je zajedno sa prijateljom Moeom Norveške pučke priče. Prve priče su objavljene u jednom tankom pamfletu iz 1841. godine, koji je bio dovoljno dobro primljen i zagovarao ga je P. A. Munch u njemačkim novinama. To je dovelo do ponovnog tiskanja prvog sveska u 1843. i potom drugog sveska 1844. u tvrdom uvezu. Drugo izdanje pojavilo se 1852.
Znanstvena istraživanja donijela su Asbjørnsenu stipendije za putovanja u intervalima od 1846. do 1853. godine. U tim zrelim godinama mnogo je putovao, vrlo često pješice, istraživao brojne fjordove i opisao faunu norveške obale i primorja. Pritom, Moeova i Asbjørnsenova suradnja je zapravo osporena kada je Moe prešao u svećeničku službu, dok je Asbjørnsen nastavio sa prikupljanjem narativnog materijala i sa novim izdanjima te je zatim pažnju obratio prema manjim zbirkama, kao što su na primjer Božićno drvce iz 1850. Ta izdanja su svakako imala veliki uspjeh za to vrijeme ako se uzme u obzir norveško književno tržište. Godine 1856. Asbjørnsen, botaničar i zoolog po struci, postao je šumski stručnjak i dao se proučavanju metoda očuvanja drveta. Obnašao je razne službene dužnosti u vezi sa šumarstvom i drvnom industrijom od 1860. sve do 1876. godine, kada je umirovljen. Godine 1865. Moe je predao Asbjørnsenu svoje neobjavljene zbirke i daljnji rad na bajkama. Godine 1871. dolazi do objavljivanja nove zbirke (Norske Huldre-Eventyr), idealnog nastavka i zaključka ciklusa Norveških pučkih priča na kojemu je Asbjørnsen godinama radio.
Preminuo je u Kristianiji u svojoj 72. godini (1885), sahranjen je u oslovskom groblju Našeg Spasitelja.
Djelo
thumb|right|270x340px|border|alt=Norske folke og huldre-eventyr| Naslovnica Bajki o šumskim duhovima Znanstvena strana Asbjørnsenovog rada je iz više razloga sasvim zasjenjena radom na folkloru, gdje svakako pokazuje književni talent i mnogo originalnosti. Njegovo skupljanje pučkog blaga ostaje stup norveške književnosti i igra važnu ulogu za norvešku samosvijest u 19. stoljeću, odnosno za norveški nacionalni identitet. Blisko povezani u svojim životima i radu, Asbjørnsen i Moe rijetko se pominju odvojeno. Oni su među prvim zagovornicima romantičnog ukusa u Norveškoj.
Po uzoru braće Grimm,, zajedno su sakupili vrlo velik broj pučkih priča izvučenih iz narodne tradicije, te su ih preradili sa namjerom stvaranja jedne umjetničke proze koja je spajala raznoliku dijalektalnu živahnost sa dansko-norveškom književnom tradicijom. Naime, unatoč braće Grimm i Árnasona, nisu se držali do puke reprodukcije, već su prepričavali priče koje su ocrtavale određena društvena okruženja i mentalni horizont ljudi, praćene izvrsnim dijelovima prirodnog opisa.
U to vrijeme norveški književni stil je bio pod jakim utjecajem danskih normi, što je udaljivalo od naroda, dok su različiti dijalekti kojima su se služili norveški usmeni pripovjedači bili previše lokalni. Dakle, s jedne strane suhi akademicizam, sa druge strane fragmentarni provincijalizam. Asbjørnsen i Moe su riješili taj problem stila usvajanjem načela braće Grimm o korištenju jednostavnog jezika umjesto različitih dijalekata, ali su se ipak postarali kako bi zadržali širu nacionalnu jedinstvenost narodnih priča. Književna istraživanja su pokazala kako je poticaj Asbjørnsenu došao iz djela Norske Sagn Andreasa Fayea, prve zbirke o norveškoj tradiciji, koja je objavljena 1833.
Asbjørnsenov naučni rad je među ostalom doveo do nekoliko važnih otkrića u sondiranju dubina mora. 1860. godine je objavio prijevod darwinovog Podrijetla vrsta posredstvom prirodne selekcije (1860), a bavio je se također praktičnim pitanjima, na primjer knjigom Racionalna prehrana (1864) u kojoj osavremenjuje tadašnje propise o ishrani i kuhinji.
El Deiby, Salinas Victoria
El Deiby je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Salinas Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 552 m.
3ra. Fracción, Palenque
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Ḩūjimī, Sa'dah
Ḩūjimī je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
San Martín, Gómez Palacio
San Martín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Gómez Palacio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 98 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1112 m.
Pedro Delgado
Pedro Delgado (16. april 1960). je bivši španski profesionalni biciklista. Najveći uspeh ostvario je 1988. godine kada je osvojio Tur de Frans. Pored Tura, dvaput je osvojio Vuelta a Espanju. Delgado je bio dobar brdaš, vozio je agresivno, čime je sticao mnogo navijača. Forma mu je bila promenjiva, od etapa na kojima je agresivnom vožnjom sticao veliku prednost, do etapa na kojima je otpadao i gubio mnogo vremena.
Karijera
Delgado je počeo karijeru 1982. godine i prve sezone vozio je samo po Španiji i zabeležio je tri pobede. 1983. osvojio je Vuelta Aragon trku, nakon čega je vozio Tur de Frans po prvi put. To je bio i prvi put da njegov tim, Rejnolds, učestvuje na Turu. Delgado je bio mladi vozač, a Anhel Arojo je bio zvezda tima. Te godine, Tur je imao četiri hronometra i prolog (mini hronometar), kao i šest brdskih etapa, što je bilo dovoljno prilika da pokaže svoj talenat. Nakon etape 17, Delgado je bio drugi, minut iza Lorana Finjona, još jednog 23-godišnjaka koji je tada takođe vozio Tur prvi put.Delgado je popio pokvareni milk šejk, koji mu je izazvao probleme sa stomakom tokom etape 18 i izgubio je 25 minuta i prvu šansu da osvoji Tur. Na kraju je završio na 15 mestu. 1984. nije zabeležio nijednu pobedu, a 1985. se vratio u velikom stilu i osvojio je Vuelta a Espanju, uz jednu etapnu pobedu. Drugu pobedu u sezoni ostvario je na Tur de Fransu, gde je pobedio na etapi 17, a u generalnom plasmanu završio je na šestom mestu. Na narednu pobedu čekao je godinu dana, kada je 1986. pobedio na etapi 12 na Tur de Fransu, ali nije uspio da ga završi.
1987
Prvu pobedu 1987. ostvario je na trci u Kordobi, nakon čega je osvojio četvrto mesto na Vuelta a Espanji. Na Tur de Fransu, vodio je epsku borbu sa Stivenom Roučem, koja je rešena u Roučovu korist na zadnjoj etapi, na hronometru. Na kraju, razlika je bila samo 40 sekundi. Delgado je bio treći najbolji hronometraš te godine, ali Rouč je bio bolji i svi su to znali. Nakon Tura, osvojio je trku u Holandiji, dok je na Vuelta Kataloniji završio na sedmom mestu.
1988
1988. Delgado je vozio Điro d'Italiju i Tur de Frans. Na Điru je završio na sedmom mestu, a Tur je osvojio sa velikom razlikom. Ipak, Tur nije bio lak za njega. Nakon etape 17, televizija Antena 2, objavila je vest da je Delgado bio pozitivan na doping testu. Direktor tima Rejnolds, obavešten je nekoliko sati kasnije i organizator tura mu je savetovao da Delgado napusti Tur. Narednog jutra, primili su zvaničnu informaciju u supstanci koju je Delgado koristio, ona nije bila na listi nedozvoljenih i Delgado je mogao da nastavi trku, sa čim se nisu slagali pojedini vozači ni direktor Tura, koji je izjavio da je posramljen. Delgado je pobedio na Turu sa sedam minuta ispred Stivena Roksa, uz dve etapne pobede. Bio je testiran nakon svake etape.
1990—1994
1990. Delgado je osvojio drugo mesto na Vuelta a Espanji i četvrto na Tur de Fransu. Do kraja karijere nije zabeležio nijednu veliku pobedu, a osvojio je treće mesto na Vuelti 1992. i 1994. Na Tur de Fransu je završio među prvih deset na naredna tri učešća, a zadnje mu je bilo 1993. kada je završio na devetom mestu.
2011. godine, vozio je opet i osvojio je trku Kriterijum Valensije.
Bio je inspiracija za ime škotskom rok benda, Delgados.
Molinello I, Perugia
Molinello I je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 311 m.
Pol-Kee, Valladolid
Pol-Kee je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Valladolid.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Contrada Berardi, Potenza
Contrada Berardi je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
Sigmir, Bistrița
Sigmir je naselje u Rumuniji u okrugu Bistrica-Nasaud u opštini Bistrița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 621 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 388 m.
Le Jugement de Dieu
Le Jugement de Dieu je francuski crno-bijeli historijski film snimljen 1952. godine u režiji Raymonda Bernarda. Radnja se događa u Bavarskoj 1433. gdje se mladi vojvodin sin i prijestonasljednik Albert zaljubi u lijepu seljanku po imenu Agnes Bernaeur (čiji lik tumači Andrée Debar). Radnja prikazuje kako ona stiče niz neprijatelja na dvoru, te kako se Albertovo odsutstvo iskoristi kako bi Agnes bila uhapšena, optužena za vještičarenje i pogubljena topljenjem u Dunavu.
Scarecrow
Scarecrow, pravim imenom Dr. Jonathan Crane, stripovski je superzlikovac koji se pojavljuje u stripovima kuće DC Comics, primarno kao protivnik Batmana i njegove obitelji. Svoje prvo pojavljivanje imao još još u stripu World's Finest Comics #3 (jesen 1941.), a kao njegovi autori navode se Bob Kane, Bill Finger i Jerry Robinson. Ipak, unatoč toj činjenici, Scarecrow gotovo da se i nije pojavljivao tokom Zlatnog doba (samo dva pojavljivanja), ali je tokom Srebrnog doba revitaliziran od strane Gardnera Foxa i Sheldona Moldoffa u stripu Batman #189 (veljača 1967.) te je od tog trenutka postao jedan od najustrajanijih i najopasnijih Batmanovih protivnika.
Zbog enormnog notoriteta kao i uloge u pričama, Scarecrow je bio neizostavan lik u brojnim deriviranim materijalima. Nakon što se o njemu raspravljalo u sklopu dva otkazana projekta, na filmu se konačno pojavio u Nolanovom filmu Batman Begins iz 2005. godine i to kao drugi glavni negativac, a tumačio ga je Cillian Murphy; Murphy je ulogu reprizirao i u sljedeća dva filma iz trilogije, mada u manjem opsegu. Pojavio se i u seriji animiranih materijala, među kojima je i kultna serija Batman: The Animated Series te njezini nastavci, a na televiziji se pojavio i u sklopu serije Gotham, gdje su ga tumačili Charlie Tahan i David W. Thompson; Scarecrow je bio glavni negativac u četvrtoj sezoni serije. Značajnu ulogu imao je i u serijalu video igara Batman: Arkham, posebice u igrama Batman: Arkham Asylum, gdje mu je glas posudio Dino Andrade, te Batman: Arkham Knight, gdje mu je glas posudio John Noble i gdje je bio glavni negativac.
IGN ga je stavio na 58. mjesto svog popisa najvećih stripovskih zlikovaca svih vremena.
Pregled lika
Scarecrow je, iako je danas neizostavni dio galerije Batmanovih protivnika, jedan od onih likova koji su postepeno dobivali na notoritetu. Prvi put se pojavio već 1941. godine u stripu World's Finest Comics #3 (jesen 1941.), međutim je tokom Zlatnog doba imao samo dva pojavljivanja. Scarecrow nije doživio značajne promjene u odnosu na svoje inicijalno pojavljivanje - on je bio profesor psihologije opsjednut strahom i fobijama koji se odjevao u strašilo i tako plašio svoje žrtve. Njegova je priča s vremenom produbljivana, ali njezina osnova je ostala nepromijenjena; tako je 1967. godine, kada je Scarecrow revitaliziran za Srebrno doba u stripu Batman #189 (veljača 1967.), po prvi puta predstavljen njegov toksin straha.
Tokom 70-ih i 80-ih godina je bio čest Batmanov protivnik, a značajnu ekspanziju u priči dobio je nakon crossover eventa Crisis on Infinite Earths, kada je njegova geneza proširena i dublje analizirana u stripu Batman Annual #19 (listopad 1995.), odnosno u mini-serijalu Year One: Batman/Scarecrow iz 2005. godine, u sklopu kojega je otkriveno da Scarecrow ima fobiju od šišmiša. Craneov klasični modus operandi bilo je izazivanje najdublje skrivenih strahova njegovih žrtava uz pomoć toksina straha, kojega je konstantno usavršavao; pritom je uvijek bio odjeven u strašilo, s tim da je dizajn samog kostima varirao tokom godina. Ovisno o interpretaciji, sam Crane je bio više ili manje psihički stabilan, varirajući od lukavog i prepredenog psihopata pa sve do potpunog manijaka, poput verzije iz Loeb-Saleovog serijala.
New 52 serijal donio je još jednu značajnu promjenu u genezi Scarecrowa, nudeći mračniju verziju njegove priče u odnosu na ranije adaptacije. Crane je tu prikazan kao posljedica bizarnih psiholoških eksperimenata što ih je njegov otac vršio nad njime, a imao je i značajnu ulogu u serijalu Batman: The Dark Knight, gdje je bio jedan od glavnih antagonista. Ta bizarnija, traumama inspirirana verzija Scarecrowa prisutna je i u sklopu DC Rebirth serijala.
Biografija
Iako se radi o jednom od likova s dugim stažom (od 1941. godine), Jonathan Crane, odnonsno Scarecrow, nije tokom godina doživljavao drastične promjene u svojoj biografiji. Iako se sama geneza njegove opsjednutosti fobijama mijenjala, bilo da se radi o opsesivnom znanstvenom interesu ili, pak, o traumama, Crane je uvijek bio profesor psihologije specijaliziran za fobije. Istražujući tu materiju, Crane je razvio alter ego Scarecrowa i postao zlikovac koji opsjeda Gotham. Njegov klasični modus operandi je korištenje toksina straha kako bi inducirao reakciju kod svojih žrtava, pred kojima bi se materijalizirali njihovi najveći strahovi. U kontekstu ovoga, Scarecrowova je biografija prilično unisona te se može govoriti o, više-manje, jasnom kontinuitetu razvoja lika od Zlatnog doba do suvremenosti, što nije bio slučaj s nekim likovima poput Mr. Freezea ili Mad Hattera.
Zlatno i Srebrno doba
Svoje prvo pojavljivanje, Jonathan Crane je imao u stripu World's Finest Comics #3 (jesen 1941.), u priči "The Riddle of the Human Scarecrow", koja je ujedno poslužila i kao geneza za lik Scarecrowa. U tom stripu saznajemo kako je Crane sveučilišni profesor psihologije koji je poznat po svom bizarnom načinu predavanja, ali i bizarnom izgledu kog su njegovi kolege usporedili s izgledom strašila. Na početku priče, otkriva se kako je Crane kao dječak volio strašiti ptice, što je bila osnova ne samo za njegovu opsjednutost strahom i fobijama, već i za odabir kostima strašila, zajedno s komentarima o svom izgledu. Razmišljajući u svom domu, Crane odluči ući u svijet kriminala te, stvorivši personu Scarecrowa, odlazi do biznismena Franka Kendricka i ponudi mu da prestraši njegovog poslovnog partnera, Paula Herolda, koji tuži Kendricka zbog dugova; iako skeptičan, Kendrick pristane i Scarecrow odlazi do Herolda i propuca ga (iako ga ne ubije) u znak upozorenja. Iste te večeri, Batman i Robin prvi puta susreću Scarecrowa, ali im novi zlikovac u Gothamu uspije pobjeći. Sljedećeg dana, priča o Scarecrowu (kog novine nazivaju "Hodajuće strašilo") izlazi u novinama, a Kendrick postaje glavni sumnjivac; bijesan jer je Herold medijima prijavio sve, Scarecrow samoinicijativno odlazi do njega i ubija ga. Jonathan Crane ubrzo dobiva otkaz na fakultetu, a Bruce Wayne se sastaje s njegovim bivšim šefom, koji mu ispriča kako je Crane neočekivano mahao velikom svotom novca pred njim; Scarecrow, u međuvremenu, širi svoju kriminalnu djelatnost i sije strah po Gothamu. Novi susret s Batmanom i Robinom opet završava Scarecrowovim bijegom, međutim Batman ima svoje sumnje o identitetu misterioznog kriminalca; prerušen, Batman zvoni na Craneova vrata i zamoli ga za telefonski poziv. Nakon što u njegovom stanu otkrije ključni dokaz, Batman s Robinom krene u konačni okršaj sa Scarecrowom, koji na kraju priče odlazi u zatvor.
Svoje drugo pojavljivanje u ovom periodu Scarecrow je imao, kako otkriva naslovnica stripa Detective Comics #73 (ožujak 1943.), zbog velike potražnje publike za njegovim povratkom. Priča "The Scarecrow Returns" donijela je nastavak priče o Jonathanu Crane u sklopu istog kontinuiteta i bez promjena, a smještena je neko vrijeme nakon njegova bijega iz zatvora. U ovoj priči, Scarecrow ponovo sije strah diljem Gothama, a njegova prva meta je trgovina šeširima u kojoj se susreće s Bruceom Wayneom; ovoga puta Scarecrow ostavlja tragove za Batmana, kojih ih, zajedno s Robinom, slijedi i tako susreće zlikovca na boksačkom meču, u zgradi kemijske čistionice i, na kraju, u trgovini u Kineskoj četvrti, gdje je pokušao ukrasti rijetke kineske artefakte. Tu su ga dočekali Batman i Robin i, konačno, svladali, međutim Crane je obećao da će se vratiti, odnosno pobjeći iz zatvora kao i prošli put. Značajna odlika Scarecrowa iz Zlatnog doba, koja je kasnije izmijenjena i danas je teško spojiva s njegovim likom, bila je tada je koristio vatreno oružje u svojim zločinima; s obzirom da nije imao nikakve supermoći ili nadljudsku snagu, a toksin straha je uveden tek kasnije, vatreno oružje je bio jedini način da bude uspješan rival. Unatoč obećanju, Scarecrow se više nije pojavljivao u Zlatnom dobu te se u stripove vratio tek nakon 24 godine, za vrijeme Srebrnog doba, u stripu Batman #189 (veljača 1967.), u priči "Fright of the Scarecrow". U priči "Fright of the Scarecrow!", autora Gardnera Foxa i ilustratora Sheldona Moldoffa, Scarecrow se nanovo vraća i krene terorizirati Gotham, izazivajući pritom svoje rivale, Batmana i Robina. Ovdje se radi o istom Scarecrowu iz Zlatnog doba, što je potvrđeno i rekapitulacijom geneze iz stripa World's Finest Comics #3 (jesen 1941.), koja je prezentirana na početku ove priče. Ova priča bila je revolucionarna jer je Scarecrowu po prvi puta oduzela vatreno oružje i opremila ga njegovim karakterističnim toksinom straha, koji će postati njegovo glavno oružje od ove priče nadalje. Toksin je opisan kao halucinogeno sredstvo, a Scarecrow ga je prskao iz svoje podmornice; kod Batmana i Robina je izazvao strah od padanja tako da su se oni uhvatili za drvo, dok je Scarecrow pobjegao. U ovom je stripu ponovljena i njegova navika da ostavlja rimovane tragove Batmanu i Robinu, međutim, osim Loeb-Saleove manične verzije iz 90-ih godina, ta odlika nije postala Scarecrowova karakteristika u kasnijim inkarnacijama. Nakon što zatoči Batmana i Robina na brodu, gdje ovi moraju svladati crnu panteru i jaguara, Screcrow odlazi kod bogataša Jeremyja T. Falla te traži njegov novac; tu vidimo kako koristi lulu, iz koje također izbacuje svoj toksin straha. Batman i Robin se, naravno, izvuku s broda i dolaze do Fallove vile, gdje svladaju Cranea i njegove pomoćnike.
U priči "The Man Who Radiated Fear!" iz jubilarnog stripa Batman #200 (ožujak 1968.), Scarecrow se ponovo pojavio kao glavni antagonist; ovoga je puta unaprijedio svoj toksin straha tako da je zračio iz njegovo tijela, tako da su Batman i Robin osjećali sve veći strah što su se više približili svom protivniku. Iako je strah što ga je Crane inducirao umalo natjerao Batmana i Robina da odustanu od karijere maskiranih osvetnika, Alfred ih je obojicu podsjetio na tragedije koje su ih zadesile u djetinjstvu te im tako vratio samopouzdanje. Nakon što su svladali Jokera, Killer Motha i Penguina, Batman i Robin su pratili Craneov trag i dočekali ga trgovini krznom, gdje su ga prevarili i u konačnici svladali; Scarecrow je ovdje ponovo koristio vatreno oružje (pištolj), mada samo kao sekundarno oružje. Naredne godine, Scarecrow se pojavio u stripu Detective Comics #389 (srpanj 1969.); priča "Batman's Evil Eye" prikazuje, po prvi puta, puštanje dr. Cranea na slobodu. Prilikom otpuštanja iz zatvora, dočekuje ga Batman koji mu nudi primirje; dok se njih dvojica rukuju, saznajemo kako je Bruce Wayne osigurao posao za Cranea na slobodi, nadajući se da bi ga tako mogao reformirati. Međutim, iako Batman i Robin uspješno čiste Gotham od zločina, nakon nekog vremena se javlja Scarecrow, koji izaziva Batmana da dođe na točno određenu lokaciju kako bi se suočio s njim. Crane zatvori Batmana u prostoriju ograđenu zrcalima s namjerom da ga dovede do ludila od straha, međutim Batman ga uspijeva prevariti i ponovo svladati.
Sljedeće pojavljivanje, nakon kraće pauze, Scarecrow je imao 1974. godine u stripu Justice League of America #111 (lipanj 1974.), gdje ga vidimo kao jednog od članova kriminalne skupine Injustice Gang of the World. U istoj ulozi pojavio se i u stripovima Justice League of America #143 (srpanj 1977.) i #158 (rujan 1978.). U stripu Batman #262 (travanj 1975.), čiji je autor Dennis O'Neil, Scarecrow je uspio unaprijediti svoju taktiku zastrašivanja i napraviti izum kojim je pomoću vibracija mogao inducirati strah unatoč velikoj udaljenosti; konačni obračun ovoga puta se odvio u zabavnom parku, gdje je Batman uvjerio sebe kako se nema čega bojati te je, nakon što je objasnio Craneu kako je uspio neutralizirati učinak njegovog izuma, inducirao toliki strah kod njega da se ovaj predao policiji bez ikakvog otpora. Scarecrow je imao i značajnu ulogu u pretposljednjem broju stripa Joker (Joker #8) iz 1976. godine, gdje se sukobio s Jokerom; Joker je koristio svoj toksin za induciranje smijeha, a Scarecrow svoj toksin straha. Iako je Crane imao jače oružje, Joker ga je uspio svladati na prevaru i poslati u Arkham. Scarecrow se pojavio i kao jedan od porotnika u uspješnom mini-serijalu "Where Were You on the Night Batman Was Killed?", autora Davida Verna Reeda, koji je izdavan u stripovima Batman #291-294 (rujan-prosinac 1977.); tu su različiti zlikovci (foksu je bio na Catwoman, Riddleru, Jokeru i Lexu Luthoru) pokušali pred Two-Faceom (zapravo prerušeni Batman) dokazati kako su upravo oni ubili Viteza tame, međutim ispostavilo se kako su svi lagali jer Batman uopće nije bio mrtav. Scarecrowova uloga u ovom serijalu bila je zanemariva.
Kao glavni antagonist ponovo se pojavio u stripu Batman #296 (veljača 1978.), gdje je razvio naprednu verziju svog toksina koja je kod žrtava inducirala tzv. fobofobiju, odnosno strah od vlastitih strahova. Ova, također Reedova, priča značajna je zato što je u modernim inkarnacijama Scarecrowov toksin uglavnom imao upravo taj učinak, da je materijalizirao najveće strahove njegovih žrtava. Prilikom sukoba s Batmanom, Crane je nakratko uspio onesposobiti Vitza tame, inducirajući kod njega njegov najveći strah - strah od neuspjeha (kog je upravo Crane kasnije nazvao inutilofobijom) - ali Batman se vrlo brzo pribrao, sjetivši se da nikada ne smije zaboraviti zašto je to što jest. Nakon toga je bez problema svladao Cranea. U svom posljednjem pojavljivanju tokom 70-ih godina, Scarecrow se sukobio samo s Robinom u velikom izdanju Detective Comics #486 (studeni 1979.), u priči "Fear Times Four". U toj je priči Robin istraživao seriju zločina s prestravljenim kriminalcima te je došao do Scarecrowa, ali mu je ovaj pri prvom susretu pobjegao. Robin je tada uočio sličnosti između svog profesora psihologije, dr. Fostera, i Cranea te je krenuo dalje istraživati, pri čemu ga je presreo Scarecrow. Iako se Robin izborio, Scarecrow je nestao, a u slučajnom susretu s izvjesnim Reynardom, Robin je povezao sve činjenice. I dok je policija krenula uhapsiti Fostera, Robin je pravovremeno intervenirao i otkrio da je Reynard zapravo Crane te ga je svladao.