cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Solunski front
Pad Srbije
Francuske i britanske divizije su krenula na sever od Soluna krajem novembra pod komandom francuskog generala Morisa Saraja. Međutim, britanskim divizijama je naređeno iz Londona da ne prelaze grčku granicu, tako da su Francuzi sami krenuli prema reci Vardar. Njihovo napredovanje je bila ograničena pomoć odstupajućoj srpskoj vojsci, pošto je bugarska vojska morala da skoncentriše veće snage na južnom krilu da bi se nosila sa ovom pretnjom. Do polovine decembra, general Saraj je zaključio da je povlačenje neophodno zbog odlučnih bugarskih napada na njegovo položaje.
Ovo je bila skoro potpuna pobeda za Centralne sile. Železnica od Berlina do Istanbula je konačno otvorena, i, kao rezultat, Nemačka je bila u mogućnosti da pomogne svom slabijem savezniku, Osmanskom carstvu. Jedini nedostatak pobedi je bilo povlačenje srpske vojske, koja je ostala organizovana i bila je spremna za borbu nakon samo šest meseci.
Uspostavljanje Solunskog fronta 1916.
Austrougarska vojska je napala Crnu Goru, saveznika Srbije, i do 25. januara mala crnogorska vojska se predala. Austrougarska je nastavila svoje napredovanje duž jadranske obale, napavši Albaniju koja je bila pod kontrolom Italije. Do kraja zime, mala italijanska vojska je bila isterana iz skoro cele zemlje.
U ovom trenutku, sa izgubljenim ratom na Balkanu, britanski generalštab je tražio povlačenje svih svojih vojnika iz Grčke, ali je francuska vlada protestovala. Pošto su francuske divizije ostale, ostale su i britanske, ali sa nesakrivenim nezadovoljstvom. Savezničke armije su se utvrdile oko Soluna, koji je postao veliki utvrđeni kamp. Srpska vojska (sada pod komandom generala Petra Bojovića), nakom odmora i oporavka na Krfu, je francuskim brodovima prebačena na Solunski front.
U međuvremenu se politička situacija u Grčkoj zaoštrila. Zvanično, Grčka je bila neutralana, ali je kralj Konstantin -{I}- bio pronemački opredeljen, dok je premijer Elefterios Venizelos bio za Francusku. Grčka je u početku podržala francusko-britansku pomoć Srbiji, a onda joj se suprotstavila; konačno, nakon Venizelosove ostavke, rojalistička vlada ju je zvanično osudila, ali se nije stvarno suprotstavila nadmoćnijim savezničkim snagama koje su se iskrcale u Solunu. Nemci, koji su pokušavali da pridobiju Grčku na svoju stranu, su bili oprezni da ne pređu grčku granicu.
U maju 1916. general Saraj je zatražio da se grčka vojska demobiliše i grčka vlada se povinovala tom zahtevu. Međutim, ova akcija je još više naterala grčku vladu da se ide prema pridruživanju Centralnim silama.
Sa pouzdanim saznanjem da će se Rumunija pridružiti Saveznicima, general Saraj je počeo pripreme za napad na bugarsku vojsku. Nemci, uz pomoć obaveštenja koja su dobili od grčkih pristalica, su sačinili plan za svoj iznenadni napad. Nemačka ofanziva je pokrenuta 17. avgusta, tri dana pre nego što je bilo predviđeno da počne francuska ofanziva. Zapravo, ovo je bila bugarska ofanziva, pošto je austrougarska vojska bila u Albaniji, a samo jedna nemačka divizija je bila na grčkoj granici. Napad je u početku, zahvaljujući iznenađenju, postigao izvestan uspeh, ali su srpske snage zauzele odbrambene linije nakon dve nedelje. Zaustavivši bugarsku ofanzivu, srpska vojska je izvela kontranapad 14. septembra. Teren je bio težak i Bugari su se branili, ali je srpska vojska polako napredovala. Spori napredak srpskih snaga se nastavio kroz oktobar i u novembru, iako se vreme pogoršalo i sneg počeo da pada na planinama. Nemci su poslali još dve divizije da pomognu bugarskoj vojsci, ali su francuske i srpske vojske 19. novembra zauzele Bitolj.
Gubici u ovoj kampanji su bili najmanje 50.000 vojnika sa savezničke strane i verovatno više od 60.000 ubijenih i zarobljenih Bugara i Nemaca. Front je napredovao oko 40 -{km}-.
Međutim, bugarsko napredovanje u grčku Istočnu Makedoniju je izazvalo još jednu unutrašnju grčku krizu. Vlada je naredila svojim vojnicima u tom području (demobilizovanom 4. korpusu) da ne pruža otpor, i uprkos povremenim lokalnom otporu koji je pružilo nekoliko oficira, većina korpusa sa svojim komandantima je bilo primorana na predaju nemačkim snagama i ostatak rata je proveo u zarobljeništvu u nemačkom gradu Gerlic. Predaja teško stečenih novoosvojenih teritorija omraženim Bugarima bez otpora je viđena od strane mnogih oficira Venizelosove vojske kao poslednja kap. Uz aktivnu pomoć savezničkih vlasti, oni su izveli puč kojim su osigurali Solun i veći deo Makedonije za Venizelosa (vidi Pokret za nacionalnu odbranu). Od tog trenutka Grčka je imala dve vlade, zvaničnu rojalističku u Atini, koja je zadržala svoju neutralnost uprkos rastućem savezničkom pritisku, i revolucionarnu Venizelovu vladu u Solunu, koja je odmah ušla u rat na strani Antante.
U isto vreme, Italija je razmestila još vojnika u Albaniji i ove nove trupe su uspele da prisile austrijski korpus na povlačenje kroz planinske predele južno od jezera Ostrovo.
Snage Antante na Solunskom frontu
Solunske ekspedicione snage su se sastojale od kontingenata iz četiri „velike sile“ Antante (Francuska, Velika Britanija, Italija i Rusija) i Srbije. Francuzi su komandovali Istočnom amijom (Armee de l'Orient), koja je formalno konstituisana 12. oktobra 1915. pod komandom generala Morisa Saraja, i sastojala se od deset francuskih, italijanskih i ruskih divizija, grupisanih u tri „divizijske grupe“ koje su imale status korpusa, kao i osam srpskih divizija. Saraj je 22. decembra 1917. zamenjen generalom Adolfom Gijomom, koji je objedinio i britansku Solunsku i Grčku armiju u jednistvenu Savezničku istočnu armiju (Armees alliees de l'Orient), koja je zauzela položaje u sedam sektora duž jugoistočne Albanije i grčke Makedonije. U junu 1918. Luj Franše d' Epere je nasledio Gijomu, koji je pod svojom komandom imao 620.000 ljudi.
Britanska Solunska armija je formirana 4. novembra 1915. godine pod komandom generala, ser Čarls Monroa, a od 9. maja 1916. Pod komandom general-pukovnika (kasnije generala) Džordža Milnea. Šest pešadijskih divizija je raspoređeno u 12. korpus (22, 26. i 60. div.) i 16. korpus (10, 27. i 28. div.), uz stalno premeštanje divizija iz jednog u drugi korpus. Britanska pešadijska divizija u Makedoniji je brojala 16.000 ljudi, i bila je sastavljena od tri pešadijske brigade (svaka sa četiri, tri od 1918, pešadijska bataljona od 800 ljudi, podeljenih na četiri streljačke čete; baterije rovovskih minobacača, mitraljeske čete i komore municije malih kalibara); divizijske biciklističke čete (do 1917); četiri artiljerijske poljske brigade (u kojima je bilo od tri do šest baterija) i municijske komore; divizijske artiljerijske municijske komore; od jedne do tri inžinjerijske čete; čete veze; pionirskog (radnog) bataljona; tri čete teških mitraljeza (1918); tri medicinske poljske ambulante (bataljona); pokretnog veterinarskog odeljenja; pozadinske čete i korpusne komore (četiri čete).
Francuski kontingent, kojim je komandovao general Kordonije (od februara 1917. general Pol Fransoa Groseti, a od januara 1918. general Pol Prosper Anri), u oktobru 1915. se sastojao od pet pešadijskih divizija (57, 76, 122, 156. i 158) i konjičke brigade, kasnije su mu pridružene tri kolonijalne divizije - 17. (februar 1916), 16. (decembar 1916) i 11. (januar 1917). Francuska pešadijska divizija je imala 16.000 ljudi u tri pešadijska puka, svaki sa tri bataljona od četiri čete; konjički „eskadron“ (četa); puk poljske artiljerije sa tri bataljona od tri baterije; inžinjerijsku četu; komoru i medicinsku poljsku ambulantu. Kolonijalna pešadijska divizija u kojoj su bili Francuzi, dobrovoljci za prekomorsku službu, zadržala je organizaciju od pre 1915. godine, i imala je četiri pešadijska puka u dve pešadijske brigade. Konjička brigada pod komandom brigadira Zueno-Gambete je imala 1. i 4. puk Afričkih lovaca (Chasseurs d!Afrique), severnoafrička evropska konjica; šest eskadrona marokanskih Spahija (Spahi), severnoafrička domorodačka konjica i vod oklopnih kola.
Italijanska 35. pešadijska divizija (general-pukuvnik Mombeli) je došla u Solun 11. avgusta 1916. godine. U početku je bila organizovana kao i ostale italijanske divizije sa dve pešadijske brigade prvog poziva (Kaljari i Sicilija), svaka je imala po dva pešadijska puka sa tri bataljona; izviđačku jedinicu (Esploratori) jačine 94 čoveka; udarnu (Arditi) jedinicu; mitraljesko odeljenje; puk poljske artiljerije (pet baterija); inžinjerijski bataljon (tri čete); četu za snabdevanje i medicinsku četu. Kasnije su diviziji pridodate i druge jedinice uključujući i teritorijalnu miliciju trećegpoziva - Ivrea pešadijsku brigadu, čime se njena brojnost popela na 30.000 ljudi i tako efektivno postala korpus.
U junu 1916. godine general M. K. Ditrihs stiže u Solun sa 2. i 4. ruskom pešadijskom brigadom, kojoj se kasnije pridružuju 1. i 3. i spajaju u julu 1917. godine u pešadijsku diviziju jačine 18.000 ljudi. Ruska brigada se satojala od dva puka specijalne namene (svaki sa četiri bataljona i mitraljeskom četom) oformljene za prekomorsku službu; 1. brigada je imala bataljon sa 1.300 bosanskih dobrovoljaca. Rusi su skoro sve vreme bili na frontu, ali su bili demoralisani abdikacijom cara Nikolaja II, marta 1917. godine, i kada je general Taranovski preuzeo komandu u novembru 1917. godine, divizija je bila „neupotrebljiva“ zbog komunističke agitacije. U januaru 1918. ove jedinice su bile razoružane i internirane.
1917
Do proleća te godine, vojska generala Saraja je bila pojačana do te tačke da je brojala 22 divizije: 6 francuskih, 6. srpskih, 7 britanskih, 1 italijansku, 1 grčku i dve ruske brigade. Još dve grčke divizije su osnovane. Ofanziva je planirana za kraj aprila, ali početni napad nije uspeo uz velike gubitke, i ofanziva je obustavljena 21. maja.
Potom su Saveznici, želeći da izvrše još veći pritisak na Atinu, okupirali Tesaliju, iz koje se povukla rojalistička grčka vojska, i Korintski zemljouz, praktično podelivši zemlju na dva dela. Dalji diplomatski pritisak je rezultovao abdikacijom grčkog kralja (14. juna) i ujedinjenjem zemlje pod premijerom Venizelosom. Nova vlada je odmah objavila rat Centralnim silama i počela da stvara novu vojsku. Uprkos ovom povoljnom ishodu, novi premijer Francuske Žorž Klemanso je u novembru opozvao sa dužnosti generala Saraja i umesto njega postavio više diplomatskog francuskog generala Adolfa Gijomu.
1918
U maju, grčke snage su napale i zauzele jake bugarske položaje kod Skra-di-Legena, što je prva velika grčka akcija u ratu na strani Saveznika. Međutim, pošto je nemačka ofanziva pretila Francuskoj, general Gijoma je pozvan u Pariz, a zamenio ga je general Franše d'Epere. mini|desno|250p|Kabinet Živojina Mišića na Solunskom frontu mini|desno|250p|Spomenik na Solunskom frontu Iako je d'Epere tražio napad na bugarsku vojsku, francuska vlada je odbila da dozvoli ofanzivu sve dok se ostale vlade ne slože. General Gijoma, pošto više nije bio neophodan u Francuskoj, je putovao iz Londona u Rim, pokušavajući da dobije saglasnost za napad. Sporazum je postignut u septembru i d'Epereu je dozvoljeno da pokrene svoju veliku ofanzivu.
Savezničke snage su sada bile vrlo velike, koje ne samo da su imale grčku vojsku na njihovoj strani, već su imali 6.000 ljudi iz Češke legije, koji su bili evakuisani iz Rusije nakon Oktobarske revolucije i koji su bili spremni da se bore protiv omražene Austrougarske. Međutim, i Bugarska je takođe povećala brojnost svoje vojske tokom 1917. i u pogledu ukupnog broja vojnika, dve strane su bile približno jednake (291 saveznički bataljon protiv 300 bugarskih bataljona, plus još 10 nemačkih bataljona). Ali u pogledu morala dve strane su se bile potpuno različite. Saveznici su bili uvereni u svoju predstojeću pobedu, dok su bugarski vojnici mogli da vide da je rat izgubljen - Osmansko carstvo je bilo pred kolapsom, vlada Austrougarske je bila u haosu, a moćna nemačka vojska je poražena na Zapadnom frontu. Bugarski vojnici nisu bili voljni da se bore i poginu za izgubljenu stvar.
Bitka kod Dobrog Polja je započela artiljerijskim bombardovanjem neprijateljskih položaja 14. septembra. Sledećeg dana, Francuzi i Srbi su napali i izvršili svoje ciljeve, neke bugarske jedinice su počele da se predaju bez borbe. Saveznici su onda pokrenuli ofanzivu duž celih svojih linija i bugarski komandant je naredio povlačenje. Saveznički avioni su bombardovali odstupajuće bugarske vojnike i povlačenje je postalo bekstvo. Bugarskoj je 30. septembar garantovano primirje od strane generala d'Eperea i na taj način je ona izbačena iz rata. Kralj Ferdinand je abdicirao i otišao u izgnanstvo četiri dana kasnije.
U ovom trenutku britanska vojska je skrenula istočno prema evropskom delu Osmanskog carstva, dok su srpske i francuske snage nastavile na sever. Uz britansku vojsku blizu Istanbula i bez značajnijih turskih snaga da je zaustave, turska vlada je zatražila primirje 26. oktobra (Enver Paša i njegovi saradnici su nekoliko dana ranije pobegli u Berlin).
Srpske i francuske snage su oslobodile Srbiju i savladale nekoliko slabih nemačkih divizija koje su pokušale da zaustave njihova napredovanja. Beograd je oslobođen 1. novembra, a 10. novembra d'Epereva vojska je prešla Dunav i spremala se da uđe u središte Mađarske kada se rat konačno završio. Grof Đula Karolj, koji je predvodio revolucionarnu mađarsku vladu, je došao u Beograd i zatražio primirje.
2,4-Ditiapentan
2,4-Ditiapentan je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 108,226 Da.
El Ciriancito, Tuzantla
El Ciriancito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1136 m.
Chatignonville
Šatinjonvil je naselje i opština u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Eson koja pripada prefekturi Etan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 89 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,13 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 160 metara (maksimalnoj 159 m, a minimalnoj 152 m).
Reudelsterz
Rojdelsterc je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 86 opštinskih središta okruga Majen-Koblenc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 413 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7137092.
Joscelin I od Edese
Joscelin od Courtenaya (Joscelin de Courtenay), poznatiji kao Joscelin I (? - 1131) bio je križarski vođa i feudalni gospodar koji je od 1115. vladao Galilejom, Turbesselom te kao grof Edese od 1118. do smrti. Smatra se jednim od najistaknutijih križarskih vladara, čija je vojnička sposobnost omogućila opstanak Edesi kao najugroženijoj od svih križarskih država.
U Svetu zemlju je došao za vrijeme Križarskog rata 1101. godine te je ušao u službu svog rođaka, grofa Balduina od Edese. Godine 1104. je bio zarobljen u bitci kod Harrana, ali mu je kasnije otkupljena sloboda. Balduin mu je oko 1113. dao Turbessel, ali se s njime posvađao te mu je oduzeta; bijesni Joscelin je otišao u Jeruzalemsko Kraljevstvo gdje mu je Balduin I dao Galileju.
Kada je 1118. Balduin I umro, Joscelin se smjesta pomirio sa svojim rođakom i podržao njegov izbor za jeruzalemskog kralja. Balduin od Edese je tako postao kralj Balduin II, a za nagradu je Joscelin postao grof Edese. Zajedno su se borili protiv lokalnih muslimanskih velikaša, a 1123. su zajedno zarobljeni. Obojica su izbavljeni u prepadu koji su izveli njihovi armenski saveznici prerušeni u trgovce. Godine 1125. je Joscelin sudjelovao u križarskoj pobjedi u bitci kod Azaza.
Godine 1131. je prilikom opsade zamka nedaleko od Alepa teško ozlijeđen kada je pod njim kolabirao saperski tunel. Nedugo potom je, čuvši kako danišmendski emir Ghazi nastoji zauzeti tvrđavu Kaysun naredio da ga u nosiljci nose ispred vojske koja se Danišmendima trebala suprostaviti. Ghazi je, čuvši za to, odustao od opsade. Joscelin je nedugo potom umro.
Igla
Igla (od praslavenskog jьgъla, preko starocrkvenoslavenskog igъla ) je alat koji se najčešće upotrebljava za šivanje, pletenje i vezenje.
Šivaća igla je mali, uski predmet cilindričnog oblika, zašiljen na vrhu (da bi se olakšao prolazak kroz tkaninu) i sa ušicom na vrhu za umetanje konca.
Nina Zilli
Marija Kjara Frasketa ( rođena 2. februara 1980.), poznatija pod svojim scenskim imenom Nina Cili, je italijanska kantautorka. Tokom muzičkog festivala u Sanremu, Cilijeva je izabrana da predstavlja Italiju na Pesmi Evrovizije 2012. godine u Bakuu, Azerbejdžan.
Detinjstvo i rana karijera
Nina Cili je rođena 2. februara 1980. u Pjačenci, Italija, a odrasla je u Gosolengu, devet kilometara jugozapadno od Pjačence. Nakon preseljenja u Irsku, počela je da peva uživo, a u uzrastu od trinaest godina krenula je da studira opersko pevanje na Konzervatorijumu. Godine 1997. je osnovala je svoj prvi bend, Džerkse. Nakon završetka srednje škole u Liceumu u Pjačenci, provela je dve godine u Sjedinjenim Državama, živeći u Čikagu i Njujorku.
Igla
Historija i karakteristike
Današnje igle za šivanje izrađuju se od čelika. Igle za kukičanje rade se bez ušice, ali zato umjesto nje imaju kuku, a proizvode se u nekoliko veličina, najčešće od čelika ili plastike. Igle za pletenje su znatno duže (i šire), izrađuju se od različitih materijala (plastika, metal) i vrlo često sa ušicama na oba kraja, ili sa zadebljanjem u obliku dugmeta nasuprot šiljka. Starije su bile šuplje, a današnje su plosnate.
Nina Zilli
Detinjstvo i rana karijera
Na televiziji je debitovala kao video džokej na MTV-u, a zatim kao jedan od voditelja najnovijeg izdanja emisije Roxy Bar Reda Ronija. U međuvremenu, sa svojim novim bendom Kjara e lji Skuri, osnovanom 2000. godine, krenula je da snima pesme. Godine 2001, bend je u prodaju pustio singl Tutti al mare. Takođe, bend je počeo da radi na albumu, koji nikada nije objavljen, zbog neslaganja sa izdavačkom kućom. Tokom iste godine, Cilijeva je započela svoje akademske studije, a kasnije je diplomirala odnose sa javnošću na Univerzitetu u Milanu.
Igla
Historija i karakteristike
Danas postoji čitava paleta igala za različite namjene, od onih za šivaće mašine do onih za različite zanate; tapetare, obućare, sedlare, kožare.
Iglom se zovu i brojni drugi šiljati predmeti; gramofonske igle, pribadače, igle za kravatu, igle za kosu, magnetske igle, kao i dijelovi raznih strojeva.
Igle se koriste i u medicini od kirurških za šivanje prerezanog tkiva (one imaju različite forme), do šupljih za injekcije i vađenje krvi. I igle za punktiranje su šuplje, samo su nešto deblje i dulje, a koriste se za dijagnostičko ili terapijsko vađenje patološke tekućine iz tjelesnih šupljina.
Termička obrada
mini|desno|300px|Peć za toplinsku obradu na 980 °C. mini|desno|300px|[[Čelični lijev nakon 12 sati toplinske obrade na temperaturi od 1 200 °C (Goodwin Steel Castings Ltd. - Ujedinjeno kraljevstvo).]] mini|desno|300px|Dijagram izotermne pretvorbe ili izotermni TTT dijagram ([[Engleski jezik|engl. Time-temperature transformation) za čelik.]] mini|desno|300px|Krivulja hlađenja čistog željeza. mini|desno|300px|Kaljeni čelik nakon popuštanja. Različite boje pokazuju temperature na koje je čelik bio zagrijan. Svijetlo žuta boja na lijevoj strani prikazuje temperaturu od 204 °C, a svijetlo plava boja na desnoj strani pokazuje temperaturu od 337 °C. mini|desno|300px|Kopija revolvera Colt 1873, na kojoj se vide boje od otvrdnjavanja površine čelika. mini|desno|300px|Različito otvrdnjavanje japanskog [[Samuraji|samurajskog mača katane. Svijetle valovite linije (nioi) odvajaju martenzitne krajeve od perlitne osnove.]]
Termička obrada ili toplinska obrada je postupak djelovanja temperature na materijal u svrhu mijenjanja njegove mikrostrukture i time mijenjanja njegovih svojstava. Toplinski se obrađuju najčešće čelici, ali nerijetko i drugi metali, te keramike (staklo). Najčešći razlozi za toplinsku obradu čelika su očvršćivanje (povećanje mehaničkih svojstava, posebno vlačne čvrstoće), povećanje žilavosti, povećanje duktilnosti i mogućnosti preoblikovanja, smanjenje unutrašnjih naprezanja, priprema za obradu rezanjem.
Toplinska se obrada obavlja:
Toplinska obradba čelika temelji se na eutektoidnoj reakciji raspada austenita na ferit i cementit. Ovisno o postupku toplinske obradbe mijenjaju se način raspada austenita, odnosno fizička i mehanička svojstva čelika. Zbog toga svaka toplinska obradba zahtijeva najprije dobivanje austenita. Austenitizacija se sastoji u dobivanju homogenog austenita zagrijavanjem čelika na temperaturu malo iznad linije A1 kod eutektoidnog sastava ili A3 kod podeutektoidnog i Acm kod nadeutektoidnog sastava. Temperatura austenitizacije može se sniziti dodatkom legirajućih elemenata, kao što su mangan ili nikal. Ostale toplinske obradbe služe uglavnom za uklanjanje posljedica hladne deformacije i dobivanje mekše strukture.
Fizikalne osnove toplinske obrade
Kod većine važnijih postupaka toplinske obrade, čelik se zagrijava na temperaturu pri kojoj je mikrostruktura austenitna ili se sastoji od austenita s malim udjelom drugih mikrostrukturnih sastojaka, na primjer karbida (cementit). To je temperatura austenizacije ili se pak naziva prema vrsti toplinske obrade, na primjer temperature normalizacije. Za većinu postupaka toplinskih obrada austenit je središnja, najvažnija mikrostruktura iz koje se nakon različitih pretvorbi postižu mikrostrukture koje su postojane na sobnoj temperaturi ili pri povišenim temperaturama i o kojima ovise svojstva čelika. Pretvorbe austenita provode se izotermno ili pri ohlađivanju.
Brzine pretvorbi austenita i nastale nove faze ili mikrostrukturne sastojke čelika opisuju dijagrami izotermne pretvorbe ili izotermni TTT dijagrami (engl. Time-temperature transformation), koji vrijede za izotermne pretvorbe (nazivaju se i IT dijagrami), te dijagrami kontinuiranog hlađenja ili CTT dijagrami, koji vrijede kod pretvorbi pri kontinuiranom hlađenju. Način i kinetika pretvorbe austenita ovise o kemijskom sastavu čelika, odnosno austenita, brzini ohlađivanja, odnosno temperaturi pretvorbe.
Kod ugljičnih čelika, austenit se pretvara u perlit od temperature oko 723 ºC do temperature približno 500 ºC, a ispod te temperature do 250 ºC, ali samo pri izotermnoj pretvorbi, nastaje bainit, a ispod 250 ºC nastaje martenzit.
Mehanička i tehnološka svojstva čelika s perlitnom mikrostrukturom ovise o debljini listića (lamela) cementita, odnosno o tzv. međulamelarnom razmaku. Što je on manji, to su viša mehanička svojstva i duktilnost, a za rezivost (obradivost) vrijedi obrnuto. Perlit koji nastaje pri višim temperaturama (blizu 700 ºC) grubolamelaran je, a onaj koji nastaje kod donje granice ima malen međulamelarni razmak (sitnolamelarni perlit). Svojstva martenzita i bainita ovise o masenom udjelu ugljika u čeliku. To posebice vrijedi za martenzit koji postiže najveću tvrdoću (oko 65 HRC) kad je udio ugljika oko 0,6%. Martenzit kojemu je udio ugljika malen, npr. 0,1%, ima mnogo manju tvrdoću (oko 37 HRC). S povišenjem temperature nastali mikrostrukturni sastojci počinju se mijenjati. To se najviše opaza kod martenzita, gdje promjene počinju već pri temperaturama između 100 ºC i 200 ºC i postaju očitije s povišenjem temperature prema temperaturi Ac1 (popuštanje čelika). Martenzit legiranih čelika otporniji je prema popuštanju nego martenzit ugljičnih čelika.
Razne tehnike toplinskih obrada
Toplinska obradba čelika temelji se na eutektoidnoj reakciji raspada austenita na ferit i cementit. Ovisno o postupku toplinske obradbe mijenjaju se način raspada austenita, odnosno fizička i mehanička svojstva čelika. Zbog toga svaka toplinska obradba zahtijeva najprije dobivanje austenita.
Temperature faznih prijelaza za legure željeza kao i za čisto željezo označavamo sa slovom A i odgovarajućim indeksom: A1 je oznaka za liniju temperature eutektoidne reakcije, A2 za Curievu temperaturu (768 ºC), A3 za temperature prijelaza alfa u gama kristale, A4 za temperaturu prijelaza gama u delta kristale i Acm za temperaturu početka izlučivanja sekundarnog cementita. Kada bi hlađenje i grijanje mogli provesti beskonačno sporo navedene temperature bile bi jednake za oba procesa. Ukoliko se temperatura mijenja praktičnom ili konačnom brzinom nastaje mjerljivo kašnjenje faznih prijelaza. To znači, da se čelik mora zagrijati na nešto višu temperaturu odnosno ohladiti na nešto nižu temperaturu od one koja odgovara ravnotežnoj temperaturi. Da bi se razlikovale temperature faznih prijelaza kod sporog (ali i nedovoljno sporog) hlađenja uz oznaku temperature fazne promjene dodaje se indeks r (npr. Ar1), a kod sporog (ali i nedovoljno sporog) zagrijavanja indeks c (npr. Ac1).
Žarenje
Žarenje je toplinska obrada kojom se dobivaju "mekše" strukture čelika, a sastoji se u zagrijavanju na temperaturi za oko 40 ºC iznad linije A3 ili A1 i hlađenju u peći do sobne temperature. Podeutektoidni i eutektoidni čelik zagrijavaju se u γ-području (austenit), a nakon hlađenja dobiva se mikrostruktura sastavljena od grubo lamelarnog perlita i ferita. Nadeutektoidni čelik zagrijava se u dvofaznom γ (austenit) + Fe3C području (cementit), a nakon hlađenja mikrostruktura se sastoji od grubolamelarnog perlita i cementita.
Čelici se žare da im se smanji tvrdoća, poboljša rezivost (obradivost), poboljša mogućnost oblikovanja u hladnom stanju, da dobiju određenu mikrostrukturu ili mehanička svojstva, da se pripreme za kaljenje, da im se smanje ili uklone unutrašnja naprezanja itd. Vrste žarenja su:
Kaljenje
Kaljenje čelika je toplinska obrada kojom se postiže otvrdnuće čelika. Ono se sastoji od austenizacije (zagrijavanje u γ-područje ili austenit) i ohlađivanja takvom brzinom da se znatan dio (najbolje cijeli dio) austenita pretvori u martenzit. Temperatura kaljenja (austenizacije) iskustveno se izračunava primjenom vrijednosti temperature Ac3 (za podeutektoidne) i temperature Ac1 (za nadeutektoidne čelike): Kod čelika su te temperature uvijek navedene, i to s napomenom u kojem se sredstvu čelik kali. Kaljenje može biti u u slanoj vodi, vodi, ulju ili zraku.
Popuštanje
Popuštanje je toplinska obrada gdje se metal grije i drži neko vrijeme na dovoljno visokoj temperaturi i potom sporo hladi. Svrhe su popuštanja smanjenje tvrdoće i krhkosti, promjena mikrostrukture, omekšavanje metala kako bi se lakše deformirao materijal ili odvajala strugotina, rekristalizacija na hladno obrađenog materijala i otpuštanje zaostalih naprezanja.
Vrste su popuštanja:
Poboljšanje
Poboljšanje je složena toplinska obrada koja se sastoji od kaljenja i popuštanja na povišenim temperaturama.
Normalizacija
Normalizacija je toplinska obrada koja se sastoji od austenizacije i ohlađivanja na zraku. Temperatura normalizacije za podeutektoidne čelike računa se iskustveno: [Ac3 + (30 – 50) K], a za nadeutektoidne čelike: [Acm + (30 – 50) K], ali se kod nadeutektoidnih čelika vrlo rijetko primjenjuje. Trajanje je držanja na temperaturi normalizacije vrlo kratko, tek toliko da se postigne tzv. homogeni austenit (5 do 10 minuta). Za kvalitetnu normalizaciju treba čelične dijelove jednolično zagrijati po čitavom obujmu, te ih takoder jednolično ohladiti na mirnom ili zraku koji se jednolično giba, da bi se čelični dio po cijelom obujmu jednako ohladio do temperature znatno ispod temperature A1 (Ar1). Normalizacija također znači da čelik ima normalnu, tj. perlitnu mikrostrukturu (udio perlita ovisi o kemijskom sastavu čelika).
Precipitacijsko očvršćivanje
Precipitacijsko očvršćivanje, dozrijevanje ili starenje metala je vrsta toplinske obrade metala gdje je ostvaruje izdvajanje fino disperzirane faze u osnovnoj strukturi metala, a obično je prilog očvršćivanju nastajanjem kristala mješanaca ili legiranjem. Doprinos precipitacijskog očvršćivanja proizlazi, prije svega, iz prezasićene krute faze osnovne strukture. Pored toga, prisutnost čestica sekundarne faze u matrici osnovne strukture metala uzrokuje lokalizirana unutarnja naprezanja koja mijenjaju svojstva metalne osnove. Za razumijevanje očvršćivanja putem precipitata mnogi se čimbenici trebaju uzeti u obzir. Oni uključuju veličinu, oblik, broj i raspodjelu čestica sekundarne faze, čvrstoću, duktilnost i ponašanje pri deformacijskom očvršćivanju matrice i sekundarne faze, kristalografsku podudarnost između faza i graničnu energiju, te povezivanje među fazama. Općenito, precipitati sekundarne faze otežavaju gibanje dislokacija. Čvrstoća i tvrdoća povećavaju se s vremenom i veličinom čestica starenja, no, moguće je i da se nakon određenog vremena starenja čvrstoća i tvrdoća počinju smanjivati. Precipitacijsko očvršćivanje se uglavnom koristi za legure aluminija, magnezija, nikla, titanija i za neke vrste nehrđajućeg čelika.
Magnetohidrodinamički generator
Magnetohidrodinamički generator ili MHD generator je generator koji pretvara dio unutarnje energije radne tvari (koja mora biti u stanju plazme) u električnu energiju djelovanjem magnetskoga polja. Razlikuju se od klasičnih generatora po tome što nemaju gibajućih dijelova i rade na visokim temperaturama. Velika je prednost ovakvih vrsta generatora u tome što se njihovi ispušni plinovi mogu koristiti za daljnje zagrijavanje (praktički rade kao kogeneracijska postrojenja).
Načelo rada MHD generatora
Magnetohidrodinamički generator radi na principu elektromagnetske indukcije, samo što se kod njega, za razliku od konvencionalnih generatora, vodič koji se giba kroz magnetsko polje nalazi u plinovitom stanju, odnosno ionizacijom prelazi u plazmu.
Vodljivom plinu, nastalom izgaranjem fosilnih goriva, dodaju se alkalijski metali kako bi se postigla što viša vodljivost pri što nižim temperaturama.
Plin struji velikom brzinom v kroz magnetsko polje indukcije B, čije su silnice okomite na smjer strujanja plina. Na negativno nabijene elektrone i pozitivno nabijene ione, naboja q, djeluje sila:
Pod utjecajem te sile, elektroni se gibaju prema donjoj elektrodi koja postaje negativna, a kationi prema gornjoj elektrodi koja postaje pozitivna. Zbog te razlike potencijala javlja se napon, odnosno elektromotorna sila.
Basalt, Idaho
Basolt je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Magnetohidrodinamički generator
Proizvodnja plinova vrlo visokih temperatura
Plinovi koji se koriste u MHD generatoru nastaju izgaranjem fosilnih goriva. Provodi li se sagorijevanje pomoću čistog kisika, temperature izgaranja mogu se popeti i na više od 3000°C, što bi uz dodatak alkalijskih metala osiguralo dovoljno visoku vodljivost. Međutim, čisti kisik kao oksidacijsko sredstvo nije povoljan jer se za njegovu proizvodnju troši više od 9% energije oslobođene izgaranjem tog istog kisika.
Vrši li se sagorijevanje pomoću zraka, dušik, koji ne podržava gorenje preuzima dio oslobođene toplinske energije na sebe i zato se postižu dosta niže temperature (oko 2000°C), što nije dovoljno za postizanje potrebne vodljivosti. Tada bi zrak bilo potrebno predgrijavati na 700 do 900°C.
Basalt, Idaho
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 394, što je 25 (-6,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Magnetohidrodinamički generator
Nastajanje plazme u MHD generatoru
Gubitkom jednog ili više elektrona, ovisno o stupnju ionizacije, nastaje smjesa ioniziranih atoma koju nazivamo plazmom. Za to je potrebno utrošiti određenu energiju. Najpovoljnije s energetskog stajališta jest dodavanje alkalijskih metala radnom plinu (tzv. sijanje) jer oni imaju malu energiju ionizacije (oko 4eV) i tako povećanjem omogućavaju MHD pretvorbu pri mnogo nižim temperaturama od spomenutih 3000°C. Najbolji alkalijski metali s tog stajališta su cezij, koji je skuplji, ali i djelotvorniji, i kalij, koji je nešto jeftiniji.
El Salitre, Allende
El Salitre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1601 m.
Magnetohidrodinamički generator
Nastajanje plazme u MHD generatoru
gdje su:
Koncentracija elektrona ovisi o stupnju ionizacije plazme (kemijskom sastavu i temperaturi). Pokretljivost elektrona je proporcionalna naboju te srednjem vremenu između dva sudara elektrona, a obrnuto je proporcionalna masi elektrona. Budući da pri sijanju prisutnost alkalijskih metala povećava koncentraciju elektrona, ali u isto vrijeme smanjuje njihovu pokretljivost, potrebno je proračunati optimalnu količinu za dodavanje.
Djelotvornost MHD generatora
Djelotvornost u MHD generatoru uglavnom nije velika (do 20%) zbog nevelike razlike temperatura na ulazu i izlazu iz kanala generatora jer i izlazna temperatura mora biti dovoljno visoka da se osigura stupanj ionizacije pri kojemu je još moguća energijska pretvorba.
Problem s visokim temperaturama na izlazu je i taj što one pospješuju stvaranje štetnih dušikovih oksida (NOx). To se rješava promjenama u sustavu sagorijevanja i hlađenja vrućih plinova.
Dosadašnji razvoj
Zbog male djelotvornosti, velik je broj studija koje su pokušale naći optimalna rješenja za MHD generatore, ali oni se zasad mogu koristiti samo u kombinaciji s klasičnim termoelektranama. Tako su svoje projekte MHD generatora razvijale SAD, gdje postoji jedno postrojenje koje koristi MHD generator snage 50 MW, Japan, Kina, Rusija, ali manje poznato je da je prvi patentiran u Bosni i Hercegovini, razvijan tijekom 10 godina i dovršen 1989. godine u Sarajevu.
Jajna ćelija
Jajna ćelija je zenska polna ćelija koja se obrazuje u procesu oogeneze kod životinja i megagametogeneze kod viših biljaka. Sadrži haploidan broj hromozoma kao i spermatozoid, ali zato kod većine vrsta ima mnogo veću količinu citoplazme od njega. Zrela jajna ćelija je relativno velika, odnosno, veća je od prosečme telesne ćelije životinja. Veoma velika jaja imaju ptice, gmizavci, a i neke ajkule. Zbog toga je faza rasta u oogenezi mnogo izraženija nego u spermatogenezi.
Vrste jajnih ćelija
Umereno telolecitne imaju manje žumanceta od izrazito telolecitnih jaja(prisutne su kod vodozemaca). Žumance je u vidu mnogobrojnih tzv. žumancetnih pločica koje su u donjem delu (vegetativni pol), dok se na animalnom polu nalazi više citoplazme.
Lori (marz)
Marz Lori predstavlja jednu od 11 administrativnih jedinica u Republici Jermeniji, odnosno jedan od 10 marzeva.
Nalazi se u severnom delu zemlje, uz granicu sa Gruzijom. Na istoku je omeđena teritorijom marza Tavuš, na jugu su Kotajk i Aragacotn, a na zapadu Širak. Sa površinom od 3.789 km² treća je po površini administrativna celina Jermenije (iza Geharkunika i Sjunika). Na teritoriji ovog marza je 2010. živelo 281.000 stanovnika.
Administrativni centar marza je grad Vanadzor, a veći gradovi su jopš i Stepanavan i Spitak.
U ovoj oblasti se nalaze manastiri Sanajin i Ahpat koji su na listi Uneskove svetske baštine te manastir-tvrđava Ahtala iz X veka.
Prijevor (Budva)
Prijevor je naselje u opštini Budva u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 449 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 312 stanovnika).
Demografija
U naselju Prijevor živi 328 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 35,5 godina (34,6 kod muškaraca i 36,4 kod žena). U naselju ima 139 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,20.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Mancusi, Benevento
Mancusi je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Cascina Canove, Brescia
Cascina Canove je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
La Esperanza, Santa María Chilchotla
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chilchotla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 463 m.
Capron, Oklahoma
Kejpron je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 23, što je 19 (-45,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cuahuxilopa, General Canuto A. Neri
Cuahuxilopa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Canuto A. Neri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 476 m.
Arroyo Hondo, Unión de San Antonio
Arroyo Hondo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Unión de San Antonio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1827 m.
Muş
Muş čita se Muš, je administrativni centar istoimene turske provincije Muş od 81 764 stanovnika.
Geografske karakteristike
Muş leži na istoku Turske, u unutrašnjosti regije Istočna Anadolija u masivu Taurus. Grad leži u kotlini rijeke Murat (pritoke Eufrata) na nadmorskoj visini od 1 400 m, udaljen oko 70 km zapadno od Jezera Van.
Historija
Grad je osnovan za Kraljevine Urartu (860. pne. - 565. pne.) Tokom srednjeg vijeka bio je prijestolnica armenske provincije Taron, a nakon toga dio Osmanskog Carstva. U gradu je sve do 1915. živjela značajna Armenska zajednica ali je masakrirana za Armenskog genocida. Danas su sunitski Kurdi većina u gradu.
Za Prvog svjetskog rata - 1916. u okviru Kavkaske kampanje ruska kavkaska armija zauzela je Muş i susjedni Bitlis, nakratko ih je povratio Kemal Atatürk, ali su ih Rusi držali okupirane sve do kraja 1917.
El Divisadero, Urique
El Divisadero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2231 m.
Fântânele, Teslui
Fântânele je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Teslui.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 156 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 159 m.
Castellazzo Bormida, Alessandria
Castellazzo Bormida je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4073 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Gouda (razvrstavanje)
Gouda se može odnositi na:
Rađenovići (Budva)
Rađenovići je naselje u opštini Budva u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. godine u selu nije bilo stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2 stanovnika).
Demografija
Ovo naselje nema više stanovnika (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Velestino
Velestino (grčki: Βελεστίνο) je gradić od 3,044 stanovnika u sredini Grčke u Periferiji Tesalija.
Geografske karakteristike
Velestino leži na jugoistoku Tesalije udaljen 17 km zapadno od Volosa, i 199 km jugoistočno od Soluna. thumb|left|260px| [[Slika Bitke kod Velestina 1897.]]
Historija
Velestino je izraslo na mjestu antičke Fere, i to kao slavensko naselje. Prvi put je dokumentirano 1208. u pismu pape Inocenta III.
Mjesto je postalo slavno nakon bitke koja se odigrala 1897. za vrijeme Grčko-turskog rata.
Anacuas, San Carlos
Anacuas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Carlos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 375 m.
Harreberg
Hareberg je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Sarbur.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 352 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 55 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,34 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 440 metara (maksimalnoj 505 m, a minimalnoj 259 m).
Reuth (Eifel)
Rojt je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 109 opštinskih središta okruga Vulkanajfel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 214 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7233235.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vulkanajfel Rojt se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vulkanajfel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 560 metara. Površina opštine iznosi 7,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 214 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 30 stanovnika/km².
Six Days, Seven Nights
Six Days Seven Nights (doslovno Šest dana, sedam noći) je američki pustolovni film snimljen 1998. u režiji Ivana Reitmana. Radnja je smještena na Južni Pacifik gdje njujorška modna novinarka (čiji lik tumači Anne Heche) zajedno sa sredovječnim pilotom (čiji lik tumači Harrison Ford) preživi pad na usamljeni otok, te se mora priviknuti na njegovo društvo prije nego što oboje smisle način kako da se vrate u civilizaciju.
Film je imao mlake kritike, a predstavljao je i relativni komercijalni podbačaj. Često se to tumači kao posljedica vijesti o outiranju Anne Heche kao lezbijke neposredno pred premijeru, zbog čega je publika njen lik jednostvno nije mogla prihvatiti kao heteroseksualnu partnericu lika koga tumači Ford.
Miguel Ángel Ávila de Luna, Jesús María
Miguel Ángel Ávila de Luna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1902 m.
Rincón Sabroso, Soledad de Doblado
Rincón Sabroso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad de Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Risorgimento, Treviso
Risorgimento je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
El Jardín, Santo Domingo
El Jardín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santo Domingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2009 m.
The Advocate
The Advocate (ISSN 0001-8996) je američki nacionalni LGBT časopis osnovan 1967. godine. Danas je The Advocate najstariji LGBT štampani medij u SAD.
Web stranice magazina pokrivaju skoro 30% sadržaja objavljenog u časopisu.
Istorija
Časopis su pokrenuli Dick Michaels i njegov parter Bill Rand, aktivisti grupe PRIDE iz Los Angelesa, 1967. godine, kao lokalni gej informator pod nazivom The Los Angeles Advocate. Godine 1969. časopis je promenio ime u The Advocate i uredništvo je počelo da ga distribuira širom zemlje. Godine 1974. tiraž mesečnog izdanja bio je oko 40.000 primeraka. To je privuklo pažnju Davida Goodsteina, investitora iz San Francisca, koji je 1974. godine otkupio časopis.
U ranim 1980-im sa rastućom AIDS krizom, aktivista Larry Kramer je oštro kritikovao gej štampu što AIDS-u ne posvećuje dovoljno pažnje i ne upućuje gej zajednicu na siguran seks. Mnogi časopisi su ignorisali njegove kritike, ali je The Advocate počeo ozbiljno da se bavi ovom temom, kojoj i dalje posvećuje veliku pažnju.
Današnji izgled
Posle Goodsteinove smrti časopis je promenio nekoliko uredništava i konačno je došao u ruke Liberation Publications Media. Početkom 1990-ih, kada su velike kompanije počele da shvataju da je LGBT zajednica značajna potrošačka grupa, počeli su da objavljuju reklame u The Advocate-u, što je skoro udvostručilo zaradu od reklama do 1992. godine. Međutim, prihvatanje LGBT zajednice kao ciljne grupe od strane mainstream kompanija dovelo je i do pokretanja konkurentkih časopisa kao što su Curve, Out i Gender.
Godine 1992. časopis je redefinisan i posao je onakav kakav je danas poznat. Erotski i lični oglasi su premešteni u druge novo-osnovane časopise, promenjen je format, tako da The Advocate, koji je do tada izlazio u novinskom formatu, tek tada počinje da izlazi kao magazin i počinje da se ozbiljnije bavi vestima iz oblasti LGBT ljudskih prava, kulture i umetnosti.
Reakcije su bile različite, dok su neki smatrali da je časopis prešao isuviše u mainstream, mnoge lezbejke su bile zadovoljne što je uklonjena gej erotika iz časopisa koji se nazivao "gej i lezbejskim".
Ampliación Felipe Ángeles, Allende
Ampliación Felipe Ángeles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1392 m.
Focchia, Lucca
Focchia je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 602 m.
Abbie Cornish
Abi Korniš (, rođena 7. avgusta 1982. godine) je australijska filmska i televizijska glumica. Od 1997, kada je počela karijeru, pa do 2004. igrala je u TV–serijama, nakon čega se okreće filmu. Za ulogu u filmu Somersault dobila je Nagradu Australijskog filmskog instituta za najbolju glavnu glumicu. Narednih godina ostvarila je manje uloge u filmovima Dobra godina sa Raselom Krouom i Elizabeta: zlatno doba sa Kejt Blančet. Godine 2011. igrala je glavnu ulogu u Madoninom ljubavnom debaklu V/E.
2,5-Bis(hidroksimetil)furan
2,5-Bis(hidroksimetil)furan je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 128,126 Da.
Mali potkovnjak
Mali potkovnjak (lat. Rhinolophus hipposideros) je europski šišmiš iz reda šišmiša i porodice Rhinolophidae. Srodan je velikom potkovnjaku, no manji.
Mali potkovnjak je jedna od najmanjih vrsta šišmiša, a teži samo 5 do 9 grama, s rasponom krila 192-254 mm i dužinom od 35-45 mm. Gornja strana tijela im je sivosmeđa ili ima blago crvenkasti ton, dok je donja strana siva do sivobijela. Poput velikog potkovnjaka, i ova je vrsta vrlo prepoznatljiva, jer ima tipični oblik nosa koji potsjeća na potkovu. Ta osobina im je i donijela ime "potkovnjak". Ovo je najmanja europska vrsta šišmiša.
Rasprostranjenost
Nastanjuju uglavnom ista područja kao i veliki potkovnjaci. To znači, da ih ima prije svega u južnoj Europi, Francuskoj i južnoj Engleskoj. Treba im topliji okoliš a živi i u šumovitim područjima.
Razmnožavanje
Parenje počinje u jesen i završava u proljeće, ali se uglavnom prekida zimi. Tako se događa da se životinje pare odmah nakon zimskog sna, još u prostoru gdje su prezimile. U proljeće se ženke okupljaju na mjestima gdje provode dan, i kote mladunce, koje već u prvom tjednu "nose" sa sobom u lov. U tom razdoblju, mladunci vise na "lažnoj dojci". Ovisno o količini hrane, mladunci se osamostaljuju nakon 6 do osam tjedana, a u dobi od godinu dana postaju spolno zreli.
Hrana
Mali potkovnjaci noću love u zajednicama između stabala na visini od oko 1 do 5 metara male kukce i pauke.