cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bosilegrad
Bosilegrad je grad i sedište opštine Bosilegrad u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 2530 stanovnika (prema popisu iz 2002. bilo je 2702 stanovnika).
desno|mini|290px|[[Opština Bosilegrad u Pčinjskom okrugu]]
Geografija
desno|mini|290p|Reka [[Dragovištica u Bosilegradu]]
Celu opštinu karakteriše brdsko-planinski predeo sa nadmorskom visinom od 660 do 1.922 metara. Najveći planinski vrh je planina Besna Kobila sa 1.922 m nadmorske visine. Ističe se, takođe, Bosilegradska kotlina u dužini od 5,5 km., srednje širine 1,5 km i 730 m nadmorske visine. Kroz grad protiče reka Dragovištica koja se zajedno sa svojim pritokama nalazi u slivu Strume. Nepovoljna konfiguracija terena i struktura zemljišta uslovljavaju neizgrađenost putne mreže. Tako da su i osnovne saobraćajnice kojom je opština povezana sa unutrašnjošću, a i prema Republici Bugarskoj izuzetno slabog kvaliteta što direktno uslovljava razvijenost opštine.
Istorija
Kao najstarije pleme, koje je živelo na ovim prostorima spominje se pleme Pejonci, koji su živeli između reka Strume i Vardara. Oko 506. godine p. n. e. veliki deo Pejonaca je bio okupiran od strane Persijaca. U 4. veku p. n. e. Poenija je bila pod vladavinom drugog plemena Dentelita ili Dantelita. Vojvodstvo Dentelita je bilo od planine Rile do Osogovske planine, na severu do pritokama reke Timok i Sofijskog vojvodstva. Kasnije, ovaj kraj je bio naseljen Tračanima, koji su se najviše bavili stočarstvom i rudarstvom. U oblasti je pronađen veliki broj primeraka starog kovanog novca koji svedoči o njihovom postojalju na ovim prostorima. To su najpouzdaniji podaci po kojima može da se vidi koji su narodi živeli na ovim prostorima.
Po prvi put u ovaj kraj dolaze Bugari 809 g. kada je Sofija bila zauzeta od strane Kana Kruma. Za vreme vladavine bugarskog Cara sv. Boris I Mihaila (845. - 884.) oblast Makedonija do reke Strume i Ohrida je ulazila u sastav Prvog bugarskog carstva, tako da su i ovi krajevi bili deo tih teritorija. Oko 200 godina ove teritorije su bile pod Vizantijskom vlašću. Tokom 1084. godine oko osamdeset hiljada Pečenega prelazi Dunav i ulaze duboko u Vizantijsku državu kako bi krali. Vizantijska vojska, pomognuta bugarima, uspela je da ih razoruža i da ih naseli u okolini današnje Sofije. Ubrzo su primili pravoslavnu veru, a ime šopi ostaje do dana današnjeg.
U vreme vladavine Cara Kalojana, ovaj kraj je pripadao Bugarskoj, ali je posle smrti bugarskog Cara Ivana Asena II (1247. god.) pripao Vizantiji. 1282. godine kralj Stefan Uroš II Milutin, srpski vladar, osvaja oblast oko Velbužda (današnjeg Ćustendila). Posle ovoga ovaj kraj osvajaju Turci. Tokom vladavine Turaka bosilegradski kraj je bio nahija, deo Ćustendilske kaze.
Posle oslobođenja Bugarske od Turaka 1878 g. bosilegradski kraj priprada teritoriji Kneževine Bugarske. Sedište tadašnjeg Krajišta je bilo u selu Izvor. Posle pripajanja Istočne Rumelije Kneževini Bugarskoj 1886 g. Bosilegrad postaje adminitrativni centar, a sama oblast postaje deo Sofijskog okruga. U vreme Prvog i Drugog balkanskog rata (1912. -1913. god.) i u toku Prvog svetskog rata (1914—1918). Bosilegrad je bio u sastavu Kraljevine Bugarske. Ipak posle rata, prema Nejskom mirovnom ugovoru poražena Bugarska je primorana da kao ratnu odštetu preda deo svojih teritorija. Jedna od tih teritorija je bila i Bosilegradski kraj.
Bosilegrad je 27. novembra 1919. godine zvanično pripojen Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca (od 1929. godine Kraljevina Jugoslavija), ali realno u sastav države ulazi godinu dana kasnije.
Tako, posle Drugog svetskog rata ovaj kraj ostaje u sastavu Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije. Posle 1990. godine. Bosilegradska opština je u sastavu Savezne Republike Jugoslavije, a danas je u sastavu Republike Srbije.
Kultura
Središte kulturnih dešavanja u Bosilegradu je Centar za kulturu „Bosilegrad“, gde se održavaju mnoge priredbe, koncerti, takmičenja... Pri Centru za kulturu radi više sekcija od kojih je najzapaženija folklorna. Kulturni život u Bosilegradu upotpunjuje i Kulturno-informativni centar bugarske manjine u Srbiji „Bosilegrad“, koji je organizator mnogih kulturnih dešavanja, a pre svega Dečjeg uskršnjeg Festivala sa turnirom u tucanju jajima. Turnir se tradicionalno održava od 1994. godine i ima međunarodni karakter.
Od avgusta 2003. godine se održava i likovna kolonija pod pokroviteljstvom Skupštine opštine Bosilegrad. Učešće u koloniji uzimaju, pored umetnika-amatera iz Bosilegrada i mnogi gosti iz Srbije, Bugarske i drugih zemalja.
Narodna boblioteka „Hristo Botev“ raspolaže fondom od 26.500 knjiga različite sadržine: naučna literatura, beletristika, školska lektira i sl. obrađuje i prikuplja stare i retke knjige za formiranje zavičajnog fonda opštine. U svom sastavu ima četiri isturena odeljenja u selu Gornja Lisina, Gornja Ljubata, Donja Ljubata i Bistar.
Medijski prostor u Bosilegradu je pokriven sa dve lokalne radio-stanice:
Pravoslavne crkve
Na teritoriji SO Bosilegrad postoji mnogo pravoslavnih hramova, deo Arhijerejskog namesništva Bosilegradskog Eparhije Vranjske.
Prekrasni hram je ukrašen ikonama, delo majstora Samokovske ikonopisne škole Dimitra Zografa, sina Hrista Dimitrova i stariji brat i učitelj Zaharija Zografa. 1835. i 1854. godine je izografisao 58 ikona sa ikonostasa. Ovaj hram je izgrađen u vreme reformi u Osmanskoj imperiji, kada je bilo dozvoljeno da se grade nove crkve jedino na osnovama starih, tako da 21. jula 1833 sultan Mahmud Han II izdaje ferman o izgradnji ovog hrama. Ovde je otvorena i prva kilijna škola a ova crkva postaje centralna nahijska ili „vilajetna“ crkva celog kraja. Zgrada je bila impresivne veličine za to vreme: 36 m dužine, 19.5 m širine i oko 720 m² površine. Izgradnja je trajala tri godine, a dobrovoljni trud su uložili meštani. Majstori zidari su došli šak iz Debra. Uz pomoć ove crkve selo Izvor postaje središte Đustendilskog krajišta (sada većim delom teritorije Opštine Bosilegrad). U vreme „Komunizma“ crkva je pretrpela velike štete, veći deo spoljašnjih murala je okrečen, a najcenjenije ikone su ukradene. Potrebno je dosta napora kako bi se rekonstruisala koja je ujedno i jedan vredan kulturno istorijski spomenik ovog kraja.
Legenda o etimologiji imena grada
Kada su Turci osvojili Bugarsku, sadašnji region Krajište (Bosilegradski kraj) bio je pod upravom vojvoda: kralja Busa ili Busila i kralja Branka. Utvrđenje kralja Busa je bilo na mestu Gradište na oko jedan kilometar od Bosilegrada, dok je kralj Branko imao utvrđenje na oko 15-ak kilometara jugozapadno. Kada su Turci pokorili Ćustendilski kraj, dvoje vojvoda se držalo još drugo vremena, zbog konfiguracije planinskog terena. Ubrzo su Turci i njih pokorili. Prvo je pokoren kralj Branko, dok je Busilovo utvrđenje bilo mnogo jače i odolevalo napadima. Visoki zidovi tvrđave, gusta šuma i strme litice oko nje nisu dozvoljavali Turcima da joj priđu. Tada su se oni poslužili lukavstvom, nateravši kralja Branka da pošalje poruku kralju Busilu da izađe iz tvrđave, pošto Turaka nema više, da bi otišli na pričešće u crkvu Sv. Spasa kod sela Rajčilovci. Prilikom izlaska kralj Bus je dao zapoved svojim ljudima da zatvore tvrđavu i da je dobro čuvaju. Međutim, kada je stigao kod crkve, Turci su ga zarobili i ubili na zverski način, zajedno sa kraljem Brankom. Tada su Turci spalili Bosilegrad.
Praznici
Najznačajniji datumi u opštini Bosilegrad :
Demografija prema popisu iz 2002. godine
U naselju Bosilegrad živi 2068 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 37,0 godina (36,9 kod muškaraca i 37,1 kod žena). U naselju ima 890 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,03.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Bugarima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
San Juan, Santa María Chilchotla
San Juan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chilchotla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 138 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 897 m.
Gigondas
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 612, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km².
El Saucillo, Mezquitic
El Saucillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1698 m.
Hueycalli, General Canuto A. Neri
Hueycalli je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Canuto A. Neri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 108 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1053 m.
San Juan de Dios, Tuzantla
San Juan de Dios je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 583 m.
Reimerath
Rajmerat je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 109 opštinskih središta okruga Vulkanajfel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 72 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7233233.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vulkanajfel Rajmerat se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vulkanajfel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 530 metara. Površina opštine iznosi 2,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 72 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 28 stanovnika/km².
Masseria Masilli, Benevento
Masseria Masilli je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 622 m.
Inside the Walls of Folsom Prison
Inside the Walls of Folsom Prison je američki crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Cranea Wilbura. Po žanru je drama čija je radnja smještena u zloglasnu kalifornijsku kaznionicu Folsom. Protagonist, čiji lik tumači David Brian, je idealistički državni službenik koji je poslan od svojih pretpostavljenih da provede reforme nakon krvave pobune, te se nađe između okrutnog upravnika (koga tumači Ted de Corsia) i nasilnog vođe zatvorenika (čiji lik tumači Steve Cochran).
Inside the Walls of Folsom Prison je danas poznat prije svega kao inspiracija za Folsom Prison Blues, znamenitu pjesmu koja je nekoliko godina kasnije od country muzičara Johnnyja Casha učinila zvijezdu. Cash je film pogledao za vrijeme služenja vojnog roka u Zapadnoj Njemačkoj, a što je, između ostalog, prikazano u biografskom filmu Walk the Line.
Corte Stanghellini, Lucca
Corte Stanghellini je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Morales de Guerrero, Tototlán
Morales de Guerrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tototlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 146 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1549 m.
2,3-Dimetilbutan
2,3-Dimetilbutan je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 86,175 Da.
Cascinotti di Giacomo, Alessandria
Cascinotti di Giacomo je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 187 m.
Pliješevina
Pliješevina je naselje u opštini Pljevlja u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 76 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 101 stanovnika).
Demografija
U naselju Pliješevina živi 69 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 48,3 godina (46,7 kod muškaraca i 50,2 kod žena). U naselju ima 26 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,92.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Reinsfeld
Rajnsfeld je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 103 opštinska središta okruga Trir-Sarburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.324 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7235114.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Trir-Sarburg Rajnsfeld se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Trir-Sarburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 450–550 metara. Površina opštine iznosi 19,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.324 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 118 stanovnika/km².
House of Mystery (1961 film)
House of Mystery je britanski crno-bijeli horor film snimljen  1961. godine u režiji Vernona Sewella. Predstavlja adaptaciju drame L'Angoisse francuskih uatora Celije de Villyars i Pierrea Millsa koju je Sewell prije toga bio ekranizrao tri puta - kao kratki film Medium 1934. godine, te dugometražne filmove Latin Quarter (1945) i Ghost Ship (1952). Protagonisti, koje tumače Jane Hylto i Peter Dyneley su mladenci koji su upravo kupili ladanjsku kuću za koju se ispostavi da je opsjednuta duhovima.
El Olivo, Ascensión
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1291 m.
Baklava
thumb|250px|Баклава
Баклава је врста врло слатког десерта, колача. Заправо то је слатка пита која може имати и до 70 танких кора. Баклава је оријентална посластица популарна у нашим крајевима и околним земљама. Баклава је јело: српске, црногорске, босанске, македонске, бугарске, грчке и турске кухиње. Раније се правила искључиво у домаћинствима или у посластичарама а данас се може наћи и у продаји и у самоуслугама и мегамаркетима (прављена полуиндустријски).
Назив баклава потиче од турске речи -{baklava}-.
Припрема
Један од начина припремања :
Пећница (рерна) се загреје на око 200 степени.
У подмазан плех за печење се поређа један слој кора (купљених или прављених) а затим дода један слој фила (надева) претходно припремљен мешањем састојака - ораси, бадеми или лешници. После тога се ставља следећи слој кора па надева и тако неколико пута да би на врху остао један слој кора. Сложена баклава се исече ножем, на „кусове“ или „дилуме“, тј у облику ромба, замасти се растопљеним маслом или путером, стави у загрејану пећницу и пече док коре не добију браон боју и постану „крцкаве“.
За то време се припреми сируп од шербета (укувани вода и шећер) који треба да прокључа и кува се десетак минута.
По вађењу из пећнице баклава се прелије половином сирупа а касније остатком сирупа.
Баклава се служи парче по парче (на тацни) хладна а пре служења може се додатно прелити сирупом.
Историја
Историја баклаве није довољно документирана и к њој се јавља цео ред етничких групација али је најверодостојније да је то турског порекла из Средње Азије и актуелна форма је била развијана у царској кухинји у палати Топкапи у Истанбулу.
Врионис је идентификовао (1971.) старовековно грчке „гастрис“, „копте“ или „коптоплакос“ наведено у Деипоносопхисте (дело) као баклаву и назвао ју је „византијским фаворитом“. Ништа мање Пери (1994.) показује да иако „гастрис“ садржи пуњење орасима и медом да нема никаково тесто и уместо тога садржи мед и сезамову смесу слично као модерни „пастели“ или „халва“
Пери пак нагомилава доказе о томе да ово пециво је било створено од страна турско- татарског становништва у Средњој Азији и сматра да чланак који недостаје између слаткарским и слојевним пецивом који није садржео орахе и савременим закускама основаним на фило тесту какав је баклава је азербејджанско јело „баки паклавасхи“ која садржи слојеве теста и ораха. Традиционалне Усбекистанске „пускал“ или „иупка“ и Татарске „иока“, слатке и слане закуске „борекс“ припремљене из 10- 12 слојева теста су сигурно рани докази од слојевитих теста из турскотатарских региона.
Танко тесто и филе како се употребњава данас боло је развијено највероватније у кухињама палате Топкапи. У ствари султан је сваких 15. дана у месецу нудио баклаву за рамазан поводом прославеса називом „Баклава алаи“
Остала тврђења говоре да је ово Малоазијског порекла и још из Месопотамије и било је уведено из месопотамске кухиње међу исхрану од ораха и да Мухамад Хасан ал-Багдади пописује у својој кухарици из 13 века и да је то био популарни византијски десерт.
Један од најстаријих рецепата на врсту прото- баклаве је био нађен у кинеској кухарској књиги- куварици 1330. године за династије Јуан под називом „гулах“(Буел 1990.).
La Fortuna, Calvillo
La Fortuna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Calvillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1727 m.
MATK
MATK se može odnositi na:
El Rosario, Soledad de Doblado
El Rosario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad de Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 230 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 82 m.
Preslavski sabor
Preslavski narodni sabor (Преславски народен събор) je naziv za veliku skupštinu Bugara održanu 893. na kojoj su donesene odluke koje su imale značajan uticaj na dalju historiju bugarske države, pokrštavanje Bugara i historiju Bugarske općenito.
Godine 889. se tadašnji bugarski knez (kan) Boris I Mihailo povukao u manastir i prepustio vlast svom sinu Vladimiru. On je, međutim, odlučio odbaciti očevo kršćanstvo te Bugare vratiti tengrizmu, tradicionalno religiji starih Bugara. Boris je izašao iz manastira kako bi svrgnuo sina te sazvao veliku skupštinu kako bi za taj potez dobio podršku naroda i plemstva. Umjesto Vladimira (koji je oslijepljen i stavljen u zatvor) za novog kneza je postavljen njegov brat Simeon I, koji se prije toga spremao, poput oca, zamonašiti. Time je prvi put u bugarskoj historiji ustanovljen princip da kneza osim sina može naslijediti brat. Također je odlučeno da se prijestolnica iz Pliske premjesti u Preslav. Također su tadašnji bizantski svećenici protjerani iz Bugarske, te je odlučeno da se ubuduće liturgija vrši na crkvenoslavenskom jeziku.
Sabor, o kome prvi zapis datira u djelu Reginoa, izazvao je sukob Bugarske s Bizantom.
Tirozinska proteinska kinaza Lyn
Tirozinska proteinska kinaza Lyn je protein koji je kod ljudi kodiran LYN genom.
Lin je član Src familije proteinskih tirozinskih kinaza, koja je uglavnom izražena u hematopoietskim ćelijama, u nervnom tkivu jetri, i adipoznom tkivu. U raznim hematopoietskim ćelijama, Lyn je ključni enzim koji učestvuje u regulaciji ćelijske aktivacije. U tim ćelijama, male količina LYN'a su asocirane sa receptorskim proteinima na ćelijskoj površini, uključujući B ćelijski antigenski receptor (BCR), CD40, ili CD19.
Interakcije
LYN formira interakcije sa:
84. dodjela Oscara
84-a dodjela Oscara održala se u kazalištu Kodak Theatre u Los Angelesu 26. veljače 2012. Voditelj večeri bio je američki glumac i komičar Billy Crystal. Nominacije su velikoj javnosti obznanjene 24. siječnja 2012. u kazalištu Samuel Goldwyn Theatre, također u Los Angelesu. Glumica Jennifer Lawrence, uz predsjednika Akademije Toma Sheraka, pročitala je nominirane. Ceremonija je nagradila najbolje filmove u protekloj godini (2011.). Dodjelu je prenosila američka televizijska kuća ABC.
Prema početnoj ideji, ceremoniju je trebao voditi američki glumac i komičar Eddie Murphy, koji je nakon otpuštanja producenta Bretta Ratnera i sam zatražio otkaz. Eddie je ubrzo zamijenjen Billyem Crystalom kojem je ovo bio deveti put vođenja ceremonije.
Najveći pobjednici večeri bili su filmovi "Umjetnik" i "Hugo".
Program
thumb|150px|Billy Crystal, voditelj 84. dodjele
Kandidati i pobjednici
right|thumb|150px|Michel Hazanavicius, najbolji režiser right|thumb|150px|Jean Dujardin, najbolji glavni glumac right|thumb|150px|Meryl Streep, najbolja glavna glumica right|thumb|150px|Christopher Plummer, najbolji sporedni glumac right|thumb|150px|Octavia Spencer, najbolja sporedna glumica right|thumb|150px|[[Asgar Farhadi, najbolji strani film]] right|thumb|150px|Bret McKenzie, najbolja originalna pjesma
Robăneștii de Sus, Robănești
Robăneștii de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Robănești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 709 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 151 m.
Crozet, Virginia
Krozet je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.565, što je 2.745 (97,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ville San Sebastiano, Imperia
Ville San Sebastiano je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 450 m.
El Terrero, Santa María del Río
El Terrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1324 m.
PKB
Termin PKB ima više značenja:
Lumbarda
Lumbarda se može odnositi na:
Papa Agapet I
'''Sv. Agapet I.''' je bio papa od 13. svibnja 535. do 22. travnja 536. godine. Bio je sin Gordijana, rimskog svećenika ubijenog u neredima koje je na rimskim ulicama 498. izazvao izbor Simaha za papu, odnosno tzv. Lateranska šizma. Dio historičara vjeruje da je bio u rodu s ranijim papom Feliksom III i kasnijim papom Grgurom I.
Izabran je nakon smrti pape Ivana II. Njegov kratki pontifikat su obilježilo izbijanje rata između Bizanta i ostrogotske države koja je tada vladala Italijom i Rimom. Ostrogotski kralj Teodahad je naložio Agapetu da ode u Konstantinopol kako bi pokušao bizantskog cara Justinijana nagovoriti na sklapanje mira. Agapet je tamo stigao u februaru 536. Njegova diplomatska misija nije imala uspjeha, i rat se nastavio, ali je Agapetova posjeta svejedno imala zanačajne posljedice. Dolazak rimskog biskupa je, naime, dao snažnu moralnu podršku "pravovjernim" halkedonskim kršćanima koji su sumnjali da Antim I, novi patrijarh Konstantinopola, šuruje sa monofizitima. Agapet je Antima, uvjerivši se u njegove monofizitske stavove, dao ekskomunicirati. Justinijanu se to nije svidjelo, te je ispočetka zaprijetio Agapetu progonstvu, ali je brzo prihvatio njegove stavove i smijenio Antima. Agapet je nedugo nakon toga umro. Poslije su njegovi posmrtni ostaci dovedeni u Rim gdje je pokopan u Bazilici sv. Petra
Kao sveca ga slave Rimokatolička crkva (20. septembra) i pravoslavne crkve (22. aprila).
Gardnerville Ranchos, Nevada
Gardnervil Rančos je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nevada.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.312, što je 258 (2,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Joseph Hooton Taylor
mini|300px|desno|[[Pulsar PSR B1509-58 je ustvari neutronska zvijezda kola se brzo okreće.]]
Joseph Hooton Taylor (Philadelphia, 29. ožujka 1941.), američki astrofizičar. Doktorirao (1968.) na Harvardovu sveučilištu. Radio na Massachusettskom sveučilištu u Amherstu (od 1969. do 1981.) i na Princetonskom sveučilištu (od 1980. do 2006.). Za otkriće (1974.) prvoga pulsara (PSR 1913+16) u dvojnom sustavu zvijezda koje je otvorilo nove mogućnosti za proučavanje gravitacije i gravitacijskih valova dobio je 1993. s R. A. Hulseom Nobelovu nagradu za fiziku.
Pulsari
Pulsar (eng., skraćeno od puls[ating] [st]ar: pulsirajuća zvijezda) je vrsta neutronske zvijezde, snažnoga magnetskoga polja (oko 108 T) i brze vrtnje, nazvane po strogo pravilnoj periodičnoj emisiji impulsa elektromagnetskih valova. Zračenje pulsara stiže do Zemlje na mahove (u pulsevima) jer magnetski polovi zvijezde nisu na istome mjestu na kojem se nalaze polovi vrtnje pa je Zemlja obasjana samo u jednom dijelu perioda vrtnje. Prvi pulsar, PSR B1919+21, kojemu je period rotacije 1,3373 sekunde, a udaljen je od Zemlje 2 283 svjetlosne godine, otkrili su 1967. J. B. Burnell i A. Hewish. Poznato ih je više tisuća. Najbrži je pulsar PSR J1748-2446ad (period rotacije 0,00139595 sekunde, udaljen od Zemlje 18 000 svjetlosnih godina), najbliži je PSR J0108-1431 (period rotacije 0,808 sekunde, udaljen od Zemlje 424 svjetlosne godine), a oko pulsara PSR B1257+12 (udaljenoga 1 000 svjetlosnih godina, s periodom rotacije 0,006219 sekunde) otkrivena su 3 planeta. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Starenjem pulsari gube energiju, vrtnja im se usporava za približno milijunti dio sekunde godišnje, magnetsko polje slabi i nakon 10 do 100 milijuna godina postaju teško zamjetljive neutronske zvijezde. Najpoznatiji pulsar PSR B0531+21, s periodom vrtnje od 33 milisekunde, ostatak je eksplozije supernove iz 1054., nalazi se u maglici Rakovici, udaljen od Zemlje 6 500 svjetlosnih godina, a zrači u svim valnim duljinama oko 75 000 puta više energije nego Sunce. Nama pulsar, uslijed vrtnje i uskog snopa radiovalova, izgleda kao svemirski svjetionik, kao da pulsira. Astronomi koji su otkrili prvi pulsar mislili su da su otkrili prvi signal izvanzemaljske civilizacije.
Neutronske zvijezde
Neutronske zvijezde su zvijezde promjera približno 12 kilometara, gustoće usporedive s gustoćom atomskih jezgara, razvojna faza zvijezda velike mase nakon što su potrošile svoje nuklearno gorivo i eksplodirale kao supernove. Iako zvijezde u eksploziji velik dio svoje mase odbace u svemir, preostale jezgre još su uvijek masivnije od Sunca (najčešće između 1,38 i 2,1 Sunčeve mase; pri većoj masi urušavanjem preostale jezgre nastale bi crne rupe, a pri manjoj masi bijeli patuljci). Kada se jezgre zvijezda sažmu do promjera od približno 12 km nastaju neutronske zvijezde. Gravitacijsko se urušavanje zaustavlja tek kada odbojne sile među česticama tvari postanu dovoljno snažne da se odupru daljnjemu sažimanju, tj. kada se protoni i elektroni stope u neutrone. U središtu neutronskih zvijezda tlak je toliko velik da je tvar promijenjena, a jezgre su atoma ogoljene. Pretpostavlja se da najveći dio unutrašnjosti neutronskih zvijezda ispunjava suprafluidna (suprafluidnost) neutronska tvar. Neutronske se zvijezde često u početku vrte velikom brzinom, ali se s vremenom, kako gube energiju, usporavaju. Prve neutronske zvijezde otkrivene su kao pulsari.
Teorijski model neutronske zvijezde osmislili su W. Baade i F. Zwicky 1934., britanska astrofizičarka J. B. Burnell i A. Hewish otkrili su 1967. prvi pulsar, američki astrofizičar J. H. Taylor i američki fizičar R. A. Hulse otkrili su dvojni sustav neutronskih zvijezda PSR B1913+16, od kojih je samo jedna bila pulsar, a talijanska astronomkinja Marta Burgay prva je 2004. otkrila zvjezdani sustav dvaju pulsara.
Sasso, Salerno
Sasso je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 543 m.
El Mirador, San Carlos
El Mirador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Carlos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 175 m.
The Night Porter
Il portiere di notte (u prijevodu Noćni portir), u međunarodnoj distribuciji poznat pod engleskim naslovom The Night Porter, je italijanski igrani film snimljen 1974. u režiji Lilliane Cavani. Po žanru je drama, a radnja mu je smještena u Beč krajem 1950-ih. Naslovni protagonist, koga tumači Dirk Bogarde, je portir u jednom tamošnjem hotelu koji je za vrijeme drugog svjetskog rata bio SS-oficir u koncentracionom logoru, a koga sreće jedna od gošći (čiji lik tumači Charlotte Rampling), koja je u istom logoru za vrijeme rata bila zatvorenica i koja s njim obnavlja bizarnu sadomazohističku vezu.
Noćni portir se smatra jednim od najpoznatijih djela u filmografiji Bogardea, Rampling i Lilliane Cavani, ali i jednim od najkontroverznijih filmova svog vremena. Kritičari su bili duboko podijeljeni na one koji su film optuživali za senzacionalizam i eksploataciju stradanja u Holokaustu, te na one koji su Cavani hvalili zbog ozbiljnog nastojanja da se obrade dotadašnje tabu-teme kao što su Stockholmski sindrom, alternativni oblici seksualnosti. Scena u kojoj polugola Rampling imitira Marlene Dietrich se smatra jednom od najpoznatijih u svjetskoj kinematografiji 1970-ih.
Jürgen Ehlers
Jirgen Elers (29. decembar 1929 — 20. maj 2008) bio je nemački fizičar koji je doprineo razumevanju opšte teorije relativnosti Alberta Ajnštajna. Od diplomskog i postdiplomskog rada u istraživačkoj grupi za relativnost Paskuala Jordana na Univerzitetu u Hamburgu, radio je na raznim pozicijama kao predavač i kasnije kao profesor pre nego što se pridružio direktoru Instituta za astrofiziku Maks Plank u Minhenu. Postao je direktor osnivač novostvorenog Instituta za gravitacijsku fiziku Maks Plank u Potsdamu u Nemačkoj 1995. godine.
Elersovo istraživanje se fokusiralo na temelje opšte relativnosti, kao i na primenu teorije na astrofiziku. On je formulisao pogodnu klasifikaciju tačnih rešenja Ajnštajnovih jednačina polja i dokazao Elers-Geren-Zahsovu teoremu koja opravdava primenu jednostavnih, opšte-relativističkih modela univerzuma u modernoj kosmologiji. Napravio je prostorno-vremensko-orijentisani opis gravitacionog sočiva i pojasnio odnos između modela formulisanih u okviru opšte relativnosti i onih Njutnove gravitacije. Pored toga, Elers je imao veliko interesovanje i za istoriju i za filozofiju fizike i bio je vatreni popularizator nauke.
Mladost
Jirgen Elers rođen je u Hamburgu. Od 1936. do 1949. pohađao je javne škole, a zatim je studirao fiziku, matematiku i filozofiju na Univerzitetu u Hamburgu od 1949. do 1955. godine. U zimskom periodu između 1955. i 1956. godine položio je ispit za profesora u srednjoj školi (Staatsexamen), ali umesto da postane profesor profesor, on je pohađao postdiplomsko istraživanje kod Paskuala Jordana, koji je bio njegov mentor. Elersov doktorski rad bio je o konstrukciji i karakterizaciji rešenja Ajnštajnovih jednačina polja. Doktorirao je fiziku na Univerzitetu u Hamburgu 1958. godine.
Pre Elersovog dolaska, glavno istraživanje Jordanove grupe bilo je posvećeno skalarnoj tenzorskoj modifikaciji opšte relativnosti koja je kasnije postala poznata kao Jordan–Brans–Dikova teorija. Ova teorija se razlikuje od opšte relativnosti po tome što je gravitaciona konstanta zamenjena promenljivim poljem. Elers je bio instrumentalan u promeni fokusa grupe na strukturu i tumačenje Ajnštajnove originalne teorije. Ostali članovi grupe su bili Volfgang Kundt, Rejner K. Zahs i Manfred Trumper. Grupa je imala bliski radni odnos sa Otom Hekmanom i njegovim studentom Engelbertom Šukingom u Hamburškoj opservatoriji. Gosti na kolokvijumu grupe bili su Volfgang Pauli, Džošua Goldberg i Peter Bergman.
Minhen
Elers je 1970. godine dobio ponudu da se pridruži Institutu za fiziku i astrofiziku Maks Plank u Minhenu kao direktor departmana za teoriju gravitacije. Elersa je predložio Ludvig Birman, tadašnji direktor instituta. Kada se Elers pridružio Institutu 1971. godine, postao je i vanredni profesor na Univerzitetu Ludvig Maksimilian u Minhenu. U martu 1991. godine, Institut se podelio na Institut za fiziku Maks Plank i Institut za astrofiziku Maks Plank, gde je Elersovo odeljenje pronašlo dom. Tokom 24 godine njegovog mandata, njegova istraživačka grupa je bila dom za, između ostalih, Garija Gibonsa, Džona Stjuarta i Bernda Šmita, kao i gostujuće naučnike, uključujući Abeja Aštekara, Dimitriosa Hristodulua i Brendona Kartera.
Jedan od Elersovih postdoktoranata u Minhenu bio je Rejnhard Brojer, koji je kasnije postao glavni urednik Spektrum der Wissenschaft, nemačkog izdanja popularnog naučnog časopisa Scientific American.
Potsdam
Kada su se nemačke naučne institucije reorganizovale nakon ujedinjenja Nemačke 1990. godine, Elers je lobirao za uspostavljanje instituta Društva Maks Plank posvećenog istraživanju teorije gravitacije. Društvo je 9. juna 1994. godine odlučilo da otvori Institut za gravitacionu fiziku Maks Plank u Potsdamu. Institut je počeo sa radom 1. aprila 1995. godine, sa Elersom kao njegovim osnivačem i rukovodiocem njegovog odeljenja za temelje i matematiku opšte relativnosti. Elers je zatim nadgledao osnivanje drugog odeljenja instituta posvećenog istraživanju gravitacionog talasa i na čelu sa Bernardom F. Šucom. Elers se 31. decembra 1998. godine povukao kako bi postao direktor osnivač emeritus.
Elers je nastavio da radi na Institutu sve do svoje smrti 20. maja 2008. godine. Za sobom je ostavio svoju suprugu Anitu Elers, četvoro dece, Martina, Katrinu, Dejvida i Maksa, kao i pet unučadi.
Chambrey (Mozel)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 341 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,39 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 219 metara (maksimalnoj 313 m, a minimalnoj 195 m).
Sicoratavo, Urique
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2315 m.
Adenin
Adenin je jedna od dve purinske nukleobaze, koje se koriste u formiranju nukleotida nukleinskih kiselina DNK i RNK. U DNK, adenin (A) se vezuje za timin (T) pomoću dve vodonične veze, kako bi pomogao u stabilizaciji strukture nukleinske kiseline. U RNK se adenin vezuje za uracil (U).
Adenin formira adenozin, nukleozid, kada se pričvrsti za ribozu, i dezoksiadenozin kada se pričvrsti za dezoksiribozu, i gradi adenozin trifosfat (ATP), nukleotid, kada mu se dodaju tri fosfatne grupe. Adenozin trifosfat je izuzetno značajan jer se u ćelijskom metabolizmu koristi kao jedna od osnovnih metoda za transfer hemijske energije između reakcija.
U starijoj literaturi, adenin se nekad naziva imenom Vitamin B 4 . Međutim, više se ne smatra pravim vitaminom (vidi Vitamin B).
Komplementarnost
U molekulima nukleinskih kiselina adenin se vezuje dvostrukom vodoničnom vezom za pirimidinske baze:
Ta osobina naziva se komplementarnost i na njoj se zasniva sekundarna struktura nukleinskih mkiselina.
Par adenin-timin koga održavaju dve vodonične veze ima oblik koji je isti kao par guanin-citozin koga održavaju najmanje dve vodonične veze. Od svih azotnih baza se mogu napraviti parovi (dva adenina, adenin i guanin, guanin i citozin, dva citozina, timin i guanin) ali samo za parove A-T i G-C kažemo da su komplementarni zato što samo ta dva para baza imaju potpuno istovetan prostorni oblik, i samo oni mogu da se slože u dvostruku spiralu tako da daju savršeno stabilnu strukturu.
Canello, Brescia
Canello je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
Lumbia, Messina
Lumbia je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Les Amants de minuit (film, 1931)
Les Amants de minuit je francusko-njemački crno-bijeli igrani film snimljen 1931. godine u režiji Augusta Genine. Po žanru je kombinacija kriminalističkog filma i melodrame. Radnja prikazuje kako odbjegli kriminalac (čiji lik tumači Jacques Varennes) nastoji opljačkati bogatog mladića (čji lik tumači Pierre Batcheff) uz pomoć svoje djevojke (koju tumači Danièle Parola), ali kako se ona na kraju zaljubi u svoju žrtvu.
Ocotepec, General Canuto A. Neri
Ocotepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Canuto A. Neri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 109 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1134 m.
Reipeldingen
Rajpeldingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 67 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232298.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Rajpeldingen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 490 metara. Površina opštine iznosi 4,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 67 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 14 stanovnika/km².
Danilo Ilić
Danilo Ilić (1889 — 3. februar 1915) bio je bosanski Srbin, rođen u Sarajevu. Njegov otac je u to vreme držao malu obućarsku radnju. U mestu rođenja završio je srpsku osnovnu školu, a posle trgovačku. Pohađao je Državni učiteljski fakultet u Sarajevu i neko vreme predavao u školi u Avtovcu i Foči. U proleće 1913. godine odlazi u Švajcarsku gde se u Lozani sastao sa Vladimirom Gaćinovićem. Radi Drugog balkanskog rata Ilić odlazi u Veles, zatim u Skoplje, Niš i zatim Beograd, gde je postao novinar, Ilić se vratio u Sarajevo u jesen 1913. godine, gde je radio kao urednik lokalnih srpskih novina "Zvono". Postao je član Mlade Bosne. Regrutovao je Gavrila Principa, Nedeljka Čabrinovića, Vasu Čubrilovića, Trifka Grabeža, Muhameda Mehmedbašića i Cvjetka Popovića radi izvršenja atentata na austrijskog nadvojvodu Franca Ferdinanda. On i Gavrilo Princip bili su bliski prijatelji.
100px|left|Danilo Ilić U nedelju, 28. juna 1914, Gavrilo Princip je ubio Franca Ferdinanda i Sofiju Hotek. Princip i Nedeljko Čabrinović su zarobljeni i ispitivani od strane policije. Oni su se branili ćutnjom, ali je Ilić, koji je priveden radi rutinske provere, na kraju popustio pod pritiskom i imenovao svoje kolege zaverenike. Muhamed Mehmedbašić je uspeo da pobegne u Srbiju, ali Veljko Čubrilović, Vaso Čubrilović, Cvijetko Popović i Miško Jovanović su zajedno sa Danilom Ilićem uhapšeni i optuženi za izdaju i ubistvo.
Osam muškaraca optuženih za izdaju i ubistvo nadvojvode Franca Ferdinanda su proglašeni krivim. Austrougarski zakon nalaže da se smrtna kazna ne može izreći osobi mlađoj od dvadeset godina u vreme kada je zločin počinjen. Nedeljko Čabrinović, Gavrilo Princip i Trifko Grabež su stoga dobili maksimalnu kaznu od dvadeset godina, dok je Vaso Čubrilović dobio 16 godina i Cvijetko Popović 13 godina zatvora. Ilić, Veljko Čubrilović i Miško Jovanović, koji su pomogli atentatorima da ubiju kraljevski par, bili su pogubljeni vešanjem u kasarni u Sarajevu 3. februara 1915. godine.
Agua de Gancho, Santa María Chilchotla
Agua de Gancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chilchotla.
Donja Lisina
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Agua de Gancho, Santa María Chilchotla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 135 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1454 m.
Ojo de Federico, Ascensión
Ojo de Federico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ascensión.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1295 m.
Slava i san
Slava i san  je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1972. godine. Predstavlja adaptaciju romana irskog pisca Lajama Mek Ajstina.
La Isla, Tototlán
La Isla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tototlán.
Salatita, Mezquitic
Salatita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Veliki Preslav
Veliki Preslav je bio prestonica prvog bugarskog carstva 893. do 972. godine i istovremeno jedan od značajnih gradova jugoistočne Evrope.
Prirodni uslovi
Položaj: Veliki Preslav se nalazi u istočnom delu Bugarske. Od prestonice Sofije grad je udaljen 340 -{km}- istočno, a od oblasnog središta, Šumena grad je udaljen 20 km jugoistočno.
Reljef: Oblast Velikog Preslava se nalazi u oblasti pobrđa, koje se naziva Ludogorjem, na približno 140 metara nadmorske visine. Grad je smešten na valovitom području.
Klima: Klima u Velikom Preslavu je kontinentalna.
Vode: U blizini Velikog Preslava protiče više manjih vodotoka.
Istorija
Oblast Velikog Preslava je prvobitno bilo naseljeno Tračanima, a posle njih ovom oblašću vladaju stari Rim i Vizantija. Južni Sloveni ovo područje naseljavaju u 7. veku.
Od 9. veka do 1373. godine oblast je bila u sastavu srednjovekovne Bugarske. Već samo ime grada ukazuje na brzu slovenizaciju Bugara. Rano slovensko naselje utvrđuju početkom 9. veka a bržem razvoju doprinosi blizina ranije prestonice Pliske. Grad se razvija za vreme vladavine kana Kruma i Omurtaga. 960. godine grad zauzima kijevski Rusi pod vladarom Svatoslavom I Kijevskim, a kasnije ga zauzima i Vizantija pod Jovanom I Cimiskijem. Grad su konačno uništili Tatari oko 1270. godine, nakon čega je preostalo stanovništvo ustanovilo nov grad u blizini dotadašnjeg Preslava.
Krajem 14. veka oblast Velikog Preslava je pala pod vlast Osmanlija, koji vladaju oblašću 5 vekova.
1878. godine grad je postao deo savremene bugarske države. Naselje postoje ubrzo središte okupljanja za sela u okolini, sa više javnih ustanova i trgovištem.
Stanovništvo
Po procenama iz 2010. godine Veliki Preslav je imao oko 9.200 stanovnika. Većina gradskog stanovništva su etnički Bugari, a manjina su Turci. Ostatak su mahom Romi. Poslednjih decenija grad gubi stanovništvo zbog udaljenosti od glavnih tokova razvoja u zemlji.
Pretežan veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje, a manjinska islam.
Gignac, Vaucluse
Žinjak je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Vokliz koja pripada prefekturi Apt.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 48 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,15 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 450 metara (maksimalnoj 834 m, a minimalnoj 366 m).
Asser
Asser (? - 908/909) bio je velški redovnik iz St David'sa u Dyfedu, koji je 890-ih postao biskup Sherbornea. Prije toga ga je oko 885. Alfred, anglosaksonski kralj Wessexa, pozvao da napusti St David's kako bi se priključio kružoku učenjaka i intelektualaca koje je okupljao na svom dvoru. Asser je godinu dana zbog bolesti proveo u Caerwentu prije nego što je prihvatio Asserov poziv. Na Asserovom dvoru je godine 893. napisao Život Alfreda Velikog, biografski tekst koji se smatra jednim od najvažnijih izvora podataka o tom engleskom vladaru, odnosno Engleskoj i Britaniji tog vremena.
1966. na filmu
right|thumb|225px|[[Clint Eastwood kao Čovjek bez imena, jedan od trojice protagonista filma Dobar, loš, zao, najpoznatijeg špageti-vesterna svih vremana, koji je svoju premijeru imao 1966. godine.]]
1966. godina bila je vrlo značajna za filmsku umjetnost te je uključivala razne klasike, kao što su Dobar, loš, zao, Persona, Blow-Up, Ptičice i ptičurine, Strogo kontrolirani vlakovi, Tko se boji Virginije Woolf?, Bitka za Alžir, Čovjek za sva vremena, Na primjer Balthazar, Masculin Féminin, Morgan!, Alfie, Jedan muškarac i jedna žena, Georgy Girl, Rat je gotov, Sedmikrásky, Fahrenheit 451, Rat i mir, Cul-de-sac, Tokyo Drifter, Što si radio u ratu, tata?, El Dorado, Django, Crna djevojka i Kolačić sreće.
Na području Jugoslavije, značajniji filmovi bili su Ponedjeljak ili utorak, Orlovi rano lete, Sedmi kontinent, Amandus i Rondo, rani primjer jugoslavenskog crnog vala.
Nagrade
Zlatna palma, Cannes:
Zlatna arena, Pula:
Eastport, Maine
Istport je grad u američkoj saveznoj državi Mejn.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.331, što je 309 (-18,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Timin
Timin, takođe poznat kao 5-metiluracil, je pirimidinska nukleobaza. Nalazi se u nukleinskoj kiselini DNK. U RNK timin zamenjuje uracil u većini slučajeva. Timin gradi bazni par sa adeninom.
Timin povezan sa dezoksiribozom gradi nukleozid timidin. Timidin se može vezati sa jednom, dve ili tri grupe fosforne kiseline, gradeći redom TMP, TDP or TTP (timidin mono- di- ili trifosfat).
Corte Tognetti, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Igor Marojević
alt=U Budimpešti je gostovao u povodu prijevoda njegove knjige priča "Beograđanke" na mađarski.|mini|Kao gost festivala Pesttext'21. Igor Marojević je srpski književnik rođen 12. jula 1968. godine u vojvođanskom gradu Vrbasu. Studirao je srpskohrvatski jezik i jugoslavensku književnost, i tako stekao zvanje profesora srpskog jezika i književnosti. U Barseloni je upisao master iz Teorije svjetske književnosti ali ga nije dovršio. Takođe je preveo mnoge knjige sa španskog i katalonskoga (knjige Ane Maríe Matute, Maxa Auba, četiri knjige Roberta Bolaña, Josepa Pla, Quima Monzóa, itd). Sada živi u Zemunu, u Beogradu.
Proza i poetika
U suvremenijim narativima Marojević piše o individualističkim junacima koji se u XXI stoljeću ne snalaze u međuljudskim, pretežno muško-ženskim odnosima. U takve narative potpadaju spomenuti roman „Parter“, knjiga priča "Tragači", a od kojih se najuspjelima doimaju knjige priča "Mediterani" i "Beograđanke" u kojoj Marojević govori iz motrišta osam junakinja. Knjiga je nagrađena sa dva priznanja ali, premda pisana u manje komercijalnom žanru pričozbirke, u samo pet mjeseci objavljena je kod "Lagune" u šest izdanja, drugim riječima u deset tisuća primjeraka. Opaženo je da "Odavno jedna zbirka pripovedaka nije privukla toliko pažnje kao što je pošlo za rukom Beograđankama Igora Marojevića". Prevedena na mađarski, ukrajinski, slovenski i makedonski jezik, to je naprevođenija Marojevićeva knjiga uopće. Marojevićeve pripovijesti uvrštene su u antologije srpske/bivše jugoslavenske/europske proze ili književnosti na njemačkom jeziku, španjolskom, talijanskom, češkom, poljskom i makedonskom i izborima na slovenskom, bugarskom, grčkom, rumunjskom, ukrajinskom i mađarskom. Priče i eseji objavljivani su mu i na engleskome i danskom jeziku.
Marojević je po nekim kritičarima začetnik tzv. krtog realizma a svakako jest etnofikcije, poetike nazvane po njegovu nastajućemu petoknjižju, čiji su pojedini dijelovi već utjecali na neke mlađe srpske autore. U svom najznačajnijemu romanu, "Konstantinovo raskršće", Dejan Stojiljković nudi sličan, a-historijski tretman povijesti koja po etnofikciji mora biti tek građa za prozne igrarije s poviješću koja u tome smislu mora služiti literaturi, bez da je vice versa. Stojiljkovićev roman donosi hommage Marojevićevu "Šnitu". Marojević je svakako jedan od začetnika digitalnoga realizma čije prvo djelo po trenutku objavljivanja jesu knjiga priča "Beograđanke" a drugo "PR" Aleksandra Ilića, koji je konačni tvorac pojma digitalni realizam. Uz Marojevićevu prozu se spominju i odrednice neorealizam, trans, snajperska proza i generacija mix.
Kazalište
Po njegovu prvome romanu igrana je istoimena kazališna adaptacija u Beogradskom dramskom pozorištu 2003. godine. Njegov prvi komad „Nomadi“, napisan izvorno na španjolskom kao Los nómadas izvođen je u Španjolskoj u produkciji barcelonskog Instituta za teatar 2004. na katalonskom a njegova srpska verzija, autorski prijevod komada, izvođena je pod naslovom „Tvrđava Evropa“ u produkciji BELEF - a 2008. Drugi autorov komad "Bar sam svoj čovek" (produkcija BDP, 2009-2011) doživio je uspjeh kod publike koja ga se i danas rado sjeća (http://www.gledajme.rs/item/predstava/46/preporuci ).