cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mara Matočec
(1935. – 1940.) – godine najvećeg uspjeha i popularnosti Mare Matočec u politici, dramaturgiji i spisateljstvu
Početkom 1940. godine ime Mare Matočec poliko je poznato širom Hrvatske, Bosne, Slovenije i Srbije da za nju zna gotovo svako seljačko domaćinstvo, a osobito hrvatska žena seljakinja.
Povlačenje
Mara Matočec polagano se povlači iz politike zbog već dvogodišnjeg Drugoga svjetskog rata i zakuhavanju politike i odnosa u Jugoslaviji. Prema uputama dr. Vladka Mačeka Mara Matočec se drži pod stolom dok se veliki tuku.
Ogranak Seljačke sloge u Koriji djelovao je do početka Travanjskoga rata u Jugoslaviji. Zadnji Marin posjet zbog političkih razloga bio je u Zagrebu 30. ožujka 1941. godine na Glavnoj skupštini Seljačke sloge, gdje je izjavila da joj je najveće zadovoljstvo što za nju zna Bosna, Dalmacija i drugi krajevi te što joj pišu pisma i posvećuju pjesme. Marin zadnji politički članak je Krv njegova nevina – sjeme slobode u Hrvatskom tjedniku objavljen 21. lipnja 1941. godine. U njemu Mara ponovno prepričava djelovanje Stjepana Radića, a nakon toga pošto politički odbija novu NDH konačno prestaje s svojim književno-političkim radom.
Osim u monarhističkoj Jugoslaviji, Mara Matočec djelovala je i u Kanadi. O njoj napisan je veliki članak od čak 7 stranica u Kalendaru Hrvatskoj lista za 1957. godinu. Ovjde je bila njezina posljednja objavljena pjesma – Miškina, napisana krajem 1942. godine.
Mara Matočec nije prihvatila suradnju s niti jednom strujom tijekom i nakon Drugoga svjetskog rata, te je bila većinom zaboravljena i prešućena.
Bibliografija Mare Matočec do sad ima 194 naslova, iako je popis nepotpun jer je spisateljica surađivala i u iseljeničkomu tisku.
Brukings
Brukings se može odnositi na
Mara Matočec
Smrt Mare Matočec
Tiho, neprimjetno i skoromno, kako je živjela, 8. svibnja 1967. godine u 13 sati u 81. godini života, preminula je Mara Matočec. Povodom njezine smrti i 40-godišnjicom kolonizacije u Koriji, Valent Matočec tiskao je lekat dovstrani letak dimenzija 125 × 169 mm. Idućeg dana, Mara Matočec je pokopana na Gradskom groblju u Virovitici, u grobnici zajedno s kćerkom Maricom, majkom Marom i sinom Josipom. Smrt Mare Matočec vrlo se brzo proširla u emigraciju, pa je tako iz Münchena dojavljeno u Kanadu u Hrvatski glas o smrti Mare Matočec.
Spomenik Mari Matočec u Koriji
Dana, 18. listopada 2009. u Koriji uz mnoštvo uvaženih gostiju te samih mještana Korije i okolice otkriven je spomenik Mari Matočec. Oblik spomenika je gotovo identičan spomeniku dr. Đuri Basaričeku, no nešto je manji. Na njemu se nalazi brončani reljefni oblik lica Mare Matočec te podno toga spomen ploča.
Spomenik se nalazi nedaleko Marine kuće, u samom središtu Korije. Inicijativu za gradnju spomenika pokrenuli su Anton Ključec, Josip Klasić, Ivan Zelembrz, prof. i dogradonačelnik Virovitice ing. Ivan Sić. Dopredsjednik Vlade Republike Hrvatske i dopredsjednik HSS-a Božidar Pankretić istakao je da je Mara Matočec bila ponosna žena. Tu tvrdnju potvrđuje pismo upućeno Mari Matočec od Marije Jurić Zagorke u kojem navodi, da je Mara najpoznatija žena Hrvatske. Povod pismu je Marina sudbina koja je kao žena proživjela veliku osobnu tragediju izgubivši muža, sina i kćer. Unatoč tome imala je snage izdići se iznad toga i svojim djelovanjem postati uzorom mnogih žena i postati primjer borbe za pravicu i pravo glasa žena. Uz njih ondje su bili odgovorni iz družbe „Braća Hrvatskoga Zmaja“ i veliki meštar, Zmaj Velikootočki Dragutin Feletar, te gospoda iz Ogranka Matice hrvatske u Virovitici.
Opsada Jeruzalema (63. pne.)
'''Opsada Jeruzalema 63. pne.''' je predstavljala intervenciju rimske vojske pod Pompejom u građanski rat u Hasmonejskom Kraljevstvu Judeje. Rat je izbio nakon smrti kraljice Aleksandre Salome 67. pne. te se vodio između njenih sinova Hirkana II i Aristobula II. Rat, u kome su Hirkana podržavali Nabatejci pod kraljem Aretom III nije imao jasnog pobjednika, te je Pompej, nastojeći konsolidirati teritorije u Siriji osvojene u trećem mitridatskom ratu odlučio posredovati u sporu među braćom. Aristobul je ispočetka uspio podmititi Pompejevog izaslanika Marka Emilija Skaura, ali kada je u Judeju osobno došao Pompej, opredijelio se za Hirkana, smatrajući ga najslabijim i, stoga, najovisnijim o rimskoj državi.
Aristobulove pristaše su na to u Jeruzalemu digle ustanak i odbile pustiti rimske trupe pod Aulom Gabinijem u grad. Pompej je zbog toga Aristobula uhapsio i otpočeo opsadu grada. Prema Flaviju Josipu, rimski vojskovođa je bio prilično impresioniran jačinom gradskih zidina. Srećom po njega, Hirkan je još uvijek imao pristalice u gradu. Oni su otvorili kapiju i omogućili Rimljanima prodor u grad; Aristobulovi pristaše su se povukli u citadelu oko Hrama. Rimljani su, sagradivši nasipe i dovukavši opsadne tornjeve, uspjeli slomiti jevrejski otpor i zauzeti Hram, pri čemu je ubijeno 12.000 ljudi.
Pompej je nakon toga ušao u Svetinju nad svetinjama. Iako ju je tako osvrknuo, nije opljačkao Hram, te je već sljedeći dan naredio da se izvrše rituali čišćenja. U političkom smislu je opsada imala dalekosežne posljedice. Hirkan je vraćen na vlast, ali ga Pompej više nije priznao kao kralja, nego tek kao vrhovnog svećenika, odnosno etnarha. Judeja je prestala biti nezavisnom državom, i postala je klijent odnosno poluautonomni entitet u okviru rimske države.
Opsada Jeruzalema predstavlja prolog radnje holivudskog igranog filma Kralj kraljeva iz 1961. godine.
Villa San Leonardo, Chieti
Villa San Leonardo je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 549 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 112 m.
Bitka kod Phinoea
Bitka kod Pinhoea se odigrala 1001. u engleskoj grofoviji Devon između vikinških napadača s jedne, i lokalnog (engleskog) stanovništva s druge strane. Do nje je došlo tokom vikinškog pohoda, kada su Vikinzi bez uspjeha opsjedali Exeter. Nastojeći održati opsadu, Vikinzi su krenuli u pljačku obližnjih sela. Lokalno stanovništvo Devona i Somerseta im se odlučilo suprotstaviti kod sela Pinhoe. Međutim, poraženo je zbog nedostatka municije (strijela), pa su Vikinzi zapalili Pinhoe. Svećenik koji je nastojao seljacima donijeti municiju je ipak od kralja nagrađen sa 16 šilinga.
Braun
Braun se može odnositi na
Forest, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.461, što je 27 (-1,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
SUMO protein
thumb|300px|right|Struktura ljudskog SUMO1 proteina bazirana na NMR strukturi; osnova proteina je prikazana kao traka; N-terminus je obojen plavo, a C-terminus crveno
Aujac (Primorski Šarant)
Ožak je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Sen Žan d'Anželi.
SUMO protein
thumb|300px|right|Ista struktura sa atomima prikazanim kao sfere prikazuje oblik proteina; ljudski SUMO1,
SUMO proteini su familija malih proteina koji su kovalentno vezani za pojedine proteine u ćelijama čime modifikuju njihovu funkciju. Sumoilacija je posttranslaciona modifikacija koja učestvuje u raznim ćelijskim procesima, kao što je jedreno-citosolni transport, transkripciona regulacija, apoptoza, proteinska stabilnost, respons na stres, i progresija kroz ćelijski ciklus.
SUMO proteini su slični sa ubikvitinom, i sumoilacijom rukovodi enzimska kaskada koja je analogna sa ubikvitinacijom. Za razliku od ubikvitinacije, SUMO se ne koristi za obeležavanje proteina za degradaciju. Krajnji oblik SUMO proteina se formira kad se zadnje četiri aminokiseline sa C-terminusa odvoje, čime se omogučava formiranje izopeptidne veze između C-terminalnog glicinskog ostatka SUMO proteina i akceptorskog lizina na ciljnom proteinu.
Brul
Brul se može odnositi na
HNK Hajduk Split - sezona 1946.
U sezoni 1946. (koja se odigravala na proljeće), prvoj nakon završetka Drugog svjetskog rata Hajduk je osvojio prvenstvo Narodne Republike Hrvatske te se plasirao u novouspostavljenu Saveznu ligu Jugoslavije. Odlukom HNS-a ovo prvenstvo se priznaje kao službeno hrvatsko prvenstvo. Trener momčadi je bio Ljubomir Benčić.
Galaninski receptor 2
Galaninski receptor 2, (GAL2) je G protein spregnuti receptor kodiran genom.
Bjut
Bjut se može odnositi na
Koptisin
Koptisin je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 320,319 Da.
Pravoslavno arhijerejsko namesništvo tamnavsko
Pravoslavno arhijerejsko namesništvo Tamnavsko
Crkvena opština Ub
14210 Ub, Srbija, Radnička 2, e-mail: crkvaub@gmail.com; 04ubmilan@gmail.com
Crkvena opština Banjani
14214 Banjani, Srbija
Crkvena opština Jabučje
s. Jabučje, 14224 Lajkovac, Srbija
Crkvena opština Lajkovac
14224 Lajkovac, Srbija
Crkvena opština Novaci
s. Novaci, 14213 Pambukovica, Srbija
Crkvena opština Pambukovica
14213 Pambukovica, Srbija
Crkvena opština Radljevo
14211 Radljevo, Srbija
Crkvena opština Stubleničkopaljuvska
s. Stublenica, 14210 Ub, Srbija
Crkvena opština Vrelo
s. Vrelo, 14214 Banjani, Srbija
Crkvena opština Vukona
s. Vukona, 14214 Banjani, Srbija
Manastir Dokmir (ženski)
Izvor: Crkve i manastiri Pravoslavnog arhijerejskog namesništva Tamnavskog
Kembel
Kembel se može odnositi na
Radama I.
Radama I. (Ambohimanga, 1793. - Antananarivo, 27. jul 1828. ), bio je vladar Kraljevstva Merina od 1810. do 1817. i prvi kralj Ujedinjenog Madagaskara (uspio je ujediniti većinu otoka) koji je vladao od 1817. do svoje smrti 1828.
Imao je dvanaest žena, jedna od njih Ramavo postala je njegova nasljednica nakon njegove prerane smrti.
Vladavina
Radama je sa svega 17 godina 1810. naslijedio svog oca Andrianampoinimerina, na tronu kraljevstva u usponu Kraljevstva Merina na središnjoj visoravni Madagaskara oko grada Antananariva. Njegov otac uspio je proširiti svoje kraljevstvo pokorivši nekoliko plemenskih kneževina, one su se pobunile na vijest o kraljevoj smrti. Tako da je Radama odmah po preuzimanju vlasti krenuo u vojnu kampanju da smiri pobunjene kneževine i učvrsti svoju poziciju. Nakon toga je uspješno proširio svoju kraljevinu uz obale Indijskog oceana - 1817, zauzevši luku Antsiranana s vojskom od 30 000. vojnika. thumb|left|175px|Radamin udžbenik iz francuskog Radama je bio i vješt diplomat, uspješno je lavirao između konkurentskih kolonijalnih interesa Britanije i Francuske, istovremeno otvarajući Madagaskar trgovini sa tadašnjim velesilama. Britanci su načelno bili zainteresirani da si preko Madagaskara osiguraju put prema Indiji, ali i da spriječe da Francuze da preuzmu Madagaskar. Iako su Francuzi bili oslabljeni gubitkom Reuniona i Mauricijusa od Britanaca - 1810., Britanija u to vrijeme nije imala dovoljno raspoloživih snaga da zauzme Madagaskar za sebe, tako da su se oni zadovoljili savezništvom sa Radamom i podržavali njegovu vladavinu, jer im je on osiguravao privilegiranu trgovačku poziciju. Britanski guverner Mauricijusa - Robert Townsend Farquhar, pomagao je Radamu oružjem, savjetnicima i novcem. Kao rezultat toga potpisan je Anglo-Merinski sporazum o prijateljstvu 1817. Potpisali su ga vlastitom krvlju Radama i britanski izaslanik kapetan Le Sage, u sklopu tog ugovora bila je i Radamina obaveza da stane na kraj unosnoj trgovini robljem po Madagaskaru, ona se i nakon toga nastavila, istina tajno i u smanjenom obimu.
Nakon potpisivanja sporazuma, uslijedile su velike promjene uz svesrdnu britansku pomoć. Radama je organizirao svoju vladu i pozvao londonsko protestantsko misionarsko društvo (London Missionary Society) da mu pomogne organizirati škole i crkve. Društvo je donijelo na Madagaskar štampariju i prilagodilo latinicu Malagaškom jeziku, zamijenivši dotadašnje pismo sorabe. Škotski misionar iz tog društva James Cameron, preveo je Bibliju, postavio temelje zanatskoj obradi drva, metala, kože, i pamuka, i nadgledao Radamin plan za organizaciju desetaka škola za opismenjavanje.
Uz britansku pomoć Radamina vojska postala je dominantna sila na otoku, tako da je on silom uspio ujediniti otok. Prvo je proširio svoju vlast na južni dio otoka, u krajeve plemena Betsileo, zatim je proširio svoju vlast na istočni dio otoka, gdje su vladali Sekalave, zatim je 1825. zauzeo francusku koloniju Fort Dauphin na južnom kraju otoka, i tako je uspio uspostaviti suverenitet na gotovo cijelom otoku. U svakom novo osvojenom teritoriju, svoju upravu gradio je u okviru utvrđenih garnizon a (Rova) po uzoru na izvorni Rova u Antananarivu. Osoblje su bili njegovi suplemenici - Merine, koje su zvali voanjo (kikiriki). Ženio se često sa princezama osvojenih zemalja da tako učvrsti svoju vlast. U vrijeme njegove smrti 1828., samo su pojedini južni dijelovi otoka ostali izvan njegove kontrole, tamo gdje su živjela plemena Mahafali, Antandroi i Bare.
Smrt
thumb|280px |right|Grobnica Kralja Radame I (desno) iz [[1885.]] Radama je umro naprasno 27. jula 1828., u svojoj rezidenciji Rova u Antananarivu. Historijski izvori su proturječni oko uzroka njegove smrti. Radama je bio sklon piću, neposredno prije smrti imao je simptome uznapredovalog alkoholizma, tako da mu je zdravlje bilo loše. Jedno od objašnjenja je velik emocionalni pritisak uzrokovan godinama ratovanja i teret stare slave njegova oca kralja Andrianampoinimerina. On je na kraju jednostavno bio žrtva neke bolesti, jer se žalio na bolove u grlu. Ipak su se proširile glasine da je njegov leš pronađen s bodežom u grlu, tako da su neki posumnjali da se sam ubio u delerium tremens, a drugi da ga je dala ubiti vlastita žena, buduća kraljica Ranavalona I.. Službeno je objavljeno da je umro zbog teškog otrovanja.
Radama je pokopan u kamenoj grobnici u palači Rova u Antananarivu u lijesu od srebra, građenoj u duhu malgaške arhitektonske tradicije. Ta palača je izgorjela 1995.
Argenton-l'Eglise
Aržanton l'Egli je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu De Sevr koja pripada prefekturi Bresir.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1479 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 57 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 25,86 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 58 metara (maksimalnoj 82 m, a minimalnoj 35 m).
Eparhija mileševska
Eparhija mileševska je eparhija Srpske pravoslavne crkve sa sedištem u manastiru Mileševi, gde se nalazi i saborna crkva eparhije.
Nadležni arhijerej je gospodin Filaret.
Istorijat
mini|290p|d|[[Manastir Mileševa, deo svetske baštine UNESKO-a]] mini|290p|d|Crkva Svete Trojice u [[Pljevlja|Pljevljima]]
Osnivanje eparhije
Temelji eparhije u dolini Lima udareni su sa osnivanjem manastira Mileševe u prvoj polovini 13. veka. Data eparhija je često menjala ime, ali je uvek za svoju stolicu imala manastir Mileševu.
O osnivanju Mileševske mitropolije vrlo malo se zna. U jednoj službi Svetom Savi ona se naziva „slavnom mitropolijom". Jedan mileševski mitropolit, čije se ime ne zna, krunisao je bana Tvrtka za srpskog i bosanskog kralja. Prvi mileševski mitropolit čije nam je ime poznato je David. Bio je „bliski saradnik i poklisar hercega Stjepana Vukčića i njegovih sinova". Prilikom sastavljanja oporuke hercega Stjepana, mitropolit David ga je pisao i bio svedok prilikom potpisivanja istoga.
Obnova mileševske eparhije
Konačno, Eparhija mileševska za zapadni deo raške oblasti, Srednje Polimlje i Potarje, obrazovana je 1992. godine, i od tada u njenom središtu, manastiru Mileševa, stoluju: episkop Georgije, episkop Vasilije i episkop Filaret.
Svojim dolaskom u Mileševu, na Ivanjdan 7. jula 1999. godine, vladika Filaret (kršteno ime Jelenko Mićević), od prvog radnog časa na dužnosti episkopa Eparhije mileševske razvijao je svestranu aktivnost na povratku naroda pod okrilje Crkve, utemeljenju duhovnosti u tradicijama pravoslavne vere i svetosavlja, nastojanju na verskom prosvećenju dece i omladine, te na obnovi i jačanju ekonomije hramova i manastira u Eparhiji, kao i na izgradnji novih i podizanju iz ruševina starih crkava i manastira u Polimlju, Potarju i šire - u Raškoj oblasti.
Manastiri
Manastiri Eparhije mileševske su:
Episkopi budimljansko-polimski
Zvanje polimskog episkopa bilo je spojeno sa zvanjem episkopa budimljanskog - Episkopi budimljansko-polimski:
Klej
Klej se može odnositi na
Cavaglio San Donnino, Verbano-Cusio-Ossola
Cavaglio je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 502 m.
Laggio di Cadore, Belluno
Laggio di Cadore je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 813 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 937 m.
Vojvoda Milan Obrenović
Vojvoda Milan Obrenović (Brusnica između 1767 i 1780 - †16. decembar 1810, Bukurešt), bio je rudnički vojvoda iz Prvog srpskog ustanka i polubrat kneza Miloša.
Biografija
Milan Obrenović je rođen u Brusnici kao sin Obrena Martinovića i Višnje rođ. Gojković iz sela Gornje Gorjenice. Obren i Višnja su imali sinove Jakova (1767-1817), Milana (?-1810) i ćerku Stanku. Posle Obrenove smrti Višnja se preudala za Teodora Mihailovića iz Gornje Dobrinje. Sa njim je izrodila sinove Miloša (1780), Jovana (1787) i Jevrema (1790). Miloš je kasnije postao vladajući knez Srbije.
Milan Obrenović je učestvovao na Ostružničkoj skupštini maja 1804. Istakao se kao junak u Prvom srpskom ustanku gde je dobio od Karađorđa titulu vojvode i upravu nad rudničkom nahijom.
Patrijarh bugarski Maksim
Patrijarh bugarski Maksim (Orešak, 29. oktobar 1914 - Sofija, 6. novembar 2012) je bio patrijarh Bugarske pravoslavne crkva od 1971. godine.
Vojvoda Milan Obrenović
Biografija
1810. je otišao u Bukurešt, pred polazak predao je osamsto rupšija Nikoli Milićeviću Lunjevicu na čuvanje. U Bukureštu je umro 16. decembra 1810, postoje tvrdnje da ga je Karađorđe otrovao. Bio je oženjen Stojom sa kojom je imao sina Hristofora (Ristu) koji je umro 1825. u Rusiji.
Patrijarh bugarski Maksim
Biografija
Rođen je 29. oktobra 1914. godine u mestu Orešak kao Marin Najdenov Minkov, otac mu se zvao Najden Minkov Račev a majka Pena Bordžukova. U rodnom selu je zavšio školu i polugimnaziju. Posle toga je postao iskušenik u Trojanskom manastiru. Završio je Sofijsku duhovnu seminariju, a posle toga Bogoslovski fakultet na Sofijskom univerzitetu.
Vojvoda Milan Obrenović
Biografija
Po smrti vojvode Milana Obrenovića, njegov mlađi polubrat Miloš Teodorović menja prezime u Obrenović i preuzima upravu nad rudničkom nahijom 1810. godine.
Hawthorne, Florida
Hotorn je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.417 stanovnika.
Patrijarh bugarski Maksim
Biografija
Zamonašio se 1941. godine, dobio je monaško ime Maksim i čin jerođakona. Godine 1947. dobio je titulu arhimandrita od dorostolo-červenskog mitropolita Mihaila. U periodu od 1947. do 1950. kao arhimandrit Maksim bio je protosinđel dorostolo-červenske mitropolije, a od 1950. do 1955. starešina Bugarskog crkvenog podvorja pri Moskovskoj patrijaršiji. U periodu od 1955. do 1960. bio je glavni sekretar Svetog sinoda. Na predlog patrijarha bugarskog Kirila hirotonisan je 30. decembra 1956. godine kao vikarni episkop branicki. Godine 1960. izabran je i postavljen za Lovečkog mitropolita. Posle smrti patrijarha Kirila u martu 1971. godine, izabran je za patrijarha i ustoličen 4. jula 1971. godine. Njegova puna titula glasi „Njegova svetost Maksim, patrijarh bugarski i mitropolit sofijski“.
Zbog mišljenja da je njegov izbor za patrijarha bio pod pritiskom komunističkih vlasti Todora Živkova, pojavio se 1992. raskol u Bugarskoj pravoslavnoj crkvi i oformljen je alternativni sinod na čelu sa Pimenom (1906-1999) koji je 1996. proglašen za alternativnog patrijarha. Pravoslavni sabor održan 1998. godine u Sofiji je potvrdio da je izbor patrijarha Maksima bio kanonski i oni koji su to osporavali su pozvani da se pokaju.
Hawthorne, Florida
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.417 stanovnika, što je 2 (0,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Knez Milan Obrenović
thumb|right|Knez Milan Obrenović Milan Obrenović II (*21. oktobar 1819. u Kragujevcu; †8. jul 1839.) je bio 1839. godine knez Srbije kao prvi prestolonaslednik Obrenovića.
Atanasije Rakita
Atanasije (svetovno Svetko Rakita; Janj, 7. novembar 1957) jeste episkop mileševski. Bivši je episkop bihaćko-petrovački (2013–2017) i vikarni episkop hvostanski (1999–2013).
Knez Milan Obrenović
Bio je stariji sin kneza Miloša I Obrenovića i kneginje LJubice, brat kneza Mihaila. Iako je bio celog života bolešljiv i nije ni imao redovno sistematsko obrazovanje, uspeo je da delimično izgradi izvesne političke poglede i shvatanja, ali je ipak bolest sušice vremenom sprečila njegov razvoj i delatnost. Na presto je došao abdikacijom kneza Miloša (13. jun) i vladao je do 8. jula 1839. godine, kada je umro. Usled bolesti i suprotstavljanja Saveta Namesništva nije imao priliku da kao knez potpiše ni jedan akt. U istoriju Srba ušao je kao vladar sa najkraćim periodom vladavine (25 dana).
Na prestolu ga je nasledio mlađi brat knez Mihailo Obrenović.
Atanasije Rakita
U Beograd je došao 1994. na poziv patrijarha srpskog Pavla, gdje je predavao na beogradskom Bogoslovskom fakultetu. Za episkopa hvostanskog (nekadašnja eparhija na Kosovu) izabran je tokom NATO-ovog bombardovanja Srbije maja 1999. godine. Kao episkop hvostanski obavlja dužnost pomoćnika patrijarha srpskog u Arhiepiskopiji beogradsko-karlovačkoj.
Kaster
Kaster se može odnositi na
Dejvison
Dejvison se može odnositi na
Djoserova piramida
desno|250px|Djoserova piramida
Djoserova piramida je sagrađena kao grobnica faraona Djosera od strane njegovog vezira Imhotepa. Sagrađena je tokom 27. vijeka pne. u nekropoli Saqqara sjeverozapadno od Memfisa.
Ova egipatska piramida se sastojala od šest mastaba (različite veličine) sagrađenih jedna na drugoj što ukazuje da su bile očite revizije originalnog projekta. Piramida je nekada stajala na visini od 62 metra i bila pokrivena poliranim bijelim vapnencem. The Stepenasta piramida (ili proto-piramida) se smatra jednom od najstarijih velikih kamenih građevina.
Dej
Dej se može odnositi na
Koranulen
Koranulen je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 250,293 Da.
Opština Gradsko
Opština Gradsko (makedonski: Општина Градско) je jedna od 84 opština Republike Makedonije koja se prostire na sredini Republike Makedonije.
Upravno sjedište ove opštine je selo Gradsko.
Geografske karakteristike
Opština Gradsko prostire se u Tikveškom polju, koje zatvaraju planine; Serta na istoku, Golešnica na sjeveru, te Jakupica i Babuna na zapadu..
Ukupna površina Opštine Gradsko  je 236.19 km².
Stanovništvo
Opština Gradsko  ima 3 760 stanovnika. Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u opštini bio je slijedeći;
Naselja u Opštini Gradsko
Ukupni broj naselja u opštini je 16, i sva imaju status sela.
Cérences
Serens je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Kutans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1757 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 67 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 26,04 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 26 metara (maksimalnoj 115 m, a minimalnoj 14 m).
Djui
Djui se može odnositi na
Dul
Dul se može odnositi na
Daglas
Daglas se može odnositi na
Galaninski receptor 1
Galaninski receptor 1 (GAL1) je G protein spregnuti receptor kodiran genom.
Opština Ilinden
Opština Ilinden (makedonski: Општина Илинден) je jedna od 84 opština Republike Makedonije koja se prostire na sjeveru Republike Makedonije. Upravno sjedište ove opštine je naselje Ilinden (do 1980. Belimbegovo), sa 4.931 stanovnika.
Geografske karakteristike
Opština Ilinden je gradska skopska opština koja se prostire se po istočnom dijelu Skopskog polja. Veći dio opštine je ravničarski i dobro obrađen (preko 70% površina su oranice).
Ukupna površina Opštine Ilinden je 31.3 km².
Stanovništvo
Opština Ilinden  ima 15 894 stanovnika. Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u opštini bio je slijedeći;
Naselja u Opštini Ilinden
Ukupni broj naselja u opštini je 12, od kojih 11 su sela.
Otis, Kansas
Otis je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 282, što je 43 (-13,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Grant
Grant se može odnositi na
Aulnay (Primorski Šarant)
Olne je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Sen Žan d'Anželi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1 507 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 48 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 30,97 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 54 metara (maksimalnoj 107 m, a minimalnoj 32 m).
Bacile, Frosinone
Bacile je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 196 m.
HNK Hajduk Split - sezona 1952./53.
U sezoni 1952./53. Hajduk je osvojio drugo mjesto u Jugoslavenskoj saveznoj ligi, dok je u Kup murašala Tita, igranom u jesen 1952. eliminiran u četvrtzavršnici. Trener momčadi je bio Jozo Matošić.
Džekson
Džekson se može odnositi na
Kaba (faraon)
Ovaj kralj se u Torinskom popisu kraljeva spominje kao "izbrisan", što sugerira da je bilo nekih dinastijskih problema za njegove vladavine, ili da pisar koji je bio radio na popisu nije mogao precizno dešifrirati ime iz još starijih spisa koji su mu bili izvor.
Kabino ime, obično navođeno unutar serekha umjesto u mnogo tipičnijijoj formi egipatskih kartuša ustanovljenog pred kraj dinastije, bilo pisano korištenjem znaka sunca koji ima zvukovnu vrijednost kha, i afričke rode koja ima zvukovnu vrijednost ba.
Prijevor (Dubrovnik)
thumb|mini|Prijevor
Prijevor je malo naselje u Dubrovačko-neretvanskoj županiji.
Zemljopisni položaj
Prijevor je smješten iznad Jadranske turističke ceste, između naselja Rožat i dubrovačkog gradskog kotara Mokošica. Iznad Prijevora, na padinama okolnih brda se nalazi Dračevo selo. Prijevor je 5,5 km sjeverozapadno od Dubrovnika.
Villa San Nicola, Chieti
Villa San Nicola je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prijevor (Dubrovnik)
Zemljopisni položaj
Naselje Prijevor se dijeli na tri dijela:
Villa San Nicola, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 379 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 113 m.
Prijevor (Dubrovnik)
Zemljopisni položaj
Gornji Prijevor, koji je smješten na padinama brda, sastoji se od obnovljenih kuća i nekih trošnih kuća te stanovnika kojih ima 51. Donji Prijevor se nalazi iznad Jadranske turističke ceste, a sastoji se od modernih novih obiteljskih kuća i stambenih zgrada. Tu se nalazi i prodavaonica automobilskih dijelova.
Hvosno
mini| Pećka patrijaršija Hvosno (varijanta: Hvostno, Staro Hvosno) je raniji naziv za severni deo Metohije, prostor bogat srednjovekovnim manastirima i crkvama, koje su izgradili srpski kraljevi i lokalna vlastela. Hvosno je prostor koji obuhvata oblast savremenih gradova Istoka i Peć na Kosovu i Metohiji. Ime Hvosno je izvedeno iz staroslovenske reči hvost, što znači "debelo drvo", verovatno zbog gustih šuma koje rastu na padinama okolnih planina. Drugo objašnjenje je da slovenska reč hvost, potiče od imena neke vrste trave, korova koje je raslo u Metohiji.
Prijevor (Dubrovnik)
Zemljopisni položaj
Prijevor na rivi se nalazi na sjevernoj obali zaljeva Rijeke Dubrovačke, a sastoji se od mnoštva modernih obiteljskih kuća te je pripojen naseljima Rožat i Mokošica.
Hvosno
Istorija
Oblast Hvosno je bio naseljen Srbima u 6. veku za vreme masovnih slovenskih migracija na Balkansko poluostrvo. U 9. i 10. veku je deo srpske države dinastije Vlastimirovića. Nakon pada dinastije Vlastimirović, Hvosno je verovatno palo pod bugarsku vlašću, a posle pada Bugarskog carstva 1018, došao je pod vizantijsku upravu za naredna dva veka. Hvosno se prvi put pominje kao Χoσνoς (Hosnos) u 1018. kao mesto pod jurisdikcijom episkopa Prizrenskog u tri povelje cara Vasilija II, (pod upravom Ohridske arhiepiskopije).
Prijevor (Dubrovnik)
Povijest
Gornji Prijevor je teško nastradao tijekom potresa 1979. godine, pa su mještani bili prisiljeni graditi nove kuće u Donjem Prijevoru.
Hvosno
Istorija
U drugoj polovini 12. veka srpski veliki župan Stefan Nemanja je uspeo da dobije nezavisnost od Vizantije i teritorija pod upravom srpskog župana počinje da se širi i na Hvosno između ostalih vizantijskih teritorija. Hvosno se pominje u žitijima Svetog Simeona, napisane između 1201. i 1208. od strane njegovog sina i prvog srpskog arhiepiskopa Svetog Save, kao jedan od okruga koji je srpski veliki župan Stefan Nemanja (Sveti Simeon) osvojio od Vizantije od 1180 i 1190.
Prijevor (Dubrovnik)
Povijest
Prijevor je teško nastradao i tijekom rata u Hrvatskoj kad je bio pod okupacijom JNA. Spaljena je i opljačkana većina kuća, koje su nakon rata u potpunosti obnovljene.
Citrulinacija
Citrulinacija (deiminacija) je termin koji se koristi za posttranslacionu modifikaciju aminokiseline arginina unutar proteina u aminokiselinu citrulin. Ova reakcija, se izvodi posredstvom enzima koji se nazivaju peptidilargininske deiminaze (PAD). Citrulinacija proteina se razlikuje od formiranja slobodne aminokiseline citrulina unutar ciklusa ureje ili kao nusproizvoda enzima iz familije sintaza azot oksida.
Proteini koji normalno sadrže citrulinske ostatke su MBP, filagrin, i nekoliko histonskih proteina, dok drugi proteini, kao što su fibrin i vimentin, mogu da budu citrulinisani tokom ćelijske smrti i zapaljenja tkiva. Fibrin i fibrinogen su verovatno najčešće mesta argininske deiminacije unutar reumatoidnih zglobova. Test za prisustvo antitela za citrulinisane proteine je veoma specifičan (88-96%) za reumatoidni artritis, što je slično senzitivnosti testa za reumatoidni faktor (70-78%), i promenljiv je i pre kliničkog početka bolesti.
thumb|400px|center|Hemijska konverzija arginina u citrulin, poznata kao citrulinacija ili deiminacija.
Prijevor (Dubrovnik)
Gospodarstvo
Mještani Prijevora se bave turizmom, poljodjelstvom i ribarstvom.
Stanovništvo
Prijevor prema popisu stanovništva iz 2011. godine nastanjuju 453 stanovnika, većinom Hrvata katoličke vjeroispovjesti.
Napomena: U 2001. nastalo izdvajanjem iz naselja Dubrovnik. Od 1857. do 1931. iskazivano kao naselje. U 1869., 1921. i 1931. sadrži podatke za naselje Čajkovići. U 1981. i 1991. podaci su sadržani u naselju Dubrovnik.
Hvosno
Istorija
Iz žitija Svetog Save:
Manastir Bogorodice Hvostanske
Manastir Bogorodica Hvostanska se nalazi u podnožju Mokre planine, u blizini sela Vrela, 20 -{km}- severno od Peći. Od srednjeg veka ovo područje je takođe poznat kao Hvosno. Najranije zgrade na ovoj lokaciji potiču iz sredine 6. veka. Posle vizantijskog perioda, kada region Hvosno postaje deo novoosnovane srpske kraljevine u 12. veku mnoge nove crkve su izgrađene. Ruševine vizantijske bazilike je obnovljeno u trećoj deceniji 13. veka, a novi hram Presvete Bogorodice je sagrađen sa susednim manastirskim zgradama. Crkva je nazvan Mala Studenica ili Studenica Hvostanska jer asocira na čuveni srpski pravoslavni manastir Studenica, u centralnoj Srbiji, koji sagrađen u sličnom arhitektonskim stilu.
Kingsberi
Kingsberi se može odnositi na
Hvosno
Manastir Bogorodice Hvostanske
Posle 1219, kada je srpska crkva je dobila punu autonomnu nadležnost od trona Konstantinopolja, ovaj manastir je postao središte novoosnovane Eparhije Hvosno, koji je kasnije unapređen u čin mitropolije u 1381. 17 episkopa je stolovalo u ovom svetom manastiru, a najveći procvat duhovne i umetinčke aktivnosti je zabeležen u drugoj polovini 16. veka, a poslednji mitropolit koji se pominje 1635. je Viktor.
Draix (Gornjoprovansalski Alpi)
Dre je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi koja pripada prefekturi Dinj le Ben.
Džouns
Džouns se može odnositi na
Hvosno
Manastir Bogorodice Hvostanske
Manastir je zapusteo i počeo propadati, najverovatnije u vreme Velike seoba (Velike seobe) u 1690, kada veliki broj Srba na čelu sa svojim patrijarhom Arsenijem napustili Kosovo i južne delove Srbija bežeći pred turskim zulumom.
Ostaci manastirskog kompleksa su istraženi u 1930. i od 1966. do 1970, kada su sprovdeni konzervatorski radovi sprovi na ostacima crkve. Pored crkve, pronađeni su konak, manastirska trpezarija i drugi objekti.
Cavaglio-Spoccia, Verbano-Cusio-Ossola
Cavaglio-Spoccia je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Sekemket
Sekhemkhet je bio faraon u Egiptu za vrijeme Treće dinastije. Prema manethonskoj tradiciji, kralj zvan "Djoserty" vladao je u relativno kratkom periodu u sedam godina, a moderni naučnici vjeruju da su Djoserty i Sekhemkhet jedna te ista osoba. Dok Torinski kanon Sekhemkhetu daje vladavinu od 6 godina, Toby Wilkinsonova rekonstrukcija Anala Kamena iz Palerma iz Pete dinastije tom kralju pripisuje 7 godina na osnovu broja godišnjih registara sačuavnim u Kairskom fragmentu Jedan, registar V. (Wilkinson: str.79) Wilkinson tvrdi da "je ova brojka prilično izvjesna, s obzirom da kraljeva titula počinje odmah nakon linije koja oznalčava promjenu vladara." (Wilkinson: str.79-80) Tako se čini da je manethonska tradicija u pravu. Vjeruje se da mu je vladavina trajala od oko 2649. pne. do 2643. pne. ili 2642. pne..
Dok se znalo da je Djoser ima nasljednika, Sekhemkhetovo ime je bilo nepoznato sve do 1951, kada su sravnjeni temelji i ostaci nedovršene stepensaste piramide pronađeni u Saqqari od strane Zakarie Goenima. Samo je najdonji sloj piramide bio sagrađen u doba njegove smrti. Vazni pečati s kraljevim imenom su pronađeni na toj lokaciji. S obzirom na dizajn i natpise na njegovoj piramidi u Saqqari, vjeruje se da je Djoserov slavni arhitekt Imhotep imao udjela u projektiranju ove piramide. Arheolozi vjeruju da bi Sekhemketova piramida bila veća od Djoserove da je dovršena. Danas je nejna lokacija, koja se nalazi jugozapadno od Djoserovog kompleksa, uglavnom sakrivena ispod pješčanih dina i poznata kao Zakopana piramida.
Lejk
Lejk se može odnositi na
Kordicepin
Kordicepin je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 251,242 Da.
Opština Karbinci
Opština Karbinci  (makedonski: Општина Карбинци ) je jedna od 80 opština Republike Makedonije koja se prostire na istoku Republike Makedonije.
Upravno sjedište ove opštine je selo Karbinci.
Geografske karakteristike
Opština Karbinci prostire se najvećim dijelom u dolini koju tvori rijeka Bregalnica, na južnom dijelu opštine uzdiže se planina Plačkovica.
Opština Karbinci graniči s Opštinom Češinovo-Obleševo na sjeveru, s Opštinom Zrnovci na sjeveroistoku, s Opštinom Vinica na istoku, s Opštinom Radovište na jugoistoku, te s Opštinom Štip na jugu i zapadu.
Ukupna površina Opštine Karbinci je 229.7 km².
Stanovništvo
Opština Karbinci ima 4 012 stanovnika. Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u opštini bio je slijedeći;.
Naselja u Opštini Karbinci
Ukupni broj naselja u opštini je 29, i sva su sela.
Lorens (razvrstavanje)
Lorens se može odnositi na
Prva bitka kod Altona
Prva bitka kod Altona (First Battle of Alton) se odigrala 1001. u Engleskoj između engleske vojske na jednoj, i vikinških napadača s druge strane. Precizna lokacija nije poznata; Anglosaksonska kronika spominje lokaciju pod imenom Æthelingadene; kasnija tradicija navodi da je ona današnji Alton u grofoviji Hampshire; historičari, međutim vjeruju da je ona najvjerojatnije bila u području East ili West Dean u današnjoj grofoviji West Sussex. Do nje je došlo tokom serije (danskih) vikinških prepada koji su se intenzivirali za vrijeme vladavine kralja Ethelreda Nespremnog. Anglosaksonska kronika navodi da su u njoj obje strane pretrpile velike gubitke; na engleskoj strani je poginulo nekoliko thegnova i biskup Winchestera. Usprkos toga, Vikinzi nisu zaustavljeni te su nastavili pohod na zapad, pljačkajući Devon i porazivši još jednu englesku vojsku u bitci kod Pinhoea. Pohod je zaustavljen tek kada je narod Otoka Wight Vikinzima platio danegeld, odnosno danak kojim ih je odvratio od daljih napada. Kralj Ethelred je nakon ovih bitaka također prisiljen plaćati danegeld, ali je istovremeno počeo graditi flotu s kojom je pokušao spriječiti dalja iskrcavanja Vikinga.
Grga Novak
Grga Novak (Hvar, 2.4. 1888. - Zagreb, 7.9. 1978.) je bio hrvatski povjesničar i arheolog
Povijest, arheologiju i geografske znanosti studirao je u Zagrebu, Pragu i Beču. Bio je profesor povijesti starog vijeka na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, te predsjednik JAZU od 1958. do 1978. godine. Istraživao je Grapčevu špilju, Pokrivenik i Markovu špilju na Hvaru, te antičke lokalitete, a posebice se bavio grčkom kolonizacijom jadranskih otoka i obale.
Central City, South Dakota
Sentral Siti je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Lambroi, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 715 m.
Céaux
Seo je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Avranš.
Samaritanski ustanci
Samaritanski ustanci je naziv za nekoliko ustanaka koje su u 5. i 6. vijeku na području Palestine podigli Samaritanci protiv tadašnje istočnorimske (bizantske) vlasti. Ustanci, koji su velikim dijelom bili motivirani vjerskim razlozima, odnosno netolerancijom kršćanske bizantske vlasti prema ne-kršćanskim Samaritancima, odlikovali su se velikom količinom nasilja s obje strane, a njihov krajnji rezultat je bio katastrofalan po Samaritance, koji su se od jedne od dominatnih etnoreligijskih grupa na području Palestine sveli na beznačajnu manjinu.
Samaritanci su u vrijeme rimske vlasti, prema procjenama današnjih historičara, dosegli broj od oko milion pripadnika; smatra se kako je za to najslužnije raseljavanje Jevreja nakon sloma ustanaka protiv rimske vlasti u 1. i 2. vijeku. Samaritanci su ispunili tako stvoreni vakuum, te su u 3. i 4. vijeku pod vodstvom Baba Rabbe na području Samarije čak stekli određenu razinu političke autonomije. Takvo stanje stvari je, pak, prekinula intenzivno pokrštavanje Rimskog Carstva, koje je bilo izuzetno snažnu upravo na području Palestine, te tako stvorilo uvjete za sukob kršćanskih rimskih, a kasnije i bizantskih careva sa svojim ne-kršćanskim podanicima.
Prvi samaritanski ustanak
Prvi samaritanski ustanak je izbio 484. za vrijeme vladavine bizantskog cara Zenona. Povod su bile glasine da bizantske vlasti i kršćani namjeravaju premjestiti posmrtne ostatke Aronovih sinova i unuka. Samaritanci su tada upali u crkvu u Neapolisu (današnji Nablus) i pobili vjernike; biskup Terebint je ostao bez prstiju te pobjegao u Konstantinopol, tražeći intervenciju u Zenona. U međuvremenu su ustanici za svog vođu izabrali Justu te napali i zauzeli Cezareju gdje su masakrirali kršćane. Zenon je osobno došao u Palestinu ugušiti ustanak. Ustanici su poraženi, a car je za kaznu na gori oko godine 489. Gerizim, svetom mjestu Samaritanaca, porušio samaritanski hram i podigao crkvu sv. Marije.
Drugi samaritanski ustanak
Drugi samaritanski ustanak protiv bizantske vlasti je izbio godine 495., za vrijeme Zenonovog nasljednika Anastazija. Ustanak je brzo ugušen intervencijom Prokopija, bizantskog guvernera Edese.
Treći samaritanski ustanak
Treći samaritanski ustanak je godine 529. pokrenuo karizmatski mesijanski vođa po imenu Julijan ben Sabar s namjerom da Samariju oslobodi bizantske vlasti. Ustanici su uspjeli zauzeti Neapolis gdje je biskup ubijen, a svi kršćanski svećenici isječeni na komade; crkve su oskrvnute i razbacane relikvije svetaca. Ustanak je ugušio car Justinijan I uz pomoć Gasanida, tradicionalno pro-bizantskog arapskog kršćanskog plemena. Nakon gušenja ustanka, prilikom koga je na desetine hiljada Samaritanaca prodano u roblje, je Justinijan donio ukaze kojim se samaritanstvo praktički stavilo izvan zakona na teritoriji Bizantskog Carstva.
Četvrti samaritanski ustanak
Četvrti samaritanski ustanak je izbio 555. ili 556. godine, također za vrijeme Justinijanove vladavine. Samaritanci su zauzeli grad Cezariju, a ustanak se proširio i do Betlehema gdje je oštećena Bazilika Rođenja Isusova. Justinijan je ponovno reagirao oštro, te je ubijeno između 100.000 i 120.000 Samaritanaca (iako suvremeni historičari pretpostavljaju da su brojke pretjerane).
U svakom slučaju, Samaritanci nakon Četvrtog ustanka nisu bili naročito značajan politički faktor u Palestini, te nisu igrali važnu ulogu u kasnijim događajima, kao što je Jevrejski ustanak protiv Heraklija 610-ih. Kada su 630-ih Palestinu osvojili muslimanski Arapi, Samaritanci su bili tako malobrojni i beznačajni da im nije, za razliku od kršćana i Jevreja, priznat status dhimmija (ljudi od knjige), što je za posljedicu imalo njihovo masovno preobraćenje na islam.
Esther Gitman
Esther Gitman (Sarajevo, 1941), izraelska i američka povjesničarka jugoslavenskojevreskoj podrijetla koja je privukla pažnju javnosti dosada nepoznatim povijesnim dokumentima koji potvrđuju ustrajnost nadbiskupa Alojzija Stepinca u spašavanju ugroženih Jevreja tijekom Drugog svjetskog rata.
Biografija
Esther Gitman je rođena u Sarajevu 1941 godine, u vrijeme okupacije Kraljevine Jugoslavije. Iste godine je s majkom pred ustašama pobjegla najprije u talijansku zonu na Korčulu, a potom u Italiju. Uspjele su preživjeti Holokaust uz pomoć ljudi koji nisu bili jevreji. Nakon završetka Drugog svjetskog rata Esther se sa majkom vratila u FNR Jugoslaviju i rodni grad zbog majčinih roditelja. Brzo su shvatili da nakon ustaškog ne žele živjeti pod Titovim komunističkim režimom, te je kao osmogodišnja djevojčica zauvijek napustila rodni grad i preselila se u Izrael gdje je Esther kao djevojka 1958 stupila u izraelsku vojsku. 1967 Esther se sa suprugom Israelom i kćerkom Michalom preselila u kanadski Montreal. Iz Montreala se 1978 sa obitelji preselila u New York. Esther je diplomirala povijest i sociologiju na Sveučilištu Carleton u Ottavi, Kanada, te je apsolvirala krivično pravo na Sveučilištu Long Island. Na temelju vlastitih historiografskih istraživanja stekla je doktorat iz povijesnih znanosti 2005 godine na temi "Židovska povijesti".
Kao povjesničar boravila je u Hrvatskoj i susjednim zemljama istražujući dostupnu arhivsku građu. Svoje istraživanje o hrvatsko - židovskoj povijesti Esther je započela 1999 godine disertacijom pod nazivom "Spašavanje židova u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, 1942 - 1945". 2002 godine primila je Fulbrightovu stipendiju za putovanje u Hrvatsku kako bi nastavila sa znanstvenim radom. 2008 godine, Esther je sudjelovala na konferenciji o nadbiskupu Alojziju Stepincu. Esther je izradila bazu podataka o židovima iz Sarajeva i Zagreba koji su preživjeli Holokaust i otišli u Palestinu.
2011 godine objavila je knjigu "Kad hrabrost prevlada: Spašavanje i opstanak židova u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj 1941 - 1945" sa istoimenom temom, te ulogom kardinala Stepinca u svemu tome. U razgovoru za globalno poznati tjednik "Catholic Weekly" Esther je istakla da nadbiskupa Stepinca smatra svetim zbog dobrih djela koja je učinio spašavajući nedužne Jevreje, ali i pripadnike hrvatskog i srpskog naroda koje su fašisti proganjali. Esther je mišljenja da nisu u pravu povjesničari koji tvrde da je nadbiskup Stepinac, pojavljujući se s Antom Pavelićem, dao legitimitet ustašama. Kao razlog ocrnjivanja nadbiskupa Stepinca za Esther je kriva "neumoljiva negativna propaganda Titova režima".
La Grange, Missouri
La Grejndž je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 931, što je 69 (-6,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Korilagin
Korilagin je organsko jedinjenje, koje sadrži 27 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 634,453 Da.
Huni (faraon)
Huni je bio otac Heteferes I. i Snofrua.
Huniju se ponekad pripisuje izgradnja velike stepenaste piramide u Meidumu (veće od one Džozerove), koja je navodno ostavljena nedovršenom u vrijeme njegove smrti, da bi je, po predaji, dovršio njegov sin Snofru na početku svoje vladavine. Međutim, ova teorija se ponekad pripisuje želji da Huni dobije značajan spomenik; nema dokaza da je piramida u Meidumu bila njegov grob. Snofruovo ime je, s druge strane, bilo pronađeno u Meidumu, a mnoga od Snofruove djece, uključujući prinčeve Nefermaata i Rahotepa su zakopani u mastabama meidumske nekropole. Stoga je vjerojatnije da je Snofru bio taj koji je piramidu sagradio te je kasnije transformirao iz stepenaste u pravu piramidu, izgladivši joj strane. Piramida je otada kolabirala, ostavivši samo svoju jezgru.
Postoji još jedna piramida koju je vrlo vjerojatno sagradio Huni, ali to je mala ceremonijalna piramida u blizini ruševina pronađenih na otoku Elefantina. Ova piramida nije bila grob, niti je imala susjednu nekropolu ili kompleks hramova: njena prava funkcija i vjerska važnost su nepoznati. S druge strane, mnoge takve male ceremonijalne piramide su sagrađene od strane faraona Starog kraljevstva duž Egipta.
CD70
CD70, ili Klaster diferencijacije 70, je ligand za CD27. CD27, je član receptorske familije faktora nekroze tumora (TNF). CD70 vezivanje za CD27, indukuje T-ćelijsku kostimulaciju i B-ćelijsku aktivaciju. CD27 je izražen u neaktiviranim T i B ćelijama, dok je CD70 izražen u aktiviranim T i B ćelijama. Koristeći transfektirane glodarske pre-B-ćelijske linije koje izražavaju ljudski CD27 ili CD70, bilo je pokazano da CD70 povećava IgG produkciju.
Opština Karpoš
Općina Karpoš (makedonski: Општина Карпош) je jedna od 10 općina koje formiraju glavni grad Republike Makedonije Skoplje.
Općina nosi ime po ustaniku protiv otomanske vlasti Karpošu iz 17. vijeka
Geografske karakteristike
Općina Karpoš graniči sa općinama:
Stanovništvo
Po posljednjem službenom popisu iz 2002. općina Karpoš imala je 59.666 stanovnika čiji je nacionalni sastav bio:
Lincoln
Lincoln se može odnositi na;
U Ujedinjenom Kraljevstvu;
U Sjedinjenim Američkim Državama:
U Kanadi:
Doking (molekulski)
thumb|340px|Šematski dijagram ilustruje doking [[mali molekul|malog molekula ligand (smeđe) u proteinski receptor (zeleno) da bi se formirao kompleks.]] thumb|340px|[[Mali molekul dokovan u protein.]]
U polju molekulskog modelovanja, doking je metod kojim se predviđa preferirana orijentacija jednog molekula u drugom kad su vezani jedan za drugi da formiraju stabilni kompleks. Poznavanje preferentne orijentacije može da bude korisno u predviđanju jačine asocijacije ili afiniteta vezivanja između dva molekula koristeći na primer funkcije vrednovanja.