cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Madrid
Književnost
U Madridu je osnovan i Institut Servantes, najpoznatija škola španskog jezika u svetu, čiji je zadatak promocija i učenje jezika, kao i širenje kulture Španije i Latinske Amerike.
Muzeji
Madrid je poznat po velikom broju muzeja, među kojima se najviše ističu muzeji umetnosti. U ulici Paseo del Prado nalaze se tri ovakva muzeja od svetskog značaja, zbog čega je ovaj kraj poznat i kao zlatni trougao umetnosti. To su Muzej Prado, Nacionalni muzej i umetnički centar Kraljica Sofija i Muzej umetnosti Tisen-Bornemica.
Muzej Prado
right|mini|400p| Muzej Prado Muzej Prado je najčuveniji muzej klasične umetnosti u Španiji, a i jedan od boljih umetničkih muzeja u svetu, posvećen uglavnom slikarstvu. Nalazi se u centralnom delu Madrida, u oblasti koja je nekada bila prekrivena povrtnjacima po kojima je muzej dobio naziv. Zgrada je u neoklasičnom stilu, stara je više od dve stotine godina a dizajnirao ju je arhitekta Huan de Viljanueva. Izgrađena je 1785. godine za vreme vladavine kralja Karlosa III. On je u to vreme bio impresioniran monumentalnim građevinama u Rimu, Londonu a naročito muzejem Luvr u Parizu pa je želeo da i Španija dostigne taj nivo u kulturi. Iako je zgrada prvobitno osmišljena kao prirodnjački muzej, pretvorena je kasnije u „Kraljevski muzej slika i skulptura”, na inicijativu kraljice Marije Izabele od Bragansa, žene Ferdinanda VII. Fond muzeja su činila dela sakupljana preko tri stotine godina, iz različitih kolekcija španskih kraljeva iz dinastije Habzburga i Burbona. Za javnost je prvi put otvoren 19. novembra 1819. godine, a nakon progona Izabele II preimenovan je u Muzej Prado.
Kolekcija je najviše fokusirana na španska, italijanska i flamanska dela, tako da muzej nudi opsežan pregled zapadnog slikarstva. Poseduje najobimniju kolekciju španskog slikarstva u svetu, oko 4000 slika. Sadrži oko 2000 dela flamanskih i italijanskih slikara i više od 300 slika francuskih i drugih umetnika. Po broju remek-dela koje čuva, može se uvrstiti u najbogatije galerije sveta. Posebno su zanimljive izvanredne kolekcije španskih slikara Velaskesa, Goje, El Greka, Hosea de Ribere, Fransiska Surbarana. Među italijanskim umetnicima se ističu dela Rafaela, Botičelija, Ticijana, Tintoreta i Karavađa, a od flamanskih umetnika tu su dela Rubensa, Rembranta, Vejdena, Van Dajka.. A najpoznatija među svim delima je svakako Velaskesova slika, „Mlade plemkinje“. Od ostalih dela izdvajaju se: „Bahov Trijumf“, „Naga Maja“, „Porodica Karlosa IV“, „Tri gracije“, „Autoportret Duera“, „Vrt uživanja“, „Raspeće“, „Portret plemića sa rukom na grudima“, „3. maj 1808“ i mnoge druge.
Osim umetničkih slika, muzej ima i bogatu zbirku skulptura (oko 1000) iz grčko-rimskog, renesansnog i kasnijih perioda. Zatim oko 6000 crteža, grafika, kovanih novčića, ordena, medalja i drugih ukrasnih predmeta od keramike i porcelana.
Tokom španskog građanskog rata umetnička dela su više puta bila odvođena iz muzeja kako bi se zaštitila od potencijalnih bombardovanja. Početkom Drugog svetskog rata većina njih je vraćena u Madrid, a 1872. godine muzej je u svoju kolekciju uvrstio i brojna umetnička dela koja su do tada bila u posedu španskih manastira. Zahvaljujući raznim donacijama, kolekcija muzeja se vremenom sve više bogatila. Ipak, usled nedostatka prostora, bila su česta preseljenja umetničkih dela. Tako je 1992. godine Prado napustila slavna Pikasova Gernika, a potom i dela nastala početkom XX veka. Ta dela su kasnije poslužila kao osnova za kolekciju obližnjeg muzeja Kraljica Sofija.
U XX veku kompleks je proširen, izgrađena je i galerija za privremene izložbe a između 1900. i 1960. godine muzeju su priključene dve obližnje zgrade: Casón del Buen Retiro i Salón de Reinos. Kompleks se stalno širi i nadograđuje tako da bi se danas moglo reći da sačinjava manju gradsku četvrt.
Nacionalni muzej i umetnički centar Kraljica Sofija
Muzej je uglavnom posvećen španskoj umetnosti XX veka. Zastupljene su pre svega umetničke slike, skulpture i fotografije. Mogu se videti izuzetne kolekcije dvojice najznačajnijih španskih umetnika XX veka, Pabla Pikasa i Salvadora Dalija. Počasno mesto zauzima Piakasovo remek-delo „Gernika“, posvećeno španskom građanskom ratu. Nalaze se i dela drugih poznatih umetnika poput Huana Grisa, Žoana Miroa, Hulia Gonzaleza, Pabla Serana, Luisa Gordilje i drugih. Kolekcija koja se nalazi u muzeju obuhvata period od XX veka i podeljena je na 3 dela: dela od 1900-1945. godine, od 1945-1968 i od 1962-1982. godine.
U muzeju se nalazi i biblioteka koja raspolaže kolekcijom od preko 100.000 monografija i brošura, 1000 magazina i 1000 videa. Godine 2005. muzej je proširen od strane francuskog arhitekte Žana Nouvela tako da danas muzej predstavlja kompleks objekata koji ga čine. Podeljen je na dve zgrade, Sabatini i Nouvel, i dva izložbena prostora u Parku del Retiro : Kristalnu dvoranu i Palatu Velaskes. Obe palate je izgradio Rikardo Velaskes Bosko.
Muzej Tisen-Bornemisa
Muzej Tisen-Bornemisa je jedan od najvećih muzeja privatne kolekcije slikarstva u svetu. Kolekcija je započela 1920. godine kao privatna kolekcija Hajnriha Barona Tisen-Bornemisa koju je potom razvio njegov sin, Baron Hans Hajnrih. Prvobitno je bila smeštena na porodičnom imanju u Luganu. Godine 1988. Baron je želeo da proširi objekat ali mu gradski savet nije dozvolio. Na predlog njegove supruge, kolekcija je prebačena u Španiju, u zgradu pored muzeja Prado. Muzej je zvanično otvoren 1992. godine, a godinu dana kasnije ga je kupila španska vlada. Muzej sadrži više od 1600 radova najznačajnijih umetnika od XIII do XX veka. Većina slikarskih pravaca ima svoje predstavnike, a neki od njih su: Pol Sezan, Gistav Kurbe, Salvador Dali, Antonis van Dajk, Pol Gogen, Fransisko Goja, El Greko, Vinsent van Gog, Klod Mone, Kandinski, Mondrijan, Kle, Eduar Mane, Miro, Ticijan, Edvard Munk, Kamij Pisaro, Rembrant, Peter Paul Rubens, Tintoreto... Osim umetničkih slika, u muzeju se nalaze skulpture i rezbarija.
Sylacauga, Alabama
Sylacauga je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 12.749 stanovnika.
Madrid
Nacionalni arheološki muzej
Nacionalni arheološki muzej nudi zbirku predmeta različitih naroda od perioda praistorije pa do srednjeg veka.
Muzej šunke
Veoma neobičan i potpuno drugačiji od svih ostalih muzeja je Muzej šunke. Karakterističan je po šunki koja visi sa tavanica i na zidovima i koja se stalno menja kako bi sveže mirisala. Muzej predstavlja jednu od nezaobilaznih turističkih atrakcija u Madridu i mesto na kome se mogu naći sve vrste španskih šunki i sira.
Muzej robota
Muzej robota je jedan od nedavno otvorenih muzeja u Madridu. Kolekcija obuhvata 140 robota, među kojima se nalaze i čuveni Aibo-roboti. Osnivači navode da predstavlja najveći muzej robota u Evropi.
Arhitektura
Arhitekturu u Madridu čine razni arhitektonski stilovi koji su se, tokom duge istorije Španije, smenjivali.
Srednjevekovna arhitektura
Od srednjevekovne arhitekture postoji svega nekoliko očuvanih građevina u Madridu koje svakako treba spomenuti: Mudehar kule Sveti Nikolas i Sveti Pedro, Palata porodice Luhan , Gotička crkva Svetog Heronima , deo manastira koji su sagradili katolički vladari u XV veku i Biskupska kapela. Iz istorijskih dokumenata saznajemo da je grad nekada bio opasan zidinama i da se u njemu nalazio dvorac Alkasar na čijem se mestu danas nalazi Kraljevska palata.
Renesansa
Iz perioda renesanse takođe nema puno građevina ali najreprezentativniji su Most Segovije i Manastir bosonogih kraljeva.
Arhitektura za vreme dinastije Habzburga
U vreme Filipa II je započeta izgradnja manastira Eskorijal. Kralj je odlučio da u Madrid uvede stil koji je tada bio popularan u holandskoj arhitekturi, što će naročito biti prisutno u XVII i XVIII veku. Ovaj stil se znatno razlikovao od nekadašnjeg arapskog, koga su odlikovali pločasti krovovi. Ovaj manastir je delo arhitekte Huana de Erere i izgrađena je 1584. godine. On je, takođe, izgradio Most Segovije.
Tokom vladavine Filipa III izgrađen je veliki broj kulturnih objekata. Iz ovog perioda datira Manastir Convento de las Carboneras del Corpus Christi. Za vreme Filipa IV završena je izgradnja Palate Buen Retiro, a od crkvenih građevina tu su Državna škola tj. jezuitska obrazovna institucija ili Škola Svetog Pedra i Pabla i Crkva svetog Antonija Portugalskog. La casa de la Villa je dugo građena i više arhitekata je učestvovalo u tom projektu. Gradnju je započeo Huan Gomes de Mora, preuzeo Hose de Viljareal , a završio Hose del Olmo krajem XVII veka. mini|center|600px|Manastir Eskorijal
Barok
U XVII veku, nakon dolaska italijanskog arhitekte Krezenzija, barok je postao zvaničan stil španskog plemstva i katoličke crkve. On je izvršio veliki uticaj na španske umetnike. Među prvim graditeljima baroknih građevina istakao se već pomenuti Huan Gomes de Mora: Crkva Otelotvorenja, La casa de la Panadería (opštinski i kulturni objekat), ali i Pedro Sančes.
Jedna od prvih pokazatelja baroknog stila je crkva Sveti Isidor, koju je izgradio Pedro Sančes. Značajna su i talentovana braća Ćurigera, Hose, Alberto i Hoakin, koja su u periodu od 1690-1733. godine izgradila neke od najlepših građevina: crkvu Svetog Kajetana i Kraljevska Akademija likovnih umetnosti Sveti Fernando. Na njihovim građevinama se uočava veliki broj dekorativnih ukrasa u obliku cveća i voća, koja će i neki kasniji umetnici preuzeti u svojoj gradnji. Njihov kitnjast stil je sledio i Pedro de Ribera, a dela koja najbolje svedoče o tome su Istorijski muzej, crkva Montserat , Most Toleda , kao i Palata cveća. Godine 1734. je izbio požar u Kraljevskoj palati pa je kralj Filip V naredio izgradnju nove palate. Filippo Juvara je započeo projekat izgradnje godinu dana kasnije, a potom je preuzeo Đovani Batista Saćeti.
Neoklasičan stil
U XVIII veku, dolaskom dinastije Burbona na vlast, javlja se barok a potom neoklasičan stil u arhitekturi. Reprezentativne građevine iz ovog perioda su Vrata Alkale, Kraljevska osmatračnica , Bazilika Svetog Fransiska Velikog , Zgrada pošte , Opšta bolnica a kasnije Muzej Kraljica Sofija , Istorijski muzej , Kraljevska palata , Vrata San Visentea , Ministarstvo finansija , Kraljevska Botanička bašta , Muzej Prado. Arhitekte koje su obeležile ovaj period su: Dijego de Viljanueva, Ventura Rodrigez , Frančesko Sabatini.
XIX vek
Sredinom XIX veka Madrid je modernizovan pa su se pojavila nova naselja i spomenici kao što su Kraljevsko pozorište, Groblje de la Almudena , Kristalna palata , Bazilika gospe od Atoće i mnoge druge.
XX vek
mini|right|400px|Spomenik Alfonsu HII U XX veku izgrađeni su:
XXI vek
U XXI veku izgrađene su mnoge građevine poput:
Neboderi
mini|left|160px|Najviša zgrada u Madridu Madrid nikada nije bio poznat po oblakoderima. Njihova izgradnja je započela tek krajem XIX i početkom XX veka i ti prvi objekti pripadaju tzv. Art Nouveau pravcu u arhitekturi. Najpre su nastajale u ulici Gran Vía, i među njima je najviša bila Zgrada Metropolis, izgrađena 1910. godine.
Lista zgrada koje su bile proglašene za najviše:
Parkovi
Madrid je poznat i po velikom broju parkova koji se nalaze u njemu.
El Capricho de la Alameda de Osuna
Prirodne lepote jednog od najpoznatijih parkova Madrida, bašte Hir Alamede od Osune, omogućavaju da uživate u senzualnosti svakog dela te bašte. Umetnici su izgradili paviljone, fontane i vodopade koji su doprineli lepoti ovog prostora bogatog raznim vrstama zelenila, i omogućili posetiocima nezaboravan boravak. Karakteriše ga žbunje i drveće različitih boja, i tako formira živopisnu, ljubavnu, prelepu, prolećnu baštu. Izuzetni su i primerci hrasta, bora, čempresa, tise, kedra i banane. Takođe, u ovoj bašti može se, čak, naići i na divlje životinjame poput ptica kao što su kosovi, golubovi, detlići, senice, crni labudovi i patke. Prisutni su i sisari poput crvene veverice, rovčice i miševa.
Šetalište statua
Šetalište statua predstavlja deo parka ukrašen nekim od statua kraljeva iz „Kraljevskog dvora’’, izvajanih između 1750. i 1753. godine. Danas postoje umetničke galerije u Kristalnoj palati i Velaskecovoj Palati. U parku se takođe nalazi i Šuma nestalih, memorijalni spomenik u znak sećanja na 191 žrtvu napada u Madridu 11. marta 2004. godine.
Obrazovanje
Madrid je univerzitetski grad. U njemu se nalaze Univerzitet Komplutense, Madrid (UCM) koji je 1508. otvoren u predgrađu Alkale de Enares, a od 1836. je premešten u Madrid, Univerzitet Komiljas (1982.), Politehnički Univerzitet (UPM, 1971.). Nezavisni univerzitet (UAM, 1968.), Univerzitet Karlos III (UC3M, 1989.) i Univerzitet Kralj Huan Karlos (1996.). Ovde se nalaze Kraljevska španska akademija, Akademija umetnosti, prirodnih i društvenih nauka.
Opera
left|300px Kraljevsko pozorište, u Madridu nalazi se ispred “Kraljevskog Dvora”, između dva trga, od Trga Isabele II i Trga de Oriente. Ova oblast Madrida, u kojoj se nalazi Kraljevsko pozorište, je najcentralnija i kao takva ima odličan pristup glavnim znamenitostima i spomenicima u gradu.
Od svog osnivanja 1850. godine pa do danas pozorište je bilo predmet stalnih, političkih promena, građevinskih problema i niza renoviranja. Iako je prvobitno bilo scena za dela lirske produkcije, takođe je bilo domaćin skupštinskih zasedanja, a čak je i korišćeno kao plesna dvorana tokom prošlog veka. Kada je ponovo otvoreno 1997. godine, ono ponovo postaje, kao što je i kraljica Izabela II prvobitno želela, dom opere u Madridu.
Godine 1818, “Gradsko veće Madrida” naručilo je od arhitekte Antonia Lopeza Aguada da dizajnira buduće “Kraljevsko pozorište”. Međutim, izgradnja je pretrpela ozbiljna kašnjenja i velike neuspehe, od kojih je jedan doveo do zaustavljanja radova na čak 13 godina.
Tokom svog dugog i raznovrsnog života, ono nije samo bilo mesto za prikazivanje umetničko-scenskih nastupa. Takođe je bilo barutni magacin, parlamentarna debatna komora, a korišćeno je i kao improvizovana kasarna tokom Španskog građanskog rata. I konačno, nakon što je “Kraljevska Uredba” izdala rok od šest meseci za završavanje izgradnje ove građevine, pozorište je otvoreno na dan kada je kraljica, koja je bila veliki ljubitelj opere, proslavljala svoj rođendan, 19. novembra 1850. godine. Najvažniji pojedinci visokog madridskog društva imali su čast da prisustvuju svečanom otvaranju i čuju Donicetijevu „La Favoritu“ koja je izabrana da otvori ovaj događaj.
Alcantara (rijeka)
Alcantara (sicilijanski: Alcàntara) je rijeka u Siciliji duga 48 km.
Madrid
Opera
Više od sedamdeset godina, pozorište je zauzimalo veoma važno i istaknuto mesto na evropskoj operskoj sceni, zahvaljujući nizu velikih izvođača koji su u njemu nastupali i prikazivali svoje opere. Godine 1863, sam Đuzepe Verdi je po prvi put baš u ovom pozorištu izveo svoju poznatu operu „Moć sudbine“.
Alcantara (rijeka)
Etimologija
Za antike Grci su je zvali Ακεσίνης / Akessines, a Rimljani Assinus i Onobola, današnje ime rijeke vuče porijeklo od arapskog: Al qantar = most.
Madrid
Opera
Od 1868. godine, nakon progona Katoličke kraljice, naziv pozorišta promenjen je u Teatro Nacional de la Opera. A ono „kraljevsko“ u svom imenu vratiće dolaskom Alfonsa XII na vlast. Vremenom je pozorište počelo da doživljava probleme, pretrpelo je požar 1867. godine, kao i politički kolaps 1925, što je uticalo da se ono konačno zatvori, a poslednja opera koja je izvedena bila je „Boemi“ Migela Fleta  i Matilde Revenga.
Alcantara (rijeka)
Geografske karakteristike
Od izvora gotovo pravolinijski teče u pravcu istoka, duž sjevernih obronaka vulkana, Etna do svog ušća u Jonsko more, kod rta Schisò, na mjestu gdje se nalazio grčki grad Naksos.
U donjem dijelu svog toka prolazi kroz uski kanjon Etne, dubok 20 metara, koji je danas atrakcija za turiste. Alcantara sa svojim pritokama ima sliv velik oko 573 km², koji obuhvaća teritorij provincija Messina i Catania.
Na Alcantari je još na početku 20. vijeka izgrađena hidroelektrana.
Madrid
Opera
Od svog ponovnog otvaranja 11. oktobra 1997. godine delima Manuela de Falje, baletom „Trorogi šešir“ i operom „Hrabar život“, Kraljevsko pozorište je postepeno povećalo prikazivanje domaćih, španskih opera, mada to nije zaustavilo prikazivanje izvanrednih stranih.
Prikazivanje vlastitih opera predstavlja najvažniju ponudu pozorišta, naravno zajedno sa stranim, opštepoznatim i popularnim operama. To je ono što Teatro real čini tako uspešnim i cenjenim.
Sport
U Madridu se nalaze fudbalski klubovi Real Madrid i Atletiko Madrid.
Real Madrid
Real Madrid je jedan od najpoznatijih španskih klubova. Sedište mu je smešteno u glavnom gradu Španije, Madridu. Osnovan je 6. marta 1902. Nastupa u Prvoj ligi Španije od formiranja lige 1928. do danas, bez ispadanja u niži rang takmičenja. Tim igra u belim dresovima po čemu je i dobio nadimak „Beli“. Utakmice igraju na stadionu „Santijago Bernabe”, koji je otvoren 1947. godine. Sam stadion je dobio naziv po najvećem predsedniku u istoriji kluba, Santjagu Bernabeu Hesteu. Kapacitet stadiona je 85.454 sedećih mesta. Fudbalski klub Real Madrid ,prema FIFI, proglašen je najboljim klubom 20. veka.
Atletiko Madrid
FK Atletiko Madrid je španski fudbalski klub, takođe iz Madrida. Trenutno se takmiči u Prvoj ligi Španije. Svoje domaće utakmice klub igra na stadionu Vinsente Kalderon, koji ima kapacitet od 54.960 sedećih mesta.
Ulice
mini|levo|230px|Madrid noću Ulica Alkala je šoping ulica koja se prostire od trga Puerta del Sol i vodi u pravcu predgrađa Alkala de Enares. Između trgova Puerta del Sol i Plaza de Sibeles nalaze se reprezentativne građevine.
Paseo de la Kasteljana je najvažnija ulica Madrida, a počinje na trgu Plaza de Kolon (Plaza Colón) i ide u pravcu severa.
Gran Vija je ulica u kojoj se nalazi veliki broj bioskopa, modnih prodavnica i špansko telefonsko udruženje Telefonika.
Po ulici Uertas nazvana je čitava četvrt u kojoj su živeli i radili poznati pisci kao što su Servantes, Lope de Vega, Kevedo ili Gongora. Osim mesta, za njih je zajedničko i vreme, jer su oni bili pisci, pesnici i dramaturzi španskog Zlatnog veka. Ovo je jedna od najvažnijih pešačkih zona.
Kremena
Kremena je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Slivno, Dubrovačko-neretvanska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 14 stanovnika te 7 obiteljskih kućanstava.
Kvint Fabije Piktor
Kvint Fabije Piktor (lat. Quintus Fabius Pictor, rođen oko 260. godine st. e., umro oko 190. st. e.) bio je jedan od prvih rimskih istoričara i verovatno prvi u nizu analista, koji pripadaju arhajskom periodu rimske književnosti. Kao pripadnik uglednog roda Fabijevaca, bio je unuk slikara (pictor na latinskom) Gaja Fabija Piktora. Bio je član rimskog senata i borio se protiv Gala 225. godine st. e. i protiv Kartagine u drugom punskom ratu. Nakon poraza kod Kane bio je član rimskog izaslanstva koje je 216. st. e. poslato u Delfe da traži savet proročišta.
Fabije je krajem 3. veka st. e. napisao Anale (Annales) na grčkom jeziku. Smatra se pripadnikom analističke istoriografske tradicije, premda u neznatnim sačuvanim fragmentima njegovog dela nema dokaza da je zaista i pisao analistički, uprkos tome što bi na to upućivao naziv "Anali". Njegovo je delo počinjalo od dolaska Eneje u Lacij, a kao glavne izvore koristio je razne zapise koji su se čuvali u njegovoj vlastitoj porodici i u drugim važnim rimskim porodicama, te svešteničke hronike i spiskove magistrata. Prema Dionisiju Halikarnašaninu (I, 74), Fabije je osnivanje Rima datirao u "prvu godinu osme olimpijade", dakle u 747. godinu stare ere. Delo se završavalo prikazom drugoga punskog rata (do 217. st. e.), u kome je i sam učestvovao i za čije je izbijanje svu odgovornost svaljivao na Kartaginu, posebno na kartaginsku porodicu Barka kojoj su pripadali Hamilkar i Hanibal.
Izgleda da su Fabijevi podaci bili prilično pouzdani. "Anale" su kao istorijski izvor koristili Polibije, Tit Livije i Dionizije Halikarnašanin, a na latinski je bio preveden do Ciceronovog doba.
Ambanja
Ambanja je grad na sjeverozapadu Madagaskara od 29 980 stanovnika u Provinciji Antsiranana i Regiji Diana, administrativni centar istoimenog Distinkta Ambanja, koji se nalazi 233 km južno od provincijskog središta Antsiranane. U gradu živi najviše pripadnika malgaškog naroda Sakalava.
Historija
Ambanja se kao gradsko naselje počelo formirati početkom 19. vijeka, kad su se u okolici počele osnivati velike plantaže. Od septembra 1848. u gradu djeluje katolička misija, a od 1955. grad je biskupsko sjedište.
thumb|left|240px|Najpoznatiji artikl iz Ambanje - kakao
Geografske i klimatske karakteristike
Ambanja leži s desne strane rijeke Sumbiruno na početku njegove delte u Mozambički kanal, 15 km od mora. Grad leži u plodnoj dolini rijeke, okružen velikim plantažama kakaovca.
Ambanja ima vruću tropsku klimu.
Transport i privreda
Ambanja je udaljena oko 865 km od glavnog grada Antananarivo, s kojim je povezana nacionalnom cestom br. 7, i sa Antsirananom nacionalnom cestom br. 6.
Grad ima i mali Aerodrom Ambanja (IATA: IVA ICAO: FMNJ)
Ambanja je poznata kao centar proizvodnje kakaovca - koji se masovno sadi uz dolinu rijeke Sumbiruno, - od kojeg se pravi crna čololada Sambirano. Većina njegovih stanovnika bavi se proizvodnjom ili preradom kakaovca i nešto malo ribarstvom. Grad ima par hotela, banaka i restorana, bolnicu i srednju školu.
U okolici grada na poluotoku Ambato, nalazi se sveto mjesto naroda Sakalava - Nosi Fali, u kojem oni slave historiju svog naroda. , na obali nalazi se ljetovalište Ankifi, sa lijepom plažom i hotelima.
Chênehutte-Trèves-Cunault
Šenit Trev Kino je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Somir.
Natrijum metilparaben
Natrijum metilparaben je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 160,103 Da.
Abdurahman Šalja
Abdurahman Šalja (Vučitrn, 25. oktobar 1922 – Priština, 9. mart 1994) je jugoslovenski i albanski glumac, reditelj, producent i scenarista.
Coleman, Florida
Kolman je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 703 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 703 stanovnika, što je 56 (8,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
Hubbard, Ohio
Habard je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Sylvania, Alabama
Sylvania je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.837 stanovnika.
Lovorje
Lovorje je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Slivno, Dubrovačko-neretvanska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 66 stanovnika te 20 obiteljskih kućanstava.
Antazolin
Antazolin pripada prvog generaciji antihistamina koji isto tako imaju antiholinergična svojstva. On se koristi za olakšavanje nazalne kongestije i u kapima za oči, obično u kombinaciji sa nafazolinom, radi olakšavanja simptoma alergijskog konjunktivitisa.
Ruderi di Sibilla-Cornarolo, Latina
Ruderi di Sibilla-Cornarolo je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Weatherby, Missouri
Vederbi je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 107, što je 16 (-13,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cistin
Cistin je dimerna aminokiselina formirana oksidacijom dva ostatka cisteina koja su kovalentno vezana disulfidnom vezom. Ovo organosumporno jedinjenje ima formulu (SCH2CH(NH2)CO2H)2. Cistin je beli prah, koji se topi na 247-249 °C. Otkrio ga je 1810 Vilijam Hid Volaston. Tek je 1899. bilo pokazano da se cistin može dobiti iz proteina. Te godine je bio izolovan iz goveđih rogova. Putem formiranja disulfidnih veza unutar i između molekula proteina, cistin je značajan determinant tercijarne strukture većine proteina. Na primer, disulfidno vezivanje, zajedno sa vodoničnim vezama i hidrofobnim interakcijama, je parcijalno odgovorno za formiranje glutenske osnove hleba. Ljudska kosa sadrži aproksimativno 5% cistina po masi.
Osobine i nutricioni aspekti
Disulfidna veza se lako redukuje i daje korespondirajući tiol cistein. Ova reakcija je tipično ostvaruje sa tiolima kao što su merkaptoetanol ili ditiotreitol.
Iz tog razloga, nutriciona korist i izvori cistina su identični sa cisteinom. Disulfidne veze se otvaraju brže na višim temperaturama. .
Antonio Bajamonti
Antonio Bajamonti (Split, 19. veljače 1822. - Split, 13. siječnja 1891.) bio je jedan od zaslužnijih gradonačelnika u razvoju grada Splita, po struci liječnik. Po političkoj pripadnosti bio je autonomaš
Načelnik
Antonio Bajamonti je postao načelnik Splita 4. siječnja 1860. godine. U Splitu je već uživao popularnost Splićana gradnjom svoje palače na obali i kazališta. Kao vođa autonomaša spriječio je, podržavan od bečke vlade, sjedinjenje Dalmacije s Hrvatskom i Slavonijom. Kad se javno deklarirao Talijanom, politički je propao, a narodnjaci su osvojili splitsku općinu. Pisao je na talijanskom jeziku, kao uostalom svi u to doba, uključujući i narodnjake, koji su čak svoj stranački list izdavali na talijanskom jeziku.
Da nije pridonio da se Split od zaostalog provincijskog gradića pretvori u maleni, ali europski grad, dr. Ante Bajamonti predstavljao bi tek jednog od stranačkih predvodnika i ideologa u burnom 19. stoljeću. Tako piše Duško Kečkemet u svojoj knjizi „Ante Bajamonti i Split.“
Zanimljivost je da je u gradske projekte ulagao i vlastiti, ne baš mali novac, pošto je bio vrlo bogat. Svojim novcem je podigao Teataro Bajmonti kapaciteta 1.300 gledatelja, svečano otvoreno 27. prosinca 1859. godine. U izgradnju vodovoda kojim je pitka voda dovedena sa izvora rijeke Jadro u Split je uložio svojih 350.000 forinti. Ujedno je animirao svoje prijatelje, također imućne ljude, da ulože svoj kapital kroz neku formu dioničkog društva Associazione Dalmatica. Otišao je sa vlasti kao siromah, a njegova supruga je morala prodati obiteljski nakit kako bi ga mogla sahraniti. Njegovi sugrađani su mu u znak zahvalnosti za sve ono što je napravio priredili veličanstven posljednji ispraćaj, kada je u pogrebnoj povorci sudjelovao gotovo čitav grad. Pokopan je na groblju Sustipan. Nakon smrti Bajamontijeve supruge, kuća Bajamonti danas poznatija kao kuća Dešković je prodana na dražbi. Poslije drugog svjetskog rata njegovi su posmrtni ostaci prenešeni na groblje Lovrinac na dio groblja na koji prenešeni posmrtni ostaci i drugih splitskih gradonačelnika.
Čak su i Bajamontijevi suvremenici, ideološki i politički protivnici u žestokoj političkoj borbi s njime, isticali njegove neosporne zasluge za Split.
Dujam Mikačić, dugogodišnji tajnik pohrvaćene splitske općine i suradnik gradonačelnika Gaje Bulata, kaže u jubilarnom izdanju Narodnog lista, o pedesetoj obljetnici hrvatskog narodnog preporoda u Splitu 1912. godine sljedeće:
Politički pad
Narodnjaci su dugo vodili borbu za grad Split, važno uporište autonomaške vlasti u Dalmaciji. Kako je Bajamonti s vremenom, zbog svoje protalijanske orijentacije koja je prestala biti povoljna austrijskoj vladi nakon rata 1866. godine, gubio podršku bečkih vlasti, pozicije narodnjaka u Dlamaciji postajale su sve jače. Prvo su osvojili većinu u Dalmatinsklom saboru 1870. godine da bi potom stali osvajati izbore u manjim općinama u Dalmaciji.
Tijekom 1870-ih, narodnjaci su zadobili kontrolu nad splitskim zaleđem, a onda su krenuli u borbu za osvajanje splitske općine. Iskoristivši sukob vojske i berseljara 1880. godine, narodnjaci su isposlovali od Beča raspuštanje splitske Općine i počeli se organizirati za izbore. Gajo Bulat, vođa splitskih narodnjaka, žestoko se suprotstavio bivšem načelniku Bajamontiju na Dalamatinskom saboru 1881. godine, optužujući ga za rasipanje gradskog novca, malverzacije i manjak dokumentacije o općinskim poslovima i projektima. Izbori za splitsko općinsko viječe održani su 17.-22. srpnja 1882. godine rezultiravši pobjedom narodnjaka. Nedugo poslije poraza Bajamonti je pondnio ostavku i na položaj zastupnika u Dalmatinskom saboru i vidno razočaran, povukao se iz politike i javnog života.
Građevinski pothvati
Sagradio je Monumentalnu česmu, poznatiju kao Bajamontijeva fontana, kao spomen dovođenju pitke vode u Split, a po gradu je postavio još tridesetak fontana. Godine 1947. fontana 'Bajamontuša' je srušena nalogom nepoznatih naredbodavaca 'narodne vlasti'.
Popis njegovih investicija u gradu je impozantan. Godine 1858. izgradio je palaču na obali, obnovio je Dioklecijanov akvadukt (3. st.) i doveo tekuću vodu u Split nakon tisuću i po godina, izgradio je Prokurative koje su završavale zgradom kazališta Teatro Bajamonti (izgorilo u požaru 1881. godine) čiji je kapacitet od 1300 mjesta dvostruko veći od današnjeg splitskog HNK, potakao gradnju lukobrana - đige, duge 467 metara, koja je još u funkciji brodskog prometa gradske luke, uljnu rasvjetu zamijenio plinskom na 200 ferala (1860.), otvorio prolaz od Peristila kroz Dioklecijanove podrume do Rive, obnovio fasadu crkve Sv. Frane na Obali i financirao početak gradnje Sv. Petra, tadašnje najveće splitske crkve, srušene u bombardiranju 1944. godine... U Rimu postoji ulica Antonia Bajamontija, dok Bajamontijeva ulica u splitskom Getu nosi ime po njegovu stricu Juliju (1744.-1800.), zaslužnom Splićaninu svojeg vremena, liječniku, skladatelju i polihistoru.
Bernardon, Padova
Bernardon je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Prien, Louisiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.810, što je 595 (8,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Delhi
New Delhi predstavlja glavni grad Indije i istoimene indijske savezne države.
Poznat je i pod imenom Delhi. Nalazi se na obali rijeke Jumma, na prijelazu iz doline Inda u dolinu Gangesa. Predstavlja važno saobraćajno, političko, upravno i trgovačko središte.
Sastoji se od starog dijela (Old Delhi ili Shahjahanabad) poznatog po mnogobrojnim arhitektonskim spomenicima iz indijske prošlosti i novog dijela (New Delhi) kojeg su britanski kolonizatori sagradili godine 1912. po evropskim urbanističkim principima.
Osnovan je u 11. vijeku, a godine 1206. postao je prijestolnica delhijskog sultanata koga je srušio krajem 14. vijeka srušio Tamerlan. Baber ga je zauzeo godine 1526. a godine 1739. su ga opustošili Perzijanci. Do godine 1803. bio je središte hindu Maratha prinčeva, a onda su ga osvojili Britanci. Od godine 1947. je prijestolnica nezavisne Indije.
Istorija
thumb|right|300px|Masdžid džamija
Lam, Bavarska
Lam je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Kam. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.845 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9372138.
Delhi
Istorija
Za Delhi se veruje da je Indraprašta iz epa Mahabharata i da je osnovan oko 5.000. pre Hrista. Ali najstariji raheološki nalazi su iz Maurja perioda. Čuveni gvozdeni stup je napravljen u doba Kumara Gupte. Osam velikih gradova je tokom istorije građeno u području Delhija. Dinastija Tomara Radžput je osnovala Lal Kot 736. blizu Kutab minareta. Radžputski kralj Adžmer je 1180. osvojio Lal Kot. Afganistanac Muhamed Gori je 1192. pobedio radžputskog kralja Pritviradža III. Od 1206. Delhi je sedište Delhijskog sultanata. Prvi sultan Delhija Kutbud din Ajbak je bio bivši rob, koji je postao general, pa guverner i zatim sultan Delhija. Kutbud din Ajbak je započeo gradnju Kutab minareta da bi proslavio svoju pobedu. U tom kompleksu je sagradio prvu džamiju u Delhiju. Posle kraja Robovske dinastije, sledile su Kildži dinstija, pa Tugluk, Sajidsjka i Lodi dinastija. Te različite dinastije su gradile različite tvrđave. U Prvoj bici kod Panipata 1526. Babur je pobedio zadnjeg sultana iz dinastije Lodi i osnovao je Mogulsku dinastiju i Mogulsko carstvo. Moguli su vladali iz Delhija, Agre i Lahora. Baburov sin Humajun je bio poražen i jedno vreme je pobegao u Afganistan,. Uz persijsku pomoć je povratio vlast. Treći i najveći mogulski car Akbar Veliki premestio je sedište carstva u Agru, tako da je tada opalo značenje Delhija. Sredinom 17. veka mogulski car Šah Džahan je sagradio sedmi grad na području Delhija, a danas je poznat kao stari Delhi. Ponovo je Delhi postao glavni grad. Aurangzeb (1658.-1707.) je krunisan 1658. u Delhiju. Ahmad šah Abdali je 1761. poharao Delhi posle Treće bitke kod Panipata. Delhi je 1857. došao u sastav Britanske Indije. Kalkuta je postala glavni grad Britanske Indije, a Delhi je ponovo postao glavni grad tek 1911. Britanski arhitekta Edvin Lutjens je dizajnirao Nju Delhi kao sedište vlade. Nju Delhi postaje glavni grad Indije posle 1947. left|thumb|250px|Lotusov hram je primer moderne indijske arhitekture thumb|215px|Indijska vrata u čast na 90.000 indijskih vojnika poginulih u afganistanskim ratovima i Prvom svetskom ratu
Ekonomija
Delhi je uvek bio ekonomski centar severne Indije. Delhi je bio najveći industrijski grad severne Indije. U zadnje vreme servisni sektor se naglo razvija zbog mnogo obrazovane radne snage, koja govori engleski. To je privuklo multinacionalne kompanije, posebno u sektoru informacionih tehnologija, telekomunikacija i banaka. Delhi svojim boljim životnim standardom privlači mnogo ljudi iz seoskih područja Indije. Zbog velike migracije Delhi je jedan od gradova, koji rastu najbrže na svetu.
Godwinov zakon
mini|desno|[[Mike Godwin, tvorac "zakona"]] Godwinov zakon (također Godwinovo pravilo analogije s nacizmom odnosno Godwinov zakon analogije s nacizmom) je šaljiva primjedba Mikea Godwina iz 1990. godine koja je postala internetska poslovica. Kaže: "Što internetska rasprava postaje većom, toliko vjerojatnost da će se pojaviti usporedba s nacistima ili Hitlerom se približava jedinici." Drugim riječima, Godwin je primijetio je dovoljno neka prođe dovoljno vremena, pa će neizbježno u svakoj internetskoj raspravi, neglede teme ili raspona, netko nešto iz rasprave usporediti sa stavovima Hitlera i nacista.
Delhi
Transport
Javni transport u Delhiju čine auto-rikše, autobusi, metro, taksiji i železnica. Autobusi prevoze 60% stanovništva. Tokom 2001. u Delhiju je bilo preko 3 miliona vozila. Grad se suočava sa teškim problemima u saobraćaju, velikom zagađenošću zraka i velikim saobraćajnim gužvama. Da bi se rešili saobraćajni problemi počelo se sa izgradnjom metroa. Metro je proradio 2005. sa tri operativne linije i prevozi samo 1% stanovništva. Zbog problema zagađenja vazduha, svi javni prevoznici moraju koristiti gas umesto dizela. Svetska banka je svrstala Delhi u najzagađeniji grad na svetu. Međunarodni aerodrom Indira Gandi prevezao je 2005 više od 16,2 miliona putnika.
Laaber
Laber je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 41 opštinskog središta okruga Regensburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.139 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9375162.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Regensburg Laber se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Regensburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 402 metra. Površina opštine iznosi 28,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.139 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 179 stanovnika/km².
Sylvan Springs, Alabama
Sylvan Springs je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 1.542 stanovnika.
Natrijum metilsulfinilmetilid
Natrijum metilsulfinilmetilid je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 100,115 Da.
Doucelles
Dusel je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart koja pripada prefekturi Mamer.
Vanjske veze
{{Departman Sart u Francuskoj}} {{Departmani Francuske}} {{Klica-Francuska}}
{{Koordinate|48_15_23_N_0_10_07_E_type:city_region:FR|48° 15' 23" SG Š, 0° 10' 07" IGD}}{{commonscat|Doucelles}}
Lučina (Slivno)
Lučina je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Slivno, Dubrovačko-neretvanska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 17 stanovnika te 7 obiteljskih kućanstava.
The Idle Class
The Idle Class je američka crno-bijela nijema filmska komedija snimljena 1921. u režiji Charlesa Chaplina. U njoj se Chaplin pojavio u dvostrukoj ulozi - kao Skitnica koji odlazi i odmaralište, te kao alkoholu sklon suprug zanamarne žene (čiji lik tumači Edna Purviance). The Idle Class je predstavljao Chaplinov povratak kraćoj formi (2 role filma) nakon cjelovečernjeg The Kida koji je, usprkos komercijalnog uspjeha, bio frustrirao studio i fanove zbog neuobičajeno dugotrajne produkcije. U maloj ulozi se pojavila tada 13-godišnja Lita Grey, koja će tri godine kasnije postati Chaplinova druga supruga.
Apraklonidin
Apraklonidin (Iopidine) je simpatomimetik koji se koristi u terapiji glaukoma. On je agonist α2-adrenergičkog receptora i slab agonist alfa-1 adrenergičkog receptora.
Apraklonidin se administrira u koncentraciji od 1% za sprečavanje i tretman povišenog posthirurškog intraokularnog pritiska i 0.5% za kratkotrajnu adjunktivnu terapiju kod pacijenata na maksimalno tolerisanoj medicinskoj terapiji kojima je neohodna dodatna redirekcija intraokularnog pritiska. Jedna kap se obično dodaje jedan sat pre laserske operacije oka i još jedna kap nakon završetka procedure.
Zadnji ušni živac
thumb|right|200px|Živci glave i vrata Zadnji ušni živac je bočna grana facijalnog živca, koja se odvaja nakon što facijalni živac izađe kroz stilomastoidni otvor i napusti lobanjsku duplju. Pruža se koso naviše i unazad između ušne školjke i mastoidnog nastavka slepoočne kosti (paralelno sa zadnjom ušnom arterijom) i deli se na ušne i potiljačne grane.
Ušne grane inervišu potkožnu muskulaturu spoljašnjeg uha, dok potiljačne grane odlaze unazad i inervišu zadnji (potiljačni) trbuh potiljačno-čeonog mišića.
Chapelle-du-Genêt
Šapel di Žene je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Šole.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1002 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 108,32 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,25 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 111 metar (maksimalnoj 114 m, a minimalnoj 42 m).
Mihalj
Mihalj je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Slivno, Dubrovačko-neretvanska županija.
Manambolo (Madagaskar)
Manambolo je jedna od većih rijeka istočnog sliva Madagaskara duga 370 km.
Geografske karakteristike
Rijeka Manambolo izvire na istočnim obroncima Masiva Ankaroka, oko 25 km sjeveroistočno mjesta Tsiroanomandidi (130 km zapadno od Antananariva), na nadmorskoj visini od 1 250 m. Zatim rijeka teče u pravcu zapada obilazeći planinu Bevato, preko kotline Tsiroanomandidi. Kod mjesta Ankisenikelija zavija prema jugu i tim pravcem teče dobrih stotinjak kilometara kroz visoravan Bemaraha do mjesta Antaboara, gdje prima najveću pritoku s desne strane Manambolomati. Nakon tog Manambolo skeće prema istoku i nakon slijedećih stotinjak kilometara probija se kroz istočne obronke Masiva Ankaroka dugim kanjonom od mjesta Bebozaka do Bekopaka i ulazi u obalnu ravnicu. Nakon tog ravnomjerno teče posljednjih sedamdestak kilometara prema istoku sve do mjesta Ankilijoria, gdje zavija na jug, a od mjesta Ankoririka račva se u dva dijela, pravi deltu i ulijeva se u Mozambički kanal.
Ukupna duljina rijeke Manambolo je 370 km, a površina njena sliva je 13 970 km², glavna desna pritoka je rijeka Manambolomati koja proriče sjevernim dijelom depresije Betsiriri. thumb|left|240px|Crvena boja rijeke posljedica je velike erozije tla
Rezervat prirode Tsingi de Bemaraha
Manambolo je južna granica rezervata prirode Tsingi de Bemaraha jednog od najvećih u zemlji, koji je uvršten 1990. godine na UNESCO-vu listu Svjetske baštine.
Rougemont, North Carolina
Ružmont je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Disulfid
thumb|right|Opšta struktura disulfida U hemiji, disulfid se obično odnosi na strukturnu jedinicu koja se sastoji od vezanog para atoma sumpora. Disulfid je hemijsko jedinjenje koje sadrži disulfidnu vezu, kao što je difenil disulfid, C6H5S-SC6H5.
Rougemont, North Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 978.
Disulfid
Neorganski vs. organski disulfidi
U mnogim slučajevima, svaki atom sumpora u disulfidnoj grupi je kovalentno vezan za atom ugljenika u organskim jedinjenjima, formira disulfidnu vezu. Primeri su:
Anisodamin
Anisodamin (7β-hidroksihiosciamin) je antiholinergik i antagonist α1-adrenergičkog receptora koji se koristi za tretiranje akutnog cirkulatornog šoka i Kini. On je isto tako prirodni tropanski alkaloid koji je prisutan u pojedinim biljkama iz Solanaceae familije.
Disulfid
Pogrešni nazivi
Termin disulfid se takođe koristi za jedinjenja koja sadrže dva sulfidna (S2−) centera. Jedinjenje ugljen disulfid, CS2 sa strukturnom formulom S=C=S. Ovaj molekul nije disulfid u smislu da mu nedostaje S-S veza. Slično tome, molibden disulfid, MoS2, nije disulfid jer njegovi atomi sumpora nisu vezani.
Andronik II Paleolog
Andronik II Paleolog (grčki: Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος) (Konstatinopolis, oko 1260. - Konstatinopolis, 13. februar 1332.) bio je bizantski car od 1254. do 1258.
Tokom njegove vladavine Bizantsko carstvo spalo je na malu državu, stisnutu u Anadoliji Turcima Seldžucima, a na Balkanu Srbijom.
Biografija
Andronik je bio sin bizantskog cara Mihajla VIII Paleologa (vladao od 1259. do 1282.) i Teodore Duke Vatac, unuke cara Janisa III Duke Vataca.
Andronik je bio više intelektualac i teolog, nego državnik ili vojnik, pa je smanjio bizantske kopnene snage za nekoliko hiljada konjanika i pješadinaca, a mornaricu potpuno ukinuo, u zamjenu za to oslonio se genovešku najamničku flotu. Kako ga ratovanje nije previše interesiralo, nedostajalo mu je inicijative, a to su iskoristili Turci Seldžuci i ovladali gotovo cijelom Anadolijom do 1300. Još se katostafalnijom pokazala njegova odluka da 1304. angažira katalonske plaćenike koji su se pokazali revnijim u pljačkanju bizantskih gradova negoli u borbi s Turcima. Jednako tako loš i nepromišljen potez bio mu je svrstavanje na stranu Republike Genove u ratu protiv Mletačke Republike, pa je tim potezom navukao na sebe gnjev daleko superiornije mletačke mornarice.
Jednako tako Andronik se pokazao i kao loš vladar na unutrašnjem planu, jer se za njegove vladavine carstvo ubrzano dezintegriralo, i opadao autoritet centralne vlasti, uz velike ekonomske teškoće i krizu. Njegov napor koncentrirao se na oživljavanje bizantske umjetnosti i kulture i snažnu podršku pravoslavnoj crkvi i njenoj nezavisnosti. Njegova vladavina bila je zlatno doba Svete gore - Atos kad je izgrađeno puno manastira.
Andronik je jednako nesretan bio i u svojim porodičnim odnosima, jer se 1328. toliko posvadio sa svojim unukom - imenjakom Andronikom (kasniji car Andronik III) da ga je isključio iz nasljedstva. Upravo ga je on u građanskom ratu svrgnuo s trona, a nakon tog odstranio sa dvora i poslao u manastir.
Landau an der Isar
Landau an der Izar je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 15 opštinskih središta okruga Dingolfing-Landau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 12.741 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9279122.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Dingolfing-Landau Landau an der Izar se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Dingolfing-Landau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 390 metara. Površina opštine iznosi 84,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 12.741 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 151 stanovnika/km².
Chérence
Šerans je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Dolina Oaze.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 141, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km².
Talladega, Alabama
Talladega je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 15.676 stanovnika.
SIRC
Termin SIRC ima više značenja.
Živan Milić
Pevačku karijeru započeo na gimnazijskoj priredbi u Kragujevcu, gde je otpevao pesmu "Ublaži nemir moj". Kao dvadesetogodišnjak dolazi u Beograd. Diplomirao na Fakultetu dramskih umetnosti. Prvu ploču snimio je 1961. godine sa Lolom Novaković. Njegov repertoar činile su starogradske pesme, romanse i zabavne melodije. Sminio je oko 20 singl i LP ploča. Učestvovao je na skoro svim domaćim festivalima zabavne muzike i osvajao nagrade za interpretaciju.
Aeronautics Orbiter
Orbiter Mini UAV System je laka bespilotna letjelica koju proizvodi izraelska tvrtka Aeronautics Defense Systems. Namijenjena je vojnim i sigurnosnim misijama kao što su izviđanje, sukobi niskog intenziteta, urbane borbe te bliske ISTAR misije (obavještavanje, nadzor, ciljno stjecanje i izviđanje). Orbiter je s velikim uspjehom korišten na području Bliskog istoka.
Bespilotna letjelica je predstavljena javnosti tokom pariškog air showa 2005. godine. U potpunosti je proizvedena od karbonskog kompozita a pokreće ju električni motor koji stvara mali zvučni obris. Letjelica je opremljena optičkom i infracrvenom kamerom, podatkovnim linkom te navigacijskim sustavima (GPS i INS). Ovisno o modelu, Orbiter može provesti u zraku od minimalno dva do maksimalno osam sati.
The Love Light
The Love Light je američki crno-bijeli snimljen 1921. u režiji Frances Marion. Po žanru je melodrama, a radnja je smještena na obalu Italije u vrijeme prvog svjetskog rata. Glavnu ulogu tumači Mary Pickford kao usamljena svjetioničarka čija su braća otišla u rat. Radnja prikazuje njen susret sa tajanstvenim i privlačnim neznancem koji se izdaje za Amerikanca, i u koga će se zaljubiti ne znajući da je u pitanju špijun Centralnih sila. The Love Light je predstavljao jednu od najuspješnijih suradnji Pickford sa njenom bliskom prijateljicom Marion, te jedan od najgledanijih filmova godine u SAD.
Transcedentnost
Transcendentnost (iz latnskog transcendere „premašiti“) označava prekoračenje granice svijesti, doživljaje i iskustva te nalaženje unutar tih granica.
U metafizici i teologiji, onostrani, natprirodni, nadiskustveni svet.
Guardabosone, Vercelli
Guardabosone je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 307 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 471 m.
Neven Spahija
Neven Spahija (Šibenik, 6. studenog 1962.), bivši hrvatski košarkaš, sada košarkaški trener.
Životopis
Bivši je izbornik Hrvatske košarkaške reprezentacije i trenutačni trener zagrebačke Cibone. Prethodno je trenirao europskog velikana Maccabi iz Tel Aviva, španjolsku TAU Cerámicu te litavski Lietuvos Rytas, a u prvoj fazi trenerske karijere, nakon Cibone (2000./01.), vodio je Krku, Valenciju i Fenerbahče. Do sezone 2013./14., osvojio je sveukupno 12 klupskih trofeja kao trener.