cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sveti Kvirin Sisački
Bio je biskup u Sisciji, današnji Sisak. Za vrijeme progona cara Dioklecijana i podcara Galerija, sklonio se iz Siscije, ali je uskoro uhićen i odveden u Sabarij, današnji Sambotel u Mađarskoj, gdje ga je namjesnik Amnecij, pokušao nagovoriti da se odrekne svoje kršćanske vjere. Kad je Kvirin, odlučno odbio, namjesnik ga je osudio na smrt. Vezali su mu mlinski kamen o vrat i s mosta ga bacili u rijeku Sibaris ( mađ. grad Đunđuš). Tada se dogodilo čudo. Biskup je ostao na vodi i hrabrio svoje vjernike da se ne boje. Rekao im je: ”Sad tek u pravom smislu izvršujem svoju svećeničku službu, kad ću samoga sebe prinijeti za žrtvu Bogu.” Pomolio se i onda potonuo. Kršćani su pronašli njegovo tijelo i časno ga pokopali. Kasnije je nad grobom sagrađena bazilika.
Bartolo Vidal Hernández, Chinameca
Bartolo Vidal Hernández je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chinameca.
San José, Saucillo
San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Saucillo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1180 m.
Sveti Kvirin Sisački
Kvirina spominje “Jeronimov martirologij”, a Venancije Fortunat u VI. st. pjeva o njegovom mučeništvu. Kvirinovo je ime zapisano i u “Rimskom martirologiju”. Za vrijeme provale Huna, kršćani su preko Zadra i Ancone, prenijeli njegove relikvije u Rim, u katakombe uz crkvu sv. Sebastijana. Godine 1140. prenesene su u crkvu Majke Božje preko Tibera, gdje su i danas.
Do provale Turaka na teritoriju nekadašnje Sisačke biskupije, posvećene mu su 4|četiri župe u Hrastovici, Boviću, Smerkoviću i Dobretinu. Selo u blizini Gvozda nosi ime Kvirin. Povjesničari bilježe da su građani Siska, pobjedu nad Turcima 1593. pripisali zagovoru sv. Kvirina. Zagrebački biskup Petar 1627. naziva sv.Kvirina “prvim zagrebačkim biskupom” jer se Zagrebačka biskupija smatra nasljednicom nekadašnje Sisačke biskupije. U sakristiji zagrebačke katedrale postoji fresko-slika iz XIII. st. na kojoj je sv. Kvirin.
Misionar Drago Balvanović, pronašao je u Limi, glavnom gradu Perua, u misalu "De la vida cristiana" iz 1973. misu na čast sv. Kvirina Sisačkog.
Iz 1653. spominje se kapela sv. Kvirina u Sisku. Novi oltar je postavljen 1699. Jako je oštećena u kolovozu 1945. u bombardiranju. Konačno je 4. lipnja 1993. osnovana u Sisku, nova Župa sv. Kvirina i nova župna crkva sa zvonikom i župnim dvorom.
Gradsko poglavarstvo Siska proglasilo je 31. ožujka 1994. sv. Kvirina zaštitnikom grada, a njegov blagdan (4. lipnja) “Danom grada Siska.” U Sisku postoji radio-postaja Quirinus (rimski oblik njegova imena).
Spomendan Svetog Kvirina slavi se u Zagrebačkoj nadbiskupiji, Krčka biskupija slavi Svetog Kvirina kao svojeg glavnog zaštitnika.
Acatita, Mezquital
Acatita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Cinquemiglia, Perugia
Cinquemiglia je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Acatita, Mezquital
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1556 m.
Pavle Radić
Pavle (Pavao) Radić (Trebarjevo Desno, 10. siječnja 1880. - Beograd, 20. lipnja 1928.), bio je hrvatski političar.
Cinquemiglia, Perugia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 472 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 290 m.
Pavle Radić
Životopis
Pavle Radić rodio se u Trebarjevu Desnom 1880. godine. Nećak je dr. Antuna i Stjepana Radića. Školovao se u Zagrebu i Pragu. Nakon završene trgovačke škole u Pragu službovao je u Hrvatskoj dvije godine kao pomoćni učitelj, a zatim se bavio zadrugarstvom. Prihvatio je političke ideje svojih stričeva Antuna i Stjepana Radića i pridružio se njihovoj stranci, Hrvatskoj pučkoj seljačkoj stranci, te poslije postao i članom njenog vodstva.
Bartolo Vidal Hernández, Chinameca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Pavle Radić
Životopis
Kao kandidat Hrvatske republikanske seljačke stranke (HRSS) prvi je put izabran u Narodnu skupštinu Kraljevine SHS 1923. godine u banjolučkom okrugu. Ponovno je biran za narodnoga zastupnika 1925. i 1927. godine. Zamjenjivao je Stjepana Radića u vođenju strankom za vrijeme njegovog jednogodišnjeg boravka u inozemstvu 1923.-1924. godine, a zatim i dok se Stjepan Radić nalazio u zatvoru, 1925. godine. Po uputi Stjepana Radića čita u Narodnoj skupštini, 27. ožujka 1925. godine, izjavu kojom stranka prihvaća Vidovdanski ustav i monarhiju. Nakon dogovora HSS-a i Radikalne stranke, ulazi u Vladu 1925.-1926. godine kao ministar agrarne reforme. Nakon prijelaza HSS-e u oporbu radi kao ravnatelj Saveza hrvatskih seljačkih zadruga.
Rinard, Iowa
Rinard je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 52 stanovnika.
Pavle Radić
Smrt
Pavle Radić ubijen je u atentatu u beogradskoj Narodnoj skupštini 20. lipnja 1928. godine. Tada je radikalski zastupnik Puniša Račić iz pištolja pucao na zastupnike HSS-a ubivši Pavla Radića i Đuru Basaričeka, ranivši Ivana Pernara i Ivana Granđu te teško ranivši Stjepana Radića koji od posljedica atentata umire u Zagrebu, 8. kolovoza 1928. godine.
Ubijeni Pavle Radić i Đuro Basariček iz Beograda u Zagreb dovezeni su 22. lipnja 1928. godine i njihovi su lijesovi bili izloženi u Hrvatskom seljačkom domu na Zrinjevcu a sljedećega dana, 23. lipnja 1928. godine, bio je posmrtni ispraćaj i pokop.
Rinard, Iowa
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 52 stanovnika, što je 20 (27,8%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pavle Radić
Smrt
Sahranjen je u Arkadama na zagrebačkome groblju Mirogoju u zajedničkoj grobnici uz Đuru Basaričeka, u koju su kasnije sahranjeni Stjepan Radić i Josip Predavec (ubijen 14. srpnja 1933. godine u zasjedi kod Dugog Sela) te 1953. godine Ivan Granđa.
Bilješke
Pavle je sin njihovoga najstarijeg brata Andrije.
Mi hermano del alma
Mi hermano del alma je španski igrani film snimljen u režiji Mariana Barrosoa i premijerno prikazan početkom 1994. godine. Po žanru je mješavina drame i trilera, a protagonisti, koje tumače Juanjo Puigcorbé i Carlos Hipólito su dva brata koja se bave prodajom osiguranja. Radnja prikazuje kako njihov odnos zakompliciraju osjećaji prema jednoj te istoj ženi. Mi hermano del alma je na festivalu u Karlovym Varyma osvojio Kristalni globus.
Ocotepeque
Ocotepeque je grad od 13.310 i općina (municipio) od 25.207 stanovnika na zapadu Hondurasa u departmanu Ocotepequa čiji je administrativni centar.
Geografija
Ocotepeque leži u planinskoj unutrašnjosti u kotlini rijeke Lempe, nedaleko od tromeđe Guatemale, Hondurasa i Salvadora. Od karipske luke Puerto Cortés udaljen je 206 km južno, a od glavnog grada Tegucigalpe 215 km prema zapadu.
Historija
Ocotepeque je osnovan 1530. U vrijeme prve političke podjele zemlje 1825. administrativno je podpadao pod Santa Rosa de Copán. Status gradića (ville) dobio je 13. aprila 1843., a u julu 1870. i status grada. Sve do februara 1906. administrativno je bio općina u departmanu Copán.
Velika poplava koju je uzrokovala rijeka Lempa 7. juna 1934. totalno je razorila grad, pa je odlučeno da Sinuapa bude privremeni administrativni centar departmana Ocotepeque. Nakon godinu dana podignut je i osnovan novi grad nazvan Nueva Ocotepeque, koji je proglašen novim (starim) administrativnim centrom.
Kako se do 1958. ime Ocotepeque udomaćilo za novi grad (Nueva Ocotepeque), a za orginalni star grad se uvriježilo ime Antigua Ocotepeque, Nacionalni kongres Hondurasa je priznao činjenično stanje i 1958. ukinuo ime Nueva Ocotepeque. Ono što je do danas preostalo od prije poplave u starom gradu je crkva i veliko stablo u centru grada. Ocotepeque je 1969. postala vijest dana svih svjetskih medija, kao prva linija fronta za četverodnevnog Nogometnog rata između Hondurasa i Salvadora.
Privreda
Pored poljoprivrede za ekonomiju grada značajna je i trgovina jer leži na tromeđi.
Căsoi, Poiana Stampei
Căsoi je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Poiana Stampei.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 185 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 931 m.
Isaac Uno, Conkal
Isaac Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Conkal.
Meina, Novara
Meina je naselje u Italiji u provinciji Novara, u regiji Piemonte.
Prăjești, Măgirești
Prăjești je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Măgirești.
Meina, Novara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1604 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 215 m.
Prăjești, Măgirești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 703 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 437 m.
La Jaina, Sinaloa
La Jaina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 102 m.
Los Aguacates, Hidalgo
Los Aguacates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1680 m.
‘Irq, Sa'dah
‘Irq je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Sara (film)
Sara je iranski igrani film snimljen 1993. godine u režiji Dariusha Mehrjuija. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju drame Kuća lutaka norveškog pisca Henrika Ibsena. Radnja je smještena u suvremeni Iran, a naslovna protagonistica (čiji lik tumači Niki Karimi), je naizgled savršena supruga za koju se ispostavi da prikriva nečasne aktivnosti svoga muža. Sara je prikazana na Filmskom festivalu u San Sebastianu gdje je osvojila Zlatnu školjku.
‘Irq, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1661 m.
Lázaro Cárdenas, Palenque
Lázaro Cárdenas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 937 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Los Ilamos, Acapulco de Juárez
Los Ilamos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acapulco de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Rancho Alegre, Chinameca
Rancho Alegre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chinameca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Ranchería, Linares
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 142 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 442 m.
Lempa
Lempa (španjolski: Río Lempa, je rijeka u Gvatemali, Hondurasu i Salvadoru duga 422 km, od tog 360,2 u Salvadoru.
Hidrologija
Lempa izvire na obroncima Masiva Sierra Madre de Chiapas na terenu Općine Esquipulas u Gvatemalskom departmanu Chiquimula.
Od tamo teče prema istoku do Honduraškog departmana Ocotepeque, u njemu skreće prema jugu do Salvadorskog departmana Chalatenango. Nadalje teče prema jugu duž granice departmana Santa Ana-Chalatenango, zatim skreće na istok i teče do akumulacionog jezera Cerron Grande formiranog 1970-ih, nakon izgradnje brane visoke 90 duge 800 metara, sa hidroelektranom snage 135 MW.
Nakon tog jednim dijelom toka formira granicu između Salvadora i Hondurasa, zatim skreće prema jugu gdje ima hidroelektranu 5. novembar, 81,4 MW podignutu 1950-ih, kao prvu u nizu od 4 hidroelektrana.
Lempa je najveća i jedina plovna rijeka u Salvadoru, njeno porječje prostire se na površini od 17,790 km², od tog 10,082 km² u Salvadoru, 5,251 u Hondurasu i 2,457 u Gvatemali.
Duž njenog donjeg južnog toka ima puno plantaža sisala, za razliku od gornjeg gdje ima hidroelektrana.
Cascina Donato del Conte, Milano
Cascina Donato del Conte je naselje u Italiji u provinciji Milano, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 117 m.
Departman Ocotepeque
Departman Ocotepeque (španjolski: Departamento de Ocotepeque) je jedan od 18 departmana Hondurasa. Prostire se na krajnjem zapadu zemlje, na granici s Gvatemalom i Salvadorom. U njemu prema podacima iz 2018. živi 159.816 stanovnika, na površini od 1630 km² (što iznosi 98.05 stan/km²).
Geografija
Administrativni centar departmana je Ocotepeque, ona je 7. juna 1934. uništena razornom poplavom rijeke Lempa. Bujica je potkopala brdo San Cristobal, koje je zatrpalo grad. Preživjeli stanovnici preselili su nešto sjevernije podalje od rijeke i ponovno izgradili grad. Nakon nešto više od godinu dana od tragedije, 17. septembra 1935. novi grad je i formalno osnovan pod imenom Nueva Ocotepeque, a istovremeno je proglašen i administrativnim centrom departmana Ocotepeque. Nacionalni kongres Hondurasa 1958. ukinuo je ime Nueva Ocotepeque, pa je grad ponovno uzeo svoje staro ime Ocotepeque.
Antun Radić
Antun Radić (Desno Trebarjevo kod Siska, 11. lipnja 1868. - Zagreb, 10. veljače 1919.), bio je hrvatski znanstvenik, književnik, prevoditelj, publicist, sociolog, etnograf i političar. Utemeljitelj hrvatske etnografije.
Departman Ocotepeque
Historija
Departman Ocotepeque je osnovan 17. februara 1906. za devete političke podjele zemlje, dekretom tadašnjeg šefa države generala Manuela Bonille.
Privreda
Privreda departmana bazira se na stočarstvu, poljoprivredi, najviše se uzgaja; duhan, kava, kukuruz, pšenica, krumpir, luk i kupus. Za privredu departmana od velike važnosti je njena prijestolnica Ocotepeque, jer se nalazi na tromeđi Gvatemale, Hondurasa i Salvadora, pa je važan trgovački centar.
Antun Radić
Životopis
Antun Radić rodio se u selu Desnom Trebarjevu kod Siska 1868. godine. Završivši pučku školu u Martinskoj Vesi kod Siska odlazi Zagreb gdje nastavlja školovanje u gornjogradskoj gimnaziji, zatim je studirao slavistiku i klasičnu filologiju u Zagrebu i Beču. Doktorirao je u Zagrebu 1892. godine s temom O nekim eshatološkijem motivima u hrvatskoj književnosti. Od 1893. godine je u školskoj službi i službovao je u Osijeku, Požegi, Varaždinu i Zagrebu. Nakon izbora za Sabor 1897. godine, na izričiti zahtjev bana Khuena, otpušten je iz službe jer nije htio glasovati za vladina kandidata. Od 1897. do 1901. godine urednikom je Zbornika za narodni život i običaje Južnih Slavena. Od 1901. pa do 1909. godine radi kao tajnik u Matici hrvatskoj te je jedan od osnivača i uređivača Matičina časopisa Glasa Matice hrvatske. Dugo je uređivao i list Dom (kojega je osnovao 1899. godine) kojim znatno utječe na kulturni i nacionalno-politički razvoj hrvatskoga sela.
Godine 1917. ponovno se zapošljava kao profesor na zagrebačkoj gornjogradskoj gimnaziji gdje ostaje sve do svoje smrti 10. veljače 1919. godine. Nakom smrti Antuna Radića vlasti u novouspostavljenoj državi Kraljevstva SHS nisu odobrile mirovinu Radićevoj udovici Vilmi te je ona ostala bez sredstava za život a kada je dobila sudski nalog da napusti stan zbog neplaćanja stanarine otišla je 6. srpnja 1919. godine na grob svoga supruga Ante i tamo ispila otrov. U to vrijeme su od vlasti bili progonjeni i zatvoreni mnogi vođe HPSS-a (Stjepan Radić bio je zatvoren, bez suđenja, 339 dana, Vladko Maček i Ljudevit Kežman držani su u zatvoru 9 mjeseci, Ivan Pernar 3 mjeseca a Josip Predavec 2 mjeseca) te se mislilo da je Vilma Radić počinila samoubojstvo u znak prosvjeda protiv progona stranke njezina pokojnoga supruga.
Sahranjen je na zagrebačkome groblju Mirogoju.
Znanstveno djelovanje
Svojim etnološkim istraživanjima utjecao je na političko djelovanje brata Stjepana. Antun Radić isticao je povezanost nacionalnog oslobođenja sa socijalnim, upozoravajući da se samim uklanjanjem tuđinskoga nacionalnog tlačenja ne postiže potpuna narodna sloboda. Svoje poglede iznosi s velikom privrženošću hrvatskom narodu, kojima ide u red najistaknutijih hrvatskih intelektualaca. Pored etnologije, u znanstvenom se radu bavio i književnopovijesnim temama te je također, prevodio djela ruske književnosti (Puškin, Gogolj i Tolstoj).
Političko djelovanje
S mlađim bratom Stjepanom 1904. godine osnovao je Hrvatsku pučku seljačku stranku (HPSS) te je sudjelovao u izradbi programa stranke. Godine 1910. biva izabran u Hrvatski sabor u kojemu se aktivno zalagao za reformu lokalne uprave i školstva. Kao kandidat HPSS-a u tri je navrata bio zastupnikom u Hrvatskome saboru (1910.-1913.).
Baština
Mnoge škole, ulice i trgovi u gradovima i selima diljem Hrvatske danas nose imena po Antunu Radiću. Godine 1995. ustanovljen je Red Danice hrvatske, odlikovanje Republike Hrvatske koje se dijeli na sedam jednako vrijednih odlikovanja od kojih je sedmo Red Red Danice hrvatske s likom Antuna Radića a dodjeljuje se hrvatskim i stranim državljanima za osobite zasluge za prosvjetu.
San Isidro Patrimonio Ejidal, Oriental
San Isidro Patrimonio Ejidal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Oriental.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 197 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2348 m.
Vive L'Amour
Vive L'Amour je 1994. godine u režiji Tsai Ming-lianga. Radnja se odvija oko jednog stana čiji je ključ ostao u bravi, a u koji slučajno dolaze i koriste ga dva muškarca i jedna žena, ulazeći u neobične međusobne odnose. Vive L'Amour je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je osvojio Zlatni lav.
Antonio Hrnčević
Antonio Hrnčević (Sisak, 7. lipnja 1984.) je hrvatski nogometaš koji nastupa trenutačno za sisačku Segestu.
Karijeru je počeo u Segesti iz Siska pa nastavio igrat u NK Ogulinu, Osijeku, zaprešičkom Interu, Vinogradaru i NK Radniku iz Sesveta. U sezoni 2008./09. pod Lončarevićem je u momčadi, no dolaskom Steinbrücknera gubi svoj status. Nakon isteka ugovora napušta Osijek te nastavlja u klubovima zagrebačkog prstena. U ljeto 2013. se vraća u matični klub Segestu.
Prema transfermarktu vrijedi 300.000 € te igra na poziciji napadača.
Gainago Ariana, Parma
Gainago Ariana je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 102 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Josip Marković
Uz arhitekte Stjepana Podhorskog, Vjekoslava Bastla i Viktora Kovačića Marković je jedan od utemeljitelja hrvatske moderne arhitekture. Spletom okolnosti postao je i dijelom mitske priče čiji su glavni protagonisti njegova kćerka Dora Maar (Teodora Marković) i slavni slikar Pablo Picasso.
Obrazovanje
Josip Marković rođen je 16. veljače 1874. godine u Sisku. Nakon završene pučke i građanske škole odlazi iz Siska u Zagreb gdje se upisuje u Obrtnu i Graditeljsku školu. Godine 1892. zajedno s Bastlom i Podhorskim polaznik je prvog naraštaja Arhitektonskog odsjeka pri graditeljskoj školi, koji će polaziti do 1896. Odmah po završetku škole s titulom građevnog tehničara odlazi u Pariz gdje upisuje École des Beaux Artis. Studij je uz velike materijalne teškoće uspio završiti 1900. U isto vrijeme na glasovitoj pariškoj svjetskoj izložbi autor je Bosansko- hercegovačkog paviljona. Tijekom školovanja u Parizu piše kritička pisma koja će u Zagrebu biti objavljivana u „Trgovačkom i obrtnom svijetu“. Riječ je o prvim modernim kritičko-teoretskim osvrtima na temu moderne arhitekture u nas kao prologu skorom nastupu Viktora Kovačića.
Poduzetništvo
Nakon završenog školovanja od 1901. do 1905. godine djeluje kao samostalni građevni poduzetnik na relaciji Pariz-Zagreb. U to vrijeme ostvariti će u Zagrebu plodnu suradnju s Viktorom Kovačićem s kojim radi projekte za arhitektonsko-građevno poduzeće Pilar & Mally & Bauda. U to vrijeme Marković je prisutan i na nekoliko zagrebačkih natječaja - na natječaju za Trgovačko obrtničku komoru i muzej na Mažuranićevom trgu, a potom i na natječaju za Hipotekarnu banku. Godine 1903. na Trsatu se vjenčao s Francuskinjom Louisom Julijom Isevoisin koja će mu nekoliko godina poslije roditi kćer Doru Maar (1907.- 1997.).
Godine 1905. odlazi u Sjevernu i Južnu Ameriku, a od 1906. nastanjuje se u Buenos Airesu. Ondje će Marković realizirati nekoliko značajnih objekata: spomenik austrougarskim doseljenicima, palaču brodarske kompanije Mihanovich, zgradu austrougarskog veleposlanstva, župni ured crkve sv. Ante Padovanskog (Villa Devoto) i još nekoliko poslovnih zgrada. No njegovo najznačajnije ostvarenje biti će turistički arhitektonski kompleks El Real de San Carlos u Coloniji del Sacramento u Urugvaju (1910.). Kompleksom dominira reprezentativno borilište bikova kapaciteta 10000. gledatelja. Unutar kompleksa bio je također izgrađen i hotel s sportskim terenima.
Godine 1926. Marković se vraća u Pariz, gdje se posvećuje diplomatskom životu. Više nije nikada bio aktivan kao arhitekt.
Marković je umro 31. siječnja 1969. godine u Parizu.
Alt Ḩaywān, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2262 m.
San Agustín el Porvenir, Socoltenango
San Agustín el Porvenir je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Socoltenango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 121 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 604 m.
La Esperanza, Tianguistengo
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tianguistengo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 127 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1328 m.
La Loma de Lara, Saucillo
La Loma de Lara je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Saucillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1209 m.
Croydon, Pennsylvania
Krojdn je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.950, što je 43 (-0,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ramayo Dos, Conkal
Ramayo Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Conkal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
La Bufita, Hidalgo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1376 m.
Prăleni, Poiana Stampei
Prăleni je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Poiana Stampei.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 174 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 900 m.
Cinquevie, Perugia
Cinquevie je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Loma el Perico, Linares
Loma el Perico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Linares.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 139 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 394 m.
Palmetto Bay, Florida
Pameto Bej je grad u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 23.410.
El Retazo, Chinameca
El Retazo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chinameca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Bosques del Paraíso, Oriental
Bosques del Paraíso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Oriental.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2352 m.
Las Flores, Saucillo
Las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Saucillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1189 m.
Profresor Roberto Barrios, Palenque
Profresor Roberto Barrios je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Palenque.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1173 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
Ao Tanaka
Za reprezentaciju Japana debitirao je 2019. godine te je sudjelovao na nekolicini međunarodnih natjecanja. Na Svjetskom prvenszvu 2022. godine u Kataru postigao je pobjednički gol za Japan (2:1) protiv Španjolske koji je Japanu osigurao prvo mjesto u grupi i prolazak u osminu finala.
Colonia Donaciano Rivera, Acapulco de Juárez
Colonia Donaciano Rivera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acapulco de Juárez.
Ćup (film)
Ćup (, fonetski: Homre) je iranski igrani film snimljen 1992. godine u režiji Ibrahima Foruzeša. Po žanru je drama, a radnja je smještena u jednu školu u pustinjskoj oblasti i prikazuje kako učenici pokušavaju popraviti ćup koji su koristili za držanje dragocjene vode. Ćup je godine 1994. na Festivalu u Locarnu osvojio Zlatni leopard.
El Duraznito, Sinaloa
El Duraznito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Las Cabezas, Mezquital
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2180 m.
Joquela, Tianguistengo
Joquela je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tianguistengo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 133 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 950 m.
Al Makhbaz, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1773 m.
Șesuri, Măgirești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 429 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 349 m.
Vanda Vujanić
Vanda Vujanić (13. kolovoza 1971.), hrvatska je kazališna, televizijska i filmska glumica.
Mescia, Novara
Mescia je naselje u Italiji u provinciji Novara, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 95 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 397 m.
Tierra y Libertad, Socoltenango
Tierra y Libertad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Socoltenango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 137 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 601 m.
La Coco, Oriental
La Coco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Oriental.
Pojorâta, Pojorâta
Pojorâta je naselje u Rumuniji u okrugu Sučava u opštini Pojorâta.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3107 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 724 m.
1729 (broj)
1729 je prirodan broj kome prethodi 1728, a posle njega sledi 1730. Poznat je kao Hardi-Ramanujanov broj, nakon jedne anegdote britanskog matematičara G. H.  Hardija,  u kojoj je posetio indijskog matematičara Srinivasa Ramanudžana u bolnici. On je prepričao njihov razgovor:
Ova dva različita načina su:
1729 = 13  123 = 93   103 Citat se ponekad izražava koristeći termin pozitivne kocke, jer omogućavanje negativnog savršenog kuba (kuba negativnog celog broja) daje kao najmanje rešenje broj 91 (1729 je deljivo sa 91):
91 = 63  (-5)3 = 43   33 Broj koji je najmanji broj koji se može izraziti kao zbir dva kuba u n različitih načinas nazvan je «taksi broj». Ovakav broj je takođe pronađen u jednoj od Ramanujanovih beležnica godinu dana pre incidenta, kako je primetio Frenikl de Besi 1657. godine.
Isti izraz definiše broj 1729 kao jedan u nizu «Fermatovih "zamalo" promašaja» (sekvence A050794 u OEIS) definisanih u vidu brojeva oblika
koji se takođe mogu izraziti kao zbir dva druga kuba.
Gašper Tič
Gašper Tič (7. maj 1973 - 18. jun 2017) bio je slovenski glumac. Najpoznatiji je po ulozi Franceta Prešerna u filmskoj komediji Oda Prešernu. Dobio je nekoliko prestižnih glumačkih nagrada u Sloveniji i susjednim zemljama.
Lac-Chen, Conkal
Lac-Chen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Yucatán, u opštini Conkal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Severechi, Sinaloa
Severechi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Sinaloa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 728 m.
Paso Seco, Hidalgo
Paso Seco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Hidalgo.
Las Barretas, Linares
Las Barretas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Linares.
Paso Seco, Hidalgo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2573 m.
Las Barretas, Linares
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 121 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 284 m.
Charco Largo, Mezquital
Charco Largo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Mezquital.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1847 m.
Nashwān, Sa'dah
Nashwān je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2226 m.
Najá, Oxchuc
Najá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Oxchuc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1515 m.
Pred doždot
Pre kiše je makedonsko-britansko-francuski igrani film snimljen 1994. godine koji je kao režiser i scenarista potpisao Milčo Mančevski, poznat kao jedno od najuspešnijih ostvarenja makedonske kinematografije. Velikim delom je inspirisan tada aktualnim događanjima, odnosno jugoslovenskim ratovima kojih je tadašnja Makedonija bila pošteđena. Premijerno je prikazan na venecijanskoj Mostri gde je osvojio Zlatni lav.
Radnja
Film je podeljen u tri dela „Zborovi“ (Reči), „Lica“ i „Sliki“ (Slike) koji za svoju središnju radnju imaju tragične i nesrećne ljubavi.
„Reči“ prate monaha Ćirila koji se zavetovao na ćutanje u manastiru negde u vrletima Makedonije i njegovo ustajanje u odbranu Zamire, mlade Albanke u bekstvu pred ruljom koja je optužuje za ubistvo. Zajedno napuštaju manastir i beže kroz makedonske vrleti, ali se njihova priča završava iznenada i brutalno.
„Lica“ su smeštena u užurbani London i prate Anu koja je rastrzana između svoje ljubavi prema svom suprugu Niku sa jedne i privlačnosti ka razočaranom makedonskom ratnom fotografu Aleksandru. Ona biva uvučena u čitav niz tragičnih događaja kroz pucnjavu u jednom restoranu nedaleko od nje.
„Sliki“ prate Aleksandra koji se vraća u svoje rodno selo koje je rat podelio na nacionalnoj osnovi i u kome se na komšije Albance gleda kao na neprijatelje. On se u selu susreće sa svojom starom ljubavlju albankom Hanom, koja ga moli da pomogne i sačuva njenu ćerku Zamiru i dok Aleksandar kreće u potragu za Zamirom, na horizontu se stvara oluja (kiša), a film se vraća na svoj početak (pre kiše).
Glavni likovi
Glavni likovi u filmu su:
Surinam (nizozemska kolonija)
Kolonija Surinam ili Nizozemska Gijana (nizozemski: Kolonie Suriname ili Nederlandse Guiana) bila je od 1667. kolonija Nizozemske Republike u Južnoj Americi, a nakon nje i njezinih nasljednica do 1954., iako je Nizozemska nastavila vladati sve do 1975. kad je Surinam postao nezavisan.
Historija
Privi Evropljani koji su stigli do tadašnje Divlje obale (današnji Surinam), bili su avanturisti koji su tražili mitski El Dorado. Ali je prvo trajno evropsko naselje u Surinamu osnovala je grupa britanskih plantažera sa svojim robovima 1651.
Njih je oko 300 u tu avanturu poveo tadašnji guverner Barbadosa -Francis Willoughby, umjereni rojalist koji se nije htio vratiti u Englesku bojeći se osvete Olivera Cromwella. Kolonija uz Rijeku Surinam dobro je napredovala naročito kad se u nju doselilo puno protjeranih Nizozemaca i Židova iz Portugalskog Brazila.
Površinu te kolonije koja se prostirala između rijeka Corantijn na zapadu i Maroni / Marowijne na istoku, između britanske i Francuske Gvajane teško je odrediti jer su njene granice prema unutrašnjosti bile nejasne. Samo je uski niski pojas uz obalu bio naseljen i obrađen. Kolonija je podijeljena na Staru (između rijeka Coppename i Maroni / Marowijne) i Novu koloniju, od Coppename do Corantijna. U Staroj koloniji se nalazila prijestolnica i jedini veći grad Paramaribo po ostatku kolonije plantaže koje su imale i po 600 robova.
Kolonija je na samom startu bila vlasništvo države, koja ju je zbog problema oko upravljanja ubrzo prodala Nizozemskoj zapadnoindijskoj kompaniji za 260,000 guldena. Ta kompanija je 1/3 prodala gradu Amsterdamu a drugu Cornelisu van Aerssenu, pa je odtad djelovala kao akcionarsko društvo na čelu sa Cornelisom (1683-1688).
Za vrijeme Francuskih revolucionarnih (1799.-1802.) i kasnijih Napoleonskih ratova (1804.-15.), koloniju je okupirala Britanska kraljevska mornarica.
Nakon sklapanja Amienskog mira kolonija je vraćena Ujedinjenoj Nizozemskoj i odtad su njom upravljali guverneri slani iz Nizozemske.
Surinam se razvio u prosperitetnu koloniju, u kojoj je u prvo vrijeme šećer bio glavni izvozni artikl, a proizvodnja kave, kakaovca, pamuka, indiga i drva dobila je na važnosti tokom 18. vijeka.
Sve do sredine 19. vijeka robovi, uglavnom iz Zapadne Afrike, činili su većinu stanovništva. Malobrobno evropsko stanovništvo se sastojalo od ljudi nizozemskog porijekla, ali bilo je i Francuza, Njemaca i Britanaca i Židova koji su došli iz Portugala, Španjolske i Italije preko Brazila.
Od 1853. počeli su dolaziti najamni radnici iz Kine i sa otoka Madeire da rade na plantažama. Dobar dio njih se vremenom se počeo baviti maloprodajom u vlastitim malim dućanima. Kad je u julu 1863. ukinuto ropstvo, zamjenjeno je perfidnom odlukom kolonijalne vlade, da bivši robovi moraju još deset godina raditi na dotadašnjim plantažama kako bi ispunili ugovornu obavezu. I pored tog to se pokazalo nedovoljnim, pa se počelo uvoziti ugovorne radnike iz Indijskog potkontinenta i sa Otoka Jave.
Cainsville, Missouri
Kejnsvil je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Surinam (nizozemska kolonija)
Historija
Američka kompanija Alcoa započela je 1916. eksploataciju novootkrivenih rezervi boksita, glavnu sirovinu za proizvodnju aluminija. To je potaklo 1939. i nizozemsku rudarsku kompaniju Billiton da i ona pokrene posao u koloniji.
Doctor Samuel León Brindis, Socoltenango
Doctor Samuel León Brindis je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Socoltenango.
Surinam (nizozemska kolonija)
Kolonija nakon Drugog svjetskog rata
Nakon Drugog svjetskog rata oživio je nizozemski interes za Surinam pa je od 1948. počela značajnije investirati i dozvolila ograničenu autonomiju.
Doctor Samuel León Brindis, Socoltenango
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 143 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 712 m.
Surinam (nizozemska kolonija)
Kolonija nakon Drugog svjetskog rata
U to vrijeme je pitanje biračkog prava postalo je katalizator političke mobilizacije. Osnovane su prve političke partije, i to većinom na rasno-etničkoj bazi. Kreolska elita svijetlije kože, protivnik općeg prava glasa, osnovala je Surinamsku nacionalnu partiju (Nationale Partij Suriname; NPS) i Progresivnu Surinamsku narodnu partiju (Progressieve Suriname Volkspartij; PSV) namjenjenu kreolskim radnicima. Javanci i ostali južnoazijci okupili su se oko Ujedinjene reformske partije, kasnije nazvane Progresivna reformska partija (Vooruitstrvende Hervormde Partij; VHP]) i Indonezijske seljačke partije, kasnije Partija nacionalnog jedinstva i solidarnosti (Kerukunan Tulodo Pranatan Inggil, KTPI). Opće pravo glasa uvedeno je 1948.
Zakonom o promjeni ustava Kraljevine Nizozemske iz oktobra 1954. Surinam je zajedno sa Nizozemskim Antilima postao sastavni dio Nizozemske uz napomenu da će to trajati do 25. novembra 1975. kad će Surinam postati nezavisan i prekinuti sve zakonske veze sa Nizozemskom.
Scutaru, Mănăstirea Cașin
Scutaru je naselje u Rumuniji u okrugu Bakau u opštini Mănăstirea Cașin.
Surinam (nizozemska kolonija)
Kolonija nakon Drugog svjetskog rata
Nakon što je 1954. Surinam dobio autonomiju u unutarnjim poslovima, razvojna pomoć iz Nizozemske stalno se povećavala. Surinam je 1964. postao pridruženi član Evropske ekonomske zajednice (EEZ), pa je primao pomoć iz fondova EEZ-a. I pored toga ekonomija je stagnirala, izuzev sredinom 1960-ih, kada je radikalno povećana proizvodnje glinice i aluminija.
Kad je koalicija partija NPS-a, PSV-a, KTPI-a i novoosnovane ljevičarske Nacionalističke republikanske partije (Partij Nationalistische Republiek; PNR), pobijedila na izborima 1973. postalo je jasno da će Surinam prekinuti sve veze sa Nizozemskom i postati nezavisan, i pored otpora južnoazijata koji su se bojali dominacije Kreola.
To se i desilo 25. novembra 1975. kad je Surinam i službeno proglasio nezavisnost.
Scutaru, Mănăstirea Cașin
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 453 m.
Las Cañadas, Oxchuc
Las Cañadas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Oxchuc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1819 m.
Cainsville, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 290, što je 80 (-21,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Santa Rosa de Padua, Chinameca
Santa Rosa de Padua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Chinameca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
La Arena, Acapulco de Juárez
La Arena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acapulco de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 135 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 77 m.
Los Fresnos, Saucillo
Los Fresnos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Saucillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1193 m.
Richard Fariña
Richard George Fariña (8. mart 1937 – 30. april 1966) bio je američki književnik i folk muzičar, poznat po romanu Been Down So Long It Looks Like Up to Me, izdanom neposrednom prije njegove smrti u prometnoj nesreći, a koji ga je učinio jednim od ikona kontrakulture 1960-ih.
Vrhbosna
Uz Vidogošću (područje Vogošće, Ilijaša, Breze i Vareša), Trstivnicu (Kakanj, Bobovac, Sutjeska), Lepenicu (Fojnica, Kreševo, Kiseljak), Lašvu (Travnik, Vitez) i Brod (na području Zenice) činila je prvobitnu Bosnu. Konstantin Porfirogenet naziva je bosanskom zemljom (grč. horion Bosona). Prostire se oko izvora rijeke Bosne, s gradovima Vrhbosnom, Hodidjedom i Kotorcem. Na mjestu grada Vrhbosne Turci su sagradili Saraybosnu (Sarajevo). Od 1463 Vrhbosna je bila centar Bosanskog sandžaka.
Kraljevina Hrvatska
Sve do 12. stoljeća historija prave Bosne je vrlo mutna i nejasna. Bosna leži na granici između Hrvatske i Srbije, a istorijski izvori o tome šute. Međutim, o njoj se zna nekoliko stvari. Prije svega, poznato je da je pre 950. godine bio u vlasti srpskih velikih župana. Poznato je da se nezavisna Srbija (Raška) pojavila kasno u istoriji i da je tada prvenstveno obuhvatala današnji Sandžak, osim njegovog istočnog dijela, i da se nije prostirala u Bosnu.
U to doba zemlja Bosna je vjerojatno bila dio jake hrvatske države, o čemu postoje direktni historijski podaci. Konstantin Porfirogenet izvodi naziv Srbi / podanici (Servi) od glagola služiti (servire), jer služe rimskom (vizantijskom) caru, a naziv Hrvati tumači kao narod bogat zemljom. Druge utvrđene činjenice posredno, ali ipak jasno svjedoče, da je prava Bosna morala biti dio hrvatske države.
Čuveni njemački istoričar Ernst Dümmler ( 1830–1902 ), imajući u vidu da je Srbija za vreme kralja Tomislava bila mala i po snazi i po prostoru, dok je Hrvatska, naprotiv, imala veoma jaku vojnu silu na moru i na kopnu (80 većih i 100 manjih brodova, 100.000 pješaka i 60.000 konjanika) zaključuje kako slijedi:
desno|thumb|250px| [[Trpimir|Trpimirova Primorska Hrvatska ]] Ovi historičari temelje svoje mišljenje o pripadnosti Bosne Hrvatskoj i na drugim činjenicama, koje je historija zabilježila. U 9. vijeku Hrvatska je imala direktnu granicu sa Bugarskom. To potvrđuje i vizantijski istoričar Cedrenus. Porfirogenet govori o borbama između Hrvata i Bugara, nešto poslije 870. godine, dakle za kana Borisa i kneza Trpimira. Bugari nisu uspjeli u ratu, ali su sklopili mir sa Hrvatima, dajući im obilne darove i primajući od njih podršku. Papini legati godine 886. otišli su direktno iz Hrvatske u Bugarsku kanu Borisu, da pokrste bugarski narod. Slično se dogodilo 926. za kralja Tomislava. To je novi dokaz zajedničke bugarsko-hrvatske granice. S obzirom da je Slavonija u to vrijeme bila franačka, jer je postojala samostalna Raška na Limu i gornjoj Drini, a Bugarska se protezala do Srijema i sjeverne Srbije, Hrvatska je morala uključiti Bosnu, posebno područja oko Tuzle. Bugarsko-hrvatska granica bila je na Drini, a Bosna je bila u sastavu Kraljevine Hrvatske.
thumb|left|280px| [[Tomislav (hrvatski kralj)|Tomislavovo hrvatsko kraljevstvo ]] Isti zaključak nameće se i iz povelje hrvatskog kneza Trpimira, izdane 852. godine u Bijaćima kod Splita splitskom nadbiskupu Petru. U povelji se kaže da je Splitska nadbiskupija «metropola sve do obala Dunava i gotovo po čitavoj državi hrvatskoj». Treba znati da je u to vrijeme Slavonija politički pripadala Franačkoj, a crkveno Akvilejskoj patrijaršiji. Splitska metropola, koja se prostirala na gotovo cijeloj hrvatskoj državi, je mogla dopirati do Dunava samo ako bi Bosna pripala Splitu, odnosno Hrvatskoj.
Oko sredine 10. vijeka Bosna dolazi u ruke srpskog kneza Časlava. Vizantijski car Konstantin VII. piše negdje oko 950. Porfirogenet svoje poznato djelo O upravljanju carstvom (lat. De administrando Imperio). Doduše, djelo je skrpano od raznih izvještaja carskih službenika, koji su mjestimično protuslove ili donose netačne podatke, djelo je napisano s jasnom političkom namjerom i nije konačno usklađeno i uređeno, ali ipak zbog oskudice drugih vrela i obilje podataka, od velike je važnosti za sve historiografiju naroda istočnog Jadrana, Panonije i Balkana. Car Porfirogenet spominje oko 950. godine da je horion Bosona, odnosno kraj ili zemljica Bosna, pripadao Srbiji, odnosno potpao pod vlast njenih podanika. Iz riječi «horion» se vidi da je Bosna u to vrijeme bila mala i da ju je car smatrao posebnim tijelom u sklopu Srbije, dok u pravoj Srbiji nabraja samo gradove a ne i župe, stavlja Bosnu na posebno mjesto – na kraju – i spominje u njoj dva grada (Katera i Destnik).
Car je svoje djelo pisao upravo u to vreme kada je Bugarska pala na niske grane i kada je u Hrvatskoj, zbog nereda i pobune bana Pribine – koji je ubio i kralja Miroslava (949)  –, vladala opća slabost i anarhija. Tu povoljnu konjukturu je iskoristio odlucni srpski knez Časlav i Hrvatskoj oteo Bosnu i Bugarskoj izvjesne druge krajeve. Bizantski gradovi u Dalmaciji su se zbog tog incidenta odvojili od Hrvatske. Porfirogenet spominje da je tada Hrvatska imala tek polovinu vojne snage prema onoj iz vremena kralja Tomislava. Očito je Hrvatska izgubila mnoge svoje krajeve i oblasti, prvenstveno Bosnu. Tom nesrećom i zajedno sa ostalom Bosnom, grad Soli je pao u Časlavove ruke, ako je to dobar prevod Porfirogenetovog Salenes.
S time je knez Časlav povremeno dominirao Bosnom, dok u nju kroz sljedeća stoljeća srpske države neće uspjeti stupiti kao vladarice, pa pri takvom pokušaju nije uspio ni najslavniji srpski vladar, car i samodržač svih Grka i Srba, Dušan Silni. Po Dukljaninu, krajem 11. vijeka Bosnom je jedno vrijeme zavladao dukljanski kralj Bodin, što je bio slavenski vladar, ili tačnije – po istom popu Dukljaninu – Crveni Hrvat.
Hrvatsko-Ugarsko Kraljevstvo
thumb|right|320px| [[Hrvatska u personalnoj uniji s Mađarskom|Hrvatsko-Ugarsko Kraljevstvo ]] Hegemoniju hrvatskih kraljeva nad Bosnom potvrđuje niz lokalnih vladara koji su sljiedili: to je slučaj i s prvim poznatim bosanskim banom Borićem, katoličkim velikašem iz Slavonije. Tako je isto i moćni ban Pavao I. Šubić Bribirski «gospodar bosanski» (1299) iz porodice Zrinski, iz koje će nastati ban Petar Šubić Zrinski. Njegov sin Mladen banuje u Bosni dvadeset godina ( 1302–1322 ). Zatim i osnivač bosanske kraljevske dinastije Kotromanića, ban Prijezda. Takav je i «veliki vojvoda rusaga bosanskog» Hrvoje Vukčić Hrvatinić, moćniji od samog bosanskog kralja, unuk gospodara Donjih krajeva (oko današnje Banje Luke i Jajca), kneza Hrvatina. Svi su pripadaju kulturnom prostoru tadašnje Hrvatske države.
Od kapitalne je važnosti činjenica, da se ugarsko-hrvatski kralj Bela II. Slijepi godine 1138. naziva kraljem Ugarske i «Rame» (Bela Dei gracia Hungariae Ramaeque rex). Taj naziv Rama podrazumijeva hrvatsko-ugarsku vlast kroz trista godina u Bosni jer su naime Mađarski kraljevi okrunjeni za hrvatske kraljeve a budući da je sastavni dio Hrvatske bila i Bosna, otuda su nasljednici kralja Kolomana bili i «rex Ramae» – kraljevi Bosne. Rezultat istraživanja Ferde Šišića tvrdi da je se Hrvatska u doba kralja Petra Krešimira IV. prostirala od Neretve do Drave i od mora do Drine.
Kada je pod kraljem Zvonimirom, a osobito nakon njegove smrti, uticaj stranaca u Hrvatskoj znatno porastao, bosanski velikaši su nastojali što više Bosnu osamostaliti i tako se Bosna počinje odvajati od Hrvatske. Prema Šišićevim riječima, to je bilo za Zvonimirova života. Starohrvatski ljetopis pripovijeda:
Malo zatim, po istoj kronici, kralj Bela je zavladao svim dijelovima Zvonimirove države: Bosnom, Hrvatskom, Dalmacijom i Neretvanskom krajinom. Stoga su Arpadovići su vrlo rano opazili centrifugalne težnje Bosne i zbog toga su naglasivali svoja kraljevska prava na Bosnu kao na dio Hrvatskog Kraljevstva, kojemu su na čelu stajali od 1102.
Bosanski banovi prikazuju se, unatoč svoj težnji za slobodom, kao vazali ugarsko-hrvatskih kraljeva. Vrlo poučan dokument iz 1163. godine, kojim je ugarsko-hrvatski kralj Stjepan IV. potvrđuje izvjesne privilegije pred velikanima (svog) kraljevstva, među kojima najprije navodi određene nadbiskupe i biskupe, a onda na prvom mjestu među svjetovnim knezovima hrvatskog bana Beloša, zatim palatina Tomu, pa dvorskog kneza Broka, zatim bosanski bana Borića, te velikaše Hadrijana, Henrika itd. Dakle, Borić nije samostalni vladar Bosne, već službenik, ban ugarsko-hrvatskog kralja i velikaš ugarsko-hrvatskog kraljevstva, a tim istim Bosna je samo dio toga kraljevstva, jer je nekad bila sastavni dio Hrvatske. Upravo zato Kulin ban šalje svoga sina Stjepana u Ugarsku, da se pred kraljem odrekne patarenizma ispred cijele Bosne, makar da su se na Bilinom polju 1203. godine patarenski poglavari odrekli bogomilstva i ispovijedali katoličku vjeru pred banom i papinskim legatom. Kralj Bela III. strogo naređuje svom vazalu Kulinu, pod prijetnjom globe od 1.000 srebrenih maraka, da ne smije štititi patarene u Bosni.