cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Minerva
desno|mini|225px|Minervina glava, [[Elihu Vedder, 1896.]] Minerva, poznata i kao Palada Atena u grčkoj mitologiji, bila je rimska božica. Smatrala se djevičanskom božicom ratnika, poezije, medicine, mudrosti, trgovine, zanata i izumiteljica glazbe.
Ovaj se članak fokusira na Minervu u ranom Rimu i na štovanje njenog kulta. Za informacije o književnim mitološkim prikazima Minerve, koji su snažno bili pod utjecajem grčke mitologije, vidi Palada Atena gdje se spominje kao jedna od triju djevica uz Artemidu i Hestiju.
Etruščanska Minerva
Ime "Minerva" je najvjerojatnije preuzeto od Etruščana koji su je nazivali Menrva. U etruščanskoj mitologiji Minerva je bila božica mudrosti, rata, umjetnosti, škola i trgovine. Ona je bila etruščanska dvojnica grčke Atene i rimske Minerve. Poput Atene, Menrva je rođena iz glave njenog oca Tinije.
Njezino ime sadržava "mn-" korijen koji se povezuje s pamćenjem. Vidi grčku "Mnemozinu" (gr. μνημοσύνη) i "mnestis" (gr. μνῆστις): pamćenje, sjećanje, uspomena. Rimljani su možda zamjenili njeno strano ime sa svojom riječi mens koja označava "um" budući da je jedan aspekt Minerve kao božice bio ne samo ratni nego i intelektualni. Minerva je rimsko ime za Atenu, božicu mudrosti i djevičanstva. Ona se također prikazuje kao sova.
Minervin kult u Rimu
Menrva je bila dio svete trijade s Tinijom i Uni, istoznačnicama rimskog trojstva Jupiter-Junona-Minerva. Minerva je bila kći Jupitera.
Kao Minerva Medica, bila je božica medicine i liječnika. Kao Minerva Achaea, štovala se u Luceriji u Apuliji gdje su u njenom hramu ostali sačuvani darovi i ruke Diomede.
175 px|mini| Minervin kip mini|lijevo|225px|Glava "Sulis-Minerve" pronađena u ruševinama [[Rimske kupelji (Bath)|rimskih kupelji u Bathu]]
Ovidije naziva Minervu "božicom tisuću radova." Minerva je štovana diljem Italije, iako je samo u Rimu poprimila ratna obilježja. Njeno se štovanje proširilo diljem carstva – u Britaniji, primjerice, uspoređivala se s božicom mudrosti Sulis.
Rimljani su slavili njen festival od 19. ožujka do 23. ožujka tijekom dana koji se nazivao, u množini ženskog roda, Quinquatria, peti nakon martovskih ida, devetnaesti nakon praznika obrtnika. Manju inačicu, Minusculae Quinquatria, održavali su na lipanjske ili junske ide, 13. lipnja, flautisti koji su posebice bili korisni u religiji. Godine 207. pr. Kr. osnovan je ceh pjesnika i glumaca radi molitvenih darova u Minervinom hramu na brežuljku Aventinu. Među ostalim članovima u cehu je djelovao Livije Andronik. Aventinsko svetište Minerve nastavilo je biti važan centar umjetnosti tijekom velikog dijela srednjeg razdoblja Rimske Republike.
Minerva se štovala na brežuljku Kapitoliju kao jedna od Kapitolijske trijade uz Jupitera i Junonu, u Hramu Minerve Medike, i u "Delubrum Minervae", hramu kojeg je Pompej osnovao 50. pr. Kr., a koji se nalazio na mjestu crkve Santa Maria sopra Minerva (blizu današnje Piazze della Minerva i Panteona).
Sveučilišta i obrazovne ustanove
Božica Minerva kao zaštitnica mudrosti često se prikazuje u kiparstvu, na pečatima, te u ostalim oblicima u obrazovnim ustanovama, uključujući:
Društva
desno|200px|mini|Minervin kružni tok u [[Guadalajara, Meksiko|Guadalajari, Meksiko, jedan od najprepoznatljivih znamenitosti grada]]
Corte Franceschini, Lucca
Corte Franceschini je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
Povratak razmetnoga sina
Povratak razmetnoga sina, slavno ulje na platnu baroknog slikara Rembrandta van Rijna iz 1669. godine.
Ova slika, koju je naslikao netom prije svoje smrti, posljednja je u seriji vjerskih slika i posljednje veliko djelo s likovima u prirodnoj veličini. Ovo je i jedno od njegovih najdirljivijih djela koje prikazani trenutak razvlači u vječnost. Naime, tako je nametnuto raspoloženje nježne tišine da se gledatelju čini kako pripada ovoj skupini. Ta poveznica je možda snažnija i intimnija nego u bilo kojem njegovom ranijem djelu. Naime, umjetnici 17. vijeka su često istraživali različite dijelove iz života razmetnoga sina, koji je često prikazivan kako troši svoje nasljedstvo na piće i žene. Kao što je uostalom radio i sam Rembrandt na Razmetni sin u krčmi iz 1637. god., gdje je prikazao samoga sebe kao razmetnog sina. No, ovdje je prikazan trenutak kada je novca nestalo i sin se, osiromašen i obeščašćen, vraća doma gdje nalazi zagrljaj dobrodošlice. Kako je zabilježeno u Novom zavjetu:
Na Rembrandtovoj slici, razumijevanje za koje je trebao cijeli život da se razvije postiže jedinstven izričaj tuge i oprosta.
Slika se uvelike razlikuje od ranijeg njegovog bakropisa iz 1636. godine na kojemu je prikazao istu temu. Opet je prikazan razmetni sin kako kleči kraj očevih nogu, glave naslonjene na starčeve grudi, ali je otac sada spokojan, njegov izraz smiren i pun roditeljske ljubavi i praštanja. Njegove ruke, koje istovremeno grle i blagoslivljaju sina, beskrajno su izražajne. Promatrači na slici, uronjeni u tamu na desnoj strani i u pozadini, ne odvraćaju pažnju od glavne teme. Kao da ih Rembrandt dijeli od oca i sina koji su prosvijetljeni božanskom svjetlošću pokajanja i praštanja, dok su oni u sjeni nerazumijevanja i osude.
La Placita, Urique
La Placita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1501 m.
Cibetke
Cibetke i genetke (Viverridae) su porodica iz reda  zvijeri, a svrstana je u natporodicu mačkolikih životinja. To su male do srednje velike zvijeri, s točno 30 vrsta koje žive u Africi i Euroazije.
Osobine
To su rođakinje mačaka, imaju vitko tijelo s kratkim nogama, koje završavaju uglavnom s pet prstiju. Krzno im je najčešće pjegavo ili prugasto, no može biti i jednobojno. Na dugim licima imaju šiljaste njuške s 32 do 40 zubi, zašiljene ili zaobljene uške, duge brkove i velike oči. Cibetke i genetke su samotne životinje koje većinu vremena provode na drveću. Oštre pandže koje mogu uvlačiti koriste za hvatanje debala i grana, a u održavanju ravnoteže pomažu im dugi repovi. Zbog tih prilagodbi su dobri penjači.
Sljedeće obilježje im je prisutnost dvije ili više analnih žlijezda pored crijevnog otvora koje izlučuju tekućinu intenzivnog mirisa. Ovu tekućinu talože u žljezdanim vrećicama. Tom tekućinom koriste se za obilježavanje svog životnog prostora, da bi pokazale da na prostor polažu "pravo vlasništva", ali i da odbiju neprijatelje.
Ovisno o vrsti, dužina tijela kreće im se od 35 do 95 cm, dužina repa od 13 do 90 cm a težina im je između 0,60 i 20 kg.
Rasprostranjenost
Najveći broj vrsta ove porodice živi u južnoj i jugoistočnoj Aziji, gdje je raširena od Indije preko južne Kine do Indonezije i Filipina. Pored toga, živi u cijeloj Africi i na Arapskom poluotoku. Samo jedna vrsta iz ove porodice, sitno pjegava genetka (Genetta genetta), koja inače nastanjuje područje oko Atlasa, živi i u jugozapadnoj Europi. Inače, žive uglavnom u šumama, a ponekad i u grmovitim područjima i savanama.
Način života
Sve vrste su noćne životinje a po danu spavaju u dupljama u stablima ili jamama u tlu. Mnoge vrste su izvrsni penjači i uglavnom žive na stablima. Samo jedna vrsta, binturong, razvila je rep prilagođen hvatanju. Druge vrste se opet mogu naći samo na tlu, dok su neke prihvatile vodu kao stanište, i žive semiakvatičnim načinom života.
Većina vrsta žive samotnjački i izbjegavaju, osim u razdoblju parenja, susrete s pripadnicima iste vrste. Neke vrste žive u paru ili manjim porodičnim skupinama. Veće grupe u ovoj porodici nisu uobičajene. To su uglavnom teritorijalne životinje koje svoje područje obilježavaju izlučinom analnih žlijezda.
Prehrana
Sve vrste cibetki i genetki su u pravilu svežderi. Mnoge vrste su vrlo spretni lovci koji se prišuljaju plijenu ili napadaju iz zaklona. Hrane se malim kralježnjacima, kukcima, crvima kao i ptičjim jajima. Neke vrste jedu i strvinu. Jedu i biljnu hranu, kao voće i orahe.
Razmnožavanje
Ženka koti najčešće dva puta godišnje između dvoje i šest mladunaca. Kod koćenja, mladunci su slijepi, ali imaju krzno. Očekivani životni vijek kod većine vrsta je između 5 i 15 godina.
Potporodice i rodovi
Vrsta Nandinia binotata je ranije uvrštavana u ovu porodicu, no danas se smatra zasebnom porodicom Nandiniidae. I tri vrste koje žive na Madagaskaru koje su se ranije smatrale dijelom ove porodice, izdvojene su iz nje i čine danas zasebnu porodicu Eupleridae, odnosno, madagaskarske zvijeri (vidi: madagaskarska cibetka)
La Toma, Santa María del Río
La Toma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1873 m.
Reifenberg
Rajfenberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Jugozapadni Palatinat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 834 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7340220.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Jugozapadni Palatinat Rajfenberg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Jugozapadni Palatinat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 350 metara. Površina opštine iznosi 7,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 834 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 108 stanovnika/km².
El Girasol, San Carlos
El Girasol je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Carlos.
Bayport, New York
Bejport je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Robert de Beaumont, 1. earl Leicestera
Robert de Beaumont, također poznat i kao Robert I od Meulana (1040/1050 - 5. jun 1118) bio je moćni anglo-normanski feudalac, poznat kao 1. earl Leicestera, ali i kao jedan od najmudrijih ličnosti svog doba i blizak savjetnik tri engleska kralja iz Normanske dinastije.
Rodio se kao sin normandijskog plemića Roberta de Beaumonta, bliskog savjetnika Williama Osvajača, i Adeline de Meulan od koje je naslijedio grofovsku titulu. Zajedno sa Williamom je sudjelovao u invaziji 1066. godine i ratne zasluge su mu donijele niz posjeda i titula u novoosvojenoj Engleskoj. Majčine posjede u Meulanu je nakon njene smrti 1081. osigurao tako što se išao lično pokloniti francuskom kralju Filipu I priznavši kao svog sizerena.
Radovanu, Radovan
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3258 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 93 m.
Robert de Beaumont, 1. earl Leicestera
Godine 1096. se oženio za 15-godišnju Elizabeth (Isabel) od Vermandoisa; unuku francuskog kralja Henrija I; do njega je došlo usprkos protivljenja tamošnjeg svećenstva koje je smatralo nepriličnim višedecenijsku razliku u dobi supružnika. Robert je na kraju dobio posebnu dozvolu od pape Urbana II. Elizabeth/Isabel mu je rodila devetero djece, među kojima i sina Roberta koji je naslijedio Leicester, njegovog blizanca Walerana, koji je postao prvi earl Worcester te mlađeg sina Hugha, koji je postao prvi earl Bedforda.
U augustu 1100. je Robert zajedno s kraljem Williamom Rufusom sudjelovao u lovu u New Forestu i bio jednim od svjedoka njegove pogibije. Nakon toga se odmah stavio na raspolaganje Williamom bratu Henryju i pomogao mu doći na prijestolje.
Robert u kasnijim godinama nije mogao zadržati naklonost supruge, koja se zaljubila u mnogo mlađeg William de Warennea, earla od Surreya. Kroničar Hugh od Huntingdona navodi kako je Robert "umro od tuge", omogućivši Isabel da se uda za Warennea i rodi mu petoro djece.
Villatella, Imperia
Villatella je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Courcelles-sur-Nied
Kursel sir Nijed je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Mec Kampanj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 895 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 176 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,06 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 240 metara (maksimalnoj 265 m, a minimalnoj 215 m).
Psihodelični rock
thumb|Oslikani karton [[LSD-a]] Psihodelični rok je vrsta rok muzike koja je nastala 1960-ih godina u SAD-u i bila najpopularnija do 1970-ih. Ova muzika je pokušaj dočaravanja iskustva izmenjene svesti, izazvanog psihodeličnim drogama, pogotovom LSD-om.
Psihodelični rok je most od bluz-roka ka progresivnom roku i hevi metalu. Nastao je tokom 1960-ih među garažnim i folk rok bendovima u Britaniji i SAD. Od instrumenata, izraženi su električna i akustična gitara, klavijatura, vokal, bas i bubnjevi. Takođe se koriste i neki nezapadni muzički instrumenti, poput indijske sitare.
Coto Laurel, Puerto Rico
Koto Laurel je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Psihodelični rock
Najzaslužnije grupe za nasatanak psihodelične muzike su Jefferson Airplane, Pink Floyd i Grateful Dead, koje su imale koncertne nastupe uz obimno korišćenje svetlosnih, vizualnih i akustičnih efekata. Prvim albumom psihodelične muzike može se smatrati „Jefferson Airplane Takes Off“ koji je izdat 1. marta 1966. godine.Nešto kasnije izašao je i album „Revolver“ grupe Bitlsi koji je znatno uticao na hipi-kulturu, uz koju je psihodelični rok bio veoma vezan. Takođe i albumi Sgt. Pepper`s Lonely hearts Club Band i Magical Mystery Tour iste grupe naročito doprinose razvoju ovog žanra. Međutim, prvi ozbiljniji proboj je došao tek sa Pink Flojdom.
Coto Laurel, Puerto Rico
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.047, što je 559 (-15,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Psihodelični rock
Nastanak
220p|thumb|[[Jefferson Airplane]] Iako su muzički biznis i uzimanje opijata bili su u tijesnoj vezi i znatno prije pojave rokenrola, kod mnogih rok muzičara ta veza postaje potpuno otvorena. Početkom 1960-ih je u Sjedinjenim Američkim Državama LSD bio legalana supstanca, te je 1965. godine broj redovnih konzumenata bio preko četiri miliona ljudi, od čega više od 70% studenata i učenika viših razreda srednjih škola. Tako su muzika, pogled na svijet i moda naraštaja stasalog sredinom 1960-ih bili pod snažnim uticajem LSD-a. Čak su i pojedini stilski žanrovi u okviru rokenrola pretožno oblikovani pshodeličnim drogama.
Ken Kizi je početkom 1960-ih na svom posjedu pokraj San Franciska razvio pravu psihodeličnu komunu, koja je postala okupljalište umjetnika, pjesnika i muzičara. Tu su organizovani tzv. "esid testovi", tj. okupljanja radi zajedničke konzumacije halucinogenih sredstava i sviranja. Svi koji su htjeli da učestvuju u esid testovima bili su obavezni da se obuku što luđe i da plate simboličan doprinos u iznosu od jednog dolara, pri čemu je svako mogao da konzumira količinu halucinogenih sredstava koliko je mogao da podnese. Oni kojima je LSD podsticao kreativnost imali su na raspolaganju muzičke instrumente. Svako je sa tim instrumentima mogao raditi šta je htio, a najčešce ih je upotrebljavala grupa The Warlocks, koja je kasnije postala slavna pod imenom Grateful Dead. Glavni opskrbljivač esid-testova drogom Augustus Osli Stenli III je bio i svojevrstni pokrovitelj grupe Grateful Dead. Za Džimi Hendriksa je napravio tabletu Purple Haze, po kojoj je Hendriks nazvao jednu svoju pjesmu.
Pod uticajem LSD-a, supstance koja omogućuje "da se vidi zvuk i čuju boje", muzika je odmicala od prvotne jednostavnosti i postajala sve svestranija i složenija, inkorporirajući elemente raznih muzičkih stilova.
Razvoj
Od svog nastanka psihodelični rok je bio vezan za hipi pokret. U početku je centar psihodeličnog roka bila zapadna obala SAD-a. Na području San Franciska stvarana je muzika koja je bila vjeran izraz antiratnih i antitradicionalističkih stavova hipi-pokreta. Najpoznatije su grupe bile: Džeferson Erplejn (Jefferson Airplane), Grejtful Ded (Grateful Dead), Big Brother and the Holding Company s pjevačicom Janis Joplin, Quicksilver Messenger Service, Lav (Love), Šarlatans, Dorsi (The Doors), i drugi.
220p|thumb|Fanovi čekaju nastup [[Grateful Dead.]]
Grupa Grateful Dead, bila je i za kriterije psihodeličnog doba posebna priča. Teoriju o LSD-u kao transportnom sredstvu u nove svjetove shvatili su doslovnije nego iko drugi. Putovali su drogirani, svirali drogirani, a i njihova publika, tzv. dead headsi ("mrtve glave"), takođe su bili drogirani. Pod utjecajem esida svirali su nevjerovatno dugačke koncerte, a zabeleženo je i da su jednu pjesmu svirali osamdeset i četiri minute.
Ubrzo se psihodelija proširila iz oblasti zaliva San Franciska na ostatak zemlje a zatim i na Evropu da bi postala najveći rok fenomen kasnih 60-ih. Na istočnoj obali SAD, Velvet Andergraund su bili simbol popularnije verzije psihodelije. Oni su poboljšali svoje zvučne tehnike i distancirali su se od kulture vođene „moći cvijeća“.
Već postojeći rok bendovi su takođe počeli sa uključuju psihodelične elemente u svoju muziku, naročito Bitlsi sa albumima „Revolver“ (1966), „Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band“ (1967), i „Magical Mystery Tour“ (1967), a takođe i Bič bojs sa albumom „Pet Sounds“ (1966), i Jardbrds sa „Shapes of Things“ (1966). Rolingstonsi su napravili poduhvat na sceni sa manje uspješnim albumom „Their Satanic Majesties Request“ (1967), dok su grupe kao što su Byrds stvarale komercijalniju verziju psihodelije.
U Britaniji su pioniri psihodelije stvarali muziku koja je bila prožeta hirom i nadrealizmom, manje agresivna i minimalistička u odnosu na američku. Spajala je improvizaciju i eksperimentisanje sa zvukom da bi bile stvorene duže pjesme, na koje je uticao i moderni džez. Upotrebljavani su istočnjački instrumenti kao što je sitara.
U Londonu je Majkl Holingshed, po uzoru na Milbruk, osnovao Svjetski psihodelični centar (World Psychodelic Center) koji je odmah privukao poznata rok-imena: Donovana, Roling Stouns, Pol Mekartnija, Erik Kleptona... Za najistaknutije predstavnike britanske psihodelične scene slovili su Pink Flojdi. Sa vizionarskom maštom koja se kasnije tragično pretvorila u šizofreniju, Sid Baret, vodeći vokal i tekstopisac ranog Pink Flojda, sa puno entuzijazma pratio muzičko istraživanje i eksperimentisanje esid roka na prvom albumu benda, „The Piper at the Gates of Dawn“ (1967). Hipnotičan i inovativan, bio je klasik psihodelične ere.
U ovom period se javlja ideja da se uz pomoć tehnike naizmeničnih svjetlosnih snopova i filmskih sekvenci na pozornici upotpuni šou kako bi posjetitelji pod uticajem opojnih sredstava imali potpuniji doživljaj halucinacija. Tako su muzički nastupi počeli priređivati i svjetlosne efekte, tzv. lajt šou, pa se na koncerte ubuduće gledalo kao na multimedijalni šou. I poezija je pod uticajem droga postala teško shvatljiva, puna nadrealističkih asocijacija i fantazija.
Uticaj
Iako su bendovi sa više od jednog ili dva albuma bili rijetki, uticaj žanra je bio ogroman, potpuno je promijenio modu, plakate, i koncerte. Takođe je značajno uticao na ogranke kao što je hevi metal, art rok (mnogi progresivni i art rok bendovi su počeli kao psihodelične grupe: Emerson, Lake and Palmer from the Nice, Pink Flojd), i spejs ejdž fank. Štaviše, uticaj psihodeličnog roka bio je očigledan u kasnijim žanrovima, panku, repu i trip-hopu.
Dinastija Jin
Dinastija Jin se može odnositi na:
Sardone, Salerno
Sardone je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 165 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 95 m.
Digitalni identifikator objekta
Digitalni identifikator objekta (DOI) je niz karaktera ("digitalni identifikator") koji na jedinstven način određuje neki objekat, kao što je elektronski dokument. Dodatni podaci (meta-podaci) o objektu su pridruženi njegovom DOI imenu i mogu da uključe lokaciju objekta, kao što je na primer Internet link na kome objekat može da se nađe. DOI identifikator za neki dokument je trajan, dok njegova lokacija ili drugi podaci mogu da se menjaju. Pozivanje na neki dokument na Internetu po njegovom DOI imenu je pouzdanije, jer ako se lokacija dokumenta promeni, njegov izdavač samo treba da osveži mata-podatke za dati DOI i unese novu lokaciju dokumenta.
Međutim, za razliku od Internet linkova, DOI sistem nije otvoren za sve. Samo organizacije koje zadovoljavaju određene ugovorne obaveze ovog sistema i koje su spremne da plate članstvo mogu da dodeljuju DOI identifikatore elektronskim objektima. DOI sistem je implementiran kao federacija registrovanih agencija, koju koordiniše Međunarodna DOI fondacija, koja je razvila i koja kontroliše DOI sistem. DOI sistem je razvijen i implementiran za veliki broj izdavačkih okruženja i aplikacija od 2000. godine, i krajem 2009. godine više od 43 miliona DOI imena je bilo dodeljeno od strane više od četiri hiljade organizacija.
El Glóbulo Rojo, Ascensión
El Glóbulo Rojo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ascensión.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1306 m.
La Luz, Santa María Chilchotla
La Luz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chilchotla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 145 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 596 m.
Opština Mojkovac
Opština Mojkovac se nalazi na severu Crne Gore. Sedište opštine je gradsko naselje Mojkovac.
Naseljena mesta
U opštini se nalazi 15 naselja.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. godine opština ima 8.622 stanovnika.
Cuesta Chica, Tototlán
Cuesta Chica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tototlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1587 m.
Leto ljubavi
thumb|Gomila hipika u parku San Franciska. Leto ljubavi je društveni fenomen koji se zbio tokom leta 1967. godine kada se oko 100.000 mladih okupilo u Hejt-Ešburiju, gradskoj četvrti San Franciska, stvarajući atmosferu kulturne i političke pobune. Iako su se hipici istovremeno okupili i u Njujorku, Los Anđelesu, Filadelfiji, Sijetlu, Portlandu, Vašingtonu, Čikagu, Montrealu, Torontu, Vankuveru i širom Evrope, San Francisko je bio epicentar hipi revolucije u vidu mješavine muzike, psihoaktivnih droga, seksualnih sloboda, kreativnog izražavanja i politike.
Leto ljubavi je postalo ključni momenat 1960-ih, kada je hipi kontrakultura izašla u javnost. Besplatna hrana i besplatni lekovi su bili dostupni u Golden Gejt parku, Besplatna klinika (koja postoji do danas) je osnovana za lečenje, a Besplatna radnja je poklanjala osnovne potrepštine svakome kome je potrebno. Ovo nezapamćeno okupljanje mladih je postalo svojevrsni društveni eksperiment, kada je alternativni način života postao zajednički mnogima, tokom te i naredne godine. Njihov način života je podrazumevao zajedničko stanovanje, besplatno i zajedničko deljenje resursa i slobodnu ljubav.
Nasuprot letu ljubavi, leta 1967. zabeležena su i neka od najgorih gradskih nasilja u istoriji SAD, uzrokovanih rasnim neredima koji su izbili u gradovima poput Njuarka i Detroita. Ova strana američkog leta 1967. se često naziva "Dugo toplo leto".
Pozadina
Uvod u leto ljubavi bio je Human be-in u Golden Gejt parku 14. januara 1967, organizovan od strane umetnika Majkla Bouena kao "okupljanje plemena". Okupljanje oko 30.000 istomišljenika za Human be-in je predstavljalo prvu potvrdu da postoji održiva hipi scena.
Sve veći broj mladih hodočasnika u Hejt-Ešburi uzbunio je vlasti San Franciska, čiji je javni stav bio da će držati hipike podalje. Vlada San Franciska, rešena da zaustavi priliv mladih ljudi po početku ljetnjeg raspusta, nenameravano je donela dodatnu pažnju sceni, nizom članaka u lokalnim novinama kojim su upozoravani nacionalni mediji o sve većem broju hipika. Izveštavanje mejnstrim medija o hipi života u Hejt-Ešburiju privuklo je pažnju mladih iz svih krajeva Amerike.
Do proleća, Hejt zajednica odgovorila formiranjem Saveta Leto ljubavi. Termin "Leto ljubavi" je već kružio od usta do ustra, ali je ozvaničen tek sa osnivanjem Saveta za leto ljubavi u proleće 1967, radi zbližavanja mladih Hejt Ešburi okruga. Oni su tražili način da ublaže neke od predviđenih problema usled očekivanog priliva ljudi na leto. Savet je podržao Besplatnu Kliniku i organizovao smeštaj, hranu, sanitarije, muziku i umetnost, kao i koordinaciju sa lokalnim crkvama i drugim društvenim grupama.
Monterey Pop Festival
If you're going to San Francisco (Ako idete za San Francisko),
be sure to wear some flowers in your hair (Budite sigurni da nosite cveće u kosi)...
You're gonna meet some gentle people there (Tamo ćete sresti neke nežne ljude).
Singl "San Francisko" je postao trenutni hit (# 4 u SAD, # 1 u Velikoj Britaniji) i brzo prevazišao svoju prvobitnu namenu popularizacije idealizovane slike San Franciska. Osim toga, medijsko izveštavanje o Monterej pop festivalu omogućilo je Leto ljubavi, jer je veliki broj novopečenih hipika krenuo do San Franciska da čuje svoje omiljene bendove, poput Grateful Dead, Jefferson Airplane, Quicksilver Messenger Service, The Jimi Hendrix Experience, Otis Redding, The Byrds, i Big Brother and the Holding Company sa Janis Joplin. U junu 1967 se oko 30.000 ljudi okupilo prvog dana Monterej pop festivala, da bi brojka premašila 60.000 poslednjeg dana.
Završetak
Naselje Hejt-Ešburi nije moglo da primi ovako brz priliv ljudi, pa se situacija u susedstvu naglo pogoršala. Prenatrpanost, beskućništvo, glad, droga i kriminal su zadesili komšiluk. U jesen su mnogi otišli da nastave svoje studije. Dana 6. oktobra 1967, oni preostali u Hejt Ešburiju izveli su ceremoniju sahrane, "Smrt hipija", koja signalizira kraj iscrpljene scene.
Matilda od Škotske
Matilda od Škotske, rođena kao Edith (o. 1080 - 1. maj 1118) bila je kraljica Engleske, odnosno prva supruga kralja Henryja I.
Rodila se u Dunfermlineu kao kćer škotskog kralja Malcolma III i Svete Margarete Škotske, njegove supruge. Ceremoniji krštenja su prisustvovali izaslanici engleskog kralja Williama Osvajača, Malcolmovog moćnog susjeda - njegov sin Robert Curthose i supruga Matilda od Flandrije. Tada je Edith povukla Matildu za haljinu što je protumačeno kao znamenje da će jednog dana i sama postati kraljica. U dobi od šest godina je zajedno sa sestrom Mary poslana na jug u Englesku, u samostan Romsey Abbey kraj Southamptona; tamo je stekla za tadašnje standarde više nego solidno obrazovanje; naučila je tečno govoriti i engleski i francuski, te latinski u dovoljnoj mjeri da čita sv. Augustina.
Ona i sestra Mary su postale jednim od najpoželjnijih udavača u Engleskoj. Godine 1093. ju je otac zaručio za normanskog plemića Alana Rufusa. Iste godine je, međutim došao u sukob s Englezima te poginuo u bitci kod Alnwicka. Nedugo nakon vijesti o smrti muža je preminula i njena majka. Tako je ostala siroče u samostanu. Usprkos toga ga je napustila, mada ju je kenterberijski nadbiskup Anselm smatrao redovnicom i naredio joj da se vrati. Kronike uglavnom šute o sljedećih sedam godina njenog života.
Henry je kraljem postao u ljeto 1100. nakon pogibije svog brata Williama Rufusa u lovu. Jedan od prvih poteza koji je Henry učinio prilikom dolaska na vlast bila je ženidba za Edith. Anselm, koji se vratio iz izgnanstva, sazvao je posebni crkveni sinod koji je ustanovio da Edith nije redovnica, te se može udati za novog kralja. Kroničari sugeriraju da je Henry Edith poznavao otprije, a možda čak godinama bio i zaljubljen u nju. Brak je bio i politički koristan - preko majke je Edith bila povezana sa anglosaksonskom dinastijom Wessex što je Henryju donijelo popularnost među anglosaksonskim podanicima; Henry je pak pomagao njenoj braći da dođu na vlast u Škotskoj, što je dovelo do neuobičajeno dugog i plodnog perioda mira i suradnje između dvije države.
Za Henryja se udala 11. novembra uzevši ime Matilda. Od 1101. do 1104. je Henryju rodila četvoro djece, od koje su dvoje preživjeli djetinjstvo - kćer Matilda (koja će se kasnije udati za rimsko-njemačkog cara Heinricha V i sina Williama koji je dobio nadimak Adelin. Kroničari su je opisivali kao prilično aktivnu kraljicu koja je osnivala samostane i bavila se filantropijom, posebno nastojeći olakšati patnje leproznih bolesnika. Na dvor je pozivala pjesnike i muzičare, a unajmila je jednog redovnika da napiše hagiografiju njene majke.
Umrla je 1118. godine, te tako nije doživjela tragičnu smrt svog sina u brodolomu Bijelog broda. Nestanak sina-jedinca i nedostatak muškog nasljednika je prisilio Henryja da se oženi za Adelizu od Louvaina s kojom neće imati djece.
Campivo, Brescia
Campivo je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 378 m.
Teteyo el Bajo, General Canuto A. Neri
Teteyo el Bajo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Canuto A. Neri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 883 m.
Guaises, Mezquitic
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1389 m.
Paso Ancho, Tuzantla
Paso Ancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 112 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 577 m.
Ponikvice
Ponikvice (raniji naziv Ponikvica) je naselje u opštini Nikšić u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 29 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 72 stanovnika).
Demografija
U naselju Ponikvica živi 26 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 51,7 godina (47,4 kod muškaraca i 57,0 kod žena). U naselju ima 9 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,22.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Janus kinaza 2
Janus kinaza 2 (JAK2) je nereceptorska tirozinska kinaza. Ona je član Janus kinazne familije i bila je implicirana u signalizaciju posredstvom članova familije citokinskih receptora tipa II (e.g. interferonskih receptora), GM-CSF receptorske familije (IL-3R, IL-5R i GM-CSF-R), gp130 receptorske familije (e.g., IL-6R), i jednolančanih receptora (e.g. Epo-R, Tpo-R, GH-R, PRL-R). JAK2 signalizacija se aktivira nakon prolaktinskog receptora.
Interakcije
Janus kinaza 2 formira interakcije sa:
Prolaktinski signali putem JAK2 zavise od STAT5, i RUSH transkripcionih faktora.
Pravoslavlje
thumb|280px [[Datoteka:00058 christ pantocrator mosaic hagia sophia 656x800.jpg|thumb|right|Ikona s likom Isusa Krista
Ikone su važan element pravoslavne pobožnosti. One se ne obožavaju kao tvar (slika ili komad drveta), već vjerniku služe da se usredotoči na molitvu i na onog ko je prikazan na ikoni. Cjelivanjem ikone cjeliva se prvolik izobražen na njoj.]] 177px|mini|desno|[[Srbi|Srpski pravoslavni krst]] Pravoslavlje (grčki Ορθοδοξία - pravovjerje) je prijevod grčke riječi ortodoksia. To je slavenski prijevod s kraja srednjeg vijeka. On je u biti tačan, ali bi bilo ispravnije koristiti riječ pravovjerje ili još bolje ortodoksija.Ta rec (doxa)se koristi kao liturgijski termin sa znacenjem slave: doxa to Patri ke to Io ke to Agio Pnevmati (slava Ocu i Sinu i Svetome duhu), i u tom smislu sasvim je pravilan prevod Pravoslavlje.
Pravoslavlje je jedno od grana kršćanstva. Korijeni pravoslavlja sežu u početke kršćanstva. Formira se u istočnom dijelu Rimskog carstva-Vizantiji gde i ostaje kao zvanična religija do propasti Vizantijskog carstva. Ono je specifičan oblik kršćanstva nastao u okrilju vizantinske(vaseljenske) crkve čiju doktrinu nasleđuje grčka crkva.Oznaka grčka ne objašnjava, već iskrivljuje pojam. Od početaka Crkve, pravoslavlje je obuhvatalo manje- više celokupan prostor mediterana, uključujući i bliski istok i severnu afriku. ni posle pada Vizantije nije se pravoslavlje pokazivalo kao grčka crkva, jer živi uporedo u slovenskim, arapskim i grčkim oblastima. napomena je da je razuđenost obreda poseban kvalitet koji nudi pravoslavno iskustvo Crkve.
Osnovna učenja pravoslavlja
Osnovna učenja su koncipirana kroz nauk Pravoslavne crkve koji se zasniva na Simbolu vjere koji je usvojen na Vaseljenskim saborima u prvim vjekovima kršćanstva i bili su obavezujući za cijelu hrišćansku Crkvu. Pravoslavna crkva priznaje samo prvih sedam sabora. Kasnije je došlo do promjene dijelova Simbola vjere od strane zapadnog dijela Crkve. To će, uz druge manje dogmatske razlike a ponajviše kulturne(ikonoborstvo), utjecati na definitivan razlaz između zapadnog i istočnog kršćanstva 1054. godine (Veliki raskol), koji nije ni prvi ni najveći razlaz istočnorimske i zapadnorimske crkve, ali je sigurno najduži. Vjeruje se u jednoga Boga. On se uopće naziva Ocem koji je nebeski otac svih ljudi koje je stvorio i stara se o njima. Ali, Bog se naziva Ocem kroz prvo lice Svete Trojice. Naime, Bog je jedan po suštini (biću), po ovom nauku, a trojičan po licima: "Otac, Sin i Sveti Duh". Sva tri božanska lica čine Trojicu "jednobitnu i nerazdjeljivu". Sva tri lica su jednaka među sobom i čine jedinstvo. Važno je napomenuti da postoji učenje o monarhiji Boga Oca, jer su Sveti Oci time jasno razdvojili ličnosti od prirode u Bogu.
Isus Krist/Исус Христос, sin božji, došao je na zemlju i primio tijelo čovječije radi spasenja ljudi - da bi ljudsku prirodu povrijeđenu grijehom, obnovio, sjedinio s Bogom, i ljude spasio od grijeha, zla, prokletstva i vječne smrti (pakla).
Gospod Isus Krist je rođen od Presvete Bogorodice - Marije. Ona se naziva uvijekdjevom (prisnodjevom) zato što je poslije natprirodnog rođenja Isusa, ostala i dalje djevojkom. Svojom moralnom čistotom i bogatstvom vrlina, ona je nadvisila sva stvorenja i postala najbliža Bogu.
Boga se ne može potpuno poznati - on je nedostižan za čovječiji razum, jer on beskonačno prevazilazi čovjekovu moć shvaćanja. O njemu se zna onoliko koliko je potrebno za ljudsko spasenje. On se ljudima objavljuje i pokazuje: - u božjim djelima u svijetu, tj. - u poretku u svemiru i zakonima koji u njemu vladaju, - u čovjekovoj duši koja osjeća Boga, poglavito u savjesti kroz koju nam govori glas njegov, a najviše u božjem otkrovenju (objavljivanju), i najpotpunije u Isusu Kristu, sinu božjem, koji se radi toga i javio na zemlji, umro u mukama i vaskrsao nakon tri dana. Odnosno, pre svega kroz ličnost Sina, jer Bog se i shvata kao pre svega ličnost.
Najznačajniji cilj kršćanskog života jeste zadobijanje vječnog spasenja. Za to je potrebno ispunjavati sljedeće vrline, a to su: čvrstina vjere, čistota duše, čestitost života i pripadnost Pravoslavnoj crkvi. Članom crkve tj. pravoslavnim kršćaninom se postaje krštenjem. Pravoslavni dogmati ističu da se nekršteni teško mogu spasti, tj. ući u Carstvo Nebesko (raj) posle telesne smrti. Sredstva koja čovjeku pomažu u dostizanju prethodnoga su post i molitva, dok je suština u moralnom i bogobojažljivom životu kojim se vera svedoči. Post i molitva imaju za cilj da čovjeku pomognu da lakše savlada sve teškoće koje pred njega dolaze i da zasluži Carstvo Nebesko. Molitve se uznose Bogu, a Presvetoj Bogorodici i svecima se moli kao ugodnicima pred Bogom, da se zauzmu za ljude pred Bogom. U Pravoslavnoj crkvi ima sedam svetih tajni (sakramenata) koje svaka za sebe stavlja pečat na zajednicu Boga i čovjeka:
Značajna odlika Crkve jesu sveci koji su svojim životom i djelima doprinijeli mnogo dobrobiti Crkve. Oni su još ovdje na zemlji svojim usavršavanjem u kršćanskim vrlinama postali bliski Bogu i zaslužili spasenje i Kraljevstvo Nebesko. Niko ne može da zasluži spasenje, ali su svetitelji pokazali, posvedočili Hrista u svom životu, pokazali su da je jedinstvo, življenje sa Bogom moguće i plodonosno. Mnogi od ovih svetaca su još za života činili čuda, iscjeljivali teške bolesnike i mnoge utješili i na ispravan put izveli. Neki su i posle smrti činili čuda preko svojih netruležnih moštiju. Tako se mnogima od njih za pomoć obraćaju i ljudi drugih konfesija i religija. [[Datoteka:Ilia the second of Georgia.png|thumb|right|Gruzijski patrijarh Ilija II
Crkvena hijerarhija (jerarhija) - su svećenici na čelu s episkopima. Episkopi se smatraju nasljednicima apostola, prvih Kristovih učenika.]]Pogrešno je nepomenuti tzv. carsko sveštenstvo, narod Božiji koji je krštenjem takođe uveden u čin. Najvažnija uloga pravoslavnih hramova je da služe kao mjesto gdje živa Crkva - vjernici, uznose Bogu svoje molitve a najvažniji dio crkvenog života jeste Sveta liturgija tj. bogosluženje, koje se služi nedjeljom i drugim praznicima u hramovima. U stvari, liturgija sobom na najbolji način pokazuje samo biće Crkve- zajednice Boga i Njegovog naroda. Na Svetoj Liturgiji vjernici se pričešćuju kruhom i vinom za koje se tvrdi da mistično, za vrijeme liturgije, postaje tijelo i krv Isusova. Bez primanja istih nije moguće spasenje (prema riječima Isusovim iz Novog zavjeta (Luka 22,19; Ivan 6,53). Za liturgiju vjernici se pripremaju postom, molitvom, ispovijedanjem svojih grijeha i opraštanjem onima koji su se o njih ogriješili. Primanje Svetog Pričešća se poredi s duhovnom hranom, kao što tijelo treba hranu da bi živjelo, tako i duša - budući da je od nebeske suštine, treba se hraniti nebeskom hranom (tijelom i krvlju Isusovom kao spomenom na žrtvu Isusovu za iskupljenje ljudi). Osim liturgije, vrše se jutarnje i večernje molitve, časovi i bdenija, koja ujedno imaju poučni karakter - tzv. kateheza. Ali nije naglasak na pouci, već na ritmu bogosluženja koji vrhuni u liturgijskom slavlju. Liturgiju služi svećenik uz prisustvo vjernog naroda, a uz pomoć pjevnice koja nije neophodna ukoliko narod zna da odgovara na liturgiju. Postoje tri stupnja svećeničke službe: đakon, svećenik (jerej), episkop. Episkop može vršiti sve svete tajne osim da postavlja drugog episkopa, za to su potrebna tri episkopa. Svećenik može vršiti skoro sve svete tajne, osim što ne može da rukopolaže druge svećenike, uloga đakona je još manja nego svećenika - on je na neki način pomoćnik svećeniku. Nema tu manje i veće uloge, stvar je u različitim službama koje su podjednako važne za ostvarenje Crkve. U stvari, đakon na liturgiji formalno ima više posla: kadi, prouznosi jektenije (molitve), napominje narodu i sveštenstvu kojim redom teku liturgijske radnje, čita Sv. pismo, pomaže pri pričešćivanju...
Najznačajnije djelo na kojem se zasniva liturgija jeste Sveto pismo koje čini Stari i Novi zavjet, kao i Sveto predanje. Za pravoslavlje je posebno značajan Novi zavjet koji predstavlja život i učenje Gospoda Isusa Krista. Ali pre svega, liturgijska praksa je zasnovana na samom životu Crkve (i pre pisanja Novog zaveta postojala je Crkva i u njoj liturgija)
Struktura institucija pravoslavne crkve
Pravoslavna crkva je, za razliku od Rimokatoličke, decentralizovana posle priznavanja privih arhiepiskopa (Bugarskog, Grčkog, Srpskog itd.) koji crkvenu službu vrše na svojim jezicima. Postoji i Vaseljenski patrijarh koji predstavlja naslednika vizantinskog patrijarha i sebe smatra poglavarom svih crkava. Međutim, to ostali arhiepiskopi ne priznaju, jer je vaseljenska crkva u četrnaestom veku, pred pad Vizantije bila primorana da prizna vlast rimskom Papi kako bi Vizantija dobila lobističku pomoć za odbranu od napada "jeretika sa istoka". Posle toga izbijaju nemiri pod vođstvom zilota koji opovrgavaju ovo priznanje.
John Archibald Wheeler
Džon Arčibald Viler (Džeksonvil, 9. jul 1911 — Hajtstaun, 13. april 2008) bio je američki teorijski fizičar i saradnik Alberta Ajnštajna i Nilsa Bora, najvećih teorijskih fizičara 20. veka. Viler je prvi skovao termin „crna rupa”.
Karijera
Rođen je u Džeksonvilu, Florida. Doktorirao je 1933. na teoriji o apsorpciji i disperziji helijuma. Nakon doktorata odlazi u Kopenhagen kod Nilsa Bora.
Bio je profesor fizike na Univerzitetu Prinston do 1938. do 1976. Godine 1976. prelazi na Univerzitet Ostin u Teksasu gde je bio direktor Centra za teorijsku fiziku. Pod njegovim mentorstvom doktorirali su Ričard Fajnman, Kip Torn i Hju Everet.
Godine 1937. predstavio je S-matricu koja je postala nezamenljiv alat u fizici čestica. Bio je, zajedno sa Borom i Fermijem, jedan od pionira u teoriji nuklearne fisije. Kada je Bor došao u Ameriku, saradnja Vilera i njega se nastavila 1939. godine kada su radili na modelu tečnih kapi.
„Možete pričati o ljudima kao što su Buda, Isus, Mojsije, Konfučije, ali stvari koje su me ubedile da ti ljudi postoje su razgovori sa Borom”, rekao je jedne prilike Džon Viler.
Tokom Drugog svetskog rata radio je na razvijanju atomske bombe u „Projektu Menhetn”. Posle rata radio je na razvijanju hidrogenske bombe.
Godine 1957. ponovo se vraća na Prinston i radi na polju opšte teorije relativnosti. Rezultat toga su „crvotočine”, hipotetički tuneli u prostor-vremenu. Njegov rad na teoriji opšte relativnosti rezultovao je teorijom gravitacionog kolapsa. Godine 1967, za vreme govora na Nasinom Godardovom institutu za svemirske studije, prvi je upotrebio termin „crna rupa”. Jedan je i od pionira teorije kvantne gravitacije.
Viler je zaslužan za razviće teorije opšte relativnosti. Zajedno sa Denisom Šamom (Kembridž) i Zeldovičem (Moskva) uveo je opštu relativnost na univerzitete.
Dobio je Volf nagradu za fiziku 1997. godine.
Preminuo je 13. aprila 2008. godine.
Ludus Dacicus
Ludus Dacicus bila je gladijatorska škola smještena nešto južnije od veće i poznatije škole Ludus Magnus.
To je bio jedan od četiri terena za trening koje je podigao car Domicijan (vladao 81.-96.) nedaleko od Koloseuma.
Historija
Nejasno je zašto se zvala Dačka, pretpostavlja se da je na samom početku bila popunjena dačkim zarobljenicima, koji su bili prvi gladijatori, nakon što je car između 101.-106. zauzeo Dakiju.
Ludus Dacicus imao je elipsoidnu arenu za trening okruženu prostorijama za boravak gladijatora i njihovih trenera.
Georges Lemaître
Mladost
Žorž je rođen u vrlo religioznoj porodici, što će se kasnije odraziti i na njegov životni put. Njegov otac Žosef Lemetr, iako je završio studije prava, odlučio je da bude duvač stakla, ali se posle požara u lokalnoj fabrici vratio u Brisel i posvetio svom izvornom zanimanju – pravu. Majka mu je bila Margaret Lenoj Lemetr. Kako i sam kaže, Lemetr je već sa devet godina odlučio da njegov životni put bude isprepletan i naukom i religijom, tj. da postane i svešteno lice i naučnik. U jednom intervjuu za Njujork tajms, prisećajući se tih vremena rekao je da, kako je bio odličan đak, a naročito pošto su mu jako dobro išli teški predmeti kao matematika, i bio je oduševljen znanjem koje je bio u mogućnosti da stekne u osnovnoj školi, bilo je sasvim logično da, sledeći te stvari, teži ka karijeri jednog naučnika. Sa druge strane, skoro u isto vreme, a sam Lemetr kaže „čini mi se u istom mesecu”, odlučio je da postane katolički sveštenik. „Interesovala me je istina sa stanovišta ljudskog spasenja, a takođe i istina sa stanovišta naučne tačnosti”.
Sa sedamnaest godina, posle školovanja u jezuitskoj školi, počinje da studira na Katoličkom Univerzitetu u Levenu 1914. godine. Po izbijanju Prvog svetskog rata, kao dobrovoljac se prijavljuje u belgijsku vojsku i postaje artiljerijski oficir. Dok je boravio u vojsci, čita rad Anrija Poenkarea „Elektricitet i optika”, koji ga je povukao da razmisli o svojoj budućoj profesiji inženjera. Po završetku rata, Žorž Lemetr je odlikovan Vojnim krstom za svoje zasluge za vreme rata.
Karijera
Lemetr se 1923. godine zaredio (postao sveštenik rimokatoličke crkve). Posle zaređenja dobija nekoliko stipendija koje mu omogućavaju da studira u inostranstvu, tako da 1923. godine postaje svršeni student astronomije na Univerzitetu u Kembridžu, provodeći jednu godinu na Sent Edmund koledžu. Tamo se prvi put upoznao i radio sa astronomom Arturom Edingtonom, koji ga je uputio u modernu kosmologiju, zvezdanu astronomiju i numeričku analizu. Godine 1925. Lemetr putuje u SAD, gde pohađa Harvard Univerzitet i Tehnički institut u Masačusetsu, na kojem mu se odobrava naučni doktorat. Godine 1925. vraća se u Belgiju gde postaje honorarni predavač na Univerzitetu u Levenu. Tu započinje sa radom koji će mu doneti međunarodnu pažnju i koji će objaviti 1927. godine u Analima naučnog udruženja iz Brisela pod nazivom Homogeni Svemir konstantne mase i rastućeg radijusa računat za radijalne brzine izvangalaktilkih maglina. U svom radu on je prezentovao nove ideje o širenju Svemira u skladu sa opštom teorijom relativiteta. Lemetr do zaključka da se Svemir širi dolazi posmatrajući crveni pomak objekata izvan naše galaksije. Tada je crveni pomak interpretiran kao Doplerov efekat, na osnovu čega se zaključuje da se ti objekti udaljavaju od nas.
Iste godine Lemetr se vraća na MIT da predstavi svoju doktorsku tezu Gravitaciono polje u sferi fluida nepromenljive gustine prema teoriji relativnosti. Dobio je zvanje doktora nauka i bio imenovan za redovnog profesora na Univerzitetu u Levenu.
Lemetr 1933. godine nadograđuje svoju teoriju širenja Svemira i objavljuje detaljniju verziju u Analima naučnog udruženja iz Brisela i time dostiže svoju najveću naučnu slavu, toliku da su ga i američke novine nazvale slavnim Belgijancem i opisale ga kao vođu nove kosmičke fizike.
Priznanja
Dana 17. marta 1934, Lemetr je dobio Franki nagradu, najprestižniju naučnu nagradu Belgije, od kralja Leopolda -{III}-. Za dobitnika nagrade predložili su ga Albert Ajštajn, Šarl de la Vale-Pusan i Aleksandar de Hemptan. Članovi međunarodnog žirija bili su Edington, Pol Lanževen, Teofil de Donder i Marsel Dehalu. Još jedno odličje, koje belgijska vlada daje za izuzetne naučnike, mu je dodeljeno 1950. godine, i to kao decenijska nagrada za period između 1933. i 1942. godine.
Godine 1936, Lemetr dobija nagradu Žil Žansen, najvišu nagradu astronomskog društva Francuske.
Lemetr je 1941. godine izabran za člana Belgijske kraljevske akademije nauka i umetnosti. Godine 1946. je objavio knjigu Hipoteza „iskonskog” atoma. Takođe, 1953. godine mu je dodeljena i prva Edingtonova medalja – nagrada koju dodeljuje Kraljevsko astronomsko društvo iz Londona.
Takođe, bio je nominovan za biskupa 1960. godine i to od strane Pape Jovana -{XXIII}-.
Mitar Mirić
Mitar Mirić (rođen 16. januara 1957) bosansko-srpski je folk i turbo-folk pevač. Neke od njegovih najpoznatijih pesama su "Ne može nam niko ništa", "Ne diraj čoveka za stolom", "Nešto me u nemir tera", "Doviđenja društvo staro", "Pomirenje", "Ciganče", "Doberman" i dr.
Locanda, Messina
Locanda je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Dinastija Kasniji Jin
Uzeti u obzir da u kineskoj historiji postoje četiri različita perioda/dinastije za koje se koristi naziv "Jin" (v. Dinastija Jin (razvrstavanje).)