cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nuclear Technology and Radiation Protection
Istorijat
Časopis je naslednik časopisa Nuklearna tehnologija koji je počeo da izlazi još 1981. godine. Pokrenula ga je Zajednica nuklearnih instituta (NUKLIN) koju je sačinjavalo devet istraživačkih instituta tadašnje SFR Jugoslavije. Početkom devedesetih godina prošlog veka, sa nestankom SFR Jugoslavije, prestalo je i izlaženje tog časopisa. Jugoslovensko nuklearno društvo obnovilo je časopis 1995. godine, kao stručni časopis koji se bavi mirnodopskim korišćenjem nuklearne energije. Bilo je to u skladu sa aktivnostima oživljavanja nuklearnih nauka u SR Jugoslaviji, a sa ciljem podrške istraživačima u razvitku nuklearnih naučnih ideja i programa. Jugoslovenskom nuklearnom društvu, kao osnivaču, i Institutu za nuklearne nauke Vinča, pridružilo se 2002. godine Jugoslovensko društvo za zaštitu od zračenja - u svojstvu koosnivača časopisa. I od tada časopis se štampa pod imenom Nuclear Technology & Radiation Protection, kao međunarodni naučni časopis na engleskom jeziku.
Periodičnost izlaženja
Časopis izlazi četiri puta godišnje (mart, jun, septembar i decembar).
Urednici
Glavni urednik časopisa je Rodoljub Simović. Ranije su bili glavni urednici Naim Afgan i Milena Mataušek. Pored glavnog urednika, časopis uređuje Uređivački odbor od 7 članova. Radi dostizanja međunarodnog nivoa radova, i dostizanja međunarodnog nivoa recenzija o uređivanju i kvalitetu časopisa brine Savetodavni uređivački odbor koji čine skoro 30 istaknutih naučnika iz regiona i inostranstva iz više različitih oblasti.
Autori priloga
Za časopis pišu eminetni stručnjaci iz zemlje, regiona i inostranstva.
Elektronsko izdanje časopisa
Časopis nudi mogućnost pregleda i skidanja časopisa po principu Otvorenog pristupa (eISSN 2406-0992).
Opština Tlapacoyan, Veracruz
Tlapacoyan je opština u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 8367 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
La Palma, Emiliano Zapata
La Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Emiliano Zapata.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2503 m.
Hinton, Oklahoma
Hinton je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.196, što je 1.021 (46,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pühajõgi
Pühajõgi zvan i Ädise i Edise je rijeka na sjeveroistoku Estonije duga 32,6 km (36,5 sa rukavcima).
Hidrologija
Pühajõgi izvire u istočnom predgrađu grada Kohtla-Järve. Od tamo teče prema istoku, preko grada Jõhvija do ušća u Finski zaljev kod ljetovališta Toile.
Glavne desne pritoke su; Rausvere i Vasavere, a lijeva je potok Mägara.
Povoli, Vicenza
Povoli je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 319 m.
1466
Godina 1466 (MCDLXVI) bila je redovna godina koja počinje u srijedu (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Beaurepaire (Primorska Sena)
Boreper je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Avr.
Martelletti, Verona
Martelletti je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 849 m.
La Ermita, Pénjamo
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 821 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1713 m.
Castellaccio, Modena
Castellaccio je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 326 m.
Opština Ciorăști, Vrancea
Ciorăști je opština u Rumuniji u okrugu Vranča.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Winthrop, Arkansas
Vintrop je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 192, što je 6 (3,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Mărmureni, Oniceni
Mărmureni je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Oniceni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 226 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 203 m.
Viseći most
Viseći most je tip građevinske konstrukcije kod kog kablovi koji vise sa pilona nose njegovu gredu.
Historija
Viseći mostovi su jedan od najstarijih tipova mostova, gradili su se još od neolita, korištenjem biljnih vriježa kao nosača gazišta mosta. Puno solidnije konstrukcije počeli su graditi u Indiji oko 4. vijeka, tako da su kao nosače koristili upletene bambuse, a kasnije željezne lance.
Kako viseći mostovi omogućuju ekonomično rješenje za problem velikih raspona preko plovnih rijeka ili na drugim mjestima gdje je teško izraditi pilone zbog duboke vode, o njima se počelo ponovno razmišljati za industrijske revolucije.
Tehnika ispredanja kablova koju je izumio francuski inženjer Louis Vicat (suvremenik Roeblinga, znatno je unaprijedila gradnju visećih mostova.
Drugi veliki doprinos u razvoju modernih visećih mostova bio je keson, koji je omogućio da se piloni grade na velikim dubinama. To su u početku koristili francuski, britanski i američki inženjeri, među njima i Washington Roebling, koji je završio očev Brooklynski most.
Jedno vrijeme oko 1930-ih. američki Inženjeri eksperimentirali sa vrlo uskim čvrstim kablovima kao nosačima grede mosta, umjesto rešetkaste konstrukcije, ali nakon što se srušio Most Tacoma Narrows - 1940. zbog aerodinamičkih sila (jako se njihao i na malom vjetru) od tog su odustali i vratili se prokušanim metodama. Kasnije su aerodinamički stabilni nosači zamijenili rešetkaste konstrukcije.
Krajem 1980-ih svega tri viseća mosta - Golden Gate u San Franciscu, Verrazano-Narrows u New Yorku i Humberski most pored engleskog Hulla imala su raspon veći od 1200 metara.
Smatra se da bi moderni legirani čelici mogli nositi i mnogo veće raspone, pa čak i da bi viseći mostovi mogli biti dovoljno čvrsti da nose teretne vlakove, ipak oni su gotovo svi projektirani za automobilski promet.
Santa Rosa de Arisiachi, Guerrero
Santa Rosa de Arisiachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Viseći most
Historija
Mostove od pripremljenih kablova počeli su graditi njemački Inženjeri u Kölnu, Düsseldorfu i drugim gradovima tokom 1950-ih i 60-ih, i to tako da je samo jedan centralni pilon nosio niza kablova koji nose gredu mosta.
Santa Rosa de Arisiachi, Guerrero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 466 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1867 m.
Xomapa, Coyomeapan
Xomapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Coyomeapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 258 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2275 m.
Врбница (Александровац)
Врбница је насеље у Србији у општини Александровац у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 518 становника (према попису из 1991. било је 609 становника).
Демографија
У насељу Врбница живи 432 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 46,9 година (45,6 код мушкараца и 48,2 код жена). У насељу има 154 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,36.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња четири пописа, примећен је пад у броју становника.
Pozza, Vicenza
Pozza je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 107 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 170 m.
La Cueva, Carichí
La Cueva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Carichí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1959 m.
Nanzolco, Atzalan
Nanzolco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Atzalan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 688 m.
Los Pinos, Tlalixcoyan
Los Pinos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalixcoyan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Hacienda la Esperanza, Culiacán
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Abakus
Abakus ili abak ima više značenja:
Vranov na Toploj
Vranov na Toploj je grad u Slovačkoj, koji se nalazi u okviru Prešovskog kraja.
Prirodni uslovi
Reljef: Vranov na Toploj se razvio u severoistočnom obodu Panonske nizije. Grad se nalazi na mestu gde ravničarsko tlo na jugu prelazi u pobrđe na severu. Istočno od grada izdiže se planina Slanske vrhi. Nadmorska visina grada je oko 130 metara.
Klima: Klima u Vranovu na Toploj je umereno kontinentalna.
Vode: Kroz Vranov na Toploj prolazi reka Topla, čije je ime ugrađeno u naziv grada. Par kilometara istočno od grada protiče i reka Ondava, najvažniji vodotok u krajnje istočnom delu države.
Istorija
Ljudska naselja na ovom prostoru datiraju još iz praistorije. Naselje pod današnjim imenom prvi put se spominje 1332-1335. godine, a okolina je već tada bila naseljena Slovacima. Naselje je 1363. godine dobilo gradska prava. Tokom sledećih vekova grad je bio u sastavu Ugarske kao oblasno trgovište. U 16. i 17. veku, Trebišov se našao na granici Ugarske i Osmanskog carstva, koja je bila puna sukoba.
Krajem 1918. godine Vranov na Toploj je postao deo novoosnovane Čehoslovačke. U vreme komunizma grad je naglo industrijalizovan, pa je došlo do naglog povećanja stanovništva. Posle osamostaljenja Slovačke, grad je postao njeno značajno središte, ali je došlo i do velikih problema vezanih za prestrukturiranje privrede.
Stanovništvo
Danas Vranov na Toploj ima oko 23.000 stanovnika i poslednjih godina njihov broj stagnira.
Etnički sastav: Po popisu iz 2001. godine sastav je sledeći:
Verski sastav: Po popisu iz 2001. godine sastav je sledeći:
Billy Keikeya
Billy Keikeya je izmišljeni lik službenika u novoj TV-seriji Battlestar Galactica koga tumači Paul Campbell.
Fiktivna biografija
Keikeya je rodom sa planeta Picon, te je, prema vlastitom priznanju, izgubio najveći dio porodice u sajlonskom napadu. Prvi put se pojavljuje na samom početku, odnosno miniseriji kao pomoćnik ministrice obrazovanja Laura Roslin koju prati na ceremoniju završetka službe svemirske krstarice Galactica. Nakon što u napadu pogine predsjednik Adar i ostatak kolonijalne vlade, Laura Roslin preuzima mjesto predsjednice Dvanaest Kolonija, a Keikeya nastavlja biti njen pomoćnik.
Keikeya iskazuje potpunu odanost predsjednici, također za vrijeme sukoba sa komandantom Adamom koji će dovesti do vojnog puča, te je jedan od nekoliko ljudi koji je na Kobolu imao prilike vidjeti putokaz prema Zemlji.
Castellani Tarabini, Modena
Castellani Tarabini je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 65 m.
Bosnormand
Bonorman je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Er koja pripada prefekturi Berne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 276 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 82 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,34 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 150 metara (maksimalnoj 161 m, a minimalnoj 124 m).
Billy Keikeya
Fiktivna biografija
Keikeya tokom svog boravka na Galactici započinje ljubavnu vezu sa potporučnicom Anastasiom Duallom, ali ona odbija njegovu ponudu za brak. Kada otkrije da je Dualla bliska Leeju Adami, odlučuje sa njom raščistiti odnos na brodu Cloud Nine. Upravo u tom trenutku brod nastoje oteti fanatični antisajlonski ekstremisti, i nastojeći zaštititi Duallu, Keikeya gine. Mjesto pomoćnice predsjednice preuzima Tory Foster.
Pozadina
Prema riječima Paula Campbella, lik Billyja Keikeye je poginuo nakon što su producenti ispunili njegovu molbu, odnosno zato što Campbell nije bio spreman da se obaveže na višegodišnji angažman u novim epizodama serije.
Fluometuron
Fluometuron je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 232,202 Da.
Concepción, Paragvaj
Concepción (puno španjolsko ime Villa Real de Concepción) je administrativni centar paragvajskog okruga - Concepción od 76 378 stanovnika.
Geografske karakteristike
Concepción se nalazi u sjeveru Paragvaja, 400 km sjeverno od Asuncióna, uz obale rijeke Paragvaj.
Historija
Naselje je osnovao Agustín Fernando de Pinedo - 1773., pod imenom Villa Real de Concepción.
Privreda i transport
Concepción je administrativni i trgovački centar toga kraja.
Opština Tlaquilpa, Veracruz
Tlaquilpa je opština u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Ardea, Roma
Ardea je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17078 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Jimmy Greaves
Jedan je od najboljih strelaca reprezentacije Engleske i najbolji strelac Totenhem hotspera i Engleske lige. Pored Totenhema, u Londonu je bio zapažen i kao igrač Čelsija i Vest Hem junajteda, a nastupao je i za Milan. Bio je u sastavu Engleske na SP 1966. koja je tada osvojila zlato.
Pozzani di Sotto, Vicenza
Pozzani di Sotto je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 508 m.
Prašuma Lom
Nekada su na ovim prostorima sve šume bile prašume. Proces prevođenja prašuma u privredne šume trajao je decenijama, tokom kojih je vrlo malo površina ostalo sačuvano od sječe i to je jedan od razloga što su prašume danas dragocjene. Da bi jedna šuma bila prašuma, u njoj nisu dozvoljene ni bilo koje druge aktivnosti, čak ni korištenje dubećih ili oborenih suvih stabala. Ta stabla predstavljaju dom odnosno životni prostor drugih stanovnika prašume, kao što su gljive, insekti i mnoge životinje. Time se čuva prirodna ravnoteža, koja upravo i jeste najveća vrijednost prašuma.
Prve ideje o zaštiti predjela divljine na planini Klekovači datiraju iz 1905. godine. To su najstariji napori te vrste na ovim prostorima, pa i šire. U vrijeme proglašenja zaštite Prašumskog rezervata Lom 1956. god., u Driniću je radila eksperimentalna stanica Instituta za šumarstvo i drvnu industriju iz Sarajeva. O tom vremenu svjedoči i sačuvana tabla te eksperimentalne stanice. I danas u Driniću ekologija ima svoje poklonike. Iako je malo mjesto, u njemu je veoma aktivno ekološko društvo.
Vegetacija
Vegetacija lomske prašume sastoji se od tri grupacije
Udio vrsta u drvnoj masi rezervata je sljedeći: bukva 22%, jela 38%, smrča 40%. U ovoj prašumi se nalazila najšira jela u BiH – prečnika 1,75 metara. Ovo stablo je u zimu 2019. godine palo. Ovdje je evidentirana i najviša jela u zemlji – visine 55 metara.
El Suspiro, Las Margaritas
El Suspiro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Dougga
Dougga (ar.: دقة‎) ili Thugga (lat.) je naselje u sjevernom Tunisu, koje je u Rimskom Carstvu bilo malim gradom rimske provincije Afrika. Njegovi raskošni ostaci svjedoče o životu malog grada na rubu velikog Carstva, zbog čega su 1997. godine upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi. mini|250px|lijevo| Karta antičke Thugge
Povijest
Thugga je osnovana prije 5. stoljeća pr. Kr. na strmim liticama (numidijski: Tukka), po čemu je i dobio ime, u središtu jako plodnog područja. U 4. stoljeću pr. Kr. pripala je feničanskoj Kartagi, koja se nalazi na obali sjeverno od Thugge. Diodor sa Sicilije spominje Thuggu kada spominje invaziju na Kartagu tiranina Agatokla sa Sicilije 305. pr. Kr. Nakon što su Rimljani uništili Kartagu 146. pr. Kr., Thuggu osvaja numidijski kralj Massinissa i pretvara ju u glavni grad svog kraljevstva.
God. 46. pr. Kr. Julije Cezar je anektirao Numidiju u novu rimsku provinciju Africa Nova, i Thugga je postala rimski grad. Tijekom vladavine cara Augusta, grad se sastojao od dva pravno odvojena dijela: domorodačko stanovništvo koje je svojim dijelom upravljalo prema tradicionalnim sustavima i rimsko stanovništvo koje je živjelo prema rimskim zakonima.
Iako mali grad koji nikada nije imao više od 5,000 stanovnika, grad je procvao zahvaljujući ruralnom gospodarstvu baziranom na izuzetno plodnom tlu. Za vrijeme careva iz dinastije Severa (193.-235.) grad je dobio status municipium (općina), a za cara Gelijena (261.) i najveći status, colonia. Prema broju obnova građevina i novih natpisa, grad je nastavio prosperirati kroz 4. stoljeće, i postao je biskupijom. U 5. stoljeću, za Vandalskog kraljevstva, njegov urbani život počeo je opadati. Uspostavom bizantske vlasti (533.-698.) Thugga je dobila manju ulogu u političkom i gospodarskom životu područja. Malo se zna o gradu pred arapsko osvajanje, a netom nakon toga nikla je mala džamija Sidi Sahbija.
Danas je Dougga važno arheološko nalazište na kojemu rade tuniški arheolozi u suradnji sa sveučilištima iz Bordeauxa i Freiburga.
Odlike
mini| Panorama Dougge mini| Ulaz u grad Thugga posjeduje izvanredan kompleks javnih zgrada: hramovi i svetišta, forum, terme, kazalište, amfiteatar, hipodrom, tržnice, te cisterne i fontane. Privatni život se da iščitati iz brojnih dobro sačuvanih većih i manjih kuća, trgovina i mauzoleja.
Mali četvrtasti forum, koji je okružen kolonadom, je dijelom pregrađen bizantskim utvrdama. S jedne njegove strane nalazi se Kapitolij posvećenog trijadi rimskih bogova (Jupiter, Juno i Minerva) koji se smatra najboljim primjerom ove građevine u Africi. Rimsko kazalište je izvan rimskih proporcija i jako je malo, a njegova pozornica (scenae frons) ima izvorni podni mozaik. Od hramova najbolje su sačuvani Hram Juno Caelestis (ili punske božice Tanit) iz 230. godine, i Saturnov hram na rubu rimskog dijela grada, koji je izgrađen na mjestu starijeg Baalovog hrama. U gradu postoje dva slavoluka od kojih je onaj Septimija Severa podosta oštećen, dok je onaj Aleksandra Severa dobrostojeći. Tu su i dobro sačuvane licijske terme iz 3. stoljeća.
Jednim od najznačajnijih spomenika Thugge smatra se Libijsko-punski mauzolej-toranj u južnom dijelu grada, koji je jedini važniji punski spomenik u Tunisu koji je preživio do danas, a koji je pomogao dešifrirati numidijsko pismo. Obnovljen je od 1908.-10. godine.
Los Tres Pollos, Santiago Ixcuintla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Opština Câmpuri, Vrancea
Câmpuri je opština u Rumuniji u okrugu Vranča.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 385 m.
Lagunillas, Pénjamo
Lagunillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 830 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1682 m.
Termotehnika (časopis)
Istorijat
Na prvom skupu termičara Jugoslavije pre više od četrdeset godina donete su dve bitne odluke - da se osnuje Društvo termičara Jugoslavije i da se pokrene glasilo termičara časopis Termotehnika. Osnovano Jugoslovensko društvo termičara godinama je uspešno okupljalo termičare na svojim simpozijumima širom Jugoslavije. Danas Društvo termičara, u izmenjenom okruženju, okuplja termičare Srbije. Veliku zaslugu u aktivnosti Društva ima časopis Termotehnika, iniciran 1974. godine, čiji je prvi glavni i odgovorni urednik bio profesor Milan Vesović sa Mašinskog fakulteta u Beogradu, a nasledio ga je dr Ljubomir Jovanović, naučni savetnik, iz Laboratorije za termotehniku i energetiku Instituta za nuklearne nauke Vinča do svoje prerane smrti. Časopis je zamišljen kao glasilo Društva sa objavljivanjem radova sa simpozijuma termičara, ali je ubrzo počeo da objavljuje naučne i stručne radove iz oblasti prenosa toplote i mase iz svih republika SFRJ. Najviše radova je objavljivano iz Srbije i Slovenije. Od 1994. godine jedan broj Termotehnike štampan je na engleskom jeziku, koji od 1997. godine izlazi kao poseban časopis Thermal Science, postavljen prema svim kriterijumima međunarodnih časopisa, sa međunarodnom redakcijom i međunarodnom recenzijom radova. Postoji interes za objavljivanjem radova iz susednih zemalja istog ili sličnog jezičkog područja. To nas upućuje da istrajemo u daljem izlaženju. Članovi Društva i redakcije se zamenjuju kolegama koji će dati nov impuls kako u održanju kvaliteta tako i u kvantitetu. Glavna pokretačka snaga i želja da se nastavi izlaženje časopisa su radovi. Bez njih bi se časopis odavno ugasio. a Laboratorija za termotehniku i energetiku Instituta "Vinča" je bila povremeno jedini finansijer izdavanja ovog časopisa.
Autori priloga
Za časopis pišu stručnjaci iz zemlje, regiona i inostranstva.
Elektronski oblik časopisa
Časopis nudi mogućnost pregleda i skidanja časopisa u otvorenom pristupu (Open Access). Elektronska verzija časopisa je dostupna od 2001. godine do danas.
Ezel, Kentucky
Ezel je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Vojvodinci
Vojvodinci su naselje u Srbiji u opštini Vršac u Južnobanatskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 417 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 593 stanovnika).
Istorija
U istorijskom periodu Vojvodinci je imao više imena:
Godine 1447. Vojvodince (Vajdafolva ) je bilo u posedu Nikole, sina Vojvode Tome. Vojvodince (Wojvodincz) je bilo u posedu Save Velimiroviča iz Karenbaša, sa stanovništvom srpske i rumunske narodnosti. Godine 1717. bilo je 77 kuća. Kasnije kako izgleda, bilo je novog doseljavanja, jer 1749.godine broji već 140 kuća, Podignuta je crkva brvnara 1735.godine,a 1751. bilo je dva paroha.
Počele da se vode crkvene matične knjige 1778.godine, a 1793-1794. podignuta je nova crkva i škola. 23.aprila 1795. privremeno osveštena. Aksenije Janković završio ikonostas 1808.godine a 29.avgusta 1812.godine izvršeno je sveštanje.
Godine 1848. popisano je 1624 stanovnika, od kojih je bilo pravoslavnih 1609, katolika 12, i jevreja 5.
U novijem vremenu je priraštaj kod stanovništva u zastoju, pa čak i u opadanju: 1869-1731 stanovnik: 1880-1654; 1890-1649; 1900-1558; 1910-1544 stanovnika. Po popisu 31. januara 1921.godine popisano je 1388 stanovnika, od kojih je bilo: Srba-18, Slovaka-7, Rumuna-1310, Nemaca-26, Mađara-8, ostalih-18 stanovnika.
Demografija
U naselju Vojvodinci živi 336 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,5 godina (38,7 kod muškaraca i 46,1 kod žena). U naselju ima 124 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,33.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Rumunima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Castellaro, Modena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 699 m.
Helena Cain
Admiral Helena Cain je izmišljeni lik kolonijalnog oficira koga je u novoj TV-seriji Battlestar Galactica tumačila Michelle Forbes.
Fiktivna biografija
U trenutku sajlonskog napada admiral Cain se nalazila na svom zapovjednom brodu - svemirskoj krstarici Pegasus - koji je u to vrijeme bio na remontu. Dio tima za remont je bila Gina Inviere, civilna inženjerka sa kojom je Cain otpočela lezbijsku vezu, ne znajući da je ona, zapravo, humanoidna Sajlonka poslana sa ciljem da sabotira flotu. Iako sajlonski napad uništava dok i teško oštećuje Pegasus, Cainina odlučnost spašava brod koji pod njenim vodstvom nastavlja rat protiv Sajlonaca vodeći gerilsku strategiju. Cain se tokom sljedećih mjeseci iskazuje kao potpuno bezobzirni zapovjednik - njenog zamjenika Jurgena Belzera ubija odmah nakon što je on odbio zapovijed, a koristi nasilje i prijetnje kako bi od civilnih brodova u izbjeglištvu rekvirirala zalihe i ljudstvo. Kada se ispostavi da je Gina Inviere Sajlonka, Helena Cain je trpa u pritvor gdje će biti izlagana višemjesečnom mučenju.
Nakon šest mjeseci Pegasus dolazi u kontakt sa izbjegličkom flotom okupljenom oko Galactice. Cain zahvaljujući svom činu preuzima zapovijedanje nad flotom, ali ubrzo dolazi u sukob sa komandantom Adamom, dijelom izazvanom incidentom prilikom ispitivanja Sajlonke Sharon Athene Valeri. Napetosti između njih dvoje eskaliraju do mjere da oboje planiraju likvidirati jedno drugo, iako će zajedno surađivati u uspješnom napadu na sajlonski Brod uskrsnuća.
Na kraju Gaius Baltar, zgađen mučenjem kome je bila izložena Gina Inviere, kao i ljubavi koju osjeća prema originalnoj Broj Šest, oslobađa Sajlonku koja koristi priliku da ubije svoju nekadašnju ljubavnicu i mučiteljicu. Mjesto zapovjednika Pegasusa preuzima njen zamjenik Jack Fisk.
Pozadina
Lik Helena Cain se temelji na liku komandanta Caina u originalnoj seriji, a koga je bio tumačio Lloyd Bridges.
Tvorci nove serije su originalno ulogu Helene Cain namjeravali dati Jane Seymour, glumici koja je u originalnoj seriji igrala lik Serine, ali je ona to odbila, pa je ulogu preuzela Michelle Forbes. Lik Helene Cain se osim u redovnoj TV-seriji pojavljuje kao protagonist TV-filma Battlestar Galactica: Razor, koji je bio snimljen kao uvod u treću sezonu, a u kome značajan dio radnje predstavljaju flashbackovi vezani uz ratni put Pegasusa.
Pozzera, Vicenza
Pozzera je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 742 m.
Niota, Tennessee
je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 719, što je 62 (-7,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Arisiachi, Guerrero
Arisiachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 471 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1964 m.
Pustieta, Oniceni
Pustieta je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Oniceni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 223 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 189 m.
Gran Chaco
Gran Chaco (fonetski: Veliki Čako, od kečuanske riječi chaku, dosl. "lovište") je rijetko naseljena, sušna nizina na jugu Južne Amerike.
Geografija
Gran Chaco se prostire na površini od 725.000 km², od istočne Bolivije, preko Paragvaja, sjeverne Argentine sve do brazilskih država Mato Grosso i Mato Grosso do Sul gdje se spaja sa močvarom Pantanal.
Gran Chaco ima formu kvadrata, širokog 725 km, od istoka prema zapadu i dugog 1100 km od sjevera prema jugu. Visina Gran Chaca kreće se od 100 m kod kotline rijeke Paragvaj do 400 m u podnožju Anda.
Брђани (Брус)
Брђани је насеље у Србији у општини Брус у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 198 становника (према попису из 1991. било је 240 становника).
Демографија
У насељу Брђани живи 170 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,0 година (43,9 код мушкараца и 46,3 код жена). У насељу има 60 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,30.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Edward I od Engleske
Edward I. poznat i kao Edward Dugonogi/Edward Longshanks (London, 16. jun 1239. - Cumberland, 7. jul 1307.) bio je engleski kralj iz dinastije Anjou-Plantagenet.
Biografija
Rođen je u braku Henrya III i Eleonore Provansalske, a ime je dobio po Edwardu III. Ispovjedniku. Bio je unuk Ivana Bez Zemlje. Odrastao je u snažnog i visokog čovjeka.
Njegov prvi brak ugovorili su 1254. godine njegov otac i Alfons X. Mudri. Kastiljski kralj je zahtijevao da on Edvarda učini vitezom. Iako je već bio isplanirao cijelu ceremoniju, Henry III. je pristao na Alfonsovu molbu. Edvard je prešao La Manche u junu i do septembra je stigao u kraljevinu Kastilju. Alfons ga je učinio vitezom 1. novembra 1254. godine, a na isti dan sklopljen je brak između Edwarda i infante Eleonore, sestre Alfonsa X. Nakon vjenčanja Edward se sa suprugom vratio u Englesku.
La Herma, San Felipe
La Herma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
José María Morelos, Emiliano Zapata
José María Morelos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Emiliano Zapata.
La Herma, San Felipe
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 95 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2210 m.
Masenello, Verona
Masenello je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1214 m.
Edward I od Engleske
Biografija
Edward je 1272. naslijedio englesku krunu poslije smrti svoga oca te je bio primoran napustiti rat i vratiti se u Englesku. Okrunjen je po svom povratku, 19. kolovoza 1274. godine. Vladao je kao "kralj Edward" jer je, iz nepoznatog razloga, bilo odlučeno da kraljevi koji su vladali prije normanskog osvajanja Engleske neće biti uzimani u obzir pri dodjeljivanju rednih brojeva. Tek nakon smrti, kako je bio običaj za engleske vladare, postao je Edward I. jer je njegov sin vladao kao Edward II.
José María Morelos, Emiliano Zapata
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1261 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2504 m.
Bánovce na Bebravi
Banovce na Bebravi je grad u Slovačkoj u okviru Trenčinskog kraja.
Prirodni uslovi
Novo Banovce na Bebravi je smešteno u središnjem delu države. Glavni grad države, Bratislava, nalazi se 150 km jugozapadno od grada.
Edward I od Engleske
Biografija
Bio je najuspješniji engleski vladar iz kuće Plantagenet. Odupro se partikularističkim težnjama visokog plemstva, suzio vlast klera i nastojao da cijeli britanski otok sjedini pod svojom vlašću. Od 1295. pozivao je predstavnike gradova u parlament, kojemu je priznao pravo da određuje poreze.
Bánovce na Bebravi
Prirodni uslovi
Reljef: Banovce na Bebravi se razvilo u zapadnom podgorju Tatri. Grad se razvio u oblasti gornjeg slika reke Njitre na preko 200 metara nadmorske visine. Zapadno od grada izdiže se planina Povaški Inovec, dok se severno izdižu Stražovske vrhi.
Edward I od Engleske
Biografija
Nakon velške pobune 1282., svojoj je državi uspio pripojiti Wales 1284. i uključiti ga u engleski upravni sistem Rhuddlanskim statutom, sa okruzima kojima su djelokrug imali šerifi te je ratovao sa Škotima pod vodstvom Williama Wallacea od 1296. Svom najstarijem sinu, koji će nakon njegove smrti postati Edward II., dao je titulu Princa od Walesa, koju će nositi svi engleski i kasnije britanski prijestolonasljednici.
Bánovce na Bebravi
Prirodni uslovi
Klima: Klima u Banovcu na Bebravi je umereno kontinentalna.
Edward I od Engleske
Biografija
Nakon smrti Eleonore, s kojom je imao petnaestoro djece od kojih je četvoro doživjelo zrelost, Edward je 1299. godine oženio Margaretu Francusku, kćer kralja Filipa III. Francuskog, s kojom je imao još troje djece.
Bánovce na Bebravi
Istorija
Ljudska naselja na ovom prostoru datiraju još iz praistorije. Naselje pod današnjim imenom prvi put se spominje u 1232. godine, a 1376. godine naselje je dobilo gradska prava. Tokom sledećih vekova grad je bio u sastavu Ugarske kao oblasno trgovište.
Krajem 1918. godine. Banovce na Bebravi je postao deo novoosnovane Čehoslovačke. Posle osamostaljenja Slovačke grad je postao njeno značajno središte, ali je došlo i do problema vezanih za prestrukturiranje privrede.
Stanovništvo
Danas Banovce na Bebravi imaju nešto preko 20.000 stanovnika i poslednjih godina broj stanovnika opada.
Etnički sastav: Po popisu iz 2001. godine sastav je sledeći:
Verski sastav: Po popisu iz 2001. godine sastav je sledeći:
San Marcos Tlaltlalkilotl, Coyomeapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 257 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2001 m.
The Hump
mini|Mreža putova snabdijevanja [[Saveznici u Drugom svjetskom ratu|savezničkih snaga u jugoistočnoj Aziji 1942.-1943. The Hump je na desnom rubu karte]]
Castelli Parpaglia, Modena
Castelli Parpaglia je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
The Hump
The Hump [ðɘ hɑmp] je naziv koji su Saveznički piloti u vrijeme Drugog svjetskog rata koristili za istočne obronke Himalaja preko kojih je više godina išao zračni most za snabdijevanje vojske Čang Kai-šeka.
Engleski naziv "The Hump" doslovno znači "grba" ili "kvrga", dok ovdje u prenesenom smislu znači "preko brijega". Odnosi se na vrlo rizični zračni put - prvo se letjelo preko nižih obronaka da bi se tada strmo uzdizalo direktno preko visokih vrhova gdje su u pravilu vladali vrlo loše vrijeme i jake zračne turbulencije.
Zračni most "preko grbe" otvoren je u travnju 1942. kad su japanske trupe presjekle Burmansku cestu, 1.150 km dug put planina od Kunminga u Kini do Lashia u Burmi. Zračni most je prekinut nakon dovršetka alternativnog puta od Assama u [Indija|Indiji]] do mjesta Bhamo na staroj Burmanskoj cesti. Ovaj kopneni put bio je dug 1.736 km.
Transportni zrakoplovi polijetali su danonoćno iz jedne od 13 Savezničkih baza na sjeveroistoku Indije do jednog od šest kineskih aerodroma udaljenih oko 800 km. Neke posade letjele su i do tri puta dnevno tom rutom. Zbog izoliranosti ovog područja snabdijevanje rezervnim dijelovima i  gorivom za zrakoplove bilo je neprekidno otežano. To je prisililo Saveznike da redovno šalju ljude na obronke Himalaja da sa srušenih zrakoplova skidaju upotrebljive dijelove potrebne za održavanje preostalih zrakoplova.
Ovaj zračni most najvećim dijelom organizirao je američki general William H. Tunner koji je 1948. i 1949. značajno doprinijeo održavanju Berlinskog zračnog mosta.
La Concepción, Atzalan
La Concepción je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Atzalan.
Randstad
Randstad je velika konurbacija od četiri najveća nizozemska grada, Amsterdama, Rotterdama, Den Haaga i Utrechta, zajedno s okolnim manjim naseljima. Randstad ima površinu od 8287 km² i u njemu živi 7,100.000 stanovnika.
La Concepción, Atzalan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 801 m.
Randstad
Najveći gradovi Randstada su Almere, Amersfoort, Amsterdam, Delft, Dordrecht, Gouda, Haarlem, Leiden, Rotterdam, Den Haag, Utrecht i Zoetermeer. Ostali manji gradovi su Alphen aan den Rijn, Amstelveen, Barendrecht, Capelle aan den IJssel, Hilversum, Hoofddorp, Hoek van Holland, Houten, Katwijk, Leidschendam, Maassluis, Nieuwegein, Oostzaan, Purmerend, Rijswijk, Schiedam, Spijkenisse, Vlaardingen, Voorburg, Zeist i Zaanstad.
Etimologija
Gradovi Randstada poslagani su jedan do drugog u obliku polumjeseca ili vijenca. Taj oblik dao je konurbaciji ime Randstad jer rand znači vijenac ili rub, a stad grad. Relativno slabo naseljeni dio, oko kog se oblikovao Randstad zove se Groene Hart (Zeleno srce).
Château-Arnoux-Saint-Auban
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 4970 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 270 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,34 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 440 metara (maksimalnoj 742 m, a minimalnoj 403 m).
The Battle of China
The Battle of China je američki crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1944. u režiji Franka Capre, koji predstavlja šesti dio znamenite propagandne serije Why We Fight. Snimljen je u jeku Drugog svjetskog rata te je, kao i prethodna dva dijela, imao glavnu svrhu upoznati američku publiku sa dostignućima glavnih američkih Saveznika, u ovom slučaju Kine.
Film gledatelje nakon kraćeg prikaza kineske historije nastoji detaljno upoznati sa zbivanjima u ratu koji je Kina od 1937. vodila sa Japanom, odnosno kako je postala žrtva japanske agresije, osmišljene u tzv. Tanakinom planu čiji je cilj dobaviti kineske ljudske resurse, te sirovine iz Nizozemske Istočne Indije kako bi se započeo rat protiv Sjedinjenih Država. Film prikazuje japanske vojne uspjehe, kao i stradanja kineskog stanovništva, uključujući za tadašnje standarde neobično eksplicitne scene krvoprolića u Nankinškom masakru 1938. godine; također pokazuje kako je Kina došla u još teži položaj nakon izbijanja rata u Evropi, koji je sa Dalekog istoka odvukao britanske i sovjetske snage te omogućio Japancima da odsijeku Kineze od mora i granica sa prijateljskim državama, te također izvedu napad na Pearl Harbor; sa druge strane, film također prikazuje kako se Kinezi usprkos strahovitih žrtava i razaranja nastavljaju odupirati nadmoćnom neprijatelju, koristeći strategiju spaljene zemlje i intenzivnu gerilsku aktivnost u japanskoj pozadini, te da im na kraju Saveznici preko prekohimalajskog zračnog mosta šalju nužnu logističku pomoć.
The Battle of China je historičarima zanimljiv zbog toga što su autori u geografskom prikazu Kine načinili niz velikih pogrešaka, utrpavši u Kinu velike dijelove susjednih zemalja, ali i tada de facto nezavisnu NR Mongoliju, dok su, sa druge strane otok Tajvan ostavili pod japanskom vlašću. Veliki dio materijala je, pak, "recikliran" iz dokumentarnog filma The 400 Million snimljenog nekoliko godina ranije. U filmu se, kao i tada, kao dio muzičke podloge koristi i popularna patriotska pjesma Marš dobrovoljaca, koja će kasnije postati službena himna NR Kine.
Ngorongoro
Ngorongoro je kaldera ugaslog vulkana u istoimenoj oblasti (površine 14.036 km² s 129.776 stanovnika 2002. god. ) pokrajine Arusha u Tanzaniji koja se nalazi 180 km zapadno od grada Arusha.
The Battle of China
Film je dobio posebnu verziju za australijsko tržište, u kome je naracija sugerirala japansku opasnost po Australiju na isti način na koji je originalna verzija sugerirala japansku opasnost za SAD.
Ngorongoro
Njegovih 8.288 km² uz Nacionalni park Serengeti je zaštićeno područje još od 1959. godine. God. 1979. ovo područje je upisano na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi zbog zaštite njegove jedinstvene bioraznolikosti mnogih ugroženih životinjskih vrsta, ali i dokaza o ranoj pristustvu ranih ljudi od prije oko 3,6 milijuna godina. Naime, prostrane ravnice oko kratera pripadaju klancu Olduvai koji je poznat kao "kolijevka čovječanstva" jer su tu pronađeni najstariji ostaci prvih hominina, kao što su Paranthropus boisei) i Homo habilis.
U području ekosustava Ngorongoro obitava oko 40.000 pripadnika plemena Masai i nalazi se smještaj za turiste Ngorongoro Wildlife Lodge, a uz njega je rezervat Maswa i park prirode Maasai Mara, površine 320 km², a u kojem je lov dozvoljen, a postoji i mogućnost obilaska balonom.
Geografija
mini| Karta "visoravni kratera" s kalderom Ngorongoroa u središtu Šire područje kratera Ngorongoro pripada geografskom području poznatom kao "visoravan kratera", koje je dio Doline velike rasjeline.
Bioraznolikost
Istočna strana kratera je uglavnom prekriven planinskom šumom, dok je manje strma istočna strana sušija i uglavnom prekrivena travama i pokojim drvetom akacija. U njemu živi oko 25.000 velikih sisavaca (uglavnom gnuovi i zebre) i grabežljivaca (nekad najveća koncentracija lavova u Africi), te oko 500 vrsta ptica. Od ostalih sisavaca na ovom području tu su: crni nosorog (jako ugrožen), afrički slon, vodenkonj, afrički bivol, leopard, gepard, žirafa, vodenkonj i mnogo vrsta manjih sisavaca.
El Colorado, Carichí
El Colorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Carichí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2230 m.
Fluoranten
Fluoranten je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 202,251 Da.
Robert Capa
Robert Capa (rođen Endre Ernő Friedmann; Budimpešta, 22. listopada, 1913. - Thai Binh, Vijetnam, 25. svibnja, 1954.) bio je mađarski ratni fotograf i fotonovinar koji je svojim fotografijama pokrivao pet ratova: Španjolski građanski rat, Drugi kinesko-japanski rat, Drugi svjetski rat, Arapsko-izraelski rat 1948. i Prvi indokineski rat. Tijekom Drugog svjetskog rata fotografirao je u Londonu, Italiji, Sjevernoj Africi i oslobađanje Pariza. Bio je jedini fotograf na Omaha Beachu kada su se saveznici počeli iskrcavati u Normandiji, i upravo te fotografije su jedan od najjačih svjedoka snage ratnog nasilja. Capa 1947. suosniva agenciju Magnum Photos koja je bila prva organizacija za suradnju freelance fotografa diljem svijeta.
Životopis
Endre Friedmann rođen je u Budimpešti 1913. tada još uvijek dijelu Austro-Ugarske monarhije. Sin je Dezsőa i Júlie Friedmann, koji su bili židovskog podrijetla. Dom napušta već u dobi od 18 godina smatrajući da nema budućnosti u Mađarskoj. Prvo je želio postati pisac, ali zavoljava fotografiju dok je bio u Berlinu. Zbog nacionalsocijalizama seli iz Njemačke u Francusku 1933. ali u Francuskoj ubrzo uviđa da je teško pronaći posao freelance novinara. U ovo vrijeme prisvaja ime "Robert Capa". U biti "cápa" ("morski pas") mu je bio nadimak u školi a drugi razlog je taj što je to ime zvučalo američki i asociralo je na prezime poznatog redatelja iz tog doba Franka Capre. Capina prva objavljena fotografija bila je Lava Trockog koji je 1932. u Kopenhagenu držao govor na temu "Značenje Ruske revolucije". "André Friedman", kako se još uvijek zvao 1934. upoznaje Gerdu Pohorylle, njemačku Židovkinju koja je izbjegla u Francusku. Par je živio u Parizu gdje je André podučavao Gerdu fotografiji. Zajedno su osmislili ime i image Roberta Cape kao poznatog američkog fotografa. Gerda pak mijenja ime u Gerda Taro i putuje zajedno sa Capom u Španjolsku kako bi dokumentirala Španjolski građanski rat. U srpnju 1937. dok je Capa bio na kratkom poslovnom putu u Parizu Gerda ostaje u Madridu. Poginula je nedaleko Brunete tijekom bitke za Brunetu. Capa je bio duboko potresen tim događajem i nije se nikada oženio. U veljači 1943. Capa upoznaje Elaine Justin, lijepu suprugu glumca Johna Justina. Zaljubili su se oboje na prvi pogled a veza je trajala do kraja rata, mada je većinu vremena Capa proveo na frontu. Capa je Eleine nazivao "Pinky," a njihova veza opisana je u njegovim ratnim memoarima, Slightly Out of Focus. Eleine prekida vezu s Capom 1945. i udaje se za svog prijatelja Chucka Rominea. Poslije nekoliko mjeseci bio je vezi sa glumicom Ingrid Bergman, koja je putovala Europom zabavljajući američke vojnike. U prosincu 1945. Capa je slijedi uHollywood, gdje je kratko vrijeme radio za American International Pictures. Bergman ga pokušava ubijediti da se vjenčaju ali Capa nije želio živjeti u Hollywoodu. Vezu prekidaju u ljeto 1946. kada je Capa otputovao u Tursku.
Španjolski građanski rat i Kinesko-japanski rat
Boravio je u Španjolskoj od 1936. do 1939. fotografirajući užase građanskog rata, zajedno sa Gerdom Tarom, suradnicom fotografkinjom koja gine 1937. u Španjolskoj, i Davidom Seymourom. 1938. putuje u kineski grad Hankow, danas Wuhan, kako bi dokumentirao kineski otpor japanskoj agresiji. Globalno poznat postaje 1936. snimljenom fotografijom "Padajućeg vojnika" za koju se dugo vremena smatralo da je napravljena u Cerro Murianu, na frontu nedaleko Kordobe. "Padajući vojnik" je fotografiran u trenutku kada je smrtonosno pogođen. Dugo vremena su se vodile rasprave o autentičnosti ove fotografije. Jedan španjolski povjesničar identificirao je mrtvog vojnika kao Frederica Borella Garcíu iz Alcoia iz pokrajine Alicante. Ova identifikacija je osporavana.
Španjolske novine El Periodico tvrdile su 2003. da je fotografija napravljena nedaleko grada Espejoa, 10 km od Cerro Muriano i da je to bila namještaljka. Jedan španjolski profesor 2009. u svojoj knjizi Shadows of Photography, pokazuje da fotografija nije mogla biti napravljena gdje, kada ili kako su Capa i njegovi prijatelji to tvrdili. Veliki broj fotografija koje je Capa snimio u Španjolskoj su nestale nekoliko desetljeća, da bi se ponovo pojavile krajem 90-ih u Mexico Cityju Vlasništvo nad kolekcijom povjereno je Capa Estateu i u prosincu 2007. preseljene su u muzej International Center of Photography kojeg je osnovao Capin mlađi brat Cornell na Manhattanu.
Drugi svjetski rat
Drugi svjetski rat, Capu zatječe u New Yorku. Izbjegao iz Pariza tražeći novi posao ali i bježeći pred Nazi progonima. Fotografirao je po europskim gradovima, prvo za Collier's Weekly, no kada mu daju otkaz počinje raditi za Life magazin. 7. listopada, 1943. bio je u Napoliju zajedno sa reporterom Life magazina Willom Langom Jr. fotografirajući bombardiranje pošte. Svoj najpoznatiji rad, snimio je 6. lipnja, 1944. (D-Day), kada je doplivao do Omaha Beacha u drugom valu iskrcavanja i snimio iskrcavanje saveznika. Nosio je dvije Contax II kamere i nekoliko rola filmova. Sve ukupno snima 106 fotografija u prvim satima invazije. Međutim razvijač filomva Life magazina pravi pogrešku i osvjetljava negative u mračnoj komori tako da je samo 8 slika uspješno razvijeno. Capa nije svojem Londonskom birou nikad prigovorio za neuspješan razvoj tri i pol role filma snimljenih u Normandiji. Capa putuje 1947. u Sovjetski Savez sa svojim prijateljem, piscem Johnom Steinbeckom. Ovjekovječava Moskvu, Kijev, Tbilisi, Batumi i ruševine Staljingrada. Steinbeckova reportaža A Russian Journal, ilustrirana je s Capinim fotografijama a prvu publikaciju "Ruski Žurnal" doživljava 1948. godine. 1947. Capa suosniova agenciju Magnum Photos zajedno sa prijateljima po struci: Henrijem Cartier-Bressonom, Williamom Vandivertom, Davidom Seymourom i Georgeom Rodgerom a izabran je za predsjednika agencije 1951. Capa posjećuje i Izrael nakon njegovog nastanka, a njegove fotografije o toj mladoj državi mogu se vidjeti u knjizi Report on Israel, koju je napisao Irwin Shaw.
Prvi indokineski rat i smrt
U ranim 50-ima Capa putuje u Japan na izložbu fotografija u suradnji sa Magnum Photos. Dok je bio tamo Life magazin mu nudi posao fotografa u jugoistočnoj Aziji, gdje su se francuske trupe osam godina borile u Prvon indokineskom ratu. Mada se nekoliko godina prije zakleo da neće nikada više fotografirati jedan rat, pridružuje se francuskim trupama zajedno sa dva druga novinara Life magazina Johnom Mecklinom i Jimom Lucasom. 25. svibnja, 1954. francuski pješadijski puk prolazio je opasnim područjem, i kada je na njih orvorena vatra, Capa napušta Jeep, želeći u prvim redovima snimiti borbu. Nekoliko minuta poslije, Mecklin i Lucas začuli su eksploziju kada je Capa aktivirao nagaznu minu. Došavši do njega, vidjeli su da je još živ ali da je izgubio nogu, i da su mu grudi ozbiljno povrjeđene. Medicinsko osobolje pokušalo ga je spasiti ali kada su ga donijeli do male poljske bolnice, bio je već mrtav. Umro je sa kamerom u rukama.