cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ukrajinski jezik
Historija
Ukrajinski jezik, koji, kao i ruski i bjeloruski, vodi poreklo od staroruskog jezika, imao je kao književni jezik dvije faze razvoja: od 14. do sredine 18. vijeka trajao je period staroukrajinskog jezika, a od 18. vijeka počinje stvaranje savremenog ukrajinskog književnog jezika. Na specifičnosti uobličavanja ukrajinskog kao posebnog istočnoslovenskog književnog jezika presudno su uticale historijske okolnosti u kojima su se od 12. do 18. vijeka nalazili govorni predstavnici istočnoslovenskih dijalekata, na osnovu kojih se formirao prvo staroukrajinski, a zatim i savremeni ukrajinski jezik. U 12. i početkom 13. vijeka Kijevska Rusija kao država postaje sve slabija, a pojedine knježevine u njenom sastavu sve samostalnije. Zatim dolazi do tatarsko-mongolske najezde (od 13. do 15. vijeka), dok zapadni i jugozapadni djelovi zemlje potpadaju pod vlast Litvanije, Poljske i Ugarske (iz tog perioda su mnogi polonizmi u ukrajinskom jeziku) da bi se nekoliko vijekova razvijali odvojeno. To je vodilo postepenoj etničkoj i jezičkoj diferencijaciji Istočnih Slovena, koji su do tada bili u tom pogledu uglavnom jedinstveni, uz izvesne dijalekatske razlike. Iz tih razlika razvijaju se maloruski (danas - ukrajinski) dijalekti: jugoistočni, jugozapadni i sjeverni, čije su crte u različitom obimu prisutne u staroukrajinskom jeziku. Borba protiv poljske i litvanske vlasti završila se ratom (1648 - 1654), u kojem su pobedili Ukrajinci pod vođstvom Bogdana Hmeljnickog, a Ukrajina je ponovo prisajedinjena Rusiji.
Za konstituisanje staroukrajinskog kao književnog jezika pored književnih djela važni su bili filološki radovi, prije svega gramatika Lavrentija Zizanija (1596) i ruskoslovenski rječnik Pamve Berinde (1627). U 17. vijeku počinje da se formira ukrajinska nacija. Poslje izvesnog perioda u kojem nije postojala čvrsta književnojezička norma, književni jezik istočne Ukrajine postepeno postaje ukrajinski književni jezik. Jedna od najkarakterističnijih osobina tog jezika jeste sinteza dijalekatskih, folklornih i kolokvijalnih elemenata sa tradicijom staroruskog književnog jezika, koja u novom ukrajinskom književnom jeziku dobija posebne stilske funkcije.
Takav ukrajinski jezik dobio je prvo izrazito umjetničko ovaploćenje u djelu Ivana P. Kotljarevskog Enejida (Eneїda), alije osnova njegove gramatičke, leksičke i fonetske norme bila postavljena djelima Tarasa Ševčenka, a zatim i Lesje Ukrajinke, Ivana Franka i drugih pjesnika i pisaca.
Ukrajinska književnost, kao i ruska i beloruska, ima svoj neposredni početak u književnosti Kijevske Rusije. U 16. i 17. vijeku nastaju djela polemičkog sadržaja (I. Višenski), silabička poezija i drama (G. D. Smotricki, A. Rimša) pod uticajem poljske književnosti, i besednička proza (P. Berinda), Krajem 17. i početkom 18. vijeka značajni su i tzv. kozački ljetopisi. U drugoj polovini 18. vijeka stvara veliki filozof, pjesnik i pedagog Grigorije Skovoroda, autor lirskih i satiričnih stihova i basni u prozi. Nova ukrajinska književnost počinje krajem 18. vijeka djelima pjesnika i dramaturga Ivana P. Kotljarevskog. Umjesto dotadašnjeg crkvenoslovenskog on u književnost uvodi narodni jezik. Po ugledu na Kotljarevskog na prelasku iz 18. vijek u 19. vijek tako pišu i drugi pisci (npr. P. Gulak-Artemovski, J. Grebinka i J. Kvitka-Osnovjanenko, rodonačelnik nove ukrajinske proze, koja nastavlja tradiciju ukrajinske burleske i ima crte prosvetiteljskog realizma).
Od dvadesetih do četrdesetih godina 19. vijeka u ukrajinskoj književnosti dominira romantizam. Proces formiranja nove ukrajinske književnosti završio je Taras G. Ševčenko (pesničkim zbornikom Kobzar poemom Gajdamaki i drugim delima). Njegovim djelima počinje tradicija koja se nastavlja u realizmu (M. Vovčok, I. Nečuj-Ljevicki, P. Mirni i dr.). Drugi pravac, usmjeren ka stvaranju književnosti koja bi negovala ukrajinski patriotizam i imala versko-didaktičku ulogu, započinje pisac i teoretičar Pantelejmon A. Kuliš. Krajem 19. i početkom 20. vijeka stvaraju i Ivan Franko, Lesja Ukrajinka, Mihail Kocjubinski, Vasilije S. Stefanik, Vladimir K. Viničenko i dr.
(+)-Endo-beta-bergamotenska sintaza ((2Z,6Z)-farnezil difosfat ciklizacija)
(+)-Endo-beta-bergamotenska sintaza ((2Z,6Z)-farnezil difosfat ciklizacija) (, SBS) je enzim sa sistematskim imenom (2Z,6Z)-farnezil difosfat lijaza (ciklizacija, formira (+)-endo-beta-bergamoten). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim sintetiše smešu seskviterpenoida iz (2Z,6Z)-farnezil difosfata.
Metionin S-metiltransferaza
Metionin S-metiltransferaza (, S-adenozil metionin:metionin metil transferaza, metioninska metiltransferaza, S-adenozilmetioninska transmetilaza, S-adenozilmetionin-metioninska metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:L-metionin S-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Za rad ovog enzima je neophodan Zn2+ ili Mn2+.
Nauen
Nauen je grad u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Hafeland. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 16.626 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12063208.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Hafeland Nauen se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Hafeland. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 35 metara. Površina opštine iznosi 266,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 16.626 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 62 stanovnika/km².
Pikralinal
Pikralinal je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 366,410 Da.
Diklazuril
Diklazuril je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 407,638 Da.
Ammerzwiller
Amercviler je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Gornja Rajna koja pripada prefekturi Altkirh.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 314 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 102 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,05 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara (maksimalnoj 307 m, a minimalnoj 286 m).
Dire Dava
Dire Dava se nalazi u istočnom dijelu Etiopije, na rijeci Dekatu, leži na Etiopskoj visoravni u podnožju stijenovite planine Harar. Dire Dava je drugi grad po veličini u Etiopiji sa svojih 342,827 stanovnika, upravni, trgovački i industrijski centar Istočne Etiopije.
Dire Dava ima međunarodni aerodrom Aba Tenna Dejazmach Yilma (IATA: DIR, ICAO: HADR) i Univerzitet Haramaya koji je udaljen 40 km od grada.
Historija
Dire Dava je nastala 1902, za vrijeme izgradnje uskotračne željezničke pruge Adis Abeba - Djibouti, kako je ispalo nemoguće da se pruga uspne do obližnjeg visokog Harara (1,885 m), željeznička stanica izgrađena je u nižoj Dire Davi (1,708 m). U Dire Davi su prvi putnici noćili, jer vlak nije noću vozio do Adis Abebe. Uskoro se uz stanicu razvilo sajmište (danas ih ima 7 od njih je najveći Tajvan).
Dire Dava je bila prva crta linije odbrane u kratkotrajnom vojnom sukobu između Somalije i Etiopije 1977 u Ratu za Ogaden, tad su jedinice etiopske vojske uspjele zadržati somalijske napadače na prilazima grada 17.-18. augusta.
Za vrijeme etiopskog građanskog rata, 1991 Dire Dawu je zauzeo Etiopski Narodni Revolucionarni Front, po nekim izveštajima oko 100 ljudi je pritom poginulo. Nakon rušenja vojnog režima Derg u gradu su se u vremenu od 1991 - 1993. rasplamsali sukobi između dojučerašnjih saveznika u borbi za kontrolu nad gradom. Zaratili su Oslobodilački Front naroda Issa i Gurgura te Oromo Oslobodilački Front. Zbog naraslog nasilja i terora, uvedeno je federalno upravljanje gradom, nakon toga je Dire Dava izdojena iz pokrajine Oromia i 1998 proglašena posebnom upravnom jedinicom astedader akabibi.
Grad je poplavljen u kolovozu 2006, kad se izlila rijeka Dekatu. Oko 200 ljudi je poginulo, hiljade ljudi ostalo je bez doma, a grad je pretrpio veliku štetu. Dekatu, većim dijelom godine gotovo presuši, ali su za vrijeme kišne sezone (od juna do septembra), poplave prilično uobičajene - jer tad Dekatu postane divlja bujica koja ruši sve pred sobom.
Stanovništvo
Tri najveće etničke grupe u gradu su Oromo (46.08%), Amharci (20.09%), Somalci (24.24%), Gurage (4.54%) i Harari (1.08%); sve ostale grupe imaju 3.97% stanovnika. Po religijskoj pripadnosti; 70.9% stanovnika su muslimani, 25.6% su pripadnici Etiopske pravoslavne tevahedo crkve, 2.8% protestanti, 0.4% katolici, a 0.3% su slijedbenici drugih vjera.
Ekonomija
Dire Dava dobila je poštu u augustu 1906, kao treći grad u Etiopiji nakon Adis Abebe i Harara. Telefon je uveden 1954 Privreda Dire Dave ipak se prije svega temelji na na nomadskom stočarstvu okolice grada. Po procjenama iz 2005, seljaci iz Dire Dava imali su ukupno 40.400 grla goveda (odnosno 0,1% u Etiopiji), 46.280 ovaca (0,27%), 118.770 koza (0,92%), 8.820 magaraca (0,35%), 5.070 deva (1,11%), 44.740 svih vrsta peradi (0,14%), i 840 košnica meda (0,1%).
Dire Dava od industrije ima veliku tvornicu cementa.
Neuhausen/Spree
Nojhauzen je grad u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 30 opštinskih središta okruga Špre-Najse. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.386 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12071301.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Špre-Najse Nojhauzen se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Špre-Najse. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 83 metra. Površina opštine iznosi 133,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.386 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 40 stanovnika/km².
Diklazepam
Diklazepam je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 319,185 Da.
Garrettsville, Ohio
Garetsvil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.325, što je 63 (2,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Comstock, Nebraska
Comstock je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 93 stanovnika.
East Atlantic Beach, New York
Ist Atlantik Bič je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.049, što je 208 (-9,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Courquetaine
Kurketen je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
(-)-Endo-alfa-bergamotenska sintaza ((2Z,6Z)-farnezil difosfat ciklizacija)
(-)-Endo-alfa-bergamotenska sintaza ((2Z,6Z)-farnezil difosfat ciklizacija) (, SBS) je enzim sa sistematskim imenom (2Z,6Z)-farnezil difosfat lijaza (ciklizacija, formira (-)-endo-alfa-bergamoten). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Courquetaine
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 180, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km².
(-)-Endo-alfa-bergamotenska sintaza ((2Z,6Z)-farnezil difosfat ciklizacija)
Ovaj enzim sintetiše smešu seskviterpenoida iz (2Z,6Z)-farnezil difosfata.
Sarasota County, Florida
je okrug u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 379.448.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 379.448 stanovnika, što je 53.491 (16,4%) stanovnika više nego 2000. godine.
Creede, Colorado
je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 377.
Cormoyeux
Kormoaje je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 113 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 52 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,17 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 210 metara.
Checchin, Padova
Checchin je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Quattrolinari, Bari
Quattrolinari je naselje u Italiji u provinciji Бари, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 121 m.
PI3K
Fosfatidilinozitol 3-kinaze (, 1-fosfatidilinozitolna 3-kinaza, tip III fosfoinozitidna 3-kinaza, Vps34p, tip I fosfatidilinozitolna kinaza, PI 3-kinaze ili PI3K) su familija enzima koji učestvuju u ćelijskim funkcijama poput ćelijskog rasta, proliferacije, diferencijacije, motiliteta, opstanka i intracelularne razmene materije. Sistematsko ime ovog enzima je ATP:1-fosfatidil-1D-mio-inozitol 3-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
PI3K kinaze su familija intracelularnih prenosnika signala koji imaju sposobnost fosforilacije 3 pozicije hidroksilne grupe inozitolnog prstena fosfatidilinozitola (PtdIns). Oni su tako]e poznati kao fosfatidilinozitol-3-kinaze. Put koji sadrži onkogen PIK3CA i tumor supresor PTEN (gen) je impliciran u neosetljivost tumora na insulin i IGF1.
Otkriće
PI 3-kinaze su otkrili Luis C. Kantli i njegovi saradnici. Do otkrića je došlo nakon identifikacije prethodno nepoznate fosfoinozitidne kinaze vezane za polioma srednji T protein. Oni su primetili jedinstvenu supstratnu specifičnost i hromatografske osobine proizvoda ove lipidne kinaze, što je dovelo do otkrića ove fosfoinozitidne kinaze sa izuzetnom sposobnošću da fosforiliše fosfoinozitide u 3' poziciji inozitolnog prstena. Oni su naknadno pokazali da in vivo enzim preferira PtdIns(4,5)P2 kao supstrat, čime se proizvodi fosfoinozitid PtdIns(3,4,5)P3.
Receptorska tirozinska kinaza
Receptor tirozinske kinaze (RTK) su receptori ćelijske površine visokog-afiniteta za mnoge polipeptidne faktore rasta, citokine, i hormone. Od devedeset jedinstvenih gena tirozinskih kinaza identifikovanih u humanom genomu, 58 kodira proteine receptor tirozinskih kinaza. Za receptor tirozinske kinaze je bilo pokazano da su ne samo ključni regulatori normalnih ćelijskih procesa, nego i da imaju kritičnu ulogu u razvoju i progresiji mnogih tipova raka.
Klase receptora tirozinskih kinaza
Aproksimativno 20 različitih RTK klasa je poznato.
Rožaje
Rožaje je gradić i opština na krajnjem sjeveroistoku Crne Gore. Rožaje pripada crnogorskm dijelu Sandžaka. Prema popisu iz 2003. bilo je 9.121 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 9.033 stanovnika).
Istorija
Gradić smješten u kotlini na 1006 metara nadmorske visine, ispresjecan je rijekom Ibar, bistrim izvorima i brzim potocima bogatim ribom. Pored prelijepih i pomalo divljih planina koje ga okružuju na jugu ga čuva visoka Hajla. Priroda je izdašno nagradila ovaj kraj na sjeveroistoku Crne Gore, te nije ni čudo što je bio dobro poznat još narodima iz daleke prošlosti, ilirskim i keltskim plemenima, Slovenima. Za vrijeme turske vladavine Rožajama je pripadao i dio Bihora, Pešteri i novopazarske oblasti. Bogatstvo koje su stekli ovdašnji trgovci u drugoj polovini 19. vijeka iskazano je i u izreci da Carigrad izgori Rožaje bi ga podiglo.
Varošica se razvijala oko dva jezgra – starijeg pored tvrđave koja više ne postoji, i mlađeg oko Ganića kule podignute 1797. godine. Interesantno je da je najznačajniji spomenik do prije trideset godina služio kao stambeni objekat. Ono što bez ikakvog izgovora morate probati ako vas put nanese u Rožaje jesu specijaliteti domaće kuhinje. Duž uskih ulica nanizane su porodične radnje koje održavaju stare zanate po kojima je kraj takođe nadaleko čuven. Ćilimi, tkane i vezene marame, gusle, kolijevke i vretena spadaju u remek-dela narodne umetnosti.
Stanovništvo
Rožaje je administrativni centar opštine Rožaje, koja je 2003. imala 22.693 stanovnika, dok je sam grad tada imao 9.121 stanovnika.
Grad
Prema popisu iz 1981. godine u gradu je živelo 7.336, 1991. godine - 9.033 i 2003. godine - 9.121
U naselju Rožaje živi 6.019 punoljetnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 30,1 godina (29,5 kod muškaraca i 30,7 kod žena). U naselju ima 2.114 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 4,31.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Bošnjacima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Većina stanovnika Rožaja imaju prezime Murić i Kalač.
Saobraćaj
Rožaje je smješteno na glavnom putu između Crne Gore i Metohije, a povezan je i sa Novim Pazarom.
Neuruppin
Nojrupin je grad u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Ostprignic-Rupin. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 31.662 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12068320.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ostprignic-Rupin Nojrupin se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Ostprignic-Rupin. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 44 metra. Površina opštine iznosi 303,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 31.662 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 104 stanovnika/km².
Joe Keaton
Joseph Hallie Keaton (Terre Haute, 6. jula 1867. – Los Angeles, 13. januara 1946.), američki glumac i vodviljski zabavljač. Otac Bustera Keatona.
Oženio se 1894. Myrom Edith Cutler, koja je nakon toga sa njim nastupala u vodviljima pod imenom Myra Keaton. Nekoliko godina nakon što im se rodio najstariji sin Joseph Frank, koji će kasnije dobiti nadimak "Buster", počeo je kao dijete nastupati u njihovim točkama. Keaton je, međutim, s vremenom razvio preveliku sklonost piću, pa je Buster Keaton kao adolescent napustio njegovu trupu. Godinama kasnije je stari Keaton, prema Busterovom svjedočanstvu, ostavio piće, a što je omogućilo Busteru da mu daje uloge u svojim filmovima. Poginuo je od posljedica prometne nesreće.
Altavilla, Teramo
Altavilla je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 650 m.
Cook, Nebraska
Cook je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 321 stanovnika.
Franko Škugor
Franko Škugor (Šibenik, 20. rujna 1987.) hrvatski je tenisač.
.
Diklofenzin
Diklofenzin je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 322,229 Da.
Seminole County, Florida
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 422.718 stanovnika, što je 57.522 (15,8%) stanovnika više nego 2000. godine.
Samuraj
thumb Samuraji su bili privilegirana plemićka vojnička kasta feudalnog Japana do revolucije 1868. godine. Nosili su daisho-dva mača tj. katana i wakizashi. Slijedili su put bushida. Morali su počiniti harakiri/samoubojstvo ako im je povrijeđena čast. Čast je bila centar života, koji im je bio posvećen obrani svog gospodara; bio to plemić, feudalac ili car osobno. Samuraj koji je izgubio gospodara ili koji ga nikada nije imao, a bio je samuraj, zvao se ronin. Mnogi su ronini postali senseji (učitelji), banditi ili lutalice (komuso). Samuraji su jedini imali prezime i oružje.
Evropske predodžbe samuraja
U ovim nestalnim godinama XX veka nije bilo političkog ili društvenog koncepta koji bi bio manje aktuelan od jedne nasledno ratničke vladajuće klase. I zaista, većina ljudi već pri pomenu »elitnog društva« oseti silnu i neprijatnu odbojnost. To potvrđuju istorijski primeri normanskih barona, španskih plemića (hidalgo) i pruskih oficira. Njima treba dodati i klasu buši ili, kako je još nazivaju, japansku ratničku klasu, poznatiju kao - samuraji. Ponekad ima nesporazuma u shvatanju istorije, karaktera, vere i položaja samuraja, posebno u društvima koja se prilično razlikuju od japanskog. Ova iskrivljena shvatanja su plod dubokih emocija i često su to bile dve krajnosti — obožavanje i gnušanje.
Zahvaljujući živom sećanju na Togovo uništenje ruske carske flote i Nogijevo osvajanje Port Artura, poraslo je interesovanje celog sveta za tu malo poznatu zemlju, čiji su ratnici i mornari pokazali i viteštvo i hrabrost u ratu protiv Rusa. Moglo se očekivati da će Englezi, vezani ugovorom o savezništvu s Japanom, pozdraviti ishod borbe i Japanu dodeliti naziv »Britanija Dalekog istoka«. Takođe je bilo prirodno da azijski narod, od Žutog mora do Persijskog zaliva, oseti duboko zadovoljstvo što se bela rasa više ne može hvalisati, bar ne s takvom sigurnošću, svojom nepobedivom vojnom moći. Amerikance je jako uznemirila japanska pobeda; carska vlada je zbog mnogih razloga, i ne samo zbog surovog zlostavljanja ruskih i poljskih Jevreja, već dugo trpela pritisak Sjedinjenih Država.
Stoga se u Evropi, Aziji i Americi, u sveopštoj zbunjenosti, nametnulo pitanje: »U čemu je tajna japanskog uspeha?« Najubedljiviji odgovor na ovo pitanje, čini se, daje jedna knjižica pod nazivom Bušido — duša Japana, koju je napisao profesor tokijskog Carskog univerziteta, dr Inazo Nitobe. Ova knjiga, koja je danas skoro zaboravljena, bila je u svoje vreme pravi bestseler u Britaniji i Americi. Prvi put je štampana 1900. godine, a izašla je ni manje ni više nego u 17 izdanja za narednih dvanaest godina. Dr Nitobe je studirao u SAD, gde se pridružio sekti kvekera. Pošto se vratio u Japan, ubrzo je stekao glas hrišćanskog učitelja i pisca, ali i nekog, ko je bez obzira na sve, okrenuo leda tradicionalnim religijama i japanskoj etici. Na primer, u jednoj od njegovih knjiga pod nazivom <b>Ići-nići ići-gen (Po jedna reč na dan)<b>, on jednako hvali poruke budizma, konfucijanizma i stare japanske poezije, kao i poruke Biblije.
Bušido - duša Japana
Bušido — duša Japana veliča tradicije, načela i stil samuraja. Nitobe je dao sjajnu, idealizovanu sliku, koja je trebalo da probudi romantična razmišljanja čitalaca. Njegovi samuraji su vitezovi bez straha i mane. Pošto je ovo shvatio, edvardijanski čitalac dolazi do jezgra Nitobove poruke: bušido, etički kodeks samuraja - još je živ! On nije više ograničen samo na staru ratničku klasu, nego je proširio svoj uticaj na celo japansko društvo. Sve ovo je objašnjavalo heroizam i požrtvovanje koje su pokazivali na borbenom polju, i stoicizam kojim su porodice ispraćale svoje muškarce u rat. Još više od toga, Nitobeovi čitaoci su mogli sebi stvoriti sliku japanskog samuraja iz drevnih vremena, koji se u potpunosti može poistovetiti s hajlendskim lordovima i južnjačkim džentlmenima, s veoma malo specifičnih osobina, koje su se odnosile, uglavnom, na izgled.
Ovaj laskavi pristup njihovoj tradiciji i još posebno uticajnoj vodećoj klasi ne bi želeo da porekne nijedan Japanac. Ali, do sada, pošto je bio prilično neosnovan, mogao je izazvati i neka oprečna shvatanja. Očekivanja su se nekada završavala grubim razočaranjima. I manje od 30 godina posle rusko-japanskog rata, iz razloga u koje ne treba dublje ulaziti, Japan - zemlja heroja, zamenjen je Japanom -- imperijalističkim, kapitalističkim skorojevićem! A onda dolazi nešto još gore. Rat na Pacifiku, njegove neposredne posledice i oslobađanje ratnih zarobljenika i interniraca iz logora u jugoistočnoj Aziji uspeli su da od piščeve poruke načine pravu, okrutnu farsu. U prvim godinama posle rata i sama reč bušido budila je gnusna sećanja. Ovo nisu osećali samo bivši japanski neprijatelji — veliki deo japanskog stanovništva izgledao je isto tako neprijateljski raspoložen prema samurajskoj tradiciji. Oni koji su pokušali da ovo poreknu, mogli su samo da prigovore da su njihovi savremeni naslednici uprljali jedno lepo naslede svojom brutalnošću i glupošću.
Neustadt (Dosse)
Nojštat je grad u njemačkoj saveznoj državi Brandenburg. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Ostprignic-Rupin. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.645 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 12068324.
Samuraj
Bušido - duša Japana
Do 1958. godine Japan je bio vrlo blizak saveznik Amerike i filmu »Sedam samuraja« aplaudirali su u bioskopima od Londona do Los Anđelesa. Te iste godine izašla je iz štampe i knjiga koja bi se mogla nazvati antitezom Nitobeove publikacije, pod nazivom Vitezovi bušida, čiji je autor bio lord Rasel iz Liverpula. U njoj je, s osvrtom na ratne grozote, duh samuraja opisan kao izdajnički i sadistički, čak im je pridodat naziv »nacisti Dalekog istoka«. Knjiga lorda Rasela nikada nije postigla takav uspeh kao Nitobeova, ali uticaj koji je tada imala, nije zanemarljiv. Ona je podsticala, posebno na evropskoj strani Atlantika, antipatiju koja je gajena prema japanskim carskim snagama, i još više prema svemu što je bilo povezano sa samurajskom tradicijom.
Neustadt (Dosse)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ostprignic-Rupin Nojštat se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Ostprignic-Rupin. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 35 metara. Površina opštine iznosi 75,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.645 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 48 stanovnika/km².
Ammerschwihr
Ameršvir je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Gornja Rajna koja pripada prefekturi Ribovile.
Samuraj
Bušido - duša Japana
Do sedamdesetih godina XX veka bilo je različitih mišljenja koja su se našla negde između suprotnosti datih u obe ove knjige, mada slika još nije jasna. Pre svega, samuraj je figura iz prošlosti, koja se, izgleda, skoro nikako ne uklapa u našu predstavu moderne japanske scene. Pa, kako ga onda zamišljamo? On je, naravno, mačevalac, s repom kose vezanim na vrhu glave, spreman da se sam bori s desetinom neprijatelja. On je ratnik sa slike ili ekrana, u crnom oklopu, s kacigom na glavi, ukrašenom krilima, i s maskom na licu. Vidimo ga kako se bori do poslednjeg daha, dok zamak nestaje u plamenu, ili kako smireno kleči na bezgrešnom tatamiju da bi otrovni bodež zabio u levu stranu svoje utrobe. Gledajući ga danas očima ljudi sa Zapada, on nam izgleda sasvim egzotično i toliko daleko od nas, čak više nego neki paladin iz doba evropskog viteštva, još čudniji od mandarina carske Kine ili šamana iz tatarskih stepa.
Pikraminska kiselina
Pikraminska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 199,121 Da.
Ammerschwihr
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1892 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 96 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 240 metara (maksimalnoj 882 m, a minimalnoj 193 m).
Samuraj
Bušido - duša Japana
Ipak, tri neobična događaja sedamdesetih godina XX veka podsetila su nas da duh samuraja još živi. Novembra 1970. godine jedan od največih japanskih romanopisaca izvršio je harakiri u tradicionalnom buši stilu. Marta 1974. jedan poručnik Carske armije pojavio se iz džungle Lubanga, na Filipinima, posle nekih tridesetak godina upornog sakrivanja. Marta 1976. jedan mladi glumac namerno je uništio avion udarivši u kuću u predgrađu Tokija, želeći da ubije ne samo sebe nego i vlasnika kuće koga je mrzeo i prezirao zbog navodne korupcije. Bila je to svesno sprovedena operacija, kao što su u ratu činili tokotai, piloti-kamikaze, koji su se svesno ugledali na heroizam samuraja. Nijedan od ova tri događaja ne može da se shvati bez poznavanja samurajskog kodeksa.
Metionin sintaza
Metionin sintaza (, 5-metiltetrahidrofolat-homocisteinska S-metiltransferaza, 5-metiltetrahidrofolat-homocisteinska transmetilaza, N-metiltetrahidrofolat:L-homocisteinska metiltransferaza, N5-metiltetrahidrofolatna metiltransferaza, N5-metiltetrahidrofolat-homocistein kobalaminska metiltransferaza, N5-metiltetrahidrofolni-homocistein vitamin B12 transmetilaza, B12 N5-metiltetrahidrofolat homocisteinska metiltransferaza, metiltetrahidrofolat-homocistein vitamin B12 metiltransferaza, tetrahidrofolatna metiltransferaza, tetrahidropteroilglutamatna metiltransferaza, tetrahidropteroilglutaminska metiltransferaza, vitamin B12 metiltransferaza, kobalamin-zavisna metioninska sintaza, metioninska sintaza (kobalamin-zavisna), METH) je enzim sa sistematskim imenom 5-metiltetrahidrofolat:L-homocistein S-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Samuraj
Bušido - duša Japana
Ovakvi događaji nas uvode u srž tradicije, kao što čine i ćanbara eiga, samurajske melodrame, koje su danas glavna tema japanske televizije i bioskopa. Ove priče su japansko viđenje »vesterna«, analogija koja se može i drugačije tumačiti - kao uloga koju igra Jul Briner u Sedam veličanstvenih, a koja predstavlja samuraja sa sombrerom na glavi. Ali, da li zaista ove moderne predstave približavaju današnjeg čitaoca realnosti? Ko su bili samuraji? Kakvi su zapravo bili? Možemo li dati uopšteno viđenje jedne ratničke klase koja je činila 5 % ili 6 % stanovništva, a koja je ipak uspevala da vlada japanskim društvom punih 700 godina?
Metionin sintaza
Ovaj enzim sadrži cink i kobamid.
Dover, Massachusetts
Dover je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Samuraj
Poreklo samuraja
Poreklo samuraja, pa i celokupnog japanskog naroda, još je obavijeno plastom magle. U dalekoj prošlosti, Japan su, možda u naletima, naselili došljaci s ostrva u jugozapadnom Pacifiku ili s azijskog kontinenta. Danas ne postoje zapisi koji bi upućivali na seobu naroda ovakve vrste, ali japanski folklor - moćna mitologija koja se tridesetih godina XX veka uzdigla do statusa nacionalne vere — ukazuje da su zemlju osnovala neka božanstva sa Visokih nebesa i da je boginja sunca poslala svog unuka na vrh planine Kjušu i naredila mu da vlada od bogova stvorenom »Centralnom ravnicom prekrivenom trskom«. Njen unuk je za nekoliko godina borbe uspeo da proširi teritoriju ka istoku, duž obala Japanskog unutrašnjeg mora, do oblasti Jamato, južno od sadašnjeg Kjota, i da tamo osnuje prvu prestonicu Japana. Ta nestvarna ličnost bio je car Dimu, prvi u dugom nizu vladara. On je sa svojim sledbenicima, precima sadašnjih Japanaca, silom oružja pokorio tadašnji domorodački narod. Njihove žrtve su najverovatnije bili preci kavkaskog naroda Ainu, koji su davno naselili severni deo Honšua i danas žive na ostrvu Hokaido, iako u veoma malom broju. Pošto se o prvom caru i njegovim naslednicima govorilo kao o potomcima boginje sunca, i pošto su Japanci verovali da su planine, ravnice, šume, potoci i stene njihove zemlje božanskog porekla, stvorena su dva kulta koja ujedinjena sačinjavaju šintoizam, religiju koja je stalno uticala na psihologiju celokupnog naroda. Prvi od ova dva kulta je mogao da se objasni kao neko posebno poštovanje Sunca. Drugi je, blisko povezan s prvim, predstavljao jako i osečajno shvatanje prirode — ne samo promene godišnjih doba nego i drveća, biljaka, zemlje, svega onoga što sačinjava sredinu u kojoj čovek živi.
Dover, Massachusetts
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.265, što je 49 (2,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Samuraj
Poreklo samuraja
Mi nikada ne bismo bili u stanju da shvatimo ko su Japanci kada ne bismo uzeli u obzir njihovo osećanje za ono što je neizveštačeno, neulepšano i jednostavno. Ovo može izgledati i pomalo čudno onima koji su videli ružnoću i vulgarnost, koje karakterišu deo japanskog savremenog urbanizovanog života. Štaviše, istina je da nam japanska istorija može pružiti dokaze o preterano dekorativnoj umetnosti, koja je doživljala svoj procvat i bila naveliko cenjena. U svakom slučaju, za sve, od lepota perioda Nara iz XIII veka nove ere, do velegradske ekstravagancije Tokija sedamdesetih godina ovog veka, inspiracija je dolazila iz inostranstva, bilo iz perioda Tanga iz Kine ili iz Amerike XX veka. Pravi domorodački instinkt oduvek se okretao ka onome što je strogo ozbiljno i zaista asketsko.
Na ovo se odnosi i faktor uskogrudnosti, koji je bio presudan u prošlosti, a koji i danas uveliko važi. Sve do pronalaska parobroda, japanskim ostrvima se nikako nije moglo priči, čak ni s azijskog kontinenta. Moreuz Cušima, koji deli Japan od Koreje, bio je dovoljno širok i meteorološki vrlo riskantan da bi se narušila homogenost Japanaca od vremena legendarnog cara Dimu.
Sasvim sigurni u svoj brdoviti arhipelag, ubedeni u posebnu zaštitu koju im je pružala njihova boginja sunca i bezbrojna druga božanstva — poznata pod nazivom kami, pravi obožavaoci prirode, jednostavni i jako razvijenog instinkta, Japanci su posedovali čvrstoću na koju nije mogao da utiče niko sa strane. Ni snažna budistička metafizika ili Konfucijeva etika nisu bile u stanju da je iskorene ili apsorbuju. Iz ovakvog naroda se u XI veku izdigla posebna vojnička klasa samuraja.
Samuraji nisu predstavljali trajnu oligarhiju istočnih protofašista, iako im se ovakav atribut, bez obzira na to što nije imao istorijskih osnova, može lako pridodati. Postoji način, u stvari, na koji bi se lako moglo tvrditi da su samuraji bili uzurpatori. Mnogo ranije, i pre nego što su mogli da polažu pravo bilo na koji deo vlasti u zemlji, za vreme takozvanog heianskog perioda, Japan je posedovao jednu od najprivlačnijih i najfinijih metropolskih civilizacija poznatih istoriji. Ona je nadživela generacije, ne dozvoljavajući nikakvo veće mešanje u poslove vlasti koja je bila u sigurnim rukama samuraja. S tim u vezi, Kina je pružala primer koji je heianski Japan svesrdno sledio.
Onog časa kada su samuraji postali neizbežni i stalni članovi vlade, mnogi od njih su tokom vremena stekli ponašanje i dostojanstvenost dvorske aristokratije, kojoj su oduzeli sve sem nominalne vlasti u državnoj administraciji. Ovaj proces je poznat u istoriji. Varvarin u bliskom kontaktu s boljima od sebe, pre ili kasnije, steći će nešto od njihovog sjaja, mada ne i one vrlo fine kulturne osobine. U vreme pada Rimskog Carstva, Goti i ostala plemena mogu poslužiti kao paralela ovom procesu. U slučaju Japana, ovaj proces je bio još produbljeniji sklapanjem brakova između moćnih ratničkih i carskih porodica. Ipak, to nije značilo da će samuraj dati celog sebe kako bi postigao savršenost naučnika ili umetnika, ukoliko bi time izgubio epitet čoveka koji ume da ratuje. Napredovanje u svakodnevnom životu mora da ide ukorak s vežbanjem u vojnim veštinama. Tako kaže i ratnička izreka: Zeitaku va teki da (Raskoš je neprijatelj).
Izmešani su mnogi religiozni, filozofski i estetski elementi ne bi li se pronašao duh »idealnog« samuraja. Prvenstveni imperativ bila je odanost jednom gospodaru, što je važilo i za ostala plemenska društva, a da se pri tome ne oseća poniženje pred onima koji tvrde da su na višim položajima. Ovom imperativu, snaga Konfucijeve doktrine dodala je još više — moglo bi se reći — čak biblijsku važnost. Odnos samuraja prema smrti bio je takođe veoma važan u njegovom načinu mišljenja. Smrt je bila »lakša od pera«, što ukazuje da je bio jak uticaj budizma. Budizam, i to posebno zen-budizam, odigrao je odlučujuću ulogu u uvežbavanju samuraja da vladaju sobom i da koriste oružje — mač, luk, koplje ili musketu. Zen je uveo i ritual ceremonije pijenja čaja, kao inspiraciju pre bitke i relaksaciju posle nje. Što se tiče obreda sepuku (uobičajeni naziv za hara-kiri), on je, verovatno, svoj izvor imao u šintoizmu. Kada je bio na vrhuncu svoje moći, stil života samuraja iz perioda Tokugava (1603—1867) dao je neke primere na polju umetnosti, koji su bili asketski i pomalo ograničeni, ali ne i manje vredni. Njegovi prethodnici iz ranijih perioda, za vreme epskih borbi u gempejskom ratu u XII veku, bili su, možda, živopisniji, ali i oni su mogli da prikažu, s vremena na vreme, kvalitete koji se odnose na domen umetnosti, kao i na sferu etike. Kada se razmatra psihološko ustrojstvo i organizaciona struktura samurajske klase, prirodno je potražiti ubedljive paralele u ostalim društvima. Jedna od njih odmah nas upućuje na evropske vitezove iz vremena feudalizma, na primer, za vladavine Anžuvinaca. Ipak, prema onome što znamo, vitez i samuraj se nikada nisu sreli, i verovatno da nisu ni znali da onaj drugi uopšte postoji. Ali pre nekih 400 godina, ovakav susret se ipak zbio između samuraja i članova evropske elite, modelirane prema dužnostima jedne ratničke klase - i njen osnivač je bio veliki vojskovođa.
»Družba Isusova«, takozvana »crkvena konjica«, bila je prilično uspešna nekoliko desetina godina po svom dolasku u jugozapadni Japan. Postoji veliki broj dokaza koji ukazuju da su jezuitski redovnici i japanski samuraji bili izuzetno upućeni jedni na druge, izražavajući obostrano poštovanje. Pohvale koje je za Japance izrekao Franjo Ksaverski, dobro su poznate: ''»Ne verujem da medu paganskim narodima možete naći nekog sličnog njima. Veoma su društveni, obično dobri i nezlonamerni, obuzeti svojom čašću, koju veličaju iznad svega... Imaju i jednu osobinu koja se ne može naći ni u jednom delu hrišćanstva.. . Bez obzira na to koliko je neki plemić siromašan, oni mu odaju istu čast, kao da je veoma bogat... Narod uveliko poštuje plemstvo, i po njihovom shvatanju, plemstvo je ponosno što služi gospodaru i ceni njegove naredbe. Stoga mislim da ovo nije posledica straha od kazne koju bi gospodar mogao izreći za nepoštovanje, nego je reč o gubitku časti, što bi doživeli ako ne bi ispunili njegovu želju«''.
Treba posebno uočiti da Ksaverski pominje reč »čast« ni manje ni više nego tri puta u ovom kratkom odlomku. Bez obzira na blisku srodnost, ovaj koncept »časti« nije jednak pojmu »obraz«. Pojam »obraz« ima manju težinu od pojma »časti«, a u feudalnom Japanu oni izvan, kao i oni u okviru samurajskog reda — na primer, trgovci ili zanatlije, mogli su posedovati »obraz«, kao kvalitet koji se mogao uvećati, spasti ili izgubiti. S druge strane, čast je nešto više od toga, dodatak moralnom teretu koji svaki samuraj nosi sa sobom. Antropolozi se, izgleda, slažu da je japansko društvo bilo - i još je velikim delom, »stidljiva kultura«. Do današnjih dana, sasvim je uobičajeno da majka upozorava svoje dete da će ga svako ekscentrično ponašanje izložiti podsmehu okoline. Ona ima običaj da kaže: »Ako to uradiš, ljudi će ti se smejati«. Postoji razlika između ovog shvatanja i mnogo roditeljskog rezona na Zapadu, gde se često može čuti: »Ne obaziri se ako ti se ljudi smeju«, po kome čovek treba da sledi sopstvenu savest i da se ne osvrće na ono što kažu drugi.
Ovaj više zapadnjački odnos postojao je, u malom obimu, i u Japanu za vreme feudalizma, čak i medu nekim članovima ratničke klase. Drugim rečima, samurajska čast je poljuljala ideal ličnog integriteta i, još više, uključila slobodnu volju i primat individue. Kao što možemo videti, odanost jednom gospodaru nije zahtevala i slepu poslušnost u svakoj mogućoj situaciji. Prava odanost je mogla zahtevati protest pun poštovanja, ali i ozbiljan protest, koji se u ekstremnim slučajevima završavao obredom sepuku.
Postoje, takođe, mnogobrojni primeri nepoštovanja medu samurajima - corruptio optimi pessima (pokvarenost najboljih je gora od svih drugih) — kao što bi rekli jezuiti XVI veka. Ovi misionari, neustrašivi, jer su i sami imali vrlo visoko mišljenje o ratničkoj klasi među kojom su živeli, nisu se ustručavali da u svojim razgovorima citiraju detalje samurajskih izdajstava, osvetoljubivost i bezosećajnu surovost. Dok su rivalstvo u vojnim veštinama i hrabrost uzimane zdravo za gotovo, kao dva osnovna faktora u karakteru samuraja, bilo bi, naravno, pogrešno misliti da samuraji nisu radili ništa drugo sem što su se borili ili pripremali za bitku. Pre svega, oni su vekovima bili vladajuća klasa u Japanu, pa su time bili uključeni u nacionalnu i lokalnu administraciju na svim nivoima iznad seoskih. Ova administracija je takode bila veoma važna za samurajsku klasu. Nije bilo neophodno da običan čovek smatra vladu za ugnjetača, ali i u najboljim vremenima prema njoj se morao odnositi s dosta opreza. Savremeni japanski je »uljudan jezik«, ukrašen izrazima iz počasti, pun suvišnih reči, zbog okolišanja. Čovek se ne može odupreti osećanju da je sve ovo bilo potrebno u prošlosti kako se ne bi izbacila iz ravnoteže nestalna ćud ratnika, koji jaše pirinčanim poljima. Dugi mač, u isto vreme smrtonosan i predivan, zahtevao je svačiju pokornost. Kratki mač, simbol samoubistva, nametao je unutrašnje poštovanje.
Moglo se lako predvideti da će ova samouverena ratnička klasa izraziti želju da nauči vojne tehnike Zapada. Još je neobičnija predanost kojom se veliki broj samuraja, za poslednjih trideset godina XX veka, okrenuo raznovrsnim profesijama i trgovačkim aktivnostima karakterističnim za Zapad. Teško se moglo pretpostaviti, na početku XIX veka, da će japanski ratnik, s urođenim smislom za trgovinu, u stvari, za novac, ikada pomisliti da postane bankar, vlasnik fabrike ili trgovac. Ipak, samuraji su dokazali da su često bili uspešniji trgovci nego oni koji su u toj oblasti imali veliku tradiciju. Ovo kazuje da je postojao elemenat povratka na zemlju u karakteru mnogih samuraja. Ratnik se nije ustezao da zaradi novac kada se ta njegova aktivnost mogla opravdati kao građanska, tj. patriotska dužnost. Na kraju, evo dokaza da ovaj fenomen i nema neku veliku važnost. Iako je samurajska zajednica gajila japanski ultranacionalizam ovog veka, odlučnu, mada bezuspešnu opoziciju ovoga pokreta, koji je podržavala manjina socijalista, vodili su oni koji su i sami pripadali ovim tradicijama. Autentična priroda samuraja mnogo je složenija i paradoksalnija nego što to može prikazati jedan konvencionalni opis.
Samuraji i društvo
Odnos između oca i sina u samurajskom društvu imao je istu osnovu kao u Rimskoj Imperiji, tj. ljubav koja se krila ispod grubosti. Izgleda da je osnovno osećanje ratnikovog sina bilo poštovanje pojačano strahom. U slučaju potrebe, na mladog čoveka se još u detinjstvu svaljivala sva težina odgovornosti, koju je jedva mogao da izdrži. Ma koliko mlad, dečak je mogao postati glava porodice u slučaju da otac umre. U doba građanskog rata muškarci su rano sazrevali, kao što ilustruje jedna čuvena priča iz XIV veka.
Poznati ratnik, Kusonoki Masašige, koga je potomstvo duboko poštovalo kao ideal odanog samuraja, pošao je u jednu bezizlaznu bitku, a pratio ga je njegov sin Masacura, za koga se pričalo da nije imao više od deset godina. Mnogi istoričari sada tvrde da je dečak bio mnogo stariji, ali kako Ivan Moriš kaže: »U proučavanju japanskog heroizma nije bitna autentičnost priče, nego njeno postojanje.« Pre nego što su stigli na bojno polje, otac je rekao Masacuri da se vrati kući i da se brine o majci. Kusonoki Masašige je nagovestio dečaku da bi mogao čuti vest o smrti svoga oca, što bi značilo da mora da ode u planine i da se tamo do poslednjeg daha bori protiv neprijatelja. Kao što je ratnik i predvideo, sve se okrenulo protiv njega, tako da je bio teško ranjen pre nego što je izvršio sepuku. Ovom poslednjem aktu Kusonoki Masacure prisustvovao je i njegov brat koji je izjavio pre nego što se ubio, da bi voleo da može da se rodi sedam puta kako bi uništio njihove neprijatelje. Pošto su sebi proburazili trbuhe, braća su jedan drugog proboli mačem i zajedno umrli. Posle nekog vremena, komandant neprijateljske vojske poslao je Kusonokijevu glavu njegovoj ženi. Dečak Masacura se povukao u drugu sobu, svukao se i pripremio se da se proburazi mačem koji mu je dao otac pre nego što su se rastali. I upravo kad je hteo da oštricu zabije u svoj trbuh, majka ga je pozvala i rekla mu da je njegova dužnost da ostane živ.
Tradicionalna japanska izreka kaže da su tri najveća životna fenomena: »vatra, zemljotres i otac«. Nema sumnje da je strah nestajao s detinjstvom, ali neki određeni stepen bojazni je uvek postojao. Obaveza prema roditelju nikada se u potpunosti nije mogla odužiti, čak se ni smrću taj odnos nije završavao. Ispred domaćeg kamidana (porodičnog oltara) članovi porodice su se ispovedali pokojnom ocu kao da je on tu stvarno ili duhovno prisutan. Ova ogromna i moćna moralna odanost sina prema ocu, koja, prema kodeksu samuraja, treba da ustupi mesto većoj obavezi ratnika prema svom gospodaru, veoma jasno pokazuje snagu i kvalitet ovih veza koje samuraja spajaju s njegovim feudalnim gospodarem. Klasično tumačenje značenja ove vrste odanosti predstavljeno je u knjizi Hagakure (Skriven medu lišćem), delu jednog od samuraja s feuda Nabešima na Kjušu, iz prvih godina XVIII veka. Delo odiše i poezijom i skučenim provincijalizmom, jer sve počinje i sve se završava na feudu Nabešima. Hagakure navodi da osnivač budizma ni Konfucije nikada nisu bili službovali na feudu Nabešima, pa se njihova učenja i ne slažu s tradicijama ove kuće. Drugim recima, samuraj koji služi daimja Nabešima, nema obaveze prema bilo kojoj religiji, osim da služi svom gospodaru.
''»Gde god da smo, duboko u planini ili pokopani pod zemljom, bilo u koje vreme i bilo gde, naša je dužnost da štitimo interese našeg gospodara. Ovo je obaveza svakog Nabešima čoveka. To je kičma naše vere, nepromenljive i večite istine.''
<i>Nikada u svom životu nisam stavljao svoje iznad interesa mog gospodara. Čak i kad umrem, vratiću se u život sedam puta da čuvam kuću svog gospodara... Svakog jutra odluči se kako ćeš umreti. Svake večeri osveži svoje misli razmišljajući o smrti... Bušido, život ratnika, znači smrt</i>
Treba napomenuti da su odanost i detinja pokornost jedini etički osnov po kome je dužnost prema ocu zamenjena dužnošću prema gospodaru. Ovo je bio dobar način da se spreči bilo kakav sukob između ova dva vrhunska moralna imperativa. Na primer, bio je opšte prihvaćen stav, ukoliko se samuraj suprotstavi svom gospodaru, dužnost njegovog sina je da podrži gospodara, čak i na štetu svog oca. Nekom čudnom logikom, sinovljevo ponašanje bi se tada shvatilo kao »najviši oblik detinje pokornosti«.
Izgleda da je Hagakure nalagalo slepu odanost samu po sebi. U stvari, bez obzira na to kako je bilo na Nabešima feudu, samuraj ne samo da je imao pravo nego mu je nalagala i dužnost da se usprotivi uvek kada je bio siguran da je potez njegovog gospodara nesmotren ili nepravičan. Ukoliko sva ubeđivanja ne bi pomogla, onda bi se s tim prestalo ili bi se završilo samoubistvom. Ovaj krajnji korak je predstavljao veoma snažnu sankciju, dovoljno jaku da uzdrma odlučnost svih, pa i najčvršćih i najtvrdoglavijih feudalnih gospodara. Ukoliko se samuraj ne bi usprotivio, odlučno, ali s punim poštovanjem, onda, kada bi se za to ukazala prilika, njegov stav bi se mogao protumačiti kao nelojalnost i moralni kukavičluk.
Žene, ljubav i vernost
Sledeći citat dolazi iz poznatog dela »Onna Daigaku«, što se bukvalno prevodi kao »Veliki nauk za žene«, ali je možda bolje reći »Sve dužnosti žene«. »Pridi svom mužu kao da prilaziš nebesima, jer je sigurno da će, ukoliko ga povrediš, nebeska kazna tebe stići.« Veruje se da je pomenuto delo napisao naučnik Kaibara Eken (1630—1714). Novator velikog značaja, bio je osnivač medicinske botanike u Japanu. Kaibara je bio neodlučan, kritičan, pristalica neokonfucijanizma. Bio je u srećnom braku punih 45 godina, ali nije imao dece. Danas se smatra da je autor dela Onna Daigaku pre njegova žena nego Kaibara Eken. Po oštrom antifeminističkom tonu dela, ova činjenica može da zvuči čudno, ali jedno je sigurno - u Japanu iz perioda Tokugava, posebno u samurajskoj klasi, i žene su prihvatile sanđu, konfucijanistički princip »trostruke podčinjenosti«, koji je od žena zahtevao: potčinjavanje muževijevim roditeljima, mužu i najstarijem sinu. Moderni zapadni naučnici nazivaju Onna Daigaku, »Bušido za žene«. Zahtevi koji se postavljaju mladoj supruzi biće vrlo očigledni kada se navede sledeći pasus iz knjige: