cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Operacija Kuglasta munja
Plan operacije i upotrebljene snage
mini|desno|Radio-depeša o stanju na terenu 14. decembra 1943, dostavljena od komande jugoistoka komandi Vermahta. U odeljku o operaciji Kugelblic, u sastavu fronta 1. brdske divizije pominje se i borbena grupa [[Vojislav Lukačević|Lukačević, a u sastavu fronta Vojnoupravnog zapovednika Srbije 24. i borbena grupa Ajdačić. ]]
NGC 1720
NGC 1720 je galaksija u zviježđu Eridanu.
Operacija Kuglasta munja
Plan operacije i upotrebljene snage
Opšta zamisao operacije bila je: da delovi 369. legionarske divizije, 1. lovački rezervni i 92. motorizovani puk iz Sarajeva, delovi 187. rezervne pešadijske divizije i 901. motorizovanog nastavnog puka iz Tuzle i Zvornika i delovi bugarske 24. divizije, sa prostora Užice - Zlatibor - Kremna, brzo prodirući, zaposednu zaprečnu liniju Sarajevo - Han Pijesak - Vlasenica - Srebrenica - Drina i okruže jedinice 3. korpusa na prostoriji Sokolac - Vlasenica - Srebrenica. Za to vreme, 1. brdska divizija i 2. puk "Brandenburg" sa prostora Sjenice i 7. SS divizija s linije Gacko - Nevesinje, nadirući širokim frontom s jugoistoka i juga, imale su zadatak da na svojim napadnim pravcima razbiju jedinice NOVJ i odbace ih severno od linije Višegrad - Pale, u kotao omeđen pomenutom zaprečnom linijom, i tu pristupe uništenju okruženih snaga - 2, 5, 17. i 27. divizije.
Operacija je dobila kodno ime „Kugelblic“, odnosno „loptasta munja“. Početak je predviđen za 4. decembar 1943. godine u 5:00 ujutro.
Prijepoljska bitka
Početkom novembra 1943. 1. brdska divizija koncentrisana je u oblasti Sjenice radi učešća u operaciji Kugelblic. Tokom novembra u više navrata njene borbene grupe preduzimale su ispade i nasilna izviđanja prema slobodnoj teritoriji. Najznačajniji od njih bio je udar 14/15. novembra niz dolinu Mileševke i prema Brodarevu. Nemačke jedinice su tokom tog napada naterale na povlačenje bataljone 3. sandžačke brigade nanevši im gubitke i zauzevši Brodarevo, ali su se pred protivnapadom povukle.
Osnovni problem napada
minijatura|Borci IV bataljona III sandžačke brigade u borbi sa Nemcima u okolini Prijepolja.
Početak napada određen je 4. novembar. Nemačka komanda pažljivo je analizirala raspored i dejstva snaga NOVJ. Druga proleterska divizija imala je 3 bataljona sa desne strane Lima. Ovi bataljoni imali su dobar položaj u odnosu na komunikacije i u slučaju jačeg napada, mogli su poslužiti kao zadržavajuća odbrana. Time bi se dobilo vreme za organizovanje glavne linije odbrane na Limu i dalje po dubini.
Rešenje problema
Dana 4. decembra pre zore grupe maskiranih nemačkih komandosa iz 2. puka "Brandenburg" su, prema planu, uz pomoć vodiča iz muslimanske milicije, uspeli da zaobiđu položaje Čačanskog bataljona Druge proleterske brigade. Uspevši da ostanu neprimećeni, ušli su u Prijepolje, hladnim oružjem likvidirali stražu na mostu i zauzeli most na Limu. Delovi puka su istovremeno, nakon uspešnog prikradanja, manjim intervencijama protiv partizanskih delova uspeli da stvore uže obezbeđenje puta koji niz reku Mileševku vodi u Prijepolje. Na taj način, Nemci su bili u stanju da napad, umesto lomljenjem spoljašnje odbrane, započnu marševskim upadom oklopno-motorizovanih delova 1. brdske divizije u Prijepolje. Još pre nego što je odbrana aktivirana, Nemci su uspeli da sa masom snaga pređu Lim. Jedinica koja je trebalo da bude oslonac odbrane, Prva šumadijska brigada, zatečena je potpuno nerazvijena za borbu, u svom prenoćištu, u bolnici sa leve strane Lima.
Na taj način, Nemci su još pre pravog otvaranja borbe uspeli da osvoje dominantne pozicije. Ključni i najdelikatniji cilj napada, most na Limu u Prijepolju, osvojen je prepadom i zadržan u svojim rukama pravovremenim razvojem napada. Na taj način, glavna prirodna prednost odbrane NOVJ - reka Lim - pretvorena je u njihov glavni problem. Tri bataljona su na samom početku ostala izolovana i opkoljena na desnoj strani Lima, a glavna linija odbrane, koja je suviše zavisila od njihove pravovremene reakcije, nije uopšte aktivirana i razvijena.
Nastavak borbe u Prijepolju
Na taj način su jedinice NOVJ bile prinuđene da prihvate borbu u veoma podređenom položaju. Snage u Prijepolju bile su prikovane za položaj i tučene premoćnom koncentrisanom vatrom iz brojnih teških oruđa, a bataljoni sa desne strane Lima pod složenim uslovima probijali su se prema Limu. Njihov celodnevni ogorčeni otpor ipak je zadržao nastupanje Nemaca, tako da su nemačke motorizovane kolone bile u mogućnosti da nastave nastupanje prema Pljevljima tek sutradan, 5. decembra. U sumrak i nakon pada mraka blokirane jedinice NOVJ iz Prijepolja krenule su u proboj po grupama. Prilikom odbrane i proboja pretrpele su vrlo teške gubitke.
Ovo je bila jedna od primerno izvedenih i najuspešnijih nemačkih taktičkih akcija tokom rata u Jugoslaviji, Komandant bataljona brandenburžana koji je zauzeo most, kapetan Konrad Štajdl, za ovu akciju odlikovan je viteškim krstom.
U toku samo jednog dana, 4. decembra, jedinice Druge proleterske divizije imale su 395 poginulih i 13 zarobljenih.
Učešće italijanskih jedinica na strani NOVJ
Pred početak operacije Štab Drugog udarnog korpusa vršio je reorganizaciju italijanske divizije "Venecija", kao i delova divizije "Taurinenze" koji su prešli na stranu NOVJ (ukupno oko 11.000 Italijana). Od manjih delova ovih divizija koji su izrazili spremnost da produže borbu protiv Nemaca, formirao je prvih dana decembra italijansku partizansku diviziju "Garibaldi". Od oko dve trećine pripadnika ovih divizija koji su izjavljivali da ne mogu da se bore, formirano je 11 radnih bataljona. Na tom zadatku štab korpusa upotrebio je i Drugu dalmatinsku brigadu, koju je prebacio iz doline Lima u širu okolinu Pljevalja i Čajniča.
Ove jedinice predstavljale su tokom operacije dodatno opterećenje za snage NOVJ, budući da nisu imale borbenu vrednost, a zahtevale su angažovanje oko evakuacije i snabdevanja.
Nastavak operacije
mini|Nemački vojnici u Bosni, zima 1943/44.
Glavna kolona nemačke Prve brdske divizije nastavila je nastupanje i 5. decembra posle podne prodrla u Pljevlja, odbacivši slabije delove Druge proleterske i Druge dalmatinske brigade. Usled naglog prodora Nemaca, pozadinski organi nisu uspeli da u potpunosti evakuišu skladišta hrane i materijala iz Pljevalja, pa je jedan deo uništen, a deo je zaplenjen od strane Nemaca.
Pomoćna kolona Prve brdske divizije nastupala je pravcem Sjenica - Brodarevo. Potiskujući Treću sandžačku brigadu tokom 4. decembra ovladala je Brodarevom, odakle je nastavila nastupanje delom snaga prema Bijelom Polju, u koje je ušla 6. decembra, a delom prema putu Pljevlja-Đurđevića Tara.
Glavnina Druge proleterske divizije prebacila se na levu obalu reke Ćehotine, našavši se tako izvan zahvata operacije. Tu je vodila borbu sa levom kolonom Prve brdske divizije, a po pristizanju Četvrte i Šeste crnogorske brigade, uz njihovu pomoć ponovo ovladala Bijelim Poljem i do 10. decembra izbila pred Brodarevo.
Glavnina Prve brdske divizije u skladu sa operacijskim zadatkom orijentisala se prema Čajniču. Na tom pravcu nalazio se samo jedan bataljon Druge proleterske, pa je 3. bataljon 98. puka 1. brdske divizije 6. decembra ušao u Čajniče i produžio ka odseku Ustiprača - Goražde, gde je stupio u vezu sa 7. SS divizijom. Na taj način je Prva brdska divizija ugrozila pozadinu Pete krajiške divizije. Istog dana, Peta krajiška divizija odbila je sve napade 1. bataljona 99. puka 1. brdske divizije, koji je nastupao niz Lim ka Priboju. Time se očigledno ispoljila namera 1. brdske divizije ka krilnom obuhvatu Pete divizije.
Vrhovni štab je na osnovu zaplenjene nemačke zapovesti otkrio nemačke namere, pa je naložio Petoj diviziji da izmanevriše nemački pritisak i zadrži se u zapadnoj Srbiji i Sandžaku. Divizija je, međutim, da bi izbegla obuhvat, bila prinuđena da se pod borbom povuče iz doline Lima i Uvca ka Višegradu, gde je 9. i noću 9/10. decembra prešla Drinu, porušila most i zadržala se na prostoriji Rogatica - Sjemeć - Sjeversko, postupivši na taj način u skladu sa nemačkim predviđanjima. Istovremeno je, po naređenju Vrhovnog štaba, na ovu prostoriju pristigla iz Srbije i Prva južnomoravska brigada, koja je ušla u sastav Pete divizije, a takođe joj se priključio i bataljon Druge proleterske. Ovde je Peta divizija stupila u vezu sa 27. divizijom, koja se nalazila na prostoriji Sokolovići - Dobrašina - Sjeversko.
Po pristizanju u okolinu Rogatice, Peta divizija stavljena je pod komandu Trećeg korpusa, koji je naredio njeno angažovanje na pravcu Srebrenica - Zvornik.
Tok operacije na severnom operativnom prostoru
Delovi 187. rezervne divizije i 901. motorizovani puk otpočeli su 3. decembra nastupanje u pravcu Kladnja i Birča u tri kolone:
Ove snage trebalo je da posednu severni deo zaprečne linije (od Vlasenice do Drine) i ne dozvole proboj jedinica 3. korpusa ka severu. Pošto su te pravce zatvarale nedovoljne snage NOVJ (18. hrvatska brigada 17. divizije i 19. birčanska brigada 27. divizije), Nemci su, bez većeg otpora, brzo izbili u Kladanj i Šekoviće. Da bi zadržao Kladanj, štab 3. korpusa naredio je 17. diviziji da se pomeri na sever, upućujući 15. majevičku brigadu ka Kladnju, a 6. proletersku brigadu preko Vlasenice ka Šekovićima. Njene dotadašnje položaje trebalo je da preuzme 27. divizija, zbog čega je 16. muslimanska brigada 17. divizije zadržana na Romaniji do pristizanja 17. majevičke brigade 27. divizije, a zatim je i ona krenula ka Vlasenici.
Pošto je 5. decembra neuspešno napala nemačke snage u Kladnju, 15. brigada se sa 18. i 16. brigadom, koja je ubrzo pristigla, zadržala u okolini Kladnja.
Do žestokih borbi došlo je u okolini Betnja, na pravcu Šekovići - Vlasenica. U boju na Betnju, elastičnom odbranom i energičnim dobro organizovanim protivnapadima, 6. proleterska brigada i delovi 15. brigade uspeli su da do 9. decembra zadrže srednju napadnu kolonu. U ovim borbama ove dve brigade su, uz vlastite gubitke od 89 boraca, izbacile iz stroja 297 Nemaca.
U međuvremenu je leva kolona odbacila 1. bataljon 19. birčanske brigade i sa pravca Nove Kasabe izbila u Vlasenicu, a zatim pošla u susret srednjoj koloni, prihvatila je u dolini Drinjače i time joj omogućila prodor ka Vlasenici.
Narednih dana je 17. divizija oslobodila Kladanj i Živinice i izbila u dolinu Spreče. Tako se našla izvan neprijateljske zaprečne linije i izbegla okruženje.
Za to vreme su jedinice 27. divizije izvršile marš preko Jahorine u cilju smene 17. divizije na Romaniji.
Tok operacije na zapadnom i južnom operativnom prostoru
minijatura|Kolona [[Prva krajiška proleterska udarna brigada|Prve krajiške brigade u toku šeste neprijateljske ofanzive na obroncima planine Konjuh, decembar 1943.]] Delovi 369. legionarske divizije, ojačani 1. rezervnim lovačkim i 92. motorizovanim pukom, nastupili su 6. decembra iz rejona Sarajeva u dve kolone:
Zadatak je ovih snaga bio da brzim prodorom, obuhvatajući 27. diviziju, posednu severozapadni deo zaprečne linije (Sarajevo - Vlasenica). Sedamnaesta brigada i Romanijski odred, pošto nisu bili u stanju da se suprotstave tako jakim snagama, povukli su se ka istoku, u rejon Sokolovića, gde je ubrzo pristigla i 2. krajiška brigada.
U toku 9. decembra nemačke jedinice uspele su da izbiju na planom predviđenu zaprečnu liniju i da sa severozapada i severa zatvori obruč oko 27. divizije.
7. SS divizija krenula je u nastupanje iz Uloga i Kalinovika u pravcu odseka Rogatica - Sokolac. Prva brdska divizija, čiji je 99. puk nastupao pravcem Priboj - Višegrad, a 98. puk pravcem Pljevlja - Goražde - Rogatica, izbila je 13. decembra na liniju severno od druma Višegrad - Rogatica. Ona je na desnom krilu održavala vezu sa delovima bugarske 24. divizije, a na levom s jedinicama 7. SS divizije, koja je - ne nailazeći na otpor u nastupanju iz severne Hercegovine preko planinskih masiva Zelengore i Jahorine, izbila 13. decembra, na liniju severno od druma Rogatica - Sokolac. Izbijanjem obeju divizija severno od saobraćajnice Višegrad - Sokolac, obruč je zatvoren i s juga. Na taj način 5. i 27. divizija NOVJ našle su se u nemačkom obruču
Proboj 5. i 27. divizije NOVJ iz okruženja
Na osnovu prikupljenih podataka o nastupanju 1. brdske i 7. SS divizije, Štab 3. korpusa odlučio je da disperzijom snaga onemogući neprijateljsku koncentraciju. 27. divizija usmerena je na proboj iz okruženja preko saobraćajnice Sokolac — Vlasenica i ofanzivno dejstvo ka rudnicima Varešu i Brezi; dok se 5. divizija, u smislu direktive Vrhovnog štaba, usmerila ka Srebrenici, odakle bi se, pri eventualnom jačem neprijateljskom pritisku, prebacila na desnu obalu Drine.
U duhu dobijenog zadatka, 27. divizija je u toku 13. decembra izvršila pripremu jedinica za proboj. Izviđanjem je ustanovljen živ saobraćaj na putu Sokolac — Han Pijesak, na koji se oslanjao severozapadni deo nemačke zaprečne linije. Noću 13/14. decembra 27. divizija je izvršila proboj preko komunikacije, na odseku Kraljeva gora — Han Kram, slomivši otpor delova 482. puka 187. divizije u okolini Kraljevog polja. Sledećih dana ona se orijentisala ka Varešu i Brezi. Neki njeni delovi (2. bataljon 17. majevičke i 4. bataljon 2. krajiške brigade) nisu uspeli da izvrše proboj, već su se pridružili 5. diviziji.
minijatura|Brodarevska ustaška milicija - natporučnik Selim Juković (bela bluza) vrši smotru posle Prijepoljske bitke. Peta krajiška divizija se našla u teškoj situaciji. Budući da su zakazale veze sa 27. divizijom i sa štabom Trećeg korpusa, morala se osloniti samo na vlastite obaveštajne podatke. Preko izviđačkih delova upućenih ka Srebrenici i Vlasenici ustanovljene su jače snage 187. rezervne divizije i 901. motorizovanog puka na severnim padinama Javora i dominirajućim visovima pored puta, dok je samim putem saobraćaj bio vrlo živ; u Srebrenici je primećena jača koncentracija nemačkih jedinica, a zaprečna gustina na saobraćajnici Sokolac-Vlasenica je posle proboja 27. divizije povećana.
Bez podataka o nastupanju Prve brdske divizije i 7. SS divizije sa juga, Štab Pete divizije opredelio se u tom trenutku za najgoru moguću varijantu. Noću između 14. i 15. decembra, Peta divizija je u tri kolone krenula na jug, prema saobraćajnici Podromanija-Rogatica, pravo u susret nemačkim kolonama u nastupanju.
15. decembra ujutro, nakon prelaska preko planine Devetak, u oblasti Sokolovići - Sjeversko došlo je do susreta sa nastupajućim kolonama Prve brdske divizije. Neko vreme kolone Nemaca i NOVJ kretale su se paralelno u suprotnim smerovima, uzajamno nesvesne prisustva protivnika. Tako je na kraju došlo do gotovo trenutnog rasplamsavanja susretne borbe kod skoro svih jedinica. Obe strane direktno su se iz marševskog razvile bočno u borbeni poredak. Budući da se radilo o iskusnim jedinicama NOVJ, uspešno su prikovale nemačke jedinice na položaje, ne dozvolivši im napredovanje. Tokom celog dana vođena je iscrpljujuća borba po dubokom snegu, pri čemu su jedinice NOVJ usled znatno veće vatrene moći Nemaca trpele znatne gubitke.
Po padu mraka Prva krajiška brigada se prikupila i jurišem probila nemačke položaje, otvorivši ostalim jedinicama put za izvlačenje. Divizija se orijentisala preko puta Han Pijesak - Sokolac u severozapadnom pravcu, a zatim prema Kladnju. Prilikom proboja preko saobraćajnice pod vatrom došlo je do izvesnog meteža i mešanja borbenih delova sa komorama, što je dovelo do povećanja gubitaka.
Probojem Pete divizije iz okruženja okončana je operacija „Kugelblic“. Neposredno nakon nje usledila je operacija "Šnešturm", odnosno "snežna oluja", u velikoj meri sa istim učesnicima.
Rezultati operacije
Veoma prilagođavajući svoju taktiku partizanskom načinu borbe, nemačke snage uspele su da nanesu teške gubitke 2. i 5. diviziji. Tokom dve nedelje koliko je trajala operacija Nemci su uspeli da prokrstare prostorom između Tuzle, Sarajeva i Sjenice. Međutim, ovi uspesi imali su privremen značaj. Jedinice NOVJ stekle su ratno iskustvo i čvrstinu, tako da ih nije bilo moguće razbiti. Primenom manevra one su izbegavale odlučne udarce i zabacivale se u pozadinu protivničkog rasporeda, gde su napadale manje jedinice i postaje i obnavljale slobodnu teritoriju. Peta krajiška divizija je tako nakon dve uzastopne nemačke operacije već u prvoj polovini januara 1944. godine ponovo zauzela Foču, Čajniče, Goražde, Miljevinu i Kalinovik i uspostavila prostranu slobodnu teritoriju.
Nakon poraza partizanskih snaga u Prijepolju i prodora njemačkih snaga u grad, pripadnici Muslimanske milicije pod komandom Ahmeta Salihbegovića, zajedno sa lokalnim četnicima pod komandom Živka Pušice i Bogosava Varagića, uhapsili su u gradu 5. decembra 1943. 16 partizanskih simpatizera, srpske i bošnjačke nacionalnosti. Uhapšeni su predati okupatorskoj vojsci koji ih je deportovala u logore. U njemačkim logorima je stradalo šest uhapšenika.
Nemačka pohvala Lukačevićevih četnika
thumb|[[Vojislav Lukačević sa nemačkim oficirima.]]
Za dobro držanje u borbi protiv NOVJ, pukovnik Remold, komandant borbene grupe 1. brdske divizije u operaciji Kugelblic, 22. decembra 1943. pohvalio je četnike Vojislava Lukačevića, koji su učestvovali u borbama pod nemačkom komandom, specijalnom naredbom. Pukovnik Remold je svojim trupama saopštio sledeće:
Odgovornost za poraz NOVJ u Prijepoljskoj bici
mini|desno|Na ruševinama bolnice u Prijepolju iz koje su se branili partizani izgrađen je memorijalni centar sa spomenikom i imenima 408 poginulih boraca.
Za težak poraz Druge proleterske divizije u Prijepolju jedan deo zasluga treba pripisati izvanrednoj organizaciji, prilagodljivosti i disciplini Nemaca, dok drugi deo uzroka čine slabosti i propusti u organizaciji, obaveštajnoj i izviđačkoj aktivnosti i komandovanju u jedinicama NOVJ. Nebudnost jedinica, loše obezbeđenje važnih objekta, slaba organizacija odbrane po dubini očigledni su propusti štabova od nivoa bataljona pa naviše.
Ljubodrag Đurić smatrao je da je krivica nepravedno pripisana njemu. U svojoj memoarskoj knjizi pod naslovom „Sećanja na ljude i događaje“ (Rad, Beograd 1989) Đurić je izneo svoju argumentaciju kojom deo krivice pripisuje štabu Drugog korpusa i komandantu Dapčeviću.
Popis naselja Zagrebačke županije
Popis naselja Zagrebače županije.
A
Andrilovec - Auguštanovec -
B
Baničevec - Banje Selo - Banovo - Bapča - Barbarići Kravarski - Barovka - Bađinec - Bedenica - Beder - Begovo Brdo Žumberačko - Beloslavec - Belčići - Berislavec - Bestovje - Beter - Bešlinec - Bijela Gorica - Biškupec Zelinski - Blaškovec - Blaževdol - Bobovec Rozganski - Bobovica - Bolč - Bosna - Božjakovina - Braslovje - Bratelji - Bratina - Brckovljani - Brdovec - Brebrovac - Breg Mokrički - Bregana - Bregana Pisarovinska - Breganica - Bregovljana - Brezani - Brezari - Brezarić - Brezine - Brezje, Dubrava - Brezje, Sveta Nedelja - Breznik Plešivički - Brezovac Žumberački - Brezovec Zelinski - Brlenić - Brčevec - Budinjak - Bukevje, Orle - Bukevje, Sveti Ivan Zelina - Bukovac Svetojanski - Bukovec Zelinski - Bukovica Prekriška - Bukovje Bistransko - Bukovje Podvrško - Bukovčak - Bunjak - Bunjani - Buzadovac - Buševec -
C
Caginec - Careva Draga - Celine Goričke - Celine Samoborske - Celine, Jastrebarsko - Celine, Vrbovec - Cerik - Cerje Pokupsko - Cerje Samoborsko - Cerje - Cernik - Cerovica - Cerovski Vrh - Crna Mlaka - Cugovec - Curkovec - Cvetković - Cvetković Brdo - Cvetnić Brdo -
4610 Kajov
4610 Kajov je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,401 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,9.
Popis naselja Zagrebačke županije
Đ
Đivan -
D
Dane - Deanovec - Derežani - Dijaneš - Dol - Dolanjski Jarak - Dolec Podokićki - Domagović - Domaslovec - Donja Bistra - Donja Drenova - Donja Greda - Donja Kupčina - Donja Lomnica - Donja Obreška - Donja Purgarija - Donja Pušća - Donja Reka - Donja Topličica - Donja Velika - Donja Zdenčina - Donja Zelina - Donje Dvorišće - Donje Orešje - Donje Podotočje - Donje Prekrižje - Donje Psarjevo - Donji Desinec - Donji Hruševec - Donji Laduč - Donji Marinkovac - Donji Markovac - Donji Oštrc - Donji Prnjarovec - Donji Stupnik - Donji Tkalec - Donji Vukšinac - Donji Čemehovec - Donji Šarampov - Draga Svetojanska - Draganje Selo - Dragonoš - Dragovanščak - Dragošička - Drašći Vrh - Drenje Brdovečko - Drenje Šćitarjevsko - Drežnik Podokićki - Drnek - Dropčevec - Dubovec Bisaški - Dubranec - Dubrava Pušćanska - Dubrava Samoborska - Dubrava - Dubravica - Dubravski Markovac - Dugo Selo - Dulepska - Dvoranci - Dvorišće -
F
Falašćak - Farkaševac - Farkaševec Samoborski - Festinec - Filipovići - Fuka -
G
Gaj - Galgovo - Gladovec Kravarski - Gladovec Pokupski - Glušinja - Goli Vrh, Klinča Sela - Goli Vrh, Rakovec - Goljak - Golubići - Gonjeva - Gorica Jamnička - Gorica Svetojanska - Goričanec - Goričica - Gornja Bistra - Gornja Drenova - Gornja Greda - Gornja Kupčina - Gornja Lomnica - Gornja Obreška - Gornja Purgarija - Gornja Pušća - Gornja Reka - Gornja Topličica - Gornja Vas - Gornja Velika - Gornja Zdenčina - Gornjaki - Gornje Dvorišće - Gornje Orešje - Gornje Podotočje - Gornje Prekrižje - Gornje Psarjevo - Gornji Desinec - Gornji Hruševec - Gornji Laduč - Gornji Marinkovac - Gornji Oštrc - Gornji Prnjarovec - Gornji Stupnik - Gornji Tkalec - Gornji Vinkovec - Gornji Vukšinac - Gostović - Grabarak - Graberanec - Graberec - Graberje Ivanićko - Graberšćak - Grabrić - Gradec Pokupski - Gradec - Gradečki Pavlovec - Gradići - Gradna - Gračac Slavetićki - Gračec - Grdanjci - Greda Breška - Greda - Gregurić Breg - Grgetići - Grič - Guci Draganički - Gudci - Gustelnica -
H
Habjanovac - Haganj - Harmica - Hartje - Hotnja - Hrastina - Hrastina Samoborska - Hrastje Plešivičko - Hrastje - Hrašća - Hrebine - Hrebinec - Hrnjanec - Hruševec Kupljenski - Hruševec Pušćanski - Hruškovec - Hruškovica - Hrušćica - Hrženik - Hudovo - Hutin -
I
Igrišće - Ivanec Bistranski - Ivanić-grad - Ivančani - Ivančići - Izimje -
J
Jablanovec - Jagnjić Dol - Jagodno - Jakovlje - Jalševec Breški - Jalševec Nartski - Jamnica Pisarovinska - Jarušje - Jastrebarsko - Javor - Javorek - Javorje, Brdovec - Jerebić - Jezerine - Jezernice - Ježevo - Johovec - Jurjevčani - Jurkovo Selo -
K
Kabal - Kalinje - Kalinovica - Kalje - Kamenica - Keleminovec - Kerestinec - Kladešćica - Kladje - Klake - Klinča Sela - Ključ Brdovečki - Ključić Brdo - Klokočevec Samoborski - Kloštar Ivanić - Kobilić - Kolenica - Komin - Konak - Konjarić Vrh - Konšćani - Konšćica - Kopčevec - Kordići Žumberački - Koritna - Kostanj - Kostanjevac - Kostanjevec Podvrški - Kostel Pribićki - Kotari - Kozinščak - Kozjača - Kozlikovo - Kraj Donji - Kraj Gornji, Dubravica - Kraj Gornji, Marija Gorica - Krajska Ves - Kraljev Vrh, Jakovlje - Kraljev Vrh, Preseka - Kravarsko - Kravljak - Krašić - Krečaves - Krišci - Križ - Križevčec - Krkač - Krnežići - Krupače - Krušljevac - Kunđevac, Dubrava - Kupeć Dol - Kupinec - Kupljenovo - Kupčina Žumberačka - Kurpezova Gorica - Kusanovec - Kućari - Kuče - Kučer -
L
Ladina - Laktec - Lazi Turopoljski - Lazina Čička - Ledina - Lekneno - Leprovica - Lepšić - Lijevi Degoj - Lijevi Dubrovčak - Lijevi Štefanki - Lijevo Sredičko - Lipnica - Lipovec Lonjski - Lokošin Dol - Lonjica - Lovrečka Varoš - Lovrečka Velika - Lubena - Lug Samoborski - Lugarski Breg - Luka, Vrbovec - Luka, Zagrebška županija - Lukarišće - Lukavec Sutlanski - Lukavec - Lukinić Brdo - Lukovo - Lupoglav - Lučelnica - Lužnica -
M
Majkovec - Majur - Mala Buna - Mala Gorica - Mala Hrastilnica - Mala Jazbina - Mala Kosnica - Mala Ostrna - Mala Rakovica - Mali Brezovec - Mali Lipovec - Malunje - Manja Vas - Marenić - Marija Gorica - Marija Magdalena - Marinovec Zelinski - Markuševec Turopoljski - Markušići - Martinska Ves - Mački - Medsave - Medven Draga - Merenje - Miladini - Mirkopolje - Mičevec - Mlaka - Mokrica Tomaševečka - Molvice - Mostari - Mraclin - Mrzlo Polje Žumberačko -
N
Nart Savski - Naselje Stjepana Radića - Negovec - Nespeš - Noršić Selo - Nova Kapela, Dubrava - Novaki Bistranski - Novaki Nartski - Novaki Oborovski - Novaki Petrovinski - Novaki Šćitarjevski - Novaki, Dubrava - Novaki, Sveta Nedelja - Novakovec Bisaški - Novo Brdo - Novo Mjesto - Novo Selo Okićko - Novo Selo Žumberačko - Novo Selo, Vrbovec - Novo Čiče - Novoselec -
O
Obed - Obedišće - Obedišće Ježevsko - Oborovo - Oborovo Bistransko - Obrezina - Obrež Zelinski - Ogulinec - Okešinec - Okuje - Okunšćak - Omamno - Opatija - Opatinec - Oplaznik - Orešje Okićko - Orešje - Orle - Osredek Žumberački - Osunja - Otok Nartski - Otok Svibovski - Otruševec - Otrčkovec -
Centrale Enel
Centrale Enel ima više značenja:
Popis naselja Zagrebačke županije
R
Radina Gorica - Radinovo Brdo - Radoišće - Radulec - Rakitje - Rakitovec - Rakov Potok - Rakovec - Rastoki - Razljev - Redovje - Remetinec - Repinec - Repišće - Rečica Kriška - Reštovo Žumberačko - Ribnica - Rozga - Roženica - Rude - Rude Pribićke - Rugvica - Ruča -
Š
Šalovec - Šelovec - Šemovec Breški - Šenkovec - Šestak Brdo - Šibice - Šiljakovina - Šimraki - Šipački Breg - Širinec - Štakorovec - Šulinec - Šumećani - Šurdovec - Šušnjari - Šćapovec - Šćitarjevo -
V
Vadina - Valetić - Veleševec - Velika Buna - Velika Gora - Velika Gorica - Velika Hrastilnica - Velika Jamnička - Velika Jazbina - Velika Kosnica - Velika Mlaka - Velika Ostrna - Velika Rakovica - Veliki Brezovec - Veliki Lipovec - Veliki Vrh - Vezišće - Vinkovec - Visoće - Višnjevec Podvrški - Višći Vrh - Vlašić Brdo - Vlaškovec - Volavje, Jastrebarsko - Vranjak Žumberački - Vranov Dol - Vratnik Samoborski - Vrbovec Samoborski - Vrbovec - Vrbovečki Pavlovec - Vrbovo Posavsko - Vrhovec - Vrhovčak - Vukomerić - Vukovina - Vukovje Zelinsko - Vukovo Brdo - Vukovo Selo - Vukšin Šipak - Vučilčevo -
Z
Zablatje Posavsko - Zabrđe - Zadrkovec - Zaklepica - Zaprešić - Zdenci Brdovečki - Zdihovo - Zelina Breška - Zetkan - Zgališće - Zgurić Brdo - Zrinšćina - Zvekovac - Zvonik -
Ž
Žabnica - Žabnjak - Žamarija - Žejinci - Željezno Žumberačko - Žitarka - Žitkovčica - Žitomir - Žlebec Gorički - Žlebec Pušćanski - Žukovec - Žumberak - Žunci -
Río Pescadito, San Lorenzo Texmelúcan
Río Pescadito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Lorenzo Texmelúcan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1122 m.
Cinque Quattrini, Rimini
Cinque Quattrini je naselje u Italiji u provinciji Rimini, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
Villaputzu, Cagliari
Villaputzu je naselje u Italiji u provinciji Cagliari, u regiji Sardinija.
Știoborăni, Solești
Știoborăni je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Solești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 521 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 255 m.
Penobscot County, Maine
je okrug u američkoj saveznoj državi Mejn.
Centrale Idroelettrica
Centrale Idroelettrica ima više značenja:
Penobscot County, Maine
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 153.923, što je 9.004 (6,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Mount Olive, Coosa County, Alabama
Maunt Oliv je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Alabama.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 371.
L-glikol dehidrogenaza
L-glikol dehidrogenaza (, glikol (nikotinamid adenin dinukleotid (fosfat)) dehidrogenaza, L-(+)-glikol:NAD(P)+ oksidoreduktaza, L-glikol:NAD(P)+ dehidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom L-glikol:NAD(P)+ oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Formirano 2-hidroksikarbonilno jedinjenje se može dalje oksidovati do vicinalnog dikarbonilnog jedinjenja. U suprotnom smeru se mogu redukovati: vicinalni diketoni, gliceraldehid, glioksal, metilglioksal, 2-okso-hidroksiketoni i 2-ketokiselinski estri.
Castello, Macerata
Castello je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 458 m.
Dos Canelos, Villa Corzo
Dos Canelos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Arilna acilamidaza
Arilna acilamidaza (, AAA-1, AAA-2, moždana acetilholinsteraza, pseudoholinsteraza) je enzim sa sistematskim imenom aril-acilamid amidohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim takođe deluje na 4-supstituisane anilide.
Hermann Göring
Hermann Wilhelm Göring (Rosenheim, 12. siječnja 1893. - Nürnberg, 15. listopada 1946.), bio je njemački političar, pilot, vojni zapovjednik, visoki dužnosnik NSDAP-a i ratni zločinac. Göring je bio zapovjednik njemačkog Luftwaffea, otac zloglasnog Gestapa i Hitlerov dogovoreni nasljednik. Bio je istaknuti vojni pilot u Prvom svjetskom ratu s 22 srušena aviona, a nagrađen je i slavnim Plavim Maxom. Ujedno je bio i posljednji zapovjednik eskadrile Jagdgeschwader 1, koju je prije njega vodio slavni Manfred von Richthofen.
Po završetku Drugog svjetskog rata osuđen je za ratne zločine i zločine protiv čovječnosti na Nürnberškom procesu. Osuđen je na smrt vješanjem, no počinio je samoubojstvo popivši tabletu cijanida noć prije vješanja.
Obitelj i rodbina
Hermann Göring je rođen 12. siječnja 1893. u sanatoriju Marienbad u Rosenheimu, Bavarska. Njegov otac Heinrich Ernst Göring (31. listopada 1839. - 7. prosinca 1913.), bio je prvi generalni guverner Njemačke jugozapadne Afrike (današnja Namibija), uz to što je prije bio konjanički časnik i član Njemačkog konzulata. Göring je s očeve strane bio daleki potomak švicarsko-njemačke buržoazijske obitelji Eberle/Eberlin.
Göring je tako bio i u rodu s izumiteljem Ferdinandom von Zeppelinom, Hermannom Grimmom, romantičarskim piscem koji je stvorio koncept njemačkog heroja kao krojača povijesti i koji je bio značajan uzor nacistima, obitelji industrijalaca Merck, vlasnicima farmaceutske tvrtke Merck KGaA, antinacističkom pjesnikinjom Gertrud von Le Fort i švicarskim diplomatom, povjesničarem i predsjednikom Crvenog križa Carlom Jacobom Burckhardtom, od kojih su svi također, kao i Göring, bili daleki potomci obitelji Eberle/Eberlin.
Zanimljivo je kako je preko te obitelji bio u rodu i s Jacobom Burckhardtom (1818. – 1897.), slavnim švicarskim povjesničarem umjetnosti koji je ujedno bio i značajan politički i društveni kritičar, kao i protivnik nacionalizma i militarizma koji se usprotivio njemačkim tvrdnjama o rasnoj i intelektualnoj superiornosti i predvidio kataklizmično XX. stoljeće u kojem će nasilni demagozi, koje je on nazvao "strašni simplifikatori", igrati ključnu ulogu.
Göringova majka Franziska "Fanny" Tiefenbrunn (1859. - 15. srpnja 1923.) dolazila je iz jedne seoske bavarske obitelji. Vjenčanje jednog gospodina i žene niže klase, koje se dogodilo 1885., bilo je moguće samo zato što je Heinrich Ernst Göring bio udovac. Hermann je bio jedno od petero djece. Njegova dvojica braće bila su Karl i Albert Göring, a dvije sestre su bile Olga Therese Sophia Göring i Paula Elisabeth Rosa Göring. Iako je antisemitizam u to doba uzimao maha u Njemačkoj, Göringovi se roditelji nisu priklonili toj struji.
Hermannov brat Karl je kasnije emigrirao u Sjedinjene Američke Države, gdje je dobio i sina, satnika Wernera G. Göringa koji se borio protiv Luftwaffea svog ujaka u Drugom svjetskom ratu. Sudjelovao je i na bombaškim napadima na Njemačku. Hermannov drugi brat, Albert, ostaje u Njemačkoj, no protivi se nacizmu i tijekom cijelog rata pomaže Židovima i ostalim disidentima kako bi se sakrili od nacističkog režima. Priča se kako je, između ostalog, dosta puta krivotvorio potpis svoga brata kako bi Židovi dobili valjane tranzitne papire koji su ih štitili od konc-logora.
Hermannov drugi nećak, Hans-Joachim Göring, bio je pilot Luftwaffea leteći u jedinici Zerstörergeschwader 76 u svom avionu Messerschmitt Bf 110. Hans-Joachim je ubijen u borbi 11. srpnja 1940. kada su njegov Bf 110 srušili Hawker Hurricanei iz 78. eskadrile RAF-a. Njegov se avion srušio u luku Portland u okrugu Dorset.
Rani život i Ritter von Epenstein
left|thumb|180px|Göring [[1907. godine]] Göring je kasnije tvrdio kako je svoje ime dobio u čast Arminija koji je porazio Varovu vojsku kod Teutoburške šume 9. godine. No, moguće je kako je i ime dobio u čast svog kuma, kršćanina židovskog porijekla, Hermanna Epsteina. Epstein, čiji je otac bio vojni kirurg u Berlinu, postao je bogati liječnik i biznismen, a imao je i izniman, ako ne i očinski, utjecaj na Göringovo djetinjstvo. Hermann je svoje najranije djetinjstvo, uljučujući i dulje odsustvo njegovih roditelja kada mu je otac prihvatio diplomatske pozicije u Africi i na Haitima (zemlje s klimama preoštim za malo dijete iz Europe), uglavnom provodio kod guvernata ili daljnih rođaka. No, nakon što je Heinrich Göring c. 1898. otišao u mirovinu, njegova se velika obitelj, kojoj je jedini prihod bila Heinrichova mirovina, iz praktičnih razloga preselila kod dugogodišnjeg prijatelja i Göringovog imenjaka - Hermanna, Viteza von Epsteina.
Von Epstein je kupio dva velika dvorca, Veldenstein u Bavarskoj i Mauterndorf u Salzburgu. Skupe restauracije tih dvaju dvoraca još su trajale u vrijeme Göringova rođenja. Oba dvorca su dana obitelji Göring kao mjesto stanovanja, sa službenim objašnjenjem kako su oni "skrbnici" za dvorce do 1913. Oba dvorca su kasnije postala Göringova osobna imovina.
Prema nekim biografima Hermanna, ali i njegovog brata Alberta Göringa, Von Epstein je, po dolasku obitelji Göring u dvorac, započeo ljubavnu aferu s gđom. Göring, tako da postoji mogućnost da je on Albertov otac. Albertova fizička sličnost s Epsteinom je uočena već za vrijeme njegova djetinjstva, a očita je i na fotografijama. Neovisno o prirodi veze s njegovom majkom, mladi Göring je imao jako prisan odnos s Von Epsteinom. Göring nije znao za Von Epsteinovo židovsko porijeklo sve do jedne situacije kada ga je u jednom austrijskom internatu (gdje mu je boravak i obrazovanje omogućio Von Epstein) antisemitski ravnatelj internata ismijao zbog divljenja Židovu koje je Göring izrazio u eseju u kojem je hvalio svog kuma. Göring je isprva odbacivao tu tvrdnju, no kada je vidio dokaz u jednom geneaološkom priručniku, "Semi-Gotha", ostao je toliko lojalan svom kumu i obiteljskom prijatelju da je navodno izbačen iz škole.
Odnosi između Göringovih i Von Epsteina su postali mnogo formalniji tijekom Hermannove adolescencije, što je Moseleyja, Manvella i druge biografe navelo na teze da je afera završena sama od sebe ili da je Heinrich shvatio da ga prave budalom i zaprijetio raskrinkavanjem. U vrijeme Heinrichove smrti, obitelj nije više živjela na Von Epsteinovom posjedu niti je imala prevelkih kontakata s njim, iako, zbog lagodnog života Göringovih, postoje indicije kako im je Von Epstein i dalje financijski potpomagao. Von Epstein se kasnije udao za pjevačicu, Lily, dvostruko mlađu od njega, kojoj je oporučno ostavio svoja imanja, no zauzvrat je tražio da ona dvorce Veldenstein i Mauterndorf oporučno ostavi Göringu.
Prvi svjetski rat
Göring je poslan u internat u Ansbachu, odakle je kasnije išao na kadetske institute u Karlsruheu i na vojno sveučilište u Berlinu. Göring je 22. lipnja 1912. primljen u prusku vojsku, a služio je u regimentu "Princ Wihlem" (112. infantrijska) stacioniramom u Mulhouseu kao dio 29. divizije Carske vojske.
Tijekom prve godine Prvog svjetskog rata Göring je bio stacioniran s infantrijskom regimentom u regiji Vosges. Ubrzo je hospitaliziran zbog reumatizma kojeg je dobio od posljedica izlaganja vlagi tijekom rovovskih bitaka. Dok se oporavljao, njegov ga je prijatelj Bruno Loerzer uvjerio da se prebaci u Luftstreitkräfte. Göringov zahtijev za premiještanje je instantno odbijen. No, Göring je sam uspio organizirati taj premještaj, te je već pri kraju godine letio kao Loerzerov promatrač u FFA-25. Ali, ubrzo je Göring otkriven i kažnjen tako što je 3 tjedna morao provesti u barakama. No, kazna nikada nije izvršena jer je u to vrijeme Göringova suradnja s Loerzerom već regularizirana. Ubrzo su zajedno dobili pozicije u jednoj eskadrili, "iako se čini da su morali ukrasti avion kako bi se kvalificirali." Obavljaji su mnoge značajne misije zbog čega su obojica nagrađeni Željeznim križem prve klase. thumb|left|Hermann Göring u kokpitu tijekom Prvog svjetskog rata Nakon što je završio pilotski trening, u listopadu 1915. je ponovo vraćen u FFA. U to je vrijeme Göring već imao dvije pobjede u zraku i to kao promatrač (jedna je nepotvrđena). U ožujku je 1916., dok je pilotirao Fokkerom EIII, zabilježio još jednu. U listopadu iste godine prelazi u Jagdstaffel 5, no biva ozlijeđen u studenom. U veljači sljedeće godine prelazi u Jagdstaffel 26. Kao pilot je tu radio do svibnja kada dobiva prvu jedinicu pod svoje zapovjedništvo - Jasta 27. Služeči s Jastama 5, 6 i 27 uspio je zabilježiti 21 zračnu pobjedu. U ovom je periodu, osim već navedenog Željeznog križa, Göring odlikovan i Zaehrinškim lavom s mačevima, Redom Karla Friedricha, Redom kuće Hohenzollern s mačevima treće klase i na koncu, u svibnju 1918., iako nije skupio potrebnih 25 zračnih pobjeda, Plavim Maxom. Dana 7. srpnja 1918., nakon smrti Wilhelma Reinharda, nasljednika Crvenog baruna, Göring postaje zapovjednik njegove jedinice Jagdgeschwader 1, znane i kao "Leteći cirkus".
Steinsfeld
Štajnsfeld je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 58 opštinskih središta okruga Ansbah. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.245 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9571205.
Hermann Göring
Prvi svjetski rat
U lipnju 1917., nakon duge borbe, Göring uspijeva srušiti avion australskog pilota Franka Sleea. Nakon toga se i sam Göring spustio, upoznao s Australcem i dao mu svoj Željezni križ. Kasije je Slee Göringov križ dao prijatelju koji je poginuo na obalama Normandije tijekom Operacije Overlord. Göring je svojim darežljivim tretmanom stekao i prijatelja u satniku RAF-a Franku Beaumontu, koji je bio njegov ratni zarobljenik. "Dio Göringovog stava bilo je divljenje prema dobrom neprijatelju i dao je sve od sebe kako bi satnika Beaumonta sakrio od Vojske."
Steinsfeld
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ansbah Štajnsfeld se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ansbah. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 405 metara. Površina opštine iznosi 31,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.245 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 39 stanovnika/km².
Hermann Göring
Prvi svjetski rat
Göring je rat završio s 22 potvrđene zračne pobjede.
El Tirante, Chilapa de Álvarez
El Tirante je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Chilapa de Álvarez.
Hermann Göring
Prvi svjetski rat
Göringovo postavljanje na čelo Jagdgeschwadera 1 nije dobro prihvaćeno zbog njegove arogancije. Iako su nakon demobilizacije Göring i njegovi časnici većinu vremena tijekom studenog 1918. provodili u gostioni Stiftskeller, najboljoj svoje vrste u cijelom Aschaffenburgu, Göring je bio jedini veteran Jagdgeschwadera 1 koji nije pozivan na poslijeratne obljetnice i okupljanja.
El Tirante, Chilapa de Álvarez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1785 m.
Hermann Göring
Prvi svjetski rat
Göring je bio neuobičajeno iznenađen, kako je sam naveo, porazom Njemačke u Prvom svjetskom ratu. Kapitulaciju njemačke, carevu abdikaciju, sramotne mirovne uvjete i reparacije, kao i navodnu izdaju poslijeratnih političara koji su "poticali narod na ustanak i koji su našoj veličanstvenoj vojsci zabili nož u leđa misleći samo na dobivanje moći i vlastito bogaćenje na uštrb naroda", Göring je smatrao osobnom uvredom. Nakon što su u prosincu 1918. dobili naredbu da svoje avione predaju Antanti, Göring i njegovi časnici su razbili avione pri slijetanju. Ovaj se čin odvijao paralelno s onim namjernog potapanja brodova od strane Nijemaca. Göring nikada nije uhićen niti ukoren zbog svojih djela, što je bilo uobičajenu za politiku tog doba.
Poslijeratno razdoblje
Göring se i nakon rata bavio pilotiranjem. Kratko je radio kod nizozemskog proizvođača aviona Fokker, pa se bavio tzv. "barnstormingom", dok se 1921. nije pridružio tvrtci Svenska Lufttrafik. Bio je također na popisu časnika Reichswehra, njemačke mirnodopske vojske i do 1933. je imao čin general-majora. Godine 1935. postaje general pukovnik, a general Luftwaffea postaje odmah po osnivanju tog vojnog ogranka.
Göring je kao pilot veteran često imao priliku prevoziti utjecajne ljude u privatnim avionima. U Švedskoj i Danskoj je radio kao komercijalni pilot. Moguće je da je Göring tamo po prvi put vidio svastiku, na obiteljskom grbu kojeg je vidio na kaminu u kući grofa von Rosena, čiji je pilot Göring bio.
Tamo je Göring prvi put vidio i svoju buduću suprugu. U hodnik nasuprot kaminu je vodilo veliko stubište. Kada je Göring pogledao prema gore, vidio je kako se jedna žena spušta i ide prema njemu. Smatrao je da je iznimno lijepa. Tada je grof dvadesetsedmogodišnjeg Göringa upoznao sa sestrom svoje supruge, groficom Carin von Kantzow.
Carin je bila visoka, majčinski nastrojena, nesretna, sentimentalna žena pet godina starija od Göringa, emocionalno udaljena od svog supruga i slabog zdravlja. Očarala je Göringa na prvi pogled. Carinina najstarija sestra, koja je ujedno bila i njezin biograf, upravo je tako i opisala njihov susret. Carin je bila pod strogom zaštitom svojih roditelja, kao i grofa i grofice von Rosen. Bila je i udana, a imala je i osmogodišnjeg sina Thomasa kojem je bila potpuno odana. U ovo vrijeme nije bio moguć nikakav oblik ljubavi, osim one platonske.
Prvi brak
Carin se od svoga supruga, Nielsa Gustava von Kantzowa, razvela u prosincu 1922. Za Göringa se udala 3. siječnja 1923. u Stockholmu. Zanimljivo je kako je von Kantzow novi brak svoje bivše supruge podnio dosta mirno i bio je jako velikodušan. Financijski im je pomogao u tolikoj mjeri da su si mogli kupiti kuću u Njemačkoj gdje su zajedno živjeli. Bila je to lovačka koliba u mjestu Hochkreuthu, 50 milja udaljena od Münchena.
Upoznavanje s nacizmom
Göring se 1922. pridružio nacističkoj stranci i ubrzo preuzeo vodstvo nad SA-om kao Najviši vođa SA. Nakon što je odstupio s mjesta vođe, dobio je titulu SA-Gruppenführer (general-pukovnik) koju je zadržao sve do 1945. godine. Hitler se kasnije sjetio svoje rane suradnje s Göringom:
U to je vrijeme Göringova supruga Carin, koja je jako voljela Hitlera, često bila hostesa na susretima visokih nacističkih dužnisnika među kojima su bili sam Göring, Hitler, Hess, Rosenberg i Röhm.
Göring je također sudjelovao i u Hitlerovom Pivničkom puču 9. studenog 1923. Marširao je uz Hitlera na čelu pripadnika SA-a. Kada je policija razbila puč pomoću vatrenog oružja, Göring je zadobio ozbilju ozljedu prepona.
Ovisnost i egzil
Kada je Göring obolio od pneumonije, Carin je dogovorila njegov prijevoz u Austriju. Kako Göring nije bio u stanju da putuje, stanje mu se moglo pogoršati, no ipak je izbjegao uhićenje zbog sudjelovanja u Pivničkom puču. Göring je snimljen i operiran u bolnici u Innsbrucku. Carin je svojoj majci iz bolnice, 23. prosinca 1923., u pismu opisala Göringovu bol: "... iako mu svaki dan daju morfij, bol ostaje ista." Ovo je ujedno bio početak Göringove ovisnosti o morfiju. U međuvremenu su vlasti u Münchenu Göringa stavile na popis traženih osoba.
Göringovi, koji su imali velikih novčanih poteškoća te su se zato morali oslanjati na pomoć inozemnih simpatizera nacizma, su se iz Austrije preselili u Veneciju, a u svibnju 1924. su preko Firence i Siene otišli u Rim. Tu je Göring upoznao Benita Mussolinija. Tada je Mussolini rekao Göringu kako bi želio upoznati Hitlera kada ovaj izađe iz zatvora. No, privatni problemi Göringovih su se i dalje nakupljali. Göringova majka je preminula 1923., a 1925. se razbolila Carinina majka. Na proljće su Göringovi ipak skupili dovoljno novca, doduše jedva, za put u Švedsku, ali su putovali preko Čehoslovačke, Poljske i Slobodnog grada Danziga. Göring je u ovo vrijeme već bio teški ovisnik o morfiju tako da su se Carinini rdotelji šokirali kada su ga vidjeli. Carin, koja je bila epileptičarka, morala je liječnicima i policiji prepustiti brigu o Göringu. Proglašen je teškim ovisnikom i odveden u Långbroški azilij 1. rujna 1925. Biograf Roger Manvell je kasnije napravio intervju s jednim psihijatrom iz Stockholma koji je vidio Göringa prije no što je odveden u Långbro. Ovaj je rekao:
Psihijatrijski izvještaj iz 1925. opisuje Göringa kao čovjeka slabog karaktera, histerične i nestabilne osobnosti, sentimentalnog, ali okorjelog, čovjeka nasilnog kada je u strahu koji se razmeće hrabrošću kako bi sakrio nedostatak osnovne moralne hrabrosti:
Politika i Hitlerov dolazak na vlast
thumb|left|250px|Göring sjedi na mjestu predsjednika Reichstaga dok [[Adolf Hitler drži govor 4. svibnja 1941.]] Göring su Njemačku vratio na jesen 1927., kada je predsjednik Paul von Hindenburg izdao pomilovanje za sudionike Pivničkog puča. Tada je nastavio svoj politički rad za Hitlera. Postao je tzv. "salonski nacist", odnosno predstavnik stranke u visokim društvenim krugovima. Godine 1928. dobio je zastupničko mjesto u Reichstagu, a 1932. postaje predsjednik istog, dužnost koju je obavljao do 1945.