cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Venadito Chico, Villa de Guadalupe
El Venadito Chico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Guadalupe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1328 m.
Tuxpango, Tehuipango
Tuxpango je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tehuipango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 156 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1992 m.
Opština Morelos, Michoacán
Morelos je opština u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 3462 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2304 m.
Ledinica (Žiri, Slovenija)
Ledinica je naselje u slovenskoj Općini Žiriju. Ledinica se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 78 stanovnika.
Meliga, Asti
Meliga je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 274 m.
Milltown, South Dakota
Miltaun je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 10, što je 2 (25,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Asmati
thumb|mini|Muškarac Asmat Asmati je termin za sve domoroce nizinskih močvara južne Papue, podeljene u mnoštvo plemena i klanova. Danas ih živi oko 70 000, ali su prodorom zapadne civilizacije akultivirani i pacifikovani.
Njihova kultura je bila jedna od najbrutalnijih na Novoj Gvineji. Visoki, snažni crnci živeli su sasvim goli i nisu prekrivali ni seksualne organe, jedino su se nekada pokrivali pepelom. Gradili su velike raskošne muške kuće i negovali naročito bogatu plemensku umetnost. Tokom inicijacije praktikovali su ritualnu homoseksualnost. Morali su da piju spermu uglednih staraca, a u nekim drugim ritualima plodnosti igrali su s ukrućenim penisima i orgijali. Bili su lovci na ljudske glave. Često su odlazili u ratoborne pohode na teritorije komšijskih plemena, a među prvima su im na udaru bili Korovai. Žrtve svojih pohoda Asmati su jeli da bi preuzeli njihovu moć i snagu, a lobanje žrtava su čuvali u muškim kućama i spavali na lobanjama kao na jastucima. Bili su opsednuti ratom, krvi i spermom. Među Asmatima je 1961. godine nestao Majkl Rokfeler, najmlađi sin njujorškog gradonačelnika Nelsona Rokfelera, tada jednog od najbogatijih ljudi na svetu. Ubili su ga i pojeli.
Ololica, Tlalpan
Ololica je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Tlalpan.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2900 m.
Čehoslovačka Socijalistička Republika
Čehoslovačka Socijalistička Republika (ČSSR; češki i slovački: Československá socialistická republika (ČSSR)) je bila država u centralnoj Evropi, koja je postojala od 1960. do 1990. godine.
Zamenila je dotadašnju Čehoslovačku Republiku (ČSR) (1918—1960), a nju je nasledila Češka i Slovačka Federativna Republika (ČSFR) (1990—1992).
Ustavnim odredbama koje su stupile na snagu 1. januara 1969. ČSSR je federalizovana - stvorene su Češka Socijalistička Republika (ČSR) i Slovačka Socijalistička Republika (SSR).
Landol, Postojna
Landol je naselje u slovenskoj Općini Postojni. Landol se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Čehoslovačka Socijalistička Republika
Ustavnim zakonom federalnog parlamenta Čehoslovačke, koji je stupio na snagu 29. marta 1990. „O promeni naziva Čehoslovačke Socijalističke Republike“ ime je promenjeno u kratkotrajno Čehoslovačka Federativna Republika (koji je ubrzo zamenjen sa Češka i Slovačka Federativna Republika (ČSFR).
Landol, Postojna
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 148 stanovnika.
Čehoslovačka Socijalistička Republika
Istorijska pozadina
Nakon što je Crvena armija oslobodila Čehoslovačku od nemačke okupacije, u aprilu 1945. godine je proglašena Treća republika, a na vlast je došao Narodni front unutar kojeg je delovalo šest stranaka. na višestranačkim izborima 1946. godine, uverljivu pobedu odneli su komunisti. Na izborima u maju 1947. godine, komunisti nisu osvojili većinu u Parlamentu, zbog čega su Sovjeti zahtevali odstranjenje „buržoazije i reakcionarnih elemenata“ iz vlade.
Februara 1948. godine, komunisti su izvršili puč i preuzeli vlast u Čehoslovačkoj. Edvard Beneš, dotadašnji predsednik, dao je ostavku. nakon usvajanja novog ustava u maju 1948, Čehoslovačka je zvanično postala Narodna republika, iako je zadržano staro ime Čehosloavčka Republika, te stari grb i zastava.
Dana 11. jula 1960. godine, bio je usvojen novi ustav, u kojem je ime zemlje promenjeno u Čehoslovačka Socijalistička Republika.
Socijalistička Republika
Postojanje Socijalističke republike najviše je obeležilo Praško proleće 1968. godine i njegovo gušenje od strane Varšavskog pakta. U duhu politike Normalizacije, Čehosloavčka je postala federacija Češke i Slovačke Socijalističke Republike.
Tokom 1970-ih, primećeno je jačanje opozicije, među kojom je jedan od istaknutijih predstavnika bio i Vaclav Havel.
U procesu raspadanja istočnog bloka, komunisti su sišli s vlasti tokom Plišane revolucije 1989. godine. Počekom 1990. godine, usvojeno je novo ime države – Češka i Slovačka Federalna Republika. Dana 1. januara 1993. godine, federacija je ukinuta, a Češka i Slovačka su postale nezavisne republike.
Politika
Na vlasti u Čehoslovačkoj je zvanično bio Narodni front, unutar kojeg je najviše uticaja imala Komunistička partija Čehoslovačke. Nakon razlaza Tito-Staljin 1948. godine, u duhu antititoističke politike, iz partije je isključeno oko 500.000 dotdašnjeg članstva. Neki uticajniji komunisti su zatvoreni tokom ovih čistki, pod optužbom da su titoisti, poput Rudolfa Slanskog, Vladimira Klementisa, Gustava Husaka i ostalih.
Sekretar partije od 1953. do 1968. bio je Antonjin Novotni, a nakon njega 1969. Gustav Husak, koji je postao i predsednik Republike 1975. godine.
Ekonomija
mini|desno|300p|Federalizacija Čehoslovačke [[1969.]] Ekonomija Čehoslovačke u ovom periodu zasnivala se na planiranoj komandnoj ekonomiji, po uzoru na Sovjetski Savez. Prevladavala je teška prerađivačka industrija, metalurgija, proizvodnja hemikalija, hrane i tekstila. Poljoprivreda je zauzimala manji deo sektora, ali je stanovništvo uvek bilo opskrbljeno dovoljnom količinom hrane. Godine 1986, 80 % čehoslovačke trgovine išlo je sa zemljama socijalističkog bloka.
Loma Redonda, Santiago Tlazoyaltepec
Loma Redonda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tlazoyaltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2671 m.
Novello, Pavia
Novello je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Zedlitz
Cedlic je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Grajc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 663 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16076086.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Grajc Cedlic se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Grajc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 257 metara. Površina opštine iznosi 13,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 663 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 51 stanovnika/km².
Tip O'Neill (bejzbol)
James Edward "Tip" O'Neill (25.5. 1858 – 31.12. 1915) bio je kanadski lijevi fielder u Major League Baseballu krajem 19. vijeka.
Rođen je u gradu Springfield u Ontariju. O'Neill je igrao deset sezona, 1883-1892, za New York Giants, St. Louis Browns u American Associationu, Cincinnati Reds i Chicago Piratesu Players Leagueu. Tokom karijere je udarao za prosjek .326 over his career. Također je bacao dvije sezone, pobijedivši u 16 i izgubivši u 16 utakmica, s ERA of 3.39.
O'Neill je godine 1887. osvojio jedinu udaračku trostruku krunu u historiji American Associationa, udaravši .435 s 14 home runova i 123 RBI.
Nagrada koju Kanadska bejzbolska hala slavnih daje najboljem kanadskom igraču bejzbola se naziva Nagrada Tip O'Neill.
Govori se da je bivši predsjednik Predstavničkog doma američkog Kongresa Thomas P. "Tip" O'Neill po njemu dobio nadimak.
Палежница (Љиг)
Палежница је насеље у Србији у општини Љиг у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 169 становника.
Rupel (razvrstavanje)
Rupel može označavati:
Палежница (Љиг)
Демографија
У насељу Палежница живи 187 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,9 година (42,9 код мушкараца и 44,9 код жена). У насељу има 66 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,39.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Matt Kilroy
Matthew Aloysius Kilroy  (Philadelphia, 21.6. 1866 - Philadelphia, 2.3. 1940.) bio je američki ljevoruki bejzbol pitcher koji je igrao u Major League Baseballu.
Gas City, Indiana
Gas Siti je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.965, što je 25 (0,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Arbitražna komisija Mirovne konferencije o Jugoslaviji
Arbitražna komisija Mirovne konferencije o Jugoslaviji, poznatija kao Badinterova komisija, prema svom predsjedniku, francuskom pravniku Robertu Badinteru, bila je arbitražna komisija koju je ustanovilo Vijeće ministara Europske ekonomske zajednice 27. kolovoza 1991. godine, a čija je zadaća bila da rješavanjem spornih pravnih pitanja pospješi mirno rješavanje krize u bivšoj Jugoslaviji.
Robert Badinter imenovan je predsjednikom peteročlane komisije koju su činili predsjednici ustavnih sudova iz država članica EEZ-a. Od studenog 1991. godine do siječnja 1993. godine Arbitražna je komisija izdala petnaest pravnih mišljenja.
Najbitnija stajališta
Najbitnija pravna stajališta izložena u mišljenima Arbitražne komisije jesu:
Auxonne
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 7 154 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 176,0 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 40,65 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 184 metara (maksimalnoj 211 m, a minimalnoj 181 m).
Elektra (film, 1962)
Elektra (Ηλέκτρα Ilektra) je grčki crno-bijeli igrani film snimljen 1962. u režiji Michaela Cacoyannisa. Predstavlja adaptaciju istoimene tragedije starogrčkog pisca Euripida. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Irene Papas je Elektra, kćer mikenskog kralja Agamnenona koji je pao žrtva ubistva od strane vlastite nevjerne supruge Klitemnestre. Radnja prikazuje kako se Elektra zajedno sa svojim bratom Orestom (čiji lik tumači Giannis Fertis) nastoji osvetiti majci za ubistvo oca. Elektra je premijerno prikazana na Kanskom festivalu gdje je impresionirala kritičare asketskim dijalogom i sličnošću s Bergmanovim Sedmim pečatom. Irene Papas je zahvaljujući njemu postala jedna od velikih međunarodnih zvijezda. Cacoyannis je starogrčke tragedijame koristio kao podlogu o svoja dva sljedeća filma: Trojanke iz 1971. i Ifigenija iz 1977. godine, te oni zajedno sa Elektrom čine neslužbenu trilogiju.
Dimorphodon
Dimorphodon je bio rod srednje velikih pterosaura iz perioda rane jure. Naziv mu je 1859. dao paleontolog Richard Owen. Dimorphodon znači "zub sa dva oblika", od starogrčkog δι/di - "dva", μορφη/morfe - "oblik" i οδων/odon - "zub", što se odnosi na činjenicu da je u čeljusti imao dva različita tipa zuba, što je dosta rijetka pojava među gmazovima.
Otkriće
thumb|left|150px|Ilustracija tipičnog primjerka, NHMUK PV R 1034 thumb|left|150px|D. macronyx, primjerak NHUK PV R 1035 thumb|left|150px|Ilustracija vrste D. macronyx, primjerak NHMUK PV R 41212 Prve fosilne ostatke koji se priključuju rodu Dimorphodon pronašla je engleska kolekcionarka fosila Mary Anning kod Lyme Regisa u Dorsetu (UK u decembru 1828. godine. Ta britanska regija danas pripada Svjetskoj baštini i nazvana je Jurska obala; u njoj su izloženi slojevi formacije Blue Lias iz hetangija i sinemurija. Taj primjerak preuzeo je William Buckland i prijavio ga na sastanku Geološkog društva Londona 5.2.1829. godine. Nakon detaljnog istraživanja koje su 1835. proveli William Clift i William John Broderip, taj izvještaj, jako proširen, objavljen je u Transakcijama Geološkog društva, te je u njemu opisan i imenovan fosil nove vrste. Kao što je bio slučaj sa većinom ranih otkrića pterosaura, Buckland je ostatke klasificirao u rod Pterodactylus, stvorivši novu vrstu, Pterodactylus macronyx. Naziv vrste poticao je od grčkog makros, "velika" i onyx, "kandža", što se odnosilo na velike kandže na rukama. Taj primjerak, danas poznat pod oznakom NHMUK PV R 1034, sastojao se od nepotpunog i nepovezanog skeleta na kamenoj ploči, te mu je nedostajala lubanja. Buckland je 1835. također priključio dio čeljusti iz zbirke Elizabeth Philpot u vrstu P. macronyx. Kasnije su mnogobrojne navodne vrste priključene rodu Pterodactylus postale toliko anatomski različite da su ih počeli odvajati u zasebne rodove.
Richard Owen je 1858. prijavio otkriće dva nova primjerka, NHMUK PV R 41212 i NHMUK PV R 1035, opet nepotpunih skeleta, ali ovaj put sa lubanjama. Pronašavši lubanju mnogo drugačijom od lubanje Pterodactylusa, Owen je prenio vrstu Pterodactylus macronyx u njen vlastiti rod, koji je nazvao Dimorphodon. U njegovom prvom izvještaju nije postojao opis i naziv je ostao nomen nudum. Međutim, 1859. je u jednoj objavi pružio i opis. Nakon nekoliko istraživanja u kojima su istaknuti anatomski aspekti Dimorphodona, Owen je 1874. učinio NHMUK PV R 1034 holotipnim primjerkom.
Iako fosili Dimorphodona nisu vrlo česti, pronađeno je još fragmentiranih primjeraka. Neke od njih je Othniel Charles Marsh između 1873. i 1881. pribavio od londonskog trgovca fosilima Brycea McMurdoa Wrighta. Jedan od njih pronađen je u ranojurskim slojevima na južnoj obali rijeke Severn, kod litice Aust.
Anatomija
thumb|right|Skelet vrste D. macronyx u konvencionalnoj četveronožnoj pozi thumb|D. macronyx u kontroverznoj dvonožnoj pozi Dimorphodon je imao veliku, glomaznu lubanju dugu oko 22 cm, čiju su težinu smanjivali veliki otvori međusobno razdijeljeni tankim koštanim pregradama. Njezina struktura, koja je podsjećala na nosive lukove mosta, navela je Richarda Owena da izjavi da, barem što se tiče postizanja velike snage od lakih materijala, ni jedan pršljen nije bio ekonomičnije konstruisan; Owen je vidio lubanju kičmenjaka kao kombinaciju četiri pršljena modificirana od idealnog tipa pršljena. Prednji dio gornje čeljusti sadržavao je četiri ili pet zuba sličnih očnjacima, nakon kojih je slijedio neodređeni broj manjih zuba; gornja čeljust svih primjeraka oštećena je u zadnjem dijelu. U donjoj čeljusti se nalazilo pet dužih i trideset do četrdeset sićušnih, spljoštenih šiljastih zuba, oblika lancete. Često se prikazuje za "kljunom" kao kod tupika (Fratercula arctica) zbog sličnosti njihovih lubanja.
Struktura tijela Dimorphodona pokazuje mnoge "primitivne" osobine, kao što su, prema Owenu, vrlo malena glava i proporcionalno kratka krila. Prva falanga letnog prsta samo je neznatno duža od podlaktice. Vrat mu je bio kratak, ali snažan i pokretljiv i moguće je da je tu imao "vreću" kao pelikan. Pršljeni su imali otvore kroz koje su zračna vreće mogle dospjeti u šuplju unutrašnjost. Odrasli Dimorphodoni imali su dužinu tijela od jednog metra, sa rasponom krila od 1,45 m.
Rep mu je bio dug i sastojao se od trideset pršljena. Prvih pet-šest bilo je kratko i pokretljivo, ali ostali su se postepeno izduživali i ukrućivali izduženim pršljenim izraštajima. Moguće je da je na kraju repa imao "jedarce" kao i Rhamphorhynchus, mada još uvijek nisu pronađeni ostaci mekog tkiva koji bi potvrdili to nagađanje.
Hod
Owen je vidio Dimorphodona kao četveronožnu životinju. Nagađao je da je peti nožni prst podržavao membranu između repa i nogu i da je zbog toga bio vrlo nezgrapan na tlu. Međutim, njegov protivnik Harry Govier Seeley, propagirajući pogled da su pterosauri bili toplokrvni i aktivni, tvrdio je da je Dimorphodon bio ili pokretljiv četveronožac ili dvonožac sposoban za trčanje zbog relativno dobro razvijenih zadnjih udova i osobina karlice. Kevin Padian je tokom 1980-ih oživio tu hipotezu. Međutim, fosilizirani tragovi drugih pterosaura pokazuju četveronožan hod na tlu, ali oni svi pripadaju naprednijim pterosaurima sa kratkim petim nožnim prstom. Dimorphodonov je bio izdužen, bez pandže i okrenut ustranu. David Unwin je, prema tome, tvrdio da je čak i Dimorphodon bio četveronožac, što je Sarah Sangster potvrdila kompjuterskim modeliranjem.
Ekologija
thumb|right|Restauracija dva Dimorphodona u letu Naše znanje o načinu života Dimorphodona ograničeno je. Vjerovatno je pretežno nastanjivao obalne regije i moguće je da je imao vrlo raznoliku ishranu. Buckland je smatrao da se hranio insektima. Kasnije su ga često počeli prikazivati kao ribojeda, mada je za Bucklandovu prvobitnu ideju postojalo više biomehaničkih dokaza. Dimorphodon je imao naprednu muskulaturu čeljusti specijaliziranu za metod hranjenja "zgrabi i ne puštaj". Čeljust se mogla zatvoriti izuzetno brzo, ali sa relativno malo sile ili penetracije zuba. To, zajedno sa kratkom i visokom lubanjom i dužim, šiljastim prednjim zubima ukazuje na to da je Dimorphodon bio insektojed, mada se možda povremeno hranio i malenim kičmenjacima i strvinama.
Filogenija
Seeley je 1870. priključio rod Dimorphodon vlastitoj porodici, Dimorphodontidae, sa tim istim rodom kao jedinim pripadnikom. Njemački paleontolog Peter Wellnhofer je 1991. predložio da je Dimorphodon možda potekao od ranijeg evropskog pterosaura Peteinosaurusa. Kasnije precizne kladističke analize to nisu potvrdile. Prema Unwinu, Dimorphodon je bio u srodstvu sa, mada vjerovatno ne i potomak, Peteinosaurusa, a oba roda formiraju kladus Dimorphodontidae, najprimitivniju grupu unutar Macronychoptera, a unutar nje sestrinsku grupu Caelidracones. To bi značilo da su obi te vrste najprimitivniji poznati pterosauri, sa izuzetkom Preondactylusa. Međutim, prema Alexanderu Kellneru, Dimorphodon je mnogo manje primitivan i nije blizak srodnik Peteinosaurusa.
Edward Moss
Edward Moss (11. jul 1977 -), poznat i kao Eddie Moss je američki imitator, komičar i glumac, najpoznatiji po imiticijama Michaela Jacksona.
La Catalinera, Santa María del Oro
La Catalinera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Santa María del Oro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 950 m.
Springfield, Michigan
Springfild je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.260 stanovnika.
Riofreddo, Savona
Riofreddo je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 709 m.
Gornji Tateši
Gornji Tateši su naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Gornji Tateši pripadaju opštini Struga.
Prirodni uslovi
Naselje Gornji Tateši je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Struge, naselje je udaljeno 12 km severno.
Gornji Tateši se nalaze u istorijskoj oblasti Drimkol, koja se obuhvata severnu obalu Ohridskog jezera, oko istoka Crnog Drima iz jezera. Naselje je smešteno u severnom delu Struškog polja, blizu mesta gde Crni Drim utiče u klisuru. Severno od naselja se izdiže planina Karaorman. Nadmorska visina naselja je približno 720 metara.
Stanovništvo
Gornji Tateši su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 1.148 stanovnika.
Većinu stanovništva čine Albanci (99%).
Većinska veroispovest je islam.
Rana historija Irske
Mezolit (8000 godina pne. - 4500 godina pne.)
Ono malo što se zna o predkršćanskoj Irskoj dolazi od par zapažanja u rimskim kronikama, irske poezije i mitova te arheologije. Za vrijeme pleistocenskog ledenog doba, Irska je bila pod širokim ledenim pokrovom. Ledeni pokrov preko 300 m debeo je pritiskao zemlju, uništavao tlo i kosti, te tako brisao sve tragove eventualnih ranih ljudskih naseobina. Nešto slično se dogodilo i u Britaniji, gdje su ljudski ostaci stariji od posljednje glacijacije pronađeni jedino na krajnjem jugu zemlje, koji je uglavnom izbjegao prodor ledenog pokrova. Za vrijeme posljednjeg glacijalnog maksimuma (oko 16 000 godina pne.), Irska je bila arktička pustoš ili tundra. Midlandska opća glacijacija je pokrivala dvije trećine zemlje s pokretnim pokrovom leda. Malo je vjerojatno da je u to vrijeme na otoku bilo ikakvih ljudi, iako se ta vjerojatnost ne može u potpunosti isključiti.
Najraniji dokazi o prisutstvu ljudi nakon povlačenja leda su datirani između 8000 i 7000 godina pne.. Naselja mezolitskih lovaca-skupljača su pronađeni na nekoliko nalazišta širom zemlje: Mount Sandel u Okrugu Derry; Woodpark u Okrugu Sligo; ušću Shannona; Lough Boora u Okrugu Offaly; Curran u Okrugu Antrim; te na nekoliko lokacija u Munsteru. Smatra se kako su ti doseljenici prvi kolonizirali otok dolazeći iz Škotske. Iako je u to vrijeme razina mora bila niža nego danas, Irska je vjerojatno već bila otok u doba kada su tamo čamcima stigli prvi doseljenici. To ne iznenađuje, jer većinu mezolitskih nazališta u Irskoj predstavljaju obalna naselja. Očito je da su najraniji doseljenici bili pomorci kojima je život ovisio o moru. Može se reći da su bili prisiljeni na takvu vrst ekonomije, jer su trebali prijeći vijekovi prije nego što će zemlja vječnog leda bez ijednog drva biti pretvorena u guato pošumljenu plodnu zemlju.
Lovci-skupljači mezolitske ere su živjeli od školjaka, ptica, divljih veprova i kestenja. Lovili su kopljima, strijelama i harpunima s malim kremenim vrhovima zvanim mikroliti, dok su kao dodatnu hranu skupljali orahe, voće i bobice. Živjeli su u sezonskim skloništima, koja su podizali razapinjući životinjske kože preko jednostavnih drvenih okvira. Imali su vanjska ognjišta za kuhanje hrane, i zna se da su pravili kanue od oborenih stabala drveća.
La Cañita, Técpan de Galeana
La Cañita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1100 m.
Pueblo Nuevo, Nanacamilpa de Mariano Arista
Pueblo Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Nanacamilpa de Mariano Arista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2756 m.
Subcetate, Sântămăria-Orlea
Subcetate je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Sântămăria-Orlea.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 563 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 291 m.
Lahovo
Lahovo je naselje u slovenskoj Općini Bloki. Lahovo se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 0 stanovnika.
Reforma Número Uno, Mexicali
Reforma Número Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Julije Benešić
thumb|mini|Spomen-poprsje Juliju Benešiću u Iloku Julije Benešić (Ilok, 1. ožujka 1883. - Zagreb, 19. prosinca 1957.), hrvatski književnik, prevoditelj i jezikoslovac.
Nakon studija u Beču, Krakovu, Pragu i Zagrebu, bio je srednjoškolski profesor, sveučilišni lektor za poljski jezik i intendant Hrvatskog narodnog kazališta u Zagrebu. Njegova prva tamošnja intendantura značila je, nakon Miletića, razdoblje najviših umjetničkih dostignuća u povijesti hrvatskoga kazališta. Kao naš najbolji poznavatelj poljske kulture, književnosti i jezika, Benešić je prevodio poljska djela na hrvatski jezik. Autor je "Hrvatsko - poljskog riječnika", te nedovršena modernoga enciklopedijskog "Riječnika hrvatskoga književnog jezika".
Djelovao je kao lektor za poljski jezik na Sveučilištu, intendant HNK u Zagrebu te kao lektor hrvatskog jezika na Sveučilištu u Varšavi. Pisao je pjesme, književne i kazališne kritike, feljtone i putopise, a osobito su važni njegovi napisi o hrvatskom i poljskim književnicima. Uređivao je ediciju "Suvremeni pisci hrvatski", bio je urednik časopisa "Savremenik", "Književnik" i "Vijenac", a priredio je sabrana djela Matoša, Harambašića i Ante Kovačića.
Hat
Hat može označavati:
Fraccionamiento Sierra Encantada, Huitzilac
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 349 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2435 m.
San Pedro Najchitam, Yajalón
San Pedro Najchitam je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 992 m.
Casenuove, Piacenza
Casenuove je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Kroatistika
Kroatistika (njem. Kroatistik), u širem značenju, znanstvena disciplina koja s različitih motrišta (lingvističkog, arheološkog, historijskog, etnološkog, ekonomskog, političkog, kulturološkog i dr.) proučava Hrvatsku i njezine stanovnike. U tom značenju katkad se koriste i nazivi hrvatski studiji i kroatologija. U užem značenju, to je disciplina koja se bavi proučavanjem jezične i književne produkcije na području Hrvatske. U tom značenju poznata je i kao hrvatska filologija, a s bosnistikom, montenegristikom i serbistikom čini serbokroatistiku, koja proučava srpskohrvatski jezik i književnost te pripada slavistici.
Gornji Lakočerej
Gornji Lakočerej je naselje u Republici Makedoniji, u jugozapadnom delu države. Gornji Lakočerej pripada opštini Ohrid.
Prirodni uslovi
Gornji Lakočerej se nalazi u istorijskoj oblasti Ohridski kraj, koja se obuhvata istočnu i severoistočnu obalu Ohridskog jezera. Naselje je smešteno u nevelikom Ohridskom polju, koje se pruža na severoistočnoj strani jezera. Istočno od naselja izdiže se planina Galičica, a severozapadno pobrđe Gorenci. Nadmorska visina naselja je približno 730 metara.
Klima u naselju, i pored znatne nadmorske visine, ima župne odlike, pa je pre umereno kontinentalna nego planinska.
Stanovništvo
Gornji Lakočerej je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 515 stanovnika.
Većinu stanovništva čine etnički Makedonci (99%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
23. dodjela Zlatnog globusa
<div style="float: right; font-size: smaller; background-color:#E6E6FA; padding: 12px; margin-left: 5em; margin-bottom: 2em; width: 180px" align="center">
Film - Drama: Doctor Zhivago
Film - Mjuzikl ili komedija: The Sound of Music
TV emisija: The Man from U.N.C.L.E.
22. dodjela Zlatnih globusa, na kojoj se odalo priznanje najboljim filmskim dostignućima za 1964. godinu, je održana 8. februara 1965.
Najbolji glumac - drama
' Omar Sharif - Doctor Zhivago''
Najbolji glumac - mjuzikl ili komedija
' Lee Marvin - Cat Ballou''
Najbolja glumica - drama
' Samantha Eggar - The Collector''
Najbolji režiser
' David Lean - Doctor Zhivago''
Najbolji film - mjuzikl ili komedija
' The Sound of Music''
Najbolji strani film (engleski jezik)
' Darling''
Najbolji strabni film (strani jezik)
' Juliet of the Spirits (Giulietta degli spiriti)'', Italija
Najbolja originalna muzika
''' "Doctor Zhivago" - Maurice Jarre
Najbolja originalna pjesma
' "Forget Domani" - The Yellow Rolls-Royce''
Najbolji scenario
' Doctor Zhivago'' - Robert Bolt
Najbolji sporedni glumac
' Oskar Werner - The Spy Who Came in from the Cold''
Najbolja sporedna glumica
' Ruth Gordon - Inside Daisy Clover''
Atherstone
Atherstone je grad u engleskoj grofoviji Warwickshire. Smješten je na krajnjem sjeveru Warwickshirea, blizu granice sa Staffordshireom i Leicestershireom te predstavlja upravno sjedište North Warwickshirea.
Grad ima dugu i bogatu historiju, s obzirom da se u njegovoj neposrednoj blizini nalazio Mandusedum, grad iz rimskog perioda perioda gdje se, prema nekim historijskim špekulacijama, vodila znamenita bitka kod Watling Streeta.
Grad je poznat po tome što se više od 800 godina na dan pred Pepelnicu na njegovim ulicama igra dvosatna "slobodna" igra s loptom koja se smatra jednom od preteča modernog fudbala.
Nardi-Palandri, Pisa
Nardi-Palandri je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Kilómetro 33.5, Tlalpan
Kilómetro 33.5 je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Tlalpan.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2852 m.
Gornji Dobrenoec
Prirodni uslovi
Naselje Gornji Dobrenovec je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kičeva, naselje je udaljeno 15 km zapadno.
Gornji Dobrenovec pripada istorijskoj oblasti Gornja Kopačka. Selo je položeno na južnim padinama planine Bistre, iznad doline reke Treske, koja ovde teče gornjim delom svog toka. Nadmorska visina naselja je približno 750 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Gornji Dobrenovec je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 56 stanovnika.
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Carlos Alazraqui
Carlos Jaime Alazraqui (20. jul 1962 –) je američki stand-up komičar, pjevač i glumac, najpoznatiji po ulozi zamjenika Jamesa Garcije u TV-seriji Reno 911!.
Mount Edgecumbe (Aljaska)
right|250px|thumb|Mount Edgecumbe s obližnjeg [[Otok Baranof|Otoka Baranof]]
Mount Edgecumbe je trenutno ime dugo vremena pasivnog vulkana koji se nalazi na Otoku Kruzof kraj obale Aljaske u SAD. Vijekovima je domorodačkom tlingitskom stanovništvu bio poznat kao L'UX, a ime Mount San Jacinto mu je 1775. godine dao španski istraživač Juan de la Bodega in 1775. Ubrzo nakon toga ga je 1778. godine preimenovao britanski istraživač kapetan James Cook, vjerojatno po Georgeu, Earlu od Edgecumbea.
Uspon
Na Mount Edgecumbe se relativno lako može uspeti tokom jednodnevnog izleta. Iako ponekad ima velikih problema s pronalaženjem morskog prijevoza od grada Sitke do Otoka Kruzof, jednom kada izletnici dođu do otoku i početka staze Mt. Edgecumbe kod Fred's Creeka, put do podnožja planine je prilično ravan te prelazi preko otvorenih prostora muskega. Postoji skloniptre sa tri strane nakon 3,5 milje, odnosno polovice puta, te malo logorište prije samog uspona. Na oko šest milja uspon počinje. Ubrzo se dostiže linija drveća i niz putokaza vodi izletnike kroz talus. Vrh nema nikakvog zaklona, a vjetrovi znaju iznenada zapuhati, te se zato preporuča topla odjeća.
Erupcija
Godine 1974. lokalni šaljivdžija je zapalio nekoliko starih guma u krateru te uvjerio žitelje obližnje Sitke da se vulkan probudio.
Judita (ep)
Judita je najznamenitije djelo Marka Marulića i prvi umjetnički ep hrvatske književnosti ispjevan na hrvatskom jeziku. Sastoji se od šest pjevanja i ukupno 2126 dvostruko rimovanih dvanaesteraca. Napisao ju je 1501. godine, a objavljena je 1521., te za njegova života još dva puta u samo 18 mjeseci. Zapažena je i izvan granica Hrvatske i prevedena na mnoge svjetske jezike.
Ep prati pripovijest o udovici Juditi koja svojom hrabrošću spašava rodni grad Betuliju. Povijesne analize tumače djelo kao alegorijski spjev u kojem je prikazana turska opsada Splita.
Povijesna pozadina
Radnja spjeva odvija se u vrijeme uspona asirske države i njezinog pada potkraj 7. stoljeća. Tada su se naime, nezadovoljni okrutnom vladavinom Asiraca, udružili vladari Medije i Babilona i podigli ustanak protiv Asiraca. Početkom 612. pr. Kr. osvojili su asirsku prijestolnicu Ninivu. Premda je asirski kralj još neko vrijeme vladao iz Harana, Asirsko je carstvo prestalo postojati. Ubrzo su Babilonci osnovali Novobabilonsko Carstvo i za prvoga kralja postavili Nabopolasara, inače rodom iz Kaldeje.
Kad je Nabopolasar potisnuo asriske snage sve do gornjeg toka Eufrata, Egipat se zabrinuo i poslao pomoć Asiriji (616. pr. Kr.). Istvremeno, Medijci, koji su se nalazili na području zapadnog Irana i sada se širili prema Anatoliji, sklapaju savez s Babilonijom. Godine 610. pr. Kr. Babilonci uz pomoć Medijaca osvajaju Haran i potiskuju Asirce i Egipćane na područje Sirije. Odlučujuća je bila bitka kod Karkemiša, 605. pr. Kr. u kojoj s babilonske strane sudjeluju Nabopolasar i njegov sin i nasljednik Nabukodonozor II., koji i odnosi konačnu pobjedu nad Egipćanima. Odmah nakon bitke, na vijest da mu je otac umro, vraća se u Babilon i ondje biva okrunjen. Najveći uspon babilonska država je i doživjela pod Nebukadnezarom (Nabukodonozorom) II., koji je obnovio Babilon, osvojio velika područja Sirije i Palestine te odveo Židove u ropstvo.
Alegorijski, Marulić djelo smješta u vrijeme Hrvatsko-osmanskih ratova, odnosno Stogodišnjeg rata s Turcima, koji su se u svom silovitom napredovanju nakon slamanja Bosansko kraljevstvo približili Splitu. Vidjevši demoraliziranost i gubitak nade kod svojih građana, koji su se pripremali za pad Splita, Marulić je htio uliti nadu i podići moral svojih sugrađana. Prema povijesnim zapisima, Osmanlije su se nalazile nadomak Splitu i pripremali se za osvajanje izlaza na Srednju Dalmaciju.
Nadahnuće i namjena
Marulić je djelo počeo pisati u korizmenim danima, kada je u svom pismu oslovnjenom na don Dujma, napisao da je nadahnuće za svoju knjigu (libar) dobio "prevrćući knjige Staroga Zavjeta". Kako je i sam napisao u uvodniku izvornoga izdanja, namjerio se na knjigu o Juditi, gdje mu se svidjela biblijska pripovijest o hrabroj udovici Juditi i "preoholom Holofernu, koja ubivši ga, oslobodi svu izraelsku zemlju od pogibelji koja se već bijaše nadvila." Kako je naveo u pismu, poslužio se ovom parabolom kako bi ispjevao hrabrost Judite i ukazao na važnost vjere u Isusa Krista i u svoj narod. Dalje je istaknuo, kako nije preuzeo priču, već "pripovijest pretočio u stihove, i po zakonu starih poeta kojima nije dosta da ispripovijede kako se neka zgoda zbila, nego mnoge postupke miješaju da bi ugodili onima što čitaju". Istovremeno je želio napisati djelo čitljivo splitskom plemstvu i puku te pridonijeti kulturnom razvoju grada.
Poput Dantea Alighierija, i Marulić svoj uzor pronalazi u antičkoj književnosti, ali sa kršćanskim elementima. Istovremeno je nasjedovatelj antičke poetičke baštine i kršćanski pjesnik, koji se koristi antičkim epskim značajkama; tako invokacijom ne zaziva muze, kao što je slučaj kod Homera i Vergilija, već kršćanskoga Boga, a time i židovskoga Jahvea. Kao i u Božanstvenoj Komediji, kršćanskom društvu približava biblijsku prispodobu, a istovremeno i šalje poruku smještajući je u kontekst svoga vremena.
Osim što je djelom htio potaknuti na otpor prema Turcima, Marulić je građane htio podsjetiti i na kršćanski pristup spolnosti, važnosti predbraćne čistoće, čistoga života i otvorenosti novom životu. Spominje i Sodomu i Gomoru, biblijske gradove koji su razoreni zbog pretjerane bludnosti, prostitucije, negiranja božje postojanosti i gubitka svakoga oblika morala: Eto, k vama ide moja veleštovana Judita, možda ne s manjim ukrasom nego kad se bijaše pokazala Holofernu, nego dapače da vas okrijepi u pridržavanju svete čistoće, pred vaše oči izijevši i postavivši sve ljepote, kreposti, krasote, dike i slave moje... Također, poručuje svakom čitatelju da se ugleda na hrabrost i njezinu krepost, ne bojeći se turske napasti, koja je "samo kušnja koju Bog pred nas stavlja". Time želi reći kako se hrvatska državnost mora izboriti slogom i vjerom, a ne skrivanjem i razmišljanjem o predaji, kako su to činili Židovi uoči Holofernovog napada u djelu.
Iako je posvećeno njegovu kumu i splitskom svećeniku, Marulić je djelo namijenio običnom splitskom puku, koji i kako sam kaže nije učen niti poznaje talijanski ili latinski jezik.
Uvodnik
Marulić u nastavku daje prikaz cijele radnje u obliku kratkog eseja, a potom u obliku natuknica izdvaja najvažnije iz svakog pjevanja odnosno knjige (libra).
Prvo libro
Prvo pjevanje započinje uvodom u kojem se opisuje grad Ekbatan koji je sazidao kralj Arfaksad. Grad je bio oličenje njegove moći. No, mnogi su bili zavidni na njegovu moć, kao što je bio Nabukodonozor. U sukobu kod Eufrata između Arfaksada i Nabukodonozora, pobjeđuje Nabukodonozor. Nagradio je sve one koji su se borili za njega i šalje u sve okolne zemlje glasnike sa porukom da mu se imaju pokloniti ili će biti osvojeni. Mnogo zemalja ga je ismijalo, na što se on zaklinje svojim prijestoljem da će ih sve pokoriti. Holofernu daje zadaću da zapovijeda vojskom i krene na zapad kako bi pokorio nedostojnike.
Drugo libro
Holofern prelazi sa vojskom u Asiriju gdje nemilosrdno pokorava sve one koji mu se odupiru. Ostale koji se ne opiru podvlašćuje bez nasilja. No, Elaikim, židovski svećenik, narodima piše pisma da se bore i čuvaju Jeruzalem, napominje im da je spas u vjeri i molitvi Bogu. Kada Holofern saznaje za ta pisma razljuti se jer iz njih je jasno da se židovi spremaju na otpor. Jedan od njegovih vojnika po imenu Akior, pokušava mu pojasniti kako židovski narod ima jednog Boga i da je u bitkama on uvijek uz njih, a da ih se porazi moraju biti u božjoj nemilosti. Vojnicima Akiorove riječi nisu milo sjele.
Treće libro
Da bi se osvetili Akiora svežu njegovi suborci za drvo ispred Betulije nadajući se kako će ga stanovnici smaknuti, no kako je Akior vjernik u židovskog Boga, oni ga poštede i prirede mu gozbu. Holofern napada grad, a stanovnici njegovu vojsku zasipaju kamenjem sa zidina. Holofern prekida dotok vode u grad i pokušava ih iscrpiti. Nakon 20 dana zavladala je žeđ u gradu i počinju se javljati građani da se pregovara o predaji. No, Ozij moli građane da se strpe još nekoliko dana kako bi im Bog poslao pomoć. Među stanovnicima je bila i Judita, naročite fizičke ljepote, udovica je i živi čestito i mnogo se moli Bogu, posti, daje milostinju jer je bila blažena sa mnogo imovine. Muž joj je umro pod suncem prije nekoliko godina, a od tada živi sa svojom sluškinjom Abrom. Judita je nesretna jer su židovi lagano pribjegli rješenju da se predaju u nedaći. Obraća se ljudima i zaziva Abrahama, Izaka i Jakova, i navodi da će ih Bog spasiti ako budu ustrajni i ne iskušavaju ga. Juditina vjera u Boga je čista i nepokolebljiva. Kaže im da će sa svojom sluškinjom u noći izaći iz grada i neka se svi mole za Božju pomoć dok se one ne vrate.
Četvrto libro
Judita se priprema zavesti Holoferna, uredila se poput prelijepe mlade žene koja odiše sa mladenačkom ljubavi. Božji dar Juditi bila je privlačnost kojoj nitko nije mogao odoljeti. Prije polaska Holofernovom taboru, Judita si priprema objed od kruha, sira, vina, ulja i prge. Svi stanovnici mole se za njen uspjeh kako Judita sve više odmiče od grada. Pod izlikom da bježi iz grada te da želi pomoći Holofernu kako da brzo osvoji grad i bez puno žrtava, ulazi u neprijateljski tabor. Ubrzo mu Judita svojom privlačnošću pomuti razum.
Peto libro
Judita jede svoj objed koji je pripremila, a ne hranu Holoferna. Holofern joj daje slobodu kretanja kroz Tabor kroz puna tri dana, a četvrti dan Holofern priređuje gozbu i šalje joj slugu Bagou da joj priopći kako Holofern zahtijeva da se ona useli njemu, no ona to hladno odbija, ali ipak svrati na večeru. Na večeri, napije Holoferna i on pada u san potpuno pijan. Moli se sa Abrom Bogu, i zakolje Holoferna, osječe mu glavu i odnosi je nazad u Betuliju. Građani slave, zahvaljuju Bogu i Juditi. Holofernovi vojnici otkrivaju njegovo tijelo, vidjevši njegovu glavu na zidinama grada bježe u panici i strahu.
Šesto libro
U šestom pjevanju pjesnik opisuje događaje u Jeruzalemu poslije odlaska Holofernove vojske. Opisuje i dolazak popa Elijakima sa svojim popovima koji su došli vidjeti Juditu. Ona odlazi u Jeruzalem na tri mjeseca te se potom vraća kući. U svom daljnjem životu, ona se poslije prvog muža Manasesa nije više udavala, a nakon njezine smrti narod ju je žalio sedam dana jer zahvaljujući njoj nije bilo nikakvih ratova.
Judita
Judita vjeruje u Božje naume. Ona je čista i plemenita srca, jako je pobožna i bogobojazna. Vidjevši da je pred Izraelom još jedna kušnja u kojoj mnogi posustaju i okreću leđa Bogu, ona odlučuje učiniti nešto što bi bez Božje pomoći bilo nemoguće.Ljubav prema Jahvi dala joj je snagu i hrabrost da ode među neprijatelje. Da Bog nije bio na njenoj strani, sigurno bi je otkrili i ubili. No ova, vođena ljubavlju prema svom narodu i Bogu, otkrila je svu svoju ljepotu i učinila ono što je smatrala svojom dužnoću. Spasila je svoj narod pri tome žrtvujući svoj čime je dokazala da je vrlo požrtvovna.
Holofern
Holofern, u nekim izvorima i Holoferno, babilonski vojskovođa, često naslovljen sa "vojvoda". Nakon što je Nabukodonozor osvojio Ninivu i pokorio Medijce, poslao je glasnike u sve gradove graničnih država o mogućnosti predaje. Nakon što su oni to složno odbili (smatrajući da je posrijedi šala), imenuje Holoferna vođom vojne u zapadne zemlje. Prilikom imenovanja zapovjednikom, Nabukodonozor ga naziva bisernom krunom, zlatorepnom strijelom kuda god je hodio. Ističe njegove hrabrost u svim bojevima svojim, u kojima je sve porazio, pobio, protivnike. Ovim ukrasnim pridjevima, Nabukodonozor ističe Holofernovu važnost u širenju carstva i jačanju samog njegovog položaja, a vjerujući u njegovu sposobnost mu i povjerava ovaj zadatak. No, u riječima zapovijedi, daje se naslutiti kako mu nehotično daje do znanja da se ne uzoholi, jer kaže: Gradove i krajeve osvoji za mene/Da me se svatko boji, svatko da me štuje i naglašava svoje pretenzije za širenjem i moći. Prema daljnjim stihovima, Holofern je spremno poslušao kralja i okupio vojsku od sto i dvadeset hiljada pješaka, mladih, golobradih i pri najboljoj snazi; iz opisa se iskazuje snaga i moć babilonske vojske, koja u metafori predstavlja Osmansku vojsku. Vođa koji upravlja takvom vojskom ima veliko strahopoštovanje u svojoj zemlji.
Izdanja i prijevodi
Utemeljenjem Društva hrvatskih književnika na početku 20. stoljeća hrvatski književnici i povjesničari književnosti prozvali su Marulića Ocem hrvatske književnosti. Tada su novoosnovano društvo i Matica Hrvatska objavili divot-izdanje Judite s opsežnim pregovorom i tumačenjem manje poznatih riječi te urešeno sa osam crteža slikara Otona Ivekovića.
Ziegelheim
Cigelhajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Altenburger Land. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 928 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16077055.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altenburger Land Cigelhajm se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Altenburger Land. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 220 metara. Površina opštine iznosi 17,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 928 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 54 stanovnika/km².
Judita (ep)
Izdanja i prijevodi
Prvo izdanje Judite usporedno prevedene na hrvatski književni jezik priredio je i objavio Josip Bratulić 1983. u sklopu znanstvenog rada o Marulićevoj Juditi. U prevođenju su mu pomogli "marulozi", akademici Milan Moguš i Mirko Tomasović. U priređivanju prvog sveobuhvatnog izdanja Judite, korišteni su i izvori iz časopisa Colloquia Maruliana i velikom Rječniku Marulićeve Judite suradnika Milana Moguša.
Godine 1989., kao prvo izdanje Knjige Mediterana, izašla je Judita s likovnim prilozima sedamnaestorice hrvatskih slikara i grafičara, među kojima se ističu djela Andrije Medulića i Bele Čikoš Sesije.
Usto je 1998. Margarita Stocker na Sveučilištu Yale objavila djelo Judith, Sexual Warrior, Women and Power in Western Culture, u kojoj je potanko razložila i obuhvatila Juditin položaj i mjesto koje zauzima u zapadnoeuropskoj kulturi te se posebno osvrnula na značaj u hrvatskoj književnosti zbog kojeg je ep dobio posebno svrstavanje kao biblijsko-vergilijanski. To je i prvi stručni kritički osvrt u kojem se spominje Marulićevo djelo pisan na engleskom jeziku i prvi od strane nekog američkog autora. Stocker je i svpjem djelu odradila književne ostvaraje za vrijeme Francuske revolucije, koji su kao osnovni predložak koristili Marulićevo djelo, njezine utjecaje tijekom vjerskih ratova, reformacije, koja je odbacila veći dio parabole, i utjecaj u filmskoj industriji, glazbi i legendama koje su nastale za nacističkoga i komunističkoga režima.
U spomen na petstotu obljetnicu najpoznatijega Marulićeva djela, Matica Hrvatska tiskala je kompaktni disk (CD) s njegovim tekstovima, a prijevod na hrvatski jezik načinio je Marko Grčić. Jubilarno izdanje bilo je popraćeno s likovnim prilozima Matka Trebotića.
Bratulić je ponovno 2003. u suradnji s Maticom Hrvatskom objavio drugo, izmijenjeno i dopunjeno izdanje Judite sa slobodnim prijevodom na suvremeni hrvatski jezik, koju je preveo Marko Grčić, koristeći se zabilješkama poznatih jezikoslovaca i istraživača Marulićevih djela, među kojima se ističu Vatroslav Jagić, Marcelo Kušar, Petar Kasandrić, Vjekoslav Štefanić, Petar Skok, Vojmir Vinja, Mate Hraste, Ivan Slamnig, Marin Franičević, Josip Vončina, Tonko Maroević i mnogi drugi. Dopunjeno izdanje imalo je dvije svrhe: upotrijebiti tečan suvremeni jezik, ali i očuvati spomen na staru hrvatsku čakavštinu i početke stvaranja hrvatskoga književnoga jezika, zbog čega su prevoditelji i suradnici zadržali aorist i imperfekt kao vrijeme pripovijedanja i neke izraze koji se u današnjem hrvatskom više ne koriste.
Prijevodi
(nepotpun popis)