cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teheran
Kazališta i kina
Prvo kino u Teheranu otvoreno je 1904. godine (dvije godine prije Zagreba) na inicijativu vladara Mozafaradin-šaha koji se upoznao s filmom prilikom boravka u Parizu. Početak 20. vijeka također označava i rođenje iranske kinematografije što implicira i postepenim povećanjem broja kina: godine 1932. u Teheranu je bilo aktivno šest, a pola vijeka kasnije 78 kino-dvorana sa 156.000 sjedala. U gradu je od 1969. do 1974. godine bio aktivan državni filmski festival (Sepās), a od 1972. do 1978. međunarodni filmski festival (Džašnvāra-je džahānī-e fīlm-e Tehrān). Najpoznatija teheranska kina tradicionalno su Sepide, Farhang i Azadi, od kojih je potonji nakon požara iz 1997. obnovljen u moderni kino multipleks. Dragocijena djela iranske kinematografske historije danas se čuvaju u galerijama i muzejima filmskog grada Gazalija i bivšoj palači Bag-e Firdusija. Posjećivanje kino dvorana danas je dijelom iranske životne svakodnevice, posebno od konca 1960-ih godina kada kina preuzimaju primat na uštrb kazališta. Prema posljednjim službenim podacima 2006. godine na širem području Teherana bilo je aktivno 85 kina s ukupno 38.654 sjedala, a posjećenost istih bila je 8,547.000 godišnje od čega 98,6% otpada na domaće odnosno 1,4% na strane filmove.
Veliki bazar
mini|desno|200px| Jedan od ulaza teheranskog bazara Veliki bazar u Teheranu danas je dijelom stare gradske jezgre i čini jednu od 112 administrativnih četvrti. Približnom površinom od 1,200.000 m2 najveći je bazar odnosno tržnica na svijetu (dvostruko veći od najvećeg svjetskog malla u kineskom Dongguanu), a njegovi natkriveni prolazi protežu se više od 10 km u dužinu. Historija teheranskog bazara usko je povezana sa starom gradskom jezgrom, a osim ekonomskog i društvenog značaja imao je i snažan politički utjecaj na Teheran i Iran u 19. i 20. vijeku.
mini|lijevo|250px| Trgovina u teheranskom Velikom bazaru ([[Leonardo da Vinci|Leonardova Posljednja večera u prvom planu) ]]
Teheranski bazar prvotno se razvijao kao malena tržnica na jugoistoku srednjovjekovnog starog grada, no u vrijeme vladavine safavidskog šaha Tahmaspa I. znatno je nadograđen i okružen zidinama pa postaje centrom grada. Tipološki je bio jednostavnog oblika odnosno linearan u formaciji, a na njegov glavni prolaz nadovezivali su se sporedni ogranci i karavanska odmorišta. Takav se raspored održao sve do ranog 19. vijeka i kasnije je utjecao na urbanistički razvoj grada jer su uz moderne avenije slagane trgovine bazarskog tipa. Bazar u safavidsko vrijeme nije bio ekonomskim žarištem Irana s obzirom da nije imao ni status glavnog grada (kao Isfahan, Tabriz, Mašhad ili Širaz), o čemu svjedoči i putopis Thomasa Herberta iz 1627. godine prema kojem je samo jedan dio bazara bio natkriven. Međutim, nakon uspona dinastije Kadžara i preobrazbom Teherana u iransku metropolu, značaj teheranskog bazara vremenom postaje sve jači. Za vrijeme vladavine Fateha Ali-šaha u okvirima bazara izgrađena je Šahova džamija (perz. Masjed-e šah) čime jača utjecaj šijitskih ulema, a za vrijeme Nasrudin-šaha u neposrednoj blizini igrađena je i carska palača kao i zgrada suda. Od oko 250.000 teheranskih stanovnika iz 1928. godine, njih 31.000 radilo je u bazaru koji je bio centrom ne samo lokalne i državne već i međunarodne trgovine. Modernizacija Teherana i pojava motornih vozila donekle je rezultirala premještanjem trgovine i izvan okvira bazara, no on je i dalje ostao žarištem za trgovinu robom široke potrošnje što je u što implicira da je bio i mjestom okupljanja siromašnijih slojeva odnosno većine društva. Primjerice, podaci iz 1977. godine pokazuju da je 25% stanovništva Teherana činilo radništvo iz bazara i manjih trgovina ili radionica. Teheranski Veliki bazar aktivan je i dan danas, iako u gradu postoji i niz bazara lokalnog karaktera kao i veliki broj modernih prodajnih centara.
Bazarska socio-ekonomska struktura predstavljala je koheziju malenih trgovaca, vjerskih učenjaka i siromašnih studenata iz istih (nižih) slojeva društva, a rezultirala je time da je teheranski bazar odigrao ključnu ulogu u svim iranskim političkim previranjima modernog doba odnosno da je bio istovjetan narodnim trgovima po Evropi na kojima su izbijale revolucije. Prvi masovni prosvjedi zabilježeni su još krajem 19. vijeka: godine 1884. tražena je smjena ministra ekonomije i uspostava trgovačkog vijeća, zatim su 1890. izbili neredi zbog britanskog monopola na trgovinu duhanom, a 1892. zbog vladarevog progona vodećeg šijitskog pravnika iz Teherana. Bazar je bio polazišnom točkom i prilikom izbijanja ustavne revolucije (1905. – 1906.), te u trima velikim prosvjedima protiv M. Reze Pahlavija. Prvi je izbio 1952. godine zbog podrške destabiliziranom premijeru Mosadeku, drugi 1963. zbog opiranja Pahlavijevim ekonomskim reformama, a treći iz 1978. rezultirao je samom Iranskom revolucijom. Najčešći način bazarskog prosvjeda bio je privremeno zatvaranje cjelokupnog kompleksa što bi dovodilo do kaosa u gradu odnosno rasplamsavanja prosvjeda širom Teherana. Demonstracije u bazaru organizirane su i nakon pada Pahlavija, a motivi su bili podrška raznim izbornim kandidatima ili iskazivanje nezadovoljstva zbog određene ekonomske politike.
Vjerski objekti
Teheran je karakterističan po vrlo malom broju džamija, kao i desecima kršćanskih crkava i jevrejskih sinagoga koje svjedoče o njegovoj multikulturalnosti i što je generalno vrlo rijedak slučaj u gradovima islamskog svijeta. U gradu također postoje i drevna zoroastrijska svetišta koja nastavljaju iransku tradiciju staru više od 3000 godina.
Islamski vjerski objekti u Teheranu i njegovoj široj okolici mogu se okvirno podijeliti na džamije, imamzade, grobnice, medrese i druge vrste obrazovnih ustanova. Najpoznatija džamija je historijska Šahova džamija (danas Homeinijeva džamija ) koju je kod bazara dao podići kadžarski vladar Fateh Ali-šah, a ostale poznate džamije su Damavand Džame, Varamin Džame, Mujezud Dovle, te stara i nova džamija Sepahsalar. Od 2005. godine u izgradnji je Mosala, kolosalna džamija s najvećim minaretima na svijetu (230 m) u kojoj se održava i Teheranski međunarodni sajam knjiga. Imamzade su vrste grobnica u kojima su sahranjeni potomci vodećih šijitskih imama, a najznačajnija među njima je Saleova imamzada na sjeveru Teherana (Trg Tadžiriš) koja je uz Mašhad i Kom jedno od najposjećenijih mjesta šijitskih hodočasnika. Ostale na širom području grada uključuju imamzade sajeda Ismaila, Džafara Pišve, Davuda, sajeda Nasr al-Dina, Kasema, Jahje i Abdul Azima. Neke od imamzada stare su i po 800 godina, a zahvaljujući njihovim lokacijama danas je moguće odrediti približne granice srednjovjekovne gradske jezgre. Na jugu grada nalazi se grobnica odnosno svetište u čast Bibi Šahrbanu, kćeri sasanidskog vladara Jezdegerda III. koja je prema predaji postala suprugom trećeg šijitskog imama Huseina ibn Alija. Osim grobnice Bibi Šahrbanu i Saleove imamzade, jedno od najposjećenijih svetišta u Teheranu je i grobnica Imama Homeinija u sklopu koje se nalazi i džamija. Poznate gradske obrazovne institucije vjerskog karaktera su medrese Filsuf-od Dovle, Hakim Baši, Han-e Marvi, Mošir-os Saltane i Moajer-ol Mamalek, te vjerski institut Huseinije Eršad u kojem je utjecajni iranski intelektualac i ideolog iranske revolucije Ali Šarijati držao govore protiv Pahlavijevog režima. Od 1972. godine do Pahlavijevog pada institut je bio zatvoren, a danas se u njemu nalazi i velika biblioteka s tematikom religije, historije, sociologije i kulture.
Tornjevi i neboderi
Teheran kao i Iran generalno nemaju historijsku tradiciju gradnje visokih građevina s obzirom da su smješteni u trusnom području na kojem su učestali snažni potresi. Međutim, razvoj građevinske tehnologije i modernizacija uvjetovali su gradnjom niza tornjeva i nebodera, posebno tokom 1970-ih i 2000-ih godina. Tri najpoznatija tornja u gradu su Togrulov toranj, Toranj slobode (Azadi) i Narodni toranj (Milad).
Togrulov toranj datira se u 12. vijek i nazvan je prema seldžučkom vladaru Togrulu koji je 1063. godine umro u Raju, danas prigradskom naselju Teherana. Toranj visine 20 m valjkastog je oblika, poligonalnog tlocrta odnosno zidova sastavljenih od 22 potpornja koji su statički ublažavali potrese, a bio je okrunjen kupolom i stožastim krovom koji danas nisu sačuvani. Toranj slobode (Azadi) prvotno je imenovan kao Kraljevski memorijalni toranj (perz. Šahjād Ārjāmer) u čast M. Reze Pahlavija, no preimenovan je nakon Iranske revolucije. Izgrađen je 1971. godine prema projektu iranskog arhitekta Hoseina Amanata, u kombiniranom stilu iranske sasanidske i islamske arhitekture. Ovaj toranj od bijelog mramora smješten je u blizini Aerodroma Mehrabad kao simbol grada na njegovom zapadnom ulazu.
Godine 2007. prema projektu iranskog arhitekta Dr. Muhameda Reze Hafezija izgrađen je Narodni toranj (Milad), novi simbol grada koji je visinom od 435 m šesti najveći betonski toranj svijeta, nakon Skytreea u Tokiju, Cantona u Guangzhouu, CN Towera u Torontu, Ostankinskog tornja u Moskvi i Bisera Istoka u Šangaju. Njegova namjena je višestruka: antena na vrhu služi za prijenos telekomunikacijskog signala, a u glavi tornja od 12 katova smješteni su rotirajući restoran, dvorana za konferencije, panoramska promatračnica za turiste i veliki prostor za umjetničke izložbe okrunjen staklenom kupolom. Trup tornja oktogonalnog je presjeka što je tipično za iransku arhitekturu, a njegova baza s glavom je povezana dizalima prosječne brzine 7 m/s što omogućava transport do vrha u roku od 45 sekundi. Toranj je dio međunarodnog trgovačkog centra koji uključuje IT park, niz konferencijskih dvorana i restorana, te hotel s pet zvjezdica.
Zidno oslikavanje
Trend oslikavanja i ostalih načina ukrašavanja (freske, mozaici) teheranskih fasada i drugih otvorenih javnih prostora pojavio se krajem 20. vijeka, a za razliku od slobodnih grafita u Zapadnom svijetu teheranski model zasniva se na organiziranim natječajima koje raspisuje lokalna gradska uprava odnosno na kojima sudjeluju popularni iranski umjetnici. Krajem 2000-ih pokrenut je i veliki program za uljepšavanje prometnih građevina poput mostova, tunela, podvožnjaka i nadvožnjaka. Danas u Teheranu postoji na stotine takvih umjetničkih prikaza, a njihovi motivi su uglavnom kulturni, mitološki, religijski i politički. Među potonjima se najviše ističu oni domoljubnog i anti-američkog tipa.
Parkovi
Teheran je grad s iznimno velikim brojem dobro održavanih parkova čiji broj neprestalno raste: godine 1993. bilo ih je 480, četiri godine kasnije 621, a prema najnovijim službenim podacima iz 2006. godine navode se 739 gradska parka. Također, s prosječno 17,8 m² zelenih površina po glavi stanovnika, Teheran je vrlo zelen grad u odnosu na zapadnjačke gradove podjednake veličine poput Pariza (6 m²/st.), Londona (7,5 m²/st.) ili New Yorka (8,6 m²/st.), no zaostaje za ruskom Moskvom (27 m²/st.). Na razvoj teheranskih zelenih površina utjecali su višestruki faktori: grad je historijski poznat po bogatim vrtovima, njegov geografski položaj podno Alborza pogoduje razvoju bilja , sadnja stabala potaknuta je drevnim i islamskim vjerskim motivima (vjerovanje da sadnja za Novruz donosi sreću odnosno da je sadnju poticao sam Muhamed) , oblikovanje perzijskih vrtova dijelom je milenijske umjetničke tradicije odnosno boravak u njima predstavlja iransku kulturu življenja , te politički poticaj iz sredine 1990-ih da se ozelenjivanjem grada ublaže njegovi ekološki problemi.
Zelene površine Teherana sastoje se od gradskih parkova, park-šuma, privatnih i javnih vrtova, dolina potoka, zelenih traka uz prometnice, izvangradskih voćnjaka i farmi, te nacionalnih parkova. Najpoznatiji teheranski gradski parkovi su Park tulipana (Lale) sjeverno od glavnog kompleksa Teheranskog univerziteta u kojem se nalazi skulptura Birunija, Saeijev park uz Aveniju Vali Asr nazvan po inženjeru koji je očuvao dio stare gradske šume, Park Melat s glazbeno-svjetlosnom fontanom, Gradski park u strogom centru grada, Niavaranski park s jednom od nacionalnih biblioteka, Park Džamšidije na sjeveru s panoramskim pogledom na grad, Park Djevice Marije u centru grada sa skulpturom Marije i Isusa, Razijev park s umjetnim jezerima, Park vode i vatre na sjeveroistoku koji je u izgradnji od konca 2000-ih godina, itd.
Brojni parkovi smješteni su uz 13 dolina manjih potoka koji se slijevaju s Alborza na sjeveru prema jugu dužinom od 10 km, a među njima su Garmdare, Čitgar, Solagan (Kan), Farahzad, Evin (Darake), Darband, Golabdare, Hesarak (Džamšidije), Lavizan (Sohanak) i Sorhehesar (ukupne površine 1005 ha ili 2% grada). Glavne gradske park-šume su Lavizan (1100 ha), Sorhehesar (850 ha), Pardisan (300 ha), Toska (300 ha), Čitgar (145 ha), Kuhsar (100 ha), Farahzad (60 ha) i Azadegan (30 ha). Do 1997. godine u gradu je zasađeno oko 1,700.000 novih sadnica na približno 2000 ha zelenih traka uz prometnice, među kojima je najviše javora, jasena, joha, čempresa i borova. Gradski voćnjaci protežu se na 536 ha i predstavljaju značajnu kulturnu baštinu, a najveći među njima su voćnjak kadžarskog ljetnikovca Bag-e Firdus, te Bag-e Negarestan i Bag-e Kamraneje. Godine 2000. u Teheranskoj pokrajini bilo je i šest zaštićenih prirodnih područja površine od 7706 km² uključujući dvije park-šume (Lavizan i Čitgar) i četiri nacionalna parka (Hajer, Kavir, Lar i Vardžen) površine od 4409,5 km², što implicira da je više od 40% pokrajine pokriveno zelenilom odnosno 23,5% nacionalnim parkovima.
Značajnu ulogu u očivanju prirode imao je iranski parlament koji je 1973. godine usvojio zakon o zaštiti i širenju zelenih površina, odnosno zabrani nekontrolirane sječe stabala koja je posebno bila izražena tokom industrijalizacije 1960-ih godina. Također, veliki program društveno-ekonomskog razvoja (1979. – 1994.) rezultirao je usedmerostručenjem državnih zelenih površina u čemu su Teheran i njegova pokrajina igrali vodeću ulogu. Programe pošumljavanja predvodili su Ministarstvo prosvjete, državne i lokalne organizacije za zaštitu okoliša, razni privatni sektori, pa čak i regularne i elitne grane iranskih oružanih snaga.
Sport
mini|lijevo|120px| [[Logo VII. Azijskih igara (Teheran, 1974.)]] Teheran je sjedištem svih vodećih iranskih sportskih saveza poput nogometnog, košarkaškog, hokejskog, odbojkaškog, ragbijskog i kriketskog, odnosno institucija uključujući Ministarstvo mladosti i sporta i Nacionalnu olimpijsku i paraolimpijsku akademiju (do 2010. poznata kao Organizacija za tjelesno obrazovanje). U gradu se nalazi veliki broj stadiona svih vrsta i nekoliko kompleksa među kojima je najveći Sportski kompleks Azadi u kojem su 1974. godine održane VII. Azijske igre. Najpopularniji sportovi u Teheranu su nogomet, futsal, košarka i skijanje.
Sportski kompleks Azadi izgrađen je 1971. godine za VII. Azijske igre koje su se održale tri godine kasnije. Kompleks se u zapadnom Teheranu proteže na 450 ha od čega približno trećina otpada na šume i umjetno jezero. Žarište kompleksa je stadion Azadi kojeg je projektirao iranski arhitekt Abdolaziz Farmanfarmaijan, a prima 100.000 gledatelja što ga čini četvrtim najvećim nogometnim stadionom svijeta. Dvoetažne tribine stadiona ovalnog su oblika i izvana imaju oblik plitkog vulkana, isto kao i manji biciklistički stadion u njegovoj neposrednoj blizini koji prima 2700 ljudi. Na zapadnoj strani nalazi se pet zatvorenih dvorana kapaciteta 3000 gledatelja za košarku, dizanje utega, odbojku i hrvanje, te dvorana s tri bazena. Dvije najveće zatvorene dvorana kompleksa su stara dvorana koja prima 12.000, odnosno nova dvorana Azadije kapaciteta 40.000 gledatelja (izgrađena 2009. g.). Ostali sportski objekti uključuju dvoranu za streljaštvo, terene za tenis i bejzbol, te staze za konjičke, motociklističke, automobilističke i karting utrke. U gradu se nalazi i niz drugih manjih kompleksa odnosno nogometnih stadiona kao što su Rah Ahan (15.000) u Raju, Engelab (15.000) u Karadžu, Stadion Šahid Derahšan (12.000), Iran Hodro (10.000), Šahid Dastgerdi (8250), Kargaran i Aliaf (5000). Sjeverno od grada nalaze se šest od ukupno 14 iranskih skijališta – Dizin, Šemšak, Darband, Hor, Ab Alije i Damavand na kojima se snijeg zadržava osam mjeseci godišnje.
Dva najpopularnija i ujedno dva najuspješnija iranska nogometna kluba su teheranski Persepolis i Esteglal koji domaće utakmice igraju na stadionu Azadi, kao i Iranska nogometna reprezentacija. Prema podacima AFC-a, Persepolis je najpopularniji klub u Aziji. U gradu je registrirano i niz drugih nogometnih klubova, a s obzirom da je početkom 2000-ih godina većina njih sudjelovala u prvoj nacionalnoj ligi provedena je nužna decentralizacija pa su neki klubovi ugašeni (PAS), a drugi premješteni u ostale gradove – Saba u Kom, Pajkan u Kazvin i Naft u Arak. Ipak, dva potonja kluba i dalje odigravaju službene utakmice na svojim originalnim teheranskim stadionima. Saipa i Rah Ahan registrirani su u Teheranu, no koriste stadione u susjednom Karadžu odnosno Raju (dijelovi teheranske aglomeracije). Na stadionu Azadi od 2006. do 2010. godine utakmice je odigravao i tabriški Traktor Sazi kojem je domaći stadion bio renoviran, a Teheran je odabran zbog velikog udjela azarskog stanovništva koji su tradicionalno navijači tog kluba.
Međunarodna sportska natjecanja održana u Teheranu uključuju:
Kulturne manifestacije
mini|desno|250px| Teheranski međunarodni sajam knjiga ([[2009.)]] Teheran je domaćin više važnih kulturnih manifestacija među kojima su najveći: Osim navedenih, Teheran je i domaćin više likovnih festivala kao što su bijenali skulptura, fotografije, slikarstva, kaligrafije, itd.
Montmorency County, Michigan
je okrug u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Car Gao od Južnog Qija
Car Gao od Južnog Qija ((南)齊高帝) (427–482), osobno ime Xiao Daocheng (蕭道成), kurtoazno ime Shaobo (紹伯), nadimak Doujiang (鬥將), bio je prvi car, odnosno osnivač kineske dinastije Južni Qi. Rodio se u porodici državnih službenika koji su tvrdili da potiču od znamenitog državnika Xiao Hea. Sam je služio kao general u službi dinastije Liu Song, odnosno njenih careva cara Minga i cara Houfeija. Kada je zaključio da ga mladi, ali okrutni car Houfei namjerava pogubiti, godine 477. je organizirao puč u kome je car svrgnut i ubijen. Novim carem je postao Houfeijev brat Liu Zhun (car Shun), ali ga je već 479. Xiao Daocheng natjerao da abdicira, a sam je preuzeo prijestolje. Umro je tri godine kasnije, a naslijedio ga je sin Xiao Ze (car Wu).
Herbault
Erbo je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Loar i Šer koja pripada prefekturi Bloa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1050 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 80 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,01 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 138 metara (maksimalnoj 147 m, a minimalnoj 105 m).
Anizol
Anizol (metoksibenzen) je organsko jedinjenje sa formulom CH3OC6H5. On je bezbojna tečnost sa mirisom sličnom semenu anisa. Mnogi od njegovih derivata su prisutni u prirodnim i veštačkim mirisima. Ovo jedinjenje se uglavnom pravi sintetički i služi kao prekurzor u sintezi drugih jedinjenja.
Priprema
Anizol se priprema Vilijamsonovom etarskom sintezom, reakcijom natrijum fenoksida sa metil bromidom i srodnim metilirajućim reagensima:
Primena
Anizol je prekurzor parfema, insektnih feromona, i lekova. Na primer, sintetički anetol se priprema iz anizola.
Bezbedsnot
Anizol je relativno netoksičan, sa LD50 vrednošću od 3700 mg/kg kod pacova.
Los Gavilanes, Altamirano
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1296 m.
Vista Hermosa, Chilapa de Álvarez
Vista Hermosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Chilapa de Álvarez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 413 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1165 m.
Grazie, Bologna
Grazie je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Cima del Sol, Tlajomulco de Zúñiga
Cima del Sol je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tlajomulco de Zúñiga.
Badia al Pino, Arezzo
Badia al Pino je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Cima del Sol, Tlajomulco de Zúñiga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2290 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1584 m.
Histidinol dehidrogenaza
Histidinol dehidrogenaza (, histidinolna dehidrogenaza, L-histidinol dehidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom L-histidinol:NAD+ oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Lakeside Park, Kentucky
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.668, što je 201 (-7,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Badia al Pino, Arezzo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1127 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 268 m.
Superior, village, Wisconsin
Supirior je selo u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 664, što je 164 (32,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Histidinol dehidrogenaza
Takođe oksiduje L-histidinal. Neurosporni enzim takođe katalizuje reakcije EC 3.5.4.19 (fosforibozil-AMP ciklohidrolaze) i EC 3.6.1.31 (fosforibozil-ATP difosfataze).
Case Chilanti, Rovigo
Case Chilanti je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Alphonse de Lamartine
Alphonse-Marie-Louis de Prat de Lamartine (Mâcon, 21. listopada 1790. - Pariz, 28. veljače 1869.), francuski književnik i političar.
Poznat je po autobiografskoj poemi "Jezero", koja retrospektivno opisuje ljubav jednog para gledana kroz oči propalog čovjeka. Lamartine je bio umjetnik u francuskoj poetičkoj formi. Bio je jedan od rijetkih Francuza koji je svoj književni dar kombinirao s politikom. Odgojen u ortodoksnom kršćanstvu postao je bogoljub, te je napisao Jocelyn i La Chute d'un ange. Napisao je Povijest žirondinaca 1847. koja opisuje žirondince. Puno je putovao a u Turskoj se 1820. godine oženio engleskinjom Mariom Birch.
Radio je za francusku diplomaciju u Italiji od 1825. do 1828. godine. Član Académie française postao je 1829. godine. Bio je Ministar vanjskih poslova od 24. veljače 1848. do 11. svibnja 1848. godine.
Preminuo je u Parizu završivši svoju karijeru literarnim slomom.
Supraphon
Supraphon Music Publishing je češka nakladnička i diskografska kuća usavršena za izdavanje i popularizaciju klasične i zabavne glazbe, s naglaskom na češke i slovačke skladatelje. Sjedište kuće je u Pragu.
Prvanj
Prvanj je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Čajniče koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 130 stanovnika.
Castiraga Vidardo, Lodi
Castiraga Vidardo je naselje u Italiji u provinciji Lodi, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1633 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 73 m.
Koštana (TV drama, 1962)
Koštana je jugoslovenska crno-bela TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1962. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog pozorišnog komada Borislava Stankovića. Režirao ju je Jovan Konjović a scenario su napisali Vasa Popović i Vasilije Popović.
Godine 1976. je emitovana istoimena TV-drama u boji.
Piedras Blancas, San Lucas Ojitlán
Piedras Blancas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Lucas Ojitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 79 m.
Tanque Cañón del Puerto, Ahualulco
Tanque Cañón del Puerto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ahualulco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1882 m.
Imena dana u sedmici
Imena dana u sedmici, uobičajena imena za dane u sedmodnevnom tjednu (sedmici), u mnogim su jezicima nastala po imenu božanstva kojemu je taj dan bio tradicionalno posvećen. U drugim jezicima dani su numerirani i, zavisno od regionalne tradicije, počinju s nedjeljom ili ponedjeljkom. Po međunarodnom standardu ISO 8601, ponedjeljak se uzima kao prvi dan u sedmici.
Etimološki, u srpskohrvatskom jeziku brojenje dana počinje od nedjelje, pa su imena danâ u sedmici:
Subota i nedjelja se uobičajeno nazivaju vikendom i dani su za odmor i rekreaciju u većini zapadnih kultura. Ostalih pet dana su poznati kao radni dani. Petak i subota su dani odmora u muslimanskim i hebrejskim zemljama, a u Bibliji vrijeme od zalaska sunca u petak do zalaska sunca u subotu naziva se Sabat.
Nevaja
Nevaja je naselje na Biševu, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Upravna organizacija
Upravno je dio Grada Komiže.
Zemljopisni položaj
Nalazi se u unutarnjem dijelu otoka, zapadno od zemljopisnog središta otoka. Istočno se nalazi Polje, jugoistočno Vela Gora, a južno Potok.
Naselje je građeno tako da je usmjereno prema obradivim površinama: poljima i terasama.
Colonia Ejidal Lomas de Guadalupe, Morelia
Colonia Ejidal Lomas de Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Morelia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2051 m.
Beimerstetten
Bajmeršteten je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 55 opštinskih središta okruga Alb-Donau-Krajs. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.498 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8425014.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Alb-Donau-Krajs Bajmeršteten se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Alb-Donau-Krajs. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 587 metara. Površina opštine iznosi 14,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.498 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 174 stanovnika/km².
Nevest
Nevest je naselje u sastavu Općine Unešić, u Šibensko-kninskoj županiji. Nalazi se oko 3,5 kilometara jugoistočno od Unešića.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 103 stanovnika.
Anserin
Anserin (beta-alanil-N-metilhistidin) je dipeptid prisutan u skeletalnim mišićima i mozgu sisara i ptica.
On je antioksidans (oko 5 puta jači od karnozina). pKa vrednost imidazolnog prstena histidina u anserinu je 7,04. Iz tog razloga je arserin efektivan bufer na fiziolopkom pH.
Narcao, Carbonia-Iglesias
Narcao je naselje u Italiji u provinciji Carbonia-Iglesias, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1744 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 121 m.
Hipuratna hidrolaza
Hipuratna hidrolaza je enzim sa sistematskim imenom N-benzoilamino-kiselina amidohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Françay
Franse je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Loar i Šer koja pripada prefekturi Bloa.
Ordinary People
Ordinary People (sh. Obični ljudi) je drama Roberta Redforda iz 1980. i ujedno njegov redateljski debi nagrađen Oscarom i Zlatnim globusom za najbolji film. Govori o obitelji iz više srednje klase iz Lake Foresta, Illinois, nakon smrti najstarijeg sina. Temeljen je na romanu Judith Guest iz 1976.
1929
Januar/Siječanj
mini|150px|left|[[Petar Živković, premijer KJ 1929-32]]
Françay
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 231 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20,31 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 113 metara (maksimalnoj 134 m, a minimalnoj 107 m).
Ordinary People
Radnja
Jarretovi, bijela protestantska obitelj iz predgrađa  Chicaga, pokušava se vratiti normalnom životu nakon pokušaja samoubojstva njihova sina tinejdžera, Conrada, koji se nedavno vratio kući nakon dužeg boravka u umobolnici. Otuđen od svojih prijatelja i obitelji, Conrad potraži pomoč kod psihijatra, dr. Bergera, koji saznaje da je dječak bio umiješan u jedriličarsku nesreću u kojoj je poginuo njegov voljeni stariji brat, Buck. Calvin Jarrett, otac, nespretno se pokušava približiti svojem preživjelom sinu, koji pati od depresije, krivnje zbog preživljavanja i PTSP-a, ali mu u tome ne pomaže njegova supruga, Beth, koja je hladna, sebična i opsjednuta održavanjem privida savršenstva i normalnosti.
1929
Februar/Veljača
mini|180px|left|Mapa Vatikana mini|150px|Aleksandar na Time-u
Canadian (rijeka)
Canadian (engleski: Canadian River) je najveća pritoka rijeke Arkansas duga 2350 km u Sjedinjenim Američkim Državama.
Gus Van Sant
Gus Van Sant Jr.  (rođen 24. jula, 1952. u Louisvillu, Kentucky) – američki filmski reditelj, fotograf, muzičar i pisac. Trenutno živi u Portlandu, Oregon.
1929
Mart/Ožujak
mini|150px|[[Herbert Hoover]]
Canadian (rijeka)
Hidrografija
Canadian izvire na obroncima Planine Sangre de Cristo (Stjenovite planine) na sjeveroistoku Novog Meksika, nakon tog teče prema jugu preko ravnice Las Vegasa gdje ima kanjon dubok 450 m. Iza tog skreće na istok i teče kroz visoravan Texas Panhandle u dubokom kanjonu od crvenog pješčenjaka.
Gus Van Sant
Karijeru je započeo režirajući reklame. Njegova filmografija uključuje obradu romana Even Cowgirls Get the Blues Tom Robbinsa (uloge: Keanu Reeves, Roseanne Barr, Uma Thurman i k.d. lang, sa cameom William S. Burroughs i Heather Grahm) i My Own Private Idaho (takođe sa Reevesom i sa River Phoenixom. Van Sant je imao u planu da napravi film o Andy Warholu sa Phoenixom, ali je obustavio projekat zbog njegove smrti. Verovatno je najpoznatiji po filmu Good Will Hunting. Van Sant je otvoreno gej i njegovi filmovi često imaju gej likove ili tematiku.
Canadian (rijeka)
Hidrografija
Nakon tog i nadalje teče na istok preko masiva Antelope u Oklahomi do grada Oklahoma City, nakon što prođe taj grad ulijeva se u rijeku Arkansas 47 km jugoistočno od grada Muskogee, na zapadnom rubu Planine Boston. thumb|left|260px| Karta [[sliva Canadiana]]
Tok Canadiana je reguliran brojnim branama, sa velikim akumulacijama koje su građene od 1936. godine (Brana Conchas sa akumulacijom kod Tucumcarija u Novom Meksiku) za kontrolu od poplava i navodnjavanje.
Ordinary People
Radnja
Kako Conrad uspješno radi s dr. Bergerom i uči da mora dopustiti samom sebi da ima osjećaje, počinje hodati s Jeanine, pristojnom i neopterećenom djevojkom iz školskog zbora te ponovno počinje osjećati optimizam. Ali prijateljevo samoubojstvo prijeti povratkom situacije na depresivni početak. Sve spada na Calvina da se suprotstavi Beth u vezi njezine hladnoće prema Conradu, i dr. Bergera da pomogne dječaku da se riješi krivnje i gnjeva.
Gus Van Sant
Van Sant je imao cameo u Kevin Smithovom filmu Jay and Silent Bob Strike Back.
Napisao je scenarija za gotovo sve njegove rane filmove. Objavo je roman Pink (ISBN 0-385-49353-3), kao i knjigu njegovih fotografija, pod nazivom 108 Portraits (ISBN 0-944092-22-5).
1929
April/Travanj
mini|250px|[[Ante Pavelić|Pavelić i Perčec u Sofiji]]
Maj/Svibanj
mini|250px|Jugoslovenski paviljon na [[Expo 1929|Barselonskoj izložbi (Brašovan)]]
Jul/Juli/Srpanj
mini|220px|[[SS Bremen (1929)|SS Bremen, maketa]]
Gus Van Sant
Biografija
Posle putovanja po Evropi, Van Sant se preselio u Los Angeles, 1976. godine. Dobio je posao asistenta kod pisca/reditelja Kena Shapira, sa kojim je razvio nekoliko ideja, od kojih nijedna nije realizovana. Svoje frustracije je izrazio u filmu Alice in Hollywood, 1981. godine, koji nikada nije prikazan. U to vreme Van Sant počinje da se interesuje više za ljude koji žive u neuglednijim delovima Hollywood Boulevarda. Postaje fasciniran postojanjem marginalizovanog sveta u L.A.-u, koji je okružen uspešnim ljudima. Van Sant će se nekoliko puta baviti ovom temom i to najpre u Mala Noche (1985).
1929
Avgust/August/Kolovoz
mini|180px|Detalj spomenika [[Archibald Reiss|Archibaldu Reissu (1931)]]
Septembar/Rujan
mini|210px|[[Grgur Ninski (Meštrović)|Grgur Ninski]]
Gus Van Sant
Biografija
Mala Noche je snimljen dve godine nakon Van Santovog odlaska u New York, gde je radio u reklamnoj agenciji. Nakon što je uštedeo 25.000 dolara, mogao je da snimi priču o nesrećnoj ljubavi između gej prodavca i meksičkog imigranta. Neki od njegovih prepoznatljivih elemenata se nalaze već u ovom filmu: neispunjena romantika, apsurd i odnos prema homoseksualnosti. Za razliku od drugih gej reditelja, Van Sant – koji je dugo godina otvoreno gej – odbija da koristi istopolne veze, koje se često javljaju u njegovim filmovima, za iskazivanje političkih poruka.
1929
Oktobar/Listopad
mini|250px|[[Banovine Kraljevine Jugoslavije (1931)]] mini|280px|Njujorška berza
Stargate SG-1 (sezona 1)
Prva sezona američko-kanadske naučnofantastične TV-serije Stargate SG-1 se sastojala od 21 (odnosno 22) epizode originalno emitirane na programu kanala Showtime od 1997. do 1998. Pilot-epizoda Children of the Gods - emitirana u dva dijela - predstavljala je direktan nastavak igranog filma Stargate iz 1994. godine, čiji su glavni junaci bili američki zrakoplovni pukovnik Jack O'Neill i egiptolog Daniel Jackson. Njih dvojica su bili glavni junaci serije, ali su im se kao stalnim likovima pridružili i kapetan Samantha "Sam" Carter, general George Hammond i humanoidni vanzemaljac po imenu Teal'c. Radnja prve sezone je prikazivala nastojanja američkog ratnog zrakoplovstva da otkriju kako upotrebljavati drevni uređaj zvan Zvjezdana vrata, ali i sukob s moćnom vanzemaljskom rasom Goa'uld kojoj je namjera bila uništiti i pokoriti Zemlju.
1929
Kroz godinu
mini|220px|Pozorišni trg u Beogradu
Stargate SG-1 (sezona 1)
Serija je prilikom originalnog prikazivanja u Sjevernoj Americi doživjela veliku gledanost, iako su je kritičari uglavnom ignorirali.
Canadian (rijeka)
Hidrografija
Canadian ima sliv velik oko 121.500 km², koje se proteže kroz četiri američke države Colorado, Novi Meksiko, Texas i Oklahomu.
Colombini
Colombini ima više značenja:
Gus Van Sant
Biografija
Mala Noche mu je donela veoma brzo priznanje i odlične kritike; Los Angeles Times ga je nazvao najboljim nezavisnim filmom godine. Uspeh filma je privukao Hollywood, tako da je Van Sant dobio ponudu od Universala, koji su odustali od saradnje kada im je Van Santi izložio svoje ideje (uključujući i ideje za kasnije snimljene Drugstore Cowboys i My Own PRivate Idaho).
Canadian (rijeka)
Hidrografija
Najveće pritoke su mu North Canadian, Mora, Ute Creek i Mustang Creek.
Gus Van Sant
Biografija
Naredni projekat Even Cowgirls Get the Blues iz 1994. bio je skup promašaj, jednako komercijalno kao i kod kritike. Uz veliki budžet (bar za Van Santa) od 8.5 miliona dolara i ekipu koju su činili Uma Thurman, Keanu Reeves i John Hurt, film je sniman i dosnimavan, ali finalni proizvod je bio loš.
Na njegovu sreću, naredni film iz 1995. godine, To Die For ga je spasio. Film govori o ubistveno ambicioznoj devojci koja najavljuje vreme na lokalnoj TV stanici (Nicole Kidman), a u glumačkoj ekipi se nalaze i njegov favorit Matt Dillon i brat pokojnog Rivera, Joaquin Phoenix (River je umro dve godine pre toga, od overdoziranja). Ovo je bio prvi njegov pokušaj saradnje sa velikim studiom (Columbia Pictures) i uspeh mu je omogućio da nadalje realizuje svoje projekte.
Potpuno priznanje u mainstream filmskoj produkciji dobio je 1997. godine sa filmom Good Will Hunting. Film je postigao veliki uspeh, kako komercijalni, tako i u ocenama kritike. Pored toga što je zaradio više od 220 miliona dolara, film je dobio nekoliko Oscara, kao i nominaciju za najbolju režiju za Van Santa.
Iako je posle velikog uspeha Good Will Hunting-a mogao da bira kakav će film raditi, Van Sant se odlučio za remake Hitchcockovog filma Psycho (1999). Film je bio na ivici potpunog neuspeha. Pored režije, Van Sant se posvetio i muzici i izdao je dva albuma u ovom periodu: Gus Van Sant i 18 Songs About Golf, kao i knjigu Pink, koju je posvetio Riveru Phoenixu.
Godine 2000. snima nešto uspešniji film Finding Forrester sa Rob Brownom i Sean Conneryjem. Reakcije publike bile su pomešane, ali uglavnom pozitivne.
Naredni film Garry (2002) nije bio visoko-budžetan kao prethodni. Film prati dvojicu likova, obojica po imenu Garry, koji lutaju pustinjom diskutujući o TV emisijama, video igricama i ni o čemu posebno. Premijera na Sundance Film Festivalu bila je praćena podelom publike u vezi sa ocenom filma.
Bilo je potrebno godinu dana da Garry dođe do bioskopa. U međuvremenu je Van Sant već započeo rad na novom filmu, kontroverznom Elephant-u. Film govori o Masakru u Columbineu i izazvao je snažne reakcije publike na Filmskom festivalu u Cannesu, 2003. godine. Žiri nije bio jednoglasan, ali je Van Sant svejedno osvojio najveće priznanje festivala, Palme d’or.
Ordinary People
Produkcija
Film je snimljen u i oko Lake Foresta, Higland Parka i Lake Buffa, dok su školske scene snimljene u srednjoj školi u Lake Forestu.
Степин Луг
Степин Луг или Гај је шумски парк, приградско насеље у Београду на територијама градских општина Вождовац (јужни део) и Звездара (северни део).
Локација
Степин Луг спада у београдске шуме, у власништву Србија шума, и представља део највеће шумске површине у граду (Степин луг-Баба Велка-Торлак-Јајинци) Налази на југоисточној периферији Београда и удаљен је од центра Београда око 13 километара. То је углавном парк шума и граничи се са насељима Бубањ Поток на истоку, Бели поток на југу, Село Раковица и Јајинци на западу, Кумодражом на северозападу и Великим Мокрим Лугом на северу. Јужна граница Степиног Луга је Кружни пут и источна граница је аутопут Београд-Ниш.
Карактеристике
Степин Луг, раније познат као Титов Гај или само Гај, је меморијални комплекс, са шумом површине од 8,5 km². У Степином Лугу нема кућа, нити стамбених зграда. Област има 13 различитих заједница дрвећа четинаре и листопадно дрвеће, које су плански сађене и углавном не спадају у аутохтоне врсте. Међу њима су најважнији: кедар, чемпрес, јела, бор, клека, тиса, јасен, бреза и багрем. Од дивљих животиња у шуми живе зечеви и фазани.
Од историјских места ту се налазе брдо Торлак, на коме се водила битка код Београда у Другом светском рату и родна кућа војводе Степе Степановића.
Степин Луг се може поделити у неколико области:
Ordinary People
Produkcija
Conradov ručak s Karen snimljen je u restoranu u Wilmetteu. Redfordova fotografija snimljena tijekom produkcije još visi na zidu restorana.
Reakcije
Robert Redford i Timothy Hutton nagrađeni su Oscarima za svoje debije: Redford kao redatelj, a Hutton kao glumac. No, producenti su kritizirani što su Huttona nominirali samo za najboljeg sporednog glumca, budući da je njegova uloga bila najveća u filmu. Film je označio preokret u karijeri Mary Tyler Moore od stereotipnih uloga u jeftinim komedijama. Mnogi su smatrali kako nije osvojila Oscara samo zato jer joj uloga jednostavno nije odgovarala imidžu.
Skripta
Skripta (lat. scriptum) predavanja su profesora za potrebe studenata i pripremanje ispita umnožena ciklostilom, šapirografom ili kompjuterskim ispisom.
Ordinary People
Reakcije
Konačno, film je osvojio Oscar za najbolji film.
Dobre kritike zaradila je izvedba Judda Hirscha za ulogu dr. Bergera, posebno od psihijatrijske zajednice, kao jedna od rijetkih primjera kad je njihova profesija prikazana u pozitivnom kontekstu, iako neki smatraju da je bila predobra da bi bila istinita.
Skripta
Napomena
Riječ skripta je srednjeg roda i množina pa genitiv glasi skripata, što znači da nije pravilno govoriti (koga, čega) skripte, (komu, čemu) skripti itd.
Gus Van Sant
Biografija
Posle filma Last Days snimio je još Paris, je t’aime zajedno sa grupom reditelja i Paranoid Park, koji treba da se pojavi 2007.
Ciudad Miguel Alemán, Tamaulipas
Ciudad Miguel Alemán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 19857 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 88 m.
Vidite još
Administrativna po
Colle San Benedetto, Macerata
Colle San Benedetto je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 772 m.
Muskegon County, Michigan
je okrug u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 172.188, što je 1.988 (1,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Osnabrück
U gradu se nalazi Univerzitet i historijsko sjedište katoličke biskupije.
Godine 1648. u Osnabrücku i Münsteru je zaključen Westfalski mir, pa grad neki nazivaju „Grad mira“.
Santa Teresa, Paso del Macho
Santa Teresa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Paso del Macho.
Osnabrück
Geografski i demografski podaci
thumb|left|250px|Položaj grada u okrugu Osnabrück leži u dolini između niskih planina Viengebirge na severu i Teutonburške šume na jugu, na levoj obali reke Haze. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 63 metra. Površina opštine iznosi 119,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 163.286 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.363 stanovnika/km².
Santa Teresa, Paso del Macho
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 136 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 541 m.
Osnabrück
Istorija
Ime grada potiče od kombinacije donjonemačkih reči Ossen = istok i Brügge = most.
Osnabrück je bio poznat po progonu vještica od 1561. do 1639. Pod vlašću gradonačelnika Hamahera, 1582. izvedeno je 163 žena pred sud pod optužbom da su veštice, a većina od njih je spaljena. Pod gradonačelnikom Pelsterom, 1636-1639 osuđeno je više od 40 navodnih veštica na smrt. Ukupno, spaljeno je 276 žena i dva muškarca tokom ovog perioda.
Građani su bili privrženi protestantskoj reformaciji, tako da je sukob sa katoličkim biskupom trajao sve do 17-og veka. Verovatno najvažniji istorijski događaj u gradu bili su pregovori 1643-1648, koji su doveli do Westfalskog mira, čime je okončan Tridesetogodišnji rat. Pošto su katolici i protestanti odbijali direktan susret, katolici su boravili u Münsteru, a protestanti u Osnabrücku. Dvorana mira (Friedenssaal) u gradskoj većnici iz 1517, je mesto gde su se odvijali pregovori. Tu je dogovoreno pravilo Cuius regio, eius religio (Onaj ko vlada, određuje religiju). Za grad Osnabrück je prediđeno da se u upravi gradom smenjuju rimokatolički i protestantski biskup, pri čemu bi protestantskog biskupa birao vojvoda Braunšvajg-Lineburga. Tako se desilo da je princ Frederik (1763-1827), bio izabran za biskupa kada je imao svega 196 dana, da bi na vlasti što duže bio protestant. Dans u gradu ima otprilike podjednako protestanata i katolika. Osnabrück je postao deo kraljevine Hannover 1803. Cela kraljevina Hanover je postala pruska teritorija 1866.
Drugi svetski rat
U blizini grada, u oficirskom logoru VI C (OFLAG VI C Osnabrück Eversheide), tokom Drugog svetskog rata bili su zatočeni oficiri bivše Jugoslovenske vojske. Među njima su bili poznati intelektualci: Oto Bihalji Merin, Milan Bogadnović, Stanislav Vinaver, Dušan Timotijević i mnogi drugi.
Grad je teško oštećen bombardovanjima krajem Drugog svetskog rata. U 79 naleta avijacije, 68% grada i 85% gradskog jezgra je uništeno, ali su mnoge istorijske građevine rekonstruisane. Današnji „stari deo grada“ nije sasvim originalan, ali ostavlja utisak srednjevekovnog grada.
Osnabrück je bio centar garnizona britanske armije od Drugog svetskog rata. Planirano je da se ova vojna baza zatvori do godine 2010.
Stanovništvo
thumb|300px|Stanovništvo Osnabrücka Od kuge 1575, umrlo je tri četvrtine stanovništva grada. Sledile su druge epidemije, požari, gladi i ratovi, tako da je trebalo 200 godina da se broj stanovnika vrati na nivo od pre kuge. Dolaskom industrijskog doba, stanovništvo se sa 10.000 (1823.) popelo na više od 50.000 (1900.).
Do 1939, broj stanovnika se još jednom udvostručio na 100.000. Maksimalan broj žitelja grad je imao 1995. (168.618). Najnoviji podaci sa kraja februara 2006. govore da u gradu živi 164.695 stanovnika.
Saobraćaj
thumb|Železnička stanica u Osnabrücku, izgrađena 1995. Grad je udaljen oko 35 km od međunarodnog aerodroma Münster-Osnabrück (skraćenica FMO).
Kultura i znamenitosti
Gradska većnica je simbol Osnabrücka. Izgrađena je 1512, posle 25 godina izgradnje u pozno-gotičkom stilu. Ovde i u gradskoj većnici Münstera je 1648. potpisan Westfalski mir.
Kula „Buks“ je bila početkom 13. veka gradska osmatračnica. Kula je u srednjem veku služila i kao zatvor. U doba progona veštica (16. i 17. vek), u kuli su mučene osumnjičene žene. Nekada je kula bila visoka 28 metara. Početkom 19. veka srušeno je oko 10 metara kule usled sklonosti padu.
thumb|Kapija Heger Kapija Heger je podignuta 1817. na mestu nakadašnjih utvrđenja. Podignuta je u znak sećanja na vojnike iz Osnabrücka koji su se borili u bici kod Vaterloa.
Gradska Katedrala sv. Petra je izgrađena u periodu 1218-1277, a prvobitna građevina na tom mestu je postojala još 785.
Dedulești, Mircea Vodă
Dedulești je naselje u Rumuniji u okrugu Braila u opštini Mircea Vodă.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1065 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Argumentum ad baculum
Argumentum ad baculum, takođe poznata i kao pozivanje na silu, je logička greška koja nastaje kada se sila, prinuda, ili pretnja silom koristi kao sredstvo ubeđivanja u raspravi. Do ove greške dolazi kada jedan od učesnika u raspravi zapreti drugom učesniku silom ukoliko ovaj ne prihvati njegove stavove.
Kao logički argument
Pogrešan logički argument koji se bazira na argumentum ad baculum-u obično ima sledeću formu:
Ova forma argumenta predstavlja logičku grešku, jer napad Q ne mora obavezno da otkriva ništa o istinitosnoj vrednosti premise P. Ovu grešku su još u Srednjem veku identifikovali mnogi filozofi. Ovo je poseban slučaj logičke greške argumentum ad consequentiam.
Kao ne-logički argument
Sličan ali ne-logički argument može imati otrilike sledeću formu:
Ovo nije logički argument u tehničkom smislu, jer zaključak koristi ne-logičke ili kvazi-logičke izraze kao što su "treba" i ne odgovara na pitanje da li je P istinito. Umesto toga, ovo je sugestija da će neko steći korist ako veruje u P, ili kaže da veruje u P, čak iako je P logički netačno. Pitanje da li je ovakav predlog (da x treba da prihvati P) prihvatljiv izlazi iz okvira koje proučava logika, i uključuje subjektivna pitanja praktičnosti ili etike, posebno ako je P moralni stav, kao što je "R je etično". Neki pragmatisti tvrde da se veliki broj ljudskih ubeđenja zasniva na ovim tipovima argumenata.
Anatoksin-a
{{chembox-lat }}
Anatoksin-a (Veoma brz faktor smrti) je sekundarni, biciklični aminski alkaloid i cijanotoksin sa akutnom neurotoksičnošću. On je otkriven tokom ranih 1960-tih u Kanadi, i izolovan je 1972. Toksin formira sedam različitih rodova cijanobakterija i prisutan je u Svernoj Americi, Evropi, Africi, Aziji, i Novom Zelandu. Simptomi izlaganja anatoksinu su gubitak koordinacije, maskularna fascikulacija, konvulzije i smrt usled respiratorne paralize. Njegovo dejstvo se ostvaruje putem nikotinskog acetilholinskog receptora (nAchR) na koji deluje kao agonist, poput acetilholina. Kao takav, anatoksin-a se koristi za medicinske svrhe pri izučavanju bolesti uzrokovanih niskim nivoima acetilholina. Zbog njegove visoke toksičnosti i potencijalnog prisustva u vodi za piće, anatoksin-a predstavlja opasnost za ljude i životinje. Postoje methodi za njegovu detekciju i tretman vode.