cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historija Kine
Tri kraljevstva
thumb|200px|Detalj vaze s prikazom ratnika dinastije Zapadni Chin. Od svih gospodara rata na kraju dinastije Han najviše uspjeha je imao Cao Cao, čija je baza bila u sjevernoj Kini, i koji je od 196. držao pod "zaštitom" Xiana, posljednjeg cara dinastije Han, te kao kancelar koristio njegov autoritet da proširi njegovu teritoriju i pokuša ponovno ujediniti zemlju. Njegovi napori su međutim doživjeli neuspjeh zahvaljujući velikoj bitci kod Crvenih stijena 208. u kojoj su sjevernjačku vojsku zaustavile udružene snage druge dvojice velikih gospodara rata - Liu Beija, čija je baza bila u današnjem Sečuanu, i Sun Quana, koji je kontrolirao dolinu Yangtzea. Nakon još nekoliko godina međusobnih sukoba Kina se podijelila na tri velika područja pod njihovom kontrolom. Godine 220. je Cao Caov sin Cao Pi formalno svrgnuo cara Xiana i proglasio sebe carem nove dinastije Wei, koja je u stvarnosti kontrolirala samo sjevernu Kinu, odnosno državu kasnije poznatu kao Cao Wei. Liu Bei i Sun Quan su slijedili njegov primjer te se također proglasili carevima, osnovavši tako države poznate kao Shu Han i Istočni Wu. Te tri države su kasnije postale poznate kao Tri kraljevstva, te predmet inspiracije za brojna djela kineske umjetnosti, književnosti i kulture, od kojih je najpoznatije Romansa Tri kraljevstva.
Period Wei i Jin (265 - 420)
Tako stvorena podjela Kine na Tri kraljevstva se održala četrdeset godina, sve dok se Cao Wei nije postala dovoljno snažna da napadne i anektira državu Shu Han 263. Međutim, u samoj Cao Wei je naglo ojačao klan vezan uz premijera Sima Yija, čiji su potomci samo dvije godine kasnije svrgnuli potomke Cao Cao te osnovali novu carsku dinastiju pod imenom Jin. Pod njihovom vlašću je 280. pokoren Istočni Wu te je Kina ponovno ujedinjena. Period političkog jedinstva je, međutim, vrlo kratko potrajao.
Period Wu Hu (304 - 439)
Dinastija Jin nije bila u stanju osigurati političku stabilnost. Tako su već 291. članovi same dinastije otpočeli Rat osam prinčeva, koji je imao katastrofalne posljedice. Nastali metež su iskoristili Wu Hu ili tzv. "Pet barbarskih naroda" koji su živjeli na zapadnim i sjevernim granicama Kine, odnosno kao najamnici/kolonisti u njenom sjevernom dijelu. Početkom 4. vijeka je došlo do velikog Wu Hu ustanka koji je doveo do kolapsa carske vlasti na sjeveru zemlje, koja se bila prisiljena povući južno od rijeke Huai, a zajedno sa njom i veliki broj domicilnog kineskog stanovništva; taj ezgodus će se odraziti na kulturnu podjelu između Sjeverne i Južne Kine koja se odražava do današnjih dana. Pobjednički Wu Hui su u sjevernoj Kini počeli osnivati vlastite države kao Cheng Han i Han Zhao; one, međutim, nisu dugo trajale, a njihove vladarske dinastije su brzo padale kao žrtve dinastijskih i međusobnih sukoba. Taj je period poznat kao Šesnaest kraljevstava. Usprkos dugotrajnog kaosa i značajnih demografskih promjena, najveći broj Wu Hua se u tom periodu postepeno sinizirao.
Sjeverne i Južne dinastije (420 - 589)
Godine 420. je u južnoj Kini svrgnut posljednji car dinastije Jin. To je značilo početak niza kratkotrajnih dinastija i u tom području Kine, koje se nazivaju Južne dinastije, dok su na sjeveru potomci Wu Hu dinastija poznati kao Sjeverne dinastije. Usprkos permanentnog građanskog rata, došlo je do procvata kulture, dijelom i zbog toga što se uz dotada dominantno konfucijanstvo kao vladajuća ideologija počeo koristiti dugo potisnuti taoizam, ali i nova religija - mahajana budizam, koji će značajno pridonijeti očuvanju kulturnog jedinstva u tom politički kaotičnom periodu. Isti je period zabilježio i tehnološki napredak - tako da kineska konjica počinje koristiti stremen, a zabilježen je i napredak na polju medicine, astronomije, matematike i kartografije.
Dinastija T'ang
thumb|200px|Carski dvor dinastije T'ang u igri [[Polo|pola, slika sa zida grobnice princa Zhang Huaia iz 706. godine, Xi'an.]] Godine 618. je vlast u Kini preuzeo aristokrat po imenu Li Yuan, koji se proglasio carem Gaozuom i osnovao dinastiju Tang. Njena vladavina, koja je potrajala sve do 907. godine, se smatra jednim od zlatnih doba kineske historije, odnosno periodom dugotrajnog mira, prosperiteta i konstatnog jačanja države. Gaozu i njegovi nasljednici su se u svojoj politici naslanjali na dostignuća dinastije Sui, ali su nastojali izbjegavati njihove pogreške. Period je poznat po usponu budizma koji postaje državna religija. Istovremeno su otvorene nove trgovačke rute prema zapadu i jugu, te je Kina imale razvijene trgovačke i diplomatske odnose sa mnogim udaljenim zemljama, istovremeno uspostavivši svoju kulturnu i vojnu hegemoniju nad mnogim susjednim zemljama Dalekog istoka.
Na unutrašnjem planu je njeno postignuće Carski ispitni sistem, čiji je zadatak bio izabrati obrazovane građane da služe carstvu; on se održao do početka 20. vijeka. Čitava je Kina bila povezana mrežom poštanskih putova, dok je prijevoz dobara između područja u dolini rijeke Yangtze i sjevera bila omogućena efikasnom mrežom kanala i plovnih putova. Carevi dinastije Tang su također uveli i brojne agrarne reforme čija je svrha bila poboljšati položaj običnih seljaka.
Dinastija je počela slabiti zahvaljujući graničarskom generalu An Lushanu koji je 755. pokrenuo An Shi pobunu kako bi se domogao vlasti. Iako je ipak na kraju izgubio 763., brutalni građanski rat odnio je živote oko 33,000,000 Kineza. Mnogo je ozbiljnije posljedice imala pobuna generala Huang Chaoa, koji je 881. nakratko osvojio carsku prijestolnicu. Iako na kraju ugušena, ova je pobuna značajno načela autoritet carske dinastije, kako na međunarodnom, tako i na unutrašnjem planu.
Dinastija Sung
Godine 960. dinastija Sung, čija je prijestolnica bila u Kaifengu, je uspjela donijeti kakvu-takvu stabilnost i uspostaviti vlast nad najvećim dijelom Kine. Period od sljedećih nekoliko vijekova je također karakterizirao relativni prosperitet i mir, iako se morala pomiriti sa postojanjem suparničkih dinastija koje su to vrijeme držale velike dijelove Kine. Na sjeveru je to bila dinastija Liao ili Kitansko Carstvo (916 - 1125) od koje potiče riječ "Kitaj" kojom se u nekim jezicima označava "Kina". Na zapadu je to bila dinastija Zapadni Xia (1038 - 1227). Usprkos toga, dinastija Sung je ostala upamćena po razvoju kulture i tehnologije. Prva je izdavala banknote, koristila barut u vojne svrhe, uvela moderne tehnike štampe i osnovala prvu stalnu ratnu mornaricu u kineskoj historiji.
Dinastija Sung je godine 1121. nastojeći poraziti dinastiju Liao sklopila savez sa Jurčenima, nomadskim narodom na sjeveru, koji se smatraju precima današnjih Mandžuraca. Godine 1125. Jurčeni su porazili dinastiju Liao, ali su se dvije godine kasnije okrenuli protiv svojih saveznika, zauzeli Kaifeng i protjerali dinastiju Sung iz sjeverne Kine. Jurčenski vladari su tada osnovali vlastitu dinastiju Jin, a dinastija Sung, koja se otad naziva Južni Sung, im je bila prisiljena plaćati danak i smatrati ih sizerenima.
Kina pod Mongolskim Carstvom
thumb|right|[[Kublaj Kan]] Početkom 13. vijeka je dotada razjedinjena nomadskih Mongola počeo ujedinjavati Temudžin, kasnije poznat kao Džingis Kan. Pod njegovim vodstvom su Mongoli 1209. zauzeli područje države Zapadni Xia, a potom godine 1211. napali sjevernu Kinu, odnosno područje pod upravom dinastije Jin, osvojivši do 1215. sjeverni dio njenog područja. Džingis Kan se potom okrenuo osvajanju drugih područja Euroazije, dok će osvajanje ostatka Kine (kojeg je držala dinastija Južni Sung) nastavili njegovi nasljednici. Džingis Kanov unuk Kublaj Kan, koji je bio veliki poklonik kineske kulture, se godine 1271. proglasio kineskim carem i osnovao dinastiju Yuan. Nakon toga pokrenuo je pohod na jug - poznat kao prvi u historiji u kome je važnu ulogu imalo vatreno oružje - i kojim je 1279. okončana dinastija Sung. Kina je u tom trenutku prvi put postala ujedinjena nakon kraja dinastije Tang, iako prvi put potpuno pod vlašću stranih osvajačia. Kublaj Kanova država se istovremeno prostirala na širom području Euroazije, pa se može reći, ako Mongolsko Carstvo shvatimo kao Kinesko Carstvo, da je u tom trenutku Kina imala najveći teritorijalni opseg u historiji, odnosno predstavljala najprostraniju državu u historiji uopće.
Dinastija Ming
thumb|right|Porculanska posuda iz dinastije Ming Taizi je, nakon što je otjerao Mongole, sebe proglasio carem po imenu Hung Wu, ustanovivši dinastiju Ming sa sjedištem u Pekingu. Na svom početku dinastija Ming je Kinu ne samo oslobodila, nego učinila i velikom vojnom silom. U doba dinastije Ming podignut je, kao zaštita od provale naroda iz unutrašnje Azije, čuveni Kineski zid. Drži se da je početkom 15. vijeka Kina bila najciviliziranija, najbogatija, najprosvjećenija i najnaprednija država na svijetu. U to je doba je čuveni moreplovac Ženg He krenuo u svoje ekspedicije. Od 16. vijeka počinje i intenziviranje kontakata sa evropskim zemljama, odnosno evropske u Kini, a istodobno se razvijaju trgovačke veze s indijskim prostorima.
Dinastija Ch'ing (Qing)
thumb|200px| Car [[Zongli Yamen prima britanskog veleposlanika 1896. godine. ]] Godine 1616. se Nurhaci, mandžurski velmoža i kineski carski vazal, se odmetnuo od dinastije Ming, te, na temelju vlastitog džurčenskog porijekla proglasio kineskim carem, odnosno nasljednikom džurčenske dinastije Jin. Njegove snage, koristeći blagodati vojne organizacije poznate kao Osam barjaka, su počele osvajati okolna područja, uključujući područje današnje Mongolije i Koreje. Godine 1644. su seljački ustanak i vojni puč Li Tzu-ch'enga dali priliku Mandžurcima da probiju Kineski zid, zauzmu Peking te da svog vođu Hong Taijia učine carem i osnivačem nove dinastije pod imenom Qing. Dijelovi Kine su, međutim, nastavili pružati otpor mandžurskim zavojevačima, te je cijela Kina bila potpuno pacificirana tek 1683.
Vladavina dinastije Qing je bila upamćena po nastojanju da se mandžurska vlast konsolidira tjeranjem kineskih podanika da nose mandžursku odjeću i frizure, a što je vijekovima izazivalo duboko nezadovoljstvo i potpirivalo ksenofobiju. Sa druge strane, mandžurska vojna organizacija se u 17. i 18. vijeku pokazala dovoljno uspješnom da omogući veliku teritorijalnu ekspanziju kineske države, koja je osvojila današnji Xinjiang, Tibet i Tajvan, odnosno povećala teritoriju dva puta u odnosu na dinastiju Ming. U 18. vijeku je zabilježen dramatičan porast stanovništva, ali je on istovremeno izazvao ekonomske probleme i brojne seljačke ustanke. Usprkos toga, vladari dinastije Qing su se smatrali najmoćnijima na svijetu, i njihovo prezrivo tretiranje svih ostalih naroda i država kao "barbarskih" podanika je možda najviše došlo do izražaja u fijasku britanskog Macartneyejevog izaslanstva 1792. godine.
Kina je početkom 19. vijeka po kvantitativnim kriterijima (broj stanovnika, vojnika, BDP) bila uistinu najmoćnija država na svijetu, ali su sve te prednosti bile anulirane viševjekovnim tehnološkim zaostajanjem za zapadnim državama. To je prvi put došlo do izražaja kada je 1839. između Britanije i Kine izbio prvi opijumski rat, u kome su britanske snage, usprkos malobrojnosti, lako odnijele pobjede te koji je 1842. rezultirao po Kinu ponižavajućim mirom u Nankingu, odnosno brojnim ekonomskim, političkim i teritorijalnim ustupcima. Britanski primjer će kasnije slijediti i druge zapadne sile kao Francuska, Rusija, SAD i Njemačka, koristeći kombinaciju oružane sile i diplomatskih pritisaka kako bi od Kine oduzele teritoriju ili na njenoj teritoriji stvarali vlastite de facto kolonije. Istovremeno se dinastija Qing morala nositi i sa tajpinškim ustankom, koji je od 1851. do 1864. odnio nekoliko desetaka miliona života te Kinu dodatno oslabio u vojnom, ekonomskom i političkom pogledu.
Razlog za dodatni gubitak prestiža dinastije Qing je i predstavljao i susjedni Japan, koji je u drugoj polovici 19. vijeka prošao kroz nekoliko decenija intenzivne modernizacije, a na kraju se i sam priključio zapadnim državama koje su komadale Kinu. Prvi japansko-kineski rat je tako 1895. završio još jednim ponižavajućim porazom carske Kine, odnosno gubitkom Tajvana. Nastojeći očuvati kakvu-takvu popularnost u narodu, carica Cixi je godine 1900. pružila podršku popularnom konzervativnom pokretu tzv. Boksera, koji su nastojali izbaciti strance iz Kine, ali je zapadna vojna intervencija donijela još jedno poniženje. Kod dijela kineskih intelektualaca, ali i vojnih oficira, se nakon tih događaja počela stvarati svijest kako se Kina može ravnopravno nositi sa zapadnim silama jedino ako prihvati ne samo njihovu tehnologiju, nego i ideje kao što su nacionalizam, demokracija, liberalizam, ali republikanstvo i socijalizam.
Republika Kina
250px|right|thumb|Sun Yat-sen, osnivač Republike Kine 10. oktobra 1911. u gradu Wuhan je došlo do vojne pobune pod vodstvom Tongmenghuija, tajnog revolucionarnog udruženja, čiji su pripadnici formirali privremenu vladu, a njihov primjer su slijedile brojni garnizoni širom zemlje, što je dovelo do Xinhai revolucije, tokom koje je početkom 1912. carski general Yuan Shikai formalno svrgnuo posljednjeg cara Puyija, označivši kraj dinastije Qing, kao i carske Kine. 12. marta 1912. je Sun Yat-sen, vodeći reformistički političar, u Nanjingu formirao privremenu vladu Republike Kine, a kasnije od brojnih revolucionarnih grupa osnovao političku stranku Kuomintang.
Nova republikanska vlada, međutim, nije bila u stanju uspostaviti autoritet na cijeloj teritoriji Carstva. Nije bila u stanju spriječiti Mongoliju i Tibet da iste godine proglase nezavisnost, kao ni Yuan Shikaija da 1915. nakratko obnovi monarhiju, proglasivši sebe carem. Godine 1916. je Yuan Shikai abdicirao, ali je njegova smrt stvorila vakuum moći koji su zloupotrijebili regionalni vojni komandanti, započevši tzv. eru gospodara rata. U Kini su nešto kasnije odredbe Versajskog mirovnog ugovora izazvale pokret 4. maja, odnosno ideju da kineska modernizacija, odnosno nastojanje da se zemlja oslobodi stranog uticaja mora ići zajedno sa radikalnim društvenim reformama. Tom će pokretu značajan poticaj dati i oktobarska revolucija u susjednoj Rusiji, odnosno građanski rat koji je mnoge kineske intelektualce potakao da pronalaze sličnosti problema dvije zemlje, i pokušaju koristiti ista rješenja. To je svoj odraz pronašlo i u stvaranju Komunističke partije Kine 1920.
Komunisti su ispočetka djelovali u okviru širokog revolucionarnog fronta, koji je pod Sun Yat-senovim vodstvom iz svoje baze u južnoj Kini pokušao zauzeti kontrolu nad drugim dijelovima zemlje. Nakon Sunove smrti 1925. je vođom Kuomintanga postao Chiang Kai-shek; pod njegovim vodstvom su revolucionari, okupljeni u Nacionalnu revolucionarnu armiju, u Sjevernoj ekspediciji uspjeli pod svoj nadzor staviti najveći dio južne i centralne Kine, te osigurati nominalnu odanost gospodara rata na sjeveru. Godine 1927. Chiang je iznenada prekinuo svoj savez sa komunistima, smatrajući ih svojim glavnim neprijateljima. 12. aprila 1927. je organizirao Šangajski masakr, koji je desetkovao komuniste u velikim gradovima, ali ih je isto tako natjerao da sklonište potraže u ruralnim područjima. Tamo su organizirali prve jedinice Narodnooslobodilačke armije koje će se suprotstaviti Chiangu u dugogodišnjem građanskom ratu. Područja pod upravom komunista na jugu Kine su 1931. postale Kineska Sovjetska Republika; Chiang i njegovi nacionalisti su je uspjeli uništiti tek nakon što je 1934. komunistički vođa Mao Zedong smijenjen i pod uticajem sovjetskih savjetnika obustavljena njegova uspješna gerilska strategija. Preživjeli komunisti, nad kojima je komandu ponovno preuzeo Mao, su prisiljeni na dvogodišnji iscrpljujući Dugi marš na kraju koga su 1936. pronašli utočište u sjevernom gradu/oblasti Yenan.
Godine 1937. je sukob komunista i nacionalista privremeno obustavljen, i to zahvaljujući Japanu, čije su snage, koristeći incident kod mosta Marka Pola kao izgovor, započele masovnu invaziju Kine. Japan je, koristeći kaos u kome se našla Kina, već 1931. zauzeo Mandžuriju i uspostavio marionetsku državu Mandžukuo, a potom postepeno širio svoj uticaj preko pro-japanskih gospodara rata. Otvoreni sukob u julu 1937. je postao poznat kao drugi japansko-kineski rat, a u Kini taj događaj smatraju početkom drugog svjetskog rata. Chiang i Mao su nevoljko pristali na prestanak međusobnog sukoba, ali Chiangu od toga, barem u početku, nije bilo neke koristi. Chiangova vojska se pokazala neravnopravnim protivnikom brojčano slabijim, ali bolje izvježbanim i vođenim japanskim snagama koje su uz podršku mornarice i avijacije zauzele ne samo Peking, nego i Šangaj, a potom sve važnije luke i gradove na istoku zemlje, prisiljavajući Kineze da se povlače u unutrašnjost. Chiang je zbog nesposobnosti da se suprostavi zavojevaču postepeno gubio podršku u narodu, za razliku od komunista čija je gerilska strategija Japancima izazivala daleko veće probleme.
Japanska okupacija Kine je završila u ljeto 1945. kada je Japan kapitulirao pred Saveznicima. To je dovelo do kraja ujedinjenog fronta, odnosno stvorilo uvjete za nastavak građanskog rata, koji je ponovno izbio u ljeto 1946. Chiangove snage su u njemu uživale američku, a Maove sovjetsku logističku podršku. Nakon početnih uspjeha i usprkos nominalne brojčane nadmoći, nacionalisti su se od ljeta 1947. suočili sa komunističkom ofenzivom koja ih je postepeno potiskivala na jug. Do kraja 1949. je pod nadzorom nacionalista ostali jedino otoci, od kojih je najveći bio Tajvan.
Komunistička Kina
Komunisti su 1. oktobra 1949. simbolički proglasili svoju pobjedu formiranjem Narodne Republike Kine u Pekingu. Iako je taj događaj simbolički označio kraj građanskog rata, neprijateljstva su nastavljena i sljedeće godine kada su komunisti zauzeli Hainan i još nekoliko otoka; otada, međutim, nije bilo većih vojnih operacija, osim povremenih artiljerijskih dvoboja i pomorskih blokada, koje će uglavnom prestati do kraja 1950-ih. Neprijateljstva nikada nisu formalno okončana nikakvim sporazumom, a što je dovelo do komplicirane međunarodnopravne situacije poznate kao Dvije Kine. Tajvan se dan-danas smatra nastavljačem Republike Kine i pretendira na današnje teritorije NR Kine (i Mongolije); NR Kina ga, pak, smatra "odmetnutom provincijom", koju ima pravo vratiti pod svoju vlast, ako je potrebno, i vojnom silom. Dvije države su, međutim, kroz nekoliko decenija postigle svojevrsni modus vivendi i uspostavile ekonomsku suradnju, s time da je objema deklarativni cilj ponovno i mirno ujedinjenje.
U kopnenoj Kini je komunistička vlast na međunarodnom planu dodatno konsolidirana kada je u oktobru 1950. zauzet Tibet (gdje će devet godina kasnije izbiti kratki antikineski ustanak) kao i relativno uspješnom intervencijom na strani Sjevera u korejskom ratu. Usprkos vanjskih problema, prve godine Maove vlasti su ostale zabilježene kao period stabilnosti nezabilježene od vremena opijumskog rata. Uvedene su brojne društvene reforme kojima je poboljšan položaj seljaka, ali i žena. Međutim, Mao je već 1958. pokrenuo katastrofalan program brze industrijalizacije poznat kao Veliki korak naprijed, koji je, zbog potpunog zanemarivanja poljoprivredne proizvodnje doveo do slabe žetve te neminovne gladi od koje je preminulo najmanje 20,000,000 Kineza. Maov je autoritet značajno oslabljen, a došlo je i do sukoba sa sovjetskim saveznicima, prije svega zbog nastojanja da Kina razvije vlastito nuklearno oružje, što joj je uspjelo 1964, ali i ideoloških razloga, odnosno Maovog odbacivanja "revizionističkog" sovjetskog modela, pogotovo nakon destaljinizacije u SSSR-u. Mao je 1960-ih svoj autoritet nastojao poboljšati pokretanjem znamenite Kulturne revolucije 1966. koja je predstavljala još jednu veliku čistku "reakcionarnih" elemenata, i koja je imala teške kadrovske posljedice po Kinu. Sukob sa Sovjetima, koji je 1969. dvije zemlje doveo do manjeg oružanog sukoba 1969. i straha od nuklearnog rata, je, pak, potakao politiku rapprochementa sa SAD, koja je započela sa predsjednikom Nixonom početkom 1970-ih. Dominacija radikalnih ljevičara u kineskoj vlasti je, pak, prekinuta Maovom smrću 1976. kada su na vlast došli umjereni ljevičari na čelu sa Hua Guofengom i Deng Xiaopingom.
Deng je do 1978. uspio u borbi za vlast marginalizirati Huoa, koji je nastojao u Kini uvesti realni socijalizam sovjetskog tipa. Umjesto toga se Deng započeo program radikalnih ekonomskih reformi, koristeći kao argument kinesko tehnološko zaostajanje, koje je između ostaloga, postalo vidljivo i u kinesko-vijetnamskom ratu 1979. Dengov je pristup, s jedne strane, inzistirao na postepenoj ekonomskoj liberalizaciji - pa su tako u Kinu uvedeni slobodno tržište i kapitalizam - dok je, sa druge strane, zadržan autoritarni jednopartijski sistem i politička represija, zahvaljujući kojoj su se provodile i neke nepopularne reforme, poput politike jednog djeteta kojoj je cilj bio smanjiti budući demografski pritisak i uz njega vezane socijalne i političke tenzije. Dengove su reforme krajem 1980-ih, pak, izazvale i pokret za političke reforme među studentima, koji će eskalirati Tjenanmenskim demonstracijama u proljeće 1989. Njihovo brutalno i krvavo gušenje je izazvalo veliki odijum prema NR Kini u međunarodnoj javnosti, ali su u samoj NR Kini Dengove reforme nastavljene sve do danas. Godine 1997. je NR Kina od Britanaca preuzela Hong Kong, a od Portugala 1999. Makao. Akumulacija bogatstva je u posljednja dva decenija NR Kinu učinila jednom od vodećih industrijskih sila svijeta. Od početka 21. vijeka NR Kina se počinje sve više smatrati i političkom silom sa ambicijama da istisne SAD sa mjesta globalnog hegemona.
Puerto de Badillo, Zaragoza
Puerto de Badillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2213 m.
Доњи Дубац
Доњи Дубац је насеље у Србији у општини Лучани у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 526 становника (према попису из 1991. било је 601 становника).
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Nacionalna akademija nauka Ukrajine
Nacionalna akademija nauka Ukrajine ili NANU (ukrajinski:Національна академія наук України) autonomna je javna institucija u Kijevu u Ukrajini fokusirana na razvoj nauke i tehnologije u toj zemlji. Jedna je od ukupno šest akademija u Ukrajini posvećenih različitim poljima ljudske aktivnosti. Akademija je pedeljena na veći broj odeljenja, sekcija, istraživačkih instituta, naučnih centara i potpornih tela.
Akademija je osnovana 1918. godine, a kroz istoriju je 5 puta menjala naziv. U periodu od 1918. do 1921. godine bila je poznata kao Ukrajinska akademija nauka, u periodu od 1921. do 1936. godine kao Sveukrajinska akademija nauka, od 1936. do 1991. godine kao Akademija nauka Ukrajinske SSR, od 1991. do 1993. godine kao Akademija nauka Ukrajine i od 1993. pod današnjim nazivom. U periodu od 1919. do 1991. godine akademija je bila republički ogranak Sovjetske akademije nauka.
Struktura i administracija
Nacionalna akademija nauka Ukrajine je po svom službenom formalnom statusu visoka samoupravna naučna organizacija Ukrajine osnovana na temelju državnog vlasništva. Autonomija akademije se održava kroz samoorganzaciju istraživača i članova po svim pitanjima vezanim za istraživanje, organizaciju, administraciju, financije, unutarnje izbore i međunarodnu suradnju. Članovi i članice akademije su podijeljeni na punopravne članove, dopisne članove i međunarodne članove. Najviše telo akademije je opšta skupština u čijem radu učestvuju punopravni i dopisni članovi. NANU je podeljena na 3 sekcije i 14 odeljenja, a uz njih postoji i 6 regionalnih odeljenja u raznim delovima zemlje. NANU je zaslužna za preko 90 % svih naučnih otkrića u Ukrajini.
Chorro de la Mula, Acajete
Chorro de la Mula je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Acajete.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2221 m.
Noer
Nor je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 847 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058116.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rendsburg Nor se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Rendsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 29 metara. Površina opštine iznosi 13,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 847 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 61 stanovnika/km².
It's a Mad, Mad, Mad, Mad World
It's a Mad, Mad, Mad, Mad World (, na prostoru bivše Jugoslavije poznatiji pod naslovom Taj ludi, ludi, ludi, ludi svijet je američka filmska komedija snimljena 1963. godine, poznata kao jedna od najspektakularnijih i najuticajnijih ostvarenja žanra u drugoj polovici 20. vijeka.
Laguna Amarilla, Santo Tomás Ocotepec
Laguna Amarilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Tomás Ocotepec.
It's a Mad, Mad, Mad, Mad World
Radnja filma započinje na zagušenoj kalifornijskoj cesti gdje iz zatvora nedavno pušteni pljačkaš banaka (koga tumači Jimmy Durante) strada u prometnoj nesreći te grupi slučajnih namjernika na samrti oda lokaciju opljačkanog novca; nakon što se oni ne uspiju dogovoriti o njegovoj podjeli, slijedi bjesomučna utrka u kojoj se ne biraju sredstva.
Laguna Amarilla, Santo Tomás Ocotepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 161 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2576 m.
It's a Mad, Mad, Mad, Mad World
Mad World je nakon premijere doživio ogroman uspjeh te postao treći najgledaniji film u američkim kino-dvoranama 1964. godine. Usprkos toga, zbog enormnog budžeta, trebalo je vremena da uspije vratiti uloženo. Distributeri su protiv Kramerove želje nakon premijere isjekli 38 minuta; originalna verzija je restaurirana tek 2014. godine.
Osnovni zaplet filma je, sa većim ili manjim varijacijama, kasnije korišten u nizu akcijskih komedija kao što su Scavenger Hunt iz 1979. i Million Dollar Mystery iz 1987. godine.
Citalapa, Tepetlán
Citalapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tepetlán.
Ulanci
Prirodni uslovi
Ulanci su smešteni u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Velesa, naselje je udaljeno 30 kilometara južno.
Citalapa, Tepetlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 279 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 970 m.
Ulanci
Prirodni uslovi
Reljef: Naselje Ulanci se nalazi u istorijskoj oblasti Tikveš. Selo je položeno u dolini Vardara, blizu ušća Bregalnice u njega. Istočno od naselja uzdiže se pobrđe Slandol. Naselje je položeno na približno 140 metara nadmorske visine.
Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (90%), a ostalo su mahom Turci (9%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Legenda o Bijeloj zmiji (film, 1956)
Legenda o Bijeloj zmiji (白夫人の妖恋) je japansko-hongkonški igrani film snimljen 1956. u režiji Shirō Toyoda. Predstavlja adaptaciju istoimene kineske narodne priče. Protagonist je Hsu Hsien, čovjek koji se ženi za lijepu ženu koja je zapravo zmija koja je uzela ljudsko obličje nakon hiljadu godina meditacije. Predstavljao je prvi film u boji koji je snimio znameniti studio Toho, ali i jedna od prvih kolaboracija sa hongkonškim studijem Shaw Brothers. Prikazan je na Berlinskom festivalu gdje je dobio posebno priznanje za fotografiju u boji.
The Phantom Stockman
Robinson se udružio sa Raffertyjem nakon što su obojica prihvatili zamisao da snimaju niskobudžetne filmove namijenjene stranoj publici, koji bi koristili konvencionalne i jednostavne zaplete, ali čija bi glavna atrakcija bile tada egzotične australijske lokacije. Film je postigao uspjeh te nakon tri mjeseca distribucije uspio vratiti uloženo. 17-godišnja Janette Elphick je zahvaljujući njemu došla u Hollywood te počela uspješnu televizijsku karijeru pod imenom Victoria Shaw.
U filmu se, tumačeći sam sebe, pojavljuje znameniti aboridžinski slikar Albert Namatjira, o kome je Robinson nekoliko godina ranije snimio dokumentarni film Namatjira the Painter.
Bernot
Berno je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Verven.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 455 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,56 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 90 metara (maksimalnoj 144 m, a minimalnoj 72 m).
Honorio Niño Velázquez, Cuauhtémoc
Honorio Niño Velázquez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2055 m.
Zajčje Polje
Zajčje Polje je naselje u slovenskoj Općini Kočevju. Zajčje Polje se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 38 stanovnika.
Owain mab Urien
Owain mab Urien (ili Owein) (? - cca. 595) bio je sin Uriena, kralja Rhegeda. Zajedno sa ocem se borio protiv Angla u kraljevstvu Bernicija. Slično kao i njegov otac, Owain je postao ličnost arturijanskog ciklusa legendi gdje poznat po imenima Ywain, Yvain, Ewain ili Uwain.
Sabzevar
Sabzevar (perz. سبزوار) je grad u pokrajini Razavi Horasan na sjeveroistoku Irana. Nalazi se 170 km zapadno od pokrajinskog sjedišta Mašhada, 130 km sjeverozapadno od Kašmara, te 100 km zapadno od Nišapura. Geografski je smješten u rubnoj zoni gdje se Dašt-e Kavir prožima sa sjevernim planinama. Grad je historijski bio dijelom srednjovjekovnog kotara Bajhak koji se spominje u djelima više ranoislamskih geografa. Sabzevar je cestovno vrlo dobro povezan s ostatkom pokrajine: državna cesta 44 spaja ga s Nišapurom i Mašhadom na istoku odnosno Šahrudom na zapadu (nastavlja se do Teherana), cesta 87 s Bardaskanom na jugu odnosno Džovajinom i Isfarajenom na sjeveru, a lokalne ceste spajaju ga i s nizom ruralnih naselja na sjeveroistoku i jugozapadu. Jugozapadno od grada smješten je Aerodrom Sabzevar koji se koristi za domaće i regionalne letove. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Sabzevaru je živjelo 214.582 ljudi.
Owain mab Urien
Oca je naslijedio nakon njegovog ubistva od strane Morcanta Bulca 590. I sam Owain je ubijen od Morcanta, i sa njegovom smrću je Rheged prestao biti važnijom silom na sjeveru Britanije.
Alojz Peterle
Alojz "Lojze" Peterle (rođen 5. 7. 1948) je slovenački političar i diplomata. Bio je lider Slovenačke Hrišćanske Demokratske Partije. Peterle je 1975. diplomirao geografiju i istoriju. Karijeru je otpočeo u Urbanističkom institutu gde se bavio prostornim planiranjem i urbanizmom.
Los Hoyos, Zaragoza
Los Hoyos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Zaragoza.
Alojz Peterle
1989. osnovao je stranku SKD - Slovenskih hrišćanskih demokrata, čiji je predsednik bio sve do 2000. kad se stranka ujedinila sa SLS-om (Slovenska ljudska stranka). Peterle se izrazito zalagao da se Slovenija odvoji od Jugoslavije i postane samostalna.
Los Hoyos, Zaragoza
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1948 m.
Alojz Peterle
1994. godine Peterle je dao ostavku na svoju funkciju zbog sukoba unutar koalicije, odnosno zbog toga što je Drnovšek imenovao Jožefa Školča, člana svoje liberalno-demokratske stranke, za Predsjedavajućeg Parlamenta, a Peterle je predlagao da Predsjedavajući bude iz stranke Hršćanskih demokrata. Slovenačke hrišćanski demokrate su ostalr u koaliciji, ali su se često razilazili u mišljenjima. 1996. Peterle je zahtevao smenu ministra spoljnih poslova Zorana Talera koji, po Peterleovom mišljenju, nije dovoljno poboljšao i unapredio odnose s Italijom. Nakon što je 2000. Vlada pala, Peterle ponovno postaje Ministar spoljnih poslova, u vreme dok je Predsednik Vlade bio Andrej Bajuk, no na tom mestu je ostao samo do septembra 2000. odnosno do ponovnog dolaska Drnovšeka na vlast.
Peterle sa svojom diplomatskom politikom stalno pokušava poboljšati odnose s drugim zemljama kako bi osigurao dobar glas i ugled Slovenije u međunarodnoj zajednici.
U izborima za Europski Parlament 2004. godine Peterle je ispred stranke Nova Slovenija izabran za zastupnika. U novembru 2006. godine Peterle službeno objavljuje svoju kandidaturu za predsedničke izbore sledeće godine (aktualni predsednik Janez Drnovšek).
Uz to, Peterle je član "Steering Committee"-a u Parlamentu, koji ima za cilj inicijativu pod naslovom: "Evropi dati dušu".
Georg Hans Madelung
Georg Hans Madelung (Stuttgart, 31. 7. 1889. – Uffing am Staffelsee, 17. 8. 1972), njemački inženjer, aeronautičar, konstruktor aviona i profesor.
Biografija
Madelung je rođen 1889. u Rostocku, gradu na sjeveru tadašnjeg Njemačkog Carstva, u porodici istaknutih naučnika. Sin je kirurga Otta Wilhelma i mlađi brat fizičara Erwina. Godine 1907. završio je protestantsku gimnaziju u Strasbourgu i potom je studirao na Univerzitetu u Strasbourgu, Tehnološkom institutu Karlsruher, Univerzitetu u Hanoveru i Tehnološkom univerzitetu Berlin. Diplomirao je na potonjem 1919. godine, nakon vojne karijere u Prvom svjetskom ratu u kojem je sudjelovao kao istraživač i pilot. Jedan od njegovih prvih većih projekata bio je Junkers F.13, prvi metalni transportni avion.
Godine 1921. doktorirao je inženjerstvo na Univerzitetu u Hanoveru i projektirao poznatu jedrilicu HaWa Vampyr. Iste godine odlazi na trogodišnji rad u Sjedinjene Države i bavi se dizajnom aviona. Od 1925. do 1929. bio je šef odjela Njemačkog avijacijskog instituta (DVL) u Berlinu, a 1926. postao je redovni profesor na Tehnološkom univerzitetu Berlin. Tri godine kasnije predavao je i na Univerzitetu u Stuttgartu. Godine 1927. vjenčao se s Elisabeth Emmom Messerschmidt i par je sljedeće godine dobio sina Gera Otta, a 1930. i Wilferda. Stariji sin također je postao uspješan avijacijski inženjer, dok je mlađi jedan od najeminentnijih suvremenih orijentalista.
Vrhunac karijere Madelung je ostvario u vrijeme Hitlerove Njemačke zahvaljujući snažnoj militarizaciji države. Nacističkoj stranci pristupio je 1937. i tokom Drugog svjetskog rata vodio je vlastiti Istraživački institut Graf Zeppelin koji se bavio konstruiranjem avijacijskog oružja. Također, pred kraj rata surađivao je s Wernherom von Braunom na razvoju raketa. Nakon poraza Njemačke, zajedno s brojnim njemačkim inženjerima odlazi na rad u Sjedinjene Države, gdje je boravio od 1946. do 1954. godine. Kao gostujući profesor radio je na vojnom Nacionalnom pomorskom medicinskom centru (NNMC) u Bethesdi i istraživao je utjecaje ubrzanja na ljudsko tijelo. U dobi od 65 godina vratio se u Zapadnu Njemačku i umro je u Uffing am Staffelseeu 1972. godine.
Albert Guay
Joseph-Albert Guay (poznatiji kao Albert Guay; 23. septembar 1918 – 12. januar 1951) bio je kvebečki draguljar, poznat po tome što je 9. septembra 1949. tempiranom bombom vlastite izrade srušio putnički avion kako bi likvidirao vlastitu suprugu Ritu koja se nalazila među putnicima. Pri tome je uz nju poginulo još 18 putnika i 4 člana posade. Guayev plan se, međutim izjalovio jer je avion poletio sa nekoliko minuta zakašnjenja, te se srušio na zemlju umjesto u rijeku rijeku Saint Lawrence, a što je istražiteljima omogućilo da pronađu tragove eksploziva i druge forenzičke dokaze protiv Guaya, kao i protiv njegovih suučesnika, urara Généreuxa Ruesta i njegove sestre Marguerite Pitre. Na suđenju se ispostavilo da je motiv zločina bila Guayeva izvanbračna veza sa 19-godišnjom konobaricom Marie-Ange Robitaille, odnosno nemogućnost da po zakonima tada strogo katoličkog Kvebeka ishodi razvod, ali također i polica osiguranja koju je uplatio neposredno prije nesreće. Suđenje, koje je izazvalo senzaciju u kvebečkoj i kanadskoj javnosti, je završilo osuđujućim presudama nakon koje su sve troje zavjerenika pogubljeni vješanjem.
Slučaj Guay, je, pak, američkog kriminalca Jacka Alberta Grahama potakao da 1955. na sličan način i iz istih motiva likvidira vlastitu majku, što je dovelo do još spektakularnijeg masovnog ubistva, istrage i suđenja.
Godine 1982. je kvebečki književnik Roger Lemelin, inspiriran slučajem, napisao roman Le Crime d'Ovide Plouffe koji je 1984. ekraniziran u istoimeni film.
Millhousen, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 127, što je 9 (-6,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Grb Srbije
190px|mini|desno|Trenutni službeni veliki [[grb Republike Srbije]] 157px|mini|desno|Grb obnovljene [[Vizantijsko carstvo|Vizantije]] Grb Republike Srbije je beli dvoglavi orao na crvenom štitu, sa četiri ocila na grudima, i krunom iznad. Kljunovi orla su široko razjapljeni, noge su raširene, a ispod svake kandže leži po jedan zlatni ljiljan. Preporučen je 17. avgusta 2004. godine, zajedno sa drugim državnim znamenjima, a usvojen 19. maja 2009. kada je zamenio dotadašnji grb Republike Srbije.
Na referendumu o nacionalnim simbolima, 31. maja 1992., većina je građana bila za zastavu sa crvenom petokrakom, i tradicionalni grb Srbije u obliku crvenoga štita s četiri ocila, ali bez dvoglavoga orla. Referendum prema pravilima nije uspeo, jer nije izašlo preko 50% upisanih birača (uključujući i birače na Kosovu).
Opis grba
mini|145px|Grb [[Kneževina Srbija|Kneževine Srbije]] Glave orla su oivičene sa po devet pera i okrenuta ka spoljnim stranama štita. Kljunovi dvoglavog belog orla su zlatne boje i široko razjapljeni. Pera na repu orla raspoređena su po četiti reda sa sedam pera. Krila orla su raširena i zajedno sa repom i glavama formiraju krst. Na svakom krilu su četiri reda pera sa sledećim rasporedom: u prvom redu je sedam pera, u drugom redu je devet pera (dva velika i sedam manjih), u trećem redu je sedam pera, u četvrtom redu je sedam pera (četiri velika i tri manja). Noge orla su raširene po dijagonali štita, a ispod svake kandže nalazi se po jedan zlatni ljiljan (zlatni krin). Noge i kandže orla su zlatne boje. Pera na nogama su bele boje i ima ih sedam. Rep orla je pozicioniran u odnosu na vertikalnu osu štita. U tri reda je raspoređeno po sedam pera. Vrhovi svih pera na dvoglavom belom orlu su zaobljeni. mini|145px|[[Grb Socijalističke Republike Srbije je službeno važio 62 godine, što ga čini najdugovečnijim grbom Srbije u novijoj istoriji.]] Na grudima dvoglavog belog orla nalazi se mali štit polukružnog oblika crvene boje podeljen belim krstom na četiri polja sa po jednim ocilom u svakom polju. Ocila su bele boje okrenuta ka spoljnim stranama štita. Kruna je pozicionirana centralno u odnosu na vertikalnu osu štita i glava orlova. Boja krune je zlatna ukrašena sa četrdeset belih bisera, osam plavih safira i dva crvena rubina. Na vrhu krune se nalazi krst.
Istorijat grba
mini|145px|Grb Srbije (2004—2010)
O državnom grbu Srbije za vrijeme Nemanjića nema pozitivnih podataka. Dvoglavi orao, koga vidimo već na novcima i pečatima Dušanovoga vlastelina Olivera i kasnije Lazarevića i Brankovića, javlja se kao dvoglavi zlatni orao na crvenoni polju s rogovima u kljunu u zbornicima Ulriha Rajhentala i Konrada Grinenberga kao grb srpskih despota. Orbini donosi grb sa ocilima, okrenutim prema spoljašnosti, i jednoglavim orlom sa krunom u sredini krsta kao grb kralja Vukašina.
Grb sa četiri ocila je prihvatio Stefan Lazarević, sin kneza Lazara, nakon što je 1402. postao romejski podanik. Ocila su ustvari četiri slova beta (ββββ), vladarski akronim dinastije Paleolog: Bazileus Bazileom Bazilenom Bazilenovius ("Vladar vladara vlada vladarima"). Četiri ocila u trećoj deceniji 18. vijeka postaju dio grba karlovačke mitropolije. Grb karlovačke mitropolije potvrdila je carica Marija Terezija 17/5 1777, a krst sa ocilima ušao je u srpski narod. I u štitu grba srpske Vojvodine od 1848. i 1861. postoji srebrni krst na crvenom polju sa ocilima između krakova krsta.
Štit sa ocilima je postao državni grb za vrijeme kneza Miloša. U čl. 4 Sretenjskog ustava od 1835. opisan je ovako: Grb narodni srpski predstavlja krst na crvenom polju, a među krakovima krsta po jedno ognjilo okrenuto krstu. Sav grb opasan je zelenim vijencem s desne strane od hrastova, a sa lijeve od maslinova lista. Tvorac grba je Dimitrije Davidović.
1888. godine proglašenjem kraljevine promenjen je i srpski državni grb. Stojan Novaković je u grb novovekovne Srbije ubacio dvoglavog orla, pretpostavljajući da je to bio grb Nemanjićke Srbije. Grb je u čl. 2. Ustava od 21/12 1888 opisan ovako: Grb je kraljevine Srbije dvoglavi bijeli orao na crvenom štitu s krunom kraljevskom. Vrh obje glave dvoglavoga bijelog orla stoji kruna kraljevska; ispod svake pandže po jedan krinov cvijet. Na prsima mu je grb kneževine Srbije: bijeli krst na crvenom štitu sa po jednim ognjilom u svakom uglu krsta. Sličan je opis grba u Ustavima od 6/4 1901 i 5/6 1903.
1947. godine je usvojen grb Narodne Republike Srbije, iz kojeg su izbačena dinastička obeležja, a ubačena obeležja radnika i seljaka, u duhu socrealizma. Zadržan je štit sa četiri ocila, izbačen dvoglavi orao, a vraćena hrastova grana. Od novih simbola je ubačena pšenica koja predstavlja seljake, zupčanik koji predstavlja radnike, crvena petokraka simbol komunizma, i sunce na izlasku koje znači novo svitanje. U dnu su ispisane godine narodnih ustanaka u Srbiji, 1804. i 1941. Tvorac grba je Đorđe Andrejević Kun. Ovaj grb Srbije je službeno važio 62 godine (uveden ustavom 1947 - ukinut zakonom 2009), što ga čini najdugovečnijim grbom Srbije u novijoj istoriji.
Costaferrata, Reggio Emilia
Costaferrata je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Riderch I od Alt Cluta
Riderch I (fl. 580; ? - cca. 614), poznat i kao Riderch ili Rhydderch Hael ("Velikodušni"), bio je vladar Alt Cluta (oblasti oko današnjeg Dumbarton Rocka) i Strathclydea, britskog (post-rimskog) kraljevstva u dolini rijeke Clyde u današnjoj Škotskoj. Predstavlja jednog od najpoznatijih vladara Hen Ogledda ("Stari Sjever"), britskog područja u današnjoj južnoj Škotskoj i sjevernoj Engleskoj, te se često pojavljuje u srednjovjekovnim, često polumitskim i pseudohistorijskim tekstovima na velškom i latinskom.
Navodi se kako je ratovao protiv svog sjevernog susjeda, kralja Aidana od Dalriade, te da je sklopio savez sa kraljem Urienom od Rhegeda protiv anglijskog kraljevstva Bernicije; tada je sudjelovao u pohodu koji je bio uspješan sve do Urienovog ubistva od strane Morcanta Bulca.
Pine Valley, Utah
Pajn Vali je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 186.
Kružlová
Kružlová je naseljeno mjesto u okrugu Svidnjik, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 705 stanovnika.
Hozroje II
Hozroje II (vladao 590/91 — 628), sin Hormizda IV i unuk Hozroja I, je bio sasanidski car. Posle očevog ubistva postvaljen je za cara, ali je njegovu vlast uzurpirao Bahram Čobin, prisilivši ga da izbegne u Vizantiju. Car Mavrikije ga je podržao u borbi protiv uzurpatora, po cenu izvesnih teritorijalnih ustupaka. Po ubistvu Mavrkijevom, Hozroje je objavio rat Vizantiji, istupajući kao osvetnik ubijenog cara. Za vreme njegove vladavine Persija je doživela svoj zenit, koji, istina, nije bio dugog veka. Ubio ga je sin i naslednik, Kavad Široje.
Persija uoči stupanja Hozroja II na scenu
thumb|left|200px|Reljef iz Takvasana (provincija Kermanštah) iz doba Sasanida. Veruje se da figura na gornjem središnjem delu okružena božanstvima [[Ahura Mazda|Ahurom Mazdom (desno) i Anahitom (levo) prikazuje Hozroja II. Ispod njega nalazi se jedan od najstarijih prikaza katafrakta, teško oklopljenog konjanika.]]
Hozroje I (um. 579), deda Hozroja II, raskinuo je mirovni ugovor iz 562. g. sklopljen još sa vizantijskim carem Jusinijanom. Razlog tome jeste odbijanje Justina II da plaća danak persijskom caru. Godine 572. izbio je žestok i dugotrajan rat. Hozroje I je napao Jermeniju, strategijski i trgovinski važnu zemlju, zaposeo tvrđavu Daru na reci Eufratu i opustošio veći deo Antiohije. Godine 579. započeti su mirnovni pregovori, koji su, međutim, prekinuti smrću Hozroja I.
Sin Hozroja I, Hormizd (ili Ormizd) IV (um. 590) nije pristao da se odrekne plodova očevih osvajanja, tako da se rat nastavio. Međutim, u isto vreme, carstvo se suočilo i sa drugim neprijateljima. Pojedina arapska plemena upala su u donji Irak pljačkajući i paleći sve pred sobom. Bilo na podstrek Vizantinaca ili čisto radi plena, sa istoka su udarili Turci, prodrvši u severoistočne provincije carstva. Sposobni i energični persijski vojskovođa, Bahram Čobin (um. 591?), suprotstavio se Turcima koje je naterao da plaćaju tribut i šalju vojne kontigente (588/9). Nakon toga, isti je poslat na Kavkaze da odbije navalu nomada, po svemu sudeći Hazara. I tu je izgleda bio uspešan, uprkos nedostatku izvora koji bi to potvrdili. Najzad, svršivši stvari na istoku i severu, mogao se suprotstaviti Vizantijskom carstvu. Međutim, pretrpeo je ozbiljne poraze kod Nisibisa (današnji Nusajbin, jugoistočna Turska) i na reci Araks 589. g.
Car, koji je očigledno zavideo svom popularnom vojskovođi, iskoristio je te poraze kao izgovor da ga razreži dužnosti. Međutim, uprkos porazima, Bahram je i dalje bio dovoljno moćan da se postavi na čelo zavere protiv cara. Njegovim vernim trupama pridružila se vojska iz Mesopotamije. Persija je zapala u unutrašnje nemire. Car je, istina, pokušao da organizuje neki otpor, ali bez ikakvog uspeha. Izostala je podrška sasanidskog plemstva, kao i visokog sveštenstva koje nije trpelo njegovu tolerantnu politiku prema hrišćanima i ostalim verskim zajednicama. Našao se potpuno usamljen i okružen neprijateljima sa svih strana. Time što je dao uhapsiti neposlušne plemiće, sebi je ubrzao kraj. U samoj carskoj rezidenciji u Ktesifonu organizovana je zavera protiv njega. Dva njegova šuraka, Bindoje i Bistam, zarobili su ga i po drevnom običaju oslepeli. Njegovog sina Hozroja uzdigli su na presto. To se dogodilo u februaru, a nešto docnije Hormizd je preminuo od posledica oslepljivanja.
Dolazak Hozroja II na vlast
Hozroje je pokušao da se sporazume sa vođom pobunjenika, Bahramom, koji je bio u blizini Ktesifona kada se zbilo gorepomenuto. Pošto nikako nije mogao da se pogodi s njim, preostalo mu je ništa drugo no da se pripremi za borbu. Dve vojske su se sastale kod Hulvana (krajnji zapadni deo današnjeg Irana), ali se nisu sukobile. Uvidevši da nema nikakvih izgleda da porazi Bahrama, Hozroje je bio prinuđen da se povuče natrag u Ktesifon, da bi odatle krenuo ka Istorimskom carstvu. Prašavši Eufrat naišao je na jedno svetilište u Kirkeziju, gde je primljen srdačno. Odatle je poslao pismu caru Mavrikiju (582 — 602) tražeći od njega pomoć. Nakon što se konsultovao sa svojim savetnicima, Mavrikije mu je uputio formalan poziv na dvor, obećavši mu da će postupati s njim kao s rođenim sinom. Predviđeno je čak da će biti pušteni i zarobljeni Persijanci.