cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brenelle
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 190 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 43 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,34 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 150 metara (maksimalnoj 174 m, a minimalnoj 60 m).
Baggi, Vicenza
Baggi je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 102 m.
Bement, Illinois
Bement je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.730, što je 54 (-3,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
San Juan Dos, Silao de la Victoria
San Juan Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Limonal, Ocosingo
Limonal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1246 m.
Las Prietas, Ahome
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
La Palma, Acaponeta
La Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Acaponeta.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Dinaridi
thumb|250px|Mapa Dinarida thumb|250 px|right|[[Orjen sa tipičnom odlikom Dinarida – kraškim reljefom]] Dinaridi (Dinarski Alpi) jesu planinski venac u južnoj Evropi, koji se proteže zapadnim delom Balkanskog poluostrva kroz Hrvatsku, Bosnu i Hercegovinu, Srbiju, Crnu Goru i Albaniju.
Ime
thumb|250 px|right|[[Golija (Srbija)|Golija zimi]] Dinaridi su dobili ime po planini Dinari, koja se nalazi na granici Dalmacije, Bosanske Krajine i Hercegovine.
Položaj
Venac Dinarskih planina se pruža pravcem severozapad–jugositok, prateći jadransku obalu. Na severozapadu on se ne dotiče s obroncma Julijskih Alpa na Krasu i u Istri (Ćićarija i masiv Učke koje nek autori pokušavaju ugurati pod Dinaride), a na jugoistoku Šarsko-pindski planinski venac. Dužina Dinarskog lanaca je 645 km. Najviša planina su Prokletije sa Jezerskim vrhom na 2.692 metra nadmorske visine, a prosečna visina planina je 1.500–2.200 m, dok su planine na obodu niže.
Opština Chignautla, Puebla
Chignautla je opština u Meksiku, u saveznoj državi Puebla.
Dinaridi
Geologija i geomorfologija
Geološki gledano ovaj planinski masiv sastoji se od krečnjačkih oblika, formiranih u doba mezozoika. U svakodnevnom govoru to su kraški oblici reljefa. Dinarski kraj je najbolji primer krasa u Evropi. Po geološkom sastavu Dinarski region je potpuno posebna pojava na Balkanu. Oblici delovanja lednika su retki i zastupljeni su samo na najvišim planinama (Durmitor, Orjen, Prenj, Prokletije). Ledničkom erozijom nastala su jezera, koja danas znamo kao gorske oči.
Opština Chignautla, Puebla
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 16607 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2286 m.
Dinaridi
Geologija i geomorfologija
Najznačajniji oblici reljefa nastali u ovom krečnjačkom kraju su: strme i visoke planine, bez velikog uticaja erozije, i strme i teško prohodne klisure i kanjoni rečnih korita, poput Tare, Morače, Vrbasa, Neretve. Svi ovi oblici reljefa nastali su delovanjem vode, koja spira materijal i nosi ga sa sobom kroz porozni krečnjak. Ova voda se nakuplja u podzemnim šupljinama i lavirintima.
Planine
thumb|250 px|right|[[Lovćen je planina sa veoma primetnim kraškim reljefom]] Pogledati stranice: Planine Srbije i Planine Crne Gore
Najpoznatije planine Dinarskog sistema su: thumb|250 px|right|Jezero Đurići na [[Tara (planina)|Tari]] thumb|250 px|[[Jahorina je najpoznatiji zimski turistički centar u Bosni i Hercegovini.]]
Provasco, La Spezia
Provasco je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Tadatoshi Masuda
(25. decembar 1973.) je bivši japanski nogometaš.
Dekselvucitabin
Dekselvucitabin je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 227,192 Da.
Медојевац
Медојевац је насељено место града Јагодине у Поморавском округу. Према попису из 2011. било је 131 становника.
Историја
До Другог српског устанка Медојевац се налазио у саставу Османског царства. Након Другог српског устанка Медојевац улази у састав Кнежевине Србије и административно је припадао Јагодинској нахији и Левачкој кнежини све до 1834. године када је Србија подељена на сердарства.
Демографија
У насељу Медојевац живи 147 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 46,5 година (45,5 код мушкараца и 47,4 код жена). У насељу има 50 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,30.
Bosca di Sotto, Ferrara
Bosca di Sotto je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Ahelos
Ahelos (grčki: Αχελώος), u povijesti zvana Aspropótamos ( bijela rijeka), je rijeka u zapadnoj Grčkoj, druga po dužini od svih rijeka u Grčkoj. Za antičkih vremena rijeka je bila granica između Akarnanije i Etolije i vjerovalo se da u njoj živi istoimeni riječni bog. Rijeka protječe kroz četiri grčke periferije; Tesaliju, Epir, Središnju Grčku i Zapadnu Grčku, kod Mesolongija utječe u Jonsko more.
Najstarije ime rijeke bilo je Thoas, rijeđe je zvana Thestios ili Axenos. Već Herodot je ovu rijeku zvao Ahelos.
Geografske karakteristike
Rijeka Ahelos izvire na planini Lakmos (ili Peristeri) u Pindskom gorju južno od gradića Mecovo, sjeverozapadno od grada Kalambake i istočno od Janjine u Epiru. Prva veća pritoka je rijeka Aspropotamos (bijela rijeka). Rijeka teče stalno u pravcu juga, ispočetka kroz dugu i usku klisuru, koja se kasnije proširi u kotlinu.
Tok rijeke u gornjem dijelu je granica između Prefekture Arta i Periferije Epir. Daljni tok rijeke tvori granicu sa prefekturom Kardica na istoku, a kasnije između prefektura Etolija i Akarnanija (danas Prefektura Etolija-Akarnija) prema zapadu, a nekoliko kilometara kasnije sa prefekturom Euritanijom na istoku.
U svom srednjem dijelu prima vode značajnih pritoka rijeka; Agrafiotis i Megdova. Kod gorja Panaitoliko, podignuta je brana Stratos i veliko umjetno jezero (široko na pojedinim dijelovima 10 - 15 km).
Zbog izgradnje velike količine brana za hidrocentrale na rijeci i umjetnih jezera; Stratos, Kremasta, Kastrakiou tok rijeke i njeno prirodno korito vrlo je izmjenjeno.
Rijeka se na svom ušću u Jonsko more dijeli u nekoliko grana i tvori veliku deltu - Parakeloitis, koja ima površinu od 300 km ². Delta se nalazi južno od mjesta Ojniada i zapadno od grada Mesolongija i mjesta Etoliko, nedaleko od ulaza u Patraski zaljev, nasuprot otoka Kefalonija.
Rijeka je plovna do brane i umjetnog jezera Stratos.
Privredni značaj rijeke
1960-tih izgrađena je hidrocentrala Stratos sa velikim akomulacionim jezerom. Ova hidrocentrala danas obskrbljuje strujom centralnu i zapadnu Grčku. Druga velika brana - Katsiki je nešto niže nizvodno. Projekt kojim bi se vode iz gornjeg dijela rijeke Ahelos preusmjerile u ravnice Tesalije radi navodnjavanja, je trenutačno zaustavljen (gradnja brana Sikia i Mesokora).
San José el Huamúchil, Zapotitlán Lagunas
San José el Huamúchil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Zapotitlán Lagunas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 154 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1389 m.
Arotte, Cuneo
Arotte je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1118 m.
Campalto, Verona
Campalto je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Zakintos (grad)
Zakintos (grčki: Ζάκυνθος ) znan i po svom talijanskom imenu: Zante  ili Zacinto, je grad na zapadu Grčke u arhipelag u Jonski otoci. Zakintos je najveće naselje na istoimenom otoku, i administrativni centar Prefekture Zakintos.
Historija
Zakintos je postojao još u vrijeme antičke Grčke, no od tog naselja nema tragova, jer dosadašnja arheološka istraživanja nisu pronašla ništa. Normani sa Sicilije osvojili su Zakintos 1185 godine, i od tih vremena prevladava utjecaj zapada na arhitekturu i život grada i otoka. Nakon Normana, gradom i otokom vlada Mletačka Republika (od 14. do kraja 18. vijeka), njihova duga vladavina ostavila je najviše traga na oblikovanje grada. Po uzoru na Trg sv. Marka u Veneciji, i Zakintos ima svoj Trg sv. Marka (Platia Agiou Markou), na zapadnoj strani trga nalazi se katolička crkva.
Venecijanski utjecaj bio je jak i na kulturni život grada, Zakintos je bio centar Jonske muzičke škola. Nakon turske opsade i zauzimanja grada Kandije 1669. godine (današnji grad Iraklion) u Zakintos su došli mnoge kretske izbjeglice.
Zakintos se nalazi na trusnom području, i u svojoj povijesti doživio je više potresa. Posljednji veći potres dogodio se 12. augusta 1953, tad je grad gotovo u potpunosti porušen, nakon toga planuo je veliki požar koji je uništio ono što je ostalo cijelo nakon potresa.
Obnova grada rađena je u velikoj mjeri na osnovu starih nacrta, da se historijskoj jezgri grada očuva orginalni izgled. Ali izvan centra se gradilo kojekako, tako da je današnji Zakintos mješavina između nove arhitekture i obnovljene regionalne arhitekture.
Stanovništvo
thumb|260px|right|Spomenik Dionisiosu Solomosu, autoru grčke himnej Broj stanovnika grada Zakintosa od 1811. godine:
Promet
Na četiri kilometra od Zakintosa kod mjesta Kalamaki, nalazi se međunarodni aerodrom Dionisos Solomos, koja ima za vrijeme ljeta brojne letove prema važnijim evropskim gradovima i Ateni. Pomorska luka Zakintos je otočki most prema susjednom Peloponezu i grčkom kopnu, svojim trajektima za Kilini na Peloponezu.
Vanjske poveznice
Službeni portal grada
San Antonio de Cruces, San Miguel de Allende
San Antonio de Cruces je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 339 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2068 m.
El Mirador, Nopala de Villagrán
El Mirador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Nopala de Villagrán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2261 m.
Tsuyoshi Kitazawa
(10. august 1968.) je bivši japanski nogometaš.
Palmi, Reggio Calabria
Palmi je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18556 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Ciarpellesco, Ascoli Piceno
Ciarpellesco je naselje u Italiji u provinciji Ascoli Piceno, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 416 m.
Ehingen (Mittelfranken)
Ehingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 58 opštinskih središta okruga Ansbah. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.995 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9571141.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ansbah Ehingen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ansbah. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 465 metara. Površina opštine iznosi 47,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.995 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 42 stanovnika/km².
Tepetzingo, Tezonapa
Tepetzingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tezonapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Holivudska crna lista
thumb|right|300px|Članovi [[Holivudska desetorica|Holivudske desetorice i njihove porodice demonstriraju protiv utamničenja 1950.]]
Holivudska crna lista (Hollywood blacklist), u širem obliklu poznatija i kao Crna lista zabavne industrije (Entertainment industry blacklist) je naziv za listu američkih scenarista, glumaca, režisera, producenata, muzičara i drugih zabavljača i umjetnika kojima je sredinom 20. vijeka bilo zapriječeno zapošljavanje zbog njihovih stvarnih ili navodnih radikalno lijevih političkih pogleda, odnosno povezanosti sa Komunističkom partijom SAD i organizacijama koje su se smatrale pro-sovjetskim, komunističkim ili subverzivnim. Dio osoba koje su se našle na listi su uistinu imale ljevičarske i komunističke poglede; dio se na listi našao jednostavno zato što je iz principa podržavao pravo svojih kolega na slobodu izražavanja te je zbog toga smatran njihovim istomišljenicima; dio su lažno optužili, odnosno "prokazali" njihovi kolege iz straha ili osobnih motiva. Iako se po trajanju i posljedicama teško može mjeriti sa nekim sličnim fenomenima u svijetu tadašnjeg vremena, zbog ogromnog uticaja na Hollywood, a kasnije i samog holivudskog uticaja na svjetsku popularnu kulturu, se danas smatra jednom od najpoznatijih čistki 20. vijeka.
Holivudska crna lista nikada nije postojala u formalnom obliku, ali se njen početak vezuje za rane makartističke progone odnosno odbijanje deset holivudskih scenarista i producenata - tzv. Holivudske desetorice - da svjedoče pred kongresnim Odborom za neameričke aktivnosti. Dan nakon tog događaja, 25. novembra 1947. je Filmsko udruženje Amerike, organizacija koja okuplja holivudske poslodavce, dala Waldorfsku izjavu kojom se obavezuje da Holivudsku desetoricu više nikada neće angažirati za svoje projekte. 22. juna 1950. je, pak, objavljen antikomunistički pamflet pod imenom Crveni kanali u kome su navedena imena 151 "crvenih fašista" zaposlenih pretežno u radio i televizijskoj industriji; najveći broj tih osoba je nedugo potom otpušten sa svojih radnih mjesta, odnosno prestao biti angažiran. Holivudska crna lista je pak, de facto prestala postojati kada je godine 1960. Dalton Trambo, jedan od članova Holivudske desetorice, javno angažiran za pisanje scenarija za filmove Spartak i Exodus.
Historijska pozadina
Nastanak holivudske crne liste svoje korijene ima u specifičnim ekonomskim i političkim okolnostima u kojima su se našli SAD i svijet 1930-ih i 1940-ih, prije svega u dubokoj krizi koja se očitovala kroz Veliku depresiju a nakon je i drugi svjetski rat. Naglo osiromašenje širokih slojeva stanovništva koje je početkom 1930-ih uslijedilo nakon sloma njujorške burze je kod velikog dijela tadašnje američke inteligencije, uključujući vodeće književnike i umjetnike, stvorio uvjerenje kako kapitalizam nema budućnost te da se treba okrenuti novim društveno-ekonomskim modelima, uključujući socijalizam koji se tada prakticirao u SSSR-u. Jačanje fašizma u Evropi, protiv koga su se beskompromisno odredili komunisti i radikalni ljevičari je također mnoge od njih približilo komunističkoj ideologiji. Iz tih krugova se regrutirao veliki broj kadrova u tadašnjem Hollywoodu, kao i među jevrejskim i antifašistički raspoloženim izbjeglicama iz Evrope prognanim od strane nacističkog i drugih fašističkih režima.
Gledanje holivudskih filmova je, pak, istih godina postalo izuzetno popularan, a za mnoge i jedini, oblik zabave u SAD koji je nudio trosatni bijeg od sve sumornije stvarnosti; zbog toga se duboko uvriježilo mišljenje da holivudski filmovi predstavljaju izuzetno moćno sredstvo propagande i ideološke indoktrinacije širokih masa. Tome je poprilično doprinijelo masovno angažiranje pisaca i umjetnika od strane Rooseveltove administracije za populariziranje New Deala, a čemu je američka ljevica, uključujući i mnoge holivudske ličnosti dala značajan doprinos, prepoznavši u nekim elementima tog programa naznake socijalističke budučnosti.
S druge strane su svi ti procesi u desničarskom i antikomunistički dijelu javnosti postepeno stvarali dojam kako Hollywoodom upravljaju komunisti, odnosno kako američka filmska industrija predstavlja leglo "subverzivnih" i "antiameričkih" elemenata. Prva nastojanja da se ta "zavjera" raskrinka datira s kraja 1930-ih kada su antikomunistima značajan propagandni adut postao krah demokracije i Crveni teror u u španskom građanskom ratu, a nešto kasnije i pakt Molotov-Ribbentrop koji je mnoge tadašnje intelektualce okrenuo protiv SSSR-a i komunističke ideologije. To je godine 1938. potaklo Martina Diesa, demokratskog kongresnika iz Teksasa i predsjednika nedavno osnovanog HUAC-a, da počne istraživati ono što je nazvao "komunističkim uticajem" u Hollywoodu. Godine 1940. su rezultati istrage, temeljene na svjedočenju bivšeg komunista Johna L. Leecha, "procurili" u javnost te su se među ličnostima optužene za komunističke simpatije našle tada izuzteno popularne zvijezde kao Humphrey Bogart, James Cagney i Fredric March. Dies je cijeli skandal tada "smirio" organiziravši "privatnu audijenciju" sa svim osobama sa liste, te nakon nje objavio kako su ga one "osobno uvjerile" da nisu niti su ikada bili komunisti. Godinu dana kasnije je Walt Disney, nakon što je njegov studio pogođen štrajkom animatora, objavio oglas u Varietyju, optuživši za to "komunističku agitaciju". Iste je godine je kalifornijski državni senator John Tenney na čelu državnog Odbora za neameričke aktivnosti je, reagirajući na Disneyev oglas, pokrenuo istragu protiv "Crvenih u filmovima", ali je ona brzo ugašena zbog negativne reakcije javnosti.
Dalja nastojanja da se napadne "crveni Hollywood" je već krajem 1941. u korijenu sasjekao ulazak u SAD u drugi svjetski rat, odnosno novostvoreno savezništvo SAD i SSSR. Hollywood je zdušno sve svoje kreativne i druge resurse stavio na raspolaganje Rooseveltovoj vladi, odnosno ratnoj propagandi. Ti su napori, između ostalog, uključivali i nastojanje da se popularizira ne samo rat nego i sudjelovanje američkih saveznika; u tu svrhu su snimljeni filmovi kao Mission to Moscow u kojima je Hollywood eksplicitno veličao SSSR i Staljina. Oni su, između ostalog, za posljedicu imale i naglo jačanje KP SAD koja je upravo za vrijeme drugog svjetskog rata imala 50.000 članova, odnosno najveći broj u svojoj historiji.
Nakon što je rat završio, nestalo je potrebe za američko-sovjetskim savezništvo, ali je dojam o Hollywoodu kao "pro-sovjetskoj" i "crvenoj" instituciji ostao, odnosno bio vješto korišten od strane desničarskih političara koji su krajem 1940-ih napetosti izazvane izbijanjem hladnog rata iskoristili za raspirivanje antikomunističke histerije poznate kao Druga crvena ugroza. Nakon kongresnih izbora 1946. godine su dotadašnje Rooseveltove demokrate u oba doma Kongresa zamijenili republikanci, a od kojih su mnogi bili neprijateljski raspoloženi prema Hollywoodu. To je, pak, ohrabrilo i mnoge od holivudskih desničara, okupljenih u Filmski savez za očuvanje američkih ideala (MPA) na čelu sa Disneyem da pokrenu propagandnu kampanju protiv "komunističkih" sadržaja u holivudskim filmovima.
Početak čistke (1947)
HUAC je u oktobru 1947. započeo javnu istragu s ciljem da utvrdi da li "komunistički agenti i njihovi simpatizeri" nastoje perfidno ubacivati svoju propagandu u holivudske filmove. Zbog toga su neke od istaknutih holivudskih ličnosti pozvane kako bi svjedočile o tome. Pozivu su se odazvali Disney te Ronald Reagan, tadašnji predsjednik vodećeg glumačkog sindikata Screen Actors Guild (SAG). Prema njihovim tvrdnjama, kao i tvrdnjama glumca Adolphea Menjoua, komunistička prijetnja u Hollywoodu je bila stvarna. Nasuprot tome je još u septembru 1947. grupa lijevih i liberalno orijentiranih holivudskih ličnosti, kao Bogart, Lauren Bacall, John Huston i Danny Kaye, organizirala Odbor za Prvi amandman nastojeći braniti pravo svojih kolega na slobodu mišljenja i izražavanja, te je došla u Hollywood kako bi demonstrirala protiv nastojanja vlade, odnosno Kongresa da započne progon filmskih umjetnika.
HUAC je za potrebe istrage saćinio listu od 43 svjedoka, a za mnoge od njih se znalo ili pretpostavljalo da su bili članovi ili simpatizeri KP SAD (uključujući i Reagana, koji je 1940-ih preobratio u desničara). 19 osoba sa liste je izjavilo da se neće odazvati pozivu; njih 11 je svejedno pozvano. Među predviđenim pitanjima se nalazila i znamenita fraza "Da li ste sada ili ste ikada bili član komunističke partije"? Od 11-orice "neprijateljskih svjedoka" saslušanju održanom 24. oktobra 1947. se jedino odazvao njemački emigrantski književnik Bertolt Brecht. Ostalih deset su odbili svjedočiti, držeći da cijeli postupak krši njihova ustavna prava na temelju Prvog amandmana, te su umjesto svjedočenja nastojali pred odborom pročitati unaprijed pripremljene izjave kojima HUAC-ov postupak napadaju kao "neustavan". HUAC je na to reagirao optuživši ih za nepoštovanje Kongresa, a za što je bila zapriječena zatvorska kazna.
Tokom samog saslušanja, nastojeći u korijenu sasjeći bilo kakve primisli o "crvenom Hollywoodu", reagirao jedan od svjedoka - predsjednik MPAA Eric Johnston - i to tako što je objavio da "nikada ne bi zaposlio nijednog dokazanog ili priznatog komunistu jer su oni remetilačka snaga". 17. novembra je, pak, reagirao SAG odlukom prema se kojoj svi njegovi funkcionari moraju zakleti da nisu komunisti. 24. novembra je, pak, Predstavnički dom sa 346 glasa "za" i 17 "protiv" prihvatio prijedlog da se Holivudska desetorica osude na zatvorsku kaznu. Sljedećeg dana je u njujorškom hotelu Waldorf-Astoria održan sastanak funkcionara vodećih holivudskih studija nakon koje je pročitana izjava kojima se vodeći studiji obavezuju da će otpustiti, odnosno neće angažirati članove Holivudske desetorice sve dok protiv njih ne skine optužnica zbog nepoštovanja Kongresa, odnosno oni sami izjasne da nisu komunisti. Tako je, u neformalnom smislu, stvorena prva holivudska crna lista.
Nastavak čistke (1948 - 1950)
Početkom 1948. su članovi Holivudske desetorice i formalno osuđeni na jednogodišnje zatvorske kazne zbog nepoštivanja Kongresa. Nakon niza neuspjelih žalbi, njihovi su advokati cijeli slučaj dostavili Vrhovnom sudu. U žalbi je bio priložen i amicus curiae koji je potpisalo 204 holivudskih ličnosti. Međutim, Vrhovni sud je odbio razmatrati žalbe, a Desetorica su godine 1950. poslana na izdržavanje kazne. U septembru 1950. je Edward Dmyrtryk, jedan od članova Desetorice, odlučio da će ipak priznati da je bio komunist te da će surađivati sa HUAC-om. Nakon toga je pušten iz zatvora, te je sljedeće godine svjedočio i prokazao svoje partijske drugove. Holivudski studiji su nakon toga odmah angažirali, te je tako postao i prva osoba koja je izbrisana sa crne liste.
Jednu takvu grupu je predstavljala i American Business Consultants Inc., osnovanu 1947. a za koju se tvrdilo da je vode "bivši agenti FBI". Ona je objavljivala tjedni bilten pod imenom Counterattack, a podaci i tvrdnje koje su se nalazile u njemu su mnogim historičarima kasnije poslužili za špekulacije da je u pitanju bila najobičnija prikrivena filijala FBI, odnosno desničarski raspoloženih članova HUAC-a čije su inače povjerljive informacije "curile" preko stranica biltena. Od svih tih biltena je najpoznatiji onaj objavljen 22. juna 1950. koji je postao poznat po članku pod imenom Red Channels (Crveni kanali). On je sadržavao imena 151 osoba za koje se tvrdilo da su komunisti i komunistički simpatizeri; te su ličnosti uglavnom bile zaposlene u radio i televizijskoj industriji, dotada manje pogođenim čistkama nego Hollywood. Pamflet je tamo izazvao sličan efekt kao HUAC-ova saslušanja u Hollywoodu - mreža CBS je iste godine ustanovila praksu prema kojoj je svaki zaposlenik bio dužan položiti zakletvu odanosti SAD.
Intenziviranje čistke (1951 - 1956)
Na kongresnim izborima 1950. su demokrati smijenili republikance, i sljedeće godine zajedno sa Kongresom preuzeli i nadzor nad HUAC-om. Međutim, progoni ljevičara ne samo da nisu prekinuti, nego su se intenzivirali zbog sve veće eskalacije hladnog rata vezanog uz komunističko preuzimanje Kine i korejski rat. HUAC je iste godine ponovno pokrenuo saslušanja, odnosno istragu holivudskih komunista i njihovih simpatizera.
Većina pozvanih svjedoka je u novoj, daleko neprijateljskijoj atmosferi, pokazala manje volje za otporom. Svjedoci koji su odbili svjedočiti su, u nastojanju da izbjegnu zatvorske kazne zbog nepoštivanja Kongresa, pozivali na Peti amandman koji je priječio svjedočenje protiv samog sebe; iako članstvo u KP SAD tada nije bilo ilegalno niti samo po sebi predstavljalo krivično djelo, time su u mnogo čemu potvrdili navode onih koji su ih smatrali subverzivnim kriminalcima. Većina nekooperativnih svjedoka se odmah našla na "crnoj listi"; s druge strane se na tim saslušanjima stvarala i tzv. "siva lista" (graylist), sastavljena od osoba koje nisu pozvane na svjedočenje, ali koje se tek spominjalo kao moguće komuniste i njihove simpatizere. Osobe sa "sive liste" su ponekad imale nešto drukčiju sudbinu od osoba sa "crne liste", te su umjesto otpuštanja degradirani i premješteni na mjesta sa kojima ne bi toliko skrivali pažnju javnosti; kao primjer se često navodi tzv. Poverty Row, odnosno odjeli filmskih studija specijalizirani za niskobudžetne filmove.
Među svjedocima koji su pristali surađivati sa HUAC-om je, pak, bilo malo onih koji su to koristili kao priliku da protestiraju protiv cijelog postupka. Larry Parks, koji je priznao da je komunist i prokazao svoje kolege, izjavio je da to čini protiv svoje volje, te je odmah nakon toga završio na crnoj listi. Lionel Stander, naveden u njegovom svjedočenju, je jedan od rijetkih koji je u svjedočenju direktno napao HUAC i optuživši ga za lov na vještice. Ostali glumci i holivudski profesionalci su, međutim, pokazali mnogo više volje da prokazuju svoje kolege; tu su se posebno istakli scenarist Bud Schulberg i režiser Elia Kazan.
Canepa, Genoa
Canepa je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Holivudska crna lista
Intenziviranje čistke (1951 - 1956)
Holivudske ličnosti su na antikomunističku histeriju reagirali na različite načine. "Prokazane" ili osobe navedene na "crnim" ili "sivim listama" su najčešće nastojale da se smjesta "operu" od svih optužbi tako što su javno napadali SSSR i/li komunizam, odnosno nudili suradnju i vlastite talente desničarskim i konzervativnim organizacijama. U Hollywoodu se tada intenzivno počeo snimati veliki broj filmova eksplicitno desničarske, antikomunističke i antisovjetske orijentacije. Dio prokazanih se, pak, nastojao optužbe sa sebe nastojao skretati "prokazivanjem" svojih kolega, te eksplicitnom ili implicitnom suradnjom sa HUAC-ovim progoniteljima; u nekim slučajevima je došlo i do raspada pojedinih porodica, a kao takav slučaj se navodi scenarist Richard Collins koji se razveo od glumice Dorothy Comingmore.
Holivudske ličnosti koje su zadržale svoj nonkonformizam su, pogotovo nakon neuspjeha nezavisno financiranog i distribuiranog ljevičarskog filma Salt of the Earth, došle do zaključka kako im jedinu alternativu predstavlja egzil iz Hollywooda. Neki režiseri, kao Jules Dassin i Joseph Losey, su filmove nastavili snimati u Evropi, ali su i tamo neko vrijeme imali problema sa angažmanom svojih američkih kolega za svoje projekte; veliki dio "prokazanih" glumaca je, pak, karijeru nastavio u Meksiku, obično snimajući niskobudžetne filmove koji nisu izazivali pažnju. Scenaristi sa "crne liste" su je, pogotovo kada su uživali raniju blagonaklonost ili zahvalnost šefova studija, mogli nastaviti karijeru i u samim SAD, iako pišući pod pseudonimima ili kao svojevrsni pisci iz sjene.
Smirivanje čistke (1956 - 1960)
McCarthyjeva kampanja "čišćenja" Amerike od "subverzivnih komunista" je doživjela svoj vrhunac 1954. godine, ali se iste godine tada protiv nje počela masovno okretati javnost, zabrinuta da je stvarna opasnost po američku demokraciju preuveličana i zloupotrijebljena kao izgovor za njeno potkopavanje. Trebalo je, međutim, proći neko vrijeme prije nego što će se taj stav odraziti i u Hollywoodu, odnosno dovesti do postepenog ukidanja "crne liste". Anti-makartističko raspoloženje Hollywooda se odražavalo prije svega kroz prilično implicitne reference na makartističke progone u pojedinim holivudskim filmovima iz tog perioda, među kojima se ističe vestern Johnny Guitar iz 1954. godine. Njih su, međutim, daleko češće pronalazili kritičari nego tadašnja javnost. Na dokovima New Yorka, mnogo poznatiji film snimljen iste godine, je, pak od strane samog autora Kazana objašnjen kao odobravanje makartističkih progona i same holivudske crne liste, odnosno odluke da se imenuju komunisti tokom istrage.
Za razbijanje crne liste su prije svega zaslužne sudske parnice koje su pokrenule neke od žrtava "crne liste". Godine 1954. je glumac John Ireland uspio ishoditi sudsku nagodbu sa reklamnom agencijom Young & Rubicam zbog čijeg pritiska je bio ostao bez televizijskog angažmana. Tri godine kasnije je John Henry Faulk, radio-scenarist poznat po ljevičarskim pogledima i sindikalnoj aktivnosti, pokrenuo tužbu protiv agencije AWARE koja ga je optužila kao komunista i tako stavila na "crnu listu". Iako je postupak završen Faulkovom pobjedom tek 1962. godine, imao je značajan uticaj na rušenje liste.
Iste je godine došlo do rušenja "crne liste" na američkoj televiziji. Alfred Hitchcock je tako "proskribiranog" Normana Llyoda angažirao kao pridruženog producenta svoje serije Alfred Hitchcock Presents. Sljedeće je godine popularna glumica i pjevačica Betty Hutton inzistirala te uspjela studio nagovoriti da kao kompozitora svoje serije The Betty Hutton Show angažira kompozitora Jerryja Fieldinga, čije se ime bilo nalazilo na listi.
Konačni slom "holivduske crne liste" je predstavljala objava režisera Otta Premingera koji je 27. januara 1960. objavio kako će Dalton Trambo, jedan od članova "Holivudske desetorice", biti angažiran kao scenarist filma The Exodus. Ta je odluka ohrabrila Kirka Douglasa, glavnu zvijezdu i producenta historijskog spektakla Spartacus da također angažira Tramba kao scenmarista. Angažman tako "problematične" osobe, koja se nikada nije eksplicitno odrekla svojih ljevičarskih pogleda niti zažalila zbog prkošenja HUAC-u, je dalje provođenje "crne liste" u drugim, odnosno manje razvikanim ili "blažim" slučajevima, učinila besmislenom. Pojedina imena koja su se našla na "crnoj listi" će, doduše, svoje prve holivudske angžmane dobijati tek nekoliko godina kasnije, odnosno sredinom 1960-ih, a neki od prognanih umjetnika će se u Hollywood vratiti tek 1970-ih.
Posljedice
S obzirom na neformalni karakter "crnih listi" kao i o tome da se taj fenomen današnjim historičarima poznat prije svega po subjektivnim svjedočanstvima i naknadnim, često ideološki "obojanim", svjedočanstvima prilično je teško utvrditi njene razmjere i krajnje posljedice.
Za mnoge od čistkom pogođenih umjetnika je stavljanje na "crnu listu" predstavljalo težak udarac prije svega u ekonomskom, a potom i u osobnom smislu, s obzirom da su njihove odluke da odlaze ili ne odlaze u egzil, odnosno sudjeluju ili ne sudjeluju u "lovu na vještice" izazivali velike probleme te dovodili do kraja prijateljstava, ljubavnih veza i brakova. Neki od HUAC-ovih "prijateljskih svjedoka", poput glumca Sterlinga Haydena kasnije tvrdili da osjećaju duboku grižnju savjesti zbog izdaje prijatelja, a pojedini historičari spominju slučajeve osoba sa "crne liste" koje su izvršili samoubistvo ili umrli od posljedica alkoholizma tumačenog kao posljedica tadašnjih trauma. Za mnoge od osoba sa "crne liste", osim ako nije bila riječ o uistinu talentiranim i etabliranim imenima, stavljanje na nju je predstavljalo de facto kraj holivudske karijere; kada je došlo do svojevrsne rehabilitacije 1960-ih, one su obično bile prestare ili nedovoljno važne da bi istisnula nova imena koja su se u međuvremenu nametnula studijima.
Iako je Hollywood čak i u periodu najvećih makartističkih progona nastavio snimati društveno kritične filmove - pri čemu se kao primjer znameniti navodi znameniti vestern Točno u podne iz 1951. godine, čiji je scenarist Carl Foreman za vrijeme produkcije i sam pozvan pred HUAC - veliki dio historičara smatra da je upravo u tom periodu američkom filmskom industrijom zavladao konformizam, odnosno nesklonost "talasanju", eskperimentiranju i novim idejama, a što će posebno do izražaja doći 1960-ih prije dolaska nove generacije, makartističkim progonima neizloženih filmaša tzv. Novog Hollywooda. Među holivudskim glumcima i vodećim ličnostima je "crna lista", pak, značajano obeshrabrila bilo kakav politički angažman lijeve orijentacije; malo tko se nakon kraja 1940-ih i početka 1950-ih usudio postati članom KP SAD ili iznositi simpatije za komunizam. To se odrazilo i na inicijative koje nisu morale imati komunistički karakter; u tom je periodu bilo primjetno da tada rastući i popularni društveni pokreti kao pokret za građanska prava crnaca ili za zabranu testiranja nuklearnog oružja nemaju skoro nikakvu podršku od strane holivudskih ličnosti.
Takva se situacija promijenila tek u sljedećim decenijama, odnosno nakon burnih društvenih promjena krajem 1960-ih i početkom 1970-ih. Sam Hollywood se, za razliku od drugih slučajevima, u svojim ostvarenjima nije previše osvrtao na taj period svoje historije; dijelom zato što bi se implicitno priznalo da su njegovi predstavnici slijedili tada već u američkoj javnosti kranje diskreditiranu ideologiju komunizma, odnosno da su sudjelovali u čistkama prokazujući svoje kolege i prijatelje. Umjesto toga se najviše nastojalo prikazati Hollywood kao kolektivnu žrtvu političke represije, odnosno jednog od glavnih neprijatelja konzervativnih, mračnjačkih i reakcionarnih snaga u SAD. Taj je stav s vremenom evoluirao u danas duboko uvriježeno mišljenje kako Hollywood predstavlja "savjest" Amerike, odnosno da njegovi predstavnici imaju dužnost promicati sve što se smatra "progresivnim"; percepcija o ljevičarskom, odnosno radikalno lijevom Hollywoodu čija politička shvaćanja bitno odudaraju od ostatka Amerike je danas isto onoliko izražena kao 1930-ih i 1940-ih kada je dala podlogu za makartističke čistke. S druge strane, desničarski ili za Republikansku stranku oprtedijeljeni glumci, scenaristi i producenti danas često znaju tvrditi kako su prisiljeni kriti svoje političke poglede u strahu da ne izgube angžmane u korist svojih liberalnih i ljevičarskih kolega, pa se, pogotovo u posljednjih nekoliko decenija, počelo govoriti o novoj "holivudskoj crnoj listi", iako drukčijeg ideološkog predznaka.
Crna lista
thumb|right|275px|Holivudska desetorica u novembru 1947. čeka ispred ureda [[U.S. Marshal|federalnih šerifa da joj uzmu otiske prstiju nakon što je optužena za nepoštovanje Kongresa. Dolje (slijeva nadesno): Herbert Biberman, davokati Martin Popper i Robert W. Kenny, Albert Maltz, Lester Cole. Sredina: Dalton Trumbo, John Howard Lawson, Alvah Bessie, Samuel Ornitz. Gore: Ring Lardner Jr., Edward Dmytryk, Adrian Scott.]]
Colima, Colima
Colima je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima.
Holivudska crna lista
Ličnosti stavljene na crnu listu između januara 1948. i juna 1950.
(zvjezdica iza imena označava osobu također navedenu u Crvenim kanalima)
Canepa, Genoa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 159 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 333 m.
Holivudska crna lista
Lista Crvenih kanala
(v., Schrecker [2002], p. 244; Barnouw [1990], pp. 122–24)
Tonija
thumb|Efekti različitih rastvora na krvne ćelije thumb|Mikrografija osmotskog pritiska u [[eritricitima]] Tonija ili toničnost mjera je efektivnog gradijenta osmotskog pritiska, koji je definiran vodenim potencijalom dva rastvora koji su odvojeni polupropusnom membranom. Drugim riječima, tonija je relativna koncentracija rastvorene supstance u otopini koja određuje pravac i obim difuzije. To se obično koristi kada se opisuje odgovor ćelije koja je uronjena u vanjski rastvor.
Jolanda, la figlia del Corsaro Nero (film, 1953)
Jolanda, la figlia del Corsaro Nero je italijanski crno-bijeli pustolovni film snimljen u režiji Marija Soldatija i premijerno prikazan početkom 1953. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Emilija Salgarija. Radnja je smještena na područje Kariba u 17. vijeku, a protagonistica, čiji lik tumači May Britt je Jolanda, djevojka koja otkriva da je kćer legendarnog Crnog gusara te odlučuje osvetiti se Van Gouldu (čiji lik tumači Marc Lawrence), španskom guverneru Maracaiba koji joj je bio izdajnički ubio oca. Jolanda je bio jedna od tri ekranizacije Salgarijevih romana koje je Soldati simultano snimao od 1950. do 1953. godine, nastojeći korištenjem jednog te istog broda i istih rekvizita uštediti budžet. Glavna atrakcija filma je, pak, bila švedska glumica May Britt, od koje su producenti Dino de Laurentiis i Carlo Ponti nastojali stvoriti "novu Garbo".
Faissault
Feso je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ardeni koja pripada prefekturi Retel.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 189 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 31 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,07 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 180 metara.
Tonija
Za razliku od osmotskog pritiska, na toniju utiču samo rastvorene supstance koje ne mogu proći kroz membrane, jer samo one omogućuju efikasan osmotski pritisak. Rastvorene supstance mogu da slobodno prelaze membrane ne utičući na toniju, jer će uvijek biti u jednakim koncentracijama na obje strane membrane. To je također jedan od faktora koji utiče na imbibiciju. Postoje tri kategorije tonije koje rastvori mogu imati u međusobnim odnosima:
Hipertonija
thumb|170px|Ako se [[Eritrociti|eritrocit nalazi u hipertoničnom rastvoru, voda izlčazi van ćelije]] Hipertonični rastvor ima veću koncentraciju rastvorenih materija od drugog. U biologiji, tonija rastvora obično odnosi se na koncentraciju određenog raztvora u odnosu na neki drugi na suprotnoj strani ćelijske membrane; rastvor izvan ćelije zove se hipertončnii ako ima veću koncentraciju rastvorenih materija od citosola unutar ćelije. Kada je ćelija uronjena u hipertonični rastvor, osmotski pritisak ima tendenciju da prisili vodu da ističe iz ćelije, kako bi se uravnotežila koncentracije rastvorenih materija na obje strane ćelijske membrane. Tonija citosola je obrnuta, tj. on je hipotoničan, suprotno od vanjskog rastvora.
Kada se biljne ćelije nađu u hipertoničniom rastvoru, fleksibilne ćelijske membrane udaljavaju se od čvrstih ćelijskih zidova, ali ostaju uz na zid na mjestima pod nazivom plazmodezme. Ćelije često imaju ulogu jastučeta za igle, a plazmodezme skoro prestaju funkcionirati, jer postaju sužene, u stanju poznatom kao plazmoliza. Kod biljnih ćelija, pojmovi izotoničnosti, hipotoničnosti i hipertonije ne mogu se precizno koristiti, jer je pritisak ćelijskog zida značajno utiče na tačku osmotske ravnoteže.
Neki organizmi razvili su složene načine izbjegavanja hipertonije. Naprimjer, slana voda je hipertonična za ribe koje u njoj žive. Budući da je ribama potrebno veliko područje škržne površine u kontaktu s morskom vodom za razmjenu plinova, osmozom gube vodu iz škrnih ćelija. Na taj gubitak, reaguju pijenjem velike količine slane vode i aktivnim izlučivanjem viška soli. Ovaj proces se naziva osmoregulacija.
Hipotonija
thumb|170px|left|Kada se [[eritrociti nađu u hipotoničnom rastvoru, voda ulazi u te ćelije.]] Hipotonični rastvor ima manju koncentraciju rastvorenih materija od drugog poređenog rastvora. U biologiji, rastvor izvan ćelije se zove hipotoničnim ako ima manju koncentraciju rastvorenih materija u odnosu na citosol. Zbog osmotskog pritiska, voda se raspršuje u ćeliji, a u njoj se često pojavljuju turgidnost ili bubrenje.
San José Buenavista, Silao de la Victoria
San José Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1832 m.
Colima, Colima
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 127235 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 498 m.
Tonija
Izotonija
thumb|170px|Prikaz [[crvena krvna ćelija|crvenih krvnih zrnaca u izotoničnom rastvoru]] Za dva rastvora se kaže da su izotonični kada je efikasna osmolska koncentracija međusobno izjednačena. U biologiji, rastvori na obje strane ćelijske membrane su izotonični ako je jednaka koncentracija rastvorenih materija unutar ćelija sa koncentracijom rastvorenih materija izvan ćelije. U ovom slučaju ćeliji niti bubri, niti se smanjuje, jer ne postoji gradijent koncentracije da podstakne širenje velike količine vode kroz ćelijske membrane. Molekule vode slobodno difundiraju kroz plazma membranu u oba smjera, a ako je stopa difuzije vode ista u oba smjera, ćelije neće ni dobijati ni gubiti vodu.
Izoosmotski rastvor može biti hipotoničan ako je u stanju probiti ćelijske membrane. Naprimjer, izosmotski rastvor ureje hipotoničan je za crvena krvna zrnca, uzrokujući njihovu razgradnju. To je zbog ulaska ureje u ćeliju, što smanjuje njegov gradijent koncentracije, a zatim i vodu. Osmolarnost medicinskog fiziološkog rastvora je 9 grama NaCl rastvorenog u vodi na ukupni volumen od jednog litra, blisko je približna osmolarnosti NaCl u krvi (oko 290 mOsm/L). Stoga, fiziološka otopina gotovo je izotonična krvnoj plazmi. Ni natrijevi niti hlorni ioni ne mogu slobodno proći kroz plazma membranu, za razliku od ureje.
Holloway, Minnesota
Halovej je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
(I Can't Get No) Satisfaction
(I Can't Get No) Satisfaction je rock pjesma koju su godine 1965. napisali Mick Jagger i Keith Richards te je potom iste godine snimili na ploči svoje grupe Rolling Stones. Pjesma je stvorena za vrijeme turneje u Americi, a tekst govori o otuđenju mladog čovjeka, odnosno razočaranošću tadašnjom konzumerističkom kulturom. Tadašnjim komentatorima je, međutim, daleko više u oči pao tekst pao pun seksualnih aluzija - naslov koji govori o nepostizanju zadovoljstva, te eufemističke reference na žensku menstruaciju. Zbog toga je pjesma često bila predmetom cenzure, pogotovo za vrijeme izvođenja na televiziji.
Opština Chila, Puebla
Chila je opština u Meksiku, u saveznoj državi Puebla.
Holloway, Minnesota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 92, što je 20 (-17,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Chila, Puebla
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1225 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1700 m.
(I Can't Get No) Satisfaction
Usprkos toga je postala ogroman hit i, prema riječima samog Jaggera, "stvorila Rolling Stonese". Britanski bend je upravo zahvaljujući njoj stekao reputaciju antiestablišmentske institucije sa čijim su se stavovima i načinom života počele identificirati buntovne generacije. Mnogi kritičari drže da je upravo ona bila trenutak kada je rock prestao biti pomodni omladinski fenomen i postao izraz društvenih promjena u drugoj polovici 20. vijeka. Često se navodi da je (I Can't Get No) Satisfaction "pjesma za sva vremena".
The Wild Wild West
The Wild Wild West je bila američka televizijska serija koja se originalno prikazivala na CBS-u četiri sezone (104 epizode) od 17.9. 1965. do 4.4. 1969. Stvorena je u doba kada su televizijski vesterni počeli gubiti popularnost zbog serija špijunskog žanra, a njen kreator Michael Garrison ju je zamislio kao "James Bond na konju." Smatra se jednom od prvih TV-serija koja se može opisati kao science fiction Western. Nakon prestanka snimanja serije originalna glumačka ekipa se okupila za dva TV-filma 1979. i 1980. godine, a serija je adaptirana u igrani film godine 1999. s novom glumačkom ekipom i zapletom.
The Wild Wild West je prikazivao pustolovine dvojice agenata američke Tajne službe—Jamesa Westa, šarmantnog revolveraša (koga je glumio Robert Conrad) i Artemusa Gordona (koga je glumio Ross Martin), briljantnog pronalazača i majstora prerušavanja. Njihov zadatak je bila zaštita predsjednika Ulyssesa S. Granta kao i SAD od raznih opasnih prijetnji. Agenti su putovali vlastitim luksuznim vlakom opremljenim vagonima s konjima, ali i vlastitom laboratorijom.
Zapleti epizoda su miješali klasično western okružje s elementima špijunskog trilera, ali i science fiction/alternativne historije na način koji će kasnije biti poznat pod nazivom steampunk, te ga začinjavali s dosta humora. U skladu s tradicijom Jamesa Bonda, u epizodama su se uvijek nalazile lijepe žene, domišljate naprave i megalomanski negativci koji su kovali urote da preuzmu vlast nad SAD ili svijetom.
Naziv svake epizode je počinjao s riječi "The Night" ("Noć"), što je konvencija koju su koristile TV-serije kao Friends, The Man from U.N.C.L.E., The Rat Patrol, Rawhide i Scrubs.
Pored dvojice glavnih junaka, gledateljima je u pamćenju ostao i mega-negativac Dr. Miguelito Quixote Loveless, genijalni ali poludjeli patuljak koga je glumio Michael Dunn, a koji je Westu i Gordonu bio isto što i Profesor Moriarty Sherlocku Holmesu i Dr. Watsonu—dostojan protivnik, čije su planove mogli osujećivati, ali koga nikako nisu uspjevali dovesti pred lice pravde.
Iako su scenaristi stvorili cijeli niz živopisnih negativaca (Agnes Moorehead je osvojila Emmy za ulogu Emme Valentine u epizodi "The Night of The Vicious Valentine"), zapleti su se uglavnom vrtili oko živopisnih izuma pomoću kojih su poludjeli zlikovci nastojali osvojiti svijet. Kao inspiracija je služila proza Edgara Allana Poea, H. G. Wellsa i Julesa Vernea.
Prva sezona serije je bila snimana u crno-bijeloj tehnici, a kasnije sezone u boji. To je nasilje u seriji učinilo realističnijim, te CBS dovelo pod pritisak organizacija koje su nastojale "očistiti" TV-program od neprimjerenih sadržaja. Smatra se kako je upravo zbog nasilja CBS odlučio prekinuti snimanje serije.
Robert Conrad i družina kaskadera su za potrebe serije koreografirali najmanje dvije scene tučnjave po epizodi, a Conrad je inzistirao na tome da se za njega koristi dubler, zbog čega je jednom doživio potres mozga. Ross Martin je tokom snimanja slomio nogu i doživio srčani udar, zbog čega je njegov lik bio privremeno zamijenjen.
La Silleta, Camarón de Tejeda
La Silleta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Camarón de Tejeda.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 332 m.
Spaljivanje moštiju svetog Save
Mošti Svetog Save su bile u Mileševi, sve dok ih Sinan-paša nije preneo u Beograd i spalio za kaznu zbog banatskog ustanka Srba 1594. godine. Posle oslobođenja od Turaka na Vračaru je podignut Hram svetog Save.
Srpska pravoslavna crkva slavi ovaj praznik 27. aprila po crkvenom, a 10. maja po gregorijanskom kalendaru.
Sasi, Trapani
Sasi je naselje u Italiji u provinciji Trapani, u regiji Sicilija.
Montgomery Creek, California
Montgomery Creek je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 163 stanovnika.
Sasi, Trapani
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1728 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 236 m.
Opština Stoenești, Olt
Stoenești je opština u Rumuniji u okrugu Olt.