cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shreve, Ohio
je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.514, što je 68 (-4,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
San Antonio, Villaflores
San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 688 m.
Liborio López Anaya, Santa María Zaniza
Liborio López Anaya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Zaniza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1429 m.
Horstdorf
Horstdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Vitenberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 614 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15091130.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vitenberg Horstdorf se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Vitenberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 61 metra. Površina opštine iznosi 3,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 614 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 175 stanovnika/km².
Acetanilid
Acetanilid je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 135,163 Da.
Alcalde, New Mexico
Alkaldi je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 285, što je 92 (-24,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pavlimir (kralj)
Pavlimir je legendarni južnoslavenski vladar iz doba ranog srednjeg vijeka, koji se spominje u Ljetopisu popa Dukljanina kao osnivač današnjeg Dubrovnika. Temeljem toga je postao jedan od likova u istoimenom dramskom djelu dubrovačkog književnika Junija Palmotića i historijskom romanu Savezu vrline i čestitosti od biskupa Antuna Primija iz 17. vijeka. U izvorima kod obojice autora izuzetan je mitološki sadržaj preuzet od antičkih klasika, evanđelja i biografija svetaca, te novovjekovnih romantično-viteških djela. Dio historičara smatra da je Pavlimir stvarnu podlogu imao u historijskog ličnosti Beloja, župana Travunije koji je bio živio početkom 9. vijeka.
El Huaco, Victoria
El Huaco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 330 m.
Daniele Farlati
Daniele Farlati (San Daniele del Friuli, 22. februar 1690 - Venecija, 22. april 1773) bio je italijanski jezuit i historičar, najpoznatiji po djelima posvećenim historiji kršćanstva i Katoličke crkve. Među njima se najvažnijim smatra Illyricum Sacrum, posvećeno historiji kršćanstva na području nekadašnjeg Ilirika, a koje se smatra vrijednim izvorom podataka o historiji južnoslavenskih naroda u ranom srednjem vijeku.
Moglănești, Toplița
Moglănești je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Toplița.
Giumellasco, Sondrio
Giumellasco je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 198 m.
Stefan Nemanjić
Stefan Nemanjić, je uobičajeno skraćeno ime za Stefana Nemanju II Prvovenčanog Nemanjića (oko 1166–24. septembar 1227. ili 1228). On je bio vladar srednjovekovne Srbije, koju su stranci zvali i Raška. Počeo je da vlada sa zvanjem velikog župana od 1196. godine, a prvi među Nemanjićima je postao krunisani kralj (1217. ili 1219), zbog čega je nazvan Prvovenčani. Vladao je do smrti 24. septembra 1227. ili 1228.
Napisao je „Život Svetog Simeona“, to jest hagiografiju svog oca i prethodnika na vlasti Stefana Nemanje I, koja se smatra bitnim delom srpske srednjevekovne književnosti. Za njegove vladavine podignut je manastir Žiča.
Srpska pravoslavna crkva ga naziva Simon Monah Prepodobni i slavi ga kao sveca 24. septembara prema julijanskom kalendaru, odnosno 7. oktobra po gregorijanskom kalendaru.
Rođenje i mladost
Pretpostavlja se da je rođen neposredno posle preuzimanja velikožupanskog prestola u Raškoj od strane Stefana Nemanje I, to jest oko 1166. godine. Mladost je proveo verovatno na očevom vladarskom dvoru.
Posle poraza od Vizantije u bitki na Moravi 1190. godine, zaključen je mir sa Vizantijom, a najkasnije tada određeno je da velikog župana Nemanju I na prestolu nasleđuje njegov srednji sin Nemanja II, a koji je dobio i zajedničko vladarsko-savladarsko, ime svih Nemanjića Stefan. Da bi se savez Vizantije i Srbije učvrstio prestolonaslednik u Srbiji Stefan Nemanja II imao se oženiti vizantijskom princezom Evdokijom, a kao srodnik carske porodice dobio je i titulu sevastokratora. Takvim sporazumom Vizantija je priznala nezavisnost Srbije 1190. godine.
Borba za vlast u Srbiji
thumb|right|[[Vukan Nemanjić, Stefanov stariji brat.]]
Nakon smrti Stefana Nemanje I 1199. ili 1200. godine dolazi do sve otvorenije borbe za vlast u Srbiji između Vukana i Prvovenčanog. Stefan je isključio Kotor iz Vukanove vlasti 1201. godine, što je neki navode kao uzrok rata.
Koliko je poznato i Prvovenčani je od 1199. ili 1200. tražio od tadašnjeg pape Inoćentija III kraljevski venac (to jest, krunu) kako bi on postao kralj, a Srbija kraljevina. Tome se protivio Vukan Nemanjić koji je u Zeti nosio staru krunu dukljanskih kraljeva i želeo je da on bude jedini srpski kralj. Ovaj sukob oko višeg vladarskog zvanja bio je jedan od prvih pokazatelja da među braćom nema sloge i poverenja. Želja obojice da imaju više vladarsko zvanje pokazivala je i želju obojice za vrhovnom vlašću u Srbiji, a to je bio pravi uzrok oružanog sukoba koji je usledio oko 1202.
Uoči krstaških napada na Carigrad, oko 1201. godine, Prvovenčani je proterao vizantijsku princezu Evdokiju zbog neverstva u braku. Progon Evdokije verovatno odražava i namere vladara Srbije da sebe čvršće veže za rimskog papu, od kojeg je očekivao da će dobiti krunu. Ponižena princeza je prvo otišla kod Vukana koji ju je lepo primio, a zatim je iz Drača otplovila za Carigrad. Vukan je zbog ovoga uputio velikom županu teške prekore. Tako je doveo u pitanje njegovo nasledno pravo jer je Evdokija bila deo mirovnog ugovora sa Vizantijom na osnovu kojeg je Prvovenčani nasledio presto, a ne stariji Vukan.
Ubrzo izbijaju oružani sukobi. U sukobu sa bratom Vukan je dobio značajnu pomoć od ugarskog kralja Emerik. Ugarska vojska napala je Srbiju 1202. i tako je Vukan zbacio Prvovenčanog sa vlasti. Vukan je ubrzo potom proglašen za velikog župana. Njegova službena titula je bila: "Veliki župan Vukan, vladar srpske zemlje, Zete, pomorskih gradova i područja Nišave". Izgleda da je Vukan vladao Srbijom između 1202. i 1204/05. Ugarski kralj Emerik sebe je video kao vrhovnog vladara Vukanove Srbije, a od 1202. u tituli kraljeva Ugarske se javlja i i ime Srbije (Seruiaeque Rex). Poraženi Prvovenčani je bio privremeno proteran iz Srbije, a podršku je našao u Bugarskom carstvu. Početkom XIII veka Vizantija je ubrzano slabila, a u julu 1203. godine krstaši iz Četvrtog krstaškog rata prvi put su osvojili Carigrad, ali formalno za vizantijskog pretendenta. Konačno krstaški napad u aprilu 1204. godine doveo je do pada Carigrada u ruke krstaša i Venecije, a carstvo se raspadalo. Propast Vizantije, je omogućila Bugarskoj da stekne veći značaj i slobodnije deluje prema Ugarima.
U leto 1203. godine, bugari cara Kalojan porazili su Ugarsku i osvojili oblasti od Niša do Braničeva. Kalojanov napad oslabio je Ugare i njihovog saveznika Vukana, a pomogao Prvovenčanom, ali sudeći po papskim pismima Vukan je i u jednom delu 1204. bio na vlasti u Srbiji, kao i ranije u martu 1203. Sukob braće oko prestola naneo je ogromne štete Raškoj. Razaranja u građanskom ratu su bila strašna.
Povratak na vlasti u Srbiji
Sava I Nemanjić se odaziva pozivu braće i sa grupom crnorizaca i kostima Svetog Simeona kreće u Srbiju. Sava I Nemanjić je došao u Srbiju i doneo očeve ostatke, kako bi bili sahranjeni u Studeniciprema jednom mišljenju početkom 1207. godine, a prema drugom mišljenju u februaru 1208. U Studeničkom tipiku Sava I je zapisao da je osam godina posle smrti Simeona došao „sa časnim moštima u Hvosno. I saznavši vladajući sin njegov Stefan Nemanja, i brat mu knez Vukan, sakupiše svetitelje, i jereje, i igumane sa mnogim crncima i sa boljarima svim, ... sa velikom čašću uzeše mošti gospodina Simeona.” Sava I postavljen je za igumana Studenice, gde je uveo Hilandarski tipik sa manjim izmenama. U Zeti 1208. upravu je preuzeo Vukanov sin Đorđe.
Savez sa Strezom
Strez je bio nećak bugarskog cara Kalojana, koji je nakon careve smrti 1207. godine bio je kandidat za presto. Iako je verovatno imao veće pravo, vlast preuzima Boril, njegov blizak rođak ili brat. Strez krajem 1207. ili početkom 1208. godine prelazi u Rašku, gde dobija politički azil na dvoru Stefana Nemanjića, koji odbija Borilove zahteve za izručenjem. Moguće da je Stefan "dugovao uslugu" Kalojanovom rođaku Strezu, jer ga je Kalojan pomogao u borbi za presto protiv starijeg brata Vukana.
thumb|Klisura [[Vardara kod današnje Demir Kapije je bila Strezova prestonica Prosek.]]
Čast ukazana Strezu na raškom dvoru ubrzo izaziva zavist nekih velmoža. Videvši ovo i plašeći se da će ga Stefan izručiti Bugarskoj, Strez planira da beži. Saznavši za te planove, Stefan uverava Streza u svoju odanost i postaje njegov pobratim.
Stefan je nameravao da iskoristi sukob Streza i Borila da osvoji pogranične bugarske zemlje. Strezovo prisustvo pružilo je Stefanu sjajno sredstvo da ostvari svoje planove. Naime, srpski napad na bugarsku teritoriju ujedinio bi Bugare oko Borila u odbrani zemlje. Međutim, pohod na Bugarsku sa bugarskim prestolonaslednikom bi podelio Bugare, i omogućio Stefanu da osvoji neke oblasti za svog štićenika. Time bi Boril oslabio, a Stefanov uticaj u pograničnim oblastima ojačao.
Stefan stavlja na raspolaganje Strezu vojsku uz pomoć koje osvaja deo Makedonije. Prvi udar je bio uperen kao vardarskoj dolini, oblasti koju je pre toga zauzeo Kalojan, verovatno oko 1205. godine. Napad je izveden 1208. godine, verovatno dok je Boril bio na pohodu u Trakiji. Strez je sa srpskim trupama zauzeo bugarsku teritoriju i utvrdio se, isprva kao Stefanov vazal, u nepristupačnoj tvrđavi Prosek kraj reke Vardar, na glavnom putu Niš-Skopje-Solun.
Kada je Strez stekao inicijalnu teritoriju, između reke Vardara i Strume, mnogi Bugari su došli da mu se pridruže, jačajući njegovu vojsku. Sa daljom podrškom Srbije, Strez se proširio Makedonijom, stižući bar do Bitolja. Jedan srpski izvor, verovatno sa znatnim preterivanjem, kaže da su Stefan i Strez "uzeli pola Bugarske". Strez je u toku jedne godine stekao teritoriju od Bera na jugu, do Skoplja na severu, te od reke Strume na istoku do Bitolja, a možda i Ohrida, na zapadu. Obzirom da je osvajanje bilo brzo, moguće da su neki gradovi otvorili svoje kapije Strezu zbog njegove popularnosti i dinastičkih veza.
Uspevši da stekne jako uporište i lojalne podanike, Strez prekida odnose podređenosti sa Stefanom i postaje samostalni vladar. Ubrzo sklapa sporazum sa epirskim despotom Mihailom I Komninom i bugarskim carem Borilom, koji mu priznaje titulu sevastokratora.
Rat protiv Raške
1213. godine papini legati su doputovali u Bugarsku da ponude caru Borilu prestanak neprijateljstva i vojnu saradnju, kako bi otklonili bugarsku pretnju Solunu i Latinskom carstvu omogućili koncentraciju trupa protivu Nikeje. Bugarski car Boril ovo prihvata, pa se i njegov sevastokrator Strez ubrzo našao u novom savezu. Strezove opcije su postale sužene, budući da više nije mogao ratovati protiv Latina ni Epira. Njemu je brzo postalo jasno da je bugarsko-latinski savez uperen protiv Srba. Historičar John Fine smatra da je bugarski car Boril, kome su Srbi bili susedi, bio zainteresovaniji za rat protiv njih nego latinski car Henrik Flandrijski, kome nisu bili nikakva pretnja, te je verovatno on odredio rat protiv Raške kao cilj alijanse.
1214. godine anti-srpski saveznici pokreću rat protiv Raške. Predviđeno je da Latini i Boril upadnu u Srbiju sa istoka, a Strez sa juga. Mihajlo Anđeo se također okoristio ratom napadajući pogranične krajeve. Neki navode da je i ugarski kralj uzeo učešća u ratu protiv Raške, ali za to nema dokaza. Udružene latinske i bugarske snage su stigle do Niša, dok je Strez nastupao dolinom Vardara, podigavši logor verovatno kraj Pologa (današnje Tetovo).
Ubistva Streza
Veliki župan Stefan je poslao izaslanike Strezu da traži mir, dok je mobilisao vojsku za odbranu. Nakon što izaslanici nisu uspeli da postignu dogovor, Stefan šalje svog brata Savu Nemanjića u Strezov kamp. Monah Sava po zadatku dolazi u Strezov logor, podignut na granici, i pokušava da ga ubedi da napusti učešće u savezu protiv Raške. Prema srpskim izvorima, Savin govor je ostavio jak utisak na neke vodeće ljude, ali ne i na Streza. Pošto diplomatija nije dala rezultata, Sava napušta kamp noću, a Strez mu garantuje bezbednost. Iste noći, sevastokrator Strez je ubijen, u zaveri koju je najverovatnije organizovao Sava. Strez je verovatno uboden otrovnom iglom ili bodežom. Prema hagiografiji Svetog Save, Strez je na samrti rekao da ga je ubio mladi vojnik po Savinom naređenju:
Historičar John V. A. Fine pretpostavlja da je Sava verovatno unajmio ili ubedio neke Strezove ljude da ga ubiju. Profesor Vasil Zlatarski smatra da je Sava direktno umešan u smrt sevastokratora. Istoričar Željko Fajfrić takođe smatra da je atentat na Streza "veoma vešto izvedeno uz verovatnu Savinu ulogu".
Nakon atentata, neke Strezove velmože su prebegle Stefanu, a Strezova vojska je dezintegrisana, čime je okončana opasnost po Rašku. Ni latinsko-bugarske snage u Nišu nisu nastavile pohod. Raška je bila spremna braniti se svim snagama od njihovog udara, čime je pokušaj otvaranja dva fronta osujećen.
Ubistva Mihajla
minijatura|Politička karta Balkana [[1224. godine.]] Nakon neuspeha bugarsko-latinske invazije na Rašku, epirski vladar Mihajlo Anđeo poduzima napade. Iako Teodosijevo Žitije Save navodi da su Henrik, Boril, Strez i Mihailo bili u savezu, većina naučnika smatra da Mihailo nije bio deo alijanske već je samo koristio priliku da proširi teritoriju. On je verovatno osvojio bar deo zapadne Makedonije, a možda i više, i nastavio je pohod ka severnoj Albaniji. Iste 1214. godine Mihajlo Anđeo je od Stefana osvojio Skadar.
Usled novonastale pretnje, Stefan kreće sa vojskom ka Zeti. Nije poznato da li je Zeta bila pod njegovom ili Đorđevom kontrolom, niti je li došlo do okršaja. Međutim, još jednom je Stefan spašem "čudom". Izgleda da je Savino posredovanje i ovde igralo ulogu.
Žerovnica, Kosovo i Metohija
Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Žerovnica površine 228 ha, po opštinskim procenama 209 ha. Selo Žerovnica nalazi se na 4 kilometra severozapadno od Zvečana u dolini Kozarevske reke sa kućama na obe strane reke između Spasojevog i Vidovog brda. Pominje se u Svetostefanskoj povelji kralja Stefana Milutina iz 1313. godine kao selo koje je darovano Manastiru Banjska. U turskom popisu iz 1455. godine kao „Žrnovnica“ sa popisanom 31 hrišćanskom kućom. U kasnijim popisima broj hrišćanskih kuća se smanjuje, a naročito posle velike seobe 1690. godine. Po narodnim predanja u sukobu sa Turcima oko devojke u blizini crkve ubijeno je mnogo Srba, da nije imao ko da ih sahrani. U selu povećanje broja srpskog stanovništva započinje krajem XVIII veka vraćanjem ljudi na svoja vekovna ognjišta. Srpski konzul u Prištini Todor Stanković zapisao je da je sredinom XIX veka u Žerovnici bilo samo 7 srpskih kuća. Selo ima osnovnu školu od 1921. godine.
Stefan Nemanjić
Ubistva Mihajla
Stefanov brat Sava Nemanjić je diplomatijom pokušao da odgovori Mihajla od napada na Rašku, ali nije uspeo. Krajem 1214. ili početkom 1215. godine, dok je bio stacioniran u Beratu, u Albaniji, Mihaila Anđela je ubio sluga na spavanju, što se tumačilo kao čudo svetog Save. Nakon atentata je Stefan Nemanjić ponovo zadobio Skadar.
Gornje Žabare
Gornje Žabare je naselje u opštini Kosovska Mitrovica, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Stefan Nemanjić
Ubistva Mihajla
Ubistvom Mihaila Komnima je eliminisana pretnja Epira Srbiji. Stefan Nemanjić je potom svoju sestru udao za Manojla, brata novog epirskog despota Teodora Anđela, koji je nasledio presto.
Osvajanje Zete i primorja
Obzirom da je dovukao trupe do Skadra, i da su ostali neprijatelji bili uklonjeni, Stefan je nastavio sa pohodom na Zetu, odnosno njene delove pod kontrolom Vukanovog sina Đorđa. Do 1216. godine Stefan Nemanjić je preuzeo kontrolu nad Zetom od kralja Đorđa, verovatno vojnom akcijom. Zeta je potom anektirana Raškoj i nije joj ostavljen nikakav poseban status.
Iste 1216. godine, Ugarska se pripremala da napadne Rašku, ali izgleda je sukob sprečen pregovorima. Srpsko-mađarska granica je tad bila kod Ćuprije, a Mađari su još uvek držali Beograd i Braničevo. U junu iste godine umire latinski car Henrik, čime Boril ostaje bez saveznika.
Stefan je nakon osvajanja Zete, verovatno iste 1216. godine intervenisao na strani Miroslavljevog sina Andrije, protiv njegovog brata Petra, koji je proterao Andriju i zauzeo veći deo Huma. Andrija, kome je Stefan pomagao, je uspeo da zadrži samo mali deo Huma, samo Popovo Polje i obalu.
Osvajanjem Zete i primorskih oblasti, Stefan je stekao bliže kontakte sa Katoličkom crkvom. Takođe je stupio u tešnje odnose sa Venecijom. Oko 1216. ili 1217. godine Stefan se oženio Anom Dandolo, unukom mletačkog dužda Enrika Dandola, koji je vodio napade na Carigrad u Četvrtom krstaškom ratu. Od ovog vremena, venecijanski i katolički uticaj je porastao u Srbiji.
Krunisanje Prvovenčanog za kralja
thumb|right|Litografija Stefana Prvovenčanog iz 1851. godine
Domentijan Hilandarac je skoro sigurno poznavao jednog od prisutnih na krunisanju, svog učitelja, Savu I Srpskog. Domentijan je verovatno imao opis svedoka krunisanja, a možda je bio i sam prisutan u Žiči kada je krunisanje obavljeno. Arhiđakon Toma Splićanin izgleda nije poznavao papinog poslanika koji je odneo krunu u Srbiju, a mogao je pisati ono što je bilo “očekivano”, to jest kako je on zamišljao da se trebalo dogoditi. Odatle, iz svoje mašte, je pisao da je da donosilac krune i izvršio krunisanje. Domentijan je važniji i pouzdaniji izvor od Tome Splićanina. Jedino ispravno je zamisliti da je bilo jedno krunisanje kraljevskom krunom iz Rima koje je izvršio arhiepiskop Sava I Srpski u Žiči kako to opisuje Domentijan u žitiju svog učitelja. Sava I je postao arhiepiskop 1219. godine i krunisanje nije moglo biti pre te godine, a to potvrđuje i najstariji pisani izvor u kome se Stefan Nemanja II Prvovenčani pojavljuje kao „krunisani kralj“, koji je iz marta 1220. Dakle krunidbeni sabor Stefana Prvovenčanog u Žiči mogao je biti krajem 1219. ili početkom 1220. Od pape poslata kraljevska kruna podizala je ugled srpskog vladara Stefana Prvovenčanog i predstavljala je međunarodno pravno priznanje Srbije kao nezavisne države. Istovremeno, priznanje krune iz Rima u Srbiji je podizalo ugled rimskog pape. Pre krunisanja u povelji koju je izdao Hilandaru on se potpisao kao „veliki župan Stefan namesnik gospodin sve Srpske Zemlje”. Posle krunisanja on je u poveljama manastirima (Žiči i Sv. Bogorodice na Mljetu) potpisan kao „Stefan, po Božijoj milosti venčani prvi kralj sve srpske zemlje, Dioklije i Travunije i Dalmacije i Zahumlja” i „Stefan, po milosti Božjoj venčani kralj i samodržac sve Srpske Zemlje i Pomorja”. Kao prvi od Nemanjića koji je dobio kraljevski venac, nazvan je „prvovenčani kralj” i iz tog srednjovekovnog opisa je izvedeno ime pod kojim je danas poznat kao Prvovenčani.
Mada je Toma Splićanin poznat kao pisac sklon pravljenju falsifikata i preteranom veličanju Katoličke crkve, neki istoričari uporno brane njegovo protivrečno pisanje da je papin legat krunisao kralja Srbije.
Autokefalnost crkve
U vreme kada je Sava I Nemanjić bio iguman u Studenici pravoslavna crkva u Srbiji nije bila samostalna, već je bila podređena Ohridskoj arhiepiskopiji, a imala je samo tri episkopije (Rašku, Lipljansku i Prizrensku) u kojima su vladike bili Grci.
Po ugledu na krunisanje u Bugarskoj 1204. godine, iz Rima 1217. verovatno je predloženo velikom županu Srbije i „uzdizanje” crkvenog starešine u Srbiji pre krunisanja kralja u njoj. Predlog pape da po ugledanju na Bugarsku i u Srbiji uzdigne starešinu pravoslavne crkve bi objasnio zašto je Sava bio nezadovoljan pregovorima o krunisanju. Pregovori o krunisanju su verovatno doveli do pregovora o srpskoj pravoslavnoj crkvi 1217. Kada je otišao na Svetu goru Sava I je ojačao veze sa monasima Grcima i završio uobličenje zamisli da se uzdizanje pravoslavne crkve u Srbiji zatraži od vaseljenskog patrijarha i cara u Nikeji. U prepisci sa bratom postigao je saglasnost o tome.
Posle dogovora sa bratom Sava I je otišao na pregovore u Nikejsko carstvo. U Nikeju je otišao jer 1204. godine Carigrad je pao pod vlast Venecije i krstaša, a prestao da bude deo Vizantije. Nikeja je bila sedište za nikejskog cara Teodora I Laskarisa i vaseljenskog patrijarh Manojla I Sarantena Haritopula. Od njih je Sava I tražio samostalnost za pravoslavnu crkvu u Srbiji. Prilike za takav zahtev bile su povoljne, jer su pravoslavne episkopije u Srbiji bile potčinjene Ohridskoj arhiepiskopiji, a ona je podpadala pod drugu državu nastalu raspadom Vizantijskog carstva, Epirsku despotovinu, protivnika Nikejskog carstva. Pored toga ponude pape da on „uzdigne“ starešinu pravoslavne crkve u Srbiji dodatno su ubeđivale patrijarha i cara da ispune zahteve Save Srpskog. Za cara i patrijarha u Nikeji molba Save I bila je i prilika da se istakne značaj Nikeje kao središta istočnog hrišćanstva u sporu crkava Epira i Nikeje. Car Teodor I Laskaris i patrijarh Manojlo odlučili su da Sava I bude rukopoložen za prvog arhiepiskopa Srpske pravoslavne crkve. Prema starim srpskim letopisima to se dogodilo 1218/19. ( 6727) godine, Iz toga je izvedeno skoro nepodeljeno mišljenje kod istraživača prošlosti Srba da je između 1.1.1219. i 31.8.1219. Sava I Nemanjić hirotonisan za arhiepiskopa. Arhiepiskop Sava I u Nikeji je tražio autokefalnost, tj. da njegovi naslednici na mestu arhiepiskopa ne moraju da dolaze u Nikeju za posvećenje, već da ih može izabrati i rukopoloži sinod novostvorene arhiepiskopije u Srbiji. Car i patrijarh su ispunili i taj Savin zahtev. Vraćajući se u Srbiju, arhiepiskop Sava I je ponovo posetio Svetu goru, a odatle je verovatno poveo i neke od budućih episkopa u Srbiju.
Osnivanje ovih eparhija zahtevalo je zapošljavanje još sveštenika, ali ih nije bilo dovoljno na raspolaganju, pa su pojedine oblasti bile gotovo bez sveštenika. Žitije Savino beleži, na primer, da je slao sveštenike po unutrašnjosti da bar venčaju mnoge ljude koji su već dugo živeli u zajednici, bez blagoslova crkve.
NGC 3016
NGC 3016 je galaksija u zviježđu Lavu.
Stefan Nemanjić
Autokefalnost crkve
Iako epirski vladar Teodor verovatno nije bio sretan zbog Savine akcije, on nije mogao priuštiti da raskine savez sa Raškom. On je na vrhuncu crkvene krize udao svoju ćerku Anu za Stefanovog naslednika Radoslava, 1219. ili 1220. godine.
1220. godine Stefan Prvovenčani piše papi Honoriju III, koji mu je poslao krunu, da želi da se naziva sinom Svete Rimske crkve, i njega kao Svetoga oca. U zapadnim krajevima zemlje, uključujući primorje, katolički biskupi nisu proterani, kao što su grčki. Na zapadu zemlje je katolička organizacija nastavila da postoji uporedo sa srpskom crkvom, imajući u istom gradu svaka svoje sopstvene crkvene zgrade, sveštenstvo, a nekad čak i biskupe. Ipak, u narednom periodu, Stefanove veze sa katoličkom crkvom su popustile.
Prolongación las Rosas, Tlalpan
Prolongación las Rosas je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Tlalpan.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2726 m.
Stefan Nemanjić
Autokefalnost crkve
Nakon sticanja autokefalnosti, crkva u Raškoj je ohrabrivala širenje pravoslavlja i razvijala kult vladarske dinastije Nemanjića. U narednim godinama određeni broj ljudi prešao je iz katoličanstva u pravoslavlje u zapadnoj Zeti i u južnoj Dalmaciji.
Sabor u Žiči i verski progoni
thumb|[[Manastir Žiča, sedište arhiepiskopije.]] 1221. godine arhiepiskop Sava je sazvao crkveni sabor u novom manastiru Žiča, podignutom kao sedište nove arhiepiskopije. Sabor je potvrdio novu administrativnu strukturu Crkve i podržao Savine episkope. Na saboru je usvojena Savina verzija vizantijskog Nomokanona, koja postaje najviši pravni akt srpske crkve i države. Sabor je također potvrdio Sinodik pravoslavlja iz 9. veka, koji osuđuje razne jeresi.
NGC 3015
NGC 3015 je galaksija u zviježđu Sekstantu.
Žerovnica, Kosovo i Metohija
Naselje je dobro povezano jer kroz selo prolazi put Zvečan – Zubin Potok, ali neke ulice u selu nisu asfaltirane. Selo je povezano na gradski vodovod, a delovi imaju seoske vodovode. Većina domaćinstava ima fiksne telefone. U selu postoji crkva sa starim grobljem.
La Unión, Čile
La Unión je grad i općina od 26,662 stanovnika. na jugu Čilea u Provinciji Ranco u kojoj je administrativni centar.
Geografske karakteristike
La Unión se nalazi u Centralnoj čileanskoj dolini, udaljen 40 km sjeverno od Osorna i 80 km jugoistočno od svog regionalnog centra Valdivije.
Historija
La Unión je službeno osnovan 1827. dekretom skupštine Provincije Valdivija. Stvoren je sa namjerom da postane servisni centar poljoprivrednog kraja sjeverno od rijeke Rijeke Bueno.
Ime -La Unión dobio zbog ušća na južnom dijelu grada, gdje se spajaju rijeke Llollelhue i Radimadi (pritoke Rijeke Bueno).
Privreda
Pored poljoprivrede za ekonomiju grada važan je turizam, zbog netaknute prirode i Jezera Ranco.
Žerovnica, Kosovo i Metohija
Demografija
Naselje ima srpsku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
Opština Santiago el Pinar, Chiapas
Santiago el Pinar je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Stefan Nemanjić
Sabor u Žiči i verski progoni
Na žičkom saboru, arhiepiskop Sava je održao "besedu o pravoj veri", te prokleo bogumile i poglavare bosanske crkve, koja je primala prognane hrišćane iz Raške:
Posle sabora, arhiepiskop Sava je isledovao i pokrštavao "jeretike", koji nisu prihvatali novouspostavljenu crkvenu hijerarhiju. Kralj Stefan i arhiepiskop Sava su plemićima nudili mnoge darove i počasti ako im se priklone:
Oni koji nisu pristali da se odreknu svoje vere i pređu na pravoslavlje behu "s velikim beščašćem" proterani iz zemlje.
Smrt
Stefan Nemanjić je umro 24. septembra 1228. Prema crkvenom predanju, neposredno pre smrti zamonašio se i uzeo ime Simon. Imao je četiri sina, Radoslava, Vladislava, Uroša, i Predislava te kćerku Komninu, dok neki izvori navode da je imao još jednu ćerku , pod imenom Renijera.
Stefana je na prestolu nasledio najstariji sin Stefan Radoslav.
Prvo je bio sahranjen u manastiru Studenici, a posle toga u svojoj zadužbini manastiru Žiči. Njegove mošti su prenošene petnaestak puta, od toga tri prenosa su bila u vreme Karađorđa: Prvi je bio u vreme Kočine krajine, drugi prenos bio je u proleće 1806. kad je Studenica popaljena i bila privremeno napuštena, kada su mošti smeštene u manastir Vraćevšnicu. Treći prenos bio je pred sam kraj ustanka 1813. kada su mošti sklonjene u manastir Fenek.
Srpska pravoslavna crkva ga slavi kao sveca 24. septembra tj. 7. oktobra po gregorijanskom kalendaru.
Književni rad
Njegovo „Životije Stefana Nemanje“ (1216) je prva srpska celovita hagiografija i smatra se bitnim delom srednjevekovne književnosti. Žitije obuhvata čitav život Stefana Nemanje, od rođenja do smrti, uključujući i događaje posle smrti u kojima su se ispoljile njegove natprirodne moći. Način Stefanovog izlaganja se odvija prema biblijskom modelu. Od čoveka iz Savinog žitija, lik Nemanje doživljava ogromnu promenu - gubi sve ljudske crte i postaje instrument božanske pravde - svetitelj, čudotvorac i božiji izabranik.
Bonlier (Oaza)
Bonlije je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Bove.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 385 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 86 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,47 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 112 metara (maksimalnoj 133 m, a minimalnoj 99 m).
Opština Santiago el Pinar, Chiapas
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1849 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1714 m.
Opština Suharău, Botoșani
Suharău je opština u Rumuniji u okrugu Botošani.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
Pantaide, Cosenza
Pantaide je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Coaxocoyo, Tampamolón Corona
Coaxocoyo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tampamolón Corona.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 248 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Collective (Star Trek: Voyager)
Collective je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 16. februara 2000. godine. Radnja prikazuje kako članove terenske misije Voyagera zarobi brod Borga za čiju se posadu ispostavi da su adolescenti koji su izgubili vezu sa kolektivom Borga.
Lyndon, Illinois
Lindon je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 648, što je 82 (14,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cardiff
mini|desno|200px|Normanska utvrda u Cardiffu mini|desno|200px|Cardiff na karti Walesa Cardiff (velški: Caerdydd) je glavni i najveći grad Walesa. Grad se nalazi na južnoj obali Walesa na rijeci Taf.
Historija
Historija Cardiffa počinje godine 1093., kada je ovdje sagrađen normanski zamak na mjestu ranijeg rimskog kastela.
Do ranog 19. vijeka, Cardiff je bio mali grad, a značaj mu je naglo porastao dolaskom industrije kada je postao važna luka za promet uglja. Univerzitet u Cardiffu je otvoren 1883. Status grada Cardiff je dobio 1905., a glavni grad Walesa je postao 1955.
Godine 1999. u Cardiffu je podignut Milenijumski stadion, koji je sa 93 metra visine najviša zgrada u Walesu i najveći stadion Ujedinjenog Kraljevstva.
Nova zgrada Nacionalne skupštine Walesa u Cardiffu je počela sa radom 2. marta 2006.
Dugonjive
Dugonjive (Duge Njive) je naselje u opštini Klina, Pećki okrug, Kosovu i Metohiji, Republika Srbija. Smešteno je na reci Bistrici, devet kilometara jugozapadno od same Kline.
Srpsko stanovništvo u Dugonjivama
U naselju je pre NATO agresije na SRJ 1999. godine živelo je 35 srpskih porodica, sa oko 235 članova. Povratak raseljenih u selo Dugonjive desio se sredinom oktobra meseca 2010. godine, kada se na povratak odlučilo 12 srpskih porodica. Među povratnicima su porodice Rašković, Tomić, Pantić i Stašić, uglavnom starije osobe, dok se mlađe osobe, teže odlučuju na ovaj korak. Pravi razlog za povratak je isključivo finansijske prirode, jer se po priči sadašnjih povratnika teško živi, trenutno su bez ikakvih primanja i socijalne pomoći, jedva preživljavaju. Selo nije povezano sa enklavom i njegovi stanovnici su isključivo vezani za selo Vidanje.
Equi Terme, Massa e Carrara
Equi Terme je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 265 m.
San Sebastiano, Alessandria
San Sebastiano je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Venetico Superiore, Messina
Venetico Superiore je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 273 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 283 m.
Donje Žabare
Donje Žabare je naselje u opštini Kosovska Mitrovica, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Stara gradska vijećnica u Zagrebu
mini|250px|Stara gradska vijećnica mini|250px|Spomen ploča koju je [[Družba "Braća hrvatskog zmaja" postavilo na pročelje zgrade 1917. godine]] mini|250px|Ulaz u Staru gradsku vijećnicu mini|150px|Spomen ploča [[Nikola Tesla|Nikoli Tesli na pročelju]]
Na tom mjestu spominje se u kasnom srednjem vijeku, 1439. "kuća vijeća Gradeca zagrebačkoga", a 1614. gradski sudac Jakov Gasparini, dograđivanjem preuredio ju je u vijećnicu. Zabilježeno je da je 1787. godine vijećnica imala osam soba, kuhinju, tri zatvora, dva dućana i podrum. 1803. godine gradska općina je od grofa Adama Oršića kupila susjednu kuću, na uglu Ulice sv. Ćirila i Metoda i Kuševićeve ulice za proširenje gradske vijećnice. Zagrebački trgovac Kristofor Stanković, dobivši 1832. godine na bečkoj lutriji glavni zgoditak odlučio je uložiti ga u gradnju kazališta, a gradska uprava, na jednokatnici kupljenoj od grofa Oršića nadogradila je 1833. godine drugi kat, srušila staru vijećnicu i kupila još dvije parcele u današnjoj Freudenreichovoj ulici, čime je osigurala dovoljno prostora za kazališnu zgradu, te je kamen temeljac postavljen 12. kolovoza 1833. godine. Zgrada Stankovićeva kazališta, koje se kasnije zvalo Gradsko, a u Jelačićevo vrijeme Narodno, bila je jednokatna građevina s trostrukim ulaznim vratima u Ulici sv. Ćirila i Metoda. U prvom katu bila je plesna (redutna) dvorana s galerijom, koja i danas služi kao dvorana za zasjedanje gradske skupštine.
Godine 1958. gradska uprava izgradnjom novog objekta (današnje zgrade Gradskog poglavarstva), napušta svoje staro sjedište, a u Staroj gradskoj vijećnici održavaju se i dalje zasjedanja Gradske skupštine. Cjelovita obnova izvedena je 1968. do 1975. godine s opsežnim restauratorsko-konzervatorskim radovima u velikoj skupštinskoj dvorani, a uređene su i tri manje dvorane na prvom i dvije dvorane za vjenčanja na drugom katu. Prizemlje je preuređeno u prostor polivalentnih namjena. Godine 1993. Stručna služba Gradske skupštine preselila se ponovo u Staru gradsku vijećnicu. U njoj su također smješteni Odjel za statistiku Gradskog zavoda za planiranje razvoja Grada i zaštitu okoliša te Gradski zavod za zaštitu spomenika kulture i prirode. 1998. godine u prizemlju su uređene dvorane za vjenčanja, a na njihovom mjestu, na drugom katu, dvorane Kaptol i Grič.
Blancey
Blanse je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Bon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 60 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,73 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 390 metara (maksimalnoj 519 m, a minimalnoj 361 m).
Hötensleben
Hetensleben je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 35 opštinskih središta okruga Berde. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.995 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15083320.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Berde Hetensleben se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Berde. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 99 metara. Površina opštine iznosi 60,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.995 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 66 stanovnika/km².
Žitkovac (Zvečan)
Žitkovac je naselje u opštini Zvečan na Kosovu i Metohiji.
Geografija
Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Žitkovac površine 335 ha, po opštinskim procenama 281 ha. Selo Žitkovac nalazi se na 3 kilometara severno od Zvečana, sa leve strane puta koji vodi od Zvečana prema Zubinom Potoku i prostire se duž Kozarevske reke i pored pruge Kosovo Polje – Kraljevo.
Istorija
Na imanjima meštana Žitkovca na obali Ibra je naselje starije Vinčanske kulture. Materijal koji je nađen u jamama ima elemente starije Vinčanske kulture, a materijal nađen van jama pripada starijoj Starčevačkoj kulturi (antropomorfna figurina od pečene gline). Za ovo selo je malo pouzdanih podataka jer se ne pominje u Svetostefanskoj povelji kralja Milutina i kasnijim turskim popisima, ali je po narodnom predanju formiranje sela počelo krajem XVIII veka. Selo nema osnovnu školu, a deca odlaze u osnovnu školu „Vuk Karadžić“ u Zvečanu i osnovnu školu „Sveti Sava“ u Žirovnici.
Zahvaljujući putu koji prolazi kroz selo dobro je povezano sa Zvečanom i drugim mestima. Za selo je značajno i što u blizini protiče reka Ibar i Kozarevska reka. Selo je povezano na gradski vodovod, a delovi imaju seoske vodovode. Većina domaćinstava ima fiksne telefone.
Demografija
Naselje ima srpsku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
NGC 3017
NGC 3017 je galaksija u zviježđu Sekstantu.
Tampatel, Tantoyuca
Tampatel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 308 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 170 m.
The Mamas & the Papas
The Mamas & the Papas je ime poznatog američkog folk i pop sastava, osobito popularnog krajem 1960-ih po svom velikom hitu koji se vrti i danas California Dreamin’.
Povijest sastava
Spiritus movens ovog pjevačkog sastava bio je pjevač John Phillips koji je svoju svoju glazbenu karijeru započeo u sastavu  Smoothie sa Scott McKenziem (autorom Hippie himne San Francisco (Be Sure to Wear Flowers in Your Hair), oni su potom osnovali sastav  The Journeymen. Kanađanin Denny Doherty i njegova prijateljica Cass Elliot, drugo dvoje članova budućeg sastava The Mamas & the Papas, također su imali glazbeno iskustvo - bili su članovi sastava Mugwumps. John Phillips, i njegova supruga Michelle susreli su 1964. u Los Angelesu pjevački par Denny Dohertya i Cass Elliot. Svi četvoro otputovali su na Karibe da se bolje upoznaju, nakon povratka odlučili su se udružiti, te su potpisali ugovor s izdavačkom kućom  Dunhill Records 1965. godine.
Već njihova prva pjesma California Dreamin’ prodana je u preko milijun primjeraka, potom su uslijedili hitovi; Monday, Monday, Go Where You Wanna Go und Dedicated to the One I Love. Već njihov prvi hit jasno je odredio svjetonazor i stil sastava. Pjesmu su napisali John i Michelle Phillips 1963., kad su živjeli u New Yorku, tekst je bio odraz Michelline čežnje za rodnom sunčanom Kalifornijom. To je inače bilo doba kad se počela rađati Hippie pokret, a pjesma California Dreamin’ kao da je bila sve što je pokret htio napraviti- otići negdje gdje je toplo i dobro se zabavljati. Lijepo usklađeni muško ženski glasovi, uz pratnju folka i pop sa lirskim tekstovima. Mamas & the Papas bili su gotovo zaštitni znak djece cvijeća - oni su čak i živjeli na takav način te postali uzor mnogim mladim ljudima po Americi i širom svijeta (živjeli su zajedno u nekoj vrsti komune).
Sastav se okupio 1967. na Monterey Pop Festivalu na inicijativu John Phillipsa, koji je bio i organizator festivala i snimili su film Monterey Pop.
John i Michelle Phillips razveli su se 1968., i to je bio kraj sastava Mamas and Papas. Nakon što su relativno neuspješno pokušali napraviti vlastite solo karijere, ponovno su se okupili 1971., i snimili svoj posljednji album - People Like Us, koji je prošao nezapaženo. Simpatična debeljuca Cass Elliot je umrla od srčanog udara 1974. i to je značio definitivni kraj Mamas and Papas.
U 1982., John Phillips i Denny Doherty, osnovali su novu grupu pod vrlo sličnim nazivom The Mamas and the Papas, uz njih dvojicu članovi ovog kvarteta bili su Phillipsova kći Mackenzie Phillips i Elaine Spanky McFarlane. Ali se sastav ubrzo raspao jer nisu imali nikakva uspjeha.
Las Malvinas, Zinapécuaro
Las Malvinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zinapécuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2163 m.
San Julián, Villaflores
San Julián je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Zabrđe (Kosovska Mitrovica)
Zabrđe je naselje u opštini Kosovska Mitrovica, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Orao (računalo)
Orao bila je obitelj 8-bitnih kućnih mikroračunala koje je proizvodila hrvatska tvrtka PEL Varaždin, dok je marketing i prodaju vršila hrvatska tvrtka Velebit Informatika. Orao je bilo standardno računalo u osnovnim školama u Hrvatskoj između 1985. i 1991. mini|desno|300px|Računalo Orao
Povijest
Glavni konstruktor Orla bio je Miroslav Kocijan, koji je prije ovog računala konstruirao osnovnu matičnu ploču za Galeb, radnog imena YU101. Galeb je bio nadahnut računalima Compukit UK 101, Ohio Scientific Superboard i Ohio Scientific Superboard II koja su se pojavila u Ujedinjenom Kraljevstvu i u SAD-u 1979. i koja su bila jeftinija nego Apple II, Commodore PET ili TRS-80. Zato je i ime bilo izabrano YU101, kao pandan UK 101. Potaknut izazovom od Ante Lauca, Miroslav Kocijan je počeo razvijati računalo koje je trebalo biti naprednije od Galeba s manje komponenti, jednostavnije za proizvodnju, boljim grafičkim performansama te prihvatljivom cijenom. Radni naziv novoj projekta bio je YU102.
Odabir mikroprocesora
Kao osnovni procesor zadržao je poznati mikroprocesor MOS Technology 6502 te ostala svojstva kućnih računala: ugrađeni BASIC i monitor. Izborom mikroprocesora MOS6502 arhitektura Orla je bila ograničena brzinom i memorijom, no dobilo se na cijeni jer ovaj mikroprocesor je bio dostupan i jeftin. Inače YU102 je prvotno bio zamišljen da koristi noviji i bolji mikroprocesor Motorola 6809 (ovaj procesor koristio je velško računalo Dragon 32 i Dragon 64), no zbog cijene ova ideja je bila odbačena.
Tržišna konkurencija
Na jugoslavenskom tržištu postojalo je nekoliko kućnih računala domaće proizvodnje krajem 1984. i početkom 1985: srpsko računalo Galaksija koje je bilo dostupno u kit verziji; kupac je trebao sam zalemiti sve komponente i napraviti svoje kućište, Ei-Niš PeCOM 32 (Srbija), Iskra Partner (Slovenija), Gorenje Dialog (Slovenija). Krajem 1984 na tržištu počeli su se izdavati prvi računalni časopisi: Moj Mikro (Slovenija), Računari u vašoj kući (Srbija, prvi broj je sadržavao planove za Galaksiju), te Revija za mikroračunala (Hrvatska). Inače prvo jugoslavensko kućno računalo bio je Ivel Ultra, a njegovim stopama je slijedio Galeb, koji se proizveo samo u 250 primjeraka, kao prethodnica serijske proizvodnje Orla koja je započela krajem ljeta 1984.
Serijska proizvodnja i cijena
Cijena Orla MR102 bila je bila zamišljena oko 55.000 dinara, no cijena je porasla na 80.000 dinara prilikom izlaska na tržište. Pošto su jedine uvozne komponente bili integrirani krugovi koje je bilo teško nabaviti u Jugoslaviji zbog restriktivne monetarne politike tadašnje države, PEL Varaždin je zaradom od prodaje pletenih košara na stranim tržištima financirao uvoz ovih komponenti po veleprodajnim cijenama, što je omogućavalo jeftiniji finalni proizvod. Problemi su postojali u serijskoj proizvodnji i najviše problema bili su u kvaliteti izrade kućišta, tipkovnice, te problemi oko izvora napajanja (pretjerano zagrijavanje).
Nedostatak softvera
Obzirom da Orao nije bio kompatibilan ni s jednim kućnim računalom tog vremena, softver je bio deficitaran jer tada nije postojalo dovoljno sofverskih tvrtki ni pojedinaca koju su radili softver za Orao.
Arhitektura
Arhitektura Orla MR102 bila je zasnovana: mikroprocesor MOS 6502, ugrađeni BASIC i monitor, malu osnovnu memoriju u Orlu 16K, RS-232 međuspojnik, crno-bijelu grafiku, rubni spojnik za proširenje. Grafiku je kontrolirao posebni hardverski sklop, a ne glavni mikroprocesor kao što je to bio slučaj kod mnogih kućnih računala, jer Kocijanova namjera je bila stvoriti grafičko računalo slično Xerox Altu ili Apple Macintosh-u, tj. koristio je bitmapnu grafiku. Kod bitmapne grafike svaka upaljena točkica je predstavljena jednim bitom, tako da grafička rezolucija od 256x256 točkica - 65,636 bita odnosno ili 8K, ako je grafika samo crno bijela. Što se još tiče grafike rezolucija 256x256 bila je izabrana radi ostvarivanja kockastih točkica, što je omogućavalo lako pisanje grafičkih programa. Rezolucija teksta je 32x32, i svaki karakter je bio ispisan u polju 8x8, no u stvari znakovi su bili napisani 7x5 formatu. Konstruktori Orla otišli su jedan korak dalje u svojim nastojanjima da stvore računalo koje se moglo puno lakše proširiti, priključiti na pisač te povezati sa vanjskim svijetom sa serijskim međuspojem RS-232.
Modeli
U reklamni koja se pojavila u Svetu Kompjutera u listopadu 1984. godine, Orao MR102 imao je sljedeća tehnička svojstva koja su bila drugačija nego od Orla koji je ušao u serijsku proizvodnju:
Orao MR102 - serijska proizvodnja
Orao 32 i Orao 32K
Upotreba
Orao je bilo standardno računalo u osnovnim školama u Hrvatskoj između 1985. i 1991., i računalo koje je bilo u mnogim amaterskim radio klubovima diljem Hrvatske. Kao kućno računalo nije bilo toliko rasprostranjeno zbog nedostatka programske podrške.
Zanimljivosti
Računalo se nakon uključivanja ili resetiranja budilo u monitoru, iz kojeg se u Basic prelazilo na dva načina:
- naredba BC je pokretala Basic i brisala RAM memoriju;
- naredba BW je pokretala Basic bez brisanja RAM memorije, u kojem slučaju je korisnik nakon resetiranja računala mogao nastaviti raditi na programu koji je već bio u memoriji.
Retro scena i emulatori
Oko Orla postoji mala retro scena, postoji nekoliko emulatora i dva novo konstruirana računala: Orao 2007 i Orao 2008. Računalo Orao 2007 izradili su dvojac: Josip Perušanec i Zoran Tomiša koji su prvo rekonstruirali elektroničku schemu koristeći origninalno računalo. Schemu su načinili koristeći CAD program za konstruiranje elektroničkih krugova, prema njihovim izjavama nakon što su pokrenuli funkciju optimizacije da program nije pronašao mogućnost poboljšavanja. Nakon rekonstrukcije elektroničke scheme, Josip Perušanec i Zoran Tomiša napravili su kopiju Orla koristeći neke od novijih komponenti, radi uštede na prostoru i na poslu. Josip Perušanec otišao je jedan korak dalje sa računalom Orao 2008, koji ima proširene sposobnosti kao: muzički integrirani krug SID 6581 (koji je bio na računalu Commodore 64), generatorom prekida, integrirani krug za grafiku TMS9918A, i IDE poveznikom. Svojim radom na retro Orlu Josip Perušanec je razvio emulator za orla za računala sa Windows operacijskim sustavom, i razvio je niz alata za rad. Za ovu inačicu orlovog emulatora također je dostupan izvorni kod. Za Orao MR102 također postoji emulator koji radi preko emulatora sa SAM Coupé, što omogućava korisnicima emulaciju Orla na drugim operacijskim sustavima kao Linux ili Mac OS X ako prvo koriste simulator SAM Coupé. Treći emulator za Orla je razvijen u jeziku C# i samo radi na Windows operacijskom sustavu. Najnoviji emulator je za Android.