cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сигет (Нови Кнежевац)
Сигет је насеље у Србији у општини Нови Кнежевац у Севернобанатском округу. Према попису из 2011. било је 198 становника.
Напомене
→ * - Подаци за површину и густину насељености дати су збирно за катастарску општину Банатско Аранђелово, на којој се налазе три насеља, Банатско Аранђелово, Подлокањ и Сигет.
Mandžurci
right|thumb|210px|Jedan od mandžurskih tjelohranitelja [[Car Qianlong|cara Qianloga (1760) s prepoznatljivom kapom]]
Mandžurci (mandžurski: 10px Manju; ) su tunguski narod porijeklom iz dijela sjeveroistočne Azije zvanog Mandžurija. Za vrijeme mandžurskog osvajanja u 17. vijeku, osvojili su Kinu, tada pod dinastijom Ming, koju su zamijenili vlastitom dinastijom Qing. Ta dinastija je vladala Kinom do tzv. Xinhai revolucije godine 1912, nakon koje je utemeljena Republika Kina.
Mandžurci su se uglavnom asimilirali u Han Kineze, a tokom tog procesa je došlo do značajnih kulturnih i drugih promjena u obje etničke grupe. Danas je mandžurski jezik gotovo izumro, a njime govori samo manjih broj starijih ljudi u seoskim sredinama sjeveroistočne Kine, kao i nekoliko naučnika; oko 10.000 ljudi govori Sibeom (Xiboom), modernim mandžurskim dijalektom koji se govori u regiji Ili u Xinjiangu. Posljednjih nekoliko godina, međutim, ponovno se javio interes za mandžursku kulturu i među Mandžurcima i među Han Kinezima. Danas postoji veliki broj Kineza koji imaju barem nekoliko Mandžuraca među precima, ali se oni uglavnom izjašnjavaju kao Kinezi. Usvajanje preferencijalne politike prema etničkim manjima (prednost pri upisu na univerzitete i zapošljavanju u državnim službama) je također potaklo kineske građane miješanog kinesko-mandžurskog porijekla da se izjašnjavaju kao Mandžurci.
Porijeklo
Mandžurci su potomci Jurčena, koji su u 12. vijeku bili osvojili veliku oblast sjeveroistočne Azije i ustanovili dinastiju Jin (Zlatnu dinastiju) koja je vladala Mandžurijom i sjevernom polovicom Kine sve do osvajanja i uništenja od strane Mongola pod Džingis Kanom. Ime Mandžurci je formalno usvojio Nurhači, poglavica Jianzhou Jurčena godine 1635, iako neki drže da je u upotrebi bilo još 1605. Nurhači se rodio u današnjoj Sjevernoj Koreji blizu Paektu/Changbai planina. Nurhačijev sin Hong Taiji je odlučio da će se Jurčeni ubuduće zvati Mandžurcima te je zabranio korištenje izraza Jurčen.
Mandžurski jezik pripada tunguskoj jezičnoj grupi, koja sama pripada spornoj altajskoj jezičnoj porodici (te je osnovu te hipoteze srodan korejskom, te mongolskim i turskim jezicima).
Porijeklo i rano značenje izraza Mandžurci nije dovoljno istraženo, iako se čini da je predstavljalo stari izraz za Jianzhou Jurčene. Jedna teorija tvrdi da je naziv došao od Bodhisattve Mañjuśrīja (Bodhisattve Mudrosti), za koju je Nurhači tvrdio da je inkarnacija. Druga teorija tvrdi da su Mandžurci, kao i drugi tunguski narodi, ime preuzeli od zajedničke tunguske riječi *mangu(n), 'velika rijeka'. Prije 17. vijeka, preci Mandžuraca su uglavnom bili stočari, lovci, ribolovci uz povremeno bavljenje zemljoradnjom i svinjogojstvom.
Drevna religija Mandžuraca je oblik šamanizma koji ima neke sličnosti s mongolskim šamanizmom, što je najvidljivije u štovanju nebeske boginje kojoj je sagrađen poznati "Hram neba" ili "Tian Tan" u Pekingu, danas više turistička atrakcija nego mjesto za vjerske obrede. Usprkos činjenice da je oskvrnavljen (s mandžurskog duhovnog gledišta), Tian Tan je i dalje zadržao historijsku, kulturnu i duhovnu važnost za nacionalno svjesne Mandžurce.
Osim Nebeske Boginje, mandžurski panteon je također sadržavao bogove zemlje i sunca, te boginju mjeseca - kojima su sagrađeni hramovi u Pekingu nalik na Hram Neba. Od sva četiri glavna božanstva, Boginja Mjeseca je bila najvažnija. Ta četiri primarna božanstva su predsatvljena s četiri odgovarajuće boje koje su postale četiri originalne boje u mandžurskom sistemu zastava. Crvena je bila boja sunca. Žuta je bila boja zemlje. Plava je bila boja nebeske boginje, dok je bijela pripada boginji mjeseca.
U političkom smislu Glavna Žuta zastava je bila od velike važnosti za vladajući Aisin Gioro (kineski Aixinjueluo) koji su imali Glavnu žutu zastavu. Zbog važnosti koje je u mandžurskom duhovnom životu imala Boginja Mjeseca, Bijela zastava je imala veliku važnost i pripadnost toj zastavi je značila povezanost s vjerskim pitanjima. Za ženu rođenu pod Bijelom zastavom se smatralo da je duhovno obdarena. Šamani ili kandidati za šamane su morali biti pod bijelom zastavom - ili po rođenju ili usvajanjem nakon strogih testova duhovne sposobnosti. Jednom kada se zaredio, mandžurski šaman se smatrao svetim vazalom velike mudrosti.
Osnivanje dinastije Qing
Godine 1616. mandžurski vođa Nurhači (1559-1626) je ustanovio Kasnu dinastiju Jin (後金 Hòu Jīn) / Amaga Aisin Gurun, od strane podanika nazivanu Mandžurskom Državom (manju gurun), te ujedinio mandžurska plemena, ustanovivši (ili barem proširivši) mandžurski Sistem zastava, vojnu strukturu koja je mandžurske snage učinila superiornim brojčano nadmoćnim kineskim snagama na bojnom polju. Godine 1636. Nurhačijev sin Hong Taiji je reorganizirao mandžurske snage, popunivši ih Mongolima, Korejcima i savezničkim Kinezima te promijenio ime države u Qing, te formalno promijenio ime naroda u Mandžurce.
Nurhači je kasnije osvojio oblast oko Mukden (današnjeg Shenyanga) i od nje stvorio novu prijestolnicu Carstva Qing godine 1621. Kada su godine 1644. Peking osvojili pobunjeni seljaci pod Li Zichengom, Carstvo Ch'ing je napalo matičnu Kinu i premjestilo prijestoolnicu iz Mukdena (fortificiranog grada iz vremena zaraćenih država) u Peking.
Mileto, Genoa
Mileto je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Mandžurci
Osnivanje dinastije Qing
Iz političkih razloga rani mandžurski carevi su se ženili s potomcima velikih mongolskih kanova, tako da bi njihovi potomci (kao car Kangxi) mogli biti viđeni kao legitimni nasljednici mongolske dinastije Yuan. Za vrijeme dinastije Qing, mandžurske vlasti su se trudile sačuvati mandžursku kulturu i jezik. Ti napori uglavnom nisu uspjeli, jer su Mandžurci postupno preuzeli običaje i jezik većinskih Han Kineza, pa se do 19. vijeka, mandžurski rijetko govorio čak i na Carskom dvoru. Mandžurskim se, pak, još uvijek pisalo kako bi se održala komunikacija između cara i službenika Zastava sve do kraha dinastije. Dinastija Qing je također održavala sistem dvojnih službi u kojoj je svaka važnija služba morala uz kineskog imati i mandžurskog službenika. Zbog relativnog malog broja Mandžuraca, to je osiguralo da većina njih budu vladini službenici.
Pred kraj dinastije Qing, Mandžurci su bili prikazivani kao strani kolonizatori od strane kineskih nacionalista kao što je Sun Yat-Sen, iako su njegovu republikansku revoluciju bili podržavali mnogi reformski orijentirani mandžurski službenici i oficiri. Taj prikaz je relativno brzo nestao nakon revolucije 1911 i nova Republika Kina je nastojala Mandžurce predstaviti kao integralni dio kineske nacije.
Mileto, Genoa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 815 m.
Mandžurci
Mandžukuo
thumb|right Godine 1931. Japanci su u Mandžuriji stvorili marionetsku državu zvanu Mandžukuo pod carem Puyiom. Međutim, u to doba u Mandžuriji su većinsko stanovništvo sačinjavali Han Kinezi, a čak i među samim Mandžurcima taj projekt nije izazvao neko veliko oduševljenje. Država je ukinuta nakon završetka drugog svjetskog rata, a teritorija je vraćena Kini.
Šula
Šula je naselje u opštini Pljevlja u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 462 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 592 stanovnika).
Demografija
U naselju Šula živi 386 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,5 godina (42,7 kod muškaraca i 46,0 kod žena). U naselju ima 169 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,73.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Bretnig-Hauswalde
Bretnig-Hausvalde je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 63 opštinska središta okruga Baucen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.127 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14625050.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Baucen Bretnig-Hausvalde se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Baucen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 290 metara. Površina opštine iznosi 14,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.127 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 217 stanovnika/km².
Popis NGC objekata (5001-6000)
Ovdje je dat spisak objekata dalekog svemira iz Novog općeg kataloga za NGC objekte 5001-6000. Podaci su bazirani na revizirani NGC i IC katalog koji je napravio Wolfgang Steinicke.
Jakuti
Jakuti ili Sahi (ili Sahalari) (jakutski: Саха (ili Сахалар)), su turski narod, koji pretežno živi u Rusiji, odnosno u autonomnoj republici Jakutiji, u kojoj čini 48% stanovništva, i u kojoj predstavlja prvi narod po brojnosti, pred Rusa (40%). Jakuti su većinom pravoslavne veroispovesti, a govore jakutskim jezikom, koji spada u tursku grupu altajske porodice jezika.
Ukupno ih ima oko 378.000.
La Puerta, Balleza
La Puerta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Balleza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2302 m.
Vladari Mauija
Ovo je popis vladara havajskog otoka Mauija. Prije nego što je kralj Kamehameha I. ujedinio sve havajske otoke u Kraljevinu Havaji, Mauijem su vladali poglavice. Prvi poznati poglavica bio je Paumakua. Havajski termin za poglavicu je Aliʻi Nui, ali se za vladare Mauija koristi i riječ Mōʻī.
Akt
Akt u najširem smislu označava nekakvu radnju, čin ili djelo.
Pored toga postoji:
V. također
Handling Handlung Act Acto Acto Atto Act
3-Hinuklidinil benzilat
3-Hinuklidinil benzilat je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 337,412 Da. 3-Hinuklidinil Benzilat; NATO code BZ je vojno onesposobljavajuće sredstvo bez mirisa.
Guague, Uruachi
Guague je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Torta od sira
mini|desno|320px|Torta sa sirom prekrivena [[čokolada|čokoladom]] Torta od sira ili torta sa sirom ( – čizkejk), je slatka okrugla torta koja se satoji od jednog ili više slojeva. Glavni i najgušći sloj, sastoji se od mešavine mekog, svežeg sira, jaja i šećera; ako ima i donji sloj, on je obično tvrd ili se sastoji od samlevenih kolačića (ili biskvita), slatkih krekera, peciva ili biskvit torte. Može i ne mora da se peče (obično se drži u frižideru). U tortu sa sirom se obično dodaje šećer. Na vrh se može staviti sloj voća, šlaga, oraha, voćnog sosa i/ili čokoladnog sirupa. U tortu se može dodati i njihova aroma. Torta sa sirom može da ima više ukusa, na primer: jagode, tikve, limete, kestena itd.
Sanbornville, New Hampshire
Sanbornvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Hempšir.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.056.
Daguao, Puerto Rico
Dagvao je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.604, što je 116 (7,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
San Fratello, Messina
San Fratello je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Colonia Zacatepec, Xochistlahuaca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 318 m.
Dolgani
Dolganci odnosno Dolgani (ruski: Долганы ; vlastiti naziv: долган, тыа-кихи, саха) su turkijsko-mongolski narod koji živi na području Tajmirskog autonomnog okruga u Krasnojarskom kraju u Rusiji. Prema popisu iz 2002. ima 7.261 pripadnika, od čega 5.517 u Tajmirskom autonomnom okrugu.
Dolganci govore dolganskim jezikom, narječjem jakutskog jezika. Dolganski identitet pojavio se u 19. i ranom 20. stoljeću, kada su neki od Evenka, Jakuta, Eneca i tzv. tundarski seljaci doselili na ovo područje iz porječja rijeke Lene i Olenjoka.
Većina Dolganaca pripada ruskoj pravoslavnoj crkvi. Stara animistička vjerovanja još uvijek su zastupljena.
El Valle, Tijuana
El Valle je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 245 m.
El Chuvenal, Soto la Marina
El Chuvenal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Aumessas
Umesa je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Gar koja pripada prefekturi Vigan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 225 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,45 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 455 metara (maksimalnoj 1.449 m, a minimalnoj 332 m).
Pinoasa, Câlnic
Pinoasa je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Câlnic.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 585 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 184 m.
Zerbo, Pavia
Zerbo je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 435 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
Sebastijan Cavazza
Sebastijan Cavazza (Kranj, 19. ožujka 1973.) je slovenski je kazališni, televizijski i filmski glumac.
Rođen je kao sin poznatog glumca Borisa Cavazze. Imao je starijeg brata Kristjana (1969 - 1991) i brata-blizanca Damijana (1973 - 2009), kao i polubrata Aleksandra Borisa.
1999. je diplomirao na ljubljanskoj dramskoj akademiji AGRFT.
Aguaropachi, Uruachi
Aguaropachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1596 m.
Bitka na Eurimedonu
Pomorska bitka na Eurimedonu se godine 466. pne. zbila na rijeci Eurimedon u Pamfiliji u Maloj Aziji, a vodila se između Delskog saveza pod atenskom dominacijom i Perzije.
Pozadina
Nakon što su u bitkama kod Salamine i Plateje Perzijanci izbačeni iz Grčke, grčko-perzijski ratovi su ušli u novu fazu. Atena, koja se među grčkim polisima smatrala ugroženijom od Perzijske Monarhije, ali također imala i trgovinske interese, nastojala je u začetku spriječiti svaki novi perzijski pokušaj invazije. Zbog toga je trebalo eliminirati sve potencijalne perzijske baze na istočnoj obali Egejskog mora, ali također i iskoristiti činjenicu da su se na njoj nalazili brojni gradovi-države gdje su živjeli Atenjanima srodni Jonski Grci. Zbog toga je Atena formirala Delski savez, kome su se, dobrovoljno ili pod prisilom, priključili gotovo svi grčki polisi i otoci u Egejskom moru.
Saveznička flota pod Kimonom - za koju različiti izvori (Plutarh i Diodor) - navode da je brojala oko 350 brodova je krenula u pohod na obalu Male Azije, tražeći od tamošnjih gradova da otkažu poslušnost Perzijancima i priključe se Delskom savezu. Gradovi u Kariji su se uglavnom predali bez borbe, dok su se odupirali gradovi s miješanim grčko-perzijskim stanovništvom. Najduže i najupornije se opirao Fasilida, u kome su većinom živjeli Grci. Međutim, kada su pripadnici savezničkog kontingenta s otoka Hios, tradicionalno prijateljskog prema Fasilidi, ispalili strijele s porukama, građani Fasilide su se predali. Nakon što je očistio obalu Karije, Kimon je nastavio prema Likiji gdje su gradovi također otkazivali poslušnost Perzijancima.
Nastojeći suzbiti grčku ofenzivu, Perzijanci su skupili veliku vojsku i flotu na ušću rijeke Eurimedon. Flotom je komandirao Titrafst, za koga neki antički izvori navode da je bio nezakoniti sin kralja Kserksa. Vojskom je komandirao Ferendatis, dok drugi izvori navode da je komandant bio izvjesni Ariomand. Perzijanci su navodno imali 350 brodova.
Tok bitke
O samom toku bitke postoje proturječni navodi od strane Plutarha i Diodora.
Prema Plutarhu, perzijska flota pod Ariomandom je bila usidrena kraj ušća Eurimedona, čekajući pojačanje od oko 80 feničanskih brodova s Cipra. Prije nego što je pojačanje stiglo, Kimon je napao i razbio perzijsku flotu. Preživjeli mornari su se iskrcali na kopno i priključili kopnenoj vojsci. Kimon se potom i sam iskrcao te izvršio noćni napad na logor. Došlo je do duge i krvave borbe u kojoj su Grci na kraju bili pobjednici, dobivši mnogo zarobljenika. Nedugo potom je došlo i feničko pojačanje Perzijancima, ne znajući za poraz glavnine flote. Ono se pokušalo skloniti na otok Hidra, ali ih je Kimon uspio uhvatiti i uništiti.
Diodor, pak, navodi da je do pomorske bitke, zapravo, došlo kraj Cipra. Tamo je Kimon uspio razbiti perzijsku flotu, a potom zarobiti veliki broj perzijskih brodova. S njima je došao pred ušće Eurimedona gdje se nalazio logor perzijske kopnene vojske. Misleći da je riječ o vlastitim snagama, Perzijanci su ih propustili u logor na što je došlo do iznenadnog napada u kome je ubijen Ferendatis.
Većina historičara je sklonija Plutarhovoj verziji događaja.
Posljedice
Veliki poraz na Eurimedonu je imao značajne posljedice za Perzijsku Monarhiju, koje je za duže vrijeme prestalo biti pomorskom silom u istočnom Mediteranu. Atena je, pak, njome potvrdila svrhu Delskog saveza, ali se i sama nametnula kao velika sila, odnosno započela stvarati vlastitu hegemoniju u Egejskom moru. Takvo je stanje ostalo sve do propasti atenske ekspedicije u Egipat nekoliko godina kasnije.
Vladimir Visocki
thumb|right|Vladimir Visocki na poštanskoj markici iz 1999.g.
Vladimir Semjonovič Visocki, ruski Влади́мир Семёнович Высо́цкий, (25. siječnja 1938. Moskva, Rusija, tada Sovjetski savez - 25. srpnja 1980. Moskva), bio je ruski pjevač, pjesnik, kazališni i filmski glumac i pisac.
Visocki se smatra jednim od najvećih ruskih umjetnika svih vremena, koji je ostavio dubok i trajan trag u ruskoj kulturi. Iako ga je tijekom života službena vlast bivšeg Sovjetskog saveza uglavnom ignorirala, Visocki je dostigao veliku slavu, i do danas ima značajan utjecaj na mnoge ruske glazbenike i glumce koji pokušavaju postići njegov status ikone.
Profesionalni život
Godine 1964.g. je na poziv svog bliskog prijatelja i mentora, režisera Jurij Ljubimovova prešao u kazalište Taganka. U tom kazalištu je Visocki prvi puta došao na naslovnice svojim nastupima u glavnim ulogama u Shakespeareovom Hamletu i Brechtovom Životu Galilejevom.
Kazalište Taganka je u to vrijeme često bilo predmetom državnog progona zbog političke nelojalnosti i etničke mješovitosti, što je nadahnula Visockog da se naziva “prljavi Žid” (жид пархатый) u intervjuima. U to vrijeme se pojavljuje i u nekoliko filmova, u kojima su se našle i neke njegove pjesme. Glavnina njegovih pjesama iz tog vremenog razdoblja nije dobila službeno priznanje od državne diskografske kuće koja je tada imala monopol na izdavanje ploća. Ipak, njegova popularnost je nastavila rasti, a dolaskom prenosivih kazetofona u Sovjetski savez, njegova glazba je postala dostupna širokim masama, presnimavanjem kazeta.
Brakovi
Visockijeva prva žena je bila Iza Žikova. Svoju drugu ženu, Ludmilu Abramovu, upoznao je 1961. Vjenčali su se 1965.g. i imali dva sina, Arkadij i Nikita. Dok je bio u braku imao je ljubavnicu (Tatjana Ivanenko), a godine 1967.g. zaljubio se je u Marinu Vlady, francusku glumicu ruskog porijekla, koja je radila u Mosfilmu na zajedničkoj sovjetsko-francuskoj produkciji. Marina je tada bila udana i već imala 3 djece. Vjenčali su se 1969.g. U početku su održavali vezu na daljinu, jer Marina nije mogla dolaziti u Sovjetski savez, a Vladimir je teško izlazio iz Sovjetsko saveza. Kako bi se lalše viđali Marina se je učlanila u komunističku partiju Francuske, što je malo ublažilo stav sovjetske vlade prema Visockome. Problemi njihove veze na daljinu nalaze se u nekoliko njegovih pjesama.
Kasne godine
Sredinom 1970ih, Visocki je bolovao od alkoholizma. Mnoge njegove pjesme iz tog vremena izravno ili metaforički odnose se na alkoholizam, ludost, opsjednutost. Tada je bilo i vrijeme najveće popularnosti njegove glazbe, pa ga državna diskografska kuća više nije mogla ignroriati, te je odlučila izdati nekoliko njegovih ploča u kasnim 1970ima. Tada su već milijuni te pjesme imali na kazetama i znali ih napamet.
Smrt
Njegovo tijelo izloženo je u kazalištu Taganka, gdje je održana pogrebna ceremonija. Pokopan je na groblju Vagankovskoj u Moskvi, pretpostavlja se da je pogrebu prisustvovalo milijun ljudi. Tisuće ljudi napustilo je stadion u Moskvi na kojem su se tada održavale Olimpijske igre, kako bi prisustvovali pogrebu. Posthumno ga je odlikovala sovjetska vlada.
Nasljeđe
Na dan rođenja Vladimira Visockog u mnogim gradovima diljem Rusije održavaju se glazbeni festivali. Asteroid 2374 Vladvysotskij, kojeg je otkrila Ljudmila Žuravljeva, nazvan je prema Vladimiru Visockom.
Za života
Glazbena adaptacija Alisa u zemlji čudesa, sa Klara Rumjanova, Vladimir Visocki, Vsevolod Abdulov. Stihovi i glazba: Vladimir Visocki
Burgstein
Burgštajn je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Fogtland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.987 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14523070.
La Boquilla, Balleza
La Boquilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Balleza.
Burgstein
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Fogtland Burgštajn se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Fogtland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 549 metara. Površina opštine iznosi 57,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.987 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 34 stanovnika/km².
LD
Termin LD ima više značenja.
Los Llanitos, Mixtlán
Los Llanitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mixtlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1551 m.
DL
Termin DL ima više značenja.
Opština Oituz, Bacău
Oituz je opština u Rumuniji u okrugu Bakau.
Alapaiwahine
Alapaʻiwahine je bila havajska princeza,  pretkinja kralja Kalakaue.
Bila je rođena iz incesta, kao članica vrlo moćne obitelji, kći Kalaninuiamamaa i njegove kćeri Kaolanialiʻi. Ovakvo nešto je bilo vrlo neobično čak i za kraljevsku obitelj.
Bila je sestra Kalaniʻōpuʻu-a-Kaiamamaa i rođakinja kralja Kamehamehe I. Udala se za Kepoʻokalanija te je imala dvojicu sinova: Kamanawu II. i Kapelakapuokakaea.
Smrtonosna doza
Smrtonosna doza (, skraćenica: LD, ili, skraćenica DL) je jedna od metoda objektivnog označavanja toksičnosti supstancije. Vrednost LD označava dozu supstancije, čij unos u organizam izaziva smrt određenog procenta, određene vrste životinja.
U katalozima toksičnih osobina hemijskih jedinjenja koriste se oznake tipa: gde:
Džin (islam)
Džin (Đin; ; engl. Jinn ili Djinn, ili Geenie) je po Islamskom vjerovanju, inteligentno stvorenje nastalo od vatre i slično. Kao i živa bića imaju slobodnu volju da biraju između ispravnog i pogrešnog.
Dok džini može opsjednuti živo biće iz čiste ludosti, može to također učiniti iz drugih razloga. Šejh Al-Islam ibn Taymiyyah predlaže da džini to može učiniti i zbog toga da bi iskusio fizički svijet, iz razloga za osjećanjem želje ili ljubavi. U ovom slučaju džini ne mora imati zle namjere, ili nije svjestan štete koju čini. Džin to također može učiniti radi osvete. Za džine se pripovijeda da se brzo razljute, naročito kada vjeruju da im je šteta učinjena namjerno (pošto su džini obično nevidljivi za ljude, osoba ga može slučajno povrijediti i ne znajući da je on prisutan).
Kristjan Cavazza
Kristijan Cavazza (1969 - 1991) je bio slovenski rock muzičar. Svirao je kao gitarist u heavy metal bendovima Tretja kategorija i Miladojka Youneed. Godine 1990. je doživio nesreću za vrijeme snimanja video-spota, te se teško ozlijedio. Umro je godinu dana kasnije.
Bil je sin poznatog glumca Borisa Cavazze i stariji brat Sebastijana Cavazze.
Siret (rijeka)
Siret (rumunjski: Râul Siret, ukrajinski: Сірет ili Серет) je rijeka u Ukrajini i Rumunjskoj duga oko 700 km, lijeva pritoka Dunava.
Geografske karakteristike
Siret se formira od više manjih vodotoka u Istočnim Karpatima na jugozapadu ukrajinske Bukovine. Od tamo teče prema jugu, razdvajajući Istočne Karpate od moldavske visoravni. Sve do sela Berehomet teče kao planinski brzak, a nizvodno kao tipična nizinska rijeka sa širokom kotlinom, koja je na pojedinim dijelovima močvarna. Kod grada Galaţija uvire u Dunav.
Najveće pritoke u Ukrajini su; Mali Siret (61 km), Migova (21 km), Mihidra (32 km) i Kotovec (18 km). A u Rumunjskoj su to; Moldova, Trotuș, Buzău, Bârlad, Bistrița i Putna. Na Bistriți je podignuto nekoliko hidroelektrana.
thumb|240px|left| Karta [[sliva Sireta]] Siret ima sliva velik oko 44952,7 km², prosječni dotok vode na ušću je 185 m3/s. Dobar dio sliva Sireta (41% od ukupne površine) zauzimaju šume, do visine od 600 metara raste uglavnom hrast, a iznad bukva.
Rijeka nosi značajne količine sedimenata, oko 12 milijuna tona godišnje. Siret se ledi od decembra do marta, često je plavio, tako su ostale zapamćene poplave; 1911., 1927., 1941., 1947, 1955., 1969., 1970., 1976., 1980., 1995., 1996., 1998., 2001., 2008.
U svom donjem dijelu Siret je i plovan za manje brodove.
El Crucero de la Cuña, Yahualica de González Gallo
El Crucero de la Cuña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Yahualica de González Gallo.
Mongiardino Ligure, Alessandria
Mongiardino Ligure je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Auschwitz (koncentracioni logor)
Aušvic je bio najveći nacistički koncentracioni logor za masovno uništenje stanovništva. Nalazio se u južnoj Poljskoj, 50 km zapadno od Krakova i 286 km od Varšave. Ime je dobio po obližnjem selu Osvjenćim (Aušvic na nemačkom). Nakon nemačke okupacije Poljske septembra 1939, Osvjenćim je priključen Nemačkoj i ime mu je promenjeno u Aušvic.
U koncentracioni logor Aušvic ukupno je deportovano 1,3 miliona ljudi iz raznih delova Evrope. Od tog broja, ovde ih je pobijeno 1,1 milion, od toga milion Jevreja. Većina žrtava je ubijena odmah po prispeću u logor u gasnim komorama Aušvica II u kojima je korišćen gas ciklon B. Ostali su umrli od sistematskog izgladnjivanja, prinudnog rada, nekontrolisanih epidemija, u egzekucijama streljanjem i u medicinskim eksperimentima. Među stradalima je i 19.000 Roma koji su ubijeni u julu 1944, i oko 83.000 Poljaka. Komandant logora Rudolf Hes je na Nirnberškom procesu svedočio da je do 2,5 miliona ljudi umrlo u Aušvicu.
Do danas su sačuvani mnogi objekti logora Aušvic. Oni su zvanično pod zaštitom Državnog muzeja Aušvic-Birkenau, osnovanog 1947, koji ima i funkciju istraživačkog centra za proučavanje holokausta. UNESKO je ovaj logor 1979. proglasio delom Svetske baštine pod imenom „Aušvic-Birkenau - nemački nacistički koncentracioni logor smrti“.
Godišnjica sovjetskog oslobođenja Aušvica 27. januara 1945. se u svetu obeležava kao „Međunarodni dan sećanja na žrtve holokausta“.
Opis logora u Aušvicu
mini|Situacioni plan tri logora u Aušvicu u leto 1944. Kompleks se sastojao od tri glavna logora.
Postojalo je oko 40 pomoćnih logora pod zajedničkom upravom, od kojih su neki bili nekoliko desetina kilometara od glavnih logora, sa od nekoliko desetina do nekoliko hiljada logoraša.
Kao što je bio slučaj u svim nacističkim koncentracionim logorima, Aušvicom je upravljala paramilitarna grana nacističke partije, takozvani SS. Do leta 1943. logorom je komandovao Rudolf Hes, a kasnije Artur Libehenšel i Rihard Baer. Hes je posle rata tokom suđenja dao detaljan opis rada logora, a opisao ga je i u svojoj autobiografiji. Obešen je 16. aprila 1947. na ulazu u krematorijum Aušvica I.
Osoblje logora su delom činili logoraši, od kojih su neki imali ulogu kapoa (većinom robijaši) i radnika u krematorijumima (zonderkomando, sonderkommando). Kapoi su održavali red u barakama. Jedinice zonderkomandoa su pripremale novopridošle za egzekuciju (skidanje odeće i oduzimanje ličnih predmeta), uklanjale zlatne zube iz vilica leševa i prenosile tela u krematorijume. Nemci bi povremeno likvidirale cele jedinice zonderkomandoa. Oko 6.000 pripadnika SS je radilo u Aušvicu.
Logor smrti Birkenau - Aušvic II
mini|300px|Avionski snimak logora Aušvic-Birkenau na vrhuncu njegove aktivnosti juna 1944. ; ulaz je desno dole, od koga železnička pruga skreće na levo do rampe za iskrcavanje ; sleva, sa druge strane, dve zgrade sa krematorijumima (dva crna oblika u formi slova T) ; odozdo nagore: ženski logor, glavni logor sa proširenjima u izgradnji. Gore levo vidi se beli dim, koji ne dolazi iz krematorijuma V, već od lomače na otvorenom, postavljene pored krematorijuma V. Proces likvidacija je dostigao takve razmere da krematorijumi nisu bili dovoljni. mini|levo|Rampa za Jevreje (Judenrampe), gde su sa vozova istovarani logoraši do 15. maja 1944. mini|levo|Kreveti na sprat u logoru Aušvic II. U svakoj sekciji spavala su četiri logoraša. U jednoj od ovakvih baraka moglo je biti i do hiljadu logoraša.
Zarobljenici su dovoženi u Aušvic-Birkenau kompozicijama vozova. Kada bi prispeli u logor, delili su ih u dve grupe; one koje bi odmah pogubili i one koje bi registrovali kao logoraše. Prvu grupu je činilo oko 75% ljudi i oni bi ubrzo bili sprovedeni u gasne komore. U njoj su bila sva deca, majke sa decom, starci i svi oni koji nisu delovali snažni na kratkoj inspekciji logorskih lekara. Pripadnici SS trupa su govorili žrtvama da ih vode na tuširanje i proces uklanjanja vaši. Gasne komore su bile prerušene u prostorije za tuširanje. Kada bi ih napunili, zatvarali bi vrata i u prostoriju ubacivali tablete cijanida kroz rupe u tavanici ili prozorčiće sa strane. Kapacitet za ubijanje i kremiranje iznosio je 20.000 žrtava dnevno. U logoru Birkenau cijanid je nastajao od tableta ciklona B. Njih su proizvodile kompanije iz Hamburga i Desaua čija je mesečna proizvodnja bila 2,75 tona.
Preostali logoraši su radili kao ropski radnici u fabrikama IG boje i Krup. Od 1940. do 1945. registrovano je 405.000 ropskih radnika. Njih 340.000 nestalo je u streljanjima, prebijanjima, od izgladnelosti i od boleština.
Posebne radne jedinice logoraša su kliještima čupale zlatne zube žrtava gasnih komora. Zlato je topljeno i transportovano u Nemačku. Lični predmeti logoraša su odnošeni u skladište, odakle su ih po želji pljačkali pripadnici SS.
Otpor logoraša
minijatura|Prozivka novoprispelih logorašica u koncentracionom logoru Birkenau. Do 1943. u logoru su se pojavile organizacije logoraša. Uz njihovu pomoć pobeglo je par zarobljenika koji su nosili vesti o istrebljenju stotina hiljada mađarskih Jevreja u periodu maj-jun 1944. Dana 7. oktobra 1944, na ustanak se podiglo 250 članova jedinice zadužene za uklanjanje leševa. Napali su vojnike SS improvizovanim oružjem: kamenjem, sekirama, alatom i granatama kućne izrade. Mlade Jevrejke koje su radile u fabrici municije prokrijumčarile su eksploziv u logor kojim je delimično uništen krematorijum IV. Tada se pobunjenicima pridružila ekipa logoraša iz krematorijuma II, koji su takođe savladali svoje stražare. Posle eksplozije, presekli su električnu žicu i pobegli u šumu. Većina grupe je kasnije uhvaćena i likvidirana.
Tokom postojanja logora u Aušvicu bekstvo je pokušalo oko 700 logoraša, od kojih je 300 to i uspelo. Uobičajena kazna za one koje bi uhvatili u bekstvu bila je smrt izgladnjivanjem. Porodice onih koji su utekli su ponekad hapšene i dovođene u Aušvic da bi odvratili ostale logoraše od pokušaja bekstva. Ako bi neko uspeo da pobegne, SS bi nasumice birao 10 logoraša iz njegovog bloka i ostavljao ih da umru bez hrane.
Žrtve
Aušvic-Birkenau je bio logor smrti u kome je pogubljeno najviše ljudi, iako je sa radom počeo najkasnije. Godine 1941. u masovnim egzekucijama u okupiranim područjima nacisti i njihovi saradnici su pobili 1,1 milion Jevreja. Godine 1942, 2,7 miliona Jevreja je stradalo u logorima Operacije Rajnhart (Kelmno, Sobibor, Belzec, Treblinka), koji su stvoreni za istrebljenje 3 miliona poljskih Jevreja. U Aušvicu je ubijeno oko 200.000 Jevreja te godine. Pola miliona Jevreja ubijeno je 1943. (od toga polovina u Aušvicu). Od tada, sa radom je nastavio samo logor u Aušvicu, i to kao radni logor i logor za uništenje Jevreja iz ostatka Evrope.
Guitto, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 757 m.
Auschwitz (koncentracioni logor)
Žrtve
Aušvic, u funkciji logora smrti, radio je punim kapacitetom od aprila do juna 1944, kada je bio centar za uništavanje mađarskih Jevreja. Broj usmrćenih je bio toliki da su neki leševi spaljivani na lomačama na otvorenom.
Evakuacija logora i oslobođenje
Novembra 1944. Hajnrih Himler je naredio uništenje krematorijuma u Aušvicu. Gasne komore u Birkenauu SS je digao u vazduh januara 1945. u pokušaju da sakrije nemačke ratne zločine pred sovjetskim trupama koje su se približavale. SS komanda je 20. januara naredila da se pobiju svi preostali logoraši, ali ova naredba nije izvršena u haosu nemačkog povlačenja. Nacističko osoblje je 17. januara 1945. počelo evakuaciju; blizu 60.000 logoraša naterani su na marš smrti prema logoru Loslau. Oko 20.000 logoraša iz Aušvica uspelo je da stigne do logora Bergen-Belzen u Nemačkoj, gde su ih oslobodili Britanci aprila 1945. Najslabijih 7.500 ostavljeno je u logoru. Njih je oslobodila 322. streljačka divizija Crvene armije 27. januara 1945. U logoru su našli i 348.820 muških odela i 836.255 ženskih odevnih predmeta koji su pripadali žrtvama.
La Laguna, Tamazunchale
La Laguna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamazunchale.
Zgrada Narodne banke Bosne i Hercegovine
Zgrada Narodne banke nalazi se u ulici Maršala Tita u općini Centar, u Sarajevu, BiH. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 1. do 4. decembra 2009. godine, donijela je odluku da se zgrada, sa pokretnpm imovinom, proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo (predsjedavajuća),. Pokretnu imovinu čine: sedam umjetničkih slika, četiri stare kase, stari ormar iz radionice R. Tànczos-a, bista Vladimira Perića Valtera, dvije bronzane figure na ulazu zgrade i bronzana skulptura „Kupačica“ koja se nalazi u parku iza zgrade.
Historija
Godine 1932, gradnja i opremanje objekta su u potpunosti završeni i od tada, pa do početka II svjetskog rata, objekat radi kao Glavna filijala državne Hipotekarne banke. Istovremeno, objekat je imao i stambenu funkciju, jer su na sjevernoj strani bili smješteni stanovi zaposlenih.
Tokom II svjetskog rata zgrada nije oštećena. U njoj bila je smještena Komanda njemačkih okupacionih snaga.
Opis
U pogledu oblikovanja fasada, za stilski izraz zgrade Narodne banke se može reći da predstavlja ostvarenje moderne, što se očituje u obradi velikih prozorskih otvora, oblikovanju istaknutih polustubova, jasnim i efektnim masama rizalita i neskriveno istaknutim dijelovima konstrukcije. Primjese „novog klasicizma 20. vijeka” su na južnoj fasadi, sa obloženim kamenim pločama, i elementima kamene fasadne plastike, čime je udovoljeno investitorovom poimanju „monumentalnosti” Fasada je ukrašena sa osam reljefa, rad Vladimira Zagorodnjika, scenografa Narodnog pozorišta u Beogradu, od kojih su dva u funkciji nadprozornika (čeona fasada), a šest u funkciji parapeta (bočne fasade). Izrađeni su u kamenu pješčaru (sive i žute boje), različitih petrografskih svojstava. Neposredan uzor za oblikovanje reljefa, je u djelima grčke umjetnosti, (ukočenost, sa hipertrofijom muskulature iako su figure u pokretu). Svojim stilom, ali i sadržajem izrađeni reljefi u potpunosti odgovaraju namjeni zgrade. Središtem kompozicije obično dominira jedan od motiva s izraženom simboličkom porukom (snop klasja, rog obilja, lađa, čekić i dlijeto, šestar i mapa, vojnički oklop, vaga, nit), a oko dominantnog motiva raspoređene su nage muške i ženske figure.
Glavni ulaz u zgradu banke, flankiran je s dvije monumentalne figure muškarca i žene, postavljene na postament, također izrađene prema obrascu koji je primijenjen u oblikovanju reljefa (prenaglašena muskulatura). U postamentu, s desne strane nalazi se ćirilični natpis: V. ZAGORODNJIK/1931, a sasvim u dnu LIVENO U LIVNICI/„VOŽDOVAC“/BEOGRAD.
Ormari i kase koji su pripadali prvobitnom inventaru Uprave fondova, iz austrougarskog perioda, a koji se čuvaju u prostorijama Centralne banke, posebno su zanimljiv dio inventara imajući u vidu specifičan mehanizam otvaranja i zatvaranja.
Bonaventura
thumb|250px|Sv. Bonaventura Sveti Bonaventura (pravim imenom Ivan Fidanza; Bagnorea (Italija), 1221. - Lyon, 15. srpnja 1274.) bio je franjevački teolog; svetac, kardinal, Doctor Ecclesiae, serafinski naučitelj.
Crucero de Caminos, Xochistlahuaca
Crucero de Caminos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Xochistlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 102 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 455 m.
Bonaventura
Život
Nakon svršenih nauka »in artibus« prigrli oko 1243. život i pravilo Manje Braće. Postade učenik Aleksandra Haleškoga, koga naziva "pater et magister". Od 1248. do 1257. predaje u Parizu i razvija veliku djelatnost na literarnom polju. Dne 2. veljače 1257. izabran je jednoglasno generalom franjevačkog reda.
Kroz 17 godina svoga generalstva sudjeluje u raznim poslima reda i Crkve; putuje po Italiji, Francuskoj, Njemačkoj i Španjolskoj, propovijeda, piše značajna djela, bori se protiv averoista itd. Tako je organizirao franjevački red i posebno protumačio Franjinu misao s obzirom na znanost, da je nazvan drugim utemeljiteljem reda i utemeljiteljem franjevačke škole.
1265. nije se htio primiti nadbiskupske časti, a 28. svibnja 1273. bude prisiljen primiti kardinalski šešir. Bio je duša II. lionskoga sabora. Radeći oko ujedinjenja istočne crkve sa zapadnom, teško oboli i naskoro umre, oplakan od čitavog koncila. Grgur X. održao mu je govor, istaknuvši, kako je Crkva smrću Bonaventurinom "inaestimabile damnum perpessa", i naredio svećenicima čitavog svijeta, da svaki čita jednu misu za njegovu dušu. Potomstvo, koje je nazvalo Franju Alvernskim Serafinom, dalo je Bonaventuri slavan naziv Doctor Seraphicus. Siksto IV. proglasi ga 1482. svecem, a Siksto V. ubroji ga 1588. među crkvene naučitelje.
Sustav
Bonaventura je i filozof i spekulativni teolog i mistik. Njegovu nauku možemo pravo shvatiti i ocijeniti samo onda, ako imamo pred očima izvore, odakle je potekla, i prilike, u kojima je nastala:
Augustinsko-franjevačka sinteza
Sv. Bonaventura duguje svoju znanost augustinizmu, koji je primio od Aleksandra Haleškoga, a inspiraciju, duh, kojim je tu tradicionalnu nauku oživio, tražio je u srcu sv. Franje. Kad je Bonaventura stupio na poprište znanosti, mistika je prevladavala u teologiji, a znanje je bilo podređeno dobrom, kreposnom vladanju.
Augustinova nauka, puna milosti i obraćenja, nauka, koja se okreće oko Krista kao oko svoga središta, odgovarala je i duhu i idealu sv. Franje, koji je postavio načelo: "Deus meus et omnia", koji je posvuda, u svim stvorenjima gledao svoga Stvoritelja - stepenice, po kojima se je dizao do Izvora istine, dobrote i ljepote.
Aristotel je bio čovjek znanosti (scientiae), a Platon mudrosti (sapientiae). Augustin je jedno i drugo: "uterque autem sermo, scilicet sapientiae et scientiae, per Spiritum datus est Augustino". "Nitko nije bolje opisao narav vremena i materije", kliče Bonaventura (Opera, VIII. 335), "kao Augustin u svojim "Ispovijestima"; nitko nije bolje protumačio postanak forma i način rasplođivanja stvari, kao on u "'Super Genesim ad litteram"; isto tako njegov "Traktat o Trojstvu" svjedoči, da nitko nije bolje riješio pitanja, koja se odnose na dušu; napokon je iz njegove knjige "De civitate Dei" očevidno, da nitko nije mudrije promozgao narav stvaranja svijeta. Ukratko, ništa ili gotovo ništa nisu naučavali učitelji, što ne ćeš naći u Augustinovim spisima".
Kršćanska filozofija i teologija
Serafinski naučitelj tvrdi, da teologija mora upotrijebiti metodu umovanja i istraživanja. On ne niječe, da razum, prepušten sam sebi, može spoznati istinu, ali misli, da je ta spoznaja slaba i nepotpuna, kad je govor o Bogu i našem spasenju. Nijedan filozof ne može samim svojim razumom spoznati jedinstvo u Trojstvu, veličanstvo Božje u poniznosti Utjelovljenja, Božju nepromjenljivost u njegovu djelovanju. A bez te vjere nema prave spoznaje o Bogu.
Koliko je filozofija bez Krista slaba, najbolje pokazuje Aristotel, koji govori o čovjeku, ali taj je čovjek bez Stvoritelja, bez Uzroka i bez Svrhe, koji raspravlja doduše o Bogu, no taj je Bog, koji ne ljubi, ne proizvodi, ne brine se, ne obećaje. "Necesse est philosophantem in aliquem errorem labi nisi adiuvetur per rationem fidei" (Opera, II., 448). Budući dakle da konkretno ne postoji čovjek, koji ne bi bio uzdignut na svrhunaravni red, i budući da je ljudska duša određena za blaženstvo, koje ne može postići bez vjere i milosti, jasno je, da se filozofija ne može posve odijeliti od Objave, od Krista, od "intellectus fidelis". – "Christus est omnium magister. Ipse est medium omnium scientiarum".
San Lorenzo, Soto la Marina
San Lorenzo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Bonaventura
Kršćanska filozofija i teologija
Vjera je izvor mudrosti i znanja, "sive sit de aeternis sive de temporalibus". Krist, koji je "radix omnis cognitionis in via" (Sermo 5 in Dom. II. Adv.), može pomoći čovjeku, da ona prirođena klica znanja, usađena u njegovoj duši, formira istinsku, iako nikada potpuno savršenu filozofiju, "kršćansku filozofiju". Filozofija je podređena teologiji, a teologija kontemplaciji, do koje nas vodi molitva, krepostan život i znanost.
Bonaventura opominje, da nije dovoljna "lectio sine unctione, speculatio sine devotione, investigatio sine admiratione, circumspectio sine exultatione, industria sine pietate, scientia sine caritate, intelligentia sine humilitate, studium absque divina gratia" (Opera, V., 296). Ove riječi izrazuju glavnu oznaku njegova čitavog sustava. On promatra svemir, čovjeka i Boga; upotrebljava spekulaciju, teologiju i filozofiju, da nas dovede do intuitivne kontemplacije Boga.
Augustin je već kazao: "Nulla est homini causa philosophandi, nisi ut beatus sit" (De civit. Dei, XIX., I). A poznato je, kako je sv. Franjo opominjao svoju djecu, da njihova nauka bude samo poticalo, da se ujedine s Bogom: "Ordinat suum studium ad accendendum se ipsum ad Dei amorem et mundi contemptum et ad imitandum Christum".
Teodiceja
Očito je, da Bog postoji. Čitav svemir je knjiga, u kojoj svaka strana sadrži ime Stvoritelja. "In omni re, quae sentitur, sive quae cognoscitur, interius latet ipse Deus" (Opera, V., 325). Preko sedam stupnjeva dižemo se od nižega prema većemu tražeći Boga izvan nas, u nama i povrh nas. Kontingentnost, nesavršenost, ovisnost, sastav, kretnja, relativitet — sve, što gledamo u svemiru, svjedoči, da postoji Beskonačni, Savršeni, Neovisni, Čisti, Neizmjerni, Apsolutni.
Ako zaronimo u svoju nutarnjost i promotrimo svoje iskustvo, opazit ćemo, da apsolutne i nepromjenljive vrednote, koje tu nalazimo, ne bi mogle postojati bez nekoga bića, koje je apsolutno, i mi smo samo njegova slika. Postoji misao, dakle postoji Misao!
U našoj duši nalazimo sliku Trojstva, o kojoj govori Augustin: ljubav, spoznaja i pamćenje. A pošto smo promotrili Boga u osjetnom svijetu tjelesnim okom (oculus carnis) i promatrali ga u nama samima duhovnim okom (oculus mentis), promatramo ga napokon nad nama kontemplativnim okom (oculus contemplationis), i to u njegovu biću i njegovoj dobroti.
Ideja nebića može se shvatiti samo po ideji bića, i ideja nesavršenog bića po ideji savršenog bića: dakle prva impresija, koju duh prima, jest impresija savršenog bića. A biće se ne može shvatiti nego po samome sebi: dakle impresiju savršenog bića možemo imati samo od samog savršenog bića.
Ta Bonaventurina argumentacija, kojom dokazuje, da je nužno u nama ideja bića (ili Beskonačnoga), podsjeća na Descartesov dokaz: ideja Beskonačnoga jest u meni; ona ne može doći od konačnog uzroka; dakle dolazi od Beskonačnoga, od Boga. Bog je "simplicissimum, actualissimum, ideo perfectissimum"; on, koliko je samo biće, samo savršenstvo, ne može ne postojati, a isto tako ne može sebe ne očitovati.
Bonaventurina teodiceja nalazi svoj naravni završetak u promatranju Presvetog Trojstva i Utjelovljene Riječi. Bog-Čovjek je most, preko koga dolazimo u mir, ekstazu, "ignorantia docta": mi uživamo u promatranju (apex mentis) Beskonačnoga, i to je prava mudrost.
Dakle: na početku osjetna spoznaja, malo više naravna spoznaja, još više - nadnaravna vjera. Ljubav privlači dušu Bogu, kao što težina privlači tjelesa k središtu.
Kozmologija, psihologija, etika
Svijet je stvoren u vremenu: stvorenje odvijeka uključuje očitu kontradikciju. Pojam svijeta, koji je stvoren iz ništa, a ujedno od vječnosti, ukazuje se Bonaventuri protuslovnim. Bića su sastavljena ne samo iz biti i bivovanja, nego i iz materije i forme (hilemorfizam).
Da pokaže, kako je isključivo samo Bog savršena jednostavnost, B. uči, da anđeli imaju materiju "duhovnu". Forma completiva, koja daje biću njegovu specifičnu, zadnju formu, nije nespojiva s drugim podređenim supstancijalnim formama. Bog je stvorio materiju, stavljajući u nju neke praklice, koje se razvijaju (rationes seminales). To su nesavršene, ali aktivne klice, koje se razvijaju u sebi.
Bonaventura opširno tumači Augustinovu metafiziku svjetlosti. Svako je tijelo svjetlost u svojoj biti. Dušu Bog stvara. Ona je čitava u čitavom tijelu i u pojedinim dijelovima. Teorija iluminacije opravdava apsolutni karakter naše spoznaje. Ne samo da nam je Bog dao razum, koji je svjetlost, nego božanska svjetlost neposredno djeluje u našem činu spoznaje "rationibus aeternis", koje su nazočne u našem razumu. B. tvrdi, da te "rationes aeternae" nisu nazočne kao objekt spoznaje (on izričito zabacuje ono, što će se poslije zvati ontologizam), nego kao regulativni čimbenik, "ratio motiva".