cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francuska književnost
Realizam
Želja za točnim i detaljnim opisom postala je glavni element realizma, književnog pravca koji je uslijedio nakon romantizma u francuskoj književnosti. Potraga za znanstvenom točnošću, koja se pojavila već u romantizmu, reflektirala je želju za primirjem između znanstvenih metoda i otkriča tog perioda. Ta potraga može se vidjeti već tijekom 1830-ih u Stendhalovom romanu Crveno i crno (Le rouge et le noir, 1831.), ali i u Balzacovim romanima Eugénie Grandet (1833.) i Čiča Goriot (Le Père Goriot, 1834.). Balzac je tvrdio sociološku vrijednost svojih djela u uvodu svog remek-djela Ljudska komedija (La comédie humaine, izdavana od 1842. do 1848.). Ljudska komedija je zbirka od oko 90 romana i priča koja detaljno opisuje različitost francuskog društva u prvoj polovici XIX. stoljeća. Balzac je bio prvi veliki romanipisac koji je baš detaljno opisao život svojih fiktivnih likova. thumb|left|200px|[[Gustave Flaubert - pisac koji je zbog svog djela Gospođa Bovary dobio pridjev "otac realizma"]] Realizam je dominirao francuskom književnosti već na polovici stoljeća. Zbirka eseja Realizam (Le réalisme, 1857.) od Champfleurya se smatra manifestom realizma, no Gustave Flaubert je od mnogih realista smatran ocem tog pokreta. Njegov precizni pristup književnosti najbolje se vidi u Gospođi Bovary (Madame Bovary, 1857.), koja opisuje tragični život žene čija se monotona svakodnevnica brutalno skuobljava sa njezinim romantičnim snovima. Flaubertov izraženi cilj je da sakrije bilo kakve tragove autora, isto kao što je i smatrao da Bog nije prisutan u prirodi. Čitatelj susreće likove koji su zapanjujuće mediokretski i stupidni, no nikakav ih pripovjedač ne osuđuje niti savjetuje čitatelju kako bih trebalo osuditi. Flaubertov oslonac na objektivu i artikularnom pripovjedaču kako bi prenio točne misli lika, započeo je revoluciju u književnosti. Sam Flaubert je tu tehniku koristio kako bi pokazao i kritizirao nemogućnost romantističkog temperamenta da živi u realnom svijetu.
Naturalizam
thumb|200px|[[Émile Zola - otac naturalizma]] Iste godine kada je izašla Gospođa Bovary, Hippolyte Taine je izdao svoje djelo Klasični francuski filozofi XIX: stoljeća (Les philosophes classiques du XIXe siècle en France). U tom djelu on je postavio plan za aplikaciju znanstvenih metoda za proučavanje ljudske prirode i povijesti. Taine je uveličavao važnost formativnih utjecaja kao što su la race, le milieu, et le moment (rasa, priroda i trenutak) za ljudski karakter i društvo. Među obožavateljima su bili braća Edmond i Jules de Goncourt, koji si napravili most između realizma i ekstremnog oblika realizma, naturalizma, koji je uslijedio. Naturalisti su također težili ka objektivnom opisu života. Vjerovali su da je ljudsko ponašanje određeno hereditarnim instinktima i emocijama i ekonomskim i socijalnim okruženjem, prije nego samom ljudskom voljom. Braća Goncourt su rekla da roman treba predstavljati povijest kako se ona možda dogodila i tvrdili su da se fikcija treba dokumentirati jednako kao i povijest, te da treba imati jednaku vrijednost po pitanju istine. Njihov roman Germinie Lacerteux (1864.) je bio najava neturalizma.
Le Parnasse
frame|[[Leconte de Lisle]] Odvajanje od romantizma koje je rezultiralo pokretima kao što su realizam i naturalizam, izrodilo je i pjesničku školu nazvanu Le Parnasse. Ta škola je svoje ime preuzela iz imena istoimene grčke planine gdje su se Apolon i muze nastanili. Théophile Gautier i Leconte de Lisle se smatraju glavnim utjecajima među pokretom. Gautierova teorija o umjetnosti za samu dobrobit umjetnosti i de Lisleova ideja o čistoj umjetnosti anticipiraju revolt članova Le Parnassea protiv emocionalizma romantizma u korist tehničke perfekcije i impersonalnog stava. Sljedbenici škole Le Parnasse objavili su svoju prisutnost 1866. sa izdavanjem novina Le Parnasse contemporain. Njihove pjesme su karakterizirane savršenom formom, tehničkom briljantnošću, te piktoralnim i skulpturalnim slikama koje često bude sjećanja iz grčko-rimske ili arheološke povijesti. Među istaknutim čanovima Le Parnassea treba spomenuti pjesnike kao što su Théodore de Banville, François Coppée i José María Heredia.
Simbolizam
Nasljednici škole Le Parnasse znani su kao simbolisti. Simbolizam je započeo sa zbirkom Romanse bez riječi (Romances sans paroles , 1874.) Paula Verlainea i zbirkom Faunovo poslijepodne (L'après-midi d'un faune, 1876.) Stéphanea Mallarméa. Simbolisti su radije željeli pobuditi nego opisivati. Kako bi to izveli, koristili su tekuću i glazbenu versifikaciju, impresije, intuicije i senzacije. Simbol nije imao ulogu da simbolizira ideju, stvar, osobu ili mjesto, nego da u različitim čitateljima pobudi različite asocijacije. thumb|left|200px|[[Charles Baudelaire - po mnogima vođa simbolističkog pokreta]] Možda i najveći simbolist bio je Arthur Rimbaud, koji je sve svoje pjesme napisao do svoje 19. godine. Njegova poema Pijani brod (Le bateau ivre, 1871., koju je napisao sa 16 godina, uspoređuje kaotično stanje ljudskog duha sa brodom kojeg je oluja izbacila na otvoreno more, daleko od kopna. Rimbaudovo korištenje bizarnih slika i njegovo odvažno eksperimentiranje sa jezikom uvelike je utjecalo na kasnije generacije francuskih pjesnika, pogotovo na nadrealiste iz 1920-ih i 1930-ih.
U ostale isteknute simboliste spadaju Jules Laforgue, Henri de Régnier, Jean Moréas, Tristan Corbière i Jean Marie Mathias Philippe Auguste Villiers de l'Isle-Adam. Belgijski pjesnici Emile Verhaeren i Maurice Maeterlinck (koji je dobio i Nobelovu nagradu), također su važni simbolisti, kao što su i dva emrička emigranta u Francuskoj Francis Viélé-Griffin i Stuart Merrill.
Unatoč mnogim inovacijama pri kraju XIX. stoljeća, segment populacije okretao se prema ranijim periodima. U svom romanu Iskorijenjeni (Les déracinés, 1897.), Maurice Barrès je predložio da rješenje beznačajnosti koju je osjećao velik dio francuske mladosti bude povratak njihovim rodnim krajevima gdje su se mogli stopiti sa njihovim običajima, tradicijama i povijesti. U romanu À rebours (1884.), Jorisa Karla Huysmana, glavni junak, Des Esseintes, je jedini preživjeli iz velike i izmorene plemićke loze. On se bori protiv svoje oslabljujuće dosade vodeći život sistematično suprotan tadašnjem modernom životu demokratske horde. Kao što je pokazano na dva prethodna primjera, Francuska je i u XIX. stoljeću bila progonjena od strane starog režima.
Belle Epoque
thumb|200px|[[Henri Bergson - jedan od vodećih filozofa ovog perioda i dobitnik Nobelove nagrade 1927.]] Prije perioda pesimizma koji je zavladao Francuskom već tijekom 1920-ih, u Francuskoj je vladao period optimizma. Početne godine XX. stoljeća, prije Prvog svjetskog rata, znane su u Francuskoj kao belle epoque (lijepa epoha) jer su obuhvaćale period ekonomske sigurnosti i napretka. Izumi kao što su telefon, automobil, avion i kinematograf ubrzali su i uzdigli moderni život. Poeme Guillaumea Apollinairea opisuju taj sretni period. Iznio je neukus društva prema stilovima kao što su naturalizam, te entuzijazam društva prema novom i uzbudljivom Eiffelovom tornju, kubizmu, te veselim svjetima kabareta i glazbenih dvorana. Sam Apollinaire je radio odvažne eksperimente sa stilom i formom, eliminirajući punktaciju i izjednačavajući naoko nepovezane slike.
Neki knjiženici su i dalje slijedili forme iz XIX. stoljeća, naročito dramatičari Edmond Rostand (drama Cyrano de Bergerac) i Jules Renard, no mnogi drugi su slijedili Apollinairea i stvarali nove forme. Ekstravagandna farsa Kralja Ubua (Ubu roi, 1896.) Alfreda Jarrya i visoko poetične i gusto skupljene drame Paula Claudela izazvale su konvencije drame. Roman Lutalica (Le grand meaulnes, 1913.) Alaina-Fourniera je poetično i misteriozno odbijanje limitacija koje su realisti i naturalisti postavili ljudskoj mašti. Slično tome, filozof Henri Bergson je odbio naturalistički pogled da je ljudska sudbina oblikovana predodređenim faktorima i predložio je da ljudi imaju slobodnu volju i neograničenu kreativnu energiju.
Dadaizam i nadrealizam
18px Glavni članci: Dadaizam, Nadrealizam
Naokn početka Prvog svjetskog rata mnogi francuski knjiženici pobjegli su u neutralnu Švicarsku. U Zürichu su, pod vodstvom Tristana Tzare, osnovali pokret znan kao dadaizam. Godine 1920., nakon završetka do tada najdestruktivnijeg rata, dadaisti su Pariz učinili svojim središtem. Iako je dada dječji izraz da igračku konja, Tzara je riječ slučajno odabrao, čitajući rječnik, kao ime za novi pokret. Dadaistima je besmisleno ime pokreta predstavljalo napad koji su započeli na razum. Njihov slogan: "Plus rien, rien, RIEN, RIEN, RIEN" ("Ništa više, ništa, ništa, NIŠTA, NIŠTA, NIŠTA"), reflektira njihov nihilizam, ili nedostatak povjerenja u bilo što. Taj pogled na svijet izrodio se iz besmislenog pokolja tijekom rata.
Dadaizam je doveo do nadrealizma, pokreta koji se pojavio tijekom 1920-ih. Nadrealizam je u početku vodio André Breton, a uključivao je pjesnike kao što su Paul Éluard i Louis Aragon. Nadrealisti su vjerovali da iznad naše postoji još jedna realnost i oni su tu svoju iracionalnu nadrealnost željeli izraziti u svojim djelima korz sredstva kao što su automatsko pisanje, u kojem su pisali koje god riječi su im pale na pamet. Duboko pod utjecajem ideja Sigmunda Freuda, oca psihoanalize, pokušali su dotaknuti nesvjesnu misao kroz slike snova i slobodan tok svjesne misli. Nadrealsiti su se uvelike razlikovali od "angažiranih" pisaca tog vremena koji su svoja djela iskoristili kako bi prikazali odanost svrsi. Među te pisce spadaju Maurice Barrès, koji je izdao svoje poglede o mnogim političkim problemima, Charles Péguy, koji je bio posvećen pitanju društvene pravde, André Gide, koji je postao zainteresiran za komunizam i Sidonie Gabrielle Colette, koja je feminističke poglede iznosila u romanima kao što su Vagabundo (La vagabonde, 1910.) i Chéri (1920.). Već do 1938., nadrealistički pokrezt počeo je pucati. Jednu granu i dalje je dovio André Breton, koji je postao komunist, a drugu je vodio Philippe Soupault, koji nije vjerovao ni u jedan drugi smisao osim umjetnosti. thumb|200px|[[André Gide - jedan od velikih pisaca sa početka XX. stoljeća i dobitnik Nobelove nagrade 1947.]]
Između dva rata
I između dva Svjetska rata, roman je ostao dominantni literarni žanr. Sidonie Gabrielle Colette, Jean Cocteau, Raymond Radiguet, François Mauriac i drugi su pisali romane slične tradicionalnim psihološkim romanima Marie Madeleine La Fayette. No, zbivala se i znatna eksperimentacija, dijelom utjecana rastućim utjecajem kina. Četiri najveća romana tog perioda bili su radikalni eksperimenti.
Roman Andréa Gidea Krivotvoritelji novca (Les faux-monnayeurs, 1926.) izaziva samu mogućnost korištenja sveznajućeg pripovjedača ili pisanja tradicionalnog romana u tada kompleksnim vremenima. Gideova knjiga imala je znatan utjecaj na nouveau roman  (novi roman) koji se razvio tijekom 1950-ih.
Drugi od četiri romana je roman Louisa-Ferdinanda Célinea Putovanje nakraj noći (Voyage au bout de la nuit, 1932.), koji govori o Célineovim vlastitim iskustvima kao vojnik u Prvom svjetskom ratu, liječnik u Parizu i putnik u SAD i Afriku. Narativni glas koristi nasilan, no svakodnevan govor kako bi osudio nepravde i patnje običnog čovjeka na svijetu.
Život ljudski (La condition humaine, 1933.) Andréa Malrauxa je treći od četiri velika francuska romana iz međuratnog perioda. Radnja se događa tijekom jednog ustanka u Kini tijekom 1920-ih i stvara novi tip junaka, revolucionarnog avanturista upletenog u patnje zlostavljanih.
Fasciniran filmom, Malraux je adaptirao svoj roman Nada (L'espoir, 1937.), koji govori o njegovim vlastitim iskustvima tijekom Španjolskog građanskog rata, na film. Oba Malrauxova djela bave se borbom individualca da trijumfira nad sudbinom.
Najveći od ta četiri djela, ujedno i jedan od najvećih u Europi, je ciklus U potrazi za izgubljenim vremenom (À la recherche du temps perdu, 1913. - 1927.) Marcela Prousta. thumb|200px|[[Marcel Proust - jedan od najvećih francuskih pisaca]] U sedam dijelova svog remek-djela, Proust je istražio dubine ljudske psihe, podsvjesnih motivacija i iracionalnosti ljudskog ponašanja, pogotovo u ljubavi. Povijesni i sociološki interes djela proizlazi iz njegovog jasnog portretiranja Francuske prije i poslije Prvog svjetskog rata. Umjetnički interes djela leži u Proustovoj tvrdnji da osvoji vrijeme i smrtnost kroz sjećanja koje pokrivaju površinu nevolonterno i kroz umjetnost.
Vrijeme je zabilježeno u pojmovima sličnim teorijama Henrija Bergsona: u konstantnoj promjeni, tako da i događaji iz prošlosti i iz sadašnjosti imaju jednaku realnost.
Teatar između dva rata karakteriziran je povratkom na antičke mitove, jer su dramatičari vidjeli univerzalne i bezvremenske vrijednosti i istine koje kontriraju nihilizmu njihovog vlastitog vremena. Najpoznatiji primjeri oživljavanja mita su Cocteauova verzija priče o Edipu predstavljena u Infernalnom stroju (La machine infernal, 1934.) i Tigru na vratima (La guerre de Troie n'aura pas lieu, 1935.) Jeana Giraudouxa. Taj trend se nastavio i nakon Drugog svjetskog rata, sa grupom dramatičara koje je Jean-Paul Sartre nazvao "krivotvoritelji mitova". Među te dramatičare spadali su Jean Anouilh, Albert Camus i sam Sartre.
Egzistencijalizam
thumb|220px|left|[[Jean-Paul Sartre svakako je bio jedna od ključnih ličnosti svjetske književnosti i jedan od prvih pisaca koji je uspješno spojio filozofiju i književnost. Nobelovu nagradu odbio je 1964. godine iz moralnih razloga.]] Veliki dio francuske književnosti poslije Drugog svjetskog rata je bila reakcija njemačkoj okupaciji Francuske tijekom rata. Djela autora koji si kolaborirali ili simpatizirali Nijemce tijekom rata - uključujući i Célinea, Drieu La Rochellea, i Roberta Brasillacha - su ignorirana. No mnogi književnici koji su sudjelovali u pokretu otpora su nakon oslobođenja smatrani herojima. Među njima su se istakli Jean-Paul Sartre, André Malraux, Simone de Beauvoir, René Char i pogotovo Albert Camus. Za ove književnike, iskustvo okupacije probudilo je ideju o apsurdnosti ljudske egzistencije. U isto to vrijeme, otpor i kolaboracija, i suđenja kolaboratorima nakon oslobođenja, emfazirali su ideju da je svatko osobno odgovoran za svoja djela. Teška pozicija u kojoj su se ljudi našli tijekom i nakon rata je istraživana u filozofiji znanoj kao egzistencijalizam.
Mađu istaknutim djelima egzistencijalizma treba spomenuti Camusov roman Stranac (L'étranger, 1942.), Sartreovo remek-djelo Mučnina (La Nausée, 1938.) i roman Simone de Beauvoir L'invitée (1943.).
Camus, Sartre i de Beauvori su nastavili dominirati romanom i teatrom i nakon rata.
Ostali poslijeratni žanrovi
Mnogi pjesnici poslijeratnog perioda duboko su utjecani nadrealističnim pokretom, te su većinom bili i njegovi članovi. Među njih ubrajamo i pjesnike Éluarda, Chara, Henria Michauxa, Raymonda Queneaua i Francisa Pongea. Svaki taj pjesnik je bio distinktivan, te oni dijele samo koncept poezije kao sredstvo za istraživanje misterija svjeta i samoga sebe. Već na sredini, ali i na kraju XX. stoljeća moderna poezija u Francuskoj (kao i drugim zemljama), je postala sve više opskurnija, osobnija i nerazumljivija.
Najznačajniji poslijeratni razvoj u teatru došao je tijekom 1950-ih, a znan je kao théâtre de l’absurde  (teatar apsurda). Apsurdne drame ukazuju na neadekvatnost jezika u kominukaciji i odsutnost značaja u svakodnevnom životu. Kako bi ovo potkrijepili, apsurdisti koriste kontradiktorne, pa čak i zamijenjive likove, nelogičan i nestalan razvoj radnje, te parodiraju konvencije teatra. Ćelava pjevačica (La Cantatrice chauve, 1950.) Eugènea Ionescoa i U očekivanju Godota (En attendant Godot, 1952.) Samuela Becketta predstavljaju remek-djela teatra apsurda. Među ostale autore iz ovog pokreta spadaju i Arthur Adamov, Jacques Audiberti, Jean Genet i Jean Tardieu. thumb|left|250px|[[Eugène Ionesco - jedan od osnivača i glavnih predstavnika teatra apsurda]]
Termin nouveau roman  (novi roman) odnosi se na seriju romana napisanih tijekom 1950-ih.
Među glavnim karakteristikama ističu se fragmentacija radnje, kronologije i likova, korištenje inovativne narativne tehnike, zamagljivanje granica između poezije, drame i romana i korištenje teme nekomunikativnosti jezika.
Među remek-djela novog romana spadaju Beckettov Molloy (1952.), Moderato cantibile (1958.) Marguerite Duras, Planetarij (Le planétarium, 1959.) Nathalie Sarraute, Robbe-Grilletova Ljubomora (La jalousie, 1957.), La modification, 1957.) Michela Butora i Flandrijska cesta (La route des Flandres, 1960.) Nobelovca Claudea Simona.
Ana Stanić
right|thumb|Ana Stanić right|thumb|Ana StanićAna Stanić (8. decembar 1975., Niš, Srbija) je pevačica i kompozitor.
Francuska književnost
Ostali poslijeratni žanrovi
Raymond Queneau je vodio pokrez koji se protivio tom zastoju napretka zvan kao Ouilpo.
Ana Stanić
Od 1994. počinje da se bavi pevanjem u muzičkom duetu „Mobi Dik“. Posle tri snimljena albuma i velikog uspeha u duetu, sa ukupno preko 300.000 prodatih ploča, odlučuje se na solo karijeru, i od 1998. godine nastupa samostalno. Do sada je snimila 6 samostalnih albuma.
Francuska književnost
Književna kritika
Kriza u književnosti, koja je postala evidentna tijekom 1960-ih, rezultirala je krizom za one koji su ju proučavali. Prve bitke sa la nouvelle critique  (nova kritika) započele su sa konfrontacijom između akademske ili sveučilišne kritike, čiji je glavni predstavnik bio Raymond Picard, i Nove kritike, koju je u početku vodio Roland Barthes. Kod razumijevanja i interpretiranja teksova, sveučilišna je kritika davala važnost biografskim, povijesnim, kulturalnim i književnim podacima. No, Nova kritika je koristila metode i konceptualne sheme iz lingvistike i društvenih znanosti (antropologija, sociologija, psihologija) kako bi proučavala tekstove.
Ana Stanić
Krajem 2008. godine diplomirala je filmsku i TV produkciju na Fakultetu dramskih umetnosti, a u toku studiranja bila je producent filma „Apsolutnih 100“.
Francuska književnost
Književna kritika
Književna kritika je onda prošla kroz niz pokreta i filozofija kako bi iskoristila književnost za istraživanje svijeta na nov način. Među te pokrete i filozofije spadaju: strukturalizam, poststrukturalizam, semiotika, feministička teorija i tako zvana queer teorija. Na neki način su vođe osvih pokreta - Roland Barthes, Jacques Derrida, Michel Foucault, Jacques Lacan i Julia Kristeva - zamjenili kreativne pisce prošlih stoljeća kao prominentne književne figure u Francuskoj.
Suvremena književnost
Unatoč nestabilnom i pesimističnom pogledu koji se nalazi u intelektualnom društvu, francuski čitatelji i dalje vole pročitati dobar roman, time osiguravajući trajuću vitalnost francuske književnosti. Stendhal je postao popularniji nego ikad. Roman Marguerite Duras, Ljubavnik (L'Amant, 1984.), prodan je u više od 1,5 milijuna primjeraka u samo 18 mjeseci i preveden je na više od 20 jezika. Tournierov roman Le roi des aulnes  (1972.) je smatran modernim remek-djelom, a čitateljstvo je jako dobro prihvatilo Diega i Friedu (Diego et Frieda, 1993.) i ostale romane Jean-Mariea Gustavea Le Clézioa, te roman Patricka Modiana Vestiaire de l'enfance  (1989.). Romani kasnog XX. stoljeća karakterizirani su povratkom na tradicionalnu naraciju, aluzijama na druga djela, fokusiranjem na problem identiteta u postmodernom svijetu, te govori o temama multikulturalnosti i ekologije. No, oni još uvijek dodaju nove elemente i probleme nastavljajući dodavati ono što Francuzi cijene još od 685. - zanimljivu i smislenu priču.
30px Francuski dobitnici Nobelove nagrade za književnost
Ovi francuski književnici su zbog svog rada na tom području nagrađeni Nobelovom nagradom za književnost: 160px|thumb|[[Sully Prudhomme - prvi francuz dobitnik Nobelove nagrade za književnost]]
San Gennaro Vesuviano, Napoli
San Gennaro Vesuviano je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10684 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Helveti
Helveti ili Helvećani (Helvetii) su bili keltsko pleme ili, preciznije, konfederacijan keltskih plemena. Iako su bili porijeklom iz današnje Njemačke, u vrijeme prvih važnijih kontakata s Rimljanima u 1. vijeku pne. su nastanjivali današnji Švicarsku visoravan. Njima je Julije Cezar posvetio značajan dio svojih Komentara o Galskom ratu.
Prema Cezaru, Helveti su bili podijeljeni u četiri podgrupe, koje je nazvao pagi. Dok je Cezar naveo samo jednu od njih - Verbigene (Bell.Gall. 1.27) i Tigurine (1.12), Posejedonije navodi Tigurine i Tojgenoje (Τωυγενοί). Potonji mogu ali i ne moraju biti istovjetni s Teutoncima koje navodi Livije. Antički pisci su obično Teutonce navodili kao“germanski” a Helvete kao “galski”narod, ali su te etničke oznake danas predmet rasprave.
Etimologija
Endonim Helvetii može poticati od korijena elw koji u velškom znači "dobit" ili "profit", te staroirskog prefiksa il-, što znači "mnogo" ili "više". Ime se također tumačilo kao "bogati zemljom," od elu-, "brojni," i *etu-, "teren, pašnjak."
Ime je postala nacionalna personifikacija Švicarske ( Helvetia) a službeni neolatinski naziv Confoederatio Helvetica potiče od Helveta.
Jefim Fomin
Jefim Mojsejevič Fomin (15. januar 1909 - 26. jun 1941) bio je sovjetski komunistički aktivist i oficir Crvene armije, poznat kao jedan od vođa obrane Brestske tvrđave na početku operacije Barbarossa.
Rodio se u jevrejskoj porodici u današnjoj Bjelorusiji. Kao dijete je ostao bez roditelja i odrastao u sirotištima. Godine 1924. se kao 15-godišnjak priključio Komsomolu te neko vrijeme radio u tvornici obuće u Pskovu prije nego što je poslan u Pskov gdje je 1930. formalno učlanjen u Partiju. Sljedeće dvije godine je radio u lokalnoj partijskoj organizaciji, prije nego što je poslan u Crvenu armiju da služi kao politički komesar. Tokom sljedećih nekoliko godina je napredovao do čina divizijskog komesara, sve dok u martu 1941. nije degradiran i poslan za komesara 84. puka 6. streljačke divizije, koja je činila dio garnizona u Brestu koji se tada nalazio na tadašnjoj granici SSSR-a i Poljske pod nadzorom nacističke Njemačke.
Fomina je 22. jun 1941. godine, odnosno početak njemačkog napada zatekao u Brestskoj tvrđavi. Nijemci su uspjeli s lakoćom probiti sovjetsku obranu, zauzeli grad i izazvali potpuno rasulo. Fomin je bio među oficirima koji su u tvrđavi uspjeli organizirati preživjele i izbjegle vojnike, te je nekoliko dana uspješno branio Holmska vrata. Nijemci su otpor branitelji slomili tek 29. juna, koristeći tešku aritiljeriju, inženjerce i Luftwaffe. Fomin je zarobljen, te je, u skladu sa komesarskim naređenjem kao politički komesar i Jevrej smjesta pogubljen.
Godine 1957. je nakon rata Fomin posthumno dobio Orden Lenjina. Dana 8. maja 1991. godine, na okupljanju preživjelih veterana 6. divizije, formalno mu je vraćen čin divizijskog komesara.
U filmu Brestska tvrđava iz 2010. godine njegov lik tumači ruski glumac Pavel Derevjanko.
William Cameron Menzies
William Cameron Menzies (29. jul 1896 - 5. mart 1957) bio je američki scenograf i filmski režiser, poznat po radu na nekim od najznačajnijih ostvarenja klasičnog Hollywooda. Među njima se najviše ističe Gone with the Wind na kome je nadzirao ne samo scenografiju, nego i fotografiju, odnosno režirao znamenitu sekvencu spaljivanja Atlante. Među filmovima koje je režirao je najpoznatiji britanski predratni SF-klasik Things to Come. Umro je od raka, nedugo nakon snimanja filma Around the World in 80 Days.
Karen Montgomery
Karen Rose Montgomery (28. novembar 1949 – 4. decembar 2015) bila je američka glumica i filmska producentica, koja je uglavnom nastupala na televiziji.
Crkva brvnara u Gorobilju
Crkva brvnara u Gorobilju kod Požege sagrađena je 1705. godine i jedna je od najstarijih, ali i najmanjih u Srbiji. Crkva je posvećena Rođenju Sv. Jovana Krstitelja i sigurno je najveća znamenitost u Gorobilju. Nakon seobe Srba pod patrijarhom Arsenijem Čarnojevićem 1690. godine, novodoseljeno stanovništvo na ovom prostoru zateklo je pust kraj, bez crkve. Prema predanju, lokalni spahija je dozvolio izgradnju drvene crkve u gustoj šumi gornjeg dela sela, ali da „ne bude veća od obora“. Da bi crkva bila što neupadljivija nije bila izdignuta od zemlje, a vrata su bila vrlo niska (i danas je potrebno sagnuti se prilikom ulaska). Prema još jednom predanju ova crkva prvobitno je bila sagrađena u zaseoku Slatina, odakle su je Gorobiljci, kada su saznali da se Turci spremaju da je zapale, jedne noći tajno rasklopili i preneli „na sebi“ u zaselak Počeča.
Crkva je prvi put spaljena od strane Turaka između Kočine krajine i Prvog srpskog ustanka (1788-1804). Obnovljena je 1810, da bi je 1813. godine Turci ponovo spalili posle sloma ustanka. Nova obnova usledila je 1820. godine. Kada je 1832. godine ukinuta zabrana crkvenih zvona u oslobođenoj Srbiji, Gorobiljci su dobavili jedno zvono iz Austrije i postavili ga na zvonaru pored crkve 1833. godine.
Sve do 1936. godine jedini sačuvani rimski spomenik u Gorobilju, žrtvenik sa natpisom I. O. C. TAVRO PROCULUS L. P. nalazio se u crkvi, ispred oltara i služio je kao časna trpeza. Na prostoru sela nalazilo se više spomenika iz antičkog perioda, ali su vreme i nebriga ljudi učinili da je opstao samo ovaj, koji je bio zaštićen svetošću hrišćanske crkve. Kada je crkva obnovljena 1936. godine (i odignuta od zemlje) tadašnji episkop žički, Nikolaj Velimirović, savetovao je meštane i lokalnog sveštenika da se žrtvenik iznese iz crkve, pošto je to paganski spomenik. Danas se on nalazi u crkvenoj porti.
Vrtoglavica
Vrtoglavica (vertigo) je poremećaj orijentacije koji se manifestuje snažnom iluzijom kretanja u prostoru. To je neodređen izraz koji bolesnici upotrebljavaju da bi opisali nekoliko različitih subjektivnih stanja. Uz privid kretanja često je prisutan i funkcionalni okulomotorički poremećaj (nistagmus), rušenje u stajanju i hodanju i mučnina. Uporne vrtoglavice onemogućavaju normalno obavljanje svakodnevnih aktivnosti, što donosi nove psihogene tegobe uzrokovane zabrinutošću i strahom, te postaje vrsta invaliditeta. U svakom slučaju ih ne treba potcenjivati jer učestale vrtoglavice mogu biti posledica nekog težeg oboljenja.
Crkva brvnara u Gorobilju
Pored crkve je 1907. godine sagrađena škola, koja je srušena 1977. godine, nakon čega je u sredini sela, udaljena od crkve, izgrađena nova škola 1984. Crkva brvnara u Gorobilju od najmanje je vrste, prekrivena je šindrom i ukrašena obojenim trakastim šarama. Konstrukciju hrama čine hrastova brvna debljine 12 centimetara, koja su na krajevima spojena u ćert. Dužina crkve je 9,9 metara, a širina 4,5 metara. Ikonostas su slikali zograf iz Negrišora (Dragačevo) Janko Mihailović Moler i njegov sin Sreten Protić-Molerović 1833. godine. Crkva je temeljno obnovljena, prepokrivena šindrom, a pored nje izgrađena je nova drvena zvonara.
Vrtoglavica
Uzrok nastanka
Prema nekim izvorima, na vrtoglavicu se žali svaki petnaesti pacijent. Osećaj za ravnotežu zavisi od obrade raznoraraznih informacija koje u mozak prosleđuje čulo vida, ali i čula u koži, mišićima i zglobovima koji šalju podatke o pokretima i položaju tela, kao i unutrašnje uvo. Zato, vrtoglavicu ili gubitak ravnoteže prouzrokuje nemogućnost mozga da obradi signale sa svih ovih lokacija, ukoliko su oni kontradiktorni ili ako senzorni sistem ne funkcioniše kako treba. Može se podeliti na vrtoglavicu centralnog ili perifernog porekla, ukoliko jeste ili nije oštećen deo nervnog sistema, odnosno mozga. Vrtoglavica nije bolest. To je stanje koje može izazvati više od 300 uzroka. Najčešći su: položajna vrtoglavica, upala vestibularnog nerva, Meniereova bolest, tumor slušnog nerva, poremećaji protoka krvi u mozgu, promene tkiva vratne kičme, povrede, prekomerna naprezanja mišića, starije životno doba, napetost, stresna vrtoglavica i dr. Takođe, uzroci mogu biti i migrena, anemija, alergija, ateroskleroza, herpes, ali i trovanje nikotinom ili alkoholom. Prema nekim izvorima, postoje četiri (glavne) kategorije: vertigo, sinkope ili presinkope, poremećaj ravnoteže i neodređena vrtoglavica. U ovom slučaju vertigo bi bila samo vrtoglavica, dok bi sinkope podrazumevale i gubitak svesti. Neodređene vrtoglavice se javljaju kod bolesnika sa emocionalnim problemima i posledica su hiperventilacije.
Klinička slika i tipovi
Osobe koje imaju vrtoglavicu najčešće opisuju poremećaj ravnoteže na dva načina: kao osećaj okretanja oko glave ili u glavi, ili kao gubitak orijentacije u prostoru. Smetnje se pogoršavaju okretanjem glave i promenom položaja tela, a često su praćene poremećajem sluha i šumom u uhu i mučninom. Specifični poremećaji su kretanje i „bežanje“ predmeta pred očima ili osećaj okretanja vlastitog tela u prostoru, zatim osećaj gubljenja u prostoru, propadanja, uzdizanja i zanošenja u stranu ili napred - nazad. Kod vrtoglavica uzrokovanih bolestima unutrašnjeg uva (otogenih vrtoglavica), predmeti koje gledamo vrte se vodoravno od bolesnog prema zdravom uhu, a ravnoteža je poremećena kod bolesnog uva. Nespecifični poremećaj ravnoteže ili lažna vrtoglavica karakteriše se svetlećim zvezdicama ili mračenjem pred očima (omaglica), nesvesticom, osećajem punoće i pritiskom u glavi i ušima. Najčešći im je uzrok kratkotrajni izostanak ili smanjeni protok krvi u mozgu ili u vratu.
Položajna vrtoglavica je najučestalija od svih, a uzrokuje je neprimeren pokret ili položaj glave, pri ležanju, okretanju u postelji ili zabacivanju glave unazad. Traje svega minut ili kraće, a može biti praćena ritmičnim treperenjem očiju dok sluh ostaje očuvan. Može se pojavljivati svakih nekoliko dana, ali i nakon nekoliko meseci. Lekari ne znaju šta je konkretno uzrokuje, ali je moguće da je posledica povrede glave ili prirodna posledica starenja.
Upala vestibularnog nerva - napad žestoke vrtoglavice traje nekoliko dana, a zatim postupno popušta kroz nekoliko nedelja. Iako uzrok poremećaja i mesto oštećenja nisu dokazani, većina lekara smatra da je reč o upali živca vestibuluma labirinta unutrašnjeg uva.
Meniereova bolest — radi se o poremećaju mikrocirkulacije u unutašnjem uvu. Bolest se karakteriše iznenadnim napadima vrtoglavice, koji mogu trajati od nekoliko minuta do nekoliko sati. Napad može biti tako žestok da bolesnik mora da legne. Žestoka vrtoglavica obično je kratkotrajna. Prate je muka, povraćanje, šum u uvu, gubitak ravnoteže nekada diplopije (duple slike).
Tumor slušnog živca karakteriše se stalnom vrtoglavicom čija se izraženost može meriti. Drugi znaci koji ukazuju na tumor su oštećenje sluha i poremećaji funkcije drugih nerava mozga.
Dijagnoza
U dijagnostici uzroka vrtoglavice učestvuju stručnjaci raznih specijalnosti: otoneurolog, neurolog, neurotraumatolog, fizijatar i kod dece neuropedijatar. Od neprocenjive je važnosti opis obolelog o prirodi vrtoglavice, o njegovom radnom mestu, aktivnostima neposredno pre napada, mogućim povredama glave i vrata i hroničnim bolestima. Postavljanje tačne dijagnoze omogućuje niz dijagnostičkih postupaka: od pregleda oba uva, nosa, ždrela i grkljana, preko neurološkog i očnog pregleda, nalaza fizijatra ili ortopeda, pretraga srca i krvnih sudova, pa sve do psihijatrijskog ispitivanja. Nakon što se utvrdi uzrok, određuje se način lečenja.
Lečenje
Osobu koja ima napade vrtoglavice prvo treba smiriti i oprezno staviti u najzgodniji položaj za glavu. U protivnom može pasti i povrediti se. Tegobe se ublažavaju strogim mirovanjem zatvorenih očiju i hladnim oblogama, a po potrebi uzimanjem sredstava za smirenje i onih protiv povraćanja. Nikotin, alkohol i crna kafa najstrože su zabranjeni, a prvih 24 sata treba uzimati neslanu hranu. Korisno je postupno opuštanje mišića uz ispravno disanje, psihičko opuštanje, masažu glave i vrata.
Vrtoglavicu je teško i dijagnostifikovati i lečiti. Neki oblici mogu da budu lečeni medikamentima poput hlor-promazina i navisana i dijetom, neki hirurškom intervencijom, a neki fizikalnom terapijom (elektroterapija, laseroterapija, ultrazvučna masaža, terapija niskofrekventnim elektromagnetnim poljem, hidroterapija sa podvodnom masažom). Postoje forme vrtoglavice gde ove metode ne mogu da pomognu, ukoliko se radi o povredama glave ili operisanom tumoru na mozgu, na primer. U tim slučajevima je moguće raditi vestibularnu rehabilitaciju, koja je zasnovana na principima kineziterapije (terapija pokretom) i radne terapije. Ovo je dugotrajna terapija i zahteva strpljenje, ali je delotvorna u 90% slučajeva. Zasniva se na vežbama koje pacijent redovno obavlja. U slučaju cervikalnog vertiga, posebno dobre rezultate daje izvlačenje (intermitentna trakcija) vratnog dela kičmenog stuba. Na ovaj način se postiže bolja cirkulacija, ali i drugi pozitivni efekti, kao što je poboljšanje otpornosti tretiranog tkiva. Kod upala koje mogu prouzrokovati vrtoglavice, daju se i antibiotici, ali se specifične terapije (koje su namenjene baš za te konkretne bolesti) primenjuju i za one vrtoglavice prouzrokavne moždanim udarom i demijaliziranim bolestima.
Nicolás Bravo (razvrstavanje)
Nicolás Bravo ima više značenja:
Wessin
Vesin je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 76 opštinskih središta okruga Parhim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 471 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13060087.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Parhim Vesin se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Parhim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 58 metara. Površina opštine iznosi 17,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 471 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 28 stanovnika/km².
Donji Vinjani
Donji Vinjani su naselje smješteno u Imotskom polju uz granicu s Bosnom i Hercegovinom. Nekada su Donji Vinjani pripadali gradu Imotskom zbog neposredne blizine Imotskog. Kroz Donje Vinjane prolazi važna državna cestovna komunikacija prema zapadnoj Hercegovini u BiH.
Acatlán de Pérez Figueroa (razvrstavanje)
Acatlán de Pérez Figueroa ima više značenja:
Donji Vinjani
Zemljopis
Vinjani u Hrvatskoj su naselje/župa smještena je istočno i sjeveroistočno od Imotskog, do granice s Bosnom i Hercegovinom. Smještena je između 17°13'15" i 17°16'48" istočne zemljopisne dužine te 43°24'25" i 43°29'6" sjeverne zemljopisne širine. Ime Vinjana proteže se na i prostor u susjednoj Hercegovini, a prostor je razdijeljen nakon oslobođenja Imotskog od Turaka 1717. godine te Požarevačkim mirom 1718. godine. Površinom zauzimaju prostor od 3517 ha. Oko 53% površine trenutno je pogodno samo za pašnjake. Uglavnom je obradiv prostor vinjanskog polja te u brdskom dijelu vrtače ili neke druge manje obradive površine. Na obradivi prostor otpada nešto više od 27% ukupne površine Vinjana. Vinjani su slabo pošumljeni i na šume otpada tek oko 13% površine. Donji Vinjani su prostor južno od državne ceste u pravcu Posušja prema granici, uključujući Jelaviće prema istoku.
Povijest
Prostor Vinjana nastanjen je još od prapovijesti, o čemu nam svjedoče i brojne gomile, grobovi starih Ilira na cijelom prostoru župe. Iz hrvatskog srednjovjekovnog razdoblja nalaze se stećci na devet lokaliteta, a najznačajnija takva nekropola je kod Rudežovih kuća. Razne su hipoteze o podrijetlu imena Vinjani, ali ni jedna nije općeprihvaćena. Jedni govore da je naziv mjesta po ljudima koji imaju vina (lvin-jani) ili po talijanskoj riječi „vigne“ (vinogradi), drugi da je ime Vinjana došlo od srednjevjekovnog plemena Vinjani. Prvi do sada poznati spomen Vinjana je iz 1371. godine u pismu sastavljenu pred sucima Humske zemlje, pod čijom je vlašću bio i Imotski. U tom pismu se spominje spor kneza Vuka Nimičića i njegove braće kneza Grgura i kneza Prodana s Božikom Peručićem i njegovom braćom te sa svim Vinjanima. Suđenju je također bio nazočan i sudac Crasmir de Imota. Vuku i njegovoj braći je dodijeljena spomenuta zemlja, a Vuk se zakleo prema kraljevu običaju. Uz Zagvozd, koji se spominje u spisima Solinskog crkvenog sabora 533. godine, ovo je najstariji pisani trag bilo kojeg sela današnje imotske krajine. Drugi poznati spomen Vinjana u povijesti nam je iz turskog katastarskog popisa Sandžaka vilajeta Hercegovina, koji je sastavljen 1475. g. U njemu se spominje selo Vinjani, koje pripada Imotskom i u njemu tri obitelji: Vučihna sin Pavala, Vladislav sin Ivana, Radak sin Bratajina. Ako ne isključimo iransku teoriju o podrijetlu Hrvata, može se u plemenu Volinjani tražiti korijen imena Vinjana. Znakovita je sličnost imena Volinjani i Vinjani, Volinjak iznad Ričica i Podi u Gornjem Prološcu sličnog je imena kao uzvisina Volino – podolska u današnjoj Ukrajini, u blizini koje su gradovi Kamenec i Vinnica. U Volino – podolskom prostoru na rijeci Dnjestru nalazi se toponim Galic. Stručnjaci među najstarija hrvatska prezimena ubrajaju prezime Galić. Sve ovo otvara prostor za daljnja istraživanja, ali je činjenica da je sličnost gotovo frapantna. Za turskih vremena Vinjani su obuhvaćali prostor današnjih zaselaka oko sv. Roka, Gornjih i Hercegovačkih Vinjana, Vira, Zagorja i Roškog Polja, a ostali dijelovi današnjih Donjih Vinjana pripadali su župi Gorica. Današnji Vinjani su međudržavnim razgraničenjem Venecije i Turske pripali Veneciji i 1717. godine. Makarski biskup Nikola Bijanković osnovao je posebnu kapelaniju, ovisnu o župi Imotski i koju su pastorizirali franjevci iz imotskog samostana. Njegov nasljednik biskup Stjepan Blašković godine 1747. proglasio je Vinjane samostalnom župom. Za vrijeme turske vladavine vinjanski je župnik stanovao u kod Đerekovih kuća, gdje su i danas vidljivi ostaci nekadašnje kuće i čatrnje. Nakon oslobođenja od Turaka župnik je stanovao u predjelu nekada zvanom Memedovići, dok kuća nije 1862. godine izgorjela u požaru. Nova je župna kuća sagrađena u razdoblju 1899.-1902. godine, a temeljito je obnovljena 1999. godine za župnika fra Vinka Gudelja.
San Lorenzo, Hidalgo
San Lorenzo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 203 m.
Castrofilippo, Agrigento
Castrofilippo je naselje u Italiji u provinciji Agrigento, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2895 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 488 m.
Kazališni život ili smrt
Kazališni život ili smrt je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1981. godine. Predstavlja snimku kazališne predstave po tekstu Pavla Pavličića. Režiju su potpisali Želimir Orešković i Petar Šarčević.
Crkva brvnara Lazarica
Crkva brvnara Lazarica u ataru sela Prolom.
Crkva nosi zvanični naziv "Hram Svetog Vaskresenja Lazara" i posvećena je Caru Lazaru.
Crkva se nalazi u dolini Prolomske reke, na 640-{m}- nadmorske visine.
Crkva je udaljena od centra Prolom Banje 2,5 -{km}-.
To je jedina crkva brvnara u slivu reke Toplice.
Sagradili su je doseljenici sa planine Golije oko 1890. godine, na temeljima starijeg hrama. Doseljenici su je gradili u stilu građenja crkvi u njihovom kraju.
Crkva je obnovljena lepo uređena, okružena zelenilom i prava je atrakcija za posetioce Prolom Banje.
Al Barḩ, Taiz
Al Barḩ je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 594 m.
Le Miccine, Firenze
Le Miccine je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Meriden, Connecticut
Meriden je grad u američkoj saveznoj državi Konektikat. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 60.868 stanovnika.
Acatlán (razvrstavanje)
Acatlán ima više značenja:
Konvulzija
Konvulzija je medicinsko stanje u kojem se telesni mišići brzo i uzastopno grče i opuštaju, što dovodi do nekontrolisanog trešenja tela. Pošto je konvulzija često simptom epileptičnog napada, termin konvulzija je ponekad koristi kao sinonim za epileptični napad. Međutim, ne dovode svi epileptični napadi do konvulzija, i sve konvulzije nisu uzrokovane epileptičnim napadima. Konvulzije su takođe konzistentne sa električnim šokom.
Zhu od Xie
Zhu (杼) je bio sedmi po redu vladar drevne kineske dinastije Xia.
Ispočetka je vladao u gradu Yuan(原), da bi kasnije prijestolnicu premjestio u Laoqiu(老丘). Drevne kineske kronike mu pripisuju sklonost morskom ribolovu, kao i napad na oblast Sanshou(三寿).
Prema istim kronikama je vladao 17 godina.
Hartford, Connecticut
Hartford je glavni grad u američke savezne države Connecticut. Smješten je u Okrugu Hartford na obalama rijeke Connecticut, sjeverno od sjedišta države. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 124.775 stanovnika. To je treći po veličini grad u državi, iza Bridgeporta i New Havena. Širi Hartford je također najveće metro područje u Connecticutu i 44. u SAD (prema procjenama iz 2004. godine) sa oko 1,184,241 stanovnika.
Păniceni, Căpușu Mare
Păniceni je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Căpușu Mare.
Hartford, Connecticut
Grad je stekao nadimak "svjetska prijestolnica osiguranja" s obzirom da u njemu sjedište imaju mnoge svjetske osiguravateljske kuće, a osiguranje predstavlja jednu od glavnih privrednih grana regije. Regija ima relativno maleni broj stanovnika između 18 i 25 godina, iako sam Hartford ima dosta mlađeg stanovništva.
Oblast West End u Hartfordu je dom Elizabeth Parka, jednog od najvećih i najstarijih gradskih vrstova u SAD. U njemu se također nalaze znameniti parkovi pod nazivom Bushnell, Colt, Goodwin, Rocky Ridge, Keney, Pope i Riverside.
Păniceni, Căpușu Mare
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 413 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 641 m.
El Triunfo, Ensenada
El Triunfo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 435 m.
Nicolás Romero (razvrstavanje)
Nicolás Romero ima više značenja:
Dvanaesta dinastija Egipta
Jedanaesta (za sav Egipat), Dvanaesta, Trinaesta i Četrnaesta Dinastija drevnog Egipta se često navodi pod zajedničkim nazivom Srednje kraljevstvo.
Vladari
Poznati vladri u historiji egipta za Dvanaestu dinastiju su:
Kronologija Dvanaeste dinastije se smatra najstabilnijom i najpouzdanijom od svih dinastija prije stvaranja Novog kraljevstva. Manethon je utvrdio da je dinastija imala sjedište u Tebi, ali iz suvremenih izvora je jasno da je prvi kralj svoju prijestolnicu preselio u novi grad pod imenom "Amenemhat-itj-tawy" ("Amenemhat Preuzimač Dvije zemlje"), skraćeno nazvano Itjtawy. Položaj Itjtawayja nije nađen, ali se vjeruje da je bio u blizini Fayyuma, najvjerojatnije kraj kraljevskog groblja u el-Lishtu. Egiptolozi ovu dinastiju smatraju vrhuncem Srednjeg kraljevstva.
Redoslijed vladara je dobro poznat na temelju nekoliko izvora — dva popisa zabilježena u hramovima u Abydosu i jedan u Saqqari, kao i u Manethonovom djelu. S obzirom da se datum zapisan u doba vladavine Senusreta III može usporediti sa sotičkim ciklusom, mnogi događaji iz vremena ove dinastije su jasno smješteni u određenu godinu pne..
Dinastiju je osnovao Amenemhat I, koji je prije toga bio vezir posljednjeg faraona Jedanaeste dinastije, Mentuhotepa IV. Njegove vojske su vršile pohode do Drugog katarakta na Nilu i na Bliski Istok, gdje je ponovno uspostavio diplomatske odnose sa Byblosom i vladarima Egejskog mora. Njegov sin Senusret I očeve uspjehe je nastavio s pohodom na Treći katarakt, ali su sljedeći vladari bili zadovoljni s mirom te uživali u trgovini i dankom koje je na dvor donosila vladavina faraona do Senusreta III.
El Edén, Matamoros
El Edén je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Dvanaesta dinastija Egipta
Vladari
Vidjevši da je Nubija postala buntovna za vrijeme ranijih vladara, Senusret je u nju slao kaznene ekspedicije; također je slao ekspedicije na Levant. Ti vojni su stvorili legendu o moćnom ratniku po imenu Sezostris, koga spominju Manethon, Herodot i Diodor Sikul. Ovaj osvajač nije samo pokorio zemlje Senusreta III, nego i Aziju, te prešao u Evropu kako bi Egiptu pripojio Trakiju.
El Edén, Matamoros
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1115 m.
Dvanaesta dinastija Egipta
Vladari
Senusretov nasljednik Amenemhat III je nastavio s vanjskom politikom svojih prethodnika. Međutim, nakon Amenemhata je energija dinastije bila uglavnom potrošena, a nagomilane probleme je morao rješavati posljednji vladar - kraljica Sobekneferu. Amenemhat je upamćen po zagrobnom kompleksu u Hawari koga je sagradio, a koga Herodot, Diodor i Strabon spominju kao "Labirint". Pod njegovom vladavinom se također prvi put eksploatirana močvarna oblast Fayyum.
Faraoni Dvanaeste dinastije su poznati i po najranijoj izgradnji kanala koji je išao kroz Wadi Tumilat; on je kasnije obnovljen pod kraljem Nehom II i Darijem I; (v. Veliki sueski natpisi Darija Velikog).
Drevna egipatska književnost
Za vrijeme Dvanaeste dinastije je došlo do rafiniranja drevne egipatske književnosti. Vjerojatno najpoznatije djelo iz ovog perioda je Priča o Sinuheu, od koje je sačuvano nekoliko kopija na papirusima. Također je za vrijeme dinastije napisan veliki broj didaktičkih spisa, od kojih su najpoznatije Instrukcije Amenemhata i Priča o Govorljivom seljaku.
Faraoni od Dvanaeste i do Osamnaeste dinastije se također smatraju zaslužnim za očuvanje nekih od najznačajnijih egipatskih papirusa:
Santa Rita, Pesaro e Urbino
Santa Rita je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 856 m.
Julien Duvivier
Julien Duvivier (8. oktobar 1896 - 29. oktobar 1967) bio je francuski filmski režiser, poznat kao autor nekih od najznačajnijih ostvarenja francuske kinematografije sredine 20. vijeka, odnosno poetskog realizma u međuratnom periodu.
Karijeru je započeo kao kazališni glumac 1916. godine, odakle se 1918. prebacio u filmski studio Gaumont gdje je postao scenarist i s vremenom napredovao do mjesta režisera nijemih filmova. Izvrsno se prilagodio zvuku i postao tvorac niza popularnih filmova koji su učinili veliku zvijezdu od Jeana Gabina, ali i samom Duvivieru donijeli niz priznanja. Drugi svjetski rat ga je natjerao da karijeru nastavi u Hollywoodu. Po povratku u domovinu je nastavio snimati značajna ostvarenja, ali predratne uspjehe nije ponovio. Za vrijeme snimanja filma Diaboliquement vôtre je doživio prometnu nesreću od čijih je posljedica nedugo potom preminuo.
Sadinja vas pri Dvoru
Sadinja vas pri Dvoru je naselje u slovenskoj Općini Žužemberku. Sadinja vas pri Dvoru se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 161 stanovnika.
Huai od Xie
Huai (槐), za koga drugi izvori koriste naziv Fen (芬), bio je osmi po redu vladar legendarne kineske dinastije Xia. Zapisi Velikog historičara mu pripisuju 26, a Bambuski anali 44 godine vladavine.