cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boro Vukmirović
Biografija
Rođen je 1. avgusta 1912. godine u mestu Bercigovo, u Bugarskoj. Njegov otac Nikola, poreklom Crnogorac, bio je učesnik Ilindanskog ustanka, 1903. godine. Posle sloma ustanka bio je u zatočeništvu u Turskoj, a kasnije je otišao u Bugarsku, gde se oženio Stojankom i dobio tri sina - Boru, Andru i Radeta. Godine 1914. porodica se preselila u Peć, gde je Bora završio osnovnu školu i šest razreda gimnazije. U to vreme Pećka gimnazija je imala samo šest razreda, a dalje školovanje je trebalo nastaviti u Prizrenu za šta njegovi roditelji nisu imali mogućnosti, pa se posle završenog šestog razreda zaposlio kao radnik. Radio je u Peći i drugim mestima Kosova i Metohije.
Partijski rad
Kao mladi radnik, pristupio je radničkom pokretu. Član Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ) postao je 1932, a član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) 1933. godine. Već krajem 1934. godine postao je sekretar Mesnog komitetu KPJ u Peći.
Zbog revolucionarne aktivnosti više puta je bio hapšen i proganjan od strane policije. Godine 1935. je bio uhapšen i mučen u policijskom zatvoru u Peći. Potom je bio izveden pred Državni sud za zaštitu države u Beogradu, ali je zbog nedostatka dokaza bio oslobođen. Na Prvoj oblasnoj konferenciji KPJ za Kosovo i Metohiju, početkom jula 1937. godine, izabran je za organizacionog sekretara Oblasnog komiteta, a početkom avgusta 1940. godine i za člana Pokrajinskog komiteta KPJ za Crnu Goru, Sandžak i Kosovo i Metohiju. Oktobra 1940. godine, na prisustvovao je u Zagrebu Petoj zemaljskoj konferenciji KPJ, na kojoj je bio kandidat za člana Centralnog komiteta KPJ. Bio je organizator mnogih štrajkova, demonstracija i drugih akcija radničke klase u Peći i drugim mestima Kosova i Metohije - posebno velikih antifašističkih demonstracija 11. maja 1940. i martovskih demonstracija 1941. godine u Peći.
Drugi svetski rat
Posle Aprilskog rata i okupacija Kraljevine Jugoslavije, 1941. godine, radio je na sređivanju partijskih organizacija i organizovanju oružane borbe na Kosovu i Metohiji. Najpre je bio član Vojnog komiteta, formiranog pri Oblasnom komitetu KPJ, a posle hapšenja Miladina Popovića, preuzeo je funkciju sekretara Oblasnog komiteta KPJ za Kosovo i Metohiju. Po direktivi Centralnog komiteta KPJ, uspostavio je je veze sa albanskim komunistima i pomogao im u radu na organizovanju Komunističke partije Albanije i Narodnooslobodilačke borbe.
Oktobra 1941. godine bio je imenovan za političkog komesara Metohijskog partizanskog odreda, a oktobra 1942. godine za člana privremenog Glavnog štaba partizanskih odreda Kosova i Metohije. Tada je pokrenuo, i do smrti uređivao, list „Glas naroda“, organ Okružnog komiteta KPJ i Narodnooslobodilačkog pokreta na Kosovu i Metohiji. Obilazio je partijske organizacije, držao savetovanja, radio na širenju bratstva i jedinstva između Srba i Albanaci i formiranju partizanskih odreda.
thumb|desno|Boro Vukmirović i [[Ramiz Sadiku, narodni heroji Jugoslavije]] Aprila 1943. godine, zajedno sa Ramizom Sadikuom, boravio je u Đakovici. Pošto je u to vreme Svetozar Vukmanović Tempo, član CK KPJ i Vrhovnog štaba NOV i POJ, došao je u Prizren, Boro i Ramiz su mu krenuli u susret. Na putu za Prizren, 7. aprila 1943. godine, kod sela Landovice upali su u zasedu i u borbi sa italijanskim fašistima i balistima ranjeni i uhvaćeni. Znajući da su visoki rukovodioci Narodnooslobodilačkog pokreta, neprijatelj je pokušao da mučenjem od njih izvuče podatke o drugim članovima pokreta. Pošto nisu hteli ništa da govore, odlučeno je da budu streljani. Streljani su zajedno 10. aprila 1943. godine, a na naredbu da se razdvoje, zagrlili su se još jače i kličući Narodnooslobodilačkoj borbi otišli u smrt.
Nasleđe
U godinama posle Drugog svetskog rata, Boro i Ramiz su predstvaljali simbol bratstva i jedinstva srpskog i albanskog naroda i Narodnooslobodilačke borbe na Kosovu i Metohiji. Njihova imena nosila su mnoge ulice i škole, kao i sportski centar u Prištini. Na mestu njihove pogibije, u selu Landovici, 1963. godine podignut je spomenik u obliku obeliska sa mozaikom i spomen-česmom (autori: arhitekta M. Pecić, skulptor S. Arsić i slikar H. Ćatović). Pesnik Adem Gajtani posvetio im je pesmu „Boro i Ramiz“.
WNBC
WNBC, kanal (channel) 4, je televizijska stanica u New Yorku koja predstavlja matičnu stanicu američke televizijske mreže NBC. WNBC je u formalnom vlasništvu grupe NBC Owned Television Stations, te djeluje kao dio duopola zajedno sa WNJU iz Lindena u New Jerseyu (kanal 47, matična stanica mreže Telemundo); obje mreže se u vlasništvu Comcasta, podružnice NBCUniversal, koja također drži manjinski paket regionalne sportske mreže SportsNet New York.
Studiji WNBC su smješteni u sjedištu korporacije NBC u 30 Rockefeller Plaza u središtu Manhattana, a odašiljač se nalazi na vrhu Empire State Building. Stanica potiče od eksperimentalne stanice W2XBS koja je djelovala od 1928. do 1933. godine, a sa službenim radom je započela 1941. godine; predstavlja najstariju licenciranu televizijsku stanicu sa neprekinutim emitiranjem u SAD.
Hickory Hills, Pennsylvania
Hikri Hils je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 562.
Floris
Floris se može odnositi na
OR13D1
Olfaktorni receptor 13D1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR13D1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Kremacija
thumb|kremiranje u Urud, [[Bali]] 250px|right|thumb|Javno kremiranje u [[Kathmanduu.]] Kremacija (crematio) ili kremiranje u najširem smislu označava za brzu mineralizaciju tijela mrtvih ljudi i životinja, odnosno njihovo razlaganje na osnovne kemijske sastojke uslijed izlaganja visokim temperaturama, odnosno vatri. U užem smislu se pod kremacijom podrazumijeva spaljivanje mrtvih ljudi u svrhu njihove sahrane, a koji može predstavljati pripremu, odnosno dio pogrebnih rituala ili običaja. Nakon kremacije se preostali ostaci mrtvog tijela - za koje se pretpostavlja da više ne predstavljaju zdravstveni rizik - obično prikupljaju u za to posebno namijenjene posude (urna), te ili sahranjuju na grobljima ili predaju rodbini pokojnika da sa njima raspolažu ovisno o zakonima, običajima ili pokojnikovim željama.
Postoje dvije osnovne vrste kremacije - na otvorenom, odnosno na pogrebnoj lomači - ili u za to posebno namijenjenim pećima, poznatim pod nazivom krematorijum.
Kremacija kao običaj, odnosno metoda sahrane, se može pronaći u brojnim svjetskim kulturama, odnosno kroz opću historiju. Za nju se općenito može reći da ju preferiraju darmičke religije (hinduizam, džainizam, budizam i sikizam) dok su njoj nesklone ili je zabranjuju abrahamske religije (judaizam, kršćanstvo i islam). Kršćanska zabrana spaljivanja je jedan od razloga zašto je ta praksa u zapadnom svijetu do srednjeg vijeka potpuno iščezla, da bi bila oživljena tek u drugoj polovici 19. vijeka kada je nagli rast velikih gradova i sve veći nedostatak zemljišta za nove grobove potakao traženje alternativa uobičajenom pokopu. Na prostoru bivše Jugoslavije prve inicijative za legalizaciju kremacije i gradnju krematorijuma datiraju iz prve polovice 20. vijeka, ali nisu urodile plodom sve do iza drugog svjetskog rata kada su u formalno ateističkoj Drugoj Jugoslaviji sagrađeni prvi krematorijumi.
Leukodelfinidin
Leukodelfinidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 322,267 Da.
Farli
Farli se može odnositi na
140-e
thumb|Antoninov zid
140-e su decenija koja je trajala od 1. januara 140. do 31. decembra 149.
The Alien (film, 1915)
The Alien je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1915. u režiji Reginalda Barkera i Thomasa H. Incea. Predstavlja adaptaciju kazališne predstave The Sign of the Rose Charlesa T. Dazeya i Georega Bebana. Sam Beban, koji je prije toga u kazalištu izgradio reputaciju tumačeći likove italijanskih doseljenika, tumači naslovnu ulogu doseljenika koje pogađaju porodične tragedije, ali i nesporazumi sa vlastima nove domovine. The Alien je snimljen nedugo nakon filma The Italian u kome je Beban tumačio sličnu ulogu italijanskog imigranta. Godine 1922. je Beban ponovio ulogu u novoj verziji pod naslovom The Sign of the Rose.
Farmersburg
Farmersburg se može odnositi na
Farmington
Farmington se može odnositi na
Castelluccio, Chieti
Castelluccio je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 139 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 142 m.
140
thumb|Faustina Starija
Godina 140. (CXL) bila je prijestupna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Hadrijana i Cezara (ili, rjeđe, godina 893. Ab urbe condita). Oznaka 140. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Antichan
Ontišan je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Banjer de Bigor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 27 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 1,19 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 633 metara (maksimalnoj 648 m, a minimalnoj 493 m).
Kamensko (Trilj)
Kamensko je naselje na granici sa Bosnom i Hercegovinom, u zaleđu Trilja. Obližnja naselja su Tijarica i Aržano.
Stanovništvo
Apsolutno većinsko i jedino autohtono stanovništvo ovog sela su Hrvati, a većina stanovništva izjasnila se kao pripadnici Rimokatoličke crkve.
Gospodarstvo
Stanovništvo se nekada bavilo poljoprivredom i uzgojem stoke. Danas se sve više napuštaju ove djelatnosti.
Countryside, Kansas
Kantrisajd je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 295.
OR13F1
Olfaktorni receptor 13F1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR13F1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Propaganda
mini|desno|275px| [[Napoleon prelazi Alpe]] Propaganda je namjerni i sistematski pokušaj oblikovanja percepcije i manipulisanja spoznajom i ponašanjem u cilju izazivanja reagovanja koje je u interesu propagatora.
Propagandna djelatnost, kao jedan od oblika društvene komunikacije, stara je koliko i sama ljudska komunikacija. Iako je u različitim historijskim epohama propaganda različito korištena, shvaćana i tumačena, propagandna komunikacija bila je neizbežan pratilac svake ljudske komunikacije uopće, i svojim djelovanjem ostavila je snažan pečat razvoju ljudske civilizacije.
Uvod
U najranijim ljudskim zajednicama, propaganda je korištena kao sredstvo za sugestivno saopćavanje važnih informacija, ili nametanje obrazaca ponašanja pripadnicima iste zajednice u kultnim vjerskim obredima, uz pomoć simbola i rudimentarnih glasovnih znakova, a kasnije u obliku predanja i legendi, koje su se prenosila s koljena na koljeno.
U starom vijeku propagandna komunikacija je shvaćana kao legitimna i manje više korisna retorička vještina nadarenih govornika, dok se sredinom 20. vijeka smatralo da je propaganda naučno zasnovana upravljačka poluga vladajućih krugova modernih država, putem koje se efikasno mogu kontrolirati složeni društveni procesi. Ono što je važno je svijest da je ova specifična forma komunikacije među ljudima oduvek postojala u različitim oblicima, i služila je kao način za ostvarivanje posebnih interesa, bilo da su u pitanju pojedinci, ili određene društvene grupe.
Osnovni pojmovi
Sam termin propaganda dolazi od latinske riječi propagare, što u prijevodu znači širenje, rasprostiranje. Interesantno je da ovaj termin gotovo da nije bio poznat sve do početka 19. vijeka.
Prema mnogim izvorima, pojava ovog pojma u značenju pod kojim ga danas podrazumijevamo vezuje se za 1622. godinu i to za papu Gregora XV i uspostavljanja "Congregatio de Propaganda Fide", posebnog tijela Katoličke Crkve. Ovo tijelo, sastavljeno od kardinala i visokih crkvenih dostojanstvenika, imalo je zadatak „da organizirano i efikasno širi katoličku vjeru".
Kako navodi i P. Ostojić, riječ propaganda ponikla je u doba reformacije i korištena je u „vjerske svrhe, a kasnije u političke, kulturne i druge. U širenju vjere i svim reformatorskim pokretima propaganda je bila glavno sredstvo uvjeravanja i borbe. Historija iz prvog doba kršćanstva puna je primjera propagande, naročito u vidu simbola (križ je označavao ideju požrtvovanja).
Mnoge zablude i preterivanja u vezi njenog utjecaja i načina djelovanja upravo tada postaju moderni mitovi, koji su se zadržali do danas. Jedna od tih zabluda je i široko rasprostranjeno mišljenje da je propaganda neka vrsta tajnog naučnog metoda u ispiranju mozga ljudi. Mnogi ljudi i danas vjeruju da je to točno i da su žrtve raznih eksperimenata, koje vlade, ili njihove tajne organizacije (CIA, KGB), preduzimaju kako bi ostvarivale svoje skrivene ciljeve. Ove teorije zavere vezane za propagandu nikada nisu izgubile na aktualnosti i na zanimljiv način govori o aktualnosti teme.
Definicija propagande
Ono u čemu se svi slažu je činjenica da propaganda uključuje intenzivnu upotrebu slika, slogana i simbola koji utječu na uvjerenja i emocije; to je smišljena komunikacija s točno određenom točkom gledišta, koja ima za cilj da primalac poruke “dobrovoljno” usvoji željene pozicije i uvjerenja kao da su njegovi vlastiti i djeluje u skladu s tim.
Većina teoretičara komunikacije slaže se da ono što razlikuje propagandu od ostalih vidova ljudske komunikacije, prema Laswellu i autorima, da je ona u svakom slučaju uvijek akt predumišljaja, povezana sa društvenim uređenjem kao unapred definiranom kontroverzom, odnosno načelno konfliktnom situacijom, kao jednom vrstom datosti. „Propaganda može biti identificirana kao promišljen napor da se vrši utjecaj na ishod spornih situacija, u izazivanju naklonosti prema preferenciji. U tom smislu, propaganda se razlikuje od drugih promišljenih transmisija informacija, ili od sličnih ceremonijalnih ili čisto izražajnih aktivnosti“.
Danas, suvremenu propagandnu djelatnost, kao specifičan oblik društvene komunikacije, ipak možemo najpreciznije definirati kao „sistematski pokušaj da se vrši utjecaj na emocije, stavove, uverenja i akcije određene ciljne populacije u svrhu ideološke, političke ili komercijalne indoktrinacije, putem kontrolirane transmisije jednostranih poruka preko masovnih ili direktnih kanala medijske komunikacije“.
Propaganda i uvjeravanje
U teoriji i praksi koja se bavi fenomenom propagande, česta je pojava čitavog niza raznorodnih termina i pojmova koji ponekad zbunjuju one koji su zainteresovani za bolje razumijevanje funcioniranja propagande. Tako se kao oznaka za ovu specifičnu formu komunikacije često mogu naći izrazi kao što su uvjeravanje, utjecaj, reklama, ekonomska propaganda, politički marketing i sl.
Uzrok ovako raznolikoj terminologiji nije samo neznanje ili nerazumijevanje fenomena, već i točka gledšta pojedinih autora, koji proučavanju propagande pristupaju iz određenog uskog ugla (na primjer s točke gledišta socijalne psihologije, klasičnog ekonomskog marketinga).
Također, ne treba zaobići ni svjesnu želju pojedinih autora da se propagandi, kao takvoj, ublaži ili ukloni negativni predznak i ona objasni kao društveno poželjan i prihvatljiv fenomen, u najširem smislu riječi. Tako se može lako uočiti da se ovaj pojam različito upotrebljava u različitim situacijama – recimo termin propaganda jest prihvatljiv kada su u pitanju ratne okolnosti, djelovanje političkih protivnika, ili neprihvatljivih vjerskih sekti i kultova s jedne strane, dok se recimo propaganda u sferi ekonomije naziva uvjeravanjem, oglašavanjem, ili reklamom.
U tom smislu, kada se govori o definicijama propagande teško da se može izbjeći razmatranje odnosa između propagande i uvjeravanja, termina koji je relativno nov, naročito u upotrebi u literaturi koja se pojavila sredinom 20. vijeka. Naime, mnogi suvremeni autori insistiraju na upotrebi pojma persuazija, ili „uvjeravati“, što prema njihovom shvačanju predstavlja oblik komunikacije različit od propagande, u klasičnom smislu te riječi, i odnosi se na pozitivan ishod i „dobre namjere“ ove aktivnosti, kao i na način komunikacije koja se ne služi lažima, iskrivljavanjem istine i manipulacijama.
Propagandna komunikacija
Propaganda u suštini koristi vrlo sličan komunikacijski model kao i svaki drugi proces komuniciranja, s tim što posjeduje određene posebne tehnike i modele, koje je bitno razlikuju od klasične razmjene informacija.
Propagandna komunikacija može biti otvorena, u formi reklamnih poruka, odnosno otvorenih poziva za djelovanje u neku određenu svrhu ili, što je češći slučaj, prikrivena, kada pokušava iskoristiti legalne načine komunikacije za svoje potrebe.
U procesu komunikacije, propaganda može djelovati kao samostalno osmišljena i realizirana propagandna kampanja za određenu svrhu (reklamne, političke, humanitarne, itd), ili korištenjem legalnih izvora informacija, kao što su medijske mreže, institucije različitih profila koje objavljuju „vijesti“, ili saopćenja za javnost, u različitim oblicima i formama.
Za propagandnu komunikaciju je, također, karakteristično da se u slučajevima otvorene propagande, kao posrednici, uglavnom, pojavljuju specijalizirane agencije, ili pojedinci, koji kreiraju i realizuju ovu vrstu komunikacije svojih klijenata sa okruženjem, dok se u slučajevima prikrivene propagande ova komunikacija vrši preko neutralnih posrednika. U ovu grupu spada i kontrola protoka informacija, širenje lažnih vijesti, iskrivljavanja i prilagođavanje osnovnih informacija i tome slično.
Osnovni principi i vrste propagande
Da bi bila uspješna svaka propaganda mora da zadovolji neke osnovne preduvjete koji su čvrsto povezani sa sociološkim i psihološkim karakterom ljudi i principima organizacije i funkcioniranja ljudskog društva u cjelini.
U tom smislu, pojedini autori definiraju postojanje određenih vrsta propagande koje se dijele na recimo, političku i sociološku propagandu od kojih svaka ima svoje principe i načine funkcioniranja. Također postoje podjele i na vertikalnu i horizontalnu propagandu, odnosno na propagandu agitacije i propagandu integracije.
Ako se prihvati princip da je propaganda prije svega specifičan oblik komunikacije, onda je u tom smislu propagandu prema vrstama globalno možemo podijeliti na aktivnu i pasivnu propagandu. Aktivnu propagandu možemo označiti kao onu vrstu komunikacije koja u sebi sadrži metode i tehnike direktnih poziva na akciju, bez obzira o kojoj vrsti izvora poruke je riječ (politika, ekonomija...). S druge strane, pasivnu propagandu predstavljaju posebni društveni i sociološki mehanizmi kao što su obrazovni sistem, moralne i statusne vrijednosti određene zajednice, zajednički društveni mitovi, politički i ekonomski modeli i općevažeća pravila i kodeksi ponašanja usvojeni od strane većine.
Osnovne propagandne tehnike
Propagandne tehnike predstavljaju skup različitih elemenata i postupaka koje propaganda koristi u oblikovanju i realizaciji svojih poruka. Ove osnovne propagandne tehnike predstavljaju glavne načine propagandne komunikacije uz pomoć kojih propaganda vrši utjecaj na publiku i koriste se u svim propagandnim sredstvima u nekom od oblika koji je prilagođen određenom mediju.
Institut za Propagandnu analizu je 1937. godine definirao sedam osnovnih propagandnih tehnika koje se najčešće upotrebljavaju u propagandnoj praksi: Iako se pojedini autori u teoriji propagande ne slažu sa ovakvom podelom, smatrajući je suviše pojednostavljenom, za potrebe generalne rasprave o propagandi, vrlo je važno da ovih sedam tehnika budu sasvim jasno definisane, jer je to najbolji način da se pravilno razjasni osnovni način funkcionisanja propagande. Danas nam je poznato da se spisak ovih tehnika može proširivati, zavisno od pristupa temi, ali u principu to nije od velikog značaja za razumevanje suštine stvari.
Propagandna sredstva
Propagandna sredstva predstavljaju instrumente za prijenos propagandnih poruka do primaoca. U teoriji i praksi ova sredstva se obično dijele na elektronska i štampana propagandna sredstva, kao i na neke usmene oblike propagande u koje spadaju javni govori, ogovaranja i glasine.
Elektronska sredstva obično podrazumijevaju radio i televiziju, elektronske oglasne table koje mogu kombinirati video, audio i grafičke prezentacije, kao i Internet, odnosno svjetsku infromatičku mrežu.
Štampana sredstva su sve vrste oglasa u dnevnoj ili periodičnoj štampi, bilbordi, plakati, leci, brošure, knjige, baneri i sl.
Također, u sredstva propagande se mogu ubrojati i neki specifični oblici javnih prezentacija kao što su sajmovi, posebno organizirani prezentacijski događaji (invents), javne degustacije, kućne prodajne prezentacije, itd.
Faragut
Faragut se može odnositi na
Beskonačnost
mini|desno|250p|Znak za beskonačno u raznim fontovima. Beskonačnost (simbol: \infty) je bitan pojam u matematici, filozofiji i teologiji. Ovaj pojam nije iskustven, jer ga nije moguće videti, opipati ili na bilo koji čulni način spoznati; on se obrađuje isključivo misaonim metodama.
U filozofiji, beskonačno je ono što je neoganičeno, što ide izvan bilo koje utvrđene granice. U filozofiji, beskonačno je ono što je bez početka i svršetka, čemu se ne mogu odrediti granice, niti se može umski do kraja shvatiti. U teologiji, beskonačnost je temeljna oznaka vrhovnog bića (boga), za razliku od stvorenih bića koja su nužno konačna i ograničena.
Beskonačnost je jedan od „težih“ pojmova filozofije, ali u matematici pojam nije tako spekulativan. Nešto što je beskonačno mora biti u relaciji poretka, ne sme biti konačno i ne sme biti kontradiktorno. U matematici, beskonačno se tretira kao broj (tj. njime se broje ili mere stvari: „beskonačan broj pojmova”) ali to nije ista vrsta broja kao prirodni ili realni broj. U matematici je to količina koja nije konačna.
U matematici danas postoje dve vrste beskonačnosti: potencijalna i aktuelna. Potencijalnu beskonačnost su uveli u matematiku Njutn i Lajbnic kada su otkrili infinitezimalni račun, a aktuelnu Kantor i Dedekind sa otkrićem teorije skupova.
Kada se govori o beskonačnosti vremena, upotrebljava se izraz večnost.
Razvoj
mini|desno|[[Uroboros, simbol beskonačnosti u alhemiji.]]
Antika
Još u drevnoj Indiji je razrađen pojam beskonačnosti. Đainska matematika poznaje 5 različitih vrsta beskonačnosti: beskonačno u jednom pravcu, beskonačno u dva pravca, beskonačno u površi, beskonačno svuda i ponavljajuće beskonačno. S druge strane, Buda je tvrdio da je pitanje o konačnosti ili beskonačnosti sveta nemislivo, i ne vodi oslobođenju od patnje.
Istraživanje beskonačnosti u staroj Grčkoj ide unazad barem do Zenona iz Eleje, a matematički pristup počinje sa Eudoksom iz Knida (4. vek p. n. e.). Aristotel je prvi uveo razlikovanje potencijalno i aktuelno beskonačnog. U Fizici on definiše beskonačno na sledeći način: "Količina je beskonačna ako je takva da uvek možemo uzeti deo pored onog što smo već uzeli." Prema Aristotelu, beskonačno je uvek potencijal, nikada aktualnost, a sastoji se u procesu postajanja, kao vreme i broj ponavljanja. Aristotel je takođe promišljao pojam kontinuuma koji se, po njemu, ne sastoji od nedeljivih elemenata, već od delova koji su beskonačno deljivi.
Srednji vek
Duns Skot zaključuje da je pojam o apsolutno beskonačnom biću najjednostavniji i najsavršeniji pojam boga koji možemo stvoriti. To je najsavršeniji pojam, jer beskonačno biće uključuje beskonačnu istinu, beskonačnu dobrotu i svako drugo savršenstvo kompatibilno s beskonačnošću.
Novi vek
Galileo je primetio paradoks beskonačnosti 1638. godine. Po njemu, izgleda da kvadrata (0, 1, 4, 9, 16....) ima jednako koliko i prirodnih brojeva, koji uključuju i kvadrate. Kako je to moguće? Zato što ih je moguće staviti u odnos jedan na jedan. Svaki prirodan broj ima svoj kvadrat, i svaki kvadrat ima određen prirodan broj kao svoj koren. Dakle, svaki član jednog niza ima jedinstvenog parnjaka u drugom nizu, i obratno. Ovo je naizgled paradoks, jer se protivi intuiciji vezanoj za konačne brojeve, ali nema kontradikcije, što je kasnije pokazao Kantor.
Prema Spinozi, apsolutno beskrajna supstancija je nedeljiva. Jer, kad bi bila deljiva, onda ili bi delovi zadržavali prirodu beskrajne supstance, ili ne bi. Ako bi, onda bi se dobilo više supstancija iste prirode, što je besmisleno. Ako ne bi, apsolutno beskrajna supstanca bi prestala postojati, što je takođe besmisleno.
Leibniz je zastupao ideju da je univerzum sačinjen od bezbroj nedeljivih, nematerijalnih monada, od kojih je najviša bog.
David Hume je dokazivao da je sposobnost uma ograničena i da je nemoguće postići potpuno i adekvatno poimanje beskonačnosti. Naša predstava o nečemu nije beskonačno deljiva, već ona dostiže određeni minimum, nakon čega potpodelu više nije moguće zamisliti. Na primer, kada se govori o hiljaditom ili deset hiljaditom delu zrna peska, iako imamo jasnu predstavu tih brojeva, slika koja se obrazuje u umu ne razlikuje se nimalo od jednog zrna peska. Dakle, predstava zrna peska nije razdeljiva.
U filozofiji prostora i vremena problemi se pojavljuju sa beskrajno malom i sa beskrajno velikom ili neograničenom prirodom. Kant je u antinomijama tvrdio da je nemoguće konzistentno posmatranje prostora ili vremena kao konačnog ili beskonačnog, a to je ključni element u njegovoj idealističkoj teoriji vremena i prostora kao nametnutih nepoznatoj prirodi od strane naših formi čulnosti.
Prema Hegelu, besmislena je tvrdnja da je um nesposoban da sazna beskonačno. Pošto ono beskonačno jeste ono umno, "zaista je čudnovat rezultat reći da je um nesposoban da sazna ono što je umno". Ono što je beskonačno može se u jednostavnom pojmu smatrati novom definicijom onoga što je apsolutno. Beskonačno jeste negacija negacije, ono što je afirmativno, biće koje se iz ograničenosti ponovo uspostavilo. Beskonačno jeste istinsko biće, uzdizanje iz ograničenosti. Ako se konačno uzdiže u beskonačnost, nije to neka tuđa sila koja mu to nameće, već njegova priroda. Konačno je po prirodi takvo da postaje beskonačno. Beskonačnost je njegova afirmativna odredba, to što ono zaista jeste po sebi.
Savremeni period
Krajem 19. veka, Georg Kantor je u matematiku uveo pojam kardinalnosti, za ispitivanje beskonačnih skupova. Po njemu, dva skupa koja je moguće staviti u odnos jedan-na-jedan imaju jednaku kardinalnost, odnosno isti broj članova. Po tom kriteriju, moguće je da podskup beskonačnog skupa bude iste veličine kao sam skup, što kod konačnih skupova nije moguće. U teoriji koju je on razvio, postoje beskonačni skupovi različitih veličina. Na primer, skup celih brojeva je prebrojivo beskonačan, dok je beskonačni skup realnih brojeva neprebrojiv. Kantorova teorija je izazvala veliko protivljenje matematičara, filozofa i teologa tog vremena, ali je niko nije mogao pobiti.
Bertrand Russell je smatrao da filozofi koji su poricali postojanje beskonačnih brojeva su prosto brkali termine: oni nisu razumeli razliku između konačnih i beskonačnih brojeva. Za konačne brojeve važi zakon matematičke indukcije, dok za beskonačne ne. Popularno shvatanje da se svaki broj može dostići idući od 0 uzastopnim koracima, ne važi za beskonačne brojeve.
The Dividend
The Dividend je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1916. u režiji Waltera Edwardsa i Thomasa H. Incea. Po žanru je drama, a protagonist je bogataš (čiji lik tumači William H. Thompson) čiji se mladi sin (čiji lik tumači Charles Ray) počinje odavati drogi, kriminalu, a što sve završava tragedijom.
Gaj Brutije Presens
Gaj Brutije Presens Lucije Fulvije Rustik (Caius ili Gaius Bruttius Praesens Lucius Fulvius Rusticus, 68 - 140) bio je rimski velikodostojnik iz doba Pet dobrih careva, poznat po izuzetno dugoj karijeri. Bio je rodom iz Lukanije, te se sprijateljio sa Plinijem Mlađim. Pod carem Domicijanom je služio kao oficir u Panoniji 88/89., a potom se oko 92/93. službujući u Hispaniji Betici, sprijateljio sa mladim Hadrijanom. Potom je, nastojeći izbjeći Domicijanovu paranoju, neko vrijeme povukao iz javnog života. Oko godine 107. mu je Plinije u jednom pismu savjetovao da se vrati u javni život, što je Presens prihvatio, te se istakao kao komandant Legio VI Ferrata u Trajanovom pohodu na Partsko Carstvo, a potom je služio kao guverner Kilikija|Kilikije u trenutku Trajanove smrti. Novi car Hadrijan ga je 118. ili 119. imenovao suffect konzulom. Potom je služio kao guverner Kapadokija|Kapadokije i Mezija|Mezije, te kao prokonzul Afrike 134/135. i konačno kao guverner Sirije. Godine 139. ga je novi car Antonin Pije imenovao konzulom, te gradskim prefektom Rima. Na tom je mjestu umro.
Gaj Brutije Presens je bio oženjen za Laberiju Hostiliju Krispinu, s kojom je imao sina istoimenog sina, koji će biti otac Brutije Krispine, supruge cara Komoda.
Samostan u Batalhi
Mosteiro Santa Maria da Vitória, znan i kao Samostan Batalha je dominkanski samostan u portugalskom gradu Batalha, smještenom u Distriktu Leiria. Smatra se jednim od najboljih i najoriginalnijih primjera gotičke arhitekture u Portugalu, odnosno manuelinskog stila.
Izgradnja je započela nedugo nakon pobjede portugalskog kralja João I. nad Kastilcima u bitci kod Aljubarrote 1385. godine, a pred koju se João I. zavjetovao Djevici Mariji da će joj sagraditi samostan. Gradnja se nastavila kroz vladavinu još sedam kraljeva, te je konačno dovršena 1517.
Fenton
Fenton se može odnositi na
Espère
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 881 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 139 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,31 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 21 metar (maksimalnoj 282 m, a minimalnoj 120 m).
Leukogenenol
Leukogenenol je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 383,393 Da.
Gulo, Verbano-Cusio-Ossola
Gulo je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 504 m.
Golt
Golt se može odnositi na
The Stepping Stone
The Stepping Stone je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1916. u režiji Reginalda Barkera i Thomasa H. Incea. Po žanru je drama, a protagonist je advokatski pripravnik (čiji lik tumači Frank Keenan) koji se uz pomoć uporne i ambiciozne žene (čiji lik tumači Mary Boland) penje na društvenoj ljestvici sve dok mu uspjeh ne udari u glavu nakon čega počinje odbijati sve oko sebe. Danas se smatra izgubljenim.
Gilbert
Gilbert se može odnositi na
OR13G1
Olfaktorni receptor 13G1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR13G1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Glenvud
Glenvud se može odnositi na
Macchioni, Latina
Macchioni je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Central Square, New York
Sentral Skver je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.848, što je 202 (12,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Odontoblast
Odontoblasti su ćelije vezivnog tkiva koje proizvode prokolagen i predentin, organske komponente dentina, osnovne zubne mase. Razlikuju se od ostalih vezivnih tkiva po tome što su međusobno priljubljeni tako da grade neku vrstu epitelskog sloja. Vretenastog su oblika i polarizovani. Na vršnoj i baznoj strani nalaze se citoplazmatski nastavci, pri čemu se najduži nastavak na vršnoj strani naziva Tomasovo vlakno (odontoblastni nastavak). Ovi nastavci prolaze kroz kanalikule, uske prostore u dentinu i okruženi su tankim slojem tkivne tečnosti.
SIBLING proteini
SIBLING proteini, mali integrin-vezujući ligand, N-vezani glikoprotein, je familija ne-kolagenskih proteina. U ovu grupu svrstava više proteina iz ekstracelularnog matriksa kostiju i dentina. Za njih se misli se da igraju važnu ulogu u mineralizaciji tih supstanci.
Sledeći proteini su karakterizovani kao SIBLING proteini:
Givors
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 18 437 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1063 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,34 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 162 metara (maksimalnoj 373 m, a minimalnoj 145 m).
Univerzitet južne Azije
Univerzitet južne Azije je međunarodni univerzitet koji se nalazi u Delhiju u Indiji. Univerzitet se financira sredstvima osam zemalja osnivačica i članica univerziteta, a to su: Avganistan, Bangladeš, Butan, Indija, Maldivi, Nepal i Šri Lanka. Univerzitet je osnovan 2010. godine.
Elliston-Lafayette, Virginia
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 1.241.
Kraljevstvo Izrael
Kraljevstvo Izrael ( [Malḫut Jisraʼel]) ime je za kraljevsto koje je nastalo kao savez židovskih plemena (vidi: 12 izraelskih plemena) oko 1030.-1020. pne. Ovaj savez vjerojatno je bio izraz potrebe za zajedničkom obranom od vanjskih neprijatelja, koje su u to doba predstavljali najčešće Filistejci.
Biblijski izvještaj
thumb|200px|right|Kosi zid u Jeruzalemu, vjerojatno zidine grada što ga je David osvojio od Jebusejaca (oko 1000. pne.). Prema biblijskom izvještaju, prvi kralj Kraljevstva Izrael bio je Šaul iz plemena Benjamina koji je svoje sjedište imao u Gibei, na području toga plemena. Njegovo je kraljevanje bilo obilježeno borbama s Filistejcima i Amoncima.
Davidovo Kraljevstvo
Nakon borbi za nasljedstvo i osobito nakon smrti Šaula i njegovih sinova kod Gilboe, nešto južnije od Galilejskog jezera, vlast preuzima kralj David iz plemena Jude. On je najprije vladao iz Hebrona, smještenog u srcu njegova plemena]], a potom je osvojio Jeruzalem (oko 1000. pne.), grad što su ga je još uvijek držali Jebusejci, vjerojatno kanaanskog porijekla, te ondje uspostavio svoje sjedište. Vjerojatno je to bila i politička odluka. Taj grad, iako je po tradicionalnim popisima plemena, kako ih se nalazi u Bibliji, pripadao plemenu Benjamina, zapravo nije bio osvojen od strane Izraelaca, pa je postao privatno vlasništvo kralja - Davidov grad.
Čini se da je, prema načinu kako to opisuje Biblija, Davidovo kraljevstvo još uvijek imalo mnoge značajke saveza plemena, te se nije još sasvim preobrazilo u organiziranu državu, tako da je i kraljev utjecaj u različitim dijelovima kraljevstva imao različit intenzitet.
U Davidovo se doba područje kraljevstva znatno proširilo, budući da je ostvario znatne pobjede nad Filistejcima, Moapcima, Aramejcima, Amoncima, Amalečanima, Edomcima i drugima. Teško je danas razaznati što od tih predaja ima i povijesnu utemeljenost, a što pripada legendi.
Salomonovo Kraljevstvo
Još za Davidova života razbuktala se borba za njegovo nasljedstvo, što Biblija potanko opisuje. Na koncu, kao pobjednik u toj borbi izlazi jedan od Davidovih sinova - Salomon. Naslijedio je relativno veliko i stabilno kraljevstvo, bez stvarnih neprijatelja u okolini. K tome valja pridodati i, čini se, njegovu mudru politiku. On se sam oženio faraonovom kćerkom, a imao je i žive trgovinske odnose s drugim područjima, osobito s Fenicijom i Arabijom.
Čini se da je u njegovo vrijeme nastupila znatnija centralizacija državne uprave, a da biblijski izvještaji o stanju u Egiptu prije izlaska Izraelaca odande, te o "nadglednicima poslova" i velikim javnim radovima, zapravo opisuju ustrojstvo Salomonove države, pa ga preslikavaju na prošlost.
Biblija govori o velikim Salomonovim graditeljskim pothvatima, poput gradnje jeruzalemskog Hrama, utvrđivanja gradova i stvaranja velikih kraljevskih skladišta i štala po tim gradovima.
Kraljevstvo Izrael na sjeveru
Čini se da temeljno plemensko ustrojstvo nije bilo spremno na takvu snažnu državu. Nakon Salomonove smrti, na vlast je došao njegov sin Roboam (oko 931.-913. pne.), a biblija izvještava o pobuni sjevernih plemena zbog prevelikih davanja što ih je novi kralj tražio. Tako se kraljevstvo dijeli na Kraljevstvo Judu na jugu, gdje će nastaviti vlast Davidove dinastije, i na Kraljevstvo Izrael na sjeveru, koje nastavlja ime jedinstvenoga kraljevstvo, ali pod vladarima iz različitih rodova.
Već je prvi kralj Izraela na sjeveru, Jeroboam I. počeo stvarno odvajanje, uspostavljajući nova svetišta ili dajući veću važnost već postojećim svetištima, u Danu i Betelu, a svoje sjedište smješta u Tirsu. Naslijedio ga je sin Nadab, no ubrzo je ubijen, a njegovo mjesto zauzima kralj Baša, čiji će sin također biti ubijen, a nakon sedam dan i njegov nasljednik.
Tada na prijestolje stupa Omri (oko 885.-874.), zapravo prvi veliki kralj Sjevera. Utemeljuje svoje sjedište u gradu Samariji (heb. Šomron), te uspostavlja vlast čak i nad Moabom. U plodovima njegove vladavine uživat će mu i sin Ahab koji se ženi Feničankom Jezabelom, kćerkom kralja Tira i Sidona. Stoga i podiže kralj feničkom božanstvu Baalu. Usto, Ahab proširuje palaču u Samariji. U njegovo doma počinje i djelatnost proroka Ilije.
Posljednji kralj Omrijeva roda bio je Joram koji se, skupa s kraljem Jude borio protiv moapskoga kralja Meše, te protiv aramskoga kralja Hazaela. U kontekstu ove posljednje bitke ubija ga Jehu i postaje kraljem umjesto njega.
Povijest i arheologija
thumb|250px|right|Jasle (hranilica za stoku) iz Megida, dio štala (vjerojatno oko 850. pr.Kr.). Malo je arheoloških dokaza iz Šaulova ili Davidova vremena. Postoje ostaci njihovih gradova. Kako Šaulove Gibee, nekoliko kilometara na sjeverozapad od Jeruzalema, tako i staroga Jeruzalema što ga je osvojio David. Čini se da je kosi kameni zid na koji su naslonjene kasnije građevine, većinom iz 8. stoljeća, bio ovdje i prije Davida, te da je riječ o obrambenim zidinama toga grada. Usto, nađeni su i ostaci podzemnih tunela koji iz grada vode do izvora Gihon, podno Jeruzalema, a koji su vjerojatno - kako se čini prema biblijskom izvještaju - poslužili Davidovim sljedbenicima za proboj unutar grada. U pisanim se izvorima ne spominju ni Šaul ni David, ali ni Salomon čija je graditeljska aktivnost ipak bila veća, što je vidljivo u ostacima gradova Megido, Hazor, Be'er Ševa.
Između Arama i Asirije
O kasnijim se kraljevima ipak može naći i nešto pisanih izvora. Primjerice, u arhivima asirskoga kralja Salmanasara III. (oko 858.-824. pne.) spominje se bitka u Karkaru na Orontu (rijeka koja protječe kroz Damask), za koju se kaže da je kralj u njoj pobijedio dvanaest kraljeva, a među njima aramskoga kralja Ben Hadada II. (asirsko je ime za njega Hadadezer) i kralja Izraela Ahaba. Ta se bitka dogodila 853. pne.
thumb|250px|right|Zidine u Tel Danu; poprište borbi s Aramom i Asircima. Tragovi Ahabove vlasti u Samariji vidljivi su i u arheološkim ostacima, posebice u velikoj kraljevskoj palači.
U Tel Danu, na krajnjem sjeveru Izraela, nađena su između 1993. i 1994. godine tri fragmenta aramejskog natpisa urezanog u kamenu ploču koja govori o bitci između Aramejaca s jedne strane i dva židovska kraljevstva, Izraela i Jude, s druge strane. Riječ je o ratnoj propagandi aramskog kralja Hazaela koji se hvali kako je ubio oba židovska vladara, koje i imenuje: »Jorama, sina Ahabova, kralja Izraela« i »Ahazju, sina Joramova iz doma Davidova.« To bi ujedno bili i jedino tako staro svjedočanstvo o postojanju Davidove dinastije, no upravo je na tom mjestu ova kamena ploča prelomljena i nije baš ovaj natpis sasvim jasan. U svakom slučaju, riječ je o događajima iz 841. pne. o kojima govori i Biblija, ali sa suprotne točke gledišta, one izraelske.
Gliden
Gliden se može odnositi na
Kraljevstvo Izrael
Između Arama i Asirije
Oko 800. pne. postoje zapisi o tomu da je asirski kralj primao danak od aramskoga kralja Ben Hadada III. i od kralja Izraela.
Kraj kraljevstva
O teškim vremenima kraja izraelskoga kraljevstva govore brojna svjedočanstva o razaranjima i paljevini. Poznato je da još 738. pne. asirski kralj Tiglat Pileser III. prima danak od zapadnih vladara, te da 734. pne. uzima dio Galileje. 732. pobjeđuje aramskoga kralja Resina, te Damask konačno pada pod asirsku vlast.
Salmanasar V., asirski kralj opsjeda Samariju, te ona pada 722. ili 721. pne. Nije jasno je li Samariju osvojio njegov sin Sargon II. ili si u svojim natpisima pripisuje očevu pobjedu, kratko nakon njegove smrti. U svakom slučaju Sargon osniva asirsku provinciju Samerina, umjesto nekadašnjeg Kraljevstva Izraela.
Kraljevske kuće Izraela
thumb|400px|left|Geneaologija kraljeva Izraela, zajedno s kraljevima Jude.<br style="clear:both" />Za ovaj period većina historičara koristi ili starije kronologije koju je ustanovili William F. Albright odnosno Edwin R. Thiele, iili noviju kronologiju Gershona Galila, a koje su seve dolje navedene. Sve godine su prije nove ere.
Kuća Davidova
David ben Yeshay, Melekh Yisra’el Shelomoh ben David, Melekh Yisra’el
Kuća Jeroboamova
Yerav’am ben Nevat, Melekh Yisra’el Nadav ben Yerav’am, Melekh Yisra’el
Kuća Baašina
Ba’asha ben Achiyah, Melekh Yisra’el ’Elah ben Ba’asha, Melekh Yisra’el
Kuća Zimrijeva
Zimri, Melekh Yisra’el
Kuća Omrijeva
’Omri, Melekh Yisra’el Ah’av ben ’Omri, Melekh Yisra’el ’Ahazyahu ben 'Ah’av, Melekh Yisra’el Yehoram ben ’Ah’av, Melekh Yisra’el
Kuća Jehuova
Yehu ben Nimshi, Melekh Yisra’el Yeho’ahaz ben Yehu, Melekh Yisra’el (Joash) Yeho’ash ben Yeho’ahaz, Melekh Yisra’el Yerav’am ben Yeho’ash, Melekh Yisra’el Zekharyah ben Yerav’am, Melekh Yisra’el
Kuća Šalumova
Shallum ben Yavesh, Melekh Yisra’el
Kuća Menahemova
Menahem ben Gadi, Melekh Yisra’el Pekahyah ben Menahem, Melekh Yisra’el
Posljednja kuća Izraela
Pekah ben Remalyahu, Melekh Yisra’el Hoshe’a ben ’Elah, Melekh Yisra’el
Goldfild
Goldfild se može odnositi na
Tommy Robredo
Tommy Robredo Garses (rođen 1. maja 1982. u Hustalriku, Đironi) je profesionalni teniser iz Španije. Dobio je ime po rok operi grupe Hu, čiji je njegov otac veliki fan. Njegov najbolji plasman u karijeri bilo je 5. mjesto na ATP listi 28. avgusta 2006. Trenutno je 470. teniser svijeta.
Počeo je profesionalno da se bavi tenisom 1998. godine. Njegov trener je bio Hose Manuel "Pepo" Klavet, koji je bio trener i Fernandu Verdasku. Tomi smatra da je njegov najbolji udarac forhend. Njegova omiljena podloga je crvena šljaka.
Teniska karijera
Robredo je počeo da trenira tenis kada je imao 5 godina. Trenirao ga je otac do 1996. godine kada je postao član Španske teniske federacije u centru d'Alt Rendiment ("Centar visokog učinka"). Postao je profesionalac 1998. godine.
2000.
2000. Robredo je došao do juniorskog finala Roland Garosa i u pojedinačnoj konkurenciji i u parovima. U pojedinačnoj konkurenciji je izgubio od Pol-Anri Matijea, ali u konkurenciji parova je pobijedio sa Lopezom. Takođe je osvojio titulu na juniorskom Otvorenom prvenstvu Australije u konkurenciji parova sa Nikolasom Mahutom. Iste godine je osvojio dva čelindžer turnira, igrao finale trećeg i osvojio titulu u parovima sa Amerikancem Mihaelom Ruselom na četvrtom.
2001.
Godina 2001 bila je sezona proboja za Robreda došao je do svpg prvog ATP finala u Kazablanci i osvojio svoju prvu titulu na turniru u Sopotu. Stigao je do četvrtog kola na dva grend slema; izgubio je od Jevgenija Kafelnikova na Roland Garosu, i dobio je meč protiv tada petog tenisera svijeta Ferera na Otvorenom prvenstvu SAD nakon čega je izgubio od Endija Rodika. Robredo je takođe došao do polufinala još tri turnira i završio sezonu kao drugi najmlađi teniser među prvih 30, iza Endija Rodika.
2002.
Za razliku od prethodne godine, 2002. Robredo nije uspio da stigne do četvrte runde gren slema. Ipak, došao je do svog prvog četvrtfinala masters serije, na mastersu u Rimu, a ubrzo zatim i do svog prvog polufinala masters serije na mastersu u Hamburgu. Polufinala na još tri turnira (u Hertohenbosu, Baštadu i Stokholmu) i četvrtfinale u Štutgartu pomogli su Robredu da još jednu sezonu završi rankiran među 30 najboljih tenisera svijeta. Ove sezone je Robredo prešao brojku od tri miliona dolara zarade od turnira i debitovao je u Dejvis kup reprezentaciji Španije protiv SAD.
2003.
2003. godine Robredo još jednom dospijeva do četvrtfinala Roland Garosa. Na putu do četvrtfinala, Robredo je u pet setova pobijedio tadašnjeg prvog tenisera svijeta, Lejtona Hjuita, i trosrukog šampiona Gustava Kuertena. U četvrtfinalu je igrao još jedan meč od pet setova, u kojem ga je porazio branilac titule Albert Kosta. Prije meča sa Kostom Robredo je izjavio: "Pobijedio sam asa, pobijedio sam kralja", misleći na pobjede nad Hjuitom i Kuertenom. "Sada treba da pobijedim žandara, zar ne? Ako pobijedim Kostu, pobijedio sam cijeli špil karata." Iako nije dospio do četvrtfinala nijednog mastersa u sezoni, dobri rezultati na ostalim turnirima omogućili su Robredu da se prvi put u svojoj karijeri nađe među 20 najboljih tenisera. Sezonu je završio na 21. mjestu.
2004.
Ove godine Dejvis kup reprezentacija Španije, koju su sačinjavali Tommy Robredo, Rafael Nadal, Karlos Moja i Huan Karlos Ferero osvaja Dejvis kup. Iste godine Robredo je osvojio i prestižni turnir u Barseloni savladavši u finalu argentinca Gastona Gaudija rezultatom 6-3, 4-6, 6-3, 3-6, 6-3. Meč je trajao tri časa i 46 minuta. Sezonu je prvi završio među prvih 20.