cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rušanj
Istorija
Prvi pisani tragovi i legende ukazuju da je nekadašnje selo u prošlosti imalo više imena, sve u zavisnosti čije su osvajačke horde prolazile i vladale ovim krajem. Naselje se zvalo Ruksn, Rusan, Veliko selo, Staro selo i možda još kako, ali je u osnovi bilo Rušanj. U tom imenu leži rušenje, razvaljivanje, nestajanje i stradanje. Od svog postanka,prvi pisani tragovi dopiru do 1520. godine i vremena turske vladavine. Tri puta je selo rušeno i spaljivano i tri puta obnavljano. I kasnije kroz vekove, a naročito u dvadesetom veku, Rušanj je svedok mnogih ratova, te su meštani učesnici svih oslobodilačkih ratova koje je Srbija vodila, pa se u centru Rušnja nalazi spomenik i spomen ploča palim borcima.
OŠ "Aca Milosavljević
Prva škola u Rušnju je osnovana 1870. godine i to u privatnoj kući Stepana Ružića, tada najbogatijeg čoveka u Rušnju poznatoj po nazivu „Ružićev čardak“. Njemu i pripada najveća zasluga za otvaranje prve škole kao uglednom domaćinu koji je bio veoma uticajan čovek, cenjen u čitavom Vračarskom srezu i blizak prijatelj kneza Mihajla Obrenovića. Zabeleženo je da je prvi učitelj u školi bio Jevrem Miloradović, meštanin sela Rušnja.
Godine 1873. meštani podižu prvu školsku zgradu o kojoj je zapisano da je za njenu izgradnju utrošeno 12000 groša, da je nastavu pohađalo petnaestak učenika, kao i da je tadašnja školska biblioteka imala pedesetak knjiga. Na osnovu izveštaja prosvetnog inspektora iz 1880. godine može se zaključiti da je škola u Rušnju spadala u najbolje škole seoskog područja tadašnjeg Vračarskog sreza.
Sačuvani su plan i predračun gradnje sadašnje školske zgrade, koji je odobrilo Ministarstvo prosvete 18. januara 1928. godine. Zapisi ne govore o početku gradnje, poteškoćama u radu, pa ni o završetku radova, mada se zna da je otvorena 1930. godine, čime je dobijena stilski jedna od najlepših školskih zgrada u Beogradskom okrugu.
Po završetku Drugog svetskog rata škola u Rušnju nastavlja sa radom i dobija naziv „Aca Milosavljević“, po partizanskom borcu iz ovog kraja, koji je kao omladinac poginuo u borbi protiv nemačkih okupatora prilikom oslobađanja Beograda u selu Zuce ispod Avale.
Demografija: tabele
{| width="50%" style="background:transparent; "
Phoenixville, Pennsylvania
Finiksvil je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 16.440, što je 1.652 (11,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Gene Hackman
Eugene Allen "Gene" Hackman (San Bernandino, 30. siječnja 1930.), američki filmski glumac, dvostruki dobitnik Oscara. Karijeru je započeo početkom šezdesetih u filmovima kao što su Bonnie i Clyde, a 1971. je osvojio prvog Oscara za ulogu u filmu Francuska veza. Od tada se nastavio pojavljivati u velikim holivudskim filmovima.
Rani život
Hackman je rođen 1930. u San Bernardinu, u Kaliforniji kao dijete Eugenea Ezre Hackmana, zaposlenika u tiskari novina, i Lynde Gray. Roditelji su mu se razveli dok je još bio dijete te se selio iz jednog grada u drugi, da bi se konačno smjestio u Danvilleu, u Illinoisu, gdje je živio s bakom, Beatrice Gray. His mother died in 1962, as a result of a fire she accidentally set while smoking. Sa 16 godina se pridružio marincima gdje je služio tri godine. Kasnije se preselio u New York gdje je imao više manjih poslova prije nego što je počeo studirati televiziju i novinarstvo na Sveučilištu Illinois.
1960-te
Odlučio se za glumu kada je već prešao 30 godina te se pridružio Pasadena Playhouseu u Kaliforniji. Tamo se sprijateljio s još jednim glumcem, Dustinom Hoffmanom. Obojica su se smatrali autsajderima te su ih mnogi okarakterizirali kao „najmanje vjerojatni da postignu uspjeh“. Hackman se vratio u New York te honorarno radio kao vratar gdje je sreo omraženog instruktora koji mu je još jednom ponovio da “nikada neće uspjeti”.
1970-te
1970. je ponovno nominiran za istu nagradu, ovaj put za film Nikad nisam pjevao svom ocu, gdje je nastupio zajedno s Melvynom Douglasom i Estelle Parsons. Sljedeće godine je osvojio nagradu za najboljeg glumca za nezaboravnu izvedbu u Francuskoj vezi u ulozi Popeyea Dolyea koja je označila prijelaz na glavne uloge. Uslijedile su glavne uloge u Posejdonovoj avanturi (1972.) i Prisluškivanju (1974.) Francisa Forda Coppole za koje je bio nominiran za nekoliko Oscara. Iste godine se pojavio u jednoj od svojih najslavnijih komičarskih uloga kao Slijepac u Mladom Frankensteinu. Kasnije je bio član zvjezdane glumačke ekipe u ratnom filmu Nedostižni most (1977.) te utjelovio Lexa Luthora u Supermanu (1978.) i Supermanu 2 (1980.).
1980te
Krajem osamdesetih, Hackman je već bio afirmirani glumac koji je nastupao u glavnim, ali i u sporednim ulogama. 1988. je priskrbio još jednu nominaciju za najboljeg glumca za film Mississippi u plamenu. Osim toga, pojavio se u filmovima kao što su Crveni, Pod paljbom, Hoosiers i Palica 21.
1990-te
1990. se podvrgnuo operaciji srca koja ga je neko vrijeme udaljila od filma iako je pronašao vremena za remake filma Uski prolaz. 1992. je glumio šerifa Billa Daggetta u vesternu Clinta Eastwooda, Nepomirljivi, koji mu je donio drugog Oscara, ovaj put za najboljeg sporednog glumca. 1995. je igrao Johna Heroda u filmu Brzi i mrtvi, kao i kapetana Franka Ramseyja u filmu Grimizna plima. 1998. je u Državnom neprijatelju imao sličnu ulogu kao u Prisluškivanju.
2000-te
U filmu Pljačka je nastupio kao vremešni profesionalni lopov koji je prisiljen upustiti se u jednu od posljednjih pljački. Osim toga, pojavio se i u filmovima prepunima glumačkih zvijezda, Obitelj čudaka i Odbjegla porota.
Privatni život
Hackamnova prva supruga bila je Faye Maltese. Dobili su troje djece, Christophera Allena, Elizabeth Jean i Leslie Anne, ali su se razveli 1986., nakon 30 godina braka. Hackman se 1991. oženio s Betsy Arakawa Žive u Santa Feu, u Novom Meksiku. 7. srpnja 2004. je dao eksluzivni intervju Larryju Kingu u kojem je rekao kako više ne namjerava snimati filmove te vjeruje kako mu je glumačka karijera završila.
Buenavista del Refugio, Zapotlanejo
Buenavista del Refugio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapotlanejo.
Los Palmeritos, Ramos Arizpe
Los Palmeritos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Ramos Arizpe.
Steve McQueen
Terrence Steven "Steve" McQueen (24. mart 1930 – 7. novembar 1980) bio je američki filmski glumac koji se smatra jednom od najvećih akcijskih zvijezda svih vremena, a u svoje vrijeme je stekao nadimak "Kralj kulerštine" ("The King of Cool)". Popularnost je stekao likovima mačističkih "antiheroja" u akcijskim filmovima 1960-ih i 1970-ih, a s kojima se voljela identificirati mlada, kontrakulturi sklona publika. Nakon nastupa u filmu The Towering Inferno, postao je najbolje plaćena filmska zvijezda na svijetu. Usprkos teške naravi i čestih svađa s režiserima i producentima, uživao je velike honorare i bio često angažiran u prestižnim projektima.
Buenavista del Refugio, Zapotlanejo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1899 m.
Los Palmeritos, Ramos Arizpe
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1515 m.
Steve McQueen
McQueen je bio poznat i kao vatreni auto i moto-entuzijast. Za vrijeme studija glume se uzdržavao kao profesionalni vozač motocikla, a kasnije je postao poznat i po odbijanju da angažira kaskadere u najopasnijim scenama, uključujući antologijsku scenu potjere automobilima u filmu Bullitt.
Miller's Crossing
Millerovo raskrižje (eng. Miller's Crossing) je kriminalistički film braće Coen iz 1990. s Gabrielom Byrneom, Albertom Finneyjem, Marciom Gay Harden i Johnom Turturrom. Priča govori o borbi za premoć između dviju neprijateljskih bandi i tome kako protagonist igra za obje strane. Časopis Time 2005. je izabrao Millerovo raskrižje kao jedan od 100 najvećih filmova ikad snimljenih od osnutka godišnjaka.
Radnja
Tom Reagan je dugogodišnji savjetnik i pouzdanik Lea O'Bannona, gangstera i političkog šefa koji vodi svoj grad u eri prohibicije. Kad Leov talijanski neprijatelj Johnny Caspar najavi svoje namjere da ubije varalicu kladioničara Bernieja Bernbauma, Leo prijeđe preko Tomova savjeta i pruži zaštitu Bernieju. Bernie je brat Verne Bernbaum, oportunističke kriminalke koja održava dugogodišnju vezu s Leom kao i tajnu aferu s Tomom. Leo zarati s Johnnyjem.
Tom pokušava sve kako bi uvjerio Vernu i Lea da predaju Bernieja Johnnyju kako bi završili rat, ali nijedno ne popušta. Nakon pokušaja ubojstva Lea, Tom razotkrije svoju aferu s Vernom, na što Leo okreće leđa oboma. Bez ikakve druge mogućnosti, Tom ode raditi za Johnnyja koji mu odmah zapovijedi da ubije Bernieja na Millerovu raskrižju kako bi dokazao svoju odanost. Bernie počne preklinjati Toma da ga poštedi, a Tom mu dopusti da pobjegne. Rat bandi okreće se na Johnnyjevu stranu i on ubrzo preuzima Leovu poziciju na čelu grada. Međutim, Tom počne uzrokovati raskol između Johnnyja i Eddieja Danca, njegova najpouzdanijeg čovjeka. U isto vrijeme, Bernie se vrati i pokuša ucijeniti Toma da ubije Johnnyja.
Tomove spletke uvjeravaju Johnnyja da ubije Eddieja Danca. Tom zatim dogovori sastanak s Berniejem, ali umjesto sebe pošalje Johnnyja. Očekujući Toma, Bernie zaskoči Johnnyja i ubije ga. Tom stiže i prevari Bernieja da mu preda oružje, zatim otkrivši svoje prave namjere da ga ubije unatoč tome što time neće postići nikakvu prednost. Bernie opet pokuša preklinjati Toma za milost, ali ga ovaj put Tom hladnokrvno ubije.
Tom i Leo se pomire sada kad je Tom za njega okončao rat bandi. Verna je uspjela pribaviti Leovu milost, ali prema Tomu se odnosi hladno. Leo objavi svoje namjere da oženi Vernu i ponudi Tomu njegov stari posao, ali ovaj odbije. Tom ostaje na Millerovu raskrižju gledajući kako Leo odlazi, a zatim stavi šešir.
Utjecaji
Millerovo raskrižje sadrži reference na brojne druge gangsterske filmove i film noir. Mnoge od ovih situacija, likova i dijaloga su izvedeni iz djela Dashiella Hammetta, posebno njegova romana Stakleni ključ i filma iz 1942. koji je snimljen prema njemu. Iako je nekoliko važnih točaka u radnji drugačije, postoje značajne paralele između dviju priča, a mnoge scene i rečenice su izdvojene izravno iz Hammettova romana.
Drugi važan izvor bio je Hammettov roman Crvena žetva, koji govori o nasilnom krvavom ratu bandi u korumpiranom američkom gradu koji je pokrenut tajnim spletkama glavnog junaka. Osim sličnosti u radnji, braća Coen su posudila cijele dijelove dijaloga iz Hammettova romana.
Produkcija
Budžet filma navodno je iznosio 14 milijuna dolara, ali su Coeni u intervjuima tvrdili kako je iznosio 10 milijuna. Tijekom castinga, zamislili su Treya Wilsona (koji je glumio Nathana Arizonu u njihovu prethodnom filmu Arizona Junior) kao gangsterskog šefa Lea O'Bannona, ali dva dana prije snimanja on je umro od izljeva krvi u mozak. Za ulogu je kasnije angažiran Albert Finney. Coeni su neke manje uloge dodijelili svojim prijateljima i članovima obitelji. Sam Raimi, filmski redatelj i prijatelj Coenovih, pojavljuje se kao smijuljeći naoružani napadač u opsadi kluba Sons of Erin, a Frances McDormand, žena Joela Coena, pojavljuje se kao gradonačelnikova tajnica. Uloga Šveđana napisana je za Petera Stormarea, ali on nije mogao nastupiti jer je isto vrijeme igrao Hamleta. Angažiran je J.E. Freeman, a uloga je preimenovana u Danac, dok se Stormare pojavio u druga dva filma Coenovih, Fargo i Veliki Lebowski.
Coeni su snimili film u New Orleansu jer ih je privukao izgled grada. Ethan je komentirao u intervjuu: "Tu postoje cijele četvrti s arhitekturom iz 1929. New Orleans je pomalo depresivan grad; nije poprimio otmjenost. Postoji mnogo građevina koje su netaknute, izloga koji nisu mijenjani u posljednjih šezdeset godina."
Tijekom snimanja, policija New Orleansa je često navraćala kako bi izdavala kazne za dozvole koje je filmska ekipa već bila pribavila. Joel Coen komentirao je to za časopis Premiere tijekom snimanja: "Ponašaju se točno kao policajci koje prikazujemo u filmu, a čak ih nije briga!"
C24H40O3
Molekulska formula C24H40O3 se može odnositi na:
Miller's Crossing
Produkcija
Millerovo raskrižje zaradilo je nešto više od pet milijuna dolara na kino-blagajnama.
Soundtrack
Glazbu za Millerovo raskrižje napisao je Carter Burwell kojemu je to bila treća suradnja s braćom Coen.
Siliștea Crucii (razvrstavanje)
Siliștea Crucii ima više značenja:
El Pensamiento (razvrstavanje)
El Pensamiento ima više značenja:
Vivara IV, Campobasso
Vivara IV je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 466 m.
Gimbweiler
Gimbvajler je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 96 opštinskih središta okruga Birkenfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 435 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7134029.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Birkenfeld Gimbvajler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Birkenfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 480 metara. Površina opštine iznosi 5,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 435 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 79 stanovnika/km².
Крњи Град
Крњи Град је насеље у Србији у општини Прокупље у Топличком округу. Према попису из 2002. било је 47 становника (према попису из 1991. било је 105 становника).
Демографија
У насељу Крњи Град живи 46 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 64,3 година (61,9 код мушкараца и 66,2 код жена). У насељу има 31 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 1,52.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године).
Nearer My God to Thee (Homicide: Life on the Street)
Nearer My God to Thee je epizoda američke policijske TV-serije Homicide: Life on the Street, premijerno prikazana 14. oktobra 1994. godine. Predstavljala je prvu epizodu treće sezone. Radnja prikazuje kako Odjela za ubistva mora riješiti politički eksplozivan slučaj smrti popularne socijalne radnice čiji je leš pronađen odjeven jedino u rukavice; istovremeno sa tim slučajem se Felton mora suočiti sa bračnim problemima, a Lewis i Munch pokušavaju otvoriti vlastiti bar.
Tepenango, Bolaños
Tepenango je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Bolaños.
Nearer My God to Thee (Homicide: Life on the Street)
U epizodi se prvi put kao lik pojavila Isabella Hofmann u ulozi poručnice Megan Russert, lika koga su producenti bili uveli kako bi imali što više žena u glumačkoj ekipi. Slučaj ubistva u rukavicama, odnosno istraga, je bio dio zapleta još dvije epizode. U Nearer My God to Thee se za lik Pembletona ispostavilo da prolazi kroz krizu vlastite vjere usprkos toga što je bio obrazovan od strane jezuita; taj je zaplet bio uveden od strane producenta i scenarista Toma Fontane, koji je i sam bio obrazovan od jezuita i prolazio kroz istu krizu vjere kao i Pembleton.
Tepenango, Bolaños
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1772 m.
Caledonia, Wisconsin
Kaledonija je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 24.705.
Kaxararí
Kaxararí (Caxarari), pleme Panoan Indijanaca u graničnim područjima brazilskih država Acre, Amazonas i Rondônia, osobito u kraju uz rijeku Rio Azul. Danas su smješteni na rezervat Área Indígena Kaxararí (220; 1989), neki žive i u obližnjim gradovima Porto Velho, Rio Branco i Guajará-Mirim.
Tampa (zaljev)
Zaljev Tampa (engleski: Tampa Bay) je veliki prirodni zaljev u Meksičkom zaljevu, na zapadnoj obali Floride.
Geografija
Zaljev Tampa ima površinu od 1000 km², dubok je nekih 65 km u smjeru sjever-jug, ugrubo ima oblik polumjeseca, sa zapada ga zatvara poluotok Pinellas. U zaljev utječe brojne rijeke (Alafia, Manatee i Little Manatee) od kojih je najveća Hillsborough, koja ima ušće kod grada Tampa. Zaljev je gusto naseljen i pretvoren u ogromni ladanjski grad, jer u se gradovi duž njegove obale Tampa, Saint Petersburg i Clearwater spojili u jednu cjelinu koja ima 2,783.243 stanovnika.
Poiana Sibiului (razvrstavanje)
Poiana Sibiului ima više značenja:
C25H43N13O10
Molekulska formula C25H43N13O10 se može odnositi na:
Tres Cañadas (razvrstavanje)
Tres Cañadas ima više značenja:
Bečmen
Bečmen je naselje u opštini Surčin u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 3409 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 3020 stanovnika).
Demografija
U naselju Bečmen živi 2657 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 35,9 godina (34,8 kod muškaraca i 37,0 kod žena). U naselju ima 1024 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,33.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Kaxinawá
Kaxinawá (Caxinauá, Cashinauá, Cachinauá, Cashinahua, Kasinawa, Kaxinaua; Sami sebe nazivaju Huni-Kuin ili Junikuin, odnosno 'pravi ljudi', od —huni, "čovjek," i kuin, "pravi".), pleme američkih Indijanaca porodice Panoan, nastanjeno na zapadu bazena Amazone uz rijeke Curanja i Purus u Peruu u departmanu Ucayali i susjednom dijelu brazilske države Acre. Porijeklo brazilskih Kašinava također je iz Perua, ali vrijeme njihovog dolaska u Brazil nije poznato. Većina Kašinava u povijesti je stradalo od sakupljača gume koji si ih tjerali na prisilan rad i odvodili u ropstvo. U vrijeme između 1955 i 1968. preostalo ih je 400-500. Suvremena populacija iznosi 3.964 u Peruu (1999.), i 1.400 u Brazilu (2000.)
Cañada de Otate, Santa Catarina Juquila
Cañada de Otate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Catarina Juquila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 837 m.
Poiana Mărului (razvrstavanje)
Poiana Mărului ima više značenja:
Tres Cerritos (razvrstavanje)
Tres Cerritos ima više značenja:
C25H28O3
Molekulska formula C25H28O3 se može odnositi na:
El Pensil (razvrstavanje)
El Pensil ima više značenja:
Ameglio, Caserta
Ameglio je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 310 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 287 m.
Il Colombaio, Grosseto
Il Colombaio je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 61 m.
6. 9.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
6. septembra/rujna (6. 9.) je 249. dan godine po gregorijanskom kalendaru (250. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 116 dana.
Rođenja
.
Blagdani
.
Korubo
Korubo ime koje su im dali Matis Indijanci a označava  'prljava stopala' , / pleme američkih Indijanaca, vjerojatni porodice panoan, otkriveno, u ne tako davno vrijeme na području brazilske države Amazonas u dolini rijeke Javari (Vale do Javari). Sami sebe nazivaju Dslala, a ostali nazivi za njih su caceteiros, što su im ga dali susjedni Brazilci, i Head-Bashers, pogrešan prijevod portugalske riječi caceteiro, koja nalikuje na francuski casse-tête (razbiti glavu). Korubi su od vanjskog svijeta otkriveni 1996. a njihova populacija iznosila je 500 (1995 AMTB). Odjeću ne nose, a obrani se služe toljagama poznatim u lokalnom jeziku kao borduni ( “bordunas”).
Abas II od Egipta
Abas II od Egipta znan kao Abbas Hilmi-paša (Aleksandrija, 14. jul 1874 - Geneva, 20. decembar 1944.) bio je posljednji Egipatski kediv koji je vladao od 1892. do 1914.
Ostao je upamćen po tom što je ostao lojalan svom nominalnom suverenu Osmanskom sultanu koji je stao na stranu Centralnih sila. Zbog tog su ga Britanci 18. decembra 1914. smjenili i proglasili Egipat i službeno ''Britanskim protektoratom''.
Biografija
Abas je postao kediv nakon iznenadne smrti svog oca Teufik-paše 1892. koja ga je zatekla na studiju u bečkom Theresianumu. Još na samom početku svoje vladavine pokušao je vladati što samostalnije, ne obaziravši se previše na instrukcije britanskog agenta i generalnog konzula u Egiptu (1883.-1907.) - lorda Cromera. Potaknut narodnim nezadovoljstvom zbog sve većeg utjecaja Velike Britanije na Egipat, Abas je za premijera postavio čovjeka koji je bio poznat kao otvoreni protivnik Britanaca. Nakon kritika na račun Britanske vojske - 1894., lord Cromer je poduzeo mjere da smanji kedivove prerogative.
Nakon 1894. Abas se malo primirio, ali je i nadalje financijski pomagao panislamističke i anti-britanske novine Al-Muajad (Pristalica). Međutim kada su 1906. nacionalisti zatražili da i Egipat dobije ustavnu vladu, Abas je to odbio. Ali je već sljedeće godine podržao osnivanje Nacionalne partije lidera Muṣṭafe Kamila, kako bi parirao Partiji Uma, koju su favorizirali Britanci. Na što su oni odgovorili postavljanjem energičnog Lorda Kitchenera za generalnog konzula (1912.-14.).
Ubrzo su lideri Nacionalne partije protjerani ili pozatvarani, a Abasovi prerogativi smanjeni.
Nakon izbijanja Prvog svjetskog rata Abas koji se tad nalazio u Istambulu, uputio je apel Egipćanima i Sudancima da podrže Centralne sile i da se bore protiv Britanaca. To je bila kap koja je prelila čašu - zbog čeg su Britanci 18. decembra 1914. proglasili protektorat i sljedećeg dana svrgli Abasa, a na njegovo mjesto postavili njegovog ujaka Huseina Kamela kao sultana. . Kad je 1922. proglašena Kraljevina Egipat, Abas je i službeno izgubio sva prava na tron, ostatak života proveo je u egzilu, uglavnom u Švicarskoj.
Abasov sin Muhammad Abdel Moneim bio je kratkotrajni regent umjesto maloljetnog Fuada II.
Sovjetska invazija na Poljsku
Sovjetska invazija Poljske, također poznata i kao Agresija SSSR na Poljsku, odnosno Poljska kampanja Crvene armije (, Pohod Crvene armije na Zapadnu Bjelorusiju i Ukrajinu, Паход Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь і Украіну), u sovjetskim izvorima navođen i kao Oslobodilački pohod Crvene armije su bile ratne operacije koje je SSSR izveo 1939. godine protiv Republike Poljske sa ciljem okupacije istočnog dijela njene teritorije, nakon početka njemačke invazije i drugog svjetskog rata. Sovjetska invazija je otpočela 17. septembra 1939. godine, a završila 6. oktobra prestankom organiziranog otpora poljskih snaga, uspostavom demarkacijske linije sa njemačkim snagama, a nakon čega su područja istočno od nje anektirana u Bjelorusku i Ukrajinsku SSSR u sastavu SSSR.
Goodbye, Farewell and Amen
Goodbye, Farewell and Amen je američki televizijski film, odnosno 256. i posljednja epizoda američkog televizijskog sitkoma M*A*S*H, premijerno emitirana 28. februara 1983. godine. Radnja se događa nedugo nakon potpisivanja primirja kojim je okončan Korejski rat i prikazuje kako osoblje 4077. pokretne vojne kirurške bolnice (MASH) organizira zabavu prije nego što će početi razmontirati barake i opremu, te se počinje međusobno opraštati.
Epizoda kojom je nakon jedanaest godina okončana jedna od najpopularnijih serija u historiji američke televizije je prije premijere bila reklamirana i promovirana kao jedan od najiščekivanijih televizijskih događaja tog vremena. Prema podacima Nielsena, seriju je bilo gledalo preko 105,97 miliona gledalaca u SAD, što je rekord koji nikada više nije bio premašen.
Sovjetska invazija na Poljsku
Početkom 1939., SSSR je ušao u pregovore sa Ujedinjenim Kraljevstvom, Francuskom, Poljskom i Rumunjskom kako bi uspostavio savezništvo protiv Trećeg Reicha. Pregovori su propali jer je SSSR zahtijevao da Poljska i Rumunjska daju sovjetskim vojnicima slobodan prolaz kroz njihov teritorij kao dio ugovora o kolektivnoj sigurnosti. Propast pregovora je dovelo do toga da se SSSR okrenuo Trećem Reichu sa kojim je sklopio pakt Ribbentrop-Molotov 23.8.; to je bio pakt o nenapadanju sa tajnim protokolima u kojim bi te dvije države napale druge u istočnoj i sjevernoj Evropi, koje bi podelile na njemačke i sovjetske sfere interesa. Tjedan dana nakon potpisivanja pakta, njemačka vojska je izvršila invaziju Poljske sa sjevera, juga i zapada. Poljske snage su se tada povukle na jugoistok gdje su se pripremale za dugu odbranu i čekale na francusku i britansku pomoć i pojačanje. Međutim, 17.9. Crvena armija je potom izvršila invaziju poljske istočne regije Kresy, u skladu sa tajnim protokolima pakta. Sovjetska vlada je objavila da želi "zaštiti Ukrajince i Bjeloruse" koji su živjeli u istočnoj Poljskoj, jer se "Poljska raspala nakon nacističke invazije" te "nije mogla garantirati sigurnost vlastitih građana". Suočena sa otvaranjem drugog fronta, poljska vlada je zaključila da je odbrana jugoistoka postala neodrživa te je naredila hitnu evakuaciju svih vojnika u neutralnu Rumunjsku.
Poiana Lacului (razvrstavanje)
Poiana Lacului ima više značenja:
Sovjetska invazija na Poljsku
Crvena armija je ostvarila svoj cilj, te je bila brojčano nadmoćna poljskom otporu, čime je zarobila 230.000 poljskih ratnih zarobljenika. Sovjetska vlada je anketirala istok Poljske u novembru 1939., prostor koji je predstavljao preko 50% teritorija prijeratne Poljske, te je 13,5 miliona bivših poljskih građana tako postalo građanima Sovjetskog Saveza. Kako bi se suzbio otpor novoj sovjetskoj vladi, provodila se represija te je hiljade osoba uhićeno i smaknuto. SSSR je poslao stotine hiljada osoba te regije u Sibir i druge udaljene krajeve SSSR-a u četiri talasa deportacija između 1939. i 1941.
C25H25NO
Molekulska formula C25H25NO se može odnositi na:
Sovjetska invazija na Poljsku
Sovjetske snage su okupirale istočnu Poljsku te ju držale sve do ljeta 1941., kada ih je protjerala njemačka vojska koja je pokrenula Operaciju Barbarossu. Područje je bilo pod nacističkom okupacijom sve dok ju Crvena armija nije opet osvojila u ljeto 1944. Konferencija u Jalti je dozvolila SSSR-u da anketira gotovo cijeli teritorij druge poljske republike prema paktu Molotov–Ribbentrop, dok je obnovljena Poljska zauzvrat dobila teritorij prema zapadu, južnu polovicu istočne Pruske i teritorij istočno od Odre. SSSR je anketirani teritorij dodijelio Ukrajinskoj SSR i Bjeloruskoj SSR.
El Pentágono (razvrstavanje)
El Pentágono ima više značenja:
Sovjetska invazija na Poljsku
U augustu 1945., kada je završio Drugi svjetski rat, potpisan je granični sporazum između SSSR-a i Poljske pod sovjetskom kontrolom. Prema dogovoru, priznat je status quo kao zvanična granica uz iznimak regije oko Białystoka i malih dijelova Galicije oko Przemyśla, koji su jedini vraćeni Poljskoj.
Aish HaTorah
Aiš HaTora (, Esh HaTorah ili Aish HaTorah) je međunarodna ortodoksna jevrejska organizacija i ješiva sa sjedištem u izraelskom dijelu Jeruzalema. Utemeljena je 1974. od strane rabina Noaha Weinberga i angažirana je na poticanju Jevreja diljem svijeta da posjete Izrael i otkriju jevrejsku historiju. Također, Aiš HaTora organizira predavanja, seminare i sudjeluje na produkciji filmova. Godine 2001. u suradnji s ministarstvom vanjskih poslova pokrenula je Hasbaru, organizaciju koja dovodi studente u Izrael i obučava ih za proizraelski aktivizam. Aiš HaTora je kritizirana zbog svog radikalnog krila koji je u sprezi s naseljeničkim pokretom i širi prolikudsku propagandu, te zbog američke podružnice Clarion koja se bavila produkcijom anti-islamskih filmova i pokušala utjecati na ishod predsjedničkih izbora 2008. godine. Ekstremističke elemente unutar organizacije kritizirao je i Luciano Moše Prelević, rabin koji se obrazovao u njenoj ješivi.
WEH
Termin WEH ima više značenja.
Seoca (Novo Goražde)
Seoca je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Novo Goražde koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 28 stanovnika.
Istorija
Seoca se prije rata u Bosni i Hercegovini nalazila u sastavu opštine Goražde.
Tres Cerros (razvrstavanje)
Tres Cerros ima više značenja:
Sovjetska invazija na Poljsku
Historijska pozadina
Sovjetski Savez je 1920-ih formalno odustao od koncepta izvoza revolucije, odnosno kroz Staljinov koncept socijalizma u jednoj zemlji je nastojao svoje resurse orijentirati na unutrašnji razvoj i stabilizaciju režima. Usprkos toga, odnose između dvije zemlje je karakteriziralo duboko nepovjerenje. Pilsudski, koji je nakon puča 1926. godine bio de facto autokratski vladar Poljske, je smatrao SSSR glavnom opasnošću po opstanak svoje države; tome je u prilog išlo i to da je agresivna polonizacija ne-poljskog stanovništva u istočnim područjima stvorila iredentističku podlogu za eventualna sovjetska prisizanja, odnosno, kao u slučaju ukrajinskog stanovništva, reakcija u obliku terorističkog separatističkog pokreta OUN. Pilsudski je Njemačku, usprkos sličnih iredentističkih problema, smatrao manjom prijetnjom, te je čak dolazak Hitlerovih nacista na vlast shvatio kao priliku za reapprochement, a 1934. godine biti će potpisan i njemačko-poljski pakt o nenapadanju. Smrt Pilsudskog 1935. godine je, sa druge strane, dovela do postepenog napuštanja takve politike.
Atlantska burnica
Atlantska burnica (lat. Pterodroma incerta) je morska ptica iz porodice zovoja, endem južnog Atlantskog oceana.
Sovjetska invazija na Poljsku
Pregovori
thumb|right|225px|Planirana i stvarna podjela Poljske, prema paktu Molotov–Ribbentrop Pact
Atlantska burnica
Stanište i prehrana
Gnijezdi se u ogromnim kolonijama na otocima Tristan da Cunha i Goughu, a njen raspon kretana obuhvaća morske površine od Brazila do Namibije. Većinom se hrani lignjama, koje prema nekim znanstvenim istraživanjima zauzimaju 87% njezine prehrane. Nekad se hrani i ribama iz porodice Myctophidae, jer se noću uzdižu na površinu, kao i rakovima.
Sovjetska invazija na Poljsku
Pregovori
Sudetska kriza je u jesen 1938. godine bila formalno okončana Münchenskim sporazumom, ali su njegove odredbe prekršene sredinom marta 1939. godine kada se Čehoslovačka pod Hitlerovim pritiskom raspala, odnosno bila okupirana, a nakon toga je Hitler počeo otvoreno tražiti od Poljske da preda Danzig koristeći sudetski presedan. To je britansku i francusku vladu natjeralo da odustanu od dotadašnje politike appeasementa (popuštanja) prema Njemačkoj, odnosno da daju formalne garancije nezavisnosti Poljskoj i Rumunjskoj. Sa druge strane, obje države su, za razliku od Njemačke, bile relativno slabo pripremljene za rat, te Poljskoj i Rumunjskoj nisu mogle pružiti adekvatnu pomoć u slučaju napada. Kao alternativa se počeo nametati savez sa SSSR-om, čija je službena politika, pogotovo posljednjih nekoliko godina, Hitlerovu Njemačku smatrala glavnom prijetnjom evropskom miru.
Atlantska burnica
Ugroženost
Iako postoji velik broj jedinki ove vrste, s procjenom od 5 milijuna jedinki u cijelom svijetu, IUCN je ovu vrstu klasificirao kao ugroženu. Vrsta je ograničena na samo dva otoka na kojima se pari i gnijezdi, a broj jedinki se smanjuje zbog pretjeranog izlova organizama koijma se inače hrani. Posljednje studije ukazuju da je vrsta ugrožena introdukcijom kućnog miša u areal gniježđenja. Miševi, naime, napadaju mladunčad ovih ptica što im drastično smanjuje populaciju.
Sovjetska invazija na Poljsku
Pregovori
Zbog toga je nedugo nakon njemačke okupacije Češke započelo razmjena sugestije i planove o potencijalnom političkom i vojnom sporazumu u slučaju potencijalne njemačke agresije. Poljska, sa druge strane, nije učestovala u tim pregovorima, zbog straha da bi bilo kakav sporazum između Poljske i SSSR-a doveo do ozbiljne njemačke reakcije. Ova rasprava triju strana se vrtila oko garancijama državama Centralne i Istočne Evrope u slučaju njemačke agresije. Sovjeti nisu vjerovali Britancima i Francuzima u slučaju kolektivnog sigurnosnog sporazuma, pošto isti nisu djelovali protiv Nacionalista tokom Španskog građanskog rata ili zaštitila Čehoslovačku kada ju je anketirala Njemačka. SSSR je sumnjao da bi Britanija i Francuska ostali sa strane u slučaju njemačko-sovjetskog sukoba. Zbog toga, sovjetska delegacija je tražila jedino čvrsto vojno savezništvo koja bi garantirala potporu u slučaju napada na njen teritorij. SSSR je inzistirao i na sferi utjecaja od Finske do Rumunjske, kao svojevrsne "tampon zone", i vojnu potporu u slučaju da neka druga zemlja napadne SSSR ili zemlju unutar njene predložene sfere utjecaja. SSSR je takođe i zahetijevao da ima pravo vojskom ući u zemlje sfere utjecaja u slučaju da je njena sigurnost ugrožena. Kada su vojni pregovori otpočeli u augustu, brzo su došli do mrtve točke jer je sovjetska delegacija zahtijevala slobodan prolaz kroz Poljsku ako Treći Reich napadne, te su strane čekale dok su britanski i francuski službenici vršili pritisak na poljske službenike kako bi prihvatili te uvjete. Međutim, poljski službenici su odbili ulazak sovjetske vojske na poljski teritorij, jer su se bojali jednom kada Crvena amrija negdje uđe, više nikada ne želi otići. Sovjeti su predložili da se ignoriše poljska strana i potpiše trojni sporazum protivno njihovim odbijanjima. Britanci su odbili jer su smatrali da bi time natjerali Poljsku da uspostavi snažnije veze sa Trećim Reichom.
Atlantska burnica
Ugroženost
U prošlosti je bila klasificirana kao osjetljiva vrsta. Istraživanja su dokazala veliki utjecaj predacije miševa na ovu vrstu, pa je ona od 2008. klasificirana kao ugrožena.
Sovjetska invazija na Poljsku
Pregovori
U međuvremenu, njemački službenici su potajno implicirali sovjetskim diplomatima da bi ponudili bolje uslove za politički pakt od Britanije i Francuske. SSSR je započeo rasprave sa Trećim Reichom oko uspostave ekonomskog sporazuma dok je istodobno dalje pregovarala sa trojnim sporazumom. Kasnog jula 1939., sovjetski i njemački službenici su se dogovorili oko većine detalja za ekonomski sporazum, te o mogućem političkom sporazumu. Sovjete je također zabrinjavao i eskalirajući oružani sukob sa japanskim snagama na mongosko-kineskoj granici, koji bi u slučaju ulaska u sukob sa Njemačkom doveo do rata na dva fronta. 19.8. 1939. godine sklopljen je njemačko-sovjetski gospodarski sporazum prema kojem bi SSSR davao sirovine Trećem Reichu u zamjenu za oružje, vojnu tehnologiju i civilnu mašineriju. Dva dana kasnije, Sovjeti su prekinuli trojne pregovore. 24. augusta SSSR i Treći Reich je potpisao politički i vojni sporazum koji je pratio gospodarski sporazum, pakt Ribbentrop-Molotov. To je bio pakt o međusobnom nenapadanju SSSR-a i Trećeg Reicha, ali je sadržavao i tajne protokole o napadanju drugih država istočne i sjeverne Evrope koji bi se trebali podeliti na njemačku i sovjetsku sferu utjecaja. Sovjeti su htjeli da im sfera uključuje i ove države: Latvija, Estonija i Finska. Dogovaralo se i o zajedničkoj podjeli Poljske. Paktom bi SSSR dobio mogućnost vratiti teritorije koje je izgubio mirom u Rigi i stavio istočne i zapadne Ukrajince i Bjeloruse pod zajedničku sovjetsku vlast.
Kuyanawa
Kuyanawa (Cuianaua, Cuyanawa; pl. Cuianauas), pleme američkih Indijanaca porodice Panoan naseljeno nekada u zapadnobrazilskoj državi Acre u regiji Taraucá. Kuyanawe su pripadali široj skupini Nukuini, i govorili su njihovim dijalektom.
Sovjetska invazija na Poljsku
Njemačka invazija Poljske
Hitler je do posljednjeg trenutka nastojao izbjeći rat sa zapadnim saveznicima, te je 26.8. predložio da se Wehrmacht stavi na raspolaganje Britancima u svrhu zaštite njihovog kolnijalnog imperija. U ponoć 29.8. je njemački ministar vanjskih poslova Joachim von Ribbentrop britanskom ambasadoru Nevilleu Hendersonu dao spisak uslova koji bi navodno osigurali mir Poljskoj. Pod njima je Poljska je trebala predati Danzig (Gdańsk) Trećem Reichu, te bi se trebao provesti referendum u poljskom koridoru do kraja godine, na temelju prebivališta iz 1919. (ne kasnije). Kada je poljski ambasador Lipski otišao da vidi Ribbentropa 30.8. da mu kaže da on nema pravo takvo nešto potpisivati, Ribbentrop ga je otjerao. Treći Reich je nakon toga saopštio da je Poljska "odbila njemačku ponudu" te da su "pregovori sa Poljskom završeni". 31.8., fingiran je incident u Gleiwitzu kraj pograničnog grada Gleiwitza. To je poslužilo kao povod i izgovor za rat, te je Hitler naredio sveopšti napad na zapadnu Poljsku u 04:45 ujutro 1.9.
Poiana Mare (razvrstavanje)
Poiana Mare ima više značenja:
Sovjetska invazija na Poljsku
Njemačka invazija Poljske
Savezničke vlade su formalno poštovale svoje obaveze prema Poljskoj, te objavile rat Trećem Reichu 3.9. Time je sukob dobio svjetski karakter, a Poljaci dobili snažan poticaj za otpor napadačima. U stvarnosti se, međutim, pokazalo da saveznici nisu imali mogućnosti niti volje Poljskoj pružiti ikakvu konkretnu pomoć. Tokom prvih okršaja na granici se ispostavilo da je njemačka tehnička, operativna i brojčana nadmoć takva da su poljske snage uništene, opkoljene ili prisiljene na kaotično povlačenje prema Varšavi i Lavovu. 10. septembra vrhovni poljski zapovjednik, maršal Edward Rydz-Śmigły, je naredio povlačenje prema jugoistoku zemlje, gdje se, u skladu sa predratnim planovima, trebao oformiti tzv. Rumunjski mostobran. Nakon invazije, nacisti su poticali Sovjete da ispune svoju ulogu prema paktu i napadnu Poljsku sa istoka. Sovjetski ministar vanjskih poslova Vjačeslav Molotov i njemački veleposlanik Friedrich Werner von der Schulenburg su izmijenili nekoliko diplomatskih poruka ali su Sovjeti ipak odgodili invaziju tjedan dana. Uzrok kašnjenu je bio nastavak borbi sa Japancima, koje su okončane 15. septembra sklapanjem primirja. U međuvremenu su se snage Crvene armije mobilizirale, ali i stekle dodatnu prednost, s obzirom na to da su poljske snage kolabirale ili povučene sa istočne granice kako bi se suprotstavile njemačkim napadačima.
Jean Rochefort
Jean Rochefort (29. april 1930. - 9 october 2017) je Cesarima nagrađen francuski glumac, poznat po izuzetno plodnoj filmografiji i reputaciji jednog od najboljih dramskih umjetnika svoje generacije.
Sovjetska invazija na Poljsku
Njemačka invazija Poljske
17.9. 1939. je Molotov je poljskom ambasadoru u Moskvi, Wacławu Grzybowskom, dao sljedeću izjavu:
Molotov je preko radija objavio da su svi sporazumi između SSSR-a i Poljske postali ništavni jer je Poljska prestala postojati. Istoga dana, Crvena armija je prešla granicu i ušla u Poljsku.
Stanje u Poljskoj na dan sovjetske invazije
thumb|250px|Stanje u Poljskoj 16. septembra 1939. godine, dan pred sovjetsku invaziju; područja pod njemačkom kontrolom označena sivo, pod slovačkom kontrolom maslinasto; preostala područja pod poljskom kontrolom označena žuto.
Do 17.9. 1939. godine se njemačka ofanziva na Poljsku se odvijala uglavnom po utvrđenom planu, odnosno ostvarila je zadane ciljeve; najveći dio zapadne Poljske je pao pod njemačku kontrolu, uključujući najvažnija industrijska središta i populacijske centre, dok se glavni grad Varšava našao pod opsadom. Poljske snage su bile razbijene, a u nekim slučajevima opkoljene i uništene, odnosno prisiljene na kaotično povlačenje na istok. Poljska vlast je, sa druge strane, zadržana nad šest istočnih vojvodstava, kao i na dijelovima dodatnih pet vojvodstava, odnosno pojasom površine od 140.000 km2 – oko 200 km širokim i 950 km dugim – od Zapadne Dvine do Karpata. Poljski historičar i desničarski političar Leszek Moczulski navodi da se oko 250.000 poljskih vojnika i dalje borilo u središnjoj Poljskoj, dok se 350.000 pripremalo da brani poljski jugoistok, 35.000 je bilo sjeverno od Polesja, a 10.000 se borilo u izoliranim garnizonima Helu i Gdyniji na obali Baltika.
SSSR
right|thumb|175px|[[Kliment Vorošilov, vrhovni sovjetski zapovjednik invazije na Poljsku]]
Sovjeti su za operacije u Poljskoj mobilizirali snage iz uglavnom iz Bjeloruskog (BOVO) i Kijevskog vojnog okruga (KOVO), od kojih je stvoren Bjeloruski front pod komandom Mihaila Kovaljova i Ukrajinski front pod komandom Semjona Timošenka. Maršal Kliment Vorošilov preuzeo je vrhovnu poziciju zapovijedanja obje fronte, tj. sveukupne sovjetske invazije na Poljsku.
Snage Bjeloruskog fronta su bile podijeljene na Polocku grupu (kasnije preimenovanu u 3. armiju) koju su činile 3 pješadijske i 1 konjička divizija, te 2 lake oklopne brigade, a podržavalo 136 aviona; Minsku grupu, koju su činile 2 pješadijske i 2 konjičke divizije; Dzeržinsku grupu, koju su činile 2 pješadijske i 2 konjičke divizije, te 2 tenkovske i 1 motorizirana brigada; Slucku grupu (kasnije preimenovanu u 4. armiju) pod komandom Vasilija Čujkova, koju je činilo tri pješadijske divizije i dvije tenkovske brigade uz podršku Dnjeparske rječne flotile, te 10. armija (tri pješadijske divizije) koja je činila drugi ešalon. Ukupno su sadržavale 378.160 ljudi, 3.167 artiljerijskih oruđa i 2.406 tenka.
Poljska
Tokom najvećeg dijela predratnog perioda poljski planeri su Sovjete smatrali najvećom opasnošću, te je u tu svrhu izrađen tzv. Plan Istok koji je predviđao obranu istočnih područja, odnosno uložen je određen napor u utvrđivanje istočne granice. Međutim, plan sa kojim se ušlo u rat protiv Njemačke je bio tzv. Plan Zapad, koji je je pretpostavljao da će SSSR ostati neutralan u slučaju izbijanja sukoba sa Trećim Reichom. Prema njemu je glavnina poljskih snaga bila stacionirana na zapadnim granicama, dok je obrana istočnih granica povjerena Korpusu zaštite granice (KOP), paravojnoj formaciji koja je, iako se smatrala elitom, bila namijenjena prije svega za policijsku i kontragerilsku djelatnost te se nije mogla ravnopravno nositi sa brojčano i tehnički nadmoćnijom Crvenom armijom. U trenutku početka sovjetske invazije na istočnoj granici je bilo kordonski raspoređeno oko 20 bataljona KOP sa oko 20.000 vojnika. Sa druge strane, u neka područja, kao što su Rovno i Tarnopol, su sa zapada pristigli dijelovi poraženih jedinica koje su se se pokušale reogranizirati.
Vojna kampanja
right|thumb|225px|Sovjetski vojnici marširaju u Poljsku
Kada je SSSR pokrenuo invaziju, Rydz-Śmigły je isprva htio narediti istočnim snagama da pruže otpor, ali su ga poljski premijer Felicjan Sławoj Składkowski i poljski predsjednik Ignacy Mościcki odgovorili od toga. U 04:00 sati 17. septembra Rydz-Śmigły je naredio poljskim vojnicima da se suzdrže i jedino se bore protiv sovjetskih vojnika u samoobrani. Međutim, njemačka invazija je već toliko oštetila poljsku infrastrukturu i komunikacijske kanale da je dovela do problema sa zapovijedanjem i kontrolom poljskih snaga. usred te konfuzije, dogodili su se okršaji između poljskih i sovjetskih vojnika na granici. General Wilhelm Orlik-Rückemann, koji je preuzeo nadzor nad pograničnim korpusom 30.8., nije dobio nikakve upute nakon svojeg imenovanja. Kao rezultat toga, on i njegovi podređeni su se aktivno uključili u odbrani od sovjetske najezde, pre nego je njegova grupa ukinuta 1.10.
Poljska vlada odbila se predati ili pregovarati te je umjesto toga naredila svim jedinicama da se evakuiraju iz Poljske i preustroje u Francuskoj. Dan nakon sovjetskog napada, poljska vlada je pobjegla u Rumunjsku. Poljske jedinice su nastavile manevrirati prema jugoistoku i odolijevati njemačkim napadima sa jedne strane i povremeno sovjetskim napadima sa druge. Idućih dana, njemačke snage su pobjedile armiju Krakówa i Lublina tijekom bitke za Tomaszów Lubelski.
thumb|left|Njemački i sovjetski vojnici se rukuju nakon međusobnog susreta
Sovjetske jedinice često bi srele svoje njemačke suborce kako napreduju iz suprotnog smjera. Značajni primjeri saradnje odigrali su se između Wehrmachta i Crvene armije na bojnom polju. Wehrmacht je predao tvrđavu u Brestu sovjetskoj 29. tenkovskoj brigadi, koju je zauzeo kada je 17. septembra. završila bitka za Brześć Litewski. Njemački general Heinz Guderian i sovjetski brigadir Semjon Krivošejn su 22.9. održali zajedničku njemačko-sovjetsku paradu u Brestu. Poljski komunisti su takođe izručeni njemačkim snagama. Lavov se predao 22. septembra danima nakon što su njemački vojnici predali operaciju opsade Sovjetima koji su ju nastavili. Sovjetske snage su zauzele Vilnius 19. septemnbra nakon dvodnevne bitke, te su zauzeli Grodno 24. septembra nakon četiri dana bitke. Do 28.9. Crvena armija je stigla do trase Narew, zapadni Bug, Visla i San—granica unaprijed dogovorena paktom Ribbentrop-Molotov.
Usprkos poljskoj taktičkoj pobjedi prilikom bitke kod Šacka, ishod šireg sukoba nije nikada bio upitan. Dobrovoljci, milicija i jedinice u povlačenju koji su još držale glavni grad u opsadi, do 28. septembra, i utvrdu Modlin, severno od Varšave, su se predale idućeg dana nakon intenzivnih borbi u trajanju od šestnaest dana. 1. oktobra sovjetske snage su otjerale poljske jedinice u šumu nakon bitke za Wytyczno, koja je bila jedna zadnja izravna konfrontacija te kampanje. Nekoliko izoliranih poljskih garnizona je uspjelo održati svoje pozicije dugo nakon opkoljavanja, poput utvrde Sarny u Volinju koja je izdržala sve do 25. septembra Zadnja jedinica poljske armije koja se predala bila je ona koju je vodio general Franciszek Kleeberg. On se predao 6. oktobra nakon četverodnevne bitke kod Kocka, čime je završila septembarska kampanja. 31.10., Molotov je objavio Vrhovnom sovjetu: "Kratki udarac njemačke vojske, a potom i od Crvene armije, bio je dovoljan da ništa ne ostane od tog ružnog stvorenja versajskog sporazuma".
Mjesne reakcije
thumb|Poštanska marka SSSR-a iz 1940. na kojoj piše: "Oslobađanje bratskih naroda zapadne Ukrajine i zapadne Bjelorusije 17.9. 1939."
Reakcija nepoljskih naroda samo je još zakompliciralo situaciju. Velik broj Ukrajinaca, Bjelorusa i Jevreja je pozdravilo sovjetsku invaziju. Mjesni komunisti su okupljali ljude da pripreme dobrodošlicu Crvenoj armiji na tradicionalni ruski običaj predstavljajući kruh i sol u južnim predgrađima Bresta. Povodom ovog događaja, pripremljen je slavoluk načinjen od dva štapa, ukrađen granjem i cvećem. Natpis, na kojem je bila duga vrpca od crvene krpe sa ruskim sloganom, koji veliča SSSR i pozdravlja Crvenu armiju, je postavljen na slavoluk. Mjesnu reakciju pomenuo je i Lav Mehlis, koji je Staljinu saopštio da ljudi zapadne Ukrajine pozdravljaju sovjetske vojnike "poput pravih osloboditelja". Organizacija ukrajinskih nacionalista se pobunila protiv Poljaka dok su komunistički partizani organizovali mjesne pobune, poput one u Skidalju.
1940. Aleksandar Dovženko je režirao propagandni sovjetski dokumentarni film Oslobođenje u kojem je taj proces prikazao na pozitivan način, kao ispravljanje historijske nepravde, odnosno pripajanje većinski ukrajinskih područja matičnoj zemlji – sovjetskoj Ukrajini.
Saveznička reakcija
Reakcija Francuske i Ujedinjenog Kraljevstva na sovjetsku invaziju i aneksiju istočne Poljske bila je prigušena, pošto nijedna od njih nije htjela konfrontaciju sa SSSR-om u to vrijeme. Anglo-poljski vojni sporazum od 25.8. 1939. je obećao da će Britanija pomoći Poljskoj ako ju napadne neka europska država. Tajni protokol sporazuma je, ipak, specifično navodio da se pod "europskom državom" misli na Treći Reich. Kada je poljski veleposlanik Edward Raczyński podsjetio britanskog tajnika Edwarda Lindleyja Wooda o sporazumu, ovaj mu je odgovorio da "nisu njegova, već britanska posla objaviti rat SSSR-u ili ne". Britanski premijer Neville Chamberlain je razmišljao o davanju javne izjave o obnavljanju poljske države, ali je na kraju tek izdao općenitu osudu. Ovaj stav je predstavljao britanski pokušaj ravnoteže: njegovi sigurnosni interesi su uključivali trgovanje sa Sovjetskim Savezom koji bi podupirali britanski ratni napor i mogućnost buduće anglo-sovjetske alijanse protiv Trećeg Reicha. Javno mišljenje u Britaniji je bilo podijeljeno između bijesa zbog podupiranja invazije s jedne strane i razmišljanja da su sovjetski zahtjevi u regiji razumni.