cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hram Svetih apostola Vartolomeja i Varnave
Novija istorija
Tokom NATO bombarovanja 1999. godine, u noći između 25. i 26. maja, u crkvi je izbio požar koji je u velikoj meri uništio oltarski prostor. Izgorele su odežde, Jevanđelje, krstovi, darohranilnica, kadionice, nagoreo je ikonostas koji datira iz 1938. godine, koji je saniran, dok su Carske Dveri potpuno izgorele. Nove Carske Dveri oslikala je Tatjana Jovanović, akademski slikar. Pošto su vlaga i požar potpuno uništili freskopis, rad jeromonaha Nauma Andrića iz Bačke, Njegova Svetost Patrijarh Pavle je za freskopisanje oltarskog dela preporučio Milovana Beloševića iz Beograda. Što se tiče misionarske delatnosti Rakovičkog hrama, treba pomenuti da je sveštenstvo, na čelu sa starešinom o. Slobodanom Godićem, od 1998. godine organizovalo versku nastavu za odrasle, na kojoj su se kao predavači, osim sveštenika, javljali i ljudi iz različitih oblasti. Primetno je i angažovanje na publikaciji „Reč hrama Svetih apostola Vartolomeja i Varnave u Rakovici“, koja izlazi o većim praznicima. Pri hramu su aktivni mešoviti hor „Sv. Prohor Pčinjski“, kao i dečji hor „Đakon Avakum“.
Tolcayuca, Morelos
Tolcayuca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5964 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2388 m.
Geschwenda
Gešvenda je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 44 opštinska središta okruga Ilm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.133 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16070021.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ilm Gešvenda se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Ilm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 478 metara. Površina opštine iznosi 5,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.133 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 363 stanovnika/km².
Jürgen Klinsmann
Jürgen Klinsmann (Göppingen, 30. lipnja 1964.), njemački nogometni trener i bivši nogometaš, od srpnja 2008. do travnja 2009. trener minhenskog Bayerna. Klinsmann je imao uspješnu klupsku i reprezentativnu karijeru: osvojio je Kup UEFA s Interom i Bayernom te svjetsko i europsko prvenstvo s Njemačkom. Kao izbornik Njemačke, vodio je momčad na SP 2006. Reprezentacija je osvojila broncu, prezentirajući atraktivan i napadački nogomet, što je Klinsmannu pribavilo simpatije domaće i svjetske javnosti. Nakon prvenstva, Klinsmann se povukao s kormila reprezentacije, a naslijedio ga je dotadašnji pomoćnik Joachim Löw.
Aluminijum diacetat
Aluminijum diacetat je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 162,077 Da.
Lunca Cernii de Jos, Hunedoara
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 1099 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 696 m.
Jakotina (rijeka)
Jakotina je lijeva pritoka Vrbanje. Izvire na sjeveroistočnim padinama Čemernice (na oko 1050 m n/v), iznad sela Kostići i ceste Banjaluka – Skender Vakuf. Duga je oko 20 km. . Ušće joj je u Kotor-Varošu, stotinjak metara nizvodno od stare čaršije..
Nakon međurječja sa Cvrckom (također pritokom Vrbanje) i pritokama Ugra, silazi u relativno dubok kraći kanjon (dubok oko 300 m) – sve do ušća njene jedine (desne) pritoke Grabačovce. Pri samom ulazu u Kotor Varoš, slijede jedan manji i veliki vodopad („Bobas“, visok oko 7 m). Na desnoj litici iznad vodopada je i šire poznati isoimeni izvor (točak), za koji se od davnina vežu različita narodna vjerovanja Iznad Bobasa, na lijevoj strmoj padini, nalaze se ostaci zidina srednjovjekovnog grada Kotor (današnji Kotor-Varoš). Nakon II svjetskog rata ostali su očuvani ostaci kule (sa zvonom prečnika 5 m), tamnica i stepenište koje ih povezuje.
Vladislav Petković Dis
Vladislav Petković Dis (10. mart 1880, Zablaće kod Čačka - 16. maj 1917, kod Krfa), pesnik.
Veliki srpski pesnik i rodoljub. Radio kao učitelj i carinski službenik. Bio je izveštač sa fronta u Balkanskim ratovima. Za vreme Prvog svetskog rata, preživeo je povlačenje preko Albanije, odakle je prebačen na Krf, a zatim transportovan u Francusku gde piše svoju poslednju zbirku pesama Nedovršene pesme. Pri povratku u Grčku brod na kome je plovio presreće i potapa nemačka podmornica kod Krfa.
Školovanje
Dis je, dakle, bio prosečan učenik, ali sa natprosečnim pesničkim talentom. Svojim dvema zbirkama poezije, zaslužio je mesto u skoro svim antologijama srpske poezije.
Da bi se očuvala uspomena na ovog velikana naše poezije, zavičajna biblioteka koja nosi Disovo ime, organizuje već 37 godina kulturnu manifestaciju "Disovo proleće". Disove svečanosti počinju 10. marta, na pesnikov rođendan, a završavaju se dodelom "Disove nagrade". "Disovo proleće" podstiče stvaralaštvo mladih, pa svake godine nagrađuje najbolji rukopis za prvu pesničku zbirku. U ediciji "Tokovi" objavljeno je do sada 19 knjiga, a mnogi dobitnici danas su postali poznata pesnička imena.
Posao
U vojsku nije išao. Oslobođen je zbog uskih grudi i, po preporuci prijatelja, postaje privremeni učitelj u selu Prliti ispod Vrške Čuke, a pokraj Zaječara. Sve u nadi da će imati dovoljno vremena da se posveti pesmama. Teško je, ipak, biti raspevan u čamotinji i tišini, te on mnoge noći provodi sa seljacima uz tabliće i čokanje rakije. U grad odlazi jednom mesečno po platu, bez koje se ujutro vraća u selo, nakon kafanske sedeljke. I novih trideset dana posta, do novog odlaska u Zaječar.
To je trajalo dve godine, kada je odlučio da napusti učiteljsko mesto i, s tek podignutom platom, krene u Beograd, jedini mogući put za sve pesnike.
Ušao je sasvim tiho u društvo beogradskih velikana, u vreme kada se živelo po kafanama koje su bile i jedina sastajališta. Znalo se da se, kada izađe, časopis u kafani pročita od korica do korica. Kada se pojavi novo književno ime, kafane zabruje. Glumci su predstave nastavljali u kafanama. Ljudi su se u njima bratimili i krvili. Uzalud je uvaženi Jovan Skerlić grmeo da je sve zlo od njih.
Visok i mršav, poduže kose i sasvim neobičnih brkova, s naočarima iza kojih je vrebao zadivljujući pogled, bivši učitelj iz okoline Zaječara tek uz pomoć Nušića uspeva da pronađe prvo zaposlenje. Pesnik, koji će kasnije postati stalni stanovnik bezmalo svih naših antologija, radio je kao kantardžija na savamalskoj trošarini i sa snebivanjem se žali prijateljima da povazdan mora da meri šljive.
Od prve plate štampao je podsetnicu na kojoj je pisalo samo Dis. Po svoj prilici, to je bila skraćenica, odnosno srednji slog njegovog imena VlaDISlav, mada su neki tvrdili da je to ime grada iz Danteovog "Pakla", a drugi da je to bio srpski srednjovekovni naziv za evropski zapad. Prilično dugo nadimak je ispisivan isključivo latinicom, kako ga je pisao i sam pesnik, da bi odnedavno bio štampan i ćiriličnim pismom.
Dva puta otpušten iz službe, živeo je ni od čega: od korektura i saradnje po dnevnim listovima, od neznanih i neviđenih poslova pesnika, koga je negativno kritikovao Jovan Skerlić, najuticajniji kritičar tog vremena.
Brak
Njegov kafanski način života umnogome se izmenio posle venčanja sa Hristinom-Tinkom, mladom i lepom poštanskom službenicom koju je odmah smestio u svoje stihove. Brak su sklopili na jutrenju u staroj Markovoj crkvi. Ona je, kasnije, o tome ovako svedočila:
- ''Venčanje? Bilo je za anegdotu, mada se preteruje, naročito ono sa prstenom. Ja sam prsten bila zaboravila, a bez njega se nije moglo, pa je Disova sestra otrčala da ga donese. Doduše, kum je nudio alku od kišobrana, ali je pop objasnio da prstena mora biti...''
- Za četiri godine braka nismo četiri puta sami, bez gostiju, ni ručali ni večerali.
Na svet je došlo i njihovo dvoje dece, Gordana i Mutimir, ali i ratovi, balkanski i svetski, rastanak...
Knjige
Dis je pesnik iracionalnog, on slike nalazi u podsvesnom. Pesnik je sumornih raspoloženja i čak očaja, njegov je izraz setan i muzikalan. Jovan Skerlić ga je kritikovao, jer se Dis nije uklapao u njegov ideal naprednog pesnika. Kasnija kritika, počevši od Isidore Sekulić, uvrstila je Disa među najbolje srpske pesnike nalazeći da je uveo u srpsku poeziju modernu poetiku i nov senzibilitet, i pored izvesnih jezičkih nebrižljivosti.
Knjigu "Utopljene duše" Dis je objavio 1911. godine. Štampao ju je o svom trošku, jer nije bilo izdavača koji bi objavio poeziju pesnika za koju je Jovan Skerlić, tada najuticajnija ličnost srpske kritike, tvrdio da "jeste jedna neuka i gruba imitacija". Poezija "Utopljenih duša" je negatorska, bolećiva, plačna i crna. Uvodi u nju bodlerovske motive što predstavlja novinu, ali tu je prisutan i motiv umrle drage, koga nalazimo i u narodnoj lirskoj poeziji. Njegova poezija ide u iracionalno, u njoj su Disovi snovi i njegove tišine.
Zbirka poezije "Mi čekamo cara" napisana je 1913. godine. Njegovi kafanski prijatelji su govorili da bi bilo bolje da ju je naslovio "Mi čekamo para". U ovoj zbirci pesnik je nastojao da izrazi slavu svoje otadžbine. To, međutim, nije radio klikćući u nacionalnom ponosu, kao drugi pesnici, nego je tužno lutao po zgarištima i truleži. Najpoznatije i umetnički najvrednije pesme Vladislava Petkovića Disa su: "Tamnica", Možda spava i "Nirvana".
Disova nagrada
Disovu nagradu za 2008. godinu dobio je Vladimir Kopicl iz Novog Sada
Disovu nagradu za 2009. godinu dobio je Nikola Vujčić iz Beograda
Disovu nagradu za 2010. godinu dobio je Saša Jelenković iz Zaječara
Iztacalco, Iztacalco
Iztacalco je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Iztacalco.
Opština Opolje
Opština Opolje je, prema zakonima Republike Srbije, ukinuta 3. novembra 1992. godine i pripojena je opštini Prizren. Nakon okončanja NATO agresije na SRJ i dolaska UNMIK-a na prostor AP Kosovo i Metohija, njen prostor je pripojen opštini Gora sa kojom je formirao novu opštinu pod nazivom Dragaš.
Edisto, South Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.559, što je 73 (-2,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Osteria Nuova, Piacenza
Osteria Nuova je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 137 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 148 m.
Brezovica pri Trebelnem
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 15 stanovnika.
Los Maldonado, Comonfort
Los Maldonado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Comonfort.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1850 m.
La Matancita, Comondú
La Matancita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 149 m.
Loma de Piedra, Tantoyuca
Loma de Piedra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Opština Bucoșnița, Caraș-Severin
Bucoșnița je opština u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 254 m.
Centralna televizija SSSR
Centralna televizija Državne radiotelevizije SSSR (, skr. CT SSSR) je bilo poduzeće za proizvodnju i distribuciju televizijskog programa u okviru Državnog komiteta za televiziju i radiodifuziju SSSR, a koje je djelovalo od 1951. godine do 1991. godine. Nastalo je nakon Drugog svjetskog rata objedinjavanjem tehničkih i drugih resursa tzv. Moskovske i Lenjingradske televizije koje su sa radom bile započele 1938. godine, a u poratnim godinama bile među prvima u svijetu koje su koristile standard slike od 625 linija.
Iako je CT SSSR formalno sa radom otpočela 1951. godine, tek od Nove godine 1956. je otpočeo svakodnevni televizijski program. Tokom svog postojanja je CT SSSR pod svojom neposrednom nadležnošću imala pet televizijskih stanica. Godine 1956. su tako sa svakodnevnim emitiranjem otpočeli Prvi program (sa redovnim ili sadržajem opće namjene) i Drugi program (čiji se sadržaj uglavnom bavio reportažama i životom različitih republika SSSR), te Lenjingradski program. Kasnije je stvoren Moskovski (ili Treći program), a od 1965. se emitirao Četvrti (kasnije Treći) program, namijenjen prje svega obrazovnim sadržajima. Od 1965. se CT SSSR u svrhu emitiranja počeo služiti orbitalnim satelitima, a 1967. je, kao četvrta TV-mreža u Evropi, uvela program u boji.
CT SSSR je sa postojanjem prestao za vrijeme raspada SSSR. Njegove tehničke resurse su preuzele novoformirane televizijske stanice Ruske Federacije.
Santa Giulia, Genoa
Santa Giulia je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 206 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 258 m.
Aripa
Aripa (Aripe), pleme Guaycuran Indijanaca sa juga poluotoka Baja California u Meksiku, današnja država Baja California Sur. Aripe su srodni grupama Periúe (Perihúes), Cora i Uchití ili Huchiti. Za jezike ova tri plemena kaže se da su se po govoru razlikovali od, na jednu stranu Guaicura i Callejúes Indijanaca, i plemena Pericú i Isleño Pericú na drugu stranu, a svi su pripadali istoj porodici. Miguel Venegas koji je posjetio ova plemena piše da se Periué, Aripe i Uchití razumiju samo nekoliko riječi kojima se služe bande Guaycura koje su njima na sjeveru.
Saborni hram Hrista Spasitelja u Banjoj Luci
mini|150px|Nekada Crkva Svete Trojice, danas Hram Hrista Spasitelja mini|[[Crkva Svete Trojice u Banjoj Luci|Crkva koja danas nosi naziv Svete Trojice, izgrađena na drugoj lokaciji u vrijeme SFRJ]]
Crkva Svete Trojice je napravljena između dva svjetska rata u centru Banje Luke. Izgradnja hrama trajala je od 1925. do 1929, a svečano je osvećena na Spasovdan 1939. godine. Prilikom isceniranog njemačkog bombardovanja, 12. aprila 1941, hram je pogođen i znatno je oštećen oltarski dio (apsida). U maju iste godine ustaše su hram proglasile „ruglom grada“ i naredili Srbima, Jevrejima i Romima da ga, ciglu po ciglu, u potpunosti sruše.
Arhitektura
Saborni hram je zidan od crvenog i žutog kamena travertina, porijeklom iz Mesopotamije, za čiji kvalitet (iskopa i obrade) garantuje prof. dr Bilbija, stručnjak iz beogradskog Instituta za ispitivanje materijala. Zidana je troslojnim zidom: kamen, armirani beton, cigla. Kupole su pokrivene zlatnim prohrom limom, dovezenim iz Sibira. Spoljnji građevinski radovi na hramu završeni su 26. septembra 2004. godine, kada je služena i prva liturgija. Svetu liturgiju je služilo 8 arhijereja sa sveštenstvom i đakonima Banjalučke eparhije, a uz prisustvo nekoliko desetina hiljada vjernika.
Sadašnji obnovljeni hram arhitektonski je identičan sa prethodnim i najviši je vjerski objekat u Banjoj Luci, sa zvonikom visokim 47 metara i kupolom od 22,5 metra. Saborni hram je osveštao episkop Jefrem na Spasovdan 2009. godine.
Povodom 20 godina od osnivanja i proslave Dana i krsne slave Republike Srpske, patrijarh Irinej je u hramu 9. januara 2012. služio Svetu arhijerejsku liturgiju.
Pozo Almonte
Pozo Almonte je grad od 10,095 i općina od 17,395 stanovnika u Regiji Tarapacá.
On je i administrativni centar Provincije Tamarugal.
Klima
Grad ima pustinjsku klimu, bez većih temperaturnih varijacija dan - noć, zima - ljeto.
thumb|left|240px| Napušteno [[rudarstvo|rudarsko naselje Humberstone]]
Historija
Mjesto je izniklo početkom 19. vijeka pored bunara kog je iskopao vlasnik velikog imanja u tom dijelu Atacame Manuel Garrocho Almonte, po njemu je kasnije i nazvan grad - Pozo (bunar) Almonte (njegovo prezime). Polovicom 19. vijeka osnovan je prvi rudnik salitre. Izgradnjom željezničke pruge do Iquique 1871. zahuktalo se iskapanje salitre i grad je naglo nabujao.
Pozo Almonte je tek početkom Pacifičkog rata, točnije od 1879. pripao Čileu.
Općina Pozo Almonte osnovana je 1927., a od 2007. Pozo je i administrativni centar Provincije Tamarugal, koja je tad i osnovana.
Za razvoj grada bila su naročito značajna dva rudnika salitre Humberstone i Santa Laura koja su naročito intezivno radila nakon 1940.
Danas više ne rade pa su napušteni, zajedno sa radničkim naseljima. Humberstone i Santa Laura su 2005. uvršteni na UNESCO-ovu Listu mjesta svjetske baštine u Americi.
Privreda
Danas se privreda grada bazira na trgovini, transportu, uslugama i turizmu.
Molinazzo, Pavia
Molinazzo je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 127 m.
Dhokob, Tanlajás
Dhokob je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tanlajás.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 256 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 179 m.
Vivre sa vie
Živjeti svoj život je francuski igrani film iz 1962. godine u režiji Žan-Lika Godara. Pripada ostvarenjima Novog talasa. Film sadrži dvanaest povezanih priča o glavnoj junakinji Nani.
Radnja
Priča o Parižanki Nani koja sanja o tome da postane glumica na filmu. Njen posao prodavačice gramofonskih ploča ne donosi velike prihode, a želja da upozna ljude koji se bave filmom je dovodi do susreta sa sumnjivim ličnostima koje je iskorištavaju. Život je uči da odbaci snove i da ugrabi ono što može. Odaje se prostituciji...
Chapelle-en-Serval
Šapel an Serval je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Sanlis.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2462 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 227 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,81 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 73 metara (maksimalnoj 136 m, a minimalnoj 57 m).
Chimarikan
thumb|200px|Govorno područje jezika plemena Chimariko Chimarikan je porodica sjevernoameričkih indijanskih jezika koja prema Powersu obuhvaća jezike Indijanaca Chimariko (Chemaŕeko) sa rijeke Trinity i Chimalakwe (?; dio Tsnungwe Indijanaca koji su govorili jezikom chimariko) sa New Rivera u Kaliforniji. Obadva ova plemena nekada su bila brojna poput Hupa Indijanaca, od kojih su pobijeđeni i gotovo istrijebljeni. Dolaskom Amerikanaca u ovaj kraj Kalifornije, preostalo je tek 25 Chimalakwa. Powers 1875. sakuplja rječnik od kojih 250 riječi jezika chimariko, što ih saznaje od jedne od 3 posljednjih preživjelih Chimariko-žena. Godine 1889. Mr. Curtin, u dolini Hoopa Valley nalazi Chimariko muškarca od 70 ili više godina, za kojeg vjeruje da je bio jedan od posljednja 2 preživjela pripadnika plemena Chimariko.
Opština Tixtla de Guerrero, Guerrero
Tixtla de Guerrero je opština u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 7337 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1349 m.
Edgar F. Codd
Edgar Frank „Ted“ Kod (23. avgust 1923 — 18. april 2003.) bio je britanski informatičar koji je dao značajan doprinos teoriji relacionih baza podataka.
U vreme dok je radio za IBM, stvorio je relacioni model za upravljanje bazama podataka. Iako je to nije njegov jedini značajni doprinos računarstvu, relacioni model, vrlo uticajna opšta teorija manipulacije podacima, ostaje njegovo najznačajnije dostignuće.
Jedna od normalizovanih formi, Bojs-Kodova normalizovana forma, je dobila svoj naziv po Kodu.
Biografija
Edgar Frank Kod je rođen u Portlandu, Engleska. Nakon što je završio Gimnaziju Pul (Poole Grammar School), studirao je matematiku i hemiju na Egzeter koledžu u okviru Oksforda, da bi potom služio kao pilot u Britanskoj kraljevskoj avijaciji za vreme Drugog svetskog rata. Prešao je u Njujork 1948, da bi radio u IBM-u kao matematičar - programer. Pet godina kasnije, ljut na senatora Džozefa Mekartija, Kod se preselio u Otavu, Kanada. Deceniju kasnije vratio se u SAD gde je doktorirao računarstvo na Univerzitetu Mičigen u En Arboru. Dve godine potom preselio se u San Hoze, Kalifornija da bi radio u IBM-ovom Almaden centru za istraživanje.
Tokom šezdesetih i sedamdesetih godina dvadesetog veka radio je na svojim teorijama uređivanja podataka, izdavši 1970. godine rad pod naslovom "A Relational Model of Data for Large Shared Data Banks" ("Relacioni model podataka za velike baze podataka sa više korisnika"), nakon što je godinu dana ranije izašao jedan njegov interni rad pisan za IBM. Na Kodovo razočarenje, ispostavilo se da IBM nije bio zainteresovan da iskoristi njegove sugestije sve dok nisu počele da ih implementiraju suparničke kuće.
u početku, IBM je odbio da implementira relacioni model da bi sačuvao prihode koje je imao od svog IMSa. Kod je zatim pokazao IBM-ovim kupcima potencijal implementacije svog modela, a oni su, zauzvrat, izvršili pritisak na IBM. Kao posledica toga, IBM je u svoj Future System projekat uključio System R potprojekat — ali je za njega zadužio ljude koji nisu bili dovoljno upoznati sa Kodovim idejama, i izlovao ih je od Koda. Rezultat svega toga je bio da oni nisu koristili Kodov Alfa jezik, već su stvorili nerelacioni jezik, SEQUEL. I pored toga, SEQUEL je bio toliko nadmoćan u odnosu na sisteme koji su prethodili relacionom, da ga je Leri Elison kopirao, prema informacijama koje su se iznosile na konferencijama na kojima je najavljivan, u svom Oracle DBMS, koji je stigao na tržište pre SQL/DS — zbog tada već uspostavljenog vlasničkog statusa nad izvornim terminom, SEQUEL je preimenovan u SQL.
Soledad Vista Hermosa, Santiago Jocotepec
Soledad Vista Hermosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Jocotepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 82 m.
Edgar F. Codd
Biografija
Kod je nastavio sa razvijanjem svog relacionog modela, ponekad u saradnji sa Krisom Dejtom.
Kako je relacioni model počeo da biva popularan ranih osamdesetih, Kod je vodio ponekad grube bitke u sprečavanju zloupotrebe termina od strane vendora baza podataka koji su samo napravili relacionu oblogu na staroj tehnologiji. Kao deo svoje kampanje, objavio je svojih 12 pravila kojima je hteo da definiše kako treba da izgleda relaciona baza podataka. Njegova borba je obuhvatila i SQL jezik, koji je posmatrao kao nepravilnu implementaciju svoje teorije. Sve to je otežalo njegovu poziciju u IBM-u, i primoralo ga da napusti svoje radno mesto da bi osnovao sopstvenu konsultantsku firmu sa Krisom Dejtom i drugim saradnicima.
Edgar Kod je skovao termin OLAP i postavio dvanaest pravila OLAP-a, iako ona nikad nisu u potpunosti bila prihvaćena pošto se saznalo da je njegov rad na tu temu bio naručen od strane vendora softvera; takođe je proširio ideje relacionog modela da bi pokrio problem dizajna baze podataka u svom RM/T. Dao je i značajan doprinos znanju u polju celularnih automata.
Kod je 1981. godine primio Tjuringovu nagradu a 1994. je postao član ACM-a.
Edgar F. Kod je umro od posledica srčanog udara u svojoj kući na Floridi u 79. godini, 18. aprila, 2003. godine
Trilogija miljea
Trilogija miljea je neslužbeni naziv za tri gangsterska filma koje je 1972. i 1973. godine režirao italijanski sineast Fernando Di Leo, te koji se često navode kao vrhunac specifičnog žanra poznatog kao poliziotteschi. Ti filmovi su:
La mala ordina
La mala ordina je italijansko-zapadnonjemački kriminalistički film snimljen 1972. godine u režiji Fernanda Di Lea. Nominalno protagonist, čiji lik tumači Mario Adorf, je sitni milanski svodnik koga je mafija okrivila za gubitak vrijedne pošiljke heroina te zbog toga iz SAD poziva dvojicu profesionalnih ubica - koje tumače Henry Silva i Woody Strode - kako bi ga pronašli. Radnja prikazuje kako se lovina na ulicama Milana pretvara u lovca koji nastoji ne samo spasiti život, nego pronaći i kazniti prave krivce. La mala ordina je snimljen nedugo nakon Di Leovog Milano calibro 9, te zajedno sa njim i Il boss čini tzv. trilogiju miljea, koja se smatra najboljim ostvarenjem tzv. poliziotteschi žanra. Kritičarima je zanimljiv i zbog toga što je upravo od njega Quentin Tarantino "posudio" koncept dvojice karakterno različitih profesionalnih ubica iskorišten za likove Julesa i Vincenta Vege u svom znamenitom filmu Pulp Fiction.
Trilogija miljea
Sva tri filma je karakterizirala izuzetna eksplicitnost nasilja, ali i mračan pogled na svakodnevnicu, odnosno prikaz naličja tadašnje Italije, u kojoj je policija bila jednako nasilna i bezobzirna kao i kriminalci, a vlasti preko koruptivnih i drugih veza umrežene sa organiziranim kriminalom. Trilogija je postala poznata po tome što je značajno uticala na opus kasnijih sineasta kao što su John Woo i Quentin Tarantino.
Opština Dragaš
Opština Dragaš po zakonima privremenih isntitucija Kosova, se nalazi na krajnjem jugu Kosova i Metohije a nastala je od nekadašnje opštine Gora i nekadašnje opštine Opolje i obuhvata 35 naseljenih mesta.
Prema rezultatima popisa stanovništva 2011. godine u opštini je živelo 33.997 stanovnika od toga je bilo 20.287 Albanaca (59,67%), 12.957 Goranaca (36,35%) i .900 Bošnjaka (2.06%). Srpski jezik kao maternji jezik je navelo 1.795 stanovnika na istom popisu.
Goransko stanovništvo srednje obrazovanje završava po nastavnim programima Republike Srbije u srednjoj školi u naselju Mlike.
Istorija
Gora je oduvek imala neku vrstu autonomnosti. Upravni oblici su bili ili opština, srez, ili nahija... Do 1945. godine Gora je imala svoj srez. Goranima se ukida 1945. godine bilo kakva samouprava, nasilno se Gorancima menjaju prezimena i formira se opština Dragaš, u kojoj su Albanci bili većina. Krajem osamdesetih godina dvadesetog veka zakonom SR Srbije podeljena na dve gotovo etnički čiste opštine: Opštinu Gora sa sedištem u Dragašu, sa apsolutnom etničkom većinom Goranaca, i opštinu Opolje u kojoj su većina bili Albanci. Kako opština Opolje nije funkcionisala ona je ugašena već 3. novembra 1992. godine, tako što je pripojena opštini Prizren, tako su Goranci zahvaljujući lojalnosti Republici Srbiji i dalje živeli u čisto goranskoj opštini.
Dolaskom UNMIK-a područje opštine Opolje je ponovo pripojeno opštini Gora i stvorena je ponovo opština Dragaš u kojoj Albanci čine većinu, što za veliki deo goranskog stanovništva predstavlja pretnju minorizacijom i marginalizacijom. Problem predstavlja i pokušaj nasilnog proglašavanja bosanskog jezika za maternji jezik Goranaca u opštini.
Meseta
Meseta (ili šp. Meseta Central, dosl. centralna visoravan) je visoravan u centru Španjolske.
Karakteristike
Meseta se proteže na više od 210.000 km², sa Madridom u centru i leži na prosječnoj nadmorskoj visini od 660 metara. To je najstarija i najsloženija geološka formacija Iberijskog poluotoka. Zapadne padine Mesete blago se spuštaju prema Atlanskom oceanu i formiraju bazene rijeka Duero, Tajo i Guadiane. thumb|left|240px| Pozicija Mesete na [[karta|karti Iberijskog poluotoka]] Na sjeveru visoravan naglo prelazi u Kantabrijsko gorje, a na istok se račva u čitav niz planinskih masiva. Određene tektonsku simetriju pružaju kanjoni rijeka Ebro na sjeveroistoku i Guadalquivir na jugu, iznad kojih se stere čitav niz planina na istoku, te masiv Sierra Morena na jugu.
Grupa planina u samom centru Iberijskog poluotoka dijeli Mesetu na nešto višu Sjevernu Mesetu (Meseta Norte) u Aautonomnoj zajednici Kastilja i Leon i nešto nižu Južnu Mesetu (Meseta Sur) - Kastilja-La Mancha i Extremadura.
Između zapadne i Istočne Mesete postoje velike razlike kako u vegetaciji tako i u privrednoj snazi. Zapad ima posno kamenito tlo sastavljeno od kristaličnih stijena, dok je tlo po istočnim ravnicama kvalitetno sastavljeno od vapnenca i lapora.
Jugoistok Mesete zauzima regija La Mancha.
Gierstädt
Girštet je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 57 opštinskih središta okruga Gota. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 873 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16067026.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gota Girštet se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Gota. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 245 metara. Površina opštine iznosi 10,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 873 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 82 stanovnika/km².
Basna
Vjeruje se da su basne nastale u prahistoriji od totemističkih vjerovanja, i uz to povezanih mitova.
Basne se kao oblik književnosti pojavljuju drevnoj Grčkoj, gdje se njihovim najpoznatijim piscem smatra Ezop, te u drevnoj Indiji gdje je u 4. vijeku pne. napisana znamenita zbirka Pančatantra.
U suvremenijoj književnosti se najpoznatijim piscem basni smatra Jean de la Fontaine.
Banengo, Asti
Banengo je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Program Mariner
mini|lansiranje Marinera 1 Mariner program pokrenula je Američka svemirska agenicja NASA. Program se sastojao iz niza robotizovanih letelica dizajniranih da istražuju Mars, Veneru i Merkur, tri najbliže planete Suncu. Misije Marinera su trajale od 1962. do 1973. godine i bile veoma uspešne. U toku ovih misija dobijene su prve detaljne slike drugih planeta, prvi ulazak u orbitu druge planete i prvi put da se koristila Gravitaciono polje planete za ubrzavanje i usperavanje letelice.
Od 10 letelica, 7 je bilo uspešno a 3 su izgubljene. Planirane su i Mariner 11 i Mariner 12 ali su njihove skice ipak predate za izradu Vojadžer 1 i Vojadžer 2 letelica iz Vojadžer programa. Skice Marinera 9 korišćene su u izradi Viking 1 i Viking 2 orbitera, takođe korišćenih za istraživanje Marsa. Galileo orbiter koji istražuje Jupiter i Kasini-Hajgens koji sada orbitira oko Saturna takođe su kreirane po Mariner letelicama.
Ceo program od 10 letelica procenjen je da je koštao preko 554 miliona američkih dolara.
Građa
Sve letelice bile su heksagonalnog oblika gde se u centralnom delu nalazila sva elektronika. Letelice su posedovale redove antena, kamera, motora i izvora energije. Posle Marinera 2 sve naredne letelice iz ovog programa napajale su se Sunčevom energijom i koristili 4 solarna panela (osim Marinera 10 koji je imao 2 panela). Mariner 2 nije se punio koristeći solarnu energiju jer je dizajniran po liku lunarne letelice Rejndžer koja je radila na ograničene baterije. Kasnije se to ispostavilo veoma nepraktično. Prvih pet letelica lansirane su na Atlas-Agena raketama, dok su poslednjih 5 koristile bolju verziju, Atlas-Centaur.
Bruna vas
Bruna vas je naselje u slovenskoj Općini Mokronog - Trebelnu. Bruna vas se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Esselenian
thumb|200px|Govorno područje jezika plemena Esselen Esselenian.- Malena porodica indijanskih jezika sa obale Kalifornije čijim su jezicima govorile skupine Esselen Indijanaca. Jezik esselen je nestao a potomci im se služe engleskim jezikom. Porodica Esselenian dio je Velike porodice Hokan.
Der träumende Mund (film, 1953)
Der träumende Mund je zapadnonjemački crno-bijeli igrani film snimljen 1953. u režiji Josefa von Bakyja. Po žanru je drama i predstavlja adaptaciju komada Mélo francuskog pisca Henrija Bernsteina, odnosno remake istoimenog filma iz 1932. godine. Protagonistica, čiji lik tumači Maria Schell je žena koja postane rastrzana između odanosti mužu i njegovom najboljem prijatelju.
Union, Ohio
Junion je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.419, što je 845 (15,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Gnej Nevije
Gnej Nevije (lat. Gnaeus Naevius, rođen oko 270. st. e., umro oko 201. st. e.), bio je rimski dramski i epski pesnik iz Kampanije, učesnik Prvog punskog rata (264―241. st. e.), koji se kasnije preselio u Rim.
Oko 235. st. e. počeo je da piše drame. Pored tragedija s temama iz grčke mitologije, npr. Trojanski konj (Equos Troianus) i Hektor na putu (Hector proficiens), Nevije je bio prvi rimski književnik koji je pisao i tragedije koje su obrađivale tematiku iz rimske istorije i koje su nazvane fabulae praetextae, jer su u njima igrali glumci obučeni u odeću rimskih magistrata (toga praetexta »toga s grimiznim obrubom«). Od svih njegovih preteksta sačuvani su nam samo neznatni fragmenti i nekoliko naslova, pa se o njihovoj umetničkoj vrednosti ne može suditi. Klastidij (Clastidium, grad u Cisalpijskoj Galiji) je izgleda imao rodoljubivu tematiku i bio napisan u slavu konzula Marka Marcela koji je 222. st. e. kod Klastidija u dvoboju ubio jednog vođu plemena Insubra. Preteksta Vuk (Lupus) verovatno je predstavljala dramatizaciju legende o osnivanju Rima od strane Romula i Rema.
Izgleda da je Nevije bio još bolji kao pisac komedija, koje je uglavnom modelovao po uzoru na novu atičku komediju, npr. Devojka iz Tarenta (Tarentilla), i koje su onda nazivane fabulae palliatae jer su glumci nosili grčku odeću (pallium »grčka kabanica«), ali je vrlo verovatno da je pisao i komedije koje su bile smeštene u italsko okruženje i imale rimsku tematiku, nazvane fabulae togatae. Tom tipu komedije možda je pripadala njegova drama Gatar (Ariolus).
Nevijev slobodni govor uvredio je moćnu aristokratsku porodicu Metela: jedan stih postao je naročito poznat. On je napisan u jambima, koji su se koristili u dijaloškim delovima drama, pa je verovatno i on bio izgovoren u nekoj drami. Stih je glasio: »Sudbina Metele čini konzulima u Rimu« (Fato Metelli Romae fiunt consules), čime se implicira nedostatak zasluga i sposobnosti kod Metela. Meteli su, navodno, Neviju odgovorili stihom: »Zlo će Meteli učiniti pesniku Neviju« (Malum dabunt Metelli Naevio poetae), te su ga dali strpati u zatvor. Kasnije se Nevije navodno iskupio nekom drugom pesmom, ali je zbog stalnih sukoba s nobilitetom pred kraj života bio prognan u grad Utiku u severnoj Africi, gde je i umro.
Rimski pisac Aul Gelije iz 2. veka n. e. kaže u svom delu Atičke noći (Noctes Atticae, I, 21, 2) da je Nevije sam sastavio svoj epitaf, koji najverovatnije nije autentičan, a koji je glasio:
Évariste Galois
Evarist Galoa (Bur la Ren, 25. oktobar 1811 — Pariz, 31. maj 1832) je bio francuski matematičar. Uveo je u matematiku pojam grupe.
Uvod
Evarist Galoa rođen je 25. oktobra 1811. godine u Burž La Renu, malom kraju nadomak Pariza, u kući Nikaolasa-Gabrijela Galoa, uglednog obrazovanog intelektualca, zaljubljenika u filozofiju i okorelog borca protiv kraljevske vlasti. Njegova majka bila je skromna žena, pravičnog rasuđivanja, iz loze istaknutih pravnika toga vremena.
Rane godine
Svoje prvo obrazovanje stekao je u porodici. Majka ga je uporno podučavala u tzv. klasičnim naukama. Od oca je nasledio sklonost ka retorici. 1823. godine Galoa upisuje školu u Parizu. Ubrzo postaje razočaran u školski sistem i njegovo interesovanje za predviđenu literaturu vremenom opada. Zbog takvog ponašanja, profesori su insistirali da ga vrate u niži razred, što su i uspeli. Njega zanima samo matematika. U svojoj dvanaestoj godini čita Ležandrovu geometriju. Pričalo se da su dve godine bile uobičajeno vreme potrebno mladim studentima za savlađivanje ove literature. On ju je pročitao u jednom dahu i sve mu je bilo kristalno jasno. Od tada se zanimao samo sa nove matematičke teorije. Čitajući Abela, i sam dolazai na ideju rešavanja jednačina preko koeficijenata. 1828. godine sreo je Emila Ričarda, profesora matematike koji je odmah spoznao njegov talenat, videći u njemu „francuskog Abela“. Uz njegovu podršku šalje svoj rad Košiju, prvoj ličnosti Akademije. Na nesreću, Koši je njegov rad zagubio, što je samo povećalo Galovo ogorčenje postojećim prilikama.
Galoa je želeo da upiše Veliku politehničku školu. Dva puta pada na prijemnom ispitu i to samo zato što je znao više i od svojih ispitivača, pa ga ovi nisu baš najbolje razumeli. Nisu prepoznali potencijal niti videli dar u tom mladiću. Po drugi put šalje svoj rad na Akademiju. Ovoga puta on uspešno stiže u ruke jednog od poverenika koji je trebalo da ga dublje prouči. Bio je to Galoov rad za prestižnu Veliku nagradu iz matematike. Stručnjaci su se složili da je takav rad vredeo više nego i sama nagrada. Nažalost, poverenik je umro pre nego što je i stigao da pročita rad. Među njegovim papirima nije pronađen ovaj rad.
Politika i smrt
Po drugi put poražen, Galoa se vraća u svoj rodni kraj. Pokušava da organizuje kurs matematike koja je obuhvatala teoriju o imaginarnim brojevima, metode rešavanja jednačina i eliptične funkcije koje obrađuje čista algebra - bili su sve ovo njegovi radovi. Nažalost nema ni jednog đaka. U potpunosti se okreće politici.
U udruženju je koje je protiv kralja i vlasti, pa je tako sebi doneo dodatne neprilike i dane u tamnici. Uz to doživljava i svoju prvu ljubav koja ga opet dovodi do razočarenja. Uskoro biva pozvan na dvoboj od strane verenika pomenute devojke koji je bio i njegov politički protivnik. U svojoj poslednjoj noći piše pismo svom jedinom vernom prijatelju koje sadrži njegove najdragocenije matematičke ideje i teorije i reči opraštanja kojim govori da umire za otadžbinu. Poslednje reči glasile su: "Zadržite me u sećanju, budući da mi sudbina nije podarila dovoljno života da bi moja domovina saznala za moje ime..."
U rano jutro tog 31. maja 1832. godine, pogođen je u grudi i ostavljen na pustom polju. Pronašao ga je seljak koji ga je odveo u bolnicu. Za njega je već bilo kasno. Umro je u prisustvu svog brata, u svojoj 21. godini. Sahranili su ga u zajedničkoj grobnici Južnog groblja, tako da danas nema ni traga grobu Everista Galoa. Njegov večni spomenik su njegova sabrana dela. Ona broje 60 stranica.
Klokot
Klokot može biti:
ili
Serravalle, Massa e Carrara
Serravalle je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 504 m.
Surda, Cosenza
Surda je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Arturo Malagón, Comonfort
Arturo Malagón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Comonfort.
Surda, Cosenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 707 m.
Arturo Malagón, Comonfort
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1810 m.
Il boss
Il Boss je italijanski kriminalistički film snimljen 1973. godine u režiji Fernanda Di Lea. Radnja se događa u Palermu gdje započinje krvavi sukob među suparničkim klanovima sicilijanske mafije koje vode Richard Conte i Claudio Nicastro. Protagonist, čiji lik tumači Henry Silva, je jedan od mafijaških "izvršilaca" koji ne preza od ničega da bi donio pobjedu svom klanu. Il boss, iako je radnjom umjesto u Milano smješten na Siciliju zajedno sa dva prethodna Di Leova filma - Milano calibro 9 i La mala ordina - čini tzv. trilogiju miljea koja se često navodi kao vrhunac tzv. poliziotteschi žanra.
Acuyan, Zirándaro
Acuyan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zirándaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 260 m.
Belo Brdo
Belo Brdo može biti:
Ezop
thumb|250px|right| Ezop, oslikan u [[Nirnberška Hronika|Nirnberškoj Hronici Hartman Šedela.]]
Njegove basne i dan danas služe kao moralne pouke ili naravoučenija a pretežno su namenjena deci. Po jednom mitu, Ezop je postao oslobođen ropstva ali su ga Delfinjani pogubili. Važno je napomenuti da o ovome nema nikakvih verodostojnih izvora te stoga mnogi naučnici sumnjaju u njegovo postojanje.
Život
Po rečima istoričara Herodota Ezopa su ubili stanovnici Delfa, a razlog je najverovatnije zbog svog slobodoumlja,tako sto su ga gurnuli sa visoke stene u Delfima.
Ezopove basne
Služeći se likovima i osobinama životinja, Ezop je kroz svoje basne podvrgao ruglu nedostojne vladare i silnike, ismejao glupost i pohlepu, lenjost i nemar, bahatost i zlobu. Pripovedaju se širom zemaljske kugle i imaju neosporno trajnu literarnu vrednost.
Francuski pesnik La Fonten je preradio mnoge od Ezopovih basana.
Ruski pisac Lav Tolstoj napisao je nekoliko slobodnih obrada basana.
Najpoznatije basne su:
El Tajo, Comondú
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 270 m.
Beaufort (Jura)
Bofor je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 965 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 73 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 230 metara (maksimalnoj 574 m, a minimalnoj 191 m).
Saborna crkva u Valjevu
thumb|270px|d|Saborna crkva u Valjevu Saborna crkva Vaskrsenja Gospodnjeg u Valjevu je glavni i najveći pravoslavni hram u Valjevu. To je središnja crkva Valjevske eparhije Srpske pravoslavne crkve.
Pod krov hrama Vaskrsenja gospodnjeg u Valjevu u isto vreme moći će da stane više od 2.000 vernika, što ga svrstava u red najvećih u pravoslavnom svetu.
Hram je posvećen Spasitelju našem Gospodu Isusu Hristu, odnosno Njegovom Vaskrsenju. Ovaj hram gradi se na ušću reke Reka Gradac u Kolubaru i po veličini je među najvećim hramovima u Srbiji posle hrama Svetog Save.
Istorijat
Gradnja Crkve Vaskrsenja Gospodnjeg u Valjevu započeto je 1992. godine. Inače, Hram u srpsko-vizantijskom stilu, projektovala je arhitekta Ljubica Bošnjak iz Beograda, njegova dužina je 46, širina 24, a visina 47 metara. Prizemlje hrama ima površinu 978 kvadratnih metara, galerija 229 kvadratnih metara.
Do 2010. godine crkva je dobila završni spoljni izgled, ali nije završena unutrašnjost crkve.
Opheim, Montana
je grad u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 85, što je 26 (-23,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hoka
Hokan (Hoka; pl. Hoka, Hokas; Hokan, Hokans).- ime dano jezičnoj porodici (Hokan Stock) čije je središte današnja Kalifornija i koja uključuje skupine (ponekad i 'families') Chimarikan, Esselenian, Kulanapan, Quoratean, Shastan, Yuman i Yanan. Ova porodica kasnije se dalje povezuje sa drugim jezicima u Veliku porodicu Hokan (Phylum)) koja uključuje Hokan 'Stock' plus: Chumashan, Jicaquean, Salinan, Serian, Supanecan ili Tlapanecan, Tequistlatecan i Washoan. -Ime Hoka ili Hokan iskovali su 1913. Roland B. Dixon i Alfred L. Kroeber. Ime je došlo od naziva za brojku 2 u raznim indijanskim jezicima: Karok axak; Chimariko, xoku, qâqû ; Shasta: xokwa, hoka; Achomawi: hak; Atsugewi: hoki; Pomo: xō-s; Seri: ookx; Tequistlatec: ogé?, (ili) ukwe?. –Kroeber kasnije na porodicu hokan stock dodaje jezike Seri i Tequistlatec Indijanaca iz Meksika. Nakon njega W. Lehmann pridodaje i jezik Subtiaba iz Nikaragve. –Edward Sapir (1917.) povezuje porodicu Hokan sa jezicima Coahuiltec i Karankawa i stvara se velika porodica Hokan-Coahuiltecan. Na kraju pravi još veću porodicu Hokan-Siouan, povezujući je sa jezicima Siouan, Caddoan, Iroquoian i Muskhogean Indijanaca.
Bulzești, Hunedoara
Bulzești je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 400 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 621 m.
Saborna crkva u Zvorniku
Saborna crkva srpskih novomučenika u Zvorniku je glavni i najveći pravoslavni hram u Zvorniku, trenutno u izgradnji. Saborna crkva u Zvorniku planirana je kao središnja crkva Eparhije zvorničko-tuzlanske Srpske pravoslavne crkve.
Predviđeno je da visina dva zvonika bude 54 metra, a visina hrama 33 metra. Kripta hrama obuhvataće prostor od 600 m².
Istorijat
8. avgusta 2011. godine započeta je izgradnja sabornog hrama u Zvorniku, na dan gradske slave (Sveta Petka) osvećenjem časnog krsta od strane vladike.
Do februara 2012. godine izgrađen je podkupolni prostor hrama, dok su kupole i zvonici u izgradnji.
Ottavello, Piacenza
Ottavello je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Brdo (razvrstavanje)
Brdo ima više značenja:
ili:
Cerro Blanco de Fátima, Jalostotitlán
Cerro Blanco de Fátima je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jalostotitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1868 m.
El Roblar, Villa Corzo
El Roblar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Babiće
Babiće može biti:
Brezovica pri Črmošnjicah
Brezovica pri Črmošnjicah je naselje u slovenskoj Općini Semiču. Brezovica pri Črmošnjicah se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 6 stanovnika.
Kraljevina Ugarska
Kraljevina Ugarska se može odnositi na:
Grb Socijalističke Republike Srbije
140p|thumb|Grb Socijalističke Republike Srbije, službeno važio od [[1947-2009. ]] Grb SR Srbije je bio jedan od simbola suvereniteta Narodne Republike Srbije, Socijalističke Republike Srbije, te kasnije Republike Srbije. Ustanovljen je Ustavom iz 1947. godine, a smenjen Zakonom iz 2009. ponovnim uvođenjem grba Kraljevine Srbije za službeni grb Republike Srbije. Ovaj grb Srbije je službeno važio 62 godine, što ga čini najdugovečnijim grbom Srbije u novijoj istoriji.
Pšenica je predstavljala seljake, a zupčanik na dnu je predstavljao radnike. Crvena zvezda na vrhu je predstavljala komunizam, sunce sa zracima je predstavljao novo jutro. Hrast je tradicionalno sveto drvo za Srbe, pa otuda hrastovo lišće i žirevi. Godine 1804. i 1941. na crvenoj traci slave Prvi srpski ustanak i početak Narodnooslobodilačke borbe protiv Sila osovine u Drugom svetskom ratu. Idejno rešenje za grb je dao Đorđe Andrejević Kun. Na grbu se nalazio tradicionalni srpski štit sa četiri ocila, ali bez krsta, pošto je socijalistička vlada bila sekularna.
U Ustavima Srbije grb je definisan različitim opisima. Ustav Narodne Republike Srbije iz 1947. o grbu kaže:
Рогачица
Рогачица је насеље у Србији у општини Бајина Башта у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 768 становника (према попису из 1991. било је 862 становника). Стари назив насеља је Својдруг.
Grb Socijalističke Republike Srbije
Ustav Socijalističke Republike Srbije iz 1963. o grbu kaže sledeće:
Рогачица
Демографија
У насељу Рогачица живи 648 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,4 година (43,7 код мушкараца и 47,2 код жена). У насељу има 280 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,74.
Grb Socijalističke Republike Srbije
Ustav Socijalističke Republike Srbije iz 1974. o grbu kaže sledeće:
Рогачица
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Grb Socijalističke Republike Srbije
Socijalistički grb je ostao u upotrebi još dugo nakon raspada SFRJ i uklanjanja crvene zvezde sa zastave.