cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Calcare, Messina
Calcare je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 95 m.
El Tronconal (razvrstavanje)
El Tronconal ima više značenja:
La Añilera, Tumbiscatío
La Añilera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tumbiscatío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1473 m.
Krstac (Budva)
Krstac je naselje u opštini Budva u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 18 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 7 stanovnika).
Demografija
U naselju Krstac živi 15 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,9 godina (38,6 kod muškaraca i 39,3 kod žena). U naselju ima 7 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,57.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine).
Доњи Барбеш
Доњи Барбеш је насеље у Србији у општини Гаџин Хан у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 217 становника (према попису из 1991. било је 271 становника).
Према турском попису нахије Ниш из 1516. године, место је било једно од 111 села нахије и носило је исти назив као данас, а имало је 30 кућа, 3 удовичка домаћинства, 8 самачка домаћинства.
Демографија
У насељу Доњи Барбеш живи 205 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 59,9 година (59,8 код мушкараца и 60,1 код жена). У насељу има 106 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,05.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Darbres
Darbr je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Ardeš koja pripada prefekturi Priva.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 212 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,52 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 450 metara (maksimalnoj 880 m, a minimalnoj 337 m).
Ditta Ultragas, Napoli
Ditta Ultragas je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Ejido Progreso, Colonia, Pabellón de Arteaga
Ejido Progreso, Colonia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Pabellón de Arteaga.
Ksenon-tetrafluorid
Ksenon-tetrafluorid je hemijsko neorgansko jedinjenje hemijske formule XeF4.
Dobijanje
Može se dobiti prevođenjem smeše ksenona i fluora u odnosu 1:5 kroz cev od nikla zagrejanu na temperaturi od 400 °C i naglim hlađenjem dobijenog produkta.
Svojstva
Ovo je bezbojna do bela čvrsta supstanca. Rastvara se u fluorovodoničnoj kiselini. U vodi disproporcioniše na elementarni ksenon i jedinjenja ksenona koja zaostaju u rastvoru, gde mu je oksidacioni broj +6. Kada se taj rastvor ispari, dobija se ksenon-trioksid.
Zapadni Kaap
Zapadni Kaap je dio nekadašnje puno veće kaapske provincije koja je ukinuta 1994.
La Reata, San Juan Evangelista
La Reata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Juan Evangelista.
Zapadni Kaap
Klima
Uz obalu vlada oceanska klima i vegetacija, veći dio ostatka provincije na sjeveru ima mediteransku klimu koja se miješa sa polupustinjskom klimom još dalje prema sjeveru. Srednja godišnja količina oborina u većini provincije iznosi manje od 380 mm, a područja na sjeverozapadu imaju manje od 125 mm oborina. Prosječne maksimalne dnevne temperature kreću se u rasponu od 20 ° C u zimskom razdoblju (jul) do 32 ° C u ljetu (februar).
Stanovništvo
Prema popisu iz 2001. u provinciji je živjelo 4 524 334 stanovnika, a prema procjeni iz 2009. u provinciji živi 535 6900 stanovnika, po tom kriteriju je četvrta u Južnoafričkoj Republici. Oko polovice stanovništva su obojani (2 438 975 ), jedna četvrtina su crnci (1 207 428 ) a jedna petina - bijelci (832 899 Afrikaneri i Angloafrikanci), ostatak su Azijati (45 032 ) indijskog porijekla. Gotovo svo stanovništvo živi u gradovima, koncentriranim oko grada Kaapstada. Afrikaans govori većina stanovnika (2 500 748 ), nešto manje xhosu (1 073 951 ) i engleski jezik (874 660 ), a manje afričke jezike govori mali postotak stanovništva.
Privreda, školstvo, kultura
Provincija Zapadni Kaap ima vrlo razvijenu poljoprivredu, u kojoj se proizvodi velik dio južnoafričke vune, pšenice, stočne hrane (lucerka) i voća (jabuke, kruške, marelice, breskve) i gotovo svo južnoafričko vino. Unutrašnjost je stočarski kraj u kojem se najviše uzgajaju ovce, po cijeloj provinciji razvijen je uzgoj nojeva, čije se meso i perje izvoze. Zapadni Kaap je veliki izvoznik svježeg voća, stolnog grožđa, vina, rakija, konzervi i drvene građe koja se eksploatira u području istočno od zaljeva Mossel duž južne obale.
Ribarstvo je vrlo važna privredna grana provincije jer se tu nalazi bogati atlantski akvatorij, koji se proteže od Iglenog rta daleko na sjever do Namibije, tako da se proizvodi puno ribljeg brašna i konzervirane ribe. Zapadni Kaap ima vrlo razvijenu industriju: tekstila, odjeće, obuće, motornih vozila, guma, umjetnih gnojiva, pesticida, farmaceutskih proizvoda uz razvijenu brodogradnju i remont brodova. Za razliku od ostalih provincija rudna bogatstva Zapadnog Kaapa su mala.
U provinciji se nalaze tri univerziteta: u Kaapstadu, Stellenboschu i Bellvilleu. Grad Kaapstad ima brojne muzeje i biblioteke, među njima je najznačajniji Južnoafrički muzej (osnovan 1825) i Otok Robben nekadašnji zloglasni zatvor koji je danas muzej i lokalitet koji je 1999. uvršten na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Africi.
Donji Kazanci
Donji Kazanci su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bosansko Grahovo koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 197 stanovnika.
Geografija
Selo Kazanci se smjestilo podno Dinare, s obje strane novog asfaltnog puta Bosansko Grahovo – Livno. Zauzimaju prostor u pravcu jugoistoka gledajući od Pržine, pa se približavaju selu Sajković, a smješteni su uz samo podnožje planinskog lanca. Odavde je najkraći planinarski uspon na Troglav, najviši vrh Dinare. Zemljište na kojem se nalazi selo, kao i ono što im pripada za poljoprivredu, pašnjaci i livade, odražavaju pedološke kontraste. Dok selo stoji na manje više pjeskovito – šljunkovitom tlu, dotle se ispod njega pruža pravo živo blato i tresetište. Područje je većim dijelom godine pod vodom, a na rubu polja je ponor, koji prima nadošlu vodu.
Istorija
Na graničnom dijelu Kazanci – Sajković nalazi se nekropola sa jednim brojem nadgrobnih spomenika bez natpisa i ornamenta (Mramorje). Za sada nisu nađene druge arheološke iskopine.
Kazanačko blato je ušlo u dosta zapisa i novinarskih izvještaja 1943. godine, kada su dijelovi talijanske divizije Sasari, odstupajući po nepoznatom terenu, a ne znajući ždralovačku ćud, pokušali prijeći i podavili se. Na ušću vode u kazanački ponor i danas ima nekoliko vodenica, koje su vršile usluge mjesnom stanovništvu meljući žito.
El Camarón, San Martín Chalchicuautla
El Camarón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Martín Chalchicuautla.
Carretera a Tlamacas, Amecameca
Carretera a Tlamacas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Amecameca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2478 m.
Milutin Tatić
Ostvario je mnoštvo tv i filmskih uloga, ali je najveću popularnost stekao kao junak TV serije za decu „Na slovo, na slovo“. Najmlađe slušaoce Radio Beograda godinama je budio emisijom „Dobro jutro, deco“. Deca i danas uživaju u njegovom glasu pozajmljenom crtanim junacima kao što su Pera Detlić, Popaj i patak Dača.
Mandolina
Svrstava se u kordofone trzalačke instrumente. Po ugodbi i registrima identična je violini, a sviračko umijeće je gotovo jednako kao kod violine. Ipak ovaj instrument ne uživa takav ugled kao violina. Brojne su predrasude o mandolini kao instrumentu manje vrijednosti s ograničenim mogućnostima naspram drugim instrumentima, a nisu zasnovane na činjenicama već proizlaze iz nepoznavanja stvarnih mogućnosti i vrijednosti tog instrumenta.
Mandolina je često privlačila pozornost skladatelja. Vivaldi je napisao dva koncerta za dvije te jedan za jednu mandolinu, sve to u pratnji gudačkog orkestra i čembala. Mozart je mandolinu koristio u dvije pjesme iz 1781. godine – Die Zufriedenheit (K349) i Komm, liebe Zither (K351), a njegova najpoznatija uporaba mandoline je pratnja Don Giovannijeve serenade Deh, vieni alla finestra iz istoimene opere (1787.), slikovita vrsta koja se pojavljuje i u Seviljskom brijaču (1782.) Giovannija Paisiella. Čak je i Beethoven kao mladić skladao šest skladbi za mandolinu i čembalo od kojih su pronađene samo četiri (dvije sonatine, varijacije i Adagio ma non troppo). Mandolina je također bila glazbalo koje je mladi Paganini učio svirati od svog oca prije nego što je naučio svirati violinu.
Korpus
Glavni dio instrumenta je korpus ili rezonantna kutija kruškolikog oblika, koji je sa zadnje strane vrlo ispupčen. O korpusu ovisi sva vrijednost, snaga i izražajnost instrumenta, a ima i snažan utjecaj na kvalitetu tona. Sastavljen je od gornje daske – glasnjače, koja je napravljena od jelovine. Ispod glasnjače se nalazi podupirač odnosno daščica (poput “dušice” kod gudača) koja podupire glasnjaču i stoji okomito na nju, a sprečava da se glasnjača iskrivi što bi rezultiralo određenim gubitkom zvučnosti. U centru glasnjače nalazi se okrugli otvor – zvučni otvor iz kojeg izlaze zvučni valovi. Oko njega se nalazi zaštita najčešće napravljena od kornjačevine ili ebanovine, a služi za zaštitu glasnjače od udara trzalice. Ostatak korpusa sastavljen je od javora, i to od niza savijenih i slijepljenih daščica. Sve daščice trebaju biti izrađene od istog komada drva i složene po istom redoslijedu. Što je korpus lakši i daščice tanje, to je instrument kvalitetniji.
Vrat
Vrat je pričvršćen na korpus instrumenta, a njegova površina mora biti na istoj visini s glasnjačom. Na vrat se postavlja tastatura od mahagonija ili ebanovine koja doseže do rupe na glasnjači, pa često i iznad nje. Na tastaturi se nalazi 22 do 29 pragova napravljenih od mesinga, koji je dijele na polja. Susjedni pragovi su međusobno udaljeni za interval male sekunde. Na gornjem dijelu hvataljke nalazi se sedlo od kosti. Sedlo usmjerava žice, a ne smije biti previsoko jer će i to rezultirati loše ugođenom mandolinom. Lako ga je ispraviti produbljujući proreze za žice. Iako je prenisko žica će se naslanjati na prvi prag te će zujati ili zvučati pola tona više.
Glava
Na vrat se nastavlja glava instrumenta također od javora. Mehanika na kojoj su pričvršćene žice ugrađena je u glavi instrumenta. Sastavljena je od 8 ključeva (čivija), sa svake strane po četiri, na kojima su namotane žice, a služe za reguliranje napetosti žica. Mehanizam ključeva se izrađuje od čelika i sastoji se od tri dijela: valjka s nazubljenim krajem, vijka koji se uklapa u zupce valjka i ključa koji se uglavljuje u vijak. Njegovim okretanjem pokrećemo mehanizam čime reguliramo napetost žica.
Ostali dijelovi
Žice su postavljene u četiri para, ugođena u kvintama (g d1 a1 e2). Prva i druga načinjene su od glatkog čelika, a treća i četvrta su namotane oko svilene strune nitima posrebrenog bakra. Konjić je pomičan, napravljen od tvrdog drva (ebanovine), a dio preko kojeg prelaze žice je od slonovače. Ima široku bazu koja savršeno prianja na glasnjaču. Poželjno je da je konjić viši na području četvrte žice, a niži na području prve, jer četvrta žica, zbog debljine, pri titranju ima veću amplitudu, pa bi preniski konjić prouzrokovao previše šumova. S druge strane, na višim žicama bi prevelika visina konjića otežavala sviranje u poziciji.
Trzalica
Stare mandoline su se svirale s trzalicama od sedefa ili drva. U nekim dijelovima se koristila trzalica od guskinog pera, odatle i potječe naziv "penna" što u prijevodu znači pero. Moderna mandolina najbolje zvuči svirana trzalicom od kornjačinog oklopa, koja mora biti zaobljena, elastična i izdužena (bolja je što duža), a dobra zamjena su i plastične. Kvaliteta tona također ovisi i o trzalici.
Historija
Historija mandoline usko je povezana sa historijom lutnje. U 16. vijeku nastaje mandora s 4 jednostruke ili dvostruke žice. Pojavljuje se u Francuskoj, Njemačkoj i Engleskoj. Talijanski oblik je mandola s 5 ili 6 jednostrukih ili dvostrukih žica ugođenih u kvartama s jednom tercom. Naziv mandola prvi put se koristi 1589. u Firenci. Naziv mandolina prvi koristi Stradivari za umanjenu mandolu. Od sredine 18. vijeka pojavljuje se napolitanska (napuljska) mandolina koja ima 4 dvostruke metalne žice ugođene u kvintama kao kod violine i ton se proizvodi perom ili trzalicom od kornjačevine. Na vratu su usađeni metalni pragovi, konjić je pomičan, a žice se vezuju na kraju tijela na usađene klinove. Uz ovaj oblik postoje i milanska, đenovska, lombardijska, venecijanska i sicilijanska. One se bitno razlikuju od napolitanske mandoline jer imaju oblik male lutnje pa je ponekad nazivaju "Liuto piccolo" ili "Liuto soprano".
Donji Tiškovac
Donji Tiškovac je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bosansko Grahovo koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 265 stanovnika.
Mandolina
Historija
Milanska, đenoveška i lombardijska imaju po 6 dvostrukih struna od crijeva ugođenih u kvartama s jednom tercom, venecijanska je ista kao lombardijska bez 6. para struna i sve imaju crijevnate strune i crijevnate pragove na vratu, a brešanska ima 4 jednostruke žice. Talijani su raširili te instrumente uglavnom podučavajući bečku i parišku aristokraciju.
Donji Tiškovac
Istorija
U Donjim Tiškovcima na lokaciji Zakošani nalazi se antička Gradina.
Kad je 1875. godine počeo srpski ustanak, koji je vodio Golub Babić protiv turske vlasti, prve žestoke borbe su se vodile u širem rejonu Tiškovca, koje je sada podijeljeno na tri dijela. Jedan pripada Hrvatskoj, drugi opštini Bihać (nekad Drvar) i treći je u Bosanskom Grahovu. Zbog toga se to područjr i zove Tromeđa, između Like, Bosne i Dalmacije. Ustanak je i završio na Tromeđi, jer su Turci na ovaj prostor prodrli iz Like (uz odobrenje nekih Austro - Ugarskih zapovjednika.
Mandolina
Historija
U 18. vijeku mandolina je bila jedan od najpopularnijih instrumenata u Italiji i Francuskoj. Svirana je u svim socijalnim skupinama - od najnižeg staleža do aristokracije. Postoji vrlo bogata barokna literatura za mandolinu, od velikih majstora barokne muzike kao što su Vivaldi, Scarlatti, Haendel, Paisiello do onih manje poznatih Gervasio, Lecce, Cecere, Leone, Denis, Boni, Valentini, Eterardi, Barbella, Conforto, Lamberti, Riggieri, Caudioso i dr. Sredinom 18. vijeka štampaju se prve škole za mandolinu a najpoznatije su škole G. Leonea, P. Denisa, G. Fouchettia, G. B. Gervasia. Njihove škole se baziraju na problemima kao što su ljestvični nizovi, rastavljeni akordi, arpeggio preko dvije žice, preskok žica i ukrasi. Škole baroknih majstora otvaraju nove načine variranja. Ove škole izvrsno postavljaju desnu ruku, jer se sve skladbe moraju izvesti s lakoćom. Savladavaju se brzi pasaži, odnosno svi tehnički problemi barokne muzike. Ne upotrebljava se tremolo, tonaliteti su do 3 predznaka. Raspon tonova je kraći jer su tada mandoline imale manje polja nego današnje.
Na prijelazu 18. u 19. vijek, dolazi do miješanja dvije tradicije zbog političko kulturnih prilika. Te dvije tradicije su talijanska i austrijska, jer kao u Italiji, mandolina je imala svoj procvat i u Austriji, pogotovo u Beču. Tamo se sviralo na brešanskoj mandolini, zbog utjecaja Bortolazzia koji je taj instrument doveo u Beč (on je prvi napisao školu mandoline na njemačkom jeziku). Kompozicije za mandolinu pisali su poznati bečki kompozitori kao što su Mozart, Beethoven, Hummel i dr. Do 19. vijek - mandolom su se nazivale gotovo sve mandoline s plastičnim žicama ( brescianska, lombardijska, venecijanska i sl. ), a od 19. stoljeća, zbog potrebe da se stvori jedna porodica trzalačkih instrumenata koji bi oformili kvartet ili orkestar poput gudačkog, mandola postaje naziv za instrument po obliku sličan napolitanskoj mandolini, samo većih dimenzija s dubljim žicama (poput viole kod gudača). Osim mandole tada se izrađuju i afirmiraju instrumenti koji bi kod gudača zamijenili violončelo i kontrabas. Tako su nastale alt mandole, tenor mandole, mandolončelo i mandolon.
Usavršavanjem napolitanske mandoline, uvođenjem metalnih žica i modernih ključeva, te produžavanjem hvataljke do 25, pa čak i do 29 pragova, došlo je do potrebe da se za mandolinu pišu sve zahtjevnija i virtuoznija djela. U početku u orkestrima su se najčešće svirale obrade raznih opernih dijela, no s vremenom se pisalo sve više originalnih dijela za mandolinu. Štampana su brojna djela koncertne muzike za mandolinu. U Italiji su živjeli izvrsni virtuozi, kompozitori, graditelji i pedagozi koji su doprinijeli afirmaciji mandoline, pa moglo bi se reći i zlatnom dobu mandoline i mandolinskih orkestara. Glavni predstavnici romantizma su Raffaele Calace – mandolinist, graditelj, kompozitor i pedagog, te Carlo Munier. Njihove škole se nadograđuju na škole baroknih majstora. Česta je upotreba tremola, duo – style, višeglasja (dvohvati, trohvati), proširen je opseg tonova, vježbe prolaze kroz sve tonalitete dura i mola. S obzirom da su R. Calace i C. Munier i njihovi sljedbenici pisali najzahtjevnije kompozicije, njihove škole najbolja su priprema za svladavanje mandolinske romantičke literature. Od ostalih kompozitora za mandolinu najpoznatiji su Marucelli, Ranieri, Amoroso, Leonardi, Graziani – Walter, Branzoli, Bertucci, De Cristofaro, Silvestri, Bellenghi, Francia, Marzuttini, Bottacchiari, Maciocchi i dr.
Seven Fields, Pennsylvania
Seven Filds je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.887, što je 901 (45,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rumasachi, Urique
Rumasachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1853 m.
Robert Rodriguez
Robert Anthony Rodriguez (San Antonio, Teksas, 20. 6. 1968.-) je meksičkoamerički pisac, producent, muzičar i filmski režiser poznat po snimanju niskobudžetnih ali popularnih nezavisnih i studijskih filmova s niskim budžetom i velikom brzinom snimanja za holivudske standarde. Većinu svojih filmova je snimio u Teksasu i Meksiku.
Duler (Bosansko Grahovo)
Duler je nenaseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bosansko Grahovo koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 99 stanovnika.
Monesi di Triora, Imperia
Monesi di Triora je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1400 m.
Kleinfischlingen
Klajnfišlingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 74 opštinska središta okruga Zidlihe Vajnštrase. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 270 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7337048.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zidlihe Vajnštrase Klajnfišlingen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Zidlihe Vajnštrase. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 131 metra. Površina opštine iznosi 2,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 270 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 107 stanovnika/km².
Jamestown, Oklahoma
Džejmstaun je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 10.
El Troncón (razvrstavanje)
El Troncón ima više značenja:
Livezile, Valea Mare
Livezile je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Valea Mare.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 404 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 217 m.
Fergus Dubdétach
Fergus Dubdétach ("crnozubi") bio je, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, kralj Ulaida i kratkotrajni veliki kralj Irske. Na prijestolje je došao nakon što je njegov prethodnik Lugaid mac Con, protjeran sa Tare od strane Cormac mac Airta i ubijen u Munsteru od strane Cormacovog pjesnika Ferches mac Commáina. Fergus i njegova dva brata - Fergus Caisfhiachlach ("grubozubi") i Fergus Foltlebair ("dugokosi") - su potom protjerali Cormaca u Connacht, a Fergus je preuzeo prijestolje. Vladao je godinu dana prije nego što ga je u bitci kod Crinne, uz pomoć Tadg mac Céina i Lugaid Láme, porazio i ubio Cormac.
Lebor Gabála Érenn uopće ne navodi Fergusovo porijeklo. Geoffrey Keating mu, naprotiv, daje dugi rodoslov prema kome mu je otac bio Finnchad, sin Ogamana i bivšeg velikog kralja Fíatach Finna. Annals of the Four Masters tvrdi da je Fergusov otac bio Imchad, ali ne navodi porijeklo.
Lebor Gabála navodi kako je Lugaid vladao u vrijeme rimskog cara Komoda (180-192). Kronologija Keatingove Foras Feasa ar Éirinn mu vladavinu smješta u period 203-204, a Annals of the Four Masters u 225-226.
Los Otates, Mezquitic
Los Otates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1739 m.
Briis-sous-Forges
Bri su Forž je naselje i opština u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Eson koja pripada prefekturi Paleso.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3211 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 295 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,86 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 111 metar (maksimalnoj 173 m, a minimalnoj 87 m).
Salietto, Isernia
Salietto je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 444 m.
Eochaid Gonnat
Eochaid Gonnat ili Gunnat ("ranjavajući"?), sin Fiacha sina Imchada sina Bresala sina Sírchada sina Fíatach Finna, bio je, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, veliki kralj Irske. Na prijestolje je došao nakon smrti Cormac mac Airta. Vladao je godinu dana prije pogibije u bitci. Izvori se spore oko toga tko ga je ubio - tako se spominju Lugaid mac Lugna, Lugaid Menn sin Óengusov te Lugna Feirtre. Naslijedio ga je Cormacov sin Cairbre Lifechair. Kronologija Keatinogove Foras Feasa ar Éirinn mu vladavinu smješta u period 244-245, a Annals of the Four Masters u 266-267.
Kleinich
Klajnih je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 107 opštinskih središta okruga Bernkastel-Vitlih. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 696 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7231070.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bernkastel-Vitlih Klajnih se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Bernkastel-Vitlih. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 450 metara. Površina opštine iznosi 20,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 696 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 34 stanovnika/km².
El Quetzal, San Juan Evangelista
El Quetzal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Juan Evangelista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
El Zapote, Santa Cruz Zenzontepec
El Zapote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Cruz Zenzontepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 108 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 876 m.
Palos Blancos, Reynosa
Palos Blancos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 65 m.
Koasati
Koasati (Coushatta), pleme Muskhogean Indijanaca nastanjeno u ranom 18. stoljeću u području današnjeg grada Montgomery u Alabami.
Ime
Značenje imena je nepoznato. Često se navodi i kao Coosawda, Coushatta i skračeno Shati.
Povijest
Swanton za ranu lokaciju Koasatija navodi mjesto gdje se spajaju Coosa i Tallapoosa, a najpoznatije selo Wetumpka, na istočnoj obali Coose u okrugu Elmore. Wetumpka se kasnije podijelila na Big Wetumpka, gdje je suvremena Wetumpka, i Little Wetumpka, kod slapova Coose. Nakon pobjede Engleza nad Francuzima, tamo iza 1763., mnogi Koasati i Alabame napuštaju svoje domove i prelaze preko Mississippija u Louisianu. U Louisiani Koasati podigoše sebi nekoliko naselja, najveće kod ušća Quicksand Creeka na istočnoj obali Sabine. Uskoro oni počeše prelaziti na područje Teksasa, što ga tada držaše Španjolci. Španjolski službenici ih dočekaše lijepo, očekivali su naime ojačati istočnu granicu prijateljskim plemenima. Koasati su ovuda tumarali oko Red Rivera i Sabine. Španjolcima su služili kao stražari i izviđači na strateškim položajima uz rijeku Trinity. Godine 1830. 600 ih je živjelo na ili blizu svojih nezavisnih sela. Ovdje su se bavili lovom, ribolovom, sakupljanjem i trgovinom sa Španjolcima. Na sadašnjem okrugu San Jacinto nalazilo se Upper Coushatta Village (Battise Village), sada pod vodom jezera Livingston. Swanton smatra da su Koasati u tom selu 1850. imali 500 ratnika, uključujući i Colita's Village (Lower Coushatta Village). Drugo njihovo naselje Long King's Village (Middle Coushatta village) nalazilo se na slivu Tempe Creeka i Long King Creeka, u okrugu Polk, oko dvije milje sjeverno od brane Lake Livingston Dam, na rijeci Trinity. Ovo selo bijaše njihovo glavno središte, u njemu je živio Long King, glavni poglavica nad svim poglavicama Koasatija. Od poglavica iz tog vremena kod teksaških Koasatija spominju se Long King, Tempe, i Long Tom. Po svima njima nazvani su potoci u okrugu Polk. Ostali poglavice bijahu Colita, Ben-Ash, Canasa Gimingu, Chickasaw Abbey, Mingo, Payacho, Pia Mingo, i Usacho. Koasati su ostali neutralni u teksaškoj revoluciji (Texas Revolution), ali su za vrijeme 'Runaway Scrape', bijega teksaških obitelji pred najezdom vojske Antonio López de Santa Anna, pomagali tim ljudima i hranili ih kad su tražili skloništa i zaštitu po njihovim selima. Godine 1839. pojaviše se Comanche i napadoše Long King's Village. Ali i Koasati su ratnici, pobijediše i otjeraše neprijatelja. Pleme počinje raditi na tome da im se dodijeli zemlja za rezervat. Sve će pasti u vodu. Godine 1852. umre poglavica Colita. Ovaj poglavica bio je toliko efektivan i popularan da Galveston News sa tugom piše o njegovoj smrti. Što nije pošlo Koasatima za rukom, pošlo je njihovim rođacima i prijateljima Alabamama, oni dobiše(1854.) rezervat u okrugu Polk. Dio ih se udružio sa Alabamama (1859.) u tom okrugu, gdje im potomci žive i danas. Dio ih ostade u Colita's Village u San Jacinto County do 1906, kada su se pridružili onima u okrugu Polk. Veliki dio pak se vratio u Louisianu, u blizinu Kindera. Dijelovi Koasatija u Alabami udružilo se sa Creekima na putu za Oklahomu. Njihovi potomci i danas žive po navedenim državama.
Populacija
Koasati prema NAHDB-u broje tek 500 duša (1700) u Alabami, tako procjenjuje i Swanton za 1760. godinu. Godine 1800.za NAHDB njih ima tek 600, po 200 u Alabami, Louisiani i Teksasu. Sve su ove procjene višestruko srezale njihovo brojno stanje i nepodudarne su i proturječne. Tako su za Swantona, 1850. Koasati imali 500 ratnika samo u selima Battise i Colita's Village, gdje su još žene i djeca. I kasniji brojevi su nepouzdani. Tako BIA iz Louisiane navodi samo Koasatije iz Louisiane kojih je po njima bilo 537 u toj državi 1989. godine. Ethnologue-ov broj, za 2000., vjerojatno samo govornika, od 100 duša u državi Texas i više nigdje, potpuno je besmislen. Godine 2000. NAHDB opet kalkulira da ih je 200 u Alabami, 700 u Louisiani i 100 u Teksasu.
Los Ranchitos, Tumbiscatío
Los Ranchitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tumbiscatío.
Kućna muva
Kućna muva (Musca domestica) je kosmopolitska vrsta muva iz familije pravih muva Muscidae, sivo-crne boje sa četiri uzdužne pruge na leđnoj strani grudnog regiona. Pripada brojno najzastupljenijim insektima, pri čemu je njena brojnost najveća za vreme toplih, letnjih meseci. Polaganje jaja i razviće odvija se na smetlištima, otpacima u domaćinstvu, stajskom đubrivu i sl.
Prenosilac je velikog broja uzročnika oboljenja, usled čega se zajedno sa pacovima i bubašvabama ubraja u vrste od najvećeg značaja za zdravlje ljudi i širenja epidemija. Prenosi izazivače:
Bland, Virginia
Bland je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 409.
Khamudi
Khamudi je bio posljednji faraon Hiksa iz Petnaeste dinastije. Vlast mu se svodila na relativno usko područje Donjeg Egipta. Tebanski vladar Ahmosea I ga je napao u desetoj godini svoje vladavine, a porazio u 16. godini. Na temelju toga je izračunato da je vladao u periodu 1540-1534. pne. u niskoj, odnosno 1560-1554. pne. po viskoj kronologioji.
Mansuè, Treviso
Mansuè je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2937 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Gornje Peulje
' Peulje''' je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bosansko Grahovo koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 900 stanovnika.
Geografija
Peulje se sastoje iz gornjeg i donjeg sela. Peulje je selo smješteno u podnožju planina Šator i Dinare.
Malobrojni stanovnici sela imaju velikih problema sa snabdijevanjem vodom u ljetnom periodu, a u predratnom periodu urađen je veliki dio radova na izgradnji vodovoda za selo.
Istorija
U poslednjim ratnim dešavanjima 1992-1995 došlo je do uništenja – rušenja osnovne škole u Peuljama i oštećenja crkve i domova.
Van Allenov pojas zračenja
mini|desno|350px|Van Allenovi pojasevi zračenja mini|desno|200px|Jupiterovi promjenjivi pojasevi zračenja mini|desno|200px|Čestice jače od 100keV mini|desno|200px|Čestice jače od 1MeV mini|desno|200px|Čestice jače od 400MeV Van Allenovi pojasevi zračenja su oblika torusa i sadrže energetski nabijene čestice (plazma), koje okružuju Zemlju, a drži ih Zemljino magnetsko polje. Te visokoenergetske elementarne čestice električki nabijaju kozmičke zrake. Zemljino magnetsko polje je jednoliko raspodjeljeno oko Zemlje, ali na Sunčevoj strani je sabijeno zbog utjecaja Sunčevog vjetra, dok na drugoj, mračnoj strani, je izduženo.
Razlikuju se dva Van Allenova pojasa zračenja, vanjski i unutarnji. Vanjski Van Allenov pojas zračenja sadrži visokoenergetske elektrone, dok unutarnji sadrži protone i elektrone. Osim toga, ti pojasevi sadrže i manju količinu alfa-čestica. Ovi pojasevi su povezani i sa stvaranjem polarne svjetlosti, kada visokoenergetske čestice udaraju u gornje slojeve atmosfere i stvara se fluorescencija.
Otkriće
Američki fizičar James Van Allen je otkrio dva pojasa pojačanog radioaktivnog zračenja koji opkoljavaju Zemlju. Pojaseve u obliku torusa, nazvane “Van Allenovi pojasevi zračenja”, otkrio je pomoću Geigerovih brojača, postavljenih na umjetnim satelitima Explorerom 1 i Explorerom 3 1958. godine. Poslije su izmjereni i mapirani sa umjetnim satelitima Explorerom 4, Pioneerom 3 i Lunom 1. Oni štite Zemlju od opasne Sunčeve radijacije tako što je “skupljaju” i od nje formiraju pojase koji opasavaju Zemlju. Te čestice predstavljaju elektroni, protoni i alfa-čestice.
Van Allenovi pojasevi zračenja su otkriveni i na drugim planetima. Svaki planet koji ima dovoljno jako magnetsko polje, može stvoriti takve pojaseve. Sunce nema takve pojase. Voyager 2 je potvrdio da postoje na Uranu i Neptunu.
Vanjski Van Allenov pojas zračenja
Veliki vanjski pojas zračenja se širi negdje od 13 000 do 60 000 km iznad Zemljine površine. Najjači intenzitet ima između 4 do 5 Zemljinih polumjera (25 000 do 30 000 km). Sastoji se od visokoenergetskih (0,1–10 MeV) elektrona, koji su zarobljeni magnetosferom. Osim toga, mogu se pronaći ioni, u obliku visokoenergetskih protona, mali udio alfa-čestica i kisikovih O+ iona. Sličan je sastav kao u ionosferi, samo što ove čestice mnogo veće energije.
Vanjski pojas je veći od unutarnjeg i čestice su dosta promjenjive, posebno pod utjecajem geomagnetskih oluja, koje nastaju zbog pojačanog magnetskog djelovanja na Suncu.
Unutarnji Van Allenov pojas zračenja
Unutarnji Van Allenov pojas zračenja se širi od 100 do 10 000 km iznad površine Zemlje. Sadrži visokoenergetske protone, čija energija prelazi i 100 MeV te elektrone sa energijom preko 100 keV, koji su zarobljeni sa jakim Zemljinim magnetskim poljem, u tom području.
Smatra se da protoni energije veće od 50 MeV nastaju sudarom kozmičkih zraka sa jezgrama atoma, u gornjoj atmosferi. Protoni energije manje od 50 MeV vjerojatno potječu od geomagnetskih oluja.
Kuljače
Kuljače je naselje u opštini Budva u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 13 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 7 stanovnika).
Demografija
U naselju Kuljače živi 28 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 34.0 godina (32.5 kod muškaraca i 33,5 kod žena). U naselju ima 23 domaćinstva, a broj članova po domaćinstvu je 4/5.
Van Allenov pojas zračenja
Unutarnji Van Allenov pojas zračenja
Protoni su kinetičke energije od 100 keV (može proći kroz olovo debljine 0,6 mm) do 400 MeV (može proći kroz olovo debljine 143 mm). Energija koju imaju brzi elektroni ili alfa-čestice, u unutarnjem i vanjskom Van Allenovom pojasu zračenja, opasna je za ljudsko zdravlje.
Utjecaj na putovanje svemirskim letjelicama
Teoretičari zavjere smatraju da astronauti ne bi preživjeli put do Mjeseca zbog jakog zračenja prilikom prolaska kroz Van Allenove pojaseve, te uslijed kozmičkih zraka. Objašnjenje je da su Apollo letjelice kroz Van Allenov pojas prolazile četiri sata, a od ionizirajućeg zračenja bili su zaštićeni metalnom oplatom same letjelice. Štoviše sama putanja letjelice od Zemlje do Mjeseca odabrana je na način da se što više smanji izlaganje zračenju prilikom prolaska kroz Van Allenov pojas. Čak je i sam dr James Van Allen, otkrivač Van Allenovog pojasa, demantirao tvrdnje da je zračenje preopasno za astronaute te je ustvrdio da je količina zračenja prilikom prolaska kroz Van Allenov pojas manja od 1 rem (10 mSv), što je ekvivalent normalnom ambijentalnom zračenju koje prosječan čovjek na zemlji primi u tri mjeseca. S druge strane, zračenje je upravo dokaz da su astronauti išli na Mjesec. Uočeno je da je 33 od 36 astronauta iz programa Apollo dobilo sivu mrenu za koje se pokazalo da je posljedica izloženosti kozmičkom zračenju za vrijeme putovanja.
Solarne ćelije, integrirani krugovi i davači mogu biti oštećeni kada prolaze kroz područje pojačanog zračenja, pogotovo za vrijeme geomagnetskih oluja. Sve manje elektroničke komponente, stvaraju veću mogućnost da budu oštećene. Moraju imati sloj veće tvrdoće da bi radile pouzdano. Svemirski teleskop Hubble, kao i drugi umjetni sateliti, često ugasi elektroniku dok prolazi kroz područje pojačane radijacije.
Satelit koji je zaštićen aluminijskim limom 3 mm debljine te prolazi kroz Van Allenove pojaseve zračenja, primit će oko 2 500 rema (25 Sv) godišnje. Gotova sva radijacija se prima u unutarnjem pojasu.
Robert Elliott Burns
Robert Elliott Burns (10. maj 1892 – 5. jun 1955) bio je američki kriminalac i publicist, najpoznatiji kao autor autobiografske knjige I am a Fugitive from a Georgia Chain Gang!, koja je razotkrila zlostavljanja osuđenika u južnjačkim državama i potakla ukidanje zloglasnog sistema tzv. chain gangova.
Burns se rodio u gradu Pallisade u državi New Jersey. Za vrijeme prvog svjetskog rata je služio u vojsci kao bolničar. Nakon demobilizacije se nije mogao zaposliti, te je postao skitnica i godine 1922. završio u Atlanti, gdje je zajedno s još dva čovjeka opljačkao trgovinu. Za taj je zločin osuđen na kaznu zatvora u trajanju od 6 do 10 godina.
Pri povratku je Burns otkrio da vlasti ne namjeravaju ispuniti obećanje, te je bio izložen zlostavljanju. Nakon nekoliko neuspješnih pokušaja da ishodi uvjetni otpust, Burns je 4. septembra 1930. uspio ponovno pobjeći. Došao je u rodni New Jersey gdje se izdržavao slabo plaćenim poslovima i uz pomoć brata, pjesnika Vincenta Godfreya Burnsa, napisao svoju knjigu. Nakon što je objavljena 1932. godine je postala bestseler, a iste godine je po njoj snimljen znameniti film I Am a Fugitive from a Chain Gang sa Paulom Munijem u glavnoj ulozi.
U međuvremenu je Georgia kod vlasti New Jerseya pokrenula postupak izručenja, ali je guverner te države pod pritiskom javnosti odbio taj zahtjev. Godine 1945. je Burns službeno pomilovan od guvernera Georgije te je posljednjih deset godina života proveo kao slobodan čovjek.
Njegov život je 1987. postao predmet biografskog filma The Man Who Broke 1000 Chains sa Valom Kilmerom u glavnoj ulozi.
Mac Con
Lugaid Mac Con, poznat i kao Mac Con, bio je, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, veliki kralj Irske. Pripadao je klanu Corcu Loígde, odnosno Dáirine. Otac mu je bio Macnia mac Lugdach, a majka Sadb ingen Chuinn, kćer ranijeg velikog kralja Conn Cétchathacha. Mac Con je, prema mišljenju nekih učenjaka, istovjetna ličnost sa drugim legendarnim kraljem Tare iz Dáirinea, Lugaid Loígdeom.
El Tecorral, Amecameca
El Tecorral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Amecameca.
Mac Con
Nakon što je Macnia umro, Sadb se udala za Ailill Auloma, kralja Munstera i de facto kralja Južne Irske; Lugaid je postao njegov posinak. Prema predaji je nadimak ("pseći sin") dobio nakon što ga je podojila poočimova kuja po imenu Eloir Derg. Lugaid i njeova polubraća su, suprotno Ailillovoj želji, stupili u savez sa Nemedom, sinom Sroibcennovim, kraljem Érainna iz Munstera, te u bitci kod Gruitinea ubili velikog kralja Conaire Cóema. Kada je prijestolje zauzeo veliki kralj (i Lugaidov stric) Art mac Cuinn, Conaireovi sinovi su u bitci kod Cennfebrata ubili Nemeda. U tom okršaju je Lugaid ranjen u bedro, a poslije ga je otac protjerao iz Irske. U Britaniji je Lugaid sklopio savez sa Benne Britom, sinom tamošnjeg kralja, te sakupio najamničku vojsku. Sa njom se vratio u Irsku te u bitci kod Maigh Mucruimhea u Connachtu porazio i ubio Arta. Tada je preuzeo mjesto velikog kralja.
El Tecorral, Amecameca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2620 m.
Mac Con
Vladao je trideset godina. Kada je presudio pogrešno u jednom sudskom sporu, Artov sin Cormac ga je svrgnuo. Poslije toga je pobjegao u Munster, tražeći pomoć rodbine i pokušavši se pomiriti sa poočimom Ailill Aulomom. Stari Ailill ga je, međutim, krivio za smrt sina Éogan Móra, te ga je prilikom zagrljaja ugrizao otrovnim zubom. Lugaid je pobjegao, ali ga je ubio pjesnik Ferches mac Commáin.
Cormac, međutim, nije naslijedio svog tetka, jer ga je u Connacht protjerao ulsterski kralj Fergus Dubdétach, koji je godinu dana nakon Lugaidove smrti držao prijestolje.
Lebor Gabála Érenn navodi da je Lugaid vladao u vrijeme rimskog cara Komoda (180-192). Kronologija Keatingove Foras Feasa ar Éirinn mu vladavinu smješta u period 173-203, a Annals of the Four Masters u period 195-225. Imao je dva sina Fothada Cairpthecha i Fothada Airgthecha, koji će kasnije zajedno vladati kao veliki kraljevi.
Među suvremene potomke Lugaid mac Cona se ubrajaju O'Driscolli, O'Learyji, Coffeyji, Hennessyji i Flynnovi iz Grofovije Cork.
Kleinkarlbach
Klajnkarlbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 48 opštinskih središta okruga Bad Dirkhajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 922 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7332031.
Ahhotep I
Ahhotep I (alternativno Ahhotpeilior Aahhotep) je bila drevna egipatska kraljica koja je živjela oko 1560- 1530. pne., u doba ranog Novog egipatskog kraljevstva. Kao članica Sedamnaeste dinastije, bila je kći kraljice Tetisheri (Teti Mala) i Taoa I, te vrlo vjerojatno sestra/supruga faraona Tao II.
Porodica i život
Za Ahhtotep se vjeruje da je svom suprugu/bratu Taou II Hrabrom rodila dvoje sinova - Kamosea i Ahmosea - koji će postati faraoni, a potonji istjerati Hikse iz Donjeg Egipta te ponovno ujediniti državu.
Iako se Ahmose obično naziva osnivačem Osamnaeste dinastije, neki egiptolozi tu čast poklanjaju upravo Ahhotep. Kao razlog se navodi veliki ugled koji je uživala u porodici, odnosno počasti koju su joj na spomenicima odali budući faraoni, te naznake da je i sama sudjelovala u vojnim pohodima protiv Hiksa.
Njeno je regenstvo prestalo kada je Ahmose bio dovoljno star da pokrene konačni pohod protiv Hiksa. Međutim, i nakon toga je Ahhtoep nastavila imati važnu ulogu u upravi, a prema egipatskim izvorima je umrla u dobi od 90 godina.
Grob
Grob Ahhotep je pronađen 1859. na lokalitetu Dra Abu el-Naga kraj Tebe.
U njemu je pronađen sarkofag s nizom vrijednih predmeta, kao i s prilično istrunulom mumijom.
Kristal
mini|250p|Kristal [[kvarca]] mini|250p|Kristali [[Insulina]]
U hemiji i mineralogiji, kristal predstavlja čvrstu materiju čiji su konstruktivni elementi atomi, molekuli, ili joni a koji grade pravilnu unutrašnju (prostornu) strukturu. Reč kristal potiče od grčke reči "κρύσταλλος" koja znači čisti led, i nekada se odnosio samo na kristal kvarca.
U mineralogiji kristal je telo ograničeno geometrijskim površinama (pljosnima) a u svim delovima ima jednaka hemijska svojstva.
Većina metala predstavljaju polikristale. Kod kristala je česta pojava bližnjenja, odnosno simetričnog urastanja kristala.
Kristalna struktura
Kakvu će kristalnu strukturu fluid formirati zavisi od hemijskog sastava fluida, uslova pri kojim dolazi do očvršćavanja i od pritiska. Proces formiranja kristalne strukture, odnosno nastanka kristala, naziva se kristalizacija.
Granični elementi kristala
Spoljašnja poliedarska forma kristala predstavljena je graničnim elementima kristala. Granični elementi kristala su:
Pljosni su uglavnom glatke ravne površine koje sa svih strana omeđuju kristal. Rogljevi predstavljaju tačkaste granične elemente koji se nalaze na mestu preseka tri ili više pljosni ili na mestu susreta tri ili više ivica. Ivice su lineamenti koji se javljaju na kontaktu dve pljosni. Ispitivanjem ovih elemenata i utvrđivanjem postojanja elemenata simetrije određuje se po kojoj kristalnoj sistemi se odvijala kristalizacija.
Naniaba
Naniaba (Little Tohome, Naniba) /od choctawskog u značenju "fish eaters"; prema Swantonu "people dwelling on a hill," ili "people of the Forks;" / Muskhogean pleme, ogranak Tohome Indijanaca iz jugozapadne Alabame na području današnjeg okruga Clarke, sjeverno od Mobile Baya. Rana populacija Naniaba nije poznata, Regis de Rouillet 1730. procjenjuje im broj ratnika na 50, a Francuski guverner nekadašnje kolonije Louisiane, Louis Billouart de Kerlerec (1704-1770), procjenio je 1758. da Mobile, Tohome i Naniabe imaju ukupno 100 ratnika. Njihovi ostaci vjerojatno su se sa ostalim Tohome Indijancima otopili među Choctawima so sredine druge polovice 18. stoljeća. Kulturno su pripadali Jugoistočnim Indijancima (ratarima(.
Ercolano, Napoli
Ercolano je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53576 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 158 m.
Četkica za zube
mini|desno|160p|Četkice za zube Četkica za zube predstavlja jedno od osnovnih sredstava za održavanje oralne higijene. Ona se koristi za mehaničko odstranjivanje svih stranih materija sa površine zuba, desni i jezika. Procenjuje se da se četkicom može očistiti oko 60-70% zubnih površina, pa se za efikasnije čišćenje koriste dodatna sredstva (konac za zube, interdentalni stimulator, trake za poliranje, čačkalice i dr). Obično se koristi u kombinaciji sa pastom za zube sa fluoridima.
Danas na tržištu postoji široka ponuda četkica za zube. One se razlikuju po veličini, izgledu (dizajnu), kvalitetu vlakana, dodacima (čistač za jezik, gumeni nastavci za poliranje zuba i masažu desni) itd. Kompanija Hasbro je 2005. proizvela tzv. „muzičku četkicu“ koja za vreme pranja zuba emituje različite muzičke numere.
Istorijat
mini|desno|160p|Demonstracija upotrebe četkice za zube iz 1899. Prema nekim izvorima, četkice za zube slične današnjim su počele da se koriste u Kini krajem 15. veka. Bile su izrađene od bambusa i dlaka divljeg vepra. Englez Vilijem Edis je 1780. godine prvi započeo masovnu proizvodnju četkica, a na ideju da napravi četkicu za zube je došao deset godina ranije tokom boravka u zatvoru. On je napravio rupice na životinjskoj kosti i u njih ubacivao vlakna iz konopca i učvršćivao ih lepkom. Za veoma kratko vreme se obogatio zahvaljujući svom izumu. Prvu četkicu zaštićenu patentom je izumeo H. N. Vadsvort 1857. u Sjedinjenim Američkim Državama, ali je njena masovna upotreba počela tek 1885. godine. Drška četkice je takođe bila od životinjske kosti, a vlakna su bila izrađena od dlake sibirskog vepra. Prva četkica sa veštačkim (najlonskim) vlaknima je puštena u prodaju 24. februara 1938, a prvu električnu četkicu pod imenom Bronksodent je proizvela firma Bristol-Majers 1959. godine.
Građa
Četkica za zube se sastoji od drške, vrata i glave na kojoj se nalaze vlakna. Danas se proizvode četkice različitog oblika, pa se drška i glava mogu nalaziti u istoj ravni ili glava može biti postavljena pod određenim uglom u odnosu na dršku. Na glavi četkice trebalo bi da se nalazi 2-3 reda snopića i u svakom redu bi trebalo biti 6-8 snopića sa 30 vlakana prosečne dužine 1 cm. Četkice sa većim brojem vlakana imaju 4 reda po 13 snopića. mini|desno|160p|Glava četkice sa vlaknima mini|desno|160p|Električna četkica Dimenzije četkice zavise od uzrasta i morfoloških karakteristika korisnika. Četkice za decu su dugačke 12,5-15 cm sa glavom dimenzija 2,5 cm, dok su one namenjene odraslim osobama dugačke 15,5-17 cm sa glavom dimenzija 3-4 cm.
Vlakna mogu biti napravljena od prirodnih ili veštačkih materijala. Nekada su se više koristili prirodni materijali (dlaka koze, jazavca, svinje), ali se danas (zbog niza prednosti) uglavnom koriste vlakna napravljena od najlona ili poliestera. Dužina vlakana iznosi približno 10-11 mm, a dijametar 0,20-0,35 mm. NJihovi vrhovi su zaobljeni ili usečeni u centralnom delu kako bi bolje prianjala uz površinu zuba. Prema tvrdoći, vlakna (odnosno četkice) se dele na tvrda, srednje tvrda i meka. Većina stomatologa preporučuje upotrebu mekih ili srednje tvrdih  četkica, jer tvrda vlakna mogu da izazovu oštećenje gleđi i desni. Postoje i ekstra meke četkice namenjene mlađoj deci.
Kriterijumi
Prema preporukama Američke dentalne asocijacije, dobra četkica za zube treba efikasno da čisti zube i usnu duplju, da bude laka za rukovanje i održavanje, da svojim dizajnom bude prilagođena individualnim karakteristikama korisnika i da može neometano da se izlaže vazduhu (radi sušenja).
Održavanje četkice
Nakon svake upotreba četkica treba da se opere i ostavi na stalak kako bi se osušila. Zamena dotrajalih četkica se radi prosečno svakih 2-3 meseca, odnosno u dužim ili kraćim intervalima u zavisnosti od njenog kvaliteta i učestalosti korišćenja. Dokazano je da su nove četkice 35% efikasnije u odnosu na one sa dotrajalim vlaknima.