cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Venerina muholovka
Izgled
Biljka ima rozetu prizemnih listova koji izrastaju iz kratkog podanka (rizome) koji nije razgranat. Plojka lista neobičnom granom je prilagođena hvatanju kukaca. Plojka je sastavljena od dvije polovice (zaklopca) koje na rubovima nose čvrste čekinje (zupce), koje su povezane glavnim rebrom i mogu se brzo zaklopiti i tako uhvatiti kukca koji se kreće po unutarnjoj strani klopke. Listovi venerine muholovke narastu od 6-15 cm. Cvjetovi su bijeli, ima ih 3-10 na jednoj cvjetnoj stapci koja je visoka 15-45 cm. Biljke cvatu tek kad navrše 6-7 godina života. Zimi su listovi, pa tako i cijela biljka, mali ili listova uopće nema i biljka prezimi mirujući, a na proljeće iz podanka ponovo rastu novi listovi.
Daktil (mitologija)
Kad su se Grci zaklinjali nekom naročito svečanom zakletvom, često su prislanjali ruke na zemlju dok su je izgovarali.
Venerina muholovka
Hranjenje
Biljka privlači kukce slatkim sokom (nektarom) koji se izlučuje na rubovima klopke i crvenkastom bojom lista-klopke. Kad kukac sleti na klopku, ona se neće odmah zatvoriti. Potrebno je da kukac hodajući dodirne i time podraži dvije od tri osjetne dlačice, koje se nalaze u sredini svakog zaklopca, blizu glavnog rebra. Tek tada klopka se brzo zatvori i ulovi kukca. Ako kukac uspije pobjeći, klopka će se otvoriti polagano, nakon otprilike dva sata. Ako je kukac ulovljen, biljka će iz posebnih žlijezda izlučivati posebne enzime koji razgrađuju bjelančevine uhvaćene životinje. Proces probavljanja traje od 4 do 10 dana. Jedan listić odnosno klopka dok ne uvene može probaviti 3 do 4 insekta. Posebna skupina žlijezda upija tako probavljene tvari koje biljka koristi kao dodatnu hranu, osobito kao važan izvor dušika i fosfora.
Daktil (mitologija)
Idski Daktili
Daktili s planine Ide u maloazijskoj oblasti Frigiji otkrili su kako se obrađuje metal pomoću vatre i od njega stvaraju korisni predmeti; Walter Burkert smatra da, kao što su manji bogovi odslikavali stvarna udruženja poklonika određenog kulta, tako su se udruženja kovača odnosila prema "daktilima" u stvarnom životu. Pripisivalo im se i otkriće gvožđa. Tri frigijska Daktila u službi Velike Majke "Adrastejske" (Ἀδράστη) obično se imenuju kao Akmon ("nakovanj"), Damnamenej ("čekić") i Kelmid (livenje). Ovidije u Metamorfozama priča kako je Zevs pretvorio Kelmida, inače svog starog druga, u neki tvrdi metal (adamant) jer je nešto uvredio Reju.
Venerina muholovka
Hranjenje
Važno je znati da biljka ne ovisi o ovakvoj prehrani, ona je autotrofna zelena biljka, kao i druge obične biljke, ima klorofil i asimilira. Može živjeti mjesecima i bez dodatne hrane životinjskog podrijetla. Nakon probave klopka se otvori, neprobavljene ostatke kukca ispere kiša ili otpuše vjetar i klopka je ponovo spremna na lov. Svaki list može nekoliko puta probaviti ulovljenu životinju i nakon toga se osuši. Iz podanka stalno rastu novi listovi.
Daktil (mitologija)
Idski Daktili
Kasnije su Grci pokušavali da Daktile, Kurete i Koribante dovedu u neki logičan odnos, no u tome nisu imali uspeha. Strabon za mitografe kaže: "I sumnjaju da su i Kureti i Koribanti bili potomci Idskih Daktila; u svakom slučaju, kažu da je prvih stotinu ljudi koji su se rodili na Kritu nazvano Daktilima, a oni su rođeni od devetorice Kureta, od kojih je svaki začeo po desetoro dece, koji su potom nazvani Idskim Daktilima".
Venerina muholovka
Kućni uzgoj
Venerina muholovka najbolje raste u hladnom stakleniku, pod staklenim zvonom ili na prozoru; ljeti joj odgovara temperatura 23-30 Celzijevih stupnjeva, a zimi 2-12 Celzijevih stupnjeva. Biljci je obvezno potrebno barem 5 mjeseci hladnog zimskog vremena da bi preživjela. U koliko nema hladnog perioda biljka će uvenuti i to je gotovo uvijek razlog zbog kojeg venerine muholovke venu. Biljku preko zime treba staviti na hladno mjesto gdje nije potrebno puno svjetla i mora se paziti da temperatura ne padne ispod 2 Celzijeva stupnja. Budući da kao i sve karnivorne biljke, i venerina muholovka treba puno vlage u tlu i zraku, biljku treba obvezno držati u velikom podlošku u kojem uvijek mora biti 0,5 cm vode. Umjesto u loncu biljku sr može uzgajati u većoj staklenoj posudi ili terariju. U tom slučaju na dno treba staviti sloj silicijskog pijeska (6 cm) i na to sloj mješavine treseta u koji se biljka posadi. Biljku se ne smije saditi u običnu zemlju za cvijeće.
Daktil (mitologija)
Idski Daktili
Diodor Sicilijski kaže da su Kabiri (Κάβειροι), čije se sveto mesto nalazilo na ostrvu Samotraki, poreklom bili Daktili s Ide koji su iz Frigije otišli na zapad i čije su magijske moći podstakle lokalno stanovništvo da se prikloni njihovom tajnom kultu.
Venerina muholovka
Kućni uzgoj
Za polijevanje se mora upotrebljavati čista kišnica (iako u današnje vrijeme, zbog zagađenog zraka, kišnica nije preporučljiva) ili destilirana voda. Ne smije se upotrebljavati običnu vodu iz slavine jer ona sadrži vapnenac koji će neutralizirati kiselost treseta. Venerina muholovka može rasti samo u kiselom tlu bez minerala, pa će vrlo brzo uginuti ako je se polijeva običnom vodom. Biljka se isključivo zalijeva u posudicu ispod tegle koja uvijek mora imati barem 0.5 cm vode. Ako je biljka u terariju, onda treba paziti da sloj pijeska na dnu bude uvijek u vodi, tako da treset bude u dodiru s vodom i uvijek vlažan. Ljeti je naročito važno više puta dnevno poprskati biljke ručnom prskalicom.
Potsdam, New York
Potsdam je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.428, što je 3 (0,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Daktil (mitologija)
Rodski Daktili
Sličnog htonskog karaktera bili su Telhini s Rodosa, ukupno njih devetorica, koje su Grci držali opasnim podzemnim kovačima i čarobnjacima, a koji su prerasli u ceo autohthoni rod koji je odgojio Posejdona, ali ih je zamenio Apolon u svom izdanju kao Helije.
Kritski Daktili
Tri Daktila na Kritu imala su imena koja su ukazivala na isceliteljsku moć: Peonije (kasije se dovodio u vezu s Asklepijem), Epimed i Jasije. Za njih se govorilo da su prvi kalili bakar i gvožđe. Hesiod u Teogoniji kaže da je na jednom triput preoranom polju Jasije vodio ljubav s Demetrom (koja se tu možda pojavljuje u ulozi Velike Majke ili Reje), nakon čega je boginja rodila Pluta (= Bogatstvo), i to u obliku bogate žetve, a Zevs je bezbožnog Jasija usmrtio munjom.
Dark Star (film)
Tamna zvijezda (eng. Dark Star) američka je znanstveno-fantastična komedija iz 1974. koja je redateljski prvijenac Johna Carpentera. Carpenter je i napisao scenarij zajedno sa Danom O'Bannonom, koji ujedno i tumači glavnu ulogu u filmu. Ostale uloge tumače Brian Narelle, Cal Kuniholm i Dre Pahich. Radnja se odvija oko četvorice astronauta koji u budućnosti putuju svemirskim brodom Tamna zvijezda po galaksiji i uništavaju nestabilne planete, ali se dosađuju te u biti ne znaju što bi sa sobom tijekom cijelog vremena.
Film je snimljen u nezavisnoj produkciji sa proračunom od tek 60.000$, ali je stekao kultni status te je privukao pažnju Hollywooda na Carpenterovu sposobnost da snimi tehnički ispravne filmove sa malo novca.
Radnja
U budućnosti, četiri astronauta - proučnik Doolittle, Boiler, Talby i narednik Pinback - putuju svemirskim brodom Tamna zvijezda već 20 godina kako bi sa visoko razornim bombama uništavali "beskorisne" planete u zvjezdanim sustavima koji će kasnije stoga biti pogodni za ljudsku kolonizaciju. Zapovjednik Powell je ubijen u tehničkom kvaru te sada leži zamrznut u posebnoj komori. Astronauti se uglavnom dosađaju pošto zna proći i mjesecima dok ne pronađu novi planet za uništiti, tako da brodom uglavnom vlada anarhija i letargija. Narednik Pinback se gnjavi sa vanzemaljskim bićem u obliku zelene lopte, dok je poručnik Doolittle preuzeo zapovjedništvo brodom.
Jedan asteroid ošteti sustave bombi, zbog čega se jedna inteligentna bomba zabunom aktivira i uključi u pripravno stanje dok je još pričvršćena za brod. Doolittle u svemirskom odijelu odlazi razgovarati sa inteligentnom bombom te ju naučiti filozofiji kako bi ju nagovorio da ne eksplodira. Pouči ju Descartesovoj metodi ("Mislim, dakle jesam") što izazove dovoljno sumnje u bombi da se ona povuče i prekine detonaciju kako bi na miru "razmislila o svojem smislu". Pinback otvara ulaz i pri tome zabunom izbaci Talbyja u svemir, pa ga Doolittle slijedi kako bi ga spasio. U međuvremenu, bomba zaključi da je sama u svemiru. Citirajući Bibliju, kaže "Neka bude svjetlost!", te pokrene eksploziju u kojoj uništava Tamnu zvijezdu i Boilera i Pinbacka. Preživjeli Talby pronalazi meteorsku oluju koja ga povede u bespuća svemira dok ljubitelj valova Doolittle pronalazi jednu ravnu olupinu sa broda te ju iskoristi kao dasku za surfanje uz pomoć koje se uputi prema obližnjem planetu.
Produkcija
John Carpenter i Dan O'Bannon su studirali zajedno na sveučilištu Južne Kalifornije, smjer škola kinematografije-televizije, te su započeli Tamnu zvijezdu 1970. kao studentski projekt. Snimljena je za minimalni proračun od 60.000 $. Prvotna verzija trajala je 68 minuta te je igrala na nekoliko filmskih festivala 1973., te je producent Jack H. Harris otkupio kino prava te ga produžio za dodatnih 10 minuta kako bi imao dovoljno trajanje radi dugometražnog filma. Radi toga su snimljene i dodatne scene (scena u dizalnu; potjera za vanzemljcem). Usprkos navodima da se radi o "redateljskoj verziji", kraća verzija filma je zapravo bila Carpenterova prava verzija.
Ovo je prvi film koji je upotrijebio pojam Alien da opiše neko vanzemaljsko biće. Scenarist Dan O'Bannon je kasnije upotrijebio tu riječ za naslov scenarija koji je kasnije postao hvaljeni film Alien 1979.
Carpenter je film opisao kao "Čekajući Godoa u svemiru."
Kotlina
thumb|240px|[[Ljubljanska kotlina u Sloveniji]]
Kotlina je duboka prostrana dolina strmih strana između brijegova ili planina, zatvorena sa svih strana ili u slučaju dreniranja rijeke, otvoreno na dva kraja. Može biti tektonska, vulkanska ili krška kotlina. Kotline se javljaju i na dnu mora ili oceana.
Neredi u Accri 1948.
220px|thumb|[[Spomenik oslobođenja u Accri je podignut u sjećanje događanja od 28. veljače 1948. godine.]] Neredi u Accri započeli su 28. veljače 1948. godine u Accri nakon što je policija nasilno prekinula protestni marš nenaoružanih ratnih veterana pri čemu je nekolicina istih poginula. Među ubijenima bio je i narednik C.F. Adjeti, koji je u međuvremenu javno komemoriran u Accri. U siječnju 1948., vladar naroda Ga, Nii Kwabena Bonne III., organizirao je bojkot cjelokupnog uvoza iz europe zbog inflacije cijena, a događanja od 28. veljače smatraju se "kapi koja je prelila čašu", odnosno početkom procesa koji je doveo do ukidanja Zlatne Obale i osnovanja nezavisne Gane.
Nenaoružani časnici koji su organizirali prosvjed bili su veterani Drugog svjetskog rata. Regimenta iz Zlatne Obale bila je jedna od najodlikovanijih afričkih jedinica tokom rata, a sudjelovala je u borbama s Britancima u Burmi. Po završetku rata su im obećane mirovine i poslovi, ali kada su se vratili u Zlatnu Obalu, poslova nije bilo, a mirovine im nikada nisu isplaćene. Veterani su organizirali mirni prosvjed s ciljem upućivanja molbe Guverneru Zlatne Obale da im se isplate obećane mirovine i daju poslovi. Kako se skupina približavala sjedištu guvernera u dvorcu Christiansborg, zaustavila ih je kolonijalna policija i nije im dozvolila prolaz. Šef policije, Britanac po imenu Imray, naredio je svojim ljudima da pucaju u prosvjednike. Pucnjevi su ispaljeni u zrak. Nakon što ni to nije otjeralo prosvjednike, isfrustrirani Imray je zgrabio pištolj i sam ispalio po prosvjednicima, pri čemu su smrtno stradala trojica - narednik Adjetey, kaplar Attipoe i redovnik Odartey Lamptey. Ranjeno je još 60 bivših časnika. Kao reakcija na žrtve, stanovnici Accre započeli su petodnevne nerede tokom kojih je došlo do pljačke brojnih trgovina i novih žrtava. Dana 1. ožujka, guverner je proglasio krizno stanje i proglasio novi zakon o neredima.
Po završetku nereda, britanske su vlasti formirale Watsonovu komisiju, a sve kako bi otkrili detalje vezane uz nerede i pripremili put ustavnim promjenama koje će dovesti do nezavisnosti Gane.
Direktna posljedica nereda bilo je uhićenje Velike šestorice 12. ožujka 1948. godine. Smatralo se kako su oni glavni organizatori nereda. Pušteni su nakon mjesec dana u zatvoru.
Borba za nezavisnost Gana trajala je gotovo desetljeće od izbijanja nereda. Dana 6. ožujka 1957., Gana je stekla nezavisnost kao krunska zemlja, a 1960. godine i kao nezavisna republika i tako postala prva bivša kolonija u Africi koja je stekla taj status.
Pasoš Danske
mini|Biometrijski Pasoš Danske Pasoš Danske je javna putna isprava koja se državljaninu Danske izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju. Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu. Pasoš Danske se izdaje za neograničen broj putovanja.
Danska je država članica Evropske Unije prema tome slovački građani mogu da putuju na teritoriji Evropske unije samo sa ličnom kartom.
Građanima Danske nije potrebna viza za ulazak u Republiku Srbiju, u Ukrajinu, u Kanadu i u skoro sve zemlje južne Amerike.
Jezici
Pasoš je ispisan danskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Trulli Alberobella
Trulli Alberobello su jedinstven primjer prapovijesne gradnje bez veziva, isključivo od nepravilnih komada vapnenačkog kamenja iz okolnih polja, karakterističnog piramidalnog oblika, kupolastih ili kupastih krovova prekrivanih vapnenačkim pločama. S obzirom da je ova skupina građevina jedna od rijetkih tako netaknutih primjera prapovijesne arhitekture koja je preživjela do modernog doba trulli su dospjeli na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi 1996. godine.
Trullo (množina, trulli) je tradicionalna kamena nastamba kupastog krova koja je karakteristična za dolinu Itria (talijanski: Valle d'Itria) u oblasti Murge talijanske pkrajine Apulia (talijanski: Puglia). Mogu se pronaći u mjestima: Alberobello, Locorotondo, Fasano, Cisternino, Martina Franca i Ceglie Messapica.
Trulli su građeni kao kao privremeno sklonište pastirima i farmerima, ili kao skladišta. Uobičajeno su građeni bez veziva (žbuke ili cementa), čime je obični puk izbjegavao oporezivanje. Ovakav način gradnje se koristio i prilikom gradnje međaških zidova u okolici, tzv. suhozid.
thumb|800px|center| Panoramski pogled od 160∘ ulice u Alberobellu.
Povijest
thumb|400px| Trulli Alberobella Trulli su najčešći u Mezapijanskom dijelu Apulije. Mezapijci su, zajedno s Venetima, Japigijcima, Daunijcima i Latinima bili prvi Indo-europljani koji su kolonizairali Apeninski poluotok, koji je do 1200. pne. bio većinom naseljen Tirinskim Grcima.
Danas su sačuvani trulliji veoma popularni među Britanskim i Njemačkim turistima koji ih često kupuju i obnavljaju kao svoje ladanjske kuće. Pri tome moraju restaurirati trullo u skladu s brojnim UNESCO-vim zakonima o čuvanju svjetske baštine.
Trulli se mogu naći u u Rheinhessenu u Njemačkoj, gdje su građeni na isti način kao oni u Apuliji, ali kao kolibe vinogradara u 18. stoljeću.
Slične građevine se mogu naći širom Hrvatske, poput dalmatinske bunje i istarskog kažuna, gdje su služile kao pastirska skloništa još od prapovijesti.
Arhitektura
thumb|left| Primjer tradicionalne gradnje trullija u [[Alberobello Alberobellu (presjek). ]] thumb|200px| Ukrašeni krovovi trulija u Alberobellu. Krovovi su građeni u dva sloja: unutarnji sloj lomljenog vapnenca, slagan u redove kupastog oblika i zapečačen ključnim kamenom, i vanjski sloj vapnenačkih ploča koje su ga činile vodootpornim. Izvorno je krivulja kupastog oblika građevine započinjala odmah s tla, ali su kasnije dodani okolni zidovi na kojima je počivao krov. U Alberobellu, vrhovi kupastih krovova trullija su zašiljeni, kako bi mogli nositi neki simbol, dok je i sam kupasti oblik građevine imao simbolično značenje. Krovovi trullija su često ukrašeni crtežima simbola planeta, urokljivog oka (malochio), kršćanskog križa, srca, polumjesec i zvijezda, i brojnih drugih simbola.
Zidovi su veoma debeli, stvarajući dobru izolaciju, te čineći prostoriju hladnijom ljeti, a toplijom zimi. Većinas trullija imaju samo jednu prostoriju, dok je Višebojni trullo kuća kod koje svaki kupasti krov predstavlja jednu prostoriju. U toj kući su djeca spavala u nišama u zidu s kojih su visjele zavjese.
Ozana Ramljak
Ozana Ramljak (Split, 24. veljače 1970.) je hrvatska dječja spisateljica, kroatistica i bivša televizijska voditeljica iz Splita, a živi i radi u Zagrebu. Danas predaje na veleučilištu VERN-u predmete Hrvatsku kulturnu baštinu i Poslovni hrvatski jezik.
Životopis
Rodila se je 1970. u Splitu. U Splitu je pohađala srednju školu gdje je maturirala 1989. godine. Studirala je u Zagrebu na Filozofskom fakultetu gdje je 1994. diplomirala i stekla zvanje profesora kroatistike i južnoslavenskih filologija.
Radila je nekoliko godina kao viša savjetnica za kulturu i prosvjetu u uredu Vlade RH za etničke i nacionalne zajednice ili manjine. Potom je nekoliko godina (1990-te, 2000-te) vodila emisiju Iz jezične riznice (Riječi, riječi, riječi ) scenarista i sugovornika Tomislava Ladana, redateljice Marije Lučić.
Danas je profesorica sveučilišta VERN-a. Predaje govorničke vještine i poslovni hrvatski jezik. 2010. je doktorirala na Filozofskom fakultetu na radiodramskom opusu Ivana Slamniga. 2013. joj je povjereno voditi na VERN-u studij Film, TV i novi mediji.
Znanstvene i stručne radove objavila je u časopisima:
Sudjelovala je u pripremama mnogih emisija Znanstveno-obrazovnog programa Hrvatske televizije.
Holister
Holister se može odnositi na
Srećko Reić
Srećko Reić – Petica (Split, 8. siječnja 1914. – Split, 26. listopada 1987.) bio je sudionik Narodnooslobodilačke borbe, pukovnik JNA i narodni heroj Jugoslavije.
Životopis
Rođen je 1914. godine u Splitu. Izučio je zidarski zanat. Već tada je bio aktivan u sindikalnom pokretu i u radničkim kulturno-umjetničkim i sportskim društvima. Članom Komunističke partije Jugoslavije postao je 1933. godine. U periodu od 1930. do 1941. godine, bio je jedan od organizatora demonstracija u Splitu. Zbog tih ga je aktivnosti policija uhićivala više puta.
Po izbijanju građanskog rata u Španjolskoj, Srećko se 1937. pridružio skupini iz Jugoslavije koja je pošla u obranu Republike, ali ih je na polasku uhvatila policija i zatvorila.
Drugi svjetski rat
Posle Travanjskog rata 1941. godine, radio je kao ilegalni politički radnik. Kod njega je bio centar za prikupljanje oružja i rasturanje ilegalnog materijala. Kada je u veljači 1942. godine, bila formirana Mosorska partizanska četa, bio je postavljen za zamjenika zapovjednika. Neprijateljske snage su ubrzo pokrenule napad na četu, pa je njeno zapovjedništvo donijelo odluku, protivnu naredbama nadređenih, da se četa raspusti. Reić je odbio poslušati naređenje, te je ostao sa skupinom boraca na položaju. Krajem travnja, četa je ponovno bila obnovljena, a Reić je bio njezin novi zapovjednik. Četa se zatim borila na Dinari protiv talijanskih okupacijskih snaga.
Kada je 22. lipnja 1942. godine bio formiran Udarni bataljun „Tadija Anušić“, Srećko je postao njegov zapovjednik. Ovaj bataljun je, pod njegovim zapovjedništvom, kod Vaganca spriječio prodiranje talijanskih snaga iz Dalmacije za Livno. Početkom rujna, njegov bataljun je ušao u sastav Prve dalmatinske brigade. Prilikom zauzimanja Jajca od strane NOVJ-a, studenog 1942. godine, Srećko i njegovi borci uspjeli su zauzeti najjače utvrđenje, Ćusinu. Za uspješno izvršenje zadatka u ovoj borbi, njegovu brigadu je pohvalio Vrhovni zapovjednik Josip Broz Tito.
U bitci na Neretvi 1943., prilikom osvajanja Prozora, Reićev bataljun je tri dana sprječavao njemačke snage da se probiju od pravca Bugojna. Bataljun je poslije toga prvi ušao u Prozor. I za ovaj je uspjeh brigadu pohvalio osobno Josip Broz Tito. Bataljun je nadalje sudjelovao u borbama na Jablanici prilikom prelaženja Neretve, na Prenju, kod Nevesinja, na Pivi, Zelengori i Sutjesci.
Poslijeratna karijera
U poslijeratnom periodu, Reić je obavljao mnoge odgovorne dužnosti u Jugoslavenskoj narodnoj armiji. Bio je umirovljen u činu pukovnika JNA.
I poslije odlaska u mirovinu bio je aktivan na društveno-političkoj sceni. Bio je, među ostalim, i član Oblasnog komiteta SK Hrvatske za Dalmaciju, odbornik Skupštine općine Split i dužnosnik u mnogim sportskim organizacijama.
Odlikovanja
Nositelj je Partizanske spomenice 1941, Ordena partizanske zvijezde sa zlatnim i srebrnim vijencem, Ordena bratstva i jedinstva sa srebrnim vijencem, Ordena zasluga za narod sa srebrnim zrakama, Ordena za hrabrost, Ordena za vojne zasluge sa zlatnim mačevima i ostalih jugoslavenskih i stranih odlikovanja, među kojima je i sovjetski Orden domovinskog rata drugog reda. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 24. srpnja 1953. godine.
Svjetska izložba 1939
thumb|250px|Trylon, Perisphere i Helicline, futurističke građevine koje su postale simboli izložbe.
Godine 1964. i 1965. je na istom mjestu održana još jedna svjetska izložba. Na mjestu održavanja obiju izložbi se danas nalazi Flushing Meadows–Corona Park.
Laricirezinol
Laricirezinol je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 360,401 Da.
Houp
Houp se može odnositi na
Horsšu Bend
Horsšu Bend se može odnositi na
Caubous (Gornji Pirineji)
Kobu je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Tarb.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 38 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,77 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 375 metara (maksimalnoj 466 m, a minimalnoj 340 m).
Vlažnost zraka
thumb|Hidrograf Vlažnost zraka predstavlja količinu vodene pare u atmosferi i jedan od najvažnijih klimatskih elemenata. Od njene količine direktno zavisi pojava oborina. Vodena para u atmosferi efikasno apsorbira dugovalno zračenje Sunca. Zrak koji sadrži najveću moguću količinu pare smatra se zasićenim, ako pak dođe do rashlađivanja istog on će postati prezasićen i nastaje kondenzacija. Prelazak vodene pare u tekuće stanje pri određenoj temperaturi naziva se rosna točka.
Mjerenje vlažnosti zraka
Za mjerenje vlažnosti zraka u atmosferi koriste se posebni mjerni instrumenti — higrografi i higrometri. Napona vodene pare se izražava u milimetrima živinog stuba mm Hg, a vlažnost zraka u postocima (%). Na kartama se izovaporama povezuju mjesta sa istim naponom pare, a izohumidama mjesta sa istom relativnom vlažnošću zraka.
Ferdinand
Ferdinand se može odnositi na
Pasoš Monaka
Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu Monaka.
Građanima Monaka nije potrebna viza za ulazak u Republiku Srbiju.
Jezici
Pasoš je ispisan francuskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Sveti Kuzma i Damjan
Sveti Kozma i Damjan (Κοσμάς και Δαμιανός) († oko 287. g.) bili su ranokršćanski mučenici rođeni u Arabiji, koji su se bavili liječništvom u Egeji (današnji grad Ayas u Turskoj), a zatim u rimskoj provinciji Siriji. Za svoje usluge nisu primali plaću, zbog čega im je nadimak bio anargyroi (bez srebra); ovime su mnoge prisvojili na prelazak na kršćansku vjeru.
Blagdan sv. Kuzme i Damjana slavi se prema katoličkom kalendaru 26. rujna.
Životi
thumb|right|Kuzma i Damjan čudesno transplantiraju crnu nogu Etiopljanina na tijelo bijelog pacijenta. Tijekom proganjanja kršćana za vrijeme cara Dioklecijana, Kuzma i Damjan bili su uhićeni naredbom prefekta rimske provincije Kilikije zvanog Lizija, koji je naredio mučenje radi kako bi ih natjerao da se odreknu kršćanstva. Prema legendi, ostali su vjerni svojoj religiji izdržavši vješanje na križu i kamenovanje. Konačno su pogubljeni odrubljivanjem glave. Mučeništvo su s njima podijelila i njihova mlađa braća Antim, Leontije i Eprepije.
Njihovo najpoznatije čudo bilo je presađivanje noge nedavno preminuloga Etiopljanina pacijentu bijelcu, što je česta tema u mnogim slikama i iluminacijama.
Štovanje
Sveti Kozma i Damjan smatraju se zaštitnicima liječnika i kirurga, a ponekad se u umjetnosti prikazuju sa medicinskim simbolima i amblemima. Spominju se u katoličkoj liturgiji, i to u litaniji svetaca.
Osim u Katoličkoj crkvi, štuju se i u pravoslavlju, te u Anglikanskoj crkvi.
Mineralna voda
thumb|Mineralna voda Mineralna ili ljekovita voda, je voda iz mineralnih izvora. Sadrži razne minerale poput natrija, kalija, magnezija, kalcija, klorida, fluorida, sulfata, i brojnih drugih joj daju određen okus.
Mineralna voda može biti gazirana ili negazirana.
Tradicionalno se mineralne vode koriste po termama za kupanje ili za piće.
Poynette, Wisconsin
je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.528, što je 262 (11,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Fert
Fert se može odnositi na
Pasoš Moldavije
200px|mini|desno|Novi biometrijski pasoš Moldavije
Pasoš Moldavije je javna putna isprava koja se državljaninu Moldavije izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju.
Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o moldavskom državljanstvu. Pasoš Moldavije se izdaje za neograničen broj putovanja.
Jezici
Pasoš je ispisan moldavskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Masakri u Vrginmostu
Tokom rata 1941-1945. u kotaru Vrginmost ustaše su kao zvanična politička milicija Nezavisne Države Hrvatske, uz pomoć drugih formacija NDH, nemačkih i italijanskih okupatora, vršile plansko sistematsko uništavanje stanovništva. Prema poimeničnom popisu žrtava, ustaše su tokom rata ubile 6.615 civila, od čega 6.510 Srba i 105 Roma. Ukupno je sa ove teritorije stradalo u ratu 10.181 Srba, odnosno blizu 32% ukupnog broja. Uz Kozaru i Potkozarje, stanovništvo Korduna procentualno je najviše stradalo na celoj teritoriji NDH:
Hronologija zbivanja
Kotar Vrginmost u Kraljevini Jugoslaviji obuhvatao je 50 naselja u kojima je prema popisu 1931. godine živelo 37.165 stanovnika. Broj stanovnika 1941, godine procenjuje se na oko 42.000. Blizu 32.000, ili oko 76% stanovništva, činili su Srbi.
Nakon uspostavljanja NDH, uvedeni su rasni zakoni i počeo je progon Jevreja, Srba i Roma.
Teritorija kotara Vrginmost je ušla u sastav italijanskog okupacionog područja. Italijani su uspostavili svoje garnizone u Vrginmostu i Topuskom. Od 3. avgusta u Vrginmostu je bila 3, a u topuskom 4. ustaška satnija, koje su bile pod komandom ustaškog pukovnika Tomislava Rolfa, čije je sedište bilo u Glini. U Boviću je uspostavljena ojačana žandarmerijska stanica, a po hrvatskim selima su formirane ustaške naoružane organizacije.
S obzirom na ustaške postupke prema Srbima (pokolj u Veljunu i Glini u maju, pojedinačna ubistva u Topuskom, maltretiranja i pljačke), u julu je došlo do organizovanja ustaničkih grupa. One su međutim raspolagale sa svega nekoliko pušaka.
25. jula u Topusko je upala veća grupa ustaša iz Gline na čelu sa poznatim ustašom Vidakovićem Oni su zajedno sa ustašama iz Topuskog pohvatali veći broj Srba iz Topuskog, Građana, Starog Sela i Ponikvara i zatvorili ih u zgradu opštine. Odatle je jedan broj odveden u Glinu i tamo ubijen, jedan broj je ubijen u Jadovnom kod Gospića, a neki u samom Topuskom.
26. jula ustaše su upale u selo Poljane, gde su ubile 15 civila, a 47 odvele na nepoznato mesto i poubijale.
27. jula odveli su 18 ljudi iz sela Stipan i poubijali ih u Prekopi kod Gline.
27. jula Italijani su napustili Vrginmost i Topusko i prepustile vlast ustašama. Njihove posade vraćene su 18. septembra. Po njihovom odlasku, ustaše su pohapsile sve Srbe muškarce starije od 16 godina koji su se zatekli u ovim mestima, odvele ih u pravcu Vojnića i poubijale u Ivanić jarku kod Krnjaka.
U severnom i južnom delu kotara ustanici su pružali otpor ustašama. U Vorkapić selu 29. jula od strane veće grupe ustanika naoružanih sa 5 pušaka naterana je ubekstvo grupa od 200 ustaša koji su krenuli prema Perni. Tom prilikom ubijen je jedan ustaša i zaplenjena jedna puška. U toku 2. avgusta ustanici su napali na ustaše u Crnom Potoku i Debeloj Kosi. Tom prilikom ubijeno je 12 ustaša. Tom prilikom poginuo je jedan ustanik. Sa novim snagama, ustaše jačine oko 500 ljudi, naoružane pored pešadijskog oružja i minobacačima, uz podršku 3 aviona, napale su na ustanike 3. avgusta. Nakon desetak dana uspeli su da probiju ustanički front. Ustanici su se sa svim stanovnicima povukli dublje u Petrovu goru.
U navedenim selima ustaše su se zadržale 14. i 15. avgusta. U toku ta dva dana one su, po uhvaćenim ženama, slale pismene i usmene pozive narodu izbeglom u Petrovu goru da se vrati svojim kućama, uz obećanja da mu se neće ništa dogoditi. Sve muškarce koji su poverovali u obećanja i vratili se, ustaše su kamionima odvezle prema Velikoj Kladuši i poubijale. Ukupno je tada ubijeno 59 ljudi, a u Katinovcu još 70.
U središnjem delu kotara ustaše su u selima oko Vrginmosta propagirale prekrštavanje pravoslavaca na katoličku veru, što su preduzele i ustaše iz Velike Kladuše, ali za prelaz na muslimansku veru. U tu svrhu ustaše su uputile svoje agitatore u sela: Blatušu, Podgorje, Crevarsku Stranu, Slavsko Polje, Brnjavac, Pješćanicu, Čemernicu, Bukovicu i Batinovu Kosu. Govorili su da će određenog dana u avgustu u Vrginmost doći rimokatolički župnici, te da svi Srbi treba tamo da dođu i da prime katoličku veru, posle čega će se vratiti svojim kućama i živeti slobodno. Izdat je i proglas kojim su pozvani svi muškarci od 16 do 60 godina starosti, da 2. avgusta 1941. neizostavno dođu u Vrginmost gde će ih dočekati rimokatolički župnik.
2. avgusta, na praznik Svetog Ilije, u ovim selima ljudi su se sakupili na zakazanim mestima, gde su ih dočekali ustaški agitatori. Tu su dobili barjake pod kojima su išli u Vrginmost, pevajući uz put.
Po dolasku u Vrginmost, ustaše su ih okružile, potrpale u kamione i odvezle u Glinu, gde su svi zverski usmrćeni u poznatom masakru u glinskoj crkvi. Tom prilikom stradalo je 1.030 ljudi iz kotara Vrginmost.
Ustanici, iako gotovo bez oružja, izvršili su više prepada, razoružavši posade u Vojišnici, na Vojnić-kolodvoru i u Utinji. To im je omogućilo bolju zaštitu sela. Tokom avgusta i septembra organizovani su u veliki broj lokalnih partizanskih odreda, sa oko 500 boraca ukupno.
12. septembra iz Topuskog su krenule dve ustaške satnije sa ciljem uništenja sela ispod Petrove Gore. Nakon kračeg otpora, borci i najveći deo stanovništva povukli su se u Petrovu goru. Ustaše su se zadržale nekoliko dana u selima, pljačkajući i uništavajući imovinu i hvatajući preostale stanovnike. Tom prilikom poubijali su 14. septembra u Perni 115 civila, 15. septembra u Peckoj 46, a 16-18. septembra u Blatuši još 135.
Pasoš Norveške
mini|Novi biometrijski pasoš Norveške Pasoš Norveške je javna putna isprava koja se norveškom državljaninu izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju. Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu Norveške. Pasoš Norveške se izdaje za neograničen broj putovanja.
Norveška nije država članica Evropske Unije ali je potpisnica Šengena, pa njeni građani mogu da se nesmetano kreću po teritoriji članica samo sa važećom ličnom kartom.
Masakri u Vrginmostu
Hronologija zbivanja
Napad je počeo 21. decembra 1941. 4. bataljon odolevao je napadima 11 dana, nakon čega se morao povući sa velikim brojem stanovnika. Ustaše su već na početku, u polaznim rejonima, 21.i 22. decembra pohvatale 539 osoba koje su odvedene u Lasinju i poubijane u šumi Brezje. Prilikom nastupanja hvatali su i ubijali preostale meštane, tako da je za 12 dana ofanzive ubijeno ukupno 1917 civila. Bojište je obišao i Ante Pavelić.
Pasoš Norveške
Jezici
Pasoš je ispisan norveškim i engleskim jezikom.
Masakri u Vrginmostu
Hronologija zbivanja
Brigadni general Antonio Oksilija bio je šef italijanske vojne misije pri vladi NDH.
Tokom proleća 1942. ustaše su organizovale dve velike ofanzive protiv partizana i stanovništva na Kordunu. Prva je izvedena uz pomoć Italijana i trajala je od 18. marta do 5. aprila 1942. Tokom ove ofanzive ustaše su poubijale 495 civila.
Majsku ofanzivu snage NDH organizovale su samostalno. Za nju su prikupljene glavnina Utinjskog i Ličkog ustaškog zdruga: Ukupno je angažovano oko 3.000 ljudi sa 2 haubice i 5 tenkova pod komandom Ante Moškova. Osim njih, u operaciju su učestvovale i lokalne ustaše (do 2.000 ljudi).
Tokom leta 1942. partizanska organizacija na Kordunu znatno je napredovala. Partizani su izveli napade na Topusko 7. juna, Vojnić 10. juna, Vrginmost 14. juna i ponovo 13. avgusta. Pod njihovim pritiskom ustaše su se povukle iz svih sela, a aztim i iz većih mesta. 12. septembra 1942. oslobođen je Vrginmost, a 16. avgusta 1943. Topusko.
Murer, Belluno
Murer je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Masakri u Vrginmostu
Hronologija zbivanja
19. avgusta 1942. formirana je Četvrta kordunaška brigada, 16. septembra 1942. Peta kordunaška brigada, a 22. novembra Osma kordunaška divizija. Ustaše do kraja rata nisu uspele da uspostave trajniju dominaciju na terenu Korduna i organizuju veće zločinačke pohode.
Bilans zločina
Od fašističkog terora u kotaru Vrginmost stradalo je ukupno 6991 lice. Od tog broja 6615 lica ubile su ustaše, od čega je 6510 Srba i 105 Roma.
Od 6991 žrtve, 4357 je muškog pola, a 2634 ženskog.
Po starosnoj strukturi, 1616 žrtava su deca do 15 godina starosti, 3932 od 16 do 50, i 1443 starijih od 50 godina.
Po godinama se zločin odvijao sledećom dinamikom (za 160 žrtava nije utvrđena godina stradanja):
4821 žrtva stradala je na teritoriji Korduna, a 2170 na drugim mestima. U logorima NDH stradalo je 390, a u nemačkim logorima 257 civila kotara Vrginmost.
Broj stanovnika kotara Vrginmost pred rat 1941. procenjen je na oko 42.000, a prema popisu 1948. je je na tom području živelo 28.880 stanovnika.
Prema poimeničnim popisima, najveći broj stradalih stanovnika za vreme Drugog svetskog rata sa područja kotara Vrginmost imala su sledeća naselja:
Najveći broj žrtava fašističkog terora imala su Čemernica (486) i Prkos (428). Objedinjene žrtve Sjenička: Gornji Sjeničak (472), Donji Sjeničak (288), Lasinjski Sjeničak (352), iznose ukupno najmanje 1.112 stradalih.
Nakon 1995. Vrginmostu je promenjeno ime. Danas se taj gradić zove Gvozd.
Publikacija Dušana Baića, pripremljena na osnovu popisa žrtava i rada radne grupe sa učesnicima iz svih naselja bivšeg kotara Vrginmost, sadrži imena i osnovne biografske podatke 10.384 žrtve Drugog svetskog rata sa područja kotara Vrginmost.
Murer, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 696 m.
Cyrano de Bergerac
Cyrano de Bergerac (osobno ime: Hector Savinien de Cyrano, 6. 3. 1619 – 28. 7. 1655) bio je francuski dramatičar i duelist rodom iz Pariza, danas najpoznatiji po fiktivnim djelima koja se bave njegovim životom, a od kojih je najpoznatija drama Edmond Rostanda nazvana po njemu (v. Cyrano de Bergerac (drama)). U tim djelima se često opisuje kao osoba s golemim nosom. Portreti sugeriraju da je doista imao veliki nos, iako ne tako velik kao u Rostandovoj drami.
Pinakes (Kalimah)
thumb| Imaginarna predstava unutrašnjosti Aleksandrijske biblioteke Pinakes (grčki: Πίνακες = Tablice ili Pločice) naslov je bibliografskog dela koje je sastavio helenistički pesnik i filolog Kalimah (310/305‒240. pne.), a koje se obično smatra prvim bibliotečkim katalogom na svetu. Sadržaj tog dela temeljio se na inventaru Aleksandrijske biblioteke u vreme Kalimahovog rada u njoj tokom 3. veka pne.
OR1J1
Olfaktorni receptor 1J1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR1J1 genom.
Pinakes (Kalimah)
Historija
Aleksandrijsku biblioteku osnovao je Ptolemej I Soter oko 306. pne. Njen prvi bibliotekar bio je Zenodot iz Efesa. Tokom Zenodotove uprave Kalimah, koji nikada nije obavljao dužnost glavnog bibliotekara, sastavio je Pinakes i tako postao prvi bibliograf i filolog koji je, oko 245. pne., organizovao biblioteku po autorima i po temama.
OR1J1
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Pinakes (Kalimah)
Historija
Zenodota je na mestu upravnika Biblioteke nasledio Apolonije Rođanin, a ovoga Eratosten iz Kirene (235. pne.), koji je sastavio svoj "raspored velikih polica" (tetagmenos epi teis megaleis bibliothekeis). Godine 195. pne. Aristofan Bizantinac je na položaju glavnog bibliotekara ažurirao Kalimahove Tablice, premda je moguće da njegov rad uopšte nije bio dopuna Kalimahovog dela, već da je predstavljao komentar uz Tablice ili čak polemiku protiv njenog sadržaja.
Opis
U Aleksandrijskoj biblioteci nalazilo se oko 500.000 papirusnih svitaka, koji su bili grupisani prema tematici i čuvani u kutijama. Na svakoj se kutiji nalazila oznaka s oslikanim tablicama okačenim iznad papirusa koji su se tu čuvali. Kalimahovo delo, nazvano Pinakes po ovim tablicama, zapravo predstavlja katalog knjiga ili svitaka pohranjenih u pojedinim kutijama. Na kutijama se nalazila bibliografska informacija za svaki svitak. Kalimahova kataloška odrednica obično je počinjala naslovom, a sledilo je autorovo ime, mesto rođenja, ime njegovog oca, eventualno njegovih učitelja te informacije o autorovom obrazovanju. Odrednica je sadržavala i autorov kratak životopis i popis njegovih dela. Tu je bila i prva linija teksta (u slučaju poezije, prvi stih), zatim kratak sažetak dela, kao i informacija o poreklu svitka.
Sva su dela kod Kalimaha bila podeljena u jedanaest žanrova. To su bili: retorika, pravo, epika, tragedija, komedija, lirika, istorija, medicina, matematika, prirodoslovlje i raznovrsni spisi. U okviru svake kategorije autori su bili poređani alfabetskim redom.
Kalimah je sastavio i dva druga spisa koji su se ponkad nazivali pinakes ("tablice") i koji su po obliku verovatno nalikovali Tablicama ("čiji su pododeljci možda bili, a možda i nisu" ), ali su se odnosili na pojedine teme. Njih navodi Suda: Hronološka tablica i opis didaskala od početaka i Tablica rečnika i spisa Demokrita.
Kasnije bibliografske tablice
Termin pinax se i nakon Kalimaha koristio da označi bibliografske kataloge. Na primer, katalog Aristotelovih spisa koji je sastavio Ptolemej-el-Garib stigao je do nas pod naslovom Pinaks (katalog) Aristotelovih spisa.
Baština
Kalimahove Tablice bile su vrlo značajne za razvoj bibliotekarstva tokom vekova. One su postale uzor koji se koristio u bibliotekama širom Mediterana. Njihov uticaj može se videti i u srednjem veku, pa i u delu Al-Fihrist ("Index") koje je sastavio arabljanski filolog Ibn al-Nadim. Varijacije ovog kataloškog sistema korišćene su u bibliotekama sve do druge polovine 19. veka, odnosno sve dok 1876. Melvil Dewey nije razvio Deweyevu decimalnu klasifikaciju, koja se i danas koristi.
Franklin
Franklin se može odnositi na
SZS
SZS može značiti:
Frutland
Frutland se može odnositi na
Amar Selimović
Amar Selimović (Tuzla, 1982.) je [BiH|bosanski]] kazališni, televizijski i filmski glumac bosanskih korijena.
Francesco Cornaro
Francesco Cornaro (Venecija, 6. mart 1585. - Venecija, 5. jun 1656.) bio je 101 mletački dužd koji je vladao od 17. maja 1656. do svoje smrti.
Biografija
Francesco je bio 3 dužd iz aristokratske venecijanske dinastije Corner, nakon Marca (1365. - 1368.) i Giovannija I. (1625. - 1629.) bogat i ne baš previše istaknut u mletačkoj administraciji. Navodno se nije ni htio kandidirati za dužda, jer se osjećao prestar, ali je u maju 1656., pobjedio svog protukandidata Bertuccija Valiera.
Njegova vladavina ostala je upamćena kao najkraća, jer je vladao samo 29 dana.
Chermignac
Šerminjak je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Sent.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1015 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 75 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,43 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 51 metar (maksimalnoj 68 m, a minimalnoj 25 m).
Polk, Ohio
Polk je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 336, što je 21 (-5,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hagerman
Hagerman se može odnositi na
Charles III Debeli
Charles III Debeli (Karlo; Charles le Gros) bio je kralj Italije, kralj Zapadne Franačke i car Svetog Rimskog Carstva.
Charles je bio treći sin Ludviga Njemačkog i njegove žene Hemme. Otac mu je prilikom podjele svoje države istočne Franačke 865. dao u vladanje Alemaniju u kojoj je preuzeo vlast nakon očeve smrti 876.
U studenom 879. njegov brat Karloman, kralj Italije, ga je malo prije svoje smrti odredio za nasljednika.
Njegov život pokazuje prije svega kako neki ljudi imaju nevjerojatnu sreću koju ničim nisu zaslužili. U vrijeme kada su ljudi u pravom smislu te riječi vršili pokolje kako bi došli do krune ovom caru je sve palo u šake bez imalo truda. Kao mlađi brat cara Karlomana Bavarskog on se bezbrižno prepustio svim životnim uživanjima do trenutka kada je od posljedice srčanog udara car prestao biti sposoban za vladanje. Umjesto da prepusti krunu svom sinu, Karloman za njemačko-rimskog cara i kralja Italije proglašava na opće iznenađenje Karla III. Smrt Karlomana, francuskog kralja 884. godine donijela mu je i prijestolje Francuske.
U tom trenutku kada je prvi put bilo obnovljeno carstvo Karla Velikog od čega su svi očekivali opće poboljšanje života ovaj vladar se pokazao potpuno nesposobnim. Njegove vojne ekspedicije protiv Arapa u Italiji, te Vikinga u Francuskoj i Njemačkoj redovno su završavale neuspješno što rezultira kupovanjem mira s Vikinzima 886. godine.
Ta njegova odluka na kraju postaje kap koja prelijeva čašu. Pobuna u Njemačkoj predvođena sinom Karlomana Njemačkog rezultira dobrovoljnom abdikacijom Karla III. Ubrzo potom on umire u samostanu.
U Francuskoj ga nasljeđuje grof Odo, a u Njemačkoj Arnulf Karantanski.
Colle Cerase, Chieti
Colle Cerase je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 149 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 298 m.
Kečam
Kečam se može odnositi na
Laricitrin
Laricitrin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 332,262 Da.
Kimberli
Kimberli se može odnositi na
Auvers, Manche
Over je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Sen Lo.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 589 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 31 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,76 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 5 metara (maksimalnoj 26 m, a minimalnoj 0 m).
Fatma Sultana
Fatma Sultana može se odnositi na ove osmanlijske princeze:
Luiston
Luiston se može odnositi na
Pasoš Luksemburga
Pasoš Luksemburga je javna putna isprava koja se državljaninu Luksemburga izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju. Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu Luksemburga.
Pasoš se izdaje za neograničen broj putovanja.
Luksemburg je potpisnica Šengena, pa građani Luksemburga mogu da putuju na teritoriji Evropske unije samo sa ličnom kartom.
Građanima Luksemburga nije potrebna viza za ulazak u Republiku Srbiju.
Jezici
Pasoš je ispisan francuskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Luisvil (razvrstavanje)
Luisvil se može odnositi na
Makol
Makol se može odnositi na
Powells Crossroads, Tennessee
Pauels Krosrouds je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.322, što je 36 (2,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Perica Vlašić
Perica Vlašić (Vela Luka, 2. lipnja 1932. - 2004.) je bivši hrvatski veslač.
Životopis
Rodio se je u Veloj Luci u siromašnoj ribarskoj obitelji. Veslačku je karijeru započeo u novoosnovanom klubu u rodnoj Veloj Luci VK Ošjak. Počeo je u četvercu. Sa 16 godina nastupio je u četvercu na prvenstvu Hrvatske u Rijeci 1948. godine, gdje su pobijedili. Sljedeće godine njegov je četverac pobijedio u omladinskoj konkurenciji na prvenstvu Hrvatske u Šibeniku. 1950. godine njegov četverac na prvenstvu Hrvatske u Puli pobijedio je u konkurenciji juniora. Iste je godine prvi put okušao se u skifu. 1951. se opet natjecao na prvenstvu Hrvatske u Zadru. Njegov je četverac opet pobijedio, ovog puta u seniorskoj konkurenciji. Poslije se okrenuo natjecanju u skifu. Nakon odsluženja vojnog roka u Puli, legendarni Luka Marasović odveo ga je u Split. Ondje se pridružio VK Mornaru s kojim se je već natjecao na prvenstvu Hrvatske u Splitu 1953. godine. Pobijedio je i postao prvak Hrvatske i neslužbeni seniorski prvak Jugoslavije. Od iste godine veslao je za državnu reprezentaciju. za seniore. Iste je godine postao državni prvak na prvenstvu u Šibeniku u disciplini skif i dubl-skul, zajedno sa suvozačem Stevanom Vacijem iz VK "Tamiš" Pančevo. Uskoro je veslao na europskim prvenstvima, gdje je osvojio zlatna odličja.
Orchard, Colorado
Orčard je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 90.
Milan Tomić Šerif
Milan Tomić zvani Šerif (Split, 28. rujna 1929. – Zagreb, 1. svibnja 2013.) je bio hrvatski kazališni djelatnik, svestrani pirotehničar, planinar i antifašistički borac. Rodni ga Split pamti kao vedra i velika čovjeka neiscrpne životne energije.