cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elektrolučno zavarivanje
Povijest zavarivanja
Prvo zavarivanje i toplinsko rezanje u svemiru izveli su 1969. u sovjetskom svemirskom brodu Sojuz 6. 1932. u Rusiji, Konstantin Khrenov je prvi uspješno primjenio podvodno elektrolučno zavarivanje.
Zavarivački električni luk
Središnji ili strujni dio zavarivačkog električnog luka sadrži pare i kapljice rastaljenog metala i troske, te je blještavo žuto zelenkaste boje. Vanjski dio ili omotač sastoji se uglavnom od užarenih plinova svijetlo crvene boje. Kada je električni luk prevelike duljine, plinovi u vanjskom dijelu ne mogu više zadovoljavajuće štititi središnji dio luka, kojim se kreću kapljice rastaljenog metala, a dolazi i do pojave rasprskavanja metala i tekuće troske. Duljina zavarivačkog električnog luka određuje se kao udaljenost vrha elektrode od površine kupke rastaljenog metala. Kratkim lukom naziva se električni luk približne duljine 2 do 4 mm. Kao normalna duljina luka uzima se 4 do 6 mm. Luk duljine preko 6 mm naziva se dugačkim: on je nestabilan, rastaljeni metal koji prolazi električnim lukom oksidira i spaja se s dušikom iz okolnog zraka, povećava se rasprskavanje rastaljenog metala i troske, dobiva se vrlo krhak metal zavara.
Električni se luk, po svojoj duljini, može podijeliti u tri svojstvena područja i to: anodno područje, katodno područje, te stup električnog luka. Uobičajene temperature katodnog područja su do 3500 °C. Temperatura anodnog područja nešto je malo viša. Temperature u stupu električnog luka kreću se od 5000 °C do 6000 °C.
Uzimajući sve zajedno, za jedan zavarivački električni luk može se kazati da ima slijedeće značajke: njihovom izlaganju potrebna odgovarajuća zaštita očiju i dijelova tijela, da se izbjegne suzenje očiju, opekotine na koži, i drugo.
Izvori struje za zavarivanje
Izvor struje za zavarivanje su takvi uređaji koji daju na mjestu zavarivanja električnu struju sa karakteristikama pogodnim za zavarivanje. Najčešće se koristi napajanje sa konstantnom jačinom struje i drugi tip, napajanje sa konstantnim naponom. Kod elektrolučnog zavarivanja, dužina električnog luka je u direktnoj vezi sa naponom, dok je sa jačinom struje direktno povezan unos topline na zavarenom spoju.
Napajanje s konstantnom jačinom struje se često koristi za ručne postupke zavarivanja, kao što je zavarivanje TIG postupkom i ručno elektrolučno zavarivanje obloženom elektrodom. To je važno, jer je vrlo teško održavati elektrodu mirno, a time se razmak i napon mijenjaju. Napajanje s konstantnim naponom se češće koristi za automatske postupke, kao što je elektrolučno zavarivanje taljivom žicom u zaštiti aktivnog ili inertnog plinom (zavarivanje MIG ili MAG postupkom). Kod tih postupaka duljina električnog luka se održava konstantnim, mijenjajući jačinu struje po potrebi. Na primjer, ako je žica i osnovni materijal preblizu, pojača se jačina struje, pa se dio žice istopi, i time vraća prvobitni razmak.
Vrsta električne struje kod elektrolučnog zavarivanja isto igra vrlo važnu ulogu. Postupci s taljivim elektrodama, kao što je ručno elektrolučno zavarivanje obloženom elektrodom (REL), uglavnom koristi istosmjernu struju, ali elektroda može biti pozitivno ili negativno nabijena. Kod zavarivanja, pozitivno nabijena anoda će imati veću koncentraciju zagrijavanja i zavar će biti dublji. Ako je elektroda pozitivno nabijena, onda će to rezultirati u plićem zavaru. Postupci sa stalnim elektrodama, kao što je zavarivanje TIG postupkom, može koristiti istosmjernu ili izmjeničnu struju. Kod istosmjerne struje, zavar će biti dublji ili plići, ovisno ako je elektroda pozitivna ili negativna. Izmjenična struja će stvoriti srednje dubok zavar. Nedostatak izmjenične struje da se električni luk mora stalno ponovo paliti, kada jačina struje bude nula, u svakom ciklusu, riješen je sa specijalnim uređajima koji stvaraju kvadratni val, umjesto normalnog sinusnog vala.
Elektrolučno zavarivanje taljivom elektrodom
U elektrolučno zavarivanje taljivom elektrodom spadaju ručno elektrolučno zavarivanje obloženom elektrodom, zavarivanje MIG postupkom ili elektrolučno zavarivanje taljivom žicom u zaštiti neutralnog (inertnog) plinom, zavarivanje MAG postupkom ili elektrolučno zavarivanje taljivom žicom u zaštiti aktivnog plina, zavarivanje pod praškom ili elektrolučno zavarivanje taljivom žicom pod zaštitnim praškom i zavarivanje pod troskom ili elektrolučno zavarivanje taljivom žicom pod zaštitnom troskom.
Ručno elektrolučno zavarivanje
Ručno elektrolučno zavarivanje (kratica: REL), točnije izraženo ručno elektrolučno zavarivanje obloženom elektrodom (engl. Manual Metal Arc Welding – MMA) ili elektrolučno zavarivanje obloženom elektrodom (engl. Shielded Metal Arc Welding – SMAW) je postupak koji se najviše koristi. Električna struja se koristi da pokrene električni luk, između osnovnog materijala i potrošnih elektroda, čija obloga stvara zaštitu zavara od oksidacije i zagađivanja stvaranjem ugljikovog dioksida (CO2). Elektroda služi i kao dodatni materijal za stvaranje zavara. Postupak je vrlo raznovrstan i može se obaviti s relativno jeftinom opremom, tako da se koristi u radionicama i na otvorenim gradilištima. Zavarivač može postati dovoljno iskusan i sa skromnijom obukom, a vješt majstor postaje sa iskustvom. Vrijeme zavarivanja je relativno sporo, budući da se elektrode moraju često zamjenjivati i troska se mora čistiti nakon svakog zavara. Taj postupak je uglavnom ograničen na čelične proizvode, iako specijalne elektrode postoje i za lijevano željezo, nikal, aluminij, bakar i ostale metale.
Zavarivanje MIG postupkom
Zavarivanje MIG postupkom (engl. Metal Inert Gas) ili elektrolučno zavarivanje taljivom žicom u zaštiti inertnog plinom (engl. Gas Metal Arc Welding – GMAW), je vrsta elektrolučnog zavarivanja. To je poluautomatski ili automatski postupak, koji koristi stalno dovođenje gole žice kao elektrode za zavarivanje, a zaštićen je sa inertnom (neutralnom) ili poluinertnom mješavinom zaštitnih plinova (obično argon), da zaštiti zavareni spoj od zagađenja. Postupak je brži od ručnog elektrolučnog zavarivanja. Elektroda je ujedno i dodatni materijal, koji je obično istorodan s osnovnim materijalom koji se zavaruje.
Zavarivanje MAG postupkom
Zavarivanje MAG postupkom (engl. Metal Active Gas) postupkom je vrsta elektrolučnog zavarivanja talljenjem u aktivnom zaštitnom plinu (obično ugljikov dioksid CO2) ili u plinskoj smjesi (argon + ugljikov dioksid, argon + ugljikov dioksid + kisik) taljivom elektrodom u obliku gole žice, slično zavarivanju MIG postupkom. Ovaj postupak zavarivanja izvodi se u svim položajima. Zavarivanje kratkim električnim lukom (engl. short arc) daje najmanji unos energije u zavareni spoj, tako da je postupak pogodan za zavarivanje tankih limova. Kada je poželjan lijep izgled zavara, a istodobno i dobra zavarivost, zavarivanje MAG postupkom se izvodi u plinskoj smjesi s približno 80% argona i 20% CO2. Impulsno zavarivanje se izvodi u svim položajima bez raspskavanja kapljica.
Zavarivanje pod praškom
Zavarivanje pod praškom (engl. flux-cored arc welding – FCAW) ili elektrolučno zavarivanje pod zaštitnim praškom (kratica: EPP) je poluautomatska ili automatska vrsta elektrolučnog zavarivanja, gdje se koristi taljiva elektroda u obliku žice ili trake, koja se mehaniziranim načinom dovodi na mjesto gdje gori (prikriven) električni luk u plinovima od mineralnog praška. Rastaljeni prašak, tj. tekuća troska, štiti električni luk i talinu zavarenog spoja, a skrutnuta troska hladeći se štiti zavareni spoj od okolnog zraka. Električni luk je stalno prekriven i praktički nevidljiv tijekom zavarivanja, što bitno smanjuje izravno djelovanje svjetlosnog i drugih zračenja, kao i rasprskavanje čestica rastaljenog metala i troske, a uz vrlo malo dima. Nakon što se ohladi, skrutnutu trosku treba odstraniti.
Zavarivanje pod troskom
Zavarivanje pod troskom (engl. Submerged Arc Welding – SAW) ili elektrolučno zavarivanje taljivom žicom pod zaštitnom troskom (kratica: EPT) je elektrootporno zavarivanje taljenjem (bez pritiska), pod talinom troske taljivom elektrodom, kao dodatnim materijalom, u obliku jedne ili više žica, jedne ili više traka što se dovode u talinu troske. Talina se održava u tekućem stanju Joulevom toplinom, koja se razvija zbog omskog otpora u troski, kroz koju protječe električna struja zavarivanja između elektrode i taline zavara. Zavarivanje se obično izvodi okomito ili koso prema gore. Ima više načina zavarivanja pod troskom, pa tako i način zavarivanja pod troskom tračnom elektrodom. Ovaj postupak posebno je prikladan za zavarivanje debelih i veoma debelih komada.
Elektrolučno zavarivanje netaljivom elektrodom
U elektrolučno zavarivanje netaljivom elektrodom spadaju zavarivanje TIG postupkom i zavarivanje plazmom.
Zavarivanje TIG postupkom
Zavarivanje TIG postupkom (engl. Tungsten Inert Gas) ili elektrolučno zavarivanje netaljivom elektrodom u zaštiti inertnog plinom (engl. Gas Tungsten Arc Welding – GTAW), je ručni postupak zavarivanja u neutralnom zaštitnom plinu ili neutralnoj smjesi plinova, koji koristi netaljivu volframovu elektrodu (ili volfram s dodacima, npr. torijevog oksida ili oksida drugih elemenata kao cirkonij, lantan, itrij) i posebno dodatni materijal. Svojstvo ovog postupka je stabilan električni luk i visoko kvalitetan zavar, ali zahtjeva izuzetne vještine zavarivača i relativno je spor. Iako se može koristiti za skoro sve vrste materijala, najčešće se koristi za zavarivanje nehrđajućih čelika i lakih metala (aluminijeve legure, titanijeve legure). Pogodan za zavarivanje tankih limova (do debljine 6 mm), a često se koristi kod proizvodnje bicikla, zrakoplova i brodova, te kod zavarivanja u prinudnim položajima. U pravilu se volframova elektroda priključuje na (-) pol izvora istosmjerne struje, zbog znatno manjeg trošenja volframove elektrode. Koristi se pulsirajuća struja zavarivanja.
Zavarivanje plazmom
Zavarivanje plazmom ili plazma zavarivanje se ponekad uspoređuje sa zavarivanjem TIG postupkom iz kojega je razvijeno. Kod oba se postupka koristi netaljiva volframova elektroda, i relativno malo je unošenje topline. Kod zavarivanja plazmom, volframova elektroda je upuštena u sapnicu (mlaznica). Plin pod tlakom izlazi kroz mali otvor na donjem dijelu sapnice. Oko tog mlaza vrućeg plazmenog plina postoji i drugi koncentrični omotač zaštitnog plina. Postoje dvije vrste luka koji stvaraju plazmu: "preneseni luk" na radni komad i nepreneseni luk.
Greške u zavarenim spojevima
Svaki tehnološki postupaknosi stalnu opasnost od nastajanja određenih grešaka. S obzirom na veliki broj utjecajnih čimbenika na kvalitetu zavarenih spojeva, na tu je opasnost potrebno obratiti posebnu pozornost kako pri izradi zavarene konstrukcije, tako i u njenoj primjeni. Postoje različite klasifikacije grešaka u zavarenim spojevima, a jedna od njih je sljedeća (EN 26520): greške u zavarenim spojevima koje mogu nastati u izradi i greške u zavarenim spojevima koje mogu nastati u eksploataciji.
Greške u zavarenim spojevima koje nastaju u izradi mogu se podijeliti s obzirom na:
Zaštita na radu pri zavarivanju
Zavarivanje bez odgovarajućih mjera zaštite, može biti opasno i nezdravo. Danas se s novim tehnologijama i odgovarajućom zaštitom, taj rizik dosta smanjio. Da bi se smanjio utjecaj plamena i električnog luka, zavarivači moraju nositi zaštitnu odjeću i opremu, kao što su maske, rukavice, zaštitna odjeća. Zbog visokog intenziteta ultraljubičastog i infracrvenog zračenja, i mogućeg oštećenja očiju (upala rožnice i opekotine na mrežnici oka), maske i naočale trebaju biti opremljeni sa specijalnim staklima. Često se i mjesta zavarivanja trebaju prekriti sa zaštitnim zavjesama i pregradama, posebno od polivinil klorida, da se zaštite ostali radnici koji ne zavaruju.
Mjesta zavarivanja sadrže značajnu količinu metalnih čestica promjera nekoliko μm, i što su čestice manje, to su opasnije za zdravlje (male čestice mogu proći kroz krvno-moždanu pregradu). Uz to dolazi do stvaranja i ozona. Posebno su opasne pare koje sadrže kadmij. Kod Cr-Ni čelika, posebno je opasna visoka koncentracija šesterovalentnog kroma Cr (VI), koji je kancerogena tvar. Kod zavarivanja MAG postupkom prisutna je velika količina ugljikovog monoksida CO i ugljikovog dioksida CO2. Kod rada sa pocinčanim materijalima, potreban je oprez zbog zagađenja sa cinkovim oksidom ZnO. Manganske pare, čak i u manjim koncentracijama (<0,2 mg/m3), mogu dovesti do neuroloških problema i oštećenja pluća, jetre, bubrega i centralnog nervnog sistema. Zbog toga se preporučuje vrlo dobra ventilacija radnog mjesta, a u težim situacijama i aparati za disanje. Bitno je dobro se zaštititi i od električnog udara, koji nastaje zbog loše izolacije, skučenog vlažnog prostora, visokonaponskih uređaja.
Yucuya, Santa Cruz Nundaco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2165 m.
Pueblo Viejo, Ocampo
Pueblo Viejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 198 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 401 m.
Inkpa
Inkpa, banda Wahpeton Siouxa koji su 1886. živjeli na Big Stone Lake u Minnesoti i možda na Cormorant Pointu (1862) na Mille Lacs. Nazivani su i sličnim imenima Inkpatonwan i Inpaton (Ashley u svom pismu Dorseyu 1862.), a po lokalitetu su poznati i kao Big Stone Lake band.
USS Gettysburg (CG-64)
USS Gettysburg (CG-64) osamnaesta je raketna krstarica klase Ticonderoga u službi američke ratne mornarice. Ime je dobio po bitci kod Gettysburga 1863. godine, odnosno velikoj pobjedi vojske Sjevera nad vojskom Juga u građanskom ratu.
Hunkpapa
mini|Poglavica Yellow Shirt Hunkpapa (Unkpapa, Uncpapa; u njihovom jeziku Húŋkpapȟa) /postoje različiti prevodi značenja njihovog imena: 'at the entrance, 'at the head end of the circle,' 'those who camp by themselves,' `wanderers', "Gatekeepers" ./ jedna od sedam skupina Teton Siouxa, u vrijeme Lewisa i Clarka naseljeni na obje obale Missourija, niže od Beaver creeka u Sjevernoj Dakoti. Hunkpape su sudjelovavali u manje-više svim pobunama Sijuksa, a 1891. smješteni su na rezervat Standing Rock u Sjevernoj i Južnoj Dakoti, gdje im i danas žive potomci.
Njihov njapoznatiji vođa, i sveti čovjek lakota bio je Bik koji sjedi ili Tatanka Iyotaka (Sitting Bull), a tu su i Black Moon (Wi Sapa), Running Antelope (Ta-To'-Ka-In'-Yan-Ka), Rain-in-the-Face (Ité Omáǧažu) (1835-1905) i Gall
Crouch, Idaho
Krauč je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 162, što je 8 (5,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sablasti (TV drama)
Sablasti je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1964. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog kazališnog komada Henrika Ibsena. Režirao ju je Daniel Marušić.
Malocco Sotto, Brescia
Malocco Sotto je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Manastir Krušedol
thumb|280px|Manastir Krušedol thumb|desno|280px|Manastir Krušedol Manastir Krušedol je manastir Srpske pravoslavne crkve na južnoj strani Fruškoj gore u Vojvodini. Sam manastir se nalazi u ataru sela Krušedol, na putu između sremskog gradića Irig i sela Maradik. Manastir je zadužbina porodice poslednjih srpskih despota u Sremu - Brankovića. Sagrađen je između 1509 i 1514. godine. Porodica Đorđa Brankovića, dva patrijarha Srpske pravoslavne crkve i kralj Milan Obrenović su sahranjeni u Krušedolu.
Istorija
Manastirska crkva je posvećena prazniku Blagoveštenja. Manastir je osnovao despot Đorđe Branković (u monaštvu nazvan sveti Maksim) sa svojom majkom Angelinom, uz pomoć vlaškog vojvode Jovana Njagoja, između 1509. i 1516. Neki istraživači smatraju da se na tom mestu nalazilo svetilište stare slovenske vere.
Prilikom povlačenja Turaka iz Srema 1716, manastirski konaci su oštećeni, a crkva spaljena. Obnavljanje manastira je počelo 1721. i završeno krajem šeste decenije 18. veka. Uz zapadno krilo konaka izgrađen je visoki barokni zvonik 1726, a između 1742. i 1750. godine obnovljena je crkva. Izgradnja četvorostranih manastirskih konaka završena je 1753. godine.
Ikonostas je komponovan od ikona iz četiri perioda. Najstarije su ikone apostola sa Hristom, Bogorodicom i sv. Jovanom Krstiteljem, rad iz polovine XVI veka. U Drugom svetskom ratu, manastir nije razoren, ali je opljačkana bogata i vredna manastirska riznica. Manastir je posle rata obnovljen.
U crkvi, ispred ikonostasa, nalaze se kivoti u kojima su smešteni ostaci moštiju svetih Brankovića, tj. despota Đorđa Brankovića (monah Maksim) i njegovih roditelja Angeline i slepog Stefana Brankovića. U manastirskoj crkvi leže i posmrtni ostaci mnogobrojnih značajnih Srba. Između ostalih tu su sahranjeni patrijarh Arsenije III Čarnojević, mitropolit Isaija Đaković, patrijarh Arsenije IV Jovanović Šakabenta, grof Đorđe Branković, vojvoda Stevan Šupljikac, knjeginja Ljubica Obrenović i kralj Milan Obrenović.
Sien
Zin je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 96 opštinskih središta okruga Birkenfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 571 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7134082.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Birkenfeld Zin se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Birkenfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 345 metara. Površina opštine iznosi 8,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 571 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 67 stanovnika/km².
Zavarivanje MIG postupkom
Zavarivanje se obavlja ručnim vođenjem plamenika (djelomično automatiziranog) ili mehaniziranog (vođenje plamenika kolicima) ili automatskog, također s prilagodljivim aparatom za zavarivanje. Pogodan je za zavarivanje metala (slično kao i zavarivanje TIG postupkom) debljine do nekoliko milimetara, ovisno o vrsti materijala. Prvenstveno se koristi za zavarivanje tračnih vozila (aluminijske legure), plovila, posuda za prehrambenu industriju (NiCr, Al), cijevi (NiCr, Al), nehrđajući čelik, za navarivanje sjedišta ventila i drugo. Zavarivanje MIG postupkom ima prednost pred zavarivanjem TIG postupkom sa stajališta ekonomičnosti (više kilograma zavarenog materijala na sat).
Prednosti i nedostaci
Prednosti zavarivanje MIG postupkom su: razvijen dovoljno širok spektar dodatnih materijala za zavarivanje, manja cijena opreme za zavarivanje (uređaja za zavarivanje) u odnosu na zavarivanje TIG postupkom; pogodan za pojedinačnu i masovnu proizvodna, te reparaturna zavarivanja, mogućnost zavarivanja u svim položajima zavarivanja, pogodan za automatizaciju i robotizaciju, daleko veća učinkovitost (kilograma položenog materijala na sat) u odnosu na zavarivanje TIG postupkom, čista površina metala položenog zavara (bez troske), smanjenje iskrivljenja konstrukcije.
Nedostaci su: kvaliteta zavara još uvijek ovisi o vještini zavarivača (čovjeka) kod poluautomatskog zavarivanja, vrijeme za izobrazbu dobrog zavarivača je kraće nego kod zavarivanja TIG postupkom (mada je praksa da MIG zavarivači prvo nauče ručno elektrolučno zavarivanje), kvaliteta zavarenog spoja je slabija u odnosu na kvalitetu zavarivanja TIG postupkom (kako sa estetskog stajališta, tako i sa stajališta grešaka u zavarenom spoju i mehaničkih svojstava zavarenog spoja), dolazi do jakog bljeskanja pri zavarivanju, pri zavarivanju se oslobađaju plinovi (potrebna dobra ventilacija prostora), dugotrajni rad može ostaviti štetne posljedice na zdravlju zavarivača (reuma, oštećenja dišnog sustava).
Način rada
Električni luk se uspostavlja kratkim spojem (kresanjem) između žice za zavarivanje i radnog komada, tj. priključaka na polove električne struje ili izmjenične struje. Nakon toga sljedi ravnomjerno dodavanje žice za zavarivanje u električni luk (elektromotor, valjci za ravnanje i povlačenje ili potiskivanje žice), te taljenje žice i stvaranje zavarenog spoja.
Glavni parametri kod MIG zavarivanja su:
Zaštitni plin
Zaštitni plin se koristi kod elektrolučnog zavarivanja kod postupaka: zavarivanje TIG postupkom, zavarivanje MIG postupkom i zavarivanje MAG postupkom. Zaštitni plin kod ovih postupaka bitno određuje kvalitetu zavara. U počecima uvođenja postupka zavarivanja u atmosferi zaštitnog plina uobičajeno je bilo svega nekoliko pojedinačnih plinova, na primjer kod zavarivanja MIG postupkom čisti argon, a kod zavarivanja MAG postupkom čisti ugljikov dioksid. Danas prevladavaju mješavine plinova. U međuvremenu je količina standardiziranih plinskih mješavina znatno povećana, budući da se kao dijelovi u mješavini ne primjenjuju samo argon i CO2, već također i kisik, helij, vodik i dušik. Podjela različitih zaštitnih plinova dana je u europskom standardu EN „Zaštitni plinovi za elektrolučno zavarivanje i rezanje“.
Zavarivanje MAG postupkom
Zavarivanje MAG postupkom (engl. Metal Active Gas) je vrsta elektrolučnog zavarivanja taljenjem u aktivnom zaštitnom plinu (obično ugljikov dioksid CO2) ili u plinskoj smjesi (argon + ugljikov dioksid, argon + ugljikov dioksid + kisik) taljivom elektrodom u obliku gole žice, slično zavarivanju MIG postupkom. Ovaj postupak zavarivanja izvodi se u svim položajima. Zavarivanje kratkim električnim lukom (engl. short arc) daje najmanji unos energije u zavareni spoj, tako da je postupak pogodan za zavarivanje tankih limova. Kada je poželjan lijep izgled zavara, a istodobno i dobra zavarljivost, zavarivanje MAG postupkom se izvodi u plinskoj smjesi s približno 80% argona i 20% CO2. Impulsno zavarivanje se izvodi u svim položajima bez raspskavanja kapljica.
SCH-442,416
SCH-442,416 je visoko selektivan antagonist adenozinskog A2a receptora. On je u širokoj upotrebi u Njegovoj 11C radioobeleženoj formi za mapiranje distribucije A2a receptora u mozgu. Uzimajući u obzir distribuciju A2a receptora u mozgu, oni su istraživani za tretman raznih neuroloških poremećaja, i utvrđeno je da SCH-442,416 potencijalno može da nađe primenu u tretmanu depresije, Parkinsonove bolesti, i katalepsije.
Zavarivanje MIG postupkom
Zavarivanje MAG postupkom
Zavarivanje MAG postupkom ima široke mogućnosti primjene: kod proizvodnih zavarivanja, navarivanja i reparaturnog zavarivanja većine metalnih materijala. Ima prednost pred ručnim elektrolučnim zavarivanjem (REL) sa stajališta ekonomičnosti (više kilograma položenog materijala na sat, veća intermitencija pogona – nema zastoja za izmjenu elektroda kao kod REL postupka, manje čišćenje zavara). Primjenjuje se za zavarivanje limova i cijevi debljine od 1 mm obično do debljine 20 mm (u nekim slučajevima i daleko iznad tih debljina, kada je ekonomski i tehnološki opravdana primjena MAG postupka. Kod većih debljina osnovnog materijala i veće duljine zavararenih spojeva ekonomičnije je koristiti zavarivanje pod praškom (EPP) ili zavarivanje pod troskom - EPT (samostalno ili u kombinaciji sa MAG ili REL postupkom, napr. za provarivanje korijena). MAG postupak je izvorno poluautomatski postupak, ali se vrlo često koristi kao automatski i robotizirani postupak zavarivanja. Značajan je udio robota za MAG zavarivanje u automobilskoj industriji. Postoji moderna varijanta MAG postupka tzv. TIME postupak gdje su vrijednosti napona, struje i brzine zavarivanja (ali i promjera žice za zavarivanje) značajno veće u odnosu na klasični MAG. Tako su napr. za žicu promjera 2,5 mm registrirane srednje vrijednosti parametara zavarivanja: U = 40 V, I = 420 A.
El Algodón, Tocumbo
El Algodón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tocumbo.
Lonepine, Montana
Lonpajn je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 162, što je 25 (18,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Đurađ I Balšić
Đurađ I Balšić je bio crnogorski vladar koji je vladao u XIV vijeku. Bio je treći vladar iz dinastije Balšića. Prije nego što je počeo da vlada Zetom, Đurađ je sa svojom porodicom (ocem Balšom i braćom Stracimirem i Balšom) osvojio Skadar 1360. godine, ali su osvojili i Paštroviće i ostali predio između Skadarskog jezera i Jadranskog mora. Ubrzo su Đurađ i njegova porodica postali počasni dubrovački i mletački građani. Đurađev život prije vladanja obilježio je i rat sa srpskim velikašem u koji je ušao kao podrška Dubrovčanima. Rat je trajao od 1360. do 1362. kada je mir sklopljen između cara Uroša i Dubrovčana.
Vladavina
Predvođeni Durađom I, Balšići su početkom 1362. ovladali Drivastom, a zatim i Ulcinjem, da bi u isto vrijeme bezuspješno pokušavali da osvoje Kotor. Nakon osvajanja Drivasta i Ulcinja, Balšići su se okrenuli Draču 1363. godine, ali stvari nijesu išle željenim tokom. albanski vlastelin Karlo Topija suprotstavio se pohodu Balšića na ovaj grad. Topija je čak uspio i da u jednom sukobu zarobi Đurađa Balšića. Mir između Balšića i Karla Topije sklopljen je tek 1366. godine, kada je Đurađ i oslobođen. Uspostavljanje mira s Topijom učinilo je sigurnom granicu države Balšića prema Drimu, što im je omogućilo da se potpuno posvete svom davnašnjem cilju - osvajanju Kotora. Zato su Balšići tokom 1367. opsjedali Kotor, ali i ovog puta bez veceg uspjeha. Bezuspješni napad na Kotor nije samo donio Balšićima vojničke i materijalne gubitke, vec im je prouzrokovao i nemalu političku štetu. Zbog napada na Kotor Balšiće je Mletačka republika stavila na listu svojih neprijatelja, a Republici se u osudi Balšića pridružio papa Urban V i srpski car Uroš čiju je vrhovnu vlast Kotor tada priznavao. Svi oni su, cijeneći prvenstveno trgovački i ekonomski značaj Kotora, pohod Balšića smatrali drskom avanturom jedne ambiciozne porodice. Da bi se od ovakvih napada sigurnije zaštitili, Kotorani, koji su do tada priznavali vlast саrа Uroša, odlučuju da priznaju vrhovnu vlast ugarskog kralja. Neuspjeh koji je Durađ Balšić doživio pod Kotorom, ublažen je osvajanjem zemlje kralja Vukašina. S kraljem Vukašinom, koga je car Uroš proglasio za savladara 1365. godine, Balšići su bili saveznici u borbi protiv zahumsko- raškog velikaša Nikole Altomanovića, pa su poslije pogibije kralja Vukašina na Marici 1371., zauzeli njegove oblasti. Tokom 1371. i 1372. godine, Durađ Balšić je zauzeo Dečane, Prizren i Peć, da bi nedugo nakon toga, zahvaljujući ženidbi Balše II sa kcerkom valonskog despota Jovana, Balšići dobili Berat i Valonu. Godinu dana kasnije, poslije sloma Nikole Altomanovića (1373.), Durađ je zauzeo i njegove oblasti prema Dubrovniku i Trebišnjici (Konavli, Dračevica, Trebinje), koje ce ostati pod vlašću Balšića tek nekoliko godina. Ovim osvajanjima, Balšici su postali najmoćniji oblasni gospodari. Država Balšica prostirala se od donjeg toka rijeke Maće do Dubrovnika, i od Lovćena do Prizrena. U posjedu Balšića bili su svi primorski gradovi osim Kotora (Ulcinj, Bar, Budva, Cavtat), te Lješ, Danj, Drivast, Podgorica, Prizren, Peć. Granica države Balšića na sjeveru nije prelazila liniju Budoš-Maganik-Komovi-Mokra planina. Đurad Balšic, koji je tada bio na čelu Zete, koristio je titulu gospodar (dominus). Đurađ Balšić vladao je Zetom do 1378. godine.
Huanacaxtle (razvrstavanje)
Huanacaxtle ima više značenja:
Gengangere
Gengangere je drama norveškog književnika Henrika Ibsena napisana 1881. i premijerno izvedena u Chicagu 1882. godine. Protagonistica je gđa Alving, bogata udovicakoja se suočava sa posljedicama muževog bludnog i nemoralnog života - kroz otkriće da joj je sin od oca naslijedio sifilis, preko toga da je njena sluškinja, sa kojom se sin misli oženiti, muževo biološko dijete. Ibsenova je drama nakon objavljivanja izazvala skandal, prije svega zbog toga što se bavila tabu-temama kako što su spolne bolesti, incest i eutanazija. Usprkos toga, sa vremenom je stekla ugled kao jedno od najboljih Ibsenovih djela.
Lower Yanktonai
Lower Yanktonai (Hunkpatina), ogranak Yanktonai Indijanaca naseljen danas na rezervatu Crow Creek u Južnoj Dakoti gdje zajedno sa Lower Brule, Miniconjou i Two Kettles broje svi zajedno 1,019 (1909). Sastoje se od bandi 1) Putetemini, Sweat-lips; 2) Shungikcheka ili Gun-iktceka (Sun ikceka), Common dogs; 3) Takhuhayuta ili Taquha-yuta (Tahuha-yuta), Eat-the-scrapings-of-hides; 4) Sanona ili San-ona, Shot-at-some-white-object; 5) Ihasha ili Iha-ca (Iha-sa), Red-lips; 6) Iteghu ili Ite-xu (Ite-gu), Burned-face; i 7) Pteyuteshni ili Pte-yute-cni (Pte-yute-sni), Eat-no-buffalo-cows.
Masseria Carbone, Caserta
Masseria Carbone je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Poroinica, Mătăsaru
Poroinica je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Mătăsaru.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 940 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 164 m.
Luperkal
250px|right|thumb|Kapitolska vučica, 13. i 15. vijek Luperkal (Lupercal, od latinske riječi lupa za "vučicu") je naziv za pećinu u podnožju brda Palatin u Rimu. U njoj je, po legendi o osnivanju Rima, vučica podojila braću Romula i Rema prije nego što ih je pronašao pastir Faustul. Na tom mjestu su se, kasnije, u doba rimske države, u počast tog događaja održavale svetkovine poznate kao luperkalije.
Godine 2007. je italijanska arheologinja Irene Jacopi objavila kako je pronašla pećinu ispod ruševina Domus Livia, odnosno nekadašnje Livijine palače.
Hunkpatila
mini|Crazy Horse i njegova banda na putu iz Sheridanovog logora na predaju generalu Crooku na Red Cloud Agency-ji. Hunkpatila (True Oglala, Oglala Tiyospaye), jedna od bandi Oglala Siouxa, čiji je najpoznatiji poglavica bio Ludi Konj (Crazy Horse; Tashunka Uitco). Kasnih 1860.-tih i ranih 1870.-tih Hunkpatile ili True Oglala su zajedno sa bandama Kiyuksa (Cutoffs) ili Southern Oglala i Oyuhpe (Oyukhpe), činili jednu od tri glavne skupine (tiyospaye) Oglala Sijuksa.
Sastojali su se od manjih segmenata (podbandi) koje imena nose po poglavicama: 1. Cankahuhan (Čhaŋkȟahuȟaŋ) ili He Dog's band; 2. Hokayuta (Black Twin's band); 3. Hunkpatila (Húŋkpathila, Little Hawk and Crazy Horse's band); 4. Itesica (Itéšiča, Red Cloud's band); 5. Payabya (Young Man Afraid of His Horses's band); 6. Wagluhe (Waglúȟe) Blue Horse, American Horse i Three Bear's bande.
Gilhac-et-Bruzac
Žijak et Brizak je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Ardeš koja pripada prefekturi Priva.
Le Larghe, Treviso
Le Larghe je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Gilhac-et-Bruzac
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 115 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 3 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 30,94 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 600 metara (maksimalnoj 786 m, a minimalnoj 160 m).
Le Larghe, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
La Palma, Almoloya de Juárez
La Palma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Almoloya de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2684 m.
Los Muñiz, San Luis Potosí
Los Muñiz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Luis Potosí.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1975 m.
Brulé
Brulé /franc. prijevod njihovog naziva sicháng<sub>x</sub>u, u značenju burnt thighs,/ naziv za jednu skupinu Tetona (Laakota), koje spominju Lewis & Clark (1804) pod imenom Tetons of the Burnt Woods, koja je lutala na obje strane Missourija, White i Teton Rivera. Po njihovim podacima imali su oko 300 muškaraca. Godine 1806. žive na istočnoj strani Missourija od ušća rijeke White do Tetona.
Brulé su opisani kao dobri lovci koji imaju mnogo konja i često ratuju sa svojim neprijateljima sa rijeke Platte, Arikarama i Pawneejima. nakon ratova Sijuksa sa vojksom SAD-a, njihove dvije glavne skupine smještene su na rezervate Rosebud (Upper Brulé ili Kheyatawichasha) u Južnoj Dakoti i Lower Brule i Crow Creek (Lower Brulé ili Kutawichasha)
Podjela
Razni autori dijeli su ih na različite bande. Lewis & Clark (1806) dijele ih na Esahateaketarpar (Isanyati?), Warchinktarhe, Choketartowomb (Chokatowela), Ozash (Wazhazha), Menesharne (Minisala).
Tatankawakan, pripadnik plemena Brule daje 1880 američkom etnologu i lingvistu J. O. Dorseyu nazive 13 bandi: 1 Iyakoza, 2 Chokatowela, 3 Shiyolanka, 4 Homna, 5 Shiyosubula, 6 Kanghiyuha, 7 Pispizawichasha, 8 Waleghaunwohan, 9 Wacheunpa, 10 Shawala, 11 Ihanktonwan, 12 Nakhpakhpa, 13 Apewantanka.
W. J. Cleveland (1884) navodi kao suvremene bande: 1 Sichanghu, 2 Kakeglia, 3 (a) Hinhanshunwapa, 3 (b) Shunkahanapin, 4 Hihakanhanhanwin, 5 Hunkuwanicha, 6 Miniskuyakichun, 7 (a) Kiyuksa, 7 (b) Tiglabu, 8 Wacheunpa, 9 Waglukhe, 10 Isanyati, 11 Wagmezayuha, 12 (a) Waleghaonwohan, 12 (b) Wakhna, 13 Oglalaichichagha, 14 Tiyochesli, 15 Wazhazha, 16 Ieskachincha, 17 Ohenonpa, 18 Okaghawichasha.
Bojni brodovi klase Tegetthoff
thumb|right|400px|Razglednica sa slikom broda klase Viribus Unitis Klasa Tegetof (po admiralu Tegetofu), ili Viribus Unitis (lat. Viribus Unitis - "Sa ujedinjenim snagama" - moto cara Franje Josipa I) bila je jedina klasa bojnih brodova drednot sagrađenih za austro-ugarsku mornaricu. Sagrađena su četiri broda: SMS Viribus Unitis, SMS Tegetof, SMS Princ Eugen i SMS Sent Ištvan.
Izgradnja
Austrijske vlasti naredile su gradnju nove flote 1908. nakon vesti da je započeta izdradnja prvog drednota u Italiji, bojnog broda RN Dante Aligijeri. Glavni dizajner austro-ugarske mornarice Zigfrid Poper bio je skoro pa slep u ovim trenucima (umirovljen je pre nego što su brodovi porinuti), i neki su to smatrali razlogom za neke dizajnske propuste brodova. Klasa je poznata po tome što je ona prva koja je koristila trojne topove za glavno naoružanje. Trojne topovske kule izgradila je Škoda u Plzenju, Češkoj.
Prva tri broda izgrađena su u Trstu, ali kao uslov za finansijsku pomoć, mađarski parlament traži da se jedan od brodova izgradi u mađarskom brodogradilištu u Rijeci, koji dotad nije izgradio nešto veće od razarača što je stvorilo odgađanja kao je navoz najprije trebao da bude produžen, na kraju je ipak dovršen, ali u Puli, 1914. godine. Nazvan je Sent Ištvan, po Sv. Stefanu.
Karakteristike
Brodovi su bili naoružani topovima kalibra 305 milimetra istog tipa kao i na klasi Radecki u glavnoj teškoj bitnici, ali su bili postavljeni u četiri trocevne kule. Pomoćna bitnica je uključivala 12 ručno pokretanih topova kalibra 150 mm u bočnim kazematama. Radilo se o novom projektu Škode L/50, mase topa 6085 kg, s granatom od 45,5 kg, a samo zrno je imalo masu od 30,5 kg. Domet je bio izuzetan za topove tog kalibra, čak 15.000 m. Za svaki top ukrcavalo se po 180 granata.
Zavareni spoj
mini|desno|300px|Presjek kroz zavareni spoj, koji se sastoji od [[zona taljenja|zone taljenja (ZT), zone utjecaja topline (ZUT) i osnovnog metala.]] mini|desno|300px|Dijelovi šava sučeljnog spoja. mini|desno|300px|Uspostavljanje zavarivačkog [[električni luk|električnog luka kratkim spajanjem kod ručnog elektrolučnog zavarivanja.]]
Zavareni spoj predstavlja cjelinu ostvarenu zavarivanjem, koja obuhvaća skrutnuti dio metala šava stvoren taljenjem, te rubne dijelove zavarenih komada. Šav je dio zavarenog spoja nastao taljenjem samo osnovnog metala ili taljenjem osnovnog metala i dodatnog materijala u jednom ili više prolaza. Zavar je dio šava nastao u jednom prolazu zavarivanja. Sloj čini jedan ili više zavara u dijelu šava. U šavu koji se sastoji od više zavara razlikuju se korijeni zavar, zavari popune žlijeba, sljemeni ili pokrivni zavar, te ponekad i završni ili pokrivni korijeni zavar. Korijeni zavar je zavar položen u korijenu žlijeba. Završni ili pokrivni korijeni zavar je, također, korijeni zavar položen sa strane naličja šava, a obično nakon žlijebljenja korijenog zavara. Zavari popune žlijeba polažu se nakon korijenog zavara i služe za ispunjavanje žlijeba, te formiranje šava. Sljemeni ili pokrivni zavar je posljednji zavar u šavu na strani otvora žlijeba.
Na proces nastajanja, kao i na svojstva zavarenog spoja, utječu brojni čimbenici: količina i oblik prijenosa rastaljenog metala, sastojci i značajke dodatnog materijala, zaštita rastaljenog osnovnog i dodatnog metala, dovođenje i odvodenje topline, jakost struje i brzina zavarivanja, plinovi koji iz okolne atmosfere ulaze u rastaljeni metal, i drugo. Kemijske reakcije rastaljenog metala s kisikom, vodikom i dušikom negativno utječu na mehanička i druga svojstva zavarenog spoja. Homogenost se zavarenog spoja može bitno poremetiti pojavom mikro i makropukotina, te zbog raznih nemetalnih uključaka.
San Rafael, San Andrés Tuxtla
San Rafael je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Andrés Tuxtla.
Zavareni spoj
U odnosu na tvorbu zavarenog spoja, zavarivanje električnim lukom predstavlja jedan izuzetno složeni proces, s nizom uzajamnih utjecaja i osobitosti. Značajan je utjecaj vrlo visokih temperatura i velike brzine zagrijavanja metala, čak i s preko 1000 °C/s. Temperature dostižu do 3000 °C, pa i više. Zagrijavanje uzrokuje promjene u metalurškoj strukturi zavarivanog metala i razne kemijske reakcije između rastaljenog metala, plinova iz okolne atmosfere i tekuće troske. Zagrijavanjem metala dolazi do njegovog širenja, pa zatim tijekom hlađenja do stezanja i nastajanja plastičnih deformacija, uz pojavu znatnih zaostalih naprezanja u zavarenom spoju. Mala količina rastaljenog metala, u odnosu na veliku masu zavarivanih dijelova, dovodi do snažnog odvodenja topline iz zone taljenja, uz brzine hladenja i preko 350 °C u minuti. Stoga, pojedine se kemijske reakcije između rastaljenog metala i tekuće troske odvijaju u vrlo kratkom vremenskom rasponu i, vrlo često, ne uspijevaju se u potpunosti okončati.
San Rafael, San Andrés Tuxtla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 370 m.
Zavareni spoj
Procesi kod nastajanja zavarenog spoja
Kod nastajanja zavarenog spoja djeluju različiti fizikalni, kemijski, metalurški i drugi procesi. Ako je osnovni metal neke manje debljine, njegova je toplinska propusnost i apsorpcijska sposobnost mala, dok je za veće debljine veća. Toplinu odvedenu u okolnu zonu zavarivanog metala potrebno je nadoknaditi na samom mjestu zavarivanja tj. u zoni taljenja metala, da bi se tako održavala odgovarajuća veličina kupke taline. Vrlo visoke temperature procesa, ponekad i do 6000 °C, dovode do disocijacije ili raspadanja molekula plina kisika i dušika, te molekula vodene pare. Nastali jednoatomni kisik, dušik i vodik intenzivno ulaze u rastaljeni metal. Stoga, mora se osigurati odgovarajuća zaštita, kako električnog luka, tako i zone taljenja na mjestu zavarivanja.
Utjecaj kisika na zavareni spoj
Vrlo česti proces kod zavarivanja metala je oksidacija. Kod zavarivanja čelika prvenstveno oksidira željezo, pa su mogući sljedeći procesi oksidacije: U procesu oksidacije željeza aktivno sudjeluju i plin ugljikov dioksid (CO2) i vodena para (H2O), koji mogu ući u prostor električnog luka, pa tada imamo: Dobiveni ugljikov monoksid (CO) je vrlo otrovan plin i tijekom zavarivanja potrebno je osigurati dobru isisnu ventilaciju. Dvoatomna se molekula vodika H2 kod visokih temperatura zavarivanja dalje raspada i kao jednoatomni vodik intenzivno ulazi u reakcije s rastaljenim metalom. Svako ulaženje kisika i vodika u zonu električnog luka i rastaljenog metala posebice je nepoželjno, te je to u praksi zavarivanja potrebno sprječavati. Kisik oksidacijom metala snižava čvrstoću i udarnu žilavost. Dušik će ulaskom u metal sniziti njegovu udarnu žilavost i rastezljivost, a nastajanje nitrida posebice povisuje tvrdoću. Fe4N izlučuje se na granicama kristala, pa tako dolazi do prekida kontinuiteta između kristala, narušavanja homogenosti metala, porasta krhkosti, ubrzavanja procesa starenja, i dr. Da bi se omogućio izlazak plinova iz metala, ponekad je potrebno produžiti vrijeme hlađenja postupkom dogrijavanja zavarenog spoja.
Utjecaj vodika na zavareni spoj
Vodik svojim otapanjem u metalu zavara, najčešće uzrokuje pojavu pukotina i poroznosti. Ukoliko ima otopljenog vodika u talini, koji nije uspio izaći dok je metal bio još u potpuno rastaljenom stanju, na površini skrutnutog metala zavara ostat će sitne pore (tzv. ‘’riblje oči’’). U takvim je slučajevima nužno poduzeti mjere za smanjenje količine vodika, primjerice primjenom posebnih elektroda s bazičnom oblogom. Približno kod 2500 °C maksimalna zasićenost čelika vodikom iznosi 43 cm3 u 100 grama metala (obujamski 100 g čelika predstavlja oko 13 cm3). Povratkom u normalne temperaturne uvjete poraste parcijalni tlak vodika, čak i do 100 MPa (oko 1000 bara). Takvi unutarnji tlakovi mogu dovesti do znatno povećane krhkosti i pucanja zavarenih spojeva. Izvori vodika pri izvođenju zavarivanja mogu biti: vlažni okolni zrak, površina zavarivanih dijelova ili obloga elektrode ili prašak.
Zona taljenja
Taljenjem vrha elektrode nastaju kapljice rastaljenog dodatnog metala, a izgaranjem obloge elektrode i dodatnih praškova nastaje tekuća troska i plinovi. Tekuća troska obavija kapljice rastaljenog metala za vrijeme njihovog prolaza kroz zonu električnog luka sve do ulaska u samu talinu.
Struktura zavarenog spoja
U strukturi zavarenog spoja uobičajeno se mogu razlikovati sljedeće karakteristične zone: zona taljenja (ZT), zona utjecaja topline (ZUT), te zona nepromijenjenog osnovnog metala.
Zona taljenja
Zona taljenja (ZT) predstavlja dio zavarenog spoja određen granicama taljenja unutar kojih se je osnovni metal potpuno istalio, uz udjel rastaljenog dodatnog metala. U zoni taljenja dostignu se vrlo visoke temperature, hlađenje metala najduže traje, a nastala metalurška struktura najviše ovisi o samom načinu izvodenja zavarivanja. Strukturu u toj zoni čine, najčešće, krupna kristalna zrna, a u slučaju višeslojnog zavarivanja nastaje normalizirana sitnozrnata struktura.
Zona utjecaja topline
Zona utjecaja topline (ZUT) nalazi se izvan granica taljenja u rubnim dijelovima osnovnog metala i predstavlja zonu u kojoj je, zbog utjecaja povišenih temperatura, došlo do značajnih strukturnih promjena osnovnog metala, a s time i do promjena u mehaničkim i drugim svojstvima zavarenog spoja. Kod zavarivanja čelika područje dostignutih temperatura kod kojih dolazi do izraženijih strukturnih promjena, tj. zona utjecaja topline (ZUT), uzima se u rasponu od 723 do 1523°C.
Unutar čitave zone utjecaja topline dolazi do različitih metalurških promjena i, sukladno njihovim osobitostima, mogu se razvrstati u slijedeća karakteristična područja:
Vrste zavarenih spojeva
Žlijeb čine obrađeni ili neobrađeni, najčešće, rubni dijelovi osnovnog metala, na mjestu pripremljenom za njihovo spajanje, odnosno izvodenje zavarivanja. Oblik i dimenzije žlijeba mogu biti različiti, a odabir odgovarajućeg oblika žlijeba ovisit će o debljini materijala koje treba zavariti, primijenjenom postupku zavarivanja, položaju zavarivanja, vrsti i namjeni spoja, i drugo. Iako se u praksi susreće i upotrebljava više različitih oblika žljebova, gotovo svi žljebovi imaju neke zajedničke elemente.
Sučeljni spoj
Sučeljni spoj nastaje zavarivanjem dijelova čiji se krajevi sučeljavaju i međusobno zatvaraju kut koji može biti izmedu 160º i 200º, a najčešće je 180º. Dimenzioniranje sučeljnog spoja ne predstavlja poseban problem, jer je debljina tj. dimenzija šava određena debljinom osnovnog metala. S velikom pažnjom moraju biti pripremljeni rubovi spoja, da bi se omogućilo dobro protaljivanje uz minimalne deformacije i naprezanja u spojevima. Jednostavno se provjerava i rendgenski snima, a zavarivanje se može izvoditi s jedne strane ili dvostrano.
Preklopni spoj
Priprema spoja preklapanjem rubova je jednostavna i ne zahtijeva posebice točno podešavanje dijelova koji se spajaju. Preklopni spoj zavaren s obje strane može biti podvrgnut znatno većim opterećenjima od spoja zavarenog samo s jedne strane.
Kutni spoj
Kutni spoj može biti izveden zavarivanjem samo s jedne strane ili s obje strane, a predstavlja prikladno rješenje i za zavarivanje relativno debljih dijelova. Izvedba kutnog spoja moguća je bez skošavanja stranice ruba zavarivanog elementa, a isto tako s jednostranim ili dvostranim skošenjem. Kutni spoj s jednostranim skošenjem obično se koristi kod spajanja limova debljine do 12 mm, kada se zavarivanje izvodi samo s jedne strane, dok su kutni spojevi s dvostranim skošenjem primjereni za debljine do 40 mm, pa i više.
Križni spoj
Poseban oblik kutnog spoja predstavlja križni spoj, koji ima sve elemente zajedničke s jednostavnim kutnim spojem, a osnovna mu je značajka da ima jedan kontinuirani element, dok se drugi prekida i nastavlja s druge strane spoja. Križni spoj najčešće se koristi kod većih metalnih konstrukcija, npr. brodova i raznih kutijastih konstrukcija s unutrašnjim uzdužnim i poprečnim elementima.
Kutni rubni spoj
Kutni rubni spojevi nalaze svoju primjenu, najčešće, u sklopovima pojedinih strojnih dijelova, kućišta, kutijastih konstrukcija, i slično.
Prirubni spoj
Prirubni spojevi prvenstveno se koriste za tanke limove, do najviše 4 mm debljine, te za manje opterećene spojeve. Kod takvog se rješenja spajanja, posebnim prirubljivanjem limova, dobiva ukupna širina polja za polaganje zavara jednaka dvostrukoj debljini spajanih dijelova, a to predstavlja znatno olakšanje zavarivaču pri vođenju izvora topline i kontroliranju taline.
Kapozha
Kapozha (Kaposia) /=light-footed/, jedna od bandi Mdewakanton Indijanaca koji su sezonski lutali u kraju između Mississippija i današnjeg St.Paula. Vođe ovih Indijanaca generacijama su nazivani Taoyateduta (Little Crow), a njihova sezonska sela, prema imenu bande nazivana su Kaposia. Jedna od takvih lokacija na kojima se nalazila Kaposia je prirodno utočište Bruce Vento u Minnesoti.
Spalmatoio-Ischiaiola, Grosseto
Spalmatoio-Ischiaiola je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Dva bijela kruha
Dva bijela kruha je jugoslavenska crno-bijela TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1964. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog djela Milana Begovića. Režirao ju je Daniel Marušić koji je napisao i scenarij.
Casas Blancas, Aguascalientes
Casas Blancas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1919 m.
Sienhachenbach
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Birkenfeld Zinhahenbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Birkenfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 330 metara. Površina opštine iznosi 7,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 219 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 29 stanovnika/km².
USS Chosin (CG-65)
USS Chosin (CG-65) devetnaesta je raketna krstarica klase Ticonderoga u službi američke ratne mornarice. Ime je dobio po bitci kod rezervoara Chosin 1950. u kojoj su američke snage usporile napredovanje Kineza u korejskom ratu.
Heinrich VII, car Svetog Rimskog Carstva
Heinrich VII (Valenciennes., oko 1275. točnije između 1269 / 74 - Buonconvento, 24. august 1313.), bio je Luksemburški knez kao Heinrich IV i njemački kralj od 1308. i car Svetog Rimskog Carstva od 1312.