cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lezbejka
Film
Upravo zbog Haysovog koda lezbejstvo je izbačeno iz mnogih filmova snimanih nakon 1930. godine, čak i u slučajevima kada su scenarija adaptirana tako da isključe lezbejske likove ili radnju koja postoji u originalnom izvoru. Predstava The Children's Hour Lilliane Hellman pretvorena je u priču o heteroseksualnom ljubavnom trouglu i preimenovana je u These Three. Biografski film Queen Christina iz 1933. sa Gretom Garbo u naslovnoj ulozi, prikrivao je mnoge spekulacije o ljubavnim aferama švedske kraljice sa ženama. Haysov kod je postao popustljiviji 1961. godine, a odmah naredne je William Wyler ponovo snimio film The Children's Hour sa Audrey Hepburn i Shirley MacLaine. Lezbejski, kao i gej likovi, najpre su prikazivani kao tragični sa obaveznim fatalnim krajem. Ukoliko nisu bili tragični, onda su prikazivani kao negativci i moralno iskrivljeni likovi, kao što su gazdarice bordela u ulogama Barbare Stanwyck u A Walk on the Wild Side (1962.) i Shelley Winters u The Balcony (1963). Lezbejke kao predatori su prikazane u filmovima kao što su Rebecca (1940), Caged (1950) i From Russia, With Love (1963). Pojavili su se filmovi sa lezbejskim vampirkama, poput Dracula's Daughter (1936.), Blood and Roses (1960.) i The Hunger (1983.) Film Basic Instinct (1991) koji prikazuje biseksualnu ubicu, koju igra Sharon Stone bio je jedan od nekoliko filmova koji su izazvali proteste zbog prikazivanja LGBT osoba kao predatora.
Slobodna ekonomska zona
Slobodne zone po bivšim jugoslavenskim republikama
Slobodna ekonomska zona, naziva se još i Carinska zona (Customs zona), Bescarinska zona (Customs free zone) ali i; Duty-free export processing zone, Export free trade zone, Industrial export processing zone, Joing enterprise zone.
Lezbejka
Film
Prvi film koji se bavio lezbejskom tematikom sa većom dubinom bio je The Killing of Sister George iz 1968. godine. Film je snimljen u Gateways Club-u, poznatom lezbejskom klubu u Londonu, koji je postojao skoro pedeset godina. Personal Best (1982.) i Lianna (1983.) su prikazivali lezbejske veze sa više simpatija i uključivali su scene seksa, mada nijedan film ne prikazuje ove veze kao srećne. Personal Best je bio kritikovan zbog klišea koji prikazuje lezbejstvo kao fazu posle koga se žena vraća muškarcu, kao i zbog pristupa lezbejskoj vezi sa "neprikrivenim voajerizmom". Manje eksplicitne lezbejske teme pojavljuju se u filmovima Silkwood (1983.), The Color Purple (1985) i Fried Green Tomatoes (1991.), iako je lezbejstvo eksplicitno u originalnim materijalima po kojima su ovi filmovi snimljeni.
Televizija
Prikazivanje homoseksualnosti na televiziji počelo je znatno kasnije nego na filmu. Lokalni talk showovi su krajem 1950-ih počeli da dovode eksperte (obično koji sami nisu bili gej) da diskutuju o problemima gej muškaraca u društvu. Lezbejke su se retko pominjale. Lezbejka je prvi put prikazana u NBC-ovoj medicinskoj dramskoj seriji The Eleventh Hour početkom 1960-ih. Glumica koja oseća da je proganja njena rediteljka je uznemirena i obraća se psihijatru koji joj objašnjava da je ona latentna lezbejka i da ima duboko usađen osećaj krivice zbog svojih osećanja prema ženama. Nakon ovog saznanja ona može da nastavi zdravu heteroseksualnu vezu. Lezbejski lik je ponovo nestao sa televizije tokom 1970-ih, kada su se emitovale serije, najpre medicinske drame (The Bold Ones: The New Doctors, Marcus Welby, M.D., Medical Center) koje su prikazivale gej likove ili kao pacijente koji dolaze kod lekara ili kao člana osoblja, koje se outuje ostalima. Ove serije su omogućavale da se diskutuje o homoseksualnosti sa kliničke strane, sa glavnim likovima koji usmeravaju gej likove koji su u problemu, ili koji koriguju homofobične antagoniste, dok se homoseksualnost istovremeno poredi sa psihozama, kriminalnim ponašanjem ili upotrebom droga.
Premda se gej i lezbejski likovi nisu pojavili na televiziji u stalnom sastavu neke serije do kasnih 1980-ih, neki sitkomi su imali stereotipne likove koje autor Stephen Tropiano naziva "gay-streaight": sporedni likovi su čudni ali zabavni, ne uklapaju se u rodne norme i imaju nejasne privatne živote i "po svoj prilici trebalo bi da su gej". Takvi likovi su bile Zelda iz The Many Loves of Dobie Gillis, g-đica Hathaway iz The Beverly Hillbillies i Jo iz The Facts of Life. Od sredine 1980-ih i tokom 1990-ih sitkomi su često imali "coming out epizode", u kojima prijateljica nekog od glavnih junaka/junakinja saopštava da je lezbejka i glavni lik se suočava sa tim pitanjem. Serije kao što su Designing Women, The Golden Girls i Friends koristile su se ovim zapletom posebno sa ženskim likovima. Sporedni lezbejski likovi koji su se outovali bili su u serijama Married... with Children, Mad About You i Roseanne; poslednja je imala veoma popularnu epizodu u kojoj se poljube Roseanne i Mariel Hemingway i za koju su se urednici ABC-a plašili da će uništiti rejting, ali je ispalo da je bila najgledanija epizoda u toku nedelje. Zasigurno najuticajnija serija koja je promenila imidž lezbejki bila je Ellen. Publicitet koji je dobila coming out epizoda 1997. bio je ogroman. Ellen DeGeneres se pojavila na naslovnoj stran Time-a nedelju dana pre emitovanja The Puppy Episode sa naslovom "Yep, I'm Gay". Širom SAD-a su organizovane žurke za gledanje ove epizoda, a takođe, opozicija konzervativnih grupa je bila veoma glasna. Epizoda je dobila nagradu Emmy za najbolji scenario, ali je serija uskoro ukinuta. Ova epizoda se generalno smatra toliko uticajnom da predstavlja prekretnicu u istoriji prikazivanja lezbejki u medijima, pa se periodizacija obično pravi u odnosu na njeno emitovanje, kao "pre-Ellen " i "after-Ellen" televizija.
Serije kao što su Relativity, Picket Fences, ER, Star Trek: The Next Generation i Deep Space Nine su uključivale lezbejske teme tokom emitovanja. Takođe, serija namenjena adolescentskoj populaciji, Buffy the Vampire Slayer je u četvrtoj sezoni predstavila ljubavnu priču između Tare i Willow, čija je tretirana kao i bilo koja druga u seriji i nije specijalno najavljivana. Nakon toga usledile su serije usmerene prvenstveno na LGBT teme, najpre Queer as Folk, gde su dve glavne junakinje, Melanie i Lindsay lezbejski par sa decom. Od 2004. do 2009. emitovana je lezbejska serija The L Word, koja se fokusirala na grupu lezbejki u West Hollywoodu. Serija Nurse Jackie je u drugoj sezoni, 2010 predstavila jednu od junakinja, Dr. O'Hara kao lezbejku, bez ikakve pompe ili posebnog problematizovanja ove teme.
Bjarte Myrhol
Bjarte Håkon Myrhol (Oslo, 29. svibnja 1982.) je umirovljeni norveški rukometaš i reprezentativni kapetan koji je posljednje igrao za danski Skjern Håndbold kao pivot.
Nakon tri godine u norveškom Sandefjordu, s kojim je osvojio tri uzastopne duple krune (prvenstvo i kup), Myrhol je potpisao za mađarski KC Veszprém, s kojim je 2006. godine postao nacionalni prvak. Međutim, već na kraju iste sezone odlazi u HSG Nordhorn, s kojim je, tokom tri sezone, osvojio EHF Kup (2008.). Godine 2009. prelazi u Rhein-Neckar Löwen, gdje će provesti ukupno šest sezona, tokom kojih se isprofilirao u jednog od najvažnijih klupskih igrača. S Lavovima je 2014. godine bio njemački doprvak, dok je 2010. godine igrao polufinale Lige prvaka i finale njemačkog kupa. Godine 2015., nakon šest godina, odlazi u danski Skjern Håndbold; nakon njegova odlaska, Rhein-Neckar Löwen je umirovio dres broj 18, kojega je Myrhol nosio dok je igrao za klub. U Skjernu je igrao do umirovljenja.
Za reprezentaciju je debitirao 16. kolovoza 2002. godine u utakmici protiv Egipta te je bio dio reprezentacije na brojnim međunarodnim natjecanjima, među kojima su EHF Euro 2008., kojemu je Norveška bila domaćin, EHF Euro 2016., na kojemu je kao kapetan vodio reprezentaciju do četvrtog mjesta te IHF Svjetsko prvenstvo 2017., na kojemu Norveška osvaja svoje prvo odličje na međunarodnom natjecanju. Kapetansku traku preuzeo je 2016. godine od Børgea Lunda. Umirovio se 2021. godine nakon nastupa na Olimpijskom turniru u Tokyu.
Školovani je fizioterapeut.
17. 11.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
17. novembra/studenog (17. 11.) je 321. dan godine po gregorijanskom kalendaru (322. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 44 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
.
Praznici i dani sećanja
.
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Liptovska Ana
Liptovska Ana je naseljeno mjesto u okrugu Liptovski Mikulaš, u Žilinskom kraju, Republika Slovačka.
Dodecilbenzen
Dodecilbenzen je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 246,431 Da.
Los Nogales, Victoria
Los Nogales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1567 m.
Margarita Flores, Amatlán de los Reyes
Margarita Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Amatlán de los Reyes.
Šumarina
Šumarina (mađ. Benge [ˈbɛŋgɛ]), narodski Benga, ćir. Шумарина), naselje u Gradu Belom Manastiru Osječko-baranjske županije (Republika Hrvatska).
Geografski položaj
Šumarina je smještena u sjeverozapadnom dijelu Baranje, u mikroregiji Karašičke aluvijalne nizine Istočnohrvatske ravnice. Udaljena je 4 km od gradskog naselja Belog Manastira, 36 km sjeverno od Osijeka (preko Bilja) i 29,5 km južno od grada Mohača u Mađarskoj (17 km od graničnog prijelaza Duboševica), na nadmorskoj visini od 91 m. Nalazi se na ukrštanju županijske ceste Ž4035 (Šumarina - D517) i lokalnih cesta L44006 (Luč /Ž4034/ - Šumarina /Ž4035/) i L44008 (Šumarina /Ž4035/ - Šećerana - Ž4036).
Stanovništvo
Broj stanovnika Šumarine kretao se ovako: 371 (1857), 355 (1869), 477 (1880), 527 (1890), 322 (1900), 310 (1910), 486 (1921), 538 (1931), 331 (1948), 369 (1953), 413 (1961), 485 (1971), 606 (1981), 655 (1991), 567 (2001), 486 (2011).
Za popisne godine 1880, 1890, 1921. i 1931. uključeni su i podaci za dio naselja Širine.
Prezimena stanovnika
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine 20 najčešćih prezimena u Šumarini su:
a nekad su najčešća prezimena bila:
Nacionalni sastav (2011)
Prema popisu iz 2011. godine, stanovništvo je pretežito hrvatsko (74%) te srpsko (17%) i mađarsko (6%).
Historija
Naselje Benge (od 1923. godine Šumarina) imalo je 1591. godine slavensko stanovništvo. Naselje je postojalo i 1687. godine. Nakon toga je opustjelo. Ne zna se vrijeme ponovnog naseljavanja. Godine 1712. u naselju su živjeli Južni Slaveni - katolici. Početkom 19. stoljeća počinju se doseljavati Nijemci, čiji broj nije nadmašio broj Južnih Slavena.
Do 1991. godine naselje Širine (mađ. Braidaföld) bilo je zaselak naselja Šumarina.
Privreda
Privrednu osnovu Šumarine čine ratarstvo, stočarstvo i trgovina.
La Cieneguita, Del Nayar
La Cieneguita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Del Nayar.
Fossa Trues, Bolzano
Fossa Trues je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
La Cieneguita, Del Nayar
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2350 m.
Fossa Trues, Bolzano
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1384 m.
Doranges
Doranž je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Pij de Dom koja pripada prefekturi Amber.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 164 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8,4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,43 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 950 metara (maksimalnoj 1.121 m, a minimalnoj 865 m).
Prato del Ghiaccio, Roma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 270 m.
1426
Godina 1426 (MCDXXVI) bila je redovna godina koja počinje u utorak (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Opština Stejaru, Teleorman
Stejaru je opština u Rumuniji u okrugu Teleorman.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 123 m.
Barcelonski metro
Barcelonski metro (španjolski katalonski Metro de Barcelona) je dio sistema javnog prijevoza u španjolskom gradu Barceloni.
Historija i karakteristike
right|300px|thumb| [[Stanica Espanya]] left|100px|thumb| [[Logo]] Metro u Barceloni započeo je sa radom 1924. otvaranjem prve linije od Lessepsa do Trga Katalonija (danas je to dio linije 3) Nakon tog je 1929. otvorena linija od Trga Katalonija do Bordete, ona je izgrađena zbog održavanje Svjetske izložbe Exposición Internacional de Barcelona. Danas je to Linija 1, koja je produžena od Hospital de Bellvitga do Fonda.
Tokom 1990-ih otvorena je linija 2, od stanice Paral·lel do Badalone. Danas barcelonski metro ima 11 linija, posljednje linije 9 i 10 izgrađene su 2016. Jedan krak linije 9 povezuje aerodrom El Prat (El Prat de Llobregat) sa univerzitetskim kampom Zona Universitària. Barcelonski metro upravlja i sa žičarom Montjuïc. Barcelonski metro ima 158 stanica i 150 vlakova koji voze svakog dana.
Tecpantzacoalco, Ajalpan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2175 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2123 m.
Pacifički planinski sistem
Pacifički planinski sistem (po SAD: Pacific Mountain System, a u Kanadi: Pacific Coast Ranges) je planinski masiv, koji se prostire duž zapadne pacifičke obale sjevernoameričkog kontinenta.
Lubenjik
Lubenjik je naseljeno mjesto u okrugu Revuca, u Banskobistričkom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 1.326 stanovnika.
Los Mangos, Concordia
Los Mangos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Concordia.
Pacifički planinski sistem
Geografske karakteristike
On se prostire od sjevera Britanske Kolumbije u Kanadi do sjeverozapadnog Meksika, od tog nekih 7 250 km pripada Sjedinjenim Američkim Državama a Kanadi još nekih 1 600 km. Masiv se može podijeliti na osam dijelova, i to od sjevera prema jugu; Pored toga u taj planinski sistem se često ubraja i Masiv Sierra Nevada u istočnoj Kaliforniji.
Los Mangos, Concordia
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1107 m.
Pacifički planinski sistem
Geografske karakteristike
Uzdizanje Pacifičkog planinskog masiva rezultat je kretanja tektonskih ploča. Zbog tog su se obalni planinski masivi nabirali rasjedali i intrudirali sa rastaljenim stijenama, od Otoka kraljice Charlotte na sjeveru do južne Kalifornije. Najznačajnija je bila bočna aktivnost - pacifičke ploče na zapadu prema sjevernoameričkoj ploči prema istoku čiji je sudar doveo do uzdizanja masiva. Zbog tog je na sjeveru u Britanskoj Kolumbiji, nastao transformni rasjed u oceanu - Rasjed Queen Charlotte, dok se s druge strane u Kaliforniji to desilo duž Rasjeda San Andreas.
Sve do erupcije Mount St. Helensa u jugozapadnom Washingtonu 1980., Lassen u sjevernoj Kaliforniji bio zadnji aktivni vulkan (1914. - 1917.) u svih 48 američkih saveznih država. Erupcija vulkana Saint Helens, bila je toliko snažna da mu je raznijela vrh, a magnituda potresa bila je veća od bilo koje druge erupcije u regiji, usporediva jedino sa onom prije 6 600 godina kad je raznesena planina Mount Mazama i stvorena kaldera u kojoj se danas nalazi Jezero Crater.
Trojes y Mayorazgo, Apaseo el Grande
Trojes y Mayorazgo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Apaseo el Grande.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1757 m.
Chianale, Cuneo
Chianale je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Natahuichi, Bocoyna
Natahuichi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Opština Calpulalpan, Tlaxcala
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2716 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2618 m.
Poienița, Livezeni
Poienița je naselje u Rumuniji u okrugu Mureš u opštini Livezeni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 268 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 373 m.
Franqueville (Er)
Frankvil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Er koja pripada prefekturi Berne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 256 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 84 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,03 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 142 metara (maksimalnoj 157 m, a minimalnoj 129 m).
Licince
Licince je naseljeno mjesto u okrugu Revuca, u Banskobistričkom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 711 stanovnika.
Los Capulines, Ocozocoautla de Espinosa
Los Capulines je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocozocoautla de Espinosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 806 m.
New Effington, South Dakota
Nju Efington je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 256, što je 23 (9,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Petko Miletić
Petko Miletić (7. mart 1897 — oko 1940) je bio crnogorski revolucionar i vodeći jugoslavenski komunist, vođa radikalnog levog krila KPJ.
Zbog stravične torture koju je prošao u zatvoru Glavnjača, u komunističkim krugovima je stekao status mučenika. Tokom dugogodišnjeg robijanja u Sremskoj Mitrovici, bio je vođa komunista-robijaša. U partijskim glasilima je slavljen kao "najveći živi borac KPJ".
Miletić je bio glavni rival Brozu za generalnog sekretara KPJ. Streljan je sa drugim jugoslovenskim revolucionarima tokom staljinističkih čistki, nakon što ga je Tito isključio iz partije i proglasio za izdajnika.
Rehabilitovan je 1988. u SSSR-u kao nevina žrtva Staljinove čistke.
Biografija
Rođen je 7. marta 1897. godine u Rovcima kod Kolašina. Otac i najbliži rođaci su mu poginuli u Mojkovačkoj bici. U osnovnoj školi bio je veliki pristalica crnogorskih komita.
Posle završetka osnovne škole, kao jedan od najboljih đaka, dobija stipendiju Vlade Kraljevine Crne Gore i odlazi u Mađarsku na izučavanje zanata, prvo u Pečuj, a zatim u Budimpeštu.
Mađarska revolucija
minijatura|Mađarska revolucija 1918. Učeći stolarski zanat u Mađarskoj, Miletić se upoznao sa revolucionarnim komunističkim idejama, a svoje vatreno krštenje je doživeo u mađarskoj revoluciji 1918-1919. godine. Nakon poraza socijalističke revolucije u Mađarskoj 1919. godine, nakratko je zatvoren.
Odmetništvo u Crnoj Gori
Po izlasku iz zatvora se vraća u Crnu Goru. U zanatskoj školi u Danilovgradu, gde je radio, kao instruktor stolarskog zanata počeo da okuplja ljude oko sebe. Tu je formirao od radnika i đaka prvu partijsku organizaciju, tek osnovane Komunističke partije Jugoslavije, u ovom delu Crne Gore.
Nakon što je Komunistička partija Jugoslavije pobedila u najvećim gradovima na prvim jugoslovenskim izborima 1920. godine, Vlada ju je zabranila dekretom. Nakon donošenja Obznane, Petko Miletić započinje oružani otpor vlastima i tada je proglašen za komunističkog odmetnika. Miletić se borio u komitskom odredu učesnika oktobarske revolucije Vukašina Markovića. Organizovali su propagandu komunističkih ideja, pisma, proglase, letke i pozive vojsci da otkaže poslušnost.
Kada su komitske čete u Crnoj Gori pretrpjele konačni poraz, po sporazumu KPJ i vlasti 1924. godine oko vraćanja svih komunističkih odmetnika iz šuma, Miletić se vraća iz ilegale.
Rad u Kominterni
Ubrzo je otišao u Moskvu i upisao se na KUNMZ (Komunistički univerzitet nacionalnih manjina Zapada). Nakon studija, odlazi po zadatku Kominterne 1927. godine u Mongoliju i Kinu da pomogne ravoju komunizma. Tamo se sreo prvi put sa budućim vođama radničkog pokreta Mau Cedungom, Ulan Batorom i Kim Il Sungom.
Po povratku sa dalekog Istoka, Kominterna ga šalje u Drezden da učestvuje u radu Četvrtog kongresa KPJ. Kominterna je postavila Miletića u Centralni komitet KPJ, a uskoro i u Politbiro CK KPJ i postavila ga za organizacionog sekretara CK KPJ. Na tom položaju je bio drugi čovek posle Milana Gorkića i njegov budući naslednik.
Po zadatku Kominterne, u maju 1932. godine odlazi u Kraljevinu Jugoslaviju da pojača tamošnje rukovodstvo. Dolazi u Suboticu gde ga je na prevaru uhapsila policija i sprovele u Beograd. Uhapšen je kao član CK KPJ i sekretar Pokrajinskog komiteta za Srbiju juna 1932. godine.
Mučeništvo
U zloglasnoj beogradskoj Glavnjači su ga saslušavali tadašnji policajci Svetozar Vujković i Boško Bećarević. Kao najopasnijem protivniku režima su mu okovali i ruke i noge u lance i bezočno ga mučili 50 dana i noći. Kada ga je decembra 1932. posetio u zatvoru njegov brat od strica Spasoje Miletić, on je izjavio da u beogradskoj kaznioni "nije video ni brata ni rođaka, već samo senku od svega toga" i da "ko ga voli bolje da ga ovakvog kakav je sada nikad ne pogleda". Brat Božo Miletić ga čak nije ni prepoznao izobličenog od batina:
Vesti o nečovečnom mučenju Petka Miletića raširile su se celim svetom. Po nekim pričama, apel za njegovo puštanje jugoslovenskim vlastima uputili su čak i Džavaharlal Nehru i Albert Ajnštajn. Miletić tokom višemesečnog mučenja nije otkrio ništa, pa je sredinom naredne godine organizovan protiv njega sudski proces. Suđenje Petku Miletiću je počelo 9. maja 1933. godine u Beogradu. Branio ga je poznati beogradski advokat Bora Prodanović. Miletić je argumentovano odbijao sve tačke optužnice i iskaze svedoka. Sud za zaštitu države ga je osudio na trajni gubitak građanskih prava i sedam godina robije, koju će izdržati do poslednjeg dana u Lepoglavi i Sremskoj Mitrovici.
Robija
Za vreme robije u Lepoglavi upoznao se sa Josipom Brozom Titom, a u Sremskoj Mitrovici sa Mošom Pijade, Milovanom Đilasom i drugima. Za vreme robije u Sremskoj Mitrovici, Petko Miletić je bio rukovodilac Komiteta proslavljene robijašnice. Njegove pristalice, „petkovci“, su bili poznati poznati kao "lijeva frakcija" unutar KPJ. Nasuprot njima je stajala "desna frakcija" koju su vodili Andrija Hebrang i Moša Pijade. Miletić je uspeo da pridobije veći dio robijaša na svoju stranu, i to mahom mlade ljude, članove Partije. Zastupali su '"herojski komunizam"', inzistirali na klasnoj borbi i nepopuštanju zatvorskoj upravi.
Miletić je stekao slavu heroja među komunistima-robijašima u Srijemskoj Mitrovici. Bilo ih je skoro 300 i činili su najjaču partijsku organizaciju u Jugoslaviji.
Broz u Moskvi oko 1936. godine denuncira Miletića organima Staljinove NKVD. On tada optužuje Miletića da je preko nekog svog studenta "proneverio novac za partiju", odnosno da je "nakon Triljnika drugi provokator kojeg je Miletić ubacio u partiju." Takođe ga optužuje da se "nije dobro ponašao pred policijom".
Dok je Miletić bio na robiji u Mitrovici, u Barseloni je u samom jeku građanskog rata u Španiji, sredinom 1937. godine, održan Barselonski kongres KPJ, na kome je odlučeno da se za novog sekretara KPJ postavi Petko Miletić, pošto je bilo jasno da će Gorkić biti smenjen. Miletić je bio heroj u krugovima jugoslovenskih komunista i glavni rival Josipu Brozu. Po njemu je imenovana jedna artiljerijska brigada u španskom građanskom ratu. Preko drugova, koji su pušteni sa robije, imao je veze po celoj državi. Imao je veze i s emigracijom u Parizu, koji su se protivili Titu.
U vreme likvidacije Gorkića jula 1937. godine i Brozovih pokušaja da preuzme vođstvo, Miletić se žestoko protivio Brozovoj frakciji. Petkove pristalice su čak hteli da isključe Mošu Pijade iz Partije. U to vreme je došlo do žestokog sukoba između Petka Miletića i hrvatskog komuniste Andrije Hebranga, oko organizacije komunista u zatvoru i drugih pitanja. 6. kolovoza 1937. godine dvojica "petkovaca" motkama napadaju Hebranga, koji se obranio se nožem. Prema drugoj verziji, Andrija Hebrang je tada fizički napao Petka Miletića. Hebrang i nekolicina drugih "desničara", koji su bili u manjini, neko su vrijeme, kako bi se zaštitili, dobrovoljno boravili u samici.
Oktobra 1937. godine Broz iz Pariza šalje "lukavo sastavljeno pismo" Andriji Hebrangu. On javno prekoreva Herbranga, njegov napad na Miletića naziva "antipartijskim ispadom", a Petka Miletića "našim dobrim drugom".
Sukob sa Titom
minijatura|Kazneni zavod Sremska Mitrovica.
Nakon streljanja Gorkića 1. novembra 1937. godine, funkcija generalnog sekretara CK KPJ je ostala upražnjena. Broz sa nekoliko saradnika formira tzv. "privremeno rukovodstvo" KPJ i započinje u Moskvi otvorenu kampanju protiv Miletića, protiv kog izjavljuje da je "bezočni lažov i varalica", koji "ne preza ni od zločina u zadovoljavanju svoje bolesne ambicije".
U prosincu 1937 Broz "u ime Centralnog komiteta" (koji tada nije postojao) šalje pismo robijašima u mitrovačkoj kaznioni da Moša Pijade ima mandat da rukovodi partijskom organizacijom na robiji i raspušta Petkov kaznionski Komitet. Istovremeno, u zimu 1937-38. Petko Miletić optužuje Mošu Pijade, Titovog glavnog saveznika u mitrovačkom zatvoru, da je trockista i isključuje ga iz partije.
Tek nakon što je sredinom 1938. godine Petko Miletić izašao s robije, Moša Pijade je uspio, kao povjerenik Josipa Broza, formirati novi Kaznionički komitet iz kojeg su petkovci isključeni.
Na sastanku Brozovog "privremenog rukovodstva" u Bohinjskoj Bistrici, održanom od 15. do 18. marta 1939, iz partije su isključeni mnogi istaknuti komunisti i bivši rukovodioci. Za Petka Miletića, najpoznatijeg jugoslovenskog komunistu i glavnog Titovog konkurenta, je pripremljen poseban arsenal optužbi:
Broz je žestoko napao Petka Miletića, svog najopasnijeg konkurenta. Petko Miletić je osuđen kao frakcionaš, slabić pred policijom, izdajnik. Njegovo suprotstavljanje Titu proglašeno je "pokušajem da stvara frakcije u Partiji" i "nedisciplinom prema Partiji". Njegovo sedmogodišnje robijanje za ideale je proglašeno "izdajničkim držanjem pred klasnim neprijateljem". Brozovo rukovodstvo je protiv njega čak prezentovalo i navodni policijski zapisnik njegovog saslušanja u Glavnjači, iz koga se videlo da je "izdajnik i policijski saradnik".
Juna 1939. godine Miletić je počeo javno govoriti da u vodstvu KPJ sede špijuni.
Odlazak u Moskvu
Miletić je 5. jula, uz pomoć bugarskih komunista koji su bili utjecajni u Kominterni, krenuo u Moskvu da raskrinka Tita. Išao je ilegalno preko Istanbula. Stigao je septembra 1939. godine, kada su ostali Brozovi rivali već pohapšeni i pobijeni. Borba se vodila za mesto Generalnog sekretara KPJ, koje je od smaknuća Gorkića skoro tri godine bilo upražnjeno. Uz podršku Belova, koji je bio glavni kadrovik Kominterne, Miletić je optužio Tita za "trockizam", što je u to vreme bio najteži greh.
Istovremeno, Tito je napisao NKVD-u novu karakteristiku o njemu, prepunu kleveta. Da su njegovo isključenje zahtevali drugovi jer je "njegova borba protiv partije opasna za jedinstvo KPJ" i da je izručivao komuniste policiji.
Smrt u velikoj čistki
Petko Miletić je ubijen pod nejasnim okolnostima tokom staljinističkih čistki. Prema ranijim navodima jugoslovenske istoriografije, Miletić je uhapšen i na zahtev rukovodstva KPJ streljan u Moskvi krajem 1939. godine.
Prema Simićevom istraživanju sovjetskih dokumenata, Miletić je uhapšen u Moskvi januara 1940. godine. 21. septembra iste godine ”osuđen je na 8 godina popravno-radnog logora”. Umro je 27. januara 1943. za vreme izdržavanja kazne.
Kao nevina žrtva Staljinovog režima, Petko Miletić je rehabilitovan 27. oktobra 1988. godine.
Nasleđe
U svim stranim ilegalnim komunističkim partijama Petko Miletić je uziman kao primer junaštva u držanju pred „klasnim neprijateljem“. Kao takav uziman je naročito za primer u jugoslovenskoj partiji. Nakon sukoba sa Titom, Petko Miletić je isključen „zbog izdajničkog držanja pred klasnim neprijateljem“.
I nakon Petkovog nestanka, Partija je imala velike teškoće da objasni svom članstvu kako on nije bio heroj već izdajnik. Posebno je to bilo teško u Crnoj Gori, Kosovu i Metohiji, gde je Petko bio naročito popularan.
Juna 1939. godine održano je savjetovanje novog rukovodstva pod Šmartnom gorom u Sloveniji. Na njemu je Titovo rukovodstvo "energično osudilo svako frakcionaštvo i grupašenje", odobrio sve mjere preduzete na robiji protiv Petka Miletića i podržao rad Moše Pijade za učvršćenje paritjske organizacije u mitrovačkoj kaznioni.
Partijske organizacije u Peći, Prištini, Uroševcu, Vučitrnu su imale veoma jak uticaj Petkovih pristalica, sve dok septembra 1939. godine nije došao Miladin Popović da preuzme rukovodstvo Oblasnog komiteta za Kosovo i Metohiju. Tada su iz partije isključeni "svi nezdravi elementi koji su se okupljali oko Petka Miletića."
Od 16. do 19. avgusta 1940. godine u selu Žugića Barama, kod Žabljaka organizovana je Osma pokrajinska konferencija za Crnu Goru, na kojoj su lično genralni sekretar KPJ Josip Broz Tito i član CK KPJ Ivan Milutinović objasnili "izdajnički rad" Petka Miletića i ostalih streljanih drugova.
Nakon Staljinove smrti, u SSSR je pokrenut postupak za reviziju njegovog procesa i za Miletićevu rehabilitaciju. Tim povodom od Saveznog javnog tužilaštva u Beogradu su traženi dokazi o njegovoj eventualnoj krivici. Tadašnji javni tužilac dr France Hočevar je odgovorio da se "dokazi da je Miletić surađivao s policijom ne mogu pronaći, jer je arhiv bivšeg Državnog suda za zaštitu države uništen za vrijeme rata", dodajući "da postupak za rehabilitaciju Petka Miletića ne dolazi u obzir".
Miletić je rehabilitiran u Moskvi tek 27. listopada 1988. godine.
Lewisham
Lewisham (izgovor: [Luišam]) službeno engleski London Borough of Lewisham  je jedan od 14 borougha Unutrašnjeg Londona (Inner London) metropolitanske grofovije Greater London u kom živi 324,431 stanovnika.
Geografske karakteristike
Lewisham leži na jugoistoku Greater Londona, sa zapada graniči sa Boroughom Southwark sa istoka sa Boroughom Greenwich i sa juga sa Boroughom Bromley. Jednim malim dijelom na sjeveru izbija na Temzu, kod Otoka Pasa u Tower Hamletsu. Najveći dio Lewishama nekad je pripadao historijskoj Grofoviji Kent osim malog dijela na sjeveroistoku koji je pripadao Grofoviji Surrey.
U okviru njegovih granica leže kvartovi, nekadašnja sela (od sjevera prema jugu); Deptford, New Cross, Blackheath, Brockley, Lewisham, Lee, Ladywell, Rushey Green, Forest Hill, Hither Green, Catford, Grove Park, Upper Sydenham, Bellingham, Southend i Sydenham.
Granice Lewishama malo su izmjenjene 1993.
Po boroughu ima dosta pogona lake industrije i elektroindustrije, naročito duž rijeke Ravensbourne, a kvart Lewisham ima veliki trgovački centar.
Historija
Borough Lewisham osnovan je 1965. spajanjem dotadašnjih Metropolitanskih borougha Lewisham i Deptford.
Lewisham je prvi put dokumentiran 862., u Domesday Booku iz 1086. je naveden kao Levesham, naselje Deptford je navedeno kao Depeford (Duboki gaz), a Brockley je zapisan kao Brochelie.
Lewisham je tokom 17. i 18. vijeka bio mjesto pomodnih palača i vila. Nakon izgradnje prigradskih željeznica sredinom 19. vijek, vile i seoska imanja ustupile su mjesto stambenim naseljima za srednju klasu i poslovnim kvartovima. Tokom 1960-ih veliki teren nekadašnjeg Kraljevskog brodogradilišta je pretvoren u stambeno naselje Pepys.
Današnji Lewisham je odlično povezan sa centrom Londona, cestama, željeznica i metroom. Etničke manjine čine više gotovo 1 / 3 stanovništva borougha, to su uglavnom doseljenici sa Kariba.
Znamenitosti
Koledž Goldsmiths u kvartu New Cross, osnovan kao tehnički institut 1891. danas je dio Univerziteta u Londonu, a u kvartu Catford se nalazi Teatar Broadway otvoren 1932.
Najveći parkovi Lewishama su: Beckenham Place, Black Heath, Ladywell Fields i Deptford Park. Veliki park ima i Muzej Horniman iz 1901. koji izlaže etnografske predmete i muzičke instrumente.
Podvrsta
Podvrstom (engl. subspecies) se naročito u zoologiji i botanici označavaju grupe sličnih individua koje su s jedne strane u mogućnosti da se međusobno pare (što je jedan od važnih kriterija za razgraničavanje vrsta), ali ih se s druge strane u odnosu na drugu grupu može vrlo dobro i lako razgraničiti. Sistematičari stoga uvode pojam podvrste naročito kod vrsta koje imaju puno različitih oblika, pri čemu oštro razgraničenje ovih unutarspecifičnih jedinki nije uvijek moguće. Podvrste su prostorno ili vremenski uvijek međusobno udaljene, no kod križanja uvijek daju fertilne križance.
Podvrste su redovno zemljopisno ili ekološki međusobno povezane tako zvanim prijelaznim populacijama. Temelj za ovo prelaženje iz oblika u oblik je neprekidni proces stvaranja vrsta (vidi evolucija), kao što je to opisao Charles Darwin.
U biološkoj nomenklaturi podvrsta se označava troimeno. Tako na primjer za jednu podvrstu lava ime je Panthera leo massaicus.
Pacifička ploča
Pacifička ploča ili Tihooceanska ploča je najveća od svih dvanaest glavnih litosfernih ploča na Zemlji.
Karakteristike
Pacifička ploča leži ispod velikog Tihog oceana i njena sjeveroistočna strana je divergentna granica sa litosfernim pločama Explorer, Juan de Fuca i Gorda, te formira podmorske hrbate Explorer, Juan de Fuca i Gorda. Sredina istočne strane je transformna granica sa Sjevernoameričkom pločom duž rasjeda San Andreas i granice s Kokosova+om pločom. Jugoistočna strana je divergentna granica sa Naskanskom pločom s kojom formira Istočnopacifički hrbat.
Južna strana Pacifička ploče je divergentna granica sa Antarktičkom pločom s kojom formira Pacifičko-antarktički hrbat.
Na zapadu, ploča graniči sa Ohotskom pločom i formira Kurilsko-kamčatsku i Japansku brazdu, i sa Filipinskom pločom sa kojom formira konvergentnu granicu pod koju se subducira (podvlači) i stvara Marijansku brazdu, a sa Carolinskom pločom formira transformnu granicu, a sa Sjevernom Bizmarkovom pločom ima zonu kolizije.
Na jugozapadu Pacifička ploča ima konvergentnu granicu sa Indo-australskom pločom, pod koju se subducira sjeverno od Novog Zelanda. Njena sjeverna strana je konvergentna granica sa kojom se Pacifička ploča subducira pod sjevernoameričku ploču, i formira Aleutsku brazdu.
Pacifička ploča je poznata po Vatrenom pojasu pacifika. To je pojas vulkana i trusnih područja koja se nalaze po obodima ove ploče. U ovom pojasu se nalazi oko 40% svih aktivnih vulkana na svijetu.
Houston, Alaska
Hauston je grad u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.912, što je 710 (59,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Тавник
Тавник је насељено место града Краљева у Рашком округу. Према попису из 2002. било је 1271 становника (према попису из 1991. било је 1394 становника).
Због лоших услова живота међу становницима села се 2014. године појавила идеја о припајању Чачку.
Демографија
У насељу Тавник живи 1050 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,2 година (42,9 код мушкараца и 45,5 код жена). У насељу има 376 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,38.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Erta, Vicenza
Erta je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Batovina
Batovina (Uranoscopus scaber) riba je iz porodice Uranoscopidae. Kod nas se još naziva i bežmek, čaća, čaće, batoglav, badić, neblogled, bokainkavo, lepur, cikalo, pušac,.... Ovo je jedina riba iz ove porodice koja živi u Jadranskom moru, a cijela porodica je po izgledu slična izgledu riba iz porodice pauka. Glava mu je velika, spljoštena odozgo i deblja od ostatka tijela. Usta su mu okrenuta prema gore. Smeđo-sive je boje, sa malim, slabo primjetnim pjegama. Živi na dubinama od 5 do 400m, iako ga se većinom može naći na dubinama do 50 m, i to na pjeskovitim i muljevitim terenima gdje živi zakopan, tako da mu viri samo dio usta, u kojima se nalazi posebna kožica kojom mami ribice i tako ih hvata. Naraste do 40 cm duljine i do težine od 1 kg. Mrijesti se pri kraju proljeća, kada proizvodi niskofrekventne zvukove (5-10 Hz) i električne podražaje od nekoliko sekundi trajanja. Jestiva je i cijenjena riba, poznata po svojoj izdržljivosti van vode, jer u tim uvjetima može živjeti i 6 sati.
Erta, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 461 m.
Šansona
Šansona je komentator zbivanja i suptilni dnevnik o vlastitoj sudbini, često je kritički i pronicljivi promatrač svega što se zbiva u društvu u vrijeme nastanka pojedine pjesme. Njezina su lica mnogostruka: od izrazito artističko-umjetničkog do onog jednostavnijeg, popularnog koje se obraća svim ljudima na jednako razumljiv način. Toj su klimi posebno pogodovali procvat industrije ploča i otvaranje brojnih glazbenih dvorana za javne nastupe pjevača već u doba iza Prvoga svjetskog rata, kada se život nakon ratnih trauma vratio na ulice i u javni prostor.
Batovina
Rasprostranjenost
Ova vrsta živi na istočnom dijelu Atlantika, kao i na cijelom Mediteranu.
Šansona
Povijest
U Francuskoj je tradicija ove glazbene vrste dugovječna. Traje još od srednjega vijeka, trubadura i trouvera 13. stoljeća, a obnovit će se snažno u 18. i 19. stoljeću. Već 1770. u Parizu se otvaraju preteče kasnijih music-hallova - café-concerti, u kojima su nastupali pjevači, glumci i akrobati. U drugoj polovici 19. stoljeća ta mjesta postaju pravom operom naroda i živim teatrom. Pjeva se posvuda - na ulici, na javnim trgovima, u café-concertima. Iz te tradicije izići će Maurice Chevalier i Édith Piaf.
Santa Cruz, Tihuatlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 225 m.
Šansona
Povijest
Iz tradicije šansona pretežno socijalnog izraza jednog Aristidea Bruanta (1851.-1925.), koji u modu uvodi naturalističku protestnu šansonu, neuvijenog i direktnog izričaja, izići će duhovni svijet jednog Georgesa Brassensa ili Léa Ferréa.
La Ordeña, Almoloya
La Ordeña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Almoloya.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2726 m.
Šansona
Povijest
Kad se na Montmartreu se 1881. otvara lokal Le Chat Noir (Crna mačka) kao prvi europski kabaret modernoga stila - okupljalište bohema, pjesnika i slikara, tamo zalaze novi umjetnici toga doba: pisci Edgar Allan Poe, Émile Zola, Alexandar Dumas-sin, slikari Henri de Toulouse Lautrec, kompozitor Claude Debussy i drugi. U prizemlju je bila i galerija slika, a u kabareu rano počinje nastupati Aristide Bruant pjevajući svoje kritičke i socijalno angažirane šansone, postavši muzom slikara i pjesnika.
Nezaboravna Lucienne Boyer i njezina pjesma Parlez-moi d`amour postala je sinonimom Pariza kao grada ljubavi. Napisana je još davne 1923. godine, ali Boyer ju je kreirala kao šansonu tek 1930. Bila je to ujedno prva pjesma čija je ploča te iste 1930. okrunjena slavnom francuskom nagradom Grand Prix.
Oko tridesetih godina prošlog stoljeća s pojavom zvučnog filma kinodvorane će malo po malo zamijeniti music-hallove, ali šansona će se i dalje snažno razvijati zahvaljujući razvitku novog medija - radio-difuzije, te će se mnogo slušati preko mnogih državnih i privatnih radiostanica.
Charles Trenet će postati ocem poetske šansone i pretečom svih kasnijih autora-kompozitora i interpreta vlastitih pjesama, što će biti bitnim obilježjem francuske artističke šansone. Mnogo se sluša jazz koji utječe na šansonu. Josephine Baker osvaja pariške pozornice, tu su naravno i Trenet, Yves Montand, Gilbert Bécaud, Charles Aznavour, zatim Boris Vian i Serge Gainsbourg i mnogi drugi autori, često inspirirani jazzističkim ritmovima.
Zlatno doba šansone
thumb|[[Edith Piaf|Édith Piaf (1915.-1963).]] Zlatno doba šansone nastupa iza Drugog svjetskog rata s niz novih nadahnutih autora i interpreta. Yves Montand i Françis Lemarque nastavljaju se na pučku šansonu, kao i Édith Piaf, pojavljuju se Bécaud, Guy Béart, Jacques Brel, Georges Brassens, Léo Ferré, Félix Leclerc, Cathérine Sauvage, Juliette Gréco i mnogi drugi. Pjesništvo i šansona tada su već u uskoj sprezi što će potrajati kroz cijelo četvrto i peto desetljeće - sve do šezdesetih godina i provale yé-yé razdoblja, pod utjecajem američkog rock`n`rolla, što će potpuno izmijeniti sliku glazbenog života mladih.
Édith Piaf je obilježila cijelu prvu polovicu 20. stoljeća izuzetnom ličnošću i krajnje emocionalnim načinom pjevanja. Bila je i ostala najveće ime francuske šansone, jednostavna i direktna, obraćala se svakome i svi su je razumjeli. Velika se umjetnost često rađa iz velike osobne patnje, a šansonjerski izričaj Édith Piaf bio je upravo to: svoju patnju i strašna iskustva iz siromašne mladosti, a i kasnije, ona je cijelim svojim bićem prenijela u svoju pjesmu.
El Carmen, Amatlán de los Reyes
El Carmen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Amatlán de los Reyes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 743 m.
Presnel Kimpembe
Presnel Kimpembe (Beaumont-sur-Oise, 13. kolovoza 1995.), francuski nogometaš i reprezentativac koji igra na poziciji stopera. Od početka profesionalne karijere, 2014. godine, član je Paris Saint-Germaina. Za francusku reprezentaciju debitirao je 2018. godine, postavši iste godine svjetski prvak. Sudjelovao je i na UEFA Euru 2020. godine.
Otac mu je porijeklom iz DR Konga, dok mu je majka porijeklom s Haitija. Zbog očevog je porijekla svoju reprezentativnu karijeru započeo u U-20 reprezentaciji DR Konga, međutim nakon samo jednog nastupa za tu reprezentaciju 2014. godine, već je 2015. godine pristao igrati za U-20 reprezentaciju Francuske.
San Lorenzo della Pioppa, Modena
San Lorenzo della Pioppa je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Lipove
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 157 stanovnika.
San Lorenzo della Pioppa, Modena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 303 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Opsada Dunkerquea (1793)
Opsada Dunkerquea se odigrala za vrijeme Rata Prve koalicije od 24. augusta do 8. septembra 1793. godine, kada su savezničke, pretežno anglo-hanoveranske, snage pod zapovjedništvom vojvode od Yorka, nastojale zauzeti francuski grad Dunkerque, koji je branio republikanski garnizon pod Josephom Souchamom. Do opsade je došlo tokom ofanzive koji su u ljeto iste godine saveznici pokrenuli na sjevernu Francusku iz tada austrijske Belgije i prilikom koje su zauzeli strateški važnu tvrđavu Valenciennes. Savezničke snage su se nakon toga razdvojila - Austrijanci su odlučili pod opsadu staviti Le Quesnoy, dok su Anglo-Hsnovranci pod Yorkom okrenuli na sjever, pri čemu im je krajnji cilj bio Dunkerque. Ta je odluka bila prvenstveno političke prirode, odnosno na njoj je inzistirala britanska vlada pod Williamom Pittom i ministrom rata Henryjem Dundasom, nastojeći zauzeti u ekonomskom smislu izuzetno važnu luku, za koju se vjerovalo da bi je mogla zadržati ili iskoristiti kao važan adut u očekivanim mirovnim pregovorima. Ubrzo se, međutim, pokazalo kako Yorkove snage, usprkos brojčane nadmoći, nisu u stanju zauzeti grad, koji je bio opkoljen, ali se i dalje opskrbljivao sa mora; brodovi Kraljevske mornarice, za koje se očekivalo da će blokirati grad sa mora, nisu stigli britanskoj vojsci u pomoć. To je stvorilo dovoljno vremena francuskim snagama da organiziraju pokušaj deblokade sa kopna, a koji je 6. septembra doveo do trodnevne bitke kod Hondschootea u kojoj su savezničke snage poražene i natjerane na povlačenje.
Opština Suhaia, Teleorman
Suhaia je opština u Rumuniji u okrugu Teleorman.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
Batoglavac
Batoglavac ˙(lat. Pagellus acarne) riba je iz porodice Sparidae. Sinonim joj je Pagrus acarne. Kod nas se još naziva i divlji arbun, bajok, grbić, batelj, batokljunac, rumenac. Smeđecrvene je boje, vrlo je sličan okanu koji je malo širi i ima pjegu. Živi u jatima, na području do 70 m dubine, a u sumrak i noću dođe i u pliće vode u potrazi za hranom. Danju je uglavnom neaktivan, zakopan u mulju ili pijesku. Hrani se crvićima, školjkama i račićima, ali i manjim vrstama ribe. Naraste do 36 cm duljine i do težine od 0,5 kg. Ova vrsta migrira i rijetko se zadržava na jednom mjestu. Mrijesti se u kolovozu i rujnu. Jestiva je i cijenjena riba.
Rasprostranjenost
Ova vrsta živi na istočnom dijelu Atlantika, od Biskajskog zaljeva do Senegala, također i oko otoka Madeire, Kanara, Zelenortskih otoka, kao i na cijelom Mediteranu. Oko Britanskih otoka je rijedak, a ponekad se pojavi i na obalama Danske.
Vladimir Ćopić
Vladimir Ćopić Senjko (takođe Čopić; Senj, 8. mart 1891 — Moskva, 19. april 1939) je bio jugoslovenski revolucionar, učesnik Oktobarske revolucije, osnivač i prvi organizacioni sekretar KPJ, novinar i narodni poslanik.
Bio je jedan od najznačajnijih jugoslovenskih komunista. Zbog revolucionarne djelatnosti u Kraljevini SHS suđeno mu je kao komunističkom vođi na tri velika procesa: „Dijamantštajnovom“ 1919, „Vidovdanskom“ 1921. i „Majskom procesu“ 1925. godine.
Stradao je kao žrtva staljinističkih čistki u Sovjetskom Savezu.
Biografija
Vladimir Ćopić je rođen 8. marta 1891. godine u Senju, u srpskoj pravoslavnoj porodici. Otac Jovo je bio Ličanin, a majka Amalija, rođena Lončarić. Prema jednom izvoru imali su četrnaestero djece. Mlađi brat Milan je također bio istaknuti revolucionar. Vladimir je završio senjsku gimnaziju, a potom upisao pravo u Zagrebu. Do Prvog svjetskog rata pripadao je revolucionarnoj organizaciji „Mlada Hrvatska“.
Studij prava u Zagrebu prekinuo je kao apsolvent usled izbijanja rata 1914.
Veliki rat i oktobarska revolucija
U Velikom ratu je mobilisan u austrougarsku vojsku. U travnju 1915. pao je u rusko zarobljeništvo na Karpatima. 1916. godine stupa u Srpski dobrovoljački odred, a potom u Srpsku dobrovoljačku diviziju u Odesi. Odbio je da položi zakletvu srpskom kralju, pa je vraćen u zarobljeništvo.
Ćopić se u Rusiji pridružuje Lenjinovim boljševicima, djelujući kao agitator, novinar i prevodilac, i učestvuje u Oktobarskoj revoluciji 1917. godine. Od travnja 1918. član je RKP(b). Sa nekolicinom Jugoslovena tad u Rusiji formira prvu jugoslovensku komunističku organizaciju, koja je funkcionisala u okviru sovjetske boljševičke partije. Bio je sekretar i predsjednik Jugoslovenske grupe Ruske komunističke partije (boljševika).
Cuaxuxpa, Ajalpan
Cuaxuxpa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Ajalpan.
Vladimir Ćopić
Komunistička partija Jugoslavije
desno|mini|Delegati [[Kongres ujedinjenja|Kongresa ujedinjenja u Beogradu 1919. godine, na kom je Ćopić izabran za organizacionog sekretara SRPJ(k).]] minijatura|Vladimir Ćopić