cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tomo Jančiković
Rani život i školovanje, Kraljevina Jugoslavija
Tijekom diktature kao odvjetnik branio je mnoge optuženike u političkim procesima bez obzira na njihovo političko uvjerenje. Bio je jednim od odvjetnika na suđenjima članovima HSS-a (Josip Predavec, 1930. godine; Ivan Pernar, Đuro Kemfelja, Viktor Košutić, Petar Posarić i Paško Kaliterna, 1933. godine ) te nekim komunistima toga doba za koje je isto intervenirao na policiji. Također, 1931. godine, bio je jednim od branitelja skupini pravaške mladeži u procesu Hranilović-Soldin. Poslije je bio jednim od istaknutijih branitelja skupine seljaka u Kerestinečkome procesu, 1936. godine. Na skupštinskim izborima 1935. i 1938. godine izabran je za zastupnika HSS-a za Novi Marof. U Novom Marofu gdje se na skupštinskim izborima 1938. godine Jančiković kandidirao, sudjelovalo je 96,61% upisanih birača a od toga lista dra Mačeka dobila je 99,95% glasova.
Nakon kapitulacije Italije
Iz Dubrovnika je 7. listopada 1943. godine otišao na otok Lopud. S Lopuda je, 28. listopada iste godine, sa skupinom od jedanaest ljudi, brodicom "Antun" dužine 7,5 m, otišao u Bari. Po dolasku u Bari prijavio se britanskim okupacijskim vlastima. Nastojao je doći u dodir s dr. Jurjem Krnjevićem, tada predstavnikom HSS-a pri izbjegličkoj vladi Kraljevine Jugoslavije, koji je bio u Londonu. 1. studenoga 1943. godine uputio je pismo dr. Krnjeviću: Britanskim obavještajnim organima tijekom ispitivanja govorio je da želi stupiti u vezu s Jurjem Krnjevićem kako bi se utro put suradnji između HSS-a i onemogućilo da Hrvatska nakon rata padne pod isključivu dominaciju komunista. On je dalje tvrdio kako se mali broj članova HSS-a bori na strani partizana, ali im inače pomaže na razne načine; sama seljačka stranka nije organizirala posebne borbene jedinice a seljaci, koji se žele boriti protiv okupatora, prilaze partizanima te "iako Tito može biti naš vojni vođa, Maček ostaje naš politički vođa" unatoč tome što ga komunisti nastoje diskreditirati. Također govorio je o tijesnim vezama koje HSS održava s domobranima i uvjeravao kako bi domobrani prišli Britancima ako bi se ovi iskrcali u Dalmaciji, dok bi se ustaše borile do kraja na strani Nijemaca. 12. lipnja 1944. godine sastao se u Bariju s dr. Ivanom Šubašićem, predsjednikom izbjegličke vlade Kraljevine Jugoslavije, uoči njegovoga odlaska na Vis na razgovore s vrhovnim zapovjednikom NOV-e Josipom Brozom Titom, te ponovno nakon toga sastanka, 19. lipnja 1944. godine. Jančiković je slično Britancima govorio i dru Šubašiću prikazavši mu stanje u NDH i redovima HSS-a ističući visoki autoritet dra Mačeka i kako vodstvo HSS-a nije zaključilo nikakvih sporazuma s NKOJ-em odnosno s Titom ali članovi HSS-a kao i domobrani surađuju s partizanima gdje i kako mogu te mu je spomenuo kako je vodstvo HSS-a u vezi s tajnim odborom glavnoga stana domobranske vojske koji su spremni za akciju ako ih saveznici pomognu. Tom prilikom bilo je razgovora i o domobranskome pukovniku Ivanu Babiću koji je poslan kao časnik za vezu sa saveznicima i koji je sa sobom ponio tajnu šifru. Na traženje dra Šubašića Foreign Office Jančikoviću je omogućio odlazak u London, kamo je otputovao zrakoplovom, 5. srpnja 1944. godine. Jančiković je pružao podršku dr. Ivanu Šubašiću vjerujući kako je njegova politika bila jedina mogućnost za spas Hrvatske. U Londonu je, na sjednici izbjegličke vlade Kraljevine Jugoslavije, 27. srpnja 1944. godine, imenovan viceguvernerom Narodne banke. Dr. Ivan Šubašić sa svojom vladom došao je u Beograd u veljači 1945. godine a s njim i Tomo Jančiković. U privremenoj vladi DFJ, obrazovanoj 7. ožujka 1945. godine, dr. Ivan Šubašić bio je ministar vanjskih poslova. Privremena vlada DFJ imenovala je Jančiković na istu dužnost viceguvernera Narodne banke u ožujku 1945. godine. Nakon toga je kao izabrani narodni zastupnik iz zadnje Narodne Skupštine Kraljevine Jugoslavije bio izabran i članom AVNOJ-a odnosno Privremene Narodne Skupštine.
Nakon Drugoga svjetskog rata
Dr. Ivan Šubašić pismom je, 8. listopada 1945. godine, predsjedniku vlade DFJ Josipu Brozu Titu, zbog neostvarenoga sporazuma, podnio ostavku na svoj položaj ministra vanjskih poslova. Njegova ostavka je od predsjednika vlade DFJ Josipa Broza Tita, odgovorom od 9. listopada 1945. godine, prihvaćena. Također i dr. Juraj Šutej, minister bez lisnice u vladi DFJ, podnio je ostavku na svoj ministarski položaj. Nedugo potom i Jančiković podnio je ostavku na dužnost viceguvernera Narodne banke, smatrajući nakon njihovih ostavki podnošenje svoje ostavke politički i građanski ispravnim pošto je na položaj viceguvernera došao povjerenjem dra Šubašića i dra Šuteja. U isto je vrijeme ostavku podnio još jedan haesesovac, Ivan Bandić, činovnik vladina Privrednoga savjeta dok je inž. Franjo Gaži, suprotno tvrdnjama u literaturi, nastavio biti referent u Direkciji za vanjsku trgovinu. Javno se o tim ostavkama vrlo malo pisalo a pismo dra Šubašića kojim je podnio ostavku nije niti objavljeno. Nakon toga Jančiković vratio se u Zagreb. U odsutnosti predsjednika stranke dra Vladka Mačeka, 1945. godine, pripremao je HSS za izbore u NR Hrvatskoj 1946. godine. U Zagrebu je tijekom 1946. i početkom 1947. godine uz dra Jurja Šuteja bio jednim od najistaknutijih dužnosnika HSS-a pošto je predsjednik dr. Vladko Maček bio u inozemstvu, dopredsjednik inž. August Košutić u zatvoru a dr. Ivan Šubašić zbog bolesti manje aktivan.
Montirani politički sudski proces
16. svibnja 1947. godine uhićen je od novih komunističkih vlasti i suđen na montiranome procesu, početkom 1948. godine. Bio je prvooptuženi i suđen je zajedno s dr. Karlom Žunjevićem, inž. Ivanom Štefancom i skupinom studenata (među njima bili su i inž. Nikola Rastić i službenik Ignacije Rovišnjak) a okrivljeni su: zbog suradnje s neprijateljem u zločinačkim planovima uperenima protiv temeljnih interesa naroda, njihove nacionalne slobode i nezavisnosti, zbog suradnje s agentima imperijalističkih reakcionarnih krugova, stvaranja zavjereničke špijunsko-terorističke organizacije i mačekovskog središta, fabriciranja krivotvorenih izvješća o izborima, izazivanja incidenata na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, o čemu su izvješće dostavili i agentima stranih obavještajnih službi, ujedinjavanja svih protunarodnih elemenata u zemlji u Seljački blok, a na poticaj inozemnih špijuna, te propagande protiv ustavnog poretka radi izazivanja imperijalističke intervencije. Branitelj mu je bio dr. Ivo Politeo. Presuda je objavljena 23. veljače 1948. godine a Jančiković je osuđen na kaznu lišenja slobode s prisilnim radom u trajanju od 10 godina i gubitak svih građanskih prava osim roditeljskoga za vrijeme od 2 godine. Štefanac je bio osuđen na kaznu lišenja slobode s prisilnim radom u trajanju od 9 godina i gubitak svih građanskih prava osim roditeljskoga za vrijeme od 2 godine a Žunjević na kaznu lišenja slobode s prisilnim radom u trajanju od 5 godina i gubitak svih građanskih prava osim roditeljskoga za vrijeme od 1 godine. Ostali su osuđeni na nešto kraće kazne. Jančikovićev branitelj dr. Ivo Politeo uložio je žalbu na sudsku presudu u kojoj je konstatirao kako: U ožujku 1948. godine Vrhovni sud NRH odbio je žalbu s obrazloženjem:
Zatvor i smrt
Kaznu je Jančiković izdržavao u Lepoglavi gdje je teško zlostavljan i ubrzo nakon što je prebačen u Srijemsku Mitrovicu umro je, 30. studenoga 1951. godine. Prema službenoj obavijesti umro je od srčane kapi. Postoji sumnja na ubojstvo. Jančikovićeva obitelj uopće nije bila obaviještena o njegovoj smrti nego je to saznala tek pri dopisivanju s vlastima, nakon što im se 4. prosinca 1951. godine vratio paket iz Srijemske Mitrovice, s opaskom, "Osuđenik umro".
Publicistička djelatnost
Jančiković je autorom više političkih rasprava. Njegov govor sa suđenja skupini seljaka u Kerestinečkome procesu 1936. godine tiskan je u posebnoj brošuri, Govor branitelja dra Tome Jančikovića za optužene hrvatske seljake radi Kerestinca (Zagreb, 1936.) a napisao je i brošuru ''Hrvati u izborima 11. prosinca 1938.'' koja je izdana u Zagrebu 1939. godine. Pisao je stručne i analitičke članke o tadašnjim zakonima te o stradanju i režimskom atentatu na punca Ivu Pilara u Mjesečniku (npr. Dr. Ivo Pilar kao pravnik, 1933. ), Novostima, Odvjetniku i inima. Jančikovićev ratni dnevnik (razdoblje od 9. rujna 1943. do 4. srpnja 1944. godine) objavljen je 1996. godine u knjizi Ljube Bobana Dr. Tomo Jančiković: HSS između zapadnih saveznika i jugoslavenskih komunista (str. 168.-288.).
Popis danskih monarha
Ovo je spisak danskih vladara i osoba u nasljednom nizu za nasljeđivanje danske krune.
Monarsi
{| width="100%" cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 0.5em 1em 0.5em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse;" {| width = "100%" cellpadding = 0 cellspacing = 0
Nasljedni niz
mini|desno|Kruna [[Kristijan IV, kralj Danske|Kristijana IV]]
Danska od 2009. godine koristi apsolutnu primogenituru, što znači da sinovi više nemaju prednost nad kćerkama. Nasljeđuje najstarije dijete bez obzira na spol. Prijestolonasljednik je Frederik, krunski princ od Danske, stariji od dva sina kraljice Margarete II.
Djeca princeze Benedikte nisu u nasljednom nizu jer nisu bila odgajana na danskom tlu.
Prêt-à-porter (film)
Prêt-à-Porter (u međunarodnoj distribuciji također poznat i kao Ready to Wear) je američki igrani film snimljen 1994. godine u režiji Roberta Altmana. Po žanru je crna komedija, a radnja se odvija u Parizu za vrijeme Modnog tjedna. Poznat je po tome što se u njemu u cameo ulogama, tumačeći same sebe, pojavljuju brojne manekenke, modni dizajneri, filmske zvijezde i druge slavne ličnosti iz tadašnjeg svijeta mode i zabavne industrije.
Haute couture
Haute couture je francuski izraz za visoku modu čiji razvoj se prati na modnim pistama i koja uglavnom nije funkcionalna za razliku od Prêt-à-porter mode koja označava gotovu odmah-nosivu modu. Haute couture služi kao plodno tlo za nadahnuće modnoj industriji a njena primarna svrha je promocija modne kuće. Razlika je također i u produkcijskoj količini. Prêt-à-porter se proizvodi u standardnim veličinama i dostupna je u prodavaonicama odjeće, dok se Haute couture proizvodi u limitiranim količinama po mjeri naručioca u ograničenom vremenskom roku. Ova potonja služi i kao inspiracija za proizvodnju i kreaciju nove mode a prezentira se na velikim modnim pistama Pariza, Milana i Londona te biva rijetko prodana.
Haute couture imao je centralnu ulogu u širenju mode po Evropi tokom prve polovine 20. vijeka. U ovom periodu uspostavljeni su i značajni vitalni medijski sistemi koji doprinose širenju mode. To su časopisi kao što je Vogue (1892) ili Gazette du Bon Ton (1912 – 1925). Za značajan utjecaj na razvoj Haute couture tokom 20. vijeka zaslužni su Coco Chanel, Yves Saint Laurent i Christian Dior. Zbog njih, međunarodni centar Haute couturea postaje Pariz.
Postoje veoma strogi uslovi za uspostavljanje Haute couture modne kuće koji otežavaju njegovanje ove vrste odjevne kulture. Naime, centralni studio mora biti smješten Parizu te mora zapošljavati minimalno 20 zaposlenih sa punim radnim vremenom, a kolekcija mora biti prezentirana u Parizu dva puta godišnje. Dizajner mora kreirati 50 različitih modela od kojih svi moraju biti unikati. Uslovi se provjeravaju svake godine a dizajner se mora iznova prijavljivati svake godine.
Normala
desno|mini|250px|Normala na površinu Normala je najopćenitije pravac ili vektor koji je okomit na objekt o kojem se govori (npr. normala na krivulju, normala na površinu i sl.)
Springport
Springport se može odnositi na
Normala
Normalne 2 prave
Neka su p i q dvije mimosmjerna prave. Odaberimo jednu tačku A na pravoj p. Kroz tu tačku prolazi tačno jedan prava paralelna s pravcom q (prema Petom Euklidovom aksiomu). Označimo tu pravu sa q_1. Kažemo da su pravci p i q su norrmalne ako su  prave p i q_1 normalne.Pišemo p \perp q.
Normalnost dvije ravni
Za datu tačku T i datu ravan \pi postoji jedinstvens prava kroz T koja je normalna na ravan \pi
Normala na krivulju
Normalom na krivulju y = f(x) u točki x_0 nazivamo pravac koji prolazi kroz točku i okomit je na tangentu krivulje u toj točki. Budući da je interpretacija prve derivacije funkcije koeficijent smjera pravca - tangente, to je jednadžba normale
uz pretpostavku da prva derivacija ne iščezaje u točki x_0, tj.
Ukoliko je f'(x_0) = 0, tada je jednadžba normale x = x_0, tj. normala je očito paralelna s y-osi.
Vektor normale je vektor koji leži na prethodno definiranom pravcu - normali. Pod pojmom normala, dakle, nekad razumijevamo prethodno definirani pravac, a nekad vektor koji leži na tom pravcu. Vektor normale po dogovoru najčešće uvijek gleda "van" krivulje.
Tangenta na površinu
desno|mini|350px|Vektorsko polje normala na površinu
Vektor normale na površinu u točki T je vektor okomit na tangencijalnu ravninu površine u točki T. U slučaju ravne površine, očito je to vektor okomit na samu tu ravninu, i dan je vektorskim produktom bilo kojih dvaju vektora koja leže u ravnini. Ravnina, dakle, može imati normalu u dva smjera.
Normala na opću površinu, parametriziranu sustavom krivolinijskih koordinata, gdje su s i t realne varijable, dana je vektorskim umnoškom parcijalnih derivacija po respektivnim koordinatama:
Normala na opću površinu, zadanu implicitno jednadžbom
u točki dana je gradijentom:
Pasoš Vijetnama
mini|desno|Pasoš Vijetnama Pasoš Socijalističke Republike Vijetnam je javna putna isprava koja se državljaninu Vijetnama izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju.
Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu. Pasoš Vijetnama se izdaje za neograničen broj putovanja.
Građanima Vijetnama je potrebna viza za ulazak u mnoge zemlje.
Jezici
Pasoš je ispisan vijetnamskim i engleskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
RAIG
Funkcija ovih proteina nije određena. Pretpostavlja se da oni mogu da pruže mehanizam kojim retinoinska kiselina može da utiče na G proteinsku signalnu kaskadu. Osim toga, RAIG receptori formiraju interakcije sa članovima klase uvojitih G protein spregnutih receptora i potencijalno aktiviraju Wnt signalni put.
Hrvatski radio Vukovar
Hrvatski radio Vukovar je hrvatska radio postaja sa sjedištem u Vukovaru. Emitiranje je započeo 8. ožujka 1957. godine u Vukovaru pod nazivom Radio Vukovar. Program se emitira 24 sata dnevno na frekvencijama 95,4, 104,1 i 107,2 Mhz FM. Istraživanje slušanosti agencije Defacto iz prosinca 2012. godine pokazalo je kako Hrvatski radio Vukovar ima najviši dnevni doseg slušanosti od 119.612, a prosječni od 89.753 slušatelja i to ga svrstava na 18. mjesto u Hrvatskoj od 165 radijskih postaja.
Bassens (Savoja)
Basan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Šamberi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3503 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1126 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 564 metara (maksimalnoj 810 m, a minimalnoj 280 m).
Receptor paratiroidnog hormona 1
Receptor paratiroidnog hormona 1 je protein koji je kod ljudi kodiran PTH1R genom. PTH1R deluje kao receptor za paratiroidni hormon (PTH) i za paratiroidnom hormonu srodan protein (PTHrP, ili PTHLH).
Funkcija
Ovaj „klasični“ PTH receptor je izražen u visokim nivoima u kostima i bubrezima. On reguliše homeostazu jona kalcijuma putem aktivacije adenilat ciklaze i fosfolipaze C. U kostima, on je izražen na površini osteoblasta. Kad je receptor aktiviran putem vezivanja PTH, osteoblasti izražavaju RANKL (receptorski aktivator za nuklearni faktor κB ligand), koji se vezuje za RANK (Receptorski aktivator za nuklearni faktor kB) na osteoklastima. Time se osteoklasti aktiviraju da povećaju brzinu resorpcije.
Mehanizam
On je član sekretinske familije G protein spregnutih receptora. Aktivnost ovog receptora je poredovana Gs tipom G proteina koji aktiviraju adenilil ciklazu. Osim toga, oni mogu da aktiviraju fosfatidilinozitol-kalcijumski sistem sekundarnih glasnika.
Interakcije
Receptor paratiroidnog hormona 1 formira interakcije sa regulatornim kofaktorom 2 natrijum-vodonične razmene i regulatorom 1 natrijum-vodoničnog antiportera 3.
Salem, Ohio
Sejlem je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.303, što je 106 (0,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Đurđena Zaluški-Haramija
Đurđena Zaluški-Haramija (Vinkovci, 1928. - Zagreb, 2008.) je bila hrvatska slikarica. Bila je supruga Živka Haramije.
Studirala je na ALU u klasi prof. Tomislava Krizmana. Kod njega je završila poslijediplomski studij grafike.
Radove joj u početku karakterizira lirska apstrakcija. Slika racionalizirane i suzdržane kretnje, pejzažne kompozicije. Djela su joj prepoznatljiva po bjelini jedva istkanih crteža, finoća i suptilnost mirnih slavonskih krajolika.
Pasoš Narodne Republike Kine
mini|Pasoš Narodne Republike Kine Pasoš Narodne Republike Kine je javna putna isprava koja se državljaninu Narodne Republike Kine izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u državu.
Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu NR Kine. Pasoš Kine se izdaje za neograničen broj putovanja.
Građanima NR Kine je potrebna viza za ulazak u mnoge države, između ostalih i u Republiku Srbiju.
Jezici
Pasoš je ispisan kineskim i engleskim jezikom (kao i lične informacije nosioca).
Đuro Šnajder
Đuro Šnajder (Nuštar, 1919 – Zagreb, 1993), bio je hrvatski i jugoslavenski književnik.
Biografija
Rodio se 1919 u Nuštru. Pripadao je imućnoj folksdojčerskoj obitelji odnosno onom dijelu njemačke narodnosne skupine koja je bila dio korpusa podunavskih Švaba. Kada je izbio Drugi svjetski rat, Treći je Reich iskoristio sve pripadnik njemačke manjine u drugim državama, pa tako i Šnajdera. Unovačila ga je u Wehrmacht. Do raspada Kraljevine Jugoslavije studirao je u Beogradu. Čim se zaratilo, vratio se kući i uskoro u uniformi vojnika Wehrmachta otišao je na Istočno ratište, gdje je uskoro ranjen. Kao ranjenik dolazi u neku bolnicu u Poljskoj, odakle bježi među poljske partizane. Među njima je dočekao kraj rata, iz kojeg se biciklom u Vinkovce. Bilješke o piscu u Šnajderovim knjigama od cijele te odiseje spominju samo neobjašnjivi boravak među poljskim partizanima. Budući da je Šnajder znao nepovoljno okružje u Jugoslaviji, jer je država bila puna vučjeg čopora mentalno-etničkih higijeničara koji su i poslije rata željeli proganjati neprijatelje, pa makar proganjali onog tko to nije, nije iznosio cijelu priču. Imao je dobar razlog za to: "higijeničarima" je ciljana populacija mogla biti svatko tko je bez obzira na razloge i motive, nosio odoru njemačkoga vojnika. Poslije rata, ljeta 1945 g. Hrvatska čitaonica u Vinkovcima ujedinila se s knjižnicom željezničara i tako nastaje Knjižnica i čitaonica Narodnog fronta. Đuro Šnajder je sudjelovao u obnovi rada Knjižnice.
Јасеново
Јасеново може бити:
Spurdžen
Spurdžen se može odnositi na
Valparejso
Valparejso se može odnositi na
Vejvland
Vejvland se može odnositi na
Southport
Administrativno podpada pod Metropolitanski borough Sefton.
Historija
Southport je počeo rapidno rasti u 19. vijeku kao ladanjski i turistički grad duž obalnih dina.
Љуба
Љуба може бити:
Driscoll, North Dakota
Driskol je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 82.
OR9G1
Olfaktorni receptor 9G1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR9G1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Pallanza-Intra-Suna, Verbano-Cusio-Ossola
Pallanza-Intra-Suna je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28911 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 215 m.
Apland
Apland se može odnositi na
Pasoš Kirgistana
Pasoš Kirgizije je javna putna isprava koja se državljaninu Kirgizije izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju.
Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu. Pasoš Kirgizije se izdaje za neograničen broj putovanja.
Građanima Kazahstana nije potrebna viza za ulazak u Rusiju i mogu slobodno putovati u svim državama koje su nekada bile u sastavu SSSR-a.
Građani Kirgizije ne mogu da uđu u Republiku Srbiju bez vize ali uživaju posebnu i brzu proceduru za sticanje te iste.
Jezici
Pasoš je ispisan kirgiskim, ruskim i engleskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Vizni režim za građane Kirgizije
800px|mini|centar
Vokarusa
Vokarusa se može odnositi na
Đurđevo
Ђурђево може бити:
Trezvenjački pokret
thumb|Karikatura kojom se ismijava trezvenjački pokret u Australiji 1906. godine.
Trezvenjački pokret ili trezvenjaštvo je društveni pokret čiji članovi vjeruju kako je konzumacija alkoholnih pića izvor svih ili većine društvenih problema, te se radi toga zalažu apstinenciju odnosno zakonska ograničenja i zabranu proizvodnje i distribucije alkoholnih pića.
Trezvenjačke ideje se javljaju još u ranim civilizacijama, a trezvenjaštvo je nezaobilazan dio mnogih vjera, od kojih je najpoznatiji islam. Međutim, kao društveni pokret, trezvenjaštvo se profilira tek u razvijenim industrijskim državama u 19. vijeku, i to onima pod snažnim utjecajem protestantizma.
Industrijska revolucija je u tim državama dovela do nagle urbanizacije, odnosno porasta gradskog stanovništva koje je činilo novu - radničku - klasu. Ta je klasa odmah upadala u oči svojim siromaštvom, ali i dotada rijetko viđenom sklonošću kriminalu, prostituciji i drugim oblicima društvene patologije, uključujući alkoholizam.
Postupni razvitak srednje klase, čiji su pripadnici - pogotovo ženski - imali višak slobodnog vremena doveo je do raznih pokreta za društvenu reformu. U SAD i drugim državama tada sazrijeva ideja kako je konzumacija alkohola uzrok svih društvenih zala - ne samo kriminala i nasilja, nego i siromaštva, s obzirom da alkoholičari svu svoju plaću troše na alkohol umjesto da štede za sebe i svoje porodice.
Nastojanja da se zabrani proizvodnja i točenje alkohola su izazivala žestok otpor, s obzirom na popularnost konzumacije alkohola u tadašnjim društvima, kao i komercijalne interese vezane uz njegovu proizvodnju. S druge strane, s obzirom da su žene bile najaktivnije u tom pokretu, vrlo rano su se pokreti za zabranu alkohola počeli prožimati s pokretima za žensko pravo glasa.
Trezvenjački su pokreti svoje ciljeve počeli postizati u pojedinim američkim državama gdje su se od sredine 19. vijeka počela uvoditi ograničenja, pa i potpune zabrane točenja alkohola. Slične su rezultate imali u pojedinim anglosaksonskim zemljama kao Novi Zeland, ali i u skandinavskim državama.
Najveći uspjeh trezvenjačkog pokreta bio je Osamnaesti amandman na američki Ustav, koji je 1920. godine doveo do znamenite Prohibicije u SAD. Međutim, vrlo brzo se ispostavilo da se taj režim ne može efikasno sprovoditi, a umjesto da suzbije društvenu patologiju, samo je doprinio porastu organiziranog kriminala. SAD su Prohibiciju ukinule 1933. godine, a američka iskustva su natjerala većinu drugih država da odustanu od planova za slične.
Trezvenjački pokreti su otada marginalizirani u modernom svijetu, odnosno više vezani uz fundamentalističke vjerske zajednice. Njihova nastojanja za borbu protiv alkoholizma se manje odnose na zakonske zabrane, a više na propagandu protiv konzumacije alkohola.
Michael Collins (film)
Majkl Kolins je irsko-francusko-britanski igrani film snimljen 1996 u režiji Nila Džordana sa Lijamom Nisonom u naslovnoj ulozi. Radnja filma opisuje život Majkla Kolinsa, irskog nacionalista, revolucionara i nacionalnog heroja koji je 1921. pobedio Britance u ratu za nezavisnost, ali nedugo potom poginuo u građanskom ratu među samim Ircima. Film je dobio Zlatnog lava na Venecijanskom filmskom festivalu.
Mali gastrin I
Mali gastrin I je organsko jedinjenje, koje sadrži 97 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 2098,203 Da.
Sherrelwood, Colorado
Šerelvud je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 18.287, što je 630 (3,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Vestport
Vestport se može odnositi na
Vest Lafajet
Vest Lafajet se može odnositi na
Berthelange
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 210 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 51 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,07 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 270 metara (maksimalnoj 294 m, a minimalnoj 234 m).
Богараш
Богараш може бити:
Vignola-Monti, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 344 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 402 m.
Zapisi Velikog Historičara
200px|thumb|right|First page of the Shiji in manuscript.
Zapisi Velikog Historičara napisani od 109. pne. do 91. pne. predstavljaju magnum opus kineskog pisca Sima Qiana, u kome je prikazao kinesku historiju od doba Žutog cara do vlastitog vremena. (Žutog cara, tradicionalno datiranog cca. 2600. pne., Sima Qian je smatrao prvim dovoljno utemeljenim u ranijim historijskim spisima da bi ga ubacio u Zapise.) Kao prvi tekst koji je sistematski obradio kinesku historiju, Zapisi su imali ogroman utjecaj kako na kinesku historiografiju tako i na književnost. Po svom utjecaju se to djelo može usporediti s Herodotom i njegovom Historijom.
Djelo je podijeljeno u 130 tomova (svitaka, danas poznatih kao "poglavlja") teksta koja se klasificiraju u sljedeće kategorije:
Za razliku od kasnijih službenih historijskih tekstova koji su usvojili konfucijsku doktrinu, proglasili božansko pravo careva i obezvrijedili neuspjele pretendente na prijestolje, Sima Qianovo djelo je imalo mnogo liberalniji i objektivniji pristup, zbog čega su ga kasniji hvalili kineski pjesnici i prozaici. Većina tomova Liezhuana daje jasne i detaljne opise ličnosti i događaja. To se tumači činjenicom da je autor kritički pristupao pričama iz davnina, odnosno smatrao ih tek dijelom izvora, te ih je uspoređivao sa službenim bilješkama. Na primjer, za poglavlja o Jing Keovom pokušaju ubistva prvog cara Kine, poslužila je priča iz prve ruke - ispričana od strane očevog prijatelja, a koju njemu ispričao njegov pradjed, niže rangirani birokrat na dvoru države Qin koji je bio prisutan na diplomatskoj ceremoniji za Jing Kea.
Također se primijetilo kako je Sima Qian biografijama vladara pristupao na diplomatski način - uglavnom je pisao o pozitivnim aspektima njihovih vladavina u Općim Ljetopisima, dok je u ostala poglavlja navodio negativne informacije, tako da se njegovo djelo moralo u potpunosti pročitati da bi se stekla objektivna slika prošlosti. U djelu također postoje određene proturječenosti među navodima u različitim poglavlima, što se tumači time da se Sima Qian koristio različitim izvorima; također se smatra kako njegovo veliko djelo nije bilo u potpunosti uređeno.
Duško Car
Duško Car (Vukovar, 8. rujna 1931. - Zagreb, 29. kolovoza 1990.) bio je hrvatski književni kritičar, kazališni kritičar, esejist i feljtonist.
Pasoš Šri Lanke
Pasoš Šri Lanke je javna putna isprava koja se državljaninu Šri Lanke izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju.
Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu. Pasoš Šri Lanke se izdaje za neograničen broj putovanja.
Građanima Šri Lanke je potrebna viza za ulazak u mnoge zemlje.
Duško Car
Radio je i za Školsku knjigu, za čiju je biblioteku Dobra knjiga priredio djelo Slobodana Novaka Mirisi, zlato i tamjan.
Pasoš Šri Lanke
Građani Šri Lanke ne mogu ući bez vize u Republiku Srbiju.
Duško Car
Pisao je za Hrvatski tjednik, u kojem je 1971. godine izašao njegov podlistak, "Podlistak s predumišljajem".
1043
Godina 1043. (MXLII) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru.
Đuro Daničić
thumb|Đuro Daničić Đuro Daničić (ili Đura Daničić; Novi Sad, 4. april 1825. – Zagreb, 17. novembar 1882.), srpsko-hrvatski filolog, učesnik ilirskog pokreta i jedan od utemeljitelja zajedničkog srpskohrvatskog jezika.
Život
Đuro Daničić rođen je pod imenom Đorđe Popović, kao četvrti sin novosadskog sveštenika Jovana Popovića, u Novom Sadu, 1825. Prve škole učio je u Novom Sadu i Požunu, a pravne nauke u Pešti i Beču, gde je došao 1845. Pod uticajem Karadžića i Miklošiča počeo je da se bavi slovenskom filologijom, kojoj je kasnije, a naročito proučavanju srpskog jezika, posvetio ceo život. Za vreme studija materijalno su ga pomagali knez Mihajlo Obrenović i Jovan Gavrilović.
Daničić je bio jedan od potpisnika bečkog književnog dogovora hrvatskih i srpskih pisaca i lingvista 1850. godine kojim je udaren temelj zajedničkom srpskohrvatskom jeziku. Godine 1856. postao je bibliotekar Narodne biblioteke u Beogradu i sekretar Društva srpske slovesnosti, a 1859. profesor Liceja (Velike škole). Godine 1865. ostavio je profesuru, i na kratko vreme postao činovnik Uprave pošta, a 1866. otišao je u Zagreb za sekretara tada osnovane Jugoslovenske akademije. 1873. se vratio na katedru srpskog jezika u Veliku školu u Beogradu, predajući u njoj do 1877. Otišao je zatim na odmor u Zagreb da produži rad na započetom velikom Rječniku hrvatskoga ili srpskoga jezika. Na tom poslu ga je i zatekla smrt. Njegovo telo preneseno je novembra iste godine (1882) u Beograd i tu je sahranjeno na Markovom groblju.
Svoje prezime zamenio je 1847. prezimenom Daničić, kojim se potpisao na prvom svom naučno-polemičkom radu Rat za srpski jezik i pravopis, i pri tom prezimenu je posle stalno ostao.
Naučni rad
thumb|Kapitalno Daničićevo djelo Rječnik hrvatskoga ili srpskoga jezika ([[1882).]] Daničić je jedan od najvećih radnika na području ispitivanja srpskohrvatskog jezika.
NJegov prvi rad objavljen je 1845. (u Podunavci) u zaštitu Vuka. Naučno obaranje teorije Vukovih protivnika, Daničić je izneo u raspravi Rat za srpski jezik i pravopis (1847), kojom je doprineo brzoj pobedi Vukovih ideja. Zatim je dao Malu srpsku gramatiku (1850), u kojoj je srpski književni jezik prvi put naučno okarakterisan. Kasnije (od 1863) to je malo delo izlazilo u više izdanja (1—7), pod nazivom Oblici srpskog jezika. Dela Daničića, u kojima je obrađivao različite strane srpskog jezika, jesu: Srpska sintaksa (1858), samo sa odeljkom o padežima sa i bez predloga, zasnovana na tadašnjoj lokalističkoj teoriji o padežima, Osnove (1876), klasifikacija, sasvim mehanička, nastavaka za obrazovanje reči, Korijeni (1847), bez velike teorijske vrijednosti, Istorija oblika (1874), najzad slavne akcenatske studije (Slav. Bibi., Miklošić, I, Glasnik, 8—9. Rad, 6, 14, 20), koje su obrazovale osnovu proučavanja slovenskog akcenta.
Daničićeva veća izdanja srpskih starih spomenika, većinom još nezamenjena, jesu: ''Žitije Sv. Save (Teodosijevo, 1860, u izdanju pripisano Domentijanu), Žitija Sv. Simeona i Sv. Save od Domentijana (1865), Nikoljsko jevanđelje (bosanske redakcije, 1864), Životi kraljeva i arhiepiskopa srpskih'' (Danila i drugih, 1866), i mnoga druga manja dela, razbijena po naučnim izdanjima.
Reforma latiničnog pisma
U svom započetom delu Rječnik hrvatskoga ili srpskoga jezika, Daničić je predložio reformu latiničnog pisma po ugledu na Vukovu reformu ćirilice, u kojoj bi se digrafi dj, lj, nj, dž zamenili grafemama đ, ļ, ń, ģ, i time postigla puna kompatibilnost latinice sa ćirilicom, i izbegle nedoumice u kojima grafeme iz digrafa stoje jedna do druge, ali se posmatraju odvojeno (npr. nadživeti, injekcija, podjednako itd.).
Od Daničićevih grafema, u širu upotrebu je jedino ušla grafema Đ đ, umesto dotadašnjeg dj.
U Dubrovačkom časopisu Srđ se od 5. broja (1902.g.) počeo primenjivati ovaj Daničićeva pravopis za latinično pismo srpsko-hrvatskog jezika.
Citati
Ne misli se svuda jednako, koje su Srbi, kojeli Hrvati. Kod nas se (Srba) najobičnije misli da su Hrvati u tri stare županije kraljevine hrvatske, koji mjesto što govore kaj, te ih zato zovu kajkavcima. Oni se doista i sami zovu Hrvati, i kad god treba, djelom dokazuju, da osjećaju i znaju da su Hrvati. Ali je jezik njihov prijelaz od novoga slovenskoga na najbliži susjedni; po tome, ako se taj jezik i zove hrvatski, niti se upravo može zvati drugačije, opet ime hrvatsko nije moglo za nj postati, pa ne može ni pripadati samo njemu, nego je na nj prešlo od susjednoga, ka kojemu je on prijelaz; pa očevidno tome susjednome valja da pripada ime hrvatsko, još više nego njemu. Drugi, pribrajajući k Slovencima te Hrvate, protiv njihove volje, protiv njihova osjećanja i protiv samoga jezika njihova misle ko što sam i sam mislio da će Hrvati biti narod u Hrvatskoj vojničkoj krajini na zapadu, po susjednom primorju dalmatinskom i obližnjim ostrvima i u ne kim županijama zapadne Ugarske do samoga Beča, koji se sami takodje zovu Hrvatima, i izmedju ostaloga, mjesto što govore ča, te ih zovu čakavcima. Ali su razlike u jeziku, kojima se oni razlikuju od svojih susjeda u Hrvatskoj i Dalmaciji, vrlo male i neznatne; a i koje su najznatnije, one su gotovo sve u staro vrijeme bile i u susjeda njihovijeh; te su se u staro vrijeme, još manje razlikovali nego sada; tako da je težko misliti, da bi tijeh razlika radi postalo samo za taj dio naroda osobito ime narodno, a po tome, da bi i sada ime hrvatsko pripadalo samo tom dijelu naroda. Doista, osim pomenutijeh Hrvata, kajkavaca i čakavaca, ima naroda koji govori sasvijem ovako kao i mi, ali se ne zove Srbima, nego Hrvatima; i to ime ljubi, i njim se ponosi, isto tako kao što mi ljubimo srpsko ime, i njim se ponosimo. Po tome ja mislim, da ne može biti drugo nego da su Srbi i Hrvati jedan narod, samo imaju dva imena. Tome su uzroci mogli biti različni, i to još od početka njihova. Ta se razlika poslie utvrdila političkim životom, kad obje strane osnovaše svaka sebi državu.
830-e pne.
Znamenite ličnosti
Б. з. д. 832 жыл
Pasoš Katara
Pasoš Katara je javna putna isprava koja se državljaninu Katara izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju.
Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu Katara. Pasoš Katara se izdaje za neograničen broj putovanja.
Građanima Katara je potrebna viza za ulazak u mnoge zemlje.
Građani Katara ne mogu ući bez vize u Republiku Srbiju.
Jezici
Pasoš je ispisan arapskim i engleskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Vilijamsport
Vilijamsport se može odnositi na
Pasoš Kambodže
Pasoš Kambodže je javna putna isprava koja se državljaninu Kambodže izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju.
Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu Kambodže. Pasoš Kambodže se izdaje za neograničen broj putovanja.
Pasoš je na kmerskom, engleskom i francuski jezik.
Pismo (znakovi)
Pismo je način grafičkog predstavljanja odnosno zapisivanja jezika. Nauka koja se bavi izučavanjem njegovog nastanka, vrsta i razvoja naziva se gramatologija.
Julen
Julen se može odnositi na
Posalz, Belluno
Posalz je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Sunbright, Tennessee
Sanbrajt je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Pismo (znakovi)
Glagol pisati je najverovatnije nastao od staroslovenskog psati, u značenju urezivati. U starija vremena su pojmovi pismo i pismeno označavali slovo. U značajnom broju indoevropskih jezika se pojam slova i bukve izražava veoma sličnim rečima, na osnovu čega se izvlači zaključak da se u indoevropskoj zajednici prvo pisalo na bukovoj kori.
Sunbright, Tennessee
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 552, što je 25 (-4,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pismo (znakovi)
Osnovne odlike
Svako pismo ima sledeće odlike:
Slikovno pismo
Preteča pisma je komunikacija pomoću raznoraznih predmeta - složeno kamenje, školjke, prelomljene grančice, strelice, vatra, dim i sl. Poznato je i -{quipu}- – konopac pismo, južnoameričkih Indijanaca Inka: na glavni konopac obešeni su manji konopci sa raznobojnim čvorovima, a raspored čvorova i boje su ukazivale na određenu poruku. Slikovno pismo nastaje kada sličice, iz faze u fazu, dođu na određeni stepen stilizacije, i kada se takav, određeni slikovni pojam, dogovorno počinje upotrebljavati i to uvek za isti pojam. Već se pećinski čovek u praistoriji koristio takvim načinom sporazumevanja. Zatim se različite sličice dovode u uzajamni odnos i stvaraju asocijaciju. Takav početak slikovnog pisma se zove - Piktografija.
Piktogrami su zapisi, ili saopštenja načinjeni nizanjem šematskih sličica ljudi, životinja, predmeta i sl. I danas je koriste neki Indijanci i Eskimi. Piktograme čitamo kao simbole, a danas ih koristimo u saobraćaju (saobraćajni znaci), na aerodromima, sportskim objektima, hotelima (razna obaveštenja i oznake) i slično.
Pojmovno pismo
Ideogrami su šematizovani oblici pojedinih slika koji postaju nositelji pojedinih reči i pojmova, a koji se mogu dovoditi u odnose i stvarati asocijacije na apstraktne, afektivne i relacione pojmove. Tako se npr. kod kineskog pisma ideogram "hao" koji označava "dobro" i "ljubav" gradi spajanjem slike majke i slike deteta. Ideogram "pevati" je složen od ideograma - slike ptice i slike usta. Ideogram "svađa" od spajanja dve slike žene.
Klinasto pismo
U Mesopotamiji, Sumeri su oko 3400. god. pne. verovatno stvorili najstarije pismo. U početku su to logogrami, znakovi koji predstavljaju pojedinu reč. Uskoro dolazi do fonetizacije klinastog pisma, pa znakovi prikazuju glasove ili glasovne grupe. Tako je oko 2500. god. pne. klinasto pismo postalo mešavina pojmovnog i slogovnog pisma. Klinovi su nastali utiskivanjem štapića u svežu glinu. Vremenom znakovi su polako izgubili svoju početnu figurativnost.
Egipatski hijeroglifi
I egipatsko pismo je ubrzo izgubilo svoj ideografski karakter i postalo pojmovno i slogovno. Na kraju su Egipćani slikovnim znacima označavali i pojedina slova, tj. glasove. Kako se povećavao državni aparat, tako su Egipćani imali potrebu za jednostavnijim pismom, pa je u 3000. g. pne. nastalo hijeratsko (svešteničko) pismo, a od 800. god. do 500. god. pne. koristi se demotsko (narodno) pismo.
Kinesko pismo
Ovo se pismo upotrebljava bez nekih većih i značajnijih promena već oko 4000 godina. Po svojoj formi kinesko pismo je slikovno pismo – jer se svaki pojam obeležava svojom sličicom, ali je po značenju to pojmovno pismo. U prvo vreme se pisalo vertikalno, a danas se piše horizontalno i to sa leva na desno. Kinesko pismo ima oko 50.000 znakova.
Slogovno ili silabičko pismo
Ovde se svaki znak odnosi na jedan gramatički slog. Slogovno pismo se razvilo tako što se znak za pojam (ideogram) ili reč (logogram) počeo odnositi samo na prvi slog te reči, ili se više ideograma kratkih reči slagalo zajedno da bi se dobilo približni fonetski sastav neke duže reči.
Kritsko linearno pismo
Nastalo je početkom 2000. godine pne. (prvo pismo u Evropi) pod uticajem egipatske hijeroglifike.
Hebrejsko kvadratično pismo
Kvadratično pismo -{Kethabh merruba}- zove se još i asirsko pismo. Sastoji se od 22 znaka za kosonante, piše se sa desna na levo, a odsutnost vokala nadoknađuje se dodatnim znakovima, tačkicama ili crticama ispod slova. Ovakvo pisanje se naziva i masoretskim znakovima ili punktacijom.
Arapsko pismo
Razvilo se u VII veku. Najstariji rukopisi kurana napisani su kufskim pismom, monumentalnim i uglatim, veoma pogodnim za urezivanje. Vremenom, pisanjem na koži i papirusu izgubilo je svoju ukočenost i pretvorilo se u nashi, preteču današnjeg arapskog pisma. Arapsko se pismo se čita sa desna na levo, a slova su unutar reči povezana. Deljenja reči nema.
Alfabet
U razvojnom lancu pisma alfabet se nalazi na kraju. Od 22 do 36 znakova su grafemi, a oni predstavljaju znakove za pojedine glasove foneme. Smatra se da su prvi tvorci alfabeta Feničani, mada ima i drugih teorija.
Fenički alfabet
Feničani su trgovali sa svojim susedima, Egipćanima i Vaviloncima. Poznavali su njihovo pismo, a za potrebe zapisivanja trgovačkih podataka razvili su sasvim jednostavne crtovne znakove - 22 slova.
Grčki alfabet
Trgovačkim vezama feničko je pismo stiglo u Kartagu, Španiju i Grčku. Oko X veka pne. nastao je grčki alfabet. Reč alfabet dolazi od prvih slova grčkog pisma - alfe i bete.
Latinica
Istorija latinice počinje osnivanjem Rimske države, VII - VI veka pne. Od II veka pne. Rim vlada celim Sredozemljem gde se proširilo i latiničko pismo. Poznato je pismo Rimska kapitala, osnova našeg današnjeg pisma, a razlikujemo monumentalnu kapitalu, kvadratičnu kapitalu, rustičnu kapitalu; zatim rimski kurziv. Od III veka javlja se uncijala, a od VI do VIII veka poluuncijala. Rimska kapitala uvodi i nove načine ukrašavanja slova: serifima (stopicama, posebnim završecima linija slova) i odnosom debljih i tanjih "prečki", linija slova.
Pasoš Kambodže
Građanima Kambodže je potrebna viza za ulazak u mnoge zemlje.
Građani Kambodže ne mogu ući bez vize u Republiku Srbiju.
Pismo (znakovi)
Karolinška miniskula
Posle propasti Rimskog carstva od poluuncijale nastaju brojna pisma.
Gotička miniskula
U razdoblju gotike, oko 1150. godine karolinška miniskula se prilagođavala novom stilu: šiljastim tornjevima, prelomljenim lukovima. Oblici slova postaju sve uži i vitkiji, a obline sve šiljastije. Iz gotičke miniskule razvijaju se tekstura, rotunda, švabačep i fraktura.
Humanistička miniskula
U XIV veku humanizam se suprotstavlja feudalno - crkvenoj ideologiji. Okreću se antici i, smatrajući da je karolina antičkog porekla, prihvataju je i zovu "antičko pismo", -{littera antiqua}-, što je dovelo do naziva antikva (što je bilo pogrešno).
Glagoljica
Glagoljica je slovensko pismo, nastalo u IX veku na balkanskom poluostrvu. Koristi karakteristične kružiće, a kao autor glagoljice često se uzima Konstantin -Ćiril. Od XI veka glagoljicu istiskuje ćirilica, pa se glagoljica zadržava jedino u Hrvatskoj. Oko 1100. godine na Krku, pored Baške, isklesana je Bašćanska ploča koja se smatra jednim od najznačajnijih glagoljskih natpisa.
Ćirilica
Od 36 slova koliko ih ima ćirilička azbuka, 26 je preuzeto iz grčkog alfabeta, a ostala su slova stilizovana ili preuzeta iz glagoljice. Kao autori ćirilice navode se Konstantin, Kiril i Metod, episkop Kliment, car Simeon Veliki i dr. Najstarijim ćiriličkim spomenikom smatra se Samuilov natpis iz 993. godine. U XII veku nastala je bosančica ili bosanska ćirilica, sa primesama glagoljice i latinice. Najstariji spomenik na bosančici je Povelja Kulina Bana iz 1189. godine.
Tipografsko pismo
U XV veku (1450. godina) Johan Gutenberg pronalazi pomična - odvojena slova i štamparsku mašinu, što stvara potrebu za jasno odvojenim svakim znakom, tačnim definisanjem njegovog oblika i smeštajem unutar raspoloživog pravougaonika.
Renesansna antikva
Razvila se iz humanističke miniskule (a ova iz karoline). Pojavljuje se 1465. godine na otiscima štampara Evajnhajma i Panarca iz svešteničkog kompleksa Subijako nadomak Rima.
Prelazna antikva
Prema zamisli kralja Luja XIV bila je osnovana 1692. godine komisija francuske akademije koja je za kraljevsku štampariju trebala izraditi savršenu antikvu.
Vajtvoter
Vajtvoter se može odnositi na
Juniondejl
Juniondejl se može odnositi na
Дубовац
Дубовац може бити:
Pismo (znakovi)
Klasicistička antikva
Posle 1800. godine na razvoj pisma ima veliki uticaj industrijalizacija. Nastaju brojna pisma, npr. grotesk (ispuštaju se serifi).
Sve do nedavno (oko polovine XX veka) negovala se kaligrafija ili krasnopis, koji se bazirao na mogućnostima pera da se izvlače debele i tanke linije.
Долине
Долине могу да буду:
или
Linwood, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 375, što je 1 (0,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Villa Felice, Frosinone
Villa Felice je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 515 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 159 m.
Bastit
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 106 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 3 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 28,25 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 350 metara (maksimalnoj 406 m, a minimalnoj 258 m).
Jutika
Jutika se može odnositi na
Makbecin
Makbecin je organsko jedinjenje, koje sadrži 30 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 558,663 Da.
Долово
Долово може бити:
Vingejt
Vingejt se može odnositi na
OR9G4
Olfaktorni receptor 9G4 je protein koji je kod ljudi kodiran OR9G4 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Jerry Rawlings
Jerry John Rawlings (Accra, 22. lipnja 1947. – Accra, 12. studenog 2020.) bio je ganski zrakoplovni časnik i političar, izaslanik Afričke unije pri Somaliji te raniji vođa Gane u tri navrata. Rawlingsov prvi dolazak na vlast u Gani povezan je s vojnim pučem 1979. godine, a trajao je nešto više od tri mjeseca, nakon čega je Rawlings vlast predao građanskim institucijama. Samo dvije godine kasnije, 31. prosinca 1981., Rawlings je ponovo došao na čelo zemlje kao predsjednik Provizionalnog vijeća. U tom je svojstvu na vlasti bio do 1992. godine, kada se povukao iz Oružanih snaga, osnovao Nacionalni demokratski kongres i pobijedio na izborima te tako postao prvi predsjednik Četvrte Republike. Godine 1996. ponovo je izabran na novi četverogodišnji mandat.