cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Odnos komunista i ustaša 1930-ih
Saradnja na robiji
U zatvoru Lepoglava početkom 1934. godine dolazi do stvaranja „Zajednice političkih osuđenika: hrvatskih nacionalnih revolucionara, makedonskih nacionalnih revolucionara i komunista“, u cilju zajedničke borbe protiv kraljeve „vojnofašističke“ diktature. Među istaknutim komunistima, članovima Zatvorske zajednice bili su Moša Pijade, Milovan Đilas, Andrija Hebrang, Petko Miletić i drugi. Zajednica je tada prihvatila Rezoluciju, u kojoj se osuđuje »zločinački režim vojno-fašističke diktature (…) tako zvane Jugoslavije«, koji ugnjetava seljake, radnike i potlačene nacije. Zajednica političkih osuđenika je delovala u narednom periodu. O suradnji svjedoči i publikacija Robija - zapisci hrvatskih narodnih boraca, izdana u Zagrebu 1936.
U zatvoru su neki od "nacionalnih revolucionara" prišli komunistima, kao npr. novinar Šime Balen. Bilo je i suprotnih slučajeva, pa je tako hrvatski komunista i novinar Milivoj Magdić prišao ustašama. Prema sećanjima, najveći ugled među ustašama od komunističkih zatvorenika uživao je prvi vođa Komunističke partije Hrvatske Andrija Hebrang, "zbog svojih čvrstih hrvatskih uverenja i ljudske postojanosti", koji je bio osuđen na 12 godina robije.
Sukob
24. i 25. decembra 1934. godine u Ljubljani je održana Četvrta zemaljska konferencija na kojoj se KPJ izjasnila "protiv razbijanja sadašnjeg državnog područja Jugoslavije, jer hoće to preuređenje da postigne mirnim putem, na osnovu nacionalne ravnopravnosti". KPJ tih godina prihvata politiku narodnog fronta i novi kurs Kominterne da je fašizam najveći neprijatelj. Istovremeno ustaše, pod utjecajem fašističke Italije i nacističke Njemačke, razvijaju snažno antikomunističku ideologiju.
Izbijanje Španskog građanskog rata 1936. godine potaklo je zaoštravanje sukoba između studenata antifašista i fašista na Zagrebačkom sveučilištu. Žestoki sukob između te dve grupe kulminirao je 14. aprila 1937. godine, kada je grupa frankovaca noževima na smrt izbola studenta antifašistu Krstu Ljubičića.
1937. Komunistička partija Hrvatske u svom proglasu osuđuje stavove „frankovačko-fašističke demagogije o nezavisnoj hrvatskoj državi“, koja želi „da hrvatskom narodu umjesto jednog jarma nametne drugi, još gori jaram Rima i Berlina.“
Za razliku od KPJ, koja je konstantno bila proganjana u međuratnom razdoblju, pri čemu se intenzitet progona s godinama povećavao (konclogori za komuniste), vlast prihvata blaži odnos prema ustašama. 1938. nakon susreta Stojadinovića i Budaka dolazi do povratka dela ustaške emigracije u zemlju, na čelu sa Budakom.
Po proglašenju NDH, ustaše su već od 10. aprila do 22. juna 1941. uhapsile trocifren broj komunista i njihovih simpatizera (uglavnom hrvatske nacionalnosti). Ustaše započinju sa hapšenjem komunista već 11. aprila, a prva ubistva komunista zabeležena su krajem aprila i početkom maja 1941. godine (vidi logor Kerestinec).
Coccau di Sopra, Udine
Coccau di Sopra je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 786 m.
Mukwonago, Wisconsin
Makvonago je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.355, što je 1.193 (19,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rosano, Firenze
Rosano je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 670 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 82 m.
Triptofanska pirolaza
Termin triptofanska pirolaza ima više značenja.
Palo Blanco, Moctezuma
Palo Blanco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Moctezuma.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1933 m.
Franz Glaser
Franz Glaser (izg.: Franc Glazer; Linz, 16.9. 1950. -) je naučnik, profesor i arheolog. Radi u području historije i arheologije. Otkrio je dio ploče o karantanskom knezu Domicijanu.
Telo
Telo može biti:
Franz Glaser
Životopis
Klasičnu arheologiju in antičku numizmatiku je studirao u Beču, gdje je promovirao 1976. Od 1977 je kustos u Koruškom krajinskom muzeju u Celovcu, gdje je ravnateljev zamjenik i vođa rimskoga muzeja Teurnia. Vodio je brojna iskopavanja i napisao o tom brojne priloge na njemačkom – nekoje također u slovenskom, talijanskom, francuskom ili engleskom jeziku. Najznačajnije je njegovo otkriće ulomka mramorne ploče sa nadgrobnim natpisom vojvode Domicijana u Milštatu, koji dokazuje, da je bio zaboravljeni nekadašnji krajinski zaštitnik Karantanije i Koruške historijska ličnost iz vremena cara Karla Velikoga.
1989 se je habilitirao na univerzitetu u Innsbrucku, gdje je od 1996 vanredni profesor. Kao predavač je gostovao također u Beču, Gradecu, Ljubljani, Zagrebu i na mnogim drugim univerzitetima.
Byron, Minnesota
Bajron je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.914, što je 1.414 (40,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
New Ground (Star Trek: The Next Generation)
New Ground je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: The Next Generation, premijerno prikazana 6. januara 1992. godine. Radnja prikazuje kako USS Enterprise sudjeluje u eksperimentu sa novim warp pogonom upravo u vrijeme kada se Worf mora brinuti o sinu Alexanderu.
Ignacio Zaragoza (razvrstavanje)
Ignacio Zaragoza ima više značenja:
Torcida (razvrstavanje)
Torcida je izraz koji potiče iz portugalskog izraza torcida organizada kojim se opisuju grupe fudbalskih navijača u Brazilu. Naziv je nakon drugog svjetskog rata postao popularan u Evropi gdje postoji nekoliko navijačkih grupa
El Lagartero, Villa de Tututepec de Melchor Ocampo
El Lagartero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Villa de Tututepec de Melchor Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
La Raya, Tangancícuaro
La Raya je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tangancícuaro.
Okrug Lawdar, Abyan
Okrug se nalazi na nadmorskoj visini od 957 m.
María Félix
María Félix (8. april 1914 - 8. april 2002.) bila je meksička glumica, poznata kao jedna od ikona tzv. zlatnog doba meksičke kinematografije. Bila je poznata po nadimku, odnosno počasnoj tituli La Doña.
Columbia Records
Columbia Records je američka diskografska kuća, osnovana 1888. godine i najstarija je poznata diskografska kuća u svijetu.
Danas je Columbia Records diskografska etiketa multinacionalne korporacije Sony Music Entertainment. Neki od najpoznatijih bivših i sadašnjih izvođača Columbia Recordsa među stotinama ostalih su:
Fornovo San Giovanni, Bergamo
Fornovo San Giovanni je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
El Plan de las Gallinas, San Ignacio Cerro Gordo
El Plan de las Gallinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Ignacio Cerro Gordo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2039 m.
Potrero Nuevo (razvrstavanje)
Potrero Nuevo ima više značenja:
Iguala de la Independencia (razvrstavanje)
Iguala de la Independencia ima više značenja:
The Return of Sherlock Holmes (film, 1929)
The Return of Sherlock Holmes je američki kriminalistički film iz 1929. godine kojeg je režirao i producirao Basil Dean. Glavne uloge u filmu tumačili su Clive Brook, H. Reeves-Smith i Betty Lawford, a pojavili su se još i Harry T. Morey, kao profesor Moriarty, te Donald Crisp, kao Sebastian Moran. Ovo je bio prvi od dva filma u kojima je Clive Brook tumačio Holmesa.
Casa Colucci, Salerno
Casa Colucci je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
The Return of Sherlock Holmes (film, 1929)
Film ima isti naslov kao i treća zbirka priča o Holmesu, The Return of Sherlock Holmes, mada ne predstavlja adaptaciju cijele zbirke. Radilo se tu o prvom zvučnom filmu o Sherlocku Holmesu, mada je snimljena i nijema verzija kako bi se film mogao prikazivati u onim kinima koja nisu podržavala zvuk.
Casa Colucci, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 95 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
The Return of Sherlock Holmes (film, 1929)
Kopija filma danas se čuva u Kongresnoj knjižnici.
Blatina
Blatina je naselje u opštini Kolašin u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 126 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 123 stanovnika).
Demografija
U naselju Blatina živi 106 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 43,5 godina (42,6 kod muškaraca i 44,5 kod žena). U naselju ima 42 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,00.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno.
Vidra, Vidra, Ilfov
Vidra je naselje u Rumuniji u okrugu Ilfov u opštini Vidra.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 8322 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 53 m.
Santa Elena, El Mante
Santa Elena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini El Mante.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.
Hoort
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ludvigslust Hort se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Ludvigslust. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 39 metara. Površina opštine iznosi 22,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 612 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 28 stanovnika/km².
El Laurel, Atotonilco el Alto
El Laurel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Atotonilco el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1907 m.
Стол (Бабушница)
Стол је насеље у Србији у општини Бабушница у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 347 становника (према попису из 1991. било је 455 становника).
Демографија
У насељу Стол живи 314 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 52,7 година (52,9 код мушкараца и 52,4 код жена). У насељу има 134 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,59.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Case Zordan-Via Masaccio, Treviso
Case Zordan-Via Masaccio je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 54 m.
David Ogden Stiers
David Allen Ogden Stiers (31. oktobar 1942 – 3. mart 2018) je bio američki glumac, najpoznatiji po ulozi aristokratskog majora Winchestera u popularnoj TV-seriji M*A*S*H. Stiers je često posuđivao glasove likovima iz animiranih filmova, pri čemu se ističu Cogsworth u Beauty and the Beast i Jumba Jopkiba u Lilo & Stitch. Stiers, koji je bio diplomirao na uglednoj muzičkoj školi Julliard, je posljednje godine života proveo kao dirigent lokalnog orkestra u Newportu.
Indolaminska 2,3-dioksigenaza
Termin indolaminska 2,3-dioksigenaza ima više značenja.
Metilaza tiostreptonske otpornosti
Termin metilaza tiostreptonske otpornosti ima više značenja.
Rouben Mamoulian
Rouben Zachary Mamoulian (8. oktobar 1897 - 4. decembar 1987) bio je američki teatarski i filmski režiser armenskog porijekla. Odrastao je u porodici bankara u predrevolucionarnoj Rusiji, a zajedno s roditeljima je nakon revolucije emigrirao u SAD. Brzo je otkrio sklonost prema teatru te se zaposlio na Broadwayu, gdje je tokom nekoliko decenija imao čast režirati prve verzije brojnih hvaljenih kazališnih predstava. Kada ga je angažirao Hollywood, brzo je iskoristio tehničke i kreativne mogućnosti novog medija, a pri čemu se posebno ističe Dr. Jekyll and Mr. Hyde iz 1931. godine, jedini horor-film nagrađen Oscarom, a koji mnogi drže filmom ispred svog vremena. Mamoulianu je vrhunac hollywoodske karijere dosegao 1930-ih i ranih 1940-ih, dok je kasnije trpio svog angažmana u režiserskom sindikatu Directors Guild of America, zbog koga će kasnije neko vrijeme za makartističke histerije doći na crnu listu, ali i zbog sklonosti da se svađa s producentima. Godine 1944. je tako otpušten sa seta Laure, a početkom 1960-ih je napustio problematično snimanje historijskog epa Cleopatra.
Lejla (pjesma, Hari Mata Hari)
"Lejla" je pjesma koju izvodi bosanskohercegovačka grupa Hari Mata Hari, a predstavljala je Bosnu i Hercegovinu na Eurosongu 2006.godine. Skladao ju je drugoplasirani sa Eurosonga 2004. Željko Joksimović, a tekst su napisali Fahrudin Pecikoza i Dejan Ivanović.
Pjesma je premijerno izvedena u polufinalu Eurosonga jer BiH nije završila među privih 10 na Eurosongu 2005. Tamo je izvedena 22., poslije Estonske pjesme i prije Islanda. U polufinalu je dobila 267 bodova koji su joj donijeli 2. mjesto i plasman u finale.
U finalu je izvedena 13., poslije Rumunjske i prije Litve. U vrlo napetom i neizvjesnom glasovanju, Lejla je nagrađena sa 229 bodova i 3. mjestom, što je Bosni i Hercegovini omogućilo automatsku kvalifikaciju u finale na Eurosongu 2007.
Lejla je ljubavna balada sa karakterističnim elementima bosanske sevdalinke, u kojoj u potpunosti do izražaja dolaze glasovne sposobnosti vokala grupe Harija Varešanovića.
Izvedba pjesme prikazala je sve članove grupe odjevene u bijela odijela, dok su se u zadnjem dijelu pjesme svi uhvatili za ruke i prošli kraju pozornice. Mnogi fanovi i komentatori bili su zapanjeni emocionalnom snagom posljednjih riječi pjesme (Što voljeh tebe, Lejla), koje je Hari Varešanović pjevao poprilično dugo.
Prednatjecateljska predviđanja uvelike su favorizirala pjesmu, posebno zato što se vjerovalo da će balada pobjediti. Iako nije ostvarila očekivanu poziciju, 3. mjesto 2006. godine je najbolji plasman BiH kao samostalne države.
OZNA
Odeljenje za zaštitu naroda - OZNA je bila bezbedonosna (kontraobaveštajna) služba Druge Jugoslavije koja je delovala na početku njenog postojanja - u periodu DFJ i neposredno nakon formalnog osnivanja FNRJ. Ustanovljena je za vreme drugog svetskog rata 13. maja 1944, a posle rata je marta 1946. godine reorganizovana u civilnu Upravu državne bezbednosti (UDBA) i vojnu Kontraobaveštajnu službu (KOS) Jugoslovenske narodne armije.
Istorija
Na savetovanju u Stolicama, održanom 26. septembra 1941. godine, stvorene su prve obaveštajne i kontraobaveštajne službe, i utvrđen je sistem organizacije i veza ovih organa.
Sva partijska i vojna rukovodstva, a posebno CK KPJ i VS, poklanjala su posebnu pažnju obezbeđenju veza sa potčinjenim i područni vojnim, partijskim i političkim rukovodstvima, kao osnovnom faktoru za plansko pokre­tanje opštenarodnog ustanka i vođenje oslobodilačke borbe pod neposrednim rukovodstvom Komunističke partije.
Razvoj obaveštajne službe proisticao je iz razvoja i potreba revolucionarnih, oružanih snaga narodnooslobodilačkog pokreta — Narodnooslobodilačke vojske i partizanskih odreda Jugoslavije, odnosno od 1. marta 1945 — Jugoslovenske armije.
Kao izvršni organ OZNE formiran je, 15. avgusta 1944. godine, Korpus narodne odbrane Jugoslavije (KNOJ).
Nakon donošenja Ustava Federativne Narodne Republike Jugoslavije, 31. januara 1946. godine, reorganizovane se sigurnosno-obaveštajne službe. Marta 1946. od Prvog i Drugog odseka OZNE formirana je pri Ministarstvu unutrašnjih poslova Uprava državne bezbednosti (UDBA), dok je od Trećeg odseka OZNE pri Ministarstvu narodne odbrane formirana Kontraobaveštajna služba (KOS) Jugoslovenske armije.
Pod vođstvom Aleksandra Rankovića OZNA je snažno pojačala svoje delovanje u zemlji i inostranstvu. OZNA se drži odgovornom za niz masovnih likvidacija tokom i nakon 2. svetskog rata.
Ustroj
OZNA sa sastojala iz četiri odseka:
Literatura
2. Partizanska obaveštajna služba, 1941-1942. Slavko Odić i Slavko Komarica, CP Centar za informacije i publicitet, Zagreb, 1988.
3. Veze u narodnooslobodilačkoj borbi, 1941- 1942. Mirko Ćetković, Vojnoizdavački zavod, Beograd, 1976.
Eforie Nord, Eforie
Eforie Nord je naselje u Rumuniji u okrugu Konstanca u opštini Eforie.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 4598 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Mirsad Türkcan
thumb|Mirsad Türkcan
Mirsad Turkđan (turski: Mirsad Türkcan), rođen 7. juna 1976. u Novom Pazaru, je košarkaški igrač. Rođen je kao Mirsad Jahović u bošnjačkoj porodici. Mirsad Jahović je uzeo tursko prezime Turkčan kada se preselio u Tursku da igra košarku. U isto vreme, dobio je tursko državljanstvo i od tad je državni reprezentativac Turske. Visok je 2,06 m, a težak 107 kg.
Turkčan je u sezoni 2004/2005. igrap za ruski klub Dinamo iz Moskve. Leta 2005. godine, potpisao je ugovor za turski Ulkersport.
Karijera
Mirsad Turkčan se pridružio istanbulskom Efes Pilsenu decembra 1998, ali samo da bi igrao na utakmicama Evrolige. Januara 1999, trejdovan je od strane Hjuston Rokitsa za Filadelfiju 76 (Philadelphia 76ers). Aprila 1999, Turkčan je potpisao za Njujork Knikse (New York Knicks).
Februara 2000 potpisuje za Milvoki Bakse (Milwaukee Bucks). Igra za Efes Pilsen, zatim za PSG. CSKA Moskva (Rusija) Montepaski SIjena (Italija) CSKA Moskva (Rusija) Dinamo Moskva (Rusija)
Four Mile Road, Alaska
For Majl Roud je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 43, što je 5 (13,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Berliner Gramophone
Berliner Gramophone je bila američka kompanija za proizvodnju gramofona i gramofonskih ploča. Godine 1892. ju je u Washingtonu osnovao izumitelj Emile Berliner pod nazivom United States Gramophone Company. Godine 1897. je u Britaniji osnovana filijala The Gramophone Company, a u Njemačkoj Deutsche Grammophon i 1899. u Kanadi Berliner Gram-o-phone Company of Canada.
Zbog gubitka parnice Berliner Gramophone od godine 1900. nije mogao više samostalno izdavati ploče, a što je preuzela novoosnovana Victor Talking Machine Company. Kanadska podružnica je samostalno opstala do 1924. godine.
Tri od četiri vodeće diskografske kuće u današnjem svijetu - Universal Music Group, Sony Music Entertainment i EMI - vuku svoje porijeko od Berliner Gramophone.
Ilusión (razvrstavanje)
Ilusión ima više značenja:
Norodom od Kambodže
Norodom (kmerski: នរោត្តម; Angkor Borei, veljača 1834. – Bangkok, 24. travnja 1904.), punim imenom Norodom Prohmbarirak (kmerski: ព្រះនរោត្ដម ព្រហ្មបរិរក្ស), rođen kao Ang Voddey (kmerski: អង្គវតី), bio je kambodžanski kralj od 1860. do svoje smrti, 1904. godine. Kao najstariji sin kralja Ang Duonga, Norodom je 1860. godine naslijedio oca na prijestolju u jednom od najturbulentnijih perioda kambodžanske historije. Njegov otac je već ranije započeo pregovore s Francuskom oko uspostave protektorata, posljedica kojih je bio sporazum što ga je 1863. godine potpisao Norodom. Iako je konstantno bio pod pritiskom francuskih upravitelja, Norodom je tokom nešto više od 40 godina vladavine uspio balansirati između interesa svog naroda i interesa kolonizatora te se vjeruje kako je svojom pametnom politikom spasio Kambodžu od nestajanja.
Kralj Kambodže
Nakon pobune u provinciji Kampong Cham, Norodom je izgubio kontrolu nad tim dijelom zemlje te iz Oudonga pobjegao u Battambang, odakle je ubrzo otišao u egzil u Bangkok. Istovremeno, Sijam i Vijetnam su se međusobno sukobljavali oko dominacije nad Kambodžom, što je vlasti u Bangkoku potaklo na priznavanje Norodoma kao legitimnog vladara; s druge strane, svjestan pritiska od strane susjednih zemalja, ali i tajnih pregovora koji su se vodili s Francuskom oko uspostave protektorata, Norodom je dovršio posao što ga je započeo njegov otac te je 11. kolovoza 1863. potpisao sporazum o osnivanju protektorata. Kambodža je tako postala francuska kolonija, međutim je dobila nužno potrebnu zaštitu od susjedskih prodiranja i zadržala, koliko-toliko, svoj nacionalni identitet pred mogunošću svog potpunog nestanka. Kako je Sijam sada s druge strane imao moćnu Francusku, Norodomova krunidba je ubrzo održana.
Vanjskopolitičke borbe u Indokini sada su vodili Francuzi, koji su u nekoliko ratova sa Sijamom uspjeli povratiti dobar dio kambodžanskog teritorija. Istovremeno, Norodom je radio na konsolidaciji kambodžanske nacije unutar okvira omogućenih mu od strane kolonizatora. Francuzi su, ipak, uveli brojne promjene. Godine 1865., prijestolnica je iz Oudgonga preseljena u Phnom Penh, a došlo je i do osjetne vesternalizacije Kambodže; s druge strane, Norodom je, kao veliki ljubitelj umjetnosti, njegovao razvoj autohtone kmerske kulture, posebice plesa. Za vrijeme njegove vladavine izgrađena je i slavna Srebrna pagoda u Phnom Penhu. Godine 1884., Norodom je, unatoč protivljenju, ali suočen s potencijalnom vojnom intervencijom, bio prisiljen potpisati sporazum kojim su njegove ovlasti uvelike ograničene i kojim je izgubio ovlasti nad javnim prihodima, carinskim porezima i javnim radovima. Ipak, pobuna koja je zahvatila zemlju tokom 1885. i 1886. godine, a koju je predvodio kraljev polubrat Si Votha, djelovala je kao upozorenje francuskim kolonizatorima te je dala privremu snagu kralju Norodomu. Pobuna je zaustavljena nakon što je Norodom rekao pobunjenicima da su Francuzi pristali na ustupke, dok su Francuzi vjerovali kako je kralj tajno podržavao pobunjenike jer mu je takav rasplet išao u korist.
Posljednje godine i smrt
Godine 1887., Kambodža je spojena s Kočinkinom, Tonkinom i Annamom u jedinstveni kolonijalni teritorij nazvan Francuska Indokina. Od tog trenutka pa sve do kraja svoje vladavine, Norodom je bio francuska marioneta. Njegov pokušaj da 1904. godine imenuje svog sina, princa Yukanthora, za svog nasljednika neslavno je propao jer se ovaj sukobio s Francuzima, koji su za njegovog nasljednika odredili Sisowatha, njegova polubrata. Kralj si je tada nametnuo egzil i otišao u Sijam, preminuvpi u Bangkoku 24. travnja 1904. godine.
Njegovo tijelo je vraćeno u Kambodžu, a 1906. godine je kremiran prema budističkoj tradiciji. Za života je bio odlikovan Velikim križem Legije časti.
Hoppenrade
Hopenrade je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 62 opštinska središta okruga Gistrov. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 798 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13053035.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gistrov Hopenrade se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Gistrov. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 25 metara. Površina opštine iznosi 28,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 798 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 28 stanovnika/km².
TDO
Termin TDO ima više značenja.
San Isidro, Confinamiento Industrial, Frontera
San Isidro, Confinamiento Industrial je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Frontera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 605 m.
Stornoway
Stornoway (škotsko-gelski: Steòrnabhagh) je najveći grad arhipelaga Vanjski Hebridi od 5,714 stanovnika i najveća luka na sjeverozapadu Škotske.
Geografske karakteristike
Stornoway leži na većem - sjevernom dijelu - Lewis, najvećeg otoka tog arhipelaga Lewis i Harris, i to u velikoj uvali, okrenutoj prema škotskoj obali.
Historija
Stornoway je izrastao u 18. vijek kao ribarsko naselje, na tada vrlo unosne haringe. Vremenom je ribolov propao, ali se razvila tekstilna industrija proizvodnja poznatog Harris tvida.
Nekad je bio dio historijske grofovije Ross-shire u historijskoj regiji Ross i Cromarty.
Privreda i transport
Stornoway je prije svega administrativno - trgovačko servisni centar cijelog arhipelaga Vanjski Hebridi. Pored toga za lokalnu ekonomiju je sve važniji turizam.
Pored toga grad ima aerodrom (IATA: SYY, ICAO: EGPO) sa vezama sa Edinburghom, Glasgowom i Invernessom.
Feromon
right|mini|[[Pčela izlaže Nasonovu žleždu (belo na vrhu trbuha) oslobađajući feromon kako bi privukla roj u praznu košnicu]] Feromon (od - nositi + hormon iz  - Poticaj) je izlučenje hemijskih faktora koji izazivaju društveni odgovor kod članova iste vrste. Feromoni su hemikalije sa sposobnošću delovanja izvan tela sekretirajuće osobe, koje utiču na ponašanje primajućih pojedinca. Postoje alarmni feromoni, trag-hrane feromona, seksualni feromoni, i mnogi drugi koji utiču na ponašanje ili fiziologiju. Njihova upotreba među insektima je posebno dobro dokumentovana. Osim toga, neki kičmenjaci i biljke komuniciraju pomoću feromona.
Osnove
Pojam „feromon“ je uveden od strane Petera Karlsona i Martina Lučera 1959. godine, na temelju grčke reči „pherein“ (za prevoz) i hormona (stimulisati). Oni su ponekad klasifikovani kao ekto-hormoni. Te hemijske poruke se prenoze izvan tela, a rezultat je direktni razvojni uticaj na hormonskom nivou ili promjene ponašanja. Oni su predložili termin za opisivanje hemijskih signala koje izazivaju urođeno ponašanje.
Ograničenja
Postoje fizička ograničenja praktične veličine organizama koji koriste feromone, zato što feromon male veličine se šire difuzijom od izvornog organizma brže nego što mogu biti proizvedeni, i dovoljna koncentracija se dostiže veoma sporo. Bakterije su suviše male da koriste feromone kao seksualne atraktante, ali ih koriste da utvrde gustinu lokalne populacije sličnih organizama i za kontrolu ponašanja koje zahteva duže vreme izvršavanja (kvorum indikacija). Slično tome, jednostavne životinje rotatorije su tako]e suviše male za ženke da ostave upotrebljiv trag, međutim kod nešto-većih kopepoda, ženke ostavljaju trag koji mužjaci mogu da prate.
Vivien Leigh
Vivien Leigh (Darjeeling, Indija, 5. studenog 1913. - London, 8. srpnja 1967.), engleska kazališna i filmska glumica. Osvojila je dva Oscara za uloge pripadnica višeg sloja s Juga Amerike, Scarlett O'Hara u Zameo ih vjetar (1939.) i Blanche DuBois u Tramvaju zvan čežnja (1951.). Bila je i plodna kazališna glumica, a često je nastupala sa svojim mužem, Laurenceom Olivierom, koji je režirao nekoliko njezinih predstava. Tijekom tridesetogodišnje kazališne karijere, nastupala je u ulogama heroina u komedijama Noela Cowarda i Georgea Bernarda Shawa pa do klasičnih šekspirijanskih likova ka što su Ofelija, Kleopatra, Julija i Lady Macbeth.
Rani život i i glumačka karijera
Leigh je rođena kao Vivian Mary Hartley u Darjeelingu, Zapadni Bengal, u Britanskoj Indiji, u obitelji Ernesta Hartleyja, britanskog časnika u indijskoj konjici, i Gertrude Robinson Yackje. Vjenčali su se u Kensingtonu, London 1912. 1917., Ernest Hartley premješten je u Bangalore, dok su Gertrude i Vivian ostali u Ootacamundu. Vivian Hartley prvi put se pojavila u kazalištu s tri godine, recitirajući dječju pjesmicu u majčinoj glumačkoj amaterskoj grupi. Gertrude Hartley pokušavala je svojoj kćeri usaditi sklonost literaturi pa ju je upoznala s djelima Hansa Christiana Andersena, Lewisa Carrolla i Rudyarda Kiplinga, kao i s pričama iz grčke mitologije. Kao jedino dijete, Vivian Hartley poslana je 1920. u samostan u Roehamptonu u Engleskoj. Njezina najbolja prijateljica u samostanu bila je buduća glumica Maureen O'Sullivan, kojoj se povjerila da želi postati "velika glumica".
Obrazovanje je završila u Europi, vrativši se roditeljima 1931. Otkrila je da jedan film Maureen O'Sullivan igra u londonskom West Endu pa je rekla roditeljima da želi postati glumica. Oboje su je podržali u toj namjeri, a otac joj je pomogao da se upiše na Kraljevsku akademiju dramskih umjetnosti u Londonu.
Krajem 1931., upoznala je Herberta Leigha Holmana, poznatog kao Leigh, trinaest godina starijeg odvjetnika. Iako on nije podnosio "kazalištarce", vjenčali su se 20. prosinca 1932., a ona je napustila studij. 12. listopada 1933. je rodila kćer, Suzanne, ali se osjećala zatvoreno u kućanskom životu. Prijatelji su je predložili za manju ulogu u filmu Things Are Looking Up, što je bio njezin filmski debi. Angažirala je agenta, Johna Gliddona, koji je mislio da ime "Vivian Holmes" nije prikladno za glumicu, a nakon što je odbio njezin prijedlog, "April Morn", kao svoje profesionalno ime uzela je "Vivien Leigh". Gliddon ju je preporučio Alexanderu Kordi kao potencijalnu filmsku glumicu, ali Korda je odbio smatrajući kako nema glumačkog potencijala.
Nakon uloge u predstavi The Mask of Virtue 1935., Leigh je zaradila sjajne kritike nakon čega su slijedili intervjui i novinski članci. Među potonjima je bio i jedan iz Daily Expressa u kojem je intervjuer naglasio kako joj se "munjevito promijenio izraz lica", što je bilo prvo javno spominjanje njezinih karakterističnih promjena raspoloženja. Korda, koji je prisustvovao njezinoj premijeri, je priznao svoju grešku i potpisao s njom filmski ugovor, napisavši joj ime "Vivien Leigh". Nastavila je s predstavom, ali kada ju je Korda preselio u veće kazalište, Leigh nije mogla adekvatno reproducirati svoj glas, ni zadržati pozornost tolike publike, pa je predstava ubrzo skinuta s repertoara.
Susret s Laurenceom Olivierom
Leigh je u Olivierovoj produkciji Hamleta u londonskom kazalištu Old Vic glumila Ofeliju, a Olivier se kasnije prisjetio kako joj se raspoloženje rapidno promijenilo prije nego što je trebala izaći na pozornicu. Bez ikakve provokacije, počela je vikati na njega, a onda zašutjela i počela zuriti u prazno. Odglumila je bez poteškoća, a sutradan se vratila rutini. Bilo je to po prvi put da je Olivier svjedočio takvom ponašanju s njezine strane. Počeli su živjeti zajedno; Holman i Olivierova žena, glumica Jill Esmond, odbili su dati razvod svojim supružnicima.
Leigh se u filmu A Yank at Oxford (1938.) pojavila s Robertom Taylorom, Lionelom Barrymoreom i Maureen O'Sullivan, u prvom svom filmu koji je primijećen i u Sjedinjenim Državama. Tijekom produkcije je stekla reputaciju teške i nerazumne osobe, a Korda je rekao njenom agentu da njezin ugovor neće biti produžen ako se i dalje bude tako ponašala.
Međunarodni uspjeh
Olivier se pokušavao probiti u inozemstvu; unatoč svom uspjehu u Britaniji, nije bio dobro poznat u Sjedinjenim Državama, a raniji pokušaji da se predstavi na američkom tržištu su propali. Kako mu je ponuđena glavna uloga u produkciji Orkanskih visova (1939.) Samuela Goldwyna, otputovao je u Hollywood, ostavivši Leigh u Londonu. Goldwyn i redatelj filma, William Wyler, ponudili su Leigh sporednu ulogu Isabelle, ali ju je odbila, rekavši da će glumiti samo Cathy, ulogu koja je već dodijeljena Merle Oberon. thumb|Leigh u filmu [[Zameo ih vjetar (1939.)]] Hollywood je bio usred razvikane potrage za glumicom koja će utjeloviti Scarlett O'Hara u produkciji Zameo ih vjetar (1939.) Davida O. Selznicka. Leighin američki agent bio je londonski predstavnik agencije Myron Selznick (Myron je bio Davidov brat), a u veljači 1938. je rekla da se i njeno ime stavi među kandidatkinje. Tog mjeseca, David Selznick ju je gledao u Vatri iznad Engleske i Yank at Oxford i tada je postala jedna od najozbiljnijih kandidata za ulogu. Između veljače i kolovoza, Selznick je pogledao sve njene engleske filmove, a u kolovozu je počeo pregovarati s producentom Alexanderom Kordom, s kojim je Leigh bila pod ugovorom do kraja te godine. 18. listopada, Selznick je poslao povjerljiv dopis redatelju Georgeu Cukoru, "Još se nadam protiv nade za tu novu djevojku". Leigh je otputovala u Los Angeles, navodno da bi bila s Olivierom. Kad je Myron Selznick, koji je predstavljao i Oliviera, sreo Leigh, pomislio da posjeduje kvalitete koje traži njegov brat. Odveo je Leigh i Oliviera na set gdje je snimana scena požara skladišta u Atlanti, i predstavio Leigh. Sljedećeg dana, Leigh je pročitala scenu za Selznicka, koji je organizirao probu i napisao svojoj ženi, "Ona je neočekivani pobjednik i izgleda prokleto dobro. Samo za tvoje uši: sve je spalo na Paulette Goddard, Jean Arthur, Joan Bennett i Vivien Leigh.". Redatelj George Cukor se složio i pohvalio Leighinu "nevjerojatnu volju", koja je ubrzo dobila ulogu.
Snimanje se pokazalo teškim iskustvom za Leigh; Cukor je otpušten, a doveden je Victor Fleming, s kojim se Leigh često prepirala. Ona i Olivia de Havilland potajno su se sastajale s Cukorom po noći i vikendima u potrazi za njegovim savjetom o tome kako bi trebale odigrati svoje uloge. Sprijateljila se s Clarkom Gableom, njegovom suprugom Carole Lombard i de Havilland, ali se sukobila s Lesliejem Howardom, s kojim je trebala snimiti nekoliko emocionalnih scena. Zbog njezina poremećaja, ponekad je morala raditi sedam dana tjedno, često dokasno u noć, a nedostajao joj je Olivier koji je radio u New Yorku. Napisala je Leighu Holmanu, "Prezirem Hollywood... nikad se neću naviknuti na ovo - kako mrzim filmsku glumu." De Havilland je 2006. odgovorila na tvrdnje o Leighinom bijesnom ponašanju tijekom snimanja Zameo ih vjetar, što je objavljeno u biografiji Laurencea Oliviera. Branila je Leigh, rekavši, "Vivien je bila besprijekorno profesionalna, besprijekorno disciplinirana na snimanju Zameo ih vjetar. Brinule su je dvije stvari: da da sve od sebe u izrazito teškoj ulozi i to što je bila odvojena od Larryja (Olivier), koji je bio u New Yorku."
Zameo ih vjetar donio je Leigh trenutnu pozornost i slavu, ali ona je rekla, "Ja nisam filmska zvijezda - ja sam glumica. Biti filmska zvijezda - samo filmska zvijezda - je tako lažan život, koji se povodi lažnim vrijednostima i publicitetom. Glumice dugo traju i uvijek se nađe divnih uloga." Između deset Oscara koje je osvojio Zameo ih vjetar, bila je i nagrada za najbolju glumicu za Leigh.
Brak i zajednički projekti
right|thumb|iz Mosta Waterloo (1940.) U veljači 1940., Jill Esmond pristala je dati razvod Laurenceu Olivieru, a i Holman se pristao razvesti od Leigh, iako su ostali dobri prijatelji do kraja Leighina života. Esmond je odobreno skrbništvo nad Tarquinom, njezinim sinom s Olivierom, a Holmanu je dodijeljeno skrbništvo nad Suzanne, njegovom kćeri sa Leigh. 30. kolovoza Olivier i Leigh su se vjenčali u Santa Barbari, Kalifornija, a na svečanosti su bili prisutni samo njihovi kumovi, Katharine Hepburn i Garson Kanin.
Leigh se nadala da će nastupiti s Olivierom pa je otišla na probu za  Rebeccu, film koji je trebao režirati Alfred Hitchcock s Olivierom u glavnoj ulozi, ali nakon što je vidio probu Selznick je rekao da ona nije pravi izbor, s čime se složio i Hitchcock, a i Leighin mentor, George Cukor. Selznick je primijetio da nije pokazivala nikakav entuzijazam za ulogu sve dok glavna uloga nije pripala Olivieru, a kasnije je angažirao Joan Fontaine. Nije joj dopustio ni da se pridruži Olivieru u Ponosu i predrasudama (1940.), a Greer Garson je preuzela ulogu koju je Leigh namijenila sebi. U Mostu Waterloo trebali su nastupiti Olivier i Leigh, no Selznick je Oliviera zamijenio s Robertom Taylorom, tada na vrhuncu karijere. Unatoč Leighinoj nevoljkosti da nastupi bez Oliviera, film ne samo da je bio popularan među publikom i kritikom, nego je postao i njezin omiljeni film.
Ona i Olivier postavili su kazališnu produkciju  Romea i Julije na Broadwayu. Njujorški tisak pisao je o brakolomstvu koje je označilo vezu između Oliviera i Leigh i pitao se zašto se ne vraćaju u Englesku kako bi doprinijeli ratnim naporima, dok su kritičari bili neprijateljski raspoloženi njihovim sudjelovanjem u produkciji. Brooks Atkinson iz New York Timesa je napisao, "Iako su gđica. Leigh i g. Olivier zgodan mladi par, jedva glume skupa." Dok je većina krivnje svaljena na Olivierovu glumu i režiju, i Leigh je bila kritizirana. Bernard Grebanier je napisao "tankoj, prodavačkoj kvaliteti glasa gđice. Leigh." Par je u projekt uložio gotovo cijelu ušteđevinu, a neuspjeh je bila financijska katastrofa za njih.
Zajedno su snimili Ta Hamiltonova žena (1941.) s Olivierom u ulozi Horatija Nelsona i Leigh kao Emma Hamilton. S Britanijom koja je bila sudionik Drugog svjetskog rata, bio je to jedan od nekoliko holivudskih filmova s pro-britanskim sentimentom. Film je bio jako popularan u Americi, ali je najveći uspjeh doživio u Sovjetskom Savezu. Winston Churchill organizirao je prikazivanje filma na zabavi na kojoj je bio Franklin Delano Roosevelt, a prisutnima se obratio riječima, "Gospodo, mislim da će vas interesirati ovaj film, budući da prikazuje velike događaje slične onima kojih ste upravo dio." Olivierovi su bili česti gosti kod Churchilla do kraja njegova života.
Olivierovi su se vratili u Englesku, a Leigh je 1943. putovala kroz Sjevernu Afriku, nastupajući pred trupama prije nego što je obolila s konstantnim kašljem i groznicom. 1944. joj je dijagnosticirana tuberkuloza u lijevom plućnom krilu, ali nakon što je provela nekoliko tjedana u bolnici, izgledalo je kao da se oporavila. U proljeće je snimala film Cezar i Kleopatra (1945.) kad je otkrila da je trudna, ali je pobacila. Pala je u tešku depresiju koja je dosegnula kritičnu točku kad se okrenula protiv Oliviera, verbalno ga i fizički napadajući sve dok nije pala na pod jecajući. Bio je to prvi od mnogih živčanih slomova povezanih s maničnom depresijom, ili bipolarnim poremećajem. Olivier je počeo prepoznavati simptome nadolazeće epizode - nekoliko dana hiperaktivnosti koje prati period depresije i eksplozivni živčani slom, nakon kojeg se Leigh ne bi ničega sjećala, ali bi se osjećala postiđeno i pokajnički.
Bila je toliko dobro da nastavi glumiti u uspješnoj londonskoj produkciji The Skin of Out Teeth Thorntona Wildera, ali njezini filmovi iz ovog razdoblja, Cezar i Kleopatra (1945.) i Ana Karenjina (1948.), nisu doživjeli veći uspjeh.
Olivier je 1948. postao član Savjeta redatelja kazališta Old Vic, nakon čega su se on i Leigh zaputili na turneju po Australiji i Novom Zelandu kako bi prikupili sredstva za kazalište. Tijekom šestomjesečne turneje, Olivier je nastupio u komadu Richard III. te s Leigh u The School for Scandal i The Skin of Our Teeth. Turneja je bila veliki uspjeh, a iako se Leigh mučila s nesanicom te ju je trebalo zamijeniti na tjedan dana, općenito je uspjela odgovoriti na sve zahtjeve stavljene pred nju, a Olivier je primijetio njezinu sposobnost da "očara novinare". Članovi glumačke družine kasnije su se prisjetili nekoliko svađa između para, a najdramatičnija je bila ona u Christchurchu kad Leigh nije htjela izaći na pozornicu. Olivier ju je ošamario, a Leigh mu je uzvratila i opsovala ga prije nego što je otišla na pozornicu. Pri kraju turneje, oboje su bili iscrpljeni i bolesni, a Olivier je rekao novinaru, "Možda ne znate, ali razgovarate s parom hodajućih leševa." Kasnije je rekao kako je u Australiji "izgubio Vivian".
Uspjeh turneje ohrabrio je Olivierove da prvi put nastupe zajedno na West Endu, u istim djelima, uz jedan dodatak, Antigonu, koja je dodana na Leighin zahtjev jer je htjela glumiti u tragediji. left|thumb|Kao Blanche DuBois, iz trailera filma [[Tramvaj zvan čežnja (1951)|Tramvaj zvan čežnja (1951).]] Leigh je nakon toga nastojala dobiti ulogu Blanche DuBois u West End produkciji  Tramvaja zvan čežnja Tennesseeja Williamsa, a dobila ju je nakon što su je Williams i producentica predstave Irene Mayer Selznick vidjeli u The School for Scandal i Antigoni, a Olivier je potpisao za režiju. Kako je sadržavala scenu silovanja i reference na promiskuitet i homoseksualnost, predstava je označena kao kontroverzna, a rasprave u medijima o njenoj primjerenosti dodatno su zabrinule Leigh. Ali, čvrsto je vjerovala u važnost djela. Pisac J.B. Priestley kritizirao je predstavu i Leighinu izvedbu, a kritičar Kenneth Tynan je komentirao kako je Leigh bila loš izbor jer su britanski glumci "preotmjeni za pozornicu". Olivier i Leigh su bili ozlojeđeni jer je dio komercijalnog uspjeha predstave ležao u članovima publike koji su došli na ono za što su mislili da je razbludna i senzacionalistička priča, a ne grčka tragedija kakvu su zamišljali, ali predstava je imala i snažne zagovaratelje, među njima i Noela Cowarda koji je opisao Leigh kao senzacionalnu.
Nakon 326 izvedbi, Leigh je završila svoju izvedbu; međutim, ubrzo je angažirana za filmsku verziju. Njezino nepoštovanje i nepristojni smisao za humor dopustili su joj da razvije odnos s drugom zvijezdom filma, Marlonom Brandom, ali se nije slagala s redateljem Elijom Kazanom, koji nije imao visoko mišljenje o njoj. Kasnije je rekao "nije imala talenta", ali kako je projekt napredovao, postao je "pun divljenja" za "najveću odlučnost za isticanje od bilo koje glumice za koju znam. Puzala bi po slomljenom staklu ako bi smatrala da će to pomoći njenoj izvedbi." Leigh je uloga bila iscrpljujuća te je izjavila za Los Angeles Times, "Devet mjeseci sam u kazalištu bila Blanche DuBois. Sada ona upravlja mnome." Kritike su je redom hvalile, a ona je osvojila svog drugog Oscara za najbolju glumicu, BAFTA nagradu i nagradu Njujorškog kruga kritičara za najbolju glumicu. Tennessee Williams komentirao je da je Leigh ulozi donijela "sve što sam namjeravao, i puno toga o čemu nisam ni sanjao", ali u kasnijim godinama, Leigh je rekla da ju je igranje Blanche DuBois "odvelo u ludilo".
Napredak bolesti
Olivier i Leigh su 1951. nastupili su u dvije predstave o Kleopatri, Antonije i Kleopatra Williama Shakespearea i Cezar i Kleopatra Georgea Bernarda Shawa, mijenjajući predstave svaku noć i osvajajući dobre recenzije. Produkcije su premjestili u New York, gdje su nastupali jednu sezonu u kazalištu Ziegfield sve do 1952. Recenzije tamo su bile dosta pozitivne, ali kritičar Kenneth Tynan ih je razbjesnio kad je izjavio kako je Leigh mediokritetski talent koji je prisilio Oliviera da kompromitira svoj. Leigh je, prestrašena neuspjeha i s namjerom da postigne veličinu, prihvatila njegovu kritiku, ignorirajući pozititvne recenzije drugih kritičara.
U siječnju 1953., Leigh je otputovala u Ceylon kako bi snimala Slonovski hod s Peterom Finchom. Ubrzo nakon početka snimanja, doživjela je živčani slom, a studio Paramount ju je zamijenio s Elizabeth Taylor. Olivier ju je vratio u njihov dom u Engleskoj, gdje mu je između perioda nedosljednosti, Leigh rekla da se zaljubila u Fincha i da ga je prevarila s njim. U sljedećih nekoliko mjeseci se postupno oporavila.
Zbog te epizode, mnogi Olivierovi prijatelji su saznali za njezine probleme. David Niven je rekao da je bila "dobro, dobro luda", a u svojem dnevniku Noel Coward je izrazio iznenađenje da su "stvari bile loše i postajale gore od 1948. ili otprilike u to vrijeme."
1958., smatrajući da je njezin brak gotov, Leigh je počela vezu s glumcem Jackom Merivaleom, koji je znao za njeno tdravstveno stanje i uvjerio Oliviera da će se pobrinuti za nju. 1960., ona i Olivier su se razveli, a Olivier je oženio glumicu Joan Plowright.
Posljednje godine i smrt
left|thumb|Leigh fotografirana 1958. Merivale se pokazao kao stabilan utjecaj na Leigh, ali unatoč njenom prividnom zadovoljstvu, novinaru Radieju Harrisu u povjerenju je rekla "kako bi radije proživjela kratki život s Larryjem (Olivier) nego se suočila s dugim bez njega". Njezin prvi muž, Leigh Holman, također je proveo puno vremena s njom. Merivale joj se pridružio na turneji po Australiji, Novom Zelandu i Latinskoj Americi koja je trajala od srpnja 1961. do svibnja 1962., a Leigh je zaradila pozitivne recenzije bez Oliviera pod svjetlima pozornice. Iako izmučena napadajima depresije, nastavila je raditi u kazalištu, a 1963. je osvojila nagradu Tony za najbolju glumicu u mjuziklu u boadwayskom mjuziklu Tovarich. Nastupila je i u filmovima ''Rimsko proljeće gđe. Stone (1961.) i Brod luđaka'' (1965.).
U svibnju 1967. je prolazila probe kako bi nastupila s Michaelom Redgraveom u filmu A Delicate Balance, ali joj se tada pogoršala tuberkuloza. Nakon nekoliko tjedana odmora, činilo se da se oporavlja. Noći 7. srpnja, Merivale ju je ostavio kao i obično, kako bi nastupio u predstavi, a vratio se kući u ponoć i pronašao je kako spava. Oko pola sata poslije, (sada 8. srpnja), vratio se u spavaću sobu i pronašao njezino tijelo na podu. Pokušala je otići u kupaonicu, a kako su joj se pluća napunila tekućinom, srušila se. Merivale je nazvao Oliviera, koji je dobivao terapiju zbog raka prostate u obližnjoj bolnici. U svojoj autobiografiji, Olivier je opisao "gorku patnju" kad je odmah otišao u Leighinu rezidenciju, gdje je pronašao Merivalea kako je premjestio njezino tijelo na krevet. Olivier je izrazio sućut i "stajao i molio za oprost za sva zla koja su našla između nas", prije nego što je pomogao Merivaleu srediti pojedinosti oko sprovoda.
Kritički komentari
Vivien Leigh smatrana je jednom od najljepših glumica svojeg doba, a redatelji su to isticali u većini njezinih filmova. Kad su je upitali smatra li svoju ljepotu hendikepom, rekla je "ljudi misle da ako izgledaš prilično zgodno, ne znaš glumiti, a budući da je meni stalo jedino do glume, mislim da ljepota ne može biti veliki hendikep, ako stvarno želiš izgledati kao lik kojeg glumiš, koji nije kao ti."
Poza Azul (razvrstavanje)
Poza Azul ima više značenja:
Vivien Leigh
Kritički komentari
George Cukor je rekao da je Leigh bila "potpuna glumica, spriječena ljepotom", a Laurence Olivier je rekao da bi je kritičari trebali "pohvaliti zato što je bila glumica, a ne uvijek puštati da se njihovi sudovi iskrivljuju radi njezine ljepote." Američki pisac i redatelj Garson Kanin dijelio je njihovo stajalište i opisao Leigh kao "ljepoticu čija je zanosna ljepota često znala zasjeniti njezine vrtoglave uspjehe kao glumice. Velike ljepotice nisu često velike glumice - jednostavno zato što ne trebaju biti. Vivien je bila drugačija, ambiciozna, ustrajna, ozbiljna, često inspirirana."
Leigh je objasnila da je igrala "što je moguće različitije uloge" u pokušaju da ispita svoje vještine i odbaci predrasude o svojim sposobnostima. Vjerovala je da je komedija zahtjevnija od drame jer zahtjeva precizniju sinkronizaciju, te je dodala da bi više pažnje trebalo obratiti na komediju kao dio glumačkog treninga. Bližeći se kraju karijere, koja se kretala od komedija Noela Cowarda do Shakespearovih tragedija, primijetila je, "Puno je lakše ljude rasplakati nego ih nasmijati."
Njezine rane izvedbe donijele su joj trenutni uspjeh u Britaniji, ali je ostala dosta nepoznata u drugim dijelovima svijeta sve do premijere filma Zameo ih vjetar. New York Times je napisao u prosincu 1939., "Scarlett gđice. Leigh je opravdala apsurdni zahtjev koji ju je pred nju postavljen. Ona je tako umjetnički i prirodno savršeno stvorena za ulogu da se nijedna druga glumica ne može zamisliti u toj ulozi.". Kako joj je slava rasla, pojavila se na naslovnici Timea kao Scarlett. 1969., kritičar Andrew Sarris je napisao da je uspjeh filma u dobrom dijelu bio posljedica inspirirane Leigh, a 1998. je napisao da "ona živi u našim sjećanjima i uspomenama kao dinamična snaga, a ne kao statična prisutnost." Leonard Maltin opisao je film kao jedan od najboljih svih vremena, napisavši 1998. da je Leigh "briljantno odigrala" svoju ulogu.