cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spomenik ustanku naroda Hrvatske
Istorija
Nakon proglašenja Nezavisne Države Hrvatske 1941. godine, ustaše su započele teror i progone srpskog stanovništva. Sve učestaliji ustaški maskari po Lici uzrokovali su, 27. jula, početak masovnog oružanog ustanka stanovništva Like i Bosanske krajine pod vođstvom Komunističke partije Jugoslavije. Ustanak je započeo napadom na oružničku stanicu ustaša u Srbu i presjecanjem komunikacija.
Poslije rata, na konkursu za izgradnju spomenika pobijedio je vajar Vanja Radauš. Spomenik je sagrađen 1950, a svečano otvoren 27. jula 1951. godine, na desetu godišnjicu ustanka u Srbu. Spomenik je zbog uticaja ličke klime bio obnovljen 1960-ih godina. Bijeli brački kamen istrošile su žestoke zime i vjetrovi, pa je on zamjenjen svijetlosivim granitom sa Pohorja.
Tokom operacije „Oluja“ 1995. godine, prema svjedočenjima Srbljana, dva su tenka, koji su ostali poslije operacije, stala podno spomenika i ponavljanim ispaljivanjem topovske tanadi srušila kameni stub i skulpture. Skulpture su s vremenom pokradene i preprodane.
Samostalna demokratska srpska stranka je kao deo koalicionog sporazuma 2007. godine uvrstila spomenik u Srbu na listu pet velikih spomeničkih ostvarenja za koja je tražila obnovu. Godine 2008, Hrvatski restauratorski zavod preuzeo je obnovu spomenika. Arhitektonski projekat rekonstrukcije napravio je arhitekta Zvonimir Krznarić, a restaurisanje skulptura obavio je akademski vajar Alan Vlahov.
Vlada Republike Hrvatske ukupno je izdvojila 3 miliona kuna za obnovu, dok je Srpsko narodno vijeće osiguralo donaciju granita iz Srbije. Spomenik je obnovljen 2010, a svečano otvoren 27. jula 2011. godine.
Opis spomenika
Temeljni deo spomenika je kameni stub na kojem se nalazi više bronzanih skulptura. Na vrhu se nalazi skulptura borca koji u snažnom raskoraku drži vijoreću zastavu. Ispod njega se na izbočinama nalaze dva borca. Na jednoj strani nalazi se vojnik u jurišu sa puškom u levoj ruci, a suprotno seljak sa vilama u rukama. U podnožju spomenika nalazi se skulptura majke zaštitnice. Cijelu bazu spomenika oblaže bronzani reljef sa prizorima iz Narodnooslobodilačke borbe.
Neki motivi nisu prisutni na obnovljenom, a postojali su na originalnom spomeniku. S istočne strane spomenika bio je uklesan tekst: „Pod rukovodstvom KPJ u ovom je mjestu 27. VII 1941. pukla prva ustanička puška u Hrvatskoj“,a sa zapadne: „Borcima i žrtvama fašizma palim u NOR-u podižu ratni drugovi i narod Like“.
Ivan Cankar
thumb|Ivan Cankar Ivan Cankar (Vrhnika, 10. maj 1876. – Ljubljana, 11. decembar 1918) je bio slovenski pisac, dramaturg i pjesnik.
Biografija
Ivan Cankar rođen je 10. maja 1876. godine na klancu na Vrhniki, Slovenija, kao osmo dijete obrtničke porodice. Njegov otac je prehranjivao svoju porodicu radeći kao krojač. Nakon nekog vremena, nakon gubitka posla zbog nedostatka klijentelije, seli se u Bosnu gdje započinje raditi u svojoj struci.
Godine 1882. godine upisuje se u osnovnu školu na Vrhniškeom hribu. Sa odličnim uspjehom je 1888. završio školu i upisao ljubljansku realku. Živio je kod očevog bratića Šimuna, pa se kasnije odselio kada je našao svoj vlastiti stan.
Poslije mature godine 1896., otišao je u Beč studirati tehniku na Univerzitetu u Beču. Ubrzo se predomislio i prepisao na studij slavistike. Po odlasku iz Beča preselio se u Sarajevo, te se kasnije preselio u Ljubljanu.
Ivan Cankar je djelovao u razdoblju moderne i, po mišljenu mnogih, najbolji je slovenski pisac svih vremena. Umro je 11. decembra 1918. u Ljubljani.
Vallesina di Sopra, Belluno
Vallesina di Sopra je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 772 m.
Glukoza 6-fosfat
Glukoza 6-fosfat (Robisonov estar) je glukozni šećer fosforilisan na ugljeniku 6. Ovo jedinjenje je široko rasprostranjeno u ćelijama jer najveći deo glukoze koje se unesu u ćeliju biva fosforilisan na taj način.
Iz glukoze
Glavni razlog za brzu fosforilaciju glukoze je sprečavanje difuzije iz ćelije. Fosforilacijom se dodaje naelektrisana fosfatna grupa tako da glukoza 6-fosfat ne može lako da prože kroz ćelijsku membranu.
Iz glikogena
Glukoza-6-fosfat se isto tako formira tokom glikogenolize iz glukoza-1-fosfata, prvog proizvoda razlaganja polimera glikogena.
Pseudonauka
Pseudonauka ili pseudoznanost obuhvata delatnost koja pokušava da se uvuče pod plašt istinske nauke kopirajući njene postupke, ali ne dostiže standarde kakvi se praktikuju u legitimnim poljima koje pokušava da imitira. Pseudonauka ne ceni debate i kritike i retko pokazuje intelektualnu čvrstinu i istinski progres. Objašnjenja pseudonauke obično protivureče dobro zasnovanom naučnom znanju i njeni sopstveni nalazi retko, ako ikada, izdržavaju kritičko preispitivanje od strane kompetentnih kritičara. Najčešće se radi o slabom poznavanju prave prirode pojava (“argument iz neznanja") i o popunjavanju praznina za koje savremena nauka još nije uspela da nađe valjane odgovore (“Bog je u pukotinama") što sve najbolje sažima parafraza Paulijeve misli - pseudonauka je delatnost koja “nije čak ni pogrešna”.
Termin pseudonauka uveden je najverovatnije 1843 kao kombinacija grčke reči pseudo (lažni) i nauka (znanje). Naziv ima negativnu konotaciju i zbog toga ga oni na koje se to odnosi odbacuju
Simptomi patološke nauke
Langmjur je godine 1953. uveo pojam patološke nauke da bi se obračunao sa istraživanjima koja se sprovode po naučnoj metodi ali koja su iskrivljena ličnim predrasudama. Najpoznatiji primeri su N-zraci, polivoda, hladna fuzija, homeopatija, memorija vode...
Prema Langmiru patološku nauku je najlakše prepoznati po sledećim simptomima:
Dodatak simptomima patološke nauke
Nicholas J. Turro, profesor hemije, Columbia University
Problem demarkacije
Tvrdnja ili sistem tvrdnji, da bi se mogao smatrati naučnim, mora biti u stanju da protivureči mogućim ili zamišljenim posmatranjima.
Karl Poper, 1962 Nauka, pseudonauka i, falsifikacija
Znakovi prepoznavanja pseudonauke
Robert Park, profesor fizike Univerziteta u Merilendu, je dao neke karakteristične osobine za prepoznavanje pseudonauke:
Primeri pseudonauke
Biologija:
Hemija:
Fizika:
Medicina:
Psihologija:
Nebojša Stefanović
Nebojša Stefanović (Beograd, 20. novembar 1976.) je srpski političar i doktor ekonomskih nauka, potpredsednik Vlade i ministar odbrane, član Predsedništva Srpske napredne stranke.
Bio je predsednik Narodne skupštine Republike Srbije od jula 2012. do aprila 2014. godine.
Funkciju ministra unutrašnjih poslova Republike Srbije obavljao je u periodu od aprila 2014. do oktobra 2020. godine.
Političku karijeru započeo je u Srpskoj radikalnoj stranci, a 2008. godine je bio jedan od osnivača Srpske napredne stranke.
Biografija
Nebojša Stefanović rođen je 20. novembra 1976. godine u Beogradu. Odrastao je na Novom Beogradu, gde je završio osnovnu školu i Devetu gimnaziju „Mihajlo Petrović Alas“. Na Fakultetu za poslovne studije, Megatrend univerziteta u Beogradu, stekao je zvanje diplomirani ekonomista. Zvanje magistra ekonomskih nauka, Nebojša Stefanović je stekao odbranivši tezu „Savremeni principi menadžmenta u lokalnoj samoupravi“, 2011. godine. Doktorirao je juna 2013. godine na istom univerzitetu, na temu „Nova uloga strategijskog menadžmenta u upravljanju lokalnom samoupravom“.
Karijeru započinje 2004. godine u preduzeću za spoljnu i unutrašnju trgovinu „Interspid d.o.o” na poziciji direktora marketinga. 2008. godine prelazi na dužnost zamenika finansijskog direktora u preduzeću „Jabuka”. Nebojša Stefanović govori engleski i ruski jezik. Ima ćerku Ninu i sina Filipa.
Politička karijera
Politikom se bavi više od 25 godina. Političku karijeru započinje u Srpskoj radikalnoj stranci. Jedan je od osnivača Srpske napredne stranke 2008. godine, član je Predsedništva i predsednik Gradskog odbora Beograd od 2008. do 2021. godine. Kao predsednik Gradskog odbora postigao je odlične rezultate sa svojim timom. Na lokalnim izborima 2014. godine Srpska napredna stranka u Beogradu je došla na vlast sa 43,62%, dok je 2018. godine ubedljivu pobedu u gradu Beogradu SNS odnela sa 44,99%.
Od osnivanja Srpske napredne stranke do IV Skupštine Srpske napredne stranke održane 2016. godine, obavljao je funkciju potpredsednika Glavnog odbora Srpske napredne stranke.
Narodni poslanik
Kao član Srpske radikalne stranke, u periodu od 2004. do 2008. godine bio je odbornik u skupštini Grada Beograda. Na parlamentarnim izborima 2007. godine izabran je za narodnog poslanika, a obavljao je i dužnost predsednika Odbora za trgovinu i turizam Narodne skupštine Republike Srbije.
Na izborima 2012. godine izabran je za poslanika Narodne skupštine Republike Srbije i odbornika skupštine Grada Beograda ispred Srpske napredne stranke.
Predsednik Narodne skupštine Republike Srbije
Od jula 2012. do aprila 2014. godine, Nebojša Stefanović je obavljao funkciju predsednika Narodne skupštine Republike Srbije i predsednika Odbora za prava deteta. Bio je i šef delegacije Narodne skupštine Republike Srbije u Interparlamentarnoj uniji.
Potpredsednik Vlade i ministar unutrašnjih poslova
Nakon parlamentarnih izbora 2014. godine imenovan je na funkciju ministra unutrašnjih poslova, na koju je reizabran nakon parlamentarnih izbora 2016. godine, i ujedno imenovan za potpredsednika Vlade Republike Srbije. Na istim funkcijama ostaje i nakon rekonstrukcije Vlade 2017. godine.
U toku njegovog ministarskog mandata, izvršeni su brojni reformski procesi u Ministarstvu unutrašnjih poslova. Jedna od brojnih ličnih inicijativa Nebojše Stefanovića kao ministra unutrašnjih poslova bila je uvođenje programa „Osnovi bezbednosti dece“ u prve, četvrte i šeste razrede osnovnih škola u Srbiji, sa željom da deca već na ranom uzrastu budu upućena u sve izazove i opasnosti kojima mogu biti izložena.
Prvi je ministar koji je pokrenuo inicijativu za izgradnju spomenika palim policajcima u Beogradu. Obavlja funkcije predsednika Saveta za borbu protiv trgovine ljudima, komandant je Republičkog štaba za vanredne situacije, predsednik Nacionalnog saveta za sprečavanje negativnih pojava u sportu i Koordinacionog tima za usmeravanje aktivnosti u borbi protiv pranja novca i finansiranja terorizma. Odlukom predsednika Republike, od 7. novembra 2017. godine obavlja dužnost sekretara Saveta za nacionalnu bezbednost, a ujedno i šefa Biroa za koordinaciju službi bezbednosti.
Kontroverze
Međutim, odlukom Senata Megatrend univerziteta od 5. juna 2014. godine obrazuje se Komisija za ocenu osnovanosti pokretanja postupka poništavanja diplome doktora ekonomskih nauka Nebojše Stefanovića. Komisiju su čini članovi: prof. dr Boris Krivokapić, prorektor za naučnoistraživački rad Megatrend Univerziteta, prof. dr Oskar Kovač, predsednik Komisije za kontrolu kvaliteta doktorskih disertacija, prof. dr Neđo Danilović, redovni profesor na predmetu Metodologija naučnih istraživanja na Fakultetu za pravo, javnu upravu i bezbednost u Beogradu i dr Mihajlo Rabrenović, docent na predmetu Strategijski menadžment na Fakultetu za poslovne studije u Beogradu.
Glukoza 6-fosfat izomeraza
Glukoza 6-fosfat izomeraza, (alternativno poznata kao fosfoglukozna izomeraza ili fosfoheksozna izomeraza), je enzim koji katalizuje konverziju glukoze 6-fosfata u fruktozu 6-fosfat u drugom stepenu glikolize. Ona nije "glukozna izomeraza". Glukozna izomeraza je zajedničko ime za D-ksilozne izomeraze koje se koriste u industrijskoj preradi kukuruznog sirupa.
Nebojša Stefanović
Kontroverze
Još jedna, nezavisna, komisija formirana je odlukom Senata Megatrend univerziteta 25. avgusta 2014. godine i to u sastavu prof. dr Božidar Leković, prof. dr Svetislav Tabaroši i prof. dr Ivan Radosavljević. Komisija je 23. septembra 2014. godine jednoglasno zauzela stav da ne postoji osnov za pokretanje postupka za poništavanje diplome doktora ekonomskih nauka Nebojše Stefanovića.
Glukoza 6-fosfat izomeraza
Druge funkcije
Postoji evidencija da fosfoglukozna izomeraza koju proizvode i izlučuju bela krvna zrnca dejstvuje kao molekularni glasnik. Ona reguliše rast nekoliko različitih ćelijskih tipova.
Patologija
Deficijencija fosfoglukoza izomeraze je odgovorna za 4% hemolitičkih anemija usled glikolitičke enzimske deficijencije.
Univerzitet umetnosti u Beogradu
Univerzitet umetnosti u Beogradu osnovan je 1957. godine kao Umetnička akademija, koja predstavlja zajednicu ostalih umetničkih akademija. 1973. godine dobija današnji naziv i organizaciju - Univerzitet umetnosti.
Počeci obrazovanja u oblasti umetnosti Srbije
Prva zajednica akademija umetnosti (muzičkih, dramskih, likovnih i primenjenih) formirana je 10. juna 1957. godine, kada je Narodna skupština Narodne Republike Srbije donela Zakon o Umetničkoj akademiji, kao zajednici umetničkih akademija. Dve decenije kasnije, 21. maja 1973. godine, umetničke akademije prerastaju u fakultete umetnosti, a Umetnička akademija postaje Univerzitet umetnosti, drugi samostalni beogradski univerzitet.
Sami fakulteti Univerziteta imaju nešto dužu tradiciju.
Visoko umetničko obrazovanje počinje utemeljenjem prvih visokih škola – 31. marta 1937. godine doneta je Uredba o formiranju Muzičke akademije (sa dramskim odsekom) i Umetničke akademije (na kojoj su izučavane discipline likovnih umetnosti), imenovani su članovi stručnih komisija i započela je izrada nastavnih planova i programa, izbor nastavnog kadra i priprema za prijem prve generacije studenata na jesen 1937. Osnivanjem ove dve visoke umetničke škole krunisani su napori mnogih pregalaca koji su radili na postavci umetničkog obrazovanja u nas. Od prvih ideja o umetničkim školama (Dimitrija Jovanovića, iz 1845, o osnivanju „živopisnog učilišta“, zatim privatne muzičke škole Milana Milovuka, koja je delovala pri Beogradskom pevačkom društvu počev od 1853. i Glumačke škole Aleksa Bačvanskog pri Narodnom pozorištu u Beogradu, koja je počela da radi 1869) do formiranja visokoškolskih institucija protekao je dug put razvoja umetničke pedagogije i ostvareni su značajni rezultati. Kontinuirani rad postižu tek Srpska crtačka i slikarska škola, osnovana 1895. godine (ona 1905. menja ime i postaje Umetničko-zanatska škola), Mokranjčeva Srpska muzička škola, osnovana 1899. godine i Muzička škola „Stanković“, osnovana 1911. NJima se posle Prvog svetskog rata priključuju Umetnička škola i Državna pozorišna škola sa glumačkim i baletskim odsekom.
U cilju razvoja filmskog stvaralaštva Komitet za kinematografiju Vlade FNRJ i Predsedništvo Vlade FNRJ 5. maja 1947. godine donose odluku o otvaranju Visoke škole za filmsku glumu i režiju. Krajem 1948. godine (26. novembra) osnovana je Akademija za primenjenu umetnost. Akademija za pozorišnu umetnost osnovana je Uredbom Vlade FNRJ od 11. 12. 1948. godine. U to vreme intenzivan razvoj doživljava i Muzička akademija na kojoj se osnivaju novi odseci i povećava broj studenata.
Vlada FNRJ 1950. godine donosi rešenje o spajanju Akademije za pozorišnu umetnost i Visoke škole za filmsku glumu i režiju u Akademiju za pozorišnu umetnost. Od 22. 12. 1962. godine Akademija za pozorišnu umetnost dobija naziv Akademija za pozorište, film, radio i televiziju, a 1973. ona postaje Fakultet dramskih umetnosti.
Univerzitet umetnosti u Beogradu danas promoviše umetničku kreativnost i raznovrsnost kao obeležje nacionalne kulture Srbije. Velikim spektrom studijskih programa iz umetničkih oblasti, nastavnim kadrom, kao i umetničkom delatnošću Univerzitet umetnosti u Beogradu i dalje predstavlja kulturni centar šire od granica Balkana. Uklopljeni u evropski Bolonjski nastavni proces doprinećemo razvoju evropskog univerzitetskog umetničkog obrazovanja.
Organizacija univerziteta
Univerzitet umetnosti u Beogradu objedinjuje četiri umetnička fakulteta:
Uprava univerziteta
Današnji rektorat čine: rektor: prorektori: student-prorektor: Katarina Ivakić;
Hren
Hren ili ren (Armoracia rusticana, sin. Cochlearia armoracia), višegodišnja biljka iz porodice krstašica (Brassicaceae).
Karakteristike
mini|lijevo|Korijen hrena
Hren je grmasta biljka do 1,2 m visoka. Stabljika je 30 do 40 cm duga i do 6 cm široka. Cvjetne latice hrena su križno raspoređene. Korijen stabljike je bijele boje i koristi se kao povrće ili začin. Rezan ili riban, zbog enzima koje sadrži, širi jak miris, koji izaziva suze. Upotrebljava se samo svjež korijen, no jestivo je i mlado lišće. Može se dugo sačuvati u podrumu zakopan u vlažan pijesak. Hren samonikao raste uz rijeke i jezera, te na vlažnim livadama i zapuštenim površinama.
Spomenik ustanku naroda Banije i Korduna
desno|mini|400p|Spomenik 1980. thumb|Izgradnja spomenika na Petrovoj gori, izložak na "Retrospektivi Vojina Bakića" u MSU Zagreb desno|mini|400p|Spomenik na Petrovoj gori
Spomenik ustanku naroda Banije i Korduna je monumentalni spomenik podignut na Petrovcu, najvišem vrhu Petrove gore. To je bilo poprište jedne od očajnih epizoda Drugog svjetskog rata, kada je oko 300 srpskih seljaka, naoružanih samo roguljama, izginulo napadajući ustaše utvrđene na vrhu, za vrijeme proboja obruča na Petrovoj gori 1942. godine.
Hren
Upotreba
Prvobitno je hren služio kao ljekovita biljka. U srednjem vijeku koristili su ga protiv trovanja, bolova u uhu, groznice itd. Danas se koristi da bi se poboljšala otpornost organizma i u zaštiti od prehlade. Pospješuje isto tako krvotok, olakšava iskašljavanje, liječi od gripe i infekcije mokraćovoda. Kod vanjske upotrebe primjenjuje se kao oblog kod reume, zglobobolje, uboda insekata, išijasa i bolova nerava. Kod glavobolje treba udisati miris naribanog hrena. Pomaže kod teškoća probave. Sadrži antibakterijske i antikarcinogene tvari, kojih ima i bijeli luk (allicin, sinigrin). Hren nije podoban za osobe sa bubrežnim, želučanim i teškoćama štitnjače. Kao začin služi se najčešće nariban, kao dodatak kuhanom mesu ili kao dodatak umacima. Kao lek se može koristiti u vidu sirupa, kuvan u vodi ili belom vinu, kao čaj.
Hemijski sastav
Zbog svoje ljekovitosti bio je poznat još u antičko doba. Sadrži vitamine C, B1, B2 i B6, kalijum, kalcijum, magnezijum, željezo i fosfor. Djeluje antibakterijski.
Spomenik ustanku naroda Banije i Korduna
Rad na spomeniku
Vojin Bakić je nakon spomenika kod Kamenske još jednom, 1970. godine, osvojio konkurs za veliki projekat. Radilo se o podizanju spomenika narodu Banije i Korduna, koji su bili jedno od većih ustaničkih antifašističkih žarišta u Hrvatskoj, te u spomen velikim stradanjima tamošnjeg srpskog stanovništva. Bakić je ovaj spomenik podizao cijelu deceniju, sve dok konačno nije bio završen 1982. godine.
Hren
Hemijski sastav
U hemijskom sastavu ima sinigrin, koji se raspada na alil-izo-sulfocijanid, glikozu i kalijum-hidrogensulfat. Sadrži i šećer, asparagin, glutamin i dr. Hren je omiljen narodni lijek i zdrav začin. Djelovanje mu je slično gorušici, koja se koristi za izradu senfa.
Spomenik ustanku naroda Banije i Korduna
Opis spomenika
Spomenik je arhitektonsko-plastičko delo, izrađeno od armiranog betona i obloženo pločama od nerđajućeg čelika, a podignut je na Petrovcu, najvišem vrhu Petrove gore. Osim što vrši funkciju reprezentativnog djela, u unutrašnjosti spomenika bio je uređen muzej u kojem se nalazila stalna postava vezana uz Narodnooslobodilačku borbu ovog kraja, dok je oko spomenika bio uređen kompleks za rekreaciju. Smještanjem muzeja, spomenik je zapravo dobio edukativno-izložbenu funkciju. Na vrhu spomenika nalazi se vidikovac s kojeg puca pogled prema Sloveniji, Bosni i Zagrebu.
Hren
Narodno vjerovanje
Hrenu se oduvijek pripisivala ljekovita moć, pa su ga zbog toga narezanog na kolutove i nanizanog na konac stavljali djeci oko vrata, kao amajliju. Kriška hrena u novčaniku, po vjerovanju, čini da on nikada nije prazan.
Spomenik ustanku naroda Banije i Korduna
Opis spomenika
Akademik Tonko Maroević napominje da je Bakiću za inspiraciju poslužila skulptura Razrezane površine, čime zapravo hoće da kaže da je to bio Bakićev svojevrstan „korak unatrag”, pošto je uzor za dizajn spomenika vidio u svom djelu iz sredine 1970-ih. Već je početkom 1980-ih Bakić osjetio zamor u svome stvaralaštvu, tako da je i to jedan od razloga viđenja uzora u starijoj skulpturi.
Devastacija nakon 1991.
Avgusta 2011. godine, u Hrvatskoj je pokrenut „Apel za obnovu sedam kapitalnih spomenika NOB-u“, lista na kojoj se našao i Spomenik narodu Banije i Korduna.
Jack Trbosjek
Jack Trbosjek ili Jack Rasparač (eng. Jack the Ripper) pseudonim je dan serijskom ubojici koji je svoje žrtve ubijao i masakrirao u Londonu u drugoj polovici 1888. Ime je došlo iz pisma što ga je Središnjoj novinskoj agenciji (eng. Central News Agency) poslala osoba koja je tvrdila da je ubojica, a objavljeno je u vrijeme ubojstava. Iako su predložene mnoge teorije, identitet Jacka Trbosjeka vjerojatno nikad neće biti otkriven. Nerazjašnjeno je ostalo i radi li se o jednoj osobi ili više njih.
Legende koje obavijaju Trbosjekova ubojstva postale su kombinacija autentičnih povijesnih istraživanja, teorija urote i folklora. Izostanak potvrde identiteta ubojice omogućio je raznim književnicima, povjesničarima i detektivima amaterima - takozvanim ripperolozima - da upiru prstom u mnoge kandidate. Novine, koje su u to doba sve prisutnije, podarile su raširenu i trajnu čuvenost ubojici zbog okrutnosti ubojstava i nesposobnosti policije da uhvati počinitelja, koji je znao pobjeći i neposredno prije uhićenja.
Žrtve su bile žene koje su se bavile prostitucijom. Tipična Trbosjekova ubojstva događala su se na javnim ili polujavnim mjestima: ubojica bi žrtvama prerezao grkljan, a onda bi ih sakatio. Danas prevladava mišljenje da su žrtve prvo zadavljene da bi bile ušutkane. Zbog prirode rana na nekim Trbosjekovim žrtvama, kojima su odstranjeni i organi, misli se da je Jack Trbosjek bio liječnik, kirurg ili mesar.
Žrtve
Broj i imena žrtava Jacka Trbosjeka tema su mnogih diskusija, no možda najtočniji popis (nazvan "kanonska petorka") jest onaj koji sadrži sljedećih 5 prostitutki (ili navodnih prositutki, u slučaju Catherine Eddowes):
Pet kanonskih žrtava
Autentičnost ovog popisa nije sasvim sigurna, budući da se temelji na mišljenjima raznih autora, koja pak svoje izvorište imaju u privatnim bilješkama iz 1894. što ih je vodio tadašnji član kriminalističkog odjela Metropolitanske policije Sir Melville Macnaghten. Ti su dokumenti objavljeni tek 1959. Macnaghtenove bilješke iznose samo njegovo vlastito mišljenje i ne moraju se podudarati s mišljenjima drugih inspektora kao što je Frederick Abberline. Macnaghten se pridružio policiji tek godinu poslije umorstava, i njegov je memorandum imao mnogo činjeničnih grešaka kad je riječ o mogućim osumnjičenima za ubojstva. Zato su neki ripperolozi skloni skidanju jednog ili više imena s popisa "kanonske petorke": pogotovo Elizabeth Stride (nije imala nikakvih drugih sakaćenja osim prerezenog grkljana, i kako kaže svjedok Israel Schwartz, napadnuta je javno) i/ili Mary Jane Kelly (koja je bila mnogo mlađa od ostalih, a ubijena je u zatvorenom prostoru, i znakovi sakaćenja bili su mnogo teži nego kod drugih žrtava). Neki vole i proširiti popis tako da dodaju Marthu Tabram i druge kao navodne žrtve Jacka Trbosjeka. Sukladno tome, neki znanstvenici misle da su ubojstva djela više ubojica (a ne samo jedne osobe) koji su djelovali neovisno jedan od drugoga.
Osim Strideove (čije je posthumno sakaćenje najvjerojatnije prekinuto) sakaćenja na tijelu bila su iz ubojstva u ubojstvo sve teža. Nicholsovoj i Strideovoj nije odstranjen nijedan organ, dok je Chapmanovoj odstranjena maternica, a Eddowsovoj je uz maternicu odstranjen i bubreg te je zadobila ozbiljne znakove sakaćanja na licu. S mjesta ubojstva Mary Jane Kelly nedostajalo je samo srce, no mnogi su njezini organi odstranjeni i razbacani po mjestu umorstva.
Pet kanonskih umorstava dogodilo se uglavnom u kasnoj noći, uglavnom prije i tijekom vikenda, na osamljenim mjestima gdje su ljudi imali slobodan pristup, te na dane koji su označivali ili kraj mjeseca ili kraj tjedna ili nešto slično. No ipak, svaki je slučaj odstupao od te teorije na svoj način. Unatoč tim razlikama, Eddowsova je jedina žrtva ubijena u središtu Londona (poznatijem kao City of London), iako je mjesto ubojstva bilo na granici centra i metropole. Nicholsova je jedina ubijena na otvorenome, premda je to bilo na mračnom i napuštenom mjestu. Mnogi misle da je Chapmanova ubijena nakon što je sunce izašlo, no policija u to vrijeme nije dijelila isto mišljenje.
Veliki problem bilo je identificiranje žrtava. Zbog mnogih nasilnih napada na žene u to doba, teško se utvrđivalo je li žrtva Trbosjekova ili nije. Mnogi stručnjaci misle da su karakteristike Trbosjekovih ubojstava sljedeće:
Moguće žrtve
thumb|left|350px|Sedam ubojstava izvršenih u Whitechapelu tijekom perioda ubojstava Jacka Trbosjeka. Uz kanonsku petorku, dodane su i lokacije Emme Smith i Marthe Tabram, za koje se pretpostavlja da su Trbosjekove prve žrtve. Žrtve koje su bile izložene sličnim napadima/ubojstvima zahtijevaju moguće proširenje popisa žrtava, no one su uglavnom jako slabo dokumentirane. To su:
Grafit u Ulici Goulston
frame|Verzija policajca Alfreda Longa:„Židovi su ti koji neće biti okrivljeni ni zbog čega“ frame|Verzija policajca Daniela Halsea:„Židovi nisu ti koji će biti okrivljeni ni zbog čega“ Nakon „dvostrukog događaja“ od ranog jutra 30. rujna, policija je pretražila okolicu mjesta zločina nastojeći naći bilo kakve sumnjivce, svjedoke ili dokaze. Oko 3,00 ujutro, policajac Alfred Long otkrio je krvavi komad tkanine na stubištu stambene kuće u Ulici Goulston. Istraga je kasnije potvrdila da je tkanina dio pregače Catherine Eddowes.
Na zidu koji se nalazio iznad tkanine nalazila se poruka napisana bijelom kredom. Alfred Long je izjavio da je poruka glasila: „Židovi su ti koji neće biti okrivljeni ni zbog čega“ (eng. The Juwes are the men That Will not be Blamed for nothing). Neki drugi policajci, međutim, tvrdili su da je poruka glasila ovako: „Židovi nisu ti koji će biti okrivljeni ni zbog čega“ (eng. The Juwes are not The men That Will be Blamed for nothing).
Policijski načelnik Thomas Arnold obišao je mjesto gdje se nalazio grafit. Bojao se da će po izlasku sunca i početkom radnog dana tisuće ljudi vidjeti poruku i da će to povećati već ionako prisutne antisemitske osjećaje stanovništva. Nakon ubojstva Nichoslove, po East Endu kružile su glasine da ubojstva izvršava Židov zvan „Kožna pregača“. Religijske tenzije ionako su bile velike, te se stanje više puta pogoršalo do ruba pobune. Arnold je naredio jednom službeniku da mu bude pri ruci sa spužvom dok se on konzultira sa šefom policije Sir Charlesom Warrenom. Pokrivanje grafita do dolaska fotografa također je bilo u planu, no Arnold i Warren (koji su obojica bili na stubištu gdje je bio grafit) smatrali su to preopasnim, a Warren je kasnije izjavio da je „smatrao poželjnim da se poruka odmah izbriše“.
Dok je grafit nađen na području Metropolitanske policije, pregača je bila od žrtve koja je ubijena u Cityju, dijelu Lonodona koji ima svoju policijsku jedinicu.
Mnogi suvremeni policajci tvrde da je pisanje grafita bio polupismeni napad na židovsku populaciju tog dijela grada. Autor Martin Fido je zamjetio da je poruka sadržavala dvostruke negacije, česte značajke govora siromašnijeg londonskog stanovništva (cockney). Predlaže da bi prijevod grafita na književni engleski glasio ovako: „Židovi su ti koji neće preuzeti odgovornost ni za što“ (eng. The Jews are men who will not take responsibility for anything), te nagađa da je poruku mogao napisati netko tko je mislio da ga je jedan od mnogih židovskih trgovaca u tom području prevario.
Veliko je neslaganje oko važnosti grafita u Trbosjekovu slučaju. Mnogi autori predložili su različita rješenja:
Trbosjekova pisma
Tijekom Trbosjekovih ubojstava, policija i novine primile su tisuće pisama u vezi slučaja. Neka od njih bila su i od dobronamjernih osoba koje su davale savjete kako uhvatiti ubojicu. No, velika je većina smatrana beskorisnom i naknadno ignorirana.
Najzanimljivija od tih pisama so ona u kojima je autor pisma tvrdio da je Jack Trbosjek. Kao i kod ostalih, velika većina ovih pisama smatrana je lažnima. Mnogi stručnjaci tvrde da nijedno pismo nije pravo, no ona koja tadašnji i suvremeni autori navode kao moguće točna, ova su tri pisma:
Neki izvori govore kako je jedno pismo datirano 17. rujna 1888. prvo pismo u kojem je upotrijebljeno ime Jack Trbosjek. Mnogi stručnjaci misle da je to falsificirano pismo umetnuto u policijski dosje u 20. stoljeću, dugo nakon ubojstava. Stručnjaci govore kako pismo nema ni službeni policijski pečat s datumom primanja ni inicijale inspektora koji bi pismo pregledao da je ikad smatrano dokazom. Ono također nije spomenuto ni u jednom drugom policijskom dokumentu iz tog vremena.
Istraga
thumb|200px|[[George Lusk, predsjednik Whitechapelsog odjela za sigurnost građana.]] Važno je primijetiti da su istražne tehnike i znanje uvelike napredovali od 1888. Mnoge forenzičke tehnike koje su danas opće poznate, nisu bile dostupne inspektorima iz viktorijanske ere. Vrijednost interpretiranja motiva serijskih ubojica, koncept kriminalističkog profiliranja, otisci prstiju i ostale metode forenzike koje su se u međuvremenu razvile, tada su bile ili slabo razvijene ili sasvim nepoznate. Policija je prepoznala seksualni motiv ili element u zločinima, no ovakvi zločini za njih su bili nepoznanica.
Istragu o whitechapelskim ubojstvima prvobitno je vodila Whitechapelska (H) divizija C.I.D., koju je vodio inspektor Edmund Reid. Nakon ubojstva Nicholsove, središnji ured Scotland Yarda poslao je inspektore Fredericka Abberlinea, Henrya Moorea i Waltera Andrewsa da pomognu u istrazi. Nakon ubojstva Eddowesove, koja je ubijena u Cityu, i cityjska policija pod vodstvom inspektora Jamesa McWilliama uključila se u istragu.
Dana 20. studenog 2006., britanski channel Five prikazao je sliku generiranu E-FIT-om koja je prikazivala sliku osobe za koju su autori tog dokumentarca mislili da je mogući izgled Jacka Trbosjeka. Navedena je izjava bivšeg člana Metropolitanske policije, Johna Grievea:
Stručnjaci za slučaj, uključujući i autora Stewarta P. Evansa, skeptični su po tom pitanju, naročito zbog činjenice da se skica lica radi prema saslušanjima živih svjedoka zločina, a inspektori koji su radili na slučaju rekli su da nitko nije dobro vidio ubojicu ili da ga je vidio samo jedan ili dva svjedoka, a sigurno ne navodnih „13 svjedoka.“
Whitechapelski odjel za sigurnost građana bila je skupina ljudi koji su patrolirali ulicama Londona za vrijeme ubojstava 1888. Odjel je Londonom patrolirao uglavnom noću u potrazi za ubojicom. 1888. vodio ga je George Lusk, a nakon njega dužnost je preuzeo Albert Bachert.
Mediji
thumb|210px|Karikatura Johna Tenniela u časopisu [[Punch (22. rujna 1888.) koja kritizira navodnu nesposobnost policije.]]
Trbosjekova ubojstva označuju važnu prekretnicu u modernom britanskom životu. Iako nije bio prvi serijski ubojica, slučaj Jacka Trbosjeka prvi je koji je stvorio svjetsko medijsko ludilo. Reforme zakona o tiskanju 1855. omogućile su tiskanje jeftinih novina s većom cirkulacijom. Te novine koje su poput gljiva nicale tijekom kasne viktorijanske ere, a među njima su bile brzocirkulirajuće novine s cijenom od tek oko pola penija, zajedno s popularnim časopisima kao što je Illustrated Police News, učinile su Trbosjeka predmetom dotad neviđena publiciteta. Ovo je, uz činjenicu da nitko nikad nije osuđen za ubojstva, stvorilo magičnu legendu koja je zasjenila sve kasnije serijske ubojice.
Neki misle da se ubojičino ime stvorili novinari kako bi imali zanimljiviju priču i bolje prodavali novine. Od tada je to postala standardna praksa s primjerima kao što su Bostonski davitelj, Ubojica iz Zelene rijeke, Sjekiraš iz New Orleansa, Snajperist iz Beltwaya i Hillsideski davitelj, i naravno derivativni britanski Jorkširski rasparač gotovo 100 godina kasnije i neimenovani počinitelj "Golih ubojstava iz Temze", kojega su novine nazvale Jack Svlačitelj.
Siromašne iz East Enda imućno društvo dugo je ignoriralo, no priroda ubojstava i žrtava neizbježno je skrenula pažnju na njihov način života. Ta pažnja omogućila je socijalnim reformatorima tog vremena da konačno privuku pozornost imućnih staleža na loše stanje siromašnih. Jedno pismo Georgea Bernarda Shawa Staru sarkastično je komentiralo ovu iznenadnu zabrinutost tiska:
Osumnjičeni
Identitet Jacka Trbosjeka nikada nije utvrđen, ali se na temelju indicija i izvora različite vjerodostojnosti razvio niz špekulacija i hipoteza. Mnoge od njih su se pojavile desetljećima nakon ubojstava, odnosno navodile davno umrle osobe, tako da njihovi autori, neopterećeni mogućnošću pravnog odgovaranja za klevetu, slobodno optuživali osobe "bez ikakve potrebe za povijesnim dokazima". Broj takvih hipoteza je s vremenom narastao na oko stotinjak osoba. Osumnjičenici se obično dijele u tri velike grupe:
Jack Trbosjek u popularnoj kulturi
Jack Trbosjek, kao mračna i tajanstvena ličnost u zloglasnom slučaju koji u sebi objedinjava elemente nasilja i seksa, postao je jedna od najvećih ikona ne samo britanske, nego i svjetske popularne kulture, pojavljujući se kao lik, motiv ili inspiracija u brojnim djelima fikcije od kraja 1880-ih pa sve do današnjih dana.
Prvo djelo koje se koristi Jackom Trbosjekom kao jednim od motiva radnje je objavljeno već dok su trajala tzv. "kanonska umorstva", odnosno u listopadu 1888. godine. To je bio gotski roman The Curse of Mitre Square, čiji je autor John Francis Brewer opisao ubojstvo Catherine Eddowes. Već sljedeće godine je književnica Margaret Harkness (pod psuedonimom John Law) objavila knjigu In Darkest London u kojoj je Jack Trbosjek opisan kao mesar koji se krije među židovskim imigrantima u Londonu. Najpoznatije književno djelo inspirirano Jackom Trbosjekom je The Lodger, roman engleske književnice Marie Belloc Lowndes, objavljen 1913. godine koji opisuje bračni par stanodavaca uvjeren da je njihov podstanar u stvari Jack Trbosjek; to je djelo ekranizirano čak pet puta, uključujući The Lodger: A Story of the London Fog iz 1927. godine, jedno od najpoznatijih ostvarenja u ranoj karijeri Alfreda Hitchcocka.
Jack Trbosjek je brzo postao inspiracija i autorima izvan engleskog govornog područja. Tako je već 1892. švedski književnik Adolf Paul objavio zbirku kratkih priča pod naslovom Uppskäraren ("Rasparač"). Godine 1904. je njemački književnik Frederick Wedekind objavio dramu Pandorina kutija u kojoj upravo Jack Trbosjek ubija nemoralnu protagonisticu Lulu. Ista je drama kasnije pretočena u operu, a 1929. godine i u istoimeni nijemi film G. W. Pabsta.
Vjerojatno najutjecajnije od svih djela o Jacku Trbosjeku predstavljala je Jack the Ripper: The Final Solution, knjiga Stephena Knighta iz 1976. godine koja iznosi hipotezu kako su ubojstva počinjena u okviru velike zavjere u kojoj su sudjelovali masoni i britanska kraljevska porodica. Ona je poslužila kao temelj za Murder By Decree, kanadski film iz 1978. godine koji Knightovu teoriju zavjere kombinira sa fiktivnim likom Sherlocka Holmesa, kao i mini-seriju snimljenu 1988. povodom 100-te godišnjice ubojstava. Tri godine kasnije je na osnovu Knightovih navodi poznati strip-autor Alan Moore napravio znameniti grafički roman From Hell koji je 2001. adaptiran u istoimeni holivudski film. Jack Trbosjek pojavljuje se i kao lik u Elseworlds stripu Batman: Gotham by Gaslight, gdje se viktorijanska verzija Batmana suočava s njegovom serijom ubojstava; na kraju stripa otkrije se kako je psihčki neuravnoteženi James Gordon zapravo Jack Trbosjek.
Godine 2006. BBC History i njegovi čitatelji proglasili su Jacka Trbosjeka najgorim Britancem 19. stoljeća.(BBC)
Legenda o Trbosjeku i danas se koristi na East Endu, gdje posjetitelji mogu vidjeti mjesta ubojstava. The Ten Bells, viktorijanski pub koji je bio često okupljalište Trbosjekovih žrtava, bio je jedno od glavnih odredišta takvih turističkih putovanja. Da bi povećali zaradu, tijekom 1960-ih vlasnici su ime puba promijenili u Jack Trbosjek, no zbog protesta ponovno su mu vratili staro ime. Vjerna kopija te zgrade, izgrađena u Pragu, koristila se na snimanju filma Iz pakla.
Godine 2009., tvrtka Frogwares je izdala računalnu igru Sherlock Holmes versus Jack the Ripper, kao 5. igru iz serije igara o slavnom detektivu Sherlocku Holmesu. U ulozi Sherlocka Holmesa, ili nešto rjeđe Dr. Watsona, igrač mora, rješavajući razne zadatke, zagonetke, kombinirajući činjenice, proučavajući mjesta zločina i donoseći zaključke na temelju činjenica (dedukcija), otkrili tko je neslavni Jack Trbosjek.
Jack Trbosjek pojavljuje se i kao tema prve sezone popularne kriminalističke serije Whitechapel, u kojoj nepoznati ubojica vjerno rekonstruira ubojstva prostitutki u Whitechapelu. Trbosjekova ubojsva također daju pozadinu i kostimiranoj kriminalističkoj seriji Ripper Street ("Trbosjekova ulica") čiji je glavni junak Edmund Reid.
Britanski pjevač Morrissey ima pjesmu naslovljenu "Jack the Ripper", koja je objavljena u sklopu live albuma Beethoven Was Deaf iz 1993. godine.
Bynum, Alabama
Bynum je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2000. u njemu su živela 1.863 stanovnika.
Aleksandar Ostrovski
Djetinjstvo je proveo u moskovskom trgovačkom predgrađu. Neko vrijeme je bio činovnik na sudu, što mu je pomoglo da upozna junake svojih drama. Napisao je oko 50 kazališnih komada, a najveći dio rada posvetio je prikazivanju "mračnog carstva" patrijarhalnog trgovačkog staleža. Bogati trgovci i njihov moral, nevolje pokrajinskih glumaca, poslovni ljudi koji stječu ugled "pametnim novcem", propadanje plemstva i varljiva idiličnost života u provinciji, sve je to obuhvatio u svome dramskom djelu.
Pisao je i povijesne drame, u kojima je idealizirao rusku povijest. Služeći se folklorom, napisao je "novi mit u poetskom obliku", "proljetnu bajku" "Snježana". Kao dramski pisac, prevoditelj klasika, kazališni radnik označio je čitavu epohu u razvoju ruskog teatra. Stvorio je realistički nacionalni repertoar ruskog kazališta.
Miricetin
Miricetin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 318,235 Da.
Aleksandar Ostrovski
Djela:
Curbigny
Kirbinji je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šarol.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 313 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 32 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,64 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 400 metara (maksimalnoj 467 m, a minimalnoj 364 m).
Shickshinny, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 838, što je 121 (-12,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Duždeva palača
Duždeva palača (talijanski: Palazzo Ducale) je gotička palača na Trgu svetog Marka u Veneciji. Duždeva palača bila je rezidencija mletačkih duždeva. Palača ima slikovita kamena pročelja na kojima je niz gotičkih arkada u donjem dijelu, te fina ornamentika s velikim monoforama u gornjem dijelu.
Duždeva palača je u najvećoj mjeri izgrađena od 1309. do 1424. godine, najvjerojatnije po projektu Filippa Calendaria. Nova palača, izgrađena je na mjestu starijeg utvrđenog objekta o kojem se pouzdano malo zna. Kipari Giovanni Bon i njegov sin Bartolomeo Bon isklesali su monumentalni kasnogotički ulaz u palaču Porta della Carta 1442. godine iz Piazzette. Ova vrata vode do centralnog dvorišta palače.
Palača je bila teško oštećena u požaru 1574. godine, te obnovljena na način da se strogo držalo njezinog izvornog gotičkog izgleda, premda je bilo ideja da se podigne u potpuno novom neoklasicističkom duhu po projektu Palladija. Palača ipak nije sva potpuno gotička, novi dio iz 16. stoljeća, kojim je palača povezana sa zatvorom (Piombi) preko Mosta uzdaha (Ponte dei sospiri) je renesansni.
Duždeva palača je službeno bila rezidencija mletačkog dužda, no u njoj su bile smještene i brojne političke institucije Mletačke Republike sve do Napoleonove okupacije grada i propasti Republike. Mletcima je upravljala aristokratska elita, ali su obični građani ipak imali mogućnost podnošenja (anonimnih) pismenih prigovora i žalbi koje su mogli anonimno ubaciti u Boccha di Leone (lavlja usta), nešto poput sandučića za žalbe. Žalbe i dojave građana ipak su se vrlo pažljivo provjeravale, u jednoj od soba palače Sala della Bussola, a ako bi se pokazale istinitima, bilo je i teških posljedica.
Danas je Duždeva palača muzej, unutar kojeg se nalaze vrlo vrijedne slike, freske, skulpture, namještaj i predmeti primijenjene umjetnosti. U palači su brojna djela: Tintoretta i Veronesea, Tiepola, Guardija i drugih velikih umjetnika, tako da je Duždeva palača jedan od najbolje posjećenih venecijanskih muzeja.
Hrašće Turopoljsko
Hrašće Turopoljsko je naselje u sastavu Grada Zagreba. Dio naselja nalazi se u gradskoj četvrti Novi Zagreb - istok, a drugi dio u gradskoj četvrti Novi Zagreb - zapad.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 1156 stanovnika te 352 obiteljskih kućanstava.
Limitanci
Limitanci (lat. limitanei [milites], doslovno. "graničari") bili su poznorimske trupe rimske vojske stacionirane na limesu (granici). Potpadali su pod komandu "upravitelja limesa" (lat. dux limitis), koji je bio odgovoran za jedan deo granice, koji je mogao da se prostire i na više provincija. Termin limitanei posvedočen je prvi put 363. godine naše ere u jednom zvaničnom dokumentu, u kojem je upotrebljen kako bi se napravila distinkcija između stacionarnih jedinica i vojnika pokretne vojske (lat. comitatenses), koji nisu bili stalno vezani za neko određeno područje. Stvaranje pokretne vojske verovatno datira u vreme Dioklecijana, koji je odbranu carstva temeljio na razmeštanju jakih stacionirnih trupa u mnogim provincijama.
Konstantin I je povećao pokretnu vojsku, što se odrazilo na granične trupe. One su se sada sastojale iz preostalih legija, pomoćnih ala i kohorti i novih pešadijskih i konjičkih jedinica. Jedan zakon iz 325. određuje da služba u jedinicama komitatensâ (lat. comitatenses), ripensâ (lat. ripenses) i protektorâ (lat. protectores) povlači više privilegija nego služba u alama i kohortama. S tim u vezi, oznaka ripenses može da se poistoveti sa kasnijim teritorijalnim trupama označenim kao limitanei. Moguće je da su naziv dobili po provincijama, koje su u Spisku dostojanstava (lat. Notitia dignitatum) — verovatno zbog toga što su bile omeđene nekom rekom ili obalom — opisane kao ripariensis ili ripensis.
Istoričar Zosim kritikovao je Konstantinovu vojnu politiku zbog toga što je — za razliku od Dioklecijana, koji je stvorio nesavladivu barijeru graničnih tvrđava — oslabio odbranu Rimskog carstva time što je povukao trupe iz pograničnih područja. Budući da Zosim ima izrazito negativan stav prema Konstantinu, ova se kritika može smatrati preteranom. Nema sumnje da su limitanci bili jake jedinice. Nije utemeljeno mišljenje da su limitanei u 4. veku bili milicija sastavljena od seljaka koji su se samo povremeno borili. Mada su neki verovatno posedovali zemlju, nisu primoravani na to da je doživotno obrađuju. Limitanci nisu bili samo obične pogranične trupe: upravitelj limesa u Palestini bio je 409. nadležan za tri Palestine (Prima, Sekunda i Salutaris), a limitanci pod njegovim zapovedništvom bili su u vojne svrhe stacionirani po čitavoj oblasti. Osim toga, graničar je mogao da bude prekomandovan u pokretnu vojsku, što se može tumačiti kao unapređenje. Oni limitanci koji su bili prekomandovani u pokretne jedinice označavani su kao "pseudokomitatensi" (lat. pseudo-comitatenses). Taj termin prvi put je posvedočen 365. g. naše ere. Tako je "Septimova momčad" (lat. Septimiani Iuniores) iz Četvrte legije "Bliznakinje" (lat. legio IV Gemina) stacionirane u Hispaniji, premeštena u Italiju u zapadni komitat (lat. comitatus). Služba u graničnim jedinicama, čiji su pripadnici bili regrutovani u okviru svog mesta boravišta, često je, kao i inače u rimskoj vojsci, bila nasledna.
Vojnici koji su obrađivali zemlju koja im je dodeljena u graničnom pojasu prvi put su posvedočeni 443. Mada su delimično morali sami da se staraju o svojim životnim potrepštinama, što je verovatno vodilo opadanju njihove borbene moći, limitanei nisu u potpunosti izgubili svoju vojnu funkciju. Na njihovo prisustvo u svim pograničnim oblastima ukazuju izvorna svedočanstva. Svake godine se morao podneti izveštaj o vojnicima i o stanju utvrđenja i brodova. Upravitelji limesa morali su voditi računa da vojnici redovno rade vežbe. U 6. veku Justinijan je pokušao da u Africi postavi limitance. Poslao je jednu jedinicu ovih trupa Velizaru i naložio mu da u svrhe odbrane regrutuje domaće stanovništvo i tražio da služe pod uobičajenim uslovima: zauzvrat za zemlju i platu, od njih se očekivalo da otklanjaju sve probleme u ovoj regiji.
5-Metoksi-7,N,N-trimetiltriptamin
5-Metoksi-7,N,N-trimetiltriptamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 232,321 Da.
Seljačka buna (roman)
Seljačka buna je povijesni roman hrvatskog književnika Augusta Šenoe.
Prvi put je objavljen u časopisu Vijenac 1877. godine. Jedan je od pet romana Augusta Šenoe i njegov najvažniji povijesni roman. Radnja se temelji na stvarnim događajima Seljačke bune, koja je izbila na susedgradsko-stubičkom vlastelinstvu, zbog povećanja rente i terora Franje Tahija i drugih plemića, 1573. godine.