cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kojoti
Za izbore 3. siječnja 2000. Kojoti su se aktivno uključili u kampanju SDP-a i HSLS-a,( zbog svrgavanja HDZ-a i Tuđmana sa vlasti) te zajedno sa još nekolicinom rock grupa (Majke, Let 3, Urban & 4)) [[Svadbas) pokret koji je doživio vrhunac koncertom u Domu sportova 22. prosinca 1999. u Zagrebu. Sastav se raspao iste godine.
Kasnije su neki članovi Kojota karijeru nastavili u drugim sastavima, kao pjevač Alen Marin i Bobo Grujić u Elektrobudi. Davor Viduka kontinuirano svira gitaru u Kawasaki 3p-u te osim što je prvi gitarist u bendu ,autorski sudjeljuje u večini pjesama. S Kawasaki 3p-om je izdao dva albuma (Kawasaki 3p 2003. i Idu bugari 2009. godine) za koje je osvojio dva Porina, Crnog mačka, Davorina i sedam Zlatnih koogli. Kao autor surađuje i s Natali Dizdar, Đanom Šegon i Centralnim problemom.
Najpoznatije uspješnice ovog sastava su "Sto milja daleko od nje", "Razuzdan i lud", "Hodala je pola metra iznad zemlje", "Halucinacija", "Izgubljen u svemiru", "Zajaši zmaja" i "Trese, lupa, udara".
Diskografija
Kojoti se pojavljuju na nekim kompilacijama, kao Cro Party Hits vol. 1 i Halter.
Patoka
Patoka se može odnositi na
Filo
Filo se može odnositi na
Mec (razvrstavanje)
Postoji više značenja termina Mec:
Jubb Jannin
Jubb Jannin je grad u Libanonu u pokrajini Bekaa. Prema procjeni iz 2005. u gradu je živilo 7 087 stanovnika.
Po Po
Po Po se može odnositi na
OR8J1
Olfaktorni receptor 8J1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR8J1 genom.
Perl (razvrstavanje)
Perl se može odnositi na
OR8J1
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Граница (разврставање)
Граница може бити:
или:
Pasoš Jordana
Pasoš Jordana je javna putna isprava koja se državljaninu Jordana izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju. Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu.
Pasoš Jordana se izdaje za neograničen broj putovanja.
Malobrojne su zemlje u koje građani Jordana mogu putovati vez vize.
Građani Jordana ne mogu da putuju na teritoriji Evropske unije bez vize.
Jezici
Pasoš je ispisan arapskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Robinson
Robinson se može odnositi na
Rantul
Rantul se može odnositi na
Горња Слатина
Горња Слатина може бити:
Rea, Missouri
je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 50, što je 6 (-10,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Raritan
Raritan se može odnositi na
Бурјатски државни универзитет
thumb Бурјатски државни универзитет је јавни универзитет у Руској Федерацији на којем се предаванја одвијају на руском и бурјатском језику. Основан је 1932. године и данас га похађа око 12 000 студената.
Oggebbio, Verbano-Cusio-Ossola
Oggebbio je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 836 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 230 m.
Luteon (izoflavon)
Luteon (izoflavon) je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 354,353 Da.
Bourdeau (Savoja)
Burdo je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Šamberi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 435 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 90 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,83 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 308 metara (maksimalnoj 1.460 m, a minimalnoj 228 m).
Ringvud
Ringvud se može odnositi na
24. 2.
Dani - Godine
OR8I2
Olfaktorni receptor 8I2 je protein koji je kod ljudi kodiran OR8I2 genom.
24. 2.
prethodni dan - sledeći dan
24. veljače/februar (24. 2.) je 55. dan godine po gregorijanskom kalendaru. Do kraja godine ima još 310 dana (311 u prestupnoj godini).
Događaji
.
Rođenja
.
Praznici
.
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
1040
Godina 1040. (MXL) bila je prijestupna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru.
Indija
Indija ili zvanično Republika Indija (, transl. Bhārat Gaṇarājya; videti imena na drugim zvaničnim jezicima Indije) je država u južnoj Aziji. Sedma je država na svetu po površini svoje teritorije, prva po broju stanovnika. Na jugu izlazi na Indijski okean, na zapadu na Arapsko more, a na Bengalski zaliv izlazi na istoku. Ukupna dužina njenih obala iznosi 7517 km. Sa Pakistanom se graniči na zapadu, na severu sa Kinom, Nepalom i Butanom, a na istoku sa Bangladešom i Mjanmarom. U blizini Indije, kao ostrva u Indijskom okeanu, nalaze se Šri Lanka i Maldivi.
Indijski potkontinent, kao dom Civilizacije doline Inda i oblast istorijskih trgovačkih puteva i prostranih carstava, je tokom velikog dela svoje duge istorije bio poznat po svom privrednom i kulturnom bogatstvu. Četiri značajne religije — hinduizam, budizam, đainizam i sikizam — su nastale u Indiji, dok su zoroastrizam, judaizam, hrišćanstvo i islam stigli u prvom milenijumu nove ere i značajno oblikovali raznoliku kulturu ove oblasti. Britanska istočnoindijska kompanija je od ranog 18. veka postepeno preuzimala vlast u Indiji, da bi sredinom 19. veka Indija postala kolonija Ujedinjenog Kraljevstva. Nakon borbe za nezavisnost koju je obeležio rasprostranjeni nenasilni otpor, Indija je postala nezavisna država 1947.
Indija je republika sa parlamentarnim sistemom demokratije i sastoji se od 28 država i 7 saveznih teritorija. Privreda Indije je po nominalnoj vrednosti BDP jedanaesta po veličini na svetu i četvrta najveća po paritetu kupovne moći. Indija je treća na svetu po brojnosti aktivne vojske. Ekonomske reforme koje se sprovode od 1991. su omogućile privredi ove zemlje status jedne od najbrže rastućih privreda na svetu. Ipak, Indija i dalje ima problema sa siromaštvom, nepismenošću, korupcijom, bolestima i neuhranjenošću stanovništva. Indija poseduje nuklearno oružje i deseta je zemlja na svetu po ulaganjima u odbranu. Pored toga što je religijski pluralistička, višejezična i multietnička država, Indija je dom raznovrsnog divljeg sveta u svojim brojnim zaštićenim staništima.
Etimologija
Ime Indija potječe od Sindhu, lokalnog imena za rijeku Ind. Zanimljivo je da Vede nemaju nikakvu posebno ime za Indiju. Razne su političke stranke predlagale za Indiju različita imena, među kojima su bili Hindustan, Hindu Rashtra i Bharath. Ime Bharat potječe od dva hinduska kralja po imenu Bharata. »Bha« na sanskrtu znači znanje ili svjetlost, a »rat« je glagol »raditi«, pa je »bharat« onaj koji traži znanje. Indija je bila poznata i kao Hindustan (zemlja Hindusa), ali to se ime izbjegavalo nakon neovisnosti 1947., jer je indijski narod odlučio da će Indija biti sekularna država. Oko 75% stanovnika je indoarijskog porijekla, 23% čine Dravidi koji nastanjuju južnu Indiju. U Indiji postoji mnogo religija 80% čine hinduisti, 13,4% muslimani, 2,4% kršćani, 2% siki, 0,7% budisti.
Položaj
Indija se graniči sa Pakistanom na zapadu, na severu sa Nepalom, Kinom i Butanom i sa Bangladešom i Mjanmarom na istoku. Ona je sedma po površini zemlja na svetu.
Indijske obale, duge preko 7000 kilometara, zapljuskuju Arapsko more i Bengalski zaliv, što su delovi Indijskog okeana. Južni deo Indije predstavlja, po obliku trouglasta, visoravan Dekan. Na severu su široke ravnice slivova reka Gang i Bramaputra. Dalje ka severu su planine Himalaji. Usled ogromne površine, Indija ima raznovrstan biljni i životinjski svet, različite klimatske uslove i geografske terene.
Geologija i reljef
Indija zauzima najveći deo Indijskog potkontinenta, koji leži na Indijskoj tektonskoj ploči, i deo Indo-australijske ploče. Geološki proces koji je oblikovao današnju Indiju je počeo pre oko 75 miliona godina, kada se Indijska ploča, tada deo južnog superkontitenta Gondvane, počela kretati na severoistok zbog širenja morskog dna na njenom jugozapadu i kasnije na jugu i jugoistoku. Istovremeno, velika tetiska okeanska kora na severu je počela da se podvlači pod Evroazijsku ploču. Ovi dualni procesi, vođeni konvekcijom u Zemljinom mantlu su stvorili Indijski okean i izazvali da indijska kontinentalna kora podigne Evroaziju i izdigne Himalaje. Odmah južno od novonastajućih Himalaja, kretanje kora je stvorilo veliko korito, koje je brzo ispunjeno rekama nošenim sedimentima i sada čini Indo-gangsku niziju. Odvojena od nizije drevnim vencem Aravali leži pustinja Tar.
Prvobitna Indijska ploča je preživela kao Indijsko poluostrvo, najstariji i geološki najstabilnije deo Indije, Onda se prostire na sever sve do venaca Saptura i Vindja u cetralnoj Indiji. Ovi paralelni venci se prostiru od Arapskog mora u Gudžaratu na zapadu do ugljem bogate visoravni Čota Nagpur u Džarkandu na istok. Na jugu, prestalo poluostrvosko kopno, visoravan Dekan, je okružena sa zapada i istoka planiskim vencima Zapadnim i Istočnim Gatima; visoravan se sastoji od najstarjih stenovitih formacija Indije, od kojih su neki stario više od milijardu godina.
Vode
Reke u Indiji su: Gang, Kosi, Gandak, Gumti, Džama, Ken, Dasan, Betva, Sind, Čambal, Kauveri, Ponojar, Pener, Vajnganga, Tungabhadra (ulivaju se u Indijski okean)
Klima
Klima u Indiji je suptropska, tropska i ekvatorska. Prosečne temperature su u januaru 13 °C u Delhiju i 25 stepeni u Čenaji. A prosečne temperature u julu su 31 stepen u Delhiju i Čenaju.
Istorija
Indska se civilizacija razvila iz starijih neolitskih kultura, kao i pod utjecajem sumerske civilizacije, s kojom je trgovala. Prva kultura Indije razvila se u dolini rijeke Ind sredinom 3. tisućljeća pr.Kr. Kulture Inda su gradile gradove od opeke. Ti su gradovi imali kanalizacijski sustav i široke ulice. Najveći gradovi su bili Harapa i Mohenjo Daro. U Indiju su se oko 1400. pne. doselili indoeuropski arijevci i uništili indske gradove. Među Indom i Gangesom osnovali su više država. Glavni povijesni izvor za to doba so Vede, zbirka četiri knjige, i zato Indiju od 1400. do 550. pne. zovemo "vedska Indija". Kad su nastale države, narod je iz polunomadstva prešao na poljoprivredu, a društvo se raslojilo na četiri kaste.
Na sjeveru je od tih država veliki doprinos indijskoj kulturnoj baštini dala Maurijska dinastija čiji je članom bio Ašoka Veliki. Od godine 180. pne., bilježi se serija invazija iz Centralne Azije. To je dovelo do stvaranja Kušanskog carstva kao i cijelog niza Indo-grčkih, indo-skitskih i indo-partskih kraljevina na sjeveru indijskog subkontinenta. Od 3. vijekan.e., dinastija Gupta je vladala u periodu koji se često naziva "Zlatnim dobom" Indije.
Na jugu je, pak, vladao cijeli niz dinastija kao Chalukye, Chere, Chole, Kadambe, Pallave i Pandiye.
Nauka, umjetnost, književnost, matematika, astronomija, inženjerstvo, religija i filozofija su cvale pod pokroviteljstvom tih kraleva. Nakon islamskih invazija iz Centralne Azije i Perzije na početku drugog milenijuma, veći dio sjeverne i centralne Indije je došao pod vlast Delhijskog sultanata, a nakon toga Mughalske dinastije, koja je postupno proširila svoju vlast nad veći dio subkontinenta. Usprkos tome, nekoliko domorodačkih država je nastavilo postojati, posebno na relativno zaštićenom jugu. Jedna od poznatijih je bila Vijayanagara Carstvo.
Sredinom drugog milenijuma, nekoliko evropskih država, uključujući Portugal, Holandiju, Francusku i Britaniju, koje su ispočetka bile zainteresirane samo za trgovinu, iskoristile su rascjepkanost područja i razmirice među kraljevstvima kako bi uspostavile svoje kolonije. Nakon što je godine 1857. propao ustanak protiv Britanske Istočnoindijske kompanije, u indijskim knjigama poznat kao Prvi rat za indijsku nezavisnost, veći dio Indije je došao pod direktnu administraciju Britanskog imperija.
Početkom 20. vijeka, se vodila dugotrajna, ali i nenasilna borba za nezavisnost od strane pokreta vođenog Mathatmom Gandhijem, koji se često naziva Ocem nacije. Njegovi napori su konačno urodili plodom te je Indija 1947. godine dobila nezavisnost, a godine 1950. se proglasila republikom.
No, Gandhi nije uspio u zaustavljavanju vjerskih sukoba između hindusa i muslimana, koji su doveli do podjele subkontinenta na dvije države - Indiju i pretežno muslimanski Pakistan. Granični spor oko Kašmira i drugi problemi su razlogom za stalnu napetost između dvije zemlje, koja je u tri navrata preasla u otvoreni rat - 1947-48, 1965 i 1971 godine. Indija je također 1962. vodila kraći granični rat s Kinom. To je bilo razlogom da Indija 1970-ih započne sa radom na vlastitom nuklearnom oružju.
Zbog svoje etničke i vjerske šarolikosti, kao i ogromnih socijalnih razloga, Indiju endemski pogađa politička nestabilnost, štrajkovi, demonstracije, neredi i terorizam. No, usprkos toga, Indija je uspjela očuvati demokratski sistem, a posljednjih godina je poduzet i cijeli niz dalekosežnih ekonomskih i drugih reformi kojima je cilj iskoristiti ogromne ljudske potencijale u svrhu postizanja statusa svjetske ekonomske, političke i vojne sile.
Praistorija
Veruje se da su anatomski moderni ljudi stigli u južnu Aziju pre 73–55.000 godina, iako su najstariji autentični ljudski ostaci datirani u period od pre 30.000 godina. Najstariji dokazi ljudske aktivnosti u Indiji, crteži na stenama iz kamenog doba iz skoro istih vremenskih perioda je pronađena u mnogim delovima Indijskog potkontitenta, a među njima su je i arheološki lokalitet Bimbetka u Madja Pradešu. Oko 7.000. p. n. e. prva poznata neolitska naselja se pojavljuju na potkontitentu u Mergarhu i drugim lokalitetima u zapadnom Pakistanu. Ona su se postepeno razvile u civilizacije doline Inda, prvu urbanu kulturu u južnoj Aziji; Kultura je cvetala u periodu od 2500–1900. p. n. e. u Pakistanu i zapadnoj Indiji. Kulture Inda su gradile gradove od opeke sa kanalizacionom mrežom i širokim ulicama. Najveći gradovi su bili Harapa, Mohenjo Daro, Dolavira i Kalibangan. Civilizacija se bavila na zanatstvo i raširenu trgovinu.
Antička Indija
Tokom perioda od 2000-500. p. n. e. u pogledu kulture mnogi oblasi potkontinenta su prelazili od bakarnog ka gvozdenom dobu. Vede, najstariji sveti tekstovi hinduizma, su napisane u ovom periodu, a istoričari smatraju da pripadaju vedskim kulturama u Pandžabu i gornjoj Ganskoj niziji. Većina istoričara smatra da ovaj period obuhvata nekoliko talasa Indoarijevskih seoba na potkontitnet sa severozapada, iz centralne Azije. Indoarijevci su uništili indske gradove i preuzela dominaciju. Glavni istorijski izvor za to doba su Vede, zbirka četiri knjige, i zato Indiju od 1400. do 550. p. n. e. zovemo „vedska Indija“. Hinduizam se razvija iz vedske kulture. Male plemenske jedinice između Inda i Ganga su postepeno prerasle u monarhije. Kad su nastale države, narod je iz polunomadstva prešao na poljoprivredu, a društvo se raslojilo na četiri kaste. Kastinski sistem je stvorio hijerarhiju bramana (sveštenika), ratnika i slobodnih seljaka, ali nije obuhvatio domorodačko stanovništvo koje je smatrano nečistima, Na Dekanu arheološki dokazi iz ovog perioda nagovetavaju postojanje sistema vladavine više rodova. U južnoj Indiji, napredak ka sedelačkom načinu života nagoveštava veliki broj megalitskih spomenika datiranih u ovaj period, kao i obližnji tragovi poljoprivrede, rezervoara za navodnjavanje i tradicije zanatstva. mini|left|upright|alt=Damaged brown painting of a reclining man and woman.|Crteži u pećinama Ajata u Aurgangabadu
U prvom milenijumu postojalo je mnoštvo kraljevina u Indiji. U kasnom vedskom periodu, oko 5. veka pre nove ere, male države Gangske nizije i severozapadnih regiona su se konsolidovale u 16 ​​velikih oligarhija i monarhija koje su poznate kao mahadžanapade. Sve veća urbanizacija, verske reforme i ortodoksije iz ovog perioda su stvorile i heterodoksne verske pokrete, od kojih su dva postala zasebne religije. Budizam, zasnovan na učenjima Gotame Bude, je privukao sledbenike iz svih društvenih slojeva osim klase; praćenje Budinog živora je bilo od ključne važnosti na počecima zabeležene istorije u Indiji. Đainizam je dobio na značaju za života Mahavire, svog najznačajnijeg ispovednika. U dobu sve većeg bogaćenja gradova, obe religije su naglašavale odricanje kao ideal, i obe su uspostavile dugotrajne tradicije monaštva. Na sjeveru je od tih država veliki doprinos indijskoj kulturnoj baštini dala Maurijska dinastija Do 3. veka pre nove ere, kraljevstvo Magade je anektiralo ili smanjilo druge države i osnovalo Maurja carstvo. Nekada se mislilo da je ovo carstvo kontrolisalo veći dep potkontinenta osim krajnjeg juga, ali sada se misli da su njegovi osnovni regioni bili odvojeni velikim autonomnim oblastima. Maurjanski kraljevi su poznati po izgradnju svog kraljevstva i upravljvanju javnim životom, kao i po Ašokinom odbacivanju militarizma i upornim zastupanjem budističke Darme.
Sangamska književnost na tamilskom jeziku otkriva da su, između 200. p. n. e. i 200. n. e., južnim delom potkontintenta vladale dinastije Čalukja, Čera, Čola, Kadamba i Pandja, koje se intezivno trgovale sa Rimskim carstvom i zapadnom i jugoistočnom Azijom. Od godine 180. p. n. e., bilježi se serija invazija iz Centralne Azije. To je dovelo do stvaranja Kušanskog kraljevstva, kao i celog niza Indo-grčkih, indo-skitskih i indo-partskih kraljevina na severu Indijskog potkontinenta. Od 3. veka dinastija Gupta je vladala u periodu koji se često naziva Zlatnim dobom Indije. Do 4. i 5. veka, Gupta carstvo u Gangskoj niziji je razvilo složeni sistem uprave i oporezivanja koji je postao model za kasnija indijska kraljevstva. U severnoj Indiji hinduizam je učvrstio patrijarhatsku kontrolu nad porodicom, što je dovelo do sve većeg potčinjavanja žena. Za vreme Gupti, obnovljeni hinduizam se zasnivao na više na posvećenosti nego na ritualima. Obnova se ogledala u procvatu vajarstva i arhitekture, koje su pokrovitelje našle među gradskom elitom. Klasična sankristska književnost je takođe cvetala, a indijska nauka, indijska astronomija, indijska medicina i matematika su takođe načinile značajne napretke.
Srednjovekovna Indija
mini|levo|180px|Granitnu [[gopuram|kulu hrama Brihadesvarar u Tandžavuru je završio Radžaradža Čola I 1010. godine]] Rani srednjovkovni period istorije Indije, od 600. do 1200, su obeležila regionalna kraljevstva i kulturne raznolikosti. Kada je car Harša, koji je vladao veliki delom Ingo-gangske nizije od 606. do 647, pokušao da proširi svoju državu na jug, porazio ga čalukški vladar Dekana. Kada je njegov naslednik pokušao da se proširi prema istoku, porazio ga je palaški kralj Bengala. Kada su Čalaukje pokušale da se proširi na jug, porazile su ih Palave, koje su zauzvrat bile suporstavljene Pandjama i Čolama još južnije. Nijedan vladar iz ovog perioda nije bio u stanju da stvori carstvo i čvrsto kontroliše mnogo teritorije izvan svog matičnog regiona. Tokom ovog perioda pastirski narodi koji su proterani sa svog zemljišta da bi se otvorio put rastućoj zemljoradničkoj ekonomiji, su se pridodati kastinskom sistemu, kao nova netradicionalne vladajuća klasa. Kastinski sistemi su od tada počeli da pokazuju regionalne razlike.
U 6. i 7. veku, prvi himne o posvećenosti su nastale na tamilskom jeziku. One su oponašane širom Indije i dovele su do kako do preporoda hinduizma, tako i do razvoj svih modernih jezika potkontinenta. Indijsko plemstvo, veliko i malo, i hramovi čiji su oni bili pokrovitelji, privlačili su u velikom broju stanovništvo u glavne gradove, koji su postali i ekonomski centri. Gradovi sa hramovima raznih veličina su počeli da se pojavljuju svuda, pa je Indija doživela još jednu urbanizaciju. Do 8. i 9. veka, njeni efekti su osetili u jugoistočnoj Aziji, kako su se kultura južne Indije i njeni politički sistemi izvozili u zemlje koje su postale delovi današnjih država Mjanmar, Tajland, Laos, Kambodža, Vijetnam, Filipini, Malezija i Indonezija. Indijski trgovci, naučnici, i ponekad vojske su bili uključene u ovaj prenos. Žitelji jugoistone Azije su preuzeli inicijativu, a mnogi su dolazili u Indiju radi obrazovanja i prevodili su budističke i hinduističke tekstove na svoje jezike.
Novovekovna Indija
mini|levo|180px|Testament mogulskog dvora na persijskom jeziku. Početkom 16. veka severna Indija, pošto je uglavnom bila pod muslimanskim vladarima, je ponovo pala zbog superiorne pokretljivosti i vatrene moći nove generacije ratnika iz centralne Azije. Novonastalo Mogulsko carstvo nije iskorenilo lokalne društva kojima je ovladalo, već je balansiralo i umirilo ih preko nove administrativne prakse i raznolike vladajuće elite. To je dovelo do sistematizovanije, centralizovanije i uniformnije vladavine. Izbegavanjem plemenskih veza i islamskog identiteta, posebno za vreme Ahbara Velikog, Moguli su ujedinili svoje daleke posede kroz odanost (izražena kroz persijanizovanu kulturu) caru koji je imao skoro božanski status. Ekonomska politika mogulske države, koja je najviše prihode ubirala od poljoprivrede i naložila da se porezi plaćaju u dobro regulisanom srebrnom novcu, podsticala je seljake i zanatlije da uđu na veća tržišta. Relativni mir koje je carstvo održavalo tokom većeg dela 17. veka je bio faktor u ekonomskoj ekspanziji Indije, koja je za posledicu imalo veće pokroviteljstvo za slikarstvo, književne forme i arhitekturu. Nove koherentne socijalne grupe u severnoj i zapadnoj Indiji, kao što su Marate, Radžputi i Siki, su dobili vojne i državničke ambicije tokom mogulske vladavine, koje, kroz saradnju ili u krizama, davalo im kako priznanje tako i vojno iskustvo. Širenje trgovine tokom mogulsko vladavine dovelo je do pojave nove indijske trgovačke i političke elite duž obale južne i istočne Indije. Kako se carstvo raspadalo, mnogi među ovim elitama su mogli da traže i kontrolišu svoje poslove.
Sredinom drugog milenijuma, nekoliko evropskih država, uključujući Portugaliju, Nizozemsku republiku, Francusku i Veliku Britaniju, koje su ispočetka bile zainteresovane samo za trgovinu, iskoristile su rascepkanost područja i razmirice među kraljevstvima kako bi uspostavile svoje kolonije. Do početka 18. veka, kada je linija između trgovačke i političke dominacije izbledela, veliki broj evropskih trgovačkih kompanija, uključujući i englesku Istočnoindijsku kompaniju, je osnivao priobalne ispostave. Kontrola Istočnoindijske kompanije nad morima, veća sredstva i naprednija vojna obuka i tehnologija su dovele do rasta njene vojne moći i da bude privlačna delu indijske elite; oba ova faktora su bila od presudnog značaja u omogućavanju kompaniji da stekne kontrolu nad regionom Bengala do 1765. i zaseni ostale evropske kompanije. Njen dalji pristup bogatstvima Bengala i potonje povećanje snage i veličina njene vojske joj je omogućilo da anektira ili potčini najveći deo Indije do 1820ih. Indija od tada više nije izvozila gotove proizvode kao što je dugo činila, već je umesto toga snabdevala sirovinama Britansku imperiju, i mnogi istoričari smatraju ovo početkom kolonijalnog perioda Indije. Do tog vremena, kako je ekonomska moć Istočnoindijske kompanije ozbiljno umanjena odlukama britanskog parlamenta i ona sama faktički pretvorena u produženu ruku britanske administracije, Kompanija je počela da svesnije ulazi u neekonomske oblasti, kao što su obrazovanje, socijalne reforme i kultura.
Moderna Indija
mini|Mapa Britanskog indijskog carstva iz 1909. Oblasti kojima su Britanci direktno upravljali je obeleženo ružičastom bojom; zavisne države pod britanskim sizerenstvom su obojene žutom.
Istoričari smatraju da je moderno doba Indije počelo između 1848. i 1885. Imenovanje lorda Dalhuzija za generalnog guvernera Istočnoindijske kompanije je u osnovi postavilo scenu za promene esencijalne za modernu državu. U ovo je spadalo učvršćivanje i demarkacije suvereniteta, nadzor stanovništva i obrazovanje njegovih stanovnika. Tehnološke promene, a među njima železnica, kanali i telegraf, su uvedeni nedugo po njihovom uvođenju u Evropi. Međutim, nezadovoljstvo Kopanijom je takođe raslo u ovo vreme, što je 1857. dovelo do Indijske pobune. Podstaknuta raznim ozlojeđenostima i shvatanjima, među kojima su napadne društvene reforme u britanskom stilu, teški porezi na zemljište, i tretmanom nekih bogatih zemljoposednika i prinčeva, pobuna je zahvatila mnoge regione severne i centralne Indije i uzdrmala temelje Kompanije. Mada je pobuna ugušena 1858, ona je dovela do ukidanja Istočnoindijske kompanije i direktne uprave nad Indijom od strane britanske vlade. Kako su uveli unitarnu državu i postepeno i ograničeno parlamentarni sistem u britanskom stilu, novi vladari su takođe zaštitili pričeve i plemstvo kao feudalnu zaštitu od budućih nemira. Velika Britanija je proglasila Indijsko carstvo 1877, pod svojim monarhom kao suverenom. Francuska i Portugalija su zadržale svoje manje kolonijalne ispostave. U sledećim decenijama javni život se pojavio svuda širom Indije, što je na krau dovelo do osnivanja Indijskog nacionalnog kongresa 1885. mini|levo|220px|[[Džavaharlal Nehru (levo) je postao prvi premijer Indije 1947. Mahatma Gandi (desno) je predvodio nenasilni pokret za nezavisnost.]]
Nalet tehnologije i komercijalizacija poljoprivrede u drugoj polovini 19. veka su bili obeleženi ekonomskim nazadovanjem; mnogo malih farmera je postalo zavisno od prohteva dalekih tržišta. Takođe se desio porast broja gladi velikih razmera, i, uprkos rizicima razvoja infrastrukture koji su snosili indijski poreski obveznici, malo radnih mesta u industriji je otvoreno za Indijce. Bilo je i pozitivnih efekata: komercijalno uzgajanje prehrambenih biljaka, naročito u tek kanalisanom Pendžabu, je dovelo do povećanja proizvodnje hrane za unutrašnju potrošnju. Železnička mreža je obezbedio ispomoć pri velikoj gladi, pošto je smanjilo troškove prenošenja, i pomogla industriji u indijskom vlasništvu u njenom povoju. Posle Prvog svetskog rata, u kom je služilo nekoliko miliona Indijaca, počeo je novi period. On je bio obeležen britanskim reformama, ali i represivnim zakonodavstvom, pojačanim zahtevima za indijske samouprave, i početkom nenasilannog pokreta nesaradnje, čiji je Mahatma Gandi postao vođa i trajni simbol, pa se često naziva Ocem nacije. Tokom 1930-ih godina Britanci su dozvolili sporu zakonodavnu reformu, a Indijski nacionalni kongres je odnosio pobede na potonjim izborima. Sledeća decenija je bila opterećena krizama: indijskim učešćem u Drugom svetskom ratu, konačnim pritiskom Kongresa za nesaradnju i porastom muslimanskog nacionalizma. Sve ovo je krunisano dobijanjem nezavisnosti 1947, ali je ublaženo podelom Indije u dve države: Indiju i Pakistan.
Nezavisnost
Zbog svoje etničke i verske šarolikosti, kao i ogromnih socijalnih razloga, Indiju endemski pogađa politička nestabilnost, štrajkovi, demonstracije, neredi i terorizam. Uprkos tome Indija je uspela da očuva demokratski sistem sa građanskim slobodama i uglavnom nezavisnom štampom, a poslednjih godina je preduzela i niz dalekosežnih ekonomskih i drugih reformi kojima je cilj iskoristiti ogromne ljudske potencijale u svrhu postizanja statusa svetske ekonomske, političke i vojne sile. Ekonomska liberalizacija, koja je počela 1990uh, je stvorila urbanu srednju klasu i preobrazila Indiju u jednu od najbrže rastućih ekonomija u svetu i povećala njen geopolitički uticaj. Međutim, Indiju dugo muči naizgled nerešivo siromaštvo, kako i na selu i tako i u gradovima, versko nasilje i nasilje zbog kastinskog nasleđa, pobuna maoističkih naksalita, separatizam u Džamu i Kašmiru i severnoj Indiji. Indija takođe ima nerešene teritorijalne sporove sa Kinom i Pakistanom. Indijsko-pakistansko nuklearno rivalstvo je imalo vrhunac 1998..
Liebenthal, Kansas
Libental je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Indija
Nezavisnost
Indija je danas jedna od članica grupe BRIKS,UN,G20 industrijski razvijenih zemalja a ima status posmatrača u Šangajskoj ogranizaciji za saradnju.
Vlada
Od donošenja Ustava 1950. godine, Indija je parlamentarna republlika.
Upravna podjela
thumb|270px|[[Države i teritoriji Indije|Države Indije]] Indija je upravno podijeljena na 28 saveznih država, 6 saveznih teritorija, dok glavni grad New Delhi ima poseban status.
Savezne države:
Savezni teritoriji: <ol type="A"> <li> Andamani i Nikobari <li> Chandigarh <li> Dadra i Nagar Haveli <li> Daman i Diu <li> Lakshadweep <li> Pondicherry </ol>
Teritorij glavnog grada: <ol type="A" start="7"> <li> Delhi </ol>
Privreda
mini|Stočar u Radžastanu muze kravu. Mleko je poljoprivredni proizvod koji Indiji donosi najveće prihode. Indija je 2011. bila zemlja sa najviše grla stoke i bivola na svetu, i najveći proizvođač mleka.
Prema podacima MMF-a u 2013. godini nominalni bruto društveni proizvod Indije bio je 1.842 milijarde američkih dolara, što ovu zemlju svrstava na jedanaesto mesto u svetu, dok je BDP meren prema paritetu kupovne moći iznosio 4.962 milijarde dolara a indijsku privredu čini trećom najvećom u svetu. Sa prosečnom godišnjom stopom rasta BDP od 5,8 % tokom protekle dve decenije Indija se svrstala među najbrže rastuće ekonomije sveta. Međutim, gledajući visinu nominalnog BDP-a po stanovniku Indija je na 140. mestu, dok je po visini BDP prema paritetu kupovne moći na 129. mestu u svetu. Do 1991. sve indijske vlade sledile su politiku protekcionizma podstaknuti socijalističkim viđenjem privrede. Obimne države intervencije i regulisanje tržišta značajno su izolovali indijsku od drugih ekonomija. Problemi sa platnim bilansom iz 1991. prisilili su indijske vlasti da liberalizuje svoju privredu; od tada se ona postepeno kreće ka potpuno otvorenom tržištu pridavajući značaj spoljnoj trgovini i prilivu direktnih stranih investicija. Ekonomska politika tokom poslednje dve decenije je uglavnom kapitalistička. Indija je član Svetske trgovinske organizacije od 1. januara 1995.
Sa 486,6 miliona radnika 2011. godine Indija se svrstala na drugom mestu u svetu po brojnosti radne snage. Uslužni sektor ostvaruje 55,6 % BDP-a, industrija 26,3 %, dok poljoprivreda doprinosi društvenom proizvodu sa 18,1 %. Među najvažnije poljoprivredne proizvode spadaju pirinač, pšenica, biljno ulje, pamuk, juta, čaj, šećerna trska, i krompir. Najrazvijenije privredne grane su proizvodnja tekstila, hemijskih proizvoda, lekova, hrane, čelika, automobila, mašina, softvera, telekomunikacije, rudarstvo, petrohemija, biotehnologija, i proizvodnja cementa. Udeo izvoza u BDP-u Indije je 2006. iznosio 24 %, što je značajno povećanje u odnosu na 1985. kada je bio 6 %. Udeo indijske u celokupnoj svetskoj trgovini 2008. iznosio je 1,68 %. Indija je 2011. bila deseti po uvozu i devetnaesti po izvozu dobara i usluga na svetu. Najviše izvozi petrohemijske proizvode, tekstil, dragulje, softver, belu tehniku, hemijske proizvode, i proizvode od kože. Najviše uvozi sirovu naftu, mašine, drago kamenje, đubrivo, i hemijske proizvode. Između 2001. i 2011. udeo petrohemijskih proizvoda i bele tehnike, u izvozu je povećan sa 14 na 42 procenta.
Zahvaljujući prosečnoj stopi rasta BDP-a od 7,5 %, tokom nekoliko godina pre 2007, u Indiji su više nego udvostručene dnevnice u prvoj deceniji 21. veka. Od 1985. oko 431 milion Indijaca je izašao iz siromaštva a procenjuje se da će srednju klasu u Indiji do 2030. činiti 580 miliona ljudi. Indija je 2010. bila na 51. mestu po globalnoj konkurentnosti, 17. po tržišnoj kreativnosti, 24. u oblasti bankarstva, 44. u poslovnoj kreativnosti, i 39. u inovativnosti, što ju je svrstalo ispred nekih razvijenih privreda. U Indiji se nalazi sedam od petnaest najvećih svetskih kompanija u oblasti informacionih tehnologija koje se bave outsourcing-om, što je Indiju 2009. svrstalo na drugo mesto iza SAD.
Indija ima najbrže rastući sektor telekomunikacija na svetu. Tokom 2010. i 2011. Indija je dobila 227 miliona novih korisnika telekomunikacionih usluga, a u prvom tromesečju 2013. prestigla je Japan i postala treće po veličini tržište pametnih telefona posle Kine i SAD.
Društvo
Indija je druga zemlja po broju stanovnika u svetu jer u njoj živi preko milijardu ljudi. U Indiji postoji dvadeset dva zvanična jezika koji se govore u različitim regionima. Među njima su hindi i engleski jezik, koji su i službeni jezici države. U Indiji većina stanovnika živi u veoma oskudnim uslovima (čak 70%). Indija se sporo razvijala i bila je uglavnom poljoprivredno orijentisana država. Danas je postala mesto modernog biznisa i visoke tehnologije. Od 1974. Indija se deklariše kao zemlja koja ima atomsku bombu.
Religija
Hinduski hodočasnici se kupaju u reci Gang|mini|200px Od religija u Indiji je najviše zastupljen hinduizam sa 80,5%, zatim islam sa 13,4%, hrišćanstvo sa 2,3%, i ostale religije sa 3,8% stanovništva.
RT (TV mreža)
RT (ranije engl. Russia Today) je globalna višejezična televizijska postaja čije se sjedište nalazi u Ruskoj Federaciji. Televizija je počela emitirati program 10. 12. 2005. godine i za potrebe održavanja programa zaposlila je 100 novinara govornika engleskoga jezika iz cijeloga svijeta. Uz središnja studija koja se nalaze u Moskvi, RT ima lokalni studio smješten u gradu Washingtonu, kao i dopisništva u Miamiju, Los Angelesu, Londonu, Parizu, Delhiju i Tel Avivu. Televizija prenosi program na engleskom, španjolskom i arapskom jeziku. Iako je RT 2005. godine službeno osnovana kao autonomna neprofitna organizacija, u njenom je radu značajnu potporu dala i središnja vlast koja je u nju do sada investirala značajna sredstva. Cilj je televizije na međunarodnoj pozornici prenositi ruska stajališta o zbivanjima u svijetu kao i upoznati svijet sa zbivanjima u Rusiji. Programi RT-a su RT International, RT America, RT Arabic i Actualidad RT.
Borgo Hermada, Latina
Borgo Hermada je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
OR8J3
Olfaktorni receptor 8J3 je protein koji je kod ljudi kodiran OR8J3 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Hadadezer
Hadadezer ("Hadad je moja pomoć"); također poznat kao Bar-Hadad II (Aram.); Ben-Hadad II (Heb.) ili Adad-Idri (asirski) bio je kralj Aram Damaska u doba the bitke kod Qarqara godine 853. pne. On je, zajedno s Irhulenijem od Hamatha, vodio koaliciju jedanaest kraljeva (navedenih kao dvanaest) protiv asirskog kralja Shalmanesera III te se šest puta sukobio sa Shalmaneserom. Spominje se na steli Tel Dan najvjerojatnije kao otac još uvijek nepoznatog autora. Naslijedio ga je Hazael, koji ga je prethodno ugušio na spavanju. Neki izvori tvrde da je Hazael zapravo bio njegov sin.
Borgo Hermada, Latina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3037 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Pasoš Južne Koreje
Građani Južne Koreje mogu da putuju na teritoriji Evropske unije bez vize a uživaju olakšanu proceduru za ulazak u SAD.
Građanima Južne Koreje je potrebna viza za ulazak u susednu Severnu Koreju.
Građanima Južne Koreje nije potrebna viza za ulazak u Republiku Srbiju.
Jezici
Pasoš je ispisan koreanskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
Južni federalni univerzitet
Južni federalni univerzitet je univerzitet u Rostovskoj oblasti u Ruskoj Federaciji. Univerzitet je pod drugim imenom počeo funkcionirati 1915. godine, a sa strukturnim promjenama 2006. dobio je sadašnje ime. Danas ga pohađa oko 45 000 studenata.
Istorija
Univerzitet je započeo sa radom 1915. godine kada je zbog Prvog svjetskog rata dotadašnji ruski Univerzitet u Varšavi privremeno preseljen u Rostov na Donu, da bi 5. maja 1917. ruska privremena vlada odlučila zatvoriti Univerzitet u Varšavi sa privremenim sjedištem u Rostovu na Donu, i istoga dana na njegovom mjestu otvoriti Univerzitet u Rostovu na Donu kojemu je današnji univerzitet izravni nasljednik. U periodu od 1915. do 1917. pod njemačkom je okupacijom Univerzitet u Varšavi nastavio da djeluje i u samoj Varšavi, ali su na njemu ostali samo profesori Poljaci. U periodu Ruskog građanskog rata od 1917. do 1920. Rostov na Donu je bio pod kontrolom Bijele Armije tako da su se u tom razdoblju na univerzitetu našli mnogi profesori koji su bili raseljeni sa područja koja je već kontrolirala Crvena Armija. Crvena je Armija zauzela grad u januaru 1920. godine kada su u atmosferi građanskog rata i strane vojne intervencije sa institucije uklonjeni mnogi od profesora u čiju su lojalnost vlasti Sovjetskog Saveza sumnjale. 1925. univerzitet je preimenovan u Državni univerzitet sjevernog Kavkaza, sa namjerom da postane obrazovni centar Sjevernokavkaškog kraja koji se sastojao od današnjeg Južnog federalnog okruga uključujući Krim i Sjevernokavkaškog federalnog okruga.
Aram Damask
Aram Damask je aramejska država koja se prostirala na području Damaska u današnjoj Siriji od kraja 12. vijeka pne. do 734. pne.
Aram Damask je, po svemu sudeći, svoj vrhunac imao sredinom 8. vijeka pne. Tada je njegov kralj Hadadezer vodio veliku koaliciju sirijskih i palestinskih gradova i država protiv Asirije u velikoj bitci kod Qarqara. Nešto kasnije je Hadadezerov nasljednik Hazael osvojio veliki dio, a po nekima, i cijeli tadašnji Izrael.
Pasoš Sjeverne Koreje
Pasoš Severne Koreje je javna putna isprava koja se državljaninu Severne Koreje izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju. Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu. Pasoš Severne Koreje se izdaje za neograničen broj putovanja.
Malobrojne su zemlje u koje građani Severne Koreje mogu putovati vez vize.
Građani Severne Koreje ne mogu da putuju na teritoriji Evropske unije bez vize.
Građanima Severne Koreje je potrebna viza za ulazak u susednu Južnu Koreju.
Građanima Severne Koreje je potrebna viza za ulazak u Republiku Srbiju.
Jezici
Pasoš je ispisan korejskim jezikom kao i lične informacije nosioca.
River Forist
River Forist se može odnositi na
Градашница
Градашница може бити:
или
Evropski univerzitet u Sankt Peterburgu
Evropski univerzitet u Sankt Peterburgu (Европейский университет в Санкт-Петербурге; European University at Saint Petersburg), poznat i pod skraćenicom EUSP, je privatni univerzitet za diplomske (master) i postdiplomske (doktorske) studije u Sankt Peterburgu u Rusiji koji je osnovan 1994. godine. Institucija ne organizuje studije na preddiplomskim razinama studija. Priznata je kao jedna od vodećih institucija u Rusiji kada su u pitanju humanističke nauke. Primarni jezik predavanja na instituciji je ruski ali je 1998. godine na EUSP-u pokrenut i diplomski (master) studijski program pod nazivom Ruske i evroazijske studije (koji je 2002. bio rangiran kao treći najbolji u sferi sociologije i političkih nauka u cijeloj istočnoj Evropi), a koji se izvodi na engleskom jeziku.
Rajo
Rajo se može odnositi na:
Univerzitet u Kopenhagenu
Univerzitet u Kopenhagenu (Universitas Hafniensis) je najstariji i najveći danski univerzitet i drugi nastariji univerzitet u Skandinaviji nakon švedskog Univerziteta u Uppsali. Univerzitet u Kopenhagenu je osnovan 1479. godine i danas ga pohađa oko 37 000 studenata. Predavanja se u najvećem dijelu odvijaju na danskom jeziku, iako je dio njih dostupan i na engleskom, a manji broj i na njemačkom jeziku. Od 2 800 stranih studenata najveći ih je broj iz susjednih nordijskih zemalja.
Istorija
Univerzitet u Kopenhagenu je osnovan 1479. godine i danas je najstariji univerzitet u Danskoj. Između zatvaranja Studium Generale-a u Lundu koji je tada bio u sastavu Danske 1536. godine i osnutka Univerziteta u Aarhusu u kasnim 1920-im, institucija je bila jedini univerzitet u zemlji. Institucija je vremenom postala središte izučavanja rimokatoličke teologije, kao i prava, medicine i filozofije.
Univerzitet je zatvoren od strane rimokatoličke crkve 1531. kako bi se zauzdalo širenje protestantizma, i ponovno otvoreno 1537. godine odlukom kralja Kristijana III nakon luteranske reformacije i pretvoren je u evanđeosko-luteransku bogosloviju. Između 1675. i 1788. godine univerzitet je uveo koncept hijerarhije akademskih titula i napredovanja.
1801. godine, pod zapovjedništvom admirala Horatio Nelsona, britanska flota bombardirala je Kopenhagen tijekom Bitke dok Kopenhagena, uništavajući pritom većinu univerzitetskih zgrada. Do 1836. godine počelo se sa gradnjom nove centralne univerzitetske zgrade koja je zbog opsežnosti radova dovršena tek krajem vijeka. Univerzitetska biblioteka, zoološki muzej, zoološki muzej, botanički vrt sa plastenicima i a tehnička škola započeli su sa radom tokom toga perioda.
U periodu od 1842. do 1850. godine fakulteti u okviru univerziteta su reorganizirani. Počevši od 1845. godine pa sve do 1862. univerzitet je organizirao nordijske studentske susrete sa Univerzitetom u Lundu. Zajedno su uz studente ova dva univerziteta u susretima sudjelovali i studenti sa Univerziteta u Uppsali i Univerziteta u Oslu. Na sudjelovanje u projektu su pozvani i studenti sa Univerziteta u Helsinkiju ali im Ruska Imperija nije pristala izdati dozvole za putovanje iz tada ruske Finske. Prve studentice su upisane 1877. godine. U periodu od 1960. do 1980. došlo je do velikoga rasta ove institucije. U 1970-im je provedena i demokratizacija uprave, da bi model od 1973. bio primijenjan i na sve ostale institucije visokog obrazovanja u Danskoj. Takve su reforme ukinute 2003. godine.
Vinkovačke jeseni
Vinkovačke jeseni je tradicionalni hrvatski folklorni festival u Vinkovcima.
Festival Vinkovačke jeseni je osnovan 1966. godine, te je ubrzo od osnutka postao najveći i najpoznatiji kulturni događaj grada Vinkovaca, cijele Slavonije, pa čak i cijelog kontinentalnog dijela Hrvatske. Vinkovačke jeseni nude sve što bi ljubitelji ovakvih festivala mogli očekivati.
Povijest
Prve Vinkovačke jeseni su organizirane u rujnu 1966., te su ubrzo nakon toga postale jedan od najpoznatijih festivala ovakve vrste u cijeloj Hrvatskoj. U prvome planu ovoga festivala su njega narodnih plesova, nošnji i običaja kako bi se različite tradicionalne vrijednosti iz narodnog života Slavonije očuvali.
Općenito
Vinkovačke jeseni se održavaju svake godine u mjesecu rujnu koji je ujedno i početak jeseni, po kojoj je i ovaj festival dobio ime. Razlog za osnivanje ovoga festivala je taj što je jesen godišnje doba koje Slavonce za njihov mukotrpan rad najviše nagradi. Ovaj festival je ubrzo počeo povezivati sve one koji su ljubitelji kulturne baštine, narječja i starih običaja. Velika razmjena kulturnih dobara je dovela do toga da se ubrzo ovaj festival obogatio za još ponešto.
U posljednjih 40 godina svojega postojanja su Vinkovačke jeseni postigle mnogo više od očekivanog. Tako su se u vremenu u kojem postoje sve više obogaćivale, zbog čega se može smatrati kako su one jedan od najvažnijih festivala ove vrste u cijeloj Hrvatskoj. S ovim festivalom se pokušavaju objasniti manire slavonskog puka, njegov smisao za humor, te sveukupan slavonski način života.
U danima trajanja ovoga festivala saznaju gledatelji se o raznovrsnosti folklora u Slavoniji, te o inozemnome folkloru koji u njemu sudjeluje. Pozornica je vrijeme trajanja festivala privremeno napravljena, te je kao zamišljena kao pozornica na otvorenome. Kostimi i scenografija su tematski, pa u tome dolazi ljepota oblika i boja nošnji, te zvukova tamburica i gajdi u prvi plan.
Ročester
Ročester se može odnositi na
Fehim Spaho
Fehim ef. Spaho (Sarajevo, 13. februara 1877. – Sarajevo, 14. februara 1942.), bošnjački je teolog, naučnik, književnik i prevoditelj, šesti po redu reis-ul-ulema u periodu Kraljevine Jugoslavije i Nezavisne Države Hrvatske. Brat je vođi Jugoslavenske muslimanske organizacije Mehmedu Spahi.
Vrijednim se smatraju njegovi prijevodi arapskih i turskih tekstova na bosanski jezik. Preveo je Gazi Husrev-begove vakufname te priredio izdavanje rudarskog zakonika sultana Sulejmana I. iz 1536. godine.
Biografija
Fehim Spaho rođen je u staroj porodici s obrtničkim korijenima. On će se kasnije izjašnjavati kao Hrvat, a brat Mustafa, po profesiji inženjer, kao Srbin. Brat Mehmed se u studentsko vrijeme izjašnjavao kao Srbin, a poslije se nije htio nazivati ni Srbinom ni Hrvatom. Fehimov otac Hadži Hasan ef. radio je kao muderiz Gazi Husrev-begove džamije i direktor šerijatske sudačke škole. Fehim je u Sarajevu završio mekteb ibtidaiju, a potom ruždiju, te se upisao u gimnaziju da bi prešao u Šerijatsku sudačku školu, koju prve tri godine upisuje i pohađa kao privatist (privatno ili vanredno), a onda četvrti i peti razred završava kao đak-šerijatlija.
Karijeru u državnoj službi započeo je u oktobru 1895. kao vilajetski arhivist u upravnom odjelu Zemaljske vlade u Sarajevu. Godine 1908. postao je vladin perovođa, zatim sekretar, a 1920. preuzeo je dužnost načelnika islamskog odjela u Ministarstvu vjera u Beogradu. U Sarajevo se vratio 1923. kao viši vladin savjetnik i nadstojnik odsjeka za vjeroispovijesti. Iste je godine kao nepoćudan penzionisan, opet vraćen u službu i ponovno penzionisan.
Njegovi književni radovi su raznovrsni i raznorodni od originalne pripovjetke, prevedenih romana sa turskog jezika, i pripovjetke turskog i arapskog jezika preko historijsko-komparativnih, kulturno-historijskih, političko-historijskih, religijskih i šerijatsko-pravnih rasprava i studija. Čak je prvi Fehim ef. Spaho preveo, prvi s arapskog na bosanski jezik, 206 noći iz Hiljadu i jedne noći, najpoznatijeg djela i najveće riznice svjetske književnosti. Ne samo to, Fehim ef. Spaho je prvi Bošnjak koji je ne jedan nego osam romana tijekom 1922., 1923., 1914. godine preveo na bosanski jezik.
Naibom Islamske zajednice i predsjednikom Vrhovnog šerijatskog suda imenovan je 1936. godine. Dvije godine nakon smrti reis-ul-uleme Maglajlića, 26. travnja 13 od 20 glasova postavljen je na njegovo mjesto. Ustoličen je za reis-ul-ulemu svečano 10. juna 1938. u Carevoj džamiji u Sarajevu.
Polemika Spaho-Handžić razvila se na stranicama Kalendara Narodne uzdanice 1939. godine. Zagovarao je koncept tumačenja islama u skladu s razvitkom savremenog života. Dopustio je usklađivanje islamskog načina mjerenja vremena s astronomskim kalendarom, što je bitno za određivanje važnijih datuma kao što je početak Ramazana i njegov kraj te početak Bajrama. Smatrao je da islam mora prihvatiti savremeno bankovno poslovanje, što znači da se može ukamaćivati vakufski novac. Međutim, protivio se mješovitim brakovima i blagovanju mesa životinja koje nisu obredno zaklane po šerijatu. Podržavao je zabranu političke agitacije i nošenja šešira islamskim vjerskim službenicima.