cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brickeln
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ditmaršen Brikeln se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ditmaršen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 8 metara. Površina opštine iznosi 6,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 223 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 37 stanovnika/km².
Drvo (materijal)
Estetska svojstva
Estetska svojstva drva primjećuju se vidom, njuhom i dodirom. Sva botaniča vrsta drva ima karakteristična estetska svojstva. Ona su važna kod upotrebe drva u stambenim ili javnim prostorima gdje je drvo vidljivo i izloženo dodiru, pa se odabir vrste drva vodi prema estetskim svojstvima.
Tekstura drva
Tekstura drva je slika anatomskih elemenata građe drva promatrana prostim oko. Po teksturi razlikujemo botaničku vrstu drva. Ovisno o presjeku može biti čeona (čelo drvenog predmeta), radijalna (tekstura blistače) i tangentna (tekstura bočnice). Tesktura drva može biti pravilna i nepravilna. Predmeti napravljeni od drva nepravilne tekstura mogu biti vrlo atraktivni i cijenjeni.
Finoća drva
Finoća drva se odnosi se na veličinu, raspored i tok elemenata građe drva, kao i na širinu i izgled godova. Drvo je finije ako su elementi građe i godovi pravilno raspoređeni, ujednačeni i sitni.
Sjaj drva
Sjaj drva je sposobnost površine da odražava svjetlost. Budući da domaće vrste imaju malen ili nikakav sjaj, on se pojačava površinskom obradom predmeta.
Miris drva
Miris drvapotječe od hlapljivih tvari koje se nalaze u njemu. On može biti ugodan (bor, smreka), neugodan (cer) i neutralan (hrast, bukva, jasen). Neugodan miris može biti znak uznapredovalog napada gljivica, tj. truljenja.
Ogrijevna vrijednost drva
Za ogrijevno drvo upotrebljava se drvo koje se ne može kvalitetnije iskoristiti radi svojih grešaka (kvrge, promjene boje, oštećenja od insekata) ili malih dimenzija (ostaci od prerade). Količina ogrijevnog drva najčešće se računa i plaća po prostornom metru.
Ogrijevna vrijednost drva kreće se od 2040 (bagrem) do 1110 (jablan, vrsta topole) kWh po prostornom metru. Hrast se nalazi između sa 1890, kao i bukva sa 1850 kWh/pm.
Kada se promatra ogrijevna vrijednost prema težini drva, redoslijed vrsta je drugačiji. Naime, ogrijevna vrijednost čiste drvne tvari kreće u uskim granicama, od 18,5 do 19 MJ/kg, a povećavaju je smole, ulja i voskovi koji se pojavljuju u drvu četinjača.
Ogrijevna snaga drva pada sa povećanjem vlage, jer se dio energije troši na isparavanje vode iz drva. Stoga je najisplativije koristiti suho ogjevno drvo.
Opština Remetea, Harghita
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 754 m.
Drvo (materijal)
Zapaljivost drva
U današnje vrijeme sve se veća pažnja daje sigurnosti življenja. Stoga se zapaljivost drva često puta stavlja na prvo mjesto. Međutim, potrebno je znati da drvo gori na površini, a da pri tome konstrukcija zadržava svoju čvrstoću, za razliku od metalnih konstrukcija koje se deformiraju na povišenoj temperaturi, ili betonskih konstrukcija koje iznenada pucaju. Osim toga toga, u stambenim prostorima mnogi su materijali lakše zapaljivi od drva i mogu stvoriti vrlo otrovne plinove.
Zapaljivost drva ublažava se usporivačima gorenja ili se potpuno sprečava impregnacijom sredstvima na osnovi aluminijevog hidroksida, magnezijevog hidroksida, amonijevog polifosfata, antimonovog trioksida, te spojeva fosfora, dušika i bora.
Toplinska svojstva
Drvo je slab vodič topline, što ga čini izvrsnim izolacijskim materijalom.
Akustična svojstva
Drvo je dobar vodič zvuka, a njegova akustično-rezonancijska svojstva čine ga nezamjenjivim materijalom za izradu glazbala. Ploče izrađene od drva drugačije provode zvuk i mogu poslužiti kao zvučna izolacija.
Drvo u skulpturi
mini| [[Donatello, Oltarne skulpture franjevačke Crkve sv. Ivana, Venecija]] Drvo je jedan od najstarijih tradicionalnih materijala koji su se koristili u kiparstvu. Umjetnici su od prapovijesti cijenili njegovu tvrdoću, oblik, boju i strukturu, ali i podatnost oblikovanju. Iako se može umjetnički oblikovati svaka vrsta drveta, umjetnici preferiraju neke vrste.
Ono zahtjeva posebnu obradu gdje se od debla tesanjem odstranjuje višak i tako plastički oblikuje. Na koncu se obrađuje njegova površina do željenog oblika, teksture i po želji boje (bojenje).
Drvorezbarstvo je tehnika ukrašavanja drva plitkim iili dubokim rezom, koje dolazi do izražaja napose pri izradi predmeta umjetničkog obrta (škrinje, klupe, ormari, i dr.).
Drvo se također koristi kao materijal za grafičku tehniku drvoreza.
Drvo ne traje dugo poput drugih kiparskih materijala, jer naposljetku strada od truljenja, pucanje, insekata ili vatre.
Drvo u arhitekturi
mini| Drvene crkve na ruskom otoku [[Kiži su izgrađene u 14. st. bez ikakvih veziva, pa čak i bez čavala]] Drvo je prirodni građevni materijal koji se upotrebljava u obliku greda (vertikalnih i horizontalnih), mosnica, dasaka, šindre, i dr.; ali i kao pomoćni materijal (oplata) za gradnju od drugih materijala kao što je kamen ili beton.
Drvena arhitektura je naziv za građevine kojima je osnovni konstruktivni materijal (nosive stijene, stropovi, krovna konstrukcija) izveden od drveta.
Drvo se također koristi za ukrašavanje građevina.
Glušci (razvrstavanje)
Glušci se može odnositi na:
Rediu Aldei, Aroneanu
Rediu Aldei je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Aroneanu.
Pugled (Semič, Slovenija)
Pugled je naselje u slovenskoj Općini Semiču. Pugled se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Rediu Aldei, Aroneanu
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 343 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 102 m.
Pugled (Semič, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 19 stanovnika.
Сибирски тигар
Latinična verzija
Сибирски тигар или манџурски тигар (Panthera tigris altaica) је једна од подврста тигра. Сибирски тигрови су критично угрожена врста животиња и врло их је мало у природи — око 400 јединки. У заточеништву има око 600 јединки.
Опис
Сибирски тигар је дуг од врха њушке до краја репа 3,2 m. Висина до рамена може бити до 1 метра, што га чини највећим и наснажнијим међу тигровима. Може тежити од 200 до 250kg. Црне пруге на тигровом рђаво-жутом крзну распоређене су по целом телу, при чему не постоје две идентичне животиње, те се пруге могу упоредити са отиском прстију код човека. Основна боја на леђима је тамнија, са стране мало светлија. Са доње стране тела и унутрашњост ногу крзно је беле боје. Длака сибирског тигра је дужа и гушћа од длаке осталих тигрова.
Особине понашања и животне историје
У природи лови и мале и велике животиње, а посластица су му дивље свиње. Кад су велике зиме и у недостатку хране ловиће и мишеве. Када лови, тигар вреба, изненада се муњевито баца на жртву и забада канџе дубоко у леђа жртви. Убијену животињу одвлачи дубоко у густиш, где једе до ситости. Зна се и преждеравати, може да поједе и преко 20 kg меса, након чега цео дан спава, прекидајући сан једино одласком на појило. Он није избирљива животиња, једе све, од коже са крзном па све до костију. Тигрови су плашљиве животиње, када први пут сретне човека највероватније ће се уплашити и побећи, али тигрови који често у природи долазе у контакт са човеком увиде да је човек лаган плен.
Женка сибирског тигра постаје полно зрела са 3—4 године, као и мужјак. Пари се десетак дана, а некад и дуже. Након парења женка је гравидна од 105 до 108 дана. Неколико дана пре окота припрема јазбину. Три дана пре окота сисе се напуне млеком и видно обесе. Време окота траје и до 9 сати зависи колики је број младунаца. Тигрица у леглу има 3—4 младунца, који се легу у размацима од 1 до 2 сата. Како се младунци коте, мајка их брижно суши лизањем и одгриза пупчану врпцу, и за кратко време мали тигрић налази сису и почиње сисати прво млеко. Младунци већ са 2—3 недеље отворе очи, али још не виде, тек са 4 недеље потпуно прогледају. Са 2 месеца старости почињу јести месо, а млеко сисају све до 7 месеци старости, некад и дуже. Младунци су веома разиграни, у тој својој игри уче вештину лова, која ће им требати кад одрасту. Уз мајку младунци остају око 2 године. Након тог времена одвајају се од мајке и почињу самосталан живот.
PC (razvrstavanje)
PC može označavati:
Opština Putla Villa de Guerrero, Oaxaca
Putla Villa de Guerrero je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 10642 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 928 m.
Andrzej Zawada
Pripreme za zimske uspone u Himalajima
U to vrijeme već je bila izrasla generacija vrsnih penjača: Wanda Rutkiewicz, Jerzy Kukuczka, Krzysztof Wielicki, Wojciech Kurtyka i dr, koje će Zawada predvoditi u zimskim usponima.
Agua Escondida, San Miguel Totolapan
Agua Escondida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Miguel Totolapan.
San Lazzaro degli Armeni, Venezia
San Lazzaro degli Armeni je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Novi Glog (Sveti Ivan Žabno)
Novi Glog je naselje u Hrvatskoj, koje upravno pripada općini Sveti Ivan Žabno u Koprivničko-križevaškoj županiji.
Elephant Butte, New Mexico
Elefant Bjut je grad u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.431, što je 41 (2,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Colle del Lupo, Pistoia
Colle del Lupo je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Agua Escondida, San Miguel Totolapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2782 m.
Colle del Lupo, Pistoia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 102 m.
San Lazzaro degli Armeni, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -9999 m.
La Laja, Axtla de Terrazas
La Laja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Axtla de Terrazas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 121 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 98 m.
Univerzitet u Nottinghamu
Univerzitet u Nottinghamu (The University of Nottingham) je univerzitet u Nottinghamu, Velika Britanija. Osnovan je 1948. godine, s time da je njegova preteča - University College Nottingham - osnovan 1881. Posjeduje kampuse u Kini i Maleziji.
Aranđelovac
Aranđelovac je grad i opština u Srbiji. Nalazi se u podnožju planina Bukulja i Venčac na oko 255 m nadmorske visine, na 76 km od Beograda. Opština obuhvata dve gradske i 18 seoskih mesnih zajednica. U samom gradu nalazi se Bukovička banja. Administrativno pripada Šumadijskom okrugu sa sedištem u Kragujevcu. Prema poslednjem popisu iz 2002. godine u gradu je živelo 24.309 stanovnika, a na području opštine 48.129 stanovnika.
Etimologija
Sadašnja teritorija grada najvećim delom je pripadala selu Vrbica. Pošto je knez Miloš često boravio u lečilištu Bukovičke banje odluči da u Vrbici 1858. godine podigne crkvu (jednu od nekoliko pokajnica) i posveti je Svetom Arhanđelu Gavrilu, a od dela sela Vrbice sa delom sela Bukovik formira varoš kojoj da ime Aranđelovac.
Znamenitosti
Ono po čemu je Aranđelovac najpoznatiji je blagotvornost kisele vode kojom je još 1811. godine svoje zdravlje krepio Dositej Obradović. Na lični zahtev kneza Miloša, bukovička voda je dopremana u butelama i korišćena na dvoru, a početkom XX veka počinje i ručno flaširanje kisele vode "Knjaz Miloš" da bi se kroz decenije punjenja ova voda okitila najvišim međunarodnim odličjima za kvalitet. Kada se pomene voda ne može se zaobići ni velelepni park Bukovičke banje koji se prostire na površini od 21,5 ha sa stalnom postavkom mermernih skulptura, najpoznatijih naših i svetskih autora, nastalih u tridesetogodišnjem postojanju međunarodne smotre umetnosti Mermer i zvuci koja pored mermernih skulptura organizuje i manifestaciju "Svet keramike", a organizuje i pozorišne predstave, koncerte i folkorne priredbe. Sve manifestacije obavljaju se na letnjoj otvorenoj sceni ili u prelepoj "Sali kneževa" hotela "Staro zdanje", građevine stare preko 150 godina, koju gradu podari dinastija Obrenović. U parku se nalazi i paviljon knjaza Miloša i nekoliko izvora mineralne vode koja se u banjskom lečilištu koristi zajedno sa glinom za lešenje oboljenja gastrointestinalnog i hepatolibijarnog sistema, bolesti respiratornog sistema i povrede lokomotornog sistema.Pored fudbalskog kluba Šumadija, OFK Aranđelovac, KMF Seničani, tu su Rukometni klub Izvor kao i rukometni klub Šamot.
Slobodarska tradicija ovog kraja ostavila je za sobom uspomenu na podizanje Prvog srpskog ustanka u selu Orašac 6 km od Aranđelovca, gde se nalazi memorijalni kompleks smešten oko Marićevića jaruge gde je započeto stvaranje moderne srpske države, a Karađorđe izabran za vođu ustanka.
Aranđelovac ima i dva Hrama Sv. arhangela Gavrila. Jedan je onaj u kome je služio prota Atanasije bukovički, koji je zakleo ustanike na vernost otadžbini, podignut 1835. godine na temeljima srednjevekovne crkve iz 1480. godine. Drugi je podigao knez Miloš, onaj po kome je Aranđelovac dobio ime. Novosagrađen Hram Sv. Ap. Petra i Pavla u naselju Seničani, jedan je od najvećih u Šumadiji. U blizini se nalazi nekadašnji srednjevekovni Manastir Svetog Arhangela Mihaila u Brezovcu, crkve brvnare u Venčanima i Darosavi. U neposrednoj blizini, u Topoli nalazi se mauzolej kralja Petra I na Oplencu kao i Karađorđeva crkva, zatim srednjevekovni manastiri Voljavča, Nikolje i Blagoveštenje.
Na 10 km od Aranđelovca je 1976. podignuto akumulaciono Garaško jezero za snadbevanje vodom Aranćelovca i okoline. Jezero se prostire na površini od oko 65 ha, najveće dubine 22 m, poribljeno je i predstavlja omiljeno izletište građana Aranđelovca zajedno sa bazenom pored samog jezera koji u svom sadržaju ima i sporske terene i ugostiteljski objekat.
Aranđelovački muzej ima svoju stalnu postavku kome pripada Risovačkoj pećini, na samom ulazu u grad, iz doba neolita, a u blizini koje se nalazi i etno-kuća.
Privreda
Najpoznatije preduzeće iz Aranđelovca je AD "Knjaz Miloš" koje sem pomenute mineralne vode, proizvodi i puni sokove i energetske napitke. Holding korporacija "Šamot" proizvodi vatrostalne materijale i vrši eksploatisanje ruda, a za proizvodnju elektroporcelana i izolatora zadužen je "Elektroporcelan". Elektrokeramika proizvodi se u DD "Elka". Eksploataciju mermera vrši preduzeće "Venčac" a proizvodnjom PVC cevi bavi se PP "Peštan". DD "Kubršnica" proizvodi građevinski materijal (opeke i montažne nosače). Pored pomenutih postoji veliki broj manjih privatnih preduzeća a o turizmu se staraju dva hotela:"Šumadija" i "Izvor", odmaralište INO, motel "Lovački dom" na Bukulji, te veliki broj privatnih smeštajnih kapaciteta i mnoštvo kafića i restorana.
Turizam
U Aranđelovcu se nalazi "Aqua park" za decu.
Malo Ilino
Malo Ilino je naselje u Republici Makedoniji, u jugozapadnom delu države. Malo Ilino pripada opštini Demir Hisar.
Yonne (departman)
Jon je departman u severozapadnom delu centralne Francuske. Pripada regionu Burgundija, a glavni grad departmana (prefektura) je Okser. Departman Jon je označen rednim brojem 89. NJegova površina iznosi 7.427 km². Po podacima iz 1999. godine u departmanu Jon je živelo 333.221 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 45 stanovnika po km².
Malo Ilino
Prirodni uslovi
Naselje Malo Ilino je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 55 km severozapadno.
Malo Ilino se nalazi u severozapadnom delu oblasti Demir Hisar. Naselje je položeno u izvorišnom delu toka Crne reke, na istočnim visovima Ilinske planine. Nadmorska visina naselja je približno 920 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Malo Ilino je imalo 50 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Testament Bolesława III Krivoustog
Karakteristike
Cilj njegova testamenta bio je da osigura veću stabilnost zemlje. Kraljevinu Poljsku je podijelio svojim sinovima, s tim da je najstariji dobio položaj Seniorskog (višeg) vojvode, sa domenom i prijestolnicom u Krakovu, i prerogativima nad vojnim, međunarodnim i crkvenim pitanjima.
Taj njegov seniorski sistem bio je polovična mjera između primogeniture i jednake raspodjele među svim muškim nasljednicima, osmišljen da zadovolji sve sinove, ipak je i on izazvao neslaganje i na kraju doveo do raspada kraljevstva.
Bołeslav III podjelio je zemlju na pet vojvodstva, za četiri sina i jedno nadvojvodstvo koje je trebalo postati domena Seniorskog vojvode. U njegovom slučaju pripala je njegovom najstarijem sinu Vladislavu II, koji je postao Seniorski vojvoda. Ali je on predvidio da kasnije postane nenasljedna i nedjeljiva, kao nukleus kraljevstva sjedište Seniorskog vojvode kog bi birao sejm.
Seniorsko vojvodstvo Krakov
Bio je feud namjenjen onom tko vrši funkciju Seniorskog vojvode, nešto kao federalni teritorij, on se vjerojatno sastojao od zapadne Malopoljske i istočne Velikopoljske, sa prijestolnicom u Krakovu.
Vojvodstvo Sczecin
Bio je feud namjenjen da bude lično vlasništvo Seniorskog vojvode, a sastojao se od sjeverne Šleske sa prijestolnicom u Szczecinu
Vojvodstvo udovice
Bio je feud namjenjen za uzdržavanje Bołeslavove udovice Salome von Berg, a sastojao se od kraja oko Łęczyce.
Vojvodstvo Južna Šleska
Je feud dat najstarijem sinu Vladislavu, koji se sastojao odjužne Šleske sa prijestolnicom u Wrocławu.
Univerzitet u Barceloni
Univerzitet u Barceloni (Universitat de Barcelona, UB; ; Universidad de Barcelona) je javni univerzitet u Barceloni. Osnovan je 3. novembra 1450. godine, što ga čini petim najstarijim univerzitetom u Španiji i jednim od najstarijih univerziteta na svijetu. Sa svojih 75 preddiplomskih, 353 diplomskih i 96 doktorskih programa institucija je 2012. rangirana kao najbolji univerzitet u Španiji i ukupno 176. u svijetu na osnovu QS World University Rankings-a.
Testament Bolesława III Krivoustog
Velikopoljsko vojvodstvo
Bio je feud namjenjen sinu Mješku, koji se sastojao od zapadne Velikopoljske sa prijestolnicom u Poznanu.
Sandomjersko vojvodstvo
Bio je feud namjenjen sinu Henriku, koji se sastojao od istočne Malopoljske sa prijestolnicom u Sandomierzu.
Najmlađi sin Kazimir, nije dobio ništa jer je rođen nakon što je umro Bołeslav III.
Sibirski tigar
Sibirski tigar ili amurski tigar (Panthera tigris altaica) je jedna od podvrsta tigra. Sibirski tigrovi su kritično ugrožena vrsta životinja i vrlo ih je malo u prirodi — oko 400 jedinki. U zatočeništvu ima oko 600 jedinki.
Opis
Sibirski tigar je dug od vrha njuške do kraja repa 3,2 m. Visina do ramena može biti do 1 metra, što ga čini najvećim i nasnažnijim među tigrovima. Može težiti od 200 do 250kg. Crne pruge na tigrovom rđavo-žutom krznu raspoređene su po celom telu, pri čemu ne postoje dve identične životinje, te se pruge mogu uporediti sa otiskom prstiju kod čoveka. Osnovna boja na leđima je tamnija, sa strane malo svetlija. Sa donje strane tela i unutrašnjost nogu krzno je bele boje. Dlaka sibirskog tigra je duža i gušća od dlake ostalih tigrova.
Glava mu je okrugla, urešena manjim ušima, na kojima sa zadnje strane dolazi po jedna veća bela mrlja. Oči su mu žutosmeđe, a njuška nešto kraća od njuške lava. Brkovi su dužine i do 20 cm, a s bočnih strana obraza ima dužu dlaku. Jezik mu je dug i hrapav, a u čeljustima ima snažne očnjake s vrlo oštrim rubom s unutrašnje strane, poput noža, a njihova dužina seže i do 6 cm. Na dugim i snažnim nogama ima ogromne šape s pet prstiju s oštrim i dugim kandžama, koje prema potrebi uvlači ili izvlači. Rep sibirskog tigra može imati dužinu do 90 cm. Ženka sibirskog tigra manja je od mužjaka, ali ima sva obeležja kao i mužjak.
Osobine ponašanja i životne istorije
Samački život prekida se jedino u doba parenja kada se druže dve životinje suprotnih polova. Svoju teritoriju, koju ljubomorno čuva, obeležava ogrebotinama po stablu i uriniranjem. Tigar nije isključivo noćna životinja, sreće se u bilo koje doba dana, gde vreba plen na rubovima šuma, u gustoj travi ili pored staze kojom prolaze životinje. Omiljena su mu mesta uz reke i pojilišta. Najčešće kreće u lov početkom sumraka ili u rano jutro pre izlaska sunca. Vrlo je brz i nečujno se kreće, može odskočiti vrlo daleko, i vrlo visoko. Loš je penjač. Voli vodu, dobar je plivač.
U prirodi lovi i male i velike životinje, a poslastica su mu divlje svinje. Kad su velike zime i u nedostatku hrane loviće i miševe. Kada lovi, tigar vreba, iznenada se munjevito baca na žrtvu i zabada kandže duboko u leđa žrtvi. Ubijenu životinju odvlači duboko u gustiš, gde jede do sitosti. Zna se i prežderavati, može da pojede i preko 20 kg mesa, nakon čega ceo dan spava, prekidajući san jedino odlaskom na pojilo. On nije izbirljiva životinja, jede sve, od kože sa krznom pa sve do kostiju. Tigrovi su plašljive životinje, kada prvi put sretne čoveka najverovatnije će se uplašiti i pobeći, ali tigrovi koji često u prirodi dolaze u kontakt sa čovekom uvide da je čovek lagan plen.
Ženka sibirskog tigra postaje polno zrela sa 3—4 godine, kao i mužjak. Pari se desetak dana, a nekad i duže. Nakon parenja ženka je gravidna od 105 do 108 dana. Nekoliko dana pre okota priprema jazbinu. Tri dana pre okota sise se napune mlekom i vidno obese. Vreme okota traje i do 9 sati zavisi koliki je broj mladunaca. Tigrica u leglu ima 3—4 mladunca, koji se legu u razmacima od 1 do 2 sata. Kako se mladunci kote, majka ih brižno suši lizanjem i odgriza pupčanu vrpcu, i za kratko vreme mali tigrić nalazi sisu i počinje sisati prvo mleko. Mladunci već sa 2—3 nedelje otvore oči, ali još ne vide, tek sa 4 nedelje potpuno progledaju. Sa 2 meseca starosti počinju jesti meso, a mleko sisaju sve do 7 meseci starosti, nekad i duže. Mladunci su veoma razigrani, u toj svojoj igri uče veštinu lova, koja će im trebati kad odrastu. Uz majku mladunci ostaju oko 2 godine. Nakon tog vremena odvajaju se od majke i počinju samostalan život.
Rancho Nuevo de la Sierra, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Rancho Nuevo de la Sierra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2201 m.
Costa-Rustigazzo, Piacenza
Costa-Rustigazzo je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 496 m.
Antonio Frías, Villa Unión
Antonio Frías je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Villa Unión.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 544 m.
Las Palmeras, Mexicali
Las Palmeras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Biotehnologija
Biotehnologija predstavlja primenu bioloških aktivnosti za dobijanje nekog proizvoda ili ostvarivanje nekog procesa. Ona se deli na:
Osnovno pitanje vezano za savremenu biotehnologiju jeste kako racionalno iskoristiti prednosti koje ona pruža, a da se pri tome spreče potencijalne negativne posledice po čoveka i njegovu životnu sredinu.
Tehnika kloniranja
Kloniranje je postupak stvaranja genetički identičnih kopija nekog organizma. Sam proces kloniranja je sledeći: iz organizma davaoca uzima se somatska ćelija i spaja se sa neoplođenom jajnom ćelijom primaoca kojoj je uklonjeno jedro. Posle spajanja dve ćelije dolazi do razvića embriona koji se implantira u matericu surogat - majke, gde se dalje normalno razvija. Potomak je genetički isti kao organizam davaoca.
Prvi primer kloniranja sisara bila je ovca Doli, 1997.g.(U projektu kloniranja ovce Doli od 277 pokušaja kloniranja uspeo je samo jedan.)
Saopšteni su i podaci o uspešnom kloniranju različitih vrsta životinja (npr. miša, mačke). Kloniranje je, navodno, uspešno primenjeno i kod čoveka. (Može se klonirati i gen postupcima koji su opisani u genetički inženjering.) Postoje dve osnovne vrste kloniranja:
Reproduktivno kloniranje ima za cilj stvaranje nove jedinke, a terapeutskim kloniranjem se proizvode ćelije kojim bi se lečile bolesti (npr. paraliza, dijabetes i dr.)
Primer prirodnog kloniranja jesu jednojajni blizanci.
Osim gore opisanog pravog kloniranja, može se spomenuti još i transgeneza. Transgeneza označava prenos jednog ili više gena iz DNK jednog organizma u DNK primaoca. Prenos gena može se izvesti i između različitih vrsta, a takva životinja (biljka) se naziva transgena. Najpoznatiji primeri prve generacije transgenih biljaka koje su otporne na štetne insekte ( sadrže transgen iz bakterije koji im daje sposobnost sinteze otrova efikasnog protiv insekata) ili herbicide. U drugu generaciju spadaju biljke kojima je poboljšan kvalitet – promenjen sastav masti, obogaćene su vitaminima i dr.
Проток гена
Проток гена или ток гена, скраћено генoток, је појава да гени пређу из једне популације у другу и постану део њеног генског фонда. Промена учесталости алела је у овом случају последица кретања јединки тј. миграција, пошто јединке са собом носе и своје алеле. Имиграција је долазак јединки у нову, циљну популацију, а емиграција одлазак јединки из популације.
Миграција у и из популације може да буде одговорна за знатне промене у фреквенцијама алела (удела чланова који носе одређену варијанту гене). Генска имиграција може такође да доведе до додавања нових генетичких варијанти успостављеном генском фонду одређене врсте или популације.
Баријере протоку гена
Физичке баријере протоку гена су обично, али не увек, природне. Оне обухватају непроходне планинске венце, океане, или велике пустиње. У неким случајевима, оне могу да буду вештачке, баријере које је формирао човек, као пто је Кинески зид, за који се сматра да је спречавао проток гена природне биљне популације. За једну од биљки,, је показано да има нижу заступљеност генетичке диференцијације него биљке , и Prunus armeniaca које су настањене на супротној страни зида. Разлог је да је Ulmus pumila првенствено поленисана ветром, док су остале биљке углавном зависне од инсеката. Узорци исте врсте који расту на супротним странама зида су развиле генетичке разлике, зато што једва да има протока гена који би омогућио рекомбинацију генског фонда.
Hey Jude
"Hey Jude" je pjesma koju je napisao engleski rock muzičar Paul McCartney, a koja se tradicionalno pripisuje tandemu Lennon–McCartney, te koja je izdana kao singlica njihovog benda The Beatles 1968. godine. Po svom stilu predstavlja baladu, a originalno je bila naslovljena "Hey Jules", što se najčešće tumači nastojanjem McCartneya da utješi Lennonovog sina Juliana, čiji su roditelji u to vrijeme prolazili kroz razvod. Poznata je po tome što traje čak sedam minuta, te se stoga smatra jednom od najdužih pjesama u historiji suvremene zabavne muzike.
Izdana je u augustu 1968. i predstavljala je prvu singlicu koju su The Beatles snimili za izdavačku kuću Apple Records. "Hey Jude" je došla na prvo mjesto britanske top-liste, postavši dotad najdužom pjesmom kojoj je to uspjelo. Također je došla na prvo mjesto američke top-liste gdje je ostala punih devet tjedana.
Krzeszów (Kamienna Góra)
Krzeszów (njemački: Grüssau) je selo 1,605 stanovnika na jugozapadu Poljske u Donjošleskom vojvodstvu.
Geografske karakteristike
Krzeszów leži u dolini rijeke Zadrne, udaljen 7 km jugozapadno od Kamienne Góre i 27 km od Wałbrzycha. Iako samo selo poznat je po nekadašnjoj cistercitskoj opatiji, koja je 2004. proglašena Nacionalnim spomenikom.
Ona dominira mjestom sa svojom velikom baroknom crkvom iz 17. vijeka, koja je duga 118 m. Crkveni brod je dug 80 m i širok 29 m (visok 25,7 m).
thumb|left|260px| Pogled na [[opatija (vjerska institucija)|opatiju]]
Historija
Počeci opatije u Krzeszówu datiraju iz 1242., kad je u šumi Cressebor (danas selo Krzeszówek) trebao biti sagrađen samostan za Benediktince iz Češke, kao donacija vojvodkinje Ane od Češke, udovice Henrika II koji poginuo u Bitci kod Legnice.
Opatiju je ipak podigao 1289. vojvoda od Świdnice - Bolko I Surovi (unuk Henrika II), za cistercite iz Henrykówa.
Prvi redovnici došli su u Krzeszów u augustu 1292. i smjestili su se u već podignute zgrade. Opatija je vremenom dograđivana i materijalno obogaćivana tako da je imala preko četrdeset mjesta kao svoje feude.
Nakon pruske aneksije Šleske 1741., opatija je malo pomalo izgubila značaj. Većina knjiga iz biblioteke i dio opreme odneseni su u Wrocław, crkva je postala župna, a posljednji 47 opat postao je njen župnik.
Nakon Prvog svjetskog rata 1919. u samostan su se uselili Benediktinci, a nakon tog 1924. je uzdignut u rang opatije. Za Drugog svjetskog rata 1940. veći dio opatije je rekviriran i pretvoren u logor za raseljene osobe, a nakon tog za wrocławske Židove.
Benediktinci su se vratili u Krzeszów 1945., ali su godinu dana kasnije preseljeni u Bad Wimpfen, na njihovo mjesto došle su Benediktinke iz Lavova.
Mateo Garralda
Mateo Jesús Garralda Larumbe (Burlada, 1. prosinca 1969.), umirovljeni španjolski rukometaš i aktualni rukometni trener. Garralda je igrao na poziciji desnog vanjskog, a većinu svoje igračke karijere proveo je u Španjolskoj. Od 2016. godine izbornik je reprezentacije Čilea, s kojom je redovito igrao na međunarodnim natjecanjima.
Garralda se rukometom počeo baviti u rodnoj Burladi. Godine 1988. imao je svoj profesionalni debi u dresu BM Granollersa, odakle je 1991. godine prešao u Atlético Madrid. Nakon raspuštanja kluba 1992., prelazi u klub Teka Cantabria, s kojim je u dva navrata osvojio španjolsko prvenstvo, jedan superkup, jedan EHF Kup i jednu Ligu prvaka. Nakon dvije godine prelazi u Barcelonu, s kojom je u više navrata osvajao prvenstvo te domaće i međunarodne kupove. Uspješnu karijeru, mada ne tako trofejnu kao u Barceloni, imao je i u Portlandu, s kojim je također osvojio nekoliko prvenstava te nekoliko kupova. Godine 2006., u dobi od 37 godina, prelazi u Ademar León, gdje igra dvije sezone, prije nego prelazi u danski KIF Kolding. S Koldingom je 2009. godine postao danski prvak. Godine 2011. prelazi u AD Guadalajaru, gdje igra do 2012. godine kada odlazi u igračku mirovinu. Garralda je dugo vremena bio rekorder po broju nastupa u španjolskoj ligi, a do 2011. godine je bio i rekordni strijelac lige.
Za reprezentaciju Španjolske debitirao je 1988. godine te je igrao sve do 2007., osvojivši niz međunarodnih odličja s reprezentacijom. Bio je dio reprezentacije koja je osvojila zlatnu medalju na Svjetskom prvenstvu 2005.; na tom je turniru bio proglašen za najboljeg desnog vanjskog turnira, što mu je bilo drugo takvo priznanje, nakon 1993. godine, kada je bio i treći najbolji strijelac prvenstva. Uz svjetsko zlato, ima tri srebra i jednu broncu s Europskih prvenstava te dvije brončane medalje s Olimpijskih igara.
Nakon umirovljenja, Garralda se posvetio trenerskoj karijeri. Dvije je godine vodio AD Guadalajaru, nakon čega je jednu sezonu vodio rumunjski Știința Dedeman Bacău. Tokom 2015. godine kratko je vodio Portoriko da bi 2016. godine preuzeo reprezentaciju Čilea, koju vodi i danas i s kojom je redovito sudjelovao na međunarodnim natjecanjima.
Puževci
Puževci (mađarski: Pálmafa, prekomurski: Pužavci) je naselje u slovenskoj Općini Puconcima. Puževci se nalazi u pokrajini Prekomurju i statističkoj regiji Pomurju.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 194 stanovnika.
Filemón Nucamendi, Villaflores
Filemón Nucamendi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 636 m.
Las Matas, Tempoal
Las Matas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Makovo (Makedonija)
Makovo je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Makovo pripada opštini Novaci.
Prirodni uslovi
Naselje Makovo je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 30 km severoistočno.
Makovo se nalaze u krajnje zapadnom delu visokoplaninske oblasti Marijovo, kao jedno od najzabačenijih, ali i etnički najčistijih delova pravoslavnog slovenskog življa na tlu Makedonije. Naselje je položeno na zapadnim padinama Selečke planine. Jugoistočno od sela izdiže se glavno bilo planine. Nadmorska visina naselja je približno 710 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Makovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 71 stanovnika.
Pretežno stanovništvo po poslednjem popisu su etnički Makedonci (100%). Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Pterodactylus
Pterodactylus (grčki: πτεροδάκτυλος [pterodaktulos] – „krilati prst”) jest rod pterosaura čiji se pripadnici često nazivaju pterodaktilima. Bio je prvi koji je identificiran kao leteći gmaz i imenovan. Njegovi fosilni ostaci uglavnom se mogu pronaći u solnhofenskom vapnencu u Bavarskoj (Njemačka), koji je nastao u kasnojurskom periodu (rani tithonij), prije između 150,8 i 148,5 miliona godina, mada su djelići skeleta pronađeni u ostalim dijelovima Evrope i u Africi. Bio je mesožder i vjerovatno se hranio ribama i ostalim malenim životinjama. Kao i kod svih pterosaura, krila kod Pterodactylusa sastojala su se od kožne i mišićave membrane koja se protezala od njegovog izduženog četvrtog prsta do zadnjih udova. Iznutra su kao potpora služila kolagenska vlakna, a izvana keratinski grebeni.
Njegov naziv potiče od grčkog pteron (πτερόν, "krilo") i daktylos (δάκτυλος, "prst") i odnosi se na način na koji je jedan veliki prst pružao potporu cijelom krilu.
Opis
thumb|left|Veličina neodraslog holotipa (plavo) i odrasle jedinke (zeleno) u letu i stojećem položaju, u usporedbi sa čovjekom Pterodactylus je poznat iz preko 27 fosilnih primjeraka i, mada su velikim dijelom u pitanju mladunci, mnogi od njih imaju potpuno očuvane skelete. Otkriće nekoliko primjeraka sa dobro očuvanim tragovima mekog tkiva omogućilo je naučnicima da vjerno rekonstruiraju pravi izgled Pterodactylusa. Pterodactylus je bio relativno malen pterosaur, sa procijenjenim rasponom krila od oko 1,5 m kod vrste P. antiquus. Za ostale "vrste" nekada se smatralo da su bile i manje. Međutim, ispostavilo se da su ti manji skeleti pripadali mladuncima roda Pterodactylus, kao i rodovima koji su živjeli u isto vrijeme, kao što su Ctenochasma, Germanodactylus i Gnathosaurus.
Lubanje odraslih Pterodactylusa bile su duge i uske sa oko 90 velikih, kupastih zuba. Oni su se protezali prema nazad od vrha obije čeljusti i postajali su manji s većom udaljenošću od vrha (za razliku od nekih srodnika, kod kojih zubi nisu postojali na vrhu gornje čeljusti i gdje su većinom bili iste veličine). Također su se protezali dalje prema nazad nego kod njegovih bliskih srodnika, pa su nekih postojali i ispod nasoantrobitalnog otvora, najvećeg otvora na lubanji. Za razliku od srodnih vrsta, lubanja i čeljust bile su im prave, a ne zakrivljene prema gore. Malen, kukast kljun postojao je na samom vrhu čeljusti, mada i gornja i donja kuka nisu bile ništa veće od obližnjih zuba.
Vrat im je bio dug i pokriven čekinjastim piknovlaknima. Grlena vreća protezala se od oko sredine donje čeljusti do gornjeg dijela vrata. thumb|left|Rekonstrukcija Pterodactylus, kao i njegovi srodnici, imao je krestu na lubanji, koja se većinom sastojala od mekog tkiva. Kod odraslih Pterodactylusa ta kresta protezala se između stražnjeg ruba antorbitalnog otvora (najvećeg otvora na lubanji) i stražnjeg dijela lubanje. Zadnji dio kreste protezao se prema gore i time formirao kupastu strukturu koja se krivila prema nazad. Kresta se uglavnom sastojala od dugih, očvrsnulih vlakana (zavijenih u spiralan uzorak u kupastom dijelu kreste); bila je pokrivena krljuštima. Kod barem jednog primjerka je kresta imala kratku koštanu osnovu, koja se također može naći kod srodnih pterosaura kao što je Germanodactylus. Čvrste kreste pronađene su samo kod velikih, sasvim odraslih jedinki roda Pterodactylus, što ukazuje na to da je to bila struktura sa ulogom u udvaranju i da je postajala veća i razvijenija sa dostizanjem zrelosti. MCZ 1505, primjerak vrste Pterodactylus antiquus, imao je otprilike trougaonu krestu od mekog tkiva, koja se protezala prema gore iznad posteriorne polovine nosno-antorbitalnog otvora i očnih duplji; imala je dužinu između 44 i 51 mm (38 do 45% ukupne dužine lubanje) i dostizala je maksimalnu visinu od 9,5 mm. Bennett (2013) je zabilježio da su drugi autori tvrdili da se kresta od mekog tkiva kod Pterodactylusa protezala prema nazad iza lubanje; međutim, Bennett nije pronašao dokaze da se ona protezala dalje od stražnjeg dijela lubanje. Dva primjerka P. antiquus (holotip BSP AS I 739 i nepotpuna lubanja BMMS 7, najveća poznata lubanja vrste P. antiquus) imaju nisku koštanu krestu na lubanji; kod BMMS 7 ona je duga 47,5 mm (manje ili više 24% procijenjene sveukupne dužine lubanje), a ima maksimalnu visinu od 0,9 mm iznad duplje.
Krila su mu bila duga, a čini se da letne membrane nisu imale pokrivač od piknovlakana koji je postojao kod nekih drugih pterosaura (kao što su Pterorhynchus i Jeholopterus). Membrane su se protezale između prstiju ruke i noge, a uropatagij (sekundarna membrana između stopala i repa) je također bio prisutan, kao i propatagij (membrana između ručnog zgloba i ramena). Kandže na rukama i stopalima bile su pokrivene keratinskim omotačima koji su se širili i krivili u oštre kuke daleko od svojih koštanih osnova.
Historija
thumb|left|Izvorna bakarna gravura holotipa P. antiquus, autor [[Egid Verhelst II, izdavač Cosimo Collini, 1784]] Nomenklaturni tip životinje poznate pod nazivom Pterodactylus antiquus bio je jedan od prvih identificiranih fosila pterosaura. Prvi primjerak Pterodactylusa 1784. je opisao talijanski naučnik Cosimo Alessandro Collini na osnovu fosiliziranog skeleta pronađenog u solnhofenskom vapnencu u Bavarskoj. Collini je bio kustos "Naturalienkabinetta", odnosno prirodnog kabineta (preteče modernog koncepta prirodoslovnog muzeja), u palači Charlesa IV Theodorea u Mannheimu. Primjerak je, vjerovatno oko 1780. godine, po izvlačenju iz kamenoloma litografskog vapnenca u Eichstättu, predan kolekciji grofa Friedricha Ferdinanda. Tačni datumi otkrića tog primjerka i njegovog dodavanja u kolekciju nisu poznati. On nije spomenut u katalogu kolekcije iz 1767. godine, tako da je vjerovatno pribavljen nekada između te godine i 1784., kada ga je opisao Collini. To ostavlja mogućnost da je on prvi pterosaur čije je otkriće zabilježeno; holotip vrste Pterodactylus micronyx opisan je 1779. i možda je otkriven i prije primjerka iz Mannheima, ali se isprva smatrao fosilom raka.
Collini u svom prvom opisu primjerka iz Mannheima nije zaključio da je u pitanju bila leteća životinja. Collini zapravo nije mogao dokučiti kakva je to vrsta životinje uopće bila, pri čemu je odbacio srodstvo sa pticama i šišmišima. Nagađao je da je mogla biti morsko stvorenje, ne zbog svoje anatomije, već zato što su morske dubine bile vjerojatniji dom nepoznatim tipovima životinja. Ideja da su pterosauri bili vodene životinje zadržao se kod manjeg dijela naučnika sve do 1830. godine, kada je njemački zoolog Johann Georg Wagler objavio tekst o "vodozemcima" u koji je uključio i ilustraciju Pterodactylusa koji koristi svoja krila kao peraja. Wagler je otišao toliko daleko da je i klasificirao Pterodactylusa, zajedno sa ostalim morskim kičmenjacima (pleziosaurima, ihtiosaurima i jednootvornima), u razred Gryphi, između ptica i sisara. thumb|Hermannova izvorna restauracija, prva bilo kojeg pterosaura, 1800 Njemačko-francuski naučnik Johann Hermann prvi je ustanovio da je Pterodactylus koristio svoj dugi četvrti prst kao osnovu za membranu krila. U martu 1800. Hermann je obavijestio francuskog naučnika Georgea Cuvier o postojanju Collinijevog fosila, vjerujući da ga je Napoleonova vojska uzela i poslala ga u francuske kolekcije u Parizu (a možda i samom Cuvieru) kao ratni plijen; u to vrijeme su posebni francuski politički komesari sistematski plijenili umjetnine i predmete od interesa za nauku. Hermann je Cuvieru poslao pismo sa vlastitom interpretacijom tog primjerka (iako ga nije lično pregledao), za kojeg je smatrao da je sisar, kao i prvu restauraciju pterosaura na svijetu. Hermann ga je restaurirao sa membranom koja se protezala od dugog četvrtog prsta do gležnja i prekrivenog krznom (na primjerku se nisu očuvale ni membrane niti krzno). Hermann je također dodao membranu između vrata i zgloba ruke, kao što je slučaj kod šišmiša. Cuvier se složio s tom interpretacijom i, na Hermannov prijedlog, u decembru 1800. prvi je objavio te ideje u vrlo kratkom opisu. Cuvier je primijetio: "Nije moguće sumnjati da je dugi prst služio kao osnova za membranu koja je, produžujući anteriorni ekstremitet te životinje, činila vrlo dobro krilo". Međutim, za razliku od Hermanna, Cuvier je smatrao da je ta životinja bila gmaz.
Klasifikacija
thumb|left|Zastarjeli prikaz (lijevo, na grani), sa nekoliko [[Rhamphorhynchusa u pozadini, Heinrich Harder, c. 1920]] Rod poznat kao Pterodactylus Cuvier je 1809. prvobitno nazvao Petro-Dactyle, mada je to bila tipografska greška, koju je kasnije ispravio u Ptéro-Dactyle. Samuel Thomas von Sömmerring je 1812. nazvao isti primjerak Ornithocephalus antiquus. Kao stariji sinonim, Cuvierov naziv ima prednost, pa je prema današnjim pravilima kombiniranja naziva roda i vrste važeći naziv postao Ptéro-Dactyle antiquus. Naziv roda Constantine Samuel Rafinesque je 1815. latinizirao u današnji Pterodactylus, što je prema tim pravilima ispravan naziv jer dijakritički znaci i povlake nisu dopuštene. Neobaviješten o Rafinesquevoj objavi, Cuvier je 1819. ponovo latinizirao taj rod, ali naziv vrste koji mu je potom dao, longirostris, mora dati prednost Von Soemmerringovom antiquus. Richard Lydekker je 1888. odredio Pterodactylus antiquus za tipičnu vrstu. Prvobitni primjerak je holotip tog roda, BSP No. AS.I.739.
Hermann von Meyer je 1830. koristio isti naziv Pterodactyli za rod Pterodactylus i ostale tada poznate pterosaure. Princ Charles Lucien Bonaparte je 1838. to izmijenio u porodicu Pterodactylidae. U novije vrijeme se ta porodica koristi za mnoge slične vrste iz Njemačke i ostalih lokacija, mada novija istraživanja ukazuju na to da bi ona mogla biti parafiletična ili polifiletična neprirodna grupacija s obzirom na naprednije pripadnike Ctenochasmatoidea (ili Archaeopterodactyloidea).
Vrste
thumb|upright|Primjerak isprva pridružen vrsti P. scolopaciceps, Senckenberg Museum of Frankfurt U godinama nakon njegovog otkrića, brojne vrste su pridružene rodu Pterodactylus. U prvoj polovini 19. vijeka svaki novi pterosaur bio bi nazvan Pterodactylus, zbog čega je taj rod postao tipičan "otpadni takson". Čak i nakon što su očito različite forme kasnije dobile vlastiti naziv roda, nove vrste bi nastajale od ostataka iz vrlo plodnih kasnojurskim nalazišta u Njemačkoj, često na osnovu vrlo sitnih razlika.
Oko 1980. godine, Wellnhoferove naknadne revizije smanjile su broj priznatih vrsta na oko šest. Mnoge priključene rodu Pterodactylus zasnivale su se na ostacima mladih jedinki i naknadno su prepoznate kao neodrasle jedinke drugih vrsta ili rodova. Do 1990-ih znalo se da to važi i za dio preostalih vrsta. P. elegans je, na primjer, prema mnogim istraživanjima neodrasla jedinka roda Ctenochasma. Još jedna vrsta roda Pterodactylus koja se prvobitno zasnivala na malenim, neodraslim jedinkama, bila je P. micronyx. Međutim, teško je odrediti tačno kojeg roda i vrste bi P. micronyx mogla biti neodrasla forma. Stéphane Jouve, Christopher Bennett i drugi predložili su da je vjerovatno pripadala vrsti Gnathosaurus subulatus ili jednoj od vrsta roda Ctenochasma, mada ju je nakon dodatnog istraživanja Bennett pridružio rodu Aurorazhdarcho. Jedna druga vrsta sa složenom historijom je P. longicollum, kojoj je Meyer 1854. dao naziv i koja se zasnicala na velikom primjerku sa dugim vratom i manje zuba. Mnogi su naučnici, među kojima i David Unwin, smatrali da je P. longicollum odvojena od P. kochi i P. antiquus. Unwin je zaključio da je P. longicollum u bližem srodstvu sa Germanodactylusom i da prema tome iziskuje novi naziv roda. Ponekada se svrstava u rod Diopecephalus zato što je Harry Govier Seeley djelimično zasnovao svoj rod na materijalu od P. longicollum. Međutim, Benett je pokazao da je nomenklaturni tip kasnije pridružen rodu Diopecephalus bio fosil vrste P. kochi, zbog čega se više ne smatra odvojenom od roda Pterodactylus. Diopecephalus je prema tome sinonim za Pterodactylus i kao takav ne može se koristiti kao novi rod za "P." longicollum. ''"P." longicollum je na kraju pretvorena u tipičnu vrstu roda Ardeadactylus''.
Jedine dobro istražene vrste sa dobrom osnovom za postojanje bile su P. antiquus i P. kochi. Međutim, većina istraživanja nakon 1990-ih nisu pronašla dovoljan razlog za njihovo razdvajanje, te su ih čak tretirala kao sinonime. Benett je 1996. predložio da se razlike među primjercima P. kochi i P. antiquus mogu objasniti razlikom u starosti. Jouve je u studiji iz 2004. koristio drukčiji metod analize i došao na isti zaključak, čime je dokazao da su osobine po kojima se P. kochi razlikuje od druge vrste bile u vezi sa starošću; koristeći matematičku usporedbu pokazao je da su te dvije forme različiti stadiji odrastanja iste vrste. Jedno istraživanje tih primjeraka iz 2013. pokazalo je da su neke od navodnih razlika između P. kochi i P. antiquus nastale zbog grešaka u mjerenju, što je pružilo dodatnu podršku tome da su one sinonimi.