cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pazzano di Sopra, Modena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 510 m.
Tonalaco, Calnali
Tonalaco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Calnali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 980 m.
Peirani, Cuneo
Peirani je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1050 m.
M198
Haubica M198 zamijenjena je s ultralakom britanskom haubicom M777 koju proizvodi BAE Systems Global Combat Systems. Isporuke nove haubice su u tijeku.
Zamjena
Švedska tvrtka BAE Systems potpisala je ugovor sa oružanim snagama SAD-a, u kojima će kopnena vojska i korpus mornaričkog pješaštva postojeći M198 zamijeniti sa švedskom M777 vučnom haubicom od 155 mm, koja teži manje od 4220 kg. M777 vučnu haubicu izvorno je razvila britanska Vickers grapacija.
Dobrot, Zlatna
Dobrot je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Zlatna.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 792 m.
Halil Ergün
Halil Ergün (rođen kao Halil İbrahim 8. septembra 1946. u Izniku) je turski kazališni, filmski i televizijski glumac. Prije bavljenja glumom je studirao političke nauke na Univerzitetu u Ankari, a karijeru je započeo u kazalištu u Bursi. Od 1974. je otpočeo dugu i plodnu suradnju sa znamenitim filmskim režiserom Yilmauom Güneyem. Tokom karijere je dobio niz prestižnih nagrada. Međunarodnoj publici je poznat po ulozi u popularnoj TV-seriji Kad lišće pada.
El Lindero, San Felipe
El Lindero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 264 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2189 m.
Caicara del Orinoco
Caicara del Orinoco je grad u venecuelanskoj saveznoj državi Bolivar od 45 500 stanovnika i administrativni centar općine Cedeño.
Geografske karakteristike
Caicara del Orinoco se nalazi na istoku države Bolivar na desnoj obali Orinoca.
Historija
thumb|left|240px|Rijeka [[Orinoco kod Caicare del Orinoco]] Caicara del Orinoco izgrasla je krajem 18. vijeka, kao rudarski centar kad su u okolici otkriveni dijamanti i zlato, a kasnije i boksit.
Privreda i transport
Današnja Caicara del Orinoco je trgovački i administrativni centar, poljoprivredno rudarskog kraja.
Druga bitka kod Montaigua
Druga bitka kod Montaigua se odigrala 21. septembra 1793. godine na zapadu Francuske za vrijeme Rata u Vendéeu između snaga republikanske vlade pod generalom Jean-Michelom Beysserom na jednoj, i vandejskih kontrarevolucionarnih pobunjenika na drugoj strani. Do nje je došlo nedugo nakon bitke kod Torfou-Tiffaguesa u kojoj su pobunjenici zaustavili veliku republikansku ofenzivu na zapadne dijelove Vandeje. Kod Montaigua, poprišta bitke koju su pobunjenici bili izgubili nekoliko dana prije, njihove su snage uspjele iznenaditi Beysserovu republikansku diviziju. Beysser nije bio u stanju organizirati adekvatni otpor te su se njegove snage bile prisiljene povući; uništenje divizije je spriječio politički komesar Jean-Baptiste de Cavaignac koji je uspio organizirati 79. i 109. linijsku pukovniju da republikancima drže odstupnicu. Pobunjenici su republikancima nanijeli znatne gubitke, od najmanje 400 mrtvih, te zarobili 14 topova i veliki broj republikanskih vojnika; oni su, u znak odmazde za pljačku okolnih područja, pogubljeni i republikanci su naknadno pronašli njihove leševe pobacane po okolnim bunarima. Bitka je imala kobne posljedice za Beyssera, koji je zbog žirondinskih simpatija bio u nemilosti jakobinske vlade u Parizu; ubrzo je smijenjen, uhapšen, optužen za izdaju i sljedeće godine giljotiniran.
Los Robles, Totutla
Los Robles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Totutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1437 m.
Villaggio Santa Maria, Cosenza
Villaggio Santa Maria je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 134 m.
NGC 2626
NGC 2625 je eliptična galaksija u sazvežđu Rak koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 19° 42' 58" a rektascenzija 8h 38m 23,1s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 2625 iznosi 14,3 a fotografska magnituda 15,3. NGC 2625 je još poznat i pod oznakama MK 625, CGCG 89-57, in M 44, PGC 24285.
La Cuchilla, Arteaga
La Cuchilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 753 m.
La Bramina, La Yesca
La Bramina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini La Yesca.
Uglovna sekunda
Uglovna sekunda (1’’) je merna jedinica za merenje veličine ugla i iznosi šezdeseti deo jednog lučnog minuta ili 3600-ti deo jednog uglovnog stepena.
Rincón Zapote, Carrillo Puerto
Rincón Zapote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Carrillo Puerto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 190 m.
Los Chinitos, Choix
Los Chinitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Choix.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 153 m.
San José del Río, Las Margaritas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 870 m.
Galeazzo Ciano
mini|Galeazzo Ciano Galeazzo Ciano (Livorno, 18. 3. 1903. - Verona, 11. 1. 1944.), talijanski političar.
U oktobru 1922. sudjelovao je u fašističkom "pohodu na Rim", te ušao u diplomatsku službu. Nakon što je 1930. postao Mussolinijev zet, pravi brzu političku karijeru: 1935. postaje ministar za propagandu i član Velikog fašističkog vijeća, a 1936. ministar vanjskih poslova. Vodio je politiku, slijedeći Mussolinijeve direktive, što većeg vezivanja Italije uz Njemačku radi ekspanzije Italije na Balkanu i Sredozemlju.
Charlotte Rampling
Filmsku karijeru započela je 1965. i od tada je značajne uloge ostvarila u filmovima Georgy Girl (1966), Die Vertammen (1969), The Night Porter (1974), Farewell, My Lovely (1975), Stardust Memories (1980), The Verdict (1982), Angel Heart (1987), The Duchess (2008), Eye of the Storm (2011) i Melanholija (2011).
Četiri puta je bila nominovana za nagradu César, za izvedbe u filmovima On ne meurt que deux fois (1985), Under the Sand (2000), Swimming Pool (2003) i Lemming (2005), a 2001. osvojila je počansnog Cezara. Godina 2012. bila je nominovana za nagradu Emmy za izvedbu u mini-seriji Restless.
Od 1978. do 1998. bila je u braku sa francuksim mužicarom Žan Mišel Žarom sa kojim ima sima.
Bugarska socijalistička partija
minijatura|Partijski skup 2005. godine
Bugarska socijalistička partija je politička partija u Bugarskoj koja je nastala kao naslednica Bugarske komunističke partije. Njen trenutni vođa je Mihail Mikov i patija je dio Socijalističke Internacionale. Partija je poznata i pod nazivom Stoletnica kojim se današnja socijalistička partija koja je nastala reformom Komunističke partije 1990. poziva i na istorijski kontinuitet sa Socijalističkom partijom osnovanom 1894. godine. Partija je glavna članica leve Koalicije za Bugarsku.
Entrada del Corral, Guadalupe
Entrada del Corral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe.
T-64
T-64 je prvi "moderni" tenk. Prvi sovjetski tenk s tri člana posade, što je posljedica ugradnje automatskog punjača za top. Prvi prototip završen je 1960. godine, dok je serijska proizvodnja pokrenuta tijekom 1964. godine. Kasnije u modelu T-64A 1968 dodat je i 125 mm top s glatkom cijevi, koji je kasnije postao standard za sve ruske tenkove. Na njegovoj osnovi razvijen je T-80. Ovaj tenk je bio bolji od svega što je NATO imao od 1976. godine do uvođenja M1A1 (1985) i Leoparda 2A4 (1986).
Služba
Sovjetski tenkovi su se uvijek odlikovali jednostavnošću dizajna i akcenat je bio na mogućnosti proizvodnje što većeg broja ("Kvantitet ima sopstveni kvalitet"). T-64 je bio izuzetak. Izazvao je revoluciju u svjetskoj proizvodnji tenkova. Zbog komplikovanog i potpuno novog dizajna, u službi su nastali ogromni problemi koji su bili najviše povezani za nepouzdani motor i transmisiju. Motor je bio toliko drugačiji od svega što su tenkisti imali da je u kasarnama dugo vremena postojao tim iz KMBD-a. Međutim, uprkos tvrdnjama na zapadu, ovi problemi su riješeni u modelu T-64A. Motor i dalje nij bio najpouzdaniji ali je bio uveliko poboljšan. Međutim novi top 2A46 je imao kratak životni vijek od samo 100 ispaljenih granata. Taj problem je riješen sa novijim modelima topa koji su zamjenjivali stare tokom mnogobrojnih remontova. U modelu T-64B su svi problemi riješeni. O tome svjedoči marš u kojem su od 400 tenkova (svi T-64) samo oko 20 tenkova zaostalo (stigli su ostale tenkove kada su se oni spremali da pređu rijek). T-64 je bio elitni tenk. Proizveden je u brojevima malim za sovjetsku proizvodnju (oko 12000) za razliku od T-55 (80000-100000) i T-72 (25000) zbog svoje komplikovanosti i cijene. T-72 je proizveden ne da ga zamjeni, već da ga komplementira u Varšavskom paktu. U Sovjetskoj Grupi Vojski u Istočnoj Njemačkoj T-64 je bio glavni tenk i bio je predviđen da se prvi obračuna sa NATO tenkovima. Budući da je T-80 bio proizveden u manjim brojevima (nešto više od 4400) i tome da T-72 nije imao SUV (osim T-72B, a i to je stvar debate) možemo smatrati T-64 glavnim tenkom SSSR-a u mogućem konfliktu sa NATO snagama.
Vatrena moć
Osnova vatrene moći T-64 je top 115 mm s automatskim punjačem. Kasnije se dodao top 2A26 kalibra 125 mm koji je imao kratak životni rok od samo 100 ispaljenih granata nakon čega se cijev morala promijeniti. Tokom remonta početkom sedamdesetih godina on je zamijenjen topom 2A46. Uz obično streljivo varijanta T-64B je opremljena i sa sistemom 9K112-1 koji se koristi vođenu protuoklopnu raketom 9M112M Kobra s kojom može uništavati ciljeve na udaljenostima do 4000 metara. Probojnost je 650 mm homogenog čeličnog oklopa za osnovni model, a probojnost je porsla na 800 milimetara u kasnijim modelima 9K128 Agona, uvođena u upotrbu 1988 godine. Može gađati nepokretne ili pokretne mete (i niskoleteće helikoptere) ili iz stacionarnog položaja ili iz kretanja pri brzinama < 30km/h.
Oklopna zaštita
Oklop T-64A sastoji se od čeličnih ploča za tijelo i ljevani pancirni čelik za kupolu. Na posebno osjetljiva mjesta s prednje i čeone strane tijela kupole postavljen je oklop koji se sastoji od čelika i umetaka od fibeglasa.
Oklop T-64B je promijenjen i ima keramaičke kugle u kupoli. Oklop T-64B ima sljedeće vrijednosti:
Tenkovi T-64A i T-64B dobijaju oznake T-64AV i T-64BV ukoliko dođe do opremanja eksplozivnim reaktivnim oklopom prve generacije Kontakt-1 (1985. godine) koji u ovom slučaju dodaje 420 mm RHAe protiv kumulativnih tj. HEAT bojnih glava. Osamdestetih godina prošlog vijeka su novi tenkovi T-64A unificirani sa tenkovima T-64B u oklopnoj zaštiti.
Pokretljivost
T-64 pokreće dizelov dvotaktni, petocilindrični motor 5DTF snage 700KS i maksimalna brzina je 75 km/h. Domet mu je 400 km.
Ovaj motor predstavlja najslabiji element u dizajnu T-64. Iako je inkorporirao kompleksni dizajn i imao male dimenzjije a veliku snagu, bio je jako nepouzdan. Tokom službe se više puta modernizovao i iz prvobitnog dizel motora postao multi-fuel motor. Postojali su znatni problemi sa transmisijom (takođe potpuno novi dizajn) u prvobitnim verzijama, ali su ovi problemi riješeni u modelu T-64A. Kasnih osamdesetih, kada je pokrenuta proizvodnja tenka T-80UD koji je bio opremljen motorom 6TD-1 sa 1000 KS, dio T-64 se opremio sa njima, te su nastali tenkovi T-64AM, T-64AKM i T-64BM.
Ulmi, Milcov
Ulmi je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Milcov.
Lučni minut
Lučni minut (1') je merna jedinica za veličinu ugla i iznosi 60. deo jednog uglovnog stepena, a sadrži 60 lučnih (ili uglovnih) sekundi.
Радио-таласи
Latinična verzija
Радио-таласи су врста електромагнетског зрачења у опсегу ЕМ спектра по таласној дужини изнад инфрацрвеног спектра. Подручје радијског спектра обухвата таласне дужине од милиметар до километар односно фреквенције од 3 Hz до 300 GHz (гигахерца;1 GHz = 1×109 Hz).
Настанак радио-таласа
Радио-таласи настају у антенама када високофреквентна струја изазива наизменичну промену електричног и магнетског поља у околини антене што представља радио зрачење. Таласна дужина зависи од резонантне фреквенције осцилаторног кола које се налази у излазном степену и које је повезано са антеном. Величина и тип антене утичу на ефикасност зрачења таласа и то тако да је нејефикасније зрачење у случају да је величина антене једнака четвртини таласне дужине. Већа антена - веће су таласне дужине (мања фреквенција) и обрнуто.
Модулација
Прост радио-талас је синусна таласна појава и као такав не носи многе информације. Да би се нека информација пренела, потребно је некако „утиснути“ у талас али и потом препознати на пријемној страни. Тај поступак се зове модулација и он представља мењање неке од особина таласа у синхронизму са сигналом који представља информацију. У зависности која се особина мења постоји:
Појаси и употреба
Скраћенице су на енглеском, а појасеви су означени по међународном договору ITU-a (International Telecommunication Union).
Čelični pakt
mini|300px|Potpisivanje Čeličnog pakta u [[Rajhskancelarija|Rajhskancelariji u Berlinu. Sede u prvom redu: Galeaco Ćano, Adolf Hitler i Joahim fon Ribentrop. Iza Hitlera stoji Herman Gering.]] Čelični pakt, poznat pod zvaničnim imenom Pakt o prijateljstvu i savezu između Nemačke i Italije, je prbobitno planiran da bude tročlani vojni savez Japana, Italije i Nemačke. Međutim, Japan je planirao da pažnja pakta bude usmerena protiv potencijalnog protinika Sovjetskog Saveza, dok su Nemačka i Italija želele da bude usmeren protiv Ujedinjenog Kraljevsta i Francuske. Zbog ovog neslaganja, pakt je potpisan bez Japana 22. maja 1939. od strane ministra spoljnih poslova Galeaca Ćana i Joahima fon Ribentropa.
Clinton, Minnesota
Klinton je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Čelični pakt
Pakt su činile dve celine: prvi deo je bio otvorena deklaracija o nastavku poverenja i saradnje između Nemačke i Italije, dok je drugi, „Tajni dodatni protokol“, ohrabrivao ujedinjavanje politika koji se tiču vojske i privrede.
Clinton, Minnesota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 449, što je 4 (-0,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Grammy
Nagrada Grammy (engleski: Grammy Award) je zapravo skraćeni izvorni naziv nagrade koja se isprva zvala - Gramophone Awards, to je godišnja nagrada za izuzetne doprinose u muzici i diskografiji, koju dodjeljuje Američka akademija za diskografsku umjetnost i nauku, čiji je akronim - NARAS (od National Academy of Recording Arts & Sciences, Inc.).
Xaltipa, Calnali
Xaltipa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Calnali.
Grammy
Pobjednici se odabiru u više od 25 polja koja pokrivaju takve žanrove kao što su; pop, rock, hip hop, Rhythm and blues, country, reggae, klasična, gospel i jazz muzika, kao i za djela iz produkcije i postprodukcije, uključujući i ambalažu albuma.
Xaltipa, Calnali
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 890 m.
Grammy
Četiri glavne nagrade Gramy, dodjeljuju se za najbolju snimku, album, pjesmu i najboljeg novog izvođača. Ali se po žanrovima dodjeli više od 75 nagrada. Dobitnici dobiju malu pozlaćenu repliku starinskog gramofona.
Pedagna, Modena
Pedagna je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
La Soledad, Salamanca
La Soledad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Salamanca.
Grammy
Karakteristike i historija
Da bi se moglo kvalificirati za neku od grammyevih nagrada koju dodjeljuje - NARAS, snimka ili muzički spot mora biti objavljena u Sjedinjenim Američkim Državama u razdoblju od 1. oktobra (prošle) godine do ponoći 30. septembra u godini kad se dodjeljuje nagrada. Prijave mogu podnijeti diskografske kuće, kao i članovi Akademije, nakon tog se pregledava njihova valjanost. Pjesme kandidati zatim prolaze kroz postupak žiriranja, koju provodi akademijina komisija, preko serije glasanja, na kraju tog procesa ostaje po pet kandidata za svaku nagradu. O pobjednicima, odlučuje stručni žiri sastavljen od eksperata za tu vrst muzike, oni se proglašavaju na svečanosti koju prenosi televizija.
Pedagna, Modena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
La Soledad, Salamanca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 288 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1719 m.
Grammy
Karakteristike i historija
Prva ceremonija dodjele Grammya, održana je 1959. u Los Angelesu, na kojoj je dodjeljeno 28 nagrada. Među dobitnicima su bili Ella Fitzgerald, Frank Sinatra i Kingston Trio.
Kako je vremenom rastao broj muzičkih žanrova, rastao je i broj nagrada, tako je rock prvi put prepoznat kao poseban žanr - 1980., a Hip hop 1989. Nagrada za najbolji Muzički spot prvi put je dodjeljena 1982., to je bilo i priznanje Akademije za rastući utjecaj medija.
Od 2011. NARAS je radikalno reorganizirao čitav sistem Grammy kategorija, i smanjio ukupan broj nagrada od 109 na 78. Sve žanrovske kategorije su ukinute, kao i one koje su se bazirale na razlici između solista i sastava, uz redukciju kategorija u instrumentalnoj muzici. Stare nagrade koje su se dodjelivale za žanrovsku muziku, poput havajske, indijanske i zydeco muzike ujedinjene u jednu kategoriju nazvanu muzika regionalnih korijena i instrumentalne kategorije su drastično smanjivane.
Sa porastom popularnosti latinske muzike, NARAS je 1997. kreirao nagradu - LARAS, kao paralelni Gramy za tu vrst muzike. Da bi se kvalificiralo za latinski Grammy, jedini uvjet je da mora biti na španjolskom ili portugalskom, a može biti objavljena (i napravljena) bilo gdje na svijetu, između 1. jula (prošle) do 30. juna u godini kad se kandidira. Prvi LARAS dodjeljen je 2000. na ceremoniji u Los Angelesu, a među dobitnicima su bili Carlos Santana i Shakira.
Antikominternski pakt
mini|desno|200p|Japanski ambasador pri Njemačkoj [[Kintomo Mušakođi i ministar spoljašnjih poslova Njemačke Joahim fon Ribentrop potpisuju Antikominternski pakt.]] Antikominternski pakt predstavljao je njemačko-japanski ugovor iz 25. novembra 1936. čije su se zemlje potpisnice obavezale na političku podršku u slučaju rata protiv SSSR. Antikominternskom paktu su kasnije pristupile i Italija, Mađarska, Španija, Bugarska, Finska, Rumunija, Slovačka i Hrvatska.
Pokušaji poboljšanja englesko-njemačkih odnosa
Prije potpisivanja Antikominternskog pakta, u junu 1935. godine, potpisan je Englesko-njemački pomorski sporazum između Ujedinjenog Kraljevstva i Nacističke Njemačke. Taj događaj je označio početak niza Hitlerovih pokušaja da poboljša odnose između te dvije zemlje i tako izoluje Sovjetski Savez, dok su Sovjetski Savez i Ujedinjeno Kraljevstvo u isto vrijeme pokušavali to isto da urade sa Njemačkom. Hitler je pokušao da utiče i na Poljsku da se priključi Antikominternskom savezu, obećavajući rješenje teritorijalnih pitanja između te dvije zemlje. Međutim, Poljska je to odbila u strahu da će tako postati marionetska država Njemačke.
Rancho el Manzano, Buenaventura
Rancho el Manzano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Buenaventura.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1546 m.
Antikominternski pakt
Pokušaji poboljšanja englesko-njemačkih odnosa
Hitlerovi napori da poboljša odnose sa Ujedinjenim Kraljevstvom su propali. U avgustu 1939. godine, Njemačka je prekršila odrednice Antikominternskog pakta potpisivanjem sporazuma Ribentop-Molotov, sporazuma o nenapadanju između Njemačke i Sovjetskog Saveza. Međutim, do 1940. godine Hitler je već počeo da kuje plan eventualnog napada na SSSR, koji bi otpočeo 1943. godine, te je poslao svog ministra spoljašnjih poslova, Joahima fon Ribentropa, da pregovara sa Japanom. Dana 25. septembra 1940. godine, Ribentrop je poslao telegram Vjačeslavu Molotovu, sovjetskom ministru spoljnih poslova, da ga obavijesti da Njemačka, Italija i Japan spremaju novi vojni savez. U tom telegramu Ribentrop je pokušao da ubijedi Molotova da taj vojni savez neće biti uperen protiv SSSR nego protiv SAD:
Obnovljeni pakt iz 1941.
Antikominternski pakt je obnovljen 1941. godine, nakon napada Njemačke na Sovjetski Savez, koji je otpočeo Operacijom Barbarosa. Dana 25. novembra pakt je obnovljen za narednih pet godina, a zemlje potpisnice ovog puta su bile:
Albac, Albac
Albac je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Albac.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 2168 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 626 m.
Ljubo Novaković
Ljubo Novaković (1883—1943) bio je brigadni general aktivan u Jugoslovenska kraljevskoj vojci, a tokom drugog svetskog rata jedan od samostalnih četničkih vođa.
Tokom rata je pokušavao da balansira sa četnicima i partizanima i osnuje sopstveni pokret otpora. Sa Dražom Mihailovićem, od kojeg je imao viši čin, je od početka okupljanja četnika bio u rivalskom odnosu. Generala Novakovića su 1942. godine Mihailovićevi četnici uhvatili i držali u zarobljeništvu. Veruje se da su ga 1943. godine uhvatili i streljali partizani.
Drugi svetski rat
Artiljerijski brigadni general Ljubo Novaković komandovao je u aprilskom ratu Komskim odredom, koji je u svom sastavu imao 48. pešadijski puk i jedan brdski artiljerijski divizion. Od 7. do 12. aprila 1941. ovaj odred je pod njegovom komandom "duboko prodro na albansku teritoriju pravcem Gusinje—dolina Šalje". Nakon okupacije Jugoslavije u aprilu 1941. bio je zatočen u vojnoj bolnici u Valjevu.
Na Ravnoj gori
Iz bolnice je pobegao krajem maja i do juna 1941. je stigao na Ravnu goru, sedište Jugoslovenske vojske u otadžbini pukovnika Draže Mihailovića. Prema memoarima Ratka Martinovića, general Novaković je dočekan neprijateljski od prvog dana, jer je bio viši po činu od pukovnika Mihailovića, što je značilo da ima prvenstvo komande nad nepredatim delom Jugoslovenske vojske. Generala Novakovića i njegovu grupu nije primio pukovnik Mihailović, već grupa njegovih oficira na čelu sa potpukovnikom Pavlovićem. General Novaković im je izložio svoj plan o tri centra ustanka, rekavši da je došao da pomogne gospodinu pukovniku u borbi. Novaković bi pristao da pukovnik Mihailović bude glavni vođa, a on bi bio starešina centra ustanka u Crnoj Gori.
Mihailović i njegovi ljudi hladno su primili Novakovića; bio im je sumnjiv zbog svog višeg vojnog čina i bojali su se njegove eventualne ambicije da smijeni Mihailovića kao četničkog vođu. Još neko vreme je boravio ulogoren sa grupom četnika na Ravnoj gori, dok mu nije poslat ultimatum da odmah napusti područje jer će biti silom oteran, navodno zbog pljačke seljaka (uzimanje vojne imovine), pa čak i zbog navodnog pokušaja silovanja neke devojčice.
Oteran sa Ravne gore, Novaković je kasnije otišao i priključio se rivalskim četnicima Koste Pećanca. Kosta Pećanac ga je proizveo u vojvodu šumadijskog. Bio je razmešten u Šumadiji pre nego što je napustio Pećančeve snage po izbijanju ustanka u Srbiji u septembru 1941. zbog njihove saradnje sa Nemcima.
Pored otvorene saradnje sa okupatorom, četnici Koste Milovanovića Pećanca su bili poznati i po nasilju koje su vršili nad albanskim stanovništvom. U tome pogledu karakteristično je pismo generala Ljuba Novakovića koje je poslao vojvodi Kosti Pećancu 12. septembra 1941, gdje se, između ostalog, kaže:
Sredinom septembra 1941, Novaković je posjetio Aćimovića u Beogradu, rekavši mu da radi nezahvalan posao i da to narod ne odobrava, a potom se sastao sa predstavnicima komunistima u Beogradu.
Sa partizanima
Novaković se pojavio u istočnoj Bosni. Zarobili su ga partizani u januaru 1942. i odveli u Foču koja je bila centar partizanskog pokreta u to vreme. Novaković je ponudio partizanima saradnju. Kasnije je Novaković sreo britanskog majora Terensa Atertona koji je došao u partizanski štab u okviru misije Hidra. Navodno, Novaković je imao planove da osnuje sopstveni pokret otpora. Nakon večere sa Vladimirom Velebitom uveče 15. aprila 1942. Aterton i Britanci su u tajnosti napustili Foču i poveli Novakovića sa sobom. 16. aprila, Tito je poslao poruku Đilasu, delegatu Vrhovnog štaba pri Glavnom štabu za Crnu Goru i Boku:
Santa Anita, San Felipe
Santa Anita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Ljubo Novaković
U četničkom ropstvu
11. maja 1942. major Zaharije Ostojić izveštava Dražu Mihailovića da je general Ljubo Nedeljković zadržan i ispitivan kao saradnik partizana:
General Novaković je neko vreme bio u četničkom zarobljeništvu. 14. decembra 1942. Petar Baćević traži od Draže Mihailovića naređenje da ga streljaju ili sprovedu na drugo mesto:
16. decembra 1942. Draža Mihailović naređuje Petru Baćoviću da zatvori generala Novakovića na sigurno mesto:
Smrt
Novaković je kasnije delovao u Crnoj Gori, pošto je Petar Baćović izvestio da se nalazio u Bjelopavlićkoj ravnici u drugoj polovini 1942. Izgleda da je tamo krajem 1943. počeo ponovno skupljati razasute ostatke četnika, ali uhvatili su ga partizani, sudili mu kao neprijatelju naroda i strijeljali ga.
San Pietro in Valle, Bolzano
San Pietro in Valle je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 962 m.
NGC 2627
NGC 2627 je rasejano zvezdano jato u sazvežđu Kompas koje se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je - 29° 57' 18" a rektascenzija 8h 37m 15,0s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 2627 iznosi 8,4. NGC 2627 je još poznat i pod oznakama OCL 714, ESO 431-SC20.
El Aguaje, Choix
El Aguaje je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Choix.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 226 m.
El Resbaladero, Chalchicomula de Sesma
El Resbaladero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Chalchicomula de Sesma.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2544 m.
Las Tres Ciénegas, La Yesca
Las Tres Ciénegas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini La Yesca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1758 m.
Bitka kod Saint-Fulgenta
Bitka kod Saint-Fulgenta se odigrala 22. septembra 1793. godine na zapadu Francuske za vrijeme Rata u Vendéeu između snaga republikanske vlade pod generalom Mieszkowskim na jednoj, i vandejskih kontrarevolucionarnih pobunjenika na drugoj strani. Do nje je došlo nakon velike ofenzive republikanskih snaga na zapadni dio Vandeje, a koja je zaustavljena u bitci kod Tiffaguesa, a nakon čega su pobunjenici u nizu bitaka počesno tukli republikanske kolone. Posljednja od njih, pod komadnom Mieszkowskog, koja je bila zaposjela mjesto Saint-Fulgent. Pobunjenički vođa Charette ju je odlučio napasti republikance, iako su mu potčinjeni sugerirali da se priključi snagama Bonchampsa koji je bio planirao dokrajčiti kod Tiffaguesa poraženu republikansku Majnčku armiju. Napad je izveden noću, te su republikanci potpuno iznenađeni i, brojčano nadjačani, prisiljeni na povlačenje prema Chantonnayu. Iako su im pobunjeničke snage pod Royrandom pokušale prepriječiti put, republikanci su povukli. Poslije bitke su se Charette i Lescure odlučili vratiti na jug, dok se Bonchamps našao u delikatnoj situaciji. Samo nekoliko dana kasnije je Kléber sa svojom Majnčkom armijom ponovno zauzeo Saint-Fulgent.
Трмчаре
Демографија
У насељу Трмчаре живи 577 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,0 година (40,6 код мушкараца и 43,3 код жена). У насељу има 203 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,52.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Bitka kod Torfoua
Bitka kod Torfoua ili bitka kod Tiffaugesa se odigrala 19. septembra 1793. godine na zapadu Francuske za vrijeme Rata u Vandeji izmeđui snaga republikanske vlade na jednoj, i vandejskih kontrarevolucionarnih pobunjenika na drugoj strani. Do bitke je došlo za vrijeme ofanzive koju su republikanske snage početkom septembra pokrenule protiv pobunjeničke teritorije u Vandeji, a u kojoj je važnu ulogu igrala tzv. Majnčka armija, sastavljena od veterana Rata Prve koalicije; njen je cilj, između ostalog, bio uspostaviti kopnene komunikacije između republikanskih uporišta u Nantesu i La Rochelleu. Majnčka armija, u kojoj se posebno istakao general Jean-Baptiste Kléber je tokom prvih nekoliko okršaja lako odbacila pobunjenike, te se činilo da će isto biti u mjestu Torfou gdje su republikanci stigli 18. septembra navečer. Pobunjeničke snage, kojima je zapovijedao Charette, je zahvatila panika te su počeli bježati na jug, ali su im se na putu ispriječile žene iz mjesta Tiffague i počele ih grditi zbog kukavičluka i tražiti da se vrate natrag u borbu. To su sljedeći dan učinili, i to upravo u trenutku kada su Charetteu stigla pojačanja pod vodstvom d'Elbéea, Lescurea i drugih pobunjeničkih vođa. Time su pobunjenici stekli značajnu brojčanu nadmoć nad republikancima te krenuli u kontranapad. Kléber je brzo shvatio da se u našao u teškoj situaciji, te je naredio povlačenje i usprkos ranjavanja uspio svoje trupe povući na sjever u kakvom-takvom redu; odstupnicu mu je čuvao bataljon lovaca pod Chevardinom koji je izginuo do posljednjeg čovjeka. Pobunjenici su nastavili napredovati i stigli do Gétignéa gdje je u međuvremenu stiglo pojačanje i republikancima. Sljedeći dan nije bilo borbe i bitka je tako završila, ali su pobunjenici uspjeli tokom sljedećih dana povratiti značajan dio teritorije. Bitka kod Torfou-Tiffaguesa, u kojoj su republikanci imali značajne gubitke, u velikoj je mjeri ponovno podigla prethodnim porazima uzdrman moral pobunjenika.
Fontanaccio, Roma
Fontanaccio je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 403 m.
La Sombra, Las Margaritas
La Sombra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 529 m.
Tōkamachi
Tokamachi (japanski: 十日町, čita se Tokamati) je grad u japanskoj prefekturi Niigata u regiji Chūbu od 58 911 stanovnika.
Geografske karakteristike
Dolina rijeke Shinano je jako gusto naseljena, to je čitav niz spojenih gradova - zapravo jedna velika konurbacija od čak 2 374 450 stanovnika, koja se prostire u dužinu od preko 100 km sve do luke Niigata na Japanskom moru (811 901 stanovnika) koja je centar te urbane aglomeracije.
Historija
Tokamachi i njegova okolica su od srednjeg vijeka poznati po proizvodnji kimona i terasastim poljima riže. Tokamachi je novi grad nastao 1954. kad su se spojila naselja; Tōkamachi, Kawaji, Nakajō i Rokka.
Tokamachi i čitav taj kraj, pretrpio je snažan potres u junu 1964. koji je uzrokovao puno poginulih i veliku materijalnu štetu.
Znamenitosti
Tokamachi je poznat u Japanu po svom Festivalu snijega, koji se održava svakog februara i po ljetnom umjetničkom trijenalu Echigo-Tsumari. Grad ima ultra moderan prirodoslovni muzej Echigo-Matsunoyama i Muzej umjetnosti Daitozan.
Privreda
Tokamachi je industrijski grad, tekstilne i prehrambene industrije, sa puno malih softverskih kompanija. On je već 1 500 godina poznat po zanatskoj proizvodnji kimona, koji se proizvode i danas, i tkanina za njih zvanih Tokamachi ikat, koje se proizvode u 27 pogona.
Pored grada na rijeci Shinano nalazi se više hidroelektrana (Asagawara, Miyanaka, Otani, Shozenji...) izgrađenih nakon Drugog svjetskog rata pa je jeftina energija potakla rast industrije.
Фреквенциона модулација
Приказ модулације. На врху (црно) - сигнал информације. Средина (црвено) - амплитудно модулирани носилац. Дно (плаво) - фреквционо модулирани носилац.|mini|десно|200px Фреквенциона модулација (фреквентна модулација  ) је врста угаоне модулације, при којој се носећа фреквенција мења пропорционално сигналу корисне информације. Амплитуда носеће фреквенције се држи константном. Уз амплитудну и фазну модулацију, представља једну од три основне врсте модулације.
Ако је сигнал информације аналогни сигнал (глас, музика), носећа фреквенција ће се мењати континуално у одређеном фреквционом опсегу. Ако је сигнал информације дигитални сигнал, носећа фреквенција може имати две или више дискретних вредности. У најједноставнијем облику ФСК (енг. -{FSK, Frequency Shift Keying}-) фреквенција може да се одржава на једној вредности за дигиталну нулу, а на другој за јединицу.
Goshen, Arkansas
Gošen je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Фреквенциона модулација
Фреквентна или фазна модулација?
Фреквентна и фазна модулација су врло сличне: није могуће мењати само фазу без промене фреквенције, и обрнуто. Разликујемо их само у томе која особина носиоца се директно мња. Ако се директно мења фреквенција, а индиректно фаза, говоримо о фреквентној модулацији. Ако се директно мења фаза, а индиректно фреквенција, говоримо о фазној модулацији.
Goshen, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.071, što je 319 (42,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Фреквенциона модулација
Примјена
Комерцијалне радио-станице у опсегу ултракратких таласа (УКТ) користе фреквентну модулацију. Користи се и за пренос звука у бежичном телевизијском систему, и многе друге жичне и бежичне комуникационе системе.
Предност фреквентне модулације над амплитудном у радио комуникацији је већа отпорност на сметње, а мана шири фреквентни опсег.
Могући облици модулације
Размотримо математички израз за синусоидални талас:
-{v}- = -{Vp}- -{sin}- (2π-{ft}-+θ) или
-{v}- = -{Vp}- -{sin}- (ω-{t}-+θ)
гдје је
Srpsko-turski rat (1876–1878)
Srpsko-turski ratovi ili Ratovi za nezavisnost su uopšteni nazivi za oružani sukob između Kneževine Srbije i Crne Gore protiv Osmanskog carstva a u cilju oslobođenja teritorija sa srpskim stanovništvom i dobijanjem punopravne međunarodne nezavisnosti, u periodu od 1876. do 1878. godine kojim je prethodio ustanak u Hercegovini, 1875. godine, pokrenuvši seriju oružanih pobuna i ustanka na Balkanu pod osmanskom vlašću.
Pozadina
Srpski ustanici su, 1875. godine, podigli ustanak u Hercegovini, tada u sastavu Osmanskog Carstva, koji je više bio usmeren protiv lokalnih feudalnih gospodara nego protiv centralne vlasti u Carigradu, pokrenuvši pritome seriju pobuna i ustanka protiv otomanske sile na Balkanu. U takvim okolnostima, bez mogućnosti da ostanu po strani, dve vazalne kneževine Osmanskog Carstva, Srbija i Crna Gora, objavljuju rat Osmanskom Carstvu 18. juna 1876. godine. Političke prilike u svetu nisu išle u prilog Srbima u ovom ratu. Pošto se ruska carevina smatrala za glavnog takmaca sa interesima zapadnoevropskih sila na Balkanu, Evropa nije podržavala srpski rat protiv Osmanskog Carstva. Sve zvanične molbe, koje je srpska vlada uputila evropskim vladama su bile ignorisane. Srbija je bila prepuštena samoj sebi.
Odnos sukobljenih snaga
Glavnina Osmanske vojske je bila skoncetrisana kod Sofije pod komandom Abdula Kerima od 50.000 vojnika, u čijem sastavu su bile i neregularne snaga bašibozluka i Čerkeza. U pograničnoj tvrđavi Niš nalazio se garnizon pod komandom Mehmeda od 8.000 vojnika. Na severozapadu kod Vidina, Osman Nuri imao je pod komandom 23.000 vojnika. Na zapadu su bili smešteni mali garnizoni, u Bijeljini i Zvorniku, sa značajnim snagama (12.000 uglavnom Arapa i Egipćana), pod Dervišom i Mehmed Alijem. Značajan broj rezervista koji su poslati u rat bio je naoružan bivšom britanskom puškom Šnajder. Poboljšana Pibodi-Martin puška je sve više bila zastupljena i sigurno je korišćena od strane egipatskih trupa. Krup topovima, po izveštajima, su bile sastavljene artiljerijske baterije, mada je značajan broj su činili i bronzani topovi.
Srpska ofanziva - Jul/Avgust
mini|desno|200p|Juriš na Babinu glavu, ilustracija iz velikog islustrovanog kalendara „Orao“ (1877). Ambiciozan srpski plan je predviđao zauzimanje Niša i napad na Sofiju (danas moderna metropola i glavi grad Bugarske) sa glavnom vojskom pod komandom Černjajeva, a ostale snage bi vršile manevarska dejstva. Na zapadnom frontu manevarski napadi srpske vojske su odbijeni a na severo-istočnom frontu Lešjanin je poražen kod Velikog Izvora. Nije uspeo da zadrži osmanski kontranapad na Timoku nakon čega se povukao u utvrđenje kod Zaječara koji je zauzet 7. avgusta. Glavni napad na jugu je započeo relativno dobro, forsirajući dolinu reke Nišave zauzeta je strateška kota, Babina Glava, severno od Pirota. Međutim, turski odgovor je ubrzo usledio slanjem dve kolone pod Sulejmanom i Hafizom, napadajući Srbe sa boka naterali su ih da se vrate nazad u dolinu. Posle niza žestokih borbi Černjajev je bio prisiljen da se povuče na liniji kod Knjaževca. Pogrešeno je verovao da će se glavni turski napad biti izveden kod Zaječara na severu, ostavio je pukovnika Horvatovića da brani položaje kod Knjaževca od nadirujućih udruženih turskih kolana a sam se povukao u planine zapadno od Timoka da brani i utvrdi položaje u dolini Morave.
Bitke na Moravi - Avgust
Turski komandant Abdul Kerim odbacio je odluku da se napad izvrši između Timoka i Morave zbog teškog planinskog terena. Umesto toga skoncetrisao je glavne snage od 40.000 vojnika kod Niša i odlučio da se glavni napad izvrši po lakšem terenu u dolini Morave prema Aleksincu. Černjajev, u međuvremenu, skoncetrisao je snage od oko 30.000 vojnika na obe strane reke Morave, uključujući i okolne planine.
Turske glavne snage koje su nastupale od Niša desnom stranom Južne Morave, posle teških borbi 21. i 22. avgusta kod sela Žitkovac, izbile su na liniji Stanci – Krupac, gde su zaustavljene vatrom srpskih jedinica. Narednog dana, 23. avgusta, razvila se žestoka borba na celom frontu, naročito prema Aleksincu. Najznačajniji i najbolje utvrđen deo se nalazio u središnjen odseku linijom Glogovačka kosa – Šumatovac – Strčki krak, gde je izgrađeno 18 većih i manjih reduta, koji su bili naoružani sa 40 pozicijskih topova raznog kalibra. Položaj se nalazio na visini čime je omogućavao dobre uslove za dejstvo topova kao i vođenje frontalne i unakrsne vatre na široku i otkrivenu dolinu. Turci su zadržali svoj početni raspored Saibov korpus na levoj obali, u centru korpus Ahmed Ejub –paše i Saibejovom divizijom na desnom krilu, kao i artiljerijskom podrškom u pozadini. U ranu zoru, otpočeo je turski napad, Saibov korupus krenuo je u napad na levom krilu, kako bi zauzele utvrđenje ispred Žitkovca, obe strane su se do podne ogorčeno borile oko tog položaja. Međutim, srpske trupe su uspevale da zadrže položaje i spreče turski prodor na levoj obali Morave u pozadinu Aleksinca. Komandant Abdul Kerim je izdao naredbu Ejubovom korpusu da otpočne planirani glavni napad na centralni srpski položaj, Šumatovac, iako na levom krilu nije postignut uspeh prodora u pozadinu Aleksinca. Posle dvočasovne artiljerijske kanonade turskih baterija, od 8 do 10 časova pre podne, počeo je frontalni udarni napad hrabre i nezadržive turske pešadije. Redovi turskih vojnika su nadirali prema maloj dolini iz koje se pružao šumatovački vis, sa kojih je istog časa počela da dejstvuje srpska artiljerija, a potom frontalna u unakrsna vatra, pretrpevši velike gubitke, morala je prekinuti dalje nastupanje. Branioci nakon više turskih juriša su uspešno odbranili položaje, a uveče prestala je borba na celom frontu.
„Svi Rusi izginuli, svi Srbi pobegli.“
Nakon što je na zahtev velikih sila u septembru 1876. godine došlo do kratkotrajnog primirja između Srbije i Turske, Srbija je na podsticaj ruskog generala Mihaila Černjajeva, koji je komandovao i ruskim dobrovoljcima i srpskom vojskom, u oktobru nastavila rat s Turcima.
Desetodnevno primirje u septembru 1876. godine obe strane iskoristile su za prestrojavanje svojih snaga. Ali ni u obnovljenim sukobima Srbija nije imala uspeha. U trodnevnoj bici kod Velikog Šiljegovca, vođenoj od 19. do 21. oktobra 1876. godine, turska vojska je odnela pobedu i našla se u poziciji da osvoji utvrđenje kod mesta Đunis, na visu sa kojeg je mogla da se drži pod kontrolom čitava oblast između Aleksinca, Deligrada i Kruševca.
Napad na Đunis počeo je rano, 29. oktobra 1876. godine, i odvijao se brzo: do tri sata po podne Turci su postali gospodari đuniskih položaja. Đunis je pao jer nije ozbiljno ni branjen. Ruski vojnici i oficiri držali su se dobro, ali je srpska narodna vojska, neizvežbana za borbu u utvrđenjima, brzo popustila. U trenutku kad im je zapretila opasnost da budu pohvatani po đuniskim šančevima, vojnici su napustili položaje i dali se u paničan beg mostovima na Moravi.
Komandant đuniskog utvrđenja pukovnik Meženinov je nakon poraza dojurio do Mihaila Černjajeva i rekao mu da su Srbi pobegli, a da su Rusi mrtvi, što je bilo delimično tačno. Černjajev je zatim poslao telegram ruskom caru: „Svi Rusi izginuli, svi Srbi pobegli.“ Odmah zatim, poslao je telegram i kralju Milanu, u kome ga obaveštava da jedini spas leži u brzom primirju: „Telegrafišite iskreno caru, ištite primirje u roku od 24 sata!“ Knez i vlada odmah su postupili prema predlogu Černjajeva, a sutradan, 30. oktobra, Petrograd je Carigradu uručio ultimatum kojim se traži prekid vojnih operacija protiv Srbije i Crne Gore. Primirje je stupilo na snagu 1. novembra.
Fața, Albac
Fața je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Albac.
Srpsko-turski rat (1876–1878)
Bitke na Moravi - Avgust
Posledice
Fața, Albac
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 318 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 849 m.
Srpsko-turski rat (1876–1878)
Bitke na Moravi - Avgust
desno|mini|Transport ranjenika u zgradu Načelstva (Opštine) koja je tokom rata služila kao bolnica, u [[Jagodina|Jagodini, 1876. Fotografiju je načinio ruski dopisnik I. V. Groman.]] desno|mini|Spomenik umrlim ranjenicima iz ratova 1876—1878. i 1885. na Novom groblju u Beogradu
Sve su velike sile nastojale da izvuku neke koristi iz ove istočne krize iako su samo Rusija i Austrougarska igrale najaktivniju ulogu. One su formalno nastojale da postignu neki sporazum sa turskom vladom o promeni administracije u Bosni i Hercegovini i da se daju neki ustupci drugim narodima i državama. Na velikoj Carigradskoj konferenciji od 11. decembra 1876. do 20. januara 1877, nije prihvaćena molba srpskog kneza da se na konferenciji sasluša i srpski predstavnik. Kako ističe Jovan Vukić u malo poznatoj studiji na francuskom jeziju „Srpski narod u Velikoj istočnoj krizi od 1875. do 1878. Studija iz političke istorije“ (Ženeva 1919), Srbija je na konferenciji ućutkana rešenjem da će se poštovati njene predratne granice. Na lep način joj je rečeno da mora biti srećna što ništa nije izgubila. Crnoj Gori je obećano uvećanje u pravcu Hercegovine i Albanije. Carigradska je konferencija donela odluke da Bosna i Hercegovina postane autonomna i da se njena teritorija izdeli u nekoliko unutrašnjih kantona. Sultan bi naimenovao jednog generalnog guvernera, a velike sile bi garantovale ovaj poredak na rok od pet godina. Rukovodioci posebnih kantona, koji su na turskom nazivani „nahije mudirluci“, birani su od strane kantonalnih veća i od njihovih članova iz one vere koja je sačinjavala većinu u dotičnom kantonu. Više kantona se ujedinjavalo u okruge (sandžake), a na njihovom čelu bi sultan postavljao načelnike iz većinskog stanovništva.
Senka na sve ove tajne i javne pogodbe oko rešavnja Velike istočne krize je došla nakon konačne pobede ruske i srpske vojske nad turskom do početka marta 1878. U drugom ratu je srpska vojska probala vrednosti svog preobražaja. Uspela je da oslobodi delove jugoistočne Srbije sa Nišom i Pirotom kao glavnim osloncima. Unutrašnje pobune nezadovoljne opozicije su onemogućile da srpski odredi uđu ranije u poprište pod znatno povoljnijim okolnostima nego u ratu 1876. ("Kragujevački barjak"). To je bio i razlog da nisu oslobođeni Skoplje i Priština. Nakon ovih velikih vojnih pobeda ruske vojske i sklapanja preliminarnog mira u San Stefanu 3. marta 1878, sve su velike sile nastojale da tajnim pogađanjem sa sultanovom vladom dobiju neke ustupke. Velika Britanija je na taj način od sultana dobila Kipar, a Austrougarskoj nije pošlo za rukom da joj sultan omogući legalnu okupaciju Bosne i Hercegovine. Sa ruske strane je srpskoj vladi stavljeno na znanje da se ne sme protiviti Austrougarskoj i zahtevati delove Bosne. Pre nego je dobila mandat velikih sila da okupira Bosnu i Hercegovinu, habzburška je politika uspela da na svoju stranu pridobije sve glavne činioce. Njeni agenti su na svoju stranu okrenuli većinu franjevačkog sveštenstva i deo muslimanskih zemljoposednika. Hercegovački ustanak je bio pod komandom crnogorskog kneza, a on je bio u tesnoj vezi sa predstavnicima austrijskog cara. Dobijao je određenu finansijsku pomoć i bio zadovoljan da su velike sile bile vidljivo sklone da Crnoj Gori daju teritorijalno uvećanje i izlaz na more. Ustanici u Bosni su glavno uporište izgradili na tromeđi Dalmacije, Like i Bosne. Pored štaba pukovnika Despotovića, tu u Crnim Potocima su podignuta spremišta za zalihe hrane i opreme. Ta je utvrda bila prirodno zaštićena jer je kao klin duboko ulazila u austrijsku teritoriju i bez povrede granice se nije mogla zauzeti. Upravo koristeći svesnu nebudnost austrijskih organa, turska je vojska 4. avgusta 1877, koristeći se slobodnim prolazom preko granice, razorila to uporište i razbila poslednje znatnije ustaničke formacije.