cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gylfaginning
Obmanjivanje Gylfija ( Gylfaginning), sažeti je prikaz nordijske mitologije nastao na Islandu oko 1220. godine. To je zapravo prvi dio Edde Snorrija Sturlsona, najznačajnijeg islandskog srednjovjekovnog pisca i povjesničara, strastveno privrženog tradiciji svoga naroda. Valja napomenuti da je ovo djelo jedini pokušaj sustavnog prikazivanja mitološke predaje u Evropi, te da ništa slično ne postoji ni u antici ni u srednjovjekovnoj književnosti drugih naroda ( Maček, 1997; 6 ).
U Prologu ovog djela Snorri objašnjava postanak poganskih božanstava iz štovanja znamenitih ljudi. On ( pogrešno ) tumači božansku obitelj Ase kao grčke junake iz Troje, koji su nakon njezine propasti došli na sjever ( po Snorriju Asi znači »Azijati« ). Tako se »po uzoru na druge srednjovjekovne europske sredine, skandinavska povijest povezivala s grčkom i rimskom antikom« ( Maček, 1997;7 ). Asi dolaze pod zapovjedništvom Odina, koji ih je preveo preko Njemačke i Danske u Švedsku, gdje su se pomiješali s domorodačkim ženama i započeli novu kulturno – religijsku i jezičnu povijest sjevernih Germana.
Pripovijest počinje kad se švedski kralj Gylfi, »mudar čovjek i vješt čarobnjak«, prerušava u starca Ganglerija i kreće u Asgard, grad moćnih Asa, kako bi otkrio tajne njihove moći i moći njihovih bogova. Po dolasku u dvor Valhall, biva odveden pred tri poglavice; Hara ( Visokog ), Jafnhara ( jednakovisokog ) i Tridija ( Trećeg ). Oni mu kroz cijeli tekst odgovaraju na postavljena pitanja o bogovima, njihovim djelima, postanku i smaku svijeta, a upravo njihovi odgovori predstavljaju skoro sve što je danas poznato o mitologiji nordijskih naroda
U početku, dok još ničeg nije bilo, bilo je pravrijeme. Postojala je samo velika praznina zvana Ginnungagap. Najprije je na jugu bila zemlja Muspell, gdje je bilo svijetlo i vruće, i koju čuva Surt ( Crni ). On će kad svijetu dođe kraj svojim plamenim mačem uništiti sve bogove i ognjem spaliti čitav svijet. Na sjeveru je bio Niflheim, hladno područje. Kad se toplina Muspella spojila s hladnoćom Niflheima, sve se topilo i kapalo, i iz tih se kapljica rodio život u obliku diva Ymira i krave Audhumle. Ymir je začetnik roda mraznih divova, a Audhumla je, ližući slane ledene grude iz njih stvorila prvog čovjeka Borija, čiji je unuk veliki bog Odin. Odin i njegova braća su ubili Ymira, te su od njegova tijela u sredini Ginnungagapa stvorili svijet. Od Ymirove krvi nastali su oceani, mora i jezera, od njegova mesa stvorena je zemlja, od kosti planine, a od zuba i vilice šljunak i stijenje. Uzeli su i Ymirovu lubanju i od nje napravili nebo koje su držala četiri patuljka, Austri ( Istok ), Vestri ( Zapad ), Nordri ( Sjever ) i Sudri ( Jug ). Ymirov je mozak skočio u nebo i nastali su oblaci, a iskre i žar iz Muspella postavljene su u središte Ginnungagapa umjesto zvijezda i planeta. Na poslijetku, od divovih obrva napravljene su utvrde grada Midgarda, gdje su trebali živjeti ljudi.
Kad su Borovi sinovi ( Odin, Vili i Ve ) hodali morskom obalom, našli su drvo jasena i brijesta, te od njih učinili muškarca i ženu. Podarivši im dušu, život, razum, pokretnost, oblik, govor, sluh i vid, bogovi ih odvedoše da žive u Midgardu. Zatim su bogovi u središtu svijeta sebi sagradili utvrdu Asgard i tamo se nastanili.
Nadalje, bogovi objašnjavaju Gylfiju kako se i zašto smjenjuju noć i dan, Mjesec i Sunce, kako je sagrađen most između neba i zemlje Bifrost, te mu govore o postanku i imenima patuljaka, koji su se poput crva rodili iz Ymirova mesa. Zatim mu govore o moćnom stablu Yggdrasilu, koje raste u sredini svijeta, a čije se grane i korijenje protežu po cijeloj zemlji i svim svjetovima. U podnožju tog stabla nalazi se izvor najveće mudrosti, u koji je Odin jednom prilikom stavio svoje oko kako bi tu mudrost i sam stekao.
Potom Gylfi sluša priče o bogovima. Uz bogove Ase postoji još jedna obitelj bogova – Vani. Dvanaest je Asa božanskog roda od kojih je prvi Odin ili Svih – Otac. On savjetuje sve bogove, koji ga, iako veoma moćni, slušaju kao djeca oca. On i jest otac sviju bogova, bog je poginulih u boju, mudrosti i čaranja. Ratnike koji padnu na bojištu Odin odnosi u Valhall, te oni tamo ostaju živjeti, te jedu i piju s bogovima. Nakon Odina slijedi Tor, najjači među bogovima i ljudima. Njegovo ime znači »grom« i on je bog grmljavine. Opasan je pojasom koji udvostručuje njegovu božansku snagu i nosi željezne rukavice, koje mu služe kako bi primio svoj moćni malj Mjollnir ( Munja ). Uz to što je bog groma i munje, neprijatelj je mraznih divova kojima je mnogo puta razbijao lubanje svojim maljem, te tako održavao poredak i ustrojstvo svijeta. Zatim se govori o Odinovu sinu Baldru, najljepšem i najboljem od svih bogova, koji je smrtno stradao krivnjom prevrtljivog i nerijetko vrlo zlog boga Lokija. Smrt Baldrova bijaše najtužniji događaj u povijesti ljudi i bogova. Bog mora, ribarenja i blagostanja nije od roda bogova Asa, već je rođen u zemlji Vana. »On zauzdava vjetar u letu i smiruje more i vatru«. Tyr je najsmioniji i određuje tko će pobijediti u boju, a Bragi bog pjesništva i govorništva. Nakon njih slijede Heimdall, čuvar Asgarda, Frey, bog plodnosti i sin Njordov, Hodr, slijepi bog, Vidar, šutljivi bog, Vali, sin Odinov, Ull, strijelac i skijaš, te Forseti, najbolji sudac među bogovima i ljudima. Tu su i boginje Frigg, boginja – majka i Odinova supruga, Freya, Freyova sestra, božica ljubavi i ljepote i Idun, čuvarica jabuke besmrtnosti, ujedno i Bragijeva supruga. Poslijednji se od bogova Asa spominje Loki. Taj je bog izvor svih laži i spletki kod bogova i ljudi. Iako lijep i pristala izgleda, njegova je narav zla. Izigrao je bogove u svim prilikama, iako im je nerijetko i pomogao svojim savjetima. Najviše se bogovima zamjerio kad je uzrokovao smrt Balderovu, zbog čega su ga okovali i doveli mu zmiju čiji otrov će do kraja svijeta kapati po Lokijevom čelu.
Nakon opisa bogova i boginja, te njihovih uloga, Gylfi zapita o njihovim djelima. Slijede zanimljiva pripovijedanja o doživljajima bogova, a najviše je onih o Toru, najomiljenijem bogu vikinškog doba.
Na kraju bogovi pričaju Gylfiju o propasti svijeta, danu Ragnaröku. Sinovi Muspella će zajahati preko Bifrosta prema bojištu koje se zove Vigrid, što znači »mjesto uzburkano bitkom«. Prvi jaše Surt sa svojim ognjenim mačem. Iz carstva mrtvih isplovljava Naglfari, brod umrlih sagrađen od noktiju mrtvaca. Ogromno čudovište morskih dubina, zmija Midgardsorm i strašni vuk Fenrisulf pridružuju se uništenju svijeta. Protiv njih jašu svi bogovi i ratnici iz Valhalla s Odinom na čelu, te se vodi krvava bitka u kojoj bivaju ubijeni svi bogovi, a potom Surt spaljuje čitav svijet svojim mačem:
Sunce će potamnijeti,
zemlja potonuti u more,
nestat će s neba
San Antonio, Uruapan
San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Uruapan.
Gylfaginning
divljat će oganj
San Antonio, Uruapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 738 m.
Gylfaginning
i velika vrućina
liznuti do samog neba.
( Voluspa 53 )
To ipak neće biti kraj svijeta zauvijek, jer će iz mora opet izroniti zemlja, zelena i lijepa, a od dvoje ljudi iz Surtova plemena, Lifa i Lieftrasire ( Živi i Životnost ), poteći će ljudi koji će ponovo napučiti čitav svijet. Nakon što mu to ispripovijedaše, Gylfi začu veliku buku i nađe se na praznoj poljani, ne vidjevši više ni grada ni dvora.
Oviglio, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 920 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 109 m.
Lucio Vázquez, Tula
Lucio Vázquez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Tula.
Lechuguillas, Tampico Alto
Lechuguillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tampico Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Rimski trijumf
Rimski trijumf je javna ceremonija i vjerski obred u Drevnom Rimu, koji se vodio u počast vojskovođe (dux) za njegove uspjehe u ratu ili pohod na Rim, odnosno za prikaz svih blagodati pobjede. Samo su vojskovođe u rangu senatora mogle uživati trijumf i biti trijumfatori.
Za dobivanje trijumfa, vojskovođa ili dux je morao:
Ceremonija se sastojala od spektakularne parade, koju su otvarali poglavari pokorenih naroda (kasnije pogubljivani u Tulijanumu), a nakon njih karavane sa zlatom i drugim drugim dragocjenostima zaplijenjenim u ratu (uključujući i robove), potom glazbenici, plesačice, plakati sa scenama bitke, te konačno pobjednički vojskovođa na čelu vlastite postrojbe (u kasnoj Republici i Carstvu tek sa simboličnim brojem vojnika).
Atabaskani
mini|Geografska rasprostranjenost Atabaskana, Ejaka i Tlingita pre kontakta sa evropljanima Atabaskani (Dene ili Dine) su porodica severnoameričkih domorodačkih naroda koja naseljava zapadne države SAD i to Aljasku, države severnog dela američke zapadne (pacifičke) obale: Oregon, Vašington i Kalifornija, države američkog jugozapada: Nju Meksiko, Arizona, Teksas, Juta, Kolorado i Oklahoma i zapadne provincije i teritorije Kanade: Britanska Kolumbija, Alberta, Saskačevan, Manitoba, Jukon i Severozapadne Teritorije. Atabaskani govore atabaskanskim jezicima koji se na osnovu njihovog geografskog rasporeda grupišu u 3 grupe.
Rimski trijumf
thumb|300px|left|Detalj [[Titova kapija|Titove kapije s trijumfom nakon osvajanja Jeruzalema iz 78 god.]]
Atabaskani
Podgrupe
Na osnovu njihovog geografskog rasporeda Atabaskani se dele na: Dalje se mogu podeliti na veći broj podgrupa na osnovu bliskosti jezika kojim govore.
Poreklo imena
Ime kojim sami sebe nazivaju (endonim ili autonim) atabaskanski narodi je Dene ili Dine. Ime Atabaskani (koje je egzonim) potiče od imena atabaskanske porodice jezika, a atabaskanskoj porodici jezika ime je dao Albert Galatin 1836. u svojoj klasifikaciji jezika Severne Amerike i potiče od imena jezera Atabaska u Kanadi, ime jezera Atabaska je anglizovana verzija imena jezera iz jezika naroda Kri „Abapaska”, koja znači „tamo gde su trske jedna do druge”.
Rimski trijumf
Trijumfatori su se vozili u velikim kočijama s četiri kotača koja su vukla dva bijela konja, a lice i tijelo bi im bilo obojeno u crveno. Rob se stajao iza trijumfatora i držao lovorovu krunu iznad glave (bez da je dotakne). Ovaj rob je - prema nekim izvorima - imao i zadatak da trijumfatoru stalno šapuće u uho „memento mori“ („Sjeti se da si smrtan“). Neki izvori navode da je vikao „Respica te, hominem te memento“ („Osvrni se, ti si samo čovjek“). Vojnici u pratnji pjevali su tzv. trijumfalne pjesme (carmina triumphalia), koje su ili hvalile pobjedničkog vojskovođu ili su ga pak na satirički način ismijavale kako ne bi na sebe navukao zlu kob. Ceremonija je podrijetlo vodila iz starine, moguće od prethodnih etrurskih rituala.
Parada je slijedila preciznu maršrutu po ulicama Rima, počinjući od vanjske strane Servijevog gradskog zida na Marsovom polju na zapadnoj obali Tibra. Trijumfatori bi potom prelazili pomerium u gradu niz Via Triumphalis (koja je vijekovima kasnije nazvana Via dei Fori Imperiali od strane Benita Mussolinija koji je htio vlastiti trijumf) i te potom kroz ulicu Via Sacra, sve do foruma Forum Romanum. Trijumf je vrhunac dostizao pred hramom Jupitera Optimusa Maksimusa na Kapitol, kada bi trijumfalni vojskovođa pobjedničke lovore darovao bogovima.
Za slavljenje trijumfa se nekada gradio i spomenik. Ovo vodi podrijetlo od Titovog slavoluka i Konstantinovog slavoluka, nedaleko od Koloseuma, a nekad i u blizini samog bojnog polja kao što je slučaj u Tropeum Trajani. Dinastija Flavijevaca je podigla i tzv. Meta Sudans kojim se obilježavalo kada bi trijumfalna povorka morala skretati od ulice Via Triumphaalis na Viu Sacru i Forum.
Nakon što je u doba Principata ustanovljeno da samo članovi carske porodice mogu primati trijumf, drugi građani su umjesto toga primali Ornamenta triumphalia (trijumfalni obilježja), čime je carska porodica stekla političko oruđe.
Flavije Belizar je bio posljednji čovjek koji je primio trujumf (privremeno zamjenjujući cara Justinijana) za zasluge u pobjedi nad Vandalima. Ova ceremonija se održala u Carigradu.
El Puerto, Balleza
El Puerto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Balleza.
Kreischa
Krajša je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 41 opštinskog središta okruga Zeksiše Švajc-Ostercgebirge. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 4.390 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14628220.
El Puerto, Balleza
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2703 m.
Kreischa
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zeksiše Švajc-Ostercgebirge Krajša se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Zeksiše Švajc-Ostercgebirge. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 257 metara. Površina opštine iznosi 29,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.390 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 152 stanovnika/km².
Asgard
Asgard je naziv koji se u nordijskoj mitologiji koristi za dom bogova, zemlju Aesira. Onaj koji želi stići do Asgarda mora prijeći most Bifrost (duga).
Asgard je bio podijeljen u veliki broj odvojenih kraljevstava. Svakim je vladao drugi bog. Valhallom je vladao Odin, Thrudheimom Thor itd. Zidove oko Asgarda je izgradio Hrimthurs, koji je kao plaću zatražio ruku Freye, sunce i mjesec. Odin je pristao na to ako se zidine izgrade u roku od šest mjeseci. Hrimthurs je imao magičnog konja Svadifaria koji mu je pomagao u poslu. Na užas Odina i svih bogova, a posebno Freye, Hrimthurs je skoro već sve završio, ostala su mu još dva dana. Loki zavara Svadifaria i odmami ga podalje od njegovog posla. Hrimthurs nije stigao završiti posao bez Svadifaria u zadanom roku stoga mu ništa nije plaćeno.
Ampèreov zakon magnetnog polja
mini|desno|Električna struja proizvodi magnetno polje.
Ampèreov (Amperov) zakon objašnjava nastanak magnetnog polja oko zatvorenog električnog kola, povezujući električne i magnetske pojave.
Ampèreov zakon je ustanovio vezu između elektriciteta i magnetizma, čime je postavljena osnova elektromagnetske teorije. Električna struja koja teče kroz provodnik stvara magnetsko razmjerno jačini struje i dužini provodnika, a obrnuto razmjerno udaljenosti od provodnika. Smjer magnetskog polja okomit je na struju. Ako kroz dva usporedna provodnika struja teče u istom smjeru, oni se privlače; u protivnom odbijaju.
Džejms Klerk Maksvel (ne Amper) je izveo Amperov zakon u svom radu "O fizičkim linijama sile" 1861. godine i uvrstio ga među svoje jednačine, koje čine osnovu klasičnog elektromagnetizma. Zakon je nazvan po Andre-Mari Amperu, po kome je nazvana i jedinica za merenje električne struje.
Ovaj zakon je magnetski ekvivalent Faradejevom zakonu elektromagnetske indukcije.
Izvorna formulacija zakona
Zakon definiše odnos magnetnih polja i električnih struja koje ih proizvode. Koristeći Amperov zakon, moguće je odrediti magnetno polje koje nastaje prilikom prolaska određene struje ili struju koja nastaje usled delovanja magnetnog polja, pod uslovom da električno polje nije vremenski promenljivo.
U svojoj istorijskoj originalnoj formi, Amperov zakon definiše magnetno polje koje nastaje kao proizvod struje. Zakon je moguće napisati u dva oblika, u formi integrala ili u diferencijalnoj formi. Oba izraza su ekvivalentna i povezana Kelvin-Stouks-ovom teoremom. Moguće ga je takođe zapisati preko B ili H vektora magnetnog polja. Opet, obe verzije su ekvivalentne. (pogledati dokaz ispod)
Amperov zakon je danas poznat kao tačan zakon fizike u magnetostatičkim slučajevima. U svim ostalim slučajevima zakon nije tačan ukoliko se ne koriste Maksvelove korekcije (pogledati ispod).
U formi integrala
U SI sistemu jedinica, integralna forma originalnog Amperovog zakona je linijski integral magnetnog polja oko neke zatvorene putanje C (proizvoljna ali mora biti zatvorena). Kriva C sadrži površinu S kroz koju prolazi električna struja (opet proizvoljna) i obuhvata struju. Matematički izraz zakona je relacija između ukupnog magnetnog polja oko neke putanje (integral duž linije) zbog struje koja prolazi kroz tu zatvorenu putanju (integral površine). Može biti napisan na više načina.
Integral magnetnog polja duž dužine provodnika (izražen u T - Tesla) oko zatvorene krive C je proporcionalan ukupnoj struji (koja podrazumeva slobodne i vezane struje)Ienc koja prolazi kroz površinu S (oivičenu krivom C)
gde je J ukupna gustina struje izražena u Amperima po kvadratnom metru, Am−2
Alternativno izraženo preko termina "slobodne struje", integral magnetnog polja (izraženog u Amperima po metru, Am−1) oko zatvorene krive C jednak je slobodnoj struji If, enc kroz površinu S:
gde je Jf gustina samo slobodne struje. Sledi
Polja B i H su povezana jednakošću gde je μ0 magnetska konstanta.
Postoji niz dvoznačnosti i nejasnoća u prethodnim definicijama koje zahtevaju obrazloženje i izbor konvencije.
U diferencijalnoj formi
Po Stouksovoj teoremi, ova jednačina može biti zapisana i u diferencijalnoj formi. Opet, ova jednačina važi samo u slučaju da je električno polje vremenski konstantno, značeći da su struje nepromenljive (ne menjaju se u vremenu, inače bi se magnetno polje takođe menjalo u vremenu); pogledaj dole opštiju formu. U SI sistemu jedinica, jednačina daje za ukupnu struju:
i za slobodne struje
gde je ∇× Kurl-ov operator.
Odnos slobodnih i vezanih struja
Električna struja koja potiče od najprostijeg primera iz knjige bi bila klasifikovana kao slobodna struja. Npr. struja koja prolazi kroz žicu ili bateriju. Suprotno tome, vezana struja potiče od materijala koji mogu biti namagnetisani i/ili polarizovani. (svi materijali mogu donekle)
Drugi izvor vezanih struja je vezano naelektrisanje. Kada se primeni električno polje, pozitivna i negativna vezana naelektrisanja mogu da se raziđu na atomskim udaljenostima u polarizabilnim materijalima, i kada se vezana naelektrisanja pokrenu, polarizacija se promeni, kreirajući još jedan doprinos vezanim strujama, polarizacionu strujuJP.
Ukupna gustina struje J je zbog slobodnih i vezanih naelektrisanja jednaka:
gde je Jf gustina slobodnih struja.
Sve struje su u osnovi iste, mikroskopski posmatrano. Ipak, postoje praktični razlozi za tretiranje vezanih struja drugačije od slobodnih struja. Na primer, vezane struje najčešće potiču na atomskom nivou, a neko npr. želi da koristi jednostavniju teoriju koja je namenjena većim dimenzijama. Rezultat je da se sitnije posmatrani Amperov zakon, izražen preko B i mikroskopske struje (koja uključuje slobodnu, struju namagnetisanja i polarizacije), ponekada posmatra u ekvivalentnoj formi prikazanoj kasnije preko magnetnog polja H i samo slobodnih struja. Za detaljniju definiciju slobodnih struja, i dokaz da su dve formulacije ekvivalentne, pogledati sekciju Dokaz ekvivalentnosti.
Nedostaci izvorne formulacije zakona
Postoje dva važna problema koja se tiču Amperovog zakona koja zahtevaju bliže ispitivanje. Prvo, postoji problem u vezi sa jednačinom kontinuiteta za naelektrisanja. Postoji teorema u vektorskoj matematici koja kaže da divergencija uvojka mora biti 0. Sledi
tako da originalan Amperov zakon tvrdi da
Ali uopšteno
čija vrednost nije jednaka nuli za vremenski promenljivu gustinu naelektrisanja. Primer se javlja u kolu sa kondenzatorom gde vremenski promenljive gustine naelektrisanja postoje na pločama kondenzatora.
Drugo, postoji problem u vezi propagacije elektromagnetnih talasa. Na primer u slobodnom prostoru gde je
Amperov zakon tvrdi da je
ali umesto toga
Da bi se rešile ovakve situacije, dodatni efekat zamenskih struja mora biti dodat u Amperov račun.
Džejms Klerk Maksvel je začeo ideju zamenskih struja struja kao polarizacionih struja u moru vrtloga unutar dielektrika, koje je iskoristio da modeluje magnetno polje hidrodinamički i mehanički.
Zamenske struje
U slobodnom prostoru, zamenska struja je proporcionalna brzini promene električnog polja.
U dielektriku je takođe prisutna zamenska struja, ali glavni doprinos zamenskoj struji je povezan sa polarizacijom pojedinačnih molekula dielektričnog materijala. Iako naelektrisanja ne mogu da slobodno teku u dielektriku, naelektrisanja u molekulima mogu da se pomeraju malo usled uticaja električnog polja. Pozitivna i negativna naelektrisanja u molekulu se razdvajaju pod uticajem elektirčnog polja, izazivajući povećanje stanja polarizacije, izražena preko gustine polarizacije P. Promenljivo stanje polarizacije je ekvivalentno struji.
Oba doprinosa zamenskim strujama se kombinuju definišući zamensku struju:
gde je električno zamensko polje definisano kao:
gde je ε0 električna konstanta, εr je relativna statička permitivnost, i P je gustina polarizacije. Zamenjujući ovu jednačinu za D u izrazu za zamenske struje, dobijamo dve komponente:
Prva komponenta sa desne strane je prisutna svuda, čak i u vakuumu. Ona ne uključuje nikakvo stvarno pomeranje naelektrisanja, ali uprkos tome poseduje magnetno polje, kao da je prava struja. Neki autori zamenskim strujama zovu samo ovu komponentu.
Drugi član sa desne strane je zamesnka struja koju je prvobitno plasirao Maksvel, koja je povezana sa polarizacijom pojedinačnih molekula dielektričnog materijala.
Maksvelovo originalno objašnjenje za zamenske struje se odnosilo na situaciju koja se dešava u dielektričnim medijumima. U modernoj post-etar eri, koncept je proširen tako da se odnosi na situacije kada ne postoji materijal, na primer, u vakuumu između naelektrisanih površina vakuumskog kondenzatora. Postojanje zamenske struje je opravdano i danas zato što podržava više zahteva elektromagnetne teorije: ispravno predviđanje magnetnih polja u oblastima gde ne teku slobodne struje; predviđanje prostiranja talasa u elektromagnetnim poljima; i u održavanju naelektrisanja u slučajevima kada se gustina naelektrisanja menja u vremenu. Za šire objašnjenje pogledati zamenske struje.
Proširenje zakona: Maksvel-Amperova jednačina
Amperova jednačina je proširena uzimajući u obzir polarizacione struje, i na taj način rešavajući ograničenu upotrebljivost originalnog Amperovog zakona.
Tretirajući slobodna naelektrisanja odvojeno od vezanih naelektrisanja, Amperova jednačina zajedno sa Meksvelovom korekcijom u smislu H-polja (H-polje se koristi zato što uračunava struje namagnetisanja, tako da se JM ne pojavljuje eksplicitno) je
Sa druge strane, tretirajući sva naelektrisanja na isti način (zanemarujući to da li su vezana ili slobodna naelektrisanja), uopšteni oblik Amperove jednačine nazvan Maksvel-Amperova jednačina, u svom obliku izražen preko inteegrala
U diferencijalnom obliku,
U oba slučaja J sadrži gustinu struje naelektrisanja kao i provodne i polarizacione gustine struje. Tj. gustina struje sa desne strane Amper-Maksvelove jednačine je:
gde je gustina struje JD premeštajuća struja, i J je doprinos gustini struje koji nastaje zbog naelektrisanja koja se pomeraju, i vezanih i slobodnih. Pošto je ∇ · D = ρ, kontinuitet naelektrisanja koji je bio problem kod originalne formulacije Amperovog zakona, više nije problem. Struja namagnetisanja može da se predstavi kao uvijutak magnetizacije, tako da je njena diverencija jednaka nuli i ona više ne učestvuje kao faktor u jednačini kontinuiteta. Zbog ε0∂E / ∂t, propagacija talasa u slobodnom prostoru je sada moguća.
Sa dodatkom zamenskih struja, Maksvel je bio u stanju da izvede tačnu hipotezu da je svetlo oblik elektromagnetnih talasa.
!Dokaz da su formulacije Amperovog zakona koje posmatraju slobodne struje ekvivalentne formulacijama koje koriste ukupnu struju. ekvivalentna jednačini
Primetite da se samo bavimo diferencijalnim oblikom, ne integralnim, ali to je dovoljno s'obzirom da su diferencijalni i integralni oblik ekvivalentni preko Kevin-Stoks'ove teoreme.
Uvodimo gustinu polarizacije P, koja ima sledeću relaciju sa E i D:
Zatim uvodimo gustinu namagnetisanja M, koja ima sledeću relaciju sa B and H: i sledeću relaciju sa vezanim strujama:
gde
je nazvan gustinom struje namagnetisanja, i
je gustina polarizacione struje. Uzimajući jednačinu za B:
Stoga, sa odnosom na definiciju vezanih struja:
Amperov zakon u cgs jedinicama
Diferencijalni oblik jednačine (opet uključujući Maksvelove korekcije) glasi
Sion, Švicarska
Sion (njemački: Sitten) je grad od 34,599 stanovnika, on je i glavni grad švicarskog Kantona Valais.
Većina stanovnika govori francuski.
Geografske karakteristike
Sionne leži jugoistočno od Ženevskog jezera, duž rijeke Rhône, na ušću riječice Sionne.
Historija
thumb|left|240| [[Panorama grada]]
Izrastao je pod imenom Sedunum kao keltsko i rimsko naselje. Još od kraja 6. vijeka, Sion je postao sjedište biskupije, a od 999. sionski biskupi postali su duhovni i svjetovni vladari Valaisa. Tu moć su i djelomično uspjeli održati sve do 1798.
Znamenitosti
Dva brežuljka koja dominiraju nad gradom okrunjena su ostatcima utvrda iz 13. vijeka, prvi je zamak - Château de Tourbillon a drugi je utvrđena crkva Château de Valère (ili Valère Basilica) u kom je danas smješten muzej historije. Ostale zapažene građevine su katedrala Notre-Dame-du-Glariera, crkva sv. Théodule iz 1516., palača Supersaxo (1505), Gradska vijećnica iz 1660. i ruine zamka Château de la Majorie, u kom se danas (u očuvanijem dijelu) nalazi umjetnička galerija.
Sionn leži na magistralnom željezničko-cestovnom transportnom pravcu Lausanne - Milano preko Simplona.
Privreda i transport
Sion je prvenstveno administrativni centar ali je i važan trgovački centar za voće, povrće i vino.
Balder
Balder, Baldr ili Baldur je u nordijskoj mitologiji bio drugi sin Odina i Frigge. Njegova majka je zatražila zakletvu od svih biljaka, stvorenja, elemenata i metala da mu neće nauditi. Svi su zakletvu položili osim biljke imele koja je smatrala da je premlada i premala da bi mu mogla nauditi. Tako se smatralo da je Balder imun na sve pa bi drugi bogovi iz zabave bacali stvari na njega.
Loki, bog prijevare, je nagovorio Hoda (Hod,Hoder), slijepog boga i Balderovog brata, da baci koplje izrađeno od imele na Baldera. Balder je odveden u Hel i Frigga moli Hellu da joj kaže što se može učiniti kako bi se Baldera vratilo iz mrtvih. Hella odgovara da će ga vratiti među žive ako će svako živo biće plakati za Balderom. Sva živa bića su žalila, osim starice Thokk, koja je ustvari prerušeni Loki. Baldur tako i dalje čeka u Helu sa svojom suprugom i vratiti će se ponovo tek nakon Ragnaroka kako bi pomogao u vladanju novim svijetom.
Ted Lewis
Ted Lewis može biti:
Altdorf, Uri
Altdorf (prevedeno: Staro selo) je grad od 9,273 stanovnika u sredini Švicarske, on je i glavni grad Kantona Uri.
Većina stanovnika su katolici i govore njemački.
Geografske karakteristike
Altdorf se nalazi pored ušća potoka Schächen u rijeku Reuss, jugoistočno od Luzerna.
Historija
Naselje je prvi put dokumentirano 1223. kao Alttorf. Po predaji u Alttorfu je Wilhelm Tell izveo svoju majstoriju - strijelom je pogodio jabuku na glavi svoga sina Waltera. Alttorf je i danas vezan uz svog legendarnog junaka, koji je navodno rođen u nedalekom Bürglenu. U samom centru mjesta je 1895. podignuta njegova brončana skulptura, a lokalni teatar Tell (osnovan 1925.) stalno izvodi dramu Friedricha Schillera Wilhelm Tell.
Znamenitosti
Od znamenitost Altdorf ima kapucinski samostan iz 1581., srednjovjekovni toranj, parohijsku crkvu i gradsku vijećnicu koja je rekonstruirana nakon 1799.
Privreda
Altdorf je važna željeznička stanica na pruzi za Sankt Gotthard, od industrije ima tvornicu municije, kablova i gume.
El Volantín, Mixtlán
El Volantín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mixtlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1368 m.
Branchi, Sondrio
Branchi je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 700 m.
Batavia, Iowa
Batejvija je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 499 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 499 stanovnika, što je 1 (0,2%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Radikalizam
Radikalizam je izraz koji se u politici i političkoj teoriji označavaju pojedinci, pokreti i ideologije koji se zalažu za radikalnu promjenu društva ili beskompromisno ostvarivanje svojih političkih ciljeva. Vrlo često se uz izraz radikalizam vezuje i izraz ekstremizam, ali se radikalni pojedinci i pokreti često sami nazivaju radikalima, s nikada ekstremnima.
Radikalizam je također naziv za ogranak liberalne ideologije koja se razvila u 19. vijeku te imala bitan uticaj na politiku nekih evropskih i latinoameričkih država.
Mokena, Illinois
Mokena je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 18.740, što je 4.157 (28,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Iliești, Ionești
Iliești je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Ionești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 625 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 139 m.
Château-Chinon (Ville) (Vil)
Šato Šinon (Vil) je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Nijevr koja pripada prefekturi Šato Šinon (grad).
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2307 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 539 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,28 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 534 metara (maksimalnoj 655 m, a minimalnoj 337 m).
Malvasi, Genoa
Malvasi je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 380 m.
Cetara, Salerno
Cetara je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2034 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Chorra Vista, Santa María Tlahuitoltepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1769 m.
Ciudad Lerdo, Coahuila
Ciudad Lerdo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 63530 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1139 m.
Kriebstein
Kribštajn je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Srednja Saksonija. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.459 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14522300.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Srednja Saksonija Kribštajn se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Srednja Saksonija. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 272 metra. Površina opštine iznosi 31,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.459 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 79 stanovnika/km².
El Sitio, Cañadas de Obregón
El Sitio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cañadas de Obregón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1747 m.
Cerro Blanco, Balleza
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2330 m.
Poza Verde, Tlacoachistlahuaca
Poza Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlacoachistlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 726 m.
Just Fontaine
Just "Justo" Fontaine (Marrakech, 18. kolovoza 1933. - Toulouse, 1. ožujka 2023.), francuski nogometaš.
Rođen je u Maroku 1933. godine, koji je tada bio pod francuskom vlasti. Otac mu je Marokanac, a majka Španjolka, ali je nastupao za Francusku nogometnu reprezentaciju.
Na Svjetskom nogometnom prvenstvu 1958. godine u Švedskoj postigao je 13 golova, što je rekord za broj golova na jednom svjetskom nogometnom prvenstvu. Dobio je nagradu "Zlatna kopačka". Postigao je barem jedan gol na svakoj utakmici. To je uspjelo još samo Alcidesu Ghiggiji. Francuska je bila treća na tom prvenstvu. Just Fontaine je treći u poretku najboljih strijelaca svjetskih prvenstava iza Ronaldo koji je postigao 15 golova na cetiri svjetska prvenstva i Gerd Müller koji je postigao 14 na 2 svjetska prvenstva.
Fontaine je započeo nogometnu karijeru u marokanskom klubu USM Casablanca. Kasnije je igrao za francuske nogometne klubove Nicu i Stade Reims. U 9 sezona postigao je 165 golova u 200 utakmica. Dva puta, osvojio je naslov sa Stade Reimsom 1958. i 1960. godine. Te dvije godine bio je i najbolji strijelac francuske lige.
Za Francusku nogometnu reprezentaciju zabio je 30 golova u 21. nastupu. U prvoj utakmici za reprezentaciju protiv Luksemburga 1953. godine, zabio je hat-trick.
Kao nogometni trener trenirao je Francusku nogometnu reprezentaciju, ali samo na dvije prijateljske utakmice, koje su obje završile porazom. S Marokanskom nogometnom reprezentacijom bio je treći na Afričkom kupu nacija 1980. godine. Bio je i trener Luchona, PSG-a i Toulouse-a.
Francuski nogometni savez izabrao ga je 2003. godine za najboljeg francuskog nogometaša u posljednjih 50 godina. Nalazi se na popisu najboljih 100 nogometaša po izboru FIFE i Pelea 2004. godine.
Makkers, staakt uw wild geraas
Makkers Staakt uw Wild Geraas je nizozemski crno-bijeli igrani film snimljen 1960. u režiji Fonsa Rademakersa. Po žanru predstavlja kombinaciju drame i komedije, a po strukturi je omnibus film. Sastoji se od tri priče, kojima je zajedničko da se odigravaju u Amsterdam na večer 5. decembra, dan pred blagdan Svetog Nikole, koga Nizozemci tradicionalno provode sa svojim porodicama. Protagonisti su članovi tri porodice koje se suočavaju sa različitim problemima - preljubu sklonim mužem; buntovnim sinom-tinejdžerom te posljedicama razvoda. Današnjim je historičarima zanimljiv zbog toga što daje uvid u društvene prilike u Nizozemskoj na prijelazu iz 1950-ih u 1960-ih, odnosno tada nastali generacijski jaz između roditelja i djece, koji će kasnije uroditi burnim promjenama. U njemu je svoj glumački debi imao mladi Peter Faber, koji će kasnije postati jedan od najuglednijih nizozemskih glumaca. Sljedeće godine je prikazan na berlinskom filmskom festivalu, gdje je osvojio jedan od Srebrnih medvjeda.
Viareggio
Viareggio je talijanski grad i komuna (općina) od 63.093 stanovnika u Lukanskoj provinciji u Toskani. Danas je poznat kao jedno od najpopularnijih talijanskih ljetovališta, zbog svoje 9 km duge pješčane plaže.
Geografija
Viareggio leži duž obale Ligurskog mora, južno od Apuanskih Alpi, zaklonjen šumarcima borova. Udaljen je oko 30 km sjeverozapadno od provincijskog centra Lucce i oko 20 km od Pise.
Bela Crkva (Vojvodina)
Bela Crkva (Bela Crkva, rumunjski: Biserica Albă, njemački: Weißkirchen, madarski: Fehértemplom) je grad i opština u Južnom banatskom okrugu Vojvodine, Srbija. Grad ima 10.638 stanovnika, dok opština ima 20.275 stanovnika. U neposrednoj blizini Bele Crkve nalazi se sedam jezera stvorenih eksploatacijom šljunka. Ova jezera su u letnjim mesecima posećena kako od meštana tako i od mnogobrojnih turista.
Nazivi
Bela Crkva je poznata po još nekim nazivima na drugim jezicima:, , ,.
Istorija
mini|Jezero Šljunkara Bela Crkva, gradić sa četiri imena i nemačkim nasleđem Tragovi baroknog sjaja provincijalne panonske varoši Bela Crkva, gradić na samom jugoistoku Vojvodine, poput mnogih drugih vojvođanskih gradova, svojevremeno se dičila sa čak četiri imena - osim srpskog naziva, u zvaničnim dokumentima stajalo je i Fehertemplom -1355-1459. g, Weisskirchen -1717-1872. g i Biserica Alba, Bela Crkva od 1918. g što su imena grada na mađarskom, nemačkom, rumunskom i Srpskom jeziku.
Osnivanje
Osnivanje Bele Crkve se pripisuje grofu Mersiju, prvom guverneru Banata, posle proterivanja Turaka. On je naredio kolonizaciju, tako da je u periodu od 1725. do 1727. naseljeno prvih 200-300 Nemaca iz Franačke i Hesena.
Atar grada Bele Crkve bio je naseljen još u praistorijsko doba kod Siglove ciglane iskopani su ostaci nekadašnjeg naselja, a kod dudare grob urni iz bronzanog doba. Sadašnja Bela Crkva javlja se u XIV veku, 7. novembra 1355. godine pominje se prvi put u predikatu njenog vlasnika.
NJihova upornost i hrabrost nije, međutim, ostala bez rezultata, te u vreme vladavine Marije Terezije Bela Crkva doživljava pravi procvat, iza kojeg stoji preduzimljivost i marljivost nemačkih trgovaca, zanatlija i vinogradara. Grad izrastao na obroncima Karpata, na blago zatalasanoj ravnici, već svojim geografskim položajem u stvari je bio predodređen za uzgoj vinove loze, što su maksimalno iskoristili nemački doseljenici i izgradili imidž vinogradarskog kraja u kojem uspevaju dobro grožđe i isto tako dobro vino.
Period do Prvog svetskog rata
Prva železnička pruga na teritoriji današnje Srbije je upravo nastala u opštini Bela Crkva i puštena je u rad 1856. godine. Trasa kojom se kretali prvi vozovi je bila: Oravica-Rakaždija-Jam-Jasenovo-Bela Crkva-Bazijaš.
Područje Bele Crkve je bilo politički odvojeno od ostatka vojvodine. Vršac, Zrenjanin i druga mesta bili su u sastavu Srpske Vojvodine, i kasnije priključeni Mađarskom kraljevstvu (deo Austrougarske) dok je područje Bele Crkve bilo u sastavu Vojne krajine, nominalno sa svojim zakonima ali pod krunom Austrijskog Cara. Tek po ukidanju Vojne Krejine 1872. godine, Bela crkva postaje integralni deo Mađarskog kraljevstva sve do 1918. godine kada postaje deo Srbije.
Međuratni period
U Belu crkvu dolazi veliki broj belih emigranata nakon povede Oktobarske Revolucije u Rusiji. Oni bivaju prihvaćeni kao državljani kraljevine SHS, i dobijaju smeštaj. Čitave Ruske škoel su prebačene na ova područja, posebno kadetski Ruski korpus koji je tu imao školu sve do Drugog svetskog rata.
Drugi svetski rat i zločini Nemaca nad Srbima i Jevrejima Bele crkve
Dolaskom Adolfa Hitlera na vlast u Nemačkoj budi se nemački nacionalizam u Kraljevini Jugoslaviji, najveći deo nemačkog naroda pristaje na stranu nacizma dok manjina ostaje pasivna i neopredeljena dok je manji deo pomagao NOB. Aprilski rat je bio izuzetno kratak, i Nemci su okupirali Belu crkvu, koja je nominalno bila deo Banata priključenog Nedićevoj Srbiji, ali svu vlast je imala nemačka nacionalna manjina. Odmah po dolasku u Belu crkvu, Nemački okupatori potpomognuti domaćim nemačkim stanovništvom izvršili su genocid nad Belocrkvanima Jevrejskog porekla, od kojih skoro niko nije preživeo rat. Nemački okupator, potpomognut zdušno domaćim Nemcima iz Bele crkve činio je razne zločine nad Srbima i Jevrejima. Tako, jedno vreme Srbima i Jevrejima čak nije bilo dozvoljeno da šetaju gradskim šetalištem,http://elmundosefarad.wikidot.com/banatski-nemci-i-jevreji koje je bilo rezervisano samo za Nemce. Pljačke i otimačina jevrejske imovine u Beloj crkvi od strane Nemaca bile su izuzetno česte U Beloj Crkvi je marta 1942. godine osnovana nemačka 7. SS dobrovoljačka brdska divizija Princ Eugen, zloglasna po zlodelima nad Srpskim narodom u Jugoslaviji. Tokom samog rata, Nemački okupatori počinili su zločine i nad Srpskim narodom, posebno masovnim streljanjima širom Banata pa i Beloj crkvi. Godine 1943. izvršeno je tako masovno streljanje srpskog stanovništva.http://www.belacrkva.co.rs/istorija.php Dolaskom oslobođenja, Nemačko stanovništvo u strahu od odmazde uglavnom beži. Mnogi od njih su nastradali u vozu koji je dignut u vazduh, a oni koji su uspeli da pobegnu, nastanili su se u Austriji i Nemačkoj. Oni, koji iz određenih razloga nisu uspeli da odu iz Bele Crkve, poslati su u koncentracione i radne logore u južnom i srednjem Banatu, gde je mnogo njih izgubilo život. NJihova imovina je podeljena pobednicima, najvećim delom kolonistima pristiglim iz Crne Trave, Crne Gore, BiH, Like i Kordun.
Kultura
Najznačajniji objekti nastali su krajem XVIII veka, a sagrađeni su u baroknom stilu. Od baroknih zgrada najznačajnije su rimokatolička i pravoslavna crkva, zgrada opštine, dom vojske, vatrogasni dom i ostale zgrade. Glavnu fizionomiju grada daju objekti sazidani i rekonstruisani u stilu bečke secesije, tako da je Bela Crkva po tome karakteristična.
U ovoj varošici nekada je živelo znatno više nacija i govorilo znatno više jezika, tako da i danas možete sresti prezimena koja nedvosmislen kazuju da su ona u panonsku nizinu stigla iz različitih krajeva Evrope - nemačkih, francuskih, mađarskih, italijanskih, jevrejskih, rumunskih, romskih, čeških, slovačkih, ukrajinskih, ruskih oblasti... Ipak, veliki broj tih prezimena danas samo po svom poreklu i morfologiji pripada drugim nacijama, dok njihovi vlasnici nose najčešće drugu nacionalnost. Sticajem istorijskih prilika, je ovde učinila svoje te je od mnogonacionalnog gradića, sa nekoliko vera i još više jezika.
Bela Crkva postala većinski srpski grad, sa mnogo nacionalnih manjina, ali uglavnom malobrojnih. Ako se pogleda popis stanovništva obavljen 1910. i 2002. godine, odnos je vrlo očigledan. Početkom 20-og veka u gradu sa 11.524 stanovnika, Nemaca je bilo 6.062, Srba 1.994, Rumuna 1.806, Mađara 1.203 uz neznatan broj Čeha, Slovaka, itd. popis 2002 je pokazao da od 23.707 stanovnika, oko 19 hiljada čine Srbi, dok se ostali izjašnjavaju kao Rumuni, Mađari, Slovaci, Česi. Među njima je tek 10 Nemaca. Doduše, Nemaca koji se mogu prepoznati po nemačkim imenima i prezimanima, jer mnogi od građana sa ortodoksnim nemačkim imenima i prezimenima, u stvari, i ne govore nemački jezik te se više i ne osećaju Nemcima.
U tradiciji i svakodnevnom životu grada i okolnih sela stanovnici, danas nažalost mnogo siromašniji i nerazvijeniji od svojih stvarnih mogućnosti, ovaj grad još čuva ostatke urbane lepote sređoevropskih varoši i mnoge kulturne navike Evropljana, kao što je recimo tradicija uređivanja kuća, ili kuhinja sa primetnim uticajem švapskih jela. Jedna od atraktivnijih manifestacija koju Bela Crkva i dan-danas neguje je nadaleko poznati karneval cveća datira iz 1852, tradicija stara150 godina, čiji su počeci vezani upravo za vreme nemačke dominacije. O nekadašnjem ekonomskom i kulturnom procvatu Bele Crkve donekle govori i nemačko groblje, sa prekrasnim mermernim spomenicima. Bela Crkva spada u red vojvođanskih gradova u kome je do današnjih dana sačuvan veliki broj objekata kulturno-istorijskih vrednosti.
Privreda
Grad Bela Crkva kao kulturni, privredni i politički centar ovog područja osnovan je Weisskirchen 1717. godine. Pre svega, bio je kuturni centar predodređen za razvoj vinogradarstva. 1926. godine 70% stanovništva Južnog Banata bavilo se vinogradarstvom. Voćarstvo i zemljoradnja bili su intenzivno razvijani. Vino, rakija, liker i konjak bili su proizvodi koji su se izvozili po celoj Evropi. Upravo je struktura podneblja stvorila uslove da Banat u XX-veku postane najveći proizvođač svilenih buba.
Početkom XX veka pored grada je bilo zasađeno preko deset hiljada lanaca vinograda, a proizvodilo se 50 do 60 hiljada hektolitara vina. Većina tih vinograda je iskrčena posle 1945. godine, sa dolaskom novih stanovnika, te je danas vinogradarstvo tek sporedna privredna grana.
U Beloj Crkvi je 1876. godine bilo pet fabrika svile, uspešno su radile i fabrike cigle i crepa, konjaka i likera, parna strugara, fabrika prehrambenih proizvoda, kože, mlinska industrija, majdana za bagerovanje šljunka, tri fabrike sodne vode, štamparije i veštačko gradinarstvo. Razvijalo se cvećarstvo, a već 1931. godine u Beloj Crkvi je radilo 349 zanatskih udruženja, a bilo je i 392 radnje.
Geografija
Belocrkvanska kotlina spuštena je između Vršačkih planina na severu, do Dunava na jugu i Karpatskih planina na istoku. Ona je otvorena prema zapadu - Panonskoj niziji, zbog čega u odnosu na nju predstavlja njen poveći zaliv. Vetrovi su u kotlini navejali les i pesak. Les pokriva sve niže predele kotline, dok je pesak navejan na zapadnoj strani u obliku dugačkih dina u pravcu jugoistok-severozapad. Ovaj pesak odvaja Belu Crkvu od Deliblatske peščare. Bela Crkva se nalazi u centralnom delu proširenja reke Nere naslanjajući se na njen severni, viši obod, a južnije spušta se u vlažnu i barovitu Nerinu dolinu. Ovo više zemljište vrlo je pogodno za vinogradarske kulture, a ostalo zemljište za zemljoradnju. Kao tle nekadašnjeg Panonskog mora, ovo zemljište ima veliki privredni značaj. Zemljište oko Bele Crkve pruža povoljne uslove za razvoj vinogradarstva i voćarstva. Zbog tako pogodnih uslova, kotlina je gusto naseljena. Bela Crkva leži u toj plodnoj i vinorodnoj kotlini na nadmorskoj visini od 89.5 m.