cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Audrey Hepburn
Uspon do zvijezda
lijevo|mini|Audrey Hepburn s Gregoryjem Peckom u filmu Praznik u Rimu Nakon rata su se Audrey i njezina majka preselile u London gdje je ona učila plesati balet, radila kao model i 1951. počela glumiti u filmovima, većinom u malim ulogama. Glumom se prvenstveno počela baviti zbog zarade kojom je pomagala svojoj majci. Njezina prva velika uloga bila je u filmu iz 1951. - The Secret People u kojem je glumila balerinu. Audrey je plesala balet od djetinjstva i dobila je pohvale za svoj talent kojeg je i pokazala u filmu, ali njezini su je učitelji proglasili previsokom za profesionalno bavljenje baletom. Odabrana je za igranje naslovne uloge u Broadwayskoj glazbenoj komediji Gigi koja je premijerno prikazana 24. studenog 1951. Za svoju je debitantsku ulogu dobila nagradu "Theatre World Award".
Zatim joj je ponuđena uloga u filmu Praznik u Rimu s Gregoryem Peckom. Za svoju je glumu 1953. godine osvojila Oscara za najbolju glumicu. Godinama kasnije, kad ju je Barbara Walters pitala koji je njezin najdraži film, Hepburn je bez oklijevnja odgovorila - Praznik u Rimu, zato što ju je taj film učinio zvijezdom.
Hollywood
Nakon Praznika u Rimu Hepburn je s Humphreyem Bogartom i Williamom Holdenom snimila Sabrinu, a s Holdenom je imala i kratku romansu. Mnogi misle da je Holden smatrao Audrey ljubavi svog života. Godine 1954. Audrey je glumila u predstavi Ondine s Melom Ferrerom, za kojeg se udala kasnije te godine. Za glumu u Ondine dobila je nagradu Tony za najbolju glumicu koja je došla samo šest tjedana nakon Oscara za Praznik u Rimu i Hepburn je tako potvrdila svoj ugled kvalitetne filmske i kazališne glumice.
Hepburn se profilirala kao jedna od najpopularnijih glumica Hollywooda. Marilyn Monroe nije bila jedina koja je predsjedniku Johnu F. Kennedyju pjevala "Happy Birthday, Mr. President" za njegov rođendan. Za Kennedyjev sljedeći (i posljednji) rođendan, 29. svibnja 1963., Hepburn, predsjednikova najdraža glumica, pjevala mu je "Happy Birthday, dear Jack".
Postavši jednom od najpopularnijih hollywoodskih atrakcija, Audrey Hepburn je glumila u filmovima s drugim velikim glumcima kao što su Fred Astaire u Smiješnom licu, Humphrey Bogart i Gary Cooper u Ljubavi poslijepodne, George Peppard u Doručku kod Tiffanyja, Cary Grant u Charadeu, Rex Harrison u My Fair Lady, Peter O'Toole u Kako ukrasti milijun i Sean Connery u Robin i Marian. Mnogi su se od tih glumaca zbližili s njom. Rex Harrison je Audrey zvao svojom najdražom glavnom glumicom; Cary Grant je jednom rekao da "sve što želi za Božić je snimiti još jedan film s Audrey Hepburn"; a s Gregoryem Peckom je ostala prijateljica cijelog života. Nakon njezine smrti Peck je pred kamerom recitirao njezinu najdražu pjesmu, "Unending Love" (Ljubav koja ne prestaje).
Jedna od posljednjih uloga Audrey Hepburn bila je modernoj komediji They All Laughed (Svi su se smijali) u kojoj je glumila s Benom Gazzarom. Redatelj filma bio je Peter Bogdanovich. Kritičari su pohvalili film, ali on je ostao u sjeni brutalnog ubojstva jedne od glumica, Bogdanovicheve djevojke, Dorothy Stratten. Film je počeo s prikazivanjem nakon njezinog ubojstva i nije bio veliki hit.
Rad za UNICEF
Nakon svojeg posljednjeg filma proglašena je posebnom veleposlanicom UNICEFa. Zbog svojih je iskustava tijekom 2. svjetskog rata odlučila ostatak svog života posvetiti pomaganju djeci iz najsiromašnijih zemalja.
Iako je za UNICEF radila i tijekom 1950ih sada se puno više posvetila tom radu. Posjećivala je zemlje u Africi i južnoj Aziji. Željela je i sama pomoći, ali i proširiti svijest o uvjetima u kojima ti narodi žive. Neumorno je radila za UNICEF čak i u posljednjim mjesecima svog života.
Za svoj je humanitarni rad dobila i nagrade, između ostalog i Medalju slobode koju joj je 1992. uručio američki predsjednik George Bush.
Brakovi i smrt
Početkom 1950ih je bila zaručena za Jamesa Hansona. Međutim, odustala je od tog braka kad je već datum vjenčanja bio određen, a vjenčanica kupljena, zbog Hansonove i njezine zahtjevne karijere zbog koje bi veći dio vremena bili razdvojeni. Vjenčanicu je poklonila siromašnom talijanskom paru koji je još uvijek ima.
Hepburn se kasnije ipak udala, i to dva puta: za američkog glumca Mela Ferrera i talijanskog liječnika Andrea Dottia. S Ferrerom je dobila sina Seana (1960.), a s Dottijem sina Lucu (1970.). Mela Ferrera je upoznala na zabavi kod Gregorya Pecka i odmah se u njega zaljubila. Za njega se udala 25. rujna 1954. Brak je trajao 14 godina, sve do 5. prosinca 1968. Nakon raspada braka Hepburn je srela talijanskog psihologa, Andrea Dottija, u kojeg se zaljubila tijekom jednog krstarenja. Za njega se udala 18. siječnja 1969. Taj je brak trajao trinaest godina i raspao se 1982. kad su Luca i Sean bili dovoljno stari za život sa samohranom majkom.
Absalón Castellanos Domínguez (razvrstavanje)
Absalón Castellanos Domínguez ima više značenja:
Audrey Hepburn
Brakovi i smrt
Prije smrti partner joj je bio Robert Wolders kojeg je upoznala preko prijatelja još tijekom braka s Dottijem. Šest mjeseci kasnije ponovno su se našli na piću koje se pretvorilo u večeru. Zaljubili su se, i nakon Audreyinog razvoda od Dottija započeli zajednički život, iako se nikad nisu vjenčali.
Piccolo mondo antico (film)
Piccolo mondo antico (, također poznat i kao Mali starinski svijet ili Mali staromodni svijet) je italijanski crno-bijeli film snimljen 1941. u režiji Marija Soldatija. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Antonija Fogazzara. Radnja se događa za vrijeme Risorgimenta 1850-ih u Lombardiji, koja je tada još uvijek bila pod austrijskom vlašću. Protagonist, čiji lik tumači Massimo Serato, je lokalni plemić koji se, usprkos protivljenja porodice, ženi za djevojku skromnog porijekla koju glumi Alida Valli, te čiji će brak obilježiti ratni događaji i porodična tragedija. Piccolo mondo antico je postigao veliki uspjeh, a zbog kombinacije melodrame i historijske pozadine ga se često navodilo kao svojevrsni italijanski odgovor na Gone with the Wind. Za Valli je to predstavljalo prvu važniju dramsku ulogu, a za koju je na venecijanskoj Mostri nagrađeni Kupom Volpi.
Audrey Hepburn
Brakovi i smrt
Godine 1992. je Hepburn počela osjećati bol u trbuhu za koju se ispostavilo da je posljedica rijetke vrste raka slijepog crijeva. Operirana je u Los Angeleskoj bolnici, ali rak se nastavio širiti, a ona je odbila kemoterapiju. Hepburn je preminula 20. siječnja 1993. u Tolochenazu u Švicarskoj. Ipak, ostala je zapamćena kao jedna od najljepših glumica koja se ikad pojavila na filmu.
Nagrade
Godine 1953. je osvojila Oscara za najbolju glumicu u filmu Praznik u Rimu. Još je četiri puta bila nominirana za najbolju glumicu; za Sabrinu (1954.), The Nun's Story (1959.), Doručak kod Tiffanya (1961.) i Sama u tami (1967.)
Audrey Hepburn je jedna od onih ljudi koji su uspjeli osvojiti Emmyja, Grammyja, Oscara i Tonyja (kazališno ostvarenje).
Biografski film
Do danas je snimljen samo jedan biografski film o životu Audrey Hepburn. Snimljen je kao televizijski film 2000. godine i nazvan je Priča o Audrey Hepburn (The Audrey Hepburn Story). U njemu naslovnu ulogu ima Jennifer Love Hewitt. Hewitt je bila i koproducentica filma, koji je primio loše kritike zbog raznih pogrešnih činjenica i glume Jennifer Love Hewitt. Film završava snimkom prave Audrey Hepburn koja je nastala tijekom jedne od njezinih posljednjih misija pri UNICEF-u. U nekim je zemljama emitiran kao mini-serija (u Hrvatskoj).
Poštanska marka
Godine 2003. Poštanski ured SAD-a izdao je poštansku marku u njezinu čast. Za marku je iskorištena jedna od promotivnih fotografija za njezin film Sabrina. Hepburn je jedna od rijetkih osoba koja nije Amerikanka, a koja je time bila počašćena.
Alfianello, Brescia
Alfianello je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2318 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Gdinj
Gdinj je naselje na otoku Hvaru, u sastavu općine Jelsa.
Mulegé (razvrstavanje)
Mulegé ima više značenja:
Gdinj
Zemljopisni položaj
Nalazi se 25km istočno od Jelse na 361 m nadmorske visine i s njim završava Općina Jelsa. Udaljen je 8 km istočno od Zastražišća, 3 km od Selaca Bogomoljskih i 6 km zapadno od Bogomolja. U sklopu naslje se nalazi osam zaselaka: Bonkovići, Stara Crkva, Banovi Dvori, Vrvolići, Visoka, Talkovići, Dugi Dolac i Nova Crkva.
Hughesville, Missouri
Hjuzvil je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Gdinj
Turizam
Sam Gdinj nema većih turističkih kapaciteta, no u gdinjskim valama, s južne strane otoka, razvijen je apartmanski turizam. Do tih uvala vodi 10-ak kilometara duga cesta koja se spušta iz zaseoka Nova Crkva. Nažalost, samo do nekih uvala vodi asfalt, a nema ni struje ni vode.
Hughesville, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 183, što je 9 (5,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Gdinj
Turizam
Gdinj je cestovno povezan i sa uvalama Pokrivenik i Zaraća na sjevernoj strani otoka.
San Silvestro, Pesaro e Urbino
San Silvestro je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 374 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 235 m.
Drago Buka
Danas je u zasluženoj penziji poslije četrdeset godina aktivnog umjetničkog i glumačkog rada.
San Isidro Apango, San Pedro Pochutla
San Isidro Apango je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1030 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 205 m.
Guadalupe, Hidalgo
Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 247 m.
Burow
Burov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Demin. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.091 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13052015.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Demin Burov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Demin. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 35 metara. Površina opštine iznosi 17,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.091 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 63 stanovnika/km².
Slavsko Polje
Slavsko Polje je naselje u Općini Gvozd, u Sisačko-moslavačkoj županiji (Republika Hrvatska).
Zemljopisni položaj
Slavsko Polje je smješten na Kordunu.
Gospodarstvo
Seljani imaju mala obiteljska gospodarstva, najčešća djelatnost je uzgoj krava i proizvodnja mlijeka.
Acacoyagua (razvrstavanje)
Acacoyagua ima više značenja:
Muna (razvrstavanje)
Muna ima više značenja:
Dār Jayhlān, Taiz
Dār Jayhlān je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 864 m.
Familia Ceniceros, Ensenada
Familia Ceniceros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 297 m.
Goli otok (film)
Goli otok (裸の島 Hadaka no shima) je japanski crno-bijeli film snimljen 1960. u režiji Kanetoa Shindoa. Protagonisti su članovi porodice koju čine otac (čiji lik tumači Taiji Tonoyama), majka i dva sina, te koji žive na malom, izoliranom otočiću u Unutrašnjem japanskom moru, izdržavajući se svakodnevnim i mukotrpnim radom na malom komadu obradive zemlje. Radnja prikazuje kako će porodicu pogoditi tragedija kada se jedan od sinova razboli. Shindo je film nastojao napraviti u maksimalno realističkom stilu, odnosno prikazati ljudsku egzistenciju "ogoljenu do preživljavanja"; za Goli otok je karakteristično da u prvoj polovici uopće nema ni riječi izgovorenog dijaloga. Film je producirala kompanija Kindai Eiga Kyokai koja se u to vrijeme našla rubu stečaja, te je Shindo bio projekt financirati vlastitim sredstvima. Snimanje su ispočetka otežali i zdravstveni problemi Taijija Tonoyame izazvani alkoholizmom, ali je tokom snimanja izoliranost Tonoyami pomogla da ih prebrodi. Goli otok je na kraju postigao komercijalni uspjeh i pomogao studiju Kindai ne samo da preživi, nego da postane jedna od najuglednijih institucija japanske kinematografije. Sljedeće godine je prikazan na Moskovskog filmskom festivalu gdje je glavnu nagradio podijelio sa sovjetskim filmom Čisto nebo.
Shindo je snimanje filma 2000. godine rekonstruirao u filmu Sporedni glumac, biografiji Taijija Tonoyame.
Resicco, Napoli
Resicco je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 502 m.
Acahuales (razvrstavanje)
Acahuales ima više značenja:
Le Case di Sciano, Firenze
Le Case di Sciano je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 160 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 133 m.
San Miguel Tamácuaro, Tacámbaro
San Miguel Tamácuaro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 811 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1607 m.
La Joya del Salto, Tamazula de Gordiano
La Joya del Salto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1263 m.
Los Tres Reales, Guadalcázar
Los Tres Reales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Guadalcázar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1325 m.
Drugi škotski referendum o nezavisnosti
Drugi škotski referendum o nezavisnosti je predlog referenduma iznesen od strane Škotske vlade neposredno nakon održavanja referenduma Ujedinjenog Kraljevstva o članstvu u Evropskoj uniji u junu 2016. godine. Ideja za održavanje referenduma izrečena je 24. juna u kontekstu izbora većine glasača u Ujedinjenom Kraljevstvu za izlazak njihove zemlje iz Evropske unije, suprotne odluci većine glasača u Škotskoj koji su glasali za ostanak u EU.
Škotski referendum o nezavisnosti 2014.
Prvi škotski referendum iz 2014. godine nije rezultiralo proglašenjem nezavisnosti budući da je 44.7% glasača glasalo za nezavisnost, a 55.3% protiv. Nesigurnost povezana sa budućim odnosima sa Evropskom unijom i nastavak škotskog članstva u EU (ostanak u sastavu UK se smatrao jedinim načinom da se ostane u sastavu EU) navođen je više puta kao jedan od glanih razloga za odluku glasača da ostanu dio Ujedinjenog Kraljevstva.
Referendum Ujedinjenog Kraljevstva o članstvu u Evropskoj uniji 2016.
Na referendumu 2016. sve 32 izborne jedinice u Škotskoj glasale su za ostanak u Evropskoj uniji dok je ukupni rezultat na nivou UK-a bio 51.9% za izlazak zahvaljujući pretežito glasovima iz Engleske i Walesa.
Kao odgovor na rezultat, funkcioneri škotske vlade izjavili su da će da započnu planirati drugi referendum o nezavisnosti Škotske.
Milan Kujundžić
Prof dr.sc. Milan Kujundžić (27. travnja 1957.) je hrvatski liječnik i desničarski političar, najpoznatiji kao osnivač i vođa stranke Hrvatska zora, odnosno kao jedan od četiri kandidata na predsjedničkim izborima 2014. Prije osnivanja Hrvatske zore bio je član HDZ-a koga je napustio nakon što je 2012. tijesno poražen na izborima za njenog predsjednika od strane Tomislava Karamarka. U prvom krugu izbora, održanim 28. prosinca 2014. godine, završio je na četvrtom mjestu.
Gillett, Wisconsin
Džilet je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.386, što je 130 (10,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Milan Kujundžić
Kvalifikacijski radovi
Magistarski rad: "Liječenje metastaza mišjeg tumora modifikatorima biološkog odgovora" (Medicinski fakultet u Zagrebu, 1988). Doktorska disertacija: "Učinak kemoterapije i imunomodulatora na jetrene metastaze adenokarcinoma debelog crijeva u štakora'' (Medicinski fakultet u Zagrebu, 1992).
Organizacija znanstvenih i stručnih skupova
1999. European Society of Gastrointestinal Endoscopy (ESGE): International Workshop on Advanced Endoscopy, University Hospital Dubrava, Zagreb, Croatia (potpredsjednik i domaćin skupa).
Članstvo i funkcije u znanstvenim i stručnim društvima
European Society of Gastrointestinal Endoscopy European Society of Ultrasound Hrvatski liječnički zbor Hrvatsko gastroenterološko društvo Hrvatska endoskopska sekcija Hrvatska liječnička komora
Znanstvene i stručne nagrade
Nagrada na 8. europskom gastroenterološkom kongresu za rad: Kujundžić M, Ljubičić N, Banić M, Buljevac M, Guštin P, Kardum D, Lešnjaković I, Pavlović V. The frequency of relapse and bleeding previous gastroduodenal lesions in NSAID-users on maintenance treatment. Gut (Suppl III) 2000; 47:A84. A abstract of the 8th United European Gastroenterology Week, Brussels, 2000.
Preostala znanstvena djelatnost
Pozvani predavač na više domaćih znanstvenih skupova s međunarodnim sudjelovanjem
Wrocław
Wrocław (latinski Vratislavia, njemački, donjošleski Brassel, češki Vratislav, mađarski Boroszló) je grad u jugozapadnoj Poljskoj s preko 630.000 stanovnika, što ga čini četvrtim po veličini u toj zemlji.
Milan Kujundžić
Objavljeni znanstveni i stručni radovi, kongresna priopćenja, knjige
Prof.dr.sc. Milan Kujundžić je autor mnogih znanstvenih i stručnih radova. Obajavio je mnoga kongresna priopćenja.
Pingree, North Dakota
Pajngri je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Štrbac
Štrbac je naselje u Srbiji u opštini Knjaževac u Zaječarskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 246 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 379 stanovnika).
Demografija
U naselju Štrbac živi 216 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 54,4 godina (53,6 kod muškaraca i 55,2 kod žena). U naselju ima 98 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,51.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Sassinoro, Benevento
Sassinoro je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Pingree, North Dakota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 60, što je 6 (-9,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
WNET
Sa radom je počela 15. maja 1948. godine kao WATV, komercijalna stanica u vlasništvu kompanije Atlantic Television, podružnice Bremer Broadcasting Corporation. Dana 6. oktobra 1957. je za 4,5 mil. US$ prodana kompaniji National Telefilm Associates (NTA), specijaliziranoj za distribuciju filmova na televiziji. Dana 29. juna 1961. ju je otkupila neprofitna organizacija Educational Television for the Metropolitan Area (ETMA, doslovno "Obrazovna televizija za metropolitansko područje").
Wrocław
Wrocław se prostire na obje strane rijeke Odre, a kroz grad protječu i četiri njezine pritoke; Bystrzyca, Oława, Ślęza i Widawa. Prije Drugog svjetskog rata u gradu je bilo 303 mostova, a sada ih je 220.
Wrocław je historijska prijestolnica Šleske. Danas je administrativni centar Donjošleskog vojvodstva, grad sa statusom povjata, kom se nalazi i 9 okolnih općina.
Wrocław je 2016. bio Evropska prijestolnica kulture.
Historija
thumb|center|350px|Wrocław u [[17. vijeku]] mini|250px|Uništeni centar grada poslije poplava 1997 Grad se prvi put izrijekom spominje 1000. godine pri osnivanju Wrocławske biskupije, ali je slavensko naselje na teritoriju današnjeg grada postojalo najmanje 150 godina prije ovog događaja. Od kraja 10. vijeka grad se nalazio pod upravom dinastije Pjastovića. Postoje indicije da je 1035. godine, za vrijeme tzv. Poganske reakcije, u gradu sagrađeno pogansko svetište. Godine 1335. grad je potpao pod vlast Kraljevine Češke, a potom je (poslije kratke Mađarske vladavine) zajedno s češkom krunom priključen Habsburškoj monarhiji. Godine 1741. grad je, skupa s većim dijelom Šleske, potpao pod vlast Pruske i dobio status "kraljevskog glavnog i rezidencijalnog grada". U 19. vijeku se naglo razvio, pa je jedno vrijeme bio treći njemački grad po broju stanovnika (iza Berlina i Hamburga).
Godine 1944. grad je proglašen tvrđavom, a sljedeće godine je uništen u borbama između Crvene armije i njemačkog Wehrmachta. Nakon Drugog svetskog rata Wrocław je ušao u sastav Poljske.
Godine 1997. Wrocław je kao i cijelu južnu Poljsku zahvatila velika poplava (nazvana poplava milenija), u kojoj je poplavljeno skoro pola grada.
Stanovništvo kroz historiju
mini|250px|Wrocław i okolna naselja 1900.
1800.:  64.500
1831.:  89.500
1850.: 114.000
1852.: 121.100
1880.: 272.900
1900.: 422.700
1910.: 510.000
1925.: 555.200
1933.: 625.198
1939.: 629.565
1946.: 171.000 (!!)
1956.: 400.000
Sassinoro, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 414 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 542 m.
Wrocław
Stanovništvo kroz historiju
1960.: 431.800
1967.: 487.700
1970.: 526.000
1975.: 579.900
1980.: 617.700
1990.: 640.577
1999.: 650.000
2003.: 638.000
Administrativna podjela
Wrocław je administrativno podijeljen na naselja čije uprave čine pomoćne organe gradske skupštine. Nekada se grad sastojao od pet kvartova: Psie Pole, Śródmieście, Stare Miasto, Krzyki i Fabryczna. Ovi kvartovi sada nisu službeno priznati, ali i dalje predstavljaju temelj za organizaciju mnogih institucija.
Arhitektura i znamenitosti
250px|mini|Ratusz U Wrocławu je usprkos vojnom razaranju u Drugom svjetskom ratu (uništeno je oko 70% gradskog tkiva) sačuvan veliki broj starih građevina, dijelom u izvornom obliku, a dijelom su rekonstruirane nakon rata. Među značajnije spadaju:
Važnija mjesta
mini|250px| [[Dvorana stoljetnice iza Zoološkog vrta]]
Muzeji
mini|250px|Narodni muzej u Wrocławu
Kazališne, operne i koncertne kuće
mini|250px|Satelitska snimka grada
Kina
mini|250px|Rynek
Privreda
U Wrocławu se proizvode autobusi, vagoni, kućna oprema, kemijska sredstva i elektronika. Zadnjih se godina ubrzano razvija informatički sektor. Grad je, nakon Varšave, najvažnije poljsko financijsko središte. Mnoge financijske institucije imaju sjedište u gradu. Grad je također značajni centar farmaceutske industrije.
Obrazovanje
mini|250px|[[Univerzitet u Wrocławu|Wrocławsko sveučilište]] |mini|250px|Arhitektonski fakultet Tehničkog sveučilišta
Promet
Kroz Wrocław prolaze: Državna cesta br. 5, Državna cesta br. 8, Državna cesta br. 94. Manjim dijelom grada prolazi i autoput A4.
Wrocław je važno željezničko čvorište, a nalazi se na sljedećim željezničkim linijama: Leszno-Poznań, Opole-Lubliniec, Legnica-Zgorzelec, Głogów-Zielona Góra, Kłodzko-Kudowa Zdrój, Wałbrzych-Jelenia Góra, Oleśnica-Ostrów Wielkopolski.
Osim toga, grad ima i međunarodni aerodrom, kao i riječnu luku na Odri
Javni gradski prijevoz
Javni prijevoz u Wrocławu se odvija tramvajima i autobusima. Premda je wrocławska tramvajska mreža jedna od većih u državi, mnogi gusto naseljeni dijelovi grada u nju nisu integrirani, već u njima prometuju gradski autobusi. Glavninu javnog gradskog prijevoza obavlja gradsko poduzeće MPK Wrocław, a neki manji privatni prijevoznici imaju koncesiju na nekoliko autobusnih linija.
Sport
thumb|right|250px|[[Stadion Miejski u Wrocławu|Stadion Miejski]]
Wrocław je jedan od gradova u kojem će se održavati Europsko prvenstvo u nogometu 2012.
Svjetske igre domaćin u 2017.
Svake godine grad domaćin Wroclaw maraton.
Buschvitz
Bušvic je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 42 opštinska središta okruga Rigen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 247 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13061007.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rigen Bušvic se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Rigen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 8 metara. Površina opštine iznosi 10,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 247 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 24 stanovnika/km².
Mundo Nuevo (razvrstavanje)
Mundo Nuevo ima više značenja:
Kako se kalio čelik
Kako se kalio čelik (Как закалялась сталь) je roman ruskog i sovjetskog pisca Nikolaja Ostrovskog, objavljen kao knjiga 1936. godine, a koji se smatra jednim od najuspješnijih i najpopularnijih ostvarenja socijalističkog realizma.
Radnja, velikim dijelom inspirirana životom samog autora, se događa u Ukrajini u dramatičnim trenucima prvog svjetskog rata, revolucije i građanskog rata. Protagonist je Pavel Korčagin, mladić koji će se nakon dosta iskušenja opredijeliti za boljševike.
Kako se kalio čelik je originalno objavljivan u nastavcima od 1930. do 1934. u Molodaja Gvardija, časopisu sovjetskog Komsomola. Iz knjiške verzije, objavljene nedugo pred smrt autora, su pak izbačeni svi dijelovi koji opisuju njegove porodične nedaće izazvane obogaljenošću i bolešću; ta je verzija ona koja je najpoznatija u svijetu.
Kako se kalio čelik je ekraniziran četiri puta - kao sovjetski igrani film 1942. i 1957. godine, kao sovjetska mini-serija 1973. godine (kasnije izdana kao još jedan igrani film) te kao kineska mini-serija 1999. godine sa ukrajinskim glumcima.
Acala (razvrstavanje)
Acala ima više značenja:
Norfolk (otok)
Smatra se da su prvi naseljenici otoka Norfolk bili potomci polinežanskih moreplovaca u 14. i 15. vijeku - tzv. Aboridžini otoka Norfolk. Prvi Evropljanin koji je stupio na otok bio je kapetan James Cook godine 1774. Nakon njega je Britanija na otoku sagradila kažnjeničku koloniju, koja je napuštena godine 1813. a dotadašnji naseljenici premješteni u Tasmaniju. Kažnjenička kolonija je ponovno osnovana godine 1825, a godine 1856. su tamo s Pitcairna dovedeni potomci pobunjenih mornara s HMS Bounty.
Godine 1979. Norfolk je dobio znatnu autonomiju u okviru Australije. Danas na otoku ima oko 1800 stanovnika - Norfolčana - koji su po vjeri uglavnom anglikanci. Glavna privredna djelatnost je turizam.
Najpoznatiji stanovnik otoka je australska spisateljica Colleen McCullough, poznata po romanu i mini-seriji Ptice umiru pjevajući.
Prirodna obilježja
Teritorij obuhvaća 8 km dugačak i do 5 km širok otok Norfolk, te otoke Nepean i Philipov otok koji je nenaseljen. Svi otoci su vulkanskog postanka. Norfolk ima stjenovite obale, reljef uglavnom čine niska pobrđa. Klima je oceanska s malim kolebanima temperature i padalinama cijele godine. Veliki dio otoka je iskrčen za pašnjake. U sjevernom dijelu su šume norfolske smreke.
Stanovništvo i gospodarstvo
Dio stanovnika čine potomci doseljenika s otoka Pitcairna, a ostali su doseljeni kasnije iz Australije i Novog Zelanda. Najvažnija gospodarska grana je turizam (oko 40.000 turista na godinu), dok se dio stanovništva bavi poljoprivredom. Važni su izvori prihoda prodaja poštanskih maraka te bescarinske prodavaonice kao i monopol za prodaju alkoholnih pića.
Crkva Svetih apostola Petra i Pavla u Badnjevcu
Crkva Svetih apostola Petra i Pavla u Badnjevcu, nalazi se 10 kilometara od Batočine i 15 kilometara od Kragujevca i pripada Eparhiji šumadijskoj Srpske pravoslavne crkve. Građena je u periodu od 1896. do 1903. godine. Slavi Svetog Petra i Pavla.
Muquén (razvrstavanje)
Muquén ima više značenja:
Crkva Svetih apostola Petra i Pavla u Badnjevcu
Crkva Svetog Petra i Pavla
Kasnije se uvidelo da Badnjevcu treba veći i lepši hram, te je doneta odluka da se u selu sagradi veća crkva. Glavnu reč je ponovo vodio sveštenik Jovan Božić. Crkva je zidana od 1896. do 1903. godine. Izvođač radova je bio Oskar Vendler, protestant iz Saksonije. Rođen je 1859. godine, Badnjevac je zavoleo i sa suprugom Herminom napravio kućicu blizu železničke stanice i tu ostao do smrti 1933. godine.
Crkva je završena 1903. godine i posvećena je svetim apostolima Petru i Pavlu. U njoj su sačuvane vredne ikone iz crkve svetog Marka koje je restaurirala Ana Skovran, i nalaze se u stalnoj muzejskoj postavci pri manastiru Kalenić.
Šabačka gimnazija
Šabačka gimnazija, čiji je stari naziv Gimnazija „Vera Blagojević“, jedna je od najuglednijih škola u Srbiji, sa tradicijom dugom od 170 godina. Osnovana je 1837. godine, u zgradi nekadašnje Polugimnazije, a današnjoj zgradi Narodnog muzeja. Šabačka gimazija je sada smeštena pored stare grade, u Masarikovoj 13, u samom centru grada, preko puta Biblioteke Šabačke. Stari nazivi škole su Šabačka polugimnazija, Gimnazija gospodara Jevrema Obrenovića, Srpska kraljevska gimnazija, Podrinska gimnazija, Gimnazija Vera Blagojević. Dan škole je izglasalo Nastavničko veće 2006. godine i to je 8. novembar.
Istorijat
Šabačka gimnazija je vredna arhitektonska i kulturna baština i značajna škola kao edukativna ustanova i jezgro kulturnog i duhovnog razvitka grada.
Na samom početku rada škole, nastava se održavala po privatnim kućama, pa u Jevremovom konaku, a potom u kući Kuzmana Lazarevića. Nakon toga promenjeno je još nekoliko kuća, pa je posle smeštena u kući pored crkvene porte i opštinske škole. Nakon toga, kupljeni su placevi preko puta Vladičanskog dvora (danas Biblioteke šabačke), a posao za izgradnju je dobio Šapčanin, Karel Ščasni. Zgrada Polugimnazije (današnji Narodni muzej) otvorena je 8. novembra 1857, a osveštana je dva dana kasnije, dok se prvo školsko zvono oglasilo 11. novembra 1857. Tokom 60-ih godina devetnaestog veka, u zgradu se useljavaju vojska i bolnica, a đaci pohađaju nastavu u zgradi osnovne škole. Nakon povratka u prvobitnu zgradu, uređeni su pojedini kabineti u zgradi današnje Biblioteke šabačke, a u dvorištu je napravljen gimnastički poligon. Godine 1840. prva pozorišna predstava u gradu je održana u zgradi škole. Godine 1900. škola je učestvovala na Međunarodnoj izložbi u Parizu, uz posebno zalaganje profesora i đaka.
Zgrada današnje gimnazije je nastajala u rasponu od 1892. do 1935. godine. Nova zgrada, koja je jednim delom izlazila na ulicu Vojvode Mišića, izgrađena tokom 1891. i 1892. godine. Na postojećem objektu podignut je sprat, kako bi se dobile 4 učionice. Godine 1926. dograđeno je još jedno krilo škole, što je zabeleženo i na mermernoj ploči, koja se nalazi u školskom hodniku. Sedam učionica i svečana sala su dobijene doziđivanjem tokom 1935. godine. Pri svim gradnjama vodilo se računa da objekti budu stilski i arhitektonski ujednačeni. Danas zgrada ostavlja utisak da je građena u jednom periodu, mada je građena iz četiri puta. Osnovni objekat je u obliku ne potpuno srazmernog slova T. Ukrasa na zgradi nema mnogo, osim nekih nadprozornika i dva zabata na kojima se nalaze floralna dekoracija i kraljevska kruna.
U zgradama škole su boravile austrougarska vojska za vreme Prvog svetskog rata, i nemačka vojska tokom Drugog svetskog rata pri čemu su više puta demolirane i pljačkane. Tokom narednih godina vršene su razne popravke i proširenja, da bi se 1954. godine prizemni deo ustupio Gradskom muzeju, koji dobija celu zgradu na raspolaganje 1961. godine. Zgrada je 1979. godine progašena spomenikom od velikog značaja.
Značajna dogradnja desila se 1987. godine kada je podignuta školska hala površine 2500 m2, koja ima prolaz u spratnom delu sa školom. U hali se nalaze i likovni kabinet, kabinet za muzičku kulturu, geografiju i računarstvo i informatiku. U dvorištu je formiran sportski teren.
Škola danas
mini|250p|Zgrada gimnazije mini|250px|Dvorište gimnazije U planu je da se tavanski deo grade pretvori u prostor za učionice, da se izvrši rekonstrukcija krova, međuspratna konstrukcija, a urađeni su novi ulaz, izmenjen sanitarni čvor, uređeno je školsko dvorište i izgrađena nova kapija i ulaz.
Šabačka gimnazija ostaje pokretač ideja koje doprinose širini duha, kulturnom i naučnom napretku i ona važi i danas za jednu od najplemenitijih škola.
Škola ima moderne kabinete za fiziku, hemiju, biologiju, likovno, muzičko, geografiju, računarstvo i informatiku, građansko vaspitanje, multimedijalnu učionicu, biblioteku sa čitaonicom, sportsku halu i otvoren sportski teren. Postoje različite sekcije, kao i Gimnazijski glasnik koji izlazi jednom godišnje i publikacija Prevodilačkih svezaka.
Đaci Šabačke gimazije pokazuju odlične rezultate na takmičenjima iz srpskog jezika i književnosti, stranih jezika, istorije, hemije i drugih predmeta. Škola i danas važi za najbolju školu, ne samo u opštini Šabac, nego i u širem regionu, pa i na teritoriji Republike Srbije.
U proteklih nekoliko godina, istakli su se učenici kao što su Radoica Draškić i Mladen Samardžić, osvojivši mnogobrojne nagrade na takmičenjima iz matematike i fizike.
Smerovi
Škola ukupno ima oko 750 učenika u 4 smera i 28 odeljenja: društveno-jezički, prirodno-matematički, opšti, informatički i filološki smer. Dva odeljenja su društveno-jezičkog smera, 2 opšteg, jedan je prirodno-matematička i po jedno filološkog i smera obdarenih učenika u matematičkoj gimnaziji. Smer filološke gimnazije uveden je u školu 2004. godine, a smer za obdarene učenike u matematičkoj gimnaziji 20015. godine.
Istaknuti učenici škole
Učenici Šabačke gimazije bili su: Jovan Cvijić, Stojan Novaković, Milorad Popović Šapčanin, Ljubomir Stojanović, Jovan Đorđević, Janko Veselinović, Laza K. Lazarević, Kosta Abrašević, Stanislav Vinaver, Mileva Marić-Ajnštajn, Oskar Davičo, Milić od Mačve, profesor dr Boško Suvajdžić, Ognjen Amidžić i mnogi drugi. Školu su pohađali akademici, naučnici, književnici, slikari, ministri, filmski reditelji, profesori univerziteta, kao i istaknuti profesori koji danas rade u ovoj školi.
Murguía (razvrstavanje)
Murguía ima više značenja:
The Hate That Hate Produced
The Hate That Hate Produced je američki crno-bijeli dokumentarni film snimljen u produkciji Mikea Wallacea i Louisa Lomaxa i premijerno u nastavcima prikazan na programu njujorške TV-stanice WNTA-TV od 13. do 17. jula 1959. godine. U njemu su Wallace i Lomax prikazali aktivnosti tadašnjih ekstremnih crnačkih organizacija, prije svega Nacije islama, odnosno, u manjoj mjeri, Ujedinjenog afričkog nacionalističkog pokreta Jamesa R. Lawsona. Emitiranje filma je izazvalo šok u tadašnjoj američkoj javnosti, prije svega među bijelcima, koji dotada uopće nisu bili svjesni da tada u pravilu mirni i nenasilni pokret za građanska prava crnaca ima radikalnu alternativu, odnosno da bjelački rasizam ima svoj odraz u crnačkim suprematističkim organizacijama koje cjelokupnu bjelačku rasu smatraju izvorom sveg zla na svijetu. Na publiku je najveći dojam ostavio karizmatski Malcolm X koji se od dotada marginalnog i posve nepoznatog aktivista odjednom pretvorio u jednu od najpoznatijih ličnosti i ikona tadašnje američke politike. Serija je također i od Wallacea učinila veliku zvijezdu, odnosno omogućila mu da postane jedan od najvećih televizijskih novinara 20. vijeka.
Stražbenica (Petrinja)
Stražbenica je mjesto u Sisačko-moslavačkoj županiji, administrativno u sastavu grada Petrinje, smješteno južno od grada, na prometnici Petrinja - Hrvatska Kostajnica.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva 2001. godine...
Dealu Negru, Călățele
Dealu Negru je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Călățele.
Alone, Brescia
Alone je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Noi vivi
Noi vivi je nastao u jeku drugog svjetskog rata, odnosno pohoda na SSSR u kome je, između ostalih, sudjelovala i fašistička Italija. Roman, koji se isticao antikomunizmom i antisovjetizmom, je objavljen u Italiji 1937. godine, ali su pred samo snimanje SAD stale na stranu Saveznika te se više nisu mogle dobaviti autorska prava. Tvorci filma se na to nisu obazirali te su film napravili u vlastitom aranžmanu, savladavajući brojne teškoće, uključujući i cenzuru tadašnjeg fašističkog režima. Konačno je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je dobio posebno priznanje.
Alone, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 140 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 652 m.
Noi vivi
Nakon završetka rata je Ayn Rand sudskom zabranom spriječila ponovnu distribuciju, da bi tek nakon bankrota studija Salera Films njeni advokati počeli proces da ga preuzmu. Nakon dosta poteškoća, i nakon Randine smrti, je 1986. godine sastavljena nešto kraća verzija pod naslovom We the Living, premijerno prikazana u SAD.
Božićni otok
Teritorija Božićnog otoka je mala, nesamoupravna teritorija Australije koja se nalazi u Indijskom oceanu, 2360 km sjeverozapadno od Pertha u Zapadnoj Australiji i 500 km južno od Jakarte u Indoneziji. Na njoj živi oko 1500 stanovnika, pretežno smještenih u naseljima na sjevernom dijelu otoka: Settlement, Silver City, Kampong, Poon Saan, and Drumsite. Ima posebnu prirodnu topografiju te se za nju zanimaju naučnici i prirodnjaci zbog velikog broja endemskih vrsta flore i faune koji su bili evoluirali u izolaciji i bez ljudskog upliva. Dok je u prošlosti bilo rudarske aktivnosti, danas 65 % površine (koja iznosi 135 kvadratnih kilometara) danas predstavlja nacionalni park s drevnim i netaknutim kišnim šumama.
thumb|desno|250px|Karta Božićnog otoka
Otok je bio otkrivan više puta, ali su ga Britanci formalno anektirali tek godine 1888. kada je na njemu osnovano prvo stalno naselje od strane rudara s Kokosovih otoka. Za vrijeme drugog svjetskog rata otok su okupirali Japanci. Otoci su predani Australiji godine 1957.
Na otoku danas živi oko 1600 ljudi, od toga 70 % Kineza, 20 % Evropljana i 10 % Malajaca. Po vjeri su 36 % budisti, 25 % muslimani, 18 % kršćani, 15 % taoisti.
Glavna ekonomska aktivnost na otoku je rudnik fosfata, a australska vlada planira na njemu sagraditi lansirni centar za svemirske letjelice.
Božićni otok je omiljeno odredište ilegalnih imigranata na putu za australsko kopno, zbog čega je australska vlada Johna Howarda godine 2001. odlučila Božićni otok isključiti iz australske migracijske zone.
El Gavilán, Hidalgo
El Gavilán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
Eduardo Morelos Ochoa, General Cepeda
Eduardo Morelos Ochoa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini General Cepeda.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1349 m.
Răzoarele, Ileana
Răzoarele je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Ileana.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 150 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
San Giorgio della Richinvelda, Pordenone
San Giorgio della Richinvelda je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 742 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 85 m.
Kapo (film)
Kapò je italijansko-francusko-jugoslavenski crno-bijeli igrani film snimljen 1960. u režiji Gilla Pontecorva. Protagonistica, koju tumači Susan Strasberg je Edith, 14-godišnja francuska Jevrejka koja za vrijeme Holokausta u Drugom svjetskom ratu dolazi u njemački koncentracioni logor gdje je, samo zahvaljujući sretnom spletu okolnosti, zamijene za "arijevku", te, za razliku od roditelja, izbjegne likvidaciju u gasnoj komori. Radnja prikazuje kako pokušava preživjeti, prvo kroz zavođenje njemačkih stražara, a potom kao kapo, zatvorenica koja u zamjenu za bolju hranu i odjeću sudjeluje i nadzoru i zlostavljanju drugih zatvorenika. Kapo je bio jedan od prvih filmova koji je nastojao dati nešto realističniji, te isto tako oporiji i mračniji prikaz Holokausta, prije svega kroz prikaz moralnih dilema zatvorenika odnosno granica do koje su neki od njih bili spremni ići da bi preživjeli. Kapo je dobio dobre kritike, ali je zbog uznemirujuće teme brzo zaboravljen, tako da će Pontecorvo kasnije postati mnogo poznatiji po svojim angažiranim i temom aktualnijim političkim filmovima.
Kapo
Kapo ili, u službenoj terminologiji zatvorski funkcionar (Funktionshäftling, je naziv koji se u nacističkoj Njemačkoj i teritorijama pod njenom okupacijom koristio za zatvorenike koncentracionih logora koji su od SS-ovskih čuvara određeni za obavljanje dijela administrativnih dužnosti. Svrha te prakse je bila nastojanje za smanjenjem troškova ili potrebe za većim brojem čuvara, ali i ubacivanje podjele među same zatvorenike kako bi se spriječili eventualni bijegovi ili pobune. Kapoi su tako u odnosu na druge zatvorenike uživali određene privilegije, koje su se obično odnosile na redovnu ili bolju prehranu, civilnu odjeću, cigarete ili privatne odaje. Obično su se regrutirali iz nižih klasa i/li redova predratnih kriminalaca, pri čemu se neprijateljstvo prema inteligenciji i sklonost nasilju smatrala poželjnom osobinom.
Izraz je nakon rata ušao u širu upotrebu za slične fenomene koji se pojavljuju u zatvorima ili koncentracionim logorima, a pogotovo u onima gdje se zatvaraju politički zatvorenici.
San Sisto, Pesaro e Urbino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 222 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 618 m.
Kučiće
Kučiće je selo u Hrvatskoj.
Zemljopis
Kučiće je selo u srcu Dalmacije i nalazi se na malenoj visoravni pokraj rijeke Cetine,12 km udaljeno od Omiša ili Zadvarja. Kučiće se nalazi 35 kilometara jugoistočno od najvećeg dalmatinskog grada Splita, isto toliko udaljeno je od Makarske. Prosječna nadmorska visina je 220 m, prostor obiluje šumom (hrast,grab,bor), te obradivim površinama. Ime Kučiće najvjerovatnije potječe od imenice "Kuk" kako nazivamo osamljeni stršeći kamen-stijenu duboko ukopanu u zemlju ili uz druge kamene gromade.
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, selo Kučiće imalo je oko 800 stanovnika, raspoređenih na oko 6 km2 naselja. U Kučićima živuća prezimena su : Kovačić, Topić, Marunčić, Raboteg, Tomasović, Radić, Srdanović, Božić, Sovulj, Šarac, Šušić, Juričić, Vukasović, Bilić, Bošnjak, Bartulović, Čagalj i Pervan.
Uprava
Administrativno pripada Gradu Omišu, Splitsko-dalmatinska županija.
Povijest
Kučiće se prvi put spominje 1315. godine u darovnici kneza Jurja Šubića. Arheološka nalazišta potvrđuju da je ovaj prostor bio naseljen još u prapovijesno vrijeme (mlađe kameno doba). U središtu mjesta pronađeni su ostaci građevine iz Rimskoga doba (3 i 4 st. poslje Krista), te srednjovjekovnog groblja. Ta i još neka neistražena groblja, te stare pješačke i cestovne komunikacije prema zaleđu ili moru dokazuju kontinuitet boravka ljudi na ovom prostoru. Glavnina sadašnjih prezimena dolazi u Kučiće iz Imotskog kraja početkom Morejskog rata (1686.g.), nakon oslobađanja Omiškog primorja od Turaka. Kučiće je najveći broj stanovnika imalo pred 2 svjetski rat (oko 1200).
Zaštitnik
Zaštitnik Kučića je Sv. Luka evanđelist, kome je posvećena stara župna crkva.
Gospodarstvo
Uglavnom obrt, trgovina i turizam (rafting). U manjoj mjeri pučanstvo se bavi poljoprivredom,rekreativno ili proizvodnjom hrane za svoje potrebe.
Spomenici i znamenitosti
Stara župna crkva sv. Luke, izgrađena još prije turskih vremena, više puta nadograđivana i proširivana prema potrebama stanovništva. Nova crkva Tijela i Krvi Kristove, posvećena 1970. g. Školska zgrada dovršena i svečano otvorena 1936.g. Zavjetna obiteljska kapelica Gospe Lurdske u zaselku Tomasovići, izgrađena (1908.g.) po uzoru na onu u Lurdu. Cesta Omiš - Zadvarje dovršena i puštena u promet 1899. g. prolazi kroz Kučiće, i osim cestovne povezanosti u ono vrijeme (početak 20. st.) donosi gospodarski preporod mjestu.
Obrazovanje
U Kučićima osnovna škola djeluje kao područna škola OŠ "Josip Pupačić" iz Omiša. Redovita nastava održava se od 1909.g. Prije toga nastavu povremeno, sukladno uvjetima i obavezama organiziraju mjesni župnici (pomoćne župne škole). Danas osnovna škola u Kučićima broji 70-tak učenika i u noj radi oko 15 nastavnika.
Cuatro Vientos, Autlán de Navarro
Cuatro Vientos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Autlán de Navarro.
Kučiće
Kultura
Športsko-kulturno-umjetničko društvo "Osvit" osnovano je 1997.g. trenutno broji 50-tak članova, iz ovoga društva nastale su mnoge sekcije ( dramska, folklorna,ekološka, glazbena). Jezgru društva trenutno čini mješoviti pjevački zbor mladih koji broji 30-tak članova. Muška klapa "Lupeži" osnovana je 2002.g.,zanimljivo je da su svi članovi klape bili su prezimena Tomasovići, klapa je nastupila na debitantskoj večeri Festivala dalmatinskih klapa Omiša 2003.g. U Kučićima se od 1997.g. svake godine održava pučka fešta "Dan Kučićana". Ova manifestacija, u prvoj nedjelji mjeseca kokovoza iz godine u godine okuplja velik broj Kučićana iz mjesta, domovine i iseljeništva, specifičnost i prepoznatljivost ove zanimljive fešte čini pečeni vol na ražnju. Župa Kučiće od 1994.g. izdaje svoj časopis " Zov rodnih ognjišta ", list izlazi dvaput godišnje, a uređuje ga dr. don Slavko Kovačić.
Šport
U Kučićima djeluje malonogometni klub Kučiće i MNK "Zele" te Reacing team Kučiće osnovan 2003.g.
Cuatro Vientos, Autlán de Navarro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 906 m.
Kučiće
Poznate osobe
Svi su oni rodeni Kučićani ili su porijeklom iz Kučića: -->
Vanjske poveznice
Internetska stranica
Méndez (razvrstavanje)
Méndez ima više značenja:
Al Barbaq, Taiz
Al Barbaq je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 864 m.
Acaponeta (razvrstavanje)
Acaponeta ima više značenja:
Povlačenje Ujedinjenog Kraljevstva iz Evropske unije
Povlačenje Ujedinjenog Kraljevstva iz Evropske unije, također poznat po kolokvijalnoj skraćenici Brexit (fonetski: Breksit ili Bregzit) je državnopravni, ustavnopravni i politički proces koji je doveo do prestanka članstva Ujedinjenog Kraljevstva u Evropskoj uniji. Formalno je pokrenut 29. marta 2017. od strane britanske vlade na temelju rezultata referenduma o članstvu održanog prethodne godine, na kome se većina građana izjasnila za izlazak iz Evropske unije. Pravna osnova za proces je u čl. 50 Lisabonskog sporazuma, temeljnom dokumentu Unije, koji državama-članicama omogućava izlazak iz Unije, a dovršen je formalnim istupanjem u ponoć 31. januara 2020. godine.