cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suševo (Kumanovo)
Stanovništvo
Na etnografskoj karti trv. „Bugar-Morave“ iz 1861. Jozef Han ovo selo označava kao albansko. Statistika Vasila Knčova iz 1900. daje broj od 190. Albanaca, 30 Cigana i 20. „Bugara“. Statistika Dimitrija Miševa iz 1903. daje broj od 56. stanovnika „srbomana“. Albanski stanovnici ovog sela su zbog zuluma i pokolja nad srpskim četnicima na Šupljem Kamenu 1904. i pružanja otpora srpskoj vojsci 1912. raseljeni.
Dominantna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
El Corral, Tecate
El Corral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 793 m.
Arroyo Piedra, Santos Reyes Nopala
Arroyo Piedra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santos Reyes Nopala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 488 m.
Colonia Lázaro Cárdenas, Ixmiquilpan
Colonia Lázaro Cárdenas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Ixmiquilpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 412 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1752 m.
Lexgaard
Leksgard je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 132 opštinska središta okruga Nordfrizland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 64 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1054077.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordfrizland Leksgard se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Nordfrizland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 9 metara. Površina opštine iznosi 5,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 64 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 12 stanovnika/km².
Uschione, Sondrio
Uschione je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 831 m.
Howlin' Wolf
Čester Artur Bernet (10. jun 1910 — 10. januar 1976), poznatiji kao Haulin Vulf, bio je uticajni američki bluz pevač, gitarista i harmonikaš.
Visok 6 stopa i 6 inči (198 cm) i težak blizu 300 funti (136 kg), privlačio je pažnju na sebe sa jednim od najglasnijih i najupečatljivijih glasova od svih „klasičnih“ čikaških bluz pevača 50ih. Haulin Vulfov glas bio je upoređen sa „zvukom teške mašine koja posluje na šljunkovitom putu“.
Ovaj grubo oivičen, malo strašan muzički stil stavljan je često u suprotnost sa manje surovim, ali još uvek moćnim izlaganjem njegovog savremenika i profesionalnog rivala, Madi Votersa - iako se njih dvojica navodno nisu razlikovali u stvarnoj ličnosti - da bi se opisala dva stuba čikaškog bluza.
Haulin Vulf, Soni Boj Viliamson (Rajs Miler), Litl Džejkobs, Bili Dikson, i Mudi Vaters se obično smatraju u retrospektivi kao najveći bluz umetnici koji su snimali za Čes u Čikagu. Sem Filips je jednom primetio: „Kad sam čuo Haulin Vulfa, rekao sam: ‘Ovo je za mene. Ovo je mesto gde čovekova duša nikada ne umire.’“ Roling stoun časopis postavio ga je na 51. mesto na listi 100 najvećih umetnika svih vremena.
Rani život
Rođen u Vajt Sejšnu, Misisipi, blizu Vest Vest Pointa, dobio je ime po Čester A. Arturu, dvadeset i trećem predsedniku Sjedinjenih Američkih Država, i dobio nadimak Big Fut Čester i Bul Kau u svojim ranim godinama, zbog masivnosti. Objasnio je i poreklo imena Haulin Vulf: „Dobio sam ga od svog dede (Džon Džouns)“. Koristio se s tim da bi mu ispričao priču o vukovima u tom delu zemlje i upozorio ga da, ako se ne bude ponašao lepo, da će ga oni uhvatiti. Prema dokumentarnom filmu „The Howlin' Wolf Story“, Vulfovi roditelji su propali finansijski kad je bio mlad. Njegova vrlo religiozna majka Getruda izbacila ga je iz kuće još dok je bio dete zbog odbijanja da radi na farmi. Onda se preselio kod svog strica, Vila Junga, koji se loše ophodio prema njemu. Kad je bio trinaest godina star, pobegao je, tvrdeći da je bosonog prešao 85 milja (137 km), da se pridruži svom ocu, gde je napokon našao srećan dom u velikoj porodici svoga oca. Na vrhuncu svog uspeha, vratio se iz Čikaga u svoj rodni grad da ponovo vidi svoju majku, ali se odvezao natrag u suzama, kad ga je ona odbacila i odbila da joj da bilo koji novac koji joj je on ponudio, rekavši da je zarađen od izvođenja njegove „đavoljeve muzike“.
Godine 1930. Haulin Vulf se sastao s Čarli Patonom, najpopularnijim bluzistom u Delti u tom trenutku. Bio je slušao njegovo izvođenje noću spolja u obližnjoj kolibi gde se okupljalo društvo muzičara. Tamo je zapamtio da je Paton izvodio „Pony Blues“, „High Water Everywhere“, „A Spoonful Blues“, i „Banty Rooster Blues“. Njih dvojica su postali bliski i uskoro ga je Paton učio svirati gitaru. „Prvi komad koji sam ikada svirao u mom životu bio je... melodija o tome kako sam svezao ponija i osedlao crnu kobilu.“ (Patonov „Pony Blues“). Vulf je takođe učio od Patona kako da privlači pažnju javnosti: „Kad bi svirao svoju gitaru, okretao bi se nazad i napred, bacao je preko ramena, između nogu, bacao u vazduh.“ „Čester (Vulf) je mogao izvoditi trikove s gitarom koje je naučio od Patona za ostatak života.“ „Čester je dobro naučio svoje lekcije i svirao s Patonom često (u malim zajednicama u Delti)“.
Haulin Vulfa su takođe inspirisali drugi popularni bluz izvođači tog vremena, uključujući Misisipi Šeiks (bend), Blajnd Lemon Džeferson, Ma Rajnej, Loni Džonson, Tampa Red, Blajnd Blejk, i Tomi Džonson (dve od najranijih pesama kojim je ovladao bile su Džefersonova „Match Box Blues“ i Leroj Karsova „How Long, How Long Blues“). Kantri pevač Džimi Rodžers, koji je bio Vulfov idol iz detinjstva, takođe je uticao na njega. Vulf je pokušao da imitira Rodžersovo „plavo jodlovanje“, ali je utvrdio da njegovi napori zvuče više kao krčanje ili urlikanje. „Nisam mogao da jodlujem“, Beri Giford ga je citirao u izjavi za Roling stoun, „i tako sam prešao na urlikanje. I, to mi je uspelo sasvim u redu“. Njegova harmonika svirala je po uzoru na onu koja je pripadala Rajs Mileru (takođe poznatom kao Soni Boj Viliamson Drugi), koji ga je naučio da svira kad se Haulin preselio u Parkin, Arkanzas, 1933. godine.
Za vreme 30ih Vulf je nastupao na američkom jugu kao solo izvođač i sa nekoliko muzičara, između ostalog s Flojdom Džonsom, Džonijem Šajnsom, Honibojem Edvardsom, Soni Boj Viliamsonom, Robertom Džonsonom, Robertom Džuniorem Lokvudom, Vili Braunom, Son Hausom, Vili Džonsonom. Bio je primljen u američku vojsku 9. aprila 1941. godine, u dobi od trideset godina, i stacioniran u nekoliko baza. Našavši da se teško prilagođava vojnom životu, Vulf je otpušten 3. novembra 1943, sredinom Drugog svetskog rata, nikada ne bivajući poslat u instranstvo. Vulf se vratio svojoj porodici i pomogao joj je u zemljoradnji, svirajući kao što je to radio 30ih sa Flojdom Džonsom i drugima. Godine 1948. formirao je bend koji su sačinjavali gitarista Vili Džonson i Mat nakon što „Gitara“ Marfi, harmonikaš Džunior Parker, pijanista zapamćen samo kao „Razarač“ i bubnjar Vili Stil. Počeo je da emituje na radio-stanici KWEM-u u Vest Memfisu, Arkanzas, naizmenično izvodeći i bacajući opremu na očevu farmu, nakon što se njegova porodica preselila u ovu oblast iste godine. Na kraju ga je Sem Filips otkrio i postigao ugovor s njim za Memphis Recording Service 1951. godine.
1950e
Haulin je brzo postao lokalna ličnost, a uskoro je počeo da radi s bendom koji je uključivao Vili Džonsona, i gitaristu Pet Hera. Njegov prvi snimak izdat je 1951. kada je snimio ploču i za braću Bihari (Modern Records) i za Leonard Chessov Chess Records. Čes izdaje Haulin Vulfov album „How Many More Years“ avgusta 1951; Vulf takođe snima i za Modern Records, sa Ajk Tarnerom, krajem 1951. i početkom 1952. Čes je na kraju pobedio u ratu oko pevača, i Vulf se naselio u Čikago, Ilionis 1953.
Stigavši u Čikago, obrazovao je novi bend, ubacivši Džosep Leona „Džodija“ iz „Memphis Slim's band“, postavivši ga za prvog gitaristu. U roku od godinu dana Vulf izmamljuje gitaristu Hjuberta Samlina da napusti Memfis i da mu se priključi u Čikagu, Samlinovo jezgrovit i uvijen solo savršeno je dopunjavao Bernetov veliki glas i iznenađujuće suptilno fraziranje. Iako se postavka Vulfovog benda redovno menjala tokom godina, zapošljavajući mnogo različitih gitarista i na snimanju i na živim nastupima, uključujući Vili Džonsona, Džudi Viliamsa, Li Kupera, L. D. MekGija, Otis „Big Smokey“ Smotersa, njegovog brata Litl Smokij Smotersa, Džimi Rodžersa, Fredi „Abu Talib“ Robinzona i Badi Gaja, između ostalog, izuzev nekoliko kratkih odsustva u kasnim 50ih, Samlin je ostao član benda do kraja Vulfove karijere.
Tokom 50ih Vulf je imao četiri pesme koje su kvalifikovane kao hitovi na bilbordu nacionalne ar en bi liste: „How Many More Years“, njegov prvi i najveći hit, koji je dostigao 4. mesto 1951.; s druge strane, „Moanin' at Midnight“, koji je dostigao 10. mesto iste godine; „Smokestack Lightning“, utvrđen tri nedelje 1956. godine na osmom mestu; i „I Asked For Water (She Gave Me Gasoline)“, koji se pojavljao na listama nedelju dana 1956. godine na osmom mestu. Godine 1959. Vulfov prvi album, „Moanin' in the Moonlight“, kompilacija prethodno objavljenih pesama, je izdat.
1960e
Njegov album iz 1962. „Howlin' Wolf“ je čuven i uticajan bluz album često nazivan „The Rocking Chair“, jer ilustracija na njegovom omotu prikazuje akustičnu gitaru naslonjenu na stolicu za ljuljanje. Ovaj album sadrži pesme: „Wang Dang Doodle“, „Goin' Down Slow“, „Spoonful“, i „Little Red Rooster“, koje su našle svoj put na repertoarima britanskih i američkih bendova zaluđenih čikaškim bluzom. Godine 1964. imao je turneju u Evropi kao deo American Folk Blues Festival-a, u produkciji Nemaca Horst Lipmana i Fric Raua. Godine 1965. pojavio se na televizijskom šou „Shindig“ na insistiranje Rolingstonsa, koji su isplanirali da se pojave na istom programu, i koji su obradili Haulinovu pesmu „Little Red Rooster“ za svoj prethodni album. Često je podržavao zapise basiste i tekstopisca Vili Diksona, koji je zaslužan za Haulin Vulfove standarde kao što su „Spoonful“, „Little Red Rooster“, „I Ain't Superstitious“, „Back Door Man“, „Evil“, „Wang Dang Doodle“ (kasnije obrađen od strane Koko Tejlora), i druge.
Septembra 1967. godine udružio je snage sa Bo Didlejem i Mudi Vatersom za The Super Super Blues Band album, u kojem su se našle dve njegove pesme „The Red Rooster“ i „Spoonful“.
1970e
Maja 1970. Haulin Vulf, njegov dugogodišnji gitarista Hjubert Samlin, i njegov mlado čikaški bluz harmonikaš Džef Karp putovali su u London zajedno sa producentom Chess Recordsa, Normanom Dajronom, da snime Howlin' Wolf London Sessions LP, u pratnji sa britanskim rok-bluz muzičarima Erik Kleptonom, Stiv Vajnvudom, Ijan Stivardom, Bili Vajmanom, Čarli Vatsom i drugima. Vulf je snimio njegov zadnji album za Čes, The Back Door Wolf, 1973. godine.
Kasniji privatni život
Za razliku od mnogih drugih bluz muzičara, nakon što je napustio svoje bedno detinjstvo da bi započeo muzičku karijeru, Haulin Vulf je uvek bio finansijski uspešan. Pošto je već dosegao merilo uspeha u Memfisu, opisao je sebe kao „jedinog koji može da se povisi iz Delte kao džentlmen“ u Čikago, gde je uspeo, u svom sopstvenom autu na „bluz putu“ i s četiri hiljada dolara u džepu, što je za ono vreme, posebno za crne muzičare bilo retko. U svojoj ranoj karijeri, to je rezultat njegove muzičke popularnosti i sposobnosti da izbegne alkohol, kockanje i razne opasnosti, zbog kojih su mnogi muzičari postali plen. Iako je uspevao da bude nepismen s njegovih 40 godina, na kraju se vratio u školu, da bi stekao opšte obrazovanje, da bi kasnije studirao računovodstvo i druge poslove koji bi mu pomogli u poslovnoj karijeri.
Vulf je upoznao svoju buduću ženu, Lili, kad je nastupao na jednom izvođenju u jednom čikaškom klubu. Ona i njena porodica su bili urbani i obrazovani, i nisu bili uključeni u ono što se generalno moglo videti kao neprijatan svet bluz muzičara. Ipak, odmah je privukla pažnju kada ju je video u publici. Prema onima koji su znali, par je ostao u dubokoj ljubavi sve do Vulfove smrti. Zajedno su podigli Beti i Barbaru, Lilijeve ćerke iz prethodne veze.
Nakon što je oženio Lili, koja je bila sposobna da rukovodi profesionalno s finansijama, Vulf je bio toliko finansijski uspešan, da je bio u mogućnosti da obezbedi članovima benda ne samo pristojne plate, nego i zdravstvena osiguranja; to mu je omogućilo da zaposli valjane muzičare, i da mu održi imidž benda. Prema njegovoj ćerci, nikada se nije ponašao finansijski ekstravagantno, i rađe je vozio „pontijakom“, nego skupljim ili jeftinijim automobilom.
Vulfovo zdravlje pogoršavalo se krajem 60ih i tokom 70ih. Doživeo je nekoliko srčanih napada, a 1970. njegovi bubrezi su teško oštećeni u automobilskoj nesreći. Umro je od komplikacija bubrežne bolesti 1976. godine.
Zaostavština
Bernet je umro u bolnici, u Hajnsu, Ilionis, 10. januara 1976. godine i sahranjen je u Hilsajdu, u Kuk okrugu, Ilionis. Njegov veliki nadgrobni spomenik, navodno kupljen od strane Erika Kleptona, ima na sebi sliku gitare i harmonike.
Festival u znak sećanja na Haulin Vulfa održava se svake godine u Vest Pointu, Misisipi. „Wolf's Juke Joint Jam“ je još jedan festival održavan u znak sećanja na Haulina, i održava se godišnje u Vest Pointu. Neki od umetnika koji su svirali na ovim festivalima, uključujući vodećeg gitaristu Hjuberta Samlina.
Počasti i uvođenje
U SAD su počele da izlaze markice u iznosu od 29 centi s likom Haulin Vulfa 17. septembra 1994.
San Antonio del Tepozán, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
San Antonio del Tepozán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 132 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2013 m.
Italijanska Socijalna Republika
thumb|250px|right Italijanska Socijalna Republika ( ili RSI) je bila marionetska država koju je vodio Benito Musolini. RSI je nastala u severnoj Italiji, ali je zavisila od Vermahta. Država je bila još poznata kao Salska Republika jer je ministar inostranih poslova RSI-a (Musolini) boravio u Salou — malom gradiću kod jezera Garda. Italijanska Socijalna Republika je bila drugi i zadnji predstavnik fašizma u Italiji.
Stvaranje RSI-a
Nakon savezničkog iskrcavanja na Siciliji, Veliko fašističko veće je na predlog Dina Grandija, izglasalo nepoverenje Musoliniju. Sledeći dan kralj Italije Vitorio Emanuele III je otpustio Musolinija iz vladajućeg kabineta sa naredbom da se uhapsi. U ovo vreme u monarhiji je porastao broj fašističkih članova vlade i Italijana kojima je dosadio rat koji su počeli da gube. Nova vlada započela je tajne pregovore sa Saveznicima o kapitulaciji Italije i prelasku na stranu Saveznika. Ovo bi značilo i objava rata Nemačkoj.
Kada su Nemci u Italiji uvideli šta se dešava poslali su najbolje jedinice Vermahta sa ciljem očuvanja pro-nemačke vlade. To je bila prepreka savezničkom napredovanju kroz Italiju, što je uticalo na Italiju. Dok se novi predsednik vlade Bodoljo kleo na slepu odanost Nemačkoj, poslanici Italijanske vlade podpisali su kapitulaciju i razoružanje.
Tetipac, Tetipac
Tetipac je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tetipac.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2042 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1676 m.
Veščica (Razkrižje, Slovenija)
Veščica je naselje u slovenskoj Općini Razkrižju. Veščica se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Pomurju. Ovdje je rođen Jožef Čarič političar.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 320 stanovnika.
Tobbiana, Pistoia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 904 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 384 m.
Bratunac
Općina Bratunac je smještena u sjeveroistočnoj Bosni i Hercegovini i administrativno pripada Republici Srpskoj. Unutar granica BiH općina graniči s općinama Zvornik, Srebrenica i Vlasenica, a rijekom Drinom u dužini od 68 km graniči sa Srbijom. U općini postoji 27 mjesnih zajednica s ukupno 21.619 stanovnika, površine 293 km².
Stanovništvo
Po poslednjem popisu stanovništva iz 2002. godine, Opština Bratunac imala je sledeću nacionalnu strukturu:
- Raseljena lica su iz sljedećih mjesta:
Z Cruz, San Juan de Sabinas
Z Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Juan de Sabinas.
Opština San Nicolás, Oaxaca
San Nicolás je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1492 m.
Z Cruz, San Juan de Sabinas
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 377 m.
Bratunac
Naseljena mjesta
Abdulići, Banjevići, Biljača, Bjelovac, Blječeva, Boljevići, Borići, Božići, Brana Bačići, Bratunac, Ciglanski Put, Donji Magašići, Dubravice, Đugum, Fakovići, Glogova, Gornji Jelah, Gornji Magašići, Gornji Žlijebac, Grabosko, Grabovačka Rijeka, Hranča, Hrnčići, Jagodnja, Jaketići, Jelah, Jelovci, Ježeštica, Joševa, Kajtazi, Kameničko Brdo, Konjevići, Konjević Polje, Krajnovići, Krasanovići, Krasan Polje, Kravica, Kriva Drina, Lipenovići, Lonjin, Loznica, Magašići, Mihaljevići, Mlečva, Moštanice, Mratinci, Mravinjci, Nova Kasaba, Oćenovići, Opravdići, Orlica, Osamsko, Pervani, Pirići, Pobrđe, Pobuđe, Podčauš, Podgradac, Polom, Rakovac, Repovac, Sikirić, Slapašnica, Stanatovići, Suha, Šiljkovići, Tegare, Urkovići, Veljaci, Osamsko, Voljavica (Voljevica), Vraneševići, Zagoni, Zalužje, Zapolje, Žanjevo, Žlijebac i Žljevice.
Istorija
Bratunac se prvi put pominje 1381. godine kao mjesto kroz koje je prolazio put iz Bosne u Srbiju. Sastojao se od 5 kuća u kojima je živjelo oko 30 stanovnika. Početak ekonomskog razvoja ovog područja možemo vezati za početak organizovane proizvodnje i otkupa duhana 1886. godine. Most na rijeci Drini je izgrađen 1926. godine i na taj način su poboljšani komunikacijski uslovi koji su bili podstrek razvoju čitavog kraja. Samostalna općina je postao 1927. godine i tada je uvršten u spisak mjesta koja je trebalo proglasiti varošicom.
Bratunac je za vrijeme rata u BiH 1992. i 1993. godine iako u većinskom popisu sačinjavali Bošnjaci - Muslimani bili su protjerani, pozatvarani u zloglasne logore i na hiljade njih stravično mučeni, a mnoge ubijene zatrpavali u zajedničke grobnice da bi kasnije premještali u ishodu da im se ne nađe trag. Preživjeli bosanski Muslimani su prebjegli u Srebrenicu i pridružili ostalim Bošnjacima pod komandom Naser Orića ...
Sport
U Bratuncu postoje F.K. Bratstvo i K.K. Bratunac,oba kluba su članovi druge lige Republike Srpske,kako fudbalske tako i košarkaške.
Strnovac
Strnovac je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Strnovac je naselje u okviru opštine Staro Nagoričano.
Strnovac ima veliki značaj za srpsku zajednicu u Republici Makedoniji, pošto Srbi čine manjinu u naselju.
Prirodni uslovi
Strnovac je smešten u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 15 kilometara severoistočno.
Selo Strnovac se nalazi u istorijskoj oblasti Sredorek, u planinskom kraju (planina Rujen), na približno 380 metara nadmorske visine. Istočno od sela protiče reka Pčinja.
Stanovništvo
Strnovac je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 93 stanovnika.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Bethesda, Ohio
Betesda je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.256, što je 157 (-11,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hirales, Tecate
Hirales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 950 m.
Lieth
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ditmaršen Lit se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ditmaršen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 4 metara. Površina opštine iznosi 4,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 409 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 88 stanovnika/km².
Butin (molekul)
Butin (molekul) je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 272,253 Da.
Vänern
Vänern je veliko slatkovodno jezero u Švedskoj, - treće po veličini u Evropi nakon Ladoge i Onege u Rusiji.
Geografske karakteristike
Vänern, leži na jugozapadu Švedske, na teritoriju historijskih pokrajina Västergötland, Dalsland i Värmland.
Jezero Vänern dugo je nekih 145 km, široko oko 81 km, s površinom od 5,650 km², što ga čini najvećim švedskim jezerom. Najveća dubina mu iznosi 106 metara a leži na 44 metara iznad razine mora. U jezero utječu brojne rijeke od kojih je najveća Klarälven, koja ima deltu na sjeverozapadu jezera pored grada Karlstada. Jezerske vode otječu rijekom Göta älv na jugozapadu jezera, ona teče prema zapadu do tjesnaca Kattegat u Atlantiku. Na njoj je podignuto nekoliko hidroelektrana.
Jezero Vänern je glavna točka kanala Göta - vodenog puta koji presjeca Švedsku od Göteborga na zapadu do Stockholma na istoku.
Produbljivanjem njegove dionice prema Atlantiku zvane Kanal Trollhätte, omogućeno je i oceanskim brodovima da doplove do jezerskih luka kao što su Karlstad, Lidköping, Vänersborg, Kristinehamn, Åmål, Säffle i Mariestad.
Oni su se razvili i kao snažni industrijski centri u kojima se proizvodi celuloza, papir, čelik i štavi koža.
Yesworld
yesworld je treći EP što ga je objavio japanski izvođač TK from 凛として時雨, frontmen benda Ling tosite sigure. EP je izdan 14. travnja 2021. godine od strane Sonyja kao regularno (CD) i posebno (CD+Blu-ray) izdanje. Regularno izdanje EP-a sadržavalo je pet pjesama, među kojima je bila i naslovna pjesma "yesworld", premijerno izvedena live tokom 2020. godine, dok su ostale četiri pjesme bile reizdanja i nove verzije starijih pjesama, među kojima su "unravel", "Dramatic Slow Motion" i "copy light". Posebno izdanje sadržavalo je snimak studijske live izvedbe albuma 彩脳 kao i kratki dokumentarni film o snimanju i probama za snimanje albuma 彩脳.
yesworld je ukupno treći EP u TK-ovoj samostalnoj karijeri; prethodni je bio Secret Sensation iz 2016. godine.
Spomenik Revoluciji na Kozari
Spomenik Revoluciji na Kozari, na jednom od vrhova zvanim Mrakovica, opština Prijedor, svjedočanstvo je ogromnog stradanja Kozarčana i naroda tog kraja tokom Drugog svjetskog rada od njemačkih snaga, ustaša i četnika. Spomenik Revoluciji, memorijalni zid i muzej čine memorijalni kompleks u sastavu Nacionalnog parka Kozara.
Historija
Sredinom aprila 1942. godine, nemačke okupacione snage su, zajedno uz pomoć ustaško-domobranskih i četničkih trupa u ukupnom broju od 40.000 vojnika, pokrenule ofanzivu čiji je cilj bio uništiti partizanske snage od 4.000 boraca na planini Kozari, koje su ugrožavale komunikacije Zagreb-Beograd, ali i prema Prijedoru i Banjaluci. Cilj njemačke ofanzive bilo je i civilno stanovništvo.
Oko Kozare je bio formiran neprijateljski obruč unutar kojeg se našlo 80.000 civila i 500 ranjenika. Četvrtog jula, u jurišu se probilo oko 10.000 ljudi. Ofanziva je završila sredinom jula 1942. godine. U toku ofanzive je izginulo oko 1.700 partizana, a prema sadašnjim podacima, 33.398 civila je upućeno u koncentracione logore po NDH, u kojima je većina njih skončala. Uprkos ovoj ofanzivi, Kozara je nastavila biti jedno od žarišta ustanka.
Opis
Džamonja je spomenički kompleks zamislio u dva dela – na pristupni i centralni plato spomenika, koji su prostorno udaljeni 200 metara i vizuelno podeljeni barijerom šume i visinskom razlikom. Pošto s pristupnog platoa ka spomeniku vodi široko stepenište kroz šumu, Džamonja je na taj način ostvario psihološku pripremu posetioca kojem naočigled raste vizura spomenika, odnosno polagano se uzdiže pred njim kako se približava vrhu. Spomenik je visok 34 metra.
Spomenik je sastavljen od dvadeset vertikalnih segmenata koji čine cilindričnu cjelinu. Svaki od segmenata profilisan je dubokim izrezima, odnosno ispupčenjima motiva u negativu, koji u ukupnom zbiru cjeline imaju simbolično značenje. Dok uvučeni i sjenkom prekriveni negativi simbolizuju smrt, pozitivi predstavljaju pobjedu i život. Dodatan utisak na pozitivima postignut je ugrađivanjem lamela od nerđajućeg čelika, čime je životu dodana dimenzija svetlosti što je u suprotnosti sa negativima koji se nalaze u sjenci. Horizontalno položeni blokovi, koji su postavljeni oko centralnog spomenika, simbolizuju pritisak i agresiju neprijatelja koji surovom snagom nastoji, ali ne uspeva uništiti život i pobedu koji se uzdižu ka nebu, utelovljeni u vertikalnom spomeniku.
Pored spomenika je Memorijalni zid na kome su uklesana imena 9.921 jugoslovenskih partizana sa ovih prostora. Obnovljena je stalna muzejska postavka o Narodnooslobodilačkoj borbi. Među eksponatima je razno njemačko naoružanje, mitraljezi, šljemovi, fotografije i zapisi o dešavanjima u ratu.
Boroni-Consonni, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 223 m.
Paso Colorado, Zaragoza
Paso Colorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1973 m.
Dixmont (Jon)
Dimon je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Sans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 807 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 42,18 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 180 metara (maksimalnoj 246 m, a minimalnoj 115 m).
Stenče
Stenče je naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u severozapadnom delu države. Stenče pripada opštini Brvenica.
Geografski položaj
Naselje Stenče je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Gostivara, naselje je udaljeno 12 km severoistočno.
Stenče se nalazi u gornjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno u istočnom delu Pološkog polja. Zapadno od naselje se pruža polje, dok se ka istoku izdiže Suva gora. Zapadno od sela protiče Vardar. Nadmorska visina naselja je približno 570 metara.
Klima u naselju je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Stenče je imalo 150 stanovnika.
Zagavia, Scobinți
Zagavia je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Scobinți.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1056 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 188 m.
Pavao Anđelić
Pavao Anđelić (također: Pavo Anđelić; 29. februar 1920. – 7. august 1985.), bosanskohercegovački pravnik, arheolog i historičar. Bavio se historijom srednjovjekovne Bosne, naročito razvijenim srednjim vijekom.
Život
Rođen je u Sultićima kod Konjica 1920. godine. Osnovno obrazovanje stekao je u Seonici u Neretvici. Nakon završetka škole u Seonici odlazi u Franjevačku klasičnu gimnaziju u Visoko i tamo stječe solidnu klasičnu naobrazbu. Nastavak školovanja uslijedio je na Franjevačkoj teologiji u Sarajevu. Zbog krhka zdravlja napušta studij u Sarajevu. Ubrzo izbija Drugi svjetski rat, a Anđelić odlazi u Zagreb, gdje služi vojni rok te studira pravo. Položivši veliki broj ispita, vraća se u rodne Sultiće, u Konjic. U ranom poraću završava studij prava i postaje sudac kotarskog suda u Konjicu. Na mjestu suca ostaje šest do sedam godina. U to vrijeme počinje pražnjenje bazena za Jablaničko jezero, pa je trebalo spasiti sve pokretne i nepokretne spomenike kulture. Pavao se, još od ranije zaljubljenik u kulturno-povijesnu baštinu, s kustosima Zemaljskog muzeja uključuje u arheološko istraživanje, rekognosciranje i zbrinjavanje arheoloških lokaliteta i pokretnih spomenika kulture. Sve više radi kao arheolog, sve manje kao sudac.
Godine 1956. odlazi u Sarajevo, najprije u Republički zavod za zaštitu spomenika kulture, a zatim u Zemaljski muzej, u kojem ostaje do smrti 1985. godine baveći se srednjovjekovnom nacionalnom arheologijom Bosne i Hercegovine. Došavši u Zemaljski muzej, studira povijest na Filozofskom fakultetu u Sarajevu, polaže državni ispit na problematici srednjovjekovnih gradova u srednjovjekovnoj župi Neretva, a nakon desetogodišnjeg ispitivanja srednjovjekovnog grada Bobovca (1959.–1969.) doktorira na arheološkoj problematici Bobovca.
U tijeku svog tridesetogodišnjeg rada u Zemaljskom muzeju objavljuje niz znanstvenih radova iz arheologije, prvenstveno u Glasniku Zemaljskog muzeja Bosne i Hercegovine. Iza sebe je ostavio brojne studije, radove ne samo iz arheologije nego i iz drugih pomoćnih povijesnih znanosti kao što su opća i kulturna povijest, povijest umjetnosti, pravna historija, heraldika, sigilografija, diplomatika, epigrafika i niz drugih historijskih disciplina. "Pavo je sav svoj život, energiju i znanje ugradio je u svoje djelo, u afirmaciju ustanove u kojoj je radio, kao i arheološke i historijske znanosti BiH."
Umro je 7. augusta 1985. u rodnom mjestu.
Djela
Pregled bibliografije:
Cerreto Alpi, Reggio Emilia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 907 m.
Vezovje
Vezovje je naselje u slovenskoj Općini Šentjuru. Vezovje se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Woking
Woking (izgovor: [Joking]) je grad i borough (distrikt) od 106,034 stanovnika na jugoistoku Engleske.
Geografske karakteristike
Woking leži u Grofoviji Surrey, udaljen 40 km km sjeverozapadno od centra Londona.
Historija
Woking je prvi put dokumentiran pod imenom Wochingas, u Domesday Booku kao mjesto sa samostanom iz 8. vijeka left|thumb|220px| [[Džamija Šaha Jahana]] Sve do dolaska željeznice iz Londona - 1838. bio je selo, tad se počeo pretvarati u rezidencijalnu zonu Londona.
U Engleskoj je poznat po džamiji Šah Jahan, iz 1889., koja je sjedište britanske islamske zajednice i po krematoriju, koji je u vrijeme kad je podignut 1885. bio prvi u zemlji.
Privreda
Grad ima nešto pogona lake industrije i puno trgovačkih centara.
West Dundee, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.331, što je 1.903 (35,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Campo el Llano, Tlaltizapán de Zapata
Campo el Llano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tlaltizapán de Zapata.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 943 m.
Opština Valea Lupului, Iași
Valea Lupului je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 91 m.
Marko Marin
Marko Marin (srpski: Марко Марин; Bosanska Gradiška, 13. ožujka 1989.) je njemački nogometaš bosnskohercegovačkog porijekla koji trenutno igra za njemački Werder Bremen, iako će od ljeta 2012. biti član londonskog Chelseaja u kojeg prelazi za £7,000,000.
Uzza, Sondrio
Uzza je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 257 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1313 m.
El Carrizal, Santos Reyes Nopala
El Carrizal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santos Reyes Nopala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 83 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 889 m.
San José de la Campana, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
San José de la Campana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 132 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1992 m.
Doboj Istok
Doboj-Istok je općina Bosne i Hercegovine nastala nakon Dejtonskog sporazuma od dijela prijeratne općine Doboj. Nalazi se u Tuzlanskom kantonu i graniči sa općinom Gračanica.
Privreda
Spada u red najmanjih i najperspektivnijih općina u Bosni i Hercegovini. Sjedište poznate prerađivačke firme "Vegafruit" je u općini Doboj Istok. Pored nje, na prostoru općine, egzistira veći broj privrednih subjekata koji čine dobru osnovu za privredni razvoj i prosperitet ove male i mlade općine.
Linau
Linau je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.177 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053085.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hercogtum Lauenburg Linau se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Hercogtum Lauenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 66 metara. Površina opštine iznosi 9,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.177 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 122 stanovnika/km².
Tenochtitlán, Tenochtitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1911 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 902 m.
Mandatoriccio
Mandatoriccio je grad i općina od 2981 stanovnika na jugu Italije u provinciji Cosenza.
Geografija
Mandatoriccio leži u brdima udaljen oko 14 km jugozapadno od Tarantskog zaljeva.
Historija
Mandatoriccese je niknuo još za normanskih vremena. Naselje je naraslo tokom 18. vijeka, doseljavanjem ljudi koji su bježali od mora i napada berberskih korsara, ali i onih koji su se spuštali sa planina na ravnije tlo.
Sredinom 19. vijeka jedna grupa seljana pod vodstvom apotekara Leonarda Chiarella pridružila se Garibaldijevom Pohodu hiljade i slijedili su ga do Napulja. Od početka 20. vijeka počeo je proces raseljavanja mjesta zbog ekonomske emigracije. sa kojim je povezan Offenbachom.
Göta (kanal)
Gota kanal je kanal na jugu Švedske, koji se proteže od Atlantika preko jezera Vänern do Baltičkog mora.
Karakteristike i historija gradnje
Najvećim dijelom kanal koristi postojeća brojna jezera i tako omogućuje brodovima da plove od Göteborga na zapadu do Stockholma na istoku, put dug 558 km, koji bi inače da se plovi Baltičkom iznosio 950 km.
thumb|left|240px| Ustava na kanalu
Ideju o kanalu imao je još švedski kralj Gustav I Vasa (vladao od 1523. do 1560.) pa se do 1610. prokopao kanal do rijeke - Eskilstunaån. Nakon tog su u slijedećih 200 godina prokopani još neki kanali. Pravi zamah otpočeo je 1790. kad je osnovana kompanija koja je dobila zadatak da prokopa kanal od rijeke Göta älv do Jezera Vänern - na taj način je do 1800. dovršena prva sekcija - Kanal Trollhätte, pa je oceanskim brodovima omogućeno da doplove iz Göteborga do Karlstada i ostalih luka na Jezeru Vänern.
Ipak je Kanal Göta otvoren tek 1822. kad su prokopani kanali od Vänerna preko Jezera Viken do slijedećeg velikog švedskog Jezera Vättern i dalje do zaljeva Slätbaken u Baltiku koristivši se usput manjim jezerima Boren i Roxen.
Maksimalna dimenzija brodova koji mogu ploviti kanolom je 88 x 13.20 m, dubine gaza do 5.40 m, visine do 27 m.
Na kanalu je izgrađeno ukupno 65 ustava koja omogućuju brodovima da premoste visinske razlike.
Bitke kod Halhin Gola
Pozadina
Do 1900. Mandžurija je bila deo ruskog interesnog područja. U okviru japanskih ekspanzionističkih težnji u istočnoj Aziji, Japan je 1903. zahtevao povlačenje Ruske vojske iz Mandžurije i priznavanje japanskih interesa u Koreji. Konflikti koji su iz toga proizašli doveli su 1904. godine do Rusko-japanskog rata koji je završio pobedom Japana, a Rusija je 1905. morala napustiti Mandžuriju i vratiti ju Kini. Japan je nakon Prvog japansko-kineskog rata u svoju interesnu sferu uključio Koreju, a zanimale su ih i sirovine iz Mandžurije. Zbog prevoza tih sirovina iz Mandžurije u Koreju a zatim brodovima za Japan, sagrađena je Južnomandžurska železnica koju je čuvala Kvantunška armija. Kako bi i dugoročno osigurao isporuku ovih sirovina, Japan je težio za većim političkim uticajem u Mandžuriji. Nakon incidenta u Mukdenu usledila je japanska invazija na Mandžuriju kojom je Kvantunška armija zaposela Mandžuriju i onde početkom 1932. ustanovila marionetsku državu Mandžukuo.
Nakon što su okupirali Mandžuriju, Japanci su svoj vojni interes okrenuli ka severu, prema Sovjetskim i Mongolskim područjima uz njene granice. Prvi veći Sovjetsko-japanski granični sukob, bitka kod jezera Hasan, zbio se 1938. godine u Primorju. U to vreme sukobi između sovjetskih i japanskih jedinica na granicama Mandžurije bili su česti. Japanci su smatrali da je granica između Mandžukua i Mongolije na reci Halkin Gol koja utiče u jezero Buir. Suprotno tome, Mongoli i njihovi saveznici Sovjeti smatrali su da je granica oko 16 km istočno od reke, pored naselja Nomonhan.
Bitka
thumb|200px|Uništena sovjetska oklopna kola Godine 1934. Mongolija i SSSR su uvidele neophodnost o međusobnoj saradnji na uzajamnoj odbrani pred pretnjom rastućeg japanskog vojnog prisustva u Mandžuriji i Unutrašnjoj Mongoliji. Dana 12. marta 1936, saradnja je ojačana desetogodišnjim mongolsko-sovjetskim sporazumom o prijateljstvu, koji je uključivao uzajamni odbrambeni protokol.
Suševo (Vasiljevo)
Suševo je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Suševo je u sastavu opštine Vasiljevo.
Bitke kod Halhin Gola
Bitka
29. jula 1938. japanske snage jačine dve pešadijske divizije i pet brigada, uz podršku artiljerije i tenkova, upale su na teritoriju SSSR u zoni jezera Hasan. Jedinice Crvene armije, iz sastava Prve specijalne dalekoistočne armije uspešno su odbile japanski napad zbog čega je Japan bio prinuđen da 2. avgusta zaključi primirje. Međutim, ovaj poraz nije umanjio aspiracije Japana prema teritoriji Sovjetskog Saveza.
Maja 1939, mongolska konjička divizija se sukobila sa konjicom Mandžuka na spornim teritorijama istočno od reke Halha. Japanski odred je oterao Mongole preko reke. Sovjetske trupe, raspoređene na tim teritorijama u skladu sa sporazumom o uzajmnoj odbrani, su razbile japanski odred. Eskalacija sukoba se ispostavila neizbežnom i obe strane su iskoristile jun da pojačaju snage. Dana 1. jula japanske snage su brojale 38.000 vojnika, a kombinovane sovjetsko-mongolske snage su imale 12.500 vojnika. Japanci su prešli reku, ali su nakon trodnevnih borbi naterani u povlačenje.
Dana 20. avgusta, Georgij Žukov je pokrenuo veliku ofanzivu sa žestokim napadima iz vazduha i tročasovnim artiljerijskim bombardovanjem, nakon čega su tri pešadijske divizije i 5 oklopnih brigada, uz podršku avijacije i velikom količinom artiljerije (ukupno 57.000 vojnika), napale 75.000 japanskih vojnika ukopanih u tom području. Dana 23. avgusta celokupne japanske snage su opkoljene, a 31. avgusta u velikoj meri i uništene. Artiljerijski i vazdušni napadi su zbrisali one Japance koji su odbili da se predaju. Japan je zatražio prekid vatre, a sukob se završio sporazumom koji su potpisali SSSR, Mongolija i Japan 15. septrembra 1939. u Moskvi.
U ovom sukobu, prema sovjetskim izvorima, gubici Crvene armije iznosili su oko 9.000 mrtvih i ranjenih, dok nezavisni izvori smatraju da je realna cifra bila bliža 17.000. Gubici japanskih snaga iznosili su oko 45.000 mrtvih i ranjenih i 3.000 zarobljenih vojnika.
Ubrzo nakon prekida vatre, Japanci su tražili pristup bojnom polju da pokupe svoje mrtve. Pronalaženje na hiljade mrtvih je bio dodatni šok već uzdrmanom moralu japanskih vojnika. Posle ovog poraza Japan je prešao u defanzivu na frontu ka SSSR, što je dozvolilo Crvenoj armiji da prebaci veliki broj dalekoistočnih trupa na evropsko bojište u jesen 1941.
Suševo (Vasiljevo)
Prirodni uslovi
Suševo je smešteno u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 10 kilometara severno.
Naselje Suševo se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno na severozapadnom obodu plodnog Strumičkog polja, na mestu gde ono prelazi u Radoviško polje ka severu. Nadmorska visina naselja je približno 270 metara.
Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Suševo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 723 stanovnika.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Trstena
Trstena može biti:
Bitka kod Bedrijakuma
Bitka kod Bedrijakuma se može odnositi na:
Motala
Motala je grad na jugoistoku Švedske od 29,823 stanovnika.
Motala je i administrativni centar istoimene općine koja ima 41,955 stanovnika.
Geografske karakteristike
Motala leži na istočnoj obali jezera Vättern na mjestu gdje iz njega istječe rijeka Motala ström i počinje kanal Göta, razvučena sve do slijedećeg jezera Boren.
Historija
Iako ima crkvu još od 13. vijeka, Motola je bila selo čitav srednji vijek a i kasnije sve do 1822., kad je dovršena dionica kanala Göta do jezera Vättern.
Privreda
Vodeća industrija u gradu je građevinska kompanija Motala Verkstad, poznata po izgradnji mostova i željezničkih pruga.
Ona je bila znana i Julesu Vernu jer je on u svom romanu Dvadeset tisuća liga pod morem upravo njoj povjerio zadatak izgradnje podmornice Nautilus.
Visoče (Šentjur, Slovenija)
Visoče je naselje u slovenskoj Općini Šentjuru. Visoče se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 83 stanovnika.
Stepance
Stepance je naselje u Republici Makedoniji, u severoistočnom delu države. Stepance pripada opštini Staro Nagoričano.
Prirodni uslovi
Stepance je smešteno u severoistočnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Srbijom (5 km). Od najbližeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 22 kilometara severoistočno.
Selo Stepance se nalazi u istorijskoj oblasti Sredorek, u podnožju planina Kozjak i Germanske planine, na oko 520 metara nadmorske visine. Istočno od sela protiče reka Pčinja.
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Stepance je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 88 stanovnika.
Ogromna većina stanovništva u naselju su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Vojna generalna uprava u Srbiji
Vojna generalna uprava u Srbiji je naziv za austro-ugarsku vojnu upravu na području okupirane Kraljevine Srbije u Prvom svetskom ratu. Ova uprava je uspostavljena 1915. godine, nakon evakuacije srpske vojske sa teritorije Srbije, i trajala je do oslobođenja Srbije 1918. godine. Vojna generalna uprava u Srbiji je obuhvatala severo-zapadni deo okupirane Kraljevine Srbije, dok su se južni i istočni delovi zemlje nalazili pod okupacijom Bugarske i uključeni su u bugarske Moravsku vojno-inspekcijsku oblast i Makedonsku vojno-inspekcionu oblast. Austro-ugarski okupatori su sličnu vojnu upravu zaveli i na području Kraljevine Crne Gore (videti: Vojna generalna uprava u Crnoj Gori).
Živojin Pavlović (komunista)
mini|Živojin Pavlović, slika iz novinarske legitimacije.
Živojin Žika Pavlović zvani Ždrebe (13. januar 1898 — 28. novembar 1941) je bio istaknuti jugoslovenski komunista i novinar koji je pisao o staljinističkim čistkama u Sovjetskom Savezu.
Objavio je oko trista članaka u brojnim (pro)komunistickim i sindikalnim listovima u zemlji i inostranstvu. Jedan je od prvih kritičara totalitarnog staljinističkog sistema, u tadašnjoj Evropi i svetu uopšte. Njegovo najvažnije delo je "Bilans sovjetskog termidora: Prikaz i otkrića o delatnosti i organizaciji Staljinskog terora". Streljali su ga komunisti tokom Užičke republike 1941. godine. Jedini sačuvani primerak Pavlovićeve knjige pronađen je tek 60 godina kasnije.
Biografija
Živojin Pavlović je rođen 13. januara 1898. godine u zlatiborskom selu Mušvete, opština Čajetina. Do 1920. godine živi u Užicu, gde je završio gimnaziju. Bio je dobrovoljac u Prvom svetskom ratu.
Partijski rad u zemlji
Pavlović je bio član SKOJ-a i KPJ od osnivanja 1919. godine. 1920. godine upisuje studije prava u Beogradu. Od 1923. godine je na partijskom radu u Makedoniji, poslat od tadašnjeg vođe KPJ Sime Markovića. Pavlović je bio okružni sekretar za Makedoniju, da bi početkom 1925. godine otišao u SSSR. Vraća se naredne godine i postaje dopisnik "Pravde" iz Makedonije.
Emigracija u Parizu
minijatura|[[Proleter (novine)|Proleter, ilegalno glasilo KPJ, čiji je izdavač i urednik bio Žika Pavlović.]] Pavlović je 1929. godine emigrirao u Francusku, gde ostaje punih deset godina. Završio je Pravni fakultet u Parizu, gde je upoznao veliki broj intelektualaca toga vremena.
U Parizu, gde se nalazilo sedište KPJ, piše i uređuje partijske i sindikalne novine, pokreće i izdaje političke listove. Bio je izdavač i urednik „Proletera“, glavnog organa KPJ, časopisa Klasna borba, kasnije „Borbe“ i lista „Protiv Glavnjače“.
U Parizu je vodio partijsku knjižaru "Horizonti", gde su se okupljali komunisti starog kontinenta. Primljen je u članstvo KP Francuske. Postaje sekretar KPJ za celu emigraciju. Prikupljao je "crvenu pomoć", okupljao emigraciju, pomagao odlazak jugoslovenskih boraca u Španiju.
Bio je blizak saradnik generalnog sekretara KPJ Milana Gorkića i član njegovog rukovodstva. Nakon hapšenja i streljanja Gorkića tokom Velike čistke u Moskvi 1937. godine, i Brozovog preuzimanja partije, Živojin Pavlović pada u nemilost.
2. maja 1939. godine Tito piše delegatu KPJ pri Kominterni Prežihovu Vorancu da su Karlo Hudomalj i Živojin Pavlović na njegov predlog isključeni iz partije. Isključenje pod raznim optužbama je neretko povlačilo i fizičku likvidaciju.
Povratak u Beograd
1940. se vratio u Beograd i zaposlio u ondašnjem Centralnom presbirou (pandan Ministarstva informisanja).
Nakon likvidacije Milana Gorkića, čiji je blizak saradnik bio, novoimenovani sekretar KPJ (Josip Broz Tito) izjavio mu je da „Partija“ u njega nema poverenja. On je sve više izolovan, i otkazani su mu poslovi koje je do tada radio.
Kritika Staljinovih čistki
Pavlović je krajem 1940. godine u Beogradu samostalno objavio knjigu "Bilans sovjetskog termidora: Prikaz i otkrića o delatnosti i organizaciji Staljinskog terora", u izdanju autora. Knjiga govori o Staljinovim čistkama krajem 1930-ih godina u SSSR-u, u kojima su nestali mnogi njegovi prijatelji, kao što je generalni sekretar KPJ Milan Gorkić.
Kovanica „sovjetski termidor“ ukazuje na terminološku povezanost sa Francuskom revolucijom, i kontrarevolucionarni preokret koji se odigrao pod Staljinom. Knjiga je „odmah zabranjena i još u štampariji zaplenjena“.