cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William Ramsay
John William Strutt Rayleigh je u travnju 1894. održao predavanje, kojem je prisustvovao William Ramsay. Rayleigh je otkrio razliku gustoće dušika dobivenog kemijskom sintezom i dušika izoloiranog iz zraka uklanjanjem poznatih komponenti. Poslije kratke diskusije o tom problemu, Ramsay je odlučio to istražiti. Do kolovoza Ramsay je otkrio tešku komponentu zraka, koja dotad nije bila poznata i koja nije imala bilo kakve kemijske reakcije. Taj plin su nazvali „argon“. Slijedećih godina otkriva neon, kripton i ksenon. On je također izolirao helij, koji je primjećen u spektru Sunca, ali nije bio nađen na zemlji. Helij je izolirao 1895. dok je tražio izvor argona. Bio je vođen Mendeljejevljevim periodnim sustavom, tako da je sistematski istraživao nedostajuće veze u novim grupama elemenata i tako je zapravo otkrio neon, kripton i ksenon (1898.). Tijekom 1910. izolirao je i radon.
Umro je 23. srpnja 1916. u mjestu High Wycombe.
Lenart (općina)
Općina Lenart (slovenski: Občina Lenart) je jedna od 212 slovenskih općina od 8.169 stanovnika. , administrativni centar općine je grad Lenart v Slovenskih goricah.
Naselja Općine Lenart
Črmljenšak, Dolge Njive, Gradenšak, Hrastovec v Slovenskih goricah, Lenart v Slovenskih goricah, Lormanje, Močna, Nadbišec, Radehova, Rogoznica, Selce, Spodnja Voličina, Spodnje Partinje, Spodnji Porčič, Spodnji Žerjavci, Straže, Šetarova, Vinička vas, Zamarkova, Zavrh, Zgornja Voličina, Zgornji Žerjavci
Cindy Crawford
Sindi Kroford (Cindy Crawford), američki supermodel i glumica, rođena je 20. februara 1966. godine u Dekalbu, Ilinois kao Sintija En Kraford. Poznata je po svom mladežu koji se nalazi na levoj strani lica odmah iznad gornje usne, taj mladež je zapravo njen zaštitni znak, i ako je kako ona kaže upravo zbog njega imala mnogo problema kao mala, jer su joj deca svašta dobacivala. Prvi posao dobila je kao glasnogovornica Pepsija, nakon čega kreće njen put ka uspehu. Od 1989. do 1995. bila je voditeljka emisije Kuća stila, na MTV-u. 1995. dobija prvu filmsku ulogu u filmu „Fer igra“. Njeno glumačko umeće kritičari su ocenili najgorom ocenom ali njoj je ipak uloga donela honorar vredan milione dolara.
Sindi je prvi moderni supermodel koji se slikao obnažen za Plejboj. Nalazi se na 5. mestu Plejbojeve liste 100 najseksipilnijih žena 20. veka. Bila je na naslovnim stranicama preko 600 poznatih modnih listova, među kojima su i Vog, El i Pipl, radila je reklamnu kampanju za Loreal, učestvovala u nebrojeno mnogo modnih revija. Od 1991. do 1995. bila je udata za glumca Ričarda Gira, a danas je u braku sa Rendijem Gerberom, vlasnikom klubova, sa kojim ima dvoje dece. Sindi danas poseduje svoju producentsku kuću Crawdaddy Inc.
Lenart v Slovenskih goricah
Lenart v Slovenskih goricah (njemački: Sankt Leonhard in den Windischen Büheln) je grad u Sloveniji od 3.078 stanovnika, on je i administrativni centar Občine Lenart.
Geografske karakteristike
Lenart v Slovenskih goricah leži udaljen oko petnaestak km istočno od Maribora u brdašcima Slovenskih gorica.
Historija
Kao najstarije naselje u tom kraju spominje se Radehova, čiji su se stanovnici preselili kod crkve sv. Lenarta, jer je ona imala bolji položaj. To naselje izraslo ispred crkve, prvi put se spominje - 1196. Vrlo brzo je ispred crkve nastao sajam, pa je naselje 1332. dobilo pravo sajmovanja, odnosno postalo je trgovište, ta prava su mu potvrđena 1447. Razvoj Lenarta ometale su Osmanske provale, ali i brojne epidemije i požari, tako da je 1790. imao 300 stanovnika. Njegova sudbima je često bila u uskoj vezi sa susjednim burgom - Hrastovec, i njegovim bogatim i uticajnim vlasnicima.
Frankfort, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 726, što je 129 (-15,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Homeridi
Homeridi (Ὁμηρίδαι) su bili oni rapsodi u antičkoj Grčkoj koji su se bavili recitovanjem Homerovih pesama i pripovedanjem priča o njegovom životu. Posebno su bili brojni na ostrvu Hiosu, jednom od legendarnih mesta Homerova rođenja, pa neki antički izvori navode da su u početku Homeridi bili Homerovi krvni potomci, a da su kasnije u svoje redove primali i druge ljude koji su se na neki način bavili Homerovim pesmama.
Termin "Homeridi" mogao bi se sa grčkoga doslovno prevesti kao "Homerova deca", odnosno, kod nas, kao "Homerovići", na isti način na koji je termin "Asklepijadi" označavao "Asklepijevu decu", odnosno lekare. No, kako je postojanje Homeridâ osvedočeno, što se za Homera ne može reći, i kako u grčkome postoji i zajednička imenica ὅμηρος (= "talac"), već u antici pojavila se teza da su Homeridi zapravo bili "deca talaca". Ukoliko se prihvati ta teza, može se načiniti još jedan korak i pretpostaviti da Homer, legendarni predak Homeridâ, zapravo predstavlja kasniju fiktivnu kreaciju, izvedenu iz postojanja Homerida i njihovog naziva.
Homeride spominju grčki pisci s kraja 6. veka pne. te pisci iz 5. i 4. veka pne., a nakon toga o njima nemamo nikakvih vesti. Prvi put ih spominje Pindar u Nemejskoj odi II, sastavljenoj 485. pne.:
"Pevač šivenih pesama" odnosi se na rapsoda, jer je "šivati stihove" metaforički izraz za "stihove pevati".
Kasniji spomeni Homerida potiču iz 4. veka pne. i nalazimo ih u delima Platona i Isokrata. U jednom svom govoru, Pohvala Helene, napisanom oko 350. pne., Isokrat kaže:
Nešto ranije Platon piše u Fedru:
U Platonovom Ijonu rapsod Ijon ponosi se time kako mu teče kazivanje Homerovih stihova i kako su bogate njegove ideje o Homeru: "Tako sam iskitio Homera, da bi mi njegovi poštovaoci (Ὁμηρίδαι) morali dati zlatni venac".
Dodatne informacije, sumnjive vrednosti, nalazimo u antikvarskim spisima poznijih grčkih autora. Jedan sholijast uz Pindarovu Nemejsku odu II, 1 daje ovo obaveštenje:
Drugi izvor je Harpokration, koji navodi trojicu starih pisaca lokalne grčke istorije, čija su dela danas izgubljena: Akusilaj i Helanik sa Lezbosa navodno su tvrdili da su Homeridi bili nazvani po Homeru, dok je Seleuk tvrdio da nisu. Napokon, geograf Strabon kaže da su Hijani navodili Homeride, "potomke Homerove porodice", kao dokaz da je Homer potekao s Hiosa, što bi impliciralo ― mada Strabon to ne kaže ― da su i Homeridi poticali s Hiosa.
Prema tome, čini se da su Homeridi bili pevači (rapsodi, kako se zaključuje po Pindarovom izrazu "pevači šivenih pesama"), koji su tvrdili da baštine Homerovu tradiciju i koji su javno izvodili odlomke iz Homerovih pesama, koje su svakako uključivale Ilijadu i Odiseju, ali i razne kikličke epove. Takođe su pripovedali o tome kako su nastale homerske pesme, kao u slučaju kad je Homer usnio Helenu. I oni su, kao i drugi rapsodi, putovali od grada do grada, ali im je dom možda bio na Hiosu. Neki Homeridi sastavljali su i vlastite pesme i dodavali ih homerskom korpusu.
Francin
Fransen je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Šamberi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 686 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 98 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,93 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 290 metara (maksimalnoj 1.130 m, a minimalnoj 248 m).
Turkestan
250px|right|thumb|Turkestan na karti [[Azija|Azije iz 1914.]] Turkestan, nekada navođen i kao Turkistan (doslovno "Zemlja Turaka" na perzijskom), u azijskoj historiji je označavao oblasti Centralne Azije između Sibira na sjeveru, Tibeta, suvremenog Pakistana, Afganistana i Irana na jugu, pustinje Gobi na istoku te Kaspijskog mora na zapadu. Taj se izraz često koristi u mnogim turskim i perzijskim sagama, od kojih ga potonji opisuju kao dio Turana. Na tom području žive turkijski narodi koji potiču od oguških Turaka: Turkmeni, Uzbeci, Kazasi, Hazari, Kirgizi i Ujguri, a odatle su se razna turkijska plemena odselila u druga područja Eurazije, uklčjučujući Tursku, Azerbejdžan, Tatarstan i Krim. Tadžici i Rusi danas čine najznačajnije neturkijske manjine na tom području.
Turkestan se tradicionalno dijeli na Zapadni Turkestan, što uključuje nekadašnji Ruski Turkestan i tzv. Afganski Turkestan, te Istočni Turkestan, koji odgovara teritoriji današnje autonomne oblasti Xinjiang u Kini. Kao granica dva Turkestana se najčešće navode gorja Tanšan i Pamir.
Bumerang (TV serija)
Radnja
Serija počinje dolaskom mlade novinarke Martine Kralj na TV Bumerang. Televizija je upravo dobila novog vlasnika - Thomasa Mršića, povratnika iz Australije porijeklom s hrvatskog krša. Glavni urednik je Vlatko Poklepović, pravi primjerak "čovjeka za sva vremena" koji je uspio sačuvati fotelju unatoč svim smjenama i političkim promjenama. Spletkar Poklepović, koji se panično boji jedino supruge, iza leđa novog vlasnika Mršića provodi svoju poslovnu politiku, a potezi su mu često pravno i moralno sumnjivi. To mu se često obije o glavu i dovede ga u razne nevolje, zato mu je funkcija glavnog urednika svako malo nesigurna.
Najveću opasnost za Poklepovića i njegove sumnjive poslove zapravo predstavlja Martina, te mu ubrzo postaje "trn u oku". Mlada novinarka pak, uvijek s ogromnom željom i namjerom da napravi najbolju stvar, često zabunom povrijedi nekog drugog, i to upravo onog do kojeg joj je najviše stalo - novinara i televizijskog voditelja Emila Belamarića. Uz četiri glavna junaka "Bumeranga", u zapletima na lokalnoj televizijskoj postaji sudjeluju i vesela i glamurozna tajnica Željka, čija je velika želja postati voditeljicom. Tu je i pravedna, ali oštra kantinijerka Sofija, blesavi kamerman Kiki, rastresena voditeljica vremenske prognoze Hana, mudri domar Lovro, sramežljivi montažer Antiša i povučena šminkerica Irena.
Mantee, Mississippi
Manti je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 232, što je 63 (37,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Tre Colli, Latina
Tre Colli je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 131 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 112 m.
11-nor-9-karboksi-THC
11-nor-9-karboksi-THC (11-nor-9-karboksi-delta-9-tetrahidrokanabinol, 11-COOH-THC, THC-COOH, THC-11-oic kiselina) je glavni sekundarni metabolit THC koji se formira u telu nakon konzumacije kanabisa.
11-COOH-THC se forma u telu oksidacijom aktivnog metabolita 11-hidroksi-THC posredstvom enzima jetre. On se zatim dalje metabolizuje putem konjugacije sa glukuronidom, čimes se formira u vodi rastvorno jedinjenje, koje se lakše izlučuje iz tela.
Campo di Roma, Chieti
Campo di Roma je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 91 m.
Šlezijci
300p|mini|Šlezijska narodna nošnja Šlezijci (Šlezjani) ili Šlesi (šl. Ślůnzoki, nemšl. Schläsinger,, , ) su zapadnoslovenski narod srodan Poljacima, koji pretežno živi u Poljskoj i Češkoj, na području istorijske pokrajine Šlezije, čija je nekadašnja teritorija podeljena između ovih država. Šlezijci govore poljskim i šlezijskim jezikom, koji spada u slovensku grupu indoevropske porodice jezika.
Šlezijaca ukupno ima oko 600.000, od toga u Poljskoj oko 585.000, a u Češkoj oko 12.231 (populacija Šleske je 8 milijuna ljudi, a Gornja Šleska 4 milijuna, pa su zapravo mala manjina u Šleskoj)
Kajzerica
Kajzerica je dio Novog Zagreba smještena između Jadranskog mosta na zapadu i jezera Bundek na istoku. Važnije prometnice su Jadranski most i Most Slobode, Avenija Dubrovnik i rotor na ulazu u Zagreb. Stari Savski most trenutno ima funkciju pješačkog mosta a željeznički most je važna željeznička poveznica.
Samo naselje se sastoji od dva dijela. Južna obala je dio Kajzerice uz savski nasip a od Podbrežja (naziv ulica na Kajzerici koje ne treba miješati sa nazivom drugog naselja u Novom Zagrebu) ih dijeli Bencekovićeva ulica.
Nekad je Kajzerica bila naselje sa obiteljskim kućama i velikim vrtovima no zadnjih godina je izgrađenost sve veća. Bez obzira na povećanje broja stanovnika Kajzerica ima tek jedan privatni dječji vrtić a izgradnja većeg objekta kao i škole odgađa se godinama.
Metam natrijum
Metam natrijum je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 129,180 Da.
Honesdale, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.480, što je 394 (-8,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Foulayronnes
Fuleron je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Ažan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 4597 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 159 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 28,86 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 170 metara (maksimalnoj 206 m, a minimalnoj 44 m).
Socragno, Verbano-Cusio-Ossola
Socragno je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 477 m.
Belvoir, North Carolina
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 307.
Cos Cob, Connecticut
Kos Kab je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Rogotin
Rogotin je mjesto nedaleko od grada Ploče u Hrvatskoj.
Poštanski broj za Rogotin je 20343.
Sport
U mjestu djeluje boćarski klub Rogotin, a u obližnjoj Šarić Struzi (koja se vodi pod Rogotin), boćarski klub Šarić Struga.
U Rogotinu djeluje i vaterpolski klub "Rogotin".
Draško Zidar
Draško Zidar (Virovitica, 1961.) je hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac.
Saviner di Calloneghe, Belluno
Saviner di Calloneghe je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1055 m.
Kašubi
Kašubi (Kaszëbi; Kaszubi; Kaschuben) su lehitski zapadnoslovenski narod, koji pretežno živi u Poljskoj, na području istorijske pokrajine Pomeranije, čija je nekadašnja teritorija deo današnje Poljske. Regija je među Kašubima poznata i kao Kašubija. Smatra se da su Kašubi direktni potomci Pomeranaca, starog slovenskog plemena, koje je nastanjivalo ovo područje. Govore kašupskim jezikom, koji spada u slovensku grupu indoevropske porodice jezika. Kako je njihov jezik deo lehitske od ukupno tri podgrupe u okviru zapadnoslavenskih jezika (zajedno sa Poljskim i nekoliko izumrlih jezika) Kašube se zbog posebne bliskosti povremeno klasificira i kao zasebnu grupu Poljaka.
Prema popisu stanovništva u Poljskoj iz 2002. godine oko 5.000 ljudi se izjasnilo da su po narodnosti Kašubi, dok se oko 51.000 izjasnilo da govore kašupskim jezikom. Smatra se da osoba koje su poreklom Kašubi, ali se na popisu izjašnjavaju kao Poljaci ima oko 300.000. Najveći grad istorijske regije Kašubije je Gdańsk dok je od gradova sa značajnijim udelom građana koji se deklariraju kao Kašubi ili njihovi potomci najvažnija Gdynia. Između 80,3% i 93,9% stanovništva u gradovima kao što su Linia, Sierakowice, Szemud, Kartuzy, Chmielno, Żukowo itd. su kašupskog porijekla.
Luka Petrušić
Luka Petrušić (Zagreb, 15. rujna 1982.) je hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac.
Dornava (općina)
Općina Dornava (slovenski: Občina Dornava) je jedna od 212 slovenskih općina od 2.582 stanovnika. , administrativni centar općine je gradić Dornava.
Geografske karakteristike
Općina Dornava prostire se na sjeveroistoku Slovenije, po Ptujskom polju istočno od Ptuja, na površini od 28.4 km², na kojoj leži 12 naselja.
Naselja Općine Dornava
Bratislavci, Brezovci, Dornava, Lasigovci, Mezgovci ob Pesnici, Polenci, Polenšak, Prerad, Slomi, Strejaci, Strmec pri Polenšaku, Žamenci
Meet the Parents
Dozvola za brak (eng. Meet the Parents) je američka komedija iz 2000. godine u kojoj glavne uloge tumače Ben Stiller i Robert De Niro. Film su distribuirali Universal Studios i Dreamworks SKG, dok se za režiju filma pobrinuo Jay Roach, koji je slavu stekao filmovima iz serijala Austin Powers. U 2004. izdan je nastavak filma pod naslovom Upoznajte Fockerove, poslije kojeg je uslijedila najava za još jedan nastavak pod naslovom Mali Fockeri.
Uspjeh ovog filma je 2002. doveo do stvaranja televizijskog reality show-a nazvanog Upoznajte moje roditelje.
Ovaj film je obrada nezavisnog filma iz 1992. godine, koji je od tada (od godine izdanja 1992.) potpuno povučen iz distribucije. Za originalni istoimeni film, od 70 minuta, Greg Glienna je napisao scenarij, režirao ga i u njemu glumio. Glavni lik u filmu je nazvan i oblikovan po njemu samom, dok je Pam nazvana i oblikovana prema ženi brata, njegovog najboljeg prijatelja.
Ovaj film se nalazi na 52. mjestu ljestvice "100 najsmiješnijih filmova", Bravo kablovske televizije.
Radnja
Medicinski tehničar, Greg Focker, namjerava zaprositi svoju djevojku, Pam Byrnes, no prije nego uspije to učiniti, on odlazi u posjet Paminim roditeljima, tj. u njihovu kuću, kako bi prisustvovao vjenčanju Pamine sestre. Greg pri tome niti ne sluti da će morati trpiti mačku sklonu nevoljama, Paminog bivšeg dečka, sve Pamine rođake, kao i njenog napadnog oca Jacka Byrnesa - umirovljenog CIA-inog operativca koji dvoji je li Greg dovoljno dobar za Pam. Greg se muči impresionirati Paminu obitelj, no čini se kako sve što on kaže ili čini, Byrnesi smatraju uvredljivim.
Jedna od prvih stvari koje Greg saznaje o Jacku, jest njegovo vjerovanje u sustav zvan "Krug Povjerenja". Ideja sustava jest da Jackov krug prijatelja među sobom nema tajni. Tijekom filma, pokazuje se kako je sustav pun propusta, jer Jack ne vjeruje nekim ljudima u Krugu, poglavito Gregu a uz to i neke druge osobe iz Jackove obitelji nisu od povjerenja (ljudi poput njegovog sina-tinejdžera, koji puši marihuanu). Također, Krug dopušta Jacku da narušava privatnost drugih koji se u njemu nalaze.
Jack koristi psihičke igre, testiranja uz pomoć detektora laži i konstantna ispitivanja, ne bi li izludio Grega, koji će morati nadići Jackova ispitivanja i testove ne bi li ga u konačnici uspio ubijediti da mu dopusti da se oženi njegovom kćerkom. Naravno, Greg uspjeva u tome. Međutim, u jednom trenutku, pri kraju filma, Jack govori svojoj supruzi Dini, "Još samo jednu stvar moramo obaviti. Upoznati njegove roditelje", čime zapravo popločava put za nastavak Dozvola za Fockere.
Zarada
Film je bio financijski iznimno uspješan, ostvarujući brutto zaradu od ukupno 330,4 milijuna dolara.
Nagrade
ASCAP Award: Top Box Office Films (Randy Newman); American Comedy Award: najsmiješniji glumac u igranom filmu - glavna uloga (Ben Stiller); Bogey Award; Golden Screen; MTV Movie Award: najbolja humoristična izvedba (Ben Stiller), najbolja rečenica iz filma (Robert De Niro); People's Choice Award: omiljena komedija.
Nominacije
Film je uz prethodno spomenute nagrade i kategorije u kojima je naposljetku i osvojio nagrade, doživio još 13 drugih nominacija, koje slijede:
Oscar: najbolja glazba - originalna pjesma (Randy Newman za pjesmu "A Fool in Love"); American Comedy Award: najsmiješniji glumac u igranom filmu - glavna uloga (Robert De Niro), najsmiješniji igrani film; Blockbuster Entertainment Award: omiljeni glumac - komedija/romansa (Robert De Niro), omiljeni glumac - komedija/romansa (Ben Stiller), omiljena nadolazeća glumica (Teri Polo), omiljeni sporedni glumac - komedija (Owen Wilson), omiljena sporedna glumica - komedija (Blythe Danner); Golden Globe: najbolja izvedba glumca u igranom filmu - Komedija/Mjuzikl (Robert De Niro); Golden Trailer: najbolja komedija; Sierra Award: najbolja pjesma (Randy Newman za pjesmu "Meet the Parents"); MTV Movie Award: najbolji tim na ekranu (Robert De Niro, Ben Stiller); Golden Satellite Award: najbolja originalna pjesma (A Fool in Love); Teen Choice Award: Film - Izabrana komedija.
Zanimljivosti
Radnja u filmu se odvija u gradu Oyster Bay, na Long Islandu. Međutim, kuća u kojoj je film sniman se zapravo nalazi u Muttontownu, malenom gradiću izvan Oyster Baya.
Crupies
Krupje je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Di.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 89 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,16 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 482 metara (maksimalnoj 1.088 m, a minimalnoj 429 m).
Metamidofos
Metamidofos je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 141,129 Da.
Šestinski kišobran
mini|300px|Zagrebački [[Dolac (Zagreb)|Dolac]] Šestinski kišobran je tradicijski kišobran, koji je dio šestinske narodne nošnje i prepoznatljiv je suvenir grada Zagreba.
Opis
Dobio je oznaku "Izvorno hrvatsko" Hrvatske gospodarske komore. Ručka kišobrana je drvena, a žice metalne. Šestinski kišobran sastavni je dio nošnje, koja se nosila do 1960-ih godina 20. stoljeća, a od tada polako nestaje iz svakodnevnog života. Šestinska nošnja se danas uglavnom nosi na raznim priredbama i svečanostima, a najviše u folklorne svrhe. Šestine, odakle kišobran potječe su dio podsljemenske zone i zagrebačkoga Prigorja. Naziv Šestine nastao je po obvezi, koju su Šestinčani imali prema gospodarima dvorca u Šestinama. Tako se zvala feudalna obveza prema, koja se isplaćivala svakog šestog dana u tjednu.
Šestinski kišobrani nalaze na glavnoj zagrebačkoj tržnici Dolac i služe i kao suncobrani.
Mountain Pine, Arkansas
Mauntin Pajn je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 770, što je 2 (-0,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
14-Etoksimetopon
14-Etoksimetopon je opijatni analog koji je izveden iz metopona tako što je supstituisan sa jednom etoksi grupom u 14-poziciji. On je visoko potentan analgetik, koji je nekoliko stotina puta jači od morfina.
Hemijska kinetika
Hemijska termodinamika omogućava predviđanje da li će se neka hemijska reakcija odvijati u određenom smjeru ili ne. Međutim, termodinamika ne govori ništa o brzini hemijskih reakcija. Brzina hemijske reakcije i faktori koji utiču na brzinu su predmet proučavanja hemijske kinetike.
Brzina hemijske reakcije
brzina reakcije je definisana kao:
Uticaj temperature na brzinu hemijske reakcije
Arrheniusova jednačina opisuje uticaj temperature na brzinu hemijske reakcije:
Logaritmiranjem se dobije:
gdje je: Ea – energija aktivacije, R – gasna konstanta, A – predeksponencijalni faktor. U uskom temperaturnom intervalu se pretpostavlja da je energija aktivacije konstantna.
Zagrebačka burza
Zagrebačka burza jedina je hrvatska burza vrijednosnih papira te je jedna od značajnijih burzi vrijednosnih papira u Jugoistočnoj Europi. Smještena je u neboderu Eurotower, na sjecištu Vukovarske i Lučićeve ulice u Zagrebu. U listopadu 2012. godine ukupna vrijednost dionica kompanija koje su kotirale na ovoj burzi iznosila je oko 195 milijardi kuna (oko 26 milijardi eura), dok je u isto vrijeme prosječan dnevni promet iznosio oko 13 milijuna kuna (oko 1,7 milijuna eura). Burza je organizirana kao dioničko društvo.
Počeci
Povijest zagrebačke burze seže u 1907. godinu. Te godine, dana 15. lipnja Savez industrijalaca i trgovaca Hrvatske i Slavonije je u zgradi Trgovačkog doma (današnji Hotel Dubrovnik) otvorio Sekciju za robu i vrednote. Burza je tako poslovala do 1911., kada je zatvorena. Projekt ponovno počinje oživljavati 1917., ali je zbog ratnih nedaća Prvog svjetskog rata rad otežan te se on nastavlja tek 4. lipnja 1918. godine. Tijekom početaka na burzi se trguje svakovrsnom robom, dionicama, mjenicama, stranim novcem te plemenitim metalima. Kasnijih godina mijenja se lokacija, prvo je to bila Jurišićeva ulica 1 te poslije Hatzova ulica 154, da bi 18. srpnja 1927. bila otvorena nova zgrada burze, na adresi Franje Račkoga 1 (današnja zgrada Hrvatske narodne banke). Kako se bliži dolazak Drugog svjetskog rata, značenje Zagrebačke burze polagano opada u korist tadašnje Beogradske burze.
Razdoblje nakon Drugog svjetskog rata
Godine 1945. zagrebačka burza prestaje s radom, budući da kao špekulantska ustanova nije imala mjesta u socijalističkom društvu. Rad burze ponovno je pokrenut nakon raspada bivše Jugoslavije te je ponovno otvorena 1991. godine. Osnovalo ju je 25 banaka i 2 osiguravajuća društva, a nalazila se na zagrebačkom Ksaveru. Među obnotiveljima i utemeljiteljima bio je Dalibor Kovačević, koji je postao prvi predsjednik obnovljene Zagrebačke burze. U ožujku 1994. godine uveden je elektronički sustav trgovanja, koji je kasnije dodatno moderniziran. Godine 2007. Zagrebačkoj burzi pripaja se Varaždinska burza te se stvara jedinstveno tržište kapitala u Hrvatskoj, a i organizacija se seli na današnju lokaciju u neboder Eurotower.
Trgovanje
Na Zagrebačkoj burzi danas kotira oko 300 različitih vrijednosnih papira, od čega su oko 230 dionice dok ostalo čine obveznice, komercijalni zapisi te ostali vrijednosni papiri. Trgovanje se u potpunosti odvija elektroničkim putem. Burza je otvorena svaki radni dan od 09:30 do 16:00 sati, a zatvorena je vikendima, državnim blagdanima i danima o kojima je javnost unaprijed obaviještena. Dozvole za trgovanje izdaju se na godišnjoj bazi.
Indeksi
Postoje dvije vrste indeksa – dionički i obveznički. Dionički su indeski CROBEX i CROBEX10, dok su obveznički indeksi CROBIS i CROBIStr.
Pomaci
Pomaci (bug. помаци) ili Muslimanski Bugari (bug. българи-мохамедани) su etnička podgrupa Bugara, koja pretežno živi u Bugarskoj, kao i u severoistočnoj Grčkoj. Bugarska statistika ih ne iskazuje posebno. Većinom su islamske veroispovesti, a govore bugarskim jezikom, koji spada u slovensku grupu indoevropske porodice jezika. Većina Pomaka živi u Turskoj oko 360.000, u Bugarskoj oko 67.000 naseljenih na jugu u oblasti Rodopa. Na osnovu jezićke pripadnosti južnih provincija određujemo veoma približan broj muslimana Bugara. Neki sebe smatraju Turcima svega oko 30.000 ali svoj jezik smatraju bugarski. Oni govore izvornim bugarskim dijalektom, U odnosu na Bošnjake Pomaci su gorštačko muslimansko stanovnistvo. Pomaci su druga najveća slovenska muslimanska grupa poslije Bošnjaka. Većina njih sebe u etničkom smislu smatra Muslimanima.
Dornava (naselje)
Dornava (njemački: Dornau) je gradić u Sloveniji od 1.245 stanovnika, on je i administrativni centar Občine Dornava.
Geografske karakteristike
Dornava leži udaljena oko 7 km istočno od Ptuja u ravnici Ptujskog polja.
Historija
Za sudbinu mjesta bio je izuzetno važan barokni dvorac Dornava pri Ptuju, koji leži nešto izvan mjesta na rijeci Pesnici. Njega su 1700. izgradili grofovi Saueri, nakon tog je često mjenjao vlasnikw. Drugi značajni objekt je crkvica sv. Doroteje, izgrađena još 1519. iz koje je vremenom izrasla župa sv. Doroteje 1965.
Stanišić
Stanišić može da se odnosi na:
Siget (Zagreb)
desno|mini|270px|središte|Šest stambenih nebodera, sjever Sigeta. desno|mini|270px|središte|Osnovna škola „Većeslav Holjevac”. Siget je gradsko naselje u zapadnom dijelu Novog Zagreba. Graniči sa Sopotom na istoku, Trnskom na zapadu, Zagrebačkim velesajmom na sjeveru i Podbrežjem na jugu.
Prema podjeli ustanovljenoj Statutom Grada Zagreba 14. prosinca 1999., pripada gradskoj četvrti Novi Zagreb - zapad.
U Sigetu trenutno (28. veljače 2009.) ima 8.457 stanovnika. Površina naselja je 72,6 ha.
Gradnja naselja započeta je 1963. godine prema urbanističkim rješenjima grada Zagreba. Prvi izgrađeni objekti bili su stambene zgrade br. 14, 15, 20 i 21, zatim 1966. stambene zgrade 16 i 22, te šest nebodera na sjeveru naselja. Od svibnja 1968. do kraja 1969. godine, građen je kompleks od 25 obiteljskih kuća. Prvi stanari su useljeni u siječnju 1965. godine, i to u stambenu zgradu br. 14.
U naselju se posebno ističe šest stambenih nebodera na sjeveru, pokraj Avenije Dubrovnik. Zapadni dio obuhvaća velika zelena površina, Park mladenaca. U središtu naselja se nalazi osnovna škola "Većeslav Holjevac". Gradnja škole započeta je 1965., a otvorena je 26. prosinca 1967. godine. U istočnom dijelu naselja dominira trgovački centar „Avenue Mall”, te Brodarski institut. Na jugu i istoku se nalaze dva manja parka, Park Hrvatske mornarice i Park Sv. Križa. Tamo je ujedno i crkva Svetog Križa.
U naselju su 12 ulica i dva trga, Senjskih uskoka i Trg svetog križa.
Tufette, Latina
Tufette je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Frederick, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 18, što je 7 (63,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ikarus IK-2
thumb|Motor Hispano-Suiza 12Ycrs ugrađen na avion Ikarus IK-2 Ikarus IK-2 je jugoslovenski lovački avion koji je konstruisan u prelaznom periodu između dvokrilaca sa neuvlačivim stajnim trapom i jednokrilaca sa uvlačivim. IK-2 je imao visoko postavljena pulavski-krila sa upornicama i sa klasičnim, neuvlačivim stajnim organima, sa repnim točkom.
Campo Tradizio, Chieti
Campo Tradizio je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Ikarus IK-2
Naoružanje i pokretljivost aviona su bili dobri, ali je u vrijeme Aprilskog rata 1941. avion već bio zastario i zaostajao u brzini, što ga je činilo inferiornijim u borbi sa savremenijim lovcima kao što je nemački Me-109. Konstruktori lovca IK-2 su međutim bili svjesni brzih promjena u svijetu vazduhoplovne nauke i tehnologije 30-ih godina 20. vijeka i shodno tome su počeli da razvijaju IK-3, čiji je prototip poletio i prije nego je IK-2 ušao u naoružanje Jugoslovenskog kraljevskog vazduhoplovstva - JKRV.
Campo Tradizio, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 252 m.
Ikarus IK-2
Razvoj
IK-2 je nastao kao projekat inženjera Ljubomira Ilića, Koste Sivčeva i Slobodana Zrnića. Prvi put je poletio 22. aprila 1935. kao prototip.
Prvi prototip IK-L1 bio je spreman za ispitivanje 1935. godine. Avion je bio opremljen jednim linijskim motorom Hispano Suiza 12Ycrs, snage 860 KS, 640 kW, a naoružan je bio sa topom Hispano Suiza HS-404 kalibra 20 mm sa 60 granata ugrađenim ispod motora i sa 2 mitraljeza 7,92 mm, Darne , ugrađena sa svake strane motora po jedan.
Konstrukcija je bila slična poljskom PZL P.8 s kojim dijeli prelomljeno, takozvano Galebovo krilo, dajući pilotu odličan pogled. Krila su sa svake strane bila ojačana sa po dvije upornice. Fiksni stajni trap (s repnim točkom) izvučen je izvan upornica. Otvorena pilotska kabina bila je smještena iza krila. Repne površine (horizontalni stabilizator) je takođe bio odozdo ojačan s upornicom sa svake strane repnog dijela trupa, a s gornje strane pričvršćen je s dvije sajle za vertikalni stabilizator. Korak trokrake elise podešava se ručno, na zemlji prije leta, prema vrsti zadatka u planiranom letu. Zagovornik dvokrilca, kapetan Leonid Bajdak je ispitivao IK-1 u letu. Tokom ispitivanja, u toku trećeg leta, avion u poniranju izgubio mogućnost upravljanja, pa je pretrpeo težak udes. Pilot Bajdak je preživio udes i dao je ocenu da avion IK-1 nije pogodan za lovački avion. Istraga udesa je pokazala da je problem nastao kao posledica lošeg kvaliteta šivenja jednog šava na platnu oplate krila s kojom je krilo bilo prevučeno, pa je doneta odluka o nastavku ispitivanja u letu s drugim prototipom, IK-2. Takođe je utvrđeno da je Bajdak prekoračio predviđeno opterećenje u manevru za prvi prototip, ali je zbog povećanja pouzdanosti struktura ojačana.
Drugi prototip je imao metalnu oplatu, a za let je bio spreman u junu 1936. godine. Novi probni pilot, Dobnikar izvršio je preliminarne ispitne letove, uključujući i simultanu borbu protiv dvokrilca Hoker fjuria na kojem je letio kapetan Bajdak. IK-2 je pokazao bolje borbene karakteristike i sa time je ohrabrio mlade konstruktore aviona.
Operativna upotreba
Na temelju rezultata preliminarnih ispitivanja, Ratno vazduhoplovstvo Kraljevine Jugoslavije je odobrilo proizvodnju 12 lovaca IK-2, koji su isporučeni Jugoslovenskom Kraljevskom Vazduhoplovstvu 1939. godine.
IK-2 u Aprilskom ratu 1941. godine
IK-2 lovci koji su pali u njemačke ruke su predati vazduhoplovstvu „NDH“ koje ih je koristilo tokom daljeg rata protiv partizana, četnika i civilnog stanovništva.
Župa sv. Josipa, Zagreb - Trešnjevka
mini|desno|Župna crkva Župa sv. Josipa osnovana je 20. lipnja 1937. odredbom Nadbiskupskog duhovnog stola u Zagrebu od 17. travnja 1937. godine, koju je potpisao nadbiskup dr. Antun Bauer. Župi je predana privremena župna crkva.
Župna crkva
Gradnju crkve je potaknuo nadbiskup i kardinal, blaženi Alojzije Stepinac i 10. svibnja 1936. blagoslovio temeljni kamen nove crkve u nazočnosti 10.000 vjernika. Projekt duhovnog središta (župna crkva u neoromantičnom stilu, župni ured, samostan časnih sestara i društvena dvorana) napravio je ljubljanski arhitekt Jože Plečnik. Zbog financijskih problema izgrađena samo društvena dvorana koja je prema nacrtu arhitekta Marijana Haberlea adaptirana za privremenu crkvu, kakva je i današnja. Glavna konstrukcija je od betona, a ostalo od opeke. Zgrada je duga 30m, široka 12,5m, a visoka 7m. Crkvu je 20. lipnja 1937. blagoslovio Nadbiskup Koadjutor Alojzije Stepinac. Prozori u lađi crkve i ulazna vrata u predvorju crkve ukrašena su vitrajima, rad akademskog slikara Branimira Dorotića.
Logan's Run (razvrstavanje)
Logan's Run (preveden kao Loganov bijeg ili Loganovo bekstvo) se može odnositi na:
adaptiran u:
Župa sv. Josipa, Zagreb - Trešnjevka
Župna crkva
Gradnja zvonika započela je 25. travnja 1997., zvona su podignuta 22. prosinca 1997. I prvi put zazvonila na Badnjak, 24. prosinca 1997. Zvonik i zvona blagoslovio je kardinal Franjo Kuharić na Svijećnicu 2. veljače 1998. Zvonik je visok 32 metra, a s piramidalnim završetkom i pozlaćenim križem doseže visinu od 35 metara. Kroz zvonik širine 4,5x5 metara vodi stubište do četiri zvona: sv. Nikola ( ton F1, 964 kg); sv. Josip (ton G1, 673 kg); sv. Ivan (ton A1, 475 kg) sv. Augustin (ton C2, 275 kg).
Corpse Bride
U Mrtvoj nevesti, i Džoni Dep i ostali glumci govore kroz lutke od 30-tak centimetara, koje se kreću zahvaljujući zahtevnom procesu 'stop motion' animacije. Da bi se nekoliko sekundi akcije sačuvalo na filmu, ponekad su potrebne nedelje snimanja. Interesantno je da su sve lutke ručno pravljene. Film je sniman u Velikoj Britaniji i Americi.
Ono što takođe mnogo doprinosi duhu ovog ostvarenja jeste muzika, još jednog čestog saradnika Tima Bartona – kompozitora Denija Elfmana. Nekadašnji roker, član benda Oingo Boingo (Oingo Boingo), pored originalne muzike koju je napisao za ovaj film, takođe i pozajmljuje svoj glas, tačnije rečeno svoje pevanje jednom liku.
U filmu Mrtva nevesta Tima Bartona glasove su, pored Džonija Depa, lutkama pozajmili i Emili Votson, Trejsi Ulman, Albert Fini, Kristofer Li i supruga reditelja Helena Bonam Karter - u naslovnoj ulozi.
Radnja filma
U svetu živih, stidljivi Viktor (glas mu pozajmljuje Džoni Dep) samo što nije po prvi put sreo svoju verenicu Viktoriju (glas joj pozajmljuje Emili Votson).
Ispostavi se da su njih dvoje savršeni par. Međutim, preopterećen zahtevima i očekivanjima svojih prostih roditelja, odnosno taštom i tastom koji su snobovi, Viktor beži u šumu, gde zakači svoju burmu za ono što veruje da je grana drveta. Međutim, ispostavi se da je to koščati prst mrtve neveste, koja je odlučna da ga sa sobom povede u zemlju mrtvih. Nemajući izbora, Viktor biva zarobljen u zemlji mrtvih, ali sanja da se vrati u život i ponovo sretne svoju pravu verenicu Viktoriju.
Međutim tokom vremena, Viktor se zaljubljuje u svoju mrtvu nevestu i rešava da joj iskreno pokloni svoje srce. Ipak na videlo izlazi jedna nepravilnost, koja primorava sve stanovnike zemlje mrtvih da odu u zemlju živih. Naime, tokom venčanja se kaže: „... dok nas smrt ne rastavi“. S obzirom da je Viktor bio <font color="#000099">primoran da ode u zemlju mrtvih, potrebno je da se u zemlji živih obavi venčanje i da zatim Viktor popije smrtonosan napitak. Ali tokom venčanja, pojavljuje se Viktorija i Viktor shvata kome zaista pripada njegovo srce. Mrtva nevesta ne želi da kvari tuđu sreću, jer je i njena nekada davno bila uništena i vraća se u zemlju mrtvih.
Metanandamid
Metanandamid je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 361,561 Da.
Monoim
Monoim (Monoimus, cca. 150 - 210) bio je arapski gnostički pisac, poznat isključivo po citatima Teodorita Kirskog i Hipolita Rimskog. Na temelju njih se zaključilo kako je Monoim nastojao pomiriti kršćanstvo sa pitagorejskom filozofijom, odnosno uvesti koncept monada u gnostičku filozofiju.
Monoim je posebno isticao vrednost samospoznaje:
Henri Moissan
Ferdinand Frederic Henri Moissan (Pariz, 28. rujna 1852. - Pariz, 20. veljače 1907.), francuski kemičar. Dobio je Nobelovu nagradu za kemiju 1906. za rad na izolaciji fluora iz njegovih spojeva.
Za postojanje fluora se znalo mnogo godina, ali pokušaji da se pripremi bili su neuspješni. Neki su i umrli eksperimentirajući i pokušavajući ga izolirati. Kad se pripremi, fluor reagira sa svim oko sebe i ponovo stvara spojeve. Njegova velika reaktivnost je spriječavala pokušaje izolacije.
Moissan je uspio elektrolizom rastaliti kalijev hidrogenfluorid (KHF2) u tekući fluorovodik (HF). Ta mješavina je bila potrebna jer fluorovodik nije vodič. Napravio je aparat sa platinsko-iridijevskim elektrodama u platinskom držaču i ohladio je na -50 °C. Time je potpuno izoloirao vodik na negativnim elektrodama, a fluor na pozitivnim elektrodama. To je način kako se fluor i dan danas proizvodi. Nikal se može koristiti za držanje elementarnog fluora. Razvija se zaštitni sloj nikafluorida, slično kao oksidni slojevi na aluminiju.
Nastavio je proučavati kemiju fluora. Doprinio je razvoju električnih lučnih peći i pokušao je stvoriti dijamante koristeći ugljik iz drugih spojeva.
Tijekom 1893. proučavao je fragmente meteorita nađenog u kanjonu Diablo u Arizoni. U tim fragmentima je otkrio novi mineral, pa je nakon intenzivnog istraživanja zaključio da je novi mineral napravljen od silicijevog karbida. Mineral je 1905. nazvan moasanit u njegovu čast. Umro je naglo u Parizu 20. veljače 1907., ubrzo nakon dobijanja Nobelove nagrade. Ne zna se jesu li njegovi eksperimenti sa opasnim fluorom doprinijeli njegovoj preranoj smrti.
Anton Janša
Anton Janša ili Anton Janscha kako su ga zapisivali Austrijanci (* Breznica, Žirovnica, Kranjska, 20. maj 1734. - † Beč, 13. septembar 1773. ) bio je dvorski pčelar Marije Terezije i akademski slikar.
Biografija
Zna se da je zajedno sa svoja dva brata Valentinom i Lovrom izuzetno puno crtao (uredili su si vlastiti atelje u roditeljskoj kući), pa su se premda nepismeni uputili u Beč i upisali na K & K Akademie der bildenden Künste in Wien, koju je Anton završio 1766. kao graver. Ali se Anton nije posveti slikarstvu, kao njegov brat Lovro koji je postao profesor na Akademiji, već svojoj drugoj puno većoj ljubavi - pčelama.
Wilhelm Ostwald
Friedrich Wilhelm Ostwald (Vilhelms Ostvalds; 2. septembar 1853 – 4. april 1932) je bio baltičko-njemački kemičar. Godine 1909. je dobio Nobelovu nagradu za kemiju za svoj rad na katalizi, kemijskoj ravnoteži i brzini reakcija. Ostwald, Jacobus Henricus van 't Hoff i Svante Arrhenius se obično nazivaju modernim osnivačima fizikalne kemije.
Anton Janša
Biografija
Od 1769. godine Janša radi kao dvorski pčelar, a godinu dana kasnije promoviran je za prvog carskog instruktora tog tada novog zanimanja. Nakon tog je do smrti obilazio po austrijskim zemljama i držao predavanja o uzgoju tih korisnih insekata.
Nakon smrti, Slovenski pčelari podigli su 1884. ploču na njegovoj rodnoj kući i stavili pod zaštitu kućicu sa svim njegovim košnicama.
Vanjske veze
Anton Janša
Naučna fantastika
mini|right|250px|Pogled na stranu planetu sa koloniziranog mjeseca; autor: Frank Lewecke Naučna fantastika ili znanstvena fantastika (engl. science fiction, akr. SF), umjetnički žanr koji obrađuje razne općeljudske situacije smještene u zamišljenu buduću realnost koja se temelji na danas znanim naučnim podacima za razliku od žanra tzv. "čiste" ili fantastike u širem smislu koja se ne temelji na nauci. Granice žanra nisu jasno definirane kao niti granice podžanrova. Mnoga naučnofantastična djela sadrže značajke drugih umjetničkih žanrova, poput kriminalističkih romana, romana strave i užasa, historijskih romana i fantastike. Tradicionalno se smatra da su danas pokojna trojka Isaac Asimov, Arthur C. Clarke i Robert A. Heinlein najveći književni majstori ovog žanra koji se mnogo promijenio od vremena u kome su živjeli, a koji se često naziva "zlatnim dobom".
Počeci
Ako se izuzmu mitske priče o bogovima koje su uspele preživjeti milenijume do današnjih dana, a realno po svom književnom stilu spadaju u mitologiju, prvo znano naučnofantastično djelo je Lukijanova "Istinita historija" iz 2. vijeka nove ere. U tom sarkastičnom djelu putem kojeg Lukijan ismijava tadašnja vjerovanja da su priče o bogovima, Homerova i Herodotova djela potpuno istiniti istorijski događaji, on šalje svoje heroje na put prema Mjesecu gdje oni dolaze tokom rata između kralja Mjeseca i kralja Sunca za planet Veneru. Zahvaljujući takvoj radnji "Istinita historija" bi zadovoljila sve zahteve da bi bila kvalificirana kao prvo djelo naučne fantastike pošto govori o:
Sljedeći rad koji govori o sličnim dešavanjima bila je orijentalna 1001 noć iz približno 11. vijeka - priče koje govore o nekoj vrsti putovanja kroz vrijeme tokom kojeg se junak priče zadrži na nekoj lokaciji jedan dan dok u svetu prođe jedna, deset ili stotinu godina. Takve mitske priče su postojale i davno pre "Istinite historije" za što je najbolji primer hindustički ep Mahabharata, a postojat će i kasnije što dokazuje japanska legenda Urašima Taro, ali to nije dovoljno da ih se svrsta iz mitologije u naučnu fantastiku. Početkom 13. vijeka iranski naučnik Zakarija al-Kazvini napisao je Avadž bin Anfak, knjigu o čovjeku koji putuje na drugi planet.
17. vijek
150px|thumb|Johannes Kepler proslavljeni astronom i pisac prvog zapadnoevropskog naučnofantastičnog romana Kraj evropskog mračnog srednjeg vijeka i dolazak renesanse nije označio početak zapadnoevropske naučne fantastike u državama koja su tokom tog doba još uvek bila dobrim delom pod strogom kontrolom Rimokatoličke crkve i pretnjom inkvizicije. Tek popuštanje tih pretnji u 17. vijeku rezultira prvim naučnofantastičnim djelima koja počinju s Kepplerovom knjigom San iz 1630. godine. Pošto taj roman govori o putovanju na Мjesec s kojeg potom glavni lik gleda i opisuje Zemlju, Carl Sagan i Isaac Asimov su ga smatrali prvim naučnofantastičnim romanom.
Ubrzo nakon izdavanja te knjige dolazi do pojave sličnih dela o putovanju na Mjesec tako da se izdaje knjiga Engleza Francisa Godwina "Čovjek na Mjesecu" i Cyranoa de Bergeraca "Komična historija država i carstava na Mjesecu".
Pri spominjanju tih prvih zapadnoevropskih naučnofantastičnih romana treba uzeti u obzir strah njihovih pisaca od osude savremenika i potencijalnih pretnji po život. Najbolji primer te činjenice se može naći u podatku da niti jedan od navedenih romana nije izdan tokom piščeva života: Johannes Kepler je na primer umro 1630. dok je knjiga izdana 1634, Francis Godwin je umro 1633. dok je knjiga izdana 1638, a Cyrano de Bergerac je poginuo 1654. dok je knjiga izdana godinu dana posle, a njen nastavak 1662. godine
Rana naučna fantastika
Iako se danas više smatra fantastičnom, odnosno satiričkom bajkom te se ne smatra naučnom fantastikom u današnjem smislu, često se navodi kako su prvo SF-djelo široko poznato u današnje doba Swiftova Guliverova putovanja iz 1726. godine. Glavni junak ovog romana u putovanju po otocima prvo dolazi na otok malenih liliputanaca, pa na otok divova, a u trećem delu je na lebdećem otoku. Ovaj treći deo je historijski zanimljiv pošto se u njemu spominje prvo zračno bombardiranje u književnosti iako se u tu svrhu koristi "samo" kamen. U zadnjem delu knjiga se bavi otokom gdje vladaju pametni konji dok su ljudi prikazani u svom "životinjskom" obliku.
Općenito tada najpopularnija "naučna fantastika" se pre svega bavi prikazivanjem utopijskih ili ako ništa drugo samo različitih društava od onih tada postojećih. Ta tematika se sreće u knjizi Margaret Cavendish - prve žene pisca ovog žanra - imena Vatreni svijet iz 1666, potom u knjizi Norvežanina Nielsa Klima Podzemni sveijet iz 1741. te Mercierove knjige 2440 godina iz 1771. godine.
U isto vreme su postojale i druge vrste "naučno fantastičnih priča" što nam dokazuje kratko delo Mikromegas znamenitog francuskog prosvjetitelja Voltairea iz 1752. godine koje je pre svega filozofska rasprava jednog bića s zvezde Sirius i drugog s planete Saturn dok posjećuju našu planetu. Ona zadovoljavaju standarde ovog književnog žanra, ali su bila manje popularna.
19. vijek
150px|thumb|Radna verzija knjige Frankenštajn Često se početak moderne naučne fantastike pokušava vezati za djelo Frankenštajn koje je 1818. godine objavila 20-godišnja engleska spisateljica Mary Shelley pod uticajem prijatelja Lorda Byrona, Johna Keatsa i muža Percy Bysshe Shelleya. To vrlo uticajno i bezbroj puta ekranizirano djelo - iako u stvarnosti pripada žanru horora - ima tipičnu SF-radnju, odnosno ludog naučnika i njegove eksperimente koji krenu krivo pa ovu knjigu zbog toga Brian Aldiss, dvostruki dobitnik Hugo nagrade, smatra prvom pravom naučno fantastičnom knjigom. . Mary Shelley je, kao i mnogi drugi pisci, inspiraciju pronašla u starijim djelima. Sam naslov prvog izdanja Frankenštajna je imalo dodatak "Moderni Prometej" što jasno objašnjava na koji mit se ono poziva. Slično toj priči tako se osnova djela The Mortal Immortal poziva na grčki mit o čovjeku koji je tražio besmrtnost od bogova, ali je zaboravio tražiti i besmrtnu mladost. Kao što je ona na taj način nalazila inspiracije za svoja djela tako su i pisci 20. vijeka nalazili slične inspiracije pa je na primer Asimovljeva proslavljena Zadužbina kao osnovu imala Gibbonovu knjigu o propasti Rimskog Carstva.
Bez obzira na kasniju gotovo potpunu dominaciju američko-britanske naučne fantastike s izuzetkom ranije navedene spisateljice 19.vek je u smislu SF-a francuski vijek. On počinje s knjigom Poslednji čovjek Jean-Baptiste Cousin de Grainville koja postaje prvi primerak apokaliptičnog podžanra u kojemu dolazi do nestanka ljudske rase, nakon čega dolazi Napoleon i osvajanje svijeta Louis Geoffroya koja se događa u alternativnom svemiru gdje Napoleon osvaja Rusiju, a potom i Veliku Britaniju. Ova francuska rana zainteresiranost za naučnu fantastiku će biti nastavljena od drugih tamošnjih pisaca od kojih neupitno najvažniji postaje Jules Verne.
Očevi naučne fantastike
150px|thumb|Jules Verne "otac" naučne fantastike 1892. godine Bez obzira na sve druge pisce najveći utjecaj na daljnji razvoj ovog književnog žanra će imati francuz Jules Verne kojemu čak i englesko govorno područje odaja priznanje kao ocu naučne fantastike iako oni njemu dodaju još vlastite pisce H. G. Wellsa i Huga Gernsbacka koji su s radom gotovo pola vijeka nakon Vernea.