cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vaulx-en-Velin
Vaulx-en-Velin je grad u Francuskoj u regionu Rhône-Alpes, u departmanu Rhône.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 41.421.
El Romeral, Parras
El Romeral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Parras.
Veliko Vojvodstvo Toskana
Veliko Vojvodstvo Toskana (talijanski: Granducato di Toscana, latinski: Magnus Ducatus Etruriae), bila je monarhija u Centralnoj Italiji, formalno dio Svetog Rimskog Carstva (do 1648) koja je uz povremene prekide egzistirala od 1569. do 1859. godine.
Historija
Velikog Vojvodstva Toskana nastalo je 1569. kad je papa Pio V dodijelio Cosimu I de' Mediciju (iz mlađe grane Medicejaca) titulu nadvojvode. Njega je naslijedio Francesco I. de' Medici (1541–1587) kojem je carskom poveljom iz 1576. potvrđena titula nadvojvode. On je vladao u potpunoj zavisnosti od Habsburgovaca. Gotovo puna dva vijeka vojvodstvom su vladali članovi dinastije Medici, koji su se krajem 16. vijeka počeli približavati Francuskoj i preko nje uticali na širu evropsku politiku onog vremena. Nakon tog slijedio je period slabljenja, koji se poklopio sa izumiranjem loze Medičejaca. Posljednji medičejski vojvoda Gian Gastone de' Medici umro je 1737. godine.
Nakon Rata za poljsko naslijeđe (1733–1738) vojvodstvo je dodjeljeno caru Svetog Rimskog Carstva Franzu I Lotarinškom. Tako je Vojvodsvo ušlo u orbitu habsburgških zemalja (on se 1737. oženio se Marijom Terezijom) i doba intenzivnih ekonomskih, administrativnim i crkvenih reformi.
Nakon silnih pertubacija za vrijeme Napoleonskih ratova (period burbonskih kraljeva Etrurije) Vojvodstvo je nakon Napoleonovog sloma 1814. vraćeno dinastiji Habsburg pa je dijelilo ekonomsku, političku i vjersku sudbinu poput ostalih habsburških zemalja. Nakon plebiscita 1860. Veliko Vojvodstvo Toskana ujedinilo se sa Kraljevinom Sardinijom, a godinu dana kasnije postalo dio ujedinjene Kraljevine Italije.
Patitas, Cuautitlán de García Barragán
Patitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cuautitlán de García Barragán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 536 m.
Cahuilla
mini|Teritorij Cahuilla. mini|Cahuilla-žena, 1926. Južna Kalifornija. Cahuilla (Kawia).- Pleme američkih Indijanaca porodice Shoshonean iz južne Kalifornije, južno od planina San Bernardino, srodno plemenima Cupeño, Juaneño i Luiseño sa kojima čine užu grupu Cupan, prije nazivanu Luiseño-Kawia, jednu od grana Takic govornika. Geografski se Cahuilla dijele na tri glavne grupe, to su Western ili Pass Cahuilla, Indijance iz područja Palm Springsa, poznate i kao Aguas Calientes, danas nastanjeni na rezervatu Agua Caliente ili Palm Springs. Druga grupa su Mountain Cahuilla sa planina južno od San Jacinto Peaka; i Desert Cahuilla na sjeveru pustinje Colorado Desert. Od nekadašnjih 8,000 ili 10,000 (1700) u suvremeno doba (2000) ih ima oko 2,000, nastanjenih dijelom po rezervatima Agua Caliente, Augustine, Cahuilla, Cabazon, Los Coyotes, Morongo, Ramona, Santa Rosa, Soboba i Torres Martinez.
Ime
Riječ Cahuilla vjerojatno je hispanizirani oblik indijanske riječi Kawiya, "master," Swantonu njezino značenje nije poznato, dok oni sami sebe nazivaju Iviatim.
Povijest
Cahuille vjerojatno susreće 1774 ekspedicija koju predvodi novo-španjolski istraživač Juan Bautista de Anza. Dolina Anza Valley, prozvana po njemu, naseljena je ovim Indijancima najmanje 2000 godina. Jedan od njihovih najpoznatijih poglavica bio je Cooswootna, nazivan i Gets Mad Quickly (Yampoochee), od Španjolaca nazivan Juan Antonio, poglavica loze Kostakiklim, koji sredinom 19. stoljeća pomaže američkim vojnicima, odjeljenju koje vodi poručnik Edward F. Beale, protiv Ute Indijanaca. Pokrivači što su ih Cahuille dobili 1863 od bijelaca bile su zaražene boginjama i odnesle su mnogo života, pa ih je 1865 preostalo tek 1,181. Među onima koji su podlegli boginjama bio je poglavica Yampoochee. Kojih devedest godina kasnije (1956), arheološka iskapanja kod školske zgrade El Casco Schoolhouse u San Timoteu, oskvrnula su i indijanski grob sa tijelom zakopanim sa vojnim epoletama, čime se ustanovili da je Juan Antoniovo, koji je ponovno pokopan uz sve plemenske počasti.
Etnografija
Privreda
Cahuille su opisani kao lovci i sakupljači. Muškarci su tradicionalno lovci lukom i strijelom, zamkama i raznim bacačkim napravama, a glavni plijen su bili pustinjskla bighorn-ovca (vidi ), jelen, antilopa, zec i drugi manji sisavci. Ženama je namijenjena uloga sakupoljača svega što priroda nudi, a to je preko 200 biljnih vrsti, kojima je namjena osim za prehranu i u medicini, kao i za građevinske svrhe. Sakupljaju se sjemenke, žir, pinjon (piñon), takozbani mesquite-grah, i sjemenke južnokalifornijske pustinjske palme Washingtonia filifera (vidi), što raste u blizini izvora, osobito kod Warm Springsa. Kao građu za svoje nastambe (wickiup), koje podižu u blizini izvora vode i hrane, kao i košare, koriste se raznim biljem koje su im na raspolaganju: šaš, trska, đavolja kandža (Devil's Claw; Proboscidea parviflora) i druge. Ovisno o podneblju cahuilla-kuća može biti i od ćerpiča, ili štitnici od sunca, bez zidova.
Socijalna organizacija Cahuilla je komplicirana, nije najjasnija ni dobro proučena. Dvije polovice Wildcats (tuktum) i Coyotes (?istam) kojima se reguliraju ženidba i rituali čine najveću grupaciju ?ivi?lyu?atum. Svaka se polovica sastoji od sibova, ona je patrilinearna i egzogamna, no treba reći da je 'moiety' samo kategorizacija Cahuilla i da nema geografskih granica. Sib, kojih je bilo najmanje sedam, pripada jednoj od dualnih 'polovica', teritorijalna je i politička jedinica sastavljena od 'lineagesa' (loza), koje potječu od jednog roditelja, i ima ih između 3 i 10 u sibu. Teritorij Cahuilla, između planina San Bernardino Mountain Range i Čokoladnih planina (Chocolate Mountains), bio je razdijeljen na nekih 10 do 12 manjih područja, na prostoru od kojih 24,000 četvornih milja, koji su pripadali sibovima. Selo je smješteno uz izvor vode imalo je 25 do 50 kuća.
Australijska antarktička teritorija
Geografske karakteristike
Australijska antarktička teritorija ima ukupnu površinu od 5 950 000 km² i niti jednog stalnog stanovnika, osim povremenih istraživača po naučnim bazama čiji se broj kreće oko 1 000.
Australijska antarktička teritorija je fizički podjeljena na dva dijela; veći Zapadni sektor koji ima 5 950 000 km². On se prostire između 45 ° i 136° geografske dužine i Istočnog sektora između 142° - 160° geografske dužine, koji je manji, ima svega 0.90 km². Između ta dva sektora prostire se jezičac francuske Adeline zemlje. thumb|260px|left| Baza Davis
Najviši vrh Argus Dome visok 4 093 m nalazi se u Zapadnom sektoru, u Istočnog sektora je najviša Planina McClintock (3 492 m).
Historija
Velika Britanija anektirala je Viktorijinu zemlju 9. januara 1841., a nakon tog i Enderbijevu zemlju tokom 1930., ali je već 1933. sva svoja prava prenijela na Australiju, predavši joj prostor između 45° i 160° geografske dužine.
Spor oko Adeline zemlje sa Francuskom rješen je 1938. tako da je ona postala Francuska. Svoju prvu istraživačku stanicu - Mawson Australija je osnovala 13. februara 1954. na Enderbijevoj zemlji.
Carica Matilda
Mladost i prvi brak
Matilda je bila kćerka engleskog kralja Henrika I i Matilde od Škotske, kćerke škotskog kralja Malkolma III i engleske princeze svete Margarete.
Sa sedam godina Matilda je bila zaručena za Henrika V, cara Svetog Rimskog Carstva, te je bila poslana u Sveto Rimsko Carstvo 1111. godine, kako bi tamo bila pripremana za svoju buduću ulogu carice. Matilda i Henrik V su vjenčani 7. januara 1114. godine.
C12H17NO4
Molekulska formula C12H17NO4 se može odnositi na:
Chemehuevi
mini|Chemehuevi dječak mini|rezervat Chemehuevi. Chemehuevi, kolektivno ime za nekoliko srodnih šošonskih skupina američkih Indijanaca koji čine ogranak Južnih Pajuta (Southern Paiutes), naseljeni u stara vremena na istoku pustinje Mohave, a kasnije na Cottonwood Islandu u dolini Chemehuevi, Kalifornija. Kroeber (1925.) im procjenjuje broj na 500 do 800, od čega ih je 1910. preostalo 355, i od toga 260 u Kaliforniji. U novije doba (2000.), njih oko 150 živi na rezervatu Chemehuevi uz jezero Havasu Lake u Kaliforniji.
Etnografija
Chemehuevi su ogranak Južnih Pajuta, ali kao stanovnici Kalifornije ne pripadaju i Kalifornijskom, nego kulturnom području Velikog bazena (Great Basin ), a to je slučaj i sa sjevernijim šošonskim plemenima Owens Valley Paiute, Kawaiisu, Koso ili Panamint i Eastern Mono i Western Mono.
Njihova materijalna kultura mnogo nalikuje onoj što je imaju plemena Mohave, Serrano i Cahuilla. Žene su eksperti u košaraštvu, koje po obliku naginje košarama doline San Joaquin više nego onima juže Kalifornije, lončarije ima, ali malo. Luk je napravljen od jednog komada drveta, na krajevima savinut. Strijela je najčešće od trske, rjeđe od vrbe, sa vrškom od zašiljenog kremena. –Njihove nastambe su štitnici protiv vjetra i sunca (Kroeber 1925:597-598; Laird 1976:5), koje se javljaju u četiri tipa, i sa ravnim krovovima.
Svoju hranu Chemehuevi su često skladištili u hambare ili glinene posude i čuvali ih u kućama, ili dok bi bili u pustinji, zakapali u tlo ili čuvali i pećinama. Jestivo sjemenje često su čpohranjivali u košarama pokrivši ga krhotinama keramike i smolom grma jedne vrste lareje (Larrea; porodica Zygophyllaceae), poznate kao greasewood. Trgovina je postojala, a Chemehuevi su kupovali orlove, osobito, kaže Laird (1976), sa plemenima koja su živjela u području Grand Canyona, to su bili Hualapai. Druga njima značajna roba bile su kauri školjke (porodica Cypraeidae) iz kojih su proizvodili nakit za odjeću svojih žena.
Njihova socijalna struktura je dualni sistem povezan sa 'vlasništvom' koji se demonstrira u dvije nasljedne pjesme. Jedna je  'Pjesma planinske ovce'  i druga  'Pjesma jelena' . 'Planinska ovca' držala je područje zapadno od rijeke Colorado, a ona  'Pjesma jelena'  istočno od iste rijeke. Ove 'pjesme' baštini se patrilinearno, ali nakon dolaska Europljana, muškarac je mogao naslijediti svoju pjesmu od majčinog oca, ako njegov otac nije bio Indijanac i nije imao pjesmu. Ovdje treba reći i da je svaka od 'songova' imala podgrupe sa specifičnom verzijom.
Caiano, Salerno
Caiano je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Solarna fotonaponska energija
Vođeni tehnološkim inovacijama i povećavši efikasnost u proizvodnji, proizvođači solarnih uređaja snizili su radikalno cijenu solarnih uređaja u odnosu na prve proizvedene solarne ćelije. Financijski poticaji za ugradnju takvih uređaja i povlaštene tarife povećale su proizvodnju i instalaciju takvih uređaja u mnogim zemljama.
Caiano, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Solarna fotonaponska energija
Fotonaponski efekt
Fotonaponski efekt je stvaranje napona (ili odgovarajuće električne struje) u materijalu nakon izlaganja svjetlu. Iako je fotonaponski efekt izravno vezan uz fotoelektrični efekt, ta dva procesa su različita i treba razlikovati. Kod fotoelektričnog efekta, elektroni se oslobađaju sa površine materijala nakon izlaganja dovoljnoj količini energije sunčeva zračenja. Fotonaponski efekt je drugačiji, kod njega se oslobođeni elektroni provode između molekula različitih spojeva materijala (kroz različite valencije), što rezultira povećanjem napona između dvije elektrode. Fotonaponski efekt je prvi evidentirao Alexandre Edmond Becquerel 1839.
Princip rada
Prema kvantnoj fizici svjetlost ima dvojni karakter. Svjetlost je i čestica i val. Čestice svjetlosti nazivaju se fotoni. Fotoni su čestice bez mase i gibaju se brzinom svjetlosti. Energija fotona ovisi o njegovoj valnoj duljini odnosno o frekvenciji. Energiju fotona možemo izračunati Einsteinovim zakonom koji glasi: gdje je: U metalima i općenito u materiji, elektroni mogu postojati kao valentni ili slobodni. Valentni elektroni vezani su uz atom, dok se slobodni elektroni mogu slobodno gibati. Da bi od valentnog elektrona nastao slobodni, on mora dobiti energiju koja je veća ili jednaka energiji vezanja. Energija vezanja predstavlja energiju kojom je elektron vezan za atom u nekoj od atomskih veza. U slučaju fotoelektričnog efekta elektron potrebnu energiju dobiva od sudara sa fotonom. Dio energije fotona troši se da bi se elektron oslobodio od utjecaja atoma za koji je vezan, a preostali dio energije pretvara se u kinetičku energiju, sada već slobodnog elektrona. Slobodni elektroni dobiveni fotoelektričnim efektom nazivaju se još i fotoelektroni. Energija koja je potrebna da se valentni elektron oslobodi utjecaja atoma naziva se rad izlaza W_i, i ovisi o vrsti materijala u kojem se dogodio fotoelektrični efekt. Jednadžba koja opisuje ovaj proces glasi: gdje je: Iz gornje jednadžbe vidljivo je da se elektron neće moći osloboditi ako je energija fotona manja od rada izlaza. thumb|400px|right|Fotoelektrična konverzija u [[PN spoju]] Da bi dobili električnu energiju fotoelektričnim efektom trebamo imati usmjereno gibanje fotoelektrona, odnosno struju. Sve nabijene čestice, a tako i fotoelektroni gibaju se usmjereno pod utjecajem električnog polja.
Električno polje koje je ugrađeno u sam materijal nalazi se u poluvodičima i to u osiromašenom području PN spoja (diode). Za poluvodiče treba naglasiti da uz slobodne elektrone u njima postoje i šupljine kao nosioci napana koje su svojevrstan nusprodukt pri nastanku slobodnih elektrona. Šupljina nastaje svaki put kada od valentnog elektrona nastane slobodni elektron i taj proces naziva se generacija, dok se obrnuti proces, kada slobodni elektron popuni prazno mjesto - šupljinu, zove rekombinacija. Ako parovi elektron-šupljina nastanu daleko od osiromašenog područja moguće je da rekombiniraju, prije nego što ih razdvoji električno polje. Parovi koji nastanu uz osiromašeno područje ili u njemu bivaju privučeni, i to šupljine prema P strani poluvodiča, te elektroni prema N strani poluvodiča. Zbog toga se fotoelektroni i šupljine u poluvodičima, nagomilavaju na suprotnim krajevima i na taj način stvaraju elektromotornu silu. Ako na takav sistem spojimo brojač, poteći će struja i dobiti ćemo električnu energiju.
Na ovakav način solarne ćelije proizvode napon oko 0.5-0.7 V uz gustoću struje od oko nekoliko desetaka mA/cm2 ovisno o snazi sunčevog zračenja, ali i o spektru zračenja.
Ekonomičnost fotonaponske solarne ćelije definira se kao omjer električne snage koju daje FN solarna ćelija i snage sunčevog zračenja. matematički se to može formulirati relacijom:
Ekonomičnost FN solarnih ćelija kreće se od svega nekoliko postotaka do četrdesetak posto. Ostala energija koja se ne pretvori u električnu uglavnom se pretvara u toplinsku i na taj način grije ćeliju. Općenito porast teperature solarne ćelije utječe na smanjene efikasnosti FN ćelije.
Solarne ćelije
thumb|left|260px|Solarne ćelije proizvode električnu energiju direktno od sunčeva zračenja Fotovoltaika je najpoznatija metoda za pretvaranje energije sunca u električnu energiju pomoću solarnih ćelija. Pojednostavljeno objašnjenje rada fotovoltične solarne ploče je da fotoni sunčeva snopa udaraju u elektrone na ploči i stavljaju ih u veći energetski nivo te tako stvaraju struju. Pojam fotonaponski označava nepristrani operacijski mod fotodiode u kojoj kroz uređaj napon struje postoji jedino zbog provedene svjetlosne energije. Gotovo svi fotonaponski uređaji su neki tip fotodiode.
Solarne ćelije proizvode istosmjernu struju (električnu energiju) direktno iz sunčeve svjetlosti, ona se može koristiti za napajanje dopunjivih baterija. Prva praktična primjena fotovoltaže bila je na orbitalnim satelitima i drugim svemirskim letjelicama. Danas je većina fotonaponskih modula uključena u distribucijsku električnu mrežu, zbog tog moraju imati transformatore za pretvaranje iz istosmjerne (DC) u izmjeničnu struju (AC). Manji dio solarnih panela koristi se nezavisno - izvan mreže; za pokretanje elektro motora; brodova, motora, automobila, telefona na autoputevima, uređaja za daljinsko upravljanje kod naftovoda i sličnim namjenama. thumb|right|260px|Karta prosječnog sunčeva zračenja u [[vatima po m². Imajte na umu da ovo vrijedi za horizontalne površine, a solarni paneli se obično postavljaju pod kutom da bi se dobilo više energije po jedinici površine. Male crne točkice prikazuju području gdje bi solarne panele bio najkorisnije postaviti, da se dobije 8% od ukupne potoošnje svjetske energije]] Solarne ćelije treba zaštititi od atmosferalija, zato se obično montiraju iza stakla. Kada je potrebno više snage od jedne ćelije, tad se one spajaju u povezani niz u obliku fotonaponskih modula, ili solarnih panela. Jedan panel je dovoljan za napajanje telefona za intervencije na autoputu, ali za potrebe jednog domaćinstva ili zgrade, potrebno je solarne panele spojiti u isti naponski krug. Iako je prodajna cijena solarnih panela još uvijek previsoka, da bi bila konkurentna cijeni električne energije iz distribucijske mreže, porezne olakšice koje se daju za nabavu takvih uređaja u Japanu, Njemačkoj, Italiji i Francuskoj, izazvale su rast potražnje, što je povećalo proizvodnju. U Španjolskoj je 2008, instalirano 45% svih fotonaponskih ćelija, ali se zbog promjena u zakonu i ograničenja povoljnih tarifa, očekuje strmoglav pad u daljnjem rastu, tako da se od instaliranih 2500 MW u 2008., očekuje rast od svega 375 MW u 2009.
Carica Matilda
Mladost i prvi brak
U martu 1116. godine Matilda i Henrik V su posjetili Rim i Toskanu, gdje je Matilda za vrijeme muževe odsutnosti vršila dužnost regenta. Iako je bila oslovljavana kao carica tokom svog braka sa Henrikom V i dugo nakon njegove smrti, upitno je da li je tu titulu mogla nositi pošto je legitimni papa nikada nije krunisao za caricu. Biskupi njenog muža imali su samo ovlasti da je krunišu za njemačku kraljicu, što su i učinili.
Solarna fotonaponska energija
Solarne ćelije
Solarni paneli su odlično rješenje za lokacije gdje nema električne mreže. Prvi takav uređaj postavljen je 1966. na japanskom otoku Ogami za napajanje svjetionika, koji je dotad koristio plin. Zbog rastuće potražnje za obnovljivim izvorima energije, proizvodnja solarnih ćelija i fotonaponskih panela je značajno porasla posljednjih godina.
Carica Matilda
Prijestolonasljednica Engleske
Nakon smrti Henrika V 1125. godine, Matilda je ostala udovica u dobi od dvadeset i tri godine i bez djece. Matildin brat, Vilim Adelin, nestao je nekoliko godina prije kada je brod kojim je putovao potonuo, te je Matilda ostala jedini zakonski nasljednik engleske krune. Vratila se u Englesku i otac ju je priznao za svoju prijestolonasljednicu uz saglasnost barona koji su se zakleli da će je prihvatiti za monarhinju ukoliko Henrik I umre ne ostavivši zakonskog sina.
Godine 1127. ponovno se udala, i to za Gotfrida, nasljednika grofovije Anžuj u zapadnoj Francuskoj. Gotfrid je bio jedanaest godina mlađi od Matilde, koja je udavši se za njega postala grofica od Maine. Njihov brak u početku nije bio sretan; Matilda ga je ubrzo napustila i vratila se ocu. Par se pomirio 1131. godine i nastavio zajednički život. Imali su tri sina: Henrika rođenog 5. marta 1133. godine, Gotfrida rođenog 1134. godine, i Vilima rođenog 1136. godine. Rođenje njenog drugog sina, nazvanog po ocu, bilo je teško i skoro uzrokovalo Matildinu smrt.
Solarna fotonaponska energija
Solarne ćelije
Proizvodnja struje iz fotonaponskih uređaja je u porastu u prosjeku za više od 20% svake godine od 2002., što je čini najbrže rastućom tehnologijom u sektoru energetike. Pri kraju 2009., ukupno instalirana snaga fotonaponskih pogona premašila je 21.000 megavata. ref name=jr2010>James Russell: Record Growth in Photovoltaic Capacity and Momentum Builds for Concentrating Solar Power, Vital Signs, June 03, 2010. Njemačka je rekorder po snazi instaliranih solarnih elektrana sa ukupno 3.800 MW u 2009. Oko 90% tih proizvodnih kapaciteta su spojeni na električnu mrežu. Solarne elektrane danas imaju kapacitete u rasponu od 10 do 100 MW, a u projektu su solarne elektrane kapaciteta od 150 MW i više.
Carica Matilda
Rat sa Stefanom
Henrik I je umro 1135. godine i Matilda, koja je u to vrijeme sa mužem živjela u Anžuju, je trebala naslijediti englesku krunu. Međutim, njen rođak, Stjepan od Bloisa, iskoristio je Matildino odsustvo i uzurpirao je tron uz podršku većine barona koji su time prekršili prethodno datu zakletvu Matildi.
Solarna fotonaponska energija
Solarne ćelije
Na svijetu je 2007. bilo ukupno instalirano 2,826 gigavata u solarnim fotonaponskim sistemima, 2008. je taj broj bio 5,95 gigavata, 2009 dosegao je 7.5 gigavata a 2010. 18.2 gigavata tri vodeće zemlje na tom području su Njemačka, Japan i Amerika koje imaju gotovo 89% svih instaliranih kapaciteta.
Carica Matilda
Rat sa Stefanom
Uslijedio je dugi građanski rat tokom kojeg nijedna strana nije bila u prednosti duži period vremena. Stjepanu je najveću podršku pružala njegova supruga, Matilda I, grofica Boulognea, imenjakinja i prva rodica carice Matilde. Matildi je, sa druge strane, veliku podršku pružao njen vanbračni polubrat, Robert od Gloucestera.
Solarna fotonaponska energija
Solarne ćelije
Njemačka je rekorder u broju instalirane snage u solarnim panelima sa 3.800 MW u 2009, nasuprot tome iste godine u Americi je bilo instalirano samo oko 500 MW. Prije toga rekorder sa 2600 MW instalirane snage bila je Španjolska - 2008. Njemačka je također bila najbrže rastuće tržište solarnih uređaja na svijetu između 2006 i 2007. Analitičari predviđaju da bi Njemačka mogla postaviti više od 4.500 MW u 2009. Njemačka industrija solarnih uređaja ima 10.000 zaposlenih u proizvodnji, distribuciji i instalaciji. Krajem 2006., gotovo 88% svih solarnih elektrana u EU bili su solarni paneli povezani u lance u Njemačkoj.
Carica Matilda
Rat sa Stefanom
Matilda je u najvećoj prednosti bila u aprilu 1141. godine, kada je njena vojska potukla i zarobila Stjepana u bici kod Lincolna, nakon čega je Stjepan zbačen s prijestolja. Matilda je tako dobila kontrolu nad kraljevstvom, ali sebe nije proglasila kraljicom, pošto je tu titulu željela uzeti nakon svoje krunidbe, već se nazivala gospodaricom Engleza. To je također bio običaj kod anglosaksonskih vladarica, a sama riječ queen ("kraljica") je imala korijen u anglosaksonskoj riječi koja je značila "supruga", te je Matilda stoga željela sebe označiti kao vladaricu, a ne vladarevu ženu.
Solarna fotonaponska energija
Solarne ćelije
Po optimističkom scenariju Greenpeacea do 2030., solarni sistemi bi mogli proizvoditi 1.864 gigavata električne energije diljem svijeta. To bi zadovoljilo potrebe gotovo 14% svjetskog stanovništva.
Razvoj solarnih uređaja danas
thumb|right|260px|left|Karta potencijala sunčeve energije u Evropi Solarne panele prve generacije koji se baziraju na modulima od kristalnog silicija, postupno istiskuju sa tržišta paneli napravljeni od tankoslojnih ćelija CdTe CIGS, Amorfne Si ćelije, Mikrokristalne Si ćelije, ta tehnologija brzo raste, te se očekuje da će do 2013. zauzeti 31% ukupno instalirane snage. Ostale tendencije uključuju lijevanje ćelija (wafera) umjesto rezanja, koncentracija (fokusiranje) svijetla pomoću zrcala (Concentrated solar power - CSP), sliver ćelije (Sliver Cell), i primjenu štampane elektronike.
Carica Matilda
Posljednje godine
Matilda ipak nije gubila nadu; Stjepan je uspio osigurati krunu sebi, ali ne i svojim potomcima. Njegova vladavina je bila problematična i engleski baroni su ga natjerali da za svog nasljednika prizna Matildinog najstarijeg sina. Matilda se skrasila u Rouenu u Normandiji tokom posljednjih godina svoga života. Tu je imala vlastiti dvor i vodila je vojvodstvo tokom Henrikove odustnosti. Svjedočila je sukobima njenog najstarijeg sin Henrika i drugog sina Gotfrida, te preranoj smrti dvojice mlađih sinova. Tokom sinove vladavine Matilda je slavljena u Engleskoj i njeno ime je uvijek stajalo pored njegovog.
Solarna fotonaponska energija
Razvoj solarnih uređaja danas
Od 2006. investitori su počeli nuditi besplatnu ugradnju solarnih panela u zamjenu za 25 godišnje ugovore, o kupnji električne energije po fiksnoj cijeni. Na osnovu tog se očekuje da će do 2009. više od 90% poslovnih solarnih panela instaliranih u Americi, biti podignuto na osnovu takvih ugovora.
Carica Matilda
Posljednje godine
Matilda je umrla u Rouenu i tamo je sahranjena. Na njenom grobu je natpis: "Velika po rođenju, veća po braku, najveća u potomstvu; Ovdje leži Matilda, kćerka, žena i majka Henrika". Iako krunu nikada nije formalno dobila, ali neko vrijeme jeste vladala, Matilda je uspjela osigurati da njen sin iz braka sa Anžujskim grofom, Henrik naslijedi Stjepana 1154. godine, kao kralj Engleske, prvi iz Dinastije Plantagenet. Matildini su potomci kasnije zavladali cijelim britanskim ostrvom.
Solarna fotonaponska energija
Razvoj solarnih uređaja danas
Trenutni tržišni lider po efikasnosti solarnih ćelija (mjereno po stupnju konverzije energije) je američko poduzeće SunPower, iz San Jose. Sunpowerovi solarni paneli postižu stupanj konverzije od 24,2%, što je znatno iznad prosjeka ostalih panela na tržištu od 12-18%.
Voiteg (razvrstavanje)
Voiteg ima više značenja:
Solarna fotonaponska energija
Razvoj solarnih uređaja danas
Napredak u efikasnosti od 42% su postigli u labaratorijama univerziteta Delaware u suradnji s kompanijom DuPont, pomoću koncentracije (fokusiranja) svjetla.
Najveću efikasnost bez koncentracije svjetla postiže Sharp Corporation sa 35,8% koristeći vlastitu troslojnu tehnologiju u proizvodnji ćelija u 2009. i Boeing Spectrolab (40,7%) koji također koristi troslojni dizajn u proizvodnji solarnih panela. U martu 2010. kompanija Caltech group prezentirala je svoj dizajn, koji ima efikasnost upijanja od 85% na sunčevu svijetlu i 95% na određene valne duljine (tvrdi se da je to blizu savršene kvantne efikasnosti). Treba imati u vidu, da efikasnost upijanja sunčeva svijetla ne treba brkati sa efikasnošću pretvaranja sunčeve u električnu energiju.
Elektrane
thumb|left|260px|Solarna elektrana Waldpolenz u Njemačkoj od 40 MW U oktobru 2010., najveće fotonaponske (FN) elektrane na svijetu bile su; kanadska Sarnia (97 MW), Montalto di Castro (Italija, 84.2 MW), Finsterwalde (Njemačka 80.7 MW), Rovigo (Italija, 70 MW), Olmedilla (Španjolska, 60 MW), Strasskirchen (Njemačka, 54 MW), Lieberose (Njemačka, 53 MW), Puertollano (Španjolska, 50 MW), Moura Portugal (46 MW) i Waldpolenz (Njemačka, 40 MW).
Fotonaponska energija kod stanogradnje
Fotonaponski uređaji često su povezani s objektima: ili integrirani u njih same, montirani na njih ili postavljeni u neposrednoj blizini objekta na terenu. right|thumb|260px|Solarni paneli na krovu kuća u [[Berlinu]] Nizovi solarnih panela su najčešće naknadno ugrađuju u postojeće zgrade, obično se montiraju na vrhu postojeće krovne konstrukcije ili na postojećim zidovima. Alternativno, solarni paneli mogu biti smješteni odvojeno od objekta, ali trebaju biti povezani kablom za napajanje zgrade. Više od četiri petine od 9.000 MW instaliranih solarnih panela u Njemačkoj 2010., bilo je instalirano na krovovima zgrada. Od nedavno se proizvode i crijepovi s integriranim fotonaponskim ćelijama.
Samostojeći uređaji
thumb|left|200px|Solarni uređaj za naplatu parkiranja Unazad nekoliko desetljeća ili nešto prije, solarni paneli su često korišteni za napajanje kalkulatora i tadašnjih tehnoloških novotarija. Poboljšanja u integriranim krugovima i mala potrošnja LCD monitora omogućila su da se ti urađaji koriste baterijama po par godina, prije nego se one istroše, - tako da je primjena solarnih panela kod tih uređaja značajno opala. S druge strane porasla je primjena kod onih uređaja, do kojih bi dovođenje električnog napajanja bilo izuzetno skupo, kao što su; pumpe za vodu, parkirni uređaji parking meters, , hitni telefoni na autoputevima, uređaji za kompostiranje smeća i privremenih prometnih znakova
Solarna energija na autoputevima
U decembru 2008., pušten je u pogon prvi solarni fotonaponski sistem na autoputu u državi Oregon u Sjedinjenim Američkim Državama. Taj 104 kW sistem od 594 solarnih panela, proizvodi jednu trećinu energije potrebne za rasvjetu međudržavnog autoputa Interstate 5.
Solarne elektrane u orbiti (satelitske solarne elektrane)
Već nekoliko decenija postoje maštoviti projekti o velikim solarnim elektranama u zemljinoj orbiti, prvi koji je tu ideju cjelovito razradio bio je američki stručnjak za aeronautiku Peter Glaser, iz kompanije Arthur D. Little Inc. I američka svemirska agencija NASA provela je cijeli niz inženjerskih i ekonomskih studija o izvodljivosti tokom 1970-ih, ponovni interes za tu ideju oživio je u prvim godinama 21. vijeka. Sa praktičnog ekonomskog stajališta, ključno pitanje za takve orbitalne elektane je cijena lansiranja u orbitu, a sa tehničkog prijenos te energije do zemlje.
Optimalna orijentacija solarnih panela
Za najbolje performanse, zemaljski solarni paneli trebali bi maksimalno povećati vrijeme kad su direktno izloženi suncu. Uređaji poput solarnih lokatora omogućuju da se solarni paneli pomiču svojim nagibom za sunčevim zrakama. Na taj način se povećava efikasnost do 20% zimi, i do 50% u ljetnim mjesecima. Statički paneli se postavljaju na osnovu analiza sunčeve putanje u tom kraju - da se za njih izabere najpovoljnija likacija. Solarni paneli su često postavljaju na geografskoj širini, pod kutem koji je jednak geografskoj širini, no performanse se mogu poboljšati podešavanjem kuta za ljeto i zimu.
Prednosti
Sunčeve energije koja obasjava Zemljinu površinu ima u izobilju, gotovo 6.000 puta više od 15 teravata koliko prosječno čovječanstvo danas troši. Osim toga, solarna električna energija ima najveću snagu (globalno 170 W / m²) od svih obnovljivih izvora energije. Solarna energija je ekološki čista, i kod proizvodnje kao i kod upotrebe, a u razvoju su i postupci da se solarni paneli na kraju svog ciklusa recikliraju. Fotonaponski uređaji mogu raditi dugi niz godina, uz vrlo malo troškova za njihovo održavanja, nakon puštanja u rad. Tako da su nakon početne investicije, operativni troškovi održavanja solarne elektrane izuzetno niski u odnosu na postojeće izvore energije.
Solarna električne energije je ekonomski već danas puno superiornija u slučajevima gdje je transport goriva težak, skup ili nemoguć. Primjeri za to su sateliti, izolirani otoci, udaljene lokacije i oceanska plovila. Fotonaponski uređaji spojeni u lokalnu distribucijsku mrežu, mogu značajno smanjiti gubitke u prijenosu električne energije, gubici prijenosa u Americi su 1995. bili oko 7,2%. U odnosu na fosilne i [[Uranijum|nuklearne izvore energije, dosad je vrlo malo novca uloženo u istraživanja i razvoj solarnih ćelija, tako da postoji značajan prostor za napredak na tom polju.
Mane solarne energije
Ugradnja solarnih panela je skupa, iako većina proizvođača daje garanciju na svoje uređaje do čak 20 godina, ipak to skupo ulaganje pada u vodu kod prodaje kuće, - tad kupci obično ne haju za uložena sredstva za tu ugradnju, već ih interesira samo objekt.Grad Berkeley osmislio je rješenje za taj problem, oni prenose porezne olakšice uz objekt, a ne uz osobu
Solarnu električnu energiju nije moguće proizvoditi noću, a niti za oblačnog vremena, kad efikasnost radikalno pada. Zbog tog je za takav sistem potrebno imati akomulatore za skladištenje rezervne energije ili neki drugi alternativni izvor energije.
Proizvodnja solarne električne energije ovisi o količini sunčeva svijetla na određenoj lokaciji (insolaciji). Prosječna dnevna proizvodnja ravnog solornog kolektora, na geografskoj širini Amerike je 3-7 kW h/m² i u prosjeku je niža nego u Evropi.
Antwerpen
Antwerpen - nizozemski (francuski: Anvers) je grad i općina u Belgiji, u kome u užem centru živi 529,417 stanovnika.
Metropolitanski Antwerpen ima 1,052,622 stanovnika, i to vrlo raznolikog porijekla, iz čak 168 nacija. Po podacima iz 2010. oko 39% stanovnika toga grada potječe od migranata. Najveća grupa (15,005) potječe iz Nizozemske, slijedi ih ona iz Maroka sa 12,450 pripadnika, zatim Poljske 7,259, Turske 4,603 i Španjolske 2,959. Uz to veće su zajednice migranata iz Portugala, Francuske, Ujedinjenog Kraljevstva i Indije. thumb|right|300px| Centralni [[trg (Grote Markt-Velika tržnica)]] Većina stanovnika su katolici, a ima dosta protestanata. U gradu živi i značajna denominacija Ortodoksnih židova (oko 15,000 pripadnika) i poprilična zajednica Armenske apostolske crkve i Džainista. Dobar dio stanovnika (i sve veći) su ateisti.
Geografske karakteristike
thumb|left|240px| [[Gradska vijećnica|vijećnica]] thumb|left|240px| [[Katedrala]] thumb|left|240px| Pogled na dio [[luka|luke]]
Antwerpen leži na rijeci Scheldt, udaljen oko 88 km od Sjevernog mora, ona zajedno sa Meuseom i Rajnom, formira velik estuarij i odličnu prirodnu luku u Zapadnoj Evropi, u kojoj je Antwerpen bitan dio. Lučke instalacije Antwerpena naročito su proširene nakon Drugog svjetskog rata. Dugi niz godina ova ekspanzija se odvijala samo na desnoj obali Scheldte, ali počevši od 1970-ih ubrzano se gradi i na lijevoj obali.
Opis grada
Historijski centar Antwerpena leži na desnoj (sjeveroistočnoj) obali Scheldte, na prostranoj aluvijalnoj ravnici. Počevši od 1923. grad se počeo širiti i na teritorij na lijevoj (jugozapadnoj) obali. Kooptiranjem sela na desnoj obali sjeverno od Antwerpena u periodu 1929.-1958. grad je proširio teritorij sve do nizozemske granice. Tako da danas površina Antwerpena iznosi 205 km², što je enormno u usporedbi sa 18 km² iz 1983. Taj proces se nastavlja pa su brojna rubna naselja izgubila svoj ruralni karakter i narasla brojem stanovnika, jer se u njih doseljava sve više stanovnika iz centra.
Sve do 1859. Antwerpen je bio okružen bedemima iz 16. vijeka, koji su srušeni u drugoj polovici 19. vijeka, da naprave mjesto širokim bulevarima. Oni su nakon Drugog svjetskog rata zamijenjeni sistemom obilaznica, povezanih sa mrežom nacionalnih i međunarodnih autoputa. Nekoliko tunela povezuje desnu sa lijevom obalom, na kojoj je nakon rata podignuto dosta stambenih i industrijskih zona. Centar grada i nadalje je na desnoj obali, on se proteže od Centralne željezničke stanice prema zapadu duž ulicaa Keyserlei i Meir do starog grada i terasaste desne obale Scheldte.
San Pedro Viejo (razvrstavanje)
San Pedro Viejo ima više značenja:
Antwerpen
Opis grada
Najveći dio Antwerpena zapravo je namjenjen luci, to su velika jezera sa gatovima i čitava mreža kanala, cesta, pruga do njih. Na račun tog širenja nestala su brojna sela. ustave povezuju taj kompleks na desnoj obali sa plimnom rijekom Scheldte. Prva ustava Kattendijk podignuta je 1860., a ustava Berendrecht iz 1988. bila je sa svojih 500 metara, u to vrijeme najveća na svijetu. Luka i industrijski objekti na lijevoj obali imaju pristup do Scheldte preko ustave Kallo.
Historija
Antwerpen je niknuo kao galsko-rimsko naselje tokom 2 i 3. vijeka. Nakon Velike seobe naroda u 4. i 5. vijeku, taj kraj naselili su germanizirali Franci (ili Frizi), koji su mu dali današnje ime, koje je sintagma od germanskog prefiksa - anda=protiv i imenice izvedene od glagola werpen=baciti, što ukazuje da se vjerojatno radilo o utvrdi, prethodnici zamka iz 9. vijeka - Steen.
Antwerpen se vjerojatno razvio iz dvije jezgre, južne zvane Chanelaus–Caloes–Callo i nešto mlađe sjeverne nikle pored zamka Steena, koja je vremenom postala važnija. Kršćanstvo je zahvatilo taj kraj u 7. vijeku, a u 9. vijeku on je postao markgrofovija Svetog Rimskog Carstva. Zamak Steena služio je kao prijestolnica te markgrofovije, pa je 1124. tu preseljen i religijski život.
Smješten relativno daleko u unutrašnjosti na dubokoj desnoj obali Scheldte, Antwerpen je bio predodređen da postane trgovačko- pomorski centar, što se i dogodilo tokom 13. vijeka. Krajem 13. i početkom 14. vijeka brabantske vojvode koje su tad vladale gradom, dale su engleskim, venecijanskim i đenoveškim trgovcima brojne privilegije. Tako je Antwerpen izrastao u jedan od vodećih gradova tog vojvodstva, uz Leuven, Bruxelles i 's-Hertogenbosch. Od prvog kvatrala 14. vijeka počeli su cvjetati i antwerpenski sajmovi koji su u to vrijeme bili motor razvoja grada.
Antwerpen je uspio tokom 15. vijeka postati nasljednik Bruggesa u Flandriji, koji je dotad bio trgovačka metropola Zapadne Evrope. Potkraj 15. vijeka, kad su gotovo svi krajevi Niskih Zemalja postali ujedinjeni bilo pod vladavinom burgundskih ili habsburgških vladara, većina trgovaca iz Bruggesa preselila je svoje sjedište u Antwerpen i zarađivala na importu roba iz tek otkrivenih portugalskih i španjolskih kolonija. Zbog tog je Antwerpen silno narastao, dok je krajem 14. vijeka imao oko 20,000 stanovnika u 16. vijeku njihov broj narastao je na gotovo 100,000.
Tad se i luka počela širiti prema sjeveru, uz nju su nikle i brojne manufakture, tkaonice i bojadisaone tekstila i svile, pivovare, šećerane. Tad se razvilo i brušenje dijamanata. Antwerpen je u to vrijeme postao i financijski centar, burza je otvorena 1531., prije londonske i amsterdamske, tu koncentraciju bogatsva pratila je i kultura, procvjetalo je slikarstvo i štampanje knjiga.
Bankrot Španjolske i Portugala, zajedno sa sukobom između katolika i protestanata koji je uslijedio početkom 16. vijeka, doveo je do ekonomske krize i Nizozemske revolucije u koji se i Antwerpen uključio, kao jedan od centara protestanske pobune. Zbog tog ga je 1585. zauzeo Alessandro Farnese, generalni guverner Španjolske Nizozemske. Njegove represivne mjere natjerale su mnoge da se isele, tako se u periodu 1585.-1589. broj stanovnika se smanjio od 80,000 na 42,000. Izlaz iz Scheldte na more, zatvorila je Nizozemska Republika koja je ratovala sa Španjolske kraljem Felipeom II. Ti prognanici djelomično su zaslužni za ekplozivni ekonomski rast Amsterdama u 17. vijeku, kao i Hamburga i Frankfurta na Majni u nešto manoj mjeri.
San Pedro, Granja (razvrstavanje)
San Pedro, Granja ima više značenja:
Antwerpen
Historija
I pored tog Antwerpen nije potpuno propao, jer je ostao dinamičan ekonomski centar Španjolske Nizozemske, a kasnije u 18. vijeku - Austrijske Nizozemske. Umjetnost je i nadalje cvjetala u djelima Rubensa, Van Dycka i Jordaensa. Okupacija Prve Francuske Republike 1792., nije bila ni toliko loša jer je plovidba Scheldtom ponovno postala slobodna, pa je luka živnula. Rast trgovačke aktivnosti nastavio se i za Ujedinjene Kraljevine Nizozemske (1815-30.), i još više od kad je Belgija postala nezavisna.
Voineasa (razvrstavanje)
Voineasa ima više značenja:
Voila (razvrstavanje)
Voila ima više značenja:
Antwerpen
Antwerpen danas
Od druge polovice 19. vijeka ekspanziju luke prekinula su samo Svjetski ratovi i njemačke okupacije; čak ni Velika ekonomska kriza 1930-ih nije utjecala na rast prometa. Antwerpen je bio domaćin Olimpijskih igara 1920. Odmah nakon istjerivanja Wehrmachta 1944., gotovo netaknuta bila je ključna logistička baza Saveznika u slamanju Nacizma, iako je grad trpio bombardiranje. Nakon Drugog svjetskog rata Antwerpen, luka i njegova predgrađa ubrzano su rasli. Ekspozivni rast se desio od 1959. kad je imao 260,000 stanovnika. Ipak nije sve teklo ravnolinijski, jer je burza zatvorena 1997., a aktivnost preseljena u Bruxelles.
Espignole, Caserta
Espignole je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 423 m.
Antwerpen
Privreda
ekonomski život Antwerpena dugo je bio usko povezan sa lukom. U 16. vijeku niknule su brojne šećerane na bazi šećerne trske koja se dovozila brodovima. Prve rafinerije nafte podignute su 1920-ih i 30-ih, a ubrzo su im se pridružile i tvornice za montažu automobila. Nakon Drugog svjetskog rata industrija se brzo širila. Velike rafinerije nafte podignute su 1960-ih, zajedno sa tvornicama kemijske industrije, tako da je početkom 21. vijeka izrastao u jedan od najvećih petrokemijskih centara na svijetu.
Pored tog u gradu se proizvodi elektronička i fotografska oprema i bruse dijamanti, po kojima je Antwerpen svjetski poznat. Prema legendi, prvi dijamant izbrušen je u Antwerpenu 1476. U stvarnosti od 16. vijeka počele su nicati firme za brušenje i prodaju dijamanata, koje se danas nalaze takozvanom Dijamantnom kvartu pokraj Centralne željezničke stanice, on je međunarodni centar za obradu i prodaju dijamanata. Grad je poznat i kao centar mode. Živu privrednu aktivnost opslužuju brojne banke, osiguravajuća društva, raznorazne agencije, špediteri i logističari.
Transport
Gusta mreža željezničkih pruga i autoputa opslužuje ogromnu luku i industrijski kompleks Antwerpena. Antwerpen je Albertovim kanalom dobro integriran u golemu evropsku mrežu kanala. Aerodrom u Deurneu važan je za teretni i putnički transport. Javni transport u gradu sastoji se od mreže tramvajskih i autobusnih linija, pojedine tramvajske linije pretvorene u metroa linije.
Buhotina
Buhotina je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Ilidža koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 131 stanovnika.
Antwerpen
Zdravlje i obrazovanje
Javno zdravstvo je kao i obrazovanje - dualno, sa jedne strane u krugu državnih institucija i pararelno onih koje su u rukama Katoličke crkve, to se ogleda od vrtića do bolnica. Tako od 1965. djeluju državni Univerzitet i paralelni jezuitski institut. Uz to Antwerpen od 1663. ima Kraljevsku akademiju likovne umjetnosti a od 1898. i Flamanski kraljevski muzički konzervatorij.
Kultura
Antwerpen je poznat po Zoološkom vrtu koji je jedan od najstarijih na svijetu, a danas slovi kao jedan od najsuvremenih. On je dom Flamanske kraljevske opere i Kraljevskog nizozemskog teatra. U Antwerpenu je tokom 16. vijeka djelovao štampar i izdavač Christophe Plantin, a tokom 17. vijeka slikar Peter Paul Rubens. Njemu je posvećen muzej Rubens House, a djela se mogu i u vidjeti u Kraljevskom muzeju likovnih umjetnosti, u katedrali i mnogim drugim crkvama, kao što je crkva sv. Jakova, u kojoj je pokopan. Pored njega tu su i njegovi učenici i suradnici Jacob Jordaens, Anthony Van Dyck i Frans Snyders, čija se djela također mogu vidjeti u Kraljevskom muzeju, koji čuva ogromnu kolekciju od 15. vijeka do 20. vijeka.
Pobratimski gradovi
Antwerpen ima ugovore o partnerstvu sa slijedećim gradovima ;
C12H18N2O2
Molekulska formula C12H18N2O2 se može odnositi na:
Kauyaichits
Kauyaichits, jedna od skupina Chemehuevi Indijanaca (Kroeber i Swanton) iz južne Nevade. Richard E. Lingenfelter u Death Valley and the Amargosa, navodi ih kao mješance Šošona i Pajuta i locira u području Ash Meadowsa, koji su u planine Spring Mountains odlazili zbog žetve pinjona (piñon).
Alfred Louis Kroeber u svom  'Priručniku o Kalifornijskim Indijancima'  ne navodi lokaciju Kauyaichitsa, dok je Swantonu nepoznata.
Weibern
Vajbern je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 74 opštinska središta okruga Arvajler. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.548 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7131211.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Arvajler Vajbern se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Arvajler. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 430 metara. Površina opštine iznosi 10,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.548 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 147 stanovnika/km².
El Real (razvrstavanje)
El Real ima više značenja:
Sănduleni (razvrstavanje)
Sănduleni ima više značenja:
El Realengo (razvrstavanje)
El Realengo ima više značenja:
C12H18N4O4
Molekulska formula C12H18N4O4 se može odnositi na:
Andrew, Iowa
Endru je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 434 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 434 stanovnika, što je 26 (5,7%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sălățig (razvrstavanje)
Sălățig ima više značenja:
Otac i neki važni ljudi
Otac i neki važni ljudi je jugoslavenska TV drama u produkciji TV Sarajevo emitirana 1973. godine. Režirao ju je Sulejman Kupusović a scenario je napisao Milenko Vučetić.
San Quintín (razvrstavanje)
San Quintín ima više značenja:
Pizzoli, Bergamo
Pizzoli je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 724 m.
Mokwats
Spominje ih Alfred Louis Kroeber u  'Priručniku o kalifornijskim Indijancima' . Nakon rata sa Mohavama (1867), skupine Chemehueva preseljene su na Oasis of Mara.
Gennevilliers
Gennevilliers je grad u Francuskoj u regionu Île-de-France, u departmanu Hauts-de-Seine.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 41.364.
Sangkum
Sangkum Reastr Niyum (kmerski: សង្គមរាស្ត្រនិយម; ; srpskohrvatski: "Zajednica običnih ljudi" (dosl.); "Narodna socijalistička zajednica"), poznatija samo kao Sangkum, bila je politička organizacija koju je 1955. godine osnovao tadašnji kambodžanski kralj, Norodom Sihanouk. Iako su članovi preferirali termin "pokret", Sangkum (koji je od svojih članova zahtijevao istupanje iz drugih stranaka) je u praksi funkcionirao kao politička stranka te je držao apsolutnu vlast u Kambodži od svog osnivanja do gašenja 1970. godine.
Sihanouk je formirao pokret nakon što je abdicirao u korist svog oca, Norodoma Suramarita, a sve kako bi si omogućio aktivno sudjelovanje u državnoj politici. Sangkum je inicijalno okupljao četiri desničarske, monarhističke stranke, među kojima su bile i Liberalna stranka te Lon Nolova Kmerska obnova. Cilj Sangkuma bio je svrgnuti Demokratsku stranku s čelne pozicije i omogućiti princu Sihanouku kontrolu nad državnom politikom.
Iako je pokret nominalno zagovarao tzv. "kmerski socijalizam", u stvarnosti, ideološka podloga pokreta nije imala gotovo nikakve veze ni s marksizmom, ni s anglosaksonskom varijantom skrbničkog socijalizma. Sangkum je u suštini bila konzervativna organizacija koja je propagirala monarhizam i nacionalizam te je svoje članstvo okupljala upravo na toj platformi. Njezin "budistički socijalizam", kako je funkcionirala u praksi, zapravo je samo bila nominalna poveznica sa socijalizmom, dok je stranka isticala konzervativne društvene i vjerske ideje. S druge strane, ekonomski program stranke bio je izrazito socijalistički u prirodi, uz strogu državnu kontrolu, ali se zbog korumpiranosti sustava pretvorio u tzv. "ortački socijalizam", sličan "ortačkom kapitalizmu".
Od prvog pojavljivanja na izborima 1955. godine pa na sva tri sljedeća izborna ciklusa, Sangkum je ostvarivao uvjerljive pobjede nad oponentima, osvajajući pristom maksimalan broj mjesta u Narodnoj skupštini. Iako je pokret doista imao podršku među narodom, ostaje činjenica da su ovakvi izborni rezultati bili direktna posljedica snažne i nasilne državne represije kako nad političkim oponentima, koji su u praksi eliminirani, tako i nad biračima, koji su često bili pod nadzorom tokom glasovanja.