cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sportska dvorana Gospino polje
thumb|mini|SD Gospino polje Sportska dvorana Gospino polje, multifunkcionalna dvorana u Dubrovniku. Izgrađena je 1981. godine. Adresa joj je: Lienchensteinov put 10, 22000 Dubrovnik. Sastoji se od A dvorane (24 x 44m, 1074 m2), B dvorane (20 x 11m, 200 m2), C dvorane (10 x 11m, 120 m2), D dvorane (15 x 7m, 100 m2), teretane i 7 svlačionica. A dvorana ima tribine na koje stane oko 1500 gledatelja. Dvoranu koriste dubrovački sportski klubovi te dubrovačke srednje škole koje nemaju vlastitih dvorana za održavanje nastave tjelesne i zdravstvene kulture. Predviđena je za sljedeće sportove: rukomet, ples, odbojka, mali nogomet, košarka, džudo, badminton i atletika. U dvorani se katkada održavaju koncerti i sajmovi.
Ari, Chieti
Ari je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 482 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 290 m.
Brejdi
Brejdi se može odnositi na
Gruž
mini|300px|Pogled na naselje Gruž s vidikovca Nuncijata Gruž (tal. Gravosa) je jedan od gradskih kotara grada Dubrovnika.
Općenito
Gruž je stambeno i poslovno naselje u Dubrovniku izgrađeno u nekoliko faza od ranog 13. stoljeća i još uvijek se gradi. Sastoji se od obiteljskih kuća, stambenih zgrada i nebodera, te brojnih poslovnih zgrada.
Geografija
Gruž se, u odnosu na Stari grad, nalazi 2 km zapadno na južnim padinama brda Srđ, iznad gruškog zaljeva.
Obuhvaća predio grada od rta Kantafig na zapadu do prevlake za poluotok Lapad i Ilijine glavice na istoku, te od Jadranske turističke ceste na sjeveru do obale zaljeva pomorske luke Gruž na jugu.
Nastanak i razvoj
Gruž je bio prvo veće naselje izvan zidina starog Grada u čijem je zaljevu dubrovačka vlastela za vrijeme Dubrovačke Republike gradila svoje vile i ljetnikovce. Gradnja lijepo uređenih kuća započela je u 13. stoljeću, a ekspanziju doživjela u ranom 16. stoljeću. Razvojem grada razvijao se i Gruž pa je s vremenom postao stambeno, poslovno, industrijsko i trgovačko središte Dubrovnika u kojem je teretno-putnička luka, a u naselju je bio i željeznički kolodvor te sve dubrovačke tvornice.
Domovinski rat
Stanovnici Gruža su za vrijeme rata u Hrvatskoj odigrali veliku ulogu u obrani Dubrovnika od agresije i osvajnja juga Hrvatske, pa je tako u Gružu u svibnju 1991. godine osnovan prvi dragovoljački odred grada Dubrovnika čiji zapovjednik je bio pukovnik Krešo Klarić. Tijekom rata u potpunosti je uništena hladnjača u luci Gruž, a brojni stambeni i poslovni objekti te brodice i brodovi u Gružu i gruškoj luci su oštećeni ili u potpunosti izgorjeli.
Papa Ivan Pavao II u Dubrovniku
Dne 6. lipnja 2003. godine, tijekom pastoralnog pohoda Hrvatskoj, papa Ivan Pavao II. je, na oltaru postavljenom u gruškoj luci, proglasio blaženom Mariju Propetog Isusa Petković te nakon toga održao propovijed pred oko 50.000 vjernika iz Dubrovnika i onih pristiglih iz svih krajeva Hrvatske i BiH. U spomen na taj događaj, ulica koja vodi od Kantafiga do gruške tržnice prozvana je ulicom Pape Ivana Pavla II. U toj istoj ulici kraj crkve Sv. Križa podignut je spomenik u njegovu čast.
Stanovništvo
U gradskom kotaru Gruž trenutno živi oko 17000 stanovnika, većinom Hrvata.
Nazivi naselja
Gruž je podijeljen u nekoliko naselja:
Gospodarstvo
thumb|mini|Zgrada Atlantske plovidbe otvorena 2014. godine thumb|mini|Autobusni kolodvor Dubrovnik na Kantafigu Gruž je ekonomsko i poslovno središte grada Dubrovnika. U njemu su smještena sjedišta brojnih tvrtki; konzulat Velike Britanije; luka Gruž s vezovima za putničke trajekte, megacruisere i jahte; putničke agencije; mjenjačnice; najveća dubrovačka tržnica koju stanovnici Dubrovnika zovu Placa; robne kuće Srđ i Minčeta; prometna, lučka i pogranična policija; međunarodni granični prijelaz i carinska ispostava u luci Gruž; autobusni kolodvor; bazen vaterpolo kluba Jug; hoteli Berkeley s četiri i Petka i Adria s tri zvjezdice; perivoji s igralištima za djecu itd.
U Gružu su također bile smještene sve dubrovačke prijeratne tvornice: koje su za vrijeme i nakon Domovinskog rata zatvorene i prestale s proizvodnjom.
Promet
Gruž je s ostalim dijelovima grada povezan autobusnim linijama 1 (Pile-ACI Marina Dubrovnik), 1A (Pile-Mokošica), 1B (Pile-Nova Mokošica), 1C (Pile-Naš dom), 3 (Pile-Nuncijata), 7 (Kantafig-Opća bolnica-Dubrava Babin Kuk), 8 (Kantafig-Viktorija) prometnog poduzeća Libertas.
Nikola Živković
Nikola Živković (Smude kod Voćina, 2. XII. 1942), gimnazijski profesor, kulturni poslenik, pisac i političar.
Životopis
Nakon studija otišao je na odsluženje vojnog roka i potom se 1. IX. 1970. zaposlio u Gimnaziji Beli Manastir. Predavao je hrvatskosrpski / srpskohrvatski jezik, uz dopunu ruskog jezika, koji je naknadno apsolvirao 1974. na Katedri za ruski jezik u Novom Sadu. Od tada živi u Belom Manastiru.
Novinarski rad
Još kao student pisao je za Studentski list u Novom Sadu i kraće vrijeme za osječki Glas Slavonije. U Gimnaziji je, pored redovnog zanimanja, postao saradnik beogradskog lista Politike i s uspjehom je vodio "Školski čas", zbog čega je, zajedno s učenicima, dobio sedmodnevno nagradno putovanje u Tivat i Plaketu lista "Politika".
Stručni rad
Povremeno je pisao u hrvatskim stručnim časopisima o problemima u metodici nastave jezika. Održao je brojna predavanja na stručnim seminarima iz hrvatskosrskog / srpskohrvatskog jezika za profesore srednjih škola u Hrvatskoj. Nagrađen je značajnom nagradom Zaslužni radnik u prosvjeti.
Uredio je ili bio lektor i korektor više pjesničkih zbirki. Zapisivao je pastirske igre svoga zavičaja i ta se građa nalazi u SKD "Prosvjeti" u Zagrebu i u SANU u Beogradu. Napisao je rječnik starih riječi Voćina i uže okoline (1240 riječi), akcentovao ih i napisao po jednu rečenicu za svaku riječ onako kako se ona upotrebljavala u govornoj komunikaciji. Rječnik je rađen uz stručne konsultacije mentora s Odseka za srpski jezik SANU.
Spisateljski rad
Godine 1989. izdao je knjigu o životu Jovana Lazića "Ljubav za heroja" (71 str.), koja se u baranjskim školama čitala kao lektira. U časopisu Srpska zora (Knin, broj 1, 1990) objavio je priču "Bruder", s tematikom iz rodnog kraja.
Sam ili u koautorstvu izdao je i knjige "SDS : volja naroda" (1993) te "Istorija Srba u Baranji = The History of Serbs in Baranja : istorijsko-geografsko-politički položaj Srba u Baranji" (s Perom Matićem; 1. izdanje 1995, 2, dopunjeno izdanje 1996).
Ambrières-les-Vallées
Ambrijer le Vale je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Majen koja pripada prefekturi Majen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2903 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 74 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 38,78 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 115 metara (maksimalnoj 162 m, a minimalnoj 95 m).
Nikola Živković
Spisateljski rad
Godine 2008. izdao je u Sremskoj Mitrovici i knjigu "Mit i stvarnost sela Smude" (108 str.).
Politički rad
U vrijeme raspada bivše Jugoslavije, za vrijeme tzv. mirne reintegracije i kasnije djeluje u srpskim strankama (prvu SDS-u, a potom SDSS-u) i u srpskim organizacijama (SKD "Prosvjeta", ZVO, Društvo za srpski jezik i književnost u Hrvatskoj, Vijeće srpske nacionalne manjine Osječko-baranjske županije, Vijeće srpske nacionalne manjine u Gradu Belom Manastiru. U nekoliko saziva bio je član Gradskog vijeća Grada Belog Manastira. Od 1998. do 2005. godine bio je pomoćnik ministra za kulturu Republike Hrvatske.
Od 1. XII. 2005. je u penziji.
Članci i knjige
(U članku se govori o učenicima CUO "Bratstvo-jedinstvo" u Belom Manastiru.) (U članku se govori o učenicima CUO "Bratstvo-jedinstvo" u Belom Manastiru.)
Braunvil
Braunvil se može odnositi na
Blaženi Jakov Zadranin
Blaženi Jakov Zadranin (Zadar, oko 1400. - Bitetto, Italija, 1485.), blaženik rimokatoličke Crkve, franjevac, zaštitnik grada Bitetta.
Rođen je u Zadru oko 1400. godine. U dvadesetoj godini života stupio je u Zadru kao brat pomoćnik među franjevce opslužitelje. Godine 1438. pratio je svog franjevačkog provincijala na putu po Italiji i došavši u Bari, ostao je u toj pokrajini. Bio je određen za sakupljanje milostinje pa je mnogo putovao. Godine 1482. za vrijeme epidemije kuge, pokazao je veliku ljubav i uslužnost prema bolesnicima zaraženima kugom. Umro je u gradu Bitetto 1485. na glasu svetosti. Od 1505. javno je štovan, a 1700. službeno je proglašen blaženim. Godine 1990. završen je dijacezanski postupak za njegovu kanonizaciju i spisi su predani Kongregaciji za proglašenje svetih.
U Bitettu, čuva se njegovo neraspadnuto tijelo i mjesni je zaštitnik Bitetta. Zbog svoga porijekla, blaženi Jakov Zadranin zvan je Ilirik (Hrvat). Zadarski vjernici sve ga više otkrivaju kao svoga zagovornika. Slavi se u crkvi sv. Franje u Zadru, gdje su vjernici Bitetta 1989. donijeli njegovu sliku i relikvije.
Brunej (rijeka)
Brunej je rijeka na otoku Borneo u Jugoistočnoj Aziji, koja teče kroz Sultanat Brunej.
Hidrografija
Brunej nastaje spojem rijeka Sungai Kayal i Sungai Limau Manis. Brunej ima porječje veliko oko 765 km², koje se svo nalazi unutar Bruneja.
Bar (razvrstavanje)
Bar se može odnositi na
Quarna Sotto, Verbano-Cusio-Ossola
Quarna Sotto je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 420 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 794 m.
Natchez, Mississippi
Natčiz je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 15.792, što je 2.672 (-14,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kodi
Kodi se može odnositi na
Russells Point, Ohio
Rasels Pojnt je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.391, što je 228 (-14,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
149
Godina 149. (CXLIX) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Scipiona i Priska (ili, rjeđe, godina 902. Ab urbe condita). Oznaka 149. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Shu Han
Shu Han, ponekad poznatо i kao Kraljevstvo Shu (蜀 Shǔ) - iako se taj izraz manje koristi kako bi se izbjegla zabuna, odnosno zamjena sa starijom Državom Shu iz perioda dinastije Zhou - je naziv za jedno od Tri kraljevstva na koje se početkom 3. vijeka raspala Kina poslije sloma dinastije Han. Bila je smještena u jugozapadnom dijelu Kine, odnosno u provinciji Sečuan i okolnim područjima. Osnovano je godine 221. godine, a prema dijelu kineskih historičara predstavljala je u stvari kontinuitet, odnosno legitimnog nasljednicu bivše države, s obzirom da je njen osnivač Liu Bei bio u neposrednom srodstvu s posljednjim carevima dinastije Han. Shu Han je bila u stalnom suparništvu sa državom Cao Wei na sjeveru Kine, kao i državom Istočni Wu na istoku. Godine 263. ju je osvojila i anektirala država Cao Wei.
150-e
thumb|Antonin Pije
150-e su bile decenija koja je započela 1. januara 150. a završila 31. decembra 159.
Dešler
Dešler se može odnositi na
Brne Krnarutić
Brne Krnarutić (ili Karnarutić) zadarski je književnik i pravnik, rođen u zadarskoj plemićkoj obitelji između 1515. i 1520.
Pretpostavlja se da je pohađao latinsku građansku školu u Zadru i studij prava u Padovi. Služio je kao vojnik u mletačkoj vojsci i to kao kapetan unajmljenih hrvatskih konjanika. Poslije službe u vojsci biran je za sudca u vijeću, za govornika pred duždem i prokuratora crkava i svetiša. Bavio se i odvjetništvom.
Umro je potkraj 1572. ili početkom 1573. i nije dočekao objavljivanje svojih djela. Vazetje Sigeta grada objavljeno je u Mlecima 1584., a Ljubav i smrt Pirama i Tižbe 1586. godine.
Vazetje Sigeta grada
Vazetje Sigeta grada epski je spjev u četiri dijela, koji prikazuje bitku kod Sigeta i junačku smrt hrvatskog bana Nikole Šubića Zrinskog, legendarnog branitelja Sigeta, koji je prozvan "hrvatskim Leonidom". Svoj spjev Krnarutić posvećuje Jurju Zrinskom, sinu Nikole Šubića Zrinskog. S tim spjevom uvodi sigetsku temu u hrvatsku umjetnost.
Danbar
Danbar se može odnositi na
GNAI2
GNAI2, Guanin nukleotid-vezujući protein G(i), alfa-2 podjedinica, je protein koji je kod ljudi kodiran GNAI2 genom.
Interakcije
Za GNAI2 je bilo pokazano da formira interakcije sa GPSM2, RIC8A, Interleukin 8 receptor, alpha,  EYA2, RGS5  i MDFI.
Robert Jameson
Robert Jameson (Leith, 11. jul 1794. - Edinburgh, 19. april 1854.), bio je škotski mineralog i prirodoslovac.
Biografija
Robert Jameson bio je 50 godina profesor Univerziteta u Edinburghu, u tom periodu odgojio je generacije brojnih uspješnih naučnika.
Huang Zhong
thumb|right|Huang Zhong Huang Zhong (? -220 ) je bio kineski vojskovođa iz doba kraja Istočne dinastije Han i početka doba Tri kraljevstva, koji se istakao u službi Kraljevstva Shu. Najpoznatiji je po pobjedi u bitci na planini Dingjun, u kojoj je porazio vojskovođu Xiahou Yuana. Zbog svojih zasluga Huang Zhong je dobio status jednog od pet najboljih generala Shua, kasnije poznatih kao Pet generala tigrova.
Huang Zhong je u kineskoj popularnoj kulturi prikazivan kao ostarjeli vohskovođa sa zanosom i fizičkim sposobnostima mladog čovjeka, iako historijski izvori ne govore ništa o tome koliko je bio star u vrijeme svojih podviga. Usprkos toga, izraz Huang Zhong je u kineskom svojevrsni sinonim za starce koji ignoriraju svoju starost kako bi pomogli drugima u nevolji.
Elk Krik
Elk Krik se može odnositi na
Elgin
Elgin se može odnositi na
Fjodor Dostojevski
Fjodor Mihajlovič Dostojevski (11.11. 1821. - 9.2. 1881.) je ruski književnik poznat kao jedan od prvih predstavnika psihološkog realizma u evropskoj književnosti.
Dostojevski je u mladosti bio radikalni protivnik ruskog carskog režima te je godine 1849. uhapšen, osuđen na smrt i u trenutku lažnog pogubljenja pomilovan te poslan na dugogodišnju robiju u Sibiru. To je iskustvo s vremenom dovelo do evolucije njegovih političkih stavova od liberalizma prema konzervativizmu i odbacivanju zapadnih vrijednosti. Dostojevski je bio poznat kao patološki kockar, što je imalo bitan uticaj na njegov književni rad - bilo kao inspiracija, bilo kao poticaj na pisanje kako bi pokrio financijske gubitke.
Ukrajinsko porijeklo
Jedan od prvih poznatih predaka Fjodora Dostojevskog s očeve strane jeste Danilo Rtiščič čiji pisani trag je zabilježen 1506. u ukrajinskom poliškom selu Dostojiv (danas Bjelorusija) po kojem je Dostojevski dobio prezime. Tek se pretpostavlja da je ruski pisac s jedne strane imao tatarske korijene preko pisca Aslana Murze koji je na istočnoslavenske prostore pristigao u sklopu Zlatne Horde.
Jedna obiteljska strana Dostojevskih potom je preselila u ukrajinsku regiju Volinj gdje se po prvi puta 1570.-tih bilježi ime Fedir Dostojevski koji je radio u predstavničkoj službi prebjeglog moskovskog kneza Andreja Kurbskog. Prezime iz obitelji Dostojevskih zatim se ponovno susreće 1664. u manjem ukrajinskom mjestu Serkunj, u Volinjskoj oblasti. Također u susjednom mjestu Kličkovci gdje su jedno vrijeme obnašali dužnosti lokalnih predstavnika i zatim postali veleposjednici istog mjesta. U istom razdoblju zabilježena su imena Karla Dostojevskog i njegova sina Homera.
Godine 1775. Dostojevski su prodali posjede u Kličkovcima, a njihov potomak Grigorij Homerovič Dostojevski preselio se u mjesto Janušpolje pokraj grada Žitomira gdje je postao svećenik. Njegovi sin i unuci također su postali svećenici: sin Jan služio je u ukrajinskoj regiji Podilji, a njegovi sinovi Andrij i Mihajlo služili su u selima Skala i Vijtivci (Vinička oblast).
Djed ruskog pisca Andrij Dostojevski također je bio svećenik u razdoblju od 1782. do 1820. godine. Njegova ljubav prema Ukrajini isticala se prije svega u njegovom ukrajinskom rukopisu. Nakon njega Vijtivcima je upravljao njegov sin Lev (1820.-1829.), a drugi sin Mihajlo (inače otac ruskog pisca) pohađao je školu u Šargorodskom sjemeništu (Vinička oblast) gdje je kao jedan od najboljih studenata poslan na Medicinsku akademiju u Moskvu. Mihajlo Dostojevski nakon završenog studija postao je jedan od najboljih liječnika u moskovskoj Marijinskoj bolnici za siromašne.
Danas se u ukrajinskom mjestu Kaljnik mogu naći grobovi iz obitelji ruskog pisca Fjodora Dostojevskog. Također je poznato da u gradovima Kijevu, Odesi, Makijvci i Vinnicji žive rođaci Fjodora Dostojevskog, a neki od njih ne nose njegovo prezime. U mjestu Vijtivci otvoren je muzej Fjodora Dostojevskog u kojem je predstavljena njegova povezanost sa ukrajinskom kulturom, ukrajinskim društvenim razmišljanjima i samom Ukrajinom.
Mladost i književni počeci
250px|thumb|left|Rodilište u kojem je rođen Fjodor Dostojevski
Prijelom: Katorga i Sibir
Prijelom u životu Dostojevskoga dolazi 1849., nakon zabrane kluba "Petraševaca", uhićenja te sadističke farse što ju je izvela carska policija: autor i njegovi drugovi u zoru su izvedeni na inscenirano strijeljanje, i dok su očekivali egzekuciju pred strjeljačkim strojem, došla je "carska pomilovnica" kojom su, tobože, pomilovani i osuđeni na sibirsku robiju i progonstvo. U stvari, caristički autoriteti nisu ni mislili strijeljati zbunjene petraševce, nego se radilo jedino o iživljavanju nad nemoćnim ljudima. Na robiji Dostojevski proživljava ideološku preobrazbu (o kojoj postoje različita mišljenja). Iz suprotstavljenih je stavova dosta vidljivo da je Dostojevski i prije robije naginjao kršćanskom misticizmu, te da njegov utopijski socijalizam nije slijedio materijalističke doktrine poput Feuerbachove, nego iz idealističkih nazora Fouriera i Schillera - shvaćanja koja je kasnije ismijavao, no koja nisu prestala biti središtem njegovih opsesija. Novo u svjetonazoru Dostojevskoga nakon sibirske katorge jest glorifikacija carizma, ruskoga pravoslavlja i nacionalizma, te općenito protuzapadnih stavova u kojima se Dostojevski približio slavjanofilima, no nikad potpuno. Pisac je četiri godine robijao, a nakon toga morao je četiri godine služiti kao običan vojnik u surovim uvjetima zabačenih krajeva azijske Rusije.
Povratak iz zemlje mrtvih
thumb|left|200px|Dostojevski nakon povratka iz egzila Nakon povratka u Petrograd Dostojevski objavljuje «Zapise iz mrtvoga doma» (1860.-1862.), fikcionalizirani opis vlastita robovanja, pun realističkih prikaza supatnika-robijaša. Ta knjiga ostvaruje velik uspjeh i donosi autoru djelomičnu carevu rehabilitaciju. No, nesređene obiteljske prilike (prvi brak s histeričnom udovicom koja je bolovala i umrla od tuberkuloze), kao i osobna ljudska drama (pojačavanje simptoma epilepsije, kockarska strast koja ubrzo prelazi u opsesiju, smrt brata Mihajla s kojim je zajednički uređivao novine, kojemu je nakon toga morao uzdržavati brojnu obitelj), dovode Dostojevskoga u tešku situaciju koja je djelomično usporila njegovo stvaralaštvo - primjer je roman «Poniženi i uvrijeđeni» (1861) koji, unatoč za pisca "reprezentativnom" naslovu, zaostaje za većinom njegovih prijašnjih, a kamoli budućih djela.
Da bi pobjegao pred vjerovnicima, autor odlazi na putovanje u Europu (1862.), kada boravi u Njemačkoj, Francuskoj, Italiji i Engleskoj. U Londonu posjećuje Hercena i Bakunjina. Tijekom 1860-ih u još je nekoliko navrata posjetio Europu, ovaj puta s drugom ženom, Anom Snjitkinom, koja mu je donijela obiteljski mir i sreću, postala majkom njegove djece (u Rusiji još žive direktni potomci Dostojevskoga, i to u bijednim materijalnim okolnostima u koje su ih bacili komunistički totalitarizam i posljedice kapitalizma nakon raspada SSSR-a) te ga odvikla od kockarske ovisnosti.
Veliko kreativno razdoblje
250px|thumb|Izvadak iz Braće Karamazovih Godine 1864. Dostojevski objelodanjuje briljantne «Zapise iz podzemlja» - jedan od najintenzivnijih ispovjednih kratkih romana, preteču sličnih djela Camusa, Krleže, Celinea ili Andrejeva. U njemu je pisac primijenio niz postupaka u kojima je inovirao prozu i postavio obrazac svojih budućih velikih romana: ideološki obračun s utopijskim i općenito "humanističkim" stereotipima, niz esejističkih poglavlja koja su esencijalno dramatizirani sokratovski dijalozi vođeni u atmosferi nabijenoj strastima i skandalima; žurnalistički stil kojemu je jedina svrha funkcionalnost u priopćavanju autorove vizije, a ne estetski doživljaj; psihološku tipologiju koja obuhvaća najčešće krotke i ponizne kršćane (Sonja Marmeladova, Aljoša Karamazov, knez Miškin), nihilističke cinike (Svidrigajlov, Nikolaj Stavrogin), radikalne intelektualce u borbi protiv svih općeprihvaćenih vrijednosti ili "religiozne ateiste" (Rodion Raskoljnikov, Ivan Karamazov, Kirilov), djecu iz "slučajnih obitelji" i ljude kojima je povrijeđeno dostojanstvo (junak romana «Mladić», «Zapisi iz podzemlja»). Dostojevski je razvio tehniku struje svijesti davno prije no što je postala popularna u angloameričkom romanu 20. st. (primjer je dulja pripovijest «Krotka»), sažeo je radnju u svega nekoliko dana («Idiot») ili sati, dajući vremenski presjek u svijesti naratora («Krotka»), te stvorio istinski "polifoni roman" (kako ga je nazvao istaknuti ruski teoretik Mihail Bahtin) u kojemu mnogoglasje ideološke i vjerskofilozofske borbe koja razdire protagoniste nalazi izraz kako u interioriziranim svijestima, tako u dramski nabijenim dijalozima.
Većina je romana Dostojevskoga smještena u tmurno ozračje velegradskoga podzemlja, sa središtem oko uzbudljivih događaja baštinjenih iz trivijalnoga romana i crnih kronika (ubojstvo, očeubojstvo, zločin, krađa, skandali razne vrste) i vrti se oko za čovječanstvo "prokletih pitanja": naravi zla, ljudske patnje, smrtnosti i besmrtnosti, postojanja i nepostojanja Boga, slobode i odgovornosti, sudbine Rusije i Zapada. Kako su primijetili neki kritici - Dostojevski je bitno spiritualni autor, te je njegova karakterizacija čovjeka kao "srca u kojem se bore Bog i Sotona, a zalog je ljudski život" možda i primjeren opis njegova vlastita stvaralaštva. U tipologiji junaka koju je naveo Northrop Frye u knjizi «Anatomija kritike», književni se likovi kreću od nadzemaljskih bogova i polubogova (najčešće mitske i religijske priče) do običnih ljudi (realistički roman) i, u čitateljevom diskurzu, inferiornih pojedinaca koji su ispod razine vrijednosti prosječnih ljudi. Paskalovskim rječnikom, čovjek je biće niže od anđela. No, likovi Dostojevskog su često i niže od običnih ljudi, katkad upravo animalni, ali u trenutcima ekstaze dosežu i prelaze razinu anđela, pa je ta dvostruka optika jedna od tajni uzbudljivosti djela Dostojevskoga: istodobno niže od životinje i više od anđela, njegovi arhetipski raskoljeni junaci zrače duhovnom vitalnošću koja je temelj metafizičke i spiritualne naravi. thumb|left|250px|Dostojevski [[1872.]] U velike romane Dostojevskoga obično se broje sljedeća djela: «Zločin i kazna» (1866.), njegovo tehnički najsavršenije djelo, o ideološki motiviranom ubojstvu sa središnjim likom Rodionom Raskoljnikovim, prototipom Nietzscheova nadčovjeka; «Idiot» (1868.), u kojem je Dostojevski dao kristoliki lik kneza Miškina, kao i realistički implicitni komentar o propasti neuvjetovanoga dobra u sekularnom svijetu; «Bjesovi»/»Demoni»/»Zli dusi» (1872.), «najdostojevskijevski» roman o grupi nihilističkih revolucionara, djelo metafizičkoga nimbusa u ruhu političkoga romana; «Mladić»/»Žutokljunac» (1875.), rusku inačicu njemačkoga odgojnoga romana, koji karakteristično vrije kaotičnim događajima i ne vodi, poput Bildungsromana ni u kakvu sređenu građansku egzistenciju; te posljednje, najopsežnije i najveće djelo, «Braća Karamazovi» (1881.), formalno o patricidu u obitelji s ocem i trojicom braće, no romanom u kojem je pisac sumirao sve svoje opsesivne teme, i za koji se može reći je pobijeđeno porukom nade u uskrsnuće i vječni život kojom «Braća Karamazovi» i završavaju.
Smrt i apoteoza
thumb|200px|Grob Fjodora Dostojevskog Dostojevski je umro 1881., iznenada, nakon krvarenja uzrokovanoga epileptičnim napadajem. Život mu je u posljednjim godinama bio sređen, i može se reći da se oslobodio materijalne oskudice i nevolja koje su ga pratile veći dio života. Kanio je napisati ostatak «Braće Karamazova» (koji su zamišljeni kao dio trilogije ili čak tetralogije), no sudbina ga je omela u naumu. Priređen mu je veličanstveni pogreb u kojem je, po procjenama policije, sudjelovalo i 100.000 ljudi, mahom studentske omladine, a sam se pogreb pretvorio u demonstracije protiv carizma - unatoč piščevu dvosmislenom stavu prema cijelom pitanju, kao i poluslužbene "kanonizacije" Dostojevskoga od strane carističkoga režima.
Fjodor Dostojevski pripada najužem krugu svjetskih vrhunskih pisaca, poput Dantea, Shakespearea, Tolstoja, Cervantesa, Prousta i još nekolicine autora. Njegov je utjecaj na svjetsku književnost neizmjeran - od Leonida Andrejeva do Hermanna Hessea, od Williama Faulknera do Franza Kafke, od Marcela Prousta do Gabriela Garcie Marqueza. Rijetko je koji moderni pisac izbjegao njegovoj sjeni (pa i oni koji su se bunili protiv Dostojevskog, kao Miroslav Krleža i Joseph Conrad), a posebno mu duguju pokreti ekpresionizma i egzistencijalizma.
Sva su narativna djela Dostojevskoga prevedena na hrvatski u više navrata, te je izašlo nekoliko izdanja njegovih izabranih djela. Od publicističkih radova, koji čine manje vrijedan dio njegova opusa, preveden je samo dio.
Lambert I od Spoleta
Lambert I (? - 880) bio je vojvoda i markgrof (dux et marchio) Spoleta u dva navrata - od 859. do 871. te od 876. do smrti.
U prvoj godini vladavine se istakao u borbi protiv Saracena, kada je zajedno sa nekoliko lokalnih feudalaca zapriječio put Sawdanu, emiru Barija natrag u Bari, nakon što su saracenske trupe pljačkale Kapuu i Lavorno. U aprilu 860. je zajedno sa Hildebertom, grofom od Camerinoa, digao ustanak protiv cara Louisa II. Kada se suočio sa protivofenzivom carskih trupa, pobjegaoje prvo u Marsi, potom u Benevento, gdje je našao utočište kod princa Adelchisa. Louis je svejedno uspio opkoliti grad; opsada je završena kada su se Lambert i Adelchis zakleli na vjernost caru, a na što im je on udijelio amnestiju. Pobunjeni Hildebert je, međutim, pobjegao u Bari.
Odnosi između Lamberta i cara su postali tako dobri da je godine 866. Louis u vrijeme rata protiv pobunjenog grofa-biskupa Landulfa II, Lambertu povjerio vlast nad kapuanskom grofovijom odnosno nastavak opsade. Upravo u tom trenutku je Vojvodstvo doživjelo svojih teritorijalni maksimum. Lambert, međutim, nije dovršio zauzimanje Kapue. Napustio je opsadu i sa trupama otišao u Rim, nastojeći iskoristiti izbor Hadrijana II za papu 13. novembra 867. Upravo mjesec dana kasnije, odnosno u trenutku Hadrijanove krunidbe, Lambertove trupe su iskoristile ceremoniju da iznenada napadnu i opljačkaju grad. Zbog tog je postupka Lambert smjesta ekskomunikaciran, a car, koji je sebe smatrao papinskim zaštitnikom, se počeo okretati protiv njega.
Nakon što je car zauzeo Bari, Lambert je godine 871. sklopio savez sa Guaiferom od Salerna, Sergijem II od Napulja i Adelchisom od Beneventa, te digao ustanak protiv cara. Ustanak je ispočetka bio uspješan, te je Adelchis čak uspio zarobiti cara. Međutim, upravo u tom trenutku su Saraceni doveli pojačanja i napali Salerno. Suočen s novom opasnošću koja je zahtjevala pomioć carskih tropa, Adelchis je smjesta pustio cara iz zarobljeništva dok se Lambert nalazio u Beneventu. Oslobođeni car je, pak, iskoristio priliku da formalno smijeni Lamberta s mjesta vojvode; u Spoleto je vladati došao Suppo III, rođak njegove supruge Engelberge.
Lambert je nakon toga bio u egzilu u Beneventu. Godine 873. je Louis, nakon što je od pape ishodio oslobađanje od zakletve Adelchisu temeljem koje je oslobođen, pokrenuo pohod na Benevento. Opsada grada, međutim, nije donijela rezultata sve do Louisove smrti.
Kada je novim carem postao Karlo Ćelavi, dao je Lamberta u februaru ili junu 876. vratiti na mjesto vojvode. Istovremeno je Lambertovog mlađeg brata Guida imenovao za markgrofa Camerinoa, a sa zadatkom da čuva papu. Karlo je primorao Lamberta da papi 16. jula 876. preda dio teritorija svog vojvodstva.
Lambert se u međuvremenu ponovno vratio Kapui koju je nastojao osvojiti. Godine 880. za vrijeme opsade je umro. Naslijedio je sin Guido II. Njegov brat Guido je, pak, postao kralj Italije i rimsko-njemački car, isto kao nećak i imenjak Lambert II. Fulk, nadbiksup Rheimsa je često upozoravao Lamberta II da ne slijedi primjer svog strica i imenjaka.
Castelverde, Latina
Castelverde je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 348 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Elm Krik
Elm Krik se može odnositi na
Križ na Srđu
thumb|200px|Križ na [[Srđu]] Križ na Srđu dao je 1935. godine podići biskup dubrovački Josip Marija Carević kao spomen na 1900 godina od Kristovog raspeća. Postavljen je i blagoslovljen 10. lipnja 1935. godine, a srušen u Domovinskom ratu 6. prosinca 1991. godine. Nakon nekoliko dana branitelji Srđa su od nekoliko dasaka napravili drveni križ, kao znak da su još uvijek na Srđu. Zahvaljujući dubrovačkom biskupu Želimiru Puljiću križ je obnovljen 12. listopada 1997. godine. Obnovljeni križ blagoslovio je hrvatski kardinal Franjo Kuharić. Ostatke srušenog križa blagoslovio je 2003. godine na misi u Gružu papa Ivan Pavao II. nakon čega su ugrađeni u nove crkve i oltarte u dubrovačkoj biskupiji.
Andrija (zadarski graditelj)
Andrija (Zadar, 12. stoljeće, hrvatski graditelj).
Križ na Srđu
Svake se godine pred Uskrs i Dan dubrovačkih branitelja održava Križni put na Srđ.
Andrija (zadarski graditelj)
Jedan od prvih poznatih zadarskih graditelja. Djelovao je krajem 12. stoljeća.
Literatura
Cvito Fisković: Zadarski srednjovječni majstori, MH, Split, 1959.
Evanđelje po Petru
Evanđelje po Petru (κατά Πέτρον ευαγγέλιον, ), nazivano i Petrovo evanđelje, je jedno od ne-kanonskih evanđelja koje su Crkveni oci odbacili kao apokrifna. Napisano najkasnije u drugoj polovici 2. vijeka.
Elkhorn
Elkhorn se može odnositi na
Evanđelje po Petru
Bilo je jedno od prvih nekanonskih evanđelja koje je ponovno pronađeno, očuvano u suhom pijesku Egipta. Glavno težište Evanđelja po Petru je pasija, a značajno je da se u njemu odgovornost za razapinjanje Isusa svaljuje na Heroda Antipu umjesto Poncija Pilata.
Povest
Evanđelje po Petru pominje Origen u svojim Tumačenjima Matejevog evanđelja (X, 17). Justin Filosof (103.–166. g.) u svojoj ‘Prvoj Apologiji’ pokazuje da poznaje dati izveštaj, ili njegov izvor (XXXV, 6; cp.: ‘Evanđelje po Petru’, 3:6) – Episkop Serapion Antiohijski obratio se oko 200. g. područnoj crkvi u Rosku (Kelesirija), napominjući im da ne koriste na bogosluženjima 'Evanđelje po Petru', pošto je saznao da ga oni bogoslužbeno potrebljavaju. Eusebije citira Serapionove reči o tom spisu:
Teodoret Kirski (393.–457. g.) pišući o nazarenima kaže:
495. godine osuđeno je kao neprihvatljivo štivo od strane rimskog pape Gelasija I, u njegovom Decretum Gelasianum (Decretum Gelasianum de libris recipiendis et non recipiendis).
Godine 1886. u Gornjem Egiptu, u monaškoj grobnici iz VIII - IX veka, francuski arheolog Urbain Bouriant je otkrio važan fragmenat Evanđelja po Petru, u kojem se nalazi izvještaj o Isusovoj muci, smrti, sahrani i uskrsnuću. Rukopis potiče iz VIII-IX stoleća, a pored Evanđelja po Petru u njemu se nalaze i delovi ‘Otkrivenja po Petru’ i ‘Enohove knjige’. Prvo izdanje Petrovog Evanđelja je: „Memoires publics par les membres de la mission archeologique francaise au Caire", Paris, 1892.
Charlie Wilson's War
Film je bio nominovan za pet Zlatnih globusa, ali nije dobio ni jedan. Filip Simor Hofman je bio nominovan za Oskar za najboljeg sporednog glumca, ali je izgubio od Havijera Bardema.
Evanđelje po Petru
Sadržaj
Poznati deo Evanđelja po Petru govori o Isusovom stradanju, pogrebu i vaskrsenju, te se tvrdi da odluku o pogubljenju nije doneo rimski namesnik Pilat nego jevrejski kralj Herod. ‘Evanđelje po Petru’ opisuje kako pri raspeću nastupa velika tama da ljudi po Gradu idu sa upaljenim svetiljkama. Čak i jevrejski sveštenici i starešine shvataju kakvo su zlo doneli sami sebi, te udarajući po grudima, govore: »Jao našim gresima! Sud i propast Jerusalima se približio.« (Prg. 25) Rimski kenturion koji je predvodio utvrđivanje Isusovog groba brojnom stražom, i rimskom i judejskom, nosi ime Petronius. Vrt i grobnica u kojima je Isus položen pripada Josipu iz Arimateje.
Charlie Wilson's War
Film je uglavnom imao dobre kritike, ali je izazvao kontroverze zbog optužbi za istorijski revizionizam, bilo u pokušaju da Vilson pobedu u ratu pripiše sebi, bilo da se "opere" za njene posledice u obliku stvaranja al Kaede i napada 11. septembra. U Rusiji, iako su prava otkupljena, film nikada nije bio prikazan, a za što se kao razlog navodi rusofobija, odnosno prikaz Crvene armije i uopšte Rusa kao horde krvoločnih monstruma.
Ruaz, Belluno
Ruaz je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1363 m.
Evanđelje po Petru
Sadržaj
I sam Pilat, pod utiskom neviđenog čuda, priznaje da je Isus Sin Božiji. Iznenađeni judejski sveštenici iznose da im je bolje pred Bogom odgovarati za najteži zločin nego da padnu u ruke vlastitog rogoborućeg naroda koji bi ih kamenovao (prgg. 48-49).
Elirija
Elirija se može odnositi na
Evanđelje po Petru
Sadržaj
Origen kaže da neki na temelju tog Evanđelja tvrde da su »braća Isusova« bili Josipovi sinovi iz njegova prvoga braka.
Charlie Wilson's War
Radnja
Teksaški kongresmen Čarli Vilson se udružuje sa ženom iz hjustonskog visokog društva i agentom Centralne obaveštajne agencije, kako bi sproveli jednu tajnu operaciju. Ta žena je bila Džoana Hering, njegova prijateljica i ljubavnica, i najbogatija žena u Teksasu. Ona ga podstiče da mudžahedinima obezbedi oružje i sredstva kako bi isterali sovjetskog agresora iz Avganistana.
Evanđelje po Petru
Analiza
Šagi-Bunić smatra da se u djelu "osjeća lagani dah doketizma."
Grand Champion
Grand Champion (doslovno: Veliki šampion) je američki film za djecu snimljen 2002. godine u režiji Barryja Tubba, koji je i napisao scenario. Protagonist je dječak po imenu Buddy koji od svog teleta po imenu "Hokey" želi napraviti šampiona. U filmu se u jednoj od svojih prvih uloga pojavljuje Emma Roberts, a među glumcima je i njena tetka Julia Roberts.
Zhu Jun (dinastija Han)
Zhu Jun (149–195), kurtoazno ime Gongwei (公伟), bio je kineski velikodostojnik i vojskovođa u službi dinastije Han. Najpoznatiji je kao lik u znamenitom historijskom romanu Romansa Tri kraljevstva gdje mu je autor Luo Guanzhong pripisao mnoga djela koje u stvarnosti nije počinio.
Zhu Jun je poznat po nizu vojnih pobjeda protiv pobunjenika u doba slabljenja dinastije, od čega se ističu one koje je (uz pomoć Liu Beija i njegove braće) postigao nad Zhang Baom, jednom od trojice vođa Žutih turbana. Zbog tih zasluga je unaprijeđen u Generala leteće konjice, druge po važnosti vojni položaj iza regenta maršala He Jina, ali je 189. smijenjen radi spletki korumpiranih eunuha na carskom dvoru.
Bio je poznat kao prijatelj Sun Jiana koga je preporučio za službu na dvoru. Godine 195. se razbolio i umro.
Haymarket, Virginia
Hejmarket (Virdžinija) je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.782 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.782 stanovnika, što je 903 (102,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
Aubenasson
Ubenason je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Di.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 30 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,69 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 226 metara (maksimalnoj 1.127 m, a minimalnoj 224 m).
Vladan Alanović
Vladan Alanović (Zadar, 3. srpnja 1967.), hrvatski košarkaš, bivši reprezentativac.
Igrao je na položaju beka, na mjestu organizatora igre. Profesionalno je igrao od 1981. do 2001.
Kao član reprezentacije 1992. godine dobitnik je Državne nagrade za šport "Franjo Bučar".
Klupska karijera
U karijeri je igrao za KK Zadar, KK Jugoplastiku, KK Cibonu, Novi Zagreb, Tofas, Turk Telekom(Turska), Murcia (Španjolska), CSKA (Rusija), Slask (Poljska).
Fols Siti
Fols Siti se može odnositi na
Vladan Alanović
Reprezentativna karijera
Za reprezentaciju Hrvatske nastupao je od 1992. do 1997.; osvojio je srebrnu medalju na Olimpijadi 1992. u Barceloni, brončanu medalju na SP 1994. u Torontu, te nastupio na EP 1993. i 1995.
Farnam
Farnam se može odnositi na
Endikot
Endikot se može odnositi na
Alberico I od Spoleta
Alberico I (Alberik; ? - 922/925) bio je langobardski vojvoda Spoleta od 897/898. do smrti, najpoznatiji po dominaciji nad Rimom i papama u prve dvije decenije 10. vijeka.
Prvi put se spominje kao paž na dvoru franačkog vojvode Guida III od Spoleta, koji je kasnije postao sveti rimski car. Na njegovoj se strani borio u bitci na Trebiji 889. Međutim, godine 897/98. je mučki ubio njegovog sina ili nećaka Guida IV te preuzeo Vojvodstvo Spoleto.
Zahvaljujući tome što se istakao u odbijanju mađarskih napada na Italiju, kralj Berengar I od Italije mu je 899/900. priznao titulu vojvode. Alberico se potom pokazao kao vješt diplomat, koji je izgradio dobre odnose sa svojim susjedima. Sa markgrofom Adalbertom II od Toskane je sklopio savez protiv pape Sergija III te čak 907. prepriječio put Berengaru u Rim na njegovu carsku krunidbu.
Najvažniji je, međutim, bio savez sa Teofilaktom I, grofom od Tuskuluma čiji će klan Tusculani dominirati papinstvom sljedećih vijek i pol. Savez je potvrdio ženidbom za njegovu kćer Maroziju, a Alberico je dobio titulu patricius Romanorum. Godine 915. je sudjelovao u znamenitoj bitci kod Garigliana kao jedan od komandanta kršćanske vojske koja je razbila Saracene. Godine 917. je imenovan "konzulom Rimljana".
Grešam
Grešam se može odnositi na
Alberico I od Spoleta
Sa Marozijom je imao tri sina: Alberica II koji je kasnije dominirao Rimom; Constantinoa (umro iza 945), biskupa Sergija od Nepija (umro prije 963). Neki izvori da mu je četvrti sin bio papa Ivan XI (dok drugi navode da je Ivan XI nezakoniti sin pape Sergija III).
Hansa-Brandenburg C.I
mini|desno|300px|Čehoslovački avion Aero Ae-01 licenca Hanza-Brandenburg B.I mini|desno|300px|Avion Hanza-Brandenburg C.I mini|desno|300px|Avion Hanza-Brandenburg C.I proizvodnje UFAG iz Budimpešte thumb|Motor Mercedes D II ugrađen na avione Hanza-Brandenburg Hanza Brandenburg C.I je serija borbenih nemačkih aviona iz Prvog svetskog rata koje je proizvodila firma Hanza Brandenburg  iz Brista an der Hafelu  i Hamburga.
Projektovanje i razvoj
Nemački i austrougarski avioni pred i za vreme Prvog svetskog rata si bili razvrstani u nekoliko kategorija koje su bile sastavni deo oznake aviona. Naime, oznaka aviona se sastojala od naziva proizvođača (na pr. Albartos, OEFFAG, UFAG, Hanza Brandenburg), kategorije (slovna oznaka na pr.B, C, D) i tipa aviona (brojna oznaka rimski broj I, II, III). Klasifikacija aviona vojnog vazduhoplovstva je imala sledeće oznake:
Na kraju Prvog svetskog rata u zemljama koje su nastale raspadom Austrougarskog carstva kao što su Mađarska, Poljska, Čehoslovačka i Rumunija nastavljeno je korišćenje a zatim i proizvodnja aviona tipa Brandenburg. Isto se desilo i kod nas. Prvo je formiran Tehničko konstrukcioni biro u koga su ušli inženjeri J. Mikl, R. Fizir, N. Žučenko i B. Nestorov. Zadatak ovog biroa je bio da na osnovu uzoraka, formira tehničku dokumentaciju proverenih austrougarskih školskih aviona Brandenburg B.I i C.I. Formiranje dokumentacije ovih aviona nije se svelo na bukvalno snimanje postojećih modela nego sadržao i inovativnu komponentu tako da su se kasnije proizvedene jugoslovenske kopije aviona Brandenburg razlikovale od originala. Od 1923. godine pa nadalje na osnovu te dokumentacije preduzeće Ikarus iz Novog Sada i Rogožarski iz Zemuna su proizvele ukupno 90 aviona oba tipa.
Avion Hanza Brandenburg B.I se u nas popularno zvao „Mali Brandenburg“ a u literaturi se još za njega mogu naći nazivi kao ŠB (školski Brandenburg) ili ŠB-1 (Školski Brandenburg 1). Avion Hanza Brandenburg C.I je zvan „Srednji Brandenburg“ a u literaturi se još za njega mogu naći nazivi kao Sb (Srednji Brandenburg) ili SB-1 (Srednji Brandenburg 1). Tehničku dokumentaciju ovih aviona Ministarstvo Vojske i Mornarice (MViM) je besplatno ustupilo proizvođačima aviona što je na početku njihovog rada bila neprocenjiva pomoć ovim preduzećima. Hanza Brandenburg B.I ili Mali Brandenburg ŠB-1 je prvi avion proizveden u domaćim fabrikama aviona. , zato je od izuzetnog značaja za razvoj našeg vazduhoplovstva i vazduhoplovne industrije u nas
Tehnički opis
Avioni Hanza Brandenburg B.I i C.I su jednomotorni dvokrilni dvosedi avioni. Avioni su potpuno drvene konstrukcije trup je obložen šperpločama, a krila su presvučena platnom a prednji deo trupa na koga je pričvršćen linijski motor je obložen limom. Elisa koja pokreće avion je dvokraka, napravljena od drveta fiksnog koraka. Poprečni presek trupa je parvougaonog oblika. Krila su četvrtastog oblika sa po dva para upornica sa svake strane i pritegnuta zateznicama od čeličnih užadi. Krilca ima samo na gornjim krilima. Stajni trap je fiksan konvencionalnog tipa, napred točkovi konstrukcije kao u bicikla a nazad na repu aviona nalazi se elastična drljača kao treća oslona tačka.
Operativno korišćenje
Avioni Brandenburg B.I i C.I su korišćeni u Vojnom vazduhoplovstvu Kraljevine SHS od 1918. godine 1930. godine i to kao školski avioni za osnovnu (Brandenburg B.I) i prelaznu (Brandenburg C.I) obuku vojnih pilota. Mali Brandenburg (B.I) leti u vojnim pilotskim školama do 1926. godine kada ih u toj ulozi zamenjuju Arno HD-320 proizvedenih u zemunskom Zmaju. Neki od isluženih aviona B.I se još izvestan broj godina koristi za sporedne namene a deo se ustupa Aeroklubu za obuku civilnih pilota. Korišćenje Srednjeg Brandenburga (C.I) za prelaznu obuku vojnih pilota traje nešto duže do 1930., kada ih u toj ulozi zamenjuju avioni Fizir, prvo Majbah i Loren a zatim Fizir FP-2. Avioni Srednji Brandenburg posle vojne službe su ustupani Aeroklubu, dobijali civilne registracije i služili za trenažu sportskih i rezervnih pilota.
Zemlje koje su koristile ovaj avion
right|300px
Halam
Halam se može odnositi na
Marein
Marein je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 450,393 Da.
Sutton, North Dakota
Saton je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Arielli, Chieti
Arielli je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 657 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 304 m.
Gastrični inhibitorni polipeptid
Gastrični inhibitorni polipeptid (GIP, glukozno zavistan insulinotropni peptid) je član sekretinske familije hormona.
GIP, zajedno sa glukagonu sličnim peptidom 1 (GLP-1), pripada klasi molekula koji se nazivaju inkretinima.
Sinteza i transport
GIP se formira iz 153 aminokiselina dugog proproteina kodiranog GIP genom i cirkuliše kao biološki aktivan 42 aminokiseline dug peptid. GIP sintetišu K ćelije, koji su prisutne u sluzokoži dvanaestopalačnog creva i jejunumu gastrointestinalnog trakta.
Poput svih endokrinih hormona, on se transportuje putem krvi.
Receptor gastričnog inhibitornog polipeptida je sedam-transmembranski protein nađen u beta ćelijama u pancreasu.
Holsi
Holsi se može odnositi na
Confessions of a Dangerous Mind
Confessions of a Dangerous Mind je američki biografski film snimljen 2002. godineu režiji Georgea Clooneya. Radnja se temelji na istoimenoj "neautoriziranoj autobiografiji" Chucka Barrisa, poznatog američkog TV-voditelja i producenta, u kojoj je on tvrdio da mu je televizijska karijera služila kao krinka za posao plaćenog ubice Centralne obaveštajne agencije. Sem Rokvel je ulogu Barisa dobio „Srebrnog medveda“ na Berlinskom filmskom festivalu
Habel
Habel se može odnositi na
Herši
Herši se može odnositi na
Closer (film)
Closer je američki igrani film snimljen 2004. u režiji Mikea Nicholsa za koji je scenarij prema vlastitom istoimenom kazališnom komadu napisao Patrick Marber. Radnja je kroz četiri lika prikazivala ljubavne veze u modernom svijetu, U glavnim su ulogama Julia Roberts, Jude Law, te za svoje uloge Zlatnim globusima i nominacijama za Oscare nagrađeni Clive Owen i Natalie Portman.
Radnja
Ana radi kao fotograf i udata je za Larija, koji je doktor. Oni su prosečan bračni par, sa svojim svakodnevnim razmiricama. Međutim, kada Ana upozna mladog pisca Dena, a Lari striptizetu Alis, njihov odnos će biti poljuljan. Alis i Den su bili u vezi, ali se on zaljubljuje u Anu, koja ga je fotografisala za naslovnicu njegove nove knjige. Povređen i prevaren, Lari pronalazi utehu u naručju atraktivne striptizete.
Žičara Srđ
Bila je prva i jedina žičara sagrađena na Jadranu u to vrijeme i godinama je bila jedan od simbola Dubrovnika. U Domovinskom ratu u potpunosti je uništena. Obnovljena žičara je puštena u rad 10. srpnja 2010, na dan otvaranja Dubrovačkih ljetnih igara kada ju je svečano otvorila predsjednica Vlade Republike Hrvatske Jadranka Kosor.
Povijest
mini|left|180px|Donja postaja žičare Srđ u izgradnji Dana 21. srpnja 1969. žičara je svečano otvorena, a na njezinom otvaranju bili su mnogi dubrovački turistički djelatnici i političari. Kapacitet stare žičare bio je samo 15 osoba. Žičara je tijekom Domovinskog rata gađana s neprijateljskih položaja i na kraju je izravno pogođena i uništena. Jedna kabina ostala je u postaji žičare, dok je druga pala zato što su pukli vučni kabeli. Tijekom križnog puta često se mogla vidjeti uništena kabina žičare.
U listopadu 2008. godine direktor tvrtke Atlas nekretnine, Oscar Hasbun, najavljuje demontažu metalnih dijelova donje postaje žičare i rušenje gornje postaje. Tijekom ožujka uklanja se ruševina gornje postaje. Dana 14. kolovoza 2009. godine Atlas nekretnine sklopile su ugovor sa švicarskom tvrtkom Garaventa, koja je isporučila pogonsko postrojenje i opremu za novu žičaru. Početkom rujna počinje obnova žičare, a u siječnju 2010. iz Švicarske stižu prvi dijelovi postrojenja.
Dana 20. veljače 2010. godine Upravni sud Republike Hrvatske presudio je u korist jedanaest obitelji koji žive ispod trase žičare. U dubrovačkom Generalnom urbanističkom planu trasa žičare je ucrtana od Srđa do magistrale, ne do gradskog naselja Ploče, a radovi na gornjoj postaji na Srđu već se bliže kraju.
Excelsa nekretnine sklopile su ugovor s tvrtkom Nautika iz Čilipa o desetogodišnjem zakupu ugostiteljskog prostora u gornjoj postaji žičare.
Sve građevinske radove izvršila je tvrtka Kamgrad iz Zagreba.