cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joseph McCarthy
Biografija
McCarthy je vrhunac moći i uticaja imao 1952. godine. Tada je Dwight Eisenhower kao republikanski predsjednički kandidat, usprkos toga što se privatno gnušao McCarthyjeve demagogije i smatrao ga opasnim ekstremistom, prihvatio njegovu podršku. Nakon izbora, međutim, Eisenhower nije razloga da održi taj savez, te je diskretno pružao podršku javnoj kampanji protiv McCarthyja koja je dolazila iz lijevog i liberalnog dijela američke javnosti. Iste godine je, pak i sam McCarthy počeo napadati Eisenhowera na isti način na koji je napadao Trumana, optužujući ga za "mekoću" prema Sovjetima i da tolerira "komuniste" u svojoj administraciji.
McCarthy je u Senatu kojim je od 1953. godine ponovno bila republikanska većina, preuzeo relativno nevažni Stalni pododbor Senata SAD za istrage, ali je njegove ovlasti "kreativno" tumačio kako bi otpočeo javna saslušanja s ciljem da se raskrinkaju komunisti u nizu federalnih institucija kao Glas Amerike. U tome su mu pomagali Robert F. Kennedy i mladi advokat po imenu Roy Cohn. Kada je, međutim, na red došla Vojska SAD, a kao komunisti i "izdajnici" bili prokazivani odlikovani ratni heroji, protiv McCarthyja su se počeli okretati i njegovi dotadašnji pristaše, pa i vodeći antikomunisti, smatrajući da McCarthyjeve metode samo idu na ruku komunističkoj propagandi.
U proljeće 1954. su započela znamenita saslušanja na kojima su se trebale dokazati McCarthyjeve optužbe protiv Vojske. Ona su kulminirala 9. juna kada je Joseph N. Welch, pravni zastupnik Vojske, osramotio McCarthyja pred TV-kamerama. To je bio signal da se u Senatu organizira glasanje na kome je McCarthy 2. decembra 1954. službeno ukoren zbog svojih neprihvatljivih postupaka.
McCarthy je, prema navodima svjedoka, nakon toga počeo fizički propadati. Umro je 2. maja 1957. u mornaričkoj bolnici Bethesda, pri čemu se kao službeni razlog navodi hepatitis; većina biografa drži da je tome pridonio i alkoholizam. Iza sebe je ostavio suprugu Jean i posvojenu kćer Tierney.
Reputacija i reference u popularnoj kulturi
Iako je početkom 1950-ih uživao veliku popularnost i uticaj, tada je isto tako bio predmetom žestokih kritika. Sam izraz "makartizam" je prvi iskoristio ljevičarski karikaturist Herbert Block koji je 29. marta 1950. ismijavao McCarthyja u Washington Postu. Sam McCarthy je, pak, prihvatio taj izraz opisavši ga kao "amerikanstvo sa povučenim rukavima" i iskoristivši ga kao naslov knjige McCarthyism: The Fight For America. Danas je, međutim, makartizam stekao uglavnom negativne konotacije, ali i daleko šire značenje, odnosno pod njime se podrazumijevaju svi progoni, denunciranja i represivne mjere protiv američkih ljevičara 1940-ih i 1950-ih, uključujući i one s kojima, poput HUAC-ovih saslušanja i Hollywoodske crne liste, McCarthy nije imao neposredne veze.
Još 1950-ih je McCarthy postao predmetom ismijavanja u popularnim pjesmama, kao i kanadskoj radio-drami The Investigator, čiji je lik temeljen upravo na McCarthyju. Možda najpoznatija referenca na McCarthyja u popularnoj kulturi je roman The Manchurian Candidate Richarda Condona u kojoj lik pijanog, demagoškog antikomunističkog senatora Johna Iselina više nego jasno temeljen upravo na McCarthyju.
1977. je McCarthy postao predmetom biografskog TV-filma Tail Gunner Joe, gdje je njegov lik tumačio Peter Boyle. Kao lik se također pojavljuje i u TV-filmu Citizen Cohn iz 1992. gdje ga je tumačio Joe Don Baker.
Chateley (Lon le Sonije)
Šatle je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije.
Plothen
Ploten je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 76 opštinskih središta okruga Zale-Orla. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 306 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16075083.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Orla Ploten se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Orla. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 470 metara. Površina opštine iznosi 8,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 306 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 37 stanovnika/km².
Santo Domingo, Tecolutla
Santo Domingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tecolutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Sitri
Sitri, Bitru ili Sytry, u demonologiji, dvanaest duh Goecije koji vlada nad šezdeset legija. Ima titulu velikog princa u paklu. Pojavljuje se s glavom leoparda i krilima grifona, ali može uzimati i ljudski oblik i tada je vrlo lijep. Budi i ulijeva ljubav između muškaraca i žena i tjera ih da se skidaju goli i pokazuju u javnosti. Voli se rugati ljudima.
Literatura
Sitri
San Colombano, Pavia
San Colombano je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Uluzas, Yajalón
Uluzas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 735 m.
Blacksmith Scene
thumb|Blacksmith Scene Blacksmith Scene (također poznat kao Blacksmith Scene #1 i Blacksmithing Scene) je američki kratki crno-bijeli nijemi film snimljen 1893. u režiji William K.L. Dicksona. Sastoji se od jednog kadra od 34 sekunde u kome kovač sa dva pomoćnika - koje glume zaposlenici Edisonove kompanije - obrađuju komad metala i usput piju pivo. Predstavljao je jedan od niza filmova napravljenih u studiju Black Maria gdje je Edison testirao svoj sistem snimanja pokretnih slika zvan Kinetoscope, a javno je prikazan 9. maja 1893. Za historiju filma je značajan kao prvo ostvarenje koje se može nazvati igranim filmom.
Sangineto Lido, Cosenza
Sangineto Lido je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 574 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
NGC 194
NGC 194 je galaksija u zviježđu Ribe.
423. pne.
Godina '''423. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Atratina i Ambusta (ili, rjeđe, godina 331. Ab urbe condita). Oznaka 423. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
La Joya Escondida, Ayala
La Joya Escondida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Ayala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1213 m.
Theodor Fontane
thumb|Theodor Fontane Theodor Fontane (Neuropin, 30. decembar 1819. - Berlin, 20. septembar 1898.) bio je njemački književnik i novinar
NGC 195
NGC 195 je galaksija u zviježđu Kit.
La Rosita, Mexicali
La Rosita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Santa María Magdalena Xonecuila, Huamantla
Santa María Magdalena Xonecuila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Huamantla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2427 m.
Huizizilapan, Magdalena
Huizizilapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Magdalena.
Бошњановић
Бошњановић је насеље у Србији у општини Љиг у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 247 становника.
Huizizilapan, Magdalena
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1493 m.
Бошњановић
Демографија
У насељу Бошњановић живи 240 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 47,2 година (46,6 код мушкараца и 47,7 код жена). У насељу има 86 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,33.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Sanguineto, Piacenza
Sanguineto je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Lake Shangrila, Wisconsin
Lejk Šangrila je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 861, što je 56 (7,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sanguineto, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 376 m.
Huda Jama
Huda Jama je naselje u sastavu općine Laško u Sloveniji. Blizu naselja nalazi se rudnik Huda jama. U sklopu rudnika je Barbarin rov u kojemu je 2009. godine pronađena masovna grobnica.
Huda Jama je jedno od brojnih mjesta na kojima se nalaze žrtve poslijeratnih masovnih likvidacija. U rudniku je slovenska državna komisija do kraja 2009. pronašla posmrtne ostatke 726 ubijenih bez prostrijelnih rana, koji su po pretpostavci živi zakopani. Kasnija istraživanja, provedena 2010. godine, utvrdila su da je to suprotno ranije očekivanom broju žrtava od nekoliko tisuća. Među tjelima je indetificirana i 21 žena, i nema mlađih od 17 godina.
Abies beshanzuensis
Abies beshanzuensis, vrsta crnogoričnog drveta iz roda jela (Abies), porodica Pinaceae, endem koji raste na jugu provincije Zhejiang u Kini.
Ova vrsta raste na visinama preko 1850 metara a otkrivena je 1963. godinea na vrhu Baishan-zu Shan (1.857 m). nalazi se kao kritično ugrožna vrsta na IUCN-ovom crvenom popisu.
Propast ovoj vrsti izazvala je deforestacija šume zbog agrikulture. Prema Dudleyu (1988.) postojala su svega 3 primjerka 1987. od kojih su kasnije dvije peseljene u Pekinški botanički vrt i jedna u botanički vrt Hang Zhou.
Bosna u srednjem vijeku
Srednjovjekovna Bosna je bila feudalna država koja je postojala u srednjem vijeku na području današnje Bosne i Hercegovine.
Bitna značajka srednjovjekovne Bosne bila je Crkva bosanska, povezana sa bogumilskim pokretom.
Nastanak bosanske države
thumb|[[Balkan oko 850. Bosanska država nastaje u slivu reke Bosne.]] Politička organizacija Bosne počinje s doseljenjem Slavena i Avara u rimsku Iliriju, a njihovo doseljavanje pada najkasnije pre 614. godine. Među naučnicima nema sloge kolike su bile hrvatska i srpska jezgra doseljenika. Vjekoslav Klaić upozorava da »samo dvije oblasti, najzapadnija i najistočnija zadržaše narodna imena: hrvatsko i srbsko; ostale oblasti ovim u sredini dobiše imena budi plemenska, budi mjestna - topografijska«. Slaveni se na području Bosne počinju teritorijalno organizirati po većim ili manjim geografskim cjelinama, nesumnjivo poštujući i neke historijske okvire. Bosanske zemlje su u avarsko doba imale istu organizaciju vlasti kao i svi drugi Slaveni koji su se našli u okvirima avarskog carstva, odnosno imali su avarske banove i župane. Titula bana u Bosni je ostala od ovih slavensko-avarskih veza u vreme seoba. Ta to je bila zakonita podloga na kojoj je izrastala bosanska država, krajem VIII. st. kad su Franci srušili avarsku vlast.
Hrvatska povjesničarka Nada Klaić smatra da je srednjovjekovna bosanska država konstituisana krajem VIII vijeka, te je "izgleda, među svojim susjedama najstarija". Bosanskohercegovački historičar Anto Babić smatra da je proces formiranja srednjovjekovne bosanske države započeo paralelno s raspadanjem rodovske organizacije i cijepanjem društva u klase, »već u prvim stoljećima poslije doseljenja Slovena u ove krajeve«, te Bosna ulazi u državno-pravne odnose s Ugarskom »ne kao skup plemena, nego kao gotova država s duboko ukorijenjenom tradicijom«. Kroz vlastiti unutrašnji razvoj i uticajem vanjskih društvenih i političkih faktora (najčešće Bizanta i Franaka), i u Bosni se počelo raspadati staro rodovsko-plemensko društvo i razvijati elementi ranofeudalnog društva. Do kraja 9. vijeka Bosna je postala država sa razvijenim feudalnim karakteristikama.
Bosna se kao teritorij prvi put pominje u političko-geografskom priručniku De administrando imperio koji je 958. godine napisao bizantski car Konstantin Porfirogenet. U dijelu posvećenom zemljama srpske kneževine piše: "u pokrštenoj Srbiji nalaze se napučeni gradovi Destinikon (itd.)... a na tlu Bosone Katera i Desnik." Odavde jasno proizlazi da se Bosna (koncentrirana uz rijeku Bosnu koja teče od mjesta blizu Sarajeva na sjever) smatrala zasebnim teritorijem, iako je u to vrijeme pripadala Srbima. U šezdesetim godinama desetog stoljeća ponovo je potpala pod Hrvatsku i ostala pod hrvatskom vlašću otprilike pola stoljeća.
Bosanska banovina
thumb|desno|[[Bosna u srednjem vijeku, oko 1050.]] Od rodovsko-plemenskih starješina nastaje bosanska vlastela koja vodi mladu državu. Prema ekonomskoj moći vlastela se dijeli na: velmože, vlastelu i vlastelčiće. Oni su uživali feudalne posjede koji su dobijani za različite vojne zasluge ispunjene vladajućem rodu koji je predstavljao vladarsku dinastiju i bio na čelu hijerarhije bosanskog društva.
Doba Kulina bana
Nakon bana Borića na vlast u Bosni dolazi čuveni ban Kulin (1180 - 1204). Ban Kulin na vlast dolazi i prije 1180. kao bizantski vazal. Smrću bizantskog cara Manuela Komnena nestaje bizantskog prisustva i započinje njegovo neovisno vladanje Bosnom. lijevo|mini|120p|[[Povelja Kulin bana, 1189. godine.]] U daljem razvoju Bosna je više bila vezana za Ugarsku, uz čije prisustvo je izgrađivala svoj samostalni izraz. Ban Kulin je vojno ojačao svoju državu i proširio je na prostore župa Soli i Usore, tako da je bosanska vlast bila uspostavljena nad cijelim slivom rijeke Bosne.
Teritorijalno širenje Bosne izraz je dotadašnjeg unutrašnjeg razvoja države. To se manifestiralo privrednim pokazateljima, a i međunarodnim respektovanjem. Želeći poslovnu saradnju sa susjedima, ban Kulin sa Dubrovnikom sklapa trgovački ugovor. Nastali dokument, Povelja Kulina bana od 29. augusta 1189. pokazuje više segmenata izrasle bosanske države. Krajem 12. vijeka započele su optužbe da ban Kulin štiti heretike. To nije odgovaralo papi Inocentiju III koji je želio uništiti njene vjernike. On poziva ugarsko-hrvatskog kralja na križarski pohod protiv nevjernika u Bosni. Uviđajući opasnost kakva prijeti Bosni, ban Kulin u prisustvu velikog broja podanika i vjernika pred papinim izaslanikom Kazamarisom i na Bilinom polju kod Zenice 1203. Kulin javno prihvata učenje crkve kakvo traži Rim. Time je prevaziđen veliki sukob, ali vjerska situacija u Bosni, s prisustvom drugačijeg vjerskog shvatanja, dobila je novu dimenziju koja će obilježiti njenu srednjovjekovnu egzistenciju i prepoznatljiv odraz u onovremenom zapadnoevropskom svijetu.
U 13. vijeku hereza će dobiti svoju organizacionu formu i lik kao Crkva bosanska s hijerarhijom i shvatanjima koja će uhvatiti jake korijene među stanovništvom. Pod izlikom uništavanja hereze, a u namjeri da osvoji Bosnu, Ugarska će poduzeti niz križarskih pohoda protiv Bosne. Ti sukobi su pojačali jedinstvo između nove vjere i vlastele, a kao krajnji rezultat bilo je protjerivanje organizacije bosanske katoličke crkve (Bosanske biskupije) u Ugarsku (u Đakovo). Crkva bosanska postala je jedina heretička crkva koja je postala zemaljska crkva, bosanska državna vjera.
Početkom 15. vijeka, pred opasnošću od Žigmunda Luksemburškog, Bosanci su od Ladislava Napuljskog tražili da Bosna ima granice prema Ugarskoj iz doba bana Kulina. Kulin ban je ostavio značajnog traga u uzdizanju Bosne među najvažnije subjekte na istočnoj jadranskoj obali. To je pamćeno kao vrijeme bosanske samostalnosti i jasne samobitnosti. Zato je i ne bez razloga doba Kulina bana u historiji srednjovjekovne Bosne zabilježeno narodnom poslovicom koja glasi "za Kulina bana i dobrijeh dana".
Dvovlašće
O nasljedniku bana Kulina nema sigurnijih podataka, tako da godine 1230. spominje se ime Mateja Ninoslava. On je nakon niza ratova Bosni priključio Livno, župu Neretvu, te Ustipraču.
Ninoslava je nasljedio ban Stjepan I (1290) iz dinastije Kotromanići. Pred pritiskom Bribirskih (Šubića) novi bosanski ban imao je vlast u istočnim krajevima zemlje uz rijeku Drinu. Mada nije zauzeo čitavu Bosnu hrvatski velikaš, hrvatsko-dalmatinski ban Pavle Bribirski (Šubić) se nazivao gospodarom Bosne. Prevlast je imao u zapadnim krajevima gdje su mu se priklonili članovi roda Vukosalić (Hrvatinići). Pavle je gospodstvo nad Bosnom dao svome sinu Mladenu I Bribirskom, a poslije njegove smrti to mjesto je zauzeo njegov brat Mladen II Bribirski (Šubić).
Dvovlašće u Bosni između bana Stjepana Kotromanića i plemićke porodice Bribirski (Šubići) nastavljeno je kada 1314 Stjepana Kotromanića nasljeđuje njegov sin Stjepan II Kotromanić. On iskorištava nemilost u koju su Bribirci pali pred Ludovikom I Anžuvinskim i staje na stranu protivnika Bribiraca. Slomom Mladena II Bribirskog 1322. nestaje gospodstva Bribiraca u Bosni.
Vladavina Stjepana II Kotromanića
Poslije sloma Bribirskih (Šubića) Bosna ponovno jača i vremenom prerasta u najmoćniju državu na Balkanu. Uskoro ban Stjepan II Kotromanić pridodaje Bosni područje Huma, te teritorij od Neretve do Cetine koja postaje dio Bosne. Ban Stjepan II. Kotromanić također pripaja Bosni i veliki dio Dalmacije, i to od Dubrovnika do Splita, a Bosni pripaja i Donje krajeve, Usoru i Soli. Ban Stjepan II Kotromanić uspostavlja veoma dobre odnose sa stranim silama, prvenstveno s Ugarskom, te pomaže sa bosanskim vojnim trupama ugarskom kralju u gušenju pobuna ugarskog plemstva. Ban Stjepan II Kotromanić sklapa zatim trgovački ugovor s Dubrovnikom 1334. godine, a 1335. godine i sa Venecijom. U svojoj Povelji Dubrovčanima 1332. godine on piše:
Ovo je vrlo značajan dokument, jer govori da u Bosni žive Bošnjani, Bosanci kao stanovnici srednjovjekovne bosanske države. To se očituje na svim zvaničnim dokumentima bosanske države, te na mnogim nezvaničnim, kao što su glose na krstjanskim vjerskim knjigama i natpisima na stećcima, gdje i stanovnici srednjovjekovne Bosne sebe nazivaju Bošnjanima, odnosno Bosancima.
Ban Stjepan II Kotromanić podržava Crkvu bosansku, čija hijerarhija čvrsto stoji uz bosanske vladare i velmože, što ga dovodi u sukob s Papom, te da bi ga odobrovoljio pristaje 1340. da dâ veoma veliku slobodu djelovanja franjevcima u Bosni, te i on sam službeno prelazi na katoličanstvo u aprilu 1347. godine, kada šalje pismo papi, u kome zahtijeva od njega da poveća broj obučenih katoličkih svećenika u Bosni, koji bi prema zahtjevima trebali znati bosanski jezik.
Franjevci ubrzo formiraju Bosanski franjevački vikarijat sa sjedištem u Milama, koji se širi i uključuje mnogo veću teritoriju od bosanske države, pružajući se sve do Rumunije, tako da već 1385. ima 35 samostana, od kojih su samo 4 bila na teritoriji Bosne. To su franjevački samostani u Visokom, Lašvi, Kraljevoj Sutjesci i Olovu. Do 1463. godine, još se 12 franjevačkih samostana gradi širom Bosne, uglavnom u jakim centrima privrednog razvoja srednjovjekovne bosanske države.
Godine 1350. Srpsko carstvo napada Bosnu. Cilj njene vojske, na čelu sa carom Dušanom bilo je područje Huma. Međutim, bosanska vojska na čelu sa Stjepanom II Kotromanićem mudrom taktikom uspijeva da, na koncu u potpunosti, protjera srpsku vojsku iz bosanske zemlje.
Vladavine bana Stjepana II Kotromanića, obilježena je jakim privrednim razvojem zasnovanim na rudarstvu i trgovini, naročito u izvozu traženih domaćih sirovina srebra, bakra i olova. Počinje da se kuje bosanski dinar - Denarius, groš. Razvijaju se nova gradska naselja, karavanske stanice i putne komunikacije. Sve je više stranaca koji u Bosni nalaze svoj ekonomski interes. To jača i domaću privrednu osnovu. Putem karavanske trgovine, koju obavljaju ponosnici na čelu sa kramarima vrši se razmjena bosanskih proizvoda sa primorskim gradovima. Nastaju brojna trgovačka društva koja djeluju na širim prostorima. To doprinosi da se razvijaju carine u srednjovjekovnoj Bosni.
Udajom kćerke Elizabete 1353. za ugarskog kralja Ludovika I Anžuvinskog, tada jednog od najuticajnijih evropskih vladara, Stjepan II je podigao ugled Bosne i vladarske loze dinastije Kotromanića koaja se približila najvišim nivoima onovremene evropske politike.
Mladi ban Tvrtko I. Kotromanić
Godine 1363. izbija sukob između Tvrtka i Ludovika I Anžuvinskog, u kojem Bosna izlazi kao pobjednik. Mladi ban se iskalio u sukobu sa Ugarskom, dobio povjerenje i prestiž među bosanskim magnatima. To mu je omogućilo nove teritorijalnopolitičke promjene u Bosni.
Bosansko kraljevstvo
thumb|[[Kraljevina Bosna u 14. vijeku.]] Nakon što je stabilizovao vlast u zemlji, Tvrtko širi Bosnu na njenim jugoistočnim granicama. U savezu sa srpskim oblasnim gospodarom knezom Lazarom Hrebljanovićem slama srpskog oblasnog gospodara Nikolu Altomanovića i pripaja njegovu zemlju Bosni 1373. Bosna se proširuje na dijelove gornjeg Podrinja i Polimlje. Početkom 1377. Tvrtko proširuje Bosnu na Trebinje, te župe Konavli i Dračevica. Time je Bosna izišla na jadransku obalu i južno od Dubrovnika na području Boke Kotorske.
Krunisanje Tvrtka za kralja
mini|200p|Grb dinastije [[Kotromanići|Kotromanić i kralja Tvrtka]]
U namjeri da vodi samostalnu ekonomsku politiku na istočnoj jadranskoj obali kralj Tvrtko I osniva trgovačku luku na sjevernoj strani Boke Kotorske pod nazivom Novi, (današnji Herceg Novi). To je izazvalo ljutnju Dubrovčana, jer su time dobili konkurenciju u trgovini, te se koriste činjenicom da Bosna trgovački uveliko ovisi u tom trenutku od Dubrovnika i uspijevaju nagovoriti kralja Tvrtka da odustane od daljnjeg ulaganja u projekt luke u Novom. Za uzvrat Tvrtko je stekao trg Drijeva i Kotor 1385.
Za vrijeme vladavine kralja Tvrtka bosanska vojska je bila najmodernija vojska na cijelom Balkanu. Bosna je bila prva država na Balkanu koja je uvela u upotrebu vatreno oružje, što je tada predstavljalo revolucionarni korak na polju tadašnje vojne tehnike. Prvu upotrebu vatrenog oružja na Balkanu je izvršila upravo bosanska vojska i to 13. august 1378. godine prilikom napada venecijanske flote na grad Kotor. Bosanska vojska je tom prilikom upotrijebila tri bombarde (topa) i uspješno odbranila grad. Po smrti ugarskog kralja 1382. godine izbijaju nemiri na područjima dalmatinske obale, te kralj Tvrtko koristi tu priliku i šalje bosansku vojsku u taj dio Dalmacije. Time preuzima potpunu kontrolu nad cijelom Dalmacijom, zajedno sa ostrvima i pripaja Bosni Split, Trogir, Šibenik, te ostrva Brač, Korčulu i Hvar. Izuzetak ostaje Zadar, koji se nalazio pod vlašću Venecije, čime Bosna postaje daleko najmoćnija država na Balkanu.
U zadnjem desetljeću svoje vladavine, kralj Tvrtko je suočen s upadima Osmanlija u Bosnu, prvo u jesen 1386. godine, pa u ljeto 1388. kod Bileće, kada Bošnjani na čelu s vojvodom Vlatkom Vukovićem pobjeđuju Osmanlije. Nedugo potom, bosanska vojska ponovno pod zapovjedništvom vojvode Vlatka Vukovića, učestvuje u veoma snažnoj vojnoj koaliciji, sačinjenoj, pored Bošnjana i od predvodnika koalicije Srba, te Ugara, Hrvata, Albanaca i Grka, koja se na Kosovu polju 1389. suprotstavlja Osmanskom carstvu. Tvrtko se hvali da je kršćanska koalicija pobijedila, no Osmanlije svoje prodore još više povećavaju, a postaju i prvi bosanski susjedi na jugoistočnim granicama Bosne preko vazalnih posjeda Vuka Brankovića.
Tvrtkovi nasljednici
mini|desno|[[Tvrđava Jajce, prestonica bosanske kraljevine u 14. vijeku]]
Poslije Tvrtkove smrti 1391. nastupa poprilično nestabilna politička klima na bosanskim granicama, između Ugarske i Osmanlija. Novi bosanski kralj postaje Tvrtkov rođak Stjepan Dabiša koji gubi teritorije u Dalmaciji i Hrvatskoj, ali uspijeva da očuva državu stabilnom. Humska vlasteoska porodica Sankovići, župan Beljak i vojvoda Radič Sanković, pokušavaju prodati župu Konavli Dubrovčanima, ali ih kralj i bosanski sabor kažnjavaju oduzimanjem posjeda. To pokazuje izuzetnu unutrašnju stabilnost u zemlji. Najveća opasnost za Bosnu ipak dolazi od ugarskog kralja Žigmunda Luksembuurškog, muža ugarske vladarice Marije koja je bila unuka bana Stjepana II preko svoje majke. Žigmund je u svojoj južnoj politici zacrtao bosansku krunu. Krupno plemstvo se koncentrisalo u odbrani bosanske krune. Prema ugovoru iz 1394. kruna je trebala pripasti Žigmundu poslije Dabišine smrti, no Bosanci za novog vladara dovode kraljicu, Dabišinu udovicu Jelenu Grubu. Time prave interregnum koji im omogućava da dobiju na vremenu i pojačaju svoje pozicije prema ugarskom vladaru. Uz pomoć najodanije vlastele iz rodova Kosače, Pavlovići i Hrvatinići interegnum se završava 1398, kada na prijestolje dolazi Stjepan Ostoja, vanbračni sin Tvrtka I. To je doba jakog uticaja bosanskog sabora (bosanskog stanak) na bosanskog vladara. Istaknutu ulogu imali su Hrvoje Vukčić Hrvatinić, Sandalj Hranić Kosača, Pavle Radinović i tepčija Batalo.
Kralj Ostoja je prodao primorje Dubrovčanima krajem 1399. Zbog neuspješnog rata sa Dubrovnikom 1403-1404 kralj Ostoja je zbačen sa prijestolja 1404, a novim kraljem je imenovan Tvrtko II, drugi vanbračni sina kralja Tvrtka I Kotromanića. Zbog spora oko sela Lisac mir sa Dubrovnikom je postignut tek 1405.
Ova smjena na bosanskom prijestolju izaziva reakciju ugarskog kralja Žigmunda koji pomaže prougarski orijentisanom bivšem kralju Stjepanu Ostoji. Žigmund je uspio da djeluje i na Tvrtka II, ali nastao je novi preokret u kojem je na vlast opet došao Stjepan Ostoja 1409.
Bosna između Ugarske i Osmanlija
mini|mini|lijevo|250px|Područje srednjovjekovne Bosne početkom 15. vijeka Mada se od 1386. prati osmansko prisustvo u srednjovjekovnoj Bosni, te u brojnim drugim upadima koji su bili različitog intenziteta i značaja, tek su događaji iz sredine druge decenije 15. vijeka označili njihov aktivniji politički angažman. Radi svojih interesa Osmanlijsko carstvo podržava bosansko plemstvo i predvođeno Tvrtkom II. Političke opcije razrješenje imaju u 1415. godini u Lašvanskoj bitki. Osmanlije su time postali uz Ugarsku najvažniji faktor u daljoj političkoj historiji bosanske države. Nalazeći se između ove dvije sile bosanski vladari su uspješno odolijevali različitim pritiscima. Uprkos osmanskom uspjehu politička opcija Tvrtka II. ipak nije prošla 1415. Svu težinu sukoba primio je knez Pavle Radinović, koji je podržavao Tvrtka II. On je ubijen a Tvrtko II će na šansu čekati još neko vrijeme. Poslije smrti Stjepana Ostoje vladarem je postao njegov sin Stjepan Ostojić.
Konačno 1420. godine kralj Tvrtko II. ponovo je preuzeo bosansko prijestolje. Nedugo potom i sam kralj Tvrtko II. postaje saveznik Ugarskoj, jer je trebao ugarsku pomoć protiv pobune bosanskih plemića i Radivoja Ostojića, sina bivšeg kralja Ostoje, koji uz osmanlijsku pomoć ovladavaju većim dijelom Bosne u periodu od 1433. do 1435. Tvrtko ostaje na vlasti sve do smrti 1443, a njegovu vladavinu karakterizira dalji razvoj privrede i gradova te jačanje uticaja franjevaca u Bosni.
Kultura i umjetnost u srednjovjekovnoj Bosni
U svom tom šarolikom susretu i primjeni različitih kulturnih i umjetničkih uticaja, u Bosni se razvija i domaća, bosanska kulturna baština koja pored primjene visokorazvijenih stranih uticaja stvara i odlike i osobenosti svoga vlastitog kulturnog izražaja i stila. Prepoznatljivo, proizvodi bosanskog stila, rađeni na bosanski način svoju primjenu nalaze i izvan granica bosanske srednjovjekovne države u Veneciji i drugim evropski državama.
Razvoj pismenosti u Bosni, gdje se primjenjivao bosanski jezik, grčki, latinski i italijanski jezik, te glagoljica i ćirilica (bosančica), pored onovremene uobičajene prepisivačke djelatnosti, apokrifnih tekstova kojima se iskazivala kritika kršćanstva i drugačije viđenje svijeta, ponudio je i proizvode domaće bosanske književnosti. Humačka ploča pokazuje odsjaj ranosrednjovjekovne pismensoti, a izvanredni primjerci poput Hvalovog zbornika pokazuju interes bosanske feudalne sredine za izuzetnim umjetničkim i estetskim vrijednostima onoga vremena. Viteški turnir u Budimu 1412., pripadništvo bosanske vlastele čuvenom Zmajevom redu kao i razvoj muzičke kulture, pokazuje praćenje najvažnijih tokova ritersko-dvorjanske kulture u Evropi.
Razvoj bosanske heraldike stvorio je izvanredne primjerke grbova i pečata, kojima su se okruživali bosanski vladari i vlastela. To najvjernije pokazuju pečati bosanskih vladara i slika Hrvoja Vukčića Hrvatinića.
Arhitektura srednjovjekovne Bosne izraza nalazi u odbrambenim tvrđavama, dvorovima vladara (poput veličanstvenog Bobovca, Blagaja i Jajca) i velmoža kao ljetnim i zimskim rezidencijama (poput Kuknja i Samobora), ali i u uobičajanoj stambenoj kulturi svakodnevnice prožete sve većom upotrebom kamena kao građevinskog materijala koji znači uznapredovali status sredine. Kao i u drugim evropskim sredinama preovladavaju romanika i gotika.
Najvažniji statusni simbol kulturnog i umjetničkog izraza srednjovjekovne Bosne prepoznaje se u stećcima, nosiocima još uvijek živog, zanimljivog i zagonetnog izraza u životu kulture i umjetnosti Bosne i Hercegovine. Ogroman broj nekropola sa očuvanih preko 50.000 stećaka, sa svojim raznovrsnim oblicima, simbolima, ukrasima, epigrafskim porukama, te svojim umjetnicima i danas svjedoči o tom neprolaznom vremenu (Radimlja, Boljuni i druge).
Dana 26. lipnja 2015. godine u nekropoli u Kopošiću blizu Ilijaša kraj Sarajeva pronađen je kostur s brokatnim plaštom od teške svile protkane nitima zlata i srebra, za koji se pretpostavlja da je pripadao Mirku Radojeviću, ocu Velikog kneza bosanskog Batića, koji je bio knez bosanskog kralja Tvrtka I. Nađeni su i raskošni kneževski stećci od kojih su dva opljačkana još 1891.
Doba Stjepana Tomaša
Godine 1443. bosansko plemstvo na saboru rusaga postavlja na vlast kralja Stjepana Tomaša. Najmoćniji bosanski plemić na teritoriji jugoistočne Bosne, Stjepan Vukčić Kosača, odbija u početku priznati Stjepana Tomaša za novog kralja Bosne, što je rezultiralo sukobom unutar Bosne po tome pitanju, a taj sukob okončava 1446. bračnom vezom bosanskog vladara s Katarinom Kosačom, kćerkom moćnoga vojvode. Stjepan Vukčić Kosača ipak nastavlja vrlo jak uticaj na svome posjedu što potvrđuje činjenica da 1448. uzima titulu hercega i po kojoj će ovaj dio Bosne kasnije biti i prozvan Hercegovina.
Osmanska ekspanzija tjera kralja Tomaša da 1450. zatraži vanjsku pomoć, te se obraća papi po tome pitanju, koristeći činjenicu da je papa pokazivao veoma veliko zanimanje za Bosnu u to vrijeme, prvenstveno zbog franjevaca, koji u to vrijeme, na čelu s Vikarom od Bosne po imenu Jakob Markijski, nastoje uspostaviti katoličku dominaciju u Bosni, uz napomenu da je kralj Tomaš 1445. prešao na katoličanstvo, što je papa želio u potpunosti iskoristiti. Također, papa je bio opsjednut i pitanjem Crkve bosanske, optužujući je, po ko zna koji put, za herezu, tako da 1459. godine kralj Tomaš pristaje na papin zahtjev da započne progoniti heretike u Bosni.
Protjerivanje krstjana i Osmanlijsko nadiranje
Kralj Tomaš saziva starješine Crkve bosanske i nudi im veoma skučen izbor: ili da prihvate katoličanstvo ili će biti protjerani iz Bosne. Prema papinim kasnijim zapisima, njih oko 2000 pristaje da pređe na katoličanstvo, a od ostalih, koji ne prihvatiše, oko četrdeset hiljada njih se sklanja na prostoru južne Bosne, na prostoru Huma i nalaze zaštitu u okrilju bosanskog vojvode Stjepana Vukčića Kosače, koji je i sam bio krstjanske vjere, o čemu postoji i detaljan opis koji je zabilježio, tadašnji papa, Pije II. koji kasnije, u svojim Komentarima (Commentarii), piše:
Pad srednjovjekovne bosanske države
thumb|desno|Kraljevska utvrda [[Bobovac]]
Za novoga kralja Bosne 1461. biva postavljen Stjepan Tomašević, sin kralja Stjepana Tomaša. On se suočava s jakom prijetnjom od osmanskih osvajača i njihovim pretenzijama prema Bosni. Uzaludno upućuje apel za pomoć u odbrani od Osmanlijskog carstva. Ugarski kralj obećava pomoć Bosni 1462, poslije čega kralj Stjepan Tomašević odbija platiti danak Osmanlijskom carstvu. Time ugrožava poziciju mira u Bosni. Zahvaljujući jakom uporištu u župi Vrhbosni, Bosanskom krajištu, Osmanlije su mogle vrlo brzo izvesti intervenciju u Bosni. Godinu dana poslije, 1463, velika osmanska vojska, pod komandom Mehmeda II pokorava Bosnu.
U snažnom osmanskom naletu prva je pala stara bosanska kraljevska tvrđava Bobovac 20.juna 1463. Kralj Stjepan Tomašević izbjegao je na zapad, u Jajce, i sklonio se u obližnju tvrđavu Ključ. Opkoljen osmanskim snagama odlučuje da se preda, uz obećanje da će mu poštedjeli život, nakon čega biva pogubljen u Jajcu:
Time je bosanska država izgubila svoju samostalnost i potpala pod otomansku vlast. Otada središnji dio stare Banovine Bosne, zajedno s uporištem koje su Turci već uspostavili oko Sarajeva, ostaje pod stalnom turskom vlašću. Međutim, ono što je turska vojska osvojila u sjevernoj Bosni ubrzo je opet preoteo ugarski kralj Matijaš Korvin. Čim se sultan povukao, ugarske su postrojbe zauzele Zvečaj i Jajce. Kralj Matijaš osnovao je novu "banovinu" Bosnu pod ugarskom vlašću na tim teritorijima, a godine 1471. dodijelio je banu naslov "kralja Bosne". Premda se to "kraljevstvo" ubrzo znatno smanjilo pod turskim naletima, teritorij koji je preostao odolijevao je još više od 80 godina. U dvadesetim godinama 16. vijeka grad Jajce bio je gotovo neprestano pod turskom opsadom, a hranu mu je dostavljao oružani konvoj iz ugarske Slavonije svega četiri puta godišnje. Turci su napokon osvojili Jajce 1527. godine, pošto su prethodne godine potukli ugarsku vojsku u sudbonosnoj Mohačkoj bici.
Posljednja bosanska kraljica Katarina je uspjela pobjeći u Rim, gdje je umrla 1478. godine, a grobnica joj se nalazi u crkvi Santa Maria in Aracoeli na Kapitolu.
Suvremena tumačenja
Neki srpski i hrvatski historičari pokušavaju da dokažu "srpstvo" odnosno "hrvatsvo" srednjevekovne Bosne. Sima Ćirković spaja podatak franačkih anala o bijegu Ljudevita Posavskog Srbima, s podacima iz Konstantina Porfirogeneta i zaključuje da je Bosna u IX. i X. st. srpska. Dragoslav Janković piše da Bosna početkom X. st. »nije država, nego geografski pojam, deo teritorije tadašnje Srbije«. Nasuprot tome, hrvatska povijesničarka Nada Klaić dokazuje da Bosna nikada nije bila ni hrvatska ni srpska, nego bosanska, odnosno zemlja zasebna po svojemu postanku:
Britanski povjesničar Noel Malcolm o etničkom identitetu stanovnika srednjovjekovne Bosne kaže sljedeće:
Malcolm tvrdi da su pod otomanskom vladavinom postojali zasebni vjerski identiteti, ali se tek sredinom 19. vijeka počela iz Hrvatske i Srbije širiti moderna ideja o nacionalnosti među katolike i pravoslavne u Bosni i Hercegovini. I drugi historičari smatraju da govor o savremenim nacijama u srednjevekovnom kontekstu predstavlja projekciju u prošlost.
Homorod, Geoagiu
Homorod je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Geoagiu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 472 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 244 m.
Incident leta 1628 Japan Air Lines
right|thumb|225px|Karta Aljaske Incident leta 1628 Japan Air Lines (japanski 日航ジャンボ機UFO遭遇事件) odnosi se na navodni 30-minutni NLO incident koji se odigrao 17. XI 1986. kojeg je vidjela posada japanskog teretnog aviona Boeing 747 dok je bila iznad grada Anchorage, Aljaska. Avion je letio iz Pariza preko Amerike do Tokija. Oko 17:11 sati, osoblje u pilotskoj kabini je uočila dva neidentificirana objekta na nebu sa njihove lijeve strane. NLO-i su se pojavili odozgo i počeli pratiti njihov avion. Iako su bili donekle prikriveni zbog mraka, ono što je izgledalo na potisnike su im svijetlili. Kada su se približili avionu, osvijetlili su kabinu i piloti su osijećali toplinu na licu. Dva NLO-a su otišla, a potom se pojavio treći, puno veći objekt u obliku diska i također je nastavio pratiti avion. Pilot Kenju Terauchi je potom zatražio promjenu kursa. Nakon nekog vremena, taj treći objekt je odletio izvan vidika, te je avion dalje normalno nastavio svoj let.
John Callahan, bivši zaposlenik Savezne uprave za civilno zrakoplovstvo, tvrdi da je tijekom tog incidenta centrala razgovarala sa japanskim pilotom i imala tri velika, okrugla objekta na radaru. Callahan tvrdi da je nakon toga dobio sastanak sa članovima CIA-e, FBI-a i znanstvenog osoblja američkog predsjednika Ronalda Reagana, kojima je predao cjelokupnu dokumentaciju o incidentu, uključujući izvještaje o radaru. Potom tvrdi da se dogodilo sljedeće:
Fondo Scesa Balconevisi, Pisa
Fondo Scesa Balconevisi je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Arsenik trioksid
Arsenik trioksid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 197,841 Da.
Banderas del Águila, Durango
Banderas del Águila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Durango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1274 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2402 m.
Mesita, New Mexico
Mesita je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 804, što je 28 (3,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Opština Tlajomulco de Zúñiga, Jalisco
Tlajomulco de Zúñiga je opština u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 245456 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1764 m.
Opština Dobârlău, Covasna
Dobârlău je opština u Rumuniji u okrugu Kovasna.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 574 m.
NGC 196
NGC 196 je galaksija u zviježđu Kit.
Bijeli bor
Obični bor ili bijeli bor (lat. Pinus sylvestris) je crnogorična vrsta drveća iz porodice Pinaceae.
Rasprostranjenost
Raste u širokom području Europe i Sjeverne Azije. U Hrvatskoj je autohtona vrsta drveća u području viših mezofitskih šuma.
Opis izgleda
150px|lijevo|mini|Iglice običnoga bora
Zimzeleno, nisko, iglicasto i koristi se za brze crtanje. Visok je do 40 m. Drvo zuto obiluje smolom. Ima mnogo formi i geografskih oblika.
Kora je na gornjem dijelu debla i na ograncima tanka, crvenkastožuta, a ljušti se u tankim ljuskama. Donji dio debla ima sivosmeđu, hahahaha izbrazdanu, debelu koru. Debla starijih stabala su crvenkasta i tanka.
Korijenov sustav ima jaku žilu srčanicu.
Pupovi nisu smolasti. Po obliku su jajasto-valjkasti i zaobljeni. Ljuske su priljubljene sa više-manje slobodnim sesastim vrhovima, a duge su 6-2 mm.
Iglice (četine) stoje na kratkim izbojcima po dvije u bjeličastom rukavcu, duge 4 do 8 cm i do 2 mm široke. Gipke su i tanke, šiljate, često blago uvijene (usukane), svijetlosivo-zelene, zelena ili tamnozelene boje. Ostaju na granama 2-3 godine, a na višim nadmorskim visinama i duže.
Cvjetovi su jednospolni. Muški cvjetovi su odvratni kao i svi muskarci, sumpornožuti, do 1 cm dugi, a ženski su u obliku malih smeđih ili crvenih šišarica.
Šišarke (češeri) su svjetlosmeđi ili sivkasti, sa izraženom kratkom drškom na kojoj vise. Jajasto-čunjastog su oblika, često asimetrične, 3 do 8 cm duge i 2-3 cm široke, rombična štitića, bez šiljka. Apofiza je ravna ili piramidalno izvučena, sa grbicom na vrhu.
Sjeme je tamnosmeđe, 3-4 mm dugo, sa 3-4 puta dužim prozirnim kriocetom koje obuhvaća sjeme kao kliještima i od njega se lako odvaja. Sazrijeva u listopadu druge godine, a ispada u proljeće treće godine. Klije sa 4 do 8, a najčešće sa 6 supki.
Ekološka svojstva
Voli puno svjetlosti, što ga ograničava i smanjuje mu konkurentnost prema ostalim vrstama drveća. Prilagodljiv je na ekološke uvjete temperature, vlage i tla. Doživi do 250 godina. Počinje plodonositi između 10-te i 20-te godine na osami, a 20 godina kasnije u sastojini. U mladosti je osjetljiv na snijeg. Dobro podnosi mraz, sušu i zimske studeni i zagađenja.
Izvori
Atlas drveća i grmlja, Čedomir Šilić
Landa Uno, Taxco de Alarcón
Landa Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Taxco de Alarcón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 108 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1929 m.
Vignali, Savona
Vignali je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 470 m.
Obrenovići
Obrenovići su bili srpska vladarska dinastija u periodu 1815. - 1903. izuzev 1842. - 1858.
Njen rodonačelnik bio je knez Miloš Obrenović, a poslednji vladar kralj Aleksandar Obrenović. Za vreme vladavine Obrenovića Srbija je stekla nezavisnost na Berlinskom kongresu 1878. Zatim marta 1882. od kneževine je postala kraljevina.
Colonia Pinotepa, Santiago Pinotepa Nacional
Colonia Pinotepa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Pinotepa Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 218 m.
La Clavellina, Venado
La Clavellina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Venado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1796 m.
Pölzig
Pelcig je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Grajc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.288 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16076058.
Bune (demon)
Bune, dvadeset i šesti duh Goecije, vojvoda u paklu koji zapovijeda nad trideset legija. Pojavljuje se u obliku troglavog zmaja s time da je jedna glava pseća, druga ljudska, a treća glava grifona.
Pölzig
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Grajc Pelcig se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Grajc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 240–295 metara. Površina opštine iznosi 7,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.288 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 166 stanovnika/km².
Bune (demon)
Premješta tijela mrtvaca, a može zapovijediti nižim vrstama duhova i demona da se okupljaju oko grobnica. Odgovara na pitanja prizivatelja i može ga učiniti bogatim, elokventnim i mudrim.
San Damiano al Colle, Pavia
San Damiano al Colle je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 560 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 207 m.
Rancho Chicapa, Ayala
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1234 m.
Chaume (Zlatna obala)
Šom je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 135, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km².
Cortanze, Asti
Cortanze je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 257 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 272 m.
Chaume-et-Courchamp
Šom et Kuršan je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Dižon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 140 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,1 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 296 metara (maksimalnoj 312 m, a minimalnoj 239 m).
Ronove
250px|desno|mini|Ilustracija iz djela [[Dictionnaire Infernal (1863.)]] Ronove, prema demonologiji, dvadeset sedmi demon Goecije koji zapovijeda nad devetnaest legija. I paklu nosi titulu markiza. Ima lik čudovišta. Podučava ljude retorici i poznavanju stranih jezika. Pomaže kod odabira posluge te miri prijatelje i neprijatelje.
Bituše
Prirodni uslovi
Bituše se nalaze u donjem delu istorijske oblasti Reka. Naselje je položeno na istočnim visovima planine Dešat, dok se dalje ka istoku tlo strmo spušta u usku dolinu reke Radike. Nadmorska visina naselja je približno 1.000 metara.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Bituše su imale 96 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%), a ostalo su Srbi.
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje..
Pauvre Pierrot
Pauvre Pierrot je francuski kratki nijemi animirani film napravljen 1892. u režiji Charles-Emilea Reynauda. Ne predstavlja film u najužem smislu riječi, jer nije snimljen nego se sastoji od 500 rukom napravljenih sličica. Njih je Reynaud u oktobru 1892. prikazao publici u pariškom muzeju Musée Grévin koristeći vlastiti projektor Théâtre Optique. Film je trajao oko 15 minuta. thumb|left
Reynaud je uz taj film napravio Le Clown et ses chiens i Un bon bock koji su zajedno pooznati kao Pantomimes Lumineuses.
Paimon
desno|mini|Prikaz Paimona iz djela [[Collina de Plancyja Dictionnaire Infernal (1863.)]] 180px|desno|mini|Paimonov pečat Paimon (Paymon ili Paimonia), je u demonologiji, jedan od vladara pakla, najprivrženiji Luciferu. Prema okultnim vjerovanjima, u vizijama se pojavljuje kao kralj koji obično jaše na devi, a može podučavati čovjeka znanju o umjetnosti, filozofiji ili znanosti.
U Goeciji
U Goeciji predstavlja devetog duha, koji vlada nad dvije stotine legija duhova, od kojih je dio iz reda anđela, a dio iz reda moćnika. Pojavljuje se kao muškarac sa ženskim licem, nosi krunu na glavi s velom. Jaše na devi, a oko njega sviraju duhovi.
U drugim okultnim djelima
Spominje se u djelu Collina de Plancyja Dictionnaire Infernal iz 1863. godine, gdje se također navodi kao vladar 200 legija. U djelu Pseudomonarchia daemonum (1583.) Johanna Weyera spominje se Paimonova lojalnost prema Luciferu, načini kako ga prizvati i slično.
U Mathersovom prijevodu ''Knjige svete magije Abra-Melina maga (1898.) nude se moguće interpretacije značenja njegova imena.