cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charm++
Adaptivni MPI (AMPI) je implementacija Interfejs predavanja poruka standarda preko Charm++ izvršnog sistema. To daje Charm++ sistemu tradicionalni MPI programski model. AMPI stavlja svaki MPI proces unutar pokretne niti sa korisnički-nivoom koja je implementirana kao Charm++ objekt. Usađivanjem svake niti sa poslužiteljom, AMPI programi mogu automatski da iskoriste osobine Charm++ izvršnog sistema sa malo ili bez promena na potpornom MPI programu.
Kavkaski ovčar
Opis
Kavkaski ovčar je specifična rasa snažnih kostiju, mišićav, pa čak i naravi kao mastif. Kavkaski ovčari su veliki psi, međutim, ne postoji određena maksimalna visina ili težina među njima. Minimalna visina za ženke varira između 67 i 75 centimetara a težina varira oko 45 kilograma. Visina mužjaka je između 72 i 95 centimetara. Mužijaci teže od 50 kilograma do 90 kg. Uši su visoko postavljene i prirodno spuštene. Kose oči su tamne. Sa svojim jakim i kratkim vratom, svojim širokim grudnim košem, jakim i mišićavim sapima, i svojim čvrstim šapama. Njegov rep, visoko postavljen, u obliku srpa, povija se do skočnog zgloba. Dlaka mu je prava, debela, dok je poddlaka svetlija i bujna. Autentični kavkaski ovčar je pas namenjen za čuvanje stoke, veći od prosečnih dimenzija pasa, robusne konstitucije sa snažnim stavom i urođenim nepoverenjenm prema strancima.
Istorija
Poreklom iz oblasti po kojoj je dobio ime, ovaj veliki pastirski pas, sposoban je da se prilagodi veoma različitim klimatskim uslovima. Međutim ne spada u grupu ovčarskih pasa. To je pas čuvar koji je služio narodima Kavkaza kao čuvar stoke i doma, i kao pas za borbe. Kavkaski ovčar je planinski pas čije je prirodna sredina planinski region u Gruziji, Jermeniji i Azerbejdžanu kao i stepska područja na severnom Kavkazu i okrugu Astrahana. Vekovima je funcionisao kao ovčarski, čuvar i pas za borbe pa je njegova odanost čak postala i legendarna. Neutrašivost, smelost i tolerantnost na gotovo sve klimatske uslove doprinela je njegovoj rasprostranjenosti u gotovo sve delove bivšeg Sovjetskog Saveza tako da i tip varira u zavisnosti od njegove regije i namene.
Temperament
Stepski pas je lakši od psa iz planinskih krajeva. Rustičan, zahteva malo, veliki je radnik i veoma efikasan, a takođe i uravnotežen. Kavkaski ovčar je veoma aktivan i hrabar pas, koji dobro reaguje u odbrani. Njegovo nepoverenje prema strancima je takvo da je veoma opasno približiti mu se. Kreće se kratkim kasom, koji mu daje karakterističan hod, dok mu je galop malo teži. Kavkaski ovčar ima masivnu glavu sa širokim čelom, dosta kratkom njuškom, jakim usnama i moćnim makazastim zubima. Kavkaski ovčar je veoma inteligentan, ali oni mogu biti drski i odbijati da slušaju komande na vreme. To se može prevazići odgovarajućom obukom. Zbog svoje jačine često se koriste za lov na medvede.
Tipovi
mini|desno|250p|Štene Kavkaskog ovčara
Zdravlje
Kavkaski ovčar žive prilično dugo u proseku 10-15 godina. Psi ove rase su uglavnom zdravi i dugo žive, ali je displazija kukova, gojaznost i povremeni problemi sa srcem se mogu dogoditi.
U periodu od jednog do pet meseci starosti je najbolje vreme za preuzimanje šteneta i navikavanje ga na čoveka i spoljnu sredinu. Ono postaje jako privržen vlasniku, njegovoj porodici, domu. Posle pet meseci navikavanje na novog je vlasnika dosta teže se odvija i nikad ne bude potpuno. Isto se odnosi i na mesto boravka. Zato se pas, koji polovinu prve godine zivota provede pored stada ovaca, jako tesko navikava na život u odgajivacnici ili na život u gradskoj zgradi. Psi koji su pola godine ziveli u odgajivačnici i uzeti na vaspitanje u tom uzrastu ostaju manje privžen čoveku. Štenad kavkaskog ovčara se gaji i vaspitava na slican nacin kao i štenad drugih rasa pasa snažno-grubog i grubog tipa konstitucije, ali postoje neke osobine karakterestične za ovu rasu.
Štenci kavkaskog ovcara uz pogrešnu ishranu brzo obolevaju od rahitisa: nastaju zadebljanja na zglobovima dosaplja, formira se izvrnut stav prednjih nogu, podlaktica se iskrivljuje u obliku slova "O", kod zadnih nogu se formira "Iks" stav, nastaju zadebljanja na zonama rasta na rebrima, ponekad se iskrivljuju i kosti lobanje - ocni lukovi postaju izraženiji, moguća je i deformacija grudnog kosa. Kod pojavljivanja prvih znakova rahitisa neophodno je kontaktirati veterinara, zato što se zapušten rahitis jako teško leči i može da ostavi posledice za ceo život. Kod pogrešne ishrane i loših uslova držanja, kavkaski ovčari su podložni bolestima i poremećajima metabolizma. Najčešće se takvi poremecaji pojavljuju u obliku pomeranja rokova linjanja, ekcema, čirova na šapama i sl, mada ekcemi i čirevi mogu da budu prouzrokovani i ektoparazitima. U svim slucajevima neophodno je odvesti psa veterinaru.
Karakteristike
mini|desno|288p|Kavkaski ovčar
Dijabetesno stopalo
Dijabetesno stopalo je jedna od mnogobrojnih komplikacija šećerne bolesti i predstavlja skup koštanih i mekotkivnih promena na stopalu dijabetesnih bolesnika. Nastaje kao posledica neuropatije i ishemije (oboljenja živaca i nedostatka krvi u stopalu zbog oboljenja arterija nogu), koje se mogu dodatno iskomplikovati i infekcijom. Blaži stepen neurovaskularnih promena na donjim udovima obično je bez ikakvih kliničkih simptoma. Ako proces uznapreduje, bolesnik se žali na hladnoću u nogama, smanjenje mišićne sposobnosti, smetnje u senzibilitetu i pojavu dijabetesnih čireva.
Pojava čireva (ulceracija) na stopalu, zatim nastanak gangrene i posledične amputacije su značajni uzroci morbiditeta i invalidnosti kod osoba obolelih od dijabetesa. Ove komplikacije predstavljaju veliki medicinski, socijalni i ekonomski problem i značajno smanjuju kvalitet života dijabetesnom bolesniku. Dijabetes, sa ulceracijama na donjim udovima koje teško zarastaju, uzrok je više od polovine amputacija donjih udova u Sjedinjenim Američkim Državama i u grupi rizik zastupljen je u tri odsto stanovništva. Rizik od gubitka udova u grupi dijabetesnih bolesnika iznosi oko jedan odsto godišnje u svetu. Prema procenama SZO, godišnje se uradi oko milion amputacija, a svakih trideset sekundi i takozvana velika amputacija donjih udova zbog dijabetesom uzrokovane gangrene stopala. Prethodni ulkus (ili amputacij) nakon saniranog dijabetesnog stopala na jednoj nozi stvara predispoziciju kod osoba sa dijabetesom od ponovnog pojavljivanja ulkusa na istoj ili suprotnoj nozi.
Predispozicija
Faktori rizika za razvoj ove bolesti su :
Istovremeno prisustvo više faktora rizikaza povećava verovatnoću učestalijeg javljanje kliničkih promena na stopalu.
Promene na stopalu dijabetičara koje predstavljaju povećan rizik od amputacije
thumb|250px|Dijabetesno stopalo je čest uzrok amputacija prstiju
Vrste
Dijabetesno stopalo se prema manifestnoj kliničkoj slici može podeliti u dva tipa:
Klinička slika
Dijabetesno stopalo se klinčki manifestuje sledećim vidljivim manifestacijama i simptomima : Klaudikacija (hramanja) u početku je intermitentna (jez-lat|) i javlja se za vreme brzog hodanja, kretanja uzbrdo ili penjanja uz stepenice.
Dijagnoza
Dijagnoza se postavlja na osnovu; anamnestičkih podataka (istorije bolesti) fizičkog pregleda i čitavog niza laboratorijskih, radioloških i drugih pregleda na osnovu kojih je moguće proceniti tip i težinu nastalih promena. Ona se obično postavlja na primarnom nivou zdravstvene zaštite, a na osnovu subjektivnih tegoba bolesnika i standardnog pregleda stopala.
Istorija bolesti i fizički pregled Prema potrebi u toku fizičkog pregleda rade se i mali hirurški debridmani rana (čišćenje, isecanje-sečenje i uklanjanje dala tkiva) kojim se može utvrdi ozbiljnost rane (nekroze).
Lečenje
Lečenje obuhvata čitav niz mera i postupaka. Jednom nastala, bilo koja od napred navedenih promena na stopalu, povećava rizik da se slične ili teže promene ponavljaju kod istog bolesnika, zato on mora biti registrovan i podvrgnut daljim redovnim merama kontrole i praćenja promena u njegovom organizmu.
Lečenje je multidisciplinarno i zahteva konsultacije dijabetologa, vaskularnog i ortopedskog hirurga neurologa i specijaliste hiperbarične medicine, a vrši se najvećim delom na primarnom nivou u specijalizovanim ambulantama.
Upotreba adekvatne terapeutske obuće ima poseban zadatak da ugroženo područje stopala dijabetičara rastereti, ravnomernim raspoređivanjem pritiska na ostale delove stopala i najčešće je prvi korak u lečenju dijabetesnog stopala.
Ulceracije (rane) u dijabetesnom stopal su posledica neuropatije i bolesti malih i velikih krvnih sudova koje komplikuju dijabetes. Na ćelijskom nivou, ona je rezultat hipoksije koja narušava zarastanje rana. Zato se u zadnjih 40 godina u prevenciji i lečenju ove bolesti primenjuje hiperbarične oksigenoterapije(HBOT) koju sprovodi hiperbarična medicina u barokomorama u atmosveri 100% kiseonika na povišenom pritisku (većem od 1 bar-a) u jednodnevnim seansama u trajanju od 60-90 minuta, u proseku 15-20 dana.
Hiperbarična oksigenacija (HBOT) koja daje odlične rezultate, može biti korisna metoda za lečenje i negu rana. Ona dovodi do veće oksigenacije obolelih tkiva, ima antiseptičko dejstvo, smanjuje edem, ubrzava proizvodnju kolagena i stimuliše angiogenezu i neoangiogenezu krvnih sudova i na taj način sanira leziju tkiva. Primena ove terapije značajno skraćuje vreme lečenja, a primenjuje se uz primarnu i redovnu dijabetesnu terapiju, higijensko dijetetski režim, a prema potrebi i hirurško lečenje.
Detaljniji hirurški zahvati na ugroženom dijabetesnom stopalu primenjuju se kod proširene infekcije, odnosno gangrene stopala.
Prevencija
Lečenje razvijenog dijabetesnog stopala je vrlo komplikovano i o njemu može odlučivati samo lekar. Ono je mnogo komplikovanije od mera prevencije koje može (i trebalo bi svakodnevno) da sprpvodi svaki dijabetesni bolesnik.
Milorad B. Protić
Milorad B. Protić (Beograd, 6. septembar 1911 — Beograd, 29. oktobar 2001) je bio srpski astronom. Bio je direktor Astronomske opservatorije u Beogradu i otkrio je 33 asteroida.
Biografija
Rođen je 6. septembra 1911. godine u Beogradu. Završio je srednju Tehničku školu u Beogradu (smer mašinstvo), a potom se zaposlio u Industriji avio motora Rakovica gde je radio kao tehnički crtač sve do 1931. godine. Od 1932. godine radi u Opservatoriji, prvo kao volonter, a kasnije i kao stalno zaposlen. On je bio prvi naučnik koji se 1932. godine uselio u beogradsku Opservatoriju na Zvezdari, i u njoj je ostao do kraja života. Od 1935. do 1937. godine bio je upravnik računarskog centra. Kada je 1935. godine Opservatorija počela sa aktivnostima posmatranja direktor Vojislav Mišković mu je poverio organizaciju i sprovođenje redovnog posmatranja aktivnosti Sunčevih pega pomoću Cajsovog astrografa (Zeiss). Rezultati posmatranja su se redovno slali u Centralni biro za solarnu aktivnost u Cirihu, i tamo su se zajedno sa rezultatima posmatranja ostalih opservatorija štampali kvartalno u časopisu Bulletin of Solar Activity.
Godine 1936. Protić je u Opservatoriji pokrenuo Službu posmatranja malih planeta i Sunca i u naredne dve decenije je sam otkrio 33 asteroida, a prvi asteroid koji je otkrio nazvan je 1564 Srbija. Neki od asteroida koje je otkrio su i:
Rad u opservatoriji nastavio je i tokom Drugog svetskog rata, a nastavio je sa radom i posle oslobođenja Beograda 1944. godine. Kada je dotadašnji direktor opservatorije Mišković 1946. godine podneo ostavku, Fakultetski savet Univerziteta u Beogradu je postavio Protića za zamenika direktora. Na toj poziciji on je uspeo da izvrši rekonstrukciju ratom razorene Opservatorije. I pored obaveza oko rekonstrukcije Opservatorije Protić je na zahtev Međunarodne astronomske unije (MAU) počeo sa izračunavanjem efemeride za oko sto poznatih malih planeta (1947. godine - 98 male planete, 1948. — 106 i 1949. 106 malih planeta). U maju 1948. godine direktor Opservatorije postaje Milutin Milanković, a Protić postaje sekretar. Na ovoj funkciji Protić ostaje do januara 1949. godine.
Milorad Protić je diplomirao Astronomiju na Prirodno-matematičkom fakultetu Univerziteta u Beogradu 1951. godine.
Od 1952. godine Milorad B. Protić je član Komisije 20 za male planete, komete i satelite u okviru Međunarodne astronomske unije. U okviru ove komisije prisustvovao je 9. generalnoj skupštini MAU 1955. godine u Dablinu kao i 12. skupštini MAU 1961. godine u Hamburgu.
Avon, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 21.193, što je 9.747 (85,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Milorad B. Protić
Biografija
Bio je direktor Astronomske opservatorije u Beogradu od 1956. do 1960. i od 1971. do 1975. godine.
Preminuo je 29. oktobra 2001. godine u Beogradu.
U čast M. B. Protića, asteroid 1983 RT3 koji je Anri Debonj otkrio 2. septembra 2001. godine je 30. decembra 2001. godine dobio ime 22278 Protić.
Etamzilat
Etamzilat je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 263,311 Da.
Jane Austen
Jane Austen (Steventon, 16. prosinca 1775. - Winchester, 18. srpnja 1817.) je bila prominentna britanska književnica. Njeni pogledi na život žena i divno slaganje ironije učinilo ju je jednu od najznačajnijih književnica njenog doba.
Biografija
Jane Austen rođena je u Steventonu 16. prosinca 1775. kao kći Georgea Austena (1731-1805) i Cassandre Austen (prije Leigh; 1739-1827). Tu je provela veći dio života i nikad se nije udavala. Imala je šestoro braće i stariju sestru Cassandru s kojom je bila jako bliska. Jedini portret Jane Austen je loše obojana skica njene Sestre koja se nalazi u Londonu. Njena braća Francis i Charles otišli su na more i postali admirali. Osnovno obrazovanje dobila je 1783; prvo u Oxfordu, pa u Southamptonu. Od 1785 do 1786 polazila je Školu za djevojke u Readingu. Jane Austen je dobila obrazovanje veće od normalnog koje su dobivale tadašnje djevojke, pa se već rano posvetila pisanju i prvu priču objavila je već 1789.thumb|"Koliba" u kojoj je Jane Austen provela zadnjih 8 godina njena života (danas je muzej)
left|thumb|Obiteljski grb Austenovih Jenain život bio je relativno dosadan, bez nekih posebnih događanja. Godine 1801. njezina obitelj preselila se u Bath, što je bila scena mnogih njenih djela (iako je Jane Austen, kao i njezin lik Anne Elliot "ustrajala u neneklonosti prema Bathu"). Godine 1802 Jane je dobila poudu za brak od bogatog, ali "krupnog i nezgrapnog" čovjeka pod imenom Harris Bigg-Wither koji je bio 6 godina mlađi od nje. Takav brak "osigurao" bi joj i oslobodio je nekih običaja i "ovisnosti" koje su odavale osobnosti usidjelice koja se moa oslanjati na vlastitu obitelj. Takve okolnosti utjecale su na nju da pristane, no idući dan se predomislila i odbila je brak. Bilo je izvjesno da ga nije voljela. Nakon smrti oca 1805., Jane, njena sestra i majka preselile su se u Southampton sa bratom Francisom i njegovom obitelji gdje su živjeli 4 godine, dok se 1809. nisu preselili u Chawton. Tu je njezin brat Edward imao imanje i kolubu gdje je im je dopustio da žive. Njihova kuća danas je otvorena za javnost.
Jane je nastavila miran život sa svojom obitelji. Godine 1816. počela je patiti od slabog zdravlja. Danas se misli da je imala Addisonovu bolest, čiji uzrook tada nije bio poznat. Boles je imala i uspona i padova, no 1817. se pogoršala i Jane je morala otputovati u Winchester. Tu je umrla dva mjeseca poslije (18. svibnja 1817.) i pokopana je u katedrali.
Djelo
Pošto je bila odana suvremenoj kovneciji za književnice, jane je svoja djela izdavala anonimno. Njena djela doživjela su znatan uspjeh, no njezina anonimnost ju je udaljavala iz važnih literernih krugova. Iako su sva njezina djela bila ljubavni romani, pisani pod utjecajem romantizma u engleskoj književnosti, Jane nije bila romantičar. Snažne emocije uglavnom donose opasnost u romanima Jane Austen i mlada djevojka koja vježba suzdržanost prije će naći sreću od one koja bježi sa svojim voljenim. Njena djela bila su sličnija djelima književnika kao što su David Hume i John Locke nego djelima njenih suvremenika kao što su Lord Byron i William Wordsworth. Među njenim najjačim inspiracijama smatraju se Samuel Johnson, William Cowper, Samuel Richardson, George Crabbe i Fanny Burney.
Njezin posmrtno objavljeni roman Opatija Northanger  satirizira gotička djela Ann Radcliffe, no Jane je najpoznatija zbog svojti djela za odrasle koje se danas poprimile oblike socijalno pronicljivih komedija manira. Ta djela, posebno Emma, često su citirana zbog svoje savršenosti forme, dok današnji kritičari pokušavaju iz zemlje iskopati novu prespektivu o Janeinim oštrouminm komentarima o predvidljivosti neudatih prefijnenih žena na početku 1800ih. Zakon o nesljeđivanju i oporuke sav novac i nasljeđe uglavnom su davali muškim nasljednicima.
Njena djela su jako dobro pimljena kada su izdana, a Sir Walter Scott ju je posebno pohvalio:
Jane Austen je zaslužila i divljenje Thomasa Babingtona Macaulaya (koji je mislio da nema kompozicija koje su bile bliže savršenstvu), Samuela Taylora Coleridgea, Roberta Southleya, Sydneya Smitha, i Edwarda FitzGeralda. Jane je bila jako cijenjen autor mnogo desetljeća nakon smrti. Interes prema njezinim djelima oživljen je pri kraju XIX. stoljeća. Engleski studenti XX. stoljeća rangirali su je mađu najboljim engleskim književnicima sviih vremena, uspoređujući je i sa Williamom Shakespeareom. Lionel Trilling i Edward Said bili su važni Janeini kritičari.
Trilling je u eseju o Mansfield Parku napisao:
Također su bile i negativne kritike za njezina djela koje su bile tako oštre da su znale govoriti da piše ne-književno, a Charlotte Brontë je kritizirala je njen uski opus:
Mark Twain ju je još jače kritizirao:
Janeina literarna snaga leži u ocrtavanju likova, posebno žena, sa delikatnim i nježnim potezima koji izlaze iz prirodnih i svakodnevnih incidenata iz srednje i više klase, odakle uglavnom dolaze njezini likovi. Njezini likoi, naoko obični, ispunjeni su čvrstoćom i preciznošću, i sa takvim važnim detaljom da održe svoju idivudualnost kroz cijelu radnju, i neobojani su njezinom vlastitom osobnošću. Njezin pogled na život izgleda dobar, sa malim dodatkom nježne, ali oštroumne ironije.
Neki suvremeni čitatelji svijet koji opisuje mogu smatrati, u kojem je glavni ljudski cilj avanturistička udaja, neliberernim i nemirnim. U njenoj eri opcije su bile limitirane, i žene i muškarci su se vjenčavali zbog financijskih razloga. Ženski autori su pisali u uskom opusu romance. Dio Janeine prominentne reputacije leži na tome kako dobro ona integrira poglede na ljudsko stalje uz uvjerljivu ljubavnu priču. Velik dio tenzije u njenim romanima proizlazi iz balansiranja financijskih potreba protiv drugih problema: ljubav, prijateljstvo i moral.
Jane Austen danas
Djela Jane Austen smatraju se važnim karikama engleskog literernog kanona. Uči se na sveučilištima i česta je tema mnogih školskih satova i kritika. Razum i osjećaji je nedavno držan jako visoko jer su ga proučavali učenici zbog prezentiranja društvene strukture i razvoja likova. Romani su također čitani diljem svijeta bez ikakvih akademskih obveza, čisto iz užitka.
Neka njena nedovršena i kraća djela, počevši 1870. (prije toga bili su poznati samo njezinoj obitelji). Jedna od kuća gdje je živila, u okolici Batha je danas javni muzej.
Filmografija
U popularnoj kulturi Janeini filmovi adaptirani su u filmove i televizijske serije mnogo puta. Varirajući puto u vjerodostojnosti prema originalu. Ponos i predrasude je sa 6 filmova, najadaptiraniji od njezinih djela, a zadnja adaptacija bila je 2005. gdje su glumili Keira Knightley, Donald Sutherland, Matthew Macfadyen i Dame Judi Dench, a poznata je i Bollywoodsku adaptaciju filma Bride and prejudice iz 2004. Prije toga bilo je 5 BBC-ovih televizijskih serija, a najpoznatija bila je iz 1995. sa Colinom Firthom i Jennifer Ehle. Film Dnevnik Bridget Jones iz 2001. ima likove koji su inspirirani djelom.
Emma je adaptirana u film 5 puta: 1932 sa Marie Dressler i Jeanom Hersholtom, 1972 kao televiijska verzija, 1995 kao teen film Clueless, 1996 sa Gwyneth Paltrow i Jeremyem Northamom i kao televizijski film sa Kate Beckinsale.
'Razum i osjećaji je adaptiran u 4 filma uključujući i verziju Anga Leea iz 1995 sa Kate Winslet i Emmom Thompson (dobio Oscara za najbolji adaptirani scenarij). Pod tuđim utjecajem je adaptiran na televiziji 2 puta i priprema se film pod isim imenom. Mansfield Park i Opatija Northanger su oboje adaptiranu u filmove. Jane Austen in Manhattan (1980) je film koji govori o rivalima koji žele snimiti film po Janeinoj drami Sir Charles Grandison koje je ponovo otkriveno 1980 (vidi Bilješke).
Bilješke
1. BBC 2004, Vijesti - Otkriven rijetki manuskript Jane Austen
Vanjske veze
Djela
Biografija
Paul Klee
Paul Kle (*18. decembar 1879—†29. jun 1940) je bio je nemačko-švajcarski slikar, član umetničke grupe Plavi jahač. Na njegovo stvaralaštvo uticalo je nekoliko pravaca savremene umetnosti: ekspresionizam, kubizam i nadrealizam. Kle i njegov prijatelj Vasilij Kandinski poznati su po svom pedagoškom radu u školi Bauhaus.
Život
Rodio se 1879. godine u Švajcarskoj, otac mu je bio učitelj muzike a majka švajcarska pevačica. Detinjstvo je proveo u Švajcarskoj, a pošto je po ocu dobio nemačko državljanstvo, odselio se posle mature 1898. u Minhen. Posle dvoumljenja između muzike (bio je izvanredan i talentovan violinista), literature i likovne umetnosti, ipak se opredelio za slikarstvo. Prvo je studirao grafiku na privatnoj školi Henrika Knira i u to doba sticao ne samo umetnička već i seksualna iskustva. Iz jedne takve kratkotrajne veze rodio mu se sin koji je posle nekoliko nedelja umro.
U oktobru 1900. posećivao je časove slikarstva kod Franca fon Štika na Minhenskoj akademiji, gde je studirao i Vasilij Kandinski sa kojim se mnogo kasnije upoznao. Godine 1901. je napustio akademiju. Posle puta po Italiji bio je u Berlinu kod roditelja gde je slikao aktove i svirao u orkestru i pisao pozorišne kritike. Godine 1900. oženio se sa klaviristkinjom Lili Štrumpf i sledeće godine im se rodio sin Feliks. Naredne godine je proveo u domaćinstvu i posvetio se vaspitavanju svoga sina, dok je Lili zarađivala za život i tada se Kleov slikarski život sporo razvijao.
Plavi jahač i put za Tunis
Godine 1911. Upoznao je Augusta Makea i Vasilija Kandinskog. Skupa sa njima i Franc Marka, Gabrijelu Minterl, Aleksej Javlenskog i druge, svi su se zajedno interesovali za gotiku, primitivnu umetnost i nove savremene likovne pravce fovizam i kubizam. S njima je Kle našao zajednički jezik i delio poglede na umetnost.
Godine 1914. godine Paul Kle je sa Franc Markom i Lujom Moajeom posetio Tunis. Na ovom putu Kle nalazi pristup ka boji i u svoj dnevnik upisuje: " ... ja i boja smo jedno. Ja sam slikar".
Bauhaus
U Prvom svetskom ratu 1920. godine Kle je pozvan u nemačku armiju ali kao slikar je imao sreće i nije raspoređen za front već je radio na maskirnim uzorcima za avione, no u ratu je izgubio svoje prijatelje August Makea i Franc Marka.
Godine 1920. je bila njegova retrospektivna izložba u Minhenu i tada postaje priznat slikar. Tako je dobio ponudu da predaje slikarstvo u Bauhausu u Vajmaru- školi koju je osnovao Valter Gropijus. Primio je ponudu i osvanuo je sa Kandinskim na ravnom i akademskom nivou, prvo je radio kao rukovodilac radionica a posle su obojica vodili vlastita predavanja slikarstva.
Bauhaus je bila progresivna škola i morala je da se bori protiv konzervativnih shvatanja nacional- socijalista. Bauhaus se preselio u Desau u zgradu koju je projektovao sam Valter Gropijus i u kojoj su bili i stanovi za pedagoge i gde je i Paul Kle stanovao. Obojica (Kle i Kandinski) intenzivno predaju na Bauhausu. Posle kratkog premeštanja u Berlin 1932. godine Bauhaus je ukinut.
Kle je na Bauhausu ostao do 1930. godine i posle je primio profesuru na diseldorfskoj akademiji. Posle nastupa nacizma kao "degenerisani umetnik" on je otpušten.
CHARMM
__NOTC__
Paul Klee
Bauhaus
Umro je 29. juna 1940. godine u Lokarno-Muratu.
Njegova dela su posle njegove smrti prikazivana na Dokumentima 1 godine 1955. Dokumentima 2 godine 1959. i Dokumantima 3 1964. godine u Kaselu.
CHARMM
CHARMM (Hemija i Harvardska Makromolekularna Mehanika) je ime grupe široko korišćenih polja sila za molekulsku dinamiku, a isto tako i ime softverskog paketa za molekulsko dinamičke simulacije i analizu. CHARMM istraživački projekat uvrstava mrežu programera širom sveta koji rade sa Martinom Karplusom i njegovom grupom na Harvardu na razvoju i održavanju programa. Licence za ovaj softver su dostupne besplatno individuama i grupama koji se bave akademskim istraživanjem. Accelrys distribuira komercijalnu CHARMM verziju, koja se zove CHARMm (obratite pažnju na malo slovo).
CHARMM polja sila
CHARMM polja sila za proteine uključuju: ujedinjeni-atom (ponekad zvan "produženi atom") CHARMM19, sve-atomska verzija CHARMM22 , i njegova varijanta sa popravljenim dihedralnim potencijalom CHARMM22/CMAP. U CHARMM22 proteinskom polju sila, atomski parcijalni naboji su izvedeni is kvantnih hemijskih proračuna interakcija između modelovanih jedinjenja i vode. Osim toga, CHARMM22 je parametriziran za TIP3P eksplicitni model vode. I pored toga, on je frekventno korišćen sa implicitnim rastvaračima. 2006. godine, specijalna verzija CHARMM22/CMAP je reparametrizirana za konzistentnu upotrebu sa implicitnim rastvaračem, GBSW.
Za DNK, RNK, i lipide, CHARM27 je korišćen. Neka polja sila se mogu kombinovati, na primer CHARMM22 i CHARMM27 za simulaciju protein-DNK vezivanja. Dodatno, parametri za NAD+, šećere, fluorisana jedinjenja, itd. mogu se preuzeti. Brojevi verzija polja sila se odnose na CHARMM verziju u kojoj su se prvo pojavili, ali mogu biti korišćeni sa kasnijim verzijama CHARMM izvršnog programa. Isto tako, ta polja sila se mogu koristiti u okviru drugih molekulsko dinamičkih programa.
2009. godine, generalno polje sila za molekule poput lekova (CGenFF) je uvedeno. Ono pokriva široki opseg hemijskih grupa prisutnih u biomolekulima i molekulima poput lekova, uključujući veliki broj hetero-cikličnih osnova. Generalno polje sila je dizajnirano da pokriva bilo koju kombinaciju hemijskih grupa. To neizbežno dolazi sa cenom smanjene tačnosti reprezentacije bilo koje specifične pod-klase molekula. Korisnici se uzastopno upozoravaju na MacKarellovom vebsajtu da ne koriste CGenFF parametre za molekule za koje specijalizovana polja sila već postoje (to su kao što je napomenuto proteini, nukleinske kiseline, itd).
Parametri za sva ova polja sila su slobodno dostupni.
CHARMM molekularno dinamički program
CHARMM program omogućava izvođenje i analizu širokog kruga molekularnih simulacija. Najosnovnija vrste simulacija su minimizacija date strukture, i računanje trajektorije molekularne dinamike. Savršenije vrste su perturbacija slobodne energije, procena kvazi-harmonične entropije, korelaciona analiza, i kombinovani kvantni i molekulsko mehanički (QM/MM) metodi.
CHARMM je jedan od najstarijih programa molekularne dinamike. On je akumulisao ogroman broj osobina, neke od njih su duplicirane pod nekoliko naredbi sa malim varijacijama. To je neizbežan rezultat velikog broja pogleda i grupa koje rade na CHARMMu širom sveta. Imena i afiliacije glavnih kontributora se mogu naći u dnevniku promena kao i u CHARMM izvornom kodu. Učešće i koordinacija grupe Čarlsa L. Bruksa III sa Mičigenskog univerziteta je vidna.
Tarrant County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.809.034.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 1.809.034 stanovnika, što je 362.815 (25,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Alexej von Jawlensky
Aleksej fon Javlenski (,, 25. mart 1864. ili 1865, Toršok, Rusija—15. mart 1941, Visbaden) bio je ruski slikar i jedan od predvodnika pokreta Ekspresionizma.
Bio je aktivan u Nemačkoj od 1896. gde se pridružio Novom umetničkom udruženju u Minhenu (-{Neue Künstlervereinigung München}-) i kasnije grupi Plavi jahač (-{Der Blaue Reiter}-).
Biografija
Javlenski je rođen kao peto dete Georgija Nikiforoviča Javlenskog i Aleksandre Petrove Medvedeve. Sa svojih šesnaest godina on je živeo sa familijom u Moskvi sa ciljem da postane oficir i otkrio je ljubav prema slikarstvu i na svetskoj izložbi 1880. prvi put se susreo sa modernom umetnošću i počeo je kao autodidakt svoje slikarske i crtačke sposobnosti razvijati redovnim posetama u Galeriji Tretjakov.
Kao oficir u ruskoj gardi u početko u rangu štabskog kapetana bio je premešten u Sankt Peterburg i postao učenik Ilje Rjepina na petersburškoj akademiji koju je posećivao od 1889. – 1896. 1896./97. ostavlja vojničko zvanje i posvećuje se slikarstvu i upoznaje Marijanu fon Verefkin i ženi se sa njom 1922. godine i odlazi u Minhen gde u slikarskoj školi Antona Ažbea upoznaje Vasilija Kandinskog.
1902. dobio je sina koji je kasnije takođe postao slikar. Posle realizma koji je gajio u prvo vreme u Minhenu slikao je u stilu Vinsenta van Goga dok nije počeo da radi pod uticajem francuskih ekspresionista kako je radio sve do izbijanja Prvog svetskog rata.
1909. osnovao je među ostalima i sa Vasilij Kandinskim, Adolfom Erbslohom, Gabrijelom Minter, Marijanom von Verefkin i drugih „Novo umetničko udruženje Minhen“ koje je prethodilo kasnijem „Plavom jahaču“ koji su osnovali Vasilij Kandinski i Franc Mark i kojem je Javlenski vrlo brzo pristupio.
1914. morao je Javlenski da napusti Nemačku i nastanio se u Švajcarskoj. Tu je radio „Varijacije za temu za pejsaže“. 1924. Osnovao je sa Vasilij Kandinskim, Paulom Kleom i Lionelom Fajnigerom grupu „Plave četvorice“ koja je izlagala u Nemačkoj i SAD. 1937. godine je 72 njegova dela proglašeno za „degenerisanu umetnost“ od strane nacista koja su posthumno izlagana u Dokumenta Kasel 1955. godine u Kaselu. 1934. godine je izgubio nemačko državljanstvo.
Umro je 1941. godine u Visbadenu i sahranjen je na ruskopravoslavnom groblju u Visbadenu. Posmrtni govor je održao njegov dugogodišnji prijatelj Adolf Erbsloh.
Cadours
Kadur je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Tuluz.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 696 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 65 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,58 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 242 m, a minimalnoj 147 m).
Lamie di Olimpie-Selva, Brindisi
Lamie di Olimpie-Selva je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2679 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 372 m.
Overton, Nebraska
Overton je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 594 stanovnika.
Inozitol-heksakisfosfat kinaza
Inozitol-heksakisfosfat kinaza (, ATP:1D-mio-inozitol-heksakisfosfat fosfotransferaza) je enzim sa sistematskim imenom ATP:1D-mio-inozitol-heksakisfosfat 5-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Kod sisara su poznate tri izoforme.
Demokracija
Demokracija ili demokratija (grč. δημοϰρατία: vladavina naroda), oblik vladavine u kojem se političke odluke donose voljom većine, najčešće kroz izbore ili referendume, u kojima sudjeluju svi građani."  U posljednjim desetljećima demokracija se koristi kao sinonim za (zapadnu) liberalnu demokraciju, ali je također priznato i postojanje tzv. ne-liberalne demokracije. "Liberalna demokracija" se obično odnosi na liberalno shvaćanje ustava i ljudskih, odnosno građanskih prava, ali se također koristi i za opisivanje nekih drugih aspekata društvenog života. Definicija demokracije se s vremenom proširila i na aspekte društva i političke kulture koji se direktno ne odnose na oblik vladavine. Većina liberalnih demokracija su parlamentarne, odnosno predstavničke demokracije, ali postoje mnoge varijacije demokracije, neke čisto hipotetičke. Izraz "demokratski" odnosno demokracija se u širem smislu koristi kako bi se opisao način odlučivanja u različitim društvenim organizacijama.
Porijeklo riječi
Riječ demokracija dolazi iz grčke riječi δημοκρατíα, koja pak dolazi od δημος, što znači "narod", i κρατειν, što znači "vladati", te sufiksa íα. Dakle, doslovno "vladavina naroda".
Razvitak demokracije
Pojam 'demokracija'—ili, točnije, izvorna (starogrčka) varijanta te riječi —skovan je u staroj Ateni u 5. stoljeću prije Krista. Atenska se država općenito smatra prvim primjerom sustava koji odgovara nekim današnjim predodžbama o demokratskoj vlasti. Ipak, mnogi ne smatraju staru Atenu demokracijom, s obzirom da je samo mali dio pučanstva smio glasovati, dok žene, robovi i stranci nisu imali to pravo. Samo je oko 16% ukupnog stanovništva imao pravo glasa. Glasovanjem su se u staroj Ateni donosile odluke izravno, umjesto da se biraju zastupnici kao u današnjoj demokraciji.
S vremenom se značenje 'demokracije' promijenilo, a suvremena se definicija jako mijenjala od 18. stoljeća, otkad su se uvodili razni "demokratski" sustavi u mnogim državama.
Prva savremena demokratija je bila ta Sjedinjenih Američkih Država uspostavljena 1789. godine na osnovi filozofije doba razuma.
Francuski filozof Montesquieu (1689-1755) jeste veoma uticao na promoviranje i utemeljenje ideja o demokratskoj vlasti u periodu Francuske buržoaske revolucije i stvaranja SAD. Montesquieu je vjerovao da je najbolji način da se osigura da vlast služi općoj dobrobiti ako se učine sljedeći koraci:
Fienile, Padova
Fienile je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Demokracija
Razvitak demokracije
Montesquieu je, kao i mnogi drugi, vjerovao da, ukoliko je vlast podijeljena, izbalansirana i provjeravana, nijedan od ogranaka ne može kontrolirati cijelu vlast. U tom slučaju nijedan ogranak ne može koristiti vlast za svoje osobne i sebične interese. Rezultat takve situacije bi bio da vlast djeluje u cilju unapređivanja zajedničke dobrobiti. Zajednička dobrobit znači da je nešto za dobro zajednice kao cjeline.
Postoje dvije vrste demokratija: direktna demokratija i reprezentativna demokratija. Direktna demokratija je bila u staroj Atini kada su svi slobodni ljudi izlazili na gradski trg i odlučivali o raznim stvarima. Pošto je tako nešto nemoguće postići danas (sam New York ima 20 miliona stanovnika) nastala je reprezentativna (predstavnička) demokratija. Tu ljudi na izborima biraju svoje predstavnike u parlamentu i daju im autoritet da donose odluke u njihovo ime.
Fienile, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Demokracija
Politička jednakost
U principu, to asimiliramo sa sistemom "jedna osoba jednako jedan glas". Taj princip je općenito smatran kao fundamentalan za demokratiju. Ipak iako je u teoriji ovaj sistem priznat i prihvaćen u stvarnosti situacija je drugačija, rijetko se primjenjuje jer njegova upotreba za jedne je veoma neefikasna, naprimjer tehnički i ekonomski je izvodivo da se čitava populacija jedne zemlje konsultuje (recimo referendumom) oko gradnje bazena u jednom gradu te zemlje ali su male šanse da to bude za opće dobro populacije. Isto tako ovaj sistem predstavlja opasnost za manje etničke ili nacionalne grupe.
Jednakost se može također mjeriti važnošću koju objekt političke odluke realno ima za glasače. Da bi se riješili problemi a zadržao se sistem "jedna osoba jednako jedan glas" rješenje uobičajeno korišteno jeste njegova implikacija na geografski podijeljenim dijelovima. Teoretski gledano postoji još jedna loša strana sistema "jedna osoba jednako jedan glas", a to je da prakticirajući isti sistem dolazimo do (po definiciji) konačne odluke koja za sobom povlači konstataciju da oni koji su bili protiv te odluke ustvari su dio sistema "jedna osoba jednako nula glasova" jer je naprimjer njihov prijedlog odbačen a usvojen drugi. Slobodni izbori su isto jedan od uvijeta demokratije.
Izbori kao obred
Izbori sami po sebi nisu dovoljan uvjet za postojanje demokracije.
Izbore su često zlorabili autoritativni režimi ili diktature da ostave lažan dojam demokracije. Za to postoji više metoda:
Neki povijesni primjeri iz svijeta su SSSR pod komunističkom partijom prije njegova raspada 1991, Irak pod Sadamom Huseinom i Filipini pod Marcosom.
Liberalna demokracija
thumb|u [[Bangladešu]]
Ova definicija obično ima neke ograde. Odluke koje se donose putem izbora ne donose svi građani nego samo oni koji žele sudjelovati glasovanjem. Osim toga, pravo glasa obično nemaju svi građani. Većina demokratskih zemalja daje pravo glasa onima koji su stariji od određene dobi, obično iznad 18. godine. Neke zemlje imaju i druge kategorije ljudi koji ne smiju glasovati (npr. zatvorenici ili bivši zatvorenici).
Ponekad je sustav vlasti liberalna demokracija, ali formalno se zove drugačije: na primjer, Kanada je kraljevstvo, ali zapravo zemljom vlada demokratski izabran parlament.
Neki ukratko definiraju demokraciju kao "vladavina većine uz prava manjine."
Pranidipin
Pranidipin je organsko jedinjenje, koje sadrži 25 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 448,468 Da.
Demokracija
Socijalistička demokracija
Anarhizam i komunizam (kao posljednji stupanj društvenog razvitka prema teoriji marksizma) jesu politička učenja koja teoretski koriste jednu vrstu izravne demokracije, a država postoji samo kao narod.
Međutim, sve države u kojima je vladala komunistička partija postale su diktature i ostale takve dokle god je partija ostala na vlasti. Neki socijalistički teoretičari, kao što je Tony Cliff, tvrde da se to dogodilo zato što zemlje u kojima je komunistička partija došla na vlast nisu imale dovoljno visoku razinu proizvodnih snaga da izdrže socijalizam.
thumb|desno|280px|Izborni kandidat u [[Britanija|Britaniji]]
Kultura demokracije
Jedan od ključnih vidova kulture demokracije jest suradnja opozicije. Taj je kulturni prijelaz posebno teško ostvariti u zemljama gdje je uobičajeno da se vlast mijenja nasilnim putem. U biti, suradnja opozicije znači da se u demokraciji različite strane zalažu za iste osnovne demokratske vrijednosti. Iako se politički suparnici ne slažu, trebaju prihvaćati jedan drugoga i biti svjesni legitimne i važne uloge koju igraju protivnici. Temeljna pravila društva moraju poticati snošljivost i uljudnost u javnim raspravama. U takvom društvu gubitnici prihvaćaju odluku glasača na izborima i mirno prenose vlast. Gubitnici su sigurni da neće izgubiti život ni slobodu, nego da će i dalje sudjelovati u javnom životu. Opozicija ne mora odobravati politiku vlade, ali mora poštivati temeljnu legitimnost države i samog demokratskog procesa.
Proporcionalni i većinski sustav
Neki izborni sustavi, kao što su razni oblici proporcionalnih sustava, nastoje osigurati da sve političke skupine (kao i manjinske skupine koje glasuju za male stranke) budu "pošteno" zastupljene u zakonodavnim tijelima države, u skladu s udjelom ukupnih glasova, a ne udjelom izbornih jedinica gdje mogu dobiti regionalnu većinu (većinski sustav izbora).
Pitanje odnosa između proporcionalnog i većinskog sustava nije samo teoretsko, s obzirom da su oba oblika izbornog sustava raširena u svijetu, a svaki stvara vrlo različitu vrstu vlasti. Jedan od glavnih prijepora je pitanje hoćete li imati nekoga tko izravno zastupa vaše malo područje u vašoj državi, ili će se vaš glas brojiti zajedno sa svima ostalima, bez obzira gdje živite u državi. Neke zemlje, kao što su Njemačka i Novi Zeland, nastoje imati i većinski i proporcionalni sustav, kako bi imale koristi od oba.
Tiranija većine
Bez obzira da li u nekoj državi građani imaju dosta široko pravo glasa, vladavina većine može dovesti i do tzv. tiranije većine. Ovo znači da postoji mogućnost da, u demokratskom sistemu, većina građana da autoritet zastupnicima, koji bi zastupali mišljenje te većine građana, i možda radili protiv manjine. Ovo, naravno, potkopava mišljenje da demokratija predstavlja sve ljude. Naprimjer, teorijski je moguće da u liberalnoj demokratiji većina građana izabere zastupnike koji bi odlučili da neku manjinu (religijsku, etničku i druge) kriminaliziraju (direktno ili indirektno).
Predlagači demokratije, na nekoliko načina, pokušavaju da ovu tvrdnju opovrgnu. Oni tvrde da u mogim demokratskim zemljama postoji ustav koji štiti građane od tiranije većine. Ustav (nebitno da li je pisani ili ne) može prepoznati da li je neka mjera, koja je provedena kroz zakonodavstvo i izvršnu vlast, ustavna ili protiv ustavna, i ako je protiv ustavna ona prvo mora proći kroz nezavisno sudstvo da bi bila prihvaćena (dok sudstvo, kao ne zavisno, može vidjeti da je ta mjera ne ustavna i poništiti je). Još jedan argument je taj da je, i pored rizika, većinska vlast najpoželjniji sistem, i da je tiranija većine, ako postoji, ipak poboljšanje od tiranije manjine. U praksi, historija je puna primjera gdje je vladajuća manjina tlačila većinu (koja nije imala pravo glasa), ali također, i primjere gdje je društvo tlačilo manjinu (koja je imala pravo glasa). Jedan od zaključaka koji možemo vidjeti iz hisitrije je taj da pravo glasa ne mora značiti odbranu od ugnjetavanja ili tlačenja, ali da je ipak bolje imati pravo glasa nego ga nemati nikako. Ovdje su neki primjeri gdje je većina radila protiv želja manjine u vezi nekih pitanja:
Neki teoretičari se protive korištenju pojma tiranija većine za društva 19. vijeka i ranije. Oni tvrde da je malo zemalja u to vrijeme, uključujući demokratije, imalo u svojoj osnovi pravo glasa za sve. Međutim, drugi debatuju da je termin pogodan, jer opisuje stanje koje se može dogoditi u društvu sa pravom glasa, čak i ako to društvo ne čini čitavu populaciju države.
Za i protiv
Tradicionalno, svrha demokratije je da zaustavi preveliko gomilanje moći u rukama jednog pojedinca ili nekoliko njih. Ona treba da stvori ravnotežu koja bi dala dovoljno moći za ono što Alexandar Hamilton naziva snažnom i energetičnom vladom i da izbjegne davanje previše moći tako da se ona zloupotrijebi. Neki, kao Winston Churchill, smatraju demokratiju najmanje lošim od svih oblika vladavine (demokratija je najgori oblik vladavine osim svih ostalih koji su bili isprobani sa vremena na vrijeme V. Čerčil). Stvarajući sistem gdje građani mog smjenjivati vladajuću grupu, bez promijene legalnog temelja vladavine, demokratija smanjuje političku nesigurnost i nestabilnost, i uvjerava građane da koliko se god oni ne slagali sa postoječim mjerama, imat će šansu da promijene one na vlasti, ili mjere sa kojima se ne slažu. Demokratija je, također, vezana za ideju ustavne vladavine, stavljajući granicu koju vladajuća većina u vladi ne može priječi.
Champcenest (Sena i Marna)
Šansene je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Demokracija
Za i protiv
Ipak, neki vjeruju da ne postoji sistem koji može idealno upravljati društvom i da demokratija nije moralno idealna. Zastupnici ove tvrdnje govore da je u srcu demokratije vjerovanje da, ako se većina slaže, da je legitimno povrijediti manjinu. Oni koji se ne slažu sa ovom tvrdnjom vjeruju da u liberalnim demokratijama gdje su manjinske grupe zaštićene, manjine i većine se, ustvari, stvaraju gotovo sa svakim različitim pitanjem.
Champcenest (Sena i Marna)
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 114, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km².
Demokracija
Za i protiv
Moć većinskog glasa je još uvijek najveći problem. Historijski primjer je Hitler u eri koja je predhodila nacističkoj Njemačkoj, koji je bio izabran 1933. od strane manjine njemačkog naroda sa najvećim brojem glasova. Iz tog razloga, neke države su stvorile ustave - zakone koji brane neka pitanja od većinskog odlučivanja (u njemačkom ustavu je donešena stavka koja govori da se demokratski sistem u toj državi ne može više mijenjati). Generalno, da bi se ustav promijenio potrebna je jako velika većina izabranih zastupnika, ili zahtjeva da sudija i porota odluče da su proceduralni standardi ispunjeni od strane države, ili, jako rijetko, referendum određuje promijenu. Pored zaštita koje garantuje ustav za ljudska prava, neki izborni sistemi uvode proporcionalno zastupništvo da bi svi bili fer zastupljeni.
Demokratija i civilno društvo
Literatura koja govori više o vezama civilnog društva i demokratije ima svoje korijene u ranim liberalnim pisanjima poput onih od Tocquevillea. Inače je govor o civilnom društvu uzeo jačeg maha kod teoretičara 20. vijeka kao što su Gabriel Almond and Sidney Verba koji su identificirali ulogu civilnog društva u demokratskom poretku kao jednu od vitalnih funkcija.
U novije vrijeme je Robert Putnam izjavio kako su čak i ne-političke organizacije civilnog društva od vitalnog značaja za demokratiju jer tvore društveni kapital, povjerenje i zajedničke vrijednosti, koje kad se prenesu u političku sferu doprinose održavanju zajedništva u društvu, unapređujući tako razumijevanje i međupovezanost društva i interesa koji u njemu obitavaju.
Također kod nekih postoje i dileme kroz postavljanje pitanja koliko je civilno društvo ustvari demokratično. Postoje i primjedbe da akteri u civilnom društvu sada dolaze do značajne političke moći bez toga da je neko za njih direktno glasao ili ih birao. Na kraju, neki analitičari su došli do zaključaka da pošto je koncept civilnog društva u bliskoj vezi s demokratijom i pojavljivanjem na političkoj sceni tako se mogu vrlo lahko povezati s idejama nacionalnosti i nacionalizma.
Afrička umetnost
thumb|desno|250px|Afrička kultura thumb|desno|250px|Maska iz Kameruna thumb|desno|250px|Fetiš lutka iz Konga
Afrička umetnost je umetničko stvaralaštvo i izražavanje stanovnika afričkog kontinenta, a to podrazumeva likovno, muzičko i književno stvaralaštvo.
Umetnost na tlu Afrike možemo podeliti u dve celine, odnosno oblasti:
Likovna umetnost
Tradicionalnu afričku umetnost odlikuje neraskidiva i simbolička povezanost svakog pojedinca sa plemenom i celog plemena sa sveopštim univerzumom. Ovakav pristup uvek odražava unutrašnji život u plemenu, jer svaki događaj ima svoju jasno izraženu simboliku i ritual. Ovo se odnosi skoro na sve aspekte življenja pojedinca, od rođenja do smrti. Na sličan način se komunicira i sa okolinom i prirodnim pojavama - od suše do kiše, od lova do žetve. Sve prati odgovarajući obred, kojem je potrebna odgovarajuća figura ili predmet (fetiš, totem, maske, namenski ritualni predmeti, figure pokojnika, ritam, zvuk, ples i glas).
Veliki deo afričke likovne umetnosti je ispunjen skulptorskim ostvarenjima, i to gotovo uvek od drveta, a oblici i šare su jednostavni, gotovo apstraktni. Proporcije gotovo da ne postoje ili su sasvim zanemarene. Glava je višestruko uvećana, jer, po verovanju primitivnih plemena, ona je središte mudrosti, moći i dobrote. Ove figure su uvek gledane sa prednje strane i veoma su statične.