cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Podgrađe (Gnjilane)
Geografija
Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Podgrađe površine 1.847 ha. Na desnoj obali reke Binačke Morave, na izlazu iz Pograđske klisure, nalazi se albansko selo Podgrađe. U davnini selo je bilo srpsko, o čemu svedoči i njegov slovenski naziv: kako se nalazilo ispod utvrđenog grada dobilo je ime Pod-grad-je. Prvi put Podgrađe se pominje 1395. godine, u povelji srpske kneginje Milice, koja ga je darovala svetogorskom manastiru Svetog Pantelejmona. U selu su ostaci dva crkvišta, a u ruševinama grada-tvrđave ostaci još jedne crkve. Blizu sela, pored Binačke Morave, postoji mesto pod imenom Goven. Po lokalnom predanju, kada su Turci osvojili grad, jedna devojka Srpkinja je sa tog mesta skočila u reku, govoreći: „Neću da govim (poštujem, ljubim) tuđinu, radije ću se udaviti“.
Demografija
Naselje ima albansku etničku većinu. Broj stanovnika na popisima:
Adhurgunbadh
Adhurgunbadh, na grčkom Adergoudounbades (, ? - 541) bio je perzijski plemić, vojskovođa i kanarang koji je služio u doba sasanidskih kraljeva Kavada I i Hozroja II. Podaci o njegovom životu uglavnom potiču od radova bizantskog historičara Prokopija.
Adhurgunbadh je godine 488. kao mlad, ali izuzetno sposoban vojnik, pomogao mladom Kavadu da svrgne svog strica Balaša. Kao nagradu je dobio mjesto kanaranga, odnosno guvernera pokrajine Abarshahr koja je uključivala i susjedne heftalitske teritorije. Prije stupanja na dužnost, njegov prethodnik i rođak Gushnaspdad (Gousanastades) je pogubljen.
Adhurgunbadh u sljedećim decenijama nije imao značajnu ulogu u političkom životu, ali se istakao kao sposoban vojskovođa. Po Prokopiju je uspio čak dvanaest barbarskih plemena podvrgnuti perzijskoj vlasti. Sudjelovao je u Anastazijevom ratu, tokom koga je opsjeo i od Bizantinaca zauzeo strateški važan grad Amida.
Kada je na prijestolje godine 531. došao kralj Hozroje, kod perzijskih velikaša se skovala zavjera s ciljem da se Hozroje svrgne a na prijestolje dovede njegov nećak Kavad, sin Hozrojevog starijeg brata Djamaspa (Zames). Zavjera je razotkrivena, ali u tom trenutku se Kavad nalazio izvan dvora, kod Adhurgunbadha. Kada je Hozroje izdao naređenje da se Kavad pogubi, Adhurgunbadh je to odbio poslušati te je princa sakrio; međutim vlastiti sin Bahram (Varranes) ga je izdao kralju. Hozroje je potom naredio da se Adhurgunbadh pogubi; Kavad, ili netko tko se izdavao za Kavada, uspio je pobjeći na bizantsku teritoriju.
San Antonio, Čile
San Antonio je lučki grad od 86,569 i općina od 87,697 stanovnika u centru Čilea u Provinciji San Antonio u kojoj je administrativni centar.
Geografske karakteristike
San Antonio leži sjeverno od ušća rijeke Maipo u Tihi ocean, u malom zaljevu, udaljen 110 km zapadno od Santiaga i 90 km južno od Valparaísa.
Klima
Grad ima mediteransku klimu sa kišnom zimom i prosječnom godišnjom temperaturom od 13.5 °C., u najtoplijem mjesecu januaru je 20 °C, a u najhladnijem julu je prosječno 7 °C. Kiše padne godišnje do 325 mm, a najviše u junu 80 mm.
thumb|left|240px| Centar grada (Casino del Pacífico)
Historija
San Antonio je niknuo u 17. vijeku, pod imenom Lo Gallardo, svoje današnje ime dobio je po velikom ranču San Antonio, na čijem se terenu proširio. San Antonio je formalno osnovan 14. januara 1850. dekretom tadašnjeg predsjednika Manuela Bulnesa.
Važnost luke San Antonija nastala je za čileansko-španjolskog rata 1865., nakon što su dokovi i skladišta u Valparaísu uništeni španjolskim bombardiranjem. Grad je zahvaljujući luci toliko ojačao da je 1880. imao konjski tramvaj, prvi nakon Valparaísa.
Od 1881. je administrativni centar vlastite općine, a od 1884. ima gradonačelnika. Gradnja modernije luke započela je 1910.
Današnji San Antonio je jedna od najprometnijih luka u Čileu, koja je 2007. modernizirana gradnom cesta i tunela koji omogućuju direktni prilaz do luke sa autoputa.
Domagoj Vidović
Domagoj Vidović (Metković, 20. studenog 1979. – ), hrvatski lingvist i onomastičar.
Biografija
Rođen je u Metkoviću gdje je pohađao osnovnu školu i gimnaziju. Dio osnovnoškolskog obrazovanja završio je u Pučišću, na otoku Braču. Diplomu profesora stječe u ožujku 2004. obranom rada Nacrt za vidonjsku antroponimiju i toponimiju na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Iste godine zapošljava se u Institutu za hrvatski jezik i jezikoslovlje i upisuje poslijediplomski studij lingvistike. Doktorsku disertaciju Antroponimija i toponimija Zažablja završava u travnju 2011. pod mentorstvom Dunje Brozović Rončević.
Do sada je objavio tri autorske knjige i više znanstvenih radova. Trenutačno je voditelj podružnice IHJJ-a u Metkoviću. Od 2014. glavni je urednik Hrvatskoga neretvanskog zbornika, te povremeni člano uredništva Humskoga zbornika. Bavi se i prevođenjem s esperanta. Predmet njegova djelovanja je onomastika rubnih hrvatskih prostora i akcentologija.
Za suautorstvo u Školskom rječniku hrvatskog jezika dobio je Nagradu Grada Zagreba 2013. Dobitnik je Godišnje državne nagrade za popularizaciju i promidžbu znanosti u području humanističkih znanosti Hrvatskoga sabora za 2014.
Lazički rat
Lazički rat, Lazijski rat ili Kolhidski rat, u gruzijskoj historiografiji poznat i kao Veliki rat za Egrisi (gruzijski: ეგრისის დიდი ომი, Egrisis Didi Omi), je bio oružani sukob koji se između 540. i 562. vodio između Istočnog Rimskog (Bizantskog) Carstva na jednoj, i Perzijskog (Sasanidskog) Carstva na drugoj strani. Ime je dobio po Lazici, oblasti na istočnoj obali Crnog mora koja danas predstavlja zapadni dio Gruzije; kontrola nad njom je bila povod izbijanja sukoba i oko nje se vodila većina ratnih operacija. U stvarnosti, rat je pokrenuo perzijski kralj Hozroje I uplašen uspjesima bizantskog cara Justinijan I u ratovima protiv Vandala i Ostrogota, odnosno izglednim ostvarenjem njegovih planova o obnovi Rimskog Carstva koja bi Perziju stavila u trajno neravnopravan položaj. Borbe su se promjenljivim uspjehom vodile godinama; historičari se spore oko toga da li je na rat imao uticaj ili da li je sam rat doprinio izbijanju Justinijanove kuge koja je u to vrijeme opustošila Bizant, Mediteran i Evropu. U svakom slučaju, sukob je temeljito iscrpio Bizantsko Carstvo, tako da su Bizantinci tek nakon završetka gotskog rata 554. mogli svoje glavne vojne resurse usmjeriti na istok. Godine 557. je zaključeno preliminarno primirje, a pet godina kasnije i tzv. Petedesetogodišnji mir, temeljem koga su Bizantinci očuvali kontrolu nad Lazikom, iako uz plaćanje danka Perzijancima.
Nova Kapela
Nova Kapela je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj. Nalazi se u Brodsko-posavskoj županiji.
Zemljopis
Općina Nova Kapela nalazi se u južnom dijelu Slavonije. Ustrojbeno pripada Brodsko-posavskoj županiji. Uvjetno bi se mogla podijeliti u tri cijeline i to sjeverni brdski dio na južnim obroncima Požeške gore, gdje graniči s Požeško-slavonskom županijom, središnji dio koji se nalazi uz državnu cestu Nova Gradiška - Slavonski Brod u kojem je i najveća gustoća naseljenosti, te ravničarski ili posavski dio koji se na jugu proteže do rijeke Save odnosno do državne granice s Republikom Bosnom i Hercegovinom. Na zapadnom dijelu općina graniči s općinom Staro Petrovo Selo i Davor, a na istoku s općinom Oriovac.
Stanovništvo
Stanovništvo prema popisu od 2001.
Gospodarstvo
Dolaskom slobodnog tržišnog poslovanja početkom devedesetih godina dolazi do zamaha privatnog poduzetništva i poduzetničkih inicijativa. Osim trgovine koja je na samom početku tog razdoblja bila najčešća djelatnost, razvijaju se i proizvodne djelatnosti.Najveća tvrtka je Metaloplast iz Batrine koja zapošljava četrdesetak ljudi i bavi se preredom plastičnih masa, proizvodnjom PE folije i sličnih materijala.(www.metaloplast.com.hr)
Spomenici i znamenitosti
Župna crkva Rođenja Bl. Djevice Marije u Novoj Kapeli
Gradnja ove crkve započela je 1773., a već je u rujnu 1774. bila dovršena. Na blagdan Imena Marijina, 12. rujna 1774., uz sudjelovanje velikog mnoštva vjernika s pjesmom i u svečanoj procesiji prenesen je čudotvorni kip iz stare župne crkve na Dubovcu u novu župnu crkvu i postavljen na glavni oltar. Župna crkva je jednobrodna barokna građevina sa zaobljenim svetištem iznutra i s bogato raščlanjenim pročeljem izvana iz kojega se izdiže veliki zvonik.
Preuzeto iz knjige Dvjesta novokapelačkih proljeća, Zagreb, 1977., dr. Jurja Kolarića
Obrazovanje
U Novoj Kapeli nalazi se Osnovna škola "Antun Mihanović" u sklopu koje, u okolnim selima, djeluje i desetak područnih škola.
Charles Pathé
Charles Pathé (26. decembar 1863 - 25. decembar 1957) bio je francuski poduzetnik i poslovni čovjek, najpoznatiji kao osnivač poduzeća Pathé Freres, koje je dominiralo francuskom industrijom zabave u prvim decenijama 20. vijeka, ali i po značajnoj ulozi u razvoju francuske i svjetske kinematografije.
Nova Kapela
Obrazovanje
Već nekoliko godina u Novoj Kapeli postoji i mini glazbena škola u kojoj učenici uče svirati glasovir i flautu predvođeni trima profesoricama klavira. U Osnovnoj školi također djeluje tamburaški orkestar pod vodstvom jednog od ponajboljih tamburaša- Krunoslava Dražića, koji ujedno vodi ti TS "Lipa".
Charles Pathé
Rodio se kao sin mesara alzaškog porijekla, a porodični posao je napustio kao mladić nakon putovanja u Argentinu. Zainteresiran za nove tehnologije, prije svega Edisonov fonograf i kinetoskop, po povratku u domovinu ih je odlučio proizvoditi za domaće tržište. Godine 1896. je zajedno sa bratom Emileom osnovao poduzeće Pathé frères, koje će se sa vremenom orijentirati na proizvodnju filmova, a već 1905. dobiti elemente modernog filmskog studija. Pathe je u njemu angažirao neke od istaknutih ličnosti ranog filma kao što su režiser Ferdinand Zecca i komičar Max Linder. Pathé je osnivao podružnice u mnogim drugim zemljama, a koje će u nekim slučajevima postati i klice brojnih nacionalnih kinematografija. Godine 1929. se na vrhuncu uspjeha povukao sa čela poduzeća i ostatak života proveo u Monte Carlu.
Marga Marga (provincija)
Marga Marga punim imenom Provincia de Marga Marga je jedna od 56 provincija na koje je Čile administrativno podjeljen, ona je jedna od osam provincija Regije Valparaíso.
Charles Pathé
Njegov sin je poznati francuski novinar Pierre-Charles Pathé.
Nova Kapela
Obrazovanje
Još 1970. jedan od osnivača kluba, a današnji predsjednik, na vlastitu inicijativu predlaže osnivanje radio kluba u mjestu Nova Kapela. Prve operatore sekcija dobiva 1981. godine. Od tada do danas na razne načine vodi klub koji danas nosi ime "Željko Vidović- Roky" nazvan po radio-amateru članu kluba poginulom s radio amaterskom stanicom u Medarima u jesen 1991. Prvi prostor dobiva se od mjesne zajednice, te se adaptira i pretvara u pristojan prostor za rad. U 2000. sudjeluju u : Đakovački vezovi 2000, IARU-region1, Libertas-UHF 2000, Pokuplje 2000, 9A Activity, Međimurje 2000, Vinkovačke jeseni 2000. Najbolji ostvareni rezultati:
Marga Marga (provincija)
Karakteristike
Marga Marga je nova provincija formirana tek 2009., zaživjela u martu 2010.
Nova Kapela
Sport
U Općini Nova Kapela najveću tradiciju imaju nogometni klubovi: NK "Slavonac", Nova Kapela NK "Batrina", Batrina NK "Graničar", Magić Mala NK "Trenk", Seoce NK "Krečar", Srednji Lipovac NK "Orljava", Dragovci
Marga Marga (provincija)
Karakteristike
Administrativni centar provincije je grad Quilpué u kom živi 149,596 stanovnika.
Nova Kapela
Sport
Uz nogometne klubove djeluju i: Školsko-športsko društvo "Polet" Športsko-ribolovna udruga "Štuka", Nova Kapela Lovačko društvo "Fazan", Siče Lovačko društvo "Kuna", Batrina Lovačko društvo "Babja gora", Nova Kapela
Jakov Baradej
Jakov Baradej (يعقوب البرادعي), također. Baradaj, Burd’ono ili Zanzolus odnosno Cancalos (Tell-Mauzalat, 490/505 — Edesa, 30. jul 578) bio je sirijski mijafizitski monah, iguman manastira, a od 541 episkop Edese. Tradicionalno se smatra osnivačem Sirijske crkve, koja se po njemu ponekad naziva i Sirijsko-jakobitskom.
Jakov se rodio u mjestu Tela Mauzalat u Osroeni, oko 55 km istočno od Edese. Otac mu je bio svećenik, koji ga je još u djetinjstvu dao u obližnji manastir gdje je prihvatio asketizam, ali i dobro naučio grčki jezik i sirijsku književnost. Nakon smrti roditelja je oslobodio njihove robove, a potom im predao sve svoje nasljedstvo. S vremenom je postao prezbiter te stekao reputaciju askeze koja je došla do Konstantinopola i duboko impresionirala bizantsku caricu Teodoru, koja je tajno simpatizirala mijafizitstvo. Jakov je pozvan u Konstantinopol gdje je proveo sljedećih 15 godina. Iako je bio pozivan na dvor, više je volio živjeti u manastiru, gdje je kontaktirao sa zatvorenim mijafizitskim episkopima i vođama. Nakon što je 541. imenovan za episkopa, putovao je po istočnim provincijama i nastojao obnoviti mijafizitske crkve, tada pod žestokim udarom carske vlasti, koja je silom nastojala ustanoviti halkedonska vjerovanja. Jakovljevi napori su ojačali mijafizitstvo i omogućili stvaranje drevnoistočnih crkava, ali nisu spriječili raskol između Sirijske i Koptske crkve u Egiptu. Preminuo je na putu u Egipat čiji je cilj bio da se taj raskol riješi.
Giraumont (Oaza)
Žiromon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Kompjenj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 585 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 164 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,55 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 103 metara (maksimalnoj 105 m, a minimalnoj 42 m).
El Alto, Villa Hidalgo
El Alto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Villa Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1920 m.
Mărtiniș, Mărtiniș
Mărtiniș je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Mărtiniș.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2968 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 507 m.
Opština Santa Clara, Durango
Santa Clara je opština u Meksiku, u saveznoj državi Durango.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 5061 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1879 m.
Clermont, Indiana
Klermont je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.356, što je 121 (-8,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Arzeno d'Oneglia, Imperia
Arzeno d'Oneglia je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 512 m.
Rancho Viejo, Santiago Ayuquililla
Rancho Viejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Ayuquililla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1702 m.
Alberto Gudiño, Tecomán
Alberto Gudiño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Zapote Largo, Tantoyuca
Zapote Largo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 95 m.
Cermeledo, Sondrio
Cermeledo je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 478 m.
Kosovo
Kosovo, službeno Republika Kosovo , delimično je priznata država u jugoistočnoj Evropi. Najveću granicu ima sa Srbijom na severu i istoku (duljina granice: 352 km), zatim Severnom Makedonijom na jugu (159 km), Albanijom na jugozapadu (112 km) te Crnom Gorom (79 km) na zapadu. Nezavisnost od Srbije proglasila je 17. februara 2008. usvajanjem deklaracije u Skupštini Kosova u Prištini. Srbija je i dalje smatra svojom autonomnom pokrajinom iako je Briselskim sporazumom iz 2013. godine priznala njegove institucije.
Kosovo ima oko 1.8 miliona stanovnika. Službeni jezici su albanski i srpski, a glavni grad je Priština.
Ime
Kosovo se prema geografskim kriterijima može podijeliti na dvije cjeline: istočno Kosovo koje se tradicionalno zove Kosovo i zapadno Kosovo, koje Srbi zovu Metohija, a Albanci Dukađin odnosno Rrafsh i Dukagjinit. S vremenom je istočni dio regije cijelom Kosovu dao ime.
Riječ Kosovo dolazi od slavenske riječi kos, koje je ime za vrstu crne ptice na srpskohrvatskom jeziku i drugim slavenskim jezicima u regionu. Postoje indicije da je postojalo mjesto sa istim imenom, po kojem je i čitava regija dobila ime. Kosovo je inače uobičajen naziv mnogih mjesta u Bosni i Hercegovini, Dalmaciji i sjevernoj Albaniji. Albanski naziv Kosova (ili Kosovë) albanizirana je slavenska riječ Kosovo.
Metohija potiče od grčke riječi μετόχια, izraza koji označava zemlju u vlasništvu manastira. Razlog za ovo je da su se neka imanja Srpske pravoslavne crkve (SPC) nalazila ovom zemljištu, koje su joj dodjelili srpski srednjovjekovni vladari. Naziv Metohija koriste isključivo Srbi, dok Albanci ne upotrebljavaju taj termin, već koriste naziv Dukađin (Dukagjin), po bogatoj albanskoj srednjovjekovnoj porodici (vidi: Leka Dukađini), koja je upravljala sjevernom Albanijom i zapadnim Kosovom. Po njima je ovaj region dobio njihovo albansko ime - Rrafsh i Dukagjinit.
U 19. veku područje današnjeg Kosova je u geografskom smislu nazivano Severna Albanija , pre nego što je u Kneževini Srbiji počeo da se upotrebljava naziv Stara Srbija. 1938. godine Komunistička partija Jugoslavije stvara skraćenicu Kosmet za Kosovo i Metohiju.
Danas velika većina zemalja ovu teritoriju naziva Kosovom, osim Srbije, gde je Milošević Ustavom Republike Srbije donetim 1990. godine promenio ranije ime "Socijalistička Autonomna Pokrajina Kosovo" u "Autonomna Pokrajina Kosovo i Metohija", kako bi dodatkom "Metohija" osnažio srpsku pretenziju na tu teritoriju. To njegovo nasleđe i danas je široko prihvaćeno u Srbiji.
Antičko doba
thumb|desno|Ruševine [[Ulpijana|Ulpijane]]
U trećem i drugom veku pre nove ere, ovim regionom su vladali dardanski kraljevi: Longarus, Bato i Monunius, kao i Etuta, Monuniusova ćerka. Oblast Dardanije zatim dolazi pod vlast Makedonaca.
Rimljani osvajaju ovu oblast 160. godine p.n.e, u toku Ilirskih ratova. Teritorija kasnije ulazi u sastav rimske provincije gornje Mezije (-{Moesia Superior}-) 87. godine. Od cara Dioklecijana čini zasebnu provinciju Dardaniju (-{Dardania}-).
Srednji vek
1389. godine u bitci na Kosovu, Srbi i Bosanci su pobedili. Posredni dokaz je taj da se osmanska imperija nije odvažila na dalje napade sledećih 30 godina. Ipak zbog velikih ljudskih gubitaka na Srbskoj strani oni su pristali na vazalni položaj čime se Osmanlijama otvara put za dalje osvajanje Balkanskog poluostrva. Između 1371 i 1398 godine Kosovom i Metohijom je vladao Vuk Branković, gospodar Kosova i Drenice, koji 1389. godine postaje turski vazal. Nakon propasti srednjevekovne srpske despotovine 1459. godine, Kosovo dolazi pod otomansku vlast.
Otomanski period
Između 1459 i 1912 godine, Kosovo je bilo u sastavu Osmanskog carstva. Područje Kosova do godine 1541. pripada rumelijskom ejalatu. Od 1541. do 1580. pripada budimskom, zatim bosanskom, a od 1607. opet rumelijskom ejalatu. Po turskom sistemu dolazi do podele na sandžake (okrug), kaze (srez), i nahije i kadiluke (opština). Tokom turske vladavine, na teritoriji današnjeg Kosova i Metohije su postojali Prizrenski i Vučitrnski sandžak, da bi kasnije bio formiran Kosovski vilajet, prvobitno sa sedištem u Prizrenu, a potom u Skoplju.
Tokom viševekovne Otomanske vladavine dolazi do krupnih demografskih promena u sastavu stanovništva. Od kraja 14. veka, dolazi do pomeranja srpskog i dela albanskog stanovništva (Klimenti) na zapad i sever Balkanskog poluostrva. Srbi su se neprestano iseljavali ka severu, u današnju Šumadiju, Srem, Mačvu i Vojvodinu. S druge strane, Albanaci su se u plodnije krajeve doseljavali iz planinske i siromašne severne Albanije, o čemu svedoči činjenica da kosovski Albanci govore severnoalbanskim dijalektom „Gega“.
thumb|[[Kosovski vilajet, 1875-1878.]] thumb|[[Kosovski vilajet, 1881-1912.]] Sve teže prilike u turskom carstvu vremenom dovode do ustanaka i nemira stanovnika, naročito za vreme ratova Austrije sa Turskom. U borbu protiv Turaka stupaju Srbi i Albanci se pridružuju austrijskoj vojsci Đ. Pikolominija koja nadire ka Skoplju. Nakon poraza Austrijanaca, sa austrijskom vojskom se povlače i Srbi, zajedno sa grupama Albanaca, iz Prištine, Peći, Mitrovice, Prizrena i Novog Pazara, u strahu od turske osvete. Najveće pojedinačno iseljavanje Srba sa Kosova zbilo se 1690. godine, a predvodio ga je patrijarh srpske pravoslavne crkve Arsenije III Čarnojević. Računa se da je tada sa patrijarhom u Vojvodinu došlo pešice i na kolima oko 100.000 “duša”, što je ostalo upamćeno kao Velika seoba Srba. Ovim premeštanjima, srpski etnički centar se seli iz starih područja Raške i Kosova u sliv Morave i Vojvodinu. Usled ovih seoba, neki smatraju da je srpsko stanovništvo na Kosovu već pri kraju 18. veka postalo brojčano manjinsko.
Od sredine 19. veka vođena je Borba za nezavisnost Albanije, a centar albanskog nacionalnog pokreta je bio na Kosovu. 10. juna 1878. godine na sastanku u Prizrenu Albanci osnivaju Prizrensku ligu. Zahtevi Turskoj su bili autonomija za Albance, i ujedinjenje u jedan vilajet. Porta je ovo odbila, i počeo je ustanak 1879. kojim je turska vlast svrgnuta u Vučitrnu, Prizrenu, Đakovici, Prištini, Peći i drugde. Turska šalje Derviš-pašu sa vojskom da razbije ustanak, i on od aprila 1881. ulazi u Prizren, Đakovicu i Peć. Smirenje je bilo privremeno, jer ponovo izbijaju nemiri po pašinom povratku u Carigrad. Lokalne bune niču 1883. i 1884. godine. Od godine 1905. do 1912. Albanci dižu niz ustanaka. U julu 1908. u Ferizovićima (stari i sadašnji naziv Uroševacpo osnivaču grada Srbskom caru Stefan Uroš) započinje albanski ustanak, kojim se pokušava izvesti oslobođenje od Turaka. Augusta 1909. izbija novi ustanak, a Mladoturci šalju vojsku koja u krvi guši ustanak Albanaca na Kosovu. Godine 1912. ponovo dolazi do ustanka pod vođstvom Opšteg ustaničkog komiteta, na području Drenice, Peći, Đakovice, i severne Albanije. Ustanici zauzimaju čitavo Kosovo, severnu Albaniju, pa čak i Skoplje, na šta Mladoturska vlada podnosi ostavku.
Prvi balkanski rat
Srpska i crnogorska vojska su napale otomansku državu u Prvom balkanskom ratu oktobra 1912. prodirući na Kosovo i Metohiju. Sa otomanske strane su naišli na slab otpor, a jedine značajne prepreke srpskom napredovanju pružale su albanske jedinice Ise Boljetinija, Idriza Seferija i Bajrama Curija.
Period Kraljevine
Kraljevina Jugoslavija je nastojala da politikom agrarne reforme i merama kolonizacije utiče na izmenu etničke slike Kosova i Metohije. Beogradska vlada je započela opsežan program kolonizacije Kosova, dajući prednost Srbima, a posebno bivšim vojnicima ili pripadnicima četničkih odreda. Na Kosovo i Metohiju je planski kolonizivano oko 65.000 nealbanskog stanovništva sa raznih krajeva Jugoslavije. Bilo je i oduzimanja zemlje od Albanaca, što dovodi do pobuna čitavih sela, i intervencije vojske. U međuratnom periodu (1918-1941), koji je trajao 23 godine, na Kosovu je skoro osamnaest godina bila uspostavljena vojna uprava.
Komunistička partija Jugoslavije deluje na Kosovu i Metohiji, i 1938. komunisti stvaraju naziv Kosmet za područje. KPJ se zalaže za autonomiju Kosmeta i bratsku ravnopravnost njegovih naroda, protivi se iseljavanju Albanaca, oduzimanju njihove zemlje i teroru nad njima.
Drugi svetski rat
thumb|180px|left|Podela Kosova, 1941. desno|thumb|150px|[[Boro Vukmirović i Ramiz Sadiku, narodni heroji Jugoslavije]] Između 1941. i 1945. godine, za vreme okupacije Sila osovine, Kraljevina Italija je anektirala najveći deo Kosova i priključila ih Kraljevini Albaniji, pod italijanskim protektoratom (vidi: Velika Albanija). Manje delove Kosova zauzimaju Nemci i Bugari. Italijani se prikazuju kao oslobodioci Albanaca, uvode albanski jezik u upravi i školstvu, i dozvoljavaju upotrebu albanske zastave.
Zbog terora okupatora i albanskih kvislinških odreda, veliki broj Srba se seli u Crnu Goru i Srbiju. U oktobru 1941. osniva se i Metohijski NOP (narodno-oslobodilački partizanski) odred. Ipak, veće akcije se ne vrše na Kosovu sve do početka 1943. godine, kada postaje aktivniji NOP odred Zejnel Ajdini formiran krajem 1942. Aprila 1943. ginu Boro Vukmirović i Ramiz Sadik, članovi CK KP. Uprkos svim naporima, do konačnog oslobođenja Jugoslavije, na Kosovu i Metohiji nije bilo slobodne teritorije i partizani deluju u vrlo teškim uslovima. Takođe, tokom Drugog svetskog rata na teritoriji Kosova delovale su i četničke jedinice Koste Milovanovića Pećanca.
Nakon kapitulacije Italije 1943. godine, Nemci okupiraju Albaniju i Kosovo. Područje zauzimaju partizani posle povlačenja Nemaca u novembru 1944. Međutim, u decembru 1944. u većem delu Kosova dolazi do masovne pobune Albanaca protiv NOV i Jugoslavije. Vrhovni štab NOV i POJ šalje oko 30.000 vojnika JNA, a 8. februara 1945. godine uvodi vojnu upravu za područje Kosova i Metohije. Tim merama je tek u martu 1945. slomljen otpor kosovskih Albanaca.
Period SFRJ
thumb|[[Socijalistička Autonomna Pokrajina Kosovo u SFRJ]] Posle završetka rata, Kosovo i Metohija su vraćeni Jugoslaviji i ulaze u sastav Narodne (kasnije Socijalističke) Republike Srbije. Autonomna Kosovsko-Metohijska Oblast (AKMO) zvanično je proglašena 10 Jula 1945. godine. Aprila 1963. godine AKMO je uzdignuta na nivo pokrajine, postavši Autonomna Pokrajina Kosovo i Metohija. Novembra 1968. godine ime pokrajine je promenjeno u Socijalistička Autonomna Pokrajina Kosovo, a Metohija je uklonjeno iz naziva. Prema ustavu Srbije iz 1974. godine, Kosovo je imalo -{de facto}- status federalne jedinice SFRJ, iako je formalno i dalje bilo deo Srbije.
Kosovski Albanci su početkom 1980-ih tražili da SAP Kosovo postane sedma republika SFRJ i da Albanci budu izjednačeni u pravima sa ostalim slovenskim narodima Jugoslavije. Jugoslovenske vlasti su na albanske zahteve odgovorile slanjem vojske i policije i zavođenjem vanrednog stanja na Kosovu.
Miloševićev period
Nakon što je tadašnji predsednik Centralnog komiteta Saveza komunista Srbije Slobodan Milošević masovnim protestima srušio pokrajinske vlasti Vojvodine i republičke vlasti Crne Gore, na njihovo mesto postavivši svoje pristalice, započeo je pritiske na rukovodstvo Kosova. Početkom 1989. godine najavljene promene srpskog ustava izazvale su generalni štrajk albanskih rudara u rudniku Stari Trg kod Prištine. 28. februara Predsedništvo SFRJ odobrava upotrebu vojske i zavodi vanredno stanje na Kosovu. Nakon toga, specijalne snage srpske policije upale su u rudarska okna i ugušile štrajk albanskih rudara. Pohapšeno je na stotine osoba, a pokrajinsko rukovodstvo je smenjeno. 23. marta 1989. godine kosovski parlament usvaja ustavne amandmane. Kosovo gubi dotadašnju široku autonomiju i ponovo dobija Metohija u nazivu.
Albanci su nakon oduzimanja autonomije upražnjavali pasivni otpor, odbijajući da učestvuju u političkom životu Srbije, ne izlazeći na izbore ni na popis. Nekoliko meseci kasnije, većinsko albansko stanovništo pokrajine je 1990. godine proglasilo nezavisnost Republike Kosova, što nije priznala ni jedna država osim Albanije. Od tada Albanci su počeli da organizuju paralelne državne institucije, kao što su škole, poreski sistem, sudstvo i policija. 1994. godine je od osnovana Oslobodilačka vojska Kosova, paravojna organizacija čiji je cilj bio nezavisno Kosovo, koja se pri tome koristila sredstvima oružane borbe. Ona je 1996. započela sa oružanim napadima na srpsku vojsku i policij, posle čega su u oblasti Drenica izbili veći oružani sukobi između OVK i srpsko-jugoslovenskih snaga u kojima su se našli i mnogi nedužni civili. 23.11. 1998., UN je zabilježio 200.000 raseljenih osoba po Kosovu. Pregovori između srbijanskih i kosovskih vlasti oko statusu Kosova nisu završili sporazumom niti dogovorom. Pojavio se obrazac: OVK napadne MUP Srbije, a ovaj onda izvrši nesrazmjeran odgovor, sa Vojskom Jugoslavije i teškim oružjem, pri čemu dolazi i do nerazlikovanja albanskih vojnika od civila.
Tri sedmice nakon početka bombardovanja SRJ je registrovano je 525.787 albanskih izbeglica sa Kosova. Mesec dana kasnije, broj izbeglica je porastao na 781.618. Sukob je završen kada je u junu 1999. SRJ pristala na povlačenje svojih vojnih i policijskih snaga.
Podaci iz jula 2009. godine pokazuju je da je hrvatska manjina koja je postojala na Kosovu sve do NATO bombardovanja SRJ u potpunosti nestala.
Posle NATO bombardovanja SRJ 1999 godine, Kosovo i Metohija dolazi pod upravu Ujedinjenih nacija. Prema Rezoluciji 1244, Kosovo i Metohija je deo Srbije i Savezne republike Jugoslavije, ali je pod kontrolom UN. Administracione poslove obavljaju Ujedinjene nacije bez učešća Srbije (rezolucija 1244 Saveta bezbednosti od 10. juna 1999.). Zločini nad nealbanskim življem na Kosovu i Metohiji su intenzivirani dolaskom međunarodne uprave.
Nakon što međunarodni pregovori o statusu Kosova nisu doveli do konsenzusa o ustavnom statusu, Kosovski parlament je 17. februara 2008. proglasio nezavisnost Kosova od Republike Srbije. Tu odluku je Vlada Srbije još iste večeri poništila kao protivpravni akt privremenih organa u Prištini, i od tada srpska diplomatija intenzivno radi protivu kosovske nezavisnosti. Međunarodna reakcija na proglašenje nezavisnosti Kosova je i dalje podeljena. Republiku Kosovo je dosad priznalo 93 država članica UN-a i Tajvan. Ipak, UN i dalje službeno smatra Kosovom dijelom Srbije. Albanci imaju vlast na najvećem delu Kosova, uz iznimku nekih enklava koje su pod kontrolom Srba, odnosno pojasa na severu poznatog kao Severno Kosovo. Kontrola sigurnosti (unutarnji poslovi), sudski sistem i vanjski poslovi su i dalje pod punom kontrolom UNMIK-a.
Demografija
thumb|Deca sa Kosova u narodnoj nošnji.
Kosovo ima oko 1,804,838 stanovnika (jul 2009). Kosovo trenutno ima najmlađu populaciju u Evropi, sa fertilitetom procenjenim na 2,4 dece po ženi.
Prema etničkoj pripadnosti stanovništvo Kosova čine:
Administrativna podjela
thumb|UNMIK-ovi okruzi na Kosovu
UNMIK-ova uprava na Kosovu priznaje sedam okruga:
Vlada Republike Srbije, pak, na teritoriju Kosova priznaje pet okruga:
Torazza, Alessandria
Torazza je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
Donje Prekaze
Demografija
Naselje danas ima albansku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
Rukovodstvo
Rukovodstvo je uticaj i proces uticaja na ljude, na način da oni spremno i poletno teže ka ostvarenju skupnih ciljeva. Vođenjem se nastoji postići da zaposlenici rade pouzdano i gorljivo.
Najvažniji činilac rukovodstva jeste sam vođa koji se postavlja na čelo kako bi podstaknuo druge da ostvare postavljene ciljeve.
Osnovno načelo rukovodstva
S obzirom da ljudi nastoje slediti one koji im, prema njihovom mišljenju, nude sredstva za zadovoljenje njihovih vlastitih ciljeva, to znači da što više menadžeri razumiju ono što motivira podređene i kako ta motivacija djeluje, te što više u proizvođenju svojih akcija koriste to razumevanje, to će, verojatno, biti uspešniji kao vođe.
Stilovi rukovodstva
Svaki menadžer mora imati svoj stil vođstva i sam odlučuje na koji će način voditi organizaciju. Izbor stila vođstva zavisi od:
Situacijski (kontingencijski) pristup rukovodstvu
Uspešnost vođstva se temelji na faktorima šire radne zajednice i stoga je teško reći koji stil vođstva je najbolji. Stil vođstva zavisi od konkretne situacije.
Dva su se naučnika najviše bavila ovim pristupom, Fred Fiedler(en) i Robert House(en).
Fiedlerov situacijski pristup
Fiedler smatra da ljudi postaju vođe ne samo zbog osobnih karakteristika već i zbog različitih situacijskih činioca, te interakcije između vođe i članova skupine. On predlaže dva stila vođstva :
Fiedler je identifikovao tri kritične dimenzije koje mogu pomoći pri odabiru najuspješnijeg stila vođstva. To su:
Teorija puta do cilja
House smatra da je osnovna funkcija vođe da pojasni i postavi ciljeve, te da pomogne podređenima da pronađu najbolji put za dosezanje ciljeva i uklanjanje prepreka na tom putu. Bit ove teorije je da vođa utiče na put između ponašanja i ciljeva. To se može postići:
Ova teorija takođe nije dala odgovor koji stil vodstva je najbolji. Definiše četiri stila vodstva :
El Rancho, New Mexico
El Rančo je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.199, što je 382 (46,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Odenthal
Odental je opština u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 8 opštinskih središta okruga Rajniš-Bergiš. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 15.744 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5378020, NUTS (DEA2B) i LOCODE (DE ODE) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajniš-Bergiš Odental se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Rajniš-Bergiš. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 149 metara. Površina opštine iznosi 40,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 15.744 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 394 stanovnika/km².
Pustenik
Pustenik je naselje u opštini Kačanik na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Pustenik površine 1087 ha. Pustenik se nalazi u dolini i okolini ušća Kotlinske reke, nedaleko od Kačanika. Podeljeno je na Stari Pustenik i Novi Pustenik. Po turskom popisu iz 1452. godine, u selu je bilo 50 srpskih domova, među kojima i dom seoskog popa. Slovenski živalj se održao do početka 18. veka. Na ulazu u selo, na istaknutom bregu, stoje ostaci crkve nepoznatog svetitelja. I sada se, određenih dana u godini, na ovom crkvištu okupljaju Romi i poneki muslimani da pale sveće i dovode bolesnike „na isceljenje“.
Demografija
Naselje ima albansku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
MyDD
MyDD je američki kolaborativni politički blog progresivne (ljevičarske) orijentacije koga je 2001. pokrenuo Jerome Armstrong. Naslov je originalno predstavljao skraćenicu za izraz "Moja dužna pažnja" (My Due Dilligence na engleskom), da bi od 2006. godine, nakon što je web-stranica dizajnirana, dobio naslov "My Direct Democracy" ("Moja direktna demokracija"). Na njemu, trenutno, osim Armstronga pišu još Jonathan Singer, Josh Orton, Charles Lemos i Nathan Empsall te korisnici s pseudonimima desmoinesdemocrat, Senate Guru, Texas Nate i JasonThe. Svi su pristaše Demokratske stranke.
Poznat je po tome što je na njemu svoju blogersku karijeru započeo Markos Moulitsas, koji Armstronga naziva svojim "blogocem" (blogfather), kao i po tome što je MyDD bio prvi američki medij koji je objavio rezultate izlaznih anketa na predsjedničkim izborima 2004. godine.
Gornje Prekaze
Gornje Prekaze je naselje u opštini Srbica na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Gornje Prekaze površine 1177 ha. U selu je bilo 30 srpskih kuća, ali su one sve nasilno iseljene, a živalj proteran, do početka 1982. godine. U selu je ostalo samo staro srpsko groblje.
Demografija
Naselje danas ima albansku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
Petrulla II, Cosenza
Petrulla II je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Kanalica (crijep)
mini|desno|Krov od kanalica Kanalica, žljebnjak ili ćeramida je vrsta zaobljenog crijepa, karakteristična za mediteransku arhitekturu. Svi osnovni elementi su istog oblika i dimenzija, najčešće dužine oko 40 cm i imaju polukružni konusni oblik, sužen na jednom kraju. Polaže se u redovima u pojačanom cementnom mortu na daščanu podlogu, letve ili gredice, tako da konkavno položen element prekriva rubove dvaju susjednih konveksnih elemenata. Od srednjeg vijeka ova vrsta pokrova proširila se i kontinentalnom Evropom.
Agroklavin
Agroklavin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 238,328 Da.
Daily Kos
Daily Kos je američki politički blog koji objavljuje vijesti i komentare iz liberalno-progresivne, odnosno lijeve perspektive. Također služi kao forum za diskusiju netroots aktivista, odnosno pristaša američke Demokratske stranke. U okviru bloga postoji i posebna wiki politička enciklopedija, rječnici i drugi dodatni sadržaji.
Daily Kos po svom tipu predstavlja kolaborativni blog, koji svojim korisnicima daje posebne privilegije pisanja i komentiranja članaka. Osnovao ga je godine 2002. Markos Moulitsas, po čijem je nadimku "Kos" i dobio ime.
Piedras Chinas, Tamuín
Piedras Chinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamuín.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Bussières (Zlatna obala)
Bisjer je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Dižon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 47 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,31 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 475 metara (maksimalnoj 500 m, a minimalnoj 370 m).
Opština Racoș, Brașov
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 465 m.
Međunarodno umjetničko društvo i akademija
Međunarodno umjetničko društvo i akademija (International Art Society and Academy, Διεθνής Εταιρεία Τέχνης και Ακαδημία) je umjetničko - obrazovno udruženje i akademija koje je 2007. godine u gradu Volosu (Grčka) osnovao grčki klasični gitarista i kompozitor Yorgos Foudolis.
Društvo i akademija svake godine organiziraju niz međunarodnih umjetničkih natjecanja (Interartia, Ithagenia, World Award, World Book Award, Umjetnik godine ) izvorno i pretežno u raznim područjima glazbe, ali i u poeziji i književnosti, te plastičnim umjetnostima kao i drugim oblicima umjetničkog izražavanja.
Nekoliko je dobitnika nagrada Međunarodnog umjetničkog društva i akademije s područja bivše Jugoslavije. Među njima nalazimo imena umjetnika Dr. Daria Cebića (Hrvatska, kompozicija i tambura), Branka Đorđevića (Srbija, harmonika), Pere Šiše (Hrvatska, kompozicija) , Trio Balkan Strings (Srbija), Andrijana Kajoševića (Srbija, Video Art), Mirana Vaupotića (Hrvatska, harmonika) .
Integralni dio društva je Međunarodna umjetnička akademija koja je u svojoj naravi ispitni odbor i nepfrofitna organizacija "pomoćnog obrazovanja" zasnovana na uzorima iz Velike Britanije i SAD-a. Mnogi međunarodno poznati i nagrađivani umjetnici služe kao razni članovi, profesori i počasni profesori poput Małgorzate Chodakowske (Poljska, kiparstvo), Tolgahana Çoğulua (Turska, gitara), Mariosa Joannou Elia (Cipar, kompozicija), Daria Cebića (Hrvatska, muzikologija), Pere Šiše (Hrvatska, kompozicija), Melisse Studdard (SAD, književnost), Dimitrisa P. Kraniotisa (Grčka, poezija), Candice James (Kanada, poezija), Roberta Hagana (Australija, slikarstvo), Nikos Metaxiotisa (Grčka, fotografija), Mirana Vaupoticha (Hrvatska, dirigiranje) i drugih.
Osnivač društva Yorgos Foudoulis predsjednik je Međunarodnog ispitnog centra Međunarodne umjetničke akademije (Διεθνής Ακαδημία Τέχνης), a ujedno i direktor Ispitnog centra Trinity Collega u Londonu (TCL, utemeljen 1877, pokrovitelj Vojvoda od Kenta).
Osim navedenih natjecanja Međunarodna umjetnička akademija uz potporu Uprave za organizacijski i akademski razvoj Ministarstva obrazovanja Grčke tradicionalno svake godine organizira Svjetsko natjecanje pjesnika "K.P.Kavafis", a u suradnji s konzervatorijom "Foudoulis", "Svjetskim festivalom gitare Volos" , "Svjetskim gitarskim orkestrom Volos " i "Svjetskim gitarskim centrom" organizira Svjetsko natjecanje u komponiranju "KITHARA" s naglaskom na gitari (solo gitara, glazbeni ansambli, gitarski ansambli, orkestri itd.).
Karta
right|thumbnail|300px|Karta svijeta [[Johannes Kepler|Johannesa Keplera]]
Karta, mapa ili zemljovid (grčki χάρτης [khártes] – "list papira"; na srednjevijekovnom latinskom mappa, na engleskom map), umanjena slika Zemljine površine, nekog dijela Zemljine površine ili neba. Zemljina površina, zbog zakrivljenosti, ne može se prikazati u ravnini bez deformacija, a ne mogu se prikazati ni sve pojedinosti i svi objekti na Zemljinoj površini. Prema tome karte su deformisane i pojednostavljene slike Zemljine površine s unaprijed određenom svrhom. Upotrebljavaju se za različite naučne, tehničke, ekonomske, vojne i kulturne potrebe, pa se i dijele prema mjerilu, sadržaju i svrsi.
Uvod
Izrada karata potiče još iz kamenog doba i čini se da pomiče datum otkrića pisanog jezika unazad nekoliko hiljada godina. Jedna od najstarijih sačuvanih karata naslikana je na zidu Čatal Hejuka u srednjoj Anatoliji (današnja Turska), a potječe od oko 6200. pne.
Dok se o kartama misli kao o proizvodima razumnog, naučnog pogleda na svijet, karte imaju i svoj mitski kvalitet. Predmoderne karte i tradicije kartiranja izvan zapadnjačke tradicije često su spajali geografiju s nenaučnom kosmografijom pokazujući odnos posmatrača prema svemiru. Srednjovjekovne "T-O" karte, na primjer, pokazuju Jerusalim u središtu svijeta, a u nekim slučajevima i odnos Zemljinog "tijela" prema Isusovom tijelu. Nasuprot tome, pomorske karte (ili "portolani") iz istog doba s prikazom Sredozemlja izvanredno su pouzdane. Čak i danas ispod svoje čisto upotrebne vrijednosti, karte mogu biti snažna retorička oruđa, pa je to bio izvor jako plodnog kriticizma karata tokom zadnjih dvadeset godina, značajno u djelima J. B. Harleyja, Marka Monmoniera i Denisa Wooda.
Orijentacija karata
thumbnail|right|200px|[[Herefordska karta svijeta je nastala oko 1300. godine, a nalazi se u Herefordskoj katedrali u Engleskoj. To je klasična "T-O" karta s Jerusalimom u središtu, istokom na vrhu, Evropom u donjem lijevom i Afrikom u desnom uglu.]]
Mjerilo i pouzdanost
Mnoge, ali ipak ne sve karte napravljene su u mjerilu, dopuštajući čitaocu da shvati stvarne veličine i udaljenosti među nacrtanim objektima. Veće mjerilo pokazuje više detalja, stoga traži veću kartu za prikazivanje istog područja. Na primjer, karte namijenjene planinarima često su u mjerilu omjera 1:25,000, što znači da 1 bilo koje jedinice mjerenja na mapi odgovara 25,000 istih jedinica u stvarnosti; dok su karte namijenjene motoristima često u mjerilu 1:250,000. Karte koje koriste neki kvalitet osim fizičkog područja za određivanje relativne veličine nazivaju se kartogrami.
Poznati primjer karte bez mjerila je karta Londonske podzemne željeznice koja najbolje ispunjava svoju namjenu tako što je fizički manje pouzdana, a više vizualno komunikativna prema užurbanom pogledu radnika. To nije kartogram (budući da ne postoji nikakvo dosljedno mjerenje udaljenosti) nego topološka karta koja također oslikava približne pravce. Jednostavne karte prikazane na nekim putnim znakovima pravaca sljedeći su primjeri takve vrste.
Vrste karata
Prema sadržaju i svrsi karte se dijele na: geografske karte, na kojima su prikazani veći ili manji dijelovi nekog područja Zemlje (mogu biti krupnog, srednjeg i sitnog mjerila); geološke karte, prikazuju geološke formacije na Zemljinoj površini i ispod nje, a izrađuju se na temelju postojećih geografskih karata unošenjem stratigrafskih i petrografskih podataka; pomorske karte konstruisane su specijalno za pomorski promet; sadržavaju sve elemente za navigaciju, reljef morskog dna (dubine), položaje hridina i podvodnih grebena, morsku obalu i objekte na obali koji su važni za navigaciju. Topografske karte prikazuju u određenom mjerilu dio Zemljine površine u položajnom i visinskom smislu; na orografskim kartama predočene su planine nekog kraja ili čitave države; hidrografske (hidrološke) karte prikazuju vode nekog kraja, a etnografske prebivalište i rasprostranjenost nacionalnosti nekog kraja. Prema svrsi, karte mogu biti još: historijske, statističke, turističke, prometne (automobilske), meteorološke i druge.
Karte svijeta i projekcije
right|thumbnail|200px|Karta velikih podvodnih obilježja. (1995., [[NOAA)]] Karte svijeta ili velikih područja često su 'političke' ili 'fizičke'. Najvažnija namjena političke karte je prikazivanje teritorijalnih granica; namjena fizičke je prikazivanje geografskih obilježja poput planina, vrste tla ili upotrebe zemljišta. Geološke mape prikazuju ne samo fizičku površinu, već i karakteristike podložnih stijena, rasjednih linija i podpovršinskih struktura.
Elektroničke karte
thumbnail|200px|[[Digitalni rasterski crtež USGS-a.]] Od zadnje četvrtine 20. vijeka, nezamjenjiv alat kartografa je kompjuter. Veći dio kartografije, posebno kod geodetskog prikupljanja podataka, obuhvaćen je geografskim informacijskim sistemom (GIS). Čak i kada GIS nije upleten, većina kartografa sada koristi različite kompjuterske grafičke programe za stvaranje novih karata. Interaktivne, kompjuterski obrađene karte komercijalno su dostupne i dopuštaju korisnicima zumiranje (odnosno da povećaju ili smanje mjerilo), ponekad zamjenjujući jednu kartu s drugom različitog mjerila sa središtem gdje je moguće u istoj tački. Satelitski navigacijski sistemi u automobilu su kompjuterski obrađene karte s planiranom rutom i obavještajnim uređajima koje posmatraju položaj korisnika putem satelita.
Na primjer:
Riječ "karta" također se koristila za opisivanje mjesta unutar video igara poput SOCOM II: U.S. Navy SEALs i Counter-Strikea, koje igrači koriste za takmičenje kao sinonim za razinu (nivo).
Mezzana-Monte de' Bianchi, Massa e Carrara
Mezzana-Monte de' Bianchi je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 201 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 359 m.
El Tablón, Mulegé
El Tablón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 85 m.
Sadžidi
Sadžidi su iranska lokalna dinastija koja je od 889. do 929. godine vladala područjima u današnjoj regiji Azarbajdžan. Vjerom su bili sunitski muslimani, a podrijetlom su iz centralnoazijske pokrajine Ušrusane koja je bila naseljena iranskim plemenima Sogdijanaca. Prvi vladar ove dinastije bio je Muhamed ibn Abil-Sadž, čiji se sin Divdad ibn Muhamed borio na strani ušrusanskog zapovjednika Afšina Hajdara protiv pobunjenika Babaka i njegove vojske, a potom je bio i azarbajdžanski emir u službi abasidskog kalifa. Slabljenjem abasidskog utjecaja na Iranskoj visoravni Sadžidi su ostvarili relativno visok stupanj političke samostalnosti, no sadžidska dinastija gasi se 929. godine kada umire posljednji sadžidski prijestolonasljednik Abul Musafir al-Fath. Kratko razdoblje njihove vladavine u sjeverozapadnom Iranu obilježili su sukobi s armenskom dinastijom Bagratida.