cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Wrestler (film, 2008)
Produkcija
Hrvača je napisao bivši novinar The Oniona Robert Siegel, a producirao Protozoa Pictures redatelja Darrena Aronofskyja. Glumac Nicolas Cage se u listopadu 2007. pojavio kao izbor za ulogu Randyja "Rama" Robinsona, bivšeg hrvača. Cage je sljedećeg mjeseca napustio projekt nakon što je prisustvovao natjecanju Ring of Honor u New Yorku, a zamijenio ga je Mickey Rourke. Prema Aronofskyju, Cage se povukao jer je redatelj htio Rourkea u glavnoj ulozi. Aronofsky je izjavio da je Cage bio "pravi gospodin te je shvatio kako je moje srce s Mickeyjem i povukao se. Jako cijenim Nica Cagea kao glumca i mislim da smo mogli raditi i s njim ali... znate, Nic je toliko podržavao Mickeyja s kojim je stari prijatelj pa mu ovom prilikom htio pomoći, pa se povukao iz ove utrke." Produkcija je počela u siječnju 2008., a snimanje se odvijalo u Elizabethu, Asbury Parku, Lindenu i Rahwayu u New Jerseyju te u New Yorku. Scene su snimane i u Alhambra Areni u Philadelphiji. Afa Anoa'i, bivši profesionalni hrvač, angažiran je da istrenira Rourkea za ulogu. Anoai je doveo svoja dva glavna trenera, Jona Troskyja i Toma Farru koji su radili osam tjedana s Rourkeom. Oba trenera dobila su uloge u filmu.
Glazba
Clint Mansell, skladatelj iz Aronofskyjevih prethodnih filmova, Pi, Rekvijem za snove i Fontana života, reprizirao je svoju ulogu i u Hrvaču. Nova pjesma Brucea Springsteena, "The Wrestler", svira u odjavnoj špici.
Pjesma "Sweet Child O'Mine" Guns N' Rosesa svira tijekom Randyjeva ulaska na kraju filma. U svojem govoru zahvale na dodjeli Zlatnih globusa, Mickey Rourke je spomenuo kako je Axl Rose donirao pjesmu besplatno.
Kritike
Hrvač je naišao na odobravajuće tonove od strane kritičara. Prema 126 recenzija na Rotten Tomatoesu, 98 posto ih je pozitivno, uz prosječnu ocjenu od 8.2/10. Na Metacriticu, koji bilježi recenzije poznatih kritičara, skupljeno je 27 osvrta uz prosječnu ocjenu od 81/100. Mickey Rourke je osvojio najviše pohvala za svoju izvedbu. Alonso Duralde s MSNBC-a je rekao, "Rourkeova izvedba nadilazi puki kaskaderski casting; njegova izvedba je urlanje od bijesa za koji se čini kako dolazi iz vrlo stvarnog mjesta." Todd McCarthy iz Varietyja je rekao: "Rourke stvara galvanizirajući, humorni, duboko dirljivi portret koji je istog trenutka našao mjesto među velikim, ikonskim filmskim izvedbama." Ben Mankiewicz, iz At the Movies, rekao je: "Jednostavno rečeno, ovo je najbolji film kojeg sam gledao ove godine." Iako Hrvač tehnički nije u popisu Rogera Eberta "Najbolji filmovi", kritičar je dodao zabilješku na dnu svoje recenzije: "Hrvač je jedan od najboljih filmova godine. Nije na mojem popisu "najboljih filmova" zbog kompliciranih i dosadnih razloga."
Top deset ljestvice
Film se pojavio na mnogim top deset ljestvicama najboljih filmova 2008. raznih kritičara.
Nagrade i nominacije
Film je osvojio Zlatnog lava nakon svoje premijere na Venecijanskom filmskom festivalu. Nomimiran je za tri Zlatna globusa 2008., uključujući Zlatni globus za najboljeg glumca u drami, kojeg je osvojio Mickey Rourke. Hrvač je bio i nominiran za Zlatni globus za najbolju sporednu glumicu (Marisa Tomei), a osvojio je nagradu za najbolju originalnu pjesmu ("The Wrestler" Brucea Springsteena. Film je nominiran i za dva Oscara: za najboljeg glumca za Mickeyja Rourkea i najbolju sporednu glumicu za Marisu Tomei.
Genoa City, Wisconsin
Dženoa Siti je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.042, što je 1.093 (56,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Monte Virgen (razvrstavanje)
Monte Virgen ima više značenja:
Qualiano, Napoli
Qualiano je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23752 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
Ahuehuetitla (razvrstavanje)
Ahuehuetitla ima više značenja:
Florica, Ileana
Florica je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Ileana.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 663 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
Idris (razvrstavanje)
Idris može označavati:
Agua Verde (razvrstavanje)
Agua Verde ima više značenja:
Lights of New York
Lights of New York je američki crno-bijeli film snimljen 1928. u režiji Bryana Foya, poznat kao prvo "potpuno zvučno" cjelovečernje ostvarenje u historiji filma.
Po žanru je kriminalistički, a radnja prikazuje kako je naivnog mladića iz provincije gangsteri na prevaru učine krinkom za svoj speakeasy (ilegalnu točionicu alkoholnih pića) na Broadwayu. Lights of New York je napravljen nekoliko mjeseci nakon trijumfalne premijere Pjevača jazza, zvučnog filma čiji su dijalozi još uvijek umjesto zvuka koristili međutitlove. Tvrtka Warner Bros. je još uvijek bila skeptična prema sistemu Vitaphone, te je bilo planirano da se snime samo dvije role materijala. Glumačka ekipa je tokom sedam dana snimanja uspjela improvizirati, odnosno snimiti dovoljno materijala za dva puta duži film. Nakon dosta natezanja su Warneri na kraju ipak pristali odobriti dva puta veći budžet i izdati film u dužem obliku.
Reklamiran kao film s "100 % govora", Light of New York je, kao i slična ostvarenja iz tog perioda, uglavnom koristio statičku kameru, studijske interijere i inzistirao da likovi što je moguće više govore i tako gledateljima objašnjavaju radnju. Odvijanje radnje u elitnom lokalu je, pak, omogućilo da muzičke točke kao važan dio sadržaja. Tadašnja kritika je prema njemu bila neprijateljski nastrojena, ali je publika bila oduševljena novom tehnologijom te je zaradio preko milion dolara.
Godine 1946. je Albert Warner formalno predao jednu kopiju Kongresnoj biblioteci kako bi se film sačuvao za buduća pokoljenja.
Cumbria
Cumbria (čita se Kambrija) je historijska, ceremonijalna i nemetropolitanska grofovija na sjeverozapadu Engleske.
Geografske karakteristike
Cumbria leži u regiji Sjeverozapadna Engleska. Ima površinu od 6,768 km², na kojoj živi 499,858 stanovnika.
Ona graniči sa sjevera sa škotskim područnim vijećima Dumfries i Galloway i Scottish Borders, sa zapada sa Irskim morem, sa Grofovijom Bedfordshire sa juga sa Grofovijom Lancashire, sa jugoistoka sa Grofovijom North Yorkshire i sa istoka sa grofovijama Durham i Northumberland.
Grad Carlisle koji je najveći je i administrativni centar Cumbrije.
Cumbria je administrativno podjeljena na 6 distrikta; Barrow-in-Furness, South Lakeland, Copeland, Allerdale, Eden i City of Carlisle.
Cumbria se prostire duž obala Irskog mora od zaljeva Morecambe do Solway Firtha. U njoj se nalazi poznati Nacionalni park Lake District, kraj u kom stare vulkanske stijene formiraju vrhove planina, a po dolinama leže velika jezera.
Tu se nalazi najviši vrh engleske Scafell Pike visok 978 metara i najveće prirodno jezero Windermere.
Geološki novije stijene od vapnenca i pješčenjaka leže po okolnim dolinama od ravnice Carlisle do kotlina rijeka Eden i Kent. Na krajnjem istoku leži nekoliko viših planina (među njima Cross Fell i Knock Fell)) koje su dio masiva Pennines, engleske kičme.
Historija
Za antike u tom kraju je živjelo keltsko pleme, koje je sebe zvalo - cymru po njima je kasnije grofovija i dobila ime Cumbria. Još za ranog srednjeg vijeka u tom kraju se govorilo Kambrijskim jezikom koji je izumro tokom 11. - 12. vijeka.
Privreda
Glavna privredna aktivnost ove još i danas u velikoj mjeri ruralne grofovije je poljoprivreda od ovčarstva po brdima do uzgoja žitarica po plodnim ravnicama. Turizam igra sve važniju ulogu u privredi grofovije, počevši od rijeka Eden, Derwent i Esk koje su poznate su po ribolovu na losose, do Nacionalni park Lake District.
Lučki grad Barrow-in-Furness ima veliko i brodogradilište a gradovi Whitehaven i Workington nešto lake industrije. Kod Sellafielda na obali Irskog mora nalazi se glavni britanski pogon za razgradnju nuklearnog goriva.
Preko Cumbrije prolaze magistralne zapadne željezničke pruge i autoput M6 za Škotsku, a Carlisle je važan transportni i logistički centar.
Pored Carlisla, veći urbani centri su Penrith, Kendal i luke Barrow-in-Furness, Whitehaven i Workington.
The Midwich Cuckoos
The Midwich Cuckoos je science fiction roman britanskog književnika Johna Wyndhama objavljen 1957. godine. Radnja je smještena u englesko selo Midwich koje je, slično kao i još nekoliko lokacija u svijetu, postalo poprištem neobičnih događaja, koji uključuju neobjašnjive trudnoće i rađanje nekoliko desetaka neobične djece koje posjeduju telepatske i druge moći te koja, s vremenom, počinju predstavljati prijetnju po ostatak čovječanstva. Wyndhamov je roman godine 1960. poslužio kao predložak za hvaljeni igrani film Village of the Damned; godine 1995. je ekraniziran u daleko manje uspješnoj istoimenoj verziji Johna Carpentera.
David I od Škotske
thumb|Lingvistička podjela Škotske u ranom 11. vijeku.{{legend|#0fe3e3|[[Goidelički jezici|gelski govor}}{{legend|#eb82df|nordijsko-gelska zona, gdje su se govorila oba jezika}}{{legend|#eed4e0|engleski govor}}{{legend|#0ff183|kumbrijski je možda preživio u ovoj zoni; iako najvjerojatnije kao mješavina kumbrijskog, gelskog (zapad) i engleskog (istok)}}]]
David I (srednjovjekovni gelski: Dabíd mac Maíl Choluim; moderni gelski: Daibhidh I mac [Mhaoil] Chaluim; 1084 – 24. maj 1153) bio je princ Kambrijaca od 1113. do 1124. godine, earl Northamptona i Huntingtona u Engleskoj, te, konačno kralj Škota koji je vladao od 1124. do smrti.
Rodio se kao najmlađe dijete kralja Malcolma III (srednjovjekovni gelski:Máel Coluim III) i Margaret os Wessexa. Rane godine je proveo u Škotskoj, ali je nakon smrti roditelja 1093. godine protjeran od strane strica, novog kralja Donalda III. Iza 1100. je postao jedan od dvorjana engleskog kralja Henryja I, gdje je pao pod snažan uticaj normanske i anglo-francuske kulture.
Nakon smrti svog brata, kralja Alexandera I 1124. godine, David je, uz podršku Henryja I, krenuo u pohod s ciljem da osvoji Kraljevinu Škotsku (Alba). U tome je uspio tek nakon desetogodišnje borbe sa svojim nećakom Malcolmom, sinom Alexandera I. Ta borba, u kojoj je uništen Óengus, mormaer Moraya, je na duži rok omogućila škotskim kraljevima da uspostave svoju vlast nad udaljenim područjima koja su dotle tek nominalno pripadala Škotskoj. Nakon što je umro njegov pokrovitelj Henry I, David je podržao Henryjevu kćer (i vlastitu nećaku) Matildu u borbi za englesko prijestolje. Zbog toga je došao u sukob sa njenim rođakom kraljem Stephenom. Iako je tada izgubio Bitku zastavu 1138. godine, uspio je proširiti svoju vlast na sjever Engleske.
Kasniji učenjaci su za njegovu vladavinu počeli koristiti izraz "Davidijanska revolucija", nastojeći sažeti dalekosežne promjene u historiji Škotske. To se prije svega odnosi na osnivanje burghova (prvih gradskih naselja) i samostana, primjenu gregorijanske reforme, normanizaciju škotske uprave, te uvođenje feudalnog sistema kroz intenzivni angžaman i doseljavanje francuskih i anglo-normanskih vitezova.
Al Ḩawsh, Taiz
Al Ḩawsh je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 668 m.
Montecillos (razvrstavanje)
Montecillos ima više značenja:
Luigi
Luigi (ja. ルイージ/Ruīji) je mlađi brat blizanac Super Maria i jedan od glavnih protagonista Mario franšize, te glavni protagonist svog mini-serijala. Uz Maria i Bowsera se pojavljuje u najviše igrica i može se vidjeti u mnogim televizijskim emisijama i stripovima. Luigi je nespretan, šašav i lagano strašljiv, jedan je od favorita među fanovima igrica. Luigija vole i mnogi likovi u igrama, te, kao što se vidi u Mario Kart Wii, ima romantičnu vezu s Daisy, isto kao što Mario ima vezu s Peach. Luigi ima malo manje zanimljivu priču o stvaranju od njegovog brata, ali ne znači da je imalo manje važan igricama, i ovaj visoki paesano zauvijek će ostati važan lik, toliko važan da je Nintendo stvorio Year of Luigi u 2013.-oj da se slavi njegova trideseta godišnjica.
El Refugio del Amparito, Guadalcázar
El Refugio del Amparito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Guadalcázar.
Luigi
Pod sjenom brata
Luigija je stvorio dizajner videoigara, Shigeru Miyamoto. Odlučio ga je dodati u Mario Bros. igricu kad je vidio koliko je zabavna bila igra Joust zbog brzog i uzbudljivog načina igre s više igraća. Za Mariovo ime bio je inspiracija Mario Segale, poznato je da je za Luigijevo ime inspiracija bila pizzerija blizu Nintendo HQ zvana Mario & Luigi's. Ime mu je također slično japanskoj riječi 「類似」 (ruiji), što znači "sličan", što bi moglo objasniti zašto je u starijim igricama izgledao identično Mariju ali s drukčijim bojama. Tvrtke kao Atari Luigiju odmah su dali pažnju u mnogim reklamama. Luigi je uvijek imao par razlika u usporedbi s njegovim bratom. Uvijek je bio viši, mršaviji, imao je manje dlakave brkove, te je bio prepoznatljiv po zelenoj odjeći. Što se tiče njegovih načina igre, Luigi je brži i ima viši skok od Marija. Iako su ga neki igrači obožavali, Luigi je ostao u sjeni brata, jer je Mario uvijek bio glavni lik tijekom 1980-ih i ranih 1990-ih. No, brzo bi se sve promijenilo.
El Refugio del Amparito, Guadalcázar
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1582 m.
Luigi
Dolazak slave
Prva igra u kojoj je Luigi bio glavni protagonist bila je Mario is Missing. U ovoj igri Mario iznenada nestane, i Luigi krene u potragu za njime. Iako je ovo bila velika igra za Luigija, mnogim se igračima nije svidjela, i Luigi bi trebao čekati do 2000-ih da osvoji svijet kao njegov brat. 2001. godine Nintendo je proizveo svoju tada najnoviju konzolu, Nintendo GameCube, i prva igra koja je izašla uz GameCube bila je Luigi's Mansion. U ovoj igri Luigi osvoji svoju vlastitu kuću, ali kad ju posjeti, sazna da je puna duhova. Duhove mora usisati koristeći Poltergust 3000, izum ludog profesora E-Gada. Kralj duhova, King Boo, oponaša Bowsera i na kraju se Luigi s njim mora borati i spasiti Marija, tko je zarobljen iza slike. Za mnoge je ovo bila prva igra gdje je Luigi pokazao tko je i kakav je, i ovdje ga je još više ljudi počelo voljeti. Nintendo, kad su vidjeli koliko ljudi vole Luigija, dodali su ga skoro pa svakoj igri nakon, nekad ga je moguće kontrolirati, a nekad se samo pojavljuje u igrama da pomogne igraču ili za komične scene između nivoa. Nintendo je tijekom ovog vremena potvrdio da su Luigi i Daisy ljubavni par. Uz Marija se pojavio u Anime filmu i animiranim serijama kao lik kao deuteragonist i komično olakšanje u nekim scenama.
El Carrizalillo, Tamazula de Gordiano
El Carrizalillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1103 m.
Luigi
Dolazak slave
Nije samo bio sam u igricama, u igrama kao New Super Mario Bros. i mnogim spin-off igrama se pridružio Mariju i bilo ga je moguće kontrolirati, i sačuvao je neke svoje značajke od starih igrica kao brzo trčanje i visoko skakanje. Neke druge igre koje je sam vodio bile su nastavak Luigi's Mansion; Luigi's Mansion: Dark Moon i New Super Luigi U, igre su nas dovele u doba Lugija.
Year of Luigi
Year of Luigi bio je poseban događaj koji je započeo 2013. i završio 2014. koji je Nintendo organizirao kao proslava Lugijeve tridesete godišnjice od njegovog debitantskog nastupa u Mario Bros. Za proslavu je Nintendo napravio i prodao mnoge igrice, robu i sadržaj koji se mogao preuzeti sve o Luigiju. Igre koje su izašle tijekom ovog vremena bile su već prije spomenutae Luigi's Mansion 2: Dark Moon i New Super Luigi U, Mario & Luigi: Dream Team te Dr. Luigi. Poseban sadržaj pojavio se u Super Mario 3D World gdje je igraču bilo dopušteno igrati Luigijevu prvu igru, Mario Bros., ali se u njoj Mario nije pojavio, nego samo Luigi pod nadimkom "Luigi Bros.". Također se u igri NES Remix pojavila ekskluzivna igra "Super Luigi Bros.". Nintendo je također napravio par posebnih inačica 3DS-a sve na Luigijev lik. Što se tiče robe, Nintendo je napravio novčić na kojem piše "Year of Luigi" velikim tiskanim slovima, pribadaču s Luigijevim licem, plakat s Luigijem, soundtrack s glazbom iz navedenih igrica i još puno više. Year of Luigi bila je velika proslava kojom se mnogo Nintendo obožavatelja zabavilo zbog razne ekskluzivne robe i zabavnih igara.
Najvažnija pojavljivanja
Kao njegov brat, Luigi je bio zaposlen zadnjih tridesetak godina, i ovdje će se navesti samo najznačajnija pojavljivanja, ona u kojim se Luigi pokazao kao pravi heroj, možda čak i malo veći heroj od Marija:
Bröbberow
Breberov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 59 opštinskih središta okruga Bad Doberan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 484 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13051014.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bad Doberan Breberov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Bad Doberan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 15 metara. Površina opštine iznosi 14,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 484 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 34 stanovnika/km².
Bărăi, Căianu
Bărăi je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Căianu.
La Mexicana, Susupuato
La Mexicana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Susupuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1179 m.
Agua Viva (razvrstavanje)
Agua Viva ima više značenja:
Sant'Isidoro, Benevento
Sant'Isidoro je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 374 m.
Strije
Strije predstavljaju linearne, crtaste atrofije kože. Češće se javljaju kod osoba ženskog pola. Oko 60-70% devojčica i 40-50% dečaka u pubertetu dobija strije, kao i 70-90% trudnica i to najčešće tokom šestog meseca trudnoće.
Klinička slika
Klinička slika se menja tokom vremena. U početku su to crveno-ljubičasti linearni areali atrofične kože širine nekoliko milimetara i različite dužine, paralelno raspoređeni i to simetrično. Vremenom postaju žućkasto-ljubičasti i na kraju sedefasti. Strije koje nastaju u pubertetu su obično u predelu nadlaktica, krsnoj (lumbosakralnoj) regiji i iznad kolena. Kod devojaka se mogu javiti i na dojkama. U trudnoći se najčešće javljaju na trbuhu, bedrima i dojkama. U endokrinim poremećajima mogu nastati na trbuhu, zadnjici i butinama.
Lečenje i prevencija
Efikasna terapija za potpuno uklanjanje strija ne postoji. Kreme sa pigmentima koje toniraju kožu čine strije manje uočljivim, ali ih ne otklanjaju. Zato je vrlo bitna prevencija.
Čavao u čizmi
Čavao u čizmi je sovjetski crno-bijeli nijemi igrani film snimljen 1931. u režiji Mihaila Kalatozova. Radnja je smještena u blisku budućnost kada prilikom sukoba sa neimenovanom državom oklopni vlak Crvene armije bude napadnut od nadmoćnog neprijatelja. Protagonist je usamljeni kurir poslan da pozove pomoć, ali koji ne uspijeva to učiniti na vrijeme, jer mu je čavao probio čizmu; na suđenju se ispostavi da on nije kriv, jer je tvornica vojnicima isporučila nekvalitetne čizme. Čavao u čizmi je napravljen u propagandne svrhe, odnosno kroz alegorijsku priču je trebao kod sovjetske publike potaći što veće zalaganje na poslu, odnosno pažnju protiv sabotera i drugih "narodnih neprijatelja". Službena kritika, međutim, nije imala razumijevanja za Kalatozovljeve postupke, te je Čavao u čizmi ubrzo zabranjen za prikazivanje, a Kalatozov je na nekoliko godina završio u nemilosti Staljinovog režima.
Montecristo (razvrstavanje)
Montecristo ima više značenja:
La Islita, Ensenada
La Islita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 130 m.
Meadow Glade, Washington
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.541, što je 316 (14,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
San Martino, Pesaro e Urbino
San Martino je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 364 m.
La Nogalera, General Cepeda
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1637 m.
Latera, Firenze
Latera je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 307 m.
Avalon, Florida
Avalon je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 679.
Israel, San Pedro Ocotepec
Israel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Ocotepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1347 m.
El Charcón, Atotonilco el Alto
El Charcón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Atotonilco el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1578 m.
The Singing Fool
The Singing Fool je američki crno-bijeli film snimljen 1928. u režiji Lloyda Bacona, poznat kao komercijalno najuspješnije ostvarenje u glumačkoj karijeri slavnog pjevača Ala Jolsona i jedno od najvažnijih ostvarenja tokom tranzicije Hollywooda sa nijemog na tehnologiju zvučnog filma.
Napravljen je nekoliko mjeseci nakon trijumfalne premijere Pjevača jazza, te je, slično kao i to ostvarenje, imalo "govorne" i nijeme segmente, iako su govorni (i muzički) segmenti ovaj put činili većinu sadržaja, odnosno 66 od 105 minuta trajanja. U filmu Al Jolson tumači pjevača koji stiče uspjeh, bogatstvo i ženu svojih snova prije nego što počne propadati zbog porodičnih problema. Jednostavni zaplet je, međutim, bio tek izlika Jolsonu da izvodi niz popularnih pjesama, od koje su neke posebno napisane za film. Film je doživio ogroman uspjeh i zaradio preko 5 miliona dolara, postavši najkomercijalnije ostvarenje studija Warner Bros. do filma Narednik York 1941. godine. Pjesma Sonny Boy je, pak, prodana više od milion primjeraka i tako postala prvi muzički hit koji je svoj uspjeh dugovao filmu.
Uloge
van špice
Agua Zarca (razvrstavanje)
Agua Zarca ima više značenja:
An Naḩr, Taiz
An Naḩr je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Valdifrina, Pordenone
Valdifrina je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 540 m.
Bura (narod)
Bura je naziv za etničku grupu koja živi u sjeveroistočnoj Nigeriji te dijelovima Kameruna i Čada. Uglavnom su naseljeni u istočnom dijelu države Borno u sjevernoj Nigeriji, te Kamerunu gdje su u njegovom sastavu srodni Bada i Mangri. Ukupno ih je 2,883.000, od toga u Nigeriji 2,604.000, u Kamerunu oko 280.000. Prevladavajuća vjera je islam (sunizam).
Jugovizija 1991.
Jugovizija 1991., festival zabavne muzike na kome se birala pesma koja će predstavljati Jugoslaviju na Pesmi Evrovizije 1991., održao se 9. marta u Sarajevu. To je bilo poslednje takmičenje sa svim jugoslovenskim republikama.
Takmičenje
Originalni naziv takmičenja je bio JRT izbor za pjesmu Evrovizije – Sarajevo '91. Takmičenje se održalo u studiju televizije Sarajevo. Voditelji su bili Draginja Balac i Senad Hadžifejzović, voditelj Sarajevskog TV Dnevnika. Urednici programa su bili Slobodan Terzić i Ismet Arnautalić, a reditelj Slaviša Matić. Na takmičenju je učestvovalo 16 kompozicija. Hrvatska televizija i televizija Beograd su imale po 3 predstavnika, televizija Crne Gore i televizija Priština po jednog, dok su ostali tv centri imali po dva predstavnika. Takmičenje je imalo 16 sponzora raspoređenih tako da je svaka kompozicija imala svog.
Na dan održavanja takmičenja u Beogradu su se održavale velike opozicione demonstracije protiv vladavine Slobodana Miloševića. Neposredno pred početak Jugovizije, na ulice Beograda izašli su tenkovi. Dok su tenkovi na ulicama glavnog grada razbijali demonstracije, u Sarajevu je postojala mogućnost da se takmičenje ne održi.
Kompozicije
Takmičilo se 16 kompozicija. Redosled kojim su izvođači nastupali bio je određen žrebanjem.
Pravilnik o glasanju
Glasanje na Jugoviziji bilo je utvrđeno pravilnikom Jugoslovenske radio-televizije. Jugoslovenski žiri brojao je 24 člana. Svaki televizijski centar imenovao je žiri od po tri autoritativne ličnosti koje su glasale pojedinačno. Dva člana žirija morala su profesionalno da se bave zabavnom muzikom, a jedan od čalnova žirija je morao biti mlađi od 30 godina. Prema pravilniku, svaki član žirija je morao pojedinačno da glasa za pet kompozicija bez obiza iz kojeg je televizijskog centra, da ih rangira i dodeli bodove tako što bi petoj kompoziciji dodelio jedan bod, četvrtoj dva, trećoj tri boda, drugoj pet bodova, a prvoj, najboljoj kompoziciji, 7 bodova. Pobenička pesma bila bi ona kojoj je dodeljen najveći broj bodova. U slučaju da dve ili više pesama osvoji isti broj bodova, odnosno podele prvo mesto, za pesmu JRT proglašava se ona kompozicija kojoj je dodeljen najveći broj najviših ocena, idući redom od najvišoj ka najnižoj oceni. Glasanje je kontrolisala osoba koja je bila postavljena za sekretara glasanja u JRT žiriju. Proveru ispravosti glasanja na Jugoviziji 1991. obavljao je sekretar jugoslovenskog žirija Dušan Hrem, urednik televizije Slovenija. Zapisnik je vodila Dragana Antonović, predstavnik radne zajednice JRT-a, kod koje su se nalazili glasovi žirija koji su u zapečaćenoj koverti.
Članovi žirija
Netrepeljivost između republika SFRJ osetila se tokom glsanja.
Prvo uključenje je bilo u Zagreb, u studio Hrvatske televizije, koja je pred kraj 1990. godine promenila naziv tv stanice iz tv Zagreb u Hrvatska televizija. Voditeljka Mirna Berend je predstavila članove žirija iz Hrvatske. To su bili: Stipica Kalođera, kompozitor, Danijela Bilbija, odbojkašica Mladosti i Ivica Krajač, muzičar koji je predstavljao Jugoslaviju na Pesmi Evrovizije 1969. godine. Oni su glasali taktički. Najviše poena su dodelili svojim predstavnicima, a predstavnicima tv Beograd nisi dali ni jedan bod.
Uključenje iz Beogradskog studija vodila je Majda Ropert. Članovi žirija su bili: Boba Stefanović, pevač i kompozitior, Katarina Gojković, glumica i Laza Ristovski, kompozitor. Taktičko glasanje je bilo i ovde prisutno. Svo troje je dalo najviše poena svom predstavniku, pesmi Brazil, dok predstavnicima HTV-a nisu dodelili nijedan bod.
Treće uključenje je bilo studija tv Priština. Članovi žirija su bili: Ljiljana Đorđević, muzički urednik Radio Prištine, Dragan Nikolić, muzičar i Anđela Kraferić, student medicine iz Prištine Svaki čaln žirija je najveći broj dao pesmi Brazil.
Uključenje iz studija tv Slovenija vodila je Miša Molk, voditeljka TV Slovenija, koja je vodila Jugoviziju 1988. godine. Članovi slovenačkog žirija su bili: Nino Robič, muzički urednik Radio Slovenija, Tomaž Domicelj, muzički producent i Tanja Ribič, igračica. Nijedan bod nisu dobile pesme koje su predstaviljale tv Beograd.
Žiri tv Sarajevo su činili: Fadil Redžić, muzički producent, Jadranka Crnogorac, mužička urednica Radio Sarajeva i Anton Josipović, bokser. Svaki član žirija najveće poena dao je predstavniku HTV-a, Ivani Banfić, a nijedan bod predstavnicima RTB-a.
Žiri televizije Skopje činili su: Mario Lipša, muzičar, Jana Anreevska, kompozitor i Stole Popov, filmski režiser I ovde su izostali glasovi predstanicima TV BG.
Žiri televizije Novi Sad bio je u sledećem sastavu: Mladen Vranešević, kompozitor, Gordana Dean-Gačić i Jovan Adamov, kompozitor i muzički urednik emisije Muzički Tobogan. Svaki član žirija najviše bodova dao je pesmi Brazil, predstavniku TV BG.
Pobednik Jugovizije 1991.
Glasanjem poslednjeg člana žirija iz studija TV CG odlučeno je da pobednik Jugovizije sa 2 boda razlike bude Bebi Dol sa pesmom Brazi. Muziku za pesmu Brazil napisao je Zoran Vračevič, tekst Bebi Dol, aranžman Slobodan Marković. Prateće vokale pevale su ćerke poznatog kompozitora Kornelija Kovača, Aleksandra i Kristina. Na tabeli po tv centirma bilo je prikazano da je pesma Brazil, predstanik tv Beograd, dobila ukupno 7 bodova od članova žirija TV CG, 21 bod iz TV BG, 21 bod iz televizije Priština, iz TV NS ukupno 19 bodova, dok iz ostalih tv centara nije dobila nijedan bod.
Na kraju takmičenja, voditelj Jugovizije 1991., Senad Hadžifejzović je pozvao pobednika Bebi Dol da izađe na scenu i izvede pobedničku pesmu Brazil sa rečima: "Izađite na scenu da izvedete pobedničku kompoziciju. Mislim, ako hoćete." Bebi Dol je izašla na scenu i izvela pesmu Brazil, nakon čega je usledila odjavna špica, dok voditelji nisu zvanično ni odjavili progam. To je ujedno bila i poslednja Jugovizija na kojoj su učestvovale sve jugoslovenske republike.
Muzički spot za pesmu Brazil
RTB je snimio čak tri muzička spota za pesmu Brazil. Dva spota su bila snimljena za pesmu na srpskom jeziku, dok je treći spot bio snimljen za englesku verziju pesme. U to vreme je bio snimljen film Emira Kusturice Dom za vešanje, pa je jedan od spotova za pesmu otpevanu na maternjem jeziku bio kratka forma filma. Taj spot je poslat kao zvanični spot predstavnika JRT-a.
Neuspeh na Pesmi Evrovizije
Po mnogim kritičarima, za neuspeh je bila kriva loša situacija u Jugoslaviji. Dva dana pred samo takmičenje desio se incident u Borovom selu, između hrvatske policije i srpskih snaga, gde je poginulo 12 hrvatskih policajaca. Taj događaj su prenele sve svetske stanice, pa su Bebi Dol u Rimu na Pesmi Evrovizije na konferenciji za štampu jugoslovenskog predstavnika bila postavljana pitanja o političkoj situaciji u zemlji. Zbog toga, po mnogima, pesma Brazil nije osvojila više od 1 boda na Pesmi Evrovizije 1991.
Ivan Dolac
Ivan Dolac (ili Ivan-Dolac, na domaćoj čakavštini ili čokavici: Ivon Dolac) je naselje na južnoj strani otoka Hvara, na predjelu kojeg Hvarani zovu "Srednja Plaža". Pripada općini Jelsa.
Zemljopisni položaj
Nalazi se 3 km od naselja Zavala, te 5 km od mjesta Sv. Nedjelja. S ostatkom otoka je povezan tunelom Pitve-Zavala, duljine 1400 m koji se nalazi na istočnoj stani. Cesta se prema zapadu nastavlja do Svete Nedilje, gdje prestaje asfalt, a makadamska se cesta nastavlja do uvale Dubovica, odakle se dalje može ići prema gradu Hvaru, ili kroz tunel Hvar-Stari Grad na sjevernu stranu otoka.
Povijest
Spominje se već u 15. stoljeću. U plažama su sredinom XV st. postojala naselja Zaca, koji se naziv ograničio na istočni dio uz obalu, a novi naziv je Zavala, po drugom jednom dijelu mjesta Taja, gdje se nalazio samostan, koji datira prije XV st. zaselak ispred mlađeg Ivan Dolca. Knez Tadija Kačić je dobio za sebe i svoje primorce 1606 posjed u Zavali i Taji (najstariji zaselak današnjeg Ivan Dolca). Ruševine njegove kuće su početak Ivan Dolca.
"Lug i peronospora od g.1852.uništava grožđe-bijaše teških nevolja-žiloždra došla do Zadra-lozje gine strahotom-čeka se propast naroda.Puče!Skoreni uvrijede Bogu-obrati se B.D.Mariji-nek te Svemogući očuva od ova tri biča." Natpis je postavio Ivan Carić p.Jurja,otac književnika Jurja Carića i djed Ćira Carića,autora glasovitih nautičkih tablica svjetskog glasa.
Poljica (Jelsa)
Poljica su mjesto smješteno je na sredini srednjodalmatinskog otoka Hvara (sjeverna strana otoka). Gotovo je identična udaljenost do najistočnije točke otoka Hvara - grada Sućurja kao i do grada Hvara na samom zapadu (o. 43 km). Zbog karakterističnog smjera pružanja otoka (istok-zapad) možemo navesti i susjedna mjesta. Dakle, na istoku to je selo Zastražišće udaljeno svega 3-4 km, dok je Poljicima na zapadu najbliža Jelsa (15 km). Poljica su udaljena 2 km od mora, a godine 2003. je asfaltirana i prilazna cesta za dvije uvale: Malu Stinivu i Zečju.
Stanovništvo
Današnji broj stalnih stanovnika Poljica iznosi jedva 60-ak i čini ga uglavnom starija populacija. Dok je sredinom 20. stoljeća populacija bila na zavidnoj razini od nekoliko stotina stanovnika, za jedno manje otočno mjesto, postupno se počela smanjivati da bi u konačnici dobili niti 60 stalnih žitelja.
Pri popisu 1869., podaci su sadržani u naselju Zastražišće.
Gospodarstvo
Okosnicu gospodarstva u prošlosti su sačinjavale djelatnosti primarnog sektora (poljoprivreda, ribarstvo, ovčarstvo i kozarstvo). U mjestu je slična situacija i u današnje vrijeme, uz napomenu da su se zadnje dvije gore navedene djelatnosti značajno smanjile, dok je poljodjelstvo ostalo vrlo zastupljeno.
Glavnina poljoprivrede odnosi se na maslinarstvo, vinogradarstvo te uzgoj lavande. Upravo je maslinarstvo zadnjih godina doživjelo procvat. Po nekim istraživanjima upravo je ovaj središnji dio otoka Hvara (u prvom redu Poljica i Zastražišće) najpovoljniji za uzgoj maslina, te se sa ovih prostora dobiva jako kvalitetno maslinovo ulje što dokazuju i brojne nagrade maslinarima i uljarima po raznim regionalnim i nacionalnim natjecanjima i okupljanjima u zadnjih nekoliko godina.
Promet
Mjesto Poljica proteže se usporedno s glavnom prometnicom otoka u dužini od tek nekoliko stotina metara. Trenutna prometna povezanost s ostatkom otoka je jako slaba. Godine 2012. počela je obnova dionice Jelsa-Poljica državne ceste D116, čiji se završetak planira u 2014. godini. Poljica je jedno je od planiranih mjesta izgradnje male turističke zračne luke na otoku Hvaru.
Znamenitosti
Od značajnijih objekata u mjestu valja spomenuti tek crkvu Sv. Ivana Krstitelja, mjesnu uljaru za preradu maslina kao i prostor za proizvodnju lavandina ulja.
Infrastruktura
Vodovodni i kanalizacijski sustav nisu planirani u skoroj budućnosti. Upravo je nedostatak infrastrukture jedan od uzročnika procesa depopulacije i preseljavanja mlađeg stanovništva u urbanije sredine na otoku Hvaru ili čak dalje.
Quarto, Napoli
Quarto je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37683 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Los Ranchos, Susupuato
Los Ranchos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Susupuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 942 m.
Bilo jednom u Americi
Bilo jednom u Americi (eng. Once Upon a Time in America) je krimi drama i zadnji film Sergia Leonea iz 1984. s Robertom De Nirom i Jamesom Woodsom u ulogama mladih Židova koji od dječaka iz židovskog geta u New Yorku izrastaju u vodeće ličnosti njujorškog organiziranog kriminala.
Film je premijerno prikazan na filmskom festivalu u Cannesu 1984. u originalnoj verziji koja traje 229 minuta (3 sata i 49 minuta). U SAD-u je film izašao u skraćenoj verziji koja je trajala gotovo 90 minuta kraće nego originalna koja se prikazivala u Europi. U skraćenoj verziji izbačene su scene flashbackova, a događaji su poredani kronološki. Američka verzija je zbog toga doživjela brojne kritike te bila komercijalno neuspješna na Box officeu. Razočaran lošim uspjehom, kao i reakcijama kritike i publike na ovu verziju, Leone sve do svoje smrti 1989. nije više snimio niti jedan film.
Radnja
Film je vezan uz tri epohe američke povijesti, uz dvije flashback sekvence (najviše u 1921. i 1933. godini), zajedno s 1968. u kojoj se glavni lik prisjeća svog života. Nakon anonimnog poziva da se vrati u New York nakon 35 godina skrivanja, David "Noodles" Aaronson prisiljen je suočiti se sa svojom prošlošću dok traži osobu koja ga je pronašla.
Nakon smrti svojih prijatelja 1933., Maxa, Patsyja i Cockeyja, koje je ubila policija u pucnjavi, Noodles, kojeg progoni mafija, skriva se u opijumskom skrovištu. Skrivajući se, prepušta se uspomenama o svojem djetinjstvu u dvadesetim godinama u New Yorku. Mladi Noodles (Scott Tiler) 1921. se povlači po židovskom getu u Brooklynu kao siromašna ulična propalica. Njegovu bandu čine Patrick "Patsy" Goldberg (Brian Bloom), Phillip "Cockeye" Stein (Adrian Curran) i Dominic (Noah Mozezi), koji nema prezimena. Kriminal u getu kontrolira lokalni razbojnik Bugsy (James Russo), koji također ima svoju bandu.
Noodles i njegova banda upoznaju Maxa Bercovitza (Rusty Jacobs) i počinju vlastite pothvate uz Noodlesovo i Maxovo zajedničko vodstvo. Najvažnije sporedne teme filma su skupljanje plijena u torbu koju ostavljaju u ormariću na autobusnoj postaji (ključni detalj radnje), Noodlesovo bezuspješno koketiranje s Deborah (Jennifer Connelly), djevojkom iz susjedstva koja želi postati plesačica i glumica, i odnos bande s Deborinim bratom, Debelim Moeom (Mike Monetti). Prisjećanje na djetinjstvo završava tragedijom jer Bugsy, bijesan zbog uspjeha dječaka i njihove neovisnosti, ubija Dominica. Noodles uzvraća izbovši Bugsyja do smrti nožem. U tom trenutku pojavljuju se policajci, a Noodles biva osuđen na 12 godina zatvora.
Nova flashback sekvenca počinje u 1933. kad je Noodles (Robert De Niro) pušten iz zatvora. Ubrzo se susreće sa svojom starom bandom: Maxom (James Woods), Patsyjem (James Hayden) i Cockeyjem (William Forsythe), koji su postali glavni glavni krijumčari alkohola. Nakon kratkog susreta s Deborah (Elizabeth McGovern), njezinim bratom Debelim Moeom (Larry Rapp), koji vodi njihovi ilegalni lokal, i Peggy (Amy Ryder), Patsyjevom djevojkom, koja vodi njihov bordel, Noodles se vraća na stare staze kad ga angažiraju braća Minaldi, Joe (Burt Young) i Frankie (Joe Pesci). Minaldiji žele da banda ukrade pošiljku dijamanata od draguljara i donesu ih Joeu.
Tijekom pljačke, upoznajemo se s Carol (Tuesday Weld), draguljarovom tajnicom, koju Noodles siluje dok ostali kradu dijamante. Poslije, na napuštenom doku, ubijaju Joea i njegove ljude. Noodles je ogorčen, ali mu Max otkriva da je Frankie (Pesci) sredio da eliminiraju Joea, i kaže mu da to može donijeti više posla bandi. Noodles se opire suradnji s mafijom, te posebno ističe da mu Frankie može jednog dana narediti da ubije Maxa, ali ubrzo skreće s teme.
Banda ubrzo postaje sve dublje povezana s mafijom. Interveniraju u štrajku radnika u čeličani kako bi zaštitili šefa sindikata Jimmyja Conwaya O'Donnella (Treat Williams) od tajkuna Crowninga (Gerard Murphy) i njegovih unajmljenih ubojica koje predvodi Joe Kukavica (Richard Bright). Banda je prisiljena upetljati se s korumpiranim šefom policije Vincentom Aiellom (Danny Aiello), kojeg potplaćuje čeličana. Zamjenjuju šefova novorođenog sina za neku drugu bebu u bolnici. Ubrzo nakon toga, Carol postaje sve više povezana s bandom i zaljubljuje se u Maxa. Noodles odlazi na spoj s Deborah, i nakon što ga je ona odbila, siluje ju na zadnjem sjedištu unajmljene limuzine.
Max sve više povezuje četiri prijatelja s mafijom, sindikatima i politikom. Postaje pohlepan u želji da banda zauzme respektabilniju poziciju, ali Noodles se i dalje ne slaže. Nakon završetka prohibicije, Max predlaže pljačku njujorške banke federalnih rezervi, a Noodles se počne protiviti smatrajući kako je to samoubojstvo. Carol uvjerava Noodlesa da oda policiji plan u nadi da će trojica prijatelja biti uhićena. Nažalost, Max, Patsy i Cockeye ubijeni su u obračunu s policijom; ispostavlja se da je Maxovo tijelo tako spaljeno da se ne može ni identificirati. Noodles, koji treba novac kako bi pobjegao, odlazi na autobusnu stanicu, ali otkriva kako je netko pokupio novac iz torbe i zamijenio ga novinama.
Radnja se tada premješta u 1968. Noodles se vraća iz Buffaloa, gdje je živio zadnjih 35 godina pod lažnim imenom. Vrativši se u staru četvrt, posjećuje Moea, koji i dalje drži lokal i Deborah, sada uspješnu glumicu koja je u vezi s ministrom trgovine, Christopherom Baileyjem. Noodles ponovno odlazi na autobusnu stanicu i u kovčegu nalazi novac s anonimnom porukom kako je unaprijed isplaćen za posljednji posao. Odmah mu postaje jasno kako je Max još živ, da je lažirao svoju smrt 1933. uz pomoć mafije, i ponovno se uzdigao, ovaj put kao moćni i bogati Bailey. Budući da mu slijedi istraga za korupciju, "Bailey" šalje kovčeg pun novca, s kojim misli unajmiti Noodlesa da ga ubije. Max će se izvući od istrage neokaljane časti, a Noodles ima priliku osvetiti se čovjeku koji mu je ukrao život. Noodles odbija i odlazi. Napuštajući Baileyjevo imanje, primjećuje čovjeka, Maxa, kako ga slijedi. U tom trenutku prolazi kamion za smeće između dvojice, a kad se maknuo, drugi čovjek je nestao. Kamera se fokusira na to kako kamion melje smeće, sugerirajući kako se Max ubio bacivši se u stroj. Dok svjetla kamiona nestaju u noći, dva auta puna pijanaca prolaze u drugom smjeru. Jedno vozilo potječe iz tridesetih, a ljudi u njemu obučeni su u odjeću iz tog perioda. Ostaje nepoznato je li ovo samo još jedan flashback ili kostimirana zabava na kotačima. Film se vraća u tridesete s Noodlesom u opijumskom skrovištu. Leži na malom krevetu kao na početku priče, uvlači malo opijuma iz lule, okreće se prema kameri i počinje se blaženo smijati. Slika se zamrzava, počinje odjavna špica.
The Hoods
Film je nastao prema autobiografskom romanu The Hoods Harryja Greya (pseudonim), bivšeg gangsterskog doušnika. Sami roman govori samo o prvim dvjema trećinama filma. Radnja je vjerno prenesena iz knjige, iako scene silovanja nema u romanu, a imena nekih likova su različita.
Druga velika razlika je u tome što se u romanu pojavljuje nekoliko povijesnih mafijaških figura, kao što su Frank Costello, Meyer Lansky i Bugsy Siegel. Leone ih nije htio uvrstiti u priču jer je smatrao kako će odvući pozornost od glavne priče. Mafija je ipak zastupljena u filmu, u kratkoj sceni pojavljuju se izmišljena braća Minaldi, Frank i Joe, koje glume Joe Pesci i Burt Young. Osim toga, neki likovi su nastali prema stvarnim mafijaškim ličnostima: lik Noodlesa djelomično je temeljen na Meyeru Lanskyju, a lik Maxa na Bugsyju Siegelu (Maxova reakcija kad ga Noodles naziva "ludim" preuzeta je direktno iz Siegelovih stvarnih reakcija na njegov nadimak), a nekoliko ubojstava i kriminalnih djela temeljeno je na fotografijama stvarnih incidenata, kao što je ubojstvo Joea Minaldija, koje je temeljeno na ubojstvu Bugsyja Siegela.
Leone je htio snimiti ovaj film prije svog špageti-vesterna Dobar, loš, zao, ali nije mogao otkupiti prava na roman i dogovoriti sastanak s autorom. Gray se konačno sastao s Leoneom nekoliko puta tijekom šezdesetih i sedamdesetih jer je bio obožavatelj Leoneovih vesterna; prije svoje smrti 1982. je pristao na filmsku adaptaciju. Jedan od razloga zašto je produkcija trajala tako dugo bio je taj što je i drugi producent imao prava na roman i nije ih htio prodati do kraja sedamdesetih.
Leone je puno razmišljao koje će glumce angažirati za razne uloge. Bio je zainteresiran za Gerarda Depardieua, kojemu je ponudio da nauči engleski s njujorškim naglaskom ako hoće ulogu u filmu. Richard Dreyfuss bio je jedan od kandidata za ulogu Maxa, a Leone je razmišljao i o Tomu Berengeru i Dustinu Hoffmanu. Pokušao je angažirati mlađeg redatelja, kao što je to napravio u filmu Za šaku dinamita. Prvo je angažirao Johna Miliusa, njegovog obožavatelja koji je bio zainteresiran za ideju, no radio je na filmu The Wind and the Lion i na scenariju za  Apokalipsu danas, pa se nije mogao posvetiti projektu.
"Opijumska teorija"
Film počinje i završava u 1933., s Noodlesom koji se skriva od sindikalnog ubojice u opijumskom skrovištu. Budući da se u zadnjem kadru filma Noodles smije pod utjecajem droge, neki su interpretirali film kao fantaziju ili san potaknutu opijumom, s tim da se Noodles prisjeća svoje prošlosti i predviđa budućnost. U svojem komentaru na DVD-u, povjesničar filma i kritičar Richard Schickel kaže da konzumenti opijuma često govore o živopisnim snovima te da u tim vizijama vide svoju prošlost i budućnost. U dokumentarcu "A Fistful of Sergio Leone" se spominje kako je sam Leone natuknuo teoriju jednom filmofilu koji je upravo pogledao film.
Protivnici "teorije snova" ističu činjenicu da scena iz 1968. uključuje nekoliko anakronima - glazbu Beatlesa, televiziju i reference na Vijetnamski rat - koji nisu postojali 1933., te da Noodles ne bi mogao predvidjeti takve stvari.
Zagovaratelji teorije tvrde da posljednja scena s Noodlesom koji odlazi s imanja ide u prilog hipotezi o snovima. Film počinje s izvođenjem pjesme "God Bless America" (skladane 1938.), a u posljednjoj sceni ljudi voze aute iz tridesetih pjevajući istu pjesmu. Baileyjeva izdaja u budućnosti može se interpretirati kao prijenos krivnje. Noodles podsvjesno okrivljuje Baileyja za ulazak u organizirani kriminal i neuspjeha veze s Deborah, a na neki način se osjeća izdanim Maxovim sve većim ambicijama.
Nesnimljena naslovna scena
"Čujemo huku kotača i zvižduk sirene vlaka, pogled preko tračnica zaklonjen je motorom i autima - auto za autom, krcat Modelima T ili nekima koji je Ford 1933. izbacio... Vlak i dalje prolazi, ali auta više nisu Fordovi iz 1933. Postaju modeli iz 1968., ljubičasti, tirkizno i smaragdno zeleni, uz naslov koji ispunjava ekran: BILO JEDNOM U AMERICI. Vlak nestaje praćen klopotanjem, a rampa se diže. Ali mi više ne buljimo u seosko prostranstvo. Umjesto toga vidimo nepregledan red nebodera, cementni Grad Oz. Na čelu kolone koja ide prema nama je Chevrolet iz 1960. Vozač je također u svojim šezdesetima... Noodles, četredeset godina poslije."
Lepa Lukić
Lepa Lukić (rođeno ime Lepava Mušović) je srpska pevačica izvornih narodnih i novokomponovanih pesama. Lepa Lukić trenutno stanuje u Beogradu.
Bilo jednom u Americi
Izbačene scene
Originalni scenarij, dovršen u listopadu 1981., bio je dug 317 stranica.
Lepa Lukić
Biografija
Rođena je 13. 1. 1940. godine u selu Miločaju. Prvi uspeh je doživela 1965. kada je snimila pesmu "Od izvora dva putića", koju je komponovao Petar Tanasijević. Njeno pevanje karakteriše lakoća, nepogrešiva intonacija i veliki broj muzičkih ornamenata. Pesme koje peva govore o selu, starim srpskim običajima, stadima ovaca, čobanima i čobanicama, duhu prošlih vremena...
Bilo jednom u Americi
Izbačene scene
Krajem snimanja, Leone je imao oko osam do deset sati materijala. Uz pomoć svog montažera Nina Baraglija uspio je to srezati na gotovo šest sati te želio objaviti film u dva trosatna dijela. Producenti su odbili (djelomično zbog komercijalnog podbačaja Bertoluccijeva dvodijelnog Dvadesetog stoljeća), a Leone je bio prisiljen još skratiti film, na 229 minuta.
Lepa Lukić
Biografija
Snimila je mnogo trajnih snimaka izvornih pesama: "Bosioče moj zeleni", "Bere cura plav jorgovan", "Oj livado, rosna travo", "Hvalila se lipa kod bagrema", "Lojze se reže", "Tekla reka lepenica", "Bulbul mi poje", "Zlatibore, moj zeleni bore", "Na livadi čuva Mara stotinu ovaca", "Djevojka sokolu zulum učinila"...
Bilo jednom u Americi
Izbačene scene
Leone je rekao da bi idealna duljina trajanja filma bila "između četiri sata i deset minuta i četiri sata i dvadeset i pet minuta" (250 do 265 minuta) te da bi u takvoj verziji bile ubačene scene Noodlesova odnosa sa ženama.
Važnije scene koje nisu ubačene u verziji od 229 minuta: