cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neoklasicizam
Arhitektura i dekorativna umjetnost
Arihetktura neogotike (često povezana s kulturnim pokretom romantizma), pojavila se u 18. vijeku i postala vrlo popularna kroz 19. vijek i otvoreno se protivila normama neoklasicizma. Dok je neoklasicizam karakterizirala inspiracija umjetnošću Antičke Grčke i Rima, geometrijske linije i red, neogotika je davala naglasak na srednjovjekovni izgled građevina, često izgrađene tako da imaju rustikalan "romantični" izgled.
Neoklasični vrt
U Engleskoj, augustovska književnost imala je direktnog uporednika sa augustovskim stilom dizajna krajolika. Veze su bile jasno vidljive u djelima Alexandera Popea. Najbolji preostali primjeri neoklasičnih engleskih vrtova su Chiswick House, Stowe House i Stourhead.
Neoklasicizam i moda
Modu je za vrijeme neoklasicizma karakterizirala veća jednostavnost ženske odjeće i dugotrajna zaokupljenost bijelom bojom, još mnogo prije Francuske revolucije, ali tek nakon iste su minuciozni pokušaji imitiranja antičkog stila postali pomodni u Francuskoj, bar što se tiće ženske odjeće. Antičku nošnju su odavno nosile žene koje su slijedile modu dok su u portretima pozirale "kao" likovi iz starogrčkih i starorimskih mitova (kao model za portrete u 1780-ima posebno je bila tražena mlada Emma Hamilton), ali ovi kostimi su se nosili samo za potrebe slikanja portreta ili maskenbala sve de razdoblja Revolucije. Međutim modni stil prisutan u portretima Juliette Récamier, Joséphine de Beauharnais, Thérése Tallien i ostalih pariških modnih poznavateljica bile su namijenjene i nošenju u javnosti. Vidjevši gospođu Mme Tallien u pozorištu, Charles Maurice de Talleyrand se ovako našalio: "Il n'est pas possible de s'exposer plus somptueusement!" ("Nitko ne može biti tako raskošno razodjeven"). Godine 1788., neposredno prije Revolucije, dvorski portretist Louise Élisabeth Vigée Le Brun je organizirao "grčku večeru" gdje su dame odijevale jednostavne bijele "grčke" tunike. Kraće klasične frizure, ako je moguće s uvojcima, postale su manje kontroverzne i vrlo su se brzo proširile, a kosa se više nije pokrivala ni izvan kuće; osim kod večernje odjeće s kojom se u pravilu nosio ženski šešir. Za vezanje ili ukrašavanje kose često su se koristile uske trake koje su oponašale grčki stil.
Vrlo lagana i široka odjeća, uglavnom bijele boje i često sa skandalozno razgolićenim rukama, rose sheer from the ankle to just below the bodice, where there was a strongly emphasized thin hem or tie round the body, often in a different colour. Ovaj oblik se danas često naziva "ampir silueta", mada je njena pojava prethodila Napoleonovo Prvo Francusko Carstvo, ali je prva carica Joséphine de Beauharnais značajno utjecala u njegovu širenju Evropom. U hladnijem razdoblju se nosio dugi pravougaoni šal ili ogrtač, vrlo često potpuo crvene boje, u portretima i s ukrašenim rubovima, koji se čini se motao oko struka i prsa, što je favoriziralo izvaljeni poluležeći položaj. Početkom 19. vijeka ovi su se modni stilovi proširili diljem Evrope.
Neoklasicistička moda za muškarce bila je problematičnija i nikad se nije uistinu odrazila na ništa drugo osim kose, gdje se nametnuo običaj kraćih frizura i prekinuo običaj korištenja perika, kasnije i bijelog pudera za mlade muškarce. Hlače su bile simbol barbarstva u doba antičkih Grka i Rimljana, ali izvan slikarskih i pogotovo vajarskih ateljea, vrlo je malo muškaraca bilo voljno napustiti ih. Dapače, ovaj je period donio pobjedu pravih hlača u odnosu na cullottes ili hlače koje su završavale ispod koljena tipičnih za Ancien Regime. Čak kad je David 1792. na zahtjev vlade dizajnirao novo francusko "nacionalno ruho" na krilima revolucionarnog entuzijazma za potpunom promjenom, osmislio je prilično uske tajice ispod kaputa koje su završavale iznad koljena. Veliki broj mladih ljudi proveo je mnogo vremena u vojnoj službi za izbijanja Francuskih revolucionarnih ratova, a vojne uniforme tog doba davale su veliki naglasak na jakne koje su bile kratke u prednjem dijelu i potpuno otkrivale uskopripijene hlače. Vojnici su obično nosili uniformu i izvan službe radi podizanja prestiža, što je uvelike utjecalo na mušku modu tog doba.
Umjetnici i kritičari umjetnosti prepoznali su problem uskih nogavica prepoznali kao branu u staranju suvremene historijske umjetnosti, pošto su ih smatrali nepopravljivo ružnima i neherojskima. Kako bi se izbjegao njihov prikaz u modernim prizorima koristili su se različiti trikovi. Na slici James Dawkins i Robert Wood otkrivaju ruševine Palmire (1758.) slikara Gavina Hamiltona, dvoje istraživača prikazena su u arapskoj nošnji sličnoj togama. u Watson i morski pas (1778.) američkog slikara Johna Singletona Copleya, glavni je lik prikazan gol, a od svih ostalih osam muških likova na slici samo se jednom vidi jedna noga s podrapanim hlačama. Međutim drugi američki slikari kao Benjamin West i drugi uspješno su dokazali da se tajice mogu prikazati i u herojskim scenama, kao u Westovom djelu Smrt generala Wolfea (1770.) i Copleyevoj slici Smrt majora Peirsona, 6. januara 1781. (1783.). Prikaz tajica je, međutim, pažljivo izbjegnut u u slici Splav Meduze završenoj 1819.
Muška frizura inspirirana klasikom proširila se kao imitacija frizure koju je osmislio radikalistički političar Francis Russell, 5. vojvoda od Bedforda kao protest protiv poreza na puder za kosu. Poticao je svoje prijatelje da i oni prihvate taj stil tako što se kladio s njima da se oni neće usuditi to učiniti. Još jednoj utjecajnoj frizuri tog doba Francuzi su dali ime titus po rimskom caru Titu, kopirajući je iz bista s njegovim likom, koja je predviđala kratku ravnu kosu ali malo podignutu u obliku krune, često s uvojcima koje vise prema dolje. Varijante takve frizure mogu se vidjeti u umjetničkim prikazima Napoleona i Georgea IV.. Smatra se da je ovaj stil proširio glumac François-Joseph Talma zajedno sa drugim glumcima u pozorišnim prikazima djela kao što je Voltaireov Brutus u kojima su nosili perike s titus frizurom. Godine 1799. pariški modni časopis napisao je da bi čak i ćelavi ljudi morali usvojiti titus perike, a stil se potom proširio i na žensku modu. Godine 1802. ženski je časopis Journal de Paris napisao da "više od polovice elegantnih dama nosi frizure ili perike à la Titus.
Südharz
Zidharc je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 22 opštinska središta okruga Mansfeld-Sidharc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 8.986 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15087412.
El Venado, Tijuana
El Venado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Créancey
Kreanse je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Bon.
Neoklasicizam
Kasniji "neoklasicizmi"
U američkoj arhitekturi, neoklasicizam je bio jedan izraz američkog renesansnog pokreta, ca 1890–1917; njegova posljednja manifestacija bila je u vidu Beaux-Arts arhitekture, a njegovi posljednji, veliki javni projekti bili su Lincolnov memorijal (vrlo kritiziran u to vrijeme), Nacionalna galerija umjetnosti u Washingtonu, DC (također vrlo kritizirana od strane arhitektonske zajednice kao nazadna po razmišljanju i staromodna u dizajnu) i Rooseveltov memorijal Američkog prirodoslovnog muzeja. Kada su završeni, smatrani su stilističkim anakronizmima. U britanskoj Indiji, monunmentalno gradsko planiranje za New Delhi sir Edwina Lutyensa označava slavan zalazak sunca za neoklasicizam. Drugi svjetski rat razrušio je većinu čežnje za mitskim, herojskim vremenima, kao i njihovo imitiranje.
Créancey
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 364 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,71 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 398 metara (maksimalnoj 550 m, a minimalnoj 370 m).
Neoklasicizam
Kasniji "neoklasicizmi"
Za vrijeme 20. vijeka postojao je čitav pokret u umjetnostima koji se također nazivao neoklasicizam. Obuhvatao je barem muziku, filozofiju i književnost. Trajao je između kraja Prvog svjetskog rata i kraja Drugog svjetskog rata. Za informacije o muzičkim aspektima, vidjeti klasičnu muziku 20. vijeka i neoklasicizam u muzici. Za informacije o filozofskim aspektima, pogledati Velike knjige.
Taj književni neoklasički pokret odbacio je ekstremni romantizam (na primjer) dade, u korist uzdržanosti, religije (naročito kršćanstva) i reakcionarnog političkog programa. Iako su temelji za taj pokret u engleskoj književnosti postavljeni od strane T. E. Hulmea, najpoznatiji neoklasičari bili su T. S. Eliot i Wyndham Lewis. U Rusiji, pokret se kristalizirao već 1910. pod nazivom akmeizam, sa Anom Ahmatovom i Osipom Mandeljštamom kao vodećim predstavnicima.
Горње Трудово
Горње Трудово је насеље у Србији у општини Нова Варош у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 139 становника (према попису из 1991. било је 208 становника).
Neoklasicizam
U muzici
Neoklasicizam u muzici je pokret koji se javio tek u XX. vijeku; u ovom je slučaju došlo do obnove klasicističke muzike s kraja XVIII. i početka XIX. vijeka, a ne muzike antičkog svijeta. U konačnici je to bila reakcija na njemački modernizam, koji se javio u prvoj polovici XX. vijeka. Bio je to antiprogresivni, antiindustrijski i antiinovativni muzički stil. Cijeli pravac bio je inspiriran onim kompozitorima koji su tvrdili da je čovjek inherentno "dijatoničan" i "tonalan" ; bila je to sušta suprotnost naglašeno modernističkim pravcima koji su se razvijali u to doba, poput dodekafonije. Kompozitori neoklasicizma su se okretali ranijim kompozitorima prilikom traganja za utjecajem. Iako praksa posuđivanja muzičkih stilova iz prošlosti nije bila nepoznata u historiji glazbe, većinom se tu radilo o kombiniranju novih tehnika sa starim harmonijama kako bi se stvorila nova djela. Najvažnije odlike muičkog neoklasicizma su povratak tonalitetu i konvencionalnim formama (plesne suite, concerti grossi, sonatne forme, etc.), povratak ideji apsolutne muzike, korištenje laganih muzičkih tekstura i konciznost muzičke ekspresije. U klasičnoj muzici, ovaj je pravac bio najizraženiji između 1920ih i 1950ih. Igor Stravinski je danas najpoznatiji kompozitor koji je skladao u ovom stilu; muzičku revoluciju efektivno je započeo svojim Oktetom za puhačke instrumente (1923.), komponiranim u Bachovom stilu. Još jedno značajno neoklasicističko djelo je i Prokofjevljeva Klasična simfonija br. 1 u D-duru, koja podsjeća na simfonijska djela Haydna ili Mozarta. Značajan doprinos pravcu, barem u svojim ranijim radovima, dao je i Dmitrij Šostakovič. Neoklasicistički balet nastaje u istom periodu, a za cilj je imao dovesti u red ruski imperijalni stil u smislu koraka i priče, ali uz zadržavanje tehničkih inovacija.
Горње Трудово
Демографија
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Südharz
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Mansfeld-Sidharc Zidharc se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Mansfeld-Sidharc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 145 metara. Površina opštine iznosi 162,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.986 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 55 stanovnika/km².
Neoklasicizam
Arhitektura u Rusiji i Sovjetskom Savezu
Između 1905. i 1914. ruska arhitektura prošla je kroz kratak, ali utjecajan period neoklasičkog preporoda; taj je trend započeo sa ponovnom upotrebom carskog stila aleksandrinskog perioda i ubrzo se proširio u mnogo neorenesansnih, paladijanističkih i moderniziranih, ali prepoznatljivih klasičnih škola. Vodili su ih arhitekti rođeni 1870-ih, koji su postigli stvaralački vrhunac prije Prvog svjetskog rata, kao što su Ivan Fomin, Vladimir Šuko i Ivan Žoltovski. Kada se tokom 1920-ih ekonomija oporavila, ti arhitekti i njihovi sljedbenici nastavili su raditi u prevashodno modernističkoj okolini; neki (Žoltovski) su strogo slijedili klasički kanon, ostali (Fomin, Šuko, Ilja Golosov) su razvili vlastite modernizirane stilove.
Uz ograničavanje neovisnosti arhitekata i službeno odbijanje modernizma (1932), što je demonstrirano međunarodnim takmičenjem za Palaču Sovjeta, neoklasicizam je odmah promoviran kao jedan od izbora u staljinističkoj arhitekturi, iako ne kao jedini. Koegzistirao je sa umjereno modernističkom arhitekturom Borisa Iofana, graničeći sa tadašnjim Art Deco stilom (Šuko); opet, najčišće primjere tog stila stvorila je Žoltovskijeva škola, koja je ostala izoliran fenomen. Politička intervencija bila je katastrofa za konstruktivističke vođe, ali je za arhitekte klasičkih škola ona bila dobrodošla.
El Venado, Tijuana
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 263 m.
Neoklasicizam
Arhitektura u Rusiji i Sovjetskom Savezu
Neoklasicizam je bio jednostavan izbor za SSSR budući da se nije oslanjao na moderne tehnologije za izgradnju (čelični okvir ili armirani beton) i mogla se reproducirati tradicionalnim zidarstvom. Tako su dizajni Žoltovskija, Fomina i ostalih starih majstora lako mogli replicirati u udaljenim gradovima i uz strogo racioniranje materijala. Napredovanje tehnologije građenja nakon Drugog svjetskog rata omogućilo je staljinističkim arhitektima da se upuste u izgradnju nebodera, iako u stilističkom smislu ti neboderi (uključujući "izvezenu" arhitekturu Palače kulture i nauke u Varšavi i šangajskog Međunarodnog kongresnog centra) imaju malo zajedničkog sa klasičkim modelima. Neoklasicizam i neorenesansa održali su se u manje zahtjevnim stambenim i poslovnim projektima do 1955. godine, kada je Nikita Hruščov zaustavio skupu staljinističku arhitekturu.
Arhitektura u 21. vijeku
Nakon pauze tokom perioda dominacije moderne arhitekture (otprilike nakon 2. svjetskog rata da 1980-ih), neoklasicizam je djelomično oživio.
Do prve dekade 21. vijeka, suvremena neoklasična arhitektura se obično klasificira pod općim terminom Nova klasična arhitektura. Ponekad se također naziva i neohistoricizam ili tradicionalizam. Također, mnogi primjeri postmoderne arhitekture inspirirani su ili eksplicitno se odnose prema neoklasicizmu kao što su distrikt Antigone u Parizu ili Katalonski nacionalni teatar u Barceloni. U postmodernoj arhitekturi ponekad su prisutni klasični elementi ka stupovi, kapiteli ili timpanon.
Pojam tradicionalna ili vernakularna arhitektura se uglavnom koristi za pravi tradicionalni arhitektonski stil koji se drži tradicije regionalne arhitekture u materijalima i tehnici građenja. Nagrada Driehaus se dodjeljuje arhitektima najznačajnijih djela na području tradicionalne i klasične arhitekture 21. vijeka, s dvostruko većom novčanom nagradom od "modernističke" Nagrade Pritzker.
U Sjedinjenim Američkim Državama mnogi suvremeni javni objekti izgrađeni su u neoklasičnom stilu, značajan primjer iz 2006. je Simfonijski centar Schermerhorn u Nashvilleu.
U Ujedinjenom Kraljevstvu su mnogi arhitekti radili u neoklasicističkom stilu. Najpoznatiji primjeri njihovih radova su dvije sveučilišne biblioteke: biblioteka Quinlan Terry i Maitland Robinson u Downing Collegeu i biblioteka Sackler arhitekta Roberta Adama.
Italijanski rat (1494–1495)
Talijanski rat 1494.–1495., poznat također i kao Prvi talijanski rat ili Talijanski rat Karla VIII, bio je prvi u nizu takozvanih talijanskih ratova. Taj rat započeo je francuski kralj Karla VIII., uz podršku Milanskog Vojvodstva, protiv saveza talijanskih gradova-država koji je predvodio papa Aleksandar Borgija.
Pozadina rata
Francuski kralj Luj XI. pobijedio je burgundskog vojvodu Karla, nakon te pobjede počeo se odlučno boriti protiv širenja utjecaja Habsburgovaca na sjevero zapadu francuskih granica, zbog tog je izabrao Rajnu kao područje širenja svog uticaja. Njegov sin i nasljednik Karlo VIII., nije nastavio očevu politiku, već je kao prostor za ekspanziju izabrao Apeninski poluotok, iz slijedećih razloga; Francuska je u Italiji već posjedovala Grofoviju Asti, koju je dinastija Orlean dobila 1395. pomoću miraza Valentine Visconti, žene vojvode Luja I. Orleanskog. Kada je 1481. izumrla vladarska dinastija Anžuvinaca, Provansa se ujedinila s Francuskom, a Karlo VIII. je odlučio djelovati u skladu sa starim nasljednim regulama, po kojima su Anžuvinci polagali nasljedno pravo na Napuljsko kraljevstvo koje su im oduzeli Aragonciiz Španjolske. Drugi - formalno prvi razlog bio vezan sa planom osvajanja Konstatinopolisa, po kojem je napuljska luka je trebala poslužiti kao odskočna daska za zauzimanje Konstatinopolisa.
Karlo je bio je prilično lakovjerno uvjeren uspjeh svoje misije, zbog toga što su Aragonci u Napuljskom kraljevstvu bili prilično izolirani, ponajviše nakon nasilnog gušenja pobune baruna 1485., ali i zbog prikrivenog neprijateljstva Milanskog Vojvodstva i Mletačke republike prema njihovoj prisutnosti na Apeninskom poluotoku. Drugi važan faktor bile su unutrašnje borbe koje su potresale Papinsku Državu i kardinalski kolegij nakon što je za papu izabran kardinal Rodrigo Borgija. Njegovi rivali iz kolegija - ponajprije nadglasani Giuliano della Rovere i Ascanio Sforza nadali su se da će francuski kralj sazvati koncil na kojemu će taj kontroverzni papa biti smijenjen.
Tok rata
Karlova invazija na Italiju, koji je počela je 1494. Prvi talijanski rat imao je dvije faze, u prvoj od 1494.-1495., Karlo je s velikom vojskom od 25.000 ljudi lako došao do Milana, gdje ga je primio saveznik Ludovico Sforza, nakon tog je lako nastavio napredovanje prema jugu. U Firenci je nespretni nasljednik i sin Lorenza Medicija - Piero Medici (Piero Nesretni) predao Karlu ključeve toskanskih utvrda, što je uzrokovalo bijes stanovništva koji su ga istjerali iz republike i svrgnuli s vlasti. Kad se Karlo u novembru primakao do Rima činilo se da će papa Aleksandar Borgija, izgubiti papinstvo, ali se on uz pomoć biskupa iz Saint-Maloa, koji je imao uticaja na Karla VIII - uspio izmiriti sa njim, uz obećanje da će njegov sin Cesare Borgija poći sa francuskom vojskom za Napulj, kao papin legat. 240px|thumb|left|[[Francuska|Francuske trupe pod vodsvom Karla VIII. ulaze u Firencu 17. novembra 1494. slika Francesca Granaccija]] Kad se Karlo VIII. sa svojom velikom vojskom primakao Napulju tadašnji aragonski vladar Alfonso II. abdicirao je u korist svog sina Ferdinanda II. Na kraju je i Ferdinand II. 1495. napustio Napuljsko kraljevstvo i pobjegao u Španjolsku - tako je Karlo lagano došao do napuljske krune.
Lagani Karlov uspjeh, uzbudio je sve njegove potencijalne neprijatelje, tako je 31. marta 1495. osnovana Sveta liga, u koju su ušli Papinska Država, Habsburgovci, Mletačka republika, Milansko Vojvodstvo i Španjolci - de jure - taj savez je bio uperen protiv Otomanskog carstva, ali de facto protiv Karla VIII., to je obilježilo drugu fazu talijanskog rata, iznenađeni Karlo VIII. naredio je povlačenje iz Italije u strahu da mu ne presijeku odstupnicu prema Francuskoj. Njegovu vojsku sustignule su snage Svete lige kod mjesta Fornovo di Taro, gdje je 6. juna 1495. došlo do Bitke kod Fornova, u kojoj su koalicijske snage predvođene Mletačkom republikom pobijedile francusku vojsku, a Karlo VIII. uspio pobjeći u Francusku.
Posljedice
Nakon Bitke kod Fornova, Francuzi su izbačeni iz Italije, a u novembru se na napuljski tron vratio Ferdinand II uz španjolsku pomoć. Karlov relativno lagani pohod kroz Italiju (usprkos brojnim utvrdama), postao je primjer ostalim evropskih vladarima koji su poput njega vrlo brzo posegnuli za talijanskim razjedinjenim prostorom, inauguriravši doba tzv. Talijanskih ratova. Jedina veća promjena koju je njegova invazija prouzročila, bio izgon Medicija iz Republike Firence i uspostava kratkotrajne vlasti (1494.-1498.) dominikanskog propovjednika Girolama Savonarole, te nakon njega republikanske Piera Soderinija od 1498. - 1512.
Rancho Viejo, Jilotlán de los Dolores
Rancho Viejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jilotlán de los Dolores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 534 m.
La Herradura, Milpa Alta
La Herradura je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Milpa Alta.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2669 m.
Mećava (film)
Mećava je jugoslavenski igrani film snimljen 1977. godine u režiji Antuna Vrdoljaka. Predstavlja adaptaciju istoimene drame Pere Budaka. Radnja se događa u zabačenom mjestu u zaleđu Dalmacije u međuratnom periodu. Protagonist, čiji lik tumači Slobodan Cica Perović, je seljak kojem spas od siromaštva predstavlja kćer (čiji lik tumači Vera Zima) koju namjerava udati u obitelj susjeda koji se obogatio u Americi, a pri čemu komplikaciju predstavlja to što je kćer prije toga zatrudnjela s lokalnim mladićem.
Uloge
Ostale uloge ▼
La Chaca, Tantoyuca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 449 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Filer, Idaho
Fajler je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.508, što je 888 (54,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Puerta de Medina, Valle de Guadalupe
Puerta de Medina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Valle de Guadalupe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1872 m.
Acquetico, Imperia
Acquetico je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 118 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 423 m.
Opština El Porvenir, Chiapas
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 7685 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2889 m.
Sülzetal
Zilcetal je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 35 opštinskih središta okruga Berde. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 9.610 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15083490.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Berde Zilcetal se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Berde. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 83 metra. Površina opštine iznosi 103,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 9.610 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 93 stanovnika/km².
Paul Outerbridge
Paul Outerbridge, Jr. (15. august 1896 - 17. oktobar 1958) bio je američki fotograf, poznat kao jedan od pionira fotografije u boji. Outerbridge je radio kao modni i komercijalni fotograf, te je razvijao, a kasnije i popularizirao tehnike fotografiranja u boji. Poznat je i kao autor erotskih foto-aktova koji su zbog fetišističkog sadržaja izazvale skandal te bile objavljene tek nakon njegove smrti.
Martin Block
Martin Block (3. februar 1903 – 18. septembar 1967) bio je američki disk džokej, poznat po svom pionirskom radu na njujorškoj radio-stanici WBBR, koji je otpočeo 1935. godine u emisiji Make Believe Ballroom. Novinar Walter Winchell je prvi upotrijebio izraz "disk džokej" kako bi opisao Blockov rad.
Valformosa, Pavia
Valformosa je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 963 m.
La Hierba Santa, Santa María Yucuhiti
La Hierba Santa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Yucuhiti.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1650 m.
Khenemetneferhedjet II
Khenemetneferhedjet II (Weret) je bila staroegipatska kraljica iz XII dinastije, supruga Senusreta III.
Bila je jedna od četiri poznate supruge Senusreta III, ostale tri su bile Meretseger, Neferhenut i (moguće) Sithathoriunet. Ime joj je također predstavljalo titulu za kraljice u tom periodu: khenemetneferhedjet što znači “ujedinjena s bijelom krunom”. Spominje se na dvije statue njenom muža (danas smještene u Britanskom muzeju i Egipatskom muzeju; potonja je pronađena u Herakleopolisu). Sahranjena je u Piramidi IX u kompleksu piramida u Dahshuru, gdje je 1994. pronađen njen nakit.
Rovello Inferiore, Alessandria
Rovello Inferiore je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 643 m.
Santa Petra, Victoria
Santa Petra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Victoria.
László Moholy-Nagy
Laslo Moholji-Nađ (* 20. jul 1895. Boršod – † 24. novembar 1946. Čikago) bio je mađarski slikar i fotograf a takođe profesor u likovnoj školi Bauhaus. Veliki uticaj na njega je imao konstruktivizam. Bio je takođe veliki pobornik ideje o integraciji tehnologije i industrije u umetnost.
Biografija i delo
Moholji-Nađ se rodio kao László Weisz u porodici mešanog jevrejsko-mađarskog para. Prezime Moholji je sam dodao, kao uspomenu na mesto Mol u kome je odrastao. Posle studija prava i posle službe u Prvom svetskom ratu, gde je ranjen, kao rekonvalescent počeo je da slika. 1919. godine prvi put se susreo sa konstruktivizmom na izložbi radova Kazimir Maljeviča, Naum Gaba i El Lisickog.
Godine 1923. nastupio je kao instruktor pripremnog kursa u školi Bauhaus. Ovaj događaj je označio kraj ekspresionističke orijentacije škole i približio je školi dizajna i industrijske integracije.
Valter Gropijusa nije pak interesovala Nađijeva fotografije već Nađi kao konstruktor malo bizarne mašinerije na lepotu koji je proizvodio nedocenjen proizvod od stakla i izglancanog čelika. Njemu su u Bauhausu pripadale dve funkcije; vodećeg čoveka u metalnoj radionici i „starog majstora“ pripremnog kursa, i od samoga početka bilo je sigurno da će on radionici dati novi ton i stabilni kurs. Bauhaus je postao poznat po svojoj univerzalnosti i Moholji-Nađ nije bio izuzetak. Za vreme svoje karijere bavio se novatorski na poljima fotografije, tipografije, skulpture, slikarstva i industrijskom dizajnu. Njegova glavna orijentacija je bila fotografija. Stvorio je termin „The new Vision“ zbog svog ubeđenja da fotografija može da stvori sasvim novi način pogleda na svet koji inače nije moguć ljudskom oku. Njegova teorija umetnosti i učenja bila je sadržana u knjizi „The New Vision, from Material to Architecture“. Eksperimentirao je sa procesom u fotografiji koji se naziva fotogram, pri kojem se eksponira papir osetljiv na svetlost koji je pokrivan raznim predmetima.
Od 1927. godine do 1929. bio je urednik odeljenja umetnosti i fotografije evropskog avangardnog časopisa „International Rewue i 10“. Otišao je 1928. godine iz Bauhausa i radio je na filmu i pozorištu u Berlinu i pre odlazka u London radio je još u Parizu i Holandiji. U Engleskoj je radio sa sekcijom umetnika i intelektualaca emigranata. Tu je proveo osam meseci, zajedno sa Valterom Gropijusom, a zatim je otišao u Golders Gren. Oni su planizali da osnuju englesku verziju Bauhausa ali nisu mogli da nađu uporište a zatim je Moholji-Nađ bio odbijen kao učitelj na kraljevskom fakultetu za umetnost. Za vreme svog boravka u Londonu Laslo Moholji-Nađ je radio na dizajnerskim radovima i fotografisao je savremenu arhitekturu za „Architekture Review“ i uradio je dokumentarne fotografije za knjigu Džon Betjemena „An Oxford University Chest“. Radio je i za film, gde je predložio svetlosne efekte i kinetičke skulpture, ali oni nisu bili prihvaćeni od režisera.
Godine 1937. pozvan je da se preseli u Čikago i da postane direktor škole „New Bauhaus“ koja je bila nepromenjena u odnosu na originalnu školu, ali ova škola nije bila dugog veka, i posle jedne godine je zatvorena. Moholji-Nađ je otvorio školu dizajna, i osnove za stvaranje ove škole je opisao u knjizi „Vizija u pokretu“.
Moholji-Nađev univerzitet umetnosti i dizajna u Budimpešti nosi njegovo ime. Njegova dela su izložena u Korkoran galeriji umetnosti u Vašingtonu.
Colonia Yerba Buena, Acatepec
Colonia Yerba Buena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acatepec.
Shorewood-Tower Hills-Harbert, Michigan
Šorvud-Tauer Hils-Harbert je mesto u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.344 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.344 stanovnika, što je 275 (17,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Colonia Yerba Buena, Acatepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 222 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1838 m.
Drač
Drač (albanski Durrës, italijanski Durazzo) je grad i luka na obali Jadranskog mora, 33 km zapadno od Tirane, jedan je od najstarijih gradova u Albaniji.
Njegov strategijski značaj uveliko je opredjeljivao sudbinu cijele zemlje. Nalazi se na ulazu u Jadransko more što mu je davalo veliki značaj u historiji. Bio je značajan u vrijeme stare Grčke i Rima. U njemu se nalazi velika arena iz II vijeka nove ere, kada je bio centar rimske provincije. U srednjem vijeku je pripadao Bizantiji. Kasnije su ga posjedovali Mlečani, a Turci su ga zauzeli 1501. godine. Vjekovima je bio najveća luka u evropskom dijelu Turske carevine.
U prvom balkankom ratu 1912. godine, Srbija je nakratko okupirala Drač i okolne gradove, anektirala ih i formirala Drački Okrug. Kada je Albanija postala nezavisna 1913. godine, Drač je bio njen glavni grad. To je ostao do 1920. godine.
Danas je Drač lijep grad sa 114.000 stanovnika, turistički centar i najveća luka u Albaniji. Ispod starog grada razvio se novi sa lijepim zgradama, bulevarima i šetalištima. Nekoliko feribota saobraća svaki dan sa Italijom. Na južnom dijelu, uz plažu, izgrađeno je mnogo hotela. Drač je poznat i po morskim specijalitetima. Sve to uz gostoprimstvo njegovih stanovnika čini ga privlačnim za turiste iz čitavog svijeta. U blizini se nalazi moderni aerodrom, a povezan je auto putem sa Tiranom (33 km).
Povijest
Grad su 627. godine pr. Kr. osnovali Grčki kolonisti iz Korinta i Krfa. Grad se zvao Epidamnos, a nalazio se u pokrajini Iliriji. Grad se nalazio na geografski vrlo dobrom položaju, te ga je bilo teško napasti i s kopna i s mora. Grad je bio politički vrlo napredan. 431. godine pr. Kr. za vrijeme Peloponeskog rata kad Drača se dogodila vrlo značajna bitka. 312. pr. Kr. grad je zauzeo ilirski kralj Glaukias. 229. pr. Kr. grad je napala kraljica Teuta, ali se povukla iste godine kada su stigli Rimljani, te protjerali Ilire.
thumb|mini|250px|lijevo|Rimski amfiteatar u Draču Rimljani su grad preimenovali u Dyrrachium. Suparnik Julija Cezara Pompej je 48. pr. Kr. prije bjega u južnu Grčku stao u gradu. Grad je bio zapadni kraj velike rimske ceste Via Egnatia. U 4. st. grad je postao glavni grad rimske provincije Epirus Nova. U njemu se rodio bizantski car Anastazije I. Istog stoljeća grad je pogodio snažan potres koji je uništio njegovu obranu. Anastazije I. je ponovno izgradio obranbene zidine i učvrstio grad, te napravio najjaču utvrdu na zapadnom Balkanu. Prema bizantskoj povjesničarki Anni Komnene zidovi su bili visoki 12m i debeli toliko kao da četiri jahača jašu usporedno. Ostaci zidova još postoje, iako su se tijekom stoljeća znatno smanjili. Kao i ostali dijelovi Balkana grad je bio znatno pogođen provalama barbara za vrijeme Seobe naroda. 481. grad je opkolio kralj Ostrogota Teodorik Veliki, a kasnije su grad ćesto napadali Bugari. Nakon pada Zapadnog Rimskog Carstva grad je i dalje ostao pod Bizantom, te je bio važna veza između carstva i zapadne Europe.
U 9. st. grad i okolna obala su postali bizantska provincija. Grad je ostao pod Bizantom do 10. st. kada ga je osvojio bugarski kralj Samuilo. Grad je bio pod vlašću bugara do 1005. godine, kada je grad ponovno potpao pod vlast Bizanta. Grad su 1082. osvojili Normani. Malo nakon grad je ponovno zauzeo Bizant, ali je 1185. potpao pod normanskog kralja Williama II Sicilijskog. 1205. nakon Četvrtog križarskog rata grad je potpao pod Mletačku Republiku. 1213. grad je potpao pod Epirsku Despotovinu. 1257. grad je okupirao siciljanski kralj Manfred. Malo nakon grad je ponovno okupirala Epirska Despotovina. 1259. despotovina je izgubila od Nicejskog Carstva u bitci kod Pelagonie. 1270ih grad je ponovno podpao pod Epirsu Despotovinu, ali je Despotovinu 1278. ponovno protjerao Karlo I Anžuvinski.
thumb|mini|250px|lijevo|Drač [[1573. godine.]] Pet godina kasnije grad je pogodio jak potres, ali je brzo obnovljen. 1296. grad je kratko okupirao srpski kralj Stefan Uroš II. U ranom 14. st. grad je bio pod vlašču koalicije Anžuvinaca, Mađara i Albanskih vladara iz obitelji Thopia. 1317. grad su zauzeli Srbi, te je bio pod njihovom vlašću do 1350ih. U to vrijeme je papa uz potporu Anžuvinaca, povećao svoje diplomatske i političke aktivnosti u tom području. Nakon smrti srpskog kralja Dušana 1355., grad je pao pod kontrolu albanske obitelji Thopias. 1392. grad je ponovno pao pod kontrolu Mletačke republike. 1501. grad su zauzeli Osmanlije. Za vrijeme Osmanske vlasti mnogi ljudi su prešli na islam, te su u gradu podignute mnoge džamije. Grad je preimenovan u Dıraç. Sredinom 19. st. grad je imao oko 1.000 stanovnika koji su živjeli u 200 kućanstava.
Grad je bio pod Osmanskom vlašću do 1912. kada se Albanija osamostalila. Iste godine za vrijeme Prvog balkanskog rata grad je okupirala Srbija. Grad je ostao pod vlašću Srba do 7. ožujka 1914. kada je vraćen Albaniji. Za vrijeme Prvog svjetskog rata grad su 1915. okupirali Talijani, a od 1916. do 1918. Austro-Ugarska. Grad je 1918. vraćen Albaniji te je do 1920. bio glavni grad. 1926. grad je bio slabije oštećen, ali je vrlo brzo obnovljen u modernijem stilu. U Drugom svjetskom ratu grad i ostatak Albanije su okupirali Talijani. Grad je bio jako oštećen od savezničkih bombardiranja.
Blaincourt-lès-Précy
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1158 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 142 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,13 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 100 metara (maksimalnoj 150 m, a minimalnoj 46 m).
Drač
Stanovništvo
Prema procjenama, 1850. godine Drač je brojao oko 1.000 stanovnika. Popis iz godine 1979. govori o 66.200 stanovnika. Deset godina kasnije, godine 1989. brojka raste na 82.719, a 2001. na 99.564 stanovnika. Prema službenom popisu iz 2011. grad je imao 199.073 stanovnika, a metropolitansko područje Drača broji 265.330 stanovnika.
Gospodarstvo
thumb|mini|desno|250px|Gradska plaža.
Industrija
Luka Drač doživljela je svojevrsni procvat nakon što je 2011. i 2012. Znatno proširene otvaranjem novih terminala. Ukupno je ondje zaposleno oko 400 radnika, a kapacitet je 1.5 milijuna putnika godišnje. Osim navedenog, grad ima i brodogradilište, a također se proizvode koža, plastika i duhanskih proizvodi.
Turizam
Tijekom komunističke vladavine turizam se nije značajnije razvijao. Međutim, Drač je danas veliko albansko turističko središte. Godišnji posjet domaćih i stranih turista doseže brojku od 600.000 (mnogi dolaze iz nedaleke Tirane), te je stoga obnovljena i velika plaža za masovni turizam u južnom dijelu grada. Nasuprot tomu, sjeverni dio grada predviđen je za razvoj elitnog turizma, gdje su 2009. godine s gradnjom započela mnoga elitna obalna odmarališta. Godine 2012. obnovljen je i kanalizacijski sustav, tako da gradske otpadne vode više ne teku u more. Naselja iz okolice Drača poznata su po proizvodnji dobrog vina i ukusnim jelima. Kanadske dnevne novine The Globe and Mail godine 2012. smjestile su Drač na prvo mjesto do osam novih odredišta morskih kružnih putovanja.
Promet
thumb|mini|desno|250px|Željeznički kolodvor.
Cestovni promet
Drač i Tirana povezani su autocestom, a međusobna udaljenost iznosi 33 km.
Željeznički promet
U Draču se nalazi sjedište Albanskih željeznica. Vlakovi iz ovog grada uglavnom prometuju prema Tirani.
Morski promet
Drač je najznačajnija i najveća albanska morska luka. Zbog blizine talijanskih prekomorskih gradova, osobito Barija, važna je poveznica prema Zapadnoj Europi. Prema Bariju, Anconi i Trstu organizirane su svakodnevne trajektne linije. Luka je cestom i željeznicom dobro povezana s ostatkom Albanije. Godine 2009. ukupna vrijednost prevezenog tereta iznosila je više od 3 milijuna tona.
Zračni promet
Potrebe grada za zračnim prometom obnaša tiranska zračna luka, koja je od Drača udaljena oko 25 km.
Znamenitosti
desno|thumb|mini|250px|Velika džamija u Draču
Drač i Hrvati
Djela Andrea Dandola, Flaviusa Blondusa te fiktivni Ljetopis popa Dukljanina stavljaju Drač u sastav Crvene Hrvatske, prije toga su neki bizantski povjesničari poput Nicifora Vrijenija spominjali Hrvate u kontekstu osvajanja Drača od strane kraljeva Dukljanskog kraljevstva Mihaila i Bodina.
Rogliano, Cosenza
Rogliano je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Opština Broscăuți, Botoșani
Broscăuți je opština u Rumuniji u okrugu Botošani.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Gornje Selo (Prizren)
Gornje Selo je naselje u opštini Prizren u Metohiji, na Kosovu i deo je Sredačke župe. Udaljeno je 18 kilometara istočno od Prizrena. Selo ima oko 300 stanovnika. Selo je relativno razbijenog tipa.
Istorija
Gornje Selo se prvi put pominje u svetoarhanđelskoj povelji srpskog cara Stefana Dušana iz 1348. godine.
U selu se nalazi grobljanska crkva Svetog Đorđa. Delom očuvane freske rad su prizrenskih majstora iz 16. i 17. veka. Sačuvano je i nekoliko dosta oštećenih ikona iz 17. veka. Zanimljiv je timpanon nad južnim vratima. Rađen je u jednom komadu kamena, na kome su u plitkom reljefu uklesani rascvetali krst i dve simetrično postavljene ptice. Ovaj timpanon predstavlja daleki i pozni odsjaj nekada bogato skulptovanih srednjovekovnih portala.
Interesanatno za ovo selo, kao i za celu Sredačku župu da je muško stanovništvo od perioda kada je selo potpalo pod Tursku vlast pa do oslobođenja 1912. godine odlazilo na pečalbu u prekookeanske zemlje.
Poreklo stanovništva
Selo je 1947. godine imalo 100 kuća: Srbi pravoslavci (29 kuća) i Muslimani (71 kuća ). Preci svih rodova su stari doseljenici iz okoline Prizrena, sa Kosova, iz Kičeva i okoline Skoplja.
Do 1999. godine srpsko stanovništvo je uglavnom živelo u Gornjoj mahali, dok su na ulazu u selo, u Donjoj mahali većinom živeli muslimani. Sada, u donekle obnovljenim kućama živi samo sedam srpskih porodica, sa po jednim ili dva člana, uglavnom starijih ljudi. Većinski živalj čine Muslimani.
Pokondirena tikva
Pokondirena tikva je komedija Jovana Sterije Popovića iz 1838. godine. U ovom delu Jovan Sterija Popović je ismejao glavnu junakinju, Femu, koja, ludujući za „noblesom“, nastoji da pobegne iz svog zanatlijskog (opančarskog) sveta i da se probije u više društvene krugove.
The Krays
The Krays je britanski biografski triler iz 1990. godine koji govori o životina zloglasnih britanskih kriminalaca, blizanaca Ronnieja i Reggieja Krayja. Scenarij za film napisao je Philip Ridley, a režirao ga je Peter Medak. Premijerno je prikazan 27. travnja 1990. godine, a traje 119 minuta.
Gračanica (Priština)
Gračanica je selo koje se nalazi na osam kilometara jugoistočno od Prištine, na magistralnom putu za Gnjilane. Od 1999. godine ovo selo je sedište srpske enklave koja broji preko 12.000 stanovnika. U njemu se nalazi jedan od najpoznatijih srpskih srednjovekovnih manastira Gračanica, zadužbina Svetog kralja Milutina.
Pokondirena tikva
Povodom 150-godišnjice rođenja i 100-godišnjice smrti Jovana Sterije Popovića, Mihovil Logar i Hugo Klajn su 1956. godine napisali istoimenu komičnu operu.
Ruska Sovjetska Federativna Socijalistička Republika
Ruska Sovjetska Federalna Socijalistička Republika ili Ruska Sovjetska Federativna Socijalistička Republika (ruski: Российская Советская Федеративная Социалистическая Республика, akronim: RSFSR) bila je najveća i najmnogoljudnija od petnaest sovjetskih republika, a postala je Ruska Federacija nakon kolapsa Sovjetskog Saveza.
Pokondirena tikva
Nastanak i prvo izvođenje
"Pokondirenu tikvu" Popović je napisao 1830. godine, odmah posle „Laže i paralaže“, a objavljena je tek 1838, i to posle prerade. To se vidi iz "Dodatka" "Predisloviju" (predgovoru). Predgovor je, inače, datiran sa 1830, a "Dodatak" sa 1837. Komedija je prvi put izvedena na pozorišnoj sceni 1. marta 1842. godine u Beogradu.
Gračanica (Priština)
Istorija
Gračanica se prvi put pominje kao Grazaniza 1303. godine u jednom pismu pape Benedikta IX barskom nadbiskupu Marinu vezano za katoličku parohiju u Janjevu i rudarsku koloniju Kišnica iznad Gračanice. Pod današnjim imenom prvi put ga pominje kralj Milutin 1321. godine u Gračaničkoj povelji izdatoj povodom osnivanja manastira. Pri prodiranju Austrijanaca preko Kosova do Skoplja 1689. godine, naselje je bilo napušteno, a posle njihovog ponovnog pohoda (1737) je sasvim opustelo. Oko 1840. naselili su ga Albanci iz sela Mramora. Iako u njemu nije bilo nijedne srpske kuće, zabeleženo je da se u manastirskoj porti održavao sabor o Velikoj Gospojini, jer su okolna sela bila srpska. Albanski naseljenici iz Mramora održali su se tu oko tridesetak godina.
Gračanica je od Turaka bila oslobođena za vreme Srpsko-turskih ratova 1878. godine, kada je srpska vojska prodrla nadomak Prištine, ali je odlukom Berlinskog kongresa ostala izvan srpske države, tako da su mnogi stanovnici, ne samo učesnici u ratu, morali da beže za Srbiju.
Najstariji rod u Gračanici su Popovići, potiču od „đaka“ Riste Prizrenca, koji se ovde doselio kada su živeli Albanci, 1759. godine. Iz ovog roda su potonji gračanički sveštenici i učitelj i književnik Janićije Popović.
Varošica danas
mini|levo|250p|Liturgija u porti Gračanice na Vidovdan 2009. Iznad naselja Gračanica i iznad manastira, na reci Gračanki, nalazi se veliko jalovište rudnika „Kišnica“ i „Novo Brdo“ koje je sredinom osamdesetih godina pretilo da probije branu i poplavi selo. Zahvaljujući protestima građana, jalovište je zatvoreno, a naselje Badovac, koje je bilo neposredno uz njega, preseljeno iznad Gračanice na kosi prema selu Sušica.
Pored Manastira Gračanica, u centru naselja se nalazi i spomenik izginulim ratnicima iz Balkanskih i Prvog svetskog rata, a u blizini naselja je i ''isposnica sv. Luke, u Kišničkom potoku, i ranoslovenska nekropola Gladnice'', u njivama pored Gračanke, istočno od manastira.
Za vreme NATO bombardovanja, prvi projektili su pogodili veliko podzemno skladište municije u brdu Strnjik, na severoistoku Gračanice; dve nedelje su odjekivale eksplozije ispod zemlje i goreo vojni materijal, od čega je stradalo nekoliko gračaničkih kuća.
Dok je bila selo Gračanica je imala Donju, Gornju i Školsku mahalu. Danas, deset godina nakon dolaska međunarodnih snaga, silom prilika, postala je administrativni, zdravstveni, obrazovni i kulturni centar Srba centralnog Kosova. Zahvaljujući velikom prilivu albanskog stanovništva u okolna naselja i grad Prištinu i ekspanziji divlje gradnje, ona je spojena sa Prištinom, ali u samoj Gračanici nema albanaca.
U Gračanici se na Vidovdan održava veliki narodni sabor, uz služenje liturgije kosovskim junacima, a uoči Vidovdana Vidovdansko pesničko pričešće.
Protest Srba 4. okt. 2011.
Povodom ubistva Srbina Aleksandra Putnika (51) iz Velike Hoče i teškog ranjavanja njegovog sina Dobrice Putnika (23) koje se desilo 2. oktobra 2011. u naselju Zrze kod Orahovca, u Gračanici je 4. oktobra 2011. protestovalo više stotina Srba.
The Krays
Sinopsis
Film započinje scenom u kojoj labud leti iznad natpisa "Želiš li da ti kažem svoj san?" i prikazuje Ronov i Regov život od njihovih početaka u londonskom East Endu, gdje su rođeni 1933., pa sve do njihovog uspona tijekom 1950-ih i 1960-ih kada su postali najzloglasniji londonski kriminalci. Karijeru su završili osudom na doživotni zatvor u kojemu su proveli gotovo 30 godina (Ronnie je umro u psihijatrijskkoj bolnici, Reggie je pušten nakon nešto više od 30 godina, ali je ubrzo umro od raka). U filmu su ih glumili stvarna braća Gary i Martin Kemp, javnosti poznati kao frontmeni i osnivači novovalne grupe Spandau Ballet.
Film prikazuje njihove živote, posebno se osvrčući na njihov odnos s previše brižnom majkom Violet (Billie Whitelaw), ali i na odnos među njima samima, odnos u kojemu je Ronald (Gary Kemp) bio dominantniji i nasilniji, a Reginald (Martin Kemp) je nasilan bio jer je udovoljavao bratu. Stvarni Ronnie Kray je bolovao od paranoidne shizofrenije.
Film je poznat po ozloglašenoj i nasilnoj sceni u kojoj Ronnie nekome zadaje tzv. "Chelsea grin", čin koji uključuje polaganje noža horizontalno preko žrtvina lica i stvaranje pritiska koji probija kožu lica i stvara dojam da se žrtva smije od uha do uha. Isto tako, film je poznat po sceni u kojoj Krayjevi održavaju sastanak u roditeljskoj kući. Usred sastanka, Violet Kray ulazi u prostoriju s priborom za čaj i servira ga svakome, potpuno ignorirajući činjenicu da se u sobi nalaze robusni utjerivači i snagatori. To je referenca na navodnu činjenicu da njihova majka nije znala da je njihov posao ilegalan. Svi gosti, znajući koliko blizanci vole svoju majku, pokazuju izmino poštovanje prema njoj.
Dostupnost
Neko vrijeme nakon završetka kino distribucije, RCA/Columbia su izdali film na video kazeti. Film nikada nije izašao na DVD-u za regiju 1, a Sony Pictures Home Entertainment od 3. siječnja 2010. još uvijek nije izdao obavijest o datumu DVD izdanja. Ipak, u Ujedinjenom Kraljevstvu je izdano posebno DVD izdanje za regiju 2. To izdanje također sadrži dokumentarac u trajanju od 53 minute naslovljen Flesh and Blood, koji govori o blizancima. Dokumentarac sadži brojne razgovore s novinarima i policajcima, ali i članovima njihove bande, o njihovim aktivnostima i uhićenju.
Glazba
Soundtrack filma izađao je u izdanju Parkfielda, a osim originalne glazbe, na njemu su se nalazili i pop hitovi: Chris Rea - "Bitter Sweet", The Zombies - "She's Not There", Jimmy Jewel - "Balling the Jack", Matt Monro - "Walk Away". Audio zvučni primjeri iz filma su postali izrazito popularni u modernoj glazbi i pojavljivali su u sklopo brojnih remixa kao što je Buju Bantons Murderer remix kojeg je izradila skupina R33CE.COM.
El Tigre, Zináparo
El Tigre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zináparo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 479 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1976 m.
Văgiulești, Văgiulești
Văgiulești je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Văgiulești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 177 m.
Kamotesko more
mini|desno|250px|Brod na Kamoteskom moru u blizini ostrva Olango Kamotesko more je malo more koje se nalazi unutar filipinskog arhipelaga, između filipinskih regija Istočni i Središnji Visayas. Graniči sa ostrvima Leyte na sjeveru i istoku, ostrvom Bohol na jugu, i ostrvom Cebu na zapadu.
Geografija
More se nalazi u centralnom dijelu arhipelaga koji čini državu Filipini, između njenih regija središnji Visayas i istočni Visayas. Prostire se na površini od 9.923,6 km2 sa ukupnom dužinom obale od oko 549,2 km.
Doctor Salvador Nava Martínez, Tampacán
Doctor Salvador Nava Martínez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tampacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 100 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 167 m.