cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Siverić
Povijest
Zbog povoljnog položaja i prirodnih pogodnosti za ljudski život Petrovo polje nastavano je još od pradavnih vremena. Nalaza ima od prapovijesti kroz sva kasnija razdoblja. Na području Petrova polja antički povijesni izvori i epigrafski spomenici zabilježili su nazive nekoliko naselja: Promona, Synodion (Sinodij) i Magnum Municipium. Kroz Petrovo polje prolazila je važna magistralna cesta rimske provincije Dalmacije, koja je bila najkraća i najfunkcionalnija veza Salone, administrativnog i kulturnog središta ove provincije, s Panonijom.
Vizuelizacija bioloških podataka
Jedan od novonastalih trendova je zamagljivanje granica između vizuelizacije 3D struktura u atomskoj rezoluciji, vizuelizacije velikih kompleksa snimljenih putem krioelektronske mikroskopije, i vizuelizacije lokacije proteina i kompleksa unutar ćelija i tkiva.
Siverić
Povijest
Hrvati su u 7. stoljeću naselili najprije plodnije i ocjeditije dijelove Petrova polja, a kasnije okolni krš. Početkom 19. stoljeća stoljeća utemeljuje se prva hrvatska državna zajednica kojoj su na čelu stajali vladari iz narodnih dinastija. U njenom se sklopu od samog početka nalazi i područje Pertova, Kosova i Kninskog polja, koje je u 10. stoljeću stoljeću, činilo jezgru Kninske županije - jedne od jedanaest hrvatskih upravnih teritorijalnih jedinica. Srednjovjekovna plemićka obitelj Nelipići koja vuče podrijetlo od starog hrvatskog plemena Svačića (Snačića) držala je posjede u kninskoj i cetinskoj županiji.
Godine 1648. Mlečani zauzimaju drniško područje, ali je pri razgraničenju posjeda nakon Kandijskog rata (1645.-1669.) to područje opet vraćeno bosanskom pašaluku i u njegovom sastavu ostaje do 1683. kada ga Turci definitivno napuštaju.
Posljednji put su Turci pokušali zauzeti Drniš za sinjskog rata (1715.-1718.) ali bez uspjeha. Mirom u Požarevcu 1718. g. nastupilo je mirno razdoblje u cijeloj Dalmaciji pa i u drniškoj krajini što se održalo sve do pada Venecije 1797. g., nakon čega započinje razdoblje austrijske vlasti.
Povijest Siverića najvećim dijelom je vezana za rudnik mrkog ugljena s kopovima u samom Siveriću, zatim Petrovcu, Velušiću, Širitovcima i Kljacima. Organizirana eksploatacija ugljena je započela 1834. godine na dva mjesta - kod Siverića i Tepljuha. To je poduzela jedna bečka tvrtka - Društvo akcionara za unapređenje iskopa kamenog ugljena u Dalmaciji i Istri. Rudnik je prosperirao, pa ga je 1873. kupilo talijansko dioničarsko društvo Società del Monte Promina iz Torina. Te 1873. godine u ugljenokopu u Siveriću bilo je zaposleno 260 radnika.
Siverić, zajedno s Labinom u Istri, postaje najznačajnijim jadranskim rudnikom uglja u Austro-Ugarskoj monarhiji.
Uprava rudnika Monte Promina zatražila je 1873. godine da o svom trošku izgradi montanističku prugu Siverić - Šibenik, što bi omogućilo proširenje rudničkih pogona i olakšalo izvoz ugljena morskim putem. Pruga Split-Siverić i Siverić-Perković-Šibenik službeno je otvorena 1877. godine. Dionica Siverić-Knin otvorena je 1888., ali je tek 1925. došlo do spoja sa Zagrebom preko Gračaca.
Boutigny
Butinji je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Siverić
Povijest
U rudnicima Siverića i Velušića bilo je poslije 1900. godine zaposleno oko 800 radnika i tu se sve do formiranja solinskog industrijskog bazena nalazila najjača koncentracija radništva u Dalmaciji.
Poduzeće Monte Promina sagradilo je 1909. hidrocentralu na Roškom slapu rijeke Krke (jačine 660 HP) za elektrifikaciju ugljenokopa u Siveriću i Velušiću.
Za vrijeme Prvog svjetskog rata produkcija je padala od godine do godine, a dolazilo je i do obustava rada. Poslije rata produkcija se nije digla do predratne visine. Ugljen se u Dalmaciji trošio tek u neznatnom dijelu, a u većem dijelu se izvozio u ugljenom siromašnu Italiju. U Kraljevini SHS rudnici ugljena bili su u rukama stranog kapitala. Kad je dalmatinski ugljen zbog načina transporta postao i suviše skup za Italiju, poduzeće Monte Promina je 1932. godine prodalo znatan dio akcija francuskom društvu Società Commercio Carboni M. Promina i Diskontnoj banci u Zagrebu.
Glavni potrošači siverićkog ugljena u navedenom razdoblju bili su splitski i šibenski industrijski bazeni te željeznica. Premda je potražnja rastuće primorske industrije i gradskih aglomeracija postajala sve veća, ipak je proizvodnja u Siveriću i okolnim kopovima stagnirala, jer su ležišta stoljetnom eksploatacijom gotovo iscrpljena. Rudnik mrkog ugljena u Siveriću zatvoren je 1971. godine. Crkva u Siveriću postojala je još u vrijeme turske vladavine. Kapela sv. Petra spominje se u Siveriću 1738. godine. Današnja župska crkva sv. Petra Apostola proširena je 1852. godine, a 1875. je sagrađen zvonik.
Gospodarstvo
Gospodarsku osnovu čine poljodjelstvo, vinogradarstvo, stočarstvo, trgovina, osnovu ugostiteljstvo i obrt.
Šport
Počeci nogometa u Siveriću sežu u 1925. godinu. Od te godine pa do 1932. nogomet se igrao na improviziranim terenima. Godine 1932. registriran je prvi nogometni klub u Siveriću pod nazivom Sretno. Prva službena utakmica odigrana je s nogometnim klubom DOŠK iz Drniša. Klub je pod tim nazivom nastupao kratko jer mu je iste godine zabranjeno djelovanje. Sljedeće, 1934., godine klub je ponovno registriran ali pod nazivom Briket. Klub je ubrzo došao u nemilost tadašnjeg režima, pa mu je zabranjen rad. Godine 1938. osnovan je klub pod imenom Rudar. To ime zadržao je do danas. Za vrijeme Drugog svjetskog rata nije djelovao. Po završetku rata, od 1947. do 1950. g., u središtu Siverića izgrađeni su igralište i klupske prostorije. Do 1953. klub se natjecao u splitskom nogometnom savezu, a od te godine u jedinstvenoj dalmatinskoj ligi. Nogometni klub Rudar tada je bio među pet najboljih klubova u Dalmaciji. Od 1965. godine Rudar se natjecao u šibenskom nogometnom savezu. U tom savezu šest puta za redom osvojio je prvo mjesto. Od 1981. do početka Domovinskog rata (1991.) klub se natjecao u dalmatinskoj ligi sjever, Zadar-Šibenik.
U sezoni 1990./91. u kojoj se natjecalo 16 klubova, Rudar je osvojio četvrto mjesto. Nogometni klub Rudar dva puta je gostovao u inozemstvu. Na poziv kluba Croatia iz Gagenaua (Njemačka) u kojem su igrali naši radnici na radu u Njemačkoj, Rudar je 1981. i 1983. godine sudjelovao na nogometnom turniru u tom gradu.
Godine 1984. napravljeno je igralište za male sportove te renovirano veliko nogometno igralište. Od 1987. do 1989. prošireni su upravni prostor i svlačionica, a 1990. otvoren je interni restoran.
Za vrijeme Domovinskog rata klub nije djelovao jer su gotovo svi žitelji Siverića bili u progonstvu. Nakon oslobođenja 1995. godine započelo se s obnovom klupskih prostorija i stvaranjem organizacijskih uvjeta za redovan rad kluba.
Fontaines-sur-Marne
Fonten na Marni je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Sen Dizje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 126 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,47 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 170 metara.
Ansley, Nebraska
Ansley je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 441 stanovnika.
Château de Chenonceau
thumb|desno|250px|Chateau de Chenonceau
Château de Chenonceau je zamak (chateau) koji se nalazi kraj sela Chenonceaux u francuskom departmanu Indre-et-Loire u dolini Loire. Sagrađen je na mjestu starog mlina i njime je premošćena rijeka Cher. Na njegovom mjestu su ranije postojala dva zamka - prvi, koji je spaljen 1411. godine, te drugi, čiji ga je vlasnik Pierre Marques zbog dugova godine 1513. morao prodati Thomasu Bohieru, komorniku kralja Charlesa VIII. Bohier je zamak srušio i sagradio novi, koji dan-danas postoji. Nešto kasnije je zamak preuzeo francuski kralj François I i otada je dugo vremena ostao bilo u vlasništvu članova kraljevske porodice, bilo u vlasništvu kraljevskih ljubavnica i njihovih potomaka. Godine 1913. ga je kupila porodica Menier čiji su potomci dan-danas njegovi vlasnici.
Dvorac natkriljuje severnu obalu reke Šer, dok kasnije dograđena galerija premošćava reku. Izgled dvorca je rađen po ukusu Dijane od Poatjea, dok je za izgled galerije zaslužna Caterina de' Medici.
Dvorac se sastoji od gotovo kvadratne zgrade za stanovanje, koja je na jugu povezana sa galerijom. Severno od zdanja nalazi se mnogo starija kula na ostrvu okruženom jarkovima, dok se sa njene istočne i zapadne strane dve renesansne bašte. Tu je i nekadašnje poljoprivredno dobro, oranžerija i zgrada sa biroima. Kompleks zgrada je 1840. proglašen za nacionalni spomenik, čije su bašte takođe zaštićene od 1962.
Smatra se jednim od najboljih primjera kombinacije gotičke i renesansne arhitekture u Francuskoj. Ovaj dvorac godišnje poseti oko milion turista, pa je uz Versaj ovo jedan od najposećenijih dvoraca Francuske. Šenanso se među dvorcima na Loari smatra za „damski dvorac“ (Château des Dames), jer su mu žene obeležile istoriju.
Madonna della Scala, Bari
Madonna della Scala je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 412 m.
Adenilatna ciklaza
Adenilat ciklaza (, adenilil ciklaza, adenil ciklaza, AC) je liazni enzim. On je deo cAMP-zavisnog puta.
Tipovi
Poznato je deset tipova adenilat ciklaze kod sisara:
Reakcija
Adenilat ciklaza katalizuje ATP konverziju u 3',5'-ciklični AMP (cAMP) i pirofosfat.
thumb|500px|center|Reakcija koju adenilat ciklaza katalizuje je [[Adenozin-trifosfat|ATP konverzija u 3',5'-ciklični AMP]]
cAMP (ciklični adenozin monofosfat) je važan molekul u eukariotskoj transdukcija signala. On je takozvani sekundarni glasnik. Adenilat ciklaza može biti aktivirana ili inhibirana G proteinima, koji su spregnuti sa membranom receptora i tako može da proizvodi respons na hormonske i druge stimuluse. Nakon aktivacije adenilat ciklaze, rezultirajući cAMP dejstvuje kao sekundarni glasnik interagujući sa i regulišući druge proteine, poput protein kinaze A i ciklični nukleotid kontrolisanih jonskih kanala.
Haslach im Kinzigtal
Haslah im Kincigtal je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 51 opštinskog središta okruga Ortenau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.992 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8317040.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ortenau Haslah im Kincigtal se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ortenau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 217 metara. Površina opštine iznosi 18,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.992 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 374 stanovnika/km².
Bitka kod Amfipolja
Bitka kod Amfipolja odigrala se 422. pne. između Atine i Sparte. To je bila jedna od bitaka Peloponeskog rata. Sparta je 424. pne. zauzela Amfipolj sa mnogim rudnicima srebra u okolini. To je bio težak financijski udar za Atinu. Sve to dovodi do bitke u kojoj Spartanci pobeđuju. Posle bitke ni Sparta ni Atina ne žele nastavak rata pa se sklapa Nikijin mir 421. pne.
Osvajanje Amfipolja 424/423. pne.
U približno isto vreme kad se dešavala bitka kod Delija zime 424/423. pne. spartanski general Brasida opseda Amfipolj. Amfipolj je atinska kolonija u Trakiji na reci Strumi. Grad je branio atinski general Eukle, koji je molio Tukidida da žto pre stigne u pomoć.
Primirje 423. pne
Posle pada Amfipolja Atina i Sparta potpisuju primirje. Atina se nadala da može utvrditi još više gradova kao pripremu za buduće napade od strane Brasida. Spartanci su se nadali da će Atina konačno da im vrati zarobljenike iz bitke kod Sfakterije 424. pne.. Prema primirju svaka strana ostaje ondje gde jest i primirje je trebalo trajati godinu dana. Tokom pregovora o primirju Brasida zauzima jedan grad i odbio je da ga vrati kad mu je stigla vest o primirju. Kleon je poslao vojsku da to mesto vrate iako je bilo primirje.
Bitka 422. pne.
Kada je prošlo primirje 422. pne., Kleon je stigao u Trakiju sa 30 brodova, 1200 hoplita, 300 konjanika i drugim trupama od atinskih saveznika. Ponovo je zauzeo Toronu i Skion. Brasida je imao 2.000 hoplita, 300 konjanika te neke trupe u Amfipolju. Brasida nije bio siguran da može pobediti, pa se vratio u Amfipolj. Kleon je krenuo prema Amfipolju, pripremajući se za bitku. Pošto Brasida nije izašao, Kleon se vraća. U tom trenutku Brasida izlazi iz Anfipolja i napada dezorganiziranu atinsku vojsku. Tokom te trke Brasida biva smrtno ranjen. Kleon je takođe ubijen u bici. Cela atinska vojska je pobegla a 600 je ubijeno putem. Samo 8 druge strane je ubijeno u bici.
Posledice
Brasida je sahranjen u Amfipolju, a Amfipoljani ga poštuju kao osnivača grada. Posle bitke i Atini i Sparti je bilo dosta rata, pa potpisuju Nikijin mir 421. pne..
Società Sportiva Lazio
Lacio je fudbalski klub iz Rima, Italija. Klub je osnovan 1900. godine i trenutno se takmiči u Seriji A. Lacio svoje mečeve igra na stadionu Olimpico koji ima kapacitet od 72.698 mesta. Lacio je titulu prvaka Italije osvajao 2 puta i to u sezonama: 1973/74 i 1999/00, 6 puta Italijanski kup: 1958, 1997/98, 1999/00, 2003/04, 2008/09, 2012/13, 4 puta Superkup Italije, 1998, 2000, 2009 i 2017, Kup pobednika kupova 1998/99 i Superkup Evrope 1999.
Istorija
Sportsko društvo Lazio je osnovano 1900. godine, a fudbalska sekcija je osnovana 1910. godine. Dve godine kasnije čim je Fudbalski savez Italije počeo organizovanje prvenstva u centru i na jugu Italije, Lazio se pridružio ligi. Tri puta je dostigao finale plej-ofa prvenstva, ali nikada nije osvojio, gubivši od Pro Verčelija 1913, od Kasalea 1914 i od Đenove 1923.
Godine 1927. Lacio je bio jedini veći rimski klub koji se odupreo fašističkom režimu da ujedini sve rimske klubove u jedan. Tako je nastala Roma.
Klub je igrao u prvoj sezoni Serije A 1929. godine. Sa legednarnim italijanskim napadačem Silviom Piolom Lacio stiže do drugog mesta u Seriji A 1937. godine, što je najbolji predratni rezultat kluba.
Kup Italije Lacio prvi put osvaja 1958. godine, a 3 godine kasnije prvi put ispada u Seriju B. Dve godine kasnije klub se vraća u Seriju A, da bi nakon osrednjih nastupa u najvišem rangu ponovo ispao u niži rang sezone 1970/71. Dve sezone kasnije ponovo igra u Seriji A i bori se za titulu sa Milanom i Juventusom. Ipak završava kao treći na tabeli posle tesne završnice. Iduće sezone Lacio po prvi put postaje šampion Italije.
Godine 1980. Lacio je uz Milan izbačen iz Serije A zbog skandala u vezi nameštanja utakmica. Vraćaju se u Seriju A 3 godine kasnije i jedva izbegavaju ispadanje, da bi u sledećoj sezoni ispali iz lige kao pretposlednji na tabeli. Godine 1986. Laciju je u Seriji B oduzeto 9 bodova, što zadaje težak udarac Laciju koji izbagava ispadanje u Seriju C1.
Dolazak Sergia Cragnottija na mestu predsednika kluba 1992, menja istoriju kluba. Cragnotti je dovodio igrače za ogromne sume novca, poput Juan Sebastián Verón (26,4 miliona funti ), Christian Vieri (22 miliona funti ) i Hernán Crespo (48,4 miliona funti ).
Lacio je bio vicešampion 1995, treći 1996. i četvrti 1997, da bi 1999. izgubio titulu za jedan bod od Milana. Iduće sezone Lacio osvaja duplu krunu pod vođstvom trenera Sven-Göran Eriksson, i sa igračima među kojima su Alessandro Nesta (kapiten), Siniša Mihajlović, Pavel Nedvěd i Marcelo Salas.
Dve godine ranije Lacio stiže do finala Kupa UEFA, gde je izgubio od Intera sa 3:0. Klub je još osvojio Kup Italije 1998. i 2004, kao i Kup pobednika kupova 1999. i tako biva poslednji osvajač ovog evropskog takmičenja. Iste godine osvaja i Evropski superkup pobedom nad Mančester junajtedom.
Finansijske afera 2002. u vezi Cragnotti i njegove prehrambene fabrike „Cirio“, su naterale Cragnottija da napusti klub, što je rezultovalo slabijim rezultatima. Klub počinje da prodaje svoje zvezde, a među njima i kapitena Alessandra Nestu. Godine 2004. Claudio Lotito postaje predsednik kluba.
Sezone 2006/07. Lacio je, uprkos oduzimanju 3 boda zbog skandala u vezi nameštanja 2006. godine, bio treći u Seriji A i tako iduće sezone igrao kvalifikacije za Ligu šampiona. Lacio je u kvalifikacijama izbacio Dinamo iz Bukurešta, a u grupnoj fazi je igrao sa Real Madridom, Olimpijakosom i Verderom, ali je odmah ispao.
699
Godina 699. (DCXCIX) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. Oznaka 699. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Delmadinon
Delmadinon je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 360,874 Da.
Società Sportiva Lazio
Istorija
Svoju petu titulu osvajača Kupa Italije osvaja pobedom nad Sampdorijom u finalu 2009, dok šestu titulu osvaja 2013. godine pobedom nad Romom u finalu.
Stadion
250px|desno|mini|Navijači Lacija na Olimpiku Lacio igra svoje utakmice kao domaćin na stadionu Olimpiko, najvećem stadionu u Rimu kojeg deli zajedno sa najvećim rivalom Romom. Stadion je otvoren 1937. godine, a bio je domaćin na Olimpijskim igrama 1960, kao i Svetskog prvenstva u atletici 1987, finala Evropskog prvenstva 1980. i Svetskog prvenstva 1990, i finala Lige šampiona 1996. i 2009.
Povučen dres
Dres sa brojem 12 je povučen iz upotrebe, jer je posvećen navijačima kao 12-om igraču.
Bitka kod Delija
Bitka kod Delija odigrala se 424. pne. između Atine i Tebe, hegemona Beotije i saveznika Sparte. To je bila jedna od bitaka Peloponeskog rata. U bici pobeđuje Teba koristeći i tehnološke i taktičke inovacije.
Miočić
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 70 stanovnika.
Bitka kod Delija
Uvod
General Hipokrat kasnije stiže u Beotiju i učvršćuje se u Deliju. Utvrđenje je završeno za 5 dana. Hipokrat ostvlja deo ljudi u utvrđenju, a deo šalje natrag. Tebanci su skupili vojsku da napadnu Hipokrata, ali pošto su primetili da Atinjani odlaze smatrali su da nema smisla napadati. Pagonda iz Tebe je bio komadant udruženih snaga Beotije. On se zalagao da svejedno napadnu, jer je znao da će se Atinjani vratiti i da će koristiti Delij koa bazu za napade.
Početni raspored snaga
Pagonda je postavio svoju armiju blizu Atinjana. Obe armije su bile sakrivene brdom jedna od druge.
Beoćani su imali 7.000 hoplita, 1000 konjanika, 500 peltasta i 10.000 lako naoružanih vojnika. Formirali su red od 25 ljudi. Na desnom krilu su bili vojnici iz Tebe, na centru vojnici iz Halijartre i Koroneje, a levo krilo drže vojnici iz Tespije, Tanagre i Orhomene.
Kad je general Hipokrat saznao kolika je Beoćanska vojska pridružio se glavnim atinskim snagama, ostavljajući 300 konjanika u Deliju. Atinjani su imali podjednako hoplita i konjice kao Beoćani, ali imali su mnogo manje lako naoružanih vojnika. Jedan od atinskih vojnika u bici bio je filozof Sokrat, koji je spasio Alkibijada tokom povlačenja.
Bitka
Dok je general Hipokrat držao govor vojnicima Beoćani napadoše. U centru se odvijala najveća borba. Beoćansko levo krilo je bilo okruženo i blizu poraza. Samo su se Tespijci na levom krilu dobro držali. Pobedonosna atinska linija je okružila Tespijce i nastala je zabuna u kojoj su Atinjani ubijali jedni druge umesto Tespijce. Tada se još nisu upotrebljavale oznake na štitovima da bi prepoznali svoju stranu.
Pagonda šalje konjicu da pomogne levom krilu i pobeđuju zbunjene Atinjane. U međuvremenu i Beoćansko desno krilo je bilo uspešno i Atinjani se dadoše u beg. Kad je vojska atinskog centra videla da su ostali bez oba krila i oni pobegoše. Ubijeno je oko 500 Beoćana i 1.000 Atinjana, uključujući generala Hipokrata.
Upotreba novog oružja
Beoćani su ganjali Atinjane do noći. Atinjani se vraćaju u Delijsku tvrđavu. Beoćani zahtevaju da Atinjani napuste njihovu svetu zemlju. Atinjani odgovaraju da je ta zemlja sad njima sveta i da drže Delij u samoobrani jer je Beotija postala saveznik Sparte.
Dve sednice nije bilo bitke, a onda se Beoćanima pridružuje 2.000 hoplita iz Korinta kao i druge savezničke trupe. Beoćani prave čudnu napravu, koja je bila jedna vrsta bacača plamena i koristeći se njom pokušavaju isterati Atinjane vatrom iz Delija. Ubijeno je 200 Atinjana, a ostali su pobegli. Beotija povraća Delij pod svoju kontrolu. General Demosten nije znao da je general Hipokrat izgubio bitku i iskrcava se sa vojskom, da bi ubrzo bio poražen.
Značaj bitke
Ova bitka je značajna ne samo zbog inovacija i korištenja novih tehnologija. Značajna je jer Pagonda koristi planiranu taktičku borbu po možda prvi put u historiji. Dotada su bitke između grčkih polisa bili jednostavni sukobi između masovnih formacija hoplita, gde konjica nije igrala značajniju ulogu. U Deliju Pagonda koristi dublje redove, rezerve, konjičke intervencije i postepenu promenu taktike tokom bitke.
Callicoon, New York
Kalikun je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 167, što je 49 (-22,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Casone di Lamiera, Padova
Casone di Lamiera je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -3 m.
Raynham Center, Massachusetts
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.100, što je 467 (12,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Macromedia
Macromedia je bivša američka kompanija koja se bavila proizvodnjom softwarea za grafički i web dizajn. Osnovana je 1992. spajanjem dviju manjih kompanija - Authorware Inc. i MacroMind-Paracomp. Uredi su bili smješteni u San Franciscu, SAD.
Najpoznatiji proizvod Macromedije je Macromedia Studio (pojavilo se ukupno osam izdanja programa, trenutna verzija nosi ime Macromedia Studio 8). Programi u Studiu 8 su Flash 8 (animacija), Dreamweaver 8 (HTML editor), Fireworks 8 (grafički editor), FlashPaper 2 (PDF editor) i Contribute 3 (editor web sadržaja).
Perfluorobutan
Perfluorobutan je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 238,027 Da.
Macromedia
Macromedia prestaje postojati 3. prosinca 2005. Kupljena je od strane suparničke firme Adobe Systems za 3.4 milijarde američkih dolara($) zamjenom dionica.
Hausach
Hauzah je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 51 opštinskog središta okruga Ortenau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.825 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8317041.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ortenau Hauzah se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ortenau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 238 metara. Površina opštine iznosi 36,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.825 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 161 stanovnika/km².
Arapahoe, Nebraska
Arapahoe je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,026 stanovnika.
Lanac (razvrstavanje)
__NOTC__ Lanac se može odnositi na:
Béthelainville
Betlenvil je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Verden.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 177 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,94 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 268 metara (maksimalnoj 343 m, a minimalnoj 232 m).
Bazoches-lès-Bray
Bazoš le Bre je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 672, a gustina naseljenosti je iznosila 30 stanovnika/km².
Delmadinon acetat
Delmadinon acetat je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 402,911 Da.
Dimetilglicin N-metiltransferaza
Dimetilglicin N-metiltransferaza (, BsmB, DMT) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:N,N-dimetilglicin N-metiltransferaza (formira betain). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim iz morskih cijanobakterija ''Synechococcus sp. WH8102'', se ralikuje EC 2.1.1.157, sarkozin/dimetilglicin N-metiltransferaza po tome da ne može da koristi sarkozin kao alternativni supstrat.
Smbat VI Bagratuni
Smbat VI Bagratuni (cca. 670 – 726) bio je član porodice Bagratuni, odnosno vrhovni knez Armenije od 691. do 711. Za vrijeme svoje vladavine je često prelazio sa strane Bizantinaca, koji su mu dali počasnu titulu kouropalates na stranu Omejadskog Kalifata, i obrnuto. Bio je sin Varaz-Tirotsa III Bagratunija i otac Ašota III Bagratunija.
Hector, Arkansas
Hektor je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 450, što je 56 (-11,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Forenzička antropologija
Forenzička antropologija je izraz kojim se opisuje primjena antropologije i/li osteologije u forenzičke svrhe, tj. radi prikupljanja, izvođenja i procjene dokaza u kriminalističkim istragama, odnosno sudskim ili upravnim postupcima. Najčešća primjena forenzičke antropologije se odvija tokom kriminalističkih istraga, odnosno kada treba identificirati leš koji je bio podvgrnut dugotrajnom raspadanju, odnosno paljenju, komadanju ili nekom drugom procesu zbog koga se ne može prepoznati na uobičajene načine.
Primjena
Njen osnovni zadatak je sređivanje, registrovanje i razjašnjavanje nepoznatih činjenica vezano za učesnike u nekim događajima. Forenzički antropolog također može učestvovati u identifikaciji pokojnika koji su spaljeni ili na drugi način učinjeni nemogućim za identifikaciju.
Forenzički antropolozi posuđuju metode koje su razvile akademske discipline fizičke antropologije i primjenjuje ih u slučajevima koji to zahtejvaju.
Ove metode mogu biti upotrebljene da se odredi spol, dob, visina, porijeklo te da se analiziraju traume ili bolesti. Forenzički antropolozi veoma često surađuju sa patolozima i istraživačima ubistava.
Bivio Arsita, Teramo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 525 m.
Kinaza
thumb|[[Fosfat]]
U hemiji i biohemiji, proteinske kinaze, alternativno poznate kao fosfotransferaze, su tip enzima koji prenosi fosfatne grupe sa visokoenergijskih donorskih molekula, poput ATP , na specifične supstrate. Ovaj proces se naziva fosforilacija. Ovaj proces ne treba poistovećivati sa fosforolizom, koju izvode fosforilaze. Fosforilacija je transfer fosfatne grupe na molekul, a ne obrnuto, i.e., fosforoliza, prenos molekulskog fragmenta na fosfatnu grupu. Enzim koji uklanja fosfatne grupe je poznat kao fosfataza.
Tipovi
Jedna od najvećih grupa kinaza su proteinske kinaze, koje deluju na modifikuju aktivnost specifičnih proteina. Kinaze se koriste ekstenzivno u prenosu signala i kontroli kompleksnih procesa u ćelijama. Do sa je 518 različitih kinaza identifikovano kod ljudi. Enormna raznovrsnost, kao i njihova uloga u signalizaciji, čini ih predmetom proučavanja.
Razne druge kinaze deluju na male molekule kao što su lipidi, ugljeni hidrati, aminokiseline, i nukleotidi, bilo u okviru procesa signalizacije ili kao priprema za metaboličke puteve. Kinaze često nose ime njihovog supstrata.
Seviljska katedrala
Gospina katedrala u Sevilli (španjolski: Catedral de Santa María de la Sede) je rimokatolička katedrala u Sevilli, Andaluzija, ujedno i najveća gotička katedrala, te treća po veličini u svijetu. mini|lijevo|225px| Pogled na katedralu s istoka Posvećena je Djevici Mariji i poznata je po svojoj ogromnoj veličini i jedinstvenoj arhitekturi. Kada je završena u 16. stoljeću perstigla je Aja Sofiju kao najveću katedralu na svijetu, koja je tu titulu držala više od tisuću godina. Od slavnih osoba koji su sahranjeni u katedrali najpoznatiji je Kristofor Kolumbo
Katedrala je proglašena UNESCO-vom svjetskom baštinom 1986. godine kao petobrodna golema građevina iznimne arhitektonske i povijesne vrijednosti. mini|lijevo|225px| Tlocrt katedrale; [[portali: 1. Puerta de la Asuncion, 2. Puerta del Bautismo, 3. Puerta de San Miguel, 4. Puerta de San Cristóbal, 5. Puerta de las Campanillas, 6. Puerta de los Palos, 7. Puerta del Lagarto, 8. Puerta de la Concepción, 9. Puerta del Sagrario, 10. Puerta del Perdón; 11. Kraljevska kapela; 12. Sala Capitular; 13. Glavna sakristija; 14. Sacristía de los calices; 15. Iglesia del Sagrario.]]
Historija
mini|225px| Zapadno pročelje mini|225px| Pogled na katedralu sa sjevera mini|225px| Kor Dijelovi katedrale potječu još od maurske džamije dinastije Almohada koja je dovršena 1198. godine. Ferdinand III. Kastiljski je osvojio Seville 1248. godine i odmah je otpočeo pokrštavanje džamije. Katedrala je trebala demonstrirati bogatstvo Seville koja je postala vodećim trgovačkim središtem nakon rekonkviste. Nakon potresa 1356. godine graditelji katedrale su 1401. godine odlučili potpuno srušiti oštećene dijelove, osim minareta koji je pretvoren u zvonik katedrale (Giralda), i izgraditi potpuno novu građevinu koja je trebala nadmašiti sve dotadašnje katedrale.
Izgradnja je potrajala do 1506. godine, a radnici su sami platili arhitekte i druge specijalizirane graditelje, dajući polovicu svoje plaće. Samo pet godina nakon završetka, 1511., kupola se urušila i njena obnova je otpočela. Kupola se srušila još jednom nakon potresa, 1888. godine, i obnova joj je potrajala sve do 1903. godine.
Odlike
mini|225px| Kraljevska kapela u katedrali Veličina i četvrtasti tlocrt katedrale bili su diktirani tlocrtom džamije na kojemu je ona sagrađena (115 x 76 metara). . Ona je među najvećim od svih srednjovjekovnih i gotičkih europskih katedrala, u smislu prostora i volumena. Katedrala ima najduži glavni brod (arhitektura) u Španjolskoj (42 m) i bogato je ukrašen s mnogo zlata. Glavnim brodom dominira kor u njegovoj sredini, te oltar (Pierre Dancart) koji je ispunjen gotičkim drvenim retablom na kojemu se nalaze scene iz Kristova života.
Graditelji su iskoristili stupove i druge elemente stare džamije, ali je minaret u potpunosti iskorišten za zvonik. Tzv. Giralda (španjolski: rotirati, vrtjeti) je najpoznatiji simbol grada. U svojoj četvrtastoj bazi širok je 13.61 m, a visok je 105 metara, a njegov zadnji kat, s 22 zvona, i lanterna su izgrađeni u renesansnom pleterskom stilu u 16. stoljeću. Na njegovom vrhu se nalazi 2 tone teška skulptura (Bartolome Morel), lokalno poznata kao El Giraldillo, koja predstavlja Vjeru. Unutrašnjost tornja ima rampe umjesto stepenica, kako bi se omogućilo mujezinu i drugima da se na konju popnu na vrh.
Katedrala ima 80 kapela u kojima je 1896. godine održano 500 misa u jednom danu. U Kapeli krstionice (Capilla de San Antonio) nalazi se slika "Vizija sv. Antuna" koju je 1656. godine naslikao Bartolomé Esteban Murillo, a čiji je dio, sa sv. Antunom, neuspješno pokušao prodati lopov 1875. godine.
Gospina kapela (Capilla de la Virgen de la Antigua) sadrži srednjovjekovnu fresku Gospe (Virgen), a Kraljevska kapela (Capilla Real) je izgrađena od 1551.-1575. u renesansnom stilu, te je služila kao mauzolej gdje su sahranjeni Ferdinand III., njegova žena i sinovi, uključujući Alfonsa X..
U Glavnoj Kapeli (Capilla Mayor) nalazi se najveći oltarni retabl na svijetu, visine 23 i širine 20 metara, koji je izradilo više majstora od 1482.-1564. godine. U njegovom podnožju se nalazi posrebrena skulptura Gospe okružena s 45 drvenih reljefa koji prikazuju život Isusa i Djevice Marije.
U crkvi su, između ostalih, sahranjeni:
Arcadia, Nebraska
Arcadia je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 311 stanovnika.
Salvador, Brazil
Salvador (puni naziv na portugalskom, São Salvador da Baía de Todos os Santos, u prijevodu: "Sveti Spasitelj Zaljeva Svih Svetih") je grad na sjeveroistočnoj obali Brazila i glavni je grad države Bahia. Grad je dugo nosio neslužbeni naziv Bahia i pojavljuje se sa ovim nazivom sve do sredine 20-og stoljeća. Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 2.892.625 stanovnika.
Povijest
thumb|left|Jutro na ulicama Bahije, oko 1900. Iako je zaljev Svih Svetih otkriven od strane Europljana 1502. godine, grad je osnovan tek 1549. godine, a osnovali su ga portugalski doseljenici, na čelu sa Toméom de Souza, prvim guvernerom Brazila. Salvador je, zbog svog geografskog položaja, ubrzo postao glavna brazilska luka i glavni grad kolonijalnog Brazila, centar šećerne industrije i trgovine robljem. Grad je 1552. godine postao i sjedište katoličke biskupije Brazila, i još uvijek ima ovu ulogu. Katedrala, sagrađena 1572. godine, još uvijek stoji u povijesnoj jezgri Salvadora. Do 1583. godine, grad je brojao oko 1.600 stanovnika i ubrzo prerasta u veće gradove Novog Svijeta, nadmašujući sve gradove u Amerikama za vrijeme američke revolucije, 1776. godine. U svojoj burnoj prošlosti, grad je bio i u rukama Nizozemaca, 1624. godine, međutim, već sljedeće godine, dolazi opet u portugalske ruke. Za vrijeme borbe za nezavisnost, Salvador je bio centar brazilskog pokreta za nezavisnost sve do stjecanja nezavisnosti 2. srpnja 1823. godine. Iako je sljedećih 150 godina bio izvan glavnih industrijskih tokova u Brazilu, Salvador je bio i ostao kulturni i turistički centar Brazila. Devedesetih godina dvadesetog stoljeća, lokalna vlast je restaurirala povijesnu jezgru grada, koje je sada pod zaštitom UNESCO-a.
Geografija
thumb|left|Elevador Lacerda, prvo dizalo u Brazilu. Dizalo povezuje dornji i donji grad Salvadora. Salvador se nalazi na malom poluotoku koje odvaja zaljev Svih Svetih od Atlantskog oceana. Zahvaljujući zaljevu, koji formira izvrsnu prirodnu luku, Salvador je postao velika izvozna luka i srce bogatog priobalnog pojasa Bahije (Recôncavo Baiano). Reljef u gradu i oko njega,je raznolik, pa postoje i ravnice i brda pa čak i planine. Reljefno gledano najuočljivija je velika strmina koja dijeli grad na dva dijela Cidade Alta - gornji grad i Cidade Baixa - donji grad. Gornji grad se nalazi na oko 85 metara iznad donjeg grada. Također, u gornjem gradu se nalazi poznata gradska katedrala i većina administrativnih zgrada. Divovska dizala (prva u Brazilu), poznata kao Elevador Lacerda povezuju dva dijela grada još od 1873. godine. Sama obala je isto tako reljefno raznovrsna, tako da na veoma malom prostoru postoje pješčane plaže, morske litice, močvare mangrove i brojni otoci, među kojima i Itaparica, poznato izletište Salvadora.
Klima
Salvador ima tipičnu tropsku klimu, sa visokim temperaturama i relativno visokom vlažnošću tokom cijele godine. Ipak, ovakve temperature su lako podnošljive zato što su temperaturna variranja mala, kao i stalni povjetarac sa oceana. Najtopliji mjesec je ožujak sa temperaturama od 24 °C do 30 °C, a najhladniji lipanj sa temperaturama od 21 °C do 26 °C. Za razliku od unutrašnjosti Bahije padaline su obilne, najobilnije u svibnju, a najsušniji mjesec je siječanj. Iako Salvador ima tropsku klimu, tropski cikloni i tornada nisu poznata u ovoj regiji.
Stanovništvo
Prema proceni iz 2007. u gradu je živelo 2.892.625 stanovnika, čime je ovo treći grad u Brazilu, po broju stanovnika, iza Sao Paula i Rio de Janeira, ali ispred Belo Horizontea. Regija oko Salvadora ima oko 3.5 milijuna stanovnika. Ovo je grad sa najvećim postotkom stanovništva afričkog porijekla i drugi je grad u zapadnoj hemisferi po broju stanovništva afričkog porijekla, odmah poslije New Yorka.
Kultura
Salvador je kulturno bogat grad i poznat je kao tvrđava afro-brazilskih običaja. Afričke religije, prvenstveno Yoruba, ali i Candomblé, Umbanda i Quimbanda se i danas prakticiraju među većinom stanovništva, u veći slučajeva zajedno sa katoličanstvom. Glazbeni oblici, koje ovdje postoje, su afoxé (duhovni utjecaj), blocos afros (društveni utjecaj) i najpopularnije axé i samba. Kazalište i književnost Salvadora su također poznati i izvan granica Brazila. Lokalna kuhinja, sa puno začina, bazirana na morskoj hrani, najbliža je tipičnoj kuhinji zapadne afrike i cijenjena je u cijelom Brazilu. Capoeira, jedinstven oblik borilačke vještine, kombinira plesne pokrete sa borbom, i iznimno je popularna, naročito u dijelovima stanovništva afričkog porijekla (85% stanovništva). Čak je i lokalni dijalekt portugalskog jezika prepun afričkih riječi, i drugačije je zvučnosti od portugalskog kakav se čuje u Europi.
U gradu se nalaze mnoge, iznimno lijepe, kolonijalne građevine, pa je gradska povijesna jezgra pod zaštitom UNESCO-a. Veličanstvene stare kuće, prva medicinska škola u Brazilu i najstarija katedrala (iz 1572. godine), kao i preko 350 drugih crkava, prepune su eksterijernih i interijernih ljepota i umjetničkih djela čime je grad dobio nadimak Crni Rim.
Sport
thumb|300px|Salvador i [[Zaljev Svih Svetih iz svemira, travanj 1997.]] Kao i svugdje u Brazilu i ovdje je najbitnija sporedna stvar, nogomet. Dva najveća tima u Salvadoru su EC Bahia i EC Vitoria. Bahia je osvajao nacionalnu titulu dva puta:
Zbog slabih igara, od 2006. godine, oba tima igraju u Trećoj Brazilskoj ligi.
Pakovo Selo
Pakovo Selo je naselje u sastavu Grada Drniša, u Šibensko-kninskoj županiji. Nalazi se oko 10 kilometara jugozapadno od Drniša.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 236 stanovnika.
Adrian, Georgia
Ejdrijan je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 664 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 664 stanovnika, što je 85 (14,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
Villa Madama
Villa Madama je renesansna prigradska vila koja se nalazi na padinama brda Monte Mario u Rimu. Nalazi se na lijevoj obali Tibra, nekoliko kilometara od Vatikana i daje izvrstan pogled na grad.
Historija
Njenu gradnju naručio je 1518. tadašnji kardinal Giulio de Medici (kasniji papa Klement VII), nećak tadašnjeg pape Lava X kako bi za vrijeme ljeta mogao pobjeći od nesnosne gradske vrućine. U tu je svrhu okupio neke od najpoznatijih tadašnjih umjetnika, uključujući Rafaela koji je umro prije dovršetka gradnje. Vila je nakon dovršetka gradnje 1525. postala jednim od najpopularnijih okupljališta rimske aristokratske elite, ali i jedna od najkopiranijih građevina svog vremena. Nakon smrti pape Klementa VII, Villa Madama je prelazila iz ruke u ruku sve dok je 1941. nije za italijansku vladu otkupio Benito Mussolini. Danas njome upravlja Ministarstvo vanjskih poslova, a osim za smještaj stranih funkcionera služi i za pres-konferencije.
Nos Kalik
Nos Kalik je naselje u sastavu Grada Drniša, u Šibensko-kninskoj županiji. Nalazi se oko 17 kilometara jugozapadno od Drniša, između Krke i Čikole, unutar nacionalnog parka Krka.
Povijest
Početkom Domovinskog rata naselje je okupirao srpski agresor. Oslobođeno je 9. ožujka 1992. U akciji oslobađanja poginula su dva hrvatska branitelja.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 1 stanovnika.
Štikovo
Štikovo je selo u Hrvatskoj, u Šibensko-kninskoj županiji.
Zemljopis
Nalazi se u Drniškoj krajini, nekoliko kilometara zapadno od Vrlike i Maovica i južno od Kijeva.
Popis stanovništva 1991.
1991. u Štikovu je živjelo 360 stanovnika, od čega 30 Hrvata, 324 Srbina i 6 ostalih.
Uprava
Pripada Gradu Drnišu.
Povijest
Mjesto je teško stradalo u Drugom svjetskom ratu. Prema izvješću mjesne privremene oružničke postaje, 19. prosinca 1941. 19.55 sati četnici su napali privremenu postaju Štikovo. Četničkih napadača bilo je oko 1.300-1.400. Sa svih su strana opkolili postaju u kojoj je bilo svega 22 oružnika i domobrana, te iz strojnih pušaka i pušaka stalno su pucali sve do 7 dana ujutro sljedećeg dana. Kad su vidili da nema oružnika i da se više nitko ne odupire, sašli su četnici u selo. Tad su ubili ove Hrvate: Sve naprijed navedenih leševa četnici su klali i ubili iz puške. Oružnika razvodnika Andriju Bjeloperu uhvatili su živa. Odsjekli su mu uši pred kućama Kneževića i otjerali u planinu te ubili. U ovom koljačkom pohodu četnici su otjerali sve blago od Vujovića te su odnijeli sve iz kuća ne ostavivši ništa. Četnici su napali i ophodnju ove privremene oružničke postaje. Oružnici i domobrani držali su vatru sve do 3 sata ujutro, a potom su se povukli, dio prema Siveriću, dio prema Vrlici.
Za te pokolje odgovoran je četnički vojvoda Momčilo Đujić. Pod njegovim su zapovjedništvom četnici počinili mnoge zločine nad hrvatskim stanovništvom. Krajem 1942. i početkom 1943. godine Đujić je sa svojim četnicima počinio pokolje po selima Gata, Tugare, Cista, Gornji Dolac, Zvečanje, Dugopolje, Štikovo, Maovice, Otavice, Vinalić, Kijevo i Garjak.
Bitka kod Mantineje
Bitka kod Mantineje odigravala se 418. pne. između Sparte i saveznika sa jedne strane te Argosa i Atine s druge strane. To je bila najveća bitka Peloponeskog rata. Atina je uspešno razbila Peloponeski savez i stvorila proatinski demokratski savez državica Peloponeza. Sparta pobeđuje u bici kod Mantineje i time razbija demokratski savez državica Peloponeza, a većina članova tog saveza se vraća u Peloponeski savez. Sparta se spasava od strateškog poraza i ponovo uspostavlja dominaciju na Peloponezu.
Uvod
Moćna država na Peloponezu Argos, uz atinsku pomoć 420. pne. pravi koaliciju demokratskih državica Peloponeza. Te državice razbijaju vezu Sparte sa njenim saveznicima Korintom i Tebom. Sparta pokušava da razbije koaliciju, ali bezuspešno. Spartanski kralj Agis II je 418. pne. sklopio primirje sa Argosom. To je bio izuzetno nepopularan potez da je zbog toga skoro zbačen s trona. Ohrabreni Argos sa saveznicima i uz pomoć malo Atinjana pokušava da zauzme Tegeju, blizu Sparte. Sparta je prinuđena da sa saveznicima porazi Argos. Atina ulazi u bitku da zaštiti saveznika. Nikijin mir je definitivno time prekršen.
Početni raspored
Bitka se odvijala kod Mantineje 418. pne.. Na strani Sparte su bili saveznici od Arkadija. Sparta je bila tražio pomoč od Korint, Teba i drugi saveznici ali nisu stigao. Spartanski kralj Agis II je krenuo na Mantineju da bi se sukobio sa Argosom, ali Argos se povlači. Sledećeg dana vojska Argosa iznenađuje Spartance, ali Spartanci uspevaju da se reorganiziraju i pričekaju saveznike.
Bitka
Desna krila svake strane su nastojala zakriliti, tj poluopkoliti leva krila suprotne strane. Agis II uočava slabosti i opasnosti na svojoj levoj strani i zbog toga izdaje komande da se vojnici leve strane izmaknu iz svoje linije i da se poravnaju sa vojnicima iz Mantineje koji su ih okruživali. Pošto se tako u liniji stvara breša, on istovremeno naređuje popunjavanje breše u liniji vojnicima sa svoje desne strane. Međutim Spartanci nisu bili dovoljno koordinirani, tako da ne dolazi do popunjavanja rupe na vreme. U rupu ulaze vojnici iz Mantineje.
Džamšid
mini|desno|250px|Citati [[Firdusijeva Šahname na njegovom mauzoleju]] Džamšid (perz. جمشید) ili Džam (perz. جم) je mitološki lik iz iranske kulture i tradicije, koji se spominje u Firdusijevoj Šahnami.
Bitka kod Mantineje
Bitka
Međutim Spartanci su bili dosta hrabri vojnici, koji se nisu razbežali, iako su tu gubili. Time su stvorili dovoljno vremena desnoj strani da napreduje. U međuvremenu je spartanska desna strana uspela da okruži dovoljno suprotnu stranu, gde su se nalazili vojnici Argosa i Atine, koji onda beže. Na bojištu ostaju samo vojnici iz Mantineje, koji se sad i sami moraju povlačiti. Atina i Argos su izgubili 1100 vojnika, dok je Sparta izgubila oko 300 vojnika.
Džamšid
U tradiciji i folkloru, Džamšid je opisan kao četvrti i najveći kralj polumitološke dinastije Pišdadi koja je vladala prije Kajanida. Ta uloga pojavljuje se u zoroastrijskim knjigama (Jašt 19, Vendidad 2), gdje se junak spominje pod avestičkim nazivom Džima(-Kšaeta), iz kojeg su proizašli oblici naziva poput Džamšid i ostalih. Džamšid je danas popularno muško iransko i zoroastrijsko osobno ime.
Bitka kod Mantineje
Posledice
Pobedom Sparte u toj bici demokratski savez državica Peloponeza je razbijen te većina njegovih članova se vraća u Peloponeski savez. Sparta se spasava od strateškog poraza i ponovo uspostavlja dominaciju na Peloponezu. Sparta i Atina ponovo potpisuju mir na 50 godina, a Argos postaje spartanski saveznik.
Prepoznavanje obrazaca
U mašinskom učenju, prepoznavanje obrazaca je proces dodeljivanja oznaka datoj ulaznoj vrednosti. Jedan oblik prepoznavanja obrazaca je klasifikacija, koja pokušava da svrsta svaku ulaznu vrednost u jednu klasa iz datog skupa klasa (na primer, određivanje da li je dati imejl „spam“ ili „nije spam“). Prepoznavanje obrazaca obuhvata niz drugih tipova izlaza. Drugi primeri su regresiona analiza, koja dodeljuje realne vrednosti svakoj ulaznoj vrednosti; anotacija sekvenci, koja dodeljuje klasu svakom članu sekvence; i raščlanjivanje, koje dodeljuje drvo izvođenja ulaznoj rečenici, čime se opisuje sintaksna struktura rečenice.
Algoritmi za prepoznavanje obrazaca generalno imaju za cilj pružanje razumnog odgovora za sve moguće ulaze. To je u suprotnosti sa algoritmima modela sparivanja, koji traže potpuno prepoznavanje ulaza koristeći postojeći skup obrazaca. Čest slučaj algoritma za prepoznavanje obrazaca je algoritam za prepoznavanje regularnih izraza, koji pretražuje tekst za date obrasce. Ovi algoritmi su komponenta mnogih tekst editora i tekst procesora.
Prepoznavanje obrazaca se izučava u mnogim poljima, uključujući psihologiju, psihitriju, etologiju, kognitivnu nauku, protok saobraćaja i informatiku.
Delucemin
Delucemin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 261,310 Da.
Vallerotonda, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 354 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 588 m.
Teorija baze podataka
Teorija baze podataka obuhvata širok opseg tema vezanih za studije i istraživanja u teorijskom domenu baza podataka i sistema za upravljanje bazama podataka.
Teoretski aspekti upravljanja bazama podataka obuhvataju između ostalog osnove jezika upita, teoriju kompleksnosti i ekspresivnu moć upita, teoriju konačnog modela, teoriju dizajna baza podataka, teoriju zavisnosti, osnove kontrole konkurentnosti i oporavka baza podataka, deduktivne baze podataka, temporalne i prostorne baze podataka, baze podataka u realnom vremenu, upravljanje neizvesnim podacima, probabilističkim bazama podataka, i Veb podacima.
Hechingen
Hehingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Colernalb. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 19.150 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8417031.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Colernalb Hehingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Colernalb. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 528 metara. Površina opštine iznosi 66,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 19.150 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 288 stanovnika/km².
Arcade, New York
Arkejd je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.071, što je 45 (2,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.