cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jezični purizam
Jezični purizam i nacionalizam
Hrvatska lingvistkinja Snježana Kordić u svom kapitalnom delu Jezik i nacionalizam opisuje brojne veze između jezičnog purizma i nacionalizma. Ona podsjeća da »etničko čišćenje se uvijek prvo odvija u glavama, tj. na području jezika i simbola«. U historijskom osvrtu govori o ulozi purizma u doba nacističke Njemačke, kada je takva »jezična politika bila glavni dio oblikovanja identiteta Rajha«. U nastavku prikazuje strategije purista u Hrvatskoj i razotkriva da je tvrdnja o propadanju jezika mit, i dokazuje da jezični purizam i propisivanje, nametanje i zabranjivanje jezičnih oblika nemaju uporište u znanosti o jeziku jer je lingvistika deskriptivna (opisujuća), a ne preskriptivna (propisujuća) znanost.
Jezično čistunstvo u hrvatskome jeziku
Nakon uspostave fašističke tvorevine NDH, započelo se s nasilnim jezičnim čistunstvom u hrvatskome jeziku, na čemu je osobno inzistirao poglavnik Ante Pavelić.
Početkom 1990-ih godina, dolaskom Tuđmana na vlast, ponovo je zaživjela politika jezičnog purizma. Stvarane su nove kovanice kako bi se izbjegla upotreba navodnih "srbizama", odnosno zajedničkih srpskohrvatskih riječi.
Neki hrvatski lingvisti danas smatraju da se zahvaljujući jezičnom čistunstvu hrvatski jezik leksički obogatio te je onda purizam poželjan.
Izvori
固有語
Natrijum nonanoiloksibenzensulfonat
Natrijum nonanoiloksibenzensulfonat je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 336,379 Da.
Condécourt
Kondekur je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Dolina Oaze.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 532, a gustina naseljenosti je iznosila 77 stanovnika/km².
Chapelle-du-Bois
Šapel-di-Bua je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 643, a gustina naseljenosti je iznosila 39 stanovnika/km².
Heliksni svežanj
Troheliksni svežnjevi
thumb|300px|Primer troheliksnog svežnja, [[Strukturni domen|domena iz proteina vilina koji se izražava kod kokoški .]] Troheliksni svežnjevi su među najmanjim i najbrže formirajućim strukturnim domenima. Troheliksni svežanj vilinskog čeonog domena je samo 36 aminokiselina dug i formira se u toku perioda od nekoliko mikrosekondi, te je stoga česta tema molekularno dinamičkih simulacija. HIV pomoćni protein sa 40 ostataka ima veoma slično savijanje, i takođe je ekstenzivno izučavan. Ne postoji opšti motiv sekvence koji je vezan za troheliksne svežnjeve, tako da se oni ne mogu predvideti iz same sekvence. Troheliksni svežnjevi se često javljaju u proteinima koji vezuju aktin i DNK.
Četvoroheliksni svežnjevi
Četvoroheliksni svežnjevi se tipično sastoje od četiri heliksa pakovana u obliku upredene zavojnice sa sterno blisko pakovanim hidrofobnim centrom. Parovi susednih heliksa su često dodatno stabilizovani sonim mostovima između naelektrisanih aminokiselina. Heliksne ose su tipično orijentisane pod uglom od 20 stepeni u odnosu na njihove susedne helikse, što je znatno manji nagib nego kod većih heliksnih struktura globinskog savijanja.
Specifična topologija heliksa je zavisna od proteina. Heliksi koji su susedni po sekvenci su često antiparalelni, mada je moguće da se formiraju antiparalelne veze između parova paralelnih heliksa. Pošto su dimerne upredene zavojnice relativno stabilne, četvoro-heliksni svežnjevi su često dimeri parova upredenih zavojnica, npr. Rop protein. Četvoroheliksni svežanj može da ima termičku stabilnost od više od 100 ℃. Drugi primeri četvoro-heliksnih svežnjeva su citohrom, feritin, ljudski faktor rasta, citokin, i Lac represorni C-terminal. Savijanja četvoro-heliksnih svežnjeva su atraktivna meta za de novo proteinski dezajn. Brojni de novo četvoro-heliksni svežnjevi su uspešno dezajnirani primenom racionalnih i kombinatornih metoda. Mada sekvence nisu konzervirane među četvoroheliksnim svežnjevima, partern sekvenci je često sličan strukturama upredene zavojnice kod kojeg je svaki četvrti i sedmi ostatak hidrofoban.
Susank, Kansas
Sasank je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Bertipaglia, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1834 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Puzzali, Frosinone
Puzzali je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Ljubomir Vranješ
Ljubomir Vranješ (Göteborg, 3. listopada 1973.), umirovljeni švedski rukometaš i reprezentativac srpskog porijekla, bivši trener kluba Telekom Veszprém i reprezentacije Mađarske. Od 2019. do 2020. godine bio je trener švedskog kluba IFK Kristianstad, a trenutno je izbornik reprezentacije Slovenije. Visok 166cm, Vranješ je dešnjak, a igrao je na poziciji srednjeg vanjskog.
Klupsku karijeru proveo je u Švedskoj, Španjolskoj i Njemačkoj, a nakon umirovljenja 2009. postao je trener svog posljednjeg kluba, Flensburga. Za reprezentaciju je igrao 164 puta, postigavši 451 gol, postavši pritom svjetski i trostruki europski prvak.
Tokom 2013. nakratko je preuzeo reprezentaciju Srbije, koju je odveo na EHF Euro 2014. godine, međutim nakon manje od pola godine je morao napustiti klupu reprezentacije jer mu SG Flensburg-Handewitt nije dozvolio paralelno obnašanje izborničke dužnosti. Tokom 2017. godine postaje trener kluba Telekom Veszprém i reprezentacije Mađarske; s obe pozicije odstupio je 2018. godine. Godine 2019. preuzeo je švedski IFK Kristianstad, a nešto kasnije je objavljeno i kako je imenovan za izbornika reprezentacije Slovenije, koju bi trebao voditi do 2024. godine.
Monoaminski neurotransmiter
thumb|right|180px|[[Norepinefrin je monoaminski neurotransmiter]] thumb|right|350px|Filogenetičko drvo koje prikazuje međusobni odnos monoaminskih receptora Monoaminski neurotransmiteri su neurotransmiteri i neuromodulatori koji sadrže jednu amino grupu koja je povezana sa aromatičnim prstenom preko dvougljeničnog lanca (-{-CH2-CH2-}-). Svi monoamini su izvedeni iz aromatičnih aminokiselina poput fenilalanina, tirozina, triptofana, i tiroidnih hormona dejstvom enzima aromatična aminokiselinska dekarboksilaza.
Primeri
• 2
669
Godina 669. (DCLXIX) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. Oznaka 669. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
thumb|Fujiwara no Kamatari
Mario Stojić
Mario Stojić (Mannheim, 6. svibnja 1980.) je hrvatski profesionalni košarkaš. Igra na poziciji krila, a trenutačno je član španjolskog CB Lucentum Alicantea.
ACB
13. kolovoza 2009. raskinuo suradnju s Menorcom, španjolskim klubom u kojem je proveo posljednje četiri sezone. Stojić je posljednjih sezona bio kapetan Menorce, ljubimac navijača i daleko najbolji igrač. U Menorci je ostao upamćen kao jedan od najboljih košarkaša svih vremena. Odigrao je najviše utakmica u ACB ligi (134), upisan je kao najbolji strijelac (1,723 koševa), asistent (231), te je jedan od najboljih kradljivaca kluba ikada (116). No, kako je klub ispao u drugu ligi, Stojić je odlučio potražiti drugu destinaciju. Njegov novi klub trebao bi biti novi prvoligaš Alicante s kojim je navodno dogovorio suradnju na dvije godine. Zanimljivo, Alicante je klub u kojem je Stojić debitirao u španjolskoj ACB ligi 2002., odakle je kasnije prešao u madridski Real.
Lipidna signalizacija
right|thumb|400px|Rasprostranjeni lipidni signalni molekuli: [[lizofosfatidna kiselina (LPA) sfingozin-1-fosfat (S1P) trombocit-aktivirajući faktor (PAF) anandamid ili arahidonoil etanolamin (AEA)]] Lipidna signalizacija u širem smislu se odnosi na svaki biološki signalni događaj u kome dolazi do vezivanja lipidnog glasnika za proteinski cilj, kao što je receptor, kinaza ili fosfataza, koji zatim prenosi efekat lipida i proizvodi specifične ćelijske response. Lipidna signalizacija se kvalitativno razlikuje od drugih klasičnih signalnih paradigmi (kao što je monoaminska neurotransmisija), jer lipidi mogu slobodno da se kreću putem difuzije kroz membrane. Jedna od konsenkvenci je da se lipidni glasnici ne mogu čuvati u vezikulama pre oslobađanja, te se često biosintetišu „po potrebi“ na mestu dejstva. Mnogi lipidni signalni molekuli ne mogu da slobodno cirkulišu, nego se javljaju vezani posebne noseće proteine u serumu.
Shanxi
Šansi je pokrajina u severoistočnom delu centralne Kine. Glavni grad je Taijuan. Šansi zauzima površinu od 156.800 km², a u pokrajini je 2004. živelo 33,350.000 stanovnika.
Andigné
Ondinje je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Segre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 262 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 39 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,63 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 53 metara (maksimalnoj 61 m, a minimalnoj 18 m).
Tillmans Corner, Alabama
Tillmans Corner je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 17.398 stanovnika.
Coy, Arkansas
Koj je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 96, što je 20 (-17,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Toni Dijan
Toni Dijan (Sukošan, 17. veljače 1983.) je hrvatski profesionalni košarkaš. Igra na poziciji niskog krila, a trenutačno je član košarkaškog kluba KK Zadar.
Karijera
Košarkašku karijeru je započeo 1997. u KK Zadru kod trenera Uče Pulanića. Veliki talent je potvrdio na juniorskom EP u Zadru kad je bio izabran u prvu petorku Prvenstva na kojem je hrvatska reprezentacija osvojila srebrnu medalju.
Igrao je za trofejne momčadi, Zadar, Union Olimpiju i Široki Prima pivo te osvojio:
U sezoni 2008./09. u prosjeku je igrao 15 minuta po utakmici i zabijao četiri poena, uz dva skoka i jednu asistenciju. Na kraju sezone potpisao je novi jednogodišnji ugovor s KK Zagrebom.
Swartz, Louisiana
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Lauterhofen
Lauterhofen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 19 opštinskih središta okruga Nojmarkt (Gornji Palatinat). Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.628 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9373140.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nojmarkt (Gornji Palatinat) Lauterhofen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Nojmarkt (Gornji Palatinat). Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 480 metara. Površina opštine iznosi 83,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.628 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 44 stanovnika/km².
Točionik (Dubrovačko primorje)
Točionik je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Dubrovačko primorje, Dubrovačko-neretvanska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, naselje je imalo 23 stanovnika te 14 obiteljskih kućanstava.
Chennevières-lès-Louvres
Šenvjer le Luvr je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Dolina Oaze.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 197, a gustina naseljenosti je iznosila 43 stanovnika/km².
Italski narodi
Italski narodi su svi oni narodi koji su živeli u Italiji pre rimske ekspanzije. Ti su se narodi međusobno razlikovali po poreklu, jeziku, običajima, stepenu razvoja i opsegu teritorije kojom su vladali. Neki od ovih naroda govorili su italske jezike, drugi su govorili jezicima koji pripadaju drugim porodicama indoevropskih jezika, a neki su govorili neindoevropskim jezicima. Istovremeno je Italija u to doba bila pod snažnim uticajem Grčke, njenih profilisanih nacionalnih karakteristika, ekspanzionističke snage, te estetske i intelektualne zrelosti. Italija je tek posle rimskog osvajanja stekla jedinstvenu etnolingvističku, političku i kulturnu fizionomiju. Najstariji narodi poluostrva su, međutim, ostavili svoja imena oblastima rimske Italije – Lacij, Kampanija, Apulija, Brutij, Lukanija, Samnij, Picenum, Umbrija, Etrurija, Venecija i Ligurija.
Negrčko stanovništvo Sicilije i južne Italije
Prisustvo Sikula na Siciliji i Apeninskom poluostrvu osvedočeno je u istorijskim izvorima (Tukidid i Polibije). Međutim, teško je ustanoviti u kojim su oblastima oni tačno živeli i kakve su bile njihove veze sa drugim narodima na poluostrvu (na primer, Ligurima, Italima, Enotrijima i Auzoncima). Indoevropski karakter sikulskog jezika vidi se iz nekoliko kratkih negrčkih natpisa koji su nađeni u istočnoj Siciliji i koji se mogu povezati sa Sikulima (od kojih je najznačajniji natpis nađen u Centuripi, danas Centuripe), zatim iz natpisa na novcu i sikulskih reči koje pominju antički pisci. Izgleda da sikulski jezik pokazuje bliskost latinskom, a ima veze i sa umbro-sabelskim dijalektima. Migracija Sikula s Apeninskog poluostrva na Siciliju datira se u praistorijsko ali ne veoma udaljeno doba, s obzirom na to da u tradiciji postoje neki odjeci te seobe i s obzirom da se kontinentalni arheološki uticaj odjednom pojavljuje na kraju bronzanog doba. Osobena sikulska kultura željeznog doba, poznata po nekropolama u Pantalici blizu Sirakuze i u Finokitu blizu Nota, cvetala je između 9. i 5. veka st. e. i postepeno se utopila u napredniju grčku civilizaciju.
Izuzetno je malo dokaza koji bi potvrdili prisustvo Sikula na Apeninskom poluostrvu, a takva je situacija i sa drugim primitivnim starosedelačkim populacijama današnje Kalabrije i Lukanije (Enotriji, Auzonci, Honi, Morgeti i Itali), kao i Kampanije (Auzonci i Oski). Savremeni ispitivači postavili su tezu da se duž tirenskog obalnog luka u najranija vremena protezao pojas paleoitalskih naroda (tzv. zapadnih Italika ili Proto-Latina), koji su prvobitno bili povezani sa Latinima i razlikovali se od istočnih italskih naroda, koji su naseljavali apeninsku i jadransku oblast. Arheološke nalaze čine groblja s grobovima iz gvozdenog doba, ali postoje i tragovi nekropola s kremacijama, posebno u provinciji Salernu i u Kalabriji. Nastali su veliki utvrđeni gradovi, posebno u unutrašnjosti Lukanije. Međutim, etnička posebnost ovih antičkih naroda je postepeno zaboravljena između 8. i 4. veka st. e., što je bilo uzrokovano prodorom Grka i ekspanzijom Etruraca i istočnih Italika (Samnita, Lukanaca, Brutija.
Stanovništvo Apulije
Stanovnici krajnjeg jugoistoka Apeninskog poluostrva činili su posebnu grupu stanovništva koje antički pisci često nazivaju Japigi (odakle potiče geografski termin Japigija, u kome se može prepoznati "Apulija"). Ta je teritorija uključivala Salentince i Mesape na Salentinskom poluostrvu (antička Kalabrija), i severenije od njih Peucetije i Daune. (Ponekad se nazivi Japigi i Mesapi koriste kao sinonomi.) Antička tradicija kaže da su ova plemena keltskog ili ilirskog porekla. Japiški, odnosno, kako se češće naziva, mesapski jezik poznat je iz značajnog broja pogrebnih, votivnih, monetarnih i drugih natpisa pisanih grčkim alfabetom i nađenih u Apuliji, posebno na Salentinskom poluostrvu, zatim iz reči koje pominju antički pisci i iz toponomastičkih podataka (imena mesta). Mesapski je jezik svakako indoevropski, različit je od latinskog i umbro-sabelskih jezika, i ima analogije sa balkanskim i srednjoevropskim jezicima. To ide u prilog tezi o balkanskom poreklu Japiga, posebno kad se uzme u obzir da je u Iliriji postojalo pleme Japoda i da je dalje na severu, na jadranskoj obali Italije, živelo pleme poznato kao Iapuzkus. Verovatno se, međutim, nije radilo o pravoj seobi, već o postepenom praistorijskom prodiranju prekojadranskih elemenata. Ekspanzija Japiga ih je verovatno dovela do Lukanije, pa čak i današnje Kalabrije, kako se može zaključiti iz podataka koje pružaju predaja i arheologija.
Početkom arhajskog perioda razvili su se veliki gradovi, međusobno povezani savezom. Među njima su bili Herdoneja (danas Ordona), Kanuzij (Kanosa), Rubi (Ruvo), Gnathia, Brundizij (Brinidizi), Urija (Orija), Lupije (Leče), Rudija i Mandurija. Oni su sačuvali svoju nezavisnost, uporno se braneći od Grka, sve do rimskog osvajanja.
Etrurci
Etrurci, koji se na grčkom nazivaju Tirenjanima, a na latinskom Tusci ili Etrusci, naseljavali su srednju Italiju i bili glavni konkurenti Rima za kontrolu nad tom oblašću. Etrurska se kultura oblikovala oko 700. godine stare ere, verovatno kao izdanak jedne od kultura bronzanog doba u Italiji. U 6. veku stare ere Etrurci su bili na vrhuncu svoje moći. Udruženi u labavu konfederaciju dvanaest gradova, vladali su oblašću koja je na severu dopirala do reke Pad, a na jugu do Kampanije, uključujući i najstariji Rim. Nakon pada etrurske vlasti u Rimu krajem 6. veka Etrurci su postepeno gubili svoje teritorije na jugu, dok su njihovim severnim posedima ovladavali Gali. Etrursku prevlast na moru srušili su Grci 474. godine u bici kod grada Kume. Do kraja 3. veka st. e. Rim je zavladao celom Etrurijom, ali je etrurska kultura već izvršila ogroman uticaj na formiranje rane rimske civilizacije. U arhitekturi Rimljani su od Etruraca primili luk, u skulpturi realizam potretisanja, kao i zidno slikarstvo u grobnicama. Najvažniji spoljni znaci rimskih magistrata (insignia) etrurskog su porekla, npr. svežnjevi pruća (fasces). Od Etruraca su Rimljani preuzeli i organizaciju javnih igara i pozorišnih predstava (ludi), kako se vidi i iz podatka da je reč histrio (= "glumac") etrurskog porekla. Veštinu proricanja i gatanja rimski su sveštenici primili od Etruraca i nazvali je disciplina Etrusca. Još dugo nakon što je etrurski jezik izgubio svoje govornike neke su se rimske porodice ponosile svojim etrurskim poreklom, pa tako i slavni Mecena, rođen u Areciju, jednom od najvažnijih gradova stare Etrurije.
Latini
Latini su naseljavali relativno ograničenu teritoriju, južno od Tibra, koja je u istorijsko vreme bila smanjena invazijom Volska. Važnost Latina u osnovi je vezana za grad Rim, isturenu tačku odbrane prema etrurskom svetu. Isprepletenost legendi o osnivanju Rima čini etnografske tradicije o Laciju veoma šarolikim i složenim. Lingvistički pokazatelji, koji počinju s natpisima iz 7. i 6. veka st. e., ukazuju na individualnost latinskog sveta, različitog od susedne etrurske kulture i kulture istočnoitalskih naroda. Latini su bili udruženi u savez, čije je sedište bilo Jupiterovo svetilište na Albanus Mons. Njihovo je religijsko nasleđe opstalo u verovanjima i kultovima rimskog sveta. Najstariju latinsku kulturu (9–8. vek st. e.) karakterišu kremacija kao način sahranjivanja, što joj je bilo zajedničko sa kulturama Etrurije i severne Italije, te bronzana kultura koja pokazuje bliskost sa proto-vilanovskom kulturom i sa kulturama tirenske južne Italije. Etrurska politička kontrola nad Lacijem (verovatno 7.–6. vek) podudarila se s očiglednim etrurskim kulturnim i umetničkim uticajem. Istovremeno su s juga prodirali elementi grčke kulture, počevši sa alfabetom.
Severno od Lacija živela su plemena etnički srodna Latinima, sa glavnim centrima u Kapeni i Faleriju (odakle potiče ime Fališćani). Njihova se politička i kulturna istorija stapa s etrurskom. Fališćanski dijalekt, poznat s natpisa, bio je prvobitno latinski, ali je kontaminiran i modifikovan istočnoitalskim i etrurskim elementima.
Istočni Italici
Veliki deo srednje i južne Italije naseljavale su u praistorijsko i istorijsko doba populacije koje su činile veliku etničku i lingvističku jedinicu nazvanu istočnim Italicima ili Umbro-Sabelima. Na jugu, u planinama Abruca, živeli su Samniti, koji su se kasnije proširili na Kampaniju, Lukaniju i današnju Kalabriju. U centru su bili Vestini, Peligni, Marucini, Marsi, Ekvi, Volsci i Sabinjani. Dalje na severu živeli su Umbri. Poreklo i međusobni odnosi svih ovih plemena danas su nepoznati. Antičke etnografske tradicije koje se bave srednjom Italijom povezuju Samnite sa Sabinjanima, a Sabinjane sa Umbrima, i njihov prvobitni centar lociraju u basen Rijeta i oblast Amiterna. Njihovo je širenje objašnjavano masovnom seobom cele jedne genercije koja je krenula u potragu za novom domovinom (tzv. ver sacrum).
I pored prvobitnog etničkog i lingvističkog jedinstva, ove su populacije imale različitu istoriju i kulturu. Samniti iz Moliza (Karaceni, Pentri i Frentani) su u 5. i 4. veku osvojili Kampaniju – odakle su isterali Etrurce i Grke i gde su od lokalnih plemena preuzeli ime Opici ili Oski – kao i Lukaniju (sa Hirpinima ili Lukancima), a zatim su stigli i do današnje Kalabrije – gde su uzeli ime Brutiji – i konačno do Sicilije. U samnitskim ratovima bili su poraženi od strane Rima (4. i početak 3. veka st. e.), a zatim su u savezničkom ratu (90–83. god. st. e.) pokušali da poslednji put Rimljanima suprotstave sopstveni italski identitet. Postojale su znatne razlike između kulture planinskih Samnita – koji su bili organizovani u savezom povezana plemena koncentrisana oko utvrđenih sela i još u 5. i 4. veku st. e. zadržavali neke aspekte kulture gvozdenog doba – i visoke civilizacije Kampanaca i Lukanaca utemeljene u antičkim gradovima Kapui, Noli, Noceri i Pestumu, kojom su dominirali grčki i etrurski uticaj.
Izgleda da su neka plemena srednje Italije – Marucini, Vestini, Peligni i Marsi – bili istorijski, politički i kulturno povezani sa Samnitima. Drugačija je situacija sa Sabinjanima, Ekvima i Volscima, čiji je period ekspanzije (6. i 5. vek) blisko povezan sa najranijim Rimom i koji su rano uspostavili kontakt s etrursko-latinskom civilizacijom.
Raširenost Umbra na severu i iza Apenina donekle potvrđuje antičku tradiciju o veličini njihove teritorije. Verovatnije je, međutim, da se ta tradicija zasniva na činjenici da ime Umbri potiče od imena nekog veoma starog naroda, koji verovatno nije indoevropskog porekla, a svakako nije italskog, i koji je živeo u oblasti Apenina pre širenja istočnih Italika. Istorija umbrijskih gradova – Iguvija (danas Gubij), Hispela (Spelo), Spoletija (Spoleto), Tudra (Todi) i drugih – poznata je tek od početka borbe Etruraca i Gala protiv Rima. Umbrijsku civilizaciju otkrivaju iguvinske ploče, jedinstveni dokument te vrste. Umbrijska umetnička i materijalna kultura u velikom je delu potekla od etrurske.
Stanovništvo Picenuma
Istočnoitalski su se narodi tokom svoje ekspanzije u istorijsko doba učvrstili duž jednog dela jadranske obale, u oblasti koja se otprilike podudara sa današnjom regijom nazvanom Marke (Marche). Epigrafski i arheološki podaci ukazuju na prisustvo prekojadranskih Liburna i preindoevropskih Azilija u Picenumu (antičkoj oblasti između Apenina i Jadranskog mora). Moguće je da se tu naselilo stanovništvo koje je došlo morem iz Ilirije (iguvinske ploče pominju narod Iapuzkus, čije ime podseća na ilirske Japode i apulijske Japige). Međutim, natpisi iz južnog Picenuma pokazuju blisku srodnost sa umbro-sabelskim dijalektima.
Materijalna je civilizacija cvetala između 8. i 5. veka st. e. u severnom Abrucu i u Markama. Ovu civilizaciju predstavlja bogata pogreba oprema nađena u grobovima, čija vrsta i dekoracija pokazuju bliskost sa gvozdenom kulturom tirenske i severne Italije, kao i sa gvozdenom kulturom Balkana, ali istovremeno odaju i grčke uticaje. U Fermu su nađeni grobovi (kremacija) vilanovskog tipa. Takođe, treba pomenuti i prisustvo kamene pogrebne skulpture. Severno od Ankone nalazimo jednu kulturnu varijantu, posebno u nekropoli grada Novilara blizu Pezara, gde su natpisi na jednom dijalektu koji se razlikuje od dijalekta južnog Picenuma i koji je teško klasifikovati.
Može se smatrati da su gvozdene kulture srednjeg dela jadranske obale pokazivale ranoarhajsku mešavinu istočnoitalskih i prekojadranskih naroda, na koju su uticaj izvršili Etrurci i Grci. Opadanju njihove kulture pridoneli su Gali i Sirakužani, koji su prodrli u tu oblast u 4. veku st. e. U 3. veku Rimljani su već pokorili ceo Picenum.
Veneti
Antička je tradicija smatrala da su Veneti ilirski narod koji je, došavši sa istoka, zauzeo oblast koja je zatim po njima dobila ime (Venecija). Njima su srodni Histri, Karni i razna alpska plemena. (Ime "Veneti", ili koren tog imena, veoma je rašireno u etničkoj onomastici srednje Evrope, pa čak i Azije.) Venetski je jezik poznat iz pogrebnih i votivnih natpisa, iz reči koje citiraju antički autori, kao i iz onomastičkih i toponomastičkih podataka. To je indoevropski jezik arhajske vrste, koji ima neke sličnosti sa latinskim i germanskim.
Glavni centri Veneta, smeštenih na zapadnoj margini poluostrva, bili su Padova i Este. Njihova se kultura razvijala od 9. veka do perioda romanizacije, uz veze sa golasečkom, vilanovskom i etrurskom kulturom, kao i sa transalpskom halštatskom kulturom. Najveći su domet dostigli u periodu od 6. do 4. veka st. e; posebno je značajna proizvodnja bronzanih figura koničnog oblika nazvanih situlae. U završnom periodu njihove kulture prisutni su i galski (keltski) uticaji. Pojave slične onima u Esti pojavljuju se i u Istri. Veneti su bili uzgajivači konja i miroljubivi trgovci i moreplovci; zaštićeni vodama donjeg toka reke Pad i reke Adiđe, očuvali su svoju nezavisnost u odnosu na etrursku ekspanziju i keltsku invaziju, a u 3. veku st. e. mirno su inkorporisani u rimsku državu.
Liguri
Za antičke pisce naziv "Liguri" označavao je narode severozapadne Italije, koji su živeli u severnoj Toskani, Liguriji, Pijemontu i delu današnje Lombardije. Istorijska ih predaja smešta i u srednju Italiju, a antički im pisci i toponomastički podaci pripisuju veću rasprostranjenost iza Alpa. Liguri su, takođe, uključivali narode Korzike. U starije su doba Grci sve narode zapadnog sveta označavali imenom Ligyes (tj. Liguri).
Lingvistički podaci – toponomastika, izolovana leksika i ligurske reči koje citiraju antički pisci – ukazuju na prisustvo preindoevropskog mediteranskog substratuma srodnog onome u zapadnoj Evropi. Natpisi nađeni u gornjoj Lombardiji i u Ticinu pokazuju indoevropske karakteristike i, naročito, keltske uticaje. Stoga izgleda da Liguri pripadaju jednom okruženju stvorenom u severnoj Italiji posle keltske invazije i nazvanom Kelto-Liguri.
Etrurska ekspanzija u dolinu reke Po i invazija Gala ograničili su Ligure na prostor između Alpa i Apenina, gde su pružili takav jak otpor Rimljanima, da su u antičko doba postali poznati po svojoj primitivnoj okrutnosti. Među značajnijim ligurskim spomenicima su rezbareno kamenje i antropomorfne skulpture analogne onima u južnoj Francuskoj, nađene u Luniđani (Lunigina) i na Korzici. Neke od ovih umetničkih manifestacija ponavljaju se na teritorijama dalje na istoku. Ali, pitanje je da li sličan kulturni otisak ukazuje na prvobitno etničko jedinstvo. Ligurski i keltsko-ligurski grobovi u oblasti lombardijskih jezera otkrivaju posebnu gvozdenu kulturu nazvanu golasečka kultura, dok ligurski grobovi u oblasti današnje Italijanske rivijere i Provanse odaju etrurske i keltske uticaje.
Stanovništvo srednje severne Italije i Alpa
Etnografija oblasti reke Pad i [Alpe|[Alpa]] složena je i nejasna zbog ranog širenja etrurske kulture i kolonizacije. Kod antičkih se pisaca pominju dve veće etničke grupe (pored Etruraca i Veneta): Euganeji, koji su naseljavali dolinu i obronke Alpa, i Reti, koji su živeli u dolinama Trentina i Alto Adiđea. Manji narodi te oblasti pripadali su jednoj od ove dve grupe ili Ligurima. U vezi sa mnogim od ovih naroda izvori govore o ilirskom ili etrurskom poreklu.
Kasni natpisi nađeni u dolini reke Adiđe i u ravnici sadrže jedan dijalekt koji ima neke sličnosti sa etrurskim. Neki ispitivači u tome vide mešavinu lokalnih i etrurskih elemenata, dok drugi govore o autohtonom preindoevropskom jeziku sa indoevropskim uticajima. Primitivna toponomastika potvrđuje postojanje jednog lingvističkog stratuma koji bi se mogao nazvati retskim ili retsko-euganejskim, ali ga oštro razdvaja od venetskog a verovatno i od ligurskog. Drugi natpisi iz oblasti Val Kamonika i Garda svedoče o jednom dijalektu sa više indoevropskih karakteristika, možda zahvaljujući keltskim i latinskim uticajima. Sa zapada su tzv. lepontski natpisi.
U srednjoj alpskoj i podalpskoj oblasti su, dakle, postojale samostalne populacije, različite od Veneta i Etruraca, čija je veza sa Ligurima i dalje najasna. Razlikovanje između Euganeja i Reta moguće je samo na osnovu približnog geografskog kriterija. Ovom su prvobitnom etničkom stratumu možda pripadali najstariji stanovnici te oblasti, koji su se tu naselili pre seobe ilirskih Veneta i pre etrurskog osvajanja; njima se mogu pripisati neki grobovi (kremacija) u oblasti Verone i Mantove. Venetska boginja Reitija, o čijem postojanju svedoči Strabon i koju pominju natpisi iz Esta, predstavlja možda neki dokaz za postojanje retsko-euganejske kulture na teritoriji koju su zauzeli Veneti.
Babine Kuće
Babine Kuće (tal. Porto Fontana) su maleno naselje na otoku Mljetu, smješteno uz samu obalu Velikog jezera. Babine se Kuće do 2006. godine nisu smatrale samostalnim naseljem, već zaselkom mjesta Goveđari od kojih su udaljene 400 metara.
Povijest
Babine Kuće se uvrštavaju među najmlađa naselja na zapadnom dijelu otoka. Prvotno su na mjestu današnjih Babinih Kuća bila skladišta za mreže i barke stanovništva mjesta Goveđari jer su Babine Kuće smještene uz more, a Goveđari su jedino mjesto koje nije na morskoj obali u zapadnom dijelu otoka. Stalna naseljenost samog naselja započinje sredinom 19. stoljeća kada se u to područje prva doseljava obitelj Vojvoda iz Osojnika, koji je oženio kćer Ivana Čumbelića iz Babinog Polja.
Stanovništvo
Točan broj stanovnika Babinih Kuća se ne može s točnošću ustvrditi jer se broj stanovnika Babinih Kuća, kao bivšeg zaselka mjesta Goveđari, još uvijek pribrojava broju stanovnika samih Goveđara. Smatra se da u Babinim Kućama stalno živi 30-ak stanovnika.
Njivice
mini|250px|desno|Njivice, bivši [[hotel Jezero, danas obiteljska kuća]] Njivice (tal. Gnìvizze) se nalaze preko puta Babinih Kuća. To maleno mjesto je nastalo 1936. godine, otvaranjem prvog mljetskog hotela Jezero kojeg su izgradila braća Nikola, Antun, Mato i Ivo Stražičić iz Goveđara. U tom je hotelu odsjeo predsjednik bivše SFRJ Josip Broz Tito, kada je posjetio Mljet 1958. godine. Do prije nekoliko godina taj je hotel bio zatvoren, a sada radi. http://www.apartmani-jezero.com/about.html
Isola, Vercelli
Isola je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 523 m.
Eugène Sue
Joseph Marie Eugène Sue (26. januar 1804 - 3. mart 1857) bio je francuski književnik, najpoznatiji kao autor Les Mystères de Paris i Le Juif errant, djela koja su popularizirala feljtonske, odnosno romane u nastavcima.
Rodio se u porodici uglednog vojnog kirurga u Napoleonovoj vojsci, a po nekim izvorima mu je carica Josephine bila kuma. U mladosti je i sam bio vojni ljekar, a iskustva tokom francuskih vojnih intervencija u Španiji i bitci kod Navarina su mu poslužila kao inspiracija za radnju romana, od kojih je prvi objavljen 1831. godine. S vremenom se orijentirao na pseudohistorijske i fantastične romane, mada su u njima s vremenom počela do izražaja dolaziti njegove republikanske i socijalističke ideje. Roman Mathilde iz 1841. je kasnijim historičarima postao poznat kao prvi u kojem se koristi popularna fraza "Osveta je jelo koje se servira hladno". Vrhunac popularnosti je doživio 1840-ih, kada su njegovi momunentalni romani izdavani u desecima nastavaka. Nakon Revolucije 1848. godine je izabran u skupštinu Druge republike, ali ju je iz protesta napustio nakon puča Napoleona III. Ostatak života je proveo u egzilu.
Natrijum ortofenil fenol
Natrijum ortofenil fenol je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 192,189 Da.
Man'yōshū
thumb|right|80px|[[Princeza Nukata|Nukata no Ōkimi, replika vol.1]]
Man'yōshū (万葉集) je najstarija sačuvana zbirka japanske poezije, sastavljena iza 759. godine u Nara periodu. Zbirka se smatra jednom od najpoznatijih i najhvaljenijih među svim japanskim antologijama poezije. Vjeruje se da ju je, barem u najvećem dijelu, uredio Ōtomo no Yakamochi. Antologija sadrži pjesme koje datiraju od 347. godine (pjesme #85-89) through 759 (#4516), dok je najveći dio napisan iza 600. Značenje naslova nije ustanovljeno sa sigurnošću.
Zbirka je podijeljena u dvadeset dijelova ili knjiga; ovaj broj su slijedile kasnije zbirke. Sadrži 265 chōka (dugih pjesama), 4,207 tanka (kratkih pjesma), jednu tanrenga (kratku spajajuću pjesmu), jedan bussokusekika (pjesma o Budinim tragovima u Yakushi-jiju u Nari), četiri kanshija (kineske pjesme) i 22 kineska prozna odlomka. Za razliku od kasnijih zbirki, kao Kokin Wakashū, ne postoji predgovor.
Macrauchenia
Opis
thumb|left|Restauracija vrste M. patachonica, [[Robert Bruce Horsfall]] Macrauchenia je imala tijelo pomalo slično kamilinom, sa zdepastim nogama, dugim vratom i relativno malenom glavom. Njena stopala su, međutim, više podsjećala na stopala nosoroga, sa po tri kopita na svakom. Bila je relativno velika životinja, sa dužinom tijela od oko 3 metra i težinom od 1042 kg.
Jedna izuzetno neobična osobina Macrauchenie je da je, za razliku od gotovo svih ostalih sisara, imala nosne otvore na vrhu glave, što je neke rane naučnike navelo na zaključak da ih je koristila kao dihalicu, slično kao kitovi. Međutim, ta teorija je odbačena nakon nekih novijih otkrića. Alternativna teorija je da je imala surlu, koja je možda služila štićenju nosnica od prašine. Surla Macrauchenie može se usporediti sa onom kod današnje sajga antilope.
Članci kod Macrauchenie pružali su joj neobično veliku pokretljivost, zbog čega je mogla brzo promijeniti pravac trčanja pri velikim brzinama.
Macrauchenia je, kao i njezin srodnik Theosodon, imala 44 zuba.
Paleobiologija
thumb|[[Phenacodus primaevus (manji) i Macrauchenia patachonica (veći)]] Macrauchenia je bila biljojed i vjerovatno se hranila lišćem ili travom. Analize ugljikovih izotopa u zubnoj caklini vrste M. patachonica, kao i analize njezinog indeksa hipsodontije (u ovom slučaju niske, tj. bila je brahiodont), veličine tijela i relativne širine njuške ukazuju na to da se hranila mješovito, i C3 lišćem i C4 travama. Naučnici vjeruju da je, zbog oblika svojih zuba, Macrauchenia jela koristeći surlu za hvatanje lišća i ostale hrane. Također se smatra da je živjela u krdima kao današnji gnuovi ili antilope kako bi imala prednost nad grabežljivcima.
Kada se Macrauchenia prvi put pojavila, najvjerovatnije je bila plijen najvećih južnoameričkih grabežljivaca, velikih ptica neletačica poput Andalgalornisa i sparasodontida poput Thylacosmilusa. Tokom kasnog pliocena/ranog pleistocena došlo je do formiranja panamske prevlake, što je omogućilo prelazak grabežljivaca sjevernoameričkog porijekla, poput pume, jaguara i sabljozube mačke (Smilodon populator) u Južnu Ameriku, gdje su zamijenili domaće grabežljivce.
Pretpostavlja se da se Macrauchenia većinom obračunavala sa grabežljivcima bježanjem, a u slučaju neuspjeha udaranjem svojim dugim, snažnim nogama, slično kao današnja vikunja ili kamila. Sposobnost da brzo mijenja pravac kretanja pri velikim brzinama možda joj je omogućavalo da izbjegne gonitelje.
Historija otkrića
left|upright|thumb|Zub vrste Macrauchenia patachonica Ostatke Macrauchenie je prvi otkrio Charles Darwin 9. 2. 1834. u luci Sv. Julijan u Patagoniji (Argentina), dok je HMS Beagle izviđao luku na svom drugom putovanju. Kao nestručnjak, on je provizorno identificirao kosti noge i fragmente kičme koje je pronašao kao ostatke "neke velike životinje, rekao bih mastodona". 1837. godine, ubrzo nakon Beaglovog povratka, anatom Richard Owen otkrio je da su među kostima bili leđni i vratni pršljeni ogromnog stvorenja koje je ličilo na lamu ili kamilu i koju je Owen nazvao Macrauchenia patachonica. Prilikom nazivanja, Owen je upotrijebio izvorne grčke pojmove Μακρος (velik ili dug) i αυχην (vrat), kako ih je koristio Illiger, kao osnovu za Auchenia kao naziv roda za lamu, vikunju itd. To je bilo jedno od otkrića koja su dovela do nastanka Darwinove teorije. Od tada je pronađeno još fosila roda Macrauchenia, uglavnom u Patagoniji, ali i u Boliviji, Čileu i Venecueli.
Evolucija
thumb|Lubanja i vratni pršljeni vrste Macrauchenia patachonica Macrauchenia se javlja u južnoameričkim fosilnim zapisima starim nekih 7 miliona godina (iz epohe miocena). Vjerovatno je da je Macrauchenia evoluirala bilo od roda Theosodon ili roda Promacrauchenia. Taksoni Notoungulata i Litopterna bila su dva stara roda ungulata, koji su nastanjivali isključivo Južnu Ameriku. Mnoge od tih vrsta izumrle su zbog kompeticije do koje je došlo invazijom sjevernoameričkih ungulata tokom velike američke razmjene životinja, nakon nastanka srednjeameričkog kopnenog mosta. Nekolicina onih koji su preživjeli razmjenu bili su Macrauchenia i Xenorhinotherium i veliki neungulati Toxodon i Mixotoxodon. Te posljednje izvorne južnoameričke životinje s kopitima izumrle su krajem lujanija (prije 10 000 do 20 000 godina), u vrijeme dolaska ljudi krajem pleistocena, zajedno sa mnogobrojnim drugim velikim životinjama na američkom kontinentu (poput američki surlaša, konja, kamelida i sabljozubih mačaka). Budući da je rod Macrauchenia bio posljednji predstavnik skupine Litopterna, njegovim izumiranjem zauvijek je nestala i ta grupa sisara.
Reference u kulturi
Macrauchenia je prikazana u epizodi "Sabljozubi" dokumentarne serije Šetnja sa zvijerima, a nekoliko jedinki pojavilo se u filmu Blue Skya Ledeno doba iz 2002. i u njegovim nastavcima. Uključena je u simulacionoj igri Zoo Tycoon: Complete Collection kao dio Dinosaur Digs Theme Packa, u Wildlife Park 2: Crazy Zoo kao zvijer koju se može klonirati, a u Jurassic Park: Builder kao životinja Glacier Parka iz ograničenog izdanja. Njoj srodnoj Cramaucheniji Florentino Ameghino je dao naziv kao namjeran anagram od Macrauchenia.
NPR1
Natriuretski peptidni receptor A (atrionatriuretski peptidni receptor A, NPR1) je receptor atrijalnog natriuretskog peptida. Ovaj receptor je kod čoveka kodiran NPR1 genom.
Funkcija
NPR1 je membranska guanilatna ciklaza koja služi kao receptor za atrijalne i moždane natriuretske peptide (ANP i BNP, respektivno).
On je lokalizovan u bubrezima gde doprinosi nautriurezi nakon vezivanja natriuretskih peptida. On je u znatnoj meri zastupljen u plučima i adipocitima.
Traveling Wilburys
Historija sastava
Sve je započelo neformalnim druženjem za vrijeme ručka Roy Orbisona, George Harrisona i Jeff Lynnea u Malibuu, Kalifornija. Za ručkom su se dogovorili da pomognu Harrisonu snimiti neku pjesmu za drugu stranu njegovog novog singla This Is Love. Nakon ručka su svi zajedno otišli u studio Bob Dylana u njegovu kuću, i nagovorili i njega da im se pridruži. Tom Pettya su uključili u sastav, samo zbog toga jer je Harrison zaboravio svoju gitaru kod njega, tako da je on donio gitaru i im se pridružio.
Kad su nakraju uspjeli snimili pjesmu Handle with Care za Georga Harrisona, shvatili su da je suviše dobra, da bi bila samo za popunjavanje rupe na B strani singla. Svima se dopalo zajedničko muziciranje, tako da su istovremeno odlučili izdati album i to u svega deset dana, jer je Dylan trebao otići na turneju. Pjesme su također trebale nastati kao kolektivni rad, - potpisan od strane svih pod različitim pseudonimima. Svi su trebali biti sinovi izmišljenog Charlesa Truscotta Wilburya, starijeg ili njegovi rođaci. Tako je u rekordnih deset dana nastao album kojeg su nazvali Traveling Wilburys Vol. 1 (komponiran kolektivno) snimljen u maju i izdan 18. oktobra 1988 Album je nominiran za nagradu Grammy 1990.
Roy Orbison je iznenada umro 6. novembra 1988, tako da je to zateklo i potreslo ostale članove i njegove velike prijatelje, no odlučili su nastaviti suradnju, tako su za snimanje video materijala za pjesmu End of the Line, na dionici koju je pjevao Orbison snimili njegovu fotografiju i fotelju s gitarom.
Wilburys je šatra (slang) koju su izmislili Harrison i Lynne, za vrijeme snimanja Harrisonova albuma Cloud Nine, taj izraz trebao je značiti eliminaciju grešaka kod miksanja materijala (Harrison bi Lynnu rekao obično: We'll bury(Wilbury) 'em in the mix. I ostalima se izraz dopao, jedino je bilo upitno hoće li biti - The Trembling Wilburys ( Vibrirajući Wilburysi) Harrisonov prijedlog, ili Traveling Wilburys''(Putujući Wilburysi) Lynnov prijedlog, na kraju Lynnov prijedlog pobijedio.
Nakon prvog albuma Traveling Wilburys snimili su pjesmu Nobody's Child (24. jula 1990) koja je bila posvećena napuštenoj djeci - siročadi iz Rumunjske. Drugi album nazvali su Traveling Wilburys Vol. 3 i izdali 30. oktobra 1990), album nije bio tako uspješan kao prvi. Postoje nekoliko varijanti kako je došlo do zbrke sa brojevima njihovih albuma, i čudnom skoka od broja 1 na broj 3. Prvo objašnjenje je da je album Tom Pettya Full Moon Fever, Wilburysov album broj 2. zato jer su album komponirali i snimili Petty i Jeff Lynne, a i zvučao je jako Wilburysovski. Drugo objašnjenje je da je to bilo iz pijeteta prema preminulom Roy Orbisonu, a treće najednostavnije je da je sve to bila zafrkancija.
Članovi sastava
Kod snimanja albuma Traveling Wilburys Vol. 1, članovi sastava su bili:
Za snimanja albuma Traveling Wilburys Vol. 3, članovi su bili:
Jim Keltner, bubnjar Wilburysa, nije naveden kao član Wilburysa na albumima, ali je istaknut na
kompilaciji Traveling Wilburys Collection(2007) i muzičkim spotovima kao Buster Sidebury. Isto
Town Creek, Alabama
Town Creek je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.100 stanovnika.
Coral Springs, Florida
Koral Springs je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 121.096 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 121.096 stanovnika, što je 3.547 (3,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Argatroban
Argatroban je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 508,634 Da.
Car Temmu
Car Temmu (天武天皇) bio je 40. po redu car Japana, prema tradicionalnom popisu. Temmuje vladao od 672. do svoje smrti 686.
Godine 671. je Temmu bio uvjeren da mu prijeti opasnost po život, kada mu se brat razbolio. Pod izgovorom da će postati budistički redovnik sa porodicom je napustio carsku palaču i sklonio se u Yashino. Nakon bratove smrti 672. je na prijestolje došao Tenjijev sin kao car Kofun. Protiv njega je Temmu podigao ustanak, poznat kao Jinshinski rat, u kome su Kofunove snage poražene, a Temmu došao na prijestolje.
Temmuova vladavina je ostala obilježena po intenzivnim vojnim reformama, kao i nastojanjem da se u duhu ranijih Taika reformi centralizira državna uprava i slomi vlast dotada moćnih klanova kao što su Otomi i Soga. U vjerskim pitanjima je nastojao uspostaviti ravnotežu između šintoističke tradicije, podržavajući Veliko svetište Ise, gdje je kćer princezu Oku poslao da služi kao Saiō (svećenica), te budizma. Tradicionalno mu se pripisuje uvođenje butsudana, odnosno kućnih budističkih oltara u japanska domaćinstva. Sa druge strane je budističko svećenstvo stavio pod kontrolu države, odnosno odredio da nitko ne može postati redovnik bez dozvole vlasti; time se nastojalo stati na kraj masovnom zaređivanju u svrhu izbjegavanja regrutacije i radnih obaveza. U vanjskoj politici je postao saveznik korejske države Silla, iskoristivši njen raskol sa carskom Kinom, čija se ekspanzionistička politika u 7. vijeku smatrala opasnošću pod japansku nezavisnost.
Temmu je imao veliki broj djece, te zahvaljujući tome i četiri neposredna potomka koji su postali carevi. Njegov sin princ Toneru je poznat kao jedan od autora historijskog teksta Nihonshoki, koji predstavlja jedini izvor o njegovoj vladavini.
OFP
Termin OFP ima više značenja.
Le Juif errant
Le Juif errant je fantastični roman francuskog pisca Eugenea Suea originalno objavljen u nastavcima od 1844. do 1845. godine u časopisu Le Constitutionnel. Protagonisti su potomci Rennenponta, bogate hugenotske porodice izbjegle nakon ukidanja Nantskog edikta, koji 1832. nastoje preuzeti nasljedstvo. Radnja prikazuje kako ih u tome nastoji spriječiti Družba Isusova, ali im pomažu Ahasver i Herodijada, kojima bi preuzimanje nasljedstva pomoglo da konačno umru i riješe se svoje znamenite kletve. Roman je postigao veliki uspjeh, i značajno pridonio popularizaciji feljtonskog romana u 19. vijeku. Svojim negativnim prikazom jezuita kao beskrupuloznih međunarodnih spletkara je značajno pomogao i stvaranju antikatoličkog raspoloženja među tadašnjom francuskom inteligencijom.
NPR3
Natriuretski peptidni receptor C (atrionatriuretski peptidni receptor C, NPR3) je receptor atrijalnog natriuretskog peptida. Ovaj receptor je kod čoveka kodiran NPR3 genom.
Le Juif errant
Godine 1852. je Fromental Halevy komponirao istoimenu operu, a 1948. je po motivima romana u Italiji snimljen film L'ebreo errante.
Bitka kod Lipara
Bitka kod Lipara (Lipari, 260. pne.) bila je prva pomorska bitka između Kartagine i Rimske republike. Bitka je deo Prvog punskog rata. Kartaginjani su pobedili više zahvaljujući zasedi, nego stvarnoj bici.
Posle pobede u bici kod Agrigenta Rimljani su osvojili veliki deo Sicilije. Počinju graditi flotu da bi kontrolirali zapadni Mediteran. Dotad je Kartagina bila pomorska sila bez premca u zapadnom Mediteranu. Rimska republika gradi 150 brodova za rekordna dva meseca. Patricije i konzul Gnej Kornelije Scipion Asiatik komanduje sa 17 brodova, koji otplovljavaju do Mesine, da bi pripremili dolazak flote i prelaz u Siciliju.
Zaseda
Kad je Scipion došao do tesnaca, dobija informaciju da garnizon na Liparskim ostrvima ima nameru da preće na stranu Rima. Scipion nije mogao odoliti takvom iskušenju da zauzme važan grad bez borbe. Scipion otplovljava prema Liparima. Dok su rimski novi brodovi ulazili u liparsku luku u zasedi ih je čekao deo kartaginjanske flote pod komandom Hanibala Giskona i Boda. Bod je sa 20 brodova blokirao Rimljane unutar luke. Scipion i rimska posada nisu pružili neki otpor. Neiskusna posada se uspaničila i pobegala, a konzul Scipion Asiatik je uhvaćen.
Brzo posle Scipion se sveti za poniženje i pobeđuje u bici kod Mila.
Courcelles-la-Forêt
Kursel la Fore je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart.
Toxey, Alabama
Toxey je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 137 stanovnika.
Courcelles-la-Forêt
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 359, a gustina naseljenosti je iznosila 18 stanovnika/km².
Lago Dragoni, Chieti
Lago Dragoni je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Wanaque, New Jersey
Vonakju je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.116, što je 850 (8,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
TLL
Termin TLL ima više značenja.