cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ITER
ITER (originalno skraćenica od International Thermonuclear Experimental Reactor) je međunarodni istraživački i inženjerski projekt iz oblasti nuklearne fuzije, koji trenutno gradi svjetski najveći i najnapredniji eksperimentalni tokamak nuklearni fuzioni reaktor u mjestu Cadarache na jugu Francuske. Cilj ITER projekta je da napravi dugo čekani prelaz od eksperimentalnih studija iz plazma fizike, do električnih centrala punog proizvodnog kapaciteta, na fuzioni pogon. Projekt finansiraju i vode sedam članica, entiteta : Evropska unija (EU), Indija, Japan, Narodna Republika Kina, Rusija, Južna Koreja i SAD. EU, kao domaćinski dio kompleksa ITER, učestvuje sa 45% u podmirenju troškova, dok ostale članice daju po 9% doprinosa, svaka
Sam ITER fuzioni reaktor je dizajniran da proizvodi 500 megavata izlazne snage sa 50 megavata ulazne snage, odnosno da proizvede 10 puta više energije, nego što je potrošio. Za ovu mašinu se očekuje da pokaže princip dobijanja više energije iz fuzionog procesa, nego što je u procesu utrošeno za pokretanje, i to je nešto, što nije dostizano sa prethodnim fuzionim reaktorima. Izgradnja postrojenja je počela 2007., a prva plazma se očekuje 2019. Kada ITER proradi, postati će najveći eksperiment u fizici magnetnog zarobljavanja plazme, koji je u upotrebi, nadmašujući Joint European Torus. Prva komercijalna demonstraciona fuziona elektrana, nazvana DEMO, je predviđena da slijedi nakon projekta ITER, da donese fuzionu energiju na komercijalno tržište. <!-- ==Background== As carbon-based fuels grow increasingly scarce in the face of ever-growing demand, new and more sustainable sources of energy will be necessary to meet global energy needs. Fusion power has the potential to provide sufficient energy to satisfy mounting demand, and to do so sustainably, with a relatively small impact on the environment.
Nuclear fusion has many potential attractions. Firstly, its hydrogen isotope fuels are relatively abundant - one of the necessary isotopes, deuterium, can be extracted from seawater, while the other fuel, tritium, could possibly be created using neutrons produced in the fusion reaction itself. Furthermore, a fusion reactor would produce virtually no CO2 or other atmospheric pollutants, and its other waste products would be very short-lived compared to those produced by conventional nuclear reactors.
On 21 November 2006, the seven participants formally agreed to fund the creation of a nuclear fusion reactor. The program is anticipated to last for 30 years – 10 for construction, and 20 of operation. ITER was originally expected to cost approximately €5billion, but the rising price of raw materials and changes to the initial design have seen that amount more than triple to €16billion. The reactor is expected to take 10 years to build with completion scheduled for 2019. Site preparation has begun in Cadarache, France and procurement of large components has started.
ITER is designed to produce approximately 500 MW of fusion power sustained for up to 1,000 seconds (compared to JET's peak of 16 MW for less than a second) by the fusion of about 0.5 g of deuterium/tritium mixture in its approximately 840 m3 reactor chamber. Although ITER is expected to produce (in the form of heat) 10 times more energy than the amount consumed to heat up the plasma to fusion temperatures, the generated heat will not be used to generate any electricity.
Penna
Penna ima više značenja:
ITER
ITER was originally an acronym for International Thermonuclear Experimental Reactor, but that title was eventually dropped due to the negative popular connotations of the word "thermonuclear", especially when used in conjunction with "experimental". "Iter" also means "journey", "direction" or "way" in Latin, reflecting ITER's potential role in harnessing nuclear fusion as a peaceful power source.
Organization history
ITER began in 1985 as a collaboration between the then Soviet Union, the European Union (through EURATOM), the USA, and Japan. Conceptual and engineering design phases led to an acceptable, detailed design in 2001, underpinned by US$650 million worth of research and development by the "ITER Parties" to establish its practical feasibility. These parties (with the Russian Federation replacing the Soviet Union and with the USA opting out of the project in 1999 and returning in 2003) were joined in negotiations on the future construction, operation and decommissioning of ITER by Canada (who then terminated their participation at the end of 2003), the People's Republic of China and the Republic of Korea. India officially became part of ITER on 6 December 2005.
On 28 June 2005, it was officially announced that ITER will be built in the European Union in Southern France. The negotiations that led to the decision ended in a compromise between the EU and Japan, in that Japan was promised 20% of the research staff on the French location of ITER, as well as the head of the administrative body of ITER. In addition, another research facility for the project will be built in Japan, and the European Union has agreed to contribute about 50% of the costs of this institution.
On 21 November 2006, an international consortium signed a formal agreement to build the reactor. On 24 September 2007, the People's Republic of China became the seventh party to deposit the ITER Agreement to the IAEA. Finally, on 24 October 2007, the ITER Agreement entered into force and the ITER Organization legally came into existence.
Objectives
ITER's mission is to demonstrate the feasibility of fusion power, and prove that it can work without negative impact. Specifically, the project aims to:
Timeline and current status
In 1978, the EC, Japan, USA and USSR joined in the International Tokamak Reactor (INTOR) Workshop, under the auspices of the International Atomic Energy Agency (IAEA), to assess the readiness of magnetic fusion to move forward to the experimental power reactor (EPR) stage, to identify the additional R&D that must be undertaken and to define the characteristics of such an EPR by means of a conceptual design. Hundreds of fusion scientists and engineers in each participating "country" took part in a detailed assessment of the then present status of the tokamak confinement concept vis-a-vis the requirements of an EPR, identified the required R&D by early 1980 and produced a conceptual design by mid-1981. At the Geneva summit meeting in 1985, Secretary Gorbachev suggested to President Reagan that the two countries jointly undertake the construction of a tokamak EPR as proposed by the INTOR Workshop. The ITER project was initiated in 1988. The history of the INTOR Workshop is documented in "Quest for a Fusion Energy Reactor: An Insider's Account of the INTOR Workshop", Oxford University Press (2010).
Launched in 1985, the ITER project was formally agreed to and funded in 2006 with a cost estimate of $12.8 billion (10 billion Euro) projecting the start of construction in 2008 and completion a decade later.
Reactor overview
When deuterium and tritium fuse, two nuclei come together to form a helium nucleus (an alpha particle), and a high-energy neutron. While nearly all stable isotopes lighter on the periodic table than iron-56 and nickel-62, which have the highest binding energy per nucleon, will fuse with some other isotope and release energy, deuterium and tritium are by far the most attractive for energy generation as they require the lowest activation energy (thus lowest temperature) to do so, while producing among the most energy per unit weight.
All proto- and mid-life stars radiate enormous amounts of energy generated by fusion processes. Mass for mass, the deuterium-tritium fusion process releases roughly three times as much energy as uranium 235 fission, and millions of times more energy than a chemical reaction such as the burning of coal. It is the goal of a fusion power plant to harness this energy to produce electricity.
At such high temperatures, particles have a vast kinetic energy, and hence velocity. If unconfined, the particles will rapidly escape, taking the energy with them, cooling the plasma to the point where net energy is no longer produced. A successful reactor would need to contain the particles in a small enough volume for a long enough time for much of the plasma to fuse. In ITER and many other magnetic confinement reactors, the plasma, a gas of charged particles, is confined using magnetic fields. A charged particle moving through a magnetic field experiences a force perpendicular to the direction of travel, resulting in centripetal acceleration, thereby confining it to move in a circle.
A solid confinement vessel is also needed, both to shield the magnets and other equipment from high temperatures and energetic photons and particles, and to maintain a near-vacuum for the plasma to populate. The containment vessel is subjected to a barrage of very energetic particles, where electrons, ions, photons, alpha particles, and neutrons constantly bombard it and degrade the structure. The material must be designed to endure this environment so that a powerplant would be economical. Tests of such materials will be carried out both at ITER and at IFMIF (International Fusion Materials Irradiation Facility).
Once fusion has begun, high energy neutrons will radiate from the reactive regions of the plasma, crossing magnetic field lines easily due to charge neutrality (see neutron flux). Since it is the neutrons that receive the majority of the energy, they will be ITER's primary source of energy output. Ideally, alpha particles will expend their energy in the plasma, further heating it.
Beyond the inner wall of the containment vessel one of several test blanket modules will be placed. These are designed to slow and absorb neutrons in a reliable and efficient manner, limiting damage to the rest of the structure, and breeding tritium for fuel from lithium and the incoming neutrons. Energy absorbed from the fast neutrons is extracted and passed into the primary coolant. This heat energy would then be used to power an electricity-generating turbine in a real power plant; in ITER this generating system is not of scientific interest, so instead the heat will be extracted and disposed of.
Technical design
The central solenoid coil will use superconducting niobium-tin to carry 46 kA and produce a field of 13.5 teslas. The 18 toroidal field coils will also use niobium-tin. At their maximum field strength of 11.8 teslas, they will be able to store 41 gigajoules. They have been tested at a record 80 kA. Other lower field ITER magnets (PF and CC) will use niobium-titanium for their conducting elements.
Location
mini|Location of [[Cadarache in France, EU]]
The process of selecting a location for ITER was long and drawn out. The most likely sites were Cadarache in Provence-Alpes-Côte-d'Azur, France and Rokkasho, Aomori, Japan. Additionally, Canada announced a bid for the site in Clarington in May 2001, but withdrew from the race in 2003. Spain also offered a site at Vandellòs on 17 April 2002, but the EU decided to concentrate its support solely behind the French site in late November 2003. From this point on, the choice was between France and Japan. On 3 May 2005, the EU and Japan agreed to a process which would settle their dispute by July.
At the final meeting in Moscow on 28 June 2005, the participating parties agreed to construct ITER at Cadarache in Provence-Alpes-Côte-d'Azur, France. Construction of the ITER complex began in 2007, while assembly of the tokamak itself is scheduled to begin in 2015.
Fusion for Energy, the EU agency in charge of the European contribution to the project, is located in Barcelona, Spain. Fusion for Energy (F4E) is the European Union’s Joint Undertaking for ITER and the Development of Fusion Energy. According to the agency's website: "'F4E is responsible for providing Europe’s contribution to ITER, the world’s largest scientific partnership that aims to demonstrate fusion as a viable and sustainable source of energy. [...] F4E also supports fusion research and development initiatives [...]'"
Participants
ITER's work is supervised by ITER Council, which has the authority to appoint senior staff, amend regulations, decide on budgeting issues, and allow additional states or organizations to participate in ITER. ITER Council's chairman is Evgeny Velikhov, initiator of ITER project.
Funding
Although Japan's financial contribution as a non-hosting member is 1/11th of the total, the EU agreed to grant it a special status so that Japan will provide for 2/11ths of the research staff at Cadarache and be awarded 2/11ths of the construction contracts, while the European Union's staff and construction components contributions will be cut from 5/11ths to 4/11ths.
It was reported in December 2010 that the European Parliament had refused to approve a plan by member states to reallocate 1.4bn euros from the budget to cover a shortfall in ITER building costs in 2012-13. The closure of the 2010 budget required this financing plan to be revised, and the European Commission (EC) was forced to put forward an ITER budgetary resolution proposal in 2011.
Criticism
A technical concern is that the 14 MeV neutrons produced by the fusion reactions will damage the materials from which the reactor is built. Research is in progress to determine how and/or if reactor walls can be designed to last long enough to make a commercial power plant economically viable in the presence of the intense neutron bombardment. The damage is primarily caused by high energy neutrons knocking atoms out of their normal position in the crystal lattice. A related problem for a future commercial fusion power plant is that the neutron bombardment will induce radioactivity in the reactor itself. Maintaining and decommissioning a commercial reactor may thus be difficult and expensive. Another problem is that superconducting magnets are damaged by neutron fluxes. A new special research facility is planned for this activity, IFMIF.
A number of fusion researchers working on non-tokamak systems, such as Robert Bussard and Eric Lerner, have been critical of ITER for diverting funding that they believe could be used for their potentially more reasonable and/or cost effective fusion power plant designs. Criticisms levied often revolve around claims of the unwillingness by ITER researchers to face up to potential problems (both technical and economic).
In 2005, Greenpeace International issued a press statement criticizing government funding of the ITER, believing the money should have been diverted to renewable and existing energy sources, like wind energy.
Rebecca Harms, Green/EFA member of the European Parliament's Committee on Industry, Research and Energy, said: "In the next 50 years nuclear fusion will neither tackle climate change nor guarantee the security of our energy supply." Arguing that the EU's energy research should be focused elsewhere, she said: "The Green/EFA group demands that these funds be spent instead on energy research that is relevant to the future. A major focus should now be put on renewable sources of energy." French Green party lawmaker Noël Mamère claims that more concrete efforts to fight present-day global warming will be neglected as a result of ITER: "This is not good news for the fight against the greenhouse effect because we're going to put ten billion euros towards a project that has a term of 30-50 years when we're not even sure it will be effective."
Response to criticism
According to researchers at a demonstration reactor in Japan, a fusion generator should be feasible in the 2030s and no later than the 2050s. Japan is pursuing its own research program with several operational facilities exploring different aspects of practicability.
In the United States alone, electricity accounts for US$210 billion in annual sales. Asia's electricity sector attracted US$93 billion in private investment between 1990 and 1999. These figures take into account only current prices. With petroleum prices widely expected to rise, political pressure on carbon production, and steadily increasing demand, these figures will undoubtedly also rise as known oil reserves are depleted (see Peak oil). Proponents contend that an investment in research now should be viewed as an attempt to earn a far greater future return for the economy. Also, worldwide investment of less than US$1 billion per year into ITER is not incompatible with concurrent research into other methods of power generation, which in 2007 totaled US$16.9 billion.
Supporters of ITER emphasize that the only way to convincingly prove ideas for withstanding the intense neutron flux is to experimentally subject materials to that flux — one of the primary missions of ITER and the IFMIF, and both facilities will be of vital importance to the effort due to the differences in neutron power spectra between a real D-T burning plasma and the spectrum to be produced by IFMIF. The purpose of ITER is to explore the scientific and engineering questions surrounding fusion power plants, such that it may be possible to build one intelligently in the future. It is nearly impossible to get satisfactory theoretical results regarding the properties of materials under an intense energetic neutron flux, and burning plasmas are expected to have quite different properties from externally heated plasmas. The point has been reached, according to supporters, where answering these questions about fusion reactors by experiment (via ITER) is an economical research investment, given the monumental potential benefit.
Furthermore the main line of research—the tokamak—has been developed to the point that it is now possible to undertake the penultimate step in magnetic confinement plasma physics research—the investigation of ‘burning’ plasmas in which the vast majority of the heating is provided by the fusion event itself. A detailed engineering design has been developed for a tokamak experiment which would explore burning plasma physics and integrate reactor relevant technology. In the tokamak research program, recent advances in controlling the internal configuration of the plasma have led to the achievement of substantially improved energy and pressure confinement in tokamaks—the so-called ‘advanced tokamak’ modes—which reduces the projected cost of electricity from tokamak reactors by a factor of two to a value only about 50% more than the projected cost of electricity from advanced light-water reactors. In parallel, progress in the development of advanced, low activation structural materials supports the promise of environmentally benign fusion reactors, and research into alternate confinement concepts is yielding promise of future improvements in confinement. Finally, supporters point out that other potential replacements to the current use of fossil fuel sources have environmental issues of their own. Solar, wind, and hydroelectric power all have a relatively low power output per square kilometer compared to ITER's successor DEMO which, at 2000 MW, should have an energy density that exceeds even large fission power plants.
Assessment of the vacuum vessel
ITER has decided to ask AIB-Vinçotte International (an inspection organization located in Belgium and accredited by the French Nuclear Authorities ASN) to assess the confinement (vacuum) vessel, the heart of the project, following the French Nuclear Regulatory requirements.
The vacuum vessel is the central part of the ITER machine: a double walled steel container in which the plasma is contained by means of magnetic fields.
The ITER vacuum vessel will be the biggest fusion furnace ever built. It will be twice as large and 16 times as heavy as any previously manufactured fusion vessel: each of the nine torus shaped sectors will weigh between 390 and 430 tonnes. When all the shielding and port structures are included, this adds up to a total of 5,116 tonnes. Its external diameter will measure 19.4 m, the internal 6.5 m. Once assembled, the whole structure will be 11.3 m high.
The primary function of the vacuum vessel is to provide a hermetically sealed plasma container. Its main components are the main vessel, the port structures and the supporting system. The main vessel is a double walled structure with poloidal and toroidal stiffening ribs between 60 mm thick shells to reinforce the vessel structure. These ribs also form the flow passages for the cooling water. The space between the double walls will be filled with shield structures made of stainless steel which is corrosion resistant and does not conduct heat well. The inner surfaces of the vessel will be covered with blanket modules. These modules will provide shielding from the high-energy neutrons produced by the fusion reactions and some will also be used for tritium breeding concepts.
The vacuum vessel has 18 upper, 17 equatorial and 9 lower ports that will be used for remote handling operations, diagnostic systems, neutral beam injections and vacuum pumping.
Similar projects
Other designs of fusion reactor are DEMO, Wendelstein 7-X, NIF, HiPER, JET (precursor to ITER), and MAST.
Demokritov univerzitet u Trakiji
Demokritov univerzitet u Trakiji (Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης) je formalno osnovan u julu 1973. a sa radom je započeo 1974. godine. Sjedište mu je u gradu Komotini na sjeveroistoku zemlje, a dodatni su kampusi smješteni i u gradovima Ksanti, Aleksandropoli i Orestijada. Demokritov univerzitet u Trakiji je javni univerzitet u punom državnom vlasništvu i sa pravom na akademsku samoupravu.
Rudani
Rudani je naselje u središnjoj Istri, u sastavu Općine Žminj, Istarska županija.
Geografija
Rudani se nalaze na istočnoj granici Općine, južno od Balića, istočno od sela Cere i Benčići.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 108 stanovnika te 39 obiteljskih kućanstava.
El Zapote, Cuquío
El Zapote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cuquío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1860 m.
Dobricea, Grădiștea
Dobricea je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Grădiștea.
Mesa el Arenal, Ocampo
Mesa el Arenal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Ocampo.
Dobricea, Grădiștea
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 481 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 284 m.
S-17092
S-17092 je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 384,487 Da.
Buntovnik bez razloga
Buntovnik bez razloga (engl. Rebel Without a Cause) je američka filmska drama snimljena 1955. godine u režiji Nicholasa Raya. Protagonisti - koje tumače James Dean, Natalie Wood i Sal Mineo - su troje tinejdžera iz srednje klase koji se ne mogu prilagoditi društvenim normama i svoju frustraciju iskazuju kroz neodgovorno i asocijalno ponašanje. Buntovnik bez razloga je bio pretposljednji naslov u karijeri Jamesa Deana, koji je poginuo mjesec dana prije premijere u okolnostima koje su ga učinile jednom od najvećih ikona u historiji filma. Sam film je, pak, značajan zbog toga što se prvi pozabavio fenomenom maljoljetničke delikvencije u relativno situiranim predgrađima poratne Amerike, odnosno počeo ukazivati na sve veći generacijski jaz između djece i roditelja. Film je zvijezdama učinio i Deanove partnere Wood i Minea koji su, iako mnogo godina kasnije, i sami skončali život u tragičnim okolnostima; mala uloga Goona je, pak, predstavljala debi za kasnije poznatog glumca Dennisa Hoppera.
Radnja
Obitelj Stark mora se seliti zbog problema adolescenta Jima, koji se zbližuje s Judy i senzibilnim mladićem Platom. Iako mu savjetnik za mlade Ray istinski želi pomoći, Jim, željan obiteljske ljubavi, ne može se skrasiti u novoj sredini te nema snage odbiti najbesmislenije izazove za dokazivanje hrabrosti.
Kritika
Vrlo utjecajna sumorna melodrama nije samo presudan čimbenik stvaranja legende o Jamesu Deanu, nego i paradigmatičan primjer jednoga tipa raspoloženja te obrade teme buntovne mladeži u američkom i europskom filmu što je poslije našlo odjek i u novome valu. Osobito je važnim smatrano smještanje delinkvencije u srednji društveni sloj, a kritika je isticala dojmljivu opresivnu atmosferu koja guši junaka privlačnog raznim slojevima adolescenata diljem svijeta. Često su hvaljeni James Dean i drugi glumci (Nathalie Wood, Sal Mineo) te suptilna karakterizacija emocionalno i seksualno frustriranih likova adolescenata. Redatelj je dokazao vještinu pripovijedanja bogatoga konotacijama, zbog koje je osobito hvaljen u europskoj filmskoj kritici. Iako prema nekim mišljenjima Platova nesretna sudbina preočito ogoljuje temeljne značajke teme, ta se očitost može opravdati žanrovskom poetikom melodrame.
Oscar
Za Oscara su nominirani u kategorijama:
12 de Octubre, Altamirano
12 de Octubre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Altamirano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1251 m.
Univerzalna decimalna klasifikacija
Univerzalna decimalna klasifikacija (UDK) je razvijeniji bibliotečni decimalni klasifikacijski sustav primijenjiv na cjelokupno ljudsko znanje bez obzira u kojem se obliku ovaj nalazio, koji su krajem 19. stoljeća osmislili belgijski bibliografi Paul Otlet i Henri la Fontain.
Povijest
Belgijanci Paul Otlet (1868–1944) i Henri La Fontaine (1854–1943) osnovali su 1895. g. u Bruxellesu Međunarodni institut za bibliografiju (Institut international de bibliographie), s ciljem izrađivanja bibliografije svih dotada zapisanih ljudskih znanja, bez obzira na vrijeme i mjesto nastanka, ili oblik (pisani dokumenti, slike, zemljopisne karte, muzejski primjerci, video ili zvučna građa, itd.). Za takav su pothvat trebali razrađeni klasifikacijski sustav kakav još nije postojao. Koristeći kao osnovu Deweyjev klasifikacijski sustav, izmijenama i proširenjima istoga stvorili su UDK. Prvo UDK izdanje je objavljeno na francuskom jeziku od 1904. do 1907. g. pod naslovom “Priručnik univerzalnog bibliografskog pregleda”, dok se sam naziv «UDK» javlja već pri drugom, upotpunjenom izdanju, koji je objavljen od 1927. do 1933. godine.
Razvoj
Zbog konstantnog razvoja znanosti, novih otkrića i saznanja, te općenito zbog razvoja društva koji dovodi do novih struktura i odnosa, UDK je podložan konstantnim promijenama, te je potrebno konstantno revidirati i proširiti postojeće UDK kategorije kako bi se pratio takav razvoj, što je omogućeno prilično fleksibilnom strukturom UDK (iako ograničenje podjele skupine na 10 predstavlja ograničenje koje utječe na odnose među pojmovima). Pitanjem izmijena i dopuna bavi se UDK Konzorcij, koji jednom godišnje izdaje priručnik sa svim promijenama u sustavu (u tzv. MRF – Master Reference File).
Struktura
UDK se sastoji od glavnih i pomoćnih tablica, znakova za povezivanje oznaka, abecednog predmetnog kazala i pravila za upotrebu klasifikacijskih tablica.
Pomoćne tablice
Opće pomoćne tablice:
Pennini
Pennini ima više značenja:
Temuco
Temuco je grad od 236,377 i općina od 303,813 stanovnika na jugu Čilea u Regiji Araucanía i Provinciji Cautín u kojima je administrativni centar.
Geografske karakteristike
Temuco leži u dolini rijeke Cautín, udaljen 215 km jugoistočno od Concepcióna i 617 km južno od Santiaga i.
Klima
Prema Köppenovoj klasifikaciji klime Temuco ima Cfb Oceansku klimu. Prosječna godišnja temperatura iznosi 11 °C, sa prosječnim maksimumima u najtoplijem mjesecu od 22 °C, i prosječnim minimumima u najhladnijem mjesecu od 3 °C.
Etimologija
Na jeziku Mapuche indijanaca - Mapudungun Temuco znači Voda]] iz [[Temua. Temu je stablo porijeklom sa tih geografskih širina koje zajedno sa araukarijom, raste po cijeloj regiji.
Historija
Nukleus današnjeg grada osnovao je španjolski konkvistador Pedro de Valdivia 1552. pod imenom Imperial, u čast kralja Carlosa III, na obalama rijeke Cautín, oko 55 km zapadnije od mjesta gdje se danas nalazi Temuco (kod Carahue).
Imperial je bio jedan od najnaprednijih gradova u vrijeme španjolske kolonizacije Čilea, kad je Pedro de Valdivia poginuo na položaju guvernera nasljedio ga je Francisco de Villagra.
Imperial je egzistirao gotovo pedeset godina, sve do 1599. kad su ga raseljeni i obespravljeni Mapuche napali, pa su ga stanovnici napustili i otišli na sigurniji sjever preko rijeke Biobío.
Današnji Temuco osnovan je 24. februara 1881. kao vojna utvrda Fuerte Recabarren, sa ciljem da se olakša pacifikacija Mapucha i kolonizacija Araukanije.
Posljednji napad na utvrdu dogodio se u novembru 1883., nakon tog počeli su pristizati prvi kolonisti.
Općina Temuco osnovana je 1888., nakon tog je 1893. izgrađena željeznička pruga do Temuca, što je ubrzalo razvoj grada dolaskom novih kolonista, tako da ih je 1894. već bilo oko 7000. U to vrijeme njemački inženjer Teodor Schmidt Weichsel napravio je prvi urbanistički plan.
Po popisu stanovništva 1895. Temuco je imao 7.708 stanovnika, a kad je osnovana Provincija Cautín narastao je 16.037 stanovnika.
Veliki požar 1908. progutao je 1 / 3 grada, ali se brzo oporavio pa je do sredine 1920-ih već imao 30 000 stanovnika. Prva linija električnog tramvaja otvorena je 1919.
Temuco je poznat po velikoj njemačkoj koloniji, koja je značajano utjecala na grad, od arhitekture nekoliko luteranskih crkava do proizvodnje piva.
Copiapó
Copiapó je administrativni centar Regije Atacama i Provincije Copiapó.
Temuco
Historija
Današnji Temuco je grad sa dva univerziteta, nekoliko velikih trgovačkih centara i poznatim Muzejom željeznice Pablo Neruda.
Copiapó
Geografske karakteristike
Copiapó se nalazi u unutrašnjosti, udaljen 56 km od pacifičke obale u plodnoj dolini rijeke Copiapó. Ta dolina natapana vodom se još iz vremena prije Inka smatra južnom granicom izuzetno sušne Pustinje Atacama i dobro se obrađuje. thumb|left|240px| Centar [[grada]]
Kosmos-83
Kosmos-83 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-83 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 3. septembra 1965. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 50 kilograma. Kosmos-83 je bio komunikacioni satelit.
Temuco
Privreda i transport
Privreda grada bazira se na drvnoj industriji (namještaj, peleti), prehrambenoj industriji i poljoprivredi. Najviše se izvoze žitarice (36%) i bioplin (23%.)
Kako leži na trasi Panameričkog autoputa i magistralne željezničke pruge a ima i aerodrom, Temuco je odlično povezan sa svijetom.
Copiapó
Historija
Copiapó je službeno osnovan 1744. kad je dobio status grada (odnosno ville) pod imenom San Francisco de la Selva de Copiapó.
Otkriće nalazišta zlata i srebra u 19. vijeku pretvorilo je Copiapó u značajan rudarski centar, ali i u utjecajan politički centar. Zbog tog je između 1850.-51. izgrađena željeznička pruga prema sjeverozapadu, duga 80 km do luke i ljetovališta Caldera.
To je u to vrijeme bila jedna od prvih pruga u Južnoj Americi.
Nakon perioda stagnacije koji je trajao od 1875. do 1925. - ekonomija grada oživljena je otvaranjem rudnik]]a bakra.
To je zaokruženo dovršenjem topionice bakra 1950. u nedalekom Paipoteu.
Transport
Uz željeznicu Copiapó je odličnim cestama povezan sa Calderom i Santiagom, a planinskom cestom preko Anda i sa argentinskom La Riojom.
Qādim, Hajjah
Qādim je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1203 m.
Dehidroglukonat dehidrogenaza
Dehidroglukonat dehidrogenaza (, ketoglukonatna dehidrogenaza, alfa-ketoglukonatna dehidrogenaza, 2-keto-D-glukonatna dehidrogenaza, 2-oksoglukonatna dehidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom 2-dehidro-D-glukonat:akceptor 2-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je A flavoprotein.
Mezzavia, Rovigo
Mezzavia je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Rovedaro, Lodi
Rovedaro je naselje u Italiji u provinciji Lodi, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Ahtanum, Washington
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.601, što je 580 (-13,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Isola, Forlì-Cesena
Isola je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 63 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 335 m.
Billy Jack
Billy Jack je američki igrani film snimljen 1971. godine u režiji Toma Laughlina. Po žanru predstavlja mješavinu akcije i politički angažirane drame, odnosno nastavak filma The Born Losers iz 1967. godine. U njemu Laughlin ponavlja naslovnu ulogu bivšeg vojnog specijalca i veterana tada još aktualnog vijetnamskog rata koji svoje borilačke i druge vještine koristi kako bi štitio žrtve zlostavljanja i nepravde. Radnja prikazuje kako ga put dovede u gradić na Jugozapadu gdje hipijevska učiteljica (čiji lik tumači Laughlinova supruga i ko-scenaristica Delores Taylor) pokušava voditi alternativnu školu gdje bi bijelce i Indijance učila međusobnom suživotu, ali i kontrakulturu, a što izaziva nasilnu reakciju kako lokalnih rasističkih nasilnika, tako i korumpirane policije.
Iako je Laughlin postigao priličan uspjeh sa svojim prethodnim filmom, kod produkcije Billy Jacka se suočio sa priličnim problemima, najviše izazvanim bojaznima hollywoodskih studija da bi koncept protagonista koji se tadašnjoj predstavnicima tada aktualne američke vlasti suprotstavlja nasiljem mogao biti previše subverzivan. Iako je snimanje počelo 1969. godine, odužilo se sve do 1971. godine; u međuvremenu su od projekta odustali i American International Pictures i 20th Century Fox, da bi Billy Jack na kraju bio dovršen uz pomoć Warner Bros. Međutim, nakon dovršetka snimanja Laughlin se suočio sa time da ga nijedan veliki studio nije htio distribuirati, pa je to morao učiniti sam. Iako spora, ona se pokazala izuzetno uspješna te je film reklamom "od usta do usta" postao izuzetan hit, a što se najčešće tumačilo time da je mlada publika bila prijemčiva ne samo za njegovu antiestablišmentsku poruku, nego i impresionirana u tadašnjim hollywoodskim filmovima rijetkim demonstracijama autentičnih borilačkih vještina. Kritika je, sa druge strane, bila manje naklonjena Laughlinu, ističući kontradiktornost protagonista koji promovira hipijevske pacifističke ideje, a istovremeno se za njih bori koristeći nasilje.
Laughlin je uspjeh Billyja Jacka iskoristio kako bi dvije godine kasnije snimio The Trial of Billy Jack koji je također postigao veliki uspjeh.
Ribnica
Ribnica je vrlo popularni toponim na području bivše Jugoslavije, a nose ga;
Hrvatska
Macuixcatlán, Chilapa de Álvarez
Macuixcatlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Chilapa de Álvarez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 972 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1482 m.
Ribnica
Bugarska:
Pennino
Pennino ima više značenja:
Sioux County, North Dakota
je okrug u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 4.153, što je 109 (2,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Baština (Kotor-Varoš)
Baština je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Kotor Varoš koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 453 stanovnika.
Kosmos-84
Kosmos-84 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-84 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 3. septembra 1965. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 50 kilograma. Kosmos-84 je bio komunikacioni satelit.
Bâsca Chiojdului, Chiojdu
Bâsca Chiojdului je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Chiojdu.
Prostaglandinski analog
Sintetički prostaglandinski analozi su molekuli koji vezuju prostaglandinski receptor.
Upotreba
Sintetički prostaglandin E1 je dostupan kao lek alprostadil.
Perazzeta
Perazzeta ima više značenja:
Juntas de Arriba, Tepatitlán de Morelos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1891 m.
La Labor Vieja, Cerritos
La Labor Vieja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Cerritos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1552 m.
Laktat-malat transhidrogenaza
Laktat-malat transhidrogenaza (, malat-laktatna transhidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom (S)-laktat:oksaloacetat oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Frickingen
Frikingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 23 opštinska središta okruga Bodenze. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.761 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8435015.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bodenze Frikingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Bodenze. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 473 metra. Površina opštine iznosi 26,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.761 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 104 stanovnika/km².
Оруглица
Демографија
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Kosmos-85
Kosmos-85 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-85 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 9. septembra 1965. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Scaliti, Vibo Valentia
Scaliti je naselje u Italiji u provinciji Vibo Valentia, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 245 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 405 m.
Rim (Buzet)
Geografija
Rim se nalazi istočno od Buzeta, južno od Roča. Zapadno se nalazi selo Sušići, sjeverozapadno Čiritež, Južno su sela Forčići, Birikija, Rauši i Latini, a zapadno su Kolinasi i Gregurinčići.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 26 stanovnika te 8 obiteljskih kućanstava.
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, naselje je imalo 36 stanovnika.
Sigma receptor
Klasifikacija
Za sigma receptori se nekad mislilo da su tip opioidnih receptora, zato što d stereoizomeri benzomorfanske klase opioidnih lekova ne deluju na μ, κ, i δ receptore, a umanjuju kašalj. Međutim, rezultati farmakoloških testiranja su pokazali da se sigma receptori aktiviraju lekovima koji su potpuno nevezani sa opioidima, i da je njihova funkcija nije srodna sa funkcijom opioidnih receptora. Na primer, fenciklidin (PCP) i antipsihotik haloperidol mogu da interaguju sa ovim receptorom. Ova dva leka nemaju hemijske sličnosti sa opioidima.
Port St. John, Florida
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.267, što je 155 (1,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sigma receptor
Klasifikacija
Kad je σ1 receptor bio izolovan i kloniran, utvrđeno je da nema strukturne sličnosti sa opioidnim receptora. Iz tog razloga je on označen kao zasebna klasa receptora.
Piridoksin 5-dehidrogenaza
Piridoksin 5-dehidrogenaza (, piridoksal-5-dehidrogenaza, piridoksolna 5-dehidrogenaza, piridoksinska 5-dehidrogenaza, piridoksinska dehidrogenaza, piridoksinska 5'-dehidrogenaza, piridoksin:(akceptor) 5-oksidoreduktaza) je enzim sa sistematskim imenom piridoksin:akceptor 5-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je flavoprotein (FAD).
Poggio Sorifa, Macerata
Poggio Sorifa je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 552 m.
Loro Ciuffenna, Arezzo
Loro Ciuffenna je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2986 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 310 m.
Ñihuichi, San Miguel Ahuehuetitlán
Ñihuichi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Ahuehuetitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1552 m.
Apple Inc.
Apple I
thumb|Apple I kompjuter Početak modernog kompjuterskog doba i samog Applea je bila 1975. kada na tržište izlazi procesor MOS Technology 6502 koji ruši dotadašnje procesorske ciujene s 175 na 25 američkih dolara bez pratećeg chipseta postavši tako dovoljno jeftin za kompjuterske entuzijaste među kojima su bili Steve Wozniak, tada zaposlen u HPu i Steve Jobs. Kako se prvi njihov pokušaj našao u tehničkim problemima oni su krajem te godine zamolili i dobili tehničku pomoć od Chucka Peddlea, dizajnera 6502-ke. Rezultat tog prvog pokušaja, dobivene pomići i Wozniakove tehničke briljantnosti je bio kompjuter Apple I, koji se pojavio na tržištu 11.4. 1976 godine. Sveukupno je bilo prodano oko 200 tih kompjutera, kojih se koji mjesec ranije - što se iz današnje perspektive smatra katastrofalnom poslovnom odlukom - odrekao Hewlett-Packard i, nezainteresiran za ugrađenu tehnologiju, Wozniaku kao svom inžinjeru dao slobodne ruke da s njom radi što želi.
Wozniak je tada iskoristio priliku te je tako osnovana kompanija Apple 1.4. 1976. Manje od godine dana nakon što su pružili pomoć, menadžeri MOSa su došli na novi sastanak s Jobsom i Wozniakom kako bi kupili njihovu kompaniju, motivirani Wozniakovim tehničkim inovacijama. Na kraju je ta kupovina propala pošto su menadžeri MOS-a zaključili da je 100.000 $ prevelika cijena za Apple. S druge strane je penzionirani Intelovac i milioner Mike Markulla je obezbjedio Jobsu i Wozniaku financijsku injekciju nužnu za novi kompjuter, dok je ujedno njegovo znanje u upravljanju kompanijom odigralo odlučujuću odluku u njenom organiziranju.
West Coast Computer Faire
thumb|80px|Prvi logo kompanije Apple Predstavljanje novog kompjutera se dogodilo 15.4. 1977. godine na sajmu West Coast Computer Faire, gdje su svi tadašnji proizvođači kućnih kompjutera pokazali svoje primjerke. Iako je Apple kasnije tvrdio suprotno, pobjednik tog okupljanja je bio Commodore Pet kojeg je časopis Personal Computer stavio na prvo mesto; Apple II je praktički bio ignoriran tako da ga časopis Byte uopće ne spominje u svojim reportažama. Osnovni tehnički problem Applea se našao u činjenici da je on kupovao dijelove od kompanije Commodore International i od njih sastavljao Apple II, dok je Commodore od praktički tih istih dijelova sastavljao i prodavao svoj Commodore Pet. Zbog toga je Commodore Pet koštao 595 $, a Apple II 1298 $. Bez obzira na to Jobs i Wozniak su bili zapaženi na sajmu; kada se iste godine Sousson, jedan od Commodoreovih inženjera, inače milioner, posvađao sa šefom Commoderea, došao je u Apple davši mu još jednu enormnu financijsku injekciju. Time je zatvorena Appleova financijska infrastuktura za masovnu proizvodnju svojih kompjutera.
Časopis Byte je u martu 1978. ispravio svoju prvobitnu grešku po pitanju Apple II kompjutera, nazvavši ga dokazom koncepta kućnog kompjutera koja mora dalje evoluirati; utvrdio je posjeduje mogućnost prikazivanja visoke rezolucije, te da uz dodatak memorije obećava mogućnost nastanka igraće mašine.
Trojstvo i rani marketing
thumb|VisiCalc prva svetska killer aplikacija
Prva od tehnoloških pobjeda Applea se zbila u januaru 1978. godine kada je prezentiran njihov flopy disk za Apple II što je kompaniju na koju se do tada malo tko obazirao spasilo i dovelo u prvu liniju po pitanju poslovnih kompjutera. Sve to ipak nije bilo dovoljno tako da je 1979. godine prodano 150.000 kompjutera TRS-80 u odnosu na 35.000 Apple II, a bez obzira na McKennov žestoki marketing koji je od decembra 1978. stalno tvrdio da je Apple II najprodavaniji kućni kompjuter. Na kraju je Apple svoj tržišni proboj mora zahvaliti programu VisiCalc koji predstavlja prvi tablični kalkulator (spreadsheet) i idejni prethodnik današnjeg Excela; on je kasnije dobio prestižnu titulu prve killer applikacije. Kombinacija agresivnog marketinga, VisiCalca i flopy diska postaje temelj poslovnog uspjeha Applea tako da se prodaja kompjutera 1980. godine uvećala za 750 posto - as 10 miliona na 75 miliona. Time je preskočen Commodore International i istisnut s američkog tržišta, dok se Radio Shack nalazio na 150 miliona dolara s praktičnom nemogućnošću daljnjeg napretka zbog zatvorene prodajne mreže.
Apple III i Lisa
thumb|Apple II koji će održava kompaniju na životu tokom prvog razdoblja thumb|left|Apple Lisa najnapredniji komputer svog doba
Osvajanjem dobrog dijela američkog poslovnog tržišta s Apple II kompanija je donela odluku o gradnji jačeg i bržeg modela koji će dobiti ime Apple III i vremenom naslediti svog prethodnika. Kako je memorija 8-bitnih procesora tehnološki ograničena na 64 kilobajta ona je inovativnom metodom proširena na 256 kilobajta i to tako da kompjuter vidi istovremeno samo onih prvih 64 kilobajta dok je ostatak pohranjen i nevidljiv. Brzina procesora je istovremeno uvećana za 80 % s tim da se zadržala potpuna kompaktibilnost s prethodnikom, a kompjuter je još dobio malena slova koja Apple II nije imao. Bez obzira što se kompjuter prodavao s ugrađenom disketnom jedinicom on je sa svojom cenom od 7.500 američkih dolara i početnim tehničkim greškama - zbog kojih je cela prva serija povučena - bio potpuni debakl. To na kraju ipak nije uticalo na izlazak Applea na burzu 1980. godine u najvećem javnom izdavanju dionica nakon Ford Motor Company 1956. godine.
Drugi neuspjeli projekt s početka 1980-ih je bio kompjuter Apple Lisa čija zamisao od datira od Jobsovog posjeta Xeroxu 1979. godine kada mu je demonstriran prvi GUI. Ovaj kompjuter je bio nekompaktibilan s Apple II serijom, ali je, izgrađen od procesora Motorola 68000 postao najnapredniji kompjuter na tržištu. Međutim, cijena prvovitno zamišljena na 2.000 dolara je do 1983. godine narasla na 10.000 dolara, čime je praktički odbila sve potencijalne kupce. Korporacija je svoj spas potražila u njegovoj jeftinijoj verziji nazvanoj Macintosh.
Macintosh
thumb|thumb|250px|Prvi kompjuter iz porodice Macintosh