cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John C. Calhoun
Karijera
Kalhun je elokventno govorio o svim pitanjima njegovog vremena, ali je često menjao stavove. Kalhun je započeo svoju političku karijeru kao nacionalista, modernizator i borac za jaku nacionalnu vladu i protekcionizam. Nakon 1840. je promenio stavove i zalagao se za prava saveznih država, ograničenu vladu, nulifikaciju (pravo država da ponište savezne zakone koje smatraju neustavnim) i slobodnu trgovinu. Ostao je najbolje upamćen po svojoj žučnoj i originalnoj odbrani robovlasništva kao nečeg pozitivnog, po uvođenju teorije prava manjina u demokratiji, i po usmeravanju Juga u pravcu secesije.
Kalhun je bio privržen principu slobode (mada ne za robove) i protivnik korupcije. Izgradio je sebi reputaciju kao teoretičar politike tako što je redefinisao republikanizam tako da uključuje odobravanje robovlasništva i prava manjina - u kontekstu južnjačke bele manjine. Kako bi zaštitio prava manjine od vladavine većine, zalagao se za „konkurentnu većinu“, po kojoj bi manjina ponekad mogla da blokira problematične predloge. Kalhunova odbrana robovlasništva više nije od značaja, ali njegov koncept konkurentne većine, gde manjina ima pravo da se usprotivi, ili čak da postavi veto na neprijateljske zakone koji su usmereni protiv nje je inkorporiran u američki sistem vrednosti. Kalhun je tvrdio da su južnjački belci, brojčano nadjačani u Sjedinjenim Državama glasačima naseljenijih severnjačkih država jedna takva „manjina“ koja zaslužuje posebnu zakonsku zaštitu.
Kalhun je bio na mnogim značajnim političkim pozicijama: služio je u Predstavničkom domu, Senatu, i bio je potpredsednik, kao i sekretar rata i državni sekretar. Obično je podržavao Demokratsku stranku, ali je koketirao i sa Vigovcima, i razmatrao je da se kandiduje za predsednika na izborima 1824. i 1844. Kao „ratni jastreb“ je u Kongresu agitovao za Rat 1812. protiv Britanaca. Kao ratni sekretar za vreme predsednika Džejmsa Monroa je reorganizovao i modernizovao Ministarstvo rata.
Kalhun je umro 11 godina pre početka Građanskog rata u Sjedinjenim Državama, ali je predstavljao inspiraciju secesionistima. Njegova retorička odbrana robovlasništva je delom odgovorna za eskaliranje južnjačkih pretnja secesionizmom usled jačajućeg abolicionističkog stava na Severu.
Kalhun je bio deo „Velikog trijumvirata“ ili „Besmrtnog trija“ kongresnih vođa, zajedno sa kolegama Danijelom Vebsterom i Henrijem Klejom. 1957. godine, senatski komitet je izabrao Kalhuna za jednog od pet najvećih senatora u istoriji Sjedinjenih Država, zajedno sa Henrijem Klejem, Danijelom Vebsterom, Robertom La Foletom, i Robertom Taftom.
Topaz (film, 1969)
Topaz je film američkog redatelja Alfreda Hitchcocka iz 1969. godine. To je njegov 51. film, a nastao je po knjizi Leona Urisa. Priča je smještena u razdoblje kubanske krize, a pretežno opisuje doživljaje francuskog špijuna koji se upušta u istraživanje hladnoratovske političke zavjere.
Vulpes
Vulpes je rod iz obitelji Canidae. Uključuje većinu vrsta lisica, iako postoje vrste i u drugim rodovima čija imena uključuju riječ "lisica".
Topaz (film, 1969)
Radnja
Kada sovjetski obavještajac krene na Zapad sa porukom o tajnom sovjetsko-kubanskom paktu i postojanju "krtice" unutar redova francuske obavještajne agencije, CIA-in agent Michael Nordstrom (John Forsythe) traži pomoć agenta Andréa Devereauxa (Frederick Stafford) i nagovara ga da ide sa svojom kćerkom Michèle (Claude Jade) na medeni mjesec sa novinarom Françoisom Picardom (Michel Subor). André prihvaća, ali njegova supruga Nicole (Dany Robin) se brine za njega.
Vulpes
Općenito
Životinje ovog roda odlikuje vitko tijelo kratkih nogu, šiljasta njuška, velike, šiljaste uši i dug, čupav rep koji kod nekih vrsta može biti jednako dugačak kao tijelo. Tijelo im može biti dugo od 35 do 90 cm a rep još između 18 i 55 cm. Teške su od 1 do 14 kilograma. Krzno im je, ovisno o vrsti, bijelo, žuto, crvenkasto ili sivo.
Prirodna staništa roda Vulpes su u Euroaziji, Africi i Sjevernoj Americi; crvenu lisicu je čovjek doneo i u Australiju.
Topaz (film, 1969)
Radnja
Kada se domogne nekih papira koje je imao Kubanac Rico Parra (John Vernon), Deveraux odlazi na Kubu posjetiti svoju ljubavnicu Juanitu de Cordobu (Karin Dor), koja je tajno povezana sa tajnom kriminalnom organizacijom, a u drugom smislu je povezana baš sa Parrom. Parra to sazna i ubije Juanitu, a Deveraux se vraća u Pariz gdje pokušava riješiti problem "krtice". U međuvremenu, Michèlpokušava pomiriti roditelje.
Nicole, nakon što ju je suprug varao na Kubi, vara njega sa vođom špijunske grupe "Topaz", Jacquesom Granvilleom (Michel Piccoli) kojeg zna još iz Pokreta otpora. François ide saznati tko je "Topaz" tako što ispituje NATO-vog službenika Henrija Jarra (Philippe Noiret). Michèle ubrzo nađe mrtvog Jarra, a François je nestao. François se kasnije vraća sa crtežom Jarrea kojeg Nicole prepozna. Ona tada kaže Andréu da je Granville vođa "Topaza".
Originalni kraj trebao je biti dvoboj Andréa i Jacquesa, no publici se taj kraj nije sviđao. Hitchcock je snimio novu verziju kraja u kojoj Jacques bježi, no ni taj kraj nije dobro prihvaćen od strane publike.
Reakcije
Film nije baš dobro prihvaćen od strane publike i kritičara za Hitchcockov standard. Hitchcock je mijenjao scenarij malo prije početka snimanja, a distributer Universal je zahtijevao drugačiji kraj nego onaj koji je želio Hitchcock. Za ovaj film Hitchcock je angažirao francuski devetnaestogodišnju glumicu Claude Jade iz Truffautovog filma Ukradeni poljubac. Ona i Dany Robin bi filmu trebale dati glamur.
Hitchcockov cameo
Kao i u svakom od svojih filmova, Hitchcock ima barem jedan cameo nastup. U ovom filmu se može vidjeti na aerodromu kako sjedi u invalidskim kolicima koja gura medicinska sestra.
Michael Nader
Michael Nader (St. Louis, Missouri, 18. 2. 1945. -) je američki glumac libanonskog porijekla, najpoznatiji po nastupu u planetarno popularnoj sapunici Dinastija gdje je od 1983. do 1989. tumačio ulogu Farnswortha "Dexa" Dextera, trećeg po redu supruga Alexis Colby.
Nakon prestanka snimanja Dinastije, Nader je od 1991. do 1999. godine nastupao u dnevnoj sapunici All My Children, te od 2000. do 2001. godine. Producenti su ga otpustili zbog navodnog posjedovanja narkotika.
Lugugnana, Venezia
Lugugnana je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1129 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Sveti Fulgencije
Sveti Fulgencije može se odnositi na ove osobe:
Eddie Cochran
Raymond Edward "Eddie" Cochran (3. listopada 1938. - 17. travnja 1960.) bio je američki rock glazbenik, popularan od kraja 1950-ih, i početkom 1960-ih.
Njegov najveći hit je pjesma koja se i dan danas vrti po radio stanicama širom svijeta - Summertime Blues.
Životopis i karijera
Cochran je rođen u gradiću Albert Lea, Minnesota, njegovi roditelji bili su iz Oklahome, tako da je i on uvijek tvrdio da je iz Oklahome. Pohađao je glazbenu školu, koju je napustio zbog bubnjeva. Kasnije se vratio na klasičnom tipu glazbene izobrazbe i uzimao satove iz klavira, počeo je svirati gitaru, imitirajući country pjevače koje bi čuo na radiju.
1955. godine obitelj mu se preselila u Bell Gardens, Kalifornija. Tu je osnovao sastav s dva školska prijatelja. Za vrijeme jednog nastupa upoznao je Hanka Cochrana (poznije se proslavio kao skladatelj country glazbe). Počeli su nastupati zajedno kao duet, i premda nisu bili u nikakvom rodu odabrali ime The Cochran Brothers.
Eddie Cochran je također radio i kao studijski glazbenik, i počeo skladati i snimati svoje demo uratke sa svojim budućim menadžerom Jerryem Capehartom.
Uspjeh
1956. Boris Petroff pitao je Cochrana želi li nastupiti u filmu The Girl Can't Help It (glazbena komedija). Eddie je pristao i u svom prvom filmskom nastupu, otpjevao pjesmu Twenty Flight Rock. Već slijedeće godine 1957. nastupio je u svom drugom filmu - Untamed Youth, te godine napravio je svoj prvi hit Sittin' in the Balcony (pjesma John D. Loudermilka, inače jedna od rijeđih pjesama koje je snimio, a da on osobno nije bio skladatelj).
Komunikologija
Podjela
Komunikologija se najčešće dijeli i izučava iz sljedećih oblasti i podoblasti:
Eddie Cochran
Uspjeh
Cochranov najveći i najpoznatiji hit je živahna pjesma iz 1958. Summertime Blues (koautor: Jerry Capehart), ova nepretenciozno otpjevana i jednostavno odsvirana pjesma od par akorda, izvršila je veliki utjecaj na pop i rock glazbu, kasnih 1950-ih. (pjesma se popela na #8 američkih ranglista). Cochran je u svojoj vrlo kratkoj karijeri imao svega nekoliko hitova, a to su bili; C'mon Everybody, Somethin 'Else, My Way, Weekend, Teenage Heaven, Sitting in the Balcony, Three Stars, Nervous Breakdown i posthumno objavljen Three Steps to Heaven ( britanski #1).
Jovan Ristić (reditelj)
Pozorište
U zaletu, jedan za drugim, osniva niz kamernih teatara: DADOV, zatim Teatar Levo, Kabare Stepenice, Kabare Komarac, kao i Pozorište igralište sa Radomirom Stevićem Rasom. Postaje asistent Bojana Stupice, prati ga u stopu obuzet njegovim postupcima, pokušava malo i da liči na njega, pa Trifkovića režira unatraške, i postaje ekscentrični boem o čijim ispadima bruji tadašnja beogradska "štrafta". U teatru i počinje njegova karijera. Režirao je u mostarskom i beogradskom Narodnom pozorištu, Ateljeu 212, Savremenom pozorištu, Srpskom narodnom pozorištu u Novom Sadu i Teatru "Gavela" u Zagrebu.
Eddie Cochran
Smrt
U subotu, 16. travnja 1960., oko 11:50 za vrijeme turneje po Britaniji, poginuo je tad 21-godišnji Cochran u prometnoj nesreći kad se taksi (Ford Consul) zaletio u stup. Cochran je izletio kroz prozor automobila, te je od zadobijenih rana preminuo u bolnici St. Martin's Hospital, u gradu Bathu.
Jovan Ristić (reditelj)
Televizija
Na televiziju dolazi 1966. kao reditelj kultne serije "Koncert za ludi mladi svet", koncipira prve muzičke spotove Elipsa i Silueta, potom se u subverzivnom mjuziklu "Naše priredbe" kritički poigrava sa osetljivim društvenim paradoksima, režira "Divlje godine", "Mokranjčeve dane", "Povratak džezu", "Bilo pa prošlo", "Sedam plus Sedam", "Malo ja, malo ti" i još 2500 televizijskih emisije, uz 3000 manifestacija među kojima i osam sletova za Josipa Broza Tita. Režira prvi Zdravkov koncert na Marakani, a potom i film "Pjevam danju, pjevam noću". Vodi autorski tim "Nedeljnog popodneva" i "Igara bez granica". Jedan je od osnivača Drugog programa Televizije Beograd, u kojoj je proveo 48 godina kao reditelj, urednik i autor emisija.
Uporedo radi za italijanske (RAI), nemačke (ZDF), rumunske, bugarske, mađarske, sovjetske i portugalske televizijske kuće. Učestvuje na festivalima u Varšavi, Dablinu, Moskvi, Barseloni, Bledu, Portorožu i drugim gradovima širom bivše Jugoslavije, osvajajući više od dvadeset važnih nagrada među kojima i Zlatnu ružu Montrea 1979.
Povrh svega bio je svestrani kolekcionar I jedan od naših najznačajnih filatelista, dobitnik zlatnih medalja I komesar srpskih postavki na međunarodnim izložbama. Zahvaljujući njegovim idejama i upornosti dobili smo divne serije maraka posvećenih glumcima i rediteljima.
Oni koji su ga poznavali kažu da je umeo da bude "težak, isključiv, ponekad i na svoju štetu. Umetnik u sticanju neprijatelja ali i prijatelja, a tako dobar, topao i nežan čovek ..."
El Jato, Villa de la Paz
El Jato je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de la Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 159 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2081 m.
Moncestino, Asti
Moncestino je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 173 m.
Pontecarmelo, Pavia
Pontecarmelo je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 214 m.
Cuatro Caminos, Santiago Tlazoyaltepec
Cuatro Caminos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tlazoyaltepec.
Bošnjaci
thumb|300px|Bošnjaci u regiji Sandžak u Srbiji i Crnoj Gori 2011. godine Bošnjaci su južnoslavenski narod, nastanjen ponajviše u Bosni i Hercegovini, kao i Srbiji i Crnoj Gori. Ima ih oko 3,5 milijuna, od toga oko 2,5 milijuna u Bosni i Hercegovini, a velik broj Bošnjaka živi i u Turskoj, približno 1,35 miliona. Pripadaju kako evropskom, tako i islamskom civilizacijskom krugu, a potječu od islamiziranoga stanovništva Bosne, kao i susjednih država i područja koja su bila dulje vremena pod turskom upravom (Srbija, Crna Gora).
Nastanak i povijesne mijene bošnjačkoga imena
Izvorno ime «Bošnjanin» (u latinskim vrelima sing. «Bosnensis») prvotno označuje jedino pripadnika srednjovjekovne bosanske političke jedinice. U početcima osmanske vladavine «Bošnjak» (turcizirano povijesno «Bošnjanin»), dok se izraz «Bosnalu» odnosio na islamizirano domaće pučanstvo. Potom, za ustaljene turske vlasti, riječ «Bošnjak» označavala je svakoga pripadnika zemlje Bosne («Bošnjak-milleti»), pa i izraz «Bošnjak-kavmi» znači samo bošnjački narod-za što je prikladniji bio naziv «Bošnjak-taifesi», koji se sreće kao odrednica za stanovnika Bosne u narodnosnom ili «plemenskom» značenju. No, to je bila samo jedna od oznaka koju je vlast teokratske islamske imperije rabila u svojemu birokratskom aparatu-samomu je duhu osmanskoga carstva bila strana bilo kakva ideja o nacionalnome okupljanju ijednoga dijela prostranoga imperija, a kamoli i sama pomisao da bi muslimani i kršćani neke vojno-političke jedinice tvorili ikakvu nadkonfesionalnu zajednicu.
Cuatro Caminos, Santiago Tlazoyaltepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2671 m.
Bošnjaci
Nastanak i povijesne mijene bošnjačkoga imena
U engleskom jezičkom području, prema Oxford English Dictionary, prvu očuvanu upotrebu naziva "Bošnjak" na engleskom koristio je britanski diplomata i istoričar Paul Rycaut 1680.,  kao Bosnack, što je srodno  sa postklasičnim latinskim Bosniacus (1682. ili ranije), francuskim Bosniaque (1695. ili ranije), ili njemačkim  bošnjački  (1737. ili ranije). Moderniji pravopis se pojavio 1836. u Penny encyclopaedia V. 231/1:
U slavenskim jezicima, –ak zajednički je sufiks pri tvorbi imenica, kao naprimjer pri upotrebi etnonima Poljak (Polak) i Slovaci (Slovák). Kao takav, "Bošnjak" je etimološki ekvivalent neetničkoj imenici "Bosanac" (koja je ušla u engleski jezik  otprilike preko bliskog francuskog Bosnian): u smislu urođenici iz Bosne.
Već u razdoblju sustavne islamizacije od 15. do 18. stoljeća postoji prepoznatljiva diferencijacija u znaku trojnoga sastava na vjersko-narodnosnoj osnovi. Sami su pak narodi koji nastavaju BiH za sebe upotrebljavali različite nazive: od «Bošnjak» u cijelome spektru značenja, s težištem na teritorijalno-zemaljskoj oznaci, preko niza lokalnih i konfesionalnih imena, do modernih nacionalnih.
Za situaciju u BH je značajno da nema povijesnoga kontinuiteta po kojemu bi bilo koja nacija u sadašnjoj Bosni i Hercegovini ostala vjerna predosmanskomu kulturnocivilizacijskom nasljeđu i pri tome zadržala bosansku etničku samosvijest. Glavni baštinici predturske bosanske kulture i povijesnoga sjećanja, Hrvati Bosne i Hercegovine, sačuvali su, preko institucije franjevačke provincije Bosne Srebrene, predaju o starijoj prošlosti i tradiciji-no, samo kao jednu, subnacionalnu razinu pripadnosti podređenu općoj, hrvatskoj nacionalnoj identifikaciji. Glede ostalih nacija koje žive u Bosni i Hercegovini: Bosanski Muslimani ili Bošnjaci svoj nacionalni postanak vežu za Osmansku vlast i odanost islamskomu kulturnocivilizacijskomu krugu, te je predturska baština (dobrim dijelom sačuvana u katoličkim crkvama i samostanima) za njih, i na emocionalnoj i na etničko-identifikacijskoj razini, nešto posve strano; Srbi pak, iako autentični baštinici pravoslavnoga udjela u kulturi srednjovjekovne bosanske države, zbog pretežito katoličkoga karaktera te države i civilizacijske povezanosti iste s hrvatskim srednjovjekovnim prostorima od Slavonije do Dalmacije, također nisu zadržali sjećanje na staru državu u svojoj nacionalnoj tradiciji, niti smatraju da je bosansko ime dostatno da izrazi njihov nacionalni identitet.
Postanak bošnjačkoga naroda
Sadašnji je narod Bošnjaci nastao najvećim dijelom islamizacijom, od 15. stoljeća nadalje, bosanskog naroda bogumilskog vjeronauka, kao i stanovništva okolnih zemalja (Srbije, Hrvatske, Crne Gore). Spomenut ćemo sljedeće elemente:
Moderna nacionalna kristalizacija
Dok je rasla napetost izmedu Zagreba i Beograda 1920.-ih, neki istaknuti muslimani su se javno izjašnjavali kao "Hrvati muslimanske vjeroispovijesti" ili "Srbi muslimanske vjeroispovijesti". Glavna je osnova svih takvih izjašnjavanja bila politička. Kao što je u prvom desetljecu 20. stoljeca postojala sklonost da se stane na stranu Srba kao prirodnih saveznika u borbi protiv Beča, tako je i sad postojala sklonost da se stane na stranu Hrvata kao prirodnih saveznika u borbi protiv Beograda. U uvodniku lista Jugoslavenske muslimanske organizacije iz 1920. godine otvoreno se savjetovalo muslimanima da se izjašnjavaju kao pripadnici onog naroda koji im nudi najbolje izglede za "ekonomski razvoj". Od dva Spahina brata, jedan se izjašnjavao kao Hrvat a drugi kao Srbin, dok se Mehmed Spaho izjašnjavao kao Jugosloven.
Bez da se ide u pojedinosti, može se reći da je od 1878. do 1990. među Bošnjacima muslimanima vladalo dosta konfuzno nacionalno stanje zbog hegemonističkih velikosrpskih i velikohrvatskih i srpsko-hrvatskih jugoideoloških pogleda. Jedan dio toga razdoblja (ugrubo, do 1918., a uz prijekide i do 1945.), dominantna ideologija u muslimanskoj eliti je bila hrvatska, a nazočne također i srpska, pa i jugoslavenska. Poslije 1945.,u BiH dominantnom postaje jugoslavenska ideja, koja je 1971.g.,omogućila kakvu-takvu nacionalnu emancipaciju Bošnjaka pod vjerskim imenom Muslimani.
Velika većina naroda se u tom razdoblju koje je potrajalo preko 100 godina osjećala nečim posebnim i različitim u odnosu na susjedne Hrvate i Srbe (za što postoji dovoljno dokumentarnoga materijala)- no, nije znala na koji način artikulirati svoju zasebnost a nije ni mogla zbog tih SH nacionalnih pritisaka;(usput-nije to znala niti mogla intelektualna elita). U takvoj je konstelaciji jugoslavenstvo je bilo idealno političko pribježište SH svojatanja bošnjačkog naroda i Bosne.Radikalniji S i H nacionalni pogledi smatrali su ovaj dio Bosnjanskog naroda kao Turke. Slomom jugoslovenstva kao ideološkog antifašizma, te agresijom Srbije i Crne Gore i Republike Hrvatske s druge strane da podijele Bosnu, dogodilo se, u teoriji i prevladavajućoj praksi, definitivno nacionalno samoosvješćivanje Bošnjaka. Paradoks je da je jedno od najstarijih povijesno-teritorijalnih imena (doduše, u modificiranome turskom obliku), Bošnjak, postalo «najmlađim» nacionalnim imenom -«plebiscitarno» je usvojeno 28. rujna 1993. na 2. Bošnjačkom kongresu kao novo-staro ime za pripadnike naroda koji se dotada službeno zvao Muslimani. Tako je narod kojega korijeni sežu u predslavenska osvajanja i seobe u 6. i 7. stoljeću, a identitet u odnosu na susjedne narode od 15. stoljeća i Osmanskih osvajanja Bosne, konačno postao nacijom u punom smislu riječi.
Allenville, Illinois
Alenvil je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 148, što je 6 (-3,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Grupčin
Grupčin je naselje u Republici Makedoniji, u severozapadnom delu države. Grupčin pripada opštine Želino.
Prirodni uslovi
Naselje Grupčin je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Tetova, naselje je udaljeno 15 km istočno.
Grupčin se nalazi u donjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno u dolini Suvodolice, pritoke Vardara. Severno od naselja se izdiže planina Žeden, a južno Suva gora. Nadmorska visina naselja je približno 570 metara.
Klima u naselju je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Grupčin je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 968 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (99%).
Većinska veroispovest je islam.
Osgood, Indiana
Ozgud je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.624, što je 45 (-2,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Desa, Dolj
Desa je opština u Rumuniji u okrugu Dolž.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Debreše
Debreše je naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u severozapadnom delu države. Debreše pripada opštini Gostivar.
Geografski položaj
Naselje Debreše je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Gostivara, naselje je udaljeno 4 km severozapadno.
Debreše se nalazi u gornjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno na jugozapadnom obodu Pološkog polja. Istočno od naselja pruža se polje, a zapadno se izdiže Šar-planina. Nadmorska visina naselja je približno 600 metara.
Klima u naselju je umereno kontinentalna.
Istorija
Početkom 20. veka Debreše je bio naseljeno pravoslavnim Slovenima (1/4) i muslimanskim Albancima (3/4). Tada je deo pravoslavnih meštana bio u okviru Srpske pravoslavne crkve.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Debreše je imalo 4.847 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (98%), a u manjini su etnički Makedonci (2%).
Većinska veroispovest u naselju je islam, a manjinska pravoslavlje.
Veliko putovanje
Veliko putovanje je jugoslavenski kratki igrani film snimljen 1958. godine u režiji i po scenariju Ivana Hetricha.
Chalandry
Šalandri je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Laon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 222 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 28 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,66 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 63 metara (maksimalnoj 135 m, a minimalnoj 61 m).
Péter Biros
Péter Biros (Miškolc, Mađarska, 5. april 1976.) je mađarski vaterpolista. Trenutno nastupa za ZF-Eger.
Loka pri Dobrni
Loka pri Dobrni je naselje u slovenskoj Općini Dobrni. Loka pri Dobrni se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 38 stanovnika.
Ivo Kadić
Ivo Kadić (Dugi Rat, Omiš, 15. siječnja 1929.-16 februara 2022 ) bio je hrvatski kazališni i filmski glumac.
Proglumio je kao član studentskih družina. Nakon angažmana u Zadru i u zagrebačkom kazalištu Komedija, od 1963. godine je član zagrebačkog HNK. Istaknuo se komičnim ulogama u djelima W. Shakespearea (Vicentije u Mjeri za mjeru, Prospero u Oluji), C. Goldonija (Cirill u Velikom smješnom ratu), M. Držića (Tripče i Ugo u Dundi Maroju), Bena Jonsona (Voltore u Volponeu), A. Šenoe (Klefeld u Dogenesu), R. Marinkovića (Atma u Kiklopu), ali i dramskim ulogama, u djelima M. Krleže (Kajo Anicije u Areteju, Kerinis u Banketu u Blitvi) i H.Ibsena (Werle u Divljoj patki). Nastupao je i na filmu Carevo novo ruho 1961., kratkom filmu Pravda 1962., Timon 1973. i dr., te u televizijskim serijama Novo doba, Nepokoreni grad i dr.
Bedrock (The Flintstones)
Kamengrad (u nekim adaptacijama Bedrok; Bedrock) je izmišljeni grad u kojem žive junaci animirane serije prvenstveno namenjene odraslim Porodica Kremenko.
Iako je na najavi prvog serijala bilo navedeno da Kamengrad ima samo 2.500 stanovnika on je imao sve karakteristike grada srednje veličine u SAD-u. U Kamengradu postoji nekoliko TV stanica, bolnica, aerodrom i drugi objekti koji nikako nisu u srazmeri sa njegovom veličinom. Osim toga ima i kuglanu, drive in bioskop i restoran itd.
Klima Kamengrada nikad nije u potpunosti određena. Na osnovu palmi, koje su se nalazile i u dvorištima glavnih junaka moglo bi se zaključiti da se grad nalazio u nekom toplom klimatskom pojasu. Mada je tokom božićnih specijala grad bio pokriven snegom.
Nachig, Zinacantán
Nachig je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Zinacantán.
Hitlerjunge Quex
Hitlerjunge Quex je roman njemačkog književnika Karla Aloysa Schenzingera, originalno objavljen 1932. godine. Radnja je inspirirana stvarnim događajima koji su se dogodili početkom iste godine, odnosno ubistvom 15-godišnjeg Hitlerjugendovog pripadnika Herberta Norkusa u obračunu sa komunistima koje je Nacistička partija nastojala iskoristiti u propagandne svrhe. Schenzinger je roman napisao za 14 dana po narudžbi vođe Hitlerjugenda Baldura von Schiracha. Norkusov alter ego u romanu se zove Heini Völker i radnja u mnogim detaljima prati Norkusov život; bitna je razlika o tome što je Völkerov otac, za razliku od Norkusovog, prikazan kao komunist koji je zgrožen sinovljevog odlukom da se priključi nacistima. Roman je karakterističan po slavljenju Führerprinzipa i Völkerove žrtve na oltar domovine.
Dániel Varga
Dániel Varga (Budimpešta, Mađarska, 25. septembar 1983.) je mađarski vaterpolista. Trenutno nastupa za Vasas.
Patrignone, Pisa
Patrignone je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 160 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Tezontlalpa, Huitzilac
Tezontlalpa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Huitzilac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2218 m.
Zsolt Varga
Zsolt Varga (Solnok, Mađarska, 24. maj 1978.) je mađarski vaterpolista. Trenutno nastupa za Circolo Nautico Posillipo.
Rancho Nuevo, Tecoanapa
Rancho Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tecoanapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 450 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 192 m.
Totești, Totești
Totești je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Totești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1990 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 373 m.
Lokovina
Lokovina je naselje u slovenskoj Općini Dobrni. Lokovina se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Villaurea, Palermo
Villaurea je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 260 m.
Oasis (Star Trek: Enterprise)
Oasis je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Enterprise, premijerno prikazana 3. aprila 2002. godine. Radnja prikazuje kako Enterprise na površini puste planete pronalazi olupinu vanzemaljskog broda gdje otkriva da je njegova posada godinama uspjela preživjeti, iako način na koji su to učinili predstavlja misteriju.
Mr. Hobbs Takes a Vacation
Mr. Hobbs Takes a Vacation je američka filmska komedija snimljena 1962. u režiji Henryja Kostera. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Edwarda Streetera. Naslovni protagonist, čiji lik tumači James Stewart, je prezaposleni bankar koji na kraju odluči uzeti godišnji odmor na koji odlazi zajedno sa svojom porodicom. Radnja prikazuje kako tamo doživljava brojne komične zgode i nezgode. Mr. Hobbs na domaćem američkom tržištu nije postigao preveliki uspjeh, ali je zato bio izuzetno popularan izvan američkih granica. Stewart je tako za svoju ulogu dobio Srebrni medvjed za najbolju mušku ulogu na Berlinskom festivalu. Taj ga je uspjeh potakao da sljedećih nekoliko godina nastupa u još nekoliko komedija za porodičnu publiku.
Start-ap preduzeća u Srbiji
U Srbiji su start-ap preduzeća noviji vidovi finansiranja početničkih malih biznisa. Krediti koji se izdaju ne prelaze 30.000 evra i finansiraju se iz državnih finansijskih izvora pa zato predstavljaju povoljnije uslove od ostalih kreditnih linija, čime država podstiče razvoj malog i srednjeg preduzetništva. Cilj je i da se unapredi privredna struktura i smanji nezaposlenost pa je stoga ovo posebna podsticajna kreditna linija.
Korisnici kredita
Svake godine Ministarstvo ekonomije i regionalnog razvoja Srbije raspisuje konkurs za odobravanje kredita za početnike preduzetnike bez hipoteka i start ap kredite za pravna lica. Oni se plasiraju preko Fonda za razvoj, a uključena je i Republička Agencija za razvoj malih i srednjih preduzeća sa mrežom centara i kancelarija čime se pruža podrška početnicima. Pravo na korišćenje ovih sredstava imaće preduzetnici i pravna lica na području Republike Srbije, registrovani u Agenciji za privredne registre. Podnosilac zahteva za kredit može biti samo komitent koji nikad ranije nije bio vlasnik privrednog društva. Ovi krediti se mogu koristiti samo za određene namere a ne mogu za: primarnu poljoprivrednu proizvodnju, kreditiranje infrastrukture, kreditiranje trgovine, kreditiranje organizovanja igara na sreću i lutrija, kreditiranje kupovine putničkih vozila. Potencijalni korisnici ovih sredstava lica koja osnivaju radnje za obavljanje zanatske, proizvodne i uslužne delatnosti, kao i novoosnovana pravna lica. Kreditiranje preduzetnika podrazumeva da prednost imaju lica do 25 godina, a poželjno je i da su ona prošla određenu obuku po Vladinim programima. Izdavanje kredita je sa niskom kamatnom stopom na godišnjem nivou. Rok otplate je od 3 do 5 godina. Preduzetnik je dužan da obezbedi kredit sa opremom ili menicom ili nekim drugim oblikom jemstva u skladu sa propisima. Kod kreditiranja pravnih lica prednost imaju korisnici do 40 godina starosti. Iznos sredstava je od 500.000 do 2.500.000 dinara sa istom kamatnom stopom i rokom otplate kao i kod preduzetnika. Oni takođe moraju imati instrument obezbeđenja što je najčešće hipoteka na nepokretnost ili zemljište ili neko propisano jemstvo sa vrednošću koja omogućava vraćanje kredita i kamate.
Gergely Kiss
Gergely Kiss (Budimpešta, Mađarska, 21. septembar 1977.) je mađarski vaterpolista. Trenutno nastupa za VK Primorac.
Ilija Ivezić
Ilija Ivezić (Gračac, 20. srpnja 1926. – 14. travnja 2016), hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac.
Biografija
Jedini je domaći glumac koji je glumio u svim filmovima iz serijala o Winnetou.
Nagrade
Dobitnik je Zlatne arene za filmove Zlatne godine (1993.) i Maršal (2000.), te Nagrade "Vladimir Nazor" za životno djelo (2003.).
Luca Pacioli
minijatura|desno|Portret Luca Pacioli Fra Bartolomeo Luca de Pacioli (ponekad Paccioli ili Paciolo; Sansepolcro, oko 1447. – Sansepolcro, 1517) je bio italijanski matematičar, franjevac, saradnik Leonarda da Vinčija i jedan od prvih koji je doprineo stvaranju modernog računovodstva. Pacioli se često naziva "ocem računovodstva", jer je on bio prvi koji je objavio detaljan opis sistema dvojnog knjiženja, omogućavajući drugima da ga nauče i koriste. Takođe je poznat i kao Luca di Borgo po njegovom rodnom mestu Borgo Sansepolcro (Toskana).
Život
Luca Pacioli je rođen 1447. u Sansepolcru (Toskana), gde je stekao „abbaco“ obrazovanje. To je obrazovanje u žargonu (odnosno lokalnom jeziku) per nego latinskom i fokusirano na znanjima koja su potrebna trgovacima. Preselio se u Veneciju oko 1464. gde je nastavio svoje školovanje, dok je radio kao nastavnik, za tri sina jednog trgovca. Tokom ovog perioda napisao je svoju prvu knjigu, Rasprava o aritmetici, za dečake koje je podučavao. Između 1472. i 1475. postao je franjevački fratar.
Stupnica
Stupnica može biti:
Пецка (Осечина)
Пецка је насеље у Србији у општини Осечина у Колубарском округу. Према попису из 2011. у Пецкој живи 451 становник (према попису из 2002. био је 501 становник).
У Пецкој постоји Основна школа "Војвода Мишић", међу најстаријим школама у Подгорини и Азбуковици, основана 1841. године. Затим, Дом здравља "Др Херберт Краус и Др Цветко Томић", основан 1934. године као Здравствена задруга, који је своје звездане тренутке достигао 70-тих и 80-тих година 20. века, као најпознатији и најбољи дом здравља у читавој тадашњој Југославији. Ту је још и Земљорадничка задруга „Пецка“ која је претходних година била највећи произвођач суве шљиве у Колубарском округу. Овде се налази Црква - спомен костурница Успења Пресвете Богородице у Пецкој из 1934. године, у чијој порти је сахрањен Владислав Рибникар, оснивач листа "Политика".
Историја
Професор и антропогеограф Љуба Павловић, обилазећи Азбуковицу и Подгорину у два маха (1908-1914 и 1920-1926) записао је:
"Пецка је на ставама Мрчанице и Царинке с речицом Пецком. На ставама ових речица, докле је било мало више шуме по брдима, биле су добре луке и зиратне земље; данас су знатним деловима поплављене шљунковима и песковима или сасвим уништене. Пецка по положају личи на штампано писмо Т. Попречна црта је улица низ Мрчаницу, а уздужна са средине право школи. С једне и друге стране су куће, кафане и радње, доста збијене а има и празнина.
Пецка је ново насеље. До 1863. год. на Мрчаници под Богданићем, био је некакав турски хан, који су подизали и о свом трошку одржавали неки богати Турци Сокољани. Тај је хан по изгнању Турака Сокољана припао општини царинској и ова га је срушила и на његовом месту подигла и досада одржала прописну механу, уз коју је судница општине царинске. Хан је био од велике користи Соколу. Путници који су путовали пешке или на коњима за Соко или куда даље, морали су ту застајати и одмарати се. Уз хан су биле и понеке занатлије које би биле од велике користи путницима, а то су: ковачи, поткивачи и екмешчије. Сви су они били и у хану и били Турци. Тек ослобођењем почели су се Турци повлачити у Соко и ређе отуда излазити.
У 1863. год. хан су држали наши.Први досељеник са стране, који се овде стално настани, био је Величко Илић, родом из једног села близу Софије. Он је дотле био у Ваљеву, био на занату бојаџијском и као такав доселио се, да ради свој занат. Илић је врло добро успео у свом занату, али је поред бојења држао и дућан где је продавао све трговачке артикле. Он је био онда, кад у Пецкој осим хана није било ниједне куће, он је радио и дању и ноћу да још кога привуче, те је и са стране и из суседних села једног по једног увлачио и створио данашњу варошицу, која се стално шири и попуњава придоласком сељака, трговаца и занатлија."
Период до Првог светског рата
Пецка се, у другој половини 19. и првој половини 20. века развијала као занатски и трговачки центар околних села (Бастав, Гуњаци, Царина, Скадар, Драгодол, Коњиц и Лопатањ). Пецка са околином тада је била део Азбуковачког среза са седиштем у Љубовији. Азбуковачки срез био је део некадашње Соколске нахије. У Соко Граду, удаљеном свега 15-так километара од Пецке, Турци су се задржали све до 1867. године. Све до 50-тих година 20. века Пецка је била и општина, пре Другог светског рата у саставу Азбуковачког среза, а након тога у саставу Подгорског среза.
Око школе и административних зграда временом се развијало насеље које је постепено добијало све карактеристике урбаног насеља. Због тога су јануара 1872. године мештани Пецке одржали збор на којем су изразили жељу да се Пецка прогласи варошицом. Поводом овог захтева, начелник Азбуковачког среза се 23. јула 1873. године писмено обраћа Начелству Подрињског округа. Жеља да се Пецка прогласи варошицом остварена је тек након тридесетак година. Група виђенијих грађана Пецке, после династичке промене на престолу Србије 1903. године, поново покреће иницијативу, која је овога пута била успешна. Указом ЊКВ краља Петра Првог Карађорђевића, донетим 24.децембра 1904. године, а објављеним 9. јануара 1905. године у "Српским новинама", Пецка бива проглашена варошицом, што је по тадашњим законима носило одређена права и привилегије њеним становницима. Текст Указа гласи:
"Ми Петар, по милости Божијој и вољи народној Краљ Србије, на предлог нашег Министра унутрашњих дела, а на основу чл. 6 Закона о местима, решили смо и решавамо:
Да се заселак Пецка, који припада селу Царини, општина Царинска, у срезу Азбуковачком, округа Подринског, по изјављеној жељи њених становника, прогласи за варошицу под именом Пецка, с тим да ова нова варошица остане и даље у саставу општине Царинске, у истом срезу и округу.
Wellford, South Carolina
Velford je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Luca Pacioli
Život
1475. je počeo da predaje u Peruđi, najpre kao privatni učitelj, a od 1477. kao glavni predavač na odseku matematike. On je napisao sveobuhvatni udžbenik na govornom jeziku, za svoje studente. On je nastavio da radi kao privatni učitelj matematike sve dok mu nije naloženo da prekine nastavu 1491. 1494. štampa se njegova prva knjiga, „Summa de arithmetica, geometria, proportioni i proportionalita“, objavljena u Veneciji. 1497. prihvatio je poziv kneza Ludovica Sforze da radi u Milanu. Tamo je sreo, sarađivao sa, živeo sa, i predavao matematiku Leonardu da Vinčiju. 1499 Pacioli i Leonardo su bili primorani da pobegnu iz Milana kada je Luj XII kralj Francuske zauzeo grad i proterao njihovog pokrovitelja. Njihovi putevi su se razdvojili oko 1506. Pacioli je umro 1517. u 70. godini, najverovatnije u Sansepolcrou gde je, kako se smatra, proveo poslednje godine svog života.
Пецка (Осечина)
Период до Првог светског рата
Наш министар унутрашњих дела нека изврши овај указ.
24. децембра 1904. године у Београду.
Њ. к. в. Петар, краљ Србије и министар унутрашњих дела, Стојан М. Протић."
Пецка у Првом светском рату
У току Првог светског рата, због близине реке Дрине (22 км) и важног путног превоја Прослоп (619 мнв.), Пецка је имала важан стратешки положај, па је у згради школе у Пецкој био је смештен штаб Моравске дивизије и болница за рањенике са Гучева, Мачковог камена и Рожња. Један од рањеника са Рожња у тој болници био је и Владислав Рибникар, оснивач листа "Политика". Рањен је у борбама на Петриној стени крајем августа 1914. године, а преминуо 1. септембра 1914. године у болници за рањенике смештеној у згради школе у Пецкој. Капетан Владислав Рибникар сахрањен је на тадашњем војничком гробљу које се налазило у дворишту школе, да би након Првог светског рата, његови и посмртни остаци осталих сахрањених српских бораца били премештени у спомен костурницу у порти православне цркве у Пецкој. Након Другог светског рата његови посмртни остаци премештени су у породичну гробницу у Београду. Данас се у порти Цркве налази гробни белег са епитафом.
Након повлачења српске војске преко Албаније, и Пецка доживљава судбину сличну осталим деловима Србије. Бива опустошена и разорена од стране Аустроугарског освајача и цео крај скоро потпуно замире. Привредни живот практично не постоји, школа обуставља рад у периоду 1915-1919. О последицама и размерама страдања током Првог светског рата говори и податак да је у школи у Пецкој 1914. године било преко 200 ђака, да би тај број пет година касније, 1919. године, једва достигао 120, и то са ђацима узраста од 7 до чак 18 година, јер су морале да се надокнаде четири пропуштене године.
Период између два светска рата
Након Првог светског рата, Пецка се постепено обнавља. Поново се отварају занатске, трговинске и угоститељске радње. Обнавља се и настава у школи. Велику сметњу у развоју Пецке у овом периоду представљала је неразвијена инфраструктура. Путеви су били у веома лошем стању. Сви су били макадамски или земљани. Главни путни правци (бановински путеви) су били: Пецка - Љубовија преко превоја Прослоп, Пецка - Ваљево преко превоја Ива, Пецка - Осечина преко превоја Богданић и Пецка - Бела Црква преко Рађевских Става. Зими су путни правци преко превоја често били непроходни. Други проблем су претстављале плаховите и бујичне реке и потоци на којима је изграђена Пецка. Оне су често плавиле варошицу наносећи велике материјалне штете. Позната је поплава из 1923. године, када су реке Пецка и Царинка поплавиле Пецку. Посебно је запамћена поплава из 1926. године, када је мали поток Мрчаница набујао одневши главне улице и неколико кућа у Пецкој.
У овим условима привредни живот је ипак напредовао. Тако је средином 1920-тих година у Пецкој било преко 40 занатских, трговинских и угоститељских радњи. Било је, практично, свих занатлија: ковача, поткивача, сарача, опанчара, ћурчија, бојаџија, абаџија, пекара, месара, вуновлачара. Био је и знатан број трговинских и угоститељских радњи, које су развијале уз занатске радње.
Luca Pacioli
Dela
minijatura|desno|Ilustracija Leonarda da Vicija iz dela Divina Proportione 1509, Venecija Pacioli je objavio nekoliko radova iz oblasti matematike, uključujući:
Пецка (Осечина)
Период између два светска рата
И друштвени живот у Пецкој између два рата се постепено развијао. Школа је обновила рад 1919. године и, временом, постала носилац културног развоја и живота Пецке. У овом периоду школа је била четвороразредна и чиниле су је школе у Пецкој, Гуњацима (од 1919. г.) и Драгодолу (од 1924. г.).
Luca Pacioli
Prevod dela Piero della Francesca
Većina drugog toma Summa de arithmetica, geometria, proportioni i proportionalita je prerađena verzija jednog od dela Piero della Francesca. Takođe, treći deo Paciolijeve De divina proportione je italijanski prevod latinskih spisa Piero della Francesca. Ni u jednom slučaju, Pacioli zasluge nije pripisao Pjeru. Teško je kritikovan za to i optužen za plagijat od strane istoričara umetnosti i biografa Đorđoa Vasarija.
Šah
Pacioli je takođe napisao neobjavljeni traktat o šahu, De ludo scacchorum (Partija šaha). Dugo se mislilo da je rukopis izgubljen. Preživeli rukopis je otkriven 2006, u biblioteci grofa Guglielmo Coroninija. Fototipsko izdanje knjige je objavljeno u rodnom gradu Paciolija u Sansepolcrou 2008. Na osnovu duge saradnje Leonarda da Vinčija sa autorom i imajući u vidu da je ilustrovao De divina proportione, neki naučnici spekulišu da je Leonardo ili nacrtao šahovske probleme koji se pojavljuju u rukopisu ili barem dizajnirao šahovske figure korišćene u problemima.
Wellford, South Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.378, što je 348 (17,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Пецка (Осечина)
Период између два светска рата
Године 1923. основан је фудбалски клуб "Рибникар", као један од првих фудбалских клубова у тадашњој Краљевини СХС. Са краћим прекидима, овај фудбалски клуб постоји до данашњег дана. Због малог броја фудбалских клубова, у то време су се углавном одигравале пријатељске утакмице. Фудбалски терен је био на простору данашње хладњаче Земљорадниче задруге "Пецка", који се звао Вучковача. То је била полумочварна лука крај плаховитог потока Мрчанице, која је често плавила терен.
Године 1926. основано је Хуманитарно просветно културно друштво "Рибникар", у оквиру којег се посебно истицало Дилетантско (аматерско) позориште, које је изводило своје представе, како у Пецкој, тако и у околним местима. Нарочито је био запажен наступ у Ваљеву 24. јануара 1931. године. Чланак о овом наступу објављен је и у "Гласу Ваљева", 1. фебруара 1931. године. Тадашњи председник друштва је био учитељ Милан Пинтарић, један од његових оснивача.
На молбу грађана Пецке, од 25. априла 1925. године, одобрено је отварање Женске занатске школе, која је радила две године. Престала је са радом 1927. године због недостатка средстава, простора и малог броја ученица.
Године 1934. основана је Здравствена задруга, као зачетак будућег Дома здравља. Године 1936. на плацу званом "Вашариште", уступљеном од стране школе у Пецкој, изграђена је зграда Здравствене задруге у којој је и данас смештен Дом здравља и апотека. Један од првих лекара при Здравственој задрузи од 1938. године био је и др Херберт Краус, послератни министар здравља у влади ФНРЈ и начелник ВМА. У Пецкој му је била прва лекарска служба, након одслужења војног рока.
Демографија
У насељу Пецка, према попису из 2011. године, живи 451 становник (209 мушког и 242 женског пола), од тога 380 пунолетних, а просечна старост становништва износи 42,3 година (42,9 код мушкараца и 41,7 код жена). У насељу има 156 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,89.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2011. године), а у последњем попису забележен је пад броја становника за 10% у односу на претходни попис.
Hautecour (Jura)
Otkur je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 180 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 34 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,19 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 650 metara (maksimalnoj 779 m, a minimalnoj 570 m).
Norbert Hosnyánszky
Norbert Hosnyánszky (Budimpešta, Mađarska, 4. mart 1984.) je mađarski vaterpolista. Trenutno nastupa za ZF-Eger.
Opština Santa Ana Maya, Michoacán
Santa Ana Maya je opština u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 3504 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1840 m.
Baktoprenol
Baktoprenol je organsko jedinjenje, koje sadrži 55 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 769,318 Da.
Stützerbach
Šticerbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 44 opštinska središta okruga Ilm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.545 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16070049.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ilm Šticerbah se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Ilm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 620 metara. Površina opštine iznosi 11,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.545 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 136 stanovnika/km².
Rancho San José, Tlalpan
Rancho San José je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Tlalpan.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2957 m.
Lokavec (Laško, Slovenija)
Lokavec je naselje u slovenskoj Općini Laškom. Lokavec se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 192 stanovnika.
Prairie City, South Dakota
Preri Siti je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 23.
Colombara Manzi, Piacenza
Colombara Manzi je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
Pontelungo, Pavia
Pontelungo je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 85 m.
Acquisition (Star Trek: Enterprise)
Acquisition je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Enterprise, premijerno prikazana 27. marta 2002. godine. Radnja prikazuje kako je posada Enterprisea omamljena plinom iz sonde koju je namjerno ostavila grupa Ferengija koji žele opljačkati brod, ali i kako ih u tome nastoji spriječiti Charles "Trip" Tucker III koji jedini ostao neomamljen.