cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palma Gorda, San Miguel de Allende
Palma Gorda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2028 m.
Viile Apei, Seini
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 620 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 172 m.
Contignano, Siena
Contignano je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 270 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 450 m.
Harts, West Virginia
Harts je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 656, što je 1.705 (-72,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sycamore, Oklahoma
Sikamor je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 177, što je 6 (-3,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Schmedeswurth
Šmedesvurt je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 115 opštinskih središta okruga Ditmaršen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 217 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1051103.
Skepticizam
desno|bezokvira Skepticizam je filozofska orijentacija u okviru helenističko-rimske filozofije. Njeno pojavljivanje vezano je uz filozofa Pirona i njegove bliže, ili kasnije, sledbenike kao što su Timon, Enesidem, Agripa, Sekst Empirik i drugi. Ovoj je misaonoj orijentaciji vrlo bliska filozofija tzv. Srednje akademije (osnivač Arkesilaj) i Novije akademije (osnivač Karnead).
Stanovište ove filozofske škole počiva na tematski vođenoj svesti koja se negativno izražava o mogućnosti da se istina dokuči čulnim ili misaonim načinom. To stanovište ne treba mešati sa skeptičkim postavkama koje se u filozofiji pojavljuju i znatno pre. Skeptički stav u filozofiji je veoma star. Sami su pironosvki skeptičari tvrdili da je i Homer skeptičar, jer „o istim stvarima govori na suprotan način“. Skeptičku stranu mišljenja otkrivaju oni i kod Ksenofana, Parmenida, Heraklita, Platona, akademičara i sofista. Protagora je tvrdio da se o svakoj stvari mogu izreći dva suprotna mišljenja. Uopšte, svaka filozofija koja sledi ideju dijalektike, sadrži u sebi skeptički momenat kako negativnu stranu dijalektičkog mišljenja.
Helenističko-rimski skepticizam, po svom osnivaču Pironu poznat kao pironizam, potiče na kritičkom držanju filozofske svesti, koje je usmereno protiv helenističkog filozofskog dogmatizma stoičke i epikurejske filozofije. Ona racionalno argumentira protiv objektivnosti čulnih i razumskih znanja, svodeći ih na nešto prosto subjektivno, na priviđanje. Nastoji on da sve što je određeno i konačno pokaže kao nesigurno i kolebljivo. Time poništava sve što važi kao istinito i bivstvujuće. Stvari su promenljive. Stalno pokazuju vlastita protivrečja, tako da njihovo postojanje nije nešto istinito. Skeptička svest sebi samoj polaže račun o ništavnosti onoga što se utvđuje kao istinito. Ta svest je kultivisana filozofska svest koja negativnim dijalektičkim kretanjem uviđa neistinitost onoga čulnoga i zamišljenoga. Ne može se ona uobličiti u filozofski sistem, niti to želi.
Skepticizam se obično određuje kao filozofsko učenje o sumnji. Ipak, skepticizam nije stanovište sumnje. Pojam sumnje upućuje na neizvesnost, neodređenost i neodlučnost. Filozofija skepticizma nije filozofija sumnje. Naprotiv, ona se gradi na sigurnosti stava o tome da čulna i misaona spoznajane vode nužno istini. U svojoj sumnji, ova je filzofija sigurna u neistinitost ljudske spoznaje. Skeptičari ipak znaju da bi njihovo proglašavanje vlastite sigurnosti za istinu protivrečilo celom njihovom stavu. Stoga je to sigurnost shvaćena kao subjektivna, te može doneti spokojstvo i nepomućenost duše. Skepticizam je traženje, istraživanje (grč. skepeein - tražiti, istraživati, skeptikos — ili zeletikos — onaj koji traži, istražuje, razmatra).
Smisao skepticizma sadržan je u stavu uzdržavanja od suđenja. Uzdržavanjem treba da se ukloni sve što se smatra istinitim, sve što bivstvuje i što se uzima kao određeno (afirmativno). Rezultati čulne i misaone spoznaje problematični su. Uzdržavanje dovodi do nepokolebljivosti, nepomućenosti duše (ataraksija). Svrha uklanjanja svega što se smatra istinitim nije u tome da sve bude pokolebano, da bi čovek izgubio oslonac. Naprotiv, skeptičari smatraju da se oslonac gubi vezivanjem čoveka za ono što smatra istinom. To istinito uvek se pokazuje kao privid. Zato čovek mora gubiti svaki oslonac u čulnom i misaonom svetu. Oba su sama po sebi kolebljiva i promenljiva. Pironovski skepsis to istinito smatra onim što nema vrednosti. Čovek se mora od njega odvezati da bi u vlastitoj samosvesti održao duševnu ravnotežu i spokojstvo. Promenljivost i nemirnost predmeta donosi nemir duše. Skepsis treba da oslobodi svest od toga nemira, da bi se u ataraksiji našla ravnodušna smirenost duše. Životinje poseduju takvu ravnodušnost. Čovek treba da je postigne umnim naporom, tj. skeptičkim stavom prema svakom predubeđenju, konačnoj spoznaji, razumskim tvrdnjama.
Vilmoš Tkalec
thumb|right|Vilmoš Tkalec
Vilmoš Tkalec (mađarski Tkálecz Vilmos, ranije Tarcsay Vilmos) (Turnišće, 8. siječnja, 1894. – Budimpešta, 27. svibnja, 1950.) je bio slovenski socijaldemokrat, školmeštar (učitelj), kantor i vojnik te vladar Republike Prekmurje.
Biografija
Vilmoš Tkalec je bio u Črenšovcima sve dok nije 1917. godine mobilisan i poslat na istočni front. Po povratku sa ratišta skrasio se u Prekmurju. Tu je upoznao Belu Obala koji ga je uveo u politiku. Kada su komunisti preuzeli na kratko vlast i proglasili Mađarsku sovjetsku republiku, 1919. godine, Tkalec je postao Belin zamenik a kasnije i njegov naslednik. Tu je radio na širenju i sprovođenju socijalističkih ideja.
Po političkoj oredeljenosti Tkalec je bio socijaldemokrata. I pored svih idejnih stavova koje je pokušavao da proširi u narodu, sam je istovremeno kršio zakon. Bavio se švercom na veliko, krijumčario je žito, između ostalog, preko granice u Štajersku. Iako se javno borio protiv korupcije i bezakonja Vilmoš Tkalec je naveliko širio posao, tako da je krijumčare sa dobrom vezom zapošljavao kod sebe da bi još više mogao da proširi posao. Krijumčarenje je donosilo dobru zaradu Tkalecu, sve dok ga neki rival u kršenju zakona ili sekretar u vladi Jožef Fileki, nije prijavio.
Bio je priveden ali je ubrzo, na insistiranje jednog oficira, pušten. Kada je video da mu dosta toga polazi za rukom Tkalec se odlučio na samostalnu političku karijeru. Išao je po okolnim mestima i agitovao za svoje ideje. Uspeo je čak u nekoliko naselja da pridobije većinu glasova i pridobije stanovništvo za svoje ideje. Sa nekolicinom istomišljenika je 29. maja u jedan sat posle ponoći, u prenoćištu Slon, je proglasio osnivanje Prekmurške republike. Ova njegova ideja nije naišla na podršku ni u jednom od tadašnjih društvenih slojeva. Dobio je podršku od nešto manje od 900 vojnika i pokušao je da dobije podršku od Austrije ili od novostvorene Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Austrijanci su priznali novostvorenu republiku, čak su poslali i nešto oružja. Kraljevina SHS je međutim bila protiv ove nove republike. Mađarska crvena armija je u međuvremenu ušla na teritorije Republike Prekmurje i takozvana privremena vlada i Vilmoš Tkalec sa porodicom su morali da pobegnu u azil. Prešli su u Grac.
Arturo Noriega Pizano, Tecomán
Arturo Noriega Pizano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Tecomán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 123 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Cis-3-Heksen-1-ol
Cis-3-Heksen-1-ol je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 100,159 Da.
Придворица (Чачак)
Придворица је насеље у Србији у општини Чачак у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 208 становника (према попису из 1991. било је 243 становника).
Демографија
У насељу Придворица живи 170 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,5 година (44,0 код мушкараца и 45,0 код жена). У насељу има 91 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 2,29.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године).
Ahejci (pleme)
Ahejci ili Ahajci (Ἀχαιοί) bili su pripadnici jednog od četiri glavna plemena na koja su se delili žitelji antičke Grčke, uz Eoljane, Jonjane i Dorane. Prema osnivačkom mitu koji je zabeležio Hesiod, ime su dobili po Aheju, mitskom utemeljitelju ahajskog plemena, koji je navodno bio jedan od sinova Ksuta te brat Jona, osnivača jonskog plemena. Sam Ksut je, pak, bio sin Helena, mitskog pretka grčkog ("helenskog") naroda.
Historijski posmatrano, pripadnici ahajskog plemena naseljavali su oblast Ahaje na severnom Peloponezu. Ahajci su igrali aktivnu ulogu u grčkoj kolonizaciji južne Italije, gde su 710. pne. osnovali grad Kroton, koji je kasnije postao kao mesto u kome je osnovana pitagorejska škola antičke filozofije. Za razliku od ostalih plemena (Jonjana, Dorana i Eoljana), Ahajci u klasičnom razdoblju nisu govorili posebnim dijalektom, već su koristili jedan oblik dorskog dijalekta.
Poreklo
Pitanje porekla i nastanka Ahajaca još uvek je predmet rasprave. Homer termin "Ahajci" koristi u Ilijadi da bi označio sve Grke u trojanskom ratu, a za taj se ep veruje da opisuje događaje iz mikenskog razdoblja, dakle pre 1200. godine pne. Međutim, nema čvrstih dokaza da su sami Grci u mikenskom periodu za sebe koristili taj naziv. Termin Ahhiyawa, koji se sreće u hetitskim tekstovima iz 13. veka pne., možda se odnosi na "Ahejce", odnosno na Grke mikenskog razdoblja, no ni za tu teoriju ne postoje pouzdani dokazi. Emil Forrer otišao je tako daleko da je čak tvrdio kako je postojalo neko "veliko carstvo" koje se zvalo Ahhiyawa i koje je stajalo rame uz rame sa orijentalnim državama starog veka. Međutim, s njegovim se zaključcima nisu složili kasniji ispitivači, na primer Ferdinand Sommer.
U klasičnom periodu generički naziv za Grke bio je "Heleni", što je možda bio odjek hesiodskog osnivačkog mita prema kome je mitski Helen bio utemeljitelj grčkog naroda. Međutim, u Ilijadi se termin "Heleni", upotrebljen samo jednom, odnosi samo na žitelje jedne oblasti u Tesaliji koja se zvala "Helada". Postojale su, dakle, bar dve različite tradicije o poreklu Grka, te je stoga teško da se samo na temelju imena uspostavi iztavna veza između Ahajaca iz istorijskog perioda i Grka iz mikenskog razdoblja. Na primer, Lakedemonjani su se u istorijskom periodu nazivali ovim imenom, ali nisu za sebe tvrdili da su u krvnoj vezi s Lakedemonjanima koji se spominju u Ilijadi; upotreba istog naziva stoga ne implicira automatski i zajedničko poreklo.
I Herodor i Pausanija prenose legendu po kojoj su Ahajci iz klasičnog razdoblja prvobitno živelu u Argolidi i Lakoniji. Međutim, kako je primetio Strabon, to nije ono što je Homer imao u vidu pod terminom "Ahajci". Ahajce su odatle navodno isterali Dorani tokom legendarne dorske najezde na Peloponez. Ahajci su se tad preselili u oblast koja se zvala Egijalija i odatle isterali Egijalce (kasnije Jonjane). Jonjani su se prvo sklonili u Atinu, a Egijalija je promenila ime u Ahaju.
Pausanija kaže da su se Ahejcima nazivali oni Grci koji su prvobitno živeli u Argolidi i Lakoniji, jer su poticali od Arhandra i Arhitela, sinova mitskog Aheja. Prema Pausaniji, Ahej je prvo živeo u Atici, gde se njegov otac bio smestio nakon što je isteran iz Tesalije. Kasnije se Ahej vratio u Tesaliju i odande su Arhandar i Arhitel otišli na Peloponez. Navodno je iz tog razloga i jedna drevna oblast u Tesaliji bila poznata kao Ftiotidska Ahaja.
Familia García Cervantes, Mexicali
Familia García Cervantes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Caulaincourt
Kolenkur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Sen Kenten.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 121 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,96 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 70 metara (maksimalnoj 104 m, a minimalnoj 60 m).
Texutzingo, Texhuacán
Texutzingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Texhuacán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 289 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1986 m.
Colonia Muñoz, Actopan
Colonia Muñoz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Actopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 221 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 350 m.
Džamija u Umoljanima
Historija
Tokom rata 1992-1995. jedini objekat na području bjelašničkih sela koji nije bio zapaljen je džamija u Umoljanima. O tome se stvaraju i legende.
Kartoteka
Kartoteka predstavlja mehanički sistem za pohranu podataka koji se temelji na kartonima, odnosno komadima tvrdog papira koji sadrže podatke o nekom predmetu, osobi ili događaju, a koji su poredani po abecedi ili na neki drugi način u svrhu što lakšeg pronalaženje. Kartoteke su se tradicionalno koristile i još uvijek koriste u bibliotekama, ljekarskim ordinacijama, advokatskim kancelarijama ili policijskim službama i drugim organima državne uprave.
Opština Santiago Tapextla, Oaxaca
Santiago Tapextla je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 137 m.
Pape Sy
Pape Sy (Loudéac, 5. travnja 1988.) je francusko-senegalski košarkaš koji trenutno igra za BCM Gravelines u LNB Pro A ligi. Nakon pet godina u klubu STB Le Havre, Syja su izabrali Atlanta Hawksi kao 53. ukupni izbor tokom drugog kruga NBA Drafta 2010. godine. Ipak, u NBA ligi provodi samo jednu sezonu, nakon koje se ponovo vraća u Francusku. Može igrati kao bek šuter ili nisko krilo.
Casanova Lerrone, Savona
Casanova Lerrone je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 252 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 303 m.
Montevideo
Montevideo je glavni i najveći grad Istočne Republike Urugvaj, u istoimenom departmanu na ušću La Plate. Prema popisu iz 2004. godine, grad je brojao 1.325.968 stanovnika.
Osnovali su ga Španjolci 1726. godine. U 1807. zauzeli su ga Britanci, a u 1817. Portugalci. U brazilskom je posjedu Montevideo bio do 1828., kada je Urugvaj postao samostalan.
Gotovo polovica Urugvajaca živi u Montevideu, koji je i glavno kulturno središte te zemlje (sveučilište, zdravstveni instituti, mnoge knjižnice, muzeji, galerije itd.). Središte je urugvajske industrije, u kojoj ima udjel od oko 75% (velike klaonice, hladnjače, tvornice mesnih konzervi, uljare, mlinovi; rafinerije nafte, tekstilna, građevinska i kemijska industrija).
Montevideo je najvažnija luka Urugvaja i jedna od najvećih južnoameričkih luka. Također je ishodište urugvajskih željezničkih pruga. Međunarodna zračna luka zove se Carrasco.
U okolici grada nalaze se moderna kupališta.
Montevideo je 1930. godine bio mjesto održavanja prvog Svjetskog prvenstva u nogometu. Također je poznat i po tome što je 1939. godine tu potonuo njemački bojni brod Admiral Graf von Spee.
Viktor Janukovič
mini|Viktor Janukovič Viktor Fedorovič Janukovič (ukrajinski: Віктор Федорович Янукович; ruski: Виктор Федорович Янукович), (9. 7. 1950. –) je ukrajinski političar, najpoznatiji kao vođa Partije Regija, koja je krajem 2000-ih i početkom 2010-ih bila najjača politička stranka u Ukrajini.
Janukovič je bio premijer Ukrajine od 21. 11. 2002. do 31. 12. 2004. te od 4. 8. 2006. do 18. 12. 2007. godine. Bio je guverner Donjecke oblasti od 1997. do 2002. Poražen je predsjedničkim izborima 2004 na kojima je, zahvaljujući Narančastoj revoluciji, pobijedio Viktor Juščenko, ali je pobijedio na predsjedničkim izborima 2010, na kojima je porazio premijerku Juliju Timošenko. Njegova odluka da u novembru 2013. prekine proces priključenja Ukrajine Evropskoj uniji je doveo do masovnih Evromajdanskih protesta, koji su tokom nekoliko mjeseci postali sve nasilniji i kulminirali 22. februara njegovim nasilnim svrgavanjem, poslije koga je Janukovič utočište pronašao u Rusiji. Janukovičevu smjenu je dio ukrajinskog stanovništva, prije svega u istočnim oblastima, protumačio kao puč te se ona koristila kao jedan od povoda za separatističku pobunu koja će eskalirati u oružani sukob.
Cerro del Tomate, Huehuetla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 140 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1280 m.
Kartoteka (razvrstavanje)
Kartoteka može označavati:
Molino di Tromba, Reggio Emilia
Molino di Tromba je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 814 m.
Posušje
Posušje, grad i središte istoimene općine u južnom dijelu Bosne i Hercegovine. Općina zauzima površinu od 461 km² i nalazi se u Zapadnohercegovačkom kantonu u Federaciji BiH. Prema zadnjem popisu stanovništva iz 1991. Posušje ima 16.570 žitelja, od kojih su 99,22% Hrvati, a 0,78% ostali. Time je Posušje, uz Grude i Široki Brijeg, općina s najvećim postotkom Hrvata od svih područja gdje žive Hrvati.
Geografija i klima
Posuški kraj obuhvaća četiri stepeničasto poredane krške zaravni (Posuško i Virsko polje, Tribistovo, Rakitno te planinsko područje oko Blidinjskog jezera) i nalazi se na raskrižju putova: Mostar – Imotski – Split, Mostar – Tomislavgrad – Livno te Ploče – Ljubuški – Grude – Rama – Uskoplje – Travnik (Put spasa u izgradnji). Klima je submediteranska sa utjecajem planinske, ljeta su vruća, a zime oštre.
Naseljena mjesta
Bare, Batin, Broćanac, Čamberi, Čitluk,  Donji Jukići, Donji Karamatići, Donji Poklečani, Dubrave, Dupovci, Durmišuša, Gornji Dupovci, Gornji Jukići, Gradac, Ilijino Brdo (Ilijino brdo), Jukasovići,   Karamatići, Kljenak, Korita, Kovači, Marasov Brig (Marasov brig),  Meljakuša, Mukinje, Osoje, Perci, Podbila, Poklečani, Posušje, Posuški Gradac, Rakitno, Rastovača, Rastovača Polje (Rastovača polje), Ričina, Sutina,  Tandare, Tokići, Tribistovo, Vinjani, Vir, Vrpolje, Vučipolje, Vučja glavica, Zagorje, Zavelim i Zlopaše.
Historija
Ime Posušja – bez obzira na sva tumačenja imena Posušje, u posljednje i ranija vremena, očito je da je ime Posušje hrvatskog korijena i da označuje sušni kraj, što je i bilo temeljno obilježje ovog kraja kroz stoljeća.
Predhistorijsko doba
Na prostoru općine Posušje, postoje ostaci čovjeka iz doba mlađeg neolita, potječu sa lokaliteta Vukove njive, Iličinova lazina, Prataruše i Žukovička pećina u Viru. U mlađem neolitiku na ovim je prostorima dominirala hvarsko-lisičićka kultura a njeni ostaci na prostoru općine Posušje pronađeni su na lokalitetima: Brig uz Bagarušu, Mostina (Batin), Sridnji Brig (Gradac), Uža (Gradac i Vrijovički brig (Gradac). U razdoblju eneolita (2400 – 1800. pne.), u Hercegovini je prevladavala tzv. «vrpčasta keramika», takvoj su pripadali lokaliteti: Nečajno i Trostruka gradina između Posušja i Gruda.
Raspad neolitskih skupina i početak novog, metalnog doba, u našim je krajevima, uvjetovan u prvom redu velikom seobom Indoeuropljana koja se desila u zadnjim stoljećima III. i na prijelazu u II. milenij pne. Ova velika seoba se, kao i ostale i prije i kasnije, također odvijala u valovima, pa je njen treći i posljednji val, dovršio zauzimanje prostora između Save i Jadranskog mora. Od tog trenutka miješaju se kulture starosjedilaca i doseljenika, nastaju novi tipovi naselja, gradine, i izrazito zatvorene društvene zajednice. Kao tipičan primjer takve brončanodobne kulture, izdvaja se, u ovim krajevima dominantna Cetinska kultura uglavnom u srednjoj Dalmaciji, i u nekim segmentima dosta joj slična Posuška kultura, rasprostranjena uglavnom po Hercegovini, Duvanjskom polju, srednjoj i dijelu sjeverne Dalmacije.
U brončano je doba, može se slobodno reći, bujao život na prostoru općine Posušje u prilog čemu svjedoče brojni lokaliteti i gradinska naselja iz ovog razdoblja na prostoru općine, njih čak 32.
Iz željeznog doba na prostoru općine Posušje postoji čitav niz gradina, tipičnih naselja Delmata, a preko današnjeg Posuškog i Virskog polja zasigurno je išao važan trgovački put od trgovačke luke Narona (Vid kod Metkovića) do glavnog Delmatskog centra Delminijum u Duvanjskom polju. U prilog ovoj činjenici svjedoči novac «Drahma Dyrahija» pronađen u Viru, a ugledni arheolog Zdravko Marić je ustvrdio da se u Viru nalazi jedno od najvažnijih kulturnih nalazišta cijele delmatske zemlje. Drugi ugledni arheolog Borivoj Čović, područje je Posušja, svrstao u «centralno ilirsko područje».
Posušje u rimsko doba
Rimljani su kao praktičan narod, nakon što su zauzeli ove krajeve početkom 1. vijeka, svoja naselja razvijali u blizini prijašnjih ilirskih naselja. Naselja su povezivali svojim poznatim cestama čiji su rijetki ostaci danas vidljivi na prostoru općine Posušje. Kao siguran i potvrđen pravac dokumentirana je rimska cesta Gradac – Tribistovo – Poklečani – Petrovići. S druge strane po tvrdnjama arheologa Ballifa i Patscha, Vinjani su bili važno cestovno čvorište. Iz Vira, kao siguran ucrtan je cestovni smjer ispod Zavelima ka Vinici i dalje prema Aržanu.
U vrijeme Rima na prostoru čitave općine Posušje postoje naselja, utvrde i grobišta. Od naselja je, po svemu sudeći bio najvažniji Gradac, gdje su postojale dvije utvrde i naselje, te poznata kasnoantička kršćanska bazilika (IV. – V. stoljeće), dok je na prostoru Čitluka, u Dočićima, postojala rimska Vila Rustika. Na prostoru Čitluka, u blizini Orlovog kuka, također se nalazila rimska utvrda kao i u Plišivici na Vinjanima, dok je u Viru takva utvrda bila na lokalitetu Gradina iznad Glavice. U Tribistovu su se nalazile dvije rimske utvrde kao i u Sutini u Rakitnu, dok je u Petrovićima postojala utvrda i bazilika. Na prostoru Zagorja su pak pronađeni novci careva Konstantina I. i Valensa.
Srednjovjekovna Bosna
U 7. stoljeću su se na povijesnoj pozornici pojavili Slaveni, koji na jugu osnivaju svoje prve kneževine, a zatim u vrijeme Tomislava i moćnu Kraljevinu Hrvatsku. Posušje je kao i čitava Hercegovina u ovo vrijeme pripadao Kraljevini Hrvatskoj o čemu između ostalog svjedoče i starohrvatski grobovi oko ranokršćanske bazilike u Gracu. Treba ipak upozoriti na mizerna istraživanja vezana za razdoblje ranog srednjeg vijeka u Posušju. U kasnijim razdobljima, razvijenog i kasnog srednjeg vijeka, Posušje je uglavnom pripadalo velikaškoj obitelji Nelipića iz Sinja, a njihova vlast se vjerojatno nad ovim krajem povremeno mijenjala sa hrvatskom bosanskom vladarskom obitelji Kotromanića. Tako se i ime Posušje u pisanim dokumentima prvi put spominje 1378. godine u opisu sabora koji je sazvala Margareta, udovica plemića Ivana Nelipića kojeg je vlasništvo bilo i Posušje. Drugi put se Posušje spominje 1403. godine u jednom dokumentu vezanom za trgovačke odnose Dubrovčana i Bosne. Značajan je treći spomen Posušja iz 1408. godine u jednoj povelji bosanskog kralja Ostoje gdje se Posušje naziva Župom. Tom prilikom kralj je Ostoja Posušje darovao plemićkoj obitelji Radivojevićima. Kasnije vrijeme vezano je za slabe bosanske kraljeve i moćnog hrvatsko-ugarskog kralja Žigmunda Luksemburškog, te za otpor hrvatskog plemstva prema istom kralju. Feudalna anarhija razdirala je hrvatske krajeve, pa su Osmanlije prilično lako 1463. godine zauzeli Bosnu. Hercegovinu su Osmanlije potpuno zauzeli 1482. godine padom Herceg – Novog, no, godina pada Posušja pod tursku vlast vezana je za godinu velike krbavske bitke, 1493. godinu.
Posljednje naselje Posušja koje je ujedno i posljednje u čitavoj Hercegovini palo pod Osmanlije jest Vir. Branitelji Vira imali su dobro utvrđen lanac obrambenih utvrda iznad Vira i hrabro su se odupirali sve do 1513. godine.
Osmansko doba
Prvi spomen Hercegovačkog sandžakata potiče iz jedne vijesti s kraja veljače 1470. godine, sa osmanskim osvajanjima širio se i prostor ovog sandžakata koji je bio u sastavu Rumelijskog ajaleta sve do 1580. godine kada je ušao u sastav tada novoosnovanog Bosanskog pašaluka i tako ostao do 1833. godine. Sandžake su Osmanlije dalje dijelili na manje upravne oblasti, kadiluke i nahije. I u posuškom kraju zavedena je uprava kao i ostalim dijelovima Osmanskog carstva, sva zemlja postala je vlasništvo sultana koji ju je dijelio svojim zaslužnicima. Iz tog razdoblja potječe i ime naselja Čitluk. Posuški kraj je za kasnijih ratova tijekom 17. stoljeća, postao graničnim područjem između Osmanskog carstva i Venecije, i kao takav je zadobivao velike rane.
Austro-ugarsko doba i 20. stoljeće
Austrougarska je uspostavila najprije protektorat a zatim je 1908. izvršila i aneksiju Bosne i Hercegovine. Austrougarska vlast je radila na poboljšanju gospodarskih prilika u zemlji isto kao i na razvoju školstva. Tako je 1886/87. otvorena Osnovna škola Rakitno u Poklečanima, Osnovna škola u Viru počela je s radom školske 1903./04., nalazila se iznad Megdana, kasnije su otvarane škole u Posušju, Gracu i ostalim naseljima. Posebne zasluge za opismenjivanje posuškog stanovništva ima fra Didak Buntić.
Gim Seong-gan
(17. novembar 1912. - 29. maj 1984.) je bivši japanski nogometaš.
Posušje
Austro-ugarsko doba i 20. stoljeće
1918. godine Posušje je postalo dio Kraljevine SHS, kasnije Jugoslavije. 1939. godine sporazumom Cvetković-Maček stvorena je Banovina Hrvatska u koju je ušao i posuški kraj. Za vrijeme drugog svjetskog rata, Posušje je pripalo NDH, a područje današnje općine Posušje podijeljeno je između dviju velikih župa; Velika župa Hum i Velika župa Lašva-Pliva.
Kultura
Na ovom području nalazi se dosta kulturno-povijesnih spomenika, među kojima se ističu stare gradine iz neolita i ilirskog doba, Rimska utvrda u Gracu, ostatci rimskih cesta, preko 20 latinskih natpisa na kamenu, Ranokršćanska bazilika iz IV. stoljeća, otkrivena i konzervirana 1971. – 1976., i skoro u svakom selu po najmanje jedna nekropola sa stećcima kao srednjovjekovnim nadgrobnim spomenicima. U Rastovači kraj Posušja rođen je fra Grgo Martić, poznati franjevac i glasoviti pjesnik, koji se proslavio svojim Osvetnicima, Posvetnicima i Zapamćenjima.
U posuškom kraju svjetlo dana ugledao je i fra Petar Bakula, neumorni graditelj, pisac i znanstvenik. Ovaj je duhovnik napisao 27 djela, od kojih je najpoznatije Topografsko-historijsko šematizam franjevačke kustodije i apostolskog vikarijata u Hercegovini za godinu gospodnju 1867.
Turizam
Posušje ima i svoje prirodne ljepote, kao što su: visoka planinska ljepotica Čvrsnica (2.228 m n. v.) s njezinim impresivnim obroncima te endemima, među kojima se ističe Hendel-Mezettijeva mišjakinjica iz porodice karanfila, Blidinjsko jezero (1.200 m n. v.), Masna Luka s više bistrih planinskih izvora i prekrasnom jelovom i borovom šumom, akumulacija Tribistovo, Brina – zanimljiv krški te donedavno čovjeku nepristupačan kanjon Ričine – i izvor Žukovice u Zagorju. Područje oko Blidinjskog jezera nalazi se u sastavu Parka prirode. Pored toga ovaj se kraj nalazi u zaleđu Jadranskog mora i ima tipično planinsko područje oko Blidinjskog jezera s fascinirajućim planinskim obroncima te bogatim lovištem. Stoga se s pravom nadamo da će Posušje u bliskoj budućnosti biti upisano u turističke prospekte.
Lekë Matrënga
Lekë Matrënga (ili Luca Matranga 1567 – 6. svibnja 1619) bio je albanski pisac i katolički svećenik koji je pripadao arbereškoj zajednici na Siciliji. Smatraju ga jednim od najvažnijih autora albanske književnosti, jer njegovo djelo sadrži najstariji pisani tekst albanskog jezika u dijaspori.
Djelo
Matranga, koja je rođen u Piana degli Albanesi, bio je prevoditelji knjige katekizma pod naslovom Kršćanski vjeronauk (E mbsuame e krështerë), koju je preveo s latinskog na srednjovjekovni albanski jezik. Knjiga je objavljena u Rimu u Italiji, u grčkom kolegiju sv. Atanasija 1592. godine, i ima 28 stranica. Uvod u knjigu je na talijanskom jeziku. Knjiga obrađuje pitanja kršćanske doktrine. U knjigu je uključena i Matrangina pjesma od osam stihova.
Ovo je djelo važno za albansku književnost i po tome što je to druga značajnija knjiga objavljena na albanskom jeziku i da je Matrangina pjesma prvi sačuvani pjesnički oblik albanskom jeziku. Njegova knjiga, koja je sačuvana u dva primjerka, jedan od prvih izraza filološki dokumentiranog albanskog jezika u cjelokupnoj albanskoj književnosti. Ova knjiga, E Mbësuame e Krështerë, ima posebno povijesno značenje, kako jezično tako i književno, i predstavlja najstariji sačuvani dokument na toskijskoj varijanti albanskog jezika. Matranga je istakao da je ovaj prevod napisao da bi ga koristili i Albanci koji nisu razumeli latinski i talijanski.
Matrangin prijevod latinskog katekizma španjolskog jezuita Jacoba Ledesma (1516–1575) sačuvan u tri primjerka, od kojih je, kako se čini, jedan napisao sam Matrenga svojom rulom. Objavljenu varijantu, od koje je sačuvan samo jedan primjerak, otkrio je Mario Roques. Ona se temelji na jednoj od loše revidiranih varijanti rukopisa i sadrži brojne greške.
Port Sudan
Port Sudan (arapski: بورتسودان Būr Sūdān) je glavna sudanska luka na Crvenom moru i glavni grad Vilajeta Crveno more.To je drugi grad po veličini u Sudanu sa svojih 579 942 stanovnika (po procjeni iz 2010.), ako se ne računaju Omdurman i al-Khartūm Bahrī, koji su dijelovi aglomeracije Kartum.
Historija
thumb|left|200px|Stara zgrada pošte iz Port Sudana Port Sudan su izgradili britanci 1909. kao novu i bolju luku na Crvenom moru, umjesto stare obližnje luke Suakin (53 km) za eksport roba iz Sudana, koje su se prvo dovozile Nilom do Kartuma pa poslije željeznicom do Port Sudana. U to vrijeme iz Sudana se izvozio pamuk, sezam i sirak sa velikih farmi uz Nil.
Ekonomija i turizam
Luka Port Sudan, najvažnija je za privredu grada, smještena je dubokom i uskom zaljevu, do otvorenog mora kroz koraljne grebene vodi kanal dubine 18-26 metara. Preko luke se uvozi glavnina strojeva, vozila, goriva, maziva i građevinskog materijala za Sudan, a izvozi; pamuk, gumirabika, uljarice, kože i sena aleksanrina. U luci Port Sudan se nalazi naftni terminal iz kojeg vodi naftovod do Kartuma, dovršen 1977., i rafinerija nafte u kojoj se prerađuje nafte iz bušotina po Sudanu. thumb|left|Minaret džamije iz Port Sudana Port Sudan ima i značajan putnički promet, osobito za hadža, kad veliki broj afričkih muslimana koristi luku Port Sudan za odlazak preko Crvenog mora do Saudijske Arabije i Meke.
Port Sudan i njegova okolica, postale su hit destibnacija za ronioce zbog bogatstva mora i koraljnih grebena.
Promet
thumb|right|280px|Kontejnerski terminal srce luke Port Sudan Jedna od glavnih sudanskih autocesta, povezuje Port Sudan sa glavnim gradom Kartumom preko gradova Vad Medani, Gedaref, i Kasala (1,116 km). Od 2009. razdaljina do Kartuma je drastično smanjena na 804 km, izgradnjom auto ceste Port Sudan - Atbara (485 km). Iz Port Sudana vodi cesta uz Crveno more na sjever prema Halaibu u Egiptu, koji je danas predmet teritorijalnog spora između Egipta i Sudana - tako da je promet tom cestom vrlo mali. Grad je od početka prošlog stoljeća povezana sa unutrašnjošću željeznicom.
Klimatske karakteristike
Port Sudan kao i cijeli obalni pojas Crvenog mora ima suhu pustinjsku klimu, tako da se pitka voda dovodi iz udaljenog planinskog Vadi Arbata što nije dovoljno, tako da se dobar dio dobija desalinizacijom iz Crvenog mora.
Stanovništvo
Najveći dio stanovnika su Arapi, uključivo i domicilne Bedže, zapadnoafrički crnci, nešto malo Azijata (od toga najviše Indijaca) i nešto malo Evropljana.
Ripoli, Bologna
Ripoli je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 131 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 563 m.
Opština Sărățeni, Mureș
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 410 m.
Law & Order: Special Victims Unit (sezona 10)
Dolje se nalazi popis epizoda američke TV-serije Law & Order: Special Victims Unit od premijere 10. sezone u sezoni (2008–2009).
Format
Michella McMannus se pridružila glavnoj postavi na početku sezone kao ADA Kim Greylek, da bi napustila istu u epizodi "Prelazi".
Latinoameričko udruženje za integraciju
Latinoameričko udruženje za integraciju (Asociación Latinoamericana de Integración; također poznata kao ALADI ili, rjeđe, po engleskoj skraćenici LAIA) je latinoamerički udruženje za trgovinsku integraciju sa sjedištem u Montevideu. Glavni cilj joj je stvaranje zajedničkog tržišta u cilju ekonomskog i socijalnog razvoja regije. Ugovor iz Montevidea, sklopljen 12. augusta 1980. je međunarodni pravni okvir za Latinoameričko udruženje za integraciju. On je dao opće smjernice za trgovinsku integraciju: pluralizam, konvergencija, fleksibilnost, diferencijalni tretman i višestrukost.
Latinoameričko udruženje slobodne trgovine
Grupacija je osnovana 18. veljače 1960. u gradu Montevideo, Urugvaj. Zemlje osnivačice su: Argentina, Brazil, Čile, Meksiko, Paragvaj, Peru i Urugvaj, a ugovor je stupio na snagu 2.lipnja 1961. Iste godine pridružile su im se Kolumbija i Ekvador, 1966. Venecuela, a 1967. Bolivija. Molba Kube za priključenje 1962. je odbijena.
Ugovorom se predviđalo da se uklanjanjem prepreka za 12 godina stvori zona slobodne trgovine, a rok je 1969. protokolom iz Karakasa, pomeren sa 1973. na 1980. Međutim ni ovaj rok nije bio ispoštovan zbog protivljenja Urugvaja i Kolumbije. Latinoameričko udruženje slobodne trgovine prestalo je sa radom 1980. kada su zemlje članice potpisale ugovor o osnivanju Latinoameričkog udruženja za integraciju (ALADI).
Loška dolina (općina)
Općina Loška dolina (slo.:Občina Loška dolina) je općina u južnoj Sloveniji u statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj. Središte općine je naselje Stari trg pri Ložu sa 836 stanovnika.
Zemljopis
minijatura|desno|292px|Loška dolina Sjeverni dio općine je niži i u vidu krškog polja — Loško polje, dok je južni dio planinski — planina Snežnik. Klima u Loškoj dolini je umjereno kontinentalna. Južna i granica općine je istovremeno i državna granica sa Hrvatskom. Loška dolina ima nekoliko ponornica te 22 jezera u špilji Križnoj jami.
Naselja u općini
Babna Polica, Babno Polje, Dane, Dolenje Poljane, Iga vas, Klance, Knežja Njiva, Kozarišče, Lož, Markovec, Nadlesk, Podcerkev, Podgora pri Ložu, Podlož, Pudob, Stari trg pri Ložu, Šmarata, Viševek, Vrh, Vrhnika pri Ložu
La Venta, Tlalixtac de Cabrera
La Venta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Tlalixtac de Cabrera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1560 m.
Coarezza, Varese
Coarezza je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 671 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 231 m.
Kasala
Kasala (arapski:كسلا/Kassalā) je grad od 298,529 stanovnika na jugoistoku Sudana u Vilajetu Kasala. Ona je i administrativni centar tog Vilajeta.
Geografske karakteristike
Kasala se nalazi na jugoistoku Sudana, nedaleko od granice sa Eritrejom, udaljena 571 km od Kartuma i doline Nila. Grad se prostire duž obale Rijeke Mareb, koja se nedaleko od Kasale gubi u pijesku, tako da gotovo nikad ne dospijeva do Nila. thumb|left|240px| Pogled na grad sa [[planina|planine Taka]] Grad je regionalni centar trgovine, poznat po svojim voćnjacima u okolici. Sve do 1960-ih Kasala je bila važna (posljednja) željeznička stanica, preko koje se odvijao promet roba prema Etiopiji, jer je u to vrijeme Sudan bio egipatsko - britanska kolonija. Danas je međutim ta pruga izvan upotrebe, zbog zategnutih političkih odnosa sa Etiopijom, tako da Kasala više nema ni željezničke stanice.
Danas se sav promet odvija magistralnom cestom Kartum - Port Sudan, na kojoj je Kasala važna trgovačka međustanica.
Historija
Kasala se razvila kao naselje iz vojne utvrde, koju je izgradio Egipatski valija Muhamed Ali Paša za osmanske vojnike za vrijeme vojne ofenzive na Sudan 1840. Kasalu su 1885. zauzeli Mahdisti, i jedno vrijeme držali pod svojom vlasti. Kod grada se odigrala Bitka kod Kasale 1894. nakon koje su Talijani zauzeli grad, koji su držali do 1897. kad su je vratili pod vlast Egipatskog kraljevstva. Od 1899. Kasala je bila pod egipatsko - britanskom vlašću sve do 1956. kad je Sudan stekao nezavisnost. thumb|right|280px|Grob Katmija Hasana Za vrijeme Drugog svjetskog rata u julu 1940. Talijani iz svoje kolonije Talijanske Istočne Afrike, napali su s jednom brigadom na Kasalu i prisilili mali britanski garnizon da se povuče. No već sredinom januara 1941. Britanci su natjerali Talijane da se povuku iz grada.
Od 1960te Kasala je postala utočište za brojne muslimanske izbjeglice iz Etiopije i Eritreje koji su bježali od međuetičkih i religijskih sukoba koji su bjesnjeli u to vrijeme. U Kasalu su se ponovno počele slijevati izbjeglice, ovaj put sa juga i zapada Sudana i sa Nubijskih planina, za vrijeme Drugog sudanskog građanskog rata 1980. Danas na periferiji grada živi oko 160.000 tih raseljenih ljudi.
Ampliación Lomas del Real, Yautepec
Ampliación Lomas del Real je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Yautepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1318 m.
El Puertecito, Técpan de Galeana
El Puertecito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 796 m.
Šemetkovce
Šemetkovce je naseljeno mjesto u okrugu Svidnjik, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 90 stanovnika.
Snježnaja koroljeva (film, 1957)
Snježna kraljica je sovjetski animirani film iz 1957. godine, koji se smatra jednim od nauspješnijih i najuticajnijih animiranih ostvarenja sovjetske kinematografije.
Predstavlja adaptaciju istoimene bajke danskog pisca Hansa Christiana Andersena. Napravljen je tehnikom tzv. rotoskopije gdje su kao model za animaciju služili živi glumci, uključujući Mariju Babanovu koja posuđuje glas Snježnoj kraljici. Film je prikazan na venecijanskoj Mostri 1957. i Kanskom festivalu 1958. godine gdje je osvojio glavne nagrade za animirani film.
Znameniti japanski sineast Hayao Miyazaki je tvrdio da ga je upravo Snježna kraljica potakla da se počne baviti filmskom animacijom.
Radnja
Zla Snježna kraljica zaleđuje srce dječaka Kaja i odvodi ga u svoj ledeni dvorac. Njegova sestra Gerda odlazi na put kako bi pronašla brata, i razbila čini koje je Snježna kraljica bacila na njega.
Bois-Bernard
Boa Bernar je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Aras.
Kerman, California
Kerman je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 13.544 stanovnika.
Bois-Bernard
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 840 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 211 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,97 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 65 metara (maksimalnoj 70 m, a minimalnoj 41 m).
San Miguel Zapotitlan, Sinaloa
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6152 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Strâmtura, Strâmtura
Strâmtura je naselje u Rumuniji u okrugu Maramureš u opštini Strâmtura.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4156 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 428 m.
Yukio Tsuda
(15. august 1917. - 17. april 1979.) je bivši japanski nogometaš.
Convento Vecchio, Siena
Convento Vecchio je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Las Margaritas, Cuauhtémoc
Las Margaritas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
San Sudario, Biella
San Sudario je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 370 m.
Sisak
Sisak (dijalektalno Sisek) je grad u Hrvatskoj, odnosno administrativno središte Sisačko-moslavačke županije.
Zemljopisni položaj
Zemljopisna širina 45o 29' 20"
Zemljopisna dužina 16o 22' 40"
Nadmorska visina 100 m
Površina: 422.75 km2
Gradska naselja
Blinjski Kut, Brezovica, Budaševo, Bukovsko, Crnac, Čigoć, Donje Komarevo, Galdovo, Gornje Komarevo, Greda, Gušće, Hrastelnica, Jazvenik, Klobučak, Kratečko, Letovanci, Lonja, Lukavec Posavski, Madžari, Mužilovčica, Novo Pračno, Novo Selo, Novo Selo Palanječko, Odra Sisačka, Palanjek, Prelošćica, Sela, Sisak, Stara Drenčina, Staro Pračno, Staro Selo, Stupno, Suvoj, Topolovac, Veliko Svinjičko, Vurot i Žabno.
Povijest
Sisak spada među najstarija naselja sjeverozapadne Hrvatske, budući da se tragovi njegove urbane naseljenosti mogu pratiti sve do 4. stoljeća pne. Ipak, već i prije znakova urbanog naselja ovaj su kraj obitavala ljudi, te su prilikom arheološlih istraživanja neđeni prapovijesni ostaci oruđa i kipića idola.
Iliri, Kelti i Rimljani
U 4. stoljeću pne. u ovo područje provaljuju Kelti iz plemena Segestani (grč. Segestanoi) te se miješaju s Ilirskim starosjediocima, a zajedničkom naselju daju svoje ime - Segestica. Čini se da je ovaj grad, smješten s desne obale Kupe, tada bio najveći grad zapadnog dijela Panonske nizine.
Rimljani su u više navrata pokušavali osvojiti Segesticu, no to ima je pošlo od ruke tek 35. pne., kad mladi Oktavijan, koji će kasnije postati rimski car Oktavijan August, nakon jednomjesečne opsade, s vojskom od 12.000 ljudi, osvaja keltsko-ilirski grad, a s lijeve obale Kupe osniva rimski vojni logor - Sisciju. Ovaj je logor ubrzo dobio status grada, a njegov je zemljopisni položaj pridonio jačanju vojnog, prometnog i upravnog značenja toga urbanog središta, a osobito razvoju trgovine i obrta. Rimska je Siscija imala luku na Kupi, a od sredine 3. stoljeća i kovnicu novca koji se koristio na čitavom području Rimskog Carstva (nekoliko je primjeraka novca kovanog u Sisciji nađeno čak u Palestini), budući da su ga obično koristile vojne postrojbe. Usto, uz obalu Kupe bile su smještene i terme. Također se na području antičke Siscije pretpostavlja postojanje javnih građevina namjenjenih za zabavu stanovništva, kao što su primjerice teatar i amfiteatar.
Arheološka istraživanja s kraja 20. i početka 21. stoljeća donijela su na vidjelo i dijelove gradskih zidina, osobito njihov krajnji sjeverni i južni dio. Iz toga su razdoblja poznati tlocrti mnogih građevina koje se nalaze ispod današnjeg središta grada, a u Gradskom muzeju, kao i u privatnim zbirkama Siščana mogu se naći brojne kovanice, geme i »rimske cigle«, kao i dijelovi keramičkih posuda.
Kršćanstvo
Kršćanstvo se rano javlja u ovom području. U Sisciji je već krajem 3. stoljeća sjedište biskupije. Prvi nama poznati biskup bio je Kvirin, koji je bio biskup od 284. do 303., a za vrijeme Dioklecijanovog progona kršćana uhvaćen je i mučen. Na koncu je bačen u rijeku Sibaris (mađ. Gyöngyös) u današnjoj Mađarskoj. Sv. Kvirin je zaštitnik grada Siska, a njegov je blagdan, 4. lipnja, Dan grada.
U 4. stoljeću počeo je blijediti sjaj Siscije, a nakon propasti Rimskog carstva potpuno je zapuštena. Dolaskom Hrvata u 7. stoljeću grad se ponovo budi i raste, a hrvatski knez Ljudevit Posavski ovdje stoluje početkom 10. stoljeća, utvrđuje grad, te se od 819. do 822. bori se protiv Franaka.
Nema točnih podataka o trenutku kad je prestala postojati Sisačka biskupija (premda nikad nije službeno ukinuta), no pretpostavlja se da je to bilo tijekom 10. stoljeća, te će 1094. osnivanjem Zagrebačke biskupije Sisak postati feudalni posjed zagrebačkog biskupa, koji će ga potom, 1215., pokloniti Zagrebačkom kaptolu. U vrijeme hrvatsko-ugarskog kralja Bele IV. Sisak dobija status gradske općine s gradskom upravom i sudom. Sisak se otada razvija kao trgovište i sjedište županije, čijeg je župana Kaptol birao svake godine na Lovrijenčevo.
Sisak (Siscia) je obilježen na srednjovjekovnim kartama svijeta, Ebstoforskoj iz 1235. i Hereforskoj iz 1280. godine.
Borbe s Turcima
1591. godine turski sultan Murat III. imenuje Hasan-pašu Predojevića bosanskim beglerbegom, a upadi Turaka prema zapadu, pa i prema Sisku i Turopolju, sve su češći. Nakon pada Bihaća, Sisak dolazi u nezavidan položaj. Uskoro su se Turci, njih oko 12.000, počeli okupljati kod Petrinje čije su zidine bile spaljene odlukom Hrvatskog sabora, a kršćansku vojsku, koja se sastojala od oko 5.000 Hrvata, Nijemaca i Slovenaca, predvode ban Toma Bakač Erdödy, vojvoda Ruprecht Eggenberg i Andrija Auersperg.
U sisačkoj tvrđavi (danas se naziva Stari grad) što je već ranije izgrađena uz pomoć građevinskog materijala iz stare Siscije, nalazilo se svega 800 branitelja koje su predvodili kanonici Blaž Đurak i Matija Fintić. 22. lipnja 1593. odigrala se velika bitka u kojoj je poginuo sam Hasan-paša Predojević, kao i veliki dio njegove vojske. Ova je bitka bila prekretnica koja je naznačila zaustavljanje turskog prodiranja dalje u Europu, a imala je i osobiti psihološki utjecaj, jer je njome po prvi puta nakon Krbavske bitke uspostavljena ravnoteža na hrvatsko-turskoj granici. Europu je ubrzo obišao i tiskani letak na kojem je bila prikazana prva velika pobjeda ujedinjenih kršćanskih snaga Srednje Europe protiv turske vojske, a zapovjednike kršćanske vojske pohvalili su papa Klement VIII., njemački car Rudolf II. i španjolski kralj Filip II.
Urbani razvoj 18. i 19. stoljeća
Povlačenjem Turaka iz ovih krajeva, početkom 18. stoljeća, prestaje i dugotrajna stagnacija u razvoju grada. Ponovno se otvaraju trgovački putevi, a grad postaje sve značajniji kao riječna luka. Upravo će riječno brodarstvo postati njegovim simbolom.
U 18. i 19. stoljeću grad je podijeljen rijekom Kupom, te se njegov život odvija u dva odvojena naselja, koja međusbno nisu imala mnogo veza. S lijeve obale Kupe nastavlja se razvijati Civilni Sisak (nazivan kasnije i Stari Sisak) koji još uvijek pripada Kaptolu, a s desen obale rijeke raste Vojni Sisak (nazivan i Novi Sisak ili Prečki Sisak) koji je bio pod upravom Banske krajine.
Na početku ovog razdoblja Sisak je maleno naselje, a stanovništvo živi u drvenim kućama tičinog pokupskog stila gradnje, smještenim uz obalu Kupe, koja je prvi izvor zarade, zbog luke, ali i zbog splavarenja i ribolova. Prva zidana građevina, nakon zidanja Starog grada u 16. stoljeću, sada je župna crkva sv. Križa, na mjestu gdje su nekad završavale južne zidine stare Siscije i gdje je u rimsko doba bio gradski forum.