cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Douglas Fairbanks Junior
Biografija
Douglas Fairbanks Junior se rodio kao sin slavnog glumca Douglasa Fairbanksa i njegove prve supruge Anne Beth Sully. Roditelji su mu se rastali kada je imao deset godina te je dječaštvo proveo s majkom u New Yorku, Parizu i Londonu. Naslijedivši od oca markantni fizički izgled, pažnju producenata Paramount Picturesa je privukao još sa 14 godina te tako dobio prve filmske uloge, ali je tek nakon uspješnog debija na pozornici impresionirao oca koji ga je sa svojim vezama "progurao" u prestižne projekte.
Mladi Fairbanks je krajem 1920-ih počeo dobijati glavne uloge, a 1930-ih je nastupao u nizu prestižnih projekata žanrovski istovjetne pustolovnim spektaklima koji su u doba nijemog filma proslavili njegovog oca.
Al Qāşib, Taiz
Al Qāşib je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 656 m.
Case Scapin, Treviso
Case Scapin je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 70 m.
Douglas Fairbanks Junior
Biografija
Godine 1941. Fairbanksovu holivudsku karijeru je prekinuo ulazak SAD u drugi svjetski rat. Fairbanks se priključio ratnoj mornarici, a predsjednik Roosevelt ga je poslao u Britaniju da kao oficir za vezu proučava operacije britanskih komandosa. Na temelju njih je Fairbanks osmislio Beach Jumperse (Skakače na plažu), mornaričke specijalne jedinice čiji je zadatak bio da izvode desante u svrhu zavaravanja neprijatelja o pravim ciljevima savezničke invazije na Evropu. Za svoje djelovanje je Fairbanks dobio brojna odlikovanja, ali se za projekt saznalo tek decenijama iza rata.
Nakon rata je Fairbanks uglavnom nastupao na televiziji kao voditelj. Kao jedan od vodećih anglofila u Hollywoodu je proglašen je britanskim plemićem. Tri godine nakon smrti druge supruge se 1991. godine oženio po treći put, za Veru Shelton. Godine 2000. je umro od srčanog udara, te je pokopan u istu grobnicu s ocem.
Grofovija Portugal
Grofovija Portugal (Condado Portucalense, Condado de Portucale) je naziv za srednjovjekovnu oblast smještenu oko gradova Braga i Porto, a koja otprilike odgovara primorskom dijelu današnjeg sjevernog Portugala. Od kraja 9. do početka 12. vijeka je predstavljala vazala Kraljevine Leon, ali i područje na kome se počeo stvarati portugalski nacionalni identitet, potvrđen kada se Alfonso Henriques proglasio kraljem i uspio izboriti nezavisnost Kraljevine Portugal.
South Creek, Washington
Saut Krik je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Palo Gacho (razvrstavanje)
Palo Gacho ima više značenja:
Mrdak
Bratstvo Mrdak je staro pleme iz Crne Gore, danas prezime. Matično područje bratstva je Zatarje, na teritoriji današnje crnogorske opštine Pljevlja. Prema procenama sajta Forebears iz 2014. godine, približno 1.152 osobe nose ovo prezime u svetu. Po podacima tog sajta, Mrdaka ima najviše u Crnoj Gori (889), Srbiji (179) i Sjedinjenim Državama (38). Pored ovih država, Mrdaka ima i u drugim zemljama: Hrvatskoj, Švajcarskoj, Australiji itd. U Crnoj Gori, Mrdaka najviše ima u Pljevljima, Bijelom Polju i Podgorici.
Tradicionalno su po veroispovesti pravoslavci i slave kao porodičnog sveca svetog Nikolu Mirlikijskog. Nacionalno se izjašnjavaju kao Crnogorci ili Srbi.
Predanje o poreklu
Mrdaci su bratstvo iz Crne Gore. Bratstva u Crnoj Gori baštine stara prezimena koja se prenose sa kolena na koleno, što je zabeležio i Vuk Karadžić. Osim toga, većina bratstava iz Crne Gore i plemena su po narodnim usmenim predanjima plemenitaškog i junačkog roda koja se prenose kao sveto slovo i po zapisanim rodoslovima.
Međutim, Mrdaci nemaju jedinstveno predanje o svom poreklu. Iako imaju nekoliko verzija, jedna se posebno istakla po bogatstvu likova, događaja i vremenskom okviru koji obuhvata (1371-1689). Tu legendu je sačuvao od zaborava Rade Šorov Mrdak iz Nikšića (1920-1998), koju je objavio u svojoj knjizi bratstvo Mrdak – Mrdaković. Rade Šorov Mrdak je legendu čuo od svoga oca Mihaila Šora Mrdaka (1862-1942), sina Mijata Todora Mrdaka (1829-1907) iz sela Trešnjice, u okolini današnjeg mosta na Đurđevića Tari. Mijat Mrdak se doselio u Nikšić 1875. godine.
Prema toj legendi, rodonačelnik bratstva je srednjevekovni srpski vlastelin Brajilo Maričić Krunoslav, sin Brnje Maričića, koji je osnovao Brnjak u Raškoj. Imao je brata Branila koji se prozvao Kastriot i od koga su Kastrioti. O Brajilu se prema legendi zna da je Brajilo bio učesnik Maričke bitke i da je ime Brajilo zamenio sa Mrdak, odnosno, da se prozvao Mrdak po tursko-arapskoj reči merdek, što znači barjak, barjaktar. Mrdak je poginuo u Kosovskoj bitki 1389.godine boreći se u odredu Ivana I Kastriote.
Mrdakovi sinovi, radi očuvanja uspomene na svog hrabrog oca, za svoje porodično ime uzimaju ime Mrdak i sele se u Albaniju gde ratuju zajedno sa Đurađom Kastriotom Skenderbegom protiv Turaka. Jednom prilikom, Mrdaci su u Albaniji presreli odred Turaka i uništili ga. Pošto Turci nisu uspeli da uhvate Mrdake, oni, da bi im doskočili, rašire vest da su Mrdaci učestvovali u zaveri protiv Kastriota. Mrdaci su zbog toga bili primorani da se u dva ogranka odsele u Zetu za vreme Balšića. Jedan ogranak odlazi u Kuče gde se prozivaju Radevići, dok se drugi ogranak naseljava u pleme Lužane, u mesto Sretnja, dolini reke Zete. Legenda kaže da su Mrdaci u Lužane stigli sa svojim zetom Bijelim Pavlom. Naime, prema legendi Mrdaci su prijateljovali preko odiva sa albanskim plemenima iz Dukađina - Krasnićima i Gašanima. Jedan od tih Dukađinaca nekakav Leka, oženio se nekom Mrdakovom i legenda kaže da su neki od njih postali Bjelopavlići. Legenda kazuje da su Mrdaci u to vreme potpadali pod papski zakon i bili katolici, ali da su slavili pravoslavni Božić.
Posle razure Mrdaka u Lužanima, jedan deo Mrdaka se seli u Brskut, iz Brskuta u Pelev Brijeg, a odatle u Kuče, kod svojih rođaka Radevića i stapaju se sa njima. Drugi deo Mrdaka seli se iz Lužana u Hercegovinu na planinu Goliju, mesto Đed, gde će se prozvati prvo Višnjići, pa Đedovići, Ćeranići, Golijani i Mrdakovići. Ovaj ogranak Mrdaka promenio je slavu da slave sv. Jovana. Poslednja porodica Mrdaka iz Lužana u mestu Jelenak iselila se u Liku.
Pokret Mrdaka iz Kuča za Moraču, odnosno za Rovca i Vraneš, desio se po priči u vreme Selima I Hrabrog. Prvi predak Mrdaka posle koga Mrdaci prate u kontinuitetu liniju svojih otaca je Manojlo, koji je imao sinove Rada i Živka. Iza Rada je ostao Petar Radević Mrdak. Petar je bio oženjen Marom (Mrdom) Bulatović iz Morače. Imao je sinove Jovana i Peja. Peja su ubili bjelopoljski Turci iz osvete kada je bio dečak. Mara Bulatović je uspela da spase drugog sina Jovana. Kada je bila na samrti rekla mu je da je njegovo pravo prezime Mrdak i ispričala mu je predanje o Brajilu Maričiću Mrdaku. Jovan je uzeo svoje staro prezime Mrdak, a odbacio prezime Radević. Imao je četiri sina od koga vode poreklo svi Mrdaci, a to su: Petar, Pavle, Todor i Manojlo (Mića). Petar Radević Mrdak se preselio u dolinu Vraneš u 16. veku. Njegovi unuci učestvuju u borbama Kuča protiv Turaka u uskočkoj četi.
Druge verzije o poreklu bratstva Mrdak
Osim navedene legende, u bratstvu Mrdak zabeležene su i druge verzije o poreklu Mrdaka. Najbrojnije su one koje ukazuju na poreklo iz Kuča. Postoji nekoliko priča o poreklu Mrdaka iz Kuča.
Prva priča kazuje da Mrdaci potiču od popa Ivana i da su Mrdaci u najbližem srodstvu sa bratstvom Ivanovića, koje prema ovoj priči, vodi poreklo od popa Ivana koji se prezivao Drekalović.
Poggio Gherardo, Firenze
Poggio Gherardo je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Mrdak
Druge verzije o poreklu bratstva Mrdak
Po drugoj priči, Mrdaci potiču od potomka Vojvode Drekale, odnosno od njegovog unuka Čeja, sina Ilikova, a sina Čejovog Rada čiji su potomci Radevići od kojih potiču Mrdaci.
Poggio Gherardo, Firenze
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 171 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Mrdak
Druge verzije o poreklu bratstva Mrdak
Obe priče govore da je bratstvo Mrdak iz Kuča (Brskuta), preko Rovaca doselilo u Vraneš, a zatim u Zatarje.
Las Ánimas, Mainero
Las Ánimas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Mainero.
Mrdak
Druge verzije o poreklu bratstva Mrdak
Pored ove dve priče, zabeleženo je i predanje da Mrdaci potiču od Nenada Gojkova Mrnjačevića.
Las Ánimas, Mainero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 451 m.
Mrdak
Druge verzije o poreklu bratstva Mrdak
Prema pisanju istoričara Andrije Luburića i Petra Mrkonjića, Mrdaci su svrstani u pleme Drobnjaci.
Genetička genealogija i Mrdaci
U evidenciji Srpskog DNK projekta registrovano je da su Mrdaci testirali Y hromozom koji se prenosi po muškoj liniji. Analiza Y hromozoma pokazuje da Mrdaci pripadaju haplogrupi G2, ogranku P303 L497>L42>YSC33. Ogranak P303 L497>L42>YSC33 nastao je u Evropi pre 10-12 xiljada godina. Najveća kocentracija ovog evropskog ogranka je u švajcarskim Alpima, Austriji, oblasti Rajne i severne Italije. Prema arheološkim i istorijskim izvorima, vezuje se za Rete, Etrurce i Kelte. Kelti su došli na Balkan 280. godine pre nove ere u vojnom pohodu na Staru Grčku, gde su se zadržali narednih 400-500 godina pod tim etničkim imenom. Prema toj analizi Mrdaci su rod starobalkanskog porekla, najverovatnije keltskog.
Ljubka Radkova
Ljubka Radkova (Любка Радкова, na Zapadu često navođena i kao Lubka Radkova; 25. mart 1945 -) je bivša bugarska teniserka. Nastupala je bugarskoj reprezentaciji Davis Cupa, a zajedno sa Božidarom Pampulovom je osvojila naslov u miješanim parovima na turniru u Istanbulu 1978. Njena kćer je teniserka Elena Pampulova.
San Francisco, Arteaga
San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2236 m.
Burgred od Mercije
thumb|Kovanice mercijskog kralja Burgreda.
Burgred, Burhred ili Burghred bio je kralj Mercije od 852. do 874. Njegovu vladavinu je karakterizirala politika suradnje i savezništva sa nekadašnjim mercijskim suparnikom, kraljevstvom Wessex, koja je u to doba počela dominaciju nad drugim anglosaksonskim kraljevstvima. Godine 852. je od kralja Ethelwulfa dobio pomoć u ratu sa sjevernim Walesom, a također se oženio za Ethelwulfovu kćer Aethelswith. Godine 868. je ponovno zatražio pomoć od Ethelwulfovih sinova - Ethelreda i Alfreda Velikog - u borbi protiv Danaca koji su napadali njegove istočne granice i zauzeli Nottingham. Saveznički pohod nije uspio, i Danci su zadržali osvojena područja, a godine 874. uspjeli Burgreda protjerati iz njegovog kraljevstva i postaviti Ceolwulfa za marionetskog vladara. Burgred je otišao na hodočašće u Rim, gdje je umro i sahranjen u jednoj tamošnjoj crkvi.
Domnești-Sârbi, Ilfov
Domnești-Sârbi je naselje u Rumuniji u okrugu Ilfov.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6393 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 82 m.
M'zab
M'zab ili Tumzabt (tumzabtski: Aghlan, arapski: مزاب) je oaza u sjevernoj Sahari, u alžirskom vilajetu Gardaja.
Nalazi se oko 500 km južno od grada Alžira i ima oko 360.000 stanovnika. Oaza se nalazi u dolini istoimenog vadija M'zab i njegovih pritoka, u njoj leži pentopolis od pet gradova i njihovih ksareva; Gardaja, Melika, Beni Isguen, Bounoura i El Atteuf. Njih su osnovale ibadijske izbjeglice od 11. do 14. vijeka, nakon što su Fatimidi u 10. vijeku srušili Rustamidsko kraljevstvo i razorili njihovu prijestolnicu Tahert.
Ti ksarevi su manje više ostali gotovo isti kao i kad su građeni. Zbog njihove jednostavne, ali funkcionalne arhitekture koja se savršeno prilagodila krajoliku, te poštovanja porodične privatnosti i društvenog života zajednice, ova naselja su upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi 1982. godine. mini|250px|lijevo| Karta Mzaba
Historija
U Mzabu živi berbersko pleme, Mozabiti, koji pripadaju većoj skupini naroda Zenata koji žive na širem području južnog Alžira. Oni se služe tumzabtskim jezikom i nekada su pisali Tifinagh pismom. Nakon arapske invazije u 8. vijeku, Mozabiti su postali muslimani Mu'tazila škole. Nakon propasti Rustamidskog kraljevstva u 10. vijeku, članovi Rustamidske dinastije odabrali su dolinu M'zaba kao mjesto svog egzila, no kako su oni bili Ibaditi (islam odvojen od sunita i šijita) najprije su poslali propovjednika Abu Bakr an-Nafusija kako bi preobratio autohtono stanovništvo. Rustamidi su od 1012. do 1350. osnovali pet utvrđenih naselja (ksara): El Atteuf (najstariji), Melika (u kojem danas živi crno stanovništvo), Gardaju (koji je danas najveći grad i administrativni centar vilajeta) i Beni Isguen (koji Berberi smatraju najsvetijim). mini| Zidine Beni Izguena Naselja Guerrera i Berriane su osnovana u 17. vijeku.
Francuzi su krenuli na invaziju Alžira 1830. istjeravši Osmanlije, pa je i taj kraj Francuska anektirala 1882. u svoju prekomorsku koloniju - Francuski Alžir i vladala njime sve do osamostaljenja Alžira 1962.
Karakteristike
thumb|left|240px| Pogled na [[grad Gardaju i vadi M'zab (desno)]] Svaki od pet ksareva opasan je bedemom sa utvrđenom džamijom kao citadelom čiji je minaret imao i ulogu stražarskog tornja, te groblje i plantažu palmi izvan zidina. Džamija je građena kao utvrda i posljednji bastion u slučaju opsade, te ima spojenu oružarnicu i skladište žita. Oko džamije izgrađene su kuće u koncentričnim krugovima, sve do niskih bedema. Svaka kuća je kvadratična ćelija standardnog oblika, koje svjedoče o ravnopravnom društvu temeljenom na poštovanju porodičnog života i očuvanju njegove autonomije i privatnosti. Ova narodna autohtona arhitektura jednostavnih formi iz 11. vijeka bazira se na principu da se arhitektura treba prilagoditi okolini, na istim maksimama na kojima se bazira i moderna arhitektura i urbanizam, a to se može prepoznati u djelima arhitekata 20. vijeka kao što su Le Corbusier, Fernand Pouillon i André Raverau. Ovakva arhitektura može pronaći širom Sahare, na mjestima koja imaju zajedničke libijsko-feničke korijene.
Način na koji su organizirane kuće pretpostavlja sezonsku migraciju stanovništva. Naime Mzabiti su svako ljeto provodili u citadeli okruženoj zasadima palmi i s dva suha korita vadija. Također, Mzabski sistem navodnjavanja plantaža palmi predstavlja iznimno uspješnu interakciju ljudi sa pustinjskom okolinom. Stoga su ova naselja izvanredni i originalni modeli ljudskog naseljavanja centralne Sahare.
Plöwen
Pleven je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 54 opštinska središta okruga Iker-Randov. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 304 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13062045.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Iker-Randov Pleven se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Iker-Randov. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 20 metara. Površina opštine iznosi 15,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 304 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 20 stanovnika/km².
Sjargej Rutenka
Sjargej Aleksejevič Rutenka (bjeloruski: Сяргей Аляксеевіч Рутэнка; Minsk, 29. kolovoza 1981.) je umirovljeni bjeloruski rukometaš i bivši reprezntativni kapetan. Uz bjelorusko, Rutenka od 2008. godine posjeduje i španjolsko državljanstvo, a od 2003. do 2008. posjedovao je i slovensko, kog se odrekao.
Karijeru je započeo u rodnom gradu, ali je slavu postigao igrajući za slovenske klubove Gorenje Velenje i RK Celje, nakon kojih je igrao za BM Ciudad Real do 2009. godine. Karijeru je izvorno započeo kao pivot, ali danas uglavnom igra na poziciji lijevog vanjskog te se smatra jednim od najboljih rukometaša današnjice. U Barcelonu prelazi 2009. godine i tamo igra do 2015., kada nakratko odlazi u katarski Lekhwiya SC, ali kojeg napušta nakon samo dva mjeseca. Umirovio se 2017. godine.
U prvom periodu igranja za reprezentaciju Bjelorusije, Rutenka je skupio 34 nastupa. Od 2004. do 2007. igrao je za reprezentaciju Slovenije te u 40 nastupa postigao 269 golova. Kada je 2008. dobio španjolsko državljanstvo, povukao se iz slovenske reprzentacije. Nakon što je 2010. godine istekao trogodišnji rok, ponovo se pridružio reprezentaciji Bjelorusije, za koju je nastupao do 2016.
Alfa heliks
desno|mini|300p|Pogled sa strane na alfa heliks, sačinjen od [[alanin|alaninskih ostataka, u atomskoj rezoluciji. Dve vodonične veze iste peptidne grupe su obojene ljubičasto. Rastojanje između kiseonika i vodonika je 2,08 Å (208 pm). Proteinski lanac se gradi naviše, odn. N-terminus je na dnu, a C-terminus na vrhu slike.]]
Star Trek: The Next Generation (sezona 3)
Najvažnija promjena u odnosu na prethodnu sezonu je bio povratak Gates McFadden u stalnu glumačku postavu, odnosno povratak dr. Beverly Crusher u posadu USS Enterpise; lik njene prethodnice dr. Katherine Pulaski se više nije pojavio u seriji. U seriji su prvi put korišten novi, tzv. "Tip B" uniformi Zvjezdane flote, a koje su napravljene po sugestijama glumačke postave, koja je prethodni "Tip A" držala neugodnim za nošenje i nepraktičnim. Treća sezona je također uvela novu uvodnu špicu u kojoj se umjesto Zemljinog solarnog sistema prikazuje Mliječni put. Najvažnija je promjena, pak, bila angažiranje nekoliko novih scenarista, među kojima se posebno ističe Ronald D. Moore, koji će kasnije imati važnu ulogu u daljem razvoju serije.
Alfa heliks
Čest motiv sekundarne strukture proteina, alfa heliks (α-heliks) je desnogira zavojita konformacija koja podseća na oprugu, kod koje svaka alfa-amino (N–H) grupa stvara vodoničnu vezu sa alfa-karbosilnom (C=O) grupom aminokiseline 4 ostatka ranije ( vodonična veza).
Star Trek: The Next Generation (sezona 3)
Treća sezona je imala izvrsnu gledanost, ali je također dobila i izvrsne kritike, a neki kritičari smatraju da je ona upravo trenutak kada je The Next Generation po svojoj kvaliteti premašila originalnu seriju, odnosno postala mjerilo po kome se sudi kvaliteta svih drugih filmova i serija franšize Star Trek. Posebno se svojom kvalitetom isticala epizoda Yesterday's Enterprise, kao i The Best of Both Worlds, dvodijelna epizoda sa kojom je sezona bila završila.
Alfa heliks
Polipeptidni lanac može formirati različite vrste heliksa koje se razlikuju po broju uvijanja lanca i po razmaku između uvijenih segmenata polipeptida u heliksu. One se obrazuju spontano, jer su energetski najsiromašnije, a time i najstabilnije konformacije proteina. Heliks mogu da obrazuju i L- i D-aminokiseline, ali samo jedne ili druge jer heliks ne može da se obrazuje od peptidnog lanca koji sadrži smešu ostataka L- i D-aminokiselina. Heliksi mogu biti desnogiri i levogiri, zavisno od toga na koju stranu se uvrće proteinski lanac; desnogiri heliks je određen pravcem u kome se okreću prsti desne ruke kada se palac postavi na osu heliksa u pravcu u kome se on gradi. L-aminokiseline su češće u prirodi i one mogu da obrazuju i levogiri i desnogiri heliks, ali većina poznatih heliksa u prirodi su desnogiri. Međutim, samo jedna heliksna konformacija istovremeno zadovoljava optimalne uslove uvijanja koja daje osnovu za lako uspostavljanje intramolekulskih vodoničnih veza između bliskih konstituenata peptidne veze. Ta forma se naziva α-heliks i najčešće je prisutna u proteinima živih sistema.
Razvoj teorije
Tokom ranih 1930ih, Vilijem Estburi je uočio drastične promene u difrakciji Iks-zraka na vlaknima vlažne vune ili kose nakon primenjenog istezanja. Podaci su ukazivali na postojanje helikoidne molekulske strukture sa karakterističnim periodom ponavljanja od ~5,1 Å (0,51 nm). Estburi je pretpostavio sledeće: (1) neistegnuti molekuli proteina obrazuju heliks (koju je on nazvao α-oblik) i (2) istezanje dovodi do odmotavanja heliksa i stvaranja izduženog stanja (koje je nazvao β-oblik). Iako neprecizni u detaljima, Estburijevi modeli ovih struktura su bili suštinski ispravni i odgovaraju modernim elementima sekundarne strukture, α-heliksu i β-ravni (zadržana je Estburijeva nomenklatura), koje su razvili Linus Pauling, Robert Kouri i Herman Brenson 1951. godine. Hans Nojrat je prvi uočio da Estburijevi modeli ne mogu biti precizni do detalja, jer su podrazumevali preklapanje atoma. Interesantno, Nojratov rad i Estburijevi podaci su podstakli H. S. Tejlora, Morisa Haginsa, Brega i saradnike da predlože model keratina koji podseća na moderni α-heliks. Dva ključna koraka u razvoju i oblikovanju modernog α-heliksa bili su: (1) pravilna geometrija veze, opisana zahvaljujući metodama određivanja kristalne strukture amino kiselina i peptida kao i Paulingovim predviđanjima planarnih peptidnih veza i (2) odbacivanje ideje o obaveznom celom broju ostataka po punom obrtu heliksa. Ideja o osovinskom momentu se javila u januaru 1948, kada se Pauling prehladio i legao u krevet. Pošto mu je bilo dosadno, nartao je polipeptidni lanac približno tačnih dimenzija na papirnoj traci i savio je u heliks, pazeći da peptidne veze održi planarnim. Posle nekoliko pokušaja, napravio je model sa fizički verovatnim vodonočnim vezama. Zatim je nastavio rad na potvrđivanju tog modela sa Korijem i Brensonom pre objavljivanja.
Geometrija i vodonične veze
Aminokiseline se, u alfa-heliksu, uređuju u desnogiru uvijenu (helikoidnu) strukturu široku 5,4 Å (0.54 nm). Svaka aminokiselina odgovara okretu u heliksu od 100° (tj. heliks ima 3,6 ostataka po punom krugu) i translaciju od 1,5 Å (0.15 nm) duž ose heliksa. Najvažnije, N–H grupa amino kiseline gradi vodoničnu vezu sa C=O grupom 4 amino kiseline niže niz lanac. Razlog za ovako uspostavljanje vodoničnih veza u α-heliksu je to što se tako postiže optimalno rastojanje od 2,8 Å između O- i N- atoma ovih grupa, pa bi se vodonične veze mogle formirati. Bočne grupe aminokiselina u α-heliksu su okrenute ka spoljašnosti heliksa što omogućava da se izbegne prostorna interferencija ovih grupa. α-heliks je uobičajeni element sekundarne strukture kako fibroznih, tako i globularnih proteina. U globularnim proteinima α-heliksa su izgrađene u proseku od 12 aminokiselina i dužine su oko 18 Å, mada su u pojedinim proteinima nađeni i α-heliksi izgrađeni od 53 aminokiselinska ostatka. Vodonične veze u α-heliksu su skoro paralelne sa uzdužnom osom. Za raskidanje vodoničnih veza potrebna je mala energija (svega 21-42 kJ/mol, skoro deset puta manje nego za raskidanje kovalentne veze), ali α-heliks predstavlja stabilnu strukturu, jer u formiranju vodoničnih veza učestvuje svaka peptidna veza, što ukupno zahteva značajnu energiju za destabilizaciju ove strukture. Ovo ponavljanje vodoničnih veza definiše α-heliks. Slične strukture imaju i 310 heliksa i π-heliksa. Ove alternativne zavojnice su relativno retke, iako se 310 heliks često nalazi na kraju α-heliksa, „zatvarajući“ je. Privremene strukture (ponekad obeležavane kao δ-heliksi) su primećene kao intermedijeri u simulacijama molekulske dinamike uvijanja α-heliksa.
A. K. ostaci α-heliksa zauzimaju osovinske (φ, ψ) diedarske uglove od približno (-60°, -45°). U opštem slučaju, oni zauzimaju diedarke uglove tako da se ψ diedarski ugao jedne aminokiseline i φ ugao sledećeg ostatka sabiraju do vrednosti od -105° približno. Shodno tome, diedarski uglovi α-heliksa se, uglavnom, smeštaju na dijagonalne trake Ramahandranovog dijagrama (sa padom -1), uzimajući vrednosti od (-90°, -15°) do (-35°, -70°). Poređenja radi, suma diedarskih uglova 310 heliksa je približno -75°, dok je kod π-heliksa ona -130°. Opšta formula za uglove rotacije Ω po ostatku bilo kojeg polipeptidnog helikoidnog lanca sa trans izomerima dobija se pomoću jednačine:
Alfa heliks je gusto pakovan; skoro da nema slobodnog prostora unutar njega. Bočni lanci aminokiselina se nalaze na spoljašnjoj strani i blago su povijeni „nadole“ (prema N-terminusu), kao grane zimzelenog drveta. Ova usmerenost se ponekad koristi pri preliminarnim mapama (sa niskom rezolucijom) elektronske gustine za određivanje smera uvijanja proteinske osovine.
Definicija ose heliksa
Predloženo je nekoliko definicija osa heliksa, od kojih je Sugeta-Mijazavina najjednostavnija i najopštija. Sve definicije su ekvivalentne ako svaki ostatak heliksa ima istu geometriju veze i diedarske uglove. Ipak, definicije odlikuje različita osetljivost na promene ovih parametara.
San Antonio, Granja, Ensenada
San Antonio, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Alfa heliks
Eksperimentalno određivanje
Pošto je α-heliks definisan svojim vodoničnim vezama, najpouzdanije eksperimetalne metode određivanja α-heliksa, do rezolucije pojedinačnih atoma, su rentgenska kristalografija ili NMR spektroskopija. U nekim slučajevima, pojedine vodonične veze se mogu posmatrati direktno kao slaba skalarna sprezanja u NMR spektru.
Postoji nekoliko niskorezolutivnih metoda za određivanje opšte helikoidne strukture. Hemijski pomeraj u NMR (posebno Cα, Cβ i S’ atoma) i rezidualno dipolarno sprezanje su često karakteristike heliksa. Spektar cirkularnog dihrotoizma heliksa u dalekoj ULJ oblasti (170-250 nm) je veoma karakterističan, sa izraženim dvostrukim minimumom na ~208 nm i ~222 nm. Infracrvena spektroskopija se retko koristi, pošto spektar α-heliksa podseća na spektar nasumične zavojnice (doduše, spektri se mogu razlikovati, npr. pomoću vodonično-deuterijumske zamene). Konačno, krioskopska elektronska mikroskopija je danas u mogućnosti da razaznaje pojedinačne α-helikse unutar proteina, dok je primena ove metode na određivanje pojedinih ostataka još predmet istraživanja.
Zastupljenost aminokiselina i njihov afinitet prema α-heliksu
Različite sekvence aminokiselina imaju različite afinitete za formiranje α-helikalne strukture. Metionin, alanin, leucin, glutaminska kiselina i lizin ("MALEK" u jednoslovnim kodovima aminokiselina) imaju veoma visoke afinitete prema α-heliksu. Prolin teži da raskine ili uvrne heliks, pošto ne može da donira proton za vodoničnu vezu (jer nema amidni vodonikov atom) i zato što njegov bočni lanac sterno interaguje. NJegova prstenasta struktura takođe ograničava centralni φ diedarski ugao na vrednosti oko -70°, što se retko viđa kod α-heliksa. Ipak, prolin je često prvi član heliksa, verovatno zbog svoje strukturne krutosti. Sa druge strane, glicin takođe teži da poremeti helikalnu strukturu, zato što ga visoka konformaciona fleksibilnost čini entropijski prejakim da zauzme relativno sputanu α-helikalnu strukturu.
Dipolni moment
Heliks ima merljiv ukupan dipolni moment izazvan efektom nagomilavanja pojedinačnih dipola karbonilnih grupa peptidne veze duž ose. Ova pojava može dovesti do destabilizacije heliksa kroz entropijske efekte. Kao rezultat, α-heliksi često počinju na N-terminalnom kraju sa negativno naelektrisanom aminokiselinom, kao što je glutaminska kiselina, kako bi se neutralisao ovaj dipolni moment heliksa. Ređe (i manje efektivno) je završavanje lanca na S-kraju sa aminokiselinom sa pozitivnim ostatkom, kao što je lizin. Pozitivan naboj na N-terminusu se uglavnom koristi da veže negativno naelektrisane ligande, kao što su fosfatne grupe, što je veoma efikasno, jer amidi primarne strukture mogu da služe kao donori protona vodonične veze.
Superstrukture
Mioglobin, prvi protein čija je struktura određena rendgenskom kristalografijom, sastavljen je od približno 70% alfa heliksa, pri čemu ostatak čine oblasti neuređenih krivina. Upredene zavojnice alfa heliksa su veoma stabilni oblici u kojima se dve ili više heliksa međusobno upliću u „superhelikalnu“ strukturu. Upredene zavojnice imaju veoma karakterističan ponavljajući motiv poznat kao heptadni ostatak, u kojem se osnovni motiv ponavlja svakih sedam aminokiselina duž niza. Prva i posebno četvrta aminokiselina (na tzv. a i h mestima) su skoro uvek hidrofobne (četvrta a. k. je obično leucin) i gusto pakovane unutar namotaja heliksa. Peti i sedmi ostatak (na e i g mestima), uglavnom imaju suprotna naelektrisanja i grade jonski most stabilizovan elektrostatičkim interakcijama. Fibrozni proteini, kao keratin i miozin, često grade upredene zavojnice, kao i neki dimerizujući proteini. Par upredenih zavojnica – namotaj od 4 heliksa – je veoma čest strukturni motiv u proteinima. Npr. nalazi se u strukturi hormona rasta čoveka i nekoliko varijeteta citohroma. Ropov protein, koji ubrzava umnožavanje plazmida u bakterijama je zanimljiv slučaj u kojem jedan polipeptid formira upredenu zavojnicu, a dva takva monomera se spajaju dajući namotaj od 4 heliksa.
Aminokiseline koje grade dati heliks mogu se prikazati na heličnom točku, prikazu koji ilustruje orijentaciju aminokiselina koje grade heliks. Često u globularnim proteinima, kao i u posebnim strukturama poput upredene zavojnice i leucinskog rajsferšlusa, alfa heliks će ispoljiti dva „lica“ – jedno, koje prvenstveno sadrži hidrofobnu aminokiselinu, orijentisanu ka unutrašnjosti proteina, ka hidrofobnom jezgru; i drugo, koje je uglavnom sastavljeno od polarnih aminokiselina, orijentisanih ka površini proteina izloženoj rastvaraču.
Funkcionalne uloge
α-heliksi imaju poseban značaj u strukturama koje učestvuju u metabolizmu DNK, uključujući motive tipa heliks-okret-heliks, leucinski rajsferšlus i cink-prst. Sve to, zbog zgodne strukturne osobine da je prečnik α-heliksa 1,2 nanometra, isti kao i širina velikog žljeba u B-obliku DNK.
Prelaz iz heliksa u zavojnicu
Homopolimeri aminokiselina (kao poli-lizin) mogu da usvoje α-helikalnu strukturu na niskim temperaturama, koja se „topi“, razmotava, na višoj. Ovaj prelaz iz heliksa u zavojnicu se ranije smatrao analognim denaturaciji proteina. Statistička mehanika ovog prelaza se može modelovati korišćenjem elegantne metode matrice prelaza, koju karakterišu dva parametra: sklonost ka uvijanju heliksa i sklonost ka rastezanju iste.
Plüschow
Plišov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 91 opštinskog središta okruga Nordvestmeklenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 531 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13058081.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordvestmeklenburg Plišov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordvestmeklenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 34 metra. Površina opštine iznosi 19,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 531 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 27 stanovnika/km².
Joan Bennett
Joan Geraldine Bennett (27. februar 1910. – 7. decembar 1990) bila je američka kazališna, filmska i televizijska glumica. Odrasla kao potomak ugledne glumačke dinastije, Bennett je filmsku karijeru započela kao tinejdžerica u nijemim holivudskim filmovima kada se specijalizirala za uloge plavokosih naivnih i nedužnih djevojaka. Te je uloge nastavila tumačiti i s uvođenjem zvučnog filma, ali je krajem 1930-ih odlučila obojati kosu u crno te početi tumačiti zavodnice i fatalne žene. Zahvaljujući tome je odigrala svoje najpoznatije uloge u film noirima Fritza Langa kao što su The Woman in the Window (1944) i Scarlet Street (1945).
Krajem 1940-ih Bennett je napravila još jedan zaokret u karijeri, počevši glumiti majčinske likove. Međutim, početkom 1950-ih je njenu filmsku karijeru brutalno prekinuo skandal izazvan kada je njen treći suprug Walter Wanger u nastupu ljubomore revolverom ranio njenog agenta. . Bennett je nakon toga došla na neslužbenu holivudsku crnu listu te se morala preorijentirati na televiziju, gdje je 1960-ih stekla popularnost tumačenjem matrijarha Elizabeth Collins Stoddard u sapunici Dark Shadows. Posljednja uloga joj je bila Madame Blanc u kultnom Argentovom hororu Suspiria (1977).
Anthony Weiner
Anthony David Weiner (4. septembar 1964 - ) je američki demokratski političar koji je od 1999. do 2011. zastupao 9. izborni okrug države New York u Kongresu, a koje je mjesto napustio nakon seks-skandala.
Weiner je političku karijeru započeo kao pripravnik uticajnog kongresnika Chucka Schumera koji će postati njegov mentor. Godine 1992. je izabran za gradskog vijećnika u rodnom New Yorku, a 1998. je, nakon što se Schumer uspješno izborio za mjesto senatora glatko preuzeo njegov dotadašnji izborni okrug. Weiner je sa vremenom postao jedan od najperspektivnijih kongresnika, usprkos toga što 2005. nije uspio izboriti demokratsku nominaciju za njjujorškog gradonačelnika. Godine 2010. se oženio za Humu Abedin, uticajnu pomoćnicu Hillary Clinton sa kojom ima sina.
Za vrijeme suprugine trudnoće 2011. se otkrilo kako je preko Twittera slao neprimjerene poruke i fotografije drugim ženama. Skandal, koji je postao utoliko većim zbog Weinerove reputacije feminista i borca protiv zlostavljanja žena, ga je primorao da podnese ostavku. Godine 2013. je njegov drugi pokušaj osvajanja demokratske nominacije za njujorškog gradonačelnika propao nakon otkrića novih neprimjerenih poruka poslanih drugim ženama.
La Aventura (razvrstavanje)
La Aventura ima više značenja:
Palo Gordo (razvrstavanje)
Palo Gordo ima više značenja:
La Aviación (razvrstavanje)
La Aviación ima više značenja:
Ḩassān Aḩmad, Taiz
Ḩassān Aḩmad je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1111 m.
La Garita, Arandas
La Garita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Arandas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2075 m.
Kunming
Kunming (kineski: 昆明) je administrativni centar kineske provincije Yunnan od 2 931 000 stanovnika (prema procjeni iz 2007.).
Geografske karakteristike
Kunming se nalazi u sredini provincije Yunnan uz sjeverne obale Jezera Dian, u plodnoj dolini okruženoj planinama sa sjevera, zapada i istoka. Dolina tog jezera je od neolita važna za promet jugozapadne Kine.
Za veliki i nagli rast grada bio je zaslužan Drugi japansko-kineski rat - 1937. kad su Kinezi prebacili velik broj strateških tvornica u Kunming.
Spiljani (Konjic)
Spiljani su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Konjic koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 654 stanovnika.
Vanjske veze
Spiljani (Konjic)
Abomey
Abomey je grad u Beninu, glavni grad departmana Zou. Povijesna je prijestolnica kraljevstva Dahomej, koje je postojalo od 1600. do 1900. godine. Grad je bio okružen zemljanim zidinama, a kraljevske palače Abomeya (zapravo skupina zemljanih građevina koje je izgradio narod Fon) uvršene su na UNESCO-vu listu svjetske kulturne baštine. .
Iako danas Abomey nema toliko značenje kao nekad, popularno je turističko odredište i centar malih obrta.
Palo Grande (razvrstavanje)
Palo Grande ima više značenja:
Abomey
Povijest
Zapadnoafričko kraljevstvo Abomey (bivši Dahomej) osnovao je narod Fon 1625. godine i razvilo se u snažno vojno i trgovačko carstvo, jedno od najmoćnijih na zapadnoj obali Afrike. Dvanaest kraljeva Abomeya su vladali jedan iza drugoga od 1695. do 1900. godine. Do kraja 19. stoljeća njihov primarni izvor bogatstva bila je prodaje ratnih zarobljenika kao robova europskim trgovcima roblja za prijevoz preko Atlantika u Novi Svijet.
Svaki od dvanaest kraljeva izgradio je raskošno ukrašenu palaču na kraljevskom posjedu u Abomeyu, glavnom gradu, sve unutar istog klipovima ograđenog prostora, u skladu s protorom i materijalima prethodnih palača.
Kako bi se prkosili francuskoj okupaciji 1892. godine, kralj Behanzin je naredio da se grad (uključujući palače) spali. Salle des Bijoux ("Dvorana dragulja"), palača ranijih vladara, je bila jedna od rijetkih građevina koja je preživjela vatru i njezini bareljefi su od posebnog značaja kao povijesni zapis bogate Fon kulture.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2002. godine, Abomey je brojao 59.672 stanovnika. , ali se u posljednje vrijeme broj stanovnika procjenjuje na skoro 90.000.
Alkmeonidi
Alkmeonidi (Ἀλκμαιωνίδαι) bili su moćna plemićka porodica u drevnoj Atini, čiji su članovi igrali istaknutu ulogu u istoriji stare Grčke, počev od legendarnih početaka oko 1100. pne., pa sve do 400. pne. Prema tradiciji, Alkmeonidi su bili ogranak porodice Neleida, koje su oko 1100. pne. Dorani prognali iz Pila u Meseniji i koji su se onda nastanili u Atini. Tu je mitski Melant, predstavnik starijeg ogranka, postao kralj, a Alkmeon, pripadnik drugog ogranka, koji je za sebe tvrdio da je praunuk Nestorov, postao je plemić i rodonačenik Alkmeonida.
Prvi znameniti Alkmeonid koji se pojavljuje u pisanim izvorima jeste Megakle, koji je u 7. veku pne. bio arhont eponim Atine. On je snosio odgovornost za ubistvo Kilona, koji je 632. pne. pokušao da nasilno preuzme vlast u Atini. Uvidevši da mu je taj pokušaj propao, Kilon se kao pribegar sklonio u hram boginje Atene, no stradao je zajedno sa svojim pristalicama kad su, po Megaklovom naređenju, s krova bili zasuti kamenicama. Zbog ovog bezbožnog čina, na Megakla i njegove potomke Alkmeonide palo je prokletstvo koje ih je večno progonilo. Sam Megakle bio je prognan iz Atine, a čak su i posmrtni ostaci preminulih Alkmeonida bili otkopani i preneti van gradskih zidina. Alkmeonidima je bilo dozvoljeno da se u Atinu vrate 594. pne., tokom Solonovog arhonata. U međuvremenu su Alkmeonidi uvećali svoje bogatstvo Krezovom darežljivošću prema Alkmeonu, sinu Megaklovom, a svoj uticaj ženidbom Megakla, sina Alkmeonovog, za Agaristu, ćerku Klistena, sikionskog tiranina.
Za vreme prvog Pizistratovog pokušaja da u Atini uspostavi tiraniju, Alkmeonid Megakle udao je svoju ćerku za Pizistrata, no kad je tiranin odbio da s njom ima decu, Megakle je isposlovao Pizistratovo svrgavanje s vlasti i izgon iz Atine (555. pne.). Tokom narednih desetak godina Pizistrat je sakupio vojsku, prodro u Atiku, porazio Alkmeonide i ponovo preuzeo vlast u Atini. Alkmeonidi su kasnije tvrdili da ih je Pizistrat nakon svog povratka 546. pne. prognao iz Atine, no epigrafski podaci pokazuju da je Alkmeonid Klisten obavljao dužnost arhonta 525/4. pne. Megakle je, naime, s Agaristom imao dva sina, Hipokrata i Klistena, koji će ostati upamćen kao reformator atinske demokratije. Hipokratova kći bila je Agarista, majka čuvenog Perikla.
Ovaj je Klisten 509. pne. zbacio s vlasti Hipiju, Pizistratovog sina i naslednika. Naime, Klisten je potkupio proročište u Delfima ― koje je velikim delom i obnovljeno novcem Alkmeonida dok su ovi kao izgnanici boravili u Fokidi, nakon što je 548. pne. stari Apolonov hram izgoreo ― da uveri Spartance da mu pruže pomoć, što su ovi onda i učinili, premda nevoljno. Klistenu su se isprva suprotstavili neki, koji su smatrali da Alkmeonidi zbog prokletstva ne treba da drže vlast, a čak se i spartanski kralj Kleomen I okrenuo protiv Klistena, pa je ovaj nakratko ponovo bio prognan. Međutim, građani su pozvali Klistena da se vrati u Atinu i Alkmeonidi su tada postavili temelje atinske demokratije.
Alkmeonidi su navodno pregovarali o sklapanju saveza s Persijancima tokom grčko-persijskih ratova, uprkos tome što je Atina predvodila grčki otpor persijskom napadu. I Perikle i Alkibijad pripadali su Alkmeonidima, a tokom peloponeskog rata Spartanci su se pozivali na alkmeonidsko porodično prokletstvo u nastojanju da diskredituju Perikla. Alkibijad je, kao i prethodna generacija Alkmeonida, pokušao da sklopi savez s Persijancima nakon što je bio optužen ze bezbožnost u vezi sa skrnavljenjem hermi.
Nakon poraza Atine u peloponeskom ratu o Alkmeonidima se u izvorima ne čuje više ništa.
Porodično stablo
S obzirom na porodičnu tradiciju da se potomci nazivaju imenom nekog od svojih predaka, lako je pomešati različite članove porodice Alkmeonida. Stoga je ovde dato delimično porodično stablo porodice Alkmeonida u istorijskom periodu. Imena muškaraca data su na plavoj pozadini, imena žena na crvenoj, a imena onih koji su s Alkmeonidima bili povezani bračnim vezama data se na pozadini bele boje.
La Avispa (razvrstavanje)
La Avispa ima više značenja:
Bosco 1, Caltanissetta
Bosco 1 je naselje u Italiji u provinciji Caltanissetta, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 742 m.
Sistem komplementa
Sistem komplementa pomaže ili dopunjava sposobnosti antitela i fagocitnih ćelija da odstrane patogene iz organizma. On je deo imunskog sistema koji se naziva urođeni imunski sistem, koji nije adaptivan i ne menja se tokom života jedne osobe. Međutim, on može biti regrutovan i aktiviran od strane adaptivnog imunskog sistema.
Sistem komplementa se sastoji od brojnih malih proteina nađenih u krvi. Oni su generalno sintetisani u jetri, i normalno cirkulišu kao neaktivni prekursori (proproteini). Nakon stimulacije jednim od nekoliko podsticaja, proteaze sistema razlažu specifične proteine čime se oslobađaju citokini i inicira pojačavajuća kaskada daljeg razlaganja. Krajnji rezultat ove aktivirajuće kaskade je masivna amplifikacija responsa i aktivacija ubijanja ćelija kompleksom membranskog napada. Više od 25 proteina i proteinskih fragmenata sačinjava sistem komplementa, to obuhvata proteine seruma, serozne proteine, i ćelijske membranske receptore. Oni sačinjavaju oko 5% globulinske frakcije krvnog seruma.
Pueblo Nuevo Milenio, Tala
Pueblo Nuevo Milenio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tala.
Sistem komplementa
Tri biohemijska puta aktiviraju sistem komplementa: klasični put komplementa, alternativni put komplementa, i manan-vezujući lektinski put.
Pueblo Nuevo Milenio, Tala
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1549 m.
Sistem komplementa
Istorija
U kasnom 19. veku Hans Ernst August Buhner je ustanovio da krvni serum sadrži „faktor“ koji ima sposobnost ubijanja bakterija. Džuls Bordet, mladi belgijski naučnik na parizkom Pasterovom institutu, je 1896. demonstrirao da taj faktor ima dve komponente: jedna zadržava taj efekat nakon zagrevanja, a druga ga gubi. Toplotno stabilna komponenta je odgovorna za imunitet protiv specifičnih microorganizama, dok je toplotno-senzitivna (toplotno-nestabilna) komponenta odgovorna za ne-specifičnu antimikrobnu aktivnost svih normalnih seruma. Ova toplotno nestabilna komponenta se danas naziva „komplement“.
Termin „komplement“ je uveo Paul Erlih kasnih 1890-tih, kao deo njegove teorije imunskog sistema. Po toj teoriji, imunski sistem se sastoji od ćelija koje imaju specifične receptore na njihovim površinama kojima prepoznaju antigene. Nakon imunizacije antigenom, više tih receptora se formira, i oni se zatim odvajaju od ćelije i cirkulišu u krvi. Te receptore, koji je sad nazivaju „antitelima“, je Erlih nazivao „amboceptorima“ da bi naglasio njihovu dvostruku sposobnost funkcionalnog vezivanja: oni prepoznaju i vezuju specifične antigene, ali oni takođe prepoznaju i vezuju toplotno nestabilnu komponentu svežeg seruma. Erlih je stoga nazvao tu toplotno nestabilnu komponentu „komplement“, jer je to sastojak krvi koji „komplementira“ ćelijama imunskog sistema. Ranih 1930-tih, tim predvođen renomiranim Irskim istraživačem, Džekijem Stanlijem, ustanovio je važno opsonizacijom posredovano dejstvo C3b proteina. Nastavljajući Erlihov rad, Stanlijev tim je pokazao ulogu komplementa u urođenom kao i ćelijski-posredovanom imunskom responsu.
Funkcije komplementa
Osnovne funkcije komplementa su
Palo Hueco (razvrstavanje)
Palo Hueco ima više značenja:
El río y la muerte
El río y la muerte je meksički crno-bijeli igrani film snimljen 1955. u režiji Luisa Buñuela. Radnja je smještena u izolirano planinsko selo u kojem dvije porodice godinama prolaze kroz cikluse krvne osvete. Protagonisti su jedina dva preostala muškarca, od kojih je jedan ostao u selu i želi nastaviti tradiciju, dok je drugi završio škole u gradu, postao ljekar i nema volje za nasiljem.
Fondo Ripa, Bergamo
Fondo Ripa je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 521 m.
Stella, Missouri
Stela je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 158, što je 20 (-11,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Castellino Nuovo, Campobasso
Castellino Nuovo je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 770 m.
Balaton, Minnesota
Balaton je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 643, što je 6 (0,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Julija Berberijan
Julija Manuk Berberijan (Юлия Берберян, 6. oktobar 1944 -) je bugarska političarka i bivša teniserka ermenskog porekla. Nastupala je za bugarsku reprezentaciju Fed Cupa. Od 1997. do 2001. je bila zastupnik desne stranke Savez demokratskih snaga u bugarskom Sobranju. Udana je za Georgija Maleeva sa kojim je imala tri kćeri - Katerinu, Magdalenu i Manuelu Maleevu, koje su sve postale zapažene profesionalne teniserke.
La Azteca (razvrstavanje)
La Azteca ima više značenja:
Bjelila
Bjelila su jedno od naselja mesta Krtoli na severnoj obali poluostrva Luštica zaliva Boka kotorska – Crna Gora, sa pogledom na Tivat, Lastvu, Hercegnovsku rivijeru i planinu Lovćen i Orjen.
Geografija
To je malo i tiho ribarsko mesto, sa specifičnom mikro klimom - povetarac „preko gore“, a veliko prisustvo slatke vode u moru iz brojnih izvora (Mali Frutak, Veliki Frutak, Mala i Velika Spila) kao i reke Rijeke, koja utiče u uvalu Oko na Bjelilima, utiče na čistoću mora tako da se more oko Bjelila, prema istraživanjima Instituta za biologiju mora, Kotor - smatra najčistijim morem na celom Crnogorskom primorju.
Bjelila ili „Mali Sv. Stefan" - kako mnogi nazivaju ovo mesto, čine dvadesetak starih - adaptiranih kamenih kuća na izdvojenom poluostrvu. Nadomak Bjelila postoji i manje ostrvo – Zanovetni Školjic. Danas na Bjelilima stalno živi nešto više od dvadesetak porodica, a za vreme letnjih meseci broj žitelja se popne i na preko tri stotine.
Palo María (razvrstavanje)
Palo María ima više značenja:
Stojkovići (Konjic)
Stojkovići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Konjic koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 110 stanovnika.
El Tesoro, San Pedro Tapanatepec
El Tesoro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Tapanatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
P80
Termin P80 ima više značenja.
Tipasa
Tipasa (arapski: تيپازة) za Francuske kolonijalne uprave znan kao Tefessedt je grad od 15,180 stanovnika na sjeveru Alžira u Pokrajini Tipasa u kojoj je i administrativni centar.
Geografske karakteristike
Tipasa leži na obali Sredozemnog mora udaljena 65 km zapadno od glavnog grada Alžira.
Tipasa je danas poznata po ostacima rimsko-berberskog grada čije su ruševine upisane na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi 1982. i kao poznato ljetovalište.