cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Antonio Primo de Rivera
Ideologija
U Primo de Rivera razmišljanja krajnji cilj novog političkog pokreta bilo je otkriće u Španjolskoj kao velika sila. Članak 1 Фалангисты Manifest 1934 čita, Mi vjerujemo u višu stvarnost Španjolskoj. Da ga osnažiti, učiniti ga Velika-to je primarna zadaća svakog španjolca. Osobni interes, kolektivno ili klasa interesi moraju se upuštati u postizanju tog cilja. Ljudsko dostojanstvo, duhovnu cjelovitost čovjeka i njegova sloboda su vječne, nematerijalne vrijednosti i prava. Ali samo onaj koji pripada jaka, slobodna nacija zaista besplatno. Nitko ne će biti dopušteno da koriste svoju slobodu, atentat na jedinstvo, snagu i slobodu Domovina. Teška disciplina će biti usmjerena protiv svih pokušaja otrov, split španjolci ili razuvjeriti ih od sudbine Domovina. Primo de Rivera ne priznaje pravo bilo koje regije na samoodređenje i pozvao na veliko likvidacije separatista. Stvaranje velikih saveza, kao što su Španjolska-to je rezultat mnogih generacija uronjena u stalne napore. Teško zarađen slavu tako Velika zadatak se oslanja na dugu žrtvu. Rasplesti sve je puno lakše: samo neka iskonsku, barbara u srcu, ukorijeniti se u svaku pukotinu, i sve se raspada.
Ali to se događa u nedostatku kapital namjerno rješenje naroda, već u obliku koji žele ostati zajedno pod svaku cijenu, i iz koje mladi će doći ljudi koji žele naručiti snimanje straga, bez oklijevanja klastera izdajnici.
Druge političke stavove (citat)
Na fašizma u Španjolskoj: Pokret počinjemo u Španjolskoj-ovo nije kopija bilo kojeg vanjskog prometa. On je naučio od fašizma, da fašizam ima ideju jedinstva, vjerodostojnost i zamjena borbe između klasa ideja korporacije. O pravu žena da glasaju: (14. veljače 1936 godine. Razgovarala novinar Luisa Trigo u novinama La Voz, Madrid) Nemam vjere u glasovanju žena. Međutim, ja ne vjerujem u učinkovitost glasovanja muškaraca. U nemogućnosti da na anketu-to je za nju kao za njega. Svestranost glasovanje je beskorisno i štetno za narode koji žele riješiti svoje političke i povijesne budućnosti glasovanjem. Ja ne vjerujem, na primjer, da je masa vlastitog mišljenja o udobnosti ili неудобстве nekih međunarodnih vjernosti ili o pomorskoj politici slijediti, odnosno savjet, nego je vrlo malo od svoje predstavnike. Gospodin Antonio Maura je napravio glasanje obavezno. I što? U najboljem slučaju muškarci, Favorite, gospodo, bez da ih subjekata njegove stranke, nije dovoljno iskustva da riješiti s ležerno razmišljanja najtežih i značajnih poslova. Oni koji su izabrani nisu izabrani, kao najpogodniji za zemlje, nego zato što su oni najviše ljubazni nadređenih, i oni malo brinu o zakonima, koji se nakon njegova donošenja će uzeti zemlju na određeni način.
Hitnost u Francova Španija
Falanga je ušao u oružanu pobunu protiv Republike hrvatske. U toku rata marginalna stranka dobila vlast dijelom zahvaljujući svojoj vidljivost u nasilne represije, koji se dogodio za nacionalističku snagu. međutim, stranka je izgubila autonomiju, a bio je izrađen u potpunosti podložni volji generala Franca u 1937, kada je bio Primo de Rivera poručnik, Manuel Hedilla Larrey, bačen je u zatvor, suđen i osuđen na smrt (iako je njegova kazna je ublažena). Franco je imenovan njegov brat-in-zakon Serrano Suñer, da ga zamijeni.
Kraljevstvo Franco hranio je prikladnim kultom osobnosti oko mrtve figure Primo de Rivere koju su Falangisti nazvali "El Ausente". Osnivač falanga je bio pomazan mučenik "križarski rat protiv marksizma". Bez obzira na očigledno štovanje francuske države, i dalje je istina da je smrt nestalačkog čovjeka uklonila opasnog protivnika: Primo de Rivera bio je markiz, doktor građanskog prava, politički mislioc; Franco nije posjedovao usporedive rodoslovlje, nikakvo usporedivo obrazovanje niti osobna ideologija. mini|Dolina palih bazilika. Na kraju rata u 1939, ostaci Primo de Rivera su provedena na ramena od Alicante u Madrid i privremeno pokopan je u El Escorial. Godine, njegovi ostaci su эксгумированы i ponovno su pokopani u veleslalomu bazilike u dolini palih izvan Madrida. Poslijeratni kult ličnosti imao dvije sveprisutni ikone. Prva, pogrebna ploča postavljena na vanjskom zidu mnogih crkava i katedrala koji su nosili krunski natpis, Caídos por Dios y por España ("Pada za Boga i za Španjolsku"), nakon čega slijedi popis lokalnih nacionalista ubijenih tijekom rata ; Naziv Primo de Rivere vodio je svaki popis. Drugi je bio žalosni krik, "José Antonio -Presente!", Figurativni odgovor na zamišljeni poziv koji zaziva njegovu sablasnu nazočnost ili imanentnost.
-->
Podolenii de Jos, Cozmești
Podolenii de Jos je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Cozmești.
Comfort, West Virginia
Kamfort je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Podolenii de Jos, Cozmești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 334 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Comfort, West Virginia
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 306.
Semič
Semič je naselje i središte istoimene općina u jugoistočnoj Sloveniji. Semič se nalaze u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočna Slovenija.
Stanovištvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Semič je imao 1.905 stanovnika.
Charny (Jon)
Šarni je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Okser.
Oraovica (Radovište)
Oraovica je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Oraovica je naselje u okviru opštine Radovište.
Charny (Jon)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1 729 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 91 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 178 metara (maksimalnoj 201 m, a minimalnoj 130 m).
Oraovica (Radovište)
Prirodni uslovi
Oraovica je smeštena u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 7 kilometara jugoistočno.
Naselje Oraovica se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno u severnom delu Radoviškog polja, koje tvori Stara reka. Severno od sela uzdiže se planina Plačkovica. Nadmorska visina naselja je približno 360 metara.
Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci. Do početka 20. veka većinu stanovništva činili su Turci, koji su se spontano iselili u maticu.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
El Encino, Tecate
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 569 m.
393. pne.
Godina '''393. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Poplikole i Kornelija (ili, rjeđe, godina 361. Ab urbe condita). Oznaka 393. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Wrixum
Vriksum je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 132 opštinska središta okruga Nordfrizland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 684 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1054163.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordfrizland Vriksum se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Nordfrizland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 0 metara. Površina opštine iznosi 7,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 684 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 91 stanovnika/km².
Calderotto, Cosenza
Calderotto je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 752 m.
La Polka, Torreón
La Polka je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Torreón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1120 m.
Vianoce, Asti
Vianoce je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 239 m.
Bis-TOM
Bis-TOM je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 241,416 Da.
La Pineta, Pistoia
La Pineta je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
John Brown (abolicionist)
Džon Braun (John Brown, 9.maj 1800 - 2.decembar 1859) je bio američki revolucionarni pristalica ukidanja ropstva - abolicionista, koji je tokom 1850-ih zagovarao i sprovodio oružanu borbu kao sredstvo za ukidanje ropstva u SAD te vodio znameniti Prepad na Harper's Feri - pokušaj počinjanja robovskog ustanka na Jugu - koji se smatra jednim od važnih katalizatora kasnijeg građanskog rata). Brauna smatraju "najkontroverznijim od svih Amerikanaca 19.veka" i "prvim američkim domaćim teroristom".
Braunov pokušaj 1859. da započne oslobodilački pokret među robovima u Harpers Ferryju u tadašnjoj Virdžiniji uzburkao je naciju. Suđeno mu je za izdaju "Komonvelta Virdžinije", ubistvo petorice pro-robovlasničkih Južnjaka i za podsticanje pobune robova. Označen je krivim po svim tačkama i obešen. Južnjaci su tvrdili da je njegova pobuna vrh ledenog brega abolicionista i da predstavlja želju Republikanske stranke za ukidanje ropstva. Istoričari se slažu da je napad u Harpers Feriju 1859. podigao tenzije koje su godinu dana kasnije dovele do secesije i Američkog građanskog rata.
Braun je prvi put izazvao pažnju kada je predvodio malu grupu dobrovoljaca tokom Krvavog Kanzasa. Za razliku od većine ostalih Severnjaka koji su zagovarali miran otpor zagovornicima ropstva, Braun je zahtevao nasilnu akciju kao odgovor agresiji Južnjaka. Nezadovoljan pacifizmom kojeg je zagovarao organizovani abolicionistički pokret, on je govorio: " Ti ljudi samo govore. Ono što nama treba je pokret - pokret!" Tokom pohoda u Kanzasu sa svojim pristalicama ubio je petoricu južnjaka - pristaša ropstva u akciji poznatoj pod nazivom "Pottawatomijski masakr" u maju 1856.g. kao odgovor na napad na slobodni (abolicionistički) grad Lawrence. 1859.g. predvodio je napad na federalno skladište oružja u Harpers Ferryju. Tokom napada skladište je opkoljeno, sedmoro ljudi ubijeno a više od 10 ranjeno. Nameravao je da naoruža robove oružjem iz arsenala ali je napad bio neuspešan. Pobuna je ugušena u roku od 36 sati tokom kojih su Braunovi ljudi pobegli, poginule ili zarobljeni od strane lokalne za ropstvo opredeljene milicije, i marinaca predvođenih Robertom E. Lee-jem. Hapšenje Džona Brauna od strane federalnih snaga privuklo je nacionalnu pažnju. Dok su se Južnjaci pribojavali da je to samo prva od mnogih predstojećih zavera Severnjaka da izazovu pobunu robova koja bi ugrozila njihove živote, republikanci su to odbacivali i govorili da se neće mešati u pitanje ropstva na Jugu.
Istoričari se slažu da je Džon Braun igrao ključnu ulogu u početku Građanskog rata. David Potter kaže da je emocionalna posledica Braunovog napada veća od filozofske posledice debate Linkoln-Daglas, i da je njegov napad razotkrio duboko neslaganje između Severa i Juga. Braunovi postupci pre Građanskog rata kao abolicioniste, i taktike koje je primenio, i danas ga čine kontroverznom osobom. Ponekad ga spominju kao herojskog mučenika i vizionara, a ponekad ga kleveću kao ludaka i teroristu. Neki pisci kao Bruce Olds opisuju ga kao "monomanijskog fanatičara", drugi, poput Stephen B. Oates-a smatraju ga "jednim od najlucidnijih ljudskih bića svoje generacije". David S. Reynolds hvali čoveka koji je "ubijao ropstvo, podstakao građanski rat, i posejao ljudska prava" a Richard Owen Boyer naglašava da je Braun bio "Amerikanac koji je dao svoj život da bi milioni drugih Amerikanaca bili slobodni." Za Ken Chowder-a on je " do neke mere, veliki čovek" ali takođe i "otac terorizma u Americi". Njemu je posvećena pesma John Brown's Body, koja je kasnije poslužila kao podloga za mnogo poznatiju Battle Hymn of the Republic, marševsku pesma Unije tokom Građanskog rata.
Rane godine
Braunov otac je kao šegrta imao Jessea R. Granta, oca budućeg generala i predsednika SAD-a Julisiza S. Granta.
Sa 16 godina Džon Braun napušta porodicu i odlazi u Plejnfild u Masačusetsu, gde se upisuje na pripremni program. Ubrzo je prebačen na Akademiju Moris u Ličfildu u Konektikatu. Želeo je da postane kongregacionistički sveštenik ali mu je ponestalo novca i dobio je očnu infekciju što ga je primoralo da napusti školu i vrati se u Ohajo. U Hadsonu je kratko radio u očevoj štavionici pre nego što je otvorio uspešnu sopstvenu štavionicu izvan grada sa svojim usvojenim bratom.
1820. Braun se ženi sa Dajante Lask. Njihovo prvo dete, Džon mlađi, je rođeno 13 meseci kasnije. 1825. Braun se sa porodicom seli u Nju Ričmond u Pensilvaniji gde je kupio 200 jutara (81 hektar) zemlje. Raskrčio je jednu osminu zemlje i sagradio kućicu, ambar i štavionicu. Kroz godinu dana u štavionici je uposlio 15 radnika. Zarađivao je i od uzgajanja stoke i premeravanja zemlje. Pomogao je otvaranju pošte i škole u mestu. Tokom tog perioda Braun se bavio i međudržavnim poslom vezanim za uzgajanje stoke i proizvodnju kože, zajedno sa svojim rođakom Setom Tompson (Seth Thompson) iz istočnog Ohaja.
1831. umire mu jedan sin. I on se razboleo što je uticalo na posao pa dospeva u velike dugove. U leto 1832. ubrzo nakon smrti novorođenog sina umire mu supruga Dajante. Nakon toga 14. juna 1833. Braun se ženi 16-godišnjom Meri En Dej (Mary Ann Day) (1817-1884) koja je poticala iz Midvila (Meadville) u Pensilvaniji. Imali su 13. dece uz sedmoro iz njegovog prethodnog braka.
1836. Braun se sa porodicom seli u Frenklin Mils (Franklin Mills) u državi Ohajo (danas poznat kao Kent). Tamo je pozajmio novac da bi kupio zemlju i zgradu kako bi osnovao štavionicu u partnerstvu sa Zenasom Kentom. 1839. pretrpeo je ogromne gubitke u finansijskoj krizi koja je ozbiljnije pogodila zapadne države nego "Panika" iz 1837.g. Sledeći trendove masovnog zaduživanja mnogi preduzetnici poput Brauna suviše su se pouzdali u kredite i državne obveznice i skupo platili za to. U jednoj epizodi gubitka imovine Braun je čak uhapšen kada je nameravao da povrati vlasništvo nad farmom tako što ju je zauzeo ne dozvoljavajući da je preuzme novi vlasnik. Poput drugih odlučnih muškaraca tog vremena i porekla, isprobao je mnogo različitih poslovnih poduhvata u nameri da izađe iz dugova. Uz štavljenje kože i trgovinu stoke, prihvatio se konjarstva i ovčarstva, a ovo poslednje će postati značajan aspekt njegovog poziva uoči izlaska u javnost.
Godine preobražaja u Springfieldu, Massachusetts
1846. Braun i poslovni partner Samon Perkins odlaze u ideološki progresivan grad Springfild (Springfield) u Masačusetsu. U Springfildu, on zatiče zajednicu čije bele vođe - od najuglednijih crkava te zajednice, preko najbogatijih poslovnih ljudi, političara, do lokalnih pravnika i čak do izdavača najuticajnijeg nacionalnog lista - su se duboko umešale i emotivno uložile u pokret protiv ropstva. Namera Brauna i Perkinsa je bila da zastupaju interese uzgajivača vune iz doline reke Konektikata pred interesima prerađivača vune - tako su njih dvojica uspostavili rad komisije za vunu. Braun je u Springfildu živeo u kući na adresi "51 Franklin Street".
Nekoliko godina pre Braunovog dolaska u Springfild 1844. u gradu su afro-američki abolicionisti osnovali "Slobodnu crkvu ulice Sanford" - danas poznatu kao "Kongregacionistička crkva Svetog Johna" što je dovelo do toga da Springfild postane jedna od najistaknutijih pozornica za govore protiv ropstva. Od 1846. do napuštanja Springfilda 1850. Džon Braun je bio parohijan Slobodne crkve gde je svedok predavanja protiv ropstva Frederika Daglasa i Sodžerner Trut. I zaista, tokom svog boravka u ovom gradu, postaje duboko umešan u preobražaj grada u glavni centar borbe protiv ropstva, i jedan od najsigurnijih i najznačajnijih tačaka "Podzemne železnice". Biblija Džona Brauna je još uvek izložena u Kongregacionističkoj crkvi Svetog Jovana u Springfildu, koja je do današnjih dana ostala jedna od najistaknutijih crnih crkvi američkog severoistoka.
1847. nakon govora u Slobodnoj crkvi, čuveni abolicionist Frederik Daglas proveo je noć u razgovoru sa Braunom, nakon čega je zapisao: " od noći provedene sa Džonom Braunom u Springfildu 1847. dok nastavljam da pišem i govorim protiv ropstva, postajem ipak manje uveren u njegovo ukidanje mirnim putem. Moje reči postaju sve više i više nijansirane bojama jakih uverenja ovog čoveka."
Tokom boravka u Springfildu, kako saznaje više o abolicionizmu i Podzemnoj železnici, saznaje i više o trgovačkoj eliti te oblasti, što se u početku pokazalo kao "prokletstvo" da bi preraslo u "blagoslov" za njegove kasnije aktivnosti u Kanzasu i Harpers Feriju. Springfildska trgovačka elita reagovala je sa oklevanjem da bi promenila dotadašnju visokounosnu formulu prodaje vune niskog kvaliteta na veliko po niskoj ceni. U početku, Braun je naivno verovao gradskim proizvođačima, ali uskoro je uvideo da su oni odlučni u kontrolisanju određivanja cena. Takođe, u okolini grada, uzgajivači ovaca doline reke Konektikat su bili neorganizovani i neodlučni da promene svoje metode uzgajanja da bi dostigli više standarde. U časopisu "Ohio Cultivator" Braun i ostali proizvođači vune žalili su se da postupci uzgajivača ovaca doline reke Konektikat snižavaju sve cene američke vune u inostranstvu. Kao reakciju na to, Braun je preduzeo poslednji napor da nadjača elitu trgovaca vune doline Pajonir (Pioneer; deo doline reke Connecticut koji se prostire u Masačusetsu) tražeći savez sa evropskim proizvođačima. Najzad, bio je razočaran kada je saznao da Evropa želi kupovati na veliko vunu iz zapadnog Masačusetsa po nižim cenama od onih koje bi dobijali od njih. Braun tada putuje u Englesku ne bi li došao do viših cena za springfildsku vunu. Put je prošao kao fijasko a preduzeće mu je napravilo gubitak od 40 hiljada dolara (ili sadašnjih 980 hiljada) od čega je njegov partner pukovnik Perkins snosio veći deo. Sa ovim neuspehom, rad Perkins/Braunove komisije za vunu u Springfildu završava krajem 1849.g. Sudske tužbe koje su usledile još nekoliko godina su ih povezale u partnerstvu.
Zakon o odbeglom robu i Liga Gileadita (The League of Gileadites)
Pre Braunovog odlaska iz Springfilda 1850. SAD su usvojile zloglasnu "Zakon o odbeglom robu" (Fugitive Slave Act) koji je saveznim maršalima dao pravo da gone i zarobljavaju robove u bekstvu. Kao odgovor na ovaj Zakon, Džon Braun osniva oružanu grupu radi prevencije hapšenja odbeglih robova - Liga Gileadita - u Springfildu. U Bibliji, planina Gilead je bilo mesto gde su se skupljali samo najhrabriji Izraelićani radi otpora nadirućem neprijatelju. Braun je osnovao Ligu Gileadita rečima: "Ništa toliko ne očarava Amerikance kao lična hrabrost. (Crnci) bi imali deset puta više (belih prijatelja) nego sada da je polovina rešena da osigura svoja najvrednija prava pošto moraju da oponašaju parade i ekstravaganciju svojih belih suseda, i da se prepuštaju zaludnim radnjama u leškarenju i luksuzu."
Napuštajući Springfild 1850. Braun je naredio Ligi Gileadita da deluje "brzo, tiho, i delotvorno"za zaštitu robova koji su pobegli u Springfild - reči koje će nagovestiti Braunove kasnije akcije. Važno je primetiti da od Braunovog osnivanja ove organizacije pa nadalje nijedna osoba iz Springfilda nije vraćena u ropstvo. Na odlasku iz grada poklonio je svoju stolicu za ljuljanje majci svog omiljenog crnog nosača Tomasa, kao izraz naklonosti.
Neki autori povezuju Braunovu propast u poslu sa njegovim kasnijim životnim izborima. U stvarnosti, Perkins je preuzeo veći deo finansijskog gubitka i njihovo partnerstvo trajalo je još nekoliko godina, do 1854. ali su ostali prijatelji i nakon toga. Braun je zaista bio čovek velike sposobnosti i rasuđivanja u stočarstvu i ovčarstvu ali nije bio dobar u vođenju posla. Saradnja Brauna i Perkinsa nije samo otkrila Brauna kao čoveka naširoko cenjene stručnosti, već je i odrazila njegovu trajnu revnost ka obespravljenima što ga je vuklo da se bori u ime ekonomski osetljivih poljoprivrednika Ohaja, Pensilvanije, Zapadne Virdžinije, i okoline Springfilda u Masačusetsu.
Vreme koje je Braun proveo u Springfildu posejalo je seme za buduću finansijsku podršku koju će primiti od jakih trgovaca Nove Engleske, što će mu omogućiti upoznavanje sa čuvenim abolicionistima poput Daglasa i Trut, a takođe i osnivanje prve oružane grupe protiv ropstva Lige Gileadita. Tokom tog vremena Braun je i pomogao objavljivanje govora crnog abolicionista Dejvida Vokera (David Walker) nazvanog "Apel". Braunov lični pogled na svet evoluirao je u Springfildu posmatrajući uspeh gradske Podzemne železnice i napravio je svoj prvi poduhvat ka organizovanju oružane formacije za borbu protiv ropstva. Tu Braun pronalazi grad koji deli njegove lične strasti protiv ropstva, pa je, čini se, jedan dopunjavao drugog. Svakako, uz uspehe i padove, Braunove springfildske godine su bile period njegovog preobražaja, godine koje su katalizovale njegova kasnija dela.
Imanje u Njujorku
thumb|left|Imanje Johna Browna, North Elba, New York 1848. Braun saznaje za Gerrit Smithovu zemlju na planini Adirondak koja se deli siromašnim crncima i odlučuje da preseli porodicu među nove doseljenike. Kupio je zemlju blizu North Elbee, Njujork za 1 dolar po jutru, ali je tamo proveo kratko. Nakon što je pogubljen, njegova žena ga tamo sahranjuje. Od 1895. imanje koje je posedovao u vlasništvu je države Njujork. Imanje Džona Brauna i grob su danas američko nacionalno-istorijsko obeležje.
Poduhvati u Kanzasu
1855. Braun saznaje od svojih odraslih sinova iz Kanzasa da su njihove porodice potpuno nepripremljene za odbranu od napada i da su snage pristalica ropstva naoružane. Rešen da zaštiti svoju porodicu i obuzda prednost pristalica ropstva Braun kreće za Kanzas regrutujući jednog zeta, zaustavljajući se na putu samo da bi prikupio sredstva i oružje. Prema izveštaju njujorškog lista "Tribune", Braun na putu zastaje kako bi učestvovao na skupu protiv ropstva koji je održan juna 1855. u Olbeniju (država Njujork). Uprkos kontroverzama koje su nastale za vreme njegovog govora vezanih za podršku nasilnim metodama borbe za države bez ropstva, nekoliko osoba mu je dalo traženu finansijsku pomoć. Kako je krenuo prema zapadu pak, Braun nailazi na još veću vojnu pomoć u rodnom Ohaju, naročito u oblasti koja je bila snažno okrenuta protiv ropstva - Vestern Rizerv (Western Reserve), gde je i odrastao.
Potavatomi (Pottawatomie)
Braun i slobodni doseljenici su bili optimistični u nadi da će uvesti Kanzas u uniju kao državu slobodnu od ropstva. Ali krajem 1855. i početkom 1856. Braunu postaje sve jasnije da će snage pristalica ropstva biti voljne kršiti zakone kako bi prisilile Kanzas da postane robovska država. Braun je verovao da su terorizam, prevara, i naposletku smrtonosni napadi očigledan plan pristalica ropstva, tada poznatih kao "Granični odmetnici" (Border Ruffian). Nakon topljenja zimskih snegova 1856. pristalice ropstva započinju pohod kako bi se dočepale Kanzasa pod njihovim uslovima. Brauna je naročito pogodilo "Pustošenje Lawrencea" u maju 1856. tokom kojeg je odred pristaša ropstva predvođen šerifom uništio novinske kancelarije i hotel. Premlaćivanje ropstvu suprotstavljenog senatora Čarlas Samnera od strane njegovog južnjačkog kolege Prestona Bruksa, takođe je potpalilo Braunov bes. Ovi nasilnički ispadi su bili praćeni likovanjem u štampi pristalica ropstva, sa autorima poput Bendžamina Frenklina Stringfeloua iz lista "Squatter Sovereign" proglašavajući odrede pristalica ropstva "rešenim da odbiju ovu severnjačku invaziju kako bi načinile Kanzas državom sa ropstvom; uz to naše reke neka budu zalivene krvlju njihovih žrtava, a leševi abolicionista neka budu tako brojni da izazovu bolesti, a mi nezastrašeni u našoj odlučnosti." Braun je bio uznemiren kako nasiljem pristalica ropstva tako i onim što je doživljavao kao slab i kukavički odgovor od strane boraca protiv ropstva i doseljenika Slobodne Države Kanzas, koje je opisivao kao "kukavice, ili još gore od toga".
Biograf Luis A. DeKaro Junior dalje pokazuje da je Braunov voljeni otac Owen umro 8.maja 1856. a prema poštanskoj prepisci ubrzo i Braun dobija vest o tome. Emocionalna tama tih trenutaka je pojačana ozbiljnim brigama koje je Braun gajio za blagostanje svojih sinova i drugih doseljenika u njihovoj blizini, naročito nakon što je pustošenje Lorense označilo uvod u nezaustavljivi pohod nasilja pristalica ropstva. Braun je izviđao "Odmetnike" ulogorene u njegovoj blizini i saznao da je njegova porodica označena kao meta njihovog napada, a takođe i koji njegovi susedi su pomagali ove snage. Ove pristalice ropstva nisu obavezno i posedovale robove iako su Doylovi (trojica od žrtava) bili lovci na robove pre dolaska u Kanzas.
Nešto posle 10 sati posle podne 24.maja 1856. Braun je sa pristalicama zarobio petoricu pristalica robova iz njihovih koliba u Potavatomi Kriku. Oni su potom sabljama isečeni do smrti. Kasnije je tvrdio da nije učestvovao u ubistvima ali ih je odobrio.
<!--
Iskaz o Pottawatomieskom masakru Johna Doylea, sina Jamesa P. Doylea
"Ja John C. Doyle, rođen sam u okrugu Knox u Tenesiju, 19.decembra 1838. Moj otac, Pleasant Doyle nas seli u okrug Walker u Džordžiji, zatim u Čatanugu (Tenesi) 1848., na čijem području smo živeli do 11.oktobra 1855. kada smo krenuli za Kanzas; zaprežnim kolima smo putovali preko Nešvila, Hopkinsvila (Kentaki), Sent Luisa (Misuri), Kanzas Sitija (Misuri) a zatim 50 milja jugozapadno do okruga Franklin u Kanzasu gde smo stigli 18.novembra 1856. Nastanili smo se na izabranoj zemlji od 160 jutara, sazidali kuću i tamo proveli zimu. U proleće 1856. posejali smo usev. Sve je bilo tiho i mirno do noći 24.maja kada je Džon Braun sa oko 25-o ljudi došao do naše kuće i zahtevao ulazak. Kada smo ga odbili, kuću su nam zapalili pomoću baklji od poljskog sena. Da bi nas spasio otac je otvorio vrata. Ušli su u kuću i stavili lisice na ruke ocu i dvojici starije braće, prišli su meni ali ih je moja majka preklinjala da me ostave jer bih joj ja bio jedina zaštita. Braun je rekao majci da nameravaju da odvedu oca i dva momka u vojsku, a zatim napustio kuću. Odveli su ih oko 300 jardi od kuće i ubili. Otac je bio ustreljen u glavu a braća isečena na komade. Ostavili su ih mrtve na gomili. Zatim su otišli 2 milje dalje do reke Potawatma i ubili još dvoje ljudi pod imenom Wilkerson i Sherman. Nakon što su ubili oca i braću neki od Braunovih ljudi su se vratili do naše kuće kako bi uzeli konje, ali ih nisu našli jer smo ih privezali za kočiće u preriji kako bi pasli, pošto smo ih tako hranili.
Novembra 1859. kada je Džon Braun obešen u Charles Townu u Virdžiniji, dobio sam odobrenje Guvernera Wisea da ga obesim, ali nisam na vreme stigao zbog klizišta između Morristowna i Bristola.
Pristupio sam vojsci Konfederacije u junu 1861.; uslovno otpušten u Charlotteu (Njujork) maja 1865.
Moja majka je živela u Čatanugi dok grad nije zasut 1863., tada se preselila u obližnje seosko područje blizu Chickamaugae. Kako se Rosecrans povlačio iz Chickamaugae, njegova vojska je sve uništavala.
U našoj porodici bilo je 6 dečaka i jedna devojčica. Moj otac je krenuo u Kanzas da bi nam obezbedio dom. Braun je rekao da je ubio mog oca i braću zbog toga što su robovlasnici ali moj otac nikada nije posedovao crnca niti je to nameravao. Braun i njegovi ljudi su ih ubili jednostavno zato što su bili sa Juga."
-->
Palmajra (Palmyra) i Osavatomi (Osawatomie)
Snage pristaša ropstva iz države Misuri, predvođene kapetanom Henrijem Pejtom (Henry Pate), zarobile su Džonove sinove Džona mlađeg i Džejsona, i uništile imanje Braunove porodice. 2.juna su Džon Braun i devetorica njegovih sledbenika sa 20 lokalnih ljudi uspešno odbranili od Pejtrovih snaga naselje Slobodne Države kod Palmajre (Palmyra). Pejt i 22 njegovih ljudi su tada zarobljeni. Nakon zarobljavanja su odvedeni u Braunov logor gde im je Braun obezbedio hranu koju je mogao naći. Primorao je Pejta da potpiše sporazum po kojem se razmenjuje sloboda Patea i njegovih ljudi za obećano oslobađanje Braunovih sinova. Braun je predao Pejta pukovniku Edvinu Samneru, komandantu federalnih trupa u Fort Levenvortu, ali je bio ogorčen kada je saznao da je oslobađanje njegovih sinova odloženo do septembra.
U avgustu je odred od 300 Misurijaca pod komandom general-majora Džona V. Rida (John W. Reid) upala u Kanzas i uputila se prema Osawatomieju (Osawatomiju), nameravajući da uništi doseljenička naselja Slobodne Države, a zatim krene ka Topeki i Lorensa. Ujutro 30. avgusta 1856. su hicima iz vatrenog oružja ubili Braunovog sina Frederika i njegovog komšiju Dejvida Garisona (David Garrison) u predgrađu Osavatomija. Braun, iako brojčano nadjačan sa više od 7 prema 1, postrojio je svojih 38 ljudi iza prirodnog zaklona duž puta. Pucajući iz zaklona ubili su skoro 20 Ridovih ljudi, a ranili još 40. Rid se pregrupisao, naredivši svojim ljudima da sjašu i jurišaju u šumu. Braunova mala grupa rasula se i utekla preko reko Mare de Sinj (Marais des Cygnes). Jedan Braunov čovek je poginuo tokom povlačenja, a četvorica su zarobljena. Dok se Braun skrivao u obližnjoj šumi, Misurijci su pljačkali i palili Osvatomi. Uprkos tome što je poražen, Braunova hrabrost i vojnička pronicljivost, u borbi bez ikakve šanse za pobedu, donela mu je nacionalnu pažnju i učinila ga herojem za mnoge Severnjake abolicioniste koji su mu dali nadimak "Osawatomie Brown". Ovaj događaj je u pozorišnom komadu "Osawatomie Brown" koga je napisala Kejt Edvards (Kate Edwards).
7. septembra Braun dolazi u Lorens kako bi se sreo sa vođama Slobodne Države i pomogao im da se utvrde protiv nadolazećih napada. Tada je 2700 ropstvo opredeljenih Misurijaca je jednom krenulo na Kanzas. 14. septembra započeli su sa čarkama u blizini Lorensa. Braun se spremio za borbu ali je ozbiljnije nasilje sprečeno kada je novi guverner Kanzasa Džon V. Giri naredio zaraćenim stranama da odlože oružje i raspuste odrede, i ponudio pomilovanje za bivše borce na obema stranama. Braun, koristeći trenutak krhkog primirja, napušta Kanzas sa trojicom sinova kako bi prikupio novac od pristalica sa Severa.
Kasnije godine
thumb|240px|right|John Brown 1859. godine
Do novembra 1856. Braun se vraća na Istok i provodi sledeće dve godine u Novoj Engleskoj prikupljajući sredstva. U početku se vraća u Springfild gde dobija novčanu pomoć i preporuku od istaknutog i bogatog trgovca Džordža Vokera (Georgea Walker). On je bio zet (sestrin muž) Frenklina Bendžamina Senborna (Franklin Benjamin Sanborn), sekretara Masačusetskog Odbora Države Kanzas - MSKC (Massachusetts State Kansas Committee), koji je kasnije, u januaru 1857. predstavio Brauna nekolicini uticajnih abolicionista u Bostonskom regionu Poznati bostonski trgovac Ejmos Adamas Lorens (Amos Adams Lawrence), tajno je priložio veliku novčanu svotu. Braunu su pomogli i Vilijem Lojd Garison (William Lloyd Garrison), Tomas Venvort Higinson (Thomas Wentworth Higginson), Teodor Parker (Theodore Parker), Džordž Luter Sterns (George Luther Stearns) i Semjuel Gridli Hau (Samuel Gridley Howe). Ta grupa od 6 bogatih abolicionista - kasnije postala poznata pod nazivom "Tajna Šestorka" i "Odbor Šestorice" - složila se da ponudi Braunu pomoć za njegove protivrobovlasničke aktivnosti i oni su na kraju obezbedili većinu finansijske podrške za prepad na Harpers Feri. Braun je često od njih zahtevao pomoć pod geslom "bez pitanja" i ostalo je nejasno koliko je Tajna Šestorka bila upoznata sa detaljima njegovih planova.
7. januara 1858. MSKC je obećao da će obezbediti 200 pušaka modela Sharps i municiju koja je bila uskladištena u gradu Taboru u Ajovi. U martu Braun ugovara sa Čarlsom Blerom (Charles Blair) iz Kolinsvila (Collinsville) u Konetkiktaz nabavku 1000 kopalja.
Narednih meseci nastavlja da prikuplja sredstva posećujući Vuster, Springfild, Nju Hejven, Sirakjus i Boston. U Bostonu sreće Henrija Dejvida Toroa i Ralfa Valdoa Emersona. Dobija mnogo obećanja ali malo gotovine. U martu dok je boravio u Njujorku upoznaju ga sa Hjuom Forbsom (Hugh Forbes), engleskim najamnikom koji je imao iskustva u vojnoj taktici stečenim u jedinicama Đuzepea Garibaldija (Giuseppe Garibaldi) u Italiji 1848. Braun ga je unajmio za mesto vojnog instruktora za obuku svojih ljudi i za pisanje priručnika o vojnoj taktici. Dogovorili su se da se sretnu tog leta u Taboru.
Koristeći lažno ime Nelson Hokins (Nelson Hawkins), Braun putuje po Severoistoku svrativši u posetu porodici u Hadsonu. 7. avgusta stiže u Tabor a Forbs nakon dva dana. Tokom nekoliko nedelja njih dvojica sastavljaju "Dobro-Razvijen Plan" za borbu protiv ropstva na Jugu. Pritom su se raspravljali oko mnogih detalja. U novembru kreću sa jedinicama ka Kanzasu. Pošto nije primio platu a bio je u stalnoj zavadi sa Braunom, Forbs se vraća na Istok umesto da se izlaže opasnosti u Kanzasu. Uskoro će zapretiti odavanjem planova o zaveri protiv vlade.
S obzirom da su u na izborima u oktobru pobedili pristalice "slobodne države", u Kanzasu je bilo mirno. Braun vraća svoje trupe u Ajovu gde ih "hrani poslasticama" svoje Virdžinijske zavere. U januaru 1858. smešta svoje trupe u Springdejl (Springdeale) i kreće na sastanak sa Frederikom Daglasom u Ročester (Njujork). Sa njim se savetuje oko svojih planova uzimajući u obzir Forbsove zamerke. Sastavlja Privremeni ustav koji bi obezbedio sastavljanje vlade za novu državu koja bi nastala nakon planiranih akcija. Zatim putuje u Peterboro (Njujork) i Boston radi sastanka sa Tajnom Šestorkom. U pismima upućenim njima, on nagoveštava da će sa svojim naoružanim novacima krenuti ka Jugu da obavi "Kanzaski posao".
Braun i njegovih 12 sledbenika, uključujući sina Ovena, putuju u Četem u kanadskoj provinciji Ontario gde je za 8. maj sazvao ustavnu konvenciju. Ovaj skup je sazvan uz pomoć dr. Martina Dilejnija (Martin Delany). Jednu trećinu od 6.000 stanovnika Četem su tada su činili robovi begunci iz SAD, i na tom skupu Brauna su upoznali sa Herijet Tabman. Konvenciju je činilo 34 crnaca i 12 belaca, čiji je zadatak bio da usvoje Braunov Privremeni Ustav. Prema Dilejniju je Braun na konvenciji obznanio planove da Kanzas umesto Kanade postane krajnja tačka Podzemne Železnice. To bi bio "Podzemni Prolaz". Nijednom nije spomenuo niti nagovestio namere o Harpers Feriju. Dilejnjijovo svedočenje nije potpuno pouzdano. Braun tada više nije razmišljao o Kanzasu i u potpunosti se usredotočio na Virdžiniju. Druga svedočenja sa tog skupa govore da je Braun ipak spominjao odlazak na Jug. Braun je dugo koristio pojam "Podzemnog Prolaza" još od kraja 1840-ih, pa je moguće da je Dilejniju prevideo značenje Braunovih izjava. Bez obzira na to, Braun je na kongresu izabran za "vrhovnog komandanta" i imenovao je Džona Henrija Kejgija kao "ministra rata". Pesnik Ričard Rialf je imenovan za "ministra inostranih poslova" a crni sveštenik Elder Monroe postao je predsednik do izbora novog. E.M. Čepmen (A.M.Chapman) je postao privremeni potpredsednik, a Dilejni sekretar. 1859. sastavljena je "Deklaracija o Slobodi Predstavnika Ropskog Stanovništva u Sjedinjenim Američkim Državama" ("A Declaration of Liberty by the Representatives of the Slave Population of the United States of America").
Skoro svi delegati su potpisali Ustav, ali veoma mali broj je pristupio Braunovim trupama. Iako nije do kraja jasno koliki je broj kanadskih iseljenika u stvari nameravao da se pridruži Braunu usled nastupajućeg "curenja informacija" koje će obelodaniti Braunove planove o prepadu, stvoriće se jaz zbog kojeg Braun gubi kontakt sa većinom kanadskih vođa. Poteškoće su nastupile kada je Hju Forbs, Braunov najamnik, pokušao da otkrije Braunove planove senatoru Henriju Vilsonu i drugim vođama Tajna Šestorka se uplašila da će njihova imena biti javno obelodanjena. Hau i Higinson su zahtevali nastavak Braunovih aktivnosti bez odlaganja, dok su Parker, Sterns, Smit i Senborn zahtevali odlaganje. Sterns i Smit su bili glavni donatori pa su njihove reči imale veću težinu.
Da bi pobegao od Forbsa i osujetio njegove namere, Braun se vraća u Kanzas u junu, i u tom kraju ostaje šest meseci. Tamo se priključuje snagama radikalnog abolicionista Džejmsa Montgomerija koji je vršio upade u Misuri. 20. decembra 1858. sam je predvodio napad prilikom koga je oslobođeno 11 robova, zarobljena dvojica belaca i ukradeni konji i kola. 20. januara 1859. ukrcao se na dugo putovanje kako bi odveo 11 oslobođenih robova u Kanadu preko Detroita. Prolazeći kroz Čikago sreće se sa Alanom Pinkertonom koji je organizovao put do Detroita.
Tokom nekoliko narednih meseci još jednom je prošao kroz Ohajo, Nju Jork, Konektikat i Masačusets kako bi privukao još više pomoći za svoju borbu. 9.maja održao je predavanje u Konkordu (Masačusets) kome su prisustvovali Bronson Elkot, Rokvel Hor (Rockwell Hoar), Emerson i Toreo. Takođe je razmatrao situaciju sa Tajnom Šestorkom. U junu je poslednji put posetio svoju porodicu u Nort Elbi pre kretanja za Harpers Ferr. Na putu je odseo po jednu noć u Hegerstaunu (Hagerwston) Merilend u hotelu Washington House u ulici West Washington. Prema arhivama na dan 30. juna 1859. taj hotel imao je bar 25 gostiju, a među njima I. Smita i sinove Olivera i Ovena Smita, kao i Džeremaju Andersona, svi iz Njujorka. Iz papira pronađenih na imanje Kennedy nakon napada poznato je da je Braun pisao Kejgiju da će u hotelu odsesti pod imenom I. Smit i sinovi.
Napad u Harpers Ferryu
Kada je Braun 3. jula 1859. došao u Harpers Feri, to mesto (danas u Zapadnoj Virdžiniji) se u to vreme nalazi u robovlasničkoj državi Virdžiniji. Nakon nekoliko dana, pod imenom Ajsak Smit (Isaac Smith) iznajmljuje imanje u obližnjem Merilendu. Tamo čeka pristizanje svojih ljudi. Međutim broj onih koji su se odazvali bio je manji od očekivanog. Krajem avgusta sreće se sa Daglasom u Čembersburgu (Chambersburg) u Pensilvaniji gde obznanjuje svoj plan za napad na Harpers Ferri. Tada je Daglas izrazio ozbiljne rezerve, odbijajući pozive Brauna da se priključi akciji. Daglas je, znajući od ranije za njegove planove, mnogo radio na obeshrabrivanju crnaca da se priključe Braunu.
Krajem septembra je stiglo 950 kopalja naručenih od Čarlsa Blera. Kejgijev prvotni plan je zahtevao da se organizuje brigada od 4500 ljudi; Braun je na raspolaganju imao samo 21. čoveka (16 belaca i 5 crnaca: trojica slobodnih, jedan oslobođeni i dva roba u bekstvu). Bili su stari između 21 i 49 godina, a 12-ica od njih su Brauna pratila i u kanzaskim pohodima.
16. oktobra 1859. Braun, ostavljajući trojicu kao zaštitnicu, poveo je 18 ljudi u napad na federalnu oružarnicu u Harpers Feriju. U pripremi za napad od abolicionističkih zajednica sa Severa dobio je 200 tzv. "Bičerovih biblija" (Beecher Bible) - pušaka ostraguša kalibra .52, i koplja. Oružarnicu je tada činio veliki broj zgrada u kojem je bilo 100.000 musketa i pušaka koje je Braun planirao da ugrabi i sa njima naoruža lokalne robove. Zatim bi krenuli ka jugu vrbujući sve više i više robova sa plantaža, pružajući oružanu silu samo u samoodbrani. Kako su Frederik Daglas i Braunova porodica kasnije svedočili, njegova osnovna namera je bila da oslobodi robove Virdžinije izazivajući propast institucija od jednog okruga do drugog, sve dok se pokret ne proširi na Jug i ne izazove ekonomsko pustošenje pro-robovskih država. Prema tome dok je nasilje bilo pre svega u samoodbrani i za napredak pokreta, Braun se nadao da ograniči i smanji krvoproliće, a ne da zapali ustanak robova kao što su ga mnogi optuživali. Naravno, sa tačke gledišta Juga svaki napor da se naoružaju robovi je doživljen kao jasna pretnja.
U početku je napad tekao dobro i Braunu se niko nije suprotstavio tokom ulaka u grad. Presekli su telegrafske veze i lako zaposeli oružarnicu koja je bila čuvana samo sa jednim stražarem. Zatim su uzeli taoce sa obližnjih farmi, uključujući pukovnika Luisa Vašingtona, unuka jednog nećaka Džordža Vašingtona. Takođe su proneli vest među mesnim robovima da im je sloboda na raspolaganju. Stvari su počele da idu po zlu kada se voz kompanije "Baltimore & Ohio" krećući se prema istoku zaustavio na stanici. Kontrolor prtljaga pokušao je da upozori putnike. Braunovi ljudi povikali su na njega da stane a zatim zapucali. Kontrolor prtljaga je Hejvard Šeferd (Hayward Shepherd) je tako postao prva žrtva ovog Braunovog pohoda. Ironično, Šeferda je bio slobodni crnac. Dvojica od robova uzetih za taoce takođe su poginula u ovoj akciji. Iz nekog razloga nakon pucnjave na Šeferd, Braun je dozvolio vozu da nastavi put.
E.Dž. Felps (A.J. Phelps), kondukter putničkog voza "Throug Express", poslao je telegram V.P. Smitu (W.P. Smith), direktoru transporta B. & O. R. R. iz Baltimora:
"Monokesi, 7.05 pre podne, 17. oktobar 1859. Ekspres voz prema istoku, pod mojom odgovornošću, je zaustavljen jutros u Harpers Feriju od strane naoružanih abolicionista. Drže pod kontrolom most i oružje i oružarnicu SAD-a. Na mene samog i kontrolora prtljaga su pucali, a Hejverd, crni nosač, je ranjen veoma ozbiljno, tako što je pogođen kroz telo, zrno je pogodilo telo ispod leve plećke i izašlo ispod leve strane."
Vesti o napadu stigle su u Baltimor rano tog jutra a nešto kasnije i do Vašingtona.
U međuvremenu, mesni farmeri, vlasnici radnji i lokalna milicija prikovali su napadače u oružarnici pucajući sa uzvisina iza grada. Neki od njih bili su pogođeni od strane Braunovih ljudi. U podne, jedna grupa je opkolila most, blokirajući Braunovim ljudima jedinu odstupnicu. Braun se zatim sa preostalim ljudima i zatvorenicima povukao u mašinsku radionicu, malu zgradu od cigala na ulazu u oružarnicu. Zabarakadirali su prozore i vrata i kroz cigle probušili rupe za puškarnice. Snage lokalne milicije zasule su paljbu na ovu zgradu a ljudi u njoj su im uzvratili. Braun je poslao sina Votsona i još jednog pristalicu napolje sa belom zastavom ali ih je besna gomila izrešetala. Potom je usledila naizmenična paljba pri kojoj je ranjen Braunov sin Oliver. Oliver je molio svog oca da ga ubije i prikrati mu muke ali Braun mu je rekao "ako moraš da umreš, umri kao muškarac". Umro je ubrzo potom. Pucnjava je trajala tokom celog dana.
Ujutro 18. oktobra radionica kasnije poznata kao "Džon Braunova Tvrđava" je opkoljena snagama marinaca pod komandom pukovnika američke vojske Robert I. Lija. Mladi vojni poručnik Dž.I.B. Stjuart je pristupio pod belom zastavom i rekao napadačima da će njihovi životi biti pošteđeni ako se predaju. Braun je odbio rekavši "ne, radije ću umreti ovde". Stjuart je zatim dao znak. Marinci su koristili kovačke čekiće i improvizovane ovnove za rušenje kako bi probili vrata radionice. Poručnik Izrael Grin (Israel Greene) sterao je u ćošak Brauna i udario ga nekoliko puta povredivši mu glavu. U roku od tri minuta svi preživeli su zarobljeni. Sveukupno Braunovi ljudi ubili su četvoricu a ranili devetoricu. Desetorica Braunovih ljudi su poginuli, uključujući sinove Votsona i Olivera, a petorica su se spasila, uključujući sina Ovena, dok su sedmorica uhapšeni sa Braunom. Među ubijenim napadačima su bili Džon Henri Kejgi, Luis Šeridan Liri i Dejndžerfild Njubi, a oni kasnije obešeni zajedno sa Braunom su bili Džon Entoni Kouplend Junior i Šilds Grin.
Hapšenje i suđenje
Braun i ostali uhvaćeni držani su u kancelariji oružarnice. 18. oktobra 1859. guverner Virdžinije Henri E. Vajz, federalni senator iz Virdžinije Džejms M. Mejson, i kongresnik iz Ohaja Klement Velendigem stižu u Harpers Ferri. Mejson je predvodio trosatno saslušavanje Brauna.
Iako se napad odigrao na imovini u federalnom vlasništvu, Vajz je naredio da Braunu i njegovim saučesnicima treba suditi u Virdžiniji u Čarls Taunu, obližnjem glavnom gradu okruga Džeferson, udaljenom samo 7 milja od Harpers Ferija (verovatno da bi izbegao politički pritisak Severa na federalnu vladu, ili da bi izbegao malo verovatno predsedničko pomilovanje). Suđenje je otpočelo 27. oktobra nakon što je lekar proglasio ranjenog Brauna sposobnim za suđenje. Braun je optužen za ubistvo četiri belca i jednog crnca sa kovanjem zavere sa robovima radi dizanje pobune, kao i za izdaju Virdžinije. Više advokata je dodeljeno Braunu među njima Loson Bots (Lawson Botts), Tomas S. Grin (Thomas C. Green), Semjuel Čilton - advokat iz Vašingtona, i Džordž Hojt, ali tek je Hajram Grisvold (Hiram Griswold) - advokat iz Klivlanda u Ohaju bio taj koji je zaključio odbranu 31. oktobra. U završnom iskazu, Grisvold je dokazivao da Braun ne može biti proglašen krivim za izdaju države kojoj ne duguje lojalnost i nije njen stanovnik i da Braun nije lično nikoga ubio, i takođe da neuspeh akcije upućuje da Braun nije kovao zaveru sa robovima. Endrju Hanter (Andrew Hunter), okružni javni tužilac, predstavio je završne argumente optužnice.
La Mesa Grande, San José Teacalco
La Mesa Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini San José Teacalco.
John Brown (abolicionist)
Hapšenje i suđenje
2. novembra, nakon jednonedeljnog suđenja i 45 minutnog većanja, porota iz Čarls Tauna proglasila je Brauna krivim po sve tri tačke optužnice. Osuđen je na smrt javnim vešanjem predviđenim 2. decembra. U reakciji na presudu, Ralf Valdo Emerson izjavio je da će "Džon Braun učiniti vešala slavnim poput krsta". Pitomci Virdžinijskog Vojnog Instituta pod vodstvom generala Frensisa H. Smita i majora Thomasa J. Jacksona (u građanskom ratu poznatog po nadimku "Stonweall") su pozvani u službu kao obezbeđenje u slučaju da Braunove pristalice pokušaju njegovo oslobađanje.