cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Setsuko Hara
Setsuko Hara (原節子; rođena kao Masae Aida; 17. juna 1920 u Yokohami - 5. septembra 2015) bila je japanska glumica koja je slavu stekla nastupima u filmovima Yasujira Ozua, prvenstveno kao Noriko u tzv. Noriko trilogiji (Kasno proljeće, Rano ljeto i Tokijska priča). Također je nastupala u filmovima Akire Kurosawe, Mikia Naruseaa i drugih znamenitih japanskih režisera. Stekla je nadimak "Vječna djevica" te se smatra simbolom tzv. zlatnog doba japanskog filma 1950-ih. Nakon Ozove smrti je 1963. godine iznenada prestala snimati filmove, povukla se u Kamakuru i otada odbija bilo kakve intervjue ili fotografije. Zbog toga je stekla nadimak "japanska Greta Garbo".
Digitalna fotografija
Mane i prednosti digitalne fotografije
Za normalnog korisnika koji posjeduje računalo, prednosti digitalnih fotoaparata obično prevagnu nad manama. No, profesionalni korisnici imaju podijeljena mišljenja.
Prednosti
Digitalni fotoaparati omogućuju pregled snimaka na licu mjesta (bez razvijanja), što znači da fotograf može lako uočiti greške kod snimanja i ispraviti ih dok još nije prekasno. Pošto se slike mogu i brisati, može se snimati mnogo uzastopnih slika s malim razlikama, izbrisati loše i sačuvati samo uspješne. Kod klasičnih fotoaparata to bi bilo preskupo. Možete i odabrati samo neke fotografije koje ćete ispisati na papir (ako ih uopće želite ispisivati). Ako imate računalo sa pisačem, nije potrebno fotografije nositi u foto-studio - one se mogu ispisati i kod kuće. Također, fotografije se na računalu mogu i obraditi te poboljšati (npr. pooštriti, kontrolirati kontrast, svjetloću, intenzitet boje...).
Na jednu memorijsku karticu moguće je spremiti stotine fotografija (ovisno o kapacitetu kartice i kvaliteti slike), dok se na jedan film može spremiti oko 36 fotografija najviše.
Vrlo korisna činjenica kod digitalnih fotoaparata je ta da oni bilježe dodatne podatke o fotografiji uz samu sliku (npr. upotreba bljeskalice, ekspozicija, blenda, ISO osjetljivost, vrijeme fotografiranja, datum, model fotoaparata...). To je korisno kod organizacije fotografija na računalu ili kod naknadne analize snimaka. Neki klasični aparati također omogućuju bilježenje datuma ili vremena fotografiranja, no taj podatak se ispisuje na samu sliku.
Fotografija se može kopirati bezbroj puta bez narušavanja kvalitete.
Mane
Klasični aparati su jeftiniji od digitalnih.
Filmovi velikih ISO osjetljivosti daju manje zrnatu sliku nego digitalni senzori iste osjetljivosti. Također, postoje tipovi filmova za koje nema ekvivalent kod digitalnih fotoaparata (npr. film za infra crvenu svjetlost). Zatim, filmovi imaju mnogo veću razlučivost od digitalnih fotoaparata. Procijenjene ekvivalentne vrijednosti su: Za usporedbu, moderni kompaktni digitalni fotoaparati imaju 4-7 megapiksela, profesionalni digitalni SLR aparati 6-17 megapiksela, a ekstremni i vrlo skupi digitalni aparati imaju do 297 megapiksela. (uzmite u obzir da je nemoguće precizno usporediti film i digitalnu sliku)
Slike na filmu su pouzdane za dokumentaciju. Može ih se lako spremiti u ormar dok su digitalne slike izgubljene u slučaju kvara hard diska. Također, na filmu se lako i pouzdano mogu uočiti sve naknadne promjene dok ne postoji software koji može otkriti što je (ako je išta) promijenjeno na digitalnoj slici.
Borova (Pljevlja)
Borova je naselje u opštini Pljevlja u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 79 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 128 stanovnika).
Rancho Nuevo, Rayón
Rancho Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Rayón.
Hârja (razvrstavanje)
Hârja ima više značenja:
Guillaume X od Akvitanije
Guillaume X (Vilim; 1099 – 9. april 1137), poznat po nadimku Sveti, bio je vojvoda Akvitanije, vojvoda Gaskonje i grof Poitoua (kao Guillaume VIII) od 1126. do smrti. Bio je sin vojvode Guillaumea IX i njegove druge supruge Philippe od Toulousea.
Rodio se u Toulouseu kada su mu roditelji zajedno vladali tim gradom. Otac je, međutim, nedugo potom, i na Philippino negodovanje, predao grad njenom rođaku Bernardu od Toulousea kao zalog kako bi mogao financirati Križarski rat 1101. u kome je i sam sudjelovao. Mali Guillaume je s majkom zato odrastao u Poitiersu. S ocem se poslije njegovog povratka iz Svete Zemlje posvađao zbog odluke da napusti Philippu i počne živjeti sa Dangerose, suprugom jednog od svojih vazala. Sukob oca i sina se smirio tek kada se 1121. mladi Guillaume oženio za Aenor de Châtellerault kćer jedne od očevih ljubavnica.
Kao i otac, bio je istovremeno sklon i ratovanju i umjetnosti. Kada je 1130. izbila šizma između pape Inocenta II i antipape Anakleta II, stao je na Anakletovu stranu. Međutim, godine 1134. ga je ugledni duhovnik Bernard od Clairvauxa preobratio na papinu stranu. Sklopio je savez sa grofom Geoffroyem V od Anjoua te je s njim 1136. napao Normandiju.
Godine 1137. je otišao na hodočašće u Santiago de Compostela. Na putu se teško razbolio, pri čemu se sumnjalo na trovanje hranom. Na samrtnoj postelji je zamolio predstavnike kralja Louisa VI da postane skrbnik njegove 15-godišnje kćeri i nasljednice Eleanor. Kralj mu je ispunio želju i nakon Guillaumeove smrti je Eleanor postala supruga kralja Louisa VII.
Guillaume je nadživio svoju suprugu i sina Guillaumea Aigreta, a njega je uz Eleanor nadživjela i kćer Petronilla.
Rancho Nuevo, Rayón
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 799 m.
Borova (Pljevlja)
Demografija
U naselju Borova živi 62 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,5 godina (38,7 kod muškaraca i 44,9 kod žena). U naselju ima 24 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,29.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Macchia Valfortore, Campobasso
Macchia Valfortore je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 557 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 485 m.
Colombaia, Bergamo
Colombaia je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 255 m.
Qingdao
Ćingdao ili Cingtao grad je u pokrajini Šandung na istoku Narodne Republike Kine. Ćingdao je i luka na Tihom okeanu. Prema proceni iz 2009. u gradu je živelo 1.713.708 stanovnika.
Istorija
Ćingdao je mlad grad nastao tek pre oko 110 godina.
Od usvajanja politike ekonomskog otvaranja Kine prema svetu 1984., Ćingdao se razvio u važan industrijski i lučki centar. Grad je ujedno sedište severnog krila kineske ratne mornarice.
Stanovništvo
Prema proceni, u gradu je 2009. živelo 1.713.708 stanovnika.
Campestre Erandeni, Club, Tarímbaro
Campestre Erandeni, Club je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tarímbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 508 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1900 m.
Sobekneferu
Sobekneferu (ponekad pisana kao "Nefrusobek") bila je egipatska žena-faraon iz Dvanaeste dinastije. Ime joj znači "ljepote Sobek." Neki naučnici tvrde da je bila kći faraona Amenemhata III; Manethon tvrdi da je bila sestra Amenenmhata IV. Ona je prva poznata žena-vladar Egipta, iako postoje tvrdnje da je njena prethodnic mogla biti Nitocris iz Šeste dinastije.
Amenemhat IV je najvjerojatnije umro bez muškog nasljednika. Kao posljedica toga, kći Amenemhata III je preuzela prijestolja. Prema Torinskom kanonu, vladala je 3 godine, mjeseci i 24 dana. Kraj njene vladavine je označio kraj egipatske Dvanaeste i početak Trinaeste dinastije.
Vladavina
Nije poznata po brojnim spomenicima, iako su mnoge od njenih statua (bez glave), uključujući jednu gdje se spominje kao kraljeva kči, pronađene u Gezeru. . Poznata je po tome što je nadogradila zagrobni kompleks Amenemhata III u Hawari (nazvan labirint od strane Herodota) te u Herakleopolisu Magni napravili fini kraljevski pečat s imenom i titulom, koji se danas čuva u Britanskom muzeju. Nilski grafit u nubijskoj tvrđavi Kumma spominje veliku poplavu (visina 1,83 m) u trećoj godini vladavine. Njeni spomenici je češće povezuju s Amenemhatom III nego Amenemhatom IV, što potvrđuje teoriju da je bila kči Amenemhata III a možda tek polusestra Amenemhata IV. Danski egiptolog Kim Ryholt primječuje kako se u suvremenim izvorima nigdje ne spominje da je koristila titulu "Kraljičina ili kraljeva sestra"--samo 'Kraljeva kći'--što potvrđuje ovu hipotezu.
El Portillo Matagallina, San Pedro y San Pablo Ayutla
El Portillo Matagallina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro y San Pablo Ayutla.
Sobekneferu
Vladavina
Grob joj nije pronađen niti identificiran, iako je mogla biti pokopana u kompeksu piramida u Mazghuni, sjeverno od slično kompleksa pripisanog Amenemhatu IV. Mjesto zvano Sekhem-Neferu je spomenuto u papirusu pronađenom u Haragehu. Neki egiptolozi tvrde da bi to mogao biti naziv njene piramide.
El Portillo Matagallina, San Pedro y San Pablo Ayutla
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 427 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1776 m.
La Capilla, Atenguillo
La Capilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Atenguillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1332 m.
Die Frau mit dem schlechten Ruf
Die Frau mit dem schlechten Ruf je njemački nijemi film snimljen 1925. u režiji Benjamina Christensena. Predstavlja adaptaciju romana The Woman Who Did engleskog književnika Granta Allena. Protagonistica, koju glumi Alexandra Sorina, je žena odrasla u "pristojnoj" i uglednoj porodici koja zbog vlastitih liberalnih ideja i boemskog načina života odbacuje instituciju braka, čak i kada joj to ponudi muškarac koga iskreno voli (a koga tumači Lionel Barrymore). Tokom snimanja je danski režiser Christensen stupio u kontakt sa američkim studijem Metro-Goldwyn-Mayer te otputovao u Hollywood ostavivši film nedovršenim; studio Universum Film AG (UFA) ga je kasnije distribuirao u verziji koje se Christensen bio odrekao.
Липе (Смедерево)
Липе је приградско насељено место града Смедерева у Подунавском округу. Према попису из 2002. било је 3338 становника (према попису из 1991. било је 3859 становника).
Историја
Село се налази југоисточно од Смедерева. Нема сигурних података на основи којих би се могло утврдити када је ово село постало. Предање зна само толико да је село раније било у Старим Липама, ближе Језави, и да су се отуда, због поплава, преселили на данашње место.
Како насељено место, Липе се помињу у првим десетинама 18. века. На карти из доба аустријске владавине (1718—1739.) ово је место забележено под именом Lippe. У доба (1732. г) село је имало 28 кућа. Касније, у првим десетинама 19. века, спомиње се Липе у арачким списковима. Године 1818. г. село је имало 79 кућа а 1822. г. 103 куће. Године 1846. у Липама је било 201 кућа, а по попису из 1921. г. село је имало 489 кућа са 2930 становника.
По предању, у Липе се најпре доселио један Ром (циганин) и настанио се у једној шупљој липи. Данашњи потомци његови су Милошевићи. У старе породице рачунају се и: Мијатовићи, Штрбићи, Трифуновићи, Милојковићи. Старијеи су досељеници: Ћушаци старином из Петке (Пожаревачке) (у Ћушаке набрајамо фамилије Милановић, Перић, Ђорђевић, Ђурђевић; родоначелник Ћушака је био Ђурађ Ћушаковић), Филиповићи старином из Ресаве, Степењаци (данас са разним презименима) старином из Драговца (Пожаревачки), Николићи старином из Јованаца (нишавски, пиротски), Тодоровићи чији су преци дошли из Старе Србије најпре у Вучак, затим у Липе. Аћимовићи су такође старији досељеници. Старином су из Ресаве и населили су се најпре у Церју, одакле их књаз Милош раселио и населио Липе, у крај који се по њима зове Церјански. Марковићи су по неким изворима из села Кравља код Ниша, а заступљено је и мишљење да су из Крављег Дола. Стара породица и Милошевића који су се раније презивали Кнежвићи. подаци датирају од 1718-1925. г).
Демографија
У насељу Липе живи 2606 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 39,9 година (38,4 код мушкараца и 41,5 код жена). У насељу има 943 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,54.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Коришћена Литература
У уводном делу аутор је дао кратак историјски преглед овог подручја од праисторијских времена до стварање државе Краљевине Срба, Хрвата и Словенаца. Највећи прилог у овом делу чине ,»Летописи« и трудио се да не пропусти ниједну важну чињеницу у прошлости описиваних места.
Иначе Монографија Подунавске области (Панчево, 1929 г.) коју је саставио др Владимир Марган сачињена је од три дела и представља и данас једно од незаобилазних дела за проучавање Србије и Баната.
Asbach (Hunsrück)
Asbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 96 opštinskih središta okruga Birkenfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 150 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7134004.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Birkenfeld Asbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Birkenfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 460 metara. Površina opštine iznosi 3,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 150 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 43 stanovnika/km².
El Longoreño, Matamoros
El Longoreño je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Matamoros.
Huși (razvrstavanje)
Huși ima više značenja:
Pietreni, Deleni
Pietreni je naselje u Rumuniji u okrugu Konstanca u opštini Deleni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1061 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 91 m.
Robert II od Flandrije
thumb|300px| Robert II, grof Flandrije.
Robert II (cca. 1065 – 5. oktobar 1111) bio je grof Flandrije od 1093. do smrti, najpoznatiji po svom sudjelovanju u Prvom križarskom ratu i zauzimanju Jeruzalema zbog čega je stekao nadimke Robert od Jeruzalema (Robertus Hierosolimitanus) i Robert Križar.
Rodio se kao sin Roberta I, koga je naslijedio 1093. Dvije godine kasnije je prihvatio poziv za odlazak u prvi križarski rat. U njemu je sudjelovao u svim važnim bitkama; u sporovima između Raymonda Tuluškog i Bohemunda Tarantskog je obično podržavao Bohemunda. U augustu 1099. se vratio kući zajedno sa Robertom Curthoseom i Raymondom.
Po povratku se suočio s pokušajima rimsko-njemačkog cara Heinricha IV da zauzme tzv. carsku Flandriju. Robert je na to reagirao pomogavši ustanak grada Cambraija protiv carske vlasti. Mir je sklopljen 1105. sporazumom kojim je car Heinrich V Robertu priznao vlast nad Douiaiom i Cambraijom.
Robert je potom sklopio savez sa engleskim kraljem Henryjem I, ali kada Henry nije ispoštovao njegove obaveze, okrenuo se francuskom kralju Louisu VI i s njime napao Henryjeve posjede u Normandiji. Henry je na to reagirao pomogavši pobunu grofa Thibauda II od Šampanje; Robert je napao Thibaduovo uporište Meaux, ali se prilikom borbi utopio u rijeci Marne.
Bio je oženjen za Clemence od Burgundije, kćer grofa Guillaumea I od Burgundije i sestru pape Kalista II. S njom je imao troje djece, od kojih je djetinjstvo preživio samo najstariji sin, koji će ga naslijediti pod imenom Balduin VII.
La Palmera (razvrstavanje)
La Palmera ima više značenja:
Rotola, Benevento
Rotola je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 194 m.
Huta (razvrstavanje)
Huta ima više značenja:
Rancho Manantial (razvrstavanje)
Rancho Manantial ima više značenja:
Joan Batista Elizanburu
Joan Batista Elizanburu Irazabal (također i  Jean-Baptiste Elissamburu ili Jean Baptiste Elizanburu (14. kolovoza 1828. – 2. siječnja 1891.), bio je baskijski književnik čija su djela ukorijenjena u usmenoj tradiciji i improvizaciji, s ljubavnim pjesamama kao i onim domoljubnog tipa. Nedovršenu pripovijest "Pierres Adame" neki smatraju prvim romanom na baskijskom jeziku. Rođen je i umro i gradu Sara (francuski:Sare) u Lapurdiji, Sjeverna Baskija.
Biografija
Bio je sin Michela Elissamburua i Juane Irázabal. Rođen je 14. kolovoza 1828 u kući Piarresenea, kao deseto od jedanaestero djece u obitelji. Nakon školovanja u rodnom selu, ušao je u sjemenište Larressore. Tamo se upoznao Graciena Ademu, koji će postati poznati pjesnik pod imenom Zalduby, i koji će biti njegov prijatelj do svojih posljednjih dana. Svjestan svog nedostatka sklonosti svećenićkom zvanju u svećeništvo, on napušta sjemenište godine 1849. i pristupa u pješačku pukovniju francuske vojske.
Steakao je čin satnika godine 1867., nagrađen ordenom Legije časti za svoje ponašanje tijekom francusko-pruskog rata 1870. Republikanac i protivnik politike, dočekao je mirovinu u Baskiji. Oženio se sa Françoise Eyheraburu s kojom je imao sina imenom Léon Joseph, rođenog 1877. Godine 1881. je konačno napustio vojsku. Od 1882. do 1891 bio je sudac u mjestu Espeleta. Umro je dobi od 63 godine, u kući Leku Ederrea.
Djela
Elizanburu je autor čije djelo prvenstveno potpadaju u tradiciju bertso i doživio je trenutni uspjeh. Počeo je 1855. s prvom nagradom koju je primio na "Cvjetnim igrama u Urrugneu" za svoju pjesmu " Emazte edalea" (žena koja pije). Također je nagrađen u Sareu 1858. za pjesmu "Tam, tam, tam ratapetamplan " te 1860. za pjesmu Gazte hiltzera dohana  ("svi mladi umiru"). Godine 1859. napisao je svoje najpoznatij djelo Etchea1 Nere ("moja kuća") koja slavi miran i sretan život na vlastitom imanju u Baskiji.
Katkad se potpisivao sa pseudonimima Harluche, Sallaberry, Doyarzabal ili Saratar bat. Još uvijek se vodi dvojba mogu li se neka anonimna djela, poput "Solferinoko itsua " pripisati njemu.
La Palmilla (razvrstavanje)
La Palmilla ima više značenja:
Joan Batista Elizanburu
Djela
Autor je dvadesetak pjesama te romana "Piarres Adame" objavljenog godine 1888.
Husnicioara (razvrstavanje)
Husnicioara ima više značenja:
William Faulkner
William Cuthbert Faulkner (New Albany, 25. rujna 1897 – Byhalia, 6. srpnja 1962) bio je višestruko nagrađivani američki pisac i scenarist, dobitnik Nobelove nagrade za književnost 1949. godine. Faulkner je pisao romane, kratke priče, poeziju, eseje, jednu dramu i nekoliko scenarija. Faulkner se danas smatra jednim od pionira avangarde i modernizma te jedan od najznačajnijih autora toka svijesti, uz Jamesa Joycea i Virginiju Woolf. Njegova najpoznatija djela smještena su u fiktivni okrug Yoknapatawpha, koji je inspiriran njegovim iskustvima u stvarnom okrugu Lafayette, Mississippi.
Art-sur-Meurthe
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1109 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 96 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,47 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 225 metara (maksimalnoj 268 m, a minimalnoj 195 m).
William Faulkner
Faulkner je neupitno jedan od najvećih američkih književnika te jedan od najznačajnijih predstavnika južnjačke književnosti, točnije južnjačke gotike. Iako su se njegova djela objavljivala već 1919. godine, a posebice tokom 20-ih i 30-ih godina, Faulkner je bio praktički anonimac do primanja Nobela 1949. godine. Dva njegova romana, A Fable (1954.) i The Reivers (1962.), nagrađena su Pulitzerovom nagradom za fikciju. Godine 1998., izdavačka kuća Modern Library stavila je njegov roman The Sound and the Fury (1929.) na šesto mjesto svog popisa 100 najboljih romana na engleskom jeziku u XX. vijeku; na listi su još bili i As I Lay Dying (1930.) i Light in August (1932.). Njegov roman Absalom, Absalom! (1936.) također se, vrlo često, navodi na ovakvim popisima.
Djetinjstvo i rani utjecaji
Njegova je obitelj, a posebice majka Maude, njezina majka Lelia Butler te Caroline Barr, crnkinja koja se brinula o njemu od djetinjstva, snažno je utjecala na razvoj njegove artističke imaginacije. I majka i baka su bile strastvene biblofilke, a uz to i slikarice i fotografkinje te su Faulkneru prenijeli i doživljaj vizualne umjetnosti. Dok je Murry volio prirodu i naučio sina lovu i ribolovu, Maude je cijenila obrazovanje i uživala u čitanju i odlascima u crkvu. Svoju je djecu naučila čitati prije nego su krenuli u školu te ih je upoznala s klasicima poput Charlesa Dickensa i braće Grimm. Faulknerovo doživotno obrazovanje koje mu je pružila Callie Barr bilo je ključno za formiranje motiva seksualnosti i rase u njegovim romanima.
Faulkner je kao učenik isprva imao dosta uspjeha. Istaknuo se već u prvom razredu, preskočio drugi i nastavio odličan rad u trećem i četvrtom. No, već je pred kraj četvrtog i u petom razredu Faulkner postao povučeniji i mirniji. Često je izostajao s nastave i postao indiferentan prema školskim obvezama, iako je u sedmom razredu počeo samostalno proučavati povijest Mississippija. Njegov akademski pad se nastavio tako da je Faulkner, sada već gimnazijalac, ponavljao jedanaesti, a onda i završni razred, a na koncu nikada nije maturirao. Ipak, u tom je razdoblju mnogo čitao i to mahom sve što mu je došlo pod ruku - klasike, francuske simboliste, Balzaca, ali i trećerazredne južnjačke romane.
Faulkner je dobar dio dio svog djetinjstva proveo slušajući priče starijih. Među te priče spadale su ratne priče starih ljudi iz Oxforda te priče koje mu je Mammy Callie pričala o Građanskom ratu, ropstvu, Ku Klux Klanu i obitelji Falkner. Njegov djed mu je također pričao o pothvatima njegova pradjeda, Williama Clarka Falknera, po kojemu je dobio ime, a koji je bio uspješan biznismen, pisac i heroj Građanskog rata. Pričanje priča o Williamu Clarku Falkneru, kojega je Faulkner zvao "Stari Pukovnik", postalo je praktički rutinska aktivnost kada je Faulkner bio dječak. Prema jednom od Faulknerovih biografa, njegov pradjed je u to doba već "odavno bio etabliran kao božanstvo u njihovom domu." Povijest njegove vlastite obitelji kao i regije u kojoj je odrastao snažno će utjecati na mladoga Faulknera. Mississippi je obilježio njegov humor, njegov osjećaj za tragičnu sudbinu crnaca i bijelaca, njegovu karakterizaciju južnjačkih likova i njegove bezvremenske teme, posebice izrazito inteligentne likove koji obitavaju iza fasade tupana i onoga što se u slengu naziva good old boy.
Mladost i Prvi svjetski rat
Adolescencija je Faulkneru donijela praktički ekskluzivnu preokupaciju poezijom. Svoj prvi roman napisao je tek 1925. godine. Popis autora koji su na njega utjecali je prilično velik i širok. Jednom je prilikom izjavio da je svoja prva djela temeljio na radovima engleskih romantičara s kraja XVIII. i početka XIX. vijeka. U dobi od 17 godina upoznao je Philipa Stonea, koji će snažno utjecati na njegove rane radove. Stone je bio četiri godine stariji od njega i poticao je iz jedne od najstarijih oksfordskih obitelji. Bio je strastveni obožavatelj književnosti te je vrlo rano stekao diplome na Yaleu i Ole Missu.
Bez završene škole, Faulkner se pred sam kraj Prvog svjetskog rata pokušao prijaviti u američko ratno zrakoplovstvo, ali je zbog niskog rasta (samo 166cm) odbijen. Nakon tog neuspjeha, u srpnju 1918. godine odlazi u Toronto gdje započinje obuku u pilotskoj školi britanske vojske te se upisuje u rerzervne snage. Rat je završio samo nekoliko mjeseci kasnije, bez da je Faulkner ikada vidio frontu ili sudjelovao u nekom ratnom letu, iako će kasnije u svom životu tvrditi kako je bio aktivan sudionik rata. Javno dostupni vojni arhivi potvrđuju da se radilo o Faulknerovoj fabrikaciji. Kraj rata prisilio ga je da se vrati u Oxford, čime je podijelio sudbinu drugog velikog američkog pisca iz ovog razdoblja, F. Scotta Fitzgeralda, koji se također prijavio kao dobrovoljac, ali nikada nije prešao Atlantik.
"Rođenje" Williama Faulknera
Godine 1918., William Cuthbert Falkner službeno postaje William Faulkner, promijenivši službeno ortografiju svog prezimena uz ispuštanje srednjeg imena. Postoji više teorija o ovoj promjeni. Jedna je da je Faulkner samovoljno promijenio svoje prezime prilikom prijave za vojsku, a druga je da je promjena posljedica nemarnog tiskara, koji je na prvoj stranici njegove knjige umjesto Falkner napisao Faulkner. Kada su pisca pitali želi li da se to ispravi, navodno je rekao: "Odgovaraju mi obje varijante."
Godine 1919. upisuje se na Sveučilište u Mississippiju (Ole Miss), gdje pohađa nastavu jezika tokom tri semestra prije nego što se u studenom 1920. godine ispisao. Faulkner je, iako nije maturirao, mogao slušati nastavu jer mu je otac radio u upravi Sveučilišta i jer je kao ratni veteran (barem službeno, jer rata nije vidio) mogao upisati fakultet bez mature. Često je izostajao s nastave i imao je tek dvojku (D) iz engleskog. Ipak, neke njegove pjesme objavljivane su u studentskim publikacijama. Na sveučilištu, Faulkner se pridružio bratsvu Sigma Alfa Epsilon (ΣΑΕ). Tu je dobio podršku u svojoj namjeri da postane pisac. Stone, sada već blizak prijatelj, pročitao je neke njegove rane pjesme te je bio impresioniran njima, postavši tako jedan od prvih koji su uočili njegov talent i umjetnički potencijal. Stone je ubrzo postao književni mentor mladom Faulkneru, donoseći mu knjige i upoznajući ga s autorima poput Jamesa Joycea, koji će snažno utjecati na Faulknerov prozni rad. U svojim ranim dvadesetima, Faulkner je svoje pjesme i kratke priče dao Stoneu u nadi da će ih ovaj objaviti. Stone ih je doista poslao izdavačima, no svi su ih redom odbili.
Malo je tko mogao predvidjeti da će Faulkner kakav je bio neposredno nakon rata postati jedan od velikana moderne književnosti. Neuspješno se provlačeći kroz fakultet, Faulkner je većino svoga vremena proveo živeći kao boem i dendi. Živio je s roditeljima, često igrao golf i tenis, a džeparac je zarađivao radeći povremeno kao soboslikar. Piti je počao jako rano, a već je u ovom periodu nerijetko hodao Oxfordom neuredan i pripit, dok će kasnije za života, kao i njegov suvremenici Hemingway i Fitzgerald, postati teški alkoholičar. Kratko je vrijeme boravio u New Yorku, a često je posjećivao i Memphis, koji je tada bio poznat po svom noćnom životu. U međuvremenu je dvije-tri godine vodio sveučilišnu poštu u Oxfordu, no 1924. godine je podnio ostavku, a u pismu je napisao:
New Orleans i književni počeci
thumb|220px|left|Žuta kuća na adresi 624 Pirate's Alley u [[New Orleansu bila je Faulknerov dom za njegova boravka u tom gradu. Danas se tu nalazi knjižara Faulkner House Books.]] Iako je njegov život mahom bio vezan uz rodni Mississippi, svoje prve ozbiljne književne korake napravio je u New Orleansu, Louisiana, gdje provodi proljeće i ljeto 1925. godine. New Orleans, grad liberalne atmosfere i slobodnog duha, bio je sušta suprotnost američke tradicije kojoj je Faulkner do tada bio izložen. Tu se Faulkner družio s umjetnicima i, unatoč siromaštvu, posjećivao građanske krugove (a sve zbog dobrog porijekla) te je počeo pisati za novine. Stanovao je u malenoj kući na adresi 624 Pirate's Alley, pored Katedrale sv. Louisa, gdje se danas nalazi knjižara Faulkner House Books.
Njegova izvorna preokupacija poezijom u ovom periodu jenjava te se postepeno okreće prozi i počinje objavljivati. Prvo što je ikada objavio bio je crtež u sveučilišnom godišnjaku za akdemsku godinu 1916./17., a 1919. godine mu je The Mississippian objavio prvu pjesmu i prvu novelu. Njegova poezija je, ipak, bila nešto što je on sam trebao prerasti, tek kombinacija utjecaja romantizma i simbolizma tako da Faulkner s njom nije ostvario nikakav uspjeh. Prvu zbirku, Visions in Spring, objavio je još 1921. godine, a 1924. godine uslijedila je zbirka loših pjesama naslova The Marble Faun, čiji je naslov posudio od istoimenog gotičkog romana Nathaniela Hawthornea. Bilo je očito kako Faulkner nije određen da bude pjesnik.
Pod direktnim utjecajem Sherwooda Andersona, Faulkner se okušao u pisanju proze. Nakon nekoliko kraćih uradaka, godine 1926. izlazi mu prvi roman, Soldiers' Pay, Faulknerov debitantski doprinos "Izgubljenoj generaciji" i temama kojima se kasnije više neće vraćati. Anderson je pomogao i u tiskanju njegovog drugog romana, Mosquitoes, možda i njegovog najlošijeg, tako što ga je preporučio svom izdavaču.
Tokom ljeta 1927. godine, Faulkner je dovršio roman Flags in the Dust, prvi njegov roman smješten u fiktivnom okrugu Yoknapatawpha. Roman je uvelike bio temeljen na tradicijama i povijesti Juga, Faulknerovim temeljnim motivima, a sam autor je bio ponosan romanom po njegovu završetku, smatrajući ga značajnim napretkom u odnosu na svoja prva dva romana. No, kada ga je predložio za tiskanje, izdavačka kuća Boni & Liveright ga je odbila, a to je mišljenje dijelio je i njegov agent i prijatelj Ben Wasson (prema kojemu je temeljen lik Horacea Benbowa iz tog romana). Smatrali su kako je roman pretjerano razvučen i neorganiziran. Bio je to za Faulknera velik udarac te je on, razočaran, digao ruke od ovog romana i dopustio Wassonu da izvrši drastične preinake i skrati roman. Ta verzija objavljena je tek 1929. godine pod naslovom Sartoris. Iako ni Sartoris još uvijek nije predstavljao vrhunac Faulknerova literarnog genija, radilo se o prekretnici, početku jednog epski razrađenog ciklusa o Faulknerovom apokrifnom okrugu u kojeg će smjestiti sva svoja najvažnija djela. Faulkner će u narednim godinama izgraditi jedan pedantno ocrtani romaneskni ciklus u kojemu je na sebi svojstven način dao jedinstven prikaz i doživljaj američkog juga.
The Sound and the Fury - eksperimentalno remek-djelo
frame|Naslovnica prvog izdanja Faulknerova romana [[The Sound and the Fury, njegovog eksperimentalnog remek-djela koje se danas smatra jednim od pionirskih ostvarenja modernog romana i značajnim doprinosom tehnici struje svijesti.]] U jesen 1928. godine, Faulkner započinje rad na romanu The Sound and the Fury, čiji je naslov posuđen iz Shakespeareovog Macbetha. Započeo je tako što je napisao tri kratke priče o djeci obitelji Compson, ali je ubrzo shvatio da će likovima kakvima ih je zamislio bolje odgovarati roman. Moguće zbog razočarenja u urednike i neuspjeha njegova romana Flags in the Dust, Faulkner je postao indiferentan prema svojim izdavačima i napisao roman u mnogo eksperimentalnijem stilu. The Sound and the Fury je predstavljen kao eksperimentalna kombinacija nekoliko narativnih stilova, a prikazan kroz svijest četiri lika, tri člana obitelji Compson i njihove crne sluškinje. Najznačajniji dijelovi romana koriste struju svijesti kao narativnu tehniku, a Faulkner je rušio kompozicijska, strukturalna, ali i sintaktička te gramatička pravila. Kasnije se na pisanje ovog romana osvrnuo ovim riječima: "Jednog sam dana, izgleda, zatvorio vrata između svih izdavača i sebe. Rekao sam si - Sada mogu pisati." Roman je završio relativno brzo, jer iste jeseni kada ga je započeo s gotovim rukopisom odlazi za New York, a inzistirao je da Wasson ne vrši nikakve korekcije niti igdje dodaje punktuaciju radi jasnoće.
Izdavači isprva nisu prepoznali genijalnost njegovog remek-djela. Mahom su ga odbijali, a on je provodio vrijeme u New Yorku uživajući u lumpovanju i alkoholu. Družio se s južnjačkim provincijalcima koji su bili izgubljeni u velikom gradu, no pred Božić se vratio u Oxford i započeo rad na romanu Sacntuary, koji će mu kasnije osigurati komercijalni uspjeh. Sljedeće godine oženio se Estelle Oldham, s kojom će imati jednu kći. Dana 7. listopada 1929. godine konačno pronalazi izdavača za svoj roman The Sound and the Fury, međutim isti je tiskan u (za Sjedinjene Države mizerno malom broju) samo 1,789 primjereka i nije bio komercijalni uspjeh, unatoč oduševljenju mnogih kritičara.
Iste jeseni, u naletu inspiracije, Faulkner ekspresno, navodno u samo 47 dana, piše svoj roman As I Lay Dying, također eksperimentalnu priču iz njegova apokrifnog okruga koja je prezentirana kroz konstantne promjene naratora, kompozicijski kaos i nelinearnu strukturu radnje. Korištena je i struja svijesti, ali osjetno čitkije nego u prethodnom romanu. Kao i prethodnik, As I Lay Dying je po objavljivanju 1930. godine bio kritički uspjeh, ali je komercijalno podbacio.
Sanctuary - krah koji postaje skandalozan uspjeh
thumb|left|220px|Faulkner je kupio [[Rowan Oak novcem kojeg je stekao tiskanjem nekoliko kratkih priča, a danas se u njemu nalazi muzej posvećen piscu.]] Oženjen i bez stabilnih financijskih prihoda, Faulkner se po povratku u Oxford zaposlio u kotlovnici Ole Missa, gdje je radio noćne smjene. U to je vrijeme živio s Estelle, koja je bila razvedena i s dvoje djece, u iznajmljenom stanu. Tokom 1930. godine, nakon završavanja romana As I Lay Dying, Faulkner je svoje kratke priče poslao raznim nacionalnim časopisima. Dio njih je i objavljen, što je Faulkneru donijelo prilična financijska sredstva. Novac je uložio u prelijepu i veliku, ali trošnu kuću udaljenu samo jednu milju od Oxforda, a koju je nazvao Rowan Oak, navodno prema vrsti čarobnog hrasta koju James George Frazer spominje u svojoj studiji The Golden Bough. Rowan Oak je danas lokacija Faulknerova muzeja.
Novi krah za Faulknera uslijedio je nakon što mu je izdavač odbio tiskati dovršeni roman Sacntuary, skandaloznu priču o kriminalu, otimici i silovanju koja je za ono vrijeme bila izrazito kontroverzna, gotovo pa i zabranjena (posebice zbog scene u kojoj impotentni gangster Popeye siluje djevojku klipom kukuruza). Prvi izdavač je bio toliko šokiran da mu je u odgovoru napisao: "Bože moj, to ne mogu tiskati. Obojica bismo završili u zatvoru." To je odbijanje demoraliziralo Faulknera do te mjere da je mislio da nikada, a imao je već 32 godine, neće postati uspješan pisac. Godine 1931., Cape i Smith konačno tiskaju Sanctuary, koji u kratkom roku postaje skandalozna senzacija. Kritičari su djelo opisali zastrašujućim, no pohvalili su Faulknerov spisateljski talent, a neki su smatrali kako bi Faulkner, koji je i u svojim ranijim romanima bio sklon šoku, mogao za promjenu napisati nešto ugodno. Sam Faulkner je rekao da je djelo napisao na brzinu, isključivo zbog zarade, što je dovelo do toga da čitatelji roman čitaju kao senzacionalističko štivo, namijenjeno isključivo šoku radi šoka, bez da ulaze u njegove neupitne umjetničke kvalitete. Posebno kritični prema njemu bili su konzervativni Južnjaci, koji su smatrali da tako skandalozna priča vrijeđa njihovu čast. Ipak, kako je naglasio Faulknerov biograf Joseph Blotner, Faulkner priče o linčovanju i silovanjima na Jugu nije izmislio, jer su one u to doba bile društvena stvarnost.
Sanctuary je u dva mjeseca prodan u čak 7,000 primjeraka i imao je svojevrsni domino efekt jer je drastično povećao interes za Faulknerova ranija djela. Faulkner je konačno postao čitan i stekao je uspjeh i slavu za kojima je žudio. Ipak, nije se snašao među popratnim efektima te slave, odnosno novinarima, intervjuima i audijencijama. Ježio se bilo kakvih književnih razgovora, skrivajući se mahom iza viskija te potpuno profanih priča o konjima i magazinima, ili pak tvrdoglavo neugodne šutnje, otkrivajući tako nedostatak talenta za komunikaciju, u odnosu na onaj za pisanje.
Financije, Hollywood i Drugi svjetski rat
Tada se javila produkcijska kompanija Metro-Goldwyn-Mayer s ponudom posla scenarista za honorar od $500 tjedno. Ugovor je od njega tražio pisanje originalnog, ali i adaptiranog sadržaja. Sam Faulkner nije bio veliki fan filma, ali je zbog financijskih teškoća pristao i u svibnju 1932. stiže u Culver City, CA, gdje se nalazi središte MGM-a. Isprva nije volio život u Kaliforniji, smatrajući Los Angeles gradom koji ne nudi apsolutno ništa. Ipak, honorari su bili visoki, a kada je Paramount otkupio prava za njegov roman Sanctuary, koji će biti ekraniziran 1933. pod naslovom The Story of Temple Drake, za čak $6,000, Faulkner si je konačno mogao priuštiti lagodan život. U Hollywoodu je surađivao s Howardom Hawksom, s kojim se dobro slagao zbog zajedničkih simpatija prema lovu i piću. Howardov brat William Hawks postao je Faulknerov holivudski agent.
Faulkner je tokom 1932. godine napisao čak pet scenarija, ali nijedan nije bio produciran. Ti su scenariji kasnije tiskani u zbirci Faulkner's MGM Screenplays. Prvi uspješni scenarij bio mu je onaj za film Today We Live iz 1933. godine, kada je napisao još dva neproducirana. Scenarij je zapravo bio suradnja, a temeljen je na Faulknerovoj priči "Turn About" iz 1932. godine.
Roman Light in August konačno mu izlazi 1932. godine, a sljedeće godine rađa mu se kći Jill, njegovo jedino dijete. Godine 1932. preminuo mu je otac pa se Faulkner brinuo majci i financijski pomagao svojoj braći. Koristeći dobiveni novac, Faulkner si je tokom ovog perioda priuštio i privatni avion te je mnogo letio, ostvarivši tako svoju mladenačku strast. Ipak, ta je praksa prestala kada je 10. studenog 1935. godine, vozeći njegov avion, poginuo njegov najmlađi brat Dean. Dio novca investirao je i u zemljište kako bi povećao teren oko Rowan Oaka.
Međutim, Faulkner je, ubrzo, ponovo upao u financijske poteškoće. Gotovo sva njegova pisma iz tog perioda ticala su se novca i dugovanja, a u pismu koje je napisao u dobi od 37 godina, napisao je:
O ovom problemu svjedoči i činjenica da je 1935. godine započeo intenzivni rad na konačnom rukopisu svog romana Absalom, Absalom!, ali je već krajem godine morao odustati i ponovo otići za Hollywood. Tada nastaju scenariji za filmove The Road to Glory i Banjo on my Knee, koji su snimljeni 1936. godine. Faulkner je tada boravio s obitelji u Los Angelesu, gdje je proveo oko godinu dana. Iste godine konačno objavljuje roman Absalom, Absalom!, koji je bio kritički uspjeh i koji će, uz jedan raniji roman, biti ključan za Faulknerovo dobivanje Nobelove nagrade. Sljedeće godine piše scenarij za film Slave Ship, koji je također bio suradnja i koji nije imao velikog uspjeha. Tokom 30-ih godina surađuje još i na scenariju za film Gunga Din, temeljen na istoimenoj poemi Rudyarda Kiplinga. To je bio njegov posljednji doprinos Hollywoodu prije Drugog svjetskog rata.
Nakon Los Angelesa se vraća u Oxford, gdje boravi više od četiri godine. Počeo se baviti poljoprivredom, a svoju farmu je isprva prepustio bratu Johnu, ali je kasnije unajmio upravitelja. Ipak, farmerstvo je Faulkneru bilo i ostalo hobi, tek jedna od krinki kojima je skrivao svoju osobnu i umjetničku intimu, a koja mu je bila nužna zbog osjećaja gađenja kojeg je imao prema posljedicama stečene slave. No, stečena iskustva koristit će mu pri pisanju njegovih sljedećih romana, The Hamlet i Go Down, Moses.
Rancho Mariscal (razvrstavanje)
Rancho Mariscal ima više značenja:
William Faulkner
Financije, Hollywood i Drugi svjetski rat
Ovo pismo zorno prikazuje nezahvalnu situaciju u kojoj je Faulkner bio - njegov je genij bio neosporivo prepoznat i među umjetnicima je uživao veliku reputaciju, no izdavači su smatrali kako je financijski neisplativ. Cowleyjevo izdanje njegovih najznačajnijih djela, među kojima i reizdanje romana The Sound and the Fury, označilo je prekretnicu u životu Faulknera kao umjetnika i kao javne osobe. Ta 1946. godina uvelike je unaprijedila njegov život i on je konačno počeo sticati slavu i ugled koje je odavno bio zaslužio.
Konačna afirmacija i posljednje godine
Period nakon Drugog svjetskog rata bio je doista dobar za Faulknera. Već 1946. godine piše scenarij za film The Big Sleep, ponovo s Bogartom i Lauren Bacall, a temeljen na istoimenom romanu Raymonda Chandlera. Film je bio kritički uspješan, a poznati kritičar Roger Ebert je posebno pohvalio scenarij. Zanimljivo je primijetiti kako Faulkner punih šest godina, otkako mu je 1942. godine izdan Go Down, Moses, nije objavio novi roman, sve dok 1948. godine nije objavio Intruder in the Dust, koji je dobio pohvale kritika i u kojem također koristi tehniku struje svijesti. S obzirom na rehabilitaciju koju mu je osigurao Cowley, Faulkner je sada doista uživao u davno zasluženom ugledu.
Iste godine kada mu izlazi Intruder in the Dust primljen je u Američku akademiju umjetnosti, a sljedeće godine dodijeljena mu je i Nobelova nagrada za književnost i to, prema riječima Akademije, "zbog njegovog snažnog i umjetnički jedinstvenog doprinosa modernom američkom romanu". Iako ju je dobio 1949., nagrada mu je uručena tek 10. prosinca 1950. godine, a prilikom dodjele je Faulkner održao jedan od svojih najpoznatijih govora koji se i danas tiska. Sljedeće godine objavljuje djelo Requiem for a Nun, novi eksperiment sastavljen od dramskih i proznih dijelova. Djelo je za francusko kazalište adaptirao i prilagodio Albert Camus. Kada mu 1954. izlazi opsežan i ambiciozan alegorijski roman A Fable, Faulkner nakon dugo vremena doživljava negativne kritike, među kojima se ističe ona Roberta Penna Warrena, a koji je roman nazvao "divovskim neuspjehom". S druge strane, ironično, Faulkner je upravo za taj roman nagrađen dvjema najprestižnijim američkim književnim nagradama - Pulitzerovom i Nacionalnom. Bila je to druga Faulknerova Nacionalna književna nagrada, a još jednog Pulitzera dobit će 1963. za roman The Reivers. Kritičarima je trebalo vremena da u cijelosti prihvate A Fable. 250px|thumb|left|Jedan od portreta Williama Faulknera što ih je [[1954. godine izradio poznati fotograf Carl van Vechten.]] U ovom periodu, valjda motiviran konačno stečenim ugledom, Faulkner polagano izlazi iz svoje ljušture i počinje prihvaćati počasti i priznanja, dok je krajem 50-ih i tokom 60-ih često davao intervjue koji su kasnije mnogo puta pretiskavani. U ovom je periodu dosta putovao, posjetivši Europu, Južnu Ameriku pa čak i Japan, a nekoliko puta je putovanja financirao službeni State Department. Godine 1957. i 1959. izlaze mu romani The Town i The Mansion, posljednja dva dijela trilogije o Snopesovima, koja je započela romanom The Hamlet.
Od veljače do lipnja 1957. pa onda opet 1958. godine, Faulkner je bio gost-pisac na Sveučilištu u Virginiji u Charlottesvilleu, VA, gdje je sa svojom obitelji živjela njegova kćerka Jill. Faulkner je održao cijelu seriju predavanja i razgovora koji su snimljeni i sačuvani, ali također i tiskani 1966. godine pod naslovom Faulkner in the University. Također, u Charlottesvilleu je kupio kuću u kojoj je često boravio tokom svojih posljednjih godina.
Godine 1959., tokom jahanja, Faulkner je imao nezgodu te je zadobio teške tjelesne ozljede koje je dugo sanirao. Dana 4. lipnja 1962. godine objavljen je njegov posljednji roman, The Reivers, humoristična i elegična priča o inicijaciji mladog Chicka Mallisona, a za kojeg je nagrađen već spomenutim Pulitzerom za fikciju. Mjesec dana kasnije, točnije 6. srpnja 1962., dok je boravio u Wrightovom sanatoriju u Byhaliji, MS, preminuo je od srčanog udara. Pokopan je na obiteljskom groblju St. Peter's Cemetery u Oxfordu zajedno s misterioznim obiteljskim prijateljem inicijala E.T.
Privatni život
Faulkner je volio držati svoj život doista privatnim. Bio je izrazito hermetičan tokom većine svoga života te je često gradio fasade kako bi svoj privatni i intimni život držao tajnim. Rijetko je davao intervjue i nije volio sudjelovati u književnim raspravama, niti se gurao u različite umjetničke ili elitističke krugove. Pomalo osobenjak, Faulkner je proživljavao svoju umjetnost i nije dozvoljavao vanjskom svijetu da u nju prečesto prodire.
Što se njegovog emotivnog života tiče, Faulkner je još kao tinejdžer u Oxfordu, MS, izlazi s Estelle Oldham (1897. - 1972.), kćerkom majora Lemuela i Lide Oldham te je bio uvjeren kako će se jednoga dana oženiti njome. No, Estelle je za trajanje te romanse izlazila i s drugim dečkima, a jedan od njih, Cornell Franklin, ju je 1918. godine, prije Faulknera, zaprosio. Njezini roditelji inzistirali su da se uda za Franklina, koji je imao diplomu s Ole Missa, bio je major u vojsci i dolazio je iz ugledne obitelji s kojom su Oldhmamovi bili prijatelji. Njezin brak s Franklinom raspao se deset godina kasnija, a službeno je razveden u travnju 1929. godine. Faulkner se oženio s Estelle već u lipnju 1929. godine u prezbiterijanskoj crkvici nedaleko od Oxforda. Svoj medeni mjesec odradili su u mjestu Pascagoula, MS, nakon čega su se vratili u Oxford. Isprva su živjeli s rodbinom, a onda u unajmljenom stanju sve dok Faulkner početkom 30-ih godina nije kupio trošnu kuću Rowan Oak nedaleko od Oxforda. Faulkner je uložio dosta u renovaciju kuće, u kojoj su Estelle i Jill živjele sve do Estelleine smrti 1972. godine. Tada je Jill kuću prodala Ole Missu, a danas se u njoj nalazi muzej posvećen Faulknerovu životu i djelu.
Unatoč ljubavi koja je počela još u srednjoškolskoj dobi, Faulkner je imao cijelu seriju izvanbračnih afera. Jedna je bila s Metom Carpenter, sekretaricom redatelja Howarda Hawksa, s kojim je Faulkner surađivao u Hollywoodu. Od 1949. do 1953. Faulkner je imao aferu s mladom spisateljicom, Joan Williams, koja će njihovu vezu opisati u romanu The Wintering iz 1971. godine. Paralelno s Williamsovom, Faulkner je od 1950. godine do kraja 1953. godine imao aferu s Else Jonsson, udovicom švedskog novinara Thorstena Jonssona, koji je intervjuirao Faulknera 1946. godine. Kada je Faulkner u prosincu 1950. godine posjetio Stockholm kako bi primio Nobelovu nagradu, izdavač Tor Bonnier ga je upoznao s Elsom i predstavio ju kao udovicu čovjeka koji je zaslužan za Faulknerovog Nobela. Ubrzo su njih dvoje započeli aferu. 320px|thumb|Faulknerova prijenosna pisaća mašina i danas se čuva u njegovom uredu u [[Rowan Oaku, koji je pretvoren u muzej o kojemu skrbi država Mississippi.]] Još jedan veliki problem u Faulknerovu životu bio je alkohol. Kao što je već istaknuto, počeo je piti jako rano i dobar dio svog života je proveo u stanju teške alkoholiziranosti. U mladosti je imao periode kada je u dokolici samo pio i lumpovao, a radi se o sudbini koja je pratila i njegove kolege poput Fitzgeralda ili Hemingwayja. Ipak, alkohol nije toliko utjecao ni na Faulknerovu psihu (kao u slučaju Hemingwayja) niti na njegovo pisanje. Rijetko je pio dok je pisao, zadržavajući tako jasnoću misli i kohezivnost ideje, a alkoholiziranju se uglavnom prepuštao nakon dovršenih projekata.