cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vjerojatnost
Istorija
Teorija grešaka datira još iz rada Rodžera Kotesa Opera Miscellanea (posthumno objavljenog 1722. godine), dok je memoare pripremio Tomas Simpson 1755. godine (ovjavljene 1756). Kotes je prvi primenio teoriju u diskusiji grešaka opservacija. U ponovnom izdanju (1757) tih memoara su položeni aksiomi prema kojima su pozitivne i negativne greške jednako verovatne, i da određeni pripisivi limiti definišu opseg svih grešaka. Simpson je isto tako diskutovao kontinuirane greške i opisao verovatnoću krive.
Prva dva zakona greške je formulisao Pjer Simon Laplas. Prvi zakon je objavljen 1774. godine, i prema njemu se frekvencija greške može izraziti kao eksponencijalna funkcija numeričke veličine greške, bez obzira na znak. Drugi zakon greške je Laplas predložio 1778. godine, i prema njemu je frekvencija greške eksponencijalna funkcija kvadrata greške. Drugi zakon greške se naziva normalnom distribucijom ili Gausovim zakonom. „Teško je istorijski pripisati taj zakon Gausu, koji uprkos svoje dobre poznate rane zrelosti, verovatno nije napravio ovo otkriće pre nego što je imao dve godine.”
Edžvud
Edžvud se može odnositi na
Vjerojatnost
Istorija
Danijel Bernuli (1778) uveo je princip maksimalnog proizvoda verovatnoća sistema istovremenih greški.
mini|140p|[[Karl Fridrih Gaus]] Adrijen-Mari Ležandr (1805) razvio je metod najmanjih kvadrata, a uveo je taj metod u svom radu Nouvelles méthodes pour la détermination des orbites des comètes (Novi metodi za određivanje orbita kometa). Uprkos Ležandrovog doprinosa, jedan irsko-američki pisac, Robert Adrijan, editor časopisa „The Analyst” (1808), prvi je izveo zakon o grešci, gde je h konstanta koja zavisi od preciznosti opservacije, i c je faktor veličine koji osigurava da je površina ispod krive jednaka jedinici. On je dao dva dokaza, drugi od kojih je esencijalno bio isti kao Džon Heršelov (1850). Gaus je dao prvi dokaz koji izgleda da je bio poznat u Evropi (treći nakon Adrajanovog) 1809. godine. Dalje dokaze su dali Laplas (1810, 1812), Gaus (1823), Džejms Ajvori (1825, 1826), Hejgen (1837), Fridrih Besel (1838), Donkin (1844, 1856), i Krofton (1870). Dodatne doprinose su napravili Elis (1844), De Morgan (1864), Glejšer (1872), i Đovani Skjapareli (1875). Petersova (1856) formula za r, verovatnu grešku pojedinačne opservacije, je dobro poznata.
U devetnaestom veku autori na opštoj teoriji su bili Laplas, Lakrua (1816), Litrov (1833), Adolf Ketle (1853), Ričard Dedekind (1860), Helmert (1872), Herman Loran (1873), Liagre, Didion, i Karl Pirson. De Morgan i Džordž Bul su uvećali izloženost teorije.
Andrej Markov je uveo notaciju Markovih lanaca (1906), što je igralo važnu ulogu u teoriji stohastičkih procesa i njenih aplikacija. Modernu teoriju verovatnoće koja je bazirana na teoriji mera je razvio Andrej Kolmogorov (1931).
Teorija verovatnoće
Poput drugih teorija, teorija verovatnoće predstavlja svoje koncepte u formalnom smislu — t.j. u vidu termina koji se mogu razmatrati odvojeno od njihovog značenja. Takvi formalni termini se manipulišu pravilima matematike i logike, i svi rezultati se interpretiraju i transliraju nazad u domen problema.
Opšta teorija verovatnoće se deli na:
Postoje su bar dva uspešna pokušaja formalizacije verovatnoće, naime Kolmogorova formulacija i Koksova formulacija. U Kolmogorovoj formulaciji (pogledajte prostor verovatnoće), skupovi se interpretiraju kao događaji, a sama verovatnoća kao mera na klasi skupa. U Koksovoj teoremi, verovatnoća se uzima kao polazna tačka (drugim rečima ne analizira se dalje) i naglasak se stavlja na konstruisanje doslednog dodeljivanja vrednosti verovatnoća propozicijama. U oba slučaja, zakoni verovatnoće su isti, izuzev tehničkih detalja.
Postoje i druge metode kvantifikacije neizvesnosti, kao što je Teorija Dempstera — Šafera ili teorija mogućnosti, ali one su esencijalno različite i nisu kompatibilne sa zakonima verovatnoće kao što se obično shvataju.
Interpretacije
Kada se koriste eksperimenti koji su slučajni i dobro definisani u čisto teoretskom okruženju (poput bacanja novčića), verovatnoće mogu da budu numerički opisane brojem željenih ishoda podeljenim ukupnim brojem svih ishoda. Na primer, bacanje novčića dva puta može da proizvede „glava-glava”, „glava-rep”, „rep-glava”, i „rep-rep” ishode. Verovatnoća dobijanja ishoda „glava-glava” je 1 od 4 ishoda ili 1/4 ili 0,25 (ili 25%). U pogledu praktičnih primena razlikuju se dve glavne konkurentne kategorije tumačenja verovatnoće, čiji pripadnici poseduju različita gledišta o osnovnoj prirodi verovatnoće:
Primene
Teorija verovatnoće se primenjuje u svakodnevnom životu u proceni rizika i modelovanju. Industrija osiguranja i tržišta koriste aktuarsku nauku za određivanje cena i donošenje odluka o trgovini. Vlade primenjuju probalilističke metode u regulaciji životne sredine, analizi ovlašćenja (teorija pouzdanosti starenja i dugovečnosti), i finansijskoj regulaciji.
Dobar primer primene teorije verovatnoće u trgovanju akcijama je uticaj percepirane verovatnoće bilo kakvog široko rasprostranjenog sukoba na Bliskom istoku na cene nafte, što ima dalekosežne uticaje na ekonomiju kao celinu. Procena robnog trgovca da je rat verovatniji može da uzrokuje porast ili pad cena robe, i da bude signal drugim trgovcima sa sličnim stanovištem. Shodno tome, verovatnoće se ne procenjuju nezavisno, niti su nužno veoma racionalne. Teorija bihevioralnih finansija je formulisana da bi se opisao efekat takvog grupnog razmišljanja na određivanje cena, na politiku, i na mir i konflikte.
Pored finansijskih procena, verovatnoća se koristiti u analizi trendova u biologiji (npr. širenje bolesti ), kao i u ekologiji (npr. biološki Panetovi kvadrati  ). Kao i u finansijama, procena rizika može da bude korisna kao statističko oruđe za izračunavanje verovatnoće nastanka neželjenih događaja i može da pomogne u implementaciji protokola za izbegavanje takvih situacija. Verovatnoća se koristi pri dizajnu igara na sreću, tako da kasina mogu da ostvare garantovane profite, uz istovremeno obezbeđivanje isplata igračima koje su dovoljno česte da podstiču kontinuiru igru.
Otrkiće rigoroznih metoda za procenu i kombinovanje procena verovatnoće je izmenilo društvo. Za većinu građana je važno da razumeju kako se procene verovatnoće vrše, i kako oni mogu da doprinesu odlukama.
Još jedna značajna primena teorije verovatnoće u svakodnevnom životu je pouzdanost. Pri izradi mnogih potrošačkih proizvoda, kao što su automobili i potrošačka elektronika, koristi se teorija pouzdanosti u dizajnu proizvoda da bi se redukovala verovatnoća kvarova. Verovatnoća kvarova može da utiče na odluke proizvođača u pogledu garancija proizvoda.
Formalizacija verovatnoće
Kao i druge teorije, teorija verovatnoće je opis koncepta u formalnim terminima, odnosno terminima koji se posmatraju odvojeno od njihovog značenja. Ovim formalnim terminima upravljaju pravila matematike i logike i rezultati se tumače i prenose i u tom objašnjenom obliku vraćaju u oblast okvirne teorije.
Postoje najmanje dva uspešna sistema aksioma verovatnoće, dva uspešna pokušaja da se formalizuje verovatnoća, koji su nazvani Kolmogorova formulacija i Koksova formulacija. U oba slučaja zakoni verovatnoće su isti, sa malom razlikom u tehničkim detaljima:
Predstavljanje i interpretacija vrednosti
Verovatnoća događaja se predstavlja kao realan broj između 0 i 1. Nemoguć događaj ima verovatnoću 0, a siguran događaj ima verovatnoću 1. U slučaju da je jednaka verovatnoća da će se događaji dogoditi, kao i da neće, verovatnoća je 0,5.
Raspodele
Raspodela verovatnoće je funkcija koja dodeljuje verovatnoće elementima nekog skupa. Raspodela je diskretna ako je taj skup prebrojiv (najčešće podskup skupa prirodnih brojeva), a neprekidna ako je funkcija raspodele definisana na nekom konačnom ili beskonačnom intervalu skupa realnih brojeva i neprekidna na njemu. Skoro sve raspodele od praktične važnosti su ili diskretne ili neprekidne.
The Heart of an Indian
The Heart of the Indian, također poznat i kao The Indian Massacre, je američki crno-bijeli nijemi vestern film snimljen 1912. u režiji Thomasa H. Incea. Radnja prikazuje sukob Indijanaca i bijelih doseljenika tokom koga jedan od indijanskih ratnika otima bjelačko dijete kako bi ga predao na usvajanje supruzi koja je izgubila vlastito dijete. The Heart of the Indian je jedan od niza ranih vestern-filmova koje je Ince snimao u Kaliforniji koristeći stvarne kauboje i Indijance sa Divljeg zapada kao statiste.
Učenjak-službenik
Učenjaci-službenici, također označavani i kao učenjaci-plemići, učenjaci-birokrati ili učenjaci-džentlmeni je izraz koji se u carskoj Kini koristio za službenike imenovane od strane cara za obavljanje poslova državne uprave. Pod time se podrazumijevaju ličnosti koje bi prije toga uspjele dobiti akademska zvanja (npr. xiucai, juren ili jinshi) preko polaganja rigoroznih carskih ispita, pri čemu je naglasak stavljan na kaligrafske vještine i poznavanje konfucijanskih klasika. Sistem ispita, koji je prva uvela dinastija Sui godine 605. a potom usavršila dinastija Song je bio meritokratskog karaktera i, uz određena ograničenja (muški spol, ne-pripadnost "nečistim" kastama i sl.) načelno otvoren svim carskim podanicima, mada su iz praktičkih razloga većinu kandidata i učenjaka-službenika činili pripadnici zemljoposjedničkog plemstva kao jedini s dovoljno vremena i resursa da studiraju za ispit. Učenjaci-službenici su sve do samog kraja carske Kine dominirali državnom politikom; na provincijskoj razini su se, osim javnim poslovima, bavili i obrazovnim radom te uživali ugled. Na Zapadu se za njih dugo vremena uvriježio izraz mandarin.
In Love and War (film, 1913)
In Love and War je američki kratki crno-bijeli nijemi film snimljen 1913. u režiji Allana Dwana i Thomasa H. Incea. Po žanru je historijska melodrama, s radnjom smještena u doba američkog građanskog rata. Protagonist je proglašen nesposobnim za vojnu službu, ali svejedno postaje heroj kao ratni dopisnik sa bojišta.
Antist
Ontist je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Banjer de Bigor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 106 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 43 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,43 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 550 metara (maksimalnoj 576 m, a minimalnoj 434 m).
Elberton
Elberton se može odnositi na
Букуља (река)
Букуља настаје на ободима истоимене планине од Велике и Мале Букуље на месту где се сада налази Гарашко језеро, које је створено преграђивањем реке за потребе водоснадбевања општине Аранђеловац. Отиче од језера дуж села Гараши и улива се у реку Качер.
Državna cesta D315
D315 je državna cesta u Hrvatskoj.
Mirca
Mirca je mjestašce na otoku Braču, u Splitsko-dalmatinskoj županiji. Administrativno pripada Supetru, od kojeg je udaljena oko 3 km.
Nalazi se na cesti prema Sutivanu i ima 306 stanovnika. Zaštitnica ovog otočnog mjestašca je Gospa Miraška. Ime Mirca dolazi od latinskog murus, što znači zid. Mjesto se najprije razvilo u južnom dijelu, dalje od mora i uvučeno u sam otok, zbog zaštite od gusara. Tek u novije vrijeme grade se kuće uz more.
Mirca ima uvalu s plažom i malom ribarskom lučicom, zbog čega je turisti često posjećuju. U budućnosti je planirana izgradnja nautičke marine u Mircima.
Carski ispit
Carski ispit (科舉, kējǔ) je izraz za sistem državnih ispita u carskoj Kini čija je svrha bila odabrati najbolje kadrove za službu u državnoj upravi. Primjena tog sistema je imala značajan uticaj na razvoj društva i kulture u carskoj Kini, pogotovo u doba dinastija Tang i Song, te su ti efekti održali dugo vremena nakon njihovog kraja. Sistem je imao važnu ulogu u širenju društvene elite s malog broja aristokratskih porodica na daleko raznovrsnije i mnogobrojnije provincijske zemljoposjednika, koji su počeli tvoriti novu klasu učenjaka-birokrata organiziranih u klanova. Kineski sistem carskih ispita je značajno uticao i na susjedne države kao što su Vijetnam, Koreja, Japan i Ryūkyū, koji su po kineskom uzoru razvili slične metode da u upravu regrutiraju najsposobnije kadrove.
OR13C4
Olfaktorni receptor 13C4 je protein koji je kod ljudi kodiran OR13C4 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Ospedale degli Innocenti
thumb|250px|Ospedale degli Innocenti, Firenca Ospedale degli Innocenti (doslovno: 'Bolnica nevinih', na italijanskom također poznata kao Lo Spedale degli Innocenti) je bilo sirotište za djecu u Firenci, projektirano od Filippa Brunelleschija, koji je rad na njoj počeo 1419. godine. Smatra se jednim od najvažnijih primjera rane italijanske renesansne arhitekture. Bolnicu, koja sadrži devet lođa ispored Trga Piazza SS. Annunziata, je sagradio i njome kasnije upravljao "Arte della Seta" ili Svilarski Ceh Firence.
Godine 1660. je dograđena kako bi omogućila roditeljima da ostavljaju djecu a da ih nitko ne vidi. S radom je prestala 1875. i u njoj se danas nalazi muzej renesansne umjetnosti.
Bitka kod Maserfielda
Bitka kod Maserfielda se odigrala u današnjoj Engleskoj 5. augusta 641. ili 642. između snaga nortumbrijskog kralja i anglosaksonskog Bretwalde Oswalda na jednoj, i vojske na čelu sa mercijskim kraljem Pendom na drugoj strani. Penda, kojemu su kao saveznici pomagali Velšani iz Kraljevine Powys su odnijeli pobjedu, a Oswald je u bitci poginuo. Sa Oswaldovom smrću je prestala nortumbrijska hegemonija nad ostalim anglosaksonskim državama, a Nortumbrija se ponovno raspala na dva kraljevstva - Deiru kojom je zavladao kralj Oswine i Berniciju kojom je zavladao Oswaldov brat Oswiu. Penda je nakon bitke postao de facto najmoćniji od svih anglosaksonskih vladara i taj položaj držao sve do poraza i pogibije u bitci kod Winwaeda 655.
S obzirom da je Oswald bio kršćanin, a Penda pagan, Oswalda su proglasili mučenikom, a kasnije i svecem, iako sukob, s obzirom da su Pendi pomagali kršćanski Velšani, nije imao vjerski karakter.
Grovella I, Verbano-Cusio-Ossola
Grovella I je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1380 m.
Portsmouth, Ohio
Portsmut je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Eldora
Eldora se može odnositi na
Eldridž
Eldridž se može odnositi na
Racionalni broj
Svaki racionalan broj može biti napisan na beskonačan broj načina, na primer. ili 123123123123
Racionalni brojevi imaju decimalni razvoj sa periodičnim ponavljanjem grupa cifara. Ovde se računa i slučaj kada nema decimala ili kada se od nekog mesta 0 ponavlja beskonačno. Ovo je istinito za svaku celobrojnu osnovu veću od 1. Drugim rečima, ako je razvoj ispisa nekog broja u nekoj brojnoj osnovi periodičan, on je periodičan u svim osnovama, a broj je racionalan.
Realan broj koji nije racionalan se zove iracionalan.
Papa Teodor I
Teodor I. je bio papa od 24. studenog 642. do 14. svibnja 649. godine. Bio je rodom iz Jeruzalema, a prije stupanja na papsku stolicu je bio đakon, a potom i kardinal imenovan od strane svog prethodnika Ivana IV. Njegov izbor je godine 642. potvrdio bizantski egzarh. Pontifikat mu je obilježila borba sa monotelitskom herezom, odnosno carigradskim partrijarhom Pavlom II. Nastojeći se obračunati sa monotelitima i Ehtezom, sazvao je sinod u Lateranu, ali je umro prije njegovog početka.
Leukocijanidin
Leukocijanidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 306,267 Da.
Espédaillac
Espedejak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Fižak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 241 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 34,93 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 367 metara (maksimalnoj 444 m, a minimalnoj 255 m).
Bitka kod Nihavanda
Bitka kod Nihavanda (Nahāwand, Nehavand) (معركة نهاوند) se odigrala krajem 641. ili početkom 642. u Iranu između arapsko-muslimanske vojske Rašidunskog Kalifata na jednoj, i perzijske (sasanidske) vojske na drugoj strani. Predstavljala je posljednji veliki okršaj u muslimanskom ratu protiv Perzije, koji je započeo devet godina ranije, i u kome je Sasanidsko Carstvo 636/637. izgubilo svoju najbogatiju provinciju Mezopotamiju (Irak), uključujući prijestolnicu Ktesifon, a 639. i područje današnjeg Kuzistana. Perzijski kralj Jezdegerd III je, međutim, nastavio pružati otpor i uspio je skupiti veliku vojsku s kojom bi pokušao povratiti svoja područja. Na nju su Arapi poslali dvije velike vojske - jednu iz Kufe, drugu iz Basra. S jednom od njih su se Perzijanci sreli u blizini današnjeg Hamadana. O samom toku bitke postoje oskudni i prilično nepouzdani izvori; prema njima je perzijska vojska, iako brojčano jača, poražena. Prema jednoj verziji su Perzijanci namamljeni u klopku, a prema drugoj su se jednostavno dali u bijeg. Iako je Jezdegerd preživio bitku i našao utočište u udaljenim istočnim provincijama, bitka kod Nihavanda - koju su muslimanski pisci kasnije opisivali kao "pobjedu na pobjedama" - je označila de facto kraj sasanidske države. Muslimanska vojska je nakon nje osvojila najveći dio Perzije, dok su ostatkom zavladali lokalni perzijski velmože i gospodari rata.
Tylertown, Mississippi
Tajlertaun je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.609, što je 301 (-15,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
The Russian Review
The Russian Review je naučni časopis koji objavljuje tekstove u vezi sa istorijom, literaturom, kulturom, likovnim umjetnostima, filmom, društvom i politikom na pordučju Ruske Federacije, bivšeg Sovjetskog Saveza i bivšeg Ruskog Carstva. Časopis se izdaje od 1941. godine.
Sinapsa
desno|bezokvira Informacije se u nervnom sistemu prenose u vidu električnih signala koji se zovu nervni impulsi. Kada ovi signali dođu do kraja jednog nerva potrebno ih je preneti na drugi nerv ili na neku efektorsku ćeliju. To se postiže putem sinapsi. Sinapse su spojevi između samih nervnih ćelija i između nervnih ćelija i efektorskih ćelija, a to su ćelije mišića i žlezdi. Postoje dve različite vrste sinapsi: električne i hemijske.
Električne sinapse
Ovakve sinapse su kod ljudi zastupljene u srčanim i glatkim mišićni ćelijama. Električne sinapse su u stvari direktni kanali za provođenje električne struje sa jedne efektorske ćelija na drugu. Ti kanali se zovu pukotinaste veze. Oni su izgrađeni iz dva kružna kanala-koneksona koji potiču od ćelija koje grade sinapsu i spajaju se u jedan kanal. Koneksoni nastaju od 6 proteinskih molekula-koneksina koji su raspoređeni u krug i grade njegove zidove. U ovim sinapsama se veoma brzo prenosi električna struja, što omogućava da se sve mišićne ćelije jednog glatkog mišića i srca istovremeno kontrahuju. Takođe ovim sinapsama se informacije prenose u oba pravca. Sa presinaptičke na postsinaptičku ćeliju i obratno. Električne sinapse se ne zamaraju.
Hemijske sinapse
Kod ljudi su sve sinapse u centralnom nervnom sistemu hemijske sinapse. Kada nervni impuls stigne do kraja presinaptičke nervne ćelije (neuron)a ona sekretuje na svojim krajevima supstancu neurotransmiter, koja se vezuje za receptore na postsinaptičkom neuronu i izaziva pojavu električnog impulsa. Na taj način se električni impuls prenosi na susedni neuron. Ovaj proces zove se ekscitacija. Neurotransmiter ne mora samo da prenosi impulse na druge neurone, već može i da blokira njihovo prenošenje. Ovaj proces se zove inhibicija.
Hemijske sinapse provode nervne impulse samo u jednom pravcu sa presinaptičkog na postsinaptički neuron. To ih čini veoma pogodnim za prenos informacija u centralnom nervnom sistemu, jer omogućava da nervni signali budu usmereni u jednom smeru, ka ciljnim strukturama.
Anatomija hemijskih sinaspsi
mini|300p|A-presinaptiči čvorić, B-sinaptička pukotina, C-postsinaptički neuron, 1-sinaptička vezikula, 2-postinaptiče promene ([[Sekundarni glasnici|sekundarni glasnik), 3-voltaž-zavini kalcijumski kanali, 4-neurotransmiter unutar vezikule, 5-kanali za resorpciju neurotransmitera, 6-postsinaptički receptor]]
Hemijske sinapse se sastoje od:
Presinaptički završeci imaju izgled čvorića, zbog čega se zovu i završni čvorići ili sinaptički čvorići.
U unutrašnjosti presinaptičkog završetka nalaze se mitihondrije i sinaptičke vezikule. U sinaptičkim vezikulama se nalaze neurotransmiteri. Mitohondrije obezbeđju energiju u vidu ATP-a, koja je potrebna za sintezu neurotransmitera. Nervni impuls (akcioni potencijal) se širi duž nerva izazivajući njegovu depolarizaciju. Kada nervni impuls dostigne presinaptičke čvoriće on izaziva njihovu depolarizaciju. Ćelijska membrana presinaptičkog završetka sadrži dosta voltaž-zavisnih kalcijumskih kanala. Kada se membrana depolariše otvaraju se ovi kanali i joni kalcijuma ulaze u presinaptički završetak iz spoljašnje sredine. Joni kalcijuma se vezuju na određena mesta na unutrašnjoj površini membrane koja se zovu mesta za oslobađanje. To izaziva kretanje sinaptičkih vezikula i islobađanje neurotransmitera u spoljašnju sredinu, odnosno u sinaptičku pukotinu. Ne isprazne se sve vezikule već samo jedan deo.
Na membrani postsinaptičkog neurona nalaze se razni receptori. Ovi receptori imaju dve komponente:
Jonoformska komponenta može biti u obliku jonskih kanala koji dizvoljavaju prolazak specifičnih jona kroz membranu ili u obliku sistema sekundarnog glasnika. Sekundarni glasnici su supstance koji prenose informacije unutar ćelije do jedra.
Postoje dve vrste kanala: anjonski i katjonski. Anjonski propuštaju negativne jone, najvećim delom su to joni hlora. To su inhibicioni kanali.
Katjonski kanali mogu propuštati jone natrijuma, kalcijuma i kalijuma. Natrijumski i kalcijumski kanali vrše ekcitatornu, a kalijumski inhibitornu funkciju.
Jonski kanali deluju brzo i kratko.
Mnoge funkcije nervnog sistema npr. pamćenje zahtevaju dugotrajne promene. Jonski kanali nisu pogodni za ovu funkciju. Dugotrajne promene se ostvaruju aktivacijom sistema sekundarnog glasnika. Postoje više vrsta ovog procesa, a najčešći je G-protein.
G-protein je zakačen za deo postsinaptičkog receptora sa unutršnje strane ćelijske membrane. Sastoji se od 3 komponente: α komponente, koja je aktivatorski deo G-proteina, β i γ komponente, koje pričvršćuju G protein za ćelijsku membranu i receptor. Nakon aktivacije receptora se α deo odvaja od β i γ dela G-proteina i kreće se slobodno u citoplazmi ćelije. Unutar citoplzme α podjedinica može da vrši sledeće uloge:
1. Otvaranje specifičnih jonskih kanala. Ovi kanali su otvoreni duže vremena nego kad se aktiviraju bez posredovanja sekundarnog glasnika.
2. Aktivacija cikličnog adenozin monofosfata (cAMP) ili cikličnog guanozin monofosfata (cGMP). Ove supstance dovode do daljih promena
3. Aktivacija jednog ili više intracelularnih enzima.
4. Aktivacija transkripcije gena. Transkripcija dovodi do sinteze novih proteina u ćeliji, što izaziva promenu strukture, funkcije i metabolizma ćelije.
Karakteristike hemijskih sinapsi
Kada se hemijske sinapse uzastopno stimulišu frekvenca prenošenja signala na postsinaptički neuron se vremenom smanjuje. Ova pojava igra važnu regulaciji prenošenja impulsa u nervnom sistemu. Npr ako dođe do epileptičkog napada dolazi do stimulacije sinapsi velikom brzinom. Vremenom se ove sinapse zamore i usled prekida prenišenja impulsa epileptički napad prestaje.
Uzrok zamaranja sinapse je utrošak neurotransmitera koji se načazi u sinaptičkim vezikulama. Potrebno je vreme da bi se nova količina sintetisala.
Alkaloza pojačava ekscitabilnost neurona, acidoza smanjuje njegovu osećljivost.
Prekid snabdevanja kiseonikom (hipoksija) smaljuje escitabilnost sinapsi
Kofein, teofilin, teobromin povećavaju sinaptičku transmisiju.
•Sinaptičko zadržavanje
U toku prevođenja nervnog impulsa potrebno je određeno vreme za procese sekrecije neurotransmitera, njegovu difuziju krou sinaptičku pukotinu, vezivanje i aktiviranje receptora. To vreme čini sinaptičko kašnjenje.
Ekscitacija i inhibicija
Neki postsinaptički receptori kada se aktivišu izazivaju aktivaciju (ekscitaciju) postsinaptičkog neurona, dok drugi inhibišu postsinaptički neuron.
Ekscitacija
Ekscitaciju izazivaju sledeće promene na postsinaptičkom neuronu:
1. Otvaranje natrijumskih kanala. Ulaskom jona natrijuma u ćeliju doalazi do rasta membranskog potencijala (negativnost potencijala mirovanja se smanjuje), što može dovesti do njegove depolarizacije odnosno pojave električnog impulsa (akcionog potencijala).
Joni hlora su negativno naelektrisani pa njihov ulazak spolja takođe povećava negativnost mirovnog poencijala.
3. Različite promene unutrašnjeg metabolizma ćelije povećavaju ekscitabilnost ćelije.
Električni događaji za vreme ekscitacije neurona
Potencijal nervne ćelije u stanju mirovanja je od -65 do -90 mV u zavsisnosti od veličine ćelije i debljine nervnog vlakna. Usled aktiviranja sinapse, sekrecije neurotransmitera i njegovog vezivanja za postsinaptičke receptore dolazi do otvaranja natrujumskih kanala i ulaska jona natrijuma u unutrašnjost ćelije. Ta izaziva porast potencijala ćelije. Ukoliko potencijal dovoljno poreste dovodi do depolarizacije nervne ćelije. Naime porast potencijala aktivira otvaranje novih voltaž-zavisnih natrijumskih kanala čime dolazi do novog porasta potencijala i do akcionog potencijala. Da bi izazvao ove promene porast potencijala izazvan vezivanjem nurotransmitera nora biti dovoljno velik npr. sa -65 na oko -45 mV. Taj porast potencijala zove se eksitacijski potsinaptički potencijal (EPSP). U ovom slučaju porast iznosi oko +20 mV. Ukoliko vezivanje neurotransmitera ne izazove dovoljno veliku promenu mirovnog potencijala, da bi se aktivirali voltaž-zavisni natrijumski kanali, stvranje nervnog impulsa će izostati i inforacija neće biti preneta na postsinaptički neuron.
Aktiviranje jedne sinapse nikada ne može samostalno da dovede do EPSP-a, jer je količina neurotransmitera siviše mala. Za aktivaciju je potrebno aktiviranje velikog broja sinapsi.
Inhibicija
Inhibiciju izazivaju sledeće promene:
1. Otvaranje kanala za jone hlora.
2. Otvaranje kalijumskih kanala.
3. Zatvaranje natrijumskih kanala.
Električni događaji za vreme inhibicije neurona
Inhibicija može biti presinaptička i postsinaptička.
•Presinaptička inhibicija Kod inhibicije neurona vezivanje neurotransmitera dovodi do aktivacije hloridnih kanala. Ulazak jona hlora dodatno smanjuje mirovni potencijal npr. sa -65 na -70 mV. Na taj način mirovni potencijal se udaljava od praga aktivacije (npr. -45 mV). Ova pojava zove se hiperpolarizacija, a potencijal inhibicijski postsinaptički potencijal (IPSP).
Neurotransmiter glicin izaziva ovaj tip inhibicije
•Postsinaptička inhibicija Dešava se u presinaptičkim čvorićima. Nervni impuls koji se širi niz presinaptiči neuron se otvaranjem hloridnih kanala smanjuje i poništava. Time ne dolazi do oslobađanja neurotransmitera iz presinaptičkih čvorića.
Neurotransmiter GABA (γ-amunobuterna kiselina) izaziva vrši ovaj tip inhibicije.
Takođe i izlazak kalijumovih jona iz ćelije dovodi do hiperpolarizacije.
Vremenska i prostorna sumacija u neuronima
Sumacija predstavnja pojavu da veliki broj električnih potencijala koji su slabi i samostalno ne mogu da izazovu EPSP, zajedno mogu izazvati dpojavu EPSP-a, odnosno depolarizaciju neurona. Sumacija može biti prostorna, istovremneno na različitim mestima neurona se aktiviraju sinapse i vremenska ukoliko u vrlo kratkom vremenu nakon prve aktivacije sinapsi sledi druga aktivacija istih sinapsi. Promena mambranskog potencijala koju izazove prva promena traje oko 15 ms, tako da ako u ovom vremenskom periodu dođe do nove promene potencijala one se sumiraju.
OR13C5
Olfaktorni receptor 13C5 je protein koji je kod ljudi kodiran OR13C5 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Bezdan
Bezdan je bačko naselje na sjeverozapadu Vojvodine, pretežno naseljeno Mađarima.
Rimokatolička crkva svetog Šimuna i Jude Tadeja
Župa je osnovana 1743. Naslovnici crkve su: Apostoli Šimun i Juda Tadej. Na mjesto stare crkve je 1846. građena današnja.
Dimenzije crkve su: dužina 50 m., širina 24,25 m., lađa je visoka iznutra 12,85 m., a toranj je visok 38 m. Ima tri zvona. Matične knjige se vode od 1743.
Na teritoriju župe su i tri kapele. Kapela Presvetoga Trojstva na bivšem starom groblju koja je podignuta 1737. i obnovljena 1832. To je najstariji rimokatolički vjerski objekt u Vojvodini. Druga je na gornjem groblju, naslovljena sv. Ani, podignuta 1881., a treća je na donjem groblju i naslovljena Grobu Isusovu, podignuta 1885.
Jezik bogoslužja je: Hrvatski, Mađarski.
Broj vjernika: ~ 5.000
Crkvene orgulje
Orgulje su izgrađene u fabrici Jožef Angster 1903.godine. Dopremljene su brodom do luke Bezdan na Dunavu, odakle su ih župljani prevezli do crkve. Orgulje su dvomanualne sa 22 registra. Predstavljaju vrijedan kulturno-povijesni spomenik. Popravljane su više puta. Prilikom poslednje popravke promjenjena je dispozicija. Dispozicija je urađena u romantičarskom stilu.
Bel canto
Bel canto (tal. lijepo pjevanje) je naziv za talijansku vokalnu tehniku osamnaestog stoljeća u kojoj se posebna pažnja posvećuje ljepoti tona i njegovoj briljantnoj izvedbi nego dramatičnim izražajima i romantičkim emocijama.
Ova je tehnika pjevanja tokom povijesti trpila brojne kritike kao što su korištenje tehnike radi nje same (bez previše obzira prema cjelini glazbenog djela) i učestalo naglašavanje virtuoznih elemenata (koloratura), no glazbeni stručnjaci slažu se oko vrhunske umjetničke vrijednosti ove tehnike koja se veže uz najbolja djela najznačajnijih opernih skladatelja (W. A. Mozart, G. Rossini, G. Donizetti i dr.). Karakteristika ove tehnike pjevanja je korištenje cijelog vokalnog instrumenta a ne samo dijela instrumenta kao u lied tehnici pjevanja. Oslonac tona je vrlo nisko te je posljedica potpuno uniformirani glas u cijelom vokalnom rasponu pjevača. Često se krivo misli da je belcanto samo poseban način interpretacije međutim postoji niz ostalih bitnih elemenata koji čine belcanto glas.
Rani razvoj tehnike bel canta usko je vezan uz razvoj talijanske opere serije.
Bezdan
Crkvene orgulje
Dispozicija:
I Manual C-f3 1. Bourdon      16' 2. Principal     8' 3. Gamba         8' 4. Flut harm. 8' 5. Bourdon       8' 6. Flauta concava 4' 7. Octav         4' 8. Superoctav    2' 9. Mixtur 22/3 3 sor
II Manual Angsterova dispozicija: 1. Salicional    8' 2. Silvestrina   8' 3. Vox celestis  8' Dograđeno: 4. Fl.tibia      8' 5. Fl.travers    4' 6. Principal     2' 7. Quint      22/3 8. Rauschquint 22/3
Pedal C-d1 1. Subbass      16' 2. Violon       16' 3. Arpetabass    8' 4. Principalbass 8' Manual copula Pedal copula I manual Pedal copula II manual Octav copula Tremolo II manual Žaluzije za II manual
Veze s Baranjom
Bezdan je udaljen nekoliko kilometara od Dunava i mostom je povezan s Batinom u Baranji tako da je to prvo naselje na koje se naiđe kad se iz Batine ide za Sombor.
Da bi se razlikovao od Novog Bezdana (koga Baranjci često nazivaju samo Bezdanom), u Baranji se nerijetko za prekodunavski Bezdan kaže Bački Bezdan. Baranjski Novi Bezdan, uostalom, svoj je naziv i dobio po Bačkom Bezdanu jer su prvi stanovnici Novog Bezdana u Baranju došli baš iz Bezdana.
Macchia Pantano, Latina
Macchia Pantano je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 85 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
William Turner
Životopis
thumb|230px|lijevo| Na slici Didona gradi Kartagu (1815., [[Nacionalna galerija, London) vidi se očit utjecaj C. Lorraina. ]] Studirao je na londonskoj Royal Academy, na kojoj je kasnije bio profesorom. Nakon svog prvog posjeta Italiji 1819. god. eksperimentirao je s novim oblikom naturalizma u svojim krajolicima, koji se zasnivao na izravnom promatranju zbilje, bez upotrebe ikakvih idealiziranih ili stiliziranih oblika; tada uvriježenih u romantičarskom slikarstvu. U jednom trenutku, užetom se privezao za jarbol broda Ariel kako bi iz prve ruke iskusio udare snijega, dima, vjetra i vode. To je iskustvo kasnije pretvorio u mnoga sablasna tumačenja (npr. Parni brod ispred ulaza u luku, 1842.).
J. M. William Turner je, zajedno s Johnom Constableom, zaslužan za nov pristup pejzažnom slikarstvu koji će uvelike imati utjecaj na europsku umjetnost. U pejzažno slikarstvo je uveo poštovanje prema točnom mjestu, vjerovanje da je običan prizor vrijedan slikanja i da su promjenjivi atmosferski efekti (svjetlo i vremenske prilike) ključni sastavni dio pejzaža.
Djela
Slika Požar Parlamenta u Londonu, 16. listopada 1834., koja postoji u dvije inačice naslikane prema skicama nastalim tijekom cijele noći požara, postaje vizija Apokalipse. Slika staroga broda admirala Nelsona (Bojni brod Temeraire odvače na njegovo posljednje sidrište da bude uništen, 1838.), tužan je simbol ljudske sudbine.
Njegovo izvanredno viđenje prirode bilo je ključno za razvoj slikarstva u 19. stoljeću i izvršilo je velik utjecaj na europske realiste. Nefigurativna umjetnost 19. i 20. stoljeća često je oživljavala Turnerovu uporabu svjetla i boje. Njegova igra svjetlosti na prirodnim oblicima je dio ne samo impresionističkih i postimpresionističkih djela, nego i apstraktnog slikarstva Paula Kleea i nasilne prirode apstraktnog ekspresionizma Mattije Morena.
The Devil (film, 1915)
The Devil je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1915. u režiji Thomasa H. Incea i Reginalda Barkera. Predstavlja prvu filmsku adaptaciju kazališnog komada Az ördög mađarskog književnika Ferenca Molnara.
Thomas H. Ince
Thomas H. Ince (6. novembar 1882 - 19. novembar 1924) bio je američki glumac, scenarist, filmski producent i režiser, poznat kao tvorac brojnih nijemih vesterna zbog kojih se često naziva "ocem" tog filmskog žanra, ali i po uvođenju brojnih inovativnih tehnika filmske produkcije te izgradnji modernog filmskog studija u Culver Cityju. Kao blizak suradnik D. W. Griffitha i Macka Sennetta je stekao reputaciju jednog od najvažnijih i najuticajnijih ličnosti u samim počecima Hollywooda. Kasnijim je generacijama, međutim, daleko poznatiji po misterioznim okolnostima vezanim uz njegovu smrt koja se službeno pripisuje srčanom udaru, ali koje špekulacije i urbane legende pripisuju metku koji je izdavač William Randolph Hearst u nastupu ljubomore zbog Marion Davies ispalio na Charlieja Chaplina.
Eldžin
Eldžin se može odnositi na
Ili
Ili se može odnositi na
Elma
Elma se može odnositi na
Emerson
Emerson se može odnositi na
Ljubno ob Savinji
Ljubno ob Savinji (njemački: Laufen) je gradić u Sloveniji od 1.082 stanovnika, on je i administrativni centar Občine Ljubno.
Yankee Stadium (1923)
Yankee Stadium bio je stadion smješten u Južnom Bronxu, odnosno gradu New York u SAD. Bio je domaći teren New York Yankeesa, jednog od gradskih timova Major League Baseball (MLB), od 1923. do 1973. te od 1976. do 2008. Tokom 85 godina postojanja su Yankeesi na njemu odigrali 6581 utakmica. Također je predstavljao domaći teren za football tim New York Giants od 1956. do prve polovice sezone 1973-74. Najpoznatiji nadimak "Kuća koju je sagradio Ruth" (The House That Ruth Built) je dobio po Babe Ruthu, legendarnoj bejzbolskog zvijezdi čiji je vrhunac karijere koincidrao sa otvaranjem stadionima i počecima trijumfa kluba. Također je bio poznat po nadimcima "Veliko bejzbol igralište u Bronxu" (The Big Ballpark in The Bronx), "Stadion" (The Stadium) i "Katedrala bejzbola" (The Cathedral of Baseball).
Ljubno ob Savinji
Historija i znamenitosti
Ljubno ob Savinji ob Savinji se prvi put spominje 1247. kao feud benediktinskog samostana iz Gornjeg Grada. Vlasništvo samostana bio je sve do 1469. kad je car Friedrich III. ukinuo samostan a njihove posjede prepustio Ljubljanskoj biskupiji koja je u to vrijeme imala svoje sjedište u Gornjem Gradu.
Yankee Stadium (1923)
Sagrađen je po cijeni od 2,4 mil. $ (današnjih 0 $) između 192. i 1923. godine posebno za Yankeese, koji su prije toga 10 godina dijelili Polo Grounds sa New York Giantsima. Yankee Stadium se otvorio za MLB sezonu 1923. godine, te je u svoje vrijeme bio slavljen kao jedina bejzbolska građevina takve veličine u cijeloj zemlji. Tokom postojanja je postao jedna od najpoznatijih objekata u SAD, a na njemu su održani mnogobrojni historijski događaji. Dok je veliki broj njih bio vezan uz bejzbol —uključujući utakmice Svjetske serije, no-hitter ili savršene utakmice i historijske home runove — na njemu su također održali i boksački mečevi, koncerti, konvencije Jehovinih svjedoka sa rekordnim brojem učesnika i tri papske mise. Stadion se često dograđivao tokom postojanja. Nakon što su se uvjeti na njemu pogoršali 1960-ih i 1970-ih, odlučeno je da se renovira 1974–1975. Ona je djelomično promijenila njegov izgled.
Ljubno ob Savinji
Historija i znamenitosti
Status trgovišta dobio je 1459. a to mu je kasnije potvrđeno u još dvije listine 1464. i 1465., a to je nakraju 1470. potvrdio i sam car Friedrich III. Od tog vremena Ljubno organizira sajmove, koji nisu uvijek imali isti broj, danas organizira samo dva sajma godišnje. Pored trgovine stanovnici Ljubna bavili su se poljoprivredom i splavarstvom, po tom su ostali poznati sve do duboko u 20. vijek.
Yankee Stadium (1923)
Godine 2006. su Yankeesi počeli izgradnju novog i 1,5 mlrd. $ vrijednog stadiona u javnom parku nedaleko dotadašnjeg stadiona. Mnogi od detalja originalnog stadiona, kao friza i Monument Park, su uključeni u novi dizajn. Yankee Stadium se zatvorio tokom sezone 2008. godine, a novi se otvorio 2009. preuzevši ime "Yankee Stadium". Originalna građevina je srušena 2010. godine, a na njemu se sada nalzi park pod imenom Heritage Field, smješten u Macombs Dam Parku.
Izvori
Napomene
Az ördög (film)
Az ördög je mađarski crno-bijeli nijemi film snimljen 1918. u režiji Mihalyja Kertesza (poznatijeg po kasnijem holivudskom pseudonimu Michael Curtiz). Predstavlja adaptaciju istoimene kazališne predstave Ferenca Molnara.
OR13C8
Olfaktorni receptor 13C8 je protein koji je kod ljudi kodiran OR13C8 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Dommartin (Rona)
Domarten je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona koja pripada prefekturi Lion.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2288 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 316 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,22 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 291 metar (maksimalnoj 350 m, a minimalnoj 235 m).
Peoria, Colorado
Piorija je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 163.
OR13C9
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Komutativnost
right|thumb|400px|Primjer koji pokazuje komutativnost sabiranja (3 + 2 = 2 + 3) U matematici, komutativnost je mogućnost promjene redoslijeda nečega bez uticaja na krajnji rezultat. To je fundamentalna osobina mnogih binarnih operacija kroz cijelu matematiku, te mnogi dokazi zavise od nje. Komutativnost jednostavnih operacija, kao što su množenje ili sabiranje brojeva, bile su korištene godinama kao osobina koja nije imala ime sve do 19. vijeka, kada su matematičari počeli raditi na teoriji matematike.
Slične osobine
right|thumb|200px|Grafik koji pokazuje simetriju funkcije sabiranja
Simetrija
Italic text== Primjeri ==
Čaporice
Čaporice su naselje u sastavu grada Trilja, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Zemljopis
Čaporice se nalaze na cesti koja vodi od Trilja prema Cisti Velikoj. Čaporice su jako blizu čvoru Bisko na A1 jer se u blizini Čaporica nalazi odvojak s ceste Trilj - Cista. Taj 4 km dugi odvojak vodi prema A1.
Stanovništvo
Apsolutno većinsko i jedino autohtono stanovništvo ovog sela su Hrvati, a većina stanovništva izjasnila se kao pripadnici Rimokatoličke crkve.
Gospodarstvo
Stanovništvo se nekada bavilo poljoprivredom i uzgojem stoke. Danas se sve više napuštaju ove djelatnosti.
Nogomet
Iz Čaporica je nogometni klub NK Čaporice.
Saw (2003)
Saw (sh. Slagalica strave/Testera) je devetipolminutni kratki film kojeg su napravili James Wan i Leigh Whannell. On je nastao iz jedne scene koja je bila u scenariju filma Slagalica strave iz 2004. Film je izvorno korišten kako bi scenarij filma ponudio producentima i glumcima.
Ovaj kratki film je postao scena u dugometražnom filmu Slagalica strave, u kojem je Davida zamijenila Shawnee Smith u ulozi Amande Young, čiji je test bio izbjeći posljedice Obrnute zamke za medvjede.
Kratki film se može pogledati na drugom DVD disku izdanja Slagalica strave: Necenzurirana verzija (eng. Saw: Uncut Edition).
Radnja
Na početku filma vidimo momka koji se zove David (Leigh Whannell) kako priča sa policajcem u sobi za ispitivanje. David je u lisicama, a na licu i majici ima krvi. David puši cigaretu. On policajcu kaže da je uredno zavšrio svoj posao u bolnici, te da je na putu kući onesviješten, a kada se probudio, bio je u velikoj sobi. U sobi, David je zavezan za stolicu, a za njegove čeljusti je pričvršćen metalni uređaj.
Sa njegove lijeve strane je televizija, na kojoj počne snimka. Na ekranu se pojavi zaštrašujuća lutka zvana Billy, koja Davidu objasni da je uređaj na njegovoj glavi "obrnuta zamka za medvjede", te da će, ako je ne otključa i skine na vrijeme, velikom silom razdvojiti njegovu gornju i donju čeljust i tako ga ubiti. Billy Davidu kaže da je jedini ključ za njegov spas u trbuhu njegovog pokojnog zatvorskog kolege.
David se uspije ustati sa stolice, no time pokrene štopericu koja mjeri vrijeme do aktivacije zamke. Gledajući oko sebe, nađe tijelo koje je Billy spomenuo, no uviđa da je ono živo, no da je osoba paralizirana. David paničari, no sa nožem koji je stajao do tijela raspori njegov trbuh i nađe ključ. Uspije otključati zamku tik prije isteka vremena. Kada je on skine, ona se na podu aktivira. David je spasio svoj život.
David počne vrištati i jecati od jada. No, tada u prostoriju ulazi Billy na triciklu. Billy čestita Davidu na obavljenom zadatku i kaže mu da više nije nezahvalan što je živ.
Film završava tako da policajac upita Davida: "Jesi li zahvalan, David ?"
To pitanje kod Davida ponovo uzrokuje slom. Na odjavnoj špici se može čuti snimka "Hello Zepp".
Olantreghe, Belluno
Olantreghe je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 199 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 645 m.
Lucije Elije
250px|right|thumb|Lucije Elije, bista, Louvre
Lucije Elije Ver Cezar (Lucius Aelius Verus Caesar, 13. januar 101 - 1. januar 138) bio je rimski plemić iz doba Pet dobrih careva, poznat prije svega kao prezumptivni nasljednik cara Hadrijana, odnosno otac ko-cara Lucija Vera.
Oko godine 130. Lucije se oženio za Avidiju Plauciju, kćer uglednog senatora Gaja Avidija Nigrina. Sa njom je imao četvero djece: sinove Lucija i Gaja Avidija Cejonija Komoda, te kćer Cejonija Fabiju (zaručnicu Marka Aurelija) i Cejoniju Plauciju.
Godine 136. ostarjeli Hadrijan je Lucija Elija odredio za svog nasljednika, usprkos toga što on nije imao nikakvog vojničkog iskustva. Antički izvori navode da je Lucije u to vrijeme bio boležljiv, ali i da je sve vrijeme posvećivao životnim užicima, pa je tako držao Ovidijevu erotsku poeziju kraj kreveta te prvi osmislio tetrapharmacum, jedno od najskupljih i najegzotičnijih jela rimske kuhinje.
Lucije Elije nije uspio dočekati stupanje na prijesto, jer je umro nekoliko mjeseci prije samog Hadrijana. Nekoliko dana kasnije je Hadrijan za novog nasljednika odredio Antonina Pija, ali pod uvjetom da on sam kao svoje nasljednike, odnosno buduće careve odredi Marka Aurelija i Elijevog sina Lucija. Antonin Pije je taj uvjet ispunio, te je Lucije Ver 161. postao novi rimski car.
Ferguson
Ferguson se može odnositi na
OPN
Termin OPN ima više značenja.
Fertl
Fertl se može odnositi na
Boro Vukmirović
Borko Boro Vukmirović Crni (1912–1943), radnik, jedan od organizatora Narodnooslobodilačke borbe na Kosovu i Metohiji i narodni heroj Jugoslavije.
U periodu SFRJ bio je jedan od simbola Srpsko-albanskog prijateljstva.