cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Milanka Stankić
Biografija
Milanka Stankić, magistar filoloških nauka, doktorandus. Odrasla u selu Aleksa Šantić (Sombor) gde je završila osnovnu školu. Odrastajući u arboretumu „9.maj“ stiče prve pojmove o arhitekturi, pejzažnoj arhitekturi i istoriji umetnosti. Srednju školu „Veljko Petrović“ je završila u Somboru, a kulturološki smer u Subotici i prvo zvanje koje dobija je organizator kulturnih aktivnosti. Filozofski fakultet u Novom Sadu joj pruža diplomu profesora srpskohrvatskog jezika i južnoslovenskih književnosti, gde obrazovanje stiče kod eminetnih profesora – Dragoljuba Petrovića, Jovana Jerkovića, Jovana Kašića, Jasmine Grković Mejdžor... Na istom fakultetu je odbranila i magistarsku tezu. Ima doktorsku disertaciju iz oblasti primenjene korelacije. Autor priručnika za dodatnu nastavu “Jezik kroz igru”, Zbirke zadataka za srpski jezik 5-8. razreda i Zbirke zadataka za srpski kao nematernji u osnovnim školama (zbirke doživele po pet izdanja). Kooautor priručnika “Subotica zna šta je kompostiranje”, autor zbirke dramskih tekstova za decu “Zekologija” i autor priručnika za učenike nižih razreda osnovnih škola iz oblasti kompostiranja “Kompost (ni)je prost“. Autor tekstova za CD sa dečijim ekološkim pesmama „Zeleno je tako čudesno“. Učestovala u stvaranju video-igrice o kompostiranju. Autor teksta i reditelj predstava: “Zekologija”, “Dobrivoje Dobrić”, “Ispalo ti je nešto”, “Kompost nije kompot”, “Vojvođanska banana”, “Pinokio”. Izvođeni je autor sa predsetavom “Zekologija”.Sa predstvom “Fantomče Pluft” osvojila 1. nagradu na smotri dečijeg stvaralaštva u Subotici i dobila poziv za Međunarodni festival pozorišta za dijecu u Kotoru, sa predstavom “Zekologija” učestovala na 13. |Festivalu humora za decu u Lazarevcu (1. nagrada za najbolju žensku ulogu) i bila jedini subotički predstavnik ikada. Autorska predstava “Pinokio” imala je praizvedbu u Dečijem kulturnom centru u Beogradu. Predstava “Kompost nije kompot” osvojila 1. nagradu na opštinskoj smotri dečijeg stvaralaštva za najbolju predstavu u celini. Inicijator i osnivač festivala “Zelena scena” čiji je predsednik žirija bila glumica Mirjana Karanović. Predstava “Pokondirena tikva”, koju je režirala, ekranizovana je u okviru školskog programa RTV NS. Po pozivu, učestvovala na Festivalu ekoloških predstava u Bačkoj Palanci. Predsednik Udruženja "Mladi i igra" Predsednik Podružnice Društva za srpski jezik „Sava Mrkalj“ na čijem čelu uvodi praksu dodele diploma najuspešnijim učenicima na tekmičenju iz srpskog jezika u Velikoj većnici Gradske kuće u Subotici. Povodom 165 godina od potpisivanja Bečkog književnog dogovora, realizovala je nagradno putovanje u Beč za 50 najuspešnijih đaka i njihovih nastavnika i tamo je započet proces formiranja subotičke Podružnice gde su nastavnici formalno u zgradi Bečkog univerziteta potpisali pristupnicu.
Primenjena korelacija
Primenjena korelacija je didaktički metod prikupljanja (prema prinicipu proriteta) i selektovanja različitih sadržaja, koje povezuje ista nastavna jedinica, kreiranje radnog materijala radi integracije u nastavni proces u cilju njegovog obogaćivanja.
Opština Straja, Suceava
Straja je opština u Rumuniji u okrugu Sučava.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 513 m.
Heringsdorf (Ostholstein)
Heringsdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 36 opštinskih središta okruga Ostholštajn. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.066 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1055022.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ostholštajn Heringsdorf se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ostholštajn. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 19 metara. Površina opštine iznosi 29,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.066 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 36 stanovnika/km².
Plastid
Plastidi su organele prisutne isključivo u biljnim ćelijama sa vrlo raznovrsnim biohemijskim i fiziološkim funkcija. Smatra se da su nastali endosimbiozom eukariotske ćelije i fotosintetičkih bakterija.
Sadrže sopstvenu DNK koja se replikuje nezavisno od replikacije DNK jedra pa novi plastidi nastaju deobama već postojećih plastida u ćeliji. Svaki tip plastida u zavisnosti od potreba ćelije i spoljašnjih faktora može preći u neki drugi tip.
Vrste plastida
Biljka koja je od isklijavanja držana u stalnom mraku biće etiolirana (bezbojna). Plastidi biljke rasle u mraku su takođe bezbojni jer ne sadrže pigmente i nazivaju se etioplasti.
Roguerachi, Bocoyna
Roguerachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2147 m.
El Fraile, Jala
El Fraile je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Jala.
La Colonia, Badiraguato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 526 m.
Contellena-Lovato, Vicenza
Contellena-Lovato je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Zavažna Poruba
Zavažna Poruba je naseljeno mjesto u okrugu Liptovski Mikulaš, u Žilinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 1.231 stanovnika.
El Mulato, Amatitlán
El Mulato je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Amatitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 304 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Piedra Parada, Acatlán
Piedra Parada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Acatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1543 m.
Dinonilnaftilsulfonska kiselina
Dinonilnaftilsulfonska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 28 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 460,712 Da.
Opština Imuris, Sonora
Imuris je opština u Meksiku, u saveznoj državi Sonora.
Clapier (Averon)
Klapje je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Averon koja pripada prefekturi Mijo.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 65 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 3 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,6 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 648 metara (maksimalnoj 803 m, a minimalnoj 459 m).
Opština Imuris, Sonora
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2382 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 999 m.
Cieneguilla, Victoria
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1190 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1834 m.
Плешин
Демографија
У насељу Плешин живи 192 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 49,7 година (45,4 код мушкараца и 54,2 код жена). У насељу има 81 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 2,74.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Hoffeld (Holstein)
Hofeld je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 170 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058076.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rendsburg Hofeld se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Rendsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 38 metara. Površina opštine iznosi 6,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 170 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 26 stanovnika/km².
Stazione di Santa Severa, Roma
Stazione di Santa Severa je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Treplje
thumb|250px|right|[[Elektronska mikrografija cilije respiratornog epitela traheje]] thumb|250px|right|poprečni presek cilije - struktura: (9h2) + (1+1) Treplje (cilije) su tanki, cilindrični, prstoliki izvrati ćelijske membrane koji polaze sa površine eukariotske ćelije kako jednoćelijskih tako i višećelijskih organizama. Građene su po sličnom organizacionom planu kao bičevi, od kojih se razlikuju po veličini (dužina treplje je 2-10 μm, dok je bič veličine 100-200 μm). Pomoću njih se kreću jednoćelijski (trepljari među protozoama) i višećelijski organizmi, kao npr. mekušci, prstenasti crvi itd.
Kod čoveka ih, sadrže:
Par centralnih mikrotubula daje trepljama bilateralnu simetriju u čemu se razlikuju od centriola koje su bez tog para i radijalno simetrične. Postoje cilije bez centralnog para tubula i one su nepokretne. Pripadaju izmenjenim trepljama koje imaju sezitivnu funkciju, kao što su to treplje koje održavaju ravnotežu u ćelijama srednjeg uha.
Struktura
Na ciliji se razlikuju četiri podregiona:
Prelazni region obuhvata 9 parova mikrotubula koji su formirani od mikrotubula A i B. Svaki par je sa susednim povezan preko mostova.
Aksonema predstavlja srž treplje i izgrađena je od mikrotubula i proteina.
Završni region čini amorfna zona u koju ulaze mikrotubule A perifernih parova kao i centralni par mikrotubula. Slobodni krajevi mikrotubula B su izvan ove zone.
Ca' del Pino Basso, Reggio Emilia
Ca' del Pino Basso je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Treplje
Aksonema
Centralno postavljeni dublet izgrađen je od kompletnih mikrotubula izgrađenih od 13 protofilamenata. Devet perifernih parova grade dve vrste mikrotubula:
Ca' del Pino Basso, Reggio Emilia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 309 m.
Treplje
Aksonema
Svaka mikrotubula A vezana je za:
La Mesa, Guazapares
La Mesa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guazapares.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 741 m.
Dătășeni, Cuci
Dătășeni je naselje u Rumuniji u okrugu Mureš u opštini Cuci.
Elena Paparizu
Helena Paparizou (grčki: Έλενα Παπαρίζου; Borås, 31. 1. 1982), grčka je pjevačica odrasla u Švedskoj. Njezin najveći uspjeh je pobjeda na Euroviziji 2005.
Rani život
Helena Paparizou je rođena 31. 1. 1982. u Švedskoj. Kćer je grčkih doseljenika Georgiosa i Efrosini Paparizou. Njezin otac je rodom iz Volosa, a majka iz Karditsa. Ima sestru Ritu i brata Dinosa. U djetinjstvu se nije družila s puno švedske djece. Sa 7 godina je počela učiti svirati klavir, plesati balet i tradicionalne plesove. S 13 godina je shvatila da želi biti pjevačica i odlučila se pripremati za to. Svoje prvo iskustvo na području glazbe je stekla u grčkoj školi. S 14 godina je osnovala svoj prvi bend koji se zvao "Soul Funkomatic" a sastojao se od troje latinoameričke djece. Pjevali su samo Hip-Hop i zarađivali na snimljenim pjesmama. Nakon 2 godine, kada je imala 16 godina, bend se raspao. Dana 29. 10. 1998. njezini prijatelji su poginuli u požaru u noćnom klubu Gothenburg. Odlučila je napustiti glazbu, te se upisala na Art Performing School gdje je završila kazalište, glumu, televiziju i režiju. 1999. DJ prijatelji njezina brata su je pitali da s njima izvodi demo Opa Opa, ali je ona rekla da su ti tekstov za muškarce te je pitala prijatelja iz djetinjstva Nikosa Panagiotidosa da pjeva s njom.
IRIB
IRIB je naziv za državnu radiodifuznu kompaniju u Iranu. Nasljednica je predrevolucionarne Iranske nacionalne radio-televizije osnovane 1966. spajanjem državne televizije koja djeluje od 1958. odnosno državnog radija koji se emitira od 1926. godine. IRIB emitira televizijski program s nekoliko televizijskih kanala, kao i radio-program s više radio-stanica koji su zajedno dostupni na 30 svjetskih jezika. Od 9. maja 1994. IRIB se emitira i na bosanskom standardu srpskohrvatskog jezika.
Elena Paparizu
Antique
Slijedeći svoje snove sa 17 godina je osnovala duo Antique s grčko-švedskim prijateljem Nikosom Panagiotidisom. Prva zajednička pjesma im je bila Opa, Opa. Naslovnicu je osmislio Notis Sfakianakis. U Švedskoj su bili na top 5 ljestvici, a u drugim skandinavskim državama su bili na top 10 ljestvici. U Bugarskoj su izdali 2 albuma s izdavačkom kućom KA, te nisu doživjeli puno uspjeha. Duo je spojio Grčku tradicionalnu glazbu i modernu glazbu, te je doživio uspjeh. 2001. je bend prošao na Euroviziju s pjesmom "(I Would) Die for You" i izborio 3 mjesto s 147 boda iza domaćina Danske i Estonije koja ja pobjedila. Dio pjesme je bio na grčkom, a dio na španjolskom. Imali su malu europsku turneju i pjevali s pjevačima kao što su Katy Garbi i Slavi Trifonov. Nakon toga se duo raspao. Slijedeći iskustvo s Antiqueom Helena Paparizou je odlučila započeti solo karijeru.
2003.-2004: Protereotita
Njezina nova izdavačka kuća je Sony music, a prva pjesma koju je pjevala sama se zove Anapandites Kliseis koju je napisao Christos Dantis. Njezin prvi solo album se zove Protereotita.
2005: Eurovizija
2005. je izabrana da s ERT-om ide na Euroviziju 2005. s pjesmom My number one. Tamo je pobijedila i to joj je najveći uspjeh u karijeri. Na ljeto 2005. je putovala po Australiji i Sjevernoj Americi s grčkim pjevačem Nikosom Kourkoulisom. Na kraju 2005. je otišla u studio i snimila novi CD album koji se zove Mambo!. Album je bio vrlo prodavan.
2006: Iparhi Logos & The Game of Love
Krajem 2005. se vratila studijskim albumima i izdala svoj drugi i prvi službeni album na engleskom koji je izdan u Grčkoj, Cipru, Njemačkoj, Japanu, Tajvanu, Švedskoj i Turskoj. Drugi album na grčkom, Iparhi Logos, u Grčkoj je objavljen 12. 4. 2006. Prije objavljivanja je pjevala naslovnu skladbu na Arion Music Awardu. Album se sastoji od dva diska, prvi je s 12 pjesama, uključujući Mambo! i Panta Se Perimena, a drugi sadrži četiri nove pjesme i devet pjesama s Mad Secret koncerta. Spot za Iparhi Logos je emitiran na dan objavljivanja albuma. Kasnije se emitirao na grčkim radijima i u ostalim zemljama. Album je imao jako dobar rang.
Dana 20. 5. 2006. je otvorila Euroviziju s pjesmom My number one, a kasnije je pjevala pjesmu Mambo!. Uručila je nagradu pobjedniku Lordima iz Finske.
2007: Iparhi Logos: Platinum Edition
U proljeće 2007. je objavila singlove Mazi Sou i Min Fevgeis koje je pjevala u tv-serijama.
Prvi singl Mazi Sou je postalo hit u Grčkoj, te je proveo nekoliko tjedana na vrhu liste grčkog radija. Drugi singl Min Fevgeis radio je objavio 23. 4.
U maju 2007. ponovno je izdan njen album Iparhi Logos kao Iparhi Logos: Platinum Edition uključujući i hit Mazi Sou. Nakon izdanja je dospio na prvo mjesto top ljestvice. Album je u 12. tjednu završio na drugoj poziciji na nacionalnoj ljestvici.
2008: Vrisko To Logo Na Zo
mini|desno|Predstavljanje albuma [[Vrisko To Logo Na Zo.]] mini|desno|Helena Paparizou u [[Kalamata|Kalmati koja je dio od njezine ljetne turneje u julu 2008.]]
U 2008. Helena je započela novi grčki album Vrisko To Logo Na Zo koji je objavila 12. 5. 2008. Prva pjesma albuma se zove Porta Gia Ton Ourano. Druga pjesma I Kardia Sou Petra. Album je dobio Zlatni disk samo tjedan dana nakon objavljivanja. 7. 7. 2008. je osvojila broj 1 na grčkoj top ljestvici albuma.
Petrova crkva
Petrova crkva u Rasu, kod Novog Pazara (punim nazivom: crkva Svetih apostola Petra i Pavla), predstavlja najstariji spomenik crkvene arhitekture na prostoru Srbije i prvobitno je sedište raške episkopije. Crkva se nalazi 2 -{km}- severno od centra Novog Pazara, a prema do sada poznatim pisanim izvorima potiče iz 8. veka, ali je verovatno i starijeg datuma.
Sama crkva ima osnovu rotonde sa upisanim četvrorolistom i potiče iz vizantijskog doba, dok freske iz njene unutrašnjosti potiču iz 10, 12. i 13. veka. Na njenom mestu se nalazio ranohrišćanski objekat koji je podignut u 7. veku. Prilikom istraživanja unutrašnjosti crkve, na prostoru ostataka ilirskog kneževskog tuluma iz 5. veka pne. nađena je kolekcija od 92 predmeta u zlatu i ćilibaru. Istraživački i konzervatorski radovi vršeni su krajem 50-ih i početkom 60-ih godina dvadesetog stoleća, arheološka iskopavanja od 1984. do 1986. godine, a nastavljena su i poslednjih nekoliko godina. Posle detaljnih arheoloških istraživanja, crkva je konzervirana 1960. godine. Neki od najznačajnijih događaja iz perioda vladavine dinastije Nemanjića su vezani za ovu crkvu.
Po načinu gradnje slična je crkvama sa prostora Primorja, Gruzije, Jermenije i Italije koje potiču od 7. do 9. veka, ali je usled prepravki i dograđivanja postala jedinstvena, što je bio jedan od razloga da se nađe na Uneskovoj listi svetske baštine od 1979. godine u sklopu spomenika srednjeg veka objedinjenih pod zaštićenom celinom Stari Ras.
Vallejo, California
Vallejo je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 115.942 stanovnika.
Aluminijum hlorohidrat
Aluminijum hlorohidrat je grupa soli koja ima opštu formulu AlnCl(3n-m)(OH)m. Koristi se kao dezodorant i antiperspirant, te kao flokulant u pročišćavanju vode.
Zaljesje (Kežmarok)
Zaljesje je naseljeno mjesto u okrugu Kežmarok, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Aluminijum hlorohidrat
Struktura
Alumijium hlorohidrat se najbolje može opisati kao neogranski polimer i kao takavog ga je teško strukturno okarakterisati. No tehnike poput hromatografija sa gel permeacijom, rentgenska kristalografija i 27Al-NMR su upotrebljeni u istraživanjima od strane raznih grupa, uključujući i istraživanje naučnika Nazara i Lejdena.
Zaljesje (Kežmarok)
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 86 stanovnika.
Aluminijum hlorohidrat
Upotreba i toksičnost
Oblik koji se najčešće koristi u dezodoransima i antiperspiransima je Al2Cl(OH)5. Aluminijum hlorohidrat je jedan od najčešžih aktivnih sastojaka koji se koristi u komercijalnim antiperspirans, a često se koristi i kao flokulant u postojenjima za preradu vode.
Las Dos Marías, Tierra Blanca
Las Dos Marías je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Pokrštavanje Slavena
250px|thumb|right|[[Episkop Absalon uništava kip slovenskog boga Svetovida u Arkoni]]
Pokrštavanje Slovena je bio viševekovni proces prelaska Slovena u hrišćanstvo i napuštanja stare slovenske vere, što je trajalo od velike seobe Slovena do kraja srednjeg veka. Prihvatanje hrišćanstva je u početku uglavnom teklo dobrovoljno ali je kasnije sprovođeno zakonskom prisilom, pa i nasiljem.
Različiti slovenski narodi primili su hrišćanstvo u različito vreme: Slovenci u VII veku, Česi, Hrvati, Bugari i Srbi u 9. veku, Poljaci i Istočni Sloveni u 10. veku, a Pomorani tek oko 1168. godine. Prihvatanje hrišćanstva među Južnim Slovenima je započelo doseljavanjem na Balkansko poluostrvo, da bi se kasnije nastavilo organizovanom misionarskom delatnošću Vizantije.
Primanje hrišćanstva imalo je i jednu posebno dalekosežnu posledicu: podelu slovenskog sveta između dva civilizacijska kruga - istočnog i zapadnog, nastalu podelom hrišćanske crkve na dva njena glavna dela - pravoslavni i rimokatolički.
Stara slovenska vera
Stara slovenska vera je bila zajednička vera svih Slovena u njihovoj prapostojbini, a poseduje zajedničkih elemenata i sa drugim indoevropskim religijama. Stari Sloveni su poštovali božanstva prirode i svuda oko sebe su videli delovanje bogova i drugih natprirodnih bića. Nakon velike seobe Slovena u 5. i 6. veku, započeo je proces razdvajanja slovenske vere na oblasne ogranke, a paralelno s tim i prihvatanje novih vera u novim sredinama u kojima su se našli. Pošto su uglavnom bili izloženi uticaju Rimskog i Vizantijskog carstva, Sloveni su započeli primati hrišćanstvo u njegovom zapadnom (katoličanstvo) ili istočnom obliku (pravoslavlje).
Već Nestorova hronika, pisana sredinom XI veka, govori o tzv. slovenskom dvojeverju, odnosno ravnopravnom postojanju pagana i hrišćana među Slovenima. Oni Sloveni koji nisu prihvatili pokrštavanje već su ostali privrženi rodnoj veri, kasnije su silom prevođeni u hrišćanstvo. Slovenska svetilišta su razarana, a na mestima nekih od njih podizane su hrišćanske crkve. Kipovi starih bogova su bez izuzetka uništavani kao „demonski“ idoli.
Misija Cirila i Metodija
Fotije I je bio prvi carigradski patrijarh koji je među Slovenima pokrenuo misionarski rad širokih razmera. U tom cilju izabrao je Konstantina i Metodija, dva brata iz Soluna, grada u kome "svi govore čisto slovenski". Konstantin je često naziva imenom Kiril (Ćirilo), koje je dobio na monašenju. Poznat kao “Konstantin Filosof”, bio je najsposobniji od Fotijeovih učenika, i poznavao je veliki broj jezika, uključujući slovenski, grčki, hebrejski, arapski, pa čak i samarjanski dijalekat. Ali, posebna prednost njega i njegovog brata bilo je znanje slovenskog, koji im je bio govorni jezik u rodnom gradu, a verovatno i u porodici.
Misija u Moravskoj
Prvi misija Kirila i Metodija počela je 863. godine kada su otišli u Velikomoravsku (uglavnom današnja Češka i Slovačka). Pozvao ih je knez zemlje, Rastislav, tražeći da se pošalju hrišćanski misionari koji narodu mogu da propovedaju na njihovom sopstvenom jeziku, i da bogosluženje vrše na slovenskom. Slovenska služba iziskivala je prevod Svetog Pisma na slovenski jezik i slovenske bogoslužbene knjige, zašta je bilo potrebno stvoriti pogodnu slovensku azbuku. Braća su u svojim prevodima koristila varijantu slovenskog koja im je bila poznata iz detinjstva, makedonski dijalekat kojim su govorili Sloveni oko Soluna. Tako je dijalekat makedonskih Slovena postao crkvenoslovenski jezik, što je i do danas ostao jezik Ruske i još nekih slovenskih pravoslavnih Crkava.Nije mogućno dovoljno proceniti značaj, za budućnost pravoslavlja, slovenskih prevoda, koje su Kirilo i Metodije poneli sa sobom kada su napustili Vizantiju i otišli na nepoznati Sever. thumb|Spomenik Kirilu i Metodiju u Slovačkoj Nekoliko događaja imalo je veliku važnost u istoriji crkvenog misionarstva:
U Moravskoj (kao i u Bugarskoj) grčka misija uskoro se ukrstila sa nemačkom, koja je delovala u istoj oblasti. Dve misije ne samo da su zavisile od različitih patrijaršija, nego su sprovodile i različita načela. Kirilo i Metodije su u bogosluženjima koristili slovenski, a Nemci latinski; Kirilo i Metodije izgovarali su Simbol vere u izvornom obliku, Nemci su uneli filioque. Da bi misiju zaštitili od nemačkog uplitanja, Kirilo je odlučio da svoju misiju stavi pod neposrednu zaštitu Pape. Kirilovo traženje pomoći od Rima pokazuje da sukob Fotija i Nikolaja nije shvatio suviše ozbiljno; za njega su Istok i Zapad činili jednu i istu Crkvu, i nije mu bilo najvažnije da li će zavisiti od Carigrada ili od Rima – sve dotle dok sme da koristi slovenski jezik na bogosluženjima. Braća su 868. godine otputovala u Rim i njihova molba je uspešno rešena. Adrijan II, Nikolajev naslednik u Rimu, primio ih je blagonaklono i dao punu podršku grčkoj misiji, potvrđujući upotrebu slovenskog kao liturgijskog jezika Moravske. Odobrio je njihove prevode i stavio je kopije slovenskih bogoslužbenih knjiga na oltare najvažnijih hramova u Rimu. thumb|desno|Velikomoravska crkva iz [[9. veka, Kopčani (Slovačka)]] Kirilo je u Rimu i umro 869. godine, ali se Metodije vratio u Moravsku. Nemci su ignorisali Papinu odluku i nastojali da onemoguće Metodija u vršenju njegove misije, čak ga stavivši u zatvor, gde je proveo više od godinu dana. Kada je 885. godine Metodije umro, Nemci su njegove sledbenike proterali iz zemlje, prodavši nekolicinu kao roblje. Tragovi slovenske misije u Moravskoj istrajavali su još dva stoleća, ali su potom iskorenjeni, a hrišćanstvo u svom zapadnom obliku, sa latinskom kulturom i latinskim jezikom, postalo je obavezno. Pokušaj osnivanja slovenske nacionalne crkve u Moravskoj doživeo je neuspeh. Međutim, ostale zemlje u kojima Ćirilo i Metodije nisu lično propovedali, imale su koristi od njih, a posebno Bugarska, Srbija i Rusija.
Misija u Bugarskoj
thumb|Krštenje Borisa I Boris I, bugarski kan, se kolebao izvesno vreme između Istoka i Zapada, ali je konačno prihvatio carigradsku jurisdikciju. Međutim, vizantijski misionari, nemajući Kirilovu i Metodijevu viziju, u početku su u Bugarskoj državi koristili u crkvenim bogosluženjima grčki jezik, isto tako nerazumljiv običnim Bugarima kao i latinski. Ali, pošto su izbačeni iz Moravske, Metodijevi učenici su se, prirodno, okrenuli Bugarskoj i ovde uveli načelo primenjivano u misiji u Moravskoj. Grčki jezik je zamenjen slovenskim, a vizantijska hrišćanska kultura predstavljena je Bugarima u slovenskom obliku, koji su oni mogli da usvoje. Bugarska crkva ubrzano je rasla. Oko 926. godine, za vreme vladavine cara Simeona Velikog (vladao 893-927), stvorena je samostalna Bugarska patrijaršija, a Carigradska patrijaršija priznala ju je 927. godine. Borisov san – autokefalna crkva – ostvario se pola veka posle njegove smrti. Bugarska crkva je bila prva samostalna nacionalna crkva u Slovena.
Pokrštavanje Južnih Slovena
thumb|desno|Stara [[Petrova crkva u Rasu.]] Doseljavanjem Slovena na Balkansko poluostrvo, od 5. veka je započeo je proces prelaska u hrišćanstvo među Južnim Slovenima. Po dolasku na Balkansko poluostrvo Južni Sloveni su zatekli razvijene crkvene organizacije.
U početku je prihvatanje hrišćanstva teklo spontano, i Sloveni prihvataju hrišćanstvo na mestima starih crkvenih zajednica u Makedoniji, Dalmaciji i Bosni. Tokom nekoliko vekova, hrišćanstvo se među Slovenima razvija u poseban oblik hrišćanstva, koje karakteriše protivljenje vizantijskoj prevlasti, odbacivanje ikonopoklonstva, kao i upotreba slovenskog jezika u bogosluženju i slovenskih naziva za sveštenička zvanja. Ovaj oblik hrišćanstva, posebno raširen među Milingima, Dragovićima i drugim slovenskim plemenima na Balkanu, je dolaskom u dodir sa verovanjima pavlićana, evoluirao u ono što se danas naziva bogumilstvom. Veoma je moguće da su slovenski seljaci prvo dolazili u dodir sa bogomilskim verovanjima nego sa pravoverjem, rimske i romejske crkve, koje su prvo prihvatali viši slojevi.
Rim je redovno slao misionare na prostore Balkanskog poluostrva. Prema kazivanju cara Konstantina Porfirogenita prvo masovno krštavanje Srba bilo je u vreme vizantijskog cara Iraklija (610-641). Srbi su jednim delom prihvatili latinsko hrišćanstvo u 8. veku. Srpska crkva je bila pod kontrolom latinskog nadbiskupa Splita, i kasnije barska nadbiskupija, sve do prelaska pod kontrolu grčke crkve.
Sredinom 9. veka je usledio period snažne misionarske delatnosti Carigrada. Vizantijska crkva, oslobođena duge borbe protiv ikonoboraca, usmerila je svoje snage krštavanju Slovena. Za vreme kneza Mutimira (851-891), razvijena je živa misionarska delatnost, i u Srbiji se pominju prve eparhije. Vizantijski car Vasilije I Makedonac (867-886) uspeo je da osvoji Neretvljanske oblasti, a svoj pohod je koristi da bi pokrstio tamošnje Slovene pagane. Tom prilikom su uništeni mnogobožačka svetilišta i kumiri, osim najvećeg svetilišta posvećenog Svetovidu. Taj hram je „pročišćen“ odnosno na njegovom mestu je podignuta crkva posvećena svetom Vidu. Najznačajniji faktori u helenizaciji Slovena bili su crkva (čije starešine su uglavnom bili Grci) sa grčkim bogoslužbenim jezikom, odsustvo jačih slovenskih saveza i udaljenost od drugih Slovena u Evropi. Potpuno učvršćenje hrišćanstva kod južnih Slovena dešava se tek na osnovu slovenske propovedi i bogosluženja, koji su doprili najpre iz Panonije, a zatim iz slovenskih crkvenih centara u Makedoniji i Primorju.
thumb|left|[[Sveti Sava "trudom svojim sve priobrete"]]
Mnogi srednjevekovni srpski vladari su bili u vazalskom odnosu prema Vizantiji, što je podrazumevalo i prihvatanje istočnog hrišćanstva kao službene vere. Krajem 12. veka, pod Stefanom Nemanjom, dolazi do progona staroveraca, bogumila i svih drugih oblika hrišćanstva osim službenog vizantijskog, koje je jedino proglašeno za pravoslavlje. Progone bogumila u Raškoj nastavio je i Nemanjin naslednik Rastko Nemanjić, od srpske crkve slavljen kao Sveti Sava. Srpska crkva dobila je delimičnu samostalnost pod Svetim Savom (1176-1235), koji je 1219. godine u Nikeji posvećen za arhiepiskopa Srbije. Godine 1346. proglašena je Srpska patrijaršija koju je Carigradska crkva priznala 1375. godine.
Pokrštavanje Istočnih Slovena
thumb|[[Vasilij Perov, Prvi hrišćani u Kijevu.]] Pokrštavanje Rusa počelo je za vreme vladavine knezova Askolda i Dira (866. godine), kada im vaseljenski patrijarh, Fotije, šalje episkopa. Knezove su na Kijevskom prestolu nasledili Oleg (882-912) i Igor Rjurikovič (912-945) koji su bili pagani, ali za njihove vlade hrišćanstvo nije iskorenjeno, ponajviše zahvaljujući trgovačkim, pomorskim i drugim vezama sa Grčkom. Velika knjeginja Olga (945-955) prima krštenje u Konstantinopolju 957. godine, da bi po povratku u domovinu, proživevši još oko 12 godina, misionarila, uklanjala paganske kumire, postavljala krstove i gradila crkve (drveni hram Sv. Sofije u Kijevu, hram Sv. Živonačalne Trojice u zavičajnom Pskovu). Olga ipak ne uspeva da obrati sina jedinca Svjatoslava (955-972); naprotiv, posle poraza u sukobu sa Bugarima i Grcima on preduzima progon hrišćana i rušenje hramova. U Jaropolkovo doba (972-980) položaj hrišćana se poboljšava. Knez Vladimir (980-1015) na početku vladavine obnavlja i podiže nove idole i prisiljava hrišćane da im se klanjaju; prekretnica nastupa od 968., kada mu dolaze propovednici islama, judaizma, zapadnog (Nemci) i istočnog hrišćanstva (Grci), što podstiče slanje ruskih izaslanika u njihove zemlje, koji Vladimira izveštavaju da su najveličanstvenije bogosluženje doživeli u Konstantinopolju. Vladimir 988. godine, posle uspešnog pohoda na Herson, prima krštenje, odvodi sa sobom misionare koji će prosvećivati njegove podanike i odnosi mnoštvo ikona i bogoslužbenih sasuda. Hrišćanstvo postaje državna religija; masovna krštenja obavljaju se u Kijevu, Novgorodu, Rostovu, Suzdalju, Polocku, Turovu, Smoljensku, Pskovu i drugde. thumb|[[Klavdij Lebedev, Pokrštavanje Rusa]] Letopisi navode da je Vladimir izdao naredbu da se krštenju privode ljudi po svim gradovima i selima, te da je mitropolit Mihailo (988-992) obišao svu zemlju rusku propovedajući hrišćanstvo.Vladimirovom sinu i nasledniku, Jaroslavu (1019-1054), palo je u deo samo da učvrsti već nakalemljenu veru i dovrši očevo delo. Hrišćanstvo je najbolje prihvaćeno na jugu (veze sa Grčkom, sa hrišćanskim naseobinama na Crnom moru, tradicija iz vremena Askolda i Dira), a manje na severoistoku. Posle Mihailove smrti na arhijerejsku katedru postavljen je Leontije (992-1008), slede Jovan I (1008-1035) i Teopemt (1035-1049). Ruska crkva obuhvata u to doba najmanje 6 mitropolija (Novgorodska, Černjigovska, Rostovska, Vladimiro-Volinska, Belgorodska i Kijevska), nalazeći se pod jurisdikcijom Konstantinopoljske patrijaršije; episkopi i najveći deo sveštenstva prvobitno su bili Grci i Bugari, a prvi ruski jereji spominju se u doba kneza Jaroslava.
Ruski vladaoci su bili ktitori većeg broja hramova (Vladimir - crkava Sv. Vasilija i Presvete Bogorodice u Kijevu, Preobraženja Gospodnjeg u Vasiljevu, Sv. Vasilija u Višgorodu i dr., Jaroslav - kijevskih hramova Sv. Sofije Premudrosti Božije, Blagoveštenja, Sv. Georgija i Sv. Irene, Sofijskog sabora u Novgorodu i dr.), zidanih u vizantijskom stilu, sa oltarskim zidovima u mozaiku, a ostalim u freskopisu, sa 13 ili 5 kupola. Ovo je i doba prvih kanonizacija na ruskom tlu (Sv. "strastoterpci" Boris i Gleb, kanonizovani od mitropolita Jovana, koji im sastavlja službu 1020. i 1039.). Otpočinje razvoj prosvete (još knez Vladimir nastojao je da u svakoj parohiji pri crkvi deluje i škola) i pismenosti, osobito zaslugom kneza Jaroslava, koji preduzima prevođenje i prepisivanje knjiga, kao i osnivanje knjižnica. Osnivaju se prvi manastiri: u Kijevu - manastir Sv. arhistratiga Mihaila, zaslugom mitropolita Mihaila, kao i manastir Presvete Bogorodice, zaslugom kneza Vladimira; u Višgorodu - manastir Sv. Spasa, i dr. Postavljaju se temelji razvoju crkvenog prava: iako je u Rusiji prihvaćen Sholastikov i Fotijev Nomokanon, knez Vladimir na njegovom osnovu donosi posebno zakonopravilo, koje je do nas došlo u prepisima iz 13. i 18. veka, a njime se propisuju kneževske imovinske obaveze prema sabornoj crkvi, delokrug crkvenog suda i pobrajaju lica duhovnog staleža i ona koja se izdržavaju od Crkve; reč je o prvoj modifikaciji vizantijskog zakonodavstva saobrazno ruskim uslovima i dokumentu koji nudi neka originalna rešenja (sveštenstvo i duhovni stalež u celini dobijaju veća prava nego što je to slučaj u Vizantiji). Najintenzivnije veze u ovom periodu neguju se sa Carigradskom patrijaršijom, koja postavlja ruske mitropolite, kao i sa Bugarskom crkvom, čija je misija u Rusiji kulturno-prosvetiteljskog karaktera (pomoć u bogoslužbenim knjigama, pastirima, učiteljima pismenosti, prepisivačima).
Pokrštavanja Zapadnih Slovena
thumb|right|250px|[[Jan Matejko, Krštenje Poljske]] Kada je sveti Bernar krenuo u misiju pokrštavanja baltičkih Slovena, došao je u grad Julin bosonog, u bednom odelu. Kada ga stanovnici upitaše šta hoće, on reče da je od Boga poslat da ih spase idolopokloničkih grehova. Sloveni mu na to odgovoriše:
""Šta, zar mi možemo verovati da si ti vesnik pravoga, vrhovnoga Boga, koji je tako slavan i pun svakojakih bogatstava, kad si ti tako jadan i žalostan, da ni obuće na nogama nemaš? ... Ti vređaš pravog Boga!""
Jedno od poslednjih velikih slovenskih paganskih svetilišta, posvećeno bogu Svetovidu na ostrvu Rujan (Rigen), su uništili i opljačkali Danci 1168. godine, pošto su zauzeli i zapalili grad Arkonu u kojoj se svetilište nalazilo. Arkona je bila verski i politički centar slovenske kneževine na Rigenu, u ranom srednjem veku. Ostrvo je tada bilo poznato kao ostrvo Rujan, po slovenskom plemenu Rujani. Hram je bio posvećen bogu Svetovidu, koji je predstavljan sa četiri glave. Tu se nalazilo važno proročište u kome se odlučivalo o miru i ratu. Arkonu je uništila danska vojska (kralj Valdemar I i biskup Absalon od Roskildea). Posle toga, stanovništvu je nametnuto hrišćanstvo. Time je proces pokrštavanja Zapadnih Slovena, i Slovena uopšte, uglavnom bio završen.
Ostaci paganstva u hrišćanstvu
thumb|250px|[[Sveti Ilija kao Perun Gromovnik.]] Pokrštavanjem Slovena su slovenska božanstva morala nestati, ali su njihovi tragovi sačuvani u narodnim verovanjima, tako što su pojedinim hrišćanskim svetiteljima u narodu dati atributi koji su pripadali slovenskim božanstvima. Npr. verovanje da je sveti Ilija "gromovnik" - nekada Perunov atribut, da je sveti Vlah (Vlasa, Vlasije) zaštitnik stočara - nekada Velesova funkcija, daje sveta Paraskeva (Petka) zaštitnica tkalja - nekada funkcija boginje Mokoš itd.). Često su praznici u crkvenom kalendaru vezani za pojedine svetitelje i njihove zaštitničke osobine podudaraju sa danima u kojima su se među Slovenima obavljali ritualni obredi sa funkcijama sličnim onima koje se sada vezuju za hrišćanske praznike ili običaje (npr. zadušnice, poklade, petrovski venčići, badnjak, daća itd.).
Za razliku od slovenskim božanstava koja su primanjem hrišćanstva nestala iz duhovne kulture Slovena, mitološka bića su se delom održala do novijih vremena. Kod svih slovenskih naroda su postojala još dugo posle slovenskih seoba iz prapostojbine verovanja o duhovima prirode - pre svega šumskim i vodenim, na primer u ruskom -{lešiй, vodяnoй}-, u poljskom -{duch leśny, borowy, wodnik}- u češkom -{vodnik}-, u srpskom vodenjak, vila, u bugarskom samovila, samodiva itd.
Pošto su Sloveni dugo živeli u rodovskom društvenom uređenju, razumljivo je što se kod njih dugo očuvao kult predaka. Tako, na primer, običaj slave najverovatnije predstavlja zamenu porodičnog, odnosno rodovskog paganskog zaštitnika hrišćanskim svetiteljem zaštitnikom.
Cornaiano, Bolzano
Cornaiano je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Farwell, Minnesota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 51, što je 6 (-10,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cornaiano, Bolzano
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1576 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 439 m.
Buena Vista, Acaxochitlán
Buena Vista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Acaxochitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 297 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2136 m.
Opština Stroiești, Suceava
Stroiești je opština u Rumuniji u okrugu Sučava.
Cascina Rosso, Cuneo
Cascina Rosso je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 410 m.
Rancho de Berlín, Apaseo el Alto
Rancho de Berlín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Apaseo el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1996 m.
Los Cocos, Badiraguato
Los Cocos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Badiraguato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1403 m.
Carthage, South Dakota
Kartidž je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 144, što je 43 (-23,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hohenfelde (Kreis Plön)
Hoenfelde je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Plen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.093 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1057029.
Grgur Ninski
thumb|Kip biskupa Grgura Ninskog u [[Splitu, rad Ivana Meštrovića]] Grgur Ninski je bio čuveni ninski episkop iz 10. veka, koji se borio za slovensko pismo glagoljicu i bogosluženje na staroslovenskom jeziku.
Grgur je stolovao u Ninu, pokraj Zadra, između 900. i 929. godine. Za vreme svog stolovanja poznat je kao glavni zagovornik staroslovenskog jezika, narodnog pisma i glagoljaškog bogosluženja, nasuprot latinskom pismu i jeziku bogosluženja, koji su bili obavezni u rimskoj crkvi. Glagoljica se širila Dalmacijom i Istrom bez dozvole crkvenih poglavara, a jedan od njenih prvoboraca je bio Grgur Ninski. Kada se 925. godine Tomislav proglasio kraljem Grgur Ninski je imao vodeću vrhovnu crkvenu vlast u Hrvatskoj i bio je kancelar hrvatskog kraljevskog dvora.
Prilike u Dalmaciji
Od 5. veka pa sve do 11. veka, odvijala se borba između Carigrada i Rima za crkvenu prevlast nad nekadašnjom rimskom provincijom Dalmacijom i samostalnom dalmatinskom crkvom. Slabljenjem vizantijske vladavine, dalmatinski su se gradovi, najpre Split, približili Rimu. Episkopija u Ninu, političko središte Slovena Dalmacije, nije posedovala antičku episkopiju, pa stoga nije mogla biti ravna nadbiskupiji u Splitu koja je smatrala da je direktna naslednica one iz Salone.
Iako je Rim doktrinarno pobedio u pokrajini, još dugo su ostale posebnosti dalmatinske crkvene tradicije, posebno upotreba narodnog jezika u liturgiji, kao izuzetak u zapadnom hrišćanstvu. Dalmatinski su gradovi, kao utočišta učenika slovenskih apostola Ćirila i Metoda, tokom 10. veka postali kolevka liturgijskog staroslovenskog jezika, glagoljičkog pisma i narodne književnosti. Rim je u borbi za prevlast nad dalmatinskim biskupijama ponekad ćirilometodsku tradiciju upotrebe slovenskog jezika prokazivao kao jeres.
Sukob glagoljaša s papom
O sukobu gljagoljaša s papom znamo iz dva sačuvana papina pisma iz 925. godine. Papa Jovan X je uočio da njegovu politiku na slovenskoj obali Jadrana u prvom redu ugrožava glagoljica. Zato je cilj papine politike bio da se suzbije slovenski pokret i da se uspostavi čvrsta crkvena disciplina. Pisma pokazuju da je, s gledišta Rima, pitanje crkvenog jezika bilo centralno sporno pitanje u tadašnjem dalmatinskom sukobu.
U prvom pismu, upućenom episkopatu „svete salonitske crkve“, papa prigovara dalmatinskom kleru što se u njihove biskupije uvukla neka nauka „koje nema u svetim knjigama“, i poziva kler da se greške odlučno isprave kako bi se u slovenskoj zemlji bogosluženje opet obavljalo na latinskom jeziku.
U drugom papa obraća se kralju Tomislavu, zahumskom knezu Mihajlu i svim biskupima, županima, sveštenicima i narodu Sklavonije i Dalmacije. Papa ih obaveštava da su Sloveni primili hrišćanstvo još u apostolsko doba i traži od Slovena da decu koju žele posvetiti svešteničkom pozivu od rane mladosti poučavaju rimskoj nauci. Papa se pri tome pitao: „Koji bi se pravi sin svete rimske crkve, a takvi ste svi vi, mogao radovati prinoseći žrtvu na varvarskom ili slavenskom jeziku"? . Na kraju Jovan X moli sve da se pokore naredbama dalmatinskih biskupa i da se u svim obredima služe isključivo latinskim jezikom.
Prvi splitski sabor
Na crkvenom saboru koji je održan 925. godine u Splitu, Grgur Ninski se bori, zajedno s kraljem Tomislavom, za bogosluženje na slovenskom jeziku i za upotrebu glagoljice kao pisma. Na saboru su pravo glasa imali samo crkveni dostojanstvenici, tj. episkopi, dok stavovi velikaša i kralja nisu bili uvažavani. Tako se nasuprot latinskih biskupa iz dalmatinskih gradova, uz koje su bili i papini poslanici, našao usamljen glas Grgura Ninskog. Latinski kler je na ovom saboru osujetio bilo kakvu samostalnost hrvatske crkve.
Osnovne odluke splitskog sabor (sinoda) iz 925. godine :
Grgur Ninski je odbio da se pokori diktatu splitskog sinoda i protestovao je kod pape. Papa Jovan X je odbio da potvrdi saborske odluke protiv kojih je Grgur ustao. Papa je ustuknuo pred posledicama koje mogu izazvati zaključci splitskog sabora i u pismu splitskom nadbiskupu istaknuo je da treba ići „pravičnim putem", pa je pozvao u Rim i njega i Grgura Ninskog da mu „sve po redu razjasne“.
Upravo u to vreme, Bugari su pošli u ratni pohod na Hrvatsku, pa je zbog rata moglo doći do zbližavanja između Tomislava i Vizantije, a to se papi činilo opasnim. Odlučio je da ne zaoštrava spor s Hrvatima, i aktivno se založio da se bugarsko-hrvatski rat prekine. Papini izaslanici su uspeli ubediti bugarskog cara Simeona da obustavi rat s Tomislavom. Da bi iskoristio veliku prednost koju je time stekao, papa je godine 928. preko svog izaslanika biskupa Madalberta, sazvao u Splitu još jedan sabor.
Drugi splitski crkveni sabor
Drugi crkveni sabor održan u Splitu 928. godine bio je mnogo manje buran od prvoga jer je kraljeva podrška Grguru Ninskom bila slabija. Kralj i velikaši su dugovali papi zbog pomoći koju im je pružio otklonivši bugarsku opasnost i nisu se suprotstavljali planovima o reorganizaciji crkve. Na saboru latinaši su prikazali crkveni sukob kao Grgurovu pohlepu za vlašću. Zanimljivo je da se u sačuvanom izveštaju ni jednom rečju ne spominje jezičko pitanje.
Na saboru je ukinuta samostalnost hrvatske Crkve i ponovo uspostavljena nekadašnja vlast splitsko-salonitske nadbiskupije. Naglasak svih odluka bio ja na tome da se sve vraća na stanje kakvo je bilo „u staro doba“. Budući da pre dolaska Hrvata nije bilo biskupije u Ninu, ona je ukinuta, a Grguru su ponudili jednu od biskupskih stolica koje su u rimsko doba postojale, i to skradinsku, sisačku ili duvanjsku.
Ukratko, na drugom saboru održanom u Splitu 928. godine, odlučeno je sledeće:
Na drugom splitskom saboru Grgur i slovenski glagoljaši su definitivno poraženi. Papa je bez odgađanja potvrdio, pa čak na Grgurovu štetu i pooštrio, saborske odluke. U svom pismu, napisanom iste godine, papa Leon VI oštro kori Grgura, pa mu čak preti i izopštenjem, a svim hrvatskim biskupima naređuje da se pokoravaju splitskom nadbiskupu. U ovom papinom pismu posljednji se put spominje Grgurovo ime. O njegovoj daljnjoj sudbini nema sačuvanih podataka.
Spomen
U Hrvatskoj postoje tri spomenika Grguru Ninskom i sva tri je izradio vajar Ivan Meštrović. Jedan se nalazi u Varaždinu, drugi u Splitu, a treći u Ninu, pored crkve svetog Anselma. Za kip koji se nalazi u Ninu je vezano narodno sujeverje da poljubac kipovog palca donosi sreću, zbog čega je palac svetliji i uglačaniji od ostatka kipa.
John Leslie (porno glumac)
John Leslie Nuzzo (25. januar 1945 – 5. decembar 2010) bio je američki pornografski glumac, režiser i producent. Glumačku karijeru je započeo 1973. i postao jedno od najprepoznatljivijih glumaca tzv. Zlatnog doba porno filma, nastupajući sa zvijezdama kao što su Seka, Kay Parker i Anette Haven. Kao glumac je nastupio u ukupno 300 filmova, a jedan od najpopularnijih je bio Talk Dirty to Me iz 1980. godine. Godine 1987. je debitirao kao režiser s filmom Nightshift Nurses, a 1990-ih počeo snimati popularne serije pod naslovima Voyeur, Fresh Meat i Crack Her Jack. Iako su ti naslovi značajno pridonijeli trendu tzv. gonzo pornografije, sam Leslie je nastojao snimati i "ozbiljne" porno-filmove iz Zlatnog doba ili, po njegovim riječima, "seks drame". Osim pornografijom, Leslie se bavio i muzikom, povremeno nastupajući kao blues pjevač.
Umro je u svom domu od moždanog udara.
Costa Inferiore-Superiore, Savona
Costa Inferiore-Superiore je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
John Leslie (porno glumac)
Nagrade
thumb|right|upright|John Leslie in 2000 Kao glumac
Nuevo San Francisco, Ocosingo
Nuevo San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
John Leslie (porno glumac)
Nagrade
kao režiser
Nuevo San Francisco, Ocosingo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 919 m.
John Leslie (porno glumac)
Nagrade
Ostale nagrade
Zlatna na Ostrvu
Zlatna na Ostrvu je naseljeno mjesto u okrugu Komoran, u Njitranskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 2.421 stanovnika.
Opština Magdalena, Sonora
Magdalena je opština u Meksiku, u saveznoj državi Sonora. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 854 m.
Valle Vista, California
Valle Vista je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 14.578 stanovnika.
Contra' Bosella, Vicenza
Contra' Bosella je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Casas Grandes, Bocoyna
Casas Grandes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Contra' Bosella, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Orosia, Cuci
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 199 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 280 m.
Aluminijum fluorid
Aluminijum fluorid (AlF3) je neorgansko jedinjenje koje se koristi u proizvodnji aluminijuma. Ova bezbojna čvrsta materija se javlja u prirodi.