cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shizofrenija (razvrstavanje)
Shizofrenija se može odnositi na:
Lentiscie, Chieti
Lentiscie je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 334 m.
Strong City, Kansas
Strong Siti je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 485, što je 99 (-17,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Starše
Geografske karakteristike
Starše leži udaljeno 16 km južno od Maribora, u Dravskoj dolini na putu prema Ptuju.
Historija
Mjesto se prvi put spominje u 13. vijeku, sve do 20. vijeka, tu se nije ništa značajnog događalo. Tada je između 1964. - 1969. prokopan dravski kanal za hidroelektranu Zlatoličje, koja još i danas proizvodi najviše struje od svih slovenskih hidroelektrana.
Good Will Hunting
Dobri Will Hunting (Good Will Hunting) je američki igrani film snimljen 1997. u režiji Gusa Van Santa. Radnja se temelji na originalnom scenariju koga su napisali Ben Affleck i Matt Damon, a od kojih potonji tumači naslovnu ulogu. Protagonist je neobrazovani mladić iz siromašne bostonske četvrti koji posjeduje talent matematičkog genija, i koji počinje preispitivati svoj život i odnose s prijateljima nakon seansi sa terapeutom (čiji lik tumači Robin Williams). Dobri Will Hunting je postigao veliki uspjeh i među kritikom i među publikom, a od Matta Damona učinio veliku zvijezdu.
Novi list (Zagreb)
Novi list je bio hrvatski dnevni list iz Zagreba. Uređivao ih je Franjo Dujmović.
Izašao je prvi put 29. travnja 1941., a prestao je izlaziti pod tim imenom s brojem 195, 11. studenoga 1941..
Idućeg dana je izašao list pod novim imenom, a novi dnenvnik Nova Hrvatska je izašao pod brojem 196, nastavljajući brojanje Novog lista.
Slušni aparat
thumb|ITE aparat Slušni aparati su uređaji čija je uloga da nagluvoj osobi nadomjeste gubitak sluha, sa što većim nivoom kvaliteta, približan onom kakav imaju osobe sa zdravim sluhom. S obzirom na mjesto primjene (glava i uho) slušni aparati ne mogu biti proizvoljne veličine, izgleda i materijala. Gubitak sluha nije jednak u cijelom slušnom opsegu i veći je sa većim frekvencijama. Individualan je, tako da ne može svako koristiti isti aparat. Čovjekov slušni opseg je približno od 20–20000 Hz, i pored toga veoma mali broj zdravih ljudi ima gornju granicu već oko 15000-16000Hz, a kod većine je ta granica još niža. Zato se slušni aparati većinom izrađuju sa gornjom graničnom učestanošću od oko 8000Hz.
Princip rada slušnih aparata
Princip rada svakog slušnog aparata je da mikrofon primi zvuke koji se nalaze u okruženju korisnika. Primljeni zvuk, elektronika ugrađena u aparat, pojača, filtrira, obradi i pošalje na zvučnik. Zvuci oko korisnika nijesu uvijek iste jačine tako da uglavnom postoji regulacija nivoa ili rješenja koja omogućavaju korisniku da izabere program u zavisnosti od trenutnog okruženja. Ta rješenja su prekidači ili tasteri koji omogućavaju promjenu programa rada slušnog aparata.
Neka rješenja slušnih aparata imaju mogućnost bežičnog prijema signala - telekoila. To rješenje omogućava prijem signala bez mikrofona u objektima koji su na taj način opremljeni. Da bi se uključila ta opcija potrebno je na slušnom aparatu pritisnuti taster kojim se isključuje mikrofon a uključuje prijem preko telekoila.
Komponente koje čine slušni aparat su:
Podjela slušnih aparata
thumb|Podjela slušnih aparata prema načinu nošenja Slušni aparati se mogu podijeliti prema načinu nošenja i prema načinu obrade zvuka. Prema načinu nošenja dijele se na sljedeće grupe :
BTE (behind the ear) - iza uha- maksimalno programabilan, maksimalno trajanje baterije, znatno je manje podložan propadanju od znoja, sa estetskog stanovišta upadljiv je i velik, nosi se iza uha vješanjem za ušnu školjku. Zaseban dio nazvan oliva se pravi po konturama uha korisnika i tanka cjevčica sa mekanim silikonskim dijelom za uho omogućava sprovođenje zvuka iz aparata u slušni kanal. Iako su veliki imaju veću snagu i mogućnosti u odnosu na ostale vrste slušnih aparata; thumb|BHE aparat ITE - u uhu- predstavlja kompromis između aparata koji moraju van kanala i aparata u slušnom kanalu, pravi se po konturama uha korisnika a cijeli aparat tj. njegova elektronika smještena je u olivi koja preuzima ulogu školjke. Sa estetskog stanovišta ipak je velik i upadljiv. Pogodni su kod blagih i umjerenih oštećenja sluha; ITC - u slušnom kanalu- manje je programabilan, kraće mu traje baterija, podložan je propadanju od znoja, staje samo u slušni kanal i neupadljiv je;
CIC - kompletan u slušnom kanalu- manje je programabilan, ima najkraći vijek baterije, podložan je propadanju od znoja, praktično je nevidljiv i potpuno staje u slušni kanal. Predstavlja vrhunac poluprovodne tehnike i izrade slušnih aparata, lak je za upotrebu, međutim zbog njegovih malih dimenzija ne mogu da ga koriste osobe sa malim slušnim kanalom kao ni osobe sa velim procentom oštećenja sluha.
Podjela prema načinu obrade
Prema načinu obrade zvuka dijele se na sljedeće grupe :
Konvecionalni slušni aparati primaju zvuk preko mikrofona i obrađuju ga u analognoj formi. Takav signal se pojača, filtrira (učestanosti koje nisu relevantne korisniku), limitira (radi deformacije signala ili eventualno prevelike jačine zvuka koja bi nanijela bol korisniku) i proslijedi na zvučnik. Ovi slušni aparati su neprilagodljivi korisniku ali su jeftiniji, pa ga uglavnom koriste mušterije sa slabom kupovnom moći.
Programabilni slušni aparati su po principu rada slični konvencionalnim tj. takođe primaju zvuk preko mikrofona, filtriraju ga, limitiraju i proslijeđuju na zvučnik.Razlika je u tome što je kompletna kontrola rada aparata i obrada signala zasnovana na mikroprocesoru, koji na osnovu određenog algoritma uspostavlja uslove rada slušnog aparata. Programabilni slušni aparati se mogu, fabrički ili u ordinaciji, isprogramirati prema stepenu gluvoće korisnika (nivo pojačanja). Prilagodljiviji su korisnicima, imaju više programa i bolju kontrolu. Cijena im je pristupačna.
Digitalni slušni aparati primaju zvuk preko mikrofona i odmah se obavlja digitalno kodiranje u kodeku koji može biti mono ili stereo. Od tog trenutka pa sve do zvučnika, signal, koji je pretvoren u niz 0 i 1, se obrađuje u digitalnom obliku. Signal se digitalno pojačava, filtrira, kompresuje, limitira i tek na zvučniku vraća u analognu formu, preko dekodera. Glavna razlika izmedju digitalnih sa jedne i konvolucionih i programabilnih sa druge strane, je u tome što je audio signal kod digitalnih slušnih aparata od početka do kraja digitalizovan. Digitalni slušni aparati su, digitalizacijom, maksimalno prilagođeni korisniku, to im je ujedno i najveća prednost.
Slušni opseg je podijeljen na frekventne opsege kojih, u zavisnosti od modela, može biti od 4 do 20. Ovom podjelom postiže se da se pojačanje korisniku prilagođava i po nivou i po frekvenciji. To im omogućava da korektno umanje šumove a pojačaju govorne frekvencije. U ovoj vrsti slušnih aparata nalazi se i procesor sa memorijom što omogućava da se aparat može neograničeno mnogo puta (teoretski) programirati prema potrebama korisnika.
Primjena slušnih aparata
Da bi primjena slušnog aparata imala maksimalnu korist potrebno je ispoštovati nekoliko postupaka: Aparati ne mogu obezbijediti potpuno normalan sluh, otkloniti svu pozadinsku buku i omogućiti da se čuju veoma meki zvuci. Aparati pomažu da korisnik čuje i razumije bolje u većini situacija, da učestvuje u grupnim konverzacijama, sastancima i slično.
Calcariola, Rieti
Calcariola je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 745 m.
4-HO-DPT
4-HO-DPT je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 260,375 Da.
Kršćanski brak
thumb|Vjenčanje Marije i Josipa, [[freska Domenica Beccafumija, 1518, (oratorij crkve sv. Benedikta u Sieni.)]] Kršćanski pogledi na brak su tradicionalno brak smatrali posvećenim od Boga kao doživotnu zajednicu muškarca i žene.
Poveglia
Poveglia je mali otok u Venecijanskoj laguni koji leži između Lida i Venecije. Mali kanal dijeli otok na dva dijela, a danas je zatvoren za posjetioce.
Historija
Poveglia je 1777. došla u nadležnost Ureda za javno zdravstvo republike (Magistrato alla Sanità) i korištena je kao lazaret za sve putnike koji bi dolazili u Veneciju brodom. Otok je tako korišten do 1814. kada je lazaret zatvoren. Čak i na početku 20. vijeka Poveglia je povremeno korištena kao karantena sve do 1922. kada su postojeće zgrade adaptirane za starački dom. Otok je tako egzistirao sve do 1968. kada je starački dom zatvoren. Jedno kraće vrijeme nakon koristio se za poljoprivredu i nakon tog potpuno je napušten. Danas je otok u vlasništvu talijanske vlade koja je zabranila posjet otoku.
thumb|center|800px|Pogled na Povegliu iz pravca Lida
Legende
U novije vrijeme kruže brojne legende o Povegli. Po jednoj od njih na otoku je od kuge umrlo preko 160.000 ljudi, što je malo vjerojatno jer se od 1576. kao lazaret nije koristila Poveglia, već Lazzaretto Nuovo.
Opština Stara Pazova
Opština Stara Pazova nalazi se u severo-istočnom delu Srema, između dva najveća grada u republici Srbiji; od Beograda je udaljena 20 km a od Novog Sada 40 km. Svi važni autoputevi prolaze kroz opštinu: autoput Beograd-Zagreb, autoput Beograd-Novi Sad, regionalni putevi M22, P106 i P121. Kroz opštinu takođe prolazi pruga Budimpešta-Novi Sad-Beograd-Niš.
thumb||260px|left|Opština Stara Pazova u Sremskom okrugu. Međunarodni aerodrom u Surčinu je udaljen 25 km od centra opštine. Severna granica opštine je omeđena Dunavom koji znatno doprinosi transportnim mogućnostima koje postoje u ovom području.
Pogodan geografski položaj, raskršće glavnih puteva, blizina Beograda i Novog Sada, uslovili su povoljan razvoj ekonomskog i društvenog sedišta ovog dela Srema.
U -{XVIII}- i -{XIX}- veku ovo područje naseljavaju Srbi, a naročito Slovaci.
Opština Stara Pazova ima jednu od najdužih tradicija kada je u pitanju razvoj malih i srednjih preduzeća u celoj Vojvodini. Danas ovde ima oko 500 malih i srednjih preduzeća i oko 2.600 zanatskih radnji od kojih se većina nalazi u Staroj i Novoj Pazovi. Razvija se i industrija: drvno-industrijski kombinat, fabrika metalnih proizvoda i fabrika mašina, ciglana i dr.
Poljoprivreda je takođe važna u lokalnoj ekonomiji. Ima oko 30.000 hektara obradive zemlje, od čega je 22.000 hektara u privatnom vlasništvu.
Naseljena mesta
Urbana
Ruralna
center|thumb|300px|Mapa opštine
Demografija
Sva naselja u opštini imaju većinsko srpsko stanovništvo.
Swannanoa, North Carolina
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.576, što je 444 (10,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Metilendioksimetoksietilamfetamin
Metilendioksimetoksietilamfetamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 237,295 Da.
Blake Edwards
Blejk Edvards, pravo ime Vilijam Blejk Kramp bio je poznati američki filmski režiser, scenarista i producent. Rođen je 26. jula 1922. u Talsi, Oklahoma, SAD, a umro je 15. decembra u Santa Moniki u Kaliforniji
Početak karijere
Scenarističku karijeru počeo na radiju a na filmu je najpre radio na komedijama Ričarda Kvinija, za koga je napisao sedam scenarija. Takođe je 1959. kreirao i režirao TV seriju Piter Gan, za koju je muziku radio Henri Mancini. Njihova saradnja se potom nastavila i u Edvardsovim filmovima, značajno doprinoseći njihovom uspehu.
Angel of Fire
Angel of Fire je zagrebački sastav, osnovan 2007. godine.
Blake Edwards
Piter Selers
Najbolje je sarađivao sa Piterom Selersom u seriji komedija o Pink Panteru. Inicijalni film serije bio je "Pink Panter" (1963). To je dijamant koga pokušava da se dokopa prevejani kradljivac Čarls Liton (Dejvid Niven), kome je na tragu nespretni inspektor Kluzo, koga maestralno igra Piter Selers. Zahvaljujući nečemu u strukturi dijamanta, u njemu se pod određenim uslovima vidi lik ružičastog pantera, koji je iskorišćen za efektnu animiranu špicu, koju je uradio Fric Friling, uz još čuveniju muzičku temu Henri Mancinija. Uspeh je bio toliki da je lik Pink Pantera nastavio samostalni život kao junak sopstvene serije crtanih filmova, vrlo gledanih i kod nas. Film je 2006. dobio i istoimeni rimejk, sa Stivom Martinom u glavnoj ulozi, kojem je sledio i "Pink Panter 2" (2008).
Fourg (Bezanson)
Fur je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Blake Edwards
Piter Selers
Piter Selers se kao inspektor Kluzo pojavio i u filmovima "Pucanj u tami" (1964), "Povratak Pink Pantera" (1975), "Pink Panter uzvraća udarac" (1976), "Osveta Pink Pantera" (1978) i "Na tragu Pink Pantera" (1982), snimljenom posle Selersove smrti, u kome se koriste ranije snimljeni Selersovi gegovi i dodatne scene dosnimljene sa drugim glumcem. Od pomenutih filmova posebno su uspešni Povratak Pink Pantera i Pink Panter uzvraća udarac.
Fourg (Bezanson)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 254 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,1 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 243 metara (maksimalnoj 445 m, a minimalnoj 250 m).
Blake Edwards
Piter Selers
Osim kao inspektor Kluzo, Selers briljira i u Edvardsovoj komediji "Zabava" (1968), kao smotani indijski glumac Hrundi V. Bakši, koga greškom pozivaju na neki holivudski parti, gde ovaj pravi haos na svakom koraku.
Angel of Fire
O sastavu
Sastav se prvi puta u javnosti pojavio 2006. godine sa singlom i spotom za pjesmu Stoneflower. Njihov prvi album Lift Your Flames izašao je u proljeće 2010. godine pod diskografskom kućom Maestro.
Među brojnim koncertima koje je sastav od sada održao, važno je naglasiti njihov koncert u Dvorani Hrvatskog glazbenog zavoda, najstarije glazbene institucije u Hrvatskoj, čime je postao prvi sastav koji je ikada održao rock koncert u tom prostoru.
Blake Edwards
Džuli Andruz
Osim Selersa, druga osoba sa značajnom glumačkom ulogom u Edvardsovim filmovima, bila je Džuli Andruz, njegova druga supruga, sa kojom je u braku neprekidno od 1969. Džuli je igrala u nekoliko njegovih filmova, od kojih su najpoznatiji "Špijunka Darling Lili" (1970), "Desetka" (1979), vrlo uspela komedija o kompozitoru filmske muzike srednjih godina koji vidi prelepu devojku (Bo Derek, koja se proslavila ovom ulogom), i "odlepi" za njom, "Viktor/Viktorija" (1982), poboljšani rimejk nemačkog filma iz doba Vajmarske republike, u kome se pevačica u potrazi za poslom prerušava u muškarca i postaje zvezda kabarea, i "Pasji sinovi" (1981), crnohumorna priča u kojoj je Edvards do zuba zagrizao u holivudsku ruku koja ga hrani. Radi se o uspešnom režiseru čiji film doživljava fijasko, posle čega od dolazi na ideju da ga preradi i obogati golotinjom i seksom, kako bi privukao publiku. Posebna atrakcija filma je što se uvek do grla zakopčana Džuli Andruz u njemu skinula toples. Film nije postigao širi uspeh, iako ga jedan broj kritičara smatra izvanrednom satirom.
Ostali filmovi
Prvi veliki uspeh postigao je filmom "Doručak kod Tifanija" (1961), romantičnom komedijom po romanu Trumana Kepotija, sa Odri Hepbern i Džordžom Pepardom u glavnim ulogama, i sa nezaboravnom muzičkom temom Moon River, koju je komponovao Henri Mancini (dobitnik dva Oskara za ovaj film - za song i za najbolju muziku u drami ili komediji).
Vladimir II Monomah
mini|Vladimir II. Monomah pred svoju smrt, autor: Boris Čorikov (1836.) '''Vladimir II. Monomah ili Vladimir I. Vsevolodovič, krsnoga imena Vasilj (1053.-1125.); (ruski: Владимир Мономах, ukrajinski: Володимир Мономах'''); je veliki knez Kijeva u razdoblju između 1113. i 1125. godine, sin Vsevoloda Jaroslaviča.
Ime «Monomah» je dobio od svoje majke, koja je bila kćer bizanstskog cara Konstantina Monomahosa. Ipak, ovu tvrdnju treba uzeti s određenom dozom rezerviranosti s obzirom da pojedini povjesničari niječu tu vezu tvrdeći kako je tek riječ o pretpostavkama sovjetskih povjesničara bez znanstvenih dokaza. Vladimir II. Monomah je za vrijeme očeve vladavine od 1067. upravljao Smolenskom kneževinom, a potom od 1078. do 1094. Černigivskom kneževinom. Ujedno je predvodio 13 uspješnih vojnih bitki u ime svoga oca, često sudjelujući u diplomatskim pregovorima. Godine 1094. je postao knez Perejaslava, a nakon toga polako se približava kijevskom tronu i 1113. postaje veliki knez Kijeva.
Vladimir je bio jedan od najkvalitetnijh i vrlo učinkovitih državnika na prostorima srednjovjekovne Kijevske Rusi i ponovno je u nezahvalnim odnosima započeo stvaranje centralizirane države sa središtem u Kijevu. Pokušao je objediniti posvađane kneževe u borbi protiv nomadskog naroda Kumana. Godine 1097. u starom ukrajinskom gradiću Ljubeč održan je državnički skup kneževa kojim se između kneževa nastojalo stvoriti primirje i suglasnost u zajedničkoj borbi protiv svih vanjskih neprijatelja. Pod Vladimirovim utjecajem, slični manji skupovi su održani 1100. i 1103. u Vitičivu i Dolobsku. Za njegove vladavine pokrenuto je nekoliko zakonskih i ekonomskih reformi te je zaslužan za nekoliko staroruskih književnih djela koje su se uspjele očuvati do danas.
Vladimir II. Monomah je oženio Gitu, kćer engleskog kralja Harolda II. te je iza sebe ostavio Kijevsku, Smolensku i Suzdaljsku dinastiju Rurika. Vladimir predstavlja posljednjeg kijevskog kneza koji je vladao u posve objedinjenoj Kijevskoj Rusi. Pokopan je 1125. u Sabornoj crkvi Svete Sofije u Kijevu.
Blake Edwards
Ostali filmovi
Od ostalih filmova uspešni su mu "Najveća trka oko sveta" (1965), u kojoj Džek Lemon, Toni Kertis i Natali Vud učestvuju u šašavoj trci koja se početkom XX veka odvija preko tri kontinenta, "Šta si radio u ratu, tata?" (1966), urnebesna komedija iz perioda Drugog svetskog rata, "Detektiv Piter Gan" (1967), humorna filmska ekranizacija detektivskog lika kojeg je stvorio za TV, "Kakva frka!" (1986), ne mnogo poznata ali urnebesno smešna komedija sa Tedom Dansonom i Haui Mandelom u glavnim ulogama, te "Golo kupanje (Skin Deep)" (1989), u kome Džon Riter igra pisca opsednutog ženama, čiji se život raspada.
Nagrade
Iako su mu filmovi bili dosta gledani, nije mnogo nagrađivan. Tako je 2004. dobio počasnog Oskara, kojeg mu je lično predao njegov veliki fan Džim Keri, a 1983. dobio je Cezara za najbolji strani film za film Viktor/Viktorija. Od nagrada je još "dobio" Zlatnu malinu za najgoru režiju u filmu Sumrak (1988).
Zanimljivosti
Sa Džuli Andruz ima dvoje usvojene dece, kao i još dvoje iz prvog braka sa Patrišom Voker (1953-67), od kojih je Dženifer Edvards glumica, koja se pojavljivala i u nekim njegovim filmovima.
Balocco, Vercelli
Balocco je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 97 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 167 m.
James Blunt
James Blunt (James Hillier Blount, 22. februara 1974., Tidworth, Wiltshire, Ujedinjeno Kraljevstvo) je britanski pjevač i tekstopisac. Rodjen je u vojnoj bolnici u Engleskoj, i posto mu je otac bio pukovnik Britanskih zracnih snaga zivio je u Engleskoj, Cipru i Njemackoj. Debitirao je s albumom Back to Bedlam s kojeg je najpoznatiji singl You're Beautiful. Pjesme koje pjeva su mix popa i rocka. Osvojio je dvije nagrade Brit Awards, te je 2006. bio nominiran za Grammy. 2007. je izdao drugi album koji se zove All the Lost Souls.
Blunt je odrastao u vojničkoj porodici, i prije početka muzicke karijere je slijedio njenu tradiciju diplomiravši na vojnoj akademiji Sandhurst te je kao satnik Britanske vojske sudjelovao u kosovskom ratu. Prema vlastitim riječima, prilikom prištinskog incidenta je odbio zapovijed da napadne ruske snage na prištinskom aerodromu. Vojsku je napustio 2002. nakon šestogodišnje službe.
Kao dijete je svirao klavir i violinu, a sa 14 pocinje da svira i pise pjesme za gitaru. Godine 2002-e napusta vojsku, i posvecuje se svojoj drugoj ljubavi - muzici. Linda Perry otvorivsi vlastitu izdavacku kucu, cula je demo njegove pjesme dok je bila u Londonu. Ubrzo je vidjela i njegov nastup na jednom festivalu, i vec za nekoliko dana su potpisalu ugovor o saradnji. Iste godine on snima album, a u septembru, na trziste izlazi album Back to Bedlam. Sam album, najavljuje pjesma You're Beautiful. Na valu te pjesme, debi album Back to Bedlam prodao se u milionima primjeraka sirom svijeta ,i James Blunt-u donosi ogromnu popularnost. Drugi album All The Lost Souls objavljen je 2007. godine, a najavio ga je singl 1973.
Back to Bedlam: 2004-06
James Blunt je snimio Back to Bedlam sa producentom Tom Rothrock u kucnom studiju Rothrock 2003. godine. Ovaj album je u Britaniji objavljen u oktobru 2004. godine.Na ovom albumu se nalazi njegova poznata pjesma "Goodbye my Lover", i ujedno ona predstavlja njegov cetvrti singl. Njegov debi singl je bio "High". Ova pjesma je usla u top 100 pjesama na Britanskoj muzickoj ljestvici, dok je pjesma You're Beautiful usla u top 75. Pjesma You're Beautiful je bio pun pogodak, koji ga je proslavio sirom svijeta. Debitovala je na broju 12 u Britaniji i sest puta zaredom je bila hit nedelje. Nakon uspjeha u Britaniji, pjesma prelazi u kontinentalni dio Evrope i postaje jedan od najvecih hitova ljeta 2005. sirom kontinenta. Dana 31 avgusta, James Blunt osvaja dvije nagrade na 2006 MTV Video Music Awards, i pjesmom You're Beautiful koja je osvojila nagradu za najbolji muski video. Na kraju, album se prodao u 11 miliona primjeraka, i nalazio se na vrhu top liste albuma u 16 teritorija sirom svijeta. Prodan je u 2.6 miliona primjeraka u U.S., a u Britaniji preko 3 miliona primjeraka, i time usao u Ginisovu knjigu rekorda za najbrze prodan album za godinu dana.
Mrđenović
Mrđenovići su srpska plemićka porodica, poreklom iz okoline Gackog u Hercegovini, gde i danas postoji selo Mrđenovići koje je po njima dobilo ime. Osnivač porodice bio je Mrđen Ljubibratić koji se pominje 1359. godine kao čuveni trebinjski vlastelin i otac ključkog vojvode Pripca Mrđenovića, po kome se Mrđenovići pominju i kao Pripčići. Mrđenovići su kao izdanak čuvenih trebinjskih i kasnije vojno-graničarskih Ljubibratića bili u službi značajne plemiće porodice Kosača, o čemu svedoče dubrovačke povelje iz 14. i 15. veka. Pod vođstvom gospodara Huma, Vlatka Vukovića Kosače, Mrđenovići su učestvovali u pobedi nad Turcima kod Bileće 1388. Kosovskom boju 1389. Svest o rodbinskim vezama sa Ljubibratićima i Pripčićima, odnosno Pribičićima održala se do danas. Mrđenovići se sa Pripčićima i Bogunovićima na pojedinim mestima nazivaju zajedničkim imenom Milići. Danas su Mrđenovići jedna od retkih srpskih porodica koja je održala prezime još od 14. veka.
Sve varijacije prezimena nastale kroz vreme (Mrđenović, Mrđanović, Mrđa, Mrđen, Mrđan, Mrđenovački) pripadaju istoj gatačkoj vlastelinskoj porodici.
Nakon Turskog osvajanja Balkana Mrđenovići se raseljavaju iz Hercegovine na nekoliko strana, uglavnom ka Krajini, Slavoniji, Baniji, Dalmaciji, a u manjoj meri i u Crnu Goru. Najviše Mrđenovića bilo je na području kod Karlovca i Dvora na Uni. Osim na Baniji, Mrđenovića je bilo i na Kordunu, oko Vojnića i Slunja i u nekim mestima Slavonije. U Okučanima i okolini 1698. popisana su tri domaćinstva Mrđenovića. Dubrovački Mrđenovići su Srbi rimokatoličke veroispovesti, dok su svi ostali pravoslavni i većinom slave Svetog Jovana. Pojedine porodice slave Svetog Georgija a neki i Svetog Arhangela Mihaila. Veliki deo Mrđenovića iz primorskih krajeva je krajem 19. i početkom 20. veka iselio u Ameriku gde su neki prešli u protestante. Kod američkih Mrđenovića javljaju se nove latinične verzije prezimena Mergenovich, Mergen, i sl.
Pojedini Mrđenovići iz Amerike vratili su se za vreme Prvog svetskog rata kao dobrovoljci, od njih potiču beogradski Mrđenovići. Nakon Drugog svetskog rata u procesu kolonizacije jedan deo Mrđenovića preseljen je sa Banije u Bačku, u selo Prigrevica kod Sombora. Toponimi koji su ime dobili po Mrđenovićima sreću se u Hercegovini, Crnoj Gori, Dalmaciji, Bosanskoj Krajini, Baniji i Mačvi.
Mrđenovići su u starini koristili grb Ljubibratića, u moderno vreme pojavljuje se novi grb koji je izradio Centar za istraživanje pravoslavnog monarhizma iz Beograda a čiji je armiger Stevan Mrđenović i njegovi muški potomci.
Polet
Polet je bio tjedno glasilo tadašnjeg Saveza socijalističke omladine Hrvatske iz Zagreba osobito popularan 1980-ih.
Povijest tjednika
Omladinski listovi izlazili su i prije, ali nisu bili čitani (osim Omladinskog tjednika), tako da su često mijenjali imena i prestajali izlaziti. Polet, tadašnje glasilo Saveza socijalističke omladine Hrvatske – nakon stanke od 1969. ponovo je počeo izlaziti 1976. s novom redakcijom i glavnim urednikom Perom Kvesićem.
Redakcija je veći broj stranica Poleta posvetila temama koje su onda zanimale mlade: stripu, rocku, fotografiji, filmu i raznim oblicima supkulture. Recept je upalio i list se počeo prodavati u ozbiljnim tiražama, i postao od dosadnoga suhoparnoga političkog glasila doista rado čitana novinā. Tome su pridonijeli i mladi grafički urednici (Goran Trbuljak, Mirko Ilić, Ivan Doroghi) koji su veću pažnju posvetili vizualnom (fotografiji i ilustracijama). Polet je bio promotor Novoga vala u rock glazbi, reobnove stripa i fotografije (okupio je cijelu plejadu mladih fotografa oko sebe).
Velika promjena na bolje, zbila se u jesen 1978. kad se Polet počeo tiskati u tada iznimno suvremenoj Vjesnikovoj tiskari, a ne više u staroj Borbinoj u Preradovićevoj ulici – to se osobito odrazilo na fotografije, koje su od tada puno bolje reproducirane (ali samo crno–bijele).
Polet postaje još otkačeniji, tekstovi su mu bili u maniri ulice, s puno psovki, tada je dosizao nakladu od čak 150 000 primjeraka po broju. Slogan mu je bio Polet je kriv za sve!
Kroz redakciju Poleta prodefilirala je gomila mladih budućih novinara i fotografa, koji su svoje prve radove objavili u njemu; Jasna Babić, Rene Bakalović, Hido Biščević, Veljko Barbieri, Ratko Bošković, Vladimir Cvitan, Jozo Čondić, Branko Čegec, Dag Strpić, Slavenka Drakulić, Predrag Figenwald, Vladko Fras, Ivica Grčar, Darko Hudelist, Mirko Ilić, Željko Ivanjek, Dejan Jović, Srećko Jurdana, Marjan Jurleka, Željko Krušelj, Pero Kvesić, Jasmina Kuzmanović, Stanko Ferić, Pero Lovšin, Branko Maleš, Joško Marušić, Stjepan Orešković, Nenad Polimac, Miodrag Šajatović, Srđan Španović, Tomislav Wruss, Vjekoslav Boban, Željko Žutelija, Andrija Zelmanović, Šime Strikoman, Goran Pavelić – Pipo, Ivan Posavec, Dražen Kalenić, Milisav Vesović, Danilo Dučak, Fedor Vučemilović, Zoran Simić, Edo Popović, Marijan Grakalić, Mate Bašić, Damir Strugar, Gradimir Aleksić Grada, Ante Gugo i drugi.
U cilju stručnoga i idejno-političkoga osposobljavanja, kao i radi poboljšanja kakvoće, profesionalnoga pristupa temama i odgovarajućega kadrovskog ekipiranja, Poletovi novinari su se obrazovali u »Poletovoj« novinarskoj školi, koja je bila organizirana kao seminar Omladinske političke škole Saveza socijalističke omladine Hrvatske u Fažani.
Polet je u svrhu vlastite promocije organizirao koncert u Domu sportova 1978. i dao priliku svojim favoritima – tada još anonimnim sastavima: Prljavom kazalištu, Parafima, Pankrtima i Azri da pokažu što znaju; za svaku sigurnost (da im dvorana ne ostane prazna) uzeli su već afirmirani sastav Leb i sol. Polet je također puno doprinio i promoviranju drugih mladih umjetnika, uključujući i sferu ozbiljne umjetnosti, poput Ive Pogorelića oko čijeg izbacivanja sa natjecanja u Varšavi su poletovci – ispleli pravi skandal, koji je napravio medijsku zvijezdu od Pogorelića. Panan Poletu po angažiranosti je bio omladinski tjednik Val iz Rijeke.
Biberach an der Riß
Biberach an der Riß je grad u njemačkoj saveznoj pokrajini Baden-Württemberg na rijeci Riß. Nalazi se 40 južno od grada Ulma i 40 km zapadno od Memmingena.
Največi poslodavci u gradu su Liebherr i Boehringer Ingelheim.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Biberah Biberah an der Risu se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Biberah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 533 metra. Površina opštine iznosi 72,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 32.334 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 448 stanovnika/km².
Litvanija
Litvanija ili Litva (litavski: Lietuva [lʲɪɛtʊˈvɐ]), službeno Republika Litvanija ili Republika Litva (litavski: Lietuvos Respublika), država u sjeveroistočnoj Evropi, na obali Baltičkog mora.
Geografija
Litva je jedna od vodećih svetskih agroindustrijskih zemalja, koja se nalazi u centralnoj Evropi. Na severo-zapadu izlazi na Baltičko more. Graniči se s Letonijom na severu, Poljskom na jugu i na zapadu i Rusijom i Bjelorusijom na istoku.
Glavni grad je Vilnius.
Litva je demokratska unitarna parlamentarna republika.
Povijest
Litva je 1918. stekla neovisnost, zajedno sa Estonijom i Letonijom. 1940., Staljin je okupirao Baltik te je tako njena neovisnost izgubljena. 1941. Litvu osvaja Treći Reich, a 1944. ponovno SSSR. Litva je pripojena Sovjetskom Savezu, a nakon rata su mnogi njeni državljani deportirani u Sibir kako bi se suspregnuo nacionalizam i otpor prema sovjetskim zakonima. Raspadom SSSR-a 1991., Litva proglašava nezavisnost te prelazi iz socijalizma u kapitalizam zajedno sa ostalim baltičkim republikama. Od 2004. je članica Europske Unije
Politika
Litva je članica Ujedinjenih nacija, NATO-a i država G40, Evropske unije.
Gradovi
Popis gradova u Litvi
Sunovrat
thumb|240px|Sunovrat thumb|240px|Sunovrat Jonquilla Sunovrat ili narcis je cvijet roda Narcissus iz porodice Amaryllidaceae.
Ime Narcissus dolazi od grčke riječi narkao ("opiti", "omamiti"), jer cvijet ima alkaloid s narkotičkim djelovanjem. Potječe iz sredozemnih krajeva Europe (Španjolska i Balkan).
Podjela
Vrtni sunovrati se dijele na 11 klasa i to prema obliku i boji cvijeta: Ima cvjetni izbojak s jednim cvijetom, a krunica mu je trubasta i duža od širine cvjetnih latica. Može biti žuti, dvobojni i bijeli.
Ima jedan cvijet, a duljina krunice je 1/3 do 1/2 širine vjenčića. Izraštaj je po obliku trubast ili zdjelast, širok. Može biti žut s velikim ocvijećem ili dvobojan.
Ima jedan cvijet, a duljina krunice je kraća od 1/3 širine ocvijeća. Može imati žute latice, žutu do narančastu krunicu i bijele latice.
Ima cvjetni izbojak s jednim manje - više ispunjenim cvijetom žute boje.
Ima dva cvijeta i neotporan je na hladnoću.
Rasprostranjen je na Sredozemlju; ima jedan cvijet.
Rasprostranjen je u Dalmaciji; cvjetna stapka na vrhu ima četiri do šest cvjetova, rano cvate.
Neotporan je na zimu. Koristi se za rez i rano cvate. Cvjetovi su sitni, do šest, bijelog su ocvijeća i sitnih krunica žute boje.
Cvate najranije i to samoniklo u Dalmaciji. Ima jedan cvijet bijelog velikog ocvijeća i kratke žute krunice.
Pospješivanje
Za pospješivanje se koriste trubasti i velikocvjetni sunovrati. Lukovice se vade u lipnju i vrši se prepariranje u skladištima na sljedeći način:
Snopovi se sastoje od 20 cvjetova iste sorte.
Brisbin, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Midway, Hot Spring County, Arkansas
Midvej je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
DID
DID se može odnositi na:
Termine di Cadore, Belluno
Termine di Cadore je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 476 m.
Politički zatvorenik (novine)
Politički zatvorenik je glasilo Hrvatskog društva političkih zatvorenika.
Prvi je broj izašao u veljači 1990. godine. List je do 1994. godine, do broja 37 izlazio pod imenom Zatvorenik. Nakon toga izlazi pod imenom Politički zatvorenik.
Od 2006. ovo glasilo ima i internetsko izdanje.
Dioklecijanov akvadukt
Dioklecijanov akvadukt je arheološki lokalitet u današnjem predgrađu Splita Solinu. Dioklecijanov akvadukt je najbolje očuvani objekt te vrste na tlu Hrvatske.
Historija
Ovaj rimski akvadukt građen je istovremeno kad i Dioklecijanova palača (kraj 3. stoljeće - početak 3. stoljeće), njegova namjena bila je dovođenje većih količina pitke vode sa izvora rijeke Jadro do Dioklecijanove palače, i najvjerojatnije okolnih naselja. Od izvora rijeke Jadro do Palače akvadukt je dug oko 9 km, a visinska razlika krajnjih točaka iznosi 33 metra, to daje prosječni nagib kanala kojima je dovođena voda od 0,37%. Prosječan presjek kanala bio je 0,75 x 1,60 m, ali je varirao. Dioklecijanov akvadukt je prestao raditi već sredinom VI st., kada je i oštećen za provale Gota, nakon toga nije radio punih 13 stoljeća.
Obnovljen je za Austro-Ugarske (1877 - 1880 godine, za upravljanja Bajamontija). Uglavnom je zadržana izvorna trasa rimskog akvedukta i porušeni dijelovi su nanovo izgrađeni, ali se zbog štednje nije išlo na potpunu rekonstrukciju. U nadzemnim dijelovima akvadukt je pojednostavljen, smanjen je broj lukova (nosača), a na onim dijelovima akvadukta gdje je kanal išao po površini zemlje ili je ukopavan, antički zidani svod mijenjan je jednostavnijim ravnim kamenim pločama.
Od 1932 godine kada je proradila crpna stanica Kopilica, akavadukt više ne radi, jer su tad položene nove cijevi za dovod vode u grad Split, a starim akvaduktom je tekao samo višak vode. 1948 nakon epidemije tifusa, zabranjena je upotreba vode iz akvadukta za piće. Od 1979 akvadukt je potpuno prekinut ( nizvodno od križanja današnjih ulica Domovinskog rata i Puta Stinica)
Najimpresivniji i naljepši dio Dioklecijanovog akvadukta onaj nadzemni kod Dujmovače dug je 180 m, i visok 16,5 m. Momentalno se restaurira i trebao bi biti jedan lijepi impresivni spomenik na ulazu u Split.
Hrvatska Republika Herceg-Bosna
Hrvatska Republika Herceg-Bosna bila je samoproglašena, međunarodno nepriznata paradržava na teritoriji Bosne i Hercegovine za vrijeme rata u BiH. Osnovana je kao Hrvatska zajednica Herceg-Bosna od strane vojnog i političkog vrha Hrvata u Bosni i Hercegovini (HDZ BiH i HVO) kao odgovor srpskoj agresiji na BiH i bosanskohercegovačke Hrvate, te je proglašena kao "politička, kulturna, ekonomska i teritorijalna organizacija hrvatskog naroda" u BiH. Herceg-Bosna je ukinuta potpisivanjem Washingtonskog sporazuma u ožujku 1994. godine.
Povijest
Na dan 18. studenog 1991. godine političko vodstvo Hrvata u BiH predvođeno Matom Bobanom i Darijom Kordićem proglasili su postajanje "Hrvatske zajednice Herceg Bosne" kao posebne političke, kulturne, ekonomske i kulturne cjeline na teritoriju Bosne i Hercegovine. Hrvatska zajednica Herceg Bosna 28. kolovoza 1993. prelazi u Hrvatsku Republiku Herceg Bosnu, kao hrvatsku upravnu jedinicu u sklopu Bosne i Hercegovine. Ustavni sud Bosne i Hercegovine (sastavljen pretežno do Bošnjaka) proglašava Herceg-Bosnu nelegalnom, prvo 14. rujna 1992. a kasnije 20. prosinca 1994. godine. Glavni grad "Herceg Bosne" je bio zapadni dio grada Mostara. Prvi predsjednik Herceg Bosne je bio Mate Boban, a drugi i posljednji Krešimir Zubak.
Herceg Bosna je služila svojoj svrsi tj. ona je preko svojih vojnih postrojbi Hrvatskog vijeća obrane uspjela obraniti hrvatsko i muslimansko stanovništvo od srpske agresije. U početku rata Bošnjaci su išli u postrojbe HVO-a. Tako HVO zajedno sa HOS-om i TO BiH, uz potporu HV-a uspijeva osloboditi neke krajeve od srpske vlasti (Operacija Lipanjske zore u lipnju 1992. godine kojom je oslobođen grad Mostar i dolina rijeke Neretve). Tek poslije, stvaranjem njihovih vojnih postrojbi Armije Republike Bosne i Hercegovine u Srednjoj Bosni i Hercegovini dolazi do masovnih prelaženja Bošnjaka iz redova HVO-a u redove Armije BiH. U listopadu 1992. godine dolazi do bošnjačko-hrvatskog sukoba. U tim sukobima brojčano nadmoćnija Armija Republike Bosne i Hercegovine u Srednjoj Bosni ubija, deportira i progoni Hrvate, dok HVO otvara logore za Bošnjake u okolici Mostara te drži i konstantno granatira istočni (bošnjački) dio grada. Pripadnici Hrvatskog vijeća obrane u Bosni uspijevaju obraniti pojedine općine (Novi Travnik, Kiseljak, Busovača, Vitez, Žepče), dok do potpunog izgona Hrvata dolazi u općinama Konjic, Jablanica, Fojnica, Kakanj, Travnik, Vareš, Maglaj, Zavidovići.
Krajem veljače 1994., potpisivanjem Washingtonskog sporazuma prestaju sukobi između postrojbi Hrvatskog vijeća obrane i jedinica Armije Bosne i Hercegovine. HVO je zajedno sa HV-om počeo nizati ratne pobjede protiv srpskog neprijatelja. U Operaciji Cincar, prvoj koordiniranoj akciji HVO-a i Armije RBiH, na proljeće 1994. godine, oslobođen je Kupres i veći dio Kupreškog polja. U Operaciji Zima '94. oslobođen je dio Livanjskog polja i dio planine Dinare. U Operaciji Skok-1 Srbi su ponovno poraženi na Dinari. U Operaciji Skok-2 u potpunosti je oslobođeno i pod kontrolu stavljeno Livanjsko polje. U Operaciji Ljeto '95. pod kontrolu su stavljeni Bosansko Grahovo i Glamoč. U Operaciji Maestral u jesen 1995. godine oslobođeno je Jajce, a osvojene su općine Drvar, Šipovo, Bosanski Petrovac, Bosanska Krupa i Ključ. Posljednja u nizu pobjedničkih operacija HV-a i HVO-a je bila Operacija Južni potez. Cilj joj je bio: "staviti pod kontrolu putove Banja Luka - Čađavica; Mrkonjić-Grad - Banja Luka". Akcija Južni potez, prekinuta je na zahtjev međunarodne zajednice u trenutku kad su se hrvatske snage nalazile na 23 kilometara od Banja Luke.
Nakon sporazuma u Washingtonu, teritorijalne cjeline pod kontrolom HVO-a i Armije RBiH organizirane su u Federaciju Bosne i Hercegovine. Nakon sporazuma u Daytonu u studenom 1995. godine, Federacija Bosne i Hercegovine je zaokružena cjelina koja čini 51% površine Bosne i Hercegovine, dok Herceg Bosna službeno više ne postoji.
Hrvati u Bosni i Hercegovini uglavnom smatraju da je Herceg-Bosna bila rezultat njihove stoljetne težnje da opstanu i oslobode se bošnjačkih i srpskih pretenzija na njihov teritorij, dok Bošnjaci smatraju da je bila nelegalna separatistička tvorevina HDZ-a BiH i njegove antibošnjačke politike.
Sadašnje stanje
Vodstvu Herceg-Bosne (Jadranko Prlić, Bruno Stojić, Slobodan Praljak, Milivoj Petković, Valentin Ćorić i Berislav Pušić) trenutno se sudi na Međunarodnom sudu za ratne zločine počinjene na području bivše Jugoslavije u Haagu po točkama optužnice koje uključuju zločine protiv čovječnosti po Ženevskoj konvenciji kršenja prava ratovanja.
Sa velikom vjerojatnoćom se može tvrditi da su Hrvati danas većina u sljedećim općinama: Mostaru, Stocu, Ravnom, Čapljini, Neumu, Čitluku, Grudama, Kiseljaku, Kreševu, Livnu, Ljubuškom, Kupresu, Dobretićima, Odžaku, Domaljevac-Šamcu, Orašju, Posušju, Prozoru, Širokom Brijegu, Tomislavgradu, Vitezu, Žepču, Usori. Premda se broj Hrvata u odnosu na predratno razdoblje smanjio, prema popisu iz 1991. na cjelokupnom području Bosne i Hercegovine živjelo je 755.895 Hrvata. Od tog broja 431 737 na području kojega je obuhvaćala Hrvatska Republika Herceg Bosna. Danas na području cijele BIH živi 544.780 Hrvata, broj općina u kojima su Hrvati većina se povećao s 20 na 23. Općine s hrvatskom većinom, (njih 14) čine kompaktno područje koje se proteže od Kupresa na sjeverozapadu, do Ravnog na jugoistoku zemlje, dok 6 općina predstavljaju većinske hrvatske enklave u Bosni i Posavini.
Danas se želi obnoviti Herceg Bosna, ali kao treći entitet u Bosni i Hercegovini jer su Hrvati u lošem položaju u odnosu na dva druga konstitutivna naroda u BiH. To je počelo 2005. godine, kada je tadašnji član predsjedništva BiH iz redova hrvatskog naroda Ivo Miro Jović izjavio: "Ne želim prigovarati bosanskohercegovačkim Srbima, no kad oni imaju svoju srpsku republiku (Republika Srpska), zašto mi ne bismo imali svoju hrvatsku republiku ili Bošnjaci svoju muslimansku republiku unutar Bosne i Hercegovine".
Sputnjik 3
mini|Sputnjik 3 Sputnjik 3 je sovjetski satelit. Lansiran 15. 5. 1958. godine. Za cilj je imao istraživanje atmosfere.
Car Shirakawa
Emperor Shirakawa (白河天皇) bio je 72. po redu car Japana, prema tradicionalnom popisu, koji je vladao od 1073. do 1087.
Prije dolaska na prijestolje lično ime (imina) mu je bilo Sadahito-shinnō (貞仁親王). Rodio se kao najstariji sin cara Go-Sanjōa. Historijski izvori navode da je u djetinjstvu imao "hladne" odnose sa ocem, ali da je svejedno nakon očevog dolaska na prijestolje 1068. proglašen "carskim princom", a potom 1069. i krunskim princom.
Iako se Shirakawa formalno povukao sa prijestolja, i postao prva ličnost sa titulom daijo tenno (umirovljeni car), nastavio je posredno upravljati državom iz svoje seoske rezidencije/hrama. Taj model će kasnije u historiji Japana postati poznat kao manastirska vladavina. Godine 1096. je nakon smrti kćeri postao budistički redovnik, ali je i dalje nastavio upravljati državom.
Na tom mjestu je nadživio sina Horikawu, a potom doživio kako njegov unuk car Toba abdicira u korist svog sina (i Shirikawinog praunuka) Sutokua. Umro je nakon gotovo 41 godinu manastirske vladavine.
Pomazanje
thumb|right|250px|Pomazanje u drevnom Egiptu. Pomazanje ili krizma (grčki: χρισμα hrizma – ulje, mast, mazanje) je antički obred prilikom koga je sveto ulje mazano na glavu novom kralju ili prvosvešteniku.
Kraljevi Izraela i veliki sveštenici primali su pomazanje uljem kao znak nove službe, nakon čega su sticali zvanje pomazanika (1 S 10.1; Lv 8.12). Pomazanje je u početku bilo isključiva privilegija jevrejskih sveštenika. Samuilo proširuje upotrebu ulja i na hebrejske vladare pomazavši Saula i Davida. Sve od Mojsija do proroka Samuila, sveto ulje je koristilo isključivo sveštenstvo da primi „otkrivenje od Boga“. Bilo je strogo zabranjeno da se slobodno pravi i koristi jer „ono je sveto i vi ćete ga smatrati za sveto“. Za kršenje zabrane sledila je najteža kazna: „Ko načini takvo ulje ili namaže njim nekoga, taj će se istrebiti iz naroda svoga“.(Izlazak 30:33)
Pomazanik (hebrejski: מָשִׁיחַ mašijah/mesija, grčki: hristos) je osoba pomazana svetim uljem. U širem značenju to je onaj koga je Bog izabrao za određenu misiju (Lk 4.18). U tom smislu je naziv korišćen (izuzetno) čak i za jednog stranca kao što je persijski kralj Kir (Iz 45.1). Rani hrišćani su, za razliku od ostalih Jevreja, smatrali Isusa pomazanikom, odakle i naziv Hristos, odnosno Mesija.
Pomazanje u hrišćanstvu
U hrišćanstvu je pomazanje jedna od svetih tajni. Ono se smatra tajnom dobijanja darova svetog Duha, putem premazivanja svetim uljem. U ranom hrišćanstvu, pomazivanje se obavljalo odmah nakon krštenja. Apokrifno Evanđelje po Filipu kaže: „Pomazanje je iznad krštenja. Jer zbog pomazanja (gr: hrizma) se zovemo hrišćani, ne zbog krštenja (gr: baptizam)“.
Detaljan prikaz hrišćanskog pomazanja daje Kiril Jerusalimski koji objašnjava da se ulje „simbolički nanosi na čelo i druge organe oseta“ i da „uši, nozdrve i grudi posebno treba namazati.“ Kiril smatra da tek postavši pomazani (hristos), verni zaista postaju hrišćani.
Kod pravoslavnih se pomazanje naziva miropomazanje (grčki: μυρον χρισμα miron hrisma) po jednom od sastojaka, miru ili izmiru, a kod katolika sveta potvrda (lat: confirmatio) jer potvrđuje postajanje inicijanta hrišćaninom.
Perpera
Perpera je bila srebrna kovanica, koju je kovala Dubrovačka Republika od 1683. do 1803. godine.
Historija
Perpera je isprva bila samo obračunski novac, jer se po čitavom Balkanu zadržala upotreba i ime bizantskog novca hiperpiron (grčki: ὑπέρπυρον), i Car Dušan kovao je vlastite perpere, kako su Dubrovčani intezivno trgovali po čitavom Balkanu, tako su od 1683. počeli kovati tu novčanicu, uz svoje klasične dinare, mince, solde, dukate, libertine, talire i artiluke. Perpera je kovana skoro do samog kraja postojanja republike 1803. godine.
Oblik i vrijednost
Perpera je kovana od srebra u dvije nominale, težine od 3,98 i 6,42 grama, a promjera od 26 do 29 mm, od 1801. do 1803. kovane su perpere pomjera 24 mm, od lošijeg srebra i poluperpere. Na aversu perpere bio je lik zaštitnika grada sv. Vlaha, sa maketom grada i biskupskim štapom, sa natpisom okolo kovanice; PROT(ector) RÆIP(ublicae) RHAGVSINÆ. Lijevo i desno od sveca bila su inicijalna slova njegova imena S B (Sanctus Blasius), a ispod godina kovanja. Na reversu je bio lik Krista okruženog zvjezdama i natpisom SALVS TVTA.
Perpera je vrijedila 12 dubrovačkih dinara, odnosno 72 dubrovačka solda, ili 0,33 dubrovačka dukata. Usporedbe radi, u to vrijeme godišnja zakupnina manje kuće u gradu iznosila je 5 do 8 perpera, a za 1 perper moglo se kupiti 90 litara vina. Vrijednost prerpere nije bila konstantna, pred kraj republike opala joj je vrijednost.
Fourcatier-et-Maison-Neuve
Furkatje et Mezon Nev je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Pontarlije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 75 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,75 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 940 metara (maksimalnoj 1.025 m, a minimalnoj 889 m).
Metilendioksifentermin
Metilendioksifentermin je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 193,242 Da.
4-HO-MiPT
4-HO-MiPT je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 232,321 Da.
Krštenje
thumb|250px|Masovno krštenje na Ledinačkom jezeru koje je organizovala Srpska pravoslavna crkva u maju 2006. godine.
Leoni, Chieti
Leoni je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 107 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 113 m.
Krštenje
thumb|Krštenje djeteta Krštenje je prvi od sedam svetih sakramenata, temeljni sakramenat; postupak, kojim se postaje član zajednice vjernika kod hrišćana: katolika, pravoslavaca i protestanata i ponekih nekršćanskih zajednica poput Sikha.
Grčka riječ baptizein - odakle latinski izraz baptismus - znači "uroniti", "uranjati". Uranjanje u vodu je središnji obred krštenja. U srpskohrvatskom i drugim slovenskim jezicima riječ krstiti (krst, krštenje) pobliže znači: unijeti u Krista, učiniti (nekoga) Kristovim.
Krštenje je temelj cijeloga hrišćanskog života, ulaz u život Duha i vrata koja otvaraju pristup drugim sakramentima. Po krštenju smo oslobođeni od istočnog greha i nanovo rođeni kao sinovi Božiji, postajemo Kristovi udovi i pritelovljeni smo Crkvi te bivamo dionici njezina poslanja.