cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bitka na Južnom Bugu
Bitka na Južnom Bugu (Битка при Южен Буг) se odigrala 896. na rijeci Južni Bug u današnjoj Ukrajini između bugarske vojske pod knezom Simeonom I i njegovim ocem Borisom na jednoj, te Mađara na drugoj strani. Do nje je došlo uslijed sukoba Bugara sa Bizantom koji je izbio 894. U njemu su Bugari ispočetka imali uspjeha i godine 895. porazili Bizantince kod današnjeg Jedrena; Bizant je na to reagirao tako sklopivši savez sa Mađarima, koji su sa sjeveroistoka, odnosno tadašnje postojbine u današnjoj Ukrajini, napali Bugare s leđa. Mađari su porazili dvije bugarske vojske prisilivši Simeona da se povuče u Drastar, koga je uspješno obranio. Nakon toga je sakupio ogromnu vojsku, kojoj se iz manastira pridružio njegov otac Boris, te 896. krenuo na sjever. Istovremeno je sklopio savez sa Pečenjezima, koji su Mađare napali sa istoka. Prije same bitke je Simeon naredio da vojska posti tri dana i moli se Bogu. Kada je do bitke došlo, ona je bila neuobičajeno duga i s ogromnim gubicima na obje strane. U njoj su Bugari na kraju odnijeli pobjedu te tako trajno otklonili mađarsku opasnost sa svojih sjevernih granica. Simeon se nakon toga mogao okrenuti na jug i iste godine nanijeti Bizantincima veliki poraz kod Bulgaroglifona, temeljem koga je uspostavljena višedecenijska hegemonije Bugarske nad Balkanom.
Bitka se ponekad tumači kao razlog zbog koga su se Mađari povukli na zapad, odnosno u Panonsku nizinu, a što je dovelo do stvaranja današnje Mađarske.
Булбулдерски поток
Булбулдерски поток је водоток који је некада текао данашњим градским подручјем Београда.
Извирао је са западне стране брда које ће касније бити прозвано Звездара, текао је правцем данашњих улица Димитрија Туцовића и Цвијићевом и уливао се у Дунав близу данашњег Дунавског пристаништа.
"Булбулдер" потиче од турских речи и може се превести као "Славујева долина", јер је тих птица изгледа било доста у овом крају. Булбулдер је такође један од београдских крајева, приближно на средини тока бившег потока, а ту се налази и крај и улица Славујев венац. Административно, долина потока до Рузвелтове улице припада општини Звездара (месне заједнице Звездара, Славујев Поток, Вуков Споменик, Булбулдер), а остатак углавном општини Палилула.
Low Moor, Virginia
Lou Mur je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 258, što je 109 (-29,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lemmer
Lemmer (frizijski: Lemmer u značenju "oštrica" ili "ivica") je gradić u nizozemskoj općini Lemsterland u provinciji Friziji. Naselje je najpoznatije kao odmaralište za vodene sportove koje privlači stanovnike obližnjih mjesta (Emmeloord, Urk, Joure), ali i po Pumpnoj postaji na paru D. F. Woudagemaal koja još uvijek radi, a koja je 1998. godine upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi.
Povijest
Lemmer je postojao kao naselje Frizijaca na vratima mora Zuiderzee i prije 14. stoljeća, ali pod drugim nazivima. Oko 1228. na ovom mjestu je postojalo naselje Lenna ili Lyamer koje su Nizozemci uništili oko 1400. godine. Godine 1422. Ivan III. Bavarski je izgradio utvrdu koja je pripala frizijskoj stranci Schieringersa.
Tokom Osamdesetgodišnjeg rata Španjolci su ga osvojili 1581. godine, ali ga 1672. osvaja biskup Münstera, Bernhard von Galen. Godine 1799., tokom rata Nizozemske i Ujedinjenog Kraljevstva, Britanci su se iskrcali ovdje i grad je uvelike stradao u njihovom bombardiranju.
U 19. stoljeću Lemmer je bio jedan od vodećih ribarskih naselja u Nizozemskoj s flotom od 146 ribarskih brodova.
Parna pumpa D. F. Wouda
Inženjer D. F. Wouda je dizajnirao ispumpnu postaju koja radi na parni pogon, a koja je trebala ispumpavati višak vode iz frizijskih kanala natrag u more. Postaju je otvorila nizozemska kraljica Wilhelmina 7. listopada 1920. godine, a 1967. godine, nakon 47 godina što je radila na ugljen, njeni bojleri su prilagođeni uljnom gorivu.
Bălășești, Bălășești
Bălășești je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Bălășești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2534 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 137 m.
Colombi, Alessandria
Colombi je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 276 m.
Predromanika
thumb|right|200px|Predromanička [[crkva Sv. Donata u Zadru iz 9. stoljeća.]] Predromanika (Barbarska umjetnost) je umjetnost iz vremena opće seobe naroda u Europi, iz vremena prodiranja barbarskih plemena (lat. izv. barbar = “Onaj koji nema nikakve mjere”) koja s istoka dolaze u zapadnu Europu. Ova umjetnost podrazumijeva likovna ostvarenja Kelta, Ostrogota, Vizogota, Franka, Langobarda, Slavena, kao i predstavnika drugih pokrštenih naroda ranog srednjeg vijeka.
Opće karakteristike
thumb|lijevo|[[Teodorikov mauzolej u Ravenni (Italija), 6. st.]] thumb|250px|right|Kraljevska palača, kasnije crkva Santa María del Naranco. Primjer Asturijske umjetnosti Ramirense perioda u [[Španjolska|Španjolskoj (711.-910.).]] Zajedničke likovne karakteristike umjetnosti u doba seobe naroda jesu izrazita ornamentika i dekorativnost. U arhitekturi svi obično koriste dio ranokršćanske i kasnoantičke arhitekture. Arhitektura je zbog nomadskog načina života uglavnom drvena i praktična, a ne monumentalna. Općenito za vrijeme vladavine barbarskih naroda europska arhitektura ne dobiva ništa novo, niti u Europi postoji jedinstveni povezani stil. Sve građevine su vrlo različite bez neke bliže srednje veze. Razvija se uglavnom centralna građevina koja je nastala evolucijom kršćanske grobne crkve – tzv. Martriji (franc. Martirium), kapelice za sahranu mučenika koji su branili kršćanstvo.
Uvezana knjiga u pergamentu mijenja knjigu u obliku svitka, a tekst dostiže vrhunac u slikarski obrađivanom inicijalu. Rukopis se prepisuje na pergamentu, a crta se isključivo perom. Javlja se mogućnost oslikavanja knjiga (iluminacija) koje postaju bogate u boji i pozlati, a rade se u tradiciji rimskog iluzionizma. Najstarija ilustrirana Biblija je Bečki Genesis, s početka 6. st. Ukrašena je bogatim ilustracijama u formi kontinuirane naracije što znači da slika ispod teksta opisuje prizor iz teksta.
Predromanika u Hrvatskoj
thumb|250px| [[Crkva sv. Križa u Ninu.]] thumb|250px| [[Bašćanska ploča, glagoljični spomenik pisan prijelaznim tipom glagoljice, 11. st.]] Hrvati su se početkom 7. st. s Avarima i drugim Slavenima iz sjeverne Europe preselili na jug i naselili krajeve gdje i danas žive. Hrvati su ubrzo preuzimali antičku kulturu i umjetnost, ali prije svega kršćansku vjeru. Prve crkve su podizane kao kraljevske bogomolje, a kasnoantički utjecaj je bio najjači u Dalmaciji zbog gustoće kasnoantičke urbanizacije. Postepeno je taj utjecaj negiran i dolazi do pojednostavljivanja, mijenjanja naslijeđenih oblika i čak stvaranja originalnih tipova građevina. Sve one (desetak većih i stotinjak manjih) građene su od lomljenca (grubo lomljena kamena povezanih debelim slojem žbuke izvana). Veće su uglavnom uzdužne, jednobrodne ili trobrodne, takva je i crkva sv. Spasa na vrelu Cetine iz 9. st. Crkva ima snažne oble kontrafore (izvanjske stupove) što joj daju osobine utvrde, pojačano i naglašeno moćnom kulom – zvonikom usred pročelja.
Manje crkve su raznovrsnih zanimljivih oblika (uzdužne ili centralne):
Najveća i najsloženija crkva kružne osnove iz 9. st. je crkva sv. Donata u Zadru. Oko njezine kružne jezgre – nad kojom je izvorno bila kupola – ovija se prstenasti brod s trima apsidama na istoku, a taj oblik se ponavlja i na katu. Po veličini i ljepoti sa crkvom sv. Donata može se usporediti samo Dvorska kapela Karla Velikog u Aachenu.
Oltarne pregrade i prozori tih crkava bili su ukrašeni prozirnim plitkim vrpčastim ornamentom koji po načinu kako su oblici na njima bili isprepleteni nazivamo pleterom. Ti pleteri su bili živo obojeni (crvenom, modrom i žutom), a kako se slike (koje se spominju u pisanim izvorima, npr. Evanđelistar iz Splita, 8.–11. st.) nisu očuvale, oni su i jedini ostaci starohrvatskog slikarstva. Ponegdje je pleter zamijenjen prizorom s likovima iz Evanđelja (kao u sv. Nedjeljici u Zadru) ili života (kao Reljef kralja u Splitu) ili natpisom na hrvatskom jeziku (glagoljici).
Otonska umjetnost
thumb|200px|[[Geronov križ, kasno 10. st., Kölnska katedrala.]]
Otonska umjetnost spada u fazu kasne predromanike, i to u području današnje Njemačke gdje je vladala Otonska dinastija u 10. st. Otonska kao i Karolinška dinastija njeguje tzv. aristokratsko-dvorski karakter, što znači da je sva umjetnička produkcija vezana samo za dvor i samostan. Otonska dinastija je također sponzorirala brojne i vrlo važne škole rukopisnog slikarstva (samostan Raischenau). Karakteristika Otonske umjetnosti je ljubav spram bjelokosti, što se vidi u brojnim reljefima. Jedini primjer pune plastike iz ovog razdoblja je tzv. Geronov križ koji se danas čuva u Kölnskoj katedrali. Na njemu je neobično realističan prizor Krista za to vrijeme.
Svinjski jazavac
Svinjski jazavac (Arctonyx collaris) kopnena je životinja, pripadnik porodice kuna i jedini predstavnik roda Arctonyx unutar potporodice jazavaca. Dostiže duljinu do 70 centimetara, sa srednje dugom smeđom dlakom, zdepastim tijelom, bijelim vratom, dvije crne pruge na izduljenom bijelom licu i ružičastom njuškom nalik svinjskoj.
Svinjskog jazavca pronalazimo u jugoistočnim azijskim tropskim kišnim šumama. Njegov fizički izgled nalikuje onom u europskog jazavca, no manji je, s većim kandžama na prednjim udovima. Njegov rep prekriven je duljim bijelim dlakama, a prednji udovi imaju bijele kandže.
Svinjski je jazavac svejed, te se njegova prehrana sastoji od voća, korijenja i manjih životinja. Svinjski je jazavac noćna životinja.
Čest je primjer kroz svoj širok raspon obitavališta, te je njegov status procijenjen na smanjeni rizik od strane Međunarodnog saveza za očuvanje prirode.
La Trinidad, Unión de San Antonio
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 167 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1853 m.
El Maguey, Tuzantla
El Maguey je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 575 m.
San Francisco (zaljev)
right|framed|Zaljev San Francisca, Zaljev San Pablo i Golden Gate Zaljev San Francisca je plitki estuarij kroz koji se u Pacifik izlijeva oko četrdeset posto kalifornijskih voda, prvenstveno rijeka Sacramento i San Joaquin sa Masiva Sierra Nevada. Tehnički gledano, obje rijeke se ulijevaju u Zaljev Suisun, koji teče kroz tjesnac Carquinez da bi se spojio s rijekom Napom na ulazu sa taljevom San Pablo, koji se s južnim krajem spaja sa Zaljevom San Francisca, iako se svi povezani zaljevi zajedno nazivaju "Zaljev San Francisca."
Zaljev San Francisca se nalazi u američkoj saveznoj državi Kaliforniji, okružen regijom poznatom kao Zaljevska oblast San Francisca, kojom dominiraju veliki gradovi San Francisco, Oakland i San Jose.
Zephyr Cove, Nevada
Zefer Kouv je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nevada.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 565.
Nacionalno udruženje za napredak Obojenih
Nacionalno udruženje za napredak Obojenih (National Association for the Advancement of Colored People, skraćeno NAACP) je najstarija organizacija za promicanje građanskih prava u SAD, a koja uglavnom okuplja i bori se za interese afroameričke zajednice. Izraz "Obojeni" u njenom nazivu - korišten kao eufemizam za crnce početkom 20. vijeka - je zadržan iz tradicionalnih razloga.
NAACP je također poznata po nagradama Image koje dodjeljuje crnim Amerikancima na polju zabave i kulture, kao i godišnjkoj Spingarn medaljama za pozitivan doprinos općenito.
Det sista äventyret
Det sista äventyret je švedski igrani film snimljen 1974. godine u režiji Jana Haldoffa. Po žanru je drama, a temelji se na istoimenomromanu Pera Gunnara Evandera. Glavni lik, koga tumali Göran Stangertz, je Jimmy, mladi oficirski kadet koji zbog bizarnog ponašanja bude izbačen sa vojne akademije te je prisiljen za život zarađivati kao nastavnik biologije u osnovnoj školi. Radnja prikazuje kako se njegovi problemi nastave čim se upusti u flert sa jednom od svojih učenica. Det sista äventyret je osvojio nacionalnu nagradu Guldbagge za najbolji film.
Gaby Morlay
Gaby Morlay (rođena kao Blanche Pauline Fumoleau; 8. jun 1893 - 4. jul 1964) bila je francuska glumica, najpoznatija po filmskim nastupima u prvoj polovici 20. vijeka. Karijeru je započela u nijemoj eri, zahvaljujući nastupima u kratkim komedijama Maxa Lindera gdje je tumačila lik, poput njega prozvan "Gaby", a sa vremenom postala protagonist i vlastite serije filmova. 1920-ih je pažnju plijenila i privatnim životom, odnosno kao svojevrsna "oslobodena žena" sklona muškim aktivnostima, pa je tako postala prva žena koja je dobila službenu dozvolu da upravlja dirižablom. Relativno lako se prilagodila zvučnom filmu, te je krajem 1930-ih tumačila lik kraljice Viktorije u filmu Entente cordiale. Za vrijeme Drugog svjetskog rata je održavala ljubavnu vezu sa višijskim ministrom Maxom Bonnafousom, a zbog čega je poslije oslobođenja bila neko vrijeme zbog istragom zbog moguće kolaboracije sa njemačkim okupatorom.
San Juan, Colonia, Jesús María
San Juan, Colonia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 76 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1890 m.
Man and Superman
Čovjek i nadčovjek (Man and Superman) je komedija irskog dramatičara Georgea Bernarda Shawa, napisana 1903. godine. Sastoji se od četiri čina, a protagonist je John Tanner, društveni teoretičar za koga se želi udati Ann Whitfield. Za Shawa je komedija bila prilika da engleskoj kazališnoj publici svog doba približi ideje Friedericha Nietzschea. Prvi put je izvedena 1905. godine.
Bitka kod Omdurmana
Bitka kod Omdurmana koja se dogodila 2. septembra 1898. bila je odlučujuća bitka u kojoj su anglo-egipatske snage, pod vodstvom general-majora Herberta Kitchenera, porazile Mahdiste, koji su vladali Sudanom nakon zauzimanja Kartuma 1885.
Britanci su tom pobjedom osvetili smrt svog generala Gordona koji je poginuo u odbrani Kartuma.
Golac
Golac je pogranično naselje na Krasu, Čičarija, u sastavu Općine Hrpelje-Kozina (Primorska). alt=|lijevo|mini|254x254piksel|Mediteranska arhitektura Ćićarijskog [[Kras (pokrajina)|Krasa - Golac]]
Geografija
Golac je smješten južno od Obrova (koji se nalazi na cesti Rijeka-Trst) na lokalnoj cesti koja vodi u Vodice ili za Mune, sjeverni dio Istre pod Hrvatskom.
Stanovništvo
U Golcu (sa zaseocima) živi 68 stanovnika (podaci Statističkog ureda RS za 2020.
Bitka kod Omdurmana
Historija bitke
Kitchener je 1. septembra 1898. stigao do periferije Omdurmana i podigao logor na obali Nila. Dok su riječne topovnjače granatirale grad, poslao je patrole da lociraju Mahdističke snage. U međuvremenu je kalif donio sudbonosnu odluku da napadne Kitchenerove snage. Njegovi borci (oko 50 000) raspršili su se iz Omdurmana i zauzeli položaje oko britanskog logora. Borbe su počele u zoru, Kitchener je postavio svoju pješadiju u centar, a konjicu na oba krila, nasuprot Mahdistima koji su se rasporedili u pet grupa i jednom jurišnom od 8 000 konjanika i pješadije u centru. Kad su krenuli u juriš, pokosila ih je ubojita artiljerijska vatra i Mitraljezi Maxim, novo oružje - koje je mogli ispaliti 600 metaka u minuti.
To je odlučilo bitku, većina Mahdista se razbježala, pa su Kitchenerove snage krenule u Omdurman, gdje su skriveni Mahdisti još pružali otpor. U tom je sudjelovao, mladi Winston Churchill, kao novinar i uletio sa svojom jedinicom u zasjedu u kojoj je izginulo 61 vojnika. Kalif Abdulah ibn Muhamed pokušao je izvršiti kontranapad sa 15 000 ljudi, ali je brigada sastavljena od sudanskih vojnika izdržala napad, dok im nije stiglo pojačanje. Nakon tog neuspjeha Mahdisti su se definitivno povukli iz grada, a kalif se povukao u Južni Sudan gdje je zarobljen i ubijen.
Kitchener je naredio da se uništi Mahdijev grob.
Rezultat bitke bio je uništenje kalifove vojske i slamanje Mahdizma u Sudanu, kao i uspostava Britanske dominacije. Zbog tog su mnogi, a naročito Francuzi optužili Britance da su od Sudana napravili anglo-egipatsku koloniju.
Billio
Bilio je naselje i opština u severozapadnoj Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Morbijan koja pripada prefekturi Pontivi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 351 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 29 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,03 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 120 metara (maksimalnoj 167 m, a minimalnoj 81 m).
Salgareda, Treviso
Salgareda je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5574 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
El Joob, San Juan Cancuc
El Joob je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Juan Cancuc.
San Martín, Soteapan
San Martín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soteapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 174 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 825 m.
Usch
Uš je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 65 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232129.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Uš se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 328 metara. Površina opštine iznosi 1,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 65 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 49 stanovnika/km².
Obručasta sfera
Opis obručaste sfere
thumb|250px|Dijagram obručaste sfere Spoljni deo ove mašine je sastavljen od metalnih obruča, koji predstavljaju glavne nebeske krugove (vidi dijagram sa strane).
Na severnom polu ekliptike je navrtanj b, na koji je pričvršćen jedan kraj kvadrantske žice (tj. koja odgovara četvrtini kruga). Na drugom kraju žice se nalazi malo Sunce Y, koje se pomera duž ekliptike B okretanjem navrtnja. I na južnom polu ekliptike se nalazi čivija d, na kojoj se nalazi još jedna kvadrantna žica, sa malim Mesecom Z, koji se takođe može pomerati rukom. Ali ovaj deo sklopa je tako udešen da se Mesec kreće u orbiti nagnutoj 5½ stepeni u odnosu na ekliptiku, koju preseca u tačkama zvanim mesečevi čvorovi i koje se takođe mogu pomerati unazad po ekliptici, kako se i mesečevi čvorovi pomeraju na nebu.
Ovih 8 prstenova (obruča) različitih veličina, plus 2 kvadrantne žice sa Suncem i Mesecom, te časovni krug (vidi dole) čine obručastu sferu, koja prikazuje prividna nebeska kretanja.
Unutar ove sfere koju grade prstenovi, nalazi se mali zemaljski globus J, postavljen na osi K, koja se proteže od severnog i južnog pola globusa (n i s) do polova nebeske sfere (N i S). Na ovu osu je montiran ravan nebeski meridijan L, koji može biti postavljen direktno iznad meridijana bilo kog mesta na globusu (kako bi prikazivao njegov meridijan). Ovaj ravni meridijan je graduisan na isti način kao i meridijan običnog globusa i upotreba mu je ista. Na ovaj globus je montiran pokretni horizont M, tako da se okreće na dve jake žice koje spajaju horizontovu istočnu i zapadnu tačku sa globusom i ulaze u globus na suprotnim tačkama globusovog ekvatora (pokretni prsten je uklopljen u žleb koji se kreće duž globusovog ekvatora). Globus se može okretati rukom unutar ovog prstena, kako bi se na njega mogao postaviti bilo koji meridijan, direktno ispod nebeskog meridijana L. Horizont je podeljen u 360 stepeni duž spoljnog ruba, unutar kojeg se nalaze tačke kompasa, za pokazivanje azimuta Sunca i Meseca, u stepenima i preko tih tačaka. Nebeski meridijan L prolazi kroz dva useka u severnoj i južnoj tački horizonta, kao i kod običnog globusa; takođe, ako se globus okreće, horizont i meridijan se okreću s njim. Na južnom polu sfere je krug sa 25 časova, pričvršćen za obruče; na osovini se nalazi pokazivač koji ide oko tog kruga, ako se globus okreće oko svoje osovine.
Globus, horizont i meridijan se okreću nezavisno od sfere; oni pokazuju stvarno kretanje Zemlje.
Čitav sklop počiva na postolju N, može se podizati i spuštati preko zgloba O, do bilo kog ugla između 0 i 90° preko luka P, koji je montiran na jakoj šipci Q i okreće se oko uspravnog dela R, u kojem se nalazi zavrtanj r za fiksiranje na odgovarajućoj visini (odn. uglu, koji odgovara geografskoj širini).
Kako sfera radi
U kućištu T nalaze se dva točka i dva zupčanika, čije su ose na V i U; oba zupčanika se mogu okretati malim vitlom W. Kada se vitao postavi na osu V i okrene unazad, zemaljski globus sa svojim horizontom i nebeskim meridijanom, stoji u mestu; krugovi se okreću od istoka prema zapadu, noseći Sunce Y i Mesec Z sa sobom, zbog čega oni izlaze i zalaze u odnosu na horizont. Ali kada se vitao postavi na osovinu U i okrene napred, sfera sa Suncem i Mesecom stoji, a Zemlja sa svojim horizontom i meridijanom se okreće. Ako se okreće zemaljski globus, pokazatelj (indeks) časova se okreće oko časovnog kruga, ali ako se okreće sfera, časovni krug se okreće ispod indeksa.
Tako, svojom konstrukcijom ova sprava može podjednako pokazati stvarno kretanje Zemlje ili prividno kretanje neba.
Da bi se sfera uredila za upotrebu, prvo je potrebno olabaviti zavrtanj r u uspravnoj osnovi R i držeći polugu Q, pomerite je nagore ili nadole, dok se uz osnovu R ne postavi odgovarajući stepen latitude (odn. geografske širine). Tada će osovina sfere biti pravilno nagnuta, paralelno sa osom sveta, ako bi cela sprava s malim kompasom bila postavljena u pravcu sever-jug. Nakon ovoga, oduzmite istu latitudu od severnog pola (na nebeskom meridijanu L) prema severnom useku na horizontu i postavite horizont na tu latitudu. Zatim okrenite navrtanj b dok Sunce Y ne dođe do datog dana godine na ekliptici - time će Sunce biti na svom mestu za taj dan. Pronađite mesto Mesečevog uzlaznog čvora i mesto Meseca (iz efemerida) i postavite ih u skladu s tim. Na kraju, okrenite vitao W, bilo dok Sunce ne dođe do meridijana L ili dok meridijan ne dođe do Sunca (zavisno od toga da li želite da se kreće sfera ili Zemlja) i postavite časovni pokazatelj na XXI, označeno kao podne, čime će ceo stroj biti podešen. Zatim okrećite vitao i posmatrajte kada će Sunce ili Mesec izlaziti i zalaziti na horizontu, a časovni pokazatelj će pokazivati vremena tih događaja za dati dan.
Istorija
thumb|right|200px|Originalni dijagram iz [[Su Songove knjige (1092.), koja pokazuje mehanizam njegove sahat kule, na čijem vrhu se nalazi obručasta sfera, s mehaničkim pogonom]]
Izvori
(na engleskom:)
Eksterni linkovi
(na engleskom:)
Zemzem
mini|desno|300px|Hadžije uzimaju vodu Zemzem je vrelo koje izvire u Meki. Voda je jako cijenjena u pustinjskoj zemlji, kakva je Saudijska Arabija, i zbog toga su izvori nešto posebno.
Za Zemzem se znalo još davno prije rođenja Muhameda, ali ga je s vremenom zatrpao pijesak i zaboravilo se za njegovu tačnu lokaciju. Muhamedovi preci (djed i pradjedovi) bili su zaduženi za opskrbu hranom i pićem hodočasnika koji su dolazili posjetiti Kabu, što je bila velika čast, ali i jako teška dužnost (zbog nedostatka vode). Jedne noći Muhamedov djed Abdul-Mutalib usnio je na kojem se mjestu nalazi izvor i narednih dana pokušao ga je iskopati, što je na kraju i uspio. To mu je podiglo ugled među sunarodnjacima, a izvor je otad dobro čuvan i njegovu vodu muslimani jako cijene.
Veliki broj hadžija nose sa sobom bocu vode s tog izvora, kao jednu od nezaobilaznih stvari koje nose kući s hadždža.
Stara Pazova
Stara Pazova je grad u Vojvodini, a takođe i opštinski centar koji je najbliži Beogradu, sa kojim ima posebnu ekonomsku i kulturnu povezanost. Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, grad Stara Pazova ima 18.602 stanovnika. Razvijena poljoprivreda, mlinska, metalska i tekstilna industrija. Posebno razvijeno zanatstvo, sa velikim učešćem male privrede u ukupnom društvenom proizvodu. Više srednjih škola. Sportska sredina, sa dugom tradicijom.
Geografija
mini|levo|270p|Panoramski pogled na Staru Pazovu sa okolinom Stara Pazova se nalazi u severnom delu Srbije. Od glavnog grada Srbije, Beograda, grad je udaljen 35 km severozapadno, a od glavnog grada AP Vojvodine, Novog Sada, 42 km jugoistočno. Dva druga gradska naselja, Inđija i Nova Pazova, nalaze se svega 7—8 km od Stare Pazove.
Reljef: Stara Pazova se nalazi u južnom delu Panonske nizije, u istočnom delu istorijske oblasti Srem. Grad je smešten u ravničarskom području, a zemljište oko grada je izvanredne plodnosti. Nadmorska visina grada je oko 80 metara.
Klima: Stara Pazova se nalazi u umerenom kontinentalnom pojasu. Klimu ovde odlikuju umerene zime, topla leta i kišovita i umerena proleća i jeseni. Količina padavina je oko 600 mm/m².
Vode: Stara Pazova nema vodotokova na svom području, već tu postoje samo veštački prokopani kanali. Najbliža reka je Dunav, udaljen oko 10 km istočno od grada, kod Starih Banovaca.
Biljni i životinjski svet je sa odlikama Panonije i vezan je za stepsko rastinje.
Naziv
Osim pod nazivom Stara Pazova (Стара Пазова), grad je nekada bio poznat kao Pazova (Пазова); na slovačkom se zove Stará Pazova; na nemačkom kao Alt-Pasua, Alt-Pazua ili Pazua; a na mađarskom kao Ópázova.
Nemci su se doselili 1791. godine, na prostor koji je dobio ime Nova Pazova a tada i Stara Pazova dobija svoje puno ime. Nemci su se iselili posle Drugog svetskog rata.
Istorija
mini|levo|270px|Slovačka evangelička crkva u Staroj Pazovi (1788) mini|levo|270px|Srpska pravoslavna crkva Svetog Ilije u Staroj Pazovi (1827)
Područje Stare Pazove bilo je naseljeno još u doba praistorije. U doba Starog Rima bilo je deo provincije Panonije sa sedištem u obližnjem Sirmijumu.
Tokom srednjeg veka ovo područje je više vekova bilo na razmeđi između Vizantije i Ugarske. Poslednjih vekova srednjeg veka ugarska vlast se učvrstila u ovim krajevima.
Za vreme Osmanskog carstva (16—18. veka) Pazovu su naselili Srbi. Oni su ostali pretežno stanovništvo sve do 70—tih godina 18. veka.
Najstariji zapis o prvoj crkvi je od 25. januara 1775. godine i nalazi se u inventaru Mitropolita Jovanovića. Ovaj zapisnik je nečijom krivicom i nepažnjom jako oštećen, nedostaju mu najvažniji prvi listovi za koje se pretpostavlja da sadrže podatke o nastanku crkve (pravoslavne) i škole a možda i o nastanku naselja. Ostalo je samo osam listova. Sačuvani listovi daju podatke o nameštaju, izgledu i uređenju same crkve. Po usmenom predanju stara crkva nije bila na istom mestu gde je sadašnja, već istočno od današnjeg oltara. Prva crkva nije imala jedno zvono već dva manja od 140 i 90 funti, koja nisu bila smeštena na crkvenom zvoniku nego na zvonari od balvana u severoistočnom uglu današnje porte sa školske strane. Porta je bila napravljena od drveta. Crkva je bila pokrivena uzbijenim rogozom.
Dolazak Slovaka u Staru Pazovu
Slovaci su se doselili u ovaj deo Srema, tada južni deo Habzburške monarhije, godine 1770. i poreklom su uglavnom iz današnje srednje Slovačke. Doselili su se ne samo iz materijalnih razloga, već i zbog pritisaka mađarizacije i kontrareformacije, koje su na području današnje Slovačke sprovodile tadašnje ugarske vlasti prema pripadnicima protestantske tj. evangeličke vere. Dolazili su vođeni nadom da će na jugu Panonske nizije pronaći bolje uslove za život i biti manje izloženi pritisku kontrareformacije, koja je u Habzburškoj monarhiji trajala sve do smrti Marije Terezije 1780. godine. Slovaci su bili većinsko stanovništvo u Staroj Pazovi od svog dolaska do polovine 20. veka. Istovremeno su Srbi bili većinsko stanovništvo u okolnim selima.
Razvoj posle Drugog svetskog rata
Posle Drugog svetskog rata počinje nagli razvoj Stare Pazove, vezan za prometnost položaja i blizinu Beograda i Novog Sada. U sledeći 50 godina naselje dobija obrise pravog grada, gradi se niz javnih zdanja, industrijskih pogona, kao i stambene zgrade i nova stambena naselja. Zahvaljujući tome, gradsko stanovništvo se utrostručuje u sledećih par decenija i to mahom doseljavanjem Srba iz pasivnih krajeva Hrvatske i Bosne i Hercegovine.
Poslednje dve decenije Stara Pazova polako postaje predgrađe Beograda. Takođe, grad je jedno od središta nove industrije u Srbiji, poznat pre svega po malim pogonima i proizvodnji robe široke potrošnje.
mini|200px|Katolička crkva u Staroj Pazovi mini|200px|Detalj sa zgrade bivšeg hotela Srem (pre toga hotel Petrović)
Kretanje broja stanovnika
Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
mini|200px|Slovačka narodna nošnja iz Stare Pazove (svadbena odeća)
{| style="width:50%; background:none;"
Obrazovanje
mini|270p|Osnovna škola "Boško Palkovljević Pinki" U Staroj Pazovi se nalaze osnovne škole „Boško Palkovljević Pinki“, „Simeon Aranicki“, „Janko Čmelik“ (slovačka), gimnazija „Branko Radičević“, Ekonomska škola, Tehnička škola i škola za posebne potrebe „Anton Skala“. Škola Simeon Aranicki je sagrađena 2008. godine.
Sport
mini|270p|Fudbalski centar FSS u Staroj Pazovi U Staroj Pazovi se nalazi moderan sportski centar FSS - Kuća fudbala.
La Ca', Brescia
La Ca' je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 249 m.
Cà Baldanza, Bologna
Cà Baldanza je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 363 m.
La Reyna, San Vicente Tancuayalab
La Reyna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Vicente Tancuayalab.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Opština Ocoliș, Alba
Ocoliș je opština u Rumuniji u okrugu Alba.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 565 m.
2-(4-Hidroksifenil)aminosirćetna kiselina
2-(4-Hidroksifenil)aminosirćetna kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 167,162 Da.
Juan Hernández, Allende
Juan Hernández je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 405 m.
Ciureștii Noi, Bălășești
Ciureștii Noi je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Bălășești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 582 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 103 m.
El León, San Fernando
El León je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Fernando.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Добричево
Добричево је насеље у Србији у општини Бела Црква у Јужнобанатском округу и спада у групу карашких насеља и има веома неповољан положај у односу на остатак насеља белоцркванске општине. Положај му је периферан и налази се на контакту са насељима у суседној Румунији. Слабо је повезано са околним насељима, јер постоји само једна линија из правца Вршца према Белој Цркви.
Према попису из 2011. било је 199 становника.
Историја
Добричево је релативно младо насеље. Први пут се помиње око 1825. године, под називом Udvarsállás a од 1922. године Добричево.
Добричево је двадесетих година основала управа грофовског имања Бисинген у Жаму и населили (1827) са 265 римокатоличких колониста, који су ову колонију већ идуће године напустили. Место је дефинитивно насељено опет римокатоличким Мађарима, којих је 1835. било 360 становника 1838. повећао се њихов број на 480 становника, али је 1848. спао на 359 становника.
Године 1846. изузета је ова нова насеобина из оравичког среза и припојена јамском срезу. Од 25. марта до 19. августа 1848. постојало је овде месно капеланство. Око 20. јуна 1848. из села је отишло 150 људи у Белу Цркву за појачање мађарске посаде. Зато је 16. септембра уништено пожаром од српских војних јединица врачевгајског логора. Године 1854. било је 337 становника, а површина катастралне општине била је 2955 ланаца, узев ту и некадашњи алодиални посед од 270 ланаца. Удварсалашу је била тада испостава белоцркванске парохије.
Године 1861. подигнута је садашња црква, а 1865. било је 110 малопоседника и 1 великопоседник. Бројно стање становништва последњих деценија: 1869. било је 425 становника, 1880. 472 (највише бројно стање насеобине), 1890. 464, 1900. 468, 1910. 462, (од чега Мађара 330, Румуна 79, Чеха 41).
Године 1921. пописано је 305 становника, од којих је било 1 Словак, 50 Чеха, 26 Румуна, 1 Италијан и Мађари 227; православних 19, католика 281, гркокатолика 1, евангелика 4.
Демографија
У насељу Добричево живи 189 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,9 година (40,7 код мушкараца и 45,1 код жена). У насељу има 78 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,90.
Ово насеље је углавном насељено Мађарима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Misitano Superiore, Messina
Misitano Superiore je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 506 m.
District Heights, Maryland
Distrikt Hajts je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.837, što je 121 (-2,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dunlap, Illinois
Danlap je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.386, što je 460 (49,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Elektromagnetsko zračenje
thumb|400p|Elektromagnetni val se može prikazati kao samošireći [[Transverzalni val|transverzalno oscilujući val električnog i magnetnog polja. Električno polje je u okomitoj ravni ( plavo ) a magnetno u vodoravnoj ( crveno ). Električno i magnetno polje su uvek u fazi i pod pravim uglom.]]
Elektromagnetno zračenje označava valove (ili fotone) elektromagnetnog polja, koji se šire prostorom noseći elektromagnetnu energiju zračenja. Elektromagnetni val je sinhronizovano titranje električnog i magnetnog polja, koje se kroz prazan prostor širi brzinom svetlosti.
Levigliani, Lucca
Levigliani je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Elektromagnetsko zračenje
Na osnovu valne dužine u spektru zračenja razlikujemo radio-talase, infracrvene zrake, vidljivu svetlost, rendgentske zrake i gama zrake. Elektromagnetno zračenje može se interpretirati dvojako, kao val ili čestica. Čestice koje kvantifikuju elektromagnetno zračenje su fotoni.
Levigliani, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 331 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 590 m.
Elektromagnetsko zračenje
Elektromagnetno polje nastaje usled promene brzine kretanja naelektrisanja. Nastanak električnog i magnetnog polja i njihovu povezanost objašnjavaju Maxwellove jednačine.
Milutin Milanković
Milutin Milanković (1879 - 1958) je bio srpski matematičar, geofizičar, građevinski inženjer, klimatolog, astronom, osnivač katedre za nebesku mehaniku na Beogradskom univerzitetu i svetski uvažavan naučnik, poznat po teoriji ledenih doba, koja povezuje varijacije zemljine orbite i dugoročne klimatske promene. Smatra se osnivačem matematičke klime i klimatskog modeliranja.
Elektromagnetsko zračenje
Elektromagnetno zračenje nosilac je elektromagnetne sile.
Milutin Milanković
Biografija
Milanković je rođen 28. maja 1879. godine u Dalju, blizu Osijeka na području kraljevine Hrvatske i Slavonije (koja je bila deo Austro-Ugarske monarhije). Umro je 12. decembra 1958. godine u Beogradu. Pohađao je Bečki tehnološki institut (Veliku školu), gde je diplomirao građevinu 1902. godine, a zatim i stekao doktorat iz tehničkih nauka 1904. godine kao prvi Srbin. Kasnije je radio u tada čuvenoj firmi Adolfa Barona Pitela Betonbau-Unternehmung u Beču. Gradio je brane, mostove, vijadukte, akvadukte i druge građevine od armiranog betona, u tadašnjoj Austro-Ugarskoj. Milanković je nastavio da se bavi građevinom u Beču do jeseni 1909. godine kada mu je ponuđena katedra primenjene matematike na Beogradskom univerzitetu, (racionalna mehanika, nebeska mehanika i teorijska fizika). Godina 1909. označava prekretnicu u njegovom životu. Mada je nastavio da se bavi istraživanjem raznih problema u vezi sa primenom armiranog betona, odlučio je da se skoncentriše na fundamentalna istraživanja. Tek što se Milanković doselio u Beograd, usledili su burni događaji: Balkanski ratovi, a zatim i Prvi svetski rat. Kada je izbio rat (tek što se oženio), Austro-Ugarska vojska je internirala Milankovića u Nežider, a kasnije u Budimpeštu, gde mu je bilo dozvoljeno da radi u biblioteci Mađarske akademije nauka. Već 1912. godine njegova interesovanja su se usmerila ka proučavanju solarne klime i planetarnih temperatura. Dok je bio interniran u Budimpešti, Milutin Milanković je posvetio svoje vreme radu na ovom polju i do kraja rata završio monografiju o ovom problemu, koja je objavljena 1920. godine u izdanju Srpske kraljevske akademije nauka i umetnosti u Parizu, pod naslovom Théorie mathématique des phénomènes thermiques produits par la radiation solaire (Matematička teorija termičkih fenomena uzrokovanih sunčevim zračenjima).
Rezultati ovog rada doneli su mu značajnu reputaciju u naučnom svetu, mahom zbog njegove krive insolacije na zemljinoj površini. Ova solarna kriva nije potpuno prihvaćena sve do 1924. godine kada je veliki meteorolog i klimatolog Vladimir Kepen (Wladimir Köppen) sa svojim zetom, Alfredom Vegenerom (Alfred Wegener), predstavio krivu u svom radu, pod naslovom Climates of the geological past. Posle ovih prvih priznanja, Milanković je 1927. godine pozvan da sarađuje u dve važne publikacije: prva je bila priručnik iz klimatologije (Handbuch der Klimatologie), a druga priručnik iz geofizike (Guttenberg's Handbuch der Geophysik). Za nju je napisao uvod Mathematische Klimalehre und astronomische Theorie der Klimaschwankungen (Matematička nauka klimata i astronomska teorija varijacija klimata), objavljen 1930. na nemačkom, a 1939. preveden na ruski.
Derrumbado, General Heliodoro Castillo
Derrumbado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Heliodoro Castillo.
Elektromagnetsko zračenje
Istorija
mini|[[Džejms Klerk Maksvel|Džejms Maksvel]]
Milutin Milanković
Biografija
Za drugu knjigu, Milanković je napisao četiri odeljka razvijajući i formulišući svoje teorije: a) teoriju sekularnih pokreta zemljinih polova i b) teoriju glacijalnih perioda (Milankovićevi ciklusi), koja se delom oslanjala na raniji rad Džejmsa Krola (James Croll). Milanković je uspeo da u mnogo čemu unapredi Krolov rad, posebno poznavanjem problema matematike i nebeske mehanike, a, isto tako, i velikim delom zahvaljujući poboljšanim računanjima dugoperiodične zemljine orbite, koje je 1904. objavio Ludvig Pilgrim (Ludwig Pilgrim). Svestan da je njegova teorija solarnog zračenja uspešno kompletirana i da su papiri koji se bave ovom teorijom razbacani u više radova, Milanković je odlučio da ih sakupi i objavi pod jednim naslovom.
Te'Mash, San Juan Cancuc
Te'Mash je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini San Juan Cancuc.
Milutin Milanković
Biografija
Pred sam početak rata u Jugoslaviji, 1941. godine završeno je štampanje obimnog i najznačajnijeg dela Kanon der Erdbestrahlung und seine Anwendung auf das Eiszeitenproblem (Kanon osunčavanja zemlje i njegova primena na problem ledenih doba), na 626 strana, objavljenog u izdanjima Srpske kraljevske akademije. Ovo delo je prevedeno na engleski 1969, od strane Izraelskog Programa za Naučne Prevode, pod naslovom Canon of Insolation of the Ice-Age Problem.
Derrumbado, General Heliodoro Castillo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1908 m.
Te'Mash, San Juan Cancuc
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 272 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1017 m.
Elektromagnetsko zračenje
Istorija
Tokom 18. veka, Tomas Jang je izmerio talasnu dužinu svetlosti, Vilijam Gilbert je otkrio polarnost magneta i brojni istraživači su eksperimentisali s novim otkrićem – elektricitetom. Sredinom 19. veka svetlost, magnetizam i elektricitet su još uvek predstavljali veliki izazov.
Redice
Redice je naselje u opštini Kolašin u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 114 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 186 stanovnika).
Demografija
U naselju Redice živi 90 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,5 godina (44,2 kod muškaraca i 44,9 kod žena). U naselju ima 35 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,26.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Elektromagnetsko zračenje
Maksvelove jednačine
Iz Maksvelovih jednačina sledi niz uzajamnih promena električnih polja koje se prostiru prostorom kao elektromagnetni valovi. Ti lanci električnih i magnetnih polja mogu se odvojiti od naboja i struje te se slobodno širiti prostorom u vidu talasa. Oni traju i nakon što se ukloni njihov izvor, slično valovima koji se šire vodom nakon pada kamena.
Maksvel je uvideo vezu između svetlosti i elektromagnetnih valova, zaključivši da se elektromagnetni valovi šire istom brzinom kao i valovi svetlosti i da imaju ista svojstva.
Hercovi eksperimenti
Krajem 1880-ih godine valjanost Maksvelove teorije potvrdio je nemački fizičar H. R. Herc, koji je uspio da eksperimentalno pokaže postojanje elektromagnetnih talasa. On je odaslao radio-talase jednostavnom oscilacijom električne struje kroz provodnik (time demonstriravši primitivan oblik antene). Pri tom se služio aparatom za proizvodnju oscilacija koji se zove oscilator. Taj se oscilator sastoji od dve metalne šipke koje na svojim unutarnjim krajevima imaju metalne kuglice. Te su kuglice spojene s prigušnicom koji ih naelektriše. Kada između kuglica preskoči električna iskra, nastaju električne oscilacije. U iskrištu je električna struja najjača, a na krajevima šipki jednaka je nuli.
mini|upright=3|center|Za dokaz elektromagnetnih talasa služi aparat koji se zove Hercov [[rezonator: sastoji se od dve Bakarne žice, svaka duljine 1 metar, koje se završavaju cinkovim kuglama prečnika 300 milimetara.]]
Za dokaz elektromagnetnih talasa služi rezonator, koji se takođe sastoji od dve ravne šipke na čijim se unutarnjim krajevima nalaze kuglice. Da bi prilagodio rezonanciju, Herc je menjao električni kapacitet rezonatora produžujući ili skraćujući dužinu šipki. Kada je rezonator u rezonanciji s oscilatorom i s njime paralelan, između kuglica rezonatora preskaču električne iskre.
Hercov eksperiment je u znatnoj meri pomogao razumevanju elektromagnetnog spektra, i pružio je dokaz da se valovi mogu stvarati i širiti kroz prostor.
Svojstva
mini|desno|Način rada polutalasne [[dipolne antene koja dobija energiju od radio-talasa. Električno polje talasa ( E, zeleno ) potiskuje elektrone u anteni nazad i napred (crne strelice), stvarajući na krajevima antene pozitivni ili negativni naboj. Budući da je dužina antene polovina dužine radio vala, ona stvara stajaće talase napona ( V, crveno ) i struje u anteni. Ta oscilujuća struja koja teče napred-nazad putuje dolje do prenosne linije kroz radio prijamnik (prikazan otpornikom R).]]
Elektromagnetni valovi imaju četiri važna svojstva:
Na putu kojem se elektromagnetni talase šire nisu neophodne oscilujuće čestice nekog medija, nego pri širenju elektromagnetnog talasa osciluju električna i magnetna polja. Elektromagnetne talase stvara naelektrisanje koje se kreće ubrzano. Ako električni naboj osciluje, on emituje kontinuirani elektromagnetni val, a ako ima samo kratkotrajnu akceleraciju, tada emituje pulsni elektromagnetni val.
Nastanak
Svako naelektrisanje promenom brzine kretanja generiše elektromagnetno polje. Osobine elektromagnetnog vala direktno su vezane za dinamiku promene naelektrisanja. Ako naelektrisanje osciluje, generisani elektromagnetni val će imati istu učestalost oscilovanja.
Ako se u nekoj tački prostora stvori promjenljivo magnetno polje ono će u susednoj tački indukovati vrtložno električno polje, koje je takođe promjenljivo. Ono će indukovati vrtložno magnetno polje, a ovo vrtložno električno polje, itd. Na taj način nastaje proces širenja promjenljivog elektromagentskog polja kroz prostor odnosno elektromagnetni val.
Kao što oscilujuća struja u provodniku može proizvesti elektromagnetni val, takav val takođe može u provodniku indukovati električnu struju iste oscilacije, tako omogućujući protok informacije od emitora ka prijemniku, što je osnov svih bežičnih komunikacija. U vakuumu se elektromagnetni valovi prostiru brzinom svetlosti, dok se pri prolasku kroz gasove ili tečnosti delovi spektra mogu apsorbovati, odnosno rasuti pri haotičnom kretanju čestica usled efekta ekscitacije atoma, pri čemu val prestaje da se kreće pravolinijski pa deluje da se kreće sporije od svetlosti.
Colonne, Alessandria
Colonne je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Elektromagnetsko zračenje
Nastanak
Atmosferska pražnjenja izazivaju jake elektromagnetne talase.
Colonne, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 394 m.
Milutin Milanković
Biografija
Kritike Milankovićeve teorije ledenih doba počele su 50-ih godina dvadesetog veka. Kritike su potekle uglavnom od meteorologa koji su tvrdili da su insolacione promene zbog promena u zemljinoj orbiti isuviše male da značajnije izmene klimatski sistem. Ipak, kasnih 60-ih. i 70-ih, istraživanja sedimenata duboko u morima dovela su do široke potvrde Milankovićevih stavova, jer su otkriveni orbitalni ciklusi (100.000 godina), koji se blisko poklapaju sa dugoperiodiočnim promenama (videti Ledeno doba za više podataka). Naučni genije Milutina Milankovića dobio je nesumnjivo međunarodno prizanje 10. decembra 1976. godine kada su u časopisu "Nauka" (Science) objavljeni konačni rezultati opsežnog petogodišnjeg projekta čiji je predmet bio da da odgovor na pitanje jesu li Milankovićevi proračuni tačni ili ne. Tada je utvrđeno da su varijacije Zemljine orbite indikacije ledenih dobe. Milankovićevi radovi su postali predmet intenzivnog izučavanja timova stručnjaka budući da je njegov rad duboko zadirao u probleme ne jedne već više naučnih disciplina.