cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Italijansko kolonijalno carstvo
Etiopija
Fašistički režim Benita Mussolinija želio je poslati milijune naseljenika u Talijansku Istočnu Afriku koju su željeli pretvoriti u važno gospodarsko dobro. Zbog okupacije Etiopije, Italija je postala izolirana u Ligi naroda i stekla brojne neprijatelje. Italija je ovu svoju koloniju izgubila nakon pet godina u Drugom svjetskom ratu.
Libija
Italija je svoje posjede Tripolitaniju i Cirenaiku u sjevernoj Africi stekla nakon rata s Turskom prema sporazumu iz Lausanne 1912. godine. Između Italije i Francuske postojao je neslužbeni sporazum o podjeli sjeverne Afrike. Ovu dosta nemirnu koloniju fašistički je režim nazivao „četvrta obala” (quarta sponda).
Godine 1934., Tripolitanija i Cirenaika spojene su u jedinstvenu koloniju Libiju. Italija je izgubila vlast u tom području povlačenjem njemačkih i talijanskih snaga u Tunis 1943. godine.
Tiencin
Italiji je zajedno s nekoliko drugih europskih zemalja 1901. godine, odobrena koncesija u trgovačkom gradu Tiencinu u Kini. Ova koncesija uslijedila je nakon Bokserskog ustanka i prostirala se na 46 hektara te je bila najmanja europska koncesija u tom gradu. Koncesija je prestala postojati sporazumom između Mussolinijeve Talijanske Socijalne Republike i japanske marionetske vlade u Kini 1943. godine.
Albanija
Kao rezultat Drugog svjetskog rata Italija je okupirala Albaniju. Iako su talijanske snage napustile zemlju, prema sporazumu od 2. rujna 1920., otok Sazen (Saseno) ustupljen je Italiji.
Budući da je Albanija već neko vrijeme dotad bila pod talijanskim utjecajem, 1939. Mussolini se odlučuje na preuzimanje potpune kontrole nad tom državom. Moguće je da je Mussolini ovim htio parirati Hitleru i njegovim preuzimanjem Austrije i Čehoslovačke. Talijanska invazija na Albaniju počela je 7. travnja 1939., a otpor je slomljen pet dana kasnije. Albanski kralj Zog pobjegao je u London.
Talijanski kralj preuzeo je albansku krunu i uspostavljena je fašistička vlada na čelu s Shefqetom Verlacijem. Albanske vojne snage podređene su talijanskima.
Otpor talijanskim okupatorima rastao je krajem 1942. i 1943., te su do ljeta te godine članovi albanskog pokreta otpora kontrolirali većinu planinskih područja u zemlji. Njemačka vojska i albanski kolaboratori zauzeli su Albaniju u rujnu 1943., nekoliko tjedana nakon što je Italija potpisala primirje sa Saveznicima.
Dodekanezi
Dodekaneze je Italija dobila nakon Tursko-talijanskog rata koji je trajao od 1911. do 1912. godine. Nakon Prvog svjetskog rata Italija je učvrstila svoj položaj u toj regiji. Sporazumom iz Sèvresa 1919., većina manjih otoka pridružena je Grčkoj, dok su Rod i ostali veliki otoci ostali pod talijanskom upravom što je 1923. i međunarodno potvrđeno. Gotovo dvije godina nakon Prvog svjetskog rata talijanske snage su držale jugozapadnio dio Anatolije sve do sporazuma između Mussolinija i turskog predsjednika Kemala Atatürka.
Dva dana nakon što je talijanska vlada potpisala sporazum sa Saveznicima 8. rujna 1943., njemačke snage su napale talijanske na Rodosu i prisilile ih na predaju. Unatoč dolasku britanskih snaga, Nijemci su nakon dana borbe zauzeli Kos 4. listopada, a nakon toga i Leros 16. studenog. Padom ovog otoka, talijanske i britanske snage pobjegle su s drugih dodekaneskih otoka.
Dalmacija
Od travnja 1941. pa do rujna 1943., Italija je okupirala cijelu obalu Dalmacije. Veliki dio Dalmacije ustaška je vlast ustupila Kraljevini Italiji.
Crna Gora
Godine 1941., Crna Gora je proglašena talijanskim protektoratom. U rujnu 1943., Njemačka je preuzela kontrolu nad Crnom Gorom od Italije.
Nica i Korzika
Nakon unutarnjeg raspada Višijske Francuske, u studenom 1942., Njemačka napada Francusku,a talijanske snage okupiraju jug zemlje od delte rijeke Rhône do Korzike. Iako su Nicu i Korziku trebali pripojiti Italiji, to se nije dogodilo zbog predaje Italije Saveznicima u rujnu 1943. godine.
Ambicije širenja carstva
Mussolinijeve ambicije bile su širenje carstva na sva područja koje je Italija osvojila. Također razmišljalo se i o širenju carstva na Maltu, Tunis i Francusku Somaliju. Nakon pada Francuske i pobjede protiv Velike Britanije, Mussolini i ministar vanjskih poslova Galeazzo Ciano razgovarali su o zauzimanju Alžira, Egipta i Sudana, ali to nisu podržali njihovi njemački saveznici.
Pad carstva
Talijansko carstvo raspalo se krajem 1943. godine. Nakon predaje osovinskih snaga u Tunisu 7. svibnja 1943., kralj Viktor Emanuel III. smijenio je Mussolinija koji je uhićen 25. srpnja. Nova vlada počela je tajne pregovore sa Saveznicima nakon čega je s njima potpisala primirje. U Albaniji i Dodekanezima su njemačke snage uspješno preuzele vlast od talijanskih.
El Carmen, Candelaria
El Carmen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Campeche, u opštini Candelaria.
Idriss Déby
General pukovnik Idriss Déby Itno (1952. - 2021.) bio je predsjednik Čada.
Italijansko kolonijalno carstvo
Pad carstva
Italija je službeno izgubila sve prekomorske posjede nakon rata, sporazumom u Parizu. U studenom 1949., Talijanska Somalija je prepuštena talijanskoj upravi pod UN-om, sve do 1. srpnja 1960. kad joj je dozvoljena nezavisnost i ujedinjenje s Britanskom Somalijom u jedinstvenu državu Somaliju.
El Carmen, Candelaria
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 61 m.
Località Ponte Sabato, Avellino
Località Ponte Sabato je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Idriss Déby
Biografija
Kasnije je svoje bogatstvo vezao uz Hissene Habrea, jednog od najuglednijih čadskih vojskovođa, kasnije i predsjednika. Postao je Habreov glavni vojni savjetnik, a kasnije se s njim sukobio i sam se popeo na vlast.
Globozid a-N-acetilgalaktozaminiltransferaza
Globozid a-N-acetilgalaktozaminiltransferaza (, uridin difosfoacetilgalaktozamin-globozid alfa-acetilgalaktozaminiltransferaza, Forssman sintaza, globozid acetilgalaktozaminiltransferaza, UDP-N-acetil-D-galaktozamin:N-acetil-D-galaktozaminil-1,3-D-galaktozil-1,4-D-galaktozil-1,4-D-glukozilkeramid alfa-N-acetil-D-galaktozaminiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom UDP-N-acetil-D-galaktozamin:N-acetil-D-galaktozaminil-(1->3)-D-galaktozil-(1->4)-D-galaktozil-(1->4)-D-glukozil-(1<->1)-keramid alfa-N-acetil-D-galaktozaminiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Idriss Déby
Biografija
Imao je i sukoba sa Sudanom, iako je baš iz Sudana pokrenuo pobunu protiv Habrea. Vlada kao diktator, a već je već odslužio dva mandata po Ustavu kojeg je promijenio i ukinuo ograničenja.
Località Ponte Sabato, Avellino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 270 m.
Baconton, Georgia
Bejkonton (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 915 stanovnika.
Idriss Déby
Biografija
Sukobio se sa velikim zapadnim tvrtkama, rekavši da narod Čada kupi "mrvice", a da Zapad nije spreman platiti 482 milijuna dolara poreza.
Baconton, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 915 stanovnika, što je 111 (13,8%) stanovnika više nego 2000. godine.
Oksaceprol
Oksaceprol je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 173,167 Da.
Trohan, Gârceni
Trohan je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Gârceni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 240 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 236 m.
Francisco Silvela
Francisco Silvela y Le Vielleuze (15. decembar 1843 – 29. maj 1905) bio je španski političar koji je bio vođa Konzervativne stranke te u dva navrata pod vladavinom kralja Alfonsa XIII služio kao premijer Španije - od 1899. do 1900. te od 1902. do 1903. godine - služio kao premijer Španije.
Silvela je na čelo stranke došao nakon što je njegov prethodnik, premijer Antonio Cánovas del Castillo ubijen u atentatu. Njegov prvi mandat je obilježio Njemačko-španski sporazum kojim je Španija prodala posljednje ostatke Španske Istočne Indije, odnosno preostale kolonijalne posjede u Oceaniji. Za vrijeme svog drugog mandata se 1903. godine odlučio povući iz politike te je imenovao Antonija Mauru za svoga nasljednika.
Crucero San Lorenzo Tajín, Papantla
Crucero San Lorenzo Tajín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Papantla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 185 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 114 m.
Montgomery, Michigan
Montgomeri je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 342, što je 44 (-11,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Alebrijes, Tulum
Alebrijes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Quintana Roo, u opštini Tulum.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Villa Luciani, Fermo
Villa Luciani je naselje u Italiji u provinciji Fermo, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 297 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Hedeby
thumb|300px|Karta [[Vikinzi|vikinške Danske]] Hedeby (njem. Haithabu) je vikinško naselje u Danskoj, na obali Baltika na samoj granici Danske i Njemačke. Uništeno je u velikom požaru krajem 11. stoljeća izazvanom ratnim sukobima, vjerojatno s drugim Vikinzima. Prema arheološkim nalazima bilo je važno brodogradilište i trgovačko i pomorsko čvorište a brojalo je i do tisuću stanovnika. 1985. godine je u blizini nalazišta otvoren muzej.
Naziv
U prošlosti a i sadašnjosti postojalo je mnogo imena za naselje.
Svjetska baština
Arheološko nalazište Hedeby bogato je s ostacima trgovačkog grada, zgrada, groblja, luke i tragova puteva. Zbog položaja između Franačkog carstva na jugu i Danskog kraljevstva na sjeveru, Hedeby je postao trgovačko središte između kontinentalne Evrope i Skandinavije i između Sjevernog i Baltičkog mora. Zbog svog bogatog i dobro očuvanog arheološkog materijala, postao je ključno mjesto za tumačenje ekonomskog, društvenog i istorijskog razvoja u Evropi u doba Vikinga.
Pored nalazišta je linija utvrđenja Danevirke koja prelazi Šlezvišku prevlaku. Nalazište i utvrđena linija uvršteni su 2018. na listu UNESCO-ove svjetske baštine.
Amatón, Nacajuca
Amatón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tabasco, u opštini Nacajuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Vidite još
Administrativna po
Feldkirchen (Landkreis München)
Feldkirhen je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 29 opštinskih središta okruga Minhen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 6.110 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9184118.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Minhen Feldkirhen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Minhen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 523 metra. Površina opštine iznosi 6,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.110 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 953 stanovnika/km².
Lug Zabočki
Lug Zabočki je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Zaboka, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 535 stanovnika te 165 obiteljskih kućanstava.
El Horizonte, Villa Corzo
El Horizonte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 597 m.
Reakcioni inhibitor
Inhibitor je supstanca koja usporava hemijsku reakciju. Neki inhibitori deluju tako da snižavaju jačinu katalizatora.
Casey County, Kentucky
je okrug u američkoj saveznoj državi Kentaki.
4155 Watanabe
4155 Watanabe je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,432 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,7.
Casey County, Kentucky
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 15.955, što je 508 (3,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
As Sarr, Hajjah
As Sarr je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 464 m.
Nikanor (Popović)
Nikanor (Popović), svjetovno ime Svetozar (Kišfaluba /Branjina/, 1831. - Temišvar, 22. VII. 1901), episkop temišvarski (1891-1901).
Sveštenički rad
Od 1860. do 1862. bio je profesor Karlovačke gimnazije, a od 1962. do 1890. parohijski sveštenik u Bačincima i Čurugu, vršeći u isto vrijeme i dužnost okružnog protoprezvitera žabaljskog.
Monaški život
Zamonašen je 25. IX. 1890. u manastiru Grgetegu od arhimandrita Ilariona (Ruvarca), dobivši ime Nikanor. Pošto je kraće vrijeme bio starješina manastira Šišatovca, premješten je za nastojatelja manastira Beočina, a potom proizveden u čin protosinđela na Cveti 1891.
Episkopstvo
Poslije izbora za episkopa temišvarskog proizveden je za arhimandrita 20. X. 1891. Za episkopa temišvarskog hirotonisan je u sremskokarlovačkoj Sabornoj crkvi od patrijarha Georgija (Brankovića), episkopa vršačkog Nektarija (Dimitrijevića) i pakračkog Mirona (Nikolića). Sahranjen je na temišvarskom srpskom groblju.
Entre el amor y el odio
Između ljubavi i mržnje je meksička telenovela produkcijske kuće Televisa, snimana tokom 2002. i 2003. godine, koja se u Srbiji prikazivala tokom 2003. i 2004. godine na Televiziji Pink.
Sinopsis
Ana Kristina je divna devojka, snažnog karaktera, koju štiti deda Fernando Viljareal. Nakon što se don Fernando razboli, njegov nećak Oktavio Viljareal, ogorčen jer ga je tetak sprečio u nameri da se oženo voljenom Fridom, doputuje da ga poseti. Fernando umire, ostavljajući testament u kome fabriku prepušta Oktaviju i Ana Kristini, jedinim rođacima, ali pod uslovom da se venačaju i žive zajedno godinu dana, a nakon toga odluče šta će uraditi sa posedom. Nenadano, međi njima se rađa ljubav, ali moraju da se izbore sa ogromnom mržnjom koju prema njima osećaju Marsijal i Frida, koji na sve načine pokušavaju da ih razdvoje. Da li će im uspeti i da li će se Oktavio odlučiti za Ana Kristinino ili Fridino dete?...
Kosta Glavinić
Kosta Glavinić (Beograd, 24. 1. 1858 — Beograd, 25. 9. 1939) je bio srpski inženjer i javni radnik.
Tehnički fakultet završio je u Beogradu, a Odsek za građevinske inženjere na Tehničkoj visokoj školi u Berlinu 1884.. Iste godine je radio u Železničkom odeljenju Ministarsta građevine na gvozdenim mostovima. Godine 1885. postaje docent (suplent), a 1886—1903, profesor je na Velikoj školi za predmet mostovi i tuneli. U istom periodu 1886—1903 je odbornik, a od 1903—1907, pa opet 1910 i 1918 predsednik Beogradske opštine. Ministar pravde 1908—09, a 1911 24. komesar Srpske narodne banke.
U ratovima 1876—78, 1885. i 1912 učestvovao je kao bolničar, organizator i glavni inspektor bolnica.
Sa Mihajlom Avramovićem radio je na stvaranju srpskih zemljoradničkih zadruga i uložio je velike napore da Srbija počne da izvozi poljoprivredne polufabrikate. U tu svrhu konstruisao je naročitu sušnicu za sušenje šljiva koja je nazvana njegovim imenom, bila široko rasprostrnjena (1914 u Srbiji ih je bilo 10.000), a na Svetskoj izložbi 1900. održanoj u Parizu odlikovan je bronzanom medaljom. Konstruisao je i naročitu peć za zagrevanje domova.
Sarađivao je u Srpskom tehničkom listu, Težaku, Narodnom zdravlju, Narodnim novinama i dr. Objavio je niz stručnih i popularnonaučnih članaka i rasprava iz oblasti tehnike, poljoprivrede i zadrugarstva, koji su dobrim delom kasnije sakupljeni i štampani kao brošure.
Danas njegovo ime nosi jedna ulica u beogradskom naselju Senjak.
Vanjske veze
]
Fellen
Felen je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Majna-Špesart. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 903 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9677128.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majna-Špesart Felen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Majna-Špesart. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 236 metara. Površina opštine iznosi 34,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 903 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 26 stanovnika/km².
Telerig
Telerig (Княз Телериг) je bio vladar Bugarske od 768. do 777. Iako se u bizantskim izvorima prvi put spominje 774. godine, vjeruje se da je bio neposredni nasljednik kneza Pagana ubijenog 768. U maju 774. je na Bugarsku pokrenuo veliki pohod bizantski car Konstantin V, ali je on prekinut bez objašnjenja, najvjerojatnije zato što su Telerig i Konstantin postigli nekakav sporazum. On je, međutim, prekršen već u oktobru 774. kada je Telerig pokrenuo veliki pohod na bizantsku Makedoniju odakle je prikupio veliki broj robova koje je nastojao naseliti u Bugarsku. Pokušaj Konstantina da pokrene kaznenu ekspediciju je propao zbog lošeg vremena na Crnom moru. Tada je Telerig poslao emisare Konstantinu nastojeći ga uvjeriti kako mu dvorjani rade o glavi, te da se namjerava skloniti na bizantsku teritoriju. Konstantin mu je izašao u susret obećavši pomoć, ali je Telerig to iskoristio tek kao priliku da razotkrije i pogubi bizantske agente u Bugarskoj. Konstantin je umro sljedeće godine, pa nije bilo bizantske odmazde.
Međutim, već godine 777. je Telerig došao u tako loš položaj da je prisiljen bježati, ovaj put stvarno, na bizantsku teritoriju. Novi car Lav IV Hazar mu je dao utočište. Telerig se krstio, uzeo ime Teofilakt, dobio titulu patrikiosa i oženio rođaku carice Irene.
Leicester City F.C.
FK Lester siti je engleski fudbalski klub iz Lestera. Nekadašnji šampion Premijer lige, za sezonu 2015/16.
Klub je osnovan 1884. kao Lester Fosi, a nakon završetka Prvog svetskog rata obnovljen je 1919. kao Lester siti. Svoje domaće utakmice od 2002. igra na King Pauer stadionu (do 2011. Vokers stadion), koji je zamenio stari stadion Filbert strit, dom Sauthemptona od 1891. godine.
Klub ima šest titula Druge divizije i jednu Prve fudbalske lige (3. liga). Lester siti je osvojio Liga kup Engleske tri puta i dva puta bio finalista, FA Četiri šild 1971. godine, a četiri puta je bio finalista FA kupa. Od ulaska u Fudbalsku ligu 1894. Lester je samo jednu sezonu (2008/09) proveo izvan prva dva ranga engleskog fudbala.
Ligaška istorija Lester sitija
Od ulaska u Fudbalsku ligu 1894. Lester je veći deo svoje istorije proveo prebacujući se između dve najviše lige u fudbalskom sistemu u Engleskoj. Samo jednu sezonu je proveo izvan prva dva ranga engleskog fudbala: sezonu 2008/09. su igrali u Prvoj fudbalskoj ligi (3. liga), pošto su prethodne sezone ispali iz Čempionšipa, ali su se kao prvaci u toj sezoni brzo vratili u viši rang.
1L = Prvi stepen ligaškog fudbalsko sistema; 2L = Drugi stepen ligaškog fudbalskog sistema; 3L = Treći stepen ligaškog fudbalskog sistema.
Stadion
mini|desno|300p|King Pauer stadion.
U svojim ranim godinama, Lester je igrao na brojnim terenima, ali od ulaska u Fudbalsku ligu 1894. su igrali samo na dva. Današnji King Pauer stadion je dom Lester sitija od 2002. godine, a do 2011. nosio je ime Vokers stadion, po tadašnjem sponzoru. Kapacitet stadiona je 32.312 sedećih mesta.
Prva utakmica na novom stadionu je odigrana 4. avgusta 2002., to je bila prijateljska protiv španskog Atletik Bilbaa, utakmica je završena rezultatom 1:1, a istorijski prvi gol je postigao igrač Bilbaa Tiko u 59. minutu, dok je izjednačujući gol Džordana Stjuarta u 92. minutu bio prvi gol Lestera na novom stadionu. Od 1891. do 2002. dom Sauthemptona je bio stadion Filbert strit, koji je nakon prelaska Lester sitija na novi stadion srušen 2003. godine.
Lester siti u evropskim takmičenjima
Ukupan UEFA koeficijent: 6.0
Ptolemeidi
Ptolemeidi (ili Lagidi) su makedonska (helenska) dinastija, koja je vladala Egiptom od 305. pne. do 30. pne.. Osnivač dinastije je Ptolemej, jedan od vojskovođa Aleksandra Velikog.
Posle Aleksandrove smrti 323. pne. Ptolemej je imenovan satrapom (namesnikom) Egipta. Kralj Egipta postaje 305. pne. kao kralj Ptolemej I, znan kasnije kao Ptolemej I Soter ("spasilac").
Egipćani brzo prihvataju Ptolemeide kao naslednike faraona u nezavisnom Egiptu. Ptolemeidi vladaju do 30. pne.. Muški članovi dinastije uzimaju ime Ptolemej, a imena kraljica su obično bila Kleopatre, Arsinoja ili Berenika. Najpoznatija je poslednja kraljica Kleopatra VII, poznata po svojoj ulozi u rimskim građanskim ratovima Julija Cezara i Pompeja, a kasnije između Oktavijana i Marka Antonija. Kad su Rimljani okupirali Egipat, Kleopatra je izvršila samoubistvo i time je završena vladavina Ptolemeja ali i doba helenizma na polju političke istorije.
Ptolemeidi kraljevi i kraljice
Datumi u zagradama označavaju vreme kraljevske vlasti. Obično bi vladali zajedno sa svojim suprugama, koje su im obično bile sestre. Nekoliko kraljica je obavljalo kraljevsku dužnost, a najpoznatija je Kleopatra VII (51. pne. -30. pne. ).
Aleksandar Bakočević
Aleksandar Bakočević (Užice, 8. novembar 1928. — Beograd, 13. januar 2007.), društveno-politički radnik, bivši predsednik Skupštine Republike Srbije i Skupštine grada Beograda.
Biografija
Rođen je 8. novembra 1928. godine u Užicu. Osnovnu i srednju školu je završio u rodnom mestu, a Pravni fakultet u Beogradu.
U prvim posleratnim godinama istakao se kao omladinski partijski rukovodilac, posebno se angažujući na polju kulture, čemu je i kasnije posvetio veliki deo svoje aktivnosti. Bio je predsednik Omladinskog kulturno-umetničkog društva „Ivo Lola Ribar“, sekretar Kulturno-prosvetne zajednice SR Srbije i upravnik Savremenog pozorišta na Terazijama.
Početkom sedamdesetih godina bio je potpredsednik Izvršnog veća Socijalističke Republike Srbije, zadužen za kulturu i obrazovanje. Vršeći ovu funkciju, posebno se zalagao za oživljavanje srpske kulturne i duhovne tradicije.
Bio direktor Novinske agencije „TANJUG“ od 1980. do 1983. godine, a zatim i „Politike“. Od 1986. do 1990. godine bio je predsednik Skupštine grada Beograda, kada je prestonica dobila savremeniji izgled (rekonstruisana je i Knez Mihailova ulica i obnovljeno Narodno pozorište).
Od juna 1991. do januara 1993. godine bio je predsednik Narodne skupštine Republike Srbije, posle čega se povukao sa državnih funkcija. Bio je predsednik Olimpijskog komiteta i u tom svojstvu je predvodio jugoslovensku delegaciju na Olimpijskim igrama u Atlanti 1996. godine.
Za vreme NATO bombardovanja Jugoslavije bio je angažovan u Generalštabu Vojske Jugoslavije i unapredjen u čin general-majora.
Autor je većeg broja radova iz oblasti političkog sistema i kulture. Bio je član Saveza komunista Srbije i Jugoslavije, a potom Socijalističke partije Srbije.
Preminuo je 13. januara 2007. godine u Beogradu. Bio je oženjen poznatom operskom pevačicom Radmilom Bakočević.
Richard Strauss
Rihard Štraus (, Minhen 11. jun 1864 – Garmiš-Partenkirhen 8. septembar 1949) bio je nemački kompozitor i dirigent. Smatra se poslednjim velikim nemačkim romantičarem. Poznat je po svojim simfonijskim poemama i operama.
Važno je odmah napomenuti da Rihard Štraus nije ni u kakvom srodstvu sa Johanom Štrausom, bilo ocem bilo sinom.
Detinjstvo i mladost
Franc Štraus je svom sinu obezbedio solidno muzičko obrazovanje. Već u petoj godini, Rihard je uzimao časove klavira kod Augusta Tomboa, a u sedmoj – violine kod Bena Valtera. Uz to, u šestoj godini, počeo je i da komponuje. Od 1874. do 1882. godine, pohađao je gimnaziju. Za to vreme, napisao je svoje prve kompozicije, prva kamerna dela. Njegovo školovanje, međutim, bilo je pod strogim očevim nadzorom i uglavnom ograničeno na dela klasičnih kompozitora: Hajdna, Mocarta i Betovena. Tek u šesnaestoj godini je Rihard uspeo da se, uprkos očevom negodovanju, dočepa partiture Vagnerovog „Tristana“, koji mu je istinski otvorio uši za snagu muzike. Zanimljivo je, dakle, da je Štraus tako brzo uspeo da se otrese od oca nasleđene mržnje prema Vagneru (ranije je za „Zigfrida“ rekao: „Tu nema ni traga koherentne melodije... potpuni haos, rekao bih“). Kao nagrada za maturiranje gimnazije, Franc Štraus je veoma nerado poveo Riharda sa sobom u Bajrojt na izvođenje „Parsifala“; tu je on prvi i poslednji put u svome životu sreo maestra Vagnera, ali se jednostavno nije usudio, zbog oca, da se s njim upozna - za ovo će žaliti do kraja svojih dana.
Posle mature, izvesno vreme je na univerzitetu slušao predavanja iz istorije kulture, istorije književnosti i filozofije. Od 1884. godine, počinje njegov intenzivan stvaralački rad.
Zrele godine
Rihard Štraus je za života bio veliki dirigent. Uz Gustava Malera i Artura Toskaninija, najveći u svoje vreme. Svojim talentom, premostio je jaz koji je nastao smrću prvog, a pre definitivne afirmacije drugog. Koncertirao je po mnogim Evropskim muzičkim prestonicama, a i u SAD. Vrhunci njegove dirigentske umetnosti, vezuju se za Minhensku Operu, Berlinsku Dvorsku Operu i Bečku Državnu Operu. U Berlinu je od 1908. godine bio generalni muzički direktor, a od 1917. do 1920. godine, predavao je kompoziciju na Visokoj muzičkoj školi.
Doba nacizma
Odnos Štrausa prema Trećem rajhu i Nacionalsocijalističkoj partiji je stvar o kojoj se često raspravlja: Štraus sebe svakako nije smatrao pripadnikom „više rase“, a nije bio ni izjašnjeni antisemita; međutim, on se nije ni otuđio od nove uprave. Godine 1933, Gebels je Štrausa imenovao predsednikom Komore za muziku Rajha. Ministar propagande je računao da će Štrausov ugled doprineti nacističkom u očima svetske javnosti, a Štrausu su povlastice i mogućnosti koje je njegov nov položaj doneo svakako bile dobrodošle; na kraju, obe strane su se razočarale: Gebels je priznao da im Štraus nije doneo toliko dobra koliko se nadao, a Štraus je postao omražen širom sveta zbog svog ulagivanja nacistima. Da li je sa Štrausove strane to bio izvestan oportunizam, ili, što je verovatnije, pokušaj da zaštiti svoju snaju Alis, koja je bila jevrejskog porekla, ne može se tačno utvrditi.
Nakon smrti njegovog dobrog prijatelja, pisca Huga fon Hofmanstala, koji je napisao libreta za mnoga njegova dela, Štraus je počeo da sarađuje sa književnikom Stefanom Cvajgom. Cvajg je napisao libreto za „Ćutljivu ženu“, jedno od Štrausovih manje uspešnih dela. Kada je 1935. godine trebalo da bude premijera ovog dela, nacističke vlasti su zahtevale od Štrausa da izbaci iz spiska autora i izvođača ime Cvajga, koji je bio Jevrejin; Štraus je hladnokrvno odbio, usled čega je premijera propala (Hitler lično je trebalo da prisustvuje, ali nije došao zbog ovog Štrausovog postupka). Cvajgu je napisao pismo podrške u kome otvoreno govori protiv nacista: „Za mene na svetu postoje samo dve vrste ljudi: oni koji imaju talenta, i oni koji ga nemaju!“ Cvajg nikada nije primio pismo: presreo ga je Gestapo i ono je završilo na Hitlerovom stolu. Štraus je pokušao da spase svoj položaj tako što je napisao jedno zlosrećno pismo Fireru, ali ni to mu nije pomoglo; već sledećeg dana smenjen je sa položaja. Zvanično objašnjenje bilo je da je sam tražio da se penzioniše zbog starosti i slabog zdravlja.
Štraus je ipak napisao himnu za Olimpijske igre 1936. godine, koje su održane u Berlinu; u to vreme je napisao i operu „Dan mira“, koja podseća na radost koju je doneo kraj Tridesetogodišnjeg rata - ovaj postupak, kojim je Štraus slavio pacifizam skoro pred samo izbijanje Drugog svetskog rata, smatra se veoma hrabrim.
Štraus je užase rata zaista shvatio tek onda kada su stigli i u svet muzike: 1943. godine je, prilikom bombardovanja Minhena, srušeno Narodno pozorište - za koje je Štraus bio jako vezan, gde je bio dirigent i gde je premijerno izvedeno nekoliko njegovih opera. Nedugo nakon završetka rata, komponovao je „Metamorfoze“, delo za 23 solo gudača, kao jecaj za srušenim pozorištem (mada je bilo, u to vreme, kritičara na zapadu koji su bili ubeđeni da „Metamorfoze“ predstavljaju tugovanje zbog propasti Hitlerovog režima; ne postoji ni jedna činjenica koja podržava ovu tvrdnju).
Posleratni period i smrt
Odmah po završetku rata, Štraus je sa porodicom prebegao u Švajcarsku: bio je zvaničnik Trećeg rajha i hteo je da se poštedi procesa denacifikacije. Kasnije se ipak vratio u Nemačku.
Poslednjih godina svoga života, gotovo da nije koncertrirao, već je živeo povučeno u svojoj vili u Garmišu, gde je i umro posle bogatog i ispunjenog života, u dubokoj starosti, 8. septembra 1949. godine. No, Rihard Štraus je ostao slavan kompozitor. Pored prvih kamernih dela, izvesnog broja solo-pesama i solističkih koncerata, njegovo se stvaralaštvo deli na dva velika perioda, koja se ne mogu vremenski strogo ograničiti, a koja obuhvataju dva za Štrausa najkarakterističnija muzička roda: simfonijsku poemu i operu.
Instrumentalna muzika i simfonijske poeme
left|thumb|200px
Prvi period obuhvataju njegove simfonijske poeme. Štraus je pošao od one tačke do koje je stigao tvorac ovog muzičkog oblika – Franc List, da bi ga u svom stilu razvio do vrhunca.
Posle mladalačke simfonijske poeme Iz Italije, usledilo je prvo remek – delo na ovom području – Don Žuan (nastalo 1888 .godine). Štraus se ovde nije koristio Molijerovim i Mocartovim uzorom, već se oslanjao na tekst Nikolausa Lenaua, u kome legendarni zavodnik svojevoljno odlazi u smrt, zasićen životom. Impozantna je tema Dona Ane iz ove poeme, a sam Rihard Štraus je dugo godina kasnije dirigovao ovo delo. Slede simfonijske poeme Smrt i preobraženje (1889), u kojoj Štraus muzikom efektno dočarava dramu poslednje čovekove bitke, smrt i spasenje duše, te Magbet (1890), prema Šekspiru, nažalost, manje uspelo delo. Sa poemom Veseli Doživljaji Tila Ojlenšpigla (1895), Štraus je postigao svoje drugo remek – delo. U njemu muzikom prikazuje zgode i nezgode jednog šereta, nemačkog Petrice Kerempuha, od scene na pijaci, preko izrugivanja profesorima, sve do izvođenja pred sudije, osude na smrt i pogubljenja na licu mesta. Karakteristični su Tilovi motivi bio jednom i nepopravljiv, koji se ponavljaju pri svakoj novoj sceni. Delo je odmah steklo ogromnu popularnost, ali Štraus još nije rekao sve na ovom području. Sledi opsežna poema Tako je govorio Zaratustra (1896), prema Ničeu, u kojoj Štraus iznosi i svoje filozofske poglede. Impozantna je prva tema prirode i rađanja sunca na početku dela, potcrtana udarima timpana, te tema nauke izražena fugom na tešku basovsku temu. Vrhunac na polju simfonijske poeme, Štraus postiže delom Don Kihot (1898), gde temu viteza donosi violončelo, a temu njegovog štitonoše Sanča Panse donosi odabrana instrumentacija: viola, basklarinet i tuba. Delo nosi podnaslov fantastične varijacije na jednu temu viteškog karaktera i kroz uvod i deset varijacija, nižu se u vitezovoj mašti sve dogodovštine, od snova o Dulčineji, preko borbe sa stadom ovaca i vetrenjačama (čuvena je upotreba takozvane mašine za vetar), do borbe sa Vitezom Plavog Meseca i finala i Don Kihotovog spokojnog odlaska u smrt.
Zatim slede Simfonija Domestika (1903) u kojoj Štraus dočarava prizore iz porodičnog života, i veličanstvena Alpska Simfonija (1915)
Opera
Drugi period – Štraus XX veka – pripada operskoj muzici. Štraus je dao značajan doprinos razvoju opere u proteklom veku, a sarađivao je sa libretistima Hugom Fon Hofmanštalom, sa kojim je ostvario svoja najbolja dela, a u poznim godinama i sa Jozefom Gregorom.
Posle prvih opera, Guntram (1894) i Požar (1901), nastaje prvo popularno delo, Saloma (1905), prema Oskaru Vajldu. Opera je pisana u jednom činu, a iz nje je popularna Igra sedam velova, u ritmu valcera. Sledi opera Elektra (1908), prema Euripidu, a operom Kavaljer s ružom (1910), Štraus postiže vrhunac u svojoj operskoj umetnosti. U ovoj muzičkoj komediji Štraus nam prikazuje Beč marijaterezijanskog razdoblja, sa svim njegovim intrigama. Zanimljivo je da je i ovde Štraus koristio valcer, koji u Beču toga vremena nije postojao. Posle ove opere, sledi čitav niz ostvarenja: Arijadna na Naksosu (1912, prerađena 1917. godine), Žena bez senke (1919), Intermeco (1924), za koju je sam kompozitor napisao libreto, a u kojoj obrađuje prizor iz svog bračnog života. Slede Egipatska Jelena (1928), mitološke sadržine, Arabela (1932), lirska komedija u tri čina, pandan Kavaljeru s ružom, Ćutljiva žena (1935), Dan mira (1938), Dafne (nastala takođe 1938. godine), Danajina ljubav (1940) i poslednja opera, Kapričo (1942), sa tematikom iz 18 veka. To je jedna varijanta Versajskih Empromptija.
Pesme
Osim što je pisao instrumentalnu muziku, Štraus je napisao i nekih dve stotine solo pesama. Među njima se naročito ističu takozvane „Četiri poslednje pesme“, komponovane na stihove Hermana Hesea („Proleće“, „Septembar“ i „Pred snom“) i Jozefa fon Ajhendorfa (poslednja pesma, „Predvečerje“). Iako se obično izvode u ovom rasporedu, on hronološki nije ispravan (na primer, pesma „Predvečerje“, iako se izvodi poslednja, u stvari je napisana prva); nema nikakvih nagoveštaja da je sam Štraus osmislio takav raspored - on je delo kasnijih izvođača. Takođe nema ni nagoveštaja da je Štraus ove četiri pesme ikad zamislio kao jedinstveno delo. Sve četiri su napisane 1948. godine i predstavljaju njegova poslednja dela, a zajednička im je tema smrti. Odlikuje ih spokojna, smirena atmosfera, a na kraju „Predvečerja“ Štraus muzički citira sopstvenu tonsku poemu „Smrt i preobraženje“.
Reference
<References/>
Caivano
Caivano ima više značenja:
Poliporopepsin
Poliporopepsin (, poliporusna aspartinska proteinaza, Irpex lacteus aspartinska proteinaza, Irpex lacteus karboksilna proteinaza B) je enzim. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je prisutan in bazidiomiceti Poliporus tulipiferae.
Veratridin
Veratridin je organsko jedinjenje, koje sadrži 36 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 673,790 Da.
4156 Okadanoboru
4156 Okadanoboru je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,699 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,1.
Spiazzo, Trento
Spiazzo je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1243 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 651 m.
Borgo Bassa, Rovigo
Borgo Bassa je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Arçay (Šer)
Arse je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Šer koja pripada prefekturi Burž.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 377 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 167 metara (maksimalnoj 174 m, a minimalnoj 145 m).
El Calvario, San Juan Tabaá
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1407 m.
La Bolsa, Petatlán
La Bolsa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Petatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 398 m.
Nikolaj Rimski-Korsakov
thumb|300px|Nikolaj Rimski-Korsakov Nikolaj Andrejevič Rimski-Korsakov (18. mart 1844. - 21. jun 1908.) je bio ruski kompozitor, jedan od petorice kompozitora poznatih kao "Velika petorka", i profesor harmonije i orkestracije. Bio je poznat po naklonosti prema narodnim i bajkovitim temama i po svojoj izvanrednoj veštini orkestracije, na koju je mogla uticati njegova sinestezija.
Biografija
thumb|Portret Rimski-Korsakova, autora [[Ilja Rjepin|Ilje Rjepina.]]
Nikolaj Rimski-Korsakov je rođen u Tikvinu, 200 km istočno od Sankt Peterburga, u aristokratskoj porodici. Rano je ispoljio muzički talenat, ali je studirao na Ruskoj pomorskoj akademiji u Sankt Peterburgu. Nakon okončanja studija pridružio se Ruskoj mornarici. Godine 1861. upoznao je Milija Balakirjeva i tada je počeo ozbiljnije da se bavi muzikom. Balakirjev ga je ohrabrivao da komponuje i podučavao ga je muzici dok nije bio na moru. Preko Balakirjeva je upoznao druge kompozitore grupe koja je postala poznata kao "Moćna gomilica" ili "Velika petorka". Dok je bio u mornarici, Rimski-Korsakov je završio svoju Prvu simfoniju (1861-1865). Ponekad se tvrdi da je to bila prva simfonija jednog Rusa, međutim Anton Rubinštajn je svoju prvu simfoniju komponovao 1850. godine. Pre povlačenja iz službe 1873. godine, Rimski-Korsakov je takođe završio prvu verziju svog poznatog orekstarskog dela Sadko (1867) i operu Pskovičanka (1872). Rimski-Korsakov je ova tri dela revidirao kasnije u životu. U saradnji sa Aleksandrom Glazunovim dovršio je Borodinovu operu „Knez Igor“.
Godine 1871, i pored toga što se obrazovao unutar "Velike petorke", a ne na konzervatorijumu, Rimski-Korsakov je postao profesor kompozicije i orkestracije na Sankt Peterburškom konzervatorijumu. Naredne godine se oženio Nadeždom Nikolajevnom Purgold (1848-1919), koja je takođe bila pijanista i kompozitor. Tokom prvih nekoliko godina na Konzervatorijumu, Rimski-Korsakov je revnosno proučavao harmoniju i kontrapunkt kako bi upotpunio obrazovanje stečeno u "Velikoj petorci".
Od 1883. do 1894. godine Rimski-Korsakov je radio kao član Dvorskog hora. Taj položaj pružio mu je priliku za proučavanje muzike Ruske pravoslavne crkve. Takođe je postao dirigent i rukovodio je simfonijskim koncertima pod pokroviteljstvom Mitrofana Beljajeva, kao i programima u inostranstvu.
Godine 1905. Rimski-Korsakov je udaljen sa Sankt Peterburškog konzervatorijuma zbog ispoljavanja određenih političkih pogleda koje vlasti nisu odobravale. Taj događaj je doveo do serije ostavki njegovih kolega sa Konzervatorijuma i na kraju mu je vraćena profesura. Politička kontroverza je nastavljenja sa njegovom operom Zlatni petlić, čija je oštra kritika monarhije uznemirila cenzore do te mere da je premijera odlagana do 1909. godine, nakon kompozitorove smrti.
Pred kraj života Rimski-Korsakov je imao srčane smetnje. Umro je u Ljubensku 1908. godine i sahranjen je na tikvinškom groblju u manastiru Aleksandra Nevskog u Sankt Peterburgu. Njegova udovica Nadežda je do kraja života čuvala njegovu zaostavštinu.
Rimski-Korsakov je imao sedmoro dece: Mihaila, Sofiju, Andreja, Vladimira, Nadeždu, Margaritu i Slavčika. Kćerka Nadežda se 1908. godine udala za ruskog kompozitora Maksimilijana Štajnberga. Andrej je bio muzikolog i napisao je višetomnu studiju očevog života i dela koja sadrži i poglavlja posvećena majci Nadeždi. Njegov nećak Georgij Mihailovič Rimski-Korsakov (1901-1956) je takođe bio kompozitor.
Muzika
Rimski-Korsakov je bio plodan kompozitor. Najveći deo njegovog kompozitorskog rada pripada operi. U njegovom opusu postoji 15 opera, među kojima se izdvajaju Besmrtni Kaščej i Bajka cara Saltana. Teme njegovih opera su u opsegu između istorijskih melodrama kao što je Careva nevesta, narodnih opera kao što je Majska noć i bajki kao što je Snjeguročka. Opere se u preplitanju stvarnog i fantastičnog pozivaju na narodne melodije, realistične recitale, lirske zvuke i veštački konstruisane harmonije sa upečatljivim orkestarskim ekspresijama. Većina opera Rimskog-Korsakova su i dan-danas na standardnom repertoaru u Rusiji. Najpoznatiji odabir iz njegovih opera je "Ples pajaca" iz Snjeguročke, "Povorka plemića" iz Mlade, "Indijska pesma" iz Sadka, "Bumbarov let" iz Bajke cara Saltana, kao i svite iz Zlatnog petlića i Legende o nevidljivom gradu Kitežu i devojci Fevroniji.
Međutim, status Rimskog-Korsakova na Zapadu je baziran na njegovim orkestarskim delima, među kojima se ističu Španski kapričo, Ruska vaskršnja uvertira i simfonijska svita Šeherezada. Osim toga, Rimski-Korsakov je komponovao umetičke pesme, kamernu i koncertnu muziku, i veliki broj horskih dela, kako svetovnih, tako i crkvenih.
Zaostavština
Tokom decenija provedenih na Konzervatorijumu u Sankt Peterburgu, Rimski-Korsakov je odškolovao mnoge kompozitore koji su kasnije stekli slavu, među kojima Aleksandra Glazunova, Sergeja Prokofjeva, Igora Stravinskog i Artura Kapa. thumb|250px| Nikolaj Rimski-Korsakov, portret Valentina Serova ([[1898)]] Zaostavština Rimskog-Korsakove prevazilazi njegove kompozicije i njegovu profesorsku delatnost. Njegovi neumorni napori u korekturi dela drugih članova "Velike petorke" su značajni, iako kontroverzni. Oni uključuju dovršetak opere Aleksandra Borodina Knez Igor (zajedno sa Glazunovim), orkestracija pasaža iz kompozicije Sezara Kjuja Vilijem Retklif i potpuna orkestracija poslednjeg dela Aleksandra Dragomižskog, Kameni posetilac. Ovaj napor je bio nastavak činjenice da su rana dela Rimskog-Korsakova bili pod strogim nadzorom Balakirjeva i da su članovi "Velike petorke" u periodu između šezdesetih i sedemdesetih godina 19. veka međusobno sarađivali i učili jedni od drugih.
Dok je njegovo zalaganje za kolege za svaku pohvalu, ono nije prošlo bez problema kod muzičke kritike. Nakon smrti Modesta Musorgskog 1881. godine, Rimski-Korsakov je preuzeo na sebe zadatak da revidira i upotpuni nekoliko njegovih muzičkih komada. U nekim slučajevima te verzije su pomogle u širenju dela Musorgskog na Zapad, ali je Rimski-Korsakov bio optuživan za pedanteriju u "korekturi" harmonije, itd. Njegov aranžman dela Musorgskog Noć na golom brdu je verzija koja se danas izvodi. Međutim, kritički stav prema Musorgskom se vremenom menjao tako da se njegov stil, koji se smatra neuglačanim, danas ceni zbog svoje originalnosti. To je dovelo do toga da su druge revizije Rimskog-Korsakova, kao što je ona opere Borisa Godunova, pale u nemilost i zamenjene obradama koje su približnije originalnim rukopisima Musorgskog.
Iako se opere Rimskog-Korsakova retko izvode izvan Rusije, muzika se u velikoj meri izvodi preko orkestarskih svita koje je sam sastavio, posebno u slučaju Mlade, Bajke cara Saltana i Zlatnog petlića.
Autobiografija i knjige o harmoniji i orkestraciji Nikolaja Rimskog-Korsakova omogućavaju uvid u njegov život i delo.
Diferi-transferin reduktaza
Diferi-transferin reduktaza (, diferi transferin reduktaza, NADH diferi transferin reduktaza, transferinska reduktaza) je enzim sa sistematskim imenom transferin(Fe(II))2:NAD+ oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Naranjo, Francisco León
Naranjo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Francisco León.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 510 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 442 m.
Westbrook, Texas
Westbrook je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 253 stanovnika.
Montaña Monarca, Morelia
Montaña Monarca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Morelia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1128 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2127 m.
Raimundo Fernández Villaverde
Don Raimundo Fernández-Villaverde y García del Rivero, iure uxoris Markiz od Pozo Rubija, (20. januar 1848 – 15. jul 1905) bio je španski političar koji je pod vladavinom Alfonsa XIII u dva navrata - 1903. i 1905. godine - služio kao premijer Španije. Prije toga je 1900. kao ministar bio zaslužan za poreznu reformu kojom je Španija djelomično stabilizirala financije nakon poraza u Špansko-američkom ratu i gubitka kolonija.
Calabria (razvrstavanje)
Calabria ima više značenja:
Casetto delle Pulci, Bologna
Casetto delle Pulci je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Oksametacin
Oksametacin je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 372,802 Da.
770-e
770-e su decenija koja je počela 1. januara 770. i završila 31. decembra 779.
Al Madhābil, Hajjah
Al Madhābil je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 952 m.
Christian County, Kentucky
je okrug u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 73.955, što je 1.69 (2,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rockdale, Wisconsin
Rokdejl je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 214, što je 0 (0,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Nevestin veo
Nevestin veo može označavati:
La Cruz, Tapalpa
La Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tapalpa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 95 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2172 m.
Vidite još
Administrativna po
Izoviteksin b-glukoziltransferaza
Izoviteksin b-glukoziltransferaza (, uridin difosfoglukoza-izoviteksin 2-glukoziltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom UDP-glukoza:izoviteksin 2-O-beta-D-glukoziltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Izoviteksin je flavonoid iz Silene alba.
Calabritto
Calabritto ima više značenja:
IC 4001
Reference
</references>
Hadrovići
Hadrovići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Višegrad koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 14 stanovnika.
Nereide
mini|desno|250p|Nereide Arheološki muzej u Atini, Grčka Nereide ili nerejide su bile kćerke morskog boga Nereja i njegove žene Doride, morske nimfe.
Mitologija
Nereide su bile niže boginje koje su naseljavale „unutrašnje more“, more koje je zapljuskivalo obale na kojima su živeli ljudi. Prema različitim izvorima bilo ih je od 50 do 100. Homer ih imenom pominje samo 44.
Nereide su živele uz stenovite obale, u srebrnim pećinama na samom morskom dnu, i bavile su se muzikom i plesom. Kao i njihovi roditelji, koji su imali blagu narav, i Nereide su pružale zaštitu pomorcima, a njihovi kipovi još i danas ukrašavaju pramce brodova, kao i fasade kuća na obalama Sredozemnog mora.
Od svih nereida najviše su se proslavile dve:
Po Nereidama je dobio ime prirodni satelit planete Neptun, Nereida.
O Neridama
Iz antike su se sačuvalo bezbroj prikaza Nereida: na vaznama, mozaicima, reljefima, kao i na nadgrobnim spomenicima gde se javljaju u pratnji značajnijih bogova.
Jedan od najpoznatijih umetničkih spomenika sa njihovim likovima jeste „Spomenik nerida“ u Ksanti u Maloj Aziji, koji se danas nalazi u Britanskom muzeju u Londonu.
Nevestin veo (kaskada)
thumb
Nevestin veo, su vodene kaskade u Mađarskoj u Heveš županiji na padinama Salajke , u blizini grada Silvašvarada.