cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sankt Peterburg
Posle rata
Obnova Lenjingrada posle "Velikog otadžbinskog rata" je bila gigantski projekat od velikog političkog značaja. Grad je postao simbol ratnih stradanja i otpora fašizmu, a njegovi su političari vodili borbu za prevalst protiv političara iz Moskve koja je trajala i u 1950im. Obnova grada je bila pitanje prestiža Sovjetskog Saveza. Za kratko vreme tu je dovedeno milion radnika koji su radili na ponovnoj izgradnji, pri čemu je restauracija kulturnih spomenika imala posebnu težinu. Već 1945. grad je dobio titulu Grada heroja Sovjetskog Saveza.
U posleratnim godinama iznikle su mnoge nove gradske četvrti, tako da je 1953. u gradu sagrađeno više stambenog prostora nego ikad pre ili kasnije. Dvestapedeseta godišnjica Sankt Peterburga 1953. nije obeležavana. Prvi razlog su bile političke borbe, a drugi je bila Staljinova smrt. Godišnjica je ipak obeležena 1957, pod rukovodstvom Nikite Hruščova, ali bez pominjanja da je to u stvari 254. godišnjica.
Kasnije je Sankt Peterburg postao poznat kao industrijski grad i naučni centar Sovjetskog Saveza. Političko-kulturni centar Rusije i Sovjetskog Saveza se u ovo doba nalazio u Moskvi. Usled rata i posleratne izgradnje stanovništvo grada se velikim delom izmenilo, a veza sa gradom iz carskih vremena je izbledela.
Požar iz 1988. je uništio oko milion knjiga u Ruskoj akademiji nauka. Centar grada je 1989. proglašen za spomenik kulture.
Posle raspada Sovjetskog Saveza
Na referendumu 12. juna 1991. 54 procenta stanovništva se izjasnilo da se gradu vrati istorijsko ime, koje je zvanično vraćeno 6. septembra 1991. Stanovnici upravne oblasti u okolini grada su, takođe referendumom, odlučili da ona zadrži dotadašnje ime (Lenjingradska oblast).
Kada se oktobra 1993. u Moskvi dogodio puč protiv Borisa Jeljcina, tadašnji gradonačelnik Sankt Peterburga Anatolij Sobčak je okupio pristalice demokratije na velikim demonstracijama protiv pučista ispred Zimskog dvorca.
Godine 1999. teritorija grada je znatno proširena na okolne satelitske gradove: Kolpino, Puškin, Lomonosov, Kronštat, Peterhof i druga naselja. Ovi gradovi danas važe za gradske rejone i više ne pripadaju Lenjingradskoj oblasti.
Obeležavanje jubileja 300 godina Santkt Peterburga je počelo 27. maja 2003. U okviru ovih dešavanja sanirani su mnogi delovi starog grada i palata, i rekonstruisana je legendarna Ćilibarska soba. Ruska država je za rekonstrukciju potrošila jedanu do dve milijarde evra, a rekonstrukciju je pomogla i nemačka firma E. ON. Dana 31. maja ruski predsednik Vladimir Putin i nemački kancelar Gerhard Šreder su zvanično otvorili rekonstruisanu Ćilibarsku sobu.
Sankt Peterburg je prvi put posle dugo vremena ponovo izbio u prvi plan interesovanja svetske javnosti. Pošto se većina investicija odnosila na rekonstrukciju fasda i palata kritičari su zajedljivo primetili da se radi o novim Potemkinovim selima i da će grad ponovo biti zaboravljen posle jubileja. Ova strahovanja se za sada nisu ostvarila jer se u gradu nastavljaju investicije, delom kroz privatna ulaganja.
Stanovništvo
Po rezultatima poslednjeg popisa stanovništva od 9. oktobra 2002. Sankt Peterburg je imao 4.159.635 stanovnika. To je oko 3 procenta ukupnog stanovništva Rusije. Prosečna mesečna bruto zarada po stanovniku u prvoj polovini 2007. bila je 15100 rubalja (oko 420 evra).
Sankt Peterburg je od osnivanja bio grad velikih socijalnih razlika. Od vremena raspada SSSR socijalne razlike se ponovo zaoštravaju. Prosjaci i sitni ulični prodavci su proterani iz centra grada za vreme jubileja 2003, ali su i dalje deo svakodnevne slike grada u daljim četvrtima. Oko 15% stanovništva stanuje u takozvanim komunalkama ili zajedničkim stanovima, gde više porodica deli jedan dnevni boravak, kuhinju i kupatilo, dok svaka porodica ima zasebnu privatnu sobu.
Nekada veoma multikulturni grad danas je dominantno naseljen Rusima (89,1%). Uz njih, tu su Jevreji 2,1%, Ukrajinci 1,9%, Belorusi 1,9% i manje grupe Tatara, pripadnika kavkaskih naroda, Uzbeka, Vepsa i Finaca.
Istorija promene broja stanovnika Sankt Peterburga
Ispod je dat pregled promene broja stanovnika Sankt Peterburga po godinama. Do 1944. radi se o procenama, od 1959. do 2002. radi se o trezultatima popisa, a za 2009. upodaci su proračun (grad se 2004. proširio na neka predgrađa). thumb|400px||Broj stanovnika kroz istoriju (sa predgrađima); x-osa: 1760 – 2003, svaki podeok: 24 godine; y-osa: 0 – 5,2 miliona, svaki podeok predstavlja 1 milion
Kultura
Sankt Peterburg je grad koji ima svetsku reputaciju u istoriji književnosti, muzike i pozorišta.
Pozorište
U gradu danas postoji 40 različitih pozorišta. Marijski teatar je jedna od najčuvenijih operskih kuća u svetu. U njemu radi i Balet Kirov.
Aleksandrinski teatar je osnovan 1756. po nalogu carice Jelisavete I. Neki od kadeta oficirske škole su osnovali prvo stalno pozorište Rusije. Ansambl pozorišta se uselio u sadašnju zgradu 1832, koja je nastala po projektu arhitekte Karla Rosija.
U gradu su živeli i radili Mihail Glinka, Modest Musorgski, Nikolaj Rimski-Korsakov, Pjotr Čajkovski, Igor Stravinski i Dmitri Šostakovič. Posebno je vezana za grad šostakovičeva sedma, ili Lenjingradska simfonija, koja je nastala u vreme opsade grada u Drugom svetskom ratu, i predstavljala simbol opstanka ruske kulture u najtežim uslovima. Prvi put je izvedena u Moskvi, a potom je 8. avgusta 1942. izvedena u Sankt Peterburgu i emitovana na sovjetskom radiju.
Balet
Sankt Peterburg je jedno od najznačajnijih mesta u kome se razvila baletska umetnost. Sergej Djagiljev, Marijus Petipa, Vaclav Nižinski, Matilda Marija Kšesinskaja i Ana Pavlova su posebno zaslužni za ovaj razvoj. Ovde se nalazi verovatno najpoznatija baletska škola na svetu - Baletska akademija Vaganova, osnovana 1738.
Šah
U Sankt Peterburgu su živeli i neki od vrhunskih svetskih šahista: Mihail Botvinik (višestruki prvak sveta u šahu u periodu 1948—1963), Boris Spaski (svretski prvak u periodu 1969—1972) i Viktor Korčnoj (danas živi u Švajcarskoj). Anatolij Karpov je dugo živeo u Lenjingradu gde je studirao. Titulu šahovskog velemajstora prvi put je dodelio car Nikolaj II posle jednog turnira 1914. u ovom gradu.
Književnost
thumb|desno|Nova zgrada Ruske nacionalne biblioteke na Moskovskom prospektu
U gradu se nalazi više značajnih biblioteka. Saltikov-Ščedrinova biblioteka, nastala 1795, danas je deo Nacionalne biblioteke Rusije. Ona je sa 30 miliona dela druga najveća biblioteka Rusije posle Državne biblioteke Rusije u Moskvi. U njoj se čuvaju knjige na 85 jezika. U zbirci se nalazi i najstariji datirani istočnoslovenski rukopis, crkvenoslovensko Ostromirovo jevanđelje iz 1057. Biblioteka Ruske akademije nauka iz 1714. poseduje 17 miliona knjiga. Puškinova biblioteka je sa 5000 dela značajno manja, ali sadrži vrednu kolekciju dela iz privatne kolekcije velikog pisca.
Brojni čuveni ruski umetnici su živeli i radili u Sankt Peterburgu, među kojima su književnici: Aleksandar Puškin, Fjodor Dostojevski, Nikolaj Gogolj, Ana Ahmatova, Aleksandar Blok i Josif Brodski.
Spomenici i građevine
Sankt Peterburg je dugo bio prestonica ruskih careva. U ovom gradu oni su demonstrirali svoje izuzetno bogatstvo, o čemu svedoče brojne građevine i spomenici. U čast 300-godišnjice grada (2003) mnoge građevine su detaljno restaurirane. Sankt Peterburg ima blizu 250 muzeja i 4000 zaštićenih spomenika istorije i kulture. UNESKO je označio 2400 zgrada u gradu (15% od ukupnog broja građevina) za spomenike istorije arhitekture. Više zaštićenih zgrada od Sankt Peterburga ima samo Venecija. Grad se suočava sa hroničnim problemom cene održavanja svog arhitektonskog nasleđa. Pored brojnosti ovih zdanja, tu su i drugi problemi: zgrade su posle sovjetskog perioda ostale u ruševnom stanju i njihova restauracija je skupa, industrija i gust saobraćaj u gradu su učinili vazduh jako zagađenim i tako ugrozili gradske fasade. Neki od spomenika su privatizovani od 2004, ali je i dalje oko 80% građevina u vlasništvu države.
Svjetska baština
Istorijski centar Sankt Peterburga i pripadajuće grupe spomenika 2021. godine uvršteni su na listu UNESCO-ove svjetske baštine. Njegovo arhitektonsko naslijeđe pomiruje vrlo različite barokne i čiste neoklasične stilove, što se može vidjeti u Admiralitetu, Zimskom dvoru, Mramornoj palači i Ermitažu. Urbani pejzaž Sankt Peterburga poprimio je monumentalni sjaj koji mu je svjetski poznatom osigurao svjetski poznati naziv Sjeverna Venecija. Niz stranih arhitekata (Rastrelli, Rinaldi, Quarenghi, Cameron i Vallin de la Mothe) stvarao je palate, manastire i kneževske prigradske rezidencije (Petrodvorets, Lomonosov, Carsko Selo (Puškin), Pavlovsk i Gatčina).
Spomenici
Najpoznatiji spomenik u gradu je statua Petra Velikog na konju poznata kao Bronzani konjanik.
Administrativna podela
thumb|Gradski rejoni Sankt Peterburga
Merkendorf (Mittelfranken)
Merkendorf je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 58 opštinskih središta okruga Ansbah. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.767 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9571177.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ansbah Merkendorf se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ansbah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 438 metara. Površina opštine iznosi 26,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.767 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 106 stanovnika/km².
Bitka kod Isa (194)
Bitka kod Isa se godine 194. odigrala između rimskih snaga vjernih caru Septimiju Severu na jednoj, i rimskih trupa vjernih njegovom suparniku Pesceniju Nigeru na drugoj strani. Niger, koji je kao guverner Sirije na svoju stranu privukao trupe na Istoku, prethodne je godine pokušao zauzeti Rim, ali je u bitkama kod Kizika i Nikeje odbačen iz zapadne Male Azije. Sljedeće je godine pokušao pružio otpor Severovim trupama u Kilikiji. Antički izvori navode kako je Sever na svojoj strani imao oko 12 legija nasuprot Nigerovih 6-9, ali je Niger tu prednost anulirao ogromnim brojem pomoćnih trupa, mobiliziranih kod rimskih klijentskih vladara na Istoku.
Niger je zaposjeo važan prijevoj Kilikijska vrata. Borba je ispočetka bila neodlučna, ali je severovsko korištenje testudo formacije, bolje manevriranje, kao i iznenadna oluja koja je poremetila Nigerov napad, prevagu dala severovcima. Nigerova vojska je velikim dijelom opkoljena i uništena. Niger se sklonio u Antiohiju, odakle je pokušavao pobjeći u Partiju, ali je na kraju uhvaćen i pogubljen.
Bitka kod Isa je privremeno riješila pitanje carske vlasti, ali nije značila kraj rata. Pro-nigerovski Bizantij se još dvije godine nalazio pod opsadom, s obzirom da su njegovi građani vjerovali da će se protiv Severa okrenuti njegov saveznik i suvladar na zapadu Klodije Albin. To se na kraju i dogodilo, ali je i Albin 197. poražen u bitci kod Lugdunuma.
Apolon
Apolon (grč. [Apóllōn]) je u grčkoj mitologiji bog glazbe, ljepote i sunca. I Rimljani su svog boga Sunca zvali Apolon. Apolonov je hram u Delfima.
Apolon i Helios
Apolon je isprva bio bog glazbe. Poslije je postao bog Sunca, naime, preuzeo je lik Heliosa. Helios je ubijen zajedno sa svojim ocem Hiperionom. Heliosova sestra Selena, božica Mjeseca, počinila je samoubojstvo. Tako je Apolon postao "Helios Apollon", ali Grci nisu smatrali da on putuje nebom u kočiji, to su rimski pisci pisali u svojim djelima. Ljudi su poštivali Apolona jer je donositelj svjetlosti i ljepote, simbol sklada.
Ubijanje Pitona
thumb|260 px|Apolon, u Parizu, Francuska Apolon je dobio zlatne strijele i luk, a također i liru. Krenuo je u Delfe da bi se osvetio Pitonu koji je progonio i pokušao silovati njegovu majku. Našao ga je u jednoj uvali pod Parnasom i ubio ga strijelama, a njegovo je tijelo zakopao u tlo. Tu je osnovao svoj hram i dao moć proročici Pitiji da proriče. U toj je uvali pronađen izvor vrele vode iz koje izlaze pare. Apolon je u Delfe smjestio "pupak Zemlje" ili "omphalos kamen". Apolon nema suprugu, ali ima ljubavnice i djecu od kojih je najpoznatiji Asklepije, kojeg je Zeus ubio. Apolon je ubio Kiklope i služio kralju Admetu. Rekao je Mojrama, Suđenicama, da ne ubiju Admeta. Apolon mrzi jesen i zimu, obožava proljeće i ljeto. Mnogi su bogovi ljubomorni na Apolovovu ljepotu. thumb|left|300 px|Apolon, Dioniz i Hermes na banketu, grčka vaza
Trojanski rat
Apolonovom strijelom započinje i Homerova Ilijada. Naime, Apolon šalje strijele koje nose kugu na grčke tabore za vrijeme Trojanskog rata, zato što je Agamemnon uvrijedio Apolonova svećenika Hrisa otevši mu kćer. Hriseida je vraćena, ali Agamemnon je kao nadoknadu uzeo ljupku Briseidu, Ahilejevu robinju i družicu. Ahilej bjesni. Kad je Diomed ozlijedio Eneju, Apolon ga je spasio, nakon što je to pokušala učiniti i Afrodita, ali Diomed je i nju ozlijedio. Apolon je zatim zavio Eneju u oblak i prenio ga u Pergam, svetište u Troji, a Parisu je pomogao da ubije Ahileja tako što je vodio strijelu iz njegova luka u Ahilejevu petu, jedino ranjivo mjesto na njegovu tijelu. Jedan je mogući uzrok taj da je Ahilej ubio Troila, Apolonova i Hekabina sina na Apolonovu oltaru u hramu. thumb|200 px|Leta gleda kako Apolon napada Titiju, vaza
Biseksualni bog
Eros je bog ljubavi te je donio nevolje Apolonu koji ga je ismijavao, tako što mu je dao bisekualnost. Dafna se tako pretvorila u lovor koji je postao posvećen Apolonu. Apolonova je ljubav i smrtnica Leukoteja. Koronida je rodila Asklepija. Asklepija je poučavao Kentaur Hiron. S Hekabom, ženom kralja Prijama, ima sina Troila. Apolon se također zaljubio u Kasandru, kći Hekabe i kralja Prijama. Apolovi su ljubavnici Hijacint i Akant. Kraljica Nioba se hvalila svojom djecom, pa su Apolon i Artemida ubili tu djecu.
Termoizolacija
lang=hr|250px|desno|U [[Pasivna kuća|pasivnim kućama su obilato koristi toplinska izolacija.]] mini|250px|desno|Cvijet iznad plamenika je zaštićen s [[aerogelom.]]
Termoizolacija ako je nedovoljna, dovodi do povećanih toplinskih gubitaka zimi, hladnih obodnih konstrukcija, oštećenja nastalih kondenzacijom (vlagom), te pregrijavanja prostora ljeti. Posljedice su oštećenja konstrukcije, te neudobno i nezdravo stanovanje i rad. Zagrijavanje takvih prostora zahtijeva veću količinu energije, što dovodi do povećanja cijene korištenja i održavanja prostora, ali i do većeg zagađenja okoliša. Poboljšanjem toplinsko izolacijskih karakteristika zgrade moguće je postići smanjenje ukupnih gubitaka topline građevine za prosječno od 40-80%.
Dobro poznavanje toplinskih svojstava građevinskih materijala jedan je od preduvjeta za projektiranje energetski učinkovitih zgrada. Toplinski gubici kroz građevni element ovise o sastavu elementa, orijentaciji i koeficijentu toplinske vodljivosti. Bolju toplinsku izolaciju postižemo ugradnjom materijala niske toplinske provodljivosti, odnosno visokog toplinskog otpora. Toplinski otpor materijala povećava se s obzirom na debljinu materijala.
Koeficijent toplinske vodljivosti k (W/mK) je količina topline koja prođe u jedinici vremena kroz sloj materijala površine 1 m2, debljine 1 m kod razlike temperature od 1 K. Vrijednost koeficijenta različita je za različite materijale, a ovisi o gustoći, veličini i povezanosti pora i stanju vlažnosti materijala. mini|250px|desno|Komadić [[polistirena]] mini|250px|desno|Izgled mineralne (kamene) vune. mini|250px|desno|Mineralna vuna pod mikroskopom. mini|250px|desno|Poliuretanska pjena. mini|250px|desno|Ekspandirani perlit. mini|250px|desno|Pluto se može upotrijebiti kao podna obloga. mini|250px|desno|Drvena vuna. mini|250px|desno|Ovčja vuna kao izolator. mini|250px|desno|Vanjski zidovi od balirane slame.
Vrste toplinskih izolacija
Ostali materijali s toplinsko izolacijskim svojstvima su i glina, perlit, vermikulit, kokos, pamuk, lan, drvena vuna, celuloza, pluto, slama i drugo. Sve veća potražnja za toplinsko izolacijskim materijalima u sve većim debljinama dovela je do razvoja novih tehnologija, pa se tako danas u svijetu mogu naći i prozirna i vakuumska toplinska izolacija. Prozirna izolacija omogućava prijem Sunčeve energije i prijenos u zgradu, a istovremeno spriječava kao i obična toplinska izolacija gubitke topline iz zgrade. Vakuumska izolacija radi se u modularnim panelima, a zbog izuzetnih izolacijskih svojstava potrebne su znatno manje debljine od konvencionalne toplinske izolacije za ista toplinska svojstva. Ova je izolacija još uvijek vrlo skupa i primjenjuje se najviše kod sanacija objekata gdje nije moguće ugraditi veće debljine izolacije zbog npr. spomeničke vrijednosti objekta.
Aerogel
Aerogel je umjetno tvorivo s najnižom gustoćom od bilo koje poznate porozne krutine. Izveden je iz gela u kojem je tekući sastojak gela zamijenjen s plinom. Rezultat je krutina s nekoliko izvanrednih svojstava, a kao najznačajnije su učinkovitost kao toplinski izolator i iznimno niska gustoća. Naziva se još i smrznuti dim, kruti dim ili plavi dim zbog svoje prozirne prirode i načina rasipanja svjetlosti u tvorivu. Prvi aerogelovi su se izrađivali od silicijskog gela. Kistlerov kasniji rad uključio je aerogelove na temelju aluminija, kroma i kositrova oksida. Aaerogelovi od ugljika su razvijeni u kasnim 1980-ima.
Polistiren
Polistiren ili stiropor ima dobra izolacijska svojstva s koeficijentom toplinske vodljivosti k između 0,035 i 0,040 W/mK, te je niske cijene i jednostavne ugradnje, danas je to jedan od najpopularnijih izolacijskih materijala. Koristi se najviše kao toplinska zaštita, u svim vanjskim konstrukcijama, te kao plivajući pod u podnim međukatnim konstrukcijama. Ima znatno slabija protupožarna svojstva od kamene vune, te nije otporan na temperature više od 80 °C. Često se koristi za toplinsku zaštitu podrumskih zidova – ekstrudirani polistiren.
U prvom mjesecu nakon izrade još se izlučuje ekspandirno sredstvo (plin pentan), kasnije je materijal u potpunosti stabiliziran. Kad ishlapi sredstvo za ekspandiranje, proizvodi se dimenzijski stabiliziraju, pa se govori o starenju, odnosno odležavanju. Polistirenske ploče trebaju odležati 60 dana i više, da su kvalitetno sposobne za ugradnju u fasade i ravne krovove. Paropropusnost ekspandiranog polistirena ovisi o volumenskoj težini ekspandiranog polistirena i iznosi od 40 do 100 m (ekvivalent debljine zračnog sloja difuzije vodne pare sd je vrijednost, koja znači za koliko puta je neki materijal više paronepropusan od sloja zraka 1 m i označava se u m). Gustoća polistirena je od 20-30 kg/m3.
Mineralna vuna
Mineralna vuna je dobar toplinski izolator s koeficijentom toplinske vodljivosti k između 0,035 i 0,045 W/mK, što je uvrštava među najbolje toplinske izolatore. To je izolacijski materijal mineralnog porijekla za toplinsku, zvučnu i protupožarnu izolaciju u graditeljstvu, industriji i brodogradnji. Kamena vuna ima visoku otpornost na požar, paropropusna je i djelomično vodootporna. Otporna je na starenje i raspadanje, te na mikroorganizme i kukce. Koristi se u svim vanjskim konstrukcijama za toplinsku zaštitu, te u pregradnim zidovima za zvučnu zaštitu. Jedino mjesto gdje se ne preporuča je za izolaciju podrumskih zidova pod zemljom.
Dobiva se ili propuhivanjem pare (zraka) kroz užarenu šljaku visokih peći ili prelijevanjem mase dijabaza (na temp. od 1600-1700 °C) preko brzo rotirajućih, šamotnih diskova. Dobivene fine staklaste niti slažu se u “vunu”. Gustoća ove vune se kreće između 40-50 i 200-300 kg/m3, a ovisi o stupnju zbijenosti. Priprema se (pakira) u rastresitom stanju, u užetima, u vidu filca, jastuka (u rolama, na mekoj podlozi ili jednostavno proširenih na pergamentu) i u obliku polutvrdih ploča uz dodatak veziva, fenolnih smola. Ove su ploče zbog tih smola otporne samo do temperatura od 250 °C. Inače neobrađena vuna podnosi temperature do 800 °C. Mineralna je vuna, u bilo kojem vidu, premekana za direktnu podlogu hidroizolaciji. Ako se ugrađuje u vertikalnom položaju, mora se osigurati pridržavanje (osim za ploče).
Tijekom obrade mineralne vune, odnosno postavlja toplinske izolacije, vlakna ovog materijala na koži mogu izazvati nadraženost kože. Glavni krivac odgovoran za ovakvu pojavu su nešto grublja i promjerom nešto veća vlakna (s promjerom od 5 mikrometara). Tijekom obrade mineralne vune stvara se prašina. Kao i svaka druga prašina mineralnog porijekla i ova prašina može izazvati određenu nadraženost očiju. Vlakna mineralne vune posjeduju neznatnu postojanost (brzo se razlažu). Ispitivanja biopostojanosti (biološke perzistentnosti) nedvojbeno pokazuju da se vlakna danas proizvedene staklene i mineralne vune biološki razlažu već nakon 40 dana. Vlakna kamene i staklene vune koje su se ranije proizvodile trebale su oko nekoliko stotina dana za potpunu razgradnju. Za usporedbu: vlakna plavog azbesta podložna su biološkoj razgradnji tek nakon više od 100 godina. Postojanosti vlakana označava činjenicu da se vlakna moraju određeno vrijeme zadržati u plućima (ne dolazi do njihove razgradnje) kako bi izazvala rak. Tijekom tog vremena ona se zadržavaju u plućima i predstavljaju veliku opasnost za zdravlje čovjeka. Čim se vlakna uklone iz pluća ili se razlože na sasvim sitne komadiće (nisu više vlakna), prestaje opasnost od pojave raka u plućima.
Poliuretanska pjena
Poliuretanska pjena ili PU pjena također se dosta koristi, naročito pri sanacijama krovova. Ima još bolja toplinsko izolacijska svojstva pa koeficijent toplinske vodljivosti k iznosi između 0,020 i 0,035 W/mK. Ima dobra svojstva na vlagu i temperaturne promjene. Međutim, znatno je skuplja od polistirena i mineralne vune, te zbog toga nije u široj primjeni.
Iz područja organske kemije postoje tvrde pjene koje se dobijaju ekspandiranjem poliuretana ili poliizocianurata u autoklavima (moltopren je meki poliuretan). Moguća je realizacija pjena različite gustoće, u prosjeku od 30 - 100 kg/m3. Blokovi se kasnije režu u polutvrde ploče 100 x 50 cm, otporne na temperaturu i samogasive. Kratkoročno izdržavaju temperature i do 250 °C, tako da su ploče iz poliuretanske tvrde pjene pogodne i za obradu bitumenom (odnosno kao podloga). Ploče se često kaširaju aluminijskim folijama ili i krutim limovima, ivericama i sl. Poliuretanska pjena može se i štrcati na površinu ili u šupljinu.
Ekspandirani perlit
Perlit je eruptivni aluminijsko-silikatni kamen, koji se mehanički usitnjava i kratko zagrijava na 1000 °C. Pri tome se voda sadržana u stijenju pretvara u vodenu paru i napuhuje materijal i povećava njegov obujam za 15 do 20 puta. Nastali proizvod je bijeli granulat veličine zrna i do 6 mm. Pojedinačna zrna se sastoje od ćelija, koje su odgovorne za termoizolacijska svojstva. Perlit izolacijski materijali koriste se uglavnom kao izolacijski materijal za zasipavanje, rijetko u obliku ploča. Ekspandirani perlit nije zapaljiv, ali je osjetljiv na vlagu. Zato se, ukoliko je u uporabi kao izolacija jezgre hidrofobira i to silikonima u disperzijama, bez sadržaja otapala ili pomoću umjetnih smola. Perlit izolacijske ploče se sastoje od ekspandiranog perlita, koji je obrađen s organskim i/ili neorganskim vlaknima i vezivima. Vlakna se pripreme te se oblikuju zajedno s ekspandiranim perlitom vlažnim postupkom u izolacijske ploče. Gotove ploče su osjetljive na vlagu i smiju se ugrađivati samo tamo gdje su prema građevinsko-nadzornim propisima dopušteni normalno zapaljivi materijali.
Porofen
Porofen je tvrda pjena fenolformaldehidne smole. Za toplinske izolacije, naročito kod ravnih krovova, primjenjuju se sa gustoće od 45 kg/m3 na više. Treba upozoriti na štetnost formaldehida i fenola kao hlapljive tvari.
Pluto
Pluto je vrlo dobar toplinski izolator, a dobiva se od kore hrasta plutnjaka. Gustoća mu je 200 - 250 kg/m3. Plutene ploče se proizvode mljevenjem kore i ekspandiranjem čestica pluta u autoklavima i zatim rezanjem blokova ekspandiranog pluta u ploče raznih duljina. Težina im je od 100-130 kg/m3. Drugi način proizvodnje ploča je prešanje plutenih čestica povezanih bitumenom ili drugim ljepilom. Osim u pločama, pluto se isporučuje i u česticama ili ekspandiranim granulama u rastresitom stanju ili zaljepljenim na neku traku (obično bitumensku). Ploče se zbog svog lijepog izgleda mogu upotrebljavati i za oblaganje zidova, pa čak i podova (jako prešane ploče) u trostrukoj funkciji: kao toplinski i zvučni izolator i kao ukrasna površina.
Drvena vuna
Ploče od drvenih vlakana (drvena vuna) se proizvode se tako da se vlakna spajaju cementom. Ploče su lagane jer sadrže šupljine. Gustoća im je od 200 do 500 kg/m3 (ali i do 1000 kg/m3, kod tvrdih ploča). Danas se često upotrebljavaju u kombinaciji s nekom, još boljom toplinskom izolacijom kao tanka, tvrda kora (kombi ploče). Za toplinsku izolaciju mogu se upotrebljavati i mješavine drvnih čestica (piljevine) i nekog veziva ili u vidu prešanih ploča ili lijevane na mjestu ugradnje.
Ovčja vuna
Ovčja vuna ima toplinska izolacijska svojstva koja su slična mineralnoj vuni. Niska toplinska koeficijent toplinske vodljivosti k zamotuljka ovčje vune je 0,039 W/m K na 10 °C, što je slično ostalim vlaknastim izolatorima. Prikupljena prirodna vuna isprana je nekoliko puta da bi uklonio lanolin, te se zatim miješa sa poliesterom koji pomaže da zadrži svoj oblik. Zamotuljak vune općenito sadrži 85% vune pomiješane sa 15% poliestera. Ovčja vuna je prirodno vlakno dobiveno od potpuno obnovljivog resursa. Čišćenje, izlaganje zraku i toplinska obrada vezivanja tijekom proizvodnje troši minimalnu energiju. Ona koristi samo 14% energije koja se inače koristila za proizvodnju izolacije od mineralne vune.
Ovčja vuna je higroskopna i stoga će apsorbirati i osloboditi vodenu paru, ne narušavajući njezinu toplinsku učinkovitost. Kod hladnog vremena, ovčja vuna apsorbira toplinu iz vlage u zraku, što joj omogućuje da se smanji gubitak topline iz zgrade. U toplo vrijeme, oslobađanje vlage ima učinak hlađenja na vlakna koja smanjuje protok topline u zgradi. Vuna ima višu vatrootpornost od celuloze i celularno plastičnih izolatora. Topi se kada dođe u dodir sa izvorom plamena, ali bi se trebala sama i ugasiti. Tretirana je sa neopasnim vatrootpornim sredstvom kako bi poboljšala svoju vatrootpornost, zapaljivost i površinu širenja plamena. mini|250px|desno|Primjer modernih drvenih i plastičnih prozora. mini|250px|desno|[[Toplinski most je primjer gubitka topline.]]
Balirana slama
Tipičan zid od slame (najčešće debljine oko 45 cm) ima ovaj koeficijent prolaska topline U oko 0,13 W/m2K, dakle dva do tri puta niži od modernih građevinskih materijala i mnogo niži od trenutačnih građevinskih propisa. Slama je obnovljivi materijal koji se može proizvoditi (uzgajati) svake godine. Energija potrebna za proizvodnju ovog materijala dolazi od Sunca – obnovljivog izvora energije. Kada objekt prestane biti u funkciji, slama se i nakon dugog niza godina može kompostirati ili koristiti u povrtlarstvu za malčiranje. Nema problema s otpadom.
Slama gori. Da, ali ožbukani slamnati zidovi su manje skloni požaru nego tradicionalne drvene kuće. Budući da je slama u balama vrlo gusto stisnuta, u njoj nema dovoljno kisika da bi se zapalila. Slama predstavlja izrazito zdravu alternativu modernim građevinskim materijalima. Slama je prirodan materijal i nema štetnih utjecaja. Ne uzrokuje alergije jer se ne radi o sijenu, pa ne sadrži pelud (slama je od žitarica, a sijeno je pokošena livada, pa sadrži pelud poljskog cvijeća).
Kvaliteta zraka u kućama od slame bitno je bolja, jer ne ispušta nikakva isparavanja, kao što su primjerice formaldehidi koje često ispuštaju moderni materijali. Osim toga, za razliku od betona, slamnati zidovi dišu, što rezultira bitno svježijim zrakom u prostorijama.
Toplinska izolacija zgrada
Da bi zadovoljili današnje propise i gradili u skladu sa suvremenim smjernicama energetske učinkovitosti, sve vanjske konstrukcije potrebno je toplinski zaštititi. Toplinska izolacija smanjuje toplinske gubitke zimi, pregrijavanje prostora ljeti, te štiti nosivu konstrukciju od vanjskih uvjeta i jakih temperaturnih naprezanja. Toplinski izolirana zgrada je ugodnija, produžuje joj se životni vijek i doprinosi zaštiti okoliša. Dobro poznavanje toplinskih svojstava građevinskih materijala jedan je od preduvjeta za projektiranje energetski efikasnih zgrada. Toplinski gubici kroz građevni element ovise o sastavu elementa, orijentaciji i koeficijentu toplinske vodljivosti. Što je koeficijent prolaska topline U manji, to je toplinska zaštita zgrade bolja.
Elizabeth, New Jersey
Elizabet je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 124.969 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 124.969 stanovnika, što je 4.401 (3,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
Gentili, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 328 m.
Glukokortikoidni receptor
Glukokortikoidni receptor (GR, GCR, NR3C1, nuklearni receptor potfamilije 3, grupa C, član 1) receptor je za koji se vezuju kortizol i drugi glukokortikoidi.
GR je izražen u skoro svim ćelijma a telu i reguliše gene koji kontrolišu razviće, metabolizam, i imunski respons. Gen ovog receptora se izražava u nekoliko formi, te stoga GR ima mnoštvo različitih (pleiotropskih) dejstava u različitim delovima tela.
Kad se za GR vežu glukokortikoidi, njegov primarni mehanizam dejstva je regulacija trakripcije gena. Nevezani receptor se nalazi u ćelijskom citosolu. Nakon vezivanja glukokortikoida za receptor, receptor-glukortikoidni kompleks može da povisi izražavanje antiinflamatornih proteina u jedru ili da suzbije izražavanje proinflamatornih proteina u citozolu (putem sprečavanja translokacije drugih transkripcionih faktora iz citozola u jedro).
Kod ljudi, GR protein je kodiran NR3C1 genom koji je lociran na hromozomu 5 (5q31).
Strukture
Poput drugih steroidnih receptora, glukokortikoidni receptor ima modularu strukturu i sadrži sledeće domene (obležene sa A - F):
Vezivanje liganda i respons
U odsustvu hormona, glukokortikoidni receptor (GR) se nalazi u citosolu u kompleksu sa raznim proteinima uključujući protein toplotnog šoka 90 (hsp90), protein toplotnog šoka 70 (hsp70) i protein FKBP52 (FK506 vezujući protein 52). Endogeni glukokortikoidni hormon kortizol difuzijom prolazi kroz ćelijsku membranu u citoplazmu i vezuje se za glukokortikoidni receptor (GR), što dovodi do oslobađanja proteina toplotnog šoka. Rezultirajuća aktivirana forma GR ima dva moguća mehanizma dejstva, transaktivacija i transrepresija.
Transaktivacija
Direktni mehanizam dejstva obuhvata homodimerizaciju receptora, translokaciju putem aktivnog transporta u jedro, i vezivanje za specifiće DNK responsivne elemente, čime se aktivira transkripcija gena. Ovaj mehanizam dejstva se naziva transaktivacija. Biološki respons zavisi od tipa ćelije.
Transrepresija
U odsustvu aktiviranog GR, drugi transkripcini faktori kao što je NF-κB ili AP-1 mogu da transaktiviraju ciljne gene. Aktivirani GR može da formira kompleks as tim drugim transkripcionim faktorima i da spreči njihovo vezivanje za ciljne gene i time suzbije izražavanje gena koje normalno kontrolišu NF-κB ili AP-1. Ovaj indirektni mehanizam dejstva se naziva transrepresija.
Klinički značaj
GR je abnormalan u sučajevima familialne glukokortikoidne otpornosti.
U strukturama centralnog nervnog sistema, glukokortikoidni receptor učestvuje u neuroendokrinoj integraciji. On funkcioniše kao glavna komponenta endokrinog uticaja na mozak, posebno u responsu na stres. Ovaj receptor je impliciran u kratkotrajnu i dugotrajnu adaptaciju u responsu na stresore, i važan je za razumevanje psiholoških poremećaja, uključujući pojedine tipove depresije.
Agonisti i antagonisti
Deksametazon je agonist, a RU486 i ciproteron su antagonisti GR. Isto tako, progesteron i DHEA deluju kao antagonisti na GR.
Interacije
Glukokortikoidni receptor može da formira interakcije sa: • 5
Hidroizolacija
Hidroizolacija je izvodi zbog zaštite svih građevinskih objekata od nastanka vlage. Postupak koji se naziva hidroizolacija je proces u kojem se vrši izrada strukture ili objekta koji je hidroizoliran ili vodootporan po principu da navedena struktura ili objekt ne mijenjaju oblik ukoliko dođe do prodiranja vode u nekim određenim uvjetima. Najčešće se koristi hidroizolacija krova. Sredine koje su jako vlažne ili objekti koji se nalaze pod vodom zahtjevaju izgradnju takvih struktura. Hidroizolacija se uvodi da bi sanirala moguću štetu nastalu prodiranjem vode koja je ili pod pritiskom ili u tekućem stanju.
S druge strane, vodootpornost otkriva koliko su neki određeni objekti ili strukture otporni na vlagu. Nekad davno, u prošlosti, su se trupovi velikih i malih brodova premazivali katranom kako bi ostvarili hidroizolaciju i to je, zapravo, prvi način hidroizolacije premazom ikad zabilježen. U današnje vrijeme se većina modernih objekata ili struktura izoliraju na način da se koristi primjena brtvljenja fuga s brtvilom ili se primjenjuju razni vodootporni premazi. Mnogo većih građevina poput zgrada, kuća ili vila koriste i hidroizolaciju podruma.
Hidroizolacija se koristi i u svakodnevnom životu, i na poslu i u kući i na odmoru, te je vrlo popularna i kod slikarskog platna, električnih uređaja, skuterima na vodu, vodootpornoj odjeći i obući kao što su kabanice i čizme za kišu, a koristi se i u ambalažama određenih proizvoda kao što su tetrapaci za sokove i mlijeka.
Izgradnja
Materijali koji se koriste za izradu krovnog pokrivača, pokrivanje zidova, temelji te svi prodori kroz te površine moraju biti vodootporni te hidroizolirani. Svi su krovni materijali napravljeni da budu vodootporni te da se s njih slijeva voda što je okom vidljivo najbolje kod kosih krovova. No, postoje i ravni krovovi koji moraju biti hidroizolirani, najčešće premazom. Postoji puno drugih vrsta hidroizolacijskih ovojnica kao što je katran ili tekuće krovište.
S obzirom da zidovi nisu dizajnirani tako da bi izdržali pritisak vode stajaćice, koriste se hidroizolacijske ovojnice koje funkcioniraju po principu kućne radinosti da bi zidovi mogli „disati“ čime se izbjegne bilo kakva vrsta nastanka vlage. Spriječavanje nastanka kapilarne vlage zahtjeva zidanje zidova na način da se na njima izgradi zaštitna ovojnica koja je otporna na vlagu što je od ogromne važnosti kao i beton u temeljima koji mora biti i hidroizoliran tekućim premazom i otporan na vlagu te jednaku važnost dijeli i hidroizolacija podruma koja uključuje i sve dodatke za beton i kat koji se nalazi ispod betonske ploče.
Coron
Koron je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara.
Hidroizolacija
Hidroizolacije krova, balkona i podruma
Dostupno je više različitih hidroizolacija krova ali najvažnije su hidroizolacija bitumenom i hidroizolacija tekućinom.
Coron
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 1.376, a gustina naseljenosti je iznosila 44 stanovnika/km².
Hidroizolacija
Hidroizolacija bitumenom
Hidroizolacija bitumenom sustav je čiji je dizajn izmišljen kako bi zaštitio poslovne i stambene zgrade. Bitumen je tvar koja je još poznata pod nazivom asfalt ili ugljen katran. Tvar je mješovita, a sastavljena je od organskih tekućina. Te organske tekućine su jako ljepljive, vodootporne i viskozne. Nekad se koriste i u izgradnji krovova. Krovni terpapir, krovni flic ili karton postoji još od davnina i nosi taj naziv zbog izrade osnovnog materijala od kojeg je korišten. Flic je tkanina koja je netkana te se proizvodi kako bi obložila ona vlakna koja su pod pritiskom, a sva ta vlakna zajedno stvaraju strukturu tkanine. To je osnovni materijal i koristi se u izgradnji rola krovišta i krovnih šindri.
Korištenje terpapira kao podloga koja se nalazi ispod svih građevinskih materijala ili kao jedna vrsta ovojnice koja se nalazi u asfaltu, a koristi se za izgradnju sustava krovova je, zapravo, vrlo tipična. Terpapir se koristi da bi odvojio krovni pokrivač od krova te uklonio vodu i stvorio sekundarnu vremensku zaštitu. Vrlo je važno i to što je samo nanošenje krovne podloge prilično brzo čime se štiti krovna terasa tijekom nanošenja krovnog materijala. U nekim oklopnim materijalima se odvaja krovni pokrivač od krova štiteći tako krovni pokrivač od smole i od neravnih i starih čavala koji dolaze do izražaja kad se rade popravci na krovu. Također pomaže u slijevanju vode s krova da ne prodre u krovni pokrivač, štiti i od mogućeg curenja uzrokovanog kišom ili snijegom te čuva i štiti od jakih vjetrova i ostalih vremenskih nepogoda. Upotreba podloge povećava temperaturu krovova što je uzrok brzog starenja asfalta koji se nalazi na krovu.
Hidroizolacija tekućinom
Hidroizolacija tekućinom sustav je hidroizolacije krova u kojem se primjenjuje korištenje posebnog premaza koji je pogodan za sve vrste krovova pa čak i za stambene krovove, odnosno primjenjuje se monolitni, potpuno vezani tekući premaz koji se stavlja na krov. Kad se odvija proces stvrdnjavanja onda nastaje vodootporna ovojnica koja izgleda kao guma, a može se i savijati i rastezati bez da se ošteti te se vrati u svoj prvobitni oblik. Takvi premazi su često napravljeni od sirovina kao što je staklo ili plastika kako bi dodatno dobili na čvrstoći te se mogu koristiti i za veliku većinu krovnih materijala kao što je asfalt, terpapir, beton i bitumen.
Najekonomičnija izgradnja hidroizolacije krova ili popravak hidroizolacije na starom krovu je, sasvim sigurno, upravo hidroizolacija tekućinom što pokazuje provedeno istraživanje koje navodi da je jeftinije za sedamdeset posto i da traje do dvadeset i pet godina. Na krov se stavlja hladna tekućina pa požar nije prijetnja. Kad se primjenjuje hidroizolacija tekućinom tada je krov zaštićen od propadanja te je zaštičeno i ono što se nalazi ispod krova. Suši se vrlo brzo i zimi, prijanja se na sve vrste površina i otporna je na cijeli niz kemikalija. Vrlo je otporna na visoke temperature između četrdeset i osamdeset Celzijevih stupnjeva, a ovojnica je potpuno vodootporna.
Hidroizolacija balkona
Hidroizolacija balkona je sustav u kojem se prvo treba prati površina balkona i ukloniti prašinu koja se skupila na balkonu. Nakon toga se moraju napuniti silikonskim brtvilom sve pukotine koje su vidljive. Zatim se izvršava primjena prvog premaza koji ima za cilj popuniti sve one pukotine i rupice koje nisu vidljive, a to se radi razrijeđenim silikonom. Silikon na bazi cementa koji se primjenjuje na drugom i trećem sloju služi ojačavanju hidroizolacijske površine. Zadnji sloj sadrži korištenje prozirnog silikona, a stavlja se uz pomoć valjka. Taj je silikon na bazi vode te se pomiješa, u pravilnom omjeru, s bijelim cementom. Kad se izvrše svi ovi nabrojani koraci, mješavina silikona i cementa mora biti postavljena u roku od pola sata. Dvadeset i četiri sata su joj potrebna za jačanje i to se zove proces stvrdnjavanja. Ne postoji mogućnost preopterećenosti silikonske hidroizolacije zato što se koristi samo tri do pet milimetara debljine silikonskog sloja da bi se spriječilo bilo kakvo curenje vode iz površine kojoj je namjenjena.
Hidroizolacija podruma
Hidroizolacija podruma je sustav koji ima za zadatak koristiti razne materijale i tehnike koji moraju spriječiti ulazak vode u podrum neke zgrade ili neke kuće. Ukoliko se podrum nalazi ispod razine tla, onda je prijeko potrebno korištenje hidroizolacije koja dozvoljava primjenu raznih brtvila, materijala, instalacija odvoda i korištenje visokotlačne pumpe koja pomaže pri prikupljanju, uklanjanju i preusmjeravanju vode van podruma. Ukoliko je izgrađena struktura koja se nalazi na razini tla ili ispod razine tla, izgradnjom hidroizolacije moraju se poštivati određena pravila.
Kad se pojavi visoka razina vode koja vrši pritisak ispod podova u podrumu ali protivno zidovima u podrumu, tad se pojavljuje i hidrostatski tlak. Do velikog problema dovode sile hidrostatskog tlaka vode jer se spajaju u temeljnom zidu kroz pukotine te uzrokuju ogromna oštećenja i brzi rast plijesni i pojavu vlage. Više je različitih metoda koje se primjenjuju u sanaciji podruma, a različite su i po dizajnu i po svim teorijama, stoga treba navesti nekoliko poput visokotlačnih pumpi, pružanja internog odvoda vode, postavljanja internih zidnih i podnih brtvila, eksterne drenaže u kombinaciji s premazima koji su vodootporni, povećanja i ventilacije zraka te mnogih drugih. Hidroizolacija podrumskog prostora može biti unutarnja i vanjska.
Unutarnja hidroizolacija podruma koristi premaze koji su vrlo učinkoviti u suzbijanju vlage nastale kondenzacijom ali ti premazi nisu u mogućnosti riješiti glavno curenje. S obzirom da postoje i situacije u kojima se ne može koristiti vanjska hidroizolacija podruma, postoji način korištenja pločica i listića za drenažu. U internom sustavu odvodnje nužno je razbiti rov u betonskom tlu koji je smješten uz vanjski rub zidova, u taj se rov ugrade porozni crijepovi koji se napune do tri četvrtine šljunkom pa se napravi rupica na hidroizolacijskoj ploči pri samome vrhu te se porozni crijepovi spoje na pumpu.
Vanjska hidroizolacija podruma spriječava prodor vode kroz temeljne zidove u čemu pomažu građevinski materijali. Najefikasnija je u suzbijanju prodora vode. Ukoliko se radi o obnavljanju hidroizolacije podruma, na dnu temeljnih zidova se iskapaju rovovi koji omogućuju zidu da se opere i osuši.
Negativna obilježja hidroizolacije
S obzirom na to da su hidroizolacijski sustavi s vremenom postali vrlo rašireni pa ih se i puno istraživalo i testiralo, treba naglasti da je daleko najčešći uzrok oštećenja hidroizolacije loše, neprofesionalno ili krivo postavljanje hidroizolacijskog sustava koji može dovesti do vrlo ozbiljnih zdravstvenih tegoba. Postoji i mogućnost nepravilnog proizvoda koji se postavlja za potpuno krivu namjenu.
Puno proizvoda je deklarirano kao hidroizolirano ali nisu svi kvalitetni i ne mogu se svi koristiti za sve namjene stoga je vrlo važno čitati upute za korištenje. Pošto se na palubama brodova koriste premazi za hidroizolaciju, najčešći problem stvara širenje i sužavanje zaštitne ovojnice što se događa zbog prevelikih oscilacija u temperaturi. Najkompleksnije su upravo hidroizolacije paluba, a i hidroizolacije balkona jer se moraju koristiti određene ovojnice, drenaže i građevinski materijali. Vrlo je osjetljiva i ovojnica zgrade u kojoj se koriste razni fitinzi za cijevi, ventili, žice i ostalo da bi se uspjela napraviti što bolja hidroizolacija.
Browning, Missouri
Brauning je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 265, što je 52 (-16,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Tomislav Butina
Tomislav Butina ( Zagreb, 30. ožujka 1974. ), hrvatski nogometni vratar
Još 1991. započeo je Butina svoju karijeru u zagrebačkom Dinamu, no, do klupske jedinice došao je tek odlaskom u mirovinu nezamijenjivog Dražena Ladića. U međuvremenu je od 1994. do 1997. bio na posudbama u Samoboru, Karlovcu, te Slaven Belupu. Kasnije je bio rezervni vratar sve dok nije dobio pravu šansu koju je sjajno iskoistio. Zanimljivo je da je jeseni 1999. u Ligi prvaka imao čak 3 nastupa od 6, tada Croatijinih, utakmica. Svoju je priliku kasnije dobio. Do 2003. bio je standardan, a zatim prelazi u redove belgijskog Club Bruggea. Tamo je igrao sa reprezentativnim suigračima Lekom i Balabanom. Na kraju svoje poslijednje, treće, sezone u tom klubu ozlijeđuje se te propušta dobar dio utakmica. A još je k tome na početku godine potpisao predugovor sa Olympiakosom iz Pireja, te ga trener više nije koristio do službenog preseljenja u Grčku, 1. srpnja.
U reprezentaciji je debitirao u rujnu 2001. protiv San Marina, u kvalifikacijama za Svjetsko prvenstvo 2002., a na tom natjecanju sjedio je na klupi. Neočekivano je postao prvi vratar reprezentacije na EURU 2004. kad se Pletikosa ozlijedio. Na tom prvenstvu nije bio osobito loš, unatoč 6 primljenih pogodaka u 3 utakmice. Kao prvi vratar nastavio je u kvalifikacijama za Svjetsko prvenstvo 2006., propustivši zbog ozlijede tek susrete sa Islandom i Maltom. No, zbog duge stanke u Bruggeu i gubitka forme nije nastupio na samom SP-u u Njemačkoj gdje se kao prvi vratar vratio Stipe Pletikosa. Nakon svjetske smotre 2006. završio je reprezentativnu karijeru, nakon 28 nastupa.
Privatno, Butina je strastveni ljubitelj umjetnosti, te sakupljač umjetničkih slika
Varšava
Varšava (poljski Warszawa [varˈʂava]) je glavni i najveći grad Poljske od 1,702.139 stanovnika (uži centar), po procjeni iz 2007.
Geografija
Varšava leži na obje obale rijeke Visle (koja je tu široka 1190 m), udaljena oko 386 km jugoistočno od Baltičkog mora i luke Gdanjsk i oko 350 kilometara sjeverno od Karpata, gotovo u sredini zemlje. Grad se prostire po Varšavskoj visoravni čija visina varira od 76 to 116 m, na pačetvorini dugoj oko 30 km i širokoj oko 26 km.
Historija
thumb|left|240px| Utvrda Barbikan iz [[17. vijeka]] Prvi put se spominje u 13. vijeku, da bi se s vremenom razvila u veliko trgovačko središte i godine 1596. postao glavnim gradom Poljske. Nakon podjele Poljske postala je dio Pruske, a od godine 1817. glavnim gradom Velikog varšavskog vojvodstva. Nakon Bečkog kongresa je pripala Rusiji, a godine 1918. je u njoj proglašena nezavisnost Poljske.
U drugom svjetskom ratu je teško stradala godine 1939. su je bombardirali Nijemci. Židovsko stanovništvo je smješteno u geto gdje je bilo sistematski izgladnjivano i mučeno, sve dok nekolicina preživjelih nije godine 1943. podigla ustanak. Godine 1944. je poljski pokret otpora podigao ustanak protiv Nijemaca, ali je pomoć sovjetskih trupa izostala pa je Varšava razorena do temelja. Nakon rata je grad u potpunosti obnovljen. Godine 1955. je u njemu potpisan Varšavski pakt.
Znamenitosti
Historijski centar grada Starego Miasto uvršten je 1980. na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedinstven primjer poslijeratne obnove starog centra grada koji je gotovo potpuno razrušen za 1944. Varšavskog ustanka, u kom su se nalazile građevine od 13. do 20. vijeka. Tako su vjerno rekunstuirani stari srednjovjekovni grad, stari trg, brojne kuće, Zeleni krug (dio sa gradskim zidinama i utvrdom Barbikan), brojni sakralni objekti i Kraljevski dvorac sa Sigmundovim stupom.
thumb|left|240px| Karta historijskog centra Varšave: 1. Kamene stubegradonačelnik 2. Historijski muzej 3. Barbikan 4. Obrambene zidine 5. Palača Salwator 6. Muzej umjetnina od kože 7. Zgrada sv. Ane 8. Palača Fukier 9. Muzej književstva 10. Muzej za umjetnost i obrt 11. Crkva sv. Martina 12. Gotički most 13. Pelikanska kuća 14. Katedrala sv. Ivana 15. Jezuitska crkva 16. Biskupski dvor 17. Kraljevski dvorac 18. Palača bakrenog krova 19. Tunel Istok-Zapad 20. Brdo Dung 21. Skulptura varšavske sirene 22. Zygmuntov stup
Južno od Starog grada nalazi se kraljevska cesta sa brojnim neoklasicističkim palačama, među kojim je i Poljska predsjednička palača i kampus Varšavskog univerziteta. Barokna palača u Wilanówu (Pałac w Wilanowie), je bivša rezidencija kralja Ivana III. Sobjeskog, sa velikim parkovima.
Najstariji park je Saski vrt (Ogród Saski) koji se nalazi na 10 minuta hoda od Starog grada, a najveći gradski je Park Łazienkowski (Kraljevske toplice) iz 17. vijeka (3 km južnije od Starog grada) koje su dobile današnji izgled u 18. vijeku.