cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ladislav I Sveti
Biografija
Tokom 1048. godine cela Ladislavova porodica se preselila za mađarsku. Tom prilikom je Bela I, od svog brata Andraša I koji je nasledio krunu od Petra I, dobio apenažu ("Tercia pars Regni") od jedne trećine Mađarske. Odmah posle preuzimanja dužnosti kralja, Andraš I je morao da stupi u borbu protiv Henrika III koji je bio priznat od strane Andraševog prethodnika Petra I. U ovim borbama Andraš i grof Bela su imali uspeha protiv nemačkih napada i uspeli su da očuvaju nezavisnost krune.
Ovaj savez, Andraša i Bele, je funkcionisao sve do 1053. i rođenja Solomona, od kada je kralj Andraš hteo da osigura buduću vlast svoga novorođenog sina. Po mađarskim naslednim običajima u slučaju kraljeve smrti, krunu nasleđuje najstariji član kreljevske familije a u ovom slučaju to bi bio Bela a ne kraljev sin.
Andraš I je 1057 iz ovih razloga krunisao svoga sina Solomona za kralja Mađarske i Ladislav je prisustvovao ovom činu zajedno sa ocem i braćom. Grof Bela nije bio zadovoljan ovim rešenjem pa je sa svojom porodicom otišao 1059 u Poljsku, da bi se sledeće godine vratio sa poljskim trupama. Andraš I je izgubio dve bitke protiv svog brata Bele i ubrzo i umro. Bela je posle ovoga krunisan 6. decembra 1060.. Posle smrti oca 11. septembra 1063. godine braća su ponudila da prihvate vladavine svog rođaka Solomona, koji se vratio sa nemačkom armijom da potražuje presto, ako dobiju pravo na nasledstvo vojvodstva svoga oca. Solomon je to odbio i troje braće, Geza, Ladislav i Lampert, su napustili Mađarsku. Otišli su za Poljsku i sačekali su odlazak nemačke armije, da bi uz pomoć snaga kralja Boleslava II, rođaka svoje majke, pokušali da povrate vlast.
Da bi ipak izbegli građanski rat, Solomon i trojica braće su ipak napravila sporazum 20. januara 1064. godine u Đeru. Solomonu je ostala titula kralja a braća su primila nazad očeve posede u vlasništvo i apanažu od jedne trećine Mađarske.
Grof od Tercia pars Regni
Negde u isto vreme Ladislav se oženio prvi put i po nekim izvorima to je bila ćerka nemačkog grofa.
Od 1071, kada je Ladislavov stariji brat, grof geza odbio da podeli plen sa kraljem Solomonom. Plen koji je bio u pitanju je ostvaren prilikom zauzimanja Beograda koji je bio u rukama Vizantije i odnosi kralja Solomona i trojice braće su se pogoršali. Sledeće godine, kada je solomon krenuo u novu kampanju na Beograd, samo ga je grof Geza sledio. Ladislav i Lampert su ostali da čuvaju svoja vojvodstva, plašeći se izdaje od strane kralja.
Tokom 1073, došlo je do otvorenih sukoba između kralja i trojice braće. Svako je tražio pomoć sa strane. Solomon je dobio pomoć od Henrik IV, dok su Ladislav, Geza i Lampert tražili pomoć od svojih poljskih i čeških rođaka. Ladislav je otišao za Moraviju gde je dobio pomoć od svog zeta, grofa Ota od Moravije. Ladislav se vratio tačno na vreme, jer je njegov brat Geza bio poražen u vreme njegovog odsustva u bici kod Kemeja 26. februara 1074. Nova odlučujuća bitka se odigrala 14. marta kod mesta Mođorod (Mogyoród) gde su braća definitivno porazili kralja Solomona, koji je morao da pobegne u zapadni deo Mađarske kraljevine. Geza je tada proglašen kraljem od strane svojih sledbenika i istovremeno novi kralj je potvrdio vlasništvo, vojvodstva, svoje braće Ladislava i Lamperta.
Tokom kraljevanja svoga brata, Ladislav je bio vojni komandant mađarske armije. U jesen 1074, je ponovo porazio snage kralja Solomona u bici kod Njitre. Tokom 1076., Ladislav je pokušao da osvoji i preuzme Požonj od Solomona, ali u tome nije uspeo.
El Jebel, Colorado
El Džebel je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.801, što je 687 (-15,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ladislav I Sveti
Grof od Tercia pars Regni
Posle smrti svoga brata Geze, 25. aprila 1077. godine, Ladislav je proglašen za kralja, mada ne i krunisan sa Krunom Svetog Stefana, koja je i dalje bila u posedu kralja Solomona.
Borba za presto
U vreme kada je Ladislav bio krunisan vojvodstva, Mošon i Požonj, su i dalje bili pod vlašću kralja Solomona koji je i dalje imao podršku, svog zeta, nemačkog kralja Henrik IV. Upravo iz tog razloga ladislav je potražio pomoć i podršku od rivala nemačkog kralja Vojvode Rudolfa I od Švabije, koji je bio proglašen kraljem Nemačke od strane vladarevih protivnika. Da bi ozvaničio prijateljstvo oženio se sa Rudolfovom ćerkom Adelaidom.
Tokom 1079. godine Ladislav je uspeo da osvoji tvrđavu Mošon. Posle ovog uspeha Ladislav je počeo pregovore sa kraljem Solomonom, koji je posle ovoga abdicirao u korist, sada, kralja Ladislava 1081. u zamenu za poveće imanje. Kasnije Solomon je kovao zaveru protiv kralja Ladislava ali je otkriven i Ladislav je zatvorio Solomona.
Na inicijativu kralja Ladislava, Papa Grgur VII je naredio kanonizaciju prvog mađarskog kralja Stefana I i njegovog sina Emerika (Szent Imre). Na dan posvećivanja 15. avgusta 1083. godine, Solomon je pušten na slobodu i on je otišao i pridružio se Pečenjezima. Tokom 1085. Pečenjezi su ušli na teritorije istočne Mađarske ali ih je kralj Ladislav porazio i od tada se više nije postavljalo pitanje njegove vlasti.
Unutrašnja politika
Posle smrti kralja Stefana I u državi je zavladalo bezvlašće i dolaskom na vlast kralj Ladislav je hteo da unese reda u državu. Prvo je uveo oštre zakone protiv kriminalaca a zatim je i za najmanje kršenje zakona uveo oštre kazne koje su mogle biti i smrtne, čak i kršenje religijskih zakona se drastično kažnjavalo.
Kralj Ladislav je uzeo aktivno učešće u reorganizaciji Katoličke crkve u Mađarskoj. Postavio je 1087. novu biskupiju sa sedištem u Zagrebu i premestio je sedište biskupije iz Bihara u Oradeu. Takođe je ozvaničen zakon koji je dozvoljavao ženidbu svetih lica, što je bilo u suprotnosti sa kanonskim zakonom katoličke crkve.
Vladavina
Kolaps Nemačkog kralja u politici prema papi, ostavilo je odrešene ruke kralju Ladislavu da proširi svoje teritorije ka jugu i istočnim Karpatima, što je on i učinio. Tokom 1087., kralj Ladislav je poslao svoje izaslanike Hermanu od Salme, nemačkom kralju, koji je dobio ovo zvanje posle smrti Ladislavovog svekra Henrik IV, ali pošto je u međuvremenu saznao za smrt Solomona, nije više hteo da se meša u unutrašnju politiku Nemačkog carstva.
Posle smrti Dmitra Zvonimira 20. aprila 1089. godine, njegova udovica Jelena (Ilona), inače Ladislavova sestra, je podržala svog brata i posle smrti Stefana II Trpimirovića 1091, je pomogla da Ladislavova vojska uđe na teritorije današnje Hrvatske Ova Ladislavova akcija je dovela do neželjene reakcije. Vizantski car Aleksije I Komnin, je nagovorio Kumane da zauzmu istočne delove Mađarskog kraljevstva. Kada je za to čuo, kralj Ladislav je krenuo sa svojom armijom u pohod protiv Kumana i porazio ih je u bici kod reke Tamiša. Posle ove pobede Ladislav je okupirao deo Srema i Beograd.
U jesen 1091., Papa Urban II je tražio da ga Ladislav prizna za duhovnog vladara nad novoosvojenim teritorijama mađutim Ladislav je to odbio ali priznao je antipapu Klementa III koji je bio priznat od strane sledbenika Svetog rimskog carstva. Tokom 1092. godine kralj Ladislav je poveo svoju vojsku protiv princa Vasilka Rostislavića, koji se udružio sa Kumanima, i porazio ga. Takođe, kralj Ladislav, je 1093. godine podržao vojvodu Zbignjeva, vanbračnog sina Vladislava I Hermana, u pobuni protiv svoga oca.
Smrt kralja
Poslednje godine vladavine kralja Ladislava je karakterizirala politika sređivanja unutrašnje situacije i odnosa dva nećaka Kalmana i Almoša. Kako Ladislav nije imao muške potomke, nećaci, Gezini sinovi su se nadali kruni. Ladislav je davao prednost mlađem, Almošu, kome je dao i titulu kralja Hrvatske. Kalman se međutim nije slagao sa ovom odlukom i otišao je 1095 za Poljsku.
Već u poznim godinama, kralj Ladislav je odlučio da pomogne svojim sestrićima, vojvodi Svatopluku II od Bohemije i vojvodi Otu II od Moravije u kampanji protiv vojvode Bretislava II od Bohemije, kada je saznao da se Kalman vratio u Mađarsku sa Poljskim trupama da preuzme vlast. Tokom ovih događaja vremešni kralj je i umro.
Sahranjen je u crkvi u Šomođvaru, koja je sagrađena 1091. godine.
Sveti Ladislav se takođe smatra za sveca zaštitnika.
Ženidba i deca
Žene: Deca:
Cicogna, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 728 m.
Bertolai, Frosinone
Bertolai je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 129 m.
Elephant (album)
Elephant je četvrti po redu album američke rock grupe The White Stripes, izdan godine 2003.
Popis pjesama
Sve pjesme je napisao Jack White, osim ako nije drukčije navedeno.
Studiji
Toe-Rag Studios i BBC Maida Vale Studio, London, april 2002.
Josip Frank
Josip Frank (pravo ime Joshua Frank) (Osijek, 10. 4. 1844. – Zagreb, 17. 12. 1911.), hrvatski političar, odvjetnik i zastupnik u Hrvatskom saboru za vrijeme Austro-Ugarske Monarhije, bliski suradnik Ante Starčevića, istaknuti član Stranke prava (SP) i Čiste stranke prava (ČSP).
Podrijetlo i obitelj
Dr. Josip Frank se rodio 10. 4. 1844 u Osijeku u židovskoj obitelji Emanuela i Helene Frank. Emanuel Frank je uselio u teritorij Trojedne Kraljevine Hrvatske, Slavonije i Dalmacije iz Kraljevine Ugarske, te se nastanio u Osijeku gdje je službovao na osječkoj skeli. Frankovi su ubrzo postali pravi "Essekeri" (ugledni osječani). Njegov brat Jakov je izdavao u Osijeku novine Die Drau, uređivao zagrebački umjereno oporbenjački list Agramer Tagblatt, pisao za mađarski Pester Lloyd i bečki Neue Freie Presse. Sukladno tome, Jakov Frank je imao veze u dualističkim krugovima Austro-Ugarske Monarhije. Dr. Frank nikada nije skrivao ili prešućivao opće poznatu činjenicu da je njegov brat Jakov unionist tj. pristaša Narodne stranke (NS). Braća su do kraja života živjeli u obiteljskoj i bratskoj slozi, a njihova su se djeca međusobno družila. Prema izjavi samog dr. Franka na sudu, prvi put se vjenčao u Beču da ne bi morao napustiti židovsku vjeru. Tom prilikom, u skladu sa austrijskim zakonom, izjasnio se kao "konfessionslos" (osoba bez konfesije), a ustvari je ostao vjeran židovskoj vjeroispovijesti. Prema odluci predsjedništva Banskog stola od 28. 1. 1872 godine, dr. Frank je na taj dan stekao zavičajno pravo u Zagrebu. U Zagreb je došao na poziv svog brata Ivana Franka koji je u Zagrebu bio brigadni liječnik. 1874, u tridesetoj godini života, prilikom ženidbe sa Olgom Rojčević dr. Frank se preobratio sa judaizma na katoličanstvo. U gornjogradskoj crkvi sv. Marka pokrstio ga je Stjepan Boroša, koji je i sam kasnije postao poznati pravaš i domovinaš. Dr. Frank nikada nije prikrivao svoje židovsko podrijetlo, niti ga se je sramio, naprotiv bio je ponosan na svoj roditeljski dom i odgoj. Iz tumačenja dr. Franka može se razabrati da se pokrstio u nadi da će socijalne i ekonomske mogućnosti za njegovu djecu time biti znatno veće. Sa Olgom dr. Frank je imao pet sinova, od kojih su dvojica ostvarili istaknute karijere u politici. Stariji Vladimir prvi je zakoračio očevim stazama. Njegovom putu pridružio se i Ivo, za kojega se može reći da je bio posljednji politički aktivni član obitelji, jedini koji je doživio prijelomni trenutak suvremene hrvatske prošlosti, raspad Austro-Ugarske Monarhije i stvaranje Kraljevstva Srba, Hrvata i Slovenaca tj. Kraljevine Jugoslavije. Nakon smrti supruge Olge, dr. Frank je oženio Teodoru Martini sa kojom je imao dvoje djece.
Kortland
Kortland se može odnositi na
GPR177
__NOTC__ G protein-spregnuti receptor 177 (GPR177), koji je poznat kao Wntless, je ljudski gen koji kodira receptor za Wnt proteine u Wnt-sekretirajućim ćelijama.
Josip Frank
Politička karijera
Kao vrstan financijski stručnjak već 1879 je u svojim novinskim člancima upozoravao na financijsku i gospodarsku ovisnost Trojedne Kraljevine Hrvatske, Slavonije i Dalmacije o Ugarskoj, koja je proizišla iz Hrvatsko-ugarske nagodbe iz 1868 i njene revizije 1873 godine. O tome je izdao 1880 brošuru Die Quote Kroatiens, u kojoj je dokazivao da je Hrvatska previše opterećena. Svojim neumornim javnopolitičkim radom brzo je stekao naklonost birača te je od 1880 do 1894 bio i zagrebački gradski zastupnik koji se uvijek zalagao za napredak i boljitak glavnog grada Hrvatske. Već 1884 postao je i zastupnik u Hrvatskom saboru, isprva Kotara Popovače, a potom od 1887 i Kotara Vojni Križ. Zbog svoje stručnosti bio je i redovitim članom saborskog financijskog, a potom i proračunskog odbora.
GPR177
Za Wntless je nedavno bilo pokazano da je kargo za retromer kompleks
Josip Frank
Stranka prava
Dr. Frank je već 1884 otvoreno pristajao u pravaše. Kada je vladajući NS osporio izbor Eugena Kumičića za Sabor, 16. 1. dr. Frank je na održanoj saborskoj sjednici, kao izvjestitelj delegiranog saborskog odbora trojice, otvoreno zagovarao ovjeru Kumičićeva izbora. Novo Frankovo povezivanje s pravašima se zbilo 1887 godine kad je sudjelovao u obrani optuženoga Davida Starčevića koga je tužilo državno odvjetništvo zbog napada na bana Khuen-Hédervárija na jednoj od saborskih sjednica. Prema izjavama ondašnjih pravaša, dr. Frank je uložio neizmjerno mnogo truda da bi skinuo krivicu sa Starčevića. Dr. Frank je time stekao ugled unutar pravaških redova, a prema nekima sudjelovanje u obrani Starčevića je odredilo njegovu političku karijeru. Članom SP-a je postao 10. 1. 1890 godina na poziv Davida Starčevića i Frana Folnegovića. Dr. Franka su u stranci dočekali radosno, pogotovo zato što je bio osoba poznata po svojim sposobnostima i marljivosti. Usto je zabilježeno da je Frankov ulazak bio zadovoljština za SP jer su je napadali različiti neprijatelji, a sada je očito da je nova akvizicija, koja je već bila poznata javnosti, pokazuje privlačnost pravaštva. Suvremenici dr. Franka su smatrali da je povod njegovu ulasku u SP bio vezan uz posjet banovinskih pravaša Makarskoj prigodom podignuća spomenika Andriji Kačiću Miošiću. Dr. Frank se tada uvjerio u popularnost SP-a. Vrlo brzo je zauzeo važan položaj unutar stranke. Njegovi istupi su pokazali da s njime nije došlo samo do organizacijsko-financijske revitalizacije stranke, nego se i u političkoj koncepciji počelo nagoviještavati promjena pravaške taktike. Već 1892 godine dr. Frank je kao predsjednik saborskog kluba SP-a sastavio i pročitao u ime stranke nacrt adrese. Pozivajući se u svome nacrtu na sadržaj Krunidbene zavjernice i prisege kralja Franje Josipa I iz 1867 godine, dr. Frank je izazvao duboke nedoumice i među pravašima. Jedna skupina unutar stranke je smatrala da je time stao na stranu Hrvatsko-ugarske nagodbe. Suprotno tome dr. Frank je tvrdio da postoje velike razlike između krunidbene zavjernice i nagodbe. U krunidbenoj zavjernici je vidio "historičko temeljni zakon" Kraljevine Hrvatske i Slavonije koji je koristio za tumačenje hrvatskih državnih prava u ustavnoj borbi. Dr. Frank je nastojao pokazati da su u krunidbenoj zavjernici prisutna povijesna prava Hrvatske, odn. da se iz tog zakona mogu razviti načela o "nezavisnosti, slobodi, ustavu i cjelokupnosti kraljevine Hrvatske". Stajalište dr. Franka je potvrdio sam Ante Starčević.
GPR177
Vidi još
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Josip Frank
Stranka prava
Njegova dobra volja došla je do izražaja već iste godine kada je vlastitim novčanim sredstvima pripomogao financijskom oporavku pravaškog glasila Hrvatska, a potom i dioničkog društva Starčevićev dom. Stranačku političku djelatnost nastavio je od 1891 kao urednik lista Hrvatske, u kojem je izlagao vlastite političke poglede. Shvativši težak položaj u kojem se Hrvatska tada nalazila, držao je da prvi cilj političkog djelovanja mora biti okupljanje i ujedinjenje hrvatskih zemalja, te gospodarska i financijska samostalnost Hrvatske, koju je tada teško ugrožavala agresivna mađarska politika. Njegovim političkim stajalištima sve se više približavao i sam prvak stranke, Ante Starčević. Dr. Josip Frank je zaslužan za prvi pravi politički program SP-a, koji je bio prihvaćen 6. 6. 1894, a u kojem su bila dobrim dijelom sadržana i njegova politička stajališta. Program je sadržavao ideju ujedinjenja i obnove hrvatske državnosti.
Čista stranka prava
Kada su zagrebački sveučilištarci, prilikom posjeta kralja Franje Josipa Zagrebu 1895, u znak prosvjeda spalili mađarsku zastavu, a Folnegović sa svojom stranačkom strujom osudio taj čin, dr. Frank je zajedno s Starčevićem Eugenom Kumičićem i Milom Starčevićem istupio iz kluba SP-a. Nakon toga uslijedio je konačan raskol SP-a, a stranačka struja koju su predvodili Starčević i dr. Frank prerasla je u ČSP sa stranačkim dnevnikom Hrvatsko pravo.
Nakon Starčevićeve smrti 1896 godine, dr. Frank je, budući je već imao Starčevićevu potporu, preuzeo vodstvo stranke te je potom učvrstio njezin položaj i tako joj osigurao političku budućnost. Otad se neprestano borio za financijsku samostalnost Hrvatske, pa i putem izravnih pregovora s kraljevskim dvorom. Tako je od 1898 do 1906 bio član Kraljevskog odbora za financijska pitanja, a 1898 u svojoj raspravi Nuncij oštro je optužio Ugarsku zbog nepravednosti financijske nagodbe između Hrvatske i Ugarske. Dr. Frank je 1904 godine ponovno postavio zahtjev za financijskom samostalnošću Hrvatske pa je zahvaljujući njegovom radu 1906 i sklopljena najpovoljnija financijska nagodba između Hrvatske i Ugarske uopće. Istodobno stranka je 1904 promijenila ime u Starčevićanska stranka prava (SSP), te je pod vodstvom dr. Franka nastavila svoj razvoj. Od 1905 dr. Frank je postao oštar protivnik projugoslavenske politike novog kursa, kasnije Hrvatsko-srpske koalicije, te saveznike u borbi protiv Hrvatsko-srpske koalicije od 1906 traži u kraljevskom dvoru i krugu oko hrvatskog prijestolonasljednika Franje Ferdinanda.
Na saborskim izborima 1906, unatoč snazi Hrvatsko-srpske koalicije, pravaši dobivaju 20 saborskih mjesta te postaju snažna oporba vladajućoj Koaliciji. Hrvatski ban Pavao Rauch 1908 pružio je podršku pravašima i dr. Franku u njegovu nastojanju da oslabi i pobijedi Hrvatsko-srpsku koaliciju, ali njihove namjere nisu nikad urodile plodom. Istodobno, poticajem dr. Franka započeli su Fridjungovi veleizdajnički procesi kojima su ban i dvor željeli slomiti snagu Hrvatsko-srpske koalicije. Naposljetku, Hrvatsko-srpska koalicija je pristala na suradnju s kraljevskim dvorom i tako zadržala osvojenu vlast, pa su nade dr. Franka da bi pravaši mogli preuzeti vlast u Hrvatskoj ostale neostvarene. Ipak, njegova bezkompromisna politika u obrani hrvatskoga državnog prava nasuprot jugoslavenskoj i velikosrpskoj ideji pružanjem podrške kraljevskom dvoru dovela je do krize unutar stranke. Stoga je stranačka struja, tzv. milinovci, predvođena Milom Starčevićem, napustila stranku 1908 godine i osnovala Starčevićevu stranku prava. No ni to nije pokolebalo dr. Franka u njegovoj provedbi vlastitih političkih ideja. Nažalost, 1909 je obolio i više nije imao utjecaja na stranačku politiku.
Za vrijeme aneksijske krize kad je Austro-Ugarska Monarhija pripojila Bosnu i Hercegovinu (BiH), pripremio je postrojavanje Hrvatske narodne legije, vojne postrojbe koja se je trebala suprotstaviti pripremanim upadima vojnih i paravojnih postrojba iz Kraljevine Srbije (srbijanske vojske, četničkih i komitskih odreda, Narodne odbrane i dr.). Stranka se nakon što se Frank razbolio, 1909 godine, sve više približavala krugu katoličkih intelektualaca okupljenih oko lista "Hrvatstvo", s kojima se krajem 1910 ujedinila te promijenila ime u Kršćansko-socijalna stranka prava (KSSP). Već krajem 1911, dolazi do dogovora između KSSP i SSP-a oko ujedinjenja u SP. Tako se stranka vratila svom starom imenu, a ujedinjenjem s milinovcima još više je ojačala.
Poslovna karijera
Ime dr. Franka je bilo vezano i uz poduzetničke pothvate. Zajedno sa Pavlom Anišićem, Dragutinom Huthom, Josipom Hartmannom, Lavoslavom Pulzerom i Samuelom Mosesom sudjelovao je 1873 godine u osnivanju zagrebačke "Tvornice obuvala". Tvornica je bila organizirana po načelima dioničarskog društva, a sa radom je počela krajem februara 1873 kada je gradsko poglavarstvo odobrilo sastav prvog upravnog odbora. Tvornica je zapošljavala 300 radnika, pa se može zaključiti da je bila riječ o velikom poduzeću sa znatnom proizvodnjom. O isprepletenosti privrede i politike govori činjenica da su članovi upravnog odbora pokazivali sklonost pravaštvu, a uočljivo je da je među njima bilo i Židova, koji su se upravo u tom razdoblju počeli znatnije investirati u privredni život Trojedne Kraljevine Hrvatske, Slavonije i Dalmacije. Šturi podatak o poslovno-pravnim vezama dr. Franka s neimenovanim židovskim krugovima iz Zagreba donio je političar Šime Mazzura (obzoraš i protivnik dr. Franka), koji je grubo napao dr. Franka izvjestivši biskupa Josipa Juraja Štrosmajera (obzoraš, pristalica kulturnog i političkog zbliženja slavenskih naroda, član NS-a i kasnije Neodvisne narodna stranka (NNS)) kako su "ovdašnji židovi dali svojem odvjetniku Dru. Franku, neka on u svoje tobože ime dade 1.000 FRT za građenje Galerije, misleć tijem steći prijazan kod Vas, dočim žele Vam učiniti ponudu za Vaše šume.". Taj podatak iz 1876 godine je nagovjestio početak političkog sukoba Štrosmajerovog kruga s dr. Frankom, u čijoj su pozadini dobrim dijelom bili i poslovni interesi. Dr. Frank je u decembru 1876 godine gradskom poglavarstvu prijavio tiskarski obrt, točnije rečeno izdavanje dnevnih novina. Središte lista je bilo na Jelačićevom trgu.
Smrt
Dr. Josip Frank je 1908 teško obolio od skleroze arterija, umro je 17. 12. 1911 u Zagrebu, te je sahranjen u obiteljskoj grobnici na Mirogoju.
Frankovci
Izraz Frankovci u hrvatskoj političkoj povijesti od kraja 19. stoljeća označava radikalne nacionaliste, neprijateljski raspoložene prema Srbima, nastao je prema prezimenu dr. Josipa Franka.
Ostavština
Dr. Josip Frank je u jednom burnom razdoblju hrvatske povijesti svojim neumornim političkim djelovanjem, ne štedeći svoje intelektualne, organizatorske i financijske mogućnosti, unatoč svim neprilikama, učvrstio i usmjerio pravaštvo u obrani hrvatskog državnog prava nasuprot svim mađarskim, velikosrpskim i jugoslavenskim presizanjima prema slobodi hrvatskog naroda. Frankovo srbofobstvo je jedna od izmišljotina srpske historiografije. Dr. Frank je nesumnjivo bio radikalni protivnik velikosrpske i jugoslavenske politike, no protiv Srba generalno nije ima ništa pod uvjetom da su lojalni građani Hrvatske. To jasno pokazuje činjenica kada je 1889 zajedno sa Skenderom Fabkovićem i Đurom Deželićem nazočio u zagrebačkoj pravoslavnoj sabornoj crkvi "Preobraženja Gospodnjeg" proslavi 500. godišnjice Kosovske bitke.
Milan Begović
Milan Begović (Vrlika, 19. siječnja 1876. - Zagreb, 13. svibnja 1948.), hrvatski književnik.
Milan Begović rođen je u Vrlici, malom gradiću Dalmatinske zagore od oca Ivana, malog posjednika i majke Filomene rođ. Bressan. Školovanje nastavlja u Splitu u kojem je neko vrijeme (prije odlaska u Hamburg i Beč gdje se bavi dramaturgijom i režijom) radio kao nastavnik. Dobar dio života provodi u Zagrebu gdje živi i radi.
Ovima trima sredinama Begović se bavi u svojim djelima, a djetinstvo i kasniji boravci u Vrlici ostavljaju snažan i upečatljiv trag u nekim njegovim najboljim djelima. Znalac europske književnosti, te jedan od stvaralaca hrvatske moderne, intenzivnu književnu djelatnost razvija 20-ih i 30-ih godina kada nastaju njegova ponajbolja djela - drame "Božji čovjek", "Pustolov pred vratima" i "Bez trećega", komedija "Amerikanska jahta u splitskoj luci", libreto za operu "Ero s onoga svijeta", zatim opsežan društveni psihološki roman "Giga Barićeva" i povijesni roman "Sablasti u dvorcu" te veći broj novela, putopisa i feljtona.
AES (kriptografija)
AES (, napredni standard za enkripciju) je specifikacija za enkripciju elektronskih podataka. Usvojen je od strane Vlade SAD i koristi se širom sveta. AES je zamenio prethodno korišćeni standard DES. AES je algoritam simetričnog ključa, što znači da se isti ključ koristi i za enkripciju i za dekripciju podataka.
U Sjedinjenim Državama, AES je najavio Nacionalni institut za standarde i tehnologiju (NIST) kao Savezni standard za obradu informacija PUB 197 (FIPS 197) 26. novembra, 2001. nakon petogodišnjeg procesa standardizacije tokom koga je petnaest konkurentskih nacrta ocenjivano i odabran je najprimereniji. Stupio je na snagu kao standard Savezne vlade SAD 26. maja, 2002. nakon odobrenja od strane Komesara za trgovinu. Dostupan je u mnogim različitim paketima enkripcije. AES je prva javno dostupna i otvorena šifra koju je Državna bezbednosna agencija (NSA) odobrila za zaštitu tajnih podataka.
Prvobitno nazvanu Rijndael, šifru su razvila dva belgijska kriptografa, Joan Dajmen i Vinsent Rejmen, i oni su je predali u postupak izbora za AES. Ime Rijndael je igra reči bazirana na imenima izumitelja.
Arhijerejsko namesništvo kninsko
Srpska pravoslavna crkva - Eparhija dalmatinska
Arhijerejsko namesništvo kninsko
Parohije:
Biskupija
=> Biskupija => Бискупија
Dalmatinsko Kosovo
=> Dalmatinsko Kosovo => Далматинско Косово
Ervenik
=> Ervenik => Ервеник
Golubić
=> Golubić => Голубић
Knin
=> Knin => Книн
Markovac
=> Markovac => Марковац
Mokro Polje
=> Mokro Polje => Мокро Поље
Radučić => Radučić => Радучић
Oćestovo
=> Oćestovo => Оћестово
Oton
=> Oton => Отон
Pađani
=> Pađani => Пађани
Plavno
=> Plavno => Плавно Radljevac => Radljevac => Радљевац
Polača
=> Polača => Полача
Strmica
=> Strmica => Strmica
Žagrović
=> Žagrović => Жагровић
Izvor:
Frenklin
Frenklin se može odnositi na
Kreatin etil estar
Kreatin etil estar je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 159,186 Da.
Fulton
Fulton se može odnositi na
Opština Sopište
Općina Sopište  (makedonski: Општина Сопиште) je jedna od 84 općina Republike Makedonije koja se prostire na sjeveru Republike Makedonije. Upravno sjedište ove općine je selo Sopište, sa 1.459 stanovnika.
Geografske karakteristike
Općina Sopište je prigradska skopska općina koja se prostire na jugo-zapadu Skoplja, na teritoriju koja se zove Karšijaka. thumb|right|280px|Pogled na krajinu zvanu Karšijaka Sjeverna granica ove općine je planina Vodno, a južna planina Karadžica.
Općina Sopište graniči:
Ukupna površina Općine Sopište je 222,1 km².
Stanovništvo
Općina Sopište ima 5.656 stanovnika. Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u općini bio je slijedeći:
Naselja u Opštini Sopište
Ukupni broj naselja u opštini je 13, od kojih su svih 13 sela.
Lavina, Belluno
Lavina je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 746 m.
Courçon (Primorski Šarant)
Kurson je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Rochelle.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1097 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 57 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 25 metara (maksimalnoj 43 m, a minimalnoj 1 m).
Tuzla
Historija
Tuzla je jedno od najstarijih naselja u Evropi sa kontinuitetom življenja. Dokaz tome su i pronađeni ostaci starog naselja sojeničkog tipa iz vremena neolita. Arheolozi su otkrili brojna naselja sa bogatim ostacima materijalne kulture prastarih stanovnika ovog područja. Pronađen je veliki broj neolitskih glinenih posuda sa raznim ornamentima od crne, sive i crvene keramike ali i kameni noževi, sjekire, strugači i drugo. Otkriveni su ostaci hrane, ljudske kosti, životinjske kosti i razni plodovi koji su koristili za ishranu ljudi tog doba. I ovi podaci potvrdili su tvrdnje da je područje Tuzle bilo naseljeno još u mlađem kamenom dobu.
1463. Tuzla postaje dio Osmanskog carstva, a iz tog vremena potječe i njeno današnje ime, koje se izvodi iz turske riječi tuz, koja označava sol.
Po odlasku Osmanlija 1878. grad postaje dio Austro-Ugarske monarhije. Po završetku Prvog svjetskog rata Tuzla je, kao i cijela Bosna i Hercegovina bila dio novoosnovane Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca, od 1929. zvane Kraljevina Jugoslavija. Po jednom novinskom članku iz 1937, pijaca u gradu je "neobično bogata" ali zanatstvo je "potpuno propalo".
Kada su tokom Drugog svjetskog rata 2. oktobra 1943. godine partizanske jednice oslobodile Tuzlu od okupatora, Tuzla je bila najveći oslobođeni grad u Evropi.
Tuzla je jedini grad u Bosni i Hercegovini u kojoj, na izborima 1991. godine, nisu pobijedile nacionalističke stranke. Pobjedu je na tim izborima odnio antinacionalistički blok koji je osvojio 68% glasova. Zbog toga je Tuzla je u stranim i domaćim medijima tokom rata imala predznak tolerantnog grada. Eksponent takve politike bio je ondašnji gradonačelnik Selim Bešlagić. U burnom periodu rata u BIH 1992. - 1995. godine Tuzla je, u, bila i ostala najbolji grad u BiH. Ipak, 25. maja 1995. godine desio se nezapamćen zločin u historiji grada, tzv. Masakr na Kapiji, kada je granata ispaljena sa srpskog položaja na planini Ozren usmrtila 71, a ranila 115 civilnih osoba. Zločin se dogodio u središnjoj gradskoj ulici, centru noćnog života, na popularnoj "Kapiji". Na tom mjestu, u znak sjećanja, stoji spomenik sa imenima svih žrtava i tekstom: "Na ovom mjestu, 25. maja 1995. godine, srpski fašistički agresor je granatom prekinuo 71 mladi život. Proučite fatihu i pomolite se. Pamtite i opominjite. Građani Tuzle."
UNHCR je 17. jula 1998. godine Tuzlu proglasio otvorenim gradom.
Nacionalni spomenici
thumb|desno|Zastava grada Tuzla Zastava Zastava Tuzle podjeljena na plavu i žutu površinu na kojoj se u lijevom uglu nalazi grb grada Tuzle.
Slikarstvo
250px|mini|desno|Džamija Kralja Abdullaha Bin Abdul Aziz Al Saud Iz Tuzle potiču prvi školovani bosanskohercegovački slikari, Đorđe Mihajlović (Akademija u Minhenu) i Adela Ber (Akademija u Beču). Sredinom treće decenije u likovni život se uključuju Franjo Leder, Ismet Mujezinović i Dragiša Trifković, čije stvaralaštvo postaje dominantan činilac duhovnosti grada. Iz Tuzle potiču James Haim Pinto, jedan od vodećih američko-meksičkih muralista, i Kristijan Kreković, slavni peruanski slikar. Historičari umjetnosti kao značajnu pojavu likovnog života Tuzle izdvajaju djelo Mensura Derviševića. Međunarodna galerija portreta u Tuzli je osnovana 1964. godine. Danas je Tuzla sa jednom od najvećih galerija portreta na Balkanu, važan grad za likovnu umjetnost. Već deset godina u Tuzli djeluje udruženje likovnih umjetnika pod nazivom Udruženje likovnih umjetnika Tuzlanskog kantona - ULUTK koje je u decembru 2006. godine obilježilo 10 godina od svog osnivanja, a okuplja preko 50 članova kao i Udruženje mladih autora iz Tuzle.
Muzeji
Muzej istočne Bosne posjeduje arheološku, etnološku, historijsku, biološku, numizmatičku i umjetničku zbirku. Među 50.000 eksponata sačuvani su tragovi kontinuiteta od 6500 godina života u tuzlanskom kraju. Muzej solarstva, koji postoji u okviru Solane, baštini foto-dokumentacionu građu o historijatu solarstva.
Narodno pozorište
U Tuzli je 17. aprila 1898. osnovano prvo bosanskohercegovačko pozorište. Narodno pozorište Tuzla u kontinuitetu radi od marta 1949. godine. 1960-ih su pod krovom ove kuće djelovali pionirsko pozorište, baletnaškola i sinfonijski orkestar. Časopis "Pozorište", kao jedinstvena teatarska revija u BiH, pokrenut je 1953. godine.
Školstvo
Prvi organizirani oblici školstva datiraju iz 17. vijeka, i vezani su za Behrambegovu medresu. Danas postoje 23 osnovne i 17 srednjih škola, sa oko 25.000 učenika. Univerzitet u Tuzli je osnovan 1976., iako prvi oblici visokog školstva datiraju iz 1950-tih godina. Članice Univerziteta su sljedeći fakulteti: Tehnološki, Edukacijsko-rehabilitacijski, Ekonomski, Fakultet elektrotehnike, Fakultet za tjelesni odgoj i sport, Farmaceutski fakultet, Filozofski fakultet, Mašinski fakultet, Medicinski fakultet sa Visokom zdravstvenom školom, Pravni fakultet, Prirodno matematički fakultet, Rudarsko geološko građevinski fakultet i Akademija Dramskih Umjetnosti, te više instituta. Na Univerzitetu se obrazuje oko 15000 studenata.
Zdravstvo
Prvi oblici organizirane zdravstvene službe zabilježeni su 1874., kada je otvorena Hastahana - prva tuzlanska bolnica. Danas je Univerzitetski klinički centar najveća zdravstvena ustanova regije, sa 24 organizacione jedinice, među kojima dva zavoda i 22 klinike i poliklinike. UKC ima oko 1800 bolesničkih kreveta, oko 2400 zaposlenih, od čega preko 400 ljekara različitih specijalnosti. Dom zdravlja obavlja primarnu zdravstvenu zaštitu.
Geografija
Površina općine Tuzla 30235 ha ili 303 km². Nadmorska visina 231 m/nm. Tuzla je sa sjeverozapada okružena planinskim vijencem Majevica (Medvednik 843 m²), sa jugozapada planinama Ozren, Konjuh i Javornik.
Godišnje je prosječno 127 oblačnih i 63 vedra dana. Prosječna količina padavina iznosi 908,6 l/m², vlažnost zraka 79%, a atmosferski pritisak 980,2 hPa.
Naseljena mjesta
Andrići, Antunovići, Avdibašići, Badre, Baljkovica, Banj Brdo, Bare, Batva, Bećarevac, Borić, Bosanska Poljana, Brčanska Malta, Brđani, Breške, Breze, Brgule, Bukinje, Bukovčići, Bulevar, Centar, Cerik, Crno Blato, Crvene Njive, Cviljevina, Čajići, Čaklovići Donji, Čaklovići Gornji, Čanići, Čapljak, Delići, Divkovići, Dobrnja, Dokanj, Dolovi, Donji Brđani, Donji Mosnik, Dragodol, Dragunja, Dragunja Donja, Dragunja Gornja, Drežnik, Dubovac, Galešići (Galušići), Gojino Brdo, Goli Brijeg, Gornja Tuzla, Gornji Dolovi, Gornji Mosnik, Grablje, Grabovica, Grabovica Donja, Grabovica Gornja, Grabovica Srednja, Hudeč, Hukići, Husino, Ilinčica, Irac, Jasici, Jedren, Kalebići, Kiseljak, Kojšino, Kolimer, Kolona Lipnica, Kolovrat, Konjikovići, Kosci, Kovačevo Selo, Kovačica, Kozlovac, Krdžalići, Križani, Krojčica, Krtolije, Kukarića Brdo, Kukovina, Kula, Kužići, Lipnica, Lipnica Donja, Lipnica Gornja, Lipnica Srednja, Luke, Ljepunice, Ljubače, Mala Solina, Mandići, Marina Glava, Marinkovići, Matići, Mihatovići, Miladije, Milešići, Moluhe, Moluška Rijeka, Momanovo, Morančani, Mosnik, Mramor, Mramor Novi, Novo Naselje, Obodnica, Obodnica Donja, Obodnica Gornja, Odžačina, Orašje, Osoje, Par Selo Gornje, Pasci Donji, Pasci Gornji, Petrovice Donje, Petrovice Gornje, Piskavica, Plane, Podšići, Pogorioci, Poljice, Poljana, Potraš, Požarnica, Previle, Rapače, Rasovac, Ravna Njiva, Razinoge, Repuševac, Seljublje, Sepetari, Simin Han, Sjenjak, Skojevska, Slana Banja, Slana Bara, Slatina, Slavinovići, Smrečik, Snoz, Solana, Solina, Starača, Stupine, Svojtina, Ševar, Šići, Šićki Brod, Šikara (Šikare), Ši Selo, Teočak, Tetima, Tisovac, Trnovac, Trstje, Tušanj, Tuzla, Udeč, Ušće, Vasići, Veresika (Veresike), Vilušići, Vršani, Zlokovac i Žigići.
Stanovništvo
Po posljednjem službenom popisu stanovništva iz 2013. godine, općina Tuzla imala je 120.441 stanovnika, raspoređenih u 66 naselja. Poslije potpisivanja Daytonskog sporazuma općina Tuzla, gotovo u cjelini, ušla je u sastav Federacije Bosne i Hercegovine. U sastav Republike Srpske ušao je dio naseljenog mjesta Potraš. 2011 godine smatra se da Tuzla ima oko 200.000stanovnika. Krajem rata se doselilo dosta ljudi i rodilo dosta djecei normalno je da Tuzlu gledamo kao grad novog rođenja i pune snage.
Privreda
Poslije grada Sarajeva i Banja Luke, Tuzla je najveći industrijski centar Bosne i Hercegovine. U gradu ili neposrednoj blizini grada nalaze se mnoge tvornice hemijskih proizveda, industrija hrane i pića te teška industrija.
Karakteristike i stanje privrede na području općine Tuzla
Prirodni resursi i bogata nalazišta energetskih i mineralnih sirovina bili su opredjeljujući faktor za usmjeravanje dosadašnjeg privrednog razvoja ovog područja, a ujedno su i važan oslonac budućeg razvoja.
Predratnu privrednu strukturu tuzlanskog područja karakteriše razvoj bazne industrije i energetike, kao dominantnih privrednih grana, sa obilježjem ekstenzivnosti.
Industrija općine Tuzla, do početka rata, bila je privredna grana sa najvećim učešćem u ostvarivanju ukupnih privrednih efekata i to u zaposlenosti oko 45%, a u društvenom proizvodu oko 50%.
Prema društvenom proizvodu p.c. u predratnom periodu Tuzla je bila među najbolje pozicioniranim gradovima u Bosni i Hercegovini, dok je prema stopi zaposlenosti bila najrazvijeniji regionalni centar.
U okolnostima koji ograničavaju dinamiziranje privrednih aktivnosti i dostizanje prijeratnih pokazatelja privrednog razvoja, kao vrlo jak i nezaobilazan pravac razvoja predstavlja razvoj poduzetničkog sektora ekonomije.
Razvoj male privrede jedan je od oblika prestruktuiranja postojećih i organizovanja novih privrednih aktivnosti.
Sve zemlje u našem okruženju, koje su prošle ili prolaze fazu privredne i društvene tranzicije, uključile su se u aktivnosti koje obezbjeđuju ambijent i podršku za razvoj poduzetništva, osnivanjem inkubacionih centara, poduzetničkih centara, razvojnih agencija, lokalnih poslovnih udruženja, što je uz odgovarajuću finansijsku podršku rezultiralo nastankom velikog broja novih subjekata, novih radnih mjesta i novostvorene vrijednosti.
Općine, kao jedinice lokalne samouprave, imaju veoma značajnu ulogu u lokalnom ekonomskom razvoju, u kojem se nizom mjera i aktivnosti, na lokalnom nivou, stimuliše poduzetnički sektor i stvara povoljan ambijent za osnivanje i razvoj malih i srednjih preduzeća.
U skladu sa nadležnostima i raspoloživim mogućnostima, općina Tuzla je u tom smislu već poduzela niz aktivnosti, a u narednom periodu se može očekivati i veća ekspanzija aktivnosti i efekata. Od do sada učinjenog općina Tuzla ističe: skraćenje vremena i povećanje efikasnosti rješavanja zahtjeva za registrovanje djelatnosti, smanjenje općinskih taksi i naknada za samostalne poduzetnike i privredna društva u postupku registrovanja djelatnosti, kontinuirani rad na obezbjedjenju povoljnih lokacija i prostora za osnivanje i razvoj poduzetnika, poduzimanje aktivnosti na uspostavljanju institucionalne regionalne saradnje i uključivanje u projekte koje finansira Evropska unija u cilju razmjene iskustava i znanja u podršci razvoja malih i srednjih preduzeća.
Tuzla je najstarije ili jedno od najstarijih naselja u Evropi, sa kontinuitetom življenja. Arheolozi su otkopali dovoljno arheološkog materijala koji je nedvosmisleno potvrdio da je Tuzla nekada bila veliko i bogato neolitsko naselje na sojenicama. U velikom broju raznolikih keramičkih predmeta, posebno se ističu neolitske posude za proizvodnju soli iz slane vode.
Tuzlu je najstarijim ili jednim od najstarijih naselja u Evropi učinila njena posebna geološka prošlost. Naime, veliki dio Evrope, u davnoj geološkoj prošlosti, predstavljao je dno Panonskog mora. I posljednji ostaci ovoga mora povukli su se sa sadašnje površine prije 10 miliona godina. Samo ispod Tuzle ovo more ostavilo je trag u vidu 350 miliona tona slanih stijena i slane vode. Slana voda izbijala je na površinu, ljudi su je prerađivali u so čak u neolitu. Poslije su oformili bunare, koji su postajali sve savremeniji, a slana voda je vremenom postala osnovom hemijske industrije u savremenoj Tuzli.
Tuzla ima veliku industrijsku tradiciju, zasnovanu na bogatim nalazištima soli i uglja.
Tuzla je grad velike tradicije multikulturalnosti. Stoljećima njegovani sklad među razlikama u Tuzli, položio je svaku historijsku provjeru i sva historijska iskušenja. Tuzlanska tolerancija naročito je ispoljavana u Drugom svjetskom ratu i nedavno minulom ratu u Bosni i Hercegovini.
Danas je Tuzla grad nove energije, posljednjih godina doživljava veliku ekspanziju gradnje, naglog i brzog razvoja.
Saobraćaj
mini|Željeznička stanica u Tuzli
Hamilton
Hamilton se može odnositi na:
Herkimer
Herkimer se može odnositi na
Sturtevant, Wisconsin
je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Faith, South Dakota
Fejt je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 421, što je 68 (-13,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Betsimisaraka
Betsimisaraka (što na malagaškom znači puno nedjeljivih odnosno - ujedinjeni) su drugi po veličini narod na Madagaskaru sa oko 2 830 000 pripadnika (oko 14.9 % svog stanovništva), rasprostranjen duž uskog obalnog pojasa na istočnoj obali.
I Betsimisarake kao i Merine govore malgaškim jeziku koji je nasličniji jugoistočnim Barito jezicima. Oni govore dva dijalekta Sjeverni i Južni Betsimisaraka. Većina Betsimisarake su rasni mješanci između Bantu crnaca i malgaško-indonezijskih predaka.
Betsimisarake se bave poljoprivredom, trgovinom, pomorstvom i ribarstvom.
Betsimisarake je kao narod ujedinio početkom 18. vijeka Ratsimilaho. On je osnovao Kraljevstvo Betsimisaraka - u kojem je ujedinio dotad neprijateljska plemena koja su živjela duž 650 km istočne obale. Njegovo kraljevstvo urušilo se vrlo brzi nakon njegove smrti, već za njegova trećeg nasljednika 1791. Većina Betsimisaraka tada je podpala pod vlast Kraljevstva Merina koje je opstalo sve do dolaska francuske kolonijalne uprave 1890.
Historija
thumb|left|200px|Karta rasprostranjenosti Malagaških etničkih grupa Sve do početka 18. vijeka Betsimisarake, su još bili podjeljeni na tri plemena; Tsikoa (ili Betanimena) koji su živjeli na jugu, Varimo u sredini i Anteva, koji su živjeli na sjeverozapadu. Svako od tih plemena bilo je kulturološki i jezično posebno, tako da su periodički ratovala jedna protiv drugih. Te sukobe poticali su i brojni evropski trgovci koji su se namnožili tokom 17. i 18. vijeka, zainteresirani za prodaju oružja, u zamjenu za rob]]ove. Betsimisarake je ujedinio njihov prvi kralj Ratsimilaho oko 1710., inače mulat, sin engleskog pirata Tom Tewa (ili Thomas White) i domorodačke princeze Rahene iz plemena Anteva.
Ratsimilaho je svoj pohod na vlast započeo pobjedom nad tada moćnim kraljem Ramananom iz plemena Tsikoa, koji je navalio na sjevernu obalu, da se dočepa unosne trgovine robljem sa evropljanima. Nakon pobjede nad Tsikoima Ratsimilaho je uspio ženidbom sa kćerkom kralja Kaleheka iz plemena Varimo steći saveznika u borbi protiv Tsikoa koji su se nakon smrti svog kralja opirali vlasti Ratsimilaha, tako da je nakon dugih borbi ujedinio istočnu obalu. Međutim njegovo kraljevstvo počelo se raspadati nakon njegove smrti 1750., kad je vlast preuzela njegova žena Biti. Stvar se pogoršala kad je vlast preuzeo njegov sin, tad su se obnovile stare plemenske netrpeljivosti - tako da je to olašalo posao Merinama i njihovu kralju Radami koji je zauzeo Kraljevstvo Betsimisaraka 1817. Od tad su Betsimisarake živjeli kao podanici Kraljevstva Merina sve dok Francuzi nisu okupirali otok 1890.
Geografska rasprostranjenost
Teritorij na kojem obitavaju Betsimisarake je uski obalni pojas od nekih 640 km, na istočnoj obali Madagaskara od rijeke Mananara na jugu, sve do ušća rijeke Bemarivo na sjeveru. Veći gradovi u kojima žive Betsimisarake su; Toamasina, Fenoarivo Atsinanana i Maroansetra
Zimarino, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
Luis
Luis se može odnositi na
Livingston
Livingston se može odnositi na
Nikolaj Velimirović
Nikolaj Velimirović (4. januar 1881 - 18. mart 1956) je bio episkop Srpske pravoslavne crkve, hrišćanski teolog i nacionalistički ideolog.
Velimirović je školovan na Zapadu i u mladosti je bio velik zastupnik liberalnih ideja i ekumenizma. U međuratnom periodu postaje predvodnik pravoslavnih bogomoljaca i okreće se anti-evropejstvu i konzervativizmu. Osnivač je desničarske političke ideologije svetosavskog nacionalizma. Smatra se duhovnim inspiratorom Ljotićeve organizacije ZBOR. Često je kritikovan zbog antisemitskih stavova. Njegovi sledbenici se nazivaju nikolajevci.
Centralno mjesto u Velimirovićevim razmišljanjima činila je kritika humanizma, evropske civilizacije, materijalističkog duha i sl. O Evropi je mislio kao o velikom zlu kojeg se treba čuvati, i prezirao je njenu kulturu, nauku, progres. Episkop Nikolaj je bio duboko očaran srpskom prošlošću nemanjićkog perioda pa je ona, po njemu, trebalo da bude paradigma nove srpske stvarnosti.
Mladost i obrazovanje
Nikola Velimirović je rođen 23. decembra 1880. godine (po julijanskom kalendaru) u Leliću, nedaleko od Valjeva, u porodici zemljoradnika, od oca Dragomira i majke Katarine. Obrazovanje je otpočeo u manastiru Ćelije, dok je valjevskoj gimnaziju završio u Valjevu. Po završetku šestog razreda gimnazije, Nikola je konkurisao u Vojnu akademiju, ali ga je lekarska komisija odbila, jer je bio "sitan" i nije imao dovoljan obim grudi. Nakon toga, upisuje beogradsku Bogosloviju gde je, prema sećanjima školskih drugova, u ranim godinama čitao dela Njegoša, Šekspira, Getea, Voltera, Viktora Igoa, Ničea, Marksa, Puškina, Tolstoja, Dostojevskog i drugih. Posebno je u bogosloviji bio zapažen svojim mislima o Njegošu. Već u bogosloviji pomagao je proti Aleksi Iliću u uređivanju lista "Hrišćanski vesnik", u kome je i nekoliko godina objavljivao svoje prve dopise i radove.
Nakon završetka Bogoslovije radio je kao učitelj u selima pored Valjeva posle čega je, kao stipendista Crkve, studirao na Starokatoličkom fakultetu u Bernu, da bi školovanje nastavio u Nemačkoj, Engleskoj i Švajcarskoj. U Bernu je u dvadeset osmoj godini doktorirao teologiju, odbranivši disertaciju "Vera u Vaskrsenje Hristovo kao osnovna dogma Apostolske Crkve". Prve godine 20. veka Velimirović je proveo u Oksfordu, gde je spremao doktorat iz filozofije, dok je tezu o Berklijevoj filozofiji odbranio na francuskom u Ženevi. Vrativši se iz Evrope, uskoro se i monaši u manastiru Rakovici i postaje jeromonah Nikolaj (20. XII 1909). Upućen je od mitropolita Srbije Dimitrija u Rusiju, gde je proveo godinu dana, najviše putujući po zemlji, upoznajući njen crkveni život i narodne svetinje. Za to vreme napisao je i svoje prvo veće delo – studiju "Religija Njegoševa".