cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Justinijan II
Druga vladavina
Kan Tervel je zbog svojih zasluga dobio ekskluzivnu carsku titulu cezara. Ta titula nikad ranije nije bila data nekom stranom vladaru, ali tu nije bio kraj Justinijanove nagrade — prilikom primanja pozdrava vizantijskog naroda imao je tu čast da sedi pored cara, posle čega se bogato darovan vratio u Bugarsku. Ako je nagrada pomagačima bila velikodušna, odmazda nad neprijateljima je bila strahovita i surova. Tad je o njemu stvorena istorijska slika kao o surovom tiraninu — zbačeni Leontije i u bekstvu uhvaćeni Tiberije II izloženi su bili javnoj poruzi, nakon čega su pogubljeni; patrijarhu Kaliniku, koji je krunisao Leontija iskopane su oči, a mnogi visoki oficiri su povešani duž carigradskih zidina. Tu nije bio kraj — neverovatno krvoločan i željan osvete, Justinijan II je zaboravio na državne poslove i skoro u potpunosti se posvetio istrebljenju onih koji su doprineli njegovom svrgnuću i sakaćenju.
Arabljani su njegov „pokolj“ iskoristili i zauzeli izuzetno važnu pograničnu tvrđavu Tijanu 709. godine. Odatle su skoro bez problema 710. i 711. godine doprli čak i do Hrisopolja.
Konačni pad
U toku pobune u Ravenskom egzarhatu 710/711. Justinijan je poslao drugu kaznenu ekspediciju u krimski grad Herson, koja je bila još svirepija. Sve to zajedno, dovelo je do ponovne pobune protiv cara. Prvo se pobunilo stanovništvo Hersona, a zatim i carska vojska, a za njom i flota. To je bio konačni kraj za Justinijana II — za cara je izvikan Jermenin Filipik Vardan, i kada se na čelu flote pojavio pred Carigradom 711. grad mu je otvorio kapije. Car nije više imao nikoga da ga zaštiti, i ubio ga je jedan njegov oficir, kao i njegovog malog sina Tiberija. Njegova glava je poslata u Rim i Ravenu gde je javno istaknuta. To je označilo kraj Iraklijeve dinastije.
Mr. Arkadin
Mr. Arkadin, također poznat i pod naslovom Confidential Report ili Tajni dosije je francusko-špansko-švicarski crno-bijeli film snimljen 1955. u režiji Orsona Wellesa. Po žanru je triler, a temelji se na radio-seriji The Lives of Harry Lime u kojoj je Welles bio tumačio lik Harryja Limea, isti onaj koji ga je prethodno bio proslavio u filmu The Third Man. U filmu se Lime preimenovao u Guya Van Strattena, a tumačio ga je Robert Arden. Radnja prikazuje kako nakon izlaska iz zatvora sticajem okolnosti upoznaje tajkuna po imenu Gregory Arkadin (čiji lik tumači Welles), a koji ga angažira da istraži njegovu prošlost s obzirom da je obolio od amnezije. Mr. Arkadin se isticao korištenjem niza egzotičnih lokacija, izuzetno uglednom glumačkom ekipom, kao i specifičnom narativnom strukturom sa čestim korištenjem flashbackova, nalik na Građanina Kanea. Usprkos toga je dobio reputaciju jednog od slabijih Wellesovih filmova, a što se najčešće objašnjava time da je "iskasapljen" od strane producenata, kao i distribuiran u nizu bitno različitih verzija. Tome je dijelom pripomogao i sam Welles, koji je uz verziju na engleskom snimio i posebnu verziju na španskom jeziku s nekoliko različitih glumaca. Verzija koju je rekonsturirana godine 2006. i izdana na DVD-u u izdanju Criterion Collection se smatra najautentičnijom.
Matija Leonhart
Matija Leonhart (u spisima: Matthias Leonhart, također Lenhort, Lenhart, Lenhord, Lenhard i Lenard) (Beč, ? - Zagreb, 12. lipnja 1762.), zagrebački graditelj.
Od 1730. godine živi u Zagrebu, gdje djeluje kao na istaknuti domaći graditelj sredine 18. stoljeća. Po struci je bio zidarski majstor, ali je radio i projekte, obnove i statičke procjene. U Zagrebu je projektirao isusovački ljetnikovac blizu crkve sv. Franje Ksavera (1736.-37., Naumovac 12), palaču Magdalenić-Drašković u Demetrovoj 7, kao i palaču Bužan u Opatičkoj 8 (obje 1754.). Palača Bužan bila bi njegovo najznačajnije djelo; trokrilno zdanje s unutrašnjim dvorištem s arkadama, imala je naročito bogato, kameno klesano stubište sa skulpturama. U Marija Gorici sagradio je crkvu i toranj (1753.-1758.) uz franjevački samostan, a radio je i manje adaptacije u samostanu sv. Leonarda u Kotarima kraj Samobora. Njegova arhitektura ima obilježja razvijenog baroknog stila.
Bio je društveno angažiran kao gradski zastupnik i upravitelj gradske ubožnice. Godine 1741. osnovao je graditeljski ceh, kojemu su bili članovi lokalni zidari, klesari i tesari.
Galijen
thumb|Galijen na olovnom pečatu Publije Licinije Egnacije Galijen (rođen 218. godine, umro 268.) vladao je Rimskim carstvom kao savladar svog oca Valerijana od 253. do 260. godine, a onda, posle njegove smrti, kao samostalni vladar do 268. godine. Bio je na čelu Carstva kada je ono bilo u dubokoj krizi: uprkos nekim uspesima, Galijen nije uspeo da je savlada.
Vladavina
Jedna od glavnih karakteristika Krize III veka bila je nesposobnost careva da duže ostanu na vlasti. Galijen je bio izuzetak i verovatno je tome doprinelo njegov savladarski položaj za vreme Valerijanove vladavine. Galijen je uspeo da se tokom svoje vladavine obračune sa više pokušaja uzurpacije.
Kao Valerijanov savladar zaustavio je napad Alemana koji su ugrozili Italiju 258. godine, porazivši ih u jednoj bitki kod Milana. 260 Valerijana je zarobio Šapur I, persijski car. Iako je Galijen bio svestan da je Valerijan živ pao neprijatelju u ruke, on nije proglasio njegovu smrt punih godinu dana.
Odmah nakon Valerijanovog pada u zarobljeništvo, Persijanci su ugrozili Antiohiju. Ali rimski vojskovođe Makrijan i Kalist su organizovali uspešnu odbranu, pa su se Persijanci morali povući preko Eufrata. Makrijan je iskoristio svoj uspeh da bi proglasio svoje sinove Makrijana i Kvijeta za careve. Iako su se ovom ustanku priključile Sirija, Egipat i Mala Azija, čim su ustanici krenuli prema zapadu, doživeli su poraz od Galijenovog vojskovođe Aureola.
Tokom Galijenove vladavine dolazilo je do stalnih borbi na zapadu Carstva. Već oko 258. godine Galijen je izgubio kontrolu nad većim delom Galije. Ubrzo se taj deo Carstva faktički odvojio i postojao je godinama kao Galorimsko carstvo. Kriza III veka kao da je dožiivela svoj vrhunac.
thumb|left|Trijumfaln luk cara Galijena iz 262. godine
U poslednjim godinama svoje vlade, Galijen se susreo sa velikim izazovima. Došlo je do invazija Gota u Panoniju, dok su Alemani pustošili severnu Italiju. Galijen je zaustavio napad Alemana, pobedivši ih u aprilu 268. godine u jednoj bitki, a zatim se okrenuo prema severu i porazio Gote u nekoliko bitaka. Te jeseni, napao je ponovo Gote i oni su doživeli bitka kod Naisa. Nije međutim izvesno da je Galijen tada predvodio rimsku vojsku: verovatno je Aurelijan, komandant konjice, bio najzaslužniji za pobedu.
Nakon bitke kod Niša, Galijen je bio ubijen dok je vodio rat protiv protivcara Aureola u blizini Milana. Ima teorija da su Klaudije II i Aurelijan skovali zaveru protiv Galijena.
Ali, kada je došao na vlast Klaudije II je poštedeo život Galijenovoj udovici, koja je sa Galijenom rodila, Salonina (koji je zakratko bio savladar) a zati deifikovao samog Galijena.
Kako god bilo, Klaudije II je u najmanju ruku znao za zaveru. Galijen je sahranjen u jednom grobu petnaestak kilometara od Rima.
Nasleđe
O Galijenu su po pravilu istoričari strogo sudili, naročito zbog odmetnuća Galije u njegovo doba. Ali, Galijen je doprineo nekim reformama: u vojsci je uveo mobilniju konjicu, koja se pokazala uspešnom u ratovima. Verovatno je Galijen negativno ocenjen zbog toga što je bio neprijatelj Senata, što se ogledalo naročito u njegovo odluci da senatori budu lišeni glavnih komandi u vojsci.
Galijen je tokom svoje vladavine zahtevao da se proganjanje hrišćana obustavi, iako nije zvanično podigao zabranu njihove vere. Takav blaži odnos prema hrišćanima u Rimu je potrajao do 303. godine, kada je Dioklecijan započeo sa čuvenim progonima hrišćana.
Novac
Iako se emisije iskovane u vreme Galijena po mnogo čemu razlikju, ipak se zahvaljujući njima može u mnogome rekonsturisati carev izgled. Imao je srednje dugačku kosu koja se spuštala do polovine čela. Brada mu je bila štucovana i relativno dugačka.
Oligomicin
Oligomicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 46 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 805,089 Da.
Richard Murphy
Učestvovao je kao kormilar amerikog osmerca na Letnjim olimpijskim igrama 1952. u Helsinkiju i osvojo zlatnu medalju ispred osmeraca SSSR-a i Australije. Američki osmerac je veslao u sastavu: Frenk Šekspir, Vilijam Filds, Džejms Danbar, Ričard Marfi, Robert Detvajler, Henri Prokter, Vejn Fraj, Edvard Stivens i kormilar Čarls Manring.
Junction City, Missouri
Džankšon Siti je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 327, što je 8 (2,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Blaise-sous-Arzillières
Blez su Arzijer je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Vitri le Fransoa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 377 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 54 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,89 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 105 metara.
Politica, Frosinone
Politica je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 521 m.
Davor Meštrović
Davor Meštrović (Zagreb, 13. studenog 1967.), hrvatski televizijski novinar i voditelj.
Životopis
Davor Meštrović je urednik i voditelj na Hrvatskoj televiziji, rođen 13. studenog 1967. u Zagrebu. Završio je Filozofski fakultet Sveučilišta u Zagrebu. Po struci je profesor filozofije i komparativne književnosti. 14. prosinca 1984., kao đak zagrebačke V. gimnazije, prijavio se na audiciju za novinara zagrebačkog Radija 101 i od tada je prošao dug put od radijskog do televizijskog voditelja, novinara i urednika.
U siječnju 1990. počeo je raditi na trećem programu Hrvatske televizije, tadašnjem popularnom Z3. Radio je emisije na svim programima Hrvatske televizije. Nakon Radija 101 uređivao je i vodio jutarnji program II. programa Hrvatskog radija. Od 2002. je redoviti član Hrvatskog novinarskog društva. Još od 1992. gledatelji Hrvatske televizije gledaju ga u jutarnjoj emisiji 1. programa Hrvatske televizije, Dobro jutro, Hrvatska, a 21. siječnja 2008. imenovan je urednikom redakcije ove emisije. Davor se pojavio i u gostujućim ulogama u humorističnim serijama "Bitange i princeze" i "Stipe u gostima", te telenoveli "Obični ljudi".
Lyons, Georgia
Lajons (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.367 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 4.367 stanovnika, što je 198 (4,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
Aromatičnost metala
Metalna aromatičnost je proširenje koncepta aromatičnosti, široko zastupljenog kod ugljovodonika, na metale. Prvi eksperimentalni dokazi o postojanju aromatičnosti u metalima su nađeni u aluminijumskim klasternim jedinjenjima tipa MAl4-, gde M označava litijum, natrijum ili bakar. Ti anjoni se mogu formirati u gasovitom helijumskom gasu putem laserskog isparavanja aluminijum / litijum karbonatnog kompozita ili bakarne ili natrijum / aluminijumske legure, odvojeni masenom spektrometrijom i analizirani putem fotoelektronske spektroskopije. Evidencija za aromatičnost u tim jedinjenjima je bazirana na nekoliko postavki. Računarska hemija pokazuje da se ovi aluminijumski klusteri sastoje od tetranuklearne Al42- ravni i kontrajona na vrhu kvadratne piramide. Al42- jedinica je perfektno planarna i zadržava se u prisustvu kontrajona, pa čak i dva kontrajona u neutralnom jedinjenju M2Al4. Proračuni pokazuju da je njegova HOMO dvostruko okupirani delokalizovani pi sistem, te stoga podleže Hikelovom pravilu. Eksperimentalne fotoelektronske vrednosti su u saglasnosti sa proračunima za neophodnu energiju za uklanjanje prva četiri valentna elektrona.
D-orbitalna aromatičnost je prisutna u trinuklearnim volframskim W3O9- i molibdenskim Mo3O9- metalnim klasterima formiranim putem laserskog isparavanja čistih metala u prisustvu kiseonika u helijumskoj struji. U tim klusterima su tri metalna centra premoštena kiseonikom i svaki metal ima dva terminalna atoma kiseonika. Prvi signal u fotoelektronskom spektru odgovara uklanjanju valentnog elektrona sa najnižom energijom u anjonu, do neutralnog M3O9 jedinjenja. Ta energija je uporediva sa energijom volfram trioksida i molibden trioksida. Fotoelektrični signal je isto tako širok, što ukazuje na veliku razliku u konformacijama anjona i neutralnog molekula. Rezultati računarske hemije ukazuju da su M3O9- anjoni i M3O92- dianjoni idealni heksagoni sa identičnim dužinama veza između metala.
Drincham
Drenšam je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Denkerk.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 210 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 62 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,38 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 11 metar (maksimalnoj 15 m, a minimalnoj 1 m).
Cefonicid
Cefonicid je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 542,566 Da.
Lovro von Matačić
Lovro Matačić (Sušak, 14. veljače 1899. – Zagreb, 4. siječnja 1985.) bio je jugoslavenski i hrvatski dirigent i skladatelj. Pripadao je eliti evropske i svjetske muzike XX. stoljeća.
Ljudski i umjetnički formiran na razmeđu tradicija i kultura, uspio je na zadivljujući način upiti i povezati razlike uvjetovane tim razmeđima, te ih ugraditi u temelje izražanog i spoznajnog bogatstva svojega suglasja s glazbom.
Život
Lovro Matačić rođen je na Sušaku u obitelji kojoj je plemićki naslov dodijeljen još početkom XVII. st, od malih je nogu bio okružen glazbom i svijetom umjetnosti: otac je njegovao intenzivnu karijeru opernog pjevača, a majka glumice. Nakon rastave roditelja, obitelj se seli u Beč, gdje je u dobi od osam godina Lovro pristupio Zboru bečkih dječaka Dvorske glazbene kapele. Repertoar koji se tamo njegovao zacijelo je već tada utjecao na njegove kasnije afinitete, prije svega muzika Antona Brucknera. Po njegovu vlastitom svjedočenju razdoblje provedeno u zboru bečkih dječaka bilo mu je temelj za njegov daljnji umjetnički razvoj. U bečkoj Pijarističkoj gimnaziji dobio je poduku iz klavira, orgulja i glazbene teorije. Muzičku naobrazbu nastavio je kod uglednih pedagoga s bečkog Konzervatorija koji ipak formalno nije pohađao, niti je stekao kakvu završnu diplomu. Dokazivao se u praksi što je počelo već 1916. kada je kao korepetitor počeo volontirati u Operi u Kölnu. No, po izbijanju rata, dobrovoljno se javio u vojsku, što je označilo i njegovo revolucionarno djelovanje: 1918. u Beču se pridružio krugu lijevo orijentiraih intelektualaca koji su prepoznali njegov umjetnički talent. Već tada imao je i nekoliko vlastitih djela spremno; kolegama je recitirao spjev Vigilia, a već kao šesnaestogodišnjaku Tonkünslerorchester bečkog Musikvereina pod ravnanjem Bernharda Paumgartnera praizveo mu je Fantaziju za orkestar. Malo se Matačićevih skladateljskih ostvarenja do danas u potpunosti sačuvalo, iako je kasnije, kao priznati dirigent neka uvrštavao na programe svojih nastupa – npr. Simfoniju konfrontacija ili Kantatu "Konjuh planina". Po završetku rata, uzdržavao se uglavnom svirkama po kavanama, pisanjem kritika, te kratkotrajnim dirigentskim angažmanima u Osijeku, Zagrebu i Novom Sadu gdje je služio obavezatni vojni rok kao vojni muzičar. Već tada njegove su nastupe obilježile operne izvedbe i vokalni repertoar, no tek mu je 1922. stigao stalni angažman, i to u Ljubljanskoj operi. U međuvremenu se vjenčao češkom pjevačicom Karlom Dubskom, zahvaljujući kojoj je upoznao znatan dio češke glazbe. Prvi veliki uspjeh u Ljubljani bila je izvedba opere Jenůfa Leoša Janáčeka koja će se pokazati kao jedno od najizvođenijih opernih ostvarenja na Matačićevom repertoaru.
Nakon Ljubljane nizali su se angažmani i uspjesi: s Operom u Beogradu i akademskim zborom Obilić, prvo ravnanje Zagrebačkom filharmonijom u Zagrebu (1927.) i Bečkim simfoničarima u Konzerthausu (1928.), Letonska državna opera u Rigi, te trajniji dolazak u Zagreb 1932. gdje je svoju djelatnost razgranao na operni, simfonijski i zborski repertoar. Vrhunac tadašnjih nastojanja ipak je bilo dirigiranje Berlinskom filharmonijom 1936. nakon čega je postao redoviti gost toga orkestra. Mjesto stalnog dirigenta Opere Hrvatskog narodnog kazališta u Zagrebu, 1938. zamijenio je funkcijom direktora Beogradske opere i šefa dirigenta Beogradske filharmonije, no put ga je vodio i dalje po Evropi. Ratno vrijeme proveo je uglavnom u Zagrebu u domobranstvu, uz nastavak koncertiranja: u Zagrebu sa svim važnijim orkestrima, u Beču, i u Berlinu. S funkcijom Inspektora glazbenih vojnih ansambala u svojoj je nadležnosti imao cijeli korpus hrvatske vojne glazbe. Posljednji koncert prije hapšenja održao je dva tjedna prije kapitulacije Njemačke - 23. IV 1945. s Orkestrom Državne krugovalne postaje.
Svoj ratni i poratni status sam maestro, čini se, nije imao želju detaljnije pojašnjavati. U više od godinu dana provedenih u zatvoru, opet je imao priliku baviti se glazbom – dodijeljeno mu je vodstvo zatvorskog orkestra i zbora. Nakon što je njegova druga supruga Elizabeta Lilly Levenson s kojom se vjenčao 1933., ishodila pomilovanje, premješten je 1948. u Skopje. Sve do 1954. kada je od Josipa Broza Tita ishodio odobrenje za izdavanjem pasoša, djelovanje na području tadašnje države bilo mu je ograničeno (Rijeka, Ljubljana), no uskoro je njegova karijera dobila puni međunarodni zamah. Novi početak označilo je snimanje Arabelle Richarda Straussa u Londonu za etiketu Columbia koje mu je ustupio Herbert von Karajan što mu je donijelo petogodišnji ugovor s tom diskografskom kućom, a zatim je sljedeće godine trijumfalno zamijenio Karla Böhma u Bavarskoj državnoj operi u Münchenu ravnajući Straussovom Arijadnom na Naxosu. Zaredali su se nastupi u Berlinu, Stuttgartu, Augsburgu, Salzburgu, Grazu i šire, i s koncertnim programima i u svojstvu opernog dirigenta, a nerijetko se predstavljao i kao režiser. Stigli su angažmani u dresdenskoj Državnoj kapeli, Državnoj operi u Istočnom Berlinu, te gostovanja širom Evrope uključujući Ljubljanu, Split i Dubrovnik. Po odlasku iz Dresdena 1958. čvršće se vezao uz Beč, debitirao u Bayreuthu gdje je počeo i nastavio dugogodišnju suradnju s opernim redateljem i unukom Richarda Wagnera – Wielandom Wagnerom. Konačno se otisnuo i do SAD, nastupajući u Čikaškoj operi, osvojio je i talijansku opernu publiku (u Rimskoj operi 1961. izveo je Wagnerov Prsten Nibelunga). U Frankfurtu je 1961. postao šef dirigent tamošnje opere i uglednog ciklusa Muzejskih koncerata. Kao i do tada, i dalje je nastavio djelovati na više polja, pa je istovremeno provodio snimanja za RAI u Torinu te brinuo za vodstvo Dubrovačkih ljetnih igara. Imenovan je doživotnim počasnim dirigentom Simfonijskog orkestra NHK iz Japana, ravnao orkestrima poput Philharmonie, Češke, Berlinske i Münchenske filharmonije, nastupao u Bavarskoj državnoj operi, Teatru Colon u Buenos Airesu, bečkoj Državnoj i Volksoperi, u Musikvereinu redovito ravnao Bečkim simfoničarima, sudjelovao u žiriju Karajanova dirigentskog natjecanja, te 1974. stupio na mjesto šefa dirigenta Nacionalnog opernog orkestra iz Monte Carla – a to su tek neki od njegovih poslijeratnih uspjeha. Treba im pribrojiti i imenovanje šefom dirigentom Zagrebačke filharmonije 1970., s kojom je ostvario niz ambicioznih planova, brinući se i za mlade dirigente kroz ciklus Mladi dirigenti se predstavljaju.
Među glazbenike s kojima je surađivao ubrajaju se Arthur Rubinstein, Christian Ferras i Rudolf Buchbinder, Marijana Radev, Ruža Pospiš Baldani, Elisabeth Schwarzkopf, Christa Ludwig, Renata Tebaldi, Birgit Nilsson, Leontyne Price, Dietrich Fischer-Dieskau... Snimao je za etikete kao što su Columbia i Supraphon i pokrivao golem repertoar. Iako je na čelu simfonijskog i koncertnog stajao Anton Bruckner, a opernog Richard Wagner, uz omiljenog mu “Orfeja i Euridike” Ch. W. Glucka i Janáčekovu “Jenůfu”, interes Lovre von Matačića kretao se od Palestrine, Monteverdija i Henrya Purcella, preko Händela, Mozarta, Haydna i Beethovena do Musorgskog, Mahlera, Janáčeka, Smetane, R. Straussa, Wagnera, Verdija i dr. Osobitu pažnju pridavao je domaćim autorima. Već je na svojim prvim nastupima s Berlinskom filharmonijom 1936. izvodio suitu iz baleta Licitarsko srce Krešimira Baranovića i “Simfonijsko kolo” Jakova Gotovca, uvrštavajući na programe inozemnih i domaćih nastupa i djela Josipa Hatzea, Blagoja Berse, Božidara Širole, Božidara Kunca, Borisa Papandopula, Antuna Dobronića, Josipa Štolcera-Slavenskog, Brune Bjelinskog...“Jednog dana kada će se raditi račun, neće biti važno što sam napravio za internacionalne kompozitore, nego što sam napravio za hrvatsku glazbu.”, svojedobno je izjavio maestro. Njegovim brojnim nastojanjima na tom području svakako treba pribrojiti i oporučno izraženu želju za osnivanjem Fonda Lovro i Lilly Matačić.
Bad Wurzach
Bad Vurcah je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Ravensburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 14.373 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8436010.
Lovro von Matačić
Snimke
Danas su sačuvane brojne snimke Lovre Matačića, od koje su najvrednije snimke "Moje domovine" Bedřicha Smetane (Simfonijski orkestar Bečkog radija), Beethovenova IX. simfonija (s Gabielom Benackovom-Capovom, Verom Soukupovom, Vilemom Pribylom i Karelom Prusom i Češkom filharmonijom), V. i VI. simfonija Petra Iljiča Čajkovskog (Češka filharmonija) Beethovenova II. i VII. simfonija (Simfonijski orkestar NHK) te se svakako trebaju spomenuti snimke Brucknerovih simfonija: IV. simfonija (Philharmonia Orchestra), V. simfonija (Nacionalni orkestar Paris; Češka filharmonija), VII. simfonija (Češka filharmonija), VIII. simfonija (Simfonijski orkestar NHK) te IX. simfonija (Državna kapela Berlin; Češka filharmonija; Simfonijski orkestar NHK).
Nagrade i priznanja
Za svoje antologijske interpretacije (osobito Brucknerovih i Wagnerovih djela te kapitalnih kompozicija slavenskog repertoara) primio je Brucknerovu medalju Međunarodnog Brucknerovog društva, Brucknerov prsten Bečkih simfoničara, Janačekovu i Smetaninu medalju čehoslovačke vlade, Križ I. reda za znanost i umjetnost predsjednika Republike Austrije, medalju Hans von Bülow Berlinske filharmonije i mnoge druge nagrade.
Bad Wurzach
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ravensburg Bad Vurcah se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ravensburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 654 metra. Površina opštine iznosi 182,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 14.373 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 79 stanovnika/km².
Many Farms, Arizona
Many Farms je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,348 stanovnika.
Casale, Pescara
Casale je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Champlain, New York
Šamplejn je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.101, što je 72 (-6,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Shannon Hills, Arkansas
Šanon Hils je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.143, što je 1.138 (56,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Goran Malus
Goran Malus (Zagreb, 2. listopada 1974.) je hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac.
Bojana Jovanovski
{{Kutijica Teniser/ka
Juniorska karijera
Jovanovski je tenis počela da igra sa sedam godina. Njen prvi veliki uspeh bilo je finale Internacionalnog turnira u Pančevu 2006. godine, kada je izgubila od svoje zemljakinje Ane Veselinović. Nastavila je s dobrim rezultatima, a u oktobru iste godine dostigla je finale turnira u Heiveldu, Holandija. Izgubila je od Rumunke Simone Halep.
2008. godine dostigla je četvrtfinale Australijen Opena, u kom je izgubila od Aranče Rus, koja je i osvojila taj turnir. Takođe je stigla do finala turnira u Porto Alegreu, kao i finala turnira u Milanu. Dostigla je četvrtu rundu Frenč Opena, u kom je poražena od Simone Halep. Upravo je dostigla četvrtfinale Vimbldona.
2008 - 2010
Jovanovski je osvojila tri ITF turnira 2008. godine i izgubila u jednom finalu. U kvalifikacijama za Otvoreno prvenstvo Sjedinjenih Američkih Država 2009. je poražena u trećem kolu. Krajem sezone se plasirala u prvo finale na ITF turnirima sa iznosom od 75.000$ u Japanu i izgubila je od domaće teniserke Kimiko Date Krum.
Drugi put za redom je poražena u poslednjem kolu kvalifikacija za neki od grend slem turnira, ovoga puta za Otvoreno prvenstvo Australije u tenisu 2010. Debi na VTA turnirima je imala u Kuala Lumpuru, izgubivši od Jelene Dementijeve u drugom kolu. Iste godine je po prvi put nastupila za Fed kup reprezentaciju Srbije, čiji je član od 2008. U meču protiv reprezentacije Slovačke je izgubila 2–6, 2–6 od Danijele Hantuhove, ali je drugog dana ostvarila pobedu nad Magdalenom Ribarikovom 6–1, 7–6(4). U odlučujućem meču parova, je zajedno sa Jelenom Janković izgubila od slovaćke kombinacije. Kroz kvalifikacije je došla do turnira premijer kategorije u Rimu. U prvom kolu je izgubila od Jaroslave Švedove. Debi na Grend slem turnirima je imala na Vimbldonu. U svom prvom meču je pobedila Kejsi Delakvu sa samo jednim izgbuljenim gemom, a u drugom kolu je izgubila od osmog nosioca Viktorije Azarenke 6–1, 6–4. Pobedom nad Aravan Reze 4–6 6–3 6–4 u Sinsinatiju je ostvarila prvi trijumf na teniserkama iz TOP 20. Prvi nastup na Otvorenom prvenstvu SAD je završila u prvom kolu izgubivši od Anastasije Rodionove. Turnir u Pekingu je Bojanin debitanski turnir iz kategorije „Obavezni Premijer“. U drugom kolu je pobedila koleginicu iz reprezentacije i dobru prijateljicu, Jelenu Janković sa 4–6, 6–2, 6–2, što joj je bila prva pobeda nad igračicama iz prvih 10 i bivših najboljih na svetu. U finalu ITF turnira u Dubaiu je igubila finale, ali nedelju dana kasnije je trijumfovala ta turniru u Indijskom gradu Puneu. Na kraju 2010. je bila najmlađa teniserka koja je završila sezonu među najboljih 100.
2011
mini|Bojana Jovanovski na [[Otvoreno prvenstvo Australije u tenisu|Otvorenom prvenstvu Australije.]] Prvi plasman u polufinale VTA turnira je ostvarila u Sidneju, nakon tri vezana trijumfa u kvalifikacijama, pobedila je tri teniserke iz prvih 25, Kaju Kanepi, Aravan Rezaj i Flaviju Penetu bez izgubljenog seta. U polufinalu je izgubila od kasnije šampionke Na Li.
Na Otvorenom prvenstvu Australije dolazi do drugog kola, gde gubi od druge teniserke sveta Vere Zvonarjove 2–6, 6–3, 6–1. U Fed kup meču protiv reprezentacije Kanade pobeđuje u svim mečevima, dva pojedinačno i jedan u parovima sa Aleksandrom Krunić.
2012 - 2013
U godini kada se održavaju Olimpijske igre, na koje nije uspela da se plasira, uspela je da osvoji prvi trofej u pojedinačnoj konkurenciji. Titulu je podigla na međunarodnom turniru u Bakuu. Na ovom turniru u trećem kolu pobedila je sunarodnicu Aleksandru Krunić sa 2:1 po setovima. U polufinalu bila je ubedljivo bolja od drugog nosioca Aleksandre Panove iz Rusije sa 2:0, da bi u svom prvom finalu pobedila Džuliju Koen iz SAD sa 2:0. Nagrađena je sa 280 bodova i 37.000 dolara. Naredna godina se može smatrati najboljom za mladu teniserku. U Australiji stigla je do četvrtog kola, gde je izgubila od Sloun Stivens sa 2:1 po setovima. U Francuskoj stiže do trećeg kola, a u Ujedinjenom Kraljevstvu i Njujorku ispada u drugom kolu. Na međunarodnom turniru u Taškentu uspeva da prođe kvalifikacije, gde je postavljena za prvog nosioca, da bi kasnije bila i prvi nosilac u glavnom žrebu. U svom drugom finalu u karijeri uspeva da pobedi Olgu Govorcovu u teškom meču sa 4:6 7:5 7:6. Kao pobednici, pored trofeja, pripada joj i 280 bodova i ček na 40.000 dolara. Uspela je da osvoji i treći turnir u karijeri. U pitanju je jedan od turnira iz serije 125, u Ningbu. Godinu završava kao 36. teniserka sveta.
Nagrade
2011 2012
Etroeungt (Sever)
Etren je naselje i opština u Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever.
Po podacima iz 1990. godine u opštini je živelo 305 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km².
Olivacin
Olivacin je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 246,306 Da.
Marana, Arizona
Marana je gradić u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 34.961 stanovnika.
Beilstein (Württemberg)
Bajlštajn je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 46 opštinskih središta okruga Hajlbron. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.149 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8125008.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Hajlbron Bajlštajn se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Hajlbron. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 257 metara. Površina opštine iznosi 25,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.149 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 244 stanovnika/km².
Edmeston, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 657.
Cefotetan
Cefotetan je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 575,619 Da.
Case Bettone, Padova
Case Bettone je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Vida Tomšič
Vida Tomšič rođena Bernot, (1913 — 1998), je bila slovenska komunistkinja i partizanka, jedna od organizatora ustanka u Sloveniji, učesnica Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.
Posle oslobođenja je nosila odgovorne društvene funkcije SFRJ i SR Slovenije, između ostalih: predsednica Narodne skupštine Republike Slovenije, predsednica Veća građana Savezne skupštine Jugoslavije. Od 1948. bila je na čelu AFŽ-a Jugoslavije.
Njeni stavovi o ženskom pitanju u socijalističkom društvu pripadaju jugoslovenskoj feminističkoj baštini.
Biografija
Rođena je 26. juna 1913. godine u Ljubljani. Tu je završila osnovnu školu i gimnaziju. Godine 1931. upisala je Filozofski fakultet, ali je kasnije prešla na Pravni, na kom je diplomirala 1941. godine. U toku studija se pridružila naprednom studentskom pokretu i učestvovala u mnogim štrajkovima.
Godine 1934. postala je član Komunističke partije Jugoslavije. Iste godine se upznala i sa svojim budućim mužem Antonom Tonetom Tomšičem, narodnim herojem. Novembra 1934. godine je uhapšena i pred ljubljanskim Okružnim sudom osuđena na devet meseci zatvora. Posle izlaska iz zatvora, nastavila je ilegalni rad u partijskoj organizaciji i učešće u studentskom pokretu. Učestvovala je u štampanju i širenju ilegalnih i legalnih listova i brošura. Izvesno vreme radila je kao instruktor Centralnog komiteta KP Slovenije na Dolenjskoj i Beloj Krajini.
Juna 1940. godine je na Pokrajinskoj konferenciji izabrana za člana CK KP Slovenije, a zatim je bila u partijskoj školi pri CK KPJ u Makarskoj. Na Petoj zemaljskoj konferenciji KPJ, oktobra 1940. godine, izabrana je za člana Centralnog komiteta KPJ.
Od prvih dana okupacije Kraljevine Jugoslavije, učestvovala je u pripremama za oružani ustanak, i radila na učvršćivanju partijskih organizacija na području Ljubljanske pokrajne. Početkom 1941. godine učestvuje u osnivanju legalnog partijskog lista za žene „Naša žena“. U avgustu iste godine je, kao ilegalac, za kojim je bila izdata poternica, rodila sina. Na dojavu jednog izdajnika, Italijani su je 10. decembra 1941. godine uhapsili, zajedno sa suprugom Tonetom, pod ilegalnim imenom Marija Pevec. U zatvoru je mučena da bi priznala ilegalni rad i rad svog supruga, za kojeg su znali da je jedan od glavnih vođa ustanka. Nije ništa priznala, čak ni svoje pravo ime. Zatim je, zajedno sa suprugom, Mihom Marinkom i Pepcom Kardelj, odvedena u gestapov zatvor u Begunjama, na Gorenjskom. Ali ih je Gestapo posle dva meseca vratio italijanskim vlastima.
16. maja 1942. godine, italijanski vojni sud ju je, na procesu protiv Toneta Tomšiča i ostalih, osudio na 25 godina zatvora. Kada su njenog supruga streljali, nju su, juna 1942. godine, odveli u zatvor u Veneciju, zatim u Ankonu, pa u Kampoboso i u Tranu.
Posle kapitulacije Italije je, zajedno sa drugim zatvorenicima, dovedena u logor anglo-američke vojne uprave u Karbonari, kod Barija. Tu je organizovala partijsku organizaciju u logoru i bila među osnivačima Prve prekomorske brigade, u kojoj je jedno vreme bila zamenik političkog komesara.
Januara 1944. godine vratila se u Sloveniju, i u februaru izabrana u SNOS. Od aprila do oktobra 1942. uređivala je partijsko glasilo „Ljudska pravica“, i obavljala organizacione poslove u Centralnom komitetu KP Slovenije. Početkom 1945. godine poslata je u Primorsku na politički rad u vojsci, gde je od 18. januara, kao član Politbiroa CK KPS, pomagala u radu Oblasnog komiteta KPS za Slovensko primorje i jedinicama Devetog slovenačkog korpusa.
5. maja 1945. godine postala je ministar za socijalnu politiku u prvoj slovenačkoj vladi. U danima oslobođenja ju je CK KP Slovenije poslao na politički rad u tek oslobođenu Korušku, u Celovec, gde je ostala do povlačenja jedinica Jugoslovenske armije.
Posle oslobođenja Jugoslavije Vida Tomšič vršila je značajne funkcije. U organima vlasti je bila ministar za socijalnu politiku vlade NR Slovenije, predsednik Kontrolne komisije NR Slovenije i član Izvršnog veća NR Slovenije. Bila je poslanik Savezne i Republičke skupštine i u njenim organima obavljala dužnost sekretara Narodne skupštine FNRJ, predsednika Skupštine SR Slovenije, predsednika Veća naroda Skupštine SFRJ, bila je član Saveta federacije, a od 1974. godine i član Predsedništva SR Slovenije.
Uporedo sa državnim funkcijama, vršila je i mnoge odgovorne partijske funkcije. Bila je organizacioni sekretar CK Saveza komunista Slovenije i član CK SKJ. U Socijalističkom savezu je bila predsednik Glavnog odbora SSRN Slovenije i član Predsedništva SSRN Jugoslavije. U godinama posle rata bila je predsednik AFŽ Jugoslavije. Jugoslovenske društveno-političke organizacije zastupala je na mnogim kongresima, konferencijama i posetama u raznim krajevima sveta. Značajna je i njena uloga u okviru Saveznog saveta za planiranje porodice; nekoliko godine bila je predsednik tog Saveta. Učestvovala je na sastancima eksperata OUN o socijalnim akspektima planiranja porodice i o ulozi žena u privrednom i društvenom razvoju.
Od 1978. godine bila je redovni profesor za porodično pravo na Pravnom fakultetu u Ljubljani. Godine 1979. promovisana je za počasnog doktora Ljubljanskog univerziteta „Edvard Kardelj“. Od 1979. bila je član Saveta Međunarodnog instituta za istraživanje i obuku za unapređivanje žena OUN-a.
Umrla je 10. decembra 1998. godine u Ljubljani.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja Jugoslavije odlikovana je 27. novembra 1953. godine.
Iva Mihalić
Iva Mihalić (Zagreb, 13. travnja 1985.) je hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica.
Offerle, Kansas
je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 199, što je 21 (-9,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Isle of Wight
Isle of Wight (prevedeno Otok Wight) je ceremonijalni county i unitarna jedinica na jugu Engleske.
Geografija
Wight leži u regiji Jugoistočna Engleska, ima površinu od 381 km², na kojoj živi 138,265 stanovnika, on je najveći engleski otok, i drugi po naseljenosti. Wight se nalazi u Kanalu La Manche udaljen nekih 6 km od britanskog kopna od kog ga razvaja duboki tjesnac Solent. Grad Newport je administrativni centar Wighta. Otok Wight ima oblik dijamanta, proteže se nekih 36 km od istoka prema zapadu i 22 km od sjevera prema jugu. thumb|left|260px| [[Avionska snimka otoka Wight]] Wight je geološki a i po svojim krajolicima vrlo različit. Kičmu otoka formira vapnenački greben koji se proteže preko cijele širine otoka, od klifa Culver na istoku do tri hridi Needles na zapadu. Baza grebena je najdeblja vapnenačka masa Britanskih otoka. Needles su tri vapnenačke hridi, visoke se oko 30 metara. Po sjevernom dijelu otoka, ima hrastovih šuma, pojas južno od njega ima blage brežuljke, a na krajnjem jugu brda su strmija i viša.
Otok Wight ima toplu, blagu klimu i jedan je od najsunčanijih krajeva Britanskih otoka. Grad Newport, na samom početku estuarija rijeke Medine, je danas administrativni centar otoka, a grad Cowes na samom ušću Medine, je najveća luka i internacionalno poznat jedriličarski centar. Duž obale nižu se brojni ladanjski gradići, a najpoznatiji su Freshwater, Yarmouth, Ryde, Sandown, Shanklin i Ventnor.
Historija
Po otoku postoje tragovi ljudskih staništa iz prahistorije, ali najviše relikata ima iz ranog brončanog doba. Iz rimskih vremena ima dosta ostataka, jer je tadašnji legat (kasniji car) Vespazijan - 43 anektirao otok. Wight je 661. pripojen Kraljevini Wessex, a nakon toga postao je dio Kraljevina Sussex. Od 998. je bio sjedište danskih Vikinga pljačkaša. Francuzi su 1377. napali otok i opustošili grad Newport (u sredini otoka), koji je nakon tog bio napušten pune dvije godine.
Za Engleskog građanskog rata između 1647. - 48. u zamku. Carisbrooke bio je zatvoren kralj Charles I. Dvorac Osborne pored Cowesa, bio je rezidencija kraljice Viktorije.
Sve do 1890. bio je dio Hampshira, ali je i tad (iako je formalno bio samostalni county) dijelio sve do 1974. zajedničkog Lorda poručnika. Isto tako do 1995. Wight je imao guvernera, slično kao i Kanalski otoci.
Clarkrange, Tennessee
Klakrejndž je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 575.
Valmonfredo, Vercelli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 698 m.
Chapelle-d'Aurec
Šapel d'Orek je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Gornja Loara koja pripada prefekturi Isenžo.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 626 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 53 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 650 metara (maksimalnoj 796 m, a minimalnoj 422 m).
Vječnost
right|thumb|[[Jermenski simbol večnosti]]
Vječnost (grč. αιωνις, lat. aeternus), sveukupnost vremena, shvaćena kao nešto bez početka i kraja. Može značiti apsolutnu bezvremenost ili beskonačno trajanje u vremenu bez početka i kraja, što čini razliku između bezvremene (intemporalne) i vremenite (temporalne) večnosti.
U filozofiji
Centralna filozofska rasprava vodi se oko toga da li večnost treba zamišljati kao naročito dug kvantitet vremena ili nešto što poseduje izvesnu crtu bezvremenosti. Bezvremeno poimanje večnosti je karakteristično za tradicionalnu filozofiju. Večnost je nepromenljiva, nepokretna i uvek samoj sebi identična sadašnjost.
Antika
Aristotel, kao i većina antičkih filozofa, je uzimao večnost sveta kao činjenicu.
Plotin i neoplatonistička tradicija insistiraju na bezvremenoj interpretaciji Božjeg postojanja. Božanska bezvremenost je s onu stranu opisa, ali njeno poimanje predstavlja cilj mističke kontemplacije.
Boetije pravi razliku izmedu trajnosti i večnosti: »Jer naše 'sada', kao da protiče, i pri tom stvara vreme i neprestanost, dok Božansko 'sada' stoji ne krećući se, stoji mirno, i stvara večnost« (De Trinitate 4. II).
Srednji vek
Ibn Sina je smatrao da proces svjetskog zbivanja nema početka ni kraja u vremenu, već je neka vrsta emanacije. Svijet je za Avicenu vječan i ni od koga stvoren, ali je uslovljen vječnim Bogom koji postoji izvan vremena. Prema Aviceni „dahr“ je neprolazni trenutak u kojem se rasprostire Božja prisutnost, tj. ono što je pohranjeno u unutrašnjosti vremena i što u sebi sadrži neprekidno trajanje.
U religiji
right|thumb|[[Uroboros, simbol večnog vraćanja]]
U hrišćanstvu, večnost se shvata i kao konac ili krajnji cilj bitisanja tvorevine i kretanja vremena. Večnost je "zaustavljanje kretanja" kroz prevazilaženje vremena na njegovom kraju. Origena smatra da je stabilnost kretanja data istovremeno sa dovođenjem stvari u postojanje. Crkveni oci drže da vremensko kretanje nema putanju kruga, nego ima smisao u večnosti stabilnog postojanja koje želi Bog. Za svece, večnost znači "stalnost u svetosti". Za hrišćane večnost nije prost produžetak egzistencije, nego cilj njihovog bitisanja, život večni. "Koji pije od vode koju ću mu ja dati neće ožednjeti dovijeka, nego voda koju ću mu dati postaće u njemu izvor vode koja teče u život vječni". (Jn. 4,14)
Večnost je smatra svojstvom Boga (Rim. 1,20), koji vlada tvorevinom i vremenom. On je postojao pre tvorevine (Ps. 102; Jn. 17,24; Ef. 1,4) i postoji posle sveta (Otkr. 21,1).
Maricopa, Arizona
Maricopa je grad u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 43.482 stanovnika.
Spomenik prirode
mini|200px|Spomenik prirode: Cono de Arita (Salta, [[Argentina)]] Spomenik prirode je element prirode koji je nekim aktom države stavljen pod zaštitu kako bi se očuvale njegove izvorne prirodne vrijednosti. Često su to istovremeno i nacionalni parkovi, ali može biti i jedan samostalni objekt, na primjer vrlo staro stablo, ili manja površina jasno odvojena od svoje okoline, s iznimnim svojstvima. Može biti:
Pojam "spomenik prirode" potječe od Humboldta iz njegovog opisa putovanja po Americi "Relation historique" gdje on koristi izraz "monumens de la nature".
Kategorija III – spomenik prirode (prema IUCN)
Prema Međunarodnoj uniji za zaštitu prirode i prirodnih resursa, spomenici prirode su zaštićena područja - kategorija II. Definicija prema sadašnjem sistemu uvedenom 1978. i revidiranom 1994. godine je:
Obrazloženje zakonske ili drugačije zaštite su rijetkost, jedinstvenost ili ljepota spomenika prirode, kao i njegova vrijednost za znanost ili razumijevanje prirode. Zaštita spomenika prirode sadrži potpunu zabranu bilo kakvog mijenjanja zaštićenog spomenika.
Oliverolin
Oliverolin je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 331,793 Da.
Cefradin
Cefradin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 349,405 Da.
Olimpska božanstva
Dvanaest božanstva
Dvanaest olimpskih božanstava, poznata i kao "Dvanaestoro" (Dodekatheon, Δωδεκάθεον, δώδεκα, dōdeka = "dvanaest"+ θεοί, theoi = "bogovi"), bila su glavna božanstva u antičkoj grčkoj religiji, za koje se smatralo da žive na vrhovima planine Olimpa. Olimpljani su, pod vodstvom Zevsa, pobedili Titane u tzv. titanomahiji.
Koncept "dvanaest božanstava" stariji je od svih postojećih grčkih ili rimskih izvora. U Homerovim epovima bogovi se sastaju na većanjima, no prvi antički spomen religijskih ceremonija za Olimpljane kao kolektiv nalazi se u homerskoj himni Hermesu. Grčki kult dvanaest Olimpljana može se pratiti unazad do 6. vek pne. i verovatno nema paralela u mikenskom periodu. Žrtvenik dvanaest Olimpljana u Atini obično se datira u razdoblje arhonta Pizistrata, tj. u 522/521. pne.
Premda je broj olimpskih božanstava uvek bio fiksiran na dvanaest, postojale su znatne varijacije u samom popisu tih božanstava. Međutim, dvanaest božanstava koja su najčešće predstavljena u grčkoj književnosti i umetnosti jesu Zevs, Hera, Posejdon, Demetra, Atena, Apolon, Artemida, Ares, Afrodita, Hefest, Hermes te ili Hestija ili Dionis.
Had, poznat u Eleusinskim misterijama kao Pluton, obično nije bio uključen na popis dvanaest Olimpljana jer je njegova sfera vladanja bio podzemni svet. Platon povezuje dvanaest Olimpljana s dvanaest meseci u godini te implicira da Plutona smatra jednim od njih, budući da predlaže da poslednji mesec bude posvećen tom bogu i dušama umrlih. U Fedru Platon sravnjuje dvanaest Olimpljana sa Zodijakom i Hestiju isključuje iz njihovog popisa. No bogove je sa znacima Zodijaka, kako se čini, prvi povezao Eudoks iz Kinda.
Maricopa Colony, Arizona
Maricopa Colony je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 709 stanovnika.
Olimpska božanstva
Dvanaest božanstva
U starogrčkoj religiji "olimpska božanstva" i "kultovi dvanaest bogova" često su bili donekle različiti koncepti. Herodor iz Herakleje u popis dvanaestoro božanstava uključio je Zevsa, Heru, Posejdona, Hermesa, Atenu, Apolona, Alfeja, Krona, Reju i Harite. Istoričar Herodot kaže da su neki među dvanaestoro božanstava uključivali i Herakla. Na Kosu je popis uključivao Herakla i Dionisa, ali ne i Aresa i Hefesta. Pindar, Pseudo-Apolodorova Biblioteka i Herodor iz Herakleje ne smatraju Herakla jednim od dvanaest božanstava, nego onim koji je utemeljio njihov kult. Lukijan (2. vek) uključuje Herakla i Asklepija u svoj popis dvanaest božanstava, ali ne kaže koja je dva božanstva iz njega isključio.
Heba, Helije, Selena, Eja, Eros i Persefona takođe su smatrani važnim božanstvima. Eros je često predstavljen uz dvanaest Olimpljana, posebno uz svoju majku, Afroditu.
Rimski pesnik Enije donosi popis rimskih ekvivalenata (Dii consentes), koje predstavlja u šest parova muških i ženskih božanstava i pri tom zadržava na popisu Vestu (grčku Hestiju), koja je imala ključnu ulogu u rimskoj religiji kao državna boginja čiji su kult održavale Vestalke.
Glavni Olimpljani
<ol type="A"> <li> Rimljani su Feba vezivali i za Helija i za samo Sunce, ali su koristili i grčko ime: Apolon (Apollo). <li> Prema jednoj verziji mita, Afrodita se rodila iz semena Urana, Zevsovog dede, nakon što je Kron bacio njegove odsečene genitalije u more. Ta teorija slaže se s etimologijom njenog imena, koje znači "rođena iz pene". Tako bi Afrodita pripadala istoj generaciji kao i Kron, Zevsov otac, i tehnički bi bila Zevsova tetka. </ol>
Drugi Olimpljani
Ova se božanstva ponekad takođe uključuju u popis Olimpljana.
Edgewater, Colorado
Edžvoter je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Olimpska božanstva
Ostali žitelji Olimpa
thumb|upright=1.8|Skupština dvanaest božanstava, većinom dvanaest Olimpljana, koji dočekuju [[Kupidon i Psiha|Psihu (Loggia di Psiche, 1518–1519, Rafael i njegova škola, Villa Farnesina)]]
Edgewater, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.170, što je 275 (-5,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Olimpska božanstva
Ostali žitelji Olimpa
Ova božanstva i polubogovi obično se nisu ubrajali među Olimpljane, ali su s njima bili usko povezani.
Branscourt
Brankun je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Rems.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 260 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 69 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,72 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 81 metar.
Eislingen/Fils
Ajslingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Gepingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 20.317 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8117019.