cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hutu
Hutu su u regiju Velikih jezera došli oko 1. vijeka n.e., pokorivši narod Twa. Hutu su dominirali regijom kroz niz malih kraljevina sve do 15. vijeka. Smatra se da su u to doba Tutsi došli iz Etiopije i pokorili Hutue. Monarhija Tutsi preživjela je do kraja kolonijalne ere 1950-ih, a belgijski vlastodršci su kodificirali etničke podjele kako bi se održali na vlasti. Tutsi monarhija je ubrzo svrgnuto i oblast je podijeljena na Ruandu i Burundi godine 1962. Tutsi su bez obzira na sve dominirali Burundijem, dok su Hutu imali dominaciju nad Ruandom do 1994.
Mogote de Piedra (razvrstavanje)
Mogote de Piedra ima više značenja:
Shao Kang
Si Shao Kang (姒少康) bio je šesti po redu vladar kineske dinastije Xia. Otac mu je bio Si Xiang (姒相), koji je prije toga bio svrgnut od velmože Han Zhuoa (寒浞) i njegova dva sina - Han Jiaoa (寒澆) i Han Yia (寒殪).
Kada su Jiao i Yi ubili Xianga, Shao Kangova majka - Xiangova supruga, bila je trudna. Ona je uspjela pobjeći i roditi Shao Kanga - legitimnog nasljednika dinastije. Shao Kangova majka se sakrila kod svojih roditelja, pa je veći dio Kine smatrao kako je dinastija Xia izumrla.
Kada je Shao Kang navršio 16 godina, proširile su se glasine o tome da je posljednji nasljednik Xia ipak živ. To je čuo i Han Zhuo te je mladi Shao Kang morao bježati pred njegovim sinovima. Shao Kang je zbog toga pobjegao na sjever, gdje je jedan od lokalnih poglavica dugovao uslugu starom Xiangu. On je, nezadovoljan tiranijom Han Zhuoa, mladom Shao Kangu dao ne samo ruku svoje kćeri, nego i prostrano zemljište da na njemu sagradi vlastito selo i odatle regrutira vojsku.
Shao Kang je od tog sela počeo stvarati državu, a u tome mu je pomogao i jedan od bivših očevih ministara, koji je bio sakrio dinastijsko blago od uzurpatora. Shao Kang se tamo proglasio vladarom Xia, a u njegovu zemlju su počeli pristizati izbjeglice i doseljenici, umorni od Han Zhuove tiranije.
Han Zhou je, saznavši za to, sakupio golemu vojsku i poslao svoja dva sina na Shao Kanga. Međutim, Shao Kang je tu vojsku porazio, pri čemu su Han Zhuovi sinovi poginuli. Nakon toga je Shao Kangova vojska krenula osvojiti drevnu prijestolnicu dinastije Xia, gdje je Han Zhou, svjestan poraza, počinio samoubojstvo.
Shao Kang je tako postao vladarom dinastije Xia, a svi stari vazali su mu odali počast.
Shao Kang je potom vladao 21 godinu, a njegova vladavina je bila obilježena mirom i velikim radovima na irigaciji.
Las Palomas, San Pedro Nopala
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2166 m.
Amen
Amen ili amin, Neka tako bude! Tako je! Uobičajena reč na početku i završetku molitve.
Amin simbol
Amin je simbol pristajanja i potvrde. Upotrebljen je u Svetom pismu, a nalazimo ga u liturgiji sinagoga i u hrišćanstvu. U Apokalipsi je Amen naziv za Hrista. Reč Amin bliska je izrazu Aum. Oba pojma imaju isto značenje. Potvrda i pristajanje sadrže samog Gospoda.
Figurativno značenje
Figurativno značenje: „Svršeno!“, odnosno „Gotova stvar.“
Osnovno značenje
Izražava jednostavno želju, a ne izvesnost. Pre svega znači: izvesno, zaista, sigurno, ili jednostavno: da. U stvari, ovaj prilog je izveden od hebrejskog korena koji znači stalnost, čvrstinu, sigurnost. Reći amin znači dati na znanje da smatramo istinitim ono što je upravo rečeno, kad hoćemo da potvrdimo neki predlog ili da se pridružimo nečijoj molitvi.
Preuzimanje obaveze i povlađivanje
Ako potvrđuje neku reč, amin može imati oslabljeno značenje, koje odgovara našem „neka tako bude” (Jer. 28,6). Ali najčešće je to reč koja obavezuje: njom potvrđujemo svoje slaganje s nekim (1 Kor 1, 36 ), prihvatamo neko posl. (Jer. 11,5 ), uzimamo na sebe neku zakletvu i Božiji sud koji će za njom slediti (Br. 5,22). Još je svečanije zajedničko preuzimanje obaveze prilikom liturgijske obnove Saveza (up. Nem. 5,13). U liturgiji ova reč može poprimiti i drugačiju vrednost: ako se obavezujemo prema Bogu, znači da se pouzdajemo u njegovu reč i da se predajemo njegovoj moći i dobroti; ovo istovremeno znači blagosiljanje onoga kome se podvrgavamo (Nem 8,6); ono je molitva koja je sigurna da će biti uslišena (Tov 8,8; Jdt 15,10). Amin tada znači liturgijsko povlađivanje, i zato mu je mesto iza doksologija (1 Dnev 16,36); to je značenje često u Novom zavetu (Rim 1,25; Gal 1,25; 2 Pet 318; Jev 13,21).
Ako je amin povlađivanje kojim se zajednica združuje s onim koji moli u njeno ime, onda ta reč pretpostavlja da se razume njen smisao, kako bi se moglo prionuti uz ono što se čuje (1 Kor 14,16). Osim što je izraz prianjanja, povlađivanja, amin najzad zaključuje pesmu izabranika u nebeskoj liturgiji (Otk 5,14; 19,4), gde se amin združuje sa aliluja. 1)Božiji amin i amin hrišćanima. - Bog se slobodno vezao i on ostaje veran svojim obećanjima; on je Bog istine: to je značenje izraza da je Bog -amin (Is 65,16).
Meson
Meson (starogrčki: Μαίσων, 6.‒5. vek pne.) bio je starogrčki komički glumac, rodom iz Megare, koji se specijalizovao za tumačenje likova u megarskoj komediji. Atenej u Gozbi sofista kaže da je Meson "izumio masku koja se po njemu zvala 'mesonka' (μαίσων), kao što nam u traktatu O maskama kaže Aristofan Bizantinac, gde navodi da je on izumio jednu masku za roba i jednu za kuvara. Tako da je zaslužio da se šale koje priliče tim likovima zovu mesonskim (σκώμματα μαισωνικά)". Mesonu se pripisuje izreka: "Ahejci kazniše Agamemnona za njegovo dobročinstvo".
Precizno vreme Mesonova života nije poznato, ali kako su neki smatrali da je rođen u Megari Hiblejskoj na Siciliji, to bi značilo da se rodio pre 483. pne., kad je taj grad porušio Gelon, tiranin Gele i Sirakuze.
Postavljena je i teza, ne bez osnova, da se Meson rodio u Megari na Peloponezu, a zatim se preselio u Megaru Hiblejsku na Siciliji, pa je tako bio jedan od onih koji su na Siciliji podstakli razvoj one vrste komedije koju je kasnije Epiharm usavršio.
Operacija Edelweiss
Operacija Edelweiss može značiti:
L'uomo dalla croce
L'uomo dalla croce je italijanski crno-bijeli ratni film snimljen 1943. u režiji Roberta Rossellinija. Nastao je u jeku Drugog svjetskog rata u propagandne svrhe. Radnja, djelomično inspirirana događajima vezanima uz smrt vojnog kapelana Reginalda Giulianija, je smještena u Ukrajinu i prikazuje aktivnosti Italijanskog ekspedicionog korpusa (CSIR) koji se borio na Istočnom frontu. Protagonist, čiji lik tumači Alberto Tavazzi je vojni kapelan koji sticajem okolnosti ostaje odsječen od svojih suboraca. L'uomo dalla croce, uz ranije filmove La nave bianca i Un pilota ritorna, se često naziva završnim dijelom Rossellinijeve tzv. Fašističke trilogije.
Highlandville, Missouri
Hajlandvil je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 911, što je 39 (4,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Patka zviždara
Patka zviždara (lat. Anas penelope) je vrsta iz porodice patkarica.
Osobine
Ova patka naraste do veličine od 41 do 51 cm, raspon krila kreće joj se između 75 i 86 cm, a teži 500 do 900 g. Spolove obilježava značajan spolni dimorfizam. Perje mužjaka je uz tijelo sivkasto. Trbušni dio je bjelkast do bež. Na krilima imaju bijelu prugu. Karakteristična im je smeđa glava s bijelom pjegom na čelu koja se produžava do početka kljuna. Vrh zelenkastoplavkastog kljuna je crn. Suprotno tome, ženka je neupadljive smeđkaste boje. Noge oba spola su sivosmeđe do gotovo crne boje.
Zviždare su aktivne danju, u sumrak i noću. Noću izvrsno vide, jer im stražnja strana oka sadrži reflektirajuću tvar. Na taj način do očnog živca svjetlo stiže dva puta. Ove patke su vrlo druželjubive i uvijek ih se može sresti u većim grupama.
Hrana
Zviždare su isključivi biljožderi. Uz vodene biljke, pasu travu i na kopnu. Dnevna potreba im je oko 300 do 400 grama. Da bi pojele tu količinu, moraju se hraniti gotovo 15 sati dnevno.
Razmnožavanje
Spolnu zrelost dosižu u dobi od oko dvije godine. Parovi se nalaze obično odmah nakon zime. Vrijeme gniježdenja se proteže od svibnja do lipnja. Gnijezda grade na tlu pod zaštitom bilja uz obalu i oblažu ga paperjem. Ženka polaže najčešće pet do devet jaja dugih gotovo 50 mm. Ležanje na jajima traje oko 24 dana. Mladunci su potrkušci i vrlo brzo nakon valjenja slijede majku u vodu. Letjeti mogu u dobi od oko 45 dana.
San José de Cervantes, Guadalcázar
San José de Cervantes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Guadalcázar.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 163 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1661 m.
Sant'Aniello, Benevento
Sant'Aniello je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Hima
mini|desno|250px|Himski muškarac [[1902.]] Hima je naziv za etničke grupe koje uglavnom živi u Ugandi u oblasti Velikih jezera. Smatraju se Bantu narodima, uglavnom zbog jezika, iako postoje teorije kako su njihovi preci bili Kušiti, odnosno Niloti u srodstvu s Tutsijima.
Yoweri Museveni, predsjednik Ugande, rodom je Hima, što je njegovim neprijateljima koji pripadaju Bantu plemenima i narodima, bio argument za optužbe o suradnji s Tutsijima iz Ruande i drugim nebantu narodima na račun Bantua.
Sant'Aniello, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
General Julián Cerda, Hidalgo
General Julián Cerda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 144 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 375 m.
Sreća (Hari Mata Hari)
Sreća je jedanaesti album bosanskohercegovačkog benda pop-rock Hari Mata Hari izdan u lipnju 2009. godine od strane Hayat Productiona i City Recordsa.
Prvi najavni singl, objavljen početkom 2009., bio je duet s Ninom Badrić "Ne mogu ti reći šta je tuga", pjesma s kojom je Hari 2009. godine na 14. Hrvatskom radijskom festivalu osvojio "Grand Prix". Ostali gosti na albumu su Arsen Dedić (duet "Sve smo podijelili"), ljubljanska i zagrebačka filharmonija, zagrebački Big Band i Eldin Huseinbegović (duet "Tvoje je samo to što daš").
Star Trek III: The Search for Spock
Zvjezdane staze 3: Potraga za Spockom (eng. Star Trek III: Search for Spock), treći je film u franšizi Zvjezdane staze, snimljen 1984. godine pod pokroviteljstvom Paramount Pictures kompanije. Film je režirao Leonard Nimoy koji ujedno tumači ulogu Spocka.
Radnja
Admiral Kirk (William Shatner) i njegova posada riskiraju karijere zbog krađe Enterprisea kojim namjeravaju otputovati do planete Genesis kako bi pronašli Spockovo tijelo. U međuvremenu, dr. McCoy (DeForest Kelley) je u stanju ludila uzrokovanog spajanjem njegova uma sa Spockovim (Leonard Nimoy), neposredno prije Spockove smrti. Jedino riješenje za oporavak Mccoya je pronaći revitaliziranog Spocka, odvesti ga na planetu Vulkan i izvesti ritual ponovnog spajanja Spockova tijela i uma. Po dolasku u orbitu planete Genesis, Kirk gubi Enterprise koji je uništen u sukobu s Klingoncima. Zajedno s posadom, obračunava se s njima te preuzima klingonsku letjelicu kojom odlazi na planet Vulkan.
Barcuzzi, Brescia
Barcuzzi je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 580 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 171 m.
Pozzoromolo, Napoli
Pozzoromolo je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 127 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Soga
mini|desno|250px|Žene iz naroda Soga Soga je naziv za Bantu etničku grupu koja predstavlja jedan od najbrojnijih naroda Ugande. Žive uglavnom istočno i sjeverno od Viktorijinog jezera, ali ih ima i dosta u gradovima gdje se bave trgovinom i obrtom.
Govore soga (lusoga) jezikom.
Tutsi
mini|desno|200px|Princeza Emma Bakayishonga od Ruande, pripadnica naroda Tutsija Tutsi su jedan od tri domorodačka naroda u Ruandi i Burundiju u centralnoj Africi - ostala dva su Twa i Hutu. Twa (ili Watwa) su pigmeji - potomci prastanovnika. Hutu (ili Wahutu) su narod Bantu porijekla koji je dominirao Twa. Veliki broj sve tri skupine je stradao u ruandskom genocidu godine 1994.
Porijeklo Tutsija je izvor kontroverze. Neko vrijeme se smatralo kako su preci Tutsija hamitski narod iz Etiopije. Tu su teoriju promovirali belgijski kolonizatori nastojeći opravdati protežiranje Tutsija u odnosu na Hutue za vrijeme svoje vlasti. Argumente za to su pronašli u neobičnoj visini Tutsija i oštrijim nosevima, ali se danas gotovo i ne može pronaći bilo kakva bitnija fizička razlika između prosječnog Tutsija i prosječnog Hutua.
Ono što se zna da su preci današnjih Tutsija došli na područje današnje Ruande i Burundija u 15. vijeku i pokorili Hutue te uspostavili monarhiju koja je potrajala do kolonijalnih dana, a formalno ukinuta tek godine 1962. kada su stvorene nezavisne države Ruanda i Burundi. Nakon ruandskog genocida postala je popularna teorija kako su Tutsiji s Hutuima dijele Bantu porijeklo, te da su zapravo migrirali iz područja današnje Kenije.
Razlike između Hutua i Tutsija u fizičkom, kulturnom i jezičnom smislu gotovo da i ne postoje. Isto kao i Hutu, i Tutsi govore [Kirundi jeziko]m, a dijele i istu vjeru. Osnovna razlika između Hutua i Tutsija je u načinu života - Hutui su zemljoradnici, dok su Tutsi stočari. Čak postoje i rituali pomoću kojih Tutsi može postati Hutu i obrnuto.
Umjetna ili ne, ta je podjela bila i još uvijek jest uzrokom stalne političke nestabilnosti. U Ruandi se nakon završetka genocida javila inicijativa za formalno ukinuće Hutua i Tutsija i njihovu zamjenu zajedničkom ruandskom nacijom. Neki naučnici, pak, za Hutue i Tutsije koriste zajednički izraz Rundi.
Mojarras (razvrstavanje)
Mojarras ima više značenja:
Coasta, Bonțida
Coasta je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Bonțida.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 216 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 322 m.
Reginaldo Giuliani
Reginaldo Giuliani (Torino, 28. august 1887 – prijevoj Urarieu, Etiopija, 21. januar 1936), poznatiji kao Otac Giuliani, bio je italijanski dominikanski redovnik, književnik i vojnik. Za vrijeme Prvog svjetskog rata se kao dobrovoljac priključio Arditima, elitnim jurišnim trupama italijanske vojske te sudjelovao u nekim od najvažnijih bitaka, za što je primio najviša odlikovanja. Nedugo nakon rata se kao dio tzv. Katoličke legije priključio Gabrieleu d'Annuniziu prilikom osvajanja Rijeke i uspostave njegove kratkotrajne države. Svoja ratna iskustva je opisao u knjizi koja je postala bestseler. Godine 1922. je sudjelovao u Maršu na Rim.
Kada je 1935. izbio Drugi abesinijski rat, Giuliani se prijavio kao dobrovoljac te postao vojni kapelan u Crnim košuljama. Tokom Prve bitke kod Tembiena je, dok je pomagao i davao posljednju pomast ranjenim suborcima, i sam ranjen, a potom posječen od strane Etiopljana.
Giuliani je nakon smrti stekao status mučenika u fašističkoj Italiji. Godine 1939. je po njemu nazvana i podmornica, kasnije potopljena u Drugom svjetskom ratu. Širom Italije dan-danas mnoge ulice i trgovi nose njegovo ime.
Giuliani je nekoliko godina kasnije poslužio i kao inspiracija za protagonista propagandnog filma L'uomo dalla croce.
Šilo (Dobrinj)
Šilo je naselje na sjeveroistoku otoka Krka u Hrvatskoj, turistički centar Dobrinjštine.
Zemljopisne odlike
Šilo je smješteno na sjeveroistoku otoka Krka, u dobro zaštićenoj uvali Stipanja, prirodno zatvorenoj rtom Punta Šilo. Nasuprot je Crikvenice i njezine rivijere, od koje ga dijeli samo 2, 5 Nm Vinodolskog kanala.
Regionalnom cestom povezano je s ostatkom otoka Krka. Šilo je svega 5,0 km udaljeno od svog središta Dobrinja, 20 km udaljeno od Krčkog mosta, od grada Krka 19,1 km, 13,6 km do Vrbnika i 47,7 do Rijeke.
Zaljev Stipanja je s uskim, niskim poluotokom, koji završava rtom Punta Šilo, dobro zaštićen od istočnih i južnih vjetrova. Na kraju rta nalazi svjetionik, koja emitira svjetlosni signal: B Bl 3s.Nazivni domet svjetionika je 7 milja.
U bivšoj trajektnoj luci, plovila se mogu bočno vezati za lukobran. Na kraju lukobrana stoji svjetionik, koji emitira svjetlosni signal: Bl 2s.
Povijest
Razvoj turizma je započeo nakon 1959. godine, kada je počeo voziti trajekt između Crikvenice i Krka.
Stanovništvo
Prema posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, u Šilu je živio 381 stanovnik. Time je Šilo najveće mjesto u općini Dobrinj.
Kretanje broja stanovnika Šila je specifično i bitno različito od svih okolnih naselja. Naime, dok gotovo sva mjesta Dobrinjštine bilježe najveću naseljenost između 1900. i 1930. godine, nakon čega konstantan pad do otprilike 1980. godine, a zatim lagani porast u posljednjih 30-etak godina, Šilo je imalo potpuno drukčija kretanja. Najprije se u samo 30 godina, broj stanovika Šila ušesterostručio. 1880. godine u Šilu je živjelo samo 27 stanovnika, a 1910. godine čak 176 stanovnika. Ralog tome je gospodarski i prometni - 1905. godine osnovano je "Krčko parobrodarsko društvo" te se povezuje s Rijekom, Crikvenicom i drugim naseljima. Na to izravno upućuje i najveći porast stanovništva ikada zabilježen među naseljima na otoku Krku: od 1910. - 1910. godine, čak 128,6 %, tj. sa 77 na 176 stanovnika.
Nakon tog perioda izrazito naglog rasta, slijedi period pada i stagnacije, ali ni taj se period vremenski ne poklapa s takvim periodom kod ostalih mjesta Dobrinjštine - kod Šila je on puno kraći jer već 1961. godine počinje ponovni porast stanovništva Šila. Ponovno je uzrok prometni - 1959. godine uspostavljena je trajektna linija Šilo - Crikvenica, glavna veza cijelog otoka s kopnom. Takva prometna povezanost omogućila je Šilu znatno raniju ekspanziju turizma koji se kod većine drugih mjesta na otoku izraženije razvija tek otvorenjem Krčkog mosta 1980. godine. To je dovelo, opet ne do laganog porasta stanovništva kao kod ostalih mjesta, nego do konstantnog snažnog povećanja. 1961. godine u Šilu je živio 151 stanovnik, 1971. godine 188 stanovnika, 1981. godine 228, 1991. godine 331, te 2001. godine 381. stanovnik.
Manzanillo, Susupuato
Manzanillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Susupuato.
Šilo (Dobrinj)
Stanovništvo
Upravo takav specifični razvoj razlog je da je najmlađe mjesto u općini postalo najveće mjesto.
Manzanillo, Susupuato
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1086 m.
Šilo (Dobrinj)
Gospodarstvo
Osnova gospodarstva u Šilu je poljodjelstvo, ribarstvo, turizam i brodogradnja. Šilo ima auto kamp, teniske terene, kafiće i pizzerie, poštu, trgovine, slastičarnicu, turističke agencije, ambulantu, ured turističke zajednice općine Dobrinj, a tu je i najveći privredni subjekt u općini Dobrinj - građevinsko poduzeće.
Boiensdorf
Bojensdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 91 opštinskog središta okruga Nordvestmeklenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 525 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13058012.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordvestmeklenburg Bojensdorf se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordvestmeklenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 34 metra. Površina opštine iznosi 12,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 525 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 41 stanovnika/km².
Agua Salada (razvrstavanje)
Agua Salada ima više značenja:
Tridis, Pordenone
Tridis je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 398 m.
Cnebba
Cnebba (- 566?) je bio plemić iz naroda Angla, odnosno sin poglavice Icela, praosnivača države Mercije i vladarske kuće Icelinga. O njegovom životu se ne zna ništa osim imena oca, kao i imena sina koji se zvao Cynewald. Neke ga srednjovjekovne genealogije nazivaju kraljem Mercije, iako je tom titulom prvi put označen tek njegov unuk Creoda.
Reiko Tajima
Reiko Tajima (田島 令子, Yokosuka, Kanagawa, 17. veljače 1949.) japanska je seiyuu, tj. glasovna glumica. Najpoznatija je po ulozi Oscar François de Jarjayes u anime seriji The Rose of Versailles, a glasove je podarila i u drugim anime serijama ili filmovima, kao što su Arcadia of My Youth, Crayon Shin-Chan i Space Adventure Cobra.
Al Ḩaywah as Sawdā’, Taiz
Al Ḩaywah as Sawdā’ je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 640 m.
Ambundu
mini|desno|250px|Regije naseljene Ambunduom Ambundu je Bantu etnička grupa koja živi u sjeverozapadnoj Angoli. Govori umbundu jezikom.
Pădurișu, Frumușani
Pădurișu je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Frumușani.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 820 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
Maryhill, Washington
Merihil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Larry Semon
Lawrence "Larry" Semon (6. jul 1889 – 8. oktobar 1928) bio je američki glumac, režiser, producent i scenarist iz nijeme ere. U svoje vrijeme se smatrao jednim, od najvećih filmskih komičara, ali se danas uglavnom pamti kao mentor svojih mnogo poznatijih kolega Stana Laurela i Olivera Hardyja. Također je poznat i po tome što je 1925. režirao nijemi film Čarobnjak iz Oza, koji se često navodi kao jedna od inspiracija za daleko poznatiju zvučnu verziju iz 1939. godine.
Maryhill, Washington
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 58, što je 40 (-40,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Athens, Wisconsin
Atens je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.105, što je 10 (0,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Abdulazim Hasani
Abdulazim Hasani (Medina?, 30. 8. 789? – Rej, 28. 10. 866?), poznat kao Šah Abdulazim (dosl. veliki rob) i Sejed al-Karim (dosl. gospodin dobročinitelj), učenjak je od potomaka Hasanija. Njegovo potomstvo preko četiri generacije seže do imama Hasana. Bio je učenjak u vjerskim pitanjima, priznavalac šijitskih vjerskih principa i prenosilac hadisa, poznat po bogobojaznosti, čuvanju onoga što mu je dato u povjerenje i iskrenosti u govoru. Šejh Saduk je njegovu zbirku predaja sakupio pod naslovom "Zbirka Abdulazimovih predaja" (Džame-je ahbar-e Abdulazim).
Abdulazim Hasani živio je za vrijeme imama Reze i imama Džavada. Prenosi se da je svoje vjerovanje predstavljao po imamu Hadiju, za čijeg života je i umro. Abdulazimov mauzolej smješten je u gradu Reju (jug Teherana) i mjesto je hodočašća za šijite. U njihovim predajama stoji da je nagrada za posjećivanje Abdulazimovog mezara poput nagrade posjećivanja mezara imama Huseina.
Rođenje i porodica
Prema većini knjiga izdanih tokom 20. vijeka, Abdulazim Hasani rođen je u četvrtak 4. rabiul-sanija 173. AH (30. augusta 789. AD), za vrijeme vladavine abasidskog kalifa Haruna al-Rašida. O preciznom datumu njegovog rođenja (i smrti) postoje historijske nedoumice, npr. ajatolah Reza Ostadi uvjeren je da je najstariji izvor koji govori o rođenju i smrti Abdulazima Hasanija spomenut u knjizi Nur al-Afat Džavad-šaha Abdulazimija iz 1937. (1355. AH), koja vrvi nepotkrijepljenim informacijama i pogreškama, te da su njeni iskrivljeni datumi kasnije preuzeti u brojnim drugim knjigama o Hasaniju. Ostadijeve opaske ranih 2010-ih dodatno je razradio iranski historičar Rasul Džafarijan, došavši do istih zaključaka. Suvremeni stručnjaci svejedno ističu da se sa sigurnošću može utvrditi da je Hasani rođen prije 815. (200 AH), odnosno najvjerojatnije između 787. i 791. godine (170–175 AH).
Abdulazimovo rodno mjesto također nije pouzdano poznato, no najizglednije je da se radi o arabijskoj Medini. Otac mu je bio Abdulah ibn Ali Kafa, a majka Haifa, kćerka Ismaila ibn Ibrahima. Njegovo puno ime je Abdulazim ibn Abdulah ibn Ali ibn Hasan ibn Zejd ibn Hasan ibn Ali ibn Abu Talib, a temelji se na genealogiji koju je zabilježio šijitski učenjak Nadžaši:
Osim Nadžašija, identičnu genealogiju daju još Buharija i ibn Inaba. Učenjak Mir Damad iz 17. vijeka također navodi da je Abdulazim "čistog i uglednog porijekla". Hasanijeva supruga bila je Hatidža, kćer njegovog strica Kasima ibn Hasana Amira, poznatog i kao Abu Muhamed. Par je imao dvoje djece, sina Muhameda i kćer Umsalemu. Opisujući Hasanijevog sina Muhameda, šejh Abas Komi piše: "On je bio častan čovjek, poznat po asketizmu i ibadetu".
Druženje s imamima
Detalji Abdulazimovog života slabo su poznati s obzirom da postoji malo sačuvanih biografskih podataka, međutim, poznato je da je prijateljevao s više šijitskih imama. Ajatolah Tehrani navodi da su njegovi suvremenici bili imam Reza i Džavad, odnosno da je vjeru učio od imama Hadija za čijeg je života i umro. S druge strane, ajatolah Hoji tvrdi da nije bio suvremenik imama Reze. Šejh Tusi u svom djelu spominje ga kao ashaba imama Askarija. Na temelju vlastitog proučavanja hadisa, Atarodi Kučani pak zaključuje da je Abdulazim Hasani živio u vrijeme imama Kazima, Reze, Džavada i Hadija. Neovisno o različitim procjenama, evidentno je da je od 818. do 835. (203–220 AH) bio pratilac Džavada, a nakon toga i Hadija. Prema predaji, kada bi Abdulazim išao na njihova okupljanja, s potpunim poštovanjem, poniznošću, skrušenošću i stidom izvadio bi ruke iz haljine i upućivao selam imamima, a oni bi ga nakon uzvraćanja pozdrava pozivali da im priđe i sjedne kod njih, koljena uz koljena, i raspitivali bi se za njegovo zdravlje. Ovakvo ophođenje prema njemu izazivalo je zavist kod drugih.
Progonstvo
Za vrijeme Abdulazimovog života šijiti su bili ugnjetavani od strane vladajućih Abasida, a sam on je (kao i njegov otac i djedovi) godinama bio protjerivan naredbama kalifa al-Mutavakila i al-Mutaza. Nakon što se imam Hadi 848. (233. AH) pod prisilom al-Mutavakila preselio iz Medine u Samaru, Abdulazim Hasani je pošao za njim. Kratko vrijeme boravio je i u Bagdadu, konstantno krijući uvjerenja od vlasti, a kasnije je po Hadijevoj naredbi (vjerojatno u doba vladavine al-Mutaza 866–869) otišao u egzil u iranski Tabaristan.
Preseljenje u Rej
Ubrzo nakon dolaska u Iran, Abdulazim Hasani se preselio u grad Rej i prema pisanju njegovog suvremenika Barkija iz Koma (u. 274. ili 280. AH), živio je u Sekat al-Mavaliju u kvartu Sarbananu, skrivajući se u kući jednog šijita. Pojedini primarni izvori navode da je Abdulazim imao namjeru posjetiti svetište imama Reze u Mašhadu i preseliti se u Horasan, a usputno je otišao u Rej da posjeti svetište Hamze ibn Muse (sin imama Kazima), gdje je i ostao da bi se sakrio.
Prenoseći predaju Barkija, Nadžaši opisuje navedene događaje:
Njemu nepoznati potomak imama Kazima poslije će biti identificiran kao Hamza, a u neposrednoj blizini njegovog mezara kasnije će biti pokopan i sam Abdulazim Hasani.
Smrt
Tradicionalno navođen datum smrti Abdulazima Hasanija je 15. ševala 252. AH (28. oktobra 866. AD), prema čemu je umro za vrijeme života desetog imama Hadija. Međutim, ukoliko se kao točan uzme Murtazin i Tusijev podatak da je bio ashab jedanaestog imama Askarija, ispada da je Abdulazim bio živ između 868. i 874. godine (254–260. AH). O uzrocima njegove smrti postoje dvije predaje, prva je da je umro prirodnom smrću, a druga da je ubijen. Nadžaši tako piše da se Abdulazim "razbolio i umro", što potvrđuje i šejh Tusi navodeći samo da je "umro i pokopan u gradu Reju". S druge strane, postoji i predaja koja veli da je živ zakopan i tako postao šehid. Turajhi piše: "Od potomaka Abu Taliba, onaj tko je zakopan živ u Reju bio je Abdulazim Hasani". Ipak, Vaiz Kodžuri osporava takav scenario jer istraživajući njegov život nije pronašao niti jedan vjerodostojan i točan podatak koji bi mu išao u prilog.
Mauzolej
mini|desno|275px| Skica mauzoleja u [[Kadžarska Monarhija|kadžarsko doba (E. Flandin, 1840)]] mini|desno|275px| Obilježavanje [[Događaj na Gadir-Humu|Eid al-Gadira u svetištu (2016)]] Abdulazim Hasani sahranjen je u mauzoleju u Reju, danas na jugu Teherana. Kako prenosi muhadis Nuri, jedan je šijitski vjernik u snu posjetio Muhameda, i on mu je rekao: "Sutra će jednom od mojih potomaka u vrtu jabuka u kući Abduldžebara ibn Abdulvehaba Razija klanjati dženazu". On je potom kupio taj vrt i uvakufio ga za Abdulazima i druge šijite koji su tu pokopani. Upravo na temelju ove priče, groblje je poznato pod imenom "Masdžid-e šedžere" ili Mezar kraj drveta. Šejh Saduk u poglavlju "Kamel al-Zijarat" spominje predaju da je neki čovjek iz Reja došao kod imama Hadija i rekao mu da je bio u posjeti mezaru Abdulazima Hasanija, na što mu je Hadi odgovorio: "Nagrada za posjetu Abdulazimovom mezaru je kao da si posjetio mezar imama Huseina". Iz ovih razloga Hasanijev mauzolej predstavlja jedno od najpopularnijih šijitskih svetišta i dnevno ga posjećuju hiljade ljudi, a hodočašća su počela neposredno nakon Abdulazimove smrti. Sama centralna građevina podignuta je krajem 10. vijeka za vrijeme vladavine vezira ibn Abada i nadograđivana je tokom seldžučkog, safavidskog i kadžarskog perioda. Tokom 19. i politički turbulentnog 20. vijeka, mauzolej je bio utočište raznim disidentima.
Vrline i reputacija
Abdulazim Hasani je još za života uživao ugled kao potomak Muhameda odnosno sejed, pratilac imama Hadija i prenosilac hadisa, zbog čega je evidentno imao položaj autoriteta među malom imamitskom šijitskom zajednicom u Reju. Alame Hili u svojoj knjizi (ridžalu) Abdulazima predstavlja kao vrlog učenjaka. Muhadis Nuri, prenoseći tekstove ibn Abada, piše: "Bio je bogobojazan i pobožan, poznat po povjerljivosti, iskrenosti u govoru, učenjak u vjerskim pitanjima, vjerovao je u tevhid (monoteizam) i pravdu, i imao je mnogo predaja". Zbog ovih vrlina, Hasani je bio cijenjen i kod Ahl al-bajta. Primjerce, u predajama imama navodi se da mu se imam Hadi, prilikom Abdulazimovog dolaska u Samaru, obratio riječima: "O Abul Kasime! Ti si na istini jer nas priznaješ kao nasljednike... Ti si one vjere koju Bog voli, koju si od nas uzeo... Tebe je Uzvišeni Bog s ispravnim govorom učvrstio na dunjaluku i ahiretu". Ovaj razgovor između imama i Abdulazima poznat je kao "hadis obrazlaganja vjere" (Hadis-e arz-e din). Također, zabilježeno je i da je imam Hadi jednom prilikom posjetitelja iz Reja posavjetovao da se o bilo kakvim težim vjerskim pitanjima konzultira upravo s Abdulazimom Hasanijem.
Opus
U knjizi hadisa i predaja, više od stotinu hadisa prenosi se od Abdulazima Hasanija. Ibn Abad navodi da je intenzivno prenosio predaje od imama Džavada i Hadija. Napisao je i najmanje tri knjige: Nijedno od tri navedena djela nije u potpunosti sačuvano, međutim, odlomke i sažetke istih do 11. vijeka prenosili su al-Kolajni, ibn Abad, ibn Babavajh (Saduk) i brojni drugi učenjaci. Njegove stavove o konceptima adla i tevhida posebno je hvalio ibn Abad, bujidski veliki vezir stacioniran u Reju. Abdulazimove napore kasnije je nastavio ibn Babavajh koji mu je posvetio (danas izgubljenu) biografiju "Zbirka Abdulazimovih predaja" (Džame-je ahbar-e Abdulazim). Broj predaja koje su prenesene preko Abdulazima Hasanija od imama su: dvije predaje od imama Reze, 26 predaja od imama Džavada, devet predaja od imama Hadija, te 65 hadisa koje je sam prenio.
Boldekow
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ostforpomern Boldekov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Ostforpomern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 14 metara. Površina opštine iznosi 30,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 576 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 19 stanovnika/km².
La Torre, Firenze
La Torre je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 280 m.
Umberto D.
Umberto D. je italijanski crno-bijeli film snimljen u režiji Vittorija De Sice i premijerno prikazan 1952. godine, poznat kao jedno od najuglednijih ostvarenja italijanskog neorealizma. Naslovni protagonist, koga tumači Carlo Battisti, je umirovljeni državni službenik koji se suočava sa time da njegova mirovina više nije dovoljna za najam sobe. Radnja prikazuje njegove očajničke napore da pokuša pronaći novac, pri čemu mu jedinu utjehu pruža njegov vjerni pas. Umberto D. su kritičari cijenili zbog jednostavnosti stila i prirodnih izvedba, čemu je značajno pridonio Battisti, koji je po struci bio lingvist, a ne glumac. De Sica je kasnije izjavio da mu je Umberto D. najdraži film u karijeri.
Camino Real, Ensenada
Camino Real je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Kad pogledaš me preko ramena
Kad pogledaš me preko ramena je trinaesti studijski album Zdravka Čolića objavljen tijekom ožujka 2010. godine. Ovaj album izašao je nakon četverogodišnje stanke, kada je 2006. izdan album Zavičaj. Pjesme su snimane i izvođene tijekom 2009. godine, a snimanje se odvijalo u Beogradu, Zagrebu, Novom Mestu i Londonu. Album su producirali V. Aralica i Nikša Bratoš, a izvršni producent bio je Adis Gojak.
Camino Real, Ensenada
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 690 m.
Obrana Brestske tvrđave
Obrana Brestske tvrđave bila je opsada sovjetskog garnizona u Brestskoj tvrđavi na zapadu današnje Bjelorusije, a koju su u junu 1941. izvele njemačke snage na samom početku operacije Barbarossa. Brestska tvrđava se nalazila na samoj granici tadašnjeg SSSR-a i nacističke Njemačke, te se preko nje moglo kontrolirati važne prijelaze preko rijeke Bug i komunikacije prema Moskvi. Usprkos toga, njemački napad izveden 22. juna 1941. godine je sovjetski garnizon - koji je činilo oko 9000 pripadnika Crvene armije i NKVD-a - u potpunosti iznenadio, te su njemačke snage - koje je činilo oko 20.000 ljudi - relativno brzo zauzele sam grad i probile sve linije sovjetske obrane, izazvavši potpuno rasulo među sovjetskim snagama. Dio njih se, međutim, uspio povući u samu tvrđavu gdje je organiziran otpor. Pokušaji Nijemaca da tvrđavu zauzmu pješadijom su prvog dana odbijeni uz teške gubitke, a što je njemačkog generala Fritza Schliepera, komandanta 45. pješadijske divizije natjeralo da koristi tešku opsadnu artiljeriju, inženjerce i Luftwaffe, uz čiju pomoć je organizirani otpor branitelja slomljen do 29. juna. Tada je zarobljen jedan od vođa obrane, politički komesar Jefim Fomin, koji je, u skladu sa Komesarskim naređenjem bio pogubljen na licu mjesta. Prema nekim navodima, izolirane grupe i pojedinci su se nastavili skrivati u tvrđavi i njenoj okolici sve do 23. jula kada je zarobljen major Pjotr Gavrilov, komandant 44. pješadijskog puka, jedini od vođa obrane koji je preživio rat.
Obrana Brestske tvrđave, usprkos svoje žestine, nije imala značajnu ulogu na samom početku rata, niti je bitno otežala i usporila njemačko napredovanje. Sovjetsko vodstvo je, pak, za nju doznalo tek početkom 1942. godine, kada su tokom velike zimske kontraofenzive pripadnici Crvene armije kod mjesta Livni kod Orela zarobili arhivu 45. divizije. Tada su se ti događaji počeli koristiti u propagandne svrhe, odnosno branitelji Brestske tvrđave slaviti kao heroji. Otada je o Brestskoj tvrđavi i njenim braniteljima napisan niz knjiga i snimljen niz filmova među kojima se ističu Besmrtni garnizon iz 1956. godine i Brestska tvrđava iz 2010. godine.
Snađi se, druže
Snađi se, druže je jugoslavenska partizanska filmska komedija premijerno prikazana 1981. godine. Režirao ju je Berislav Makarović, a predstavlja skraćenu verziju TV-serije Mačak pod šljemom temeljene na istoimenom romanu Jože Horvata. Protagonist, kojeg tumači Miodrag Krivokapić, je skromni bosanski drvosječa koji se stjecajem okolnosti priključi partizanima i nakon nekoliko godina stekne reputaciju izvrsnog borca.
Santa Rosa de los Altos, Atotonilco el Alto
Santa Rosa de los Altos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Atotonilco el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1941 m.
El Pozole, Tamazula de Gordiano
El Pozole je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1467 m.
Asindeton
Asindeton (grč. a = negacija, syndetos = povezan) stilska je figura koja nastaje nizanjem riječi bez njihovog gramatičkog povezivanja (veznicima). Suprotnost je polisindetonu.
Primjeri asindetona
Asindeton se može koristiti u nekim frazama kako bi one dobile ritam i ostale bolje zapamćene:
Aristotel je u svojoj „Retorici” pisao da se asindetske rečenice bolje očituju u govorima, a manje u pismu jer tamo imaju dramatičan učinak.
Pénjamo, Hidalgo
Pénjamo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
Asindeton
Asindeton u poeziji
Plemići lažni - carski svodnici,
Mračnjaci tusti, vragu srodnici </i> <i> Zuji, zveči, zvoni, zvuči,
Šumi, grmi, tutnji, huči, -
Bijesno škripi, lud se vrza,
Ko' tamjanom da ga kadiš
Ili svetom vodom hladiš.
Psiče, puše, kune, psuje,
Zalud! - krušku uhvatio,
Ko' da si ga prilijepio. </i>
El Río, General Cepeda
El Río je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini General Cepeda.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1474 m.
Mojonera (razvrstavanje)
Mojonera ima više značenja:
Molango (razvrstavanje)
Molango ima više značenja:
Agua Santa II (razvrstavanje)
Agua Santa II ima više značenja:
Agua Santa (razvrstavanje)
Agua Santa ima više značenja:
Tibet
Tibet je velika visoravan u Aziji, sjeveroistočno od Himalaje, koja predstavlja tradicionalnu postojbinu Tibetanaca kao i drugih etničkih grupa kao što su Monpe, Qiang i Lhoba, a u kojoj također živi brojna zajednica Han Kineza i Huija. Tibet predstavlja najvišu oblast na svijetu, sa prosječnom nadmorskom visinom od 4900 m.
Tibet se u historiji pojavio u 7. vijeku kao ujedinjeno carstvo, ali se uskoro podijelio na nekoliko teritorija. Najveći dio zapadnog i centralnog Tibeta je često bio ujedinjen pod barem nominalnom vlašću tibetanskih vladara sa sjedištem u Lhasi, Shigatseu ili obližnjim lokakcijama; te vlade su u različita vremena bila pod mongolskim ili kineskim sizerenstvom. Istočne oblasti Kham i Amdo su često imale decentraliziranu domaću vlast, podijeljenu između malih kneževina ili plemenskih grupa, dok su često padale pod neposrednu kinesku vlast; većina tih oblasti je kasnije pripojena kineskim provincijama Sichuan i Qinghai. Godine 1951. je nakon kraćeg oružanog sukoba Tibet pripojen novouspostavljenoj Narodnoj Republici Kini a prethodna tibetanska vlast formalno ukinuta 1959. Danas NR Kina upravlja zapadnim i centralnim Tibetom kao Tibetanskom autonomom oblasti dok su istočne oblasti dio provincija Sichuan i Qinghai. U Tibetu postoje tenzije između domaćeg stanovništva i kineskih vlasti, kao i tibetanski pokret za nezavisnost koga čine disidentske grupe u izbjeglištvu. Kinezi su 1950. prekršivši međunarodni zakon ušli sa svojom vojskom u istočni Tibet i na kraju uspjeli okupirati cijelu zemlju unatoč sve većem otporu. Vlasti u Pekingu govorile su o "oslobađanju" Tibeta od srednjovjekovnog feudalnog vladara, no narod se prema njima odnosio kao prema neprijatelju. Brojne pobune su silom ugušene. Oko 100 000 Tibetanaca pobjeglo je iz zemlje u Indiju, a to je 1959. učinio i Dalaj Lama. Uskoro je provedeno sustavno iskorjenjivanje tibetanske kulture. Velike živopisne svetkovine Tibetanaca su zabranjene kao "preskupe", samostani su raspušteni i opljačkani. Ono što nije uništeno tijekom "oslobođenja", dok UN nije ništa poduzimao, podleglo je kasnije tijekom Kineske kulturne revolucije. Mao Zedong dao je uništiti 10 000 kipova Bude i spaliti slike i zapise. Cijeli samostani raščišćeni su kamen po kamen. U međuvremenu je Lhasa postala glavnim gradom "kineske autonomne pokrajine" i posljednja utvrda tibetanske kulture, iako većinu stanovnika čine Kinezi. Od 4 000 vjerskih mjesta drugdje u Tibetu, vjernicima je na raspolaganju nešto više od 100, a u Lhasi je zabranjeno obnoviti teško oštećeni hram Jokhang i učiniti ga ponovno žarišnom točkom za procesije. Istodobno je palača Potala pretvorena u muzej narodnog blaga koji je nakon duge službene zabrane konačno bio otvoren turistima sa Zapada.
Ekonomijom Tibeta dominira naturalna poljoprivreda, iako se posljednjih decenija u Tibetu razvio i turizam. Dominantna religija TIbeta je tibetanski budizam, iako postoje i muslimanske i kršćanske manjine. Tibetanski budizam daje snažan uticaj umjetnosti, muzici i festivalima u regionu. Tibetanska arhitektura održava kineski i indijski uticaj. Tradicionalna kuhinja se temelji na pečenom ječmu, mesu od jaka i tibetanskom čaju.
Litota
Litota je stilska figura koja koristi potcenjivanje kako bi se naglasila tačka navodeći negativane za dalje potvrđivanje pozitivnih, često inkorporirajućih dvostrukih negativnih efekata. Na primer, „On ne izgleda loše” moglo bi izraziti da je neko prekrasan ili bi moglo preneti da on nije posebno ružan ili privlačan. Stepen naglaska zavisi od konteksta. Na primer, obično korištena fraza „nije loše” može naznačiti da je nešto ili prosečno ili odlično. Pod istim uslovima, litota se može koristiti za smanjenje krutosti posmatranja: „On nije najčistija osoba koju poznajem” se koristiti kao sredstvo pokazivanja da je neko neuredna osoba.
Konzo
mini|desno|250px|Pripadnici Konja u planinama [[Rwenzori]] Konjo ili Bakonjo (ponekad nazivani i Bakongo) je naziv za Bantu etničku grupu koja živi u planinama Rwenzori u jugozapadnoj Ugandi, na granici s DR Kongom. Ima ih oko 300.000. Tokom 1990-ih su stvorili pokret koji vodi oružanu borbu za otcjepljenje od Ugande.
Boa (narod)
mini|desno|250px|Pripadnici Boe mini|desno|250px|Maska Boa je naziv za Bantu etničku grupu koja živi u Demokratskoj Republici Kongo, zapadno od rijeke Zaire.
Poznati su po izradi ratničkih maski.
Theodore Roberts
thumb|Theodore Roberts
Theodore Roberts (8. oktobar 1861 – 14. decembar 1928) bio je američki kazališni i filmski glumac. Karijeru je započeo u kazalištu, a na filmu je počeo nastupati u kasnim godinama, kao iskusan glumac. Često je surađivao sa Cecilom B. DeMilleom, te je tumačio ostarjele, ali publici simpatične likove.
Lois McMaster Bujold
Sami počeci
Lois je kći Roberta Charlesa McMastera koji je potaknuo njezinu početnu zainteresiranost u SF, kao i pojedine stavove u Vorkosigan sagi. Cijeli život je strastveni čitatelj, sama priznaje kako je već u devetoj godini počela čitati znanstvenu fantastiku, a kasnije i druge žanrove. Ozbiljno se počela baviti pisanjem tek kasnije u životu, pod utjecajem iskustva svoje prijateljice iz djetinjstva.
Napisala je tri knjige (Krhotine časti, Ethan od Atosa i Pripravnik za ratnika) prije nego što je Pripravnik za ratnika bio prihvaćen nakon četiri odbijanja. Nakon što je ta knjiga ostvarila zapažen uspjeh kod čitatelja, Baen Books je pristao objaviti i druge dvije novele koje je ranije napisala. Tako je i započela Bujoldina karijera u znanstvenoj fantastici.
Također se željela dokazati i na području fantastike, ali se rano susrela sa preprekama. Njezin prvi proboj u žanr fantastike bio je sa knjigom Prsten duša (The Spirit Ring). Napisala je knjigu "po narudžbi", pokušavala ju je prodati uokolo i naišla je na veoma niske ponude, što ju je prisililo da se vrati Baen Booksu, gdje je Jim Baen otkupio Prsten duša za poštenu cijenu u zamjenu za obećanje da će napisati još knjiga o Vorkosiganima. Bujold je to smatrala dobrim iskustvom, zajedno sa osrednjom prodajom knjige kao i manjkom odobravanja od strane kritičara.
Književna ostvarenja i nagrade
Bujold je jedna od najpriznatijih pisaca na svojem području, budući da je osvojila prestižnu nagradu Hugo za najbolju novelu četiri puta, podjednako kao i Robert A. Heinlein prije nje. Ples zrcala je istovremeno 1995. godine osvojio Hugo i Locus. Ostali romani iz serijala o Milesu Vorkosiganu redovito su dobivali nominacije za nagrade Hugo i Nebula. Na području Fantastikae, sa Prokletstvom Chaliona osvojila je Mythopoeic Award for Adult Literature  i bila je nominirana za World Fantasy Award u 2002. godini četvrtu nagradu Hugo i drugu nagradu Nebula dobila je za svoju novelu Paladin duša.
Najpoznatija je po svojoj seriji novela o Milesu Vorkosiganu, tjelesno osakaćenom međuzvjezdanom špijunu i admiralu plaćenika s planeta Barrayara, radnja se odvija nekih otprilike 1000 godina u budućnosti. U toj seriji prikazana je Bujoldina vještina korištenja različitih žanrova i pod-žanrova znanstvene fantastike. Raniji se naslovi općenito mogu svrstati među djela svemirske opere u kojima ne nedostaje bitaka, urota i nevjerojatnih obrta, dok u novijim svescima Miles postaje više detektivom. U Građanskoj dužnosti, Bujold istražuje jedan drugi žanr - visoko klasnu ljubav sa zapletom koji odaje počast romantičnim novelama Georgette Heyer (kao što je potvrdila u svojoj posveti). U središtu katastrofalne večere, s dosta nesporazuma i dijaloga koji opravdavaju podnaslov knjige "Komedija biologije i ponašanja". Njezin psihološki uvid u situaciju i stvaranje složenih likova posebno je cijenjen od strane mnogih čitatelja.
Postoji znatan broj rasprava između čitatelja oko toga koji je najbolji redosljed za čitanje sage o obitelji Vorkosigan. Neki smatraju da je bolje čitati prema redosljedu kojim su djela objavljena, drugi prema samoj kronologiji djela ili prema nekom drugom redosljedu. To ocrtava široko prihvaćeno mišljenje da se ova serija sastoji od skupine samostalnih djela koja se mogu čitati i kao samostalne cjeline.
Autorica se izjasnila da je njezina serija o Milesu Naismithu Vorkosiganu oblikovana prema knjigama Horatia Hornblowera u kojima se prikazuje život samo jedne osobe. Po temama koje obrađuje, također odražava rad Dorothy L. Sayer i njezinog tajanstvenog lika lorda Petera Wimsleya. Bujold je također ustvrdila da je dio izazova u pisanju serijala u tome što će se mnogi čitatelji susresti sa pričama "potpuno slučajnim redosljedom", tako da mora pružiti dovoljno pozadine u svakoj knjizi bez pretjeranog ponavljanja. U najnovijim izdanjima njezinih priča o Vorkosiganu na kraju je pridodan i dodatak u kojem je sažeta unutarnja kronologija serijala.
Znanstvena fantastika
Saga o obitelji Vorkosigan
Popisana po kronološkom redu: Skupni svesci:
Fantastika
Nož dijeljenja:
San Giorgio di Pesaro, Pesaro e Urbino
San Giorgio di Pesaro je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 790 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 186 m.
Case Col Volper, Treviso
Case Col Volper je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 160 m.
Ganda
mini|desno|200px|Žene u narodnoj nošnji Ganda ili Baganda je naziv za najveću od 43 etničke grupe koje danas žive u Ugandi.
Podrijetlom su Bantu i smatra se da su na područje današnje Ugande došli oko godine 1000. Uglavnom žive na zapadnim i sjevernim obalama Viktorijinog jezera.
Govore luganda jezikom.