cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Greatest Hits: My Prerogative
Album sadrži sve njezine hit singlove od "...Baby One More Time" do "Outrageous", album jedino nije uključivao pjesmu "From the Bottom of My Broken Heart". Objavljene su tri nove pjesme, obrada Bobby Browna "My Prerogative" (pjesma je objavljena kao glavni singl), "Do Somethin'" (objavljena kao singl) i "I've Just Begun (Having My Fun)" koja se kasnija nalazila na video albumu In the Zone.
Tabi al-tabiin
Tabi al-tabiin je naziv koji se koristi za treću generaciju muslimana. Suniti ih definiraju kao one koji su vidjeli bar jednog tabiina i koji su bili ispravno vođeni. Posljednji tabi al-tabiini živjeli su početkom 9. vijeka.
Prema hadisu iz Buharijeve zbrike koji se prenosi od Muhameda: "Najbolja generacija je moja generacija, zatim ona nakon nje, a zatim ona nakon nje." – tabi al-tabiini su nakon su nakon ashaba i tabiina najbolja generacija muslimana.
Euklida
Euklida je bio spartanski kralj od 227. pne. do 221. pne. Bio je brat Kleomena III, euripontidskog kralja Sparte. Na prijestolje je došao nakon što je ubijen Arhidam V, posljednji agijadski kralj. Euklida je poginuo boreći se protiv Makedonaca u bitci kod Selasije.
Detelinara
Detelinara je gradska četvrt Novog Sada.
Istorija i ime naselja
thumb|Mapa urbanog područja Novog Sada, na kojoj se vidi položaj Detelinare|300px thumb|300px|Detelinara, Subotički bulevar (Bulevar Evrope) thumb|300px|Detelinara, ulica Kornelija Stankovića thumb|300px|Detelinara, Rumenačka ulica Na Detelinari su pronađeni arheološki nalazi datirani u mlađe gvozdeno doba (laten). To je period kada keltska plemena, nakon poraza kod Delfa (279. godine pne.) nastanjuju Podunavlje, menjajući kulturu i običaje starosedelaca, iz čega nastaje zajednica Skordiska. Za dolazak Kelta vezuju se mnoge novine na našem prostoru, pre svega upotreba vitla za izradu grnčarije i kovanje srebrnog novca.
Današnje naselje Detelinara osnovano je posle Prvog svetskog rata. Početkom dvadesetih godina 20. veka područje današnje Detelinare bilo je neizgrađena površina pretežno zasejana detelinom, pa je na osnovu toga nastao i današnji naziv naselja. Toliki zasad deteline bio je opravdan jer je sadašnja kasarna Majevica u to vreme bila veliki garnizon sa konjicom. Lokalni stanovnici su gajili detelinu i prodavali je vojsci. Ovakvo stanje se promenilo kada je kasarna Majevica postala najveći vojni aerodrom u tadašnjoj Kraljevini SHS (npr. kao Batajnica danas u Srbiji). I danas se vidi betonska pista sa koje su poletali/sletali avioni.
Odmah posle Prvog svetskog rata poljoprivredne parcele na prostoru Stare Detelinare dodeljivane su agrarnim interesentima, ali su pod pritiskom radničkog stanovništva, gradske vlasti odlučile da dodeljuju ovde i placeve za prizemnu gradnju porodičnih kuća. Podeljeno je 1925. oko 200, a 1927. još 300 placeva. Učestala je bila i pojava divlje gradnje. Placevi su u početku bili bliže gradu (od današnje ulice Branka Bajića, do ulice Janka Veselinovića) i zahvatali su velike površine. Zbog sve većeg broja zainteresovanih, dodeljivani su kasnije manji placevi na periferijskim delovima. Pre Drugog svetskog rata, 1937-38. godine, ovaj kraj je zvanično nazvan «Ivanjdansko naselje» («Ivandansko naselje»), ali se taj naziv nije zadržao.
Posle Drugog svetskog rata, severno od ulice Kornelija Stankovića, na Novoj Detelinari, sledi izgradnja višespratnica, sve do ulice Oblačića Rada. Između 1980. i 1989. godine Detelinara je bila jedna od sedam gradskih opština koje su tada činile Grad Novi Sad. Ova opština je, pored Detelinare, obuhvatala gradske četvrti Sajmište, Banatić, Avijatičarsko Naselje, Jugovićevo, Industrijska Zona Jug, Industrijska Zona Sever, Gornje Livade, Rimski Šančevi, kao i naseljena mesta Rumenka, Kisač i Stepanovićevo.
Tokom NATO bombardovanja 1999. godine, oštećene su stambene zgrade i škola na Detelinari. Škola je restaurirana, ali je oštećenje na stambenim zgradama bilo toliko da su morale biti iseljene i kasnije porušene.
Andraševec
Andraševec je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Oroslavja, Krapinsko-zagorska županija.
Detelinara
Delovi naselja
Detelinara se deli na Staru Detelinaru (južno od ulice Kornelija Stankovića), izgrađenu posle Prvog svetskog rata i Novu Detelinaru (severno od pomenute ulice), izgrađenu posle Drugog svetskog rata. Budući da su na području Stare Detelinare u novije vreme izgrađeni moderni stambeno-poslovni objekti koji su noviji od onih na Novoj Detelinari, neki Novosađani često brkaju ova dva naziva.
Andraševec
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 882 stanovnika te 280 obiteljskih kućanstava.
Detelinara
Mesne zajednice
Područje Detelinare podeljeno je u tri mesne zajednice:
Populacija
Prema podacima JKP "Informatika" za 2010. godinu, u sve tri mesne zajednice koje uključuju Detelinaru živelo je oko 10.000 stanovnika, od čega u MZ "Detelinara" oko 12.000, u MZ "Radnički" oko 8.000 i u MZ "Jugovićevo" oko 9.000.
Privreda i trgovina
Dok se naselje nije razvilo, ovde su postojale dve trgovačke radnje, na uglu ulice Kornelija Stankovića i trga Majke Jevrosime i na uglu Rumenačke i ulice Kornelija Stankovića. Posle Drugog svetskog rata, trgovinsku delatnost pokrivalo je preduzeće "Zvezda".
Obrazovanje i kultura
Na Detelinari se nalazi srednja škola za dizajn "Bogdan Šuput", kao i osnovne škole "Dositej Obradović" i "Svetozar Marković Toza". Postoje i objekti gde se održavaju kulturne priredbe.
Crkva
Urbanističkim planom iz 1925. godine bilo je predviđeno da se ovde podigne Ivandanska crkva, ali to nije realizovano sve do 2004. godine kada je započeto kopanje temelja crkve posvećene Rođenju sv. Jovana Krstitelja - Ivandan. Do maja 2008. godine, crkva je izgrađena do 4 metra visine (od predviđenih 12 metara). Približno 4.500 -{m²}- zemljišta dobijenih od grada Novog Sada predviđeno je da bude iskorišćeno za izgradnju pravoslavnog hrama, zvonika i parohijskog doma. Izgradnja zvonika je započeta maja 2008. a sredinom 2008. godine predviđen je i početak izgradnje parohijskog doma.
Sport
thumb|250px|Stadion fudbalskog kluba Novi Sad U blizini Detelinare, preko Rumenačke ulice u Industrijskoj zoni jug, nalazi se stadion fudbalskog kluba "Novi Sad", koji igra u Prvoj ligi Srbije i za koji navijaju stanovnici Detelinare. Navijači ovog kluba organizovani su u navijačku grupu "Korida". Ovde deluju i šahovski klub "Detelinara-Divkomerc" i sportsko društvo "Radnički", bogate tradicije, sa rukometnim, kuglaškim i stonoteniskim klubom.
Saobraćaj
Detelinaru sa centrom grada povezuje autobuska linija broj 3, 5, a kroz naselje ili ulicama koje ga omeđuju prolaze i autobuske linije 7, 8, 10A, 10B, 11A, 11B, 13, 14, 41, 42 i 43.
Arsac-en-Velay
Arsak an Vele je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Gornja Loara koja pripada prefekturi Pij an Vele.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 915 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 75 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,15 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 750 metara (maksimalnoj 958 m, a minimalnoj 620 m).
Gvanfacin
Guanfacin (Teneks, Intuniv) je simpatolitik. On je selektivni agonist α2A receptora. Ti receptori su koncentrisani u prefrontalnom korteksu, te guanfacin potencijalno može da poboljša sposobnost pažnje putem modulisanja postsinaptičkih α2A receptora. Guanfacin snižava sistolni i dijastolni krvni pritisak putem aktivacije α-2a norepinefrinskih autoreceptora centralnog nervnog sistema, što dovodi do redukcije perifernog simpatetičkog odliva i stoga do redukcije perifernog simpatetičkog tona. Njegove nuspojave su zavisne od doze. Pri dozama do 2 mg efekat suvih usta se praktično ne javlja.
Nadžd
Nadžd, kako mu i ime sugerira je plato sa visinskom razlikom od 762 m do 1525 m nadmorske visine, a spušta od zapada prema istoku. Istočne dijelove (historijski poznatiji kao al-Jamama) obilježavaju naselja u oazama s razvijenim poljodjelstvom i aktivnom trgovinom, dok je ostatak tradicionalno slabo naseljen, te ga naseljavaju nomadski beduini.
Rijad je najveći grad u regiji Nadžd, kao i najveći grad u cjeloj državi sa populacijom od više od 4,700.000 stanovnika prema procjeni iz 2009. godine. Ostali gradovi su Buraida (505.845; 2005.), Unaiza (138.351; 2005.) i Ar Ras (116.164; 2005.).
Non nobis solum
Non nobis solum је мото на латинском језику. Чест облик је и Non nobis, sed omnibus („не за нас, већ за све“). То значи да људи треба да допринесу општој добробити човечанства, без обзира на сопствене интересе.
Мото потиче од сентенце у Цицероновом најутицајнијем филозофском делу, његовој расправи О дужности. Пуна Цицеронова реченица гласи Non nobis solum nati sumus ortusque nostri partem patria vindicat, partem amici („Нисмо рођени нити живимо сами за себе, наша земља, наши пријатељи, имају удео у нама“), Цицерон De officiis, 1:22. Реченица је, како Цицерон сам каже, буквалан превод из Платоновог Писма Архиту Цицерон повезује овај концепт са стоичким идеалом космополитизма, према којем су сви људи у природном сродству са свим другим људима и треба да „допринесу општем добру кроз размену добрих дела дела (officia), и давањем и примањем“ (De Officiis 1.22, превод Валтер Милер, 1913).
Anestetik
Anestetici su lekovi koji se koriste da zaustave ili ublaže bol. Pojavom anestetika omogućeno je bezbolno lečenje.
Vrste anestetika
Lokalni anestetici sprečavaju da poruka o bolu stigne preko nerava do mozga, tako da se bol ne oseća. To znači da se male operacije mogu izvesti bez bola. Lekovi za lokalnu anesteziju se daju putem injekcija, a pacijent ostaje budan za vreme zahvata.
Spinalna anestezija je vrsta lokalne anestezije pri kojoj utrnu donji delovi tela. Lek se daje injekcijom u tečnost koja okružuje kičmenu moždinu (likvor). Ova vrsta anestezije se ponekad koristi kada pacijent nije u dovoljno opštem stanju za opštu anesteziju. Takođe, može da se koristi pri porođaju.
Opšta anestezija dovodi pacijenta u potpuno besvesno stanje. Lekovi opuštaju mišiće i deluju direktno na centralni nervni sistem, tako da pacijent ne oseća ništa. Na taj način se velike operacije mogu izvesti bez bola. Ovi anestetici se daju putem injekcija u venu i kao gas koji se udiše preko specijalne maske, a daju ih anesteziolozi.
Windows ME
Windows Millennium Edition, ili Windows ME je grafički operativni sistem kompanije Microsoft koji je izbačen za komercijalnu upotrebu 19. juna 2000. godine a za širu upotrebu 14. septembra 2000. To je zadnji operativni sistem iz porodice Windows 9x.
Windows ME je nasljednik Windows 98 SE i namijenjen je posebno za korisnike kućnih računara. Sadržava preglednik Internet Explorer 5.5, medijski program Windows Media Player 7 i novi Windows Movie Maker softver za kreiranje video klipova. Microsoft je također unaprijedio grafički interfejs, ljusku sistema (shell), kao i Windows Explorer u Windowsu ME sa stvarima koje su prvi put predstavljene u Windowsu 2000, koji je izdat kao operativni sistem za biznis sedam mjeseci ranije. Windows ME može nadograditi Internet Explorer 6 SP1 (ne do SP2 (SV1) ili Internet Explorer 7), Outlook Express 6 SP1 i Windows Media Player 9 Series. Microsoft podržava .NET Framework do verzije 2.0; ipak, verzije 2.0 SP1, 3.x, i iznad nisu podržane. Office XP je zadnja verzija Microsoft Office-a kompatibilna sa Windows ME.
Windows ME nastavak Windows 9x modela, ali sa slabijim pristupom realnom načinu rada MS-DOS-a u cilju da se smanji vrijeme dizanja sistema. Ovo je jedna od najneuobičajenijih izmjena u Windowsu ME, jer aplikacije koje su se prije mogle pokretati u DOS načinu rada, kao npr. stariji alati za disk, se ne mogu pokretati pod Windowsom ME (iako se sistem može dizati i u DOS načinu preko floppy diskete).
Poredeći sa ostalim izdanjima Windowsa, Windows ME je imao kratak rok trajanja od nešto više od godinu dana. Microsoft je ciljao da napravi ME prvim korisničkim sistemom baziranim na NT kernelu. Ipak, ovo se nije desilo i ME je upao na tržište nakon što je Neptun projekat otkazan. Windows ME je kritikovan radi bugova, sporosti i nestabilnosti. Windows ME, zajedno sa Windowsom 2000, je uskoro zamijenjen sa NT tipom sistema, Windowsom XP, koji je pokrenut na 24. august 2001. Podrška za ME je završila 11. jula 2006., što je isto vrijeme kao i kod sistema Windows 98.
Historija
Godine 1998, Microsoft je izjavio da neće izdavati verziju Windowsa 9x nakon Windowsa 98. U maju 1999. ipak je izbačen Windows 98 Second Edition (bos. drugo izdanje), te nakon toga objavljena nova verzija Windowsa 9x koja je kasnije kodno preimenovana u Millennium. 2000-te, ovo izdanje je poznato kao Windows Millennium Edition (Windows ME).
Najmanje 3 beta verzije Windowsa ME su bile dostupne tokom svoje faze razvoja. Na dan 24. septembar 1999., Microsoft je objavio da će Windows Millennium Beta 1 biti izdat. Windows Millennium Beta 2 je izdat 24. novembra 1999. i imao je dodatih par novih svojstava kao System File Protection i Kontrolna ploča ta upravljanje igrica. Nekoliko privremenih izdanja je predstavljeno između verzija Beta 1 i 2 i imali su nove mogućnosti kao automatska nadogradnja i personalizirani izbornici. Beta 3 je izdata na 11. april 2000. i ova verzija je označila prvo pojavljivanje finalne verzije zvukova prilikom "paljenja" i "gašenja" računara (izvedeni iz Windows 2000), dok su prethodne beta verzije koristile zvukove of Windowsa 98 SE prilikom istih. Finalna verzija slike na bootu je prvi put predstavljena u verziji Beta 3 build 2513. Generalna dostupnost je omogućena na 31. decembar 2000, a Microsoft je ugasio podršku za Windows Millennium Edition na 31. decembar 2003. Produžena podrška je završila ipak na 11. juli 2006. Windows 98 i Windows 98 SE produžena podrška je finalizirana isti dan. Windows ME je također sadržavao Microsoft Java Virtual Machine, što je uzrokovalo, kao i kod Windowsa 98 i Windowsa 98 SE, da budu izbačeni iz MSDN-a krajem 2003. Prilikom izdavanja, Microsoft je obavio vremenski ograničenu promociju od septembra 2000. do januara 2001. gdje su tražili da korisnici Windowsa 95 ili Windowsa 98 nadograde svoj sistem na Windows ME za $59.95 umjesto regularne cijene nadogradnje od $109.
Nedugo nakon što je Windows ME izdat, Microsoft je pokrenuo inicijativu da promoviše Windows ME u SAD-u, koju su nazvali Meet Me Tour. Program je isticao Windows ME, kompanije partnere i ostale firme u interaktivnoj multimedijalnoj atrakciji u 25 gradova širom SAD-a.
Korisnički interfejs
Windows ME je predstavio poboljšanja shell-a kojeg je naslijedio iz Windowsa 2000 kao personalizirani izbornici, podesive Windows Explorer trake, auto-complete u Windows Explorer traci adrese i Run kutija, Windows 2000 je pojačao asociranje tipova datoteka, prikaz komentara u prečicama kao tooltip-ovi, proširive kolone u prikazu detalja (detail view) (tzv. IColumnProvider interfejs), prekrivače ikona, integrisanu traku za traženje u Windows Exploreru, sortiranje po imenu u iizbornicima, Places traka u uobičajenim dijaloškim okvirima za Otvaranje i Sačuvavanje, skakajući Start meni za specijalne direktorije, neke Plus! 95 i ! 98 teme, i poboljšana grafika. Područje obavijesti u Windowsu ME i kasnijim verzjama podržava 16-bit high color ikone. Multimedia control panel je također poboljšan u odnosu na Windows 98 SE. Taskbar i Start meni opcije dozvoljavaju isključivanje opcije drag and drop i može se isključiti pomjeranje ili promjena veličine taskbara, što je dobro za nove korisnike.
DOS u stvarnom smislu
Windows ME je ukinuo podršku za realni način rada u MS-DOS. Kao rezultat,  u Windowsu ME zanemaruje ,   i   i direktno pokreče. U svojoj standardnoj konfiguraciji, sistem se ne pokreče u MS-DOS command prompt-u, niti ulazi u DOS nakon isključenja Windowsa; driveri realnog načina rada kao  se ne mogu učitati i starije aplikacije koje traže ove drivere se ne mogu pokrenuti. Microsoft je izjavio da je to zbog poboljšanja brzine i pouzdanosti procesa dizanja sistema.
U Windowsu ME, datoteke  i   se koriste samo radi podešenja globalnih parametara okoline. Dvije datoteke (ako su prisutne) provjeravaju podešenja vezana za varijable okoline i bilo koja druga komanda koja je prisutna se briše u Windowsovom registry ključu (pogledati ispod). Ove dvije datoteke sadrže samo podešenja i prednosti koje upravljaju "globalnom okolinom" računara tokom dizanja sistema ili pokretanja nove virtuelne DOS mašine (VDM).
Za oređivanje ili izmjene ostalih vrijednosti startup-a (koji, u Windowsu 98, se sadrže u ) korisnik mora izmijeniti sljedeći registarski podatak:
Za rješavanje problema i oporavka pada, Windows ME CD-ROM i Windows ME startup disk su omogućeni da bootaju direktno u DOS realni način rada.
Ostale komponente
Ostale mogućnosti koje su izbačene iz ME ili nisu nikad nadograđene su Microsoft Fax, QuickView i DriveSpace, kao i GUI FAT32 alat za konverziju. Nekoliko komandi Windows Explorera su uklonjene iz ME.
Kritika
Windows ME je žestoko kritikovan od strane nekih korisnika, najviše zbog manjka stabilnosti. Članak PC World magazina je označio Windows ME kao "Izdanje greška" i dao mu 4. poziciju u svom "Najgori tehnički proizvodi svih vremena" članku. "Nedugo nakon što se ME pojavio krajem 2000-te," navodi se u članku, "korisnici su prijavili probleme prilikom instalacije, pokretanja, rada sa ostalim hardverom i softverom, te prilikom zaustavljanja rada."
System Restore je također trpio programske greške kod funkcije dodavanja datuma koji može uzrokovati da System Restore nepravilno radi sa podacima koji su uzeti nakon 8. septembra 2001. Ovo sprječava System Restore od lociranja ovih podataka i može uzrokovati da proces vraćanja padne. Microsoft je ponudio nadogradnju da popravi ovaj problem.
Veza sa ostalim Windows izdanjima
Windows ME je nadopunjen sa NT tipom sistema, Windowsom 2000, koji cilja prema službenim licima. Oba operativna sistema su naslijeđena Windowsom XP koji ima objedinjene mogućnosti i jednog i drugog. Sva podrška Windowsa ME, uključujući sigurnosne nadogradnje i hotfix-ove, je okončana na 11. juli 2006. Podrška za Windows 98 i Windows 98 SE je također okončana na isti dan. Microsoft je prekinuo podršku za ove proizvode je ih kompanija smatra zastarjelim i smatra da korištenje istih od može dovesti korisnike do izlaganja sigurnosnim rizicima.
Većina programa treće strane napisani za starija izdanja Windowsa, posebno starije igrice, se mogu pokretati u Windows ME, ali ne pod Windowsom 2000. Ova činjenica je postala manje važna zbog oštrog pada popularnosti Windowsa ME nakon pojave Windowsa XP, koji prezentira kompatibilni način rada koji dopušta dosta starijih aplikacija.
Ako je instalacioni CD sistema iz porodice Win 2000 ubačen u CD-ROM uređaj kada računar radi sa Windowsom ME, korisniku je ponuđeno da nadogradi Windows ME u Windows 2000 jer Windows ME ima stariji broj verzije nego ovaj drugi. Ovo pak nije tehnički ispravno (jer je Windows ME izbačen nekoliko mjeseci nakon 2000), Windows ME je u principu nastao od starijeg, monolithic MS-DOS kodne baze (Win 4x), dok je Windows 2000 prvi iz NT 5.0 porodice.
Windows 2000 ne može, ipak, biti nadograđen na Windows ME. Kada se ubaci instalacioni CD od Windowsa ME prilikom pokretanja Windowsa 2000, korisnik dobije poruku da se desila greška i da se instalacija ne može pokrenuti u Windowsu 2000. Korisnik dobija uputu da treba isključiti Windows 2000, restartovati računar korištenjem Windowsa 95, 98 ili 98 SE ili startovati MS-DOS te nakon toga pokrenuti instalaciju preko DOS Command Prompta.
Windows XP, koji nije dio NT porodice, postao je nasljednik Windowsa ME. Također je zatvorena rupa između korisničkog Windowsa i Windowsa NT. Dodatno, nijedan servisni paket za Windows ME nije izdata. Zajedno sa Windowsom 2000 iz NT porodice, Windows ME je zadnja verzija Windowsa koja nije imala aktivaciju proizvoda. Windows ME je zadnji Windows baziran na Windows 9x (monolithic) kernelu i MS-DOS-u.
Sistemski zahtjevi
Windows ME nije kreiran da može raditi sa više od 512 MB RAM memorije po preporuci. Sistemi sa više od preporučene veličine RAM-a mogu imati manju stabilnost; ipak, zavisno od hardversko-softverske konfiguracije, ponekad je moguće ručno podesiti instalaciju da nastavi raditi sa nešto većim količinama RAM-a. Sistemi sa 1,5 GB RAM-a ili više se mogu često restartovati tokom dizanja sistema.
Kevin Bacon
Kevin Bacon (Philadelphia, 8. srpnja 1958.) je američki kazališni i filmski glumac, poznat po izuzetno plodnoj karijeri koja je krajem 1990-ih na Internetu potakla stvaranje igre Šest stepeni Kevina Bacona.
Rođen je kao najmlađi od šestero djece u vrlo bliskoj obitelji. Uloga u filmu Footloose 1984. godine donijela mu je status tinejdžerske zvijezde i označila početak uspješne filmske, ali i glazbene karijere. Kao trinaestogodišnjak je znao da će postati glumac, a kao sedamnaestogodišnjak odlazi u New York gdje pohađa satove glume. Nikada (pa ni danas) nije pripadao 'Hollywoodskoj A listi', i premda su mu uloge bile zapažene, nisu osigurale znatan financijski dobitak. Debitirao je na Broadwayu 1983. u predstavi 'Slab Boys', gdje je glumio sa tada nepoznatim Sean Pennom i Val Kilmerom. Nakon Brodwaya glumi u sapunici 'Guiding Light'. 1978. debitira u filmu 'Animal House' koji mu ne donosi željenu slavu pa nastupa samo u manjim kazališnim ulogama. Tijekom 1980-ih glumi u nizu financijski neuspješnih filmova. Na snimanju filma 'Lemon Sky' (1987.) upoznaje svoju suprugu Kyru Sedgwick s kojom danas ima sina Travisa i kćer Sosie. Tijekom 1990-ih niže sve zapaženije uloge ('JFK', 'A Few Good Men', 'Apollo 13' , 'The River Wild'), i postaje sve prepoznatljiviji filmskoj publici. Tek mu film 'Hollow Man' (2000.) donosi znatnu financijsku dobit.
2-Alkenal reduktaza
2-Alkenal reduktaza (, NAD(P)H-zavisni alkenal/on oksidoreduktaza, NADPH:2-alkenal alfa,beta-hidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom n-alkanal:NAD(P)+ 2-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je visoko specifičan za 4-hidroksinon-2-enal i non-2-enal. 2-Alkenali kraćih lanaca imaju niže afinitete. Ovaj enzim je veoma aktivan na 2-alkenonima, kao što su but-3-en-2-on i pent-3-en-2-on. On je neaktivan na cikloheks-2-en-1-onu i 12-oksofitodienoinskoj kiselini. On učestvuje u detoksikaciji alfa,beta-nezasićenih aldehida i ketona.
Nikijin mir
Nikijin mir je ime za mirovni sporazum koji je bio potpisan između Atine i Sparte 421. godine, kojim se završila prva faza peloponeskog rata, poznata pod nazivom "Arhidamov rat".
Sklapanje mira
Nakon spartanskih uspeha na Halkidiku, koji su krunisani zauzimanjem Amfipolja 422. st. e., u kojoj su poginuli i Kleon, vođa radikalne demokratije u Atini, i spartanski vojskovođa Brasida, radikalna demokratija gubi svoj uticaj u Atini. Porazi na Halkidiku znatno su ojačali miroljubiva raspoloženja. Osim toga, ozbiljne bojazni izazivali su saveznici skloni odmetanju od Atine. Sparta je želela mir jer se nadala povratku Spartijata zarobljenih kod Pilosa, te povratku Pilosa i Kitere u okrilje Peloponeskog saveza, a u zamenu za tračke oblasti koje je ranije od Atinjana preoteo Brasida. Osim toga, rat se već odužio, pa se mogao završiti ustankom helota pod rukovodstvom Mesenjana iz Pilosa. Takođe, 421. godine isticao je tridesetogodišnji mirovni ugovor Sparte i Argosa, a eventualni savez Atine i Argosa bio bi veoma opasan, jer bi tada neki gradovi Peloponeza prešli na stranu Argosa.
Nikijin je mir u potpunosti odgovarao spartanskim interesima, ali su saveznici Sparte bili veoma nezadovoljni: Beotija, Korint, Megara i Elida nisu ništa dobili tim ugovorom, a Megara je čak izgubila Niseju. Taj je ugovor osobito teško pogađao Korint, čiji su glavni interesi bili vezani za severozapad Grčke. Pobedama Demostena u ruke atinskih saveznika – Akarnanaca – prešla su sva uporišta Korinta na zapadu; Anaktorij je bio zauzet na juriš, a Ambrakija je morala stupiti u savez sa Akarnancima. Korint je izgubio i svoju koloniju Solij. Jonska su ostrva ostala u uticajnoj sferi demokratske Korkire. Na taj način borbu sa zapadnu Heladu u potpunosti su dobili Atinjani. Zbog toga su spartanski saveznici (Korint, Beotija, Megara i Elida) odbili da potpišu uslove mirovnog ugovora, zbog čega su se naglo pogoršali njihovi odnosi sa Spartom. Od takve je situacije koristi mogao imati Argos, koji je kod Peloponežana uživao velike simpatije. Da bi predupredila opasnost koja joj je pretila, Sparta je sa Atinom sklopila ne samo mir, već i odbrambeni savez. Sa socijalno-političkog stanovišta, zaključenje ovog mira predstavljalo je pobedu "bogataša, starije generacije i većeg dela zemljoradnika" (Plutarh). Za mir su takođe bili i atinski lakonofili, ali je glavnu snagu koje je u Atini delovala u korist mira predstavljalo atičko seljaštvo. Izgubivši Kleona radikalni demokrati teško su se oporavljali od tog udarca, a njihov novi vođa Hiperbol teško se odupirao Nikiji, čiji je uticaj u to doba bio na vrhuncu.
Posledice Nikijinog mira
Bez obzira na to što je Nikijin mir odgovarao željama širokih narodnih masa Atine i Sparte, i mada su uslovi potpisanog ugovora odražavali realni odnos snaga do kakvog je došlo nakon deset godina rata, konačno smirenje ipak nije bilo postignuto. Nisu čak bili ispunjeni ni uslovi mirovnog ugovora na koje su se obe strane obavezale. Od svega je, zapravo, izvršena samo razmena zarobljenika između Atine i Sparte. Odredbe ugovora koje su se odnosile na vraćanje zaposednutih teritorija uopšte nisu bile ispunjene. Praktično radilo se o tome da Atini bude vraćen Amfipolj, gde se nalazio peloponeski garnizon pod komandom Spartanca Klearida, a takođe i Panakt, pogranično utvrđenje na granici sa s Beotijom, koje su zauzeli Tebanci, već pred kraj Arhidamovog rata. Atina je trebalo da vrati Sparti Pilos, gde se u to vreme nalazio garnizon sastavljen od naupaktskih Mesenjana, te ostrvo Kiteru. Plateja i Niseja trebalo je da ostanu u rukama Tebe odnosno Atine. Prema odluci koja je doneta žrebom, Sparta je trebalo da prva vrati Amfipolj. Međutim, Klearid je prvo odbio to da učini, a onda se s ostacima Brasidine vojske vratio u Spartu, ostavivši Amfipolj u rukama njegovih stanovnika, koji su bili spremni da se bore protiv Atinjana. Panakt je vraćen Atini tek u proleće 420. godine, i to pošto su, suprotno odredbama ugovora, bila porušena sva njegova utvrđenja i pošto je Sparta zaključila separatni savez s Beotijom, što je takođe, prema mišljenju Atinjana, bilo u suprotnosti s uslovima Nikijinog mira.
Sve to Atinjani su iskoristili da zadrže Pilos i Kiteru. U pogledu Pilosa Atinjani su napravili samo delimičan ustupak zamenivši u leto 420. godine mesenski garnizon atinskim i povukavši odatle helote koji su im prebegli iz Lakonije. Kitera je izgleda takođe ostala u rukama Atinjana. U vezi s tim što se Sparta nije pridržavala uslova mirovnog ugovora, heloti su 418. godine bili prebačeni natrag na Pilos, "da pljačkaju" (Tukidid).
Najveću prepreku za uspostavljenje mira predstavljao je, ipak, otpor glavnih spartanskih saveznika – Beotije, Korinta, Megare i Elide. Beotija je imala sasvim opravdane razloge da ne prizna mirovni ugovor. Kako nije imala nikakvih trgovačkih interesa izvan centralne Grčke, Beotija se pribojavala samo kopnenih akcija Atine. Pohod čitave armije atinskih hoplita na Tebu završen je potpunim porazom kod Delija. Beoćani su tu odneli pobedu vlastitim snagama, bez ikakve pomoći Sparte. Tokom Arhidamovog rata oni su uspeli da osvoje kako beotsku Plateju tako i atinski Panakt. Stoga su Beoćanima uslovi Nikijinog mira izgledali nepravedni, pri čemu su se osećali sasvim sposobnim da izdrže borbu protiv Atine. U takvoj situaciji i Megara je smatrala da joj je korisnija orijentacija na Beotiju nego na savez sa Spartom, koja je izdala njene interese u nisejskom pitanju. Takva je bila i pozicija Korinta. Zbog svega toga Beotija je odbila da potpiše Nikijin ugovor, već je sa Atinom sklopila posebno kratkoročno primirje koje je trebalo da se produžuje svakih deset dana. Korint uopšte nije želeo da stupa ni u kakve pregovore s Atinom.
Saveznici Sparte, međutim, ne bi mogli da se suprotstave savezu Atine sa Spartom da na Peloponezu nije postojala još jedna jaka država koja je oko sebe mogla okupiti sve potencijalne neprijatelje Sparte. Taj polis bio je Argos, stari suparnik Sparte u borbi za hegemoniju na Peloponezu. Od velikog je značaja bila i razlika u državnom uređenju ova dva polisa, jer je Argos bio demokratska država. Uzrok neprijateljstva između Sparte i Argosa bila je plodna oblast Kinurije, koja je pre nekoliko vekova prisajedinjena Lakoniji. Argos nije mogao računati na ponovno zadobijanje Kinurije, ali je dugotrajan Arhidamov rat pokazao relativnu slabost Peloponeskog saveza i posebno Sparte; to je uticalo na jačanje ratnog raspoloženja u Argosu. Argos se za vreme Arhidamovog rata strogo pridržavao uslova tridesetogodišnjeg mirovnog ugovora sa Spartom, koji je isticao 421. godine, jer su sa svih strana bili opkoljeni članovima Peloponeskog saveza. Po završetku Arhidamovog rata, Argivci "su bili u vrlo povoljnim prilikama, jer nisu učestvovali u atičkom ratu, i čak su za sebe izvlačili korist od toga što su živeli u miru sa obe zaraćene strane" (Tukidid).
Stoga je predlog Korinćana za sklapanje saveza naišao na povoljan odjek u Argosu. U savez sa Argosom ušli su i drugi demokratski polisi Peloponeza – Elida i Mantineja, koje su sa Spartom imale teritorijalne sporove, zatim halkidički polisi, a posle izvesnog kolebanja i Korint. Aristokratska Beotija i pod njenom zaštitom Megara sačuvale su svoju nezavisnost. Duže postojanje ove demokratske koalicije moglo je da dovede do potpunog cepanja Peloponeskog saveza, i na taj način do završetka spartanske hegemonije. Tako je celokupan tok događaja pokazao da je za Spartu savez sa Atinom bio nekoristan, pa čak i štetan.
I zato, čim je Sparta iz Atine dobila svoje zarobljenike, efori koji su potpisali Nikijin mir nisu bili ponovo izabrani, a novi efori – Kleobul i Ksenar – oštro su istupili protiv saveza sa Atinom i zaključili separatan savez sa Beotijom, što je neminovno vodilo raskidu sa Atinom. Sredinom leta 420. godine zaključen je savez između četiri demokratska polisa Helade: Atine, Argosa, Mantineje i Elide. Nasuprot ovoj demokratskoj koaliciji stajao je oligarhijski savez Sparte, Beotije i Megare, koji je uživao podršku Korinta, principijelnog protivnika Atine.
Obnova rata
Nakon potpisivanja Nikijinog mira autoritet Sparte se u očima velikog dela Helade srozao tako nisko da su Eliđani zabranili Lakedemonjanima da učestvuju u Olimpijskim igrama, a spartanski saveznici Tebanci su 419. godine čak zauzeli lakonsku koloniju Herakleju Trahinsku. Izgledalo je da je za konačni poraz Sparte potreban samo još jedan udarac. Novoizabrani atinski strateg Alikibijad s jednim manjim odredom hoplita u leto 419. godine došao je na Peloponez i napredujući duž severne obale poluostrva ubedio je stanovnike Patre da svoj grad vežu za more podizanjem dugih bedema, što je Atinjanima stvorilo još jedno uporište na Peloponezu. Ohrabreni prisustvom atinskog odreda, Argos je otpočne rat s Epidaurom (koji se nalazi u Argolidi), računajući da u slučaju uspeha dobije direktnu vezu sa s Atinom najkraćim putem preko Egine.
Napad na Epidaur prisilio je Spartu na aktivne oparacije. U leto 418. godine u Flijuntu se okupila velika vojska, u kojoj su bili Lakedemonjani, Arkađani, Beoćani, Korinćani, Sikionjani, Pelenjani, Flijunćani i Megarani. Argivci, protiv kojih je krenula ovolika vojska, okupili su svoju vojsku i vojsku Mantineje i Elide, dok im se atinska vojska pridružila tek kasnije. Međutim, kad su vojske već bile postrojene za borbu, argivski aristokrati su se sporazumeli sa spartanskim kraljem Agisom, sinom Arhidama, i neprijatelji su se razišli bez borbe. To je izazvalo negodovanje Lakedemonjana, koje je dodatno poraslo kada je stigla vest da je neprijatelj zauzeo Orhomen (u Arkadiji). Tada je spartanska vojska bila ponovo upućena u oblast Mantineje, ovaj put bez saveznika, koji nisu mogli da stignu do Spartanca, pošto ih je delila neprijateljska teritorija.
U bici kod Mantineje avgusta 418. st. e. Spartanci su odneli pobedu nad argivsko-mantinejsko-atinskom vojskom. Ova bitka pokazala je premoć lakonskih hoplita. Rezultat te bitke bio je raskid sporazuma između Argosa i Atine, posle čega je Argos odmah sklopio mir i savez sa Spartom. Argivska vojska, ujedinivši se sa spartanskim odredom, izvršila je oligarhijski prevrat u Argosu i Sikionu. Mantinejani, pošto su bili izolovani, morali su se pokoriti. Odjek pobede Lakedemonjana dopro je čak na daleki sever. Makedonski kralj Perdika izneverio je Atinjane i, setivši se da su makedonski kraljevi poreklom iz Argosa, sklopio je savez sa Argosom i Spartom. Ta je okolnost dodatno pojačala težnju halkidičkih polisa za nezavisnošću.
Vojni poraz Atine, a zatim i njen diplomatski poraz, izazvan je pre svega njenom neodlučnošću. Dok je u to vreme u kolegijumu stratega Alkibijad zahtevao odlučne operacije, dotle je Nikija, uz koga je bila većina stratega, uzalud pokušavao da obnovi dobre odnose sa Spartom. Mali atinski odred, naravno, nije mogao da spase saveznike kod Mantineje, a flota koja bi mogla da privuče deo spartanskih snaga i olakša položaj saveznika uopšte nije ni izašla iz Pireja. Bilo je jasno da suparnička borba između Alkibijada i Nikije nosi Atini propast. Stoga je bio sasvim logičan predlog vođe radikalne demokratije Hiperbola da se pribegne ostrakizmu, koji je Atinska skupština i prihvatila. Međutim, Alkibijad se sporazumeo sa vođom lakonofilske grupe Feakom, a možda i sa Nikijom, o zajedničkom istupanju protiv Hiperbola, koji je i bio sasvim iznenada podvrgnut ostrakizmu (417) i prognan iz Atine. Istovremeno, Alkibijad i Nikija bili su ponovo izabrani za stratege.
Na Peloponezu se situacija ponovo zaoštrila. Pobeda aristokratije u Argosu bila je kratkotrajna. Pola godine kasnije, iste 417. godine, argivski su demokrati napali oligarhe i, pobedivši ih, obnovili demokratiju. Oligarsi su bili proterani iz grada, a demokrati su zatražili pomoć od Atine i počeli da podižu Duge bedeme. Atinjani su poslali drvodelje i zidare. Kad se u zimu pojavila spartanska vojska, nije našila izdajnike u gradu i morala se povući, pošto je razrušila deo bedema. U leto 416. godine Alkibijad s eskadrom od 20 brodova dođe u Argos i odvede 300 oligarha, koji su stajali u vezi sa Spartom.
Odnosi između Atine i Sparte zaoštrili su se 416. godine još više zbog toga što su Atinjani opseli lakonsku koloniju Melos na istoimenom ostrvu. Melos je sve vreme čuvao strogu neutralnost i napad Atinjana bio je sasvim neopravdan. Posle sedmomesečne opsade Melos se predao: svi muškarci bili su pobijeni, a žene i deca odvedeni u ropstvo. Mada trivijalno sa vojnog stanovišta, zauzimanje Melosa i brutalno postupanje sa njegovim stanovnicima imalo je moralne implikacije, koje Tukidid razmatra u poznatom "Meloskom dijalogu". On pokazuje da su Atinjani, koji su već 427. godine pod Nikijom pokušali da zauzmu Melos, i dalje želeli da zaokruže svoju egejsku "imperiju", bez obzira na dorsko "poreklo" Melosa. Tukididova debata vodi se apsolutnim terminima, kao da nije bilo nikakve provokacije od strane Melosa, a jedino pitanje bilo je da li bi slabiji trebalo da se pokori jačem, što je Melos na kraju morao učiniti. Ipak, treba obratiti pažnju na nekoliko stvari. Prvo, Melos je možda već 426. godine doprineo spartanskom ratnom fondu. Drugo, Atina je odredila Melosu da plaća visoki foros u iznosu od 15 talenata u kontekstu opšteg (istina, optimističnog) povećanja forosa 425. godine; Melos, koji nije platio ovu preteranu sumu, mogao se smatrati pobunjenim "saveznikom". Tukidid se, međutim, u "Meloskom dijalogu" time ne bavi. Treće, neki atinski saveznici pridružili su se Atinjanima u pokoravanju Melosa 416. godine, što može biti dokaz da su se Jonjani i Eoljani mogli lako pokrenuti protiv Dorana, a možda i da su se slagali sa svim implikacijama jedne očigledno brutalne akcije.
Honeyville, Utah
Hanivil je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Callender Lake, Texas
Callender Lake je naseljeno mesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.039 stanovnika.
Villaggio Argentina, Rimini
Villaggio Argentina je naselje u Italiji u provinciji Rimini, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 963 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Paul Smiths, New York
Pol Smits je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 671.
Banjol
mini|304x304piksel|Pogled s Banjola (Hotel Padova) na povijesnu jezgru [[Rab (grad)|Raba]]
Banjol je naselje na otoku Rabu koje spaja grad Rab s Barbatom. Administrativno naselje pripada gradu Rabu, Primorsko-goranska županija.
Zemljopisni položaj
Nalazi se na jugozapadnoj strani otoka, nasuprot otoku Dolinu, od kojega ga dijeli Barbatski kanal.
Najbliža grad je Rab (1 km sjeverozapadno) i Barbat na Rabu (2 km jugoistočno).
Stanovništvo
Prema popisu iz 2001. godine, naselje je imalo 2000 stanovnika.
Ampakin
thumb|[[AMPA]] Ampakini su klasa jedinjenja za koju je poznato da poboljšava pažnju i opreznost, i olakšava učenje i formiranje memorija. Ampakini su dobili ime po glutamatergičnom AMPA receptoru sa kojim formiraju jake interakcije. AMPA receptor je nazvan po ligandu AMPA, koji se selektivno vezuje za njega.
Buena Vista, California
Buena Vista je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo. stanovnika.
Barntrup
Barntrup je grad u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Lipe. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 9.120 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5766012, NUTS (DEA45) i LOCODE (DE BAP) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Lipe Barntrup se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Lipe. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 203 metra. Površina opštine iznosi 59,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 9.120 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 153 stanovnika/km².
Selen dioksid
Selen dioksid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 110,959 Da.
Palude, Foggia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
721
Godina 721. (DCCXXI) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. Oznaka 721. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Bokser
Bokser može označavati:
Gvanetidin
Gvanetidin je antihipertenziv koji umanjuje otpuštanje kateholamina, poput norepinefrina. Gvanetidin se transportuje kroz simpatetičke nervne membrane istim mehanizmom kojim se transportuje norepinefrin. Unos leka je esencijalan za njegovo dejstvo. Nakon ulaza gvanetidina u nerve, on se koncentruje u transmisionim vezikulama, gde zamenjuje norepinefrin.
Hemija
Početni materijal za sintezu gvanetidina, azocin se alkiluje hloroacetonitrilom. Nastali 1-azocinilacetonitril se može redukovati u 1-(2-aminoetil)azocin koristeći litijum aluminijum hidrid kao reduktant. Ovo jedinjenje reaguje sa S-metiltiourejom formirajući gvanetidin.
Antocijanidin reduktaza
Antocijanidin reduktaza (, AtANR, MtANR) je enzim sa sistematskim imenom flavan-3-ol:NAD(P)+ oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim formira 2,3-cis-flavan-3-ole. Izomerni 2,3-trans-flavan-3-oli se formiraju iz flavan-3,4-diola posredstvom enzima EC 1.17.1.3, leuoantocijanidin reduktaze. Enzim iz mahuna Medicago truncatula (MtANR) koristi NADPH i NADH kao reduktant, dok enzim iz biljke Arabidopsis thaliana (AtANR) koristi samo NADPH.
Callisburg, Texas
Callisburg je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 353 stanovnika.
Jezik i nacionalizam
Osnovne teze knjige koja obuhvaća 430 stranica su da je jezično čistunstvo oruđe nacionalizma, zatim da poput raznih drugih nacija u svijetu, Hrvati, Srbi, Bošnjaci i Crnogorci govore varijantama jednog višenacionalnog policentričnog standardnog jezika, i naposljetku, da proširenu sliku nacionalne povijesti, kulture i identiteta treba osloboditi od mitova.
Metodološki je knjiga koncipirana tako da je uočljiv „impresivan način na koji je svaka suštinska tvrdnja kroz cijelu knjigu podržana nizom citata međunarodnih eksperata iz raznih polja misli i znanosti“ – zaključuje prevoditelj knjige na španjolski Juan Cristóbal Díaz. Autorica tom vrlo zahtjevnom tehnikom pisanja knjige, citiranjem preko pet stotina radova, pokazuje da su iznesene teze široko potvrđene u suvremenom znanstvenom pristupu temi.
Godinama knjiga izaziva veliki interes medija i šire javnosti. O tome svjedoči i preko šesdeset intervjua koje je autorica povodom knjige dala u medijima. Citati iz njezine knjige se izlažu u galerijskim prostorima ne samo u inezemstvu nego i u Hrvatskoj.
Prvi dio: Jezični purizam
Prvi dio knjige (str. 9-68), raslojen u 12 poglavlja, na osnovi uvida u obimnu inozemnu literaturu opisuje povezanost čišćenja jezika s nacionalizmom. Podsjeća da »etničko čišćenje se uvijek prvo odvija u glavama, tj. na području jezika i simbola« (str. 10). Govori o ulozi purizma u doba nacističke Njemačke, kada je takva »jezična politika bila glavni dio oblikovanja identiteta Rajha« (str. 11). U nastavku se prikazuju strategije purista u Hrvatskoj obuhvaćenoj purističkim Zeitgeistom i razotkriva se da je tvrdnja o propadanju jezika mit. Nadalje, osvjetljavaju se uzroci i posljedice purizma te pokazuje da jezični purizam i propisivanje, nametanje i zabranjivanje jezičnih oblika nemaju uporište u znanosti o jeziku.
Drugi dio: Policentrični standardni jezik
Drugi dio knjige (str. 69-168), sastavljen od 41 poglavlja, pruža čitateljima pogled u suvremene sociolingvističke radove zapadnih autora koji jezičnu situaciju u Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini, Crnoj Gori i Srbiji uspoređuju s jezičnom situacijom u državama engleskog govornog područja, zatim njemačkog, nizozemskog, arapskog, francuskog, portugalskog, španjolskog. Riječ je, dakle, o jeziku kojim govori nekoliko nacija u nekoliko država, i pritom između nacija postoje određene jezične razlike koje, međutim, ne sprečavaju tečnu komunikaciju pa je stoga očito da dotične nacije imaju zajednički jezik. Na primjer, američka nacija i britanska nacija govore zajedničkim jezikom, austrijska nacija i njemačka nacija također. Svaki takav jezik se u sociolingvistici naziva policentrični standardni jezik jer on ima nekoliko centara ovisno o broju nacija ili država. U tim centrima se kodificira pojedina nacionalna varijanta, tj. objavljuju se rječnici, gramatike i/ili pravopisi koji se u nekim pojedinostima razlikuju od drugog centra istog jezika. Hrvatska, Srbija, Bosna i Hercegovina i Crna Gora su četiri centra četiriju standardnih varijanata jednog policentričnog jezika, koji se otkako postoji moderna lingvistika najčešće u znanosti naziva srpskohrvatski jezik. Svaka nacija ili država govori ravnopravnom varijantom, dakle »i srpska varijanta je varijanta kao što je to i hrvatska. Drukčije rečeno, nije srpska varijanta 'jezik', a hrvatska 'varijanta' tog jezika. Tko predočava nekakav 'varijantski model u kojem srpski fungira kao nadređeni entitet', time falsificira sociolingvističku teoriju o varijantama i, sa srpske strane, 'manifestira jezični nacionalizam u obliku serbocentrizma'« (str. 143) – autorica sa slaganjem citira ovu konstataciju lingvista Bernharda Gröschela.
Kao što je i na brojnim drugim mjestima u knjizi eksplicitno vidljivo, sociolingvistička teorija o varijantama ne dovodi u pitanje postojanje hrvatske nacije i drugih nacija ili država, niti dovodi u pitanje samostalnost jezičnog normiranja unutar nacije, nego pokazuje na osnovi brojnih primjera u svijetu da to nije automatski razlog da ih lingvisti klasificiraju kao različite jezike. Također knjiga ne potiče na ponovno uspostavljanje zajedničke države, s obzirom da se i varijante svakog drugog policentričnog jezika govore u nekoliko država. O nazivu jezika u knjizi se konstatira da se u lingvistici od standardizacije u 19. stoljeću zajednički jezik najčešće nazivao dvodjelnom oznakom, da nelingvisti, za razliku od lingvista,  mogu zvati jezik kako hoće, i da državna politika treba da sluša lingvistiku a ne obrnuto.
Treći dio: Nacija, identitet, kultura, povijest
thumb|230px|upright|[[Konceptualna umjetnost inspirirana knjigom Jezik i nacionalizam]]Treći dio knjige je opsegom najveći (str. 169-379), a sastoji se od 54 poglavlja. U njemu je primijenjen interdisciplinaran pristup pa se pored lingvističkih radova citiraju radovi modernih antropologa, sociologa, politologa i povjesničara. Na više mjesta u ovom dijelu knjige kritizira se romantičarski pogled na jezik i naciju proširen u Hrvatskoj, a u svijetu odavno odbačen, kojemu je porijeklo u Njemačkoj u 19. stoljeću kada se smatralo da se nacija i jezik moraju podudarati. Istu »koncepciju o jedinstvu jezika, naroda i nacije zastupalo je jezikoslovlje Trećeg Rajha« (str. 173). Unazad više od pola stoljeća je taj stav o nužnosti podudaranja napušten i u samoj Njemačkoj, što dokazuju citati brojnih njemačkih znanstvenika u knjizi. Treći dio knjige opisuje kako nastaju nacije, govori o konstrukcijskom karakteru kulture i identiteta, o prepravljanju povijesti, istražuje je li u Jugoslaviji postojao jezični unitarizam, analizira nacionalizam i ulogu medija i škole kod širenja nacionalizma. Zalaže se za etiku u znanosti, i istupa protiv uplitanja politike u lingvistiku.
Osporavanje knjige u Srbiji
Nakon intervjua s autoricom knjige u beogradskom tjedniku NIN, uslijedio je u istom tjedniku osporavajući osvrt Dragoljuba Zbiljića pod naslovom »Odstrel srpskog jezika«, koji završava tvrdnjom da »je poluistina Kordićeve neuporedivo opasnija za srpsku nego za hrvatsku lingvistiku«. U drugom beogradskom tjedniku Pečat izišao je obiman osvrt Nenada Nikolića »Čiji je jezik srpski«, u kojem se tvrdi da knjiga Jezik i nacionalizam »za Srbe je pogubna« jer »jezik oslobađa obeleženosti srpskom tradicijom, svodi ga na simbolički neutralno sredstvo komunikacije i podstiče na ravnodušnost prema njegovom imenovanju i broju raznoraznih imena koja se srpskom jeziku daju«. Nikolić zamjera i da knjiga uskraćuje Srbima autorefleksiju. U obranu knjige je stao Nenad Vujatović, ali njegov odgovor nije mogao izići u tom tjedniku pa je objavljen u sarajevskom tjedniku Dani i na H-alteru.
Chak De! India
Chak De India (Hindi: चक दे इंडिया, Urdu: چک دے انڈیا, prevod: "Naprijed Indija) je bolivudski film na hindiju, koji je 2007. režirao Yash Raj. Radnja prati indijski ženski hokejaški tim. Glavne uloge tumače Shahrukh Khan i ekipa glumica poznata kao "Chak De djevojke".
Chak De India je imao veliki komercijalni uspjeh, te osvojioo niz prestižnih priznajja, uključujući pet Filmfare Awards, i pet Star Screen Awards, isto kao i Billi Award.
Jezik i nacionalizam
Novinski prikazi
thumb|190px|upright|Snježana Kordić [[2010. s knjigom Jezik i nacionalizam]]
Antioquia (departman)
Antioquia (španjolski: Departamento de Antioquia) je jedan od 32 departmana na koji je Kolumbija administrativno podjeljena.
Karakteristike
Departman Antioquia nalazi se na sjeveru zemlje, ima površinu od 62,805 km², na kojoj je 2020. živilo 6,677,930 stanovnika.