cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antička filozofija
Neoplatonizam
Po Plotinu, pravi i jedini istiniti svet jeste svet ideja. To je bitak. Materija koja nam se pokazuje kroz pojavnost jeste nebitak. Postoji vrhovno Jedno, koje predstavlja opšti objedinjavajući princip svega. To Jedno ne može se uporediti s hrišćanskim bogom jer je po svom značenju iznad njega. Pojam boga pokušava se shvatiti, Jedno je neshvatljivo, nespoznatljivo u racionalnom smislu. Jedno je u sebi preobilno, ono zbog toga mora da isijava iz sebe. Taj proces isijavanja zove se emanacija (περίλαμψις ili ἔλλαμψις) i predstavlja glavni pojam neoplatonske filozofije. Emanacijom nastaje sav svet. Emanacija se vrši u stupnjevima: najpre se isijavaju um i ideje, dok je poslednji stupanj materija, koja svoju istinu već ima u nebitku, tj. njena su određenja negativna. Jedno objedinjuje sve i sve je celina. Racionalnim putem ne može se postići istovetnost s Jednim, drugim rečima, ne može se spoznati. To je moguće samo putem ekstaze: gubljenjem svesti, u stanju uzbuđenosti duše, postiže se jedinstvo s Jednim. U tome leži i etički smisao neoplatonizma: postizanje željenog mira moguće je samo u ekstazi. I ovde je očigledna opozicija prema hrišćanstvu: postizanje mira, tj. za čoveka stanja savršenstva, pripada ovom svetu i rezultat je aktivnog nastojanja čoveka, a ne pripada onostranosti i zagrobnom životu.
Duraznal, Tlacolulan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 512 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1705 m.
Super Hrvoje
Super Hrvoje je hrvatska verzija američkog Kapetana Amerike kome je glavni neprijatelj srpska/jugoslovenska vojska. Položivši svoje ruke na kameni pleter, Hrvoje se pretvara u kamenog čovjeka. Prema legendi, svaki put kada se nevina krv prolije na starohrvatskom kamenom zemljištu, mala kamena statua patuljka oživljava i poverava moć kamena svome nalazaču. Zadatak ovog super-junaka je da odbrani svoju zemlju od okupatora. Kad se pretvorio u kamenog čovjeka, čitava površina Hrvojevog tijela bila je prekrivena kamenom, čineći ga gotovo neranjivim. Superhrvoje može da ispucava kamenje iz svojih dlanova i da se stapa s bilo kojom kamenom površinom.
Objavljen je jedan broj u 60.000 primeraka, ali serija nije nastavljena zbog finansijskog neuspjeha.
Antička filozofija
Rimska filozofija
Rimska filozofija, kao uostalom i umetnost i književnost, razvijala se po uglednu na grčku. Rimljani su od filozofije tražili moralnu pouku, uputstvo za postizanje sreće i teorijsku pripremu za javni život. To su im pružale filozofske škole helenističke epohe, koje su se stoga brzo proširile na tlu rimske države. Teorijske filozofske discipline, kakve su ontologija ili gnoseologija, Rimljani nisu unapredili. Njihova filozofija imala je strogo praktično, odnosno etičko obeležje, i to još u većoj meri nego grčka filozofija helenističkog perioda.
Najznačajniji pristalica Epikurova učenja u Rimu bio je Tit Lukrecije Kar (Titus Lucretius Carus, 97–55. st. e.), čiji didaktičko-filozofski spev O prirodi stvari (De rerum natura) predstavlja jedno od najvećih dela rimske filozofije i poezije. U njemu je Lukrecije Demokritovo i Epikurovo atomističko shvatanje sveta izložio izvranrednom poetskom snagom. Kao dosledan materijalista on je poveo borbu protiv religije: bogovi ne postoje, njih je stvorio čovekov strah od prirodnih pojava i strah od smrti. Saznanjem atomske strukture kosmosa i opšte prirodne zakonitosti čovek se može osloboditi tog straha i postići cilj života: sreću nepomućenog duševnog uživanja.
thumb|left|Ciceron, najznamenitiji rimski filozof i tvorac latinske filozofske terminologije
Marko Tulije Ciceron (Marcus Tullius Cicero, 106–43. st. e.) ubraja se među najpoznatije rimske filozofe i pisce. Stekao je visoko filozofsko obrazovanje u školama Helade. Kao advokat i državnik Ciceron je postigao veliki uspeh u Rimskoj republici. I pored obimne javne i državničke delatnosti, on je napisao i veći broj knjiga s političkom i filozofskom tematikom. Ciceron je bio sjajan govornik i nadahnut pisac, ali ne i originalan mislilac. Njegova je zasluga pre svega u tome što je sistematisao i razradio mnoge ideje svojih prethodnika, izložio ih snažnim i otmenim stilom i tako učinio popularnim, te što je izgradio filozofsku terminologiju na latinskom jeziku, koja će biti u upotrebi do duboko u novi vek. Kao eklektičar Ciceron je povezao učenja akademičara, stoičara i skeptika.
Najveću popularnost u rimskom društvu postiglo je stoičko učenje. Svojim zahtevima za povlačenjem u sebe i moralnim samousavršavanjem stoicizam je velikom broju ljudi pružao oslonac u životnoj borbi i utehu za pretrpljene poraze. Osnovna načela stoičke etike odgovarala su i višim i nižim slojevima rimskog društva: prvima su davala čvrstinu da podnose sve uspehe i neuspehe u borbi za prevlast, a drugima moralnu snagu da podnose svoje nevolje s verom u neizbežnost sudbinskog proviđenja. Samo se tako može objasniti na prvi pogled paradoksalna činjenica da su stoičko učenje zastupali i robovi (Epiktet) i carevi (Marko Aurelije).
Za rimske stoičare karakteristično je da gotovo potpuno odustaju od teorijskog proučavanja prirode i saznanja: oni se ograničavaju samo na etičke probleme i pritom se postepeno približavaju shvatanjima koja su bliska hrišćanskom učenju. Prvi veliki stoičar carske epohe bio je Lucije Anej Seneka (Lucius Annaeus Seneca, 3. st. e.–65. n. e.). Kod njega filozofija ima praktičan etički značaj: da vaspitava, organizuje život i pribavlja spokojstvo. Svet je večna dinamička celina, potčinjena opštem kružnom toku kretanja. Ljudska duša je besmrtna. Svim stvarima i pojavama u prirodi upravlja neizmenljiva nužnost ili, u Senekinoj terminologiji, sudbina, odnosno božansko proviđenje. Stoga čovek treba da živi u skladu s tom prirodnom nužnošću i božanskim proviđenjem, jer samo tako može postići sreću. "Živeti srećno isto je što i živeti u skladu s prirodom", kaže Seneka. Pošto je slab i ne može da menja tok događaja, čovek treba mirno ("stoički") da podnosi sve udarce neumitne sudbine. Seneka je propovednik opšteljudske ljubavi i milosrđa i nade u bolji život nakon smrti. Po tome će uticati na formiranje ranog hrišćanskog učenja na Zapadu.
Na rano hrišćanstvo uticao je i drugi veliki rimski stoičar, Epiktet (Επίκτητος, 50–138. n. e.), koji je kao rob iz rodne Trakije bio doveden u Rim. Kasnije je oslobođen, pa je osnovao filozofsku školu, koja je bila nadaleko poznata. Epiktet nije ništa pisao, već je svoja učenja širio samo usmeno, i to jednostavnim narodnim jezikom. Usvojio je Senekina shvatanja, naglašavajući pritom posebno etičko-religijska obeležja. Čovek treba da teži za duhovnom slobodom da bi i na nesreću mogao da gleda kao na sreću. Epiktetova etika, dakle, propoveda pasivan otpor – neprotivljenje zlu.
Treći veliki rimski stoičar bio je car Marko Aurelije (Marcus Aurelius, 121–180. n. e.), koji je napisao u obliku aforizama u 12 knjiga na grčkom jeziku delo pod naslovom Razmišljanja sa samim sobom (Τὰ εἰς ἑαυτόν), u kojem poput Epikteta iznosi misao o pokoravanju sudbini, odricanju od sveta i okretanju ka ličnom usavršavanju.
Hrišćanstvo
U vreme kad je hrišćanstvo već bilo priznata religija u državi, mislioci i drugi obrazovani ljudi protivili su se pojmovnom interpretiranju hrišćanskih dogmi sa stanovišta svojih učenja. Zato se i napor hrišćanskih teoretičara počeo orijentisati na to da pronađu način usklađivanja filozofije i hrišćanskog učenja. U suštini, trebalo je da filozofija promeni predmet: umesto da istražuje stvarnost kao takvu, da pronalazi istinu o njoj, trebalo je da se orijentiše na tumačenje verskih istina – dogmi. Filozofija koja ima zadatak da tumači dogme, međutim, prestaje da bude kritička i time gubi jednu od svojih bitnih odlika.
thumb|left|Aurelije Avgustin – glavni tvorac filozofije hrišćanske crkve
Hrišćanska religija uzima od starih religija učenje o zagrobnom životu, a od judejske religije učenje o bogu kao posredniku koji ljudima donosi spas. Kod Jevreja nailazimo i na pokušaj spajanja, sinteze judaizma i grčke filozofije. Pokušaj dolazi od Filona (Φίλων, rođen oko 20. st. e., umro između 41. i 54. n. e.). Problem se sastojao u tome da se stvori neka posredna veza između boga i sveta, između nepogrešivog duhovnog i materijalnog sveta. Tu ulogu su imali posrednici, međučlanovi, pomoću kojih bi božanska svetlost mogla postati dostupna i materijalnom svetu, odnosno koji bi čoveka iz njegove čuvstvene stvarnosti uzdigli do božanstva. Kod Filona su ti međučlanovi shvaćeni kao anđeli. Značajno je da te anđeoske snage imaju karakter opštih pojmova i uza sve to imaju obeležja ličnosti. Ovo jedinstvo pojmovnog i mitskog vrlo je značajno za razvoj kasnije srednjovekovne filozofije. Filon je, međutim, pokušao i da jednim zajedničkim pojmom objedini sve te ideje i snage i anđele, koji igraju ulogu posrednika, s jednim njoš opštijim pojmom – logosom. Logos je, s jedne strane, božanski um koji miruje u sebi, a s druge strane, um koji je izašao iz boga, njegov prborođeni sin. On nije nenastao, kao bog, a nije ni nastao kao duhovi i ljudi, on je drugi bog. Za razliku od boga, njega se može spoznati. Preko Filona postepeno je racionalna, filozofska terminologija ulazila u hrišćansko učenje.
Međutim, kao što je postojao otpor filozofa da kao svoj predmet prihvate verske istine, tako je postojao i otpor hrišćanskih mislilaca da filozofiju unesu u religiju. Među njima je poznat Tertulijan (Tertulianus, oko 160–oko 220. n. e.) iz Kartagine. On je ogorčeni protivnik filozofije. Njegov osnovni stav glasi: "Verujem, jer je apsurdno" (Credo, quia absurdum), čime ističe besmislenost filozofskog tumačenja religioznih dogmi.
Las Guásimas, Batopilas
Las Guásimas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Antička filozofija
Hrišćanstvo
Prvi koji su zaista preuzeli na sebe zadatak da povežu filozofiju i religiju bili su tzv. hrišćanski oci, svi iz Aleksandrije. Razdoblje njihove delatnosti poznato je u hrišćanskoj filozofiji kao patristika. Od tada pa nadalje hrišćanstvo je sistematski razvijalo svoju filozofsku misao. U razvitku hrišćanske misli značajno mesto zauzima Aurelije Avgustin (Aurelius Augustinus, 354–430. n. e.). Dobro je poznavao Platonovu filozofiju i neoplatoničare. Od njih prima razlikovanje duhovnog i materijalnog, i to će kao svoju filozofsku koncepciju upotrebiti kasnije u filozofskoj interpretaciji hrišćanske religije. Karakterističan je način na koji filozofiju podređuje religiji: problem vere – to je problem volje. Volja je iznad intelekta, sve je stvoreno božjom voljom. Platonove ideje nisu ništa drugo do božanske misli. Otuda izvodi zaključak da je cela istorija stvorena po božjem planu. To znači da istorija ima svoj početak i svoj kraj, i da je već unapred zamišljena u božjem umu kao gotova celina. Zatim je bog ostvaruje svojom voljom. Takvo se shvatanje istorije kasnije prilično učvrstilo, s manjim ili većim korekcijama, i to ne samo kod hrišćanskih mislilaca. Sam je je Avgustin pisac jedne filozofije istorije pod naslovom O državi Božjoj (De civitate Dei), u kojoj je obuhvaćena istorija svih do tada poznatih naroda. Centralna pažnja posvećena je istoriji judaizma i hrišćanstva, te se kroz tu prizmu posmatra istorija svih ostalih naroda.
S obzirom na snagu volje, bez koje nema prave vere, Avgustin smatra da čovek ne može sam, bez ičije pomoći pripremiti svoj spas nakon smrti. Otuda on zaključuje o nužnosti postojanja crkve kao svetovne organizacije koja ima zadatak da pripremi čovekov spas. I čovek kao pojedinac i država kao celina treba da budu podređeni crkvi. Podređenje čoveka i društva crkvi kod Avgustina zapravo predstavlja konsekvetno ostvarenje teorijskog stava da je razum podređen volji.
Las Guásimas, Batopilas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1733 m.
Antička filozofija
Hrišćanstvo
thumb|right|Boetije podučava svoje učenike (inicijal sa italijanskog rukopisa Utehe filozofije iz 1385)
Boetije (Boethius, oko 480–524. n. e.), rimski senator, često se naziva poslednjim Rimljaninom, odnosno poslednjim predstavnikom antičkog načina mišljenja. Budući da ga je vizigotski kralj Teodorik, koji je tada vladao Rimom, osudio na smrt, katolička crkva proglasila ga je svojim mučenikom, premda je Boetije zapravo bio sasvim indiferentan prema hrišćanstvu. Jedino što je on smatrao vrednim bila je filozofija te je pred smrt napisao dijalog Uteha filozofije (De consolatione philosophiae), gde zaključuje da je filozofija jedino vredna za čoveka i njegov odnos prema životu, iako samo vreme u kome on živi to negira. Boetije kao filozof nije naročito originalan, već stoji pod jakim uticajem Platona i stoičara. Po njemu, u svetu postoji samo jedan princip – princip dobra. Zlo kao takvo ne postoji, ono je samo nedostatak dobra. Svetski se poredak ne može promeniti, jer je on utvrđen božjim planom. Ali dobro, za kojim ljudi teže, nalazi se u ljudima samim, i oni ga ne mogu postići ako ga traže van sebe i bez razuma.
Boetijeva je zasluga pokušaj obnove filozofije u doba kada je ona crkvenim dogmama bila potisnuta u drugi plan. I dok je Boetije 524. godine u tamnici pisao svoju Utehu filozofije čekajući smrtnu osudu, car Justinijan je 529. godine naredio da se zatvori i poslednja filozofska škola u Atini. Neki istoričari smatraju zato tu godinu konačnim prekidom s antičkom kulturom i datumskim početkom srednjeg veka.
Ravarino, Modena
Ravarino je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4291 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Etil galat
Etil galat je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 198,173 Da.
San Pablo, Ocosingo
San Pablo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 906 m.
Pruske
Pruske je naseljeno mjesto u okrugu Ilava, u Trenčinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 2.185 stanovnika.
Даросава
Даросава је насеље у Србији у општини Аранђеловац у Шумадијском округу. Према попису из 2011. било је 1813 становника.
Село је после Другог светског рата носило име Партизани, а 29.03.2002. године је враћено старо име Даросава.
Географија
Даросава се налази северозападно од планине Букуље на граници Јасеничко – Колубарског слива. То је алувијална котлина са 2992 хектара, испреплетана брежуљцима, благим падинама, шумовитим косама и узаним равницама којима теку омање реке сливајући се у реку Пештан, највећу притоку Колубаре. Село је опасано брдима Шутица (472 m), Орловица (482 m) и делом Вагана (463 m) са југоисточне стране, затим са истока десном притоком Пештана – Радовим потоком све до Жутог оглавка(355 m) и даље северозападним венцом брдима Дрењак, Медведњак (350 m) до брда Главице (344 m), са западне стране потоком Златовац и брдом Остењак (254 m), и узводно реком Пештан. Све притоке ове реке су нестабилне са водом а има их са обе стране корита. Леве притоке су потоци: Шутица, Плочник, Хајдучица и Ваган а десне су: Радов поток, Драшковац, Тресавац, Велика Црна река, Пословчица и Даросавица.
Историја
Природна плодност земљишта и рудно богатство привлачило је људе још у праисторијско доба да се ту настане. У долини Велике Црне реке нађена су неолитска камена оруђа у облику чекића. У потезу Дубрава материјални остаци Римљана указују на постојање насеља у долини реке Даросавице. Старо римско гробље са надгробним натписом по предању указује да је било насеље Дубровчана (мајстора) са ковницом у Златовцу, рудником олова на Руднику и златне жице у Оњегу. На Оглавку (Старо село) има трагова мађарског гробља и бакарног новца, што говори о помору мађарског народа у време насилног насељавања Угара на овим просторима. Турски цар Мехмед је 1454. године овладао овим просторима од Острвице до Београда, а 1521. године Турци су преузели Београд од Угара и сав народ депортовали у околину Цариграда, тако да су предели запустели. Оно мало народа што је остало или се доселило, 1690. године је побегло преко Саве и Дунава вођени патријархом Арсенијем III Чарнојевићем.
У току Другог светског рата Даросава је била познато уточиште партизана, отуд име места у послератном периоду. Становништво Даросаве је страдало од одмазде због подршке партизанима, о чему постоји запис на споменику цивилним жртвама у Даросави.
Етимологија
Први назив Даросава нађен је записан у XVII веку према O. F. Ebselvic – у и то написано као ”Tarassawa“. Постоји више верзија о настанку имена села: прва верзија је да је у Крагујевачкој нахији уграбљена девојка и дарована селу; друга верзија је да се волеше Дара и Сава па откуд год иђаше наглас се дозиваше; трећа, а и најпоузданија верзија је да се насеље у Селишту увећало уз реку Даросавицу по којој је и добило име Даросава. Прво насељавање настаје у Боћинцу, потез Селиште (Старо село) између Златовца и Медведњака. Насеље се развијало досељавањем и прираштајем и тако се проширило до Велике Црне реке. У књигама је забележено и то да је постојбина шљиве црвењаче (ранке) Даросава, те се по њој и зове Даросавка. Сигурно најзначајнији културно-историјски споменик је црква брвнара - Храм Светих апостола Петра и Павла.
Први досељеници
Село је основано између Златовца и Медвењака, на месту које се зове Старо Село. Први су досељеници Бађићи, данас изумрли и Вућићи, који не знају од куда су старином. Старе су породице и Шестановићи, Ранковићи, Станојевићи, Грујићи и Пантелићи. Од Станојевића је један брат отишао у Срем, и од њега је данас тамо велика породица. Од Грујића је био познати Јеврем Грујић. У старије породице се убрајају и Станојловићи и Томашевићи, затим Ћирићи, Кузићи, Јекићи, Прокићи, Павићи и Неговановићи.
Демографија
У насељу Даросава живи 1650 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 41,2 година (40,0 код мушкараца и 42,3 код жена). У насељу има 658 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,07.
Ово насеље је скоро у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је блажи пад у броју становника.
Познате личности из Даросаве
Из Даросаве је Јеврем Грујић, министар унутрашњих послова у влади кнеза Михаила, министар правде, посланик у Цариграду и Лондону.
Ukiah, Oregon
Jukaja je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 186, što je 69 (-27,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Terms of Endearment
Vrijeme nježnosti (eng. Terms of Endearment) je američka drama Jamesa L. Brooksa iz 1983. prema romanu Larryja McMurtryja.
Lik Jacka Nicholsona, astronaut Garrett Breedlove, ne pojavljuje se u romanu. Uloga je napisana za Burta Reynoldsa, ali je on već radio na drugom filmu, pa je ona predana Jamesu Garneru. Garner se svađao s redateljem zbog različitih intepretacija, pa je uloga konačno pripala Nicholsonu. Debra Winger i Sissy Spacek bili su originalni izbori za uloge majke i kćeri. Film je pobrao pohvale kritike te je osvojio nekoliko nagrada.
Radnja
Film govori o odnosu majke i kćeri i njihovoj neuspješnoj potrazi za ljubavlju. Počinje s novorođenom Emmom u njezinoj kolijevci, kako spava. Njezina majka, Aurora, ulazi kako bi je provjerila te ne vjeruje da je njezino dijete živo sve dok se beba ne probudi i počne plakati. Kao odrasla žena, Emma stupa u brak s profesorom Flapom Hortonom s kojim dobiva troje djece, usprkos protivljenu Aurore. Njihov brak krene nizbrdo, te Flap ima aferu sa studenticom Janice a Emma sa Samom. Istodobno, udovica Aurora započinje vezu sa susjedom, bivšim astronautom i ženskarom Garrettom. Tijekom jednog pregleda, doktor otkriva da Emma boluje od raka. Aurora i Garrett su tu da joj daju potporu tijekom njenog boravka u bolnici. Aurora odluči pobrinuti se za njenu djecu. Emma umire a Aurora, Garrett i ostali sudjeluju na pokopu.
Predstava
Dramatičarka Rebecca Gilman napisala je o Vremenu nježnosti: "Pogledajte u Vrijeme nježnosti. Gledamo i gledamo, ali tu zapravo nema radnje. Tada... oh, ona dobiva rak. To se uvijek događa kad ljudi ne znaju što bi napravili, a mislim da je to u tim slučajevima prečac do tragedije."
Nagrade
Film je osvojio pet Oscara: za najbolji film, redatelja, adaptirani scenarij (James L. Brooks), glavnu glumicu (Shirley MacLaine) i sporednog glumca (Jack Nicholson).
Nagrađen je i sa četiri Zlatna globusa: za najbolji film - drama, scenarij, glavnu glumicu (MacLaine) i sporednog glumca (Nicholson).
Nagrada Udruženja njujorških filmskih kritičara nagradila je film s tri nagrade: za najbolji film, glavnu glumicu (MacLaine) i sporednog glumca (Nicholson).
Los Domínguez, La Antigua
Los Domínguez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini La Antigua.
Santa Cristina d'Aspromonte, Reggio Calabria
Santa Cristina d'Aspromonte je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 820 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 509 m.
Valea Pădurii, Valea Largă
Valea Pădurii je naselje u Rumuniji u okrugu Mureš u opštini Valea Largă.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 233 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 322 m.
Okajama
Okajama (岡山) je grad u Japanu u prefekturi Okajama. Prema popisu stanovništva iz 2005. u gradu je živelo 674.605 stanovnika.
Stanovništvo
Prema podacima sa popisa, u gradu je 2005. godiine živelo 674.605 stanovnika.
Guasine, Vicenza
Guasine je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 375 m.
Shizuoka
Šizuoka (静岡) je grad u Japanu u prefekturi Šizuoka. Prema popisu stanovništva iz 2005. u gradu je živelo 700.879 stanovnika.
Stanovništvo
Prema podacima sa popisa, u gradu je 2005. godiine živelo 700.879 stanovnika.
Rakova (Čadca)
Rakova je naseljeno mjesto u okrugu Čadca, u Žilinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 5.361 stanovnika.
Garonzi, Verona
Garonzi je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 778 m.
Tabalá, Culiacán
Tabalá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Dunlap, Tennessee
Danlap je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Tabalá, Culiacán
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 724 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
Kairuan
On u zemljama Magreba ima status svetog grada, a zbog brojnih spomenika rane islamske arhitekture uvršten je 1988. na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Africi.
Dunlap, Tennessee
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.815, što je 642 (15,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kairuan
Historija
Prema tradiciji grad je 670. osnovao Ukba ibn Nafi zvan i Sidi Ukba (Sveti Ukba) pratilac proroka Muhameda i general, na mjestu bizantske utvrde Kamouinia.
Grad mu je poslužio kao logor iz kog je pokrenuo ofenzivu koja je rezultirala političko - religijskom pokoravanju pod Islam, zemalja Magreba (sjeverozapad Afrike).
Negdje oko 800. prvi aglabidski emir odabrao je Kairouan za prijestolnicu Magreba. U njemu se među prvima razvila Škola malikijskog mezheba, pa su njihove uleme često kritizirale lične i političke ekscese aglabidskih emira.
Fenoglio, Cuneo
Fenoglio je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 414 m.
Kairuan
Historija
Nakon toga je dobar dio 11. vijeka bio (zajedno sa Mahdijom politički centar vladara Fatimida i Zirida i izrastao u jedan od velikih administrativnih, trgovačkih, religijskih i intelektualnih centara Islama. Za ranog srednjeg vijeka bio je poznat i po medicini kojom su se bavili i istraživali je muslimanski i židovski ljekari.
Zbog učestalih beduinskih napada krajem 11. vijeka, smanjilo se ratarstvo u korist nomadskog stočarstva, dok je istovremeno grad Tunis sve više napredovao, tako da je početkom 12. vijeka on postao prijestolnica.
Nakon tog je Kairouan sve više stagnirao pa je nakraju spao na izolirano trgovište za nomadske stočare. thumb|left|340px| [[Bedemi medine]]
Znamenitosti
Stara medina opasana bedemom prostire se na površini od 30 hektara. U njoj se nalazi najveća atrakcija grada Velika Ukbetova džamija, sa minaretom visokim 35 metara.
Orginalnu prvu džamiju podigao je Ukba ibn Nafi u 7. vijeku, današnje zdanje je peto izgrađeno na istom mjestu i datira iz vremena Aglabida. U medini se nalazi i Džamija tri portala iz 9. vijeka.
Privreda, transport i obrazovanje
Današnji Kairuan transportni i trgovački centar za žitaricee i stoku. Poznat je po ručno tkaonim tepisima.
Nakon osnivanja univerziteta i nekih pogona lake industrije počeo je ubrzano rasti. Na rast grada utjecao je i turizam, osnažen rekonstrukcijom stare medine i osnivanjem Muzeja islamske umjetnosti.
Grad je cestama i željeznicom povezan sa ostalim tuniskim gradovima.
Coëtlogon
Koelogon je naselje i opština u severozapadnoj Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Primorje koja pripada prefekturi Sen Brijek.
Arellano, Tlacolulan
Arellano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlacolulan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 390 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2555 m.
Opština San Pedro, Coahuila
San Pedro je opština u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 13864 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1101 m.
Rancho San Cayetano, Atexcal
Rancho San Cayetano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Atexcal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1829 m.
La Virgen, Tarandacuao
La Virgen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Tarandacuao.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 338 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1990 m.
Radostka
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 840 stanovnika.
Colle Comare, Roma
Colle Comare je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 250 m.
U pol’ 9 kod Sabe
U pol' 9 kod Sabe je hrvatski indie bend osnovan 2009. godine u Zagrebu. Osim što su jedan od rijetkih indie bendova u Hrvatskoj, U pol' 9 kod Sabe je bend koji je izrazito popularan i važan za LGBT pokret u Hrvatskoj. Pjesme benda uglavnom tematiziraju različita životna i egzistencijalna pitanja, a posebno se ističu kao bend koji najeksplicitnije tematizira LGBT problematiku na hrvatskoj muzičkoj sceni; primjer toga je singl "Tvoji starci me vole" (2019.), koji govori o lezbijskom paru koji dolazi na ručak kod obitelji jedne od djevojaka. Ove teme posljedica su činjenice da su sve članice benda pripadnice LGBT populacije i aktivistice za prava LGBT osoba.
Osnivanje
Bend je osnovan 2009. godine u Zagrebu kao garažni bend s pet djevojaka koje su sve u tom trenutku bile prekinule ljubavne veze; kada su se okupile, Martina Zvonić, glavni vokal benda, predložila je da osnuju bend kako bi ubile tugu zbog prekida. Probe su se, kako i sam naziv benda govori, održavale u "pol' devet" (20:30) kod tadašnje članice Sandre Sobočanec, koja je nakon samo tri mjeseca napustila bend pa su se probe neko vrijeme održavale kod tadašnje basistice Sabine Naranđe. Nekoliko mjeseci nakon garažnih svirki, bend je okupio svoje demo snimke koje je čula Gabrijela Ivanov te ih je pozvala da sviraju na zatvaranju trećeg izdanja festivala udruge Vox Feminae, što je bend prihvatio. Međutim, u tom su trenutku shvatile kako nemaju službeno ime; ideju za ime dao je Noa Pintarić, prijatelj Ane Opalić, koji je predložio da se bend jednostavno nazove U pol' 9 kod Sandre, s obzirom da su tada još uvijek probe održavali kod Sandre Sobočanec. Bend je prihvatio prijedlog, ali je nakon tri mjeseca morao promijeniti ime u U pol' 9 kod Sabe; iako je i Sabina Naranđa u međuvremenu napustila bend, ime U pol' 9 kod Sabe je ostalo.
Članovi
Aktualni sastav benda čine:
Bend je u nekoliko navrata mijenjao postavu, a neki od bivših članova su:
Rancho el Infiernito, Hidalgo del Parral
Rancho el Infiernito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Hidalgo del Parral.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1808 m.
El Nopal Dos, Pénjamo
El Nopal Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1692 m.
Los Conejos, Del Nayar
Los Conejos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Del Nayar.
Bosanska golgota
mini|Razlaz Đurišićeve i Mihailovićeve kolone u proleće [[1945.]] Bosanska golgota je naziv ustaljen u četničkim krugovima za povlačenje Jugoslovenske vojske u otadžbini sa Vermahtom u Bosnu (tada NDH, pod nemačkom okupacijom) i njeno uništenje, krajem Drugog svetskog rata.
Stigavši u Bosnu, četnici su držali položaje u sklopu nemačkog fronta, snabdevani municijom i opremom od Vermahta. Nemačko-četnički front u Bosni je bio donji krak Sremskog fronta, protiv Jugoslovenske armije. Početkom 1945. godine, dolazi do opšteg potiskivanja nemačkih i četničkih snaga iz istočne Bosne ka severozapadu. Četničke jedinice bile su u očajnom stanju, demoralisane, izgladnele i na udaru epidemije tifusa.
U martu 1945. srpski fašistički vođa Dimitrije Ljotić poziva sve "nacionalne snage" da se okupe u Sloveniji, gde su Nemci još uvek držali front, usled čega dolazi do raskola u četničkim redovima. Sredinom marta 1945. kolona Pavla Đurišića, u dogovoru sa vlastima NDH, kreće ka Sloveniji, a četnički vođa Draža Mihailović proglašava Đurišića izdajnikom, i sam ostaje u Bosni, "dokle god okupator drži veće gradove". Uprkos sporazumu, početkom aprila 1945. kolona Pavla Đurišića je uništena u bici na Lijevča polju od snaga NDH.
6. aprila 1945. godine Sarajevo je oslobođeno, a Nemci se pod pritiskom Jugoslovenske armije povlače iz Bosne. Slomom okupacionih trupa, četnici su ostali bez moćnih zaštitnika i snabdevanja municijom. Tokom aprila dolazi do poraza Vermahta i četnika u Sloveniji i Istri. Odmetnuti general Dragoljub Mihailović sa preostalom gladnom i demoralisanom vojskom ostao je odsečen u Bosni. Sredinom aprila, on pokušava proboj ka Srbiji.
Par dana nakon kapitulacije Vermahta, četničke snage uništene su 13. maja 1945. godine u bici na Zelengori od Jugoslovenske armije, ubrzo nakon čega je drugi svetski rat u Jugoslaviji bio završen.
Pozadina
minijatura|185px|Odmetnuti general [[Dragoljub Mihailović, vođa četnika.]]
U presudnoj bici za Srbiju, Draža Mihailović se svrstao na stranu Vermahta. Par dana nakon njegove Dražine Hitleru, jugoslovenski kralj Petar II Karađorđević ga je 29. avgusta 1944. godine smenio sa mesta Načelnika Štaba Jugoslovenske vojske u otadžbini. Mihailović ovu odluku kralja nije prihvatio, i vojsci je nastavio da izdaje naređenja u ime kralja. Odmetnuti general Dragoljub Mihailović je 1. septembra 1944. je u ime kralja Petra sproveo opštu mobilizaciju u Srbiji.
U međuvremenu, partizani su se probili u okupiranu Srbiju, razbivši nemačko-četničku odbranu. 9. septembra 1944. u iznenadnim i teškim noćnim borbama Prvi proleterski korpus korpus je potukao glavninu četničkih snaga u bici na Jelovoj gori. 10. septembra 1944. godine Mihailovićev štab je krenuo u povlačenje ka Bosni. 11. septembra Mihailovićeva kolona je naletela na partizane, i tada je Šesta lička divizija zarobila njegovu komoru i arhivu Centralnog nacionalnog komiteta. 12. septembra 1944. godine kralj Petar II Karađorđević je pozvao četnike da pristupe Narodnooslobodilačkoj vojsci, a one koji to odbiju osudio kao izdajnike koji “zloupotrebljavaju ime kralja i autoritet krune” radi pravdanja saradnje sa neprijateljem.
Nakon borbi od 14. do 18. septembra, partizani su oslobodili Valjevo, koje su četnici branili zajedno sa Nemcima. Istovremeno, na istočnoj granici Srbije, Crvena armija se grupisala za početak Beogradske operacije protiv Vermahta. Noću 22/23. septembra Crvena armija je započela forsiranje Dunava kod Kladova.
Proboj četnika i Nemaca iz Srbije
Kad su u oktobru 1944. Nijemci istjerani iz Srbije, sa njima su odstupali i četnici. Nemačka Armijska grupa E bila je prinuđena na proboj preko Sandžaka prema Bosni. Jedini raspoloživ put vodio je preko Sjenice i Prijepolja. Istim pravcem se probijala i glavnina četničkih snaga iz centralne Srbije, izbegavajući sukob sa Crvenom armijom. Komanda Armijske grupe E je postigla sporazum sa četničkom grupacijom o sadejstvu u borbi protiv NOVJ. 3. novembra delegat iz štaba Draže Mihailovića sa načelnikom Obaveštajnog odeljenja Grupe armija E je dogovorio:
11. novembra Komanda Grupe armija »E« izveštava da se general Miroslav Trifunović s 18.000 četnika kreće u pravcu Foče štiteći bokove njemačkim trupama. Tokom proboja, Nemci i njihovi saputnici bili su izloženi učestalim napadima, kao i intenzivnim dejstvima savezničkog vazduhoplovstva, od čega su pretrpeli ozbiljne gubitke u ljudstvu i tehnici. Ovim marševskim putem izvuklo se u istočnu Bosnu oko 85.000 Nemaca i oko 20.000 četnika.
Početkom decembra 1944. godine, odmetnuti general Mihailović je izradio "projekat akcija u Srbiji", u kojem zaključuje da je povratak četničkih odreda u Srbiju trenutno nemoguć, zbog prisustva Crvene armije i zbog loše reputacije u narodu:
Zato, general Mihailović odlučuje da u narednom periodu u Srbiju šalje "kraljeve komandose" koji bi vršili atentate na istaknute partizane i nosioce vlasti, vodili propagandni rat i vršili sabotaže, kako bi se onemogućilo sređivanje prilika u zemlji.
Proboj četnika i Nemaca iz Crne Gore
Četnici Pavla Đurišića borili su se u Crnoj Gori na strani Nemaca. Kada su Nemci započeli evakuaciju, četnici su krenuli sa njima, strahujući od osvete partizana. U četničkoj koloni se nalazio i crnogorski mitropolit Joanikije Lipovac sa nekoliko desetina sveštenika. Mitropolit Joanikije je tokom rata sarađivao sa italijanskim i njemačkim okupatorom, aktivno podržavao četnički pokret i borio se protiv partizana u Crnoj Gori. Neki njegovi sveštenici, poput popa Mace, učestvovali su direktno u likvidacijama porodica partizanskih boraca pod okupacijom.
Komandant nemačke Armijske grupe E je u pregledu stanja od 16. novembra 1944. ubrojao crnogorske četnike u sastav svojih snaga, procenivši njihovu snagu na oko 10.000 ljudi. Pošto su se snage nemačkog 21. armijskog korpusa i četnika našle odsečene u partizanskom okruženju, pokret je počeo tek sredinom decembra, kad su im u pomoć došle snage 91. nemačkog korpusa, uz pomoć kojih su uspeli da probiju koridor preko Kolašina.
Nakon dugotrajnih teških borbi i obostranih ozbiljnih gubitaka, napadni klinovi 21. i 91. korpusa sastali su se 18. decembra 1944. između Kolašina i Mojkovca, čime su osovinske trupe probile partizansku blokadu. 19. decembra 1944. nemačke prethodnice sa četnicima su uspele da stignu u Sjerogošte kod Kolašina:
Drugi korpus NOVJ vršio je bočne napade na nemačke kolone u izvlačenju. Saveznička avijacija blisko je sadejstvovala u borbama, napadajući nemačke i četničke kolone u pokretu.
23. decembra četnici Pavla Đurišića su se odvojili od nemačke glavnine u oblasti Prijepolja, i nastavili preko Sandžaka za istočnu Bosnu:
Đurišićeve snage su stigle preko Prijepolja u Rudo 28. decembra 1944. Pavle Đurišić se u međuvremenu sastao u selu Zabok sa Račićem, Zaharijem Ostojićem i Petrom Baćevićem. Četničke snage su reorganizovane u tri divizije. Pre polaska za Višegrad, Đurišić je naredio da se unište sva vozila i sve što smeta brzom pokretu. Na sever su krenuli bez Mihailovićevog naređenja.
Đurišićeve snage u povlačenju tada su imale oko 8.700 ljudi.
Slom četničke ofanzive u istočnoj Bosni
mini|Sa četnicima u Bosni nalazio se i američki obaveštajac [[Robert Mekdauel koji je govorio da SAD pomažu isključivo Mihailovića i njegovu organizaciju.]]
Nakon što su se četničke snage prikupile u istočnoj Bosni, odmetnuti general Mihailović je 8. decembra 1944. započeo veliku ofanzivu protiv partizana u istočnoj Bosni. Municiju je primao od nadležne nemačke komande. Mihailovićev izaslanik za pregovore sa nadležnom nemačkom komandom u Sarajevu oko isporuki oružja i municije bio je pukovnik Gojko Borota, komandant Romanijskog korpusa JVuO. Nemci su odobrili četnicima kretanje ka Zvorniku i "ograničenu materijalnu pomoć" ukoliko se stave na raspolaganje za borbu protiv Narodnooslobodilačke vojske:
Po dogovoru sa Nemcima, četnici su decembra 1944. godine započeli veliku ofanzivu protiv partizana. Sa prostora između Rogatice i Sokolca snage JVuO su krenule 8. decembra u napad na delove 27. divizije NOVJ, sa namerom da se probiju ka Zvorniku.
I pored velike brojčane nadmoći, četnici nisu uspeli u svojoj nameri. 27. istočnobosanska divizija NOVJ je 19. decembra razbila nemačke zaštitnice južno od Zvornika, a zatim 22. decembra nanela ozbiljan udarac desnoj koloni JVuO, sprečivši njihovo povezivanje sa Nemcima i odbacivši ih od Drine.
minijatura|Jedinice [[Treći bosanski korpus NOVJ|Trećeg korpusa NOVJ, koje su branile Tuzlu od četnika.]]
Obzirom na nepovoljan razvoj operacije, Draža Mihailović je preusmerio svoj napad prema Tuzli, koja je predstavljala centar slobodne teritorije. Tokom četiri dana dramatičnih borbi u neposrednom okruženju Tuzle, 24-28. decembra, 27. i 38. divizija NOVJ uspele su da odbrane grad.
Mihailovićeva ofanziva izvedena je kao pomoćni udar u okviru napora Armijske grupe "E" da se probije na Sremski front i ratište severno od Drave. Takođe je pomogla da Armijska grupa E uspostavi poprečnu vezu između Sarajeva i fronta u donjem toku Drine. Mihailovićeva ofanziva je izvedena prema željama nemačke Komande Jugoistoka, uz njihovu saglasnost i pomoć u municiji i zbrinjavanju ranjenika. Pored četnika, nemački proboj osiguravale su i ustaše:
Opština Sulina, Tulcea
Sulina je opština u Rumuniji u okrugu Tulća.
Bosanska golgota
Slom četničke ofanzive u istočnoj Bosni
Već se uveliko govorilo o krahu četnika.
Opština Sulina, Tulcea
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Bosanska golgota
Povlačenje četnika i Nemaca iz istočne Bosne
thumb|Front u Evropi protiv nacističke Nemačke [[1. januara 1945.]]
Nakon izvlačenja nemačkih ostataka iz Srbije, komanda Vermahta je uspostavila front na Drini, koji je bio južni krak Sremskog fronta i najdonji deo istočnog fronta za odbranu nacističke Nemačke. Za odbranu Drine od Jugoslovenske armije pokušali su da pridobiju sve raspoložive četničke jedinice. 10. januara 1945. godine četnički komandant Dragoslav Račić izveštava Dražu Mihailovića da su Nemci ljubazni prema njima i da nameravaju držati Drinu cele zime:
Samo dva dana kasnije, 12. januara 1945. potpukovnik Pavle Đurišić, vođa crnogorske kolone, javlja Draži Mihailoviću da se Nemci evakuišu iz Sandžaka i istočne Bosne, a četnici se tamo ne mogu održati bez njih:
Sutradan 13. januara 1945. godine i potpukovnik Zaharije Ostojić, komandant Istaknutog dela Vrhovne Komande JVuO, javlja Draži da četnici ne mogu "odbraniti Drinu" bez Nemaca, koji je upravo napuštaju:
Četnicima u istočnoj Bosni i Hercegovni nije preostalo ništa drugo nego da izaberu jednu od tri mogućnosti: da se povuku u severnu Bosnu ka Mihailovićevoj glavnini, da ostanu u planinama dok se situacija eventualno ne promijeni ili da se predaju partizanskim jedinicama. 21. januara 1945. Zaharije Ostojić javlja generalu Mihailoviću da se četnici bez Nemaca ne mogu održati na terenu, stoga kreću za njima na sever:
Arrozal, Ocosingo
Arrozal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 876 m.
Bosanska golgota
Povlačenje četnika i Nemaca iz istočne Bosne
24. januara 1945. godine general Miroslav Trifunović, iz Mihailovićevog Štaba u Bosni, je tražio da im Nemci dostave bacače plamena protiv partizana:
26. januara 1945. general Mihailović, koji se prvi iz Srbije povukao u Bosnu, naređuje Zahariju Ostojiću da svi ostanu na svojim terenima:
Istog dana, 26. januara 1945. Draža Mihailović naređuje i Petru Baćoviću da ostane na svom mestu:
27. januara 1945. četnički “đeneral” ubeđuje svoje potčinjene kako oni nisu begunci:
Oko 30. januara Draža Mihailović depešom ubeđuje Baćovića da četničke trupe nisu napustile Srbiju, već svakog dana jačaju:
Uporedo sa pokušajima podizanja morala potčinjenima, 31. januara 1945. četnički vođa Draža Mihailović zahteva preko Gojka Borote od Nemaca hitnu isporuku municije i razmenu oficira za vezu:
6. februara 1945. godine “đeneral” Mihailović javlja pukovniku Gojku Boroti da bez municije četnici više ne mogu učestvovati u nemačkim operacijama:
14. februara 1945. godine Draža Mihailović konstatuje raspad svoje organizacije u istočnoj Bosni:
Tih dana Đurišićeva kolona u povlačenju stigla je u Mihailovićev štab kod Doboja. Bili su u očajnom stanju, pratilo ih je mnoštvo izbeglica, svakodnevno su trpeli gubitke od Jugoslovenske armije. Pavle Đurišić je hteo da produže za Sloveniju, ali je Draža Mihailović insistirao da ostanu u Bosni. U razgovoru sa njim, Đurišić je otkrio da “Mihailović nema nikakav plan”.
Zbližavanje četnika i ustaša
minijatura|185px|Zagrebački nadbiskup [[Alojzije Stepinac, sa kim je Draža Mihailović pokušao da uspostavi vezu.]]
18. januara na području donjeg toka reke Bosne (u oblasti Modriče) snage JVuO su sklopile sporazum sa snagama NDH, koji je predviđao sledeće:
7. februara 1945. godine general Mihailović naređuje svojim potčinjenima saradnju sa ustašama u Gračanici:
2. marta 1945. godine četnički vođa Draža Mihailović nalaže svom opunomoćeniku u Zagrebu hvatanje što čvršće veze sa zagrebačkim nadbiskupom Alojzijem Stepincem, koji je bio blizak vlastima NDH:
Vignola, Roma
Vignola je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Recovato, Modena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 348 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Vignola, Roma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 398 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 617 m.
Bosanska golgota
Slanje diverzantskih grupa u Srbiju
mini|[[Branko Gašparević "Gara" sa svojom diverzantskom grupom Ringelnatter.]]
Po završetku obuke, nemačka komanda je poslala Draži Mihailoviću komandose opremljene "bezglasnim puškama", eksplozivom, radio stanicama i engleskim uniformama. 13. januara 1945. pukovnik Gojko Borota iz Sarajeva izveštava Mihailovića o njihovom dolasku:
Nakon boravka kod Mihailovića i zajedničkih priprema, vođa jedne od diverzantskih grupa poslao je izveštaj svojoj komandi. On 5. marta 1945. javlja generalu Horstenau da je Draža prihvatio plan i obećao svaku moguću pomoć:
7. marta 1945. godine u oslobođenom Beogradu je obrazovana nova jugoslovenska vlada, u kojoj su zajedno sedeli vodeći komunisti i kraljevi namesnici. Uporedo sa slanjem komandosa u Srbiju, Mihailović je preko CNK apelovao na namesnike da se četničkim “narodnim vojnim snagama”, pruži mogućnost da se upute protiv okupatora, kao i da se četničkom političkom vođstvu dozvoli da “slobodno izađe na političku pozornicu i pred narod iznese svoj program.”
U međuvremenu, prebacivanje komandosa u Srbiju nije napredovalo po planu, a Gašparević se žalio da ih narod ne prihvata:
Gašparevićeva grupa je aprila 1945. zarobljena od jedinica Jugoslovenske armije. Sličnu sudbinu doživeo je i šef svih diverzantskih grupa Rade Pavlović "Ognjen", koji se početkom proleća 1945. godine, sa dobro naoružanom grupom obučenom u britanske uniforme spustio padobranom na Kopaonik. Tako je plan "Komande lovačkih grupa Jugoistok" o ubacivanju špijunsko-terorističkih grupa u Srbiju doživeo pun neuspeh.
Dolazak Ljotićeve delegacije
thumb|[[Operativna zona Jadransko primorje, gde je Ljotić planirao okupljanje svih "nacionalnih snaga" radi finalnog obračuna sa Jugoslovenskom armijom.]] Vođa srpskih SS dobrovoljaca Dimitrije Ljotić nalazio se u pograničnoj zoni Trećeg Rajha (okupirana Slovenija i Istra), gde je okupljao sve "nacionalne snage" pod komandom Vermahta za finalni obračun sa Jugoslovenskom armijom. Sa njim su bili četnici Momčila Đujića i Dobroslava Jevđevića, kao i jedinice Srpske državne straže koje su u decembru napustile Dražu Mihailovića.
Ljotić je iz Slovenije 28. februara 1945. poslao delegaciju u Bosnu na čelu sa prvim srpskim kvislingom Aćimovićem. Delegacija je stigla u Mihailovićev štab 15. marta 1945. Njihova poruka je glasila:
Ljotić je tražio da general Mihailović sa “celokupnom vojskom” dođe u Sloveniju i lično preuzme komandu. Nameravali su da, po kapitulaciji Nemačke, Sloveniju proglase “slobodnom federativnom jedinicom Kraljevine Jugoslavije”, da spreče ulazak Jugoslovenske armije, i dočekaju dolazak Anglo-Amerikanaca. Ljotić je računao da u Sloveniji ima oko 35 hiljada “naoružanih Srba i Slovenaca”, čemu se može dodati još oko 30.000 ljudi opštom mobilizacijom. Ako bi Draža došao sa svojim ostacima (u to vreme oko 25.000), u Sloveniji bi se stvorila armija od blizu 100.000 ljudi.