cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
USS K-7 (SS-38)
Operativna uporaba
Pridružena Pacifičkoj torpednoj flotili, 26. prosinca plovi prema San Diegu kako bi uz Kalifornijsku obalu provodila obuku i izvodila vježbe. Nakon povratka u San Francisco 4. lipnja 1915. godine, dana 3. listopada upućuje se prema Havajima. Tu provodi testiranja novih torpeda te razvija nove taktike podmorničarskog ratovanja. Pearl Harbor napušta 31. listopada 1917. kako bi kroz Panamski kanal došla u Atlantske vode i u Meksičkom zaljevu provodila ophodne zadatke.
M'Chigeeng
M'Chigeeng (West Bay) /M'Chigeeng = "village enclosed by stepped cliffs",/ jedna od skupina Chippewa Indijanaca naseljena na rezervatu M'Chigeeng 22 na otoku Manitoulin u Ontariju, Kanada. Populacija im iznosi 2,251 (2007), od čega 882 na rezervatu. Na otok na rezervatu smješteni su sredinom 19. stoljeća, na kojem otac Fremiot u West Bayu posvetio crkvu Bezgrešnog začeće Blažene Djevice Marije.
Casson
Kason je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Atlantska Loara koja pripada prefekturi Šatobrijan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1320 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 81 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,15 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 11 metar (maksimalnoj 46 m, a minimalnoj 3 m).
Knife River, Montana
Najf River je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 320, što je 23 (7,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
The Wagons Roll at Night
The Wagons Roll at Night je američki igrani film snimljen 1941. u režiji Raya Enrighta. Protagonist filma, čiji lik tumači Humphrey Bogart, je direktor putujućeg cirkusa koji od mladića s farme nastoji učiniti zvijezdu.
Las Flores, San Juan Evangelista
Las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Juan Evangelista.
Ketchewaundaugenink
Ketchewaundaugenink, selo ili seoska banda Chippewa Indijanaca sa rijeke Shiawassee između današnjeg Detroita i Saginaw Baya u američkoj državi Michigan. Prema ugovoru između Chippewama i SAD-a u Saginawu od rujna 1819. oni dobivaju rezervat od 3,000 akara. U Sultzmanovoj povijesti navode se kao Ketchenaundaugenink.
El Dorado, Ocampo
El Dorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 141 m.
Badia II, Livorno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
El Cablote, Tumbiscatío
El Cablote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tumbiscatío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 316 m.
The Ladies Man
The Ladies Man je američka filmska komedija snimljena 1961. u režiji Jerryja Lewisa. U njoj Lewis tumači naslovni lik, odnosno mladića koga napusti djevojka i koji nakon toga odluči da se više neće nikada zaljubiti ili imati veze sa ženama. Radnja prikazuje kako sticajem okolnosti dobije posao u hostelu za žene, te kako ga tamošnja iskustva tjeraju da mijenja svoje odluke. The Ladies Man je bio drugi film koga je Lewis režirao, ali zato prvi prilikom čije produkcije je, kako bi što bolje režirao scene, kao pomoćni alat koristio televizijske kamere i monitore, a što danas predstavlja uobičajenu tehniku. Lewis je pažnju kritičara privukao i time što je od hostela gdje se odvija radnja, a koji ima četiri kata, napravio svojevrsnu kuću lutaka i često koristio kranove za neprekinute kadrove ; zbog toga je set napravljen za taj film bio jedan od dotada najskupljih za takvu vrstu filmova.
Ceriana, Imperia
Ceriana je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 915 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 350 m.
Villa di Briano, Caserta
Villa di Briano je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5824 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Mekadewagamitigweyawininiwak
Mekadewagamitigweyawininiwak (Black River Chippewa, Makadewaagamiitigweyaawininiwag), jedna od brojnih bandi Chippewa Indijanaca sa Black Rivera u jugoistočnom Michiganu. Njihovo ime koje nose prema lokalitetu znači "the people of the Blackwater River." Od godine 1807. do 1836. žive na rezervatu u Port Huronu a danas su njihovi potomci dio nacije Saginaw Chippewa u koju još pripadaju Swan Creek i Saginaw s kojima su 18. lisopada 1864 uključeni u ugovor i smješteni na rezervat Isabella Indian Reservation blizu Mount Pleasanta. Njihovo naselje Black River u njihovom jeziku zove se Makadewaagamiitigweyaang.
Carlsberg
Karlsberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 48 opštinskih središta okruga Bad Dirkhajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.556 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7332007.
Miguel Alemán, San Juan Evangelista
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 277 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Carlsberg
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bad Dirkhajm Karlsberg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Bad Dirkhajm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 285 metara. Površina opštine iznosi 7,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.556 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 506 stanovnika/km².
USS K-8 (SS-39)
USS K-8 (SS-39) bila je osma i ujedno posljednja američka podmornica klase K.
Operativna uporaba
San Francisco napušta 26. prosinca kako bi zajedno s K-7 provodila obuku duž obale južne Kalifornije.
Isert
Isert je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Altenkirhen (Vestervald). Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 177 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7132058.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altenkirhen (Vestervald) Isert se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Altenkirhen (Vestervald). Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 294 metra. Površina opštine iznosi 1,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 177 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 96 stanovnika/km².
Istopolna zajednica u Hrvatskoj
300px|thumb|right|Status istopolnih zajednica u Evropi {{legend|#000080|Istopolni brak}} {{legend|#0066FF|Registrovana partnerstva}} {{legend|#AACCFF|Neregistrovane kohabitacije}} {{legend|#FFD42A|Pitanje u razmatranju}} {{legend|#cccccc|Ne priznaju se ili nepoznat status}} {{legend|#D40000|Istopolni brak je zabranjen}}
Hrvatska priznaje životno partnerstvo za istospolne parove kroz Zakon o životnom partnerstvu osoba istog spola, čime su istospolni parovi ravnopravni onima u braku u svemu osim u posvajanju djece. Ipak, zakon omogućava skrbništvo nad djetetom partnera u nekim situacijama.
Zakon također priznaje i definira neregistrirane istospolne veze kao neformalne životne partnere, čineći ih jednakim registriranim partnerstvima ako su živjeli skupa minimalno 3 godine. Hrvatska je prvi puta priznala istospolne parove 2003. godine zakonom o neregistriranim istospolnim zajednicama koji je zamijenjen Zakonom o životnom partnerstvu. Hrvatski sabor donio je novi zakon 15. srpnja/jula 2014., stupajući na snagu u dvije faze (5. kolovoza/augusta i 1. rujna/septembra  2014.)
Od referenduma koji je bio 2013. godine Hrvatski ustav ograničava brak samo na osobe različitog spola.
Neregistrirana kohabitacija
2003., godinu nakon prve povorke ponosa u Hrvatskoj, tadašnja vladajuća koalicija koja se većinom sastojala od stranaka lijevog centra uspjela se složiti i donijeti zakon o istospolnim zajednicama. U početku je planiran zakon koji bi priznao registrirana partnerstva s većinom prava koja imaju heteroseksualni parovi, ali Hrvatska seljačka stranka koja je bila jedina desničarska stranka u koaliciji zaprijetila je da će izaći iz vlade ako budu inzistirali na zakonu pa se trebao postići sporazum kako bi se spasila vlada. Zakon je omogućio istospolnim partnerima koji žive skupa minimalno 3 godine slična prava nevjenčanim heteroseksualnim partnerima u pogledu nasljedstva i financijske potpore, ali ne i pravo na posvajanje ili bilo koje drugo pravo iz obiteljskog zakona s tim što ovaj zakon nije bio dio njega nego više poseban zakon. Takve veze nije bilo moguće registrirati niti su imali prava u pogledu poreza, zajedničke imovine, zdravstvenog osiguranja, mirovina itd.
Registrirano partnerstvo
Početkom 2005. Hrvatski sabor odbio je prijedlog Šime Lučina iz SDP-a i nezavisnog Ive Banca. Lucija Čikeš, članica tada vladajućeg HDZ-a, pozvala je da prijedlog bude odbačen zato što je "cijeli svemir heteroseksualan, od atoma i najmanje čestice, od muhe do slona". Drugi sabornik iz HDZ-a prigovorio je na temelju toga da se "85% stanovništva smatra katolicima, a Crkva je protiv heteroseksualne i homoseksualne jednakosti". Lječnička i medicinska profesija i mediji nisu podržali ovakve izjave, upozoravajući da svi sabornici imaju dužnost glasovati prema Ustavu koji zabranjuje diskriminaciju.
Zakon o životnom partnerstvu
11. svibnja/maja 2012., hrvatski premijer Zoran Milanović najavio je daljnje proširenje prava za istospolne parove. U to vrijeme se još nije znalo koji će od termina kao što su građanska zajednica ili registrirano partnerstvo biti korišten, ali bilo je sigurno da hrvatski obiteljski zakon neće biti izmijenjen u ovu svrhu nego bi novi zakon bio predstavljen koji bi se bavio predmetom, implicirajući da termin brak neće biti korišten.
Na Međunarodni dan protiv homofobije i transfobije 2012. godine, platforme koje se bave LGBT pravima sastale su se s ministrom uprave Arsenom Baukom gdje je on najavio dodatne promjene postojećih zakona koje će proširiti LGBT prava te novi zakon koji će regulirati istospolna partnerstva. Ime zakona se jos tada nije znalo, ali jedan od predloženih je bio Zakon o životnom partnerstvu. Ministar je također reako da snažno vjeruje u jednakost i da nijedan političar ne bi trebao praviti kompromise u vezi toga, referirajući se izjave nekih političara koji podržavaju potpunu jednakost, ali su spremni činiti ustupke jer društvo možda još nije spremno na određene promjene. Marko Jurčić iz Zagreb Pridea rekao je da mu se ne sviđa ideja da se partnerstvo zove "istospolno" te da mu se više sviđa termin "životno partnestvo", otvoreno za sve rodove, ali to je odbačeno. Zagreb Pride je, ipak, ostao snažan zagovornik Zakona o životnom partnerstvu, radeći na prijedlogu Zakona s Vladinim radnim skupinama i vodeći kampanju "Vrijeme je za životno partnerstvo".
2. kolovoza/augusta 2013., ministar uprave Arsen Bauk još jednom je potvrdio da će ime zakon biti Zakon o životnom partnerstvu, da će registracija partnerstva biti identična registraciji braka te da će zakon učiniti istospolne parove ravnopravnima bračnim drugovima osim posvajanja. Ipak, rekao je kako se razmatra posvajanje djeteta životnog partnera. Zastupnici HNS-a podržali su potpuno posvajanje. Javna rasprava o zakonu je bila najavljena za rujan/septembar te godine, a izlaganje zakona u Saboru krajem godine.
4. studenog/novembra 2013. objavljen je prvi prijedlog zakona. Prijedlog je činio životne partnere ravnopravne bračnim drugovima u svim područjima osim u posvajanju. Međutim, roditeljev životni partner može dobiti djelomično, a u nekim slučajevima i potpunu roditeljsku skrb nad djetetom. Zakon također omogućava da roditeljev životni partner postane partnerski skrbnik. Partnerska skrb je jednaka posvajanju partnerovog djeteta, iako ne omogućava status roditelja roditelju životnog partnera. Iako ovaj prijedlog nije bio dio Obiteljskog zakona, odnosio se na njega i definirao je istospolne partnere kao obitelj. Prijedlog zakona je također zabranio bilo kakvu tadašnju ili buduću diskiriminaciju te svaka sljedeća izmjena obiteljskog zakona koja se odnosi na brak mora uključivati i Životno partnerstvo također.
12. prosinca/decembra 2013., Vlada je usvojila prijedlog zakona. 29. siječnja/januara 2014., saborski Odbor za ljudska prava i prava nacionalnih manjina prihvatio je Zakon o životnom partnerstvu sa 6 glasova za i 2 protiv (koja su ujedno i članovi HDZ-a). Pet dana prije ove odluke i Odbor za ravnopravnost spolova prihvatio je zakon. Odluka je bila jednoglasna, ali članovi HDZ-a su bili odsutni. Tako su slijedili i ostali saborski odbori koji su prihvatili zakon. Prijedlog je izložen u Saboru 27. veljače/februara 2014. i tijekom javne rasprave davali su se prijedlozi kako poboljšati zakon te su neki od njih bili prihvaćeni. Vlada je usvojila konačni prijedlog zakona 24. lipnja/juna 2014. koje je prošao drugo čitanje 10. srpnja/jula 2014. Sabor je usvojio Zakon o životnom partnerstvu 15. srpnja 2014. s 89 glasova za i 16 protiv. Objavljen je u Narodnim novinama 28. srpnja 2014. i stupio na snagu 8 dana kasnije, 5. kolovoza/augusta, osim dijela o roditeljskoj skrbi koji je stupio na snagu 1. rujna/septembra 2014.
Inozemni partneri i partnerstva
Prema člancima 73, 74 i 75 Zakona o životnom partnerstvu, istospolni brakovi i partnerstva sklopljeni u inozemstvu (u EU i izvan EU) priznati su u Hrvatskoj kao životna partnerstva. To uključuje i neregistrirane istospolne veze u kojima parovi žive zajedno minimalno 3 godine. Takve veze su priznate kao neformalna životna partnerstva. Osim toga, parovi u kojima je barem jedan od partnera državljanin EU mogu stupiti u Životno partnerstvo u Hrvatskoj čak i ako njihova država ne priznaje istospolne veze. Ako se odluče preseliti u drugu državu članicu EU koja priznaje istospolna partnerstva ili istospolne brakove, njihova će se životna partnerstva gledati po zakonu te zemlje, poštivajući pravo EU građana i njihovih obitelji da se slobodno kreću unutar teritorija zemalja članica. Parovi u kojima nijedan partner nije državljanin zemlje Europske unije ili Europskog gospodarskog prostora (EEA) također mogu sklopiti životno partnerstvo u Hrvatskoj. Prema pravnim ekspertima ovo čini Zakon o životnom partnerstvu jednim od najliberalnijih istospolnih zakona u Europi.
Stanje od 2014. do 2015.
Prvo životno partnerstvo sklopljeno je u Zagrebu, 5. rujna/septembra 2014. Priopćeno je da je bio muški par. Ministar uprave Arsen Bauk bio je također prisutan te im je darovao dvije kravate kao dar Republike Hrvatske. Drugo životno partnerstvo sklopljeno je u Splitu, 18. rujna 2014.
Polovicom prosinca/decembra 2014. objavljena je informacija da je od rujna 2014. sklopljeno između 30 i 40 partnerstva. 22 u Zagrebu, 3 u Rijeci, 2 u Splitu i 2 u Rovinju te ostali u Pazinu, Opatiji, Koprivničko-križevačkoj županiji itd. Kod većine partnerstva oba partnera bila su hrvatski državljani, ali bilo je i partnerstva gdje je jedan od partnera iz druge zemlje kao na primjer Ujedinjenog Kraljevstva, Austrije, Slovenije, Japana, Italije, Srbije i Bosne i Hercegovine. U vrijeme kad je informacija objavljena nije bilo sklopljeno nijedno partnerstvo gdje su oba partnera strani državljani, ali jedan je par koji je registrirao svoje partnerstvo u inozemstvu podnio je službeni zahtjev u Karlovcu da njihovo partnerstvo bude priznato u Hvatskoj. 20. veljače/februara 2015. izvješteno je da je prvo partnerstvo u kojem su oba para strani državljani sklopljeno u Osijeku između dvije žene, makedonske državljanke. To je bilo prvo partnerstvo u Osijeku i 40. u Hrvatskoj.
U ožujku/martu 2015. priopćeno je da je 50 životnih partnerstva (27 muška i 23 ženska para) sklopljeno između 5. rujna 2014. i 23. ožujka 2015. 32 u Zagrebu (18 muških i 14 ženskih parova), 4 u Rijeci (3 ženska i 1 muški par), 3 u Splitu (3 muška para), 2 u Rovinju (1 muški i 1 ženski par), 2 u Kastvu (2 muška para), 2 u Osijeku (2 ženska para) te po 1 u Dubrovniku (muški par), Koprivnici (ženski par), Opatiji (ženski par), Pazinu (ženski par) i Puli (muški par). Kod 26 parova oba para su bila hrvatskog državljanstva, kod 22 samo je jedan bio strani državljanin i kod 2 para su oba bila strani državljani.
U svibnju/maju 2015. službena izvješća potvrdila su 70 sklopljenih životnih partnerstva u Hrvatskoj, 40 muških i 30 ženskih parova. 45 životnih partnerstva sklopljeno je u Zagrebu, 5 u Rijeci, po 3 u Kastvu, Osijeku, Rovinju i Splitu te po 1 u Dubrovniku, Koprivnici, Opatiji, Pakracu, Pazinu, Vukovaru, Zadru i Puli. Jedan par se također razveo u Zagrebu. Do 15. srpnja/jula 2015. točno godinu dana od donošenja zakona, broj je porastao na 80.
Prema Ministarstvu uprave 72 partnerstva skloljena su samo u 2015. - 38 muških parova i 34 ženskih parova. 47 od njih je sklopljeno u Zagrebu, 7 u Primorsko-goranskoj županiji, po 4 u Osiječko-baranjskoj, Istarsko j i Splitsko-dalmatinskoj županiji, 2 u Varaždinskoj te po 1 u Dubrovačko-neretvanskoj, Vukovarsko-srijemskoj, Šibensko-kninskoj i Krapinsko-zagorskoj županiji. U 47 slučajeva oba partnera su hrvatski državljani, u 23 jedan je bio strani državljanin te u 3 slučaja oba su bili strani državljani.
Od rujna/septembra 2014. pa do kraja 2015. 108 životnih partnerstva je bilo sklopljeno u Hrvatskoj - 57 muških i 51 ženski par.
Istospolni brak
Mnogo stranaka i političara je izrazilo svoju podršku za istospolni brak u Hrvatskoj. Najpoznatiji su SDP, HNS, HSLS, Zelena lista, Hrvatski laburisti, bivši predsjednik Ivo Josipović, Vesna Pusić, Mirela Holy itd. U svibnju/maju 2013., konzervativna građanska inicijativa "U ime obitelji" prikupila je više od 700 000 potpisa za referendum koji bi ustavno definirao brak kao "zajednicu između žene i muškarca". Trebalo im je minimalno 450 000 potpisa odnosno 10% registriranih birača. Vlada se protivila mogućem referendumu optužujući Crkvu kao glavnu snagu iza inicijative. Vlada je također rekla da je takvo referendumsko pitanje u principu neustavno. inicijativa je podijelila hrvatsko društvo i otvorila pitanja koja nisu bila aktualna kao što je i reforma zakona o referendumu. Prema trenutnom zakonu, odaziv nije uvjet za uspješan referendum što omogućava manjini birača da mijenjaju Ustav. Definirajući brak kao zajednicu muškarca i žene ne sprečava Vladu da proširi prva istospolnim zajednicama čineći ih tada ravnopravnima bračnim zajednicama što, dakle, dovodi u pitanje smisao referenduma. Prema ispitivanju na uzorku od 1300 ljudi, 55,3% njih podržalo je inicijativu, a 31,1% nije. Ipak, skoro 40% njih je odlučilo ne izaći na referendum. Predsjednik Ivo Josipović osudio je referendum.
Sabor je glasovao za to da referendumsko pitanje ne treba ići na procjenu Ustavnom sudu. Međutim, nakon što je Sabor odredio datum referenduma, svaki hrvatski državljanin imao je pravo to zatražiti. Tri nevladine organizacije Zagreb Pride, Centar za građansku hrabrost i CroL, obratile su se Sudu. Ustavni sud nije presudio u njihovu korist tvrdeći da nema zakonskog temelja za zabranu referenduma. Međutim, Sud je jasno izjavio da iako građani prihvate da definicija braka kao zajednica žene i muškarca uđe u Ustav, to ne smije imati nikakve negativne posljedice na buduće zakone o istospolnim parovima ili izvanbračnim heteroseksualnim parovima. Konzervativka, bivša predsjednica Vlade, jednom članica HDZ-a i sada nezavisna zastupnica Jadranka Kosor glasovala je da pitanje ide na procjenu Ustavnom sudu te je glasovala protiv predložene ustavne promjene na referendumu. Ova izjava nije se podudarala s njezinim prošlim izjavama o homoseksualnosti i istospolnim brakovima. Poznato je da je bila protiv unapređenja prava istospolnim parovima u prošlosti te je izabrana "homofobom godine" u 2010. nakon što je izjavila da homoseksualnost nije prirodna i da istospolni brakovi nikad ne bi trebali biti legalni. Također je i podržala Zakon o životnom partnerstvu.
Bilo je dosta otpora referendumu u Hrvatskoj. Neki od medija, kao na primjer Jutarnji list, donirao je oglasni prostor svim organizacijama i građanima koji su se osjećali ugroženima referendumom. Osim poznatih javnih ličnosti koji su otvoreno bili protiv referenduma, Židovska općina u Zagrebu i Luteranska crkva dvije su vjerske organizacije koje su javno bile protiv referenduma. Neki od najpoznatijih hrvatskih zabavljača uključujući Severinu, TBF i Let 3 organizirali su koncert okupljajući tisuće ljudi za potporu istospolnom braku na glavnom zagrebačkom trgu. Hrvatski psiholozi i studenti psihologije organizirali su peticiju za podršku istospolnom braku. 30. studenog/novembra 2013., jedan dan prije referenduma, tisuću ljudi u Zagrebu marširalo je u znak podrške istospolnom braku. Stotine ljudi marširalo je i u Puli, Splitu i Rijeci.
Referendum se održao 1. prosinca/decembra 2013. 65,87% glasovalo je za ustavnu promjenu, a 33,51% je glasovalo protiv. Odaziv je bio nizak, odnosno 37,9% birača je izašlo na referendum. Ipak, nisu sve županije glasovale u korist amandmana. Istarska i Primorsko-goranska glasovale su protiv sa 58,23% i 53,30%. Od većih gradova, Rijeka je glasovala s 59,27% protiv, a Pula sa 63,64%. Većina gradova u ovim županijama glasovala je protiv gdje je Labin bio lider sa 70,97%. Od gradova koji su izvan ove dvije županije, Varaždin i Čakovec su glasovali protiv s 56,94% i 58,95%. Zagreb je glasovao za promjenu s 55,9% i protiv s 43,50% glasova.
Nakon referenduma, Vlada je s nekoliko opozicijskih stranaka počela raditi na promjenama Ustava. Dio koji se odnosi na referendume jasno definira koja pitanja mogu ili ne mogu biti tema referenduma. Osim toga, ako građani žele mijenjati Ustav odaziv mora biti iznad 50%. Ustavne promjene zahtijevaju dvije trećine zastupnika. Tadašnji predsjednik Ivo Josipović predložio je da ostali oblici obiteljskog života isto budu zaštićeni Ustavom kako bi se uravnotežila nepravda izazvana referendumom, ali njegov prijedlog je odbačen.
Roditeljstvo
Potpuno roditeljstvo za LGBT osobe nije legalno, ali samci mogu posvojiti dijete bez obzira koje su seksualne orijentacije. Ipak, Zakon o životnom partnerstvu priznaje instituciju sličnu posvajanju partnerova dijeteta nazvanu partnerska skrb.
Životni partner koji nije biološki roditelj dijetetu svog partnera može dobiti roditeljsku obavezu privremeno ili trajno. Tijekom životnog partnerstva roditelj ili roditelji djeteta mogu privremeno povjeriti roditeljska prava životnom partneru koji nije biološki roditelj. Ako se takva skrb povjerava na period dulji od deset dana treba se ovjeriti kod javnog bilježnika. U ovoj situaciji, dokle god traju roditeljska prava, roditelj ili roditelji i životni partner moraju se složiti oko odluka važnih za djetetovo dobro. U slučaju poništenja životnog partnerstva, partner koji nije biološki roditelj može održavati odnos s djetetom ako sud odluči da je to u korist djeteta.
Partnerska skrb je institucija stvorena Zakonom o životnom partnerstvu koja omogućava životnom partneru koji nije biološki roditelj da dobije trajna roditeljska prava te je slična posvajanju partnerovog djeteta. Takva veza između životnog partnera koji nije biološki roditelj i djeteta može biti ostvarena pod dva uvjeta; ako je djetetov roditelj koji je u životnom partnerstvu umro, pod uvjetom da je i drugi roditelj također umro ili su mu oduzeta roditeljska prava zbog nasilja nad djetetom. Inače, ako je djetetov roditelj koji je u partnerstvu živ, ali mu je drugi roditelj nepoznat, umro ili su mu oduzeta roditeljska prava, životni partner koji nije biološki roditelj može postati partnerski skrbnik ako sud odluči u njegovu korist. I formalni i neformalni životni partneri su kvalificirani za partnersku skrb.
Povijest
Vesna Pusić je već dugo zagovornica punopravnog LGBT roditeljstva. U srpnju/julu 2012., ministar branitelja Predrag Matić također je izrazio podršku LGBT posvajanju i rekao da društvo ne bi trebalo posrnuti u postizanju jednakih prava zbog pritiska koji dolazi iz desničarskih i radikalnih krugova. Ova izjava smatrala se velikim korakom s obzirom da su se braniteljske udruge uvijek asocirale s desničarskim politikama. Ministar gospodarstva Ivan Vrdoljak također je podržao LGBT posvajanje i izrazio nadu da će ga Vlada uvesti do kraja mandata koji je trajao do 2015.
U srpnju/julu 2014. Vlada je izmijenila i donijela novi obiteljski zakon za kojeg je glasovala većina zastupnika u Saboru. Po prvi puta u Hrvatskoj ovo je učinilo jednakim izvanbračne heteroseksualne parove onima u braku, uključujući i posvajanje. Neki su ovo vidjeli kao prvi korak prema punopravnom LGBT posvojenju iako Zakon o životnom partnertsvu nije dio Obiteljskog zakona. Odvjetnica Sanja Bezbradica Jelavić i profesorica s Pravnog fakulteta Sveučilišta u Rijeci Sanja Barić istaknule su da Europski sud za ljudska prava ne zahtjeva da istospolni parovi moraju biti jednaki bračnim drugovima, ali da moraju biti jednaki izvanbračnim parovima. Referirale su se na slučaj "X i ostali protiv Austrije" u kojem je sud odlučio da partner u istospolnoj zajednici ima pravo posvojiti biološko dijete svog partnera kao što je to moguće i izvanbračnim heteroseksualnim parovima. Istaknule su, slijedeći ovu odluku i logiku, kako je istospolno posvojenje u Hrvatskoj samo pitanje vremena. Dvije opcije su moguće; ova pitanje može biti upućeno Ustavnom sudu u Hrvatskoj i ako se to pokaže neuspješnim drugi korak bi bio Europski sud za ljudska prava, odluka koja bi bila obavezna za Hrvatsku. Ministar uprave Arsen Bauk je rekao da Vlada nema namjeru mijenjati Zakon o životnom partnerstvu u tom trenutku te da bi ostavio to pitanje za buduće saborske rasprave.
Aboncourt-sur-Seille
Abonkur sir Sej je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Šato Salen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 64 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,63 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 312 metara (maksimalnoj 290 m, a minimalnoj 195 m).
El Potrero, Aguascalientes
El Potrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Aguascalientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1886 m.
Zdravko Kajmaković
Zdravko Kajmaković (10. oktobar 1929, Modran, Bijeljina – 19. mart 2009. Sarajevo) bio je historičar umjetnosti u Bosni i Hercegovini u drugoj polovini dvadesetog stoljeća. Diplomirao je historiju umjetnosti 1956. god. u Beogradu, gdje je i doktorirao 1975. god. Radio je od 1957. god. u Zavodu za zaštitu spomenika kulture u Sarajevu. Od 1975. god. radio je kao profesor historije umjetnosti na Filozofskom fakultetu u Sarajevu.
Kajmaković je osnivač je i vodeća ličnost u profesionalnim i akademskim krugovima na polju zaštite kulturne baštine, historije umjetnosti, restauracije i konzervacije i organizator i učesnik u brojnim projektima iz navedenih oblasti.
Sinuris
Sinuris (arapski: سنورس‎/Sinnūris) je grad od 125,905 stanovnika u sredini Egipta u Muhafazi Fajum.
Geografske karakteristike
Sinuris leži u Gornjem Egiptu u velikoj Oazi Fajum, udaljen dvanaestak km sjeverno od svog administrativnog centra Fajuma.
Grad se prostire duž istoimenog kanala, koji nekih desetak km sjevernije uvire u Jezero Karun.
Historija
Sinuris je za Kasne antike bio poznat kao grad sa puno crkava -Koptske pravoslavne crkve. Od njih je preostala jedino parohijska crkva sv. Mihaela, koja je stradala u potresu 1990. pa je danas potpuno obnovljena u novom ruhu.
Tempexquititla, San Martín Chalchicuautla
Tempexquititla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Martín Chalchicuautla.
Latakija
thumb|right|225px|Pogled na krovove i luku u Latakiji [[1979. godine]] Latakija (arapski: اللاذقية Al-Ladhiqiyah; grčki: Λαοδικεία, transliterirano kao Laodicea, Laodikeia ili Laodiceia; turski: Lazkiye; francuski: Lattaquié ; latinski: Laodicea ad Mare) je glavni lučki grad u Siriji, te glavno mjesto istoimene pokrajine. Grad ima više od pola milijuna stanovnika.
Tempexquititla, San Martín Chalchicuautla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 424 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 136 m.
Latakija
Povijest
Ovo mjesto na poluotoku naseljeno je od davnih vremena. Feničani su ovdje imali svoj grad Ramitu, kojeg su stari Grci nazivali Leuke Akte. Ovaj grad je ponovno osnovao Seleuk I. Nikator i nazvao ga Laodicea po svojoj majci. Ovaj grad je bio jedan od gradova sirijskog tetrapolisa. Grad je akvaduktom opremio Herod I. Veliki, te taj akvadukt velikim dijelom još uvijek postoji. Još jedna poznata građevina koja je preživjela do današnjih dana je slavoluk kojeg je dao izgraditi Septimije Sever. Poznato je da je u gradu živio značajan broj Židova u prvom stoljeću, te da je heretik Apolinarije bio biskup grada u četvrtom stoljeću.
Grad je poprilično razoren u potresima 494. i 555. godine, nakon čega su ga 638. godine osvojili Arapi iz muslimanskog kalifata. Bizant je osvojio grad 969. godine, nakon čega su ga osvojili Seldžuci 1084. godine. Nekoliko godina poslije, 1097. godine, križari su osvojili grad i pripojili ga Kneževini Antiohiji. Bizant je opet osvojio grad 1098., a Saladin ga je preuzeo 1188. godine. Latakija je ponovno pala u ruke križara, tj. Grofovije Tripoli 1260. godine, a 1287. osvojio ju je egipatski sultan Kalavun. Od 16. stoljeća pa do Prvog svjetskog rata grad je bio u sastavu Osmanskog Carstva. thumb|lijevo|Skupina alavitskih glazbenika iz Latakije, [[1920-ih godina]]
Za vrijeme turske vladavine, na ovo područje se proširio alavitski šijitski islam. U gradu je u to vrijeme živio i znatan broj sunitskih muslimana, te kršćana. Većina veleposjednika bili su Suniti, dok su seljaci bili većinom Alaviti. Zajedno s Druzima i Alaviti su imali zategnute odnose s turskim gospodarima. thumb|desno|200px|Francuska kolonijalna zastava Latakijskog sandžaka.
Nakon što je svrgnuta vlast kralja Fejsala, latakijskom regijom su počeli upravljati Francuzi koji su odobrili stvaranje autonomne Alavitske države (État des Alaouites).
Između 22. rujna 1930. i 1936. godine, Latakija je bila glavni grad Latakijskog sandžaka, koji je bio autonomna država kojom je upravljala Francuska pod mandatom Lige naroda u sklopu Francuskog mandata u Siriji.
Francusko-sirijskim sporazumom 1936. godine, zatraženo je spajanje alavitskih i druzijskih država u jedinstvenu Siriju. Iako [francuski parlament] nikad nije ratificirao ovaj sporazum, on je primjenjivan sve do 1939. godine, kada je francuski visoki izaslanik suspendirao ovaj dogovor i povratio autonomiju alavitskim i druzijskim područjima. Nakon izbora 1943. godine, ova područja su integrirana u Siriju.
Gospodarstvo
U gradu se nalazi sveučilište od 1971. godine, koje se danas zove Listopadsko sveučilište. Grad je prometno povezan s važnijim gradovima u Siriji i Libanonu.
Kultura
Nekoliko kilometara sjeverno od grada nalaze se ruševine drevnog feničkog lučkog grada Ugarita. Ovdje su pronađeni tragovi nekih od najstarijih natpisa, a istraživanja pokazuju da povijest grada seže i do 6. tisućljeća pne. Ovo arheološko nalazište pronađeno je tek 1928. godine.
Latakija je poznata i po istoimenom duhanu koji se nekad proizvodio u Siriji, a danas se većinom proizvodi na Cipru. Ova vrsta duhana posebna je po intenzivnom okusu i mirisu, te je osobiti dodatak mnogim mješavinama za lule.
Poznate osobe
Poznate osobe iz grada su:
San Miguel, Amatepec
San Miguel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Amatepec.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 328 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 888 m.
El Zertuche, Nadadores
El Zertuche je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Nadadores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 510 m.
Vater und Sohn (film, 1929)
Vater und Sohn je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1929. u režiji Geze von Bolvaryja. Naslovni protagonisti, čije likove tumače Harry Liedtke i Rolf von Goth su pariški advokat i njegov sin, koji će postati suparnici kada im obojici za oko padne žena (koju tumači Ruth Weyer) koju otac zastupa u brakorazvodnoj parnici.
Trimetilglicin
Trimetilglicin (TMG) je organsko jedinjenje koje se javlja u biljkama u obliku glicin betaina i njegovih holinskih derivata. Trimetilglicin je bio prvi otkriveni betain. Originalno je nazivan jednostavno betain, jer je u 19. veku oktriven u šećernoj repi. Od tog vremena, mnogi drugi betaini su otkriveni, te se koristi specifičnije ime, glicin betain.
Struktura i reakcije
Trimetilglicin je N-trimetilisana aminokiselina. On je kvaternarnarni amonijum koji postiju u obliku cviterjona na neutralnom pH. Jake kiseline poput hlorovodonične kiseline konvertuju TMG do soli betain hidrohlorida: Demetilacija TMG-a daje dimetilglicin. Degradacija TMG-a proizvodi trimetilamin, miris pokvarenog ribljeg mesa.
GT
Termin GT ima više značenja.
Historija Srbije u Osmanskom Carstvu
Srbija je bila pod Otomanskim carstvom u periodu od sredine XV do XIX veka.
Istorija
Pošto je Osmanlijsko carstvo porazilo srpsku vojsku u dve ključne bitke: na reci Marici 1371. gde je poražena srpska vlastela iz Makedonije i na Kosovu polju 1389, gde je poražena vojska kneza Lazara, koji je tada bio najjači oblasni vladar u Srbiji i komandant vojske svojih vazala.
Bitka na Kosovu je definitivno rešila sudbinu Srbije, jer nakon nje u zemlji više nije bilo sile koja bi mogla da se suprotstavi Turcima. To je bio nestabilan period u kome su vladali sin i naslednik kneza Lazara despot Stefan Lazarević, koji je bio pravi vitez evropskog tipa, vojskovođa i pisac, a zatim njegov rođak Đurađ Branković, koji je prestonicu države preselio na sever, u novoizgrađeni grad Smederevo. Turci su nastavili svoja osvajanja sve dok nisu uspeli da zauzmu celu teritoriju srpske države 1459. godine, osvojivši Smederevo.
Srbija je bila pod vlašću Otomanske carevine skoro pet vekova, Turci su se naročito okomili na srpsku aristokratiju, istrebljujući fizički društvenu elitu. Pošto je Turska carevina bila islamska država teokratskog tipa, u kojoj su hrišćanski Srbi bili narod drugog reda, izloženi nasilju, ponižavanju i eksploataciji, srpski živalj je napuštao razvijena i urbanizovana rudarska, zanatska i trgovačka središta i povlačio se u nepristupačne planine, baveći se uglavnom stočarstvom.
Seoba Srba
U Velikom ratu (1683 – 1690.) između Turske i Svete lige uz papinu pomoć učestvovale su Austrija, Poljska i Venecija. One se podsticale Srbe na bunu protiv turske vlasti. Uskoro je ceo zapadni Balkan bio zahvaćen ustancima i gerilom od Crne Gore, preko Dalmacije i Podunavlja do Stare Srbije (Makedonija, Raška, Kosovo i Metohija). Kada je austrijska vojska počela da se povlači iz Srbije, pozvala je i srpski narod da se povuče sa njom, na njenu teritoriju. Birajući između turske osvete i života u jednoj hrišćanskoj carevini, mase Srba su napustile svoju postojbinu i 1690. godine, pod vođstvom svog patrijarha Arsenija Čarnojevića krenule na sever. Tada su mnoge oblasti na jugu Balkana ostale depopulisane, što su Turci koristili da islamizuju Rašku oblast, Kosovo i Metohiju i delimično Makedoniju. Tada je počeo proces čije se posledice osećaju i danas.
Poslednji austrijsko-turski rat bio je tzv. Dubički rat (1788-1791), u kome je opet Austrija pozivala hrišćane u Bosni da se dignu na ustanak. Nakon njega novih sukoba više nije bilo sve do dvadesetog veka i propasti obe carevine.
Jagodina
Jagodina (prethodno Jagodna i Svetozarevo), gradsko naselje i sedište grada Jagodine u Pomoravskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 36.092 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 37.560 stanovnika).
Ime
Za 6 vekova grad je imao tri imena: Jagodna, Jagodina i Svetozarevo. Prvi pisani spomenik datira od 15. jula 1399. godine. To je izveštaj kneginje Milice i njenih sinova Stevana i Vuka dubrovačkoj opštini o nekom Dubrovčaninu. Godine 1946. Jagodina dobija ime Svetozarevo po socijalisti Svetozaru Markoviću.
Romantičari, maštari, pominju krčmaricu Jagodu, sa dvorima i hanom na Crvenom bregu iznad groblja, u čijem je podnožju raslo selo, nazvano po njoj Jagodina. Krčmarica Jagoda je, kazuju njeni poštovaoci, po suncu služila goste a pod sjajem meseca, sa 40 razbojnika, napadala i pljačkala bogate karavane kraj Carigradskog druma. Trajalo bi to do u beskraj, da i legenda nema kraj, pa se veli da je u jednoj pljački srela mladića, pred čijom je lepotom zadrhtala njena razbojnička ruka. Iznevereni prijatelji su je pustili da ga povede u svoje dvore, ali joj izdaju nikada nisu oprostili. Jedne noći nestao je u plamenu Jagodin han, nad čijim se zgarištem, u mrklim noćima, godinama čulo njeno jezivo kikotanje. Stariji pamte da je kraj groblja postojao komad neobrađenog zemljišta, koji se do skoro nazivao opštinska utrina, a nekad davno Jagodina livada. U vreme Turaka, od seoceta u podnožju Crvenog brega, izrašće njihovo naselje, koje će nazvati Jagodina palanka, pa otuda docnije i ime Jagodina.
Praistorija
Prve ljudske zajednice pojavile su se pre 35.000 godina, u toku starijeg kameno doba. U krečnjačkom delu, istočno do Jagodine, iako je poznato stotinak pećina, do sada nisu pronađeni tragovi čovekovog boravka, a sa zapadnog dela potiču neproučene fosilne kosti čovekove lobanje iz Jošine pećine kraj manastir Jošanica. Jedino pouzdano stanište otkriveno je pod Jerininim brdom kod Batočine, uz obod opštine Jagodina, u kome su nađeni jedan ljudski zub, koštane i kremene alatke i kosti davno izumrlih životinja. Iz srednjeg kamenog doba, od 8.000 do 6.000 godina pre nove ere nije poznato ni jedno naselje.
Iz doba mlađeg kamenog doba poznato je stotinak sela u okolini Jagodine. Ležala su na osunčanim padinama, kraj reka i u zaklonima od vetra. U njima se živelo u poluzemunicama, a kasnije u kućama. Na više mesta nađena je ugljenisana pšenica, a među životinjskim kostima primerci pripitomljenog govečeta, svinje, ovce i psa. Najvrednije ostatke čine alatke, zemljano posuđe sa bogatim dekorom i figurine od pečene zemlje u obliku žene i, ređe, muškarca.GG
Antičko doba
U poslednjem milenijumu stare ere, Velika Morava je postala granična zona u kojoj su se sretali kulturni uticaji Grka sa juga, Tračana sa istoka i Ilira sa zapada Balkana. Etno-kulturna mešanja doprinela su da se u gvozdenom dobu razvije kultura regionalizovanih odlika na koju su preovlađujuće uticala ilirska plemena. Pred kraj ovog razdoblja pojavili su se Kelti u okviru osvajačkog pohoda prema grčkom svetilištu u Delfima, a na prelazu iz stare u novu eru Dačani, prastanovnici današnje Rumunije. Preko njih u ove krajeve stižu upotreba novca, veština u izradi grnčarije sa vitlom, mnoge nove alatke, kao i druge visokocivilizacijske tekovine. Njihova naselja sreću se mahom u Moravskoj kotlini. Na prelazu iz stare u novu eru, Pomoravlje je stupilo u neposredni dodir sa antičkim narodima - Grcima i Rimljanima.
Dodiri sa Grcima odvijali su se preko trgovine kojom su se bavili putujući trgovci koji su trampili skupocene grčke zanatske proizvode za domaće sirovine. U prilog tim vezama svedoce i novčići grčkih kolonija nađenih u nekim selima u neposrednoj blizini Jagodine.
Rimljani su se pojavili kao osvajači, privučeni prirodnim bogatstvima ovih krajeva, nadirući preko Balkanskog poluostrva iz više pravaca. Pod rimskom upravom domaća plemena su se prvi put našla u jedinstvenoj državi koja je snagom oružja nametala svoju upravu, jezik, pismo i druge oblike materijalne i duhovne kulture. Najveći građevinski poduhvat predstavljao je put duž desne obale Morave, kraj kojeg su nikle stanice za razmenu konja i konačenje putnika ili utvrđenja sa posadama, te su tada postala i prva naselja u blizini Jagodine. U isto vreme, duž poprečnih saobraćajnica podignute su mnoge tvrđave, poput Petrusa kod Paraćina i niz drugih poznatih kao Jerinin grad i Belica kod Jagodine.
Srednji vek
Rimsko carstvo se 395. raspalo se na Zapadno i Istočno rimsko carstvo (Vizantiju). U toj podeli Pomoravlje je pripalo Vizantiji. Tokom seobe naroda od 3. do 7. veka, Pomoravlje su pustošila, palila i pljačkala varvarska plemena, naročito Goti, Huni, Avari i Sloveni. Slovenska naselja iz ovog perioda evidentirana su na više od dvadesetak mesta.
Na ovom delu se javlja Župa Belica koja se u pisanim izvorima sreće kao jedna od osvojenih oblasti u ratu 1183. godine, čije se sedište iz prvih dana izgleda nalazilo na Jagodinskom polju. Prema podacima iz literature, vlastelinsko utvrđenje se nalazilo na Đurđevom brdu, zajedno sa nekropolom, sudeći po povremenom nalaženju skeletnih delova i keramičkih fragmenata. Utvrđenje je niklo zahvaljujući strateškim vrednostima mesta i građevinskom materijalu srušenog rimskog kaštela, dok je kasnije i samo poslužilo da Turci lako dođu do materijala za svoje objekte.
Civilno naselje je zasnovano sa jedne i druge strane Belice, silazeći nizvodno, u potrazi za boljim zemljištem. Seoce zasnovano na ovom mestu imalo je i manji trg, sa crkvom i nekropolom koja se, sudeći po pisanim podacima i arheološkom materijalu, nalazila na mestu gde je sada tzv. Stara opština u širem centru Jagodine. O imenu ovdašnjeg vlastelina i župana Belice takođe se malo zna. U narodnim pesmama se pominje jagodinski vojvoda Jakša, čiji su sinovi, Petar i Marko, istorijske ličnosti, jer se često pominju u bojevima s Turcima početkom 15. veka, ali već kao izbeglice u Ugarskoj.
Prvi sačuvani pisani dokument u kome se spominje ime Jagodine-Jagodna (Jagodina po legendama od biljke jagode ili po devojci Jagodi), predstavlja razrešnica koju je dvorska kancelarija despota Stefana Lazaravića dala Dubrovčaninu Zivulinu Stanišiću kada mu je prestala carinska služba u Srbiji. Razrešnica mu je napisana 15. jula 1399. godine u Jagodini. Ovaj dokument svedoči da je na mestu današnje Jagodine postojalo, za to vreme razvijeno naseljeno mesto. Sama činjenica da je mogla da primi državne službe govori da je Jagodina tada imala veći značaj od običnog naselja pored glavnog puta.
U Jagodini je izdat još jedan dokument despota Stefana Lazarevića 1411. godine, pa je izvesno da je Stefan tada prolazio i zadržavao se na putu prema Manasiji koju je gradio na desnoj obali Resave.
Turska vladavina
Jagodina se kao tursko naselje u početku sporo razvijalo. Sa statusom palanke pominje se 1620. godine, kao manja stanica na Carigradskom drumu. Godine 1660. putopisac Evlija Čelebija navodi da varoš ima 1500 kuća i da celokupno življe čine muslimani.
Borbe protiv Turaka
Sa Kočinom krajinom od 1788. do 1791. godine počinju oslobodilački ratovi srpskog naroda protiv Turaka, a okončavaju se Prvim i Drugim srpskim ustankom od 1804. do 1815. godine. U ustaničkim bitkama koje su vođene za i oko Jagodine, naselje je paljeno i rušeno u više mahova. Prema zapisima savremenika, najtežu katastrofu mesto je doživelo 1813. godine u toku turske odmazde, kada je izgorelo „da se parče drveta nije moglo naći“.
Dve najvažnije bitke na samom početku Prvog srpskog ustanka odigrale su se u Jagodini. U njoj se bio utvrdio jedan od dahija Kučuk Alija sa vođom krdžalija Alijom Gušancem. U prvoj bici Karađorđe je pretrpeo neuspeh, a u drugoj je pobedio Turke i oslobodio Jagodinu.
U toku Prvog srpskog ustanka, Jagodina je delimično popaljena. Za vreme borbi povremeno se raseljavalo varoško stanovništvo. Najviše su stradali stanovnici srpske mahale, prilikom odmazde 1813. godine. Iste godine srpske starešine su izradile ratni plan protiv Turaka.
Po sklapanju mira 1815. godine, Jagodina je do Hatišerifa 1830. godine nahija sa kneževinama Levač i Temnić i sa 140 sela. Posle Hatišerifa 1833. godine u Jagodini je sedište Rasinskog serdarstva u koje ulaze Rasina, Temnić, Levač i Belica. To je doprinelo razvoju naselja sa zgradama Načelstva i Magistrata. Sa izgradnjom železnice 1844. godine i podizanjem nove crkve 1901. godine, centar se premešta na sadašnje mesto.
Posle Drugog srpskog ustanka, Jagodina se demografski menja, pošto se tursko stanovništvo iseljava i tako smanjuje broj gradskih žitelja. No i pored toga, Jagodina se privredno stabilizuje i postepeno razvija kao pogranična varoš (do 1833.) tadašnje Miloševe Srbije. Zahvaljujući tome postaje zanatsko-trgovački centar Jagodinske nahije.
Na prvom popisu 1818. godine, Jagodina je imala 276 domova sa 494 haračkih glava. Poslednja turska porodica iselila se 1832. godine. Već 1837. godine Jagodina je imala 5.220 žitelja, dok je cela Srbija imala 41.374 varoških stanovnika. 1866. u Jagodini je živelo 4.429 stanovnika koji su se bavili poljoprivredom, trgovinom i zanatstvom. 1876. godine bilo je 91.88 % zemljoradnika. Nekoliko epidemija kuge i neki drugi razlozi izazvali su zastoj, pa je 1900. godine imala 4.765, a 1931. godine 6.950 stanovnika.
Brži razvoj Jagodine u 19. veku, naročito pedesetih godina karakterišu osnivanje prvog industrijskog objekta u Srbiji - fabrike stakla, kao i početak rada pivare. Početak 20. veka Jagodina je dočekala sa brojnim industrijskim preduzećima, zanatskim i trgovinskim radnjama. Posle Prvog svetskog rata nastavlja se dalji razvoj Jagodine u važni privredni i kulturni centar Srbije.
Drugi svetski rat
Nemačka 7 SS divizija "Princ Eugen" branila je prugu odstupnicu nemačkim trupama iz Grčke na liniji Stalać - Lapovo. Posebno su bili utvrđeni na visovima oko Jagodine i Paraćina. Nasuprot njih bile su jedinice Crvene armije (pd komandom maršala Tolbuhina) i jedinice Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije. Te jedinice su napredovale iz istočne Srbije preko Kučaja.
12.-13. oktobra Nemci napustaju Paraćin bez borbe, dok su od 11.-13. oktobra vođene su borbe za Ćupriju koja je oslobođena 13. oktobra. Nemci su srušili pešački most, a pokušali su da sruše i železnički, ali je neko presekao kablove i na taj način sprečio rušenje. Glavni i najduži okršaji za definitivno oslobađanje Pomoravlja vođeni su oko Jagodine. Nemci su se ovde ogorčeno branili nedelju dana. Prva linija fronta je najpre bila Morava, a zatim su se Nemci povukli na bedeme železničke pruge. Tu su se borbe između reke i pruge vodile često i prsa u prsa, a sama železnička stanice je više puta prelazila iz ruke u ruku. Nemci su imali osmatračnice na crkvenom zvoniku i na silosu, pa su imali pregled situacije, što im je pomoglo da efikasnije koriste artiljeriju i time da se duže održe. Tek po početku dejstvovanja sovjetskih "kaćuša" Nemci su napustili grad. To se desilo u noći između 16. i 17. oktobra. Za sobom su minirali sve mostove, pa i most na Belici. Istog dana oslobođen je i Rekovac i deo Levča.