cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charles de Gaulle
Svibanj 1968.
De Gaulleova vlada je kritizirana unutar Francuske, ponajviše zbog njezinog grubog stila. Dok su tiskani mediji i izbori bili slobodni, država je držala monopol nad televizijom i radijom (no, postojale su i privatne TV i radio stanice, vidi ORTF). U mnogim aspektima, društvo je bilo tradicionalističko i represivno, pogotovo oko pozicije žena. Mnogi faktori su doprinjeli tome da su se pojedini djelovi društva, naročito studentska mladež, počeli dosađivati tim načinom života, što je i dovelo do svibnja 1968.
Ogromne demonstracije i štrajkovi u Francuskoj u svibnju 1968. doveli su u pitanje de Gaulleovu legitimnost. Na kratko je pobjegao u Baden-Baden i sastao se sa Massauom, francuskim zapovjednikom u Njemačkoj. Prema neslužbenim izborima, njih dvoje su razgovarali o mogućoj intervenciji vojske protiv štrajkaša.
Na privatnom sastanku oko zahtjeva studenata i radnika za njihovo izravno sudjelovanje u vladi i biznisu, sastavio je frazu "La réforme oui, la chienlit non", koja se može prevesti kao "reforme da, maskarada/kaos ne". Fraza se danas često koristi u francuskoj politici, korištena i kao kritika i kao ironija asocirajući natrag na de Gaullea.
No, de Gaulle je prihvatio neke od zahtjeva štrajkaša. Ponovo je razmišljao o referendumu, no Pompidou ga je uvjerio da raspusti parlament i održi izbore za novi. Izbori u lipnju 1968. bili su velik uspjeh za goliste i njihove saveznike. Kada se pogleda "shema" revolucije ili građanskog rata, većina naroda se oslonila na njega. Njegova stranka dobila je 358 od 487 sjedala. U srpnju je Georges Pompidou iznenedno zamijenjen sa Mauriceom Couve de Murvilleom.
1969. ~ Umirovljenje
Charles de Gaulle je sa mjesta predsjednika odstupio 28. travnja 1969., nakon poraza njegovog referenduma o pretvaranju Senata u savjetničko tijelo, a davanja većih ovlasti regionalnim vijećima. Neki su rekli da je ovaj referendum bilo svjesno političko samoubojstvo koje je de Gaulle počinio nakon traumatizirajućeg svibnja 1968. Kao i 1946., de Gaulle je odbio ostati na poziciji bez podrške naroda.
1970. ~ Skromna smrt
thumb|240px|Grob Charlesa de Gaullea Ponovo se povukao u mjesto Colombey-les-Deux-Églises, gdje je iznenadno umro 1970., dva tjedna prije svog 80. rođendana, dok je pisao svoje memoare. Iako je do tada bio jako dobrog zdravstvenog stanja, unatoč operaciji na prostati par godina prije, te noći je navodno, nakon što je pogledao vijesti, sjedio u svojoj fotelji i odjednom rekao "Ovdje me boli nešto", pokazujući na svoj vrat, samo par sekunda prije geo je pao u nesvijest od posljedica cerebrelnog aneurizma. U roku od nekoliko minuta, preminuo je.
De Gaulle je sve sredio kako bi bio pokopan u Colombeyju, te da nijedan predsjednik i ministar ne dođe na pogreb, samo njegovi Compagnons de la Libération. Vođe države su se morale zadovoljiti istodobnom ceremonijom u katedrali Notre-Dame. Do groba je prevezen na tenku, a kada su ga spuštali u grob, zvona u cijeloj Francuskoj, sa početkom u Notre-Dameu, su počela zvoniti.
Specifično je želio da na njegovoj nadgrobnoj ploči piše samo njegovo ime i godine rođenja i smrti. Tako na njoj piše Charles de Gaulle, 1890-1970.
Za razliku od drugih političara, de Gaulle je umro skoro u bijedi i siromaštvu. Kada je otišao u mirovinu, nije prihvatio mirovine na koje je imao pravo kao umirovljeni general i predsjednik. Samo je prihvatio penziju na koju pravo imaju pukovnici.
Privatni život
Charles de Gaulle se oženio sa Yvonne Vendroux (Tante Yvonne; njemački: Teta Yvonne) 7. travnja 1921. Imali su troje djece, sina Philippea (rođen 1921.), i kćeri Élisabeth (rođena 1924.), koja se udala za generala de Boissieua, i Anne (1928. - 1948.), koja je imala Downov sindrom.
Jedan od Charlesovih unuka, Charles de Gaulle, bio je član Europskog parlamenta od 1994. do 2004. Mnogi članovi rekli su da je Charles de Gaulle, mlađi, naročito Philippe de Gaulle (u nekoliko TV emisija u kojma je promovirao svoju knjigu De Gaulle, mon père), "sramota obitelji".
Još jedan unuk, Jean de Gaulle, član je Francuskog parlamenta.
Malo je poznato da je Charles de Gaulle 1963. godine bio predložen, od strane Jeana Riccija i Jacquesa Robicheza, kao kandidat za Nobelovu nagradu za književnost. Posebni razlog nije naveden, a de Gaulleu nagrada, istina, nikada nije ni uručena. Ipak, da i jest, ne bi to bio unikatni slučaj, s obzirom da je Nobel za književnost ranije uručen jednom političkom vođi iz Drugog svjetskog rata - britanskom premijeru Winstonu Churchillu.
O de Gaulleu danas
Iako kontroverzan kroz svoju političku karijeru, manje među ideološkim protivnicima na lijevoj strani i prekomorskim strateškim partnerima, de Gaulle i danas ima enormno poštovanje diljem Francuske i svijeta, a njegovo predsjedništvo gleda se kao povratak Francuske na političku stabilnost i međunarodnu scenu. Među svojim podržavateljima, znan je kao roi juste ("pravedni kralj") - utjelovljenje pravednog i dobrog političkog vođe. De Gaulleov novi ustav za Petu Republiku prekinuo je dugoročnu želju za snažnom, centralnom, jedinstvenom političkom pozicijom, povezanom sa monarhijom, no temeljenom na demokraciji.
U domovini, za sve greške u de Gaulleovom pristupu, predsjedao je nad povratkom na ekonomsku stabilnost nakon inicijalno neuspješnog poslijeratnog nastupa, zadržavajući velik dio društvenih kontakata koji su u prijašnjim desetljećima imali zaposlenici i radna snaga. Povezani dirigisme iz ranih desetljeća Pete Republike i danas je ostao u omjerima sa modernim trendom zapadne ekonomske ortodoksije. No ipak su ta desetljaća uvelike poboljšala životni standard Francuza.
Djela
Napomena: de Gaulleova djela nisu izdavana na hrvatskom jeziku tako da su neki naslovi ostali na francuskom, a neki su prijevodi naslova sa engleskog jezika.
Nyack, New York
Najak je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.765, što je 28 (0,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
4C-T-2
4C-T-2 je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 269,403 Da.
21. stoljeće (novine)
21. stoljeće bile su hrvatske dnevne novine u Zagrebu koje su se izlazile od 22. studenog 2012. do veljače 2013.
Toni Ribas
Toni Ribas (pravim imenom Antoni Garcia; 13. jun 1975 - ) je španski pornografski glumac. Karijeru je započeo sredinom 1990-ih, i uglavnom nastupao u Evropi. Poznatim je postao početkom 2000-ih zahvaljujući naslovnoj ulozi u trilogiji porno-filmova Private Gladiator. U njemu je nastupio zajedno sa mađarskom porno-glumicom Sophie Evans, s kojom je nekoliko godina bio u braku. Od decembra 2012. je u braku sa američkom porno-glumicom Asom Akirom.
Palmoli, Chieti
Palmoli je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 676 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 703 m.
Ravansarski okrug
Ravansarski okrug je jedan od 14 okruga u Kermanšaškoj pokrajini na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Ravansar.
Močvarni krokodil
Močvarni krokodil (lat. Crocodylus palustris, poznat i kao indijski ili perzijski krokodil) je gmaz iz reda krokodila. Ovaj krokodil prisutan je u Pakistanu, Indiji, Iranu, Nepalu i Šri Lanci. Možda je izumro u Bangladešu. Stanište su mu slatkovodna područja, kao što su rijeke, jezera i močvare. Jedan je od tri krokodila koji žive u Indiji, drugi su gavijal i morski krokodil.
Opis
thumb|left|Lubanja močvarnog krokodila Mužjaci su veći od ženki. U prosjeku, ženke su duge 2,45 metara, a mužjaci 3 metra. Najveća dosad zabilježena duljina je 3,6 metara. Stariji, zreliji mužjaci su dosta dulji, pa mogu dosegnuti 4-5 metara, a najveći izmjeren bio je dug 5,12 metara. Težina ovog krokodila je oko 450 kilograma. Kod mladunaca, boja kože općenito je preplanulo svjetla, s crnim prugama po tijelo i repu, a odrasli su sive do smeđe boje s tamnim prugama. Ima najširu njušku od svih članova roda Crocodylus.
Ishrana
Veliki je mesožderni gmaz, stoga jede ribe, druge gmazove i manje sisavce, kao što su majmuni i vjeverice. Ustvari, većina kralježnjaka koji budu u blizini močvarnog krokodila, njegov su potencijalni plijen. Odrasle jedinke često mogu kao plijen odabrati velike sisavce, kao što su jeleni, uključujući sambara koji je težak 225 kilograma, te azijskog vodenog bivola koji je težak 450 kilograma. Ovaj krokodil općenito se smatra opasnim za ljude, ali nije toliko ozloglašen kao morski krokodil.
Razmnožavanje
Mužjaci mlate svojim repovima i podižu njuške, pa tako stječu dominaciju prije udvaranja i parenja. Kao gnijezda služe rupe iskopane u razdoblju od prosinca do veljače. Lokacija gnijezda varira (ponekad se čak i nalaze na netipičnim mjestima, kao što su jazbine. Ženka obično polaže 25-30 jaja. Međutim, primjerci u zatočeništvu su se parili dva puta godišnje, ali rituali kod razmnožavanja još nisu promatrani u prirodi. Jaja se izlegnu nakon relativno kratkog razdoblja, 55-75 dana, a mladi krokodili dugi su oko 30 centimetara. Spol mladunaca određuje temperatura tijekom inkubacije. Na 32,5 °C nastaje mužjak, a ako je temperatura viša ili niža, nastaje ženka.
Ernst Pittschau
mini Ernst Pittschau (Hamburg-Altona, 5. oktobar 1883 - Zapadni Berlin, 2. jun 1951) bio je njemački glumac. Rodio se kao sin teatarskog glumca Ernsta Pitta, ali je studirao stomatologiju prije nego što se konačno odlučio za glumačku profesiju, debitiravši 1905. u teatru u Koblenzu. Nekoliko godina kasnije je počeo glumiti na filmu, gdje mu je partnerica, između ostalih, bila i Henny Porten. 1920-ih su njegovi angažmani bili sve manji i manji, a 1940-e je proveo u krajnjem siromaštvu. Jedna od njegovih posljednjih uloga, je, međutim, bila i jedna od najpoznatijih. Godine 1948. ga je Roberto Rosselini angažirao za ulogu oca u svom znamenitom ostvarenju Germania anno zero.
Zagrebački kvartet
Zagrebački kvartet najstariji je hrvatski komorni ansambl, osnovan 1919. godine.
Kvartet je nastupao u brojnim znamenitim koncertnim dvoranama širom svijeta poput Sydney Opera House, New York UN Concert Hall, Berlin Schauspielhaus, London St. John Smith Sq. i mnogim drugima. U svojoj bogatoj glazbenoj karijeri izdali su preko 40 gramofonskih ploča i dobitnici su brojnih domaćih i inozemnih nagrada. Godine 2007. dobili su diskografsku nagradu Porin za životno djelo.
Povijest sastava
Zagrebački kvartet 1919. godine utemeljili su Vaclav Huml, Ladislav Miranov, Milan Graf i Umberto Fabbri. U razdoblju do 1943. godine u Kvartetu nastupaju mnogi istaknuti glazbenici, među kojima su Dragutin Arany, Zlatko Topolski te Stjepan Šulek. Kvartet 1954. godine ponovno utemeljuju Josip Klima, Tomislav Šestak, Dušan Stranić i Zvonimir Pomykalo i time započinje drugo razdoblje Zagrebačkog kvarteta. Tijekom sljedeća četiri desetljeća kroz Kvartet prolaze mnogi glazbenici, a među njima su i Zlatko Balija, Fred Kiefer, Josip Stojanović, Ivan Kuzmić, Đorđe Trkulja, Marija Cobenzl, Goran Bakrač i mnogi drugi. Kvartet je nastupao počitavom svijetu i svirao u znamenitim koncertnim dvoranama poput Sydney Opera House, New York UN Concert Hall, Berlin Schauspielhaus, London St. John Smith Sq. i mnogim drugima. Od 1920. godine mnogi domaći i inozemni skladatelji svoja su djela posvetili Zagrebačkom kvartetu. Tijekom svoje glazbene karijere Kvartet je objavio preko 40 gramofonskih ploča i time trajno skrbe za domaće glazbeno stvaralaštvo.
Uz ansambl su nastupali istaknuti i proslavljeni glazbenici poput Ruže Pospiš-Baldani, Dunje Vejzović, Vladimira Ruždjaka, Stephena Kovacevicha, Vladimira Krpana, Ide Gamulin, Sergia Delmestra, Riccarda Caramelle i Lazara Bergmana. 2004. godine Zagrebački kvartet obilježio je 85 godina svoga djelovanja izvedbama svih gudačkih kvarteta i kvinteta Dmitrija Šostakoviča, te mnogobrojne uspjehe zaokružio ciklusom Riznica hrvatske kvartetske glazbe.
Zagrebački kvartet danas čine istaknuti glazbenici Sergej Evseev, braća Davor i Hrvoje Philips te Martin Jordan.
Sezone
mini|280px|Zagrebački kvartet na koncertu u [[Dramalj|Dramlju]]
Nagrade
mini|Program koncerta Zagrebačkog kvarteta, koji se održao u [[Zadužbina Ilije M. Kolarca|Zadužbini Ilije M. Kolarca 5. februara 1933. godine.]] Zagrebački kvartet dobitnik je brojnih domaćih i inozemnih glazbenih nagrada. Članovi Kvarteta proglašeni su 1994. godine počasnim građanima povijesne Granade, kada su primili nagradu "Granada Historicay Cultural". Odlikovan je svim domaćim glazbenim nagradama, a između ostalih ističu se:
Yousaf Raza Gillani
Makhdoom Syed Yousaf Raza Gillani (Urdu:  مخدوم سيد يوسف رضا گیلانى  ) ( rođ. 9.6. 1952.-) je dvadesetšesti po redu i trenutni premijer Pakistana. On je također bivši predsjednik Nacionalne skupštine Pakistan (1993-1997) i bivši federalni miniatsra (1985-1986).
Bio je nominiran od strane Pakistanske narodne stranke, uz podršku koalicijskih partnea Pakistanske muslimanske lige (N), Awami nacionalne stranke, Jamiat Ulema-e-Islam (F) i Pokreta Muttahida Qaumi 22.3. 2008. Zakletvu je položio pred predsjednikom Pervezom Musharrafom 25.3. 2008. Yousaf Raza Gilani je prvi izabrani premijer Pakistana iz pojasa gdje se govori Saraiki. Još jedan govornik saraikija, Balakh Sher Mazari, kraće jke vrijeme služio kao v.d. premijera 1993.
Gilani je također i potpredsjednik Pakistanske narodne stranke.
Ormer Locklear
Ormer Leslie Locklear (29. oktobar 1891 - 2. august 1920) bio je američki avijatičar i filmski kaskader, poznat kao jedan od pionira letačkih akrobacija. Od rane mladosti je bio pustolovnog duha i sklon izvođenju različitih opasnih pothvata; postavši fasciniran avijacijom godine 1917. se nakon ulaska SAD u prvi svjetski rat priključio vojnom zrakoplovstvu gdje je dobio čin poručnika i neko vrijeme radio kao instruktor. Poslije rata je zajedno sa svojim drugovima nabavio avion sa kojim je održavao aeromitinge i pred publikom izvodio opasne akrobacije. Bio je poznat i kao jedan od pionira tzv. wingwalkinga, odnosno hodanja po avionskom krilu tokom leta. Pred kraj života je došao u Hollywood gdje su ga angažirali filmski studiji da izvodi kaskade za tamošnje filmove. Zajedno sa svojim kolegom Miltonom Elliottom je poginuo kada mu se avion srušio prilikom snimanja filma The Skywayman. Snimka nesreće, kojoj je svjedočila njegova tadašnja djevojka (i buduća filmska zvijezda) Viola Dana, je umontirana u film.
Lisergamid
Amidi liserginske kiseline su kolektivno poznati kao lisergamidi.
frame|right|Opšta strukture Lisergamida
Lisergamidi, tabelarno po strukturi
Ascrea, Rieti
Ascrea je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Mihelamin
Mihelamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 46 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 756,882 Da.
Ascrea, Rieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 142 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 683 m.
Carrollton, Alabama
Carrollton je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.019 stanovnika.
Deercroft, North Carolina
Dirkroft je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 411.
Clairac
Klerak je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Marmand.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2385 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 70 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 33,78 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 54 metara (maksimalnoj 185 m, a minimalnoj 27 m).
Mramorna mačka
Mramorna mačka (lat. Pardofelis marmorata) je mala mačka o kojoj se relativno malo zna. Živi u tropskim kišnim šumama Jugoistočne Azije, na Borneu i Sumatri, a ponekad se može naći čak i u planinama Nepala. Može se naći na nadmorskoj visini do 3000 metara. Zbog teškog pristupa njenom životnom području ne zna se koliko ima primjeraka i koliko je ugrožena kao vrsta.
Opis
thumb|lijevo|200px|Mramorna mačka u [[Borneo|Borneu]] Po veličini ova mačka je velika kao i domaća mačka, a po pojavi je vrlo slična oblačastom leopardu, što znači da po cijelom tijelu ima tamne točke. Krzno je po izgledu slično mramoru, po čemu je mačka i dobila ime, a često se uspoređuje s onim oblačastog leoparda. Ima zaobljene uši.
Način života
Malo je poznato o životnim navikama mramorne mačke. Prilagođena je drvnom načinu života, gdje joj rep služi kao protuteža. Samotna je noćna životinja, lovi većinom u drvećima, pa najčešći plijen mramorne mačke su mali glodavci i ptice, a zanimljivo je i što postoje svjedočanstva da lovi plijen veći od sebe.
Jakuševec
Jakuševec je naselje u južnom dijelu grada Zagreba.
Zemljopis
Nalazi se nedaleko od najvećeg gradskog odlagališta otpada Prudinec. U neposrednoj blizini nalazi se još i poznati gradski sajam. Nekadašnje selo Jakuševec nekada je bilo na lijevoj, sjevernoj obali rijeke Save. Promjenom toka rijeke došlo je na južnu stranu.
Povijest
Do nedavno je selo Petruševec bilo dio župe Jakuševec (naglasak po starinski na A), s rodbinskim vezama preko Save i s istim tipom narodne nošnje (tip Zagrebačkog polja).
Spomenici i znamenitosti
U selu je drvena crkva svetog Marka evanđeliste, jedina drvena župna crkva u Zagrebačkoj nadbiskupiji, građena 1832. godine.
Kultura
Kratko je u selu djelovao Ogranak Seljačke sloge tridesetih godina dvadesetog stoljeća i Ogranak Hrvatskog kulturnog društva Braće Radića sa sjedištem u novozagrebačkom naselju Travno, devedesetih godina dvadesetog stoljeća.
Kriptozoologija
Kriptozoologija je pseudonauka koja proučava bića za koja se pretpostavlja da postoje, ali nisu zvanično klasifikovana (tzv. kriptidi).
Naziv kriptozoologije složenica je od tri reči: kriptos, što znači skriven; zoos, što znači životinjski; i logos, što znači nauka.
Kriptozoolozi se oslanjaju na povremene izveštaje očevidaca o čudnim bićima koja se razlikuju od poznatih i klasifikovanih životinja. Za ta bića koristi se izraz "Kriptidi", reč koju je u upotrebu uveo Džon Val 1983.
Opšti uvod
Uvođenje novog termina "kriptozoologija" se često pripisuje zoologu Bernardu Hevelmansu (Bernard Heuvelmans). Međutim, u svojoj knjizi "U potrazi sa morskim zmijama", Hevelmans je uvođenje u upotrebu ovog izraza pripisao škotskom istraživaču i avanturisti Ajvanu T. Sandersonu. Istražujući poreklo ove pseudonaučne discipline Hevelmans je u svom delu "U potrazi za nepoznatim životinjama", objavljenom 1955.god. kao njenog tvorca naveo Entonida Kornelijusa Udemansa (Anthonid Cornelis Oudemans) i njegovu studiju "Velike morske zmije" iz 1892.god. Hevelmans smatra da kriptozoologija mora da ima naučnu osnovu, ali da njen istraživački pristup mora da bude otvorenog i interdisciplinarnog karaktera. On je takođe istakao da se posebna pažnja mora pokloniti lokalnim, urbanim i folklornim izvorima koji opisuju ova bića. Iako su uglavnom prepune raznih fantastičnih elemenata, narodne priče često sadrže sitne deliće istine i značajne informacije u vezi sa ovim stvorenjima.
Loren Koleman, moderni popularizator kriptozoologije je u svojoj knjizi "Tom Slik: Stvarni susreti u kriptozoologiji" hronološki obradio istoriju kriptozoologije i dao pregled najznačajnijih naučnika iz ove oblasti.
Još jedna od značajnih knjiga koja se bavio kriptozoologijom je delo Vilija Leja, pod nazivom "Egzotična zoologija", objavljeno 1959.god. Iako je Lej bio poznatiji po svojim radovima na temu raketne tehnologije i srodnim temama, prošao je obuku iz paleontologije i napisao je veći broj knjiga o životinjama. Lejova zbirka "Egzotična zoologija" ima izvesnog značaja za kriptozoologiju zato što se u njoj obrađuju teme kao što je "Jeti", morske zmije i izumrli dinosaurusi. Prvo poglavlje knjige, pod nazivom "Mit" razmatra mogućnost da su opisi pojedinih legendarnih stvorenja, kao što su jednorozi ili kiklopi, možda zasnovani na stvarnim životinjama (tj. pogrešnim opisom životinja ili njihovih ostataka). Najrigoroznija naučna analiza kriptida može se naći u delima britanskog zoologa i kriptozoologa dr. Karla Šukera (Karl Shuker), koji je sredinom 80-tih godina 20. veka objavio 12 knjiga i više članaka na temu kriptozoologije.
Zvanična nauka i kriptozoologija
thumb|right|200px|"Kolosalni oktopod", olovka i tuš, autor [[Pijer Deni de Monfort, 1801. Delo je nastalo na osnovu opisa francuskih mornara čiji brod je, u blzini obale Angole, više puta napao Kraken.]]
Ipak, kriptozoolozi ističu da je dobar deo planete još uvek neistražen, a naročito podmorje, zbog čega smatraju da najverovatniji izgled da steknu zvanično naučno priznanje imaju njihove teorije koje se odnose na postojanje neotkrivenih morskih vrsta. Radeći tablicu verovatnoće otkrića novih stvorenja, Pakston je ustanovio da najmanje 47 velikih okeanskih vrsta još uvek nije otkriveno. Poslednja skorašnja otkrića megamut ajkule i Coelacanth govore u prilog tvrdnje da pojedine velike morske vrste još uvek uspešno izbegavaju detekciju.
Henrik Ibsen
Henrik Ibsen (Skien, 20. ožujka 1828. - Kristijanija, Oslo, 23. svibnja 1906.) bio je norveški književnik.
Imao je veliki utjecaj na modernu dramu. Njegov rad je priznat u cijelom svijetu, a njegova djela izvode se u kazalištima na svim kontinentima. Pisao je psihološke drame i društvenokritičke komade koji su prokrčili put naturalističkom stilu u drami, analizirajući moralne probleme. Izvršio je velik utjecaj na kulturni život u nordijskim zemljama, kao i na Englesku, Njemačku i Francusku književnost. Za svoje drame uzimao je teme iz najbliže okolice. Naročito je majstorski obradio ženske likove. Tokom decenija djela su mu različito tumačena, to se naročito odnosi na socijalno-kritičke i simboličke drame, često smatrane mračnima. Za njih je on sam rekao da u njima postavlja pitanja ali ne daje odgovore.
Rođen je 20. ožujka 1828. godine u mjestu Skien (u pokrajini Telemark) kao sin propalog trgovca. Ibsenu je bilo sedam godina kada je njegov otac napustio njega i majku. U to vrijeme to se smatralo veoma sramotnim činom. Sram koji je Ibsen proživljavao zbog očevog postupka odrazit će se kasnije na njegov literarni rad. Od 14 godine morao je raditi kako bi se uzdržavao. Preselio se u Grimstad da bi radio kao ljekarnički pomoćnik i sam se pripremao za studij medicine, što ubrzo napušta kako bi se posvetio književnosti. Živio je prilično bijedno, a u 18 godini postao je otac nezakonitog dijeteta koje je začeo s jednom od kćerki vlasnika ljekarne. Većinu svoje plaće trošio je na alimentaciju. Godine 1850. Ibsen se preselio u Oslo (tada: Kristianija). Iste godine pokušao je objaviti i postaviti na kazališne daske svoje djelo Katilina, ali uzalud. U objavljivanju djela pomogao mu je prijatelj koji je novčano podupirao tiskanje djela, ali je tek nekolicina od 250 primjeraka knjige prodana. Ostatak je poslužio kao trgovački papir za umatanje.
Ibsen se 1851. zaposlio kao dramaturg u nacionalnom kazalištu u Bergenu. Bio je također suradnik novina Arbejderforeningens blad i Manden te urednik Samfundsbladeta. Šest godina kasnije (1857.) radi u Oslu kao upravitelj kazališta. Tu je ostao do 1862. godine. Nijedan od tih poslova nije bio dobro plaćen te je Ibsen s velikim mukama uzdržavao obitelj. Oženio se sa Suzannah Thoresen 1858. godine, godinu dana nakon što im se rodio sin. Od 1863. stvari su za Ibsena krenule boljim tokom. Primio je vladinu stipendiju, a Bjornstjerne Bjornson, drugi pisac, skupio je veliku sumu novca za svog prijatelja Ibsena kako bi mu omogućio da otputuje u inozemstvo. Ibsen je ostao u inozemstvu 27 godina. Boravio je u Danskoj, Njemačkoj, Austriji te potom u Italiji četiri godine. Nakon toga živio je u Dresdenu i Münchenu. Godine 1891. vraća se u Norvešku. left|thumb|litografija Franza Wedekinda Ibsen je postao najčuveniji po svojim dramama. No, prvo je napisao priličan broj pjesama, ubrajajući tu dobro znanu Terje Vigen. Pjesma Terje Vigen govori o mornaru koji je otplovio iz Norveške u Dansku kako bi mogao uzdržavati suprugu i kćerku i tako im spasio živote. Vrijeme radnje pjesme odvija se u doba Napoleonskih ratova, točnije nešto prije 1814. godine kada je norveška obala bila blokirana što je vodilo ka izgladnjivanju mnogih mjesta u Norveškoj. Kao dramatist Ibsen je pisao djela koja se mogu razvrstati u različite kategorije. Pisao je povijesne drame o prvim norveškim kraljevima. Potom se probio s djelima Brand (1886.) i Peer Gynt (1867.). Oba djela napisana su nedugo nakon što je napustio Norvešku i oba su napisana u rimi. I tu je kraj svakoj sličnosti s ova dva djela. Naime, glavni lik u Brandu je svećenik koji će svoj poziv slijediti bez obzira na žrtve. Peer Gynt je posve drukčija osoba - on je lažov, nesiguran u svoja uvjerenja, bezbrižni pustolov koji obmanjuje ženu koja ga voli i čeka ga dok on prolazi kroz bezbrojne avanture.
Bengalski tigar
Bengalski tigar (Panthera tigris tigris) je najbrojnija podvrsta tigra, i druga po veličini poslije sibirskog. Pripada carstvu životinja, razredu sisavaca i skupini mačaka, točnije velikih mačaka. Bijeli tigrovi su obojene varijante bengalskog tigra.
Osobine
Mužjak bengalskog tigra dosiže dužinu od 275 do 295 cm, ali ima i primjeraka koji su duži i od 305 cm. Ženke su manje i duge su između 240 i 265 cm. Težina im se kreće od 130 pa do 265 kg, može biti viših jedinki. U ramenima im je visina od 90 cm pa do 1 m.
Rasprostranjenost
left|thumb|250px|Rasprostranjenost Bengalskog tigra Bengalski tigar živi u Indiji i na obližnjim otocima, te u Bangladešu, Butanu, Mianmaru i Nepalu, pa čak i u Kini. U Indiji najveća populacija bengalskih tigrova živi u Sundarbanu, najvećoj šumi mangrova na svijetu, ali nastanjuje i sjevernu i središnju Indiju.
Veličina populacije od oko 2.500 jedinki pokazuje da je bengalski tigar prilično ugrožen, no ipak nije ni blizu tako ugrožen kao druge podvrste tigrova. Iako postoji međunarodna zabrana, trgovinu tigrovim krznom vode kriminalne organizacije i vrsta je sve bliže istijebljenju.
Lov i prehrana
Potrebno mu je oko 9 kilograma mesa dnevno. On je prašumska životinja, lovi tako da se skrije iza grmlja i gustog lišća, te kad lovina prođe kraj njega, skoči na nju i ugrizom u grlo ili šiju slama joj vrat. Bengalski se tigrovi hrane najčešće bivolima i jelenima, zna pojesti zmije, žabe, miševe, dikobraze, ribe a poneki i ljude.
U normalnim uvjetima, tigrovi ne napadaju ljude, no povremeno se to ipak događa. Poznati su i slučajevi, da neki tigrovi iz nepoznatih razloga postanu gotovo isključivo ljudožderi. Jedna od još nepotvrđenih teorija je, da je u takvim slučajevima riječ o vrlo starim životinjama koje više ne mogu uloviti svoju uobičajenu lovinu. Kako je za njega čovjek laka lovina, nakon prvog uspješnog ulova čovjeka, on ga odabire za svoj stalni izvor hrane.
Razmnožavanje
Nakon skotnosti od 95 do 112 dana, tigrica koti dva do četiri mladunca. Doji ih oko 6 mjeseci, a nakon toga kreću s majkom prvi put u lov. Mladunci ostaju uz majku najčešće dvije do tri godine, iako s 11 mjeseci imaju dovoljno snage i iskustva za samostalan lov.
Od trenutka koćenja, majka postaje krajnje razdražljiva i ne dozvoljava približavanje drugim pripadnicima svoje vrste, čak niti ocu, jer postoji mogućnost da ih pojedu. (Ovo uvriježeno stanovište se u zadnje vrijeme preispituje, jer su primijećeni i slučajevi da otac mladunaca ponekad sudjeluje u njihovom podizanju. Za sad, to je još uvijek u statusu dokazivanja.)
Shiremanstown, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.569, što je 48 (3,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Šljivovik (Bela Palanka)
Šljivovik je naselje u Srbiji koje administrativno pripada opštini Bela Palanka u Pirotskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 263 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 391 stanovnika).
Demografija
U naselju Šljivovik živi 251 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 61,8 godina (60,0 kod muškaraca i 63,6 kod žena). U naselju ima 126 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,09.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
8-OH-PBZI
8-OH-PBZI je lek koji se koristi u naučnim istraživanjima. On deluje kao potentan i selektivan agonist dopaminskog D3 receptora.
Tony Blair
Tony Blair rođen je kao Anthony Charles Lynton Blair 6.5.a1953. godine u Edinburgu, škotskoj prestonici. No, veći deo detinstva proveo je u Durhamu, industrijskom središtu na severu Engleske. Njegov otac Leo Blair, advokata i jedno vreme predsednika Durham Conservative Associtaion-a, udarila je kap za vreme predizborne kampanje za britanski parlament 1963. godine. Onespobljenost bolešću i postupan oporavak delovaće na život njegovog srednjeg sina Tonyja koji će britansku Laburističku stranku preoblikovati iznutra i 1997. godine postati prvi laburistički premijer nakon što je 1979. godine Margaret Tačer dovela na vlast Konzervativnu stranku.
Blair je pohađao prestižni edinburški Fettes College (1966. - 1971.) pre nego se upisao na studije prava na Koledž Svetog Džona (St. John's College) pri oxfordskom univerzitetu 1972. godine. Za vreme studija pokazao je intezivan interes za glumu i muziku, bio je pevač rok grupe “Ugly Rumours”, istovremeno razvijao je svoj interes za nacionalnu politiku. Nakon što je diplomirao 1975. godine, Blair je stažirao pravo kod Aleksandra Irvina, inače istaknutog člana Laburističke stranke. Godinu dana kasnije postaće član advokatske komore i zahvaljujući tome dobiće stalno zaposlenje u advokatskom uredu Aleksandera Irvina. Tony Blair oženio se 1980. godine s Cheire Booth, takođe advokaticom, koju je upoznao za vreme stažiranja.
U periodu od 1976. - 1983. godine radio je kao advokat specijalizovavši se za radno i industrijsko pravo. Laburističkoj stranci pridružio se 1976. godine, ali je vrlo skoro bio razočaran nekim programskim rešenjima stranke, posebno nacionalizacijom industrije i povećanjem uticaja sindikata. Istovremeno nije blagonaklono gledao na tadašnjeg laburističkog lidera i premijera James Callaghan (1976-1979). Nakon serije radničkih štrajkova Laburistička stranka je svoju poziciju dovela do tačke kada je praktično bila pod direktnim uticajem sindikata. Nezadovoljstvo birača iskoristili su Margaret Tačer i Konzervativna stranka pobedivši na izborima 1979. godine započevši tako dugotrajnu eru vladavine Konzervativne stranke koja će potrajati skoro naredne dve decenije. Tu vladavinu konzervativaca okončaće upravo Blair koji će svoj prvi uspešni pokušaj ulaska u politiku započeti 1983. godine, kada je izabran u parlament kao zastupnik Laburističke stranke iz Sedgefilda, mesta blizu grada Durhama u kojem je odrastao.
Blair je kreirao novi politički smer stranke koji se odmakao od levičarskih ideologija i socijalističkog fokusa koji su karakterizovali stranku kasnih 1970-ih i ranih 1980-ih. Godine 1988. izabran je u laburističku vladu u senci unutar koje je bio zadužen za sektor energetike i zapošljavanja. Četiri godine kasnije (1992.) na čelo Laburističke stranke dolazi novi lider John Smith koji Blaira gura na mesto predsednika laburističke vlade u senci. Na novoj dužnosti zastupa čvrsto stajalište prema kriminalu kojim izaziva vladu konzervativaca, a koju je sada predvodio John Major.
Izabran na mesto predsednika Laburističke stranke
Dve godine kasnije (1994.) John Smith neočekivano umire, a u junu iste godine Blair je nakon unutarstranačke kampanje izabran na mesto predsednika Laburističke stranke. U to doba to nije bila baš najzahvalnija stranačka dužnost jer je osećao veliki pritisak na da osigura pobedu stranke na nacionalnoj osnovi nakon što je stranka izgubila četvrte izbore za redom. Kako bi poboljšao izborne rezultate laburista Blair je restrukturirao stranačku strategiju i njenu političku platformu, menjajući mnoge tradicionalne stranačke ciljeve, a kako bi stranku što više približio što većem broju birača. U temelje stranke ugradio je zalaganje za slobodno tržište i privrednu reformu ističući slogan „Novi laburisti, nova Britanija“. Istovremeno napustio je koncept društvenog vlasništva za koje se stranka sve do tada zalagala gurajući stranku sve bliže političkom centru. Zbog Blairovog davanja novog smera stranci kritičari su ga nazivali Tony Blur i Tory Blair istovremeno optužujući ga kako ništa ne čini da stranka pobedi na narednim nacionalnim izborima. No, Blairovo agresivno ustrajavanje na modernizaciji stranke uskoro će se pokazati uspešnom. Samo u prvoj godini njegovog predsedavanja strankom članstvo Laburističke stranke naraslo je za više od 150.000 ljudi, dok je rejting stranke u istraživanjima javnog mnenja konstantno rastao.
Izabran za premijera vlade
U maju 1997. Blair je izabran za premijera vlade Velike Britanije, pobedivši na izborima Johna Majora i time okončavši 18 godina dugu vladavinu torijevaca. Pri dolasku na vlast pomogla mu je i vladavina Bila Clintona koji je svoju politiku temeljio na političkom svetonazoru vrlo bliskom onom Blairovom, a i sam nije krio svoje simpatije prema Blairu. Zanimljivo je da Blair, kojem je nakon izborne pobede bilo 47 godina, postao najmlađi britanski premijer nakon lorda Liverpoola koji je premijersku dužnost preuzeo 1812. godine. Nakon što je zaseo u premijersku stolicu Blairovo ustrajavanje na rešavanju dugogodišnjeg konflikta u Severnoj Irskoj, investiranje 42 miliona funti u zdravstvo i obrazovanje, kao i njegovi diplomatski napori u pravcu većeg integrisanja Velike Britanije u evropsku zajednicu učinili su ga najpopularnijim britanskim premijerom u istoriji.
Uprkos masovnim oboljenja stoke u Velikoj Britaniji, a time i padom popularnosti laburista, koja su poharala Veliku Britaniju 2001. godine Blair je ponovo - ovaj put sa još većom razlikom u broju dobijenih glasova - pobedio na opštim izborima u julu iste godine.
Prvi mandat Tonyja Blaira je obilježilo i nastojanje da se britanska ekonomska renesansa reflektira u intenzivnijoj ulozi Velike Britanije u svjetskim zbivanjima te povratku statusa velike sile. U tu svrhu su poslužile različiti oružani sukobi u svijetu, koji su Britancima omogućili da koristeći humanitarni povod demonstriraju vojnu silu. Najspektakularniji takav primjer bila je kosovska kriza, odnosno NATO-vo bombardiranje SRJ čiji je Tony Blair bio najvatreniji zagovornik. Godinu dana kasnije britanske snage su svojom intervencijom dovele do završetka krvavog građanskog rata u Sijera Leoneu. Blair je tu novu militantnu politiku nastojao uskladiti s ideologijom Trećeg puta tvrdeći kako zapadne liberalne demokracije imaju moralnu dužnost uspostavljati mir u svijetu isto onako kao i socijalnu stabilnost unutar vlastitih granica.
Ta je politika bila usklađena s konceptom Pax Americane koji je promovirala vlada američkog predsjednika Billa Clintona, Blairovog prijatelja i ideološkog istomišljenika. Kada je Clintona godine 2001. zamijenio izolacionistički raspoloženi George W. Bush, Blair je naslijedio veliki dio Clintonove popularnosti u svjetskoj, pogotovo lijevoj i liberalno nastrojenoj, javnosti te se ispočetka nametnuo kao nastavljač njegove politike i prirodni vođa zapadnog svijeta.
Blairov drugi i treći mandat
Ključni trenutak Blairove vladavine bili su napadi 11. septembra. Od svih zapadnih vlada upravo je Blairova pokazala najveći entuzijazam za novi, militantniji kurs Bushove administracije uobičen u Ratu protiv terorizma. Taj se entuzijazam, za razliku od većine velikih zapadnih sila, nije ograničio na uništavanje talibana u Afganistanu, nego i na projekt uklanjanja režima Sadama Huseina u Iraku.
Blair je Busha i njegovu politiku prigrlio upravo u trenutku kada je Bushova, a i američka, popularnost započela strmoglavo padati i u svjetskoj i britanskoj javnosti. To se odrazilo i na Blairovu popularnost koji je počeo biti nazivan Bushovom pudlicom. Usprkos serije demonstracija i protesta, kao i otvorenog suprostavljanja od strane nekadašnjih najbližih suradnika (mnogi od kojih su zdušno bili podržavali intervenciju na Kosovu), Britanija je ipak ostala na Blairovom kursu te je godine 2003. sudjelovala u invaziji na Irak gdje se i dan-danas nalaze britanske okupacijske snage.
Novopronađena bliskost sa SAD se odražava i u britanskoj politici prema EU. Blairova vlada je vatreni zagovornik širenja EU na istok, što za svrhu ima slabljenje antiameričkih raspoloženih Francuske i Njemačke, dok je nakon nominalnog prihvaćanja Ustava EU francusko i nizozemsko odbijanje tog projekta na referendumu iskoristila kako bi suspendirala njegovu buduću ratifikaciju i tako usporila evropsku integraciju u bliskoj budučnosti.
Blair je tokom svog drugog mandata postao jednim od najnepopularnijih premijera u britanskoj historiji, ali je godine 2005. raspisao nove izbore, računajući da je opozicija, kako ona uobličena u Konzervativnoj i Liberalno-demokratskoj stranci preslaba, tako ona unutar njegove vlastite stranke, preslaba da ga smijeni. Na izborima su laburisti izgubili veliki broj mjesta, ali su uspjeli zadržati većinu. Blair je zadržao svoj položaj, ali mu je autoritet bitno smanjen, kako zbog špekulacija o zdravstvenim problemima, tako i najavama da se neće natjecati za slijedeći premijerski mandat.
U augustu 2006. je najavio kako će podnijeti ostavku u roku od godine dana, a 10.5. 2007., nedgigo naon teškog poraza vlastite stranke na lokalnim ir regionalnim izborima, je precizirao kako će 27.6. 2007. napustiti svoj položaj. Tog dana ga je naslijedio Gordon Brown.
Caubeyres
Kober je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Nerak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 135 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,39 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 119 metara (maksimalnoj 183 m, a minimalnoj 85 m).
Akupunktura
thumb|right|300px|Akupunktura ruke Akupunktura je terapija koja se temelji na drevnoj kineskoj filozofiji, a prvi je put opisana 90. pne. u tekstu koji je napisao Shih-chi. Akupunktura u doslovnom prevodu znači "probadanje iglom" – to je zapravo praksa umetanja vrlo finih igala u kožu, kako bi se stimulisale određene tačke na tijelu (tzv. akupunkturne tačke). Isprva su bile korištene igle izrađene od kamena, a kasnije one od bronze, zlata i srebra. Igle se obično umetnu i rotiraju te se mogu ostaviti tako zabodene neko vrijeme. Tačke koje se stimulišu ovise o pacijentovim simptomima, godišnjem dobu, vremenskim prilikama i rezultatu provjere pulsa.
Suzanne Grandais
Suzanne Grandais (14. jun 1893 - 28. august 1920) bila je francuska filmska glumica koja je stekla veliku popularnost 1910-ih. Često je nastupala u filmovima Louisa Feuilladea i Léoncea Perreta. Zbog izuzetne ljepote i popularnosti je 1918. dobila nadimak "francuska Mary Pickford". Dvije godine kasnije je poginula u automobilskoj nesreći prilikom snimanja filma L'Essor.
Memorija vode
Memorija vode je konceptualna osnova homeopatije koja tvrdi da je voda u stanju da zapamti koje su čestice bile u njoj ranije rastvorene. Ta „memorija“ omogućuje vodi da zadrži osobine originalnog rastvorka čak i kada nema nijedne čestice prvobitnog rastvorka u njoj. Jasno da ova ideja spada u domen pseudonauke.
Najistaknutiji pobornik ove ideje bio je francuski imunolog Žak Benveniste (Jacques Benveniste), koji je time pokušao da ponudi objašnjenje za homeopatiju. On je otišao toliko daleko da je tvrdio da se memorija vode može preneti telefonom ili internetom.
Pokušaji da se ponove njegovi rezultati bili su protivurečni. Međunarodni tim pod rukovodstvom profesorke Madlen Enis(Queen's University of Belfast) navodno je uspeo (videti reference), međutim, dalji pokušaji nisu.
Istaknuti skeptik Džejms Randi (James Randi) ponudio je milion dolara svakome ko pokaže (u kontrolisanim uslovima) ispravnost teorije o memoriji vode. BBC televizijski program Horizont je organizovao i prenosio takav jedan pokušaj da se valjanost ove zamisli proveri. Eksperimenti su izvedeni po strogo naučnoj metodologiji a ceo proces je nadgledao potpredsednik Britanskog kraljevskog društva (Royal Society), profesor Džon Enderbi (John Enderby). Pokušaj da se potvrdi postojanje memorije vode je propao.
Brojni stručnjaci su saglasni da svako pozitivno delovanje homeopatije u lečenju tegoba može da se objasni placebo efektom. Videti rezultate u White et al.; spoljašnjim vezama).
Toplotna energija
Svakom mikroskopskom obliku kretanja molekula, na primer, linearnom kretanju molekula vode, pridružena je energija k_B T gde je k_B Bolcmanova konstanta a T apsolutna temperatura. Bolcmanova konstanta predstavlja jednu od fundamentalnih konstanti i iznosi J/K. Sobna temperatura (25 S) u apsolutnim jedincama je oko 300 K (tačnije 25 + 273,1 = 298,1 K). Dakle, J je energija jednog stepena slobode molekulskog kretanja.
Srednja brzina molekula vode
Sada se može grubo oceniti brzina kojom se molekul vode kreće u čaši vode ili u živoj ćeliji na 300 K. Između sudara, molekul vode ima srednju kinetičku energiju približnu toplotnoj energiji:
odakle sledi da je brzina približno
gde je 18 molekulska masa vode a 1,6 10-27 kg atomska jedinica mase u kilogramima.
Dakle, između dva sudara molekul vode se na sobnoj temperaturi kreće brzinom od oko 1800 -{km/h}-.
Srednji slobodni put
Tečna voda, je kao i većina tečnosti gusto napakovana molekulima koji su u kontaktu sa svojim susedima sa kojima se, usled toplotnog kretanja neprekidno sudaraju. To znači da molekul vode, mada se kreće nadzvučnom brzinom, nema šanse da daleko odleti jer će ga sudar sa susedom skrenuti sa prvobitne putanje. A taj će sudar skrenuti i suseda. Dakle, umesto da se razlete nadzvučnim brzinama po okolnom prostoru molekuli vode ostaju u čaši u neprekidnom haotičnom kretanju. Kao dobru aproksimaciju možemo uzeti da molekulu na raspolaganju ne stoji putanja veća od sopstvenih dimenzija jer svaku šupljinu veću od toga već će ispuniti obližnji sused. Znači srednji slobodni put molekula vode u čaši vode ili živoj ćeliji može da se proceni na 0,2 nm koliko približno iznosi dijametar molekula.
Vreme između dva sudara
Prethodna jednačina dopušta da se izračuna koliko dugo bi mogla da traje memorija jednog molekula vode. Izračunajmo prvo koliko vremena molekul ima da zapamti gde je bio pre nego se ponovo sudari. Dakle, polazi se od osnovne jednačine za srednju brzinu
Nitocris
Nitocris (grčki Νίτωκρις) je žena za koju se tvrdi da je bila posljednji faraon VI dinastije Egipta, a možda i prva vladarica Egipta, prva poznata regentica na svijetu i prva od četiri žene za koje se zna da su imale titulu faraona (druge tri su Sobekneferu iz XII dinastije, Hatshepsut iz XVIII dinastije i Kleopatra VII iz Ptolomejske dinastije). Njeno ime se nalazi u Općoj historiji od Herodota i spisima Manethona. Prema Herodotu (Historija ii), ona je pozvala ubojice svog brata, egipatskog kralja, na gozbu a potom ih sve ubile poplavivši zatvorenu sobu vodom iz Nila. Onda je, kako bi izbjegla druge zavjerenike, počinila samoubojstvo (moguće utrčavanjem u zapaljenu sobu). Manethon tvrdi da je sagradila "treću piramidu" u Gizi, koja se obično pripisuje Menkaureu.
Memorija vode
Vreme između dva sudara
znajući da je srednji slobodni put oko 0,2 nm dobija se da je vreme između dva sudara:
Nitocris
O Nitocris, s druge strane, nema spomena u autentičnim egipatskim natpisima pa popriličan broj egiptologa vjeruje da uopće nije ni postojala. Dugo vremena se tvrdilo da se Nitocris pojavljuje na fragmentu Torinskog popisa kraljeva, datiranog u doba XIX dinastije, pod egipatskim imenom Nitiqreti (nt-ỉqrtỉ). Za fragment gdje se to ime pojavljuje se vjerovalo da pripada dijelo kraljevskog popisa posvećenog VI dinastiji, te da je on tako potvrđuje Herodota i Manethona. Međutim, mikroskopska analiza Torinskog popisa kraljeva sugerira da je fragment pogrešno stavljen te da je ime "Nitiqreti" u stvari pogrešan transkripcija imena jasno muškog kralja Netjerkarea Siptaha I, imenovanog u Abidoskom popisu kraljeva kao nasljednik kralja iz VI dinastije Nemtyemsafa II. Na Abydoskom popisu kraljeva Netjerkare Siptah je smješten na mjesto koje odgovara Neitiqreti Siptahu na Torinskom popisu kraljeva.
U fikciji
Nitocris (odnosno Nitokris, s "K" umjesto "C") se spominje u dvije priče The Outsider i Imprisoned with the Pharaohs, koje je napisao H.P.Lovecraft. Spominje se tek usputno te je opisana kao zla kraljica koja vlada utvarama i drugim užasima.
Memorija vode
Vreme između dva sudara
Dakle, vreme između dva sudara za molekul vode na sobnoj temperaturi iznosi oko pola pikosekunde.
Koliko traje memorija vode
Sada kad se zna koliko se molekuli vode brzo kreću i koliko imaju vremena na raspolaganju da razmišljaju o svojoj sudbini, treba oceniti nakon koliko sudara će molekul vode pamtiti gde je pre toga bio i šta je radio. Dakle, nakon koliko sudara molekul vode izgubi memoriju o svom prvobitnom stanju. Postojanje ili gubitak memorije u ovom slučaju se odnosi na to nakon kolikog vremena molekul vode zaboravi gde je bio. Ako zamislimo da molekul nije mnogo pametan mogao bi da izgubi memoriju nakon jednog sudara. Pametniji molekul mogao bi da pamti gde je bio i nakon čitavih 100 sudara. Ali nema toliko pametnog molekula da zapamti gde je bio nakon 1.000.000.000.000 sudara. Čak kada bi takav jedan super molekul i postojao, to bi mu bilo dovoljno da zapamti samo šta je bilo pre jedne sekunde. Jer 1.000.000.000.000 (milion miliona) predstavlja broj sudara koje prosečno molekul vode na sobnoj temperaturi pretrpi u jednoj sekundi.
Dakle, odgovor na pitanje ima li molekul vode memoriju je potvrdan: da, molekul ima memoriju samo što je izgubi u intervalu kraćem od milijarditog dela sekunde.
Stručno rečeno, korelaciono vreme molekula vode na sobnoj temperaturi je reda veličine pikosekunde zbog čega je prenos informacija na vremenskoj skali dužoj od toga praktično nemoguć. I tu je homeopatija izgubila teorijsku podlogu za svoje tvrdnje.
Mountain City, Tennessee
Mauntin Siti je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.531, što je 148 (6,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Camasco, Vercelli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 758 m.
Mikrocistin-LR
Mikrocistin-LR je organsko jedinjenje, koje sadrži 49 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 995,172 Da.
Parapsihologija
Parapsihologija (dolazi od starogrčke riječi παραψυχολογία) je naziv za pseudoznanost koja se bavi znanstveno neobjašnjivim pojavama. To je područje izvan medicinsko-psihološke stvarnosti koje nije znanstveno provjerljivo (hiromantija, proricanje, spiritizam, okultizam, astrologija, telepatija, vidovitost, bioenergija, telekineza).
Postoje specijalizirani časopisi koji pišu o tim pojavama.
Oakville, Connecticut
Okvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.047, što je 429 (5,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Čavle
Čavle je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.