cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elefantijaza
Simptomi i klinički tok
U hroničnom obliku, pored zapaljenja nastaje i začepljenje limfnih sudova, usled čega i zastoj u oticanju limfe, koja potom natapa okolna tkiva. Posledice toga su limfatične varikozne velike klupčaste "guke" najčešće u ingvinalnom delu i na donjim udovima, hidrokele (izliva limfe u tuniku vaginalis mošnica), hilurije (mokraća bela kao mleko) ili hematurije. Donji udovi pokazuju karakteristične deformacije, postaju kao "slonovske noge", koža je ispucala i hrapava, dlake i nokti otpadaju.
Evolucija bolesti se odvija vrlo sporo, najčešće bez bola i u početku bez promena opšteg stanja, a kasnije je bolest praćena velikom slabošću.
Dijagnoza i lečenje
Hipereozinofilija nije pouzdan pokazatelj. Sigurna dijagnoza se postavlja nalazom larvi u perifernoj krvi. Ako bolesnik radi noću, larve se traže u toku dana.
Drgi aspekt u lečenju je podizanje higijene zahvaćenog dela na visok nivo koji podrazumeva svakodnevnu upotrebu. Na već razvijenu elefantijazu medikamentno lečenje nema mnogo uticaja. Međutim preporučuju se kortikosteroidi udruženi kada je to moguće sa kauzalnom terapijom (dietilkarbamazin za filarije). Od 2003. godine kao vrlo efikasan antibiotik u terapiji tropske filarijaze preporučuje se i doksiciklin.
Ponekada je potrebno hiruško odstranjivanje deformisanog tkiva i može biti efikasno kod lečenja elefantijaze skrotuma i hydrocele. U krajnjem slučaju može doći i do hiruške amputacije
Nobelovu nagradu za medicinu za 2015. godinu dijele “Vilijam C. Kempbel i Satoši Omura za njihovo otkriće nove terapije protiv infekcije izazvane valjkastim crvima i Juju Tu za njeno otkriće nove terapije protiv malarije”.
Ove godine za Nobelovu nagradu za medicinu nominovano je 327 ljudi, od čega 57 prvi put. Nominacije su tajne kako je Nobel i zahtjevao u svom testamentu, a predlažu ih naučnici iz cijelog svijeta, raniji laureati nagrade i članovi Nobelovog vijeća u Karolinska institutu.
Dr Kempbel sa Dru univerziteta i dr Omura otkrili su novi lijek Avermectin koji značajno smanjuje šanse od oboljevanja od onhocerkoze i elefantijaze i pomaže u borbi protiv niza drugih parazitskih bolesti.
A.C. Milan
Associazione Calcio Milan je italijanski fudbalski klub iz grada Milana. Od postanka boje kluba su crvena i crna tako da su širom Italije i Evrope poznati kao „rossoneri“ (crveno-crni). Uz Real Madrid najuspješniji su tim na evropskoj sceni sa 7 osvojenih titula Lige Prvaka, iz 10 finala. Također u Italiji su drugi klub po broju osvojenih titula (Scudetto), ukupno 18, uz 5 puta osvojeni italijanski kup (Coppa Italia).
Elefantijaza
Dijagnoza i lečenje
Dr Tu otkrila je Artemisnin, lijek koji smanjuje smrtnost od malarije.
Epidmiologija
Limfna filirijaza pogađa više od 120 miliona ljudi, prvenstveno i Africi i jugoistočnoj Aziji, od čega je oko 40 miliona osoba sa trajnim invaliditetom i jedan je od načešćih uzročnika invaliditeta na svetu. U endemskim zajednicama oko 10 posto žena i 50 odsto muškaraca boluje od elefantijaze. Istraživanje
A.C. Milan
Osnivanje, prvi trofeji i odvajanje Intera
Prvi trofej je osvojen već slijedeće godine, u Januaru 1900. Milan je osvojio Kraljevski kup (Medaglia del Re). Prekinuvši niz Genoe 1901 je osvojen i prvi naslov šamipona, a isti uspjeh je ponovljen 1906 i 1907.
1908 godine zbog nesuglasica oko dovođenja stranaca u ekipu grupa dotadašnjih igrača Milana odlazi iz kluba i formira vlastiti pod nazivom Internazionale Milano F.C., danas poznat kao Inter.
Dolaskom fašista na vlast u Italiji mijenja se englesko ime kluba u talijansko Assosazione Calcio Milano. Nakon drugog svjetskog rata klub mjenja samo zadnju riječ iz Milano u Milan želeći da oda poštovanje svojim engleskim korijenima.
Gre-No-Li
Nakon šveđana sudbinu Milana opet je krojio italijan, trener Nereo Rocco. Autor catenaccia je uz igrače poput Rivere i Altafinija u sezoni 1962/62. po prvi put osvojio Ligu Evropskih prvaka, a uspjeh je ponovio u sezoni 1969/70. Veći uspjeh na domaćoj sceni je izostao, djelomično i zbog snage gradskog rivala Intera koji je u tim godinama redovno osvajao titule.
U narednim godinama Milan se borio za desetu titulu, ali 1980. nakon velikog skandala i dokazane umješanosti u namještanje utakmica zajedno sa Laziom su izbačeni u Serie B koju odma slijedeće sezone osvajaju te se vraćaju u prvu ligu. Slijedila je najslabija sezona u historiji kluba te Milan opet ispada u Serie B.
Berluskonijeva era
Nakon nekoliko loših sezona u kojima je Milan igrao u Seriji A, ali bez većeg uspjeha klub kupuje medijski magnat Silvio Berlusconi. U svojoj prvoj sezoni dovodi za trenera italijana Ariga Sacchija, a među novim igračima našli su se Marco van Basten, Frank Rijkaard, Ruud Gullit, Roberto Donadoni i Carlo Ancelotti. Značajno pojačan tim u slijedećim sezonama osvaja titulu prvaka i Ligu prvaka 2 godine zaredom.
Nakon odlaska Sacchija za trenera dolazi Fabio Capello. Sa njim na čelu klub osvaja tri titule prvaka zaredom (1992-1994) i nastupa u tri finala Lige prvaka (porazi od Marseja i Ajaxa, te pobjeda od 4-0 nad Barcelonom). Sa igračima poput Paola Maldinija, Franca Baresija, Dejana Savićevića, Zvonimira Bobana, Georga Weaha i Roberta Baggia Capello je napravio niz od 58 utakmica bez poraza i tako zaključio svoju eru osvajajući 15. scudetto za Milan.
Gornja Bočinja
Gornja Bočinja je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Maglaj koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 780 stanovnika.
A.C. Milan
Ekipa
11. 1. 2021.
Nacionalni trofeji
Internacionalni trofeji:
La Gavia (razvrstavanje)
La Gavia ima više značenja:
Eysus
Ezi je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Oloron Sen Mari.
Chiojdeni (razvrstavanje)
Chiojdeni ima više značenja:
San Eligio (razvrstavanje)
San Eligio ima više značenja:
Eysus
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 612 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 91,07 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,72 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 302 metara (maksimalnoj 416 m, a minimalnoj 236 m).
Lago, Catania
Lago je naselje u Italiji u provinciji Catania, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 514 m.
Adalbert, vojvoda od Toskane
Adalbert, vojvoda od Toskane se može odnositi na:
Puk Dnipro
Puk Dnipro-1 (, odnosno Dobrovoljačka jedinica patrolne službe milicije specijalne namjene je dobrovoljačka jedinica ukrajinskih Specijalnih snaga zaštite državnog poretka, koja se nalazi pod nadležnošću Ministarstva unutrašnjih poslova. Osnovana je 14. aprila 2014. od strane ukrajinskog ministra unutrašnjih poslova Arsena Avakova za vrijeme krize koja će prerasti u Rat na istoku Ukrajine kao jedan od bataljona teritorijalne obrane (BTrO). Sjedište mu je u Dnipropetrovsku, glavnom gradu Dnipropetrovske oblasti odakle dolazi većina ljudstva. Kao i slične formacije BTrO, bio je najvećim dijelom financiran i opreman od strane dobrovoljnih priloga, ali je jedan od najizdašnijih sponzora bio ukrajinsko-izraelski oligarh Igor Kolomojski, zbog čega se ponekad zvao i Bataljon Kolomojski. Bataljon Dnipro-1 je od samog početka bio jedan od najbolje opremljenih i obučenih formacija BTrO, a prema vlastitim navodima, u obuci su sudjelovali vojni instruktori iz Izraela i Gruzije. U status puka je preimenovan 23. septembra 2014. godine. 3. oktobra 2014. su njegovi pripadnici, prema ukrajinskim navodima, izveli jednu od najuspješnijih akcija tokom cijelog konflikta, kada su iza novoruskih linija izveli prepad u kome je likvidiran general Sergej Andrejčenko, aktivni oficir ruske vojske, postavši najviše rangiran zapovjednik novoruskih i ruskih snaga koji je stradao u dosadašnjem sukobu.
Caprese Michelangelo
Caprese Michelangelo (lokalno: Capresa) je općina (comune) od 1,406 stanovnika u centralnotalijanskoj regiji Toscana u Provinciji Arezzo.
Geografske karakteristike
Caprese Michelangelo leži u šumovitim brdima Apenina, udaljen tridesetak km sjeverno od Arezza. To je kraj poznat po gljivama i kestenima. Danas je slavan po Michelangelu koji je u njemu rođen 6. marta 1475., u vrijeme kad je njegov otac Ludovico u tom mjestu bio podesta.
Historija
thumb|left|260px| [[Kuća u kojoj je rođen Michelangelo]]
Po tvrdnjama nekih historičara u nekadašnjem zamku je 552. umro ostrogotski kralj Totila.
Tokom 11. i 12. vijeka Caprese je bio feud porodice Ranieri iz zamka Galbino. To je potrajalo do 1226. kad se lokalna signoria odlučila staviti pod zaštitu Arezza.
Nakon nekoliko dekada anarhije i borbe za prevlast tokom 14. vijeka, stanovnici su 1384. odlučili da će im biti najbolje pod Republikom Firencom. Firentici su počevši od 1386. kao predstavnika svoje vlasti postavljali podestu, taj institut je potrajao do 1783.
Od 1737. i doba kad su njime vladali Medici, je pod vlašću Habsburga, osim kratkog perioda francuske dominacije (1799-1814).
Tipton, Missouri
Tipton je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Caprese Michelangelo
Historija
Nakon plebiscita provedenog 1860. Caprese je kao i čitava Toskana, postao dio Kraljevine Sardinije, a nakon tog Kraljevine Italije.
Tipton, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.262, što je 1 (0,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Caprese Michelangelo
Historija
Kraljevskim dekretom od 9. februara 1913. starom imenu - Caprese dodan je sufiks.Michelangelo, da se i na taj način oda počast velikom umjetniku. Pored rodne kuće i muzeja, na Michelangela podsjećaju i gipsani odljevi njegovih skulptura postavljeni po čitavom mjestu.
Deklaracija
Deklaracija' (od latinskog declaratio = izjava, proglas) je dokument političke, pravne ili neke druge prirode u formi svečane izjave koja sadrži bazične principe ili stavove o nekom važnom problemu. U međunarodnim odnosima deklaracija je izjava koju dvije ili više država zajednički daju o postignutom sporazumu ili o nekome načelnom pitanju.
Holecistokininski antagonist
Holecistokininski antagonist je specifični tip receptorskog antagonista koji blokira receptorska mesta peptidnih hormona holecistokinina (CCK).
Postoje dva tipa ovog receptora, definisana kao CCKA i CCKB (ili CCK-1 i CCK-2). CCKA je uglavnom izražen u tankim crevima, i učestvuje u regulaciji enzimske sekrecije pankreasa, sekrecije želudačne kiseline u želudac, intestinalne motilnosti i signalizacije sitosti. CCKB je izražen centralnom nervnom sistemu, i ima funkcije vezane za anksioznost i osećaj bola. Antagonisti CCK receptora mogu da imaju višestruke funkcije u stomaku i mozgu.
Deklaracija
Karakteristike i historija
Neke deklaracije kao što je francuska Deklaracija o pravima čovjeka i građanina (Declaration des Droits de l’Homme et du Citoyen) iz augusta 1789., uzimaju se za kamene međaše suvremene historije.
Holecistokininski antagonist
Najpoznatiji CCK antagonist je ne-selektivni antagonist proglumid, koji blokira oba receptora: CCKA i CCKB, i koji je originalno bio razvijen za lečenje čira na želucu. CCKA blokada u stomaku dovodi do redukcije sekrecije želudačne kiseline. Međutim jedna interesantna nuspojava proglumida je nađena, naime on povećava analgetsko dejstvo opioidnih lekova, i umanjuje razvoj tolerancije. Naknadno je utvrđeno da je to posledica blokade CCKB receptora u mozgu.
Deklaracija
Karakteristike i historija
Sličnu popularnost ima i američka Deklaracija nezavisnosti od 4. jula 1776. koju je donio Kontinentalni kongres.
Holecistokininski antagonist
Noviji lekovi su selektivni za jedan ili drugi receptor. Selektivni CCKA antagonisti kao što su lorglumid i devazepid su bili razvijeni za lečenje čira na želucu, i ograničavanje razvoja raka creva.
Deklaracija
Deklaracija u pravu
Deklaracija u pravu se prvenstveno odnosi na izjavu stranke u pravnom postupku Primjer za to je porezna deklaracija, izjava poreznog obaveznika o podatcima koji utječu na odmjeravanje poreza, ili carinska deklaracija - izjava o podatcima važnima za odmjeravanje carine; poštanska deklaracija izjava o pošiljkama predanima na otpremu.
Villaggio Monte Faito, Napoli
Villaggio Monte Faito je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1097 m.
Apiaká
mini|Apiake sa rijeke Arinos, Brazil. Apiaká (Apiacá, Tapê-iting), pleme američkih Indijanaca sa sjevera brazilske države Mato Grosso u bazenu gornjeg toka Tapajosa, na Teles-Pires, gornjoj Aripuanã (rio Roosevelt) Arinos i Juruena, danas na rezervatu (domorodačkoj zemlji) Apiaká-Kayabi u općini Juara (43; 1989) i na río Ximari u općini Alta Floresta. Prvi susjedi Kayabi nazivaju ih Tapy'iting ili Tapii'sin ili ‘bijeli narod’ "gente de cor clara", dok je naziv Apiaka varijanta od tupian riječi apiaba, u značenju ‘osoba’, ‘ljudi’. Ovaj nekada brojan narod jezično pripada Velikoj porodici Tupian, porodici Tupi-Guarani, te užoj grupi plemena poznatoj kao Kawahib. Godine 1986. imaju svega 65-70 govornika) prema SIL-u), 92 (1998); 192 (2001). Dio Apiaka živi u gradu Juara. Susjedna su im plemena Bakairí i Tapayúna, na Arinosu, i Bororo, Oropia, Cauairas i Sitikawa (od kojih su posljednja 3 nestali) na Jurueni. Ne smiju se pobrkati sa karipskim plemenom Apiaka.
Pleme Paribitete, jedan su njihov ogranak
Rezervati
Apiaká-Kayabi, Rio Ximari/Rio Matrinxã, Kayabi, Apiaká e isolados.
Parintintín
mini|Parintintin Parintintín, jedno od plemena iz skupine Tenharim sa jugoistoka brazilske države Amazonas na rijekama Madeira i Marmelos. Danas žive na dva rezervata área indígena Ipixuna i área indígena Nove de Janeiro. Parintintini kao i Tupi-Kawahibi nastali su raspadom starih Cabahiba (Kawahíb) nakon napada jednog drugog Tupi plemena, Munduruku. Plemena kao što su Parintintín, Amundáwa, Tenharim, Júma, Karipuna i Diahói sami sebe nazivaju varijantama istog imena koj glase Kagwahiva, Kagwahibm, Kagwahiv, Kawahip, Kavahiva, Kawaib, i Kagwahiph, a njihovi govori dijalekti su istog jezika (tenharim).
Parintintini su opisani kao veoma ratoboran i opasan narod. Bijahu u neprekidnim ratovima s susjednim plemenima, kao Mundurukú i Pirahá, ali i sa Brazilcima, a bili su i lovci na glave i ljudožderi.
Ekonomija je tipična za kišne šume, kombinacija agrikulture, lova, sakupljanja i napose ribolova.
Chiojdeanca (razvrstavanje)
Chiojdeanca ima više značenja:
Apiaká
Etnografija
Rani zapisi o Apiakama govore da su živjeli u velikim kolektivnim kućama za nekoliko stotina ljudi. Današnja sela grade se u blizini velikih rijeka, s kućama duž obale. Svaka nuklearna (jezgrovna) obitelj živi u jednoj takvoj kući, koje podižu u blizini očeve kuće i kopije su onih kakve sebi grade sakupljači gume, a kao alternativu za palmino lišće, za pokrivanje krova katkad koriste taboinhu. Današnji Apiake adoptirali su portugalsko/brazilsku terminologiju sistema srodstva. Obitelj je u prošlosti bila monogamna, a takva je i danas, no u 19. su stoljeću kod njih uočene i poligamne obitelji u kojoj muž ima dvije žene, a poglavica i tri. Društvo je egalitarno u kojemu su vođe stariji ljudi, dok žene ne sudjeluju ni u kakvim političkim odlukama, a do svojih ciljeva mogu doći jedino preko svojih muževa.
Parintintín
Populacija im 2000. iznosi 156; po drugim podacima 130 (2000 SIL).
Apiaká
Etnografija
Rat
U ratovima kojih je bilo u prošlosti uz luk i strijelu, koristili su koplje, bogato ukrašeno perjem makaoa, te je više nalikovalo nekom dekorativnom predmetu nego oružju. Njihovi tradicionalni neprijatelji bili su Mundurukú, Tapayúna i Nambikwára. Svoje ratne zarobljenike, one starije, ritualno bi pojeli, dok bi mlađe ‘odgajali’ do punoljetnosti, nakon čega bi bili žrtvovani. Pravo na ljudožderski obrok imali bi tek oni koji oko svojih usta četvrtastu tetoviranu oznaku koju su zaradili prilikom ritualnih inicijacija.
Literatura
______ 1987. Os Apiaká. En: Índios em Mato Grosso. Operação Anchieta-OPAN e Conselho Indigenista Missionário
Santa Cruz Cuauhtenco, México
Santa Cruz Cuauhtenco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 6674 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2806 m.
La Gavilana (razvrstavanje)
La Gavilana ima više značenja:
Chiochiș (razvrstavanje)
Chiochiș ima više značenja:
Grofovi i vojvode od Angoulêmea
Angoulême (Angoumois) u današnjoj zapadnoj Francuskoj je nastala kao oblast Karolinškog Carstva, koje je administrativno pripadala kraljevstvu Akvitanija. Pod nasljednicima Karla Velikog lokalni grofovi od Angoulêmea su stekli nezavisnost i nisu bili vezani uz francusku krunu sve do 1307. Temeljem odredbi Sporazuma u Bretignyjuj (1360) Angoumois, kojima su tada vladali grofovi od Angoulêmea, je predan kao engleska teritorija kralju Edwardu III. Godine 1371. je postao leno vojvoda od Berryja, bočnog ogranka francuske kraljevske porodice. Kada je François I, bivši grof od Angoulêmea, postao kralj 1515. godine, Angoumois je konačno postao dio francuskih kraljevskih zemalja, stekavši status vojvodstva.
Milan Graf
Milan Graf (Koprivnica, 24. 6. 1892 - Zagreb, 2. 10. 1975), jugoslavenski nogometaš, igrač i trener 1. HŠK Građanski Zagreb, muzičar, sportski novinar i prvi međunarodni nogometni sudac Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca tj. Kraljevine Jugoslavije.
Grofovi i vojvode od Angoulêmea
Kuća Taillefer
thumb|upright|Grb grofova od Angoulêmea
Milan Graf
Podrijetlo, školovanje i sportska karijera
Prof. Milan Graf je rođen 24. 6. 1892 u Koprivnici u židovskoj porodici Edmunda i Hermine Graf. Porodica Graf je u u centru Koprivnice posjedovala kavanu "Mundi" u kojoj se okupljala gospodarska i kulturna "krema" grada. Prof. Graf je u rodnome gradu pohađao srednju školu i gimnaziju. Sportom se počeo baviti 1906 godine u Koprivnici igrajući nogomet u "Đačkom športskom klubu". Prvu glazbenu pouku dobio je od koprivničkoga gradskog dirigenta i orguljaša Tome Šestaka, te je potom u Zagrebu, usporedo sa srednjom školom, učio violinu. Usporedo je, kao gimnazijalac u Zagrebu, igrao nogomet na poznatom igralištu "Elipsa". Za vrijeme studija igrao je u Rapidu, a prije toga za zagrebački 1. HŠK Građanski. Bivši austrijski nogometaš Dionys Schönecker, tada kao sudac Austrijskog nogometnog saveza, je predložio prof. Grafu da postane sudac. U Beču je 1912 postao prvi ispitani međunarodni sudac iz Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. 1919 godine, prof. Graf je u Zagrebu sa Mirkom Pandakovićem i Pavom Kaudersom osnovao stručnu organizaciju nogometnih sudaca koja se kasnije razvila u Savez nogometnih sudaca Jugoslavije. Ujedno je bio član 1. HŠK Građanskog, u kojem je od 1918 do 1919 godine bio vođa-trener nogometne sekcije, te poslije tajnik za međunarodne poslove. Sudjelovao je 1919 u osnivanju Nogometnog saveza Jugoslavije, te je bio član njegova Upravnog odbora. Pokretač je prve redovite sportske rubrike u zagrebačkom dnevniku "Novosti" 1919 godine. 1919 sudjelovao u osnivanju njemačkoga sportskog lista "Der Kicker" u kojem je surađivao do smrti. Bio je i član austrijskog sudačkog kolegija. Od 1919 godine do 1941 godine bio je član Jugoslavenskog olimpijskog komiteta (JOK). Kao član JOK-a vodio je nogometaše Kraljevine Jugoslavije na VIII. Olimpijske igre u Parizu 1924 godine, te je tako u Parizu svjedočio nastanku Međunarodne udruge sportskih novinara (AIPS). Vodio je reprezentaciju i na IX. Olimpijskim igrama u Amsterdamu 1928 godine. Ujedno je bio i jedini predstavnik Kraljevine Jugoslavije na službenim sastancima Međunardnog olimpijskog komiteta i FIFA-e. Primio je počasnu plaketu Međunarodnog olimpijskog komiteta. Prof. Graf je između 1919 i 1929 bio glavni urednik "Sportske novine". Bio je prvim dopisnim suradnikom brojnih sportskih novina, uključujući i talijansku "La Gazette dello Sport" iz Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca (kasnije Kraljevina Jugoslavija). Bio je i stalni dopisnik lista "Sport-Zürich", te suradnik listova "Arbeiter Zeitung", "Sport Tagblatt" i "Weltpresse" svi iz Beča, "L’Auto" iz Pariza, "Barca" i "Jornada deportiva" iz Barcelone, "Football" iz Sydneya, "Prager Presse" iz Praga, "Przegląd sportowy" iz Varšave, "Sport Information" Karlsruhea i "Sport-Magazin" Züricha. Posljednje sportske članke je objavio pred smrt u periodici "Povijest sporta" iz 1975, gdje mu je ujedno posmrtno objavljen tekst "O našim prvim nogometnim sucima" (1976, br. 26).
Grofovi i vojvode od Angoulêmea
House of Lusignan
thumb|upright|Coat of arms of the lords of Lusignan
Milan Graf
Muzička karijera
Nakon mature, od 1912 studirao je violinu kod Arnolda Roséa na Muzičkoj akademiji u Beču. Diplomirao je 1917 godine. Uz nogomet, prof. Graf je 1919 bio među četiri utemeljitelja Zagrebačkog kvarteta, te ujedno član i glavni tajnik. 1920 bio je suosnivatelj i prvi tajnik Saveza muzičara Jugoslavije. Od 1918 do 1941 predavao je violinu na srednjoj školi Muzičke akademije u Zagrebu. Istodobno je od 1918 do 1956 (s kraćim prekidima) bio član, te solist opernog orkestra Hrvatskog narodnog kazališta u Zagrebu. Od 1956 do 1962 Milan je bio stalni član Zagrebačke filharmonije. Pisao je za "Novosti" (1911–14, 1916–19, 1921–25, 1931, 1935, 1937–40), "Agramer Tagblatt" (1922), "Zagreber Tagblatt" (1923–25) i "Morgenblatt" (1940–41). Surađivao je u časopisima "Naša muzika" (1924), "Muzičar" (1928–29) i "Zvuk" (1932–33). Od 1950-ih je bio stalni dopisnik inozemnih časopisa "Guide de Concert" iz Pariza, "Music and Musicians" i "Opera" iz Londona, "Musica" iz Kassela, "Musical Courier" iz New Yorka i "Das Orchester" iz Mainza, u kojima je izvješćivao o glazbenim događajima u Jugoslaviji. U mlađim je godinama skladao uglavnom violinske skladbe. Revêrie za violinu i glasovir tiskana je u Zagrebu, 1920 godine. Dao je znatan prinos zagrebačkom glazbenom životu kao organizator, komorni glazbenik i promicatelj jugoslavenske glazbe.
Grofovi i vojvode od Angoulêmea
Vojvode od Angoulême
thumb|upright|Grb grofova od Angoulêmea iz porodice Valois-Orléans
Milan Graf
Smrt i pokop
Prof. Milan Graf je preminuo 2. 10. 1975 u Zagrebu i sahranjen je na zagrebačkom groblju Mirogoj.
Priznanja
Za zasluge u sportu predsjednik SFR Jugoslavije, Josip Broz Tito, je 1970 odlikovao prof. Grafa Ordenom zasluga za narod sa srebrnom zvijezdom. Među više drugih priznanja i nagrada prof. Graf je primio počasnu plaketu Međunarodnog olimpijskog komiteta.
Hruškovec
Hruškovec je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Administrativno je u sastavu općine Rakovec. Naselje se proteže na površini od 1,80 km².
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine u naselju Hruškovec živi 71 stanovnik i to u 22 kućanstva. Gustoća naseljenosti iznosi 39,44 st./km².
Tukumanféd
Tukumanféd (Tukumãféd, Tukumãnfet), pleme tupian Indijanaca, uže skupine Tupi-Kawahib, sa ušća Cacoala pritoke Jiparane u brazilskoj državi Rondônia. U kontaktu sa Europljanima su od 1950.-tih. a do danas su gotovo su nestali (50; 1959 D. Ribeiro). Istoimeni jezik je izumro.
Okrug As Sawadiyah, Al Bayda
As Sawadiyah je okrug u Jemenu u pokrajini Al Baida.
Okrug se nalazi na nadmorskoj visini od 2003 m.
San Elías (razvrstavanje)
San Elías ima više značenja:
El Carrizo, Tepalcatepec
El Carrizo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tepalcatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 521 m.
Gnjili Potok
Gnjili Potok je naselje u opštini Andrijevica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 111 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 180 stanovnika).
Demografija
U naselju Gnjili Potok živi 85 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,4 godina (38,2 kod muškaraca i 46,1 kod žena). U naselju ima 32 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,47.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Tenharim
mini|Poglavica (Cacique) Kiki Tenharim (Tenharin), pleme iz skupine Tupi-Kawahiba, porodica Tupi-Guarani, na srednjem toku rijeke Madeira u brazilskoj državi Amazonas. sastoje se od tri lokalne skupine od kojih jedna živi na rijeci Sepoti ostali na rijeci Marmelos i Igarapé Preto.
The Shipping News (film)
The Shipping News je američki igrani film snimljen 2001. u režiji Lassea Halströma. Po žanru je drama, a temelji se na istoimenom, Pulitzerovom nagradom ovjenčanom romanu E. Annie Proulx. Film je doživio komercijalni neuspjeh i uglavnom mlake kritike.
U Hrvatskoj je distribuiran pod naslovom Vijesti iz dubine, a u Srbiji pod naslovom Luka ljubavi.
Vacchereccia, Firenze
Vacchereccia je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
1807
1807 (MDCCCVII) je bila redovna godina koja počinje u četvrtak u gregorijanskom, odnosno redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru, koji kasni 12 dana.
Februar/Veljača
mini|180px|"Napoleon na bojištu Eylau", deo [[Antoine-Jean Gros|Grosove slike]]
April/Travanj
mini|100px|Neke bitke srpskog ustanka
Maj/Svibanj
mini|150px|[[Mustafa IV]]
Jun/Juni/Lipanj
mini|200px|[[Bitka kod Friedlanda]]
Novembar/Studeni
mini|250px|Ukrcavanje portugalske kraljevske porodice za Brazil
Primera Sección, San Sebastián Nicananduta
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2418 m.
1807
Kroz godinu
mini|[[Jean-Auguste-Dominique Ingres|Ingres: Portret gospođe Duvaucey]]
Bobenheim-Roxheim
Bobenhajm-Rokshajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Rajna-Palatinat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 10.001 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7338004.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajna-Palatinat Bobenhajm-Rokshajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajna-Palatinat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 94 metra. Površina opštine iznosi 20,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.001 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 488 stanovnika/km².
Emiliano Zapata, Cihuatlán
Emiliano Zapata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cihuatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1831 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
Gotein-Libarrenx
Goten Libaren je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Oloron Sen Mari.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 467 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 39,74 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,75 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 363 metara (maksimalnoj 585 m, a minimalnoj 140 m).
Diego Forlán
Diego Forlán (Montevideo, 19. svibnja 1979.) nogometaš je kluba Cerezo iz Osake i urugvajski reprezentativac. Igra na poziciji napadača. Njegov je otac, Pablo Forlán, bivši urugvajski reprezentativac (nastupio na SP-ima 1966. i 1974.) i današnji nogometni trener.
Za reprezentaciju je Diego Forlán debitirao 2002., a iste je godine sudjelovao i na Svjetskom prvenstvu u Južnoj Koreji i Japanu. Sa 7 postignutih pogodaka bio je drugi strijelac južnoameričkih kvalifikacija za Svjetsko prvenstvo 2010.
Sezone 2011./12. potpisuje za Inter Milano.
Osobna priznanja
(* zajedno s Thierryjem Henryjem)
Chinteni (razvrstavanje)
Chinteni ima više značenja:
Borgo Cividas, Udine
Borgo Cividas je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Khouribga
Khouribga (, berberski: Xʷribga) je rudarski grad od 196,196 stanovnika na sjeverozapadu Maroka u Regiji Béni Mellal-Khénifra.
Grad je poznat kao neformalna prijestolnica fosfata, rude koje je Maroko najveći izvoznik na svijetu.
Geografske karakteristike
Khouribga leži na posnoj visoravni koju danas zovu Plato fosfata, ona se prostire zapadno od planina Srednjeg Atlasa. Grad je udaljen oko 110 km jugozapadno od Casablance sa kojom je povezan željezničkom prugom i autoputem.
Historija
Khouribga je novi grad niknuo u vrijeme Francuskog protektorata u Maroku, nakon što je 1921. otvoren prvi rudnik fosfata.
Ime su mu dali nomadski stočari, a ono znači Biti probušen, zbog specifičnih rupa na vapnenačkom tlu.
Znamenitosti
Najveća atrakcija grada je Tematski park koji se prostire na 300 hektara sa muzejem rudarstva.
Privreda
Kraj oko Khouribga sadrži jedne od najvećih svjetskih rezervi fosfata, pa je i grad Oued Zem, koji leži malo istočnije također poznat po fosfatima.
Pored rudarstva okolica je poznata i po stočarstvu i poljoprivredi (pšenica, ječam).
La Gaviota (razvrstavanje)
La Gaviota ima više značenja:
Вољчинце
Вољчинце је насеље у Србији у општини Житорађа у Топличком округу. Према попису из 2002. било је 937 становника (према попису из 1991. било је 993 становника).
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Bataljon Donbas
Bataljon "Donbas", službeno '''2. bataljon specijalne namjene "Donbas"''' je dobrovoljačka jedinica Nacionalne garde Ukrajine, odnosno jedan od tzv. bataljona teritorijalne obrane (BTrO). Sjedište mu je Sjeverodonjecku, a osnovan je u proljeće 2014. za vrijeme krize koja će eskalirati u Rat u istočnoj Ukrajini. Ljudstvo dolazi iz Donjecke i Luganske oblasti, isto kao i njegov osnivač i prvi zapovjednik Semjon Igorovič Semenčenko. Slično kao i druge formacije BTrO, bataljon "Donbas" se tokom ljeta 2014. pokazao daleko uspješnijim od redovnih vojnih i policijskih snaga Ukrajine, a na samom vrhuncu ukrajinske ofanzive 19. augusta su njegovi pripadnici, prema vlastitim tvrdnjama, uspjeli ući i nakratko zauzeti dio Donjecka, glavnog uporišta pro-ruskih separatista. Međutim, bataljon "Donbas" je ubrzo nakon toga teško stradao kada se ratna sreća okrenula, odnosno kada su ukrajinske snage bile opkoljene i velikim dijelom uništene u bitci za Ilovajsk. Semenečenko je poslije za fijasko krivio sebi nesposobnost sebi nadređenih ukrajinskih generala.
Uru-Eu-Wau-Wau
Uru-Eu-Wau-Wau (Uru-Eu-Uau-Uau, Uruewawau, Eru-Eu-Wau-Wau), indijansko pleme iz podgrupe Tupi-Kawahib, porodice Tupian, iz brazilske države Rondônia. Pleme živi uz gornji tok rijeke Jaciparaná, Cautário, i Jamari.
Godine 1994. za njih je utemeljen rezervat Uru-Eu-Wau-Wau (Terra Indígena Uru-Eu-Wau-Wau), na području općine Monte Negro, kako bi se zaštitili od ilegalnih dolazaka drvosjeća i farmera.
Na području rezervata nalazi se pored plemena Jupaú ili Uru-Eu-Wau-Wau i još nekoliko manjih skupina kao Amundáwa, Júma i nekontaktirani Jurureí i Parakuara, te dvije ili više skupine čija imena nisu poznata. -Populacija im iznosi 100 (1995); 100 (2006).
San Enrique (razvrstavanje)
San Enrique ima više značenja:
OAC
Termin  ima više značenja.
Chilii (razvrstavanje)
Chilii ima više značenja:
Tomi Lapid
300px|thumb|Josef (Tomi) Lapid, 1961.|right Josef (Tomi) Lapid (Novi Sad, 27.12.1931 - Tel Aviv, 1.6.2008) bio je izraelski novinar i političar vojvođanskog porekla.
==Biografija == Rođen je u Novom Sadu (Jugoslavija, sadašnja Srbija), kao Tomislav Lampel. Njegov otac Bela bio je poznati novosadski advokat, ugledan novinar. Mađarska okupaciona policija ga je uhapsila aprila 1941. i sprovela u logor odakle se nije vratio. Supruga se sa sinom sakrila u Pešti. Vratili su se 1945. a Tomi je išao u gimnaziju Zmaj Jova Jovanović. Sa mnogim drugim novosadskim Jejrejima, lađom iz Rijeke iselio se u Izrael 1948. godine.
Pisao je i literarna i dramska dela, pa i kuvare i vodiče za turiste.
Predsedavao je bordom direktora Memorijalnog centra "Jad Vašem".
==Politička karijera == Godinama je vodio partiju Šinui, koja je 1999. godine u parlamentu (Kneset) imala šest mandata, da bi na sledećim izborima postigla senzacionalan uspeh, dobivši 15 mandata. Uspeh je postigao "antiklerikalnim programom", zbog čega je izuzetno oštro kritikovan od ortodoksnih partija.
Lapid je bio ministar pravde u vladi Arijela Šarona, ali je njegova partija (Šinuj) napustila vladajuću koaliciju 2004. zbog protivljenja preteranom finansiranju verskih institucija. Na sledećim izborima partija nije prešla cenzus i se raspala.
Adalbert I od Toskane
Adalbert I od Toskane (Adalberto I di Toscana; cca. 820 - 886) bio je franački (njemački) markgrof Toskane od 847. do smrti. Bio je sin prethodnog markgrofa Bonifacija II i nasljednik svog brata Aganusa. Vladavina mu je bila duga i uspješna. Kada je među Karolinzima došlo do borbe za vlast nad Italijom, Adalbert je stao na stranu Karlomana Bavarskog, a protiv zapadnofranačkog kralja Karla Ćelavog. U tome ga nije spriječilo ni stavljanje pape Ivana VIII na Karlovu stranu; Adalbert je na to reagirao slanjem trupa na Rim, prisilivši papu da se skloni Baziliku sv. Petra. Kasnija papina ekskomunikacija na njega nije imala nikakvog efekta. Umro je 884. ili 886. godine, a naslijedio ga je sin Adalbert II.
Gornja Bukovica (Maglaj)
Gornja Bukovica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Maglaj koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 93 stanovnika.
Holecistokininski receptor
Holecistokininski receptori ili CCK receptori su grupa G-protein spregnutih receptora koji vezuju peptidne hormone holecistokinin (CCK) ili gastrin. Postoje dva različita tipa: CCKA i CCKB, koji su ~50% homologni: Razni holecistokininski antagonisti su razvijeni i u upotrebi su u naučnim istraživanjima. Jedini lek iz ove klase u širokoj upotrebi je proglumid, za sprečavanje čireva.
Romanička arhitektura
U Romanici dolazi do velikog procvata građevinske djelatnosti, posebno izgradnja crkvi, plemićkih utvrda (donjon) i samostana. U crkvenom graditeljstvu prevladavaju jednostavne građevine masivnih zidova, bogata horizontalna raščlanjenost, kameni polukružni i bačvasti svodovi, polukružni lukovi i kockasti kapiteli često urešeni biljnim i figuralnim motivima. Brojne su crkve oslikane freskama u žarkim bojama sa svetačkim likovima i legendama. Najpoznatije romaničke crkve podignute su u Njemačkoj, Francuskoj, Španjolskoj, Engleskoj i sjevernoj Italiji, ali se romanička umjetnost proširila i izvan tih zemalja. Regionalizacija je također izražena, svaka regija (pokrajina) ima neke stilske posebnosti.
Dva zakona koja vladaju romaničkom umjetnosti zovemo zakon zbrajanja (adicije) i podređivanja (subordinacije). Zakon zbrajanja znači da se neku veću cjelinu tako slaže (komponira) da uvijek prepoznajemo dijelove od kojih je sastavljena i imamo dojam kako bi ti dijelovi mogli i samostalno postojati. Tako nam se romanička crkva čini sastavljena od samostalnih tornjeva, trokutnih prizmi transepta, poluvaljaka apside s krovom u obliku polu-stošca, zatim valjkasti ophod – deambulatorij s priljubljenim polukružnim apsidicama (apsidiolama). Zakon subordinacije odgovara uređenju feudalnog društva gdje su manji feudalci (vazali) i kmetovi podređeni većima (sizerenima). Tako je u romanici jako izražena hijerarhija i stupnjevita kompozicija koja se sastaje u najvišoj točki.
Utvrde i burgovi
mini|200px| [[San Gimignano je tipični romanički grad s jedinstvenom "šumom tornjeva". ]] Plemićki zamak je najreprezentativnija građevina romanike, on ima masivne čvrste zidove bez ukrasa, malene uske prozore i više katova od kojih su gornji sačuvani za vladara. Građen je prvenstveno kao obrambena utvrda, a ne dvorac za uživanje.
Romanički gradovi posjeduju sve karakteristike utvrda: masivni zidovi, maleni prozori i stiješnjenost prostora, nabijenost zgrada s uskim ili uopće bez ulica. Ti utvrđeni gradovi su obično na brežuljcima, kao npr. "grad tornjeva" San Gimignano u Italiji. Središte grada bio je trg sa stupom srama. Trg je bio slobodnog tlocrta i ovisio je o rasporedu glavnih zgrada koje su ga činile (crkva, vlastelinski dvor, uprava, tržnica itd.).
Samostani i crkve
mini|lijevo|200px| Rekonstrukcija katedrale u samostanu [[Cluny (Francuska) iz 11. st. ]] mini|200px| [[Klaustar samostana Sv. Petra u Moissacu, Francuska, 12. st. ]] Samostan je stambeni i vjerski kompleks svećenika nekog reda koji se obavezno sastoji od crkve i niza objekata stambeno-privrednog značaja oko crkve. Klaustar je dvorište u središtu samostana, četvrtasto u romanici. Poznati samostani su Cluny i Citeaux u Burgundiji.
Ipak, glavni arhitektonski oblik romaničke crkve je Bazilika (nastavak rimske arhitekture u kršćansku crkvu i katedralu). Ona više nema ravan strop, nego svod, a njena se vanjština za razliku od prethodnih crkvenih građevina ukrašava različitom arhitektonskom ornamentikom i skulpturama. mini|200px| Unutrašnjost [[Bazilika Saint-Sernin|crkve Saint-Sernin u Toulouseu s bačvastim svodom. ]] Obično je trobrodna (brodovi – longitudinalni prostori u bazilikama između stupova i zidova), ima transept koji u tlocrtu formira latinski križ (križ sa duljim donjim krakom). Mjesto za svećenika ostavljeno je u glavnom brodu između transepta i oltarske apside. Apsida je često samo jedna, a ponekad ih ima i tri od kojih su dvije bočne smještene na začeljima bočnih brodova. Naročito u francuskim crkvama bočni brod obuhvaća nužno i oltarski prostor, te se tako razvija tzv. Deanbolatorij (bočno-kružno kretanje u glavnoj apsidi na koga se dodaju obično 3 manje apside - tzv. nastavak bočnih brodova) na koji se zrakasto raspoređuju manje kapele. Iznad presjeka glavnog broda i transepta, obično je kvadratna kula, a ponekad i kupola. Na zapadnoj fasadi nalazi se po jedna kvadratna kula bočnog ulaza. Križasti svod je svod nastao križanjem dva bačvasta svoda.
mini|lijevo| Južni [[transept katedrale u Tournaiju, Belgija, 12. stoljeće. ]] Kako romanička umjetnost obuhvaća veliko Europsko područje koje je bilo društveno-politički usitnjeno od mnogih država i državica, u gradnji se javljaju regionalizmi, tj. u pojedinačnim područjima su se razvijale neke arhitektonske karakteristike, pa romanika ima više regionalnih varijanti.
Tako npr. za talijansku Toskansku školu je karakteristično odvajanje različitih dijelova (npr. Kosi toranj u Pisi) i izražena plošnost ukrasa na fasadi. Talijanski obrazac je crkva kao objekt za obred, pored nje je kula, tj. zvonik, a ispred velika krstionica.
Lombardijska škola ima karakteristične galerije iznad bočnih brodova, dok Normanska škola (Engleska), pored tih galerija na bočnim brodovima podiže i zid, a na njemu prozore koji omogućavaju bočno osvjetljenje (tzv. bazilikalno osvjetljenje). Francuska karakteristika je produljenje bočnih brodova u vidu hodnika koji okružuju oltar crkve, te zrakasto razvedene apside.
mini|200px| [[Fasada Zadarske katedrale iz 12. st. s dvije romaničke rozete po uzoru na Toskansku školu. ]] Regionalne karakteristike njemačke škole donose miješanje u kojem crkva stoji stiješnjena između različitih vrsta škola: četvrtaste ili osmerokutne kule s vanjske strane. U Rajnskoj školi u Njemačkoj, osim kula na zapadnoj strani pojavljuju se i dvije kule na istočnoj strani pa crkva izgleda potpuno simetrično. Pri obradi fasade teži se uspostaviti harmoničan odnos između horizontalne i vertikalne podjele.
Motiv koji se koristi na fasadi, a pojavljuje se u cijeloj Europi je motiv rozete (plastični kružni ukras iznad portala bazilike), a služi osvjetljavanju glavnog broda.
Azot dioksid
Azot dioksid je hemijsko jedinjenje sa formulom. On je jedan od nekoliko oksida azota. je intermedijar u industrijskoj sintezi azotne kiseline. Milioni tona ove kiseline se proizvedu svake godine. Ovaj crveno smeđi toksični gas ima karakteristični oštar miris. On je zagađivač vazduha. Azot dioksid je paramagnetičan povijeni molekul sa C2v simetrijom.
Osobine
Azot dioksid ima molarnu masu od 46.0055, te je teži od vazduha, čija prosečna molarna masa je 28.8. Na osnovu zakona o idealnim gasovima, NO2 je gušći od vazduha.
Dužina veze između atoma azota i kiseonika je 119.7 pm. Ova dužina veze je konzistentna sa redom veze od jedan i jedna četvrtina, kao u ozonu (O3). Osnovno elektronsko stanje azot dioksida je stanje dubleta, pošto postoji jedan nespareni elektron koji je delokalizovan preko obe veze.
Pojava
postoji u ravnoteži sa azot tetroksidom :
Ravnoteža je karakterisana sa ΔH = −57.23 kJ/mol, te je reakcija egzotermna. Na višim temperaturama ravnoteža se pomera na levo. Bezbojni dijamagnetik se može dobiti kao čvrsta materija sa tačkom topljenja na −11.2 °C.
Priprema i reakcije
Azot dioksid tipično nastaje putem oksidacije azot monoksida kiseonikom u vazduhu:
U laboratorijskim uslovima, se može pripremiti putem dvostepene procedure toplotnom dekompozicijom azot pentoksida, koji se dobija dehidracijom azotne kiseline:
Termalna dekompozicija nekih metalnih nitrata takođe proizvodi :
Alternativno, redukcija koncentrovane azotne kiseline metalom (kao što je bakar) se može koristiti.
Finalno dodavanjem koncentrovane azotne količine kalaju nastaje i kalajna kiselina kao sporedni proizvod.
Wiraféd
Wiraféd (Wirafet, Uirafed, Wiroféd), jedna od brojnih skupina Tupi-Kawahiba, porodica Tupi-Guarani, naseljeni u području rijeke Jiparaná, na pritokama Riosinho i Muquí u brazilskoj državi Rondônia. U kontaktu sa Europljanima su od kasnih 1950.-tih. a jezik im je nestao.
Hansville, Washington
Hansvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.091.
Oued Zem
Oued Zem (, berberski: Asif n Zam) je rudarski grad od 95,267 stanovnika na sjeverozapadu Maroka u Regiji Béni Mellal-Khénifra.
Grad je poznat kao Grad mučenika zbog protiv krvavo ugušenih pobuna protiv Francuskog protektorata 1955.
Geografske karakteristike
Oued Zem leži na visoravni - Plato fosfata, koja se prostire zapadno od planina Srednjeg Atlasa, udaljen oko 150 km jugozapadno od Casablance i nekih četrdesetak km istočno od Khouribge sa kojima je povezan željezničkom prugom i autoputem.
Historija
Oued Zem je novi grad niknuo u vrijeme Francuskog protektorata u Maroku, nakon što su 1920-e. otkrivena velika nalazišta fosfata.
Znamenitosti
Najveća atrakcija grada je akumulaciono jezero koje je podignuto u vrijeme Francuskog protektorata u Maroku, u to vrijeme zvali su ga Mali Pariz.
Križaljka
Objavljuju se u specijalizovanim enigmatskim časopisima, ali i u ostalim štampanim medijima, često kao enigmatski dodatak na više strana. Standardne ukrštene reči su dvodimenzionalna tabela sa redovima i kolonama polja u koje treba upisati tražene reči. Po pravilu se u svako polje tabele upisuje po jedno slovo. Reči se na taj način ukrštaju, a zadatak rešavača je da ih odgonetne pomoću priloženih opisa (definicija) i tako ispuni ceo lik. Upisivanjem onoga što se zna, dobija se mogućnost da se otkriju i rešavaču manje poznate ili nepoznate reči, što sam čin rešavanja čini uzbudljivim i neizvesnim, dok tačno popunjene ukrštene reči kod rešavača izazivaju osećaj postignuća i uspeha, zbog čega je ova zagonetka i postala tako popularna.
Ukrštene reči se tradicionalno rešavaju olovkom na hartiji, ali danas postoje i kompjuterske ukrštenice za čije rešavanje se koriste tastatura i miš. Takve ukrštene reči se nazivaju „elektronske“ ili „onlajn“ ukrštene reči.
Istorija ukrštenih reči
mini|180px|Originalne ukrštene reči Artura Vina iz decembra 1913. Proučavaoci istorijata ukrštenih reči slažu se da je prve ukrštene reči sastavio Britanac Artur Vin i objavio 21. decembra 1913. u zabavnom dodatku njujorškog nedeljnika Vorld. Za kratko vreme ova enigmatska inovacija postala je veoma popularna i tokom ranih dvadesetih godina 20. veka su i drugi izdavači novina počeli da je štampaju u svojim izdanjima. Tokom vremena ona je poprimila svoju prepoznatljivu formu - sa crnim poljima kojih nije bilo u ukrštenici Artura Vina. Nakon uspeha u Americi, preneta je i u Evropu, pa je tako u Engleskoj prva ukrštenica objavljena 1922, dok je 1925. u Parizu počeo da izlazi prvi specijalizovani list sa ukrštenim rečima.
Katedrala u Reimsu
Katedrala Notre-Dame u Reimsu je dostojanstvena i skladna krunidbena katedrala francuskih kraljeva koja se izdiže iznad današnjeg Reimsa; UNESCOv spomenik svjetske baštine od 1991. god. mini|lijevo|200px| Zapadni ulaz s [[vitrajima]] 49.25361°N, 4.03417°W
Križaljka
Istorija ukrštenih reči
Smatra se da najteže i najkvalitetnije ukrštene reči donosi američki Njujork tajms, u kojem se ova zagonetka bez prekida objavljuje od 1942.
Katedrala u Reimsu
Izgradnja i oblik
mini|240px| Istočna [[apsida]] Katedrala se počela graditi 1211. godine, pa iako nije bila dovršena prije 1481., stilski je izvanredno jedinstvena. Crkva ima križni tlocrt i da bi se osigurao prostor za krunidbene svečanosti koje su se na tom mjestu održavale od 496. godine, prošireni su glavni brod, pobočni brodovi i istočni dio da obuhvate transepte. Osjeća se tendencija kratkoće, širine, simetrije i kompaktnosti. Transepti se neznatno ističu, a glavni brod ima dvostruke pobočne brodove. Deambulatorij (pobočni brod koji okružuje oltar) i kapele se radijalno šire tvoreći na istočnom dijelu tipičnu francusku zaobljenu apsidu.
Križaljka
Elementi ukrštenice
Osnovni elementi standardne ukrštenice su lik (dijagram), reči koje se u njoj ukrštaju i opisi ili definicije. Ova tri elementa mogu se kombinovati na razne načine, što daje više varijanti osnovnog modela.
Chilieni (razvrstavanje)
Chilieni ima više značenja:
San Ernesto (razvrstavanje)
San Ernesto ima više značenja:
Katedrala u Reimsu
Izgradnja i oblik
Svečana, suzdržano ukrašena unutrašnjost sugerira bezgraničnu visinu i prostran glavni brod. Red snopastih (svežnjastih) stubova poredanih duž glavnog broda dugog 140 metara privlači pogled na križne svodove visoke 38 metara. Reimski graditelji upotrijebili su klasični raspored arkada, triforija i visoko postavljenih prozora, ali umjesto jednostavnih prozora sa šiljastim lukovima kao u katedrali u Chartresu primijenili su dvostruke šiljaste lukove i na razini pobočnih brodova i visoko na razini glavnog broda.
Križaljka
Elementi ukrštenice
Lik (dijagram ukrštenice) je obično pravougaonog, a ređe kvadratnog oblika, ali može biti i sasvim nepravilnog oblika. Veličina varira od sasvim malih dijagrama, do tzv. „mamutskih“ ukrštenica koje sadrže i po više hiljada reči.
Katedrala u Reimsu
Izgradnja i oblik
Rozeta s vitrajima iznad vrata zapadnog pročelja zamjenjuju tradicionalni zabat "razgrađujući" zid obojenim svjetlom. Vještina ugradnje vitraja u tanke kamene okvire (mullions) doživjela je savršenstvo upravo u Reimsu.
Križaljka
Elementi ukrštenice
Ukoliko u jednom redu ili koloni ima više reči, one se odvajaju „crnim poljima“. Težnja je da ovakvih polja bude što manje, pri čemu je njihov broj jedan od glavnih kriterijuma pri ocenjivanju kvaliteta neke ukrštenice. Postojanje crnih polja često dovodi do toga da na pojedinim mestima u ukrštenici nema ukrštanja reči, odnosno, postoji samo vodoravna ili uspravna reč, a ako je u toj reči više takvih „izolovanih polja“ rešavanje ukrštenice je otežano, što se smatra nedostatkom i odstupanjem od pravila.
Katedrala u Reimsu
Izgradnja i oblik
Katedrala u Reimsu glasovita je po svom složenom sustavu elegantnih potpornja koji podupiru i rese kipovima ukrašeni eksterijer. Na zapadne tornjeve visoke 82 metra nikada nisu dodane krovne kape. Čvrsta konstrukcija ove katedrale svjedoči o vještini visokogotičkih majstora zidara (masona); za Prvog svjetskog rata izdržala je bombardiranje od oko 3,000 granata.