cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Škotski ovčar
Povijest
mini|150px|desno|Pal, pas koji je glumio Lassie ([[1940-1958)]] Rough (Škotski) collie i Smooth collie dolaze od lokalizirane vrste ovčara s podrijetlom iz Škotske. Izvorno, postojalo je nekoliko oblika ove pasmine (Collie). Nakon industrijske revolucije posjedovanje psa je postalo vrlo popularno, i rana vrsta colliea je križana s ruskom vrstom Borzoi kako bi dobili "plemenitiju" glavu što je danas jedna od glavnih karakteristika Škotskog ovčara.
Julius Nyerere
Džulijus Kambarage Njerere (Butiama, 13. april 1922—London, 14. oktobar 1999) je bio prvi predsednik nezavisne Tanzanije.
Otac mu je bio poglavica plemena Zanaki. Njegovo ime na svahiliju glasi Mvalimu sa značenjem učitelj. Sa dvanaest godina kreće u četvorogodišnju osnovnu školu u Musomi koju je završio za 3 godine, a zatim u srednju školu u Tabori. Studirao je na Univerzietu Mekere u Kampali nakon čega je tri godine predavao engleski i biologiju u Tabori. Stipendiju za studiju na Univerzitetu u Edinburgu dobio je 1949. godine gde je završio studije ekonomije i istorije. Drugi je Afrikanac koji je dobio diplomu van Afrike. Kada su kolonijalne vlasti saznale za njegovo političko delovanje, dobio je izbor: ili će predavati ili biti političar. Jedno i drugo nije mogao biti. Jedan je od osnivača Organizacije afričkog jedinstva. On je spojio Tanganjiku i Zanzibar u jedno. Od 1964. do 1985. bio je predsednik nezavisne Tanzanije. Bio je afrički socijalista, ali njegove reforme nisu dale ploda. Vodio je sličnu politiku kao i Kvame Nkruma. Divio se afričkim seljacima i ljudima koji su živeli na tradicionalan način. Godine 1979. pobedio je Idi Amina u ratu protiv Ugande. Više je putovao nakon 1985. nego dok je bio predsednik. Do 1990, je bio na čelu vladajuće stranke. Godine 1985, u 63. godini Njerere je rekao: "Nisam uspeo. Priznajmo to". Ovom se rečenicom zauvek oprostio od politike. Poslednje veliko delo bilo mu je posredovanje u sukobu u Burundiju 1996. godine. Umro je u Londonu 1999. u 77. godini života od posledica leukemije.
Džulijus Njerere je 15. marta 1985. postao počasni građanin Beograda.
Grumello, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1238 m.
Fundeni, Fundeni, Galați
Fundeni je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Fundeni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 3954 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Agustina Castro, Soledad de Graciano Sánchez
Agustina Castro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Soledad de Graciano Sánchez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1842 m.
La Lima, Tomatlán
La Lima je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tomatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 477 m.
Augsburška konfesija
mini|Sabor u Augzburgu gde je i pročitan luteranski spis. mini|Confessio Augustana, Augzburg 1530. godine. Augzburška konfesija ili Konfesija iz Augzburga ( je prvi zvaničan dokument luteranske veroispovesti.
Sastavio ga je Melanhton, a 25. juna 1530. predat je u Augzburgu caru Karlu V. Dokument, koji je napisan na nemačkom i latinskom jeziku, pročitao je nemački kancelar Kristijan Bejer (. Konfesija se sastoji od 28. tačaka. Prvih 21. tačaka dokumenta govore o osnovama vere koju zastupaju luterani, a 7. tačaka govore o zloupotrebi vere od strane rimokatoličke crkve.
El Huamúchil, General Heliodoro Castillo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1173 m.
Ashton, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 972, što je 170 (-14,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Motta Camastra, Messina
Motta Camastra je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 587 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 439 m.
Starter for 10 (film)
Starter for 10 je britanski film iz 2006. godine u režiji Toma Vona baziran na istoimenom romanu Dejvida Nikolsa, koji je takođe napisao i scenario za film.
U Srbiji je prikazan pod naslovom Početno pitanje.
Radnja
Brajan Džekson, student iz Eseksa odrastao je uz TV kviz University Challenge koji je sredinom osamdesetih bio jedan od najpopularnijih programa u Engleskoj. Po upisu na Univerzitet u Bristolu, Brajan se pridružuje University Challenge timu i odlučan je da se pojavi u kvizu.
San Pedro, Puerto Vallarta
San Pedro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Puerto Vallarta.
Campo Tres, Ahumada
Campo Tres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ahumada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1396 m.
Ninguno, Instituto Bíblico Bautista, Playas de Rosarito
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 127 m.
Božidar Katić
Božidar Katić može biti:
Sela (Bijelo Polje)
Sela je naselje u opštini Bijelo Polje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 61 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 92 stanovnika).
Demografija
U naselju Sela živi 52 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,6 godina (44,3 kod muškaraca i 44,9 kod žena). U naselju ima 23 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,65.
Cà Falchetti, Bologna
Cà Falchetti je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 751 m.
Migliano, Lucca
Migliano je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Copuyo, Tzitzio
Copuyo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 994 m.
Opština Bata, Arad
Bata je opština u Rumuniji u okrugu Arad.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 143 m.
Teotihuacan
Teotihuacán (nahuatl: "Rodno mjesto bogova") je bio najveće gradsko središte Srednje Amerike tijekom klasičnog razdoblja pretkolumbovske Amerike (200. - 700. god.); s populacijom od 200.000 stanovnika bio je jedan od najvećih gradova na svijetu u to vrijeme. Nalazi se u meksičkoj saveznoj državi México, samo 45 km sjeveroistočno od Mexico Cityja. U njemu se nalaze neke od najvećih piramida i stambenih kompleksa pretkolumbovske Amerike, organiziranih oko slavne "Avenije mrtvih", s dobro sačuvanim zidnim slikama i jedinstvene narančaste lončarije koja se proširila cijelom Srednjom Amerikom. Zbog toga je upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Americi 1987. godine. mini|lijevo|300px| Piramida Sunca iza modela Teotihuacana mini|lijevo|300px| Teotihuacan iz zraka mini| Piramida Sunca ispred obrisa svete planine Xitle čije obronke ponavlja svojim terasama mini|lijevo|300px| Piramida Mjeseca
Junije Anej Galion
Junije Anej Galion (Junius Annaeus Gallio), po rođenju Lucije Anej Novat (Lucius Annaeus Novatus) bio je rimski carski velikodostojnik iz 1. vijeka, poznat kao sin Seneke Retora i stariji brat znamenitog filozofa Seneke Mlađeg, te po tome što se pojavljuje kao jedna od ličnosti u Novom zavjetu.
Teotihuacan
Osnutak
Kao ni Rim, tako ni Teotihuacan nije nastao u jednom danu, te arheolozi bilježe pet različitih etapa gradnje. Prvi je put naseljen u kasnom razdoblju formiranja (600. - 200. pr. Kr.), a tijekom konačnog razdoblja formiranja (200. pr. Kr. - 200.) prošao je velik programa renoviranja da bi se uklopio u uzorak rešetke oko Avenije mrtvih. U 1. st. pr. Kr. vulkan Xitle, koji se nalazi u blizini Mexico City-ja, je iznenada erumpirao i lavom duboko zatrpao i potpuno devastirao obližnji grad Cuicuilco koji je napušten i do danas tek djelomice iskopan budući da ga je lava poprilično progutala. Uništena su i druga manja gradska središta, rijeke su popriječene, a usijevi uništeni. Za drevne stanovnike toga područja bio je to sudnji dan i bijes srditih bogova. Tražeći sigurno mjesto mnogi smatraju kako su preživjeli došli upravo na područje budućeg Teotihuacana, iako nije poznato zašto upravo tamo. U novom su gradu osnivači prinijeli golemu žrtvu bogovima; od vulkanskog materijala koji im je ubio najbliže i uništio gradove, sagradili su vlastite vulkane - piramide.
Junije Anej Galion
Rodio se i odrastao u Cordobi, a potom otišao u Rim gdje ga je retorici poučavao, a kasnije i usvojio Junije Galion, tada poznati orator koji mu je dao i novo ime. Zajedno s bratom je protjeran na Korziku, a potom vraćen u Rim, kada je Agripina Mlađa tražila učitelja za sina Nerona. Pred kraj Klaudijeve vladavine je imenovan prokonzulom novostvorene senatske provincije Aheje. Djela Apostolska navode kako je na tom mjestu odbacio optužbe tamošnjih Jevreja protiv sv. Pavla. S mjesta prokonzula se povukao zbog bolesti. Nedugo nakon bratove smrti je pogubljen po naređenju cara Nerona.
Teotihuacan
Vrhunac i pad carstva
Teotihuacan je uspostavio veliko, ali slabo poznato, carstvo koje je postalo prva američka velesila. Na vrhuncu je bio u 5. st. i pretpostavlja se kako je imao oko 200.000 stanovnika, te mu na zemlji nije bilo ravnog. Stari Egipat je odavno propao, Stara Grčka je izbijedljela, a Stari Rim su poharali barbari, Europom je zavladalo mračno doba, a Teotihuacan je bio na vrhuncu slave. O njemu se znalo daleko na sjeveru, te na jugu barem do Hondurasa i obala obaju oceana. Najnovija istraživanja pokazuju da je grad ekonomski i vojno dominirao cijelom Srednjom Amerikom. Održavao se točnim određivanjem vremena pomoću zvijezda. Kako je grad sve više dominirao srednjom amerikom, vladari su gradili sve veće piramide koje su predstavljale vrhovne simbole bogatstva i moći. Zanimljivo je da je Teotihuacan jedini grad staroga vijeka s trajnim nastambama za obične građane. Potvrden je i kult ljutskog žrtvovanja. Njegovo oruđe od opsidijana, keramike i arhitektonski stilovi pronađeni su u mnogim dijelovima Meksika, te na jugu do gradova Maya (Tikal, Copan i dr.).
Hahnstätten
Hanšteten je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.884 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141051.
Teotihuacan
Vrhunac i pad carstva
Ipak, Teotihuacan je stigao do dramatičnog kraja postojanja oko 650. godine kada je njegovo središte izgorjelo i bilo napušteno. Činjenica je da su nakon toga procvali gradovi El Tajin, Xochicalco, Monte Alban, Palenque i Chichen Itza, ali nema dokaza o njihovoj umješanosti u propasti Teotihuacana. Asteci, koji su mnogo kasnije zavladali ovim prostorima, nisu imali pojma tko ga je izgradio i zašto je napušten, a ta zagonetka još uvijek nije riješena. Samo je neki stravičan događaj mogao pretvoriti velebnu metropolu u grad duhova. Periferija grada je još bila naseljena, iz čega slijedi kako je uništenje moglo biti rezultat svađe izneđu naroda i birokracije koja je nametala prevelike poreze. Neki znanstvenici smatraju da je grad osvojila najezda barbarskih naroda, ali ne postoje arheološki dokazi koji bi potvrdili da je na tom području u to vrijeme postojala dovoljno jaka sila da osvoji i spali Teotihuacán, čak i ako je bio iznutra oslabljen.
Hahnstätten
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Hanšteten se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 145 metara. Površina opštine iznosi 10,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.884 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 270 stanovnika/km².
Teotihuacan
Vrhunac i pad carstva
Bila je to kultura koja je gotovo tisuću godina dominirala Amerikom, a onda je propala, ali je za sobom ostavila naslijeđe koje svi možemo vidjeti. Čak i nakon smrti grada njegov se utjecao nastavio širiti Amerikom. Ostalo je samo na milijune kamenja i divovski spomenici ljudima izgubljenima u vremenu. Bio je to jedinstven grad koji je težio skladu i redu, a po prvi put u povijesti američkih kontinenata ljudi su živjeli u metropoli. Pad Teotihuacana ostaje jedan od najvećih misterija srednjoameričke arheologije. Ova je zagonetna civilizacija, za koju se nekoć mislilo da je utjelovila raj na zemlji, možda bila izvorište krvavih obreda koja su preuzela kasnija carstva; teotihuacanski bogovi postali su astečki bogovi.
Prije gotovo pet stotina godina Hernan Cortes je projahao na udaljenosti od pet kilometara pored nekoliko manjih brežuljaka obraslim divljim raslinjem. Nije ni slutio što se ispod nje krije: Teotihuacan, najsenzacionalniji velegrad starog Meksika. O gradu znamo vrlo malo te on predstavlja zagonetku budući da njegovi graditelji nisu ostavili gotovo ni traga. Divovske piramide su još jedino što svjedoči o negdašnjem velegradu i civilizaciji koja je izrasla iz ništavila, zauzela vodeće mjesto na svojemu kontinentu te iščezla. Ovaj grad su prije 2.000 godina izgradili ljudi koji su davno nestali u mitovima i legendama. Teotihuacan je uspomena koja skriva tajne koje okružuju uspon i pad jedne o najmoćnijih i najmanje shvaćenih civilizacija drevnog svijeta.
Arhitektura
U Teotihuacánu je od samih početaka postojao točan i konačan plan gradnje koji je za vrijeme kasnijih proširenja grada strogo štovan. Grad je izgrađen kako bi pobudio strahopoštovanje, a površina mu nadmašuje carski Rim. Postao je sveto mjesto i hodočasnici su u njega dolazili iz svih dijelova teotihuacanskog carstva. Od osnutka oko 1. st., pa do pada nakon gotovo sedam stoljeća, Teotihuacan je bio najveći grad Zapadne polutke i jedan od najvećih u cijelom svijetu.
Avenija mrtvih proteže se duž više od 16 km, a orijentirana je 16 stupnjeva istočno od sjevera, što je značajan položaj iz astronomskih razloga. Luksuzan je to put, sdesna i slijeva ukrašen piramidama i platformama hramova. U smjeru sjevera avenija ima pad od trideset metara tako da će promatrač s juga podleći optičkoj varci kako ta velebna ulica vodi prema nebu. Tako je ostalo do danas: onaj tko se nalazi na donjem kraju ulice vidi beskonačno stubište s ravnomjernim stepenicama koje se na kraju stapaju s Mjesečevom piramidom. Nasuprot tome, gledano od mjesečeve piramide vidimo samo ravnu ulicu-kao da je neka nevidljiva ruka uklonila sve stepenice.
Na sjevernom kraju avenije je Piramida Mjeseca, na početku širokog trga na kojem su bile administrativne zgrade, uključujući i Palaču pernatog leptira. Ulica mrtvih završava pred Mjesečevom piramidom, kompleksom koji se uzdiže u obliku stubišta s osnovnom plohom površine 150 x 200 metara. To je nešto više od dvostruke veličine nogometnog igrališta. Građevina se uzdiže na pet terasa, do kojih se dolazilo ogromnom pregradom, a visina joj je četrdeset i četiri metra. U sredini široko stubište vodi do najgornje platforme na kojoj se nekada davno nalazio hram. Ona je manja od Sučeve iramide i sagrađena je nešto kasnije, ali još u vrijeme razdoblja Teotihuacana I., i time jedna od najstarijih u zemlji.
Na sredini avenije je još veća Piramida Sunca koja je ujedno i najmonumentalnija građevina u Teotihuacanu. Kvadratnog je tlocrta veličine 222 x 256 metara i dvadeset je metara viša od Mjesečeve piramide. Usprkos tome, kad se pogleda s najviše platforme dobiva se dojam kako se Sunčeva i Mjesečeva piramida jednake visine. Optička varka nastaje zbog nagiba Ulice mrtvih. Ona je po obujmu veća od Keopsove piramide u Gizi, no zbog terasaste građe i manje strmine nije ni približno tako visoka. Njenu visinu od 70 m nadmašuje samo Cholula piramida koja je u ruševinama. Za njenu gradnju bilo je potrebno 2,5 milijuna tona kamena i to bez kola s kotačima ili teretnih životinja, kao i bez uporabe metalnog alata, jer ni jedno ni drugo stare meksičke kulture nisu poznavale. Divovske su piramide danas tek sivi ostaci nekadašnje slave Teotihuacana. Naime, nekad su svi zidovi svake zgrade bili ožbukani, a potom živo obojeni. Grad je bio sjajnocrven.
Blizu južnog kraja je tzv. "utvrda", zatvoreni trg okružen platformama hrama. Unutar trga je Hram pernate zmije, a iza te zgrade bila su dva stambena prostora koja su mogla biti prvotne rezidencije gradskih vladara. Hram pernate zmije je izvanredna građevina koja, kao i druge piramide u ovom gradu, pruža dokaze da je građena u nekoloko navrata. Ova građevina je bogato ukrašena glavamai bareljefima pernate zmije. Perjem ukrašene zmije izvijaju se preko friza koji se proteže oko hrama, a maske, demonska bića i zmijska tijela gmižu oko podnožja hrama.
Tajanstveni vladari
Tajanstvena civilizacija nije ostavila knige i pismo. Danas čak ne znamo kako su se zvali, kojim su jezikom govorili, pa čak ni gdje su im sahranjeni vladari. Mnogi smatraju da se kraljevske grobnice nalaze u drugoj po veličini piramidi u gradu, Mjesečevoj piramidi, ali za to još uvijek nema konkretnih dokaza budući da još niti jedna takva grobnica nije pronađena.
Jedini trag o vladarima Teotihuacana nam pružaju Mayanski spisi iz Tikala u Guatemali koji možda govore o jednom od sjenovitih vladara. Vladar po imenu Atlatl Cauac osvojio je Tikal, ubio njegova vladara Chak Toh Ich’aka I. ("Jaguarovu šapu") te na prijestolje postavio svojega rođaka Nun Yax Ayina.
Mitovi kasnijih naroda
U doba Asteka Teotihuacan je već bio u ruševinama. Oni su vjerovali kako je to mjesto bilo nekoć bilo ukopno mjesto njihovih starih bogova. Barem su ostavili mit o nastanku Teotihuacana. Oni su gradu nadijenuli i ime Teotihuacan, što znači "Grad bogova" i uz nalazište vezali svoju mitologiju. Asteci su vjerovali kako su se na kraju prethodnog razdoblja bogovi u tami okupili u Teotihuacanu i odlučili koji će od njih postati novo sunce što obasjava svijet.
Prema jednom od mitova, drski bog Tecuciztecatl se dobrovoljno javio, dok su ostali bogovi izabrali skromnog, starijeg Nanahuatzina kao drugog takmaca. Izgrađena je velika pogrebna lomača i Tecucuztecatl je pozvan da u nju skoči. Prvi kandidat nije smogao hrabrosti za osobnu žrtvu, pa su bogovi zamolili Nanahuatzina da učini isto. On je odmah potrčao i skočio u vatru. Vidjevši to, Tecuciztecatl je smogao hrabrosti i također se bacio na lomaču, osramoćen jer ga je pretekao njegov skromni protivnik. No, to nije bio kraj; obojica su se ponovno rodili poput ptice feniks. Nanahuatzin je postao novi bog Sunca, Tonatiuh, a Tecucuztecatl je postao Mjesec. Nažalost, Sunce se nije kretalo nebom već je stajalo nepokretno na istočnom horizontu. Tonatiuh je zatražio podaničku vjernost i krv ostalih bogova prije nego krene na svoj put nebeskim svodom. Nakon vijećanja bogovi su pristali i jedan po jedan dozvolili da im Quetzalcoatl izvadi srca. Ojačan ovom krvavom žrtvom Tonatiuh je postao Nahui Ollin, Sunce Kretanja.
Pleistarh
Popularna kultura
Pleistarh je prikazan kao dječak u filmu 300 iz godine 2007. gdje ga je tumačio Giovanni Cimino. U parodiji Meet the Spartans je nazvan Leo Jr. te ga tumači Hunter Clary.
2-Metil-3-oksopropanska kiselina
2-Metil-3-oksopropanska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 102,089 Da.
SZPD Neven
Naziv
Nije zabeleženo ko je predložio ime po cvetu izuzetno lekovitog svojstva koji je u narodu poznat kao Neven - lat. Calendula officinalis i po pesmi najpopularnijeg dečijeg pisca čika Jove Zmaja - sa željom da nikad ne uvene. Ovo se kroz istoriju Neven-a provlači do današnjih dana. Već u samom startu, što bi se danas reklo "NEVEN" je "radio na crno" a to iskustvo mu je, možda pomoglo da niže uspehe tokom a naročito nakon ratnih stradanja u kojima je zbog svoje napredne delatnosti na širenju srpske kulture, bio zatvaran, raspuštan i paljen.
Istorijat
Od svojih početaka "NEVEN" je imao izuzetnu podršku od Srpske Zanatlijske Omladine čiji se članovi u SZPD"NEVEN" uče notalnom pevanju i sviranju. Sa druge strane podršku Nevenu je davalo Zadruga Srba Zanatlija Novosađana, jer su kao stalež imali veliku želju da se njihov rad dodatno afirmiše u javnosti i shvatali da je očuvanje korena kulture jednog naroda garancija njegovog opstanka. Uz rad na muzičkom opismenjavanju svojih članova, pažnja je od samog starta usmerena na horsko pevanje. U Somboru je 25.decembra 1910. godine formiran Savez srpskih pevačkih društava čiji je "NEVEN" bio član, a sam Savez je obuhvatao 47 družina iz cele Austrougarske carevine. Od 7. do 9.juna 1914. godine u samo predvečerje I svetskog rata, održana je u Somboru prva i jedina smotra srpskih horova tzv. pevačka Slava. Nastupile su 23 horske družine iz svih krajeva austro-ugarske a SZPD"NEVEN" je osvojio treće mesto. U bogatom društvenom životu i razvoju Novog Sada su u to vreme učestvovala mnoga društva. Uglavnom su bila vezana za crkvu ili udruženje. Članovi dramske sekcije SZPD"NEVEN" su priređivali "diletantske" predstave koje su se "za lepog vremena" održavale na otvorenom prostoru i završavale su se igrankama. "NEVEN" je davao Svetosavke balove i tradicionalno održavao svoju priredbu (danas bi to kazali koncert) na drugi dan Božića. Zbog spremnosti da na oltar srpske duhovnosti nesebično prinese svoju žrtvu "NEVEN" je bio prihvaćen kako od građana Novog Sada tako i cele kraljevine. Između ostalog "NEVEN" je bio član Odbora za podizanje spomenika Svetozaru Miletiću i jedan od učesnika na svečanosti otkrivanja spomenika. Zato nimalo ne čudi podatak da je 1925. godine o proslavi 25. godišnjice osnivanja, "NEVEN" podario novosađanima priredbu sa oko 1000 učesnika. Tada su uz novosadska, gostovala društva iz Sombora, Vukovara, Dalja, Skoplja, Kragujevca, Subotice, Rume i Pančeva. Osveštana je zastava koja se danas - uz sačuvanu arhivsku građu nalazi u Muzeju grada Novog Sada. Zastavu je poklonio čuveni dr Gedeon Dunđerski koji je bio i zastavin kum a celoj priredbi proslave je bio pokrovitelj tadašnji ministar prosvete Svetozar Pribičević.
Proslava 25 godina rada 1900 - 1925.
Kao društvo koje je sarađivalo sa sličnim udruženjima i mnogo nastupalo, "NEVEN" je imao puno prijatelja i ljudi dobre volje koji su pomagali njegov rad. Jubilej kao što je 25 godina rada je bio prilika da se na jednom mestu nađu svi zajedno, da se spomenu zaslužni članovi i da im se odaju priznanja. U to vreme su sva društva sa ponosom isticala svoju nacionalnu kao i pripadnost nekom esnafu. U Novom Sadu su tada uz "NEVEN" nastupila sledeća društva:
Na Oplencu 1934. godine je Srpsko Zanatlijsko Pevačko Društvo "NEVEN" održalo pomen blagopočivšem kralju Aleksandru I Karađorđeviću.
Najveći uspesi društva su vezani za Hor koji je u periodu izmedju dva svetska rata konstantno brojao 80 pevača. Zahvaljući vrsnim horovođama (danas su to dirigenti) poput Jovana Judla, Danijela Hruza, Josipa Bernštajna, Emanuela Dragona, Isidora Bajića, Đorđa Gajina, Pavla Figurovskog, Branka Čenejca i Đorđa Šijakova, "NEVEN" je nastupao od Sombora preko Oplenca, Cetinja i Bitolja. A u Novom Sadu je zbog pevačkih kvaliteta imao "prvenstvo pojanja" u svim pravoslavnim hramovima. Društvena slava je Đurđevdan i tog dana se u prepodnevnim satima okupljalo članstvo i viđeni novosađani da je obeleže.
SZPD "NEVEN" je radilo tokom II svetskog rata sa Pravilima na mađarskom - jeziku okupacionih vlasti, a posle rata je radilo pod imenom Zanatlijsko Kulturno Umetničko Društvo "NEVEN" sve do kraja 1960. godine. Posle rata, raspadom OKUD"Đorđe Zličić" dolazi do omasovljenja članstva. Veoma aktivno radi Hor, Dramska sekcija (čije su crno bele fotografije prikazane), Orkestar i Folklor. Do prestanka rada je došlo jer je i novim vlastima smetala pravoslavna orijentacija društva, pa su na prevaru pod pričom da će se formirati nova ustanova u koju će se mnoga društva uključiti, naredili da ZKUD"NEVEN" prestane sa radom. Ta nova ustanova koja se zvala Omladinski klub "Umetnosti" - svega par godina po prestanku rada "NEVEN"a i sama prekida rad. Kompletna garderoba i dva kompleta tamburaških instrumenata čiji je vlasnik bio "NEVEN" su pohranjena u Depo SAP Vojvodine, a kada 1964. godine je formirano Akademsko Kulturno Umetničko Društvo "Sonja Marinković" pri Univerzitetu u Novom Sadu - to im je dato kao osnovna sredstva. Tako je posle 60 godina prestalo sa radom jedno od najstarijih i najuglednijih društava u Novom Sadu. Pokušaji reosnivanja nisu dali rezultate i novosadski "NEVEN" zaboravljen.
Obnova rada
Rad mu je, na predlog Miodraga Cvetkovića BANjCA, obnovila grupa od 30(trideset) dugogodišnjih amatera (nakon raspada KUD"Maksim Gorki") 1996. godine, pod nazivom Kulturno Umetničko Društvo "NEVEN" skraćeno KUD"NEVEN". Prvi koreografi su bili Atila Rozmaring i pok.Darko Relić. Prvi Upravni odbor su sačinjavali: sekretar Tijana Kugli, članovi: Vladimir Harhaji, Milorad Ićitović, Mihajlo Senderak, Ivica Gubić, Dagan Titelac i predsednik Dragan Panjković. Društvo je bezuspešno pokušavalo da vrati svoju imovinu čiji je vlasnik u zgradi koju svi novosađani znaju kao Zanatski dom ali do danas im to nije uspelo. Zbog česte promene radnih prostora, nezadovoljni članovi su odlazili u druga Kulturno Umetnička Društva koja su im nudila bolje uslove za rad. Tako je od 250 (dvestapedeset) članova do 2006. godine radilo svega 90 (devedeset).
Od 1. 11. 2006. godine, kada su se stekli svi uslovi, održana je I vanredna Skupština a na njoj usvojen novi Statut i vraćeno originalno ime.
Dečiji hor
Članovi Dečijeg hora su mala deca i učenici nižih razreda osnovnih škola popularno zovu "horić".
Ženska pevačka grupa
Među pevačima i pevačicama je veliki broj onih koji su ponikli baš u nekom od kulturno-umetničkih društava. Ljubav prema muzici, kvalitetnoj izvornoj i narodnoj pesmi je osnovni motiv da se neko uključi u rad pevačke grupe. Ovde je bitno istaći da se sve više mladih i visoko obrazovanih muzikologa posvečuje radu sa pevačkim grupama različitog uzrasta. Danas u SZPD"NEVEN" radi Ženska pevačka grupa koja svojim zrelim glasovnim sposobnostima i prelepim kostimima donosi scenski i muzički veoma kvalitetne interpretacije.
Pripremni ansambl
Deca osnovnoškolskog uzrasta koja su počela da se bave folklorom u "pačićima" obično oko svoje desete godine prelaze u Pripremnu grupu.
Izvođački ansambl
Posle prve vanredne Skupštine društvo je skoro 6 mesci bilo bez radnog prostora što je uticalo na osipanje članstva. Sredinom 2007. godine društvo iznajmljuje i adaptira prostor u Miletićevoj ulici. Početkom 2008. društvu se priključuju mnogobrojni igrači koji su zbog obaveza na fakultetu pauzirali što je doprinelo postavci novih koreografija te se formira novi program sa kojim Izvođački Ansambl nastupa.
Ansambl veterana
Veterani su nekadašnjih aktivni igrači Izvođačkok Ansambla. Probe su prilagođene njihovom kondicionom stanju ali i dalje nastupaju. Veterani su igrači sa dvadeset i više godina igračkog staža. Svoje prve korake učili su kod starih koreografa te su njihova izvođenja koreografija zadržala onaj izvorni oblik igre koji se u modernom životu polako gubi. Veterane obično prate muzičari veterani i Ženska pevačka grupa. "NEVEN" je poznat po svojim tradicionalnim principima izvođenja i očuvanju narodnog stvaralaštva. Česti su slučajevi zajedničkih nastupa svih folklornih grupa i tada se stiče pravi kolorit nekadašnjeg folklora - što je i osnovni cilj rada jednog društva.
Kompozicije
Novosadski i srpski berber, esperantista i socijalista Marko Nešić 1911. godine komponovao i napisao posvetu: "novosadskom zanatlijskom pevačkom društvu "NEVEN"-u u Novom Sadu". Ova kompozicija je tokom proteklih sto godina prihvaćena u narodu, te danas malo ko zna da je njen kompozitor Marko Nešić i da je Neven kolo himna SZPD "NEVEN".
Publikacije
Za 2012. godinu bilo je predviđeno da izađe iz štampe monografija povodom 120 godina osnivanja SZPD "NEVEN".
Sremska zemlja
mini|desno|280p|Sremska zemlja sa današnjim [[Sremom u svom sastavu (prema knjizi „Istorija srpskog naroda“ istoričara Stanoja Stanojevića). ]] Sremska zemlja (срѣмьска землѩ), u zapadnim narativnim izvorima poznata i kao Kraljevina Srbija, ili Zemlja kralja Stefana , bila je srednjovekovna, najpre vazalna, a potom samostalna srpska država, čije se središte nalazilo u Donjem Sremu (današnjoj Mačvi). Prva prestonica kraljevine bio je Debrc (između Beograda i Šapca), a kasnije je rezidencija kralja premeštena u Beograd. Vladar ove kraljevine bio je kralj Stefan Dragutin, a nasledio ga je sin Stefan Vladislav II.
Ime
Ova država je u literaturi poznata pod različitim nazivima: Sremska zemlja, Sremska kraljevina, država Sremske zemlje, Dragutinova država, država kralja Dragutina, Kraljevina Srbija, zemlja kralja Stefana itd. U periodu vazalstva je nazivana i Teritorija kralja Dragutina, Oblast kralja Dragutina, Dragutinova oblast itd.
Granice
Sremska zemlja je, prema mišljenju većine autora, imala severne granice na Dunavu i Savi i obuhvatala je Donji Srem (Mačvu), Beograd, delove Šumadije, Podrinje, Braničevo, Kučevo, Usoru i Soli, dok je prema nekim autorima (Dejan Mikavica, Stanoje Stanojević, Aleksa Ivić, Benjamin Fon Kalaj, Milojko Brusin, Miomir Filipović ) obuhvatala i Gornji Srem (današnji Srem). Kralj Dragutin se takođe, prema tradiciji, smatra osnivačem sremskih manastira Bešenova, Velike Remete i Male Remete.
Istorija
Stefan Dragutin je prvobitno bio kralj Srbije od 1276. do 1282. godine. Slomio je nogu, dok je jahao pored grada Jelače, a nakon tog događaja došlo je do Deževskog sporazuma: presto je predao bratu Milutinu koji se obavezao da će ga posle njegove smrti naslediti Dragutinovi potomci.
Dragutin je posle odricanja od srpskog prestola na saboru u Deževu zadržao vlast nad nekim severnim delovima države. Pošto je svog sina Vladislava oženio nećakom ugarskog kralja Andrije II, Dragutin je kao nasledni posed dobio Mačvu sa Beogradom, Usoru, Soli, i oblasti južno od Beograda. Dragutin se u srpskim rodoslovima označava kao «sremski kralj», a u delu literature se njegova nova država naziva Sremska zemlja. Prva Dragutinova prestonica je bio grad Debrc (između Beograda i Šapca), da bi kasnije svoje sedište premestio u Beograd. Beograd je prvi put ušao u sastav srpske države za vreme kralja Dragutina, a Dragutin je bio prvi srpski vladar koji je vladao iz ovog grada.
U to vreme, imenom Srem su nazivane dve teritorije: Gornji Srem (današnji Srem) i Donji Srem (današnja Mačva). Dragutinova Sremska zemlja je u stvari obuhvatala Donji Srem. Neki autori misle da je Stefan Dragutin takođe vladao i Gornjim Sremom i Slavonijom, ali drugi autori pominju drugog lokalnog vladara, koji je vladao Gornjim Sremom. Ime ovog vladara je bilo Ugrin Čak. Krajem 13. veka, Dragutin je proširio svoju državu na Braničevo i Kučevo.
Zajedno sa bratom Milutinom, Dragutin je za vreme svoje vladavine ratovao protiv Vizantije, Bugara i Tatara. Potonja saradnja Milutina sa Vizantijom je povredila Dragutinove interese, te dolazi do građanskog sukoba između dva brata 1301-1312/3 godine. Pošto je bio u ratu i sa bratom i sa ugarskim kraljem, Karlom Robertom, odlučio je da se izmiri sa Milutinom 1312. godine. Uspostavile su se stare granice. Ubrzo se teško razboleo i zamonašio primivši ime Teoktist. Svoju državu je dao na upravu sinu Vladislavu II. Umro je 1316. godine.
Posle smrti kralja Dragutina, Stefan Vladislav II je počeo da vlada državom svog oca, ali ga je ubrzo kralj Srbije, Milutin, pobedio i zatvorio. Posle Milutinove smrti (1321. godine), Vladislav je oslobođen i ponovo je, uz pomoć Mađara i bosanskog bana Šubića, zavladao zemljama svog oca, ali su ga pobedile pristalice kralja Srbije Stefana Dečanskog (Milutinovog naslednika) u blizini Rudnika. Vladislav se 1324. godine sklonio u Ugarsku. Posle toga zemljama kralja Vladislava u Bosni (Usorom i Soli) je zavladao ban Stefan II, a oko Mačve su se vodili dugi sporovi između Srba i Mađara. Kralj Vladislav je umro u Ugarskoj posle 1326.
Politički status
Kralj Stefan Dragutin je u periodu posle odricanja od srpskog prestola na saboru u Deževu bio vazal svog brata, kralja Stefana Uroša II — Milutina. Nakon 1284. godine, Dragutin je jednovremeno bio vazal srpskog i ugarskog kralja. Krajem 13. veka, Kraljevina Ugarska je bila zahvaćena unutrašnjim sukobima, zbog kojih je usledila njena dezintegracija, odnosno raspad na teritorije „oligarha“, osamostaljenih gospodara, koji su vladali prostranim teritorijama. Usled ovakvih okolnosti, i kralj Stefan Dragutin je postao jedan od ovih osamostaljenih gospodara.
The Belle of Amherst
The Belle of Amherst je monodrama američkog književnika Williama Lucea premijerno izvedena na Broadwayu 1976. godine. Glavni, odnosno jedini, lik u drami je znamenita američka pjesnikinja Emily Dickinson, a radnja kroz njeno kazivanje rekonstruira njen život i djelo. The Belle je, kao i druge uspješne Luceove drame, bila velikim dijelom napisana za znamenitu glumicu Julie Harris, koja je sa njome postigla veliki uspjeh nakon premijere. Kasnije je izvođena širom svijeta i bila predmetom nekoliko televizijskih adaptacija, uključujući istoimenu TV-dramu u produkciji RTV Beograd u kojoj je glavnu ulogu tumačila Dara Čalenić.
Ejido de la Reforma, Tamalín
Ejido de la Reforma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tamalín.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Las Isabeles, Ahumada
Las Isabeles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Ahumada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1295 m.
Goldsboro, Maryland
Goldsboro je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 246, što je 30 (13,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Popis NGC objekata (1001-2000)
Ovdje je dat spisak objekata dalekog svemira iz Novog općeg kataloga za NGC objekte 1001-2000. Podaci su bazirani na revizirani NGC i IC katalog koji je napravio Wolfgang Steinicke.
Santa María, Tomatlán
Santa María je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tomatlán.
Valley Cottage, New York
Vali Kotidž je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.107, što je 162 (-1,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hahnweiler
Hanvajler je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 96 opštinskih središta okruga Birkenfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 231 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7134033.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Birkenfeld Hanvajler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Birkenfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 500 metara. Površina opštine iznosi 2,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 231 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 101 stanovnika/km².
Hanu Conachi, Fundeni
Hanu Conachi je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Fundeni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 2484 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Dolina Tempe
Dolina Tempe (suvremeni grčki: Témpi) je naziv za klisuru u sjevernoj Tesaliji u Grčkoj, opjevanu od strane grčkih pjesnika kao omiljeno boravište boga Apolona i Muza. Smještena je između Olimpa na sjeveru i planine Ose na jugu. Duga je 10 kilometara, a na nekim mjestima uska samo 25 metara, sa stijenama visokim 500 metara. Kroz nju teče rijeka Pinej, ulijevajući se u Egejsko more.
Na desnoj obali Pineja je bio Apolonov hram, gdje su se uručivali vijenci pobjednicima Pitijskih igara. Doline Tempe je neko vrijeme također bila dom Aristeja, sina Apolona i Kirene, i on je tamo tjerao Euridiku, suprugu Orfejevu, koju je prilikom bijega ugrizla zmija. U dolini je u 13. vijeku sagrađena crkva posvećena sv. Paraskevi.
Dolina se smatra jednim od strateški najvažnijih točaka u Grčkoj, s obzirom da kroz nju prolazi put od Larise kroz planine prema moru. Zbog toga su se u njoj i oko nje često vodile vodile borbe kroz historiju. Međutim, može se zaobići kroz prijevoj Sarantoporo, iako je put malo duži. Godine 480. pne. 10.000 Atenjana i Spartanaca je tamo pokušalo zaustaviti Kserksov pohod, ali su Perzijanci zaobišli Grke marširajući kroz Sarantoporo. Za vrijeme Trećeg makedonskog rata 164. pne. Rimljani su se tamo uspjeli probiti kroz Perzejeve obrambene linije te ga kasnije poraziti u bitci kod Pidne. Dolina je bila poprište sukoba i za vrijeme Andriskosovog ustanka 148. pne, kao i za vrijeme bizantske i otomanske vlasti.
Danas je Tempe na zlom glasu zbog loše ceste kroja prolazi kroiz nju te stravičnih nesreća, ukljujući onu iz 2003. godine u kojoj je cijeli 11. razred, odnosno 21 učenika iz sela Makrochori (prefektura Imathia) poginulo u sudaru s kamionom.
Po dolini su nazvani gradovi Tempe u Arizoni (SAD) i Tempe u Novom JUžnom Walesu ( Australiha).
Galerija
<Center>
</Center>
Apple I
Apple I je bio prvi kompjuter kompanije Apple Computer. Njegove karakteristike su bile: koristio je TV prijemnik kao monitor, imalo osnovnu rutinu u ROM-u koju je pokretao računar pri uključenju, dok je za spremanje i učitavanje podataka korišteno okruženje prema kasetofonu. Brzina čitanja i upisivanja na kasetu bila je 1200 bit/s. Apple I je bio jednostavan kompjuter u rangu s KIM-1 s kojim je bio veoma sličan, dok kompjuter i s monitorom i tastaturom tada još nisu postojali.
Ovi kompjuteri su bili prodavani između 1975 i 1976. godine te ih je sastavljeno ukupno 200. Nasljednik ovog kompjutera će biti Apple II.
Vanjske veze
thumb|thumb|250px|Prvi Apple kompjuter je u stvari bio samo osnovna ploča bez kutije
Жарковац
Жарковац је насеље у Србији у општини Рума у Сремском округу. Према попису из 2011. било је 904 становника.
Од ''2. августа 1934.'' године Солнок (како је до тада ово насељено место носило име), на иницијативу мештана преименован је у Жарковац по Др Жарку Миладиновићу, адвокату, политичару и министру у влади СХС. А као сећање на тај дана слави се сеоска слава ''Св. Илија.''
Географски подаци
Жарковац је село у североисточном делу румске општине и међу најмалађим насељима је у источном делу Срема. Изграђено је између два светска рата на простору пустаре Солнок. Атар села Жарковац површине 39,2km² лежи на јужном делу фрушкогорске лесне заравни висине од 145 метара на северу до 135 метара на јужном делу атара. Површина је благо заталасана и испресецана са неколико усечених долова од којих су највећи доливи потока Међеш, Добродол и Радиначки поток.
Демографија
У насељу Жарковац живи 873 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 39,2 година (37,7 код мушкараца и 40,8 код жена). У насељу има 348 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,17.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Doti, Alessandria
Doti je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Cembrano, La Spezia
Cembrano je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 413 m.
Llano Zapote, Santa María Guienagati
Llano Zapote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Guienagati.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 480 m.
Localitàproduttiva Rezzatesi, Brescia
Localitàproduttiva Rezzatesi je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Hrvatska zrakoplovna legija
Hrvatska zrakoplovna legija bila je zrakoplovna postrojba Vojske NDH u sklopu Wehrmachta. Formirana je 27. lipnja 1941. naredbom poglavnika NDH Ante Pavelića. Od svog osnivanja do 1943. borila se na Istočnom bojištu protiv Sovjetskog Saveza nakon čega je vraćena u NDH gdje je djelovala do svog rasformiranja 1945. godine.
Bila je sastavljana od dobrovoljaca.
Struktura
Zrakoplovna legija sastojala se od lovačke i bombarderske komponente.
Istočni front
minijatura|desno|200px|[[Mato Dukovac, najtrofejniji hrvatski zračni as s 40 potvrđena obaranja, ispred Messerschmitta 109G]] 15. srpnja 1941. osoblje 4. zrakoplovne lovačke skupine upućeno je u Furth u Njemačkoj na dvomjesečnu izobrazbu. Za to vrijeme označavani su kao članovi Luftwaffea što je značilo da su morali položiti zakletvu Führeru, nositi njemačke uniforme te su bili pod direktnim zapovijedništvom Reichsluftfahrtministeriuma - njemačkog ministarstva zrakoplovstva. Pred kraj obuke, u skupini su osnovane dvije lovačke eskadrile: 10. lovačko jato pod zapovjedništvom satnika Vladimira Ferenčina, i 11. lovačko jato pod zapovjedništvom satnika Zlatka Stipčića.
Postrojba je na Istočni front poslana u listopadu 1941. Prvo obaranje postignuto je već 2. studenog kada je zapovjednik 10. jata Vladimir Ferenčina sjeverno od Rostova oborio sovjetski Polikarpov I-16.
Ustroj postrojbe nakratko je promijenjen u siječnju 1942. kada dobiva naziv ''10. ojačano jato''. 16. travnja iste godine vraćena je stara struktura, no ovaj put s novim zapovjednikom.
U srpnju 1941. članovi skupine upućeni su u njemački grad Greifswald gdje su obučavani na zrakoplovima tipa FW-58 Weihe, Do-17 i Ju-W-34. Po završetku formirana su dva zrakoplovna jata: ''12. bombardersko jato pod zapovjedništvom satnika Ivana Pezelja i 13. bombardersko jato'' pod zapovjedništvom satnika Vladimira Graovca.
Nakon završene obuke u rujnu iste godine, posade se upućuju prvo u Koenisberg a zatim u Varšavu gdje su preuzele svoje zrakoplove Dornier Do 17. Posade su letjele u sastavu njemačke postrojbe III/KG 3. Prvi borbeni let skupine izvela je posada Ivana Pavelića 26. listopada 1941. kada je djelovala nad gradom Jaropolesom. Prvi gubitak, skupina je pretrpjela 1. prosinca 1941. kada je tijekom napada na Moskvu oboren jedan zrakoplov.
31. prosinca 1941. postrojba izlazi iz sastava KG 3 da bi u siječnju 1942. postala 15 (Kroat.)/KG 53.
23. veljače 1942. skupina je upućena u Hrvatsku na odmor i popunu novim ljudstvom. 19. svibnja vraćaju se u Njemačku gdje su ih opet čekali Dornieri Do 17 (smatrani zastarjelima) dok su njemačke posade letjele na modernijim Ju 88 i Do-217. Zanimljivo je kako je tijekom leta prema uzletištu Soljci (na sovjetskom teritoriju) jedan Do 17 prebjegao na stranu Sovjeta. Zrakoplov se odvojio od ostatka skupine i sletio na protivnički teritorij.
Pred kraj 1942., skupina se vraća u Hrvatsku kako bi potpomognula borbu protiv partizana i četnika.
Hainau
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Lan Hajnau se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 280 metara. Površina opštine iznosi 3,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 186 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 56 stanovnika/km².
Châtel-Saint-Germain
Šatel Sen Žermen je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Mec Kampanj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1983 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 153 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,88 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 200 metara (maksimalnoj 355 m, a minimalnoj 176 m).
Monte Granado, Soledad de Graciano Sánchez
Monte Granado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Soledad de Graciano Sánchez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1844 m.
Cà Farini, Bologna
Cà Farini je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
José Juan Cascio Tovar, Acuña
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 313 m.
Avoca, Iowa
Avoka je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.506 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.506 stanovnika, što je 104 (6,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Opština Beliu, Arad
Beliu je opština u Rumuniji u okrugu Arad.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 134 m.
Oslobođenik
Oslobođenik (libertus, množ. libertini) je izraz kojim se opisuje bivši rob koji je stekao osobnu slobodu, bilo kroz manumisiju - odluku, odnosno čin svog gospodara - bilo kroz emancipaciju, javni akt.
Mnoga robovlasnička društva su također poznavala, a ponekad i koristila, instituciju oslobađanja robova. U antičkom svijetu za to postoje primjeri u nekoliko grčkih polisa, ali je najpoznatije Rimsko Carstvo, pogotovo u doba cara Augusta, kada je, prema nekim procjenama, čak 5 % stanovnika Rima bilo sastavljeno od oslobođenika, a praksa oslobađanja robova toliko raširena da ju je August, u strahu od zloupotrebe, nastojao zakonski ograničiti. Rimljani su robove oslobađali kao nagradu za dugu i vjernu službu, i to najčešće kroz oporuke; u pojedinim slučajevima su robovi čak mogli otkupiti svoju slobodu od gospodara. Oslobođenici su, pak, zadržavali određena ograničenja u odnosu na slobodne građane, prvenstveno u smislu službe u vojsci i imenovanja na javne funkcije. Car Klaudije je, pak, uspostavio presedan po kome oslobođenici mogu biti funkcionari državne uprave, zbog čega je stekao neprijateljstvo tradicionalne rimske aristokracije.
Affranchissement
Crestet, Vaucluse
Krete je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Vokliz koja pripada prefekturi Karpantras.
Radiografska kontrola
mini|desno|300px|Snimka radiografske kontrole [[zavarivanje|zavarenog spoja gdje se vidi da je unutrašnjost materijala pregorjela.]] mini|desno|300px|Način rada radiografske kontrole. mini|desno|300px|[[Rendgenska cijev se koristi kao izvor rendgenskog zračenja.]] desno|mini|300px|Rendgenska snimka ruke. desno|mini|300px|Prenosivi uređaj za stvaranje rendgenskih zraka, napajan s [[baterijama.]] desno|mini|300px|Gamagrafski snimak tereta na [[kamionu.]] desno|mini|300px|Snimanje unutrašnjosti [[automobila korištenjem gamagrafske kamere s kobaltom-60.]] mini|desno|300px|[[Gama kamera koja se koristi u medicini.]]
Radiografska kontrola (kratica: RK) je vrsta kontrole bez razaranja, koja pri kontroli kvalitete metodama prozračavanja u praksi koristi rendgenske zrake ili gama zrake. Rendgenske zrake nastaju pri naglom kočenju ubrzanog snopa elektrona na metalnoj ploči (antikatodi u rendgenskoj cijevi), dok gama zrake nastaju prilikom spontanog raspada nestabilnih atomskih jezgri (prirodnih radioaktivnih materijala i radioaktivnih izotopa). Oba su zračenja u biti elektromagnetska zračenja. Rendgenske i gama zrake ostavljaju trag na filmskoj emulziji (industrijske folije), na čemu se i zasniva radiografska kontrola i ispitivanje grešaka u unutrašnjosti materijala. Izvor rendgenskog zračenja je rendgenska cijev s vakuumom, priključena na visok napon do 400 kV (za prozračivanje čeličnih predmeta do 70 mm debljine).