cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arnold Wienholt Hodson
Taj je posao nastavio i u Sijeri Leone, gdje je premješten 1931. godine. Tu je dobio nadimak "Sunčani Guverner", a 7. svibnja 1934. godine otvorio je i RTV servis u Sijeri Leone. Iste godine proglašen je i vitezom. Svoj poljednji guvernerski mandat odradio je u Zlatnoj Obali.
Bio je oženjen Elizabeth Charlotte Sarah Hay, s kojom je imao dvije kćeri (Rosemary i Elizabeth).
Guifré II od Cerdanyje
thumb|upright Wifred (Guifré, Vifredo ili Wifredo) (cca. 970 – 1050) bio je grof Cerdanyje (988–1035; kao Wifred II) i grof Berge (1003–1035; kao Wifred I). Bio je najstariji sin Olibe Cabrete i Ermengard od Ampuriasa.
Kada mu je 988. otac abdicirao kako bi postao redovnik u Monte Cassinu, Wifredov brat Bernard je dobio grofoviju Besalú dok je Oliba dobio Bergu. Majka im je obojici služila kao regent do 994. Kada je Oliba 1003. odlučio također postati redovnik, njegovu grofoviju je preuzeo Wifred. Iste godine su se Wifred i Bernard priključili savezu kršćanskih kneževa kojima je odbijena muslimanska invazija u bitci kod Tore.
Godine 1035. se i sam zaredio, u samostanu San Martín del Canigó koga je sam osnovao. Umro je petnaest godina kasnije.
Supruga mu je bila Guisla of Pallars, sa kojom je imao mnogo djece:
Nogometaljka
Prva zagonetka
Prvu takvu zagonetku u hrvatskoj enigmatici vjerovatno je objavio Stjepan Horvat u bjelovarskoj "Osmosmjerci" broj 258. U istom listu ona se objavljuje i danas, a sastavlja je isti autor (dosad preko 280 zagonetaka).
Prema sjećanju Stjepana Horvata, takva zagonetka bila je predstavljena na jednom od svjetskih prvenstava u rješavanju zagonetaka (World Puzzle Championship) kao prilog iz Nizozemske, vjerovatno 2000. godine, kad je i prvi put objavljena u Hrvatskoj. On ju je kao novotariju, iako jednostavnu, prenio u "Osmosmjerku", koja i inače objavljuje uglavnom jednostavne zagonetke, i dao joj naziv nogometaljka. Drugi autori i listovi u Hrvatskoj najvjerovatnije dosad nisu objavljivali tu zagonetku.
Herofil
Herofil (Ἡρόφιλος), ponekad na latinskom Herophilus (335-280. pne.), bio je starogrčki ljekar. Bio je rodom iz Halkedona, a najveći dio života proveo u Aleksandriji. Bio je prvi naučnik koji je sistematski provodio naučne autopsije ljudskih leševa pa se zbog toga naziva ocem anatomije. Herofil je svoja zapažanja zabilježio u devet knjiga koje su sve izgubljene. Zajedno s Erasistratom se smatra osnivačem medicinske škole u Aleksandriji.
Pomeroj
Pomeroj se može odnositi na
Portsmut
Portsmut se može odnositi na
Bayons (Gornjoprovansalski Alpi)
Bajon je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi koja pripada prefekturi Forsalkje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 198 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 125,75 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 870 metara (maksimalnoj 2.111 m, a minimalnoj 749 m).
Ind
thumb|350px|Položaj rijeke Sindhu u [[Vedska civilizacija|Vedskoj Indiji željeznog doba.]]
Ind (sanskrt: Sindhu; urdu: دریائے سندھ; hindi: सिन्धु नदी; tibetanski: Sengge Chu ('Lavlja rijeka'); perzijski: Hindu; grčki: Sinthos; paštunski: Abaseen ("Otac rijeka"); Mehran (starije ime)) je najduža i najvažnija rijeka u Pakistanu. Izvire na Tibetanskoj visoravni u blizini Jezera Mansarovar, te teče kroz Jammu i Kashmir u Indiji i Sjevernim područjima Pakistana, pa prema jugu kroz Pakistan gdje se ulijeva u Arapsko more u blizini grada Karachija. Ukupna dužina rijeke je 3200 km (1988 milja). Porrječje iznosi 1,150.000 kvadratnih kilometara. Godišnji tok rijeke iznosi 207 kubna kilometra. Započinje na svjetskim visinama među glečerima, rijeka hrani ekosisteme umjerenih šuma, ravnica i suhih područja. Zajedno s rijekama Chenab, Ravi, Sutlej, Jhelum, Beas te isušenom rijekom Sarasvati, Indus tvori Sapta Sindhu ("Sedam rijeka") deltu provinciji Sindh u Pakistanu. Ima 20 većih pritoka.
Rogersville, Tennessee
Rodžersvil je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Ind
Ind daje vodne resurse ključne za ekonomiju Pakistana - posebno za žitnicu provincije Punjab, u kojoj se proizvodi najveći dio poljoprivrednih proizvoda te Sindh. Također podržava mnoge teške industije i predstablja glavni izvor pitke vode u Pakistanu.
thumb|200px|Satelitski snimak bazena rijeke Ind. Krajnji izvor Inda je u Tibetu; rijeka započinje na ušću rijeka Sengge i Gar koje nose vou iz gorja Nganglong Kangri i Gangdise Shan. Ind prvo teče na sjeverozapad kroz Ladakh-Baltistan u Gilgit, južno od gorja Karakoram. Shyok, Shigar i Gilgit potom nose ledenjačke vode u glavni tok. Postupno se zavija prema jugu, izlazeći iz brda između Peshawara i Rawalpindija. Ind prolazi kroz divovske kanjone (5000-5100 m) između masiva Nanga Parbat. Brzo teče kroz Hazaru, te je prepriječen branom kod Rezervoara Tarbela. Rijeka Kabul utječe u njega kod Attocka. Ostatak njegovog toka prema moru je u ravnicama Punjaba i Sinda, te rijeka dobija spori tok s mnogo rukavaca. Rijeka Panjnad utječe u nju kod Mithankota. Iza ovog upća je rijeka nekada bila nazivana Satnad River (sat = sedam, nadi = rijeka) zato što je nosila vodu rijeka Kabul, Ind i pet rijeka Punjaba. Nakon što prođe kroz Hyderabad, završava u velikoj delti istočno od Karachija.
Ind je po svom volumena najveća egzotična rijeka (ona koja uglavnom teče kroz rijeku iz koje ne prima većinu vode) na svijetu. Predstavlja jednu od nekoliko rijeka u svijetu koje imaju riječne plimne valove. Sistem Inda uglavnom vodom snabdijevaju snijeg i ledenjaci Karakorama, Hindukuša i himalajskih gorja Tibeta, Kašmira i Sjevernih područja Pakistana. Na tok znatno utječu godišnja doba - mnogo je manji zimi, dok se obale poplavljuju u monsunskim mjesecima od jula do septembra. Također postoje dokazi o postupnom pomjeranju rijeke od prahistorijskih vremena - skrenula je zapadno od Ranna od Kutcha. Službeno se naziva Nacionalnom rijekom Pakistana, na urdu Qaumi Daryaa.
Rogersville, Tennessee
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.420, što je 180 (4,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
OR2T1
Olfaktorni receptor 2T1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2T1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Preskot
Preskot se može odnositi na
Linamarin
Linamarin je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 247,245 Da.
Vehid Gunić
Vehid Gunić (Kozarac /BiH/, 9. 2. 1941) bosanskohercegovački je novinar, voditelj i urednik.
Novinarski
Dugogodišnji je novinar, voditelj i urednik u Radio–televiziji Sarajevo, odnosno Radio–televiziji Bosne i Hercegovine. U Radio-televiziji Sarajevo prošao je sve faze novinarskog djelovanja: od gradskog reportera, dopisnika, specijalnog izvještača s velikih svjetskih događaja (Moskva – Dan pobjede nad fašizmom; Los Angeles - Filmski festival i pripreme za Olimpijske igre; Sydney uoči Olimpijade i dr.).
Kviz "Olimpijski vremeplov"
Vodio je prvi veliki kviz Televizije Sarajevo "Olimpijski vremeplov" uoči XIV. ZOI u Sarajevu 1984. godine.
Helikopter
thumb|right|270px|Helikopter 1922 thumb|right|270px|Helikopter [[Bell 407]] Helikopter (grč. ἕλιξ [héliks – heliks] – "spirala" + πτερόν [pterón – pteron] – "pero, krilo, perje") je zrakoplov teži od zraka koji stvara uzgon i porivnu silu preko jednog ili više horizontalnih nosećih rotora, od kojih svaki ima dva ili više krakova (lopatica). Helikopter spada u red rotokoptera, podvrstu zrakoplova koji uzgonsku silu ne proizvode pomoću krila, već pomoću rotora.
Povijesni razvoj
Idejnim začetnicima razvoja helikoptera smatraju se Kinezi koji su još u 4. stoljeću pr.kr. razvili male leteće igračke od bambusa u obliku helikoptera. Leonardo da Vinci je oko 1500. godine nacrtao dizajn letećeg stroja za vertikalno polijetanje koji se mogao opisati kao leteći vijak na ručni pogon. U daljnjim stoljećima mnogi su inovatori eksperimentirali sa mogučnošću vertikalnog leta, iako su se svi praktični koncepti zasnivali na principima rada kineske igračke radije nego na da Vincijevom konceptu vijka koji se u konačnici pokazao promašajem. Samu riječ "helikopter" skovao je 1861. godine francuski inovator Gustave de Ponton d'Amécourt, koji je javnosti prvi prikazao svoj mali model na parni pogon. Međutim, prve su se praktično upotrebljive letjelice, preteče današnjih helikoptera, sa rotirajućim uzgonskim površinama pojavile tek dvadesetih godina prošlog stoljeća, pod nazivom autožiri (žirokopteri) koje je razvio Juan de la Cierva 1923. godine. Pioniri ove vrste zrakoplova bili su Jan Bahyl, Oszkár Asbóth, Louis Breguet, Paul Cornu, Traian Vuia, Emile Berliner, Ogneslav Kostovic Stepanovic i Igor Sikorsky. Njemci su helikoptere izrađivali već prije drugog svjetskoga rata i koristili ih u ratu u ograničenom opsegu, a prvi potpuno upravljiv jednorotorni helikopter koji je ušao u masovnu industrijsku proizvodnju konstruirao je u SAD-u ruski konstruktor Igor Sikorsky 1942. godine.
Razlike u odnosu na druge vrste zrakoplova
Helikopter se razlikuje od aviona po tome što se njegova uzgonska "krila" (odnosno krakovi rotora) kreću (rotiraju) neovisno od kretanja same letjelice, dok kod aviona uzgon na krilima nastaje kretanjem cijele letjelice kroz zrak. Od autožira se pak razlikuje po tome što njegov rotor proizvodi obje aerodinamičke sile potrebne za vertikalan i horizontalan let: uzgon i potisak. Prednost helikoptera u odnosu na avion jest ta što helikopter može vertikalno uzlijetati i slijetati te letjeti (lebdjeti) u mjestu i okretati se oko vlastite osi. Slabe strane u odnosu na avion mala brzina, manji dolet, nosivost bitno manja, a utrošak pogonskog goriva je velik.
Mehanizam letenja
thumb|270px|lijevo|Glava rotora Krila helikoptera su zapravo krakovi rotora, koji, spojeni na glavu rotora, čine noseći glavni rotor pokretan pogonskim motorom. Rotorski sustav može biti izveden: Rotor može imati dva do osam krakova.
Uzgon se kod helikoptera postiže strujanjem zraka oko krakova rotora. Struja zraka nad gornjom površinom kraka prevaljuje duži put po jedinici vremena od struje zraka pod donjompovršinom. Bernoullijev princip nalaže da se pritom stvara veći tlak na donjoj površini kraka rotora od onog na gornjoj, što ima za poslijedicu uzgonsku silu u smjeru okomitom od rotacije krakova rotora prema području nižeg tlaka (odnosno gornjoj strani).
La Gomba, Verbano-Cusio-Ossola
La Gomba je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1240 m.
Helikopter
Mehanizam letenja
Koliku silu uzgona pojedini krak stvara, ovisi o njegovom napadnom kutu. To je kut relativnog smjera vjetra (koji je određen smjerom gibanja letjelice) i nagiba krakova rotora. Osim ovako dobivenog uzgona, helikopteri postižu i tzv. translacijski uzgon pri određenom rasponu brzina. Razlog tomu je, što se rotor helikoptera ponaša slično kao i krilo zrakoplova, te pritom proizvodi dodatan uzgon.
Kretanjem helikoptera kroz zrak javlja se i niz problema, a najvažniji glede postizanja velikih brzina su: nadzvučna brzina strujanja zraka na vrhovima krakova rotora i problema sloma uzgona na nazadnom kraku. Poslijedica toga je nemogućnost suvremenih helikoptera da razviju brzine veće od 330 km/h u vodoravnom letu, iako nije problem postići odgovarajući odnos snage pogonske skupine i težine helikoptera za takav pothvat.
Problem velikih brzina opstrujavanja vrhova lopatica nosećeg rotora
Pri lebdenju helikopterom brzina opstrujavanja po obodu diska rotora (kružna površina koju opisuju lopatice prilikom okretanja rotora) raste od središta prema van. Ukoliko se poveća broj okretaja ili dužina lopatica, s ciljem postizanja većeg uzgona i brzine, dolazi do štetne pojave nadzvučnog opstrujavanja vrhova lopatica i stvaranja dodatnog velikog zračnog otpora. Što se više povećava broj okretaja ili dužina krakova povećava se i zona nadzvučnog strujanja. Tako se daljim povećanjem snage i potrošnje goriva ne dobiva veća brzina jer zračni otpor raste. Čim helikopter krene iz lebdenja u progresivni let, najčešće prema naprijed, brzine opstrujavanja rotora počinju se mijenjati na raznim pozicijama unutar diska te se sve skupa jako dodatno zakomplicira. Generalno promatrajući, brzina opstrujavanja zraka povećava se na strani napadne lopatice dok se smanjuje na strani nazadne. Povećanjem brzine leta povećava se i ta razlika pa dolazi do jačeg momenta valjanja oko uzdužne osi helikoptera jer je na napadnoj strani uzgon sve veći a na nazadnoj sve manji. Zato lopatica tijekom jednog ciklusa okretanja za 360° mijenja napadni kut (npr. na nazadnoj strani uzgon se povećava) kako bi se iskompenzirao moment valjanja. Ali hod napadnog kuta je ograničen i može se mijenjati samo do neke maksimalne vrijednosti. Kad na primjer helikopter leti zračnom brzinom 210 km/h tada zračna brzina vrhova lopatica određene dužine, samo uslijed okretanja, iznosi 676 km/h. Zapravo, njihova zračna brzina oscilira u pojasu od 467 do 884 km/h.
Otkazivanje motora
U slučaju otkazivanja motora na dovoljno visokoj visini i pri dovoljno velikoj brzini, helikopter se može relativno sigurno spustiti, budući da će se rotor i dalje okretati gonjen strujom zraka, pod efektom poznatim kao autorotacija, i tako omogućiti stvaranje uzgona koji će spriječiti nagli i pogibeljni pad. Ključan trenutak pri takvom slijetanju je pravovremena promjena nagibnog kuta krakova rotora, čime se postiže znatan porast sile uzgona koje će omugućiti sigurno spuštanje letjelice na zemlju. Problem je što se takvom promjenom napadnog kuta krakova naglo gubi njihova kutna brzina, a time i uzgon, te ako pilot to prerano učini, pad je neizbježan. Isto tako, ako predugo čeka, helikopter se neće uspjeti dovoljno usporiti prije dodira s zemljom.
thumb|right|270px|Borbeni helikopter AH-64 Apache
Primjena
Helikopter je danas u širokoj primjeni u civilnom, a naročito u vojnom zrakoplovstvu. Koristi se za prijevoz putnika na kraćim udaljenostima, u spašavanju, prijevozu tereta, nadzoru iz zraka (npr. policija), ali i borbenim zadaćama.
Glavni svjetski proizvođači helikoptera su američki Sikorsky, Boeing i Bell, europski Eurocopter i ruski Mil i Kamov.
Teretni helikopteri
thumb|desno|270px|[[CH-54 Tarhe]] Vojni teretni helikopteri se koriste na mjestima gdje je uporaba konvencionalnih zrakoplova nemoguća. Obično su to nepristupačna mjesta bez uzletno-sletne staze, šumovita i planinska područja te manji otoci. Helikopter svoj teret može prenositi ovješen ispod sebe i dostaviti ga na željeno mjesto bez slijetanja.
Svrstavaju se u tri razreda: jurišni, srednji i teški transportni helikopteri.
Jurišni transportni helikopteri su obično najmanji i projektirani za prebacivanje jedne pješačke jedinice i njihove opreme. Naoružani su za samoobranu,czaštitu u tranzitu i za osiguranje sigurnog slijetanja u odredišnu zonu. Primjeri ove klase su Sikorsky S-70 i Mil Mi-8 (s naoružanjem).
Kako sve vojske nisu u mogućnosti koristiti potpuni ponuđeni spektar, srednji razred transportnih helikoptera je najrasprostranjeniji. Ovi helikopteri su općenito u stanju prevesti opremljeni pješački vod, vučnu artiljeriju ili lakša terenska vozila. Za razliku od jurišnih, ovaj helikopter ne slijeće izravno u borbenu zonu nego se koristi za pripremu ljudstva i opreme za početni napad. Primjeri uključuju nenaoružane inačice Mil Mi-8, Super Pumu i CH-46 Sea Knight.
Teški teretni helikopteri su najveći i sposobni prevesti najveće i najteže terete. Trenutno su u uporabi CH-53 Sea Stallion i srodni mu CH-53E Super Stallion, CH-47 Chinook, Mil Mi-26 i Aérospatiale Super Frelon. Sposobni su za prijevoz do 80 vojnika i premještanje manjih naoružanih oklopnih vozila (obično su vozila ovješena ispod helikoptera, ali mogu se prevoziti i unutrašnjosti). Helikopteri djeluju kao taktički transporteri vršeći zadatke kao i manji turbo-prop transportni avioni. Niža brzina, dolet i povećana potrošnja goriva nadoknađuje njegova sposobnost djelovanja na svim terenima.
Radoboj
Radoboj je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj, u Krapinsko-zagorskoj županiji.
Prinston
Prinston se može odnositi na
Radoboj
Zemljopis
Općina Radoboj smještena je na prigorju Strahinjčice u sjevernom dijelu Hrvatskog Zagorja. Dio je Krapinsko-zagorske županije, a u njenom su okruženju grad Krapina te općine Jesenje, Novi Golubovec i Mihovljan.
Povijest
Prvi pisani spomen Radoboja datira iz 1334. godine. Kraj se počinje značajnije razvijati od 1811. godine kada je otkriveno nalazište sumpora, a nakon toga i ugljena. Tako je ovdje nastao jedan od rijetkih rudnika sumpora u Europi s originalnom tehnologijom prerade te rude. No, nakon 2. svjetskog rata rudnik prestaje raditi.
U Radoboju se nalazi jedno od najvećih svjetskih fosilnih nalazišta flore i faune od prije 19 milijuna godina. O dugom povijesnom kontinuitetu naseljenosti svjedoče arheološki nalazi iz željeznog doba te grčki zlatni novac koji prikazuje glave Atene i Nike. Okamina vinove loze stara više od 12 milijuna godina pronađena je na području općine Radoboj i predstavlja najstariji poznati fosil ove vrste na svijetu.
Kultura
Od sakralnih spomenika kulture valja spomenuti gotičku crkvu Sv. Jakova iz 12. stoljeća s prigradnjama iz 1766. godine. Župna crkva Presvetog Trojstva jednobrodna je gotička građevina barokizirana u 18. stoljeću. Bočne kapele su s obiju strana broda, a lijeva potječe iz 1721. godine. U svetištu je gotički svod, a osim oltara iz 1721. godine i glavnog oltara iz 1758. godine nalazimo nadgrobnu ploču J. Habjanjića iz 1621. godine.
U Radoboju djeluju KUD «Zagorec», KUD «Sida Košutić» i Limena glazba «Radoboj» Iz Radoboja potječu poznate ličnosti iz svijeta politike, kulture i umjetnosti. Tu je 1902. rođena i polazila osnovnu školu znamenita hrvatska književnica Sida Košutić. Među mnoštvom objavljenih djela jedno od najznačajnijih je romaneska trilogija «S naših njiva», za koju je dobila državnu nagradu. Premda su ga neki definirali kao «žensku književnost», Sida Košutić i njezino djelo nadmašuje i površnost takvih određenja.
Iz Radoboja potječu ing. August Košutić, potpredsjednik HSS-a i zet Stjepana Radića, akademski glumac Martin Bahmec, primadona Ruža Pospiš-Baldani i mnogi drugi. S ciljem očuvanja i promicanja kulturne tradicije u Radoboju djeluju KUD “Zagorec”, KUD “Sida Košutić” te orkestri limene glazbe “Mirna - Radoboj” i “Radobojska zvona”. Također valja spomenuti ostale tematske udruge i klubove kao što su Udruga vinogradara “Radobojski pajdaš”, Udruga kuburaša “Radobojska kubura”, Klub padobranskog jedrenja “Jastreb”, Kinološki klub “Radoboj” te Nogometni klub “Radoboj”. Gorski šumoviti predjeli, vinogradi i pašnjaci na padinama te šarolik i razveden krajolik čine ovu zagorsku općinu vrijednom posjeta.
Rajsvil
Rajsvil se može odnositi na
Kutch
Kutch (također poznat kao Cutch, Kachh, Kachch i Kachchh) je oblast u državi Gujarat u zapadnoj Indiji. Pokriva područje od 45.612 km2, te predstavlja najveću oblast države Gujarat te drugu najveću oblast indije.
Riječ Kachchh doslovno znači okružen vodom, a oblast je okružena Zaljevom Kachchh i Arapskim morem sa juga i zapada. Sjeverni i istočni dijelovi su okruženi s Velikim i Malim Rannom (pustinjom) Kutcha. S obzirom da nema mnogo brana na rijekama, Rannovi su poplavljeni i neprohodni veći dio godine. Neki vjeruju da se oblast svoje ime dobila po obliku kojeg ime na izokrenutoj geografskoj karti, koji podsjeća na kornjaču. Kachchh ili Kachbo isto tako znači kornjača na kutchi i gujaratskom jeziku.
Također je poznat pod nazivom "Zemlja tajni" jer se zbog izolacije relativno malo znalo o njoj i njenim stanovnicima.
Oblast je godine 2001. imala 1,583.225 stanovnika, od čega je 30% bilo u urbanim područjima.
Radklif
Radklif se može odnositi na
OR2T2
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Vladimir Stojković
Vladimir Stojković (Loznica, 28. jul 1983.) je srpski fudbalski golman.
Jeanna Fine
Jeanna Fine (New York, 29. septembar 1964 - ) je bivša američka pornografska glumica. Karijeru je započela sredinom 1980-ih na poticaj glumice Siobhan Hunter. Tada je imala plavu kosu i odlikovala se punk frizurom. 1990. godine je nakratko napustila porno-svijet, prije nego što se vratila s potpuno promijenjenim izgledom i silikonski povećanim grudima. Imala je lezbijsku vezu sa porno-glumicom Savannah, prije nego što se 1993. godine udala za Jima Bernsteina, kome je rodila sina. Tokom karijere je snimila preko 400 filmova. Nakon što ju je okončala 2002. godine, danas živi u New Yorku sa porodicom.
Vladimir Stojković
Karijera
Počeo je da brani u rodnoj Loznici za istoimenu ekipu. Sa 17 godina je prešao u Crvenu zvezdu. Tada je prvi golman Crvene zvezde bio Vladimir Dišljenković, pa Stojković nije uspeo da se izbori za mesto u timu. Branio je samo na jednoj zvaničnoj utakmici, pre nego što je otišao na šestomesečnu pozajmicu u Leotar iz Trebinja. Nakon isteka pozajmice, otišao je u Zemun u kojem je proveo dve sezone.
Predrag J. Marković
Predrag J. Marković (Beograd, 6. IX. 1965), doktor istorijskih nauka i naučni savetnik na Institutu za savremenu istoriju u Beogradu. Član je Saveta za brendiranje Srbije, Upravnog odbora RTS-a, kao i v.d. predsednika Upravnog odbora Muzeja istorije Jugoslavije.
Vladimir Stojković
Karijera
Nakon što je Vladimir Dišljenković, leta 2005. otišao u ukrajinski Metalurg iz Donjecka, Stojković se vratio u Crvenu zvezdu. Tadašnji trener, Valter Zenga je češće na početku sezone ukazivao šansu iskusnijem Ivanu Ranđeloviću. Tokom sezone Stojković se izborio za mesto standardnog čuvara mreže. Najbolju utakmicu sezone Stojković je odigrao protiv Rome kada je odbranio jedanesterac Antoniju Kasanu. Te sezone je Zvezda osvojila duplu krunu, ali u utakmici finala kupa protiv OFK Beograda, Stojković nije branio. Prema glasinama, pred sam početak meča je došao u sukob sa tadašnjim predsednikom Draganom Stojkovićem.
Predrag J. Marković
Struka
Predaje na više fakulteta. Jedna od njegovih knjiga, verovatno i najčitanija, nosi naslov "Trajnost i promena".
Vladimir Stojković
Karijera
Tokom leta 2006. godine je iz Crvene zvezde prešao u francuski Nant, uz obešećenje od oko 3 miliona evra. Nakon dobrih prvih nekoliko utakmica, forma mu je znatno opala. Nekoliko primljenih golova nakon njegovih grešaka koštale su ga mesta u startnoj postavi. Nakon dolaska Fabijana Barteza u klub, otišao je u holandski Vitese na pozajmicu.
Predrag J. Marković
Kvizovi
Predrag J. Marković je s Miroslavom Damnjanovićem autor prvog srpskog licencnog kviza koji se zove Visoki napon i koji se emituje petkom na Prvom programu RTS-a.
Vladimir Stojković
Karijera
U portugalski Sporting je prešao 11. jula 2007. uz obeštećenje od 1,5 miliona evra Nantu. Stojković je tada potpisao petogodišnji ugovor. Nakon nekoliko utakmica se povredio. Na golu ga je zamenio mladi Rui Patrisijo, koji je iskoristio šansu i nastavio da bude prvi golman i nakon Stojkovićevog oporavka od povrede. Nezadovoljan time što nije u prvom planu, došao je u sukob sa trenerom Paulom Bentom, nakon čega je izgubio i mesto i na klupi. Tokom leta 2008. pojavile su se informacije da bi Stojković mogao da pređe u Everton, ali od tog transfera na kraju nije došlo.
Predrag J. Marković
Kvizovi
Kao dvadesetčetvorogodišnji asistent na Institutu za savremenu istoriju učestvovao je u pretposlednjem ciklusu Kviskoteke snimanog 1989-1990. godine, koji se emitovao na prostoru cele SFRJ, ostvarivši u polufinalu sa 204 boda najveću razliku, što je bio i rekord kviza.
Vladimir Stojković
Karijera
U januaru 2009. odlazi na pozajmicu u španski Hetafe, gde je iskoristio povredu Argentinca Oskara Ustarija i branio na pet mečeva. Tokom leta 2009. pojavila se mogućnost da se vrati u Crvenu zvezdu kao pozajmljen igrač, zajedno sa saigračem iz Sportinga Milanom Purovićem, ali do dogovora dva kluba ipak nije došlo.
Dana 27. avgusta 2010. godine objavljeno je da je Stojković potpisao jednosezonski ugovor o pozajmici sa prvakom srpske lige Partizanom, samo nekoliko dana nakon što je uspeo da se plasira u Ligu šampiona. Ugovor između Sportinga i Partizana je takav da Stojković 45.000 evra mesečno dobija 80% od portugalskog tima a ostalih 20% od srpskog, što znači da bi on za 10 meseci bio plaćen od Sportinga 360.000 evra a od Partizana 90.000.
Cours-la-Ville
Kur la Vil je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona koja pripada prefekturi Vilfranš sir Saon.
Vladimir Stojković
Karijera
Prelazak u Partizan je bio neočekivan s obzirom da je bio vatreni navijač Crvene zvezde i da je u jednoj emisiji na pitanje za koliko bi prešao u Partizan izjavio: „Nema para, ni 100 miliona da pređem u Partizan.“
Reprezentacija
Učestvovao je na dva Evropska prvenstva za igrače do 21 godine i osvojio je jednu srebrnu medalju. Na Evropskom prvenstvu 2005. u Nemačkoj je sa reprezentacijom stigao do finala u kojem su poraženi od Italije, ali je Stojković tada bio rezerva Nikoli Milojeviću i nije ulazio u igru. Na Evropskom prvenstvu 2006. u Portugalu je bio kapiten reprezentacije u odsustvu suspendovanog Danka Lazovića. Reprezentacija je tada ispala u polufinalu, u utakmici koju je Ukrajina dobila nakon izvođenja jedanesteraca.
Redlands, Colorado
Redlands je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Cours-la-Ville
Po podacima iz 4 241. godine u opštini je živelo 4 296 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila | stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,48 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 586 metara (maksimalnoj 860 m, a minimalnoj 437 m).
Redlands, Colorado
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.685, što je 642 (8,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Vladimir Stojković
Reprezentacija
Bio je u sastavu A selekcije za Svetsko prvenstvo 2006. na kome je bio rezerva Dragoslavu Jevriću. Tek nakon dolaska Havijera Klementea na klupu reprezentacije, dobio je priliku da debituje. Bilo je to 16. avgusta 2006. kada je Srbija pobedila Češku sa 3-1 u prijateljskoj utakmici. Nakon smene Klementea, bio je standardan i kod Miroslava Đukića koji ga je uvrstio i u sastav reprezentacije za Letnje olimpijske igre 2008. u Pekingu. Mesto prvog čuvara mreže je zadržao i kod Radomira Antića, uprkos tome što nije prvi golman svoje ekipe.
Dana 18. juna 2010. u utakmici grupe D protiv reprezentacije Nemačke na Svetskom prvenstvu 2010. u Južnoj Africi, Vladimir je odbranio penal Podolskog, čime je doprineo pobedi Srbije od 1:0, a na kraju meča je proglašen igračem utakmice.
Stilja
Stilja su naselje u sastavu Grada Vrgorca, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 320 stanovnika.
Dušan T. Bataković
Dušan T. Bataković, rođen u Beogradu 23. aprila 1957, je srpski istoričar, direktor Balkanološkog instituta SANU i diplomata, nekadašnji ambasador SRJ, SCG i Srbije u Grčkoj, Kanadi i Francuskoj. Studije istorije završio je na Filozofskom fakultetu u Beogradu 1982, gde je i magistrirao 1988. Doktorske studije (1991-1996) završio je na Sorboni u Parizu (Université de Paris - Sorbonne, Paris IV) gde je u januaru 1997. doktorirao (summa cum laude) s tezom: „Francuska i stvaranje parlamentarne demokratije u Srbiji 1830-1914.” (La France et la formation de la démocratie parlementaire en Serbie 1830-1914).
U Istorijskom institutu radio je od 1983. do 1992, kada prelazi u Balkanološki institut SANU. Posle mandata ambasadora u Grčkoj (2001-2005), Bataković je u julu 2005. imenovan za savetnika predsednika Srbije, a u oktobru iste godine izabran za direktora Balkanološkog instituta SANU, glavnog urednika godišnjaka Balcanica i posebnih izdanja Instituta. U septembru 2008. izabran je za predsednika srpskog komiteta Međunorodne asocijacije za proučavanje jugoistočne Evrope (AIESEE). Član Državnog pregovaračkog tima o budućem statusu Kosova i Metohije od novembra 2005, Bataković je u julu 2007, ukazom predsednika Srbije, imenovan za ambasadora u Kanadi, a u januaru 2009. za ambasadora Srbije u Francuskoj.
Uz seriju predavanja na više evropskih i američkih univerziteta, Bataković je, u okviru Fondacije za evropsku istoriju i civilizaciju (La Fondation pour une histoire de la civilisation européenne), sa sedištem u Parizu, bio predstavnik Balkana u žiriju za Evropsku nagradu iz istorije (1995-2000).
Bataković je objavio i priredio veći broj knjiga (monografija, zbornika članaka, memoara i građe) i preko stotinu naučnih radova. Njegova istraživanja posvećena su srpsko-albanskim odnosima, proučavanju uticaja religije i ideologije na balkanske i južnoslovenske nacionalizme, evropskiim okvirima srpske istorije kao i uticaju komunizma na razvoj Srbije. Njegova monografija o prošlosti jugoslovenskog prostora (La Yougoslavie : nations, religions, idéologies) u spisku je literature na osnovnim i postdiplomskim studijama na francuskim univerzitetima, kao i na frankofonskim univerzitetima u Švajcarskoj, Belgiji i Kanadi. Nova istorija srpskog naroda , (Beograd, 2000), koju je Bataković priredio i napisao uz saradnju još trojice srpskih istoričara, prevedena je najpre na korejski jezik 2000. g. u Seulu, a na francuski 2005. (Histoire du peuple serbe). Priredio je za štampu memoare armijskog generala Pante Draškića i dnevnik iz balkanskih ratova diplomate u Rusiji, Dimitrija Popovića.
Uz monografije na francuskom jeziku (Kosovo. La spirale de la haine), u međunarodnoj literaturi su redovno citirane i njegove monografije na engleskom jeziku: The Kosovo Chronicles kao i istorija bosansko-hercegovačkih Srba (The Serbs of Bosnia and Herzegovina. History and Politics).
Autor dokumentarne televizijske serije Crveno doba, istorijskog serijala u pet nastavaka, Bataković je, uz saradnju mlađih istoričara, kroz brojna svedočenja žrtava i njihovih potomaka, obradio fenomen crvenog terora, komunističkih zločina u Srbiji i Crnoj Gori (1944—1947). Od 2009. do kraja 2012. godine bio je ambasador Republike Srbije u Francuskoj.
U februaru 2013. godine ponovo izabran za direktora Balkanološkog instituta SANU.
OR2T4
Olfaktorni receptor 2T4 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2T4 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Dusina (Vrgorac)
Dusina je naselje u sastavu Grada Vrgorca, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 494 stanovnika.
Kvint Emilije Pap
Kvint Emilije Pap (Quintus Aemilius Papus) je bio Rimska Republika|rimski vojskovođa i političar iz roda Emilija.
Gledićke planine
right|thumb|300px|Gledićke planine Гледићке планине добиле су име по селу Гледићу, а по народном предању што се са њих далеко гледа. Простиру се у правцу северозапад-југоисток у дужини од 35 km између Лепенице на северу, Груже на западу и Левча на истоку до Западне Мораве на југу. Оне су, после Рудника. највише шумадијске планине. На њима је највиши врх Самар (922 m). На подручју општине Крагујевац Гледићке планине рашчлањене су речним долинама: Лепенице, Грошничке реке, Ждраљице, Пчеличке и Дуленске реке.
Ове планине богате су шумом, речним токовима, пашњацима, природним лепотама и рудним благом (гипс, барит, пирит, гвожђе, бакар, угаљ).
Kvint Emilije Pap
Godine 282. pne. i 278. pne. je biran za konzula, zajedno s Gajem Fabricijem Luskinom. Za prvog konzulata je uspješno ratovao protiv galskog plemena Boja na sjeveru Italije. Godine 280. pne. je zajedno s Fabricijem bio član mirovne delegacije koja je išla kod Pira. Godine 275. pne. je izabran za Rimski cenzora, zajedno s Luskinom kao kolegom.
Kvint Emilije Pap je bio djed Lucija Emilija Papa.
Ralston
Ralston se može odnositi na
Rutina Wesley
Rutina Wesley (1. februar 1979) je američka filmska, kazališna i televizijska glumica najpoznatija po ulozi Tare Thornton u TV-seriji True Blood.
Generacija X
Generacija X je izraz koji u najširem smislu označava pripadnika generacija rođenih nakon završetka poslijeratnog bebi buma u zapadnom svijetu. Iako ne postoji opći konsenzus o vremenskom okviru, pod generacijom X se tradicionalno smatraju osobe rođene od druge polovice 1960-ih preko 1970-ih sve do samog početka 1980-ih.
Izraz je popularizirao kanadski pisac Douglas Coupland iskoristivši ga kao naslov svog romana Generation X: Tales for an Accelerated Culture iz 1991. godine. U svom romanu je opisao život tinejdžera u Južnoj Kaliforniji, a što je poslužilo kao referenca za razlike u odnosu na način života i svjetonazor njihovih roditelja koji su pripadali prethodnoj baby boomer generaciji.
U SAD se za pripadnike generacije X ponekad koristio i izraz baby buster, kako bi se označila njihova malobrojnost u odnosu na prethodnu generaciju, odnosno pad nataliteta (baby bust) u odnosu na poratni bebi bum.
Reding
Reding se može odnositi na
Interleukin 17A
Interleukin 17A je protein koji je kod ljudi kodiran IL17A genom.
Eduard Galić
Eduard Galić (Trogir, 11. kolovoza 1936.) je hrvatski filmski i televizijski redatelj i scenarist. Smatra ga se za najproduktivnijeg hrvatskog redatelja. Stvarateljska mu je karijera duga preko 45 godina. Režirao je brojne televizijske drame, televizijske serije, dokumentarne filmove, tri igrana filma i 100 raznih televizijskih formâ. Otac je hrvatskog filmskog producenta Dominika Galića.
Kontroverze
Iza Galića vuku se i brojne kontroverze. Vukovarski ratni veteran Vilim Karlović ga je koncem studenog 2022. prozvao za plagiranje njegove knjige Prošao sam Vukovar i Ovčaru, u Galićevu filmu Šesti autobus. Priča će vjerojatno dobiti sudski epilog.
Fran Trankvil Andreis
Fran Trankvil Andreis (Andronicus Tranquillus Parthenius) (1490. - 1571.), Trogiranin, književnik i diplomat.
Maina, Latina
Maina je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Redfild
Redfild se može odnositi na
Red Ouk
Red Ouk se može odnositi na
Otjecanje
mini|190px|Otjecanje — površinska voda teče u odvod oborinskih voda. Otjecanje se odnosi na pojavu u hidrologiji odvodnje s površine tla. Ono je suprotno pojavi infiltracije. Otjecanje se događa kad je tlo infiltrirano do punog kapaciteta, a višak vode od kiše, otopljene vode, ili drugih izvora teče iznad zemlje. To je glavna komponenta hidrološkog ciklusa.
Otjecanje je jedan od pobuđivača erozije: voda tekući nosi čestice sa sobom više ili manje velike ovisno o količini kretanja vode i nagiba, koje mogu imati abrazivni utjecaj na zemljište podložno otjecanju.
Otjecanje je također pojava koju je potrebno uzeti u obzir pri urbanističkom planiranju, jer je vodootpornog raširenost tla (ceste, parkirališta, naseljena mjesta, itd.) povećava otjecanje na štetu infiltracije, što može dovesti do bujica i povećava rizik od zasićenja kolektora i poplava nizvodno.
Otjecanje je faktor pogoršanja zagađenja vezan za poljoprivredu: gnojiva i proizvodi drugih tretmana, isprali su se u rijeke i mora, a nisu ostali na mjestu aplikacije.
Englewood, Kansas
Inglvud je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 77, što je 32 (-29,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kirasiri
thumb|250px|right|Francuski kirasir u [[Francusko-pruski rat|francusko-pruskom ratu 1870.]]
Kirasir (cuirassier) je riječ koja označava vojnika-konjanika koji na sebi nosi prsni oklop (cuirasse) kao i vatreno oružje. Kirasiri podrazumijevaju tip teške konjice koji se pojavio u 15. vijeku u Evropu kao svojevrsni nasljednici, odnosno zamjena srednjovjekovnih vitezova koji su se zbog teškog i skupog oklopa pokazali neefikasnim za nove okolnosti nastale razvojem vojne tehnologije i ratne vještine u Novom vijeku. Ispočetka gotovo istovjetni vitezovima, sa vremenom su izbacivali oklop sa sebe da bi im se oklopna zaštita do početka 18. vijeka svela na kacige i prsluke. Međutim, čak i tada je visoka cijena i težina oklopa nagnala neke države da ukinu kirasirske jedinice, iako su ih vraćali u kasnijim sukobima. Vojni historičari navode da je oklop, iako ih nije mogao štititi od artiljerije i musketa, kirasirima pružao određenu prednost u meleu, odnosno bliskoj borbi sa drugim, neoklopljenim konjanicima. Zbog toga je Napoleon formirao čak šesnaest pukovnija kirasira. Ipak, već do sredine 19. vijeka su pojedine države potpuno ukinule kirasire, smatrajući ih anakronizmom. Danas su zadržane isključivo kao ceremonijalne jedinice, odnosno služe kao počasna garda u Ujedinjenom Kraljevstvu, Francuskoj, Italiji, Španiji, Argentini i Čileu.
Roland (razvrstavanje)
Roland se može odnositi na
Hares iz Lindosa
Hares iz Lindosa (3. vijek pne.) bio je grčki vajar rodom s otoka Rodosa. Bio je učenik Lizipa. Hares je najpoznatiji po tome što je oko 282. pne. sagradio Kolosa sa Rodosa, veliku brončanu statuu Heliosa, boga sunca i zaštitnika Rodosa. Statua je sagrađena u spomen pobjede Rođana nad makedonskom vojskom koja je 305. pne. pod Demetrijem I pokušala zauzeti grad. Osim toga se Haresu pripisuje i ogromna glava koiu je u Rim donio Publije Lentul Spinter i postavio na Kapitol godine 57. pne. (Plinije, Historija prirode XXXIV.18)).
The Bronze God of Rhodes, roman L. Sprague de Campa, je napisan u obliku Haresovih fiktivnih memoara koji opisuju opsadu Rodosa i izgradnju Kolosa.
Bitinija
Bitinija ili Vitinija (antgrč. Βιθυνία [Bithynía, moderno Vithynía]) je bila antička regija, kraljevstvo i rimska provincija na sjeveroistoku Male Azije, omeđeno Propontisom, tračkim Bosporom i Euksinom (današnje Crno more).
Opis
Bitinija je prema Strabonu na istoku graničila s rijekom Sangarius (suvremena Sakarya), ali se češće kao istočna granica navodio Partenij (Parthenius), koji je dijelio od Paflagonije, stvorivši oblast koju su nastanjivali Marijandinci. Na zapadu i jugozapadu je od Mizije dijelila rijeka Rindak, a na jugu se graničila s Frigijom, Epiktetom i Galatijom.
U njoj su bile planine i šume, ali i doline i obalna područja s plodnom zemljom. Najpoznatije gorje je bio tzv. "Mizijski" Olimp (2300 m), koji se nalazi iz današnje Burse i može se vidjeti iz 113 km udaljenog Istanbula. Vrhovi su mu najveći dio godine prekriveni snijegom.
Drugo Gorje se prostire 160 km na istok od Sakaryje do Paflagonije. Oba gorja čine granicu visoravni Anadolije. Oblast koja se prostire na zapad sve do obala Bospora, iako prekriven drvećem — turski Ağaç Denizi, ili "Ocean drveća" — ne pripada planinskom lancu. U zapadnoj obali se nalaze duboki zaljevi, od koji je najsjeverniji Zaljev İzmit (drevni Astački zaljev), koji prodire 65-80 km u unutrašnjost sve do İzmita (drevna Nikomedija), s time da ga samo prevlaka od 40 km dijeli od Crnog mora; te Mudanijski zaljev ili Gemlik (Kijski zaljev), koji je dug 40 km. Na njegovom kraju je grad Gemlik (drevni Kios), koji se nalazi u dolini kojoj pripada i Nikeja.
Glavne rijeke su Sakarya koja prolazi provincijom s juga na sjever; Rindak, koji je dijeli od Milzije; i Bilej (Filiyas), koja izvire u Aladağu, oko 80 km od mora, te prolazeći kroz današnji Bolu (drevni Bithynion-Claudiopolis) utiče u Euksin, blizu ruševina drevnog Tiuma, oko 64 km sjeveroistočno od Herakleje Pontske (suvremeni Karadeniz Ereğli), s ukupnom dužinom od 160 km. Partenij (suvremeni Bartın), istočna granica provincije, je daleko manje važna rijeka.
Doline rijeka koje utiču u Crno more su pune svih vsta voća, kao što su naranče, dok je dolina Sangariusa i ravnice kraj Burse i Iznika (Niceja) plodne i dobro obrađene. Velike plantaže dudova daju svilu po kojoj je poznata Bursa.
Historija
thumb|desno|300px|Bitinija kao provincija [[Rimsko Carstvo|Rimskog Carstva 120. n.e.]] thumb|right|300px|Fotografija karte iz 15. vijeka koja pokazuje Bitiniju.
Prema drevnim autorima (Herodot, Ksenofont, Strabon i dr.), Bitinijci su bili tračko doseljeničko pleme. U Trakiji postoje dokazi o postojanju plemena Tinijaca, a pretpostavlja se da su dva srodna plemena - Tinijci i Bitinijci - zajedno naselili susjedna područja Male Azije te istjerali ili pokorili domaće Mizijce, Kaukonce i druga domaća plemena, dok su se Marijandinci održali na sjeveroistoku. Herodot spominje kako su Tinijci i Bitinijci živjeli jedni kraj drugih; međutim, potonji su se s vremenom nametnuli kao hegemon, jer se po njima naziva zemlja. Kralj Krez ih je pokorio i priključio svome Lidijskom kraljevstvu, a 546. pne. su pali pod perzijsku vlast i postali dio satrapije Frigije, koja je obuhvaćala sve zemlje do Helesponta i Bospora.
Kraljevstvo Bitinija
U 4. vijeku pne. Bitinija je, vjerojatno koristeći unutrašnje sukobe u Perzijskom Carstvu uspjela steći određenu autonomiju, a možda čak i nezavisnost pod domaćim knezovima kao što su Bas i Zipoit I. Potonji je, koristeći kaos izazvan ratovima dijadoha sebe proglasio kraljem (basileus) godine 297. pne.. Njegov sin i nasljednik Nikomed I je osnovao grad Nikomedija, koji će s vremenom postati važno ekonomsko i kulturno središte, te je za vrijeme njegove duge vladavine (cca. 278 – cca. 255. pne.), kao i vladavine njegovih nasljednika Prusije I, Prusije II i Nikomeda II (149 – 91. pne.), kraljevstvo Bitinija postalo jedno od važnijih među tadašnjim monarhijama Anadolije. Posljednji kralj Nikomed IV se, međutim, nije uspio oduprijeti Mitridatu VI od Ponta, te se, nakon što ga je rimski Senat vratio na prijestolje, odlučio oporukom ostaviti svoje kraljevstvo Rimskoj Republici (74. pne.). Kraljevi su iza sebe ostavili kovanice koje pokazuju njihove kraljevske portrtete gravirane u rafiniranom helenističkom stilu.
Rimska provincija
Pod Bizantom je Bitinija ponovno podijeljena u dvije provincije, s međom na rijecii Sangarius.
Aullville, Missouri
je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Palughetto, Belluno
Palughetto je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Aullville, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 100, što je 14 (16,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Lucije Emilije Barbula
Lucije Emilije Barbula (Lucius Aemilius Barbula, početak 3. vijeka pne.), sin Kvinta i nećak Kvinta, bio je rimski političar i vojskovođa. Godine 281. pne. je izabran za konzula te je vodio pohod protiv pobunjenih Samnita. Potom je napao teritoriju Tarenta, na što su Tarenćani u pomoć pozvali Pira. Godine 280. pne. je za ratne uspjehe nagrađen trijumfom.
Cambayrac
Kamberak je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Kaor.
Palughetto, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 545 m.
Linderon
Linderon je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 286,279 Da.
Cambayrac
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 119 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,39 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 266 metara (maksimalnoj 322 m, a minimalnoj 140 m).
Kalibangan
Godine 1958 arheolozi na čelu s dr. A. Ghoshom su otkrili da selo predstavlja nalazište civilizacije doline Inda. Prema arheološkim dokazima, kultura doline Inda je na tom nalazištu postojala od proto-harapanskog dona (3500. pne. - 2500. pne.) do harapanskog doba (2500. pne. - 1750. pne.). Kalibangan se zato smatra najstarijim gradom u historiji Indije koji je uništen u potresu.
Stanovnici drevnog Kalibangana su prakticirali neobične pogrebne običaje zvane Pogreb ciste. Grob se sastojao od ciglene komore u kojoj bi se smjestilo tijelo pokojnika. Uz nju su postojale manje komore u kojima su se stavljala grobna dobra.
Kalibhangan je danas poznat po proizvodnji narukvica. Ime grada na hindiju (Kalibhangan) znači "crne narukvice".
Poljica Kozička
Poljica Kozička je naselje u sastavu Grada Vrgorca, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 172 stanovnika.
Ramsen
Ramsen se može odnositi na
OR2T10
Olfaktorni receptor 2T10 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2T10 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Kotezi (Vrgorac)
Kotezi su naselje u sastavu Grada Vrgorca, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 278 stanovnika.
Aubignosc
Ubinjosk je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornjoprovansalski Alpi koja pripada prefekturi Forsalkje.
Ridžvej
Ridžvej se može odnositi na
Pasoš Republike Irske
thumb|Pasoš Republike Irske
Građanima Republike Irske nije potrebna viza za ulazak u Republiku Srbiju i imaju slobodan ulazak u skoro sve države Severne i Južne Amerike
Jezici
Pasoš je ispisan irskim i engleskim jezikom, dok su lični podaci nosioca pasoša ispisani irskim i engleskim jezikom.
Richfield Springs, New York
Ričfild Springs je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.264, što je 9 (0,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
OR2T11
Olfaktorni receptor 2T11 je protein koji je kod ljudi kodiran OR2T11 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.