cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jakov Erber
Erber je naročito u Varaždinu razvio intenzivnu građevinsku djelatnost, te se može reći da je bio svojevrsnim gradskim arhitektom. Sagradio je dvoja gradska vrata, sedam mostova, pučku školu (1772.), gradsku ubožnicu (1774.-76.), te vlastitu kuću (1771.-72.) u Padovčevoj ul. 8. Radio je arhitektonske nacrte za obnovu gradske vijećnice (1776.), zatim Tridesetnice u Nedelišću (1774.), te dviju solana, jedne u Čakovcu, a druge u mjestu Agarev u Mađarskoj (1774.). Umro je u dugovima, ubrzo nakon velikog požara 1776. godine.
OR51M1
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Kristofor Kolumbo
Drugo Kolumbovo putovanje i naseljavanje Indije
Boravak Kristifora Kolumba u Kataloniji je bio značajan trijumf u kome je beskrajno uživao i čiji su svedoci bili kraljevi, ugledni članovi klera, ambasadori, putnici i jedan deo naroda.
Sent Džordž
Sent Džordž se može odnositi na
Kristofor Kolumbo
Drugo Kolumbovo putovanje i naseljavanje Indije
Namera je bila da se što pre krene na more, da se pre od Portugalaca otkriju istočne zemlje - „U moju službu požurite sa vašim odlaskom“, napisala je kraljica Kolumbu. Ovo drugo Kolumbovo putovanje se kvalifikovalo kao kolonizatorsko, ali po rečima jednog od najboljih poznavalaca tog doba, Huana Peresa de Tudele, ono nije bilo baš takvo.
Od oko 1200 ljudi koji su preplovili Okean, oko 800 su bili „ljudi za bitku“. Među njima je bila i grupa koja je kasnije imala glavnu ulogu u sukobu između samih Španaca. Drugu bojnu grupu su činile zanatlije, koje su bile pozvane da grade tvrđavu ili grad u toj dalekoj zemlji. Poznata su imena prve tri žene koje su učestvovale u ekspediciji - Marija de Granada, Katalina Rodriges i Katalina Vaskes.
Od poljoprivrednih proizvoda i stoke, poneli su semena mnogih biljaka, kao i grla različite stoke. Ekspedicija je povela i prve konje, magarce, svinje, koze, pse, mačke i kokoške, prve u Americi.
Dana 25. novembra 1493, podignuto je sidro iz luke Kadiz, i povedeno je 17 brodova u pravcu Kanara, predvorju Indija. Komandni brod se zvao Marigalante, a u ekspediciji su bile i karavele Pinta i Ninja. Poznate ličnosti koje su se istakle u kolonizaciji su, među ostalima, bili Ponse de Leon, Huan de Eskivel, Alonso de Oheda, Alvares Ćanka, Migel de Kuneo de Savona, Kolumbov brat Dijego i mnogi drugi.
Flota se uputila ka Kanarima, i 2. oktobra stigla na ostrvo Gran Kanaria, a tri dana im je trebalo da stignu do San Sebastijana na Gomeri, gde su ostali samo dva dana. Između 3. i 7. oktobra, napustili su Gomeru i nastavili plovidbu. Nakon dvadeset i jednog dana su ugledali kopno Antila.
Prvom ostrvu koje je ugledao, Kolumbo je dao ime Deseada i to je bilo prvo ostrvo u predelu koji je nazvao „Ulazak u Indije“. Oplovivši ostrvo Dominiku i svečano zauzevši zemlju na ostrvu Marigalante, usidrili su se do Gvadalupe. Kolumbo je bio vešt i vodio je flotu po opasnim vodama kao da je išao poznatim putem. Prošao je i teški arhipelag Jedanaest hiljada devica.
Oko 19. novembra je ugledao i otkrio drugo veliko ostrvo, koje je nazvao San Huan Bautista (jez-šp|San Juan Bautista). Dana 22. novembra je stigao do Hispanjole, a 28. novembra je došao u tvrđavu Navidad. Tamo ga je sačekao poražavajući prizor - 39 članova posade koji su tu ostali da čekaju, bilo je mrtvo. Iz zapisa tog vremena može se saznati o nemirima i sukobima između samih Španaca.
Kristofor je 7. decembra 1493. odlučio da digne sidro iz Navidada i potraži bolju obalu na kojoj bi napravio naselje. To prvo naselje je nazvao Isabela (jez-šp|Isabel), u čast kraljice Isabele. Podelili su zemlju, ucrtali plan grada i 6. februara 1494. je proslavljeno osnivanje. Crkva, bolnica, magacin i utvrđenje za Kolumba su podignuti od kamena, dok su privatne kuće sagrađene od drveta i slame.
Zemlja je bila plodna za povrće, ali ne i za vinovu lozu i žitarice. Jedna od prvih Kristoforovih briga je bila ispitivanje zaliha regiona Sibao, te je tamo poslao dve grupe pod komandom Ohede i Korbalana. Nakon njihovog povratka i optimističnog raspoloženja, Kolumbo je ostavio brata Dijega na čelu Isabele, i sa oko 500 ljudi 12. marta krenuo u istraživanje. Stigavši do brda okruženog rekom Haniko, naredio je da se sagradi tvrđava Santo Tomas (jez-šp|Santo Tomás). 21. marta se vratio u Isabelu i kao komandanta tvrđave je ostavio plemića Pedra Margarita.
Nekoliko dana pošto je druga flota pristala na Espanjolu, Kolumbo je naredio da jedna karavela oplovi njene obale, za šta joj je bilo potrebno 40 dana. Konačno, 2. februara, karavela je ispunila svoj zadatak i donela opis položaja i oblika ostrva Espanjola. Tih dana kada je ova karavela poslata, Kristofor je poslao i pet brodova ka južnom kopnu da istraže zonu. Ekspedicija je stigla do Kumane. Vratili su se u Isabelu nakon 2. februara 1494.
Treće Kolumbovo putovanje
500|mini|desno|Treće Kolumbovo putovanje
Treća flota bila je sastavljena od svega osam brodova, od kojih su dva isplovila u februaru 1498. godine kao prethodna pomoć za koloniju, pod komandom Peroa Ernandesa Koronela. Na treće putovanje, Kolumbo je krenuo iz luke Sanlukar de Barameda pored Kadiza 30. maj a 1498. godine sa preostalih šest brodova u ime Svetog Trojstva.
Kolumbo je želeo da povede 500 ljudi, iako je bilo predviđeno da ide njih 300, međutim, na kraju se ukrcalo svega 250 ljudi. Na brodu su bile i dve žene.
Na Kanarskim ostrvima, 20. juna, flota se podelila, a Kolumbo je sa tri broda krenuo ka jugu, dok su preostala tri broda krenula ka Hispanioli, nosivši namirnice kolonistima.
Dana 13. jula, došlo je do strašne nevolje, kada su upali u zonu mrtvog mora. Snažan vetar koji je duvao osam dana, dosta je otežao njihovo putovanje. Prvi put nakon toga, 31. jula, ugledali su kopno i dato mu je ime Trinidad.
Dana 1. avgusta 1498 godine, otkrio je obalu i ušće velike reke, a kasnije se ispostavilo da je otkrio južnoamerički kontinent i ušće Orinoka. Posle toga, krenuo je da ispituje obale današnje Venecuele i otkrio ostrva Sveti Vinsent, Grenada i Margarita.
400|mini|desno|Frnsisko Bobadilja i Kolumbo U Hispaniolu je stigao 31. avgusta 1498. godine u grad Santo Domingo. Na ostrvu je vladala potpuna anarhija i izbila je pobuna protiv Kolumba. Pet brodova napustilo je ostrvo i otišlo za Španiju. Među onima koji su se vratili, mnogi su se žalili kralju i kraljici okrivljujući Kolumba. Odlučuju da pošalju Fransiska Bobadilju da zameni Kolumba na mestu vicekralja. On stiže u Hispaniolu 23. avgusta, a 1500. godine. početkom oktobra, zatvara Kolumba i njegovu braću i šalje ih u Španiju da im se sudi.
Tokom putovanja, Kolumbo je napisao pismo španskim kraljevima, koje im je predato po dolasku u Španiju krajem novembra 1500. godine. Pismo je imalo efekta - Bobadilja je pozvan da se vrati u Španiju. Oktobra 1501. godine. Kolumbu je dozvoljeno da organizuje novo putovanje, ali mu je zabranjeno da se vrati na Hispaniolu. Oduzeta mu je titula vicekralja, ali je zadržao titulu admirala.
OR51Q1
Olfaktorni receptor 51Q1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR51Q1 genom.
Kristofor Kolumbo
Četvrto Kolumbovo putovanje
Poslednje Kolumbovo putovanje na čelu Kraljevske eskadre značajno je u istoriji istraživanja i osvajanja Amerike. Na putovanje je krenuo iz Kadisa 9. maja 1502. iako nije imao dozvolu kralja, morao je da ode do San Dominga (jedina španska baza u Novom Svetu). Na San Domingu se trideset brodova spremalo da isplovi, uprkos Kolumbovim upozorenjima da će biti bure oni su krenuli. Dvadeset brodova je potonulo, među njima su bili i Bobadilja i Roldan.
Samo četiri broda je uspelo da se spasi te bure i otplovili su na Jamajku i južni deo Kube, a odatle su nastavili plovidbu kroz Karipsko more. Kolumbo je putovao ka zapadu. Jedreći od rta kome je dao ime Gracia a Dios, zatim odatle na jug, ispitao je obale Hondurasa, Nikaragve i Kostarike do Panamskog kanala.
OR51Q1
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Sent Majkl
Sent Majkl se može odnositi na
Varaždinska katedrala
Varaždinska katedrala posvećena je Uznesenju blažene Djevice Marije na nebo, a katedralom postaje utemeljenjem Varaždinske biskupije 5. srpnja 1997. Katedrala se nalazi u Varaždinu, u blizini središnjeg gradskog trga. Današnju varaždinsku katedralu, jednu od najznačajnijih ranobaroknih sakralnih građevina u sjevernoj Hrvatskoj, gradili su od 1642. do 1646. isusovci. Radi se o ranobaroknoj jednobrodnoj crkvi sa šest pobočnih kapela, nad kojima su dvije galerije. Kao idejni tvorac i voditelj gradnje spominje se isusovac Juraj Matota, a samu gradnju financirao je grof Gašpar Drašković.
Kristofor Kolumbo
Četvrto Kolumbovo putovanje
Nastavljajući svoje putovanje na jug došao je do tačke do koje je i sam Bastidas stigao, i oni su o tom mestu razmatrali kada su se prethodno sastali u San Domingu.
Za Španiju kreće 12. septembra, gde stiže 7. novembra, umoran i bolestan.
Kraj života
250px|mini|levo|Kolumbova grobnica
Postoje mnoge legende o Kolumbovim poslednjim danima. Najmanje istinita jeste ta da je Kolumbo svoje poslednje godine života proveo u bedi i nemaštini. Sam Kolumbo bio je krivac za to. Tokom svog četvrtog putovanja, poslao je pismo u kome je opisao sve poteškoće sa ovog putovanja. Mali deo tog pisma je: „Danas nemam u Kastilji krova: ako hoću da jedem ili da spavam, nemam ništa od krčme ili taverne, i često nemam da platim svoj deo.“ Bartolome de Las Kasas, napisao je, između ostalog: „... Umro je u bedi i oduzete imovine i časti koje je sa tako ogromnim i neverovatnim opasnostima, znojem i radom zaslužio, ostavljen bez ičega, sramno, bez naređenja pravde, bačen u okove, zatvoren, bez da se čuje i da mu se veruje...“.
Kolumbo je završio svoje poslednje putovanje i u Sanlukar je stigao 7. novembra 1504. godine. Odatle je otišao u Sevilju, gde ga je bolest dotukla. Zahtevao je da se vidi sa Katoličkim kraljevima, jer je samo u njima video nadu za spas. Šest meseci je bio zakovan za krevet, jer ga je putovanje od Sanlukara do Sevilje iscrpelo.
Pred kraj života tražio je, na osnovu ranije zaključenih ugovora, da mu španska kruna isplati 10 procenata od profita ostvarenog u novootkrivenim zemljama, što je odbijeno. Kolumbo je umro u Valjadolidu 20. maja 1506. kao veoma bogat čovek. Prvobitno je bio sahranjen u Valjadolidu, a zatim je prebačen u Sevilju. Guverner Hispaniole je 1542. prebacio njegove ostatke u Santo Domingo. Kada su Francuzi 1795. zauzeli Santo Domingo, njegovi ostaci su prebačeni u Havanu. Ostaci su ponovo prebačeni u Sevilju kada je Kuba 1898. postala nezavisna.
„Kolumbovo jaje“
150px|mini|desno|„Kolumbovo jaje“
„Kolumbovo jaje“ je izraz koji se vezuje upravo za njega, čoveka koji je otkrio Ameriku 1492. godine. Međutim, na šta se tačno odnosi? „Kolumbovo jaje“ je, prema RAE, definisano kao lako rešiva zagonetka koja na prvi pogled deluje teško. Naime, Kolumbo je sedeo za stolom sa mnogim španskim plemićima. Jedan od njih je tada rekao: „Gospodine Kolumbo, čak i da vaša visost nije otkrila Indiju, sigurno bi se našla još neka osoba koja bi to učinila." Na ovo Kolumbo ništa nije odgovorio, samo je zatražio da mu donesu jedno jaje. Postavio ga je na sto i rekao: „Gospodo, kladim se da niko od vas nije sposoban da učini da ovo jaje stoji, baš ovako kao što ću ja da uradim.“ Svi su pokušali, ali bezuspešno. Tada je Kolumbo udario o sto i jaje je stalo onako kako je zamislio. Posle ovoga, mnogi su uspeli da urade isto. Svi prisutni su ostali zatečeni, i razumeli šta je ovim gestom hteo da kaže - nakon što je nešto učinjeno, svako može to isto da ponovi.
Gradska prava
thumb|Gradska povelja [[Flensburga (1284)]]
Gradska prava ili gradske povlastice je izraz koji se koristi za specifičan status pojedinih naselja i/li njihovih stanovnika u kontekstu feudalnog sistema srednjovjekovne Evrope.
Pod time se podrazumijevaju određena prava i povlastice koja su uživala pojedina naselja. To se prvenstveno odnosi na dozvolu za obavljanje trgovačkih aktivnosti, skladištenje dobara kao i osnivanje cehova, te na oslobađanje od određenih obaveza prema feudalnom gospodaru ili monarhu koje su obično imali seljaci ili kmetovi. Ukoliko bi te povlastice i prava postale permanentne, odnosno postale potvrđene poveljom od strane vladara, naselje se službeno počelo smatrati gradom. S vremenom se razvile različite razine razine gradskih povlastica, koje su s vremenom dobile i politička obilježja, što se odnosilo na autonomiju, pravo na izbor vlastitih funkcionara kao i slanje predstavnika na državne skupštine.
Hemoterapija
Hemoterapija je tretman bolesti snažnim hemijskim supstancama poput antibiotika i citostatika. U savremenom medicinskom fundusu prevashodno se odnosi na terapiju kancerogenih oboljenja.
Hemoterapija je terapija krvlju ili derivatima krvi,a HEMIOTERAPIJA je upotreba citostatika u terapiji malignih bolesti.
Vejls
Vejls se može odnositi na
Malesco, Verbano-Cusio-Ossola
Malesco je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1287 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 756 m.
Palača Patačić u Varaždinu
thumb|250px|Palača Patačić u Varaždinu Palača Patačić je dvokrilna ugaona palača u Varaždinu, smještena na Franjevačkom trgu broj 4. Dovršena je 1764. godine. Dao ju je sagraditi varaždinski trgovac Daniel Praunsperger. Prizemlje zgrade bilo je namijenjeno za trgovanje.
Vejnrajt
Vejnrajt se može odnositi na
Itri, Latina
Itri je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8360 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 174 m.
Rossville, Tennessee
Rosvil je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 664, što je 284 (74,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Litijum metoksid
Litijum metoksid je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 37,975 Da.
Vitir
Vitir se može odnositi na
Finiks (razvrstavanje)
Finiks se može odnositi na:
Zurich, Kansas
Zurik je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 99, što je 27 (-21,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Vraca (Bugarska)
Vraca (bugarski: Враца) je grad u sjeverozapadnoj Bugarskoj, na obroncima planine Balkan. Sjedište je upravne Oblasti Vraca.
Današnja Vraca je trgovačko i obrtničko središte i značajno Bugarsko željezničko čvorište. Vraca ima pogone tekstilne, metalne, kemijske i keramičarske industrije. Vraca je bila značajano upravno središte i velik vojnički garnizon i za Otomanskog carstva (15.-19. st.)
Geografske karakteristike
Vraca je jedan od najslikovitijih bugarskih gradova. Smešten je na obroncima planine "Vračanski Balkan", na obalama rijeke Leva koja tiho prolazi kroz grad. Velike kamene stijene okružuju grad. Vraca je udaljena 116 km od glavnog grada Sofije. Nekoliko zaštićenih prirodnih i historijskih spomenika nalaze se na području "Državne šume Vraca".
Historija
Vraca je kao naselje osnovana još u antici od strane Tračana. Vracu su Rimljni zvali Valve ("vrata utvrde") zbog prirodnog prolaza koji je vodio do glavnih gradskih vrata. I danas je ovaj prolaz simbol grada, nalazi se na grbu grada.
Nakon podjele rimskog carstva, Vraca je postala dio Istočnog rimskog carstva.
U 6. st. na teritorij Vrace se naseljavaju južnoslavenska plemena. U 7. st. Bugari i Slaveni, osnivaju Prvo Bugarsko Carstvo, u njega je uključena i Vraca. Grad je izrastao u značajnu stratešku utvrdu, zbog svoje iznimne granične pozicije. Ime grada je izmjenjeno iz Valve u slavenski prijevod Vratica, iz kojeg je izvedeno današnje ime. Vraca je u Bugarskoj bila poznata po proizvodima svojih zlatara i po svom vojničkom značenju.
U 8. st. bugarske vojske zauzele su Sofiju, koja je bila na boljoj poziciji od Vrace, tako da je otad snaga i utjecaj Vrace počela opadati.
Vraca je ponovno postala značajna utvrda kada je u srednjem vijeku ugrožen opstanak Bugarske države od strane napada Bizanta, Srbije i Mađarske.
1831 Nicholson
1831 Nicholson je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,238 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,8.
Castelnau-Montratier
Kastelno Montratje je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Kaor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1 844 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 72,54 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 248 metara (maksimalnoj 295 m, a minimalnoj 108 m).
Stari grad Varaždin
Povijest
Tvrđava se prvi put spominje u 12. stoljeću i vjeruje se da je tada bila sjedište varaždinskih župana. Krajem 14. stoljeća dolazi u vlasništvo grofova Celjskih koji je pregrađuju u gotičkom stilu. Iz tog vremena potječe središnji četverokutni objekt, oko koje su se izvorno nalazile drvene palisade.
Veliku obnovu tvrđava doživljava u 16. stoljeću, kada je pregrađena u suvremenu renesansnu fortifikaciju. Za vlasništva Ivana Ungnada, nešto prije 1544. započinje gradnja zidina s kružnim kulama, te oko njih zemljanih bedema i jarka napunjenog vodom. Time ona postaje karakterističan tip utvrde zvan wasserburg. Pregradnju je vodio Domenico dell'Allio, graditelj talijanskog podrijetla koji djeluje u Štajerskoj. Pod kraj stoljeća varaždinska tvrđava trajno dolazi u ruke mađarsko-hrvatske obitelji Erdödy, koja će na njoj izvesti manje adaptacije u baroknom stilu.
Zanimljivosti
Stari Grad nalazi se na poleđini, danas nevažeće, hrvatske novčanice od 5 kn. Varaždinska tvrđava na novčanici od 5 kuna je otisnuta naopako (tj. zrcaljeno) u odnosu na stvarni izgled.
Jagoda Kralj
Jagoda Kralj (Varaždin, 7. lipnja 1953.) je hrvatska kazališna, filmska i televizijska glumica.
183 Istria
183 Istria je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 35,43 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,771 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 1,812 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,350, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 26,383 stepeni, a orbitalni period iznosi 1704,205 dana (4,665 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 9,68 a geometrijski albedo 0,189.
Asteroid je otkriven 8. februara 1878. godine.
World Outgames
thumb|right|300px| World Outgames 2009. World Outgames ili samo Outgames (mogući prevod: Svetske otvorene igre) predstavlja novo svetsko sportsko takmičenje i kulturnu manifestaciju koju organizuje LGBT zajednica. Iako je u pitanju LGBT događaj, Outgames su otvorene za sve koji/e žele da učestvuju, bez obzira na seksaulnu orijentaciju. Takođe, ne postoje kvalifikacioni standardi za učešće u igrama. Outgames okupljaju mnoge sportiste i sportistkinje kao i umetnike i umetnice iz celog sveta, a mnogi/e od njih dolaze iz zemalja u kojima se istopolna orijentacija ne ispoljava javno. Sportska takmičenja prati program sa kulturnim sadržajem.
Outgames ne traba pomešati sa Gay Games (Gej igre), starijim LGBT sportskim takmičenjem, neformalno poznatim kao „Gej Olimpijada“. Sedme po redu Gay Games trebalo je da se održe u Mintrealu 2006. godine. Međutim, kako Federacija gej igara (Federation of Gay Games – FGG) i grad Montreal nisu mogli da se dogovore po pitanju veličine i broja učesnika/ca Gej igara, FGG je odličila da se igre održe u Čikagu. Montreal je najavo da namerava da organizuje i održi igre i bez FGG-a, što je promovisano kao Prve World Outgames, finansijski podržane od strane Gej i lezbejske internacionalne sportske asocijacije, grada Montreala, provincije Quebec, vlade Kanade, kao i brojnih nacionalnih i internacionalnih kompanija, među kojima i Air Canada, GlaxoSmithKline, Labatt Brewing Company i druge.
Druge po redu Outgames organizovane su u Kopenhagenu, 2009. Odluka je donesena nakon što je Berlin odbio da bude domaćin, zbog nastavljenog sukoba između dve LGBT sportske organizacije. Treće igre održane su u Antverpenu, a četvrte su zakazane za Majami Bič 2017. godine.
Jomsborg
Jomsborg (Jomsburg) je naziv za polulegendarno vikinško uporište na južnoj obali Baltičkog mora (srednjovjekovni Wendland, suvremena Pomeranija), a koje je postojalo od 960-ih do 1043. Njegovi stanovnici su bili Jomsvikinzi, u islandskim sagama opisivani kao hrabri, snažni i izuzetno disciplinirani poganski ratnici. Točan položaj Jomsborga nije poznat, ali se pretpostavlja da je mogao biti na nekom otoka estuarija rijeke Odre. Švedski historičar Lauritz Weibull je postao poznat zato što je postojanje Jomsborga proglasio najobičnijom legendom.
Hereward Budni
Kao simbol otpora stranim zavojevačima, ušao je engleski folklor i bio čest motiv popularne kulture. Prema njemu je nazvan britanski razarač HMS Hereward koji je sudjelovao u drugom svetskom ratu, a služi i kao nadimak za RAF-ovu eskadrilu br. 2.
Ban Ki-moon
Ban Ki-moon (rođen 13. 6. 1944.) je ministar vanjskih poslova i trgovine Republike Koreje. Na Generalnoj skupštini Ujedinjenih naroda, 13. 10. 2006., izabran je za sljedećeg glavnog tajnika, a na tu dužnost stupa 1. siječnja sljedeće godine. Ban Ki-Moon bit će osmi glavni tajnik UN-a od osnutka 1946. godine i drugi glavni tajnik s područja Azije nakon U Thanta (1961.-1971) iz Burme, današnjeg Mianmara.
Kao ministar vanjskih poslova od 2004. imao je važnu ulogu u pregovorima šest zemalja kojima se nastojalo obuzdati sjevernokorejske ambicije u nuklearnom naoružavanju.
Dužnost je preuzeo 1. 1. 2007. od svoga prethodnika Kofija Annana.
OR51T1
Olfaktorni receptor 51T1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR51T1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Fazang
Fazang (643–712) bio je kineski budistički učenjak i treći od pet patrijarha Huayan škole. Po predaji je napisao preko sto knjiga eseja i komentara. Poznat je po eksperimentima koje je vršio na dvoru carice Wu Zetian. Eseji "O Zlatnom lavu" i "O trunu prašine" se smatraju najpoznatijim Hua-yen tekstovima. Na njega je uticala Wonhyo's škola.
Litijum molibdat
Litijum molibdat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 179,867 Da.
Li Zhong
Li Zhong (李忠) (643 – 6. januar 665 ), kurtoazno ime Zhengben (正本), formalno Princ od Yana (燕王), bio je krunski princ kineske carske dinastije Tang. Bio je najstariji sin cara Gaozonga (Li Zhi) a krunskim princom je imenovan 652. iako mu majka nije bila tadašnja carica Wang. Nakon što je caricu Wang godine 655. smijenila carica Wu (Wu Zetian), Li Zhong je postao trn u njenom oku te je 656. prisiljen mjesto krunskog princa prepustiti Li Hongu, sinu nove carice. Nakon što je kancelar Shangguan Yi 664. bezuspješno pokušao nagovoriti cara Gaozonga da smijeni caricu Wu i zbog toga bio pogubljen, Li Zhong je degradiran u običnog pučanina i smješten u kućni pritvor, pod optužbom za zavjeru. Oko godine 665. car Gaozong je naredio Li Zhongu da izvrši samoubistvo. Status princa mu je priznat tek nakon smrti carice Wu, i to od strane njegovog polubrata cara Zhongzonga.
Robert I od Normandije
Rodio se kao drugi sin vojvode Richarda II i Judith, kćeri bretonskog vojvode Conana I. Prije smrti je njegov otac odredio kako će prijestolje naslijediti njegov najstariji sin Richard III a Roberta je imenovao grofom Hiemoisa, zabačene pogranične oblasti. Nakon očeve smrti u augustu 1026. Robert je digao ustanak protiv svog brata i Falaise stavio pod opsadu. Ubrzo je poražen i zarobljen; pušten je kada se Richardu zakleo na vjernost. Ubrzo nakon toga je Richard umro; s obzirom da nije imao djece, Robert je postao novi vojvoda. Okolnosti dolaska na vlast su ga učinile predmetom špekulacija da je brata dao otrovati.
Robert je svoj način vladavine morao mijenjati kada je nadbiskup Robert II uspio ishoditi dotada nezamislivu ekskomunicaju cijele Normandije. U zamjenu za povlačenje edikta je pristao vratiti strica u Rouen. Uz njegovo posredovanje je kasnije zaustavljen sukob sa bretonskim vojvodom Alanom III koji je nastojao proširiti svoju teritoriju na Robertov račun.
Na Robertovom dvoru su se nalazili njegovi rođaci, engleski prinčevi Edward i Alfred Aetheling. Robert je odlučio za njihov račun organizirati invaziju Engleske, kako bi ih doveo na prijestolje koje je držao Danac Knut Veliki. Ljetopis Gesta Normannorum Ducum navodi kako je Knut, čuvši za to, poslao Robertu ponudu da braći da polovicu engleske teritorije u zamjenu za odustajanje od invazije. Robert o tome nije donio odluku, a od planova je svejedno morao privremeno odustati zbog loših vremenskih prilika.
Ta je odluka koincidirala sa sve intenzivnijim milenarističkim raspoloženjem u kršćanskom svijetu, odnosno uvjerenjem da će se upravo 1033. ispuniti proročanstvo iz Knjige Otkrivenja. Njime je bio zahvaćen i Robert, koji je odlučio učiniti sve da bi se pomirio sa Crkvom i iskazao kao dobar kršćanin. Crkvi je vratio sve oduzete posjede, a sina Guillaumea (Vilima, Williama) - koga je dobio sa priležnicom Herlevom - je priznao kao vlastito dijete i imenovao nasljednikom. Potom je otputovao na hodočašće u Jeruzalem. Tokom boravka u Svetoj zemlji se teško razbolio; prilikom povratka u Normandiju je preminuo u tadašnjoj bizantskoj Nikeji. Decenijama kasnije je njegov sin organizirao prijenos njegovih posmrtnih ostataka natrag u Normandiju, ali su izaslanici tokom misije čuli da je i sam William umro, te su Robertove ostatke pokopali u Italiji.
Osim sina Guillaumea je imao i nezakonitu kćer Adelaide koja se udala za nekoliko francuskih plemića.
Vila (građevina)
thumb|right|325px|Vila Mediči u [[Fjezole|Fjezolu sa ranim terasastim obroncima]] thumb|right|325px|Ostaci Hadrijanove vile u Tivoliju Vila ( — seoska kuća; dem. od vicus — selo, zaselak) je tip antičke rimske kuće za stanovanje podignute u prigradskoj zoni ili u prirodi. Vila je originalno bila kuće za odmor više klase u antičkom Rimu. Od doba svojih početaka u vidu rimske vile, ideja i funkcija vile su u znatnoj meri evoluirali. Nakon pada Rimske republike, vile su postale mali farmerski objekti, koji su u sve većoj meri bivali utvrđeni tokom kasne antike, a ponekad su bile prenete u crkvenu svojinu, gde su korišćene kao manastiri. Zatim su one počele da postepeno dalje evoluiraju tokom srednjeg veka u elegantne seoske kuće više klase. Od XIX veka termin vila se koristi kao opšti naziv za slobodnostojeće kuće za stanovanje u prigradskoj zoni. U modernom govoru, „vila” se može odnositi na razne tipove i veličine stambenih objekata, u opsegu od prigratskih polu-odvojenih dvostrukih vila do rezidencija na interfejsu divljine i urbane sredine.
Rimska vila
U Rimskom carstvu vile su služile kao kuće za odmor u kojima su vlasnici, pripadnici viših društvenih slojeva, povremeno obitavali. To su bili reprezentativni objekti raskošnog enterijera (zidne slike, plitkoreljefna zidna dekoracija izvedena u štuku, kamena oplata, skulpture, podovi u mozaiku), okruženi uređenim dvorištem i vrtom sa bazenima, fontanama, kolonadama, skulpturama i bujnim rastinjem, kao i pomoćnim objektima. Ovakvi kompleksi mogli su se prostirati na površini od nekoliko kvadratnih kilometara. Budući da su služile kao utočište od letnjih vrućina, rimske vile su često podizane na brdovitom terenu (brda u okolini Rima i u Napuljskom zalivu ), koji je diktirao dispoziciju objekata unutar kompleksa i način uređenja vrta, dajući celini živopisan karakter (npr. Jupiterova vila, jedna od dvanaest vila koje je car Tiberije podigao na ostrvu Kapriju, I vek).
Prema pisanim izvorima i arheološkim istraživanjima, postojala su dva osnovna tipa rimske vile: villa urbana, letnjikovac koji se nalazio nedaleko od većeg urbanog centra i po svojoj unutrašnjoj organizaciji i funkciji odgovarao gradskoj kući; i villa rustica, poljoprivredno imanje koje je, pored reprezentativnog stambenog objekta, obuhvatalo i štale, vinske podrume, ostave i druge pomoćne objekte, vinograde i voćnjake; posluga koja se bavila poljoprivrednim radovima bila je stalno naseljena na imanju, dok je njegov vlasnik tu tek povremeno boravio.
Vile su podizane na čitavoj teritoriji Rimskog carstva – od Britanije i Španije do Bliskog istoka, a carevi i bogati rimski patriciji posedovali su po nekoliko vila na različitim lokacijama. Najveća i najraskošnija rimska vila bila je ona koju je u II veku (118–130) car Hadrijan podigao u Tivoliju (nedaleko od Rima). Smešten na prostranoj zaravni u podnožju brda, kompleks je obuhvatao palate, zgrade za smeštaj gostiju, biblioteku, terme i dva pozorišta.
Renesansna vila
Renesansna vila teži strožoj simetriji, a ta tendencija se zapaža i u osnovi građevine i na njenim fasadama. Veća pažnja se poklanja uređenju vrta, dok u dekoraciji enterijera sve važniju ulogu dobija savremeni koncept iluzionističkog slikarstva (Baltazare Peruci, Sala pogleda, Vila Farnezina u Rimu, 1515; Đulio Romano, Sala giganata, Palazzo del Te u Mantovi, 1525–1534).
Renesansne vile se takođe mogu svrstati u dva osnovna tipa: reprezentativne vile sa vrtovima, koje u okolini Rima (Tivoli i Fraskati) i drugih gradova podižu bogati crkveni velikodostojnici (Đakomo Baroci da Vinjola, Bartolomeo Amanati, Vila Đulija – vila pape Julija II, oko 1551–1555), ili plemići; i vile u sklopu velikih poljoprivrednih imanja, koje spajaju funkciju mesta za odmor i nezavisnog seoskog domaćinstva (Đulijano da Sangalo, Vila Mediči, Pođo a Kajano, 1490).
Vila u XVII i XVIII veku
Zahvaljujući Paladijevom delu Četiri knjige o arhitekturi (I quattro libri dell'architettura, 1570), paladijanski koncept vile, koji je podrazumevao građevinu centralnog plana (ponekad kolonadama povezanu sa simetrično postavljenim pomoćnim zgradama), jasnu diferencijaciju tri nivoa (podrum ili nisko prizemlje, piano nobile do kog se dolazi spoljnim stepeništem, i niži mezanin) i lođu sa tri lučna otvora ili portik sa stubovima i trouglastim zabatom kao dominantan motiv na fasadi, stekao je veliku popularnost širom Evrope, a u Engleskoj i SAD je, zahvaljujući delatnosti Iniga Džonsa (Kraljičina kuća, Grinič, 1616) i živom interesovanju za Paladijevu arhitekturu u XVIII veku, usvojen kao prototip slobodnostojeće kuće u okviru imanja van urbane zone.
Vila u XIX i XX veku
Od XIX veka termin vila se koristi kao opšti naziv za slobodnostojeće kuće za stanovanje u prigradskoj zoni ili kuće za odmor.
Tokom druge polovine 19. veka u Nemačkoj se grade tzv. kolonije vila (Villenkolonien), odnosno stambena naselja koja čine velike kuće i palate (Lihterfelde Vest u Berlinu). U to vreme, bogati industrijalci počinju da grade rezidencije čija je arhitektura inspirisana stilovima prethodnih epoha (Vila porodice Rotšild u Kenigštajnu). Tokom XX veka bogati industrijalci angažuju poznate arhitekte modernizma da za njih projektuju takve vile (Vila Savoja, Le Korbizije; Vila Mairea, Alvar Alto ; Vila Tugendhat, Ludvig Mis van der Roe ).
Sa razvojem turizma, krajem XIX i početkom XX veka, razvija se poseban tip turističkih objekata u formi liksuznih slobodnostojećih kuća (banjske i primorske vile).
Jomsvikinzi
right|350px|thumb| Jomsvikinzi se bore pod tučom u [[Bitka kod Hjörungavágra|bitci kod Hjörungavágra.]] Jomsvikinzi su bili polu-legendarni vikinški najamnici koji su se borili za račun raznih vikinških poglavica u 10. i 11. vijeku. Bili su zagriženi pogani, ali su se kao profesionalci znali i boriti i za kršćanske vladare. Sjedište im je bila tvrđava Jomsborg koja se negdje nalazila na južnoj obali Baltičkog mora. Nordijske sage opisuju kako se u redove Jomsvikinga moglo ući tek nakon rigorozne provjere kojom bi se ustanovilo da li je kandidat dovoljno hrabar ili fizički sposoban; kandidat koji bi prošao bi se zaklinjao da će druge Jomsvikinge smatrati za vlastitu braću; sav plijen iz ratnih pohoda se ravnopravno dijelio; Jomsvikinzi su bili izloženi strogoj disciplini te im je bilo zabranjeno da kao zarobljenike uzimaju žene ili djecu, odnosno da ih dovode u Jomsburg. Prestali su postojati kada je godine 1043. norveški kralj Magnus Dobri uništio Jomsborg.
Jomsvikinzi se pod tim imenom prvi put spominju u nordijskim sagama iz 12. i 13. vijeka. Veliki dio historičara ih smatra proizvodom fikcije, ali se ponekad potvrda o njihovom postojanju pronalazi u tekstovima na runskim kamenovima.
Josmvikinzi su se kasnije pojavili u popularnoj kulturi; to uključuje i popularni roman Röde Orm Fransa G. Bengtssona kao i u Viking Invasion, ekspanziji za stratešku video-igru Medieval: Total War iz 2003. godine.
Ljiljana Petrović
Ljiljana Petrović (Bosanski Brod 1939. - Novi Sad 4. veljače 2020.) bila je jugoslavenska i srpska pjevačica iz Novog Sada, prva predstavnica Jugoslavije na Pjesmi Eurovizije 1961. godine u Cannesu sa pjesmom Jože Privšeka i Miroslava Antića - Neke davne zvezde, sa kojom je osvojila osmo mjesto.
Životopis
Sve se pokrenulo u ljeto 1960-ih za ljetne gaže u Vili Karolina (Mali Lošinj), Ljiljanu Petrović do tada anonimnu novosadsku pjevačicu, zapazio je direktor Jugotona i pitao "želi li snimiti ploču" ?. Pjesme za njenu prvu ploču -Sastanak u 6, snimane su u studiju Radio Ljubljane, tamo je njen glas zamijetio slovenski kompozitor Jože Privšek, kojem se toliko dopala da je htio da ona pjeva njegovu skladbu Neke davne zvezde na prvom jugoslavenskom natjecanju za odabir pjesme za Euroviziju 1961. u Ljubljani. Ljiljana je pobijedila jakoj konkurenciji (Ivo Robić, Lola Novaković) i iste te godine otišla u Cannes, i zauzela osmo mjesto kao debitantica.
Nakon tog zapaženog nastupa, Ljiljana Petrović postala je tipična domaća pjevačica zabavne glazbe, pjevala je na brojnim domaćim festivalima, sa relativnim uspjehom, uvijek pri vrhu - ali nikada prva. Ostali su zapaženi njeni nastupi na Zagrebačkom festivalu 1962., sa pjesmom Ko Crne Ruže Cvijet (Kustan - Chudoba), za nju je dobila i jednu od brojnih nagrada, i Andrija...super momak si ti (Vučer - Chudoba), koja je bila - hit tih godina. Dobila je i nagradu stručnog povjerenstva novosadskog festivala zabavne glazbe Omladina 1967., za izvedbu pjesme Tibora Balaša; Stani na čas (drugi izvođač bio je zagrebački pjevač Vjekoslav Jut). Pjevačka zvijezda Ljiljane Petrović počela je blijediti već krajem 1970-ih, tako da je polako, gotovo neprimjetno Lj. Petrović i otišla sa estradne scene.
Od 1989. godine Ljilljana se bavi haiku poezijom, svoje stihove je prvi put recitirala na televiziji Beograd 1990., a potom ih je objavila u časopisima Krovovi i Paun. 1991. objavila je i samostalnu knjigu haiku poezija Stope i talasi i autorsku publikaciju Ljiljana. Njeni haiku stihovi objavjeni su u antologijama haiku poezije Jugoslavije; Grana koja maše i Leptir na čaju. Od 1995. počela je skladati glazbu na haiku stihove, tako da je među malobrojnima koji se bave tom glazbenom formom. (neki vele jedina ). Svoje haiku note prvi put je objavila u Listiku glasilu novosadskog haiku kluba Aleksandar Nejgebauer i časopisu Nebojše Simina; Haiku pismo.
OR51V1
Olfaktorni receptor 51V1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR51V1 genom.
The Avengers
The Avengers (doslovno: "Osvetnici") je britanska televizijska serija špijunskog žanra koja se originalno emitirala na programu mreže ITV od 1961. do 1969. godine. Glavni junak je bio tajni agent John Steed (koga je tumačio Patrick Macnee), koji je nosio polucilindar, kišobran i starinsku odjeću, dok su mu partnerice bile agentice odjevene po najnovijoj modi ludih šezdesetih. Nakon što je otkupljena za prikazivanje u SAD, gdje je doživjela veliki uspjeh, postala je jednim od najvećih fenomena popularne kulture 1960-ih.
OR51V1
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
The Avengers
Smatra se najdugovječnijom serijom špijunskog žanra na engleskom jeziku, iako je Mission: Impossible imala više epizoda. Također je poznata kao jedan od prvih primjera uvođenja elemenata science fictiona u špijunski žanr, odnosno hibrida poznatog kao spy-fi koji će postati izuzetno popularan u budućim decenijama, i bitno uticati na seriju filmova o Jamesu Bondu.
Mlađoj je publici najpoznatija po istoimenom filmskom remakeu iz 1998. godine koji je doživio debakl u kino-dvoranama i bio odbačen od filmske kritike.
Nastanak i evolucija
The Avengers se često navodi ne samo jedna od najpoznatijih kult-serija, nego kao i serija zbog čijeg dugog trajanja se tok mogao pratiti kako razvoj televizijske tehnologije, tako i kulturnih trendova 1960-ih. Televizijski historičari i fanovi najčešće The Avengers dijele u četiri faze, na osnovu sezona, odnosno serijala u kojima su se pojavljivali različiti članovi glavne glumačke postave.
1961 (dr. David Keel)
Prva sezona je snimana u crno-bijeloj tehnici u studiju s povremenim ubacivanjem eksterijera snimljenih na filmskoj vrpci, kao što je bila uobičajena praksa na britanskoj televiziji u toj vrijeme. Kao protagonist serije je predstavljen dr. David Keel, koga je tumačio Ian Hendry. On je bio ljekar čiju su recepcionisticu i zaručnicu Peggy ubili pripadnici bande krijumčara narkotika. John Steed (koga je tumačio Macnee) je bio tajanstveni čovjek koji mu je pružio pomoć u pronalaženju njenih ubica, odnosno osveti koja je bila predmet prve dvije sezone. Poslije su se Keel i Steed nastavili zajedno boriti protiv raznih zlikovaca, s time da se Keel zbog svog idealizma često sukobljavao s hladnim i profesionalnim Steedom.
Dok je dr. Keel bio zamišljen kao protagonist, tokom trajanja prve sezone se radnja sve više bavila Steedom koji je na kraju postao protagonist pojavivši se sam u posljednjoj epizodi. S obzirom na to da su se neke epizode emitirale uživo, kao i tada uobičajenu praksu brisanja magnetoskopskih snimki u svrhu njihovog ponovnog korištenja, danas se očuvala samo jedna od prvih 26 epizoda.
1962 - 1964 (Kathy Gale)
Za razliku od prve sezone, 52 epizode druge i treće sezone su u potpunosti sačuvane. Snimanje serije je privremeno prekinuto jer je Blackman angažirana za svoju najpoznatiju ulogu - Pussy Galore u Bondovom filmu Goldfinger.
1965 - 1968 (Emma Peel)
Nakon duže pauze, serija se ponovno pojavila na ekranima u jesen 1965. godine. Tada su producenti lik Kathy Gale odlučili zamijeniti s novim ženskim likom po imenu Emma Peel. Ona je zamišljena kao majstor borilačkih vještina, mačevalac, stručnjak za kemiju i mnoge druge oblasti koje su dotada bile domena muških likova. Peel je ispočetka glumila Elizabeth Shepherd, ali je ona nakon jedne epizode zamijenjena s Dianom Rigg, koja će, uz Macneeja, postati najpoznatiji glumac u seriji.
Serija je tada izgubila veliki dio svoje prvotne "ozbiljnosti", te se uz sve češće skretanje u žanr science fictiona, počela dobivati humoristički, pa i namjerno samoparodijski ton. Peel je postala poznata po tome što je nosila odjeću po najnovijoj modi, odnosno bila savršeni primjer modovske subkulture u tadašnjoj Britaniji. Peel je također postala jedna od prvih feminističkih heroina u historiji televizije.
1968 - 1969 (Tara King)
Lik Emme Peel se pojavio u prvoj epizode posljednja sezone, čije je emitiranje započelo u jesen 1968. Njen lik je zamijenjen s likom agentice i Steedove kolegice Tare King koga je tumačila kanadska glumica Linda Thorson. Serija je nastavila biti popularna u UK i širom svijeta, ali joj je u SAD mreža ABC udijelila termin istovjetan s enormno popularnom humorističkom emisijom Rowan & Martin's Laugh-In na konkurentskom NBC-ju. Zbog toga joj je naglo pala gledanost, te je emitiranje u SAD prekinuto. S obzirom da su SAD predstavljale najunosnije tržište, producenti su odlučili prekinuti seriju, u čijoj su posljednjoj epizodi Steed i King greškom lansirani u svemir.
U ostalim medijima
Producenti serije su, nastojeći iskoristi njenu popularnost, još od najranijih sezona počeli izdavati originalne romane, a od kojih je dva napisao sam Patrick Macnee.
Za potrebe publike Južnoafričkoj Republici, gdje sve do 1976. godine nije postojala televizija, emitirala se posebna radio-serija.
Iako se moglo očekivati da će bi tako popularna serija mogla imati i svoje strip-izdanje, do toga nije došlo jer je ime The Avengers već bilo iskorišteno stip o istoimenim superherojima u izdanju Marvel Comicsa.
Nastavci i nove verzije
Godine 1975. su Thorson i Macnee glumili likove iz serije u francuskim reklamama za šampanjac. To je izazvalo ponovno zanimanje za seriju, te je otpočelo snimanje anglo-francusko-kanadske serije pod nazivom New Avengers (Novi Osvetnici), a u kome su Steedovom liku partneri bili Mike Gambit (koga je glumio Gareth Hunt) i Purdey (koju je glumila Joanna Lumley). Serija se na programu održala dvije sezone, a snimanje je prekinuto iz financijskih razloga.
Film
Planovi za snimanje igranog filma temeljenog na seriji su započeli 1960-ih, a na njima se nastavilo raditi 1980-ih i 1990-ih, pri čemu je kao glavni kandidat za lik Steeda bio Mel Gibson. Filmska verzija je konačno snimljena godine 1998. i u njoj je Steeda tumačio Ralph Fiennes a Emmu Peel Uma Thurman. Film je doživio potpuni debakl na kino-blagajnama koji se tumači time da Hollywood nije bio u stanju likove iz kult-serije ludih šezdesetih adekvatno predstaviti mladoj publici 1990-ih, ali i izuzetno lošom režijom i scenarijem.
Kolorado Siti
Kolorado Siti se može odnositi na
Pette, Belluno
Pette je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1099 m.
Kulidž
Kulidž se može odnositi na
IL-23
IL-23 se može odnositi na:
1833 Shmakova
1833 Shmakova je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 2,634 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 11,98.
Knob Noster, Missouri
je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.709, što je 247 (10,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Tiglat-Pileser
Tiglath-Pileser ili Tiglat-pileser (Tukultī-apil-Ešarra na akadskom) je ime nekoliko kraljeva Asirije
ARM
ARM je ime za vrstu mikroprocesora koji danas pokreću gotovo sve današnje mobitele, dobar dio tablete, kalkulatora, video konzola itd, a koji se temelje na dizajnu britanske korporacija ARM holdings koja ne proizvodi ove procesore nego ih samo dizajnira i potom ubire licencu od proizvođača.
Istorija
Krajem sedamdesetih godina dvadesetog veka u doba početka kompjuterske revolucije u Velikoj Britaniji je osnovana kompanija Acorn Computers. Nakon početnih delomičnih uspjeha koji su brzo postali vrlo ograničeni zbog uspjeha ZX Spectruma i njegovih prethodnika kompanija je donijela odluku o potrebi stvaranja vlastitog procesora koji će se temeljiti na vrlo jednostavnom MOS 6502 procesoru nasuprot mnogo kompliciranijih Intel 8086 i Motorola 68000. Ta menadžerska odluka biva potvrđena sastankom s Western Digital Corporation kada je otkriveno da dizajniranje novog uspješnog procesora nije pretjerano skup proces kojeg može završit čak i samo jedan čovjek kao što se dogodilo s WDC 65816 procesorom nakon čega se ekipa iz Acorn Computers bacila na posao.
ARM procesor će ugledati svetlo dana 26. 4.1985. godine u doba kada je kompanija već bankrotirala i bila preuzeta Olivettija koji će sam nekoliko godina kasnije bankrotirati. Prvi kompjuter koji se temelji na ARM procesoru će biti Acorn Archimed koji izlazi na tržište 1987. godine i ubrzo osvaja edukacijsko tržište Velike Britanije. Novi, brži modeli ovog kompjutera će izlazi na tržište do kraja 1992 kada će kompjutersko tržište definitivno biti osvojeno od kompjutera baziranih na Intel procesorima.
Financijska nemogućnost daljnjeg dizajniranja novih modela ARM procesora od strane Acorn Computers će rezultirati 1990 godine sa stvaranjem korporacije ARM holdings u kojemu će zajedničko vlasništvo imati Acorn Computers, Apple Computers i VLSI Technology s ciljem daljnjeg razvoja ovih procesora.
Proizvođači
Korporacije koje su kupile licencu za proizvodnju ARM procesora i počele s njihovom proizvodnjom su: Advanced Micro Devices, Inc., Alcatel-Lucent, Apple Inc., AppliedMicro, Atmel, Broadcom, Cirrus Logic, CSR plc, Digital Equipment Corporation, Ember, Energy Micro, Freescale, Fuzhou Rockchip, Intel (through DEC), LG, Marvell Technology Group, Microsemi, Microsoft, NEC, Nintendo, Nuvoton, Nvidia, NXP (formerly Philips Semiconductor), Oki, ON Semiconductor, Psion, Qualcomm, Renesas, Research In Motion, Samsung, Sharp, Silicon Labs, Sony, ST-Ericsson, STMicroelectronics, Symbios Logic, Texas Instruments, VLSI Technology, Yamaha, and ZiiLABS.
Glendejl
Glendejl se može odnositi na
Kulan
Kulan (lat. Equus hemionus) je azijska vrsta magaraca (Asinus). Sinonim za ovu vrstu je onager, ali termin se može odnositi i podvrstu perzijskog kulana.
Ugroženost
Ova vrsta se smatra ugroženom.