cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ocotlamanic, Coxcatlán
Ocotlamanic je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Coxcatlán.
Братићи
Братићи су насеље у Србији у општини Александровац у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 120 становника (према попису из 1991. било је 168 становника).
Ocotlamanic, Coxcatlán
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1112 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2359 m.
Братићи
Демографија
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последњих пет пописа, примећен је значајан пад у броју становника.
Boțești, Girov
Boțești je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Girov.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 531 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 323 m.
Osservatorio Astrofisico, Vicenza
Osservatorio Astrofisico je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1035 m.
Santa Bárbara, Santa María del Oro
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1104 m.
Bosc-Hyons
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 311 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 55 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,63 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 215 metara (maksimalnoj 229 m, a minimalnoj 182 m).
Opificio, Bolzano
Opificio je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1414 m.
Judex 34
Judex ili Judex 34 je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1934. godine u režiji Mauricea Champreuxa. Predstavlja remake popularne istoimene nijeme serije koju je bio režirao Champreuxov tast Louis Feuillade. Protagonist, koga tumači René Ferté, je maskirani osvetnik koji se uz pomoć hipnotičkih i drugih moći bori protiv kriminalaca na čelu sa korumpiranim bankarom (čiji lik tumači Alexandre Mihalesco).
Judex je 1963. godine dobio novu verziju u režiji Georgesa Franjua.
Čerenjani
Čerenjani je naseljeno mjesto u okrugu Prjevidza, u Trenčinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 1.706 stanovnika.
Lakeside, San Patricio County, Texas
Lejksajd je grad u američkoj saveznoj državi Teksas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 312, što je 21 (-6,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Loma de las Flores, Atzalan
Loma de las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Atzalan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 248 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 753 m.
Mategoyna, Guerrero
Mategoyna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Fitan
Fitan je tip diterpenoidnog alkana. U kontrastu sa pristanom, koji se formira dekarboksilacijom fitola, on ima jedan dodatni uljenik.
Plan Sexenal, Tlalixcoyan
Plan Sexenal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalixcoyan.
Mategoyna, Guerrero
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2263 m.
Plan Sexenal, Tlalixcoyan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
Fitan
On se koristi kao biomarker u studijama petroleja.
Breccia, Roma
Breccia je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Fitan
Nezasićeni fitani
Fiten je jednostruko nezasićena verzija fitana. Fiten se takođe nalazi kao funkcionalna grupa fitil u mnogim organskim molekulima biološki važnih jedinjenja, kao što su hlorofil, tokoferol (Vitamin E) i filohinon (Vitamin K1). Fitenski alkohol je fitol.
Geranilgeranen je potpuno nezasićena forma fitana, dok se supstituent naziva geranilgeranil.
Breccia, Roma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Coatzetzengo, Cuautepec de Hinojosa
Coatzetzengo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Cuautepec de Hinojosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 327 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2659 m.
Amo, Indiana
Amo je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 401, što je 13 (-3,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ejido los Becos, Culiacán
Ejido los Becos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Fraccionamiento del Bosque, Bocoyna
Fraccionamiento del Bosque je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2421 m.
Ostarelli, Vicenza
Ostarelli je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1033 m.
Patrijarh srpski Atanasije I
Patrijarh srpski Atanasije I je bio 26. patrijarh srpske crkve u periodu 1711—12. godine.
Prvi put se pominje 1706. godine kao mitropolit skopski Atanasije, kada je zajedno sa episkopom samokovskim Nektarijem, posetio Rilski manastir i poklonio se Svetom ocu Jovanu Rilskom.
Iz vremena njegovog upravljanja Skopskom eparhijom sačuvan je jedan zapis koji se odnosi na pokrivanje postolja glavnog kubeta Markovog manastira kod Skoplja.
Kao mitropilit skopski, izabran je za patrijarha pećkog pa je priznat za srpskog patrijarha od svih Srba s obe strane Save i Dunava, tako je i pored svoje kratkotrajne uprave nastojao da u Karlovačkoj mitropoliji održi na snazi staru praksu Pećke patrijaršije, u kojoj se od davnina sastajao narodno-crkveni sabor svake godine između Vaskrsa i Spasovdana.
Christ’s koledž, Cambridge
Christ’s College je jedan od 31 konstitutivnih koledža Univerziteta u Cambridgeu - Engleska.
Patrijarh srpski Atanasije I
Karlovački mitropoliti nazivali su se, između ostalog, i egzarsima trona pećkog. Zato je patrijarh Atanasije, posle smrti mitropolita karlovačkog Sofronija Podgoričanina, njegovom nasledniku poslao potvrdnu gramatu u kojoj je trebalo samo ispuniti ime na saboru izabranog mitropolita.
Patrijarh Atanasije I je na čelu Srpske crkve bio nepunih godinu dana. Umro je 23. aprila 1712. godine.
Christ’s koledž, Cambridge
Historija i karakteristike
Koledž Christ’s osnovala je 1505. majka Henrya VII - Margaret Beaufort. On je zapravo počeo raditi još 1437. pod imenom God's House (Božja kuća), ali je tek 1505. dobio kraljevsku povelju.
Scafell Pike
Karakteristike
Scafell Pike leži u nacionalnom parku Lake District u Grofoviji Cumbria.
Christ’s koledž, Cambridge
Historija i karakteristike
Jedan od najpoznatijih studenata tog koledža bio je pjesnik John Milton, za kog kažu da je ispod krošnje jedne od murvi u parku koledža napisao svoju poemu Lycidas.
Scafell Pike
Karakteristike
Geološki Scafell je građen od tvrdih prekarbonskih stijena.
Christ’s koledž, Cambridge
Historija i karakteristike
Christ’s College polazio je i poznati prirodoslovac Charles Darwin.
Koledž pohađa prosječno oko 450 studenata i oko 170 postdiplomanata.
Ardella, Parma
Ardella je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Alicante
Alicante je lučki grad od 329,988 stanovnika na jugoistoku Španjolske, koji administrativno podpada pod Španjolsku autonomnu zajednicu Valenciju i Provinciju Alicante.
Ñemby
Geografske karakteristike
Ñemby se nalazi u sredini Paragvaja, 18 km južno od Asuncióna, duž sjevernih obala rijeke Paragvaj.
Alicante
On je administrativni centar i najveći grad Provincije Alicante i centar rivijere Costa Blanca. On zajedno sa nedalekim Elcheom koji je udaljen svega dvadesetak km zapadno, i okolnim satelitskim naseljima formira konurbaciju Alicante - Elche u kojoj živi 824.424 stanovnika.
Ñemby
Historija
Historija tog naselje seže u 1899., kad je dekretom tadašnje vlade osnovano naselje. Ipak se za dan osnivanja grada uzima 25. jul 1984. kad je naselje uzdignuto u rang grada.
Alicante
Historija
Alicante je osnovan kao Grčka kolonija 324. pne. pod imenom Akra Leuke. Nju su 201. pne. zauzeli Rimljani i prezvali je u Lucentum. Hanibal je ovde trebalo da „istovari“ svoje dobro poznate slonove. Između 718. i 1249. gradom su vladali Mauri koji su mu promenili ime u Al Lucant.
Aragonski kralj kralj Jaime I zauzeo je grad 1265. i anektirao ga u svoju Kraljevinu Aragon.
Najveća znamenitost grada je tvrđava Kastiljo de Santa Barbara koja se nalazi iznad grada na jednoj steni.
Jezik
Po ispitivanjima Nacionalnog instituta za statistike 2003. godine 33% građana koristi se katalonskim. Naime, za vreme diktature Francisca Franca katalonski je bio zabranjen, tako da se španski još više ukorenio na ovom prostoru, a ni katalonski naziv za grad, Alakant, više nije smeo da se upotrebljava. Danas su zvanično oba jezika službena.
Čifare
Čifare je naseljeno mjesto u okrugu Njitra, u Njitranskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 597 stanovnika.
Vrata Kine
Vrata Kine (kineski: 中華門) u kineskom Nanjingu su najveća gradska vrata na svijetu.
Historija
Građena su za cara Hung-vua, iz Dinastije Ming, 21 godinu, od 1366. do 1387. zajedno sa gradskim bedemima. Ona su trebala biti jedini ulaz u Kinu za strance.
Ta kombinacija zamka i veličanstvenih vrata imala je 27 tunela koji su služili kao skladišta za velike količine hrane i oružja za oko 3000 vojnika.
Savez cionista Jugoslavije
Savez cionista Jugoslavije (SCJ), je bila organizacija jugoslavenskih Jevreja osnovana 1919 godine u Zagrebu uspostavom Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca tj. Kraljevine Jugoslavije.
Vođeni cionističkom idejom, jugoslavenski Jevreji su istupali sa zahtjevom da Jevreji budu priznati kao narodna manjina Kraljevine Jugoslavije u kontekstu zasjedanja Pariške mirovne konferencije. Pritom su jevrejske organizacije tražile da se zemljama nasljednicama Austro-Ugarske Monarhije nametne jednaka takva obveza. Glavne cionističke ideje na prostoru Jugoslavije nisu stvorene ovdje, već potječu izvana, donosili su ih studenti nakon završetka studiranja u europskim metropolama gdje su se susretali s cionističkim idejama. U Kraljevini Jugoslaviji rad su nastavila stara i nova socijalno–humanitarna i sportska društva, te organizacije. Ova društva su se razvijala pod snažnim uticajem cionističkih ideja. Krajnji, glavni i zajednički cilj ovih društava, bez obzira na njihov karakter, je bilo pripremanje omladinaca za odlazak u Palestinu, odnosno vaspitavanje i formiranje mladih ljudi koji će biti sposobni da u Palestini rade i izgradjuju novu zemlju. Dr. Aleksandar Licht, istaknuti zagrebački Jevrej, je uvelike pomogao osnivanje SCJ-a, gdje je u početku služio kao tajnik izvršnog odbora, a potom kao predsjednik. Među prvacima cionističkog pokreta na području hrvatskih zemalja unutar Kraljevine Jugoslavije su bili: dr. Hugo Spitzer, Aleksandar Licht, rabin Gavro Schwarz, dr. Lavoslav Šik, Hugo Bauer i dr. Jedan od članova Izvršnog odbora Saveza je bio David Albala, ugledni beogradski liječnik i političar. SCJ je prestao postojati okupacijom Kraljevine Jugoslavije tokom Drugog svjetskog rata. Nakon završetka rata u novoformiranoj FNR Jugoslaviji tj. SFR Jugoslaviji su bez uspjeha ostali napori da se oživi SCJ. Unatoč tome što su im vlasti SFR Jugoslavije pripomogle u obnovi Saveza jevrejskih opština Jugoslavije (SJOJ), jugoslovenskim Jevrejima je jedino bilo zabranjivano da održavaju kontakte sa Svetskom cionističkom organizacijom. Jugoslavenski Jevreji, pristalice cionističke ideje su se, pri organiziranju Alija, prvi osjetili pozvanim da se prijave za iseljenje, tako da je u SFR Jugoslaviji, poslije 1952 godine, ostao živjeti veoma mali broj pristalica cionističke ideje.
Anexo Carmen, Las Margaritas
Anexo Carmen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1398 m.
Judex (film, 1963)
Judex je francusko-italijanski crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1963. godine u režiji Georgesa Franjua. Predstavlja drugi po redu remake popularne istoimene nijeme filmske serije. Protagonist, koga tumači američki mađioničar Channing Pollock, je maskirani osvetnik koji se, koristeći hipnozu i slične trikove, nastoji boriti protiv kriminala. Franju je ideju za film dobio od Jacquesa Champreauxa, unuka Louisa Feuilladea, tvorca originalnog Judexa, a Franju ju je prihvatio, iako je prije toga mislio snimiti remake Fantomasa, druge Feuilladeove filmske serije. Prilikom snimanja se Franju vodio time da nova verzija, iako zbog korištenja zvuka tehnički superiornija, bude svojim stilom što bliža Feuilladeovim ostvarenjima. Kritici se novi Judex izuzetno dopao, te se smatra jednim od boljih ostvarenja u Franjuovoj filmografiji.
Località San Demetrio, Crotone
Località San Demetrio je naselje u Italiji u provinciji Crotone, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 162 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 705 m.
Osteria il Lepre, Vicenza
Osteria il Lepre je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1193 m.
Turturești, Girov
Turturești je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Girov.
Opština Pesceana, Vâlcea
Pesceana je opština u Rumuniji u okrugu Valča.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 305 m.
Floretna kiselina
Floretna kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 166,174 Da.
Gavrilo II Sarajevac
Gavrilo II Mihić, Mihajlović, u istoriji poznat kao Gavrilo II Sarajevac bio je 31. patrijarh srpske crkve (1752. godine).
Nakon smrti mitropolita dabrobosanskog Meletija, 1741. godine, na njegovo mesto je došao Gavrilo. Rodom je bio iz Sarajeva. Po ocu Mihajlu prezivao se „Mihajlović“. Međutim dva zapisa ga nazivaju „Mikić“, a Radoslav M. Grujić i Vojislav Bogićević „Mihić“.
Već prve godine svoga arhipastirskog rada potpisao je prolog koji je jeromohah Atanasije Kecman poklonio manastiru Rmnju, za svoj večni pomen i njegovog sina prezvitera Save. Ime mitropolita Gavrila, koji je osvećivao antiminse počevši od 1749. godine, nalazi se na antiminsima sve do 1754. godine kada već nije bio više živ. Zato je na dva mesta i izbrisano njegovo ime, jer su izdati posle njegove smrti, a potpisao ih je arhijerej koji ih je izdavao za bogoslužbenu upotrebu.
Pre nego što je izabran za patrijarha pećkog, zbačen je sa mesta mitropolita dabrobosanskog u mesecu maju 1752. godine. Istog meseca i godine izveden je na sud u Sarajevu pred vezira Ahmet-pašu Ćuprilića. Zbačeni mitropolit Gavrilo je iste godine postao pećki patrijarh posle Atanasija II, a berat o postavljenju mu je izdat 6. oktobra 1752. godine, ali je pre isteka pedeset dana od izdavanja fermana umro, a na njegovo mesto je postavljen Gavrilo III Nikolin koji je bio mitropolit niški.
Patrijarh Gavrilo II Mihajlović nije ni ustoličen, a patrijaraški presto je predao pet dana pre svoje smrti.
Atanasije II Gavrilović
Atanasije II Gavrilović bio je 30. patrijarh srpske crkve(1747--1752).
Godine 1747. Atanasije je postavljen na tron Pećke patrijaršije i već iste godine bio je u kanonskoj poseti Sarajevu. Povodom njegovog izbora za patrijarha Mojsej Fruškogorac je zapisao da je bila velika radost svim Srbima, Bugarima i svim okolnim krajevima. U pratnji svog jerođakona Mihaila, patrijarh Atanasije II posetio je 1749. godine Rilski manastir. Odnosi između Pećke patrijaršije i Karlovačke mitropolije, nakon seobe pod Arsenijem IV, potpuno su prekinuti jer je na njegovo mesto došao Grk Joanikije Karadža.
Kada je na pećki tron došao Srbin Skopljanac Atanasije II Gavrilović, obnavljaju se ponovo odnosi između Karlovačke mitropolije i Pećke patrijaršije, iako samo na kratko vreme Atanasijeve uprave patrijaršijom. Tako su iz Sremskih Karlovaca ustupljene patrijarhu Atanasiju bakrorezne ploče radi štampanja blagoslovnih knjiga.
Patrijarh Atanasije je u Karlovačku mitropoliju, radi skupljanja milostinje, poslao svoga egzarha arhimandrita studeničkog Vasilija Petrovića. Pošto je arhimandrit Vasilije umro za vreme skupljanja milostinje za Pećku patrijaršiju, patrijarh Atanasije umesto njega šalje da skuplja milostinju svoga protođakona i epitropa.
Za vreme patrijarha Atanasija II popunjena je Dabrobosanska mitropolija izborom Pajsija, arhimandrita manastira Pive, koga je 27. juna 1752. godine hirotonisao patrijarh zajedno sa mitropolitima: niškim Gavrilom, valjevskim Pajsijem i veletskim Dionisijem. Patrijarh Atanasije II je umro 1752. godine.
Pascagoula, Mississippi
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 22.392, što je 3.808 (-14,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Las Vigas, San Felipe
Las Vigas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Felipe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2285 m.
Chacalapa, Cuautepec de Hinojosa
Chacalapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Cuautepec de Hinojosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 339 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2280 m.
Legirani čelik
mini|desno|250px|[[Kardanski prijenos s dva kardanska zgloba i kardanskom osovinom.]] mini|desno|250px|[[Pužni prijenosnik.]] mini|desno|250px|Spiralna torziona [[opruga na alarmnom satu.]] mini|desno|200px|Jednostavni [[kuglični ležaj.]] okvir|250px|desno|Prikaz rada [[Motor s unutarnjim izgaranjem|četverotaktnog motora]] mini|desno|250px|Dijagram stanja ([[fazni dijagram) željezo – ugljik prikazuje uvjete pod kojima su razne faze čelika stabilne.]]
Legirani čelik je vrsta čelika u kojem odlučujući utjecaj na njegova svojstva imaju legirani elementi, tj. oni kemijski elementi koji se namjerno dodaju da bi se postigla određena svojstva. Niskolegirani čelici imaju do 5% dodanih elemenata, a visokolegirani više od 5%.
Legirani čelici za poboljšanje
Legirani čelici za poboljšanje imaju od 0,25 do 0,6% ugljika, a mogu biti:
Legirani čelici za otvrdnjavanje površine
Za površinsko kaljenje koriste se Cr-Mn i Mn-Si čelici sa 0,3 - 0,5% ugljika. Za cementaciju upotrebljavaju se čelici sa C < 0,25% i legirani sa Cr, Cr-Mn, Cr-Mo i Cr-Ni. Tako se kromovi čelici (npr. čelik 15Cr3) koriste za bregaste osovine, osovine klipova, vretena i drugih dijelova izloženih trošenju. Slično ovome i krom-niklovi i krom-manganski čelici za cementaciju upotrebljavaju se za izradu zupčanika mjenjača i diferencijala (npr. čelici 15CrNi6, 16MnCr5), a krom-molibdenski čelici za bregaste osovine, zupčanike, kardanske zglobove (npr. čelik 25CrMo4). Čelici za nitriranje (npr. 34CrAlNi7, 34CrAlMo5) postižu traženu površinsku tvrdoću (900 - 950 HV) sitno dispergiranim nitridima aluminija, kroma i molibdena, bez naknadne toplinske obrade (neophodno je prethodno poboljšanje). Ugljik se ograničava na 0,45% radi sprječavanja stvaranja karbida kroma i molibdena, koji imaju manju tvrdoću nego nitridi. Nitriranju se podvrgavaju cilindri motora i pumpi, zupčanici, kalupi za lijevanje pod pritiskom, alati za prešanje, probijači i sl.
Čelici za opruge
Čelici za opruge trebaju imati visoku granicu razvlačenja, zadovoljavajuću istezljivost, te odgovarajuću dinamičku izdržljivost (npr. opruge automobila, odbojnici vagona, oslonci temelja strojeva). Posebno se za neke primjene traži otpornost na koroziju i povišene temperature. Tražena svojstva postižu se hladnom deformacijom (valjanje, vučenje) ili toplinskom obradom. Svojstva elastičnosti poboljšava dodatak 0,15 - 1,8% silicija, a prokaljivost se kod većih presjeka povećava dodacima 1% mangana ili 1% kroma. Tako se npr. čelik 38Si7 primjenjuje za podloške i opruge, 51Si7 za stožaste vagonske opruge, spiralne vagonske opruge, 67SiCr5 za spiralne opruge za udarna opterećenja, torzione opruge, opruge ventila, 50CrV4 za najopterećenije opruge vozila.
Čelici za valjne ležajeve
Čelici za valjne ležajeve trebaju imati veliku tvrdoću i otpornost na trošenje, sposobnost obradljivosti rezanjem i deformiranjem, dobru prokaljivost uz minimalnu deformaciju. To su uglavnom kromovi čelici s visokim sadržajem ugljika i najviše čistoće (sastava 1% C i 0,50 - 1,50% Cr). Toplinska obrada se sastoji od kaljenja sa 850 °C u ulju i niskog popuštanja (160 °C).
Čelici za niske temperature
Čelici za rad pri niskim temperaturama sadrže nikal ili mangan i nizak sadržaj ugljika (0,1 - 0,15%). Pri 3 - 5% nikla, temperatura prelaska u krhko stanje je na oko -100 °C, a pri 8 - 10% nikla na oko -200 °C. Uglavnom služe za izradu transportnih i stacionarnih spremnika za suhi led (CO2) ili tekući metan (CH4). Za rad na još nižim temperaturama (npr. za skladištenje i transport tekućih tehničkih plinova) koriste se austenitni Cr-Ni čelici s niskim sadržajem ugljika ili Cr-Mn-Ni-N-čelici.
Čelici za ventile motora
Čelici za ventile motora s unutarnjim izgaranjem izloženi su pri radu visokim temperaturama (do 900 °C) i cikličkim promjenama temperature. Stoga moraju zadržati dobra mehanička svojstva na povišenim temperaturama i da budu vatrootporni. Najčešće se primjenjuju visokolegirani kromovi čelici X45CrSi19-3 (0,40% C; 3,2% Si; 9,0% Cr), X45CrMoV15 (0,5% C; 16,5% Cr; 2,0% Mo), a za najopterećenije ventile X6CrNiMoTi17/12/2 (0,45% C; 1,5% Si; 14,5% Cr; 1,3% Ni i 3% W). Za slabije opterećene usisne ventile može odgovarati čelik 67Si7 (0,6% C; 1,7% Si i 0,7-1% Mn).
Čelici povišene čvrstoće
Čelici povišene čvrstoće ili mikrolegirani čelici razvijeni su posljednjih tridesetak godina s ciljem da se smanji masa konstrukcije: mostova, brodova, spremnika, cisterni, cijevi pod tlakom sl. Tehnologija mikrolegiranja omogućila je proizvodnju nove kategorije čelika, koji predstavljaju konvencionalne ugljične čelike sa minimalnim dodacima legirajućih elemenata (manje od 0,50%), radi povećanja granice razvlačenja, čvrstoće i tvrdoće. Prvi put je ova tehnika bila primijenjena na čeličnim limovima. Znatno kasnije mikrolegiranje je iskorišteno za proizvodnju šipki da bi se izbjegla toplinska obrada poslije kovanja. Posebno je važna primjena ovih čelika za transportna sredstva gdje smanjenje mase direktno utječe na moguće opterećenje. Trenutno se čelici povišene čvrstoće isporučuju u svim standardnim valjanim oblicima kao što su: limovi, trake, ploče, nosači, šipke i specijalni profili. Za ove čelike karakteristična je anizotropija mehaničkih svojstava, jer se obradljivost deformiranjem i čvrstoća znatno mjenjaju u odnosu na smjer valjanja.
Utjecaj legirajućih elemenata u čeliku
S obzirom na afinitet prema ugljiku, legirajući elementi se mogu podijeliti na karbidotvorce (npr. krom, volfram, molibden, vanadij, titan, niobij, tantal) i nekarbidotvorce (npr. nikal, mangan, kobalt). Karbidotvorci se najčešće spajaju s ugljikom u karbide Cr7C3, Cr23C6, W2C, WC, Mo2C, VC, V4C3, TiC, TaC, NbC, Fe3C i dr., ali mogu također dijelom supstituirati u kristalnu rešetku željeza te stvarati intermetalne spojeve (npr. FeCr, Fe2Mo i dr.).
Prema utjecaju na dijagram stanja Fe-C, legirajući elementi se dijele na one koji proširuju područje austenita, pa se nazivaju gamageni elementi i one koji proširuju područje ferita, pa su to alfageni elementi. Područje austenita uglavnom proširuju nikal, mangan, kobalt itd. Legure s više od 10% Ni nemaju potpune transformacije γ→α, tj. više ne ispunjavaju potpuno jedan od uvjeta kaljivosti, pa nisu potpuno zakaljive. Legure koje sadrže više od 60% Ni nisu uopće zakaljive, pa i pri sobnoj temperaturi (ili ispod nje) ostaju austenitne.
Legirajući elementi koji proširuju područje ferita najčešće su krom, volfram, molibden i vanadij. Analizira li se dijagram stanja Fe-Cr, može se zaključiti da mogućnost transformacije γ→α postoji samo u legurama koje sadrže ispod 10% kroma, tj. samo takve legure ispunjavaju jedan od nužnih uvjeta kaljivosti. Međutim, u oba slučaja (Fe-Ni i Fe-Cr) u obzir nije uzet sadržaj ugljika koji je važan čimbenik za pojavu zakaljivosti. Ukoliko bi se u obzir uzeo i utjecaj ugljika tada bi se binarni dijagram stanja Fe-Le (Le – legirajući element) pretvorio u ternarni dijagram Fe-C-Le. Istovremenim legiranjem s nekoliko legirajućih elemenata njihovo djelovanje na dobivanje ferita ili austenita se ne zbraja (npr. legura s 18% Cr i 7% Ni pri 20 °C je austenitna, a ne feritna, kako bi se moglo zaključiti s obzirom na visoki sadržaj kroma).
Tijekom sporog zagrijavanja čelika pri temperaturi Ac1 (723 °C) započinje odvijanje transformacije α→γ, te raspad karbida prema slijedećim jednadžbama:
Utjecaj nečistoća na čelik
Prema sadržaju fosfora i sumpora, kao i prema čistoći, čelici su podijeljeni u tri kvalitetne grupe:
Korisni i štetni elementi za čelik
Elementi koji ulaze u sastav čelika mogu se podijeliti na:
Concremiers
Konkremje je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Endr koja pripada prefekturi Blan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 610 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 28,11 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 75 metara (maksimalnoj 131 m, a minimalnoj 77 m).
Opština Rafael Delgado, Veracruz
Rafael Delgado je opština u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1811 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1205 m.
Osti, Vicenza
Osti je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 525 m.
La Lagartija, Pénjamo
La Lagartija je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2205 m.
Los Tonalmiles, Tlalixcoyan
Los Tonalmiles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalixcoyan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Patrijarh srpski Gavrilo I Rajić
Patrijarh srpski Gavrilo I Rajić (†Brusa, 1659) je srpski svetitelj i patrijarh Srpske pravoslavne crkve. Patrijarh SPC je bio od 1648.—1655. godine. Rođen je u Starom Vlahu.
Šećerna trska
mini|desno|250px|Saccharum officinarum. mini|desno|250px|Šećerna trska se počela koristiti u [[Indija|Indiji (crveno područje), da bi je arapski trgovci raširili u srednjem vijeku (zelena područja), a poslije njih i Evropljani (ljubičasta područja) krajem 14. vijeka.]] mini|desno|250px|[[Plantaža šećerne trske na otoku Réunion s kraja 19. vijeka.]] mini|desno|250px|Starinjska [[preša za šećernu trsku u Indiji iz 1905.]] mini|desno|250px|[[Plantaža šećerne trske na Mauricijusu.]] mini|desno|250px|[[Cvijet šećerne trske.]] Šećerna trska je skupni naziv za više vrsta trava iz roda Saccharum koje se koriste za proizvodnju šećera. Šećerna trska je višegodišnja biljka koja je uglavnom uzgaja u tropskim područjima jer je osjetljiva na mraz. Šećerna trska ima debelu vlaknastu stabljiku promjera do 5 cm, koja je bogata šećerima, a može narasti od 2 do 6 metara. Sve vrste šećerne trske koje se koriste u poljoprivredi su križanci i uglavnom vrlo složeni hibridi. Glavni proizvod koji se dobija od šećerne trske je saharoza ili bijeli šećer, a uglavnom se nalazi u stabljici šećerne trske. Saharoza ili bijeli šećer se proizvodi u šećeranama i vrlo je važan prehrambeni proizvod. Osim prehrane, šećer se može iskoristiti za dobivanje etanola (ili bioetanola) vrenjem (fermentacija).
La Ahumada, Guerrero
La Ahumada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Šećerna trska
Šećerna trska se kao usjev najviše proizvodi u svijetu od svih drugih poljoprivrednih kultura. U 2010. FAO (Organizacija za prehranu i poljoprivredu) je procijenio da se šećerna trska uzgaja na 23,8 milijuna hektara, u više od 90 država svijeta, a godišnje se ubere oko 1,69 milijarde tona širom svijeta. Najveći svjetski proizvođač šećerne trske je Brazil, a iza njega slijede Indija, Kina, Tajland, Pakistan i Meksiko. 80% proizvodnje šećera u svijetu potječe od šećerne trske, a ostatak se uglavnom odnosi na šećernu repu. Šećerna trska se uglavnom uzgaja u tropskim područjima, dok šećerna repa raste u hladnijim krajevima. Osim šećera, od šećerne trske se dobiva melasa, slatki sirup ili falarnum, rum, alkoholno piće cachaça (posebno u Brazilu), bagasa (otpaci u preradi šećerne trske) i etanol (ili bioetanol). U nekim krajevima se od šećerne trske rade olovke, otirači, pregrade za zgrade ili krovovi. Mladi cvjetovi (još nerazvijeni) se jedu sirovi, ali isto pečeni ili kuhani na pari, u nekim dijelovima Indonezije.
Šećerna trska se počela koristiti u Indiji negdje između 6. i 4. vijeka pne., a kasnije su je nastavili koristiti Perzijanci i stari Grci („trska koja daje med bez pčela“). Nakon toga arapski trgovci je prodaju kao začin, a sve do 18. vijeka šećerna trska se uzgajala jedino u Indiji. Od 18. vijeka šećerna trska se raširila po cijelom svijetu, slično kao i pamuk, uzrokujući ogromne selidbe ljudi koji su obrađivali te nasade, etničko mješanje ljudi, političke sukobe i kulturne promjene, pogotovo na Karibima, Južnoj Americi, te otocima Indijskog i Tihog oceana.
Opis
Izgledom, šećerna (sladorna) trska podsjeća na bambus ili kukuruz. Stabljika može doseći promjer do 5 cm, a može narasti do visine od 6 metra. Šećerna trska je tropska višegodišnja biljka koja stvara bočne izdanke u korijenu, iz kojeg raste više stabljika, a prosječna visina je od 3 do 4 metra. Stabljika šećerne trske sačinjava oko 75% cijele biljke, a zrela stabljika sadrži 11 – 16% vlakana, 12 – 16% topivih šećera, 2 – 3% nešećera, te 63–73% vode. Šećerna trska je osjetljiva na klimu, vrstu tla, navodnjavanje, gnojiva, kukce, bolesti i na vrijeme berbe. Prosječni urod je od 60 do 70 tona po hektaru godišnje, ali taj prinos se može mijenjati od 30 do 180 tona po hektaru godišnje, ovisno o načinu uzgoja i primijenjenim tehnologijama. Iako poljoprivrednici je uglavnom uzgajaju zbog prodaje, može poslužiti i kao stočna hrana.
Povijest
Šećerna trska potječe iz južne i jugoistočne Azije. Različite vrste potječu iz različitih krajeva, pa tako Saccharum barberi potječe iz Indije, a Saccharum edule i Saccharum officinarum dolazi iz Nove Gvineje. Zapisi o kristalu šećera se mogu naći i u zapisima starim oko 5 000 godina iz civilizacije Doline Inda (današnji Pakistan i sjeverna Indija). Oko 8. vijeka arapski trgovci uvode šećernu trsku u područja gdje su vladali Abasidi (južni Mediteran, Mezopotamija, Egipat, sjeverna Afrika i Andaluzija). Tako postoje zapisi iz 10. vijeka koji govore da nije postojalo selo u Mezopotamiji gdje se nije uzgajala šećerna trska. Nakon otkrića Amerike, to je bila jedna od prvih biljki koje su raširili Španjolci s njihovih polja na Kanarskim otocima, te Portugalci s njihovih polja na Madeiri.
"Kuće s kotlovima" su od 17. do 19. vijeka pretvarale sirup šećerne trske u sirovi šećer. Te su se kuće nalazile obično uz plantaže zapadnih kolonija. Robovi su zagrijavali kotlove u vrlo teškim radnim uvjetima. Peći su se radile od opeka ili kamenja obrađenog u pravokutni oblik, a imale su otvor na dnu peći za stvaranje vatre i uklanjanje pepela. Na vrhu tih peći se postavljalo do 7 bakrenih kotlića, a svaki sljedeći kotlić bio manji i topliji od prethodnog. Sok šećerne trske se stavljao prvo u najveći kotlić. Sok bi se tako zagrijavao, a vapno bi se dodavalo da bi se uklonile nečistoće. Nakon što bi se pokupila nečistoća s vrha sirupa, sok bi se prelio u sljedeći manji kotlić. Tako bi u zadnjem najmanjem kotliću nastao sirup šećerne trske. Nakon toga se sirup hladio, a na površini ljepljive kore melase, stvarali su se kristali šećera. Kristali šećera bi se pokupili u drvene bačve, gdje bi kasnije došlo do otvrdnjavanja šećera u skladištu.
Šećerna trska se i danas dosta uzgaja na Karibima. Kristofor Kolumbo je šećernu trsku donio na svom drugom putovanju na otok Hispaniola (danas Haiti i Dominikanska Republika). Kasnije su uzgoj preuzeli robovi koji su dovedeni iz Afrike. Šećer (obično u obliku melase) se kasnije prevozio u Evropu ili Novu Englesku, gdje se obično prerađivao u rum. Zarada od prodaje ruma se dalje koristila za kupovinu novih robova u zapadnoj Africi, koji bi se prevozili na Karibe i tako se stvarao "trgovački trokut". Dobru zaradu od šećerne trske su shvatili i Francuzi, pa su dio Kanade mijenjali za Gvadalupu, Martinik i Svetu Luciju na kraju Sedmogodišnjeg rata. Slično su Nizozemci na kraju Sedmogodišnjeg rata preuzeli Surinam (bivša Nizozemska Gvajana) umjesto borbe za Novu Nizozemsku (New York). Kuba je u 20. vijeku prodavala šećernu trsku u Sovjetski Savez, od kojeg su dobivali materijalnu pomoć i sigurno tržište. Nakon 1991. i raspada Sovjetskog Saveza, Kuba je zatvorila veći dio svoje industrije šećera. Šećerna trska je i danas ostala vrlo važna grana gospodarstva u Gvajani, Belizeu, Barbadosu, Haitiju, Dominikanskoj Republici, Guadeloupeu i Jamajki.
Plantaže šećerne trske u 19. vijeku
Slično kao i pamuk, nasadi šećerne trske su doveli do razvoja robovlasništva i preseljenja velikog broja ljudi u 19. vijeku i početkom 20. vijeka. Nakon što je ukinuto ropstvo 1833. u Ujedinjenom Kraljevstvu, oslobođeni robovi su napustili svoje bivše vlasnike. To je dovelo do rasula na plantažama šećerne trske. Teški rad i vlažni uvjeti rada su zahtijevali redovnu, poslušnu i slabo plaćenu radnu snagu. Zato su bivši robovlasnici tražili ponovno jeftinu radnu snagu. Pronašli su je u Indiji i Kini.
Britanci su stvorili novi legalni sustav, koji je u stvari dosta sličio na nekadašnje ropstvo. Umjesto da su ih zvali robovi, zvali su ih "dužnička radna snaga". Prvi brod s dužničkom radnom snagom napustio je Indiju 1836. Slično kao i robove iz Afrike, Indijce i Kineze se tretiralo vrlo nehumano. Nisu smjeli napuštati svoje plantaže i plaće su im bile gotovo bezvrijedne. Bilo kakvo kršenje ugovora bilo je strogo kažnjavano i često su završavali u zatvoru. Tako se dogodilo da je velik broj Indijaca i Kineza raseljen na mnogo mjesta po čitavom svijetu. Neki otoci i naselja imaju od 10 do 50% Indijaca i Kineza, kao na primjer: Fidži, Natal,(KwaZulu-Natal je provincija u Južnoafričkoj Republici), Mianmar (nekad Burma), Šri Lanka (nekad Cejlon), Malezija, Britanska Gvajana, Jamajka, Trinidad i Tobago, Martinik, Francuska Gvajana, Gvadalupa, Grenada, Sveta Lucija, Sveti Vincent, Sveti Kristofor i Nevis, Saint Croix, Mauricijus.
Uzgoj šećerne trske
Plantaže šećerne trske se nalaze uglavnom u tropskim područjima, a rijetko u umjerenom pojasu, ali jedino gdje nema mraza. Zahtijevaju najmanje 600 litara kiše godišnje po četvornom metru. Šećerna trska ima jednu od najuspješnijih fotosinteza u biljnom svijetu. Tako u nekim državama može dati i do 15 kilograma šećerne trske po četvornom metru. Za uzgoj je potrebno dosta vode, i to od 6 do 7 mjeseci, bilo s kišom ili navodnjavanjem. Šećerna trska se može naći i na nadmorskim visinama od 1 600 metara, ali samo u blizini ekvatora (Kolumbija, Ekvador i Peru). Šećerna trska može rasti na mnogim različitim vrstima tla.
Iako šećerna trska stvara i sjemenke, uobičajeno je za proizvodnju šećera rezati stabljike. Svaka odrezana stabljika mora imati barem jedan pupoljak i rezanje se često i danas radi ručno (oko 50% u svijetu). Samo najrazvijenije države kao SAD i Australija obavljaju sadnju strojno. Branje šećerne trske svake sljedeće godine daje sve manji urod, tako da je uobičajeno da jedna sadnja daje od 2 do 10 berbi. U najrazvijenijim tehnologijama kao u SAD berba se vrši 2 do 3 puta, dok u nekim tradicionalnim krajevima, kao što je francuski otok Réunion, bere se i do 10 puta prije nove sadnje. Kod ručnog branja prvo se zapali vatra, koja osuši listove i ubije opasne otrovne zmije, bez oštećivanja stabljike i korijena. Zatim radnici rezu šećernu trsku malo iznad zemlje s noževima za šećernu trsku ili s mačetama. Vješti radnik može porezati i do 500 kilograma šećerne trske na sat. Za mehaničko branje šećerna trska koristi se kombajn ili posebni stroj za branje šećerne trske, koji mogu porezati i do 100 tona na sat. Rezanje šećerne trske se treba brzo obaviti jer nakon rezanja stabljika počinje gubiti svoj sadržaj šećera, pa zato mehaničko branje ima svoje velike prednosti, a ne treba ni paliti vatru prije branja.
Proizvodnja šećera od šećerne trske
Proizvodnja šećera od šećerne trske služi za dobijanje saharoze (šećera iz šećerne trske). Ostali proizvodi su melasa, bagasa i filter-kolač. Bagasa ili zaostala suha vlakna šećerne trske (biomasa šećerne trske) se mogu iskoristiti na više načina: za dobivanje vodene pare ili se koristi kod peći za sušenje, za proizvodnju papira, za zagrtanje biljaka, kao sirovina za neke kemikalije. Suhi filter-kolač se koristi kao stočna hrana, kao gnojivo ili za dobivanje voska od šećerne trske. Melasa se dobiva u dva oblika: suha melasa koja nije jestiva i sirup, koji je jestiv. Suha melasa se koristi kao dodatak prehrani stoke, ali se može koristiti i za dobivanje etanola, kvasca, limunske kiseline i ruma. Sirup od melase se često miješa s javorovim sirupom ili sirupom od kukuruza.
Tradicionalno proizvodnja šećera od šećerne trske zahtijeva dva koraka. Prvi korak je u mlinovima za šećernu trsku gdje se dobiva šećer od svježe šećerne trske (ponekad se i bijeli da bi se dobio bijeli šećer za lokalnu upotrebu). Drugi korak se obavlja u rafinerijama (u Sjevernoj Americi, Evropi i Japanu), gdje se dobiva čisti bijeli šećer koji sadrži oko 99% saharoze. Noviji trend je da se uz mlinove obavlja i rafinacija šećera.
Šećerane ili rafinerije šećera
Šećerane ili rafinerije šećera dalje pročišćavaju sirovi šećer. Sirovi šećer se miješa s gustim sirupom i zatim centrifugira da bi se odvojio vanjski dio kristala šećera, koji je manje čist od unutarnjeg dijela. Zatim se preostali šećer otapa da bi se dobio sirup koji ima 60% krute tvari (težinski). Otopina šećera se dalje pročišćava dodavanjem kalcijevog hidroksida (vapneno mlijeko Ca(OH)2) i fosforne kiseline (H3PO4), koji zajedno dovode do izdvajanja kalcijevog fosfata. Čestice kalcijevog fosfata prihvaćaju još neke nečistoće, plutaju na vrhu spremnika gdje se mogu odstraniti. Osim fosfatacije postoji i drugi način (karbonatacija), vrlo sličan postupak koji koristi ugljikov dioksid CO2 i kalcijev hidroksid, koji stvara kalcijev karbonat za uklanjanje.
Nakon filtriranja preostalih krutih čestica, čisti sirup se propušta kroz aktivni ugljen da bi izgubio bilo kakvu boju (ugljik upija preostale nečistoće koje bojaju sirup). Čistom sirupu se dalje povećava koncentracija da bi se iz prezasićene otopine u vakuumu izdvojio bijeli rafinirani šećer. Kristali šećera se izdvajaju od melase centrifugiranjem. Od preostalog šećera koji se nije izdvojio centrifugiranjem naknadno se dobiva smeđi šećer. Kada se iz melase ne može više izdvojiti šećer, dobiva se završna melasa koja ima od 20 do 30% saharoze, te 15 do 25% glukoze i saharoze. Bijeli rafinirani šećer se nakon toga suši, prvo u rotacionim sušilicama, a zatim se puše hladni zrak iznad njega nekoliko dana.
Proizvodnja šećerne trske u svijetu
mini|500px|desno|Proizvodnja šećerne trske u svijetu (februar 2012.).
Brazil je vodeći proizvodač šećerne trske u svijetu s berbom od 719,157.000 tona u 2010. Indija je drugi proizvodač s 277,750.000 tona, dok je Kina treća s 111,454.000 tona. Prosječni urod u 2010. je 70,7 tona po hektaru. Najproduktivniji proizvodači su u Peruu gdje je prosjek 125,5 tona po hektaru. Brazil je osim najveće svjetske proizvodnje šećera poznat i po tome da je najveći svjetski proizvodač bioetanola iz šećerne trske.
Patrijarh srpski Gavrilo I Rajić
Pre nego što je postao patrijarh bio je episkop smederevski i mitropolit raški. Dok je bio na dužnosti raškog mitropolita predvodio je obnovu manastira svetih Arhangela Mihaila i Gavrila okolini Kovilja. Kao mitropolit raški, 1648. godine, u manastiru Morači izabran za naslednika patrijarha Pajsija Janjevca. Na čelo Srpske crkve došao je u teško vreme, kada je srpski narod bio bez države i vladara, a sav teret je pao na pleća Srpske pravoslavne crkve i sveštenstva.
Ubrzo po izboru, na kormilo Srpske crkve patrijarh Gavrilo, 1649. godine, odlazi u Carigrad kako bi utvrdio svoj položaj i skinuo namet koji je propisala Porta. Narednih godina, 1650. i 1651. on obilazi svoje eparhije, poučava srpski narod i utvrđuje ga u istinama pravoslavnog učenja. Odlazi u Skopsku Crnu Goru, gde je dobio „Liturgiju na blagoslov“.
1653. godine odlazi u manastir Krušedol, odakle prelazi u Vlašku i Moldaviju. U Trgovištu se zadržao kod vojvode Matije Basarabe, obaljajući pri tome i izvesnu političku misiju, posebno radi izmirenja Basarabe sa Bogdanom Hmeljnickim atamanom ukrajinskih kozaka, koji je digao ustanak protiv Poljske 1648. godine. Patrijarh Gavrilo je sa pratnjom odseo u jednom manastiru, zajedno sa antiohijskim patrijarhom Makarijem, koji se na putu za Rusiju zadržao u Vlaškoj. Odatle je Gavrilo nastavio put za Rusiju, gde je stigao sredinom 1654. godine.
Glavni razlog patrijarhovog putovanja u Rusiju bilo je prikupljanje pomoći. U pravoslavnoj Rusiji tražio je, takođe, i pomoć kojom bi se suprotstavio Turcima, a posebno rimokatoličkoj kuriji. U Moskvi je pokušao da štampa „Tipik izbranije mnogoje ot 34 knjige na latinskuju jeres“ od Nila Kavasile, solunskog mitropolita iz XIV veka. Patrijarh Gavrilo je smatrao da je ova knjiga preko potrebna njegovoj pastvi koja je izložena rimokatoličkoj propagandi i upornom delovanju rimokatoličkih misionara. Patrijarh je poneo sa sobom i „Žitije i povijest svjatih carej serbskih i patrijarhov“. Za vreme svog boravka u Rusiji, dva puta se sreo sa ruskim carem Aleksejem Mihailovičem, ocem Petra Velikog, a sa ruskim patrijarhom Nikonom bio je u prijateljstvu i bratskoj ljubavi. Učestvovao je na Moskovskom saboru 1655. godine i aktivno podržao reformu koju je sprovodio patrijarh Nikon. Pod pritiskom raznih okolnosti, patrijarh Gavrilo je rešio da trajno ostane u Rusiji, zbog čega je svoju pratnju poslao natrag u Srbiju sa porukom da se izabere novi patrijarh umesto njega. Kasnije, patrijarh Gavrilo menja svoju odluku i želi da se vrati u Srbiju. Možda je jedan od razloga što je njegov naslednik Maksim, zauzeo stav sporazumevanja sa turskim vlastima, a odustao od svake saradnje sa hrišćanskim saveznicima koju je učvrstio patrijarh Gavrilo. Patrijarha su teško pustili iz Moskve i tek kada je rekao da želi da ide u Jerusalim na pokloničko putovanje, dozvoljeno mu je da napusti Rusiju. Umesto da ode u Jerusalim, patrijarh Gavrilo se vraća u Srbiju.
„Pećko skazanije“ svedoči da je patrijarh bio oklevetan kod sultana jer je, tobože, savetovao ruskog cara da udari na Turke. U „greh“ mu se pripisuje da je nekoliko Jevreja preveo u hrišćanstvo, a optuživali su ga da radi na pokrštavanju Turaka. Zbog ovih i drugih izmišljenih optužbi i kleveta patrijarh Gavrilo mučenički je završio svoj život. Obešen je u Brusu, između dva stuba.
Njegovo telo sahranio je 18. jula 1659. godine prezviter Pavle.
Pajsije II Grk
Pajsije II Grk je bio 34. patrijarh srpske crkve (1758.). Grk po nacionalnosti. Na tronu Pećke patrijaršije zadržao se veoma kratko kao i njegov prethodnik patrijarh Vikentija Stefanovića.
Zapamćen je kao veoma blag čovek
Mljet
''Ovo je stranica o otoku Mljetu. Ako tražite općinu Mljet, pogledajte ovdje: Mljet (općina).
Mljet (lat. Melita, tal. Meleda) je osmi po veličini otok u Hrvatskoj, jedan od najvećih južnodalmatinskih otoka te ujedno najjužniji i najistočniji od većih hrvatskih otoka. Mljet pripada dubrovačkoj skupini otoka i njezin je najveći otok. Jednako kao i danas, Mljet je svu svoju povijest gravitirao isključivo ovom području. Nalazi se u neposrednoj blizini Dubrovnika, Korčule, Elafitskih otoka, a od poluotoka Pelješca ga dijeli Mljetski kanal.
Zbog jednakog naziva u rimskim, a kasnije u spisima na latinskom jeziku, Mljet je kroz povijest vrlo često bio zamjenjivan otokom Maltom te se danas dvije svjetski poznate legende o brodolomima Homerovog Odiseja te sv. Pavla (bez obzira na navod u Djelima apostolskim 27.39-28.11 u kojem se nedvojbeno kaže kako se brodolom dogodio dok su plovili Adriom i bez obzira što na Malti nikad nisu postojale zmije otrovnice, a na Mljetu su istrebljene dovođenjem mungosa) pripisuju većoj i svjetski poznatijoj Malti. Kao podsjetnik da bi drevna Ogigija mogao biti i Mljet, danas na otoku postoje Odisejeva špilja te hrid sv. Pavla kao i zavjetna crkvica u istočnom dijelu otoka. Jednako tako, bez obzira što hrvatski kinolozi i povjesničari veterine smatraju kako maltezer potječe s Mljeta, što priznaje većina kinoloških stručnjaka      koji se pozivaju na Kalimaha Kirenjanina, Plinija Starijega i Stjepana Bizantinca i to se danas češće pripisuje Malti.
Većih naselja na Mljetu nema poglavito zbog loše ekonomske razvijenosti otoka što je rezultiralo permanentnim iseljavanjem mlađeg stanovništva. Stanovnici otoka Mljeta zovu se Mljećani i Mljećke (često se krivo navodi izraz Mljećanke). Prema popisu stanovnika iz 2001. godine, 99% stanovnika su Hrvati, 96% stanovnika su katolici te su jedini otočani (uz stanovnike Elafita) koji govore štokavskim narječjem i to ijekavskim govorom.
Opći podaci
mini|250px|desno|[[Malo jezero (Mljet)|Malo jezero.]] Mljet se nalazi u dubrovačkom arhipelagu i njegov je najveći otok. Površina mu iznosi 100,4 km2. Izduženog je oblika jer je dug 37 kilometara, a širok samo 3 kilometra. Od poluotoka Pelješca ga dijeli Mljetski kanal. Proteže se u smjeru sjeverozapad – jugoistok. Smatra se najšumovitijim otokom na Jadranu, više od 70% površine je pokriveno šumama, a unutar nacionalnog parka pokrivenost prelazi i 90%, zbog toga i ima nadimak najzeleniji otok Hrvatske.
Reljef
mini|250px|desno|Uvala Lastovska - vrlo razvedena sjeverozapadna obala Mljeta
Mljet se nalazi unutar izobate od 100 metara što pokazuje da je nekoć bio sastavni dio susjednog kopna, kao i svi hrvatski otoci. Reljef otoka ima raščlanjen i vrlo dinamičan izgled. Najviši vrh otoka je Veliki grad (514 m), dok u isto vrijeme mnogi vrhovi prelaze 300 metara. Uzduž otoka postoje mnoge kraške udoline (polja) te stotinjak manjih dolova. Oko Mljeta ima više otočića i grebeni.