cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gotarz I od Partije
mini|Kovanica Gotarza I s prikazom strijelca odnosno [[Grčki jezik|grčkim natpisom ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΡΣΑΚΟΥ ΘΕΟΠΑΤΡΟΥ ΝΙΚΑΤΟΡΟΣ ([Kovanica] velikog kralja Arsakida, dobrog oca, osvajača)]] mini|Kovanica s prikazom Gotarza I [[Britanski muzej]] Gotarz I od Partije (perz. گودرز يکم‎) bio je vladar Partske Monarhije od oko 95. do 90. pne. Bio je unuk Frijapatija i došao je na prijestolje tokom teških vremena pred kraj vladavine Mitridata II. Detalji o Gotarzovoj vladavini poznati su s pronađenih kovanica i astronomskih pločica iz Babilona prema kojima je jedno vrijeme vladao u Babiloniji.
Soline (Mljet)
Soline (tal. Saline) su mjesto na otoku Mljetu. Smjestilo se podno brda Montokuca na ulazu u Veliko jezero, na mjestu koje se po samom naselju naziva Solinski kanal.
Povijest
Zaselak Soline se nalazi na južnoj strani otoka Mljeta, na istoj strani na kojoj se nalazi i uvala Sutmiholjska, u kojoj su prvi kontakt sa Mljetom imali benediktinci. S obzirom da u vrijeme dolaska benediktinaca na otoku nije bilo nikakve ceste, benediktinci su vjerojatno plovili morem dok su tražili mjesto na kojem će podignuti samostan. Sa istočne strane današnjih Solina nalazi se veliki zaljev, Luka Gonoturska, koji se sužava u maleni, od vjetrova relativno zaštićen Solinski kanal. Prolaskom kroz kanal dolazi se do današnjeg Velikog jezera na kojem su benediktinci podigli svoju opatiju. Na početku kanala, na Vratima od Solina, benediktinci su postavili veliki kameni križ s natpisom na bosančici. Zbog plitkog mora u zaljevu, benediktinci su punili prirodne bazene na obali morem, koje je, kad bi isparilo, davalo sol. Kasnije je mjesto po toj proizvodnji soli i dobilo ime Soline (Solin ). U vrijeme kad su benediktinci došli do Velikog jezera, ono je još bilo pravo jezero. Prokopavanjem uske prevlake, došlo je do miješanja vode i mora, a na mjestu prokopavanja stvarala bi se jaka morska struja. Tu je izgrađen mlin, kojeg je pokretala morska struja u kanalu.
Stanovništvo
Točan broj stanovnika Solina se ne zna točno jer, bez obzira na to što Soline od 2006. godine više nisu zaselak mjesta Goveđari, stanovništvo se još uvijek, pri popisu stanovništva, pribrojava stanovništvu Goveđara. Smatra se da u Solinama danas živi oko 25 stanovnika.
Zhao Kuo
Zhao Kuo (趙括; ? - 260. pne.) bio je drevni kineski vojskovođa, sin daleko poznatijeg Zhao Shea. Najpoznatiji je po tome što je komandirao snagama države Zhao u epskoj bitci kod Changpinga.
Zhao Kuo je na mjesto komandanta imenovan zato što je kralj Xiaowen od Zhaoa bio nezadovoljan strategijom iscrpljivanja koju je dotadašnji komandant Lian Po dvije godine primjenjivao protiv vojske države Qin i njenog komandanta Bai Qija. Smjeni Lian Poa je pridonijelo i to što je Bai Qi - smatrajući da će sa Zhao Kuom lakše izaći na kraj - podmitio vodeće funkcionare države Zhao, a nakon čega su oni u tom smislu savjetovali kralja. Protiv smjene su se, pak, izjasnili i premijer Lian Xiangru, pa čak i Zhao Kuova majka, koja je kralju ispričala da je njen muž Zhao She smatrao kako joj sin - koji je ratnu vještinu naučio samo iz knjiga - ne posjeduje njegov talent.
Usprkos toga, Zhao Kuo je imenovan te je prikupio vojsku koja je brojala čak 400.000 ljudi. Kada je Bai Qi čuo za to, dao je mobilizirati sve vojno sposobne muškarce u državi Qin. U međuvremenu je Zhao Kuo, uvjeren da su njegove snage brojčano jače, krenuo u opći napad. On je ispočetka imao uspjeha, te su se snage Qina počele povlačiti. Međutim, to je upravo bila Bai Qijeva namjera. On je poslao konjicu Qina u pozadinu snaga Zhaoa, te su one prekinule linije snabdijevanja, odnosno zauzele strateški važne tvrđave kod Changpinga.
Zhao Kuo se tako našao u klopci, te je prisiljen povući se u jednu tvrđavu, gdje se njegova ogromna vojska brzo suočila s glađu i žedu. Nakon mjesec dana Zhao Kuo je naredio proboj, ali je u njemu poginuo, pogođen strijelama Qina. Njegova je vojska ubrzo nakon toga prisiljena na predaju, a potom pogubljena, što je bitku kod Changpinga učinilo jednom od najrkvavivijih u Starom vijeku.
Sanatruk II od Partije
Sanatruk II od Partije bio je sin Mitridata IV i pretendent na tron Partske Monarhije za vrijeme sporne vladavine njegovog ujaka Hozroja I. Vladao je kratko tokom 116. i poginuo je u ratu protiv Rimljana iste godine.
Korvus
Korvus (, gavran), isto leteći most, abordažni most je rimska sprava za ukrcavanje na brodove, koja se koristila tokom pomorskih bitki u Prvom punskom ratu protiv Kartagine.
Opis
U svojoj knjizi Istorija, Polibije opisuje korvus kao most 10.9 m dugačak i 1.2 m širok, sa malim dodatnim ispupčenjima na obe strane. Koristio se verovatno na pramcu broda gde bi se koloturama mogao podizati i spuštati. Imao je oštar vrh sličan kljunu ptice, koji bi se zabijao za palubu neprijateljskog broda. To bi omogućilo da se korvus dobro drži dok legionari prelaze na neprijateljski brod. Dalje bi se odigravao sukob na neprijateljskom brodu, sličan kopnenoj bici.
Rimska republika koristi korvus u bitkama
U III veku pne. Rim je imao jako malo iskustva u pomorskom ratovanju. Tačnije pre Prvog punskog rata Rimska republika nikad nije ratovala van Apeninskog poluostrva. Najveća snaga Rima je bila u kopnenim bitkama i disciplini i hrabrosti njegovih vojnika. Korvus omogućava Rimskoj republici da u pomorskom ratovanju koristi svoju kopnenu armiju i njenu prednost. Rimljani pobeđuju u nekoliko bitaka zahvaljujući korvusu. Najpoznatije su bitka kod Mila, bitka kod Sulka, bitka kod Tindarija i bitka kod Eknoma.
Le Juif errant (opera)
Le Juif errant je opera za koju je muziku komponirao Fromental Halévy, a libreto napisali Eugène Scribe i Jules-Henri Vernoy de Saint-Georges, premijerno izvedena u Parizu 1852. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog popularnog romana Eugenea Suea. U operi, za razliku od romana, naslovni lik Ahasvera, je ujedno i glavni lik.
Korvus
Nedostaci korvusa
Težina korvusa na pramcu broda smanjivala je pokretljivost broda. Rimljani su izgubili dve flote u oluji 255. pne. i 249. pne., najviše zahvaljujući nestabilnosti , koju je korvus izazivao. Ti gubici su verovatno bili razlog napuštanja upotrebe korvusa. Rimsko pomorsko ratovanje i taktika ratovanja se poboljšala, a posade brodova postaju iskusnije. Prednost korvusa više nije bila veća od rizika, pa se njegova upotreba postepeno napušta.
Zamenjuje se dugačkim gvozdenim kukama (manus ferrea, harpago) kojima se privlači neprijateljski brod.
Webster Groves, Missouri
Vebster Grouvs je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
KCR
Termin KCR ima više značenja.
Webster Groves, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 22.995, što je 235 (-1,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Natrijum ortovanadat
Natrijum ortovanadat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 183,908 Da.
Arpad Hahn
Arpad Hahn (Novakovec u Međimurju, 23. 7. 1903 - Rab, 12. 9. 1967), jugoslavenski internist, redoviti profesor i dekan Medicinskog fakulteta u Zagrebu, te učesnik Narodnooslobodilačke borbe.
Biografija
Prof dr. Arpad Hahn je rođen 23. 7 1903 u Novakovcu, u židovskoj obitelji. Medicinski fakultet u Zagrebu je završio 1928 godine, a zatim specijalizirao internu medicinu. Nakon specijalizacije iz interne medicine najprije je radio kao rendgenolog u Zagrebu. Po dolasku ustaša na vlast tj. uspostave Nezavisne Države Hrvatske (NDH) upućen je u Mostar u sklopu ekipe židovskih liječnika za suzbijanje endemskog sifilisa. Početkom 1943 godine prebjegao je u Dubrovnik, odakle je od Talijana bio zarobljen i interniran u logor u Kuparima, a početkom lipnja 1943 odveden je u Koncentracijski logor Rab. Po oslobođenju iz logora tj. kapitulacije Italije, dr. Hahn je u rujnu 1943 stupio u Narodnooslobodilačku vojsku (NOV). U NOV-u je bio na slijedećim dužnostima: upravnik bolnice Daruvarskog vojnog područja i referent saniteta za pozadinu pri Glavnom štabu Hrvatske. Od 1945 do kraja života dr. Hahn je radio u Klinici za unutrašnje bolesti KBC Rebro u Zagrebu (od 1951 i kao njezin predstojnik). Reorganizirao je klinički rad formirajući subspecijalističke odjele. Bavio se gastroenterologijom i hepatologijom, patofiziologijom prehrane i bolestima uzrokovanima neprikladnom prehranom, dijetetikom te poremećajima metabolizma. Bio je redoviti profesor i dekan Medicinskog fakulteta u Zagrebu, te dopisni član Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti (JAZU). Dr. Arpad Hahn preminuo je otoku Rabu 12. 9. 1967 godine. 1998 godine posmrtni ostaci dr. Hahna su prebačeni u Zagreb, gdje je 6. 7. iste godine pokopan na Mirogoju.
Commeny
Komni je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Dolina Oaze.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 352, a gustina naseljenosti je iznosila 75 stanovnika/km².
Anidulafungin
Anidulafungin je organsko jedinjenje, koje sadrži 58 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1140,237 Da.
Bitka kod Mile
Bitka kod Mila odigravala se 260. pne. na Siciliji kraj Mila tokom Prvog punskog rata. Bila je to prva prava pomorska bitka između Kartagine i Rimske republike. U bici pobeđuju Rimljani.
Rimljni uvode korvus kao novu tehniku
Ubrzo posle toga incidenta mlađi konzul Gaj Duilije plovi sa ostatkom flote da se sukobi sa Kartaginjanima. Kartagina je bila pomorska sila i imala je veliko iskustvo u pomorskim bitkama. Da bi nadoknadili nedostatak iskustva i da bi koristili standardne kopnene taktike na moru Rimljani opremaju svoje brodove sa specijalnom spravom za ukrcavanje (korvus). U to vreme je bilo uobičejena pomorska taktika da se manevriše brodom, da bi se zabio u protivnički brod. Međutim Rimljani plove kraj broda na koji se misle iskrcati, bacaju taj specijalni most, koji se kači za protivnički brod, pa šalju legionare preko mosta u borbu na protivničkom brodu.
Bitka
Dve flote se sukobljavaju na moru kraj Mila na Siciliji. Odmah na početku sukoba uz pomoć korvusa Rimljani zauzimaju 30 Kartaginjanskih brodova i glavni brod. Hanibal Giskon je bio prisiljen da pobegne u malom brodu. Hanibal Giskon je u sukobu pokušao da izmanevriše Rimske brodove, ali nije uspio.
Quaglieri, Frosinone
Quaglieri je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 359 m.
PRLR
Termin PRLR ima više značenja.
Apple Records
Apple Records je diskografska kompanija koju su osnovali članovi sastava The Beatles 1968, kao jednu od podružnica dioničkog društva Apple Corps Ltd. Ova diskografska kuća zamišljena je tako da prvenstveno pomogne Beatlesima kao kolektivu ali i svakom članu pojedinačno u promociji i produkciji njihovih radova.
Lautertal (Oberfranken)
Lautertal je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 17 opštinskih središta okruga Koburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.107 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9473141.
Apple Records
Apple je ekluzivmo zastupao i vlastite autore i sastave, koje su Beatlesi otkrili i podržavali poput; Mary Hopkin, James Taylora, Badfingera, Billy Prestona....
Ali od sredine 1970-ih to se svelo na izdavanju muzičkog materijala bivših Beatlesa. Od 1969 - 1978 godine kuću vodi Allen Klein. Od 1978 godine Apple je vodio Neil Aspinall, sve do svog umirovljenja 2007 godine, njega je naslijedio Jeff Jones, koji vodi tvrtku danas.
San Bernardino, California
San Bernardino je grad u američkoj saveznoj državi Kaliforniji. Upravno pripada okrugu San Bernardino. Broji 204.483 stanovnika (procjena 2009.).
Lautertal (Oberfranken)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Koburg Lautertal se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Koburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 300–527 metara. Površina opštine iznosi 30,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.107 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 135 stanovnika/km².
San Bernardino, California
Zemljopis
Godine 2006. San Bernardino je bio 18. po veličini grad u Kaliforniji i 101. po veličini u SAD-u.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2000. godine grad je imao 185.401 stanovnika, , 56.330 domaćinstava i 41.120 obitelji. Prosječna gustoća naseljenosti bila je 1217 stan./km²
Andrija Žižić
Andrija Žižić (Split, 14. siječnja 1980.) je hrvatski profesionalni košarkaš. Igra na poziciji centra, a trenutačno je član hrvatskog košarkaškog kluba Cibona Zagreb.
Karijera
Karijeru je započeo 1997. u mlađim kategorijama Omiša. Svoj prvi profesionalni ugovor potpisuje za tada drugoligaški košarkaški klub Plastic Solin, a ondje ostaje jednu sezonu. Sljedeće sezone prelazi u redove Splita gdje osvaja naslov prvaka hrvatske košarkaške lige. Njegova sljedeća stanica u karijeri bila je zagrebačka Cibona, s kojom je igrao, tada ULEB Euroligu. U siječnju 2005. seli se u inozemsvo i odlazi u španjolsku Barcelonu Bàsquet. U ljeto iste godine Žižić se seli u grčki Olympiacos iz Pireja, jer mu je dolaskom novog sportskog direktora Savića i trenera Ivanovića sugerirano da može potražiti novu sredinu. Iako je u pirejskoj momčadi bio jedan od najboljih igrača i potpisao novi trogodišnji ugovor, klub mimo svih očekivanja u srpnju 2007. raskida ugovor s njim i postaje slobodan igrač. Kako ga je trener Panathinaikosa Željko Obradović želio vidjeti kao zamjenu za Litvanca Robertasa Javtokasa, on odlazi u drugog grčkog "velikana". U Panathinaikosu ostaje samo jednu sezonu i u lipnju 2008. popisuje dvogodišnji ugovor sa turskim Galatasarayem. Ubrzo sporazumnim raskidom ugovora Žižić napušta klub i natrag se vraća u Španjolsku, gdje potpisuje ugovor do kraja sezone sa CAI Zaragozom. Nakon isteka ugovora s Zaragozom, Žižić postaje slobodan igrač, ui jednoj kombicaciji spominjao se kao novo pojačanje u njemačkom prvoligašu Bambergu,, Ciboni, ali je na kraju potpisao za Cedevitu Zagreb. 2011 dolazi u Cibonu Zagreb.
GM3 (gangliozid)
GM3 (monosialodiheksozilgangliozid) je tip gangliozida. Slovo G označava gangliozid, a M monosijalinsku kiselinu, jer molekul sadrži jednu sijalinsku kiselinu. Numerisanje je zasnovano na relativnoj mobilnosti elektrofora među drugim monosijalinskim gangliozidima. GM3 struktura se u kondenzovanoj formi može napisati kao NANA-Gal-Glc-keramid.
Huntsville, Ohio
Hantsvil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 431, što je 23 (-5,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Rimski Senat
Senat je u starom Rimu prvobitno bilo savetodavno veće kralja koje je opstalo i nakon ukidanja monarhije. Najranije zabeleženi broj članova senata u istorijskim izvorima jeste 300. Sula je taj broj povećao na 600, Julije Cezar na 900, a Oktavijan Avgust ga ponovo smanjio na 600.
Sastav senata
Senat je možda postojao u doba rimskog kraljevstva i služio kao kraljevo savetodavno telo. Njegovo ime ukazuje na to da je prvobitno bio sastavljen od starijih ljudi (senes), čiji su starost i znanje svakako bili visoko cenjeni u društvu koje još nije u potpunosti dostiglo stepen pismenog društva. Tokom republike senat su činili članovi vodećih porodica. Njegova veličina u doba rane republike nije poznata. Antički izvori kazuju da je tokom srednje republike brojao 300 članova.
Rimski se senat prvobitno popunjavao isključivo patricijima. Poreklo i značaj razlike između patricijskih i plebejskih senatora još uvek je nejasan, ali zna se da je plebejcima članstvo u senatu postalo dostupno do druge polovine 5. veka st. e. Članovi senata u istorijsko doba nazivali su se patres conscripti (= "oci i dopisani"), a analističko objašnjenje za taj izraz jeste da su prvobitni patricijski senatori bili patres, dok su plebejski senatori bili conscripti, dakle dopisani članovi.
Članstvo u senatu bilo je doživotno, ali je u doba republike bilo ograničeno ovlaštenjem cenzora da neugledne članove isključe iz senata. U doba rane republike (509–280) članove senata postavljali su konzuli, a kasnije cenzori. Krajem 3. veka st. e. prvenstvo pri izboru novih članova senata imali su kurulni magistrati, a Sula je odredio da kvestori automatski ulaze u članstvo senata. Tako je senat praktično postao skup bivših magistrata. Senatori za svoj rad nisu dobijali nikakvu platu, jer je njihova funkcija, kao i sve magistrature, smatrana za "čast" (honor). Premda je tek Oktavijan Avgust uveo imovinski cenz po kome su kandidati za članstvo u senatu morali posedovati imovinu u vrednosti od najmanje milion sestercija, senatori su i pre toga uglavnom bili imućni ljudi iz uglednih porodica.
Doba republike
thumb|left|300px|[[Ciceron u senatu drži govor protiv Katiline, sa freske iz 19. veka]] Zahvaljujući svojim ovlaštenjima i stalnošću članstva, senat je u praksi funkcionisao kao de facto kolektivni šef države. Pripremao je predloge zakona koji su se na usvajanje podnosili skupštinama, a njegove vlastite rezolucije (decreta ili senatus consulta) imale su u određenom stepenu praktičnu snagu, iako možda ne i formalno zakonsku jer su narodni tribuni mogli uložiti svoj veto. Sudska vlast senata ogledala se u njegovom pravu da osniva posebne sudske komisije. Upravljao je državnim finansijama, postavljao namesnike provincija i jedini u državi imao pravo da definiše i sprovodi spoljnu politiku Rima. Senat je takođe nadgledao kultove državne religije.
Senatske sednice održavane su ili u Kuriji (Curia) na Rimskom forumu ili na nekom drugom posvećenom mestu udaljenom jednu milju od grada. Prvo godišnje zasedanje uvek je bilo u hramu Jupitera Kapitolskog. U raspravi svaki senator se pitao za mišljenje i to prema svom položaju tako da su prvi govorili cenzori, zatim konzuli, pretori, edili itd. Senator koji se u ovom popisu nalazio na prvom mestu nazivao se princeps senatus (= "prvak senata").
Pošto je senat bio popunjen bivšim magistratima, nije dolazilo do sukoba između magistrata koji su bili na dužnosti i samoga senata, a senat je u načelu imao čvrstu kontrolu nad magistratima i uglavnom ih je koristio kao sredstvo za sprovođenje vlastite politike. Do propasti republike došlo je u trenutku kada je senat izgubio kontrolu nad moćnim pojedincima koji su imali podršku svojih vojnih trupa.
Doba carstva
Po uspostavljanju principata senat je izgubio svoju suverenu moć, ali je zadržao neke važne funkcije. Avgust se trudio da upravu nad državom deli sa senatom. Senat je zadržao i upravu nad nekim provincijama, te nad državnom blagajnom (aerarium). Odluke senata (senatus consulta) imale su snagu zakona i nisu ih morale potvrditi skupštine. Sudska ovlašćenja senata bila su osnažena i uvećana. Međutim, zahvaljujući delom i vlastitoj neefikasnosti, moć senata postepeno je umanjivana.
Senatus consultum ultimum
U teškim vanrednim okolnostima senat je donosio tzv. "poslednju odluku senata" (sentaus consultum ultimum), koja je konzulima davala ovlaštenje da upotrebe silu kako bi zaštitili državu i koja je suspendovala pravo priziva na narod (ius provocationis). Uobičajena forumala je glasila: dent operam consules ne quid detrimenti res publica capiat (= "neka se konzuli postaraju za to da država ne pretrpi nikakvu štetu"). Ovakva je odluka prvi put doneta 122. st. e. da bi se suzbio reformski pokret Gaja Grakha, a takođe je upotrebljena i protiv Saturnina (100. st. e.) i Katiline (63. st. e.). Poslednji put senat je ovakvu odluku doneo 40. godine st. e. protiv akcija Salvidenija Rufa (Salvidenius Rufus). Populari su uvek dovodili u pitanje zakonsko pravo senata da koristi ovu vanrednu meru.
Berto, Padova
Berto je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Legau
Legau je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 52 opštinska središta okruga Unteralgoj. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.110 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9778165.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Unteralgoj Legau se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Unteralgoj. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 667 metara. Površina opštine iznosi 36,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.110 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 86 stanovnika/km².
Brent Wright
Brindley Wright (, 5. lipnja 1978.) je američki profesionalni košarkaš. Igra na poziciji krilnog centra, a trenutačno je bez kluba.
Karijera
Karijeru je započeo na sveučilištu Florida, a ondje provodi tri sezone. U veljači 2002. seli se u Italiju i potpisuje ugovor do kraja sezone sa drugoligašem Celanom Bergamom. U sezoni 2002./03. odlazi u Izrael i potpisuje za Maccabi Haifu. Sljedeće sezone odlazi iz Izraela i odlazi u švedsku Plannju Basket. U sezoni 2004./05. bio je član latvijskog Ventspilsa, a sljedeće sezone bio je član belgijskog Oostendea. U Belgiji je prosječno postizao 14,9 poena i 6,8 skokova u 34 odigrane utakmice. Kako je Cibona slagala momčad za sljedeću sezonu, Wright u srpnju 2006. potpisuje jednogodišnji ugovor sa hrvatskim NLB ligašem. U dresu Cibone je u Euroligi prosječno postizao 12,9 poena i 8 skokova u 14 odigranih utakmica. Sa istekom ugovora Wright odlazi iz Cibone i odlazi u ruski Ural Great, a sezonu 2008./09. započinje u ukrajinskom BC Kijevu. Kijevski klub se je našao u problemima zbog financijske krize i klub u tom trenutku otpušta sve strance (Penna, Bajramovića, Wrighta...). U tom trenutku Wright postaje slobodan igrač i ubrzo se javlja Cibona u vezi njegovog dolaska. Dana 27. siječnja 2009. potpisuje za zagrebačku Cibonu i ondje će ostati do kraja sezone NLB natjecanja. Ugovor će se produžiti ukoliko Cibona bude imala financijskih mogućnosti. Završetkom regularnog dijela NLB lige počinje jednomjesečna pauza kojom se klubovi pripremaju za Final Four, a u tom vremenu paralelno se igraju domaća košarkaška natjecanja. U 2. kolu hrvatske A-1 HKL 2008./09., Wright se nije pojavio na letu za Dubrovnik, gdje je klub igrao kod istoimene momčadi. To je dovelo do usporedbe sa bivšim Ciboninim igračem Damirom Markotom koji je u predsezoni iste godine napravio gotovu identičan potez kada se nije pojavio na avionu za Sankt Peterburg gdje su Vukovi igrali pripremni turnir. Wrightu je nakon ovog incidenta priopćeno kako klub više ne računa na njega, usprkos tome što je kao obrazloženje svojih razloga naveo bolest svoje bake. U dresu Vukova je za 22 minute provedene na parketu u prosjeku ubacivao 8 poena, 4 skoka te po jednu asistenciju, blokadu i ukradenu loptu.
Donje Čelo
Donje Čelo je naselje u Dubrovačko-neretvanskoj županiji, na otoku Koločepu.
Zemljopisni položaj
Donje Čelo se nalazi na zapadnoj strani otoka Koločepa u zaštićenoj uvali.
Naziv
Mjesto je dobilo naziv zbog daljeg položaja od grada Dubrovnika.
Znamenitosti
U Donjem Čelu je župna crkva Velike Gospe koja se počela graditi u 13. stoljeću
Park-šuma Donje Čelo
Park-šuma Donje Čelo zaštićena je 1951. godine u skladu sa zakonom Zakonu o zaštiti prirode (NN 80/13). Obuhvata sjeverozapadni dio otoka Koločepa i ima veliku botaničku vrijednost. Najveći dio područja obrastao je dobro razvijenom makijom sastavljenom od njezinih tipičnih elemenata: hrasta crnike (Quercus ilex), smrdljike (Pistacia terebinthus), tršlje (Pistacia lentiscus), širokolisne zelenike (Phillyrea latifolia), mirte (Myrtus communis), planike (Arbutus unedo) itd. Na maloj površini raste nekoliko vrlo lijepih primjeraka umjetno unesenih egzotičnih vrsta – eukaliptus (Eucalyptus globulus) i mimoza (Acacia retinoides) koje su koločepski pomorci donosili sa svojih dalekih putovanja.
Gospodarstvo
Gospodarstvo je u Donjem čelu nerazvijeno, a stanovništvo se bavi turizmom i ribarstvom.
Stanovništvo
U Donjem čelu, prema popisu stanovnika iz 2001. godine, živi 114 stanovnika uglavnom Hrvata katoličke vjeroispovjesti.
GHR
Termin GHR ima više značenja.
Lizofosfolipidni receptor
Lizofosfolipidni receptori (LPL-R) su članovi familije G protein-spregnutih receptora, integralnih membranskih proteina koji učestvuju u lipidnoj signalizaciji. Kod čoveka postoji osam LPL receptora, koji su kodirani zasebnim genima. Ti geni LPL receptora se ponekad označavaju sa "Edg”.
Poreklo imena
Termin lizofosfolipid (LPL) se odnosi na bilo koji fosfolipid kome nedostaje jedan od dva O-acilna lanca. Drugim rečima, LPL molekuli sadrže slobodni alkohol u bilo sn-1 ili sn-2 poziciji. Prefiks 'lyso-' ukazuje na činjenicu da je za lizofosfolipide originalno nađeno da su hemolitici, mada je on naknadno poprimio značenje fosfolipida kome nedostaje jedan acilni lanac. LPL molekuli su obično nastaju dejstvom fosfolipaze A na regularne fosfolipide poput fosfatidilholina ili fosfatidne kiseline, mada oni mogu da budu formirani acilacijom glicerofosfolipida ili fosforilacijom monoacilglicerola. Neki LPL ligandi imaju važne signalne uloge, npr. lizofosfatidna kiselina.
Ligandi
Ligandi LPL-R grupe su ekstracelularni lizofosfolipidni signalni molekuli, lizofosfatidna kiselina (LPA) i sfingozin 1-fosfat (S1P).
Funkcija
LPL ligandi se vezuju za i aktiviraju receptore na ćelijskoj membrani. U zavisnosti od liganda, receptora, i ćelijskog tipa, aktivirani receptor može da ima višestruke efekte na ćeliju. Ono obuhvataju primarne efekte inhibicije adenilil ciklaze i oslobađanja kalcijuma iz endoplazmatičnog retikuluma, kao i sekundarne efekte poput prevencije apoptoze i povišenja ćelijske proliferacije.
Članovi grupe
Sledeća lista sadrži osam poznatih LPL receptora čoveka:
Međunarodna unija za bazičnu i kliničku farmakologiju
Međunarodna unija za bazičnu i kliničku farmakologiju, (, IUPHAR), je volonterska, neprofitna asocijacija koja zastupa interese naučnika u farmakologiji-srodnim poljima da bi se omogućili bolji lekovi putem globalnog obrazovanja i istraživanja širom sveta.
Istorija
Organizacija je osnovana 1959. kao sekcija Međunarodne unije za fiziološke nauke. IUPHAR je postala nezavisna organizacija 1966. Ona je član Međunarodnog saveta za nauku (ICSU). Prvi svetski kongres za farmakologiju je održan u Stokholmu, Švedska 1961. i nakon toga se održava svake tri godine. Nakon 1990 kongresi se održavaju svake četvrte godine. Ti sastanci pored predstavljanja najnovijih farmakoloških istraživačkih dostignuća, tehnologije, i metodologije, takođe služe kao forum za internationalnu kolaboraciju i razmenu ideja. Generalna skupština, koja se sastoji od delegata iz učlanjenih udruženja, zaseda tokom kongresa tako da učlanjena udruženja imaju mogućnost da izaberu izvršni komitet i da glasaju po pitanjima uprave i aktivnosti unije.
Natrijum oksid
Natrijum oksid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 61,979 Da.
Andard
Ondar je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Anže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2184 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 182 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 24 metara (maksimalnoj 38 m, a minimalnoj 16 m).
Prolaktinski receptor
Prolaktinski receptor je kodiran genom na hromozomu 5p13-14. On je transmembranski receptor koji formira interakcije sa molekulom prolaktina.
Ovaj receptor sadrži ekstracelularni region za koji se vezuje prolaktin, transmembranski region, i citoplasmatični region. Prolaktinski receptor je citokinski receptor. On je deo kaskade sekundarnih glasnika koja obuhvata JAK-STAT put, JAK-RUSH put, Ras-Raf-MAPK, i PI-3K.
Postoje varijacije između prolaktinskih receptora izraženih u različitim tkivima.
Gornje Čelo
Gornje Čelo je naselje u Dubrovačko-neretvanskoj županiji, na otoku Koločepu.
Zemljopisni položaj
Gornje čelo se nalazi na istočnoj strani otoka Koločep u zaštićenoj uvali.
Park-šuma
Park – šuma u Gornjem Čelu, je značajan prirodni objekt koji se sastoji od šume alepskog bora i makije. U makiji se ističu karakteristične vrste podneblja poput crnike (Quercus ilex), smrdljike (Pistacia terebinthus), tršlje (Pistacia lentiscus), zelenike (Phillyrea latifolia), mrče (Myrtus communis), planike (Arbutus unedo), rogača (Ceratonia siliqua) obraslih tetivikom (Smilax aspera) i druge vrste. Posebno je estetski vrijedan krajolik uz morsku obalu, na čijim strmim stijenama rastu karakteristične biljke ovog podneblja. Ovo zaštićeno područje pokriva površinu od oko 12 ha. Zaštićena je od 1961. godine rješenjem Zavoda za zaštitu prirode
Gospodarstvo
Gospodarstvo je u Gornjem Čelu nerazvijeno, a stanovništvo se bavi turizmom i ribarstvom.
Stanovništvo
U Gornjem čelu, prema popisu stanovnika iz 2001. godine, živi oko 60 stanovnika uglavnom Hrvata katoličke vjeroispovjesti.
Ardeparin natrijum
Ardeparin natrijum je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1134,928 Da.
Salvo, North Carolina
Salvo je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 229.
Sparabara
mini|desno|250px|Prikaz čeonog vojnika sparabare
Sparabara (perz. „nosači štita“ ) je naziv za bojni poredak iz doba Ahemenidske Perzijske Monarhije koji je korišten kao čeona postrojba pješaštva u bitkama. Naoružani štitovima i kopljima dužine dva metra, vojnici sparabare tvorili su „zid štitova“ kojem je bio cilj odbiti izravne neprijateljske napade, odnosno zaštititi ranjive strijelce u pozadini.
Pripadnici sparabare bili su puni članovi perzijskog društva obučavani od djetinjstva, dok su se u mirnodopsko vrijeme bavili poljoprivredom i lovom diljem prostranog Perzijskog Imperija. Budući kako se radi o poluprofesionalnim vojnicima, njihova uloga u bitkama bila je zadržavanje bojnog poretka dovoljno dugo dok elitne jedinice Perzijskih besmrtnika i konjice ne bi krenule u protunapad.
Postrojbe sparabare bile su naoružane velikim štitom pravokutnog oblika, a njegova mala težina zbog pletene građe presvučene kožom omogućivala im je izuzetnu pokretljivost na bojištu. Unatoč dobroj zaštiti od strijela, glavni nedostatak sparabare bila je mala učinkovitost zaštite protiv mačeva što je došlo do izražaja tokom grčko-perzijskih ratova odnosno sukoba sa hoplitima iz falangom, čija je pak najveća mana bila spora pokretljivost.
Ostale drevne perzijske vojne postrojbe bile su takabara čija je funkcija bila slična sparabari no vojnici su bili naoružani štitom u obliku polumjeseca i sjekriom, zatim tanvabara (strijelci organizirani u devet redova iza sparabare ), te elitno teško pješaštvo poznato kao Perzijski besmrtnici.
Chauvry
Šovri je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Dolina Oaze.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 287, a gustina naseljenosti je iznosila 57 stanovnika/km².
Triana, Alabama
Triana je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 496 stanovnika.
Radovčići (Konavle)
Radovčići su selo u najjužnijoj hrvatskoj općini Konavle u Dubrovačko-neretvanskoj županiji.
Zemljopisni položaj
Radovčići su smješteni na 18° i 20' istočne zemljopisne dužine i 42° i 30' sjeverne zemljopisne širine. Nalazi se južno od Konavoskog polja, uz lokalnu cestu između sela Popovići i Poljice. Selo ima svoj izlaz na Jadransko more s obalom dužine 3 kilometra.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine selo broji 228 stanovnika. "Zlatno doba" Radovčići su imali tijekom 1880-ih kada je brojilo nešto manje od 400 stanovnika.
Dijeli se na tri djela, Gornje selo u kojem obitava najveći broj stanovnika, Srednje selo, gdje se nalazi i mjesna područna škola s tri razreda, koju pohađaju i đaci iz Poljica i Mikulića, te Donje selo ili Vinogradci.
Onomatopeja
Onomatopeja je stilsko izražajno sredstvo u kojem se glasovima oponašaju određeni zvukovi iz prirode, životinjsko glasanje ili neki zvuci koji nas podsjećaju na neki predmet.
Osobenosti onomatopeje
Reč sastavljena od glasova kojima se podražava neki zvuk naziva se onomatopeična reč (vetar huji, voda žubori, krava muče). Budući da je onomatopeja transpozicija neartikulisanih krikova i buke u artikulisani ljudski govor, ona može biti samo aproksimativna, pa onomatopejske reči imitiraju ili boju zvuka, ili ritam, ili mimiku, ili artikulacioni mehanizam. Zbog te, samo aproksimativne, vrednosti sa oponašanim zvukom ona ostaje nerazumljiva bez poznavanja sadržaja reči, npr. u nekom nepoznatom jeziku. Pored toga, fonološko-fonetički sistem svakog jezika u velikoj meri određuje oblik onomatopejske reči. Otuda pojava da za isti prirodni zvuk (npr. lajanje psa ili kukurikanje petla) razni jezici imaju različite onomatopejske reči. Da li neki glasovi mogu sami po sebi sugerisati neko značenje, vrlo je sporno i o tome se dosta raspravljalo. U Platonovom dijalogu Kratil, Sokrat pripisuje glasovima određenu značenjsku vrednost, pa je po njemu glas r instrument za izražavanje kretanja. Ovakav stav je u nauci pozanat kao kratilizam i bio je naročito popularan u romantizmu i simbolizmu. Edgar Alan Po u Filozofiji kompozicije govori da je e najvažniji samoglasnik, a r najbogatiji suglasnik. Rembo je u svom sonetu Samoglasnici svakom vokalu pripisao određenu kolorističku vrednost (a — crno, e — belo, i — crveno,o — plavo, u — zeleno). Valeri u eseju Poezija i apstraktno mišljenje zastupa tezu da je cilj poezije da stvori iluziju o neraskidivoj povezanosti zvuka i značenja, a ne da poezija takvu vezu zaista i ostvaruje. Za razliku od pesnika i umetnika, naučnici i proučavaoci književnosti, počev od lingviste De Sosira, smatraju da je veza između zvuka i značenja proizvoljna. Onomatopeja se javlja već u antici kao termin antičke retorike. Česta je kod grčkih i rimskih pesnika, posebno kod rimskih epičara, npr: At tuba terribili sonitu tarantara dixit (Enije, o zvuku trube). Pored oponašanja akustičkih oseta, moguće je oponašanje i vizuelnih i taktilnih čulnih oseta, ali je ono dosta ređe (npr. sevati, bliskati).
Radovčići (Konavle)
Znamenitosti
U selu postoje četiri male crkvice i to: sv. Luke, sv. Nikole, sv. Tome i crkvica Male Gospe.
Ispod sela se nalazi prelijepa plaža Pendža, s vrlo čistim morem. Na području između sela i susjednih Poljica Konavoske stijene su najviše, dosežu visinu i do 200 m. U selu postoji staja i koral s konjima za rekreacijsko jahanje, te s lijepom jahačkom stazom kroz prirodu.
Šport
Radovčići su do 2001. imali nogometni klub pod nazivom NK Hajduk Radovčići koji je osnovan 1976. godine. Klub je bilježio dobre rezultate u ligi Dubrovačko-neretvanske županije. Bio je prvak županije u sezoni 2000./2001. Najveći suparnik Hajduka iz Radovčića je nogometni klub iz susjednog sela Popovići pod imenom NK Enkel. Klub je prestao djelovati zbog financijskih problema uzrokovanih stradanjem sela u Domovinskom ratu. Godine 2010. osnovan je mjesni MNK Hajduk Radovčići koji se natječe u 1. županijskoj malonogometnoj ligi- Istok.
Ilija Jakovljević
Ilija Jakovljević (Mostar 21. listopada 1898. - Zagreb 28. listopada 1948.) (zatvor Glavnjača u Beogradu??) bio je književnik, odvjetnik i novinar iz BiH. Pisao je pjesme, romane, pripovijetke, podlistke i književne kritike.
Životopis
Ilija Jakovljević rodio se u Mostaru od oca Marka i majke Kate rođ. Vuković. Osnovnu školu i gimnaziju pohađa u Mostaru (1909-1915) a po završetku sedmog i osmog razreda gimnazije u Sarajevu (1916-1917) i studija prava u Zagrebu (1918-1926), gdje je 31. svibnja 1929. godine i doktorirao - vodio je samostalni odvjetnički ured i sudjeluje u većim sudskim procesima (Hranilović-Soldin, Kerestinečki proces, Lički proces, Proces redovnicima samostana Sv. Vinka). Između dva rata bavio se novinarstvom te pisao književne kritike. Objavljivao je pjesme i pripovijetke, a od 1940. bio je predsjednik Društva hrvatskih književnika, te uređuje časopis Savremenik.
mini|Grob Ilije Jakovljevića na [[Mirogoju]]
Bio je hrvatski intelektualac kršćanskog svjetonazora koji je simpatizirao ideje Hrvatske seljačke stranke. Kad je Ante Pavelić došao na vlast predložio je Iliji (kao eminentnom hrvatskom intelektualcu) da se pridruži ustaškoj vladi - što je ovaj uredno odbio i time je kasnije dospio u logor u Staroj Gradiški. Jakovljević je 13. listopada 1941. godine upućen u logor zajedno s grupom hrvatskih intelektualaca i uglednika (Antun Barac, Josip Badalić, Grga Novak, Mirko Deanović, Mirko Breyer, Lujo Tomašić...) a iz logora je izašao 23. prosinca 1942. godine. Zbog prijetnje ponovnog uhićenja od ustaške vlasti 21. rujna 1944. godine odlazi u partizane. Nakon Drugog svjetskog rata ponovno otvara odvjetničku pisarnicu u Zagrebu, kratko surađuje u Vjesniku i objavljuje knjigu “Lirika nevremena” - o bolnom logoraškom iskustvu. Ipak, taj čovjek koji je za sebe govorio da ga nikad nije “privlačila aureola mučeništva” ostao je principijelan pa ga nova vlast zbog kršćanskog svjetonazora ubrzo opet šalje u zatvor - gdje je 1948. navodno počinio samoubojstvo, baš kao što su navodna samoubojstva počinili i drugi autor memoarske knjige o Jasenovcu izdane i zabranjenjene 1945., Đorđe Miliša, kao i njegov suradnik u objavljivanju nastavka te knjige Tvrtko Meštrović, sin glasovitog kipara Ivana Meštrovića.
O jezičkom purizmu
Nakon uspostave fašističke tvorevine NDH, započelo se sa nasilnim jezičnim čistunstvom u hrvatskome jeziku, na čemu je osobno inzistirao Ante Pavelić. Zatočeni Jakovljević je iz logora o tome posprdno pisao:
Isole, Vercelli
Isole je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Drugi trijumvirat
thumb|desno|300px| ANT AV · III VIR RPC na [[denariju koji je kovao Marko Antonije da bi platio svoje vojnike. Na drugoj strani nalazi se bojna zastava njegove treće legije (Legio III Cyrenaica).]]
Drugi trijumvirat je moderni naziv za zvanični politički savez između Oktavijana (kasnije nazvanog "August"), Marka Antonija i Marka Emilija Lepida, koji je sklopljen 26. novembra 43. godine st. e. Savez je prvobitno sklopljen s rokom trajanja od pet godina, ali je zatim produžen za još pet godina, pa je ukupno trajao od 43. do 33. godine st. e.
Za razliku od prvog trijumvirata, koji je bio tajnog karaktera, drugi trijumvirat ozvaničen je zakonom donetim 43. godine koji je imenovao "trojicu s konzulskim ovlašćenjima za uređenje države" (lat. triumviri rei publicae constituendae consulari potestate). Trijumviri su imali vrhovnu vlast u državi, ograničenu jedino vremenskim rokom od pet godina.
Kada je nakon Mutinskog rata (43. st. e.) Oktavijan odbio da se konačno obračuna s Antonijem i zada mu odlučujući poraz, došlo je do njegovog razilaženja sa politikom senata. Taj raskid sa senatom i pritisak trupa naterali su Oktavijana da se približi Cezarovim prijateljima. Stoga su Oktavijan, Antonije i Lepid sklopili 43. st. e. nedaleko od grada Bononije (današnje Bolonje) sporazum koji je poznat kao "drugi trijumvirat". Trijumviri su među sobom podelili zapadne provincije i rešili da pribegnu sistemu proskripcija. Proskripcije se nisu ticale samo senatora, aktivnih protivnika cezarovaca, već su u spiskove unete i osobe poznate po svom bogatstvu, pa je ukupno pogubljeno oko tri stotine senatora i dve hiljade vitezova. Među poginulima bio je i Ciceron, koji je u spiskove unet na insistiranje Antonija.
Trijumvirima je predstojao i zadatak da unište republikance: na Siciliji se učvrstio Sekst Pompej, a Sirija, Azija, Grčka i Makedonija prišle su Cezarovim ubicama Marku Juniju Brutu i Gaju Kasiju Longinu. Vojne snage Bruta i Kasija bile su stacionirane u Makedoniji i blizu Filipa stvoren je utvrđen logor. Tamo su trijumviri uputili svoju vojsku, na čijem su čelu bili Oktavijan i Antonije. U dve bitke kod Filipa 42. st. e. republikanska vojska bila je potučena, a Brut i Kasije izvršili su samoubistvo.
Dogovoreno je da Antonije ostane na istoku i sakupi novac, a da se Oktavijan vrati u Italiju i nađe zamlju za vojnike. Ali čitav zemljišni fond u Italiji već je bio iscrpen. Oktavijan je rešio da veterane naseli po kolonijama osnovanim na teritoriji šesnaest italskih gradova (Ankona, Arimin, Kapua i dr.). Zemljišta koja su pripadala stanovnicima tih gradova konfiskovana su, stanovnici proterani sa zemlje, a novi su vlasnici dobijali obrađenu zemlju zajedno s robovima. Prema italskom stanovništvu veterani su se ponašali kao osvajači.
Nezadovoljstvo italskog stanovništva iskoristili su Antonije, njegova žena Fulvija i brat Lucije, koji su poveli agitaciju protiv Oktavijana, obećavajući da će Antonije, čim se vrati s Istoka, vratiti svoja vanredna ovlašćenja i uspostaviti slobodu. Oni su sakupili vojsku od nezadovoljnih Italika, uglavnom vojnika i veterana. Marko Vipsanije Agripa, koji je komandovao Oktavijanovim trupama, uspeo je da borbu s ustanicima lokalizuje u etrurskom gradu Peruziji (danas Peruggia). Taj sukob, poznat kao Peruzinski rat (41–40), završio se pobedom Oktavijana. Fulvija je pobegla u Grčku, gde je ubrzo umrla, Lucije je amnestiran, a njegove trupe primljene su u službu Oktavijana, ali su zato bili surovo kažnjeni stanovnici Peruzije, kao i senatori i vitezovi koji su bili na strani ustanika.
Za to vreme Antonije je na istoku tražio novac za isplatu vojnika i regulisao odnose u istočnim provincijama. On je kažnjavao gradove koji su pružali podršku Brutu i Kasiju, a nagrađivao one koji su im se suprotstavili. U Tarsosu Antonije se upoznao sa egipatskom kraljicom Kleopatrom, koja je tamo stigla da bi se opravdala od optužbe da je podržavala Kasija. Antonije je s njom krenuo u Aleksandriju, gde je proveo jedno vreme kao kraljičin gost. Napustio je Egipat u proleće 40. st. e. i krenuo u Italiju. Tu je sklopio sporazum sa Sekstom Pompejem. Na jugu Italije došlo je i do sukoba njihovih trupa sa Oktavijanovim, ali je ubrzo došlo do izmirenja, jer vojnici nisu želeli novi građanski rat.
U Brundiziju su trijumviri 40. st. e. sklopili sporazum kojim je izvršena nova podela provincija: Oktavijan je dobio zapadne provincije s Ilirijom, Antonije je dobio istok, a Lepid Afriku. Antonije i Oktavijan dobili su pravo da mobilišu trupe u Italiji: Antonije za borbu protiv Parta, a Oktavijan za borbu sa Sekstom Pompejem.
Pripadnici viših staleža su od proskripcija bežali na Siciliju, Sekstu Pompeju. Istovremeno, on je primao i odbegle robove, uključujući ih u svoju vojsku i mornaricu. Pompej je ometao kretanje brodova koji su Rimu donosili hranu, pa je stanovništvo u Rimu postajalo sve nezadovoljnije trijumvirima. Stoga su trijumviri 39. st. e. u Puteoli sklopili sporazum sa Pompejem, kojim je on priznat za zapovednika rimskih pomorskih snaga i kojim su mu na upravu dodeljene Sicilija, Sardinija i Peloponez. Oni koji su se kod njega sklonili od proskripcija bili su amnestirani, a odbegli robovi priznati za slobodne. Međutim, ovaj sporazum bio je kratkotrajan: Pompejeva flota i dalje je otežavala kretanje brodova ka Italiji, a osim toga, on je nastavio da prima odbegle robove. Posle sporazuma u Puteoli većina aristokrata vratila se u Italiju i sada su vladajući krugovi rimskog društva počeli da na Seksta Pompeja gledaju kao na gusara. To je iskoristio Oktavijan, koji je krenuo u borbu sa Pompejem.
Kako je početak rata bio neodređen, Oktavijan je sa Antonijem sklopio sporazum 37. st. e. u Tarentu, po kojem je Oktavijan od Antonija dobio lađe za borbu sa Pompejem, a Antonije je od Oktavijana dobio nekoliko legija za borbu protiv Partije. Oktavijanova flota, kojim je zapovedao Marko Vipsanije Agripa, u bitkama kod Mila i kod Nauloha 36. st. e. porazila je Seksta Pompeja, koji je pobegao u Aziju i sledeće godine tamo bio ubijen od pristalica Marka Antonija.
Emilije Lepid, koji je dugo vremena stajao po strani, na Oktavijanov se zahtev uključio u borbu protiv Seksta Pompeja, ali kada je pokušao da zauzme celu Siciliju. Oktavijan je njegove trupe privukao sebi i Lepid je bio lišen vlasti. On je ostao u životu, ali više nije imao nikakvog političkog uticaja. Uprkos sporazumu u Puteoli, trideset hiljada odbeglih robova vraćeno je svojim gospodarima, a nekoliko hiljada njih kažnjeno je smrću. Eliminacijom Lepida iz uprave nad državom faktički je nestalo trijumvirata. Tenzije između Oktavijana i Antonija na kraju su dovele do novog građanskog rata, a ubrzo i do propasti Rimske republike i uspostavljanja principata.
Kobiljača (Pojezerje)
Kobiljača je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Pojezerje, Dubrovačko-neretvanska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 273 stanovnika te 79 obiteljskih kućanstava.
Hormoni kore nadbubrežne žlezde
Hormoni kore nadbubrezne žlijezde mogu biti: glukokortikuidni i mineralokortikuidni.
NKVD
right|thumb|200px|Simbol NKVD-a Narodni komesarijat unutrašnjih poslova je naziv za bivšu javnu i tajnu policiju Sovjetskog Saveza koja je direktno izvršavala naredbe Sovjeta, uljkučujući političke progone, tokom ere Josifa Staljina. Prethodno se zvao ČEKA što opet dolazi od skraćivanja reči Vanredna komisija.
NKVD je uključivao i redovne, javne policijske službe Sovjetskog Saveza (uključujući saobraćajnu policiju, vatrogasce, graničari i arhive), ali je najpoznatija po svojim aktivnostima u gulazuma i Glavnom direktoratu za državnu bezbednost (GUGB), što će na kraju prerasti u Komitet državne bezbednosti (KGB). NKVD je sprovodio masovna ubista bez sudske presude, rukovodio sistemom prinudnog rada, progonio unutrašnje neprijatelje, sprovodio masovne deportacije kulaka i čitavih naroda u nenaseljene krajeve države, čuvao državnu granicu, vršio špijunažu i politička ubistva u inostranstvu i sprovodio Staljinovu politiku u komunističkim pokretima u drugim državama. U Drugom svetskom ratu postojale su čitave divizije NKVD-a koje su vršili akcije u pozadini protiv sabotera i špijuna, i takođe učestvovale u direktnim borbama protiv Nemaca.
Chris Warren (košarkaš, rođen 1981.)
Profesionalna karijera
Kako nije izabran na NBA draftu 2003. i bio nepoznata ličnost u Europi, Warren potpisuje za meksički Panteras de Aguascalientes. Sljedeću sezonu proveo je u četiri kluba, prvo je igrao za čileanski Deportivo Universidad Católica, kasnije se vraća u svoj prvotnji klub Panteras de Aguascalientes, a onda u siječanjskom roku odlazi u portugalski Oliveirense. U veljači 2005. odlazi u Srbiju i potpisuje za beogradski Reflex. Sljedeće sezone natrag se vraća u Meksiko i potpisuje za Mineros de Cananeu. Velika prilika za transfer u Europu dogodila se u veljači 2006. kada odlazi u hrvatsku Cibonu Zagreb. U Ciboni je proveo sezonu i pol, i postao jednim od njihovih ponajboljih igrača. S njome je dvaput zaredom osvojio hrvatsko prvenstvo, imao dvije odlične sezone u Euroligi, i prosječno po utakmici postizao 13.7 i 15.6 poena. U ljeto 2008. odlazi u talijanski Air Avellino. Warren je nakon samo jedne sezone provedene u Avellinu napustio klub i potpisao za španjolskog prvoligaša Bilbaa. Tijekom igranja za Avellino bio je četvrti strijelac najjačeg košarkaškog natjecanja u Europi sa 16 poena, dok je poen manje postizao u talijanskom prvenstvu.
Leipheim
Lajphajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Gincburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.692 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9774155.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Gincburg Lajphajm se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Gincburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 470 metara. Površina opštine iznosi 32,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.692 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 208 stanovnika/km².
Željko Pavličević
Željko Pavličević (Zagreb, 26. ožujka 1951.) je hrvatski košarkaški trener.