cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rimska komedija
Grčki uzori
thumb|right|300px|Menandar i tri [[pozorišne maske, koje prikazuju tri tipska lika nove atičke komedije: mladića, heteru i starca. Rimski reljef, 40-60. god.]] Pisci rimske palijate oponašaju osnovna načela grčke nove komedije, ali često nastoje i uneti nešto svoje, ne samo u smislu rimskog kolorita i shvatanja sveta, nego u pogledu forme i izraza, što se možda najbolje vidi u metričkom i muzičkom bogatstvu koje Plaut stvara u svojim komedijama, a kojega ne nalazimo u novoj atičkoj komediji, koja se služila samo dijaloškim metrima. U naporima da se utvrdi koliko su Plaut i Terencije zavisili od svojih grčkih uzora, a koliko su kao pesnici bili originalni, glavna je teškoća bila oskudnost tekstova novoatičkih komediografa koji su se sačuvali iz antike. Situacija se poboljšala tek s otkrićem dužih fragmenata Menandrovih komada, među kojima je i jedna gotovo potpuna komedija (Čovekomrzac), no postoji samo jedan jedini deo grčkog teksta za koji se može pouzdano utvrditi neposredni element u nekoj postojećoj rimskoj komediji, a radi se o odlomku iz Menandrove komedije Dvostruki prevarant (Δὶς ἐξαπατῶν) koji je očito Plautu bio uzor za stihove 494‒562 u Bakhidama.
Plaut i Terencije u prolozima svojim komadima često za sebe kažu da su "preveli" (vertere) ovaj ili onaj grčki original, no jasno je da se tu nije moglo raditi o pukom prevodu i da su pisci palijata morali grčke tekstove prilagođavati, pa se zapravo govori o preradama, obradama ili adaptacijama. U tim adaptacijama nastojale su se zadržati glavne niti zapleta, verovatno i cele scene i pojedini dijalozi, a naročito mnigobrojni sentenciozni obrti; s druge strane, postojala je opasnost da prefinjena psihologija i istančani humor grčkih izvornika budu nerazumljivi, pa i dosadni rimskoj publici.
Uostalom, suviše veran prevod mogao je doslovno isterati rimsku publiku iz pozorišta, kao što se to dva puta dogodilo Terenciju sa Svekrvom. Zato su pisci palijata zahvatali u izvorni grčki tekst na načine koji običnim prevodiocima nisu dopušteni, od kojih je najdramatičniji bio postupak kontaminacije (contaminatio), odnosno kombinovanje dveju (pa i više) grčkih komedija da bi se od njihovih najzanimljivijih delova sastavio jedan rimski komad. Tako je Terencije, kako i sam navodi u prolozima, za svoju Devojku s Androsa iskoristio ne samo Menandrovu istoimenu komediju, nego i njegovu Devojku iz Perinta, u svoju Braću, koja je prerada Menandrove Braće, uneo je i jednu scenu iz Difilove komedije U smrti zajedno. a u svog Evnuha, preradu Menandrovog istoimenog komada, uneo je i deo iz komedije Laskavac istoga pisca. Funcija kontaminacije u rimskoj komediji bila je da "zgusne" radnju i dramatiku grčkih originala i da "pojača" dinamiku smešnih scena na račun psihološke karakterizacije likova i finog sentimentalnog humora, a sve s ciljem da se gledocima pruži što više smeha i da se oni tako zadrže u pozorištu.
Togata
S druge strane, brojne su i sličnosti između palijate i togate, jer se i u ovoj drugoj sreću motivi, likovi i zapleti karakteristični za novu komediju, sa ljubavnom intrigom kao centralnom temom i parazitima, heterama i robovima među glavnim likovima. Možda se, osim lokalizacije radnje, glavna razlika između palijate i togate sastojala u tome što je u togati bilo više realizma, možda i naturalizma, više grubosti i lakrdijških efekata, omogućenih već i time što je zaplet, sudeći po naslovima, često prikazivao život italskih provincijalaca, zanatlija i priprostog života po skromnim udžericama (tabernae). Togata nije preživela kraj arhajskog perioda i uglavnom se izgubila iz rimske književnosti, premda je bilo sporadičnih pokušaja njene obnove. U Avgustovo doba Gaj Meliso dao je novu vrstu togate koja je prikazivala tematiku iz života rimskih vitezova i po njihovoj odeći bila nazvana trabeatom (fabula trabeata), no u tome nije našao nastavljača. Juvenal implicira da su u njegovo doba sastavljane togate za glasno čitanje (recitatio), a Svetonijeva svedočanstva o povremenom prikazivanju togata u klasičnom razdoblju odnose se verovatno na izvođenje starih togata iz 2. i 1. veka pne.
San Bartolo, Ocosingo
San Bartolo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Rimska komedija
Književna atelana
Plautove i Terencijeve drame prikazivane su bar do Horacijevog doba; pisane su i nove palijate, a bilo je i pokušaja oživljavanja togate, no od vremena pozne republike rimskim komičkim teatrom zavladale su grublje forme: atelana, koja se izvodila još u Juvenalovo doba, i mim, koji je suvereno vladao pozornicom tokom nekoliko vekova. Komedije Pomponija Basula i Vergilija Rimljanina najverovatnije su bile pisane za glasno čitanje, a ne za izvođenje na sceni, a to je bio slučaj i s togatama koje otprilike u to doba spominje Juvenal.
San Bartolo, Ocosingo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 637 m.
Rimska komedija
Književna atelana
U Sulino doba (između 100. i 80. pne.) nakratko je stvorena književna atelana, koja je dala umetnički stilizovan oblik pučkoj osačkoj atelani, koja je u pretknjiževnom periodu cvetala kao jedna vrsta improvizovane narodne farse. Kao što je primitivna italska atelana ranije izvršila određeni uticaj na plautovsku palijatu, tako je sada palijata uticala na pisanu atelanu, čiji su glavni predstavnici bili Lucije Pomponije i Kvint Novije, a kao njeni pisci spominju se još Aprisije, možda sam Sula te neki Mumije ili Memije, koji je navodno pokušao da kasnije oživi taj žanr. Međutim, od književne atelane nije sačuvano ništa osim kratkih fragmenata i većeg broja naslova Pomponijevih i Novijevih dela. Izgleda da su se atelane većinom bavile nižim društvenim slojevima, da su obilovale grubim humorom i opscenim šalama te da im se radnja uglavnom odvijala u nekom malom italskom gradu i prikazivla seoski život u italskoj provinciji. Od pučke atelane preuzeti su tipski likovi, Ždera (Bucco), Budalina (Maccus), Starkelja (Pappus) i Grbavko (Dossenus), koji se uvek iznova javljaju u drugačijim smešnim situacijama, kako se može zaključiti po nekim naslovima, npr. "Budalina u vojsci", "Budalina kao krčmar", "Budalina kao devojka", "Starkelja kao seljak". No ti su motivi bili svakako obogaćeni elementima iz drugih vrsta rimske i grčke komediografije, pri čemu na grčku posebno ukazuju naslovi koji govore o parodijama mitskih tema iz grčke tragedije, kao što su Pomponijevi komadi Podmetnuti Agamemnon (Agamemnon suppositus) i Dosuđivanje oružja (Armorum iudicium) te Novijeva Andromaha (Andromacha). Atelane su bile kratke i ponekad su izvođene kao exodia iza tragedija, slično satirskoj igri u Atini, a možda su bile i inspirisane grčkom satirskom dramom, premda je određenu ulogu imao i uticaj flijačke farse. Još Juvenal spominje predstave atelana, no tu se možda radi o pučkoj atelani koja je u narodu i dalje živela kao popularna farsa u doba carstva.
Tobia, Viterbo
Tobia je naselje u Italiji u provinciji Viterbo, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 268 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 419 m.
Rimska komedija
Književni mim
Tematika ovih skečeva bila je raznolika, no gotovo je uvek uključivala neki događaj ljubavne ili seksualne prirode koji je protivrečio uvreženim moralnim vrednostima; česti motivi bili su preokreti sudbine, u kojima prosjaci postaju bogataši i obratno, zatim oponašanje i izrugivanje savremenicima, kao što su pravnici, onda skečevi o pojedinim tipovima ili karakterima ljudi (npr. Augur, Laskavac, Efeb, Hetera, Devica) ili o životu zanatlija (Valjaoničar, Trgovac solju, Užar) ili, pak, o strancima (Etrurke, Gali), zatim skečevi u kojima se pojavljuju duhovi (Silazak u Had Decima Laberija, Utvara nekog mimografa Katula), opisi popularnih festivala (Compitalia, Parilia, Saturnalia ― što podseća na Sofronove mime), doživljaji avanturista (npr. čuvenog razbojnika Laureola), mitološke karikature; u doba carstva zapleti su, kako se čini, umeli postati i zapetljani, a Plutarh opisuje neki mim u kome je i jedan pas imao istaknutu ulogu; napokon, čini se da je u mimovima bio dopušten i nemali stupanj političke kritike. Neki od ovih motiva možda su uticali na visoku književnost, npr. na ljubavnu elegiju i roman Petronijevog tipa. S druge strane, izvori spominju i striptiz, seksualne odnose na pozornici, životinje koje se šetaju scenom, oponašanje ljudi i životinja.
Glavni pisci književnog mima u razdoblju pozne republike bili su Gnej Macije, koji je u Sulino doba pisao mimijambe po uzoru na Grka Herondu, te Decim Laberije i Publilije Sirijac, koji su delovali u doba Cezara, dok su u razdoblju carstva mimografi bili brojni: spominju se, između ostalih, neki Katul, zatim Lentul i Hostilije, Emilije Severijan, Filistion. I književni tekstovi koji nisu pripadali dramskoj literaturi mogli su se prikazati kao mimovi, pa tako Ovidije sam kaže da su njegove elegije izvođene na pozornici, a isti je slučaj bio s Vergilijevim Eklogama za pesnikova života, dok su priče o Didoni i Turnu prikazivane i u potonjim vekovima. Car Avgust i njegovi naslednici uživali su u predstavama mima i priređivali ih kako bi stekli naklonost gradske svetine, a iz izvora čujemo o "pravim" požarima na sceni i prizorima silovanja i razapinjanja na krst osuđenih zločinaca i robova.
Svoj život nastavio je i onaj stari, improvizovani mim, i to ne samo u narodu, nego i na rimskoj sceni, premda je u carskom periodu taj poluknjiževni mim bio potiskivan još popularnijim pantomimom, scenskom igrom u kojoj je samostalno nastupao jedan plesač i gotovo bez glasa, samo uz instrumentalnu muziku i hor, prikazivao mitološke teme. No ni pantomim u Rimu nije bio sasvim bez reči, jer se između pojedinih igračkih nastupa deklamovao i tekst. Tokom carstva i mim i pantomim uživali su ogromnu popularnost, kako među carevima tako i među običnim svetom, koji je voleo njihov farsični karakter, nepristojnost, frivolnost i aktualnost, a možda i mogućnost da se i tekstovi koji nisu pripadali scenskoj umetnosti prikažu na pozornici u obliku mima, kakav je, na primer, bio slučaj s Ovidijevim elegijama. Zbog opscenosti car Justinijan zabranio je njihovo prikazivanje 526. pne., otprilike u vreme kad je zatvorio i Platonovu akademiju u Atini, nakon čega, prema jednima, na srednjovekovnom Zapadu mim iščezava bez traga, a prema drugima, glumci mima pretvaraju se u putujuće lakrdijaše, "žonglere" (jongleurs), a treći u mimu, pored atelane, traže preteču komedije dell'arte.
Maske i kostim
Antički izvori nisu saglasni u vezi s time jesu li rimski glumci koristili maske u komičkim predstavama, no čini se da većina naginje tezi da se maske isprva nisu upotrebljavale. Neki ispitivači smatraju da u palijatama još u Terencijevo doba maske nosu bile korišćene, i to objašnjavaju time što su sva rimska pozorišta do polovine 1. veka pone. bila malih razmera, pa je publika mogla jasno videti crte glumčevog lica, dok u velelepnim grčkim pozorištima to nije bilo moguće. S druge strane, ima ispitivača koji smatraju da je teško poverovati u to da maske nisu korišćene, kad se uzme u obzir da su etrurski histriones s maskama na licu Rimljanima od najranijeg vremena bili dobro poznati, da je sama latinska reč persona (= maska) etrurskoga porekla, da su glumci u atelani oduvek nosili maske za tipske likove (Bucco, Pappus, Dossenus, Manducus), te da je malo verovatno da su Rimljani za svoiju palijatu od Grčka preuzeli zaplete, metričke sheme i kostime, ali ne i maske. U svakom slučaju, vremenom se i u rimskoj palijati ustalila upotreba pozorišnih maski. Prema Oksfordskom klasičnom rečniku, "maske su svakako nošene u atelani, gotovo sigurno u palijati, možda i u togati, ali ne u mimu".
U palijatama je kostim, dakako, bio grčki, ali je odslikavao svakodnevnu odeću: preko kratke tunike nosio se dug ogrtač, pri čemu je boja pomagala gledaocima da identifikuju određeni lik: na primer, starci su nosili belo, mladići crveno, paraziti crno ili sivo, svodnik šareno, hetera šafranasto, devojke belo, a starije žene svetloplavo ili zeleno. Neki stihovi u Plautovom Konopcu i Kasini sugerišu da je falos u erekciji bio deo kostima, što bi odstupalo od uobičajene prakse i približavalo se kostimu stare atičke komedije.
Publika
Slično tome, u jednom Plautovom prologu neki građanin koji ne čuje dobro poziva se da priđe bliže pozornici, a u prologu Mladog Kartaginjanina prostitutke se mole da ne sedaju na samo pozornicu, dame da ne pričaju i dadilje da ne donose plačljivu decu. Glumci su često morali da se nadvikuju sa glasnim žamorom gledalaca, kojima je pažnju jednako privlačilo ono što se dešavalo u publici kao i ono što se dešavalo na pozornici; stoga nije čudno što su rimski komediografi, Plaut iznad svih, gomilali komične efekte i bučne, zabavne scene, nastojeći da zaokupiraju pažnju publike.
Baština rimske komedije
Komedije Plautove i Terencije čitale su se tokom cele pozne antike, pa učeni hrišćanski teolog Hijeronim u 4. veku hvali "elegenciju Plautovu" i njegovu "ljupkost atičku", koja se može porediti s "rečitošću Muzâ", a čitav niz antičkih gramatičara piše učene komentare uz Terencijeva dela, od kojih nam je sačuvan vrlo značajan komentar Elija Donata iz 4. veka. Sledećih nekoliko vekova Plautove palijate, pune grube komike, sveštenici i kaluđeri nisu smatrali pogodnom školskom lektirom, pa njegovo delo neko vreme pada u zaborav. Zapravo, Plaut je u srednjem veku bio poznat pre svega kao navodni autor komedije Zanovetalo (Querolus), koju nije napisao i koja je zapravo sastavljena negde oko 400. nove ere po uzoru na Plautov Ćup. S druge strane, Terencijeve komedije čitane su tokom celog srednjeg veka, pa ih nalazimo u školskoj lektiri 10. i 11. veka uz dela hrišćanskih pisaca i Horacija, Juvenala i drugih. Terencijevim dramama hrišćansku formu dala je u 10. veku Hrotsvitha (Hrotsvith), opatica benediktinskog samostana u saksonskom Gandersheimu, napisavši po uzoru na Terencija šest drama moralnog sadržaja, zapravo dijaloga u ritmovanoj prozi, u kojima iznosi primere hrišćanskih devica i pustinjaka. Hrotsvithaina drama Pafnucije (Pafnutius), u kojoj ima dosta pozajmica iz Terencija, inspirisala je Anatola Francea da krajem 19. veka napiše roman Taida, koji će, pak, uticati na istoimenu operu Julesa Masseneta.
U doba renesanse antička drama snažno utiče na evropsku dramsku književnost i postavlja tremelje modernog teatra. Već je Petrarka (14. vek), uz Senekine tragedije, pažljivo izučavao i Plautove i Terencijeve komedije. Prevodi latinskih, pa i grčkih drama, sastavljani su u Italiji od druge polovine 15. veka, a ti se prevodi ubrzo počinju izvoditi na sceni. Italijanski renesansni dramatičari postupali su s Plautovim i Terencijevim komadima otprilike onako kako su se ova dvojica odnosila prema svojim grčkim uzorima, tj. iz različitih komedija preuzimali su i kombinovali pojedine scene, dijaloge i likove, pa je tako, na primer, komedija Kovčežić (La Cassaria) Ludovica Ariosta nastala kombinacijom motiva iz Plautovih palijata Kovčežić, Avet i Mladi Kartaginjanin i Terencijevog Samomučitelja. Premda je u Španiji oživljavanje klasičnog nasleđa išlo sporije zbog jakih otpora crkve paganskoj literaturi, rimska palijata uticala je na dijaloški roman Fernanda de Rojasa Selestina (1499), koji je, pak, sa svoje strane ostavio značajnog traga u evropskoj drami i književnosti, naročito kad je reč o likovima. U Francuskoj, nakon Plautovih prerada i prevoda u 16. veku, Molière sastavlja svoju komediju Škrtac po uzoru na Plautov Ćup, ali uzima i jednu scenu iz njegove Aveti. U Engleskoj celokupni razvoj komedije od samog početka stoji pod snažnim uticajem Plauta i Terencija, čije su se komedije na latinskom izvodile po školama; William Shakespeare obilato zahvata iz antičkih izvora, pa se, na primer, uticaj Plauta vidi u Komediji zablude (The Comedy of Errors), a uticaj Terencija naročito u pojedinim likovima u različitim dramama. Terencijev uticaj očit je i u delima Bena Jonsona, koji je u Ćutljivoj ženi (Silent Woman) koristio neke motive iz Svekrve. U književnosti na srpskohrvatskom jeziku najpoznatiji je Skup Marina Držića (16. vek), prerada Plautovog Ćupa, dok je njegov delimično izgubljeni Pjerin najverovatnije bio sastavljen po uzoru na Plautove Menehme.
Uticaj rimske palijate opstao je i u novom veku, da bi u 20. veku postao vidljiv i na filmu. Napokon, ono što važi za grčku komediju, važi i za rimsku, naime da svaka savremena romantična komedija i komedija intrige duguje mnogo toga novoj atičkoj komediji, a time i njenoj rimskoj verziji ― palijati.
Volče
Volče  može biti:
La Cascada, Alpatláhuac
La Cascada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Alpatláhuac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2037 m.
Estrée-Cauchy
Estre Koši je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Béthune.
Barali, Cuneo
Barali je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 343 m.
Estrée-Cauchy
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 321 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 82 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,89 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 159 metara (maksimalnoj 171 m, a minimalnoj 118 m).
Vidrani
Vidrani mogu biti:
El Venadito, Silao de la Victoria
El Venadito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1755 m.
New Pine Creek, Oregon
Nju Pajn Krik je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 120.
Los Chacones, Tezonapa
Los Chacones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tezonapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 104 m.
Alhuey, Angostura
Alhuey je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Angostura.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2686 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Zavala, Acaponeta
Zavala je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Acaponeta.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Vigna, Bologna
Vigna je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Los Órganos, San Miguel de Allende
Los Órganos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Newport Beach, California
Newport Beach je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 85.186 stanovnika.
Los Órganos, San Miguel de Allende
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 235 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2096 m.
Cantero, Verona
Cantero je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 753 m.
Beber, Vicenza
Beber je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 621 m.
Devapamil
Devapamil je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 424,576 Da.
Vojnik (razvrstavanje)
Vojnik može biti:
toponimi:
filmovi:
Opština Sârbii-Măgura, Olt
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 181 m.
Westerheim (Württemberg)
Vesterhajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 55 opštinskih središta okruga Alb-Donau-Krajs. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.858 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8425134.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Alb-Donau-Krajs Vesterhajm se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Alb-Donau-Krajs. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 815 metara. Površina opštine iznosi 22,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.858 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 125 stanovnika/km².
Paraje del Perro, Santa Inés de Zaragoza
Paraje del Perro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Inés de Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2095 m.
Daigny
Denji je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ardeni koja pripada prefekturi Sedan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 352 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 123 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,85 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 170 metara.
Doubravka od Češke
Bila je kćer češkog kneza Boleslava I Okrutnog, a majka joj je možda bila tajanstvena Biagota.
Prema ranijim izvorima je upravo Dobrawa potakla svog supruga Mješka I da se pokrsti 966. godine, odnosno godinu dana nakon braka. Moderni historičari, pak, drže da je krštenje bilo ranije dogovoreno kao dio poljsko-češkog političkog saveza, odnosno da njena uloga u tim događajima nije bila tako važna.
Varvara
Varvara može značiti:
Izvorno:
Ili:
Sesshō i kampaku
U Japanu je Sesshō (摂政) označavao titulu za regenta imenovanog da pomaže djetetu-caru prije sticanja zrelost ili caricu. Kampaku (関白) je teoretski bio glavni savjetnik cara, ali je istovremeno bila titula za prvog sekretara (premijera) i regenta koji je pomagao odraslom caru. U Heian eri su te titule označavale de facto vladare Japana. Postojalo je vrlo malo razlike među titulama, i nekoliko pojedinaca je jednostavno mijenjalo titule dok su djeca-carevi sazrijevali, odnosno odrasli carevi abdicirali, umirali i bili mijenjani s djecom.carevima. Dvije titule su bile poznate pod zajedničkim nazivom Sekkan (摂関), a porodice koje su na njih imale ekskluzivno pravo bile poznate kao Sekkan-ke ili Sekkan porodice. Nakon Heian ere je umjesto njih vlast preuzeo šogunat.
Umirovljeni kampaku je bio poznat pod titulom Taikō (太閤), a što je izraz koji se često koristio za Toyotomija Hideyoshija.
Rancho Blanco, Comala
Rancho Blanco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Comala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 690 m.
Sesshō i kampaku
Historija
Klan Fujiwara je postao glavni nositelj titula kampaku i sesshō. Te titule su pripadale klanu Fujiwara Hokke (sjevernoj poroidici Fujiwara) i njihovim potomcima, među kojima je bio Fujiwara no Yoshifusa.
Godine 858. Fujiwara no Yoshifusa je postao sesshō. Bio je prvi koji nije pripadao carskoj kući. Godine 876. Fujiwara no Mototsune, nećak i posvojeni sin Yoshifuse, imenovan je na novostvoreni položaj kampakua.
Poslije Fujiwara no Michinage i Fujiwara no Yorimichija, samo su njihovi potomci držale te titule. U 12. vijeku je bilo pet porodica među potomcima Yorimichija poznatih kao Sekke: Konoe porodica, Kujō porodica, Ichijō porodica, Takatsukasa porodica i Nijō porodica. I porodice Konoe i Kujō su bili potomci Yorimichija preko Fujiwara no Tadamichija. Ostale tri poriduce su poticale od Konoea ili Kujōa. Do Meiji restauracije 1868, tih porodica je držalo ekskluzivna prava na titule s dva izuzetka - Toyotomi Hideyoshijem i njegovim nećakom Toyotomi Hidetsuguom.
Služba i titula kampaku je počela nestajati iz upotrebe čim se uveo premijer Japana za vrijeme Meiji restauracije. Car Meiji je ukinuo službu 1872. Danas je pod Zakonu o carskom domaćinstvu, titula sesshō ograničena na carsku porodicu. Krunski princ Hirohito, prije nego što je postao car Shōwa, je od 1921. do 1926. bio sesshō za mentalno nestabilnog cara Taishoa. Bio je poznat kao sesshō-no-miya.
Popis
Slijedi popis sesshoa i kampakua po redu naslijeđivanja.
Reinhart-Rogoff analiza
Reinhart-Rogoff analiza ili Rast u doba duga je ekonomska analiza napisana od američke ekonomistice Carmen Reinhart i bivšeg glavnog ekonomiste MMF-a Kennetha Rogoffa koja biva izdana u američkom akademsko-ekonomskom časopisu The American Economic Review 2010. godine.
Analiza i utjecaj
Osnovna ekonomska teorija koja zastupa Reinhart-Rogoff analiza glasi da države kada ima dug dostigne granicu od 60 % BDP-a gube godišnje 2 postotna poena rasta, a ako dug dođe do 90 % državnog BDP-a onda je ekonomski rast prepolovljen. Ubrzo po izlasku u medijima 2010. godine ova analiza će u svijetu zahvaćenom svjetskom financijskom krizom postati jednim od najcitiranijih djela među političkim i ekonomskim liderima koji se zalažu za ekonomsku politiku državne štednje. Ovu analizu će s časnim izuzecima citirati svi najvažniji američki i zapadnoevropski časopisi kao na primer The Economist, Wall Street Journal, Financial Times, Forbes, Le Monde,Il Sole, Frankfurter Allgemeine, Ultimo Segundo, Asia Times. Na kraju ova analiza vrlo brzo postaje ekonomska dogma o potrebi štednje tako da ju citiraju u svojim nastupima političari kao Olli Rehn ministar ekonomije Europske Unije i američki republikanski političar Paul Ryan.
Greške u analizi
Samo 10 dana nakon što je Olli Rehn citirao Reinhart-Rogoff analizu na sastanku u Internacionalnom radničkom organizacijom rečima:
"Očekuje se da će doći u Evropi do stabilizaciji državnog duga tek u 2014. godini i to na visini iznad 90 % BDP-a. Ozbiljno istraživanje je otkrilo da tako visok državni dug predstavlja stalni teret za ekonomski rast..."
u javnost izlaze podaci da je analiza temeljana na pogrešnim podacima. Tokom provjere podataka korištenih u Reinhart-Rogoff analizi otkriveno je za početak da podaci za 5 od 20 analiziranih država su se izgubili tokom analize, a potom je otkriveno još veći broj drugih važnijih grešaka. Kada se isprave sve greške u Reinhart-Rogoff analizi dolazi se do podatka da visoki državni dug podrazumjeva niži ekonomski rast, iako postoje izuzeci od tog pravila što u ekonomskom pogledu ruši ovu zaključke ove ekonomske analize. Svoju grešku Carmen Reinhart i Kenneth Rogoff će djelomično priznati prebacujući krivicu na pogrešnu u korištenju programa Microsoft Excela, ali će ostati pri zaključku svog djela.
Reinhart-Rogoff analiza je nakon priznanja MMF ekonomista početkom 2013. godine druga priznata analitička greška povezana s MMF-om po pitanju nametanja drastičnih mjera štednje državama u dugovima koje su dovele do drastičnog povećanja nezaposlenosti.
Cuccaro, Ascoli Piceno
Cuccaro je naselje u Italiji u provinciji Ascoli Piceno, u regiji Marche.
Huicochi, Guachochi
Huicochi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2478 m.
Nuevo Petalcingo, Ocosingo
Nuevo Petalcingo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 175 m.
Kenet Klark
Kenet Klark može označavati:
za ostale osobe v.
Los Tapancos, Omitlán de Juárez
Los Tapancos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Omitlán de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 251 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2286 m.
Findlay, Illinois
Findli je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 683, što je 40 (-5,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Andy Kaufman
Iako ga se smatra komičarom, ekscentrični Kaufman je odbijao takvu oznaku; mrzio je šale i tradicionalne oblike humora te prakticirao antihumor i dadaistički apsurdizam; također je uključivao glazbu i pjesmu. Nastupi su mu često bili na prvi mah nerazumljivi te usmjereni na zbunjivanje i provociranje publike. Mnogi obožavatelji vjeruju da je čak i njegova prerana smrt od raka pluća bila lažirana, posljednja šala prije povlačenja iz javnosti.
Karijera
Kaufman je odrastao u New Yorku i već kao dječak imao je talenta za javne nastupe. Pohađao je Grahm Junior College gdje je izučavao televizijske djelatnosti usput se baveći stand-up komedijom u malim klubovima u New Yorku i Istočnoj obali.
Čovjek iz inozemstva
Prvi zapaženiji nastup bila mu je uloga Čovjeka iz inozemstva: kao stranac u nekom klubu bi izvodio užasno loše oponašanje poznatih ličnosti. Primjerice, najavio bi da će glumiti predsjednika Cartera, a zatim bi lažnim naglaskom rekao: "Pozdrav, ja sam gospodin Carter, predsjednik Sjedinjenih Država. Puno vam hvala". Publika bi reagirala s bijesom zbog lošeg nastupa, ili bi čak sažalijevala nesretnog komičara koji bi se, nakon što bi bio izviždan pred svima, rasplakao na pozornici. Kasnije bi gledatelji većinom shvatili da su bili izigrani što je postao zaštitni znak Kaufmanovih nastupa. Kao Čovjek iz inozemstva bio je uspješan u oponašanju Elvisa Presleya. 1975. stekao je popularnost nastupom u Saturday Night Live, a sljedeće godine je glumio u filmu God Told Me To. Sedamdesetih je u nastupima često surađivao s glazbenicom Laurie Anderson.
Latka
1978. lik Čovjeka Iz Inozemstva iskoristio je u humorističnoj seriji Taxi. Kaufman je mrzio televizijske serije i nije bio sasvim zadovoljan činjenicom da će glumiti u jednoj. Da bi mu tvorci serije ugodili, dopustili su da njegov lik, Latka Gravas, pati od poremećaja višestruke ličnosti što mu je davalo slobodu djelovanja koju je koristio i kako bi ismijavao ostale likove oponašanjem. Publika bi u njegovim javnim nastupima ponekad tražila da glumi Latku na što bi ljutiti Kaufman reagirao tako da bi počeo glasno čitati roman Veliki Gatsby F. Scotta Fitzgeralda; ispočetka bi se gledatelji smijali, ali bi im nakon nekog vremena dosadilo jer bi čitao dugo i jako velike dijelove knjige.
Tony Clifton
Jedan od poznatih likova koje je Kaufman glumio bio je Tony Clifton, bahati i nepristojni klupski pjevač. Clifton bi obično otvarao Kaufmanove nastupe, a kasnije je čak i imao i vlastite koncerte diljem zemlje. Umjesto Andyja, ponekad su ga glumili njegov brat Micheal ili prijatelj i suradnik Bob Zmuda. Jedno vrijeme, ljudima je bilo nejasno da Clifton nije stvarna osoba. Novinari bi ga intervjuirali, a kada bi mu spomenuli Kafmana i njihovu suradnju, Clifton bi se razbjesnio i tvrdio da ga Kaufman iskorištava kako bi se obogatio. Na Kaufmanovo inzistiranje, Clifton je "pozvan" da kao gost nastupi u seriji Taxi; na snimanju je napravio nered zbog kojeg su ga zaštitari izbacili iz studija. Incident je, na Kaufmanovo oduševljenje, opisan u lokalnim novinama.
Hrvanje
Kaufman je bio ljubitelj profesionalnog hrvanja i jedno vrijeme je u nastupima organizirao hrvačke mečeve u kojima bi se borio isključivo protiv žena nudeći 1000 dolara onoj koja bi ga mogla poraziti; sam se proglasio Međuspolnim hrvačkim prvakom svijeta. Zbog toga je razbjesnio gledatelje Saturday Night Live koji su glasali da ga se protjera iz emisije (iako je ostalo nejasno je li i to bila samo osmišljena šala). Jednom se okušao i u borbi protiv muškarca, profesionalnog hrvača Jerryja Lawlera. Prvo ga je javno isprovocirao, a provokacije je nastavio i u ringu. Borba je bila prenošena na televiziji, a Kaufman je u njoj osramoćen i tobože slomio vrat. Nakon toga, gostovali su kod Davida Lettermana gdje je Kaufman prijetio sudskom tužbom jer je Lawler njegovu šalu preozbiljno shvatio. Na to je Lawler reagirao tako što ga je udario i srušio sa stolice; Kaufman je pobijesnio te ga izvrijeđao i zatim pobjegao iz studija. Tek deset godina nakon njegove smrti otkriveno je da je sve bilo namješteno te da Andy uopće nije bio ozlijeđen u borbi, a zapravo je bio i dobar prijatelj s Lawlerom.
Fridays incident
1981. je sudjelovao u emisiji Fridays gdje je već u prvom nastupu uživo, skeču o četvero ljudi koji za večerom u restoranu puše marihuanu, napravio incident odbivši govoriti svoj glumački tekst. To je razbjesnilo ostale komičare uključene u skeč, pa je jedan od njih pred kamerama odšetao po kartice s tekstom za podsjećanje i dao ih Kaufmanu na što je on reagirao polivši ga čašom vode. Nastup je na kraju nasilno prekinut reklamom; nije ostalo poznato jesu li i ostali glumci dobrovoljno sudjelovali u skeču koji je Kaufman smislio, ili je on protivno njihovoj volji prekinuo planirani program. Sljedeći tjedan se ipak ispričao na televiziji zbog incidenta. Kasnije je opet nastupao u Fridays; u jednoj emisiji je pjevao pjesme s gospel-pjevačicom Kathie Sullivan te najavio da je zaručen s njom i mu se vratila vjera u Isusa, ali i to je također bila šala.
Smrt i glasine o lažiranju
Kaufman je umro u svibnju 1984. u dobi od 35 godina zbog oštećenja bubrega uzrokovanog metastazom rijetke vrste raka pluća. Bolest mu je dijagnosticirana u prosincu 1983. godine i bila je već uznapredovala tako da mu ni radioterapija nije bila od pomoći (pokušao je i s alternativnom medicinom). Svoje stanje je sve do samog kraja tajio od drugih. Mnogi su sumnjali da je i smrt bila samo čudna konačna šala ekscentričnog komičara koji se odlučio povući iz javnosti. Prijatelji i obitelj su navodili da Andy nikada nije pušio, da nije često pio alkohol te da je bio vegetarijanac i prakticirao meditaciju. Rak pluća tada je bio vrlo rijedak među nepušačima i ljudima mlađim od 50 godina. Kaufman je jednom čak govorio o tome da bi se, ukoliko lažira vlastitu smrt, vratio dvadeset godina kasnije. 16. svibnja 2004., na obljetnicu, prijatelji su mu priredili zabavu Dobrodošao Andy, no nije se pojavio.
Patrijarh srpski Gavrilo (Dožić)
Patrijarh srpski Gavrilo V (po rođenju Đorđe Dožić; Donja Morača, 17. maj 1881 – Beograd, 7. maj 1950) je bio 41. patrijarh Srpske pravoslavne crkve.
Andy Kaufman
Smrt i glasine o lažiranju
Mnogi obožavatelji doista vjeruju da je Kaufman lažirao smrt i u prilog toj teoriji navode razne dokaze, no njihova vjerodostojnost ostaje upitna. U anketi na IMDB proglašen je za slavnu ličnost koja je najvjerojatnije lažirala vlastitu smrt, pobijedivši Elvisa Presleyja, Jima Morrisona, Jamesa Deana i Jimija Hendrixa. Bob Zmuda, Andyjev suradnik i prijatelj, je priznao da je on doista govorio o takvoj prijevari, no da osobno ipak vjeruje da je Andy umro - čak i ako ne 1984. onda nešto kasnije - jer bi se da je živ javio barem obitelji. Nakon 1984. otkriveno je također da je Kaufman imao kćer Mariu koju je morao dati na posvojenje i koja nije znala da joj je on biološki otac sve do njegove smrti. O njegovom životu Miloš Forman je 1999. snimio igrani film Čovjek na Mjesecu gdje ga glumi Jim Carrey.
Patrijarh srpski Gavrilo (Dožić)
Vodio je srpsku crkvu u u razdoblju Drugog svetskog rata.
Andy Kaufman
Smrt i glasine o lažiranju
Osoba koja tvrdi da je Andy Kaufman održala je konferenciju za novinare 9. Studenog 2008. Konferencija se održala u New Jerseyu, a na njoj je Kaufman otkrio svoje mišljenje o filmu "Smrt Andyja Kaufmana", te smisao života. Na konferenciji su bili prisutni svega četiri odabrana novinara.
Trenutno su u tijeku pripreme za 16. Svibanj, 25. godišnjicu Kaufmanove navodne smrti.
Patrijarh srpski Gavrilo (Dožić)
Životopis
Za vreme Prvog svetskog rata bio je interniran u Cegled, u Mađarskoj gde je oboleo, pa je 1918. kao bolesnik vraćen u Ulcinj, gde ostaje do oslobođenja pod austrijskom stražom. Bio je na čelu grupe od 18 poslanika crnogorskog parlamenta koja je u novembru 1918. odnela u Beograd svoju odluku o ujedinjenju sa Srbijom.
Posle smrti mitropolita crnogorsko-primorskog Mitrofana (Bana), izabran je za novog mitropolita crnogorsko-primorskog 17. novembra 1920. godine. Na ovom položaju ostao je do izbora za patrijarha srpskog 21. februara 1938. (po starom 8. februar). Predvodio je delegaciju Srpske pravoslavne crkve na Konferenciji u Carigradu 1923, koja je bila posvećena reformi kalendara. Na ovoj konferenciji sa srpske strane je učestvovao i Milutin Milanković kao astronom da im pomogne oko prevazilaženja problema vezanog za kalendar i dužinu trajanja godine.
Na patrijaršijskom tronu nasledio je patrijarha Varnavu 1938. godine.
Vojni puč 27. marta
Bio je žestok protivnik potpisivanja Trojnog pakta i tražio je jugoslovenskoj vladi da ga ne potpisuje. Srpski patrijarh Gavrilo i episkopi SPC su činili sve što su mogli da bi onemogućili potpisivanje Pakta sa silama Osovine. Djelatnost patrijarha dr Gavrila Dožića bila je prvih mjeseci 1941. dobrim dijelom usmjerena na politički teren, Patrijaršiju su redovno posjećivali političke ličnosti iz opozicije. No, trojni pakt je ipak potpisan, ali je ubrzo srušen Vojni pučem od 27. marta 1941. Istog dana kada je izvrešen puč, Sveti arhijerejski sabor SPC je već bio na okupu. Otvarajući vanredno zasedanje Sabora patrijarh Gavrilo je blagoslovio državni udar rečima:
27. marta 1941. patrijarh je više puta izlazio na prozor Patrijaršije i držao govore mnogobrojnim demonstrantima. Nacionalno ushićenje doveo je do tačke ključanja Dožićev govor na beogradskom radiju, prepun kosovske simbolike, koji su prenosile i stanice Zagreb i Ljubljana, poručujući da je na saboru Srpska pravoslavna crkva jednoglasno podržala vojni puč kao opredeljenje za "carstvo nebesko":
Kenneth Clark
Kenneth McKenzie Clark, Baron Clark, OM, CH, KCB, FBA (13. jul 1903 – 21. maj 1983) bio je britanski historičar umjetnosti i pisac, poznat kao višegodišnji kustos Nacionalne galerije i jedan od najuglednijih historičara umjetnosti 20. vijeka. Međunarodno slavu je stekao kao autor i voditelj popularne BBC-jeve dokumentarne TV-serije Civilizacija.
Patrijarh srpski Gavrilo (Dožić)
Vojni puč 27. marta
Patrijarh Gavrilo je 28. marta 1941. u patrijaršiji dočekao pučistu generala Simovića i tom prilikom je rekao da puč nije samo delo vojnika već "celokupnog srpskog naroda i nas svih koji smo se za to angažovali". On je tom prilikom ocenio da je 27. mart jedan od najvažnijih datuma u srpskoj istoriji i da je ravan Vidovdanu:
Drugi svetski rat
Početkom bombardovanja Beograda, 6. aprila 1941, Patrijarh se prvo sklonio u manastir Rakovicu, a iste noći između 6. i 7. aprila otputovao u manastir Žiču (jer je prevladalo mišljenje da treba da sledi Kraljevsku Vladu) a odatle u manastir Ostrog gde su ga nemačke vojne vlasti uhapsile 25. aprila 1941. godine. Na Ostrogu je uhapšen kao „glavni ratni zločinac, krivac i huškač za ulazak Jugoslavije u rat protivu sila Osovine“. Iz Ostroga su ga doveli u Beograd, gde je jedno vreme bio zatvoren u zatvoru Okružnog suda. Potom su ga premestili u manastir Rakovicu, a zatim u manastir Vojlovicu, gde je zajedno sa episkopom žičkim Nikolajem bio zatočen. Za vreme svog zatočeništva u Vojlovici dvojica srpskih crkvenih velikodostojnika odolevala su pritiscima da sarađuju s Nemcima. Oni su uporno odbijali da potpišu javni proglas protiv Tita i partizana, kao i da učestvuju u stvaranju pro-nacističke vlade nacionalnog spasa.
San Pietro In Campiano, Ravenna
San Pietro In Campiano je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
Patrijarh srpski Gavrilo (Dožić)
Drugi svetski rat
Polovinom septembra 1944. kada su nemačke trupe počele da se povlače iz Srbije pred naletima Crvene armije, Velimirović i Dožić su prebačeni prvo u Austriju, a potom u Nemačku, u koncentracioni logor Dahau, gde su držani kao posebni zatvorenici (Ehrenhäftling) u delu za visoke oficire i sveštenstvo. ’Počasni zarobljenici’ su imali poseban smeštaj i hranili se kao nemački oficiri, vrata ćelija u kojima su boravili zaključavana, a imali su i slobodan pristup zasebnom dvorištu u logoru. Pored toga, bilo im dozvoljeno da nose svešteničke mantije i nije im brijana glava. U crkvenoj literaturi se naglašava da su oni u logoru Dahau ‘doživeli sve strahote ovog pakla na zemlji’ i pretrpeli ‘stradanje i patnje’.
San Pietro In Campiano, Ravenna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 482 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Patrijarh srpski Gavrilo (Dožić)
Drugi svetski rat
U Dahauu ostaju tri meseca, do decembra 1944. godine kada ih Nemci oslobađaju. Izgleda da je puštanje Velimirovića i Dožića iz logora Dahau bilo je deo pogodbe Ljotića i Nedića s visokim nemačkim funkcionerom u okupiranoj Srbiji Hermanom Nojbaherom. Iz Nemačke putuju zajedno sa Milanom Nedićem i nemačkim generalom Hermanom Nojbaherom u Sloveniju, gde su se Nemci nadali kako će iskoristiti njihov autoritet među izbeglim Srbima u borbi protiv partizana. Krajem aprila 1945. patrijarh Gavrilo i episkop Nikolaj su preko Momčila Đujića stupili u kontakt sa Dimitrijem Ljotićem, tražeći da se sastanu sa njim. Dimitrije Ljotić je krenuo prema njima ali je poginuo 23. aprila 1945. kod Ajdovščine u Sloveniji bežeći od Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije.
Patrijarh Gavrilo i biskup Nikolaj su potom, zajedno sa drugima koji su bežali ispred partizana, prešli u Austriju. Završetak rata patrijarh Gavrilo Dožić i episkop Nikolaj Velimirović su dočekali, zajedno sa premijerom srpske kolaboracionističke vlade Milanom Nedićem, nemačkim generalom Hermanom Nojbaherom, četnicima, ljotićevcima i kolaboracionistima, u austrijskom gradiću Kitzbühel, gdje su bile smještene vlade čije su zemlje Nijemci okupirali. Tu su se sreli sa zapadnim saveznicima 8. maja 1945. kada je Kitzbühel zauzela američka 36. pešadijska divizija. Odatle su otišli u Englesku, nakon čega su se razdvojili - patrijarh se vraća u novu Jugoslaviju, a Nikolaj odlazi u Ameriku, te je u domovini smatran saradnikom fašista i izdajnikom.
Posleratni period
Po završetku rata, Patrijarh Gavrilo se zbog nove vlasti ne vraća odmah u zemlju, nego tek nakon pregovora. Arhijerejski Sinod je 14. jula 1945. godine preko Ministarstva unutrašnjih poslova DFJ uputilo pismo patrijrhu u kome ga moli da se što pre vrati u otadžbinu. 10. avgusta patrijarha je iz Rima stigao u Prag, te moli da mu se pošalje neko ko će ga dopratiti u Beograd. Patrijarh Gavrilo je stigao iz Praga avionom u Beograd u pratnji protojereja Ive Kaluđerovića dana 14. novembra 1946. godine. Odmah po dolasku preuzeo je sve dužnosti i sazvao vanredno zasedanje Svetog arhijerejskog sabora, da bi se razmotrila novonastala situacija.
Patrijarh Gavrilo je umro 7. maja 1950. u Beogradu. Sahranjen je u beogradskoj Sabornoj crkvi, u južnom delu hrama, u neposrednoj blizini kneza Miloša i kneza Mihaila Obrenovića. Posle njega patrijarh srpski je postao Vikentije (Prodanov).
Las Margaritas, Silao de la Victoria
Las Margaritas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Silao de la Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1744 m.
Harrellsville, North Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 106, što je 4 (3,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Villa, La Spezia
Villa je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 90 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 295 m.
Los Pocitos, Alpatláhuac
Los Pocitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Alpatláhuac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2062 m.
Breze
ili
Corlățel, Corlățel
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1552 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
Opština Atlequizayan, Puebla
Atlequizayan je opština u Meksiku, u saveznoj državi Puebla.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1175 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 883 m.
Torre Alfina, Viterbo
Torre Alfina je naselje u Italiji u provinciji Viterbo, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 291 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 572 m.
Falklandski vuk
Falklandski vuk (lat. Dusicyon australis) zvan i falklandska lisica, falklandski pas, antarktički vuk ili warrah bio je jedini autoktoni sisavac Falklanskog arhipelaga istrijebljen 1876., kad je ubijen posljednji primjerak kod Hill Covea na Zapadnom Falklandu.
To je bio mesožder iz porodice pasa, vrlo pitom i znatiželjan što ga je koštalo glave.
Karakteristike
Dosad se pretpostavljalo da je Falklandski vuk bio bliski srodnik Južnoameričke lisice (Lycalopex), ali je analiza DNK provedena 2009. utvrdila da je bio srodnik južnoameričkog Grivastog vuka (Chrysocyon brachyurus) od kojeg se razdvojio prije 6.7 milijuna godina.
Falklandski vuk živio je na oba otoka arhipelaga, i po Istočnom i na Zapadnom Falklandu kad je Charles Darwin posjetio otoke - 1833., tako da on nije bio siguran dali se radi o jednoj ili dvije vrste. Imao je žutosmeđe krzno, sa bijelim vrhom repa. Čim se hranio nije poznato, ali se pretpostavlja da se zbog nedostatka domaćih glodara, hranio guskama, pingvinima, insektima i strvinama koje bi izbacilo more, i da je je živio po jazbinama.
Historija
Louis Antoine de Bougainville, osnivač prvog naselja Port Louis na Falklandima nazvao ga Loup-Renard (Vuk lisica). Kasnije ime warrah je iskrivljeni oblik od aguará kako su patagonijski indijanci Guarani zvali lisice.
Devardova legura
Devardova legura je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 373,201 Da.
Falklandski vuk
Historija
Falklandski vuk nije imao šanse da preživi u sudaru sa rijetkim doseljenicima, jer isprva nije uopće imao straha od ljudi, već im je ljubopitljivo prilazio - pa su ga zvali ludi vuk, a nije bilo šuma u kojima bi se mogao kriti. Doseljenici su ga ubijali zbog krzna, a kasnije trovali zbog svojih stada ovaca.
Brezno
Pojam Brezno izveden je od reči breza. On se sreće kod sledećih toponima:
Republika Makedonija:
Newport Coast, California
Newport Coast je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo. stanovnika.
Tritoni, Trapani
Tritoni je naselje u Italiji u provinciji Trapani, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Pozo Blanco, Tezonapa
Pozo Blanco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tezonapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 355 m.
La Hacienda, Santa Inés de Zaragoza
La Hacienda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Inés de Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1859 m.
Wiesenbach (Baden)
Vizenbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 54 opštinska središta okruga Rajn-Nekar. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.105 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8226097.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Nekar Vizenbah se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Rajn-Nekar. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 138 metara. Površina opštine iznosi 11,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.105 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 279 stanovnika/km².