cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pinkwashing
Reakcije
H. Maikey tvrdi da je još najveći problem izraelsko lažno predstavljanje kao "gej utočište" za sve LGBT osobe u regiji. A. Ben-Dor i J. Livnat, izraelski stručnjaci s Telavivskog univerziteta specijalizirani za prava izbjeglica, negiraju mit o Izraelu kao "sigurnom utočištu" za palestinske LGBT osobe navodeći da oni doživljavaju gorka iskustva i na palestinskim teritorijima i unutar samog Izraela. Dvoje pravnika ističu da je Izrael načelno bolje mjesto za izraelske homoseksualce od Sjedinjenih Država, međutim, da se isto ne odnosi i na palestinske ili susjedne arapske homoseksualce s obzirom da "Izrael ne želi arapsku djecu", zbog čega takvim azilantima savjetuju da utočište potraže u drugim državama. Članovi izraelske LGBT organizacije Aguda ističu i loš socijalni status palestinskih homoseksualaca u Izraelu jer sačinjavaju gotovo polovinu žrtava muške gej prostitucije. Pozivajući se na istu udrugu, A. Bohrer navodi da su većina od 2000 queer Palestinaca privremeno nastanjenih u Tel Avivu zapravo ilegalni useljenici odnosno ekonomski migranti, bez ikakve legalne zaštite od zlostavljanja, silovanja, zastrašivanja i diskriminacije na poslu, te da su slučajevi njihove emancipacije izuzetna rijetkost. Usto, Bohrer ističe i primjere izraelskog iskorištavanja homofobije u Palestini odnosno vrbovanja LGBT Palestinaca kao doušnika, pod prijetnjom da će javno obznaniti njihove seksualne orijentacije.
Druga gledišta
Također, američko-jevrejski gej novinar D. Kaufman navodi i primjere kada su same izraelske LGBT osobe postale žrtvama politike vlastite vlade, izdvajajući pritom zabranu njihovog sudjelovanja na paradi ponosa u Madridu 2010. zbog napada izraelske mornarice na propalestinsku humanitarnu flotilu nekoliko sedmica ranije.
Islamofobni aktivizam
Pinkwashing se kao sredstvo manipulacije koristi i za raspačavanje islamofobije u čemu podjednako i često zajednički sudjeluju proizraelski aktivisti i evropska krajnja desnica, što se osobito intenziviralo nakon napada 11. septembra 2001. godine. Prvi funkcionira na način da se difamacija Palestinaca po etničkim ili vjerskim osnovama preslikava na čitav arapski ili čak muslimanski svijet, prezentirajući pritom Izrael kao "jedini pozitivan primjer u homofobnoj regiji" i to sa svrhom skupljanja političkih bodova u višedecenijskom izraelsko-palestinskom sukobu ili geopolitičkim tenzijama s regionalnim suparnicima. S druge strane, islamofobni pinkwashing u Evropi plodom je zapadnoevropskog homonacionalizma i koristi se za imigracijske i dnevno-političke polemike, pri čemu je ksenofobija usmjerena protiv muslimanskih manjina poput Arapa, Turaka, Južnoazijaca i Afrikanaca koje se demonizira kao "homofobne fanatike". Istovremeno, rabe se i etnocentrični i rasistički stereotipovi o inferiornosti islamskog svijeta u odnosu na kršćanski i zapadni, nerijetko sintetizirani u teoriju civilizacijskog konflikta. Pritom se oportunistički ignorira postojanje muslimanskih LGBT zajednica i njihovih sociopolitičkih saveznika, zatim dekriminalizirana homoseksualnost u Izraelu susjednim državama poput Palestine, Jordana i Libanona odnosno vrlo definiranog kulturnog LGBT centra u Bejrutu, zajedno s aktivnim LGBT pokretima od Indonezije do arapskog svijeta i Turske, te naposljetku i historijska emancipacija homoseksualaca u Osmanskom Kalifatu. Suvremeni homonacionalizam tako predstavlja dijametralno suprotan diskurs od onog iz vremena evropskog kolonijalizma 19. i ranog 20. vijeka kada se široko rasprostranjena tolerancija homoseksualnosti uzimala kao dokaz dekadencije islamskog svijeta. Pri selektivnim napadima na islam, homonacionalisti također zanemaruju druge religijske uloge poput kršćanskih fundamentalista, Rimokatoličke Crkve i konzervativnih Jevreja koji u jednakoj mjeri izražavaju netrpeljivost prema homoseksualcima.
Direktne kritike upućene su izraelskom državnom projektu Brand Israelu jer dok je s jedne strane po Sjedinjenim Državama i Evropi sebe prezentirao kao kozmopolitsku, progresivnu, zapadnjačku i demokratsku zemlju, s druge strane je blatio islamske nacije kao zaostale, represivne i homofobne, s ciljem da se učvrsti predodžba o Izraelu kao "bedemu demokracije i slobode" odnosno da se opravda njegova agresivna politika. Na meti kritika našle su se i druge jevrejske organizacije, osobito Antidifamacijska liga (ADL) iz New Yorka jer je na svom web-sajtu nudila poster s reklamiranjem Izraela kao "jedine bliskoistočne zemlje koja štiti prava, sigurnost i slobodu LGBT osoba", dok je s druge strane prešutno ignorirala lobističke napade protiv propalestinskih manifestacija i zajedno s konzervativnim grupama promovirala izraelske oružane snage. J. K. Puar navodi da se proizraelske grupe za obranu služile sistemom Tu quoque tj. da su za svaku kritiku na račun Izraela tražile dodatnu osudu raznoraznog nasilja u cjelokupnom islamskom svijetu.
Najekstremnijim primjerom pinkwashinga u regionalnom kontekstu smatra se govor izraelskog premijera B. Netanjahua u američkom Kongresu iz 2011. kada je Bliski Istok nazvao "regijom u kojoj se homoseksualci vješaju". M. Blumenthal i A. Abunima dovode pinkwashing u izravnu vezu s iranofobijom odnosno izraelsko-iranskim tenzijama zbog Teheranovog nuklearnog programa krajem 2000-ih i početkom 2010-ih godina. Blumenthal tako navodi da je retorika o "muslimanskom vješanju homoseksualaca" učestalo korištena od strane M. Lucasa, filmaša i promotora izraelskog LGBT turizma poznatog po agresivnim islamofobnim ispadima (npr. "apsolutno mrzim sve muslimane"), uskoj kooperaciji s američkim neokonzervativnim masmedijima, te zagovaranju izraelskog vojnog napada na Iran. Navedena retorika temelji se na incidentu iz jula 2005. kada je u svjetske masmedije plasirana dezinformacija o iranskom vješanju dvaju mladića zbog "homoseksualnosti", iako se nedugo kasnije ustvrdilo da je riječ o kazni za pedofiliju i silovanje 13-godišnjeg dječaka. Brojni analitičari, uključujući S. Longa, J. K. Puar,, M. Rastegar, J. A. Massada i P. Richéa, osudili su masovnu obmanu i nazvali je plodom podizanja političkih tenzija između Irana i Sjedinjenih Država. Usprkos tome, fotografija pogubljenja iz mašhadskog zatvora nastavila se koristiti kao reprezentativni primjer "homofobnog nasilja u Iranu", a proizraelski aktivisti redovito su je koristili i za obmanjivanje o "palestinskom vješanju homoseksualaca". Također, nizozemski desničar G. Wilders upotrijebio ju je za propagandni film Fitna kao "dokaz" distopijske sudbine koja čeka lokalne LGBT osobe u slučaju muslimanskog dolaska na vlast. Blumenthal izdvaja i druge iranofobne primjere poput proizraelske kampanje na paradi ponosa u San Franciscu 2011. koja je uključivala bizarnu lutku tadašnjeg iranskog predsjednika M. Ahmadinežada sodomiziranog nuklearnim projektilom, a J. Michaelson navodi i ridikuloznu sliku navodnog homoseksualca iz 2014. s porukom "Hamas i Iran ubijaju gejeve poput mene – u Izraelu sam slobodan". Usto, Michaelson ističe i cinične opaske američkih neokona na račun LGBT statusa u Iranu s obzirom da se odupiru priznavanju istih prava u vlastitoj zemlji. Slične opaske od strane LGBT aktivista upućene su 2012. i na račun kanadske konzervativne vlade i ministra vanjskih poslova J. Bairda, s obrazloženjem da se koriste pinkwashingom za manipuliranje imigrantskim pitanjima i za poticanje rata protiv Irana.
Promatrajući pinkwashing kroz prizmu homonacionalizma, S. Schulman navodi niz primjera iz Evrope u kojima je ostvarena simbioza između radikalne desnice i određenih struktura LGBT pokreta. U Nizozemskoj, brojni poklonici ubijenog LGBT političara P. Fortuyna vremenom su se priklonili G. Wildersu, ekstremnom desničaru čija je Stranka za slobodu početkom 2010-ih kotirala kotirala kao treća najjača u državi. U Norveškoj, masovni ubojica A. B. Breivik inspiraciju za svoja pisanja crpio je iz djela B. Bawera, američko-norveškog pisca kritičnog prema muslimanskoj imigraciji. Godine 2010., britanski The Guardian izvijestio je da domaća rasistička organizacija EDL broji 115 članova u svom gej krilu. Njemačka LGBT organizacija LSVD u više je navrata objavljivala priopćenja navodeći muslimanske imigrante kao neprijatelje homoseksualnih osoba. U julu i augustu 2012. godine, koalicija populističkih grupa radikalne desnice (uključujući Englesku ligu obrane ili EDL) u finskom Helsinkiju i švedskom Stockholmu pokušala je organizirati anti-islamski prosvjed paralelno s održavanjem LGBT sedmice ponosa, što je od strane stručnjaka opisano pinkwashingom njihove islamofobne ideologije. L. Bjurwald, spisateljica i istraživač evropske radikalne desnice, navodi da EDL iskorištava LGBT manifestacije u Ujedinjenom Kraljevstvu prikazujući muslimane kao "homofobnog i nedemokratskog neprijatelja", te da se pritom koriste taktikom "zavadi pa vladaj" tj. stvaranjem razdora među evropskim manjinama. Kao odgovor na navedene aktivnosti ekstremnih desničara nastale su i LGBT organizacije koje su angažiranje u borbi protiv pinkwashinga, npr. Queers against Pinkwashing.
Rusofobni aktivizam
S. Lefebvre iz Centra za ekonomska i politička istraživanja (CEPR) ističe dvostruka mjerila u tome što Obamina administracija zajedno s vodećim američkim medijima često kritizira Rusiju zbog neuspjeha pružanja osnovnih sloboda LGBT populaciji, dok istovremeno zatvara oči pred lošim stanjem LGBT prava u savezničkim zemljama poput Hondurasa, Saudijske Arabije i Ujedinjenih Arapskih Emirata, te zanemaruje napredak LGBT prava na Kubi. Lefebvre u analizi izričito navodi i fenomen pinkwashinga kojeg definira kao "namjerno isticanje podrške LGBT pravima uz sistematsko ignoriranje ili umanjivanje drugih relevantnih pitanja ljudskih prava". L. Penny, spisateljica i feministička aktivistica, suprostavila se onima koji su kritizirali rusku LGBT politiku tokom zimske olimpijade u Sočiju argumentom o njihovoj šutnji prema homofobnom tretmanu u vlastitim državama, navodeći :
Ekonomski primjeri
J. Michaelson tvrdi da je pinkwashing korišten u kampanji s ciljem pridobivanja simpatija javnog mnijenja za izgradnju naftovoda Keystone kojim bi se kanadska nafta transportirala u Sjedinjene Države, budući da su njegovi zagovornici argumentirali da Kanada zaslužuje takav projekt zbog "boljeg stanja LGBT prava od ostalih svjetskih proizvođača nafte". Neki od korištenih slogana kampanje bili su "OPEC mrzi gejeve" i "kanadska etička nafta protiv OPEC-ove konfliktne nafte". Michaelson kritizira takav pristup i ističe da se temeljem iste induktivne pogreške može opravdati etički sporan tretman kanadskih etničkih manjina poput crnaca ili Indijanaca, te ekološki upitna obrada katranskog pijeska. Zbog pinkwashinga kritizirana je i britanska naftna kompanija BP jer je neposredno nakon izljeva nafte u Meksičkom zaljevu pokušala popraviti imidž pokretanjem kampanje zapošljavanja LGBT osoba.
The New Centurions (roman)
The New Centurions je roman američkog književnika Josepha Wambaugha objavljen 1971. godine. Wambaugh, kome je to bio prvijenac, je u to vrijeme bio pripadnik losanđeleske policije, i sadržaj romana je velikim dijelom bio autobiografske prirode, odnosno inspiriran autorovim i iskustvima njegovih kolega i prijatelja. Radnja započinje 1960. godine i paralelno prati karijere tri losanđeleska policajca koji su zajedno diplomirali – Sergea Durana, bivšeg Chicano marinca koji od svojih bijelih kolega nastoji sakriti svoje porijeklo; Gusa Plebeslyja, bivšeg bankovnog službenika iz srednje klase koji je policiji pristupio kako bi sa većom plaćom uzdržavao mladu suprugu i dvoje djece; Roya Fehlera, bivšeg studenta kriminologije koji se policiji priključio iz želje za uzbuđenjima. Radnja prati njihovo postepeno napredovanje u službi, tokom koje se suočavaju sa poplavom kriminala u problematičnim crnačkim i Latino četvrtima, ali i odrazom burnih društvenih i političkih promjena 1960-ih na policiju i njen rad. U romanu su rekonstuirani i veliki crnački neredi u Wattsu 1965. godine, opisani iz perspektive protagonista. The New Centurions se odlikovao ne samo autentičnim prikazom policijskog posla u etnički i rasno miješanom megalopolisu, nego i izuzetno mračnim i pesimističnim tonom; naslov dolazi od riječi Andjya Kivlinskog, starog i iskusnog partnera Plebeslyja na njegovim prvim zadacima, koji policajce uspoređuje sa rimskim vojnicima koji i njegovu civilizaciju nastoje obraniti od barbara, ali su istovremeno svjesni da se Carstvo zbog dekadencije nalazi pred neumitnom propašću.
Roman je zbog neobične perspektive kojom su se obrađivale tada prilično aktualne rasnih sukoba, ljudskih i građanskih prava, ali i eksplozije kriminala u SAD, izazvao veliku pažnju. Dobio je izuzetno dobre kritike i došao na listu bestselera. Wambaugh, koji će nekoliko godina kasnije napustiti policiju kako bi se potpuno posvetio spisateljskom poslu, je tvrdio da su ga zbog The New Centurions "tipovi u lisicama pitali za autogram".
The Bungle Family
The Bungle Family je američki strip autora Harryja J. Tuthilla koji je kao serija izlazio od 1918. do 1942. Protagonisti su bili George Bungle i njegova supruga Jo, koji su pripadali nižoj srednjoj klasi i živjeli u iznajmljenom stanu; epizode su se bavile njihovim svakodnevnim životom koji se često svodio na svađe sa susjedima i najmodavcem. Serija, koja je uživala veliku popularnost, je kasnije od nekih historičara prozvana "stripovskim ekvivalentom sitkoma".
The New Centurions (roman)
Sljedeće godine je snimljena istoimena filmska ekranizacija u kojoj su glavne uloge tumačili Stacy Keach i George C. Scott.
Neurokinin A
Neurokinin A (ranije poznat kao supstanca K) je član tahikininske familije neuropeptidnih neurotransmitera. On nastaje iz istog preprotahikinin A gena kao i neuropeptid supstanca P. On ima više uloga u telu čoveka i životinja. Jedan specifičan primer je posredovanje kontraktovanje debelog creva i bronhokonstrikcija kod pacova kroz ne-noradrenergički, ne-holinergički nervni sistem (ogranak vagalnog sistema). Neuropeptid K (koji se takođe naziva neurokinin K ) i neuropeptid gama su N-terminalno duže verzije neurokinina A, proizvedene iz iste splajsne forme gena, koji su finalni peptidni produkti u istim tkivima.
Struktura
Struktura neurokinina A sisara je dobijena koristeći CD spectropolarimetriju i 2D protonsku NMR. Analiza je pokazala da u vodi, peptid poprima izduženu konformaciju dok u prisustvu micela (model sistema ćelijske membrane), alfa heliksna konformacija je indukovana u centralnom delu (Asp4-Met10).
Matanawí
Matanawí (Matanauí) je pleme američkih Indijanaca nastanjeno nekada na područjima brazilskih država Amazonas i Mato Grosso, većinom u području rijeke Rio Madeira. Jezik ovih Indijanaca svojevremeno je svrstavan u samostalnu istoimenu porodicu, ali je moguće i da su srodni plemenima iz grupe Mura (Bohura i Yahahi), šireći je u veću porodicu Mura-Matanawi. U ne davno vrijeme popisano ih je 15 na jednoj 'aldeji'. U državi Amazonas Curt Nimuendaju koji je bio u ovom području zabilježio je da je tu u području gornjeg toka rijeke Maici u prvoj polovici 20. stoljeća vladao rat među plemenima Pirahã, Matanawi i Parintintin. Negdje istovremeno Gondin (1938.), bilježi i rat Bohurama srodnih Pirahã sa plemenima Torá i Parintinin na istoj lokaciji, gornjoj Maici. Matanawi su možda i nestali u ovim ratovima. Curt Nimuendaju e E.H. do Valle Bentes ostavili su maleni rječnik jezika Matanawi Indijanaca.
Mísquito
Mísquito (Mískitu, Mísquito, Mískito; Moskito, Mosquito), indijanski narod jezične porodice Misuluan, nastanjen u močvarnim džunglama Nikaragve i Hondurasa. Sastoje se od više srodnih plemena koja govore srodnim jezicima i dijalektima (miskitoan), viz.: Mam, Wangki ili Wanki, Baldam, Kabo, Tawira, Baymunana i Miskito. Populacija im iznosi najmanje oko 200,000, što je broj govornika miskito-jezika. a treba im pridodati i 100,000 ljudi koji govore jezikom miskito kreolski engleski. Ekonomija Miskita počiva na lovu, ribolovu, sakupljanju i agrikulturi, a posebno su poznati po tome što se bave lovom na kornjače Chelonia mydas, porodica Cheloniidae.
Ime i porijeklo
Ime miskito nije u vezi sa nazivom za moskito-komarce (mosquito), nego dolazi po imenu poglavice Miskuta, koga je slijedio jedan dio plemena. Ovi ljudi što su ga slijedili dobili su od autsajdera ime Miskut uplikanani, što su Sumo Indijanci pojednostavili u Miskitu. Drugi naziv Moskito, dobili su od Williama Dampiera, koji je vidio nekoliko pripadnika ovog plemena na obali Paname, tada nazivane Darien, gdje su bili u ribolovu ili lovu na kornjače.
Lokalne skupine
Miskito se sastoje od nekoliko srodnih skupina naseljenih na obali Srednje Amerike poznatoj kao Mosquitia. Skupina Wanki živi oko Puerto Cabezasa, i govori posebnim dijalektom; skupine ili plemena Tawira, Baymunana i Cabo ili Kabo žive u selima u Nikaragvi. Peta skupina, Mam, ili Honduraški Miskiti, također govore posebnim dijalektom i jedini su Miskiti porijeklom iz Hondurasa.
Kultura
Jedan od prvih opisa Miskito Indijanaca dao je William Dampier, britanski istraživač, pomorski kapetan i kartograf, koji već tada opaža veliki značaj kornjače u miskito-kulturi. Sandra Carolina Rojas također govori o velikom značaju koji je imao lov na kornjače kod Miskito Indijanaca, koje su nekoć bile veoma brojne na tom dijelui obale Srednje Amerike. Danas se ekonomija donekle izmijenila, pa tehnikama posijeci-i-spali bave uzgojem kasave, banana, plantain-banana, graha i drugog, na krčevinama u džungli. lov, ribolov i sakupljanje divljeg voća, također je i danas veoma značajno. Nietschmann (1973:299) opaža i životnu ovisnost o poznavanju navigacije i jedrenju na dori ili dory-kanuima sa jedrima.
Vanjske poveznice
Miskitolar
Filoksen od Mabuga
Rodio se u Tahalu, na istočnoj obali Tigrisa, odnosno području koje je bilo pod vlašću Sasanidskog Carstva, ali je većinu života proveo na bizantskim teritorijama. Živio je i radio u Edesi. Kasnije je postao biskup Mabuga, i na tom mjestu sudjelovao u smjenjivanju halkedonskih patrijarha Antiohije, uključujući Flavijana II 512. koga je smijenio mijafizit Sever. Oko godine 508. je napisao novi sirijski prijevod Biblije, od koga su se do danas očuvali fragmenti; pored toga je poznat i kao autor 30 sačuvanih propovijedi. Kada je na bizantsko prijestolje došao halkedonskom vjerovanju skloni Justin I, Filoksen je izložen progonima. Protjeran je u Filipopolis u Trakiji gdje je ubijen.
Sirijska pravoslavna crkva ga slavi kao sveca.
Gruzijska pisma
Gruzijska pisma je tri pisma, koje se koriste za pisanje gruzijskog jezika: asomtavruli, nushuri i mhedruli. Njihova slova su ekvivalentna, dijele iste nazive i abecedni red, a sva tri su jednodomna (nema razlike između velikih i malih slova). Iako se koriste sva tri oblika, mhedruli se uzima kao standard za gruzijski jezik i njemu povezane kartvelske jezike.
Izvorno je bilo 38 slova. Gruzijski jezik trenutno ima 33 slova abecede, a pet slova se više ne koriste. Abeceda mingrelskog jezika koristi 36 slova: 33 gruzijska, jedno slovo zastarjelo za taj jezik, i dva dodatna slova specifična za mingrelski jezik. Ista slova, plus jedno slovo posuđeno iz grčkog, koristi se u abecedi od 35 slova čanskoga jezika. Četvrti kartvelski jezik- svanski jezik, obično se ne izražava slovima, ali koriste se slova abecede mingrelskog jezika, s dodatnim zastarjelim gruzijskim slovom, a ponekad dopunjen dijakritičkim znakovima za svoje brojne samoglasnike.
Gruzijska pisma održava nacionalni status kulturnog naslijeđa u Gruziji i trenutno je nominirano za uključivanje u popis UNESCO-ve nematerijalne kulturne baštine.
Lewisville, Idaho
Luisvil je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Guido od Spoleta, car Svetog Rimskog Carstva
U trenutku smrti oca 880. godine to novostvoreno vojvodstvo se dijeli između Guida i njegovog brata Lamberta samo da bi bilo ponovno ujedinjeno tri godine potom. Zahvaljujući nestanku Karolinške dinastije s vlasti u Francuskoj Guido dobiva poziv 888 godine od nadbiskupa Reimsa da postane francuski kralj. Tek kada se već nalazio u Francuskoj stiže mu vijest o tamošnjoj krunidbi Oda za kralja nakon čega se neobavljenog posla vratio u Italiju gdje kršeći prethodne dogovore napada talijanskog kralja Berengara kojeg porazi u jednoj bitki nakon čega se 889 godine okrunio za kralja Italije (u realnosti protukralja). Taj vojni uspeh mu je na pladnju dao i Rim 891 nakon čega prisiljavanja papa da ga okruni za cara Svetog Rimskog Carstva pošto ovu titula tada već 4 godine ne drži niti jedna osoba. Tom krunidbom počinje potpuno srozavanja vrijednosti carskog naslova pošto Guido kao carski nasljednik Karla Velikog vlada samo dijelom južne Italije i ničim drugim. Italija naime tada već ima svoga nezavisnog kralja Berengara s kojim će voditi rat sve do smrti.
Mauretanija (razvrstavanje)
Mauretanija se može odnositi na:
AKC Akcija
AKC Akcija je bila kratkotrajni autonomni i alternativni kulturni centar ispod Brankovog mosta u Beogradu, krajem 2003. i početkom 2004.
20. decembra 2003. godine je, nakon propasti Rebel Hausa, skvotiran veliki napušteni prostor (oko 1500m²) u ulici Braće Krsmanović, ispod Brankovog mosta u Beogradu. Prostor je ranije pripadao društvenoj firmi sa Kosova koja nije radila od 1990-ih i bio je u vlasništvu opštine Stari grad.
Nakon što su očistili prostor od smeća, doneli nameštaj i promenili bravu, kontaktirali su opštinu sa pismenim projektom pretvaranja napuštenog objekta u kulturni centar. Zaposleni u opštini Stari grad su ljubazno izašli u susret, ali kada su aktivisti došli sutradan da sređuju prostor, na vratima ih je čekao katanac, opštinski pečat i upozorenje sa pretnjom zatvora. Mnoge donete stvari i knjige su ostale unutra, a prostor nije renoviran i zgrada još uvek zjapi prazna. Iako je potrajala samo 2-3 meseca, Akcija je bila pozitivno iskustvo zajedničke akcije velikog broja različitih grupa i pojedinaca sa beogradske aktivističke scene.
Finca los Mangos (razvrstavanje)
Finca los Mangos ima više značenja:
NGC 2479
NGC 2479 je otvoreni skup u zviježđu Krmi.
Šubra el Kejma
Šubra el Kejma (arapski: شبرا الخيمة/Shubrā al-Khaymah) je grad od 1,187,747 stanovnika na sjeveru Egipta u muhafazi Kaljubija.
Formalno je četvrti grad po veličini u zemlji, ali je zapravo sjeverno predgrađe Kaira, dio konurbacije Metropolitanski Kairo u kojoj živi 20,440,000 stanovnika.
Geografske karakteristike
Šubra el Kejma se prostire u Donjem Egiptu duž na istočne obale rijeke Nil na trasi autoputa Kairo-Aleksandrija. Iz Šubre počinje Kanal Ismailia koji ide od Nila do Sueskog kanala.
Bugambilia Buenavista, Santa Cruz Itundujia
Bugambilia Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Cruz Itundujia.
Šubra el Kejma
Historija
Šubra el Kejma je do 19. vijeka bila trgovište koje je snabdjevalo Kairo poljoprivrednim proizvodima iz plodne Delte Nila. U prvom dekadama 19. vijeka Egipatski kediv Muhamed Ali podigao je u Šubri svoju ljetnu rezidenciju sa štalama za svoju ergelu i povezao je sa Kairom bulevarom. thumb|left|240px| [[Enterijer rezidencije Muhameda Alija]] Nakon Prvog svjetskog rata Šubra je počela naglo bujati kao industrijski centar. Četrdesetih i pedesetih godina 20. vijeka osnovano je puno tvornica koje su privukle brojne seljake iz okolice da se nasele.
Bugambilia Buenavista, Santa Cruz Itundujia
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 958 m.
Šubra el Kejma
Historija
Šubra je i univerzitetski grad, u njoj djeluje od 1961. Kairski politehnički institut i agronomski fakultet univerziteta Ain Šams koji je smješten u parku nekadašnje rezidencije Muhameda Alija.
Collecarrise, Isernia
Collecarrise je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 764 m.
Seong od Baekjea
Seong od Baekjea (? - 554) bio je 26. po redu vladar države Baekje, jednog od Tri kraljevstva Koreje, koji je vladao od 523. do 554. godine. Bio je sin kralja Muryeonga. Najpoznatiji je po tome što je budizam godine 528. službeno učinio državnom religijom, kao i diplomatskim misijama u zemlju Wa (Japan) od kojih se slanje budističkih sutri 536. smatra početkom japanskog budizma. Seong je također održavao i odnose sa južnokineskom dinastijom Liang, ali je posljednja misija 549. propala kada je carsku prijestolnicu Jiangkang zauzeo pobunjeni general Hou Jing. Seong je imao više uspjeha u diplomatskim odnosima sa državom Silla, sa kojom je stvorio savez protiv moćnog kraljevstva Goguryeo na sjeveru. 538. je prijestolnicu iz Ungjina (današnji Gongju) premjestio u Sabi (današnji okrug Buyeo) na rijeci Geum, a potom nakon reorganizacije uprave godine 551. prodro u dolinu rijeke Han i od države Goguryeo povratio generaciju ranije izgubljena područja na centru Korejskog poluotoka, uključujući i današnji Seul. Taj je uspjeh, međutim, bio kratkotrajan, jer ga je država Silla izdala i iste godine zauzela ta područja. Sljedeće godine je Seong zajedno sa svojim sinom Wideokom vodio osvetničke pohode protiv Sille. Godine 554. je u jednom od njih teško poražen; Seong je tada poginuo zajedno sa 30.000 svojih vojnika.
Los Cerritos, Bolaños
Los Cerritos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Bolaños.
Seong od Baekjea
Njegov treći sin Imseongtaeja (琳聖太子) je otišao u Japan, gdje ga dio historičara povezuje sa klanom Soga koji je dominirao carskom upravom u drugoj polovici 1. milenijuma.
Los Cerritos, Bolaños
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1126 m.
Robert Redford
Robert Redford (Santa Monica, Kalifornija, 18. kolovoza 1936.) je američki filmski glumac, redatelj i producent.
Rani život
Redford je rođen u Santa Monici, Kalifornija, u obitelji Charlesa Roberta Redforda starijeg, računovođe, i Marthe W. Hart. Ima i polubrata, Williama, iz očevog drugog braka. 1954. je maturirao u srednjoj školi Van Nuys u Los Angelesu te primio bejzbolsku stipendiju za sveučilište u Coloradu, gdje je bio bacač i član bratstva Kappa Sigma. Izgubio je stipendiju zbog opijanja, koje je uslijedilo nakon smrti njegove majke kad mu je bilo 18. Poslije je bio student slikarstva na institutu Pratt u Brooklynu te je pohađao tečaj kazališne scenografije na Američkoj akademiji dramskih umjetnosti u New Yorku.
Karijera
Krajem pedesetih i početkom šezdesetih, Redford se pojavio u nekoliko televizijskih serija, a jedna od uloga mu je bila ona pomoćnog komičara u kviz showu Play Your Hunch. U njegova pojavljivanja ubrajaju se Zona sumraka, Alfred Hitchcock Presents (u tri različite epizode), Maverick, Naked City, Route 66 i Dr. Kildare. Kritičari su ga pohvalili za izvedbu u jednoj od epizoda serije Playhouse 90 (CBS, 1960.). Zaradio je nominaciju za Emmyja za najboljeg sporednog glumca za izvedbu u seriji The Voice of Charlie Point (ABC, 1962.). Redford je debitirao na Broadwayu u maloj ulozi u predstavi Tall Story (1959.), nakon čega su slijedili The Highest Tree (1959.) i Sunday in New York (1961.). Najveći uspjeh na Broadwayu je doživio kao mrzovoljni muž Elizabeth Ashley u komadu Neila Simona, Bosi u parku (1963.).
Redfordov prvi film bio je War Hunt (1962.), zajedno s Johnom Saxonom. Film je radnjom bio smješten u zadnje dane Korejskog rata. Bio je to i filmski debi Sydneyja Pollacka i Toma Skerritta. Nakon uspjeha na Broadwayu, dobivao je veće filmske uloge. U Sve o Daisy Clover (1965.) je glumio biseksualnu filmsku zvijezdu koja se ženi starletom Natalie Wood, da bi ponovno s njom nastupio u film Sydneyja Pollacka, Prokleti posjed (1966.) – ponovno kao njezin ljubavnik. Iste je godine prvi put nastupio s Jane Fonda u filmu Arthura Penna, Potjera bez milosti, u kojem je glumio bjegunca. Fonda i Redford ponovno će se pojaviti u filmovima Bosi u parku (1967.) i u Pollackovom  Električnom konjaniku (1979.).
Kao što to često biva, njegovih sljedećih nekoliko filmova, iako nisu bili umjetnički promašaji, nisu bili ni financijski uspjesi. Downhill Racer (1969.), u kojem se pojavio i kao izvršni producent, bio je pogled na svijet skijanja; Recite im da je Willie Boy ovdje (1969.), Little Fauss and Big Halsey (1970.), The Hot Rock i drama Jeremiah Johnson (oba iz 1972.), još su malo povećali Redfordovu slavu. Njegov sljedeći pravi uspjeh došao je s političkom satirom  Kandidat (1972.).
Kako je uz slavu došao i novac, Redford je kupio skijalište blizu Prova, Utah zvano "Timphaven", koje je preimenovano u "Sundance". Redfordova supruga Lola bila je iz Utaha pa su tu sagradili dom 1963. Neki dijelovi filma Jeremiah Johnson su snimani u blizini skijališta.
Osnovao je Sundance Film Festival, Sundance Institute, Sundance Cinemas, Sundance Catalog i program Sundance Channel, sve u ili oko Park Cityja, Utah, 50-ak kilometara od skijališta. Na filmskom festivalu se prikazuju radovi neovisnih filmaša iz Sjedinjenih Država, a s vremenom je postao jako ugledan pa se tamo premijerno prikazuju i veći filmovi.
1973. je bila velika godina za Redforda, koji je nastupio u filmovima The Way We Were i Žalac. U prvom se udružio s Barbrom Streisand u priči o romansi koja je trajala godinama; u potonjem je nastupio s Paulom Newmanom u kriminalističkoj komediji. Redford se našalio u vezi prvog filma kako "zgodna židovska djevojka pronalazi zgodnog plavokosog protestanta", a o drugom, "zgodni židovski DEČKO pronalazi zgodnog plavokosog protestanta". Iako je Redford bio poznat po tome što zna izvući najbolje od svojih kolega – s njegovim bivšim partnerima kao što su Newman, Wood i Fonda je to išlo izvrsno, ali ne i kod glumica kao što su Streisand, Faye Dunaway, Meryl Streep i Michelle Pfeiffer koje nisu bile tako često opuštene ili senzualne kad su glumile s njim.
Od 1974. do 1976. Redford je bio najpopularnije holivudsko ime u kinima – tada je nastupio u hitovima  Veliki Gatsby (1974.), Veliki Waldo Pepper (1975.) i Tri kondorova dana (1975.). Slijedio je popularni film Svi predsjednikovi ljudi iz 1976., u kojem se pojavio i u ulozi izvršnog producenta.
1980. je snimio svoj prvi film kao redatelj,  Obični ljudi, dramu o sporoj dezintegraciji srednjo-staleške obitelji, koja mu je donijela Oscara za najbolju režiju. 1984. se pojavio u filmu The Natural, temeljenom na likovima i situacijama iz istoimenog romana Bernarda Malamuda iz 1952. Film je Redfordu donio mnogo novih obožavatelja i priznanja.
Njegov drugi rad iza kamere doći će za osam godina s filmom Teksaški ekološki rat (1988.), dobro prihvaćena, ali ne toliko popularna ekranizacija hvaljenog romana Johna Nicholsa.
Drugi redateljski projekti bili su drama Rijeka teče kroz nju (1992.), temeljena na noveli Normana Macleana, i Kviz (1994.), o skandalu u kvizu s kraja pedesetih.
Uz režiranje i produciranje, Redford je nastavio glumiti i kad je ušao u srednju dob. Nastupio je u romantičnoj ulozi s Mery Streep u filmu Sydneyja Pollacka, Moja Afrika (1985.), dobitniku Oscara. Iako su mnogi kritičari prigovorili kako je njegov portret ljubavnika Isak Dinesen nerealističan, Redfordova karakterizacija je bila mnogo stvarnija od sablasne figure iz Dinesenine knjige. Nakon financijske katastrofe filma  Havana (1990.), odlučio se za manje zahtjevne izvedbe u filmovima Uhode (1992.), seksi drami Nemoralna ponuda (1993.), s Demi Moore, te s Michelle Pfeiffer u novinarskoj romansi Nešto posve osobno (1996.). Nastavljajući svoj romantični niz, režirao je i nastupio s Kristin Scott Thomas u adaptaciji romana Nicholasa Evansa, Šaptač konjima (1998.). Kao i u njegovim drugim redateljskim projektima, film je uključio snažnu glumačku ekipu u drami koja se fokusirala na izmučenu obitelj. Sljedeći redateljski rad bila je Legenda o Baggeru Vanceu (2000.), film koji je patio od sladunjavog pristupa i pogrešno procijenjene izvedbe Willa Smitha u ulozi nosača golf palica s nadnaravnim moćima. Redford se nakon toga okrenuo glumi kao vremešni CIA-in operativac čiji štićenik postaje talac u filmu Zanimanje špijun (2001.).
Otkad je 1981. osnovao Sundance Institute u Park Cityju, Utah, Redford se sve više počeo baviti nezavisnim filmom. Kroz razne radionice i popularni filmski festival, Sundance je pružao prijeko potrebnu potporu nezavisnim filmašima. Redford je 1995. potpisao ugovor sa Showtimeom o pokretanju 24-satne kabelske televizije posvećene prikazivanju nezavisnih filmova – Sundance Channel krenuo je s emitiranjem 29. veljače 1996. U međuvremenu, Redford je nastavio raditi na mainstream holivudskim filmovima, iako je projekata bilo sve manje, a razmak među njima sve veći. Pojavio se kao osramoćeni general poslan u zatvor u političkom trileru Posljednja bitka (2001.), kojeg je režirao kolega Rod Lurie. Redford, vodeći aktivist za zaštitu okoliša, bio je pripovjedač u IMAX-ovom dokumentarcu Sacred Planet (2001.), o dalekosežnom putovanju oko svijeta u neka od najegzotičnijih i najugroženijih mjesta na svijetu. U  Prijetećoj čistini (2004.), podcijenjenom trileru s Helen Mirren, Redford se pojavio kao uspješni biznismen čija otmica otkriva tajne o tome kako se ostvario njegov američki san. Nakon toga je producirao Dnevnik Che Guevare (2004.), o mladom studentu medicine, Ernestu Gueveri – koji kasnije postaje slavni revolucionar Che Guevara – i njegovom prijatelju Albertu Granadi. Nakon pet godina mukotrpne produkcije, redatelj Walter Salles je izjavio kako je Redford najzaslužniji za izlazak filma. Natrag ispred kamere, Redford je zaradio dobre recenzije za izvedbu u filmu U sjeni prošlosti (2005.), kao čangrizavi rančer koji je prisiljen primiti u kuću svoju otuđenu nevjestu (Jennifer Lopez) – koju okrivljuje za sinovu smrt – i unuku za koju nije znao. Unatoč solidnoj glumi, film, koji je proveo nekoliko mjeseci na polici distributera Miramaxa, je ocijenjen kao previše klišejiziran i presentimentalan.
Unatoč brojnim hvaljenim ulogama, nikad nije osvojio Oscara za glumu (najbliže je bio kad je bio nominiran za film Žalac). Njegov jedini Oscar došao je za režiju Običnih ljudi.
Osobni život
Redford je politički liberal, a podržavao je zaštitu okoliša i prava Indijanaca.
12. rujna 1958. se oženio s Lolom Van Wagenen. Par ima četvero djece: Scotta (rođenog 1959., koji je ubrzo umro od srčane mane), Shaunu (rođenu 15. rujna 1960.), Davida Jamesa (15. svibnja 1962.) i Amy (22. listopada 1970.). Razveli su se 1985. Poslije toga je bio u vezi sa Soniom Bragom (tijekom 1988.), Kathy O'Rear (od kraja osamdesetih do 1995.) i njemačkom slikaricom Sibylle Szaggars (od 1996.).
Escuela Vieja, Amatepec
Escuela Vieja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Amatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 953 m.
Lambert od Spoleta, car Svetog Rimskog Carstva
Lambert od Spoleta (oko 875. - Marengo, 15.12. 898.) je bio car Svetog Rimskog Carstva i vojvoda od Spoleta između 894. i 898 godine.
Te pobjede ovog opasnog Lambertovog protivnika su bile kratkoga daha pošto je tijekom svoje talijanske kampanje Arnulf obolio i vratio se kući u Njemačku. Njegovo napuštanje talijanskog ratišta rezultira ponovnim osvajanjem Rima od strane spoletskog vojvode koji se tada osvećuje onima koji su ga "izdali". Tako stabilizirana situacija u Italiji se održala malo duže od godinu dana tijekom koje Berengara oprema novu vojsku. Finalna bitka ova dva protivnika se vodi 898. godine kraj Pavije kada Lambert pobjeđuje samo da bi koji dan poslije bio ubijen u atentatu.
Njegov nasljednik Guido IV vojvoda od Spoleta odustaje od carske politike svoga prethodnika zadovoljavajući se svojim vojvodstvom. Niti takav mirotvorni potez nije dio mir Italiji tijekom anarhije raspada karolinške vlasti u Europi.
Neuromedin N
Neuromedin N je neuropeptid izveden iz istog prekursornog polipeptida kao i neurotenzin, i sa sličnim ali suptilno različitim izražavanjem i efektima.
Jug Bogdanovac
Југ Богдановац је насеље у Србији у општини Мерошина у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 474 становника (према попису из 1991. било је 551 становника).
Демографија
У насељу Југ Богдановац живи 371 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 42,0 година (40,2 код мушкараца и 43,8 код жена). У насељу има 147 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,22.
Ово насеље је у углавном насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
KanF (gen)
Termin KanF (gen) ima više značenja.
Sedlari (Goražde)
Sedlari su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Goražde koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 391 stanovnika.
Leonard Melfi
Leonard Melfi (21. februar 1932 - 28. oktobar 2001) bio je američki dramski pisac i glumac, najpoznatiji po eksperimentalnim dramama 1960-ih, od kojih je najpoznatija Birdbath iz 1965. godine.
Matagalpa
Matagalpa je općina od 167,613 i grad od 111,258 stanovnika u sredini Nikaragve u Departmanu Matagalpa u kom je administrativni centar.
Geografske karakteristike
Matagalpa se prostire duž Rijeke Grande de Matagalpa, udaljena 130 km sjeveroistočno od glavnog grada Managve.
Matagalpa je poznata po proizvodnji velike količine kave što je ponos tog grada, koji ima i muzej posvećen njoj.
Historija
Matagalpa postoji još od prije španjolske kolonizacije i jedan je od rijetkih gradova koji se nalazi na istom mjestu od svog nastanka.
Prvi zapisi o tom mjestu "Biseru sjevera" (Perla del Septentrión) datiraju iz 1615. godine kad je stigao konkvistador Gabriel De Texeria. Istovremeno su stigli i katolički misionari i započeli evangelizaciju indijanaca.
Prvi španjolski kolonisti naselili su se u potrazi za zlatom i ostalim vrijednim metalima, ali je od 17. vijeka uzgoj goveda postao glavni razlog za život u tom kraju.
U službenim dokumentima iz 1803., se navodi kao Villa de San Pedro de Matagalpa, mjesto koje ima katedralu i popriličan broj stanovnika. Od 1838. kad je osnovan Departman Matagalpa je njegov administrativni centar.
Za vrijeme borbi protiv paravojske pustolova i uzurpatora Williama Walkera, Matagalpa je postala privremena prijestolnica zemlje. Nakon pobjede i protjerivanja Walkera u februaru 1862. nikaragvanska vlada je uzdigla Matagalpu iz ville u grad.
Od 1860. započeo je uzgoj kave, koja je od 1880. postala osnovni pokretač ekonomije.
Privreda i transport
Matagalpa je grad prehrambene i drvne industrije. Dvadesetak km od centra grada prolazi Panamerički autoput sa kojim je povezana sa ostalim gradovima.
Loudon, New Hampshire
Laudon je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Hempšir.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 559.
Lauchapan, San Andrés Tuxtla
Lauchapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Andrés Tuxtla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 393 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Polverosa, Grosseto
Polverosa je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Fougeré, Vendée
Fužere je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Vandeja koja pripada prefekturi La Roš sir Jon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 841 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 31 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 26,89 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 96 metara (maksimalnoj 110 m, a minimalnoj 53 m).
Frans Masereel
Frans Masereel (Blankenberge, 31. jul 1889 - Avignon, 3. januar 1972) bio je flamanski slikar i grafičar, najpoznatiji po svojim drvorezima. Na Masereela, koji je bio gorljivi pacifist, snažno je uticao prvi svjetski rat. Masereel je to nastojao izraziti kroz narativno povezane drvoreze kojima je dao "romani bez riječi". Najpoznatiji od njih je Mon Livre d'Heures, koji se ponekad naziva prvim grafičkim romanom u historiji.
Pătroaia Vale, Crângurile
Pătroaia Vale je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Crângurile.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 852 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 200 m.
Slatina (Novo Goražde)
Slatina je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Novo Goražde koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 390 stanovnika.
Opsada Bihaća
Okolica Bihaća je bila lokacija bitke tijekom rata u Bosni i Hercegovini. U njoj je sudjelovala Armija Republike Bosne i Hercegovine u Bihaću na jednoj strani i srpske snage na drugoj strani, koje su stavile to područje pod dvostruku opsadu – od vojske srpske Krajine (SVK) (na teritoriju Hrvatske pod kontrolom srpskih snaga) na sjeverozapadu do vojske Republike Srpske (na teritoriju Bosne pod kontrolom srpskih snaga) na jugoistoku – kao i pobunjenih bošnjačkih snaga koje su stale na stranu vojske Republike Srpske (VRS) u Autonomnoj pokrajini zapadnoj Bosni na sjeveru od 1993. godine. Opsada Bihaća je trajala tri godine, od ljeta 1992. do 4.–5. kolovoza 1995., kada ju je prekinula vojna akcija Operacija Oluja u kojoj je Hrvatska vojska vratila područja RSK-a u Hrvatskoj na sjeverozapadu.
Istraživačko dokumentacijski centar u Sarajevu je utvrdio da su općine koje su bile zahvaćene opsadom i borbama – Bihać, Bosanska Krupa, Cazin i Velika Kladuša – imale sveukupno 4.856 ubijenih ili nestalih osoba od 1991. do 1995.
1992.
Nakon što je proglašena Republika Srpska Krajina (RSK) 1991. na zapadu, stanovnici Bihaća nisu više mogli olako prijeći na taj teritorij. Nakon što je proglašena i Republika Srpska (RS) 1992. na istoku, općine Bihać, Bosanska Krupa, Cazin i Velika Kladuša su se našle opkoljene na dvije strane. Dvije vojske RSK-a i RS-a su surađivale kako bi osvojile bihaćki džep između njih. Blokada i borbe su započele 12. lipnja 1992. Kao posljedica, stanovnici okolice Bihaća su bili prisiljeni živjeti u skloništima, bez struje i vode, a dobivali su ograničene količine namirnica. Povremeno bi izbijala glad. Općina Bihać je proglasila izvanredno stanje te razvila vlastitu vojsku, V korpus Armije BiH.
Tomislav Dretar, Hrvat, je organizirao obranu Hrvata u Bihaću. Uspostavio je HVO Bihaća 28. srpnja 1992. u selu Šmrekovac, Velika Kladuša. Njegove snage su brojale 1.200 boraca te su priključene V. korpusu uz status autonomije. left|thumb|220px|Ratno Predsjedništvo na jednom sastanku, [[Cazin, srpanj 1992.]]
Čahura ispaljena sa pozicija VRS-a je eksplodirala u središtu grada 11. kolovoza, pokraj zgrade prenamijenjene u skladište za žene i djecu. Ubila je petero osoba, među njima i troje djece, a ranila 24. Osam ljudi je zahtijevalo amputacije. Bihaćke snage, naoružane tek puškama, nisu mogle uzvratiti. Svjedok je rekao da je trajalo "satima dok je oprana krv s tog mjesta". Bombardiranja su katkad započinjala ujutro, katkad popodne, a katkad i po noći. Jednog kolovoza, bombardiranje je trajalo od 18:40 do iza ponoći.
Područje su naseljavali uglavnom Bošnjaci, a od izbijanja sukoba je primila 35.000 raseljenih, većinom iz područja koja su pala pod RS, kao što je Banja Luka i Sanski Most 1992. S druge strane, Srbi, civili, su napustili i Bihać te krenuli suprotnim smjerom, prema Banja Luci.
1993.
Pretvaranje Srebrenice u sigurnosnu zonu je prošireno 6. svibnja 1993. i na pet drugih bosanskih gradova: Sarajevo, Tuzla, Žepa, Goražde i Bihać. Alija Izetbegović je odbacio ovaj plan jer je smatrao da će te zone postati klopke u kojima će bosanske izbjeglice biti lake mete za VRS.
Bihać je imao par konvoja sa hranom kroz tri godine, a povremeno i je dobivao i namirnice putem zrakoplova. Pješčane vreće su postavljene oko kuća a bunkeri su iskopani na uglovima ulice. Velik dio stanovništva je mobiliziran radi obrane gradova. Auti su također nestali jer je bilo malo benzina. Skoro svaka telefonska veza je odsječena još 1991. Razmještanje UN-ovih mirovnih snaga nije puno pomogao: snage RSK-a su u zonama Hrvatske pod zaštitom UN-a oteli konvoj hrane na putu prema Bihaću u travnju 1993. 19 tona hrane je oteto od UN-a te distribuirano stanovnicima RSK-a. Novinar Marcus Tanner je komentirao kako "Srbi iz Krajine, pod zaštitom UN-a, napadaju Bihać, sigurnosnu zonu UN-a".
Bihać i okolica je imala 170.000 ljudi a konvoji hrane su prekinuti od svibnja 1993. Do 1993., enklava je ugostila 61.000 raseljenih iz drugih dijelova Bosne, što je bilo 27 % njenog ukupnog stanovništva. Cijeli Bihać je imao samo jednu bolnicu koja je iscrpila svoje medicinske rezerve do prosinca 1994., tako da je 900 pacijenata imalo samo jedan obrok dnevno. Usljed nedostatka osnovnih životnih namirnica i potrebnih lijekova, počele su se širiti bolesti - tuberkoloza, bolesti crijeva, hepatitis, nedostatak vitamina A.
Stanje se dodatno pogoršalo za Bihać kada se Fikret Abdić i njegove snage na sjeveru proglasile Autonomnu pokrajinu zapadnu Bosnu (APZB), te se pridružili snagama VRS-a i SVK.
1994.
left|thumb|250px|[[Bosanska Krupa nakon rata]] V. korpus je osvojio APZB, ali su odbijeni uz snažnu podršku snaga VRS-a i SVK-a te je ponovno uspostavljena zapadna Bosna.
Do 27. studenog 1994., VRS je osvojila trećinu bihaćke enklave. Borbe su bile manje od 500 metara od bihaćke bolnice. Vijeće sigurnosti je raspravljalo o pogoršanju stanja. VRS je pozvao Bihać na predaju 26. studenog, da bi potom promijenila ponudu da se preda Fikretu Abdiću. Ali gradonačelnik Bihaća, Hamdija Kabiljagić, je odbacio predaju, jer se bojao masakra.
Michael Williams, glasnogovornik za mirovne snage UN-a, je izjavio da je selo Vedro Polje, zapadno od Bihaća, palo nakon napada snaga RS-a. I snažna paljba na Veliku Kladušu na sjeveru je dolazilo sa pozicija srpskih snaga na području Hrvatske. Oružjem ih je snabdijevao Beograd.
Operacija zabrana leta nije dozvoljavala borbenim zrakoplovima let iznad Bosne, pa je VRS tu zabranu zaobišla ostavljajući SVK-u zračne napade sa hrvatskog teritorija: sa vojnog aerodroma Udbine, južno od Bihaća, SVK je poslao borbene zrakoplove koje su izbacili napalm i kasetne bombe. Iako je većina bombi bilo staro te stoga nije eksplodiralo, takav napad je bio jasno kršenje zabrane leta. NATO je htio odgovoriti, ali nije imao dopuštenje izvesti vojne operacije nad hrvatskim zračnim prostorom, pa su SVK-ovi borbeni zrakoplovi zbog blizine granice mogli napasti Bihać i vratiti se u Hrvatsku prije nego što ih netko presretne. Kako bi se stalo na kraj takvoj praksi, usvojena je rezolucija 958 Vijeća sigurnosti, koja je proširila djelovanje NATO-vih zrakoplova i na području Hrvatske.
Rezolucija 959 je "izrazila zabrinutost zbog eskalacije borbi u bihaćkom džepu, te odljev izbjeglica i raseljenih kao posljedica istih" te osudila "kršenje međunarodne granice između Republike Hrvatske i Republike Bosne i Hercegovine". Također je zatražila da se snage SVK suzdrže od "agresivnog djelovanja preko granice".
1995.
23. srpnja su ponovno izbili minobacački i tenkovski napadi na bihaćku enklavu, što su promatrači UN-a nazvali "najozbiljnijim borbama u Bosni u zadnjih mjeseci". Tisuće vojnika VRS-a i 100 tenkova su krenule u napad.
Opća skupština Ujedinjenih naroda osvrnula se na napade:
Guarda, Treviso
Guarda je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.