cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rafael Yáñez Sosa, Fresnillo
Rafael Yáñez Sosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Fresnillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2085 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2093 m.
San Benildo, Meoqui
San Benildo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Meoqui.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1176 m.
Al Ḩajilāt, Sa'dah
Al Ḩajilāt je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Los Ranchos, Chenalhó
Los Ranchos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Chenalhó.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 156 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1783 m.
Tlacotalpa, Tenampulco
Tlacotalpa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tenampulco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 234 m.
Cutabampo, Cajeme
Cutabampo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Cajeme.
Criminal Minds (sezona 9)
Deveta sezona serije Zločinački umovi je emitovana na kanalu CBS od 25. septembra 2013. do 14. maja 2014. godine i broji 24 epizode.
Opis
Jeanne Tripplehorn je napustila seriju na kraju sezone.
La Ca' Rossa, Mantova
La Ca' Rossa je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Acantilado, Huayacocotla
Acantilado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Huayacocotla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 187 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2306 m.
Želimir Šiško
Želimir Šiško (13. studenog 1949), rođen u Sisku, je hrvatski slikar i dizajner. Živi i radi u Kutini.
Životopis
Rođen je u Sisku gdje pohađa osnovnu i srednju školu. Studirao je na Tehnološkom fakultetu u Zagrebu, odjel u Sisku, smjer instrumentacija. Tijekom 60-ih završio je školu crtanja akademskog kipara Želimira Janeša.
Prvu samostalnu izložbu je imao u Kutini 1990. Do konca 2022. ostvario je osamdesetosam samostalnih izložbi u Hrvatskoj i Mađarskoj.
Organizirao je brojne aukcije slika i likovne kolonije humanitarnog karaktera.
Obnovio je i naslikao nekoliko zidnih slika sa sakralnim motivima, brojne murale i slike sa motivom svetoga Florijana.
Priznanja
Dobitnik je više priznanja i nagrada. 2019. godine dodijeljena mu je Godišnja nagrada Sisačko-moslavačke županije za doprinos ugledu i promociji SMŽ.
Tapias de Santa Cruz, Fresnillo
Tapias de Santa Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Fresnillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1495 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2087 m.
San Juan Cacahuatepec, Oaxaca
San Juan Cacahuatepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 3636 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 425 m.
Colonia Montemariana, Fresnillo
Colonia Montemariana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Fresnillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1978 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2131 m.
Las Bayas, Durango
Las Bayas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Durango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 107 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2639 m.
La Esperanza, Tenampulco
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tenampulco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 128 m.
La Realidad, Cajeme
La Realidad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Cajeme.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Parlesca, Perugia
Parlesca je naselje u Italiji u provinciji Perugia, u regiji Perugia.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 221 m.
Parque Industrial Ladrillero, Durango
Parque Industrial Ladrillero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Durango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 118 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1889 m.
Nacionalni spomenici u Mostaru
mini|desno|250px| [[Stari most]] mini|desno|250px| Stari grad Blagaj Na spisku nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine u opštini Mostar nalaze se sljedeći spomenici:
Centro de Almacén de Desechos Radioactivos, Temascalapa
Centro de Almacén de Desechos Radioactivos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Temascalapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2489 m.
Rimske vile u Bosni i Hercegovini
Rimska vila – villa ili domus – je tradicionalna rimska porodična kuća, koja je bila zatvorena za vanjski svijet visokim zidovima bez prozora i mogli su je imati samo imućni. Život u njoj je bio koncentriran oko unutrašnjeg dvorišta. U Bosni i Hercegovini postoji preko 150 lokaliteta na kojima je konstatovano postojanje vila. Predstavljale su urbanistički fenomen Rimskog carstva i svjedočanstvo o njegovom prisustvu na tlu Bosne i Hercegovine.
Vremenom dolazi do diferencijacije ovih objekata i nastanka vila u kojima u osnovi dominira neka karakteristika ili funkcionalni dio pa se formiraju različiti tipovi, podtipovi i kategorije vila.
Vila rustika se definira kao poljoprivredno imanje ili skup objekata sa okolnim zemljištem, koji su smješteni izvan ili podalje od grada, gdje postoji čvrsta povezanost između proizvodnog i stambenog dijela. Oblik i veličina, kao i sama funkcionalnost ovise prvenstveno o privrednim aktivnostima vlasnika, klimatskim uslovima, veličini imanja i topograjfiji.
Vila suburbana predstavlja stambenu kuću socijalno imućnog gradskog sloja u okolini grada. U slučaju velikih imanja, stambene zgrade se odvajaju od privrednog dijela i izgrađuju po uzoru na gradske kuće. U ovim vilama, van gradskih centara, vlasnik je vodio gradski život sa punim luksuzom i komoditetom. To su bile raskošne palače, okružene ogromnim parkovima. Suburbana vila (prigradska vila), jest sjedište zemljišnog posjeda, ali i luksuzna vila u neposrednoj blizini grada.
Vila urbana podrazumijeva luksuznu stambenu obiteljsku kuću u gradu. Ovakve vile su se svojom funkcionalnošću, dimenzijama i monumentalnošću razlikovale od malih stambenih jedinica, insula. U tradicionalnoj vili urbani sobe su postavljene oko atrija sa pravougaonim otvorom na vrhu, koji je služio kao glavni izvor svjetlosti. U većim urbanim mjestima vile urbane su u svom sastavu imale i kupaonicu sa kaldariumom, tepidariumom i frigidariumom. Na prostorima današnje Bosne i Hercegovine tipična rimska vila koja se prema mjestu pronalaska, ali i centralnoj poziciji atrija – peristila može defnirati u ovaj tip je vila sa Ilidže. Osnovni dijelovi rimskih vila u Bosni i Hercegovini su zajednički.
Koridor – hodnik predstavlja prostor koji povezuje više objekata jedne cjeline ili prostorija jednog objekta. Može biti u potpunosti zatvoren, ili sa jedne ili dvije strane otvoren.
Trijem je prostor pred ulazom, odnosno prostor koji je prethodio ulazu u objekat, ili u jedan njegov dio.
Peristil je predstavljao dvorište okruženo sa svih strana trijemovima sa stupovima. Iza trijemova pe-ristil je bio okružen različitim prostorijama, čineći više ili manje pravilan oblik četverokuta Čest je bio slučaj da je kao sastavni dio peristila rimskih vila bila predviđena mala prostorija – hram.
Vrtovi ili parkovi su zasađeni dijelovi zemljišta, arhitektonski oblikovani pretežno živim biljnim materijalom sa svrhom da se postigne estetski sklad.
Apsida je prostor često bio ukrašen statuama, fontanama, te bogatom zidnom i podnom dekoracijom. Služile su kao dio “kućnih termi”, sastavnih dijelova stambenih ili sakralnih cjelina, kao dio ložišta ( praefurnium) ili kao radionica. U posljednjem slučaju, apside su bile vezane za glavnu prostoriju propusnim kanalom za topli zrak. Na taj način je rješavan problem zagrijavanja prostorija unutar vila.
Kupališta – terme, pronađena su na mnogim od istraženih lokaliteta vila. Prema mjestu na kojem su terme bile smještene mogu se razlučiti dvije grupe. Prvoj grupi banja može se pripisati izvjestan separatni karakter u odnosu na stambeni ili proizvodni dio kompleksa. Drugoj grupi pripadaju kupališta koja su fzički ulazila u sastav cjelokupnog zdanja, čineći cjelinu.
Kuhinja je podrazumijevala zidano ognjište, neka vrsta krušne peći, tekuću vodu i neophodan kuhinjski inventar i pokućstvo.
Ograde su bile prirodne, od drveta, vojne sa kanalima, i masivne čvrste zidane ograde. Ove posljednje su pravljene najčešće od kamena, cigle i šljunka. I njihova je funkcija, bila dvojaka: sigurnost imanja, privrednog dijela ili obilježavanje zemljišne svojine. Na prostorima današnje Bosne i Hercegovine su najčešće konstatirani upravo ovakvi tipovi ograda.
Fortifikacije su uglavnom bile simbolične. Samo kod nekoliko vila utvrđeno je postojanje sistema fortifkacije i zaštite od strane eventualnih napadača. Najzorniji primjer predstavlja Mogorjelo, koje je uz stambeno-proizvodni dio, posjedovalo i masivan sistem utvrđivanja kojeg su činili bedem i vanjske kule kvadratičnog tlocrta. Izgradnjom ovih zidina rimska vila na Mogorjelu dobija novu ulogu kao kasnoantičko utvrđenje – utvrđena vila castellum.
San Andrés Huayapan, Oaxaca
San Andrés Huayapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 3630 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1721 m.
Joltojtic, Chenalhó
Joltojtic je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Chenalhó.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 162 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1673 m.
El Consuelito, Meoqui
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1145 m.
Las Catarinas, Fresnillo
Las Catarinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Fresnillo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1535 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2093 m.
Al Miḩmāt, Sa'dah
Al Miḩmāt je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 982 m.
Mu‘ammar Āl Mahdī, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1459 m.
Capadero, Huayacocotla
Capadero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Huayacocotla.
El Palenque, Tenampulco
El Palenque je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tenampulco.
Capadero, Huayacocotla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 169 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2126 m.
Hubert Maga
Rani život i ulazak u politiku
Rodio se 1916. godine u obitelji seljaka. Školovao se diljem Zapadne Afrike, a od 1936. do 1945. godine je radio kao ravnatelj i učitelj, što mu je donijelo veliku popularnost i utjecaj među neobrazovanim stanovništvom na sjeveru Dahomeja. Regionalizam je već u tom periodu bio snažno izražen u Dahomeju, a to će se ubrzo preliti i na nacionalnu politiku, dio koje je Maga postao 1947. godine, nakon izbora u dahomejsku teritorijalnu skupštinu. Nakon reformi u Francuskoj, Maga je 1951. godine prvi put izabran u Narodnu skupštinu, gdje je stekao status jednog od najmoćnijih dahomejskih političara. Od 1959. do kraja 1960. godine bio je premijer Dahomeja, a nakon što je Republika Dahomej stekla nezavisnost 1. kolovoza 1960. godine, Maga je u prosincu postao prvi predsjednik.
Prvi predsjednički mandat
Osim gospodarskih problema, Maga je stalno morao balansirati između regionalističkih tenzija i pretenzija svojih rivala na vlast. I dok je s Apithyjem, koji je bio politički oportunist, uspio pronaći zajednički jezik, Ahomadégbé-Tomêtin je bio konstantna prijetnja; u svibnju 1961., Maga je spriječio pokušaj atentata što ga je organizirao upravo Ahomadégbé-Tomêtin. Ta zavjera bila je posljedica Maginog gušenja političke opozicije u zemlji s početka te iste godine, što je uvelike ograničilo Ahomadégbé-Tomêtinovo djelovanje; u svibnju 1961. godine, Magin ministar Albert Tévoédjrè informirao je predsjednika o planu za atentat, nakon čega je Maga naredio hapšenje zavjerenika. Isti su izvedeni pred sud u atipičnoj maniri za hladnoratovsku Afriku - suđenje je bilo javno, a optužene je branio odvjetnik iz Pariza. Među optuženima je bio i Ahomadégbé-Tomêtin, koji je dobio pet godina, međutim svi su osuđenici pušteni već 1962. godine, nakon što ih je Maga pomilovao, tvrdeći da se želi pomiriti sa svojim bivšim protivnicima. No, u međuvremenu je Maga potpuno dokinuo političku opoziciju i pretvorio Dahomej u de facto jednopartijsku državu, uz značajno ograničavanje medijskih sloboda i prava.
Kada je 1963. godine ubojica Christophe Bokhiri pušten na slobodu, diljem zemlje izbili su nemiri, koji su se ubrzo pretvorili u prosvjede protiv Magine politike. Vidjevši da je situacija eskalirala, čelnik stožera Dahomejske vojske, Christophe Soglo, izveo je državni udar i svrgnuo Magu s vlasti, uspostavivši privremenu vojnu vlast u zemlji, a sve kako bi spriječio građanski rat koji je prijetio zemlji. Soglo je privremeno preuzeo vlast u zemlji, dok su Maga, Apithy i Ahomadégbé-Tomêtin, "troglava neman" dahomejske politike, ostali u vladi kao ministri.
Gubitak moći i povratak u politiku
Nedugo nakon što je postao ministar, Maga se našao u središtu istrage za planiranje atentata na Sogloa, kao i za korupciju; naime, iako je Soglo cijenio Magu i bio je u dobrim odnosima s njim, svejedno je formirao komisiju koja je istraživala malverzacije tokom Maginog mandata. U jeku istrage, Maga je podnio ostavku na ministarsku funkciju. Iako su optužbe za pokušaj atentata odbačene, Maga je osuđen za korupciju te je odveden u kućni pritvor u nepoznato selo u Dahomeju. Oslobođen je 1965. godine, ali bez ikakve političke moći, bivši čelnik je pobjegao iz zemlje, prvo u Togo, a onda u Pariz.
U Dahomej se vratio 1970. godine, kada je postao član trolčanog Predsjedničkog vijeća koje je vodilo zemlju; uz njega, u vijeću su sjedili Sourou-Migan Apithy i Justin Ahomadégbé-Tomêtin, čime je "troglava neman" dahomejske politike ponovo preuzela kontrolu na državom koja je od nezavisnosti patila od gospodarskog kolapsa i političke nestabilnosti, kojoj su dodatni doprinosili česti vojni udari. Tročlano predsjedništvo funkcioniralo je po dvogodišnjem rotirajućem modelu, prema kojem su se članovi vijeća na mjestu predsjednika izmjenjivali svake dvije godine. Maga je, od 1970. do 1972. godine, bio prvi predsjedavajući. Predsjedničko vijeće imalo je snažne izvršne, ali i prilične zakonodavne ovlasti, s tim da je njegovu samovolju ograničavala, s jedne strane, vojska, koja je postala dominantni faktor u dahomejskoj politici nakon zbivanja sredinom 60-ih godina, a s druge strane kontinuirani interni sukobi u kojima je Maga profitirao jer je kao saveznika uspio pridobiti Apithyja.
Kérékouov puč i posljednje godine
Međutim, situacija u zemlji se nije pogoršavala tako da je 1972. godine, nedugo nakon što je Justin Ahomadégbé-Tomêtin preuzeo predsjedanje od Mage, Mathieu Kérékou organizirao puč u kojem je svrgnuo Predsjedničko vijeće i zasjeo na čelo zemlje; tri godine kasnije, Republika Dahomej postat će socijalistička Narodna Republika Benin. Nakon što je konsolidirao vlast, Kérékou je dao uhapsiti i zatvoriti Magu i ostale članove vijeća; na slobodu su pušteni tek 1981. godine, nakon što ih je Kérékou osobno pustio.
Politički se ponovo aktivirao 1989. godine, ali bez značajnijeg uspjeha, iako je sudjelovao u radu tijela koje je omogućilo amnestiju svim bivšim političkim zatvorenicima u Dahomeju. Prije potpunog umirovljenja, bio je član Visokog vijeća Republike, a kasnije je postao član Ustavnog suda Republike Benin. Preminuo je 2000. godine u Cotonouu od posljedica srčanog udara.
La Estrella, Temascalapa
La Estrella je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Temascalapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2438 m.
Colonia Plenitud, Fresnillo
Colonia Plenitud je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Fresnillo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1233 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2060 m.
Refugio Arras, Meoqui
Refugio Arras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Meoqui.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1177 m.
José María Morelos, Fresnillo
José María Morelos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Fresnillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1182 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2040 m.
Mas‘ūdah, Sa'dah
Mas‘ūdah je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1448 m.
Tiasa, Cajeme
Tiasa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Cajeme.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Case Giuzio Lomonaco, Potenza
Case Giuzio Lomonaco je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 780 m.
Antonio Castillo, Durango
Antonio Castillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Durango.
Santa Clara, Tenampulco
Santa Clara je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Tenampulco.
Fraccionamiento San Felipe, Fresnillo
Fraccionamiento San Felipe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Fresnillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 955 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2118 m.
Patcruz, Chenalhó
Patcruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Chenalhó.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 169 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1169 m.
Departmani Perua
Departmeni se dalje dijele na provincije, a one na distrikte (partidos) kojih ima 1,832.
Historija
Peru je prije nezavisnosti 1821 za Vicekraljevstva Peru imao 7 intendantura, podijeljenih na 51 distrikta.
Prvi departmani su stvoreni nakon što je osnovana Republika Peru 1821., kako bi zamijenili intendanture, njihovim daljnim podjelama stvoreni su novi departmani i provincije.
Regije su se pojavile u tekstu Ustava iz 1979., stvorene su 1989. i raspuštene 1992.
Novim ustavnim amandmanom iz 2002. ponovno se pojavljuju regije i regionalne vlade, za svaku izbornu jedinicu 24 departmana, kako bi one kanalizirale formiranje novih regija, spajanjem departmana, vlastitom inicijativom što mora biti potvrđeno referendumom.
Do danas nijedna regija De jure još nije formirana, jer prvo i dosad jedino savjetovanje održano 2005., nije dobilo podršku na izborima. Nakon formiranja regionalnih vlada, departmane se počelo neformalno zvati regijama.
Provincija Lima, koja je sjedište glavnog grada, isključena je iz reformskog procesa, decentralizacije zemlje i racionalizacije državne uprave i ne smije biti dio nijedne regije.
San Miguel Quetzaltepec, Oaxaca
San Miguel Quetzaltepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 3610 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1215 m.
Rancho Mihuacán, Temascalapa
Rancho Mihuacán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Temascalapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2478 m.
Arequipa (departman)
Karakteristike
Departman Arequipa se nalazi na jugu zemlje, prostire se 528 km duž pacifičke obale i po planinama Anda.
Dhāt Yāy, Sa'dah
Dhāt Yāy je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1356 m.
Arequipa (departman)
Karakteristike
Graniči sa departmanima Moquegua na istoku, Puno na sjeveroistoku, Cuzco, Apurímac i Ayacucho na sjeveru te Icom na sjeverozapadu.
Administrativni centar okruga je grad Arequipa koji ima 1,081,900 stanovnika
Carema, Torino
Carema je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 698 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 311 m.
Compuerta Veintidós, Cajeme
Compuerta Veintidós je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Cajeme.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 55 m.
Laguna Seca, Fresnillo
Laguna Seca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Fresnillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 873 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2097 m.
Camarones, Huayacocotla
Camarones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Huayacocotla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 161 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1601 m.
Yut-Uk'Um, Chenalhó
Yut-Uk'Um je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Chenalhó.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 173 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1478 m.
La Donda, Mantova
La Donda je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Rancho Atempan, Temascalapa
Rancho Atempan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Temascalapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2375 m.
San Pedro (Belize)
Geografske karakteristike
San Pedro se prostire duž jigoistočne obale Otoka Ambergris Caye. thumb|left|240px| [[Panorama grada]] thumb|left|240px| [[Luka|lučica]]
Historija
Prvi evropljani koji su doplovili do otoka 1508., bili su španjolski pomorci Vicente Pinzon i Juan Solis. Pretpostavlja se da je tad na otoku živilo oko 10,000 Maja, čiji je broj zbog infekcija uskoro spao za 80 % pa je opustio.
Nukleus današnjeg San Pedra osnovali su Mestici 1848., izbjegli iz španjolskog Yucatana nakon ustanka Maja poznatog kao Rat Kasta. Selo je nazvano San Pedro u čast Svetog Petra, sveca zaštitnika ribara - što ukazuje da je ribarstvo u prvim godinama bilo osnovno zanimanje.
Sve do 1850. seljani su sami birali svog upravitelja, te godine selo je posjetio policijski pukovnik John Fancourt i zaključio da je dovoljno naraslo da mora dobiti policiju koja će provoditi red i zakon.
Promjena ekonomija dogodila se 1873. kad je tadašnji magistrat Okruga Corazol James Hume Blake zakupio najveći dio otoka i počeo saditi kokosove palme na plantažama, pa je prodaja kokosa postala glavni nosioc prosperiteta otoka. { Kokosi i ribarstvo bili su baza ekonomije sve do polovice 20. vijeka, kad se počeo razvijati turizam.
Današnji San Pedro je poznato ljetovalište naročito popularno među roniocima zbog Koraljnog grebena Belizea koji se prostire svega 800 metara od obale.
Pored puno hotela, restorana i barova grad ima i mali aerodrom John Greif II ICAO: MZSP, IATA: SPR) koji se nalazi gotovo u samom centru.
Velika Kolumbija
Velika Kolumbija (španjolski: Gran Colombia), službeno Republika Kolumbija (španjolski: República de Colombia), bila je država u Južnoj Americi, koja je obuhvaćala veći dio sjevera tog kontinenta, ali i južne dijelove Centralne Amerike. Proglašena je 1819. godine na kongresu u Angosturi, a konsolidirana je 1821. godine, dok je formalno raspuštena 1831. godine. Velika Kolumbija je obuhvaćala teritorij današnjih država Kolumbije, Venezuele, Ekvadora, Paname, zapada Gvajane te sjevera Perua i Brazila. Teritorij Velike Kolumbije odgovarao je, okvirno, teritoriju bivšeg Vicekraljevstva Nove Granade te je, sukladno tome, ista tvrdila da polaže pravo i na karipsku obalu Nikaragve te Obalu komaraca.
Etimologija
Službeni naziv zemlje, za cijelog njezinog postojanja, bio je Republika Kolumbija, međutim historičari su u narednim periodima usvojili naziv Velika Kolumbija, kako bi se jasnije razlikovala od istoimene moderne države, koja taj naziv koristi od 1863. godine. Sam termin dolazi od španjolske verzije novolatinskog imena "Columbia", a koje je temeljeno na imenu Kristofora Kolumba. Taj je naziv preferirao venezuelanski revolucionar Francisco de Miranda, koji je u njemu vidio referencu na Novi svijet, posebice na američke teritorije i kolonije pod španjolskom upravom.
Miranda je, doduše, koristio improviziranu, kvazigrčku pridjevsku formu imena, "Colombeia", a koja je označavala ono "što se odnosi na Kolumbiju"; taj je termin iskoristio kao naslov arhive svojih revolucionarnih aktivnosti. Simón Bolívar i ostali borci za nezavisnost koristili su termin u konkretnom, geopolitičkom kontekstu, čime je isti dobio jasnu geografsku i političku referencu.
Uvod i osnivanje Velike Kolumbije
Osnivanje Velike Kolumbije bila je kulminacija borbe protiv Španjolske na sjeveru kontinenta, gdje je glavni eksponent te borbe bio Simón Bolívar. Nakon što je Španjolski Imperij tokom 1816. godine povratio kontrolu nad Novom Granadom, što je već ranije izvedeno s Venezuelom, revolucionari su bili u dosta kompleksnoj poziciji, kontrolirajući isključivo rijetko naseljeni jug Venezuele. Sukob je tada ušao u višemjesečnu pat-poziciju tokom koje su Bolívarovi revolucionari držali pozicije na jugu, a španjolske trupe, na čijem je čelu bio Pablo Morillo, svoje na sjeveru.
Bolívar je u međuvremenu proglasio Treću Venezuelansku Republiku, čiji su delegati, zajedno s onima iz od strane Španjolaca kontrolirane Nove Granade, sudjelovali u radu Kongresa u Angosturi od 1819. do 1821. godine. Delegati u Angosturi su nedugo nakon početka zasjedanja Kongresa proglasili Republiku Kolumbiju i donijeli Temeljni zakon, međutim konsolidacija nezavisnosti trajala je još dvije godine. Bolívar je tokom 1819. godine lansirao uspješnu kampanju s ciljem oslobađanja Nove Granade, nakon koje su se vojni uspjesi revolucionara nastavili nizati. Odlučujući poraz Španjolskog Imperija uslijedio je kod Caraboba tokom 1821. godine, nakon kojega su ubrzo oslobođeni i preostali dijelovi Venezuele. Iako je Imperij pokušao vratiti kontrolu nad teritorijem tokom pomorske bitke na jezeru Maracaibo, bilo je izvjesno kako je Kruna izgubila kontrolu nad sjeverom Latinske Amerike, koji je sada bio nezavisna država Velika Kolumbija.
Novonastala zemlja je organizirana kao savezna republika s tri velike federalne jedinice, departmanima Cundinamarcom, Venezuelom i Quitom. Na čelu države bio je predsjednik s potpredsjednikom, a prvi obnašatelj ove funkcije bio je Simón Bolívar.
Po završetku Kongresa u Angosturi, sa zasjedanjem je započeo Kongres u Cúcuti, koji je tokom pet mjeseci zasjedanja donio prvi pravi Ustav Republike Kolumbije, znan kao Ustav iz Cúcute. Tim je dokumentom formalizirano osnivanje Velike Kolumbije, odnosno ujedinjenje Nove Granade i Venezuele, a sama država je bila uređena na federalnom principu. Međutim, državno uređenje urodilo je brojnim problemima i sukobima na relaciji federalista i centralista (vidi ispod), zbog čega je nedugo nakon ovog Kongresa, kraj čijeg zasjedanja je doveo do otvaranja saziva redovnog Kongresa Republike, sazvana konvencija u Ocañi, čiji je cilj bila reforma Ustava iz 1821. godine.
Integracija Centralne Amerike i Kariba
Nastanak Velike Kolumbije bio je značajan događaja za cjelokupno područje Latinske Amerike. Bolívarova panamerikanistička ideja bila je privlačna ne samo zemljama Južne Amerike, koje su netom ostvarivale nezavisnost od Španjolske, već i zemljama Centralne Amerike, koje su još uvijek bile u procesu osamostaljenja. Iskoristivši uspjeh južnoameričkih revolucionara, Panama je tokom 1821. godine također proglasila nezavisnost. U novoj zemlji ubrzo su se počele javljati struje oko potencijalnog pripajanja nekoj od već postojećih latinoameričkih zemalja, tako da su u jednom trenutku postojale tri izražene struje; jedna koja je propagirala ujedinjenje s novoformiranim Meksičkim Carstvom (što su uradile i druge centralnoameričke zemlje), druga koja se zalagala za ujedinjenje s Peruom i treća, koja je zagovarala pripajanje Velikoj Kolumbiji. Iako je treća struja na koncu ostvarila prevlast i Panama se, kao suverena država, pripojila Velikoj Kolumbiji, taj čin pripajanja nikada nije bio potpun i panamske težnje za autonomijom su stvarale ozbiljne nesuglasice unutar Velike Kolumbije. Cijela situacija kulminirala je nekoliko godina kasnije, kada je Panama odbila bolivarski ustav i krenula u realizaciju nezavisnosti kao protektorat Ujedinjenog Kraljevstva i Sjedinjenih Država. Taj je pokušaj, ipak, ugušen od strane kolumbijske vojske te je Panama sve do 1903. godine ostala dio Kolumbije.
Situacija na Hispanioli bila je donekle drugačija. Tamo je José Núñez de Cáceres krajem studenog 1821. godine proglasio Republiku Španjolski Haiti, koja je figurirala kao preteča suvremene Dominikanske Republike. Strahujući od haićanske invazije, Núñez de Cáceres je u konstitutivnom aktu nove republike izrazio namjeru pripajanja Velikoj Kolumbiji. Nedugo zatim, Antonio María Pineda je poslan kao delegat na kontinent kako bi se sastao s Bolívarom, međutim do susreta nikada nije došlo jer je potonji bio na jugu zemlje, gdje je dovržavao borbu za nezavisnost. Unatoč snažnoj namjeri, a koja se dalje trebala protezati na lobiranje za dominikansku nezavisnost od Haitija i Španjolske, integracija Španjolskog Haitija nikada nije provedena. Dogodilo se, zapravo, da je, samo devet tjedana nakon proglašenja nezavisnosti, haićanska vojska predvođena Jean-Pierreom Boyerom izvršila invaziju na Španjolski Haiti te ga pripojila svom teritoriju.
Posljednje dvije zemlje koje u kojima su se javili pokreti za ujedinjenje s Kolumbijom bile su Kuba i Portoriko, obje španjolske kolonije u Karibima. Na Kubi je tokom 1821. godine osnovano tajno društvo (zapravo masonska loža) naziva Soles y Rayos de Bolívar, čiji je primarni cilj bila nezavisnost zemlje i njezino ujedinjenje bilo s Meksikom, bilo s Kolumbijom. Skupina je dobila na značaju tokom 1823. godine, kada je José Francisco Lemus proglasio nikada priznatu državu Cubanacán, što je bila reakcija na navodnu neuspješnu prodaju otoka Britaniji. Ipak, cijeli pokret se na Kubi raspao u kolovozu 1823. godine, nakon što je jedan član skupine izdao članove španjolskim vlastima, nakon čega su svi završili na sudu i bili protjerani. Istovremeno, na Portoriku se također formirala skupina koja se zalagala za nezavisnost otoka i uniju s Kolumbijom. Antonio Valero de Bernabé je bio predvodnik te struje te je 1823. godine izradio plan ujedinjenja predložene države Borinquén s Kolumbijom. Iako je Valero ubrzo otišao u Venezuelu i čak sudjelovao u borbama, plan je propao zbog snažne američke podrške tada aktualnom stanju, nepostojanju organiziranih snaga na otoku i smrti Bolívara 1830. godine.
Santanderizam protiv bolivarizma
Nedugo nakon Kongresa u Cúcuti, kolumbijska politika došla je do prekretnice oko definiranja prirode same države. S jedne strane bila je struja Simóna Bolívara, predsjednika republike koji je zagovarao centralističko uređenje sa velikim ovlastima predsjednika (bolivarizam), dok je na drugoj strani bio potpredsjednik Francisco de Paula Santander, koji je zagovarao federalizam (santanderizam). I dok je Bolívarov prioritet bio nastavak borbe za oslobođenje Južne Amerike, Santander je zagovarao donošenje opsežnog zakonodavnog i ustavnopravnog okvira za funkcioniranje nove države. U inicijalnoj fazi postojanja Velike Kolumbije, dok je Bolívar još uvijek vodio kampanje na jugu, Santander je de facto upravljao državom iz Bogote.
I dok je Bolívar svakako imao snažnu podršku njemu lojalnih časnika i političara, nezadovoljstvo predsjedničkim centralizmom u drugim dijelovima Velike Kolumbije, mahom u Ekvadoru (koji nije uživao jednaku reprezentaciju kao Venezuela i nova Granada, a uz to je bio i ekonomski podređen) i Venezueli (koja se tokom 1826. godine gotovo odvojila od Kolumbije), dovela je do jačanja podrške Santanderu i njegovoj ideji. Prvi znak postojanja ozbiljnijih podjela bila je pobuna Joséa Antonija Páeza, koji je bio generalni zapovjednik u Venezueli, u Caracasu, a koja je ubrzo dobila određenu podršku i bila je interpretirana kao podrška Satnanderovom federalizmu protiv centralističkog bolivarizma. La Cosiata je započela u travnju 1826. godine i ubrzo je prerasla inicijalnu podršku, toliko da je pritisak za uklanjanje Páeza s pozicije postajao sve snažniji; i dok je ovaj inicijalno bio voljan otići, nakon par dana se predomislio kako bi prkosio centralnoj vlasti. Podrška pobuni se širila zemljom, a ubrzo je i Quito reagirao, podržavši Páeza u njegovoj borbi protiv centralne vlasti. Naredni period bio je obilježen manjim konfliktima, uz prijetnju centralne vlasti da će, ukoliko bude potrebno, i vojno intervenirati u Venezueli. Vrhunac revolta se, pak, zbio kada je Bolívar promulgirao konzervativni ustav Bolivije, koji je davao enormne ovlasti doživotnom predsjedniku, a kojega je pokušao implementirati i u Kolumbiji. Bolivarski ustav izazvao je snažne reakcije federalista i pritisak na centralnu vlast je bio sve snažniji.
Godine 1828., kao pokušaj pomirenja dvaju frakcija i konsolidiranja mira u Velikoj Kolumbiji, sazvana je Konvencija u Ocañi, čiji je cilj bila reforma ustava iz Cúcute. Bolívar je na konvenciji ponovo pokušao progurati ustav po bolivijskom modelu, međutim prijedlog je ponovo naišao na snažno neodobravanje. Konvencija je izradila nacrt federalističkog ustava, međutim sve je krahiralo kada su bolivaristi odbili potpisati tekst tog ustava i napustili sjednicu, proglasivši pritom Bolívar apsolutnim diktatorom.
Velika Kolumbija je, tako, umjesto u period konsolidacije, ušla u period još veće krize, koja će kulminirati u rujnu 1828. godine pokušajem atentata na Bolívara. Kako bi se ekspresno razračunao s oponentima, Bolívar je sazvao prijeki vojni sud i po žurnom postupku, bez konkretnih dokaza, osudio osumnjičenike, među kojima je bio i Santander. Iako je velik dio Santanderovih pristaša pogubljen, a smrtna kazna dosuđena je i njemu samome, Bolívar je istu ublažio i poslao svog rivala u egzil, gdje je ovaj bio sve do 1832. godine. Ono što ostaje zanimljivo u ovom slučaju jest da nikada nisu pronađeni nikakvi konkretni dokazi o Santanderovoj upletenosti u Septembarsku urotu.
Rat s Peruom
Po završetku peruanske borbe za nezavisnost i nestanku španjolske prijetnje koja je ranije potakla Peru da zatraži vojnu pomoć Velike Kolumbije, odnosi između dvaju zemalja su se postepeno pogoršavali, mahom zbog teritorijalnih sporova, ali i Bolívarovih tendencija ka uplitanju u unutrašnju politiku Perua. S jedne strane, Peru je želio anektirati bogatu provinciju Guayaquil, dok je s druge strane imao značajne primjedbe na kolumbijske pretenzije prema Tumbesu, Jaénu i Maynasu, sve redom peruanskim provincijama. Uzroci ovog konflikta sežu upravo oko spora po pitanju suvereniteta nad Guayaquilom, kojega je Velika Kolumbija anektirala u srpnju 1822. godine, čin koji je napravio veliku rupu u odnosima dvaju zemalja.
Tokom 1828. godine, Peru je vojno intervenirao u Boliviji i odbio je dozvoliti Kolumbiji da se miješa u unutrašnje poslove te zemlje, što je bilo slično situaciji u kojoj se sam Peru nalazio pod Bolívarovom diktaturom. U jeku najveće unutrašnje krize, tokom koje se Peru svrstao na stranu njegovih oponenata, Bolívar je 3. lipnja 1828. godine objavio rat Peruu. Peruanci su ostvarili značajne napretke na jugu zemlje i približili se Cuenci, ostvarivši pritom i značajne pomorske pobjede, dok je teritorij Nove Granade bio zahvaćen građanskim ratom uzrokovanim ustancima generala Joséa Maríje Obanda i Joséa Hilarija Lópeza. Nakon pacifikacije i reorganizacije trupa, kolumbijska vojska je pod Bolívarovim vodstvom pokrenula veliku kopnenu ofenzivu koja je kulminirala bitkom kod Tarquija u veljači 1829. godine, u kojoj su kolumbijske trupe predvođene Antoniom Joséom de Sucreom odnijele odlučujuću pobjedu protiv peruanske vojske. Dan kasnije došlo je do potpisivanja Girónske konvencije, a rujnu i sporazuma iz Guayaquila, prema kojemu je stipuliran status quo ante bellum.
Međutim, kako se Velika Kolumbija raspala nedugo nakon rata, formalni granični sporazum nikada nije bio potpisan, što će dovesti do novih sukoba u kasnijim periodima.
Secesije i raspad
Početkom 1830. godine, Velika Kolumbija je bila na rubu raspada. Iako je iz rata s Peruom izašao kao pobjednik, Bolívar kao diktator nije uživao široku podršku ni među narodom, ni u političkim krugovima. Sukob između federalista i centralista se nastavio još jačim intenzitetom i bilo je sve izglednije kako država nema budućnosti, pogoto uslijed sve izraženijih zahtijeva Venezuele i Ekvadora za nezavisnošću; uz to, problem je predstavljala i Panama, koja se također pridružila secesionističkim strujama. Vidjevši kako je njegov projekt pred raspadom, Bolívar je 4. svibnja 1830. godine podnio ostavku na mjesto predsjednika Velike Kolumbije, a naslijedio ga je Domingo Caycedo. Samo dva dana kasnije, Venezuela se formalno odvojila od Velike Kolumbije i postala nezavisna država, čiji je prvi predsjednik postao José Antonio Páez. Nekoliko dana kasnije, isto je učinio i Ekvador, čiji je prvi predsjednik postao Juan José Flores. Pokušaji Paname da se odvoji pokazali su se, na koncu, neuspješnima te je ta zemlja ostala dio Kolumbije sve do 1903. godine.
I dok je raspad Velike Kolumbije praktički bio gotov, general Rafael Urdaneta je silom preuzeo vlast u Bogoti, želeći iskoristiti svoj autoritet kako bi konsolidirao vlast i smirio tenzije u državi, mada se ispostavilo da je to bio pokušaj da nagovori Bolívara da se ponovo vrati na čelo države. Pokušaj se pokazao neuspješnim, a posljednje nade za eventualno održavanje države krahirale su u posljednjim mjesecima 1830. godine, kada se država faktično raspala, ali i zbog Bolívarove smrti u prosincu iste godine. Bolívar je bio glavno ime latinoameričke borbe za nezavisnost i Velika Kolumbija bila je posljedica njegovih vojnih uspjeha i političkih napora. U trenutku kada je El Libertador izgubio podršku i postao diktator, Velika Kolumbija krenula je prema svom raspadu.
Urdaneta je početkom svibnja 1831. godine ponovo predao vlast u Caycedove ruke, međutim potonji je upravljao krnjom državom, odnosno njezinim jednim departmanom - Novom Granadom. Naredni mjeseci utrošeni su isključivo kako bi se dogovorili modaliteti ukidanja države, što je konačno formalizirano 19. studenog 1831. godine, kada Velika Kolumbija prestaje postojati. Na njezinom mjestu nastale su tri nove države, ranije spomenute Venezuela i Ekvador te Republika Nova Granada, koja će kasnije postati Kolumbija.
Geografija
Velika Kolumbija se prostirala na izrazito velikom teritoriju (preko 2,500,000 km²) koji je obuhvaćao većinu sjevera Južne Amerike i sami jug Centralne Amerike, točnije Panamsku prevlaku. Na relaciji istok-zapad protezala se od rijeke Essequibo i Atlantika sve do Pacifika, dok je na relaciji sjever-jug išla od Karipskog mora do rijeke Amazone.
Reljef i vode
Zasigurno najistaknutija geografska odlika zemlje bio je planinski masiv Andi, koji je okupirao zapadni dio zemlje. Ande su u Veliku Kolumbiju ulazile na jugu zemlje te su se unutar državnog teritorija granale na tri dijela. Najviše točke zemlje bile su koncentrirane oko ekvatora, na jugu zemlje, a rekorder na tom polju bio je vulkan Chimborazo sa svojih 6,263.47 metara visine. Uz to, još su četiri prelazila visinu od 5,500 metara, a to su Cotopaxi (5,897 m), Cayambe (5,790 m), Sierra Nevada de Santa Marta (5,775 m) i Antisana (5,704 m). Zanimljivo je primijetiti kako su od pet najviših vrhova Velike Kolumbije čak četiri bili vulkani (aktivni ili ugasli), dok je samo Sierra Nevada de Santa Marta bio planinski lanac.
Otprilike trećinu zemlje zauzimale su poljane oko rijeke Orinoco, veliko savansko područje prekriveno vegetacijom pogodnom za stočarstvo i agrikulturu, što su bile glavne gospodarske djelatnosti u zemlji. Ostatak zemlje obuhvaćale su poljane rijeke Amazone, ali radilo se o području koje nije bilo detaljno istraženo.
Rijeke su imale značajnu ulogu u geografiji Velike Kolumbije, a među brojnima su se isticale najveće - rijeka Magdalena, koja se zajedno s glavnim pritokom Caucom ulijevala u Karipsko more; rijeka Orinoco, u koju su se ulijevale rijeke Meta i Guaviare; te Amazona, koja je imala nekoliko značajnih pritoka. Rijeke Magdalena i Orinoco bile su izrazito važni pomorski putevi, preko kojih se odvijala trgovina.
Dva jezera su se posebno isticala u hidrografskom smislu. Jezero Maracaibo bila je enormna vodena površina koja je imala put prema istoimenom zaljevu, a koja je poznata zbog jedne od najvažnijih borbi u Venezuelanskom ratu za nezavisnost. Drugo značajno jezero bilo je Valencia, koje se nalazilo u venezuelanskom priobalnom masivu.
Klima
Klima Velike Kolumbije nije bila toliko pod utjecajem geografske lokacije u odnosu na ekvator, već su dominantan utjecaj imale topografija i kišne sezone. To je za posljedicu imalo izmjenu dva izražena godišnja doba, ljeta i zime. Najtoplija i najsuša područja bila su Gvajana, sjeverni dijelovi Nove Granade i pacifička obala kod Guayaquila. Područja s više padalina bila su ona bliže Andama na jugu te istok zemlje, u blizini rijeke Amazone.
Doline između planinskih lanaca uživale su umjerenu i ujednačenu klimu tokom većeg dijela godine, dok su priobalna područja uglavnom imala više temperature. Na većim nadmosrkim visinama bilo je snijega i leda, međutim to je uglavnom bilo na intertropskim područjima blizu ekvatora, poput onih na jugu zemlje. Takva klimatološka raznolikost omogućavala je uzgoj i rast raznovrsne flore te je pogodovala razvoju poljoprivrede.
Politika
Politička struktura Velike Kolumbije defnirana je Ustavom iz Cúcute iz 1821. godine, koji je, unatoč nekoliko inicijativa da se promijeni, ostao važeći do raspada države. Prema tom ustavu, Velika Kolumbija bila je predsjednička federalna republika. Središte države bila je Bogotá, dok su Caracas i Quito bili sjedišta visokih sudova i sudskih područja na koja je zemlja bila podijeljena.
Ustav iz 1821. godine definirao je izrazito snažnu izvršnu vlast, koja je bila koncentrirana u funkciji predsjednika i regionalnih potpredsjednika, koji su upravljali državom u slučaju odsutnosti predsjednika. Obje funkcije izabirao je elektorski kolegij imenovan od strane provincijskih skupština. Iako je predsjednik i po prvom ustavu imao izrazito velike ovlasti, Bolívar je tokom narednih godina nastojao dodatno povećati te ovlasti, što je izazvalo brojne unutrašnje konflikte oko prirode organizacije vlasti i izrodilo snažnu opoziciju bolivarskom centralizmu, koji nikada nije u potpunosti zaživio kao projekt. Tokom posljednjih godina republike, Bolívar je vladao kao diktator, donoseći odluke preko dekreta. Vlada je bila podijeljena na četiri resora - vanjski poslovi, unutrašnji poslovi, financije te rat i mornarica.
Zakonodavna vlast bila je u rukama Kongresa, koji se sasojao od dva doma - Senata i Predstavničkog doma. Kongres se sastajao jednom godišnje, a u njegovom su radu zajednički sudjelovali senatori (s mandatom od 8 godina) i predstavnici (s mandatom od 4 godine), koji su izabirani od strane regionalnih skupština. Svaki departman je birao četiri senatora, dok je broj predstavnika po administrativnoj jedinici bio proporcionalan broju stanovnika te jedinice (pravilo je bilo jedan predstavnik na svakih 30,000 stanovnika). Upravu u departmanima vodili su intendanti, koje je birao predsjednik, a koji su dalje birali provincijske guvernere. Mandati ovih funkcija trajali su tri godine.
Administrativna podjela
Tokom dvanaest godina postojanja, Velika Kolumbija je bila podijeljena na departmane i provincije, međutim njihov broj je tokom godina varirao. Od donošenja Temeljnog zakona Republike 1819. godine, vlast je tri puta vršila administrativnu reformu, s tim da je ona posljednja iz 1826. godine donijela tek neznatne promjene. S druge strane, administrativna reforma iz 1821. drastično je reorganizirala državni teritorij u odnosu na izvorno stanje. Prema Temeljnom zakonu od 17. prosinca 1819. godine, Velika Kolumbija bila je podijeljena na tri velika departmana, koji su se dalje granali na provincije. Administrativna podjela izgledala je ovako:
Panamska prevlaka integrirana je kasnije, tokom 1821. godine, i nije uživala poseban administrativni status već je pripojena Cundinamarci, odnosno Kolumbiji, čiji će dio ostati sve do 1903. godine. Tokom 1821. godine, Velikoj Kolumbiji se pridružila Republika Španjolski Haiti i to kao nezavisna zemlja koja je stupila u savez s njom. Španjolski Haiti je tako de facto postao četvrti departman Velike Kolumbije, ali ta integracija nikada nije do kraja provedena jer je preteča Dominikanske Republike ubrzo ugašena i integrirana s Haitijem.
Administrativna reforma iz 1821. godine donijela je do značajne reorganizacije teritorija Velike Kolumbije. Ranija tri velika departmana drastično su rascjepkana tako da je zemlja od te godine bila podijeljena na osam manjih departmana, koji su dalje bili podijeljeni na provincije. Administrativna podjela izgledala je ovako: