cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Otto von Bismarck
Zaveštanje i sećanje
Bizmarkovu psihologiju i lične osobine nisu blagonaklono prihvatali učenjaci. Američki istoričar Jonathan Steinberg prikazuje malignog genija koji je duboko osvetoljubiv, čak i prema svojim najbližim prijateljima i članovima porodice. Evans kaže da je on bio „zastrašujuć i beskrupulozan, sklon manipulaciji slabosti drugih, umesto pospešivanja njihovih vrlina“. Britanski istoričari, uključujući Evansa, Tejlora, Palmera i Krankšova, vide Bizmarka kao ambivalentnu figuru, nesumnjivo čovjeka velike veštine, ali osobu koja nije ostavila trajan sistem za podršku nasljednika manje vještih od njega. Kao posvećeni monarhista, Bizmark nije omogućio provizije za efektivne konstitucione provere moći imperatora, čime je efektivno postavio tempiranu bombu u temelje Nemačke, koja je stvorio.
Posmatrači tog vremena i mnogi nakon tada su razmatrali Bizmarkovu vešnu pisanja. Kao što je Henri Kisindžer napomenuo, "Čovek 'krvi i gvožđa' je pisao prozu izvanredne neposrednosti i lucidnosti, uporedivu po posebnosti sa Čerčilovom upotrebom engleskog jezika."
Tokom većeg dela njegovog skoro 30 godina dugog mandata, Bizmark je održao neprikosnovenu kontrolu nad politikom vlade. Bio je potpuno podržan od strane njegovog prijatelja Albrecht von Roon, ministra rata, kao i vođe pruske vojske Helmuta von Moltke. Bizmarkovi diplomatski potezi su se oslanjali na pobedničku Prusku vojsku, i ta dva čoveka su pružila Bizmarku pobede koje su mu bile neophodne da ubedi manje nemačke države da se pridguže Pruskoj.
Bizmark je preduzimao korake da utiša ili ograniči političku opoziciju, u prilog čega svedoči zakon kojim se ograničava sloboda štampe, i antisocijalistički zakoni. On je vodio kulturni rat (Kulturkampf) protiv Katoličke crkve dok nije postalo jasno da konzervatizam čini katolike prirodnim saveznikom protiv socijalista. Njegov kralj Wilhelm I je retko preispitivao kancelarove odluke; u nekoliko slučajeva, Bizmark je dobio odobrenje svog monarha preteći ostavkom. Međutim, Wilhelm II je nameravao da sam vlada zemljom, zbog čega je svrgavanje Bizmarka bio njegov prvi zadatak po dolaku na vlast. Bizmarkovi naslednici na dužnosti kancelara su bili daleko manje uticajni, pošto je moć bila koncentrisana u rukama impreatora.
Spomenici
Neposredno nakon što je otišao sa funkcije, građani su počeli da ga veličaju i osnovaju fondove za izgradnju spomenika, poput Bizmarkovih spomenika ili kula posvećenih njemu. Širom Nemačke, pohvale su bile beskrajne, nekoliko zgrada je imenovano u njegovu čast, za pravljenje njegovih portreta su angažovani umetnici kao što su Franz von Lenbach i C.W. Allers, i knjige o njemu su postale bestseleri. Prvi spomenik izgrađen u njegovu čast je bio Bizmarkov spomenik kod Bad Kisingena, podignut 1877.
Brojni statue i spomenici obeležavaju gradove, varoši, i sela Nemačke, uključujući poznati Bizmarkov spomenik u Berlinu i brojne Bizmarkove kule na četiri kontinenta. Jedini spomenink koji ga prikazuje kao studenta na univerzitetu u Getingenu (zajedno sa psom, verovatno njegovim Reichshund Tyras) i kao člana njegovog Corps Hanovera je podignut 2006. u Rudelsburgu. Blistavo beli Bizmarkov spomenik iz 1906. u gradu Hamburg, stoji u centru St. Pauli distriktu, i najveći je, i verovatno najbolje poznati, spomenik Bizmarka širom sveta. Statue ga prikazuju kao masivnog, monolitnog, krutog i odlučnog. Dva ratna brodova su imenovana u njegovu čast, SMS Bismarck nemačke imperijalne mornarice, i brod Bizmark iz doba Drugog svetskog rata.
Villa, Verbano-Cusio-Ossola
Villa je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 226 m.
National Football Conference
Nacionalna football konferencija (engleski National Football Conference, NFC) je jedna od dvije konferencije američke profesionalne Nacionalne football lige američkog fudbala. NFC je stvorena nakon što se NFL spojila s Američkom football ligom (AFL) početkom 1970 godine. NFC je te godine imala 13 klubova, a svi su prije spajanja bili igrali u NFL. Nakon toga su se svi bivši AFL-ovi klubovi zajedno s NFL-ovim Cleveland Brownsima, Pittsburgh Steelersima i Baltimore (danas Indianapolis) Coltsima priključili novostvorenoj Američkoj football konferenciji (AFC).
Nakon spajanja su se NFC-u priključila tri nova kluba, pa je broj klubova porastao na 16. Kada su se Seattle Seahawks i Tampa Bay Buccaneers priključili ligi 1976. godine, bili su privremeno na jednu sezoni raspoređeni u NFC i AFC, a potom zamijenili konferencije. Seahawksi su se vratili u NFC kao rezultat promjene rasporeda 2002. godine. Carolina Panthers su se priključili NFC-u godine 1995.
16 klubova je organizirano u četiri divizije (Sjever, Jug, Istok i Zapad) od po četiri kluba. Svaki klub tokom redovne sezone igra protiv drugih timova u diviziji dvaput (na domaćem terenu i gostima), a uz to se igra još protiv 10 drugih klubova prema rasporedu koji je u aprilu odredi NFL. Dva takva meča se igraju na osnovu prošlosezonskih rezultata kluba. Preostalih 8 mečeva su podijeljeni među drugim NFL divizijama. Ovaj raspored se mijenja svake godine. Tako će, na primjer, tokom redovne sezone 2006. godine svaki klub NFC Istoka igrati po jednu igru protiv klubova AFC Juga i NFC Jugaa. Na ovaj način se natjecanje svake divizije sastoji od uobičajenih protivnika, s izuzetkom 2 meča koji su određeni prošlosezonskim rezultatima svakog kluba.
Pred kraj svake sezone se igra niz mečeva doigravanja među vodećih šest klubova NFC, koje čine prvaci svake divizije i po dva najbolja drugoplasirana ("wild cards") kluba. Doigravanja NFC završavaju mečem za trofej George Halas. Pobjednik igra protiv prvaka AFC-a za Super Bowl.
2C-F
2C-F je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 199,222 Da.
NFL
Nacionalna liga američkog nogometa (NFL) je najveća i najpopularnija profesionalna liga tog sporta na svijetu. Liga je kao takva formirana 1920. godine, a 1922. godine je uzela ime NFL (National Football League).
Klub studenata elektrotehnike
Klub studenata elektrotehnike, poznatiji kao KSET je zagrebački klub i okupljalište studenata Fakulteta elektrotehnike i računarstva (FER). Nakon 20 sati postaje mjesto održavanja brojnih koncerata, slušaona i videoslušaona.
NFL
Najveću popularnost je liga stekla u 60tima kad se NFL spojio sa dotadašnjom konkurentskom ligom AFL (American Footbal League).
Klub studenata elektrotehnike
Klub se nalazi na prostoru FER-a i u njegovom je vlasništvu. Klubom upravlja dvjestotinjak volontera okupljenih u studentskoj udruzi SS-FER. Unutar kluba se nalazi osam sekcija: tehnička, glazbena, disco, foto, P.I.J.A.N.D.U.R.E. (planinarska), video, računarska i dramska.
NFL
Trenutno u NFL-u postoje 32 ekipe podjeljene u dvije konferencije: američku konferenciju američkog fudbala (the American Football Conference - AFC) i nacionalnu konferenciju američkog fudbala (the National Football Conference - NFC). Svaka konferencija je podjeljena na 4 divizije gde u svakoj diviziji igraju po 4 ekipe.
Klub studenata elektrotehnike
KSET je najpoznatiji po svojim koncertima koji tematski idu sve od etna preko jazza i americane sve do tvrdog punka. Od poznatijih bendova između ostalih mogu se istaknuti Nomeansno, Thermals, Toasters, te mnogi drugi. Od domaćih bendova KSET je među ostalima ugostio Pips, Chips & Videoclips, Hladno pivo, Lollobrigida Girls... U KSETu su se održavala dva velika festivala "Earwing No Jazz Festival" i "Žedno Uho Festival". Od 2006. u KSETu se održava i Etno Festival.
NFL
Divizije su: Istočna, Zapadna, Sjeverna i Južna, iako divizije ne predstavljaju sam zemljopisni položaj timova već su momčadi posložene prema rivalstvima.
Jasmina Ilić
Jasmina Ilić može biti:
NFL
Tijekom regularne sezone, svaka momčad igra 16 utakmica u razdoblju od 17 tjedana i to od rujna pa do siječnja. Na kraju regularne sezone, 6 najboljih momčadi iz svake konferencije ulazi u doigravanje (playoff). Dvije najbolje momčadi iz svake konferencije igraju na kraju doigravanja veliko finale američkog nogometa poznato kao Super Bowl, koje se svake godine početkom veljače održava na unaprijed određenom stadionu i jedan je od najgledanijih sportskih događaja na svijetu.
Tjedan dana kasnije najbolji igrači NFL-a iz jedne i druge konferencije nalaze se na utakmici "svih zvijezda" (All Stars utakmica) pod imenom Pro Bowl, koja se svake godine održava na Havajima.
Regularna Sezona
U regularnoj sezoni svaki tim igra 16 utakmica kroz period od 17 tjedana. Tradiocionalno se utakmice igraju svako nedjeljno popodne (u 19 sati po našem vremenu), sa iznimkom da se jedna utakmica igra u nedjelju navećer, a druga u ponedjeljak navećer (monday night football). Zadnja tri tjedna u regularnoj sezoni utakmice se igraju i subotom.
Formula po kojoj se takmiće klubovi u NFL-u tokom regularne sezone:
Ova formula se pokazala vrlo korisnom jer se njome očuvaju stara rivalstva dok se u isto vrijeme stvaraju i nova.
Doigravanje (playoffs)
Poslije odigranih 17 tjedana regularne sezone 6 najboljih timova iz svake konferencije ulazi u playoff po ovom principu:
Nadalje, prva dva tima (prvi i drugi seed) u svakoj konferenciji imaju jedan vikend slobodan dok za to vrijeme treći i šesti, odnosno četvrti i peti seed igraju po jednu eliminacijsku utakmicu u prvoj rundi doigravanja (Wild Card). Sljedeće utakmice se igraju između pobjednika Wild Carda i timova koji su čekali (prvi ili drugi seed). Protivnici ovise o plasiranju, uvijek bolje plasirani tim igra protiv lošije plasiranog tima, i uvijek se igra kod kuće bolje plasiranog tima.
Draft
Kako bi NFL-u pristupili novi igrači sa koledža oni moraju doći na draft. Moglo bi se reći da je draft regrutacija novih mladih snaga u ligu, a održava se svake godine tokom dva dana u travnju i u njemu sudjeluju svi timovi NFL-a. Tim koji je prošlu sezonu imao najgori učinak u ligi ima pravo na prvi izbor na draftu, tj. može birati najbolje rangiranog mladog igrača. Igrače potom biraju i drugi timovi redom od najslabijeg do najačeg iz prošle sezone i kada su svi timovi odabrali svojega igrača počinju iznova od najslabijega tima, i tako 7 puta. Pa na kraju svaki tim izabere po 7 igrača.
Eurotower
Eurotower je poslovni neboder smješten u Zagrebu, u Hrvatskoj, na adresi Ulica Ivana Lučića 4, na križanju Ulice grada Vukovara i Ulice Ivana Lučića.
Tehnički podaci
Drugi je najviši neboder u Republici Hrvatskoj, iza poslovnog tornja u Strojarskoj koji je visok 96.15 metara. Smješten je na kosom terenu, pa se u obzir uzimaju dvije visine - 94 m od kote ulaznog platoa ispred tornja (Lučićeva ulica), odnosno najviša visina 96 m s druge strane, od ulaza u garažu (Humboltova ulica). Visina zgrade od poda najnižeg podzemnog kata do najvišeg vrha je 109,5 m. Iznad zemlje su visoko prizemlje, galerija, 23 kata, i strojarnica. Ispod zemlje se nalazi 5 katova podruma s 364 parkirališnih mjesta za djelatnike i posjetitelje. Katove poslužuje 8 modernih brzih dizala za djelatnike i posjetitelje, jedan teretni lift, te dva stubišta. Ukupna bruto površina iznosi 35 270 m2, a površina koja se daje u najam 18477 m2.
Sigurnost predstavlja moderni umreženi sustav vatrodojave i kamera. Neboder ima 4 transformatora i pomoćni agregat.
Neboder je u oblika kvadra tlocrta 36 x 27.6 m s pravokutno udubljenom fasadom na 5 mjesta. Udubine (uvučene konzole) nalaze se na dijametralno suprotnim stranama kvadra, jedna se proteže od 1. do 3. kata, dvije od 8. do 10. kata, i dvije od 18. do 22. kata.
Kao armirano betonsku strukturu, obod nebodera drži 20 (5x4) betonskih stupova koji se prema vrhu stanjuju, te mnoštvo armature u jezgri.
Pročelje je izvedeno kao spoj dva lagano zatamnjena prozirna stakla. Prozori su fiksni i u punoj visini kata, te naizgled kaotično raspodijeljeni, a na mjestima udubina, razmješteni su pravilno. Zadnji - 23. kat, samo je djelomično prekriven staklenom fasadom; većina kata ima rebra od staklenih ploha u visini cijelog kata koja pod određenim kutom snažno reflektiraju Sunce.
Također, pri određenim svjetlosnim uvjetima, dijelovi ili strane nebodera drukčije reflektiraju svjetlo, pa je toranj za primjerice oblačnog vremena dvobojan, a pri jarkom suncu izdaleka pojedini prozori sedefasto reflektiraju svjetlo. Kat je potpuno slobodan, bez pregradnih zidova, što omogućuje neovisno planiranje uredskih prostorija.
Cijeli kompleks je originalno zamišljen kao spoj dva nebodera od 26 i 13 katova, zvani Eurotower I i Eurotower II, no oba su na kraju reducirane visine.
Povijest
Zemljište je još 2002. godine bilo predviđeno za neboder, a radovi su počeli u ljeto 2004. godine. Prvi prozor postavljen je u svibnju 2005. godine, dostizanje zadnjeg kata krajem kolovoza 2005., a dostizanje pune visine krajem rujna 2005. Kraj radova se predviđa za kraj 2006. Visina drugog, nižeg nebodera (prije zvanog Mamićev toranj) je reducirana sa 16 na 10 katova, a završetak se predviđa za 2008. godinu.
Arhitekt je Marijan Hržić, investitor Josip Kordić (direktor tvrtke Hidrocommerce). Glavni izvođač radova konstrukcije zgrade je tvrtka Porr - Hrvatska. Glavni izvođač konstrukcije je Hidrocommerce.
Zagrebački Paromlin
mini|300px|Paromlinski kompleks 2011. godine Zagrebački Paromlin jedan je od najvažnijih zagrebačkih spomenika industrijske arhitekture. Građen je od 1906. do 1908. godine i smješten na slobodnu parcelu s južne strane pruge. Kompleks zagrebačkog Paromlina jedan je od najvažnijih hrvatskih industrijskih kompleksa s početka industrijalizacije. Paromlinski je kompleks nastajao tijekom nekoliko desetljeća i u njegovoj izgradnji sudjelovalo je više istaknutih arhitekata koji su djelovali u Zagrebu na prijelazu stoljeća: Janko Jambrišak, Gjuro Carnelutti, Janko Holjac, arhitektonski atelijeri Hönigsberg & Deutsch, Štefan i Kalda, te inženjer Josip Dubsky.
Povijest
mini|lijevo|Zgrada transmisija, prema projektu Hönigsberg & Deutsch (stanje iz 2011., zid se srušio 11. studenog 2013.) Razvoj industrije, a time i industrijske arhitekture u Hrvatskoj, započinje okvirno pedesetih godina 19. stoljeća. Taj će se razvoj osobito ubrzati tijekom šezdesetih i sedamdesetih godina, kada diljem Hrvatske počinju nicati prvi veći industrijski kompleksi.
Jedan od najvažnijih je Kraljevski povlašteni zagrebački parni i umjetni mlin, građen od 1906. do 1908. i smješten između Koncertne dvorane Vatroslav Lisinski i Glavnog željezničkog kolodvora.
Zagrebački Paromlin iznimno je vrijedan kompleks za proučavanje razvoja hrvatske arhitekture, odnosno za proučavanje razvoja novih konstruktivnih sustava i materijala. Dakako, riječ je o primjeni metalnih i armiranobetonskih konstrukcija. I iako je metalna konstrukcija kakva je primijenjena pri njegovoj izgradnji početkom 20. stoljeća bila u uporabi tijekom cijeloga 19. stoljeća, armiranobetonska konstrukcija koju će izvesti glasoviti graditelj Josip Dubsky ne samo što je prva takva poznata konstrukcija u nas, nego je i jedna od prvih primjena armiranog betona uopće.
Važno je istaknuti da je kompleks nastajao u dvije faze — između 1862. i 1906. te od 1906. do 1908, kada poprima današnji izgled. Tijekom tih godina u njegovoj izgradnji sudjelovalo je više istaknutih arhitekata, koji su djelovali u Zagrebu potkraj 19., odnosno na početku 20. stoljeća, a to su Janko Jambrišak, Gjuro Carnelutti, arhitektonski atelijeri Hönigsberg & Deutsch, Štefan i Kalda, Janko Holjac te Josip Dubsky.
Izgradnju Paromlina potaknula je 1862. skupina zagrebačkih trgovaca predvođena Vatroslavom Egersdorferom. Naime, te godine Družtvo paromlina platilo je »pristojbu za sagradjenje paromlina«, a godinu poslije i pristojbu za »uzidanje magazina«. Prvobitna zgrada zagrebačkog »parnog i umjetnog mlina« izgrađena je dakle 1863, i to prema nacrtima arhitekta Janka Jambrišaka. Godine 1873. Paromlin je pretvoren u veće dioničko društvo.
Tijekom reorganizacije Paromlina, godine 1895., prema nacrtima arhitekta Gjure Carneluttija na uglu Trnjanske i Koturaške ceste nadograđena je jednokatna administrativna zgrada. Ta je zgrada danas i jedini sačuvani objekt iz prve faze izgradnje paromlinskog kompleksa, koji je stradao u požaru 1906.
Nakon katastrofalnog požara u noći 24.-25. svibnja 1906., u kojem je u potpunosti uništena zgrada mlina, kreće se u izgradnju potpuno novoga kompleksa, u obliku kakav nam je poznat i danas. Na mjestu Jambrišakove zgrade gradi se prema nacrtima tada utjecajna arhitektonsko-projektantskog atelijera Hönigsberg & Deutsch nova paromlinska zgrada.
Na nju se u istočnom traktu kompleksa nadovezuju: uglovna zgrada transmisija, zgrada skladišta te glasovita armiranobetonska zgrada silosa, izgrađena 1908. prema projektima Josipa Dubskog. Naknadno je silosu pridružena i zgrada skladišta, izvedena prema projektima arhitekata Kalde i Štefana. Od ostalih objekata nastalih prije Prvoga svjetskog rata treba istaknuti i prizemnu zgradu poslovnice, koja je također izgrađena prema projektima te dvojice arhitekata. Do Drugog svjetskog rata nastao je i niz manjih prizemnih pomoćnih objekata, skladišta i radionica, čime će kompleks poprimiti izgled koji zadržava sve do danas.
Nakon 1945. kompleks zagrebačkoga Paromlina u vlasništvu je Žitokombinata, koji ga tijekom osamdesetih namjerava napustiti. Tada se i prvi put postavlja pitanje njegove prenamjene, koje će ostati neriješeno sve do današnjih dana. Sukladno tome, tadašnji Regionalni zavod za zaštitu spomenika kulture u Zagrebu prvi je Paromlin stručno valorizirao i zaštitio, donoseći 23. veljače 1980. prijedlog »zaštite i osnovne programske koncepcije buduće namjene«, a 14. ožujka 1980. i rješenje o preventivnoj zaštiti, kao spomenika kulture, odnosno spomenika industrijske arhitekture. »Treba ga zaštititi«, stoji u rješenju, »kao jedinstveni primjerak paromlina u Zagrebu, te očuvanjem tog tvorničkog postrojenja, koji je svjedok početka industrijalizacije, pokazati kontinuitet Zagreba kao industrijskog središta«. Potkraj 1985. izrađena je i konzervatorsko-urbanistička dokumentacija za izradu PUP-a tadašnjeg Trga revolucionara, odnosno prostora na kome se nalazi i paromlinski kompleks. U toj analizi istaknuto je da se »Arhitektonska i estetska vrijednost kompleksa Paromlina očituje u primjeni suvremenih konstruktivnih rješenja — primjena skeletne konstrukcije: lijevano željeznih stupova i čeličnih profila na zgradi mlina i zgradi transmisije, odnosno kao prva primjena armirano betonske konstrukcije u graditeljstvu Zagreba na zgradi silosa.«
Prvi koncept prenamjene Paromlina iz 1980. odnosio se na Dom radničkog pokreta i revolucije. Jedan od prijedloga bio je Tehnički muzej, no najtrajnija je težnja prenamjene Paromlina prvo u Galeriju, a potom i u Muzej suvremene umjetnosti. Posve neshvatljivo, na sastanku između muzealaca i predstavnika USIZ-a kulture, što je bio održan u tadašnjem Republičkom komitetu za prosvjetu, kulturu i fizičku i tehničku kulturu, nakon opširne rasprave zaključeno je »da muzejsko galerijski sektor nije zainteresiran za taj prostor«. Tada se javila nova ideja, da se prostor Paromlina dodijeli Arhivu Hrvatske. Samo dan prije požara u istom je komitetu održan sastanak na kome je odlučeno »da bi u Paromlinu, kada pogoni presele u Resnik, trebalo smjestiti Arhiv«.
Osmoga ožujka 1988. Paromlin je zadesila tragična sudbina, čija će agonija trajati sve do današnjih dana. »U 2,15 radnike treće smjene OOUR-a Mlin Žitokombinata«, pisat će tadašnji dnevni tisak, »uzdrmao je potmuli prasak, a zatim su primijetili vatru na četvrtom katu zgrade. Ubrzo je zahvatila staru hrastovu konstrukciju pa iako su vatrogasne brigade brzo stigle, a i sami radnici pokušali lokalizirati požar, vatrenu stihiju više ništa nije moglo zaustaviti.«
Prenamjena ili rušenje
mini|Pogled na tvornički dimnjak, prema projektu P.R. Heinicke Nakon požara interes za prostorom Paromlina pokazale su i neke banke, a zbivaju se i mnoge kontradiktornosti, koje će trajati sve do današnjih dana. Naime, 20. travnja 1988. Građevinski institut izrađuje Studiju o upotrebljivosti zidova objekta Paromlin, prema kojoj »nagorjeli zidovi ugrožavaju okolinu pa se trebaju srušiti«. Petnaestoga travnja 1990. Regionalni zavod donosi Prethodnu dozvolu za rušenje mlina, koju će u jednom kasnijem dopisu pojasniti ističući da se nije »dozvolilo rušenje kompleksa Paromlina u cjelini, niti je doneseno Rješenje o prestanku svojstava spomenika kulture tog kompleksa...«. No već 1990, donošenjem PUP-a tadašnjega Gradskog sekretarijata za prostorno uređenje, komunalne poslove, promet i veze, predviđa se potpuno uklanjanje ne samo izgorjele zgrade nego i cijelog kompleksa. Toj nezakonitoj odluci godine 1991. suprotstavit će se tadašnji Zavod za zaštitu spomenika kulture i Muzej suvremene umjetnosti. Tada opet postaje aktualna ideja da se Paromlin prenamijeni u muzejski prostor, no oko Božića iste godine Gradska skupština u tisku objavljuje: »Natječaj za financiranje pripreme građevinskog zemljišta na novom trgu grada Zagreba«. Dakako, riječ je o zemljištu na kome se nalazi paromlinski kompleks. Godine 1994. u tadašnjem Ministarstvu kulture opet je razmatrana mogućnost prenamjene Paromlina u Muzej, no ta će inicijativa biti trajno otklonjena 1998, kada Skupština grada prihvaća regulacijski plan prema kojem se određuje lokacija za gradnju Muzeja suvremene umjetnosti u Novom Zagrebu. Iste godine objavljen je i oglas kojim Klara — Zagreb, dioničko poduzeće za preradu i promet žitarica u suradnji s većinskim vlasnikom, Hrvatskim mirovinskim osiguranjem, upućuje poziv na natječaj zainteresiranim ulagačima za gradnju poslovnog objekta na mjestu izgorjelog Paromlina. Četiri dana prije zaključenja roka za slanje natječajnih ponuda u javnosti se pojavio program misterioznih kanadskih ulagača, koji na tom prostoru predviđaju kontroverznu izgradnju hotela iz Marriottova lanca.
Natječaj 1999.
Tridesetoga prosinca 1999. raspisan je natječaj za uređenje tzv. Trga domovinske zahvalnosti, prostora na čijem se sjeveroistočnom rubu nalazi paromlinski kompleks. Raspisivač je Gradsko poglavarstvo, a provoditelji Udruženje hrvatskih arhitekata i Društvo arhitekata Zagreba. I premda se u njegovu raspisu štiti prostor Paromlina, zbog nepostojanja kvalitetne valorizacije prostora i ispolitiziranosti cijele priče, natječaj je neslavno završio.
Prema prijedlogu GUP-a što ga je Gradski zavod za planiranje razvoja Grada i zaštitu okoliša stavio 2000. na javnu raspravu, a u suradnji s Gradskim zavodom za zaštitu spomenika kulture i prirode, »s obzirom na opseg, vrstu i karakteristike nepokretnih kulturnih dobara« prostor Trnja, odnosno Paromlina, ušao je u tzv. B-područje, koje pokriva prošireni prostor prve kontaktne zone Povijesne urbane cjeline grada »na koju se proteže ukupan režim zaštite registriranog spomenika kulture«
Urušavanje zidova zgrade 2013.
mini|300px|Glavna zgrada Paromlina s urušenim sjevernim i zapadnim zidom (stanje u veljači 2014. godine). Dugogodišnja nebriga za sanaciju prostora paromlina dovela je do daljnjeg propadanja ove građevine. Poglavarstvo grada je 2011. godine napravilo prijedlog sanacije, koji je uključivao ustupanje prostora investitoru koji bi se obavezao sanirati, restaurirati i staviti u funkciju ovaj prostor. Međutim, prijedlog nije zaživio. Dana 9. veljače 2013. godine, urušio se cijeli južni zid glavne zgrade Paromlina. Daljnje urušavanje glavne zgrade dogodilo se pred jakim naletima vjetra 11. studenog iste godine, kada su se urušili skoro cijeli sjeverni i dobar dio zapadnog zida.
Plansko rušenje Paromlina u srpnju 2014.
Sudbina zagrebačkog Paromlina konačno je zapečaćena krajem lipnja 2014. godine, kada su ovo zaštićeno kulturno dobro i jedno od remek-djela industrijske arhitekture s početka 20. stoljeća 26. lipnja počeli ilegalno rušiti do temelja bageri jedne privatne građevinske firme, a sve po nalogu iz Ureda Grada Zagreba. Rušenje Paromlina pokrenuto je bez informiranja javnosti i medija i prethodnog savjetovanja sa stručnim konzervatorima i arhitektima. Ministarstvo kulture RH također nije bilo informirano o tome da je rušenje započeto po nalogu iz Grada, te je zbog toga pokrenulo upravni inspekcijski postupak protiv Grada Zagreba kako bi se točno utvrdilo tko je odgovoran za ovaj kulturocid.
Blandouet
Blandue je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Majen koja pripada prefekturi Laval.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 157 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,33 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 160 metara (maksimalnoj 225 m, a minimalnoj 88 m).
Brooke Shields
Brooke Christa Shields (31. maj 1965 -) je američka glumica i bivša manekenka. Postala je poznata kada je sa 12 godina glumila dijete-prostitutku u kontroverznom filmu Slatka mala. Nakon toga je slijedio nastup u popularnom filmu Plava laguna. Glumačku karijeru je privremeno prekinula radi studija francuske književnosti na Princetonu. 1990-ih je postala poznata po nastupima u TV-serijama kao što su Suddenly Susan, That '70s Show i Lipstick Jungle.
Sperlonga, Latina
Sperlonga je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3008 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Germanton, North Carolina
Džermanton je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 827.
Metil metansulfonat
Metil metansulfonat je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 110,132 Da.
Mestre
Mestre je naselje u Venetu u Sjevernoj Italiji, odnosno jedan od kvartova (frazione) grada Venecije. Leži na kopnu, zajedno sa susjednim kvartovima (Marghera, Chirignago, Favaro Veneto i Zelarino). U Mestrima živi oko 170.000 stanovnika. Mestre je povezan s Venecijom starijim željezničkim (1846) i novijim automobilskim mostom (1933), nazvanim Ponte della Libertà (Most Slobode). Mestre je najveće naselje u Italiji koji nema status autonomnog grada (Comune).
Historija
Prema legendi, Mestre je osnovao Mesteles, pratilac antičkog junaka Antenora, bjegunca iz Troje koji je osnovao Padovu. Stvarno porijeklo naselja nije baš potpuno jasno, zna se da je rimski oppidum (tvrđava) bila na području Mestra, kao i to da je srušena za Atile, odnosno da je vjerojatno obnovljena u 10. vijeku.
Godine 1274. izgorio je kaštel u Mestrima, tako da su se njegovi stanovnici preselili u obližnji Castelnuovo (Novi kaštel). Od starog kaštela danas nema nikakvih tragova. Velikaška porodica Scaliger iz Verone godine 1323. zauzela je Mestre i susjedni Treviso. Mlečani, bojeći se širenja veronske vlasti na ozemlju u svojoj neposrednoj blizini, nanovo su osvojili Mestre 29. septembra 1337. godine. Ubrzo po ponovnoj uspostavi svoje vlasti, izgradili su umjetni kanal kako bi si olakšali prijevoz robe i ljudi.
Tokom 1960-ih i 1970-ih, Mestre su doživjele veliki porast stanovništva jer su se u gradu i okolici (Marghera) ubrzano gradili veliki industrijski pogoni.
Strani konzulati
U Mestrima rade sljedeći konzulati:
Soramaè, Belluno
Soramaè je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1236 m.
Srpska književna zadruga
Srpska književna zadruga, osnovana 1892. godine kao društvo koje svojim radom, a naročito izdavanjem odabranih dela iz oblasti kulturnog stvaralaštva, doprinosi širenju opšte prosvećenosti i kulture naroda, samostalna je organizacija kojom upravljaju njeni članovi.
Prilikom osnivanja Srpske književne zadruge (1892), akademik Stojan Novaković je izabran za njenog prvog predsednika, pesnik Jovan Jovanović Zmaj za potpredsednika, dok je istoričar Ljubomir Jovanović izabran za sekretara SKZ. Novaković je dugi niz godina bio predsednik Srpske književne zadruge, uticajne nacionalne ustanove, koje je u redovnim godišnjim kolima objavljivala najbolja dela iz srpske i prevodne književnosti, istorije i naučno-popularne literature.
Predsednici
mini|[[Stojan Novaković]]
Milford, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 415, što je 96 (-18,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hrvatska udruga likovnih umjetnika primijenjenih umjetnosti
Hrvatska udruga likovnih umjetnika primijenjenih umjetnosti, ULUPUH, je nevladina, neprofitna strukovna organizacija, koja svoje porijeklo vuče od Društva umjetnosti, osnovanog u Zagrebu 1868., te Društva hrvatskih umjetnika, osnovanog 1897. Udruga je osnovana 1950. odvajanjem od tadašnjeg ULUH-a, a današnjeg HDLU-a, te je u početku nosila naziv Udruženje likovnih umjetnika primijenjene umjetnosti Andrija Buvina. 1953. godine ime Andrije Buvine je povučeno iz naziva, koji od tada jednostavno glasi: Udruženje likovnih umjetnika primijenjene umjetnosti - ULUPUH. Od 1998. udruga je registrirana kao Hrvatska udruga likovnih umjetnika primijenjenih umjetnosti, ali je u nazivu zadržana prijašnja kratica - ULUPUH.
ULUPUH svake treće godine organizira međunarodnu izložbu dizajna i vizuelnih komunikacija - Zgraf, kao i Zagrebački salon, kojeg ULUPUH organizira naizmjence, zajedno HDLU-om i UHA-om.
Prema Statutu ULUPUH-a iz 2004., ciljevi udruge su:
- razvijanje i stimuliranje hrvatske primijenjene umjetnosti
- unapređivanje i zaštita slobode likovnog stvaralaštva i primjereno valoriziranje hrvatske primijenjene umjetnosti
- osiguranje trajnog utjecaja u oblikovanju kulturne politike u Hrvatskoj
- unapređenje suradnje s ostalim udrugama umjetnika u Hrvatskoj i u inozemstvu, posebno na zaštiti slobode umjetničkog stvaranja, autorskih prava, zaštiti moralnog integriteta umjetnika, te socijalna zaštita umjetnika
Udruga se danas sastoji od 17 sekcija: sekcije za arhitekturu; fotografiju; grafički dizajn i vizualne komunikacije; ilustraciju, karikaturu, strip, animirani film i primjenjeno slikarstvo; produkt dizajn; kazališnu i filmsku umjetnost; keramiku, porculan i staklo; kiparstvo; oblikovanje arhitektonsko-urbanističkih maketa; oblikovanje lutaka i igračaka; oblikovanje odijevanja; oblikovanje plemenitih kovina; restauratorska i oblikovno-fonička djala; tekstilno stvaralaštvo; vrtnu i pejzažnu arhitekturu; multimediju i intermediju, te studijske sekcije (likovna kritika).
Udruga je u siječnju 2013.imala 1360 članova.
Aviogenex let 130
Aviogenex let 130 bio je međunarodni putnički čarter let iz londonskog aerodroma Gatwick do Zračne luke Rijeka (kraj Omišlja na Krku) u tadašnjoj Jugoslaviji (danas Hrvatska). Putnike je prevozio Tupoljev Tu-134A u vlasništvu beogradskog poduzeća Aviogenex. 23. maja 1971. se prilikom slijetanja, zbog loših vremenskih prilika, loše vidljivosti i pilotske greške, avion razbio o pistu, a što je izazvalo požar koji je brzo zahvatio cijeli avion. U njemu je poginulo 78 ljudi, uglavnom britanskih turista, ali i poznati hrvatski pjesnik Josip Pupačić zajedno sa suprugom i 5-godišnjom kćeri. Preživjelo je 5 ljudi - 1 putnik i 4 člana posade.
Wolf (film)
Vuk je američki horor film snimljen 1994. godine u režiji Majka Nikolsa sa Mišel Fajfer i Džekom Nikolsonom u glavnim ulogama. Protagonist je njujorški izdavač koga jednom prilikom na putu ugrize vuk i koji se posle toga počinje pretvarati u vukodlaka. Enio Morikone je bio nominovan za Gremi za najbolju kompoziciju za film.
Red rocks & crafts festival - Tjedan indijanske umjetnosti, glazbe i plesa
"Red Rocks Arts & Crafts Festival - Tjedan indijanske umjetnosti, glazbe i plesa" je manifestacija koja se održava u Zagrebu. Manifestacija se bavi sjevernoameričkim Indijancima.
Održana je 1. put u organizaciji Hrvatsko-američkog društva u Zagrebu 2006.
Patrijarh bugarski Kiril
Patrijarh bugarski Kiril (Sofija, 3. januar 1901 — Sofija, 7. mart 1971) je bio patrijarh Bugarske pravoslavne crkve od 1953. do 1971. godine.
Lenoir City, Tennessee
Lenor Siti je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.642, što je 1.823 (26,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Patrijarh bugarski Kiril
Biografija
Godine 1927. patrijarh Kiril odbranjuje doktorat i teologije, iste godina prima monaški postrig. Od 1928. do 1930. godine studirao je Filozofiju u Berlinu.
Godine 1936. rukopoložen je u stobijskog episkopa. Godine 1938. imenovan je za sekretara Svetog arhijerejskog sinoda. Kasnije je izabran plovdivskog mitropolita. Godine 1943. suprotstavio se vlasti što se priprema za deportaciju Jevreja u logor Plovdiv.
Nakon komunističkog puča 9. septembara 1944. godine je uhapšen zbog lažnih optužbi i provodi nekoliko meseci u zatvoru, ali nikada nije osuđen. Godine 1948. Kiril je predvodio delegaciju Bugarske pravoslavna crkve koja učestvuje u internacionalnoj konferenciji u Moskvi, koja se protivi ekumenizmu i politici Vatikana. Dana 10. maja 1953. izabran je za prvog patrijarha obnovljene i kanonski priznate Bugarske pravoslavne crkve. Dana 20. novembra 1961. bugarski patrijarh Kiril je odlučio da uđe u Svetski savet crkava. Dana 18. jula 1968. Sveti arhijerejski sinod Bugarske pravoslavne crkve predvodio je patrijarh Kiril koji je objavio svoju odluku da promeni julijanski kalendar na novojulijanski kalendar.
Umro je 7. marta 1971. godine i sahranjen u glavnom hramu manastira Bačkovo.
Prava LGBT osoba
LGBT ljudska prava je termin kojim LGBT pokret i LGBT zajednica često imenuju korpus prava i zakona kojima se priznaje jednaki položaj LGBT osoba u društvu.
U borbi za priznavanje jednakih prava LGBT pokret nastupa kao manjinska grupa, odakle u upotrebi i čest naziv „seksualne manjine“ i pozivaju se na ljudska prava, kao na grupu osnovnih prava koje svaka osoba neotuđivo poseduje.
= Istorija =
(Vidi: LGBT istorija  i Pregled LGBT istorije.)
Pre 1860
U Evropi, 18. i 19. veka, istopolno seksualno ponašanje i cross-dressing su smatrani društveno neprihvatljivim, i u različitim društvenim krugovima, u zavisnosti od njihovim religijskih, političkih i drugih ubeđenja, verovalo se da su greh ili krivično delo. Društveni reformator Jeremy Bentham (Džeremi Bentam) je napisao oko 1785. godine prvu poznatu raspravu u prilog promene engleskog zakona o homoseksualnosti (međutim, ona nije odštampana sve do 1978. godine). Poneseni istim idejama sekularnog humanizma kao Bentham, u Francuskoj su se pripremali novi zakoni za novu državu posle Francuske revolucije. Grupa od nekoliko „sodomita“ je 1970. godine u Parizu predala peticiju Narodnoj skupštini (Assemblée nationale) sa zahtevom za slobodu i prizanje. Godine 1791. Francuska postaje prva država koja dekriminalizuje homoseksualnost, verovatno zahvaljujući delom Jean Jacques Régis de Cambacérès, jednom od autrora Napoleonovog zakona.
1860 - 1944
Tokom 1870-ih društveni reformatori u drugim zemljama su počeli da učestuju u Uranijskom pokretu, ali krijući svoje identitete, plašeći se represije. Britansko tajno društvo pod nazivom „Order of Chaeronea, čiji je član bio i Oscar Wilde organizovalo je kampanju za legalizovanje homoseksualnosti. Engleski pesnik Edward Carprenter i škotski anarhista John Henry Mackay su pisali u odbranu istopolne ljubavi i androginije.
U Evropi i Americi začet je pokret slobodne ljubavi, koji je išao paralelno sa prvim talasom feminizma i jačanjem levice. Kritikovali su viktorijanski seksualni moral i tradicionalne institucije braka i porodice, koje su sada viđene kao mehanizmi za porobljavanje žena. Neki/e zagovarači/ce slobodne ljubavi su početkom 20. veka počeli/e da govore u korist istopolne ljubavi i da zahtevaju zakonske promene, među njima je bila i feministkinja i anarhistkinja Emma Goldman. Godine 1898 nemački lekar i pisac Magnus Hirschfeld (Magnus Hiršfeld) organizovao je „Wissenschaftlich-humanitäres Komitee“ (Naučno-humanitarni komitet), koji se javno borio za ukidanje notornog zakona Paragrafa 175 , kojim se zabranjivao muško-muški seks. Peticiju, koju su slali 1898. godine, 1922. i 1925. bez uspeha, potpisali su neki od najznačajnih ljudi tog vremena u Nemačkoj i u svetu: Albert Einstein, Hermann Hesse, Thomas Mann, Rainer Maria Rilke i Lav Nikolajevič Tolstoj. Hirschfeld razvija teoriju o istopolno orijentisanim osobama kao „trećem polu“.
thumb|right|200px| [[Magnus Hirschfeld, nemački lekar, seksolog i borac za prava LGBT osoba.]]
Godine 1904. na Hirschfeldovo insistiranje Anna Rüling drži javni govor. Ovo je prvi javni nastup žene na temu homoseksualnosti, pa se ona može smatrati prvom LGBT aktivistkinjom. Ipak, žene su počele da se pridružuju dominantno muškom pokretu za seksualnu reformu tek oko 1910. godine, kada je zapretila mogućnost da se Paragraf 175 prošiti i na žene. Heteroseksualna feministička aktivistkinja Helene Stöcker je postala vodeća ličnost u ovom pokretu.
Hirschfeld, čiji je život bio posvećen poboljšanju položaja homoseksualnih i transrodnih osoba, osnovao je Institut für Sexualwissenschaft (Institut za seksologiju) 1919. godine, prvi takve vrste u svetu. Institut je sproveo ogroman broj istraživanja, hiljade ljudi je prošlo kroz savetovalište i imao je veliku ulogu u seksualnoj edukaciji, uključujući i pitanja kontracepcije i ženskih prava. Ipak, promene do kojih je Institut doveo brzo su poništene dolaskom nacista na vlast. Institut je zatvoren, a njegova biblioteka je spaljena 1933. godine.
Shiloh, Montgomery County, Ohio
Šajlo je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Prava LGBT osoba
1945 – 1968
Odmah posle završetka Drugog svetskog rata grupe za prava istopolno orijentisanih osoba osnivane su širom Zapadne Evrope i SAD-a. Pokret u ovom periodu LGBT istorije obično se naziva homofilni pokret, jer su grupe radije koristile reč homofil, koja je isticala ljubav (filia) pre seksa. U Holandiji je 1946. osnovana grupa COC, koja i danas postoji i predstavlja najstariju aktivnu gej i lezbejsku organizaciju u svetu. Nešto kasnije, 1948. godine, Axel Axgil osniva sličnu organizaciju u Danskoj, pod nazivom Forbundet af 1948, koja objavljuje časopis Vennen (Prijatelj) od januara 1949. do 1953. godine.
Shiloh, Montgomery County, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 11.272.
Prava LGBT osoba
1945 – 1968
Forbundet af 1948 organizuje ogranke u Švedskoj (1949.) i u Norveškoj (1950.) Već 1950. švedska organizacija postaje nezavisna i radi pod imenom koje i danas nosi Riksförbundet för sexuellt likaberättigande (RFSL). Iste godine organizuje se i prva homofilna grupa u SAD, Mattachine Society, a uskoro se osnivaju i ONE, Inc. (1952.) i Daughters of Bilitis (1955]], koja je bila prva lezbejska grupa.
Metil nitrat
Metil nitrat je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 77,039 Da.
Prava LGBT osoba
1945 – 1968
Homofilne grupe su kanije kritikovane od strane radikalnijih predstavnika zbog asimilacionizma.
1969 – 1974
Odmah posle Stounvola osnovane su grupe kao Gay Liberation Front i Gay Activists’ Alliance, koje nisu pokušavale da se asimiluju u „straight“ društvo. Termin „gej“ počinje da se koristi da bi se ponosno imenovale sve seksualne manjine i polno/rodne različitosti. Pozivali su gejeve i lezbejke da izađu u javnost, organizovali su ulične marševe i „javno, glasno i ponosno“ (out, loud and proud) su tražili poštovanje svojih prava. Počinje se sa tradicijom parada ponosa LGBT osoba, koje su se održavale u znak obeležavanja Stounvola. Nove grupe sa sličnim ciljevima, metodama i idejama organizovale su se širom Zapadne Evrope.
1974 – 1986
Posle prvog impulsa i euforije, iz radikalnog anarhističkog pokreta za gej oslobođenje osnivaju se umerenije i više refomističke grupe za gej prava, koje su počele da koriste politike ljudskih i građanskih prava i prikazivale su gejeve i lezbejke kao manjinsku grupu. Ovaj period se uglavnom vidi kao nastavak homofilnog perioda LGBT pokreta. Vodeći impuls je ponovo bio konzervativan, asimilacionistički i na neki način apologetički. Transrodne osobe, butch lezbejke i „feminizirani“ gejevi su predstavljani kao negativni stereotipi o gej i lezbejskoj zajednici. Veterani i veteranke Stounvola, kao što je Sylvia Rivera su isključivani/e iz pokreta jer su transeksaulne osobe. Sylvia je kritikovala nove organizacije zbog licemerja, napuštanja vrednosti queer revolucije i njihovih nastojanja da se „dopadnu heteroseksualnoj većini“.
Godine 1978. osnovana je Internacionalna lezbejska i gej asocijacija (ILGA), koja i danas nastavlja da se bori za prava LGBT osoba kako u Ujedinjenim Nacijama, tako i kod nacionalnih vlada.
Lezbejski feminizam koji je imao puno uticaja od sredine 1970-ih do sredine 1980-ih, pozivao je žene da svoju energiju usmere na žene, a ne na muškarce. Mnoge lezbejke protivile su se muškoj dominaciji u okviru gej i lezbejskog pokreta i osnivale su svoje, isključivo lezbejske organizacije. Neke, koje su smatrale da se razlike između muškaraca i žena ne mogu prevazići, razvile su lezbejski separatizam. U ovom periodu reč „gej“ počinje da se vezuje samo za muškarce.
1986 – danas
Neki istoričari smatraju da je sa pojavom AIDS-a nastupio nov period LGBT pokreta. Napdi na zajednicu su bili pojačani, a religiozne i konzervativne grupe su koristile novi argument protiv gejeva, tvrdeći da je AIDS božja kazna za homoseksualnost. Nova era je poljuljala asimilacionističke gej i lezbejske grupe i snagu su ponovo dobile grupe koje su se zalagale za direktnu akciju, kao što je ACT UP (osnovana 1987.), Queer Nation (1990.) i Lesbian Avengers (1992). Neki aktivisti i aktivistkinje su počeli/e da doživljavaju termine „gej“ i „lezbejska“ kao ograničavajuće i politički konzervativne i počinje da se koristi reč „queer“, koja je označavala sve seksualne i polno/rodne različitosti (kao reč „gej“ u liberacionističkom periodu posle Stounvola). Koristi se i umereniji termin, koji je jednako isticao uključivanje svih rodnih i seksualnih manjina: LGBT, kao i varijante: LGBTQ, LGBTI, LGBTTIQ i sl. Ponovno se aktualizuju pitanja prava transrodnih i transeksualnih osoba, kao i njihovo ponovno uključivanje u mainstream pokret.
Ovaj period karakteriše niz zakonskih promena u demokratskim zemljama, kao što su dekriminalizacija istopolnih osnosa, uvođenje anti-diskriminacionih zakona, kojima se štite prava građanska i ljudska gejeva, lezbejki, biseksualnih, transrodnih i transeksualnih osoba, zakonsko priznavanje istopolnih parova, zakonsko omogućavanje istopolnim parovima da usvajaju decu i sl.
LGBT pokret počinje da se širi van SAD i Evrope, dovodeći do društvenih i zakonskih promena u Aziji i, Africi, kojima još uvek odolevaju mnoge muslimanske zemlje.
= Zakonske odredbe = [[Datoteka:World_laws_pertaining_to_homosexual_relationships_and_expression.svg|thumb|350px|Zakoni koji se tiču istopolnih odnosa
Homoseksualnost legalna {{legend|#025|Istopolni brak}} {{legend|#06F|Istopolna partnerstva}} {{legend|#CCC|Zajednice nisu priznate}} {{legend|#90C|Istopolni brak sklopljen drugde se priznaje}}
Homoseksualnost nelagalna {{legend|#f9dc36|Minimalna kazna}} {{legend|#ec8028|Visoka kazna}} {{legend|#e73e21|Doživotna kazna}} {{legend|#8c210f|Kazna smrću}} ]]
Zakonske odredbe koje se tiču istopolnih odnosa uređuju njihov pravni status i odnos države prema gejevima i lezbejkama, kao i odnos drugih institucija i pojedinaca i pojedinki prema istopolno orijentisanim osobama. Zakonske odredbe variraju od države do države u rasponu od smrtne kazne, kojom se kažnjavaju istopolni seksualni odnosi u fundamentalističkim islamskim državama, do prava na sklapanje brakova.
Pregled zakona o istopolnim odnosima u svetu
Pregled zakona koji se tiču istopolnih osnosa ne pokazuje nužno i realni položaj gejeva i lezbejki u datim zemljama. Mnoge zemlje koje imaju zakone protiv istopolnih osnosa su u praksi manje opresivne nego što bi se na osnovu zakona moglo zaključiti i zakoni se ne koriste. Slično, zemlje, koje formalno ne zabranjuju istopolne odnose, u praksi mogu imati neprijateljsku društvenu klimu prema gejevima i lezbejkama i mogu ih progoniti na druge načine.
Evropa
330px|thumb|right|Status istopolnih zajednica u Evropi {{legend|#000080|Istopolni brak}} {{legend|#0066FF|Registrovana partnerstva}} {{legend|#AACCFF|Neregistrovane kohabitacije}} {{legend|#cccccc|Ne priznaju se ili nepoznat status}} {{legend|#D40000|Istopolni brak je zabranjen}}
Kada je u pitanju stav građana i građanki Evrope po pitanju prava LGBT osoba i njihovog prihvatanja u društvu, i dalje postoje velike razlike između zemalja Severne i Zapadne Evrope, s jedne, i zemalja Istočne Evrope s druge strane. Te razlike su vidljive i u okviru Evropske unije. Istraživanje Eurobarometra iz 2006. godine pokazuje visok stepen podrške istopolnim brakovima u zemljama kao što su, na primer, Holandija (82%), Švedska (71%), Danska (69%); i s druge strane izuzetno nizak nivo u zemljama poput Rumunije (11%), Letonije (12%) i Kipra (14%). . Sličan odnos razlika se primećuje i po pitanju usvajanja dece od strane istopolnih parova, gde najviše podrške dolazi iz Holandije (69%), dok najmanje iz Poljske i Malte (7%). left|50px|EU flag Članstvo u Evropskoj uniji zahteva ne samo ukidanje svih anti-gej zakona, već i uvođenje antidiskriminacionih zakona sa odredbama koje se tiču seksualne orijentacije, prema Amsterdamskom sporazumu.
Okeanija
= Reference =
3',4'-Metilendioksi-α-pirolidinopropiofenon
3',4'-Metilendioksi-α-pirolidinopropiofenon je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 247,290 Da.
Marina di San Vito, Chieti
Marina di San Vito je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1204 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
1868
Godina 1868 bila je prijestupna godina koja počinje u srijedu po gregorijanskom odn. prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak po 12 dana zaostajućem julijanskom kalendaru (link pokazuje kalendar).
Mart/Ožujak
mini|220px|[[Prva varoška bolnica u Beogradu]]
Maj/Svibanj
mini|180px|Ubijen [[knez Mihailo Obrenović]]
Novembar/Studeni
mini|200px|Hrvatska 1868. mini|120px|[[Corpus separatum (Rijeka)|Corpus separatum]]
Ramazanski bajram
Ramazanski Bajram je Islamski praznik koji slave Muslimani kojim se obilježava kraj mjeseca posta Ramazana. Bajram se kod Bosanskih Muslimana obično čestita: Bajram Šerif Mubarek Olsun. U prevodu: "Neka je plemeniti Bajram blagoslovljen." Odgovara se: Allah Razi Olsun, u prevodu: "Neka je Bog zadovoljan." U toku mjeseca Ramazana, muslimani koji poste, odriču se svih tjelesnih zadovoljstava, u kojem se broje pušenje, piće, hrana, i spolnih odnosi. Odreka kreće tokom dana od Sehura do Iftara, to jest od izlaska sunca pa do njegovog zalaska. Svako jutro i svaku večer se pomjeri vrijeme Sehura i Iftara i produžuje vrijeme posta.