cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ciudad de los Niños, Durango
Ciudad de los Niños je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Durango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1867 m.
Corcovado, Huayacocotla
Corcovado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Huayacocotla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2198 m.
San Martín de los Pajaritos, Fresnillo
San Martín de los Pajaritos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Fresnillo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 201 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2135 m.
Bileća (razvrstavanje)
Bileća se može odnositi na:
Juraybān, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1620 m.
El Bordo, Morelos
El Bordo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 148 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1495 m.
Carrone, Torino
Carrone je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Las Peñitas, Durango
Las Peñitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Durango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2392 m.
Stari željeznički most (Zagreb)
Stari željeznički most je nekadašnji željeznički most na Savi u Zagrebu. Prvi je cjeloviti most igrađen na području današnjeg grada, ne računajući drvene improvizacije iz 19. stoljeća. Jednokolosiječni most je građen od 1859. do 1862. godine. Temelje i stupove izgradili su građevinski poduzetnici Jakov Delač iz Skrada i Ante Šneller iz Donje Dobre, a rešetkasta konstrukcija proizvedena je u Tvornici strojeva W. Prick u Beču, prema projektu koji je 1858. izrađen u Budimpešti. Sastavni dijelovi željezne konstrukcije su Dunavom i Savom dopremljeni do Siska i zatim kopnenim putem do Zagreba.
Ukupna duljina rešetkastog mosta bila je 253 m i širina 4,37 m, sa stupovima preko osam raspona (27,18 + 6 x 32,87 + 27,18 m), dok je visina glavnih nosača iznosila 2,77 m. Most je pušten u promet 1. 10. 1862. godine, istodobno sa željezničkom prugom Zidani Most–Zagreb–Sisak na kojoj je bio jedna od najvećih i najkompleksnijih građevina. Budući da je most dimenzioniran za lokomotive male mase, vremenom je došlo do pucanja elemenata na pojasima nosača. Godine 1892. razmatrana je zamijena postojeće rešetke jednom demontiranom konstrukcijom sa željezničke pruge Pragersko–Budim, čiji je dio kroz Međimurje inače najstarija pruga u Hrvatskoj. Ipak, godine 1893. rešetku mosta su prema vlastitom projektu obnovili stručnjaci iz Mađarskih državnih željeznica (MÁV). Separat ovog projekta je 2000-ih pronađen u Slavonskom Brodu, a uključivao je pojačanje konstrukcije s odgovarajućim faktorom sigurnosti za vlakove s teškim lokomotivama, ali sa smanjenom brzinom.
Godine 1913. izvedeno je drugo značajnije pojačanje nosive konstrukcije. Ovaj put rešetka je ojačana poprečnim okvirima (s ukupno 54 okvira), od čega po sedam u svim središnjim rasponima, a samo u prvom i osmom po šest. Sanirana konstrukcija je do 1935. dopuštala promet i najtežim lokomotivama, ipak uz smanjenu brzinu, što je za posljedicu imalo usporavanje sve jačeg prometa i posredno razvoja grada. Iz ovih razloga, svega nekoliko metara nizvodnije, godine 1939. podignut je Novi željeznički most. Zbog straha od ratnih razaranja i mogućih željezničkih zastoja, Stari željeznički most nije bio srušen sve do 1950. kada je rešetkasta konstrukcija demontirana i iskorištena u druge svrhe. Kameni stupovi stajali su sve do 1962. jer je ondašnja Uprava za vodoprivredu tek tada dala odobrenje za razgradnju i miniranje. Niska razina vode ljeti iskorištena je za vađenje preostalog kamena iz temelja. Ostaci temelja stupova i dan danas se ponekad mogu uočiti u koritu Save, za vrijeme niskog vodostaja.
Návštěvníci (TV serija)
Posjetitelji (češki Návštěvníci) je čehoslovačka humorna SF TV serija iz 1983. koju je režirao Jindřich Polák. Ima 15 epizoda a snimljena je u čehoslovačko-zapadnonjemačkoj koprodukciji. Radnja se odvija o posadi koja putuje iz 25. stoljeća u 20. stoljeće kako bi spasili Zemlju budućnosti.
Posjetitelji su stekli kultni status te prikazivani po televizijskim programima raznih zemalja, pa tako i na području bivše Jugoslavije.
Radnja
U 2484. godini ljudi žive u mirnom svijetu. Stoga su prestrašeni kada im SMČ (Središnji Mozak Čovječanstva), glavni superkompjuter koji vodi sudbinu čovječanstva i Zemlje, objavi predstojeću katastrofu. Uočio je ogroman svemirski objekt koji juri na Zemlju.
Profesor Filip izabere posadu od četiri člana i oni putuju natrag u prošlost, u Zemlju 20. stoljeća. Iako su samo htjeli ostati par sati, zbog nezgode su prisiljeni ostati nekoliko tjedana. Ispostavi se da je Adamova formula bila samo dječja igrarija. Posada se vrati u budućnost, gdje se ispravi SMČ te se ispostavi da je samo krivo izračunao putanju objekta i da nema opasnosti.
Colonia Purísima del Maguey, Fresnillo
Colonia Purísima del Maguey je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Fresnillo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 198 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2340 m.
Provincija Lima
Lima (španjolski: Lima Provincias) je jedina provincija koja ima isti status kao i 24 departmana na koji je Peru podjeljen.
Karakteristike
Lima se nalazi na jugozapadu zemlje, prostire se duž pacifičke obale.
Sa sjevera graniči sa Departmanom Áncash, sa sjeveroistoka sa departmanima Huánuco i Pasco, sa istoka sa Departmanom Junín, sa jugoistoka sa Departmanom Huancavelica, sa juga sa Departmanom Ica i sa zapada sa Pacifikom.
Departman ima površinu od 34,797 km² i 10,628,470 stanovnika.
Administrativni centar provincije službeno je grad Lima koji u užem centru ima 273,142 stan. iako je to de facto Huacho koji ima 165,900 stan.
Administrativno je podjeljena na 10 provincija to su; Barranca (151,095), Cajatambo (6,332), Cañete (250,420), Canta (11,593), Huaral (194,375), Huarochirí (62,381), Huaura (240,717, Lima (9,674,755), Oyón (17,137) i Yauyos (19,665) i 171 distrikt.
Autonomni ženski centar
Autonomni ženski centar (AŽC) je ženska nevladina organizacija osnovana 1993. godine u Beogradu. Glavne oblasti delovanja organizacije su psihosocijalna podrška ženama žrtvama nasilja, kroz SOS telefon, individualne konsultacije i grupe samopomoći, pravna podrška i zagovaranje za sveobuhvatnu i delotvornu politiku države protiv nasilja nad ženama u porodici.
Autonomni ženski centar je koosnivačica Mreže za Evropski ženski lobi Srbija i Mreže Žene protiv nasilja Srbija. . Takođe je članica Evropske mreže protiv muškog nasilja (WAVE)
Autonomni ženski centar ima specijalni konsultativni status pri Ekonomskom i socijalnom savetu Ujedinjenih nacija (ECOSOC) i jedna je od organizacija koja piše izveštaj „iz senke“ za Komitet za eliminaciju diskriminacije žena Konvencije Ujedinjenih nacija o eliminaciji svih oblika diskriminacije žena (CEDAW). Takođe, AŽC je jedna od organizacija koja je pisala izveštaj o napretku Srbije u poglavljima 23 i 24 za pristupanje Evropskoj Uniji u sklopu PrEUgovor koalicije
Istorijat
Autonomni ženski centar protiv seksualnog nasilja zvanično je osnovan na Dan ljudskih prava, 10. decembra 1993. godine. Početna ideja bila je da se radi na osnaživanju žena koja su preživele seksualno i ratno nasilje, ali je polje rada, usled postojeće situacije, od početka prošireno na sve žene koje su žrtve bilo koje vrste muškog nasilja. Rad AŽC-a je tokom ratnih godina bio usko vezan za antiratni aktivizam. U to vreme je sarađivao sa UNHCR-om (Visokim komesarijatom OUN za izbeglice) i Migracionom kancelarijom (IOM).
Tokom 1995. godine pokrenute su četiri grupe samopomoći – grupe za silovane žene, za žene sa porodičnim problemima, za samohrane majke i za žene koje su preživele incest. Saradnja sa institucijama, pre svega sa Institutom za mentalno zdravlje, Gradskim centrom za socijalni rad i opštinskim centrima, započeta je 1998. godine, ali je prekinuta zbog bombardovanja, a nastavljena 2001. godine, od kada traje kontinuirano. Uz podršku ženama žrtvama nasilja, AŽC je narednih godina radio i na zagovaranju i edukaciji.
Zagovaranje
U okviru zagovaračkih aktivnosti, AŽC utiče na doslednu implementaciju međunarodnih dokumenata o ženskim ljudskim pravima i zaustavljanju nasilja nad ženama. Od usvajanja Konvencije Saveta Evrope o sprečavanju i borbi protiv nasilja nad ženama i nasilja u porodici (Istanbulska konvencija) 2011. godine, AŽC se kontinuirano zalaže za njenu ratifikaciju i punu primenu u Republici Srbiji i šire. Godine 2001. je prvi put je realizovana kampanja „16 dana aktivizma protiv nasilja nad ženama“, pod nazivom „Nasilje nad ženama – odgovornost države“, kada je AŽC aktivno radio na zagovaranju da nasilje u porodici (uključujući i silovanje) uđe u Krivični zakonik. Na predlog Viktimološkog društva Srbije, uz kampanju AŽC-a, ovaj član, zajedno sa članom o nedavanju izdržavanja, unet je u Krivični zakonik 2002. godine. Od 2009. godine kampanju „16 dana aktivizma“ vodi Mreža Žene protiv nasilja. Autonomni ženski centar je učestvovao u kampanjama poput kampanje Saveta Evrope „Zaustavimo nasilje nad ženama u porodici“ i „Za fond za žene“.
Psihosocijalna i pravna podrška ženama žrtvama nasilja
Od početka aktivnosti, Autonomni ženski centar radi direktno sa ženama koje su preživele nasilje pružajući psihosocijalnu i pravnu podršku putem SOS telefona, individualnih konsultacija i grupa samopomoći.
Edukacije
Edukativne aktivnosti razvijene su za profesionalce/-ke iz relevantnih institucija (policije, centara za socijalni rad, tužilaštava, sudova, nastavnika/-ca u prosveti), zatim u oblasti vršnjačke edukacije i instruktaže za konsultantkinje na SOS telefonu. . Ukupno devet programa edukacije je akreditovano od strane relevantnih institucija
Istraživanja i publikacije
Autonomni ženski centar se bavi izdavačkom i istraživačkom delatnošću. Istraživanja koja su rađena su „Nasilje nad ženama i posledice po zdravlje“ (2003). „Porodičnopravna zaštita od nasilja u porodici u pravosudnoj praksi Srbije“ (2010), „Posledice koje ima nasilje prema ženama u partnerskom odnosu na decu i odgovor javnih službi na ovaj problem“ (2013) , „Delotvornost sistemskih mehanizama za sprečavanje nasilja prema ženama i nasilja u porodici“ (2015). Pored ovih istraživanja, izdate su i druge vrste publikacija, poput „Koliko sam bezbedna?“ sa preporukama za očuvanje lične bezbednosti. i „Analize usklađenosti zakonodavnog i strateškog okvira sa standardima Istanbulske konvencije“ (2014)
Nagrade
Autonomni ženski centar je 2015. godine dobio nagradu Viktimološkog društva Srbije za doprinos promociji prava žrtava, zbog „aktivizma, entuzijazma i upornosti u pružanju podrške ženama žrtvama muškog nasilja i predanosti pri zagovaranju njihovih prava i sveukupne pozicije, a koji traju više od 20 godina“. AŽC je nagradu delio sa Poverenikom za informacije od javnog značaja i zaštitu podataka o ličnosti, Rodoljubom Šabićem.
Mreža Žene protiv nasilja
Mreža Žene protiv nasilja je koalicija ženskih nevladinih organizacija u Srbiji koje pružaju usluge ženama koje su preživele nasilje. Nastala je 2005. godine i čine je 28 specijalizovanih ženskih organizacija sa teritorije Srbije, a zasnovana je na feminističkim principima rada.
Los Ocotes, Temascaltepec
Los Ocotes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Temascaltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 552 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2555 m.
Marr al Qa‘, Sa'dah
Marr al Qa‘ je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Organska materija
Organska materija je vrsta materije (tvari) koja nastaje od ostataka organizama kao što su biljke, životinje i njihovih otpadnih materija koje se mogu naći u okolišu. Organske molekule mogu se stvarati i kroz kemijske reakcije koje nisu nastale od živih bića. Materije kao što su celuloza, tanin, kutin i lignin s proteinima, lipidima i ugljikohidratima čine osnovna gradivna tvariva organiskh materija. Organske materije važne su oko opticaja hranjivih materija i vode kroz biosferu.
Bachén de Yaxgemel, Chenalhó
Bachén de Yaxgemel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Chenalhó.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1509 m.
Marr al Qa‘, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1499 m.
Lame II, Mantova
Lame II je naselje u Italiji u provinciji Mantova, u regiji Lombardija.
Plamenik
Plamenik je aparat koji se koristi u mnogim ljudskim djelatnostima. Svi plamenici rade na istom principu: kemijskom reakcijom energenata stvara se toplina koja se može iskoristiti za zavarivanje, zagrijavanje, rezanje i drugo.
mini|lijevo|200px|Bunsenov plamenik mini|ldesno|150px|Tecluov plamenik mini|ldesno|150px|Mékerov plamenik
Plamenik u kemiji
U kemiji plamenici se koriste za zagrijavanje uzorka kada nije potrebna visoka preciznost i održavanje temperature stalnom. U slučaju kada je potrebno održavati stalnu temperaturu, koristi se uljna (ili ponekad vodena) kupelj.
Uobičajeni plamenici koji se koriste su Bunsenov, Tecluov, Mékerov (kao gorivo koriste lakozapaljive plinovite ugljikovodike, obično smjesu propana i butana ili metan), te Daniellov plamenik.
Puerto de Ánimas, Morelos
Puerto de Ánimas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 156 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1918 m.
San Juan, Teopantlán
San Juan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Teopantlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1484 m.
Bi’r Wahbān, Sa'dah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1896 m.
Loreto (departman)
Karakteristike
Loreto se nalazi na krajnjem sjeveroistoku zemlje, prostire se po dolini Rijeke Amazone.
Sa sjevera graniči sa Ekvadorom i Kolumbijom, sa istoka sa Brazilom, sa juga sa departmanima Ucayali i Huánuco i sa zapada sa departmanima Amazonas i San Martín.
Loreto je svojom površinom od 368,852 km² najveći peruanski departman, u kom živi samo 1,027,600 stanovnika.
Departman je administrativno podjeljen na 8 provincija to su; Alto Amazonas (149,892), Datem del Marañón (59,870), Loreto (71,904), Mariscal (59,232), Maynas (550,551), Putumayo (9,174), Requena (64,459) i Ucayali (62,477) i 53 distrikta.
Specifični volumen
mini|desno|300px|[[Voda ima specifični obujam 0,001 m3/kg.]]
San José del Quelite, Fresnillo
San José del Quelite je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Fresnillo.
Specifični volumen
Specifični volumen, maseni obujam ili specifični obujam je omjer obujma (volumena) V neke tvari i njene mase m:
San José del Quelite, Fresnillo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 199 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2078 m.
Specifični volumen
Mjerna jedinica za specifični obujam je kubični metar po kilogramu (m3/kg). Specifični obujam je recipročna vrijednost gustoće ρ neke tvari, odnosno specifični obujam je obujam jedinice mase neke tvari:
Pri navođenju podataka o specifičnom obujmu neke tvari treba označiti tlak i temperaturu, kao kod gustoće.
Neke vrijednosti specifičnog obujma
Tablica pokazuje gustoću i specifični obujam za neke tvari kod standardnog tlaka i temperature, koji se određuje kao 0 °C (273,15 K) i 1 atm (101,325 kPa, 760 torr):
(*) - vrijednosti nisu uzete kod standardnog tlaka i temperature.
Specifične veličine
Specifične veličine su fizikalne veličine koje su količnik neke veličine i mase. Međunarodne i hrvatske norme preporučuju u nazivu takvih veličina pridjev maseni ili specifični (jednako kao za veličine ovisne o duljini pridjev linearni, za veličine ovisne o površini površinski, obujmu obujamni ili volumni i drugo).
Tablica: Primjeri specifičnih veličina:
Neke takve veličine imaju posebne nazive, koji ne sadrže pridjev maseni ili specifični, na primjer ionizacijska ekspozicija: X = Q/m (znak jedinice C/kg). Stariji nazivi nekih mjernih veličina imali su pridjev specifični i u drugim značenjima, ponajviše ako su se odnosili na svojstva tvari, na primjer električna otpornost (stariji naziv specifični električni otpor): ρ = R S/l (znak jedinice Ω m), električna provodnost (stariji naziv specifična električna vodljivost): λ = G l/S (znak jedinice S/m).
Ramón Delgado, Cajeme
Ramón Delgado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Cajeme.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Balsa
mini|desno|250px|Splav od balsinog drveta.
mini|desno|250px|Balsa se koristi i u [[zrakoplovstvo|zrakoplovstvu.]]
Balsa ili balzovina (španj. balsa: splav) je drvo vrste Ochroma lagopus iz porodice simalovki (lat. Bombacaceae), raširene u Srednjoj Americi i sjevernom dijelu Južne Amerike; uzgaja se u Africi i Aziji. Lakše je od pluta, vrlo meko, slabo elastično; teško se obrađuje i nije trajno. Upotrebljava se za pojaseve i splavi za spašavanje, plutače, čamce, u proizvodnji zrakoplova, za zvučnu i toplinsku izolaciju, za specijalnu ambalažu, za prigušivanje vibracija strojeva (podloge) i drugo.
Kon-Tiki
Kon-Tiki ili Kon Tiki je splav kojom je norveški znanstvenik i istraživač Thor Heyerdahl 1947. s 5 sudrugova (Norvežanima Knutom Hauglandom, Erikom Hesselbergom, Torsteinom Raabyjem i Hermanom Watzingerom te Šveđaninom Bengtom Danielssonom) otplovio od mjesta Callao u Peruu na zapadnoj obali Južne Amerike do grebena Raroia (otočje ili arhipelag Tuamotu u Francuskoj Polineziji). Splav je bila izgrađena po uzoru na splavi kojima su se koristili drevni Peruanci, a kao materijal bilo je upotrijebljeno isključivo domaće balsino drvo, koje i natopljeno zadržava plovnost. Splav je nazvana po istoimenom božanstvu ili mitskom biću Inka (na jeziku Inka: Sunčev sin), koje su, navodno, polinezijski domorodci prepoznali kao svoje već zaboravljeno božanstvo. Svrha je pohoda (ekspedicije) bila dokazati da su prastanovnici Južne Amerike mogli naseliti Polineziju slijedeći velike oceanske struje; pohod je trajao 101 dan, tijekom kojih je splav prešla oko 8 000 kilometara. Iako je putovanje uspješno okončano, znanstvenici uglavnom nisu prihvatili Heyerdahlove teorije.
Pastina, Perugia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 574 m.
El Bopo, Huayacocotla
El Bopo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Huayacocotla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1034 m.
Vodovodna mreža
mini|desno|250px|Vodovodna mreža uglavnom obuhvaća podzemni [[cjevovod.]]
Vodovodna mreža obuhvaća cijevi i pridružene svrsishodne dijelove kojima se voda iz vodospreme razvodi do krajnjih potrošača. Tlocrtni raspored cjevovoda u odnosu na smjer dovoda vode ovisi o veličini naselja, urbanističkom rješenju i topografskim prilikama. Cijevi su okrugla presjeka, od lijevanoga željeza, čelika, betona, armiranoga betona ili polimernih materijala. Izbor vrste materijala za cijevi ovisi o maksimalnom radnom tlaku te o gospodarskim uvjetima i zdravstvenim zahtjevima. Potreban tlak u razvodnom cijevnom vodu uvjetovan je nizom čimbenika, na primjer visinom zgrada, zahtjevima protupožarnih uređaja, a za učinkovito djelovanje mora iznositi najmanje od 2,7 do 4 bara. Osim cijevi, vodovodna mreža obuhvaća i ventile (zasune) za isključivanje pojedinih dijelova mreže radi izmjene ili popravaka, zračne ventile za ispuštanje zraka iz najviših dijelova mreže, hidrante za dobavu većih količina vode prilikom gašenja požara, različite naprave za smanjenje (redukciju) tlaka, tlakomjere ili manometre, označavanje vodostaja i potrošnje u rezervoarima, priključne garniture i registratore potrošnje (kućni vodomjeri); za osiguranje potrebne količine i tlaka vode u visokim zgradama i u naseljima gdje nije visok tlak u vodovodu, izgrađuju se rezervoari na vrhovima kuća ili se postavljaju automatske crpne stanice – hidrofori.
Prema području koje opskrbljuje vodom, vodovodna mreža može biti gradska, industrijska, kućna ili protupožarna. Gradska vodovodna mreža opskrbljuje stambene skupine u gradu ili naselju, a služi za potrebe stanovnika. Industrijska vodovodna mreža posebna je vodovodna (samostalna) mreža za velike industrijske komplekse (željezare, postrojenja kemijske industrije i drugo). Kućna vodovodna mreža instalacija je vodovoda unutar stambenih i javnih zgrada s vodoravnim i okomitim razvodima. Sastoji se od razvodne mreže hladne vode i razvodne mreže tople vode. Protupožarna vodovodna mreža posebna je vodovodna mreža za zaštitu od požara. Protupožarni cjevovodi u naseljima mogu biti potpuno odijeljeni od vodoopskrbnih instalacija, tako da čine posebne vodovode (obično za industrijske i velike vojne komplekse, rafinerije nafte i slično). Isto tako, i u velikim stambenim i javnim objektima protupožarni su cjevovodi odijeljeni. Prema obliku, vodovodna mreža može biti prstenasta i razgranata. Prstenasta vodovodna mreža omogućava cirkulacijsko protjecanje vode kroz sustav. Razgranata vodovodna mreža sastoji se od jednoga glavnoga dovodnog ogranka, iz kojega se odvajaju pojedinačni cjevovodi kao grane prema krajevima.
Luc Foisneau
Luc Foisneau, rođen je u Bloisu 30. marta 1963., francuski je filozof, s istraživačkim fokusom na suvremenu i rano modernu političku misao. Direktor je istraživanja pri Centre national de la recherche scientifique (CNRS), član je Centre Raymon Aron, a predaje na École des hautes études en sciences sociales (EHESS).
Biografija
Bivši je student École normale supérieure (Fontenay-St Cloud), doktorat je stekao na Paris 1 - Panthéon-Sorbonne a habilitirao je (HDR) na École des hautes études en sciences sociales. Od 1993-1995 član je Centre de philosophie politique et juridique, na Univerzitetu u Caenu, od 1995.-2003. član je Centre d'histoire de la philosophie moderne. 2003 pridružio se Departmanu za politiku i međunarodne odnose na Sveučilištu u Oxfordu gdje je svoja istraživanja provodio u okviru Maison Française do 2006. Također, predavao je na Sciences Po u Parizu od 1993. do 2003.
Teme istraživanja
Usprkos Hobbesovoj reputaciji kao znamenitog ateista, Foisneau je doktorirao na pojmu apsolutne moći Boga u političkoj teoriji Thomasa Hobbesa. Analizirao je nedovoljno istražen pojam moći u odnosu na temeljna moralna i politička načela iznesena u Levijatanu. 2001. godine u Parizu je nagrađen s Prix de l'association des professeurs et maîtres de conférences de Sciences Po. Prepoznat je kao svjetski stručnjak za djelo Thomasa Hobbesa, čije je radove uređivao i prevodio na francuski jezik. Foisneau je također posvetio petnaest godina istraživanja odnosu teorija suverenosti i teorija vladavine kao jednom od temeljnih aspekata moderne političke misli. Nakon toga je svoju pažnju usmjerio na djelo Johna Rawlsa, posebice na način na koji su ranomoderne ugovorne teorije ponovno primijenjene i transformirane u rolsijanskoj tradiciji teorije pravednosti. Posebno se usredotočio na istraživanje snažnog utjecaja kojeg je ideje opravdanja izvršila na transformaciju teorija moderne demokracije. Od 2001. do 2015. Foisneau je radio kao urednik enciklopedije francuskih filozofa i njihovih mreža u sedamnaestom stoljeću, u kojemu je sudjelovalo 167 istraživača. Englesko izdanje enciklopedije je objavljeno 2008., pod nazivom Dictionary of Seventeenth-Century Philosophers (Rječnik francuskih filozofa sedamnaestog stoljeća). Prošireno francusko izdanje je objavljeno 2015. pod nazivom Dictionnaire des philosophes français du XVIIe siècle: acteurs et réseaux de savoir.
Publikacije
Knjige:
Hobbes et la toute-puissance de Dieu, Paris, Presses universitaires de France, 2000, str. 422. (ISBN 2-13-050956-8).
Governo e Soberiana : O pensamento politico moderno de Maquiavel a Rousseau, Porto Alegre, Linus Editores, 2009, str 200. (ISBN 978-85-60063-08-6).
''Hobbes. La vie inquiète'', Paris, Gallimard, coll. Folio essais, 2016.
Uredništva zbornika
Politique, droit et théologie chez Bodin, Grotius et Hobbes, Paris, Kimé, 1997, 314 str. (ISBN 2-84174-096-X).
''La découverte du principe de raison. Descartes, Hobbes, Spinoza, Leibniz'', Paris, Presses Universitaires de France, 2001, str. 204.
L'efficacia della volontà nel XVI e XVII secolo, with P. F. Adorno, Rome, Edizioni di storia e letteratura, 2002, str 208 (ISBN 88-8498-060-7).
Leviathan After 350 Years, with T. Sorell, Oxford, Clarendon Press, 2004, str 314 (ISBN 0-19-926461-9).
New critical perspectives on Leviathan upon the 350th anniversary of its publication/ Nuove prospettive critiche sul Leviatano di Hobbes nel 350° anniversario di pubblicazione, with G. Wright, Milan, Franco Angeli, 2004, str 374. (ISBN 88-464-5561-4).
''Kant et Hobbes. De la violence à la politique,'' with D. Thouard, Paris, Vrin, 2005, str.252 (ISBN 2-7116-1736-X).
Dictionary of Seventeenth-Century French Philosophers, New York/London, Thoemmes Continuum, 2008, 2 vols, str. 1314 (ISBN 978-0-82641-861-6).
''Spheres of Global Justice. Volume 1. Global Challenges to Liberal Democracy. Political Participation, Minorities and Migrations'', with J.-Ch. Merle, Ch. Hiebaum et J. C. Velasco, Dordrecht, Springer, 2013, str. 450. (ISBN 978-94-007-5997-8).
Dictionnaire des philosophes français du XVIIe siècle: acteurs et réseaux du savoir, with E. Dutartre-Michaut et Ch. Bachelier, Paris, Classiques Garnier, 2015, 2 vols, str. 2150 (ISBN 978-2-8124-1721-4).
Prijevodi
Poglavlja i članci
Knjige za djecu
Pourquoi aimes-tu tes amis ?, ilustrirao A. Parlange, Paris, Gallimard-Jeunesse, coll. Giboulées/Chouette penser !, 2012, str. 80  (ISBN 978-2-0706-4348-6).
Vanjske veze
Web stranica insititucije: http://cespra.ehess.fr/index.php?1530
Publikacije dostupne u francuskim knjižnicama: http://www.sudoc.abes.fr/xslt//DB=2.1/SET=3/TTL=21/CMD?ACT=SRCHA&IKT=1016&SRT=RLV&TRM=Luc+Foisneau
Foisneau o Rawlsu: https://www.youtube.com/watch?v=5Uo9bCqjeD4&feature=youtu.be
Mesa del Frijolar, Morelos
Mesa del Frijolar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Morelos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 210 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1651 m.
Puebla del Palmar, Fresnillo
Puebla del Palmar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Fresnillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 190 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2062 m.
Bi’r Qalāw, Sa'dah
Bi’r Qalāw je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1888 m.
Santa María Chilapa de Díaz, Oaxaca
Santa María Chilapa de Díaz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
La Paloma, Huayacocotla
La Paloma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Huayacocotla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1398 m.
Santa María Chilapa de Díaz, Oaxaca
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1687 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2416 m.
Adhezija
mini|desno|250px|Kapi [[rosa|rose prianjaju na paukovu mrežu zbog adhezije.]]
Tortuguillas, Fresnillo
Tortuguillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Fresnillo.
Adhezija
mini|desno|250px|Nitrocelulozno ljepilo izvan pakovanja.
Tortuguillas, Fresnillo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 189 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2168 m.
Adhezija
Adhezija (lat. adhaesio: prianjanje, lijepljenje), u fizici, je pojava međusobnog privlačenja površina dvaju tijela načinjenih od različitih tvari, ili tijela i tekućine, zbog djelovanja elektromagnetskih sila među molekulama. Privlačne sile kratka su dosega, a vrijednost im ovisi o vrsti tvari u dodiru. Prianjanje je izraženije ako je jedna od tvari tekućina. Može biti vrlo jako.
Na svojstvu adhezije osniva se, na primjer, metalizacija prskanjem (štrcanjem, šopiranjem), koja se sastoji se u prskanju kapljica rastaljenoga metala ili slitine na površinu predmeta s pomoću zračnoga mlaza. Metaliziranje se vrši pomoću posebnog alata u obliku pištolja u koji automatski ulazi žica od nekog metala. Ta se žica plamenikom ili električnim lukom rastali, a onda se pod zračnim tlakom (pneumatika) izbacuje u mlazu na predmet koji želimo metalizirati. Na takav način možemo i drvo metalizirati.
Ljepilo
Ljepilo ili adheziv je tvar koja služi za lijepljenje (sljepljivanje) materijala, to jest za njihovo spajanje stvaranjem veznoga filma među slijepljenim površinama. Djelovanje ljepilâ temelji se na njihovu prianjanju uz površinu predmeta (adhezija) i njihovoj unutrašnjoj čvrstoći, koja potječe od privlačnih međuatomskih ili međumolekularnih sila (kohezija). Osnova je lijepljenja kvašenje površina ljepilom te naknadno očvršćivanje slijepljenoga spoja. Kvašenje površine ovisi o napetosti površine i ravnotežnom kontaktnom kutu koji se uspostavlja između čvrste površine materijala, tekućega ljepila i zraka. Teorija lijepljenja vrlo je složena, jer pritom sudjeluje niz čimbenika koji se odnose na svojstva površina koje se lijepe (kemijska aktivnost, hidrofilnost ili hidrofobnost, čistoća, hrapavost površine, homogenost), na svojstva ljepila (površinska napetost, viskoznost, polarnost, kiselost ili bazičnost, brzina sušenja) te fizikalna i mehanička svojstva stvorenoga veznoga filma. Ljepila se u obliku viskozne tekućine nanose u tankom sloju na jednu ili na obje površine koje se sljepljuju, katkad uz povišeni pritisak. Sušenjem ljepila stvara se nakon nekog vremena adhezijska veza i postiže maksimalna čvrstoća slijepljenoga spoja, zbog hlapljenja medija u kojem se ljepilo primjenjuje (voda ili organsko otapalo) ili pak kemijskom reakcijom tvari sadržanih u ljepilu.
Kexalhukum, Chenalhó
Kexalhukum je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Chenalhó.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 224 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1792 m.
La Finca, Temascaltepec
La Finca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Temascaltepec.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 666 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1451 m.
Dhī Malāḩ, Sa'dah
Dhī Malāḩ je naselje u Jemenu u pokrajini Sada.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1636 m.
Los Corrales, Fresnillo
Los Corrales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Zacatecas, u opštini Fresnillo.
Jason Voorhees
Džejson Vurhis je glavni lik iz serijala filmova Petak 13. Prvi put se pojavio u filmu Petak trinaesti, gde ga je glumio, tada petnaestogodišnjak, Eri Leman, kao sin kamperske kuvarice Pamele Vurhis. Džejson je kreiran od straneViktora Milera, uz doprinos: Rona Kurza, Šin Kaningema i Toma Savinija. U početku, Viktor Miler nije nameravao da Džejson bude glavni lik u serijalu, ali je kasnije postao glavni lik. Najpoznatiji glumac koji je glumio Džejsona jeste Kejn Hoder. On je jedini koji ga je glumio više od jedanput, tačnije četiri puta.
Džejsonov fizički izgled se kroz serijal dosta puta menjao. Hokejašku masku Džejson je počeo da nosi tek u trećem delu. Pre toga, preko glave je nosio vreću za krompire kako drugi ljudi ne bi mogli da vide njegovo deformisano i unakaženo telo. U šestom delu, stvaraoci filma Džejsonu daju nadljudsku snagu i moć regeneracije. Postoje dva razloga Džejsonovog ubijanja drugih tinejdžera: zato što su ga kao malog druga deca udavila u jezeru, a drugi je zato što je jedna od devojaka iz kampa u samoodbrani odrubila glavu Džejsonovoj majci, Pameli Vurhis.
Filmovi
Džejsonovo prvo pojavljivanje u filmu je bilo u originalnom filmu Petak 13. U tom filmu, Džejson ima 11 godina. U filmu on je prikazan u sećanju njegove majke Pamele i u snu devojke Alis, glavne uloge u filmu. Pamela je htela da ubije sve tinejdžere u kampu, kriveći vaspitače što nisu bili pazili na malog Džejsona.
U filmu Petak 13. III, Džejson se, zavaravajući trag policiji, skriva u ambaru ranča porodice Higins, nedaleko od Kristalnog jezera. Džejson, ovoga puta bez maske, kreće da ubije tinejdžere koji su sa Kris Higins došli da provedu vikend na izletu, jednog po jednog. Posle ubijanja jedne žrtve (šaljivdžije po imenu Šeli), Džejson pronalazi tu legendarnu hokejašku masku. Kris, jedina preživela, zabija mu sekiru u glavu na kraju filma.
U sledećem delu, ''Petak 13. IV: Poslednje poglavlje'', policija pronalazi Džejsonovo naizgled mrtvo telo i odvozi ga u lokalnu mrtvačnicu. Nakon toga, on dolazi sebi i ubija dežurnu medicinsku sestru i lekara, nakon čega se vraća na Kristalno jezero. Tamo ubija grupu tinejdžera koji su iznajmili kuću za odmor i priredili žurku. Zatim proganja devojku po imenu Triš i njenog mlađeg brata, Tomija Džarvisa. Dok je Džejson jurio Triš, Tomi se sakrio u svojoj sobi i ošišao na ćelavo da odvrati pažnju Džejsonu, podsetivši ga na njegovu mlađu verziju. U jednom trenutku, Triš probija Džejsonu lobanju mačetom, a Tomi ga dokrajči istom.
''Petak 13. V: Novi početak prati odraslog Tomija Džarvisa koji je premešten u ludnicu zbog traume uzrokovane događajima izPoslednjeg poglavlja''. Tomi je opterećen košmarima u kojima se Džejson vraća iz groba. Nakon što jedan pacijent (Viktor Dž. Feden) ubije sekirom drugog (Džoija), bolničar iz hitne pomoći po imenu Roj Barns (za koga se ispostavi da je Džoijev otac) se prerušava u Džejsona i postaje imitator ubica. U tom filmu Džejson se pojavljuje samo kroz Tomijeve snove i halucinacije.
U šestom delu po imenu ''Petak 13. VI: Džejson je živ'' Tomi biva pušten iz ludnice. On posećuje Džejsonov grob. Želeći da zauvek uništi Džejsonovo telo, on ga nenamerno oživljava. Tačnije, Džejsona je pogodio grom. Tomi uspeva da pobegne od Džejsona. Džejson je dobio nadljudsku snagu i moć regeneracije i uputio se ka Kristalnom jezeru, koje je sada preimenovano u Forest Grin, gde opet počinje sa svojim krvavim pirom. Na kraju filma, Tomi uspeva da namami Džejsona u jezero i da ga lancima veže za stenu na dnu jezera. Tomi beži ostavljajući Džejsona da umre.
Sledeći film je ''Petak 13. VII: Nova krv'', Džejson je oslobođen uz pomoć moći telekineze devojke po imenu Tina Šepard. Ona je pokušavala da oživi svog oca Džona (kojem je kao dete na isti način došla glave), a greškom je oživela Džejsona. Džejson počinje da ubija sve koji dolaze na Kristalno jezero. Nakon borbe sa Tinom, Džejson je odvučen natrag u vodu od strane Tininog oca, kojeg je ona tek na kraju uspela da na kratko oživi.
U osmom delu, ''Petak 13. VIII: Džejson osvaja Menhetn'', Džejsona je oživeo kratak spoj na podvodnom električnom kablu. On proganja grupu maturanata lokalne gimnazije, koji putuju brodom na ekskurziju u Njujork. Džejson se ukrcava na brod i izaziva brodolom u oluji, a na Menhetnu ubija sve preživele koji su uspeli da se spasu čamcem, osim Reni i Šona. On ih juri do kanalizacije, gde biva poplavljen toksičnom kiselinom i umire.
Deveti deo, Džejson odlazi u pakao: Poslednji petak, prati Džejsona koji je oživeo na neobjašnjen način i vratio se na Kristalno jezero. Džejson biva napadnut od strane agenata FBI-aja koji mu postavljaju zasedu i eksplozivom ga raznose u paramparčad. Međutim, Džejson i dalje opstaje tako što njegova duša ulazi iz jednog (mrtvog) tela u drugo. Iako se ne prikazuje fizički kroz veći deo filma, Džejson saznaje da ima polusestru Dajanu i nećakinju Džesiku, koje ga jedine mogu zauvek ubiti, jer to može jedino krvni srodnik. Pred kraj filma, Džejson biva izboden od strane njegove nećakinje. Na kraju, ruka Fredija Krugera ga odvlači u pakao.
Bruciate di Sotto, Potenza
Bruciate di Sotto je naselje u Italiji u provinciji Potenza, u regiji Basilicata.
Rosario Balderrama, Cajeme
Rosario Balderrama je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sonora, u opštini Cajeme.
Bruciate di Sotto, Potenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 912 m.
Rosario Balderrama, Cajeme
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Colonia Linda Vista, Abejones
Colonia Linda Vista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Abejones.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2230 m.
Casa Coppa, Torino
Casa Coppa je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 372 m.
San Martin, Teopantlán
San Martin je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Teopantlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1448 m.
Pichu Pichu
Pichu Pichu (španjolski: Nevado de Pichu Pichu) je vrlo erodirani ugasli vulkan visok 5,635 metara, koji se nalazi u Andama na jugu Perua, istočno od grada Arequipe.
Karakteristike i historija
Pichu Pichu se proteže u dužinu od 19 km u smjeru sjever - jug, nedaleko od njega nalaze se vulkani Chachani, Misti.
Nije poznato kad je posljednji put eruptirao.
San Juan la Laguna, Huayacocotla
San Juan la Laguna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Huayacocotla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1655 m.
Njemačka renesansa
Njemačka renesansa, dio sjeverne renesanse, bila je kulturološki i umjetnički pokret koji se proširio među njemačkim misliocima u 15. i 16. vijeku i koji se razvio iz talijanske renesanse. Mnoga područja umjetnosti i nauka bila su pod utjecajem, prije svega širenjem renesansnog humanizma u razne njemačke države i kneževine. Napravljeni su mnogi koraci naprijed u područjima arhitekture, umjetnosti i nauka. Njemačka je dovela do dvije pojave koje su dominirale 16. vijekom u čitavoj Evropi: štamparstvo i protestantsku reformaciju.
Jedan od najvažnijih njemačkih humanista bio je Konrad Celtis (1459–1508). Celtis je studirao u Kelnu i Heidelbergu, a kasnije je putovao čitavom Italijom prikupljajući latinske i grčke rukopise. Pod velikim utjecajem Tacita, koristio je knjigu Germania kako bi uveo njemačku historiju i geografiju. Na kraju je posvetio svoje vrijeme poeziji, gdje je hvalio Njemačku na latinskom jeziku. Još jedna važna ličnost bio je Johann Reuchlin (1455–1522) koji je studirao na različitim mjestima u Italiji i kasnije podučavao grčki jezik. Studirao je hebrejski jezik, sa ciljem da pročisti kršćanstvo, ali je naišao na protivljenje crkve.
Najvažniji umjetnik njemačke renesanse je Albrecht Dürer, naročito poznat po svojoj štampi u drvorezu i gravuri, koja se proširila čitavom Evropom, crtežima i slikanim portretima. U važnu arhitekturu iz ovog perioda spadaju rezidencija Landshut, zamak Heidelberg, Augsburška gradska vijećnica kao i Antiquarium od rezidencije Munich, najveća renesansna dvorana sjeverno od Alpa.
Pozadina
Renesansa je većinom vođena obnovljenim interesom za klasično učenje i također je bila rezultat brzog ekonomskog razvoja. Na početku 16. vijeka, Njemačka (što se odnosi na zemlje sadržane unutar Svetog Rimskog Carstva) je bila jedno od najprosperitetnijih područja u Evropi unatoč relativno niskom nivou urbanizacije u usporedbi sa Italijom i Nizozemskom. Imala je koristi od bogatstva određenih sektora poput metalurgije, rudarstva, bankarstva i tekstila. Još važnije, štampanje knjiga razvilo se u Njemačkoj i njemački štampači dominirali su novom trgovinom knjigama u većini drugih država do duboko u 16. vijeku.
Tetela, Acatlán de Pérez Figueroa
Tetela je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Acatlán de Pérez Figueroa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 94 m.
Njemačka renesansa
Umjetnost
Koncept sjeverne renesanse ili njemačke renesanse donekle je pomućen nastavljanjem upotrebe složenih gotičkih ukrasa sve do kasno u 16. vijeku, čak i u djelima koja su bez sumnje renesansna u načinu na koji tretiraju ljudsku figuru i u drugim pogledima. Klasični ukras imao je malo odjeka u većini Njemačke, ali u drugim pogledima Njemačka je vrlo brzo slijedila pojave, naročito u usvajanju štampanja sa pokretnim matricama slova, što je bio njemački izum koji je ostao u njemačkom monopolu nekoliko decenija i bio je prvi uveden u većini Evrope, uključujući Francusku i Italiju, od strane Nijemaca.
Gravura drvorezom i graviranjem već je bilo više razvijeno u Njemačkoj i Nizozemskim nego drugdje u Evropi, a Nijemci su vodili u razvijanju književnih ilustracija, obično relativno niskog umjetničkog standarda, ali prisutnih u čitavoj Evropi, sa drvenim pločama koje su se često izdavale štamparima izdanja u drugim gradovima ili jezicima. Najveći umjetnik njemačke renesanse, Albrecht Dürer, počeo je svoju karijeru kao šegrt u vodećoj radionici u Nurembergu, koja je pripadala Michaelu Wolgemutu, koji je većinom odustao od slikarstva kako bi iskoristio novi medij. Dürer je radio na najsloženije ilustriranoj knjizi tog perioda, Nirnberškom ljetopisu, objavljenoj od strane njegovog kuma Antona Kobergera, najvećeg štampara-izdavača Evrope u to doba.
Završivši svoje šegrtovanje 1490. godine, Dürer je putovao u Njemačkoj četiri godine, te u Italiji nekoliko mjeseci, prije osnivanja vlastite radionice u Nurembergu. Brzo je postao poznat u čitavoj Evropi po svojim energičnim i uravnoteženim drvorezima i gravurama, dok je uz to bio i slikar. Iako je zadržao prepoznatljivo njemački stil, njegov rad pokazuje snažan talijanski utjecaj i često se uzima da predstavlja početak njemačke renesanse u vizuelnim umjetnostima, koja je tokom sljedećih četrdeset godina zamijenila Nizozemsku i Francusku kao područje stvaranja najvećih inovacija u sjevernoevropskoj umjetnosti. Dürer je podržavao Martina Luthera, ali je nastavio stvarati Madone i ostale katoličke slike, te slikati portrete vođa obije strane nastajućeg razdora protestantske reformacije.
Dürer je preminuo 1528. godine, prije nego što je postalo očito da je podjela usljed reformacije postala trajna, ali njegovi učenici sljedećih generacija nisu bili u prilici ne birati strane. Većina vodećih njemačkih umjetnika postali su protestanti, ali ih je to lišilo slikanja većine religijskih djela, koja su prethodno bila glavnina prihoda umjetnika. Martin Luther se protivio većini katoličkog slikarskog izlaganja, ali ne i samom slikarskom izlaganju, a Lucas Cranach Stariji, Lutherov blizak prijatelj, naslikao je niz "luteranskih oltarnih djela", koja su većinom prikazivala Posljednju večeru, neka sa portretima vodećih protestantskih duhovnih lica kao Dvanaest apostola. Ta faza luteranske umjetnosti završila je prije 1550. godine, vjerojatno pod snažnije anikonskim utjecajem kalvinizma, te su se religijska djela za javno izlaganje maltene prestala stvarati u protestantskim područjima. Pretpostavljajući većinom zbog toga, razvoj njemačke umjetnosti maltene je prekinut do oko 1550. godine, ali u prethodnim decenijama njemački umjetnici su bili vrlo plodni u razvijanju alternativnih predmeta za zamjenu praznine u svojim knjigama narudžbe. Cranach je, pored portreta, razvio format tankih vertikalnih portreta provokativnih obnaženih tijela, sa klasičnim ili biblijskim nazivima.
Malo izvan tih razvoja ležao je Matthias Grünewald, koji je ostavio vrlo malo djela iza sebe, ali čije se remek-djelo, Isenheimski oltar (završen 1515. godine), smatra najvećom njemačkom renesansnom slikom, kada se vratila u pažnju kritičara u 19. vijeku. To je intenzivno emocionalno djelo koje nastavlja njemačku gotičku tradiciju neograničenih gesta i izražaja, koristeći renesansne principe kompozicije, ali sve u najviše gotičkoj od svih formi, višekrilnom triptihu.
Dunavska škola je naziv kruga umjetnika prve trećine 16. vijeka u Bavariji i Austriji, među koje spadaju Albrecht Altdorfer, Wolf Huber i Augustin Hirschvogel. Sa Altdorferom kao vođom, ta škola je stvorila prve primjere neovisne pejzaž (likovni) na Zapadu (gotovo 1000 godina poslije Kine), i u slikarstvu i u štampi. Njihove religijske slike imale su ekspresionistički stil donekle sličan Grünewaldovom. Dürerovi učenici Hans Burgkmair i Hans Baldung Grien radili su većinom u štampi, dok je Baldung razvio tematički predmet vještica u nekoliko enigmatičnih otisaka.
Hans Holbein Stariji i njegov brat Sigismund Holbein slikali su religijska djela u kasnom gotičkom stilu. Hans Stariji bio je pionir i vođa u transformaciji njemačke umjetnosti iz gotičkog u renesansni stil. Njegov sin, Hans Holbein Mlađi, bio je važan slikar portreta i nekolicine religijskih djela, koji je većinom radio u Engleskoj i Švicarskoj. Holbeinov poznati niz malih drvoreza o temi Plesa smrti odnose se na djela Malih majstora, grupe štampara koji su se specijalizirali za vrlo malene i izrazito detaljne gravure za buržoaske skupljače, sa čestim erotičnim temama.
Nakon izuzetnog postignuća u prvoj polovini 16. vijeka uslijedilo je nekoliko decenija izvanrednog odsustva pažnje vrijedne njemačke umjetnosti, mimo dobrih portreta koji se nikada nisu mogli takmičiti sa postignućem Holbeina ili Dürera. Idući važni njemački umjetnici radili su u prilično umjetnom stilu sjevernog manirizma, kojeg su morali naučiti u Italiji ili Flandriji. Hans von Aachen i nizozemski Bartholomeus Spranger bili su vodeći slikari na carskim dvorovima u Beču i Pragu, a produktivna graverska nizozemska porodica Sadeler proširila se Njemačkom, među drugim okruzima.
U katoličkim dijelovima južne Njemačke gotička tradicija drvoreza nastavila je cvjetati do kraja 18. vijeka, prilagodivši se promjenama u stilu kroz vijekove. Veit Stoss (preminuo 1533. godine), Tilman Riemenschneider (preminuo 1531. godine) i Peter Vischer Stariji (preminuo 1529. godine) bili su Dürerovi savremenici i njihove duge karijere obuhvatile su prelaz sa gotičkog u renesansni period, iako su njihovi ukrasi često ostajali gotički čak i nakon što su im kompozicije počele odražavati renesansne principe.