cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kriza kasnog srednjeg vijeka
Maltuzijsko
Učenjaci koriste termin poznat kao Malthusova granica za izražavanje i objašnjavanje nekih tragedija kao rezultat prenaseljenosti. Thomas Malthus je 1789. u svom djelu Essay on the Principle of Population (Esej o principu prenaseljenosti) ustvrdio da će se ljudi na kraju toliko namnožiti da će preći granicu neophodnih resursa; kada dostignu tu tačku, katastrofa postaje neizbježna. Profesor David Herlihy u svom djelu The Black Death and the Transformation of the West (Crna smrt i transformacija Zapada) istražuje tu ideju kuge kao neizbježne krize koja je skovana za čovječanstvo u svrhu kontrole populacije i ljudskih resursa. U djelu The Black Death; A Turning Point in History? (Crna smrt; Prekretnica u historiji?, urednik William M. Bowsky) on "nagovještava da je središnja uloga Crne smrti u društvu kasnog srednjeg vijeka ... sada izazvana. Bazirajući tvrdnje na neomaltuzijskoj ekonomiji, historijski revizionisti revidirali su Crnu smrt kao neophodnu i već zakašnjelu ispravku za prenaseljenu Evropu."
Torudsko-čahširinski masiv
Torudsko-čahširinski masiv je planinski masiv koji se proteže Semnanskom pokrajinom na sjeveru Irana. Formiran je tokom krede, paleogena i neogena, a sastoji se primarno od magmatskih stijena. Masiv ima duljinu od oko 100 km i obuhvaća područje površine od približno 1000 km², no zbog geografske izoliranosti njegove padine su vrlo slabo naseljene i na njima živi oko 1250 stanovnika. Torudsko-čahširinski planinski pojas predstavlja izuzetno bogato rudno nalazište bakra, željeza, olova, cinka i zlata.
Geografija
mini|desno|285px| Topografija masiva Masiv je geografski smješten između pustinje Dašt-e Kavir na jugu i hadžalikolijske depresije na sjeveru. Imenovan je po Čah-Širinu, zapadnoj planini s najvišim vrhom, odnosno mjestu Torudu (poznat i kao Torut ili Durud) koji je smješten na krajnjim istočnim padinama masiva. Torudsko-čahširinski masiv proteže se približno 100 km u smjeru istok-zapad, dok mu širina iznosi oko 10 km. Predstavlja centralni dio 300 km dugačkog planinskog sistema koji se na sjeverozapadu nadovezuje na Alborz, dok se prema istoku pruža sve do doline rijeke Mure. U orografskom smislu, Torudsko-čahširinski masiv ne predstavlja jedinstvenu cjelinu i fizički se može podijeliti na četiri uzdužna dijela – planinu Čah-Širin (2342 m) dužine od 15 km, visinski nižu centralnu masu (do 1690 m) dužine 20 km, zatim tri poprečne paralelne planine Kadžu (2090 m), Pešk (1883 m) i Kale-Dohtar (2274 m), te konačno fizički homogeni masiv dužine 50 km s Darestanom kao najvišim vrhom (2311 m). Na približno pola dužine masiv je presječen Rašmanskim prijevojem (1730 m).
Istočna granica Torudsko-čahširinskog masiva određena je prijevojem visine 1190 m kod brda Čah-Hamed, od kojeg se uspinje planina Tut-Bone odnosno Šotorski masiv. Zapadna torudsko-čahširinska granica je proizvoljna i najčešće se postavlja između Čah-Širina i susjedne planine Čah-Huseini (1982 m), ili pak Andžilua (2064 m) koji se pruža okomito. Definiranje ove granice je problematično s obzirom da je visina prijevoja (1550 m) između Čah-Huseinija i Čah-Širina niža od onog između potonje planine i centralne mase (1490 m), zbog čega Čah-Širin zapravo orografski više gravitira navedenim alborškim ograncima na sjeverozapadu. Stjenovita masa prelazi u aluvijalnu zonu na 1200 m visine prema jugu, odnosno 1600 m prema sjeveru.
Najviše planine odnosno vrhovi Torudsko-čahširinskog masiva od zapada prema istoku su:
Hidrologija
Cjelokupno područje Torudsko-čahširinskog masiva se tradicionalno klasificira pod Kavirski sliv, jedan od osam unutrašnjih slivova Iranske visoravni. Međutim, njegovi vrhovi zapravo predstavljaju razvodnicu između navedenog sliva na jugu i hidrogeološki odvojene hadžalikolijske depresije na sjeveru. Masiv je ispresijecan nizom dolina kroz koje teku povremeni vodotoci, uglavnom zimi i na proljeće. Tri veća sjeverna potoka su Talhab, Sanguj i Moalemani koji spadaju u porječje Kora, dok krajnji sjeveroistočni potoci pritječu Dam-Govu. Oba ova vodotoka ulijevaju se direktno u jezero Hadž-Alikoli. Na južnim padinama nalazi se više međusobno paralelnih vodotoka koji najčešće nisu međusobno povezani i hlape u rubnom pustinjskom području. Poredani od zapada prema istoku, to su Sahl, Morad, Palangi, Halalan, Mejl-Bon, Ahangaran, Sar-Češme, Susan-Var, Sejang, Luti, Gondi, Dahane, Zuk, Kalate-Mirza, Šur-Čaj, Čah-Ala, Lab-Šurab, Varange-Avaz i Košteha. Klima na području masiva je hladna pustinjska (<tt>BWk</tt>) i godišnja količina padalina iznosi ispod 250 mm.
Geologija
U širem geološkom smislu, Torudsko-čahširinski masiv predstavlja jugoistočni krak alborškog magmatskog pojasa, formiranog tokom tercijara. Ovaj 1800 km dugi pojas pruža se u smjeru istok-zapad i rezultat je subdukcije evroazijske i iranske litosferne ploče, a prema novijim geološkim analizama (2002) postoji vjerojatnost da je do kasnog eocena tvorio jedinstven luk zajedno s urmijsko-dohtarskim pojasom koji se prostire paralelno s orogenom Zagrosa (sjeverozapad-jugoistok). Obje zone karakterizira visoka koncentracija mineralnih sirovina. Torudsko-čahširinski metalogenski pojas omeđen je Torudskim rasjedom na jugu odnosno Andžiluanskim na sjeveru, dok se ispod njega u svim smjerovima protežu i deseci kraćih rasjeda. Područjem masiva prevladavaju vulkanske i vulkansko-sedimentne stijene poput andezita, bazalta, andezitno-trahitne breče i kiselog tufa, koji su ispresijecani intermedijarnim i kiselim intruzivnim tijelima uključujući diorite, monconite, sijenite, tonalite i granodiorite.
Vulkanske (efuzivne) stijene Torudsko-čahširinskog masiva mogu se okvirno podijeliti na sjevernu i južnu zonu. Sjevernoj zoni pripadaju prvenstveno stijene izraženijeg kiselog sastava, s više andezita odnosno manje bazalta i dacita. Na sjeveru se također nalaze i stijene koje karakteriziraju porfiritne teksture i plagioklasni fenokristali, kao što su amfiboli, pirokseni i biotiti. Južni dio sastoji se od olivinskog bazalta i piroksenskih andezita koji se prožimaju sa sedimentnim stijenama, osobito numulitskim vapnencem i pješčenjakom. Vulkanske stijene južne zone isto tako uključuju lave u obliku tokova i stupaca s afanitskim teksturama. Mase vulkanoklastičnih stijena primjetne su u obliku interkalacije s lavom na različitim dijelovima masiva.
Ruà Buttini, Cuneo
Ruà Buttini je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Torudsko-čahširinski masiv
Geologija
Plutonske (intruzivne) stijene ispresijecane su intermedijarnim i kiselim intruzivnim tijelima u obliku kupola, svodova ili nasipa, čija se površina može kretati od nekoliko četvornih kilometara do maksimalno 25 km² kod Čalua. Izuzevši jedno intruzivno tijelo uz napušteno naselje Gondi, sve ostale plutonske mase karakteriziraju mikrogranularne i porfiritne teksture, te se klasificiraju pod poluduboki tip. Petrografski sastav ovih tijela uglavnom uključuje monzodiorit, granodiorit i granit, te nasipe ispresijecane kroz njihove mase. Karakter magmatskih serija eocenskih vulkanskih stijena i pridruženih intruzivnih tijela većinom je visoko-kalijski kalcijsko-alkalijski do alkalijskog (šošonitnog). Starije vulkanske i relativno novije plutonske stijene generalno pokazuju visok stupanj genetske srodnosti.
S obzirom da su plutonske planinske mase više kisele od vulkanskih stijena, hidrotermalne otopine proizišle tim intruzivnim tijelima u većini slučajeva prouzročile su silicijsku alteraciju koja predstavlja dominantan tip alteracije na cjelokupnom području. Preostala tri tipa hidrotermalne alteracije su propilitski, argilitski i sericitski. Silicijska alteracija uglavnom je omeđena i kontrolirana rasjedima, a prisutna je na svim mjestima gdje su raširena intruzivna tijela. Ovaj tip alteracije je vrlo bitan za mineralizaciju zlata, što je evidentno kod Abolhasanijskog ležišta sjeverno od Gondija gdje se proteže dužinom od nekoliko kilometara. Propilitska alteracija javlja se na brojnim lokacijama masiva iako je primarno lokalnog karaktera, a takva područja uključuju mjesta gdje se nasipi probijaju kroz okolne stijene (uz rubove nasipa), zatim kontaktne linije između vulkanskih stijena i intruzivnih tijela, te frakture u čvrstim vulkanskim stijenama. Iako propilitski tip alteracije nije igrao nikakvu ulogu u mineralizaciji masiva, on geolozima pomaže pri određivanju granica mineralizacije (osobito željeza). Argilitska alteracija rasprostranjena je u vulkanoklastičnim stijenama i tufu, a imala je veliku važnost pri mineralizaciji kaolinita i bentonita uz rašmansko-gondijsku os. U pojedinim mineralnim žilama prisutni su i slabiji tragovi sericitske alteracije, dok ona kalijskog tipa do sada nije pronađena.
Ruà Buttini, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 394 m.
Torudsko-čahširinski masiv
Geologija
Generalno, dva specifična tipa mineralizacije prisutna su na području masiva – metalska i nemetalska. Metalska mineralizacija uključuje željezo, bakar, zlato, olovo i cink, a nemetalska bentonit, kaolinit, feldspat i poludrago kamenje. Većina metalske mineralizacije nalazi se u žilama koje prate rasjede i hidrotermalnog su porijekla, dok se nemetalska (bentonit, kaolinit, feldspat) javlja u obliku gomila i uglavnom potječe iz kiselog tufa. Većina rudnih ležišta željeza su lećastog oblika, što je osobito primjetno kod Baludže i Pandž-Kuha sjeverno od Toruda. Zbog višestrukih geoloških, magmatskih i alteracijskih faktora, Torudsko-čahširinski masiv oskudijeva porfirskom mineralizacijom, a ključni razlozi za to su samo dvije zabilježene magmatske faze, nepostojanje naznaka porfirske alteracije odnosno porfirskog bakra (istraženih na aerofotografijama i satelitskim prikazima), te tektonskih i strukturalnih nepogodnosti za formiranje istog.
Rudarstvo
Na području Torudsko-čahširinskog masiva nalaze se brojna rudnih ležišta, među kojima se ističu Čahmusijsko ležište bakra, Handžaruansko ležište olova i cinka, te Gondijsko, Abolhasanijsko, Kuhzarsko i Baguansko ležište zlata. Mineralizacija većine rudnih ležišta određena je glavnim rasjedima i uglavnom prati fizičku os masiva, s izuzecima poput Abolhasanijskog ležišta koji se proteže poprečno. Do ranih 2010-ih identificirano je više od dvadeset ležišta metala (Cu, Fe, Pb, Zn, Au) odnosno tirkiza, a usprkos tome što su neki malih dimenzija svejedno su ekonomski isplativi zbog visokih koncentracija metala. Uzimajući u obzir prisutnost riolita, stručnjaci ističu da se podno masiva potencijalno kriju i ležišta molibdena, kositra i uranija. Za geološko kartiranje masiva najzaslužniji su austrijski geolog O. Thiele i iranski geolog M. Alavi koji su 1964. objavili geološku kartu masiva u mjerilu 1:100.000 (na temelju neobjavljene karte H. Hubera i J. Stöcklina iz 1956), zatim Iranski geološki zavod koji je ranih 1990-ih obradio ukupno 42.000 km² sjevernih područja centralnog Irana, te petrolog M. Gorbani sa suradnicima. Torudsko-čahširinski metalogenski pojas dijeli se na pet zona:
Antropogeografija
mini|desno|285px| Panorama [[Rašma s juga]] Zbog geografske izoliranosti područje Torudsko-čahširinskog masiva vrlo je slabo naseljeno i na njegovim padinama postoji svega osam naseljenih mjesta koja zajedno broje oko 1250 ljudi (popis iz 2006. godine). Sva naselja smještena su na istočnoj polovici masiva, od Rašmanskog prijevoja prema Torudu. Na južnoj strani to su Rašm i Susan-Var, položena u stjenovitom podnožju na oko 1200 m nadmorske visine. Sa suprotne strane masiva, na potezu od 4,0 km smješteni su Tučah, Kuh-Zar, Šimi i Nova, svi odreda u zelenim planinskim oazama od 1600 do 1800 m visine. Na krajnjem istoku masiva nalaze se još Zarki i Sar-Taht koji za razliku od ranije nabrojanih administrativno ne pripadaju Damganskom već Šahrudskom okrugu. Među ovim naseljima najveći su Kuh-Zar sa 494 i Rašm sa 327 stanovnika.
Desetak kilometara južno od stjenovitog područja, u pojasu gdje aluvijalno tlo prelazi u polupustinjsko, nalaze se još Maluman, Huseinan i Sejang (Damganski okrug), te Satve, Mehdiabad, Bidestan i Torud (Šahrudski okrug). Tradicionalne privredne aktivnosti ovih mjesta su ratarstvo i stočarstvo, a od kraja 20. vijeka zbog otvaranja rudnika i razvoja turizma ubrzano se razvijaju i uslužne djelatnosti. Tri historijske znamenitosti u okolici masiva su Abasova imamzada u Rašmu i Pir Mardanova imamzada kod Sar-Tahta, te karavan-saraj na sjevernom izlazu Rašmanskog prijevoja. Zapadna polovica masiva ne sadrži naselja i njen krajnji jugozapad predstavlja strogo čuvanu zonu s više vojnih i svemirskih postrojenja (SC Imam Homeini).
Transport
Okolicom masiva protežu se dvije bitnije prometne rute – uzdužna (istok-zapad) i poprečna (sjever-jug). Potonja prolazi Rašmanskim prijevojem i historijski je imala važnu ulogu jer je predstavljala najkraću kopnenu vezu između Damgana na sjeveru i Jazda prema na jugu, o čemu svjedoče ostaci vjekovnog karavan-saraja sjeverno od prijevoja. Danas prijevojem prolazi državna cesta 81 koja povezuje Damgan s Džandakom i drugim gradovima u Isfahanskoj i Jazdskoj pokrajini. Uz južne padine masiva prolazi i državna cesta 36 koja prolazi kroz Torud i vodi prema Semnanu na zapadu odnosno Bejardžomandu na sjeveru. Na čvorištu ovih dviju prometnica nalaze se naselja Maluman i Huseinan. Više lokalnih prometnica, često najkraćom vezom povezane s dvjema držanim cestama, vode do planinskih naselja ili rudnika.
Flora i fauna
Zbog surovih klimatskih uvjeta padine Torudsko-čahširinskog masiva su vrlo slabo pošumljene i od vegetacije uglavnom prevladava nisko raslinje, uz izuzetak malenih planinskih oaza sa stablima pistacije i badema. Na južnim aluvijalnim padinama s toplijom klimom rastu datulje, dok su na sjevernim rasprostranjene vrste Artemisia sieberi, Halocnemum strobilaceum i Seidlitzia rosmarinus. Među većim sisavcima koji nastanjuju masiv su perzijski leopard, iranski gepard, divlja koza i kapski zec.
El Encinalito, Tlahuiltepa
El Encinalito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tlahuiltepa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 869 m.
El Puerto, Guadalupe y Calvo
El Puerto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2299 m.
Mario Mlinarić
Mario Mlinarić (Bjelovar, 8. prosinca 1979.), hrvatski maneken, glumac i TV voditelj
Biografija
U Bjelovaru je završio osnovnu školu. Nastavlja sa školovanjem u Zagrebu, u srednjoj hotelijersko – turističkoj školi. Završio je Kineziološki fakultet, a trenirao je aktivno rukomet 15 godina u klubu Medveščak i u Kraljevskom klubu Bjelovar.
Osim što je 2003. bio prvi pratitelj Mistera Hrvatske, ima i status prvog pratitelja Mistera turizma iz 2000. godine. Bavi se manekenstvom, a okušao se i kao voditelj u HTV-ovim glazbenim emisijama "Metro pop" i "Glazbena televizija".
U rujnu 2006., u zračnoj luci "Pleso", pokušao je oboriti Guinnessov rekord u 24-satnom guranju automobila. Kao gurač automobila, i rijetki Hrvat koji obara Guinnessove rekorde, bio je i gost hrvatske nogometne reprezentacije u Njemačkoj.
Mario Mlinarić je poznat i po ulozi Jakova Barišića u Zabranjenoj ljubavi, te je ujedno i pobjednik druge sezone popularnog showa Farma.
Pongennaro, Parma
Pongennaro je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Austrougarska Tvrđava Strač
Tvrđava Strač su fortifikacioni objekti iz doba Austrougarske u pojasu Trebinje - Bileća, Bosna i Hercegovinagrađeni od 1910. do 1916. godine, sa ciljem zaštite Bokokotorskog zaliva, odnosno i priprema Austrougarske za rat nakon aneksije BiH. Bila je drugo po veličini austrougarsko vojno utvrđenje u ovoj monarhiji.
Austrijanac Konstantin Volker iz Instituta za istorijsku arhitekturu u Gracu istraživao je fortifikacione objekte u okviru svoje doktorske disertacije. Objekti su imali ogromne profile željezne konstrukcije od kojih je veliki dio poslije Drugog svjetskog rata u obnovi i izgradnji zemlje sa kule skinut i pretopljen. Ovaj fortifikacioni objekat bio je naoružan sa dvije haubice 100 milimetara od sedam kilometara dometa i sa dva topa za ličnu odbranu, te sa 24 mitraljeza i 12 reflektora. Na vrhu ovog objekta su četiri čelične kupole, napola zidane a napola gotovo uklesane u kamen. Kupole su teške oko 25 tona, od kojih su dvije bile osmatračnice, a dvije su služile za haubice. One su izvučene, "Poršeovim" traktorom, a ne volovskim zapregama kako se mislilo.
Istraživanje je potvrdilo i da su u unutrašnjosti objekta vojnici imali agregat na dizel gorivo, ali i žičaru koja se koristila prilikom gradnje objekta, o čemu svjedoče podaci iz Beča koje će trebati potvrditi.
Danas je veći dio objekta Strača, koji je imao od 50 do 60 prostorija za smještaj vojske, urušen sam od sebe, a jedan dio je još očuvan pa je ono što se vidi najviše ruševina, osim jedne očuvane prostorije sa protivmitraljeskim štitom.
Austrijski stručnjaci, preračunavajući ondašnje krune u današnju valutu evro, izračunali da je gradnja ove tvrđave na Straču koštala 60 miliona evra.
Ovo mjesto ima ogromni turistički potencijal. Problem je što se još ne zna ko je legitimni vlasnik Strača – država, grad, neko drugo pravno ili fizičko lice.
Hidrindantin
Hidrindantin je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 322,268 Da.
La Herradura, Coatepec
La Herradura je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 138 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1367 m.
Pongennaro, Parma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Akutni postoperativni bol
Akutni postoperativni bol jedan je od oblika bola koji se javlja nakon hirurški tertiranih bolesnika, neposredno nakon operativne procedure. Sa fiziološkog stanovišta, bol je normalan biološki odgovor organizma na svaku traumu jer, predstavlja znak da je telesni, anatomski i funkcionalni integritet organizma narušen. Kako je operativni zahvat neka vrsta traume tkiva, od izuzetnog je značaja adekvatna kontrola postoperativnog bola koja određuju kada bolesnik može biti otpušten sa bolničkog lečenja i kada se može vratiti svojim svakodnevnim aktivnostima. U sprečavanju postoperativnog bola može se koristiti; medikamentozna terapija, blokovi nerava, centralni neuroaksijalni blokovi i druge alternativne metode lečenja.
Način prenosa i karakter postoperativnog bola
Prenos informacija o bolu, od periferije do kore mozga, zavisi od integrativnih procesa u kičmenoj moždini, moždanom stablu i strukturama somatosenzorne kore, prefrontalnog i limbičkog afektivnog regiona. Njihovom aktivacijom zapravo se generiše osećaj bola.
Intenzitet i karakter bola može se menjati kod iste osobe i u funkciji je vremena, raspoloženja, trenutnih aktivnosti, psihofizičkog stresa i opšteg zdravstvenog stanja,
Patofiziologija bola
Hronični bol — je dugotrajni oblik bola koji perzistira najčešće preko 3 meseca. On može biti relativno konstantan kao što je to slučaj kod rekurentnnog bola u trbuhu, ili se javlja u različitim vremenskim intervalima.
Regioni kore mozga odgovorni za percepciju bola Za nastanak bola potreban je stimulus, kao i receptor da taj stimulus primi. Receptori za bol su slobodni nervni završeci (senzitivna vlakna za bol), čijim se nadraživanjem javljaju električni impulsi koji se mnogobrojnim nervnim putevima prenose u centre za bol u nervnom sistemu preko živaca. Bolne nadražaje u tkivima registruju receptori za bol koji spadaju u grupu neadaptivnih receptori, jer za razliku od većine ostali receptora (za miris, ukus) koji posle nadražaja gube sposobnost da dalje šalju impulse, receptori za bol nastavljaju da i posle nadražaja šalju impulse. Čak se i brzina slanja električnih impulsa iz ovih receptora može i povećati, tako da intenzitet bola može vremenom rasti, sve dok se ne otkloni uzrok.
Impulsi iz kože trbuha i parijetalnog peritoneuma (trbušne maramice) prenose se preko cerebrospinalnog nervnog puta u zadnje korenove ganglija kičmene moždine u kojima završavaju svi senzorni putevi. Tu se impulsi prebacuju u drugi neuron čija se jedra nalaze u zadnjem rogu kičmene moždine. U spinalnim ganglijama kičmene moždine smeštene su bipolarne ćelije (neuroni prvog reda za prenos bola). Bipolarne ćelije sadrže dva nastavka: periferni (to su u stvari vlakna A-δ i C), koji se završavaju slobodnim nervnim završecima (receptori za bol) i centralni koji ulaze u zadnje rogove kičmene moždine i tu stupaju u kontakt preko sinapsi sa raznim neuronima u zadnjim rogovima kičmene moždine.[14] Glavni neurotransmiteri u ganglijskim sinapsama su supstanca P, glutamat i ATP. Neki od navedenih neurona su tzv interneuroni. Oni imaju ulogu da povezuju druge neurone. Tako na primer interneuroni povezuju motorne neurone sa neuronima koji učestvuju u prenosu bola. Kao posledica tih veza javljaju se razni odbrambeni refleksi, kao i brojni vegetativni reflesksi npr. vazokonstrikcija krvnih sudova i porast krvnog pritiska) U drugu grupu neurona (neuroni drugog reda) spadaju neuroni koji učestvuju u daljem prenošenju bola. I kod njih postoje rezlike između puta prenošenja brzog i sporog bola. Vlakna brzog puta završavaju se u laminama (slojevima) I a spora u slojevima II i V kičmene moždine.
La Cascada, Tapilula
La Cascada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapilula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 707 m.
Akutni postoperativni bol
Patofiziologija bola
Tu se impulsi prebacuju u drugi neuron čija se jedra nalaze u zadnjem rogu kičmene moždine, prelaze ne suprotnu stranu i idu do spoljnjeg spinotalamičnog trakta, gde prelaze u zadnji centralni nukleus talamusa. Odavde se impulsi odašilju preko trećeg neurona u postcentralnu areu kore mozga. Visceralna aferentna vlakna koja ulaze u zadnji koren kičmene moždine zajedno sa somatskim nervima, su tanka i nemijelinizovana zato se nadražaje sporije širi i neodređeniji je nego preko cerebrospinalnih vlakana sa kože i parijetalnog peritoneuma. Iz toga proizilazi da nagao i oštar bol, koji nastaje zbog rastezanja i/ili stezanja organa trbušne duplje dolazi iz cerebrospinalnog puta za razliku od tupog visceralnog bola. U zavisnosti od karakter bola (akutni, hronični) putevi kojim se prenosi bol su različiti i dele se na brze i spore.
Spinoretikularni put se završava u retikularnoj formaciji. Nadražavanjem ove formacije pojačava se osećaj budnosti. Retikularna formacija ima ulogu u održavanju stanja budnosti mozga. Takođe u ovoj formaciji dolazi i do povezivanja sa limbičkim sistemom i čeonim režnjem što igra ulogu u javljanju i pamćenju neprijatnih osećaja bola.
Spori bol se prenosi vlaknima tipa C, koja nemaju mijelinski omotač, brzinom između 0,5 i 2 m/s. Vlakna sporog bola završavaju se pretežno u lamini II i III zadnjih rogova kičmene moždine. Ovaj deo se zove i želatinska supstanca (lat:substancia gelatinosa). Tu se impulsi prenose na neurone drugog reda. Nervna vlakna ovih neurona takođe prelaze na suprotnu stranu kičmene moždine i prostiru se njenim prednjim delom.
Oportunistička infekcija
Oportunistička infekcija (lat. - opportunitas) je infekcija uzrokovana patogenima koji obično ne uzrokuju bolesti, ako je imunski sistem zdrav. Ugroženi imunski sistem, dakle, predstavlja pogodnu priliku za infekciju datim patogenom.
Akutni postoperativni bol
Patofiziologija bola
Spori putevi bola se završavaju široko (difuzno) u moždanom stablu. Samo se mali deo vlakana završava u talamusu, Najčešće se zavrčavaju u: retikulanoj formaciji moždanog stabla, tektalnoj oblasti mezencefalona (srednji mozak) i periakvaduktalnoj sivoj masi (masi koja okružuje Silvijev akvedukt). Ove strukture igraju ulogu u osećanju mučnog, slabo lokalizovanog bola. Bolovi se mogu otprilike lokalizovati na široke delove tela: ruka, noga, stomak, ali bez tačnog mesta. Ovaj put je dosta stariji i zove se paleospinostalamički put bola, za razliku od neospinotalamičkog puta brzog bola.
U procesu nastajanja bola pored napred navedenih centralnih i perifernih mehanizma nervnog sistema, učestvuje i čitav niz drugih endogenih i egzogenih činilaca (emocije, kultura, religija, ranije stečena iskustva, lekovi i dr). Tako se može zaključiti zašto intenzitet i percepcije bola nije u srazmeri sa jačinom prostoj draži koja ga izaziva.
Oportunistička infekcija
Uzroci
Nedostatak ili disrupcija normalne vaginalne flore omogućava proliferaciju oportunističkih mikroorganizama, što može da dovede do oportunističkih infekcija - bakterijske vaginoze.
Akutni postoperativni bol
Terapija
Multimodalna analgezija je najbolja metoda lečenja bola zasnovana na primeni nesteroidnih antiinflamatornih lekova jedan čas pre operacije, blokiranju aferentnih neurona, infiltraciji kože lokalnim anestetikom pre incizije, administraciju opioida perioperativno, ubrizgavanju lokalnog anestetika u peritonealnu šupljinu uz redovnu infuzionu terapiju tečnostima i elektrolitima.
Adekvatna postoperativna kontrola bola primenom multimodalne analgezije omogućava da se bolesnik što ranije otpusti sa bolničkog lečenja i vrati svojim redovnim životnim aktivnostima i poslu.
Heckscherville, Pennsylvania
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Akutni postoperativni bol
Terapija
Za suzbijanje postoperativnog bola (u multimodalnoj analgeziji) može biti primenjena; medikamentozna terapija, blokovi nerava, centralni neuroaksijalni blokovi i alternativne metode.
Medikamentozna (farmakološka) terapija bola
Medikamentozna terapija akutnog postoperativnog bola može da se sprovode upotrebom intermitentnih bolus doza analgetika i blokova perifernih nerava, a mogu da se koriste i pumpe za kontrolu bola i kontinuirani centralni neuroaksijalni blokovi.
Medikamentozna terapija postoperativnog bola može biti: Ova terapija zasnovana je na primeni nesteroidnih antiinflamatornih lekova (NSAIL), paracetamola i opiodnih analgetika. Prema preporukama Svetske Federacije Društva Anesteziologa u suzbijanju najjačih bolova koriste se jaki opioidi u obliku injekcija ili lokalni anestetici. Na sledećoj nižoj lestvici su peroralni opioidi, a za najslabije bolove primenjuje se Aspirin i NSAIL.
Perioperativna analgezija se uobičajeno izvodi opioidnim analgeticima, čija masovna upotreba može izazvati brojna neželjena dejstava: pospanost, sedaciju, adepresiju disanja,mučninu, povraćanje, svrab, retenciju mokraće, ileus (vezana creva) i opstipacija (zatvora).
Primena velikih bolus doze ili kontinuirane infuzija potentnih opioidnih analgetika može izazvati porast intenziteta postoperativnog bola zbog brze eliminacije ili razvoja akutne tolerancije, koja zahteva primenu većih doza ili promenu analgetika.
Ova vrsta terapije zasnovana je na primeni druge grupe lekova, npr. antikonvulziva. Neka ispitivanja dokazuju da se npr. upotrebom metoda elektroterapije smanjuje ne samo subjektivni doživljaj bola, već i nivoi bioloških markera za bol i proinflamatornih citokina, a povećava nivo serum beta endorfina.
Nefarmakološko terapija bola
U sklopu multidisciplinarnog zbrinjavanja bola i koncepta multimodalne analgezije, za uspešno lečenje neophodno je da farmakološke pristupe prati i nefarmakološka podrška: fizioterapijske metode i metode kognitivno bihevioralne terapije (CBT).
Kombinacijom više metoda ostvaruje se otklanjanje bola i postiže duže održavanje takvog stanja. U tom smislu česta je primena metoda „zatvaranja vrata“ ZRKM: TENS, kao i akupunktura.
Heckscherville, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 220, što je 144 (189,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Los Ángeles, San Luis de la Paz
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1988 m.
Oportunistička infekcija
Tretman u veterinarstvu
Oportunističke infekcije uzrokovane virusom pseće leukemije i virusom pseće imunodeficijencije tzv. retrovirusne infekcije se leče imunološkim modulatorom T-limfocitnih ćelija.
Åstorp
Åstorp (čita se Ostorp) je grad od 9,488 stanovnika na jugu Švedske, on je i administrativni centar Općine Åstorp od 14,737 stanovnika.
Jedan dio grada leži u Općini Ängelholm
Geografske karakteristike
Åstorp leži Grofoviji Skåne, udaljen oko dvadesetak km sjeveroistočno od Helsingborga, pa je danas samo njegovo predgrađe.
Pored grada ide evropski autoput E4.
Historija
Åstorp je sve do kraja 19. vijeka bio malo selo u tadašnjoj Općini Björnekulla.
Åstorp je počeo rasti nakon izgradnje željezničke pruge Helsingborg - Hässleholm - Stockholm 1875. i pruge Malmö - Göteborg dovršene 1888., kad je postao veliki ranžirni kolodvor.
Åstorp je status trgovišta dobio 1946., nakon tog je 1952. apsorbirao dotadašnju općinu Västra Broby i sva njena naselja.
Milan Stahuljak
Milan Stahuljak (Bjelovar, 17. kolovoza 1878. - Zagreb, 2. travnja 1962.), hrvatski skladatelj i dirigent.
Studij klasičnih jezika završio je u Zagrebu, gdje je učio glazbu. Bio je profesor latinskoga i grčkog jezika, osnovao i vodio đačke tamburaške sastave i zborove.
Napisao je oko 300 skladbi za tambure, priredio i objavio zbirke skladbi ("Dravski zvuci", "Citraški album"), rasprave o tamburaškoj glazbi i pedagoške radove.
Åstorp (općina)
Općina Åstorp (švedski: Åstorp kommun) je jedna od švedskih općina od 14,737 stanovnika na jugu Švedske.
Administrativni centar općine je grad - Åstorp od 9,488 stanovnika.
Geografske karakteristike
Općina Åstorp prostire se u Grofoviji Skåne, na površini od 92.96 km².
Historija
Današnja Općina Åstorp počela se formirati 1952. spajanjem nekadašnje Općine Västra Broby i trgovišta Åstorp. Nakon tog slijedilo je spajanje općine Åstorp i Kvidinge 1974.
Prun, Verona
Prun je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 470 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 567 m.
La Libertad, Guadalupe y Calvo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2547 m.
Tomás Munzer, Ocosingo
Tomás Munzer je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 498 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1217 m.
Santa Rosa, Chignahuapan
Santa Rosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Chignahuapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2302 m.
Krimska Sovjetska Socijalistička Republika
Krimska Sovjetska Socijalistička Republika ili Sovjetska Socijalistička Republika Krim  je bila kratkotrajna država na Krimu koja je postojala nekoliko meseci 1919. godine tokom Ruskog građanskog rata. Ovo je bio drugi pokušaj uspostavljanja boljševičke vlasti na Krimu. Glavni grad bio je Simferopolj. bris 2 nwspada   uwikipediju
Istorijat
Ruski boljševici su aprila 1919. godine po drugi put osvojili Krim (prvi pokušaj desio se u martu 1918. godine, kada je postojala kratkotrajna Sovjetska Socijalistička Republika Taurida). Na konferenciji u Simferopolju, održanoj 28. i 29. aprila 1919. proglašena je sovjetska republika i formirana vlada, Revolucionarni komitet. Boljševičke snage su do 30. aprila zauzele celo poluostrvo, a 5. maja formirana je prva vlada na čijem je čelu bio Dmitrij Uljanov, mlađi brat Vladimira Lenjina. Krimska SSR se 1. juna pridružila vojnom savezu sovjetskih republika u Ukrajini, Belorusiji, Litvaniji i Letoniji.
Republika se bazirala na jednakosti svih naroda, sprovedena je nacionalizacija industrije, a zemlja oduzeta kulacima i Crkvi i podeljena siromašnima i bezemljašima. Vlada Krimske SSR odnosila se bolje prema Tatarima za razliku od pređašnje Tauridske SSR, a pojedinim levo orijentisani Tatari aktivno su učestvovali u novoj vladi. bris 2 nespada  u  wikipediju Bela garda Antona Denjikina ponovno je ojačala krajem maja 1919. i zapretila Krimu. Beli su 18. juna izvršili desant na Koktebelj, zbog čega se vlada Krimske SSR evakuisala od 23. do 26. juna; Beli su uskoro zavladali poluostrvom.<refbris 2 nespad   brisname="Chronos"/> Krim nije imao svoju vladu sve do februara 1920. kada je obrazovana beloarmejska Vlada Južne Rusije.
Gordan Jandroković
Gordan Jandroković (Bjelovar, 2. kolovoza 1967.), hrvatski političar, bivši potpredsjednik Vlade Republike Hrvatske i ministar vanjskih poslova i europskih integracija. Trenutačni predsjednik Hrvatskog sabora.
Na parlamentarnim izborima 2003. godine izabran za zastupnika u Hrvatskom saboru. Bio je predsjednik Odbora za gospodarstvo, razvoj i obnovu, predsjednik Odbora za vanjsku politiku te voditelj Izaslanstva Hrvatskog sabora u Zajedničkom parlamentarnom odboru Hrvatski sabor - Europski parlament.
Mario Petreković
Mario Petreković (Bjelovar, 1972.) - hrvatski radijski i tv-voditelj, komičar
Rodio se u Bjelovaru. Završio je srednju školu za autoelektričara. Jedno vrijeme živio je u Švedskoj i Engleskoj. Bavio se mnogobrojnim aktivnostima poput body buildinga, prodaje poker aparata, čuvanja djece, treniranja taekwondo-a. Nakon jednog treninga, ozlijedio je koljeno. Operirao ga je pet puta. Počeo je raditi na Bjelovarsko-bilogorskom radiju od 1994. godine, u zabavnoj emisiji „Shock show”. Kasnije se ta emisija prikazivala na lokalnoj televiziji „NeT”, a nastala je i istoimena kazališna predstava. Vodio je i glazbene emisije na Bjelovarsko-bilogorskom radiju. Sudjelovao je u RTL-ovoj emisiji „Prijatelji na kvadrat”, 2005. godine. Dvije godine kasnije, postao je voditelj u zabavnoj emisiji HTV-a „Shpitza” te u emisiji „Ljeto nam se vratilo”.
Gordan Jandroković
Član je HDZ-a od 1992. godine, a od 2004. godine član je predsjedništva stranke.
Oženjen je i otac troje djece. Aktivno govori engleski jezik, a pasivno se služi talijanskim.
El Verdún, Vega de Alatorre
El Verdún je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Vega de Alatorre.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 832 m.
Cosoleto, Reggio Calabria
Cosoleto je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 399 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 440 m.
Elías Martínez, Romita
Elías Martínez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Romita.
Tetamboca, El Fuerte
Tetamboca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Elías Martínez, Romita
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1754 m.
Tetamboca, El Fuerte
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 305 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Butești, Mogoș
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 906 m.
Žegar
Žegar može biti:
Raahe
Raahe (švedski: Brahestad) je lučki grad i općina na sjeverozapadu Finske od 25,383 stanovnika.
Geografske karakteristike
Raahe leži u Regiji Sjeverna Ostrobotnija, na obali Botnijskog zaljeva udaljen 77 km južno od administrativnog centra regije Oulua, i oko 600 km sjeverno od Helsinkija.
Raahe je smješten između dvije industrijske regije Ylivieska i Oulu, odmah do obalne magistrale E8 i željezničke pruge, a ni aerodrom u Oulu nije daleko (75 km).
Historijski centar ima najbolje očuvanu strukturu, orginalno izgrađenog naselja od drva.
Historija
Raahe se značajno uvećao 1973. kad su mu pripojena Općina Saloinen, nakon tog i u januaru 2003. kad je anektirao susjednu Općinu Pattijoki i konačno 2013. kad je anektirao Općinu Vihanti.
Zajedno sa susjednim općinama Pyhäjoki i Siikajoki, Raahe ima 33.000 stanovnika.
Privreda i transport
Luka Raahe je jedna od najprometnijih u Finskoj, jer je u operativnoj upotrebi tokom cijele godine.
Sve do ranih 1960-ih trgovina i brodarstvo bile su glavni izvor prihoda stanovnika, tad je izgrađena čeličana Rautaruukki u kojoj se zaposlilo puno ljudi.
Konrad I od Koruške
thumb|240px|Conrad I Dux, prikaz u Chronica Sancti Pantaleonis, Köln, cca. 1237
Konrad I (cca. 975 – 12. ili 15. decembar 1011), bio je njemački plemić i velikodostojnik iz Salijske dinastije, odnosno vojvoda Koruške od 1004. do smrti. Bio je treći sin vojvode Otta I, odnosno brat Heinricha od Speyera, oca rimsko-njemačkog cara Konrada II, te Bruna, koji je kasnije postao papa Grgur V. Obojicu je uspio nadživjeti.
Novigradsko more
mini|300px|Novigradsko more i ulaz u [[Novsko ždrilo (pogled s Masleničkog mosta)]] 300px|thumb|Novigradsko more Novigradsko more je zaljev Jadranskog mora.
Konrad I od Koruške
Zajedno s ocem je bio kandidat za njemačkog kralja na plemićkoj skupštini 1002. Iste godine, ili u približno vrijeme, oženio se za Matildu (cca. 988 – 29. jul 1031 ili 1032), kćer vojvode Hermana II od Švapske. S njom je imao dva sina - Konrada, koji je kasnije također postao vojvoda, i Bruna, koji je postao biskup Würzburga. Konrad je mro mlad i sahranjen je u katedrali u Wormsu.
Novigradsko more
Prirodno-zemljopisno, ovaj kraj u sklopu duboko uvučenog Velebitskog kanala čini vrlo složen, posebit, privlačan i izuzetno osjetljiv prostor, specifičnih reljefnih, geoloških, hidroloških, klimatskih i bioloških obilježja.
Novigradsko more je duboko uvučeni morski zaljev na istočnoj strani Jadranskog mora, u Hrvatskoj (regija Jadranska Hrvatska, Zadarska županija) površine 28,65 km². Dijele ga općine Posedarje, Jasenice, Novigrad i Grad Obrovac. Povezano je s Velebitskim (Podgorskim ili Planinskim) kanalom na sjeverozapadu Novskim (ili Masleničkim) ždrilom, a s Karinskim morem na JI Karinskim ždrilom. Dužina zaljeva u smjeru zapad-istok je 11,0 km, a najveća širina je 4,8 km. Dužina obala Novigradskog mora je 29,7 km. Najveća dubina od 38 m nalazi se neposredno pri ulazu u Novsko ždrilo, a dubine ispod 30 m zauzimaju samo mali dio ispred Novskog ždrila. Dubine ispod 20 m zauzimaju više od 50% površine zaljeva. Dno je uglavnom muljevito, uz obalu hridinasto. Pješčanog dna ima na ušćima Zrmanje, Bašćice i Slapaće te kod Maslenice, a šljunčanog dijelom ispred Telice i u pojedinim uvalama. Od brojnih uvala i uvalica istaknutije su Novigradska draga (luka Novigrad), Gornja i Donja draga (Ivandići), plitke i zamočvarene uvalice zabokrek i luka na ušću Bašćice (Posedarje), u. Maslenica, u. Zališće, Volarica, Krilo, Podvrta (Jasenice), u. Prdelj, u. Dumićina, u. Pomišalj i u. Kozjak (Kruševo) te male uvalice Stambac, Lilo, Medvidak, Prljevica, Bilišina, Ladina, Banj, Juriša, Nazret, Škera (Novigrad).
Nekad, dok je na Zemlji vladalo ledeno doba (pleistocen), do prije 10.000 godina Zrmanja je u čvrstim karbonatnim stijenama usijecala kanjonsku dolinu, a tamo gdje su stijene u podlozi bile mekše stvorena su niska uravnjena polja.
Kada je na Zemlji zatoplilo, otopio se velik dio svjetskog leda, a morska razina se podigla za oko 100 m. Tada je morem preplavljen današnji sjeverni Jadran pa je i donji dio složene riječne doline Zrmanje potopljen morem koje se uvuklo duboko u njenu dolinu. Tako su nastali Velebitski kanal, Novigradsko i Karinsko more u prostranim riječnim proširenjima Zrmanje i Karišnice, a u dijelu sutjeske Novigradsko ždrilo.
Novsko ždrilo vrlo je strmo usječeno u vapnence krškog poda pa se često naziva kanjonom, jer se radi o duboko usječenom klancu tj. sutjesci. Ovaj tjesnac nastao je dugotrajnom riječnom erozijom Zrmanje u doba nakon sto je, otprilike prije 40.000 godina ta rijeka skrenula svoj tok prema zapadu (prije je otjecala ka Krki) i kada je imala znatno veću snagu nego danas, a morska obala se nalazila znatno dalje od današnje. Izdizanjem morske razine zbog otapanja leda na polovima i visokim planinama nakon prestanka posljednjeg ledenog doba, potopljeno je ne samo ovo ždrilo nego i cijeli Velebitski kanal i Sjeverni Jadran.
Nagibi padina u ždrilu dostižu i 60°, a nisu rijetki pojedini gotovo potpuno okomiti odsjeci. Kolebanja temperatura mora u zaljevu su znatna zbog dotoka hladne vode zimi i jakog zagrijavanja ljeti, pa dosežu i do 22 °C na oko 5 m dubine. Za jakih zimskih hladnoća površina mora zna i zalediti, pa i u cjelokupnoj površini.
Novigradsko more je i dragocjen izvor hrane. Postoje prirodni preduvjeti za rast pojedinih školjaka i zadržavanje ribe. Umjetan uzgoj dosad nije dao većih rezultata budući da očigledno nisu uzeti u obzir svi prirodni i društveni činitelji koji utječu na složenu životnu ravnotežu u ovom moru.
Negativni utjecaj nekadašnje tvornice glinice kod Obrovca, buka suvremenih glisera i brodova, otpadne vode, prenaglašena izgradnja uz same obale, brojnost autocesta i cesta u neposrednoj blizini itd., prijetnja su biološkoj ravnoteži u donjem toku Zrmanje i Novigradskom moru, pa se obnovi i očuvanju ovog privlačnog, ali osjetljivog dijela Jadrana mora posvetiti pojačana pozornost i briga da ne bi došlo do promjena koje bi mogle bitno devastirati akvatorij, a time pogoršati i uvjete života ljudi na njegovim obalama.
Ruà Comba, Cuneo
Ruà Comba je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 468 m.
Crisol, Tapilula
Crisol je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapilula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1028 m.
Vladimir Jurčić
Vladimir Jurčić (Bjelovar, 24. rujna 1910. – Zagreb, polovica svibnja 1945.) bio je hrvatski pjesnik, esejist i feljtonist. Pisao je književnu, glazbenu, kazališnu i likovnu kritiku. Za vrijeme tzv. NDH sudjelovao u "ustaškoj promičbi" pišući hvalospjeve ustaškim junacima, npr. "Pukovnik Jure Francetić" u Sarajevskom novom listu, i pjesmice u Ustaškom uzdanici za indoktrinaciju Ustaške mladeži od 7 do 11 godina koje slave Poglavnika Antu Pavelića
Životopis
U rodnom mjestu završio pučku školu i prvi razred gimnazije, ostatak u Gospiću, Senju, Vinkovcima i Zagrebu, gdje je diplomirao slavistiku na Filozofskom fakultetu. Do svibnja 1945. radio je na III Muškoj gimnaziji u Kušlanovoj, Zagreb, gdje je uhićen, odveden i ubijen. Na njegovoj rodnoj kući u Bjelovaru, podignuta je spomen-ploča.
San Salvador, Ocosingo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 506 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 752 m.
Bușteni, Bușteni
Bușteni je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Bușteni.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 9906 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 900 m.
Na mlečnom putu
Na mlečnom putu je nadolazeći dramski film koji režira i za koji je scenarij napisao Emir Kusturica, a u kojem Kusturica i Monica Bellucci igraju glavne uloge. Film se sastoji od tri epizoda, od kojih svaki prikazuje život čovjeka i njegove države. Premijera se očekuje 2016. godine.
Eleuterio Saucedo, Anáhuac
Eleuterio Saucedo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Anáhuac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 203 m.
Grofovi Namura
thumb|right|upright|Grb grofova i markgrofova Namura. thumb|Karta [[Nizozemske|Niskih Zemalja (Nizozemlja) 1477. Grofovija Namur je označena brojem 4.]]
Dolje je naveden popis grofova ili markgrofova Namura.
Namur često nije bio samostalna država/entitet, nego pod upravom drugih entiteta kao što su grofovije Hainaut i Flandrija ili Vojvodstvo Burgundija.
Sukcesija je išla od oca na sina, osim ako nije drukčije navedeno.
Dinastija Habsburg
Karlo V je 1549. donio Pragmatičku sankciju kojom se Namur trajno spaja s drugim gospodstvima Nizozemske kroz personalnu uniju. Kada se Habsburško Carstvo dijelilo među nasljednicima Karla V, Nizozemska, uključujući Namur, pripala je kralju Filipu II, iz španskog ogranka dinastije Habsburg.
Od 1706. do 1714. Namur je bio napadana i osvajan od engleskih i nizozemskih snaga u Ratu za špansko nasljeđe. Leno su prisvajali i dinastija Habsburg i dinastija Bourbon. Godine 1712. Luksemburg i Namur su predani bavarskom knezu-izborniku Maksimilijanu II Emanuelu od strane njegovih francuskih saveznika. 1713. se temeljem mirovnog sporazuma u Utrechtu Maksimiljan Emanuel vratio na mjesto bavarskog kneza-izbornika. Istim je sporazumom Markgrofovija Namur pripala austrijskom ogranku Habsburga, zajedno sa ostatkom Španske Nizozemske.
Titula je u stvarnosti ukinuta zbog Francuske revolucije i francuskom aneksijom 1795. Službeno su je koristili nasljednici Leopolda II sve do vladavine Karla I.
Ponte Gambino, Parma
Ponte Gambino je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Hidrokortizon 17-butirat
Hidrokortizon 17-butirat je organsko jedinjenje, koje sadrži 25 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 432,550 Da.
Ponte Gambino, Parma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 67 m.
Mesa del Laurel, Coatepec
Mesa del Laurel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2771 m.
Fagge, Rieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 978 m.
Manuel Cruz Barrera, Tlahuiltepa
Manuel Cruz Barrera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tlahuiltepa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1292 m.
Трстеница (разврставање)
Трстеница може бити:
El Salitre, San Luis de la Paz
El Salitre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Luis de la Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2027 m.
Sosa, Chignautla
Sosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Chignautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3530 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2162 m.
La Arenosa, Guadalupe y Calvo
La Arenosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1676 m.
Bărbești, Mogoș
Bărbești je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Mogoș.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 801 m.