cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ramazanski bajram
Iftar je prvi obrok nakon dnevnog posta, to jest kasnovečerni obrok. Za iftar, takodjer, se jede hrana koja se tokom dana sprema. Običaj je da se post prekine, tj. da se omrsi hurmom (datulom) ili vodom.
Evillers
Evjer je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Pontarlije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 284 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,02 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 720 metara (maksimalnoj 933 m, a minimalnoj 690 m).
Tamiški Banat
mini|300p|Tamiški Banat 1718. godine mini|300p|Tamiški Banat, pokrajina [[Habzburška monarhija|Habsburške monarhije (1739—1751. godine)]] mini|300p|Tamiški Banat (1751—1778. godine) Tamiški Banat (,, mađ. Temesi Bánság) je bio naziv za habsburšku pokrajinu, koja je postojala od 1718. do 1778. godine. Pokrajina je obuhvatala područje današnjeg Banata, koji je i dobio ime po ovoj pokrajini. Glavni grad pokrajine bio je Temišvar.
Istorija
Godine 1716, princ Eugen Savojski osvojio je teritoriju Banata, kojom je do tada upravljalo Osmansko carstvo. Posle Požarevačkog mira (1718. godine), ova teritorija je dobila službeni naziv „Tamiški Banat“ i bila je uspostavljena kao zasebna habsburška pokrajina, kojom su upravljali guverneri. U početku je cela pokrajina bila pod vojnom upravom, da bi 1751. godine carica Marija Terezija uspostavila civilnu upravu u severnim delovima pokrajine, dok su južni delovi Banata izdvojeni iz pokrajine i priključeni Vojnoj krajini.
Pokrajina je ukinuta 1778. godine, da bi 1779. godine njena teritorija bila priključena habsburškoj Ugarskoj, dok su južni delovi Banata (koji su bili u sastavu pokrajine do 1751. godine) ostali u sastavu vojne granice sve do njenog ukidanja 1871. godine.
Stanovništvo
Prema prvom popisu koji su sprovele habsburške vojne vlasti, Banat je imao oko 20.000 stanovnika, uglavnom Srba. Muslimansko stanovništvo Banata napustilo je ove prostore posle austrijskog osvajanja.
Guverneri Tamiškog Banata
Kada je usvojen nacrt o upravi Banata 15. aprila 1718, Mersi je zvanično imenovan za guvernera Banata u Temišvaru. Pokrajina je nazvana Tamiški Banat, a zvanični jezik je postao nemački. (Požarevački mir)
Prizemljeni Sunčev sustav
Prizemljeni Sunčev sustav, ambijentalna umjetnička instalacija koju tvore Prizemljeno sunce Ivana Kožarića i Devet pogleda Davora Preisa. Instalacija je nastala po ideji potonjeg umjetnika koji ju je izradio 2004. godine uklopivši u nju Kožarićevo djelo, tj. njegovu repliku koja je od 1994. trajno postavljena u Bogovićevoj ulici, te dodavši svojih devet prizemljenih planeta nazvanih Devet pogleda. Preisovi su planeti kugle od nehrđajućeg čelika čije su promjeri određeni uvažavajući promjer Kožarićeve skulpture. Osim toga čelične skulpture planeta postavljene su na razmjernim udaljenostima od Kožarićeva Sunca tako da svaka od njih zorno odražava stvarne udaljenosti pojedinih planeta od njihove središnje zvijezde, Sunca.
Planeti se nalaze na sljedećim lokacijama:
Villadossola, Verbano-Cusio-Ossola
Villadossola je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6633 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 252 m.
Bissey-sous-Cruchaud
Bise su Krišo je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šalon sir Saon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 334 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 29 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,22 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara (maksimalnoj 468 m, a minimalnoj 191 m).
NFC Istok
NFC Istok (NFC East) je izraz koji se koristi za Istočnu diviziju Nacionalne konferencije u američkoj profesionalnoj ligi footballa. Trenutno ima četiri kluba: Dallas Cowboys, New York Giants, Philadelphia Eagles i Washington Redskins.
Kada je divizija stvorena nakon spajanja AFL i NFL godine 1970, sadržavala je i St. Louis Cardinalse. Usprkos premještaja u Arizonu godine 1988, Cardinalsi su nastavili igrati u NFC Istok sve do reorganizacije lige godine 2002. kada su smješteni u NFC Zapad. Iako su St. Louis Ramsi geografski istočnije od Dallasa, Cowboysi su ostali u NFC Istok a Ramsi u NFC Zapad zbog dugogodišnjih suparništava: Cowboysi s tri druga tima na Istoku, i Ramsi sa San Francisco 49ersima na Zapadu.
Klubovi NFC Istoka zajedno imaju 18 finala Super Bowla i 10 pobjeda, što je najviše među svim divizijama NFL-a.
Prvaci divizija
{| class="wikitable" ! Sezona !! Klub !! Rezultati !! Rezultati doigravanja
Kvalifikacije za wild card
* - Štrajk igrača 1982. godine je skratio redovnu sezonu na devet mečeva. Zato je liga organizirala poseban turnir od 16 klubova. Rezultati divizija su ignorirani.
Ukupni rezultati doigravanja
{| class="wikitable" ! Klub !! prvenstva !! mjesta u doigravanju
1 poznati kao St. Louis Cardinals prije 1988. Premješteni u NFC Zapad za vrijeme sezone 2002.
Simpson, Kansas
Simpson je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Sremski sandžak
mini|300px|Sremski sandžak u 17. veku desno|mini|300px|Osmanski Zemun 1608. godine Sremski sandžak bio je jedna od administrativnih jedinica Osmanskog carstva. Formiran je 1541. godine. Sandžak se nalazio na području Srema, po kojem je i dobio ime, a pripadao je Budimskom pašaluku. Upravni centar Sremskog sandžaka bio je u gradu Mitrovica.
Upravna podela
1583/87. godine, Sremski sandžak je bio podeljen u nekoliko nahija:
Simpson, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 86, što je 28 (-24,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sremski sandžak
Stanovništvo
Sremski sandžak su uglavnom naseljavali Pravoslavni Srbi i Muslimani različitog etničkog porekla. Stanovništvo u selima bilo je u potpunosti srpsko, dok je stanovništvo gradova bilo etnički i verski šaroliko. Najveći grad u Sremskom sandžaku bila je Mitrovica, koja je, prema podacima iz 1545/1548. godine bila uglavnom naseljema Srbima, a prema podacima iz 1566/69. uglavnom muslimanskim stanovništvom.
Transseksualnost
Transseksualnost ili transpolnost je doživljaj polnog identiteta koji nije u skladu sa polom s kojim je osoba rođena te snažna želja za trajni prelazak na pol ili rod s kojim se osoba identifikuje, obično putem medicinske pomoći (uključujući terapije promene pola, poput hormonske terapije i operacije promene pola) kako bi uskladili svoje telo sa svojim identificiranim polom ili rodom.
S obzirom da transseksualne osobe imaju fiziološki mozak suprotnog pola, svi mukotrpni pokušaji odvraćanja bolesnika od osećaja psihičke pripadnosti suprotnom polu psihijatrijskim putem, ostajali su potpuno bezuspešni.
Transseksualnost, dakle, nije mentalna bolest, perverzija ili životni izbor, što se do skora i u stručnim krugovima spekulisalo, zaključak je na osnovu materijalnih dokaza, dobijenih iz preciznih naučnih studija, izvršenih tokom poslednjih dvadeset godina.
Senatobia, Mississippi
Senatobija je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.165, što je 1.483 (22,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Šljivovik (Svrljig)
Šljivovik je naselje u Srbiji koje administrativno pripada opštini Svrljig u Nišavskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 41 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 75 stanovnika).
Demografija
U naselju Šljivovik živi 40 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 61,2 godina (56,7 kod muškaraca i 64,8 kod žena). U naselju ima 16 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,56.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Ustanak
Ustanak (Aufstand, Восстание) je naziv za oružanu pobunu protiv nečije državne vlasti. Njeni učesnici, odnosno ustanici, su podanici te vlasti koji je nastoje sa određene teritorije te je zamijeniti vlastitom i/li nečijom drugom. Motivi, ciljevi kao i metode vođenja ustanka variraju ovisno okolnostima - od onih u kojima se nastoje u potpunosti ukloniti nečija vlast ili režim ili neka teritorija izdvojiti (otcijepiti) iz države, do onih u kojima ustanici ne dovode u pitanje okvirni politički poredak, nego nasiljem nastoje poboljšati svoj položaj (smanjenje poreza, ukidanje regrutacije) ili izboriti određena prava (ispovijedanje vlastite religije i sl.).
Pod ustancima se obično podrazumijevaju pobune osoba ili društvenih grupa koje se nalaze u podređenom položaju u odnosu na vladajuću klasu ili establišment. Kao primjer se navode ustanci robova u Rimu ili seljački ustanci u Kini i srednjovjekovnoj Evropi. To se također odnosi i na određene nacije ili etničke grupe koje se oružjem nastoje osloboditi strane vlasti - kao primjer se navodi jevrejski ustanci protiv Rimskog Carstva ili Šleski ustanci 1919-1921.
Ustanci mogu predstavljati dio šire cjeline, odnosno oružanog sukoba u kome sudjeluju suverene države; jedna od njih pri tome može potpomagati ustanike na teritoriji neprijatelja kako bi ga oslabila. Drugi svjetski rat, u kome su Saveznici pomagali razne ustanke protiv osovinskih vlasti za to pruža niz primjera.
Posebna vrsta ustanka je ona u kome aktivno sudjeluju organi same državne vlasti, a koja za cilj ima njenu promjenu; za takve se situacije koristi izraz državni udar. Ukoliko ustanak preraste u dugotrajan sukob između relativno izjednačenih protivnika, onda se za njega koristi izraz građanski rat. Za ustanak koji za svoj krajnji motiv ima postizanje dalekosežnih ili dramatičnih promjena društveno-političkog uređenja se koristi izraz revolucija.
Šime Đodan
Šime Đodan (Rodaljice kod Benkovca, 27. prosinca 1927. - Dubrovnik, 2. listopada 2007.), hrvatski političar, ekonomist i govornik.
Mladost i naobrazba
Šime Đodan je rođen u selu Rodaljicama kod Benkovca od oca Jure Ninčevića Đodana, seoskog činovnika, i majke Marije (rođene Kamber). Za vrijeme okupacije prekida školovanje jer mu otac ne dopušta primiti svjedodžbu na talijanskom jeziku. Otac mu je poginuo u borbi protiv četnika kao partizan 1944. godine. Đodan od 1943. surađuje s NOP-om, a 1944. godine stupa u operativne jedinice NOV i POJ gdje ostaje do kraja rata. U ratu je više puta ranjavan. Vršio je dužnost zapovjednika voda i komesara čete. Rat provodi i na vojnoj obuci u Karlovcu. Godine 1949. završio je vojno-političko učilište u Beogradu, a 1953. godine Višu vojnu akademiju topničkog smjera u Ćupriji. Kao poručnik služio je u Jugoslavenskoj ratnoj mornarici od 1944. do 1956. te u međuvremenu polazio i završio više razrede gimnazije u Zagrebu i Banjoj Luci. Napušta vojsku u činu poručnika. Godine 1960. diplomira na Pravnom fakultetu u Zagrebu, a sljedeće je godine izabran za asistenta na Katedri za političku ekonomiju. Asistent postaje vrlo lako jer je imao odličnu pozadinu: sin poginulog borca, i sam partizan, član KPJ, odličan student, marljiv i ambiciozan. Za šest godina Đodan je izgradio zavidnu akademsku karijeru. Godine 1961. predavao je političku ekonomiju na zagrebačkom Pravnom fakultetu. Godine 1962. dobio je stipendiju za poslijediplomski studij i studij makroekonomije u Haagu. Pravne znanosti doktorirao je 1964., a ekonomske znanosti 1965. godine na zagrebačkom Ekonomskom fakultetu. Godine 1967. postaje sveučilišni docent.
Politička karijera
Brijunski plenum i studentska previranja 1968. godine uvode Đodana u politiku, a punu politizaciju ostvaruje kao gospodarski tajnik i član predsjedništva Matice hrvatske u razdoblju Hrvatskog proljeća. Na Đodanu je Hrvatsko proljeće ostavilo veliki trag jer postaje javni političar i teoretičar gospodarske eksploatacije Hrvatske, čega će i postati žrtva 1971. godine. Inspiraciju za teze i teorije o eksploataciji Hrvatske u bivšoj Jugoslaviji tražio je i pronašao u predratnim djelima svog učitelja i mentora Rudolfa Bićanića. Posebno u njegovoj studiji i HSS-ovom političkom pamfletu iz 1938. godine Ekonomska podloga hrvatskog pitanja. U teorijsko-političkim polemikama koje su uslijedile sa Stipom Šuvarom u Kolu, Našim temama i Vjesniku Đodan je izrastao u jednog od glavnih ideologa masovnog pokreta iz 1971. U tom razdoblju svoju teoriju i teorijske analize popularizirao je na javnim govornicama, masovnim mitinzima i tribinama cijele Hrvatske. O tome koliki je utjecaj Đodan imao na javnost govori i to što je sam Josip Broz Tito zatražio da ga se uhiti: "Vi stalno tu spominjete neke, imenujte ih, kao što su Đodan, Veselica i đavo da ih zna kako se zovu (...) Dajte, sakupite tu svu pisaniju, što oni izjavljuju, i lijepo dajte tu fasciklu tužiocu, pa neka on postupa. (...) Imate li vi namjeru da te ljude i na taj način onemogućite da dalje rovare? Nisam to ovdje čuo. Ja hoću konkretno da znam."
Godine 1972. Đodan je uhićen, a istražni i sudski postupak trajao je do 1974. Osuđen je na šest godina zatvora (i četiri godine zabrane javnog nastupa), od kojih je punih pet odležao u zatvoru u Lepoglavi. U tom najtežem dijelu života krajnje se korektno ponio jedino njegov matični fakultet, i to tako da je Bogdan Zlarić, na zgražanje tadašnjih vlasti, napisao rješenje o mirovanju radnog odnosa za vrijeme istrage, koje je žrtvi političkog progona omogućilo neprekinuti tijek radnog staža i primanje plaće. U središte javnoga života dolazi ponovo u kolovozu 1991. godine kao posebni izaslanik predsjednika Republike Hrvatske dr. Franje Tuđmana dobiva priliku govoriti u Sinju na otvaranju sinjske Alke: "San o Garašaninovu nacrtanju, koji nije ni bio neki naročito pametni program, san Vuka Karadžića, koji je bio primitivac, i brbljarije Dobrice Ćosića - a ovdje je i moj prijatelj Brković koji je napisao da oni Dobricama u Crnoj Gori rade one stvari. I tako, neka se oni koji su po rastu manji od nas u prosjeku 15 centimetara i imaju šiljate glave - vjerojatno imaju i manji mozak - okane nas Dinaraca, jer smo mi jači od njih i kad nemamo dinara, a to je jednostavano zato jer imamo maraka i dolara." Zbog toga govora Đodan je postao ministar obrane Republike Hrvatske. Đodanov ministarski mandat trajao je samo petnaest dana i tako postao ministar s najkraćim mandatom u Hrvatskoj.
Udarni govor Đodan je održao 4. svibnja 1990. godine na zagrebačkoj Peščenici: "Znamo mi gdje je granica drevne hrvatske države. Neće ona vječno biti na Uni. Poručujemo to, ne komunistima, jer ih nema, nego četnicima (...) Neće proći ni pet godina, a ovaj će se barjak vijoriti navrh gore Romanije." Retorička neumjerenost, simbolička višeznačnost i mogućnost različitih interpretacija (sam je Đodan u kasnijim intervjuima dao pet-šest različitih tumačenja smisla svoje izjave), te verbalna razuzdanost i ignoriranje svih obzira o govorničkom bontonu bile su konstante njegove političke retorike. Tako je, primjerice, ostalo upamćeno njegovo predizborno obećanje kako će Hrvati iz dijaspore uložiti u zemlju 150 milijardi dolara. Pamti se i javna tvrdnja kako Hrvata, zapravo, ima više od 12 milijuna. U svojim verbalnim ispadima nije štedio ni svoje stranačke kolege te je tako Žarku Domljanu rekao: "Niste vi, gospodine, faraon." U predizbornoj polemici sa Slobodanom Langom u Dubrovniku ustvrdio je: "Ima Slobodan Lang i drugu babu." Dok je iz saborskih kluba poručio lordu Carringtonu: "Kad taj Carrington dođe ponovo u Hrvatsku treba ga objesiti o rep konja bana Jelačića, jer to je razbojnik jedan." Narugao se i s Matom Granićem: "Pitam se što radi naš ministar vanjskih poslova po Kanadi, što, valjda, lovi jelene, kada su ovdje problemi i ovdje je rat." Verbalne žalce upućivao je i Anti Markoviću, guvernerima Hrvatske narodne banke Anti Čičin-Šainu, Peri Jurkoviću te desecima drugih javnih osoba.
Tijekom svoje znanstvene karijere objavio je više knjiga i studija o robnoj proizvodnji, gospodarskom razvoju i djelovanju zakona vrijednosti te gospodarskom položaju Hrvatske.
Smrt
Šime Đodan preminuo je 2. listopada 2007. godine u Dubrovniku u 79. godini života, nakon duge bolesti. Pogreb je bio 5. listopada 2007. godine također u Dubrovniku.
Posmrtno
Djelo je napisao još 1970-ih, ali je za progona proljećara i njega samog uništeni su svi primjerci, osim jednog koji je nekako ostao skriven.
Segedinski sandžak
mini|250px|Segedinski sandžak u sastavu Budimskog pašaluka 1568. godine desno|mini|250px|Segedinski sandžak u sastavu Jegarskog pašaluka sredinom 17. veka desno|mini|250px|Osmanski Sombor - slika iz 1698. godine Segedinski sandžak je bio jedna od administrativnih jedinica Osmanskog carstva. Formiran je u 16. veku i većim delom se nalazio na području Bačke. U početku, Segedinski sandžak je pripadao Budimskom pašaluku, ali je u 17. veku priključen Jegarskom pašaluku. Upravno sedište Segedinskog sandžaka bio je grad Segedin.
Upravna podela
Segedinski sandžak je bio podeljen u nekoliko nahija:
Bara (narod)
Bara ili Ibara ) su jedan od 18 naroda Madagaskara, sa 788 000 pripadnika (a to je 3% stanovništva), koji žive na jugu centralne madagaskarske visoravni iza naroda Betsileo.
Bare su bili polunomadski narod koji je uglavnom živio u provincijama Toliara i Fianarantsoa, na glasu kao odlični ratnici. I oni kao i većinski Merine i njihovi susjedi Betsileo govore - malgaški makrojezik, ali posebnim Bara dijalektom.
Historija
thumb|left|200px|Karta rasprostranjenosti [[Malgaši|malgaških etničkih grupa]] Tokom srednjeg vijeka Bare su živjeli podjeljeni u brojne male plemenske klanove, vremenom su pet klanova postali dominantni. Kraljevstvo Merina nikad nije uspjelo pokoriti Bare, tako da su oni početkom 19. vijeka imali svoja dva kraljevstva, od kojih je jedno opstalo sve do francuske okupacije Madagaskara 1895. Njihova kolonijalna uprava imala poteškoća sa njima da ih uklopi u svoju koloniju. Od francuske uprave - Bare su se počeli baviti zemljoradnom i trajno nastanjivati
Bare su rasno najsličniji Sakalavama, jer imaju najviše karakteristika Bantu crnaca i daleko manje azijatskih. Bare su na Madagaskaru, poznati kao nomadski pastiri brojnih stada zebua (vrsta afričkog goveda). I Bare su poznati među Malgašanima kao odlični drvodjelje i kipari velikih drvenih statua, koje ukrašuju sa ljudskom kosom.
Geografska rasprostranjenost
Teritorij na kojem danas žive Bare proteže se uglavnom po Provinciji Toliara, oko gradova Ihosi i Betroka i nešto manje u Provinciji Fianarantsoa.
Kultura, vjera i običaji
thumb|right|270px|Tradicionalni pećinski grob naroda Bara Bare su tradicionalno živjeli podjeljeni u porodične klanove, kao nomadski pastiri i poligamisti. U njihovom tradicionalnom nomadskom životu, sve se vrtilo oko zebua, koji su predstavljali njihovo osnovno bogatsvo. Krađa zebua - dahalo imala je simboličko značenje u njihovim tradicionalnim svadbenim svečanostima, kao dokaz muževnosti i zrelosti mladoženje, ali i kao otkupnina za mladenku koju je mladoženja dao roditeljima svoje odabranice.
Socijalna struktura Bara je po mnogočemu slična susjednom narodu Betsileo sa kojima su njihovi poglavari bili i u krvnom srodstvu i sa kojima su vjekovima dijelili iste teritorije na centralnoj visoravni. Duga tradicija ropstva, ukinuta je tek za vrijeme francuske kolonijalne uprave na kraju 19. vijeka - ostavila je tragove na njihov socijalni život. Njihovo društvo i danas je snažno hijerarhijski i kastinski podjeljeno.
evropski misionari su od kraja 19. vijeka, uspjeli većinu Bara obratiti se na kršćanstvo, tako da su oni protestanti ili katolici, ali su još uvijek i animisti koji vjeruju u svoje tradicionalne, bogove, duhove i magije. Svoje mrtve pokapaju u prirodnim pećinama, a za njima žale tako da si odrežu kosu. Vjeruju da su duše umrlih opasne po život, tako da su u prošlosti napuštali svoja staništa, nakon smrti nekog od svojih pripadnika, prepuštajući to mjesto duhu pokojnika. Bare su također vjerovale u magične sile prirode kao što je helo, za kog su vjerovali da se pojavljuje među šumskim drvećem.
Spigno Saturnia Inferiore, Latina
Spigno Saturnia Inferiore je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 954 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 53 m.
Metil nitrit
Metil nitrit je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 61,040 Da.
3-Benzhidrilmorfolin
3-Benzhidrilmorfolin je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 253,339 Da.
Icard, North Carolina
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.664, što je 70 (-2,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Galerija Miroslav Kraljević
Galerija Miroslav Kraljević je neprofitna galerija za suvremenu umjetnost, posvećena poticanju, istraživanju, predstavljanju i dokumentiranju suvremenih umjetničkih praksi. Program g-mk promovira umjetnike, umjetničke i interdisciplinarne kulturne projekte koji, koristeći se različitim medijima, strategijama i inovativnim modelima rada analitički i kritički reflektiraju sadašnjost. Operirajući kao otvorena platforma i aktivator 'malih pomaka' unutar i izvan svoje fizičke lokacije, g-mk nastoji djelovati kao polivalentno ishodište progresivne kulturne i umjetničke produkcije koja 'postavlja pitanja'.
Povijest
Galerija je osnovana 1986. u Zagrebu na inicijativu skupine nezavisnih kustosa, kritičara i umjetnika,kao nezavisna i neprofitna institucija za suvremenu umjetnost unutar Udruge građana KUD-INA.
Program g-mk od početka koncipira savjet nezavisnih stručnjaka: umjetnika, povjesničara umjetnosti i kritičara. Galerija je dobila ime po Miroslavu Kraljeviću, umjetniku koji je svojom inovativnošću presudno utjecao na likovnu umjetnost u Hrvatskoj na početku 20. stoljeća.
Tijekom posljednijih desetak godina Galerija Miroslav Kraljevic postala je jedno od najpropulzivnijih i najpopularnijih prostora za suvremenu umjetnosti s predstavljanjem nadolazećih i afirmiranih umjetnika.
Od konca 2005. godine program vodi povjesničarka umjetnosti Antonia Majača, uz pomoć novog programskog tima i novog stručnog savjeta galerije formiranog od nezavisnih kustosa, umjetnika i kritičara.
Nova internet stranica formirana je u skladu s novim programskim fokusima i koncepcijom novih programskih linija, no u svjoj arhivi sadrži i sve projekte ranije prezentirane na adresi www.miroslav-kraljevic.hr
Rezidencijalni program
Rezidencijalni program Galerije Miroslav Kraljevic za umjetnike/ce i kustose/sice u trajanju 2-8 tjedana karakterizira otvorenost strukture i 'holisticki' pristup. Ovisno o prijedlozima i u dogovoru s timom g-mk umjetnici/ce tijekom boravka u Zagrebu rade na istrazivanju unutar lokalnog i regionalnog kontektsta te eventualno produkciji novog rada kojeg predstavljaju kroz izlozbu, radionicu, akciju, predavanje i dr..Tijekom rezidencijalnog programa rezidentima i rezidenticama je omogućeno putovanje u druge gradove u Hrvatskoj i/ili susjednim zemljama u suradnji s partnerskim organizacijama.
Želeci izbjeci diktatu vidljivosti, rezidencijalni program -mk nema nuzno za cilj izlozbu ili konkretan umjetnicki/ kustoski projekt, vec inzistira na komunikaciji i otvorenosti za razlicite vrste kreativnih praksi koje se odvijaju u intenzivnom kontaktu s okolinom. Stan/studio u centru grada zamisljen je kao zivotni i radni prostor,kroz koji se potencira forma otvorenog studija/ureda kao premise otvorene razmjene i komunikacije.
Program
2007
2006
Grease 2
Briljantin 2 je američki filmski mjuzikl snimljen 1982. godine u režiji Patriše Birč sa Mišel Fajfer i Maksvelom Kolfildom u glavnim ulogama. Predstavljao je nastavak popularnog mjuzikla Briljantin iz 1978. godine, a radnja mu je bila smeštena dve godine kasnije - 1961. godine - u Srednju školu Rajdel, sada sa posve novim likovima. Planove producenata da od Briljantina naprave filmsku franšizu, odnosno snime nastavke smeštene u doba kontrakulture, okončao je komercijalni debakl filma. Danas se pre svega pamti kao prva važnija uloga u karijeri Mišel Fajfer.
Zvonko Springer
Zvonko Springer (Osijek, 12. 6. 1925), jugoslavenski i austrijski građevinski inženjer, pisac, domobranski časnik i autor knjige "Moj križni put".
Podrijetlo, uoči i tijekom Drugog svjetskog rata
Zvonko Springer je rođen u Osijeku 12. 6. 1925 godine u porodici Zlatka i Šari Špringer. Otac mu je bio rođen u Osijeku u doba Austro-Ugarske Monarhije, a majka rođeana u Noskovcima također u doba Monarhije. Zvonkov otac Zlatko je bio odvjetnik i gorljivi zastupnik ideja Ante Starčević u vrijeme svojih studentskih dana. S ponosom je pričao Zvonku kako je sudjelovao pri spaljivanju mađarskih zastava u vrijeme Austro-Ugarske. Zvonko je kršten u crkvi Sv. Petra i Pavla u Osijeku. Ferije u djetinjstvo je provodio na ribnjacima kod Našičke Breznice od grofa Pejaćeviča u zakupu od svojeg djeda sa majčine strane. Zvonko je bio vrlo boležljivo dijete, te je patio od bronhijalne astme sve do prvog razreda osnovne škole a kasnije često od anginem grla. Nakon osnovne škole, pohađao je Prvu mušku realnu gimnaziju u Osijeku.
Zvonko je tek nakon okupacije Kraljevine Jugoslavije, tj. uspostavom Nezavisne Države Hrvatske (NDH), saznao da mu je majka po roditeljima bila u Židovskoj bogoštovnoj Opčini. Majka i njezina obitelj su bili prisiljeni nositi žutu traku sa Davidovom zvijezdom kad god su izlazili van na ulicu. Zvonkov otac je zbog svog "arijskog podrijetla" uspio isposlovati da mu supruga više ne nosi žutu traku sa Davidovom zvijezdom. Nažalost ostali članovi Zvonkove obitelji, uključujući djeda, baku i ujaka, su 1943 godine deportirani u jednom od posljednjih transporta Židova iz Zagreba u Koncentracijski logor Auschwitz, iz kojeg se više nisu vratili.
Režim NDH je u školama tražio da učenici starijih razreda pristupe polu-vojničkoj "Ustaškoj đačkoj satniji" ili da pođu na radnu akciju škole. Zvonka je otac poslao na školsku radnu akciju kako bi izbjegao da mu sin bude suočen ili uvučen u bilo kakovu nezakonitu ili nehumanu djelatnost. Zvonko je maturirao u Prvoj muškoj realnoj gimnaziji 1943 godine. Nakon mature Zvonko je upisao Kemijski fakultet u Zagrebu. Ubrzo nakon toga dobio je poziv za odsluženje vojnog roka u regularnim vojnim snagama NDH u Domobranstvo. Morao se prijaviti u vojarnu na osječkom Gajevom trgu 16. 10. 1943 godine. 2. 11. Došavši u Zagreb iste godine Zvonko i svi drugi ostali regruti su pod budnim okom Wehrmachtovih vojnika bili upućeni u austrijski grad Stockerau na izobrazbu. U gradskoj kasarni "Jäger-Kaserne" je boravio jedanaest mjeseci školujući se za za topničkog časnika. 22. 12. 1944 Zvonko je dobio dopust u ljetu 1944. te je krenuo vlakom za Osijek. Potom se je vratio u Stockerau gdje je ostao do kraja izobrazbeza časnika u listopadu 1944. Po povratku u Zagreb ćekao je na svoju ratnu udjelbu sve do pred Božić 1944. kada je upućen u Osiek. Prije toga je u Zagrebu preko izvjesne Katinke pokušao da prijeđe partizanima na putu u Osijek u Vinkovci. Međutim ga veza nije čekala pa je nastavio za Osijek kamo stiže 22.12.1944. 28. 12. dobio je poziv da se mora javiti u vojarnu na Gajevom trgu sa dvojicom suboraca. Tamo im je naređeno da se prijave i pristupe 1. Domobrabnskoj bitnici, koja je stigla iz Donjeg Miholjca, te zauzela položaj u Osijeku. Na položajima u Osijeku je bio sve do pada njemaćkih mostobrana pa je počelo povlaćenje iz Osijeka 13. aprilu 1945. Pred samo povlaćenje u aprilu 1945 tražio je pomoć od svog kuma Dr. Milana Bedenića za veze sa partizanima, no kum nažalost nije mu mogao pomoći pri tome. Zvonko je potom došao kući rda se oprosti od roditelja. Zvonko je ocu i majci rekao da ne želi ići s ustašama u povlačenje, te je upitao oca da li se može negdje skriti dok u grad ne dođu partizani. Zvonka otac nažalost nije imao gdje sakriti, bojeći se ako slučajno dođu ustaše i nađu u kući, cijela obitelj bila odvedena i ubijena. Pošto nije vidio drugog izlaza, Zvonko se nakon toga odlučio vratiti svojoj bitnici. Sa svojom bitnicom se povlačio preko Čepina, Podgorača do Našica. U Našicama je Zvonko ponovno, kriomice, pokušao naći vezu za prelazak partizanima. Posjetio je starog prijatelja svojeg oca, odvjetnika dr. Pavlu Plešea, no niti on mu nije mogao pomoći. Nastavio se povlačiti sa svojom bitnicom preko Podravske Slatine, Pitomače, Bjelovara, Križevaca, Rogaške Slatine, Križevaca,Celja, do Slovenj Gradeca gdje se 15. 5. 1945 godine predao Jugoslovenskoj armiji (JA) sa skupinom od stotinjak svojih suboraca. Kao ratni zarobljenik bio je upućen sa ostalim domobranima u marš prema Samoboru. Hodao je ukupno 555 kilometara u 16 dana od toga bosonog 15 dana tj. 492 kilometara od Slovenj Gradeca do Osijeka sa ostalim domobranskim zarobljenim časnicima iz "Vojne oblasti Osijek". Nakon toga je bio upućen u kaznionicu kod Sremske Mitrovice.
Od 1945 do danas
Po ponovnom dolasku u Osijek Zvonka je prvo saslušala OZNA. Nakon oko dva tjedna bio je upućen na "preodgajanje" prvo u vojni zatvor u Petrovaradina potom dalje u zarobljenički logor u Kovinu sve do Opće Amnestije 4. 8. 1945 godine. Iz logora u Kovinu je otpušten 14. augusta i vratio se u Osijek dan iza toga kao slobodanjak. U oktobru 1945 započeo je studirati na Građevinskom odsjeku Tehničkog fakulteta u Zagrebu, na kojemu je diplomirao u februaru 1952 za građevinskog inženjera. Od novembra 1951 do oktobra 1952 radio je kao viši stručni suradnik u Laboratoriju Građevinarstva Ministarstva NR Hrvatske u Zagrebu, te je kasnije nastavio surađivati u kasnije novo osnovanom "Institutu Građevinarstva" sve do 1960 godine. U oktobru 1952 Zvonko se zaposlio u "APB Plan-u" u Zagrebu, gdje je radio kao statičar u grupi "O" sve do svog imenovanja za sveučilišnog asistenta na Sveučilištu u Zagrebu u augustu 1955. Pored nastavnog rada na katedri "Otpornost i ispitivanje materijala" organizirao je veći broj stručnih kursova u Zagrebu. Kao konstruktor radio je za više arhitektonskih biroa u Zagrebu, te sudjelovao i na drugim projektima kao npr. Jugoslavenskom paviljonu na Svjetskoj izložbi u Bruxellesu 1958 godine. U novembru 1961 napustio je Sveučilište u Zagrebu, te otišao ugovorno za stručnog nastavnika na "Khartoum Technical Institute" u Sudanu, gdje je ostao do augusta 1964. Po isteku ugovora u Sudanu postao je glavni strukturni inžinjer u tvornici cementa "Bamburi Cement Co. Ltd." u kenijskoj Mombasi. S matičnom privatnom tvrtkom "Cementia Holding AG" iz Züricha, Švicarska, je sklopio dugoročni radni ugovor. Početkom 1967 odlukom tvrtke premješten je u austrijski Salzburg sa zadatkom da osnuje projektni biro za cementnu industriju pod kraticom "CIPAG". Nakon početne prokure 1972 godine te promjene državljanstva u austrijsko 1973 postaje direktorom istoga biroa na kojem položaju ostaje sve do svoga umirovljenja 1987 godine. U tijeku 20 godina upravljanja biroom izrađen je znatan broj internacionalnih projekata, te vršen nadzor na izgradnjom tvornica cementa s odgovarajućim pratećim objektima (lučka postrojenja i dr.) u Keniji, Nigeriji, Brazilu, Venezueli, Arapskim Emiratima, Indoneziji, i drugdje.
Kroz cijeli radni vijek više od 35 godina Zvonko je sudjelovao na stručnim simpozijima, pokretao je razne aktivnosti objavljujući članke i referate. Kao konstruktor je surađivao i nadzirao važne građevinske projekte u Hrvatskoj, a pod kraj i u Austriji. Svoj drugi studij je započeo u školskoj godini 1988-89 kao gost-student na "Fakultetu Prirodnih Znanosti Sveučilišta u Salzburgu" na "Institutu za kompjutorske znanosti". Prestao je studirati kao "gost student" u ljeto 2000 godine.
Long Hill, Connecticut
Long Hil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.205, što je 671 (19,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Temišvarski pašaluk
mini|250px|Temišvarski pašaluk sredinom 17. veka Temišvarski pašaluk ili Temišvarski ejalet je bio administrativna jedinica prvog stepena (provincija) u Osmanskom carstvu. Ovaj pašaluk je većim delom bio lociran u Banatu, a pored Banata, pašaluk je uključivao i oblast severno od reke Moriš i oblast oko reka Kereš i Kereš-er. Danas je ova teritorija podeljena između tri države: Mađarske, Rumunije i Srbije.
Naziv
mini|250px|Temišvarski pašaluk 1699. godine Pašaluk je dobio ime po administrativnom sedištu Temišvaru.
Istorija
desno|mini|250px|Osmanski Temišvar 1602. godine Temišvarski ejalet je osnovan 1552. godine, kada je region osvojen od strane Osmanskog carstva. Ovo područje je u ime Osmanskog carstva osvojio muslimanski Srbin Mehmed-paša Sokolović, a u osvajanju Banata su mu tada pomogli lokalni banatski Srbi.
Ejalet je postojao sve do 1716. godine, kada su Turci isterani odatle i oblast je tada potpala pod vlast Habzburga. Habzburzi su 1718. godine od ove oblasti napravili novu pokrajinu koju su nazvali Tamiški Banat.
Stanovništvo
desno|mini|250p|Osmanski Bečkerek 1697/98. godine Stanovništvo ovog pašaluka je uglavom bilo sastavljeno od pravoslavaca Srba i Rumuna. Administrativno središte je bio grad Temišvar, danas u Rumuniji.
1552.
Pašaluk je svoj teritorijalni procvat imao 1552. godine i uključivao je sledeće sandžake:
1660.
Sandžaci Veliki Varadin (-{Varat}-), Lugoš (-{Logoş}-), Kasaš (-{Kacaş}-), Bešlek (-{Beşlek}-) i Janova (-{Yanova}-), su 1660. godine izdvojeni iz pašaluka i postali su deo novog Varadinskog pašaluka (ejaleta).
Soranzen, Belluno
Soranzen je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Temišvarski pašaluk
Pre 1699.
Pre sklapanja Karlovačkog mira 1699. godine, pašaluk se sastojao iz sledećih sandžaka:
Soranzen, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 350 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 420 m.
Marina di Vasto, Chieti
Marina di Vasto je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Opština Malo Crniće
Malo Crniće je nerazvijena opština u Braničevskom okrugu u istočnoj Srbiji.
Opština Malo Crniće prostire se u dolini reke Mlave u plodonosnoj ravnici Stig. Obuhvata 19 naselja sa oko 13000 stanovnika od kojih se većina (85%) bavi poljoprivredom. U sedištu opštine Malo Crniće, istoimenom naselju, održava se godišnji Festival dramskih amatera sela Srbije - Fedras.
Gondenans-les-Moulins
Gondnan le Mulen je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 59 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,93 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 298 metara (maksimalnoj 438 m, a minimalnoj 259 m).
Metil pentanoat
Metil pentanoat je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 116,158 Da.
Opština Majdanpek
thumb|250px|Opština Majdanpek - lokacija u Srbiji
Opština Majdanpek je opština u istočnoj Srbiji, u Borskom okrugu, u Timočkoj Krajini. Središte opštine je grad Majdanpek. Opština Majdanpek se prostire na 932 km², a prema popisu stanovništva iz 2002. godine, na teritoriji opštine živi 23.703 osoba. Graniči se sa opštinama Bor, Negotin, Kladovo, Golubac, Kučevo i Žagubica. Na severu se Dunavom graniči sa Rumunijom.
Naseljena mesta
Područje opštine obuhvata dva gradska naselja, Majdanpek i Donji Milanovac, kao i sledeća 12 sela:
Etnička struktura
Sva naseljena mesta imaju većinsko srpsko stanovništvo sem sela Vlaole, koje ima vlaško, te selo Jasikovo, koje ima relativno vlaško.
Oakhaven, Arkansas
Oukhejven je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 63, što je 9 (16,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Morocco (film)
Maroko je američki igrani film snimljen 1930. godine u režiji Jozefa fon Šternberga. Po žanru je ljubavna drama, a radnja je smeštena u Maroko. Protagonist je američki legionar (koga glumi Gari Kuper) koji se zaljubljuje u pevačicu (koju glumi Marlen Ditrih). Za ulogu u ovom filmu Ditrihova je nominovana je za Oskara za najbolju glavnu glumicu. Uz to, film je nominovan za još tri Oskara.
Danas je najpoznatiji po sceni u kojoj Ditrih, odevena u mušku odeću, ženu ljubi u usta. Ta je scena, iako ne tako atipična za Holivud u liberalnoj pred-kodovskoj eri, zbog svojih lezbejskih konotacija izazvala veliki skandal početkom 1930-ih.
Sabiranje
right|frame|128px|Znak plus Sabiranje ili zbrajanje, u opštom slučaju, je kombinovanje bilo koje dve količine ili veličine koristeći operator plus.
U svakodnevnoj upotrebi, međutim, sabiranje se obično odnosi na kombinovanje brojeva (realnih, celih, prirodnih itd.), u cilju pronalaženja njihove zajedničke količine ili veličine. Sabiranje u ovom smislu je jedan od najprostijih numeričkih zadataka, čiji koncept mogu da razumeju i izvrše trivijalne primere već i deca sa pet meseci starosti kao i neke životinje.
Oznaka i terminologija
right|thumb|120px|3 + 2 = 5 sa [[jabukama]] U uobičajenoj infiksnoj notaciji, sabiranje se predstavlja znakom plus smeštenim između operanada. Operandi se nazivaju sabirci, a rezultat sabiranja se zove zbir. Sledi primer.
Slede još neki primeri.
Neki put se sabiranje podrazumeva iako ne postoji znak plus:
Osobine
Sabiranje realnih brojeva zadovoljava četiri uslova:
1. za svaka dva realna broja a i b, a+b je isto što i b+a: 2. za svaka tri realna broja koji se sabiraju, nije bitno kojim redosledom ih sabiramo i rezultat mora biti isti; dakle, nije bitno da li prvo saberemo prvi i drugi, pa zbir sa trećim, ili prvo drugi i treći, pa zbir sa prvim itd.: 3. Postoji jedan realan broj koji ako se sabere sa bilo kojim realnim brojem daje taj isti realan broj, tj. njegovo dodavanje na neki broj ne utiče na taj broj; taj realni broj se naziva neutral, i kod sabiranja realnih brojeva se obično predstavlja simbolom 0 i zove „nula“: 4. Za svaki uzeti realni broj, postoji njemu suprotan, označen sa znakom minus, koji kad se sabere sa tim brojem daje nulu; takav „suprotni“ broj nekog broja se naziva njegovim inverzom:
Uopšteno govoreći, sabiranje ne mora zadovoljavati sve navedene osobine za sve skupove nad kojim je definisano. Na primer, sabiranje nad skupom celih brojeva ne zadovoljava uslove 3. i 4., sabiranje nad skupom ordinala ne zadovoljava uslove 1. i 4., itd.
3-Bromocitizin
3-Bromocitizin je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 269,138 Da.
Jasmina Ilić (košarkašica)
Jasmina Ilić - Aleksandrov (Bečej, 11. april 1985. — ) je srpska košarkašića. Rodila se u sportskoj porodici - otac Predrag joj je bio profesionalni fudbaler, a majka verica profesionalna rukometašica. Pažnju je izazvala serijom fotografija za grčko izdanje časopisa Maxim.
Pero Pirker
Pero Pirker (Varaždin, 5. srpnja 1927. - Zagreb, 1. kolovoza 1972.) bio je hrvatski i jugoslavenski komunistički političar, poznat kao jedan od vodećih sudionika Hrvatskog proljeća.
Arizona Cardinals
Cardinals je naziv za najstariji danas aktivni profesionalni football klub u SAD. Klub je osnovan godine 1898. pod nazivom Morgan Athletic Club u Chicagu. Klub se tada nazivao Racine Normals jer je prvotno bio smješten u čikaškoj Aveniji Racine (ne u Racineu u državi Wisconsin kao što mnogi pogrešno tvrde). Ime je promijenio Racine Cardinals nakon što su igrači počeli nositi crvene dresove naslijeđene od univerzitetskog kluba Chicago Maroons.
Pero Pirker
Životopis
thumb|Za vrijeme Pirkerovog mandata, Zagreb je pretrpio najsmrtonosniju i najskuplju poplavu od osnutka grada Studirao je u Zagrebu, gdje je diplomirao pravo. Bio je u Titovom partizanskom pokretu.
Arizona Cardinals
Nakon što je postao jedan od članova NFL godine 1920, klub je promijenio ime u Chicago Cardinals. Za vrijeme posnih godina drugog svjetskog rata se spojio u Pittsburgh Steelerse i postao klub poznat po imenu Card-Pitt. Cardinalsi su se preselili u St. Louis godine 1960 postavši St. Louis Cardinals. Klub se potom premjestio u gradsko područje Phoenixa 1988. godine, prvo igrajući na stadionu Sun Devilu u predgrađu Tempe. Klub se tada zvao Phoenix Cardinals prije nego što je počeo koristiti naziv "Arizona" 1994. godine.
Usprkos preseljenja u St. Louis, a potom u Arizonu, Cardinalsi su uvijek bili dijelom Istočne konferencije ili divizije. Kada je liga podijeljena na Istočnu i Zapadnu konferenciju pred sezonu 1953, Cardinalsi su smješteni na Istok dok su Chicago Bearsi smješteni na Zapad. Nakon što su 1970. godine spojene AFL i NFL, klub je smješten u NFC Istok. Cardinalsi su konačno premješteni u NFC Zapad u okviru reorganizacije 2002. godine.
Pero Pirker
Životopis
Bio je zagrebačkim gradonačelnikom od 1963. do 1967. godine. Bio je omiljen među Zagrepčanima.. Obnašao je dužnost sekretara Izvršnog komiteta (sekretar centralnog komiteta) SKH od 1969. godine.
Villaggio Bezzi, Verbano-Cusio-Ossola
Villaggio Bezzi je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Arizona Cardinals
Cardinalsi su kroz historiju bili poznati kao kronični gubitnici. Pobjednicima NFL su bili godine 1925 i 1947. Međutim, otada nisu osvojili nijedan naslov, i trenutno drže rekord u NFL po suši naslova. Klub je nakon toga osvojio samo dva naslova prvaka divizije - (1974, i 1975. godine) od 1947. godine. Usprkos toga što su najstariji profesionalni football klub u SAD, Cardinalsi u doigravanjima imaju rekord 2-5 (ne računajući Bert Bell dobrotvorni kup 1964. godine).
Tereni za trening Cardinalsa se još uvijek nalaze u Tempeu, dok se preko ljeta trenira u kampu Univerziteta Sjeverne Arizone u Flagstaffu.
Bilješke
<References />
Frankie and Johnny
Frankie and Johnny se može odnositi na:
Pero Pirker
Životopis
Hrvatsko je proljeće nasilno prekinuto 30. studenog i 1. prosinca 1971. na sjednici Izvršnog komiteta SKH u Karađorđevu, te 1. i 2. prosinca iste godine na 21. sjednici CK SKJ. Ostavke su nakon te sjednice podnijeli Savka Dabčević-Kučar, Miko Tripalo, Pero Pirker, Marko Koprtla i Janko Bobetko.
Bio je bolestan od raka. Na prvom plenumu Hrvatske lige za borbu protiv raka izabran je za predsjednika. Hrvatska je liga samostalno uspostavila međunarodne kontakte te samostalno postala članice Međunarodne udruge za borbu protiv raka. Slomom hrvatskog proljeća, Liga je izgubila izravnu suradnju s međunarodnim organizacijama za borbu protiv raka, jer je Hrvatska liga bila utopljena u Savez republičkih i pokrajinskih liga za borbu protiv raka. Umro je u zagrebačkoj bolnici 1972. godine.
U Sesvetskom Kraljevcu danas postoji ulica Odvojak Pere Pirkera.
Andiran
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 226 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,89 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 104 metara (maksimalnoj 123 m, a minimalnoj 43 m).
Opština Mali Zvornik
Opština Mali Zvornik je jedna od opština u Republici Srbiji. Nalazi se u Centralnoj Srbiji i spada u Mačvanski okrug. Po podacima iz 2004. opština zauzima površinu od 184 km² (od čega na poljoprivrednu površinu otpada 7.847 ha, a na šumsku 9.612 ha).
Centar opštine je naselje Mali Zvornik. Opština Mali Zvornik se sastoji od 12 naselja. Po podacima iz 2002. godine u opštini je živelo 14.076 stanovnika, a prirodni priraštaj je iznosio -0,4 %. Po podacima iz 2004. broj zaposlenih u opštini iznosi 2.766 ljudi. U opštini se nalazi 10 osnovnih i 2 srednje škole.
157
Godina 157. (CLVII) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Silvana i Augurina (ili, rjeđe, godina 910. Ab urbe condita). Oznaka 157. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Atila
Atila (oko 406-454) je jedan od najvećih osvajača u istoriji i najčuveniji među varvarskim vođama u doba seobe naroda. Sasvim je sigurno da je Atila bio osoba koja ostavlja utisak, što je najbolje opisao Edvard Gibon u knjizi Istorija uspona i pada Rimskog Carstva opis glasi: Velike glave, crnokos, bele puti, nizak, očiju udubljenih u lobanju, ravnog nosa, sa nekoliko dlaka na bradi, širokih ramena, kratkog četvrtastog tela, nervoznih pokreta.
Atila kao mladi Hun
Atilin otac je imao dva brata: Ru-u i Oktara. Rua je služio u rimskoj legiji, a istovremeno je bio i vođa Huna (432-440). Posle smrti svoga brata, starao se za Atilu i njegovog brata. Kao rimski ratnik bio je čak vojni komandant sa godišnjom platom od 350 funti u zlatu. Karakteristika Huna je bila da su većina njihovih sposobnih vojnika i komandanata za platu stupala u redove rimske vojske i služili Rimskom Carstvu. Rim je na taj način održavao svoje severne granice.
Atila je imao i mlađeg brata koga izvori spominju pod imenom Bledes, odnosno Bleda. Za razliku od Atile, on je bio osilan vladar koji se na sve moguće načine pokušavao obračunati sa Atilom, ne bi li posle Ruine smrti zavladao Hunima.
Od svoje rane mladosti, Atila se, kao i većina Huna učio veštini gađanja strelom, lovom i jahanju. Izvori govore da je Atila spavao u konjskom sedlu po celu noć i da je bio odličan strelac, da je nosio hunsku tuniku i stalno se kretao sa svojom skupinom. Odmah po rođenju, Atili su uklonili pomoću usijanog gvožđa i poslednju malju sa obraza, što je običaj i kod ostalih Huna koji su za života bili bez dlaka na licu, a umirali su slično evnusima. Ne zna se tačno sa koliko godina je Atila otišao da služi u Rimskoj vojsci. Pre Atilinog oslaska u Rim, car Valentijan je zatražio primirje sa Ru-om i zamolio ga za vojnu pomoć u borbi protiv Vizigota. U tu svrhu sa Ru-om se sastao rimski namesnik Flavije Aecije u nekoliko navrata. Vojsku je predvodio Atila i njegov brat Bleda. Vizigoti su potučeni, a plen je po dogovoru podeljen. Od Vizigotskog kralja Teodoriha zatraženo je kao primirje da preda Rimu 2.000 funti u zlatu, da da 1/3 vojnika kao robove i da preda polovinu žetve. Ovaj plen su podelili Rimljani i Huni. Nakon bitke, Aecije se obratio Atili, videći da se pokazao kao odličan borac i tražio je da dođe u Rim da služi kao i njegov ujak u rimskoj vojsci za platu. Atila je obučavan rimskom načinu ratovanja, odvođen je na dvorske priredbe i upoznao je jedan mnogo savršeniji način življenja od hunskog. Pošto je bio odličan strelac i jahač uskoro se uzdigao za velikog vojnika. Za vreme služenja u Rimu nije bio odlikovan nekim većim odlikovanjima, ostao je samo običan rimski legionar.
U Rimu je saznao da je vođa Huna Rua umro 440. godine, pa se odmah vratio u Panoniju gde je bilo središte Hunskog plemena.
Atila kao vođa Huna
thumb|right|300px|Huni slikani u ulju iz 15. veka
Atilin stariji brat Bleda je već, kao stariji, prigrabio vlast nad čitavim hunskom plemenskim savezom, ali se posle povratka Atile saglasio da vladaju zajedno. Period dvovlašća u Hunskoj državi bio je praćen raznim trvljenjima i neslogama. Bleda je kovao zaveru protiv svog brata nekoliko puta, ali ga je Atila osujetio. Bleda je takođe imao veći ugled među Hunima kao stariji vladar.