cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ruski građanski rat
1919.
Sa boljševičkim trupama za koje se činilo da su pobedile u Ukrajini, Francuzi su povukli svoje vojnike iz Odese 8. aprila 1919. Francuski vojnici se skoro nisu ni borili – razumljiva odluka zbog konfuzije koja je trajala godinu i po dana. Ipak, kada su se oni povukli, desetine hiljada ljudi koji su se bojali boljševika i koji su pobegli u Odesu, su ostavljeni na milost Crvenoj armiji.
Dok se rat vodio u Ukrajini, Trocki je poslao drugu armiju protiv Kolčakovih snaga. Ova armija, koju je predvodio sposoban komandant Mihail Tuhačevski, je povratila Jekaterinburg 27. januara 1919. i nastavila da potiskuje duž Transsibirske železnice. Obe strane su imale pobede i poraze, ali je do sredine leta Crvena armija bila veća od Bele armije i osvajala je zemlju koju je izgubila ranije. Britanci i Amerikanci su povukli svoje snage iz Murmanska i Arhangelska pre početka zime, malo postigavši u ratu. Crvena armija je osvojila Omsk 14. novembra 1919. Admiral Kolčak je izgubio kontrolu nad svojom vladom nakon svog poraza i Bela garda u Sibiru je u biti prestala da postoji do decembra.
Iako je Velika Britanija povukla svoje vojnike, nastavila je da pruža unačajnu vojnu pomoć (novac, oružje, municiju i neke vojne savetnike) Beloj armiji tokom 1919, posebno generalu Judeniču. Bez njihove pomoći Bele armije bi verovatno izgubile rat mnogo ranije zbog nedostatka oružja.
Kasnije tokom leta, druga kozačka grupa zvana Donska armija pod komandom kozačkog hetmana Petra Krasnova je napala u Ukrajini. Crvena armija, razvučena zbog borbi na svim frontima, je bila primorana da napusti Kijev 2. septembra 1919. Krasnovljeva Donska armija je nastavila na sever u pravcu Voronježa, ali je tamo poražena od armije pod komandom Tuhačevskog 24. oktobra. Armija Mihaila Tuhačevskog se potom obrušila na drugu pretnju, obnovljenu kozačku Dobrovoljačku armiju i uništila ju je kod Orela u novembru. Crvena armija je ponovo osvojila Kijev 17. decembra, a poraženi Kozaci su pobegli prema Crnom moru.
Dok su Bele armije poražene na jugu, u centru i na istoku, postojala je još jedna pretnja za vladu boljševika. Ova pretnja je dolazila od generala Judeniča koji je proveo proleće i leto organizujući malu armiju u Estoniji, uz britansku pomoć. U oktobru 1919 je pokušao da osvoji Petrograd iznenadnim napadom sa vojskom od oko 20.000 ljudi. Napad je dobro izvršen, sa noćnim napadima i manevrima da se napadnu bokovi branilačke Crvene armija. Judenič je takođe imao 6 britanskih tenkova koji su izazivali paniku gde god su se pojavljivali. Do 19. oktobra, Judeničove trupe su došle do predgrađa Petrograda. Boljševičko vođstvo u Moskvi je bilo spremno da preda Petrograd, ali je Trocki odbio da prihvati gubitak i lično je otišao u grad da organizuje odbranu. Trocki je uradio sve što je mogao da bi odbranio grad, uključujući naoružavanje industrijskih radnika i naređenje da se prebaci vojska iz Moskve. Za nekoliko nedelja, Crvena armija koja je branila Petrograd se trostruko povećala i tri puta je bila brojnija od Judeničove vojske. U tom trenutku je Judenič prekinuo svoj napad i povukao svoju vojsku u Estoniju. Nakon svog povratka u Estoniju, njegova armija je razoružana prema naređenju estonske vlade. Boljševičke snage koje su pratile Judeniča je odbila estonska vojska. Nakon Tartuovskog mira, većina Judeničovih vojnika je otišlo u igznanstvo.
1920.
Češka legija nije imala realnih interesa da se bori u Ruskom građanskom razu. Oni su želeli da se bore protiv Nemačke, ali je krajem Prvog svetskog rata ta želja umrla. Nepodstaknuti od strane Kolčaka, oni su proveli većinu 1919. premeštajući svoje vojnike na istok i ukrcavanjem na brodove da bi se vratili u Evropu. U ovim nastojanjima su im pomagale američke trupe pod komandom generala Vilijama Grejvsa, koji je preuzeo kontrolu nad istočnim krajem Transsibirske železnice. Češka legija je uspela da evakuiše sve svoje snage iz Vladivostoka (kao što je bio njihov prvobitan plan 1918.) Otišli su aprila 1920, kada su i američki vojnici takođe napustili Sibir.
Većina Belih armija je bilo evakuisano od strane britanskih brodova tokom zime-proleća 1920. General Vrangel se jedini držao; njegova vojska je ostala organizovana snaga na Krimu kroz leto 1920. Onda, pokušašvši da iskoristi poraz Crvene armije u Poljsko-sovjetskom ratu 1920, general Vrangel je napao na sever. Ovu ofanzivu je brzo zaustavila Crvena armija i njegovi vojnici su bili prinuđeni da se povuku na Krim u novembru 1920. Njega su sa Krima evakiusali Britanci 14. novembra 1920. uz užasavajuće scene očaja i surovosti. Desetine hiljada Rusa je pokušalo da pobegne od Crvene armije, ali nisu mogli da mogli da nađu mesta na britanskim brodovima. Hiljade ljudi je pogubljeno kada je Crvena armija preuzela kontrolu nad Krimom.
Japanci, koji su želeli da prisvoje Amurski region istočnog Sibira, su konačno povukli svoje snage oktobra 1922, pošto su boljševičke snage postepeno preuzimale kontrolu nad celim Sibirom.
Objašnjenje pobede Crvenih
Crveni su držali središnji, industrijski deo Rusije, što im je dalo kontrolu nad železnicama i proizvodnjom municije. Takođe su kontrolisali veliki deo stanovništva iz koje su mogli da regrutuju velike armije (što su i radili počevši od 1919.). Crveni su bili ujedinjeni protiv zajedničkog neprijatelja plašili su se povratka Cara i koristili su strah od invazije i nov pronađen patriotizam među ljudima. Nisu se oslanjali ni na koga drugog, što im je olakšalo da koordiniraju odbranu. Seljaci su se plašili povratka Cara i zemljoposednika. Bili si zabrinuti da bi mogli izgubiti svoju zemlju.
Lav Trocki se pokazao kao spsoosban vođa i organizator, takođe je bio i odličan govornik. Imenovan je za komesara rata 1918. nakon potpisivanja Brest-Litovskog mira. Od jezgra Crvene garde, koju je naoružala Privremena vlada tokom Kornilovljeve pobune, Trocki je izgradio Crvenu armiju kroz regrutaciju. Putujući u svom čuvenom vozu, on je dizao moral Crvene armije. Takođe je ponovo uveo strogu disciplinu (nakon kratkog perioda “jednakosti” prema sovjetskom naređenju broj 1). Dezerteri bi bili streljani, a politički komesari, odani boljševicim su postavljeni na pložaje da bi osigurali odanost. Trocki je bio lično odgovoran za okončanje panike u Petrogradu i odbijanje Judeničove armije. Ipak, Trocki nije bio obično odgovoran za lokalno upravljanje vojnim operacijama, koje su ostale u rukama sposobnih ljudi kao što je Tuhačevski.
Slabosti Belih
Pobeda boljševika je bila delimično zbog slabosti Belih. Beli su se sastojali od koalicije mnogih različitih grupa, sa različitim ideologijama i ciljevima. Mnogi seljaci nisu podržavali Bele. Oni su bili zabrinuti da će pobeda Belih vratiti ruske plemiće na vlast i da bi plemići uzeli njihovu zemlju. Dok su neke frakcije Belih podržavale radikalne promene i agrarnu reformu, ostale frakcije su želeli da vrate nešto od stare vlade i stare moći aristokrata.
Admiral Kolčak je bio slab izbor za komandanta Belih. On je bio sposoban mornarički oficir koji nije znao ništa o kopnenom ratovanju. Kao politički vođa je bio jednako neuspešan. Možda je njegov najveći neuspeh bila njegova nesposobnost da pridobije vojnu pomoć Češke legije, najjače i najorganizovanije vojne snage u Sibiru. Ali isto je važno da nije uspeo da stekne podršku od lidera savazničkih sila (Britanije, Francuske ili SAD). Nijedna saveznička vlada nije priznala Kolčakovu vladu za legitimnu.
Beli nisu bili sposobni da dobiju podršku od tri sile koje su imale interesa u ratu: Finske, Poljske i baltičkih država. Dok su boljševici bili spremni da priznaju nezavisnost tih novih zemalja (boljševixi su verovali da će sve države uskoro prestati da postoje pošto bi komunizam izbrisao nacionalne granice), Beli nisu bili spremni. Vođstvo Belih je mislilo da će bilo kakva odluka o nezavisnosti ovih bivših ruskih zemalja morati da čeka dok građanski rat ne bude gotov. Rezultat toga je da general Judenič nije mogao da dobije vojnu pomoć od Estonije ili Finske za svoj napad na Petrograd. A poljska vlada je bila otvoreno neprijateljski raspoložena zbog operacija generala Denjikina u Ukrajini (Poljska će uskoro zažaliti zbog svoje prećutne podrške boljševicima kada ona sama bude napadnuta za manje od godinu dana).
Još gore, Beli su bili ujedinjeni samo zbog svoje mržnje prema boljševicima; oni su bili potpuno neorganizovana sila. Njihovi napadi nisu bili koordinirani i to je dozvolilo boljševicima da ih poraze jedne po jedne. Armije Belih su bile geografski razbacane tako da je bilo teško da se komunicira, a još teže da se koordiniraju napadi. Mnogi generali su bili ljubomorni jedni na druge i nisu međusobno verovali. Nije bilo dogovora ko će preuzeti vlast kada boljševici budu bili poraženi. Neki od generala Belih (kao što je Semjenov) su bili tek malo bolji od običnih ubica. Bele armije su počinile mnoge zločine kao što su pljačke i pogubljenja. Za seljake koji su živeli u ratnim zonama nije bilo jasno koja je strana bila gora.
Posledice
Još milion ljudi je napustilo Rusiju, mnogi sa generalom Vrangelom, neki preko Dalekog istoka, ostali su pobegli na zapad u novoosnovane baltičke države da bi pobegli od strahota rata, gladi ili vladavine jedne od zaraćenih strana. Ti iseljenici uključuju velik broj školovanih ljudi.
Ratni komunizam je spasio sovjetsku vladu tokom građanskog rata, ali je mnogo ruske ekonomije prekinuto. Privatna industrija i trgovina su bile zabranjene, a novouspostavljena (i jedva stabilna) država nije bila sposobna da pokrene ekonomiju na dovoljan nivo. Procenjeno je da je ukupna proizvodnja u rudnicima i fabrikama 1921. bila na 20% predratnog nivoa, a mnogi važni elementi su preživeli još drastičniji pad. Na primer, porizvodnja pamuka je pala na 5%, a gvožđa na 2% predratnog nivoa.
Seljaci su na oduzimanje dobara odgovarali odbijanjem da obrađuju zemlju. Do 1921. obrađena zemlja je pala na 62% predratnih površina, a prinos je bio samo 37% od uobičajenog. Broj konja je opao sa 35 miliona u 1916. na 24 miliona 1920, a stoke sa 58 na 37 miliona. Odnos američkog dolara i rublje je pao sa dve rublje za jedan dolar 1914 na 1.200 rublji za jedan dolar 1920.
Exeter, Nebraska
Exeter je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 591 stanovnika.
Nukleozom
mini|240p|Nukleozom: oktamer (zeleno) obmotan molekulom DNK (crveno) mini|240p|Histoni, oktamer i nukleozom
Nukleozom je kompleks DNK i histon i predstavlja strukturnu jedinicu hromatina koja se ponavlja. Prve elektronske mikrografije, dobijene 1974. god, pokazale su hromatin obrađen enzimima kao niz perli na tankoj niti. Tanka nit odgovara dvolančanoj DNK, a perle su nukleozomi prečnika 11 nm.
Oktamer se sastoji od 8 molekula histona, po dva molekula histona:
Solenoidne strukture
Obrazovanjem nukleozoma, odnosno, namotavanjem DNK oko 2 puta oko oktamera, ukupna dužina DNK se smanjuje oko 7 puta što još uvek nije dovoljno da bi se ona mogla smestiti u jedro. Dalja spiralizacija DNK predstavlja obrazovanje tzv. solenoidnih struktura. One se sastoje od gusto upakovanih nukleozoma tako da se dobijaju hromatinske niti debljine 30 nm. Kako se nukleozomi prečnika 11 nm upakuju u niti debljine 30 nm nije potpuno razjašnjeno. Procene su da je DNK obrazovanjem solenoidnih struktura kompaktnija 10-20 puta u odnosu na nukleozome.
Za obrazovanje solenoidnih struktura zaslužan je histon H1 koji se sastoji od oko 220 amino kiselina. Sastoji se od:
Ni ovaj nivo pakovanja nije dovoljan da se DNK smesti u jedro već je neophodno da se njena dužina prividno smanji oko 10 000 puta. To uslovljava još nekoliko nivoa savijanja tzv. superspiralizacije DNK.
Enamin
thumb|right|200px|Opšta struktura enamina Enamin je nezasićeno jedinjenje proizvedeno reakcijom aldehida ili ketona sa sekundarnim aminom, i naknadnim gubitkom H2O molekula.
Reč "enamin" je izvedena iz sufiksa en-, hemijske klase alkena, i reči amin. To je analogno sa enolima, koji su funkcionalne grupe koje sadrže alken (en-) i alkohol (-ol).
Ako je jedan od azotnih supstituenata atom vodonika, H, on je tautomerna forma imina. On obično prelazi u imin; mada postoji nekoliko izuzetaka (kao što je anilin). Enaminsko-iminski tautomerizam se može smatrati analognim sa ketolno-enolnim tautomerizmom. U oba slučaja, atom vodonika menja lokaciju između heteroatoma (kiseonika ili azota) i drugog atoma ugljenika.
Enamini su dobri nukleofili i baze.
Dhuisy (Sena i Loara)
Dizi je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Concadalbero, Padova
Concadalbero je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 265 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Skvalen—hopanolna ciklaza
Skvalen—hopanolna ciklaza (, skvalen—hopenska ciklaza) je enzim sa sistematskim imenom hopan-22-ol hidrolijaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim formira ciklizacione produkte hopena (cf. EC 5.4.99.17) i hopanola iz skvalena u konstantnom odnosu 5:1.
Magical Mystery Tour (album)
thumb|180px|Omot albuma "Magical Mystery Tour"
Magical Mystery Tour je televizijski film i album čuvene britanske muzičke grupe Bitlsi, objavljen u novembru 1967. Projekat je kulminacija veoma kreativnog psihodeličnog perioda grupe, obeleženog učestalim korišćenjem LSD-a od strane članova benda i menadžera Brajana Epstajna.
Istorija projekta
Posle albuma Sgt.Pepper's Lonely Hearts Club Band i smrti menadžera Brajana Epstajna, Pol Makartni je želeo da snimi film baziran na Bitlsima i njihovoj muzici. Radnja filma, ako je uopšte ima, vrlo je jednostavna: više "običnih" ljudi (uključujući ujaka Džona Lenona Čarlija i tetku Ringa Stara) putuju turističkim autobusom i doživljavaju razne "magične" avanture, u maniru psihodeličnog romana "Meri Pranksters" Kena Kizija. Iako je film pun nadrealnih scena, ispostavilo se da u njemu nema nikakvih magičnih avantura, bar ne kako je zamišljeno originalnim konceptom.
Film je prikazan dva puta 1967.godine na BBC-jy u vreme Božićnih praznika, i po mišljenju kritike i publike odmah je proglašen za potpuni promašaj. Na takav "uspeh" filma je, između ostalog, uticao i sam termin prikazivanja, kao i činjenica da je prikazan u crno-beloj tehnici. Zanimljivo je da su ga neki poznati filmski reditelji kao što je Stiven Spilberg kasnije označili kao film koji je imao veliki uticaj na njihov filmski izraz. Sve u svemu, Magical Mystery Tour je treći film Bitlsa, i do danas ostaje njihov najkontroverzniji i najneuspešniji film.
Histon H2A
Drugi histonski proteini su:
Magical Mystery Tour (album)
Istorija projekta
Sa druge strane, album (koji je za razliku od prethodnih koji su snimani u "Abbey Road" studiju, sniman u "Apple" studiju) se u Velikoj Britaniji pojavio kao dupla EP ploča nekoliko meseci posle Sgt.Peppers Lonely Hearts Club Band, 8. decembra 1967.i na njoj se nalazi šest originalnih pesama koje se mogu čuti u filmu. Američko izdanje je drugačije od britanskog, pojavilo se 27. novembra 1967. kao LP ploča. Capitol Records nije čekao da iz Londona stignu originalne stereo matrice, već je, da bi se album pojavio na vreme u Americi, koristio stereo simulator na mono master trakama. U svakom slučaju, naizgled slučajni redosled pesama pokazuje Bitlse na kreativnom vrhuncu.
Prva strana LP-ja je identična sa engleskim EP izdanjem, i pravi je primer muzike psihodelične ere: "Magical Mystery Tour" kao veliki fanfarični uvod, Makartnijeva "Fool on the hill", instrumental "Flying" (jedan od dva instrumentala Bitlsa, prvi je zaboravljeni i manje zapaženi "Cry for shadow") koji dočarava atmosferu albuma, "Blue Jay Way" - Harisonova psihodelična himna, "Your Mother Should Know" - pesma bez naročitog teksta, ali i najveselija na albumu, i kao vrhunac, najzanimljivija "I Am the Walrus", Lenonovo remek-delo, pesma u kojoj se meša bar desetak motiva - Kerolov morž iz "Alise u zemlji čuda", tužne slike iz detinjstva, dečije pesme, krici iz rata, moržov zvuk, televizija, policijska sirena... Ova pesma, koju je Lenon napisao pod uticajem LSD-a, potpuno je remek delo i sam Lenon je kasnije izjavljivao da je to jedna od pesama na koju je ponosan.
Histon H2A
Genetika
H2A je kodiran mnogim genima u ljudskom genomu, među kojima su:
Magical Mystery Tour (album)
Istorija projekta
Na drugoj strani se nalaze ranije snimljene pesme iz tog perioda koje nisu našle mesta na prethodnim izdanjima: "Hello Goodbye", Lenonova "Strawberry Fields Forever" i Makartnijeva "Penny Lane" predstavljaju psihodeličnu remininsenciju detinjstva,, "Baby you`re a Rich Man" je prva pesma sniljena za album i film "Yellow Submarine" koji će se pojaviti godinu dana kasnije, i album zatvara himna Jednog Sveta i same psihodelične ere, "All You Need is Love" prvi put emitovane uživo na mondoviziji-prvom svetskom satelitskom prenosu, koji su direktno prenosile sve TV stanice na svetu 25. juna 1967.
Pošto je američko izdanje bilo popularnije, izdvačka kuća EMI je sredinom 70-ih odlučila da i u Velikoj Britaniji izda američku verziju albuma sa 11 pesama.
The Last of the Mohicans
Posljednji Mohikanac (The Last of the Mohicans) je povijesni roman američkog književnika Jamesa Fenimorea Coopera, prvi put objavljen u siječnju 1826. Bio je to jedan od najpopularnijih romana na engleskom jeziku svoga vremena.
Predstavlja drugi po redu u seriji romana Kožna čarapa, a radnja mu je smještena u Sjevernu Ameriku godine 1757. kada su se Velika Britanija i Francuska za vrijeme sedmogodišnjeg rata borile za dominaciju nad kontinentom, pri čemu su Francuzi često kao saveznike koristili indijanska plemena, često s tragičnim rezultatima.
Zahvaljujući popularnosti romana, fraza Posljednji Mohikanac je ušla kao izraz u mnoge jezike, uključujući srpskohrvatski. Sam roman je mlađim generacijama najpoznatiji po raskošnoj holivudskoj ekranizaciji u režiji Michaela Manna iz 1992.
Collingsworth County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.057.
Domiodol
Domiodol je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 244,028 Da.
Fairbury, Nebraska
Fairbury je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3,942 stanovnika.
Weiden
Vajden je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 96 opštinskih središta okruga Birkenfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 87 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7134091.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Birkenfeld Vajden se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Birkenfeld, na nadmorskoj visini od 380 metara. Površina opštine iznosi 2,6 km². U samoj opštini je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 87 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 33 stanovnika/km².
Glouster, Ohio
Gloster je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.791, što je 181 (-9,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Al-Valid I
Al-Walid ibn Abd al-Malik (الوليد بن عبد الملك) ili Al-Walid I (668 - 715) bio je omejadski kalif koji je vladao od 705. do 715. i pod čijom je vladavinom Omejadski Kalifat izveo neka od svojih najspektakularnijih teritorijalnih proširenja.
Al-Valid je bio sin prethodnog kalifa Abd al-Malika ibn Mervana. Njegova je vladavina u političkom smislu predstavljala čvrst kontinuitet s politikom oca koga je naslijedio 705. Na unutrašnjem planu je nastavio napore da se Kalifat učvrsti uvođenjem arapskog kao službenog jezika, odnosno da se uz islamizaciju prethodno osvojenih područja provodi i arabizacija, s obzirom da je dotadašnji politički poredak, velikim dijelom temeljen na klanovskim i plemenskim vezama Arabijskog poluotoka, bilo sve teže pomiriti s potrebama upravljanja velikom državom, odnosno sve većim brojem Grka i Perzijanaca u državnoj upravi. U tome je imao značajnu podršku Al Hadžadž bin Jusefa, bliskog očevog suradnika i guvernera Iraka, koji se također zalagao i za agresivniju vanjsku politiku; Al Hadžaž je potakao pohode iz Perzije kojim su Kalifatu pripojeni Sindh i Transoksijana. Al-Hadžadžov favorit Musa bin Nuseir te Zijad ibn Tarik su, pak, 711. pokrenuo muslimansko osvajanje Hispanije kojim su Kalifat i islam prvi put dobili uporište u Evropi. Al-Valid I je bio i veliki poklonik kulture i umjetnosti; u Damasku je na dvor doveo veliki broj pjesnika i umjetnika, a počeo je i gradnju velebne Omejadske džamije u Damasku. Umro je 715. i naslijedio ga je brat Sulejman ibn Abd al-Malik.
Baldersheim
Balderem je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Gornja Rajna koja pripada prefekturi Miluz.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2206 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 172 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,76 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 227 metara (maksimalnoj 233 m, a minimalnoj 225 m).
Herman Vendel
Herman Vendel (, 8. mart 1884. - 3. oktobar 1936) je bio nemački političar, publicista i istoričar, urednik i saradnik socialističkih listova, veliki poznavalac moderne istorije južnoslovenskih naroda. Naročito visoko mišljenje je imao o srpskom socijaldemokrati Dimitriju Tucoviću i njegovom zalaganju za ideju Balkanske federacije.
Sant'Eleuterio, Frosinone
Sant'Eleuterio je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 163 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 146 m.
Dudley, Georgia
Dadli (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 571 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 571 stanovnika, što je 124 (27,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
Nukleozid fosfotransferaza
Fenil fosfat i nukleozid 3'-fosfati mogu da budu donori.
(Metil-Co(III) metilamin-specifični korinoid protein):koenzim M metiltransferaza
(Metil-Co(III) metilamin-specifični korinoid protein):koenzim M metiltransferaza (, metiltransferaza 2, MT2, MT2-A, mtbA (gen)) je enzim sa sistematskim imenom korinoidni protein specifičan za metilisani monometilamin:koenzim M metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim sadrži cink. Enzim koji učestvuje u metanogenezi sa mono-, di-, i trimetilamina, katalizuje transfer metil grupa vezanih za kobaltni kofaktor nekoliko korinoidnih proteina.
Bitka na Brdici
Srpska vojska je poražena u ovom bitci, ali je njome potpomognut zetski odred, koji je uspeo da zauzme položaj Bardanjolt, jer su turske rezerve bile privučene Brdici. Posledice vojnog neuspeha bile su upućivanje na Skadar celog primorskog kora srpske vojske.
Pozadina
Brdica je brdo u Albaniji (169 m) u močvarnoj niziji 4 km južno od Skadra, koje služi kao utvrđeni položaj u vanjskom utvrđenom pojasu skadarske tvrđave. Nalazi se oko 4 kilometra južno od Skadra između rijeka Drinca i Bojane. Bojište se nalazilo na prostoru između Bojane, Drima, Melguškog i Brdičkog visa. Brdički vis je sačinjavao deo glavne obrane utvrđenog Skadra.
Turska odbrana je imala 4 bataljona nizama i redifa, sa oko 20 artiljerijskih oruđa, odnosno 2-3 bataljona, sa 14 brdskih i 2 poljska topa. U borbi su učestvovale i sve turske rezerve sa Velikog Bardanjolta i 8 topova sa Malog Bardanjolta. Imali su dobro utvrđene položaje, celo bojište je bilo opasano sa 3 reda bodljikave žice, a pojedine, značajnije tačke i sa 5-6 redova. Prilaz je bio vrlo težak zbog neprohodnog močvarnog zemljišta.
Posle zauzimanja Bušatskoga visa 25. januara, srbijanske primorske trupe su imale zadatak da produže napad na Brdicu radi olakšanja glavnog napada, koji je vršio crnogorski zetski odred na Bardanjolt.
Tok bitke
8. februara (26. januara po starom) 1913. je započeo opšti združeni srbijansko-crnogorski napad na Skadar. srbijanske Primorske trupe su napale položaj Berdicu, a crnogorske Bardanjolt.
Srbijanci su napali na Brdicu sa 1 eskadronom, 2 pešadijska puka drugog poziva, 2 bataljona prvog poziva, polovinom bataljona pionira, 8 brzometnih i 8 sporometnih topova s najvećim dometom od 5,5 km, a u boju nije učestvovalo (leva kolona) 3 bataljona prvog poziva i 3 bataljona crnogorske vojske, kao i 2 sporometna topa. 9. februara umorne jedinice Drinske divizije požrtvovano su krenule u juriš na Brdicu u "nepripremljenom i lakomisleno izvedenom noćnom napadu", na nepoznatom močvarnom zemljištu, bez podrške svoje artiljerije, lišene međusobnog sadejstva kolona, kidajući lopatama i bajonetima žičane prepreke, ali su doživele pravu katastrofu. Čitava dva dana su vođene teške borbe ali položaj nije zauzet, a gubici su bili ogromni, pa su dalji napadi prekinuti do dolaska pojačanja.
Narodna enciklopedija (1927) navodi da su gubici srpske vojske bili: poginulo i nestalo 16 oficira i 475 vojnika, ranjeno i evakuisano 14 oficira i 606 vojnika, zarobljeno 4 oficira i 477 vojnika. Vojna enciklopedija (1970) navodi da su srpski gubici bili oko 1000 mrtvih, ranjenih i nestalih. Dr Borislav Ratković, urednik Vojnog leksikona (1981), navodi da su jedinice Drinske divizije izgubile blizu 1.800 ljudi, skoro petinu od ukupno poginulih u prvom balkanskom ratu (Srbija je izgubila 22.000 poginulih ili umrlih usled bolesti).
Dok su pojačanja u vidu novoformiranog Primorskog kora stigla, Velike sile su u Londonu već definitivno odlučile da Skadar pripadne novoformiranoj Albaniji. Zbog ovoga se odustalo od daljih napada na Berdicu.
Reakcije
Kada su vesti o brdičkoj katastrofi stigle do Srbije, beogradska »Štampa« je u članku »Bitka na Brdicama« napala strahovitu pogibiju rečima:
Nakon nekoliko dana u istom listu anonimni »stručnjak« (Tucović smatra da je u pitanju neki oficir), piše u članku »Jedan zločin«:
Kao odgovor na gornje optužbe, vladin organ "Samouprava" je saopštila kako je »pred zoru, 26 januara, komandant primorskoga odreda dobio izrično naređenje od crnogorske Vrhovne Komande da vrši napad na Brdicu«, odnosno svalila je odgovornost za pogibiju na Crnogorce. Napadu na Brdicu se ima blagodariti, po pisanju vladinoga lista, što je položaj Brdanjola pao Crnogorcima u ruke.
Komandant Primorskih trupa pukovnik Damjan Popović i komandant Drinske divizije pukovnik Pavle Paunović bili su smenjeni zbog ovog teškog neuspeha koji je ogorčio srpski narod.
Weißenthurm
Vajsenturm je grad u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 86 opštinskih središta okruga Majen-Koblenc. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 7.786 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7137228.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Majen-Koblenc Vajsenturm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majen-Koblenc. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 65 metara. Površina opštine iznosi 4,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.786 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.951 stanovnika/km².
Domifen bromid
Domifen bromid je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 414,463 Da.
Histon H1
Histon H1 je jedan od pet glavnih histonskih proteinskih familija. On je komponenta hromatina kod eukariotskih ćelija. Mada je visoko konzerviran, on poseduje najvarijabilniju histonsku sekvencu među vrstama.
Struktura
thumb|150px|left|Crtež prikazuje lokaciju histona H1 u nukleozomu H1 proteini poseduju centralni globularni domen, dugački C- i kratki N-terminusni rep. H1 učestvuje u pakovanju nukleozoma u visoko organizovane strukture, čiji detalji još uvek nisu rešeni.
Fairfield, Nebraska
Fairfield je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 387 stanovnika.
Histon H2B
Histon H2B je jedan od pet glavnih histonskih proteina koji uzimaju udela u strukturi hromatina u eukariotskim ćelijama. On sadrži globularni glavni domen i dug N-terminusni rep. H2B je deo strukture nukleozoma.
Drugi proteini histona su:
Supkultura
Supkultura ili potkultura (nepravilno subkultura i podkultura), skup je normi, vrednosti i obrazaca ponašanja koje razlikuje jednu grupu ljudi od kulture šire zajednice kojoj pripada; potkultura.
U drugoj polovini 1960-ih godina nastaju mnogi društveni pokreti, a zajedno sa njima mnoge supkulture čije je zajedničko ime kontrakultura. Prvi koji su proučavali pojam supkulture u sociologiji su bili pripadnici Čikaške škole.
Govoreći o supkulturi najčešće se govori o supkulturi mladih. Muzika ima veliku ulogu u nastajanju supkulturnih grupa, i omladinske supkulture sa obično definišu u odnosu na muziku. Članovi supkulturnih grupa međusobno se razlikuju, osim po stavovima i ciljevima, i po izgledu, spoljašnjim obiležjima i interesovanjima. Neke od najpoznatijih omladinskih supkultura su: hipici, rokeri, metalci, pankeri, skinsi, rastafarijanci, hip-hoperi...
Odnos supkulture i dominantne kulture može biti sledeći:
Karakteristike supkulturnih grupa su:
Pipermetistin
Pipermetistin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 287,310 Da.
Colorado County, Texas
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 20.874 stanovnika, što je 484 (2,4%) stanovnika više nego 2000. godine.
Case di Pasquale, Teramo
Case di Pasquale je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 100 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 157 m.
Chapelaine
Šaplen je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Vitri le Fransoa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 37 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,19 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 140 metara.
Kohezin
Kohesin je proteinski kompleks koji reguliše separaciju hromatida tokom ćelijske deobe, bilo mitoze ili mejoze.
(Metil-Co(III) tetrametilamonijum-specifični korinoidni protein):koenzim M metiltransferaza
Ovaj enzim učestvuje u metanogenezi sa tetrametilamonijuma.
Johnstown, Colorado
Džonstaun je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.887, što je 6.06 (158,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Doramektin
Doramektin je organsko jedinjenje, koje sadrži 50 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 899,114 Da.
Veoma-dugačak-lanac (3R)-3-hidroksiacil-(acil-nosilac protein) dehidrataza
Veoma-dugačak-lanac (3R)-3-hidroksiacil-(acil-nosilac protein) dehidrataza (, PHS1 (gen), PAS2 (gen)) je enzim sa sistematskim imenom veoma-dugačak-lanac (3R)-3-hidroksiacil-(acil-nosilac protein) hidrolijaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je komponenta elongaze, mikrozomalnog proteinskog kompleksa odgovornog za produžavanje palmitoil-KoA i stearoil-KoA do acil KoA veoma dugačkog lanca.
Zehdenick
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Oberhafel Cedenik se nalazi u saveznoj državi Brandenburg u okrugu Oberhafel. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 50 metara. Površina opštine iznosi 221,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 14.090 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 64 stanovnika/km².
Nahčivan
thumb|250px|Nahčivanski kanat oko 1800. godine thumb|250px|Nahčivanska ASSR u sastavu Sovjetskog Saveza thumb|250px|Panorama grada Nahčivana Nahčivan je autonomna republika u sastavu Azerbejdžana. Glavni grad republike je Nahčivan.
Geografija
Republika Nahčivan je eksklava, teritorija fizički odvojena od ostatka teritorije Azerbejdžana, a između ova dva područja nalaze se Jermenija i faktički nezavisna država Nagorno-Karabah. Na zapadu, Nahčivan se graniči sa Turskom, a na jugu sa Iranom, odnosno sa iranskim pokrajinama Zapadni Azerbejdžan i Istočni Azerbejdžan.
Istorija
U 11. veku ovo područje zauzimaju Turci Seldžuci, a u 12. veku grad Nahčivan postaje prestonica države azerbejdžanskih atabega. U 15. veku, region je bio deo turskih država Kara Kojunlu i Ak Kojunlu. U 18. veku formiran je Nahčivanski kanat, koji je nominalno priznavao persijsku vlast. 1828. godine, region postaje ruski posed, a Nahčivanski kanat se ukida.
Posle Oktobarske revolucije u Rusiji 1917. godine, na ovom području je, 1918. godine, proglašena Republika Aras, koja je postojala do 1919. godine, kada je na nju invaziju izvršila Jermenija. Pad republike pokrenuo je invaziju azerbejdžanske armije, koja, iste godine, izbacuje jermenske trupe iz regiona. Pošto je sovjetska crvena armija zauzela region 1920. godine, stvorena je Nahčivanska autonomna sovjetska socijalistička republika, a na referendumu koji je održan 1921. godine 90% stanovništva republike izjasnilo se za priključenje Azerbejdžanskoj SSR, što je i učinjeno iste godine.
Posle raspada Sovjetskog Saveza 1991. godine, budući predsednik Azerbejdžana Hejdar Alijev postaje predsednik Nahčivanskog vrhovnog sovjeta i pretvara Nahčivan u teritoriju skoro potpuno nezavisnu od vlasti u Bakuu. Tokom rata u Nagorno-Karabahu 1992. godine, izbili su sporadični oružani sukobi Nahčivana sa Jermenijom. 1993. godine, parlament Azerbejdžana poziva Hejdara Alijeva da stane na čelo države, tako da on postaje predsednik Azerbejdžana i na toj funkciji ostaje sve do 2003. godine kada ga je na funkciji nasledio njegov sin, Ilham Alijev. Nahčivan je do danas zadržao status autonomne republike u sastavu Azerbejdžana, a 1998. godine usvojen je i novi republički ustav.
Demografija
Prema podacima iz 1999. godine, etnički Azeri (turkijski narod koji predstavlja osnovno stanovništvo Azerbejdžana) činili su 99% stanovništva Nahčivanske republike.
Religija
Glavna religija u republici je islam.
Gradovi
Najveći gradovi republike su (sa prikazom broja stanovnika 2009. godine):
Fairmont, Nebraska
Fairmont je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 560 stanovnika.
Comal County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 108.472.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 108.472 stanovnika, što je 30.451 (39,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Germigny-sous-Coulombs
Žerminji su Kulom je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 147, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km².
Germigny-l'Evêque
Žerminji l'Evek je naseljeno mesto u Francuskoj, u Pariskom regionu, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 1.369, a gustina naseljenosti je iznosila 116 stanovnika/km².
Great Barrington, Massachusetts
Grejt Barington je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.231, što je 228 (-9,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Suore della Carità, Bari
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 384 m.
Doksefazepam
Doksefazepam je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 348,756 Da.
(Fruktoza-bisfosfat aldolaza)-lizin N-metiltransferaza
(Fruktoza-bisfosfat aldolaza)-lizin N-metiltransferaza (, rubisko metiltransferaza, ribuloza-bisfosfat-karboksilaza/oksigenaza N-metiltransferaza, ribuloza-1,5-bisfosfat karboksilaza/oksigenaza velike podjedinice epsilon N-metiltransferaza, S-adenozil-L-metionin:(3-fosfo-D-glicerat-karboksi-lijaza (dimerizacija))-lizin 6-N-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:(fruktoza-bisfosfat aldolaza)-lizin N6-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Callimont, Pennsylvania
Kalimont je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
(Fruktoza-bisfosfat aldolaza)-lizin N-metiltransferaza
Ovaj enzim metiliše konzervirani lizin u C-terminalom delu fruktoza-bisfosfatne aldolaze (EC 4.1.2.13) viših biljaka.
Callimont, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 41, što je 10 (-19,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
I Am a Camera (film)
I Am a Camera je britanski crno-bijeli film snimljen 1955. u režiji Henryja Corneliusa. Temelji se na istoimenom teatarskom komadu Johna Van Drutena, koji se, pak, temeljio na knjizi polu-autobiografskoj knjizi The Berlin Stories američkog pisca Christophera Isherwooda, a koji se u filmu pojavljuje kao glavni muški lik, i koga tumači Laurence Harvey. Radnja kroz flashbackove prikazuje Berlin u posljednjim godinama Weimarske Republike, odnosno kako Isherwood upoznaje barsku zabavljačicu Sally Bowers (čiji lik tumači Julie Harris). Iako su scenaristi izbacili neke od "problematičnih" elemenata iz predložaka, filmska verzija je imala problema sa cenzorima iz BBFC, prije svega zbog korištenja abortusa i prostitucije kao elemenata zapleta. I Am a Camera je od strane kritike dočekan izuzetno loše, pri čemu se najviše navodio loš izbor Harveya za protagonista; kritičari su bili mnogo blagonakloniji prema Harris, koja je slavu bila stekla tumačeći lik Sally u originalnoj predstavi. Godine 1966. je film poslužio kao predložak za popularni mjuzikl Cabaret, a koji je, pak, godine 1972. poslužio kao predložak za još poznatiji film.
Kondenzin
Podjedinice
Mnoge eukariotske ćelije poseduju dva različita tipa kondenzinskih kompleksa, poznata kao kondenzin I i kondenzin II. Dva kompleksa imaju par zajedničkih podjedinica, SMC2 i SMC4, i oba pripadaju velikoj familiji hromozomskih ATPaza, poznatoj kao SMC proteini. SMC je akronim sa značenjem strukturno održavanje hromozoma.
Polinukleotid 5'-hidroksil-kinaza
Polinukleotid 5'-hidroksil-kinaza (, ATP:5'-defosfopolinukleotid 5'-fosfataza, PNK, polinukleotid 5'-hidroksil kinaza (fosforilacija), 5'-hidroksil polinukleotid kinaza, 5'-hidroksil poliribonukleotid kinaza, 5'-hidroksil RNK kinaza, DNK 5'-hidroksil kinaza, DNK kinaza, polinukleotidna kinaza, polinukleotid 5'-hidroksi-kinaza) je enzim sa sistematskim imenom ATP:5'-defosfopolinukleotid 5'-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim takođe deluje na 5'-defosfo-RNK 3'-mononukleotide.
DNK supernamotaj
thumb|right|Supernamotane strukture linearnih DNK molekula sa ograničenim završecima
DNK supernamotaj se odnosi na prekomerno ili na nedovoljno uvijanje DNK lanaca. Superspiralizacija je mera naprezanja polimera. Ona je važno u nizu bioloških procesa, kao što je pakovanje DNK molekula. Pojedini enzimi, kao što su topoizomeraze imaju sposobnost menjanja DNK topologije čime se omogućavaju funkcije kao što su DNK replikacija i transkripcija. Matematički izrazi koji se koriste za opisivanje supernamotavanja porede razna stanja namotavanja s opuštenom B-formom DNK.
Opšte pravilo je da DNK većine organizama poseduje negativnu superspiralizaciju.
Piperonal
Piperonal je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 150,131 Da.
HGP
__NOTC__ Termin HGP ima više značenja.
Rekombinacija
Termin rekombinacija ima više značenja.
Živa fluorid
__NOTC__ Termin Živa fluorid ima više značenja.
Monomer
Monomeri su mali molekuli, sa specifičnom molekulskom strukturom, čijim hemijskim povezivanjem nastaju makromolekuli. Osnovno svojstvo monomera je da sadrže barem dve funkcionalne grupe koje im omogućavaju međusobno povezivanje kovalentnim vezama.
Uslovno, monomeri se mogu podeliti u tri grupe:
Verona
Verona je glavni grad talijanske provincije Verona u regiji Veneto od 252 520 stanovnika, po broju stanovnika je drugi po veličini grad u Venetu.
Verona je zbog svog historijskog centra, uvrštena 2000. na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi
Historija
Grad je osnovalo neko od antičkih Italskih plemena, možda Eugani ili Reti, kasnije su ga zauzeli galski Cenomani. Rimljani su ga zauzeli i 89. pne. pretvorili u svoju koloniju. Za njihove vladavine grad je rapidno uznapredovao, jer je bio raskrsnica puteva između Apeninskog poluotoka i Sjeverne Evrope. U ta sretna vremena rodio se u Veroni i pjesnik Katul. Grad je 489. zauzeo ostrogotski kralj Teodorik i podigao svoj zamak na obali rijeke Adige, na istom mjestu gdje se danas nalazi kaštel San Pietro. Verona je zadržala svoj značaj i za vladavine langobardskih kraljeva, Karlo Veliki zauzeo je grad 774. pa je bila rezidencija njegova sina Pipina i Berengara od Toursa.
Verona je postala samostalna komuna početkom 12. vijeka, ali je trpila zbog ranih borbi između Gvelfa (papinska partija) i Gibelina (carska partija), na kraju se grad oprijedijelio za Gvelfe. Jedno vrijeme gradom je vladao tiranin Ezzelino da Romano (1226. - 1259.) Grad je ušao u mirnije vode kad je 1260. podesta postao Mastino della Scala, nakon tog je gradom vladala porodica della Scala i grad je prosperirao. Za vrijeme vladavine Bartolomea della Scala, zbila se drama Romea i Julije. Verona je 1387. podpala pod vlast milanskih Viscontija (Gian Galeazzo Visconti) a nakon 1405. pod Veneciju, pod čijom je vlašću ostala sve do 1797. kad ju je Napoleon Bonaparte ustupio nakon Mira u Campo Formiju Habsburškoj Austriji (osim perioda kad ju je okupirao car Maksimilijan I. 1509.- 1517.)
Posljednji kongres velike antinapoleonske alianse Rusija, Prusija, Austrija i Velika Britanija održan je u Veroni 1822. Verona je 1866. postala dio Kraljevine Italije. Grad je pretrpio teška razaranja za vrijeme Drugog svjetskog rata od savezničkog bombardiranja, ali je danas potpuno obnovljen. thumb|left|260px| Piazza delle erbe
Znamenitosti
thumb|left|260px| [[Veronska arena na Piazzi Bra]] Verona je jedan od najbogatijih gradova Sjeverne Italije sa ostatcima rimske arhitekture. Najpoznatiji objekt iz tog vremena je Veronska arena, treći po veličini očuvani rimski amfiteatar, koji se i danas koristi za operne spektakle. Iz 1. vijeka je također rimski teatar, koji se nalazi do arheološkog muzeja i dvoja gradska vrata. Slavoluk Arco dei Gavi (restauriran 1932.) podignut je u 1. vijeku.
U muzeju Lapidario Maffeiano iz 1714. čuvaju se grčke i rimske starine. Verona je poznata i po svojoj bogatoj i specifičnoj romaničkoj i gotičkoj arhitekturi od ružičaste cigle. Veronu su gradila (pored ostalih) i dva velika renesansna arhitekta Giovanni Giocondo i Michele Sanmicheli. Verona je i grad lijepih crkava, prva od njih je romanička San Zeno Maggiore (izvorno iz 5. vijeka, obnovljena 1117. - 1227.), sa fasadom od cigle i mramora, i lijepim mramornim trijemom, u kojoj se nalazi mantenjin triptih iz 14. vijeka, pored nje tu je i gotička Santa Anastasia, čija je gradnja započela 1290., a dovršena je 1422.- 1481. Vrijedna je i romaničko-gotička katedrala (obnovljena u 15. vijeku) u kojoj se nalazi Tizianova oltarna slika Uzačašće Marijino iz 16. vijeka i jedna od najstarijih evropskih biblioteka. Također se ističe i crkva San Fermo Maggiore, koja se sastoji od dvije građevine iz 11. vijeka, gornja je obnovljena nakon 1313., SS. Nazzaro i Celso, obnovljena 1464. - 1483. i San Giorgio in Braida, započeta 1477, a posvećena 1536, nju je dijelom gradio Sanmicheli.
Poznate svjetovne građevine su Castelvecchio (danas Muzej grada Verone), koji je podigao Cangrande II 1354, Loggia del Consiglio (1493.), koja se pripisuje Giovanniju Giocondu.
Rastafarijanstvo
mini|desno|250px| Etiopska zastavaRastafarijanstvo je monoteistički religiozni pokret, nastao 1930-ih na Jamajci. Njegovi pripadnici veruju da je Hajle Selasije božja inkarnacija, i poznati su kao rastafarijanci ili raste.
Ovaj pokret, između ostalog, uključuje upotrebu kanabisa u duhovne svrhe, i odbacivanje zapadnog društva, koje poistovećuje sa biblijskim Vavilonom. Rastafarijanci Afriku smatraju kolevkom čovečanstva, i prihvataju razne druge afrocentričke socijalne i političke stavove, naročito učenja i mišljenja crnačkog nacionaliste Markusa Garvija, kojeg smatraju prorokom. Rastafarijanstvo nije visoko organizovana religija. Mnoge raste smatraju da nije uopšte religija, već "način života".
Naziv potiče od prvobitnog imena Hajla Selasija - Ras Tafari Makonen; Ras na Amhariku (etiopskom) ili Roš na hebrejskom znači Glava, i predstavlja titulu u Etiopiji; Tafari znači Stvaralac A Makonen znači Anđeo.
Do danas je ovaj pokret prisutan u većem delu sveta, velikim delom zahvaljujući uticaju rege muzike. Bob Marli je do danas najpoznatiji rastafarijanac. 1997. u svetu je bilo oko milion rastafarijanaca.
Istorija
Rastafarijanstvo je nastalo kao pokret pripadnika crne rase koji su smatrali Afriku, a pogotovo Etiopiju, kao mesto rođenja čovečanstva. Na nastanak pokreta je snažno uticala i tradicija otpora ropstvu i ugnjetavanju, koji su pružali odbegli robovi na Jamajci. Javio se kao pobuna protiv "Vavilona" (belačke civilizacije i sistema), iz potrebe crnačke populacije, potiskivane od strane belaca, da zadrži svoj ponos, ukloni ostatke ropstva, oslobodi se kolonijalizma, stekne jednaka prava kao i belci, i dokaže da zavređuju slobodu i poštovanje. Raste se zalažu sa slobodu, poštovanje, jednakost i mir, i imaju snažan osećaj zajedništva. Veliki uticaj na nastanak pokreta je imao afrocentristički religijski tekst Holi Pibi (Holy Piby).
Rastafarijancima je Selasije više od političkog lidera; rasta teologija zasniva se na njegovoj božanskoj prirodi, kao žive manifestacije Boga. Veruju da su belci izmenili činenjice pri prevodu Biblije, na primer da je rajski vrt ustvari u Etiopiji, da su oni potomci i pripadnici izgubljenog plemena Izraela, nekada prognanog, ali sada nađenog, zahvaljujući otelotvorenju Boga u liku cara Hajla Selasija, potomka kralja Davida. Veruju da će Jahve poslati znak i pomoći povratak njegovih vernika u Etiopiju, njihovu postojbinu. Raste veruju da je pre Selasija bilo još tri spasitelja: Mojsije, Ilija i Isus Hristos.
Prvi rastafarijanci su iznikli iz najniže klase koja je često trpela maltretiranja, zlostavljanja, i zatvaranja u zatvore. Jedan od važnijih rasta u tom periodu bio je Leonard Hovel, osnivač Pinakl (“vrhunske”) komune. Nakon rušenja komune od strane vlasti došlo je i do krvavih sukoba, jer je nekolicina rasta u očajanju odbacila nenasilnu politiku pokreta.
Pokret je prošao kroz relativno mirno razdoblje tokom 1930-ih i 1940-ih. Ali 1950-ih i 1960-ih je pokret počeo buktati, i trpeti sve više progona i zatvaranja od srednje klase jamajčanskog društva i vlasti. Ovo je bilo usko vezano sa sve izraženijim crnačkim pokretom u Americi, ali i širom sveta. Rasta pokret je počeo okupljati sve više sledbenika u SAD i Engleskoj. 1970-ih pokret se drastično širi zahvaljujući usponu rege muzike i njenog najpoznatijeg predstavnika Boba Marlija.
Grane
Rastafarijanci nemaju jedinstvenu crkvu niti organizaciju, već postoji više grana rastafarijanstva, od kojih su neke:
Postoje i grupe koje su prihvatile pravoslavlje, predvođene mladim sveštenicima školovanim van zemlje, kao što je Aba Laike Mandefro. Osnovna razlika između pravoslavnih vernika i ostalih rasti je što pravoslavna crkva smatra da je Selasije božanstven po svojoj pojavi, to je "douleia" ili poštovanje, dok rastafarijanci veruju da je božanstven po duhu, "latreia" ili apsolutno obožavanje.