cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Csilla Barath Bastaić
Karijera
Csilla je rođena u Zagreb. Interes za glumu je oduvijek pokazivala. Nakon Klasične gimnazije u kojoj je bila članice dramske grupe odlučuje upisati glumačku akademiju, te 2005. godine diplomira na Akademiji dramskih umjetnosti u Zagrebu. Nakon par voditeljskih uloga, hrvatskoj publici se predstavlja kao studentica Marina u prvoj hrvatskoj telenoveli "Villa Maria". Nakon završetka snimanja "Vile", dobila je sporednu ulogu tračerske recepcionistice Željke Bajs u humorističnoj seriji "Bumerang". Paralelno sa pojavljivanjem na televiziji radi i na brojim kazališnim produkcijama diljem zemlje. Snimila je brojne kratke filmove te nekolicinu dugometražnih.
Canale, Chieti
Canale je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 684 m.
Novi Jelkovec
Novi Jelkovec je naselje u sastavu gradske četvrti i užeg naselja Sesvete u gradu Zagrebu i dio je zagrebačke gradske aglomeracije.
Novi Jelkovec je novoizgrađeno naselje u istočnom dijelu Zagreba. Ovo je jedinstveni projekt u Hrvatskoj s obzirom da je na 39,47 ha izgrađen jedan "mali grad" sa svim bitnim popratnim sadržajima za stanovnike.
Prvotno je ovo bio POS projekt ali je Grad Zagreb otkupio projektnu dokumentaciju i prilagodio projekt na način da se naselje upotpuni s dodatnim sadržajima (vrtić, osnovna i srednja škola, športski objekti,...).
Glavni investitor naselja je Zagrebački holding (Podružnica Stanogradnja).
Od 2713 stanova 1265 je bilo namijenjeno slobodnom tržištu a 1448 za potrebe Grada Zagreba (800 stanova za građane temeljem konačne liste prvenstva (tzv. socijalni stanovi), 100 stanova po preporuci Ureda za zdravstvo i socijalnu skrb, 548 stanova namijenjeno je za javni najam).
U rujnu 2009. godine je počeo s radom i Dječji vrtić EN TEN TINI (centralni objekt), a u istom mjesecu je startala s nastavom i Osnovna škola Jelkovec (a sama službena otvorenja su bila i ranije).
U siječnju 2010. godine je otvoren i područni objekt Dječjeg vrtića EN TEN TINI.
U prosincu 2012. godine je otvorena Knjižnica Jelkovec. Knjižnica Jelkovec prva je zgrada u Zagrebu izgrađena za narodnu knjižnicu. Prostire se na oko tisuću četvornih metara na četiri etaže, a smještena je u središtu Novog Jelkovca i opremljena je suvremenom knjižničnom i informatičkom opremom.
Svi planirani sadržaji i objekti na žalost nisu još uvijek završeni ali su ili započeti ili u planu za izgradnju (srednja škola, športska dvorana, športski teren,bazen,kulturni centar,crkva,ambulanta,tržnica...).
Kao posebnosti naselja treba istaknuti i sljedeće:
Ulice i trgovi
Ulica Borisa Papandopula, Ulica Borisa Ulricha, Ulica Brune Bjelinskog, Ulica Dragana Plamenca, Ulica Huberta Pettana, Ulica Ivana Brkanovića, Ulica Ivane Lang, Ulica Ive Paraća, Ulica Krešimira Kovačevića, Ulica Ladislava Šabana, Ulica Mladena Pozajića, Ulica Petra Dumičića, Ulica Rudolfa Matza, Ulica Stjepana Šuleka, Ulica Vladimira Stahuljaka, Rimski put (50 - 52), Ulica Ljudevita Posavskog (25 - 27F), Ulica 144. brigade hrvatske vojske (2 – 8).
Izvori
http://www.novi-jelkovec.com/index.php?option=com_content&view=article&id=54&Itemid=58
http://www.zagreb.hr/default.aspx?id=15683
Kampanja al-Anfal
Kampanja al-Anfal (arapski حملة الأنفال‎), znana i kao Operacija Anfal, bila je vojna kampanja protiv Kurda Iračkog Kurdistana od 1986. do 1989. koju je vodio režim Sadama Huseina pod zapovjedništvom Ali-Hasana al-Madžida. Kurdski narod, koji se osjećao potlačenim tokom Huseinovog režima, tokom Iračko-iranskog rata stao je na stranu Teherana, tako da je kampanja al-Anfal bila svojevrsna kazna Bagdada. Sama riječ "Anfal" znači plijen. Uništene su hiljade kurdskih sela, uključivši zračna bombardiranja i prisilnu deportaciju, a korišteno je i kemijsko oružje: sumporni iperit, sarin, VX i tabun. Operacija al-Anfal je bila dijelom šire kampanje iračkog kemijskog ratovanja protiv Irana i Kurda, a njena kulminacija nastupila je 1988. kada je potpuno opustošen grad Halabžda. Osuda međunarodne zajednice je izostala prvenstveno zbog uloge Sjedinjenih Država i saveznika koji su Sadamovom režimu pružali diplomatsku podršku i snabdijevali ga kemijskim oružjem. Štoviše, Washington je zauzeo službeni stav da je za napad na Halabždu zapravo odgovoran Iran. Godinama kasnije, kampanja al-Anfal je pak postala jedan od argumenata za američku invaziju na Irak. U decembru 2005., sud u Haagu pravomoćnom presudom utvrdio je da je ta kampanja bila čin genocida. To je zasad jedini genocid u historiji izvršen kemijskim oružjem. Broj ubijenih je neutvrđen, no brojke sežu od najmanje 50.000 do najviše 200.000 žrtava.
Tok događaja
desno|thumb|200px|Karta iračkog Kurdistana
Kao nearapska etnička manjina, Kurdi su u 20. vijeku imali zategnute odnose s Irakom koji je vodio panarapsku politiku i arabizaciju sjevera zemlje. Tokom Iračko-iranskog rata, Kurdi su se okrenuli suradnji sa Iranom.
Tokom rata 1983., strateški pogranični garnizon Hadži Omran pao je pod iransku kontrolu. Kurdska demokratska stranka (KDP) aktivno je služila kao vodič iranskim vojnicima za tu akciju. Irak je potom kaznio neke Kurde u tom području masovnim ubijanjem. Iako je Patriotska unija Kurdistana (PUK) isprva radila sa iračkom vladom i borila se protiv Irana, s vremenom je i ona počela surađivati sa iranskim vlastima. Pošto je irački Kurdistan bio gotovo blokiran, stanovnici su se okrenuli iranskim izvorima. Naywshirwan Mustafa Amin, zamjenski zapovjednik PUK-a, izjavio je: "Nije bilo puta kojim bi hrana i namirnice mogla stići do nas... Iran je bio naš prozor prema svijetu". Do augusta 1986., PUK i iranska vlada su dogovorili ekonomsku, političku i vojnu suradnju kako bi se zajedno borili protiv Iraka dok god se Husein ne svrgne s vlasti.
Godine 1987., al-Madžid je naredio uništavanje svih kurdskih sela u dolini Erbil, koje se smatralo uporištem kurdske pobune. Kuće su uništavane buldožerima i dinamitima, električne žice su trgane sa stupova. Nakon inspekcije, ako je još ostalo kuća koje nisu sravnjene sa zemljom, zapovjednik i njegova divizija bi se vratili da završe posao. Nakon toga, zabranjene su bilo kakve farmerske aktivnosti na uništenim područjima.
PUK je žiteljima dolina Džafati i Šarbazar davalo smjernice u slučaju kemijskog napada. Dana 16. 4. 1987. ubijeno je najmanje 225 ljudi u dolini Balisan nakon prvog napada iračkih snaga kemijskim oružjem: 24 smrti je zabilježeno u Balisanu; 103 u Šeik Vasanu (među njima 33 djece ispod 4 godine, 28 između 5 i 14 godina te devet staraca); devet smrti u bolnici Ranija; četvero smrti u bolnici Erbil; između 64 i 142 smrti u centru Amn i druge.
Dana 27. 5. dogodio se drugi napad kemijskim oružjem, ovog puta na grad Čoman uz granicu sa Iranom. Preživjeli svjedok svjedoči kako je ljudima nakon napada krvarilo iz noseva a imali su opekline po koži. Kada su poslali neke ljude u susjedna sela po svježu vodu, tamošnji žitelji su se ponašali odbojno prema njima iz straha da su kemikalije zarazne. Ipak, neki hrabri pojedinci su im donijeli namirnice. Također, nakon par dana su morali nositi krpe preko lice jer ih je boljela sunčeva svjetlost.
Godine 1987. iračka vojska uništila je najmanje 703 kurdska sela uz pomoć buldožera i eksploziva. Kao posljedica, ruralna područja kurdskih snaga fizički su odsječena od ostatka zemlje. Nekim seljacima je otplaćena odšteta te su raseljeni prema jugu Iraka. U tom razdoblju, brojni Kurdi su strijeljani zbog toga što su bili članovi "iranske sabotaže" ili "agenti Irana".
Prema osobnoj direktivi al-Majida iz 3. 6. 1987., "zabranjuju se sve namirnice ili osobe ili strojevi na putu prema selima koja su zabranjena zbog sigurnosnih razloga." Također se oružanim sngama daje zapovijed ubiti "sva ljudska bića i životinje u naseljima koja su zabranjena." Time se nametnula kolektivna kazna zbog suradnje bilo koga sa "izdajicama Iraka".
Godina 1988. bila je vrhunac zločina, kada se dogodio najpoznatiji napad kemijskim oružjem, na grad Halabdžu, naselje od 80.000 ljudi. Četverododnevni napad započeo je 16. 3. ujutro. Iranska vojska smjestila se u gradu. Tog dana, iračka vojska bombardirala je Halabdžu prvo konvencionalnim oružjem a potom kemijskim, poglavito iperitom, sarinom i tabunom. Napad je prema procjenama ubio 5000 ljudi, dok je oko 10.000 ozljeđeno. Preživjeli su se desetljećima borili s rakom, deformacijama i neplodnosti. Ostali napadnuti gradovi te godine bili su Takijeh, Balagdžir, Goktapa, Wara, Balisan, Hiran, Šeik Wasan i Bileh.
Također je izvršena arabizacija nekih dijelova Iraka, pogotovo oko gradova kao što su Kirkuk koji leže na vrijednim izvorima nafte. Arapi su dobivali jeftine kuće u Kirkuku kako bi se preselili u njega, a Kurdi su raseljeni prema jugu države.
Suđenja
Neki smatraju da su zločini protiv Kurda dosegli razinu genocida. Nakon rata u Iraku, u augustu 2006. započeto je suđenje Sadamu Huseinu i šestero bivših iračkih političara za kampanju al-Anfal. Husein je bio izravno optužen za genocid. Dana 30. 12. 2006. on je obješen zbog pokolja u Dudžailu, prije donošenja presude za al-Anfal.
Dana 23. 6. 2007., Ali-Hasan al-Madžid (znan kao "kemijski Ali"), Sultan Hašem Ahmed i Husein Rašid Muhamed proglašeni su krivima za genocid. Al-Madžid osuđen je na smrt vješanjem. Farhan Mutlak al-Džuburi osuđen je na 10, a Saber Abdel Aziz al-Duri na 15 godina zatvora.
Bennett, North Carolina
Benet je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 282.
Abergement-de-Cuisery
Aberžeman de Kizri je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgundija, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Luan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 640 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 80 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,96 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 350 metara (maksimalnoj 212 m, a minimalnoj 171 m).
Geografija (Ptolemej)
Knjige
Geographia se sastoji od dva dijela: prvu knjigu čini rasprava o podacima i korištenim metodama; a druga, treća, četvrta i peta knjiga čine atlas. Izvorno djelo sastojalo se od karata, no one su zbog teškoća pri prijepisu izbačene tijekom prijenosa rukopisa. Djelo su otkrili i koristili tijekom stoljeća mnogi poznati ljudi diljem svijeta. Arapski pisac al-Mas'udi, dok je pisao oko 956. godine, spomenuo je koloriranu kartu iz Geografije koja je imala ucrtanih 4530 gradova i preko 200 planina. Bizantinski redovnik Maksim Planud pronašao je kopiju Geografije 1295. godine, a kako nije bilo karata u njegovoj kopiji, odlučio je nacrtati vlastite karte na temelju koordinata pronađenih u tekstu. U Firenci je 1397. godine Emanuel Krizolora dao kopiju Pallu Strozziju. Prvi prijevod na latinski – Geographia Claudii Ptolemaei – sačinio je 1406. godine Firentinac Giacomo da Scarperia (latinizirano Jacobus Angelus), pa su od tada nastali brojni prijevodi na druge jezike dostupni diljem svijeta.
Kao i s modelom Sunčeva sustava u Almagestu, Ptolemej je sve informacije objedinio u veliku shemu. Svim mjestima i geografskim obilježjima koja je poznavao dodijelio je koordinate, postavivši ih u mrežu koja se prostirala po čitavom globusu. Geografsku dužinu mjerio je od ekvatora kao i danas, no Ptolemej ju je više volio izraziti kao duljinu najdužeg dana umjesto uporabe lučnih stupnjeva (duljina najdužeg dana se povećava od 12h do 24h kako se ide od ekvatora prema polarnom krugu). Nulti meridijan postavio je na najzapadniju tada poznatu zemlju, Kanarske otoke.
Principi kartografiranja
thumb|300px|[[Ptolemejeva karta svijeta rekonstruirana prema Ptolemejevoj Geografiji (oko 150. n. e.) s označenim zemljama "Serica" i "Sinae" (Kina) na krajnje desnoj strani i iza otoka "Taprobane" (Šri Lanka, pretjerane veličine) i "Aurea Chersonesus" (jugoistočnoazijski poluotok).]]
Ptolemej je također izmislio i osigurao instrukcije za izradu karata kako čitavog naseljenog svijeta (oikoumenè) tako i rimskih provincija. U drugom dijelu Geografije pripremio je potrebne topografske popise i naslove karata. Njegova se oikoumenè prostirala 180 stupnjeva geografske dužine od Kanarskog otočja u Atlantskom oceanu pa sve do Kine, te 80 stupnjeva geografske širine od Arktika do Istočnih Indija te duboko u Afriku; Ptolemej je bio dosta svjestan činjenice kako poznaje samo četvrtinu globusa.
Recepcija u renesansi
Ptolemejev tekst stigao je iz Bizanta u Italiju oko 1400. godine. Prvo tiskano izdanje, vjerojatno objavljeno 1477. u Bologni, bila je prva tiskana knjiga s graviranim ilustracijama. Uslijedila su mnoga izdanja (koja su često u početku bila u drvorezu) od kojih su neka slijedila tradicionalne inačice karata, dok su ih druga nadopunjavala. Izdanje tiskano 1482. u Ulmu bilo je prvo izdanje tiskano sjeverno od Alpa. Godine 1482. Francesco Berlinghieri tiskao je prvo izdanje na talijanskom narodnom jeziku. Karte su izgledale izobličene uspoređujući ih s modernim kartama, jer su Ptolemejevi podatci bili nepouzdani. Jedan od razloga bila je Ptolemejeva pogrešna procjena veličine Zemlje koju je procijenio premalenom: dok je Eratosten procijenio duljinu jednog stupnja na globusu na 700 stadija, Ptolemej u Geografiji koristi duljinu od 500 stadija. Ne zna se jesu li navedeni geografi koristili jednaku mjeru stadija, no pretpostavivši da su se obojica pridržavali tradicionalnog atičkog stadija od 185 metara, onda je starija procjena za 1/6 prevelika, a Ptolemejeva vrijednost za 1/6 premalena. Budući da je Ptolemej sve svoje topografske koordinate izvodio pretvorbom izmjerenih udaljenosti u kutove, njegove su se karte izobličile. Njegove su vrijednosti geografske širine stoga pravile pogrešku do 2 stupnja. Za geografsku dužinu ta su odstupanja bila još i gora, jer nije postojala pouzdana metoda određivanja geografske dužine; Ptolemej je bio vrlo svjestan toga. Štoviše, to je ostao glavni problem u geografiji sve do izuma pomorskih kronometara na kraju 18. stoljeća. Ptolemejeva izvorna topografska lista danas se ne može rekonstruirati: dugačke tablice ispunjene brojevima prenosile su se kasnije kroz razne kopije koje su sadržavale brojne pisarske greške, a mnogi su dodavali i ispravljali topografske podatke: to je dokaz trajne popularnosti ovog utjecajnog djela u povijesti kartografije.
Tufetto, Latina
Tufetto je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.
Victor Grignard
François Auguste Victor Grignard (Cherbourg, 6. maj 1871 Cherbourg - Lyon, 13. decembar 1935.) je bio francuski hemičar, najpoznatiji po Grignardovoj reakciji. Za njeno otkriće je godine 1912. dobio Nobelovu nagradu za hemiju, podijelivši je sa sunarodnjakom Paulom Sabatierom.
Za vrijeme prvog svjetskog rata je za francusku vladu radio na proizvodnji fozgena i metodama detekcije iperita.
Metandiol
Metandiol je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 48,041 Da.
Bugari
Bugari su južnoslovenski  narod, koji pretežno živi u Bugarskoj, gde čini oko 85% stanovništva. Bugari su većinom pravoslavne veroispovesti, ali ima ih i muslimana i katolika. Bugari islamske veroispovesti su poznati pod imenom Pomaci. Bugarski jezik pripada slovenskoj grupi indoevropske porodice jezika. Bugara ukupno ima oko 7.000.000, od toga u Bugarskoj 6.000.000.
Istorija
U drugom veku nove ere Prabugari se doseljavaju na područje između Crnog i Kaspijskog mora (Severni Kavkaz). Pod pritiskom Huna na početku četvrtog veka, prabugarska plemena se naseljavaju na područje reke Don i Azovskog mora. U šestom veku, pod vođstvom kana Kubrata, Prabugari su formirali svoju državu (Veliku Bugarsku), koja se protezala od reke Dunav na zapadu, do reke Kuban na istoku, i od Crnog i Azovskog mora na jugu, do Doneca na severu.
Posle smrti kana Kubrata, ova država se raspala. Jedan deo Prabugara ostao je da živi pored Crnog i Azovskog mora i misli se da su potomci ovih Prabugara današnji Balkari na Kavkazu. Drugi deo Prabugara preselio se na područje reka Volge i Kame, gde je formirao Povolšku Bugarsku. Potomci ovih Prabugara su današnji Tatari i Čuvaši u Ruskoj Federaciji.
Coventry Lake, Connecticut
Koventri Lejk je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.990, što je 76 (2,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Eduard Buchner
Eduard Buchner (München, 20. svibnja 1860. - Focşani, Rumunjska, 13. kolovoza 1917.), njemački kemičar, dobtnik Nobelove nagrade za kemiju 1907. za istraživanje fermentacije.
Rođen je u Münchenu. Započeo je studirati kemiju u Kemijskom laboratoriju Richarda Erlenmeyera. Oko 1884. započinje zajednički rad na kemiji sa budućim nobelovcem Adolfom von Baeyerom, a na botanici sa von Nägelijem. Oko 1885. radi pod nadzorom svoga brata i tada se pojavio njegov prvi rad o utjecaju kiseonika na fermentaciju. Nakon jednog perioda rada kod Otta Fischera u Erlangenu obranio je 1888. doktorsku tezu u Münchenu. Postaje docent kod Adolfa fon Baeyera. Tu je dobio i pomoć u opremi malug laboratorija za fermentaciju i 1893. započinje sa prvim eksperimentima na fermentaciji, odnosno na sadržaju ćelija kvasca. Međutim savjet laboratorija je bio mišljenja da je to uzaludan posao, jer su dotad ćelije kvasca i njihovo mljevenje bili dugo dobro proučavani. Smatrali su da se tu nema što istraživati. Zbog toga napušta ta istraživanja slijedeće tri godine. Dolazi u Kiel 1893., gdje postaje profesor 1895. Tijekom 1896. radi u Tübingenu, a tijekom ljetnjih praznika obnavlja u Münchenu rad na sadržaju ćelija kvasca. Tu mu je brat bio u upravnom odboru, tako da je dobio sredstva potrebna za istraživanje. Konačno 9. siječnja 1897. objavljuje rad "O alkoholnoj fermentaciji bez ćelija kvasca". Njegovi eksperimenti postaju značajni i od 1898. radi u Berlinu. Radovi na fermentaciji postaju jako bitni za industriju šećera.
Godine 1907. je dobio Nobelovu nagradu za kemiju za istraživanja fermentacije.
Tijekom Prvog svjetskog rata bio je major u bolnici u Rumunjskoj. Ranjen je 3. kolovoza 1917. i umro je od rana devet dana kasnije.
Špansko
Špansko je zagrebačko gradsko naselje koje se nalazi na zapadnom dijelu grada.
Prema podjeli ustanovljenoj Statutom Grada Zagreba 14. prosinca 1999., pripada Gradskoj četvrti Stenjevec, a čine ga dva mjesna odbora: Špansko - jug i Špansko - sjever.
Na području Španskog nalaze se rimokatolička župa i crkva Gospe Žalosne. Poštanski broj je 10090.
Evropeidna rasa
Evropeidna rasa (kavkazoidna rasa) je prema nekadašnjoj, a danas uglavnom odbačenoj rasnoj podeli, jedna od triju glavnih ljudskih rasa, uz negroide i mongoloide. Autohtono je rasprostranjena u Evropi, severnoj Africi, severnoj Indiji i jugozapadnoj Aziji, a alohtono u Americi, Australiji i južnoj Africi.
Glavne fizičke značajke ove rase su svetla ili mrka koža, ravna, meka ili talasasta kosa, razijena tercijarna kosmatost, tanke usne i uzak nos. Boja kose i očiju varira od svetlih do tamnih nijansi.
U modernijim klasifikacijama, evropeidnu ili kavkazoidnu rasu zamenjuje pojam "belci" ili "bela rasa", te se uglavnom rabi kod samoidentifikacije u popisima stanovništva nekih država poput Sjedinjenih Američkih Država, Kanade, Ujedinjenog Kraljevstva i Južnoafričke Republike. Tu su praksu odbacile mnoge države, poput Nemačke, Australije, Argentine, i Kolumbije, gde se u popisima ne postavljaju pitanja rase ili boje kože.
2,5-Dimetoksi-4-etilamfetamin
2,5-Dimetoksi-4-etilamfetamin (DOET, DOE, Hecate) je psihodelična droga iz fenetilaminske i amfetaminske hemijske klase.
Marija Škaričić
Marija Škaričić (Split, 6. kolovoza 1977.), hrvatska je kazališna, televizijska i filmska glumica.
Karijera
Osnovnu i srednu školu završila u Splitu. Kao srednjoškolka pohađala dramski studio Gradskog kazališta mladih. Iz trećeg pokušaja upisuje Akademiju dramske umjetnosti na kojoj diplomira 2003. godine. Već od 2001. profesionalno nastupa u predstava HNK Split, HNK Rijeka, HNK Zagreb, te GK Žar ptica.
Prvu glavnu ulogu dobiva 2004. godine u filmu Ta divna splitska noć redatelja Arsena Antona Ostojića. Već tom ulogom Marija vjernim portretom heroinske ovisnice dobiva laskavu titulu najtalentiranije hrvatske glumice. Za formalno priznanje takvog statusa pobrinuo se žiri sarajevskog festivala s Mikeom Leighom na čelu, dodijelivši joj iste godine Srce Sarajeva, prestižnu nagradu za najbolje žensko glumačko postignuće. Novi pravi glumački zalet uzima u jednoj od najvećih hrvatskih komercijalnih uspješnica, filmu Što je muškarac bez brkova (2005.) Hrvoja Hribara. Njena energična interpretacija pokroviteljske, pomalo grube i sirove starije sestre Ljubice nametnula se kao racionalna protuteža središnjim likovima upotpunjujući time dodatno dramski okvir radnje.
2006. oživljava staru ljubav sa Sarajevom odnoseći po drugi put s tamošnjeg festivala Srce Sarajeva za najbolju žensku ulogu u filmu Gospođica redateljice Andree Štake. Marija ovaj puta svoj glumački senzibilitet stavlja u službu prikaza djevojke Ane čija neprilagođenost i nezadrživi mladenački temperament nepovratno utječu na sve one s kojima je turbulencija života stavi u doticaj. U njoj Marija glumi sa najvećom filmskom divom ovih prostora Mirjanom Karanović, a upravo će Mariju mnogi proglašavati njenom nasljednicom, dok će sama Mirjana Karanović u intervjuima upravo nju izdvojiti kao jednu od najboljih hrvatskih glumica.
Slijede mnoge manje filmske uloge u brojnim hrvatskim filmova, a glavne uloge dobiva 2010. godine i to u njemačkom filmu Shahada (koji je bio u konkurenciji Berlinskog filmskog festivala), te potom u filmu Dalibora Matanića Majka asfalta. Za tu ulogu je nagrađena Zlatnom arenom za najbolju glavnu žensku ulogu na 57. Pula film festivalu i Fipa D'OR Grand Prize za najbolju žensku ulogu na festivalu International Festival of Audiovisual Programs u Parizu.
U ovom je razdoblju Marija Škaričić jedna od najzaposlenijih i najnagrađivanijih hrvatskih filmskih glumica, sa čak 18 dugometražnih filmova koje je snimila u razdoblju od 2000. - 2010. čime se ni jedna druga hrvatska glumica ne može pohvaliti.
Glumila je i u serijalima Bumerang i Operacija Kajman, a u kazalištu se pojavljuje jako rijetko.
Mountain View, Arkansas
Mauntin Vju je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.748, što je 128 (-4,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Stanišić (Sombor)
Stanišić (mađ. Őrszállás) je naselje u opštini Sombor u Zapadno-bačkom okrugu i udaljeno je 22 km od Sombora. Prema popisu iz 2002. bilo je 4808 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 5131 stanovnika).
Istorija
left|thumb|250px|Katolička crkva u selu Stanišić je staro bačko naselje. Prvi put se pominje 1366. godine kao Pariš, selo koje se nalazi na srednjovekovnim kartama XV i XVI veka. Krajem XVII veka, posle austro-turskih ratova, selo je opustelo. Ubrzo je obnovljeno i u njega se vraćaju srpske izbeglice i doseljenici iz Mađarske i Nemačke. U selu je 1772. godine podignuta pravoslavna crkva koja je obnovljena 1910. godine posle velikog požara. 1815. godine podignuta je katolička crkva, visoka preko 45 m.
1786. godine u selo je naseljeno preko 100 porodica nemačke nacionalnosti. Sve do 1811. godine selo je bilo podeljeno na dva dela - nemački i srpski Stanišić. Veliki broj naseljenih Mađara iz 1904. godine, posle austrougarske nagodbe, menjaju naziv sela u Ersalaš (Őrszállás). Po završetku Prvog svetskog rata vraćeno je ime Stanišić.
Demografija
U naselju Stanišić živi 3906 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,5 godina (39,3 kod muškaraca i 43,6 kod žena). U naselju ima 1631 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,95.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Chalancon (Drom)
Šalanson je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Di.
Metansulfonska kiselina
Metansulfonska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 96,106 Da.
Spesc, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 700 m.
1-Testosteron
Delta 1-dihidrotestosteron je anabolički steroid koji se razlikuje od testosterona po tome što ima 1,2-dvostruku vezu umesto 4,5-dvostruke veze u A prstenu.
Zapruđe
mini|Zapruđe Zapruđe zagrebačko gradsko naselje (kvart). Izgrađeno je poslije Drugog svjetskog rata kao dio Novog Zagreba.
Stambeni dio naselja gradio se od 1963. do 1968. gotovo simetričnim modelom. Zapruđe je građeno kao plansko naselje koje bi osim funkcije stanovanja, zadovoljilo i niz drugih potreba stanovništva, no dio predviđene infrastrukture nije izgrađen. Najveći dio Zapruđa izgrađen je montažnim načinom građenja »JU-60« i »JU-61« čije je jedno od obilježja aluminijska oplata pa se te zgrade danas nazivaju »limenkama«. Krajem 1960-ih, nakon završetka izgradnje »limenkâ«, u naselju su sagrađeni neboderi.
Naselje ima oko 8000 stanovnika, a u njemu se nalaze banka, pošta knjižnica, društveni dom, dva dječja vrtića, ambulanta, lanac dućana, mesnica i ostalo.
Logan's Run (film)
„Loganovo bekstvo“ je naučnofantastični film iz 1976, snimljen prema istoimenom romanu Vilijama Nolana i Džordža Klejtona Džonsona. Film je trebalo da režira Džordž Pal, ali je u poslednjem trenutku, iz nepoznatih razloga, zamenjen Majklom Andersonom. Ekipa koja je bila zadužena za specijalne efekte dobila je nagradu Oskar. Budžet filma je iznosio devet miliona dolara, ali je zarada samo u Americi iznosila 25 miliona dolara.
Alfred Werner
Alfred Verner (12. decembar 1866 - 15. novembar 1919 ) je bio švajcarski hemičar i dobitnik Nobelove nagrade za hemiju. Bio je profesor na univerzitetu Cirih. Nobelovu nagradu za hemiju je dobio 1913. zbog toga što je predložio oktohedralne konfiguracije metalnih jedinjenja. Razvio je bazu za modernu koordinacionu hemiju. Otkrio je i heksol 1914. To je bio kobaltni spoj sa sledećom hemijskom formulom [Co((OH)2Co(NH3)4)3](SO4)3.
Logan's Run (film)
Uspeh filma je potakao snimanje kratkotrajne TV serije i isto tako kratkotrajne Marvelove strip-serije (od kojih je potonja objavljena u bivšoj Jugoslaviji).
Datumi premijera
U tadašnjem Sovjetskom Savezu film je prikazan na moskovskom filmskom festivalu.
Rimejk
Producent Džoel Silver je bio angažovao režisera Brajana Singera koji je poznat po serijalu „X-men“ da za 2009. napravi rimejk ovog filma. Međutim, Singer je izjavio fanovima na Međunarodnom sajmu stripa u San Dijegu da ima u planu da napravi novi nastavak „Supermena“. Osim Singera, kao mogući kandidati za projekat su se pominjali Robert Švenke, Džejms Maktig i kasnije Džozef Košinski.
Fredonia, Kansas
Fridonija je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.482, što je 118 (-4,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Theodore William Richards
Theodore William Richards (31. januar 1868 – 2. april 1928) je bio američki kemičar, poznat po tome što je godine 1914. osvojio Nobelovu nagradu za kemiju u "znak priznanja za otkriće točne atomske težine brojnih kemijskih elemenata."
Scalon, Belluno
Scalon je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 214 m.
Bunjevci
Bunjevci su slavenska etnička grupa poreklom sa Dinarskog gorja koja danas živi u Bačkoj, a oko čijeg karaktera i identiteta dan-danas traju velike kontroverze. Tako se dio Bunjevaca smatra zasebnom etničkom grupom tj. narodom te su kao takvi priznati u službenim statistikama Srbije. Dio Bunjevaca se smatra dijelom hrvatskog naroda, a manji dio Srbima. Bunjevci u Mađarskoj su pokrenuli zahtjev za priznanje posebnog manjinskog statusa.
thumb|center|300px|Migracije Bunjevaca
Tufo, Latina
Tufo je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 932 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 137 m.
Kenton, Tennessee
Kenton je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.281, što je 25 (-1,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Saint-Martin, Francuska
Saint Martin (francuski: Saint-Martin), službeno Kolektiv Saint Martin (francuski: Collectivité de Saint-Martin), je prekomorski kolektiv Francuske smješten u Karibima. Nastao je 22. 2. 2007. i sačinjava sjeverni dio otoka Sveti Martin i obližnjih otočića, od kojih je najveći Île Tintamarre. Južni dio otoka, pod nazivom Sint Maarten, predstavlja dio Nizozemskih Antila.
Klinički bolnički centar Sestre milosrdnice
Temeljem odluke Vlade Republike Hrvatske u srpnju 2010. godine, Kliničkoj bolnici "Sestre milosrdnice" pripojene su Klinika za tumore, Klinika za dječje bolesti i Klinika za traumatologiju.
Krašovani
Krašovani (Karašovani, Krašovanje, Karaševci ili Koroševci, rumunski: Caraşoveni, Cârşoveni, Cotcoreţi, Cocoşi) su južnoslovenska etnička zajednica koja pretežno živi u Rumuniji, odnosno u županiji Karaš-Severin u rumunskom delu Banata. Velika večina Krašovana su Hrvati katoličke veroispovesti doseljeni iz Turopolja i Bosne Srebrene, a manji deo uz granicu sa Srbijom Timočanski Srbi. Karašovani govore (ovisno o nacijonalnosti) uglavnom hrvatskim jezikom a dijalektalno spadaju pod (torlački dijalekt) koji su prihvatili od Bugara ili Srba tokom 3 veka izolovanosti.
Klinički bolnički centar Sestre milosrdnice
U svom prostoru obuhvaća i dvije srednje škole: Srednju medicinsku školu i Srednju školu za primalje.
Krašovani
Rumunska statistika Krašovane tretira kao hrvatsku manjinu i oko 200 ljudi kao posebnu Karašovansku zajednicu. Prema zadnjem popisu stanovništva Rumunije (županija Karaš-Severin) Karašovani se uglavnom smatraju Hrvatima, dok se manji deo smatra posebnim narodom, a najmanje deo uz granicu sa Srbijom Srbima. Srpski deo Krašovana se u Banat doselio iz Timočke Krajine krajem 14. veka, dok se drugi Hrvatski deo doselio iz Turopolje|Turopolja, čime se objašnjavaju tragovi kajkavštine u lokalnom govoru a manja grupa Hrvata doselila je i iz Bosne Srebrene.
Klinički bolnički centar Sestre milosrdnice
Godine 2006. obilježila je 160 godina rada i postojanja. Bolnica je smještena u Vinogradskoj cesti 29, u srcu grada Zagreba. Okružena je zelenilom njegovanog parka, voćnjaka i livadama te tihom okolicom šume Jelenovac.
Krašovani
Istorija i poreklo
Područje koje naseljavaju Krašovani je bilo i ranije nastanjeno stanovništvom slovenskog porekla. Naseljavanje Krašovana je izvršeno iz tri oblasti, jedan deo oko reke Timok, stanovništvom koje je sa sobom donelo torlački govor i ono je prenelo torlački osnov na Hrvatsku Karašovansku enklavu koja je poreklom iz Turopolja i Bosne doseljena na posed Rimokatoličkog biskupa/episkopa. Početkom 20. veka se, pretežno među bugarskim naučnicima, smatralo se da su Krašovani - i to pre svega zbog torlačkog govora - bugarskog porekla.
Dijalekat
Dijalekat kojim govori ova nevelika skupina je nekarakterističan za Banat, odnosno za Srbe koji žive u ovom delu Banata i koji govore ekavskom varijantom štokavskog dijalekta, taj govor je mešavina kajkavsko-štokavko-rumunijskog rečnika sa torlačkom afirmacijom.
McGraw, New York
Makgro je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.053, što je 53 (5,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Firentinski koncil
Firentinski koncil (originalno Bazelski koncil) bio je ekumenski koncil biskupa i ostalih velikodostojnika Rimokatoličke crkve. Počeo je godine 1431. u Baselu, a kasnije postao poznat kao Koncil u Ferrari nakon što je papa Eugen IV. dekretom odredio da se nastavi u Ferrari. Koncil se godine 1439. preselio u Firenzu zbog prijetnje kuge i financijske podrške dinastije Medici. Prvotna lokacija u Baselu odražavala je želju reformski nastrojenih sudionika da se sretnu van teritorija Papske države, Svetog rimskog carstva ili kraljeva Aragona i Francuske, čiji se utjecaj nastojao izbjeći. Ambrogio Traversari je prisustvovao Bazelskom koncilu kao legat pape Eugena IV.. thumb|240px|left| Papa [[Martin V. sazvao je 1431. Koncil u Baselu, on se 1438. preselio u Ferraru, a 1439. održan je u Firenzi ]] Koncil se sazvao u periodu kad je koncilski pokret bio snažan, a autoritet pape slab. Pod pritiskom zahtjeva za crkvenom reformom papa Martin V. odobrio je dekret Koncila u Konstanzu (9. oktobra 1417.) kojim se pape obavezalo da periodički sazivaju koncile. Na isteku prvog roka određenog tim dekretom, papa Martin V. je postupio u skladu s njim i sazvao koncil u Paviji. Zbog epidemije na tom području koncil se gotovo odmah preselio u Sienu (v. Koncil u Sieni) i raspustio—zbog još uvijek potpuno nerazjašnjenih okolnosti—upravo u trenutku kada je počeo raspravljati o reformama(1424).
Sljedeći je koncil sazvan tek nakon sedam godina (1431) u Baselu, po naredbi pape Martina, koji je za predsjedavajućeg odredio Juliana Cesarinija, vrlo poštovanog prelata. Sam Martin je međutim umro prije otvaranja koncila.
Koncil se raspadao i selio nekoliko puta. Reformatori su smanjivali ovlasti pape i sebe proglašavali višim autoritetom. Jedna je frakcija izabrala antipapu Feliksa V koji se deset godina predstavljao kao pravi papa.
Koncil je uspješno izglasao ponovno ujedinjenje sa Istočnim crkvama. Usuglašeni su stavovi o papinom primatu, čistilištu, i i spornoj riječi Nikejskog kreda. Dekret međutim nije imao odjeka po Bizantu i drugim pravoslavnim zemljama, pa tamo nije zaživio.
Transmembranski domen ABC transportera
Transmembranski domen ABC transportera je glavna transmembranska strukturna jedinica ATP-vezujućeg kasetnog transportera koja se sastoji od šest transmembranskih domena. Mnogi članovi ABC transporterske familije imaju dva takva regiona.
Ljudski proteini koji sadrže ovaj domen
ABCB1; ABCB10; ABCB11; ABCB4; ABCB5; ABCB6; ABCB7; ABCB8; ABCB9; ABCC1; ABCC10; ABCC11; ABCC12; ABCC13; ABCC2; ABCC3; ABCC4; ABCC5; ABCC6; ABCC8; ABCC9; CFTR; TAP1; TAP2; TAPL;
Bordes (Saona i Loara)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 87 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 38 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,28 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 173 metara (maksimalnoj 179 m, a minimalnoj 172 m).
V-2
Replika rakete Fau 2 u muzeju u Penemindeu, Nemačka.|thumb|300pxRaketa Fau 2 (V-2) je jedna od prvih balističkih raketa koju je nemačka armija koristila u završnoj fazi Drugog svetskog rata, za napade na ciljeve u Britaniji i Belgiji. Ona predstavlja početak raketne trke koja će se razviti tokom Hladnog rata i koja će učiniti mogućim let na Mesec i lansiranje sondi izvan Sunčevog sistema.
Razvoj
Početkom 1927. god. nemačko Društvo za svemirske letove (Verein für Raumschiffahrt) započelo eksperimente sa tečnim raketnim gorivo. Rakete sa pogonom na čvrsto gorivo korišćene su tokom Prvog svetskog rata zbog čega je Versajskim sporazumom Nemačkoj zabranjeno istraživanje i razvoj raketa na čvrsto gorivo. Tokom 1932. god. nemački Rajhsver je počeo da pokazuje interesovanje za njihovo istraživanje zbog moguće vojne upotrebe raketa. U tom cilju istraživački tim nemačke vojske predvođen generalom Valterom Dornbergerom posetio je njihov istraživački centar gde im je prikazana demonstracija vozila na raketni pogon kojim je upravljao Verner fon Braun. Iako je raketa imala ograničene sposobnosti, Dornberger je prepoznao fon Braunovu genijalnost i privoleo ga da počne da radi za nemačku vojsku.
Preostali članovi društva sledili su fon Brauna tako da su uskoro svi radili za nemačku vojsku. U decembru 1934. god. fon Braun je postigao zapažen uspeh kada je uspešno lansirana raketa A2 (A za agregat), mali model koji je kao pogonsko gorivo koristio etanol i tečni kiseonik. Dalja istraživanja nastavljena su u pravcu povećanja pouzdanosti rakete. Ispitane su različite vrste goriva ali je nemačka vojska podržavala upotrebu etanola zato što je Nemačka oduvek imala problema sa nedostatkom fosilnih goriva. Tokom Drugog svetskog rata, veliki broj raketa koristio je kao pogonsko gorivo etanol koji se dobijao iz krompira.
1936. god. tim je započeo rad na usavršenim modelima raketa A3 i A4. A4 je bila raketa u pravoj veličini sa dometom od oko 175 km, plafonom od 80 km i nosivošću od 1 t. Do povećanja u performansama došlo je nakon kompletnog redizajniranja raketnog motora Valtera Tiela. Ubrzo je postalo jasno da se fon Braunovi projekti polako pretvaraju u pravo oružje zbog čega je Dornberger preselio kompletan tim iz mesta Kumersdorf (u blizini Berlina) u mali gradić Peneminde, na ostrvu Usdom na nemačkoj baltičkoj obali, kako bi se obezbedio potreban prostor za testiranje i osigurala tajnost.
Početkom 1943. god. pokrenuta je serijska proizvodnja raketa A4 pod nazivom ili skraćeno V2 kako je nazvana na insistiranje nemačkog ministra propagande Jozefa Gebelsa. Saveznici su već bili upoznati sa postojanjem ovog oružija. Poljski pokret otpora uspeo je da na desnoj obali reke Bug dođe do ostataka ove rakete ispaljene u opitnom centru Blizna tako da su svi vitalni tehnički podaci dostavljeni Britanskoj obaveštajnoj službi. Britanci su pokrenuli masovnu bombardersku kampanju protiv Penemindea zbog čega je poginuo veliki broj stručnih radnika što je značajno usporilo testiranje i proizvodnju.
Paul Sabatier
Pol Sabatje (5. novembar 1854. -14. avgust 1941. ) je bio francuski hemičar rođen u Karkasonu. Dobio je Nobelovu nagradu za hemiju 1912 za rad na hidrogenizaciji organskih jedinjenja u prisustvu malih čestica metala kao katalizatorima.
Diplomirao je na Politehnici u Tuluzu 1877. Godinu dana je predavao na lokalnoj školi, a zatim 1878. postaje Berteloov asistent na Kolež de Frans. Doktorirao je 1880. Predavao je fiziku u Bordou do 1882., a zatim je nastavio u Tuluzu. U Tuluzu počinje da predaje i hemiju 1883. Profesor hemije na univerzitetu u Tuluzu postao je 1884. Dekan fakulteta prirodnih nauka postao je 1905. Bio je toliko veran Tuluzu da je odbijao mnoge atraktivne ponude, kao što je bila da nasledi Anri Moasana 1908. na Sorboni. Najranija istraživanja su bila na polju termodinamike i termohemije sumpora i metalnih sulfata, na čemu je radio i doktorat. U Tuluzu je nastavio sa sa fizikalno-hemijskim istraživanjima sulfida, hlorida i bakrenih jedinjenja. Radio je na particionim koeficijentima i spektrima apsorbcije. Osim toga istraživao je okside azotne kiseline i njihove soli.
Radoš Bajić
Radoš Bajić (Medveđa, 24. septembar 1953) je srpski glumac, scenarista i reditelj.
V-2
Tehnički podaci
U komori za sagorevanje temperature su se kretale između 2.500 do 2.700 °C. Smeša alkohola i vode pumpana je duž dvostrukog zida glavne komore za sagorevanje. Na taj način hlađena je komora i zagrevano gorivo. Gorivo je zatim upumpavano u glavnu komoru za paljenje kroz 1224 dizne čime je postizana odgovarajuća smeša alkohola i kiseonika. Male rupice omogućavale su da male količine alkohola prođu direktno u komoru za sagorevanje gde su formirale tanak sloj koji je dodatno štitio zidove komore, naročito na otvoru gde je komora bila najuža. Ovaj zaštitni sloj palio se u dodiru sa atmosferom i proizvodio dugački izduvni trag koji je ostajao za raketom.
Fau 2 je imao žiroskopski inercijalni navigacioni sistem koji je upravljao sa četiri zakrilca repnim krilnim površinama i sa četiri unutrašnja grafitna zakrilca koja su se nalazila na samom izlazu iz motora. Kasniji modeli Fau 2 koristili su „zrake za navođenje“ (radio signale koji su se emitovali sa zemlje) koji su ih usmeravali prema cilju, ali su prvobitni modeli koristili jednostavan analogni računar koji bi podešavao azimut rakete dok je njen domet kontrolisan prekidom rada motora koji je aktiviran od strane zemaljske kontrole korišćenjem Dopler sistema ili od strane ugrađenih akceleromera. Raketa bi prestala sa ubrzavanjem i ubrzo bi dostigla najvišu tačku na putanji leta.
Prvi proizvedeni modeli rakete bili su kamuflažno ofarbani ali je pred kraj rata raketa uglavnom isporučivana u maslinasto-zelenoj i zelenoj boji. Tokom testova raketa je bila ofarbana kao šahovska tabla, sa crnim i belim poljima zato što je ovakva šema za bojenje omogućavala da se ustanovi da li se raketa tokom leta okreće oko svoje uzdužne ose.
Tokom Drugog svetskog rata ukupno je proizvedeno oko 6.000 Fau 2 dok je samo oko 3.500 upotrebljeno protiv savezničkih ciljeva. Više stotina ovih raketa zarobljeno je na kraju rata od strane saveznika.
Lansirna mesta
Dornberger je smatrao da Fau 2 mora da ima pokretnu lansirnu rampu ali je prevagnulo Hitlerovo insistiranje na izgradnji podzemnih bunkera odakle bi se lansirale ove rakete. Prema njegovim planovima, rakete Fau 2 bi se u neprekinutom nizu dovozile železnicom do ovih bunkera odakle bi se stalno lansirale na neprijateljske ciljeve.
Izgradnja prvog ovakvog bunkera počela je 1943. god. u Eperleku u blizini Sent Omera u oblasti Pa de Kalea u Francuskoj. Britanci su odmah uočili masivne građevinske radove na ovoj lokaciji zbog čega su otpočeli masivnu bombardersku kampanju koja je naterala Nemce da odustanu od dalje izgradnje iako su najteže britanske avionske bombe „Tol boj“ (en. „Tall boy“ – visoki dečko) teške 10 t, koje su bačene tokom bombarderskih napada imala slab učinak i nisu uspele da nanesu veću štetu objektu.
Izgradnja drugog ovakvog objekta pod nazivom „Kupola“ (La Cupole) otpočela je nedaleko odatle u obližnjem kamenolomu ali je i ona ubrzo prekinuta zbog teških napada iz vazduha. Poslednja lokacija na kojoj je pokušana izgradnja podzemnog bunkera za lansiranje raketa Fau 2 bila je južnije u blizini Šerbura ali je ovaj put napad britanskih bombardera usledio pre nego što se beton stegao.
Neuspeh izgradnje fiksnih mesta za lansiranje primorao je Hitlera da se vrati na prvobitnu Dornbergerovu ideju i da odobri izgradnju pokretnih lansirnih rampi. Potrebna oprema za lansiranje i gorivo bilo je smešteno na 30 kamiona. Raketa je do mesta za lansiranje transportovana posebnom prikolicom „Vidalwagen“, a zatim bi posada montirala bojevu glavu. Raketa bi zatim bila prebačena na prikolicu „Meillerwagen“ kojom je transportovana na mesto za lansiranje gde bi bila uspravljena na sto za lanisranje. Pre lansiranja raketa bi bila napunjena gorivom, naoružana, bili bi podešeni žiroskopi, a zatim bi bilo izvršeno lansiranje. Od mesta dolaska na mesto lansiranja pa do samog lansiranja bilo je potrebno 90 min. Posada je mesto za lanisranje mogla da napusti u roku od 30 min.
Ovakav sistem se pokazao veoma uspešan pa je dnevno lanisrano oko 10 raketa Fau 2. Posle rata je konstatovano da je zahvaljujući ovakvom sistemu Nemačka imala mogućnost da lansira preko 100 ovih raketa dnevno ali da ju je u tome sprečila nestašica goriva.
Raketa je mogla biti ispaljena sa bilo koje ravni koja je bila dovoljno velika da se na njoj uspravi raketa. Sistem za lansiranje je bio izuzetno mala i pokretna meta zbog čega do kraja rate nije zabeleženo da je i jedna raketa Fau 2 uništena prilikom lansiranja.
Eksperimentalna lansiranja u Penemindeu 1942-44
Za period posle 1943. god. postoji samo nekompletna evidencija o eksperimentalnim lansiranjima rakete A4 u Penemindeu. Eksperimentalna lansiranja nastavljena su uprkos snažnim savezničkim bombardovanjima tokom avgusta i jula 1943-44 godine kao i tokom februara 1945. god. Raketa A4/Fau 2, opremljena novim sistemom za navođenje namenjenim za raketu „Vaserfal“ (nem. „Waserfall“ – vodopad), koja je u stvari bila konverzija rakete Fau 2 namenjena za dejstvo protiv savezničkih bombardera, lansirana je 13. juna 1944. god. i srušila se u Švedskoj.
Raketa Fau 2, koja je ispaljena 30. maja 1944. god. srušila se u blizini opitnog centra Sarnaki nad Bugijem. Delove rakete koji su pali u blizini reke Bug prikupila je Poljska domovinska armija. Delovi rakete su u noći 25-26 jul 1944. god. prebačeni avionom u Veliku Britaniju.
Proizvodnja Fau 2
Raketa Fau 2 je maosovno proizvođena u podzemnom tunelskom sistemu Mitelverk (Mitelwerk) ispod planine Konštajn (Kohnstein) koji je bio deo radnog logora Mitelbau-Dora (Mittelbau-Dora) u blizini Nordhauzena (Nordhausen) u Nemačkoj. Na proizvodnji rakete Fau 2 radilo je od kraja 1943. god. oko 10.500 radnika od kojih su mnogi umrli od posledica loših uslova za rad. U periodu od oktobra 1943. god. do marta 1944. god. umrlo je oko 2.900 radnika dok su ostali umrli uglavnom tokom transporta u druge radne kampove. Smrtnost radnika u pojedinim periodima iznosila je oko 100 ljudi dnevno. Glavninu prinudne radne snage činili su Rusi, Poljaci i Francuzi iako je bilo i dosta ratnih zarobljenika, stranih radnika i Nemaca na prinudnom radu.
Operativna upotreba
Prva raketna jedinica koja je stekla operativni status bila je Baterija 444. Ova jedinica formirana je 2. septembra 1944. god. u blizini Ufalizea u Belgiji sa zadatkom da otpočne raketne napade na nedavno oslobođeni Pariz. Sledećeg dana Baterija 485 upućena je u Hag kako bi otpočela raketne napade na London. U narednih nekoliko dana izvršeno je nekoliko neuspešnih lansiranja ali su obe grupe uspešno dejstvovale 8. septembra.
Dejstva ove dve baterije predstavljala su samo vrh sante leda. U narednih nekoliko meseci ispaljeno je oko 3.172 rakete na sledeće savezničke ciljeve:
Nekoliko stotina lansiranih raketa je eksplodiralo u letu i nikada nije ušlo u savezničku statistiku.
Poslednje dve rakete eksplodirale su 27. marta 1945. god. na (ili u blizini) svojih ciljeva. Broj poginulih civila u Londonu dostigao je cifru od 7.000 što je u proseku dvoje poginulih po lansiranju. Ovi podaci u velikoj meri umanjuju značaj rakete Fau 2, ali se mora imati u vidu da je veliki broj ovih raketa promašio svoj cilj. Rakete koje bi pogodile svoj cilj bile su izuzetno smrtonosne. U jednoj eksploziji u Vulviču, jugo-istočni London, poginulo je 160 ljudi dok je u Antverpenu raketa pogodila bioskop i usmrtila 567 ljudi. Takođe, jedna raketa Fau 2 značajno je oštetila dokove u ovom gradu koji su bili od vitalnog značaja za snabdevanje savezničkih snaga u Evropi.
Radoš Bajić
Biografija
Radoš Bajić je rođen 24.septembra 1953. godine u selu Medveđa kod Trstenika. Osnovnu školu je završio u svom rodnom selu, a srednju muzičku školu u Nišu. Diplomirao je Fakultet dramskih umetnosti 1976. godine u klasi profesorke Ognjenke Milićević.
V-2
Protivmere
Takođe, zabeležen je slučaj kada je jedan Fau 2, u fazi poletanja oboren mitraljeskom vatrom iz američkog bombardera.
Radoš Bajić
Biografija
Svoju profesionalnu karijeru je započeo još kao student ulogom Nedeljka Čabrinovića u režiji Veljka Bulajića 1975. godine. Kao izrazito talentovan mladi glumac odmah po završetku školovanja biva pozvan u angažman gotovo svih beogradskih pozorišta, - u Jugoslovenskom dramskom pozorištu na poziv profesora Miroslava Belovića sa velikim uspehom igra Lauru u predstavi Dundo Maroje, u Narodnom pozorištu Zrikavicu u Crvenom šalu Antonija Isakovića, u Ateljeu 212 ulogu Nenada u drami Duel, čiji je i autor, sa velikim Jovanom Milićevićem.