cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tenango de las Flores, Huauchinango
Tenango de las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Huauchinango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7334 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1305 m.
Bieno, Trento
Bieno je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 373 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 836 m.
Olla Chica, Zongolica
Olla Chica je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Zongolica.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 180 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1340 m.
Doña Panchita, Guanajuato
Doña Panchita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Guanajuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2083 m.
Trestioara, Vâlcănești
Trestioara je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Vâlcănești.
Cañada Grande, Tenejapa
Cañada Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tenejapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 544 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2151 m.
Macea, Macea
Macea je naselje u Rumuniji u okrugu Arad u opštini Macea.
Las Enramadas, Buenavista de Cuéllar
Las Enramadas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Buenavista de Cuéllar.
Macea, Macea
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6056 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 100 m.
Las Enramadas, Buenavista de Cuéllar
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1896 m.
Poggi Gialli, Siena
Poggi Gialli je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Donji Kraji
Donji Kraji ili Dolnji kraji (lat. Partes inferiores, mađ. Olföld) bili su srednjovjekovna mala regija na sjeverozapadu današnje  Bosne i Hercegovine. Pod tim imenom se prvi put spominju u Buli (uredbi) Bele IV, od 20. jula 1244. u kojoj su dodijeljena neka vlasništva za "biskupa Bosne", imenujući teritorije: (Vozora = Usora, Sou = Soli, Olfeld = Donji Kraji). Također su spomenuti i 1332.,  u povelji Stjepana II Kotromanića,  Bana  Bosne, a Donji Kraji su bili i jedna od imenovanih zemalja u kasnijim posjedima bosanskih  kraljeva, kao što je   Hrvoje Vukčić Hrvatinić.
Poggi Gialli, Siena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 270 m.
Donji Kraji
Vjekoslav Klajić je lahko preveo sve nazive iz ovog zapisa, osim Olfölda. Tragajući za dijelovima Bosne koji nisu pokriveni pomenutim toponimima, uz konsultiranje dopunskih izvora, došao je do razumnog zaključka:
Geografija
Po svemu sudeći, Donji Kraji su izvorno obuhvatali područje od Vrbasa kod Banjaluke i Vrbanje do Sane, odnosno areal koga je naseljavalo drevno ilirsko pleme Mezeji.
Području Donjih Kraja, u 12. i 13. stoljeću, uključene su župe: Uskoplje, Pliva, Luka, Vrbas, Zemljanik (Resnik), Vrbanja, Tribava (Trijebovo), Mel, Lušci i Banjica. Za vrijeme vladavine Hrvoja Vukčića Hrvatinića, priključene su i župe Sana, Glaze, Vrbas (koji je u međuvremenu izgubio), a nakratko i Dubica. Ovaj historijski prostor se u najvećoj mjeri poklapa sa današnjom Bosanaskom Krajinom. mini|280px|Granice i gradovi Bosanske Krajine Najveći gradovi u današnjoj Bosanskoj Krajini su središta općina:
Historija
mini|mini|desno|300px|Donji kraji i ostala područje koje su posjedovali Hrvatinići početkom 15. vijeka mini|250p|Vrbaska banovina ([[1929. − 1939.) obuhvatala je i područje Donjih Kraja.]]
Rimsko doba
Prije i za vrijeme vladavine Rimske Imperije, područje Donjih Kraja su naseljavale zajednice ilirskog plemena Mezeji, što podrazumijeva da su i u to vrijeme predstavljali svojevrsnu teritorijalnu, etničku i vojnu cjelinu.
Srednjovjekovna Bosna
Nakon Rimskog doba, njihovo ime se pojavljuju na nekim geografskim skicama i mapama, a u historijski relevantnim izvorima, prvi put se pominju  20. jula 1244., u navedenoj uredbi (buli) ugarskog kralja  Bele IV, kojom je odredio da  da bosanski biskup  (vjerovatno dominikanac Ponsa) ima pravo prikupljati "desetinu"  u Usori, Solima i Donjim Krajima. To se dešavalo za vladavine bosanskog bana Bana Mateja Ninoslava (1232. - 1250. Ostala je zabilježena njegova povelja Dubrovačkom knezu Žanu Dandolu, koja je postala predmetom kontroverzi zbog pokušaja da se na osnovu različitih interpretacija značenja nekih dijelova njenog teksta odredi narodonosna struktura Bosne u 13. vijeku.
Poslije sloma Bribirskih (Šubića), Bosna ponovno jača i vremenom izrasta u najmoćniju državu na Balkanu. Ban Stjepan II Kotromanić (vladao od 1320. do 1353.) pripaja Bosni područje Huma, teritorije od Neretve do Cetine koja postaje dio Bosne. Također u Bosnu uključuje i Donje krajeve, Usoru i Soli. U Donje Kraje uključuje i župe Banica (oko Ključa), Zemljanik (Zemunik), Vrbanja (u slivu istoimene rijeke), a nešto kasnije i Glaž (na razmeđu župa Usora i Soli).
U Donjim Krajima, od grada Kotora, preko Jajca do Glamoča,  vladala je  moćna velikaška  porodica  Stipanića, koja se kasnije  naziva  Hrvatinićima, sa najmoćnijim izdankom u liku  Hrvoja Vukčića Hrvatinića. Hrvoje je postao "veliki vojvoda bosanskog rusaga i herceg splitski".
Bosansko-hrvatske granice u  Donjim Krajima  ostale su iste kao u vrijeme bana Kulina  na početku  13. Stoljeća, tj. iste kao i 1406. Protezala se od Grmeča jugoistočno do Skoplja na Vrbasu (današnji Donji i Gornji Vakuf), od srednjeg toka Vrbasa (istok) do Une (zapad). Taj prostor je obuhvatao nekoliko župa: Plivska, Zemljička, Vrbanjska i Mrenska, kojima su vladali Trpimirovići, uz čije vrijeme neki autori vežu i sam naziv  Donji kraji.
Na osnovu kontekstualnih izvora, moguće je pretpostaviti da je prije toga Donjim Krajima vladao Ban Kulin, kao jednom od zabilježene četiri zemlje bosanske.
Ninoslava је naslijedio ban Prijezda I koji priznaje vrhovnu vlast Bele IV. Bela je tada, poveljom iz 1287., u Bosni formirao banovine Soli i Usora. Prijezda predaje cijelu župu Zemunik svom zetu, sinu slavonskog bana Stjepana Babonića pa krajem 13. stoljeća dijelovi Donjih Kraja ulaze u posjede Babonića.
Još prije 1386. moguće je pratiti uticaje Osmanlija na srednjovjekovnu Bosnu, po brojnim upadima koji su bili različitog intenziteta i značaja, ali su tek su zbivanja sredinom druge decenije 15. vijeka označila početak  njihovog  aktivnijeg angažmana. Radi svojih interesa Osmanlijsko carstvo pruža podršku bosanskom plemstvu, koje predvodi Tvrtko II. Nakon Lašvanske bitke (1415)., Osmanlije, uz Ugarsku postaju najsnažniji faktor u daljoj historiji bosanske države. Na životnim prostorima između ove dvije sile, bosanski vladari su dugo odolijevali različitim pritiscima. Uprkos osmanskom uspjehu u pomenutoj bici, Tvrtka II. i njegove pristaše ipak nisu uspjeli osujetiti događaj iz 1415. Glavninu tereta u tom sukobu je podnio knez Pavle Radinović, koji je podržavao Tvrtka II. Pavle je ubijen, a Tvrtko II je svoju priliku odložio na neko vrijeme. Poslije smrti Stjepana Ostoje, Bosnom vlada njegov sin Stjepan Ostojić.
Tvrtko II. je konačno 1420. godine ponovo preuzeo bosansko prijestolje. Nedugo potom i sam kralj Tvrtko II. postaje ugarski saveznik, jer mu je bila potrebna pomoć protiv pobune bosanskih plemića i Radivoja Ostojića, sina bivšeg kralja Ostoje. Tvrtko II i Radivoje, uz osmanlijsku pomoć, ovladavaju većim dijelom Bosne, od 1433. do 1435. Tvrtko ostaje na vlasti sve do smrti 1443., a njegovu vladavinu je obilježio dalji razvoj privrede i gradova te jačanje utjecaja bosanskih franjevaca.
Kotromanići, bosanska vladarska dinastija koja je vladala približno od 1250. do 1463., povremeno ili stalno, u cjelini ili djelimično su također bili dokazani vladari i Donjih Kraja.
Hrvoje Hrvatinić је bio jedan od najmoćnijih bosanskih vlastelina svoga vremena. Kada je umro ugarski kralj Lajoš I Anžujski, pridružio se dinastijskim sukobima, pomogavši Ladislavu Napuljskom da se promovira u kralja. Kao nagradu je dobio upravu u prostranim teritorijama i titulu Hercega Splita vicekralja Dalmacije i Hrvatske, Velikog Bana Vrbaske Banovine i kneza Donjih Kraja. Drugi pretendent na ugarski prijesto, Žigmund Luksemburški je potisnuo Ladislava Napuljskog i zavladao čitavom Ugarskom, što je značajno oslabilo Hrvojev uticaj. Kako je već došao u sukob sa Sandaljem Hranićem Kosačom, kojeg je Žigmund podržavao, stupio je u vezu sa Osmanlijama i pozvao ih u pomoć, 1415.
Hrvoje Vukčić Hrvatinić је umro 1416., nakon čega se njegovi posjedi brzo raspadaju, pri čemu je glavnina Donjih Kraja pripala njegovom bratiću Juraju Vojsaliću. mini|mini|desno|300px|Donji kraji i ostala područje koje su posjedovali [[Hrvatinići početkom 15. vijeka]].
Poslije pada Kaljevine Bosne pod upravu Osmanlija, ugarski kralj Matija Korvin је (krajem 1464.) zauzeo Sjevernu Bosnu, uključujući i Donje Kraje, gdje je formirao Jajačku Banovinu kоја sе оdržalа sve do 1527., a po nekim izvorima do 1528. U tom periodau Banovina je pokrivala cijelo područje Donjih Kraja, izuzev župe Uskoplje, koja je i tada bila pod osmanlijskom vlašću. Nakon pada i Jajačke Banovine, Donji Kraji su postli dio Bosanskog Sandžaka.
U kasnijim sistemima vlasti, za šire područje Donjih Kraja, postepeno se ustalio naziv Bosanska krajina, što se održalo do danas, s tim da se njen dodatni dio kolokvijalno označava kao "Ljuta Krajina". Taj naziv, sam po sebi, diferencira teritorju nekadašnjih Donjih Kraja i bihaćko-cazinskio-kladuškog područje "Ljute Krajine".
Važno je uočiti činjenicu da mnogi hrvatski izvori, eksplicitno ili kontekstualno, vladanje područjem Donjih Kraja, koje su dobili od moćnije Ugarske u vidu miraza ili nagrada zaslužnoj vlasteli za učinjene osvajačke usluge u međusobnom razračunavanju tadašnih okupatora, poistovjećuju sa hrvastvom lokalnog življa. Međutim, teško je i teorijski pretpostaviti da je autohtono stanovništvo bilo evakuiranao, a ispražnjeni prostor naseljen Hrvatima, preciznije - stanovništvom sa hrvatskih teritorija. Naprotiv, argumentirano se može pretpostaviti da se početno autohtono demogrfsko jezgro Donjih Kraja očuvalo i do današnjice, unatoč smjenama upravljača i vlasnika pojedinih prostora. Uostalom, dobropoznata je činjenica da se sve do 1910. godine cjelokupno stanovništvo Bosne i Hercegovine službeno uvažavalo i izjašnjavalo, najprije kao Dobri Bošnjani i krstjani vjere starobosanske, a zatim Bošnjaci (Muhamedanci, Katolici i Ortodoksi).
U svojoj zapaženoj knjizi "Bosnia: A Short History" (1996.), koja je doživjela više izdanja, na više jezika, Noel Malcolm, o tome, veli:
U vezi s istim pitanjem, Nada Klaić, u Poglavlju I. (stanica 5) svoje releventne knjige "Srednjovjekovna Bosna...", konstatuje:
Srednjovjekovne župe
Teritorija Donjih Kraja u 12. i 13. vijeku, otkada se pominju u dostupnim izvorima, obuhvatala je župe:
Otomanska vladavina
Nakon pada Kraljevine Bosne pod vlast Osmanlija, mađarski kralj Matija Korvin okupira Sjevernu Bosnu, krajem 1464., uključujući i Donje Kraje, gdje je formirana Jajačka Banovina i  ostala do 1527., a prema nekim izvorima i do 1528. U ovom periodu Banate pokriva cijelo područje Donjih Kraja, osim župe Uskoplje, koja je tada bila pod osmanskom vlašću. Nakon pada Jajačke Banovine, Donji kraji su postali dio Bosanskog Sandžaka. Prema mađarskim i hrvatskim izvorima, stanovništvo je identifikovano kao hrvatsko. Međutim, teško je povjerovati da je u osmanskom periodu cjelokupno autohtono stanovništvo evakuisano. Razložnije je sugerirano da je glavnina autohtonog stanovništva Donjih Kraja sačuvana do danas, bez obzira na promjenu vlasti i vlasnika.
El Naranjito, Guadalupe y Calvo
El Naranjito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1204 m.
Donji Kraji
Austro-Ugarska monarhija
Na Berlinskom kongresu 1878. godine, austro-ugarski ministr vanjskih poslova Gyula Andrássy dobio je podršku za  okupaciju i upravu  Bosnom i Hercegovinom (uključujući i Bosansku Krajinu), kao i pravo na garnizonske stanice u Sandžaku, osom Novog Pazara, koji je ostao pod ottomanskom uprave. U Sandžaku se održalo razdvajanja Srbije i Crne Gore, kao i austro-ugarskog garnizona da se ne bi otvorio put za liniju za Soluna, što će "dovesti pola zapadnog Balkana pod stalni austrijski uticajem." "Visoke [Austro Mađarske] vojne vlasti žele [jednu ...] neposrednu veliku ekspediciju u  Solun kao svoj cilj."
Dana 28. septembra 1878. godine ministar financija, Koloman von Zell, zaprijetio da će podnijeti ostavku ako vojsci, iza koje stoji nadvojvoda Albert, bilo dozvoljeno da napreduju ka Solunu. Na sjednici mađarskog parlamenta od 5. novembra 1878. godine opozicija je predložila da ministar vanjskih poslova treba biti smijenjen zbog kršenja ustava sa svojim politikom u krizi na Bliskom istoku  i  okupaciji Bosne i Hercegovine. Zahtjev je izgubio  95 od 179 najtežih optužbi  koje su pokrenute od strane opozicije protiv Andrassy. Iako je Austro-mađarska strana brzo došla do dogovora s Bosancima, tenzije su ostali u nekim dijelovima zemlje (posebno na jugu) i došlo je do masovne emigracije, pretežno slovenskih disidenata. Međutim, stanje relativne stabilnosti je uskoro postignut i austrougarske vlasti su bile u mogućnosti da se krene na brojne socijalne i administrativne reforme kojima je bio  cilj da Bosnu i Hercegovinu pretvori u  "model koloniju". S ciljem uspostavljanja pokrajine kao stabilnog političkog modela, koji bi pomogli sprečavanju porasta južnoslovenskih nacionalizma, habsburške vlasti su mnogo učinile da kodifikuju zakone, uvedu nove političke prakse, kao i da ulože u modernizaciju. Nakon tri godine formalne okupacije Bosne i Hercegovine, 1881. , Austro-Ugarska je dobila njemačko i važnije rusko odobrenje pripajanja tih pokrajina u vrijeme koje odgovara Beču. Ovaj mandat je formalno ratifikovala Dreikaiserbund (Ugovor Tri Carevene), 18. juna te godine. Po pristupanju cara Nikole II, međutim, Rusi su prekršili sporazumu, tvrdeći 1897. Da je potrebno pod posebnim lupom gledati bosansko pitanje Aneksije za nepoznti datum u budućnosti.
Tokom svog vođstva u regiji, međutim, Banja Luka i drugi gradovi Krajine, u smislu urbanog  grada nisu bili modernizovani do austro-ugarske okupacije krajem 19. Stoljeća, što je dovelo do pozapadnjačenja u Banja Luci. Pojavile su se pruge, škole, tvornice, i azvijena infrastruktura, što je dovelo do modernizacije grada. Nove vlasti su također modernizirali i druge urbane centre današnjih općina: Bihać, Sanski Most, Prijedor, Kotor Varoš i drugih. Uz sve velike rijeke, pa čak i njihova male pritoka izgrađene su uskotračne željezničke pruge. Primarna namjera Austro-Ugarske administracije (1878-1914) u izgradnji tih pruga bila je da, uz posredovanje nacionalne vlade u BiH, pojačava eksploataciju šuma i drugih prirodnih resursa. Na trasama od dekonstruiranih pruga, kasnije su izgrađeni mnogi lokalni  putevi za mnoga bosanska sela.
Jugoslavija
Nakon 1. decembra 1918. godine, Donji Kraji su se našli u Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca pa  Kraljevini Jugoslaviji  (do 1941. godine).
ZAVNOBiH
mini|desno|Kuća u kojoj je održano prvo zasjedanje mini|desno|Dom ZAVNOBiH-a u Mrkonjić Gradu minijatura|[[Rada Vranješević govori na Prvom zasedanju ZAVNOBiH-a 1943.]] Dva, od ukupno tri zasjedanja ZAVNOBiH-a održana su u na području nekadašnjih Donjih Kraja, tadašnje i današnje Bosanske Krajine: ZAVNOBiH (Zemaljsko antifašističko vijeće narodnog oslobođenja Bosne i Hercegovine) je bio najviši državni organ antifašističkog pokreta u Bosni i Hercegovini tokom Drugog svjetskog rata, te se razvio kao nosilac bosanskohercegovačke državnosti. Njegov predsjednik je bio Vojislav Kecmanović. Formiran je u novembru 1943. godine.
Prvo zasjedanje ZAVNOBiH-a je bilo od osobitog historijskog značaja za budući razvoj društveno-političkog sistema u Bosni i Hercegocini i predstavlja jedan od ključnih događaja na obnavljanju njene državnosti. Osnivačkoj skupštini prisustvovalo je 247 delegata iz svih krajeva BiH, od kojih 173 sa pravom glasa.
Za vrijeme 2. svjetskog rata, Donji Kraji su bili snažno uporište i sklonište više partizanskih jedinica.
Zasjedanja AVNOJ-a u i Bihaću i Jajcu
U Bosanskoj Krajini su održana dva zasjedanje AVNOJ-a. Prvo,koje održano 26. novembra 1942. godine, sazvale su partizanske vođe JugoslavijeBihać, u oslobođenom džepu zvanom Bihaćka Republika, na sjeverozapadu Bosne, u nadi da će dobiti politički legitimitet. Delegacija Slovenaca nije mogla prisustvovati zbog intenzivnih borbi, ali je u potpunosti odobrila savezne dogovore o formiranju nove Jugoslavije. Vijećnici su bili, kako komunistički, tako  i ne-komunistički partizanski delegati, pod  vođstvom Josipa Broza Tita. AVNOJ proglasio podršku za:
Neprijateljske ofanzive u Bosanskoj Krajini
Od sedam neprijateljskih ofanziva kojima su se oduprli partizani i ostali antifašisti, pet ih je zahvatilo teritoriju Donjih Kraja, odnosno Bosanske Krajine.
San Luigi, Rieti
San Luigi je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 190 m.
Laguna de Piedra, Arandas
Laguna de Piedra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Arandas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1944 m.
El Ebanito, China
El Ebanito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini China.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 139 m.
Crkva Gospe Snježne u Deževicama
Crkva Gospe Snježne u Deževicama je katolička crkva u Vrhbosanskoj nadbiskupiji, opština Kreševo, Bosna i Hercegovina
Lokacija
Naselje Deževice nalazi se oko 40 km. od Sarajeva, između planina Bitovnje i Vranice, 8 km s/z od Kreševa, na nadmorskoj visini od 911m. Naselje je bilo naseljeno još u ilirsko doba, a svoj procvat kao varoš s rudnikom srebra i olova doživjelo je u srednjem vijeku.
Historija
U pisanim izvorima Deževice se prvi put spominju 1403. godine kada se ondje nalazila crkva svete Jelene te franjevački samostan ili rezidencija. Početkom 15. stoljeća u naselju je stolovao i vikar Bosanske vikarije fra Jakov Markijski po čijem je svetištu ovo mjesto danas najpoznatije. Dolaskom Osmanlija 1463. godine crkva i samostan u Deževicama su razoreni, a župa propala. Pastoralni rad nastavljen je u sklopu župe Kreševo. Četiri stoljeća kasnije, austrougarske vlasti u Deževicama su obnavile župu i oko 1887. godine napravljeni su župni stan i kapelica od kamena, tri metra visokog zida. Novi župni stan izgrađen je 1903./1904. godine, a 1905. godine je podignuta prva crkva Gospe Snježne, i to u dijelu sela zvanom Močila, a sveti Jakov Markijski proglašen je suzaštitnikom župe. Kasnije, 1961. godine, napravljena je, na današnjem lokalitetu, nova crkva. Crkva je tokom rata pretrpjela znatna oštećenja, kao i kip Gospe Snježne ispred nje.
U deževičkoj crkvi se do 1906. godine nalazila i stara slika Gospe Snježne, kada je uništena, unatoč protivljenju mnogih župljana. Donesena je nova slika, koja se i danas štuje.
Ispred crkve se nalazi kip Gospe Snježne, rad hrvatskog kipara Ante Starčevića. Kip je tokom rata u Bosni i Hercegovini znatno oštećen, a nakon rata djelomično saniran. Blagdan Gospe Snježne pada 5. avgusta, a vanjska proslava bude nedjeljom nakon samog blagdana, kada crkvi hodočaste mnogi, ne samo iz okolnih, nego i iz brojnih drugih naselja u Bosni i Hercegovini.
Analiza diskursa
Analiza diskursa ili diskurs analiza je metoda istraživanja ostvaraja komunikacije pisanim, govorenim ili drugim putem. Suprotno većem dijelu tradicionalne lingvistike, analitičari diskursa ne samo da proučavaju upotrebu jezika 'izvan granica rečenice', nego također radije analiziraju korištenje jezika kakav se pojavljuje u 'stvarnoj upotrebi', a ne izmišljene primjere. Za razumijevanje analize diskursa potrebno je razumjeti pojam diskursa koji ima dva osnovna značenja. Prvo je uobičajeno shvaćanje diskursa kao procesa komunikacije, a drugo je Foucaultovo shvaćanje diskursa kao skupa pravila za izražavanje koje daje društveno-povijesni kontekst. Bitna razlika između analize diskursa i lingvistike teksta je u tome što analize diskursa ima za cilj otkriti socio-psihološke karakteristike osobe/osoba, a ne strukturu teksta.
Gradske zidine u Puli
mini|desno|200px|Ostaci gradskih bedema na [[Giardinima pored Slavoluka Sergijevaca.]] mini|desno|200px|Crtež [[Pula|Pule oko 1840. godine. U desnom donjem kutu vidi se Kaštel ispod kojeg se nalaze gradske zidine.]] Pulske gradske zidine stare su više od 2000 godina. Obrambeni zid oko Pule počeli su podizati Rimljani tijekom 1. stoljeća pr. Kr. Tijekom vremena zidine su se rušile i obnavljale uz razne preinake.
Pulske gradske zidine okruživale su antičku Pulu koja je obuhvaćala usko područje oko glavnog pulskog brežuljka na kojem se danas nalazi mletačka utvrda. Najstariji dio zidina i ujedno najstariji sačuvani spomenik rimske arhitekture u Puli jesu Herkulova vrata izgrađena sredinom 1. stoljeća pr. Kr.
Na gradskim zidinama nalazilo se dvanaest vrata (Porta Ercole, Porta Gemina, Porta San Giovanni, Porta Stovagnaga, Porta Aurea...) od kojih je ostalo samo nekoliko sačuvanih. Od ukupne duljine gradskih zidina ostao je sačuvan tek manji dio koji se proteže od Dvojnih vrata do Herkulovih vrata, te dio od sadašnjeg gradskog kina do Slavoluka Sergijevaca.
Las Lomas del Chico, Cosamaloapan de Carpio
Las Lomas del Chico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Cosamaloapan de Carpio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
El Pinabete, Coalcomán de Vázquez Pallares
El Pinabete je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Coalcomán de Vázquez Pallares.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1289 m.
Custer of the West
Custer of the West je američko-britansko-francusko-španski vestern film snimljen 1967. godine u režiji Roberta Siodmaka. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Robert Shaw, je znameniti američki konjički zapovjednik George Armstrong Custer. Radnja prikazuje kako nakon službe u američkom građanskom ratu dobija premještaj u Dakotama gdje njegovi napori da zavede i očuva mir između Indijanaca i bijelih doseljenika doživljavaju neuspjeh, koji će kulminirati u znamenitoj bitci kod Little Big Horna. Custer, u kome je Shawova supruga Mary Ure tumačila Custerovu suprugu Libby, je predstavljao jedan od ambicioznijih projekata svog doba i u njemu je korištena widescreen tehnika Cinerama; to se, između ostalog, odrazilo i na nekoliko akcionih scena čija je glavna svrha bila prikazati atraktivnost formata, a koji, zapravo, nisu imali previše veze sa radnjom. Custer je napravljen u vrijeme kada su se u SAD počeli preispitivati brojni mitovi vezanih uz historiju SAD i Divlji Zapad; zbog toga Custer u filmu, za razliku od tematski sličnog i jednako ambicioznog They Died with Their Boots On iz 1941. godine, nije prikazan kao romantični heroj nego kao bezosjećajni profesionalni vojnik, a također se prikazuje i kako su njegovi ljudi ubijali indijanske žene i djecu u masakru na Washiti. Usprkos svega toga, film je imao porazne kritike, pri čemu se najviše spominjala nespretna Sidomakova režija i loš scenarij, a historičari su imali brojne zamjerke na historijske nepreciznosti. Sa druge strane, muzička tema Bernarda Segalla je postala jedna od najprepoznatljivijih u historiji vestern-žanra.
Ḩārat Ithnayn wa ‘Ishrīn Yūniyū, Al Mahrah
Ḩārat Ithnayn wa ‘Ishrīn Yūniyū je naselje u Jemenu u pokrajini Al Mahra.
Katedrala u Puli
Pulska katedrala ili Katedrala Uznesenja Marijina u Puli je jedna od dviju crkvi u kojoj se nalazi sjedište (lat. cathedra) porečko-pulskog biskupa. Nalazi se uz južnu stranu pulskog zaljeva u podnožju brežuljka na kojem se nalazi Kaštel iz 17. stoljeća. Mjesto današnje crkve rabilo se za religijsko štovanje još od antičkih rimskih vremena, a prve kršćanske crkve na ovome mjestu izgrađene su u kasnom 4. i ranom 5. stoljeću. One su prošle kroz seriju proširivanja i rekonstrukcija u narednim vremenima.
Ḩārat Ithnayn wa ‘Ishrīn Yūniyū, Al Mahrah
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 140 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Katedrala u Puli
Povijest
Pretpostavlja se da je na mjestu današnje katedrale u rimsko doba bio hram Jupitera Konzervatora. Nađeni su i ostaci termi, a za vrijeme rimskog progona kršćana vjerojatno je ovdje, kao i na mjestu gdje je crkva svetog Franje, bio prostor tajnog okupljanja kršćana.
U 4. i 5. stoljeću ovdje je, uz gradske morske bedeme, izgrađen cijeli kompleks starokršćanskih građevina. Na mjestu katedrale prvo je izgrađena manja crkva širine srednjeg broda današnje crkve. Sredinom 4. stoljeća sagrađena je i jednobrodna crkva sv. Tome, kasnije inkorporirana u produženu dvoransku crkvu (vjerojatno nakon 392.). U drugoj polovici 5. stoljeća transformirana je u crkvenu trobrodnu baziliku s karakterističnim arhitektonskim rješenjem za sjevernojadransko područje: upisana apsida i ravno začelje crkve. Istovremeno se pred bazilikom podiže krstionica križnog tlocrta osobite izvedbe i biskupski dvor, srušeni polovicom 19. stoljeća nakon premještanja sjedišta biskupije u Poreč 1828. godine.
Današnja je katedrala, dakle, nastala širenjem prethodnih zgrada u 5. stoljeću. Bila je bogato ukrašena zidnim freskama i podnim mozaicima, od kojih je danas sačuvan vrlo mali dio, odnosno mozaik s imenima bračnog para DAMIANUS ET LAVRENTIA koji su zavjetno dali crkvi sredstva za 200 stopa podnog mozaika.
Godine 1860. u crkvi je otkriven relikvijski grob u obliku manjeg kamenog sarkofaga. U srebrnoj kutiji s nizom pregrada otkrivena su 2 relikvijara, koja se danas nalaze u Beču, te 12 zlatnih statua koje su poslije nestale bez traga i glasa. U srebrnoj kutiji nađena je i manja zlatna kutija, pretpostavlja se da su u njoj bili koštani ostaci sv. Tome, vjerojatno doneseni iz Konstantinopola u 5. stoljeću, a danas se čuvaju u Muzeju povijesti umjetnosti u Beču.
Prvi biskup koji je imao središte u Puli bio je Antonius. Spominje se u razdoblju od 510.-547. godine. Crkva je doživjela i neke promjene, među ostalim i probijanje ulaza na južnom zidu za vrijeme biskupa Handegisa (857.-862.). Danas je taj ulaz zazidan, ali se na južnom zidu crkve još vide njegove konture. U 13. stoljeću je s južne strane dograđena i manja kapela. Godine 1242. za vrijeme mletačkog napada crkva je djelomično porušena i zapaljena, a tek u 15. stoljeću rade se veći popravci i rekonstrukcije pa je time dodana cijelom zdanju i gotička nota.
Današnje je klasicističko pročelje dobila 1712., u vrijeme biskupa Bottarija kada započinju značajni radovi obnove sklopa bazilike i baroknog zvonika, koji završavaju 1924. godine. Samostojeći zvonik završen je 1707. godine. Nažalost, građen je većim dijelom od kamenih blokova uzetih iz amfiteatra. Pokraj zvonika nalazila se i krstionica izgrađena u 5. st., a porušena 1885. godine. Rekonstrukciju njezinog izgleda prikazao je na crtežima Pietro Kandler. Poput Eufrazijane i njezine krstionice i u ovoj se nalazio šesterokutni zdenac za krštenja.
Katedrala je pretrpjela teška oštećenja u bombardiranju Pule u Drugome svjetskom ratu, ali je ponovo rekonstruirana 1947. godine.
Na sjevernoj strani katedrale, okrenutoj prema pulskom zaljevu, nalazilo se do polovice 19. stoljeća groblje s kojeg su desetak godina kasnije posmrtni ostaci pokopanih prebačeni na novo pulsko gradsko groblje Monte Ghiro. Danas se na tom mjestu nalazi novoobnovljeni park biskupa Jurja Dobrile.
Relikvije
Ispod glavnog oltara pulske katedrale nalazi se 5 sarkofaga koji već stoljećima čuvaju kosti svetaca što su obilježili doba u kojem su živjeli. Sarkofazi čuvaju kosti, ali i tajne sljedećih svetaca: sv. Jurja, sv. Teodora, sv. Dimitrija, sv. Bazilija, sv. Flora i bl. Salomona, bivšega ugarskog kralja. Prvobitno ih je pronašao u katedralskoj kapeli biskupa Ursinija pulski biskup Alojzije Marcello 1675. godine. Uz navedene kosti, biskup Alojzije Marcello pronašao je i zapis biskupa Ursinija kojim svjedoči da je on godine 1487. posvetio oltar u čast spomenutim svecima. Brojne su teorije o svecima koji počivaju u pulskoj katedrali. Neki povjesničari čak vjeruju da su sv. Teodor, sv. Juraj, sv. Dimitrije i sv. Bazilije upravo sv. Teodor iz Euchaide, sv. Juraj iz Kapadokije, sv. Dimitrije iz Sirmija i sv. Bazilije Veliki iz Kapadokije. Ipak, to su samo nagađanja o kojima nema povijesnih dokaza. Jedino sa sigurnošću može se tvrditi porijeklo bl. Salomona i donekle sv. Flora.
Los Naranjos, Pijijiapan
Los Naranjos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pijijiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Cappelle, Cremona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
Raymond, Iowa
Rejmond je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 788 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 788 stanovnika, što je 251 (46,7%) stanovnika više nego 2000. godine.
Procesija svete krvi u Bruggeu
Procesija svete krvi u Bruggeu (nizozemski: Heilig Bloedprocessie) je procesija katoličke crkve u belgijskom gradu Bruggeu koja je 2009. uvrštena na UNESCO-v Popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi.
Ceriano, Varese
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 300 m.
Procesija svete krvi u Bruggeu
Historija i karakteristike
Svakog proljeća se 30,000 do 45,000 građana okupi se u centru belgijskog grada Brugge]] kako bi na uznesenje, četrdeset dana nakon Uskrsa, gledali procesiju Presvete Krvi. Ta svetkovina datira iz 13. vijeka, kad je neki građanin Bruggea donio iz Drugog križarskog rata relikviju - navodnu krv Isusa Krista.
Nakon tog se nose relikvije, a procesija završava molitvom, na nekoliko jezika zbog brojnih gostiju.
Colonia Olimpo, Guanajuato
Colonia Olimpo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Guanajuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2377 m.
Las Joyas, Buenavista de Cuéllar
Las Joyas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Buenavista de Cuéllar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1141 m.
Rosales, Guasave
Rosales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Guasave.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Tepepa II, Zongolica
Tepepa II je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Zongolica.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 175 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 996 m.
Cocorăștii Grind, Cocorăștii-Colț
Cocorăștii Grind je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Cocorăștii-Colț.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 847 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 169 m.
Poggiagrilli, Siena
Poggiagrilli je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 149 m.
Las Colonias de Hidalgo, Huauchinango
Las Colonias de Hidalgo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Huauchinango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3243 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1284 m.
Juxalja, Tenejapa
Juxalja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tenejapa.
Səbinə Babayeva
Sabina Babajeva je azerbejdžanska pjevačica. Predstavljala je Azerbejdžan na Eurosongu 2012. sa pjesmom "When the music dies" i osvojila 4. mjesto.
Ash Shahīd Nāşir, Al Mahrah
Ash Shahīd Nāşir je naselje u Jemenu u pokrajini Al Mahra.
Ayojapa Dos, Zongolica
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 167 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 916 m.
Ash Shahīd Nāşir, Al Mahrah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Sottomonte, Verona
Sottomonte je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
Playa Chiquita, Cosamaloapan de Carpio
Playa Chiquita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Cosamaloapan de Carpio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Sânmartin, Macea
Sânmartin je naselje u Rumuniji u okrugu Arad u opštini Macea.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1767 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 101 m.
Agua Nueva, Arandas
Agua Nueva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Arandas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 107 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1967 m.
Fort Casoni Vecchi
Fort Casoni Vecchi (Fort Monteparadiso) je utvrda na pulskom brežuljku Vidikovac koju je izgradila Austrija 1853. godine radi zaštite glavne luke svoje ratne mornarice. Utvrda se nalazila na granici sektora I i V Obalne regije Pula (njem. Küstenabschnitt Pola), a klasificirana je kao obalna utvrda (njem. Werk (Küstenfort) ohne Panzer). Fortifikaciju održava udruga za oživljavanje i zaštitu Casoni Vecchi.
Arnold City, Pennsylvania
Arnold Siti je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 498.
Iteracija
thumb|right|200px|Iteracija petougla. Povezivanje naizmeničnih uglova prvog petougla daje pentagram koji obuhvata manji obrnuti petougao. Proces iteracije stvara niz umetnutih petouglova i [[Pentagram|pentagrama i takođe demonstrira rekurziju. ]] Iteracija je čin procesa ponavljanja sa ciljem da se približimo željenom cilju, meti ili rezultatu. Svako ponavljanje postupka se takođe naziva „iteracija“, i rezultati jedne iteracije se koristi kao polazna tačka za sledeću iteraciju. Petougao sa desne strane je takođe dobar primer kako se iteracija odnosi na rekurziju. Iako se koristi iteracija, na primer, da raščlani povezane liste, rekurzija je potrebna kada prelazimo na binarna stabala. Petougao pokazuje oba.
Matematika
Iteracija u matematici se može odnositi na proces iteracije funkcije, odnosno primenom funkcije u više navrata, koristeći izlaz iz jedne iteracije kao ulaz u drugu. Iteracija naizgled jednostavnih funkcija može da proizvede kompleksna ponašanja i teške probleme - na primer, pogledajte Kolacovu pretpostavku i žonglerove sekvence.
Druga upotreba iteracije u matematici je u iterativnim metodama koje se koriste za proizvodnju približnih numeričkih rešenja za određene matematičke probleme. Njutnov metod je primer iterativnog metoda. Ručno izračunavanje kvadratnog korena nekog broja se često koristi i poznat je primer.
Računarstvo
Iteracija u računarstvu je ponavljanje bloka naredbi unutar računarskog programa. Može se koristiti i kao opšti pojam, kao sinonim za ponavljanje, i da opiše specifičan oblik ponavljanja sa promenljivim stanjem. Zbunjujuće je to što se može odnositi na bilo koje ponavljanje koje počinje korišćenjem eksplicitne strukture ponavljanja, bez obzira na promenljivosti.
Kada se koristi u prvom smislu, rekurzija je primer iteracije, ali obično se koristi rekurzivni zapis, koji nije predmet iteracije.
Međutim, kada se koristi u drugom (više ograničenom) smislu, iteracija opisuje stil programiranja koji se koristi u imperativnim programskim jezicima. Ovo je u suprotnosti sa rekurzijom, koja ima više deklarativni pristup.
Korišćena u trećem smislu, ponavljanje koristi while ili for petlje isto kao što one koriste map ili fold funkcije i ovo se može smatrati iteracijom.
Iteracija se može približavati pomoću rekurzivne tehnike u funkcionalnim programskim jezicima. Sledeći primer je u Scheme programskom jeziku. Imajte na umu da je ono što sledi rekurzivna iteracija (poseban slučaj iteracije)zbog definicije „kako ponoviti“, i njena funkcija, poziva sama sebe kako bi rešila problem instance. Konkretno koristi rep rekurziju pa tako ne koristi velike količine stek prostora.
El Riíto, Guadalupe y Calvo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1610 m.
Iteracija
Računarstvo
Iterator je objekat koji pruža iteraciju kao generički servis, omogućavajući da se iteracija uradi na isti način za niz različitih struktura podataka. Suprotno tome, iteratee je apstrakcija koja prihvata ili odbija podatke tokom procesa iteracije (kontrolisan spolja od strane popisivača - pa za razliku od koda koji koristi iteratore, iteratee kod nije „zadužen“ za proces iteracije).
Mnogi od inženjerskih problema, kao što su rešavanje Colebrook jednačine dostiže 8 cifarnu preciznost u malih 12 iteracija i maksimalno 100 iteracija je dovoljno da se postigne 15 cifarna preciznost.
Projektni menadžment
thumb|Iterations in agile project management
Iteracije u kontekstu projekta mogu da se odnose na tehniku izrade i dostavljanja postepenih komponenata poslovne funkcionalnosti, razvoj proizvoda ili proces dizajna. Ovo se najčešće povezuje sa žustrim razvojem softvera, ali bi potencijalno mogao biti svaki materijal. Jedna iteracija rezultira u jednoj ili više bitnoj veličini, ali kompletira pakete rada na projektu koji mogu da obavljaju neke opipljive poslovne funkcije. Više iteracija se ponavlja da bi se stvorio potpuno integrisani proizvod. To je često u suprotnosti sa pristupom modela vodopada.
Obrazovanje
U nekim školama pedagogije, iteracija se koristi za opisivanje procesa nastave ili vođenje učenika kako bi ponovili eksperimente, procene, ili projekte, sve dok se ne dođe do preciznijih rezultata, ili dok učenik nije savladao tehničku veštinu. Ova ideja je došla iz stare izreke, „Vežbom do savršenstva“. Posebno, „iteracija“ se definiše kao „proces učenja i razvoja koji uključuje ciklična pitanja, davajući ljudima višestruke mogućnosti, npr: mogu da ponove ideje i da se kritički osvrnu na njihove implikacije.“
El Agua de Bacilio, Coalcomán de Vázquez Pallares
El Agua de Bacilio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Coalcomán de Vázquez Pallares.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1045 m.
Šerijatska sudačka škola u Sarajevu
Šerijatska sudačka škola (tur. Mektebi-nuvvab) u Sarajevu, visoka islamska obrazovna ustanova u Bosni i Hercegovini. Osnovana je nakon austro-ugarskog okupacije Bosne i Hercegovine 1878. godine. Osnovana je naredbom Zemaljske vlade Bosne i Hercegovine broj 23972 od 14. maja 1887. godine.
Historija
Prvu zgradu Šerijatske sudačke škole projektirao je Karlo Paržik u pseudomaurskom stilu. U zgradi je poslije smješten Muzej grada Sarajeva, a 1995. u zgradi se nalazi Fakultet islamskih nauka Zemaljska vlada je osnivač i nadzorno tijelo Šerijatske sudačke škole, dok je upravljanje nastavom u dogmatičkim strukama prepušteno je neposredno reis-ul-ulemi. Da bi kandidat smio upisati školu, morao je imati ove uvjete: završena četiri razreda ruždije, ili niže gimnazije, te najmanje dvogodišnji tečaj medrese, a koji uspješno polože prijemni ispit. Školovanje je bilo petogodišnje. Nastava se više puta mijenjala i dopunjavala. Namjena osnivanja bila je obrazovanje kandidata za službu šerijatskih sudaca (kadija) u Bosni i Hercegovini. Razlog osnivanja bio je radi popune praznine u osoblju nastalu prestankom osmanske vlasti i dolaskom Austro-Ugarske. Prije, tokom i nakon okupacije brojne su kadije napustile Bosnu i Hercegovinu, zbog čega je u uvjetima kad su šerijatski sudovi nastavili djelovati, nastao je manjak kadija. Osnivanje i pokretanje škole značilo je dobitak za obje strane: nova austro-ugarska vlast ovdašnje bosanske muslimane privlačila je k sebi, a odvlačila od utjecaja Istanbula, te omogućavala osavremenjenje općeg i vjerskog obrazovanja u novopripojenoj zemlji. Bosanski muslimani bili su na dobitku, jer se omogućio kontinuitet školovanja, neometanost djelovanja šerijatskih sudova te osavremenjenje muslimanskog školstva koje je zaostajalo za katoličko-zapadnim školstvom.
Osobe savremene reformatorske islamske, književne, orijentalističke, pravne i društvene misli koja su obrazovale naraštaje svršenika ove škole su Hasan Spaho, Nedžib Smailbegović, Ibrahim Sirri Zafranija, Sejfulah Prohić, Ahmed Burek, Mehmed Teufik Azabagić, Sulejman Šarac, Džemaludin Čaušević, Muhamed Dizdar, Salih Safvet Bašić, Ali Kadić, Edhem Mulabdić, Osman Nuri Hadžić. Dio pitomaca ove ustanove stupilo je u službu šerijatskog suca. Podosta je nastavilo studirati, predmeta kao pravo, filozofiju i teologiju. Poznati učenici su Fehim Spaho, Abdulah Ajni Bušatlić, Ali Ćerimović, Salim Muftić, Mustafa Mujezinović, Muhamed Emin Dizdar, Ahmed Čokić, Hazim Muftić, Sakib Korkut, Derviš Buturović, Derviš Korkut, Osman Redžović, Šaćir Sikirić, Mehmed Pašić, Ibrahim Mehinagić, Ćamil Kamarić, Ibrahim Riđanović, Šaban Hodžić, Omer Mušić, Taib Okić, Mustafa Varešanović, Besim Korkut, Abdulah Škaljić i dr.
La Ceja de la Capilla, Arandas
La Ceja de la Capilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Arandas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2032 m.
Papaloapan, Pijijiapan
Papaloapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pijijiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
San Juanito, China
San Juanito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini China.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 113 m.
Binio, Trento
Binio je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1089 m.
Agua Bendita, Buenavista de Cuéllar
Agua Bendita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Buenavista de Cuéllar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1162 m.
Vânători, Mișca
Vânători je naselje u Rumuniji u okrugu Arad u opštini Mișca.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1180 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 96 m.
Marina (pristanište)
Marina (od talijanskog i španjolskog marina = obala) je pristanište namjenjeno manjim turističkim brodovima, jedrilicama i motornim jahtama. Marine se mogu nalaziti na obali mora, rijeka, jezera ili kanala, a služe za prihvat, čuvanje i otpremanje manjih sportskih i rekreacijskih plovila. U njima se nautičari mogu snabdjeti gorivom, hranom i drugim potrepštinama, te popraviti kvarove i oštećenja, saznati najnovije meteorološke podatake te obaviti carinske formalnosti.
Arheološki muzej Istre
Arheološki muzej Istre je specijalni muzej osnovan 1902. godine u Puli. Prostire se na površini od 3600 m². Muzej sadrži tri zbirke: prapovijesnu, antičku, te kasnoantičku i srednjovjekovnu. Dislocirani objekti u sastavu Muzeja uključuju nalazište Nezakcij. Spomenici u gradu Puli na skrbi Muzeja su: Amfiteatar, Augustov hram, Dijanin hram, mozaik "Kažnjavanje Dirke", Sergijev slavoluk, Dvojna vrata, Herkulova vrata i Bazilika sv. Marije Formoze.
Strada Nuova, Parma
Strada Nuova je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Arheološki muzej Istre
Povijest
mini|lijevo|250px|Muzejski izložak iz [[srednji vijek|srednjovjekovne zbirke. Kovčežić od slonovače ukrašen dionizijskim scenama, koji je vjerojatno kao bizantski rad između 9. i 10. st. dopremljen u Piran.]] Skupljanjem kamenih spomenika u Augustovu hramu 1802. godine maršal Marmont započinje stvaranje muzejske zbirke u Puli. No otkriće kamenih, keramičkih i metalnih predmeta u Nezakciju bilo je osnova za utemeljenje Gradskog muzeja (Museo civico) u Puli 1902. godine. Preseljenjem sjedišta "Societa istriana di archeologia e storia patria" (Istarsko društvo arheologije i domovinske povijesti) i prijenosom arheološkog inventara iz Poreča u Pulu, Gradski se muzej spaja s Državnom zbirkom (kameni spomenici) i porečkim Provincijalnim muzejom (Museo Provinciale) u jednu muzejsku ustanovu pokrajinskog značaja, te je tako 1925. godine utemeljen Muzej Istre (Il Regio Museo dell' Istria) u današnjoj muzejskoj zgradi.
Strada Nuova, Parma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Paimio
Paimio (švedski: Pemar) je grad i općina na jugozapadu Finske od 10,628 stanovnika.
Geografske karakteristike
Paimio leži u Regiji Prava Finska, u unutrašnjosti, udaljen 30 km istočno od administrativnog centra regije Turkua i 135 km od glavnog grada države Helsinkija.
Historija
Paimio je jedno od najstarijih finskih naselja, osnovan još 1325. koji je status grada dobio tek 1997.
Paimio je u Finskoj a i širom svijeta poznat po svojoj bolnici, nekadašnjem sanatoriju kog je između 1930. - 33. podigao poznati arhitekt. - Alvar Aalto.
Nimfej u Puli
44.87244°N, 13.84806°W Nimfej (lat. Nymphaeum), antička građevina podignuta nad izvorom vode u samom centru Pule vjerojatno već u 1. stoljeću prije Krista. Osim utilitarne funkcije opskrbe vodom, postoje mišljenja da je dio Nimfeja bio posvećen božici Dijani, a djelomice se mogao koristiti i kao kupalište (bagno romano). Može se pretpostaviti da se taj izvor vode koristio i za potrebe Amfiteatra.