cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Formiranje Sunčevog sistema
Model maglice male mase
Dinamičko vladanje čvrstih tijela u maglici ovisi o njihovoj veličini. Sitnija tijela plin povlači u kruženju oko Sunca i zadaje im kutnu količinu gibanja. Zbog otpora sredstva zrna postižu zaobljenje staze i pomalo u spiralama padaju prema Suncu (kao umjetni satelit u Zemljinoj atmosferi); ako su zrna zaostajala u daljim dijelovima maglice, budu odbačena u svemir. Plinovito sredstvo ne povlači tijela narasla do veličine od 1 metar. Kod takvih tijela prevladava međusobno privlačenje i ona se okupljaju u još veća tijela. To su planetezimali, elementi planeta u toku njihova nastajanja. Nakon nestanka plinovite maglice samo planetezimali ostaju u prostoru.
Kemijski sastav planetezimala već je prilagođen njihovoj toplinskoj prapovijesti. Planetezimali koji kruže bliže Suncu sagrađeni su od željeznog i stjenovitog materijala, oni koji kruže dalje od Sunca tijela su od smrznutih plinova i vode, izmiješanih s težim elementima u omjeru 3:1. Od prvih nastaju planeti Zemljine grupe. Niža temperatura u vanjskim područjima dopuštala je da tamo planetezimali porastu prije, pa su i planeti koji tamo od njih nastaju postali veći. Popratna je pojava da se oko jezgara divovskih planeta jačom privlačnom silom okupe i održe velike količine vodika i helija. Dinamičko stanje tijela posljedica je uvjeta koji su postojali u maglici: gibaju se direktno, staze im se mnogo ne otklanjaju od središnje ravnine simetrije isčezle maglice, i nisu mnogo izdužene. Zbog množine, planetezimali se gibaju u obliku slabo povezanih skupova. Oni se međusobno utrkuju, dostižu i srastaju. U osnovi mehanizma akumulacije planetezimala je ideja da tijelo veće mase kupi na sebe tijela manje mase. Zamišljamo kako se jedno veće tijelo giba oko Sunca stazom koju poremećuje plimni utjecaj Sunca i ostalih dijelova maglice, pa tako u toku vremena prikupi planetezimale iz jednog širokog prstenastog pojasa. Nije neočekivano da dolazi i do dvostrukih i višestrukih sistema u kojima jedno tijelo preuzima ulogu planeta, a drugo, ili druga, ulogu satelita. Sateliti nemaju i svoje satelite jer to sprečava plimna sila planeta. Zbog jače privlačne sile divovski planeti okupljaju veću svitu pratilaca.
Model planetezimala i maglice male mase dobro je prilagođen akumulaciji terestričkih planeta. Njihov rast traje oko 100 milijuna godina. Za toliko je Sunce od njih starije. Pošto su planeti stvoreni, još je pola milijarde godina međuplanetarni prostor bio ispunjen sitnijim materijalom, planetoidima, kometima i meteoridima. O tome svjedoče krateri u površini svih krutih tijela Sunčeva sustava, a trajanje teškog bombardiranja datirano je ispitivanjem Mjeseca. Rast divovskih planeta putem okupljanja planetezimala i velikih atmosfera bio bi predug, duži od trajanja prasunčeve maglice. Njima je bolje prilagođen model maglice velike mase. mini|desno|300 px|[[Jupiter (planet)|Jupiter s velikom crvenom pjegom i galilejanski mjeseci.]]
Model maglice velike mase
U tom modelu, unutar rotirajućeg diska oblikuju se prstenovi veće gustoće koji se stežu u divovske plinovite protoplanete. Dimenzije su im oko astronomske jedinice. Brzina stvaranja je velika, što je svojstvo gravitacijskog stezanja, i najveće dimenzije protoplaneti postižu za oko 50 000 godina. U unutrašnjem dijelu sustava divovski plinoviti protoplaneti mogli su postojati samo vrlo rano, za vrijeme rasta Sunca. Neotporni su na sudare i raspadaju se pod plimnim djelovanjem Sunca. Fizički procesi na divovskim plinovitim protoplanetima dovode izravno do razlikovanja (diferencijacije) tvari po slojevima. Zagrijavanjem unutrašnjih dijelova gravitacijskom energijom, čvrsta se zrna tale i talože (sedimentiraju) u plinovitom sredstvu prema središtu. U središtu se protoplaneta može stvoriti znatna rastaljena jezgra od težih elemenata, dok je izvana akumulirana velika plinovita atmosfera. Merkur, s vrlo velikom prosječnom gustoćom (iako je najmanji od terestičkih planeta) mogao bi biti ostatak ostataka takvog protoplaneta. Jupiter je okupio najdublju i time se po zastupljenosti elemenata najviše približio Suncu. U usporedbi s Jupiterom, Saturn pokazuje manjak lakih elemenata.
Može li se riješiti problem planetoida (asteroida)? Zašto na njihovom mjestu ne postoji cjeloviti planet? Planetoidi se nalaze na granici koja je dijelila područje s nižom i višom temperaturom. Izučavanje meteorita ocijenjeno je da je ovdje vladala temperatura od 100 do 600 K. Zašto se tu nije stvorio cjeloviti planet, razlozi se traže osim u određenom fizičkom stanju još i u poremećenjima kojima je Jupiter regulirao gibanje planetoida; stvoreni su prekasno, a da ih Jupiter ne bi osujetio u okupljanju. Većih je planetoida nekada moralo biti više. Međusobno sudaranje dovelo je do današnjih odlomaka (sudarna evolucija).
Po dinamičkim svojstvima kometi pripadaju Sunčevom sustavu, ali na poseban način. Po fizičko-kemijskim svojstvima, budući da se sastoje pretežno od sleđenih tvari, ishodište im treba tražiti u daljim dijelovima Sunčeve maglice, u području Urana i Neptuna. Po sastavu, Uran i Neptun su čak bliži kometima nego Jupiteru. Rast udaljenijih planeta traje duže, pa ta dva planeta nisu stigla zahvatiti veću količinu plinova. Kometi su jednostavne građe koja se nije promijenila od vremena nastanka. Razvoj im je zastao na prvim koracima okupljanja. Poremećeni Jupiterom i Saturnom, možda prolaznim zvijezdama, a također i slabljenjem privlačne sile prasunčeve maglice u vrijeme njezina rasipanja, odbačeni su u Oortov oblak kometa, ili su pak popadali po planetima.
O ranijim koracima geološkog razvoja planeta teško je suditi na temelju današnjih dokaza. Kako su se planeti Jupiterove grupe izmijenili neznatno od nastanka do danas, osvrćemo se samo na promjene koje se odvijaju na planetima Zemljine grupe i na planetskim satelitima. Značajno je da su svi planeti i svi sateliti kemijski i geološki različiti! Struktura Zemlje pokazuje da je ona prošla kroz fazu taljenja i kroz fazu diferencijacije tvari - kada su tvari veće gustoće tonule prema središtu, a manje gustoće uzgonom se dizale prema površini. Problem je u tome kojim je slijedom planet prolazio kroz te faze i koji su njegovi dijelovi sudjelovali. Nije nemoguće da su protoplaneti već u toku okupljanja iz planetezimala u geometrijskom središtu prikupljali tijela veće gustoće. Ako su nastali uz prisustvo plinovite komponente prasunčeve maglice, okupili su i guste primarne atmosfere sastavljene od vodika i helija.
U posljednjoj fazi rašćenja planeti su vjerojatnije bili na povišenoj temperaturi a ne hladni. Naime, u toj fazi preostala se tijela susaraju s velikim brzinama, što mora dovesti do visokih temperatura protoplaneta, i do bar djelomičnog njihovog taljenja. Toplina dobivena pri stvaranju otpuštala se u svemir, i ujedno se prenosila na dublje slojeve. No kada bi to bio jedini izvor topline u povijesti planeta, Zemlja bi danas bila iznutra mnogo hladnija nego što jeste. Drugi, jednako važan izvor topline jesu procesi u radioaktivnih elemenata. Zbog dugog vremena poluraspada tih elemenata, taj izvor topline postaje učinkovit tek u vrijeme od milijardu godina, a tada može rastaliti velik dio planeta. Planetsko tijelo s rastaljenim područjima obavezno prolazi kroz kemijsku diferencijaciju i raslojava se po dubini. Atomi većeg obujma, a manje gustoće, difundiraju prema gornjim slojevima i tu se, kada taljevina prelazi u čvrsto stanje, ugrađuju u kristalnu rešetku. I obratno - atomi manjeg obujma, a veće gustoće, tonu prema središtu planeta. Ta je diferencijacija dovela do današnjeg stanja, u kojemu su željezo i metali koncentrirani u jezgri Zemlje, a minerali manje gustoće u plašt povrh kojega “pliva” skrutnuta kora. Stoga kemijski sastav nekog mjesta u dubini Zemlje ne odgovara prosječnom obilju elemenata na Zemlji. Polovica svih radioaktivnih elemenata koncentrirana je u Zemljinoj kori! Rastaljeni slojevi u neprekidnom su gibanju (struje konvekcije ili miješanja) i dovode do magnetskog polja.
Mjesec je prošao kroz diferencijaciju samo djelomice. Dok je u početnim stadijima evolucije ostao dehidriran. Zemlja je prikupila iznenađujuće veliku količinu lako hlapljivih spojeva (onih koji se stvaraju od atoma vodika, ugljika, kisika i dušika). Problem je u tome što u početnom stadiju, sa zagrijanim površinskim slojevima, Zemlja nije mogla te spojeve zadržati. Stoga je veoma privlačna ideja da su te tvari na Zemlju stigle padovima kometa u vrijeme kada je kora očvrsnula i podnosila žestoko bombardiranje. Količina vode Zemljinih oceana iznosi 0,025% od ukupne mase Zemlje; ugljikovog dioksida sadržanog u krečnjačkim stijenama ima 10 puta manje, a dušika 300 puta manje. Elementi potrebni za razvoj živih organizama pristigli su kometarnim materijalom iz daljih područja sustava! Zbog prosječne temperature Zemljine površine koja se nalazi između ledišta i vrelišta vode, a uz dovoljnu jakost gravitacijskog polja, lako hlapljivi spojevi ostali su zarobljeni. Tako bi posrednim putem kometi doveli do pojave života. Visoke temperature na Veneri nisu pogodovale zadržavanju vodene pare, a na Marsu se voda smrznula oblikujući permafrost. U atmosferi terestičkih planeta preovladao je ugljikov dioksid, u stvari sekundarna atmosfera. Atmosfera se otada promijenila samo na Zemlji, zbog pojave života; Zemlja dakle dobiva i tercijarnu atmosferu.
Veliki Jupiterovi sateliti i Saturnov Titan fizički se razlikuju i međusobno i od terestičkih planeta, no uklapaju se u opći model. Galilejanski sateliti pokazuju pravilnost u nizu udaljenosti od Jupitera, geološka im aktivnost raste s približavanjem Jupiteru. Razvoj Io bio je nasloženiji. Bliži pratioci gibali su se u prostoru kroz koji se prenosila toplina i energične čestice magnetosfere mladog Jupitera, pa na njima ima više nataloženih teže isparljivih sastojaka. Započevši kao grude blatnog leda, sateliti se postupno zagrijavaju, u čemu udjel ima i radioaktivni izvor, sadržan u silikatnoj osnovi, i plimno stezanje i rastezanje. Rastaljeni slojevi razdvajaju se na teže i lakše sastojke. Silikati su tonuli i stvorili čvrstu jezgru, dok je voda ostala kao omotač. Povrh vode isplivala je mješavina leda i silikata, izložena svemirskom prostoru. Na Europi je ostala samo ledena kora što pluta na vodi koja čini petinu mase. Sleđene površine Ganimeda i Kalista zasićene su tamnim meteoritskim materijalom, pa u svojoj nutrini okivaju mekši plašt od leda i vode. Zemlja i Titan nastali su od istih sastojaka koji su postojali u prasunčevoj maglici, no zbog drugih fizičkih uvjeta metan i dušik su, kao dovoljno teški plinovi, zadržani na Titanu.
Nebularna teorija
U kakvom su odnosu današnji pogledi na postanak planeta prema kozmološkim teorijama, kao što je Kantova i druge? Današnji stav rezultat je iskustva brojnih istraživača, provjerena neposrednim podacima o fizičkom stanju tijela, o sastavu njihovih atmosfera, reljefu, kemijskom i mineraloškoj strukturi, radioaktivnom datiranju, magnetskom polju, gravitacijskom polju. Od teorije Immanuela Kanta (1755.) i Pierre-Simona Laplacea (1796.) preuzeta je ideja o nastanku Sunca i planeta iz međuzvjezdane maglice (nebularna teorija). Kant je pošao od predodžbe hladnog oblaka prašine u kojemu se prilikom gravitacijskog stezanja rotacija javlja sama od sebe - što nije moguće (unutarnje sile ne mogu od kaotičnog gibanja dovesti do uređenog). Kant ne ide dalje od općih prirodoslovno-filozofskih postavki. Laplaceova teorija je prva metamatički obrađena teorija. Laplace pretpostavlja da već postoji usijana maglica koja rotira te prati kako se maglica hladi, steže i ubrzava vrtnju. Današnji slijed argumenata je drukčiji: maglica se ne steže zbog hlađenja, već zbog prevlasti gravitacijskog privlačenja, a pritom se, uz ubrzanje vrtnje, gravitacijskom energijom zagrijava. Kada postignu brzinu kruženja, vanjski dijelovi maglice više ne tlače na središnje dijelove. Postali su samostalni i imaju oblik prstena. Središnja se masa dalje steže i time razdvaja od prstena. Od prstena nastaje planet. Planeti bi tako morali nastati postupnim stezanjem središnje mase koja za sobom redom ostavlja prstenove. A sateliti bi morali nastati istim procesom pri ubrzavanju vrtnje planeta, koji je po Laplaceu na početku također plinovit. Postoji još jedan bitan nedostatak teorije. Ostavivši samostalan prsten, centralna masa bi pri stezanju trebala zadržati veći dio kutne količine gibanja. Dokaz protiv teorije je i gibanje Saturna i njegovih prstenova: unutarnji dijelovi Saturnova prstena gibaju se brže od Saturnove površine; slično se i Fobos giba brže od Marsove površine! Po današnjem tumačenju nebularne teorije maglica ne dolazi u stanje nestabilnosti zbog vrtnje. Osim toga, u odvojenom prstenu prije će doći do retrogradne vrtnje planeta nego do direktne. Teorije Kanta i Laplacea napuštene su početkom 20. stoljeća uglavnom stoga što nisu uspjele ispravno predvidjeti raspodjelu količine gibanja.
Katastrofna teorija o postanku planeta
Pojam planetezimala preuzet je od Thomasa Chrowdera Chamberlina (1901.) i Foresta Raya Moultona (1905.), koji su razvijali teoriju katastrofe - teoriju sudara Sunca s drugom zvijezdom. Pri tome je privlačna sila trebala izvući iz Sunčeva tijela plin koji se najprije kondenzira u mnogobrojna mala kruta tijela, planetezimale, a zatim se oni udružuju u plenete. Druga zvijezda je, zbog prolaska, izbačenoj tvari podarila količinu gibanja, neovisnu o veličini Sunčeve vrtnje. Teorija ne objašnjava postanak planetskih satelita.
Teoriju katastrofe prvi je postavio Georges Louis Leclerc de Buffon (1745.), zamislivši tangencijalni prolet "nekog velikog" kometa pokraj Sunca, no teorija te vrste najviše je povezivana s imenom James Hopwood Jeans (1917.). Zvijezda koja uzrokuje katastrofu ulazi po njemu, unutar Rocheove granice, plimni val se diže i izvlači u obliku plinovite cigare. “Cigara” se raspada na dijelove. Dijelovi prolaze eliptičnim stazama oko Sunca te Sunčeva plimna sila izvlači iz njih još manje dijelove, umnogostručavajući proces. Prvo se u obliku kapljevina kondenziraju manja tijela, sateliti, a zatim veći - planeti. Gibanja planeta koči se u preostaloj plinovitoj atmosferi i staze im se zaokružuju. Teoriju Jeansa razvija Harold Jeffreys (1929.), no teorija zapada u teškoće. Osnovna slabost sadržana je u polaznoj pretpostavci tijesnog sudara. Takvih slučajeva u Galaktici ne može biti mnogo, pa bi i pojava planetskog sustava bila rijedak događaj.
U jednoj varijanti teorije katastrofe, Sunce je član dvojnog zvjezdanog sustava, a planeti nastaju od drugog člana tog sustava, kada na sustav nalijeće zvijezda izvana. Pojavila se i hipoteza da druga zvijezda sustava eksplodira kao nova odnosno supernova, a planeti se stvaraju iz izbačenog plina, u gravitacijskom polju Sunca. Bitan nedostatak teorija koje postuliraju nastanak planeta od razrijeđenog usijanog plina je u tome što nema načina da se iz takvog plina stvori hladno črsto tijelo. Teorije po kojima planeti nastaju iz tvari izvučene iz Sunca, ili iz neke druge zvijezde slične Suncu, pobija kemijski sastav planeta. Planeti su nastali iz neizmijenjenog međuzvijezdanog materijala, a ne materijala koji je prethodno bio obrađen u Suncu. Kemijski sastav planeta podudara se s kemijskim sastavom međuzvjezdana materijala. Kritične su veličine omjer deuterija i vodika (protija) i udio litija. Deuterija i litija Sunčeva atmosfera ima skoro 100 puta manje, nego međuzvjezdana materija, jer su to elementi i njihovi izotopi koji se prerađuju u termonuklearnim reakcijama.
Otto Schmidt (1944.) razmatra međuzvjezdani materijal koji Sunce zarobljuje na putu kroz Galaktiku. Nakon zahvata, oblak se zakreće odnosno vrti oko Sunca. U ravnini simetrije vrtnje - ekvatorskoj ravnini oblaka - okupljaju se zrnca praha koja rastu i, akumulirajući se, grade planete. Planeti se stvaraju hladni, a potom se zagrijavaju radioaktivnošću. Takve teorije koje ne traže zajedničko porijeklo Sunca i planeta tumače gibanje planeta blizu ravnine Sunčeva ekvatora (nagnut je za 7° prema ravnini ekliptike) čistom slučajnošću. Po današnjem shvaćanju, to nije slučajnost, već posljedica zajedničkog nastanka. Razlika ravnina gibanja pojedinih planeta, koja uostalom nije velika, tumači se širinom rotirajućeg magličastog diska u kojemu su bile smještene staze planetezimala. Schmidt ponovo uvodi nebularnu teoriju. Današnjem obliku nebularne teorije pridonijeli su još Carl Friedrich von Weizsäcker (1944.), Hannes Alfvén (1945.), Gerard Kuiper (1951.), A. Cameron (1962.), Évry Schatzman (1963.), Fred Hoyle (1944., 1956., 1960.) i drugi.
Kako vidimo, postanak planeta valja svakako tražiti u vrijeme postanka zvijezda. Budući da i danas nastaju zvijezde, među njima ima bez svake sumnje i takvih kakvo je bilo Sunce u praskozorje Sunčeva sustava. Da bismo dakle shvatili uvjete koji su vladali u prirodnoj okolini prilikom nastanka Sunca i planeta i koji vode specifičnom procesu stvaranja nebeskih tijela, treba da se obratimo fizici zvijezda ili astrofizika.
Loma Tuza, Acatepec
Loma Tuza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 736 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2289 m.
Canny-sur-Matz
Kani sir Mac je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Kompjenj.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 270 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 39 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,89 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 80 metara (maksimalnoj 94 m, a minimalnoj 68 m).
Licciana Nardi, Massa e Carrara
Licciana Nardi je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 664 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 210 m.
Дубница (Косјерић)
Демографија
У насељу Дубница живи 121 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 44,4 година (42,2 код мушкараца и 46,4 код жена). У насељу има 46 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,09.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Chimusdá, Zitácuaro
Chimusdá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zitácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 774 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2210 m.
Le Doulos
Le Doulos je francusko-italijanski crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1962. godine u režiji Jean-Pierrea Melvillea. Protagonist, koga tumači Serge Reggiani, je Maurice, ostarjeli provalnik koji nakon više godina zatvorske kazne izlazi na slobodu, ali se ponovno vraća kriminalu, te zajedno sa najboljim prijateljem Silienom (čiji lik tumači Jean-Paul Belmondo) planira organizirati posljednju veliku pljačku kojom se nastoji materijalno osigurati. Radnja prikazuje kako njegove planove zakompliciraju sve ozbiljnije sumnje kako Silien, zapravo, kao doušnik radi za policiju. Iako je nešto poznatiji od Melvilleovih kasnijih kultnih ostvarenja, Le Doulos je brzo stekao veliki ugled među kritičarima i filmofilima, velikim dijelom zbog brojnih Melvilleovih posveta hollywoodskm gangsterskim filmovima, ali i scenarija koji se temelji na složenim, višeslojnim likovima čija motivacija nije poznata do posljednjeg trenutka. Quentin Tarantino je kasnije upravo Le Doulos naveo kao jednu od glavnih inspiracija za svoj znameniti debi Reservoir Dogs.
Los Andes (provincija)
Los Andes punim imenom Provincia de Los Andes je jedna od 56 provincija na koje je Čile administrativno podjeljen, ona je jedna od osam provincija Regije Valparaíso.
Karakteristike
Administrativni centar provincije je grad Los Andes u kom živi 60,341 stanovnika.
Ghiduț, Lăzarea
Ghiduț je naselje u Rumuniji u okrugu Hargita u opštini Lăzarea.
Magnolia, Illinois
Magnolija je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 260, što je 19 (-6,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ejido Mulegé Grupo 2-A, Mulegé
Ejido Mulegé Grupo 2-A je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Opština Rupea, Brașov
Rupea je opština u Rumuniji u okrugu Brašov.
Ejido Mulegé Grupo 2-A, Mulegé
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Opština Rupea, Brașov
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 537 m.
Eric Holder
Eric Himpton Holder, Jr. (21. januar 1951 -) je američki pravnik koji trenutno služi kao vrhovni advokat SAD u kabinetu predsjednika Baracka Obame. Prije dolaska na tu dužnost je služio kao sudac Vrhovnog suda Distrikta Columbia, federalni tužilac i zamjenik vrhovnog advokata u administraciji Billa Clintona. Za vrijeme izbora 2008. je bio pravni savjetnik u Obaminoj kampanji.
Holder je porijeklom sa Barbadosa, a pravni fakultet je završio 1975. nakon čega je stažirao u crnačkoj organizaciji NAACP i Ministarstvu pravde, gdje je služio od 1976. do 1988. kada ga je predsjednik Ronald Reagan imenovao vrhovnim sucem distrikta Columbia. 1992. ga je predsjednik Clinton imenovao federalnim tužiocem, a godine 1997. zamjenikom ministra pravde. Na tom je mjestu ostao sve do kraja Clintonovog mandata te sudjelovao u kontroverznim pomilovanjima poznatima kao afera Pardongate. Od 2001. do 2008. se bavio privatnom praksom.
Holder se smatra jednim od lijevo orijentiranih članova Obamine administracije; otprije je poznato njegovo protivljenje smrtnoj kazni, a nakon dolaska na dužnost je više puta izrazio želju da se zatvori logor u Guanatanamu te uvedu stroža ograničenja posjedovanja oružja od strane američkih građana. Holder je sudskom tužbom napao kontroverzni anti-imigrantski zakon u Arizoni smatrajući ga povredom ljudskih prava ilegalnih imigranata i uvođenjem rasističkih kriterija u provođenje zakona.
Njegova izjava da su Amerikanci "nacija kukavica" zbog navodne nespremnosti da se suoče s rasnim pitanjima je izazvala kontroverze, dok je najava da će se Khalidu Sheikhu Mohammedu, glavnom okrivljeniku za napade 11. septembra, suditi u New Yorku pred redovnim sudom izazvala žestoke kritike od građana i žrtava. Holder je također predmet kontroverzi zbog odluke da obustavi postupak protiv Nove partije crnih pantera čiji su članovi zastrašivali birače za vrijeme izbora 2008. u Philadelphiji.
Fiorina la vacca
Fiorina la vacca je italijanska filmska komedija snimljena 1972. godine u režiji Vittorija De Sistija. Predstavlja slobodnu adaptaciju komedija renesansnog venecijanskog pisca Ruzantea. Radnja se događa u 16. vijeku, a naslovni lik je krava koju njen vlasnik, siromašni seljak, proda kako bi kupio oružje nužno da postane plaćeni vojnik, a nakon čega ona prelazi iz ruke u ruku svjeočeći brojnim nemoralnim aktivnostima. Fiorina la vacca je sadržavala veliki broj eksplicitno erotskih scena, te predstavljala jedno od ostvarenja koje je, inspirirano uspjehom Pasolinijevog filma Decameron historijski milje kombiniralo sa trendom commedia sexy all'italiana, stvorivši specifičan žanr poznat kao decamerotici.
Orsara, Cosenza
Orsara je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 875 m.
Mikušnica
Mikušnica je naselje u opštini Srbica, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.
Štajerska (austrijska savezna zemlja)
Štajerska (njemački: Steiermark, mađarski: Stájerország, prekmurski Štájersko, hrvatski in slovenski: Štajerska) je jedna od devet Austrijskih saveznih zemalja. Glavni grad je Graz. Pokrajina ima oko 1 205 909 stanovnika (2008.) i time je četvrta po broju stanovnika u Austriji. Sa površinom od 16.392 km², oko 19,5% cijele površine Austrije, druga je pokrajina po veličini. Graniči sa austrijskim pokrajinama Gornja Austrija, Donja Austrija, Salzburg, Gradišće, Koruška i na jugu sa Slovenijom.
Historija
Štajerska kao dio [[Austrougarska|Austrougarske (područje obojeno roza bojom sa brojem 12)|thumb|right]] Štajerska je dobila ime po Steyru, gradu u Gornjoj Austriji, sa kojim je historijski i industrijski bila povezana preko rudnika željeza u Eisenerzu. Povezanost sa Steyrom potvrđuje i sličnost grbova sa srebrnim panterom na zelenoj podlozi, kao i latinsko i englesko ime Štajerske - Styria.
Godine 1180. Friedrich, car Svetog Rimskog Carstva uzdiže markgrofoviju Štajersku na nivo vojvodstva, čime se odvojila od vojvodstava Koruške i Bavarske. Godine 1186. Štajersku preuzima dinastija Babenberg, sve do njihovog izumiranja 1246. godine, kada vlast nad Štajerskom preuzima ugarsko, a nedugo nakon toga češko plemstvo. Tek 1282. godine vlast preuzima dinastija Habsburg. Za sjedište se bira grad Graz. Godine 1740. Marija Terezija reformira i centralizira upravu, stvara guberniju za Štajersku, Korušku, Kranjsku i područje današnje Gorice u Italiji. Pokrajina je tada podijeljena na pet okruga: Judenburg, Bruck, Graz, Maribor i Celje.
Raspadom Austrougarske i mirovnim sporazumom u Saint-Germain-en-Laye 10.septembra 1919. godine, dio Štajerske pripada Kraljevini SHS, koji se danas u austrijskoj literaturi može naći pod imenom Donja Štajerska i obuhvaća gradove Maribor i Celje. Pripajenjem Austrije nacističkoj Njemačkoj, teritorijalna podjela Austrije se mijenja i Štajerska pripada području Oberdonau. Godine 1945. britanske trupe okupiraju Štajersku, a jedinice jugoslovenske vojske se povlače pod pritiskom saveznika iz zauzetih dijelova.
Geografija
thumb|right|Vrh Hochlantsch sa 1720 m thumb|right|Vinogradi na jugu Štajerske u regionu Sausal sa [[klapotecom]] Štajerska se često naziva Zelenim srcem Austrije (njem.:Grüne Herz Österreichs) jer 61% površine Štajerske zauzimaju šume, a oko 25 % travnjaci, livade, voćnjaci i vinogradi. Po geografskim osobinama može se podijeliti na nekoliko regija:
Najviši planinski vrhovi
Najviši planinski vrhovi u Štajerskoj nalaze se na području Dachsteina i Schladminga u okrugu Liezen. Desetine vrhova s visinom preko 2.500 metara, uređeni su za planinarenje i sportove poput alpinizma i skijanja. U podnožjima vrhova su obično planinarski domovi, do kojih vode dobro obilježeni planinarski putovi. Neki od vrhova povezani su žičarama sa dolinama. Područje Dachsteina, na kojem se nalazi nekoliko velikih glečera je na listi svjetske baštine Evrope.
Rijeke
Altausseer Traun, Enns, Feistritz, Gratzenbach, Grundlseer Traun, Hartberger Safen, Kainach, Kainischtraun, Koppentraun, Kutschenitza Lafnitz, Laßnitz, Lassnitzbach, Laussabach, Lavant, Laßnitz (Kainach), Laßnitz (Sulm), Liesing, Klosterbach, Mürz, Palten, Pinka, Pöllauer Safen, Raab, Rabnitzbach, Rettenbach, Salza, Salzabach, Stimitz, Stoffbach, Sulm, Toplitz, Traun, Walster i Wildbach.
Petraro Pareti I, Salerno
Petraro Pareti I je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Štajerska (austrijska savezna zemlja)
Jezera
right|thumb|Jezero [[Grundlsee (jezero)|Grundlsee, najveće jezero u Štajerskoj]] Najveće jezero u Štajerskoj je Grundlsee i nalazi se u okrugu Liezen. Na obali jezera nalazi se istomena općina Grundlsee. Površina jezera je 4,22 km² sa najvećom dubinom od 64 m. Jezero je bogato ribom, a zbog nadmorske visine od 708 m i temperature vode ljeti od oko 18°C nije za kupanje. Zbog očuvanja čistoće vode, zabranjena je vožnja motornim čamcima. Ostala uglavnom manja, kao i neka vještačka jezera, koja su zbog ljepote okoline, uglavnom turistička izletišta su:
Petraro Pareti I, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 101 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 109 m.
Štajerska (austrijska savezna zemlja)
Jezera
Altausseer See, Augstsee, Elmsee, Erlaufsee, Furtner Teich, Goldlacke, Hubertussee, Ingeringsee, Kammersee, Lahngangsee, Leopoldsteinersee, Ödensee, Packer Stausee, Putterersee, Salzastausee, Schwarzlsee, Stubenbergsee, Thalersee, Toplitzsee.
Klima
Klima u Štajerskoj je umjereno kontinentalna, te regionalno različita. U sjevernom, planinskom dijelu zime su duge, sa visokim padavinama i temperaturama do -20 °C. U zimskom periodu, zbog visokih sniježnih padavina i strmih planinskih obronaka, povišen je stepen opasnosti od lavina. U proljeće usljed topljenja snijega, u kanjonima malih planinskih rijeka, stvaraju se bujice, koje noseći stabla i kamenje, stvaraju visoku materijalnu štetu u mjestima na obroncima planina. U južnom i istočnom dijelu, zbog panonske klime, zime su blaže i temperaturno ovisne od uticaja vremenskih prilika u Južnoj Evropi. Kotline u brdovitom dijelu su bogate snijegom, a ljeti umjerenim temperaturama. Južni dio ima ljeti topliju klimu, sa temperaturama preko 30 °C. Zbog povoljne blage klime, ovaj kraj pogodan je za poljoprivredu, voćarstvo i vinogradarstvo.
Cuautitlán, Lagos de Moreno
Cuautitlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Štajerska (austrijska savezna zemlja)
Meteorološki podaci za 2007.godinu
Na ukupno petnaest meteoroloških stanica u Štajerskoj vrše se mjerenje temperature i količine padavina. Podaci se analiziraju u zavodima za meteorologiju i služe za praćenje i analizu temperaturnih promjena. Neki od ekstremnih parametara iz 2007. godine bili su :
Cuautitlán, Lagos de Moreno
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 542 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2005 m.
Štajerska (austrijska savezna zemlja)
Teritorijalna podjela
right|280px|thumb|Politička i teritorijalna podjela Štajerske na okruge
Štajerska je teritorijalno i politički podijeljena na 13 okruga (njem.:Bezirk), dvije ekspoziture okruga i jedan statutarni grad, Graz. Okruzi su podijeljeni na 35 grada i 539 općine, od kojih 127 ima tradicionalni Markt status (njem:''Marktgemeinde) (1.1.2013).
1 Grad Graz je podijeljen na 17 okruga
2 Zbog veličine okruga, postoji druga auto-oznaka LN, koja predstavlja okolinu Leobena tzv. Leoben-Land
'' 3 Zbog veličine okruga, auto-oznaka LI (BA), predstavlja ekspozituru okruga Liezen, koja se nalazi u mjestu Bad Aussee '' 4 Zbog veličine okruga, auto-oznaka GB, predstavlja ekspozituru okruga Liezen, koja se nalazi u mjestu Gröbming
Politika
thumb|right| Sjedište pokrajinske vlade Pravo glasa na izborima u Štajerskoj imaju sve osobe koje su:
U Štajerskoj ne postoji obaveza izlaska na izbore. Ona je ukinuta 1992. godine, prijedlogom savezne odredbe za pokrajine, koja je u Štajerskoj prihvaćena.
thumb|right|Predsjednik Štajerske [[Franz Voves]]
Vlada
Pokrajinom upravlja pokrajinska vlada, na čije se čelo bira član političke partije, koja je na izborima osvojila najviše glasova. Članove vlade u Štajerskoj biraju političke partije sa najvećim brojem glasova, koje su na skupštinskim izborima, po proporcionalnom izbornom sistemu, u intervalima od četiri godine, dobile većinu glasova. Za ulazak u skupštinu potrebno je osvojiti određeni broj glasova birača, koji se određuje na osnovu broja ukupnih birača. Partije koje u apsolutnom broju osvoje manje glasova ne ulaze u skupštinu, a njihovi se glasovi dijele većim partijama. Na skupštinskim pokrajinskim izborima 2005. godine pobijedila je Socijalistička partija Austrije (SPÖ), te je tim izabran predsjednik Štajerske Franz Voves. Voves je po zanimanju službenik osiguravajućeg društva i magistar ekonomskih nauka. Bio je član austrijske olimpijske hokejaške reprezentacije na zimskoj olimpijadi u Innsbrucku 1976. godine.
Vlada se sastoji od devet članova i to 5 iz SPÖ i 4 iz Narodne parije Austrije (ÖVP).
Skupština
1 Komunistička partija Austrije 2 Slobodarska partija Austrije 3 Liste Hirschmann 4 Savez za budućnost Austije 5 Liste bez partije
Slijedeći skupštinski izbori održat će se 2009. godine.
Općinski izbori
Na općinskim izborima biraju se članovi općinskih savjeta, od kojih se bira gradonačelnik. Na izborima se biraju partijske liste. Time se gradonačelnik i članovi savjeta ne biraju direktno. Broj članova općinskog savjeta ovisi o broju stanovnika u općini, te za općinu do 1.000 stanovnika iznosi 9 i raste proporcionalno do 31 člana, za općine preko 10.000 stanovnika. Rezultati općinskih izbora iz 2005. zbirno za Štajersku su:
Evropski parlament
Iz Štajerske se biraju dva predstavnika, od ukupno 18 austrijskih predstavnika, za Evropski parlament. Slijedeći izbori održavaju se 2009. godine.
Privreda
right|thumb|Rudnik željezne rude Erzberg u Eisenerzu right|thumb|Pivara Puntigam u Grazu right|thumb|Vrsta [[tikva|tikve od čijih se košpica proizvodi tikvino ulje u Štajerskoj]] Raspodjelu privrednih činilaca u Štajerskoj uvjetuju topografski i klimatski uslovi. U ravničarskim predjelima Štajerske, razvijena je poljoprivreda, stočarstvo i voćarstvo, dok je u sjevernim brdovitim dijelovima razvijeno šumarstvo, drvna industrija, rudarstvo i teška industrija. U Grazu su smješteni pogoni auto-industrije, kao i istraživački instituti metalne i mašinske industrije. Neki od većih privrednih subjekata su: Osim velikih proizvodnih koncerna, postoje mnogo malih firmi, koje zbog specifičnosti organizacije privrede u Austriji, imaju značajan udio u ukupnom bruto proizvodu Štajerske. Područje općine Gamlitz na jugu, je vinogradarski kraj, gdje se proizvode kvalitetne austrijske sorte vina. Zaštićena marka rosé vina Schilcher, proizvodi se samo u dijelu Zapadne i Južne Štajerske. Voćarstvo sa uzgojem jabuka i kajsija, te proizvodnjom voćnih sokova i proizvoda od voća, je jedan od štajerskih vodećih izvoznih artikala. Takođe proizvodnja ulja od tikvinih košpica, sa zastićenom markom pod nazivom Steirisches Kürbiskernöl , je jedan od najpoznatijih proizvoda. Prehrambena mesna industrija sa proizvodima poput kobasica i šunke ima značajno mjesto u štajerskoj privredi.
Broj zaposlenika
Broj zaposlenih ili radno sposobnih, u Štajerskoj po podacima iz 2007. godine iznosio je prosječno 502.261. U taj broj ulaze svi zaposlenici s punim ili djelomičnim radnim vremenom, nezaposleni, osobe na služenju vojnog roka, osobe na služenju u civilnoj službi, kao i osobe na trudničkom bolovanju. Od toga su aktivno bile zaposlene 447.914 osobe. Stranci čine 6,9% od ukupnog broja zaposlenih, čime je Štajerska pokrajina sa najmanjim brojem zaposlenih stranaca u Austriji. Prosječna bruto primanja u Štajerskoj 2006. godine iznosila su 2.031 €
Nezaposlenost
Procenat nezaposlenih iznosi, po podacima iz novembra 2008. godine, 6,3%.Od ukupno 31.204 osoba su 14.482 žene, a 17.622 muškarci. Najviši udio nezaposlenih je u kategorijama sa niskim stepenom obrazovanja. .
Obrazovanje
thumb|right|Glavna zgrada Karl-Franzens-Univerziteta u Grazu thumb|right|Zgrada FH Joanneum u Kapfenbergu thumb|right|Zgrada Tehničkog univerziteta u Grazu
Predškolsko obrazovanje
Predškolsko obrazovanje organizira se u jaslicama i vrtićima. Djeca od rođenja do treće godine pohađaju jaslice, a starija imaju mogućnost pohađanja vrtića čiji je nositelj pokrajina. U skoro svakoj većoj općini i gradu postoji vrtić. Međusobno se razikuju po radnom vremenu i uglavnom su cjelodnevni - u većim gradovima, te poludnevni u manjim općinama. Od 2009. godine predviđeno je da je boravak djece predškolskog uzrasta u pokrajinskim vrtićima besplatan i subvenciran iz saveznog i pokrajinskog budžeta. Boravak u pokrajinskim vrtićima ograničen je trajanjem školske godine, dok se prema potrebama u većim gradovima organiziraju vrtići u mjesecima julu i augustu.
Privatna obdaništa imaju slične preduslove, ali se starosna granica, kao i uslovi razlikuju od pokrajinskih. Moguć je cijelogodišnji boravak. Nekoliko velikih firmi organiziraju vrtiće za djecu svojih radnika.
Zračni promet
thumb|right|Avion Draken, austrijske vojne avijacije
Zračni promet odvija se uglavnom preko aerodroma Graz-Thalerhof, mada osim njega u Štajerskoj postoji i aerodrom u Kapfenbergu, koji uglavnom služi u sportske svrhe, a od 1990. godine dozvoljen je i međunarodni promet manjih aviona. Aerodrom ima pistu dužine oko 600 metara. Sličan, manji sportski aerodrom ima i Fürstenfeld, sa međunarodnom oznakom ICAO - LOGF.
Najveći austrijski vojni aerodrom nalazi se u Zeltwegu, Fliegerhorst Hinterstoisser, a ICAO - LOXZ, na kojem su smješteni austrijski vojni avioni Eurofighter EF 2000, kao i preostali avioni tipa Saab Draken, koji se povlače iz upotrebe. Svake tri godine u Zeltwegu se održava veliki međunarodni zračni miting, na kojem učestvuju eskadrile iz Francuske, Rusije, SAD, Velike Britanije i drugih zemalja.
Aerodrom Graz-Thalerhof
right|Komandni toranj aerodroma Graz|thumb Udaljen od Graza deset kilometara u pravcu juga, aerodrom Graz-Thalerhof je treći po veličini u Austriji, poslije bečkog i salzburškog aerodroma po putničkom prometu. U teretnom prometu, aerodrom se nalazi na drugom mjestu. Dijelom se nalazi u općinama Feldkirchen bei Graz i Kalsdorf bei Graz. Aerodrom je i vojna baza austrijske vojne avijacije. Usljed racionalizacije austrijske vojske, vojni aerodrom gubi na značaju i predviđa se smanjivanje njegove funkcije na minimalno funkcionalno održavanje. Međunarodne oznake su IATA - GRZ, a ICAO - LOWG.
Aerodrom je osnovan 1913. godine, a tek 1955. godine postaje međunarodni aerodrom. Sa direktim linijama za Beč, München, Zürich, Frankfurt, London i Barcelonu, dnevno je povezan letovima svih većih svjetskih kompanija. Direktni letovi u preko deset zemalja, omogućavaju poslovne letove za međunarodne firme sa sjedištem u Štajerskoj. Avionske kompanije koje redovito imaju linije iz Graza su: AUA, Lufthansa, Ryanair, Intersky, TUIfly, Niki, Welcome Air, Robin Hood Aviation, Rheinair. Ljeti sa čarter letovima, povezan je sa turističkim odredištima u Crnoj Gori, Estoniji, Kipru, Hrvatskoj, Grčkoj, Sloveniji, Španiji, Tunisu, Turskoj, kao i aerodromima u Bosni i Hercegovini. Aerodrom 2007. godine prvi put prelazi broj od 900.000 putnika i ukupno 11.300 t tereta godišnje. Sa Grazom je povezan redovitom autobuskom linijom, kao i željeznicom, stanicom udaljenom 500 m od aerodroma. U planu je povezivanje aerodroma sa željezničkom stanicom podzemnim prolazom, koji je u projektu izgradnje Koralm-pruge.
Aerodrom je u blizini austrijskih autoputova A2 i A9, kao i savezne ceste B67.
Od 1981. godine na aerodromu se nalazi Austrijski muzej zračnog prometa
Međunarodni promet
thumb|right|Željeznička kompozicija na glavnoj željezničkoj stanici u Grazu
Željeznički promet se sastoji od mreža Austrijske savezne željeznice ÖBB i privatnih mreža koje povezuju manja sjedišta okruga sa središtem, gradom Grazom. Dva puta dnevno Graz je povezan sa Zagrebom i Ljubljanom, dok je preko Beča, više puta dnevno povezan da drugim gradovim Istočne Evrope. Preko željezničkog čvorišta Bruck an der Mur, Graz je povezan sa Salzburgom, Innsbruckom, Villachom i Pragom, te time sa Italijom, Njemačkom, Švicarskom i drugim zemljama Zapadne Evrope. Direktne linije postoje i za pogranične gradove na granici sa Slovenijom Bad Radkersburg i Spielfeld.
Lokalni promet
2007. godine, osnivanjem mreže S-Bahn, stvara se koncept povezivanja Graza sa okolinom, kao i ubrzavanje lokalnog prometa, koji bi trebao umnogome skratiti vrijeme putovanja učenicima, studentima i radnicima, te rasteretiti promet automobilom na autoputevima i brzim cestama. Projekat je zamišljen sa devet linija u 15 minutnom taktu, od kojih su do danas, šest realizovane. Linije povezuju gradove Wies, Köflach, Spielfeld, Bad Radkersburg, Bad Gleichenberg, Fehring, Weiz, Bruck an der Mur i Übelbach sa Grazom. Osim austrijske savezne željeznice ÖBB u projektu učestvuju i željeznice STLB i GKB, privatne željeznice lokalnog značaja.
U izgradnji
thumb|right|Karta sa uctranom trase Koralm, koja bi trebala biti gotova 2012-14. godine U planu je izgradnja tzv.Koralm-pruge, trase dugačke 125 km, koja bi Graz i Beč povezala sa Klagenfurtom i time ubrzala transport ljudi i robe za jedan sat, u odnosu na postojeću trasu preko Bruck an der Mur. Pruga iz Graza ide preko Deutschladsberga i prvi dio u dužini od 7 km je već izgrađen. Projekat je jedan od najvećih investicija u Štajerskoj, sa tunelom Koralm , u dužini od 32,8 km. Troškovi izgradnje procijenjeni su na 4.9 milijardi €.
Cestovni promet
thumb|right|Autoputovi i brze ceste u Austriji
Cestovni promet sastoji se od mreže autoputova, brzih cesta, pokrajinskih i regionalnih cesta. U Štajerskoj, kao i čitavoj Austriji postoja obaveza kupovine vinjete za autoput i brze ceste, čija godišnja cijena iznosi 73,80 € (Stanje 2008). Najznačajniji autoputovi i brze ceste su :
Stanovništvo
Po procjeni iz 2008. godine u Štajerskoj živi 1,205.909 stanovnika. Od toga su: Porast broja stanovnika u odnosu na 2007. godinu je skoro zanemarljiv i iznosi 0,2% (aps.1991). Topografska, ali i ekonomska obilježja Štajerske utiču na unutrašnje migracije, kao i na raspodjelu stanovništva. Najveći rast broja stanovništva je u okolini i samom gradu Grazu, koji zbog privrednog razvoja ubrzava doseljavanje iz predjela Gornje Štajerske, kao i iz područja okruga Fürstenfeld, Radkersburg i Weiz. Demografski je Štajerska godinama imala negativnu bilancu, koja se u poslijednjih petnaestak godina mijenja useljavanjem iz zemalja bivše Jugoslavije, Turske i Njemačke. Područja okruga Liezen, Murau i Leoben i pored toga ne mogu nadoknaditi negativni trend broja stanovnika. Važnost demografskog rasta u Štajerskoj očituje se, između ostalog, raspodjelom državnog budžeta, koji se dijeli po pokrajinama, okruzima i općinama, po principu broja stanovnika. Tako dolazi do paradoksa, da općine sa opadajućim brojem stanovnika, dobivaju još manje sredstava, te samim tim imaju manje sredstava za ulaganje u infrastrukturu, radna mjesta, što dovodi do iseljavanja stanovnika u bogatije dijelove bliže Grazu.
Štajersko stanovništvo sačinjavaju 93,9% Austrijanci, dok je broj stranaca po procjeni iz 2008 godine 6,1 % (73.713). Broj stanovnika koji su rođeni u inostranstvo iznosi 111.827, što čini 9,3 % od ukupnog broja stanovnika. Time je Štajerska na predzadnjem dijelu ljestvice u odnosu na ostale austrijske pokrajine po procentualnom učešću stranaca u broju stanovnika. Broj stanovnika koji pripadaju grupi Slovenci, kao nacionalne manjine se kreće oko 3.000. Smatra se da je broj veći, ali uslijed jake asimilacije i negativnih političkih odnosa izmedu Austrije i SFRJ, taj se broj može smatrati netačnim. Često me može čuti ime Windisch za Slovence u Južnoj Štajerskoj i Koruškoj. Oni žive uglavnom u području Bad Radkersburga i okolini Leibnitza.
U početku 90-tih godina prošlog stoljeća, usljed rata u bivšoj Jugoslaviji, dolazi do stvaranja mnogobrojnih izbjegličkih centara u organizaciji humanitarnih organizacija, pokrajinske vlade i Caritasa, za izbjeglice iz Bosne i Hercegovine i drugih dijelova Jugoslavije. Njima je dodjelom de facto statusa omogućen ostanak u Štajerskoj. Smatra se da je u tim godinama u Štajersku došlo preko 50.000 izbjeglica. Odseljavanjem u druge države, povratkom, te uzimanjem austrijskog državljanstva, taj se broj danas statistički smanjio. Danas u Štajerskoj žive 24.286 osobe sa prostora bivše Jugoslavije.
Kultura
thumb|right|Kunsthaus, umjetnička galerija u Grazu thumb|desno|Oklop iz srednjeg vijeka izložen u [[muzeju Landeszeughaus u Grazu]] thumb|desno|Vještački otok na Muri u središtu Graza, sa amfiteatrom, dječijim igralištem i cafeom, izgrađen 2003. godine
Kulturna zbivanja u Štajerskoj karakterišu izložbe u muzejima, koncerti u koncertnim dvoranama, kulturne priredbe međunarodnog značaja, operne i pozorišne predstave, kao i koncerti raznih pop i rock grupa iz čitavog svijeta.
Pozorišta
thumb|right| Pozorište (Schauspielhaus) u Grazu Najpoznatija pozorišta pokrajine su:
Opera
Opernhaus Graz ili Grazer Oper je jedina operska kuća pokrajine. Poslije Bečke i Salzburške opere, treća po značaju u Austriji. Plan predstava je cijelogodišnji i repertoar prolazi od klasičnih opera do opereta novijeg vremena. thumb|desno| Opera u [[Grazu]] Pozorišta i operska kuća zbog marketinških i promotivnih razloga ujedinjeni su u kooperaciju Bühnen Graz.
Javni mediji
Medijski rad u pokrajini je poslije prestanka državnog monopola 1997. godine podijeljen na državni i privatni nivo.
Televizija
Osim gore navedenih, u pokrajini se prima više regionalnih i mjesnih informativnih kanala.
Radio
Osim gore navedenih, u pokrajini se prima više regionalnih i mjesnih informativnih radio-kanala.
Štampa
Više regionalnih i pokrajinskih biltena manjeg značenja.
Turizam
Po procjeni pokrajinske vlade Štajerske za 2008. godinu u vremenu od maja do oktobra 2008. godine, Štajersku je posjetilo 1.648.509 gostiju, od toga 68% domaćih, austrijskih gostiju, a 32 % stranih. Najviše stranih gostiju dolazi iz Njemačke i Italije
Turističke znamenitosti
Turistička atrakcija istočnog dijela su letovi balonom iznad vulkanskih brežuljaka, a u Gornjoj Štajerskoj letovi zmajem (paragleiting). Litice visokih planina omiljen su cilj alpinista iz cijelog svijeta.
Zimski turizam
Alpsko skijanje, sa stazama koje se mogu koristiti od početka decembra, pa sve do proljeća, sigurno je najpoznatija strana zimskog turizma u Štajerskoj. Osim staza za alpsko skijanje, postoje staze sa skijaško trčanje, skijaške skakaonice, kao i prirodne staze sa sankanje.
Alpsko skijanje
Najpoznatije staze su one na kojima se održavaju utrke Svjetskog kupa u alpskom skijanju u Schladmingu i okolini. Područje nazvano Planai/Hochwurzen, povezano je sa Hauser Kaiblingom i Reiteralmom, ima desetine kilometara skijaških staza. Između njih voze ski-liftovi i žičare. Poznatija skijaška središta su:
Skijaške skakaonice
Između Bad Mitterndorfa i općine Tauplitz nalazi se najveća skakaonica za skijaške skokove na svijetu sa prirodnim zaletištem. Rekord skakaonice, poznatije pod imenom Kulm, nazvane po istomenom brdu na kojoj se nalazi skakaonica, je 215,5 m austrijskog letača Gregora Schlierenzauera.