cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jagodnjak
Etnik
Stanovnik Jagodnjaka je Jagodnjačanin, a stanovnica je Jagodnjačanka. Jagodnjačani se često nazivaju i Kačvolcima, a Jagodnjačanke Kačvolkušama prema starom (danas narodskom) imenu Kačvola. Od tog starog imena izveden je i ktetik kačvolski.
Naseljavanje
Godine 1591. tu žive Mađari. Sredinom XVII. vijeka selo je bilo naseljeno pretežno srpskim stanovništvom, čiji se broj povećao dolaskom Čarnojevićevih Srba. Nakon Rakocijevog ustanka izbjeglo se stanovništvo vraća. Po popisu iz 1711. godine u selu živi 27 porodica, od kojih je 21 doseljena iz Slavonije, a nakon isteka poreznih olakšica napuštaju naselje i sele se u mjesto gdje će vjerovatno imati nove privilegije. Tridesetih godina XVIII. vijeka doseljavaju se njemačke porodice katoličke i luteranske vjere. Po popisu iz 1751. godine u naselju ima 80 pravoslavnih domova, 1787. selo ima 34 duše rimokatoličke vjere (hrvatske i njemačke narodnosti) i 1244 duše pravoslavne vjere (nesjedinjene grčke vjere te iliričke i grčke narodnosti), 1846. u selu živi 1030 stanovnika pravoslavne vjere, 1900. u 194 doma broj pravoslavnih stanovnika se povećava na 1.148, a po podacima iz 1905. u mjestu ima 467 domova, od toga su 202 pravoslavna sa 1.128 članova, a ostalo stanovništvo čine Nijemci i ostali.
Privreda
mini|lijevo|150px|Jagodnjački [[Stočarstvo|stočar]] mini|250px|Mješaonica stočne hrane nekadašnje Poljoprivredne zadruge "Naše selo" Privrednu osnovu Jagodnjaka čine ratarstvo, stočarstvo, proizvodnja stočne hrane, građevinarstvo i trgovina.
Prema Sudskom registru, u Jagodnjaku su postojali ili postoje ovi privredni subjekti:
U Jagodnjaku još postoje:
Škola
mini|250px|Osnovna škola Jagodnjak U Jagodnjaku postoji Osnovna škola Jagodnak (do tzv. mirne reintegracije zvala se Osnovna škola "Vuk Karadžić"), koja ima područne škole u Bolmanu i Uglješu.
Udruge
U Registar udruga Republike Hrvatske upisano je 13 aktivnih udruga sa sjedištem u Jagodnjaku (stanje: XII/2019):
Manifestacije
mini|250px|Kulinijada u Jagodnjaku
Turnir traje dva ili tri dana, ovisno o broju prijavljenih ekipa: (petak), subota i nedjelja. Ekipe su iz Baranje, Slavonije, pa čak i iz Zagreba. Sistem takmičenja ovisi o broju prijavljenih ekipa. Finalni susret i borba za treće mjesto igra se u nedjelju. Turnir ima osiguranu tehničku podršku (ozvučenje, semafor i sl.). Nakon Turnira organizira se igranka na otvorenom uz živu muziku (obično bend iz Osijeka). Turnir se održava svake godine počevši od 2006. Od 2011. godine Turnir se održa u mjesecu augustu. Turnir ima značajnu turističku dimenziju jer je odziv navijača iz Baranje, i šire, velik. Medijski je vrlo dobro pokriven (regionalne novine i elektronički mediji).
Kulinijada u Jagodnjaku održava se od 2003. godine. Takmičarski primjerci uglavnom su iz Baranje i Slavonije, a iz godine u godinu povećava se broj takmičara i izvan tih regija. Najbolji kulin bira povjerenstvo kojem je na čelu prof. dr. Antun Petričević. U početku Kulinijadu je organizovala Poljoprivredna zadruga "Naše selo", a sada Općina Jagodnjak.
Cilj Kulinijade je promocija te gastronomske delicije kao autohtonog proizvoda i organiziranje njegove proizvodnje na tradicionalni način. Također, cilj je iskoristiti taj brend u turističke svrhe.
Sant'Antonio di Sopra, Bologna
Sant'Antonio di Sopra je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 289 m.
Li Xiaogong
Li Xiaogong (李孝恭) (591–640), formalno Princ Yuan od Hejiana (河間元王), često navođen i kao Princ od Kapetanije Zhao (趙郡王) bio je kineski vojskovođa i princ dinastije Tang. Bio je sin njenog osnivača cara Gaozua te se istakao za njegove vladavine, porazivši 621. jednog od njegovih najozbiljnijih suparnika, Xiao Xia, samozvanog obnovitelja dinastije Liang, a godine 623. i pobunjenog generala Fu Gongshija, samozvanog cara od Songa. Otac ga je nešto kasnije pod sumnjom za pripremanje pobune smijenio s vojne dužnosti i povukao u prijestolnicu; tamo je, nakon što su optužbe odbačene, dobio ceremonijalne dužnosti. Njih je zadržao i za vrijeme vladavine svog brata Li Shimina (car Taizong).
Zacatecas, San Miguel de Allende
Zacatecas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1870 m.
Su Dingfang
Su Dingfang (591–667), formalno ime Su Lie (蘇烈), kurtoazno ime of Dingfang, fornmalno Vojvoda Zhuang od Xinga (邢莊公), bio je kineski vojskovođa u službi dinastija Tang, najpoznatiji po uništenju Zapadnog Tujuea 657. čime su granice Kine pod dinastijom Tang došle do svoje krajnje zapadne točke. Imao je važnu ulogu i u osvajanju države Baekje 660.
Miccisi, Cosenza
Miccisi je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Tanque el Árbol, Villa de Arista
Tanque el Árbol je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Arista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1630 m.
Campo Número Treinta y Cuatro, Cuauhtémoc
Campo Número Treinta y Cuatro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 221 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2092 m.
Čanište
Čanište je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Čanište pripada opštini Prilep.
Prirodni uslovi
Naselje Čanište je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 40 km južno (putem).
Čanište se nalazi u zapadnom delu visokoplaninske oblasti Marijovo, kao jedno od najzabačenijih, ali i etnički najčistijih delova pravoslavnog slovenskog življa na tlu Makedonije. Naselje je položeno istočno Selečke planine. Južno od naselja protiče Crna reka. Nadmorska visina naselja je približno 600 metara.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Čanište je imalo 47 stanovnika. Početkom 20. veka tu je živelo preko 600 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Madonnina, Biella
Madonnina je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 322 m.
Lica i sudbine
Lica i sudbine je jugoslovenska TV drama u produkciji TV Novi Sad emitovana 1985. godine. Temelji se na delima Ive Andrića. Režirao ju je Petar Ljubojev koji je zajedno sa Slavkom Simićem napisao i scenario.
Opština Ulmeni, Maramureș
Ulmeni je opština u Rumuniji u okrugu Maramureš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 167 m.
Deus Ex Machina (Lost)
Deus Ex Machina (latinski izraz koji znači "bog iz stroja") je devetnaesta epizoda prve sezone televizijske serije Izgubljeni. Epizodu je režirao Robert Mandel, a napisali su je Carlton Cuse i Damon Lindelof. Prvi puta se emitirala 30. ožujka 2005. godine na televizijskoj mreži ABC. Glavni lik radnje je John Locke (Terry O'Quinn).
Flashback
U radnji koja se događa prije pada zrakoplova Oceanic 815 pratimo mladog Johna Lockea koji upoznaje tajanstvenu ženu (Swoosie Kurtz) u supermarketu u kojem je zaposlen. Njih dvoje kasnije se ponovno susretnu na parkiralištu kada Locke vidi ga da žena promatra. Nakon sučeljavanja, ona otkriva Lockeu svoje ime - Emily Locke. Locke upita svoju majku o svom ocu, a Emily mu tvrdi da on nema oca već da je bezgrešno začet. Sve to natjera Lockea da unajmi privatnog istražitelja koji pronalazi njegovog oca, Anthonyja Coopera (Kevin Tighe). Kada ga Locke posjeti u njegovom bogatom domu, otac ga prihvaća raširenih ruku. Njih dvojica izgrade snažan odnos i često zajedno odlaze u lov. Jednoga dana Locke dolazi ranije kod svog oca i vidi ga kako prima dijalizu. U konačnici Locke sazna da njegovom ocu otkazuje jedan od bubrega pa mu ponudi svoj kako bi ga spasio. Nakon operacije Locke se budi u bolnici i saznaje da je njegov otac već otišao. Emily dolazi i objašnjava Lockeu da je Anthony zapravo bio taj koji im je oboma ušao u trag te da ja njoj platio kako bi ona stupila prva u kontakt sa svojim sinom, a sve to kako bi Cooper dobio toliko potreban bubreg. Devastiran otkrićem, Locke odlazi iz bolnice i dovozi se do očeve kuće gdje ga čuvar ne želi pustiti (premda se ranije Locke s njim sprijateljio). Kako se odvozi automobilom, Locke se rasplače zbog ovakve izdaje vlastitih roditelja.
Na otoku
Na otoku, Locke i Boone Carlyle (Ian Somerhalder) grade trebuše kako bi otvorili prozor okna. Ne uspijevaju, pa Locke ljutito udara po prozoru. Boone primijeti da je Lockeova noga ozlijeđena, ali Locke kaže da ne osjeća nikakvu bol i te noći otkriva da gubi osjećaje u nogama.
U međuvremenu Sawyera muče glavobolje pa Jack shvaća da je dalekovidan te da su mu potrebne naočale zbog toga što sve više čita u posljednje vrijeme (otkako je došao na otok). Uz pomoć Sayida, oni mu naprave jedne naočale od dijelova njih nekoliko koje su pronašli u olupini aviona.
Te noći tijekom sna Locke govori Booneu da će im otok dati znak, a u tom trenutku on primijeti mali žuti zrakoplov kako se ruši u džungli. U snu Locke također otkriva i tajnu o Booneu. Probudivši se rano sljedećeg dana, Locke i Boone kreću u potragu za avionom. Nakon što Boone izrazi svoje sumnje, Locke mu kaže za tajnu koju je saznao u snu što Boonea uvjeri da Locke govori istinu. Uskoro pronalaze raspadnuti leš katoličkog svećenika koji nosi pištolj. Nakon kratkog istraživanja u blizini otkrivaju i avion koji se nestabilan nalazi na vrhu krošnje jednog drveta. Budući da je Locke izgubio osjećaj u nogama zamoli Boonea da se popne i provjeri avion. U avionu Boone otkriva statue Djevice Marije ispunjene heroinom, tijelo još jednog svećenika i radio koji radi. Boone pošalje SOS poziv, a uskoro čuje muški glas koji mu odgovara: "Je li netko tamo?" na što Boone kaže: "Mi smo preživjeli iz leta 815 kompanije Oceanic". Nakon par sekundi glas s druge strane kaže: "MI SMO preživjeli iz leta 815 kompanije Oceanic". U tom trenutku zbog Booneove nepredviđene težine i vlastite nestabilnosti avion padne niz krošnju. U panici, Locke ustaje na noge, uzima kritično ozlijeđenog Boonea na svoja ramena i kreće prema kampu.
Produkcija
Ovo je prva epizoda koju su zajedno napisali Damon Lindelof i Carlton Cuse. Njih dvojica kasnije će postati glavni voditelji kompletne serije i pisci najznačajnijih epizoda poput Through the Looking Glass, The Constant i The End.
Seaford, Delaver
Seaford je grad u američkoj saveznoj državi Delaver. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 6.928 stanovnika.
Deus Ex Machina (Lost)
Gledanost
Epizodu Deux Ex Machina gledalo je sveukupno 17.75 milijuna ljudi.
Amatlipac, Tlayacapan
Amatlipac je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tlayacapan.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 641 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1781 m.
Zgornje Laze
Zgornje Laze je naselje u slovenskoj Općini Gorju. Zgornje Laze se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 62 stanovnika.
Sant'Antonio, Bologna
Sant'Antonio je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Familia Figueroa Núñez, Mexicali
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Pahlen
Palen je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 115 opštinskih središta okruga Ditmaršen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.189 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1051088.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ditmaršen Palen se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ditmaršen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 12 metara. Površina opštine iznosi 10,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.189 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 110 stanovnika/km².
Zgornja Besnica (Kranj, Slovenija)
Zgornja Besnica je naselje u slovenskoj Općini Kranju. Zgornja Besnica se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 651 stanovnika.
Agilulf
mini|desno|250px|Agilulf na portalu katedrale u Monzi mini|desno|250px|Italija u doba Agilulfa; langobardska područja označena zeleno Agilulf (? – Milano, 616), također poznat i kao Agilulf Tiringijac, bio je langobardski vojvoda Torina koji je postao langobardskim kraljem 591. i na prijestolju ostao sve do smrti.
Kraljem je postao kada je u maju 591. došao u Milano na skup langobardskih poglavara koji je sazvala kraljica Teodelinda nakon smrti svog muža, kralja Autharija. Langobardski poglavari su podigli Agilulfa na štit, učinivši ga tako kraljem; Teodelinda se smjesta udala za njega. Prije toga se Agilulf, da bi joj postao prihvatljiv, pokrstio, iako ispočetka na arijanstvo. Agilulfovu vladavinu je potom obilježilo nastojanje da se ostvari mir sa Francima, čemu je dosta doprinio građanski rat među zavađenim pripadnicima Merovinške dinastije; istovremeno je nastojao ostvariti dobre odnose sa papom Grgurom I te je obustavio pustošenje tzv. ducatus Romanusa (rimskog vojvodstva), gdje je vlast imao papa. To je Agilulfu omogućilo da se u potpunosti okrene protiv Bizantinaca i njihovog Ravenskog egzarhata kome je do primirja 598. oduzeo Sutri i Perugiu. Tada je sklopljeno primirje sa bizantskim carem Mavrikijem, koje je potrajalo godinu dana. Tada je ravenski egzarh Kalinik oteo langobardsku princezu, što je dovelo do novog rata. Do 602. Agilulf je zauzeo Padovu i Mantovu. Novi bizantski car Foka ga je 605. priznao za kralja i predao mu Orvieto.
Godine 603. Agilulf se pod uticajem supruge sa arijanstva preobratio na nikejsko "pravovjerno" kršćanstvo (katoličanstvo). On i supruga su potom sagradili katedralu u Monzi. Posljednje godine vladavine Agilulf je proveo u miru, sa izuzetkom napada Avara sa istoka koji su provalili u Furlaniju i ubili vojvodu Gisiulfa.
Agilulf je umro 616. i naslijedio ga je sin Adaoald. Njegova kćer Ginisberga je, pak, postala supruga torinskog vojvode Arioalda koji je i sam postao kralj 626.
1. 8.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
1. kolovoz/august/avgust ('1. 8.) je 213. dan u godini po gregorijanskom kalendaru (214. u prestupnoj godini) Do kraja godine ima još 152 dana.
Haramont (En)
Aramon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Soason.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 573 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 46 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,24 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 138 metara (maksimalnoj 243 m, a minimalnoj 75 m).
1. 8.
Rođenja
.
Smrti
.
La Pileta, Tepetzintla
La Pileta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tepetzintla.
1. 8.
Praznici i dani sećanja
.
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
La Pileta, Tepetzintla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 326 m.
Poggio dei Colli, Prato
Poggio dei Colli je naselje u Italiji u provinciji Prato, u regiji Toscana.
Conțești, Valea Seacă
Conțești je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Valea Seacă.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1622 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 236 m.
Poggio dei Colli, Prato
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 73 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 222 m.
Cerovo (Demir Hisar)
Cerovo je naselje u Republici Makedoniji, u jugozapadnom delu države. Cerovo pripada opštini Demir Hisar.
Prirodni uslovi
Naselje Cerovo je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 50 km severozapadno.
Cerovo se nalazi u zapadnom, višem delu oblasti Demir Hisar. Naselje je položeno u izvorišnom delu toka Crne reke, na istočnim padinama Plakenske planine. Nadmorska visina naselja je približno 950 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Cerovo je imalo 2 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Tohuaco I, Huautla
Tohuaco I je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 208 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 170 m.
Prichard, West Virginia
Pričard je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 527.
Campo Número Veinticuatro, Cuauhtémoc
Campo Número Veinticuatro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cuauhtémoc.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 230 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1990 m.
Summit, Utah
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 160.
Panker
Panker je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Plen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.565 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1057055.
Paso Limón, Acayucan
Paso Limón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Acayucan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 444 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 200 m.
Zgornje Bitnje
Zgornje Bitnje je naselje u slovenskoj Općini Kranju. Zgornje Bitnje se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 1,228 stanovnika.
Snežana Savić
Snežana Savić (Velika Plana, 6. 3. 1953.) je srpska glumica i estradna umetnica.
Biografija
Diplomirala je glumu na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu u klasi Ognjenke Milićević. Poznate uloge ostvarila je u filmovima "Pad Italije" (1981), "Šta je s tobom, Nina" (1984), "Žene u zatvoru" (1985), kao i u TV serijama "Bolji život" (1987 - 1991), "Srećni ljudi" (1993 - 1996), "Porodično blago" (1998 - 2001).
Cinquecerri, Reggio Emilia
Cinquecerri je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 241 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 715 m.
Cunedda
Cunedda ap Edern (fl. 5. vijek; također poznat i kao Cunedda Wledig ("posjednik zemalja") je bio britski (velški) poglavica, najpoznatiji kao praosnivač vladarske dinastije Gwynedda.
Ime Cunedda potiče od britske riječi kunodagos što znači "dobar pas". Srednjovjekovne velške kronike i pjesme kao njegovog pretka navoda Padarna Beisrudda (doslovno "Patern/Paternus od grimiznog plašta") za koga neki historičari vjeruju da je mogao biti ili rimski oficir ili lokalni britski poglavica, odnosno komandant pomoćnih trupa plemena Votadini koje su branile Hadrijanov zid. Padarnova komanda je prešla na njegovog sina Ederna (Eternus), a potom i na samog Cuneddu.
Cunedda je sa svojim trupama i sljedbenicima sa sjevera (današnja južna Škotska) došao na područje današnjeg Walesa kako bi odatle istjerao osvajače iz susjedne Irske, posebno one iz kraljevstva Uí Liatháin. Cunedda je ustanovio svoju bazu na teritoriji plemena Venedoti, koje je kasnije postalo sjedište Kraljevstva Gwynedd. Historičari navode hipoteze kako je Cunedda u Wales došao ili po naredbi zapadnorimskog cara Maksima Magnusa krajem 370-ih ili post-rimskog vladara Vortigerna krajem 440-ih. U svakom slučaju, Cuneddin unuk Maelgwyn Gwynned je atestiran od strane svog suvremenika, redovnika i historičara Gildasa u 6. vijeku.
Kasnije genealogije su navele da se Cunedda oženio za Gwawl, kćer brito-rimskog kralja Coel Hena, te da je imao devet sinova. Po njegovom sinu Ceredigu je, po predaji, nazvano velško kraljevstvo (i današnja grofovija) Ceredigion.
Topper (film)
Topper je američka crno-bijela fantastična filmska komedija snimljena 1937. godine u režiji Normana Z. McLeoda. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Thornea Smitha. Protagonisti, koje tumače Constance Bennett i Cary Grant, su bezbrižni bračni par Marion i George Kerby koji poginu u prometnoj nesreći, ali koji umjesto odlaska na drugi svijet ostaju na zemlji kao duhovi. Radnja pokazuje kako nastoje pomoći naslovnom liku, "uštogljenom" bankaru Cosmu Topperu (čiji lik tumači Roland Young) da se opusti i izbjegne tiraniju supruge (koju tumači Billie Burke).
Topper je producirao Hal Roach, filmaš dotle specijaliziran za kratke komedije, koji je njime nastojao steći uspjeh i u dužim formama. Vješto korištenje za tadašnje standarde prilično impresivnih specijalnih efekata, humor i izuzetno talentirana glumačka postava, je pomogla da to i postigne. Već sljedeće godine je snimljen nastavak pod nazivom Topper Takes a Trip, a godine 1941. i Topper Returns. Popularnost filma se 1950-ih odrazila i kroz istoimenu TV-seriju, a 1979. je snimljen i remake u obliku TV filma.
El Carmen, Silacayoápam
El Carmen je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Silacayoápam.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 244 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1600 m.
Piedras Mecas, Técpan de Galeana
Piedras Mecas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1090 m.
Crničani (Bitolj)
Crničani su naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Crničani pripadaju opštini Mogila.
Prirodni uslovi
Naselje Crničani je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 30 km severoistočno.
Crničani se nalaze u istočnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je na zapadu ravničarski, dok se na istoku izdiže Selečka planina. Nadmorska visina naselja je približno 690 metara.
Klima u naselju je kontinentalna.
Stanovništvo
Crničani su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 41 stanovnika.
Pretežno stanovništvo po poslednjem popisu su etnički Makedonci (100%).
Bitka kod Woden's Burga (592)
Bitka kod Woden's Burga se odigrala 592. u današnjoj zapadnoj Engleskoj između snaga zapadnosaksonskog kralja Ceawlina i njemu neprijateljske vojske. Anglosaksonska kronika, koji je jedini izvor podataka o bitci, ne navodi tko je bio Ceawlinov neprijatelj; neke od kasnijih verzija spominju da su to bili Briti dok suvremena historičarka Barbara Yorke tvrdi da je to bio njegov nećak/unuk Ceol. U svakom slučaju, bitka je bila "veliki pokolj"te da je Ceawlin u njoj poražen, a potom svrgnut s prijestolja. I on i njegov sin Cuthwine su potom išli u izgnanstvo, a Ceol preuzeo prijestolje. Caewlin je umro sljedeće godine.
Gornja Koznica
Gornja Koznica je naselje u Srbiji u opštini Surdulica u Pčinjskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 77 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 115 stanovnika).
Demografija
U naselju Gornja Koznica živi 69 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 50,8 godina (46,2 kod muškaraca i 55,4 kod žena). U naselju ima 29 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,66.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Ca' Canzo-Valpiana, Bergamo
Ca' Canzo-Valpiana je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1018 m.
Ninguno, Villa de Arista
Ninguno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Arista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1620 m.
Guadalupe Flores, San Juan de Sabinas
Guadalupe Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Juan de Sabinas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 389 m.
Moj tata, socijalistički kulak
Moj ata, socialistični kulak je jugoslavenski igrani film snimljen 1987. godine u režiji Matjaža Klopčiča. Po žanru je komedija, a temelji se na istoimenom teatarskom komadu Toneta Partljiča koji je napisao i scenario. Protagonist, čiji lik tumači Polde Bibič, je siromašni slovenski seljak Jože Malek koji se po završetku Drugog svjetskog rata trijumfalno vraća svojoj porodici kao pripadnik Crvene armije u koju je bio prebjegao iz Wehrmachta na Istočnom frontu. Radnja prikazuje kako će se tokom sljedećih nekoliko godijna na njegovu porodicu odraziti burne promjene koje donosi novouspostavljena komunistička vlast, odnosno agrarna reforma, kolektivizacija zemlje i raskol Tito-Staljin.
Neda Ukraden
Neda Ukraden (Imotski, Hrvatska, 16. avgust 1950.) je jugoslavenska pevačica zabavne muzike.
Biografija
Njena porodica vodi poreklo iz Crne Gore i prezivali su se Kostadinović.
Odrasla je u Sarajevu, mada je zbog očeve profesionalne karijere živela i u drugim bosanskohercegovačkim gradovima. Završila je pravni i filozofski fakultet u Sarajevu, kao i srednju muzičku školu pevanja.
Godine 1992. preselila se za Beograd, gde i danas živi i radi.
Bila je udata za Milana Bilbiju, režisera nekadašnje TV Sarajevo. Zajedno imaju kćerku Jelenu. Baka je bliznakinja Nede i Aleksandre, i dečaka Dušana.
Profesionalna karijera
Neda je bila tokom 1970-ih i 1980-ih godina jedno od najvećih imena jugoslovenske popularne muzike sa etno-pop prizvukom, kao i jedna od najvećih zvezda tadašnjih festivala. Tokom višedecenijske karijere nastupala je u svim većim dvoranama širom Jugoslavije: Sava centar i Dom Sindikata u Beogradu, Vatroslav Lisinski u Zagrebu, Tivoli u Ljubljani, Univerzalna sala u Skoplju i dr. Sarađivala je sa najeminentnijim autorima, kao što su: Kemal Monteno, Arsen Dedić, Đorđe Novković, Sead Memić Vajta, Rajko Dujmić, Đelo Jusić, Zrinko Tutić, Hari Mata Hari i Nikola Borota - Radovan.
Uz brojne nagrade koje je Neda osvojila tokom svoje bogate muzičke karijere svakako treba izdvojiti Zlatnu pticu “Jugotona” za preko dva miliona prodanih ploča. Redovno nastupa po svim zemljama bivše Jugoslavije.
Počeci karijere
Muzičku karijeru započela je 1967. kada je snimila prvu pesmu za Radio Sarajevo. Bila je to pesma “Igra bez kraja”, sa kojom je nastupila na prvom festivalu Vaš šlager sezone i osvojila nagradu kao najbolji debitant. Na Opatijskom festivalu 1975. pevala je pesmu “Srce u srcu” i s tom je pesmom trebala otići na Evroviziju, ali je na kraju na evrovizijsko takmičenje ipak otputovala grupa “Pepel in kri” nakon nadglasavanja u finalu. Neda je u to vreme nastupala s grupom „Kamen na kamen“, a njihov prvi nosač zvuka zvao se jednostavno „Neda Ukraden & Kamen na kamen“. Godine 1976. snimili su drugu ploču “Ko me to odnekud doziva”. Usledile su ploče “Nedine najljepše pjesme” (1977.) i “Još te volim” (1979.). Godine 1981. pratila je, zajedno s Jadrankom Stojaković i Ismetom Krvavac, našeg predstavnika na Evroviziji u Irskoj, Seada Memića Vajtu sa pesmom “Lejla”.
1990-e i 2000-e
Svoj posljednji album za sarajevski "Diskoton" “Poslije nas” snimila je 1990, a na njemu su radili mladi sarajevski muzičari predvođeni Hari Mata Harijem. Dolaskom ratnih godina Neda se seli u Beograd, gde je 1992. objavila album “Vidovdan/Nek živi muzika”. U posljednjih desetak godina objavila je devet albuma. Svoj poslednji album “Da se nađemo na pola puta” objavila je 2009. godine.
Festivali
Neda Ukraden je nastupala na preko 20 festivala. Klikni desno za spisak.
Crvivci
Crvivci su naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Crvivci pripadaju opštini Kičevo.
Prirodni uslovi
Naselje Crvivci je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kičeva, naselje je udaljeno 6 km severno.
Crvivci pripadaju gornjem delu istorijske oblasti Kičevija. Selo je položeno u središnjem delu Kičevskog polja, a istočno se izdiže planina Čelovica. Nadmorska visina naselja je približno 640 metara.
Klima u naselju je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Crvivci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 1.725 stanovnika.
Većinsko stanovništvo su Albanci (98%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je islam.
Xu Jingzong
Xu Jingzong (許敬宗) (592 – 20. septembar 672 ), kurtoazno ime Yanzu (延族), formalno Vojvoda Gong od Gaoyanga (高陽恭公), bio je kineski političar, državnik i historičar, koji je za vrijeme dinastije Tang postao kancelar. Vrhunac moći je stekao za vrijeme vladavine cara Gaozonga, postavši saveznikom njegove druge supruge carice Wu (Wu Zetian).
Zona Provinciale, Sondrio
Zona Provinciale je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Sant'Apollinare, Bologna
Sant'Apollinare je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Zona Provinciale, Sondrio
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 263 m.
Sant'Apollinare, Bologna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 190 m.
Cer, Severna Makedonija
Cer je naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Cer pripada opštini Kičevo.
Prirodni uslovi
Naselje Cer je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kičeva, naselje je udaljeno 36 km južno.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Cer je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 159 stanovnika.
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (99%), a ostalo su Srbi.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Selbyville, Delaver
Selbyville je gradić u američkoj saveznoj državi Delaver. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.167 stanovnika.
La Covadonga, San Miguel de Allende
La Covadonga je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1999 m.
Sveti Kristofor
Sveti Kristofor ili Sveti Hristifor ((Ἅγιος Χριστόφορος, Ágios Christóforos, Kanaan, ? - Samos, oko 251) je kršćanski svetac i mučenik koji je po tradiciji ubijen za vrijeme progona rimskog cara Decija.
Biografija
Prema Zlatnoj legendi rodio se u Kanaanu (Palestina) u 3. stoljeću, te je bio čovjek divovskog rasta i snage, a tražio je najmoćnijeg čovjeka na Zemlji da mu služi. Prvi njegov gospodar, kralj, brzo je otpao jer je Reporb (ime prije krštenja) otkrio da se boji Sotone, pa ga ostavi kako bi služio Đavlu. Od njega je pak otišao kad je vidio da drhti pred križem i spomenom Isusa Krista. U svojim lutanjima namjerio se na pustinjaka, koji ga je podučio kršćanstvu i preobratio. On ga je nagovorio da prenosi preko rijeke stare, nemoćne i putnike.
Jedne noći probudilo ga je dijete koje ga je zamolilo da ga prenese preko rijeke. Tada je podigao dijete na ramena i zagazio u rijeku. Sa svakim korakom koji je činio, dijete je postajalo sve teže i teže, a voda sve nemirnija, pa je Reprob na pola puta pomislio da će se i on i dijete utopiti. Prema toj legendi, on je prenio preko rijeke dječaka Isusa. Isus ga je tada pokrstio vodom iz te rijeke. Nakon toga je odlučio napustiti službu prenošenja ljudi na rijeci i posvetiti se potpuno širenju kršćanske vjere.
O njemu se malo zna, ali izvjesno je da je umro kao mučenik oko 251. na grčkom otoku Samosu. Odrubljena mu je glava jer nije htio žrtvovati poganskim bogovima.
Štovanje
Spomendan mu je 25. srpnja. Ubraja se među 14 svetih pomoćnika, koje vjernički puk zaziva u pomoć prigodom raznih prirodnih katastrofa i bolesti. Sveti Kristofor je zaštitnik otoka Raba, putnika, vozača i pomoraca, zaštitnik od svih nevolja i boleština, oluja i uragana. Na Rabu se čuvaju moći Svetog Kristofora, a njemu u čast se održava i Rapska fjera od 25. do 27. srpnja svake godine.
Passade
Pasade je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Plen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 301 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1057056.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Plen Pasade se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Plen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 29 metara. Površina opštine iznosi 4,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 301 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 70 stanovnika/km².
Sveti Kristofor
Štovanje
U srednjem vijeku prikaz Kristofora se mogao naći na ulazima u mnoge crkve i na gradskim vratima jer se vjerovalo da onaj tko pogleda lik sveca taj dan neće umrijeti i da može putovati bilo gdje jer će ga Kristofor zaštiti.
APOEL FC
FK APOEL je kiparski fudbalski klub iz Nikozije, Kipar i on je jedan od članova osnivača Fudbalskog saveza Kipra. APOEL je jedan od najpopularnijih timova na Kipru, a takođe su i najuspešniji klub sa 21 šampionskih titula, 19 kupa i 11 titula superkupa. Prvi su tim na Kipru koji je uspeo da dostigne 20 titula šampiona. Najveće dostignuće APOEL-a u Evropskim takmičenjima je četvrtfinale Lige Šampiona (2011/12.). Ime APOEL znači Atletski fudbalski klub Grka iz Nikozije (Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελλήνων Λευκωσίας, Athlitikos Podosfairikos Omilos Ellinon Lefkosias).
Trenutna postava
Od 24. jula 2009.undefined
Trofeji
1936, 1937, 1938, 1939, 1940, 1947, 1948, 1949, 1952, 1965, 1973, 1980, 1986, 1990, 1992, 1996, 2002, 2004, 2007, 2009 , 2011 1937, 1941, 1947, 1951, 1963, 1968, 1969, 1973, 1976, 1978, 1979, 1984, 1993, 1995, 1996, 1997, 1999, 2006, 2008 1963, 1984, 1986, 1992, 1993, 1996, 1997, 2002, 2004, 2008, 2009
Zbirni evropski rezultati
Stanje 30. april 2012.
Retorika posvećena Hereniju
Retorika posvećena Hereniju ili Retorika Hereniju, u rukopisima Četiri knjige retorike posvećene Gaju Hereniju , naslov je rimskog udžbenika retorike iz 1. stoljeća pne., sastavljenog u četiri knjige, čiji veći dio čine praktične pouke i obavještenja prema ustaljenom redoslijedu retorskih priručnika, u kome se razlikuje pet "dijelova" retorske umjetnosti: iznalaženje (inventio) uvjerljivih argumenata i tema, njihovo raspoređivanje (dispositio) u govoru, zatim izričaj (elocutio), pamćenje (memoria) i način kazivanja (pronuntiatio). Spis je možda napisan u razdoblju između 86. i 82. g. pne.
Sadržaj
Spis je upućen Gaju Hereniju, koji je inače nepoznat, i ostao je najpopularnijom knjigom o retorici tijekom srednjeg vijeka i renesanse. Često se koristio, zajedno s Ciceronovim spisom O iznalaženju tema za govor (De inventione), za poučavanje retorike, a postoji preko stotinu rukopisa. Također je često prevođen na europske narodne jezike i nastavio je služiti kao standardni školski tekst o retorici tijekom renesanse. Spis se usredotočuje na praktičnu primjenu retorskog umijeća i donosi brojne primjere. To je ujedno i prva knjiga koja govori o retorici na visoko strukturiran i sustavan način. Za razliku od Cicerona, koji se u djelima o govorništvu naročito zanima za teoriju i znanstvenu problematiku govorničkog umijeća, anonimni pisac Retorike posvećene Hereniju pruža samo praktične upute, pokazuje prijezir prema znanstvenoj problematici i odbacuje grčko teoretiziranje.
Diskusija o retorskom izričaju (elocutio) najstarija je sačuvana sustavna obrada latinske stilistike, a mnogi se primjeri odnose na suvremene događaje iz rimske povijesti. Ovaj novi stil, koji je procvjetao jedno stoljeće nakon pisanja ovog djela, promicao je revolucionarni napredak u rimskoj književnosti i govorništvu. Međutim, prema nekim analitičarima, predavanje govorništva na latinskom jeziku u osnovi je bilo kontroverzno jer se na govorništvo gledalo kao na političko sredstvo koje je morao biti u rukama pripadnika više klase, koji su tečno govoriili grčki. Retorika posvećena Hereniju može se promatrati kao dio liberalnog populističkog pokreta, koji su promicali ljudi kakav je bio Lucije Plocije Gal, koji je 93. pne. prvi otvorio školu retorike u Rimu koja se u potpunosti odvijala na latinskom jeziku. Djelo sadrži i prvi poznati opis mnemotehnike poznate kao "metoda lokusa". Spis donosi i prvu cjelovitu obradu memorije (pamćenje govora).
Prema ovom spisu, postoje tri vrste govora: demonstrativni (demonstrativum), gdje se neka osoba hvali ili kritizira; deliberativni (deliberativum), gdje se daju politički savjeti; te sudski (iudiciale), gdje se rješavaju pravne kontroverze. Nadalje, Retorika posvećena Hereniju predlaže pet koraka u sastavljanju govora: exordium, u kojem autor koristi relevantna opća mjesta, anegdote, citate ili analogije kako bi privukao pažnju, a zatim ih povezuje s konkretnom temom; narratio, gdje autor sažeto iznosi koji će biti argument, teza ili poanta koju želi dokazati; divisio, gdje autor iznosi glavne točke ili pregled rasprave kako bi razjasnio o čemu će se dalje raspravljati; confirmatio, gdje se iznose argumenti (često tri argumenta) za tezu koju autor zastupa, kao i dokaze koji ih podupiru; refutatio, gdje se iznose i pobijaju suprotni argumenti; te conclusio, gdje se daje sažetak argumenta te se opisuju vrijednost autorova stajališta i radnje koje bi se mogle poduzeti.
Struktura
Knjiga I predstavlja teme kojima će se djelo baviti: različite vrste govora (sudski, savjetodavni i epidiktički) te vještine koje govornik mora steći u vezi s iznalaženjem, raspoređivanjem, govorenjem, pamćenjem i izvedbom, vještine koje se uče kroz teoriju, oponašanje i prije svega vježbanje. Autor zatim ulazi u srž svoje teme, počevši od iznalaženja teme za govor (inventio), što ga dovodi do proučavanja diskursa, za koji preporučuje strukturiranje prema sljedećoj raščlambi: uvod, pripovijedanje, podjela, potvrda, opovrgavanje, zaključak. Slijedi odlomak posvećen pravnim slučajevima, koje autor namjerno prekida kako ne bi umorio čitatelja.
Knjiga II ukratko sažima teme o kojima se raspravljalo u prethodnoj knjizi prije nego što se vrati analizi iznalaženja tema vezanih za sudski govor, što u autorovim očima predstavlja najosjetljivije u područje.
Knjiga III proučava dva druga oblika govora, savjetodavni i epidiktički, čime se završava dio posvećen iznalaženju teme, da bi se prešlo na raspored građe, pamćenje i izvedbu govora.
Knjiga IV posvećena je govoru koji ilustrira teorijske savjete dane u prethodnim knjigama, gdje autor raspravlja o razlozima koji su ga naveli da odabere primjere koje je sam izmislio, umjesto da ih bira iz književnosti, kako to preporučuju grčki retoričari. Naposljetku raspravlja o izričaju (elocutio).
Autorstvo
Odlomke iz ovog spisa navode Hijeronim i Priscijan, kao i drugi antički gramatičari, i svi o njemu govore kao o Ciceronovom djelu. Takvim su spis smatrali i većina uglednih filologa 15. stoljeća, Leonardo Aretin, Angelo Policijan i Lorenzo Valla. No već dosta rano Ciceronovo su autorstvo počeli dovoditi u sumnju Rafael Regije i Angelo Decembrije, pa se rasprava o pravom piscu Retorike posvećene Hereniju nastavila do 20. stoljeća. Gotovo se svi izdavači slažu da je Ciceronovo autorstvo sumnjivo, premda je djelo u rukopisima pripisano Ciceronu i na neki je način povezano s Ciceronovim ranim spisom O iznalaženju tema za govor (De inventione), no postoje različita mišljenja o njegovom pravom autoru; neki ga pripisuju izvjesnom Kornificiju (Cornificius), na temelju šturih podataka u Kvintilijanovom Obrazovanju govornika. Tako je Rafael Regije sugerirao tri hipoteze: da je spis napisao Kvint Kornificije, kvestor 81. g. pne. i neuspješni kandidat za konzula 64. g. pne.; da ga je sastavio Virginije (Virginius), retor iz Neronovog vremena; te da je njegov autor Timolaj (Timolaus), sin kraljice Zenobije, koja je imala starijeg brata Herenijana (Herennianus). Paulo i Aldo Manucije, Sigonije, Mauret i Bartije, kao i drugi, prihvatili su prvu Regijevu sugestiju. G. J. Vossius isprva je kao autora sugerirao mlađeg Kvinta Kornificija, Ciceronovog kolegu augura, no kasnije je primijenio mišljenje i pretpostavio da je djelo sastavio Tulije Tiron; Julije Cezar Skaliger odlučio se za Marka Galiona, a drugi za Laureata Tulija, Marka Antonija Gnifona ili Elija Stilona.
Sumnja u Ciceronovo autorstvo
Argumenti koji ukazuju na to da Retoriku upućenu Hereniju nije napisao Ciceron mogu se ukratko sažeti na slijedeći način. Prvo, to djelo nije moglo biti sastavljeno prije Ciceronova spisa O govorniku (De oratore), budući da Ciceron u njemu (I, 2) govori o svojim pionirskim naporima na tom polju kao grubim i još nedovršenim, što savršeno odgovara dvama knjigama spisa O iznalaženju tema za govor (De inventione), dok je Retorika posvećena Hereniju cjelovita i potpuna u svim svojim dijelovima; štoviše, autor Retorike posvećene Hereniju žali se na samom početku da su ga toliko pritisle obiteljske i poslovne obveze da nije mogao pronaći slobodnog vremena za svoje omiljeno zanimanje, što se uopće ne može primijeniti na ranu Ciceronovu karijeru. Drugo, djelo nije moglo nastati iz Ciceronova pera nakon spisa O govorniku, budući da Ciceron nikad ne aludira na takav pothvat među mnogima koje je poduzeo u kasnijim godinama te budući da bi takvo djelo bilo nedostojno njegove zrele dobi, istančanog ukusa i velikog iskustva: djelo je u svakom pogledu inferiorno u usporedbi sa spisom O iznalaženju tema za govor, na koji i sam autor u kasnijim godinama gleda s prijezirom. Treće, Kvintilijan neprestano citira spis O iznalaženju tema za govor i druga Ciceronova retorska djela, ali nikad ne obraća pažnju na Retoriku posvećenu Hereniju. Četvrto, Marije Viktorin, u svom komentaru na spis O iznalaženju tema za govor uopće ne aludira na postojanje Retorike posvećene Hereniju. Peto, Servije tri puta spominje Ciceronovu Retoriku (Rhetorica), a Kasiodor spominje Ciceronovo Retorsko umijeće (Ars rhetorica), ali svi su njihovi citati zapravo iz spisa O iznalaženju tema za govor, a ne iz Retorike posvećene Hereniju.
Odnos između Retorike i Cicerona
Ono što je najzanimljivije u vezi s ova dva spisa jest njihova izvanredna međusobna sličnost, koja je toliko upečatljiva da je nemoguće sumnjati u to da neka povezanost među njima doista postoji. Premda postoje brojne i vrlo značajne razlike, ipak je redoslijed tema isti, a u mnogim su odjeljcima navedena ista pravila gotovo istim riječima i ilustrirana istim primjerima. Primjerice, kod Cicerona (O iznalaženju tema za govor, I, 50) i u Retorici posvećenoj Hereniju (II, 23) iz istog se razloga navode ista četiri stiha iz Plautova Tri groša, a Plaut se kritizira za ono što nije skrivio, budući da su kritičari pogrešno razumjeli snagu njegova izričaja. Ne možemo pretpostaviti da je autor Retorike posvećene Hereniju kopirao iz spisa O iznalaženju tema za govor, budući da prvi obuhvaća mnogo širi spektar od drugog; još manje možemo vjerovati da bi Ciceron bio kriv za besramni plagijat, koji se mogao vrlo lako otkriti. Nije moguće ni da su oba autora svoju tezu izvele iz nekog zajedničkog grčkog izvornika, jer ne samo da je nevjerojatno da su dvije osobe koje prevode neovisno jedna o drugoj toliko izraza prevele na gotovo identičan način, nego i zato što tu teoriju ruše ilustracije primjerima uzetih iz rimskih pisaca koje su zajedničke obojici autora.
Moguća su dva rješenja ove zagonetke. Prvo, oba spisa predstavljaju bilješke dvojice učenika s predavanja istog rimskog retora, pri čemu je jedan učenik dao cjelovit zapis predavanja, a drugi ih je samo skicirao i ostavio u nedovršenom stanju. Alternativno, spis Retorika posvećena Hereniju donosi izvorna predavanja, koje je potom objavio sam predavač. Ova je hipoteza u suprotnosti s tonom u preliminarnim napomenama spisa, ali može dobiti određenu potporu iz tvrdnje (I, 9) o originalnosti u tezama o insinuationes, koje su bez primjedbi usvojene u spisu O iznalaženju tema za govor. U svakom slučaju, nije moguće dokazati tko je pravi autor Retorike posvećene Hereniju. Na prvi pogled čini se vjerojatnim da joj je autor Kornificije (no koji od dvojice, nije moguće utvrditi). Kvintilijan često spominje nekog Kornificija kao pisca o retorici, a na jednom mjestu navodi njegovu klasifikaciju stilskih figura, koja točno odgovara klasifikaciji danoj u Retorici posvećenoj Hereniju. No, s druge strane, Kvintilijan pripisuje Kornificiju mnoge navode koji se ne pojavljuju nigdje u Retorici posvećenoj Hereniju. Nekoliko historijskih aluzija u spisu odnose se na razdoblje između konzulata Lucija Kasija Longina 107. g. pne. i smrti Publija Sulpicija Rufa 88. g. pne., a ako je točna pretpostavka da se u djelu referira na drugi konzulat Kornelija Sule, onda se može zaključiti da Retorika posvećena Hereniju nije nastala prije 80. g. pne.
Hargnies (Ardeni)
Arnji je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ardeni koja pripada prefekturi Šarlvil Mezjer.