cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elizabeta II
Zaključak
Iz toga se razvilo mišljenje da, premda Kraljica u teoriji ima neograničena ovlašćenja, a u praksi deluje samo na zahtev vlade, njena jedina stvarna moć sastoji se u tome da samim svojim postojanjem onemogućava bilo koga drugoga da se domogne apsolutne vlasti.
Starost
Dana 21. decembra 2007. godine kraljica Elizabeta II je postala najstariji vladajući britanski monarh, preuzevši tu poziciju od svoje prapranane, kraljice Viktorije. Na svoj 81. rođenda, 21. aprila 2007. godine, kraljica Elizabeta II je dala javnosti do znanja da ni zbog starosti nema namjeru abdicirati. Britanski mediji su nagađali da bi princ Charles mogao početi preuzimati njene dužnosti, ali Palača je te tvrdnje porekla i objavila da će kraljica nastaviti izvršavati svoje dužnosti dok joj zdravlje to bude dopuštalo, te da nikada neće abdicirati
Karakter i javno mišljenje
Magazin Forbes je procijenio vrijednost kraljičine imovine na 280 miliona funti, odnosno 500 miliona američkih dolara. Palača je ovu brojku proglasila preuveličanom, mada u nju nije uključena kraljičina lična kolekcija umjetničkih djela, koja sama vrijede barem 10 milijardi funti. U cifru nisu uključeni ni dva zamka čija vrijednost nikada nije procijenjena, niti primanja od lankasterskog vojvodstva koje se sastoji od 18,700 hektara i koje je kraljičino privatno vlasništvo.
Kraljičina popularnost je počela naglo opadati 1980-ih godina zahvaljujući medijskim izvještajima o privatnim životima njene djece, a vrhunac nepopularnosti dosegla je u sljedećem desetljeću. Zbog pritiska javnosti počela je plaćati porez na dohodak 1993. godine, te otvorila Bakingemsku palaču za javnost. Bračni problemi njene njene kćerke i sinova Charlesa i Andrewa su negativno utjecali na mišljenje o kraljici, koja je u decembru 1995. naredila razvod princu i princezi od Velsa. Nezadovoljstvo Elizabetinom vladavinom bilo je najveće u trenutku smrti Diane sredinom 1997. godine, kada je kraljica odbila pojaviti se u javnosti prvih pet dana nakon Dianine smrti. Suočena s kritikama javnosti, Elizabeta je dala intervju uživo na državnoj televiziji 5. septembra i popravila svoju sliku.
U novembru 1999. u Australiji je održan referendum o budućnosti monarhije, čiji je rezultat bilo zadržavanje monarhije s Elizabetom II na njenom čelu u svojstvu kraljice Australije. Ankete u Ujedinjenom Kraljevstvu 2006. godine su pokazale da Britanci podržavaju kraljicu. U Tuvaluu su 2008. i Svetom Vincentu i Grenadinima 2009. godine održani referendumi u kojima je stanovništvo odlučilo zadržati Elizabetu II za svoju kraljicu.
Porodica
Kraljica ima tri sina i jednu kćerku, četiri unuka i četiri unuke, te očekuje svoje prvo praunuče u decembru 2010. godine (dijete sina princeze Anne).
Titule i oslovljavanja
thumb|desno|Lična zastava kraljice Elizabete II
Preci
Preci Elizabete II, kraljice Ujedinjenog Kraljevstva
Miozmin
Miozmin je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 146,189 Da.
Petrova gora
Petrova gora je planina na Kordunu, u Hrvatskoj. Prema nastanku spada u starije geološke formacije. Bogata je šumom i vodom, relativno niska, ali sa brojnim brdima, usjecima i potocima.
Tabinja mrkulja
Tabinja mrkulja (lat. Phycis phycis) morska je riba iz porodice bakalara (Gadidae). U Hrvatskoj je još nazivaju babinja, tabinjica ili tabina.
Petrova gora
Ime
Prije godine 1097. ime planine je bilo Gvozd, po željezu (gvožđe) koje se moglo tamo naći. Godine 1097. došlo je do bitke između mađarskog kralja Kolomana i hrvatskog kralja Petra Svačića, u kojoj je Svačić poginuo, a Hrvatska izgubila samostalnost za idućih 900 godina. Po poginulom kralju narod je planinu prozvao Petrova gora.
Drugi svjetski rat
U Drugom svjetskom ratu, planina je postala sklonište srpskom narodu koji je bježao ispred ustaškog terora, a poslije i partizanska baza. Ustaše i okupator su sproveli niz ofanziva na planinu, u kojima je uglavnom stradalo civilno stanovništvo.
Najteže je bilo u proljeće 1942., kada se manji dio ljudi spasio iz neprijateljskog obruča, dok je oko 10000 ubijeno. Ukupno je na Kordunu, čija je Petrova gora centralni dio, stradalo oko 27000 ljudi u ratu (30% predratnog stanovništva). Kao uspomena na te događaje, nastala je pjesma „Na Kordunu grob do groba“.
Tabinja mrkulja
Opis
Tijelo je izduženo i bočno blago spljošteno. Oči su velike, okrugle, nešto manje od dužine gubice. Ispod brade joj se nalazi crvoliki pipak (ticalo). Ima dvije leđne peraje od kojih je prva kraća sa zaobljenim vrhom, a druga je dugačka. Tamnokestenjaste je boje, a prema trbuhu je svjetlija. Neparne peraje su obrubljene uskom bijelom i tamnom prugom. Ima poveći stomak u kojem veliki dio zauzimaju jetra. Raste do 64 cm u dužinu i do 3,5 kg težine.
Petrova gora
Drugi svjetski rat
Međutim, partizanski otpor nikad nije uništen, dijelom zahvaljujući i sistemu zemunica i skrovišta koje je bilo teško otkriti. Centralna partizanska bolnica je radila od 1941. do 1945, zajedno sa štamparijom lista „Vjesnik“, radionicama, skladištima i drugim objektima. U blizini je i partizansko groblje.
Spomenik na vrhu Petrovac
Spomenik na najvišem vrhu Petrovac je sagrađen kao uspomena na stradanje srpskog stanovništva i partizanski otpor u Drugom svjetskom ratu. To je bilo i poprište jedne od očajnih epizoda Drugog svjetskog rata, kada je oko 300 Srba naoružanih samo roguljama, izginulo napadajući ustaše utvrđene na vrhu Petrovac, za vrijeme proboja obruča na Petrovoj gori 1942. godine.
Tabinja mrkulja
Rasprostranjenost
Obitava u istočnom Atlantiku od obala Portugala do obala Maroka, u Sredozemnom moru i oko Azora.
Petrova gora
Spomenik na vrhu Petrovac
Sa vrha spomenika može se ponekad vidjeti Zagreb, koji je udaljen oko 70 km.
Tabinja mrkulja
Rasprostranjenost
Rasprostranjena je diljem Jadrana.
Petrova gora
Biljke i životinje
Od drveća najviše je zastupljena bukva, zatim hrast kitnjak, obični grab i pitomi kesten. Još se javljaju brijest, javor, jasen, klen, divlja trešnja, crna jova, cer i druge vrste drveća. Od životinja, česte su srna, divlja svinja, divlja mačka, jazavac, kuna zlatica, kuna bjelica, lasica, lisica, zec, puh i vjeverica. Među pticama su česti jastreb kokošar, kobac ptičar, šumska sova, svraka, šojka kreštalica, fazan, ćuk, divlja grlica, siva vrana i druge.
Tabinja mrkulja
Način života i ishrana
Tabinja mrkulja živi na svim vrstama dna. Voli tamu i mrklu noć a skriva se u dubokim rupama iz kojih rijetko izlazi. U mraku se tabinja snalazi pomoću otolita koji se nalaze u lubanji a služe joj kao organi za ravnotežu. Od osjetila se koristi i pipaljkama kojima u potpunom mraku opipava dno. Živi na dubinama od 100 do 650 m, a u Jadranu od 5 do 270 m dubine.
Početkom noći tabinja mrkulja izlazi iz svoje rupe u potrazi za hranom a hrani se strvinama drugih riba, sitnim crvićima i račićima koji su joj najdraža hrana.
Razmnožavanje
Tabinje mrkulje se mrijeste zimi.
Gospodarska vrijednost
Tabinja je podcijenjena riba iako joj je meso izrazito ukusno. Jetra joj obiluju Omega-3 masnim kiselinama pa je jako zdrava. Lovi se vršama i parangalima.
Petrova gora
Biljke i životinje
Veliki broj jestivih pečurki (gljiva) je prisutan, i branje istih donosi dodatni prihod stanovnicima.
Peticcia, Chieti
Peticcia je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Srđan Srdić
Srđan Srdić (rođen 03.11.1977. u Kikindi) je srpski romanopisac, autor kratkih priča, esejista, urednik, izdavač i predavač kreativnog pisanja. Objavio je tri romana, dve zbirke priča i knjigu eseja, a kao autor ili urednik objavljivao je tekstove u nekoliko antologija kratkih priča i mnogobrojnim književnim časopisima.
Obrazovanje
Nakon završene srednje muzičke škole, Srdić je dilpomirao na katedri za opštu književnost i teoriju književnosti na Filološkom fakultetu Univerziteta u Beogradu, gde je odbranio i doktorsku tezu Odnos stvarnosti i fikcije u prozi Džonatana Svifta.
Karijera
2007, dok je radio kao gimnazijski profesor, Srdić je osvojio prvu nagradu za kratku priču na konkursu časopisa Ulaznica, dok je u 2009 osvojio nagradu Laza Lazarević. Sledeće godine mu je dodeljena stipendija Fondacije Borislav Pekić (Pekić je, sasvim slučajno, jedan od Srdićevih literarnih uzora ) za sinopsis zbirke priča. Od 2008. do 2011. Srdić se nalazio na mestu glavnog urednika međunarodnog festivala kratke priče Kikinda Short, a na to mesto se vratio u septembru 2015. U decembru 2015. osnovao je izdavačku kuću Partizanska knjiga.
Mrtvo polje
Radnja romana smeštena je u vreme građanskog rata, 1993. godinu u Srbiji, i prati nekoliko isprepletenih linija priče, Pablo i Paolo putuju iz Beograda u Kikindu u nameri da izbegnu mobilizaciju, prvi pod uticajem aktuelnih nasilnih ideologija, dok ga drugi besciljno prati. Stela se nalazi na istom putu, ali kreće iz suprotnog smera, praćena kvazi-psihopatskim kapetanom, kroz čiji lik je moguće ustanoviti uticaj Kormaka Makartija. Po rečima Srdića roman je zasnovan na principima antičke tragedije, što je očevidno nakon raspleta koji obeležavaju neizbežna smrt i incest. Tragično se nalazi "unutar konteksta, a ne u likovima."
Kao i svi Srdićevi tekstovi, roman se zasniva na obimnoj intertekstualnosti, uljučujući, pored već pomenutih, veze s autorima kao što su Ježi Kosinski, Vilijam Fokner, Žorž Bataj, Godflesh, Khanate, itd. Takođe, roman sadrži izdvojenu diskografiju i videografiju.
Espirando
Zbirka sadrži brojne intertekstualne veze, snažan uticaj Semjuela Beketa u likovima "u potpunosti suprotstavljenim svetu",, pastiširanu Foknerovu priču Ruža za Emiliju, citate Perija Farela, priču Zozobra čije ime Srdić preuzima od američkog avangardnog muzičkog sastava Old Man Gloom, priču Medicine inspirisanu pesmom benda Jesu, reference na dela Tomasa Mana, Anrija Mišoa, Mišela Uelbeka.
Svih devet priča ranije je objavljeno u književnim časopisima u Srbiji i Hrvatskoj. Ukrajinski prevod knjige objavljen je 2013. Engleski prevod priče Sivo, sumorno nešto objavljen je u časopisu The Ofi Press Magazine iz Meksiko Sitija, dok su Komarci prevedeni na albanski i štampani u antologiji kratke priče Iz Beograda, s ljubavlju (Nga Beogradi, me dashuri ). Srdićeve priče takođe su prevođene na rumunski, mađarski i poljski jezik.
Satori
Srdićev drugi roman, Satori, štampan je 2013. To je prva Srdićeva knjiga koju je objavila izdavačka kuća KrR (Književna radionica Rašić). Srdić je završio tekst romana u januaru 2013, tokom rezidencijalnog boravka u Kući za pisce u Pazinu. Boravak je podrazumevala nagrada Edo Budiša, koju je Srdić dobio za zbirku priča Espirando. Kritika je radnju romana smestila u post-svet, uzimajući u obzir uvodne citate iz poststrukturalističkih tekstova Rolana Barta, Žana Fransoa Liotara, ali i škotskog post-rock benda Mogwai. narator u romanu, Vozač, radio-voditelj koji nikada nije imao vozačku dozvolu, napušta sopstvenu porodicu i pešice kreće na putovanje svojstveno junacima bildungsromana. Vozač izlazi iz grada, sećajući se i susrećući s ljudima s oboda društva, pružajući iščašenu, naizgled neusklađenu pripovest, obeleženu osećanjem solipsističkog užasa koje je izloženo kroz jezik likova. "Ovo nije knjiga ni o čemu, već knjiga o ničemu", Roman se takođe bavi pitanjima banalnosti i strahom od slobode, uz fokus na Vozačev kontakt s vojskom, posredno ukazujući na posledince ratnih zločina, (“postojanje PTSP sindroma kod onih koji nisu direktno učestvovali u ratu”.
U romanu se javljaju stranice citata iz Gončarovljevog romana Oblomov, Floberovog Sentimentalnog vaspitanja kao i intervju s liderom benda Kayo Dot, stihove kompozicije The Dead Flag Blues kanadskog post-rock sastava Godspeed You! Black Emperor i navode iz animiranog filma Stripy. iako ima elemente bildungsromana i road romana, Srdić je o knjizi govorio kao o anti-bildungsromanu, s centralnim junakom koji ne saznaje ništa i ne stiže nigde.
Satori je hvaljen kao tekst Srdićevog daljeg napredovanja, posebno uočljivog u ironijskoj distanci nedovoljno izraženoj u njegovim ranijim delima, kao i zbog pružanja novih mogućnosti čitanja kroz citate, kako Srdićevog teksta, tako i citiranih tekstova. Nešto dvosmisleniji kritičari, i pored isticanja Srdićevih pripovedačkih vrlina i značaja, iznosili su određenu skepsu prema namernoj nehotičnosti i nedovoljnom prisustvu značenja.
Roman Satori je 2015. objavljen u Ukrajini u prevodu Ale Tatarenko. Roman je objavljen u prevodu na makedonski jezik 2016. godine.
Sagorevanja
Sagorevanja, druga zbirka Srdićevih priča, štampana je u maju 2014. I ovu knjigu objavila je izdavačka kuća KrR (Književna radionica Rašić). U knjizi se ponovo nalazi devet priča, koje na različite narativne načine tretiraju problem identiteta. Za sinopsis Sagorevanja Srdić je nagrađen stipendijom Fondacije Borislav Pekić.
Književni kritičar Vladimir Arsenić, svrstavajući Srdića u red najznačajnijih postjugoslovenskih pisaca, naglašava jezičku brižljivost, kao i nove domete Srdićevog postupka, primetne u priči O vratima, koju smatra genijalnom. Mirnes Sokolović se kritički odnosi prema knjizi, ne dovodeći u pitanje Srdićev značaj, on pojedine priče ocenjuje kao neuverljive, dok priču Summertime smatra najboljim momentom zbirke. Srđan Vidrić opisuje Sagorevanja kao radikalnu i beskompromisnu knjigu namenjenu kompetentnijim čitaocima, koja "predstavlja značajan doprinos srpskoj pripovedačkoj umetnosti".
Zapisi iz čitanja
Prva Srdićeva zbirka eseja objavljena je 2014. pod nazivom Zapisi iz čitanja. Srdićev urednik Ivan Radosavljević u pogovoru za ovu knjigu navodi kako će sedam u njoj štampanih eseja "s jedne strane, privući čitaoce koje zanimaju teme kojima se Srdić ovde bavi, a s druge strane, privući će one čitaoce koje ovaj autor zanima kao pripovedač i romanopisac, zahvaljujući tome što pruža osobene uvide u njegov intelektualni i umetnički habitus."
Zapisi iz čitanja naišli su na odličnu recepciju." U izrazito pozitivnom prikazu knjige Dragan Babić iznosi stav da je Srdić "više od poštovaoca" autora o kojima piše, te da je njihov "odličan tumač".
Fotografiju za korice Zapisa iz čitanja namenski je uradio američki avangardni muzičar Alan Dubin, čije je stihove Srdić navodio u Sagorevanjima i Mrtvom polju.
Ostali uticaji
Srdić takođe ističe kako su Dejvid Foster Volas, Don Delilo, Ivo Andrić, Jukio Mišima, roman Korekcije Džonatana Frenzena, Roberto Bolanjo, Luj Ferdinand Selin, Tomas Bernhard, Milan Oklopdžić i Mihail Bulgakov izuzetno značajni za njegovo čitalačko i spisateljsko iskustvo.
Ustavna monarhija
250px|right|thumb|Ustavne monarhije u današnjem svijetu - parlamentarne monarhije označene crveno; ustavne monarhije u širem smislu označene ljubičasto
Ustavna monarhija je naziv za oblik vladavine čiji je temelj ustavni sistem koji priznaje nasljednog monarha kao državnog poglavara. Ustavna monarhija u najširem smislu se od apsolutne monarhije razlikuje upravo po tome što je vlast monarha ograničena ustavom.
Ustavne monarhije se dijele na:
Boé (Lot i Garona)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 4503 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 272 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,5 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 51 metar (maksimalnoj 59 m, a minimalnoj 37 m).
Mi Heng
Mi Heng (173–200) je bio kineski učenjak koji je živio u doba kraja dinastije Han. Bio je blizak prijatelj Kong Ronga koji ga je preporučio za službu sjevernjačkom gospodaru rata Cao Caou. Međutim, Mi Heng se smatrao intelektualno superiornijim Cao Caou te je koristio svaku priliku da vrijeđa i omalovažava svog gospodara i njegove najbliže suradnike. Kong Rong se uplašio za život svog prijatelja, te nagovorio Cao Caoa da ga pošalje u diplomatsku misiju kod suparničkog gospodara Liu Biaoa. Tamo je Mi Heng vrijeđao Liu Biaoa, koji ga je, pak, poslao svom prijatelju Huang Zuu. On je, pak, izgubio strpljenje i dao pogubiti Mi Henga.
Operacija Velika Kapela
Operacija "Velika Kapela" je bila udružena osovinska operacija Italijana, NDH i četnika protiv partizana u NDH (oblast Velika Kapela), vođena tokom septembra 1942. godine.
Tok operacije
Štab 2. italijanske armije naredio je 20. avgusta, 5. armiskom korpusu da napadne i uništi 1. primorsko-goranski odred na području Velike Kapele. Za napad su predviđene znatne snage: divizije »Granatieri di Sardenja«, »Re« i »Lombardija«, 14. obalska brigada, artiljeriske i inžinjeriske jedinice 5 armiskog korpusa, dva bataljona 11. korpusa (za obezbeđenje prelaza na Kupi), delovi 5 grupacije granične straže i ustaško-domobranske i četničke jedinice sa tog područja. Izvršivši pripreme, neprijatelj je, 16 septembra, sa kružne osnovice Prokike, Žuta Lokva, Brinje, Jezerane, Plaški, Josipdol, Ogulin, Gomirje, Mrkopalj, Lokve, Fužine, Crikvenica, Novi i Senj, otpočeo da prodire na slobodnu teritoriju, težeći ka Drežnici i Jasenku. Iako su se na toj prostoriji zatekla svega tri bataljona 1 primorsko-goranskog odreda, ipak je neprijatelj sporo nadirao i tek je 20 septembra uspeo da zauzme Drežnicu.
Da bi izbegao okruženje na prostoru između Stalka, Ledenica i Brinja, Stab 5 zone prebacio je bataljon »Matija Gubec« preko pruge Ogulin — Sušak sa zadatkom da dejstvuje oko Liča i Fužina, a bataljone »Marko Trbović« i »Ljubica Gerovac« na prostoriju između Jezerana i Modruša da napadaju neprijatelja na komunikacijama Jezerane — Drežnica i Modruš — Jezerane. Istovremeno je naredio 2 primorsko-goranskom odredu da aktivnijim dejstvom na području Delnice, Lokve i Brod Moravice za sebe veže što jače italijanske snage. Krajem septembra sa Korduna su hitno vraćeni 1 i 2 udarni bataljon 1 primorsko-goranskog odreda, koji su 28 septembra izvršili napad na sela Tisovac, Josipovac (na komunikaciji Ogulin — Jasenak) i tom prilikom ubili i ranili oko 180 neprijateljskih vojnika. Isto tako je i 2 primorsko-goranski odred, 2 oktobra na putu Brod na Kupi — Delnice, razbio jednu italijansku kolonu jačine 300 vojnika.
Slackware
Slackware (čita se slekver) je najstarija aktivna Linux distribucija. Slackware je napravio Patrick Volkerding 1993. godine. Najnovija verzija je 14.2. Cilj Slackwarea je stabilnost i jednostavnost dizajna i da bude distribucija najsličnija Unixu - koristi čiste tekstualne fajlove za podešavanja i ima relativno malo izmena u odnosu na autentične programe koje ova distribucija podržava.
Istorija
Slackware je originalno nastala od tada popularne distribucije Softlanding Linux System. Softlanding Linux System je izgubila na popularnosti kada su njeni kreatori odlučili da promene format izvršnih fajlova iz a.out formata u ELF. Volkerding je tada objavio izmenjenu verziju SLS-a i nazvao ju je Slackware. Prva verzija Slackwarea, 1.00, 16.8.1993. godine Distribucija je vršena na slikama 3½" disketa, putem protokola FTP.
1999. godine, Slackware je napravio veštačku inflaciju broja verzije, te je nakon Slackware 4, prva sledeća verzija bila Slackware 7. Volkerding je ovo objasnio kao marketinški potez sa ciljem da bude jasnije da je Slackware moderna distribucija (većina drugih distribucija tog vremena je bila na verziji 6).
2005. godine, počevši verzijom 10.2, Slackware je prestao da pakuje i distribuira GNOME zbog kompleksnosti GNOME paketa.
Rockport, Arkansas
Rokport je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 755, što je 37 (-4,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
A-836,339
A-836,339 je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 310,455 Da.
Cullman, Alabama
Cullman je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 14.775 stanovnika.
Aurora, New York
Orora je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
All I See
"All I See" je pop i R&B pjesma australske pjevačice Kylie Minogue, objavljena je kao singl sa njenog desetog studijskog albuma X u 11. marta 2008. godine u izdanju diskografske kuće Parlophone.
Izdavanje singla i promocija
Pjesmu su napisali Jonas Jeberg, Mich Hedin Hansen, Edwin Serrano i producirali je Jeberg i Cutfather. Izdata je formatu za digitalno preuzimanje u Severnoj Americi u 11. marta 2008. Pjesma je objavljena na američkim radio stanicama u 15. aprila 2008. godine. Verzija koja uključuje repera Mimsa objavljena je na radijskim stanicama i kao bonus pesma na američkom izdanju albuma X. Da promoviše singl i album u SAD, Minogue se pojavila u nekoliko televizijskih emisija. U 31. marta 2008. godine pojavila se u NBC programu Today Show da je intervjuiše Matt Lauer. U 1. aprila 2008. godine Minogue je izvela "All I See" uživo u američkoj verziji emisije Dancing with the Stars.
Mircen
Mircen je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 136,234 Da.
Gigny-sur-Saône
Žinji na Saoni je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šalon sir Saon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 504 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 35 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,36 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 180 metara (maksimalnoj 183 m, a minimalnoj 167 m).
Carega, Vercelli
Carega je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 582 m.
1056
Godina 1056. (MLVI) bila je prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru.
Prirodoslovna škola Vladimira Preloga
mini|250px|Ulaz u školu 2011. godine Prirodoslovna škola Vladimira Preloga u Zagrebu, srednja je škola s naglaskom obrazovanja na prirodnim znanostima.
Povijest
Škola počinje s radom 1. rujna 1946. godine otvaranjem Kemijsko tehnološkog odjela srednje Tehničke (trogodišnje) škole. Četverogodišnji smjer Kemijske tehničke škole osnovan je 13. srpnja 1960. godine u Zagrebu, u Klaićevoj br. 7. U siječnju 1978. postaje Kemijsko tehnološki obrazovni centar (KTOC). Na sadašnju lokaciju, u Ulicu grada Vukovara 269, seli se 1964. godine. Geološko rudarsko naftni smjer otvoren je 1982. godine. Godine 1990. upisuju se dva razreda u Prirodoslovno matematičku gimnaziju koja je prestala s radom 1994., a 1991. upisuju se dva profila kemijskog tehničara: kemijski tehničar opći i kemijski tehničar procesni.
Škola mijenja naziv 1992. godine i od tada je poznata kao Kemijska i geološka tehnička škola. Dva razreda kozmetičara upisuju se 1995. godine. Školske godine 1999./2000. počeo se provoditi program za zanimanje ekološki tehničar. Eksperimentalni program Prirodoslovne gimnazije započinje od školske godine 2004./2005.
Villabruna-Umin, Belluno
Villabruna-Umin je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prirodoslovna škola Vladimira Preloga
Smjerovi
Danas škola obrazuje učenike u sljedećim smjerovima:
Villabruna-Umin, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1040 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 361 m.
Glazbena škola Vatroslava Lisinskog u Zagrebu
Glazbena škola Vatroslava Lisinskog u Zagrebu jedna je od pet glazbenih škola u hrvatskom glavnom gradu, koja svojim učenicima nudi predškolske, osnovnoškolske i srednjoškolske programe stručnoga glazbenog obrazovanja.
Povijest
Glazbena škola Vatroslava Lisinskog u Zagrebu započela je djelovati 16. veljače 1829. kao Škola zagrebačkog muzičkog društva (Tonschule der Agramer Musikvereines). Nakon uzastopnih selidbi Gornjim gradom, škola se 1876. g. smjestila u Gundulićevoj ulici. Sve do 1920. to je bila škola Hrvatskoga glazbenog zavoda, a taj se naziv nekoliko puta mijenjao i u njenoj ranijoj povijesti: od 1852. Učiona glasbe društva prijateljah glasbe, od 1895. Glasbena škola narodnog hrvatskog zemaljskog glasbenog zavoda, od 1916. Konzervatorij Hrvatskog zemaljskog glasbenog zavoda ili kraće Hrvatski konzervatorij. Od 1830. školom su upravljali nadzornici (tu je dužnost od 1851. do 1854. obnašao i Vatroslav Lisinski), a kasnije direktori: 1870.–1908. Ivan Zajc, 1910.–1920. Vjekoslav Rosenberg-Ružić i 1920.–1922. Franjo Dugan. 1. studenoga 1920. škola je potpala pod državnu upravu kao Hrvatska zemaljska glazbena škola (1921. kao Kraljevski konzervatorij), a 1922. proglašena je Kraljevskom muzičkom akademijom (danas je to Muzička akademija u Zagrebu). U sklopu te Akademije djelovale su niža, srednja i visoka glazbena škola. Niža i srednja glazbena škola izdvojene su 1951. iz okrilja tadašnjega Državnog konzervatorija te se osamostaljuju kao Državna muzička škola. Od 1962. škola djeluje pod današnjim imenom.
Operacija Fruška gora
minijatura|Desetina Fruškogorskog odreda, poznata kao "Simićeva desetina", u jaračkom ataru na kanalu prema Šašincima 7. maja 1942. minijatura|Nemačke fašističke jedinice prvog dana napada na fruškogorski partizanski ored, severozapadno od Sremske Mitrovice, na padinama Fruške Gore, 26. avgusta 1942.
Operacija "Fruška Gora" (u Sremu poznata kao »Velika ofanziva« ) je bila udružena osovinska operacija Vermahta i snaga NDH protiv partizana na Fruškoj gori, tada u sastavu NDH. Vođena je između 20. i 30. avgusta 1942. godine.
Pozadina
Da bi uništili sremske partizane i onemogućili dalje širenje ustanka u ovoj oblasti, Nemci su, posle ofanzive na Kozaru, angažovali deo snage iz rasformirane Borbene grupe »Zapadna Bosna« za napad na Fruškogorski i Podunavski odred na Fruškoj Gori. Prema zapovesti generala Badera, opunomoćenog i komandujućeg generala za Srbiju, od 21. avgusta 1942, u Srem je upućena preformirana Grupa »Borovski«. U sastav Grupe ušlo je oko šest nemačkih i jedanaest ustaško-domobranskih bataljona kao i tri diviziona artiljerije. Ovoj grupi su takođe sadejstvovala četiri monitora mađarske rečne flotile sa Dunava.
Planom je bilo predviđeno da se udarom sa zapada i istoka potisnu partizanski odredi na srednji deo Fruške Gore i okruže na prostoriji između komunikacija Irig — Sremska Kamenica i Ležimir — Sviloš — Koruška. Zatim je trebalo da se postepenim stezanjem obruča i nastupanjem na sever nabace na Dunav i unište u rejonu između Čerevića i Ledinaca. Usto, bilo je naređeno da se svaki zarobljeni partizan strelja, a svi muškarci između 17 i 50 godina starosti pohapse i sprovedu u logor u Zemunu.
Tih dana su se na Fruškoj Gori nalazili: Štab odreda za Srem, Fruškogorski odred, jačine oko 350 boraca (na južnim i, manjim delom, na severnim padinama Fruške Gore, zapadno od komunikacije Irig — Sremska Kamenica), deo Podunavskog odreda, jačine oko 110 boraca (istočno od navedene komunikacije, na prostoriji Direk — Stražilovo — Eugenov Put), i veliki broj izbeglog naroda.
Tok operacije
Pošto je primetio prikupljanje neprijatelja, Štab Fruškogorskog odreda je odlučio, u cilju zaštite izbeglog naroda, da primi odbranu, dok se Podunavski odred, čim su otpočele borbe, probio sa Fruške Gore. 23. avgusta uveče otpočeo je napad na deo Podunavskog odreda u istočnom delu Fruške Gore. Ovaj deo Odreda probio se iste noći, bez većih gubitaka, prema Popincima, u kom pravcu je bila upućena glavnina Odreda sa zadatkom da napadne neprijateljsku posadu.
Dejstva na Fruškogorski partizanski odred otpočela su 26. avgusta. Posle dvodnevnog otpora na južnim padinama Fruške Gore, glavnina Odreda se probila prema Sremskoj Mitrovici i u pravcu Bosutskih Šuma, a ostatak se sklonio u sela na severnim padinama Fruške Gore. U toku tih borbi neprijatelj je uspeo da razbije 2 četu Fruškogorskog odreda. Iako je nakon toga prestao organizovan otpor, neprijatelj je produžio nastupanje ka Dunavu i uspeo da uništi Štab odreda za Srem, neke manje grupe boraca i da pohvata veliki broj naroda. Ofanziva je završena 31. avgusta, ali je neprijatelj na Fruškoj Gori ostavio manje snage koje su je ponovo pretresle.
Spomen-park Šubićevac
Povijest
Šibenik su 15. travnja 1941. godine okupirale talijanske fašističke snage. U šibenskom zatvoru je do kapitulacije Italije bilo zatvoreno do 6300 ljudi iz Dalmacije, od kojih je 200 bilo osuđeno na smrt. Njih 43 bilo je strijeljano na Šubićevcu. Dana 22. svibnja 1942. godine, fašisti su na istom mjestu strijeljali Radu Končara i još 25 antifašista.
Operacija Fruška gora
Ishod
Fruškogorski i Podunavski odred nisu uništeni, ali se ipak ofanziva, za kraće vreme, negativno odrazila na njihovu aktivnost. Uporedo s napadom na Frušku Goru, u Sremu su tokom leta Nemci i ustaše sprovodili masovan teror nad narodom, s namerom da ga zastraše i odvoje od partizanskih odreda. Samo u tome periodu oni su pobili oko 6.000 lica, dok su oko 10.000 hapsili i zlostavljali.
Spomen-park Šubićevac
Povijest
Poslije rata, prostor je uređen u spomen-park, a 1961. godine podignut je spomenik Radi Končaru i drugovima. Na dvadesetu godišnjicu strijeljanja Končara i 25 antifašista, 22. svibnja 1962. godine, spomen-park je bio svečano otvoren.
Od 1990-ih, spomen-park je zapušten i polagano propada. Godine 2009., sprovedena je akcija čišćenja spomen parka od grafita.
Glazbena škola Vatroslava Lisinskog u Zagrebu
Školski programi i umjetnička usmjerenja
Glazbenu školu Vatroslava Lisinskog u Zagrebu danas pohađa gotovo 700 učenika u predškolskim, osnovnoškolskim i srednjoškolskim programima obrazovanja raspoređenih u šest odjela:
Spomen-park Šubićevac
Opis parka
Središnji motiv unutar parka je spomenik Radi Končaru i drugovima. Podignut je 1961. godine. Kosta Angeli Radovani je spomenik ostvario u obliku kristaličnog stupa s predodžbom ljudske figure, ali u čistoj geometrijskoj shematici. Spomenik je čista pročišćena forma što djeluje snagom volumena i oštrim lomovima svjetla na rezanim bridovima mase.
Iza spomenika stoji red od desetak betonskih stupova za koje su fašisti vezivali svoje žrtve i zatim ih strijeljali.
Spomen-ploče
Na putu do središnjeg spomenika, uz stazu se nalaze tri spomen-kamena na kojima su uz prigodne stihove ispisana i imena više grupa strijeljanih. Podignuti su 22. svibnja 1978. godine.
Tekstovi na pločama:
Glazbena škola Vatroslava Lisinskog u Zagrebu
Bilješke
Još jedan od ranijih naziva današnje Muzičke akademije u Zagrebu.
Brtonigla
Brtonigla (talijanski Verteneglio [verteˈneʎʎo]), naselje i općina u Hrvatskoj. Nalazi se u Istarskoj županiji.
Zemljopis
Brtonigla udaljena je od Buja oko 5 kilometara. Nalazi se između Buja i Novigrada.
Općinska naselja
U sastavu općine nalaze se 5 naselja (stanje 2006), to su: Brtonigla – Verteneglio, Fiorini – Fiorini, Karigador – Carigador, Nova Vas – Villanova i Radini – Radini.
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Brtonigla imala je 1.579 stanovnika, raspoređenih u 5 naselja:
Velebit
mini|desno|300px|[[Nacionalni park Paklenica]] mini|300px|desno|Udolina Došen Dabar na srednjem Velebitu u općini [[Karlobag]] Velebit ili velebitski masiv je najduža (145 km), ali po nadmorskoj visini tek četvrta planina u Hrvatskoj. Niži je od planina u Dalmatinskoj zagori - Dinare (1831 m), Kamešnice (1809 m) i Biokova (1762 m). Velebit je širine od 10 do 30 km, a površina mu je oko 2200 km2, a najviši vrh Vaganski vrh (1.757 m). Pripada Dinarskom gorju.
Pruža se uzduž Velebitskog kanala, dijela Jadranskog mora, od prijevoja Vratnik iznad Senja na sjeverozapadu do kanjona rijeke Zrmanje na jugoistoku. S kopnene strane ga okružuju Gacko, Ličko i Gračačko polje s rijekama Gacka, Lika i Otuča.
U literaturi je uobičajeno da se Velebit dijeli na:
Takva podjela se zasniva na geografskim, morfološkim, reljefnim i biološkim posebnostima pojedinih velebitskih dijelova. Crte podjele idu duž prijevoja, preko kojih ceste spajaju unutrašnjost s priobaljem.
Cijelo područje planine zaštićeno je kao park prirode, a Sjeverni Velebit i Paklenica su proglašeni nacionalnim parkovima. Unutar NP Sjeverni Velebit nalazi se i posebno zaštićeni strogi rezervat Hajdučki i Rožanski kukovi.
Za planinare je na Velebitu uređeno mnogo markiranih staza i puteva, koji uzdužno i poprečno povezuju okolna mjesta i planinarske domove na planini. Po svojoj posebnosti, uređenosti i posjećenosti nužno je spomenuti Premužićevu stazu koja je građena između dva svjetska rata, a povezuje Planinarski dom Zavižan, preko Velikog Alana s Oštarijskim vratima; tj. prolazi uzdužno Sjevernim i Srednjim Velebitom.
Velebit je zbog svoje veličanstvenosti jedan od hrvatskih narodnih simbola; pojavljuje se u domoljubnoj pjesmi "Vila Velebita".
Planina predstavlja značajnu prepreku u komunikaciji sjeverne i južne Hrvatske. Uz Vratnik (698 m), najvažniji prijevoji preko kojih su sagrađene ceste su Oštarijska vrata (928 m) između Gospića i Karlobaga i Prezid (766 m) između Gračaca i Obrovca. Suvremena cestovna veza kroz Velebit ostvarena je tek 2003. otvaranjem tunela Sveti Rok. Uz obalu podno Velebita prolazi Jadranska magistrala koja je na tom dijelu poznata po velikom broju zavoja i čestom zatvaranju zbog bure tijekom zime.
Trlja blatarica
Trlja blatarica (lat. Mullus barbatus) morska je riba iz porodice trlja (Mullidae). U Hrvatskoj je još poznata pod imenom barbun ili batoglavac.
Opis
Trlja blatarica nalik je na trlju kamenjarku. Glava joj je okomitija u odnosu na tijelo nego kod kamenjarke. Ima vretenasto tijelo, neposredno iza glave najdeblje, koje se sužava od glave prema repu. Ima dvije leđne peraje, dvije bočne uz škrge i jednu trbušnu uz rep. Rep joj je smeđe boje i pravilnog oblika a čine ga dvije podjednako velike peraje. Repni urez je manjinego kod kamenjarke. Trlja blatarica ima crvenkasta leđa sa uzdužnom isprekidanom crvenkastom prugom i crvenim pjegicama preko bokova te sedefasto bijeli trbuh. Na podbratku ima dva duguljasta pipka kojima kopa po pijesku tražeći hranu. Može narasti do 0.5 kg težine i 30 cm dužine.
Rasprostranjenost
Trlja blatarica nastanjuje obale istočnog Atlantika od obala zapadne Norveške, Engleskog kanala do Dakara uz Senegalske obale i Kanarskog otočja. Može je se naći i u Sjevernom moru ali je tamo ipak rijetka. Nastanjuje i Sredozemno te Crno more.
Trlja je raprostranjena diljem Jadrana.
Način života i ishrana
Blatarica kao i sve ostale trlje život provodi uz dno gdje pronalazi hranu. To su muljevita i muljevito pjeskovita dna daleko od obale i na dubini do 300 m. Trlja blatarica pomoću pipaka kopajući pronalazi crviće, račiće i manje ribe zakopane dublje u mulju ili pijesku. Zimi se blatarice drže dubine zbog hladnoće a ljeti zalaze u plićak. Kreću se u jatima od više jedinki kao i najsordnije im kamenjarke.
Razmnožavanje
Trlja spolnu zrelost dostiže kad naraste od 0.2 do 0.4 kg. Ženke su nešto veće od mužjaka. Pare se u proljeće, a ikra se brzo izleže i živi nektonski na pučini.
Gospodarska vrijednost
Trlja blatarica je omanja riba a zbog života u mulju manje je cijenjena od kamenjarke. Meso joj je najukusnije u ljetnim mjesecima i to od svibnja do rujna.
Iyo (provincija)
thumb|300px|right|Karta japanskih provincija ([[1868) sa označenom provincijom Iyo ]]
Provincija Iyo (伊予国) je bila stara provincija Japana na području današnje prefekture Ehima na otoku Shikoku. Iyo se graničila sa provincijama Awa, Sanuki i Tosa. Nekad se za nju koristio i izraz Yoshū (予州).
Drevno sjedište provincije je bilo kraj suvremenog Imabarija. Za vrijeme perioda Sengoku se podijelila na nekoliko velikih feudalnih gospodstava, od kojih se najvećim upravljalo iz Zamka Matsuyama u Matsuyami. Nakratko ju je ujedinio klan Chosokabe iz susjedne Tose, sli je Toyotomi Hideyoshi godine 1584. napao Shikoku i prerasporedio njegova gospodstva. Za vrijeme perioda Edo je provinciju kontrolirala domena Uwajima.
Tamošnje stanovništvo je govorilo Iyo-ben.
Princeza Nukata
Princeza Nukata (額田王) (također poznata i kao Princeza Nukada) bila je japanska plemkinja i pjesnikinja iz Asuka perioda.
Bila je kćer princeze Kagami, a kasnije je postala omiljena supruga cara Temmua. Njemu je rodila princezu Tochi (kasniju suprugu cara Kobuna). Postoje japanske legende prema kojima je kasnije postala suprugom cara Tenjija, starijeg brata cara Temmua, ali za to ne postoje dokazi.
Poznata je kao jedna od najvećih pjesnikinja svog vremena, te je ukupno trinaest njenih pjesama ušlo u zbirku Man'yōshū: #7-9, 16-18, 20, 112, 113, 151, 155, 488, and 1606. (#1606 is a repeat of #488.) Dvije od tih pjesama su ušle i u kasnije zbirke Shinchokusen Wakashū i Shinshūi Wakashū. Pjesma #9 je poznata kao jedna od najtežih pjesama Man'yōshūa za tumačenje.
Drugi opijumski rat
mini|desno|300px|Borbe u Kantonu za vreme Drugog opijumskog rata 300px|mini|Tvrđava Dagu kraj Tjencina nakon što je zauzela britansko-francuska vojska Drugi opijumski rat je rat Francuske i Velike Britanije od 1856. do 1860. protiv dinastije Ćing u Kini.
Pozadina
Tokom 1850ih došlo je do rasta imperijalizma. Zapadne sile su imale zajednički cilj da se šire na prekomorska tržišta i da uspostavljaju luke. Velika Britanija je zahtevala od dinastije Ćing da se ponovo pregovarala o sporazumu iz Nankinga sklopljenog 1842. nakon Prvog opijumskog rata. Britanija se pozivala na status najpovlaštenije nacije. Zahtevala je od Kine
Dinastija Ćing je odbila zahteve za reviziju sporazuma iz Nankinga, a koje su joj uputili Velika Britanija, Francuska i SAD.
Izbijanje sukoba
Ovaj rat se može smatrati nastavkom Prvog opijumskog rata (1839—1842), pa se zove Drugi opijumski rat. Kineski carski službenici su 10. avgusta 1856. ušli na brod Arou u kineskom vlasništvu registrovan u Hong Kongu. Sumnjali su da se bavi krijumčarenjem ili piratstvom. Uhapsili su 12 kineskih podanika. Britanski službenici iz Kantona zahtevali su oslobađanje. Tvrdili su da pošto je brod registrovan kod Britanaca da se na njega odnosi sporazum iz Nankinga. Kada su Kinezi dokazali da su u pravu Britanci su potegli argument, da je brod plovio pod britanskom zastavom i da su kineski vojnici povredili britansku zastavu. U to vreme u Kini je bio pokrenut Tajpinški ustanak i kineska dinastija nije bila u poziciji da vojno odgovori Zapadu. Taj incident je poznat kao Arou incident.
U to vreme Britanija je imala problema u Indiji, gde je trajala pobuna sepoja. Britanci su zbog toga na incident Arou reagovali sa zakašnjenjem, pa su tek 1857, napali Kanton sa Biserne reke. Kineski guverner Kvantunga i Guangsija naredio je kineskim vojnicima po tvrđavama da ne pružaju otpor britanskim vojnicima. Nakon zauzimanja jedne tvrđave blizu Kantona Britanci su napali Kanton. U međuvremenu u Hong Kongu je postojala zavera da se otruju Evropljani pomoću hleba, u koji je umešan arsenik. Međutim dodali su previše arsenika, pa je to bilo otkriveno. Britanski parlament je tražio odgovor od Kine što se tiče Arou incidenta. Uputili su Kini oštar demarš. Tražili su od Francuske, SAD i Rusije da se pridruže savezu protiv Kine. Francuska se pridružila akciji, jer su Kinezi ubili jednoga francuskog misionara u Guangsiju. Sad i Rusija su poslali izaslanike u Hong Kong pružajući podršku Britaniji i Francuskoj. Ipak nisu poslali vojnu pomoć. Združene britansko-francuske snage su napale krajem 1857. i zauzele su Kanton. Zarobili su guvernera Kvantunga. Kantonom su vladali četiri godine. Nakon zauzimanja Kantona isplovili su severno da zauzmu jednu tvrđavu blizu Tjencina u maju 1858.
Sporazumi iz Tjencina
Prvi deo rata je završio u junu 1858. Potpisani su sporazumi iz Tjencina. Sporazum su pored Britanije i Kine potpisali Francuska, SAD i Rusija. Po tim sporazumima Kina je morala otvoriti još 11 luka za zapadnu trgovinu. U početku su Kinezi odbijali da potpišu sporazume. Glavne tačke sporazuma su:
Rusija i Kina su potpisale poseban sporazum 28. maja 1858., koji je predstavljao reviziju Nerčinskog sporazuma iz 1689. Rusija je dobila levu obalu reke Amur. Rusija je na taj način dobila kontrolu deo obale pacifika koji se ne zamrzava. Teritorija istočno od reke Usuri i južno od Amura postaje kondominijum, tj područje kojim zajednički upravljaju Kina i Rusija. Rusija je osnovala 1860. na novodobijenom području grad Vladivostok.
Nastavak rata
Nakon što je car 1858. pristao na ponižavajuće sporazume sa zapadom mnogi kineski ministri su nagovorili cara da se odupre i ne popušta Zapadu. Car je naredio svom mongolskom generalu Senge Rinčenu da se dovuče vojska do Dagu tvrđave kraj Tjencina. Britanska mornarica je juna 1859. sa 2.200 vojnika i 21 brodom krenula prema Tjencinu, sa ciljem da sprovedu ambasadore rekom do Pekinga. Kineski general Senge Rinčen im je rekao da mogu da se iskrcaju, ali da britanska vojska ne može do Pekinga. Po noći 24. juna 1859. jedan odred Britanaca je razneo prepreke, koje su sprečavale britanske brodove da plove uz reku. Pokušali su nasilno da zaplove rekom i napadali su Dagu tvrđavu. Kinezi su pružili žilav otpor, nakon danonoćne borbe Britanci su izgubili 4 topovnjače i dva druga broda. Britanski konvoj se povukao zaštićen vatrom sa američke eskadre.
Tokom leta 1860. velika anglo-francuska vojska od 11.000 Britanaca i 6.799 Francuza i sa 173 broda isplovila je iz Hong Konga i zauzela je luke Jantaj i Daljen da bi zatvorili Ljaotunški zaliv. Iskrcali su se 3. avgusta kraj Dagu Forta, kojega su zauzeli nakon tri sedmice tj. 21. avgusta. Tjencin su zauzelim odmah 3. avgusta i odatle su krenuli prema Pekingu. Kineski car je poslao ministre i tražio je mir. Međutim m irovni pregovori su prekinuti, kada je bio uhapšen britanski diplomata tokom pregovora. Mongolski general Senge Rinčen je predvodio 10.000 vojnika, uključujući elitnu mongolsku konjicu. Došlo je do odlučujuđe bitke u predgrađima Pekinga. Međutim kineska vojska je bila gotovo uništena nakon nekoliko frontalnih napada. Stranci su zauzeli Peking 6. oktobra 1860.
Kineski car Ksijanfeng je pobegao iz Pekinga, a u Pekingžu je ostavio brata da pregovara u njegovo ime. Britansko-francuska vojska je odmah pljačkala kraljevsku palatu. Vojska je nakon pljačke ostala van grada. Englezi su razmatrali da li da razore Zabranjeni grad. To je bio predlog lorda Eglina kao osveta zbog ubistva i torture nad dvadeset zapadnih zarobljenika. Ruski i francuski diplomati su odbili taj Elginov predlog i predložili mu da zapali Staru letnju palatu. Kineski istoričari smatraju da je paljenje Stare ljetnje palate služilo da se pokrije obim pljačke. Otac lorda Elgina je već ranije poznat po tome što je od 1799. do 1803. odnesao statue sa Akropolisa.
Posledice
Kada je car Ksijanfeng poobegao iz Pekinga. Sporazum iz Tjancina je potpisao carev brat i tako je završio Drugi opijumski rat.
Dve nedelje kasnije ruski diplomata Ignatijev je potpisao dodatni ugovor, po kome je Rusija dobila blizu milion kvadratnih kilometara teritorije.
Santa leda
Santa leda (engleski: iceberg iz germanskog: ijsberg, Isbjerg, eisberg, Isberg doslovno prevedeno ledeno brdo) je plutajuća masa slatkovodnog leda koji se odvalio sa glečera ili ledenog pojasa i pluta po moru.
Sante leda nalaze se u oceanima blizu Antarktika, u morima Arktika i sub Arktika, u arktičkim fjordovima, ali i po jezerima koje pune glečeri.
Karakteristike
Od sante lede se obično vidi samo 10 do 12% od njenog stvarnog volumena iznad vodene linije, jer je njen najveći dio u moru. Zbog tog su one velika opasnost za brodove, tako je uostalom nastradao i Titanic kad se očešao u naizgled bezazlenu santu.
Tjerane morskim strujama, sante mogu putovati po 10 - 12 km dnevno, a da se u potpunosti rastope treba im po nekoliko godina, što ovisi o njihovoj masi. Voda otopljenih santi je čista i može se koristiti za piće. Pojedine veće sante imaju osim leda i materijal odlomljenih stijena u svojoj masi.
Pojedine zabilježene sante leda imaju duljinu do 295 km i površinu do 11.000 km², tako da mogu plutati oceanima 6 do 12 godina, dok potpuno ne isčeznu.
Belfays
Belfe je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Monbelijar.
Cullomburg, Alabama
Cullomburg je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živeo 171 stanovnik.
HOF
HOF može biti:
Scrum
Scrum se javlja polovinom 90-tih godina prošlog veka. Čest utisak da je to akronim je pogrešan. Scrum je pojam preuzet iz ragbija i označava momenat kada se protivnički timovi skupljaju na gomilu i bore za posed lopte. To nije vezano, osim simbolički, za softverski projekat.
Ova metoda je više vezana za agilno upravljanje softverskim projektom, nego za agilno projektovanje softvera. Ona propisuje načine upravljanja zahtevima, formiranja iteracija (planiranje sprinta), kontrole implementacije i isporuke klijentu. Često se upotrebljava kao način vođenja XP, ili drugih projekta koji ne moraju obavezno da se projektuju nekom agilnom metodom.
Osnovu predstavljaju tri ključna pitanja koja se postavljaju na svakodnevnim, jutarnjim “stojećim” petnaestominutnim sastancima, a to su:
Ova pitanja se odnose na:
Kao projektni okvir koristi se za realizaciju različitih razvojnih procesa. Najčešće se kombinuje sa razvojem pomoću ekstremnog programiranja, ili drugih agilnih pristupa.
Modrič
Modrič je selo u opštini Struga u Republici Makedoniji. U 15 veku je u Modriču bilo istoimeno utvrđenja koje je kontrolisao Skenderbeg što je opisano u delima Marina Barletija.
Breanne Benson
Brijen Benson (, 22. april 1984.) je američka porno glumica albanskog porekla.
Karijera
Brijen je rođena u Tirani, Albanija, a ubrzo se preselila u Italiju odakle je emigrirala u SAD, sa sedam godina. Tamo je studirala psihologiju posle srednje škole. Njen prvi film je bio „Cockless 23“ sa Tanjom Džejms u glavnoj ulozi. Ušla je u porno industriju nadajući se da niko neće saznati, ali je otkrivena od devojke iz srednje škole u koju je išla, pošto ju je videla na sajtu welivetogether.com. Ubrzo nakon toga saznala je i njena starija sestra.
Kada je Brijen zakoračila u porno industriju 2003, učestvovala je samo u foto sesijama. Nakon toga snimala je i solo scene, a kasnije i lezbo. Na kraju 2004. napušta porno industriju i kreće sa nastupima u poznatom striptiz klubu Spermint Rajno u Industriju, Kalifornija. Benson se vraća porno industriji u junu 2009. U novembru iste godine, kreće sa scenama sa muškarcima.
Početkom 2010, ona je bila deo promocije novog 3D TV sistema na AVN Adult Entertainment Expo u Las Vegasu. U vezi sa tim, pojavila se u nekoliko filmova koji su među prvim pornografskim 3D produkcije.
Časopis Penthaus je proglasio „ljubimicom“ za mesec januar 2011. godine.
Tropeognathus
Tropeognathus je rod velikih pterosaura iz Južne Amerike iz perioda kasne krede. Pripadao je porodici Ornithocheiridae (alternativno Anhangueridae), grupi pterosaura poznatih po kljunu sa neobičnom kružnom strukturom na vrhu, a bio je u bliskom srodstvu s vrstama roda Anhanguera. Najpoznatija vrsta je Tropeognathus mesembrinus, mada postoji i druga, Tropeognathus robustus.