cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Metalna konstrukcija
Zavarljivost
Zavarljivost je jedan ključni pojam u zavarivačkoj tehnologiji, a odnosi se kako na osnovni i dodatni materijal, tako i na zavarivani proizvod ili strukturu, parametre, režim i postupak zavarivanja. To je, zapravo, jedno vrlo složeno svojstvo i nije ga jednostavno točno odrediti. Zavarljivost je sposobnost materijala, da se pri određenim povoljnim uvjetima zavarivanja ostvari kontinuirani zavareni spoj, koji će svojstvima udovoljiti predviđenim uvjetima i vijeku primjene. Na zavarljivost metala utječu: kemijski sastav (poglavito udio legirnih elemenata i mogućih nečistoća), dimenzije dijelova koji se zavaruju, vrsta dodatnog materijala, priprema spoja za zavarivanje, i drugo.
Pojednostavljeno, može se uzeti da je zavarljivost svojstvo zavarivanog metala koje pokazuje da se određenim postupkom zavarivanja može ostvariti homogeni spoj, koji će udovoljiti predvidenim uvjetima i vijeku uporabe zavarenog proizvoda ili strukture. Nema opće zavarljivosti nekog metala. Ona se mora utvrditi za svaki pojedini postupak zavarivanja, dodatni materijal, vrstu spoja, predviđenu namjenu proizvoda ili strukture, odnosno za svaki slučaj zavarivanja posebice.
Homogenost se zavarenog spoja može narušiti, prije svega, pojavom pukotina, nemetalnih uključaka i poroznosti, pa se zavarljivost metala često ocjenjuje na temelju sklonosti pojavi pukotina. Zahtjevi za dobro zavarljive čelike su: zadovoljavajuća žilavost osnovnog metala; kemijski sastav mora biti takav da nakon hlađenja ne dolazi do porasta krhkosti; što manje ugljika jer ugljik utječe na porast zakaljivosti, tvrdoće i krhkosti; samo čelici dobiveni u zatvorenim pećima (Siemens-Martinov postupak).
Vijčani spoj
Vijčani spoj spada u rastavljive spojeve, a pored spajanja, koristi se za brtvljenje, zatezanje, regulaciju, mjerenje i prijenos gibanja. Osnovni elementi vijčanog spoja su vijak i matica, pri čemu vijak ima vanjski navoj, a matica odgovarajući unutarnji navoj. Matica može u vijčanom spoju biti samostalan dio, ili je zamjenjuje dio spajanog strojnog dijela, u kojemu onda treba izraditi unutarnji navoj. Obzirom da su vijak i matica najčešće korišteni strojni dijelovi na svim područjima tehnike, njihov oblik, veličina i materijal su standardizirani.
Visokonapregnuti vijci
Visokonapregnuti vijci su uvedeni najprije u SAD 1949., a dobijaju sve veći značaj u metalnim konstrukcijama. u spojevima s visokonapregnutim vijcima sile se prenose trenjem između dijelova u dodiru, preko velikog pritiska koji nastaje pritezanjem materijala velike zatezne čvrstoće od kojega su vijci izrađeni. Stanje površina koje se dodiruju važno je pri upotrebi toga sredstva za spajanje. Pravilnim izborom postupka može se postići koeficijent trenja oko 0,5, koji inače iznosi oko 0,3. Materijal koji se upotrebljava za visokonapregnute vijke ima zateznu čvrstoću od najmanje 900 N/mm2. Matica je od istog materijala kao i vijak, a podloške su toplinskim postupkom otvrdnute na čvrstoću koju ima materijal vijka. Vijci se pritežu do određenog zakretnog momenta s posebnim alatom koji se naziva moment ključ.
Konstrukcijski sustavi
Za osiguranje nosivih i drugih uloga metalnih konstrukcija ostvareni su vrlo različiti konstrukcijski sustavi.
Stup
Stup je slobodan okomiti potporanj u obliku valjka, koji prenosi teret nadgrađa na čvrstu podlogu. Stup je u obliku štapa, ali je obično puno složenije opterećen, osim uzduž osi i poprečnim silama, te napadnim momentima u jednoj ili obje ravnine.
Građevni nosač
Građevni nosač je nosivi sklop koji prenosi opterećenje preko jednog ili više raspona na potpore (ležaje). Može biti s prijepustima (konzolama) ili bez njih, odnosno linijski (greda, prečka okvira, luk, rešetka) ili plošni (ploča ili ljuska). S obzirom na građevni materijal može biti od betona, armiranog ili prednapregnutog betona, čelika ili drugih kovina, te od drva (drvene konstrukcije). Građevni nosač je punozidna ili rešetkasta konstrukcija u jednoj ravnini, oslonjena na svojim krajevima (na jednoj strani pomično, na drugoj nepomično). To je prosta ili jednostavna greda. Ako se produžava preko više polja, bez prekida na osloncima, naziva se kontinuirani nosač (ili greda). Gredni nosači su napregnuti transverzalnim (okomiti na gredu) silama i napadnim momentima u svojoj ravnini, rjeđe aksijalnim silama i silama izvan svoje ravnine.
Greda
Greda je izdužena vodoravna ili kosa nosiva građevna konstrukcija za prenošenje vertikalnih opterećenja na ležaje. Ležaji mogu biti klizni, zglobni ili upeti. Prema broju ležaja razlikuju se greda s jednim ležajem (konzolna), s dva ležaja (prosto oslonjena, s prepustima), s više ležaja (kontinuirana). Opterećena je na savijanje, a prema vrsti može biti statički određena ili statički neodređena. Izrađuje se od drveta, čelika, armiranoga betona, rjeđe od kamena različita poprečnog presjeka. Može se izvoditi i kao kosa konstrukcija (stube), na elastičnoj podlozi, ojačana pločom, kao dio mosta, dio zgrade i drugo.
Konzola
Konzola (fran. console: potporanj, nosač; greda) je konstrukcijski element kojemu je jedan kraj ukliješten u zid ili u koji drugi dio konstrukcije, a drugi mu je kraj slobodan. Najčešće je u obliku armiranobetonske, čelične, drvene ili kamene grede ili ploče, a služi kao oslonac istaknutim dijelovima građevine (vijenci, balkoni i druge istake na zgradama), nosač raznovrsne opreme u industrijskim postrojenjima (na primjer cjevovodi) i slično. U nekim je povijesnim razdobljima niz ukrašenih konzola često imao samo dekorativnu ulogu.
Roštilj
Roštilj (mađ. rostély, prema njem. Rost) je rešetkasta oblika, a roštiljne konstrukcije u građevinarstvu su sastavljene od mreže kruto povezanih grednih nosača. Roštilj je sustav paralelnih nosača raspoređenih u dva, obično okomita pravca, spojenih vezama koje primaju okretne momente. Najčešće su pod pravim kutom. Roštilj je naprezan upravo na svoju srednju ravninu, to jest savijanjem. Svojstvo je roštilja suradnja više nosača u prijemu i nošenju naprezanja (vanjskog opterećenja). Primjenjuje se u mostovima i svuda tamo gdje se teški tereti primaju i dalje prenose, pa je zato korisna raspodjela na više dijelova.
Okvir ili rešetka
Okvir ili rešetka je građevni nosivi sklop sastavljen od jedne ili više greda (prečaka) te dvaju ili više stupova (potpornja), obično međusobno kruto spojenih. Često je nepokretno oslonjen, kada se, kao i kod lûka, pri vertikalnom opterećenju javljaju i horizontalne reaktivne sile. Takav okvir, ali s dodatnim zglobom, obično je u sredini raspona statički određen, a naziva se trozglobni okvir. S obzirom na materijal, okvir može biti od armiranog ili prednapetoga betona, čelika ili drugih kovina, ili od drva. Armiranobetonski okviri grade se kao punostjeni monolitni ili montažni, čelični od valjanih profila ili zavarivanjem limova, dok se oni drveni danas uglavnom izrađuju kao nosači od lijepljenoga (lameliranoga) drva.
Građevne ploče
Građevne ploče su plošni konstrukcijski elementi namijenjeni prijenosu opterećenja koje djeluje okomito na njihovu ravninu. Ponajprije služe kao nosivi dijelovi međukatnih i krovnih konstrukcija zgrade, kao kolničke ploče mostova i slično. Ovisno o uvjetima podupiranja, opterećenje prenose u jednom ili u oba smjera, a predaju ga po rubovima na grede ili zidove, ili u pojedinim točkama na stupove. Po tlocrtnom obliku ploče su najčešće pravokutne, rjeđe i trokutne, kružne, prstenaste ili slobodnih oblika. Izrađuju se industrijski ili se grade na gradilištu. Obično su armiranobetonske ili čelične.
Ljuska
Ljuska, u arhitekturi i građevinarstvu, je razmjerno tanka, nosiva plošna konstrukcija kojoj je središnja ploha jednostruko zakrivljena (cilindrične ljuske) ili dvostruko zakrivljena (kupole, sedlaste ljuske, na primjer oblika hiperboličnoga paraboloida). Najčešće je od armiranoga betona, rjeđe od drva ili čelika. Armiranobetonska ljuska izvodi se ugradnjom betona u oplatu na samom mjestu gradnje, ili nekim od načina građenja bez oplate, na primjer prskanjem betona preko guste armaturne mreže, ili slaganjem od predgotovljenih dijelova. Postoje i ljuske sastavljene od velikoga broja istovjetnih, industrijski proizvedenih elemenata, na primjer mrežasti svodovi ili geodezijske kupole od štapova (drvenih, metalnih, od plastike), odnosno panela. Zahvaljujući posebnom obliku ljuske, raspodjela je unutarnjih sila povoljna, što omogućuje njezinu malu debljinu (gdjekad samo nekoliko centimetara) i razmjerno velike raspone. Zbog toga ljuska obično služi kao krovna konstrukcija za natkrivanje koncertnih, izložbenih ili sportskih dvorana, tvorničkih hala, pristanišnih zgrada zračnih luka i drugo, a katkad i za posebne namjene, na primjer kao rashladni toranj termoelektrane, rezervoar, silos i drugo.
Luk
Luk, u graditeljstvu, je gornji konstruktivni, najčešće polukružni završetak otvora u zidu ili između stupova, izveden obično tehnikom svođenja. Uz polukružni, razvili su se u različitim razdobljima i drugi oblici luka: šiljasti, potkovasti, trolisni, sedlasti, konveksni, ovalni i drugi. Svrha je luka da prihvati i prenese na obje strane teret zida iznad otvora. Kada se javlja u ritmičkim nizovima, luk ima i izrazito dekorativnu ulogu.
Izvori
Proizvodnja i montaža primer privatnika iz Žablja Metalne Konstrukcije Paneli
Sjemeć
Sjemeć je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Rogatica koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 42 stanovnika.
Opština Huazalingo, Hidalgo
Huazalingo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 4065 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 645 m.
Sinaloa Lote 12, Comondú
Sinaloa Lote 12 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Călan, Călan
Călan je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Călan.
Sinaloa Lote 12, Comondú
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Călan, Călan
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 12782 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 245 m.
Bricchetto, Asti
Bricchetto je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 182 m.
Los Oseguera, Villa de Álvarez
Los Oseguera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Villa de Álvarez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 445 m.
Traso, Genoa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 407 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 446 m.
Folsom tradicija
Folsomska tradicija je naziv koji su arheolozi dali nizu paleoindijanskih arheoloških kultura u centralnom dijelu Sjeverne Amerike. Naziv je prvi put upotrijebio Jesse Figgins godine 1927.
Te kulture su živjele na području Velikih Ravnica i Velikih jezera u današnjim SAD i Kanadi isto kao i susjednim područjima na zapadu i jugozapadu. Karakterizira ih uopotreba folsomskog vrha za projektila, odnosno da se o njihovim aktivnostima najbolje zna s nalazišta gdje su se lovili, ubijali i komadali bizoni, a poslije ostavljala folsomska oruđa.
Neka od nalazišta ukazuju da je jednom prigodom ubijeno do oko 50 bizona, iako su folsomski ljudi isto tako jeli planinsku ovcu, mrmote, jelene i američke zečeve.
Folsomsko nalazište kraj Hansona u Wyomingu ukazuje na moguće postojanje trajnih staništa.
Tipsko nalazište je Folsom u Novom Meksiku, nalazište s tragovima ubijanja pronađeno u blizini močvare godine 1926.
Za folsomsku tradiciju se vjeruje da je nastala od ranije kulture Clovis i da datira između 9000 i 8000 godina pne..
Barrio Bajo, Jalostotitlán
Barrio Bajo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jalostotitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1699 m.
Eberstedt
Eberštet je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 75 opštinskih središta okruga Vajmarer Land. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 211 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16071015.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vajmarer Land Eberštet se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Vajmarer Land. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 134 metra. Površina opštine iznosi 4,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 211 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 51 stanovnika/km².
Deux-Fays
De Fe je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Dole.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 115 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,77 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 210 metara (maksimalnoj 226 m, a minimalnoj 200 m).
Dolenje Jesenice
Dolenje Jesenice je naselje u slovenskoj Općini Šentrupertu. Dolenje Jesenice se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Cerro Viejo, Santiago Juxtlahuaca
Cerro Viejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Juxtlahuaca.
Vrhovni sud Kostarike
Vrhovni sud Kostarike (španjolski: Corte Suprema de Justicia de Costa Rica) je hijerarhijski najviši sud u Republici Kostariki.
Cerro Viejo, Santiago Juxtlahuaca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1121 m.
Vrhovni sud Kostarike
Vrhovni sud Kostarike ima ukupno 22 glavna suca, 25 pomoćnih sudaca te 12 ustavnih sudaca. Suce nominira Zakonodavna skupština svakih osam godina.
Varano, Massa e Carrara
Varano je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 395 m.
Julijevci-Klaudijevci
Julijevci-Klaudijevci, odnosno Julijevsko-klaudijevska dinastija, termin je kojim se označavaju prvih pet rimskih careva, koji su se na prestolu nalazili od 27. godine st. e., kada je Oktavijan Avgust uspostavio poredak poznat pod nazivom principat, do 68. godine n. e., kada je car Neron izvršio samoubistvo. Svih pet careva bili su putem bračnih veza i posvojenja povezani s patricijskim rimskim rodovima Julijevaca (Iulii) i Klaudijevaca (Claudii).
Oktavijan Avgust je pripadao rodu Julijevaca jer ga je posvojio Julije Cezar, njegov ujak u drugom kolenu. Tiberije, koga je Avgust odredio za naslednika, pripadao je rodu Klaudijevaca, ali je nakon posvojenja od strane Avgusta postao pripadnikom i roda Julijevaca. Poslednja tri cara julijevsko-klaudijevske dinastije imala su zajedničko julijevsko-klaudijevsko poreklo. Kaligula je imao zajedničko julijsko-klaudijevsko poreklo, a bio je i rođeni Avgustov praunuk. Klaudije je pripadao rodu Klaudijevaca, ali je istovremeno bio i član roda Julijevaca preko svoje bake s majčine strane, Oktavije Starije, Avgustove sestre, čija je pak baka sa majčine strane bila Julija, sestra Julija Cezara. Neron je takođe delio zajedničke julijevsko-klaudijevske pretke i bio je rođeni Avgustov čukununuk.
August
Njegova vladavina je bila obilježena vječitom brigom o novoj generaciji koja će nakon njega preuzeti vladavinu Carstvom. Iako je tijekom njegove vladavine bilo bezbroj tragičnih smrti od onih u vojnim akcijama (Druz, Gaj Cezar) preko onih od bolesti ili trovanja (Lucije Cezar) do onih po osobnom Augustovom naređenju (Agripa Postum, Cezarion) u trenutku careve smrti dinastija je izgledala sigurna s četiri punoljetna potencijalna nasljednika: Tiberije, Germanik (sin Druza),Klaudije (sin Druza), Julije Cezar Druz (sin Tiberija), šest maloljetnih prinčeva Nero Cezar, Druz Cezar, Kaligula (sinovi Germanika), Klaudije Druz (sin Klaudija) Marko Emilije Lepid i Marko Junije Silan Torquatus (potomci Augusta po ženskoj liniji) i veliki broj princeza. Bez obzira na rimske teorije zavjere August je najvjerojatnije preminuo prirodnom smrću u 77. godini života.
Tiberije
Tijekom vladavine ovog cara Julijevsko-klaudijevska dinastija je krenula nepovratnim putem u izumiranje. Tijekom prvobitnog razdoblja dinastičke sloge preminuti će najvjerovatnije prirodnim putem popularni prestolonasljednik Germanik i Klaudije Druz nesretnim slučajem (ugušio se hvatajući ustima bačenu jabuku). Doba unutar dinastičkih nasilnih smrti počinje trovanjem careva sina Julije Cezar Druza i pokušajem Sejana da preuzme vlast u Rimu. Tijekom tog razdoblja biti će pogubljeni prinčevi Nero Cezar i Druz Cezar što će ostaviti trajne mračne posljedice na ovu dinastiju pošto će carevi u rođacima od tada vidjeti potencijalne pučiste. U trenutku smrti Tiberija Carstvo ima 8 punoljetnih prinčeva: Tiberije Gemel, Kaligula, Klaudije, Marko Junije Silan Torquatus, Decimus Junius Silan Torquatus, Lucije Junije Silan Torquatus, Marko Emilije Lepid i Rubelije Plaut iako su se posljednjih 5 smatrali drugorazrednim. Kako niti jedan od troje prinčeva glavne dinastije nema potomaka postaje svim očita dinastička kriza koja se javlja na obzoru. Iako rimski povjesničari u svojim teorijama zavjere navode da je Tiberije ubijen to se danas više ne smatra istinitim zbog njegovih visokih godina i bolesti koju su ti isti povjesničari naveli.
Kaligula
Odrastavši na Tiberijevom dvoru s dva brata koja su mu bila pogubljena ovaj car je vječito vladao u strahu od potencijalnih prijetnji unutar julijevsko-klaudijevske dinastije. Zbog sukoba s Senatom te prijetnje su postale veoma ozbiljne što dovodi do pogubljenja više prinčeva. Među žrtvama kratke vladavine Kaligule su bili prinčevi Tiberije Gemel i Marko Emilije Lepid koji su pogubljeni. Početkom 41. godine kada nasilno završava njegova vladavina od punoljetnih prinčeva višeg reda živ je samo Klaudije. Od "drugorazrednih" punoljetnih prinčeva tu su pripadnici Torquatuovog ogranka Marko Junije, Decim Junije i Lucije Junije, ali i malo poznati Faustus Cornelius Sulla Felix koji ima neupitno "najjače" rimsko rodoslovlje pošto je bio potomak diktatora Sule, Marka Antonija, Augustove sestre, a ujedno je i bratić Neron. Među maloljetnim prinčevima ovog doba imamo samo Rubel Plauta i Luciusa Domitiusa Ahenobarbusa (Neron).
Neron
Kada je postao car Neron je imao samo jedno pravog potencijalnog nasljednika u liku Britanika. Njegovom nasilnom smrću jedan dan prije punoljetstva Neron je postao posljednji direktni nasljednik Julijevsko-Klaudijevske dinastije. Ipak niti ta činjenica nije smirila Nerona koji iste 54 godine pogubljuje svog rođaka Marka Junija. Nakon toga Neron se osjećao sigurnim 8 godina tijekom čega sva pogubljenja rodbine prestaju. Do promjene dolazi 62 godine kada u želji da se rastavi od žene princeze Oktavije izaziva narodnu bunu što vraća osjećaj nesigurnosti caru koji tada počinje likvidirati sve članove svoje dinastije. Prvi na listi za odstrel je bio Faustus Cornelius Sulla Felix kao potencijalni klaudijev politički nasljednjik, a potom između te i 66 godine on će pogubiti Decima Junija, Lucija Junija mlađeg, popularnog Rubela Plauta (62.) i svu njegove djecu 66. godine. Tim zločinima Neron je postao jedini živi član Julijevsko-Klaudijevske dinastije smatrajući sebe tako nedodirljivim što se na kraju pokazalo pogrešnim. Nakon što je bio proglašen neprijateljem rimske države Neron je počinio samoubojstvo.
Rimski povjesničari
Za izumreće ove dinastije povjesničari koji su živjeli u prvom stoljeću optužuju prije svih tamošnje princeze koje su bile opasnije od careva. Augustovu ženu Liviju su bez jasnih dokaza optuživali za ubojstva vlastitog sina Druza, vlastitog unuka Germanika, Augustovih nasljednika Gaja i Lucija Cezara kao i samog Augusta. Dok se te optužbe nikako ne mogu potvrditi one protiv Livile (žene Julija Cezara Druza Tiberijeva nasljednika) za ubojstvo supruga su bile potvrđene sudskim postupkom. Također se smatra da je zajedno s ljubavnikom Sejanom "uredila" zatvaranje i pogubljenje carskih prestolonasljednika Nero Cezara i Druz Cezara stvarajući lažne dokaze njihove navodne izdaje. Posljednja od tih crnih "žena" ove dinastije je bila majka cara Nerona Agripina Mlađa koja se optužuje za ubojstvo Klaudija, njegovog sina Britanika (indicije potvrđu ova dva ubojstva).
Napomena
Prinčevi višeg reda Julijevsko-Klaudijevske dinastije su bili direktni muški potomci Druza starijeg ili Tiberija. U slučaju ako su prinčevi bili potomci po ženskoj liniji Augusta ili bilo kojeg drugog cara oni su bili prinčevi drugog reda koji mogu preuzeti vlast samo putem usvajanja (Neron) ili nakon izumreća direktnih muških potomaka.
Zanimljivosti
Zanimljivo je koliko se često među vladarima julijevsko-klaudijevske dinastije nailazi na krvno srodstvo ujaka odnosno nećaka u drugom kolenu:
Osim toga, car je ponekad svome nasledniku bio očuh, dakle postojao je odnos uspostavljen putem bračnih veza:
Nijedan julijevsko-klaudijevski car nije bio direktni potomak u krvnom srodstvu sa svojim neposrednim prethodnikom. I Tiberije i Klaudije imali su direktnih potomaka (Tiberijev unuk Tiberije Gemel, Klaudijev sin Britanik), ali su za naslednike prestola obojica odabrala svoje nećake u drugom kolenu.
Campo San Gabriel, Amacuzac
Campo San Gabriel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Amacuzac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 899 m.
Радановци (Косјерић)
Радановци су насеље у Србији у општини Косјерић у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 531 становника (према попису из 1991. било је 650 становника).
Демографија
У насељу Радановци живи 457 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,4 година (43,2 код мушкараца и 47,7 код жена). У насељу има 167 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,18.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Segovia (provincija)
Provincija Segovia (španjolski: Provincia de Segovia) je jedna od devet provincija španjolske autonomne zajednice - Kastilja i Leon, koja se nalazi u sredini Španjolske.
Administrativni centar provincije je istoimeni grad Segovia, koji je i jedini industrijski grad sa prehrambenom i drvnom industrijom.
Geografske karakteristike
Provincija Segovia prostire se na površini od 6,923 km² u kojoj živi 154,184 stanovnika. Sa sjevera i sjeveroistoka graniči sa provincijama Burgos i Soria, sa jugoistoka sa Guadalajarom i Zajednicom Madrid, sa jugozapada sa Ávilom i sa sjeverozapada sa Valladolidom.
Privreda
U provinciji se sadi i uzgaja; pšenica, raž, ječam, konoplja, lan i povrće. Za ekonomiju provincije važno je i stočarstvo, čuvaju se; ovce, svinje, goveda i mazge, uz to važan je i turizam u Segoviji.
Pontenure, Piacenza
Pontenure je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5385 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
La Tasajera, Zirándaro
La Tasajera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zirándaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 238 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 213 m.
Sjeversko
Sjeversko je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Rogatica koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 100 stanovnika.
Dolenje Dole
Dolenje Dole je naselje u slovenskoj Općini Škocjanu. Dolenje Dole se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 98 stanovnika.
Pacolet, South Carolina
Pakolet je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.235, što je 455 (-16,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Unión Juárez, Villa Corzo
Unión Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Bitke bez časti i ljudskosti
Bitke bez časti i ljudskosti (仁義なき戦い) je japanski gangsterski film snimljen 1973. godine u režiji Kinjija Fukasakua, poznat kao jedno od najznačajnijih i najuticajnijih stvorenja yakuza žanra.
Keeler Farm, New Mexico
Kiler Farm je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Bitke bez časti i ljudskosti
Temelji se na člancima novinara Kōichia Iiboshija, koji su, pak, bili inspiriranim zatvorskim autobiografskim zapisima Kozoa Minoa, stvarnog pripadnika yakuzi. Protagonist, koga tumači Bunta Sugawara, je bivši vojnik koji 1946. godine, u atomskim napadom opustošenoj prefekturi Hiroshima prilikom jedne tučnjave ubije čovjeka, te završi u zatvoru gdje će se priključiti novostvorenoj bandi yakuza. Radnja prati sljedećih deset godina, tokom kojih svjedoči kako se yakuze naglo bogate, ali i kako će sukob oko teritorije sa suparničkim klanom yakuza eskalirati u orgiju autodestruktivnog krvoprolića.
Mutti, Pavia
Mutti je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 412 m.
Bitke bez časti i ljudskosti
Bitke bez časti i ljudskosti su se odlikovale relativno niskim budžetom, ali i neobičnim cinema verite stilom koji je bio sličan dokumentarcima uz često korištenje kamere "iz ruke". Međutim, daleko više pažnje je izazvalo napuštanje dotadašnjih konvencija yakuza filmova, u kojima su yakuze prikazivani kao tragični heroji koji se oslanjaju na tradiciju i vrijednosti nekadašnjih samuraja. Umjesto toga su yakuze prikazani kao ulični nasilnici motivirani pohlepom i niskim strastima. Takav pristup je, međutim, savršeno odgovarao antiestablišmentskim i ikonoklastičkim sentimentima mlađe publike, te su Bitke bez časti i ljudskosti postigle veliki komercijalni uspjeh, te potakli snimanje još nekoliko nastavaka koje je također režirao Fukasaku.
Keeler Farm, New Mexico
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.305.
Las Lomas, Tanquián de Escobedo
Las Lomas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tanquián de Escobedo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 938 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.
Ecklingerode
Eklingerode je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ajhsfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 792 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16061026.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajhsfeld Eklingerode se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Ajhsfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 200 metara. Površina opštine iznosi 8,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 792 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 98 stanovnika/km².
Mesa Redonda, Atltzayanca
Mesa Redonda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Atltzayanca.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 255 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2593 m.
Carrión (rijeka)
Carrión je rijeka na sjeverozapadu Španjolske duga 179 km, desna pritoka Pisuerge.
Karakteristike
Od tamo teče prema zapadu preko akumulacijskih jezera Camporredondo i Compuerto podignutih 1930. i 1960. Prije nego što doteče do Guarda protiče kroz još jedno manje jezero Velilla, podignuto za potrebe istoimene termoelektrane. Od jezera skreće prema jugu, zatim dotiče do grada Palencia, gdje se račva u dva rukavca i formira dva otoka. Petnaestak kilometara južnije ima ušće u Pisuergu.
Sliv rijeke ima površinu od 3.351 km² i proteže se preko visoravni Meseta.
CBFT-DT
CBFT-DT (kanal 2) je televizijska stanica sa sjedištem u kanadskom (kvebečkom) gradu Montreal čiji je vlasnik i operater poduzeće Ici Radio-Canada Télé, koje, pak, predstavlja frankofonski dio Kanadske radiodifuzne korporacije (CBC), i kojoj CBFT-DT predstavlja mnatičnu stanicu. Njena sestrinska stanica (koja emitira program na engleskom je CBMT-DT u okviru mreže CBC Television; sa njom dijeli studije i pogone u zgradi Maison Radio-Canada na bulevaru René Lévesque Boulevard u središtu Montreala. Odašiljač CBFT'se nalazi na vrhu Mount Royala.
CBFT-DT je sa redovnim emitiranjem počela 6. septembra 1952. godine, što je čini najstarijom televizijskom stanicom u Kanadi. Na početku emitiranja je 60 % programa bilo na francuskom, a 40 % na engleskom jeziku, sve dok 1954. nije sa radom otpočela anglofona CBMT.
Paleoindijanci
Paleoindijanci (u nekim izvorima Paleoamerikanci) je izraz koji se koristi za opisivanje ljudi koji su bili prisutni u Americi na kraju posljednjeg ledenog doba. Izraz 'paleo' dolazi od grčkog palaios (što znači drevni), te koji se koristi u izrazu 'paleolit', drevni kamen, a u ovom slučaju opisuje period gornjeg paleolita. U sjevernoameričkoj arheološkoj literaturi se ponekad koristi i kao sinonim za ljude iz Clovisa ; međutim, danas postoje dokazi da je i prije Clovisa postojalo nekoliko različitih paleoindijanskih kultura.
Za Paleoindijance se vjeruje da su bili prvi ljudi koji su nastanili velike oblasti današnje Amerike, iako nije posve sigurno da su uistinu bili prvi stanovnici Novog svijeta. Naučnim svijetom danas dominira teorija prema kojoj su Paleoindijanci ušli u Ameriku iz Azije preko kopnenog mosta (v. Beringija) koji je spajao istočni Sibir s današnjom Aljaskom u doba kada je razina mora bila bitno niža od današnje zahvaljujući glacijaciji od prije 35.000 do prije 15.000 godina. Međutim, dokazi o još ranijem ljudskom prisutstvu u Južnoj Americi su stvorili alternativnu teoriju prema kojojoj su Paleoindijanci, ili barem neke njihove grupe, u Ameriku stigle čamcem s pacifičkih otoka ili azijskog kopna.
Za Paleoindijance se vjeruje da su bili nomadski lovci-sakupljači te pratili migrirajuće životinje praveći privremene logore. Kako su se ledenjaci s većeg dijela Sjeverne Amerike zbog zatopljenja povukli na sjever, vegetacija je odgovarala današnjoj tundri. Paleoindijanci su uglavnom lovili mastodonte i mamute, isto kao i prahistorijske medvjede, bizone i karibue, velike životinje karakteristične za tundru. Za Paleoindijance se zna da su lovili uz pomoć flautastih drvenih kopalja s kamenim vrhom, kao i kraćim kopljima (sulicama) koje su bacali uz pomoć atlatla; također su sakupljali jestivo bilje.
Paleoindijanci su najvjerojatnije putovali u malim grupama od oko 20 do 50 ljudi povezanih u proširenu familiju. Arheološki dokazi ukazuju na specifično flautasto kamenje, što sugerira trgovačku razmjenu između takvih grupa.
Za Indijance arhaičkog stadija se vjeruje da su direktni potomci Paleoindijanaca.
Amir Vuk
Diplomirao je na Arhitektonskom fakultetu Sarajevskog Univerziteta 1980. godine. Svoju prvu značajniju nagradu za arhitekturu dobio je 1986. zajedno sa kolegom i suradnikom Mirkom Marićem. Među njegovim značajnijim projektima ubrajaju se mnogobrojni trgovački centri, stambeni i poslovni objekti u Sarajevu te Obiteljska kuća Dino i renovacija i adaptacija Inat kuće nedaleko od Baščaršije. Pored radova u Bosni i Hercegovini Vuk je također radio u Sloveniji i Kanadi a od 1997. godine vodi arhitektonski atelje New Way. Amir Vuk se smatra jednim od najprominentnijih arhitekata i konceptualista u Bosni i Hercegovini
Opština Huehuetla, Hidalgo
Huehuetla je opština u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 11117 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 778 m.
Pueblito, Tantoyuca
Pueblito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 72 m.
Casa Agostini, Venezia
Casa Agostini je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Rancho Rafael, Villa de Álvarez
Rancho Rafael je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Colima, u opštini Villa de Álvarez.
Casa Agostini, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 201 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Rancho Rafael, Villa de Álvarez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1421 m.
The Ladykillers
The Ladykillers, na prostoru bivše Jugoslavije poznatiji kao Gangsterska petorka, je britanska filmska komedija snimljena 1955. godine u režiji Alexandera Mackendricka, a koja se smatra jednom od najpopularnijih i najboljih ostvarenja tzv. ealinške komedije.
Naslovni likovi su grupa profesionalnih kriminalaca na čelu sa Profesorom Marcusom (čiji lik tumači Alec Guiness), koji, izdajući se za muzičare, iznajmljuju stan od ekscentrične udovice (čiji lik tumači Katie Johnson), kako bi mogli pripremiti sljedeću pljačku. Radnja prikazuje kako nakon što je izvedu postanu uvjereni da ih je udovica prozrela i da je moraju ušutkati, ali umjesto da je likvidiraju, sticajem okolnosti počinju ubijati jedni druge.
The Ladykillers je bio hvaljen zbog raznovrsne, ali izuzetno talentirane glumačke ekipe, ali i scenarija Williama Rosea koji je kasnije dobio niz nagrada. Dio kritičara ga je shvatio kao crnohumornu alegoriju na prilike u tadašnjoj Britaniji, odnosno nesposobnost tadašnjeg stanovništva, zakopanog u "svijetloj" prošlosti i njenim džentlmentskim tradicijama, da se prilagodi modernim vremenima.
Film je godine 1966. inspirirao češkog kompozitora Ilju Hurnika da po njemu napiše komičnu operu Dáma a lupiči, a godine 2004. su braća Joel i Ethan Coen snimila istoimeni remake sa Tomom Hanksom u glavnoj ulozi.
Nueva California Lote 99, Comondú
Nueva California Lote 99 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 31 m.
Zakonodavna skupština (Kostarika)
Zakonodavna skupština (španjolski: Asamblea Legislativa de la República de Costa Rica) je jednodomni parlament Republike Kostarike. Zakonodavna skupština utemeljena je 1949. godine Ustavom Kostarike, a središte mu je u San Joséu.
Zakonodavna skuptšina broji ukupno 57 zastupnika koji se biraju na direktnim, općim i narodnim izborima temeljem proporcionalne reprezentacije, po provincijama. Mandat zastupnika traje četiri godine. Godine 1949. Ustav Kostarike zabranio je zastupnicima služenje dva uzastopna mandata, ali se isti mogu ponovo kandidirati nakon što aktualni saziv odsluži mandat.
Hrvatsko zagorje
thumb|right|250px|Tipičan krajolik Hrvatskog zagorja Hrvatsko zagorje, ili samo Zagorje, je kulturno-povijesna hrvatska regija u sjeverozapadnom dijelu zagrebačke regije, od Zagreba je odvojeno Medvednicom, odakle mu i naziv – „za gorom“. To je pretežno brežuljkast kraj između, Medvednice, rijeke Sutle, Kalnika i Drave, čijim se središnjim dijelom, u smjeru zapad-istok, pruža gorski niz Strahinčica-Ivančica koji dijeli Zagorje na dva dijela – sjeverno i južno. Sjeverno Zagorje, u porječju gornjeg i srednjeg toka Bednje (dio je Varaždinske županije), a južno, u porječju Krapine i uz Sutlu,(Krapinsko-zagorska županija i dio Zagrebačke županije).
Povijest
thumb|right|250px|[[Krapinski pračovjek na Hušnjakovu]] Najstariji tragovi naseljenosti u Zagorju potječu još iz Paleolitika. Kod Krapine su 1897. Pronađeni ostaci tzv. „krapinskog pračovjeka“ iz starijeg kamenog doba. Na naseljenost u kasnijim razdobljima upućuju razmjerno brojna arheološka nalazišta (npr. Rimske Aquae Iasae, današnje Varaždinske Toplice), ali sve do XII. stoljeća ona nije bila stalna. Kontinuirana naseljenost započela je od kraja XII. stoljeća podizanjem utvrđenih gradova (Krapina, Oštrc, Belecgrad, Loborgrad itd.) na strmijim i zaštičenijim lokalitetima u podnožju Ivančice i drugih gora. Uz blizinu burgova su se vezala i srednjovjekovna naselja pa je težište naseljenosti u to doba bilo u višoj zoni, na dodiru gora i prigorja. Od kraja XV. naseljavala se niža, prigorska zona, do tada uglavnom prekrivena šumama, koja je prirodno najpovoljnija za naseljavanje. Zagorje je zbog udaljenosti od ratnih zbivanja i relativne sigurnosti bilo imigracijski prostor u koji je doselilo brojno stanovništvo iz nesigurnih graničnih hrvatskih krajeva prema Osmanlijskom Carstvu, predvođeno plemstvom, koje diljem Zagorja gradi brojne dvorce. Formirala su se brojna mala raštrkana naselja, često sastavljena od zaselaka, dok su uz ceste i putove osnovana nizna naselja. Od druge polovice XIX. stoljeća jače su naseljene najniže, dolinske zone, na što je najviše utjecala izgradnja željezničke pruge Zaprešić – Varaždin 1886. Godine dolinom Krapine i njena odvojka od Zaboka prema Krapini dolinom Krapinčice, ali i drugih pruga. Dolinske su zone danas težište naseljenosti Zagorja i u njima se nalaze sva najvažnija zagorska naselja (Krapina, Zabok, Ivanec i dr.). Zbog guste naseljenosti i visokog prirodnog priraštaja, sredinom XIX. stoljeća, uslijed jakog cijepanja i usitnjavanja ionako malih posjeda, pojavila se agrarna prenaseljenost. Tada se Zagorje iz imigracijskog počelo pretvarati u emigracijski kraj. Stanovništvo se iseljavalo u Zagreb, ali i u druge krajeve Središnje i Istočne Hrvatske, ponajprije poljoprivredne. No sve do 1948. godine, zbog visokog prirodnog priraštaja, unatoč emigraciji broj stanovnika se stalno povećavao (do maksimalnih 273 000). Nakon toga započelo je razdoblje izrazitog smanjivanja broja stanovnika, koje traje sve do danas. Ipak, Zagorje još uvijek pripada među najgušće naseljene hrvatske krajeve (oko 110 st./km2).Jedini grad koji ima više od 20.000 stanovnika je Zaprešić.
Gospodarstvo
Više od 4/5 od ukupnog broja naselja ima manje od 500 stanovnika. No samo u prometno najizoliranijima održala se tradicionalna ruralna struktura, dok se veći dio urbanizirao pod utjecajem lokalnih centara rada, ali i obližnjeg Zagreba. Poljoprivredu, koja je sve do početka XX. stoljeća bila najvažnija djelatnost u Zagorju, u poslijednjih sto godina sve više nadopunjuju ili zamjenjuju druge djelatnosti. Zbog velike gustoće stanovništva osnovani su brojni pogoni, prvenstveno radno-intenzivne tekstilne, ali i drugih industrija. Međutim, mnoge su od njih do danas prestale postojati, što je prouzročilo veliku nezaposlenost, a slično se dogodilo i početkom šezdesetih godina XX. stoljeća kada su zatvoreni gotovo svi zagorski ugljenokopi.
Gradovi i naselja
Preko 6 000 stanovnika (2001.)
Manje od 6 000 stanovnika (2001.)
Turizam
Hrvatsko zagorje ima velike turističke potencijale. Nalazi se na dodiru Alpa, unutrašnjih Dinarida i panonskog prostora pa je stoga tektonski dosta složeno, što utječe na razmjerno živu tektonsku aktivnost. Tuda se pruža nekoliko rasjednih linija duž kojih su nastali brojni topli izvori koji se turistički valoriziraju. Od većeg broja toplica, najpoznatije su Stubičke, Krapinske, Tuheljske i Varaždinske. Također, bogato je i kulturno-povijesno naslijeđe: bugovi, dvorci, crkve i drugi spomenici. Od velikog broja burgova i dvoraca, najpoznatiji su dvorci Trakošćan (na brežuljku iznad gornjeg toka Bednje) i Veliki Tabor (kod Pregrade, nedaleko od rijeke Sutle),dok u najvećem gradu Zaprešiću je kompleks Novi Dvori. Marija Bistrica je najpoznatije hodočasničko središte u Hrvatskoj, a u središta hodočasničkog turizma pripada i Trški Vrh kod Krapine. Turističkoj privlačnosti pridonose nalazište krapinskog pračovjeka i etnoselo u Kumrovcu, a u neposrednoj blizini Klanjca je Zelenjak, suženje doline Sutle, gdje se nalazi spomenik hrvatskoj himni.
Opština Văliug, Caraș-Severin
Văliug je opština u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 557 m.
Kenzō Tange
mini|Kenso Tange Kenzo Tange (丹下健三; Tange Kenzō rođen 4. septembar, 1913. - 22. mart, 2005.) je japanski arhitekta, i dobitnik Pricerove nagrade 1987. godine. Tange je svetsku slavu stekao rekonstrukcijom Hirošime, razorene u Drugom svetskom ratu. Tange je bio učesnik rekonstrukcije zemljotresom razorenog Skoplja. thumb|Šinjaku-ku Tokio
Biografija
Rodio se 4. septembra 1913. godine u Osaki a detinjstvo je proveo u gradu Imbari na japanskom ostrvu Šikoku. 1935. godine je počeo sa studijem arhitekture na univerzitetu u Tokiju i za to se odlučio upoznavajući se sa arhitekturom Le Korbizjea. Za vreme rata je počeo sa studijem urbanizma. 1946. godine je postao vanredan profesor na tokijskom univerzitetu i osnovao je „Tange Laboratoriju“ Na tokijskom univerzitetu je radio kao profesor od 1963. – 1974. godine i postao je traženi predavač na univerzitetima kao Harvard, Jel, Berkli i drugim.
Delo
U svetsku istoriju kulture se upisao kao arhitekta i urbanista koji je radio na oporavku Japana posle Drugog svetskog rata ali i kao tvorac nezaboravnih visećih konstrukcija za tokijsku letnju olimpijadu ili paviljona „EXPO“ u Osaki. Već jako rano je pokušavao da kombinuje avangardne elemente sa japanskom tradicionalnom arhitekturom a u kasnijim godinama se okretao ka internacionalnom stilu u arhitekturi.
Njegov celosvetski debi je učešće na „Centar mira“ i „Spomenik u Hirošimi“ 1949. godine i od toga doba je stvarao mnoge arhitektonske i urbanističke projekte u celom svetu. 1959. godine je doktorirao sa radom „Prostorne strukture u velegradu“ i ovoj temi je posvetio celi svoj život.- na primer u „Planu za Tokijo 1960.“ u projektu gradskog dela Fijera u Bolonji i novog grada za 60.000 ljudi u Kataniji u Italiji. Tange je radio i u stilu brutalizma i takova je skupštinska zgrada u Kurašiki i telekomunikaciona zgrada Jamanaši u Kofu.
Nagrade
Kenzo Tange je dobio mnoge nagrade za svoj rad kao zlatna medalja RIBA, AIA francuske akademije 1987. godine kao i najvišu nagradu Pricerovu nagradu – najvišu nagradu u ovoj branži. Te iste godine je predstavio i svoj dalji projekat tokijske skupštine.
Motto
U svim projektima rezonuje Tangeov moto: Arhitektura mora imati nešto što čoveka hvata za srce, no uporedo njene osnovne forme i prostori moraju da imaju istu logiku. Kreativni rad je u naše doba jedinstvo tehnologije i humanosti. Tradicija ima ulogu katalizatora koji ubrzava hemijsku reakciju no u konačnom rezultatu se više ne može detektovati. Tradicija može biti deo dela no sama o sebi nije stvaralačka.
Bar-sur-Seine
Bar na Seni je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanja-Ardeni, u departmanu Ob koja pripada prefekturi Troa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3510 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 127 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 27,53 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 156 metara.
CBLT-DT
CBLT-DT, virtualni kanal 5 (UHF digitalni kanal 20), je televizijska stanica u kanadskom gradu Tornotu čiji je vlasnik i upravitelj CBC Television, odnosno anglofona komponenta Kanadske radiodifuzne korporacije (CBC), i koja predstavlja njenu matičnu stanicu.da.
CBLT-DT ima studije u zgradi Canadian Broadcasting Centre na ulici Front Street West u središtu Toronta, te ih dijeli sa nacionalnim kablovskim kanlom CBC News Network te stavlja na raspolaganje novinskim i zabavnim programima u produkciji CBC. Odašiljač CBLT maintains se nalazi na vrhu tornja CN Tower u središtu Toronta.
CBLT-DT je sa radom otpočela 8. septembra 1952. godine, dva dana iza frankofone stanice CBFT-DT u Montrealu, što je čini drugom najstarijom TV-stanicom u Kanadi.
Aminometilfosfonska kiselina
Aminometilfosfonska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 1 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 111,037 Da.
Bricco Bosetto, Asti
Bricco Bosetto je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Eckstedt
Ekštet je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 55 opštinskih središta okruga Zemerda. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 606 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16068007.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zemerda Ekštet se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zemerda. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 167 metara. Površina opštine iznosi 6,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 606 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 93 stanovnika/km².
Ozon
O3 je opšteprisutan u Zemljinoj atmosferi: u slojevima pri zemlji je jedan od opasnih zagađivača sa štetnim uticajem na pluća; ozon u gornjim slojevima atmosfere sprečava prodor štetnih ultraljubičastih zraka do površine Zemlje. Takođe može da nastane iz O2 električnim pražnjenjem u atmosferi ili pod uticajem visokoenergijskog elektromagnetnog zračenja. Brojni eletrični uređaji mogu da generišu ozon, posebno oni koji koriste visoki napon poput laserskih štampača, mašina za fotokopiranje ili lučno zavarivanje. Svi električni motori koji koriste četkice stvaraju izvesnu količinu ozona manje više proporcionalnu veličini i snazi motora.
Istorija
Ozon je pronašao 1840. godine nemački hemičar Kristijan Fridrih Šenbajn koji mu je nadenuo ime po grčkoj reči za miris, οζω, ozein, zbog karakterističnog mirisa.
Hemija
Ozon oksiduje sve metale do najvišeg oksidacionog stanja, izuzev zlata, platine i iridijuma:
Ozon prevodi okside u perokside:
Takođe oksiduje okside do oksida sa najvećim oksidacionim brojem:
Ozon reaguje sa ugljenikom obrazujući ugljendioksid, čak i na sobnoj temperaturi:
Ozon ne reaguje sa amonijačnim solima, ali reaguje sa amonijakom gradeći amonijum nitrat:
Azotna kiselina
Hemijske osobine
Azotna kiselina u vodenom rastvoru u potpunosti disosuje do NO3- anjona i slobodnog protona koji se vezuje sa molekulima vode iz rastvora gradeći hidronijum jon (H3O+).
Ozon
Hemija
Ozon sa sulfidima gradi sulfate:
Azotna kiselina
Hemijske osobine
Jako je oksidaciono sredstvo. Može da izreaguje čak i sa površinskim slojem plementih metala, zbog čega se koristi u spremanju carske vode, koja može da rastvara zlato i platinu. Na sobnoj temparaturi to je bezbojna tečnost koja lako isparava, pogotovu pri većim koncentracijama, odavajući žuta do crvenih isparenja.
Azotna kiselina gradi veliki broj soli - nitrata - koji su veoma velika i važna grupa jedinjenja. Većina je polarna, te vrlo dobro rastvorna u polarnim rastvaračima, prvenstveno vodi i etanolu. Veze između azota i kiseonika (kako u kiselini tako i u nitratnoj grupi) su sve jednake dužine, sa sp2 hibridizovanim atomom azota, i uglom između veza od 120°, što odgovara planearnom obliku nitratne (nitro) grupe.
Dobijanje
Azotna kiselina se može dobiti mešanjem azot (IV)-oksida sa vodom pri čemu se dobija smeša azotne i azotaste kiseline. Prečišćavanje ove smeše se najčešće vrši destilacijom sa sumpornom kiselinom, koja je higroskopna supstanca, pri čemu se povećava udeo azotne kiseline u rastvoru. Azotna kiselina industrijske jačine varira između 50-68%. U laboratoriji se može dobiti i dejstvom koncentrovane sumporne kiseline (H2SO4) na kalijum nitrat (KNO3), i naknadnom destilacijom na temperaturi ključanja nitratne kiseline (83 °C), pri čemu se izdvaja tzv. crvena pušljiva azotna kiselina (u gasnoj fazi) koju je moguće prevesti u konvencionalnu (belu) azotnu kiselinu. Pritom, u destilacionoj posudi ostaje kristalizovan kalijum hidrogensulfat (KHSO4)
Na industrijskom nivou, dobija se Ostvaldovim procesom, nazvanim po Vilhelmu Ostvaldu, oksidacijom amonijaka.