cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Civitas
Status Civitas
Rimski građanin (Civitas Romanus) bio je dio rimskog naroda (Populus Romanus) i imao pravo da bude biran (ius honorum) i da se natječe za javne funkcije, da glasa (ius suffragii), na odbranu pred sudom ukoliko je za nešto bio optužen, da se ženi, i na pristup svim rimskim javnim institucijama. Prvenstvena dužnost mu je bila da služi vojsku i plaća porez (ovo je bilo različito u raznim fazama carstva).
Gubitak statusa
Gubitak ili uskraćivanje građanskih prava zvao se demimitio capitis, gubitkom slobode (capitis deminutio maxima ), gubilo se i pravo na rimsko građanstvo, ali se građansko pravo moglo izgubiti i bez gubitka slobode u nekim slučajevima (capitis deminutio media ). U pojedinim slučajevima moglo se natrag dobiti status rimskog građanina i sva stečena prava, kad bi se tko uspio osoboditi iz neprijateljskoga zarobljeništva.
HNK Hajduk Split - sezona 1994./95.
Sezona 1994/95. je jedna od najuspješnijih sezona u povijesti Hajduka. Počela je u srpnju 1994. osvajanjem Superkupa protiv zagrebačke "Croatie", a završila je u svibnju 1995. godine osvajanjem prvenstva i kupa. Također je u ovoj sezoni Hajduk doživio jedan od najznajčajnijih međunarodnih uspjeha - četvrtfinale Lige prvaka koje je izgubljeno od kasnijeg europskog prvaka - nizozemskog Ajaxa iz Amsterdama.
Uz momčad koju su u prethodnoj sezoni nosili Tomislav Erceg, Zoran Vulić, Milan Rapaić, Ivica Mornar, Nenad Pralija te trener Ivan Katalinić, dovedeni su bivši igrači koji su prethodno igrali u inozemstvu - Aljoša Asanović, Igor Štimac, Goran Vučević, Tonči Gabrić te Stjepan Andrijašević. Ovi igrači su nosili igru Hajduka kroz cijelu sezonu.
Smrtonosna injekcija
Smrtonosna injekcija (nepravilno inekcija) je sredstvo za izvršenje smrtne kazne, koje podrazumeva ubrizgavanje izvesne doze lekova u telo osuđenika sa svrhom da ga usmrti. Smrtonosna injekcija je stekla popularnost u 20. veku kao oblik usmrćivanja namenjen da zameni stare metode koje su smatrane manje humanim. Koncept smrtonosne injekcije, kao sredstvo usmrćivanja, prvi put je 1888. godine predložio Džulijus Maunt Blejer Njujorški doktor koji je smatrao da je to jeftiniji i humaniji način izvršenja smrtne kazne od dotadašnjih. Međutim, njegova ideja tada nije prihvaćena. Britanska Kraljevska komisija za smrtnu kaznu (1949-1953) je takođe razmatrala smrtonosnu injekciju, ali je na kraju i taj predlog bio odbačen zbog velikog javnog pritiska od strane Britanskog medicinskog udruženja.
1997. godine, medicinski istraživač iz Oklahome (SAD), Džej Čepmen je predložio humaniji način pogubljivanja, poznatiji kao Čepmenov protokol: „ U ruku optuženog će se intravenozno ubrizgati rastvor vode i soli, zajedno sa barbiturnom kiselinom i hemijskim paralitikom, koji imaju izuzetno brzo delovanje.“ Nakon odobrenja anesteziologa Stenlija Dojča, sveštenik Bil Vajzmen  je izneo predlog zakonodavstvu Oklahome, gde je on nedugo zatim usvojen.
7. decembra 1982. godine Teksas (SAD) je postao prva država koja je koristila smrtonosnu injekciju, prilikom pogubljenja Čarlsa Bruksa Juniora. Narodna Republika Kina je počela da koristi ovaj metod 1997. godine, Gvatemala 1998., Filipini 1999., Tajland 2003., i Tajvan 2005. Smrtonosna injekcija se koristila u Nemačkoj za vreme nacizma i to sa lekovima koji se razlikuju od standardnih lekova koji se koriste za izvršenje ovog vida pogubljenja, na taj način su se usmrćivali ljudi koji po nacističkoj ideologiji nisu bili dostojni života.
Smrtonosna injekcija se takođe koristi u slučajevima eutanazije, da bi se olakšala smrt pacijentima sa bolestima koje imaju smrtonosan ishod i hronično stanje bolova.
Lekovi koji se koriste prilikom izvršenja
Postoje tri leka koja se standardno koriste u smrtonosnoj injekciji: natrijum tiopental, anestetik koji izaziva nesvesticu; pankuronium bromid, koji izaziva paralizu mišića i zatvaranje respiratornih puteva; i kalijum hlorid koji zaustavlja rad srca.
Natrijum tiopental je oblik barbiturne kiseline koji brzo deluje i često se koristi za anesteziju ili da se izazove komatozno stanje. Standardna doza je 3-5 mg/kg, a za osuđenike koji teže više od 91 kg koristi se doza od 300 mg. Gubitak svesti nastaje nakon 30-45 sekundi uz standardnu dozu, dok uz dozu od 5 g (doza koja je 14 puta veća od standardne) do gubitka svesti dolazi u roku od 10 sekundi. Tiopental dolazi do mozga u roku od nekoliko sekundi, i u trenutku kada se nađe na površini mozga njegova koncentracija je 60 % od ukupne doze. U tom trenutku osuđeni je već u nesvesti. Između 5 i 25 minuta od ubrizgavanja koncentracija tiopentala u mozgu spadne 15 % od ukupne doze, jer se lek širi na ostale organe.
Pankuronijum bromid je ne-depolarizovana supstanca za opuštanje mišića koja sprečava da neurotransmiter acetilholin prenosi signale preko neuromuskularne sinapse, i na taj način se onemogućava kontrakcija mišića. Standardna doza Pankuronijum bromida je 0,2 mg/kg, a za osuđenike koji teže više od 91 kg koristi se doza od 18 mg. Sa dozom od 100 mg paraliza nastaje u roku od 15-30 sekundi I traje od 4 do 8 sati. Paraliza respiratornih puteva dovodi do smrti u znatno kraćem roku.
Kalijum hlorid utiče na provodljivost srčanog mišića. Povišena količina kalijuma izaziva povećanje električnog potencijala srčanog mišića, usled čega srčane ćelije ne generišu impulse koji vode kontrakcijama i srce staje. Optuženi umire jako brzo u roku od nekoliko sekundi, a standardna doza je 100 mEg (miliekvivalenata).
Hidrofilnost
Hidrofil (od - voda i φιλια (philia) - ljubav) je molekul ili molekulski entitet koga privlači voda i koji ima težnju da se rastvara u vodi, nasuprot hidrofoba, koji se odvajaju od vode. Hidrofilni molekul ili deo molekula ima tendenciju da interaguje sa polarnim supstancama i da bude u njima rastvoren. Hidrofilne supstance privlače vodu iz vazduha. Među hidrofilnim supstancama su brojne soli, kao i šećer. Hidrofilnost je termodinamički povoljna. Ona čini molekule rastvorljivim ne samo u vodi, nego i drugim polarnim rastvaračima. Hidrofilni molekul ili deo molekula je tipično polaran i ima sposobnost formiranja vodoničnih veza, što mu omogućava da se lakše rastvara u vodi nego u ulju ili drugim hidrofobnim rastvaračima. Hidrofilni i hidrofobni molekuli su takođe poznati kao polarni i nepolarni molekuli. Neke hidrofilne supstance se ne rastvaraju. Ta vrsta smeša se naziva koloidima. Sapun, koji je amfifilan jer ima hidrofilnu glavu i hidrofobni rep, što mu omogućava da bude rastvoran u vodi i uljima.
Baveno, Verbano-Cusio-Ossola
Baveno je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3918 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 229 m.
Hidrofob
thumb|Kap [[Rosa (padavina)|rose na hidrofobnoj površini lista]] thumb|Vodene kapi na hidrofobnoj površini trave
Hidrofobnost (od - voda i  - strah) je fizička osobina molekula (poznatih kao hidrofobi) da se odbijaju od vodene mase.
Hidrofobni molekuli su uglavnom nepolarni i stoga preferiraju druge neutralne molekule i nepolarne rastvarače. Hidrofobni molekuli u vodi se često grupišu i formiraju micele. Voda na hidrofobnim površinama manifestuje visoki kontaktni ugao.
Primeri hidrofobnih molekula su alkani, ulja, masti, i uopšte masne supstance. Hidrofobni materijali se koriste za uklanjanje ulja iz vode, upravljanje razlivenom naftom, i hemijskim separacionim procesima za razdvajanje nepolarnih od polarnih jedinjenja.
Termini hidrofoban i lipofilan se često poistovećuju. Međutim, ova dva termina nisu sinonimna. Dok su hidrofobne supstance često lipofilne, postoje izuzeci - kao što su silikoni i fluoro-ugljenici.
Hemijska zaleđina
Sa termodinamičkog stanovišta, materija teži ka niskoenergetskom stanju, i vezivanje molekula umanjuje hemijsku energiju. Voda je elektronski polarizovana, te je u mogućnosti da formira interne vodonične veze, što joj daje mnoge od njenih jedinstvenih fizičkih svojstava. Pošto hidrofobi nisu elektronski polarizovani, i zato što oni nemaju sposobnost formiranja vodoničnih veza, voda odbija hidrofobe, i radije formira veze sa drugim molekulima vode. Taj efekat je uzrok hidrofobnih interakcija. Dve ne mešajuće faze (hidrofilna i hidrofobna) se menjaju tako da veličina njihovih odgovarajuće granične površine postaje minimalna. Ovaj efekt se može vizuelizovati u slučaju fenomena zvanog fazno razdvajanje.
Superhidrofobnost
thumb|Kap na površini lotusa. Superhidrofobne površine kao što su listovi biljke lotus imaju površine koje se izuzetno teško kvase. Kontaktni uglovi kapi vode su veći od 150°. Ovo se naziva lotus efektom.
Kobalt(II) acetat
Kobalt(II) acetat je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 177,021 Da.
SamoKažem
Prva sezona je počela sa emitovanjem 7. novembra 2013. godine. Čini je 26 petominutnih vebizoda koje se objavljuju svakog ponedeljka i četvrtka u 22 časa. Producent serije je Fond B92, a izvršni producent TunaFish Studio.
Priča
Priča prati jedno leto u životu nekoliko devojaka i mladića. Oni dolaze iz susednih zemalja čiji stanovnici retko i nerado prelaze njihove granice. Govore različitim jezicima ali se odlično razumeju - dele iste snove i strahove, stim što do sada nisu imali prilike da o njima pričaju. Upoznali su se slučajno i postaju ekipa.
Likovi
Zvanična prezentacija ovako opisuje likove iz serije:
Jovana (17) je najmlađa u ekipi. Ubeđena je da je mnogo zrelija od svojih vršnjaka. Sve do sada bila je obična beogradska gimnazijalka. Međutim, ovoga leta, dok joj je dečko u Kanadi, njen svet se menja.
Miloš (21) je beogradski blejač. Sate provodi na Youtubu, a i sam je autor nekih snimaka. U njegovom životu postoje zabava i surfovanje. Sve ostalo previše zamara da bi se čovek time bavio. To nervira njegovu mlađu sestru Jovanu.
Maja (19) je tatina mala devojčica. Pobegla je iz Kotora, od ćaleta i male sredine, da bi živela u Beogradu i bila samostalna žena. Tata i dalje plaća sve račune, iznajmljuje joj ogroman stan u centru grada i šalje besomučno veliki džeparac.
Uvek dobro raspoložena, nasmejana i optimistična, Aleksandra (19) je prava party devojka. Želi da postane glumica, da se iz Skoplja preseli u Holivud i da u izazovnoj haljini ostavi svoje otiske na stazi slavnih!
If life gives you lemons - make a lemonade. Zoran (21) nema limun, ali ima ćaletov taksi i ambicije da kupi novi iPhone. Beogradske cene piva ga sprečavaju u tome. A uz to - ne zna tačno gde pripada.
Dren (20) je onaj koji stoji po strani u ekipi, uglavnom zbog toga što ne zna jezik na kom se ekipa sporazumeva. Zbog ljubavi se upustio u veliku avanturu i prvi put u životu došao u grad o kojem je čuo sve najgore. Pred njim su pravi izazovi, ali i neka zanimljiva otkrića.
Milena (21) je romantična duša koja uvek i svima želi dobro. Preselila se iz Kuršumlije u Beograd i zamenila sigurnost malog mesta i roditeljske kuće životom u ne uvek prijateljski nastrojenom gradu. Radi kao medicinska sestra, već nekoliko meseci je na praksi u bolnici. Voli sve što vole mladi, a posebno horoskop.
Opušten i uvek nasmejan, Marko (21) je dobri duh ekipe. Živi u Boru, ali više od svega voli da putuje. Nije mu posebno važno da li pakuje torbu za put do Lozane ili Loznice, važno je da se negde putuje. Na Srebrnom jezeru izdaje pedaline da bi imao za džeparac.
Crna smrt
mini|200p|Ilustracija Crne smrti. "The Chronicles of Gilles Li Muisis" (1272-1352), abbot of the monastery of St. Martin of the Righteous. Bibliothèque royale de Belgique, MS 13076-77, f. 24v. thumb|Širenje Crne smrti po Europi (1346–53) Crna smrt bila je pandemija koja je harala pogotovo Evropom u srednjem veku, odnevši živote 75-100 miliona ljudi, odnosno trećinu tadašnje evropske populacije. Većina naučnika smatra da je Crna smrt bila pandemija kuge, dok neki smatraju da je bio virus sličan eboli. Analiza drevne DNK žrtava bolesti u Evropi je utvrdila da je odgovorni patogen bakterija -{Yersinia pestis}-. Crna smrt nastala je u Kini 1334. godine, da bi se potom polako širila na zapad. 1346. stigla je do Egipta, Sirije i zatim Krima, a 1347. do Konstantinopolja, Sicilije i zatim južne Evrope. 1348. stigla je do Francuske, Holandije, Nemačke i Engleske, a 1349. do Skandinavije i Rusije.
SamoKažem
Likovi
Kao i mnogi drugi, Zoranov tata Dušan (51) je tokom ratova 1990-tih morao da ode iz grada u kom je rođen. Došao je iz Sarajeva u Beograd, radio razne poslove da bi izdržavao porodicu - preprodavao robu na pijaci, bio noćni čuvar, popravljao belu tehniku... Kada je skupio dovoljno novca kupio je auto i počeo da taksira. Razveden je. Sin mu baš nedostaje, jer ga viđa samo leti - ostatak godine Zoran živi sa majkom u Sarajevu.
Crna smrt
Zbog svoje velike smrtnosti, Crna smrt je izazvala opštu paniku. Ljudi nisu znali odakle bolest dolazi niti kako je zaustaviti. Tražeći uzrok, mnogi su verovali da je Crna smrt Božija kazna. Međutim, pošto Crkva nije mogla da objasni i zaustavi bolest, mnogi su postali ravnodušni prema njoj i živeli po filozofiji da treba živeti što bolje dok te bolest ne pogodi, ignorišući tako savete lekara o izbirljosti što se itiče hrane i pića i izbegavanja suvišnog kontakta s ljudima. Suočeni s bliskošću smrti, mnogi nisu marili za rad ili za poštovanje društvenih i seksualnih pravila, već su pokušavali da se što bolje provedu, bez razmišljanja o budućnosti. Neki su tvrdili da je uzrok bolesti natprirodan i da se prenosi vetrom, pa je trebalo ostati u kućama i zatvarati prozore. Neki su krivili Jevreje, što je rezultovalo u progonstvo istih.
Sansang od Goguryeoa
Kralj Sansang of Goguryeo (? - 227, r. 197–227) bio je 10. po redu vladar države Goguryeo, najsjevernijeg od Tri kraljevstva Koreje. Bio je treći sin kralja Sindaea i mlađi brat kralja Gogukcheona koji je 197. umro bez nasljednika. Zbog toga je Sansang stupio na prijestolje i oženio se za njegovu suprugu Gospu U. Vladavinu su mu obilježile borbe sa kineskim gospodarom rata Gongsun Kangom, koji ga je prisilio da godine 209. preseli prijestolnicu u Jian. Godinu dana ranije je prilikom lova sreo ženu sa kojom je imao dijete; ona mu je rodila sina koji je 213. proglašen krunskim princom i godine 227. oca naslijedio kao kralj Dongcheon.
Crna smrt
Društvene hijerarhije bile su izokrenute, usled izjednačavajućeg efekta širenja bolesti.
SamoKažem
Produkcija
Kasting za seriju #SamoKažem rađen je nekoliko meseci u Srbiji, Crnoj Gori, Bosni i Hercegovini, Makedoniji i na Kosovu. Već na samom početku kreativni tim odlučio je da u seriji igraju mladi glumci, a ne naturščici, što je bila jedna od inicijalnih ideja.
Crna smrt
Pozadina
Crna smrt je nastupila odmah posle Velike gladi 1315–1322, koja je oslabila otpornost naroda na bolest.
SamoKažem
Produkcija
Većini učesnika u produkciji serije ovo je prvi ozbiljan profesionalni projekat - od izuzetno mladih glumaca do rediteljke Jelene Gavrilović, apsolventa filmske režije na Fakuletu dramske umetnosti u Beogradu. Supervizori serije bili su neki od ključnih kreativaca današnje srpske scene, među kojima su Boris Miljković, Đorđe Marković i Kosta Glušica koji su svojim iskustvom zadavali putanje kretanja. Istovremeno, oni su uživali u kreativnom izrazu nove generacije i omogućili joj da stvori svoj ton i upozna nas sa svojim željama, strahovima, težnjama i svojom realnošću.
Crna smrt
Posledice
Ova nezabeležena demografska katastrofa duboko je izmenila društveni i politički život Evrope. Glavna posledica kuge bila je kriza radne snage, praćena klasnim sukobima. Desetkovanje radne snage učinilo je rad izuzetno oskudnim, povećalo njegovu cenu i učvrstilo rešenost ljudi da razbiju okove feudalne vladavine.
SamoKažem
Produkcija
Serija je snimana na velikom broju lokacija, u Beogradu, Sarajevu, Kotoru, Prizrenu, Novom Sadu, na Adi Bojani i Srebrnom jezeru.
Crna smrt
Posledice
Prema Kristoferu Dajeru, oskudica radne snage izazvana epidemijom dovela je do promene odnosa snaga u korist nižih klasa. Dok je zemlje bilo malo, seljake su mogli držati pod kontrolom, pod pretnjom izbacivanja. Ali, kako je stanovništvo sada bilo desetkovano, a zemlje bilo u izobilju, pretnje vlastelina više nisu imale nikakve ozbiljne posledice, pošto su seljaci mogli da se slobodno kreću i pronađu novu zemlju koju bi obrađivali. Tako su, dok je letina trulila, a stoka slobodno lutala poljima, seljaci iznenada postali gospodari situacije. Na nov razvoj ukazivali su i štrajkovi zakupaca, pojačani pretnjama masovnim odlaskom na drugu zemlju ili u grad. Vlastelinske hronike lakonski beleže kako su seljaci „odbijali da plate“ (negant solvere). U njima je zabeleženo i da seljaci „više ne poštuju običaje“ (negant consuetudines) i da su ignorisali naređenja vlastelina da im poprave kuće, očiste kanale ili krenu u poteru za odbeglim kmetovima.
SamoKažem
Promocija
Profili na društvenim mrežama Facebook, Twitter, YouTube, SoundCloud i Instagram pružaju priliku gledaocima da učestvuju u interakciju povodom događaja iz serije, odnosno sa drugim fanovima.
Crna smrt
Posledice
Do početka XV veka, makar u Engleskoj, kmetstvo i ropstvo zaista su skoro nestali, iako je pobuna bila politički i vojno poražena, a njene vođe pogubljene. Za veliki deo evropskog seljaštva, XV vek je bio period nezabeležene društvene moći. „Skandal“ visokih nadnica koje su radnici zahtevali, mogao se, u očima poslodavaca, porediti samo s novom arogancijom koju su ovi pokazivali – s odbijanjem da rade ili da nastave da rade nakon što bi zadovoljili svoje potrebe; njihovom rešenošću da iznajme svoju radnu snagu samo za ograničene poslove, umesto na duže vreme; traženjem drugih pogodnosti, pored nadnica; i s njihovim razmetljivim oblačenjem, zbog kojeg se, prema žalopojkama savremenih društvenih kritičara, nisu mogli razlikovati od vlastelina. „Sluge su sada gospodari, a gospodari sluge“, žalio se Džon Gover u Mirour de l’omme (Ogledalo čovečanstva, 1378), „seljaci žele da oponašaju slobodnjake i oblače se u njihovu odeću.“
SamoKažem
Muzika
Soundtrack obuhvata autore poput Voodoo Popeye, Stray Dogga, Vlade Georgijeva i Prti Bee Geea. U opisu svake vebizode moguće je pronaći nazive pesama koje mogu da se čuju u seriji, a većina numera može da se posluša i na zvaničnom SoundClaud kanalu serije.
Prijem
U prvih 40 dana, u okviru kojih je objavljeno deset vebizoda, YouTube kanal je zabeležio preko 150.000 pregleda, dok je Facebook stranicu lajkovalo skoro 10.000 ljudi. U avgustu 2014. godine Youtube kanal beleži 700.000 pregleda.
Objavljivanje serije pozdravili su mnogi mediji, a kvalitet produkcije potvrđen je brojnim priznanjima. U februaru 2014. godine serija je osvojila "Satelit" nagradu u kategoriji kratke forme; mesec dana kasnije serija je nagrađena na LAWEBFEST-u u dve kategorije: dir. fotografije i glavna ženska uloga; u aprilu iste godine serija je proglašena zvaničnim Webby laureatom u kategoriji Online Film & Video, potkategorija Drama: dugačka forma ili serija; u istom periodu serija je nagrađena zlatnom medaljom na Svetskom medija festivalu u Hamburgu; nešto kasnije na B.A.N.F. svetskom medija festivalu serija je nominovana za Roki nagradu, ; konačno, na Melburn veb festu serija je ušla u zvaničnu selekciju.
Re:Generacija
Veb serija #SamoKažem deo je Re:Generacije, projekta koji za cilj ima stvaranje virtuelnog prostora za mlade u kome oni mogu da se izraze. S obzirom na regionalni karakter projekta, taj prostor im omogućava da čuju šta njihovi vršnjaci iz susednih zemalja imaju da kažu, da upoznaju jedni druge i vide po čemu su slični, a po čemu različiti. Tu mogu i da pročitaju, vide i čuju zanimljive inicijative iz okruženja i sveta, i razmene ideje o tome kako se društveno angažovati ili kako rešiti lokalne probleme.
Re:Generacija se odvija na sajtu www.samokazem.org.
Avenay-Val-d'Or
Avne Val d'Or je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanja-Ardeni, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Rems.
Aulo Gelije
Aulo Gelije (, cca. 125 - iza 180) bio je rimski pisac i gramatičar, najpoznatiji po djelu Atičke noći (Noctes Atticae), u kome je u nizu kratkih crtica zabilježio brojna zapažanja na temu gramatike, filozofije, historije i antikvarstva. Djelo je značajno zato što donosi niz citata, odnosno fragmenata i kratkih prikaza ranijih antičkih autora čija su djela inače bila izgubljena, te se stoga smatra jednim od najdragocjenijih izvora podataka o antičkom svijetu.
Ime
Srednjovjekovni rukopisi Atičkih noći često kao autorovo ime navode "Agellius", a taj oblik koristi i Priscijan. Umjesto tog oblika, Laktancije, Servije i sveti Augustin navode A. Gellius. Znanstvenici su od renesanse nadalje žustro raspravljali o tome koje je od dva prenesena imena točno (smatrajući da je jedno od njih iskvaren oblik) prije nego što su se u moderno doba konačno odlučili za oblik Gellius.
Život
Jedini izvor podataka o životu Aula Gelija jesu detalji zabilježeni u njegovim vlastitim spisima. Ti podaci ukazuju na to da je Gelije rođen između 125. i 128. godine nove ere. Potjecao je iz dobre obitelji koja je bila dobro povezana u društvu i možda bila afričkog porijekla, ali vjerojatno je rođen u Rimu, a sigurno je u tom gradu odrastao. Prisustvovao je Pitijskim igrama 147. godine i boravio je duže vrijeme u Ateni. Gelije je retoriku učio kod Tita Kastricija i Sulpicija Apolinara, filozofiju je učio kod Kalvizija Taura i Peregrina Proteja, a uživao je i prijateljstvo i pauke Favorina, Heroda Atika i Frontona.
Vratio se u Rim, gdje je vršio pravosudnu dužnost. Pretor ga je imenovao da djeluje kao sudija u građanskim parnicama, pa je velik dio vremena, koje bi radijo posvetio književnom stvaralaštvu, provodio obavljajuće svoje sudske dužnosti.
Djelo
Njegovo jedino poznato djelo, Atičke noći (Noctes Atticae), nosi naslov po tome što je započeto tijekom dugih noći zime koju je proveo na Atici. Poslije je djelo nastavio pisati u Rimu. Sastavljeno je na temelju svojih zabelješki (adversaria) o raznovrsnim neobičnostima koje je čuo u razgovorima ili ih je pročitao u knjigama. Te se zabilješke odnose na gramatiku, geometriju, filozofiju, povijest i mnoge druge teme. Jedna je priča, na primjer, basna o Androklu, koja je često uključena u kompilacije Ezopovih basni, ali izvorno ne potječe od njega. Interni dokazi naveli su Leofranca Holford-Strevensa da zaključi kako je djelo objavljeno 177. godine.
Atičke noći bile su dosta čitane u antici. Pisci koji su se koristili ovom kompilacijom uključuju Apuleja, Laktancija, Nonija Marcela, Amijana Marcelina, anonimnog autora Augustovske historije, Servija i Augustina; no najzapaženije je to koliko je Gelijevo djelo koristio Makrobije, "koji, ne spominjući njegovo ime, doslovno citira Gelija svude u Saturnalijama i stoga ima najveću vrijednost utvrđivanje točnosti [Gelijevog] teksta".
Izdanja
Prvo izdanje (editio princeps) objavio je u Rimu 1469. Giovanni Andrea Bussi, imenovani biskup Alerije. Najranije kritičko izdanje objavio je Ludovicus Carrio 1585. godine, objavio Henricus Stephanus; međutim, projicirani komentar postao je žrtvom osobnih svađa. Bolje je poznato kritičko izdanje Johanna Friedricha Gronoviusa; iako je cijeli život posvetio radu na Geliju, umro je 1671. prije no što je njegovo djelo moglo biti dovršeno. Njegov sin Jakob Gronovius objavio je većinu očevih komentara o Geliju 1687. i iznio revidirani tekst sa svim očevim komentarima i drugim materijalima u Leydenu 1706. godine; ovo kasnije izdanje postalo je poznato kao "Gronoviana". Prema Leofrancu Holford-Strevensu, "Gronoviana" je ostala standardni Gelijev tekst više od stotinu godina, sve do izdanja Martina Hertza (Berlin, 1883–1885; postoji i manje izdanje istog autora, Berlin, 1886), koje je revidirao C. Hosius, 1903, s bibliografijom. Svezak odabranih djelova, s bilješkama i rječnikom, objavio je Nall (London, 1888.). Postoji engleski prijevod W. Beloea (London, 1795) i francuski prijevod (1896). Noviji prijevod na engleski jezik napisao je John Carew Rolfe (1927) za Loeb Classical Library. U novije vrijeme čini se da je izdanje Petera K. Marshalla (Oxford University Press, 1968, 1990 (ponovno izdano s ispravkama) rašireno u tiskanom kao i u digitalnom formatu s otvorenim pristupom.
Dongcheon od Goguryeoa
Bio je sin kralja Sansanga i njegove druge supruge. Za krunskog princa je proglašen 213. a na prijestolje je došao 227. Vladavinu su mu obilježila nastojanja da diplomatski iskoristi podjelu susjedne Kine na suparnička Tri kraljevstva, odnosno koristi međusobno suparništvo između država Istočni Wu, Cao Wei i gospodara rata Gongsung Yuana. 234. je sklopio savez sa Cao Weijem, godine 236. odrubio glavu izalsaniku države Istočni Wu, te godine 238. pomogao državi Cao Wei u pohodu kojim je uništen Gongsunov klan. Time je, međutim, nestala tampon-država između Goguryeoa i države Cao Wei, što je dovelo do kineskih pohoda u kojima je 244/245. država Goguryeo opustošena, a Dongcheon bio prisiljen napustiti prijestolnicu. Godine 243. je imenovao sina Yeonbula za krunskog princa. Kada je umro, veliki broj podanika je od tuge izvršio samoubistvo.
Arginin vazopresinski receptor 1A
Arginin vazopresinski receptor 1A (AVPR1A) je jedan od tri glavna receptorska tipa arginin vazopresina (AVPR1B i AVPR2 su druga dva). On je izražen širom mozga, kao i na periferiji u: jetri, bubrezima, i vaskulaturi.
Arginin vazopresinski receptor 1A je takođe poznat kao:
Struktura i funkcija
Humana AVPR1A cDNK je 1472 bp dugačka i kodira 418 aminokiselina dugački polipeptid, koji deli 72%, 36%, 37%, i 45% identiteta sekvence sa Avpr1a pacova, AVPR2 čoveka, Avpr2 pacova, i oksitocinskim receptorom (OXTR) čoveka. AVPR1A je G protein-spregnuti receptor sa 7 transmembranskih domena koji se spreže sa Gaq/11 GTP vezujućeg proteina, koji pored Gbl, aktivira fosfolipazu C.
Vezivanje liganda
U N-terminalnom jukstamembranskom segmentu AVPR1A receptora, glutamatni ostatak u poziciji 54 (E54) i ostatak arginina u poziciji 46 (R46) su kritični za vezivanje sa AVP i AVP agonistima, prim čemu E54 verovatno interaguje sa AVP a R46 doprinosi konformacionom prekidaču.
AVPR1A podleže endocitozi vezivanjem za beta arestin, koji se brzo disocira od AVPR1A što omogućava receptoru da se vrati na ćelijsku membranu. Međutim, nakon aktivacije, AVPR1A može da se heterodimerizuje sa AVPR2 i time se poveća beta arestinom posredovana endocitoza (i intracelularnu akumulacija) AVPR1A, pošto je AVPR2 manje sklon disocijaciji od beta arestina.
1220
Godina 1220 (MCCXX) bila je prijestupna godina koja počinje u srijedu po julijanskom kalendaru (1. januar).
Zheng Xuan
Zheng Xuan (127–200), kurtoazno ime Kangcheng (康成) bio je uticajni kineski komentator i konfucijanski učenjak iz doba kraja dinastije Han. Bio je rođen u modernom Weifangu (provincija Shandong), a učitelj mui je bio Ma Rong.
Vallevò, Chieti
Vallevò je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 229 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Hilperik od Akvitanije
Hilperik (u nekim izvorima navođen kao Hilderik; 630/631 - 632) bio je malodobni sin Hariberta II, franačkog kralja Akvitanije. Nakon smrti oca je nakratko naslijedio prijestolje, ali je ubrzo potom ubijen po naređenju svog strica, franačkog kralja Dagoberta I. Akvitanijom su otada vladali vojvode, a ne kraljevi.
Liberal, Missouri
Liberal je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 759, što je 20 (-2,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pertinaks
Publije Helvije Pertinaks (rođen 1. avgusta 126. godine, ubijen 28. marta, 193. godine) proglašen je za rimskog cara odmah posle ubista Komoda, 31. decembra 192. godine.
O Pertinaksovoj karijeri pre nego što je postao car, govori njegovoa biografija u spisu Historia Augusta, kao i niz natpisa na kamenu. Rođen je u italijanskom gradu Albi. Bio je sin oslobođenika Helvija Sukcesa. Pertinaks je u početku podučavao gramatiku, ali je ubrzo započeo vojnu karijeru. Bio je vojni tribun u Šestoj Pobedničkoj Legiji u Britaniji, a kasnije je bio na dunavskom limesu i kao prokurator u Dakiji. Prvi put je postao sufektni konzul 175. godine, a zatim je desetak godin abio upravnik provincija Gornje i Donje Mezije, Dakije, Sirije i Britanije.
Od početka pretposlednje decenije drugog veka, Pertinaks je učestvovao u radu Senata, ali mu je pretorijanski prefekt Perenije zabranio da učestvuje u javnom životu. Posle tri godine, poslat je u Britaniju da spreči pobunu vojske. Došlo je do sukoba i na kraju je Pertinaks oštro kaznio pobunjenike. 187. godine napustio je Britaniju, sa reputacijom strogog zapovednika.
Bio je prokonzul u provinciji Africi 188. i 189. godine. Drugi konzulat je služio zajedno sa carem. Kasnije je postao pretorijanski prefekt kada je Komod bio ubijen u svom domaćinstvu.
Petrinaksova kratka vladavina (manje od tri meseca) nije bila stabilna. Od početka je imao nevolja sa pretorijanskom gardom. Da bi ispunio njihova očekivanja u plaćanju, Pertinaks je morao da rasproda Komodovu imovinu. Pertinaks je uspeo da preživi jednu zaveru, ali su ga pretorijanci ubrzo ubili, 28. marta 193. godine. Senator Didije Julijan proglašen je za cara, što je izazvalo kratak građanski rat.
Kada je Septimije Sever pobedio u tom građanskom ratu, on je odmah priznao Pertinaksa kao legitimnog cara, naredio da se ubiju vojnici koji su skovali zaveru protiv cara.
Haribert II
250px|thumb|right|Kovanica s likom Hariberta II.
Haribert II (Charibert, Caribert; 606/617 - 8. april 632) je bio franački kralj Akvitanije iz Merovinške dinastije. Otac mu je bio franački kralj Klotar II, a majka Sihilda, kraljeva "niža" supruga. Kada mu je otac umro, najveći dio franačke države je 629. prigrabio njegov stariji polubrat Dagobert I; Haribert je pokušao uzeti Neustriju, ali se morao zadovoljiti Akvitanijom, gdje je postavio prijestolnicu u Toulouseu. S vremenom se pomirio sa bratom i 631. bio krsni kum Dagobertovom sinu Sigebertu. Vodio je uspješne borbe protiv Baska. 8. aprila 632. je umro, a nedugo nakon toga i njegov malodobni sin Hilperik, nakon čega je Dagobert preuzeo prijestolje.
Impuls
mini|desno|290px|Newtonovo njihalo. Newton je osmislio ovo [[njihalo kako bi zorno prikazao prijenos količine gibanja s jedne kuglice na drugu u trenutku sudara (sraza) i predočio zakon očuvanja količine gibanja.]]
U klasičnoj mehanici impuls ili momentum (takođe zalet ili količina gibanja; oznaka p), je proizvod mase tela i njegove brzine:
Miodrag Radovanović
Miodrag Radovanović „Mrgud“ (Čačak, 20. avgust 1929 - Beograd, 14. januar 2019) bio je srpski glumac.
Impuls
Derivacija količine gibanja po vremenu jednaka je sili koja na tijelo djeluje. To je opća formulacija drugog Newtonovog zakona, iz koje se lako dobije poznatiji oblik toga zakona za slučaj da masu tijela možemo smatrati konstantnom:
Aproksimacija konstantne mase koristi se u većini primjena kod gibanja nerelativističkim brzinama. Najpoznatija iznimka je gibanje rakete, kojoj se masa prilikom ubrzavanja značajno smanjuje, s obzirom da velika količina goriva izgara u kratkom vremenu; tu se mora koristiti općenita formulacija drugog Newtonovog zakona pomoću količine gibanja.
Drugi Newtonov zakon
Drugi Newtonov zakon (zakon gibanja) tvrdi da promjena količine gibanja razmjerna je sili koja djeluje, a odvija se u smjeru te sile. Kako je Newton količinom gibanja nazivao produkt mase i brzine (m · v), taj aksiom istovremeno određuje ili definira silu (F) i uvodi fizikalnu veličinu masu kao svojstvo tijela:
gdje je: t - vrijeme. U klasičnoj mehanici, pod pretpostavkom konstantnosti ili nepromjenjivosti mase, jednakost poprima oblik:
i time se uvodi veličina koja se naziva ubrzanje ili akceleracija a. Iz Newtonove definicije slijedi da se sila može očitovati i kao promjena mase. To omogućuje da se klasična mehanika javlja kao poseban slučaj teorije relativnosti za brzine koje nisu bliske brzini svjetlosti.
Zakon očuvanja količine gibanja
Količina gibanja je vrlo važna i ilustrativna fizikalna veličina. Njena važnost se može izreći zakonom o očuvanju količine gibanja, što je jedan od temeljnih zakona mehanike. Taj bi se zakon mogao formulirati na sljedeći način:
Izraženo jednadžbom:
odnosno:
Upravo navedenu tvrdnju je lako obrazložiti: zamislimo da se zatvoreni ili izolirani sustav (sustavu koji ne međudjeluje s okolinom) sastoji od N čestica. Na svaku česticu u svakom trenutku djeluje neka rezultantna sila pa će tako na i-tu česticu djelovati neka sila \vec F_i, koja je posljedica međudjelovanja s ostalim česticama, a na j-tu česticu će djelovati \vec F_j. Ukupna sila u sustavu jednaka je zbroju svih N sila, a kako znamo iz trećeg Newtonovog zakona da je sila i-te čestice na j-tu česticu jednaka po intenzitetu, a suprotna po smjeru sili j-te čestice na i-tu česticu, tako možemo zaključiti da je vektorska suma svih unutarnjih sila u sustavu jednaka nuli. Ako je rezultantna sila jednaka nuli, tada, uz gornje definicije, vrijedi i zakon o očuvanju količine gibanja.
Zakon o očuvanju kutne količine gibanja
Zakon o očuvanju kutne količine gibanja temeljni je zakon mehanike prema kojem u zatvorenom fizikalnom sustavu (sustavu koji ne međudjeluje s okolinom) ukupna količina vrtnje svih čestica ili tijela ostaje sačuvana:
gdje je: N - broj čestica. U kvantnoj mehanici važan je za razumijevanje svojstava molekula, atoma i atomskih jezgara.
Impuls sile i količina gibanja
mini|desno|290px|U [[golfu, impuls sile palice se prenosi na količinu gibanja loptice.]] Uzmimo da se neka kugla mase m giba jednolikom brzinom v1. Djelujemo li na tu kuglu silom F, ona će dobiti ubrzanje ili akceleraciju a, pa će njena brzina v2 biti (jednoliko ubrzano gibanje po pravcu):
Pomnožimo lijevu i desnu stranu ove jednadžbe s m, dobit ćemo:
Kako je prema 2. Newtonovom zakonu gibanja:
to je:
pa dobivamo:
Umnožak sile F i vremena t, u kojem je sila djelovala na tijelo, zove se impuls sile, a umnožak mase i brzine zove se količina gibanja.
Kako je m v2 = količina gibanja na kraju vremena t, a m v1 = količina gibanja prije djelovanja sile F, to je m v2 - m v1 = prirast količine gibanja. Prema tome, navedeni izraz u matematičkom obliku kazuje poučak o impulsu sile koji glasi: "Impuls sile za neko vrijeme t jednak je prirastu količine gibanja za to vrijeme".
što znači da je impuls sile za neko vrijeme t jednak količini gibanja.
Količina gibanja u relativističkoj fizici
Količina gibanja u relativističkoj fizici vektorska je veličina koja opisuje gibanje pri brzinama bliskima brzini svjetlosti, umnožak mase i brzine čestice korigiran Lorentzovim faktorom
gdje je: c - brzina svjetlosti.
Količina gibanja fotona
Količina gibanja fotona skalarna je veličina koja uzimajući u obzir čestično-valni dualizam opisuje gibanje čestica bez mase, količnik je Planckove konstante h i valne duljine elektromagnetskoga vala λ:
St. Francis, South Dakota
Sent Fransis je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 709, što je 34 (5,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ljubljana
Ljubljana je glavni grad Slovenije od 274.826 stanovnika.
Châteauneuf-de-Chabre
Šatonef de Šabr je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Gornji Alpi koja pripada prefekturi Gap.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 259 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,9 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 525 metara (maksimalnoj 1.352 m, a minimalnoj 514 m).
Ljubljana
Ljubljana je kulturni, naučni, ekonomski, politički i administrativni centar Slovenije. Grad je podeljen u nekoliko kvartova, bivših opština, od koje su najveće Šiška, Bežigrad, Vič, Moste-Polje i Centar. Simbol grada je Ljubljanski zmaj.
Ime
thumb|left|250px|Pogled na Ljubljanu i [[Ljubljanski grad]] Istoričari se ne slažu o izvoru imena Ljubljana. Po mišljenju nekih izvor treba tražiti u reči ljubljena, drugi smatraju da je u pitanju staro božanstvo Laburus, treći tvrde da je reč došla iz latinskog izraza za reku koja poplavljuje: aluviana, neki pak misle da potiče od nemačkog Laibach – mlačni potok.
Geografija
Ljubljana se nalazi na 46,03° SGŠ, 14.30°IGD u Ljubljanskoj kotlini, blizu ušća reke Ljubljanice u Savu na prosečnoj nadmorskoj visini od 288 -{m}-. Prosečna temperatura varira od 0 °C u decembru i 21,9 °C u julu. Prosečna količina padavina u godini je 1350 mm.
Istorija Ljubljane
thumb|desno|250px|[[Prešernov trg (Ljubljana)|Prešernov trg i Frančiškanska crkva u pozadini - centar Ljubljane.]]
Ljubljansko polje i Barje večita su raskrsnica puteva između Alpa, Krasa i Panonije ka Jadranu i dolinom Save u unutrašnjost Balkana, a zapadno prema Italiji. Zato tragovi čoveka sežu unazad oko pet hiljada godina, smenjuju po epohama do rimske vojničke i trgovačke Emone (1-6. vek naše ere), pa dalje do doseljavanja Slovena.
Nemačko ime Lajbah navodi se 1144. godine, kasnije dve godine latinizirano (slovenačko?) ime Luwigana, a ubrzo ovo sadašnje. Grad-tvrđava na brdu spominje se 1220. godine; uništen 1511. godine u zemljotresu, pa obnovljen i 1848. godine dograđena kula sa vidikovcem. U posedu goričkih grofova 13/14. vek, a od 1335. godine Habsburga, pod čijom je vlašću ostala do kraja Prvog svetskog rata. Tokom tih godina grad je bio sedište vojvodstva Kranjska. Turci ga prvi put napadaju 1415. godine.
Francuzi je prvi put osvajaju 1797. godine (ostaju do 1813. g.). Tada je središte Ilirskih provincija, a slovenački jezik ozakonjen u školama i administraciji. U Ljubljani je 1821. održan Lajbaški kongres, na kom su velike sile pokušale da reše svoje probleme nakon Napoleonovih ratova.
Ljubljana u sebi nosi sklad celine – smenjuju se staro i novo poštujući uzajamne vrednosti, pa je lišena haotičnosti. Teško je nastradala u zemljotresu 1895. godine. Posle je podizana po urbanističkom planu, a gradsko jezgro stalno obogaćivano, ali ne i sužavano, iako je po broju stanovnika nekoliko puta veće.
Nakon raspada Austro-Ugarske 1918, Ljubljana je postala nezvanična prestonica Slovenije u Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca, a od 1929. je postala sedište Savske banovine u Kraljevini Jugoslaviji. Aprila 1941. Ljubljanu su okupirale snage fašističke Italije, a 23. februara 1942. su kompletno okružili grad sa 32 -{km}- bodljikave žice. Septembra 1943. nacistička Nemačka je zamenila Italiju na mestu okupacione sile. Grad je oslobođen maja 1945. godine.
Ljubljana je 7. maja 1970. godine odlikovana Ordenom narodnog heroja Jugoslavije i proglašena za grad-heroj, za hrabrost koju su pokazali njeni stanovnici tokom Drugog svetskog rata.
Grad je nakon rata postao glavni grad jugoslovenske republike Slovenije. 1991. Ljubljana je postala glavni grad 'samostalne' Slovenije.
Kultura
U Ljubljani se nalaze Narodna galerija Slovenije i Moderna galerija Ljubljane, u kojima su izložena dela najvećih slovenačkih umetnika. U Metelkovoj ulici je velik centar kontrakulture, smešten u bivšem kompleksu JNA. Tu se prikazju filmovi i održavaju predavanja, kao i koncerti uglavnom alternativne muzike.
Ljubljana je domaćin Ljubljanskom letnjem festivalu i festivalu svetske muzike Druga godba. Tokom 1980-ih Ljubljana je bila centar pokreta Nova slovenačka umetnost, koji je uključivao grupu Lajbah, sa kojima je bio povezan teoretičat Slavoj Žižek.
Obrazovanje
thumb|250px|Zgrada [[Univerzitet u Ljubljani|Univerziteta u Ljubljani]] U Ljubljani je 1693. osnovano Učeno društvo. Društvo, koje je ugašeno 1801, je bilo prethodnica današnjoj Slovenačkoj akademiji nauke i umetnosti koja je osnovana 1938.
Arhitektura
U mnoštvu starih građevina su Biskupska palata (iz 1512. g.), Stiški dvorac (1629), Katedrala Sv. Nikolaja (1708), župna crkva Sv. Jakoba (1615), franjevačka crkva (17. vek), Rotovž-većnica (1484), Semenište (1785), Auerspregova palata (polovina 17. veka), Lontvož (1786), Opera (1892). Naročito su lepe barokne kule.
Ljubljanu odlikuje mnoštvo zgrada arhitekte Jožeta Plečnika.
28. vijek pne.
28. vijek pne. je vijek koji je počeo godine 2800. pne. a završio godine 2701. pne.
Ljubljana
Arhitektura
Gradska posebnost je Tromostovje na reci Ljubljanici (strogi centar). Tu je Prešernov spomenik u spomen najvećem slovenačkom pesniku Francetu Prešernu (1800-1849). S druge strane reke je glavna gradska pijaca, a duž obala niz prijatnih malih kafana i restorana, uređenih u starim kućama. Sve zajedno ima svoju ugodnu atmosferu.
Sport
Najveći sportski klubovi u Ljubljani su HK Ljubljana (desetostruki prvak Slovenije i osmostruki prvak Jugoslavije u hokeju na ledu, KK Union Olimpija, stalni učesnik košarkaške Evroliga i fudbalski klubovi NK Olimpija Ljubljana i Interblok Ljubljana.
Ljubljanska dvorana Tivoli je bila domaćin Svetskog prvenstva u košarci 1970. Glavni gradski stadion je Plečnikov stadion u Bežigradu, koji je dotrajan i ima kapacitet 10000 ljudi. U planu gradonačelnika Zorana Jankovića je izgradnja novog stadiona i obnova sadašnjeg.
Kvartovi
thumb|desno|350px|Kvartovi Ljubljane Trenutano Ljubljana ima 17 kvartova.
Saobraćaj
Ljubljana je važan međunarodni saobraćajni čvor u području južno od Alpa, u kom se ukrštaju putevi koji vode od Italije do Mađarske i od Austrije do Hrvatske. Ovde se nalaze obilaznica i četiri završene magistrale prema Jesenicama, Kopru, RijeciMariboru i Zagrebu.
Međunarodni aerodrom Jože Pučnik Ljubljana se nalazi u Brniku, 15 -{km}- severno od Ljubljane.
Ljubljana se nalazi na železničkoj trasi Maribor - Trst (bivša austrijska "južna pruga") kao i na trasi prema Jesenicama, koji se preko tunela Karavanke produžuje prema Villachu u Austriji. Obe trase su elektrificirane i omogućuju vezu brzim vozovima, sa hrvatskim gradovima Zagreb, Rijeka i Pula. Osim toga postoji i neelektrificirana železnička trasa prema Karlovcu i Kamniku.
Gradski i prigradski saobraćaj se obavlja isključivo autobusima, tzv. trolama (po ugledu na naziv, 60-tih godina 20. veka čestih trolejbusa). Tramvaji, uvedeni u gradski saobraćaj 1901. su 1961. godine ukinuti. Već duže godina se rade planovi za ponovnu izgradnju šinskog gradskog i prigradskog saobraćaja.
Biciklistički saobraćaj je ljeti veoma izražen, ali i prilično ograničen, zbog čestih ograničenja saobraćaja za ovo prevozno sredstvo, na mnogim važnijim saobraćajnicama. Godine 2000. je osnovano udruženje biciklista amatera.
Kobalt(II) bromid
Kobalt(II) bromid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 218,741 Da.
Bombezinski receptor
Bombezinski receptori su grupa G-protein spregnutih receptora koji vezuju bombezin.
Tri bombezinska receptora su trenutno poznata:
27. vijek pne.
27. vijek pne. je vijek koji je započeo godine 2700. pne. a završio godine 2601. pne.
128
Godina 128. (CXXVIII) bila je prijestupna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Kalpurnija i Libona (ili, rjeđe, godina 881. Ab urbe condita). Oznaka 128. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Netokracija
Netokracija ili netokratija (engl. netocracy, od [Inter]net: [inter]net + [arist]ocracy: [arist]okracija), naziv koji su ranih 1990-ih osmislili urednici časopisa Wired da bi opisali globalnu pojavu više klase koja svoju vlast temelji na tehnološkoj prednosti i vještini umrežavanja, u odnosu na fenomen buržoazije i njegovu umanjenu važnost.
Pojam su razradili dvojca švedskih autora Alexander Bard i Jan Söderqvist u knjizi Netokracija - Nova elita moći i život poslije kapitalizma. Autori ovom knjigom postavljaju novu teoriju kojom tvrde kako će moć u budućnosti ležati u rukama onih koji kontroliraju "informacijsko društvo". Ti će moćnici kao nova globalna elita zamijeniti kapitaliste. Nazvali su ih Netokrati Netokracija će nadomjestiti demokraciju. Umjesto demokrata dolaze nam netokrati, koji će tradicionalne postavke kapitalizma posve zamijeniti novim pravilima igre u svoju korist.
"Netokracija će biti sačinjena od ljudi sa izuzetnim socijalnim vještinama i talentom za manipulaciju i distribuciju informacija", pojašnjava Alexander Bard. Prema njegovim riječima "svi na suprotnom polu, koji nemaju znanja korištenja novih tehnologija te druge vještine netokrata, oformit će najnižu društvenu klasu – konzumtarijat".
Svjetska kritika ocjenjuje Netokraciju kao posve profinjeno i originalno djelo koje hrabro urušava sve tradicionalne granice između akademskih disciplina, komprimirajući filozofiju, sociologiju, povijest, ekonomiju, poslovne i menadžment teorije u jednu sveobuhvatnu cjelinu.
Forchiade, Belluno
Forchiade je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Anica Nonveje
Anica Nonveje (rođena Lazin, Kikinda, 1957) je novinarka, spisateljica i teatarska producentica iz Srbije, koja živi u Kanadi, sestra pozorišnog reditelja Miloša Lazina. Poznata je po tome što je 1991. otpuštena s Radio Beograda zato što je pustila u etar pesmu E, moj druže beogradski. Nakon pretnji smrću 1992. otišla je u Francusku i kasnije emigrirala u Kanadu. Od 1996. bavi se publicistikom, a objavila je i autobiografski roman Tisa. Osnovala je produkcijsku kuću "Aria", sa sedištem u Montrealu.
Biografija
Nonveje se rodila u Kikindi, od majke polu-Nemice, Rakile Blat, i oca Srbina, Davida Lazina. Odrasla je u Beogradu. U doba SFRJ otac joj je iz političkih razloga proveo dve godine u zatvoru. Anica Nonveje je 1979. stekla diplomu iz klasičnog pevanja i zaposlila se kao muzička urednica u Radio Beogradu. Osvojila je dve nagrade, 1985. za radio dramu o Marleni Dietrich i 1987. o antistaljinisti Bulatu Okudžavi, koja je bila cenzurisana, ali je zahvaljujući tome Nonveje stekla ugled u beogradskoj supkulturi.
Godine 1991. Nonveje je, kao muzička urednica Radio Beograda, pustila u etar pesmu E, moj druže beogradski Jura Stublića, nakon čega je odmah suspendovana. Izgubila je sudsku parnicu protiv te odluke. Početkom 1990-ih pojavljivala se na televiziji, objavljivala članke u opozicionoj Borbi i pridružila se antiratnom pokretu u Beogradu. Godine 1992. saznala je da se navodno nalazi na "listi za likvidaciju" te je dobila politički azil u Francuskoj. Decembra 1992. preselila se u Francusku s majkom i decom, i kasnije sa porodicom emigrirala u Montreal u Kanadi.
Parenje
Parenje ili kopulacija označava izravan spolni odnos, odnosno kontakt između seksualnih partnera s unutarnjom oplodnjom. Stoga može dovesti do začeća i rađanja potomka.
Izraz parenje se u svakodnevnom govoru koristi isključivo za životinje, dok se za ljudska bića koristi jedino kolokvijalno u pežorativnom smislu.
Aougny
Aunji je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Rems.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 56 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,47 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 208 metara.
Jarak
thumb|Jarak za odvodnjavanje. Jarak je vrsta umjetnoga potoka ili kanala.
Funkcija
Jarci se koriste za navodnjavanje, ili kao drenaža za odvodnjavanje tla.