cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Julia Stiles
Rođena je u New Yorku, od oca Irca, i majke talijansko-engleskog porijekla. Roditelji joj se bave lončarstvom. Ima sestru Jane i brata Johnnya, koji su od nje mlađi, te stariju polu-sestru Bridget, iz očeva prvog braka. Vrlo rano je počela glumiti, te joj kazalište postaje prva stanica na putu do uspjeha. Obično je nastupala u djelima Williama Shakespearea.
Glumi od 1996. godine, a do sada je ostvarila 20-ak uloga. Glumački partneri su joj bili Jude Law, Matt Damon, pokojni Heath Ledger, i Freddie Prinze Jr. između ostalih.
Na univerzitetu Columbia je diplomirala englesku književnost.
Bantu jezici
right|thumb|350px|Karta koja pokazuje približnu rasprostranjenost bantu jezika u odnosu na druge [[Nigersko-kongoanski jezici|nigersko-kongoanske jezike.]]
Riječ Bantu je prvi koristio Wilhelm Heinrich Immanuel Bleek (1827-1875) s time da je označavala 'narod', a što se reflektira u mnogim jezicima grupa. Zajednička karakteristika Bantu jezika je da koriste korijene kao -ntu ili -tu za 'osobu', a prefiks za narode je u mnogim jezicima ba-, a što zajedno daje ba-ntu "narod". Bleek, a kasnije Carl Meinhof, su vršili komparativne studije gramatika Bantu jezika.
Ejido la Hincada, Ciudad Valles
Ejido la Hincada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad Valles.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 683 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 228 m.
Tiotropijum
Medicinska upotreba
Tiotropijum se koristi za održavanje tretmana hronične opstruktivne bolesti pluća koji obuhvata hronični bronhitis i emfisemu. On se ne koristi za akutne eksacerbacije.
Neželjeni efekti
Neželjeni efekti su uglavnom vezani za njegovo antimuskarinska dejstva. Česte nepoželjne reakcija lekova (≥1% pacijenata) usled tiotropijumske terapije su: suva usta i/ili iritacija grla. U retkim slučajevima (<0,1 % pacijenata) tretman je asociran sa: urinarnom retencijom, konstipacijom, akutnom glaukomom, palpitacijama (supraventrikularna tahikardija i atrijalna fibrilacija) i/ili alergijom (osip, angioedem, anafilaksa).
Tiotropijum i još jedan član ove klase ipratropijum su bili povezani sa povećanim rizikom od srčanog udara, moždanog udara, i kardiovaskularne smrti. FDA je zahtevala dalja ispitivanja. Ta klinička ispitivanja su kompletirana, i adekvatno je rešena prethodna bezbednosna zabrinutost.
Čelebići (Foča)
Čelebići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Foča koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 132 stanovnika.
Geografija
Naselje je od Foče udaljeno oko 50 kilometara. Smješteno je na nadmorskoj visini od oko 1000, između planina Ljubišnja (2238 m) i Pliješa (1717 m) s prevojem na Bakiću (1262 m). Pripada području Završi ili Tetima. Plato Završ karakteristiše teško pristupačna teritorija okružena visokim planinama, gorama, neprohodnim šumama, sa slabom saobraćajnom komunikacijom, dubokim kanjonima rijeka i potoka i oštrom planinskom klimom, što je rezultiralo time da i danas ovaj kraj ostane čisto ekološko područje.
Istorija
Na ovom prostoru evidentirano je 14 praistorijskih gradina i tumulusa neolitskog i mlađeg bronzanog doba i više desetina srednjovjekovnih gradina, krstina, crkvišta i nekropola.
Na osnovu oskudnih izvora, ovo područje u predrimsko doba pripadalo je ilirskom plemenskom savezu Pirusta, koje Ptolomej ubraja među civitates istočne Dalmacije. Strabon ih smatra jednim od moćnijih panonskih plemena. Skupa sa Desitijatima borili su se do kraja protiv Rimljana i posljednji bili poraženi u Batonovom ustanku 6 – 9 godine n.e(1). Oblast Drine/Gornje Podrinje, oko gornjeg toka istoimene rijeke spominje se već kod popa Dukljanina sredinom XII vijeka. Od tog vremena može se pratiti njen izuzetan značaj u privrednom i političkom pogledu, bilo da se nalazi u sastavu srpske ili bosanske države. Godine 1373. ova oblast pripala je Bosni, kada je Tvrtko I Kotromanić u sporazumu sa knezom Lazarom, savladao i podijelio posjed srpskog velikaša župana Nikole Altomanovića.
Na lokaciji oko crkve Šklopotnica nalazi se 5 hrastova vrste hrast cer, Quercus cerris. Ovo je južnoevropsko i zapadnoevropsko listopadno drvo koje dostiže visinu do 30m, a debljinu preko 1m dijametar i starost od 200 godina.
Guánica, Puerto Rico
je okrug u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Bötersen
Betersen je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 57 opštinskih središta okruga Rotenburg (Vime). Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.090 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3357005.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rotenburg (Vime) Betersen se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Rotenburg (Vime). Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 34 metra. Površina opštine iznosi 19,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.090 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 55 stanovnika/km².
Moline, Illinois
Moline je град u američkoj saveznoj državi Ilinois. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 43.483 stanovnika.
Lido di Volano, Ferrara
Lido di Volano je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 132 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Agneza Asiška
mini|desno|275px|[[António de Oliveira Bernardes: Chegada de Santa Inês de Assis ao Convento. Na ovoj slici su prikazani Klara, Agneza i sluge njihovog oca.]] Agneza Asiška (Janja; italijanski Agnese d'Assisi; 1197/1198. – 16. novembra 1253), italijanska plemkinja i svetica u katoličanstvu. Rodno ime joj je vjerojatno bilo Katarina (Caterina). Bila je redovnica klarisa, a spomendan joj je 16. novembra.
Porodica
Bila je mlađa kći grofa Favorina Scifija. Majka joj je bila Ortolana, plemkinja iz porodice Fiumi, dok joj je starija sestra bila sveta Klara Asiška (Chiara Offreduccio), koja je 18. marta 1212. napustila očev dom i postala pratiteljica svetog Franje Asiškog. 16 dana kasnije, Agneza je pobjegla iz očeve kuće u benediktinski samostan jer je htjela, poput sestre, živjeti u poniznosti i siromaštvu.
Legenda
Prema legendi, nakon što je Agneza pobjegla iz svoje kuće, njezin je otac bio ražalošćen, ali i veoma ljut jer je smatrao da je „izgubio” svoje kćeri. Poslao je svoga brata Monalda u samostan gdje je bila Agneza kako bi ju silom vratio kući, ako ne pristane svojevoljno vratiti se. Monaldo je u samostanu svoju nećakinju pokušao udariti mačem, no nije to učinio jer je njegova ruka pala, potpuno bespomoćna. Njegovi su sluge izgurali Agnezu iz samostana, udarajući ju i čupajući joj kosu. Agnezino je tijelo postalo iznimno teško, pa su sluge bacile Agnezu u polje i otišle, a Agnezini rođaci su shvatili da je Agneza „božanski zaštićena” te su joj dozvolili da ostane sa sestrom.
Knjiga drugova
Knjiga drugova je jugoslovenska TV drama u produkciji Televizije Novi Sad emitovana 1979. godine. Predstavlja biografiju srpskog pisca i jugoslovenskog partizana Jovana Popovića, a čiji lik tumači Milan Bogunović. Režirao ju je je Mario Faneli a scenario je napisao Milutin Z. Pavlov
Crișul Negru
Crișul Negru što prevedeno znači Crni Kris (srpskohrvatski: Crni Kereš, mađarski: Fekete-Körös) je rijeka na zapadu Rumunjske i krajnjem istoku Mađarske, jedna od dviju pritoka koje formiraju rijeku Körös.
Crișul Negru je dug 168 km, od toga 20.5 km u Mađarskoj.
Karakteristike
Crișul Negru se formira spajanjem potoka Crișul Poienii i Crișul Băiței u Transilvaniji na sjevernim obroncima Masiva Apuseni kod sela Băița (Općina Nucet) na nadmorskoj visini od 1460 m.
Veliki Miletinac
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 57 stanovnika te 16 obiteljskih kućanstava.
Crișul Negru
Karakteristike
Od tamo teče prema zapadu, preko općina Ştei i Beiuş sve do Zerinda gdje jednim dijelom formira rumunjsko - mađarsku granicu. U Mađarskoj protiče kroz Sarkad, da bi se nešto južnije kod Gyule spajio sa Crișul Albom i formirao rijeku Körös.
Najveće pritoke Crișul Negrua su Crişcior (15 km), Tărcăiţa (19 km), Finiş (25 km) i Crișul Băiței (23 km).
Veliki Miletinac
Napomena
<references group="Napomena"/>
Crișul Negru
Karakteristike
Sliv rijeke velik je oko 4.645 km² i proteže se preko rumunjskog okruga Bihor (3.820 km² ) i preko mađarske županije Békés.
Etimologija
Ime rijeke - Crișul Negru, vodi porijeklo od dačke riječi Krísos, koja je značila crn, a to je dodano imenu rijeke i na rumunjskom kao Negru i mađarskom kao Fekete.
Maciste contro lo sceicco (film, 1962)
Maciste contro lo sceicco je italijanski pustolovni film snimljen 1962. godine u režiji Domenica Paolelle. Naslovni protagonist, koga tumači američki bodibilder Ed Fury je snagator Maciste. Radnja je smještena pred kraj 16. vijeka, i prikazuje kako sjevernoafrički gusari otimaju Isabellu (čiji lik tumači Gisella Arden), kćer vojvode od Malage, te kako Maciste pomaže njenom zaručniku (koga tumači Massimo Carocci) da je oslobodi.
Nahuatlán, Casas
Nahuatlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Casas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 149 m.
Kosmos-1030
Kosmos-1030 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 6. septembra 1978. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 2030 kilograma. Kosmos-1030 je bio satelit za rano upozoravanje na pojavu interkontinentalnih balističkih raketa.
Siamanna, Oristano
Siamanna je naselje u Italiji u provinciji Oristano, u regiji Sardinija.
Izbjeglice
thumb|250 px| [[1942]]
Izbjeglica (ijek.) ili izbeglica (ek.), pojam koji u najširem smislu označava svaku osobu koja je bila zbog rata, elementarne nepogode ili sličnih okolnosti bila prisiljena trajno ili na duži rok napustiti svoju domovinu ili prebivalište.
Od godine 1951. pojam izbjeglice je suzilo međunarodno pravo, odnosno Konvencija UN o statusu izbjeglica koja kao izbjeglicu definira osobu koja se "se nalazi izvan zemlje svog državljanstva i koja uslijed osnovanog straha od proganjanja zbog rase, vjere, nacionalnosti, pripadnosti određenoj društvenoj grupi ili političkog uvjerenja ne želi ili se ne može staviti pod zaštitu te države".
Projekt Gutenberg
Projekt Gutenberg je projekt koji je započeo Michael Hart 1971. godine, s ciljem da sve knjige koje su u javnom vlasništvu prebaci u elektronički oblik, s dva vrlo pohvalna cilja:
Derolovi
Derolovi su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Foča koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 156 stanovnika.
Secciano, Arezzo
Secciano je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 501 m.
Elijah Wood
Elijah Jordan Wood (28. januar 1981 - ) je američki filmski i televizijski glumac, proslavljen ulogom Froda Bagginsa u filmskoj trilogiji Gospodar prstenova. Poznat je postao još kao dijete-glumac, a nakon uloge Froda je nastojao da ima što raznovrsniju karijeru, često tumačeći likove serijskih ubica, psihopata i vampira.
Kosmos-1031
Kosmos-1031 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1031 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 9. septembra 1978. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6000 kilograma. Kosmos-1031 je bio osmatrački satelit.
Komisija za ljudska prava Ujedinjenih nacija
Povjerenstvo Ujedinjenih naroda za ljudska prava ili Komisija za ljudska prava Ujedinjenih nacija (engleski United Nations Commission on Human Rights ili UNCHR) bila je komisija u sklopu sistema UN-a od 1946. do 2006., kada ju je zamijenio Savet za ljudska prava Organizacije ujedinjenih nacija. Pomagao joj je Visoki povjerenik za ljudska prava UN-a. Bio je glavni UN-ov mehanizam i menđunarodni forum koji se brinuo za promociju i zaštitu ljudskih prava.
Al Jamlūl, Hajjah
Al Jamlūl je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 538 m.
Pino Solo, Las Vigas de Ramírez
Pino Solo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Las Vigas de Ramírez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2423 m.
Dos Hermanos, La Trinitaria
Dos Hermanos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini La Trinitaria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1479 m.
Ranchito de Bellavista, Huejuquilla el Alto
Ranchito de Bellavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Huejuquilla el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1726 m.
Velika Popina
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 71 stanovnika.
The Paradise Syndrome
The Paradise Syndrome je epizoda američke science fiction TV-serije Zvjezdane staze. Radnja prikazuje kako USS Enterprise nastoji zaustaviti asteroid koji prijeti uništenjem jednoj planeti, te kako pri tome kapetan Kirk završi na njenoj površini sa amnezijom, pri čemu ga domoroci, koji nalikuju na američke Indijance prihvate kao božanstvo. Epizoda, koja se smatra jednom od slabijih u seriji, je značajna po tome što se u njoj prvi put spominju drevni "Očuvatelji" kao moguće objašnjenje za veliku količinu humanoidnih vrsta i civilizacija u galaksiji.
Meadow Lakes, Alaska
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.570, što je 2.751 (57,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cap Anson
Adrian Constantine "Cap" Anson (17.4. 1852 – 14.4. 1922). bio je američki profesionalni igrač bejzbola u National Associationu i Major League Baseballu. Igrao je dvadesetsedam uzastopnih sezona, što predstavlja rekord.
Cap Anson se rodio u Marshalltownu u državi Iowa. Rani život mu je obilježen sklonošću nedisciplini, zbog koje je bio izbačen s Univerziteta Iowe.
Od akademske karijere je više volio bejzbol, pa se 1871. priključio Rockford Forest Citysima, odnosno zaigrao u prvoj profesionalnoj bejzbol ligi. Sljedeće sezone je prešao u Athletic of Philadelphia, gdje se i oženio.
Hatillo, Puerto Rico
je okrug u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 41.953, što je 3.028 (7,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cap Anson
Tako je 1876. Anson došao u Chicago White Stockings, a tri godine kasnije je postao njegov kapetan-menadžer. Tamo se istakao kao prilično talentiran bejzbolski stručnjak, te je uveo rotaciju pitchera i proljetni trening. Nastavio je i dobro igrati te je tako postavio cijeli niz rekorda. S druge strane je bio poznat po rasističkim stavovima, te je odbio da njegov klub igra egzibicijske mečeve s crnačkim timovima.
Pred kraj karijere u White Stockingsima, koji su zbog nove, mlađe postave bili poznati pod nadimkom Colts (Ždrijepci), nekada vatreni Anson je uživao nadimak "Stric" i "Djed". Nakon isteka ugovora 1897. godine su Coltse nazivali Orphans (Siročad). Anson se nakon toga jednu godinu zadržao kao menadžer New York Giantsa, ali je iste godine definitivno napustio bejzbol.
Nakon toga se, uglavnom neuspješno, bavio privatnim biznisom. Godine 1905. je svoju popularnost odlučio iskoristiti za političku karijeru te je 1905. godine izabran za gradskog arhivara Chicaga. Dvije godine kasnije, pak, nije kao kandidat Demokratske stranke uspio proći preliminarne izbore za gradskog šerifa.
Nakon bezuspješnog pokušaja da se vrati bejzbolu, počeo se zarađivati novac kao zabavljač u vodviljima, a od 1921. su u njegovoj točki sudjelovale i njegove kćeri. Karijeru je nastavio sve do smrti uzrokovane bolešću žlijezda. Nakon smrti u 69. godini života je pokopan na čikaškom groblju Oak Woods.
Playa Dorada, Campo, Ensenada
Playa Dorada, Campo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Ezra Sutton
thumb|right|Ezra Sutton Ezra Ballou Sutton (17.9. 1850 - 20.6. 1907.) bio je američki igrač bejzbola, odnosno treći baseman, poznat po tome što se natjecao u National Associationu, odnosno Major League Baseballu 1871-1888. Tokom ovog perioda Sutton je napravio 1,574 udaraca; tokom karijere je imao prosjek palice od .294. Kao i mnogi igrači kada su walkovi bili rijetki, Sutton se u njima nije istakao, te ih je imao samo 169 u 5.500 nastuopa na podlozi. Po svim mjerilima, najbolje sezone su mu bile 1883. i 1884. godine - kada je napravio 203 boda (run) i 296 udaraca.
Igrao je za Cleveland Forest Citys i Philadelphia Athletics, ali najpznatiji klub mu je bio Boston Red Caps (kasnije poznat kao Boston Beaneaters). Nakon što se National League osnovao 1876. godine, bio je jedan od prvih igrača s preko 1000 udaraca u major ligama.
La Mata, San Miguel el Alto
La Mata je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Miguel el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2023 m.
Kosmos-1032
Kosmos-1032 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1032 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 19. septembra 1978. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 5500 kilograma. Kosmos-1032 je bio osmatrački satelit.
Al Palazzon, Treviso
Al Palazzon je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Vaishali
Vaishali se može odnositi na :
Dva sanduka dinamita
Dva sanduka dinamita je jugoslavenski televizijski film u produkciji RTV Zagreb snimljen u režiji Marija Fanellija i premijerno prikazan 1980. godine. Temelji se na priči Sime Gajina, koji je napisao scenarij zajedno sa Ivom Brešanom.
Uloge
Ostale uloge ▼
Ca' d'Ercole, Pesaro e Urbino
Ca' d'Ercole je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Hévíz
Hévíz (njemački: Heuwies) je grad na zapadu Mađarske od 4,634 stanovnika
Ca' d'Ercole, Pesaro e Urbino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 492 m.
Hévíz
Hévíz administrativno podpada pod Županiju Zala i poznat je kao termalno lječilište zbog svog istoimenog jezera koje je veliki termalni izvor.
Geografske karakteristike
Hévíz leži udaljen 37 km jugoistočno od Zalaegerszega, i svega 8 km  sjeverozapadno od Keszthelya i Jezera Balaton.
Historija
Hévíz je nastao 1946. udruživanjem naselja Hévízszentandrás i Egregy, a status grada dobio je 1992.
Arheološkim istraživanjima provedenim početkom 1980-ih pronađeno je puno rimskih kovanica i drugih artefakata, pa se pretpostavlja da su još Rimljani koristili ljekovite vode njegova jezera.
Ime Hévíz je prvi put dokumentirano u povelji iz 28. marta 1328. u kojoj Veszprémski kapitul proglašava Pála Magyara od Gimesa, upraviteljem svog feuda - Szentandrás-páh. U opisu granica feuda navodi se mjesto koje se zove hévíz i to na latinskom - ad locum vulgariter heuvyz dictum. Pod tim se mislilo na jezero.
Lingvisti pretpostavljaju da je hévíz mađarska riječ, i da je značila izvor, odnosno termalni izvor, jer je u tom smislu često korištena tokom srednjeg vijeka.
Hévíz je postao poznat zbog svog jezera krajem 18. vijeka, nakon što ga je posjetio Mátyás Bel, jedan od najvećih mađarskih polimata svoga vremena - 1731. i dao relativno detaljan prikaz njegovih ljekovitih karakteristika. Nakon njega je ljekar Ferenc Szláby proveo je i objavio 1769. - naučnu analizu njegovih voda.
Sve to je rezultiralo izgradnjom termalnog lječilišta za reumu - Szent András Reumakórház.
U izgradnji Hévíza najviše se angažirao krajem 18. vijeka grof Juraj Feštetić (mađarski: György Festetic).
Oreavul, Valea Râmnicului
Oreavul je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Valea Râmnicului.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 2325 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 151 m.
Priporu, Vlădești
Priporu je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Vlădești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 906 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 304 m.
Momence, Illinois
Momence je град u američkoj saveznoj državi Ilinois. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.310 stanovnika.
Limonta, Lecco
Limonta je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 362 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 232 m.
Lipicanac
Lipicanac je pripadnik svjetski poznate pasmine konja, uzgojene u Sloveniji. Pasmina je nastala 1580. u Lipici na slovenskom krškom području, u tadašnjoj Habsburškoj Monarhiji.
Nematerijalna kulturna baština
Uzgoj lipicanera upisan je na UNESCO-vu Reprezentativnu listu nematerijalnog kulturnog naslijeđa čovječanstva kao element nematerijalnog kulturnog naslijeđa Bosne i Hercegovine i još sedam zemalja. Odluku o upisu doneo je Međuvladin komitet za očuvanje nematerijalnog kulturnog nasleđa na zasjedanju koje je održano od 28. novembra do 3. decembra u Rabatu, u Maroku.
Obilježja pasmine
Oblik tijela lipicanca je položeni četverokut, a glava mu je izrazito suha s konveksnom pročeonom linijom i lijepo savijenim i visoko nasađenim vratom. Leđa su mu duga, vrlo široka i jaka s kratkim, širokim spojem. Sapi su mišićave, okrugle i duge s visoko nasađenim repom. Ima prilično širok i dubok prsni koš i zaobljena rebra. Visokom hodu pogoduje duga lopatica i kratka podlaktica (odlika španjolskih konja). Noge su mu koščate i jake, a zglobovi vrlo razvijeni i široki s čvstim tetivama i kopitima. Snažna i gusta struktura odlikuje kako grivu, tako i rep. Lipicanci se ždrijebe sa sivom bojom dlake koja u dobi od 8 do 10 godina postane potpuno bijela. Nadaren je za španjolski korak (Španjolska kraljevska škola jahanja u Beču).
Povijest pasmine
Temelj toj pasmini dali su slovenski kraški, španjolski i napolitanski, a kasnije i arapski konji. Zna se da su na području Lipice već u rimsko doba uzgajali snažne, brze i izdržljive konje.
Utemeljenje ergele u Lipici
mini|250px|desno|Jahač na lipicancu prilikom konjaničkog sajma u Njemačkoj. Ergelu je utemeljio austrijski nadvojvoda Karlo koji je tada bio regent za Štajersku, Korušku, Kranjsku, Istru i Trst. Lipicu je s pripadajućim posjedima kupio od nadbiskupa Trsta. U ergeli je htio uzgojiti dovoljno elegantnih, vučnih i jahačih konja za konjušnice u Grazu, gdje mu je bila rezidencija.
U su izgradili konjušnicu i uredili travnjake i pašnjake. U tu su svrhu navažali zemlju iz brojnih krških dolina, što je znatno promijenilo i izgled toga kraja, koji je ubrzo i pošumljen. Radovi su dovršeni u pet godina, pa je već 1580. upravitelj ergele Franc Jurko poručio nadvojvodi da je zajamčen daljnji i nesmetan razvoj ergele.
Prvi španjolski konji nabavljeni su već 1580., a potom su u godinama 1581., 1582. i 1584. kupljeni i konji iz Italije, koji su bili vrlo slični španjolskima. Španjolske su konje kupovali i kasnije. Osobito je značajna kupnja ždrepca Cordova 1701. Kupovani su i njemački konji (najpoznatiji je ždrebac Lipp) te danski konji, najviše iz kraljevske ergele Frederiksborg.
Tek su nakon toga osnovane vlastite krvne linije koje su se održale i do danas: Pluto, Neapolitano, Conversano, Maestoso, Favory. U Lipicu je dopremljeno i više arapskih konja, a vlastitu je krvnu liniju oblikovao 1816. kupljeni izvorni arapski konj Siglavy.
Širenje u druge zemlje
Lipica je u svojoj povijesti izdržala nekoliko teških udaraca. Najprije su konji 1796. preseljeni u Mađarsku, a vraćeni su 1798. Potom su 1805. preseljeni u Đakovo i potom u Karad, da bi bili vraćeni 1807. Treći put preseljeni su 1809. u Mađarasku, u blizinu ergele Mesöhegyes, gdje su ostali punih šest godina.
Najteži udarac ergela je doživjela za Drugog svjetskog rata. Po kapitulaciji Italije, zauzeli su je Nijemci i već u listopadu 1943. preselili svih 179 konja u Hostoun u Češkoj. Ondje su bili i konji iz austrijske ergele Piber, iz bivše jugoslavenske kraljevske ergele Demir Kapija, iz bivše jugoslavenske arapske ergele Dušanovo kod Skoplja i iz Poljske ergele Janow.
Krajem rata svi su ti konji došli pod američko zapovjedništvo. Amerikanci su dio konja i čitav arhiv predali Italiji, mnogo je konja otišlo u Piber. Lipica koja je pripala Jugoslaviji tek je 1947. dobila svega 11 konja. Ipak, kroz trideset godina uspjeli su ondje obnoviti čitavu ergelu i ponovno doći do toga da posjeduju predstavnike svih krvnih linija konja.
Današnje stanje
mini|250px|desno|Lipicanac pred „Španjolskom kraljevskom školom jahanja“ u Beču. Danas je u Lipici zastupljeno šest izvornih krvnih linija lipicanaca, koje su ondje bile i oblikovane. Začetnici su tih današnjih linija:
Uz tih šest klasičnih linija lipicanca, oblikovanih u Lipici, postoje još dvije: hrvatska linija Tulipan i mađarska linija Incitato. Ove dvije linije nisu zastupljene u Lipici.
Jednaku važnost kao što je oblikovanje linija pastuha pridaje se i oblikovanju rodova kobila. Sveukupno je oblikovano 18 rodova kobila, od čega ih je u Lipici zastupljeno 15.
Kada su u pitanju državne ergele na kojima se uzgajaju lipicanci, one danas postoje u: Austriji (Piber), Mađarskoj (Szilvasvarad), Sloveniji (Lipica), Slovačkoj (Topolcianky), Italiji (Monterotondo), Rumuniji (Fagaras), Hrvatskoj (Lipik i Đakovo), Bosni i Hercegovini (Vučijak) i Srbiji (Karađorđevo).
Lipicaneri iz Bosne i Hercegovine koji su uvršteni na ovu listu nalaze se na ergeli Vučijak u Prnjavoru. Ovo je jedina ergela u Bosni i Hercegovini, koja uzgaja svjetski poznatu pasminu konja - čistokrvne lipicanere, sa svim potrebnim pedigreima i DNK analizom svakog grla. Ergela je osnovana 1946. god. dekretom tadašnjeg Ministarstva odbrane, a ime je dobila po obližnjem uzvišenju Vučijak. Porijeklo priplodnih grla koja su nabavljena za potrebe ergele bilo je s ergela "Lipik" i "Đakovo" iz Republike Hrvatske.
Lipicanac u Hrvatskoj
U Hrvatskoj se lipicanci počinju uzgajati 1806. u Đakovu, a u 19. stoljeću stvara se zasebna linija pastuha, Tulipan. Posebice se uzgajao u Slavoniji, jer je zadovoljavao tadašnje potrebe za većim, jačim i ustrajnim konjem, dobre ćudi s malim zahtjevima za hranom. Osim linija pastuha, u Hrvatskoj danas postoji i 11 rodova kobila: Traviata, Siglavy, Rendes, Margit, Gidran, Famosa, Almerina, Spadiglia, Wanda, Africa i Enganderina.
Danas se ne drži da je ugrožen, ali s obzirom na kulturološli značaj i broj grla, pasmina je vrijedna zaštite. Ta se zaštita u Hrvatskoj provodi putem državne ergele lipicanaca te udruga uzgajivača, to su Državna ergela Đakovo, Konjogojstvena udruga Vallis Aurea, Konjogojstvena udruga Slavonija, Konjogojska udruga Đakovština, Konjogojska udruga Stari graničar, Konjogojska udruga „Lipicanac“ Ruščica, Konjogojska udruga Gundinci i Konjogojska udruga Babina Greda.
mini|280px|lijevo|Majka lipicanca i njezino ždrijebe.
Zanimljivosti
Lipicanac je jedan od motiva na slovenskim kovanicama eura.
Lipičančevo ždrijebe rađa se sasvim crno, a zatim bijeli, no ima mogućnosti da i ostane crno. U slučaju da ždrijebe i ostane crno ako mu je netko od predaka bio bijel, opet su mogućnosti da njegovo ždrijebe bude bijelo.
Antinoj
thumb|desno|250px| Bista Antinoja iz [[Villa Adriana|Hadrijanove vile u Tivoliju.]]
Antinoj (Starogrčki: Ἀντίνοος; Latinski: Antinous - rođen 27. novembra, između 110. i 115. u Bithynionu-Claudiopolisu u Bitiniji – umro 30. oktobra, 130. udavivši se u Nilu kod Bese) bio je ljubavnik cara Hadrijana. Posle smrti bio je proglašen za boga, čiji je kult slavljen u celom Carstvu. Danas su očuvane mnoge figure sa njegovim likom. Smatra se poslednjim od starih bogova.
Život i legende
levo|200px|thumb| Antinoj prikazan kao [[Aristej]] O Antinoju se malo zna. Značaj Antinoja za današnjicu ne proizilazi iz njegove biografije, već iz uticaja koje je njegov lik imao na kasnije vreme. Još u vreme antike podaci o njegovom životu bili su izmešani sa mitovima. Njegov lik iza oskudnih istorijskih podataka i umetničkih predmeta nauka nije u stanju da rekonstruiše.
Sigurno je da se Antinoj rodio u Bitinionu na severo-zapadu Male Azije između 110. i 115. godine u grčkoj porodici. Na jednom od njegovih brojnih putovanja Hadrijana je privukla lepota mladića. Danas, međutim, nije potpuno jasno da li su se njih dvojica sreli 121. godine, kada je Hadrijan bio u Bitiniji ili tek 123/124. godine. U svakom slučaju, od njihovog susreta, pa sve do svoje smrti, Antinoj je pratio cara na svim njegovim putovanjima kao njegov eromenos.
Postoji malo informacija o njihovom zajedničkom životu i odnosu. Njihov savremenik, pesnik Pankrates iz Aleksandrije izveštava o jednom događaju iz Libijske pustinje. Prema rečima, ovde je Hadrijan u poslednjem trenutku kopljem ubio lava, koji je krenuo da napadne Antinoja. Iz krvi lava izrastao je crveni lotus koji je dobio ime po Antinoju.
Čak su i podaci o preranoj Antinojevoj smrti pomešani sa legendom. Pouzdano se zna da je umro 30. oktobra, ili kratko pre toga, 130. godine pored grada Bese u srednjem Egiptu, udavivši se u Nilu. Jedna verzija je glasila da je Antinoj upao u Nil i udavio se na Hadrijanove oči. Kasnije su se javile spekulacije koje su govorile o samoubistvu, o ubistvu i o ritualnom žrtvovanju, ali one mogu da budu inspirisane dnevnom politikom tadašnjeg Rima. Među brojnim legendama koje govore o njegovoj smrti nalazi se i priča da je Antinoju neki astrolog prorokovao da će Hadrijan imati dug i uspešan život ukoliko on bude umro, te da se Antinoj sam ubio iz ljubavi prema caru (ovo objašnjenje prihvara i Marguerite Yourcenar u svojoj čuvenoj studioznoj knjizi Hadrijanovi memoari. Takođe, jedna slična verzija mita govori da je Hadrijan žrtvovao mladog Antinoja zarad ispunjenja ovog proročanstva. U priču o ubistvu se upliće i ljubomora Hadrijanove žene, za koju je zabeleženo da nije bila tužna zbog Antinojeve smrti. Pažnju svakako privlači činjenica da jedna dvorska intriga ostaje nerazrešena. Ipak, danas nije moguće ustanoviti da li je Antinojeva smrt nesrećni slučaj, ubistvo, samoubistvo ili žrtvovanje.
Kulturni uticaj
Odmah nakon Antinojeve smrti, možda već istog dana, duboko tužan Hadrijan je započeo da slavi Antinoja. Na obali Nila, na mestu gde se Antinoj udavio, Hadrijan je sazidao grad Antinopolis. Grad i njegovi stanovnici bili su u veoma povlašćenom položaju. Moguće je da se u gradu nalazio i grob Antinoja.
thumb|right|200px| Antinoj prikazan kao [[Oziris, statua iz Hadrijanove vile, danas u Louvreu.]] thumb|levo|200px|Reljef koji prikazuje Antinoja kao [[Dionisa, Museo Nazionale Romano]]
Takođe odmah nakon smrti Antinoja su počeli da slave kao boga. Kult Antinoja se lako proširio po istoku Carstva, koji je bio pod uticajem grčke kulture. Novo božanstvo je ubrzo poistovećeno sa Dionisom. U Egiptu je poistovećen sa Ozirisom, što je imalo posebno značenje, jer je i bog Oziris udavljen u Nilu. iz tog razloga slavljenje novog boga „Osirantinoja“ nije začuđujuće. Kao više božanstvo, on je ispunjavao molitve i lečio bolesne.
U mnogim gradovima širom carstva podizani su hramovi i organizovane su svetkovine u slavu Antinoja. Nalik na Panhelenske igre i Panatinske igre organizovana su sportska i muzička takmičenja pod nazivom Antinóeia. Pored Bitiniona u kome je rođen i Antinopolosa, podignutog na mestu gde je umro, Aleksandrija, Mantineja i Lanuvium su se razvili u važne religijske centre posvećene njegovom kultu. Na mnogim mestima podignute su njegove statue i kovan je novac sa njegovim likom. Mnogi pisci, pesnici i filozofi su pisali o njemu. Konačno, sazvežđe južno od sazvežđa Orla nazvano je po njegovom imenu.
Antinojev božanski kult imao je najviše uticaja od njegove smrti do smrti Hadrijana, 138. godine. Nije preneto šta su savremenici mislili o ovom opsesivnom obožavanju inače nebitnog čoveka. Ipak, čini se da je obožavanje bilo delom iskreno. U istočnim delovima Carstva Antinoja su smatrali herojem zbog žrtvovanja za svog prijatelja. Rani Hrišćani su ga postpuno drugačije doživljavali. Njih nije zanimala ni njegova pretpostavljena žrtva, niti nejasne okolnosti njegove smrti i bili su veoma oštri u osudi. S jedne strane posmatrali su ga kao jednog od ljudi koji je načinjen nesrećnim mitskim bogom, a s druge kao ljubavnika Hadrijana koji je sebe stavljao na raspolaganje caru za istopolno opštenje. Crkveni učenjaci 4. veka su u Antinoju videli simbol moralnog pada i mnogoboštva Rima. Ipak, kasniji hrišćanski autori su počeli da cene njegovu žrtvu, pa su je čak stavljali na isti nivo sa samopožrtvovanošću Isusa Hrista.
Predstave u antičkoj umetnosti
thumb|desno|200px|Antinoj kao carski sveštenik. Iako je bilo veoma neuobičajeno da se osobe koje ne pripadaju carskoj porodici poštuju na ovako visokom nivou, čak i danas postoji veoma veliki broj sačuvanih prikaza Antinoja. Ovo je posebno čudno s obzirom na činjenicu da je glavno vreme obožavanja njegovog kulta trajalo manje od 10 godina. Ne zna se da li su njegovi portreti pravljeni i za vreme njegovog života; sve što je sačuvano napravljeno je po njegovoj smrti. Sačuvano je oko 100 njegovih likova u reljefu ili statuama. Ovome se pridružuje još oko 250 minijatura i prikaza na kovanicama. Iako Antinoj nije imao nikakvu političku ili javnu funkciju, njegovi prikazi nemaju karakter privatnih portreta. Pored ogromnog broja takođe začuđuje ikonografsko prikazivanje njegovog lika. Slično ovome prikazivani su još samo carevi. Različiti mediji, koji uključuju sve od statua do numizmatičke forme, sadrže u sebi različite vidove carske propagande.
Statue i biste
Portreti Antinoja bili su uzor za prikaz mladića u 2 veku, koji su mnogi kasniji portreti pratili. Iz tog razloga ne mogu se svi portreti uvek jasno identifikovati kao Antinojevi. Lice izgleda meko i malo punije. Usne su pune, ali usta nisu velika. Nos je veoma prav, a obrve izvijene. Pogled je uglavnom odsutan i melanholičan. Upadljive su lokne koje padaju do vrata. Na prvi pogled deluju haotično, ali bliže gledano prepoznaje se striktni red. Na osnovu kose mogu se razlikovati dve varijante: „mondragonski tip“ i „egipatski tip“. Iako su lica međusobno slična, telo se prikazuje na različite načine. Statue su često dobijale atribute bogova sa kojima je identifikovan ili povezivan; pored Ozirisa i Dionisa, tu su još i Apolon, Hermes i Vertumnus.
Numizmatika
Od 133/34. u mnogim istočnim gradovima kovan je novac sa likom Antinoja. Iz zapadnih delova carstva, posebno iz Rima, nisu poznati takvi primeri. Vreme izdavanja novca može veoma lako da se odredi, posebno zato što su u Egiptu utiskivali datum na kovanici. Poslednji datum je u godini kada je umro car Hadrijan. Zaključuje se da je novac sa Antinojevim likom štampan svega pet godina. Ovo samo pokazuje kolika je žalost cara bila za mladićem ili koliko su iskreno poštovali Antinojev kult na istoku, jer je za kratko vreme iskovano oko 250 različitih kovanica. Uobičajeno je bilo da na prednjoj strani novčanice bude lik cara, boga ili nekog iz carske porodice. Antinoj je ovde bio poseban izuzetak, koji se mogao opravdati apoteozom. thumb|right|200px|Olovni novac iz Aleksandrije. Izdavanje kovanica sa likom Antinoja obavljano je u regijama kao što su Arkadija u Grčkoj, Bitinija u Maloj Aziji i Aleksandrija u Egiptu. Posebno vredan novac sa njegovim likom iskovan je u Smirni. Moguće je razlikovati tri vrste novčanica: velike kovanice sa fino urađenim portretom, koje su gotovo bile nalik na medaljone; manje kovanice, koje su izgledale kao običan novac i veoma male kovanice lošeg kvaliteta. Natpisi na kovanicama su ga predstavljale kao heroja ili boga. Kovanice iz Aleksandrije i Tarsa nisu imale ove natpise, već su njegovo božanstvo prikazivale hem-hem krunom ili naslikanom simbolizovanom zvezdom.
Na zadnjoj strani kovanice retko je prikazivan Antinoj. U Tarsu je, recimo, prikazivan Dionis koji jaše na panteru, samo panter ili lokalni rečni bog Kidnos. U Arkadiji je prikazivan konj, a u Delfima tronožac. To je retko bilo povezano sa Antinojem, ipak u njegovom rodnom gradu prikazovan je kao Antinoj-Hermes, a u Tarsu kao Dionis-Oziris.
Kasnija recepcija
Sa obnavljanjem antičke umetnosti u renesansi dolazi do ponovnog otkrivanja Antinoja. Najpre se razvio samo interes za prikazivanje u umetnosti, bez interesovanja za njegovu ličnosti ili mitove. Pozitivna stvar za ponovni razvoj interesovanja bilo je to da su mnogi njegovi portreti sačuvani. Veoma brzo umetnici renesanse su prepoznali da su njegovi portreti klasičan primer antičke umetnosti. Često se dešavalo da su statue drugih božanstava pogrešno prepoznate kao Antinojevi portreti. Dva najvažnija Antinojeva portreta bila su takozvani Belvederski Antinoj i Kapitolski Antinoj.
Belvederski i kapitolski Antinoj
thumb|right|200px|[[Belvederski Antinoj]]thumb|left|200px|[[Kapitolski Antinoj]]
Antinoj iz Belvederea prvi put je pomenut 1543. godine. Zbog toga se može pretpostaviti da je otkriven tek malo pre toga. Ulisse Aldrovandi izveštava 1556. da je statua nađena na Eskvilinu u blizini Santa Martina. Nasuprot tome Michele Mercati 1580-ih tvrdi da je statua nađena u vrtu pored Castel Sant’ Angelo. Na osnovu prvog sačuvanog zapisa saznaje se da je statuu kupio papa Pavle III za 1000 dukata. Statua je veoma cenjena i postavljena je u Belvedersko dvorište u Vatikanu, odakle i dolazi naziv ove statue. Prva reprodukcija je napravljena već 1545. U naredno vreme statua je služila kao univerzalni kanon antičke umetnosti. Umetnici kao što su Gian Lorenzo Bernini, François Duquesnoy i Nicolas Poussin izučavali su antičku veštinu na ovoj statui. I Johann Joachim Winckelmann se divio ovoj statui zbog njene lepote, iako je iznosio i kritike o njoj. On je pogrešno tumačio da je ovo statua Meleagera. Ipak, pogrešno je tumačenje i da je ovo statua Antinoja. Ennio Quirino Visconti je u 19. veku smatrao da je ovo prikaz Merkura, što se i danas smatra ispravnim.
Ništa manje važnija nije statua Kapitolskog Antinoja, koja je takođe poznata i kao Antinous Albani. Ona se bar od 1733. nalazi u kolekciji kardinala Alessandro Albanija. Statua je ovenjena kao jedno od najviših umetničkih dostignuća antike. Godine 1750 Pierre-Jean Mariette piše da bi statua i posle svog otkrivanja ubrzo bila zaboravljena kada se u njoj ne bi prepoznavao ideal za studije proporcije. Kapitolski Antinoj se često upoređivao sa Belvederskim Antinojem po pitanju stila i estetike. François Duquesnoy i Nicolas Poussin su izučavali i ovu statuu. Ocene prilikom upoređivanja ove dve statue se međusobno prilično razlikuju. Winckelmann se u svojim radovima osvrnuo na mnoge predstave Antinoja, ali nijednom ne pominje Kapitolskog Antinoja. I ova statua je, kao i belvederska, često replicirana.
Antinoj u književnosti i filmu
Opisivanje odnosa između Antinoja i cara Hadrijana nije završeno sa antikom. Napisano je više romana, među kojima je svakako najpoznatiji Mémoires d'Hadrien Marguerite Yourcenar iz 1951. godine, koji je ocenjen ne samo kao literalno odličan, već i istorijski dosledan roman.
Jedan od ranih radova poznatog portugalskog pesnika Fernanda Pessoe je "Antinous" ispevana na engleskom jeziku. Objavljena je i kod nas.
Za 2007. najavljen je film reditelja John Boormana u kome bi Charlie Hunnam glumio Antinoja.
Donje Žešće
Donje Žešće je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Foča koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 194 stanovnika.
Anna Karenina (film, 1997)
Anna Karenina (preveden kao Ana Karenjina) je američki igrani film snimljen 1997. godine u režiji Bernarda Rosea. Radnja se temelji na istoimenom romanu Lava Tolstoja i smještena je u carsku Rusiju 1870-ih, a opisuje tragičnu vanbračnu vezu udane protagonistice (koju glumi Sophie Marceau) sa mladim oficirom grofom Vronskim (koga glumi Sean Bean). Film je poznat kao prva međunarodna (ne-ruska) filmska adaptacija djela Lava Tolstoja snimljena u Rusiji.
Detour (NCIS)
Obilazak je 226. epizoda američke kriminalističke TV-serije NCIS, premijerno prikazana na programu mreže CBS 26. februara 2013. godine.
Radnja epizode prikazuje kako ekipa pokreće dejstvovanje potrage i spašavanja kad su Daki i Palmer oteti u povratku u štab MZIS-a.
Kosmos-1033
Kosmos-1033 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1033 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 3. oktobra 1978. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6000 kilograma. Kosmos-1033 je bio osmatrački satelit.
Veliki Otok (Legrad)
Veliki Otok je naselje u sastavu Općine Legrad, u Koprivničko-križevačkoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 254 stanovnika.
Rancho Nuevo, Ciudad Valles
Rancho Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad Valles.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 603 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 117 m.
Речица (Кладово)
Речица је насеље у Србији у општини Кладово у Борском округу. Према попису из 2002. било је 45 становника (према попису из 1991. било је 106 становника).
Демографија
У насељу Речица живи 39 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 52,3 година (49,5 код мушкараца и 54,9 код жена). У насељу има 20 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,25.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Río Grande, La Piedad
Río Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini La Piedad.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1995 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1678 m.
Predrimsko željezno doba
right|200px|thumb|Predrimsko željezno doba Sjeverne Evrope, [[4. vijek pne. - 1. vijek pne.]] Predrimsko željezno doba Sjeverne Evrope (5/4. vijek pne. - 1. vijek pne.) označava najraniji dio Željeznog doba u Skandinaviji, sjevernoj Njemačkoj i Nizozemskoj sjeverno od rijeke Rajne, a na čijim područjima se nalaze brojna arheološka nalazišta s mnoštvom artefakata. Predmeti otkriveni na nalazištima sugeriraju kako su se kulture Predrimskog željeznog doba razvijale bez naglog skoka iz Nordijskog brončanog doba, ali da su postojali snažni uticaju keltske Hallstattske kulture u Centralnoj Evropi. Za vrijeme 1. vijek pne. rimski uticaj se počeo osjećati čak i u Danskoj.
Bücken
Biken je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 36 opštinskih središta okruga Ninburg (Vezer). Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.187 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3256003.
Hormigueros, Puerto Rico
je okrug u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 17.250, što je 636 (3,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Jarocho, Casas
El Jarocho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Casas.
Bücken
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ninburg (Vezer) Biken se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Ninburg (Vezer). Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 18 metara. Površina opštine iznosi 32,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.187 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 67 stanovnika/km².
El Jarocho, Casas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 267 m.
Al Ḩatrūsh, Hajjah
Al Ḩatrūsh je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Rivignano, Udine
Rivignano je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3541 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Al Ḩatrūsh, Hajjah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 531 m.
Kosmos-1034
Kosmos-1034 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1034 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 4. oktobra 1978. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-1034 je bio komunikacioni satelit.
Indiana
Indiana je država na području središnje SAD, na nekadašnjem srednjem zapadu. Glavni grad je Indianapolis. Veći gradovi u državi su Gary, Forth Wayne, Evansville. Reljef je uglavnom nizijski sa nešto uzvišenja bez posebnih planina. Država je veoma razvijena. Šume su listopadne i veoma su malo zastupljene.
Etničke zajednice
Indijanci: Od domorodačkih populacija Indiana je domovina Miami Indijanaca, od drugih plemena koja su zalazila na njezino područje su: Chippewa, Delaware, Erie, Illinois, Iroquois, Kickapoo, Mosopelea, Attiwandaronk, Ottawa, Potawatomi, Shawnee i Wyandot.
Velika Rasinjica
Velika Rasinjica je naselje u sastavu Općine Rasinja, u Koprivničko-križevačkoj županiji.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 17 stanovnika.
Tilidin
Tilidin (tilidat, Valoron, Valtran) je sintetički opioidni analgetik. On se uglavnom koristi u Nemačkoj, Švajcarskoj i Belgiji za tretman akutnog i hroničnog, umerenog do jakog bola.
Farmakologija
Tilidin se smatra opioidom niske do umerene potentnosti. Doza od 100 mg p.o. je ekvivalentna sa 20 mg morfin sulfata oralno. On se dozira oralno, rektalno, ili putem injekcije (s.c., i.m. ili i.v.) sa pojedinačnim dozama od 50 do 100 mg, i maksimalnom dnevnom dozom do 600 mg.
Sam tilidin je slab opioid, ali on podleže brzom metabolizmu u jetri i stomaku do njegovih aktivnih metabolita nortilidina i zatim do bisnortilidina. (1R,2S)-izomer je odgovoran za njegovo analgetičko dejstvo.
Sinteza
Tilidin se proizvodi putem Diels-Alderove reakcije 1-N,N-dimetilaminobuta-1,3-diena sa etil atropatom, čime se formira smeša izomera, od kojih je samo (E)-(trans)-izomer aktivan, te se naknadno izdvaja iz smeše putem precipitacije neaktivnog (Z)-(cis)-izomera u obliku cinkovog kompleksa. Neaktivni (Z)-(cis)-izomeri se mogu epimerizovati do termodinamički stabilnijih (E)-(trans)-izomera putem refluksa.
Büddenstedt
Bidenštet je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Helmštet. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.931 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3154003.