cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santa Ana, Mulegé
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 293 m.
William Hobson
Kapetan William Hobson (Waterford, 26. rujna 1792. – Auckland, 10. rujna 1842.) je bio britanski mornarički časnik i prvi kolonijalni guverner Novog Zelanda te koautor slavnog sporazuma iz Waitangija.
U Australiju je stigao 1836. godine, prvo u Hobart, a onda i u Sydney, 18 dana kasnije. Iako mu je u doglednom periodu ponuđeno mjesto u Bombaju s godišnjom plaćom od £2,000, Hobsonu se toliko svidjela Australija da se pripremao za mjesto guvernera u Port Phillipu, koje je nosilo godišnju plaću od maksimalno £800. Dana 26. svibnja 1837., Hobson je doplovio u Zaljev otoka na Novom Zelandu i to na poziv mjesnog ministra Jamesa Busbyja, koji je vjerovao da mu prijeti opasnost od lokalnih maorskih plemena. Nakon što je potpomogao u sklapanju mirovnog sporazuma među plemenima, Hobson se sljedeće godine vratio u Englesku, gdje je podnio izvještaj o Novom Zelandu i predložio uspostavu britanskog suvereniteta nad otocima. U tom je periodu Ujedinjeno Kraljevstvo priznavalo maorski suverenitet sukladno Deklaraciji nezavisnosti Novog Zelanda iz 1835., a čiji je inicijator bio upravo Busby. Tokom 1839., guverner Novog Južnog Walesa, George Gipps, imenovao je Hobsona prvo viceguvernerom, a onda i britanskim konzulom na Novom Zelandu, koji je još uvije bio dio Gippsove kolonije.
U studenom 1840., kraljica Victoria je potpisala kraljevsku povelju temeljem koje je Novi Zeland postao samostalna krunska kolonija, neovisna o Novom Južnom Walesu. Hobson je 3. svibnja 1841. godine službeno postao prvi guverner Novog Zelanda. U kratkom razdoblju tokom kojeg je bio guverner, Hobson je riješio spor s naseljenicima u Port Nicholsonu i uspješno riješio teritorijalne probleme s Francuzima.
Dana 10. rujna 1842. pretrpio je drugi moždani udar, nakon čega je povučen s funkcije; ubrzo je i preminuo. Hobson je pokopan u Aucklandu, a na mjestu guvernera ga je naslijedio Robert FitzRoy.
Terrero Tametate, Tantoyuca
Terrero Tametate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 223 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 114 m.
Calabazas de Arriba, Valle de Guadalupe
Calabazas de Arriba je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Valle de Guadalupe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1954 m.
I Saldi, Massa e Carrara
I Saldi je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
Ledenik
Ledenik je naselje u opštini Zubin Potok na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Češanoviće. Istorijski i geografski pripada Ibarskom Kolašinu. Naselje je na južnim obroncima Rogozne. Nalazi se ispod Rujiškog brda na desnipm padinama Kozarevske reke. Iako ga mnogi smatraju zaseokom češanovića, od naselja je odvojen visokim brdom, i nalazi se iza njega u slivu Brosovačke reke.
Demografija
Naselje ima srpsku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
Twining, Michigan
Tvining je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 181, što je 11 (-5,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
(There'll Be Bluebirds Over) The White Cliffs of Dover
(There'll Be Bluebirds Over) The White Cliffs of Dover je pjesma koju su 1941. napisali Walter Kent i Nat Burton, a popularnom učinila britanska pjevačica Vera Lynn. Naslov se odnosi na znamenite Bijele stijene Dovera, odnosno mjesto gdje je Britanija najbliža kontinentalnoj Evropi. Pjesma je napisana u vrijeme drugog svjetskog rata, odnosno u trenutku kada je Treći Reich bio na vrhuncu moći i preko Luftwaffe napadala Britaniju u znamenitoj zračnoj kampanji čiji su se glavni okršaji odvijali upravo iznad Bijelih stijena Dovera. Tekst pjesme govori o tome kako će rat jednom završiti, a plavi drozdovi ponovno letjeti preko La Manchea. S obzirom da su autori pjesme bili Amerikanci, te da je napisana za tamošnje tržište, zanemarili su činjenicu da plavi drozdovi uopće ne žive u Britaniji. Usprkos toga, optimistički tekst kojim se iskazuje prkos napadačima s druge strane Kanala je pjesmu učinio izuzetnom popularnom među britanskom publikom, kao i jednom od najprepoznatljivijih pjesama drugog svjetskog rata.
San José, Villaflores
San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 625 m.
Monte Grosso, Salerno
Monte Grosso je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 790 m.
Opština Movila Miresii, Brăila
Movila Miresii je opština u Rumuniji u okrugu Braila.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Lučka Reka
Lučka Reka (lokalno dosta je uobičajen ijekavski naziv Lučka Rijeka) je naselje u opštini Zubin Potok na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Lučka Reka površine 1.369 ha. Istorijski i geografski pripada Ibarskom Kolašinu. Prvi pisani spomenik o Lučkoj Rijeci je iz 1762. godine. Naselje je na južnim obroncima Rogozne. Nalazi se u prostranom slivu Lučke reke, leve pritoke Ibra. Dolina reke i obližnjih potoka su toliko duboke da se samo u donjim delovima javljaju manja proširenja-luke po kojima je selo dobilo ime. Po tim razbijenim proširenjima se nalaze grupe od po 10-ak kuća, pa je Lučka Reka tipičan primer razbijenog sela ibarskog tipa. Najveći zaseoci su: Vidovice, Proletište, Černje, Đerino Brdo, Paljevo, Sigavac, Ugarine i Radeševica. U denjem delu ovog razbijeno sela se nalazi škola kao crkva. U skoro svim zaseocima postoje ostaci starijeg stanovništva, od kojih su najvažniji crkvina u donjem delu Lučke Reke, na čijim je temeljima podignuta i nova crkva, i groblja u Preslu i Paljevu. U prošlosti je ovo bilo jedno od najvećih sela u Ibarskom Kolašinu, ali je poslednjih decenija izražena depopulacija ogromnih razmera. Smatra se da će se popraviti populacioni i ekonomski oporavak sela izgradnjom planiranog magistralnog puta Zubin Potok- Lučka Reka- Novi Pazar. Posle oslobađanja od turske vlasti mesto je u sastavu Zvečanskog okruga, u srezu mitrovičkom, u opštini lučko-rečkoj i 1912. godine ima 277 stanovnika (zajedno sa zaseokom Rančići).
Demografija
Naselje ima srpsku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:
Erika Mann
Erika Julia Hedwig Mann (9. novembar, 1905. – 27. avgust, 1969.) bila je nemačka glumica i spisateljica, najstarija ćerka pisca Thomasa Manna i Katije Mann.
Biografija
Rođena je u Minhenu i odrastala je u privilegovanoj serdini. Mannovi su okupljali intelektualce i umetnike. Angažovana je za svoju prvu ulogu pre nego što je položila Abituru u Nemačkom pozorištu u Berlinu.
Gluma i pisanje
Godine 1924. počela je ozbiljno da se bavi pozorištem i da igra u Berlinu i u Bremenu. Naredne godine izvodila je premijerno predstavu svog brata Klausa, Anja und Esther.
Kao glumica bila je angažovana u lezbejskom filmu Mädchen in Uniform (1931, Leontine Sagan), ali je napustila snimanje pre njegovog kraja. Godine 1932. objavila je prvu od nekoliko dečjih knjiga. Ubrzo zatim počela je da stupa u lezbejske veze. Prva značajnija bila je sa glumicom Pamelom Wedekind, koju je srela u Berlinu i koja je bila verena za njenog brata. Kasnije je bila u vezi sa rediteljkom Theresom Giehse, i novinarkama Betty Cox i Annemarie Schwarzenbach, koje su bile ratne dopisnice za vreme Drugig svetskog rata. Kako je kasnije pisala, njene veze su bile i seksualno strasne i intelektualno stimulativne.
Godine 1933., Klaus, Therese Giehse i ona su osnovali kabare u Minhenu, pod nazivom Die Pfeffermühle, za koji je Erika pisala veći deo repertoara, koji je bio antifašistički. Erika je bila poslednja članica porodice Mann koja je napustila Nemačku nakon dolaska nacista na vlast. Sačuvala je veliki broj rukopisa Thomasa Manna iz kuće u Minhenu kada je pobegla za Cirih. Kabare Die Pfeffermühle je 1936. ponovo otvoren u Cirihu, gde je okupljao ekzilante.
Godine 1935. venčala se iz interesa sa engleskim gej pesnikom, W. H. Audenom, kako bi dobila britansko državljanstvo. Ona i Auden nikada nisu živeli zajedno, ali su bili prijatelji i ostali su zvanično venčani do njene smrti.
Godine 1937. presela se u New York, gde je Die Pfeffermühle (pod imenom The Peppermill) ponovo počeo da radi. Živela je sa Theresom, sa bratomKlausom, Miróom i velikom grupom umetnika i umetnica u egzilu, među kojima su bili Kurt Weill, Ernst Toller, Sonja Sekula, i drugi.
Godine 1938. ona i Klaus su izveštavali o Španskom građanskom ratu i objavljena je njena knjiga o obrazovnom sistemu nacista. Tokom rata radila je kao novinarka u Engleskoj. Nakon rata, bila je jedna od retkih žena koje su izveštavale sa Nürnberškog procesa. Takođe, nakon rata Klaus i Erika su privukli pažnju FBI-a zbog političkih stavova i homoseksualnosti. Godine 1949., Klaus Mann je izvršio samoubistvo. Ovaj događaj je imao ogromne posledice na Eriku.
Godine 1952. vratila se u Švajcarsku sa roditeljima. Pomagala je ocu oko pisanja i bila je zadužena za njegove i Klausove rukopise po njegovoj smrti. Umrla je u Cirihu.
Mjerna tolerancija
mini|desno|400px|Mjerna tolerancija osovine i provrta mini|desno|400px|Vrste dosjeda osovine i provrta |mini|desno|400px|Primjer geometrijskih dimenzija i tolerancije položaja za otvor na ploči mini|desno|400px|Procjenjivanje hrapavosti površine
Mjerna tolerancija je propisano dozvoljeno odstupanje oblika i dimenzija strojnih dijelova od apsolutno točnih. Da bi se omogućila funkcionalnost svakog strojnog dijela, unatoč nemogućnosti dosezanja apsolutne točnosti dimenzija i oblika, potrebno je u fazi konstruiranja propisati njihove prihvatljive dimenzije.
Oblici strojnih dijelova su općenito kombinacija različitih geometrijskih tijela, omeđeni s ravnim, valjkastim, stožastim, zavojnim i sličnim dimenzija dosjednih dijelova, oblika i međusobnih položaja pojedinih vanjskih površina. Nesavršenost svih elemenata, koji sudjeluju u proizvodnom procesu (radni strojevi, oruđa, materijali, ljudi) ima za posljedicu odstupanje ostvarenih dimenzija izratka od željenih. Isto tako, metode i alati mjerenja i kontrole, onemogućavaju apsolutno točno mjerenje ostvarenih dimenzija proizvedenog dijela.
Apsolutna točnost dimenzija i oblika strojnih dijelova, ne samo da nije moguća, nego nije niti nužno potrebna za pravilnu upotrebu stroja. Ponekad mjere i oblici dopuštaju veća, a nekad manja odstupanja. Izbor pravilnog stupnja točnosti pojedinih dimenzija i oblika dijelova stroja je zadatak konstruktora, koji mora uskladiti zahtjeve funkcionalnosti strojnih dijelova sa ekonomičnošću izrade. Pri izboru, konstruktor mora poštovati funkciju, za koju je pojedini dio namijenjen, mogućnost izrade, kontrole i montaže, te zahtjeve ekonomičnosti. Veći stupanj točnosti zahtijeva se prije svega kod dimenzija, koje neposredno utječu na kinematiku stroja, kao i kod spojnih dimenzija dvaju ili više dijelova stroja.
Vrste mjernih tolerancija
Razlikuju se sljedeće tolerancije:
U pravilu se propisuju mjerne tolerancije samo za dimenzije dijelova, koji su važni za sparivanje s drugim dijelovima. Ostale dimenzije su tzv. slobodne mjere, čije odstupanje nazivnih vrijednosti praktično ne utječe na funkcionalnost strojnih dijelova, ukoliko su ta odstupanja u granicama koje su određene uobičajenim proizvodnim postupkom. Obično za njih vrijede tolerancije slobodnih mjera, koje su određene postupkom obrade i svrstane u razrede, u ovisnosti o točnosti izrade, proizvodnog procesa i upotrebljavanih radnih strojeva. Sistem tolerancija slobodnih mjera tako daje konstruktoru povratne informacije o predviđenim odstupanjima dimenzija u određenom proizvodnom procesu. Po potrebi se na radioničkim crtežima strojnih dijelova daje primjedba o stupnju točnosti slobodnih mjera. One se pri kontroli izratka načelno ne kontroliraju, osim u iznimnim slučajevima (upadljivo velika odstupanja, veća odstupanja težine, itd.).
Izbor različitih stupnjeva točnosti izrade također ovisi o tipu proizvodnje. U procesu obrtničke maloserijske proizvodnje, zaključna faza obrade strojnih dijelova se obično izvodi u postupku montaže, čime se postiže veliki stupanj točnosti sastavnih dijelova i samog stroja. To ima za posljedicu da je obično isti postupak potrebno ponoviti i u slučaju zamjene dotrajalih i istrošenih dijelova, što dakako povećava troškove održavanja. U industriji s velikoserijskom proizvodnjom zahtjevi ekonomičnosti nalažu završnu obradu prije montaže. Zato je potrebno pojedinačne elemente izraditi neovisno jednog od drugog, uspješno ih sastaviti u cjelinu, i zamjenjivati bez naknadne obrade i prilagođavanja.
Tolerancija dužinskih mjera i dosjed
Sistematizirane podatke o veličini dopuštenih odstupanja prilagođenih potrebama funkcionalnosti strojeva i mogućnostima ekonomične izrade i kontrole, sadržani su u standardiziranom sistemu tolerancija. U većini država, gdje spada i Republika Hrvatska, na snazi je ISO sistem tolerancija i dosjeda (ISO 286).
Nazivna mjera (Di, di) je određena zahtijevana mjera (cjelobrojna ili decimalna), na čijoj se osnovi određuju granične mjere, određene s gornjim i donjim odstupanjem. Gornja granična mjera (Dmax, dmax) je najveća dopuštena granica mjere, a donja granična mjera (Dmin, dmin) najmanja dopuštena granica, između kojih, uključno s njima samima, se mora nalaziti stvarna mjera (D, d) strojnog dijela. Dakle Dmin ≤ D ≤ Dmax, te dmin ≤ d ≤ dmax. Razlika između gornjeg i donjeg graničnog odstupanja naziva se mjerna tolerancija (TD, Td), ili ukratko tolerancija, a jednaka je također razlici gornje i donje granične mjere.
Tolerancija je apsolutna vrijednost i zbog toga je bez predznaka. Gornje odstupanje je algebarska razlika između gornje granične mjere i pripadajuće nazivne mjere i označava se slovima ES za vanjske mjere i es za unutrašnje mjere. Donje odstupanje je algebarska razlika između donje granične mjere i pripadajuće nazivne mjere, a označuje se slovima EI za unutrašnje mjere i ei za vanjske mjere. Nul-linija je, pri grafičkom prikazivanju graničnih mjera i dosjeda crta, koja označava nazivnu mjeru, i od koje mjerimo odstupanje. Stvarno odstupanje je algebarska razlika između stvarne izmjerene mjere i nazivne mjere, i mora se nalaziti između gornjeg i donjeg odstupanja, uključujući i njih.
Dosjed
Dosjed je odnos dvaju oblikovanih elemenata (npr. provrt i osovina, utor i pero, itd.), koji imaju jednake nazivne mjere. Pri tom je jedan element određen unutrašnjom nazivnom mjerom (provrt) i uvijek okružuje drugi, koji je određen istom nazivnom mjerom (osovina). Oba dosjedna dijela imaju svoje tolerancije. Ovisno o izabranim tolerancijama, spregnuti dijelovi dosjedaju jedan u drugoga sa zračnošću ili sa preklopom. Zračnost (razmak) nastaje kada je stvarna mjera osovine manja od stvarne mjere provrta. To je pozitivna razlika između mjere provrta i mjere osovine. Preklop nastaje kad je razlika između mjera negativna (promjer osovine veći od promjera provrta).
Labavi dosjed
Između sastavljenih dijelova je uvijek zračnost. To se osigurava odgovarajućim izborom položaja tolerancijskih polja, pri čemu je uvijek gornja granična mjera osovine manja od donje granične mjere provrta.
Čvrsti dosjed
Između sastavljenih dijelova je stalno preklop. To se osigurava takvim izborom položaja tolerancijskih polja, kod kojeg je donja granična mjera osovine uvijek veća od gornje granične mjere provrta. Takve dijelove moguće je sklapati samo uz pomoć uzdužne sile, ili grijanjem dijela s unutrašnjom mjerom - kako bi se ova privremeno proširila, odnosno hlađenjem dijela s vanjskom mjerom - kako bi se ova privremeno smanjila.
Prijelazni dosjed
Između spojenih dijelova može nastati zračnost ili preklop. To se postiže izborom položaja i kvaliteta tolerancijskih polja, tako da se tolerancijska polja u cijelosti ili djelomično prekrivaju. Dakle, dosjed može bit čvrst ili labav, ovisno o stvarnim mjerama osovine i provrta. Sastavljanje dijelova s prijelaznim dosjedom je izvedivo ručno, ali i upotrebom uzdužne sile.
Tolerancija oblika i položaja
Pored odstupanja dužinskih mjera strojnih dijelova dolazi, u većoj ili manjoj mjeri, i do odstupanja njihovih konturnih linija i površina od idealnih geometrijskih oblika. Zbog toga nije moguće postići točno nalijeganje površina i podudaranje osi. Uzroci odstupanja oblika i položaja su u osnovi isti kao i uzroci odstupanja dužinskih mjera.
Tolerancija hrapavosti površine
Hrapavost površine je u općem smislu mikrogeometrijska nepravilnost površine, koja nastaje tijekom postupaka obrade ili drugih utjecaja. Hrapavost površine u određenim slučajevima bitno utječe na radna svojstva strojnih dijelova, posebno na mjestima međusobnog spoja pojedinih elemenata (trenje, zračnost, podmazivanje). Općenito, strojni dijelovi s manjom hrapavošću imaju veću dinamičku čvrstoću, veću otpornost na koroziju, veću sposobnost nalijeganja, bolje prenose toplinu itd. Kako je postizanje niskog stupnja hrapavosti uvijek povezano s duljim i skupljim postupcima obrade, ono ima za posljedicu povećanje cijene strojnog dijela.
Hrvatska ženska ekspedicija na Cho Oyu 2007.
Ekspediciju su činili: Darko Berljak, vođa ekspedicije, Ana Marija Bojko (voditeljica uspona), Jana Mijailović, Iris Bostjančić, Darija Bostjančić, Pavla Kovač, Tihana Boban, Marija Maćešić, Ena Vrbek, Dubravka Županić, Iris Prebeg, Renata Randić, Jelena Dabić, Karolina Vranješ, Jasminka Vincenski, Milena Šijan, Irena Gayatri Horvat, Josipa Levar, Anita Carević i Vedrana Simičević.
Pripreme ekipe trajale su godinu dana ispunjene brdskim rutama sa po dvadesetak kilograma opreme na leđima, često u uslovima velike hladnoće na visini od oko 4.000 metara, alpinističke uspone po stijenama visokim više stotina metara i gotovo svakodnevnim trčanjem. Imale su podršku Vlade Republike Hrvatske i hrvatskog predsjednika Stjepana Mesića, Hrvatskog olimpijskog odbora, brojnih gradova, kao i županijskih vlasti iz kojih članice ekspedicije dolaze.
Cijelo vrijeme trajanja ekspedicije vladalo je nevrijeme, i mnoge ekipe su odustale. Hrvatska ekipa je imala stalnu vezu sa meteorološkim zavodom u Zagrebu i dobivala izvještaj. Iskoristile su trenutak u smirivanju vremena i ispenjale vrh. Uspon je ostvarilo pet penjačica: sestre Darija i Iris Bostjančić (Rijeka) i Vedrana Simičević (Rijeka) 02.10.2007, Marija Maćešić (Zagreb) i Jane Mijailović (Zadar) 04.10.2007.
Miquixpa, Milpa Alta
Miquixpa je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Milpa Alta.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2832 m.
Kirkwoodove zone
mini|300px|desno|Četiri značajne i očite Kirkwoodove pukotine u [[Asteroidni pojas|asteroidnom pojasu.]]
mini|300px|desno|[[Asteroidni pojas ili glavni planetoidni pojas je područje Sunčeva sustava između Marsove i Jupiterove putanje u kojem se gibaju patuljasti planet Cerera ili Ceres, oko 750 000 planetoida (asteroida) s promjerom većim od 1 kilometar i milijuni manjih.]]
La Miseria, Juanacatlán
La Miseria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Juanacatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1549 m.
Kirkwoodove zone
Kirkwoodove zone ili Kirkwoodove pukotine ili su područja u glavnom planetoidnom pojasu (asteroidni pojas) u kojima se nalazi malen broj planetoida. Odgovaraju putanjama koje bi planetoid slijedio kada bi njegov period revolucije (ophodno vrijeme) bio u cjelobrojnom odnosu s Jupiterovim periodom revolucije (najprimjetljivije za omjere 1 : 2, 3 : 5, 1 : 3, 2 : 7). Taj je nalaz 1866. protumačio Daniel Kirkwood poremećajem uzrokovanim Jupiterovom gravitacijskom silom ili plimnom silom (ako bi Jupiter na neki planetoid djelovao uvijek na istom dijelu putanje, planetoidu bi se putanja promijenila). Pukotine u Saturnovim prstenovima posljedica su sličnoga mehanizma gravitacijskoga djelovanja Saturnovih prirodnih satelita.
Detaljnija analiza staza asteroida u asteroidnom pojasu pokazuje da se oni mogu razvrstati u nekoliko posebnih skupina, te da postoji 7 zona male zastupljenosti. Bitno je naglasiti da su ovo područja slabe zastupljenosti prosječnih, a ne stvarnih udaljenosti asteroida. Kirkwoodove zone su posljedica gravitacijskih utjecaja planeta (posebno Jupitera i Marsa), odnosno orbitalnih rezonancija planeta i asteroida, pri čemu dolazi do povećanog gravitacijskog utjecaja planeta na asteroid i to svaki put na istom dijelu putanje. To dovodi do povećane eliptičnosti putanje asteroida koji se zatim može sudariti s nekim planetom ili biti izbačen iz Sunčeva sustava. Slično porijeklo Kirkwoodovim zonama imaju i pukotine u Saturnovim prstenovima, koje su posljedica gravitacijskog djelovanja Saturnovih satelita. Asteroidi koji se previše približe Jupiteru mogu biti izbačeni iz Sunčeva sustava ili gurnuti prema Suncu već nakon prvog susreta s Jupiterom.
Grupiranje asteroida
Uobičajeno je da se asteroidi grupiraju prema orbitalnim karakteristikama i prema fotometrijskim i spektroskopskim svojstvima, koja ukazuju na razlike u strukturi. Staze planetoida su zbog različitih inklinacija i ekscentriciteta vrlo razbacane, pa njihova izravna snimka ne pokazuje nikakvih pravilnosti. No ako se staze srede tako da se na crtež unesu samo srednje udaljenosti (velike poluosi staza a, ili siderički period ophoda P, ili srednje dnevno gibanje n), tada se planetoidni prsten raslojava u podsisteme - u otprilike 7 prstenčića. Tako priređene staze nazivaju se srednjim stazama. Srednje dnevno gibanje određeno je kao:
To je u stvari kutna brzina ω = 2 π / P, izraženo brojem kutnih sekundi koje tijelo prevali u prosjeku u jednom danu.
Staze planetoida ovise o načinu na koji su planetoidi nastali i o stalnim poremećenjima. Čim se staza planetoida malo poremeti, bilo bliskim susretom ili direktnim srazom s drugim planetoidom, gravitacijski se utjecaj planeta odmah izražava pa dolazi do snažnog poremećenja, koje djeluje sve dok planetoid ne uđe u područje gdje je poremećenje slabije. Stoga planeti odlučujuće utječu na razmještaj planetoida, te ovi neka područja izbjegavaju, a u nekima se gomilaju. Dolazi do rezonancija. Utjecaj Jupitera je odlučujući, zatim slijedi utjecaj Marsa i drugih planeta. Za rezonancije važan je odnos između perioda obilaska planetoida P i perioda obilaska planeta PP. One staze za koje je omjer između tih perioda sumjerljiv imaju to svojstvo da je poremećenje ili veoma jako ili veoma slabo.
Čistine u srednjim gibanjima planetoida uočio je Daniel Kirkwood 1866. Čistine odgovaraju omjerima perioda planetoida i Jupitera:
Prva grupa od nekoliko planetoida predvođena je Hildom. Staze tih tijela stabilne su iako se zbog velikog ekscentriciteta pružaju blizu Jupiterove staze, ali se zbog zgodnog odnosa u broju obilazaka (komenzurabilnosti perioda) nikada istovremeno, na bliskom dijelu staza, ne nađu Jupiter i planetoidi. Zato ih Jupiter jako ne poremećuje. Druga grupa je manja (primjer 279 Thule), a treću grupu čine znameniti Trojanci.
Bedburg-Hau
Bedburg-Hau je opština u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Klefe. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 13.219 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5154004, NUTS (DEA1B) i LOCODE (DE BDG) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Klefe Bedburg-Hau se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Klefe. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 20 metara. Površina opštine iznosi 61,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 13.219 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 216 stanovnika/km².
Narodnooslobodilačka borba Jugoslavije
Narodnooslobodilačka borba (NOB) ili Oslobodilački rat naroda Jugoslavije je bila oružana borba jugoslovenskih naroda, predvođenih Komunističkom partijom Jugoslavije, za oslobođenje od fašističke okupacije tokom Drugog svetskog rata. Obuhvata vremenski period od 7. 1941. do 5. 1945. godine, na celokupnoj teritoriji Jugoslavije. U istoriografiji bivše SFRJ ova borba se još nazivala Narodnooslobodilački rat i socijalistička revolucija.
Borbe su započele ustankom u okupiranoj Jugoslaviji 1941. Prvotna partizanska gerila je vremenom izrasla u Narodnooslobodilačku vojsku Jugoslavije, koja se borila protiv snaga Osovine i kolaboracionista: ustaša, četnika, nedićevaca, ljotićevaca, balista, Bele garde i drugih. Praksa narodnooslobodilačke borbe pokazala je da se partizanske jedinice razvijaju i jačaju samo kroz borbene akcije. Napad na neko od neprijateljskih uporišta više bi odjeknuo nego svi politički zborovi koje bi partizani održali.
Borba protiv okupatora je sve do jeseni 1943. godine vođena u punoj strateškoj blokadi, bez pomoći Saveznika. Krajem 1943. godine borba protiv Wehrmachta je prerasla gerilski karakter. Nakon pet godina borbe, fašističke snage su pobeđene a Jugoslavija oslobođena 5. 1945. godine, u saradnji sa Crvenom armijom i zapadnim Saveznicima.
Istovremeno sa borbom protiv okupatora, vođena je i socijalna revolucija protiv starog poretka. Jugoslavija je doživela duboke promene - ušla je u rat kao unitarna monarhija, a iz rata je izašla kao federativna republika. Umesto kapitalizma je uspostavljen socijalistički sistem.
Jugoslovenska revolucija je legalizovana priznanjem saveznika pa i starog režima, što je slučaj bez presedana u istoriji. Demokratska Federativna Jugoslavija je sačuvala međunarodni kontinuitet, putem formiranja privremene vlade i ulaska u Ujedinjene narode u svojstvu osnivača.
Pozadina
Do kraja 1930-ih godina desničarske diktature su svuda na Balkanu zamenile demokratske vlade, a komunističke partije su zabranjene. U to vreme, Komunistička partija Jugoslavije za svoj prioritet uzima politiku "narodnog fronta" i borbu protiv fašizma, a na mitinzima 1939. godine ističe slogan "Branićemo granice, branićemo zemlju!" 1940. godine komunisti sve glasije traže savez sa SSSR u odbrani Jugoslavije od Hitlera, ali tadašnja vlada je vodila pro-nemačku politiku.
Do sredine 1941. sve balkanske zemlje izuzev Turske bile su ili pod nacističkom okupacijom, ili u savezu s nacistima. Jugoslavija je rasparčana: Hrvatska (sa Bosnom i Hercegovinom kao jednim od njenih regiona) postala je marionetska država sila Osovine, dok je ostatak zemlje podeljen na okupacione zone pod italijanskom, mađarskom i bugarskom vlašću.
Aprilski rat i okupacija
Potpisivanje protokola o pristupanju Kraljevine Jugoslavije Trojnom paktu, koji su potpisali predsednik Vlade Dragiša Cvetković i ministar inostranih poslova Aleksandar Cincar-Marković 25.3. 1941. godine u Beču, izazvalo je veliko nezadovoljstvo naroda. Grupa oficira u suradnji s britanskim agentima, predvođena generalom Dušanom Simovićem, izvela je u noći 26/27.3. vojni puč kojim je zbačena Vlada i Namesništvo, na čelu s knezom Pavlom, a kralj Petar II proglašen punoletnim i postavljen na presto.
Nogiano, Cosenza
Nogiano je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Narodnooslobodilačka borba Jugoslavije
Aprilski rat i okupacija
Narod je masovnim demonstracijama u Beogradu i drugim većim gradovima Jugoslavije pozdravio vojni puč i obaranje Vlade. Glavne parole bile su "Bolje rat nego pakt" i "Bolje grob nego rob". Iako zvanično nije istupila iz Trojnog pakta, nova vlada se plašila napada nacističke Nemačke, mada ništa konkretno nije preduzela za odbranu zemlje. Na vest da je u Jugoslaviji izvršen državni udar, Adolf Hitler je naredio da se pored planiranog napada na Grčku simultano izvede i napad na Jugoslaviju.
Napad na Jugoslaviju počeo je, bez objave rata 6.4. 1941. godine, bombardovanjem Beograda i opštim napadom sa teritorija svih susednih zemalja (izizev Grčke). U dvanaestodnevom ratu oružane snage Kraljevine Jugoslavije su pretrpele potun poraz. Kralj i Vlada su 15.4. pobegli iz zemlje, a dva dana kasnije je potpisana kapitulacija.
Nogiano, Cosenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 323 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 522 m.
Narodnooslobodilačka borba Jugoslavije
Aprilski rat i okupacija
mini|desno|Partizanski plakat koji poziva u borbu. Odmah po ulasku nemačkih jedinica u Zagreb, 10.4. 1941. godine, Slavko Kvaternik je, u ime ustaškog poglavnika Ante Pavelića, proglasio Nezavisnu Državu Hrvatsku, koja se prostirala na teritoriji današnje Hrvatske, Bosne i Hercegovine i Srema. Sloveniju su podelili Italijani i Nemci, Bačku i Novi Sad dobili su Mađari, Banat Rumuni, Bugari su dobili veći deo Makedonije i deo jugoistočne Srbije, Italijani su dobili Kosovo i preostali deo Makedonije i pripojili tzv. "Velikoj Albaniji". Crna Gora je postala Italijanski protektorat. Preostali deo Srbije je bio organizovan u tzv. državu pod generalom Milanom Nedićem.
Komunistička partija Jugoslavije se odmah suprotstavila okupaciji i podeli Jugoslaviji. U proglasu CK KPJ od 15. aprila se 1941. godine, između ostalog, kaže:
Pripreme za ustanak
KPJ je oštro protestovala i protiv odluke vlade Cvetković-Maček o pristupanju Jugoslavije Trojnom paktu. Odmah posle vojnog puča od 27.3., komunisti su tražili da se organizuje odbrana zemlje, puste svi politički zatvorenici i da se uhapse svi profašistički nastrojeni političari. U danima napada Sila osovine na Jugoslaviju KPJ je pozivala svoje članove, članove SKOJ-a, radnike i seljake da se dobrovoljno javljaju u vojsku i brane zemlju. CK KPJ i mesne organizacije su zahtevale od vojnih komandi da se naoružaju radnici i omladina.
Na sednici Politbiroa CK KPJ, 15.4. 1941. godine u Zagrebu, ukazano je na neizbežnost kapitulacije Jugoslavije i odlučeno da se dalja borba protiv okupatora nastavi. Na sednici je formiran Vojni komitet na čijem se čelu nalazio generalni sekretar KPJ Josip Broz Tito. U Proglasu koji je tada izdat osuđeno je stvaranje kvinsliške NDH i istaknuto da će komunisti i radnička klasa Jugoslavije biti u prvim redovima borbe i u njoj istrajati do konačne pobede.
U Proglasu povodom 1.5. CK KPJ je istakao da će KPJ organizovazi i predvoditi borbu naroda protiv okupatora i domaćih izdajnika. Početkom maja u Zagrebu je održano savetovanje CK KPJ, kojem su prisustvovali svi prestvanici nacionalnih i pokrajinskih rukovodstva KPJ (izuzev iz Makedonije). Na savetovanju je konstantovano da je neophodno okupiti najšire narodne mase, bez obzira na političke, nacionalne i verske i druge razlike u jednistveni narodnooslobodilački front. Odlučeno je i da se po uzoru na Vojni komitet pri CK KPJ formiraju vojni komiteti pri svim partijskim rukovodstvima u zemlji.
U drugoj polovini maja Josip Broz Tito i jedna deo članova Politbiroa CK KPJ su prešli iz Zagreba u Beograd, čime je on postao centar razvijanja ustanka. Tokom 5. i 6. 1941. godine, u Jugoslaviji, je stvorena mreža vojnih komiteta pri rukovodstvima KPJ koja su radila na pripremi ustanka. Oni su prikupljali oružje, municiji, sanitetski materijal, stvarali uporišta u kvinsliškim formacijama, odabirali i pripremali ljudstvo za formiranje partizanskih odreda, organizovali vojne i sanitetske kurseve i obaveštajnu službu. U većim gradovima organizovane su ilegalne udarne grupe koje su izvodile sabotaže i diverzije. Posebna pažnja posvećena je povratku u zemlju učesnika španskog građanskog, koji su se nalazili po logorima u Francuskoj.
Ustanak
minijatura|[[Ustanak u okupiranoj Jugoslaviji septembra 1941. godine.]]
Posle napada Sila osovine na Sovjetski Svez, 22.6. 1941. godine, Politbiro CK KPJ je održao hitnu sednicu i uputio proglas narodima Jugoslavije u kome ih je pozivao na oružanu borbu protiv okupatora. Samo nekoliko dana zatim, 27.6., na sednici Politbiroa CK KPJ formiran je Glavni štab Narodnooslobodilačkih partizanskih odreda Jugoslavije, za čijeg je komandanta izabran gegeralni sekreatr KPJ Josip Broz Tito.
Na sednici Politbiroa CK KPJ održanoj 4.7. 1941. godine u vili Vladislava Ribnikara u Beogradu, odlučeno je da se od sabotaža i diverija pređe na opšti ustanak i da partizanski rat bude osnovna forma razvijanja ustanka. Sastanku su prisustvovali: Josip Broz Tito, Aleksandar Ranković, Milovan Đilas, Svetozar Vukmanović Tempo, Ivo Lola Ribar, Sreten Žujović i Ivan Milutinović. Na sastanku su pojedini članovi CK upućeni u razne krajeve zemlje radi pomoći u organizovanju i rukovođenju oružanom borbom.
Partizanski odredi u Jugoslaviji su, tokom leta 1941. godine, naneli ozbiljne udarce okupatorskim i kvinsliškim snagama i zaplenili veću količinu oružja. To je omogućilo dalje narastanje i brojno jačanje partizanskih odreda, koji su od nekoliko desetina izrasli u jedinice sa više stotina boraca. Stvaranjem slobodnih teritorija, mnoge komunikacije bile su presečene ili izložene napadima. Zbog diverzantskih aktivnosti na komunikacijama, okupatori i kvinslinzi su bili prisiljeni da odvajaju znatne snage za njihovo obezbeđenje.
U Beogradu, Zagrebu, Ljubljani, Nišu, Splitu, Mostaru, Sarajevu, Zemunu i drugim gradovima uništavani su važni objekti, paljena transportna sredstva, vršeni atentati i dr. Udarne i diverzantske gupe su vršile napada na okupatorske vojnike i oficire, patrole, straže, uništavale su skladišta, hangare, oslobađale taoce i zarobljenike, rušili su železničke pruge, kidale telefonske i telegrafske žice i dr. Poseban značaj imale su manje Udarne grupe sačinjene od 2-3 osobe, uglavnom omladinaca.
Strogom disciplinom u začetku su likvidirane pljačke i tendencije anarhije.
Stvaranje slobodnih teritorija
minijatura|Partizanska štamparija na Papuku, Slavonija 1942. godine. Tokom leta 1941. godine stvoreno je nekoliko slobodnih teritorija. Najveća i najpoznatija slobodna teritorija bila je tzv. Užička republika, formirana tokom avgusta i septembra 1941. Nalazila se nalazila na prostoru zapadne Srbije i Šumadije i obuhvatala skoro svu oblast između Drine, Save, Beograda, Smedereva i Južne Morave (oko 2/3 celokupne teritorije uže Srbije). Bila je povezana sa slobodnim teritorijama u istočnoj Bosni, Sandžaku, južnoj i istočnoj Srbiji. Na ovom prostoru bili su oslobođeni gradovi: Užice, Čačak, Gornji Milanovac, Krupanj, Loznica, Bajina Bašta i Požega, a izolovani okupatorski garnizoni u Šapcu, Valjevu, Kraljevu, Kragujevcu, kao i neka mesta duž pruge Beograd-Niš. Na ovu slobodnu teritoriju došao je, polovinom septembra, deo CK KPJ i Glavnog štaba NOPOJ-a i Josip Broz Tito. Posleban značaj na jačanje NOB-a imalo je savetovanje Glavnog štaba, koje je održano 26.9. u Stolicama, na kojem su date smernice za dalje razvijanj i jačanje ustanka. Ova slobodna teritorija izgubljena je u teškim borbama tokom Prve neprijateljske ofanzive, krajem novembra i početkom decembra.
Slobodna teritorija u Crnoj Gori stvorena je tokom Trinaestojulskog ustanka i obuhvatala je 3/4 njene teritorije, sa gradovima Andrijevica, Grahovo, Žabljak, Kolašin, Bijelo Polje, Berane i Danilovgrad. Ova teritorija se delimično održala i posle italijanske julske ofanzive i postojala je sve do proleća 1942. godine. U oružanom ustanku tokom jula i avgusta 1941. godine stvorena je prostrana slobodna teritorija u zapadnoj Bosni (nazivana i Drvarska republika), srednjoj i istočnoj Bosni. One su bile međusobno povezane, ali su se znatno smanjile pojavom četnika i napadom italijanski, ustaških i domobranskih snaga, početkom septembra 1941. godine. Tokom jula i avgusta u Hrvatskoj su stvorene slobodne teritorije na području: Like, Korduna, Banije, Gorskog kotara, Dalmacije i Slavonije. One su se smanjile posle napada italijanskih, ustaških, domobranskih i četničkih snaga u jesen 1941. godine. Najorganizovanija slobodna teritorija u Hrvatskoj bila je na Kordunu. U Sloveniji je obrazovana manja slobodna teritorija na području Gorenjskog u decembru 1941. koja je krajem meseca izgubljena u napadu nemačkih snaga.
Prva neprijateljska ofanziva
Zbog razmera oslobodilačke borbe u Jugoslaviji nemačko-italijanski okupator je bilo prinuđen da dovuče nove snage iz drugih okupiranih zemalja i sa frontova. Italijani su u toku julske ofanzive u Crnoj Gori angažovali divizije iz Italije i Albanije. Italijani su, takođe, morali da intervenišu i na području NDH, jer domobrani i ustaše nisu bili u stanju da održe "red i mir". Nemci su u Srbiji prebacili diviziju i policijske jedinice iz Francuske, jednu diviziju sa Istočnog fronta, ojačani puk iz Grčke, i policijske jedinice iz Nemačke. Sa tako ojačanim snagama okupatori su krajem leta i u jesen 1941. godine izveli više ofanzivnih operacija, u nameri da unište pojedina žarišta ustanka. Delovi italijanske Druge armije počeli su krajem avgusta operacije u Hercegovini, zapadnoj Bosni, Lici i Kordunu. Nemci su polovinom septembra pokrenuli veliku ofanzivu u Srbiji (tzv. Prva neprijateljska ofanziva) koja je trajala do decembra. U ovoj ofanzivi učestvovalo je šest nemačkih divizija i razne kvinsliške jedinice. Tokom ove ofanzive vođene su mnoge borbe, a najpoznatija je borba na Kadinjači, kada su izginuli svi borci Radničkog bataljona Užičkog NOP odreda branivši odstupnicu narodu i partizanima koji su se povlačili iz Užica. Za vreme ove ofanzive Glavnina partizanskih snaga iz zapadne Srbije i Vrhovni štab NOPOJ-a su se povukli u Sandžak. Uporedo sa ovom operacijom, pokrenuto je još nekoliko ofanziva na partizanske odrede u Vojvodini, Slavoniji, Gorskom kotaru, Dalmaciji i Hrvatskom primoriju.
Posle povlačenja u Sandžak, Vrhovni štab je reformisao snage koje su se povukle iz Srbije i od tih jedinica i od jedinica iz Crne Gore formirao, 21.12. 1941. godine u Rudom, Prvu proletersku NOU brigadu. Od ostatka snaga je 1.3. 1942. godine u Čajniču formirana i Druga proleterska NOU brigada.
Teror okupatora
thumb|Streljani taoci u Kraljevu 1941. godine. Tokom operacija protiv partizana okupator je vršio represalije i teror nad civilnim stanovništvom. Paljena su sela, pljačkana imovina, masovno uništavano stanovništvo, žene, deca, starci. desetine hiljada ljudi je odvedeno u koncentracione logore na području Jugoslavije (Jasenovac, Stara Gradiška, Banjica, Sajmište, Šabac, Niš i dr) i u poznate logore širom Evrope (Buhenvald, Dahau, Aušvic, Mauthauzen i dr). Desetine hiljada ljudi odvedeno je na prisilni rad u Nemačku. Masovne zločine Nemci su izvršili tokom Prve neprijateljske ofanzive u Srbiji. U Kragujevcu i Kraljevu je izvršen masovni pokolj u kojem je ubijeno više hiljada ljudi, među kojima i đaci Kragujevačke gimnazije. Masovni pokolji vršenu su i u Šapcu, Mačvi, Beogradu i drugim mestima.
Druga neprijateljska ofanziva
Početkom 1942. godine, kriza NOP-a, koja je nastupila u Srbiji, posle Prve neprijateljske ofanzive, proširila se i na istočnu Bosnu gde je pojavom četnika, došlo do osipanja partizanskih partizanskih odreda. Da bi sprečio taj proces i sredio situaciju Vrhovni štab NOPOJ-a se sa Prvom proleterskom brigadom prebacio u istočnu Bosnu, što je dovelo do jačanja oružane borbe u ovoj oblasti.
Nemačka Vrhovna komanda za Jugoistok prenela je 15.1. svoja dejstva na istočnu Bosnu, čime je počela nove operacije protiv NOP-a (tzv. Druga neprijateljska ofanziva). Četnički štabovi su izdali naređenje svojim jedinicama da ne pružaju otpor Nemcima. Nemci i ustaše su prodrli na slobodnu teritoriju duž komunikacija i uspostavili ustaške i domobranske garnizone u nekoliko mesta. U toku ove ofanzive delovi Prve proleterske brigade su izveli u najtežim klimatskim uslovima Igmanski marš.
Tokom 3. 1942. godine Prva i Druga proleterska brigada su ponovo oslobodile veći deo ove teritorije. U to vreme partizsnki odredi kontrolisali su veći deo Crne Gore, Hercegovine, Sandžaka i istočne Bosne, a slobdne teritorije na tim područjima bile su međusobno povezane. U oslobođenoj Foči se od 1. do 5. 1942. godine nalazilo središte Vrhovnog štaba i CK KPJ. Za vreme svog boravka u Foči Vrhovni štab je u januaru formirao Dobrovoljačku vojsku Jugoslavije, a u februaru doneo satut Proleterskih brigada koji je imao velikog uticaja na dalji razvoj jedinica Narodnooslobodilačke vojske.
Pohod u Bosansku krajinu
U ovo vreme oružana borba na ovom području je imala široke rezmere naročito na Grmeču i Kozari, zbog čega su Nemci i ustaše preduzeli operacije, angažujući oko 45.000 vojnika protiv Drugog krajiškog NOP odreda, jačine oko 3.500 boraca. Borbe su trajale od 10.6. do 18.7. 1942. godine i spadaju u red najtežih i najdramatičnijih bitki u NOB-u. Tokom maja i juna partizani u Bosni su raspolagali i sa dva aviona (piloti Franjo Kluz i Rudi Čajavec), koja su izvela nekoliko bobenih akcija.
Pohod grupe proleterskih brigada počeo je 24.6. 1942. i posle spajanja s partizanskim snagama u zapadnoj Bosni i Hrvatskoj prerastao je u ofanzivu koja je trajala do početka 1943. godine. Peta proleterska brigada i Hercegovački NOP odred ostali su jedno vreme na tromeđi, radi zaštite centralne partizanske bolnice, a zatim su se zajedno sa ranjenicima probili u zapadnu Bosnu. Do početka 1943. godine oslobođeni su gradovi: Bihać, Konjic, Prozor, Gornji Vakuf, Duvno, Livno, Ključ, Glamoč, Mrkonjić grad i Jajce. Prenoseći dejstva u dolinu Une, Vrhovni štab NOV i POJ je planirao da razbije posade neprijateljskih garnizona u dolini Une i Cazinskoj krajini i tako spoji slobodne teritorije zapadne Bosne i Hrvatske.
Formiranje AVNOJ-a
Po dolasku u Bosansku krajinu CK KPJ i Vrhovni štab NOV i POJ su preduzeli mere za izgraživanje sistema revolucionarne vlasti na oslobođenoj teritoriji. Septembra 1942. godine data su uputstva o organizaciji narone vlasti na oslobođenoj teritoriji, kojima su Narodnooslobodilački odbori (NOO) proglašeni za stalne organe vlasti. Krajem 1942. godine u 30 srezova slobodne teritorije održani su izbori za mesne, opštinske, sreske i okružne NOO.
Formirane su i antifašističke organizacije: Antifašistički front žena (AFŽ), na kongresu 6.12. u Bosanskom Petrovcu i Ujedinjeni savez antifašističke omladine Jugoslavije (USAOJ), na kongresu 27.12. u Bihaću, koji su okupljali široke narodne mase. Na hiljade ljudi, žena i omladine iz ovih organizacija, svrstanih u radne čete, bataljone i brigade preduzimali su niz akcija za otklanjanje posledica ratnih dejstava na oslobođenoj teritoriji, a rušenjem pruga, drumova, sabiranjem letine i na druge načine olakšavali su borbena dejstva NOVJ. Preko ovih organizacija snažno se manifestovalo jedinstvo naroda u borbi protiv okupatora.
Razvoj NOB-a u drugim krajevima Jugoslavije tokom 1942.
"Postojao je zajednički imenitelj vere i hrabrosti koji karakteriše sve njihove akcije, duh obnove koji neprijatelj u svojoj uskoj predrasudi izgleda nikad ne bi mogao shvatiti, a kamoli poštivati."
- Basil Davidson
Početkom 1942. godine u zapadnoj Srbiji i Šumadiji je došlo do privremenog jenjavanja oružane borbe. Težište borbi preneto je na južnu Srbiju, gde je formirana velika slobodna teritorija, koja se prostirala od Jastrebca do Kukavice i od Suve planine do Vlasotinaca, gde su obrazovana snažna žarišta ustanka: Toplica, Jablanica, Pusta reka, Kukavica, Crna Trava i Jastrebac. Neprijatelj je uspeo da privremeno ovlada ovim područjem i nanese teške gubitke partizanskim odredima, koji su nastavili dejstva pod veoma teškim uslovima.
Partizanske jedinice u Sandžaku vodile su, početkom 1942. godine, teške borbe protiv italijanskih snaga, nedićevaca, ljotićevaca, četnika i muslimanske fašističke miliceije. Posle teških borbi partizani su bili prisiljeni da se povuku iz Sandžaka u Bosnu i Crnu Goru. Partizanske snage i organizacije KPJ u Banatu, Bačkoj i Baranji pretrpele su teške gubitke, što je dovelo do zastoja u oružanoj borbi, dok se težište NOB-a U Vojvodini tokom 1942. godine prenelo na Srem. U Makedoniji je obrazovano više partizanskih odreda koji su u proleće 1942, započeli akcije protiv Bugara.
U zapadnim delovima Jugoslavije, oružana borba je u zimu i proleće 1942. godine dobila još širi zamah. Partizanski odredi su izrasli u čvrste vojne formacije i u mnogim akcijama naneli znatne gubitke neprijatelju. U zapadnoj i srednjoj Bosni dejstvovalo je pet partizanskih odreda koji su imali veliku slobodnu teritoriju. Oslobođenjem Prijedora, 5. 1942, spojene su slobodne teritorije Kozare i Podgrmeča. U Hrvatskoj su proširene slobodne u Lici, Baniji, Kordunu, Gorskom kotaru i povezane sa slobodnom teritorijom u zapadnoj Bosni, U Dalmaciji je pojačana aktivnost partizana i na moru. U Slavoniji je takođe stvorena slobodna teritorija, a partizanske snage na Kalniku, Bilogori i Moslavini brojno su ojačale. Ni više ofanzivnih operacija neprijatelja, izvedenih u ovom periodu, nisu mogle da spreče sve veći polet NOB-a u Hrvatskoj.
U Sloveniji je u rano proleće 1942. godine došlo do snažnog razvoja oružane borbe, a na području Dolenjskog i Notranjskog stvorena je prostrana slobodna teritorija. Radi jačanja ustanka u Gorenjskoj i Štrajerskoj izvršen je pohod Druge grupe partizanskih odreda u Štrajersku (tzv. Pohod u Štrajersku).
Kao odgovor na uspehe NOB-a u 1942. godini okupatori su preduzeli čitav niz većih operacija, koje su započele Drugom neprijateljskom ofanzivom u istočnoj Bosni, 1. 1942. Ove ofanzivne operacije su u periodu april-jun zahvatile Crnu Goru i Hercegovinu; Bosansku krajinu, područje Kozare u junu i julu; Hrvatsku, područje Korduna u maju, Baniju u avgustu, Dalmaciju u oktobru; Sloveniju u junu i julu (tzv. Roška ofanziva); Srem u avgustu i septembru i u Srbiji od jula do avgusta (tzv. Aćimovićeva ofanziva). Pored ovih većih operacija, okupator je izveo i niz lokalnih akcija.