cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sabor protiv bogumila u Raškoj
Posledice sabora
Na staroj fresci u jednom selu blizu Užica, prikazan je državni sabor na kom se Simeon Nemanja obračunao c bogumilima, iznad čijih glava piše „poluverci".
Union Springs, New York
Junion Springs je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Case Neri, Padova
Case Neri je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Patulin
Patulin je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 154,120 Da.
Watkinsville, Georgia
Votkinsvil (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.832 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.832 stanovnika, što je 735 (35,1%) stanovnika više nego 2000. godine.
Ural
Ural ima više značenja:
Neresheim
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ostalb Nereshajm se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ostalb. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 503 metra. Površina opštine iznosi 118,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.079 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 68 stanovnika/km².
Sunwest, Arizona
Sunwest je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 15 stanovnika.
CX157
CX157 je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 348,270 Da.
Bitka na Neretvi (film)
Bitka na Neretvi je jugoslovenski partizanski film iz 1969., snimljen u međunarodnoj koprodukciji sa Italijom i Zapadnom Njemačkom. Scenario za film su napisali Stevan i Veljko Bulajić, a režirao ga je Veljko Bulajić. Glavne uloge tumače Sergej Bondarčuk, Yul Brynner, Anthony Dawson, Milena Dravić, Boris Dvornik i Orson Welles. Film je zasnovan na istinitim događajima tokom iz Drugog svetskog rata, strateškog plana udruženog napada sila osovine na jugoslovenske partizane koji su se povlačili sa ranjenicima 1943.
Često se smatra jednim od najboljih filmova snimljenih u Jugoslaviji, a bio je možda i najskuplji: procjene o njegovom budžetu kreću se od najmanje 4,5 pa čak i do 12 milijuna $ (prilagođeno po inflaciji, to bi danas bio ekvivalent od 70 milijuna $). Bio je nominovan za Oskara u kategoriji za najbolji strani film. Hrvatski časopis Hollywood proveo je 1999. anketu među svojim čitateljima koji su izglasali deset najboljih jugoslavenskih filmova, među kojima se našla i Bitka na Neretvi. Prema Bulajiću, samo u Jugoslaviji film je pogledalo više od četiri milijuna ljudi, a njih 350 milijuna u svijetu. Engleska verzija filma sadrži izuzetnu muziku kompozirtora Bernarda Hermana. Jedan od originalnih postera za englesku verziju filma je napravio Pablo Picasso.
Radnja
Početkom 1943. godine nemački generali su počeli, po Hitlerovom ličnom naređenju, sa sprovođenjem plana "Vajs" za uništenje partizanskih jedinica. Pritisnuti daleko nadmoćnijim neprijateljem, partizani, sa Vrhovnim štabom i 4.500 ranjenika i tifusara, našli su se opkoljeni u dolini Neretve. Ostao je samo jedan most na čijoj drugoj strani su čekale jake neprijateljske snage. Tito je naredio da se sruši most. Iznenađeni neprijatelj je prebacio svoje snage na drugu stranu predviđajući da će partizani pokušati samoubilački proboj obruča. Ali, u toku samo jedne noći partizani su izgradili privremeni most pored srušenog i prebacili se na drugu stranu, gde su se sukobili sa četnicima.
O filmu
Film je sniman 18 meseci, sponzoriralo ga je 58 privrednih kompanija, u njemu je učestvovao kombinovani puk tadašnje JNA sa 10.000 vojnika, uništena su četiri posebno konstruisana sela, jedna tvrđava, a dva puta je miniran gvozdeni most na Neretvi. Prema službenim procenama, film je koštao 4,5 miliona dolara, dok su američki izvori navodili cifru od 12 miliona dolara. Muziku za film napisao je poznati kompozitor Bernard Herman uz pomoć orkestra Londonske filharmonije.
Film je bio projekat u kojem su učestvovali udruženi jugoslovenski producenti, iako je u najvećem dijelu bio projekt "Jadran filma" koji je angažovao najveći broj svojih tehničara. Pored njih tu su bili i italijanski, nemački i engleski partneri, kao i Junajted Komonvelt, tada jedna od najvećih producentskih kuća na svetu. U to vreme Bitka na Neretvi, u produkcijskom smislu, je bila najveći evropski film.
Na premijeri filma održanoj 29. novembra 1969. u Sarajevu, pored Tita, prisustvovali su Sofija Loren i Omar Šarif, dok je plakat nacrtao Pablo Pikaso. „Bitka na Neretvi“ je nakon filma „Spartak“ Stanleyja Kubricka svrstana među istorijske filmske spektakle po utrošenim sredstvima i broju statista.
Nakon raspada SFRJ, razvile su se rasprave oko toga čijoj bi kinematografiji trebao pripasti film. Direktor javnog poduzeća Filmski centar Sarajevo, redatelj Adis Bakrač, navodi kako je Bitka na Neretvi bosanskohercegovački film, dok Bulajić navodi kako bi ispravnije bilo nazvati ga hrvatskim filmom.
Uloge
right|thumb|200px|Bitka na Neretvi, plakat Pabla Pikasa.
Castifao
Kastifao je naselje i opština u Francuskoj u regionu Korzika, u departmanu Gornja Korzika koja pripada prefekturi Kor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 152 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 3 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 42,15 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 506 metara (maksimalnoj 1.049 m, a minimalnoj 219 m).
ARF
__NOTC__ Termin ARF ima više značenja.
AMT
__NOTC__ Termin AMT ima više značenja.
Cowley, Wyoming
Kauli je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 655, što je 95 (17,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
ENT
__NOTC__ Termin ENT ima više značenja.
Bregana
Bregana je naselje koje administrativno pripada gradu Samoboru.
Contrada Mellitto, Bari
Contrada Mellitto je naselje u Italiji u provinciji Бари, u regiji Apulija.
Bregana
Bregana je u Hrvatskoj najpoznatija po graničnom prijelazu Bregana - Obrežje. Taj granični prijelaz je jedan od najkorištenijih graničnih prijelaza u Hrvatskoj, a ujedno i granični prijelaz najbliži Zagrebu, udaljen 12 km od čvora Jankomir. Kod tog prijelaza se u turističkoj sezoni stvaraju zastoji i do 5 km, posebno zbog naplatnih kućica na autocesti A3. U Bregani se nalazi i drugi, manji, granični prijelaz koji je dio županijske ceste Ž3289.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 2.528 stanovnika te 799 obiteljskih kućanstava.
Contrada Mellitto, Bari
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 361 m.
Kosta Novaković
thumb|Kosta Novaković Kosta Novaković (oko 1886-1939) je bio srpski socijalistički političar, novinar i profesor, "jedno od najkrupnijih imena srpske levice 20. veka".
Bio je istaknuti član Srpske socijaldemokratske partije i jedan od osnivača i rukovodilaca Komunističke partije Jugoslavije. Bio je urednik listova Budućnost, Radničke novine, Radnik i Borba. Kao srpski vojnik je tokom balkanskih ratova prešao Albaniju, upoznavši javnost sa zlodelima koja su tamo počinjena.
Njegov najznačajniji spis je „Makedonija Makedoncima, zemlja zemljoradnicima“, zbog kojeg je bio osuđen na robiju. Iz Kraljevine Jugoslavije je emigrirao u SSSR.
Zajedno sa drugim rukovodiocima KPJ streljan je tokom staljinističkih čistki.
Biografija
Kosta Novaković je rođen 3. juna u Čačku. Tačna godina njegovog rođenja je nepoznata, a navode se 1891. 1886 ili 1889 ili 1896. godina.
U Čačku je išao u gimnaziju. Još kao gimnazijalac prišao je radničkom pokretu u Srbiji.
Srpska socijaldemokratska stranka
thumb|[[Radničke novine, glasilo srpskih socijaldemokrata.]]
Nakon završene srednje škole, prešao je u Beograd na studije. Prema jednom izvoru, Novaković je u Beogradu studirao pravo. Prema drugom izvoru, u Beogradu je završio Filozofski fakultet. A prema trećem, završio je Fakultet prirodnih nauka u Beogradu 1913. godine.
1906. ili 1907. godine je stupio u Srpsku socijaldemokratsku partiju, koja je delovala kao opoziciona stranka u Kraljevini Srbiji, zastupajući interese radničke klase i oštro se suprotstavljajući planovima velikosrpske buržoazije za zavojevanjem Albanaca i Makedonaca. Zajedno sa Tucovićem, Lapčevićem i Dragovićem, postaje jedan od njenih prvaka. Bio je sekretar Radničke komore Srbije i jedan od urednika listova "Budućnost", "Radničke novine", "Radnik" i "Borba".
Balkanski i prvi svetski rat
Bio je učesnik balkanskih (1912-1913) i Prvog svetskog rata (1915-1918). Tokom Prvog balkanskog rata je regrutovan kao rezevni narednik, a zatim poručnik srpske vojske, u vojnom pohodu na Albaniju. U svojim beleškama sa fronta pisao je o bedi običnih srpskih vojnika, koje su vlada i dinastija gole i bose, radi svojih megalomanskih ciljeva, poslali u ledene planine Albanije. Takođe je ostavio svedočanstva o strahotama počinjenim domaćem stanovništvu koje je video tokom vojnog pohoda.
Među vojnicima je širio socijalističku propagandu, a u dopisima iz Albanije Radničkim novinama i Borbi, raskrinkavao je "imperijalističku velikosrpsku politiku".
Komunistička partija Jugoslavije
desno|mini|Delegati [[Prvi osnivački kongres SRPJ(k)|Prvog kongresa SRPJ(k) ispred zgrade nekadašnjeg hotela Slavija, Beograd 1919. godina.]]
Novaković je bio partijski predstavnik u Makedoniji. Na prvim poslijeratnim izborima u Kraljevini SHS 1920. godine izabran je za narodnog poslanika u Ustavotvornoj skupštini, za izbornu jedinicu Skoplje. Novaković je bio veoma aktivan član, učesnik na svim kongresima i konferencijama KPJ, do hapšenja.
Tek oslobođen, na Vidovdanskom procesu je kao novinar pratio optužene drugove. Jugoslovenske komuniste zastupao je i na kongresima Komunističke Internacionale, kao delegat na Četvrtom (1922) i Šestom kongresu.
Nakon zabrane Komunističke partije Jugoslavije, jedan je od osnivača legalne Nezavisne radničke partije Jugoslavije 1923. godine (preko koje je KPJ delovala) i član njezinog rukovodstva. Neumorno piše i uređuje više sindikalnih listova, učestvuje kao delegat na ilegalnim konferencijama KPJ.
thumb|Novakovićev spis „Makedonija Makedoncima, zemlja zemljoradnicima“ zbog kojeg mu je suđeno.
Viši sudovi su potvrdili presudu prvostepenog suda i Novaković je izdržao zatvorsku kaznu. 1926. godine je ponovo uhapšen i osuđen zbog komunističke propagande na pet godina robije.
Emigracija u SSSR
1927. godine beogradska partijska organizacija je organizirala njegov bijeg iz bolnice i prebacila ga u inozemstvo, nakon čega je emigrirao u Sovjetski Savez. Iste godine postaje član Komunističke partije (boljševika). Bio je predstavnik KPJ pri Balkanskom zemaljskom sekretarijat u Izvršnom komitetu Komunističke internacionale 1928. godine. U emigraciji objavljuje tekstove za međunarodni list Balkanska federacija, koji je na francuskom izlazio u Beču.
thumb|[[Crvena pomoć u akciji u Berlinu.]]
Novaković je radio u Izvršnom komitetu Međunarodne organizacije pomoći revolucionarima. Usled toga je često boravio u Nemačkoj na partijskom radu. 1928. godine član Komunističke partije Nemačke. Pomagao je Mustafi Golubiću tokom njegovog boravka u Berlinu oko 1930. godine. Novaković je poznavao šefa "Crvene pomoći", koja je Golubiću odobrila pomoć od 10 DM nedeljno.
Novaković je bio poznat kao žestok i nepokoran temperament. Na jednom sastanku Kominterne, kad je jedan od njenih najodgovornijih funkcionera, Pjatnicki, zaprijetio da će raspustiti Komunističku partiju Jugoslavije, Kosta je ponosno reagovao:
CK KPJ je 1931. ili 1932. godine isključio iz Partije Kostu Novakovića, zbog frakcionaške delatnosti. On je optužen da je navodno unosio svoje frakcionaške poglede među studente kao „ultraljevičar".
Pad u nemilost
Kosta Novaković je počeo padati u nemilost kada su ga vodeći staljinisti Kominterne optužili za frakcionaštvo. Iako je imao završen fakultet, radio je u Moskvi kao pomoćni štamparski radnik, pod imenom Petar Petrovič Dragačevac, i živeo u komunalnom stanu. Prema opisu Rodoljuba Čolakovića, živeo je u sirotinskom sobičku, "u tijesnoj prostoriji od desetak kvadratnih metara", sa željeznom posteljom prekrivenom vojničkim ćebetom, jednim polurazvaljenim ormarom, stolićem i dvije stolice bez naslona, ali besprekornog reda.
CPX
__NOTC__
Kosta Novaković
Pad u nemilost
1933. godine, u Moskvi je Kostu Novakovića sreo Rodoljub Čolaković, koji opisuje strašnu promenu koju mu se dogodila:
PE
__NOTC__ Termin PE ima više značenja.
Hebron Estates, Kentucky
Hebron Estejts je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Kosta Novaković
Pad u nemilost
"Bio je to Kosta Novaković, jedan od poznatih rukovodilaca naše Partije, koga sam prvi put vidio 1919. godine u Sarajevu, kamo su često navraćali istaknuti ljudi našeg revolucionarnog pokreta i održavali zborove ili konferencije. Ali kakva razlika između tadašnjeg Koste i ovog čovjeka koji je stajao između Rade i mene u sumorno oktobarsko moskovsko veče, pod škiljavom svjetlošću ulične rasvjete. Tada je bio mlad, vitak, naočit; na izrazito bijelom licu opušteni crni brkovi, visoko čelo i bujna, još sasvim crna i nemirno zabačena kosa. Išao je lako, uspravan, s nečim prkosnim u hodu i držanju. Sarajevski proleteri voljeli su da ga slušaju i pamtili njegove duhovite riječi i jetke primjedbe na račun vlastodržaca. A sad je to bio sasvim oronuo čovjek, iako inije imao još ni pedeset godina, poguren, tiha glasa, nesigurna hoda. Srce mi se steglo od žalosti; Kostu sam poštovao i volio, čak sam, kad su ga 1926. godine, osudili na robiju, napisao pjesmu i posvetio je njemu. Šta se s njim dogodilo? Šta ga je tako srušilo? [...] Lice potamnelo, kosa prorijeđena i prosjeda, bore na čelu, oko očiju i usta. Ostavljao je utisak čovjeka koga podgriza neka opaka boljka ... Dugo sam razgovarao s Kostom te noći u njegovom sobičku. Sada je on govorio, a ja sam slušao priču čovjeka koji je doživio politički i lični brodolom. Ne sjećam se više njenih pojedinosti — mnoge stvari nisam ni razumijevao — ali ostao je živ utisak o slomljenom čovjeku i duboko osjećanje nepravde koja mu je učinjena. Počinjao bi polagano, tihim glasom, kao da predaje, o nastanku frakcija, ali bi brzo, čim bi počeo da govori o Simi Markoviću ili nekom drugom desničaru, padao u vatru, sipao psovke i lične uvrede, napadao sve od ’pigmeja u Partiji’ do najodgovornijih funkcionera Kominterne. Duboke, tamne oči sjaktile su bolesnim sjajem, ruke su mu podrhtavale, nije mogao da se skrasi na stolici, ustajao je i vrtio se u tijesnom sobičku, kao uznemirena zvijer u kavezu. Smirio bi se, opet sjeo na stolicu i, pitajući me gdje je stao, nastavio tu čemernu priču. Doživio sam u životu, posebno u emigraciji, dosta gorkih časova, ali rijetko kad mi je bilo tako teško kao te noći slušajući Kostu."
- Rodoljub Čolaković
Hebron Estates, Kentucky
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.087, što je 17 (-1,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kosta Novaković
Pad u nemilost
Čolaković primećuje da su "tog neprilagodljivog čovjeka skršili fizički i likvidirali politički", ljudi koji su bili vještiji, smalažljiviji, karijeristi koji su već uzimali maha u aparatu Kominterne i nemilosrdno se obračunavali sa svim neposlušnicima. U toku razgovora sa njim Kosta Novaković je povikao:
1937. godine Novaković je ponovo saslušavan pred komisijom Kominterne i otpušten sa posla. U jeku velike čistke, Ivan Gržetić, partijski predstavnik u Kominterni, 17. svibnja 1937. godine piše generalnom sekretaru CK KPJ Josipu Čižinskom u Pariz, o isključenju neposlušnih jugoslovenskih komunista i otpuštanju Novakovića ("Dragačevca"):
Staljinistička čistka i smrt
Kosta Novaković je uhapšen 19. jula 1938. u staljinističkim čistkama, pod optužbom za "frakcionaštvo". Izbačen je iz KPJ odlukom Centralnog komiteta pod vođstvom Josipa Broza Tita 15. marta 1939. godine, zajedno sa grupom jugoslovenskih komunista uhapšenih u SSSR-u. Streljan je u Moskvi 19. aprila 1939. godine, na temelju zajedničke odluke Politbiroa SKP(b)-a, NKVD-a i državnog tužitelja o streljanju 198 pripadnika „kontrarevolucionarne desno-trockističke konspirativne organizacije“ od 9. aprila 1939. godine. Ranija literatura je ovu odluku smatrala posledicom isključenja uhapšenih jugoslovenskih komunista iz marta 1939. godine, međutim novija istraživanja o odnosima Kominterne i CK KPJ dovode u pitanje ovu vezu, kao i Titov kapacitet da utiče na odluke NKVD-a u tom trenutku.
Njegovo telo je posle streljanja kremirano, a posmrtni ostaci položeni u zajedničku grobnicu.
Kosta Novaković je rehabilitovan 10. juna 1958. godine u SSSR.
Dela
minijatura|Međunarodni list Balkanska federacija, sa sedištem u Beču, za koji je Novaković pisao.
U svojim spisima ostavio je svedočanstva o nasilnoj kolonizaciji i srbizaciji Kosova, koja se sprovodila po priključenju krajeva naseljenih Albancima Kraljevini Srbiji i Kraljevini SHS.
Nasleđe
Ustanova za kulturno-obrazovnu delatnost, nekadašnji Radnički univerzitet u Čačku, nosi njegovo ime. U parku kod Autobuske i Železničke stanice u Čačku postavljena je njegova bista. Jedna od glavnih ulica Pristine nosi njegovo ime, prema Resenju Skupstine Opstine glavnog grada.
Popis stanovništva 2011.
__NOTC__ Termin Popis stanovništva 2011. ima više značenja.
CCPA
__NOTC__ Termin CCPA ima više značenja.
Amanty
Amanti je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Komersi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 47 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,17 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 350 metara (maksimalnoj 426 m, a minimalnoj 295 m).
Shi Zhi (Tri kraljevstva)
Shi Zhi (? -226) je bio ministar na dvoru kineske države Istočni Wu, jednog od Tri kraljevstva. Bio je najstariji sinShi Xiea, dugogodišnjeg prefekta Jiaozhija. Nakon očeve smrti se njegov mlađi brat Shi Hui pobunio protiv države Wu i sebe proglasio novim prefektom umjesto od strane centralne vlasti imenovanog Lü Daija. Shi Zhi se priključio pobuni, ali je zarobljen i pogubljen zajedno sa bratom.
Umjetnost
250px|thumb|[[Piter Paul Rubens. Adam i Eva]]
Umjetnost (ijek.) ili umetnost (ek.), ljudska delatnost ili proizvod ljudske delatnosti koja ima za cilj stimulisanje ljudskih čula kao i ljudskog uma i duha; prema tome, umetnost je aktivnost, objekat ili skup aktivnosti i objekata stvorenih sa namerom da se prenesu emocije ili/i ideje. Osim ove definicije, ne postoji ni jedna druga opšteprihvaćena definicija umetnosti, s obzirom da je definisanje granica umetnosti subjektivan akt, a potreba za umetnošću se obično naziva ljudskom kreativnošću.
Kvalitet umetničkog dela se obično procenjuje na osnovu količine stimulacije koju ono izaziva — utisak koji ono ostavlja na ljude, broj ljudi u kojima je to delo izazvalo neku emociju, u kolikoj meri to delo se ceni, kao i efekat ili uticaj koji to delo ostavlja ili je ostavilo u prošlosti. Većina umetničkih dela koja se generalno smatraju remek-delima poseduje ove atribute.
Nešto što stimuliše samo čula ili samo um, ili kad mu je cilj nešto drugo, ne smatra se umetnošću, mada neka dela moderne umetnosti ozbiljno dovode ovu tvrdnju u pitanje.
Tropical Heat
Tropska vrelina (, poznata i kao ) je bila kanadska televizijska serija, napravljena u koprodukciji sa Meksikom i Izraelom, emitovana između 1991. i 1993. Serija opisuje dvoje privatnih detektiva, bivšeg policajca Nika Slotera i bivšeg turističkog agenta Silvi Džirard, koji rešavaju brojne slučajeve. Radnja serije je smeštena u izmišljeni grad Ki Maraja, u američkoj saveznoj državi Floridi.
Umjetnost
Shodno tome, nešto može biti procenjeno u potpunosti kao umetnost, ili umetnost može biti deo nekog objekta. Na primer, slikarstvo može biti čista umetnost, dok stolica, iako dizajnirana sa praktičnim ciljem i upotrebnom vrednošću, može sadržati elemente umetnosti baš u tom istom dizajnu.
Tropical Heat
Serija je imala tri sezone sa ukupno 66 epizoda. Prva sezona je snimljena u Puerto Valjarti, u Meksiku, druga u Eilatu, u Izraelu, a treća u Pretoriji, u Južnoafričkoj Republici, uz neke scene snimljene na Mauricijusu.
Umjetnost
Umetnost koja nema funkcionalnu vrednost ili nameru se naziva lepom umetnošću, dok se delatnost koja pored umetničke vrednosti poseduje i funkcionalnu svrhu naziva zanatom. Međutim, objekat može biti klasifikovan i na osnovu namera svog tvorca koje su prisutne (ili odsutne) u samom objektu. Na primer, šolja, koja očigledno ima svoju funkcionalnu vrednost jer se može upotrebiti kao posuda, može biti smatrana umetnošću ako je namera njenog tvorca bila da prevashodno napravi ukras, dok slikanje može biti procenjeno kao zanat ako se masovno proizvodi.
Upotreba
Najraširenija upotreba reči "umetnost" koja je počela da dobija na važnosti posle 1750. godine je shvaćena kao veština da se provede nešto sa nekim estetskim rezultatom. Enciklopedija Britanika definiše pojam umetnosti kao "korišćenje veštine i imaginacije u stvaranju estetskih objekata, okruženja ili iskustava koja se mogu podeliti s drugima.
Prema bilo kojoj od ovih definicija reči "umetnost", umetnička dela su stara koliko i samo čovečanstvo: od rane praistorijske umetnosti do savremene umetnosti. Mnoge knjige i članci u časopisima su napisani o umetnosti. Godine 1998. Volt Viver je ustvrdio da je "očigledno da ništa što se tiče umetnosti nije više očigledno.
Prvi i širi smisao reči umetnost je onaj koji je ostao najbliži starom latinskom značenju, koje se otprilike prevodi kao veština ili zanat, kao i takođe iz protoindoevropskog korena koje znači sređivanje, ukrašavanje. U tom smislu, umetnost je sve što je pretrpelo proces namernog sređivanja. 650px|thumb|center|Grafiti u Rimu Drugo i novije značenje reči umetnosti je skraćenica od kreativna umetnost ili lepa umetnost. Lepa umetnost je pojam koji se koristi kako bi se izrazilo da je umetnik upotrebio svoju veštinu kako bi izrazio svoju kreativnost ili kako bi probudio estetsku senzibilnost publike, ili pak kako bi privukao pažnju publike na "finije" stvari.
Ako se veština koristi na uobičajen ili praktičan način, obično će biti smatrana zanatom, a ne umetnošću. Isto tako, ako se veština koristi u komercijalne i industrijske svrhe, biće smatrana komercijalnom umetnošću. S druge strane, zanati i dizajn se u određenim uslovima smatraju primenjenom umetnošću. Neki teoretičari smatraju da se razlika između lepe umetnosti i primenjene umetnosti ogleda više u vrednosnim sudovima o umetnosti nego u nekoj jasnoj definicijskoj razlici. Međutim, ponekad cilj lepe umetnosti nije samo čista kreativnost i lični izraz umetnika. Svrha umetničkih dela može biti i saopštavanje neke ideje, kao što se to dešava sa politički, duhovno ili filozofski motivisanom umetnošću; da proizvede osećaj lepote (vidi estetika); da istraže prirodu čula; iz zadovoljstva; ili da proizvedu jake emocije. Svrha umetničkog dela takođe može biti prividno odsutna.
Prema Aristotelu, umetnost uvek ima neki cilj. Ako je taj cilj sama umetnost (umetnost radi umetnosti) onda se radi o "lepim umetnostima".
Sama reč "umetnost" može da se odnosi na razlilite stvari, osećanja i delanja. Može biti studija kreativne veštine, upotrebni proces kreativne veštine, ili iskustvo koje publika ima u interakciji sa kreativnom veštinom. Kreativna umetnost ("umetnost" kao disciplina) je skup disciplina ("umetnosti") kojima se proizvode umetnička dela ("umetnost" kao objekat) stvorena ličnom nadahnutošću ("umetnost" kao delanje) umetnika, i odražavaju poruku, raspoloženje ili simboliku za posmatrača koji je interpretira ("umetnost" kao iskustvo). Umetnička dela mogu da se definišu kao svrsishodne, kreativne interpretacije beskrajnih koncepata ili ideja koje služe da bi se saopštilo nešto drugoj osobi. Umetnička dela mogu da budu pravljena specijalno u ovu svrhu, ili pak mogu da budu tumačena na osnovu slika ili objekata.
Umetnost je nešto što putem čula stimuliše misli, emocije, verovanja ili ideje pojedinca. Takođe se može raći da je izraz ideje i može imati više obličja kao i više različitih svrhi.
Teorije umetnosti
Članak Klementa Grinberga Modernističko slikanje, objavljen 1960. godine definisao je modernu umetnost kao "korišćenje karakterističnih metoda discipline u cilju kritikovanja same discipline."
Grinberg je prvi primenio ovu ideju na pokret apstraktnog ekspresionizma i upotrebio ga kako bi razumeo i opravdao ravnu (neiluzionističku) apstraktnost u slikanju. Realistična, naturalistička umetnost je bila umetnost imitacije, koristila je umetnost da bi sakrila umetnost; modernizam je iskoristio umetnost da bi privukao pažnju na umetnost. Stari majstori su na ograničenja sredstava u slikarstvu (ravna površina, oblik potpore, sastojci boja) gledali kao na negativne faktore koji su morali biti prikriveni. Modernizam ta ista ograničenja ističe u prvi plan kao pozitivne faktore koji se otvoreno ističu.
Iako u osnovi predstavlja način razumevanja specifičnog tipa umetnika, ova definicija moderne umetnosti podvlači većinu ideja o umetnosti u okviru različizih umetničkih pokreta 20. i početka 21. veka.
Endi Vorhol je postao važan umetnik kritikujući popularnu kulturu i svet umetnosti baš tim istim jezikom pop-kulture. Kasniji, postmodernistički umetnici iz osamdesetih, devedesetih i prve decenije 21. veka preuzeli su te ideje proširujući tehniku autokriticizma izlazeći iz granica "visoke umetnosti" i primenjujući ideju na sve oblasti kulturnog stvaranja slika, uključujući modu, stripove, bilbordove i pornografiju.
Upotrebna vrednost umetnosti
thumb|200px|left|Teodor Singer Sardžent|Portret Madam Iks Jedna od ključnih karakteristika lepe umetnosti za razliku od primenjene umetnosti je odsustvo bilo kakve upotrebne vrednosti. Međutim, ovo shvatanje je kritikovano kao klasna predrasuda, i protivnici pogleda da umetnost ne može biti korisna kažu da svaka ljudska aktivnosti ma neku upotrebnu funkciju i da objekti za koje se tvrdi da su "beskorisni", zapravo imaju funkciju pokušaja da mistifikuju i kodifikuju društvene hijerarhije. Ponekad se takođe tvrdi da korisnost nekog naizgled potpuno "nekorisnog" dela je u efektu koji on ostavlja na svog stvaraoca ili posmatrača.
Umetnost takođe koriste terapeuti, psihoterapeuti i klinički psiholozi kao "umetničku terapiju". Umetnost takođe može da se koristi u testiranju ličnosti. Glavni cilj u ovom slučaju nije krajnji proizvod - umetničko delo, već lečenje subjekta-stvaraoca kroz kreativan rad. Krajnji proizvod - umetničko delo može takođe biti od velike pomoći u otkrivanju eventualnih psihičkih problema koje stvaralac može da ima.
Na primer, grafiti i drugi tipovi "ulične umetnosti" su deo raznih kultura mladih kao na primer američka hip-hop kultura, koja je politički angažovana, te su grafiti, kao nešto što je zakonom zabranjeno, jedan od izraza političkih stavova ove kulturne grupacije.
U društvenom kontekstu, umetnost može poslužiti za formiranje javnog mišljenja. Umetnost je u prošlosti često korišćena u propagandne svrhe. Ponekad su umetnička dela zloupotrebljena u propagandne svrhe, iako u stvari umetnik nije imao tu nameru kada je stvarao. Primer je Vagnerova muzika koju je Hitler upotrebio za širenje ideje Trećeg rajha.
Klasifikacijske rasprave o umetnosti
Uobičajena je rasprava u istoriji umetnosti da li je neko delo ili neka vrsta delanja umetnost ili ne. Zapravo, Filozofi umetnosti nazivaju ove rasprave "klasifikacijskim raspravama o umetnosti". Klasifikacijske rasprave su tokom 20. veka uključivale kubizam i impresionizam, Dišanov pisoar, savršene imitacije novčanica, filmove, propagandu, i dr. Konceptualna umetnost ponekad namerno gura granice onoga što se smatra umetnošću i neki konceptualni umetnici, kao na primer, Dejmijen Herst i Trejsi Emin su autori dela oko kojih se trenutno vodi rasprava.
Video igre i FRP su dve oblasti za koje neki kritičari tvrde da su umetnost, dok drugi tvrde da nisu.
Junction City, Kansas
Džankšon Siti je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Umjetnost
Klasifikacijske rasprave o umetnosti
Filozof Dejvid Novic kaže da neslaganje u definisanju šta je to umetnost nije glavni problem. Klasifikacijske rasprave su veoma često rasprave o sopstvenim vrednostima kao i o pravcu u kom društvo ide a ne o samoj teoriji. Na primer, kada je Dejli Mejl kritikovao Herstov i Eminin rad tvrdnjom:"Tokom 1000 godina, umetnost je bila jedan od velikih civilizacijskih pokretača. Danas,ovde u turšiji i prljavi kreveti prete da nas sve pretvore u divljake", oni ne uspevaju da definišu teoriju umetnosti, već dovode u pitanje vrednost Hirstovog i Emininog dela.
Junction City, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 23.353, što je 4.467 (23,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Umjetnost
Klasifikacijske rasprave o umetnosti
U 19. veku, ovaj tip rasprava se vodio oko dela Teodora Žerikoa, Splav Meduza (1820), koji su mnogi smatrali kao oštru osudu nemarnosti francuske vlade u vezi sa bordolomom francuske fregate Meduza. Takođe je veliku raspravu izazvala slika Eduara Manea, Doručak na travi (1863), gde skandal nije bila nagost žene, već to što sedi u društvu potpuno obučenih muškaraca, kao i dela Teodora Singera Sardženta i njegovog Portreta Madam Iks (1884), koji je izazvao veliko negodovanje zbog crvenkasto-roze boje upotrebljene za ušnu školjku modela, jer se to smatralo previše sugestivnim i pogubnim za dobru reputaciju modela iz visokog društva.
U 20. veku, kontroverznu umetnost predstavljaju Pablo Pikaso i njegova Gernika (1937), Leon Golub i Ispitivanje III (1958), gde je američka javnost bila šokirana prizorom nagog tela zatvorenika sa kapuljačom na glavi i vezanog za stolicu, okruženog običnim i normalnim policajcima, kao i Andres Serano i Hrist u mokraći (1989).
Godine 2001, Erik Fišl je izvajao skulpturu Ležeća žena, u spomen onima koji su poginuli skakajući ili padajući 11. septembra. Ova skulptura je bila postavljena u Rokfelerovom centru u Njujorku, ali je u nakon godinu dana bila uklonjena s objašnjenjem da je bila "previše uznemiravajuća"
Forma
Umetnička forma je specifična forma umetničkog izraza. Ovaj izraz je određeniji od termina umetnost, ali manje specifičan od termina žanr. Neki primeri umetničkih formi su:
Stilovi
Umetnikov stil ili je poseban način rada koji umetnik ima pri stvaranju umetničkog dela. Ponekad stilovi odražavaju neku posebnu umetničku filozofiju ili cilj. Na primer, Džoj Divižn bi u muzičkom smislu, mogao da se okarakteriše minimalističkim muzičkim stilom. Ponekad je stil usko vezan za određeni istorijski period, ili određeni umetnički pokret. Tako su Dalijeve slike slikane u nadrealističkom stilu, na primer.
Kratkolančana masna kiselina
thumb|upright=0.7|[[Sirćetna kiselina]] thumb|upright=0.7|[[Kapronska kiselina]] Kratkolančane masne kiseline su podgrupa masnih kiselina sa alifatičnim repovima od manje od šest ugljenika. Ova grupa obuhvata:
Umjetnost
Stilovi
Stil može vezan za tehniku koja se koristi, ili za efekat koji proizvodi. Umetnost Roja Liktenstajna karakteriše poentilistički stil jer Liktenstajn koristi sitne tačke, iako u suštini nema ništa zajedničko sa ostalim poentilistima. Liktenstajn je koristio ben-dej tačke, koje su se koristile za bojenje stripova: imaju jednake razmake između sebe i formiraju ravne obojene površine; poentilizam koristi tačkice čiji raspored dočarava varijacije u boji i dubini.
Mnogi termini koji se koriste za opisivanje umetnosti, a naročito umetnosti najnovijeg doba, teško se mogu podvesti pod kategoriju forme, žanra ili stila, čak se i ove kategorije dovode ponekad u pitanje. Niko ne sumnja u postojanje pejzažne umetnosti, ali se postavlja večito pitanje da li je ona posebna forma umetnosti, ili je pak žanr arhitekture, ili je možda stil u okviru žanra pejzažne arhitekture. Ili, da li je strip umetnička forma, ili je medij, žanr, stil, ili nešto sasvim drugo?
Kratkolančana masna kiselina
Kratkolančane masne kiseline, poput masnih kiselina srednje dužine, se preuzimaju direktno u portalnu venu tokom varenja lipida, što je u kontrastu sa dugolančanim masnim kiselinama, koje se pakuju u hilomikrone i u tom obliku ulaze u limfne kapilare te ulaze u krv putem potključnih vena.
Umjetnost
Istorija umetnosti
thumb|200px|Vilendorfska venera Umetnost datira još iz praistorijskog doba. Pronađene su skulpture, pećinsko slikarstvo i petroglifi koji su stari oko 40.000 godina i datiraju iz starijeg kamenog doba. Tačno značenje ove umetnosti još uvek nije potpuno utvrđeno jer se previše malo zna o kulturama koje su je proizvele. Do skora, najstarije umetničko delo na svetu je bio komad nakita — male bušene školjke koje su stare oko 75.000 godina i koje su otkrivene u južnoafričkoj pećini. Međutim, najnovije otkriće istih takvih školjki u marokanskoj pećini pomera granice za nekih 7.000 godina — školjke nađene u Maroku su stare nekih 82.000 godina.
Velike umetničke tradicije bazirane su na umetnosti jedne od velikih starih civilizacija: Stari Egipat, Mesopotamija, Persija, Indija, Kina, Antička Grčka, Antički Rim ili Arabija (stari Jemen i Oman).
Svaki od ovih centara rane civilizacije razvio je sopstveni jedinstveni stil u umetnosti. Zahvaljujući svojoj veličini i trajanju, znatan deo umetničkih dela ovih civilizacija je preživeo i njihov uticaj je prenešen na druge kulture u kasnijim istorijskim periodima. Ove civilizacije su takođe prve zabeležile kako su umetnici radili. Na primer, antičkogrčka umetnost je obožavala fizčke forme ljudskog tela i u skladu sa tim, razvile su se veštine kojima bi se prikazala muskulatura, poza, lepota ljudskog tela, kao i anatomski korektne proporcije.
Umetnost Vizantije i gotička umetnost zapadnoevropskih zemalja u srednjem veku, uglavnom se fokusirala na izraz i interpretaciju biblijskih i nr materijalnih istina, stavljajući akcenat na metode koje bi uveličale slavu duhovnog sveta kao zlatna boja na slikama, staklo u mozaicima i prozorima, i prikaz likova u idealizovanoj i šematizovanoj formi (npr. dvodimenzionalne, ravne forme).
Pojava renesanse u zapadnoevropskim zemljama je vratila vrednovanje materijalnog sveta, kao i mesto čoveka u njemu, što se odražava u umetničkim formama, koje vraćaju realnost u prikazu ljudskog tela, kao i tridimenzionalnost pejzaža. thumb|left|220px|Stilizovan potpis sultana [[Mahmud II|Mahmuda II, ispisan arapskom kaligrafijom.]] Na Istoku, odbacivanje ikonogafije u islamskoj umetnosti dovelo je do stavljanja naglaska na geometrijskim oblicima, islamskoj kaligrafiji i arhitekturi. Na Dalekom istoku, religija je takođe dominirala u umetničkim stilovima i formama. U umetnosti Indije i Tibeta bile su posebno zastupljene obojene skulpture i ples sa religioznim bojenjem koji je pozajmljivao mnoge konvencije od skulpture dajući svetlost kontrastnim bojama stavljajući naglasak na liniju. Kineska umetnost se karakteriše rezbarenjem u žadu, bronzi, lončarstvu (uključujući neverovatnu glinenu vojsku ratnika Sjena cara Ćina, poeziji, kaligrafiji, muzici, slikarstvu, drami, itd. Kineski stilovi prilično variraju od perioda do perioda i tradicionalno se nazivaju imenom dinastije koja je u to doba vladala. Tako, na primer, slikarstvo dinastije Tang je monohromatično i oskudno u ukrasu, sa akcentom na idealizovanim pejzažima, ali slikarstvo dinastije Ming je raznovrsno, puno boja, i koncentriše se na pričanje priča putem seta kompozicije.
Periodi u japanskoj umetnosti takođe su dobili ime po carskim dinastijama, i takođe, kao i kineska umetnost, veoma se razlikuje od perioda do perioda.
thumb|200px|[[Meri Kasat. Kupanje]] Doba prosvećenosti u 18. veku je donelo predstavljanje fizičkih i racionalnih istina preciznog univerzuma, kao i političke i revolucionarne vizije post-monarhističkog sveta, kao što je Blejkov portret Njutna kao božanskog geometra ili Davidovo propagandističko slikarstvo. Ova stremljenja su dovela do romantičarskog odbacivanja svega racionalnog i okretanja ka ljudskoj emotivnoj strani i indivudualizmu, po uzoru na Geteove romane. Kasni 19. vek je doneo mnogobrojne nove pravce u umetnosti, kao akademska umetnost, simbolizam, impresionizam, fovizam itd.
Dvadeseti vek je doneo nova revolucionarna naučna otkrića, kao Ajnštajnova teorija relativiteta ili Frojdove teorije u psihologiji, ali i veliki tehnološki razvoj, ubrzan implozijom civilizacije u dva svetska rata. Istorija umetnosti 20. veka je istorija beskrajnih mogućnosti i potrage za novim standardima, od kojih je svaki prethodni bio pregažen onim koji mu je sledio. Parametri impresionizma, ekspresionizma, fovizma, kubizma, dadaizma, nadrealizma, itd, ne mogu da se održe van okvira prostora u kom su nastali. Sve prisutnija globalna interakcija tokom ovog vremena donela je u zapadnu umetnost ekvivalentne uticaje iz drugih kultura (na primer, Pablo Pikaso je bio pod velikim uticajem afričke umetnosti). Japanska umetnost je dosta uticala na impresioniste, a sama zapadna umetnost je izvršila veliki uticaj na istočnoevropsku umetnost u 19. i 20. veku sa idejama komunizma i postmodernizma koje su izvršile veliki uticaj na umetničke stilove.
Modernizam je otvorio put realizaciji svoje neukrotivosti u drugoj polovini 20. veka. Relativnost je prihvaćena kao neizbežna istina, koja je dovela do perioda savremene umetnosti i postmodernističke kritike, gde se svetske kulture i istorija toliko prožimaju i menjaju forme, da neki kritičari već smatraju da se više ne može govoriti o regionalnim kulturama, već o jednoj, globalnoj kulturi.
Lepe umetnosti
Šarl Bato je 1746. godine stvorio termin "lepe umetnosti" pod koji su po njemu spadale ples, florikultura, vajarstvo, muzika, slikarstvo i poezija. Kasnije je dodao arhitekturu i elokvenciju. U kasnijim periodima, lista je pretrpela više izmena jer će joj razlićiti autori dodavati i uklanjati elemente. Rikoto Kanudo, prvi filmski teoretičar, biće prvi koji će 1911. godine kvalifikovati film kao sedmu umetnost.
Trenutno, sledeće umetnosti se računaju kao lepe umetnosti:
Neki na ovu listu proširuju televizijom, modom, reklamama ili video igrama.
Uralske planine
Zajedno sa rekom Ural, planina Ural deli evroazijsku kontinentalnu masu na dva nejednaka dela (kontinenta): Aziju (43,8 mil. km²) i Evropu (10,4 mil. km²).
Geografija
mini|240px|Karta Urala mini|Prizor sa subpolarnog Urala Ural se nalazi između Istočnoevropske ravnice na zapadu i Zapadnosibirske ravnice na istoku. Na severu počinje od obale Karskog mora, koje je deo Arktičkog okeana, kod Jekaterinburga dostiže svoju naveću širinu, a završava se na reci Ural između Orenburga i Orska, blizu severne granice Kazahstana.
Arktička ostrva Vajgač i Nova Zemlja se smatraju produžetkom planine Ural. Severna trećina Urala je paralelna reci Ob.
Ural prolazi kroz predele tri klimatske zone, a na njemu izviru mnoge reke. Najvažnije od njih su:
Planina Ural se po svojoj dužini od 2100 kilometara deli na 5 sekcija od severa ka jugu:
Gradovi
Najvažniji gradovi u oblasti planine Ural su:
Na evropskoj, zapadnoj, strani: Na azijskoj, istočnoj, strani (Sibir):
Jekaterinburg, glavni grad Uralskog federalnog okruga, smatra se nezvaničnom prestonicom oblasti planine Ural.
Rudarstvo
Na srednjem i južnom Uralu postoji niz rudnika: gvožđa (Magnitogorsk), platine, soli, uglja, nafte, gasa i dragocenog minerala malahita.
Rudno bogatstvo je doprinelo razvoju centara teške industrije u Permu, Jekaterinburgu i Magnitogorsku.
Tufo Varaccani-Verdesca, Frosinone
Tufo Varaccani-Verdesca je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 200 m.
Dražen Petrović
Rane godine
Dražen Petrović je rođen u Šibeniku u porodici Jovana (Jole) i Biserke Petrović. Njihovo prvo dete, Aleksandar, će biti prvi koji će krenuti košarkaškim stopama, a Dražen će ga pratiti. Sa 13 godina Dražen je počeo da igra u mlađim selekcijama u lokalnom KK Šibenka; sa 15 godina je ušao u prvi tim, odmah pošto je Šibenka izborila mesto u prvoj ligi.
Sa Petrovićem kao zvezdom tima, Šibenka je dva puta stigla do finala Kupa Radivoja Koraća 1982. i 1983. i oba puta izgubila od CSP Limoža. 1983. Dražen je pogodio dva slobodna bacanja za pobedu Šibenke nad Bosnom u finalu plej-ofa, ali je sutradan titula oduzeta Šibenci zbog navodnih neregularnosti u suđenju od strane Košarkaškog saveza Jugoslavije i, nakon odbijanja Šibenke da odigra majstoricu u Spensu, dodeljena je Bosni.
Petrović je igrao za jugoslovensku reprezentaciju na Balkanskim prvenstvima i osvojio je bronzu i zlato sa juniorskim timom i srebro sa prvim timom. 1982. je takođe doneo srebro sa Evropskog prvenstva za juniore u Grčkoj.
Cibona
Nakon odsluženja vojnog roka, Petrović je pratio bratovljeve stope i prešao u Cibonu. Dražen je sa Cibonom prve godine osvojio prvenstvo i kup Jugoslavije i titulu pobednika Kupa evropskih šampiona pobedom protiv Real Madrida 87:78 kojoj je Petrović doprineo sa 39 poena. Druga titula je došla sledeće godine, a Petrović je postigao 22 poona u pobedi nad Žalgirisom, za koji je onda igrao Arvidas Sabonis. Iste godine je osvojen i domaći kup, a Petrović je postigao 46 poena protiv starog rivala Bosne. Petrović je svoj treći evropski trofej osvojio 1987. pobedom u ginalu Kupu pobednika kupova protiv Skavolinija, čiju je mrežu napunio sa 28 poena.
Sa jugoslovenskom reprezentacijom Petrović je osvojio bronzu na Olimpijskim igrama 1984. u Los Anđelesu. Treće mesto je osvojio i na Svetskom prvenstvu 1986. nakon trilera u poslednjem minutu polufinalne utakmice protiv Sovjetskog Saveza. Sa Evropskog prvenstva 1987. u Grčkoj Petrović se opet vratio sa bronzom, pošto je Jugoslavija izgubila u polufinalu od domaćina i osvajača zlatne medalje Grčke. Na Univerzijadi koja je održana u Zagrebu 1987, Petrović je sa jugoslovenskim timom osvojio zlato. Na Olimpijskim igrama 1988. u Seulu, Petrović je osvojio srebrnu medalju, pošto je Jugoslavija još jednom poražena od Sovjetskog Saveza.
Petrović prosečan učinak tokom četiri godine u Ciboni je 37,7 u šampionatu Jugoslavije i 33,8 u evropskim takmičenjima, a lični rekordi su redom 112 (protiv Olimpije) i 62 poena. . Njegov učinak u jednoj utakmici je često pokazivao 40, 50 i 60 poena; u utakmici Kupa evropksih šampiona protiv Limoža, Petrović je postigao 9 trojki, uključujući sedam u nizu tokom prvog poluvremena, za ukupnih 45 poena i 25 asistencija. . Petrović je sam priznao da su mu potrebni novi izazovi, koje Cibona i jugoslovenska liga nisu mogli više da pruže. Sa druge strane Atlantika, Portland Trail Blazersi su već odabrali Petrovića u trećem krugu drafta 1986. Međutim, on je odlučio da odloži odlazak u SAD i 1988. je potpisao za Real Madrid, za ono vreme veliku sumu od 4 miliona dolara.
Real Madrid
thumb|desno|Dražen Petrović U sezoni 1988-1989. Petrović je nosio dres španskog kraljevskog kluba. Iako im je titula u prvenstvu za malo izmakla, pošto su izgubili od Barselone u petoj odlučujućoj utakmici, Petrović je pomogao Realu da osvoji nacionalni kup pobedom nad njihovim katalonskim rivalima. Petrović je takođe predvodio klub u pobedi nad Snajderom u finalu Kupa pobednika kupova izjednačivši svoj rekord u evropskim takmičenjima (62 poena). Njegova prva sezona u ACB ligi je takođe bila i poslednja, ali on još uvek drži rekord ACB lige u broju postignutih poena (42) i trojki (8) u finalnoj seriji.
Odličnoj sezoni u klupskim takmičenjima Petrović je dodao i zlatnu medalju sa Evropskog prvenstva 1989. u Zagrebu na kojem je mladi jugoslovenski tim rušio sve redom i vrlo lagano savladao Grčku u finalnoj utakmici. Petrović je bio drugi strelac prvenstva i najkorisniji igrač.
Motivisan izazovom i pritiskom Portland Trail Blazersa, koji su ga draftovali kao 60. pika 1986, Petrović je konačno odlučio da pokuša i da se dokaže u NBA. Nenadano je napustio Španiju na kraju sezone, otkupivši svoj ugovor sa Realom i pridružio se Blejzersima za sezonu 1989-1990.
Portland
U mnogim svojim izjavama pre dolaska u Portland, Petrović je naveo nedostatak minutaže kao jedinu moguću prepreku da uspe u NBA ; u svojoj prvoj sezoni sa Blazersima, te brige su se realizovale. U uigranoj starnoj postavi Portlanda u kojoj su bili Klajd Dreksler i Teri Porter, najbolji evropski igrač je bio prinuđen da igra prosečno 12 minuta po utakmici, što mu je omogućilo da postiže 7,4 poena po utakmici. Početak sezone 1990-1991 je doveo Petrovićevo nezadovoljstvo do vrhunca, pošto je njegova minutaža pala na 7,4 poena po utakmici. Na njegov zahtev, posle 38 utakmica u sezoni (od kojih u 20 nije ni igrao), u razmeni tri tima je prešao u Nju Džerzi Netse.
Tokom leta između dve najfrustrirajuće sezone u profesionalnoj karijeri, Petrović je sa jugoslovenskom reprezetnacijom osvojio Svetsko prvenstvo 1990. u Buenos Ajresu, nakon pobede u finalu protiv Sovjetskog Saveza.
Nju Džerzi
23. januara 1991, Petrović je postao član Nju Džerzi Netsa. Sada je bio deo tima u kom su bili Keni Anderson i Derik Koleman, dvojica igrača koja su najviše obećavala u ligi, ali takođe tim koji nije stigao do plej-of od sezone 1985-1986. Odlučan da mu se ne ponovi epizoda sa Portlandom, Petrović je odmah odgovorio na povećanu minutažu (20,5 minuta po utakmici), postižući prosečno 12,6 poena u 43 utakmice za Netse. Prva kompletna sezone sa Netsima je bila zaista očaravajuća: nije propustio nijednu utakmicu, postizao je prosečno 20,6 poena za 39,9 minuta na parketu i bio je prvi među bekovima po uspešnosti šuta iz igre (51%), dokazao se kao vođa tima i proglašen je za najkorisnijeg timskog igrača. Još važnije, njegovi uspesi su se preneli na uspeh tima, pošto su Netsi zabeležili 14 pobeda više nego prethodne sezone i stigli su do plej-ofa. Sledeće sezone 1992-1993 Petrović je poboljšao svoj prosečni učinak (22,3) i ponovio je odličan procenat šuta za tri poena od prošle sezone (45%), a opet je bio najbolji među bekovima po uspešnosti šuta iz igre (52%). Američki mediji su ga izabrali u treću NBA postavu za tu sezonu. Međutim, neuspeh da se izbori poziv za Ol-Star utakmicu 1993. je došao kao veliko razočarenje za Petrovića; on je bio jedini među prvih 15 strelaca te sezone koji nisu dobili pozivnicu.