cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vladimir Ćopić
Komunistička partija Jugoslavije
Paralelno sa ilegalnom, vodio je i legalnu delatnost. Bio je jedan od organizatora Komunističke partije u Jugoslaviji. Na Kongresu ujedinjenja levice u Beogradu, od 20. do 23. aprila 1919., kao delegat zagrebačke socijaldemokracije izabran je za člana Centralnoga partijskog vijeća i prvog organizacionog sekretara Socijalističke radničke partije Jugoslavije (komunista).
Cuaxuxpa, Ajalpan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1772 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2309 m.
Vladimir Ćopić
Komunistička partija Jugoslavije
Avgusta 1919. godine je uhapšen zajedno sa drugim komunističkim zaverenicima zbog pripreme oružanog prevrata. Međutim, Vladimir je imao ne samo vezu s vanjskim svijetom, nego je iz zatvora rukovodio pokretom. Ćopiću su dolazili u zatvor drugovi kroz prozor zahoda mjesnog suda koji je graničio s hodnikom vojnog zatvora. Prema svedočenjima okrivljenih, uvodio ih je njegov brat Milan.
Optuženima je suđeno u Zagrebu ožujka 1920. godine, na prvom antikomunističkom procesu u zemlji, nakon čega su svi oslobođeni. Krleža je izveštavao sa procesa i vodio kampanju za oslobađanje drugova Sime Miljuša i Vladimira Ćopića.
Na prvim izborima za Ustavotvornu skupštinu u novembru 1920. godine, kao »novinar iz Senja« izabran je za narodnog poslanika KPJ za Modruško-riječku županiju. Od travnja do kraja lipnja 1921. bio je sekretar Kluba komunističkih poslanika. U skupštinskim raspravama o prijedlogu ustava Kraljevine SHS zalagao se za radničku i seljačku državu te sovjetsku republiku.
Nakon atentata na regenta Aleksandra, uhapšen je 1. VII. 1921 (ukinut mu je zastupnički imunitet) i zajedno s grupom rukovodilaca KPJ osuđen na tzv. Vidovdanskom procesu 1922. na dvije godine robije. Bio je utamničen u Požarevcu (zajedno sa Filipom Filipovićem i drugim komunističkim prvacima).
Od septembra 1923. je djelovao u Zagrebu kao sekretar Oblasnog sekretarijata NRPJ i KPJ za Hrvatsku i Slavoniju. Na Trećoj zemaljskoj konferenciji KPJ januara 1924. godine izabran je za člana Izvršnog odbora Centralnog partijskog vijeća KPJ. 1924. godine je postao urednik Borbe, vodećeg teorijskog časopisa KPJ.
Kao delegat KPJ putuje u Moskvu na Peti kongres Kominterne, održan juna i jula 1924. godine. Radio je u kongresnim komisijama: organizacionoj, za talijansko pitanje te za nacionalno i kolonijalno pitanje. Uhapšen je u srpnju 1924. godine, nakon ilegalnog povratka iz Moskve. Ćopić je između ostalog optužen za uređivanje i autorstvo članaka u Borbi i Radničkoj borbi »...sadržajem kojih da je pozivao i dražio na nepokornost prema zakonima, naredbama ili zakonskim naredbama vlasti, pa time počinio prestupljenje protiv zakona, vlasti, javnog poredka označeno u 191 skz odnosno da je uvredio i prozrenju izložio vladajućeg kralja i time počinio prestupljenje protiv vladara, i time počinio zločinstvo protiv otečestva...«
Na sudskom procesu branio ga je zagrebački advokat Mile Budak, kasnije ustaški vođa. Zbog komunističke djelatnosti Sudbeni stol u Zagrebu osudio je Ćopića u svibnju 1925. na tri i pol godine robije. Nalazeći se na liječenju u Bolnici milosrdnih sestara u Zagrebu, uspio je uz Krležinu i Cesarčevu pomoć iz nje pobjeći (6. VIII. 1925) i emigrirati u SSSR.
Emigracija u SSSR
U Sovjetski Savez je emigrirao 1925. godine. U Moskvi je nakratko bio referent u Organizacijskom odjelu IK Komunističke internacionale, zatim pohađa osmomjesečni tečaj na Međunarodnoj lenjinskoj školi. Kao student MLŠ išao je u Internacionalni klub jugoslavenskih političkih emigranata, gdje je držao predavanja, a još je češće sudjelovao u pjevačkom klubskom zboru, tada popularnom u Moskvi.
U listopadu 1927. postavljen je za lektora na Jugoslavenskom sektoru KUNMZ.
Od 1930. do 1931. godine Ćopić je bio predstavnik Izvršnog komiteta Komunističke internacionale u CK KP Čehoslovačke u Pragu. U to vrijeme je objavio seriju članaka u čehoslovačkom partijskom listu Rude pravo pod pseudonimom Novak. Nakon hapšenja, početkom 1932. je protjeran u Njemačku, odakle se vratio u SSSR.
Po povratku u Moskvu, do srpnja 1932. radi kao instruktor IK KI. Od sredine te godine Ćopić je izabran u Politbiro CK KPJ, te prelazi u Beč, gdje se tada nalazilo partijsko rukovodstvo. Bio je član Gorkićevog privremenog rukovodstva KPJ, zadužen za tisak i za izdavanje partijskog lista Proleter. Kao član partijskog rukovodstva bio je urednik Proletera u Minhenu, gdje se 1932. susreo s Krležom.
U Moskvi je ponovno od rujna 1934. godine. Bio je predstavnik KPJ u Kominterni. Radio je u izdavačko-štamparskom preduzeću Kominterne zajedno sa Karlom Štajnerom, Filipom Filipovićem, Grgurom Vujovićem i Radom Vujovićem. Na IV. zemaljskoj konferenciji (prosinac 1934) izabran je u CK KPJ. 4. marta 1935. godine Josip Broz je kadrovskom odelu Kominterne dao veoma povoljnu ocenu o njemu:
18. X. 1935. godine je kooptiran u Politbiro CK KPJ. Bio je član delegacije KPJ na Sedmom kongresu Kominterne 1935. godine. Na vlastito traženje je oslobođen dužnosti predstavnika u Kominterni krajem 1935. godine, nakon VII kongresa.
Na Aprilskom plenumu CK KPJ 1936. godine se zajedno sa Štefekom Cvijićem suprotstavio šefu privremenog rukovodstva Milanu Gorkiću. Ubrzo nakon toga su obojica isključeni iz rukovodstva KPJ. Kad je Ćopić u kolovozu 1936. ilegalno došao u Jugoslaviju boravio je neko vrijeme u Krležinu stanu i u njemu održavao ilegalne sastanke.
Španski građanski rat
Godine 1936. nakon izbijanja građanskog rala u Španjolskoj, svojski se angažirao u tom pogledu. U siječnju 1937. po direktivi iz Moskve odlazi u Španiju. Tokom rata u Španiji bio je prvo politički komesar, a već od 17. februara 1937. godine postavljen je za komandanta Petnaeste internacionalne brigade „Linkoln“. Tom prilikom je unaprijeđen u čin potpukovnika Narodne republikanske armije. Zapovednu dužnost i čin dobio je u vrijeme kad se je brigada borila na području Harame.
Internacionalna brigada kojom je Ćopić komandovao bila je po nacionalnom sastavu uglavnom anglo-američka. U njoj su bili antifašisti iz Velike Britanije, SAD, Kanade i zemalja Južne Amerike, ali i balkanski bataljon Dimitrov. U početku su neki od boraca bili nezadovoljni zašto na čelu brigade nije Amerikanac. U početku je ovakva shvatanja zastupao i Amerikanac Ernest Hemingvej, ali kasnije je promijenio svoje mišljenje o komandantu Ćopiću.
U ožujku i svibnju 1937. godine pojavljuju se članci V. Ćopića u novinama XV. interbrigade. Za vrijeme obrane puta Madrid-Valencia Brigada je odbila pokušaj fašista da zaobiđu Madrid sa juga. U toj borbi Ćopićeva brigada je imala šest bataljona s oko 5000 boraca, dok su fašisti na toj fronti skoncentrirali 25 do 30 tisuća vojnika čiji je bio zadatak da presijeku put. U borbama koje su se vodile na rijeci Jarami posebno se je istakao balkanski bataljon Dimitrov.
Rancho Colorado, Guadalupe y Calvo
Rancho Colorado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Vladimir Ćopić
Španski građanski rat
Druga teška borba u kojoj je sudjelovala XV. brigada, bila je na Brunetskoj fronti u lipnju 1937. godine. Brigada se u to vrijeme nalazila u sastavu XXXV. internacionalne divizije, čija je zadaća bila da rastereti sjevernu frontu republikanaca, koja je bila u vrlo teškoj situaciji. Na ovoj fronti XV. brigada je davala žestoki otpor neprijatelju. Tu je 7. srpnja 1937. godine poginuo član CK KPJ, komesar XV. brigade Blagoje Parović.
Rancho Colorado, Guadalupe y Calvo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1155 m.
Vladimir Ćopić
Španski građanski rat
Prvi u KPJ posle generalnog sekretara Milana Gorkića, bili su Vladimir Ćopić i Blagoje Parović, u rukovodstvu od osnivanja. Nakon hapšenja Gorkića i pogibije Parovića jula 1937. godine, najuticajniji u partiji je ostao Vladimir Ćopić.
Vladimir Ćopić je uspješno rukovodio borbom oko Madrida, u Jarami, Brunetu, Quinto, Mediane, Belchite, Fuetneju de Ebro, Teruelu i Segure de los Barjos. Mnoge su od ovih bitaka ušle u povijest nacionalne borbe španjolskog naroda. Početkom 1938. godine Ćopić je bio drugi puta ranjen i poslan na liječenje.
Njegov brat Milan Ćopić bio je upravnik zatvora za političke protivnike u Barseloni. Optužen je za vansudska pogubljenja i mučenje zatvorenika i španski sud ga je osudio na smrt, ali nije pogubljen zahvaljujući intervenciji svog brata.
Opoziv i streljanje u Moskvi
U proleće 1938, Tito je preporučio Ćopića za članstvo u novom rukovodstvu KPJ koje je Moskva trebalo da formira posle likvidacije Josipa Čižinskog. U srpnju 1938. godine Ćopić je pozvan hitno u Moskvu. Prema svedočenju Begovića, on nije htio ići, jer je smatrao da je "sabotaža ostaviti frontu". Pokorio se tek kad je dobio naređenje iz CK KP španjolske. Njegovi američki borci su 13. srpnja objavili oproštajni članak u novinama »Our fight« pod naslovom »Doviđenja, druže Ćopiću!«
Oficir iz štaba XV brigade, Splićanin Boro Leontić, proveo je s Ćopićem jednu noć u Barceloni, dok je čekao na odlazak za Moskvu. Ćopić se radovao skorom povratku u Jugoslaviju i tražio mu adresu na koju će ga pronaći.
Vlado Ćopić je u ranu jesen 1938. otišao u Moskvu, u najboljem uvjerenju da će dobiti od Kominterne mandat za sastav novog  rukovodstva KPJ. U tom uvjerenju ga je podržavao i izaslanik Kominterne koji ga je otuda pozvao i koji je širio glasove da ga radi toga pozivaju "gore". To je među španskim dobrovljcima bila "javna tajna". Septembra 1938, Ćopić stiže u Moskvu. Sa Titom boravi u Kominterninom hotelu Luks i zajedno rade na prevodu "Istorije Svesavezne komunističke patije (boljševika)" na srpskohrvatski. Iznenada, 3. novembra 1938, agenti iz NKVD iznenada hapse Ćopića. Prema sovjetskim dokumentima, hapšenje je izvršeno na prepad, u sobi 58 hotela "Luks".
Ćopić je 7. studenog 1938. godine poslao posljednje pismo ženi Sonji u Prag, koje se završava riječima:
Tito se ubrzo vraća u Jugoslaviju, a Ćopić ostaje u moskovskom zatvoru. Sredinom marta 1939. godine Tito je Ćopića i druge uhapšene komuniste isključio iz KPJ i oklevetao kao "elemente koji su našoj partiji i radničkoj klasi nanijeli goleme štete u toku niza godina svojim frakcijama i grupaškim borbama, vezama sa klasnim neprijateljima, varali KI, svojim destruktivnim radom kočili razvitak partije i pa taj način obezglavljivali pokret radničke klase Jugoslavije, i tako pomagali klasnom neprijatelju".
19. aprila 1939. godine Vladimir Ćopić je zajedno sa drugim jugoslovenskim rukovodiocima streljan u Moskvi.
Novinarski rad i pjevanje
Vladimir Ćopić je pisao u listovima Izvestia, Vsemirnaja revoljucija, Istina, Nova istina, Borba, Radnička borba, Rude pravo, Proleter, Krasnaja zvezda, Dimitrovac i drugim. Držao je predavanja na partijskoj školi u Moskvi, na Komunističkom univerzitetu nacionalnih manjina Zapada. Preveo je Lenjinovo djelo „Imperijalizam kao najnovija etapa kapitalizma“ (1920), Bogdanovljevu „Početnicu političke ekonomije“ (1921), Lenjinov "Materijalizam i empiriokriticizam" (1924), "Izabrana djela V.I. Lenjina" (1933), a neposredno pred smrt je prevodio sa Josipom Brozom Staljinov „Kratki kurs historije SKP (b)“ (1938).
Pored materinskog jezika govorio je i njemački, engleski, češki i ruski.
Ćopić je imao čak snimljenu gramofonsku ploču. Imao je, kako reče Miroslav Krleža »baršunasti bariton«, koji je bio kultiviran, i osim narodnog rеportoara je imao i operni. Prema sjećanjima njegove žene Šonje, Ćopić je često u šali govorio da je najveći pjevač medu političarima i najveći političar medu pjevačima.
Rehabilitacija
Vladimir Ćopić je posmrtno rehabilitiran odlukom Vojnog kolegija Vrhovnog suda Sovjetskog Saveza 10. juna 1958. godine.
Kada je Ćopićev sin Zoran nastojao 1962. godine u Moskvi utvrditi zbog čega je okrivljen i osuđen njegov otac, saznao je od sovjetskih vlasti da je Vladimir Copić bio optužen i neosnovano osuđen kao agent jugoslavenske policije. Prema drugim je izvorima V. Ćopić bio optužen za trockizam i za vrijeme boravka u Španjolskoj. Njegovom sinu Zoranu Ćopiću je u Moskvi saopšteno da su optužbe protiv njegovog oca bile nedokazane, da je u istražnom zatvoru navodno »nešto priznao«, ali da je ispred suda svoja iznuđena priznanja opovrgnuo.
Bahuichivo, Bocoyna
Bahuichivo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2377 m.
Dolihol
Dolihol je organsko jedinjenje, koje sadrži 100 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1382,372 Da.
Bitka kod Hondschootea
Bitka kod Hondschootea se odigrala na sjeveru Francuske za vrijeme Rata Prve koalicije od 6. do 8. septembra 1793. između francuskih republikanskih snaga pod generalom Jaenom Nicolasom Houchardom na jednoj, te savezničkih, pretežno anglo-hanoveranskih snaga pod vojvode od Yorka na drugoj strani. Do nje je došlo tokom savezničke opsade francuskog grada Dunkerquea. Francuske snage pod Houchardom su nastojale deblokirati grad, i to tako što su se, koristeći svoju brojčanu nadmoć, postavile južno od anglo-hanoveranskih položaja, prekinuvši Yorkove veze sa Austrijancima koji su tada bili opsjedali Le Quesnoy. Houchard ispočetka nije htio napsasti saveznike, nego ih manevrima prisiliti da se povuku i prekinu opadu. Međutim, pod pritiskom političkog komesara Lazarea Carnota se odlučio za napad, koji je počeo 6. septembra. Francuzi su glavninom snaga udarili na hanoveranske snage koje su kaotičnim borbama prisiljene na povlačenje, a njihov zapovjednik general Freytag nakratko zarobljen. Britanski kontingenti su 7. septembra stabilizirali situaciju, ali su 8. septembra Francuzi uspjeli probiti njihove linije i prisiliti ih na povlačenje prema istoku, čime je Dunkerque deblokiran. Bitka je predstavlja prvi značajniji britanski poraz u ratu te je stekla izuzetnu važnost, manje zbog promjene vojničke situacije, koliko zbog snažnog moralnog poticaja za francuske republikance, koji su od proljeća trpjeli niz poraza, koji je time prekinut.
Zlatni šakal
Zlatni šakal (lat. Canis aureus) sisavac je iz porodice pasa (lat. Canidae). Zlatni šakal je najraširenija vrsta šakala na svijetu, dijeli se na 13 podvrsta. Jedna podvrsta, evropsko-maloazijski šakal (Canis a. moreoticus) autohtona je na Balkanu. Na Balkanu je raširen u cijeloj Dalmaciji i priobalju sve do Istre, također se pojavljuju u istočnoj Slavoniji i Baranji kao dio oporavljene populacije iz Mađarske.
Opis
Zlatni šakal (Canis aureus) je srednje velika vrsta iz porodice Canidae koja nastanjuje sjevernu i sjevernoistočnu Afriku, jugoistočnu i centralnu Evropu (do Austrije i Mađarske, Malu Aziju i Bliski Istok, te jugoistočnu Aziju.
Na listi ugroženih životinja svrstan je među skupinu male zabrinutosti, zbog velikog područja na kojem živi, a koje sadrži dijelove s optimalnim uvjetima zaklona i hrane ,
Vrlo je prilagodljiva vrsta koja se hrani raznom vrstom hrane, a i živi u različitim klimatskim uvjetima, od afričkih savana, planina Kavkaza do šuma Indije. Najveći je od svih šakala i jedini je pripadnik porodice koji živi van Afrike. Dijeli se na 13 podvrsta. Premda se često svrstava s ostalim šakalima (crnoleđi šakal i prugasti šakal) genetska istraživanja su pokazala da je zlatni šakal rodbinski bliži sivom vuku i kojotu. Genetski dokazi se poklapaju s formom lubanje koja također više sliči rečenom dvojcu nego ostalim šakalima.
Zlatni šakal se ponekad spominje u folkloru i mitologiji s određenim simpatijama. U indijskim pričama opisuje se kao lukavac, a u staroegipatskoj mitologiji ima glavnu ulogu u balzamiranju kao Anubis, bog mrtvih.
Nekada se smatralo da je zlatni šakal predak nekih psećih pasmina, danas je to odbačeno, premda se u iznimnom slučaju može pariti s domaćim psima. Novi autori navode da je zlatni šakal doprinio razvoju staroegipatskog lovačkog psa.
Rana
thumb|right|200px|Posekotina Rana (lat.vulnus) je povredom izazvan prekid kontinuiteta tkiva čoveka ili životinje, koji zahvata kožu ili sluzokožu i može prodreti u dublje slojeve tkiva u različitom stepenu.
Istorijat
I. Praistorija
Zbog jako niskog stupnja razvoja i nedostatka odgovarajuće opreme, a u stalom sukobu sa prirodom i problemima potrage za hranom, praistorijski čovek je veoma često bio izložen mnogobrojnim povredama. Kontrola krvarenja i prekrivanje rane “oblozima” (blato, mahovina, hrastova kora), bili su prvi čovekovi koraci u lečenju rana. Kod Kromanjonaca 36.000 g.pne) – pronađena su oruđa slična skalpelu i koštane igle s ušicama, a 4000-1800 g.pne – pronađeni su vidljivi pokušaji hirurških zahvata na ostacima lobanje.
'''II. Staroegipatsko doba '''
Rana su u starom Egiptu tertirane kao „božja kazna“ pa se u njihovom lečenju prepliće medicina, religija, i magija. Opis lečenja rana pronađen je zapisan na papirusu koji datira iz 1700 g.pne; Oko 1600 g.pne Egipćani uporabljavaju vuneni konac za ušivanje rana.
'''III. Starogrčko doba '''
U lečenju rana stari Grci koristili su sledeće metode; Hipokrat (460-377 pne) unosi napredak u lečenju rane i prvi daje opis primarnog i sekundarnog zarastanja rane
'''IV. Starorimsko doba ''' thumb|right|200px|Obrada rane usijanim kopljem u 17.veku
V. Novi vek
IV.Savremeno doba
Fiziologija zarastanja rane
Proces zarastanja rane prolazi kroz četiri faze..
1.Vaskularni odgovor ili hemostaza (zaustavljanje krvarenja); Ovu fazu karakteriše;
2. Zapaljenska faza; Ova faza javlja se u dva oblika,
3. Proliferativna faza; nastaje nakon 5.-7. dana i traje do 2-3 nedelje od nastanka povrede. Ovu fazu karakteriše sinteza kolagena od strane fibroblasta (tip I – XII) koji je ključni element u fazi zarastanja rane. Kolagen daje čvrstoću i integritet tkiva. Na ovaj proces nadovezuje se angiogeneza ili granulacija (stvaranje novih krvnih sudova), kontrakcija (skupljanje krajeva rane) i epitelizacija,
4. Maturacija ili faza remodelacije oštećenog tkiva; Ova faza traje od 21. dan do 1 godine od momenta povrede.
Ukoliko zarastanje rane zastane u nekoj od gore navedenih faza rana prelazi u hronični oblik čiji proces zarastanja traje izuzetno dugo
Lečenje
thumb|right|200px| Rana obrađena Stapler-om Lečenje rana, akutnih ili hroničnih, danas zahteva značajnu stručnost, iskustvo, timski rad i znanje o različitim sredstvima proizvedenim za tu svrhu. Proučavanje rane i stalna briga za njeno pravilno lečenje, je u stalnom porastu, a razvija se i posebno specifično područje u medicini i farmaciji, sa sopstvenim stručnjacima i profesionalcima, koji se isključivo bave ranom. Oni koji se bave ranom sve više postaju svesni potrebe za znanjem iz oblasti savremenog načina lečenja ali i poznavanje savremenih sredstava i jedinstvenog pristupa u ranom zbrinjavanju i edukovanju pacijenata.
Međutim, postoji mnogo problema vezanih za savremen doktrinarni i jedinstven pristup rani. Nedostatka i nedostupnost modernih sredstava za zbrinjavanje rana, (naročito u nedovljno razvijenim društvima), jedan je od glavnih činilaca. Zato se u većini zemalja i dalje pribegava tradicionalnim načinima lečenja rana, koji je; sporiji, više bolan, više rizičan a često i skuplji.
Iako je nakon drugog svetskog rata u praksu uveden čitav niz novih sredstava za lečenje rana i dalje primat u svetu ima primena klasične pamučne poveske (gaze) i raznih hemijski rastvora. Tretman rana uključuje pregled, čišćenje i zatvaranje rana. Ako se radi o nedavno nastaloj rani ona se mora što pre obraditi kako ne bi došlo do sekundarne infekcije.
Za jednostavne rane čišćenja može biti obavnjeno korišćenjem nekoliko različitih rešenja, uključujući: mlazom vode (pod uslovom da nije zagađena), sterilnim fiziološkim rastvorom ili antiseptičkim sredstvom (dezinficijensom).
Ako se lekar odluči za zatvaranje rane primenjuje se neka od brojnih tehnika; Lepljiva traka, Cianoakrilatni lepak, Stapler, i šav (šavovi koji se resorbuju imaju prednost jer ne zahtevaju naknadno uklanjanje i prioritetno se koriste kod dece).
Nakon čišćenja i zatvaranja rana se prekriva sterilnim poveskama (gazom i zavojem).
Bijeli dud
Uzgoj
thumb|left|200px|Plodovi bijele murve.
Uzgoj bijele murve za potrebe proizvodnje svile je počeo prije 4000 godina u Kini. Danas je u Kini oko 6,260 km² posađeno bijelom murvom. U Indiji je također rassprostranjena i to na oko 2,820 km². Uzgoj je raširen i na druge krajeve svijeta, a u SAD su je za potrebe uzgoja križali s crvenom murvom, dobijajući poseban hibrid. Zbog toga je stavljena na popis invazivnih vrsta u dijelovima Sjeverne Amerike.
Uporaba
Lišće bijele murve je glavna hrana ličinki dudovog svilca, ali se isto tako upotrebljava i u ishrani domaćih životinja. Plodovi imaju široku uporabu, od konzumacije sirovih plodova ili preradom. Plod bijele murve sadrži slobodne organske kiseline, vitamin C, karotin, pektin, invertni šećer, sluz, gume i smolu. Prerađen plod bijele murve pomaže kod upale krajnika, želučanih problema, groznice i proljeva, a koristi se i za tretman groznice, glavobolju, upale očiju, kašlja,...
Etimologija
Naziv bijeli dud dolazi iz turskog jezika (tur. dut). Izraz "bijela murva" je hrvatski naziv za ovu biljku, a isto tako se naziva i u Poljskoj; hrvatski i poljski su jedini od slavenskih jezika zadržale slavenski naziv za ovo stablo.
Bompas, Ariège
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 198 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 72 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,75 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 375 metara (maksimalnoj 884 m, a minimalnoj 466 m).
Hermip
Hermip (grč. Ἕρμιππος) je osobno ime koje se može odnositi na ove ličnosti iz starogrčke istorije:
Hermip je takođe vrsta pauka u porodici Zodariidae.
Lomnjička
Lomnjička je naseljeno mjesto u okrugu Stara Ljubovnja, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 3.239 stanovnika.
Prato del Mare, Roma
Prato del Mare je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 581 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Bodeč mali
Bodeč mali (Scorpaena loppei) riba je iz porodice bodeljki (Scorpaenidae). Kod nas se još naziva i krestavi bodeč, bodečnjak krestavi, bodeč pivac. Ove nazive je dobio po dužem kožnom izdanku iznad gornje vilice i koji podsjeća na krijestu. Po tome i po crnoj mrlji na peraji ga je moguće razlikovati od škarpinice s kojom je vrlo sličan i dijeli sve druge osobine. Naraste do 15 cm duljine, iako je većina primjeraka manja od 10 cm, a živi na dubinama od 50 - 200 m. Hrani se manjim životinjicama i ribama, jestiv je, iako nema neku ulogu u prehrani. Kao i većina drugih pripadnika ove vrste ima otrovan ubod. U Jadranu je većinom nastanjen na južnom dijelu.
Ova vrsta živi na istočnom dijelu Atlantika, od Portugala do Mauretanije kao i na cijelom Mediteranu.
Obrajuelos, Apaseo el Grande
Obrajuelos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Apaseo el Grande.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1789 m.
El Aserradero de las Estancitas, Concordia
El Aserradero de las Estancitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Concordia.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1214 m.
Pawnee, Oklahoma
Poni je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.196, što je 34 (-1,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Santa Elena, Ocozocoautla de Espinosa
Santa Elena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocozocoautla de Espinosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 876 m.
Three Rivers, Oregon
Tri Rivers je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.014, što je 569 (23,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
La Cañada, Victoria
La Cañada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1760 m.
Litmanova
Litmanova je naseljeno mjesto u okrugu Stara Ljubovnja, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 633 stanovnika.
Hermip (komediograf)
Hermip (grč. Ἕρμιππος, 5. vek pne.), sin Liside i brat komediografa Mirtila, bio je atinski komediograf koji je stvarao u okviru stare atičke komedije. Bio je nešto mlađi od Teleklida, ali stariji od Eupolida i Aristofana. Prema Sudi, napisao je četrdeset komedija, od kojih je sačuvano nešto manje od sto fragmenata i ovih devet naslova:
Hermip je u svojim komedijama žestoko napadao Perikla, naročito u vezi s Aspazijinim oslobođenjem od optužbe za bezbožnost (ἀσέβεια) i u vezi s početkom peloponeskog rata: "Otprilike u isto vreme", piše Plutarh, "komediograf Hermip tužio je Aspasiju za bezbožnost, kao i zato što prima slobodne žene koje dolaze na sastanke s Periklom". O napadima na Perikla zbog njegove ratne taktike piše Plutarh: "Mnogi su ga opet prijatelji saletali molbama, i mnogi neprijatelji navaljivali na njega pretnjama i žalbama, a mnogi mu pevali i pesme rugalice, u kojima ga ismejavahu kao plašljiva vojskovođu koji državu predaje neprijateljima. Sad ga je sve više napadao i Kleon koji je mržnjom građanstva na Perikla krčio put svojoj demagogiji, kao što jasno pokazuju ovi Hermipovi stihovi:
U Prodavačicama hleba napadao je Hiperbola i njegovu majku, pa bi taj komad pripadao periodu između 421. i 416. pne. Neki od sačuvanih naslova ukazuju na mitološke travestije. Atenejeva izjava da je Hermip pisao parodije najverovatnije se ne odnosi na neka posebna dela Hermipova, nego na parodiranje koje se nalazi u njegovim komedijama. No nekoliko antičkih izvora citira iz Hermipovih jampskih pesama, pa se na osnovu tih fragmenata zaključuje da je pisao i podrugljive pesme u Arhilohovom stilu.
Chiappa, Cuneo
Chiappa je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 634 m.
Itsurô Kawasaki
Itsurô Kawasaki (japanski: 川崎 逸朗) je japanski anime režiser, producent i scenarist koji radi za produkcijsku kuću Production I.G. Za I.G. je radio još i prije 1993. godine, kada su bili znani kao I.G Tatsunoko. Isprva je radio kao animator, ali je kasnije postao režiser, a danas često radi i kao režiser i scenarist za studio Zexcs. Njegov scenaristički rad uglavnom je ograničen na one anime serijale koje sam režira.
Opština El Carmen Tequexquitla, Tlaxcala
El Carmen Tequexquitla je opština u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 14632 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2405 m.
Beograd na vodi
Beograd na vodi je ime projekta revitalizacije, rekonstrukcije i izgradnje dela prostora poznatog pod imenom Savski amfiteatar u Beogradu. Projekat su započeli Vlada Republike Srbije i investitor iz Ujedinjenih Arapskih Emirata.
Prostor
Čitav prostor između Beogradske tvrđave i Bežanijske kose bio je močvarno područje kroz koji je proticala reka Sava i ispresecano mnogima kanalima, koji se tokom visokog vodostaja plavio. Između sadašnjeg mosta Gazela i Brankovog mosta je priobalni deo, čija je desna obala polovinom 19. veka isušivanjem i nasipanjem pretvorena u prostor na kome je 1884. godine izgrađena Glavna železnička stanica, a nešto kasnije i autobuska stanica. Pozajmište odakle je uzimano zemljište za nasipanje Bare Venecije 1880-1884. godine je nazvano Prokop.
U dvadesetom veku se izgradnjom Novog Beograda i proširivanjem Beograda ka Čukarici i drugim brdima ovaj prostor od oko 100 hektara našao u centru neizgrađen i zapušten. Osnovna osobina ovog prostora je da je izduženi ravničarski prostor duž desne obale reke Save oivičen lukom pobrđa što daje izgled amfiteatra odakle je i potekao naziv - Savski amfiteatar.
Istorija planiranja
250px|mini|desno|Prva maketa Beograda na vodi, postavljena u [[Zgrada Beogradske zadruge|zgradi Beogradske zadruge]] 250px|mini|desno|Druga, detaljna maketa Beograda na vodi u zgradi Beogradske zadruge Prvi put je 1923. godine ruski arhitekta Grigorije Pavlovič Kovaljevski u Generalnom planu uređenja i proširenja Beograda predvideo prostor između Save i železničkih šina za izgradnju novih stambenih blokova. Tada se prvi put pojavljuje naziv Savski amfiteatar za taj deo desne obale Save.
Nikola Dobrović je na konkursu 1929. godine za Terazijski plato naglasio pravac Terazije – Savski amfiteatar i potom 1948. godine u Idejnom urbanističkom planu Beograda u želji da se drugačije iskoristi taj prostor predvideo izmeštanje Železničke stanice na Autokomandu.
Sedamdesetih godina dvadesetog veka je raspisan konkurs za uređenje Novog Beograda i tom prilikom je grupa čeških arhitekata predložila i uređenje Savskog amfiteatra radi spuštanja grada ka Savi. Sredinom osamdesetih je grupa beogradskih arhitekata radila projekat po kome je Savski amfiteatar uređen i izgrađen kao deo gradskog jezgra.
Idejni projekat pod nazivom „Europolis“ koju je uradio 1995. godine Institut CIP je bio kratkog veka jer je poslužio samo kao predizborno obećanje SPS i ubrzo je zamro. Nosilac liste za lokalne izbore i za gradonačelnika Beograda Milutin Mrkonjić je 2008. godine ponovo medijski oživeo „Europolis“, ali je neuspehom na izborima ta ideja ponovo zaboravljena.
Generalni urbanistički plan Beograda iz 2003. godine je umesto Glavne železničke stanice predviđao stanicu metroa, a u drugom delu Savskog amfiteatra komercijalni sadržaj. Društvo urbanista Beograda je u saradnji sa Urbanističkim zavodom grada Beograda 2007. godine napravilo studiju Savskog amfiteatra.
Ideja o Beogradu na vodi se pojavljuje 12. aprila 2012. kao predizborno obećanje Aleksandra Vučića, kandidata SNS. „Beograd na vodi“ obuhvata površinu od oko 90 hektara između Beogradskog sajma i Brankovog mosta, između reke Save i Savske ulice.
Konkretnije mere za ostvarenje ove ideje su najavljene 12. decembra 2012. kada u Beograd pored šeika Muhamed bin Zajeda iz Ujedinjenih arapskih emirata dolazi Muhamed Alabar, direktor kompanije „Emaar propertis“, sa kojim je urađen koncept master plana za projekat „Beograd na vodi“. Tada je prvi put navedena veličina investicionog poduhvata koji prvi potpredsednik vlade Aleksandar Vučić procenjuje na oko 3.1 milijardi dolara.
Oktobra 2013. godine se pojavljuju tekstovi u novinama koji nešto detaljnije opisuju ukupnu površinu od oko 90 hektara na kojoj će biti izgrađeno 2 miliona kvadratnih metara stambenog i komercijalnog prostora. Oko 95% zemljišta je u državnom vlasništvu i to je obećavalo veoma brzi početak gradnje. Tada je još u opticaju bilo postojanje kanala kroz Savski amfiteatar i pravljenje veštačkog ostrva. Srđan Rupar, vođa tima koji je uradio idejno rešenje i počeo da sprovodi pripremne aktivnosti, je najavio da će investitori početi da grade od septembra 2014. godine, a da će ceo prostor zaživeti u roku od 8 godina. Izmeštanje Glavne železničke stanice je najavljeno za polovinu 2015. godine kada je trebala da se završi i stanica Prokop.
Objavljivanje slika „Beograda na vodi“ početkom 2014. godine je bilo prvo predstavljanje široj javnosti budućeg izgleda ovog dela grada i ove slike počinju ubrzo da se pojavljuju u mnogim medijima.
Vlada Republike Srbije je na sednici od 1. maja 2014. godine Projekat uređenja dela priobalja Beograda "Beograd na vodi" utvrdila kao projekat od posebnog značaja za Republiku Srbiju i grad Beograd, da bi potom 3. juna 2014. godine donela Odluku o izradi Prostornog plana područja posebne namene uređenja dela priobalja grada Beograda – područje priobalja reke Save za projekat „Beograd na vodi“ a ubrzo potom, 17. juna, i Odluku o strateškoj proceni uticaja na životnu sredinu. Uredbu o utvrđivanju Prostornog plana područja posebne namene uređenja dela priobalja grada Beograda – područje priobalja reke Save za projekat „Beograd na vodi“ Vlada donosi 31. decembra 2014. godine.
Infrastrukturni zahvati
Da bi se pristupilo realizaciji bilo kakvog plana na lokaciji Savskog amfiteatra, uprkos tome što je relativno nezauzet, potrebno je uraditi značajne infrastrukturne zahvate.
Prvo je bilo neophodno izmestiti teretni drumski saobraćaj iz Karađorđeve ulice za šta je trebalo imati još jedan most preko Dunava koji bi spajao sremsku i banatsku stranu. Ovo je postignuto izgradnjom Pupinovog mosta 18. decembra 2014. godine. Uz to je trebalo dovršiti i putnu obilaznicu oko Beograda radi rasterećenja teretnog saobraćaja. Potom je trebalo izmestiti značajan broj koloseka, a verovatno i čitavu Glavnu železničku stanicu sa sadašnje lokacije na lokaciju Prokop i delimično na stanicu Novi Beograd. Uz to bi trebalo izgraditi tehničko-putničku stanicu Zemun, tehničko-putničku stanicu Kijevo i robno transportni centar u Makišu. Pored železničke treba izmestiti i autobusku stanicu (glavna autobuska stanica i autobuska stanica prevoznika „Lasta“), planirano je da bude na Novom Beogradu odmah uz železničku stanicu. Takođe bi trebalo ukloniti prugu oko Kalemegdana, za šta bi trebalo izgraditi jedan železnički most, verovatno nizvodno od Vinče. Marta 2014. je objavljen nacrt plana detaljne regulacije kada je i predstavljena cena od 470 miliona evra za izgradnju obilaznice oko Beograda sa mostom ka Pančevu.
Pored ovoga smatra se da treba prokopati kanalizacioni tunel prema Velikom selu čime bi se kompletna kanalizacija Beograda umesto direktno u reke usmerila ka velikom postrojenju za preradu otpadnih voda. Takođe, radi infrastrukturnog uređenja je neophodno uraditi radove na objektima na toplovodnoj, gasovodnoj, vodovodnoj, kanalizacionoj i elektroenergetskoj mreži.
Prilikom izrade Prostornog plana je naveden iznos infrastukturnog uređenja zemljišta od oko 400 miliona evra od čega je oko 275 miliona trošak uređenja u granicama kompleksa a oko 125 miliona za nove objekte, proširenja i veze sa drugim komunalnim sistemima, toplovod, kanalizacija, gasovod i razvlačenje vodova širom grada. Navedeno je i da su predviđeni troškovi železnice u iznosu od 392 miliona evra.
Istorija gradnje
Grad Beograd, gradonačelnik Branko Pešić, i Železnice su potpisali ugovor 21. marta 1974. godine o izgradnji nove železničke stanice na lokaciji Prokop uz postepeno izmeštanje pruge i oslobađanje zemljišta na lokaciji sadašnje železničke stanice u Savskom amfiteatru.
Izgradnja stanice Prokop počinje oktobra 1977. i planira se 18 meseci za dovršetak, odnosno do 1. maja 1979. godine. Gradnja se prekida 1980. godine, usput se planovi menjaju, razmišlja se i o odustajanju. U jednom trenutku 90-ih godina se gradnja nastavlja, ali se opet prekida, pa jula 1996. godine ponovo pokreće, završava ploča, krov stanice, ali 1999. godine ponovo prekida. Gradnja se nastavlja 2005. godine potpisivanjem ugovora Železnica Srbije sa jednom mađarskom kompanijom, ali se ne kreće u gradnju već se 2008. ponovo angažuje Energoprojekt da nastavi gradnju koju finansira Vlada Republike Srbije.
Predsednik privremenog veća Beograda Siniša Mali je 15. decembra 2013. najavio skori početak gradnje u fazama, a prva faza može početi do kraja 2014. godine. Aleksandar Karlovčan, jedan od rukovodilaca projekta, je potom objavio da za pripremu lokacije treba 66 miliona evra, za izmeštanje koloseka, magacina, 200 porodica, projekte železničke stanice u Zemunu i mosta kod Vinče kao i završetak prve faze stanice Prokop. Najavljen je ogroman tržni centar kao prvi objekat koji će nići. Nešto kasnije je početak najavljen za mart 2015. godine.
Projekat „Beograd na vodi“ je prvi put predstavljen u obliku razrađenih crteža i slika 18. januara 2014. godine. Prvom potpredsedniku Vlade Aleksandru Vučiću i grupi visokih predstavnika vlasti je projekat predstavio Muhamed Alabar, direktor novoosnovane kompanije „Igl Hils“ (-{Eagle Hills}-). Tada se prvi put predstavlja i kula od 180 metara visine, markantna građevina koja će biti centralna odlika čitavog plana. Kao autor projekta kule Beograd je naveden projektantski biro -{Skidmore, Owings & Merrill}- iz Čikaga.
Priprema
Uklanjanje prvih šina, što su bili prvi građevinski zahvati na lokaciji, je počelo 8. marta 2014. godine. Tada je pokrenuta prva faza uklanjanja šina, oko jedne trećine od 50 km pruge i 200 skretnica, procenjena na oko 2,55 miliona evra. Procenjeno je da na tom prostoru ima oko 250 porodica koje su smeštene u raznim objektima ali uglavnom barakama i sličnim neuslovnim zgradama ili čak napuštenim železničkim vagonima. Prve porodice sa lokacije Bara Venecija su raseljene već aprila meseca iste godine. Pored toga, potrebno je bilo izmestiti veći broj brodova i olupina koje su nasukane ili privezane za taj deo obale, a neki i iz korita reke Save.
Zgrada Beogradske zadruge je određena da bude sedište firme koja će upravljati projektom, vršiti promocija i prodaja, a pošto je decenijama bila u zapuštenom stanju prvo što je urađeno je rekonstrukcija zgrade. Obnova i osveženje zgrade je počela 10. marta 2014. a prema navodima predviđeno je oko 2 do 2,5 miliona evra.
Master plan i maketa celog područja „Beograda na vodi“ je predstavljena 27. juna 2014. godine i izložena u obnovljenoj zgradi Beogradske zadruge. Tada su premijer Aleksandar Vučić i direktor kompanije „Igl hils“ Mohamed Alabar predstavili master plan, a najavljeno je da investicija treba da iznosi 3,1 milijardu evra.
Ugovor o izgradnji je potpisan 26. aprila 2015. godina kada je u ime investitora potpisao Muhamed Alabar, predsednik kompanije „Igl Hils“, a ispred Srbije potpredsednik vlade i ministar građevinarstva, saobraćaja i infrastrukture Zorana Mihajlović i direktor preduzeća „Beograd na vodi“ Aleksandar Trifunović. Tada je objavljeno da je na površini od 177 hektara predviđena izgradnja oko dva miliona kvadratnih metara građevinske površine od čega više od milion kvadratnih metara stambenog prostora, 750.000 kvadratnih metara poslovnog prostora, 62.000 kvadratnih metara javnih sadržaja i 242.000 kvadratnih metara zelenih površina. Republika Srbija je vlasnik 32% kapitala, a „Igl Hils“ 68% kapitala, dok je rok za izgradnju određen na 30 godina. „Igl Hils“ će Srbiji odobriti zajam od 90 miliona evra za izgradnju železničke infrastrukture i 40 miliona evra za eksproprijaciju zemljišta.
Rušenje prvih zgrada je počelo avgusta 2014. godine, a 12. avgusta 2015. godine je gradonačelnik objavio da su srušene 233 zgrade, da je time završena prva faza rušenja i da se u drugoj polovini septembra može početi sa zidanjem prve dve stambene kule.
Faze gradnje i trajanje
Predviđena je gradnja u četiri faze. Prva faza bi obuhvatila radove u središnjem priobalnom delu i bile bi izgrađene četiri poslovne zgrade uključujući i najveći tržni centar u regionu, potom kula od 210 metara, deo hotelskog kompleksa, jaht klub i prvi stambeni objekti. U ovoj fazi je bila planirana gradnja pešačko-biciklističkog mosta preko Save, ali se naknadno od ovog mosta odustalo.
U drugoj fazi je planirano uređenje prostora kod Brankovog mosta i između mosta Gazela i sajmišta. Ovde je planirana izgradnja više stambenih zgrada, ali i rekonstrukcija zgrada koje su zaštićene zakonom.
U trećoj fazi je planirana gradnja centralnog dela prema Savskoj ulici, gde će biti smešteni stambeni i poslovni sadržaji.
Četvrta faza obuhvata izgradnju stanova ali i zabavni i kulturni sadržaj.
Samo trajanje gradnje je bilo predmet raznih zvaničnih najava i izjava. Od premijera koji je izjavio da će sve iz plana biti urađeno za 4 godine do gradonačelnika koji je prvo rekao da će se objekti graditi sedam-osam, a u potonjoj izjavi da će se graditi barem 10 godina. Prilikom potpisivanja ugovora je definisano da se gradnja mora završiti za najviše 30 godina, odnosno da za prvih 20 godina mora biti završeno barem 50%.
Izgradnja
Građevinska dozvola za prve objekte je izdata 24. septembra, a kamen temeljac su 27. septembra postavili Predsednik Vlade Aleksandar Vučić i vlasnik „Igl Hilsa“ Muhamed Alabar.
Vrsta i struktura zona i sadržaja
Predviđene su sledeće zone:
Ukupno zelenih površina je predviđeno 45.584 m2 od čega parkovskih 23.463 m2.
Političke i poslovne kontroverze
Firma „Emar propertiz“ kao i direktor Muhamed Al Abar su privukli pažnju nekim od svojih neostvarenih ili protivurečnih projekata.
Projekat je pokrenula nova vlada pod SNS, a u isto vreme je u Beogradu bio na vlasti DS, tako da je došlo do razmimoilaženja oko podrške ovom poduhvatu. Gradonačelnik Beograda Dragan Đilas je projekat proglasio naučnom fantastikom. Prvobitni rukovodilac projekta je ubrzo smenjen, a po medijima su se pojavljivale i razne kombinacije ko bi mogao da vodi projekat.
Preduzeće „Igl hils internešenel“ je registrovano u Dubaiju 14. maja 2014. godine i nije pravno povezana sa firmom „Emar propertiz“. U Srbiji je 15. avgusta osnovano preduzeće „Igl hils propertiz“ doo (-{Eagle Hills Properties}-). Vlada Srbije je 26. juna 2015. osnovala preduzeće Beograd na vodi doo kao nosioca projekta uređenja savskog priobalja sa početnim kapitalom od milion dinara. Kompanija „Belgrejd voterfront kepital investments“ (-{Belgrade Waterfront Capital Investment}-) iz Abu Dabija je uložila 22.000 evra 11. avgusta 2015. i postala vlasnik 68% preduzeća Beograd na vodi doo.
Strukovna i građanska udruženja
Od početka najava projekta deo javnosti upozoravao je na njegovu štetnost iz urbanističko-arhitektonskog, saobraćajnog, socijalnog i ekonomskog ugla. Budući da su mejnstrim mediji u Srbiji mahom zatvoreni za kritičke tonove prema Beogradu na vodi, detaljnije informacije o javnim raspravama, protestima i drugim vidovima preispitivanja opravdanosti ovog projekta mogu se pronaći najčešće jedino na društvenim mrežama i nezavisnim internet-portalima.
Ne da(vi)mo Beograd
Beograđani okupljeni oko građanske inicijative Ne da(vi)mo Beograd, čiji je zaštitni znak postala velika žuta patka, organizovali su veći broj akcija i protesta u cilju kritike ovog, po njima, izuzetno štetnog projekta. Pažnju javnosti privukao je protest održan 26. aprila 2015. godine ispred zgrade Beogradske zadruge, a prilikom svečanog potpisivanja ugovora o Beogradu na vodi. Tada je okupljena masa intervencijom policije zagrađena zaustavljanjem dva GSP tramvaja posred kružnog toka ispred zgrade Zadruge. Policija je 29. avgusta 2015. takođe zaustavila i performans NDB tokom Beogradskog karnevala brodova, kada je uredno prijavljeno plovilo organizacije isključeno iz povorke samo zbog istaknutog natpisa „Ne da(vi)mo Beograd“. Iako su protesti NBD bili prijavljivani u skladu sa propisima i nenasilnog karaktera (kao i sve sprovođene akcije), pripadnici su dobili više prekršajnih prijava za svoje aktivnosti po krajnje diskutabilnim osnovama.
Reč struke - primedbe arhitekata, urbanista, pravnika i ekonomista
Januara 2014. organizacija „Transparentnost Srbija“ je Vladi Srbije uputila dopis sa pitanjima na osnovu kog propisa su isključili konkurenciju u izgradnji „Beograda na vodi“, kako su podeljeni dobit i rizik, kao i koji je pravni osnov za formiranje zajedničkog preduzeća.
Sa arhitektonsko-urbanističke strane najglasnija u kritikama bila je Akademija arhitekture Srbije, a tim povodom u martu 2015. objavila je i zvaničan proglas. Oni su posebno upozoravali na nedostatak javne rasprave i potpunu isključenost većine predstavnika arhitektonsko-urbanističke struke iz procesa planiranja, projektovanja i realizacije Beograda na vodi. Udruženje arhitekata je tražilo da se raspiše javni konkurs za realizaciju projekta. Obaveza međunarodnog konkursa pri izgradnji ove lokacije, kako stoji u Generalnom planu, nije ispoštovana i predstavnici struke su to naglasili. Akademija arhitekture je takođe reagovala navodima da je ceo projekat nestručno vođen. Sa usko stručne strane akcenat stavljen je na nepripremljenost terena i celokupne gradske infrastrukture za projekat ovih razmera, drastičnu arhitektonsku neusklađenost sa starim jezgrom grada, a skrenuta je pažnja i na to da se izgradnjom ovakvog kompleksa na gradskim obalama one oduzimaju građanima, te da je njihova definicija kao objekata od javnog značaja krajnje upitna.
Takođe, Beograd je godinama bio ograničen u gradnji u vis zbog regulative koja je to zabranjivala. Ta prepreka je otklonjena 18. aprila 2014. godine kada je Privremeni organ grada Beograda doneo odluku da se Studija visokih objekata Beograda stavlja van snage.
Tokom javne rasprave o prostornom planu, novembra 2014. godine, su stigle i primedbe od SANU na 22 stranice, ali su sve na kraju odbačene. Sličan epilog su imali i neposredni pregovori predstavnika Akademije arhitekture sa gradonačelnikom i gradskim rukovodstvom.
Ugovor potpisan 26. aprila 2015. godine objavljen je tek punih 5 meseci kasnije - 20. septembra i to u nepotpunom izdanju. Takav odnos prema informacijama od javnog značaja osudile su organizacije koje se bave kontrolom transparentnosti državne uprave, a same odredbe ugovora i leks-specijalis koji mu je prethodio bili su predmet oštre kritike i među pravnicima.
Budućnost Savamale
Dana 25. septembra 2015. po ubrzanoj proceduri srušen je klub „Dvorištance“, jedan od prvootvorenih i najpoznatijih objekata u okviru jedinstvenog starog gradskog kvarta Savamala čija je kulturna ponuda u prethodnim godinama postala poznata i priznata širom Evrope i sveta. Ovaj događaj stavio je ozbiljan znak pitanja na dalju sudbinu i opstanak Savamale. Glas protiv ovakvog odnosa gradske vlasti prema ovoj značajnoj gradskoj zoni digao je deo građana, zatim organizacije i institucije smeštene u samoj Savamali, kao i Poverenik za informacije od javnog značaja Rodoljub Šabić.