cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cervières (Gornji Alpi)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 129 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 109,68 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1620 metara (maksimalnoj 3.294 m, a minimalnoj 1.375 m).
Scottsville, Virginia
Skotsvil je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 566 stanovnika.
Nacionalni park Keoladeo
Nacionalni park Keoladeo ima površinu od od 29 km² i upisan je 1985. godine na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji kao jedno velikih utočišta divljih životinja središnje Azije. Sveukupno u parku obitava 379 vrsta biljaka, 366 vrsta ptica (od kojih 230 stalno boravi u parku), 50 vrsta riba, 13 vrsta zmija, 5 vrsta guštera, 7 vrsta daždevnjaka, 7 vrsta kornjača i brojni drugi kralješnjaci. Kako su veliki grabežjivci poput leoparda istrebljeni do 1964. godine, od sisavaca tu uspješno obitavaju bengalska mačka, tropska mačka, azijska cibetka, mačka ribolovac, bengalska lisica, šakal, prugasta hijena, sivi mungos, glatka indijska vidra, indijski dikobraz, indijski zec, te primati rezus makaki i sakati majmuni.
Kao rezervat ptica on je najbogatiji na svijetu, što zbog velikog broja lokalnih i ptica selica, ali i velikog broja rijetkih ptica. Nacionalni park Keoladeo je zbog toga i veliko turističko mjesto za mnoge ornitologe koji ga posjećuju u zimsko vrijeme. Od ptica selica park posjećuju rode, čaplje, ždralovi, kormorani i Anhingidae, te mnoge vrste pataka kao što su patka kreketaljka, patka berija, krunasta patka, te druge ugrožene vrste koje ga rijetko posjećuju su pjegava patka, šarenoglava patka, Baerova patka, mala prutka, sup starješina i dalmatinski pelikan. Od stanarica tu se gnijezde pčelarice, jarebice, prepelice i kljunorošci, te ptice grabljivice kao što su: bukoč, sivi sokol, orao ribar, kačar, kraljevski orao,
Scottsville, Virginia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 566 stanovnika, što je 11 (2,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Orden partizanske zvijezde
Orden partizanske zvezde je bio odlikovanje Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije u tri reda.
Orden partizanske zvezde prvog, drugog i trećeg reda ustanovio je Vrhovni komandant NOV i POJ Josip Broz Tito 15. avgusta 1943. godine Ukazom o odlikovanjima u Narodnooslobodilačkoj vojsci Jugoslavije. Odlikovanje se dodeljivalo za vojne zasluge. Orden I reda se prvobitno dodeljivao za „umešnost u komandovanju i naročite zasluge u borbi“, Orden II reda za „hrabrost i podvige boraca“, a Orden III reda za „hrabrost i požrtvovnost u borbi“. Kasnije su se sva tri stupnja odlikovanja dodeljivala „starešinama oružanih snaga SFRJ, za uspešno komandovanje jedinicama oružanih snaga, za umešnost u rukovođenju brobenim delovanjima i za pokazanu naročitu hrabrost u ratu“.
Zakonom o izmenama i dopunama Zakona o odlikovanjima FNRJ od 1. marta 1961. izvršena je izmena naziva ordena, pa je od tada orden imao sledeće redove:
Od 7. septembra 1944. do 1980. godine, kada je Orden partizanske zvezde sa zlatnim vencem (I reda) prestao da se dodeljuje, podeljeno je državljanima Jugoslavije i strancima ukupno 627 ordena tog reda. Orden partizanske zvezde sa srebrnim vencem (II reda) dodeljivao se od 7. septembra 1944. do 1972. godine, a podeljen je 1,531 orden. Orden partizanske zvezde sa puškama (III reda) dodeljivao se od 7. septembra 1944. do 1973. godine, a u tom periodu podeljena su 10,384 ordena.
Branko Mikulić
Branko Mikulić (Podgrađe, 10. 6. 1928 - Sarajevo, 12. 4. 1994), visokopozicionirani dužnosnik SR Bosne i Hercegovine i osmi po redu predsjednik Saveznog izvršnog vijeća SFR Jugoslavije.
Jamadevi
U Lamphunu danas stoji njen spomenik podignut u parku Nong Dok. Pisac Bodhiraṃsi posvetio joj je književno djelo poznato kao "Cāmadevīvaṃsa"(Rodoslovlje nebesnice Cāme). Djelo se sastoji od 15 poglavlja, pisano je u stihovima, a potječe iz prve polovice 15. stoljeća. Bodhiraṃsi je to djelo posvećeno spomenutoj monskoj vladarici sastavio na jeziku pāli.
Branko Mikulić
Podrijetlo, Drugi svjetski rat i školovanje
Branko Mikulić je rođen 10. 6. 1928 godine u uglednoj hrvatskoj obitelji iz okolice Bugojna. Mikulićev otac Jura je bio ratar i osvjedočeni slijedbenik HSS-a tj. Stjepana Radića. Tijekom Drugog svjetskog rata Jura Mikulić je bio poslanik na 2. zasjedanju Antifašističkog vijeća narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ) u Jajcu, 29. i 30. 11. 1943 godine. Nakon rata bio je proglašen Narodnim herojem Jugoslavije. Branko Mikulić je završio nižu gimnaziju u Bugojnu, u ranoj mladosti je bio pripadnik Hrvatskog domobranstva u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, nakon čega se 1943 priključio Narodnooslobodilačkom pokretu. Nakon rata školovao se na Ekonomskom fakultetu u Zagrebu.
Politička karijera
Branko Mikulić je za raspad SFR Jugoslavije izravno smatrao odgovornim Miloševića, kojeg je optužio da je ratovima u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini izazvao veliko zlo s ciljem stvaranja Velike Srbije i hegemonije na Balkanu.
Nikolaj Ostrovski
Biografija
Nikolaj je rođen u skromnoj radničkoj obitelji, kratko osnovno školovanje pohađao je u crkvenoj školi. Nakon što mu se obitelj preselila u grad Šepetivka 1914 mali Nikolaj je počeo raditi kao pomoćni radnik u kuhinji željezničke stanice, zatim kao ložač i na kraju kao električar. Tu se približio boljševicima i postao njihov aktivist 1917, ali je tu istovremeno zaradio - ankilozantni spondilitis, opaku bolest koja ga je kasnije dovela do paralize i sljepoće. Po njegovoj službenoj biografiji, Ostrovski se pridružio lokalnim boljševicima u proljeće 1918 kad je njemačka vojska zauzela grad. U junu 1918 postao je komsomolac a već u augustu prijavio se u Crvenu armiju, postao je borac Konjičke brigade Kotovskog. Tad je navodno ranjen 1920 pored Lavova a obolio je i od tifusa. Nakon oporavka vratio se u jedinicu, da bi bio ponovno ranjen i trajno otpušten iz vojske zbog zdravstvenih razloga. Interesantno je da sam Ostrovski u svojoj autografiji uopće ne navodi da je bio vojnik Crvene armije. Od 1921 radi kao električar na željeznici u Kijevu i postaje sekretar mjesnog Komsomola.
Kako je bolovao od kroničnog reumatizma i posljedica tifusa, u augustu 1922 je poslat na oporavak u Berdjansk, liječilište na obali Azovskog mora. Od oktobra 1922 i službeno je proglašen invalidom, no on i nadalje radi. Od 1923 postavljen je za komesara Nastavnog bataljona Crvene armije u Berezdovu (zapadna Ukrajina) tu je bio i sekretar Komsomola. Od januara 1924 je sekretar Izjaslavskog oblasnog komiteta komsomola, od augusta 1924 postao je član komunista. Od 1925 njegovo zdravlje se stalo rapidno pogoršavati, zbog tog je poslat na lječenje u Harkov a u maju 1926 na Krim. Od decembra 1926 atritis ga je prikovao za krevet. Od decembra 1927 Nikolaj je dopisni Sverdlovskog komunističkog univerziteta, kojeg je završio u junu 1929 u Moskvi, ali je već u augustu oslijepio.
No nepokretnost i slijepoća nisu ga dotukli, pa je već 1930, otpočeo pisati svoj prvi roman Kako se čelio čelik, koji je po izlasku postao jedno od najutjecajnih djela među tadašnjim komunistima širom svijeta. Piše i brojne članke po novinama i časopisima, i nastupa u radio emisijima. Od aprila 1932 postao je član Saveza ruskih proleterskih pisaca, a od juna 1934 i član Saveza pisaca SSSR-a. Za svoj književni doprinos dobio je 1. oktobra 1935, najviše odlikovanje SSSR-a Orden Lenjina.
No godine teške bolesti učinile su svoje, - 22. decembra 1936, u dobi od svega 32 godine Nikolaj je umro, smrt ga je prekinula te nije uspio završiti svoju drugu novelu Rađanje bure, također na temu Ruskog građanskog rata i sovjetske revolucije.
Ostavština Ostrovskog
Za sovjetskih vremena je Ostrovski bio kultni pisac. Nakon smrti podignut mu je Muzej i Humanitarni centar Ostrovski u Moskvi i brojni spomenici. Po njegovu romanu Kako se kalio čelik snimljena su tri filma, i izvedene brojne kazališne adaptacije. On je diviniziran kao pravi primjer sovjetskog čovjeka - koji nikad ne skreće sa svog puta, njegove riječi citirane su kao primjer, kako treba živjeti.
Trogloditi
U starovjekovnim izvorima, trogloditi su ponekad plemenski naziv za špiljske stanovnike na obalama Crvenog mora, Arabije, Indije i nekih drugih područja. Troglodizam je običaj stanovanja po pećinama veoma proširen u paleolitiku. Mnoga primitivna plemena u Australiji i Melaneziji još danas žive u špiljama. Međutim, u mnogim slučajevima nije riječ o prirodnim špiljama već o zaklonima izdubljenima u stijeni. U takvim zaklonima još danas žive brojni Berberi u sjevernoj Africi.
U prenesenom značenju trogloditi su grubi i primitivni ljudi, ili ljudi koji žive i ponašaju se kao primitivci.
Menuet
Menuet je muzički oblik koji ima formu složene trodelne pesme A-B-A u taktu 3/4. Izvodi se u umerenom tempu, a po poreklu je stara francuska igra iz 17. veka koja je obično bila deo barokne svite. Ime menueta verovatno vodi poreklo od francuskog izraza „pas menus“, koji označava ples laganim i odmerenim koracima. Danas se menuet može naći na mestu pretzadnjeg stava sonatnog ciklusa i imati karakter i ritmičke nepravilnosti koji ga dosta udaljuju od prvobitne namene.
Bio je vodeći ples 150 godina. Menuet se plesao u paru, ali se partneri nisu dodirivali, plesali su svako za sebe, jedan nasuprot drugom ili jedan oko drugog. U to vrijeme način plesanja je ograničavao i oblačenje koje je do tada bilo raskošno, teško, da bi se zatim počeli oblačiti tako da izgledaju vitko, a pokreti postaju graciozniji.
Nacionalna himna Republike Uzbekistan
Nacionalna himna Uzbekistana je stvorena nakon nezavisnosti države 1991. godine tako je uzeta melodija stare Sovjetske himne, dok su rječi promjenjene to jest napisane od uzbečkog pjesnika Abdulla Aripova.
Terranova, Chieti
Terranova je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 58 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 298 m.
Sylvia Sidney
Sylvia Sidney, rođena kao Sophia Kosow, (8. august 1910 – 1. jul 1999) bila je američka kazališna i filmska glumica. Najviše se istakla karakternim ulogama u hollywoodskim kriminalističkim filmovima 1930-ih, ali je imala zapažene nastupe i kasnijih godina. Nagrađena je Zlatnim globusom za ulogu bake glavnog protagonista u TV-filmu An Early Frost.
Nick Cave
Nicholas Edward Cave (Warracknabeal, Australija, 22. 9. 1957.) – australski glazbenik, kantautor, književnik, scenarist i povremeno glumac. Najpoznatiji je po svom radu u rock grupi Nick Cave and the Bad Seeds i po fascinaciji američkom glazbom i njenim korijenima. Prati ga reputacija, koju odbacuje, da izvodi mračne, turobne pjesme koje neki slušatelji smatraju depresivnima. Njegovu glazbu karakteriziraju intenzivnost, energičnost i širok raspon utjecaja. Trenutno živi u mjestu Brighton & Hove u Engleskoj.
Mladost i obrazovanje
Cave je rođen u gradiću Warracknabeal u Viktoriji, kao dijete Dawn i Colina Cavea. Ima dva brata, Tima rođenog 1952. i Petera rođenog 1954, te sestru Julie rođenu 1959. Kao dijete, živio je u rodnom mjestu, a zatim u Wangaratti u ruralnoj Viktoriji. Njegov otac Colin po zanimanju je bio učitelj i administrator, zaljubljen u književnost, a njegova majka bila je knjižničarka. Odgajan kao član Anglikanske crkve, pjevao je u dječačkom zboru u mjesnoj katedrali. No često je ulazio u nevolje sa školskim autoritetima, te ga roditelji 1970. šalju u internat Caulfield Grammar School u Melbourneu. Tamo se pridružuje školskom zboru koji vodi zborovođa Norman Kaye, a imao je i klavir. Kada mu se obitelj doseljava u predgrađe Melbournea Caulfield, ponovno počinje stanovati u svom domu. Bilo mu je 19 godina kada mu je otac poginuo u prometnoj nesreći.
Nakon srednje škole, Cave 1976. počinje studij slikarstva na Caulfieldskom institutu za tehnologiju (današnje Sveučilište Monash), ali od njega odustaje 1977. da bi se posvetio glazbi. U to vrijeme, počeo je uzimati heroin.
Osobni život
Anita Lane bila mu je djevojka od kraja 70-ih do sredine 80-ih. Nesumnjivo je imala jak utjecaj na Cavea i njegov rad, i često ju se spominje kao njegovu "muzu", iako je s njim snimila vrlo malo pjesama, kao što je strofa u obradi Dylanove "Death Is Not The End" s albuma "Murder Ballads". Zajedno s njim napisala je naslovnu pjesmu albuma njegove grupe, "From Her to Eternity" iz 1984., kao i tekst pjesme "Stranger than Kindness" s albuma "Your Funeral... My Trial".
Odnos su prekinuli sredinom osamdesetih nakon čega Cave počinje vezu s Elizabeth Recker. Nakon završetka debitantskog romana "I magarica ugleda anđela" ("And the Ass Saw the Angel"), Cave se seli iz Zapadnog Berlina, kratko prije rušenja zida, u Sao Paulo u Brazilu, gdje upoznaju Brazilku Viviane Carneiro. Njihov sin Luke rođen je 1991., no nikada se nisu vjenčali. Cave ima još jednog sina imena Jethro (prema imenu jednom od njegovih omiljenih skupina Jethro Tull) koji živi s majkom Beau Lazenby u Australiji. . 1993. godine Cave se seli u London.
Tijekom 90-ih imao je i kratku vezu sa P. J. Harvey koja je nadahnula dobar dio albuma "The Boatman's Call". Tada upoznaje i današnju supružnicu, britansku manekenku Susie Bick. U brak ulaze 1999. i ubrzo nakon toga rađaju im se blizanci Arthur i Earl. Tijekom 1998. i 1999. Cave se posvećuje rehabilitaciji od dvadeset godina ovisnosti o heroinu i alkoholu.
Rane godine i The Birthday Party (1973-1984)
1973. godine Cave upoznaje Micka Harveyja, Tracy Pew i Philla Calverta, koji zajedno s njim studiraju u školi Caulfield Grammar i osnivaju bend sa Caveom kao pjevačem. Njihov repertoar se među ostalim sastojao od predpunkovskih obrada pjesama Loua Reeda, Davida Bowieja, Alicea Coopera, Roxy Music i Alexa Harveyja. 1977., završavajući školu, uzimaju ime The Boys Next Door i počinju izvoditi većinom originalne radove. Gitarist i kantautor Rowland S. Howard pridružuje se bendu 1978.
Od 1977. do raspada 1984., skupina istražuje raznolike stilove. Krajem 70-ih izvode stotine živih izvedbi i zatim 1980. mijenjaju ime u The Birthday Party i sele u London, pa Zapadni Berlin. Caveova australska djevojka i muza Anita Lane prati ga u London. Skupina je bila zloglasna po provokativnim izvedbama u kojima Cave vrišti, podriguje i baca se po pozornici, uz oporu rock pratnju i audio feedback električne gitare.
Skupina postaje kultna među slušateljima u Europi i Australiji, no raspada se 1984. Howard i Cave teško su surađivali i oboje su bili iscrpljeni dugogodišnjom uporabom heroina i alkohola.
Kasnija karijera sa The Bad Seeds (od 1984. na dalje)
Nick Cave kao vođa skupine The Bad Seeds ukupno izdaje 14 studijskih albuma, od kojih je trinaesti dvostruki. Najnoviji album "Dig, Lazarus, Dig!!!" je izdan 3. ožujka 2008. (myspace)
Kritičari Stephen Erlewine i Steve Huey pišu: "Sa Bad Seedsima Cave nastavlja istraživati svoju opsesiju religijom, smrću, ljubavlju, Amerikom, nasiljem i bizarnim, katkad samosvjesnim eklektičnim hibridom bluesa, gospela, rocka i poluumjetničkog post-punka, iako u obuzdanijim stilom nego sa prethodnicom The Birthday Party".
"Solo" rad i Grinderman
Album novog materijala Caveovog "solo" kvarteta zvanog Grinderman objavljen je u ožujku 2007. Njihova prva živa izvedba dogodila se na festivalu All Tomorrow's Parties u travnju 2007., uz gostovanje Bobbyja Gillespieja, kao vokala i udaraljkaša.
Allemanche-Launay-et-Soyer
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 115 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,24 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 77 metara.
Knifolon
Knifolon je organsko jedinjenje, koje sadrži 24 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 434,395 Da.
Frontin, Belluno
Frontin je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 375 m.
Nagrada Bostonskog društva filmskih kritičara za najboljeg glumca
Nagrada Bostonskog društva filmskih kritičara za najboljeg glumca (Boston Society of Film Critics Award for Best Actor) je godišnja nagrada koju Bostonsko društvo filmskih kritičara od 1981. dodjeljuje za najbolju mušku ulogu na filmu.
Četvrti sabor u Toledu
Četvrti sabor u Toledu je bio crkveni sinod na kome su se 5. decembra 633. okupili kršćanski biskupi tadašnje Hispanije pod vodstvom Isidora Seviljskog. Na njemu su donesene oštre mjere protiv nedavno pokrštenih Jevreja koji su se vratili staroj judaističkoj mjeri, iskazana vjernost hispanske Crkve vizigotskom kralju te propisano da svaka katedralna crkva mora osnovati vlastito sjemenište po uzoru na Isidiorovo u Sevilli, a u kome se moraju učiti grčki, hebrejski i slobodne vještine; također je preporučeno da se u njima organiziraju i studiji prava i medicine.
Fairlawn, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.437, što je 130 (1,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Društveni plesovi
Društveni plesovi se uglavnom plešu u paru. To su menuet, tango, rock and roll, salsa, mambo, paso doble, cha cha cha, valcer, polka... Trenutno su vrlo popularni latinoamerički plesovi. Mnogi uzimaju tečajeve da bi u svoj život unijeli malo latino ritma. No još uvijek nisu popularniji od valcera koji je već stoljećima omiljen na svadbama!
Društveni plesovi stoljećima su omiljeni način društvene zabave. Stariji društveni plesovi zahtjevali su učenje koraka i pokreta, a plesna vještina bila je dio kulturnog ponašanja i društvenog statusa. Za dobro obrazovanog čovjeka nepoznavanje plesa bilo je ravno nepismenosti.
Ples najčešče prati instrumentalna glazba, nešto rjeđe vokalno-instrumentalna. Na svim društvenim plesovima obavezno su svirali glazbenici. Tek od 20. st., nakon izuma radija i gramofona, može se plesati bez prisutnosti izvođača.
Hamptons at Boca Raton, Florida
Hamptons na Boka Ratonu je grad u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 11.306.
Ivan Dodig
Ivan Dodig (Mostar, 2. listopada 1985.), hrvatski je tenisač. Počeo je igrati s osam godina, a profesionalno se tenisom bavi od 2004. godine. Uživa u glazbi, filmovima, video igrama, a od ostalih sportova rekreativno igra stolni tenis. Kroz djetinjstvo idol mu je bio Goran Ivanišević. Najviše voli igrati na tvrdim podlogama, a najboljim vlastitim udarcem smatra svoj as servis. Trenira u Gerry Weber Breakpoint Team u Halle, Njemačka s trenerom Martinom Stepanekom. Član je hrvatske teniske reprezentacije u Davis Cupu.
2008.
Ostvaruje svoj prvi nastup na nekom od ATP turnira. Prošavši uspješno kvalifikacije u Marseilleu, plasira se u glavni turnir, gdje u prvom kolu gubi od 3. nositelja Novaka Đokovića. Godinu završava na 422. mjestu ATP ljestvice.
2009.
Ostvaruje svoje prvo četvrtfinale na ATP turnirima. Na Zagreb Indoorsu prolazi kvalifikacije, i u prvom kolu pobjeđuje Igora Andreeva, zatim u drugom kolu Ernesta Gulbisa, ali u četvrtfinalu gubi od sunarodnjaka i kasnijeg finaliste Marija Ančića. Na Chellenger turnirima osvaja Sarajevo pobijedivši u finalu Dominika Mefferta, te gubi dva finala, u Ostravi od Jana Hajeka i u Koldingu od Alexa Bogdanovića. Godinu završava na 180. mjestu ATP ljestvice.
2010.
Prvi put u karijeri ostvaruje proboj u prvih 100 najboljih tenisača. Njegov drugi četvrtfinale karijere dolazi na ATP turniru u Stockholmu (poraz od Ivana Ljubičića). Tijekom sezone kao kvalifikant uspijeva se kvalificirati za glavne turnire pet puta, uključujući i Australian Open, Wimbledon i US Open, dosegnuvši drugo kolo svaki put. Najveću pobjedu u sezoni, ali i u dotadašnjoj karijeri, ostvaruje na Australian Openu, gdje pobjeđuje broj 23 Juana Carlosa Ferrera u pet setova, prije nego što izgubi u 2. kolu od Stefana Koubeka. Na Challenger turnirima, ostvaruje 19-12 u pobjedama, osvojivši pritom naslov na Astana-2 turniru (Igor Kunitsyn) u studenom i finale u Ostravi (Lukáš Rosol) u svibnju. Godinu završava na 88. mjestu ATP ljestvice s omjerom pobjeda 8-7 i zaradom od 189.953 dolara.
2011.
Prvi put ostvaruje plasman u prvih 50 zahvaljujući prvom osvojenom ATP turniru u karijeri. U finalu Zagreb Indoorsa pobjeđuje kvalifikanta Michaela Berrera. U sezoni ostvaruje 26 pobjeda, 18 više nego u prethodnoj godini. U lipnju u Nizozemskoj igra svoje prvo finale na turniru koji se igra na travi u UNICEF Open,'s-Hertogenbosch. Finale gubi od Dmitrija Tursunova. U travnju ostvaruje polufinale na zemljanom turniru u Barceloni (poraz od Rafaela Nadala). U veljači u Delray Beachu u četvrtfinalu gubi od Janka Tipsarevića. Najbolji Grand Slam rezultat je bio 2. kolo na Australian Openu (poraz od kasnijeg ukupnog pobjednika Novaka Đokovića u 4 seta - jedini igrač koji je uspio uzeti set Srbinu). Protiv Top 10 igrača ostvaruje omjer od 2-7 u pobjedama. Uspijeva pobijediti broj 5 Robina Soderlinga u Barceloni i broj 2 Rafaela Nadala u Montrealu. Na tvrdoj podlozi ostvaruje omjer pobjeda/poraza od 17-16, 5-3 na travi i 4-6 na zemlji. Godinu završava na 36. mjestu ATP ljestvice, te ostvaruje zaradu od 645.735 dolara.
Osric od Deire
Osric (? - 633/634) je bio kralj anglosaksonskog kraljevstva Deira u današnjoj Sjevernoj Engleskoj. Bio je rođak prethodnog kralja Edwina od Nortumbrije (zajedničkog kralja Deire i Bernicije), odnosno sin njegovog strica Aelfrica. Kada je u jesen 632. ili 633. Edwin poražen od strane Pende od Mercije i gwyneddskog kralja Cadwallon ap Cadfana, njegovo se kraljevstvo raspalo na dva dijela - Deiru je preuzeo Osric, a Berniciju Eanfrith. Obojica su, za razliku od svog pokrštenog prethodnika, bili pagani. Cadwallon je, međutim, nastavio pohod na Nortumbriju. Osric ga je uspio opkoliti u jednom gradu i staviti pod opsadu, ali je Cadwallon izvršio iznenadni ispad u kome je Osric ubijen. Vlast nad Deirom je poslije toga preuzeo kršćanski kralj Oswald od Bernicije, koji se sa sljedbenicima vratio iz izgnanstva u Dalriadi.
Brie-sous-Matha
Bri su Mata je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Sen Žan d'Anželi.
Koaburazid
Koaburazid je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 332,303 Da.
Brie-sous-Matha
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 176 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,3 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 48 metara (maksimalnoj 73 m, a minimalnoj 21 m).
Apsorpcija
Apsorpcija se može odnositi na:
ARD
ARD (puno ime Arbeitsgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten der Bundesrepublik Deutschland – "Konzorcij javnih radiodifuznih institucija Savezne Republike Njemačke"), je krovna organizacija njemačkih regionalnih javnih radiodifuznih kompanija. Osnovana je godine 1950. u tadašnjoj Zapadnoj Njemačkoj u nastojanju da se poratna radiodifuzija decentralizira.
Danas ARD upravlja nacionalnom televizijskom mrežom koja se od 1994. službeno zove Das Erste ("Prva"), a prije je bila poznata kao ARD. "Das Erste" je izraz koji se ranije koristio kako bi se ARD-ov program razlikovao od ZDF (Zweites Deutsches Fernsehen, osnovane 1963. godine), poznate kao "das Zweite" (druga).
Mreža ARD je počela emitiranje 1952. pod imenom Deutsches Fernsehen ("Njemačka televizija"), postavši Erstes Deutsches Fernsehen ("Prva njemačka televizija") s uvođenjem novog korporacijskog dizajna 1. oktobra 1984. ARD se prvenstveno emitira preko široke mreže TV-predajnika. ARD također posjeduje paket od tri digitalnih kandala (EinsFestival, EinsPlus i EinsExtra) te sudjeluje u produkciji kablovskih/satelitskih kanala Phoenix (informativno-dokumentarni program), KI.KA (program za djecu), 3sat (program za kulturu), i arte (francusko-njemački program za kulturu).
Konstitutivne radiodifuzne insitucije su BR, HR, MDR, NDR, Radio Bremen, RBB, SR, SWR, and WDR kao i međunarodni radio-TV program Deutsche Welle. Ukupno postoje 54 regionalnih i lokalnih radio-stanica i mreža, dvije nacionalne radio-stanice, te sedam regionalnih TV-mreža.
Bitka kod Hatfield Chasea
Bitka kod Hatfield Chasea se odigrala 12. oktobra 632. kraj Doncastera u današnjem Yorkshireu između nortumbrijske vojske pod kraljem Edwinom na jednoj, i savezničke vojske gwyneddskog (velškog) kralja Cadwallon ap Cadfana i mercijskog kralja Pende na drugoj strani. Edwin, koji je kao prvi kršćanski kralj sjeverne Engleske, stekao titulu Bretwalde, odnosno hegemona svih tadašnjih anglosaksonskih kraljevstava, je prije toga uspješno ratovao protiv Brita, uključujući i Gwynedd gdje je Cadwallonu uspio preuzeti teritorije. Cadwallon, iako kršćanin, je zbog toga sklopio savez sa anglosaksonskim paganskim kraljem Pendom koji je u Edwinu vidio svog glavnog suparnika. U bitci su saveznici odnijeli odlučujuću pobjedu, a Edwin je poginuo; zajedno s njim je poginuo sin Osfrith, a drugi sin Eadfrith je zarobljen i kasnije pogubljen do Pende. To je dovelo do privremenog kolapsa i raspada nortumbrijske države na Deiru, kojom je zavladao Osric, i Berniciju kojom je zavladao Eanfrith. Cadwallon je, međutim, nastavio svoj pohod na sjevernu Englesku i ubio oba kralja. On je zaustavljen tek kada ga je u bitci kod Heavenfilda 634. ubio Oswald od Bernicije.
Dojransko jezero
Geografske karekteristike
Jezero je udaljeno oko 75 kilometara od Soluna, 140 km južno od Skopja. Ovalnog je oblika, površina mu je 42,5 km², od čega se 26,58 km² (56,49%) nalazi u Makedoniji, a 15,92 km² (37,46%) u Grčkoj. Najveća dubina jezera je 10 metara, prosječna je 6,7 m., jezero je dugo 8,9 km, i široko 7,1 km. Dojransko jezero je treće po veličini u Makedoniji nakon Ohridskog i Prespanskog jezera.
Acquaroni, Frosinone
Acquaroni je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Dojransko jezero
Geografske karekteristike
Dojransko jezero je ostatak nekadašnjeg puno većeg pleistocenskog Peonskog jezera (Strimonskog jezera), koje je nastalo za neogena i imalo je površinu od 127 km². thumb|levo|260px|Pogled na Dojransko jezero Dojransko jezero ima brojne pritoke kao što su Surlovska reka i reka Handža, koje donose vodu sa Belasice.
Acquaroni, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 121 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 375 m.
Dojransko jezero
Geografske karekteristike
Vode Dojranskog jezera otiču rijekom Ardžan ( grčki: Αρτζάν, makedonski: Đolaj ) u Grčkoj u rijeku Vardar te potom u Egejsko more.
S grčke strane prokopan je 1808 kanal Đolaj, koji se koristi za navodnjavanje; za proteklih 200 godina (od 1808 do 1988. g.) vode jezera su snizile za 5 metara. Najveći padovi zabilježeni su 1956/ 57. i 1988/ 89. god. zbog velikih ispuštanja voda preko kanala Đolaj. Od 1988. - 2000. god. jezero se zbog povoljnih hidroloških prilika i izgradnje sistema kanala za punjenje jezera pomalo puni.
Coal Creek, Boulder County, Colorado
Koul Krik je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.400, što je 77 (3,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Černivci
Černivci (ukrajinski: Чернівці, ruski: Черновцы, njemački: Czernowitz, rumunjski: Cernăuți) je glavni i najveći grad Černivecke oblasti od 258 842 stanovnika. na zapadu Ukrajine.
Geografske karakteristike
Černivci leži na jugozapadu Ukrajine, u gornjem toku rijeke Prut, na obroncima planinskog masiva Karpati. Historijski centar grada rasprostro u duljinu od nekih 11 km duž desne obale Pruta, a nova predgrađa se grade na lijevoj obali. thumb|left|260px| Teatarski trg
Historija
Prvi dokumentirani zapis o mjestu potiče iz 1408. u kom se navodi kao jedan od gradova Moldavije i prijestolnica Bukovine. Od 16. vijeka gradom vladaju Osmanlije, a nakon 1774. Austrija. Nakon Prvog svjetskog rata podpada pod Rumunjsku, a od 1940. grad zauzimaju jedinice sovjetske Crvene Armije. Uz prekid za vrijeme Drugog svjetskog rata kad je ponovno pod Rumunjskom.
Za vrijeme Austro-Ugarske Černivci je bio multikulturalan grad u kom su živjeli Ukrajinci, Rumunji, Nijemci, Armenci i Židovi. Danas u gradu prevladavaju Ukrajinci, ali ima i značajna manjinska grupa Rumunja i Rusa.
Obrazovanje i kultura
Černivci su grad brojnih obrazovnih institucija, Univerzitet u Černivcima osnovan još 1875. i medicinski institut. Grad ima i brojne kulturne institucije, teatre i filharmoniju.
Znamenitosti
Od 2011. Černivci je na UNESCOvoj Listi mjesta svjetske baštine u Evropi jer je tad bivša Rezidencija Bukovskih i Dalmatinskih mitropola] (danas zgrada univerziteta Jurij Fedkovič) upisana u registar Svjetske baštine.
Privreda
Černivci je odavna bio važan trgovački centar, ali je svoj procvat doživio na početku 20. vijeka, kao važno željezničko čvorište, mjesto gdje se ukrštaju pruge za Lavov, Ternopilj, Moldaviju i Rumunjsku. Istovremeno se razvio i kao industrijski centar, sa tvornicama lakih strojeva, tekstila, prehrambenih proizvoda (šećerana i meso) i pilanama.
9. dodjela Oscara
9. dodjela Oscara je održana 4. marta 1937. u Hotelu Biltmore u Los Angelesu. Na njoj je losanđeleska Akademija odala priznanje najboljim filmskim ostvarenjima premijerno prikazanim u periodu od 1. januara do 31. decembra 1936. godine. Poznata je kao prva na kojoj su dodijeljeni Oscari za najboljeg sporednog glumca i sporednu glumicu.
My Man Godfrey je postao prvi film koji je nominiran u sve četiri kategorije, ali i jedini takav koji nije osvojio nominaciju Oscar, odnosno nije dobio nijednu nagradu.
Oscara za najbolju glumicu je osvojila austrijska glumica Luise Rainer za nastup u filmu The Great Ziegfeld te u ovom trenutku (decembar 2013) u dobi od 103 godine predstavlja najstarijeg živućeg dobitnika Oscara.
Nagrade
Pobjednici su navedeni prvi i označeni podebljanim slovima.
Višestruke nominacije i nagrade
Sljedećih dvadeset filmova je dobilo višestruke nominacije:
Sljedeća tri filma su dobili više od jedne nagrade:
Boretta, Verbano-Cusio-Ossola
Boretta je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Galeb
mini|267x267piksel|Galebovi u [[Rijeka (grad)|riječkoj luci]]
Boretta, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 661 m.
Galeb
Galebi, često i galebovi, (lat. Laridae) su porodica ptica iz reda močvarica.
Neki autori svrstavaju pomornike (Stercorariidae) i čigre (Sternidae) u ovu porodicu.
Porodica obuhvaća u užem obujmu 6 rodova i oko 55 vrsta, koje gotovo sve spadaju u rod Larus.
Izgled
Galebi su svojom veličinom od oko 30 do 80 cm veliki kao golubovi pa skoro kao orlovi. Imaju relativno uska, šiljasta krila i snažne, vitke kljunove s malo prema dole savijenim gornjim kljunom. Tri prema naprijed okrenuta prsta povezana su plivaćom kožicom, dok je četvrti vrlo kratak i okrenut prema natrag, a neke vrste ga uopće nemaju.
Boja perja im je uglavnom bijelo siva, često crna na glavi, leđima i na krilima. Spolovi su jednakih boja, a mužjaci su nešto krupniji. Kod velikog broja vrsta mladunci su smeđe boje. Veće vrste trebaju četiri godine da u potpunosti dobiju perje boje odraslih ptica, dok je kod manjih vrsta za to potrebno dvije godine. Mnoge vrste imaju različito obojeno perje u vrijeme parenja i tijekom ostalog vremena. Vrste kod kojih se pojavljuje vjenčano ruho u obliku tamno obojenog perja na glavi, u preostalo vrijeme ga gube, a ostaju samo tamnije pjege na glavi i leđima.
Rasprostranjenost
Galebovi žive gotovo u cijelom svijetu, a najveći broj vrsta je u umjerenim i hladnim klimatskim zonama obje zemljine polutke. U mnogim tropskim područjima se ne gnijezde. Tako nemaju gnjezdišta u Amazoniji u U Južnoj Americi, u području oko rijeke Kongo u Središnjoj Africi, u Indiji, Jugoistočnoj Aziji i na Novoj Gvineji. Neke vrste koje se gnijezde sjevernije, dolaze na obale u ova područja na prezimljavanje.
Životni okoliš
Većina vrsta galebova živi uz obale mora. Neke vrste, kao na primjer obični galeb (Larus ridibundus), gnijezde se dalje od morskih obala, prije svega uz veće vode. Samo rijetke vrste, kao troprsti galeb (Rissa tridactyla), žive veći dio godine na otvorenom moru. Druge vrste, na primjer srebrnasti galeb (Larus argentatus), postale su hemerofili pa naročito zimi nastanjuju smetišta u unutrašnjosti i na velikim rijekama.
Ishrana i način života
thumb|260px|lijevo|Srebrnoglavi galebovi čekaju na hranu, Brighton Beach, [[Novi Zeland]] Većina vrsta galeba su svežderi koji, već prema prilici, jedu živu hranu ili otpatke i strvinu. No ipak preteže životinjska hrana kao što su ribe, mekušci raci ili bodljikaši, a ponekad i mali glodavci. Velike vrste, kao na primjer Larus marinus, pljačkaju gnijezda drugih ptica, a uspijevaju čak uloviti i ptice do veličine patke, pri čemu su žrtve uglavnom bolesne životinje. Suprotno tome, manje vrste daju prednost kukcima i crvima.
Svoju potrebu za vodom galebi zadovoljavaju pijenjem morske vode, a višak soli iz nje izlučuju preko parnih žlijezda smještenih u kljunu.
Galebovi su izvanredni "jedriličari", naročito pri jakom vjetru. Hranu traže prije svega na obali, ali ponekad otimaju lovinu drugim pticama. Ako rone za hranom, zaranjaju samo glavom i dijelom tijela.
Rodovi i vrste
thumb|200px|[[Larus delawarensis ]] thumb|200px|[[Debelokljuni galeb, mlada ptica ]] thumb|200px|[[Zapadni galeb ]] thumb|200px|[[Obični galebovi ]] thumb|200px|[[Stepski galeb]] thumb|200px|Obični galeb na Bodenskom jezeru
Buzon (Gornji Pirineji)
Bizon je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Tarb.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 74 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,4 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 143 metara (maksimalnoj 260 m, a minimalnoj 156 m).
Komandant
Komandant je u vojnom smislu lice na dužnosti vođe jedne vojne jedinice sa oficirskim činom. Iako se komandantom nazivaju i vođe malih jedinica kao što su vod i četa, glavno značenje ima u oficirskim činovima. Kao vođi jedinica u veličini bataljona ili divizije, za podršku pri organizaciji i upravljanju jedinice ima svoj štab. U mornarici, pojam komandant se koristi za vođu jednog bojnog broda kao jedinice.
Tesoro, Chieti
Tesoro je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 744 m.
Razavi Horasan
Razavi Horasan (perz. خراسان رضوی; Horāsān-e Razavi, punim imenom استان خراسان رضوی; Ostān-e Horāsān-e Razavi) jedna je od 31 iranske pokrajine. Smještena je na sjeveroistoku zemlje, a omeđena je Južnim Horasanom i Jazdskom pokrajinom na jugu, Semnanskom pokrajinom na zapadu, Sjevernim Horasanom na sjeverozapadu, te Turkmenistanom na sjeveru i Afganistanom na istoku. Razavi Horasan ima površinu od 118.854 km², a prema popisu stanovništva iz 2006. godine u pokrajini je živjelo 5.593.079 stanovnika. Sjedište pokrajine je velegrad Mašhad.
Administrativna podjela
Pokrajina Razavi Horasan službeno je nastala 2004. godine podjelom stare pokrajine Horasan na Južni i Sjeverni Horasan koji su imenovani prema stranama svijeta, odnosno sam Razavi Horasan koji je nazvan prema šijitskom imamu Rezi. Glavni grad pokrajine Mašhad drugi je najveći grad u Iranu, a status pokrajinskog sjedišta imao je i prije podjele stare pokrajine. Razavi Horasan prvotno je bio podjeljen na 19 okruga i 62 općine u kojima je bilo ukupno 221 naselja (66 gradova i 155 seoskih aglomeracija), no 2007. godine tri okruga (Bošruja, Firdus i Sarajan) pridodana su Južnom Horasanu, a sam broj okruga je 2013. godine porastao na 28 :
Geografija
Razavi Horasan zauzima približno 7,8% ukupne površine Irana i peta je najveća pokrajina u zemlji (nakon Sistana i Balučistana, Kermanske pokrajine, Farsa i Jazdske pokrajine). Razavi Horasan ima važan strateški položaj s obzirom da se u širem smislu nalazi na granici Centralne i Južne Azije, odnosno u užem smislu predstavlja političku tromeđu Irana, Afganistana i Turkmenistana. Zahvaljujući tim geografskim faktorima šira regija Horasana bila je važnom stanicom na Putu svile koji je spajao Daleki Istok sa Zapadnim svijetom.
Reljef pokrajine okvirno se može podijeliti na planinski sjever s plodnim dolinama, te ravničarske krajeve na jugu pogodne za poljoprivredu i stočarstvo. Dijelove sjevernih područja također karakteriziraju suptropske stepe, dok se na jugu nalaze i polupustinje kao i istočni ogranci Dašt-e Kavira (Velike slane pustinje). Najveći gradovi pokrajine poput Mašhada, Nišapura, Sabzevara i Farimana smješteni su na sjeveru Razavi Horasana. Najviša točka pokrajine je vrh planine Binalud (3211 m), a najnižom se smatra nizinsko područje na sjeveru okruga Sarahs odnosno iransko-turkmenistanskoj granici (oko 300 m n. m.).
Značajnije planine u Razavi Horasanu su Kopet-Dag, Binalud, Džagataj i Hizarmasdžid. Kopet-Dag na krajnjem sjeveru nastavak je planinskog masiva Alborz koji se u smjeru sjeverozapad-jugoistok proteže većim dijelom sjevernog Irana sve do zapadnog Afganistana. Između Nišapura i Mašhada smještena je Binalud, najviša planina u pokrajini na njoj se nalaze tri vrha iznad 3000 m: Širbad, Flisk i Kvačgir. Susjedna plaina Binaludu je Hizarmasdžid („Tisuću džamija”) koji je poznat po raznolikosti biljnih i životinjskih vrsta. Planina Džagataj nalazi se na sjeverozapadu pokrajine, a nazvana je prema Džagataj-kanu, sinu mongolskog osvajača Džingis-kana. Položaj ovih planina značajno utječe na klimu i snabdijevanje lokalnih vodotoka, odnosno poljoprivredu i vodoopskrbu o kojima ovisi stanovništvo pokrajine. Najveće rijeke u Razavi Horasanu su Atrak na sjeverozapadu koji izvire u okolici Kučana, te Harirud koji dijelom tvori prirodnu državnu granicu s Afganistanom.
Klima
Razavi Horasan smješten je u sjevernom umjerenom pojasu i ima promjenjivu klimu. Zbog geografskih i reljefnih faktora temperatura raste od sjevera prema jugu, dok istovremeno opada količina oborina. Primjerice, na planinskim područjima Kopet-Daga, Binaluda, Džagataja i Hizarmasdžida količina oborina kreće se između 500 i 700 mm odnosno između 300 i 400 mm u okolnim gradovima niže nadmorske visine, dok u suhim područjima na jugu pokrajine opada ispod 150 mm.
Pokrajina se okvirno može podijeliti na četiri klimatske zone:
Flora i fauna
mini|desno|250px|Razavi Horasan najveće je svjetsko stanište perzijskih [[leoparda (Panthera pardus saxicolor)]] Zahvaljujući raznolikoj klimi odnosno geografskim faktorima kao i snijegu s planina koji otapanjem stvara veći broj relativno kratkih rijeka, Razavi Horasana stanište je velikog broja biljnih i životinjskih vrsta. Među potonjima vrijedi izdvojiti divlje ovce, magarce i mačke, zatim euroazijske risove, gazele, jelene, baktrijske deve, crvene lisice, hijene, vukove, ždralove, sadže, te na desetke raznih ptičjih vrsta. Pokrajina se izdvaja kao značajno stanište za dvije ugrožene vrste velikih mačaka: perzijskog leoparda (Panthera pardus saxicolor) čija podvrsta broji svega par stotina jedinki, odnosno azijskog geparda (Acinonyx jubatus venaticus) kojih ima svega nekoliko desetaka. Do početka 20. vijeka u pokrajini su obitavali i azijski lavovi na jugu odnosno kaspijski tigrovi na sjeveru, a 2000-ih pokrenuti su vladini programi kako bi se dvije vrste ponovo naselile u matičnim staništima. Od biljnih vrsta ističu se šume pistacije odnosno polja šafrana koji čine značajan doprinos gospodarstvu pokrajine. Također, u pokrajini uspijevaju i pšenica, riža, bademi, datulje, jabuke, grožđe, itd.
Nacionalni parkovi
U Razavi Horasanu nalazi se jedan iranski nacionalni park (Tandura) i još deset zaštićenih produčja koji obuhvaćaju ukupno područje od 418.619 hektara. Nacionalni park Tandura proglašen je 1975. godine, a nalazi se u blizini grada Dargaza na krajnjem sjeveru pokrajine odnosno uz granicu sa Sjevernim Horasanom i Turkmenistanom. Prostire se na 35.658 hektara, dok je dodatnih 23.000 hektara na sjeverozapadu proglašeno parkom prirode. NP Tandura važan je iz historijske perspektive budući da se radi o spojnici Dargaza i Kučana, a osim izvanredne prirodne u njemu se nalaze i starovjekovne citadele poput Radžabi Gale odnosno grobnica kao što su Čihilmir ili Babanistan. Kroz NP Tanduru protječu rijeke Harirud, Kašaf i Darungar, najviši planinski vrh je Ganbar Ali (2586 m) na jugu, a najniža područja su na sjeveru (oko 900 m n. v.). Na širem području nacionalnog parka postoji oko 60 biljnih porodica odnosno 373 vrsta.
Burg (Gornji Pirineji)
Bir je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 294, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km².
Razavi Horasan
Nacionalni parkovi
Među ostalim zaštićenim područjima vrijedi izdvojiti parkove Hajdari, Hizarmasdžid i Miandašt. Park Hajdari smješten je oko 70 km sjeverozapadno od Nišapura, a nazvan je prema istoimenom selu koje se nalazi unutar njegovih granica. Zaštićenim područjem proglašen je 2002. godine, a prostire se na 46.350 hektara. Karakterističan je prema velikom broju jedinki divljih koza odnosno vrsta planinskih ptica, a prema statističkom istraživanju iz 2007. godine u Hajdariju obitavalo je više životinjskih vrsta nego u NP Tanduri. Krajolik NP Hajdarija obuhvaća i 23 izvora odnosno šest manjih rijeka. Park Miandašt smješten je na sjeverozapadu uz granicu sa susjednom pokrajinom Sjeverni Horasan i stanište je geparda, vukova, divljih koza i magaraca, gazela, ždralova, sadža, itd. Park Hizarmasdžid obuhvaća zaštićeno područje uz istoimenu planinu.
Historija
Najstariji materijalni dokazi o prisutnosti ljudskog života u Razavi Horasanu pa čak i cijeloj zapadnoj Euroaziji pronađeni su u dolini rijeke Kašafrud nedaleko od Mašhada : kameno oruđe, oštrice i druge rukotvorine datiraju se u starije kameno doba odnosno prije 800.000 do milijun godina. Nalazišta iz iste prahistorijske epohe postoje i u vidu niza špilja diljem Razavi i Južnog Horasana čiji se tragovi datiraju 50 do 60 tisuća godina pne. Jedno od neolitičkih nalazišta je brežuljak Jasin Tepe koji se nalazi u okolici grada Dargaza, a u istu epohu datiraju se i prahistorijska nalazišta kod Kučana. mini|desno|250px|Regija [[Veliki Horasan|Horasan oko 750. godine]] Najvažniji događaj u historiji pokrajine jest masovna seoba iranskih naroda iz središnje Azije prema jugu u drugoj polovici 2. milenijuma pne. s obzirom da ta etnička porodica i dan danas čini većinu stanovništva pokrajine odnosno šire regije. Navedeni događaji opisani su u zoroastrijskoj zbirci Aveste odnosno legendama iz Firdusijeve „Šahname”, a brojni povjesničari smatraju da je na širem području Horasana živio i sam Zarathuštra. U starom vijeku u regiji je bio rasprostranjen avestički jezik, a njen teritorij približno se podudara s drevnom Partijom, satrapijom ahemenidskog i sasanidskog Perzijskog imperija.
Regija Horasan je od najranije historije bila poprištem brojnih oružanih okršaja. Još u starom vijeku vođene su žestoke borbe između iranskih dinastija Medijaca, Ahemenida, Parta i Sasanida protiv skitskih odnosno kasnije i turkijskih plemena, dok je u srednjem vijeku predstavljao i „vrata” prema jugozapadnoj Aziji brojnim ratničkim nomadima iz središnje Azije kao što su bili Seldžuci i Mongoli. Drevni geografi dijelili su Veliki Iran na osam regija među kojima je Horasan bio teritorijalno najveći. Tijekom vladavine islamskog abasidskog kalifata regija Horasan bila je podjeljena na četiri dijela prema pripadajućim najvećim gradovima Heratu, Mervu, Balhu i Nišapuru koji se nalazi u današnjem Razavi Horasanu. Dvovjekovnu arapsku dominaciju u Horasanu prekida iranska dinastija Tahirida, a nakon njih vladaju iranski Safaridi i Samanidi. Usponom Gaznavida krajem 10. vijeka započinje razdoblje turijsko-iranskih dinastija među koje se ubrajaju Seldžuci i Horezmijci. Tijekom 13. i 14. vijeka regijom haraju agresivne mongolske horde Džingis-kana i Timura koje su opustošile brojne iranske gradove, a ponovno nacionalno ujedinjenje nastupa 1500. godine usponom Safavida. Iduća četiri vijeka Horasan će prvo obilježiti ratovi između iranskih dinastija Safavida i Afšarida protiv Uzbeka, a zatim i obračuni imperijalnih sila Irana, Ruskog i Britanskog imperija, te lokalnih afganskih dinastija koji su rezultirali podjelom regije.
Arheološka nalazišta
Arheološka istraživanja Šadijaha i okolnih lokacija započela su 2000. godine.
Znamenitosti
Osim zaštićenih područja prirode i šijitskih svetišta, posjetitelje u Razavi Horasan privlači i veliki broj kulturnih spomenika koji su uglavnom smješteni u najvećim gradovima pokrajine.
Ekonomija
mini|desno|250px|Razavi Horasan je [[2004. godine bio četvrta najproduktivnija pokrajina iranskog gospodarstva]] Razavi Horasan spada među najvažnije pokrajine od vitalnog značaja za iransko gospodarstvo, što je uvjetovano nizom čimbenika: geografski smještaj pokrajine je od visoke strateške važnosti, a Mašhad je drugi po veličini iranski grad kojem je do 2004. godine gravitirala nekad najveća pokrajina Horasan. Također, u Mašhadu se nalazi i važno šijitsko svetište odnosno grobnica Imama Reze koju godišnje posjeti dvadesetak milijuna turista zbog čega se grad smatra vjerskim i kulturnim središtem šijitskog svijeta. Razavi Horasan također je i važno industrijsko središte u kojem se proizvodi cement, hrana, tekstil, drvo, bakar, metali, rukotvorine, tepisi, keramika, itd. Pokrajina i njena šira regija slavni su u svijetu po dragom kamenju (posebno tirkiznom) kao i proizvodnji skupocjenih začina. Naime, u Razavi i Južnom Horasanu nalazi se 70% ukupnih svjetskih polja šafrana od kojih se dobiva istoimeni začin čija cijena skuplja od zlata jednake mase. Prema službenim podacima iz 2004. godine, Razavi Horasan doprinosi gospodarstvu Irana udjelom od 5% ukupnog državnog BDP-a što ga čini četvrtom najznačajnijom pokrajinom (nakon Teheranske, Huzestana i Isfahanske).
Promet
Pokrajina je sa susjednim državama i ostalim dijelovima Irana prometno povezana nizom brzih cesta, željezničkih koridora i zračnih luka. Tri brze ceste (22, 36 i 44) pružaju se u smjeru istok-zapad, a najvažnija među njima je br. 44 koja preko Semnanske pokrajine spaja Mašhad s glavnim iranskim gradom Teheranom. Ukupne je dužine 860 km i dijelom je tzv. „azijske autoceste” koju se poistovjećuje s drevnim Putom svile. Cesta br. 22 proteže se sjeverom Razavi Horasana odnosno Irana ukupnom dužinom od 1327 km: počinje u gradu Sarahs na turkmenistanskoj granici, a zatim se preko Mašhada nadovezuje na kaspijsko priobalje sve do Ardabilske pokrajine. Karakteristična je po izuzetno raznolikom krajoliku kroz koji se proteže; od planinskih i polupustinjskih područja u Razavi Horasanu, do džungli u Golestanu. Brza cesta br. 36 proteže se 330 km jugom Razavi Horasana i povezuje grad Bardaskan na zapadu, Torbat-e Hejdariju, Halilabad i Kašmar u središtu pokrajine s Afganistanom na istoku.
U pokrajini postoje i tri sporedne državne ceste koje se pružaju u smjeru sjever-jug (91, 95 i 99) i spajaju Razavi Horasan s južnim iranskim pokrajinama. Polazišna točka ceste br. 91 je grad Kašmar, a dužinom od 1720 km proteže se preko Jazdske i Kermanske pokrajine do obalnog Hormuzgana na krajnjem jugu zemlje. Istočnije od te prometnice prolazi cesta br. 95 koja se dužinom od 1636 km pruža od Mašhada preko pokrajine Južnog Horasana do Sistana i Balučistana odnosno Omanskog zaljeva na krajnjem jugoistoku zemlje. Državna cesta br. 99 je najistočnija iranska prometnica: proteže se uz afganistansku granicu ukupnom dužinom od 940 km i uglavnom je vojnog karaktera s obzirom da služi za opskrbu jedinica u borbi protiv internacionalne trgovine drogom. Značajniji gradovi Razavi Horasana kroz koje prolazi ova prometnica su Sarahs, Torbat-e Džam i Tajbad.