cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sherlock Holmes (film, 2009)
Razvoj
U ožujku 2007., Warner Bros. je odlučio producirati film, videći u cijelom konceptu sličnost s filmom Batman Begins, početnim dijelom Nolanove trilogije. Isprva je za redatelja odabran Neil Marshall, ali je u lipnju 2008. objavljeno kako će to odraditi Guy Ritchie. Dok je bio dijete, u internatu, Ritchie je s kolegama, preko školskog razglasa, slušao priče o Holmesu: "Holmes bi me, svaku večer, uspavljivao kada sam imao sedam godina." Iz tog je razloga njegova vizija Holmesa bila drugačija od one filmske. Želio je snimiti film koji bio autentičniji Doyleu, rekavši: "U pričama postoji prilično mnogo scena s intenzivnom akcijom, [i] ponekad to nije prikazano na filmu." Holmesova "briljantnost će se utopiti u akciju", a sam film će pokazati da je njegov "intelekt bio istovremeno i dar i prokletstvo." Ritchie je želio da Sherlock Holmes bude "prilično suvremen film što se tona i teksture tiče", jer je "prošlo relativno puno vremena od posljednje općeprihvaćene filmske verzije."
Snimanje
280px|thumb|Spiralno stubište [[Katedrala Svetog Pavla u Londonu|katedrale svetog Pavla korišteno je za uvodnu scenu filma.]] Snimanje je započelo u listopadu 2008. godine. Prve lokacije snimanja bile su Masonska loža i Katedrala Svetog Pavla u Londonu. Snimanje filma odrađeno je i u Manchesteru, točnije u Sjevernoj četvrti. Gradska vijećnica u Manchesteru je naveliko korištena za snimanje, uz neke sitne promjene pomoću CGI-ja. Unutrašnji vrt je korišten za scenu borbe, Velika vijećnica je poslužila kao Dom lordova, a korištene su i druge lokacije u sklopu vijećnice.
Uvodna scena snimana je tri dana u crkvi Svetog Bartolomeja Velikog u Londonu, a scena s parobrodom snimana je 7. studenog na rijeci Temzi, u Wappingu. Snimanje je tada nastavljeno na liverpulskim dokovima Stanley i Clarence te u brodogradilištu u Chathamu. Ulične scene snimane su u Chantamu i Manchesteru. Londonsko groblje Brompton korišteno je za ključnu scenu Blackwoodova povratka, dok je interijer Reform Cluba u Londonu korišten kao Café Royal. Scene interijera u Baker Streetu 221B snimane su u studiju u Leavesdenu.
Krajem studenog 2008., glumac Robert Maillet, koji igra Dredgera, snimao je scenu borbe u brodogradilištu u Chantamu pri čemu je slučajno udario Downeyja šakom u glavu, nakon čega je ovomu počela teći krv i te se srušio, ali nije izgubio svijest kako je izvorno objavljeno. The Sun je objavio kako se 28. studenog zapalila jedna cisterna, što je zaustavilo snimanje na dva sata. Kada je u prosincu započelo snimanje u Ulici svetog Ivana, snimanje je s izvorno planiranih 13 skraćeno na 9 dana jer su se mještani bunili kako stalno moraju parkirati automobile negdje drugdje. U siječnju 2009., snimanje je preseljeno u Brooklyn.
Ritchie je želio da njegov Holmes izgledom odudara od klasične inkarnacije lika, kazavši u šali kako "postoji samo jedna osoba u povijesti koja je ikada nosila deerstalker". Downey je izabrao Holmesov šešir, pohabanu fedoru. Redatelj je doduše ostao vjeran tradiciji neurednog stana dvojice prijatelja te ga je dao napuniti brojnim predmetima i znanstvenim alatima s kontinenata koje su podsjetili.
Glazba
Glazbu za film skladao je Hans Zimmer, a album, Sherlock Holmes: Original Motion Picture Soundtrack, je izdan 12. siječnja 2010. godine.
Prije nego je Zimmer napisao glazbu, Ritchie je, kao privremeno rješenje, koristio soundtrack filma The Dark Knight, što je također Zimmerovo djelo. Kada ga je Ritchie kontaktirao, Zimmer je bio jako sretan, no Ritchie mu je rekao kako želi da glazba bude sasvim drugačija. Zimmer je Ritchieju glazbu predstavio kao kombinaciju Poguesa u suradnji s rumunjskim orkestrom. Zimmer je, za instrumentalnu podlogu, koristio nekonvencionalne instrumente poput bendža, cimbala ili piskutavih violina.
Što se klavirske pratnje tiče, Zimmer je koristo "raštimani klavir" (karakterističan za pubove Divljeg zapada). Isprva je dao raštimati vlastiti klavir, ali je shvatio kako je zvuk koji dobiva naprosto loš. Tada je od pomoćnika zatražio da mu pronađe "pokvareni klavir". Prvi klavir ne kog su naišli bio je u relativno dobrom stanju pa su ga odbili tako da su za glazbu koristili drugi klavir što su ga pronašli. Zimmer je kasnije rekao kako su jednu nedjelju unajmili podzemni parking 20th Century Foxa i uništili klavir.
Scena boksa u filmu koristi verziju pjesme "Rocky Road to Dublin" koju izvode The Dublinersi, no ona se nije pojavila na soundtracku.
Distribucija
Nakon što je izvorni termin u studenom odgođen, film je svjetski premijeru imao 14. prosinca 2009. godine, a 25. prosinca je prikazan u Sjedinjenim Državama, čime je započela svjetska kino distribucija. U Ujedinjenom Kraljevstvu i Irskoj, film je distribuiran 26. prosinca. Dobrotvorna pretpremijera filma prikazana je na nekoliko lokacija u Belgiji, 10. prosinca 2009. godine.
Sherlock Holmes je na DVD-u i Blu-rayju izdan 30. ožujka 2010. godine u Sjedinjenim Državama. Ukupna zarada filma od prodaje kućnih video izdanja iznosila je $44,908,336.
Box Office
Film je u prvom vikendu zaradio oko $62,400,000 samo u Americi, čime je skočio na drugo mjesto američkog Box Officea, iza $75,600,000 koje je zaradio Cameronov Avatar. Ukupna zarada po kino dvorani iznosila je visokih $18,031 iz prikazivanja u 3,626 dvorana. Sherlock Holmes je zaradio ukupno $523,000,000 na svjetskim blagajnama, čime je postao dotad Ritchiejev najuspješniji film te osmi najuspješniji film 2009. godine. Na domaćim blagajnama, Holmes je bio četvrti najuspješniji film koji nikada nije zasjeo na vrh Box Officea, iza filmova My Big Fat Greek Wedding, Alvin and the Chipmunks i Alvin and the Chipmunks: The Squeakquel. U svojoj kategoriji, na svjetskim blagajnama, film je bio kupno četvrti, iza filmova Ice Age: Dawn of the Dinosaurs, Casino Royale i The Day After Tomorrow.
Ocjene kritičara
Film je dobio većinski pozitivne kritike. Na stranici IMDb drži visoku ocjenu 7.6/10, dok stranica Rotten Tomatoes navodi kako je, od 224 kritike, 70% gledatelja filmu dalo pozitivnu ocjenu uz prosječni skor 6.2/10, uz konsenzus da "redateljski stil Guyja Ritchieja možda i nije najprikladniji za adaptaciju legendarnog detektiva, ali u korist Sherlocka Holmesa svakako ide elementarni priziv snažne izvedbe Roberta Downeyja, Jr." Metacritic je filmu dao prosječnu ocjenu 57/100, temeljem 34 kritike.
Roger Ebert, pišući za Chicago Sun-Times, dao je filmu tri od četiri zvjezdice i posebno naglasio snažne likove, efekte i radnju prepunu akcije. Likove je pohvalio i Jake Tomlinson, pišući za Shave Magazine, koji vjeruje da su Downey, Jr. i Law "savršeni zajedno", a Strong "uvjerljiv i zastrašujuć negativac."
Luka Vukasović, pišući za popcorn.hr, pohvalio je film, naglašavajući kako ipak posjeduje nekoliko mana, zaključivši da "[no] čak i takav, neujednačen i donekle osakaćen radom čak četvorice scenarista, film se ni u jednom trenutku ne dotiče domene lošeg."
A.O. Scott, pišući za New York Times, nije bio blagonaklon prema filmu, zaključivši kako je redateljev pristup filmu težio da "napravi cool film o cool tipovima s cool stvarčicama" te kako je Holmes esencijalno samo "niz poza i akrobacija" koji je "povremeno intrigantan" u najboljem slučaju.
Arsen Oremović, pišući za Večernji list, nije bio pretjerano oduševljen filmom, osvrčući se u svojoj kritici i na komparaciju Ritchieja i Tarantina, zaključivši kako je "prvih 45 minuta portretiranja lika [je] odlično, ali kada nastupi detektivski dio priče, postaje gnjavaža koja jalovo računa da će specijalni efekti i akcija obaviti većinu posla." Slično mišljenje, mada ne i istu argumentaciju, imao je i Jurica Pavičić, koji je, pišući za Jutarnji list, zaključio kako je Holmes "konfuzan [je] i tek dijelom zanimljiv film koji ima samo dvije jake točke. Prva od njih je Robert Downey Jr., bivši ovisnik koji ovisnika i neurotičara Holmesa glumi kao da mu o tome ovisi život. Druga je glazba Hansa Zimmera, sjajan niz varijacija s violinama i raštimanim klavirom koji “Holmesu” pridodaje nemirnu, neurotičnu i sasvim nebritansku crtu."
David Stratton, pišući za The Australian, negativno se osvrnuo na ovakvu interpretaciju originalnih priča i zaključio: "Autore ovog filma uglavnom zanima akcija; vjeruju da je to jedino što današnju mladost može dovesti u kina. Možda i jesu u pravu, ali su u tom procesu bezobzirno pregazili jedno od najboljih književnih ostvarenja." Ipak, pohvalio je produkcijski dizajn i glazbu.
Nagrade
Dana 17. siječnja 2010., H.F.P.A. je objavio dobitnike Zlatnog globusa, među kojima je bio i Robert Downey, Jr. u kategoriji najboljeg glumca u igranom filmu – mjuzikl ili komedija. Hans Zimmer je nominiran za nagradu BFCA-a u kategoriji najbolje glazbe, ali je izgubio od filma Up, odnosno Michaela Giacchina. Isto tako, film je nominiran i za dva Oscara, u kategorijama najbolje originalne glazbe i najbolje scenografije, no nije pobijedio ni u jednoj.
Cjelokupni pregled nagrada i nominacija je sljedeći:
Nastavak
Robert Downey, Jr., Jude Law, Rachel McAdams i Eddie Marsan su reprizirali svoje uloge, dok se u ulozi profesora Moriartyja, Holmesovog rivala, pojavio Jared Harris. Film je u kinima distribuiran 16. prosinca 2011. godine, također s velikim uspjehom.
Locorotondo, Bari
Locorotondo je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Arsen Kocojev
Arsen Kocojti (Коцойты Арсен), također poznat i kao Arsen Borisovič Kocojev (Арсе́н Бори́сович Коцо́ев, Gizelj, 15. januar 1872 - Ordžonikidze, 4. februar 1944) je bio osetski pisac, publicist i novinar koji je djelovao u carskoj Rusiji i Sovjetskom Savezu te koji se smatra jednim od očeva suvremene osetske književnosti. Poznat je kao suradnik i urednik nekih od prvih časopisa na osetskom jeziku.
Bibliografija
Na osetskom jeziku:
Na ruskom jeziku (uglavnom prijevodi):
Worcester, New York
Vuster je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.113.
Trossingen
Trosingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Tutlingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 15.177 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8327049.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Tutlingen Trosingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Tutlingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 699 metara. Površina opštine iznosi 24,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 15.177 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 627 stanovnika/km².
Ekonomija
Najveća kompanija u Trosingenu u 20. stoljeću bila je proizvođač harmonika Hohner.
Obrazovne institucije
U Trosingenu postoji muzički koledž.
Prevoz
Željeznička pruga duga 4,7 km povezuje grad Trosingen sa državnom željezničkom stanicom izvan grada, koja se nalazi na željezničkoj pruzi Rotvajl-Filingen.
Religija
Do kraja 19. vijeka gotovo svi stanovnici bili su protestanti.
Chen Qun
Chen Qun (? -236) bio je ministar na dvoru kineske države Cao Wei, jednog od Tri kraljevstva. Najpoznatiji je kao reformator državne uprave, odnosno kao jedan od autora sistema devet činova za nominaciju u državnoj službi. Zajedno sa Chen Qunom, Sima Yijem i Cao Zhenom je bila ključna ličnost koja je omogućila da Cao Rui naslijedi Cao Pija na mjestu cara.
Sidon
thumbnail|250px|right|Sidon danas Sidon (hebr. צִידוֹן; današnji arapski naziv: صيدا Saida) je grad u drevnoj Feniciji, smješten sjeverno od Tira.
Zemljopis
Koordinate: 33°32' s.z.š.; 35°22' i.z.d..
Sidon se nalazi oko 40 km južno od Beiruta, uz obalu Sredozemnog mora u današnjem Libanonu.
Drevna Fenicija
Grčki povjesničar Strabon navodi Sidon kao jedan od najstarijih feničkih gradova.
Grad se spominje zajedno s Tirom u ugaritskom epu o Kirti, koji je vjerojatno nekoliko stoljeća stariji od teksta iz 1345. pne. koji je stigao do nas. Hetitski magijaski tekstovi iz ranog 14. stoljeća pne. spominju Sidon prije Tira na svome popisu regija. U spisima iz Amarne Sidon se više puta navodi kao predvodnik antiegipatskog saveza gradova-država.
Čini se da je faraon Tutmos IV. posjetio ovaj grad. Satiričko egipatsko pismo iz razdoblja 19. dinastije, poznato kao Papirus Anastasi I., spominje Sidon na putu od sjevera prema jugu, koji još uključuje i Beirut, Seraptu i Tir. U doba 21. dinastije (oko 1090.-1080. pne.) Sidon je imao oko 50 brodova koji su trgovali s Egiptom.
Značajniji rast grada započeo je invazijom Naroda s mora, budući da se ovaj grad, čini se, uspio oporaviti prije svojih susjeda, a osobito prije Tira. Tako da će Sidonci zapravo ponovno utemeljiti Tir, što se vidi i iz kovanica što su ih, mnogo kasnije, u doba helenizma, izdavali Seleukovići.
Sidon će stoga postati sinonim za čitavu Feniciju, a fenički će kralj biti nazivan »sidonskim kraljem.«
Asirska vlast
thumbnail|200px|right|Sarkofag sidonskoga kralja iz 4. st. (danas u [[Istanbulu]] Za vrijeme svoga pohoda prema zapadu 701. pne., asirski kralj Sanherib svrgnuo je sidonskog kralja Lulija, koji je bio pristupio protuasriskom savezu. Na njegovo je mjesto postavljen Ittobaal, a njegov nasljednik, Abdimilkutti, ponovno će se pobuniti protiv Asirije. Asirski kralj Asarhadon, 677. pne., guši pobunu, a grad je tom prilikom srušen do temelja i njegov kralj pogubljen. Novi, asirski grad, pod imenom Kar-Asarhadon (Asarhadonova luka) postat će središtem asirske uprave u tom području.
Perzijska vlast
Nakon dolaska Babilonaca i kralja Nabukodonozara II., sudbina grada nije sasvim jasna. U perzijskom razdoblju, Sidon je ostao važno upravno središte, kao glavni grad Pete satrapije, koja je obuhvaćala Siriju, Palestinu i Cipar, a njegova je flota imala osobitu važnost u perzijskim ratovima protiv Grčke. Uspjesi sidonske mornarice u ratovima s Egipćanima i Grcima donijeli su Sidoncima djelomičnu samostalnost. Usto, grad je bio poznat po staklarstvu i brodogradnji. Nadgrobni natpisi sidonskih kraljeva iz perzijskoga razdoblja otkriveni su početkom 19. stoljeća, te omogućuju gotovo sigurnu rekonstrukciju niza vladara i vremena njihova kraljevanja. Sredinom 4. st. pne. Sidon je postao središtem otpora protiv Perzijanaca. Radije nego da se prepuste osvajanju perzijske vojske, Sidonci su sami spalili grad, a u požaru je poginulo oko 40.000 ljudi.
Grci, Rimljani i Bizant
Tako oslabljen, Sidon je 333. pne. postao lakim plijenom Aleksandra Makedonskog, te mu se bez borbe predao. U to doba, te u vrijeme vlasti Seleukovića i Ptolemejevića, grad obnavlja djelomičnu autonomiju, a slično i u Rimskom Carstvu, nakon što su ga 64. pne. Rimljani osvojili. Oktavijan August ukinut će tu samostalnost i grad izravno podrediti Rimu.
Pod Bizantom Sidon je polako gubio na važnosti, no ipak je postao sjedištem biskupije. Nakon potresa iz 551. koji je pogodio istočnu sredozemnu obalu, u ovaj je grad preseljena glasovita bejrutska pravna škola.
Arheološka istraživanja antičkog Sidona i njegove okolice poduzimana su u više navrata, a u drugoj polovici 20. stoljeća zaustavio ih je urbani razvoj modernoga grada.
Arapska vlast i Križarsko razdoblje
thumbnail|250px|right|Sidon: Morska utvrda iz križarskoga doba ([[1228.)]] 667. Sidon osvajaju Arapi, a u doba omejidske vlasti on i dalje ostaje prilično beznačajan, ali bogat grad administrativno podređen Damasku.
4. prosinca 1110. u vrijeme Prvog križarskog rata, Sidon su, nakon 47 dana opsade, osvojili križari na čelu s Baldvinom I., a grad će postati pod njihovom vlašću središte Sidonskog kneževstva, jednog od četiri vodeća kneževstva križarskoga Latinskog kraljevstva Jeruzalema. Sidon je u križarsko doba doživio više razaranja, osobito ono 1187. što ga je izvela Saladinova vojska, a konačno su ga 1249. osvojili i razorili Saraceni. Nakon obnove, ponovno su ga 1260. razrušili Mongoli. Mameluci ga osvajaju 1291., što označava kraj križarske prisutnosti.
Od 15. stoljeća
Sidon će u svojoj povijesti doživjeti još dva kratka uspona. Najprije u 15. st. kad je postao trgobačka luka Damaska, a potom u 17. st. kad je u njemu libanonski emir Fakhredin naselio francuske trgovce. To je razdoblje okončano 1791. kad su osmanski Turci otjerali Francuze, a ulogu trgovačkog središta konačno preuzima Bejrut.
Nakon Prvog svjetskog rata, grad postaje dijelom Francuskog mandata u Libanonu, da bi ga u Drugom svjetskom ratu zauzela Velika Britanija. Nakon ovoga rata, Sidon postaje dijelom neovisnoga Libanona.
Današnji grad
Prema podacima iz 2000., Sidon ima oko 200.000 stanovnika (1900. imao ih je oko 10.000), te je treći grad po veličini u Libanonu. Većinom su to sunitski i šiitski muslimani. Drevna luka danas se koristi samo za male brodice, a stanovništvo se bavi ribolovom, poljoprivredom, osobito voćarstvom, na okolnim, ne pretjerano prostranim poljima, te radom u rafineriji nafte.
Cast a Giant Shadow
Cast a Giant Shadow je američki ratni film snimljen 1966. u režiji Melvillea Shavelsona. Radnja se temelji na stvarnim događajima u Palestini u drugoj polovici 1940-ih, a glavni protagonist je američki pukovnik Mickey Marcus (čiji lik tumači Kirk Douglas), koji je kao dobrovoljac došao pomoći jevrejskim paravojnim formacijama da se organiziraju u Izraelske obrambene snage i uspješno bore protiv Arapa u prvom arapsko-izraelskom ratu. Film, među čijim producentima je bio i John Wayne, se odlikuje glumačkom postavom koju su činile neke od najvećih hollywoodskih zvijezda svog vremena.
Delorazepam
Delorazepam je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 305,159 Da.
D-glicero-beta-D-mano-heptoza-7-fosfat kinaza
D-glicero-beta-D-mano-heptoza-7-fosfat kinaza (, heptoza 7-fosfatna kinaza, D-beta-D-heptozna 7-fosfotransferaza, D-beta-D-heptoza-7-fosfatna kinaza, HldE1 heptokinaza, glicero-mano-heptozna 7-fosfat kinaza, D-beta-D-heptoza 7-fosfatna kinaza/D-beta-D-heptoza 1-fosfat adenililtransferaza, hldE (gen), rfaE (gen)) je enzim sa sistematskim imenom ATP:D-glicero-beta-D-mano-heptoza 7-fosfat 1-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj bifunkcionalani protein hldE deluje kao D-glicero-beta-D-mano-heptoza-7-fosfatna kinaza i D-glicero-beta-D-mano-heptoza 1-fosfat adenililtransferaza (cf. EC 2.7.7.70).
Gig od Lidije
thumb|right|250px|Kandaul, kraljica Lidije i Gig Vilijam Eti 1787.-1849.
Mitologija
Gig je bio kralj Lidije i vladao je od 716. godine prije nove ere do 678. godine prije nove ere. Gig je na prijestolje Lidije, došao uz pomoć žene posljednjeg kralja, koji je porijeklom bio jedan od Heraklovih potomaka, ali je sam osnovao novu dinastiju, dinastiju Mermnada. Gig je bio energičan i vrlo savjestan vladar za čije su vladavine, Lidija i njen glavni grad Sard dostigli pun procvat. Njegova država je obuhvaćala skoro cijelu zapadnu Malu Aziju sve do rijeke Halis - današnja rijeka Kizil Irmak, a njegova dinastija se održala na vlasti nešto više od sto godina. NJegov posljednji potomak na lidijskom prijestolju je bio kralj Krez, koji je zbog bogastva ušao i u poslovice, a zbog svog netočnog tumačenja proročanstva delfijske proročice Pitije i u povijest.
Gig po Platonu
Gig je, prema Platonu, bio pastir kod kralja Kandaula, i ništa se nije događalo zanimljivo u njegovom životu dok jednog dana, pod prevaljenim hrastom, nije pronašao ulaz u pećinu u kojoj se nalazio brončani konj. U unutrašnjosti pećine, pored konja, Gig je zapazio i mala vrata, a kada ih je otvorio iza njih je bio mrtav čovjek s prstenom na ruci. Uzeo je prsten s mrtvog čovjeka i otišao iz pećine. Na prstenu je bio crn kamen s urezanim okom, i Gig ga je stavio na ruku, i otišao za svojim stadom ovaca. Svi ostali pastiri su se začudili kada su vidjeli da su se njegovo stado samo vratilo do obora, a kada je Gig slučajno okrenuo prsten, u trenu se našao pored svojih drugova pastira. Kada je prsten okrenuo k svom dlanu, u trenu je postao nevidljiv, a kada ga je vratio, opet je postao vidljiv za ljudske oči. Gig je znao da posjeduje prsten s čarobnim moćima i nikome nije otkrio svoju tajnu. On je sa svojim čarobnim prstenom, pretvorivši se u nevidljivog čoveka uhvatio kradljivce ovaca iz stada kralja Kandaula, rekavši da je to bio ogroman vuk, a ne dva mlada pastira koje je uhvatio na djelu. Priče o nevjerovatnoj hrabrosti Giga su došle i do kralja Kandaula, koji ga je pozvao kod sebe na dvor. Već na putu k dvoru, Gig je otkrio lopove koji su se pripremali da opljačkaju dvor, te je to rekao Kandaulu, i on lopove uhvati još iste večeri. Gig je svojim čarobnim prstenom služio kralja i nikada nije zloupotrebio svoju moć, a za svoju čestitost je bio nagrađen višim položajem. Nakon nekog vremena kralj je bio ubijen, a Gig je po komadu mača koji se pronašao u tijelu kralja, otkrio ubojicu i kraljica je tražila da joj on bude suvladar, a kasnije joj je postao i muž, pa samim tim i kralj Lidije.
Gig po Herodotu
Gig je, prema Herodotu, bio pripadnik telesne straže kralja Kandaula. Kralj mu je poverio da sređuje neke veoma važne poslove na dvoru, ali i da sa njim razgovara o mnogim osobnim stvarima, između ostalog i o ženama, pa čak i o samoj kraljevoj ženi. Gig je veličao njenu lepotu, ali mu je Kandaul rekao da, kako je nikada nije vidio golu, već uvijek u haljini, i ne može da ugleda u potpunosti njenu ljepotu, pa da samo ponavlja njegove riječi jer o njenoj ljepoti ništa ne zna. Posle izvjesnog vremena kralj je predložio Gigu da je on kradomice pogleda golu dok se presvlači u svojim odajama. Kraljica je nekako doznala za njihov dogovor i stavila Giga pred izbor: on mora, jer je ona obešćašćena, da sebe ili kralja ubije. Gig je pokušao da molbama pridobije kraljicu, a kada je ona odbila sve njegove molbe, on se odlučio da obije kralja Kandaula. Kralja je ubio nožem koji mu je dala kraljica, a po njenoj želji se zatim oženio sa njom i postao lidijski kralj.
Histon-arginin N-metiltransferaza
Histon-arginin N-metiltransferaza (, histon proteinska metilaza I, nuklearno proteinska (histonska) N-metiltransferaza, proteinska metilaza I, S-adenozil-L-metionin:histon-arginin omega-N-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:histon-arginin Nomega-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim forma Nomega-monometil- i Nomega,Nomega'-dimetil.
Strong, Arkansas
Strong je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 558, što je 93 (-14,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Angelica, New York
Andželika je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 869, što je 34 (-3,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Marko Pupijen Afrikanac Maksim
Marko Pupijen Afrikanac Maksim (Marcus Pupienus Africanus Maximus, cca. 200 - iza 236) bio je rimski političar sa početka krize 3. vijeka. Godine 236. je služio kao konzul zajedno sa carem Maksiminom Tračaninom. Otac mu je bio Pupijen, koji će u Godini šest careva postati car.
Josip Broz
Josip Broz se može odnositi na:
Bovansko jezero
Bovansko jezero je jezero koje se nalazi na Sokobanjskoj Moravici kod Bovna između Sokobanje i Aleksinca. Jezero je veštačka akumulacija nastala gradnjom brane 1978. godine u sistemu regulacije sliva Morave i hidrocentrale „Đerdap“ sa zadatkom da zadrži nanose brdskih i planinskih reka, a istovremeno da akumulira velike količine vode.
Geografski položaj
Jezero je udaljeno oko 20 km od Aleksinca, a 12 km od Sokobanje i nalazi se na regionalnom putu Aleksinac-Sokobanja-Knjaževac.
Osobina
Jezero je dugo 8 km, najveća širina mu je 500 m, a dubina 50 m. Preko postrojenja za prečišćavanje vode Bovansko jezero vodom snabdeva grad Aleksinac.
Casere, Padova
Casere je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 116 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Kralj Aleksandar
U historiji je bilo više kraljeva koji su se zvali Aleksandar tako da Kralj Aleksandar može značiti:
Dvorac Lužnica
Dvorac Lužnica barokni je dvorac smješten u Lužnici – prigradskom naselju Zaprešića. Izgrađen je u drugoj polovici 18. stoljeća i primjer je višekrilnog otvorenog dvorca kakve nalazimo i u Hrvatskom Zagorju. Danas ima status spomenika prve kategorije.
U vlasništvu je Družbe sestara milosrdnica sv. Vinka Paulskog, a u prostorijama dvorca djeluje Duhovno-obrazovni centar Marijin dvor koji vode časne sestre.
Vlasnici dvorca
Dvorac je građen u drugoj polovici 18. stoljeća, vjerojatno na mjestu nekadašnjeg kaštela te se nalazi u mjestu Lužnica, na prijelazu savske doline u Marijagoričko pobrđe, nekoliko kilometara zapadno od Zaprešića. Prvi vlasnik imanja Lužnica bila je plemićka obitelj Čikulin, podrijetlom iz Italije. U 18. stoljeću imanje Lužnica dijeli se između Ivana Franje Čikulina, posljednjeg potomka obitelji Čikulin, i obitelji Moscon. Obitelj Moscon otkupljuje cijeli posjed te ga dobiva Maksimilijana Moscon. Njezin suprug, podžupan Ivan Hyacinthy oporučno ostavlja Lužnicu zagrebačkom Kaptolu. Međutim, njegov postupak osporava Maksimilijanina sestra Julijana Sermage koja vodi parnicu protiv Kaptola. Konačno, Lužnica dolazi u posjed Pavla Raucha. Pavao Rauch preuredio je dvorac, a vjerojatno ga je i dao ponovo sagraditi 1791. godine – godine koja je urezana na stepenicu glavnog drvenog stubišta unutar dvorca. Datacija dvorca u drugu polovicu 18. stoljeća temelji se prema toj godini sa stubišta te prema povelji o posveti kapele sv. Križa u jugoistočnom krilu dvorca koja je iz 1761. godine. Lužnica postaje glavno sjedište obitelji baruna Rauch, a o vlasništvu svjedoči i obiteljski grb baruna Raucha na kaljevoj peći u glavnom salonu dvorca.
Od 1925. godine dvorac i imanje Lužnica dolaze u vlasništvo Družbe sestara milosrdnica sv. Vinka Paulskog te tako ostaje sve do danas. Od 1928. godine uz dvorac se veže i ime "Marijin dvor".
Namjena građevine kroz povijest i danas
Prvotna funkcija dvorca Lužnica bila je rezidencijalna, odnosno dvorac je bio namijenjen reprezentativnom stanovanju plemićkih obitelji (Čikulini, Rauch). Nakon što je prešao u vlasništvo sestara milosrdnica, dvorac Lužnica počeo se koristiti kao smještaj i odmaralište za bolesne i starije sestre. Od 1935. godine neko je vrijeme bio korišten i za zbrinjavanje siromašne djece, a ubrzo i za mnoge odgojne i obrazovne sadržaje u organizaciji sestara milosrdnica, poput ženske gospodarsko-domaćinske škole pokrenute 1940. godine, dječjeg vrtića te satova pjevanja i sviranja. Godine 2005. pored dvorca se gradi i Dom za umirovljene časne sestre. Godine 2007. otvoren je Duhovno-obrazovni centar Marijin dvor koji organizira duhovne i edukacijske programe pod vodstvom sestara milosrdnica. Prostorije dvorca danas su prilagođene modernim zahtjevima održavanja skupova i seminara te stavljene na raspolaganje i široj zajednici grada Zaprešića i okolice.
Restauracije
Kao projekt Ministarstva kulture dvorac je doživio šestogodišnju obnovu koja je završena 2007. godine. Tijekom obnove zamijenjeno je krovište i sanirane su neke pukotine, čime je spriječeno daljnje propadanje. Što se unutrašnjosti dvorca tiče, većina je prostorija prenamijenjena.
Vanjski izgled dvorca
Dvorac Lužnica jednokatni je trokrilni barokni dvorac s rizalitno istaknutom središnjom dvoranom. Bočnim krilima jednake duljine dvorac se otvara prema dvorištu. Poput mnogih baroknih dvoraca sjeverozapadne Hrvatske građen je pod utjecajem austrijskog baroka. Sjeverno i južno pročelje dvorca gotovo su jednako oblikovani, razlikuju se jedino po veličini - južno pročelje veće je od sjevernoga. Dvorac također krase četiri ugaone kule cilindričnog oblika sa stožastim krovovima, koje su imale stambenu, a ne fortifikacijsku funkciju. Dvorac je otvorenog tipa te ga okružuje perivoj nastao krajem 18. stoljeća, površine osam hektara s bogatom vegetacijom, uređenom šetnicom dužine dva i pol kilometra, jezerom i sjenicama.
Kapela i oltar sv. Križa
Nakon salona, po važnosti se ističe i manja prostorija religijske namjene –  Kapela svetog Križa s očuvanim kasnobaroknim inventarom. Nalazi se u uglu jugoistočnog krila dvorca. U kupolasto nadsvođenoj kapeli smješten je oltar sv. Križa, koji je primjer barokne ideje Gesamtkunstwerka - sinteze arhitekture, skulpture i slikarstva. Oltar je od polikromiranog drva i nosi oltarnu sliku koja prikazuje temu Raspeća. Oltar sv. Križa u kapeli sv. Križa nastao je u kasnobaroknom periodu i može se smatrati primjerom rokokoa zbog upotrebe motiva rocaillea.
Od ostalog dvorskog inventara, navodi Obad Šćitaroci, "sačuvano je nekoliko kaljevih peći iz druge polovice 19. stoljeća, kamena balustrada na stubištu i četiri kasnobarokna ugrađena ormara u glavnoj dvorani s rezbarenim vratima i florealnim ukrasima na dovratnicima."
Literatura
953-0-60525-0
Pentil propanoat
Pentil propanoat je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 144,211 Da.
Mickey Marcus
David Daniel "Mickey" Marcus (22. februar 1901–10. jun 1948) bio je pukovnik američke vojske koji se borio na strani Izraela u prvom arapsko-izraelskom ratu i postao prvi izraelski general (hebrejski: Aluf). Poginuo je od prijateljske vatre kada se vraćao sa noćnog izviđanja neprijateljskih položaja.
Marcus je najpoznatiji od svih izraelskih Machala (stranih dobrovoljaca u ratu za stvaranje Izraela). 1966. godine je o njemu snimljen hollywoodski film Cast a Giant Shadow gdje je njegov lik tumačio Kirk Douglas.
Aptamer
thumb|Struktura RNK aptamera specifičnog za [[biotin. Površina i osnova aptamera su prikazani žuto. Biotin (sfere) se dobro uklapa u šupljinu RNK površine]] Aptameri (od - stati, i  - region) su oligonukleinske kiseline ili peptidni molekuli koji se vezuju za specifični ciljni molekul. Prirodni aptameri postoje kao riboprekidači. U laboratoriji se aptameri opično formiraju selekcijom iz velikog mnoštva randomnih sekvenci. Aptameri nalaze primenu u baznim istraživanjima, a koriste se i za kliničke svrhe kao makromolekulski lekovi. Aptameri se mogu kombinovati sa ribozimima radi samostalnog presecanja u prisustvu ciljnog molekula.
Aptameri se mogu klasifikovati kao:
Abie, Nebraska
Abie je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 69 stanovnika.
Woodville, Georgia
Vudvil (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 321 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 321 stanovnika, što je 79 (19,8%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Popis stanovništva u Hrvatskoj 1991.: Knin
Nacionalni sastav po naseljenim mjestima, 1991.
Apsolutna etnička većina:
Pontifex maximus
thumb|right|250px|[[Oktavijan August u odori pontifeksa maksimusa]] Pontifeks maksimus, što znači „vrhovni pontif“, je bio najviši svećenik drevnog rimskog kolegija pontifa. To je bila najviša svećenička funkcija u rimskoj religiji, dostupna isključivo patricijima sve do 254. pne., kada je otvorena plebejcima. U ranoj Republici je predstavljala isključivo vjersku funkciju, ali se kasnije ispolitizirala i u vremenu Oktajivana Augusta bila uključena u titulu cara (imperatora). Posljednji je tu titulu imao kršćanski car Gracijan a kasnije ju je preuzeo biskup Rima.
Danas je pontifeks maksimus jedna od titula biskupa Rima, odnosno katoličkog pape. Ova titula se od vremena Renesanse redovno pojavljuje na zgradama, spomenicima i kovanicama kojima se označava određeni pontifikat.
Desvenlafaksin
Desvenlafaksin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 263,375 Da.
Uhingen
Uhingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Gepingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 13.757 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8117051.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Gepingen Uhingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Gepingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 295 metara. Površina opštine iznosi 24,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 13.757 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 555 stanovnika/km².
Adams, Nebraska
Adams je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 573 stanovnika.
Brives-Charensac
Briv Šaransak je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Gornja Loara koja pripada prefekturi Pij an Vele.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 4 356 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 894 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,87 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 607 metara (maksimalnoj 838 m, a minimalnoj 598 m).
Tuttlingen
Tutlingen je poznat po približno 600 firmi koje se bave proizvodnjom medicinske tehnike, što ga čini jednom od glavnih svetskih centara te vrste proizvoda. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8327050.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|Položaj grada u okrugu Tutlingen Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 645 metara. Površina opštine iznosi 90,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 34.696 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 383 stanovnika/km².
Bellante Stazione, Teramo
Bellante Stazione je naselje u Italiji u provinciji Teramo, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3393 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
Vaihingen an der Enz
Fajhingen an der Enc je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Ludvigsburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 28.901 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8118073, NUTS (DE115) i LOCODE (DE VAI) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ludvigsburg Fajhingen an der Enc se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ludvigsburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 217 metara. Površina opštine iznosi 73,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 28.901 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 394 stanovnika/km².
Barbey
Barbe je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Sena i Marna.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 140, a gustina naseljenosti je iznosila 32 stanovnika/km².
Torrice, Frosinone
Torrice je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 888 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 287 m.
Kninska tvrđava
mini|300px|Dio kninske tvrđave mini|300px|Pogled s kninske tvrđave mini|300px|Plan kninske tvrđave thumb|mini|Zgrada Muzeja Oluje otvorenog 2015. thumb|mini|Detalj s tvrđave Zapadno od Knina uzdiže se srednjovjekovna tvrđava podignuta sredinom 10. stoljeća konačni je izgled dobila početkom 18. stoljeća., kada je umjetnim prosjekom odijeljena od brda Spas koje se na nju nadovezuje sa sjeverne strane. Tvrđava je jedna od najvećih fortifikacijskih građevina u Dalmaciji. Podijeljena je na gornji, srednji i donji grad, koji su međusobno povezani pokretnim mostovima. Najstariji je gornji grad na sjevernom dijelu tvrđave, dok su srednji i donji grad sagrađeni u kasnome srednjem vijeku. U početku 18. stoljeća na gradnji zidina kninske tvrđave radili su i domaći majstori Ivan Macanović i njegov sin Ignacije. U tvrđavi je bio smješten Muzej hrvatskih starina (danas Muzej hrvatskih arheoloških spomenika u Splitu), osnovan 1893. Na brdu Spasu otkriveno je kasnoantičko i ranosrednjovjekovno naselje.
Na najvišem sjeveroistočnom platou brda Spas, najvjerojatnije, još u drugoj polovici 9. stoljeća niknula je utvrda, castro Tnin (Tnen, Tignino castro), a potom i srednjovjekovno urbano naselje, jezgra kasnijeg tvrđavskog kompleksa, kao i kninskog gradskog prostora. Prvotni izgled utvrde, zbog nepostojanja izvorne materijalne građe, nije u potpunosti poznat. Analogno utvrdama toga vremena, za pretpostaviti je, da je bila opasana visokim zidinama, a uz to, gradnjom prilagođena konfiguraciji terena, na nekim mjestima i prirodno zaštićena strmim padinama. Podno utvrde, kninskog kastruma, vrlo se rano formira i civilno naselje sa crkvenim objektima – podgrađe Borgo de Tina. U utvrdi su se nalazile svečane dvorane, "palača" hrvatskih vladara, u kojoj su izdavali svoje isprave i boravili sa svojim dvorjanicima kada su bili u Kninu. Na drugom povišenom platou brda Spas, južno od utvrde Tnene, kasnije je izgrađeno i drugo manje utvrđenje – kaštel Lab (castro Lab, Labwar) u kojem je bilo sjedište vicebana (podbana). Naknadno, moguće u 15. stoljeću u vrijeme sve veće opasnosti od Turaka, gradnjom ogradnog obrambenog zida, na kojem su i danas glavna ulazna vrata u tvrđavu, oba su ova utvrđenja, kaštela, povezana u jedinstveni tvrđavski kompleks. Svaki dio grada bio je zaštićen puškarnicama, bornim mjestima i povezan gradskim vratima i pokretnim mostovima. Najstariji, dosad poznat, grafički prikaz Knina zabilježen je, na karti sjeverne Dalmacije i Like mletačkog kartografa Mattea Pagana(1515-1588), oko 1525. godine. Međutim detaljniji opis urbanističkog izgleda kninske fortifikacije pokazuje nacrt mletačkog vojnog inženjera Orazia Antonia Alberghettia (1656.-1690.) sačinjen u vrijeme izgona Turaka 1688. godine.
Danas tvrđava zauzima prostor od 123.147m2 i spada među najveće kulturno-povijesne spomenike u Hrvatskoj. Tvrđava je duga 470m, široka 110m, a nadmorska visina joj je 344m. Po čitavoj tvrđavi vijugaju se golemi zidovi i bedemi koji su mjestimično visoki i preko 20 m. Redaju se zatim puškarnice, bojna mjesta, mračni hodnici, zdenci, mostovi, tajni prolazi i tvrđavska crkva Sv. Barbare posvećena Ćirilu i Metodu, gdje se nalazi epitaf pisan staroslavenskim pismom:
Na ulazu u tvrđavu nalaze se kamena vrata građena u baroknom stilu, a vratnice su od hrastovine ojačane sa željeznim čavlima. Ta monumentalna vrata gradio je najvjerojatnije trogirski majstor Ignacije Macanović. A nad vratima se nalazi simbol Mletačke Republike – krilati lav s knjigom i križem. Prema sjeveru na lijevoj strani nalazila se zgrada guvernera oružja, a danas je to zgrada Starogradske vijećnice, te desno vojarna koja je postala Galerija kninskog muzeja. Na tom prostoru podignuta je i spomen-bista (29.09.1995) fra Luji Marunu(1857.-1939.), franjevcu koji je prvi arheološkim krampom udario u kninsko tlo, te otkrio mnoge starohrvatske kulturne ostatke i tako udario temelje hrvatskoj arheologiji.
Uz crkvu Sv. Barbare nalazi se i zvono koje je Kninu poslao Sv. otac papa Ivan Pavao II. za vrijeme svog posjeta Hrvatskoj u rujnu 1994.
Današnji izgled duguje venecijanskom graditelju Alberghettiju, a sačuvani natpis upućuje da su radovi završeni 1711. godine. Kninska tvrđava je zaštićena kao urbanistička cjelina i upisana u registar Kulturne baštine Republike Hrvatske kao spomenik nulte kategorije tj. spomenik od posebnog nacionalnog interesa.
Galerija
<!--
Gradnja kninske tvrđave počela je u doba hrvatskih narodnih vladara u drugoj polovini 9. stoljeća. Tvrđava je izgrađena na brdu Spas koje dominira nad gradom Kninom i njegovom okolicom. Zbog svoga je položaja imala važnu ulogu u obrani i kontroli prometnih pravaca koji su povezivali dalmatinske jadranske gradove s unutrašnjošću. Utvrda se u pisanim dokumentima prvi put spominje u 10. stoljeću, pod nazivom castro Tnin, Tnen; Tignino castro. U vrijeme hrvatskih kraljeva Knin je bio povremena, a u vrijeme kralja Dmitra Zvonimira i stalna prijestolnica hrvatskog kraljevstva. U Kninu je bilo sjedište hrvatskih biskupa. Prvotni izgled kninske utvrde (Tnina), bio je znatno manji od sadašnjeg i obuhvaćao je samo dio današnje tvrđave. U srednjem vijeku dograđivale su je i mijenjale turske, i posebice mletačke vlasti. U 14. stoljeću izgrađena je još jedna utvrda jugozapadno od kaštela Tnin, također na povišenju brda Spas, kaštel castro Lab. Međusobno su povezani izgradnjom ogradnog obrambenog zida u 15. stoljeću u jedinstveni tvrđavski sklop. Kasnijim nadogradnjama izgrađena je u vrijeme Mlečana i nova utvrda na južnim hridima brda Spas koji se naziva Belveder. Svi su dijelovi tvrđave samostalni, utvrđeni gradovi, međusobno povezani drvenim pokretnim mostovima, a nazivamo ih: Donji grad, Srednji grad, Gornji grad - Kaštel Knin, Kaštel Lab (Korlat) Bandijera i Južni grad - postaja Belveder. Po svom položaju, obrambenoj snazi i naoružanju svojedobno je bila najmoćnija utvrda u Dalmaciji i u povijesnim izvorima nazvana je "vratima Dalmacije" i "ključem Hrvatske".
--!>
Inozitol 4-metiltransferaza
Inozitol 4-metiltransferaza (, mio-inozitol 4-O-metiltransferaza, S-adenozil-L-metionin:mio-inozitol 4-O-metiltransferaza, mio-inozitol 6-O-metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:1D-mio-inozitol 4-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Fairfield, Kentucky
Ferfild je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 113, što je 41 (56,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Grover Hill, Ohio
Grover Hil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 402, što je 10 (-2,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Stuttgart, Arkansas
Statgart je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.326, što je 419 (-4,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Losciale, Bari
Losciale je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Bitka kod Artemizija
Bitka kod Artemizija (480. pne.) je bila trodnevna pomorska bitka koja se odigrala 480. pne. kod rta Artemizij (uz otok Eubeju), a vođena je između udruženih grčkih polisa i Kserksove Perzijske Monarhije tokom Grčko-perzijskih ratova. Istovremeno se odigravala i kopnena bitka kod Termopila.
Udružena grčka flota iz većine polisa sa juga krenula je u susret Perzijancima kod rta Artemizij. Predvodili su ih Atenjanin Temistoklo i Spartanac Euribijad. Grčki plan je bio spriječiti perzijsku mornaricu u kretanju prema jugu, budući da su Perzijanci istovremeno napredovali na kopnu i moru, a kopnena vojska ovisila je o zalihama na mornarici. Strategija koju je predložio Temistoklo bila je ratovanje u uskim morskim prolazima između Eubeje i kopna, jer u takvim „uskim grlima“ brojčana nadmoć perzijske flote ne bi došla do izražaja.
Sutradan je Grcima iz Atene stiglo pojačanje od još 53 broda pa su Grci na prepad uništili nekoliko perzijskih brodova u izviđanju. Trećeg dana, navodno 11. 8., došlo je do velike i odlučujuće bitke. Prema Herodotu, grčke snage uoči 333 brodova, a perzijske oko 500 brodova. Perzijanci su pokušali iskoristiti brojčanu prednost u brodovima i napravili borbenu formaciju u obliku polukruga. Cilj je bio onemogućiti grke na povlačenje. Grci su zauzeli obrambeni formaciju, također polukrug. U bitci pobjeđuje Perzijska Monarhija, a pola atenske mornarice je uništeno. Nakon toga Grci su saznali o porazu Leonide I. u bitci kod Termopila pa se grčka flota povukla na jug.
Gubici iz ove trodnevne bitke nisu poznati. Ipak, Grci su trećeg dana imali poprilične gubitke, no s obzirom kako nisu imali toliku pričuvnu flotu kao Perzijanci, morali su se povući bez obzira na ishod bitke kod Termopila.
Geoff Hurst
Sir Geoffrey Charles Hurst, MBE (Ashton-under-lyne, Lancashire, 8. prosinca 1941.) je bivši engleski nogometaš i reprezentativac poznat po tome što je jedini igrač koji je postigao hat-trick u finalu svjetskog prvenstva. Ta tri gola postigao je za pobjedu (4-2) protiv Zapadne Njemačke 1966 na Wembleyu. Takav uspjeh dobiva veću ulogu zato što mu je internacionalna karijera trajala 5 mjeseci tj. samo 8 utakmica i nije se smatrao glavnim centralnim napadačem za reprezentaciju.
Rijetka bolest
desno|bezokvira|275x275piksel Retka bolest je ona bolest od koje boluje mali procenat čovečanstva. Od retkih bolesti boluje 1 od 2.000 do 1 od nekoliko stotina hiljada ljudi. U celom svetu oko 350 miliona ljudi boluje od više od 7.000 različitih retkih bolesti. Terapije postoje za samo 5% retkih bolesti.
Kriterijumi po kojima se neka bolest svrstava u kategoriju retkih su različiti od države do države. U Evropskoj Uniji retka bolest je ona od koje boluje manje od 5 ljudi na 10.000 stanovnika.
Zajedničke karakteristike retkih bolesti su da se prvi simptomi kod polovine pacijenata otkrivaju odmah posle rođenja i prvim godinama detinjstva, da su uglavnom genetskog porekla i da najčešće prouzrokuju trajni invaliditet.
U Srbiji oko 500 000 građana živi sa nekom retkom bolešću. Uprkos međusobnoj različitosti, osobe sa retkim bolestima i njihove porodice suočavaju se sa istim brojnim teškoćama koje proističu iz retkosti :
Što za posledicu ima:
Neke od retkih bolesti:
Ainsworth, Nebraska
Ainsworth je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,728 stanovnika.
Denosumab
Denosumab je ljudsko monoklonalno antitelo za tretman ostioporoze, gubitka koštane mase, koštanih metastaza, multiplog mijeloma, i tumora gigantskih ćelija kostiju. Ovaj lek je razvilo biotehnološko preduzeće Amgen. Denosumab je IgG2 monoklonalno antitelo koje je inhibira RANKL ligand.
Peonidin
Peonidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 301,271 Da.
Vellberg
Felberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 30 opštinskih središta okruga Švebiš Hal. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.251 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8127089.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Švebiš Hal Felberg se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Švebiš Hal. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 375 metara. Površina opštine iznosi 31,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.251 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 133 stanovnika/km².
Univerzitet u Cambridgeu
Univerzitet u Kembridžu (, neformalno Cambridge University, Cambridge) je univerzitet u gradu Kembridžu u istočnoj Engleskoj. To je drugi najstariji anglofonski univerzitet na svetu koji radi neprekidno od osnivanja. Njegovo ime se nekada označava sa: Cantab., što potiče od latinskog imena grada Kembridž: Cantabrigia, Cantabrigiensis. Moto univerziteta je: Hinc lucem et pocula sacra, što na latinskom znači: „Odavde svetlost i dragoceno znanje“.
Univerzitet je osnovala grupa učenih ljudi koji su 1209. otišli iz Oksforda posle sukoba sa tamošnjim žiteljima. Univerziteti u Oksfordu i Kembridžu su vremenom postali značajan deo britanske kulture i istorije. Vekovima se među njima razvijao rivalitet.
Godine 2008. Univerzitet je imao 8.614 nastavnog osoblja i 18.396 studenata (12.018 na osnovnim studijama i 6.378 postdiplomaca). Univerzitet je 2006. raspolagao sa 4,1 milijardom funti (7,9 milijardi $) sredstava.