cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Otočac
Historija
Za vrijeme rata u Hrvatskoj, sredinom 1991. godine područje Otočca se našlo na liniji fronte između hrvatskih i krajinskih snaga koje je podržavala JNA. Grad je ostao u hrvatskim rukama, ali je pretrpio velika oštećenja zbog bombardiranja. 3. 1. 1992. je sklopljeno sarajevsko primirje koje se na području Otočca uglavnom poštovalo. Za Operacije Oluja u augustu 1995. su hrvatske snage preuzele nadzor nad cjelokupnim područjem današnjeg grada.
Gospodarstvo
Krajem 19. stoljeća gradi se kompleks pivovare ispod utvrde Fortica i tako počinje industrijalizacija Otočca. Urbani razvoj Otočca, tijekom prve polovice 20-tog stoljeća manifestira se uglavnom daljnjim popunjavanjem povijesno zacrtane urbane matrice grada i izgradnjom pojedinačnih objekata duž tradicionalnih komunikacija, razvija se zadrugarstvo, šumarstvo, zdravstvo, kemijska, drvna i tekstilna industrija, trgovina i ugostiteljstvo.
Spomenici i znamenitosti
Područje Gacke bilo je naseljeno u pretpovijesti. Najstariji lokalitet na području Gacke iz tog razdoblja nalazi se u Pećini u Lešću. Ovaj kraj je zasigurno znamenit po rijeci Gacki, koja je naširoko poznata po bistroći i pastrvi. Na izvoru Gacke nalaze se mlinice koje i danas dočaravaju dio nekadašnjeg života u ovome kraju. Na drugu stranu, prema Velebitu, nalaze se sela Švica s lijepim jezerom i Kuterevo u kojem se nalazi Velebitsko utočište za mlade medvjede. U gradu Otočcu se nalazi zgrada u kojoj je održana osnivačka skupština ZAVNOH-a, u kojoj je sada muzej.
Obrazovanje
U Otočcu djeluje srednja škola sa programima: opća gimnazija, ekonomist, administrativni tajnik i šumarski tehničar, tokar, strojobravar, automehaničar, prodavač, elektromehaničar i autoelektričar. U Otočcu djeluje i Upravni odjel Stručnog studija upravnog prava Riječkog sveučilišta.
Kultura
Muzej Gacke Otočac je zavičajni muzej smješten u samom centru grada koji ima bogatu povijesnu i kulturnu tradiciju. Kroz zbirku «Otočac kroz povijest» mogu se pratiti događanja na prostoru Gacke od daleke prapovijesti, dolaska Rimljana, nastanka i prvih spominjanja grada, borbi s Turcima, Vojne krajine, I. i II. svjetskog rata, te do razdoblja gospodarskog i kulturnog razvitka grada i stradanja u Domovinskom ratu 1991. godine. Arheološkom (Japodskom) zbirkom predstavljen je kroz predmete materijalne kulture - nakit, oružje, oruđe, posuđe - život i rad ilirskog plemena Japoda od sredine kasnog brončanog doba, tj. 10. st. prije Krista pa sve do dolaska Rimljana krajem 1. st. prije Krista. Etnografska zbirka ocrtava tradicijski život i kulturu Gacke u posljednjih stotinjak godina kroz izložene predmete tradicijske kulture karakteristične za ovo područje - alatke za izradu tekstilnih proizvoda, proizvoda od gline - te mušku i žensku narodnu nošnju. Osobito vrijedna je Spomen – zbirka akademskog slikara Stojana Aralice rodom iz Otočca, svjetski poznatog koloriste. Izložena su autorova ulja na platnu, crteži u tušu, olovci i ugljenu, njegovi osobni predmeti, isprave, fotografije, slikarski alat i knjige.
Sport
Zajednica sportskih udruga Grada Otočca okuplja 12 športskih udruga sa područja Grada iz različitih športskih grana: nogometa, košarke, kuglanja, tenisa, šaha i tae-kwon–doa, te udruge koje obuhvaćaju športsko-rekreacijske aktivnosti građana.
Najpoznatiji sportski klubovi u Otočcu su:
16. Konferencija Pokreta nesvrstanih
16. redovita konferencija Pokreta nesvrstanih održana je od 26. do 31. avgusta u Teheranu u Iranu. Na samitu su sudjelovali lideri 120 država svijeta, među njima 24 predsjednika, 3 kralja, 8 premijera i 50 ministara inostranih poslova.
Okvir samita sačinjavao je "Finalni dokument" usvojen na samitu u Šarm el Šeiku (Egipat) na 15. konferenciji pokreta koja je održana 2009. Teme samita uz to su bile i nuklearno razoružanje, ljudska prava i regionalni izazovi. Domaćin samita, Iran, je objavio i vlastitu diplomatsku inicijativu predstavljanjem nacrta rezolucije za miroljubivo rešenje Građanskog rata u Siriji.
Samitu svetskih lidera, koji je održan 30. i 31. avgusta, predhodili su Ministarski samit 28. i 29. avgusta i Samit viših funkcionera 26. i 27. avgusta. Iran će predsedati pokretom u mandatu od tri godine do 2015. kada će ga na tom mestu zameniti Venezuela.
Galerija učesnika
''Galerija sadrži fotografije nekih od učesnika 16. samita Pokreta nesvrstanih.''
San Jorge, Chihuahua
San Jorge je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
Paso del Toro, Veracruz
Paso del Toro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Stropsko
Stropsko je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Prema popisu iz 2002. bilo je 186 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 153 stanovnika).
Paso del Toro, Veracruz
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 4139 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Stropsko
Demografija
U naselju Stropsko živi 137 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,7 godina (39,6 kod muškaraca i 37,7 kod žena). U naselju ima 53 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,51.
San Jorge, Chihuahua
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1355 m.
Stropsko
Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Beachy Head
Beachy Head (prevedeno s engleskog: Glava plaže) je poznati završetak britanske obale u La Manchu. Koji se prostire kod Eastbourna u Grofoviji East Sussex.
Italo Calvino
Italo Calvino (15. 10. 1923 – 19. 9. 1985) (izgovor ) bio je italijanski novinar, pripovjedač i romanopisac. Njegova najpoznatija djela su trilogija Naši preći trilogy (1952-1959), zbirka novela Cosmicomics (1965), te romani Nevidljivi gradovi (1972) i Se una notte d'inverno un viaggiatore (1979).
Beachy Head
Karakteristika
To je niz vapnenačkih klifova, kojim završavaju brda South Downsa.
Najviša točka Beachy Heada uzdiže se 162 metara iznad razine mora, to je najviši vapnenački britanski klif.
Italo Calvino
Stil mu je teško kvalificirati iako je sam sebe svrstavao u neorealističnu struju; veliki dio njegovog djela odiše laganom fantastikom koja podsjeća na bajke (Naši preci, Cosmicomics), iako mu je stil pisanja ponekad "realističniji" i odiše scenskim opažanjima (Teške ljubavi). Neka od njegovih djela su nazvana "postmodernim", što se odnosi i an književnost i na način čitanja, dok su ga neki nazvali "magijskim realistom", neki basnopiscem, a neki jednostavno "modernim". Dvanaest godina prije smrti je pozvan da se priključi grupi eksperimenatlnih pisaca po imenu Oulipo.
Beachy Head
Karakteristika
Glavni razlog za popularnost Beachy Heada je prekrasan panoramski pogled koji se pruža s vrha klifa. Kad se okrene prema istoku vide se plaže i grad Eastbourne, a iza njega Pevensey i Hastings, a za izuzetno jasnih dana vidi se sve do rta Dungeness u Kentu, gotovo 65 km u daljinu.
Italo Calvino
Biografija
Roden je u Santiagu de las Vegas, mjestu u blizini Havane na Kubi, gdje su mu roditelji Mario i Evelina Calvino, radili u laboratoriju kao botaničari. Ubrzo nakon toga se porodica vratila u rodnu Italiju, gdje je Italo Calvino proveo veći dio života. Mladost je proveo u San Remu, ali mu je mirno djetinjstvo prekinuto izbijanjem drugog svjetskog rata. Otprilike u isto vrijeme sem, u skladu s porodičnom tradicijom, upisao na Agronomski fakultet u Torinu. Torino je opisivao kao grad "ozbiljan i tužan". Počeo se za zanimati za politiku, a zbog lijeve orijentacije je nakon nekoliko mjeseci prešao u ilegalu, odbivši se javiti na mobilizaciju. Postao je članom Komunističke partije Italije a nekoliko mjeseci je proveo kao partizan u brigadi „Garibaldi“. Nakon završetka rata je studije nastavio na Filološkom fakultetu u Torinu, gdje je godine 1947. diplomirao na temu djela Josepha Conrada.
Beachy Head
Karakteristika
Gledajući na zapad, može se vidjeti čak i dalje - do 112 km, - Brighton, i sve tamo do Chichestera u West Sussexu. Po vrlo jasnom danu mogu se vidjeti i konture Otoka Wight.
Južni klifovi su puno izloženiji velikim olujama sa jugozapada. Tu je erozija najveća, svojevremeno je postojala i izolirana grupa klifova zvana Sedam Charlesa (Seven Charleses), posljednjeg je progutalo more 1875.
Italo Calvino
Biografija
Svoja prva djela Calvino je objkavio zahvaljujući prijateljstvu s Cesareom Paveseom, a zapolčeo je pisati za listove kao što su L’Unita, Il Politcehnico i drugi. U to vrijeme je počeo raditi za izdavačku kuću Einaudi, prvo kao akviziter, potom kao reklamni agent, a na kraju i kao urednik zajedno s Paveseom i Elio Vittorinijem. S tom kućom je surađivao kao pisac, stručni suradnik i urednik, sve do 1981.
Bibliografija
Posthumna izdanja:
Opština Victoria, Iași
Victoria je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Colonia 10 de Mayo, Tlaltizapán de Zapata
Colonia 10 de Mayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tlaltizapán de Zapata.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 255 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 967 m.
Ladelund
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordfrizland Ladelund se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Nordfrizland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 20 metara. Površina opštine iznosi 24,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.416 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 59 stanovnika/km².
Coyolicaltzin, Tempoal
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
Albina Mali
Albina Mali – Hočevar (Vinica, kod Črnomlja, 12. septembar 1925. – 24. januar 2001), učesnica Narodnooslobodilačke borbe, društveno-politički radnik SR Slovenije i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođena je 12. septembra 1925. godine u Vinici kod Črnomlja, u radničkoj porodici. U porodici je bilo osmero dece, otac joj je bio opančar, a majka radnica. Kad je krenula u školu, živeli su u Črnomlju. Kad je pohađala treći razred osnovne škole, otac joj se razboleo, pa su se preselili u Jurku Vas, gde joj je otac umro 1934. godine. od tada je i Albina počela da radi kako bi prehranila mnogobrojnu porodicu. Isprva je radila u Vrhu pri Šmihelu, a nakon toga se posle dve godine preselila na Brezovo Rebro, odakle je išla u školu u Ajdovec. Tu je živela kod porodice i konačno završila školu, kada je otprilike počeo i rat u Jugoslaviji 1941. godine.
Albina se uključila u Narodnooslobodilački pokret u leto 1941. godine. Partijski aktivist Herman Heningman iz Dolenjskih Toplica poveravao joj je zadatke. Održavala je vezu između Novog Mesta i Brezovog Rebra, gde je bio položaj aktivista i partizanski logor. Decembra 1941. napustila je Brezovo Rebro i po Heningmanovom uputstvu zaposlila se u Novom Mestu. U gostionici u kojoj je radila organizovala je punkt za vezu i, tokom tri meseca boravka u Novom Mestu, rasturala letke i održavala veze s kuririma koji su dolazili u grad.
Posle tri meseca u Novom Mestu, preselila se u Češču Vas kod majke. Tu je bio punkt za vezu koju je Albina održavala između Novog Mesta, Češče Vasi, Brezovog rebra i Prečne. Juna 1942, bila je izdana, pa se tada prebacila na Vrezovo Rebro u Joštvu zaštitnu četu Zapadnodolenjskog partizanskog odreda. U tom je trenutku trajala italijanska ofanziva na oslobođenu partizansku teritoriju, pa se partizanska jedinica razdelila na više manjih grupa. Nakon završetka ofanzive, grupe su se našle kod Podstenica i ponovno ujedinile u odred. Albina je u Podstenicama avgusta 1942. godine bila primljena za članicu Saveza komunističke omladine Jugoslavije. Decembra 1942. u DolenjskaDolenjskoj je postala borac Treće čete Trećeg bataljona Prve slovenačke brigade „Tone Tomšič“. U brigadi je bila bolničarka, neko vreme u četi, a zatim u bataljonu, gde je bila i bataljonski sekretar SKOJ-a.
Učestvovala je u borbama 11. decembra 1942. u Ajdovcu i na Polici, 26. decembra 1942. kod Mirne i dva dana kasnije kod Trebinca, 3. januara 1943. u prostoru Zagorica-Čatež, 13. januara u Šentvidu kod Stične, 17. januara na Polici i ostalo. Septembra 1942, bila je u Suvoj Krajini prvi puta ranjena, zatim 21. januara 1943. u borbi kod Zagorice, gde je brigada napala belogardističko uporište. Dana 4. marta 1943. učestvovala je u bici kod Metlike, gde se brinula o ranjenicima. Brigu o ranjenciima vodila je i tokom borbi kod Ambrusa 18. marta i u borbama kod Danama 25. marta 1943. godine. Treći put bila je ranjena 15. septembra 1943. na Velikom Osolniku, tokom borbi za Turjak, kada je u njenoj blizini eksplodirala mina. Oporavljala se u partizanskoj bolnici u Jelendolu, Kočevski rog, zatim u Črmošnjicama i odatle evakuisana na Žumberak. Godine 1944. postala je članica Komunističke partije Jugoslavije.
Iz Žumberka je krajem 1944. otišla na područje Bele Krajine, gde je učestvovala u borbama koje je vodio Belokranjski partizanski odred. Zatim je otišla u partijsku školu na Kočevskom rogu, gde je bila od maja do jula 1944. godine. Kad je završila kurs u partijskoj školi, odletela je kao bolničarka s transportom ranjenika u Bari, Gravinu, zatim u Barletu, a novembra 1944. godine u Split. Nalazila se u Osmom korpusu NOVJ kao bolničarka, a 14. januara 1945. premeštena je u dečiji dom u Novigrad. Na kraju rata bila je stacionirana u Zadru i zatim u Trstu.
U prvim posleratnim godinama najpre je živela u Novom Mestu, a zatim na Pagu, u Poreču, Kobaridu, Ilirskoj Bistrici, a decembra 1955. godine nastanila se u Mariboru. U Ljubljani je bila partijski sekretar na terenu Poljane, u Krškom i Mariboru članica Komiteta SK Slovenije i ostalo.
Umrla je 24. januara 2001. godine.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovana je 13. septembra 1953. godine.
Crava, Biella
Crava je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Palma, Siracusa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
Vladimir Vesović
Vladimir Vesović (Beograd, 6. februar 1956) je srpski likovni umetnik (stripar, ilustrator, animator), scenarista, urednik i pedagog. Diplomirao je Višu pedagošku školu u Beogradu, likovni odsek, a zatim Akademiju umetnosti u Novom Sadu, odsek grafika. Član je Udruženja likovnih i primenjenih umetnika Srbije. Živi u Beogradu.
Umetnički rad
Profesionalno je debitovao u stripu 1980. godine u beogradskim časopisima Student i Mladost, a od tada neprekidno objavljuje i izlaže u zemljama bivše Jugoslavije i inostranstvu. Pored stripova u najbitnijim jugoslovenskim izdanjima kao što su Ju strip, Kekec i RS magazin, dosta se bavio i knjiškom i novinskom ilustracijom — za srpske narodne bajke, Luisa Kerola, Dž. R. R. Tolkina, Dragana Orlovića, Jovu Kneževića, kao i za savremenu naučnu fantastiku u časopisima Sirijus (Zagreb), Emitor (Beograd) i Alef (Novi Sad).
Opština Villa Talea de Castro, Oaxaca
Villa Talea de Castro je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Vladimir Vesović
Umetnički rad
Koautor je stripa „Točak“ sa Goranom Skrobonjom i Draženom Kovačevićem, ostvarenja koje je 2000. pobedilo na međunarodnom takmičenju izdavačke kuće „Glena“ iz Francuskoj i postalo tamošnji serijal „La roue“.
Opština Villa Talea de Castro, Oaxaca
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 613 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1697 m.
Vladimir Vesović
Stručni i kulturni rad
Suosnivač je stripske grupe „Beogradski krug 2“ (1978), Društva ljubitelja fantastike „Lazar Komarčić“ (1981), glavni osnivač Škole stripa i ilustracije „Đorđe Lobačev“ (1992) i suosnivač Međunarodnog salona stripa pri Studentskom kulturnom centru u Beogradu (2000).
Uređivanje i izdavaštvo
Bio je pokretač specijalizovanog stripskog časopisa „Tron“ („Bata“, Beograd 1992). Osnivač i glavni urednik časopis „Stripmania“ posvećenog srpskom stripu („Luksor“, Beograd, 1996).
Pedagogija
Od 1992. vodi školu stripa „Đorđe Lobačev“ kao i „Otvorenu radionicu stripa i ilustracije“, prvo u Narodnom univerzitetu „Braća Stamenković“, a zatim u Studentskom kulturnom centru u Beogradu. Kao pedagog, urednik i mentor, Vesović je uticao na obrazovanje i opuse oko 200 autora Srbije i bivše Jugoslavije.
Primo Levi
Primo Levi (31.7., 1919 – 11.4. 1987) bio je italijanski kemičar i pisac židovskog porijekla, poznat po tome što je preživio holokaust.
One Less Lonely Girl
"One Less Lonely Girl" je drugi singl kanadskog pjevača Justina Biebera s njegovog debitantskog albuma My World, objavljen 6. listopada 2009. putem iTunesa. Pjesmu je napisao Bieberov mentor Usher, koji ju je također i producirao sa sljedećim timom producenata: Ezekielom Lewisom, Balewaom Muhammadom i duom Sean Hamilton & Hyuk Shin. Čitajući koncept pjesme, Bieber je za MTV News izjavio: "Mislim da je jako važno da sve djevojke imaju nešto što će ih učiniti jednom manje usamljenom djevojkom". "One Less Lonely Girl" je R&B/pop pjesma srednjeg tempa.
Jackson Center, Ohio
Džakson Senter je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.462, što je 93 (6,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
One Less Lonely Girl
Uspjeh pjesme
Pjesma je u prvom tjednu downloadirana 113,000, te je debitirala na šesnaestom mjestu Billboard Hot 100 listi. Pjesma je debitirala na desetom mjestu u Kanadi te ušla u top 30 u Njemačkoj i Belgiji.
Kritički osvrt
Kritičari su "One Less Lonely Girl" dodijelili uglavnom pozitivne kritike. Crystal Bell iz Billboarda je pjesmu usporedio s pjesmom "With You" Chrisa Browna i "Irreplaceable" pop dive Beyonce. Jon Caramanica is New York Timesa je pjesmu nazvao lijepom te ju je usporedio s još jednom baladom s njegovog debi albuma, "Down To Earth".
Videospot
Videospot za pjesmu je snimljen u gradiću Watertownu, Tennessee, pedeset milja istočno od Nashvillea. Režirao ga je Roman White, koji je također režirao spot "You Belong With Me", country zvijezde Taylor Swift. Spot je premijerno pušten 7. listopada 2009. na perezhilton.com, pa je tri dana kasnije pušten u prodaju putem iTunesa.
Artonges
Artonž je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Šato Tjeri.
Veliko Brdo (Ilirska Bistrica, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 98 stanovnika.
Ivan Bilibin
Ivan Jakovljevič Bilibin (selo Tarhovka, okolina Petrograda, 4. avgust 1876 — Lenjingrad, 7. februar 1942) je bio ruski slikar, ilustrator i pozorišni scenograf, član slikarske grupe „Svet umetnosti“.
Biografija
Ivan Bilibin je rođen 4/16. avgusta 1876. godine u selu Tarhovka, u okolini Petrograda, u porodici vojnog lekara. Godine 1888. upisuje Prvu Sanktpeterburšku gimnaziju, koju završava sa srebrnom medaljom 1896. godine. Diplomirao je na Pravnom fakultetu Univerziteta u Petrogradu.
Godine 1888. uči kod slikara A. Ašbe u Minhenu, a zatim nekoliko godina provodi pod rukovodstvom Ilje Rjepina u školi Marija Teniševoja. Živi uglavnom u Sankt Peterburgu. Posle osnivanja umetničke grupe „Svet umetnosti“ postaje njen aktivni član.
Bilibin 1899. godine slučajno dolazi u selo Egni, u Vesjegonskom srezu Tverske gubernije. Ovde će za bajku „Carević Ivan, Žar-ptica i Sivi vuk“ prvi put naslikati ilustracije, koje će kasnije postati poznate kao „bilibinski“ stil.
Tokom 1902, 1903. i 1904. godine Bilibin obilazi Vologodsku, Olonjecku i Arhangelsku guberniju, gde upravlja etnografskim odeljenjem Muzeja drvene arhitekture Aleksandra III.
Umetnički talenat Ivana Bilibina je jasno vidljiv u njegovim ilustracijama ruskim narodnih bajki, ali i u radovima u pozorišnoj produkciji. Od 1899. do 1902. on pravi seriju od šest bajki, koje objavljuje državna štamparija, zatim ista štamparija izdaje Puškinove bajke sa Bilibinovim ilustracijama. Posebno su izdate „Bajka o caru Saltanu“ 1905. i „Bajka o zlatnom petlu“ 1910. godine. Tokom 1905. izdana je bajka „Volga“ ilustrovana Bilibinovim crtežima, a 1911. — bajka „Roslavljev“ koju izdaje -{„Obщestvennaя Polьza“}-. U istom bajkolikom stilu sa drevnoruskim ornamentalnim motivima Bilibin pravi postavku za operu „Zlatni petao“ 1909. godine u Ziminovom pozorištu u Moskvi. mini|desno|230p|Ivan Bilibin. Skica za kostim Komandanta u drami "[[Fuenteovehuna", Lopea de Vege. Staro pozorište. 1911.]] U duhu francuskih misterija predstavljenih u „Čudu sv. Teofila“, 1907, obnavlja srednjovekovnu religioznu dramu; Španijom XVII veka nadahnuti su kostimi u drami Lopea de Vege „Fuenteovehuna“, u Kalderonovoj drami „Čistilište sv. Patrika“ — pozorišne produkcije Starog pozorišta 1911. godine. Humoristička karikatura te iste Španije izbija iz vodvilja Fjodora Sologuba „Čast i osveta“, koju Bilibin postavlja 1909. godine.
Naslovnice, korice knjiga i drugi Bilibinovi radovi mogu se naći u žurnalima i časopisima s početka XX veka, kao što su „Svet umetnosti“ i „Zlatno runo“, koje izdaju „Šipovnik“ i „Moskovsko knjigoizdavašvo“.
Za vreme revolucije 1905. godine crta revolucionarne karikature.
Učestvuje u osnivanju Društva za obnovu umetnosti Rusije 1915. godine, zajedno sa mnogim umetnicima svoga vremena.
Posle Oktobarske revolucije 1917. godine, Bilibin napušta Rusiju. Prvo živi u Kairu 1920. godine, a zatim u Aleksandriji, a 1925. se seli u Pariz. U tom periodu pravi izvanredne dekoracije za postavke ruskih opera. Bilibina pozivaju da uradi balet „Žar-ptica“ Igora Stravinskog u Buenos Ajresu i više opera u Brnu i Pragu.
Spignana, Pistoia
Spignana je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Ivan Bilibin
Biografija
Tokom godina on se miri sa sovjetskom vlašću. Učestvuje u projektovanju zgrade sovjetske ambasade u Parizu, za koju 1935—1936. pravi monumentalni mural „Mikula Seljaninovič“.
Spignana, Pistoia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 780 m.
Ivan Bilibin
Biografija
Bilibin umire tokom opsade Lenjingrada, 7. februara 1942. godine u bolnici Ruske Akademije umetnosti. oslednji rad velikog slikara je bila priprema ilustracija za bajku „Djuk Stepanovič“ 1941. godine. Sahranjen je u zajedničkoj grobnici profesora Akademije umetnosti na smolenskom groblju.
Bilibinski stil
Za bilibinski crtež je karateristična grafička prezentacija. Bilibin bi prvo napravio skicu buduće kompozicije — crne ornamentalne linije jasno ograničavaju boje, daju im količinu i perspektivu u ravni lista. Ispunjavanje vodenim bojama crno-belog grafičkog crteža služi samo da nagalsi postavljene linije. Bogato uokvirivanje crteža Bilibin vrši ornamentom.
Generali ili srodstvo po oružju
Generali ili srodstvo po oružju je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1974. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog komada Borislava Pekića. Radnja se događa u Beogradu 1944. godine, u mesecima pre, za vreme i posle oslobođenja u Drugom svetskom ratu. Protagonist je penzionisani oficir kraljevske jugoslovenske vojske koji se sprijatelji sa Vermahtovim oficirom nemačkih okupacionih snaga, pri čemu obojica dele strast prema vojnoj istoriji.
La Matraca, Santos Reyes Nopala
La Matraca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santos Reyes Nopala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 255 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 886 m.
Malhuantla, Tetipac
Malhuantla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tetipac.
Lägerdorf
Legerdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 112 opštinskih središta okruga Štajnburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.598 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1061061, NUTS (DEF0E) i LOCODE (DE LAE) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štajnburg Legerdorf se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Štajnburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 8 metara. Površina opštine iznosi 6,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.598 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 436 stanovnika/km².
San Mateo, Huichapan
San Mateo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huichapan.
Malcolm Lowry
Malcolm Lowry (28.7. 1909 – 26.6. 1957.) bio je engleski pjesnik i romanopisac, najpoznatiji po romanu Under the Volcano.
Biografija
Lowry je bio rođen u Wallaseyu u engleskoj grofoviji Cheshire, a obrazovao se na prestižnom internatu The Leys School i koledžu St Catharine's na Cambridgeu. Lowry je već tada pokazivao sklonost za putovanjima, pa se tako zaposlio kao mornar kako bi posjetio Daleki Istok, dok je u pauzama semestara posjećivao SAD i Njemačku. Godine 1931. je diplomirao, ali je već tada razvio ljubav prema književnosti, ali i sklonost alkoholu koja će mu imati snažan utjecaj na život i karijeru.
San Mateo, Huichapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 135 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2059 m.
Malcolm Lowry
Biografija
1930-ih je došao u London, gdje je kratko vrijeme bio član boemske književne scene i prijateljevao s Dylanom Thomasom. Nakon toga se preselio u Francusku, gdje je upoznao svoju glumicu Jan Gabrial, s kojom se vjenčao 1934. godine. Brak je bio nesretan, i ona je otišla u New York, gdje ju je Lowry pratio. Godine 1936. je proveo u duševnoj bolnici Bellevue Hospital zbog sloma živaca izazvanih alkoholom, a nakon toga otišao u Hollywood, gdje je pokušao biti scenarist.
Lowryjevi su pokušali spasiti brak selidbom u meksički grad Cuernavaca krajem 1936. godine. Pokušaj nije uspio i krajem 1937. Lowry je sam živio u Oaxaci, sve više tonući u alkohol i izazivajući ekscese, zbog kojih ga je meksička vlada na kraju protjerala. Godine 1939. se preselio u Kanadu i oženio glumicu i spsioateljicu Margerie Bonner. Njoj nije smetao mužev alkoholizam i siromaštvo, zbog koje su živjeli u straćari u Dollartonu u Britanskoj Kolumbiji. Nakon toga su počeli putovati po Evropi, Americi i Karibima, te kraće vrijeme živjeli u New Yorku i Londonu.
Lowry je umro u selu Ripe u Istočnom Sussexu, a službeni nalaz mrtvozornika je naveo "nesretni slučaj" uslijed pretjerane doze pilula za spavanje pomiješanih s alkoholom.
Vojna generalna uprava u Crnoj Gori
Vojna generalna uprava u Crnoj Gori je naziv za austro-ugarsku vojnu upravu na području okupirane Kraljevine Crne Gore u Prvom svetskom ratu. Ova uprava je uspostavljena 1916. godine, nakon poraza crnogorske vojske, i trajala je do oslobođenja Crne Gore 1918. godine. Austro-ugarski okupatori su sličnu vojnu upravu zaveli i na području Kraljevine Srbije (videti: Vojna generalna uprava u Srbiji).
Veinte de Noviembre, San Pedro
Veinte de Noviembre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Pedro.
Butil cijanoakrilat
Butil cijanoakrilat je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 153,178 Da.
Strešak
Strešak je naselje u Poljanici, grad Vranje u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Zauzima krajnji istočni deo Poljanice, između Kruševe Glave na istoku, Urmanice na jugu i Gradnje na zapadu. Na istoku je Solačka Sena iz opštine Vladičin Han, od koje je Strešak odeljen vododelnicom reke Veternice i Južne Morave. Od centra Vlasa udaljeno je oko 5 km. Prema popisu iz 2002. bilo je 119 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 174 stanovnika).
Položaj i istorija
Selo je razmešteno u izvorišnom delu potoka Staničić, leve pritoka Krušoglavskog potoka. Nema dobrih prilaznih puteva. U selo se može stići iz Vlasa preko Gradnje, najlakše traktorom ili terenskim vozilom. Po suvom vremenu prilaz je moguć iz pravca Vladičinog Hana, preko sela Jagnjilo. Iznad samoga sela, po navedenoj vododelnici, u Tursko vreme prolazio je put od Leskovca do Vranja. Dok je Poljanica bila administrativno vezana za Vladičin Han, pa i u doba Turaka, dok su putevi prolazili neposredno pored sela, Strešak je, slično kao Kruševa Glava, Urmanica pa i Gradnja, bio u povoljnijem položaju u odnosu na ostala sela Poljanice.
Stanovnici Poljanice smatrali su Strešak za najstarije selo u ovom kraju. U početku je bilo zbijenog tipa na mestu starog selišta, kod Stojninog kladanca, a kasnije su se žitenji raselili na današnje lokacije, tako da je selo sada razbijenog tipa. Sastoji se od dve mahale: Gornju (Stejine njive, Civin rid, Preklade, Jančine buke) i Donju (Lug, Vlaške kruške). Najstarije porodice su Petkovci, Cedilarci, Keserci, Prodanovci, Kovačevci, Deda Pavlovi, Solivodici, Nikolinci, Ranutovčani, Coninci. Neki su starosedeoci, drugi su doseljeni iz Gradnje, a treći sa Kosova iz okoline Vranja i Vladičinog Hana.
U selu, u Lugu, postoji crkvište gde se kopanjem nalaze ostaci cigli. Iznad sela, kao i iznad Kruševe Glave, postoje vrtačasta udubljenja koja su, po predanju, ostaci rudnika, majdana (seljani su ga zvali „rupnik“ pa su se zato i Strečani nazivali „rupnici"). Poznatiji izvori su Zmijevac, Vlaški kladanac, Sredorek, Gadžura, Bina livada, Tupan, Bogdanovce.
Stanovništvo se je bavilo poljoprivredom, pogotovo ratarstvom, stočarstvom i voćarstvom. U selu nema mnogo šuma, tek po neki zabran u blizini kuća, ali im je bogata bukova šuma sa Kukavice bila lako dostupna, ranije i sada. Krajem 20. veka počelo je iseljavanje stanovništva tako da je sada selo skoro potpuno ispražnjeno.
Seoska slava (krste, litije) je Spasovdan.
El Refugio, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
El Refugio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Strešak
Demografija
U naselju Strešak živi 115 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 61,5 godina (58,8 kod muškaraca i 63,9 kod žena). U naselju ima 55 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,16.
El Refugio, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1966 m.
Strešak
Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
William III od Engleske
William II i III (14.11. 1650 - 8.3. 1702) bio je holandski protestantski plemić, princ Oranja, stadholder Holandske republike, te kralj Škota, Engleske i Irske.
Škotsku i englesku krunu osvojio je u Slavnoj revoluciji, kao zet i sestrić zbačnog kralja James II. Sa Jamesovom kćerkom Mary je vladao zajednički, a nakon njene smrti vladao je samostalno do svoje smrti. Iako je pripadao holandskoj Dinastiji Oranje-Nassau, William se u spisku engleskih i škotskih vladara obično uključuje u Stuarte, kojima su pripadale njegova majka i supruga.
William je postao stadholder Republike Holandije 28.6. 1672. godine. Sudjelovao je u mnogim ratovima koji su vođeni protiv katoličke Francuske i njenog kralja Luja XIV, zbog čega su ga protestanti smatrali svojim vođom. Iza njegovog ugleda stajala je moćna vojska i flota ratnih brodova koja je bila jedna od najmoćnijih u tadašnjoj Evropi.
Stadholder
William je bio sin oranskog princa Williama II, od Oranja i priceze Mary, kćerke englesko-škotskog kralja Karla I.. Rodio se u Haagu, 14.11. 1650. godine. Osam dana prije njegovog rođenja otac mu je umro od boginja, te je stoga William u trenutku svog rođenja postao vladar Holandije.
Dana 23.12. 1660. godine, kada je William bio star samo deset godina, njegova majka Mary također je umrla od boginja. Williamu za staratelja bio je određen njegov dajdža, tadašnji engleski kralj Karlo II, a brigu o njemu je vodila njegova nana Amalija. O njegovom obrazovanju brigu je preuzeo tada poznati protestantski naučnik Samuel Chappuzeau.
Williamov otac je do svoje smrti držao položaj stadholdera pet holandskih provincija; Holandije, Zelanda, Utrechta, Gueldersa i Overijssela. Nakon njegove smrti provincije su svojim odlukama ukinule tu funkciju i faktičku vlast u to doba imao je Johan de Witt. Godine 1667. William se uz pomoć svojih pristalica pokušao vratiti na vlast, no neuspješno jer su provincije odbile ponovno osnažiti položaj stadtholdera.
Godine 1672. Holandija je bila metom francuskog napada koji je predvodio francuski kralj Luj XIV. U tom napadu Luj XVI je imao pomoć Engleske. Francuska vojska je ubrzo osvojila gotovo cijelu Holandiju, a Johan de Witt je potpuno podbacio kao vođa Holanđana pa je bio oboren s vlasti, što je bila velika šansa za Williama, koji ju je iskoristio te je ponovno uveo funkciju stadtholdera na koju je on i ubrzo i imenovan.
William je nastavio borbu protiv Engleske i Francuske udruživši se sa Španijom. Nakon pobjede nad engleskom kraljevskom ratnom flotom, William je sa Engleskom 1674. godine sklopio mirovni sporazum. Kako bi ojačao svoju poziciju William se nastojao vjenčati sa svojom rodicom Mary. Brak je sklopljen 4.11. 1677. godine, ali iz njega William nije dobio zakonitog nasljednika.
Slavna revolucija
Godine 1685. Williamov punac i dajdža, James II, naslijedio je englesku i škotsku krunu nakon smrti svoga brata. Zbog svoje vjere James II je bio vrlo nepopularan vladar. Njegova tolerantna vjerska politika izazvala je ogorčenje protestanata, koji su sa Williamom godine 1687. počeli pregovarati o oružanoj invaziji na Englesku kako bi sa vlasti svrgnuli omraženog kralja. Isprva, William se suprotstavljao ideji invazije na Englesku. No, nakon što je Jamesova druga žena, Marija Modenska, rodila muškog nasljednika, strah od stvaranja katoličke dinastije u Engleskoj je prevladao.
No, usprkos svemu, William se i dalje kolebao bojeći se reakcije engleskog naroda na vanjsku invaziju, pa je stoga zahtijevao da najugledniji pristalice protestantizma zatraže njegovu intervenciju. Dana 30.6. 1688. godina Sedam biskupa koji su bili u sukobu sa kraljem uputilo je Williamu i formalan poziv da vojno interevenira, pa je William počeo pripremati vojnu invaziju.
Dana 5.11. 1688. godine William se sa svojom vojskom iskrcao na englesko tlo u jugozapadnom dijelu Engleske kod mjesta Brixham. Iskrcao se sa 15,500 vojnika i 4,000 konja. Ubrzo su svi protestantski zapovjednici engleske vojske prešli na Williamovu stranu, a također i svo englesko protestantsko plemstvo. Čak je i Jamesova kćerka Anne pismom izjavila podršku Williamu i Mariji, te krišom napustila dvor sa suprugom. William je vrlo brzo napredovao kroz Englesku. Dana 11.12. William je sa vojskom ušao u London. James se pokušao spasiti bijegom u Francusku, ali je ubrzo uhvaćen. Ne želeći od Jamesa napraviti mučenika, William ga je 23.12. pustio da pobjegne u Francusku gdje ga je Luj XIV velikodušno primio davši mu palaču i visoku penziju.
William je ubrzo sazvao parlament, koji je 12.2. 1689. proglasio da je James, pobjegavši iz Engleske i bacivši kraljevski pečat u Temzu, u stvari abdicirao. Parlament je proglasio prijestolje upražnjenim i nije ga, po normalnom slijedu nasljeđivanja (prema kojem svi zakoniti suverenovi sinovi imaju prednost nad suverenovim kćerima), ponudio Jamesovu sinu, nego njegovoj kćeri Mariji. Princ i princeza Oranje su proglašeni suvladarima Engleske, Irske i Škotske, kao William III/II i Mary. Parlament je sve to ozakonio posebnim zakonom (en. Bill of Rights). Istim zakonom James je optužen za zlouporabe vlasti tokom svoje vladavine, te su stavljeni izvan snage zakoni kojima su bila ukinuta ograničenja za katolike. Također je utvrđeno da niti jedan katolik ili protestant u braku sa katolikom više neće moći naslijediti englesko i škotsko prijestolje niti biti u nasljednom nizu, a propisana je i linija nasljeđivanja engleske krune prema kojoj bi krunu trebali naslijediti potomci Williama i Marije, a ako oni ne budu imali potomaka krunu će naslijediti Jamesova najmlađa kćer Anne i njezini potomci.
Zajednička vladavina sa Marijom II
Biskup londonski, Henry Compton, krunisao je Mariju i Williama u Westminsterskoj opatiji 11. aprila 1689. Iako je bilo uobičajeno da krunjenje izvrši nadbiskup canterburyjski, on to nije učinio zato što nije smatrao primjerenim i legitimnim način na koji je James II zbačen. Na dan njihove krunidbe, nakon nekoliko mjeseci kolebanja i neslaganja, škotski parlament je objavio da James VII više nije kralj Škota. William i Mary su prihvatili škotsku krunu 11.5. 1689. godine.
Tokom zajedničke vladavine sa svojom suprugom William je često bio odsutan bivajući u Holandiji i vodeći rat sa Francuskom. Englesku je pridružio Augsburškom savezu stvorenom da se odupre agresivnoj Francuskoj. Tokom njegove odsutnosti, Mary je Engleskom vladala sama.
Unutar Unije William se suočio sa ustancima u Škotskoj i Irskoj. Oba ustanka digli su pristalice James II i VII, no William je 1689. godine u bici kod Killiecrankiea porazio Škote, a 1690. godine u bici kod Boynea Irce predvođene zbačenim kraljem.
Williamova supruga i suvladarica, Mary, umrla je od boginja 1694. Godine. Premda joj nije bio vjeran u braku (najpoznatija od ljubavnica bila mu je Elizabeth Villiers), Williama je Marijina smrt duboko pogodila. William u braku sa Marijom nije imao potomaka. Nakon njene smrti nastavio je vladati sam. Premda je odgojen kao kalvinist, prihvatio je učenje Engleske crkve.
Samostalna vladavina
thumb|250px|Spomenik Williamu III Oranskom u [[Bristolu]]
Nakon Marijine smrti počele su se širiti glasine o Williamovim homoseksualnim sklonostima, pa su izašli i pojedini satirični pamfleti u kojima je ta navodna sklonost isticana. Tokom svoje samostalne vladavine nakon smrti supruge William se suočio sa zavjerom svojih katoličkih protivnika koja nije uspjela, a nakon te zavjere francuski kralj, Luj XIV, prestao je pomagati svrgnutog Jamesa, te je priznao Williama kao kralja Engleske i sa njim 20.9. 1697. sklopio mir u Ryswicku. Nakon toga William više nije bio ugrožen od strane svojih katoličkih oponenata. Potkraj Williamove vladavine pojavilo se pitanje nasljedstva engleske krune budući da William nije imao djece. Marijina sestra, princeza Anne, imala je mnogo djece, ali su sva vrlo rano umrla. Kako je Anne bila jedina u predviđenoj liniji nasljeđivanja, među protestantima pojavili su se novi strahovi da bi nakon smrti buduće kraljice Ane krunu mogli ponovo preuzeti nasljednici zbačenog kralja. Stoga je 1701. godine parlament donio Zakon o nagodbi (Act of Settlement), kojim je bilo uređeno da bi krunu nakon smrti Ane naslijedila dalja nasljedna linija u liku Sofije Palatinske, izbornice Hanovera i njenih protestantskih nasljednika. Istim zakonom ograničena je i moć kralja u vođenju ratova pri čemu je za odobravanje novčanih sredstava za vođenje rata bila potrebna suglasnost parlamenta. Također je i osigurana nezavisnost sudstva od eventualne kraljeve samovolje.
Smrt
William je umro godine 1702. od upale pluća koja je nastala kao komplikacija prijeloma ključne kosti, zadobijene nakon pada sa konja. William je pokopan u Westminsterskoj opatiji, pored svoje supruge. Krunu je naslijedila Marijina sestra, danska princeza Anne.
Zanimljivost
Williamovu pobjedu nad Ircima u bici kod Boynea 1690. godine i danas u Sjevernoj Irskoj proslavljaju protestantski pristalice Oranskog reda na dan 12.7. svojim tradicionalnim marševima koji već više vijekova izazivaju kontroverze i sukobe među sjevernoirskim katolicima i protestantima.
1727
thumb|[[George II od Velike Britanije.]]
Godina 1727 (MDCCXXVII) bila je redovna godina koja počinje u srijedu po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u nedjelju po julijanskom kalendaru.
Januar/Siječanj – Mart/Ožujak
mini|left|[[Trinaesta opsada Gibraltara (druga pod britanskom vlašću)]]
April/Travanj – Jun/Lipanj
mini|150px|[[Petar II., ruski car|Petar II.]]
Oktobar/Listopad – Decembar/Prosinac
mini|[[Najstarija kuća u Beogradu]]
Kroz godinu
mini|Karta Ugarske i susednih zemalja mini|[[Canaletto: Riva degli Schiavoni u Veneciji, 1724-30]]
Srbica (Makedonija)
Srbica je naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Srbica pripada opštini Kičevo.
Prirodni uslovi
Naselje Srbica je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kičeva, naselje je udaljeno 15 km severoistočno.
Reljef: Srbica se nalazi u gornjem delu istorijske oblasti Kičevija. Selo je položeno u istočnom delu Kičevskog polja, u dolini reke Temnice, a istočno se izdiže planina Čelovica. Nadmorska visina naselja je približno 770 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Srbica je imala 1.862 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (99%).
1701
Godina 1701 (MDCCI) bila je redovna godina koja počinje u subotu po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u srijedu po julijanskom kalendaru, koji zaostaje 10 dana, a od 1. marta 11 dana. Bila je prva godina 18. vijeka.
April/Travanj – Jun/Lipanj
mini|150px|[[Asano Naganori]]
mini|250px|[[Eugen Savojski prelazi Alpe]]
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
mini|250px|[[Bitka kod Chiarija]]
Oktobar/Listopad – Decembar/Prosinac
250px|mini|[[Hyacinthe Rigaud|Rigaud: "Portret Louisa XIV u krunidbenoj odori"]]
Kroz godinu
mini|150px|[[Stemmatografia]]
Raymond Queneau
Raymond Queneau (21.2., 1903 – 25.10. 1976) bio je francuski pjesnik i romanopisac, poznat kao suosnivač pokreta Ouvroir de littérature potentielle (Oulipo).
Najpoznatije Queneauovo djelo jesu Stilske vježbe - zbirka tekstova koja jedan te isti banalni svakondevni događaj opisuje na stotinu različitih načina (u poeziji, prozi, kao dio različitih žanrova itd.). To je djelo često izvođeno na kazališnim daskama, a njemu u počast je napisao grafički roman 99 Ways to Tell a Story: Exercises in Style.
Mira Svetina
Mira Svetina – Vlasta (Idrija, 15. maj 1915. – Ljubljana, 6. jul 2007), učiteljica, učesnica Narodnooslobodilačke borbe, društveno-politička radnica SFR Jugoslavije i SR Slovenije i narodni heroj Jugoslavije.
Biografija
Rođena je 15. maja 1915. godine u Idriji. Otac joj je bio službenik, a majka domaćica. Po italijanskoj aneksiji slovenačkog primorja, porodica joj se preselila u Ljubljanu 1919. godine. Tamo je završila Učiteljsku školu i upisala se na Filozofski fakultet. Godine 1941, završila je fakultet.
Početkom 1938. godine, po uputstvima Komunističke partije Slovenije, počela je da organizovano radi u Savezu seoskih mladića i devojaka i u studentskim i ženskim društvima. Juna 1939. godine, bila je primljena u članstvo KPS.
Od tada je radila kao član Pokrajinskog komiteta SKOJ-a za Sloveniju. Istovremeno je bila kurir Centralnog komiteta KPS za vezu među pojedinim članovima Centralnog komiteta. Tokom 1940. godine, vršila je kurirske poslove između CK KPS u Ljubljani i CK KPJ i CK SKOJ-a u Zagrebu.
Narodnooslobodilačka borba
Po početku oružanog ustanka, radila je kao član Pokrajinskog komiteta SKOJ-a za Sloveniju, uglavnom na gorenjskom i kamničkom području. Od avgusta do oktobra 1941. godine, bila je sekretar partijskog biroa na Ljubljanskom univerzitetu. Oktobra 1941, postala je članica Pokrajinskog komiteta KPS za Gorenjsku. Na tom je mestu ostala sve do povratka u Ljubljanu, juna 1942. godine. U to je vreme učestvovala u pripremama oružanog ustanka u Gorenjskoj, gde je neprijateljska represija bila posebno intenzivna.
U avgustu 1942, postala je članica Povereništva CK KPS i Izvršnog odbora OF za Ljubljanu. U septembru 1943, svi članovi Povereništva otišli su na slobodnu teritoriju, dok je ona ostala samostalan poverenik CK KPS i Izvršnog odbora OF za Ljubljanu. Osim ilegalnog rada, u okupiranoj Ljubljani je prikupljala izveštaje o stanju u redovima neprijatelja i raspoloženju stanovništva, te o tome pismima izveštavala CK KPS i Izvršni odbor OF.
U to vreme, Vlasta je u odsustvu bila izabrana za članicu Slovenačkog narodnooslobodilačkog veća, na zboru izaslanika slovenačkog naroda u Kočevju oktobra 1943. godine. U oktobru 1944. godine, otišla je iz Ljubljane. S 1944. na 1945. godinu, bila je instruktor CK KPS pri Pokrajinskom komitetu KPS za Štajersku.
Aprila 1945. godine, otišla je u Beograd, gde je organizovala slovenačke izbeglice za povratak u domovinu. U Ljubljanu se vratila na dan njenog oslobođenja, 3. maja 1945. godine.
Posleratna karijera
Posle rata, kratko je vreme bila sekretarica Gradskog komiteta KPS u Ljubljani, zatim načelnica Kadrovskog odeljenja pri CK KPS, članica, pa predsednica Kontrolne komisije CK KPS. Za članicu CK KPS bila je birana na Drugom, Trećem i Četvrtom kongresu KP Slovenije. Od 1970. do 1975. godine, bila je članica Istorijske komisije pri CK SK Slovenije. Do 1963. godine, bila je republička poslanica u jednom mandatnom periodu, sekretarica Narodne skupštine Slovenije, a u dva mandatna perioda predsednica Odbora za zdravstvenu i socijalnu politiku Slovenije. Od 1963. do 1970. godine, bila je sudija Ustavnog suda Slovenije.
Odmah posle oslobođenja, bila je više godina članica Glavnog odbora Oslobodilačkog fronta, odnosno Socijalističkog saveza radnog naroda Slovenije. Godine 1970, bila je na jedan mandatni period izabrana za članicu Savezne konferencije SSRN Jugoslavije, a zatim i članicu Republičke konferencije SSRN Slovenije i Gradske konferencije SSRN za Ljubljanu, kao i članica njenog Izvršnog odbora i predsednica, odnosno članica nekoliko komisija.
Od 1950. godine, bila je članica i osam godina predsednica Glavnog odbora Crvenog krsta Slovenije. Istovremeno je bila članica Saveznog odbora, odnosno Skupštine Crvenog krsta Slovenije. Bila je i delegat u Društveno-političkom veću Ljubljane, a izvesno je vreme bila potpredsednica istog Veća, članica Komisije Predsedništva Slovenije za zaštitu ustavnosti i zakonitosti i za ostvarivanje sloboda, prava i dužnosti građana, članica Saveta Republike Slovenije, članica delegacije SUBNOR-a Slovenije i članica komisije republičkog odbora za negovanje revolucionarnih tradicija, članica Saveznog odbora za negovanje tradicija NOR-a i ostalo.
Umrla je 6. jula 2007. godine u Ljubljani.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. godine, Ordena narodnog oslobođenja i više drugih jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovana je 27. novembra 1953. godine.
Perseverance (rover)
mini|300px|Umjetnikov dojam Perseverancea na Marsu. Perseverance (sh. ustrajnost, upornost) je marsovski rover proizveden u Laboratoriju za mlazni pogon kao dio NASA-ine misije Mars 2020. Perseverance nosi sedam znanstvenih instrumenata za proučavanje marsovske površine u krateru Jezero. Ima ukupno 23 kamere i dva mikrofona. Sa roverom je lansiran helikopter Ingenuity, koji će pomoći Perseveranceu za izviđanje lokacija za proučavanje. Rover je lansiran 30. srpnja 2020. u 7:50 EDT (11:50 UTC) sa Cape Canaverala na raketi Atlas V, a potvrda da je rover uspješno sletio na Mars primljena je 18. veljače 2021.