cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magnetni ležaj
Aktivni magnetni ležaj
Aktivni magnetni ležaj (engl. active magnetic bearing - AMB) radi na osnovu elektromagnetskog ovjesa i sastoji se od sklopa elektromagneta i niza elektronskih pojačala, koji dobavljaju električnu struju elektromagnetima. U sustavu radi i kontrolna jedinica, koja je povezana s davačem (senzor) razmaka (zračnosti) između rotora i statora, i koji daje povratnu vezu kontrolnoj jedinici, da bi na osnovu toga mogla poslati odgovarajuću električnu struju. Kontrolna jedinica radi uglavnom s promjenom širine impulsa (engl. pulse width modulation - PWM). Kontrola zatvorenog kruga s povratnom vezom se obavlja s mikroprocesorom ili procesorom digitalnog signala (DSP). Ova tehnologija se razvijala još za vrijeme Drugog svjetskog rata, ali nije bila uspješna zbog nedovoljnog razvoja elektronskih dijelova. Tek 1987. se nastavilo s razvojem konstrukcije aktivnog magnetnog ležaja u Australiji, ali se izrada nije provela zbog velikih troškova izrade. Dio te tehnologije ipak su iskoristile japanske elektronske tvrtke da bi postigli veliki broj okretaja za neke dijelove. Prva primjena aktivnog magnetnog ležaja je ostvarena 1992., na plinskom polju u Alberti (Kanada). 1996. Nizozemci su na svojim naftnim i plinskim poljima ugradili 20 elektromotora s aktivnim magnetnim ležajima.
KK Crvena zvezda
Ostali poznati bivši igrači
Stranci
Magnetni ležaj
Elektrodinamički magnetni ležaj
Elektrodinamički magnetni ležaj (engl. electrodynamic bearings - EDB) je vrsta ležaja koja je još u ispitivanju, ali su rezultati vrlo obećavajući. Za razliku od aktivnog magnetnog ležaja, izvedba je puno jednostavnija, bez složenih kontrolnih jedinica i njegovih dijelova. Način rada se zasniva na indukciji vrtložnih struja na električni vodič koji se okreće. Kada se električni vodić kreće u homogenom magnetskom polju, onda se u električnom vodiču inducira električna struja (Lenzov zakon). Tako dobivena električna struja će stvoriti magnetno polje, koje će biti suprotno magnetskom polju koje je induciralo električnu struju u vodiću. Taj se način rada naziva magnetno ogledalo.
Primjena
Magnetni ležaji su se već počeli primjenjivati za industrijske strojeve kao što su kompresori, turbine, sisaljke, motori i električni generatori. Uobičajena primjena magnetnog ležaja je u brojilu električne energije. Oni se dosta koriste za precizne mjerne instrumente, koji rade u vakuumu, jer je podmazivanje ležaja u takvim uvjetima vrlo otežano. Nedostatak je visoka cijena i veličina koja zauzima dosta prostora. Najnovija primjena magnetnog ležaja je za centrifugalne pumpe kod ugradnje umjetnog srca.
KK Crvena zvezda
Igrači koji su odigrali najviše utakmica
<!--** 1946 - Prvak Jugoslavije - Nebojša Popović, Aleksandar Gec, Stanković, Relja Mešterović, Vasilije Stojković, R. Jovanović, Stefanović, Balubdžić, Srđan Kalember, Dimić, Banjac - trener Nebojša Popović. -->
Benzi, Alessandria
Benzi je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 331 m.
La Alcaparrosa, Turicato
La Alcaparrosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Zhou Enlai
Zhou Enlai (kineski 周恩来, hrv. transkripcija Džou Enlaj (ranije i Ču En-laj, Ču Enlaj itd.), Huainan, 5. ožujka 1898. - Peking, 8. siječnja 1976.), ugledni kineski komunistički vođa, političar, državnik i diplomat.
Rodio se u mjestu Huainan, provincija Jiangsu. Obitelj mu potječe iz klase učenih ljudi. No, unatoč tome nije im dobro išlo. Njegov djed bio je niži činovnik, uz to i slabo plaćen. Otac mu je padao carske ispite koji su bili potrebni da se uđe u državnu službu. Zbog toga je proveo život obavljajući minorne činovničke poslove. Zhou Enlaia je posvojio njegov ujak koji je bolovao od tuberkuloze. Naime, za obitelj koja ispovijeda konfucionizam i potječe iz takvog staleža bila je sramota da mlađi brat umre bez djece.
Upisao se u škole i dobro učio. Nakon nekog vremena pošao je kod ujaka i tako mu iduća postaja postaje provincija Mandžurija. Diplomirao je u tzv. uzornoj školi, sa zapadnjačkim programom, gdje je učio matematiku, prirodne znanosti, kinesku povijest, geografiju i književnost. U misionarskoj školi koju je financirala vlada SAD učio je o slobodi, demokraciji, Američkoj i Francuskoj revoluciji.
Ostavši siroče u 10. godini, morao se snalaziti sam. Neko vrijeme pohađao je sveučilište u Tokyu. No, japanski jezik je slabo poznavao, nije se mogao koncentrirati, pa je na kraju napustio Japan. Kada bi pitao kolege koji je cilj njihove naobrazbe, rekli bi mu da Kina treba elitu, obrazovane doktore, inžinjere, i učitelje. "Ali zašto?", uzvraćao je, misleći na tešku društvenu krizu u kojoj se našla njihova zemlja. "Ako Kina nestatne, koja korist od učenja?".
Mladi Zhou otišao je u Francusku gdje je osnovan ogranak Kineske komunističke partije. Tamo se uključio u program "Uči i radi". Program je bio zamišljen kao prilika siromašnim studentima da se obrazuju te stečena znanja i iskustvo prenesu u Kinu, ali preko njega su kineski useljenici postajali ustvari jeftina radna snaga vlasnicima tvornica, a nisu dobivali neko posebno značajno obrazovanje. Zhou je pisao braći u Kinu i ukazao na korumpirane državne činovnike koji su vodili program, upozorivši i na mnoge druge nedostatke. Vrativši se kući, postaje sindikalni aktivist, veoma aktivan u domaćoj politici. Osniva studentski sindikat, a njegova djevojka, kasnije i žena, aktivna je među ženskom omladinom. Kada su neki aktivisti zatvoreni, Zhou je poveo prosvjede, na kraju završivši u zatvoru zajedno s još 38 osoba. No, nije se predavao, i nastavio je borbu, predan svojim uvjerenjima.
Sa svojom dugogodišnjom djevojkom i suprugom Deng Yingchao nije imao djece, ali su posvojili mnogo siročadi "revolucionarnih mučenika", tj. poginulih revolucionara, a najpoznatiji od njihove posvojčadi je bivši kineski premijer Li Peng.
Zhou Enlai je u frakcijskim borbama unutar Komunističke partije tridesetih godina stao na stranu predsjednika partije Mao Zedonga. Kao jedan od vodećih komunističkih rukovodilaca odigrao je ključnu ulogu u uspostavljanju Jedinstvene protujapanske fronte Komunističke partije i Nacionalne stranke Guomindanga. Nakon poraza Japana 1945. godine u obnovljenom građanskom ratu u Kini komunistička Narodnooslobodilačka vojska porazila je 1949. godine snage guomindanške vlade. Kad je 1. listopada 1949. Peking pao u ruke Maovih komunista Zhou Enlai je stupio na položaj premijera na kojem je ostao do smrti. Bio je i ministar vanjskih poslova od 1949. do 1958. godine.
Unatoč tome što je obolio od raka mjehura, ostao je aktivan, no prenio je dio svojih odgovornosti na pokretača kineske modernizacije i otvaranja Deng Xiaopinga. Umro je 8. siječnja 1976. u 77. godini, 8 mjeseci prije Maoa.
Mogendorf
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Mogendorf se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 290 metara. Površina opštine iznosi 4,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.177 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 278 stanovnika/km².
Bârca, Bârca
Bârca je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Bârca.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4403 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Guadalupe Hidalgo, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Guadalupe Hidalgo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2340 m.
Reli Švedska
Reli Švedska je utrka svjetskog reli prvenstva.
Pjer Žalica
Pjer Žalica (Sarajevo, 1964.) je bosanskohercegovački režiser.
Život
Pjer Žalica se rodio u Sarajevo 07.05.1964. Njegov otac Miodrag Žalica (1926-1992), dramaturg i pesnik, je napisao scenario za nekoliko TV filmova.
Svirao je bas gitaru u grupi Hari Mata Hari (1985-1986), koju je napustio, jer je njegov muzički san bio rokenrol, ne pop. Studirao komparativnu književnost i filozofiju na Filozofskom fakultetu u Sarajevu, a diplomirao na Odseku za režiju Akademiji scenskih umetnosti por mentorstvom Ademira Kenovića. U njegovoj klasi bili su poznati bosanskohercegovački režiseri Srđan Vuletić, Danis Tanović, Sanja Hadžić i Marko Mamuzić.
Režirao više pozorišnih predstava, tv programa, reklamnih i muzičkih spotova, kratkih igranih i dokumentranih filmova, kao i dva dugometražna igrana filma - "Gori vatra" i "Kod amidže Idriza". Zajedno s Ademirom Kenovićem koautor je filma Savršeni krug, 1997. Vanredni profesor režije na Akademiji scenskih umetnosti u Sarajevu. Jedan je od partnera u producentskoj kući "Refresh".
Oženjen sa glumicom Jasnom Žalica, ima sina.
Jonesville, Louisiana
Džounsvil je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.265, što je 204 (-8,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Power metal
Power metal je jedan od stilova metal glazbe. Razvio se sredinom 80-ih godina 20. stoljeća u Njemačkoj i Skandinaviji. Glavna karakteristika pjesama je melodičnost, a stihovi se temelje na znanstevnoj fantastici, mitovima, fantastici i povijesnim temama.
Karakteristike
Power metal je brza, glasna i energična glazba. bendovi imaju "čistog" vokala, za razliku od Death metal bandova koji imaju guturalnog vokala. Vokali običavaju pjevati u falsetu, po uzoru na Brucea Dickinsona (Iron Maiden) i Roba Halforda (Judas Priest). Neki od pjevača, kao npr. Hansi Kürsch (Blind Guardian) snimaju višeslojne vokalne dionice, po uzoru na Queen.
Gitaristi i basisti sviraju kratke i brze note, dok se akordi mijenjaju prilično sporo, jednom po taktu, ili čak rjeđe. Također, brze i zahtjevne gitarske solaže su vrlo česta pojava. Kod nekih bendova se javljaju klavijature, koje mogu imati solo dionice, ali obično popunjavaju atmosferu. U power metalu velik broj bendova ima klavijature (Stratovarius, Sonata Arctica, Masterplan...), dok neki bendovi (Rhapsody, Angra) imaju i simfoničnih elemenata.
U Power Metalu bubnjari koriste duplu bas pedalu i različite setove činela. Bubnjevi se sviraju pretežito velikom brzinom ritmičkog momenta
Protivpešadijska mina
mini|desno|250p|Prikaz donje strane - [[PMA-3 - mine, izgled detonatora]]
Protivpešadijska mina je vrsta mine za nanošenje gubitaka živoj sili i onesposobljavanju žive sile koja se kreće peške (pešadije), onda transportnim sredstvima i za diverzije, čiji dizajn je usmeren protiv ljudi za razliku od protivtenkovskih mina koje su namenjene uništavanju i onesposobljavanju vozila. Ove mine su dizajnirane da ozlede i ubiju što je više moguće osoba da bi se stekla prednost u ljudskim resursima i iscrpljivanju država zbog visoke cene koštanja u logističkoj podršci koja je potrebna da se žrtve zbrinu (lečenje žrtava, izrada odgovarajućih proteza za ruke i noge, njihova rehabilitacija i drugo).
Makakiji
Makakiji (Macaca ) su rod majmuna Starog sveta.
Magnetno levitacijski voz
mini|Transrapid, njemačka verzija magnetno-levitacijskog vlaka
Posebnost ovakvog načina rada je ta, što u pokretu sam voz ne dodiruje podlogu, nego lebdi na vrlo tankom razmaku od vodilice pomoću magnetoodbojne sile. To smanjuje trenje i time troškove održavanja voznog puta. Ovakav način rada se naziva magnetska levitacija. Pogon se vrši pomoću principa linearnog motora.
Ova tehnologija je izrazito skupa za uvođenje (građenje vozne trase), ali eksploatacija je iznimno jeftina i profitabilna, ako postoji dovoljan broj putnika. U svom trenutnom statusu, komercijalna isplativost je samo, ako postoji veliki broj putnika na dužim relacijama pri većim brzinama.
Sustavi izvedbe
Trenutno su poznati ovi glavni sustavi izvedbe:
Urbani maglev
Sustavi maglev vlakova malog dometa i male brzine:
Makakiji
Rasprostranjenost
Sve osim jedne vrste žive u Aziji. Areal berberskog makakija je u severozapadnoj Africi (Atlas) i na Gibraltaru u Evropi. Azijske vrste pretežno naseljavaju jug i jugoistok kontinenta. Najseverniji je japanski makaki. Veliki broj vrsta živi samo na ostrvu Celebes.
Protivpešadijska mina
Opis i namena protivpešadijskih mina
Protivpešadijske mine su opremljene mehaničkim upaljačem koji inicira osnovno punjenje smešteno u telu mine. Kao osnovno punjenje koristi se TNT, mada mine manjih gabarita koriste snažnije eksplozive (npr. tetril). Odlikuju se malim dimenzijama i izuzetno malom količinom metala. Te karakteristike doprinose da se ove mine teško pronalaze i razminiraju. Po pravilu ove mine se ukopavaju i maskiraju.
Protivpešadijske mine namenjene su za izradu minskih polja, onda izradu mešovitih minskih polja (u kombinaciji sa protivtenkovskim minama) i postavljanje većih zgusnutijih grupa mina praveći minska polja radi odbrane državnih granica, onda nekih strateških pozicija i mogućih zamišljenih strateških pravaca odakle bi mogao neprijatelj da napadne, onda zaštita nekih važnih baza i drugo. Protivpešadijske rasprskavajuće mine prvenstveno deluju na principu dejstva parčadi rasprsnutog tela mine nanoseći gubitke živoj sili čiji prečnik zavisi od vrste mine u krugu od 360°, izazivajući povrede ljudi. Mogu da nanesu ozbiljne povrede na rastojanjima do 30m. Većina protivpešadijskih rasprskavajućih mina su potezne mine sa mehaničkim upaljačem, koji inicira osnovno punjenje smešteno u metalno telo veće debljine. I pored toga ove mine se mogu aktivirati uz pomoć niskih žičanih prepreka postavljenih na udaljenosti i do 20m od mina, pre nego što detektor metala otkrije njihovo prisustvo. Zbog toga uklanjanje žičanih prepreka predstavlja važan korak u razminiranju ovih mina.
Sastav protivpešadijskih mina
thumb|Typical components of an anti-personnel blast mine.
mini|Blast mine - Italian [[VS-MK2 mine|VS-MK2 (cross-sectional view)]]
Drvene mine su upotrebljavane od strane Rusije tokom 1939. godine i pre pojave detektora metala zbog uštede na čeliku, a neke kao model drvene mine PP Mi-D se upotrebljavao do osamdesetih godina zbog lakoće izrade i teškoća pri detektovanju. Drvene mine imaju manu u propadanju (voda i vlažno zemljište) i raspadanju drva što prouzrokuje da mina nakon relativno kratkog vremena provedenog u zemlji postane nefunkcionalna.
Mine proizvedene posle 1950-tih većinom koriste plastična kućišta tako da u svojim komponentama najčešće imaju minimalnu količinu metala (oko 1 grama) a sve radi težeg detektovanja mina. Mine bez imalo metala u svojim delovima su takođe proizvedene ali nisu uobičajene te po svome sastavu takve mine nije moguće pronaći uz pomoć detektora metala što je i logično.
Protivpešadijska mina je ubojno-razarajuće sredstvo koje se sastoji od:
1.  Telo je kućište u koje se smešta čitav sklop mine i štiti eksplozivno punjenje od mehaničkih oštećenja (kod nekih mina i od vlage) i povezuje sve delove mine u jednu celinu. Oblik i veličina tela su od velike važnosti, kao i materijal od kojeg je izrađeno. Ono mora da zaštiti sadržaj u unutrašnjosti mine i da bude dovoljni čvrsto za postavljanje i ujedno olakšava prenošenje i postavljanje mina. Izrađuje se, zavisno od namene mine i tehničkog rešenja (konstrukcije), od različitih vrsta materijala. Za izradu tela mine najčešće se koristi metal, plastični materijali i drvo u starijim konstrukcijama. Kod nekih tipova mina parčad rasprsnutog tela, prilikom dejstva mine, imaju ulogu da neposredno nanose gubitke živoj sili.
2. Eksplozivno punjenje (određena količina eksploziva) stvara odgovarajući efekat pri detonaciji (eksploziji) mine. Formira se od razarajućih (brizantnih) eksploziva, a najčešće se koristi trotil, mada mine manjih gabarita koriste snažnije eksplozive (npr. tetril) ili neke druge vrste. Zavisno od vrste i tipa mine, odnosno njene namene, eksplozivna punjenja su različite težine. Mine sa većom količinom eksploziva izazivaju oštećenja tehničkih sredstava i nanose veće gubitke živoj sili. Težina eksplozivnog punjenja protivpešadijskih mina kreće se do 500 g.
3. Upaljač služi da izazove detonaciju eksplozivnog punjenja (dejstvo mine). Zavisno od vrste upaljača, mine mogu da se aktiviraju trenutno nagazom, potezom, otpustom i zatvaranjem strujnog kola (uspostavljanjem kontakta, elektro indukcijom, magnetnim dejstvom, vibracijom, svetlosnim dejstvom i drugim načinima), ili sa određenim vremenskim usporenjem. Za trenutno aktiviranje mina upotrebljavaju se upaljači trenutnog dejstva (nagazni, potezni, otpusni, električna detonatorska kapsla i dr.) Ova vrsta upaljača ima najširu primenu. Za aktiviranje mina sa određenim vremenskim usporenjem upotrebljavaju se upaljači koji aktiviraju minu posle određenog (izabranog) vremena. Ti upaljači se obično stavljaju u dejstvo (tempiraju) u toku naoružavanja mine, a aktiviranje mine dolazi u određeno (izabrano) vreme bez spoljnog uticaja. U tu svrhu najviše se koriste razne vrste vremenskih hemijskih upaljača i upaljači sa satnim mehanizmom. Najčešće se primenjuju za naoružavanje mina iznenađenja.
Dejstva upaljača ostvaruju se na jedan od sledećih načina:
Mehanizmi za okidanje - Detonatori
Mehanizam za okidanje je napravljen tako da aktivira detonator ili preko udarne igle koja zapali zapaljivu smešu detonatora ili spajanjem u strujni krug električnog kola. Većina mina upotrebljava udarnu iglu koja je nategnuta na oprugu a kada je žrtva pokrene ona udari svojim klinom u glavu detonatora koji aktivira pirotehničku smesu koja aktivira eksploziv mine. Svaki detonator sadrži malu količinu olovnog acida. Mehanizam za okidanje je najkomplikovaniji sastavni deo bilo koje mine dok je rad uložen u njegovo dizajniranje i stvaranje gotovo zanemariv, tako da je pretpostavka da svako ko je sposoban da napravi hemijsku olovku, takođe bez problema je sposoban napraviti i mehanizam za okidanje mina.
Komplikovaniji primeri mehanizma za okidanje kao na primer kod italijanske SB-33 mine, imaju mehanizam koji vrši okidanje u više stepana postepeno to jest ukoliko pritisak na nju nije bio stalan mina neće opaliti tako da se zaključa ukoliko je mina izložena iznenadnom udaru. Zbog ovog tipa mehanizma za okidanje onemogućeno je deminiranje ovih mina lančanom eksplozijom i sličnim načinima razminiranja.
Detonirajuća kapisla je visoko osjetljiva eksplozivna materija koja eksplodira kada je podložena udaru detonatora a u svrhu pojačavanje snage detonatora i iniciranja eksplozije eksploziva mine.
Eksploziv se sastoji od stabilne eksplozivne smese koju aktivira inicijalna kapisla. Smesa eksploziva je stabilna zbog toga jer bi osjetljivija smesa bila puno skuplja u proizvodnji ali bi i mina bila osetljivija a samim time i podložnija nenadanoj eksploziji. U većini mina kao glavni eksploziv se koristi TNT.
Vrste protivpešadijskih mina
Protivpešadijske mine mogu biti položene ili razbacane. Mine se polažu na različite načine: ručno, mehanički (vozilima) ili daljinski (razbacivanjem artiljerijskim i raketnim projektilima, minobacačkim minama, kao i helikopterima ili avionima). Položene mine su na površini zemlje ili se ukopavaju i maskiraju. Razbacane mine nisu ukopane i postavljaju se iz letelica (aviona i helikoptera) ili iz vozila. Prema načinu upotrebe, aktiviranja i efektu dejstva, protivpešadijske mine dele se na: nagazne, rasprskavajuće, odskočne mine i mine usmerenog dejstva.
Rasprskavajuće mine
mini|desno|200p|Izgled - [[PROM-1 - modela protivpešadijske rasprskavajuće mine]]
Protivpešadijske rasprskavajuće mine prvenstveno deluju na principu dejstva parčadi tela mine u krugu od 360°, izazivajući povrede ljudi. Za razliku od nagaznih protivpešadijskih mina koje su namenjene onesposobljavanju pojedinca to jest jedne osobe, dok se telo rasprskavajuće mine pri eksplodiranju raspršuje velikim područjem nanoseći šrapnelske ozlede osobama koje se nađu u blizini. Šarpneli ovog tipa mina mogu onesposobiti i neka oklopljena vozila koja imaju točkove (bušenje guma) te slabiji oklop (oštećivanje unutrašnjih komponenti i ozleđivanje putnika). Zbog rasprskavanja metala i znatno veće količine eksplozivne smese u ovom tipu mina oštećenja koja uzrokuje kod neoklopljenih vozila koja ih aktiviraju su mnogo veća nego kod eksplozivnih nagaznih mina. Efikasan domet mina zavisi od količine eksplozivnog punjenja, debljina tela mine i efikasnosti rasprskavanja. Mogu da nanesu ozbiljne povrede na rastojanjima do 30m. Većina protivpešadijskih rasprskavajućih mina su potezne mine sa mehaničkim upaljačem, koji inicira osnovno punjenje smešteno u metalno telo veće debljine. Većina ovih mina kao osnovno punjenje koristi TNT, a kao materijal tela se koristi liveno gvožđe ili čelik zbog čega se ove mine lako pronalaze detektorima metala. I pored toga ove mine se mogu aktivirati uz pomoć niskih žičanih prepreka postavljenih na udaljenosti i do 20m od mina, pre nego što detektor metala otkrije njihovo prisustvo. Zbog toga uklanjanje žičanih prepreka predstavlja važan korak u razminiranju ovih mina. Najpoznatiji predstavnici ovog tipa mina na području bivše Jugoslavije su PMR-2 A i PMR-3.
Odskočne mine
Odskočne mine poseduju mali kapislu koja im omogućava da kada bude aktivirano telo mine odskoči s postolja iznad zemlje u visini prsa tako da potom aktivira glavnu kapislu i tada dolazi do eksplozije. Neke od ovih mina mogu izazvati ozlede do 200 metara udaljenosti. Zbog metalne košuljice lako se detektiraju detektorima metala ali su zbog toga često okružene nagaznim minama koje sadrže minimum metala kao zaštitom od razminiravanja. Najpoznatija mina bivše Jugoslavije ovog tipa je PROM-1 (Protivpešadijska rasprskavajuća odskočna mina 1) koja ima ubojito dejstvo u krugu od četrdeset metara tako da teško ranjava na pedeset metara.
Mine usmerenog dejstva
200px|mini|Ruska protivpešadijska mina MON-50 s usmerenim dejstvom
Mine s usmerenim rasprskavajućim delovanjem (poput MRUD-a ili američke mine M 18 Claymore) se razlikuju od ostalih mina po tome što su izrađene tako da se fragmenti usmeravaju u određenom smeru. Postavljaju se tako da njihovo delovanje ciljano usmereno prema neprijateljskim snagama. Zbog ovog tipa delovanja mogu se postavljati u blizini prijateljskih snaga bez opasnosti da će biti ugrožene njihovim delovanjem. Ovaj tip mina se uz konvencionalno aktiviranje potezom može aktivirati i uz pomoć elektronskog upaljača to jest zavisi o tehnologiji na daljinski ili žičano električnim impulsom. Zbog izvornosti naziva ove mine se po američkom modelu M 18 Claymore često nazivaju claymore minama.
Učinak eksplozivnog delovanja protivpešadijskih mina
Kada osoba nagazi na eksplozivnu minu u istom trenutku izvrši njenu aktivaciju, potom eksplozivno punjenje mine detonira stvarajući eksplozivni udar koji se širi velikom brzinom. Udar koji mina svojom eksplozijom stvori je sabijena sila koja se naglo širi prema gore iz kućišta mine raznoseći sloj zemlje iznad sebe koji postaje deo udara eksplozije. Kada udar dođe do površine svoju snagu prenosi na objekte na površini to jest na obuću i nogu žrtve. U većini slučajeva udar rezultira raznošenjem žrtvine noge od strane udara eksplozije.
Nivo ozleda na ljudskom telu zavisi od veličine eksplozivnog punjenja u protivpešadijskoj mini, dubini na kojoj je mina postavljena, vrsti tla gdje je mina postavljena te načinu na koji je mina aktivirana (punim stopalom ili samo delom stopala). Različite vrste tla različito prenose energiju koju mina proizvede eksplozijom a koju prenosi na stopalo to jest što je tlo manje sposobno apsorbovati udar njegova je jačina veća i razornija. Veće količine eksplozivnog punjenja oslobađaju veću eksplozivnu energiju i ekplozivni udar koji na žrtvinu nogu prenosi veću energiju i tako teže ozleđuje nogu/noge žrtve a koje u krajnjim slučajevima može proisteći trajnom amputacijom dela noge od stopala pa sve do kolena. Druge ozlede koje mogu izazvati mine su često izazvane materijalom koji se oslobodio iz tla u kojem se dogodila eksplozija mine.Taj se materijal sastoji od zemlje i kamenja kojim je mina bila prekrivena, delova obuće žrtve te malih fragmenata razmrskanih kostiju žrtvine noge. Učinak materijala koji se rasprši tokom eksplozije prouzrokuje ozlede koje su specifične za eksplozivne udare i krhotine. Specijalna obuća uključujući vojničke čizme su često izrađene u svrhu zaštite od ovakvih mina ali ipak gubitak stopala je načešća telesna trauma koju prouzrokuju ovakvi tipovi mina.
Eksplozivne mine imaju mali učinak na oklopna vozila ali je moguće da oštete vozila s točkovima koja su ih aktivirala ukoliko su prelaskom prešla preko njih. Manje eksplozivne mine prouzrokuju popriličnu štetu na točkovima vozila koja se ne može popraviti na licu mesta dok neke mogu oštetiti i kutije za menjače.
Upotreba protivpešadijskih mina
thumb|upright|Italian [[Valmara 69 bounding type anti-personnel mine]]
Protivpešadijske mine se upotrebljavaju u sličnom smislu kao i protivtenkovske mine za izradu minskih polja, onda izradu mešovitih minskih polja (u kombinaciji sa protivtenkovskim minama) i postavljanje većih zgusnutijih grupa mina praveći minska polja radi odbrane državnih granica, onda nekih strateških pozicija i mogućih zamišljenih strateških pravaca odakle bi mogao neprijatelj da napadne, onda zaštita nekih važnih baza i drugo. Razlika koja deli većinu protivtenkovskih mina od protivpešadijskih mina je relativno manja veličina koja omogućuje polaganje velikog broja mina na velikom prostoru kako ručno tako i uz pomoć vozila za tu namenu, onda aviona i helikoptera ili čak artiljerijskog oružja.
Minska polja
Protivpešadijskim minama se postavljaju minska polja a cilj nam zavisi od namene i šta želimo da postignemo tim postavljanjem. Obično se to vrši površinskim maskiranjem, kao na primer lišćem, travom i kamenjem ili se ukopaju ispod površinskog sloja na dubinu od 10 – 20 mm. Svrha ovoga je da spreči napad vojne sile na određena područja kako pešaka tako i vozila koja ih aktiviraju. Zaprečavanjem mina stvaraju se prepreke kako bi se ograničilo kretanje osoba.
Postavljanje minskih polja se može obaviti na nekoliko načina a najčešće se to vrši ručno strojevim rasporedom ili koordinatnim konopcem koji se nalazi u kompletu za miniranje i razminiranje. Ima i moderniji način postavljanja mina mašinskim putem odnosno minopolagačem, a postoji i za brzo zaprečavanje kada je vaša vojska u povlačenju i sprečavanju brzih prodora protivničke vojske i to iz artiljerijskih oruđa, onda aviona i helikoptera. U vojnoj nauci minska polja se smatraju kao defanzivna vrsta taktike i koristi se da bi usporili prodore neprijatelja, da demorališu i smanje moral vojsci koja treba da prođe kroz zonu minskog polja. Inženjeri sa opremom za čišćenje mina mogu da očiste put kroz minsko polje relativno brzo, ali ako je minsko polje efikasno pokriveno vatrom protivničke strane onda to umnogome otežava rad na uklanjanju mina. Minska polja su često obeležena znacima upozorenja ili trakom tkanine, kako bi se sprečilo da vaša vojska ili neko od civila ne uđe u minsko polje. Ponekad teren može biti obeležen i lažnim minskim poljem da bi se zavarao neprijatelj i da bi se otežali brzi prodori trupa. Minska polja mogu takođe da imaju markirane ili neobeležene puteve da omoguće sigurno kretanje kroz njih. U Sjedinjenim Državama su dizajnirali mine da se samounište posle određenog vremenskog  perioda, smanjujući potrebu za razminiranjem samo što sistem samouništenja nije funkcionisao baš uvek. Tako da je i posle toga postojala velika opasnost povrede vojnika ili civila. Postavljanje minskih polja bez markiranja i obeležavanje smatra se da je to ratni zločin na osnovu aneksa Ženevske konvencije o konvencionalnom naoružanju Protokol II.
Najčešća minska polja su postavljana na granicama između država, radi sprečavanja brzih prodora vojne sile, onda zbog sprečavanja upada nekih nevladinih grupa iz susednih zemalja koje im prave velike probleme njihovim selima i gradovima. Takođe velika upotreba mina je bila i u zaprečavanju nekih vojnih objekata ili baza, zbog izuzetne važnosti tih objekata i nemogućnosti da sa ljudstvom i tehnikom obezbede sigurnost, onda se pribegavalo postavljanju minskih polja. Minska polja su postavljana oko nekih gradova ili mesta, to je naročito izraženo u Africi i manjim delom u Južnoj Americi. A razlog zaprečavanja je bio što su neke nevladine trupe upadale u sela i gradove i prepadale stanovništvo, koje je bilo bespomoćno da se odbrani od tih hordi. Takođe se minska polja postavljala oko gradova da bi se sprečile neke nevladine grupe koje su imali za cilj nasilno svrgavanje predsednika i vladu te države.
Nekoliko načina postavljanja minskih polja
Postavljanje minskih polja se može obaviti na nekoliko načina a najčešće se to vrši ručno strojevim rasporedom ili koordinatnim konopcem koji se nalazi u kompletu za miniranje i razminiranje. Postoje i drugi načini za postavljanje mina i to mašinskim putem, odnosno minopolagačem, onda artiljeriski, onda iz aviona i helikoptera.
Strojevi raspored
Ovaj način postavljanja minskih polja se izvodi tako sto vojnici mogu postavljati po 2 ili po 4 mine. Vojnici su postrojeni na međusobnom rastojanju od 2 m (za 4 mine) odnosno 1 m (za 2 mine) za izradu PP minskih polja. A kod PT minskog polja rastojanje između vojnika je oko 4 metra (ako vojnik postavlja 4 mine) odnosno 2 metra (ako vojnik postavlja 2 mine). Kod izrade PT postoji i način gde vojnici nose po 1 minu pa je njihovo rastojanje 1 m. Kada se postavi prvi red mina vojnici prelaze na drugi red (rastojanje između redova može biti i 5 ali i 40 koraka, zavisno od terena). Kada su došli na drugi red svi idu korak ulevo ili udesno kako bi se izvelo smaknuto postavljanje mina. Isti princip je i na ostalim redovima kojih je obično 4. Na taj način se dobije gustina od 1 mine na 1 metar dužni minskog polja. Gustina u zavisnosti od terena i efekta koji želimo postići može biti od 0.5-1,25 mina po metru dužnom minskog polja. Mada postoji mogućnost da gustina bude i do 2 mine po metru, ali bi to već bila improvizacija i bespotreban utrošak. Ta gustina je najčešći slučaj kod postavljana grupa mina.
Koordinatni konopac
Koordinatni konopac je dužine 25 metara. Na svakih metar se nalazi alkica za koju se bočno kači konopac čija dužina može biti 0.5, 0.75 , 1 i 1.25 metara. Zahvaljujući različitim dužinama moguće je postaviti veoma veliki broj kombinacija. Prilikom postavljanja minskog polja na ovaj način prethodno je potrebno odrediti tačne granice ali i tačnu šemu postavljanja. Pored toga veoma je važno da se tačna šema postavljanja unese precizno u zapisnik minskog polja. Za ovaj način postavljanja je potrebno odeljenje vojnika jačine 10 ljudi. Komandir rukovodi radom, određuje pravac razvlačenja konopca, određuje pravce kretanja, deli upaljače, kontroliše rad i izrađuje zapisnik. Dva vojnika obeležavaju mesta mina. Šest vojnika postavljaju mine. Dva vojnika donose mine do minskog polja i stavljaju ih na obeležena mesta. Neko detaljnije objašnjenje za ovaj način nije moguće zbog velikog broja varijanti. Iz istog razloga nije moguće posebno odrediti gustinu već ona varira od slučaja do slučaja.
Način postavljanja kod poteznih mina
Kod postavljanja poteznih mina minsko polje se izrađuje u 2-3 reda. U ovom slučaju rastojanje između mina je 30-40 koraka (20-30 metara), kao i rastojanje između redova. Jednu minu postavljaju 2 vojnika. Jedan razvlači žicu za potezanje, pobija kočić i vezuje žicu za njega (ili neki stabilan predmet), a drugi vojnik postavlja minu, naoružava je i vezuje drugi kraj žice za minu. Ako nema dovoljno ljudstva sve to može da radi i 1 vojnik.
Postoje 3 načina postavljanja poteznih mina.
Od ova tri načina najslabiji je drugi posto ostavlja veliki međuprostor između mina.
Način postavljanja minopolagačem
Postavljanje minopolagačem vrši takođe odeljenje vojnika. NA minopolagaču imamo mogućnost izbora rastojanja između mina, odnosno može se podesiti na kom rastojanju će mina biti ispuštena. Naravno minopolagač vrši postavljanje PTM, bez upaljača. Upaljač postavljaju vojnici koji se kreću iza minopolagača i kada isti ispusti minu na mesto oni je naoružavaju.
Deminiranje minskih polja
thumb|Foerster Minex 2FD 4.500 [[metal detector used by the French army.]]
Detektori metala su prvi put upotrebljeni za razminiranje, nakon njihovog pronalaska od strane poljskog oficira Jozefa Kosacki. Njegov izum poznat kao poljski detektor mina a korišćen je od strane saveznika za čišćenje minskih polja koje je Nemačka postavila tokom II Svetskog rata.
Postavljanje i naoružavanje mina je relativno jeftin i jednostavan posao za obučenu vojsku, dok je otkrivanja i uklanjanja mina poprilično skup, spor i opasan posao. Ovo je posebno istaknuto gde se vodi gerilski način ratovanja gde se mine postavljaju bez nekog reda i gde nisu obeležena mesta minskih polja. Protivpešadijske mine su najteže za otkrivanje, zbog svoje male veličine i činjenice da mnoge od njih su napravljene skoro u potpunosti od nemetalnih materijala da bi izbegle detekciju od mino istraživača.
Nevladina organizacija Norveška Narodna Pomoć je jedna od organizacija koja radi na bezbednom uklanjanju nagaznih mina gde je radila ili još radi u zemljama koje su još kontaminirane od mina. Tim svojim gestom u velikoj meri pomaže toj državi i lokalnom stanovništvu da nebi još neko od njih nastradao.
Proizvođači protivpešadijskih mina
Više od 50 država je proizvodilo protivpešadijske mine u nekom trenutku u prošlosti. Sve članice potpisnice Konvencije o zabrani mina (162 države), su zaustavile svoju proizvodnju protivpešadijskih mina. A većina od 35 država koje nisu članice potpisnice Konvencije o zabrani mina kao i neke nevladine i nedržavne grupe su se obavezale da više neće proizvoditi i koristiti protivpešadijske mine. Monitor je identifikovao 12 država koje još uvek proizvode protivpešadijske mine: Kina, Kuba, Indija, Iran, Mjanmar, Severna Koreja, Pakistan, Rusija, Singapur, Južna Koreja, SAD i Vijetnam. U većini slučajeva, ove zemlje nisu aktivno proizvodile mine, ali su zadržale pravo kao mogućnost nastavka proizvodnje, samo u slučaju nekih većih konflikta. Sumnja se da je trenutno aktivna prozvodnja u četiri zemlje: Indija, Mijanmar, Pakistan i Južna Koreja.
Članice Konvencije o zabrani mina koje su nekada proizvodili protivpešadijske mine spadaju: Albanija, Argentina, Australija, Austrija, Belgija, BiH, Brazil, Bugarska, Kanada, Čile, Kolumbija, Češka, Danska, Francuska, Nemačka, Grčka, Mađarska, Irak, Italija, Japan, Holandija, Norveška, Peru, Portugalija, Rumunija, Srbija, Južna Afrika, Španija, Švedska, Švajcarska, Turska, Uganda, Ujedinjeno Kraljevstvo, i Zimbabve. Ukupno pet država članica konvencije su po nekim izvorima proizvodili mine, ali one negiraju to, a to su:: Hrvatska, Nikaragva, Filipini, Tajland, i Venecuela.
Trgovina protivpešadijskim minama
De fakto globalna zabrana na promet protivpešadijskih mina je na snazi od sredine 1990-ih. ovu zabranu treba pripisati velikom međunarodnom pritisku i stigmatizaciji ovog oružja. Za proteklih deset godina, globalna trgovina protivpešadijskih mina je bila na veoma niskom nivou u zemljama kao što su Sudan i Jemen, što ukazuje na to da neki oblici tržišta protivpešadijskih mina još postoje. Najmanje 10 država koje nisu članice Konvencije o zabrani mina, su donele formalnu odluku moratorijum na izvoz protivpešadijskih mina i to: Kina, Indija, Izrael, Kazahstan, Pakistan, Poljska, Rusija, Singapur, Južna Koreja i SAD.
Šta je sve predhodilo Konvenciji o zabrani protivpešdijskih mina
Upotreba nagaznih mina kroz istoriju, a naročito u ovim poslednjim decenijama se pokazalo kao veoma loše i neselektivno oružje i sem vojnika za koje su bile i namenjene te mine, često se dešavalo da strada i veliki broj civila. Mine predstavljaju opasnost i posle završetka nekog sukoba, pa sve do završetka čišćenja tog dela terena jer su potencijalno velika opasnost od pogibije ili ranjavanja civila.
Zbog velike upotrebe mina u mnogim konfliktima i ogromnog broja stradanja civila pokrenuta je velika kampanja za zabranu protivpešadijskih mina tokom 1996. godine, koju su pokrenule mnoge zemlje kao i nevladine organizacije na čelu sa ICBL i Međunarodnim Komitetom Crvenog Krsta (MKCK). U oktobru 1996 bila je prva održana konferencija koju je pokrenula Kanada, a održana je u Otavi, gde je prisustvovalo 50 vlada i 24 posmatrača. Već u 1997. godini je došlo do mnogih međunarodnih sastanaka i to u Beču, Bonu, Briselu i Oslu. Konvencija o zabrani protivpešadijskih mina potpisale su 122 države u Otavi, 3. decembra 1997. godine. Stupila je na snagu dve godine kasnije, do tada najbrže u istoriji UN-a je stupio na snagu neki ugovor te vrste. Do kraja 2014. godine ovoj konvenciji o zabrani mina je pristupilo 162 države, koje su postale punopravne članice ove konvencije. Još 35 država je ostalo da pristupe ovoj konvenciji.
Korišćenje protivpešadijskih mina u raznim konfliktima
Iako postoji naučna debata o tome kada su se prvi put koristile nagazne mine, sa razumnom sigurnošću možemo da kažemo da preteče modernih eksplozivnih mina potiču iz ne - eksplozivnih zamki poput drvenih šiljaka koji su se koristili u početku a u kasnijem nekom periodu i od metalnih šiljaka i drugih priručnih oštrih sredstava koja su se ukopavala u zemlju i služila su u svrhu iznenađenja i onesposobljavanja drevnih vojski i to u dalekoj prošlosti još  pre 2.500 godina u 3 veku pre nove ere. Neke od tih ideja iz davnih vremena po dizajnu i načinu upotrebe u odbrambenoj taktici možemo da kažemo da su se koristila i u modernim ratovima zadnjih decenija. Najranije mine sa eksplozivnim punjenjem su se koristile još od 14 veka u Italiji. Upaljači koji su se pravili od baruta bili su neupotrebljivi posle samo nekoliko dana u zavisnosti od vremenskih prilika.
1277:  U Kini su se koristili eksplozivne mine od strane dinastije Song Kineza protiv napada od strane Mongola, koji su napadali grad u južnoj Kini. Na ovaj događaj i čuveni kineski tekst Huolongjing prvi nam je ukazao u sačuvanim spisima Liu Đi krajem Juan dinastije i početkom dinastije Ming nešto pre 1375 godine, koji je opisao kako je izgledala tadašnja mina od šuplje kovanog gvožđe, sfernog oblika ispunjeno barutom i malih šiljatih delova metala i to sve prekrivenog tankim slojem voska, sa 3 različita upaljača u slučaju neispravnosti nekog od njih da mogu drugi da odrade. Tako napravljene mine su se ukopavale u zemlju i sve je to ukazivalo na neku primitivnu nagaznu minu.
1368-1644:  U Kini je za vreme dinastije Ming korešćene protivpešadijske mine u oblasti Togtoh na severu Mongolije, autonomne pokrajine u Kini. To su otkrili Kineski arheleozi koji su ispitivali taj deo i u aprilu 2001. godine su otkrili da je pronadjeno oko 20 mina koje su stari oko 600 godina. Mine su rađene u dve veličine one veće su bile teško 1,7 kg i veličine 11 cm u prečniku, a manje su bile teške 0,8 kg i 8,5 cm u prečniku. Mine su napravljene od gvožđa u obliku lopte. Arheleozi su otkrili crni ili žuto-sivi prah u minama.
1726:  U Nemačkoj je zabeleženo u dokumentu od strane nemačkog vojnog istoričara Freiherr, koji je opisao nagaznu minu koja se sastojala od keramičke posude u kojoj je bilo fragmenata od stakla i metala ugrađeni u glini koja sadrži 0,90 kilograma baruta, ukopano na plitkoj dubini zemlje u blizini jedne tvrđave, a aktiviraju se kada neko stane na minu ili dodirne nisku postavljenu žicu koja bi takođe aktivirala minu.
1861-1865:  U SAD u građanskom ratu u sukobu između vlade SAD i Unije kada je Brigadni general Gabriel Rains naredio svojim trupama da postave mine tokom bitke za Yorktown, tako da one eksplodiraju kada neko stane na minu. Dana 4. maja 1862 godine, jedan vojnik je aktivirao neku od ovih mina blizu odbranbene linije Konfederacijskih trupa i to je bila prva zabeležena osoba koja je ubijena od mine.
1914-1918:  U Nemačkoj je oko 1912 godine osmišljena nešto modernija varijanta mina i mnoge zemlje su kasnije kopirale njihove ideje. Tokom I Svetskog Rata Nemačka je u svrhu odbrane svojih trupa koristila mine na zapadnom delu fronta, a naročito u Francuskoj su korišćenje.
1914-1918:  U Ukrajini je za vreme I Svetskog Rata došlo do masovnog korišćenja protivpešadijskih mina od strane Austro-Ugarske i Nemačke.
1914-1918:  U Albaniji je za vreme I Svetskog Rata došlo do masovnog korišćenja protivpešadijskih mina 1916 godine od strane Austro-Ugarske u oblasti Kavaja (centralna Albanija).
Falabiana, La Spezia
Falabiana je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Protivpešadijska mina
Korišćenje protivpešadijskih mina u raznim konfliktima
1939-1945:  U Albaniji je protivpešadijske mine koristila Italijanska vojska od 1939-1943, a od 1943-1944 godine koristila ih je Nemačka vojska.
Falabiana, La Spezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 376 m.
Protivpešadijska mina
Korišćenje protivpešadijskih mina u raznim konfliktima
1939-1945:  U Egiptu je tokom II svetskog rata ostao veliki broj protivpešadijskih mina naročito na Mediteranskoj obali gde se većina bitaka i dogodila.
1939-1945:  U Alžiru su za vreme II Svetskog Rata Nemačka i Italijanska vojska postavljali minska polja u severnom priobalnom području.
1939-1945:  U Francuskoj su korišćene protivpešadijske mine od strane Nemaca, gde i danas se ponekad neka pronađe. U posleratnom periodu Francuska ih je koristila na Korzici, gde je opasala svoje baze minama i tako ih branila. Nema preciznih podataka kada su te mine postavljene.
1939-1945:  U Finskoj su tokom II svetskog rata korišćenje protivpešadijske mine, tako da ima još nekih neočišćenih minskih polja do danas.
1939-1945:  U Norveškoj je tokom II svetskog rata došlo do korišćenja protivpešadijskih mina od strane Nemačkih trupa.
1939-1945:  U Poljskoj je tokom II svetskog rata došlo do korišćenja protivpešadijskih mina ali je prema nekim izveštajima sve to očišćeno do sredine 1950-tih godina. Posle II svetskog rata Rusija je imala svoje baze u Poljskoj gde je baze obezbeđivala sa protivpešadijskim minama. Posle povlačenja Rusa ostala su neočišćena minska polja, koja su posle povlačenja očišćena od strane Poljskih deminera.
1939-1945:  U Mikroneziji su postavljene protivpešadijske mine još tokom II Svetskog rata.
1939-1945:  U Tunisu teritorija je minirana tokom Drugog svetskog rata, ali zvaničnici tvrde da je uticaj miniranih površina veoma mali i incidenti sa minama su retki. Tuniski zvaničnici tvrde da minirana područja su označeni i mapirana, i civili ne koristite ove oblasti zato što su daleko od nekih mesta ili puteva. Naročito kontaminirana područja nalaze se na jugu (El Hamma, Mareth, Matmata); centralnom delu (regija Faïedh i Kasserine); na severu (Cap-Bon); i na severozapadu (Medjez Bab El) zemlje.
1939-1945:  U Ukrajini je za vreme II Svetskog Rata došlo do masovnog korišćenja protivpešadijskih mina i neeksplodiranih ubojnih sredstava, koja su se uglavnom nalazila u nenaseljenim područjima. Bilo je oko 3 miliona mina i NUS-a, a do 1998. godine je veći deo kontaminiranog zemljišta očišćen, ostalo je još oko 1 milion mina da se ukloni. Najviše minirana područja su Vinica, Ternopol, Kijev, Dnjepar, Odesa, Sevastopolj, Kerč i Krakov. Više od 1.500 civila je poginulo u Ukrajini između 1945. i 1995. godine u minskim nesrećama. Stotinu i trideset deminera su poginuli tokom operacije čišćenja. Trenutno je potrebna protetika za 800.000 osoba. Zbog ozbiljnih finansijskih i ekonomskih problema u zemlji, postoje smanjenja budžeta za socijalne potrebe. Godine 1998. samo 43% budžeta je Ukrajina izdvojila za nacionalni program o rehabilitaciji invalida.
1945-1962:  U Alžiru je Francuska vojska postavila minska polja u blizini granice sa Marokom i Tunisom. Alžir je bio Francuska kolonija do 1962 godine. Francuska je postavila samo na jednom delu teritorije oko 3 miliona mina duž čuvene naelektrisane linije Challe et Morice postavljenih duž 2.000 km, dok je procenjeno da ukupno ima oko 10,88 miliona mina. Prema nezvaničnim izvorima 40.000 je poginulo a 80.000 je ranjeno samo u ovom rejonu Challe et Morice.
1945-1990:  U Albaniji je u prigraničnom pojasu sa bivšom Jugoslavijom i Grčkom postavljen veliki broj mina. Naročito je to bilo izraženo 1949. godine kada je izbio sukob sa Grčkom, pa je tada i postavljen najveći broj mina.
1945-1990:  U Bugarskoj je u prigraničnom pojasu sa Grčkom i Turskom postavljen veliki broj mina. Ukupno je bilo 72 minska polja, a od toga 68 su bila prema Grčkoj u dužini od 71 km.
1945-1991:  Italija je na kraju Drugog svetskog rata dobila mine uglavnom iz SAD i Velike Britanije. Kao poraženoj strani u ratu je bilo zabranjeno da razvijaju i proizvedu novu vojnu opremu. Mine su korišćeni da brane granicu od potencijalnih osvajača Varšavskog pakta, uglavnom su postavljane u planinskim predelima i dolinama duž severoistočne granice, to je bila prva linija odbrane, u regionima Trentino Alto Adige, Veneto i Friuli, i to je održavano sve do raspada sovjetskog bloka, posle su minska polja očišćena.