cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Goran Skrobonja
Pisac
Do sada je objavio romane Nakot (1994, obnovljeno izdanje 2011), Vojnici Korota (1992) i Čovek koji je ubio Teslu (2010); i zbirke Od šapata do vriska (Košmar, 1996), Šilom u čelo (Košmar, 2000) i Tihi gradovi (Laguna, 2007). Uredio je tematske antologije: Beli šum: Antologija priča o televiziji (2008), Istinite laži: Priče o urbanim legendama (2009) i Apokalipsa juče, danas, sutra (2011).
Roman Čovek koji je ubio Teslu bio je u najužem izboru za Nagradu Laza Kostić.
Kao posebno izdanje, samostalno je objavio i novelu Gumena duša, prvi put publikovanu u Tamnom vilajetu 3, 1993. godine, kao deo multimedijalnog projekta pronalaženja izgubljenih pesama Bitlsa, rađenog sa jednako svestranim Rastkom Ćirićem.
Izdavač i urednik
Urednik i izdavač prve domaće privatne edicije specijalizovane za horor (Košmar). U okviru izdavačke kuće Paladin, Skrobonja i njegova supruga Dragana obnovili su ediciju Košmar, i pokrenuli nove edicije Fraktali (za SF i slipstrim književnost) , Kult film i TV (romani inspirisani popularnim filmovima i serijama) i Nova urbana proza (žanrovska dela savremenih srpskih pisaca).
Izdavačka kuća Paladin je objavila dela stranih i domaćih pisaca, među kojima su Ijan Mekdonald (Brazil, Bespuće, Nekrovil, Knjiga izgubljenih snova, Reka bogova), Maks Bruks (Priručnik za odbranu protiv zombija, Svetski rat Z), Džejms Herbert (Pacovi), Kim Njumen (Povratak u SSAD), Đorđe Bajić (Ostrvo prokletih), Ričard Kasl (Talas vreline), 'Henk Mudi (Bog nas sve mrzi) i Goran Skrobonja (Nakot, novo izdanje za koga je pogovor napisao Ilija Bakić).
Za 2012. godinu najavljen je izlazak romana Ogledalo za vampira koji je napisao perspektivni mladi autor fantastike Adrijan Sarajlija, drugog naslova iz edicije Nova urbana proza.
Goran Skrobonja je član je i svojevremeni predsednik Društva ljubitelja fantastike „Lazar Komarčić“.
Bio je dugogodišnji urednik evropski priznatog fanzina Emitor.
Prevodilac
Prevodilac velikog broja romana najboljih svetskih pisaca horora i SF-a: Stivena Kinga (To, Mračna kula 1 i 2, Uporište, Izmaglica), Dena Simonsa (Drud, Pesma boginje Kali, Hiperion, Pad Hiperiona, Endiminion, Uspon Endimiona, Ilion, Olimp), Ijana Mekdonalda (Brazil, Bespuće, Nekrovil, Knjiga izgubljenih snova), Džejmsa Herberta (Preživeo, Pacovi), Klajva Barkera (Knjige krvi IV-VI), Kima Njumena (Povratak u SSAD)...
Strip scenarista
Strip serijal Točak započet je 1999. godine i na njemu su sarađivali crtač Dražen Kovačević i scenarista Goran Skrobonja. Prvi deo serijala dobio je jednu od vodećih svetskih nagrada za strip u francuskom gradu Angulemu. Usledila su još tri albuma (Vojnici Korota 1, 2 i 3), zasnovani na Skrobonjinom istoimenom romanu.
Bibliografija
Knjige Antologije i izbori <ul> <li>Tamni vilajet 1, uredio Boban Knežević, Znak Sagite, Beograd, 1987.</li> <li>Tamni vilajet 2, uredio Boban Knežević, Znak Sagite, Beograd, 1992.</li> <li>Tamni vilajet 3, uredio Boban Knežević, Znak Sagite, Beograd, 1993.</li> <li>Nova srpska fantastika, uredili Boban Knežević i Sava Damjanov, SIC, Beograd, 1994.</li> <li>Tamni vilajet 4, uredio Boban Knežević, Znak Sagite, Beograd, 1996.</li> <li>„Fantastična reč“, Književna reč, uredio Boban Knežević, br. 492/493, Beograd, 1997.</li> <li>Trifid, uredio Vasa Pavković, knjižara Alan Ford, Beograd, 2001. (sa Draganom R. Filipovićem i Bobanom Kneževićem)</li> <li>Ugriz strasti (priče erotske fantastike), uredio Pavle Zelić, Društvo ljubitelja fantastike „Lazar Komarčić“, 2007.</li> <li>Beli šum: Antologija priča o televiziji, uredio Goran Skrobonja, Paladin (biblioteka „Fraktali“), 2008.</li> <li>Istinite laži: Priče o urbanim legendama, uredio Goran Skrobonja, Paladin (biblioteka „Fraktali“), 2009.</li> <li>Apokalipsa juče, danas, sutra, uredio Goran Skrobonja, Paladin (biblioteka „Fraktali“), 2011.</li> </ul>
Mervyn Peake
Mervyn Laurence Peake (9.7. 1911 – 17.11. 1968.) bio je engleski modernistički pisac, umjetnik, pjesnik i ilustrator. Najpoznatiji je pos ciklusu knjiga Gormenghast, mada je ispravniji naziv Titus s obzirom da ju je Peake namjeravao posvetiti jednom te istom liku, ali ga je u tome spriječila smrt. Ponekad se uspoređuju s djelima njegovog suvremenika Tolkiena, mada je njegova nadrealistička proza inspiraciju prije našla kod Dickensa i Roberta Louisa Stevensona nego kod Tolkienovih studija mitologije i filologije.
Peake je također pisao poeziju i besmislenu književnost u stihu, pripovjetke za odrasle i djecu ("Letters from a Lost Uncle"), kazališne i radio-drame, te Mr Pye, relativno tradicionalni roman u kome Bog implicitno ismijava evangeličke pretenzije i konformistički stav junaka.
Peake je reputaciju prvo stvorio kao slikar i ilustrator 1930-ih i 1940-ih, živeći u Londonu i stvarajući portrete poznatih ličnosti. Zbirka tih crteža je danas u posjedu njegove porodice. Iako nije bio popularan za života, uživao je ugled kod kolega, a prijatelji su mu bili Dylan Thomas i Graham Greene. Njegova djela su danas dio zbirke Nacionalne galerije portreta i Imperijalnog ratnog muzeja.
Bondì, Bergamo
Bondì je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Slobodan Ćurčić (pisac)
Slobodan Ćurčić (Obrenovac, 24. decembar 1951) je srpski pisac naučne fantastike.
Jedan od najznačajnijih jugoslovenskih NF autora je na žanrovskoj sceni debitovao 1977, kada mu biva otkupljena prva priča („Traka“), na konkursu almanaha Andromeda. Od 1983. profesionalno se posvetio pisanju. Poslednjih godina živi u Moskvi.
Objavio je preko četrdeset priča i novela, u svim bitnijim izdanjima jugoslovenske NF periodike. Šest od osam Ćurčićevih romana publikovano je u ediciji roto-izdanja novosadskog Dnevnika pod pseudonimom S. Tyrkley.
Dr Zoran Živković ocenjuje ovako njegove priče: „Lišene stilskih ekstravagancija, njegove storije odlikuju se jasnim prosedeom i efektno vođenim sižeima, predstavljajući klasičnu žanrovsku naraciju u svom najboljem izdanju“.
Wellington, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 242, što je 22 (-8,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Spedaletto, Pistoia
Spedaletto je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 786 m.
Zoran Stefanović
Zoran Stefanović (Loznica, 21. novembar 1969) je srpski pisac, izdavač i međunarodni kulturni aktivista. Debitovao u pozorištu i filmu 1987. Diplomirao je dramaturgiju i scenario 1994. na Fakultetu dramskih umetnosti (Univerzitet umetnosti u Beogradu). Živi u Beogradu.
Predsednik je Međunarodne kulturne mreže "Projekat Rastko". Predsednik je Udruženja dramskih pisaca Srbije (2022).
Umetnički rad
Veliki deo njegovog umetničkog opusa spada u fantastiku - u pozorištu („Slovenski Orfej“, „Skaska o kosmičkom jajetu“), stripovima („Treći argument“, na osnovu priča Milorada Pavića, „Pod vučjim žigom“), prozi (роман Verigaši) i na filmu i televiziji („Uske staze“).
Drugi deo opusa je dokumentarne prirode, poput TV-serijala „Janusovo lice istorije“ ili filmova „Životi Koste Hakmana“ i „Muzika tišine“.
Njegove pozorišne drame, proza i grafički romani su prevedeni na makedonski, rumunski, slovenački, engleski, francuski i poljski.
Kulturni rad
Bio je glavni osnivač nekoliko međunarodnih kulturnih mreža i izdavačkih projekata: Projekat Rastko (mreža digitalnih biblioteka), „Distribuirani korektori Evropa“ (međunarodna digitalizacija kulturne baštine), Projekat Gutenberg Evropa (Beta verzija, javne digitalne biblioteke), i sličnih zajednica i poduhvata u oblasti izdavaštva, digitalizacije, leksikografije i pop-kulture.
Ne ograničavajući se na Internet, bio je aktivan u brojnim kulturnim, naučnim i izdavačkim projektima u Evroaziji od 1993, posebno u zemljama bivše Jugoslavije, Rumunije, Bugarske, Grčke, Ukrajine, Rusije, Poljske, uključujući i poduhvate očuvanja manjinskih i plemenskih kultura Evroazije ili inicijativu za „Balkansku kulturnu mrežu“ (zajedno sa grčkim kulturnim aktivistom i muzičkim producentom Nikosom Valkanosom i drugim kolegama).
Opština San Miguel Soyaltepec, Oaxaca
San Miguel Soyaltepec je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Zoran Stefanović
Kulturni rad
Njegovi društveni stavovi uključuju i snažno zastupanje filozofije „otvorenih izvora“ i slobodnog znanja, kao „civilizacijskih temelja svakog ljudskog društva“. Aktivno podržava nekoliko regionalnih Vikipedija, naročito u Istočnoj Evropi, još od njihovog osnivanja.
Opština San Miguel Soyaltepec, Oaxaca
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 18321 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 52 m.
Zoran Stefanović
Nagrade i priznanja
Kao pisac, dramaturg i scenarista, bio je nacionalno i međunarodno nagrađivan i nominovan petnaestak puta, uključujući i nominacije za nagrade “Prix Europa” u Berlinu i “Prix Italia” u Rimu.
Za svoj kulturno-izdavački rad je nacionalno i međunarodno priznat dvadesetak puta, uključujući i nominaciju za „United Nations World Summit Award“, tri puta godišnju nagradu Društva za informatiku Srbije i deset YU Web Top 50 priznanja (SR Web Top 50).
Larwill, Indiana
Larvil je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 283, što je 1 (0,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Colonia Niños Héroes, Tlaltizapán de Zapata
Colonia Niños Héroes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tlaltizapán de Zapata.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 312 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 948 m.
La Manzana del Tendido, Huichapan
La Manzana del Tendido je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huichapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2132 m.
Cossato, Biella
Cossato je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13931 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 258 m.
Spomenka Stefanović-Pululu
Spomenka Stefanović (rođena 5. septembra 1958) u Zemunu je srpska književnica, urednica, izdavač i kulturni aktivista.
Piše poeziju, prozu, publicistiku. Objavljivala u periodici — Politika, Srpske narodne novine (Budimpešta), Homo Oecconomicus, prozinu Emitor, Naš trag, Omaja — kao i na Internetu, u Biblioteci srpske kulture na „Projektu Rastko“ i na sajtu „Art-Anima“.
Jedan je od osnivača Književne omladine Zemuna (1975) i Udruženja za produkciju i promociju stripa (od 2005). Aktivni član Društva ljubitelja fantastike „Lazar Komarčić“, preko organizovanja manifestacija, rada u žirijima i uređivanja. Organizovala likovne izložbe u Britanskom savetu i Francuskoj školi u Beogradu, kao i u Zigmund Hasz u Budimpešti.
Urednica: časopis Homo Oecconomicus (1975); osnivač i urednica izdavačke etikete „Tardis“ (od 2007) čiji je prvenac dugo očekivana zbirka priča Jesen Skupljača Ilije Bakića; član redakcije časopisa za natprirodno folklornu fantastiku Omaja (od 2007).
Osnivač i upravnica pokrajinskog središta i elektronske biblioteke „Projekat Rastko — Budimpešta-Sentandreja” (od 2001);
Ostalo
Po profesiji je finansijski savetnik. Bila izvršni direktor Art Hasz Matkin Co, Budimpešta, koja je sarađivala na polju dizajna sa vodećim reklamnim kućama (Playboy, Saachi & Saachi, Barsony Kolpak).
U nekim slučajevima je potpisana kao Spomenka Stefanović Pululu
Las Delicias, Tijuana
Las Delicias je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15486 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 277 m.
Pakrac
Položaj
Smješten je na sjeverozapadnom podnožju planine Psunj.
Stanovništvo
Prema podacima iz 2001. godine u gradu Pakracu je živjelo 4.772 stanovnika, a na cjelokupnom gradskom području 8.855 stanovnika.
Prema etničkom sastavu Hrvati čine 68,3 % stanovništva, a Srbi 17,1 %, Italijani 3 % i Česi 3 %.
Prije rata u Hrvatskoj su, prema podacima iz 1991. godine, na području bivše općine Pakrac relativnu većinu činili Srbi, koji su uglavnom izbjegli za i nakon Operacije Bljesak.
Stanovništvo 1991.
Po popisu stanovništva iz 1991. godine, nacionalni sastav u današnji granicama gradske općine Pakrac, po naseljenim mjestima bio sljedeći:
ukupno općina Pakrac - 16.367
Povijest
Za vrijeme samog rata Pakrac se našao na liniji fronte između hrvatskih i krajinskih snaga koje je podržavala JNA. Do sklapanja sarajevskog primirja početkom 1992. godine hrvatske snage su uspjele održati nadzor nad većim dijelom grada, ali je on pri tome temeljito razrušen uslijed bombardiranja. Primirje su UN i drugi međunarodni posrednici pokušali iskoristiti kako bi upravo u podijeljenom Pakracu nastojali izgraditi povjerenje između sukobljenih strana, pa su tamo organizirane razmjene zarobljenika i susreti razdvojenih porodica. U maju 1995. područje Pakraca je u potpunosti stavljeno pod hrvatski nadzor za vrijeme Operacije Bljesak.
Paraje Nuevo, Veracruz
Paraje Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 4190 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 661 m.
Herzog Blaubarts Burg
Herzog Blaubarts Burg je zapadnonjemački televizijski film snimljen 1963. u režiji Michaela Powella. Predstavlja ekranizaciju Zamak Plavobradog, opere mađarskog kompozitora Bele Bartoka, a koja se temeljila na francuskoj legendi o Plavobradom, plemiću koji je ubio svojih sedam supruga. Film, u kome je Plavobradog tumačio Norman Foster, a njegovu suprugu Judith Ana Raquel Satre, Powell je snimio po narudžbi TV-stanice Süddeutscher Rundfunk. Opera koja se dotada gotovo nikada nije izvodila, jer se u njoj gotovo ništa ne događa, u Powellovoj je verziji iskorištena za stvaranje gotičke atmosfere, odnosno scena koje su bile inspirirane na klasicima njemačkog filmskog ekspresionizma. Powell je film snimio u Zapadnoj Njemačkoj, s obzirom da je iz rodne Britanije bio de facto prognan zbog skandala izazvanog njegovim kontroverznim filmom Peeping Tom. Film nakon TV-premijere zbog neriješenih pravnih pitanja decenijama nije bio dostupan javnosti, te je u Britaniji prikazan tek 1978. godine.
1696
Godina 1696 (MDCXCVI) bila je prijestupna godina koja počinje u nedjelju po gregorijanskom kalendaru odn. prijestupna godina koja počinje u srijedu po 10 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
mini|200px|[[Azovska flota je pomogla u zauzeću grada]]
Butil acetat
Butil acetat je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 116,158 Da.
Zinaldo, Venezia
Zinaldo je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 138 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Smiljevo
Smiljevo je naselje u Republici Makedoniji, u jugozapadnom delu države. Smiljevo pripada opštini Demir Hisar.
Prirodni uslovi
Naselje Smiljevo je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 45 km severno.
Smiljevo se nalazi u južnom delu oblasti Demir Hisar. Naselje je položeno u gornjem delu toka Crne reke. Naselje se smestilo u nevelikoj dolini između planina, Bigle na jugu i Plakenske planine na severu i zapadu. Nadmorska visina naselja je približno 930 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Istorija
mini|levo|200px|Seljanin iz Smiljeva 1905. godine
U Smiljevu je od 2. do 7. maja 1903. Bitoljski revolucionarni okurg održao skup kasnije poznat kao Smilevski kongres, a na kome je donesena odluka da se pokrene Ilindenski ustanak.
Za vreme Borbe za Makedoniju je 27. augusta 1906. selo napadnuto od 180 grčkih andarta pri čemu je ubijeno 15 ljudi.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Smiljevo je imalo 321 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Velika Brda
Velika Brda je naselje u slovenskoj Općini Postojni. Velika Brda se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Colonia las Ánimas, Tixtla de Guerrero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1360 m.
Velika Brda
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 38 stanovnika.
Ignacio Zaragoza, San Pedro
Ignacio Zaragoza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini San Pedro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 706 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1102 m.
Ames (Pa de Kale)
Am je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Béthune.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 518 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 147 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,51 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 53 metara (maksimalnoj 99 m, a minimalnoj 52 m).
Cavola, Reggio Emilia
Cavola je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 762 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 503 m.
Not of This Earth (film, 1957)
Not of This Earth je američki crno-bijeli science fiction film iz 1957. godine koji je producirao i režirao Roger Corman prema scenariju Charlesa B. Griffitha and Marka Hanne. Iako napravljen s niskim budžetom smatra se jednim od najboljih SF filmova 1950-ih godina.
U središtu priče nalazi se vanzemaljac sa planete Davana koji dolazi na Zemlju kako bi prikupio ljudsku krv za potrebe svoje izumiruče rase.
1988. godine napravljen je istoimeni remake u režiji Jima Wynorskog s Traci Lords u naslovnoj ulozi.
Kummerfeld
Kumerfeld je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 49 opštinskih središta okruga Pineberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.088 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1056032.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Pineberg Kumerfeld se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Pineberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 13 metara. Površina opštine iznosi 6,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.088 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 321 stanovnika/km².
Andreana Družina
Biografija
Rođena je 1920. godine u Trstu i u obližnjem mestu Boršt završila tri razreda osnovne škole. Njen otac Gabrijel morao je zbog svoje antifašističke delatnosti emigrirati u Jugoslaviju 1929. godine, kamo je za njim godinu dana posle došla i njegova supruga sa četvoro male dece. Nastanili su se u Ljubljani, gde je Andreana završila osnovnu školu, dva razreda građanske škole i jedan razred zanatske škole. Godine 1936. porodica se preselila u Sušak, a krajem godine u Zagreb, u predgrađe Kustošiju. Tamo se Andreana kod oca obučila za krojačicu, završila drugi razred zanatske škole i položila pomoćnički ispit. Bila je članica fiskulturnog društva „Soko“. U Ljubljani je bila aktivna u pevačkom i dramskom odeljenju emigrantskog društva „Tabor“, a u Zagrebu u Slovenskom društvu i njegovoj dramskoj sekciji i u Društvu grafičara. U očevoj radionici sastajali su se komunisti, za koje je ona prenosila poruke i čuvala stražu kad su održavali sastanke.
Narodnooslobodilačka borba
U partizanima je postala pomoćnica mitraljesca i učestvovala u četverodnevnoj borbi na Polohovom Gradcu, kasnije u Dobrovi kod Ljubljane i pod Toškim čelom, gde je 5. jula 1942. bila prvi put ranjena i poslana u partizansku bolnicu na Babni gori, gde je, iako i sam ranjena, vodila brigu o ranjenicima, dok se nije vratila u udarnu četu Dolomitskog odreda. Nakon toga je učestvovala u jurišu na belogardističko uporište Šentjošu u Dolomitima i u sukobu s italijanskim jedinicama u Vranjim pečima.
Prilikom napada na italijansko uporište Log 8. septembra 1942. godine, u jurišu je bila teško ranjena u grlo i obe noge. Već 28. oktobra vratila se u Treći bataljon Dolomitskog odreda, koji je tada ušao u sastav Druge slovenačke udarne brigade „Ljubo Šercer“ u kojoj je bila politički delegat prve čete Trećeg bataljona, a zatim pomoćnica političkog komesara Četvrtog bataljona. Za članicu Komunističke partije Slovenije primljena je 11. februara 1943. godine.
Od januara 1944. godine, bila je sekretarica i politički komesar Slovenačke centralne partizanske bolnice na Planini. Sredinom februara 1944. otišla je na jednomesečni kurs za obaveštajce, zatim je bila obaveštajac u Petnaestoj diviziji i dobila čin poručnika. Nakon toga je postala pomoćnica šefa obaveštajnog centra Sedmog korpusa, a od kraja aprila 1944. radila je pri OZN-i za Sloveniju.
Posleratna karijera
Posle rata, ostala je u UDB-i za Sloveniju sve do odlaska u penziju 1964. godine. Od osnivanja Saveza boraca NOR bila je aktivna članica njegovog mesnog odbora u Ljubljani-Centar. Do 1962. godine bila je članica sreskog odbora SUBNOR Ljubljana, a od 1956. do 1960. članica Glavnog odbora SUBNOR Jugoslavije.
Po oslobođenju vodila je organizaciju KP OZN-e u Kopru, bila je sekretarica komiteta SKS pri UDB-i za Sloveniju i radila u Kontrolnoj misiji Gradskog komiteta SKS Ljubljana. Imala je čin rezervnog kapetana I klase JNA i bila je članica Saveta republike SR Slovenije.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i više jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovana je 22. jula 1953. godine.
Umrla je 7. marta 2021. u staračkom domu u Logatecu, u 102. godini, kao poslednja žena narodni heroj na području bivše Jugoslavije i poslednji narodni heroj Jugoslavije iz Slovenije.
El Llano de Santa Isabel, Zaragoza
El Llano de Santa Isabel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2055 m.
Sloještica
Sloještica je naselje u Republici Makedoniji, u jugozapadnom delu države. Sloještica pripada opštini Demir Hisar.
Prirodni uslovi
Naselje Sloještica je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 50 km severozapadno.
Sloještica se nalazi u zapadnom delu oblasti Demir Hisar. Naselje je položeno u gornjem delu toka Crne reke, na severoistočnim visovima Plakenske planine. Nadmorska visina naselja je približno 780 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Sloještica je imala 221 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
El Sonorita, Chihuahua
El Sonorita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1349 m.
Labenz
Labenc je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 829 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053079.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hercogtum Lauenburg Labenc se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Hercogtum Lauenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 25 metara. Površina opštine iznosi 5,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 829 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 144 stanovnika/km².
Castelletta, Ancona
Castelletta je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 592 m.
Soteapan, Veracruz
Soteapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4140 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 450 m.
Slobozia, Schitu-Duca
Slobozia je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Schitu-Duca.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 397 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 274 m.
Provo, Utah
Provo je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 112.488, što je 7.322 (7,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Alice's Adventures in Wonderland (film, 1910)
Alice's Adventures in Wonderland je američki kratki crno-bijeli nijemi fantastični film snimljen 1914. u režiji Edwina S. Portera. Predstavlja drugu po redu filmsku adaptaciju istoimenog romana Lewisa Carrolla. S obzirom na trajanje od 10 minuta, sadrži tek jednu scenu romana - susret naslovne protagonistice (čiji lik tumači Gladys Hulette) sa Ludim Šeširdžijom.
Opština Valea Seacă, Iași
Valea Seacă je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 257 m.
1757
Godina 1757 (MDCCLVII) bila je redovna godina koja počinje u subotu po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u srijedu po julijanskom kalendaru.
Januar/Siječanj – Mart/Ožujak
mini|"Damienovo pogubljenje"
April/Travanj – Jun/Lipanj
mini|150px|left|[[Vojni Red Marije Terezije]] mini|300px|"Robert Clive i Mir Jafar posle Bitke kod Plasseya"
Kroz godinu
mini|Orfelinov "Pozdrav Mojseju Putniku"
Lima, Montana
Lima je grad u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 221, što je 21 (-8,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Komiža
Komiža (tal. Comisa) je grad na otoku Visu u Hrvatskoj. Administrativno pripada Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Geografija
Komiža se nalazi na zapadnoj strani otoka Visa u dubokom Komiškom zaljevu. Od ostatka otoka je razdvaja brdski masiv Hum (najviši vrh 587 m) koji se strmo spušta do obala zaljeva. Takav smještaj, a s njim povezan i nedostatak poljoprivrednih površina, odredio je orijentaciju Komiže prema moru i ribarstvu. Preko prijevoja Sveti Mihovil novom cestom je povezana s gradom Visom, udaljenim 10 km. Udaljenost starom cestom Vis - Komiža koja prolazi južnim dijelom otoka iznosi 20 km.
Stanovništvo
Hrvati su autohtono i većinsko stanovništvo grada Komiže (97% prema popisu iz 2001.). Komižani govore cokavskim narječjem (podvrsta čakavskog narječja) hrvatskog jezika.
Na čitavom području Grada živi 1.677 stanovnika, od čega u samoj Komiži njih 1.523, što je najmanji broj u posljednjih 150 godina otkad se provode popisi stanovništva. Za vrijeme Austro-Ugarske, komiška općina je imala preko 5.000 stanovnika, trostruko više nego danas. Prema popisu 1931. samo mjesto Komiža je imalo 3.254 stanovnika. Brojni su uzroci takvog demografskog nazadovanja; prvo bolest vinove loze i Prvi svjetski rat, koji su brojne Komižane natjerali na iseljavanje u Ameriku, a još više Drugi svjetski rat i njegove posljedice. Poratna vojna izolacija otoka Visa, a s tim povezano gospodarsko zaostajanje, doveli su do velikog odljeva mladog stanovništva koje je odlazilo u potrazi za poslom. Nakon odlaska JNA s otoka (1992) počinje jači razvoj turizma, a time i do prestanka iseljavanja. Nažalost, taj proces je prestao i prirodnim putem, jer je u mjestu ionako ostala uglavnom starija populacija. U ostalim područjima koja pripadaju Gradu, situacija je još gora; selo Oključna je sa 282 stanovnika (1931) spalo na njih 5, područje Podšpilja sa 710 na 129, a otok Biševo sa 192 na 19. Tu se može govoriti o potpunom nestanku, a ne smanjenju broja stanovnika.
Uprava
U sastav Grada Komiže osim samog mjesta ulazi područje Podšpilja (s naseljima Borovik, Duboka, Podhumlje, Podšpilje i Žena Glava), selo Oključna na sjevernom dijelu otoka, te manji otoci Biševo, Brusnik, Jabuka, Palagruža i Svetac.
Povijest
Komiža je naselje mlađeg postanka od susjednog gradića Visa. Jedna o teorija o nastanku njenog imena govori da je nastalo od riječi Com Issa, što doslovno znači mjesto pokraj Isse, antičkog naselja na mjestu današnjeg Visa. Pretpostavlja se da su Grci i Rimljani naselili i komišku uvalu, ali dosad nisu pronađeni materijalni dokazi. Komiža se prvi put spominje 1145. godine kao Val Comeza u darovnici zadarskog kneza Petra, koji je vladao srednjodalmatinskim otocima. Smatra se da je benediktinska opatija u mjestu postojala i ranije. Pod mletačkom vladavinom, Komiža zajedno s Visom pripada hvarskoj općini, te se ubrzano razvija kao središte ribarstva na ovom dijelu Jadrana. Mletačke vlasti su u 16. stoljeću zabilježile da su samo u jednom danu komiški ribari ulovili tri milijuna tona srdela. Bila je to gospodarska grana koja je omogućila izgradnju crkvi, utvrda i velikih kuća u Komiži, a donosila je bogatstvo i Hvaru te samoj Veneciji. Pod austrijskom upravom (1815-1918) Komiža dobiva samostalnu općinu, te prerasta u gradić sa svim potrebnim sadržajima. Početkom 20. stoljeća je najveće naselje na otoku Visu s gotovo 4.000 stanovnika. Tada je izgrađen veliki lukobran i uređena luka, a u mjestu postoji sedam tvornica za preradu ribe (najveća Fratelli Mardešić).
S propašću Austro - Ugarske 1918. započinje dugo razdoblje stagnacije Komiže. Iako je otok Vis postao dio Kraljevine SHS, osnova komiškog gospodarstva, bogata ribolovna područja oko Palagruže, pripala su Italiji i ostala u njenom sastavu sve do 1947. godine. Sve više stanovnika se iseljava u Kaliforniju, gdje se nastavljaju baviti ribarstvom. Nakon Drugog svjetskog rata, nastavlja se propadanje otoka, a s njim i Komiže. Ne samo što je Vis pretvoren u vojnu zonu, što je spriječilo razvoj turizma, već je Komiži ukinuta općina i izravna trajektna veza sa Splitom.
Nakon osamostaljenja Hrvatske i odlaska vojske s otoka, zaustavlja se iseljavanje i počinje turistički razvoj. 1993. godine obnovljena je komiška općina, koja 1997. dobiva status Grada.
Privreda
Komiža je poznata po svojoj ribarskoj tradiciji, koju su iseljeni Komižani prenijeli i u Sjevernu Ameriku. Prije Drugog svjetskog rata u mjestu je postojalo sedam tvornica za preradu ribe, koje su kasnije udružene u tvornicu Neptun. To je donedavno bio najveći i najvažniji gospodarski subjekt u Komiži, ali je potpuno nestao u pretvorbi.
Spomenici i znamenitosti
Muster, župna crkva posvećena svetom Nikoli, obuhvaća sklop građevina smještenih na brježuljku iznad mjesta. U ispravama se potkraj 12. stoljeća spominje kao benediktinski samostan. Crkva i samostan sagrađeni su u 13. stoljeću na dominantnom mjestu naseljenom od prapovijesti. Crkva je pregrađena i dograđena u 16. i 17. stoljeću, kao i romanički zvonik-kula. Od pregrađenog samostana ostali su neki romanički ostaci, dok je klaustar iščezao, a visoka kula na južnom dijelu stropa potječe iz 13. stoljeća i spada u najstarije utvrde u Dalmaciji. Obrambeni samostanski sklop pojačan je u 17. stoljeću niskom utvrdom razgranatog tlorisa Vaubanovog sustava bastiona. Izrazitom monumentalnošću ovaj sklop dominira komiškom uvalom. Jednobrodna Crkva sv. Nikole je u 16. stoljeću proširena prema sjeveru novom lađom gotičkog stila, a u 17. stoljeću velikom i sada središnjom baroknom lađom kojoj su s juga nadodane još dvije. Tako je romanička radnja uklopljena kao prva pomoćna sjeverna lađa u novosastavljenu peterobrodnu crkvu. Njen izvorni oblik se ipak vidi u još sačuvanim romaničkim dijelovima iz 13. stoljeća, i to u spomenutim pojasevima svoda, lezenama povezanim nekoć zidnim vijencem romaničkog profila, a iz 13. stoljeća ostala je današnja sjeverna crkvena lađa, nadsvođena poluoblim svodom s kamenim reljefnim pojasevima koji se dižu nad lezenama razbijenim pri kasnijem uklapanju u proširenu crkvu, te u punoj polukružnoj apsidi pokrivenoj pločama, sred koje je romanički prozor, nedavno zazidan, također natkrit pločama na srednjovjekovni način. Nad prvim travejom romaničke lađe diže se toranj koji je stajao na njenom pročelju vjerojatno već u 13. stoljeću pa zatim pregrađivan i možda nakon četiri stoljeća nadograđivan do današnjeg oblika zvonika. U unutrašnjosti su mu još romanički svodovi, vijenci i zidni zupci drvenog poda. Benediktinska crkva posvećena sv. Nikoli postala je, dakle, župna i grobišna crkva Komižana. Popunjavana je stoga kasnobaroknim drvenim oltarima i srebrnim umjetninama ponajviše iz 18. stoljeća, koji su i sada u uporabi ili pohranjeni u maloj zbirci. To su srebrni kalež s mletačkim pečatom s reljefima, ophodni križ s uobičajenim likovima i pečatom mletačkog zlatara, barokni kadionik s tamjankom, ukrašeni biskupski štap s kraja 18. stoljeća, nekoliko umjetnina koje nose urezani grb komiške obitelji Ivčević, šest oltarnih svijećnjaka iz 1695. godine i jedno veliko kandilo, vitki moćnik sa staklenim valjkom s urezanim anđelima. Pored tih umjetnina u Musteru se sačuvalo i nekoliko komada starinskog obrednog ruha iz 16., 17. i 18. stoljeća. Godine 1794. nabavljene su nove orgulje koje je protomajstor Marinković smjestio u nišu, a orguljar Gaetano Moscatelli popravio iduće godine.
Zonkotov paloc smješten je sred malog trga kraj lučke kapetanije. To je trokatnica s dugim balkonom na drugom katu uzduž zabatnog pročelja i s luminarima (krovnim kućicama) uz zabatne zidove na kojima su vitke kamene piramide s kuglama na šiljku, što je čest element u dalmatinskom graditeljstvu, ali su rijetko postavljeni na zabatnom pročelju. Između njih je plastično oblikovan dimnjak s istaknutom ukrasnom ulogom. Nad balkonom je reljefno obrubljena mala niša s Gospinim kipom. U dvoru je uz zapadno pročelje vanjsko stubište koje vodi do prvog kata. Glinene zmajeve glave zubata ždrijela odvode kišnicu s krova. Graditelj i vlasnik ove kuće, koji je vjerojatno bio vitez i kaštelan komiškog kaštela Antun Zanchi, izgradili su kuću s puno mašte izrazivši slobodu lokalnog graditeljstva.
Sović
Prirodni uslovi
Naselje Sović je smešteno u krajnje južnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Grčkom (1 km južno od naselja). Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 40 km jugoistočno.
Sović se nalazi u krajnje jugoistočnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar obuhvata zapadne padine planine Nidže, sa pogledom na pelagonsko polje ka zapadu. Nadmorska visina naselja je približno 1.070 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Pretežno stanovništvo po poslednjem popisu bili su etnički Makedonci. Većinska veroispovest bilo je pravoslavlje.
Nekropola sa stećcima Dugo polje
Nekropola Dugo polje na Blidinju, opština Jablanica (BiH), nalazi se na listi 30 srednjovjekovnih nekropola stećaka koje su 2016. godine proglašene Svjetskom baštinom UNESCO-a. Na listi su 22 nekropole u Bosni i Hercegovini, po 3 u Srbiji i Crnoj Gori, a 2 u Hrvatskoj. Nekropola je i nacionalni spomenik BiH.
Lokacija
Blidinje je kraška visoravan između planina Čvrsnice i Vrana.
Opis
Nekropola zauzima površinu od 90 x 36 m. Sastoji se od 150 stećaka. Od toga 72 su ploče, 59 sanduci, 14 visoki sanduci, 4 sljemenjaka sa podnožjem i 1 sljemenjak bez podnožja. Svi stećci su klesani od krečnjaka sa obližnjeg kamenoloma.
San Antonio Cuixtla, Santos Reyes Nopala
San Antonio Cuixtla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santos Reyes Nopala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 482 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 189 m.
Nekropola sa stećcima Dugo polje
Opis
32 stećka su ukrašena. Među njima je pet ploča, 22 sanduka i 5 sljemenjaka. Kao ukrasni motiv najzastupljenije su rozete sa četiri, pet i više listova, same ili u kombinaciji sa polumjesecom (ukupno 34 primjerka). Motiv krsta se pojavljuje 19 puta, u četiri slučaja stilizovan, a u jednom kao dvostruki krst. Interesantna kombinacija motiva na jednom stećku (na karti stećak br.139) predstavlja jednu od osobenosti nekropole - dva kraka krsta se završavaju kao sidro, a dva kao trolisni ljiljani. Polumjesec se pojavljuje 16 puta, najčešće u kombinaciji sa rozetom i redovno je plastičan. Na tri mjesta pojavljuje se štit sa mačem, a na jednome usamljen mač. Dva štita su ukrašena heraldičkim znacima – rozete ili dijagonalne pruge sa ljiljanima. Vrlo rijedak motiv je krst koji ima uspravni duži krak, na gornjoj strani završen kružnicom. Pojavljuje se i motiv srpa. U figuralne predstave spada pet scena lova, dvije  turnira, dva kola  (jedno žensko i jedno mješovito) i jedna scena od tri figure koje izlaze iz kule. Turniri su pješački, sa buzdovanima i mačevima. Žene se javljaju u paru na tri spomenika. Na jednom mjestu su urezanim konturama prikazane tri žene zajedno, u dugim haljinama i bez ruku. Na dva mjesta se pojavljuje po jedna žena sa psom i druga sama, sa visoko uzdignutim dugim rukama. Srna sa podignutom glavom i konj  prikazani su na dva stećka. Jedanput se pojavljuje i usamljena ruka.
U najzanimljivije figuralne prikaze spada scena sa fantastičnom životinjom, najvjerovatnije predstavlja krilatog konja sa zmijom. Tri figure sa rukama na prsima i pet muških figura sa visoko podignutim rukama, takođe su nejasnog, simboličnog značenja. Nekropola sa stećcima Dugo polje danas je u relativno dobrom stanju.
Costa-Caporale, Biella
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 381 m.
Manca Lauro, Cosenza
Manca Lauro je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 280 m.
Cabiria
Cabiria je italijanski crno-bijeli nijemi historijsko-pustolovni film snimljen 1914. u režiji Giovannea Pastorea, najpoznatiji po tome što se smatra prvim historijskim spektaklom, odnosno prvim epskim filmom i primjerom žanra koji će kasnije postati poznat kao peplum. Scenarij, čiji je autor ugledni književnik Gabriele D'Annunzio, je radnjom smješten u doba drugog punskog rata, a naslovna protagonistica (čiji lik tumači Lidia Quaranta je djevojka upetljana u sukob Rima sa Kartaginom tokom koga će sresti mnoge znamenite ličnosti. Film je poznat i po tome što se u filmu prvi put pojavljuje snagator po imenu Maciste, koji će kasnije postati jedna od ikona rane italijanske kinematografije, odnosno peplum žanra. Historičarima filma je Cabiria poznata i po uvođenju tehnika vožnje kamerom u svrhu prikaza događaja, te kao i najambiciozniji, najskuplji i najveći filmski projekt tadašnjeg doba. Cabiria je imala izuzetan značaj i po uticaju na Davida W. Griffitha i historijske scene njegovog filma Intolerance. Dio historičara mu, pak, pripisuje raspirivanje nacionalističkih strasti među italijanskom publikom, odnosno nastojanje da se moderna italijanska država predstavi kao nasljednik drevnog Rima, a što je dosta pridonijelo popularizaciji italijanskog fašizma 1920-ih i 1930-ih.
Izvori
thumb|thumbtime=12|left|Cabiria
Elizabetansko doba
thumb|Kraljica Elizabeta I, portret [[George Gower|Georgea Gowera]] Elizabetansko doba (Elizabethan Era) epoha je u tudorskom periodu istorije Engleske tokom vladavine kraljice Elizabete I (1558–1603). Istoričari ga često prikazuju kao zlatno doba engleske istorije. Simbol Britanije (ženske personifikacije Velike Britanije) prvi put je korišćen 1572. godine, a često i kasnije, za obeležavanje elizabetanskog doba kao renesanse koja je inspirisala nacionalni ponos kroz klasične ideale, međunarodnu ekspanziju i pomorski trijumf nad Španijom.
Ovo "zlatno doba" predstavljalo je vrhunac engleske renesanse i svedočilo procvatu poezije, muzike i književnosti. To je doba najpoznatije po razviou pozorišta, budući da su William Shakespeare i mnogi drugi sastavljali drame koje su predstavljale raskid sa ranijom pozorišnom umetnošću Engleske. Bilo je to doba istraživanja i ekspanzije u prekomorske zemlje, dok je kod kuće protestantska reformacija postala prihvatljivija za narod, sasvim sigurno nakon što je španska armada bila odbijena od britanske obale. To je bio i kraj perioda kada je Engleska bila zasebna kraljevina pre ujedinjenja kruna sa Škotskom.
Elizabetansko doba stoji u oštroj suprotnosti kako prema vladavinama koje su joj prethodile tako i prema onima koje su joj usledile. Bio je to kratak period unutrašnjeg mira između engleske reformacije i verskih bitaka između protestanata i katolika, a zatim i političkih bitaka između parlamenta i monarhije, koje su zahvatile ostatak 17. veka. Podelu između protestanata i katolika, bar za neko vreme, rešila je elizabetanska verska nagodba, a parlament još nije bio dovoljno jak da ospori kraljevski apsolutizam.
Engleska je dobro stajala i u poređenju sa drugim ostalim evropskim narodima. Italijanska renesansa završila se pod teretom španske dominacije nad Apeninskim poluostrvom. Kraljevina Francuska bila je umešana u francuske verske ratove (1562-1598). Oni su (privremeno) okončani 1598. godine, kad je Nantskim ediktom proklamovana politika tolerancije prema protestantizmu. Delimično zbog ovoga, ali i zbog toga što su španski terciosi oterali Engleze iz njihovih poslednjih uporišta na kontinentu, vekovni anglo-francuski ratovi uglavnom su bili obustavljeni tokom većeg dela Elizabetine vladavine.
Najveći rival Engleske bila je habzburška Španija, sa kojom se Engleska sukobila i u Evropi i u Americi u okršajima koji su eksplodirali u anglo-španskom ratu 1585–1604. Pokušaj špnaskog kralja Filipa II da napadne Englesku španskom armadom 1588. godine pretrpeo je neuspeh, a Engleska je zauzvrat pokrenula jednako neuspešnu ekspediciju u Španiju kad je na nju poslala ekspediciju Drakea i Norrisa 1589. godine. Rat je trajao do potpisivanja Londonskog sporazuma 1604. godine, jednu godinu nakon Elizabetine smrti.
Engleska je u ovom periodu imala centralizovanu, dobro organizovanu i efikasnu vladu, uglavnom kao rezultat reformi Henrija VII i Henrija VIII, kao i Elizabetinih oštrih kazni za sve neistomišljenike. Ekonomski, zemlja je počela da profitira od nove ere transatlantske trgovine i uporne krađe španskog blaga.
thumb|Memorijalni spomenik Nacionalnoj armadi u [[Plymouthu, koji koristi sliku Britanije da proslavi poraz Španske armade 1588. godine (William Charles May, vajar, 1888)]]
Idealizam i realnost
left|thumb|250px|Elizabeta uvodi Mir i Izobilje. Detalj sa slike Porodica Henrija VIII: Alegorija o nasledstvu Tudora, oko 1572. g., pripisana [[Lucas de Heere|Lucasu de Heereu.]] U viktorijansko doba i u prvoj polovini 20. veka elizabetansko doba bilo je idealizovano. Enciklopedija Britannica navodi "duga vladavina Elizabete I, 1558–1603, predstavljala zlatno doba Engleske ... "Vesela Engleska" (Merry England), zaljubljena u život, izražavala se u muzici i književnosti, u arhitekturi i u avanturističkom pomorstvu". Ovu idelizovanu sliku delile su Britanija i anglofilska Amerika. U popularnoj kulturi slika tih avanturističkih elizabetanskih pomoraca oličena je u filmovima Errola Flynna.
Kao odgovor i reakcija na ovu hiperbolu, savremeni istoričari i biografi imaju tendenciju da zauzimaju nepristrasniji pogled na tudorski period.
Colonia Echeverría, Tlaltizapán de Zapata
Colonia Echeverría je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tlaltizapán de Zapata.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 264 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 981 m.
Elizabetansko doba
Političke prilike
thumb|right|230px|[[William Cecil, 1. baron Burghley|William Cecil predsedava Sudom za štićenike i livreje.]] Elizabetinska Engleska tokom tog perioda nije bila naročito uspešna u vojnom smislu, ali je izbegla velike poraze i izgradila moćnu mornaricu. Ukupno uzev, može se reći da je Elizabeta osigurala svojoj zemlji dugi period opšteg, ako ne i potpunog mira i generalno povećani prosperitet, velikim delom zahvaljujući krađi španskih brodova s blagom, upadima u naselja sa slabom odbranom i prodaji afričkih robova. Nasledivši praktično bankrotiranu državu iz prethodnih vladavina, njena štedljiva politika vratila je fiskalnu odgovornost. Njena fiskalno odgovorna politika očistila je režim duga do 1574. godine, a deset godina kasnije Kruna je uživala suficit od 300.000 funti. U ekonomskom smislu, od ogromnog je značaja za privredni razvoj Engleske, a ubrzo i celog sveta, bilo to što je sir Thomas Gresham 1565. godine osnovao Kraljevsku berzu (Royal Exchange), prvu berzu u Engleskoj i jednu od najranijih berzi u Evropi. Sa porezima nižim od ostalih evropskih zemalja tog perioda, ekonomija se širila; iako je bogatstvo bilo distribuirano vrlo neravnomerno, na kraju Elizabetine vladavine očigledno je bilo više bogatstva nego na njenom početku. Ovaj opšti mir i prosperitet omogućili su atraktivan razvoj, koji su naglašavali zagovornici teze o "zlatnom dobu".
Spletke, intrige i zavere
Elizabetansko doba bilo je doba spletki i zavera, često političke prirode, koje su neretko uključivale najviše krugove elizabetanskog društva. Visoki zvaničnici u Madridu, Parizu i Rimu pokušavali su da ubiju protestantkinju Elizabetu i zamene je katolkinjom Marijom, škotskom kraljicom. To je trebalo da bude prvi korak ka verskom povratku Engleske katoličanstvu. Godine 1570. osujećena je Ridolfijeva zavera. Godine 1584. otkrivena je Throckmortonova zavera, nakon što je Francis Throckmorton priznao da je umešan u zaveru za svrgavanje kraljice i obnovu katoličke crkve u Engleskoj. Druga velika zavera bila je Babingtonova zavera – događaj koji je najdirektnije doveo do Marijinog pogubljenja i čije je otkriće uključivalo i pojavu dvostrukog agenta Gilberta Gifforda, koji je delovao pod direktivom Francisa Walsinghama, vrlo efikasnog poglavara kraljičine špijunske službe.
Pobuna u Essexu 1601. godine imala je dramatičan element, jer su neposredno pred ustanak pristalice grofa od Essexa, među njima Charles i Joscelyn Percy (mlađa braća grofa od Northumberlanda), platili za izvedbu Richarda II u pozorištu Globe, očigledno s ciljem da se u javnosti podstakne nezadovoljstvo monarhijom. Na suđenju Essexu, glumac Augustine Phillips, pripadnik glumačke Družine lorda Chamberlaina, izjavio je da su zaverenici družini platili četrdeset šilinga "preko uobičajenog" (tj. iznad njihove uobičajene cene) da prikažu tu predstavu, za koju su glumci smatrali da je previše stara i da je "van upotrebe" da bi privukla veliku publiku.
U tzv. oproštajnoj zaveri (Bye Plot) iz 1603. godine, dva katolička sveštenika planirala su da kidnapuju kralja Jamesa i zadrže ga u Londonskom tornju sve dok se ne složi da bude tolerantniji prema katolicima. Najdramatičnija je bila tzv. barutna zavera (Gunpowder Plot) iz 1605. godine, čiji je cilj bio da se minira Doma lordova tokom državnog otvaranja parlamenta. Zavera je otkrivena na vreme te je pogubljeno osam zaverenika, među kojima je i Guy Fawkes, koji je u engleskom predanju postao simbol zlog izdajnika.