cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Biblis
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bergštrase Biblis se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Bergštrase. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 87-93 metra. Površina opštine iznosi 40,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.822 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 218 stanovnika/km².
Cascastel-des-Corbières
Kakastel de Korbjer je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Od koja pripada prefekturi Narbon.
Tetzacual, San Pablo del Monte
Tetzacual je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini San Pablo del Monte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 121 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2468 m.
Enemy at the Gates
Neprijatelj pred vratima (eng. Enemy at the Gates) je ratni film snimljen 2001. godine u američko-evropskoj koprodikciji i režiji Žan-Žak Anoda. Temelji se na knjizi Enemy at the Gates: The Battle for Stalingrad američkog istoričara Vilijama Krejga i radnjom je smešten u Staljingrad za vreme znamenite bitke u drugom svetskom ratu. Protagonist, koga glumi Džud Lo je znameniti sovjetski snajperist Vasilij Zajcev, a film pokazuje kako za vreme bitke napreduje od anonimnog vojnika do vrhunskog strelca čiji poduhvati predstavljaju snažni propagadni podsticaj Sovjetima u kritičnom trenutku bitke, a što Nemce tera da mu suprostave svog vrhunskog snajperistu Ervina Keniga (koga glumi Ed Haris).
Iako je izazvao veliku pažnju zbog dotada najspektakularnije rekonstrukcije zbivanja na istočnom frontu u zapadnoj kinematografiji, Neprijatelj pred vratima je loše prošao na kino-blagajnama, a kritike su bile podeljene. Izuzetno oštre kritike su došle od strane istoričara, koji su producente optuživali da su previše "uprostili" bitku i film napunili velikim istorijskim nepreciznostima. U Rusiji su profesionalne organizacije veterana Crvene armije tražile da se film zabrani, ali tim zahtevima nije udovoljeno.
Opština Tarímbaro, Michoacán
Tarímbaro je opština u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán.
Mali Koren
Mali Koren je naselje u Općini Krško u istočnoj Sloveniji. Mali Koren se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Mali Koren je imao 25 stanovnika.
Montabone, Asti
Montabone je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 85 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 449 m.
El Pilar, Durango
EL PILAR je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango.
Prema proceni iz 2007. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1097 m.
Pratolungo, Pavia
Pratolungo je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 87 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 772 m.
La Mesa de San Juan, Santa María del Oro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 544 m.
Fujiwara no Akimitsu
Fujiwara no Akimitsu (藤原 顕光) bio je japanski velikodostojnik i carski službenik iz Heianskog perioda. Na carskom dvoru je služio kao Sadaijin (ministar lijeve strane). Otac mu je bio Fujiwara no Kanemichi.
Akimitsu je poznat po događajima vezanim uz njegovu kćerku En-shi. Njen muž je bio carev sin, princ Atsuakira (敦明親王) (kasnije Ko-Ichijō In, 小一条院). Kada je princ odlučio za novu ženu uzeti kćer Fujiwara no Michinage, En-shi se razbjesnila i zatražila Akimitsua za pomoć. Ubrzo nakon toga je umrla od tuge, te je Akimitsu pozvao redovnika po imenu Dōman da baci kletvu na Michinagu. Akimitsu je nakon toga bio poznat kao Akuryō-safu (悪霊左府), tj. "safu (=Sadaijin) sa zlim duhovima."
Villa Hermosa, Tecoanapa
Villa Hermosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tecoanapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1358 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 762 m.
Istočno Sarajevo
Istočno Sarajevo (1992–2004. Srpsko Sarajevo), grad u Republici Srpskoj i jedan od četiri službena grada u Bosni i Hercegovini. Nalazi se u istočnom dijelu Bosne i sastoji se od sedam opština. Istočno Sarajevo je nastalo tokom rata u Bosni i Hercegovini od gradskih četvrti i prigradskih naselja Sarajeva koja su bila u sastavu Republike Srpske. Nakon Dejtonskog sporazuma dio grada koji je pripao Republici Srpskoj čini današnji grad Istočno Sarajevo.
Ime grada
Prvi naziv grada je bio Srpsko Sarajevo, ali je odlukom Ustavnog suda BiH taj naziv proglašen neustavnim, pa je ime promijenjeno u Istočno Sarajevo.
Historija
Današnje područje grada Istočno Sarajevo je bilo naseljeno još u praistoriji, na šta ukazuje veliki broj praistorijskih nekropola (gromile) i gradina na području Glasinca, od kojih su najznačajnije Mala Gradina u Bjelosavljevićima, Gradina Puhovac, Kočev do i Taline. Po Glasinačkoj visoravni ime je dobila i jedna od najznačajnijih kultura bronzanog i željeznog doba na evropskom kontinentu. To je bila kultura jednog od najvećih ilirskih plemenskih saveza - Auterijata i podeljena je u tri faza (1800 - 800 godine p.n.e.). Ova kultura predstavlja istorijski kontinuitet sa butmirskom neolitskom kulturom (2400 – 2000 godine p.n.e.), čija se nalazišta nalaze u pograničnom području Federacije BiH i Kantona Sarajevo sa opštinom Istočna Ilidža. Iako je prostor današnjeg grada Istočno Sarajevo bio u sastavu Rimske Imperije, rimski odnosno antički arheološki lokaliteti nisu značajnije zastupljeni. U Srednjem vijeku ovaj prostor je bio u sastavu bosanske srednjovjekovne države. U kasnom srednjem vijeku, u periodu feudalnog partikularizma, krajem 14. i početkom 15. vijeka značajnim dijelom ovog prostora (Glasinac, Prača) upravlja vlastelinska porodica Pavlović, koja je gospodarila dijelom istočne Bosne i Hercegovine. Iz tog perioda i ranije potiču stari gradovi i utvrđenja kao što su Vitanj, Hreljin grad i Stari grad iznad izvorišta Paljanske Miljacke. Stari grad Hodidjed iznad Miljacke bio je pod kontrolom bosanskog kralja i jedan je od prvih gradova u Bosni koji su osvojile Osmanlije. Na čitavom području su prisutne i brojne nekropole stećaka iz srednjevijekovnog perioda. Najpoznatije nekropole su nekropole stećaka u Vojkovićima, Krupcu i Hreši. Sa padom Bosne 1463. godine i ovo područje dospjeva pod tursku vlast. Značajniji spomenici iz turskog perioda su bili Selimija džamija u Knežini i Jahijino turbe u Bjelasovićima. Godine 1878. Austro – Ugarska preuzima upravljanje Bosnom i Hercegovinom, pa tako i današnjim područjem grada Istočno Sarajevo. Vojna kasarna u Podromaniji (u sklopu današnjeg kompleksa psihijatrijske bolnice) predstavlja graditeljsko nasljeđe iz ovog perioda.
Prva civilna vlast na teritoriji Istočnog Sarajeva formirana je na skupštinskoj sjednici, u zgradi Mjesne zajednice Lukavica, krajem ljeta 1992. godine. U organizaciji Povjereništva Srpske opštine Novo Sarajevo, na čijem je čelu bio predsjednik Predsjedništva Republike Srpske dr Dragan Đokanović, održana je Skupština Opštine Srpsko Novo Sarajevo koju su činili odbornici srpske nacionalnosti Skupštine, predratne sarajevske opštine, Novo Sarajevo. Pozvani odbornici, izabrani su na višečlanačkim izborima 1990. godine, izabrali su ih opštinski Izvršni odbor, a prvi predsjednik Izvršnog odbora postao je Branko Radan.
Populacija
Posljednji popis u Bosni i Hercegovini je izvršen u 1991. Najčešće navodene procjene govore o 100.000 stanovnika koji žive u Istočnom Sarajevu, što je povećanje od 1991 zahvaljujući u velikoj mjeri na stvaranje i uključivanje novih općina koje čine Istočno Sarajevo. Također, mnoge srpske izbjeglice iz drugih općina Sarajeva preselio se u prigradska naselja Lukavice, Dobrinje, Kasindo, Kotorac i Pale.
Privreda
Područje Privredne komore Istočno Sarajevo obuhvata teritoriju 12 opština, čija površina iznosi 3.652 km² na kojoj živi 123.035 stanovnika. Nalazi se u centru istočnog dijela Republike Srpske, između područja Privredne komore regije Bijeljina na sjeveru i Privredne komore regije Trebinja, na jugu. U prirodno-geografskom smislu, ovo područje pripada Starovlaškoj visoravni, planinskoj regiji koja se prostire od sarajevske kotline na zapadu, do Kosova i doline Ibra na istoku. Većim djelom je izgrađena od vodonepropusnih stijena, pa je dominantno razvijena normalna hidrografska mreža. U krečnjačkim stijenama su razvijeni skoro svi kraški oblici, od kraškog polja Glasinac do brojnih jama i pećina, od kojih je najinteresantnija Savina pećina kod Mokrog. U geografskom pogledu, najkrupnije crte reljefa predstavljaju široke i blago zatalasane površine sa kojih se izdižu brojne planine, od Trebevića (1629 m), Jahorine (1913 m), Romanije (1627 m) na zapadu, do Vučevice i Zvijezde na istoku. Između nje je široka kompozitna dolina Drine i njenih pritoka, Prače sa lijeve i Rzava i Lima, sa desne strane. Doline Željeznice i Miljacke su uglavnom kanjonskog tipa, sve do ulaska u Sarajevsko polje, gdje se ulijevaju u rijeku Bosnu, na teritoriji Federacije BiH. Idući od zapada ka istoku smjenjuju se tri različita klimatska tipa. U sarajevskoj kotlini zastupljena je umjereno kontinentalna klima na Romanijskom platou i okolnim planinama je predplaninska i planinska. U Podrinju vlada umjerena klima sa izrazitim župnim odlikama. Obilne padavine i specifičan sastav tla uslovili su veoma bujan vegetacijski pokrivač. Šume su prisutne na svim planinama, a visoravni i kotlinska dna su bogata pašnjacima ili obradivim površinama. Razmještaj stanovništva unutar ove regije je neravnomjeran. Najveća koncentracija stanovništva je u sarajevskoj kotlini i na obodu romanijskog platoa. Prosječna gustina naseljenosti je oko 40 stanovnika na jedan kvadratni kilometar. Analize pokazuju, da i pored krupnijih promjena u teritorijalnom smislu ove regije, Sarajevsko-romanijska regija i Gornje Podrinje raspolažu sa veoma značajnim prirodnim bogatstvima, velikim brojem izgrađenih kapaciteta u industriji, poljoprivredi, šumarstvu, građevinarstvu, saobraćaju, trgovini i ugostiteljstvu, i sa velikim brojem visoko stručnih kadrova. Pored navedenih prirodnih potencijala na teritoriji ove regije djeluje osam fakulteta Univerziteta u Istočnom Sarajevu i veći broj srednjoškolskih centara. U svakoj opštini ove regije postoje domovi zdravlja a na regiji djeluju i dva medicinska centra regionalnog karaktera.
Obrazovanje
Univerzitet u Istočnom Sarajevu osnovan je 1992. godine, odvajanjem od Univerziteta u Sarajevu. Fakulteti ovog univerziteta su smješteni na veoma širokoj regiji, pokrivajući većinu teritorije istočnog dijela Republike Srpske.
Klima
Istočno Sarajevo ima umjereno kontinentalnu klimu, leži između klimatskih zona centralne Europe na sjeveru i Mediterana na jugu. Prosječna godišnja temperatura je 9,5 ° C, uz januar (-1.3 ° C prosj.) Što je najhladniji mjesec u godini i jula (19.1 ° C prosj.) Najtopliji. Najviša zabilježena temperatura je 40.0 ° C 19. augusta 1946, dok je najniža zabilježena temperatura bila -26,4 ° C na 25. januar 1942. U prosjeku, Istočnom Sarajevu ima 68 ljetnih dana godišnje (temperatura veća od ili jednaka do 30.0 ° C). U gradu obično doživljava blago oblačno nebo, s prosječnim godišnjim oblaka od 59%. U najoblačnijim mjesec decembar (75% prosjeka oblaka), dok je najjasnije je u avgustu (37%). Umjeren padavina javlja prilično dosljedno tokom cijele godine, sa prosječnom 170 dana padavina. Pogodno klimatski uslovi omogućili su zimske sportove procvat u regiji, kao što je vidljivo od Zimskih olimpijskih igara 1984 koji su slavili u Sarajevu. [5]
Status kapitala
U de jure kapital entiteta Republike Srpske je Sarajevo. Međutim, de facto glavni grad entiteta Republike Srpske je Banja Luka koja je vlada sjedište.
Sport
U Istočnom Sarajevu postoji par sportski klubova: Fudbalski Klub "Slavija", Atletski Klub "Slavija" Lukavica , Omladinski košarkaški klub "Igman I. Ilidža"i Klub Malog fudbala "Tango",Rukometni klub ¨Slavija˝
Poggetto, Pisa
Poggetto je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 28 m.
Daktilski heksametar
Daktilski heksametar, poznat i kao herojski ili epski heksametar, jeste stih od šest stopa (ἕξ, hex = "šest") daktila. U svakoj stopi daktil se može zameniti spondejem, a kad se to dogodi u petoj stopi, ceo se stih zove spondijak ili spondejski heksamteri. No, spondej je u petoj stopi izuzetno retka pojava, sve do helenističke poezije i njenih rimskih sledbenika ― neoterika. Poslednja stopa može biti spondej ili trohej, ali nikada daktil. Heksametar se vrlo rano ustalio kao glavna metrička shema grčke i rimske epske i didaktične poezije, a koristio se i u nekim himnama, bukolskom pesništvu i satirama.
Struktura
thumb|right|300px|[[Daktil nalikuje prstu, jer ima jedan dugi slog, kome slede dva kratka.]] Osnovna shema daktilskog heksametra izgleda ovako:
U grčkoj su poeziji takvi čisti heksametri, u kojima su sami daktili, vrlo retki. Budući da, prema pravilu prosodije, dva kratka sloga imaju vrednost jednog dugog sloga, prvih pet stopa mogu umesto daktila biti i spondeji:
S obzirom na ove mogućnosti, heksametarska se shema može predstaviti ovako:
Ako je poslednja stopa u heksametru trohej, stih nije potpun jer mu nedostaje jedan kratak slog, pa se zove katalektički stih (od grčkog glagola καταλήγω = "prestajati"). Kad je poslednja stopa potpuna, onda je stih akatalektički. U rimskoj poeziji ponekad poslednja stopa ima jedan slog više, pa se stih zove hiperkatalektički. Prekobrojni slog završava se na vokal ili na -m, a sledeći stih počinje vokalom, tako da se prekobrojni slog može elidirati, tj izostaviti u recitovanju, npr.
aerea | cui gradi | bus sur | gebant | limina | nexaequ(e)
gde drugi stih u skanidarnju počinje: qu'aere.
Primeri
Prva tri stiha u Homerovoj Odiseji glase:
ἄνδρα μοι ἔννεπε, μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ
πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν:
πολλῶν δ᾽ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω.
O junaku mi kazuj, o Muzo, o prometnom onom,
koji se mnogo naluto razorivši presvetu Troju,
gradove ljudi mnogih on vidje i ćud im spozna.
Ᾱνδρᾰ μοῐ | ε̄ννεπε, | Μου̅σᾰ,// πο̆|λῡτρο̆πο̆ν, | ο̄ς μᾰλᾰ | πο̄λλᾰ
Πλᾱγχθη̆, ε̆|πει̅ Τρο̆ῐ|η̄ς // ῐε̆|ρο̄ν πτο̆λῐ|ε̄θρο̆ν ε̆|πε̄ρσε̆ν•
Πο̄λλω̄ν | δ' ᾱνθρω̄|πω̄ν // ῐδε̆ν | ᾱστε̆ᾰ | και̅ νο̆ο̆ν | ε̄γνω̄.
Tri stiha iz Ovidijevih Metamorfoza, u kojima se priča o Narcisu, glase ovako:
Spēm sĭnĕ | cōrpŏr' ă|māt //, cōr|pūs // pŭtăt | ēssĕ quŏd | ūnd' ēst.
Ādstŭpĕt | īpsĕ sĭ|bī // vūl|tūqu' // īnm|ōtŭs ĕ|ōdẽm
Hǣrĕt, ŭt | ē Părĭ|ō // fōr|mātūm | mārmŏrĕ sīgnũm.
S nadom ljubi čeg nema držeći za t'jelo sjenku.
Samome sebi se divi, nepomično motri i stoji
sličan istesanom iz parskoga mramora kipu.
Spondejski stih
U petoj stopi daktil se gotovo nikad ne zamenjuje spondejem. Ako, pak, do toga dođe, onda je u četvtroj stopi najčešće daktil, a stih se obično završava trosložnom ili četvorosložnom reči. Takav je, na primer, ovaj stih iz Ilijade:
_̷ _ | _̷ U U | _̷  U U | _̷  U U | _̷ _ | _̷  U
jedan drugom pomagat želeći ȕ srcu željno
Smenom daktila i spondeja epski pesnik može stihovima dočaravati različita duševna raspoloženja: mnogo daktila čini heksametar okretnim i živahnim, a mnogo spondeja mirnim i ozbiljnim.
Cezure i dijareze
Daktilski je heksametar previše dug stih da bi se izgovorio u jednom dahu. Zbog toga na stalnim mestima ima pauze, koje se zovu cezure (, τομή) i dijareze (diaeresis, διαίρεσις).
Cezura je pauza koja prekida stopu (lat. caedere i grč. τέμνηω = "seći"), i to tako da se u njoj jedna reč završava i druga počinje. Dijareza (διαίρεσις = "rastavljanje") jeste pauza kod koje se i stopa i reč zajedno završavaju.
Najćešće su ove cezure u daktilskom heksametru:
τοῖσι δ᾽ ἀ | νιστάμε | νος || μετέ | φη πόδας | ὠκὺς Ἀ | χιλλεύς
1906. na filmu
thumb|Story of the Kelly Gang
Daktilski heksametar
Cezure i dijareze
hudu, te od nje redom pogibati stadoše ljudi
Opština Gogoșu, Dolj
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 233 m.
Daktilski heksametar
Cezure i dijareze
za dušu svoju se boreć i povratak svojih drugova
Abigail Fillmore
Abigail Powers Fillmore (13. mart 1798 – 30. mart 1853) bila je supruga američkog predsjednika Millarda Fillmorea, odnosno Prva dama SAD od 1850. do 1853.
Daktilski heksametar
Cezure i dijareze
ἄνδρα μοι | ἔννεπε, | Μοῦσα, || πο | λύτροπον, | ὃς μάλα | πολλὰ
Abigail Fillmore
Rodila se kao kćer baptističkog svećenika Lemuela Powersa, koji je umro nekoliko godina nakon njenog rođenja. Majka joj se iz financijskih razloga preselila u gradić Moravia, tada slabo naseljeno mjesto gdje ju je sama obrazovala. To je obrazovanje bilo dovoljno dobro da Abigail u dobi od 20 godina preuzme posao učiteljice u lokalnoj školi. Njen najstariji učenik je bio 19-godišnji Millard, za koga se na kraju udala nakon višegodišnjeg udvaranja. Fillmoreovi su imali dvoje djece:
Daktilski heksametar
Cezure i dijareze
O junaku mi kazuj, o Muzo, o prometnom onom
Abigail Fillmore
U Washington je prvi put došla kada joj je muž izabran u Predstavnički dom. Kada joj je muž 1848. izabran za potpredsjednika, postala je Druga dama SAD. Godine 1850. je preminuo predsjednik Zachary Taylor, te je muž preuzeo njegovu dužnost, a ona sama postala Prva dama SAD.
Daktilski heksametar
Bukolska dijareza
Najčešća je dijareza tzv. bukolska dijareza (διαίρεσις βουκολική, caesura bucolica), koja dolazi na kraju četvrte stope, a nazvana je tako jer su je rado upotrebljavali bukolski pesnici, tj. pesnici pastirskih pesama (βουκόλος = "pastir"). Na primer:
Abigail Fillmore
Boravak u Bijeloj kući joj je obilježilo loše zdravlje. Zbog toga je izbjegavala raskošne zabave, i svoje je vrijeme i energiju uglavnom usmjerila prema nabavci knjiga za biblioteku Bijele kuće.
Daktilski heksametar
Bukolska dijareza
ὣς ἐφά | μην, ὁ δ᾽ ἔ | δεκτο καὶ | ἔκπιεν: || ἥσατο | δ᾽ αἰνῶς
Abigail Fillmore
Prema navodima historičara, početkom 1853. se prehladila za vrijeme inauguracije muževog nasljednika Franklina Piercea. Zdravstveno stanje joj se naglo pogoršalo te je preminula 30. marta 1853. Sa samo 26 dana nakon odlaska sa dužnosti, Abigail Fillmore je postala najkraće živuća Prva dama u historiji SAD.
Daktilski heksametar
Bukolska dijareza
Rekoh, a on tad uze i ispi: uživa silno
Mala Lahinja
Mala Lahinja je naselje u slovenskoj Općini Črnomelju. Mala Lahinja se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 20 stanovnika.
Donji Disan
Donji Disan je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Donji Disan je naselje u okviru opštine Negotino.
Prirodni uslovi
Donji Disan je smešten u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kavadaraca, naselje je udaljeno 10 kilometara istočno.
Naselje Donji Disan se nalazi u istorijskoj oblasti Tikveš. Selo je smešteno u dolini reke Vardar, u južnom delu Tikveške kotline. Naselje je položeno na približno 300 metara nadmorske visine, u bregovitom području Vitačevo.
Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Donji Disan je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 931 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (97%), a ostalu su mahom Turci. Početkom 20. veka pretežno stanovništvo bili su Turci, koji su posle Prvog svetskog rata iselili u maticu, a na njihovo mesto došli su preci današnjih stanovnika.
San Isidro el Alto, Manuel Doblado
San Isidro el Alto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Donji Disan
Stanovništvo
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
San Isidro el Alto, Manuel Doblado
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2184 m.
Washington Star
The Washington Star, ranije poznat kao Washington Star-News and i Evening Star, bile su dnevne popodnevne novine koje su se izdavale u Washingtonu između 1852. i 1981. godine. Bile su poznate kao gradski novinski autoritet.
Novine je pod naslovom The Daily Evening Star pokrenuo kapetan Joseph Borrows Tate. Sljedeće godine ga je otkupio teksaški prospektor i novinski poduzetnik William Douglas Wallach. Pod njim je list profitirao zahvaljujući reportažama s bojišta američkog građanskog rata. Godine 1867. su za 100.000 US$ otkupili Crosby Stuart Noyes, Samuel H. Kauffmann i Adams. List je nakon toga u četiri generacije ostao u vlasništvu tih porodica.
1.5. 1938. su porodice otkupile M. A. Leese Radio Corporation, a zajedno s njima i WMAL, najstariju radio-stanicu u gradu.
Star'je svoj vrhunac doživio 1950-ih, kada je bio jedan od najtiražnijih i najutjecajnijih listova u SAD. Međutim, vrlo brzo se pokazalo kako uprava nije u stanju nositi se s izazovima novog vremena. To se prvenstveno odnosilo na selidbu srednje klase u predgrađa, kao i pojavu televizije, zbog koje je prestao običaj kupovanja i čitanja popodnevnih novina. U međuvremenu je glavni jutarnji list The Washington Post otkupio svog jutarnjeg suparnika Times-Herald godine 1954. da bi do početka 1960-ih postao najveći list u glavnom gradu.
Star je na to odogoviro tako što je 1972. otkupio i asborbirao The Washington Daily News, nakon čega je promijenio ime u"Washington Star News" a pred kraj 1970-ih u "The Washington Star".
Početkom 1975. porodice vlasnika su list prodale Josephu L. Allbrittonu, teksaškom milionaru i vlasniku Banke Riggs, koji je bio poznat po spašavanju neprofitabilnih firmi. On je pokušavao koristioti profite od radio-stanice WMAL-AM-FM i TV-stanice kako bi spasio novine. Međutim, tada je intervenirala Federalna komisija za komunikacije s pravilima protiv koncentracije medijskog vlasništva; WMAL-AM-FM je godine 1977. prodana, a TV-stanica je preimenovana u WJLA-TV.
Nakon neuspjelih pokušaja da se preokrene sudbina lista, on je 2.2. 1978. prodan korporaciji Time Inc. za 20 miliona US$. Međutim, ekonomska stagnacija u SAD je dovela do toga da 7.8. 1981. izađe posljednji broj lista. Na dražbi su Starovo zemljište i zgradu otkupio Washington Post.
Među znamenitim novinarima i kolumnistima Stara u njegovim posljednjim danima su bili Nick Adde (Army Times), Michael Isikoff (Newsweek), Howard Kurtz (Washington Post), Fred Hiatt (Washington Post) Sheilah Kast (ABC News), Jane Mayer (The New Yorker), Chris Hanson (Columbia Journalism Review), Jeremiah O'Leary (Washington Times), Chuck Conconni (Washingtonian), Crispin Sartwell (Creators Syndicate), Maureen Dowd (New York Times), Michael DeMond Davis, Jules Witcover (Baltimore Sun), Jack Germond (Baltimore Sun), Judy Bachrach (Vanity Fair), Lyle Denniston (Baltimore Sun), Fred Barnes (Weekly Standard), Kate Sylvester (NPR, NBC, Governing magazine) and Mary McGrory (Washington Post.)
Area Produttiva C.Da Boscopiano, Ragusa
Area Produttiva C.Da Boscopiano je naselje u Italiji u provinciji Ragusa, u regiji Sicilija.
Nuevo San Francisco, Villa de Ramos
Nuevo San Francisco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Ramos.
Area Produttiva C.Da Boscopiano, Ragusa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 178 m.
Nuevo San Francisco, Villa de Ramos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 263 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2164 m.
Donja Bošava
Donja Bošava je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Donja Bošava je naselje u okviru opštine Kavadarci.
Prirodni uslovi
Donja Bošava je smeštena u južnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Grčkom - 15 km južno od naselja. Od najbližeg većeg grada, Kavadaraca, naselje je udaljeno 35 kilometara južno.
Naselje Donja Bošava se nalazi u planinskoj oblasti Bošava. Naselje je smešteno u dolini rečice Bošave, podno planine Kožuf, koja se izdiže južno od naselja. Naselje je položeno na približno 510 metara nadmorske visine.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Donja Bošava je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 25 stanovnika.
Familia Pérez Cervantes, Mexicali
Familia Pérez Cervantes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
22. vijek
22. stoljeće (22. stoleće) ili '''22. vijek''' (22. vek) razdoblje je od 2101. do 2200. godine.
La 317e Section
La 317e Section' je francusko-španski crno-bijeli ratni film snimljen u režiji Pierrea Schoendoerffera.
Radnja filma se odigrava 1954. godine u Indokini za vrijeme Prvog indokineskog rata te prikazuje kako se mala francuska jedinica, uglavnom sastavljena od Laošana, nastoji kroz džunglu probiti do prijateljske baze i izbjeći uništenje od strane Viet Minhovih gerilaca. Protagonisti, koje tumače Jacques Perrin i Bruno Cremer su idealistički francuski oficir i njegov mnogo pragmatičniji i iskusniji podoficir koji se borio za Nijemce u Drugom svjetskom ratu.
Schoendoerffer je film velikim dijelom temeljio na vlastitim iskustvima iz Prvog indokineskog rata, kada je kao dopisnik filmskog žurnala zajedno sa francuskim trupama bio zarobljen u bitci za Dien Bien Phu. Snimanje filma se odvijalo u Kambodži u prilično teškim okolnostima, pri čemu je sam Schoendoerffer inzistirao na vojničkoj disciplini. La 317e Section je kasnije prikazan na Kanskom festivalu gdje je Schoendoerffer osvojio Nagradu za najbolji scenario.
Schoendoerffer će se kasnije temom ratova u Indokini baviti i u svom hvaljenom dokumentarcu La Section Anderson koja prati američke vojnike u vijetnamskom ratu, kao i Dien Bien Phu koji je rekonstruirao bitku. La 317e Section je ostavila dojam na Francisa Forda Coppolu koji je pojedinim njegovim scenama dao homage u svom znamenitom filmu Apocalypse Now.
El Azufre, Yajalón
El Azufre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 928 m.
Centovera, Piacenza
Centovera je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 167 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 127 m.
Wapakoneta, Ohio
Vapakoneta je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.867, što je 393 (4,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Poggio del Sole, Savona
Poggio del Sole je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 204 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 142 m.
La Esperanza Nueva, Álamo Temapache
La Esperanza Nueva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Álamo Temapache.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 490 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Manahawkin, New Jersey
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.303, što je 299 (14,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Lista minerala
thumb|Životinje od dragog kamenja. Klikni na sliku da vidiš listu minerala od kojih su napravljene Do 2004. prebrojano je preko 4.000 (4.001) vrsta minerala prepoznatih od strane IMA. Od njih 150 mogu se opisati kao "česti," ostalih 50 kao "manje česti," a ostali su "retki" ili "izuzetno retki."
Nepoznati demonstrant
Nepoznati demonstrant ili kako su ga strani mediji nazvali Čovek tenk je čovek kog su tokom studentskih protesta 1989. godine u Narodnoj Republici Kini snimili i fotografisli strani mediji kako stoji ispred kolone od sedamnaest tenkova na trgu Tjenanmen u Pekingu. Fotografija usamljenog demonstranta je obišla svet, a napravio ju je Džef Videner, fotograf Asošijeted presa. Fotografija je obišla svet u rekordnom roku i pojavila se na naslovnim stranama svih svetskih novina. Aprila 1998. godine magazin Tajm je uvrstio ovog nepoznatog čoveka u svoju listu 100 najuticajnijih ljudi 20. veka.
Događaj
Incident se dogodio 5. juna, 1989. godine na mestu Cháng Ān Dà Jiē (Velika avenija večnog mira), udaljenom svega nekoliko minuta od trga Tjenanmen koji vodi do Zabranjenog grada, nakon što je kineska vlada počela da se obračunava sa studentima. Čovek je stajao sam na sredini ulice dok su se tenkovi približavali. Na fotografiji se vidi da stoji na sred ulice i drži kese u obema rukama. Kad je prvi tenk stigao do ovog nepoznatog čoveka, na snimcima se videlo da im je mahao. Prvi tenk je pokušao da ga zaobiđe, ali se čovek uporno pomerao i stajao ispred tenka. Nakon oko pola sata ove pasivne blokade, čovek se popeo na prvi tenk i pričao sa vozačem. Do dan danas se ne zna šta je rekao vozaču prvog tenka. Jedna od prihvaćenih verzija događaja je ta da ga je neko iz grupe ljudi koja je stajala na trotoaru svukao sa tenka i da je čovek nestao u gomili.
Uticaj fotografije
Na zapadu, fotografija nepoznatog demonstranta je postala simbol kineskog demokratskog pokreta - mladi Kinez rizikuje svoj život kako bi se suprotstavio autoritarnom režimu. Primer ovakve interpretacije se može videti u romanu Hong Kong Stivena Kunca, objavljenog 2000. godine, gde je Čovek tenk izmišljena ličnost koja predvodi grupu političkih ustanika protiv komunističkog režima.
Međutim, fotografija je korišćena i od 'druge strane'. Naime, kineska vlada je koristila istu fotografiju da pokaže kako se vojska brine o građanima i da, uprkos naredbi da se nastavi, tenk nije pregazio čoveka. Čovek tenk je prikazan kao delinkvent, simbol neodgovornog oportuniste tokom demonstracija na trgu Tjenanmen. Čovek tenk je, kao i protesti 1989. godine, i danas tabu tema u Kini; svaki pokušaj da se priča o njemu smatra se neprikladnim ili čak i rizičnim.
Biografija
Malo se zna o identitetu čoveka na slici. Ubrzo nakon incidenta, britanski tabloid Sandej ekpres je objavio da je ime čoveka Vang Vajlin, devetnaestogodišnji student, ali je tačnost ove informacije ostala nepotvrđena.
Postoji nekoliko međusobno sukobljenih izveštaja o tome šta se desilo sa čovekom nakon demonstracija. U svom govoru Predsedničkom klubu 1999, Brus Heršenson, bivši zamenik specijalnog asistenta predsednika Ričarda Niksona, je izjavio da je čovek ubijen dve nedelje nakon demonstracija, dok su drugi izvori izvestili da je čovek ubijen od strane kineske vlasti par meseci nakon događaja. U knjizi Bluz crvene Kine: Moj dugi marš od Maoa do Sada, Jan Vong je napisao da je čovek i dalje živ i da se krije negde duboko u Kini.
Camino a la Mina, Huitzilac
Camino a la Mina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Huitzilac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2808 m.
Nepoznati demonstrant
Biografija
Narodna Republika Kina je izdala nekoliko kratkih izjava povodom događaja. U intervjuu sa Barbarom Bolters, prikazanom 1992. godine, tadašnji generalni sekretar Komunističke Partije Đang Cemin je pitan šta se desilo sa čovekom, na šta je odgovorio „Mislim da nije ubijen“.
Vața de Sus, Vața De Jos
Vața de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Vața De Jos.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 415 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 244 m.
Mala sela (Črnomelj, Slovenija)
Mala sela je naselje u slovenskoj Općini Črnomelju. Mala sela se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 16 stanovnika.
La Tortolita, Santiago Xanica
La Tortolita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Xanica.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 685 m.
Germigney (Jura)
Žerminje je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Dole.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 77 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,44 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 234 metara (maksimalnoj 254 m, a minimalnoj 220 m).
Biebergemünd
Bibergemind je opština u njemačkoj saveznoj državi Hesen. Jedno je od 28 opštinskih središta okruga Majn-Kincig. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 8.343 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 6435003.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majn-Kincig Bibergemind se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Majn-Kincig. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 135-200 metara. Površina opštine iznosi 78,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.343 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 106 stanovnika/km².
Predacosta, Pavia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 727 m.
Xahuén Vargas, San Pablo del Monte
Xahuén Vargas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini San Pablo del Monte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2430 m.
Пепељевац (Лајковац)
Пепељевац је насеље у Србији у општини Лајковац у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 666 становника.
Демографија
У насељу Пепељевац живи 584 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 40,3 година (38,6 код мушкараца и 42,0 код жена). У насељу има 216 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,39.
Ово насеље је у углавном насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Aerofoni instrumenti
Aerofoni instrumenti
thumb|right|170px|[[Klarinet je takođe aerofoni instrument.]]
Aerofoni instrumenti - su muzički instrumenti kod kojih se zvuk dobija strujanjem vazdušnog stuba (od gr. αερο vazduh i φονος zvuk) najčešće kroz cev instrumenta, i to duvanjem vazduha iz:
Smatra se da su aerofoni instrumenti najstariji i najmnogobrojniji instrumenti na svetu.
U aerofone instrumente spadaju svi duvački instrumenti, orgulje, harmonika, usna harmonika i gajde.
Prikaz aerofonih instrumenata
Prikažimo samo neke aerofone instrumenate:
Izvori
Outbloazers
Pranjani
Pranjani je naselje u Srbiji u opštini Gornji Milanovac u Moravičkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1786 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2009 stanovnika). Do 1965, godine je ovo naselje sedište opštine Pranjani koju su činila naseljena mesta: Bogdanica, Brajići, Brezna, Družetići, Gojna Gora, Kamenica, Koštunići, Leušići, Pranjani, Srezojevci i Teočin. Posle ukidanja opštine područje bivše opštine je u celini ušlo u sastav opštine Gornji Milanovac.
Geografija
Varošica je naselje drumsko, nizno; zaseoci su razbijenog tipa. Kuće pojedinih rodova obrazuju razređene grupe. Ukupno, u Pranjanima ima 592 domaćinstva.
Varošica je središte za čitavo naselje i ono i doprinosi održanju te celine. Razvila se oko crkve i nekadašnjih kafana, a sada su u njoj crkva i parohijski dom, opština, škola (osnovana 1858.), ambulanta (otvorena 1927., darodavac projekta i celokupne unutrašnje opreme je Amerikanac Džon Kingsburi, a Pranjanci su poklonili zemlju i materijal za građenje), seljačka radna zadruga, veliki zadružni dom (u njemu ima pošta, nabavljačka zadruga, velika sala itd.), trgovačka prodavnica, itd. Pored nove zidane crkve stoji crkva brnara koja je poslednjih nekoliko godina u funkciji jer se zidana crkva renovira.
Varošica je u polju oko druma Gornji Milanovac-Požega, a između recica Plane i Smrduše. Sa istocne strane granica sela ide duz reke Cemernice. Kroz zaseok Katriće i zapadnom granicom naselja prolazi drum za Čačak.
Na udaljenosti od oko 4 km ka severu nalazi se seoska utrina na jednoj visoravni koja se zove Galovići. Na tom mestu je tokom Drugog svetskog rata bio ratni aerodrom preko koga su Saveznici komunicirali sa Ravnom gorom i četnicima (slali su pomoć, odatle su odleteli brojni saveznički piloti koji su bili oboreni nad ovim delom Srbije u tzv. Operation Halyard, pod vođstvom Džordža Musulina).
Nadimci u Pranjanima su vrlo karakteristični.
Crkva slavi Spasovdan i tog dana je vašar kod crkve. Spasovdan je ujedno i seoska obetina ili molitva.
O Preobraženju (19. avgust), kada je glavni vašar u Pranjanima, prvi put 2006. godine je organizovan zavičajni skup Pranjanaca koji žive van Pranjana, sa namerom da to postane tradicionalno okupljanje i željom da to postane okupljanje svih iz pranjanskog kraja (okolnih 12 sela nekadašnje pranjanske opštine).
Istorija
desno|mini|250px|Spomen ploča na mestu nekadašnjeg aerodroma u Pranjanima, kao podsetnik na [[Operacija Vazdušni most#Misija Halijard|Misiju Halijard.]] Priča se da je Rudnički bik imao svoj konak na Baščinama i da je odatle hteo da otme devojku Vasiliju Kojovića (koja će se kasnije udati u Srezojevce i roditi kneginju Ljubicu). U selu su bile dve age: jedan je držao Planu, drugi Smrdušu.
U tursko vreme, kroz selo je vodio put za Čačak.
Dok nije bilo u selu ni drvene crkve, postojao je okrugao kamen i oko njega su se skupljali. 1827. godine je podignuta crkva brvnara. Oko 2 km iznad crkve je bio put, a kod crkve su bili opština i prvi dućani.
Kad je izgrađen drum za Požegu, opština je spuštena na drum i oko nje se vremenom razvila varošica na mestu koje se ranije zvalo Divlje Polje. Nova, zidana crkva, podignuta je 1903. godine. Uz nju je devedesetih godina XX veka dograđen i zvonik.
Po Pranjanima ima rovova iz rata 1914-1915. godine.
Demografija
U naselju Pranjani živi 1459 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,7 godina (44,2 kod muškaraca i 45,2 kod žena). U naselju ima 592 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,02.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
{| width="50%" style="background:transparent; "
Maíz Cimarrón, Santa María del Oro
Maíz Cimarrón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Santa María del Oro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1187 m.
Barceloneinska kiselina B
Barceloneinska kiselina B je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 334,278 Da.
Shi Chonggui
Shi Chonggui (kineski: 石重貴) (? -947), nakon smrti poznat kao car Chudi, bio je posljednji car Kine iz dinastije Kasniji Jin, odnosno Shatuo car iz doba Pet dinastija i Deset kraljevstava.
Njegov poočim Gaozu od Kasnijeg Jina je uz pomoć kitanske dinastije Liao svrgnuo prethodnu dinastiju Kasniji Tang i osnovao dinastiju Kasniji Jin. Zauzvrat je Kitanima predao oblast sjeverne Kine poznatu kao Šesnaest prefektura. Chonggui je došao na vlast nakon poočimove smrti, ali se okrenuo protiv Liaoa, nastojeći vratiti te oblasti. Zbog toga su 946. i 947. Kitani pokrenuli pohod u kome je Shi Chnonggui poražen. Vlast je potom preuzela dinastija Kasniji Han, pretposljednja od Pet dinastija.
Opština Tepalcatepec, Michoacán
Tepalcatepec je opština u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 4189 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 348 m.
Петница (Ваљево)
Историја
Село Петница је веома старо. Прве породице су се у њега доселиле већ почетком 15. века. Најстарији познати писани документ је Петнички Псалтир из 1488. године који сведочи не само о постојању села Петница, већ и о манастиру и школи при њему. Манастир су Турци спалили и потпуно уништили у 18. веку, али и даље постоји црква, последњи пут обновљена 1864. године на темељима старе, много пута рушене и пљачкане, манастирске цркве. Приликом копања темеља за објекте Станице откривени су остаци старог петничког гробља ("бобије") који су пренесени у данашњу цркву. На месту данашње истраживачке станице постојала је школа, изграђена 1925. год.
Терен села географски припада ваљевском красу који чини низ ниских и средњих планина рашчлањених мрежом долина, котлина и клисура. Оне су претежно састављене од кречњака, па у себи крију бројне пећинске канале, галерије, шупљине и др. Околина села је богата разноврсним биљним и животињским светом. Петница обилује површинским и подземним водама. Кроз село протиче речица Бања, која извире из Петничке пећине, и поток Поцибрава који село дели на два дела - брдски (јужни) и равнији (северни) део. На Поцибрави је 1990. године изграђена заштитна брана намењена заштити од бујица и тако добијено мало језеро површине 2 ha. На обалама језера су птице селице и мочварице већ формирале своја станишта, док су га бројни ваљевски риболовци прогласили за своје омиљено „ловиште“.
Петничка пећина
Петница је, ипак, најпознатија по истоименој пећини која се налази на 300 m од Истраживачке станице. У пећини и њеној непосредној околини пронађена су најстарија сведочанства о животу људи у западној Србији. Истраживање овог археолошког локалитета почело је у прошлом веку када су прва истраживања обавили Јосиф Панчић и Јован Цвијић. Поред археолошке она поседује и велику спелеолошку и палеонтолошку вредност. Пећина се састоји од око 600 m дугих канала и бројних одаја. Подељена је на два дела - Горњу и Доњу пећину. Доња је знатно мања од Горње, али има проходнији улаз. Из ње извире понорница Бања. Горња пећина је, пак, већих димензија и представља сплет одаја и канала. Њена најпространија одаја (тзв. Концертна дворана) има природно осветљење које потиче од два отвора ("вигледи") на таваници. Све ове особине, као и погодни климатски фактори, пружиле су идеалне услове за сигурно склониште људима и живот ретким животињским и биљним врстама. Археолошко-антрополошка истраживања спроведена 1969. године потврдила су да је археолошки локалитет који се налази испред улаза у Петничку пећину, прво комплетно неолитско станиште у Југославији, старо 6000 година. На другом локалитету, у самој пећини, откривено је огњиште, кости пећинског медведа, хијене, срндаћа, али и делови војничке опреме из периода Римљана (укључујући и коцкице за игру), остаци средњовековних збегова локалног становништва и др. Најчешће ископине испред пећине су бројна оружја и остаци керамичких посуда којима су се служили неолитски људи. И поред великог броја артефаката, ово налазиште још увек није потпуно истражено и стални је предмет инетересовања програма археологије у Истраживачкој станици, али и стручњака из свих крајева Југославије и иностранства. На месту Бела стена, на око 5 km од Петнице су откривени уљни шкриљци и богато налазиште фосилних биљних и животињских остатака из ранијих геолошких епоха. Недавно је, захваљујући стручњацима ИС Петница и уз помоћ румунских палеонтолога, један од фосила идентификован као до сада непозната и нова врста пеликана - српски пеликан (Pellicanus serbica). Занимљиво је да је географ Јован Цвијић још двадесетих година прошлог века предлагао да Универзитет у Београду направи центар за теренску праксу својих студената управо у Петници, образлажући то изванредним природним и историјским окружењем на малом простору и добром саобраћајном позицијом. Цвијић је сматрао да је околина Петничке пећине идеална за оснивање установе при тадашњој Високој школи у којој би се млади окупљали и бавили науком.
Progresivna alijansa socijalista i demokrata
Progresivna alijansa socijalista i demokrata (eng. Progressive Alliance of Socialists and Democrats, S&D) zastupnička je skupina u Europskom parlamentu sa 190 zastupnikа.
Петница (Ваљево)
Демографија
У насељу Петница живи 471 пунолетни становник, а просечна старост становништва износи 37,8 година (37,6 код мушкараца и 38,0 код жена). У насељу има 192 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,20.
Progresivna alijansa socijalista i demokrata
S&D je formirana 23. 6. 2009. godine i okuplja socijaldemokratske i socijalističke stranke koje čine Stranku europskih socijalista.
Osnovana je poslije europskih izbora 2009. godine kao protivteža skupini Europske narodne stranke, te učestvuje u radu Europske komisije sa nekoliko komesara. Trenutačni predsjednik zastupničke skupine S&D-a je Gianni Pittella, član Demokratske stranke Italije.
Петница (Ваљево)
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника.
Montafia, Asti
Montafia je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 216 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 239 m.
Opština Goicea, Dolj
Goicea je opština u Rumuniji u okrugu Dolž.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Donje Čičevo (Makedonija)
Donje Čičevo je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Donje Čičevo upravno pripada opštini Gradsko.
Prirodni uslovi
Donje Čičevo je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Velesa, naselje je udaljeno 30 kilometara južno.
Reljef: Naselje Donje Čičevo se nalazi u istorijskoj oblasti Tikveš. Selo je položeno na zapadnom obodu Tikveške kotline, na mestu gde se izdižu prva brda, koja dalje na zapadu prelaze u planinu Klepu. Naselje je položeno na približno 370 metara nadmorske visine.
Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Donje Čičevo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 72 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Contrada San Marco, Cosenza
Contrada San Marco je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 157 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 564 m.
Mali Nerajec
Mali Nerajec je naselje u slovenskoj Općini Črnomelju. Mali Nerajec se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Poggio A Isola, Pisa
Poggio A Isola je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 62 m.