cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bitka na Neretvi
Protivudar NOVJ kod Gornjeg Vakufa
Borbena dejstva nastavila su se nezavisno od ovih razgovora. 5. marta izviđački bataljon 369. legionarske divizije ušao je u Livno.
Rušenje mosta na Neretvi i zaokret NOVJ
minijatura|Srušeni most na Neretvi u toku četvrte neprijateljske ofanzive 1943.
Dok su se nemačke snage kod Gornjeg Vakufa povlačile u Bugojno, Tito je već 4. marta naredio još jedan zaokret za 180 stepeni, te usiljeni marš jedinica i bolnice nazad na Neretvu, u cilju njenog forsiranja.
Nepoverenje četnika i okupatora
minijatura|Četnici i Nemci u Hercegovini 1943. Uprkos zajedničkim borbama na terenu, Hitler je insistirao na razoružanju četnika.
Tokom 4. marta četnici Petra Baćovića ušli su u Imotski potisnuvši 4. dalmatinsku brigadu. Istog dana, general Mihailović naređuje Ostojiću da dokrajče partizane, da budu pripravni na otpor okupatorima, ali da im prvo traže dva miliona metaka unapred:
4. marta Ostojić javlja Draži da Nemci pomažu Lukačevića, i da su Italijani ipak prihvatili njegov plan:
Četnički rukovodilac Zaharije Ostojić je bio zabrinut zbog blizine nemačkih trupa. No, Lukačević mu 5. marta iz Konjica javlja da Nemci daju municiju, da neće napasti četnike dok su im potrebni, da ne strahuju preterano:
Četničko slavlje
5. marta 1943. četnički vođa Draža Mihailović javlja Petru Baćoviću da je situacija odlična:
6. marta general Mihailović zahvaljuje svom glavnom rukovodiocu operacija Zahariju Ostojiću na velikoj pobedi:
Partizanski proboj
Ubrzo, dolazi do odsudnog preokreta. Uveče 6. marta jedna desetina dobrovoljaca bombaša, sa Stevom Opačićem na čelu, počela je da se puže preko čelične konstrukcije porušenog železničkog mosta na Neretvi kod Jablanice. Četničke straže su bile u bunkeru kod mosta na levoj obali. Partizanski bombaši su uništili bunker i dva puškomitraljeza čijom su vatrom četnici pokušavali da ih zaustave. Daljim eliminisanjem četničkih predstraža stvoreni su uslovi za prelazak jačih snaga. Prvo se prebacio jedan bataljon, a zatim, kada je oko ponoći na porušenom skeletu starog postavljen provizorni viseći most, na levu obalu reke prešla su još tri bataljona Druge dalmatinske i tri bataljona Druge proleterske brigade. Do zore 7. marta, ove su jedinice, zalazeći iza četničkih položaja, uspele da u četničkim jedinicama izazovu paniku, nanesu im ogromne gubitke, i odbace ih prema istoku.
7. marta 1943. godine Vojislav Lukačević izveštava Dražu Mihailovića o ovom "lokalnom neuspehu" i izveštava da će protiv "komunista" biti upućena oklopna pojačanja Nemaca:
minijatura|Borci [[Druga proleterska udarna brigada|Druge srpske brigade tokom marša od Neretve ka prostoru između Prozora i Gornjeg Vakufa, gde su razbili neprijatelja.]]
8. marta, kada je Druga proleterska brigada noćnim napadima slomila otpor četnika i razbila njihove snage u okuci Neretve, mostobran je bio definitivno učvršćen. Paralelno sa njima, 7. marta krenula je u protivnapad i Treća divizija NOVJ. 9. marta Vojislav Lukačević šalje dramatičan izveštaj Ostojiću, da su durmitorski četnici razbijeni i beže u paničnom bekstvu:
Treća divizija NOVJ je, nadirući desnom obalom Neretve ka Konjicu, 9. marta prešla reku Neretvicu, razbila delove 718. nemačke divizije i četnike Voje Lukačevića i, oslobodivši Ostrožac, produžila gonjenje neprijateljskih snaga prema Konjicu. Istog dana Zaharijе Ostojić javlja Draži Mihailoviću da je do prodora partizana kod Jablanice došlo zbog "neposlušnosti, nesposobnosti i nemarnosti komandnog elementa". On zaključuje da je usled ovoga "situacija vrlo ozbiljna" i traži nemačko bombardovanje:
Prema sećanju partizanskih boraca, nemačko bombardovanje je imalo strašne posledice:
10. marta Petar Baćović izveštava Dražu da su partizani potpuno razbili četiri crnogorske brigade, čiji su se manji delovi prikupili tek u Bijelom Polju:
Baćović u nastavku izveštava da su Ostojićeve pretnje stavljanjem pod preki sud "postale predmet podsmeha", i da nije pledirao ni za kakav plan okupatora, "nego tražio koordinaciju zbog stvarnog stanja na terenu". Takođe ga izveštava da je general Mario Roboti, komandant italijanske 2. armije, došao na front iz Rijeke. Istog dana, 10. marta, preko mosta kod Ostrošca, a delom i gazovima preko reke, na levu obalu Neretve prebačene su dve partizanske brigade, 5. crnogorska i 10. hercegovačka.
thumb|Prenošenje partizanskih ranjenika u dolini Neretve tokom ofanzive.
12. marta Ostojić izveštava Dražu da je partizanima moral dobar "zbog mase automatskog oružja, topova, ruskih uspeha i propagande Londona." 13. marta Baćović javlja generalu Mihailoviću da je situacija kritična, da crnogorski i sandžački borci odbijaju da se bore protiv "svojih sinova, sestara i braće" i da dočekuju partizane sa povicima "smrt fašizmu":
Istog dana i Ostojić depešama izvještava Mihailovića o četničkom slomu:
13. marta pukovnik Bajo Stanišić je izvešten o potpunom rasulu četničke vojske:
14. marta Baćović upućuje generalu Mihailoviću još jednu lošu vest o "divljem bekstvu" četnika:
minijatura|Peko Dapčević, komandant [[Druga proleterska divizija NOVJ|Druge proleterske divizije, koja je razbila četničku "mišolovku" na Neretvi.]] Ojačana Druga proleterska divizija krenula je u tri kolone dalje u napad sa zadatkom da definitivno razbije dobrano načetu četničku odbranu i produži u Hercegovinu, prema Ulogu, Kalinoviku i Nevesinju. Ona u noći između 14. i 15. marta lomi centar četničke odbrane kod Čičeva, koji je bio obrazovan od Zetskog odreda i Nikšićke brigade pod komandom pukovnika Baja Stanišića, a iduće noći vrši iznenadni napad na Stanišićevu rezervu, Prvu kalinovačku brigadu, razbija je potpuno i zauzima Glavatičevo.
Do 15. marta prebačene su i ostale partizanske jedinice, a noću između 15. i 16. marta preko mosta na Neretvi prebačena je i poslednja grupa ranjenika sa zaštitnicom. 16. marta Petar Baćović javlja Mihailoviću da je tražio pojačanja Italijana, da su četnici ušli u Jablanicu, da svuda na terenu nailaze "na bezbroj leševa", i da je borbenih duh četnika nizak:
Baćović generalu Mihailoviću još napominje da su mu Nemci ponudili snage "za odbranu Kalinovika i Nevesinja", ali je odbio jer se boji da ne ostanu. Nemačke divizije koje su 17. marta izbile na Neretvu, koju su partizani već prešli. Nemačka operacija Vajs bila je time završena. Istog dana je Baćović javio Draži da mu Ostojić kaže da traži saradnju Nemaca, ali on ne može "u ovaj čas iz političkih razloga jer ćemo izgubiti sav vojnički prestiž."
Dolazak Mihailovića na front
minijatura|185px|Vrhovni zapovednik Jugoslovenske vojske u otadžbini [[Draža Mihailović je preko Zaharija Ostojića rukovodio operacijama. Nakon četničkog sloma na Neretvi, lično je preuzeo komandu.]]
Saznavši za slom, general Mihailović donosi odluku da napusti štab u Lipovu i da lično preuzme komandu nad razbijenim trupama. Računao je da će njegovo prisustvo na položajima, i pristizanje svežih snaga koje je Pavle Đurišić trebalo da mobiliše, uspeti da spreči prodor partizana ka Hercegovini i Crnoj Gori.
Mihailović 17. marta uveče sa ličnim telegrafistom, radio-stanicom i pratnjom napušta Lipovo. Italijanskim automobilom, koji mu je obezbedio Đurišić, ministar Draža Mihailović je oko ponoći stigao u Čajniče. Tu je sa Đurišićem razradio plan druge linije odbrane u rejonima Nevesinjsko polje, Ulog i Kalinovik. Ujutro je Mihailović krenuo za Foču, a Đurišić je italijanskim kamionima počeo da prebacuje trupe ka Kalinoviku.
18. marta major Borivoje Radulović izveštava Zaharija Ostojića o četničkoj bežaniji i "strahovitom pljačkanju" srpskih sela:
Istog dana Baćović izveštava Mihailovića da su partizani pustili neke četnike iz zarobljeništva, i da nikog nisu ubili, samo ih je korio Peko Dapčević:
Istovremeno sa Mihailovićem i njegovim četnicima, na položaj pred Kalinovikom stigle su i snage Druge proleterske divizije. Na celoj liniji razvile su se teške i krvave borbe. Delovi Prve proleterske brigade nanose 21. marta poraz četničkim snagama kod Uloga, a Druga proleterska brigada 20. i 21. marta potpuno razbija četničke snage kod Oblja, čime je put za napad u bok i pozadinu četničkih snaga bio otvoren. Mihailović je sa osmatračnice posmatrao napad Druge proleterske i rasulo koje je usled poraza nastalo među njegovim trupama na desnom krilu fronta prema Oblju. Da bi izbegao opkoljavanje i sačuvao bar Đurišićeve snage, on naređuje povlačenje ka Sarajevu. Pred mrak 22. marta i on je sa operativnim štabom obrazovao kolonu i sa njom napustio Kalinovik. Uz put menja prvobitnu odluku i preko Jabuke i Ustikoline prebacuje se u Foču, u kojoj se u to vreme nalazio italijanski garnizon.
25. marta Mihailović javlja Baćoviću da se nalazi u oblasti Foče, da četnici napuštaju Kalinovik i organizuju "odbranu Sandžaka i Crne Gore". On dodaje da su "5000 prvoklasnih boraca iz Srbije" na putu ovamo.
Posle poraza kod Kalinovika, Italijani i četnici pokušali da na Drini zaustave prodor glavne operativne grupe NOVJ. Italijani su bili spremni da u krajnjem slučaju upotrebe suzavac. Plan zajedničkih akcija sa italijanskom komandom pripremio je Ostojić, 26. marta. Svoju punu saglasnost sa ovim planom je dao Mihailović, koji je Ostojiću 28. marta javio:
Dok Mihailović priprema sadejstvo sa Italijanima, Baćović mu javlja da nakon zauzimanja Nevesinja partizani nisu "nikom ništa uradili":
185px|thumb|[[Josip Broz Tito, Vrhovni komandant NOV i POJ]]
Još istog dana, 28. marta, Prva proleterska i Druga dalmatinska brigada izbijaju na Drinu. Prva u oblast Ustikoline, a druga u prostor Broda, tri kilometra južno od Foče. Nalazeći se u Foči, pored Lukačevićevog štaba, Mihailović je odmah naredio Lukačeviću da sa svojim snagama interveniše na pravcu Ustikoline i po svaku cenu spreči partizanske snage da forsiraju Drinu. 28. marta Mihailović javlja Ostojiću da partizane ponovo poduhvati talijanskom artiljerijom:
I dok su se oko Ustikoline još vodile borbe, Druga dalmatinska brigada 6. aprila 1943. forsira Drinu kod Broda i posle razbijanja četničkih snaga na tome sektoru obezbeđuje mostobran.
U pokušaju da osujeti partizane, general Mihailović lično, u depeši svom načelniku operativnog odeljenja Ostojiću od 7. aprila, traži hitnu pomoć italijanskih trupa:
Samo četrdeset minuta kasnije, Ostojić mu odgovara da su Italijani poslali ne jednu četu nego bataljon:
Draža Mihailović potom obaveštava komandanta desnog odseka odbrane Drine da dolazi italijanski bataljon, i da će četnike pomoći artiljerija i avijacija:
Istog dana i Ostojić naređuje Lukačeviću da traži pojačanja od Italijana kako bi sačuvali Foču:
8. aprila Draža Mihailović naređuje da se položaj uz pomoć Italijana mora održati po svaku cenu:
No, delovi Druge proleterske divizije razbijaju osovinske snage i 9. aprila ulaze u deo Foče na levoj obali Ćehotine.
Povlačenje Mihailovića u Srbiju
Sada već i fizički ugrožen, general Mihailović na brzinu prikuplja delove svoga štaba i razbijene Lukačevićeve trupe i naređuje povlačenje prema Pljevljima. Pošto je Ostojiću stavio u zadatak da u oblasti Pljevalja obrazuje novu liniju odbrane radi sprečavanja daljeg prodora snaga NOP prema Sandžaku i Crnoj Gori, Mihailović hita nazad u Lipovo.
Petog dana po povratku u Lipovo, Mihailović je primio poraznu vest. Jedinice NOVJ su u noći između 17. i 18. aprila 1943. kod Broda na Drini iznenadno napale Đurišićeve snage, prodrle preko Čelebića u pozadinu četničkih snaga i 18. aprila ujutro potpuno razbile njihovo levo krilo. Pored mrtvih i ranjenih, bilo je više od 200 zarobljenih četnika, a ostali su u neredu bežali preko reke Tare, ka Kolašinu. Porazi koji su četnici pod komandom Baja Stanišića i Petra Baćovica u Hercegovini i Crnoj Gori pretrpele u prvoj polovini aprila, i ovaj poraz Đurišića na Drini, naterali su Mihailovića da sa Vrhovnom komandom beži u Srbiju. Još istog dana on naređuje pokret.
Sidney Drew
thumb|left|'Romance and Rings'' (1919) Sidney Drew (28. august 1863 - 9. april 1919) bio je američki glumac i komičar, koji je početkom 20. vijeka uživao veliku popularnost u komičarskom tandemu zajedno sa svojom suprugom Gladys Rankin (1870 - 1914), te koju je pretočio u nekoliko nijemih filmova. Sa majčine strane je bio u srodstvu sa znamenitom glumačkom porodicom Barrymore. Nakon Gladysine smrti se oženio za glumicu Lucille Le Vey sa kojom je stvorio novi glumački tandem. Posljednje godine života mu je obilježila tragična smrt sina S. Rankina Drewa u prvom svjetskom ratu.
Bitka na Neretvi
Povlačenje Mihailovića u Srbiju
19. aprila u selu Lipovu rano ujutru počinje priprema za pokret ka Kolašinu i Mojkovcu. Mihailovićevo ljudstvo je stiglo u Mojkovac istog dana. 20. aprila su u Mojkovac stigli i ljudi majora Đurišića, "vrlo umorni, gladni i zabrinuta lica". Kod njih je vladala prava panika, pričali su neverovatne stvari. Mihailović je nastavio ka selu Zaostro kod Priboja, gde je smestio svoj štab u školi. Tih dana mu general Blažo Đukanović iz Crne Gore piše da je situacija "vrlo teška", a odziv na opštu mobilizaciju "dosta slab".
mini|2. ravnogorski korpus pod komandom [[Predrag Raković|Predraga Rakovića i Rasinski korpus pod komandom Dragutina Keserovića, jure u pomoć Mihailovićevom štabu kojem se bliže partizani (Jadovnik, početkom maja 1943.)]]
Da bi obezbedio povlačenje Vrhovne komande u Srbiju, Mihailović je ubrzo po dolasku u Zaostro uputio naređenje Dragutinu Keseroviću, komandantu Rasinskog korpusa, da izvrši mobilizaciju na svom terenu i krene prema Limu, njemu u susret. 1. maja, kada je primio izveštaj da su Đurišićeve trupe 30. aprila kod Šahovića dokrajčene i da snage NOVJ nadiru prema Limu, Mihailović hitno upućuje isti poziv i komandantu Drugog ravnogorskog korpusa Predragu Rakoviću.
7. maja uveče Mihailović je sa svojim štabom pošao ka Srbiji, a ujutru 8. maja se susreo sa Keserovićem. U selu Zaton je Mihailović izvršio smotru Keserovićevih trupa. Sutra je naredio da posednu desnu obalu Lima, da partizani ne bi prešli u Srbiju. 9. maja javlja Ostojiću: "Ne brinite za mene" a Baćoviću: "Kriza prošla".
10. maja Mihailović se u selu Požeginama sreo i sa Drugim ravnogorskim korpusom pod komandom Predraga Rakovića. I njima je naredio da posednu obalu Lima, radi zaustavljanja partizana. Međutim, dva bataljona Čačanske brigade su otkazala poslušnost:
13. maja je general Mihailović naredio da se begunci razoružaju i zatvore ili poubijaju:
Prodor partizana u Crnu Goru
minijatura|Oslobođena [[Slobodne teritorije u Narodnooslobodilačkom ratu|partizanska teritorija u Jugoslaviji i Hitlerova tvrđava Evropa nakon bitke na Neretvi, maja 1943.]]
Operativna grupa NOVJ je nakon bitke na Neretvi krenula svim snagama preko Hercegovine da se probije u Crnu Goru, uništi četnike i Italijane, i zavlada terenom. Na tom prostoru bi se iscrpljeni borci odmorili, ranjenici lečili, a zatim bi nastavili prema Kosovu u južnu Srbiju.
Goneći četnike sve dublje u Crnu Goru, Vrhovni štab NOVJ se prebacio na planinu Durmitor. Nakon teškog poraza nanesenog Italijanima u pivskom Javorku, 1. maja Prva i Druga proleterska divizija krenule su u obuhvatno nastupanje radi likvidiranja italijansko-četničkog garnizona u Kolašinu. 14. maja komandant Ljevorečkog četničkog bataljona javlja majoru Đorđu Lašiću da su partizani zauzeli sva okolna mesta, a četnici su zbijeni u Kolašin sa Italijanima:
Međutim, nakon što su četnici i Italijani u većem delu Hercegovine i Crne Gore bili savladani, nemačka komanda je odlučila da interveniše. 15. maja započela je operacija Schwarz prodorom 1. brdske divizije Vermahta u italijansku okupacionu zonu, u Crnu Goru.
Posledice
Bitka na Neretvi je bila ne samo vojni, već i težak politički poraz četnika. Draža Mihailović, koji je do tada u savezničkim zemljama slovio za čuvenog borca protiv okupatora, naglo je izgubio prestiž, a istina o saradnji četnika sa silama osovine sve je više prodirala u međunarodnu javnost. S druge strane, partizani su nakon ovoga postali priznata saveznička ratujuća strana, a britanska vojna misija uskoro je stigla u Vrhovni štab NOVJ.
S druge strane, kolaboracija sa četnicima ni Nijemcima nije bila ugodna (budući suprotna Hitlerovim naređenjima), što jasno pokazuje saopćenje u vezi sa završnom fazom operacije Weiss, koje je vlastitim trupama 14. marta uputio general Alexander Löhr. Löhr ističe da bi trebalo uništiti sve preostale pobunjeničke snage, ali što se tiče tek završene operacije zaključio je sljedeće:
Nakon poraza na Neretvi general Mihailović je potisnut u Srbiju, a četnici su znatno oslabljeni na prostoru zapadno od Drine. Ovo je imalo značajne posljedice nekoliko mjeseci kasnije kada je kapitulirala Italija. Tada su partizanske snage bile jedine u prilici razoružati italijanske garnizone te uspostaviti logističke veze sa zapadnim saveznicima u Italiji. Partizani su time ne samo stekli dodatnu vojnu prevagu u odnosu na četnike, nego i postali dovoljno snažan politički faktor da na Teheranskoj konferenciji budu službeno priznati kao dio savezničke koalicije.
Posleratno suđenje Mihailoviću
O učešću četnika u četvrtoj neprijateljskoj ofanzivi je bilo reči na beogradskom procesu 1946. godine četničkom vođi generalu Mihailoviću. Mihailović se branio da nije učestvovao u ofanzivi okupatora, nego je odredio svoje snage nezavisno od neprijateljskog plana. Takođe se branio samovoljom potčinjenih.
mini|desno|Optuženi [[Dragoljub Mihailović pred Vrhovnim sudom u Beogradu 1946.]]
U završnoj reči je ponovio: "U Četvrtoj ofanzivi nisam imao nikakve veze sa okupatorom." Uprkos Mihailovićevoj odbrani, sudsko veće je utvrdilo drukčije činjenično stanje:
U popularnoj kulturi
1969. godine snimljen je film Bitka na Neretvi koji opisuje ove događaje. Film je snimljen u međunarodnoj koprodukciji sa Italijom i Zapadnom Njemačkom i smatra se jednim od najboljih filmova snimljenih u Jugoslaviji, a bio je možda i najskuplji: procjene o njegovom budžetu kreću se od najmanje 4,5 pa čak i do 12 milijuna $ (prilagođeno po inflaciji, to bi danas bio ekvivalent od 70 milijuna $).
Jedan od originalnih postera za englesku verziju filma Bitka na Neretvi napravio je Pablo Picasso.
LPHN3
Function
Ovaj protein je član latrofilinske familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Latrofilini mogu da učestvuju u ćelijskoj adheziji i u prenosu signala. Endogeno proteolitičko razlaganje unutar cisteinom bogatog GPS (GPCR proteolizno mesto) domena proizvodi dve podjedinice (veliku ekstracelularnu N-terminalnu adhezionu jedinicu i podjedinicu koja je u znatno meri slična sa sekretinskom/kalcitoninskom familijom).
Klinički značaj
Jedna verzija ovog gena je povezana sa hiperkinetičkim poremećajem (ADHD).
Alboreto, Chieti
Alboreto je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 133 m.
Teatro Nobile
Teatro Nobile (Plemićko kazalište) je bilo kazalište u Zadru. Od antičkog amfiteatra, preko srednjovjekovnih liturgijskih drama u 11. stoljeću i dramske legende o muci sv. Margarite iz 1500. godine, zapisa o prvoj kazališnoj zgradi iz 1697. godine, te kazalištu u Palazzo Fozza, zadarski kazališni život u 17. i 18. stoljeću toliko nabujao da je grad konačno 1783. morao sagraditi stalno kazalište (Teatro Nobile), a 1865. i velebno Novo kazalište (kasnije Teatro Verdi).
Izgradnja
Gradnja Teatra Nobile započela je 1781., a dovršena dvije godine kasnije 1783. Teatro Nobile bila je tijekom 19. stoljeća najvažnija operna kuća u Hrvatskoj, važnija po svojem glazbenom negoli dramskom repertoaru. To kazalište bilo je smješteno u samom središtu grada na Kalelargi, na mjestu na kojem se danas nalazi Zadarska kazališna kuća.
Unutrašnjost je bila raskošno opremljena: iznad pozornice, prostora za orkestar i malenog partera izdizalo se sedamdeset i četiri loža raspoređenih u četiri reda. Prva tri reda bila su s pravokutnim otvorima, dok je četvrti red bio urešen lunetama. Strop je krasio luster od venecijanskog kristala, a svečani je zastor prikazivao mali antički hram u korintskome stilu. Kazalište je restaurirano u nekoliko navrata (1835., 1853. i 1856.), a sačuvan je slikovni prikaz adaptacije loža, koju je vodio Zadranin Josip Hungher 1853. godine.
Repertoar
Rossinijevo remek–djelo Il barbiere di Seviglia u Zadru je bilo prikazano 1818., samo dvije godine nakon praizvedbe, dok se u Zagrebu na uprizorenje čekalo do 1835. Nije znano kako je zadarska publika prihvatila demokratičnu intonaciju Rosinijeva teatra, no spremnost na prihvaćanje kazališnih inovacija zacijelo nije bila slučajna. Već iduće 1819. godine Teatro Nobile ugošćuje još dvije Rossinijeve opere, Il Turco in Italia i L'Italiana in Algeri, 1822. je izvedena i Tancredi, Rossinijeva opera izrazitog patriotskog naboja, i to samo devet godina nakon premijere. U Veneciji su bila tiskana libreta svih ovih Rossinijevih zadarskih gostovanja. U sezoni 1822./23. impresario Antonio Morelli priredio je u Teatro Nobile čak pedeset i pet glazbenih i kazališnih predstava.
Dramske i operne predstave u Plemićkom kazalištu izvođene su sve do 1882. godine, kada ga je austrijska uprava za Dalmaciju dala zatvoriti zbog loše protupožarne zaštite.
Kino-variete Teatro Nazionale
Zapuštenu zgradu Teatra Nobile 1924. godine u potpunosti je modernizirao i preimenovao u Teatro Nazionale zadarski poduzetnik Aldo Meštrović. Kino-variete oštećen je u jugoslavenskom zračnom napadu na Zadar 1941., pa je ponovno preuređen 1943., da bi uskoro, u savezničkom bombardiranju opet pretrpio oštećenja, koja nisu bila tako velika kao ona na Novom kazalištu.
Danas na mjestu gdje je nekoć bio Teatro Nobile nažalost nema ni znaka kakvog prisjećanja, a pisana građa (dokumentacija, programi, libreta) o tom svojedobnom najaktivnijem kazalištu u južnoj Hrvatskoj najvećim je dijelom ili netragom nestala, ili je raznesena i teško pristupačna po talijanskim knjižnicama.
Studija Giuseppea Sabalicha
Sabalicheva studija o zadarskom »Plemićkom kazalištu«, Cronostoria annedotica del Nobile Teatro di Zara (1781.-1881.), objavljena u četrdeset i četiri nastavka u razdoblju od 1904. do 1922. u časopisu Rivista Dalmatica na sveukupno 342 stranice velikoga folio formata, najobimnija je i najtemeljitija studija o jednom kazalištu na hrvatskom tlu. Unatoč tome, povijesti hrvatskoga kazališta i glazbe Sabalicha navode usput ili nikako.
Giuseppe Sabalich svoju kronostoriju ispisuje vrlo temeljito: donosi preslike naslovnica libreta i opernih plakata, fotografije skladatelja, glazbenika, impresarija. Služi se informacijama što ih pružaju tiskana libreta, pa tako prepisuje imena pjevača i orkestralnih solista, prepričava ili prepisuje posvete, komentira cijene ulaznica, opisuje cjelokupnu društvenu i duhovnu klimu u Zadru.
Na stranicama Cronistorie pojavljuje se cijela galerija likova, glumaca i pjevača, impresarija i skladatelja, dirigenata i glazbenika iz zadarskoga orkestra (Società filarmonica). Uz Teatro Nobile bio je izravno ili neizravno vezan cjelokupni glazbeni život u gradu, a gostovanja talijanskih opernih trupa nisu se zaustavljala samo u Zadru, nego i u drugim mjestima uzduž istočne jadranske obale.
Povijest Teatra Nobile moguće je, zahvaljujući Sabalichevoj iscrpno dokumentiranoj monografiji, pratiti iz sezone u sezonu.
3581 Alvarez
3581 Alvarez je Marsov trojanski asteroid čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,770 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,1.
Roncat, Belluno
Roncat je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1469 m.
Riverside, Ohio
Riversajd je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 25.201, što je 1.656 (7,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
3635 Kreutz
3635 Kreutz je Marsov trojanski asteroid čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 1,794 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 14,8.
Chaze-de-Peyre
Šaz de Per je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Langdok-Rusijon, u departmanu Lozer koja pripada prefekturi Mand.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 206 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,33 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1 050 metara (maksimalnoj 1.217 m, a minimalnoj 1.010 m).
Vulf Lejk
Vulf Lejk se može odnositi na
Orehovica
Orehovica (mađarski: Drávadiós) je općina u Hrvatskoj. Smještena je u Međimurskoj županiji.
Općinska naselja
U sastavu općine nalazi se 3 naselja (stanje 2006), to su: Orehovica, Podbrest i Vularija.
Autichamp
Otišamp je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Di.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 120 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,25 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 485 m, a minimalnoj 245 m).
De Kab
De Kab se može odnositi na
Caiçara (film)
Caiçara je brazilski crno-bijeli dramski film snimljen 1950. u režiji Adolfa Celija, Toma Paynea i Johna Waterhousea. Protagonistica, čiji lik tumači Eliane Lage, je mlada djevojka problematične prošlosti koja, u nastojanju da sredi svoj život, pristaje na brak zbog koga će se preseliti na izolirani otok. Kritičari su u filmu pronašli dosta sličnosti sa američkim klasičnim horor-filmom I Walked With Zombie, prije svega zbog korištenja motiva vudua i "egzotične" muzike.
Vera Holodnaja
Vera Vasiljevna Holodnaja (Вера Васильевна Холодная; rođena kao Vera Vasiljevna Levčenko; 5. august 1893 - 16. februar 1919) bila je ukrajinska glumica koja se često navodi kao najveća filmska zvijezda u predrevolucionarnom periodu. Kao djevojčica se školovala za balerinu, ali ju je kazališna predstava u kojoj je glumila Vera Komisarževskaja potakla da se posveti glumi. 1910. se udala za popularnog vozača trkaćih automobila Vladimir Holodnija (čiji je brat bio poznati naučnik Nikolaj Holodni), te mu je rodila jednu, a potom usvojila drugu kćer. Na film je došla poslije prvog svjetskog rata Prvo je nastupala u filmovima Vladimira Gardina, a potom u filmovima Aleksandra Hanžonkova. Iako je na početku kopirala stil danske glumice Aste Nielsen, brzo je razvila vlastiti, a poznati zabavljač Aleksandar Vertinski ju je proglasio "kraljicom ekrana". Godine 1918. je za vrijeme građanskog rata iz Moskve pod sovjetskom vlašću zajedno sa nizom svojih kolega došla u Odesu koju su kontrolirali bijeli kontrarevolucionari. Tamo je nakon nekoliko mjeseci umrla, pri čemu službene verzije kao uzrok navode pandemiju španske gripe; s druge strane su se pojavile i alternativne verzije prema kojima je otrovana od strane francuskog izaslanika s kojim je navodno bila u ljubavnoj vezi, a koji je za svoj čin motiv imao u ljubomori ili spoznaji da je bila ubačeni sovjetski agent.
New Port Richey, Florida
Nju Port Riči je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 14.911 stanovnika.
Pribislavec
Pribislavec je naselje i istoimena općina u sjevernoj Hrvatskoj. Pripada Međimurskoj županiji.
Općinska naselja
U općini se nalazi jedno (1) naselje: Pribislavec.
Sport
Nogomet:
Vud Lejk
Vud Lejk se može odnositi na
Rava (Zadar)
Rava je naselje na istoimenom otoku Rava u Zadarskom arhipelagu, administrativno pripada Gradu Zadru.
Krauder
Krauder se može odnositi na
Brukhejven
Brukhejven se može odnositi na
Domašinec
Domašinec (mađarski:Damása) je općina u Hrvatskoj. Nalazi se u Međimurskoj županiji.
Općinska naselja
U sastavu općine nalaze se 2 naselja (stanje 2006), to su: Domašinec i Turčišće.
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Domašinec imala je 2.459 stanovnika, raspoređenih u 2 naselja:
Povijest
Mlađu fazu željeznog doba u Međimurju dokumentiraju nalazi glinenih posuda s lokaliteta u Domašincu. Slučajno spašene glinene posude (urna i zdjele) znak su postojanja groblja ravnih grobova takozvane latenske kulture.
Teatro Verdi
Novo kazalište - Teatro Verdi, Zadar (1865.)
Domašinec
Povijest
Nositelji latenske kulture – Kelti – točnije pripadnici jednog njihovog plemena Tauriska, zajedno sa starosjedilačkim stanovništvom dočekali su i dolazak Rimljana u Međimurje. Spomenuti keramički nalazi iz Domašinca, rađeni na lončarskom kolu, bez sumnje dokazuju prisutnost keltskih ratnika, lončara i metalurga u našem kraju.
Teatro Verdi
Prva zadarska kazališna zgrada pod nazivom Teatro Nobile (Plemićko kazalište), sagrađena je u tadašnjem glavnom gradu Dalmacije još 1783. godine, dok je zgrada drugog velikog kazališta – Novog kazališta – svečano otvorena dana 7. listopada 1865. godine izvedbom Verdijeve opere Krabuljni ples (Un Ballo in maschera).
Domašinec
Povijest
U povijesnim vrelima Domašinec se prvi puta spominje 1244. godine. Tada se spominje plemić Petrina kao vlasnik posjeda imenom Damasa, odnosno Doma-sa.
Teatro Verdi
Novo kazalište bilo je odraz sjaja, bogatstva i političke moći tadašnjeg Zadra. Sačuvano je dovoljno pisanih dokumenata o projektiranju i gradnji kazališta koje je bilo najveće i najljepše na istočnoj obali Jadrana. Njegovom izgradnjom sredinom 19. stoljeća stigao je u Zadar i Dalmaciju sjevernotalijanski historicizam, s neizbježnim reminiscencijama na renesansu i klasicizam.
Domašinec
Povijest
Feudalni posjed s imenom vlasnika Damaša (terrae Damasa) postojao je već ranije. Sredinom četrnaestog stoljeća, točnije 1349. se spominje posjed Damasa između rijeke Mure i Drave u županiji Zala. Današnje ime Domašinec (Domassi-necz) prvi puta se spominje 1478. godine.
Teatro Verdi
Izgradnja i izgled kazališta
Pokretači gradnje bili su dr. Šimun Katić, dr. Antonio Stermich i predsjednik komisije dr. Natale Filippi. Oni su 1863. otkupili zgradu obitelji Lantana br. 414 na Trgu Gospe od kaštela, čijim je rušenjem dobiven nepravilan pravokutni prostor, koji je s dviju strana graničio s vojnim posjedom (Lančana vrata, Trg tri bunara s Perivojem Gospe od zdravlja, Arsenal), jugozapadnom kraćom stranom s ulicom Via Catena, a unutrašnjom nepravilnom stranom s vrtovima i neizgrađenim terenima koji su se protezali do katedrale Sv. Stošije.
Članovi spomenute komisije stupili su u kontakt s arhitektom dr. Enricom Trevisanatom iz Venecije koji je dotad već sagradio neka kazališta (npr. Teatro dell'Armonia u Trstu). Trevisanato je prvu skicu pročelja kazališta poslao 18. srpnja 1863., no predsjednik komisije dr. Natale Filippi, koji je uvelike utjecao na izgled kazališta, predložio je izmjene, korekcije i dao sugestije za lože, pročelja, dvoranu i galeriju.
Domašinec
Povijest
U vrijeme Nikole i Petra Zrinskih, sredinom 17. stoljeća u Domašincu su držali posjede koje su dobili kao naknadu za vojničku službu Nikola Buđak, Juraj Daca i Juraj Katanec, Nikola Čes, Mihael Baranić i Stjepan Balaško. Oni su bili profesionalni vojnici u službi Zrinskih kao konjanici. U isto vrijeme kao pješaci u vojničkoj su službi Zrinskih bili Stanislav i Andrija Madak, Stjepan Špoljar, Ivan Nemet, Ivan Vargonić, Juraj Topličanec, Juraj Kolar i Petar Imbre.
Domašinec je 1672. godine bio sjedište jednog od 13 međimurskih judikata, odnosno upravnih središta. U judikat Domašinec spadala su pored mjesta Domašinec i naselja Dekanovec, Novakovec, Gardinovec, Belica, Pribislavec, Mihovljan i Gornji Pustakovec. U upravnoj reorganizaciji Međimurja provedenoj 1722. godine Domašinec je uvršten u vojvodat sa sjedištem u Novakovcu. Osim malog posjeda Ivana pl. Perasa, cijeli je Domašinec bio posjed čakovečkog vlastelinstva.
Teatro Verdi
Izgradnja i izgled kazališta
Luksuzno opremljeno, kazalište je imalo čak tri dvorane: kazališnu, koncertnu i plesnu dvoranu. Na unutrašnjoj opremi radili su najbolji majstori iz Venecije i Beča, a prostor gledališta mogao je primiti čak tisuću i petsto gledatelja.
Domašinec
Povijest
Krajem 18. stoljeća Domašinec je veliko, mnogoljudno i za ono vrijeme vrlo bogato naselje. Godine 1772. u Domašincu je bilo 86 poreznih obveznika, od toga 65 kmetova. Držali su čak 251 kravu, 278 junica i teladi, 238 konja i 658 svinja. U selu je bilo 86 kuća. Na veliko su uzgajali duhan, takozvani "međimurski čerebi", mnogi su se bavili pčelarstvom i obrtom. Prvi poznati službeni popis stanovništva obavljen 1786. godine govori da je u Domašincu bilo 811 stanovnika, odnosno 110 obitelji koji su živjeli u 109 kuća.
Teatro Verdi
Izgradnja i izgled kazališta
Nadglednik radova bio je inženjer Mihovil Klaić, a unutrašnju konstrukciju loža radili su u srpnju 1864. drvodjelci Francesco Fabrovich i Caprara. Za unutrašnje ukrašavanje kazališta uposlen je Carlo Franco koji je pod izravnim rukovodstvom arhitekta Trevisanata već od kraja 1864. izrađivao nacrte za drvorezbarske i druge ukrase te za pozlatu po uzoru na Teatro Fenice u Veneciji.
Domašinec
Povijest
Domašinec se 1910. godine zove Damasa. Ima 1924 stanovnika i sjedište je općine koju čini i selo Turčišće, te naseobina Podnova puszta koja ima 22 stanovnika.
Komo
Komo se može odnositi na
Teatro Verdi
Izgradnja i izgled kazališta
Carlo Franco izveo je radove obrade stropa cijelog kazališta i pozornice, izrade arhitrava, pilastra i friza pozornice, zatim izrade perforiranih željeznih lampiona za svjetiljke, podstavljanje platnom svih 75 loža, ukrašavanje carske lože i ostale pozlatarske radove.
Oslikavanje je povjereno venecijanskim slikarima Antoniju Zuccaru i Carlu Mateshegu. Zuccaro je na stropu kazališta naslikao Pobjedu civilizacije (Trionfo della Civiltà), a Matesheg izradio ornamentne ukrase prema nacrtima arhitekta Trevisananata, oslikao dijelove stropa, vanjske dijelove loža, ogradu međukata i izradio cvjetove prvog reda s plavom i crvenom podlogom.
Za izrade u štukaturi bio je pozvan tršćanski majstor Leone Bottinelli koji je izradio karijatide u koncertnoj dvorani i ukrase u predvorju zgrade.
Kazalište je svečano otvoreno dana 7. listopada 1865. godine, o čemu svjedoči sačuvan zapis Giuseppe Sabalicha:
"Vanjski ukras je neke vrste renesansnog stila. Na prednjoj strani glavnog ulaznog pročelja, iznad pet glavnih velikih prozora, koji su postavljeni nad arkadama trijema, u pet niša postavljena su poprsja ... Pročelje prema čistini Kaštela sadrži istu arhitekturu; sjeverno i južno pročelje nisu obrađeni.
''Unutrašnjost. Predvorje je vrlo nalik renesansi. Polukrug kazališta odudara od vanjskog dijela, jer je u čistom maurskom stilu. U polukrugu su tri reda loža koje završavaju vrlo širokom galerijom. Prostor može primiti tisuću i pet stotina gledatelja."''
Sabalich nadalje navodi da je duljina zgrade po uzdužnoj osi 44,5 m, širina loža 11 m, a visina 9 m, dubina pozornice 10 m.
Dvorana za koncerte bila je vrlo otmjena i mogla je primiti četiri stotine osoba. Imala je posebno izrađene parkete, dva velika lustera i tri ogromna ogledala.
Glavno (zapadno) pročelje gledalo je na današnju Ul. Jurja Bijankinija. Kroz petora vrata ulazilo se u vestibul, pa atrij kazališta. Tu se nalazila kavana, dvorana za odmor i pušenje.
Prema sačuvanim fotografijama zadarski Teatro Verdi svojom suzdržanom, neorenesansnom vanjštinom nije nagoviještavalo bogatu i maštovito ukrašenu unutrašnjost. Posebno dekorativne bile su lože, njih ukupno 75, koje su se prostirale u tri niza, svaki s 12 sa svake strane.
3674 Erbisbil
3674 Erbisbil je Marsov trojanski asteroid čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,359 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,1.
Teatro Verdi
Rušenje kazališta
Teatro Verdi, iako neznatno oštećeno u savezničkom bombardiranju tijekom Drugog svjetskog rata, ubrzo je nakon dolaska partizanske vojske srušeno do temelja. Danas u Zadru nema vidljivih znakova ili spomen–ploča koji bi upućivali na postojanje dviju velikih kazališnih zgrada koje su obilježile glazbeni i kazališni život u gradu od godina otvaranja Teatro Nobile 1783. do rušenja Teatro Verdi 1940–ih godina. Time je u nepovrat nestala jedna ne baš nevažna sastavnica zadarskoga kulturnog identiteta.
Kristal Springs
Kristal Springs se može odnositi na
Teatro Verdi
Rušenje kazališta
Novo kazalište zapravo nije ni toliko stradalo da se nije moglo obnoviti, ali mu je pristup bio potpuno zakrčen ruševinama. Prepušteno je devastaciji i propasti, a zadnji su ostaci porušeni 1974.
Mashantucket, Connecticut
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 299.
3737 Beckman
3737 Beckman je Marsov trojanski asteroid čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,406 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,0.
Volpi kup
Volpi pehar je nagrada koja se dodeljuje glumcima i glumicama na Filmskom festivalu u Veneciji. Ekvivalent je nagradama za istu kategoriju sa Berlinskog i Kanskog filmskog festivala. Ova nagrada je dobila ime u čast grofa Đuzepea Volpija de Misurate, koji je osnovao festival.
Mangan(II) sulfat
Mangan(II) sulfat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 151,001 Da.
Bajram
Bajram se može odnositi na:
Pozdrav Suncu
mini|200px|Pozdrav Suncu u [[Zadar|Zadru, 2008.]] Pozdrav Suncu je instalacija arhitekta Nikole Bašića postavljena u Zadru.
Lokacija
Pozdrav Suncu nalazi se u zadarskoj luci, na zapadnoj točki zadarskog poluotoka, neposredno uz Morske orgulje. S ovog se mjesta pruža pogled na Zadarski kanal, otoke i na zalazak Sunca, čija je ljepota u Zadru posebno poznata. Ovim zahvatom u obalni prostor, Zadar je dobio novo mjesto okupljanja, ali i turističku atrakciju.
Osnovni podaci
mini|Izgled Pozdrava Suncu po danu Pozdrav Suncu sastoji se od tri stotine višeslojnih staklenih ploča postavljenih u istoj razini s kamenim popločenjem rive u obliku kruga promjera 22 metra. Osim Sunca gledajući od zapadne strane, a poviše Morskih orgulja nalaze se i ostali planeti Sunčevog sustava. Veličine ploča Sunca i planeta su proporcionalne, kao i udaljenosti središta svake ploče same za sebe, no oboje istovremeno nisu, jer bi planeti morali biti udaljeni od nekoliko stotina metara do nekoliko desetaka kilometara od Sunca na instalaciji. Ispod staklenih ploča nalaze se fotonaponski solarni moduli preko kojih se ostvaruje simbolična komunikacija s prirodom, s ciljem da se, kao i s Morskim orguljama, ostvari komunikacija - tamo zvukom, a ovdje svjetlom.
U kromirani prsten koji okružuje ploče s fotonaponskim modulima, upisana su imena zadarskih svetaca. Pokraj njihovih imena i datuma na koji se slave upisana je deklinacija sunca sjeverno ili južno od ekvatora (DEC-minimalno -23 stupnja do maksimalno 23 stupnja), visina Sunca u meridijanu na taj datum (ASM - Altitudo Soles im Meridien) i trajanje Sunčeve svjetlosti na taj blagdan (npr. 15:10:12) čime instalacija postaje svojevrsni kalendar. Taj je astronomski dio napravljen uz stručnu pomoć dr. Maksima Klarina, profesora u Pomorskoj školi Zadar.
Istovremeno sa zalaskom Sunca uključuju se i rasvjetni elementi ugrađeni u krug, te po posebno programiranom scenariju proizvode iznimno dojmljivu svjetlosnu igru. Vrijeme uključivanja i isključivanja instalacije odredio je dr. Klarin, i to za narednih 50 godina.
Instalacija je koštala 8 milijuna kn (bez PDV-a), a cjelokupno uređenje okoliša u njenoj blizini 50 milijuna kuna.
Energetsko značenje
mini|100px|lijevo|Solarna ćelija Fotonaponski solarni moduli danju apsorbiraju Sunčevu svjetlosnu energiju, pretvarajući je u električnu i predajući je u distributivnu naponsku mrežu. Očekuje se da će čitav sustav godišnje proizvoditi oko 46.500 kWh, čime postaje malena elektrana. Energetsko značenje je samo simbolično, jer se energija uložena u proizvodnju modula i cjelokupne instalacije ne može isplatiti tijekom životnog vijeka instalacije. Svejedno, instalacija se isplaćuje na specifičan način, privlačeći velik broj turista u grad.
Vandalizmi
mini|Oštećena solarna ploča U nekoliko navrata uočena su oštećenja (napuknuća solarnih ploča) na instalaciji, i to najviše na Suncu na kojem je oštećeno 12 ploča te na pločama koje predstavljaju Jupiter i Saturn. Prvo se smatralo da su napuknuća uzrok udarca metalnim predmetom po pločama jer su ploče nosivosti oko 400 kilograma i jako ih je teško razbiti. Slučajnom snimkom sa trajekta na relaciji Preko - Zadar se otkrilo da je uzrok jednog od napuknuća prelazak dostavnog vozila težine oko 3500 kilograma preko Sunca i Jupitera koje je svojom težinom uzrokovalo napuknuće nekoliko ploča. Taj dokaz potvrdio je priče građana koji žive u neposrednoj blizini da u noćnim satima pojedinci prelaze preko tog dijela rive automobilima. Nakon ovih oštećenja Grad Zadar je, uz nadzornika, uveo i nadzorne kamere koje koje će 24 sata dnevno nadzirati instalaciju. U lipnju 2009. godine tvrdim predmetom smrskane su četiri ploče, u noćima oko 8. kolovoza još dvije.
Cognin
Konjen je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Savoja koja pripada prefekturi Šamberi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 5900 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1316 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,48 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 299 metara (maksimalnoj 451 m, a minimalnoj 269 m).
Premeno, Verbano-Cusio-Ossola
Premeno je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 466 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 839 m.
Gudman
Gudman se može odnositi na
Etel (razvrstavanje)
Etel se može odnositi na
Mary Wollstonecraft Shelley
thumb|Mary Shelley
Mary Wollstonecraft Shelley (rođena 30. august 1797 u Londonu; umrla 1. februara 1851. u Londonu) je bila značajna engleska autorica ranog 19. vijeka.
Mary Wollstonecraft je bila kćerka britanskog autora i filozofa William Godwin i u to vrijeme poznate feministkinje Mary Wollstonecraft. Majka joj je umrla 11 dana poslije njenog rođenja. Njen otac se 1801. vjenčao sa Mary Jane Clairmont, udovicom sa dvoje djece. Sa deset godina Mary je napisala svoju prvu knjigu, jednu ličnu verziju stare dječije knjige Mounseer Nongtongpaw. U svojoj 16. godini upoznala je Percy Bysshe Shelley, sa kojim se tri godine poslije, nakon smrti njegove žene, vjenčala. Mary Shelley je imala troje djece od kojih su dvoje vrlo rano umrli.
Mary Shelley je umrla kao uvažena autorica 1851. godine u Londonu.
Frenč Kemp
Frenč Kemp se može odnositi na
3800 Karayusuf
3800 Karayusuf je Marsov trojanski asteroid čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 1,578 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 15,4.
Fireflies in the Garden
Fireflies in the Garden je američki igrani film snimljen u režiji Dennisa Leeja sa Willemom Dafoeom i Julijom Roberts u glavnim ulogama. Po žanru je drama, a radnja prati život tri generacije jedne porodice kojom je dominirao autoritarni otac.
Moss Point, Mississippi
Mos Pojnt je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 13.704, što je 2.147 (-13,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fireflies in the Garden
U Hrvatskoj je distribuiran pod naslovom Krijesnice u vrtu, a u Srbiji pod naslovom Svici u bašti.
Petrčane
Petrčane je naselje u sastavu grada Zadra u Zadarskoj županiji.
Hatli
Hatli se može odnositi na
Lambert
Lambert se može odnositi na
APJ
Termin APJ ima više značenja.
Falkon
Falkon se može odnositi na
3833 Calingasta
3833 Calingasta je Marsov trojanski asteroid čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,195 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 15,0.
Oliv Branč
Oliv Branč se može odnositi na
Lansing, Kansas
Lansing je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Konstantin IV
Konstantin IV (grč: Κωνσταντίνος Δ', rođen oko 650, umro 10. septembra (?) 685. godine) bio je vizantijski car od 668. do 685. godine. U toku njegove vladavine Carigrad je odoleo prvoj arabljanskoj opsadi (674—678), Bugari su prešli Dunav (681) i učvrstili se u vizantijskoj Trakiji, a Šesti vaseljenski sabor (680—681) je osudio monotelitizam kao jeres. U starijoj nauci Konstantin IV je poistovećen sa Konstantinom Pogonatom (Bradatim) iz vizantijskih izvora, ali danas preovladava mišljenje da se nadimak Pogonat u stvari odnosio na Konstantinovog oca, Konstansa II.
Lansing, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.265, što je 2.066 (22,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Konstantin IV
Mladost i stupanje na presto
Konstantin IV je rođen oko 650. kao najstariji sin Konstansa II, unuka cara Iraklija, i Fauste, ćerke Valentina Aršakunija, vizantijskog vojskovođe jermenskog porekla. Konstans je svog prvenca krunisao za savladara u aprilu 654. godine, a 659. i dvojicu mlađih sinova Iraklija i Tiberija. Nakon toga, car se 661/662. uputio na krajnji zapad carstva i utvrdio svoj štab u Sirakuzi na Siciliji. Konstansova namera bila je da sa Sicilije povede borbe protiv Langobarda u Italiji i zaštiti Kartaginski egzarhat u Africi od napada muslimanskih Arabljana koji su već u Iraklijeve vreme zagospodarili Sirijom, Palestinom i Egiptom. Planovi Konstansa II zahtevali su vanredne izdatke od lokalnog stanovništva tako da je nezadovoljstvo kulminiralo zaverom u kojoj je car ubijen 15. septembra 668. godine. Za cara je izvikan prisutni strateg teme Opsikijon, Jermenin Mizezije. Već u februaru 669. mladi Konstantin je otputovao na Siciliju i uz pomoć lokalnih italskih odreda pogubio Mezezija i njegove pomagače. Novi car je u znak pobede poslao Mezezijevu glavu u Konstantinopolj, a zatim je dopratio očevo telo u prestonicu gde je Konstans najposle sahranjen u carskom mauzoleju pri crkvi sv. Apostola.