cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Robovo (Strumica)
Prirodni uslovi
Robovo je smešteno u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 8 kilometara istočno.
Naselje Robovo se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno u središnjem delu plodnog Strumičkog polja. Severno od naselja protiče reka Strumica. Nadmorska visina naselja je približno 220 metara.
Stanovništvo
Robovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 576 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su Makedonci (99%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je rimokatoličanstvo (jedno od dva naselja u celoj državi sa rimokatoličkom većinom).
Prva liga Jugoslavije u košarci 1990/91.
Tabela
Legenda:
Courlon-sur-Yonne
Kurlon sir Jon je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Sans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 988 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 59 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,73 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 60 metara (maksimalnoj 138 m, a minimalnoj 54 m).
Cuitzcuixcatla, Tepoztlán
Cuitzcuixcatla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tepoztlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1706 m.
Sören
Zeren je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 165 opštinskih središta okruga Rendsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 197 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1058153.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rendsburg Zeren se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Rendsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 29 metara. Površina opštine iznosi 6,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 197 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 30 stanovnika/km².
Busseto, Ancona
Busseto je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 187 m.
Sistemska skleroza
Sistemska skleroza (SSc), , od - što znači tvrdoća, i  - što znači koža, ili doslovno prevedeno tvrda koža, je hronična sistemska autoimunska bolest, koju karakteriše oštećenje malih krvnih sudova kože i unutrašnjih organa i povećano stvaranje vlakana vanćelijskog veziva i njihovo taloženje u zidovima krvnih sudova, kože i unutrašnjih organa. Taloženje vlakana vanćelijskog veziva manifestuje se kliničkom slikom bolesti - tvrdom, zadebljalom kožom (sklerodermija) i promena na visceralnim organima. Težina bolesti zavisi od stepena oštećenja važnih unutrašnjih organa, pre svega bubrega, pluća, srca i digestivnog sistema. Sistemska skleroza se najčešće javlja kod osoba između 30 i 50 godina života i tri do četri puta je češća kod žena. Prevalenca bolesti je 10-20 slučajeva na 100.000 osoba, a Incidenca je 1-2 slučaja na 100.000 osoba godišnje.
Epidemiologija
Epidemiološka istraživanja učestalosti javljanja sistemske skleroze (SSc) u južnoj Evropi, na osnovu studije sprovedene u regionu Lugo (Lugo) u severozapadnoj Španiji od januara 1988 do decembra 2006, kod 78 Lugonjaca obolelih u tom periodu (prema kriterijumima koje su predložili Leroj (LeRoy) i Medsgar (Medsger) 1980 sa Američkog koledža za reumatologiju) dobijeni su sledeći rezultati; Ostale slične studije sprovedene u zadnje vreme u severozapadnoj Španiji su sa približno istim podacima kao u studijama sprovedenim u Grčkoj i nekim regionima SAD.
Istraživanja sprovedena u SAD, iznose podatak da je sistemska skleroza u Americi retka bolest, koja se dijagnostikuje u otprilike 67 muškaraca i 265 žena na 100.000 ljudi svake godine. Na svetskom nivou; iste studije procjenjuju, da se sistemska skleroza javlja u 2,3 do 10 ljudi na 1 milijon. Sistemska skleroza je retkost u stanovnika Japana i Kine. Većina istraživanja sprovedena kod osoba obolelih od sistemske skleroze su pokazala da etnička pripadnost značajno utiče na oboljevanje od sistemske skleroza. Podaci dobijeni opširnim epidemiološkim istraživanjima sprovedenim kod osoba bele i crne rase, pokazuju da se bolest javlja skoro dvostruko češće kod osoba crne rase. Japanski bolesnici imaju manju prevalencu od belaca. Najviša stopa razboljevanja je opisana u američkih Čokto indijanaca. Kod crne rase bolest se javlja u ranijoj životnoj dobi, sa učestalijim i izraženjim difuznim promenama u koži, plućima i sveukupno gledano lošijom prognozom bolesti u odnosu na belu rasu.
Ova zapažanja je potvrdilo i istraživanje sprovedeno u županiji Sena-Sen-Deni u predgrađu Pariza, gde živi 1.094.412 odraslih osoba (starijih od 15 godina), među kojima su 26% osobe neevropskog porekla, uglavnom iz severne i podsaharske Afrike, Azije i Kariba, dala su sledeće rezultate: ukupna prevalenca sistemske skleroze (na miliona odraslih) je bila 158.3 i bitno se razlikuje u odnosu na prevalencu kod autohtonih Evropljana kod kojih ona iznosi 140.2. Prema zaključcima iz ove studije veća učestalost sistemske skleroze u heterogenim sredinama verovatno je posledica potencijalnog uticaja etničkog porekla na patogenezu sistemske skleroze
Kao mogući razlog epidemioloških razlika između etničkih grupa navode se sledeće činjenice; Etničke razlike su su takođe uočene i kod glavnih kompleksa histokompatibilnog gena, kao što su; ...„Iako navedeni faktori ne isključuju u potpunosti i socioekonomske činioce koji su povezani sa etničkom pripadnošću, ipak nacionalnosti ima važan utecaj na patogenezu sistemska skleroza, možda zbog genetskih faktora...“ Učestalost oboljevanja od sistemske skleroze kod žena je značajno veća, nego kod muškaraca. U Španiji, žene u proseku obolevaju 3,5-6 puta češća od muškarce. Međutim, difuzni oblik sistemske skleroze (dSSc) se javlja podjednako kod muškaraca i žena, dok se ograničen oblik sistemske skleroze (lSSc) učestalije javlja kod žena u odnosu 10:1. Stopa smrtnosti je u porastu u SAD-u i Evropi, i kreće se 3,08 na 1 milion. Promene na bubrezima i plućima najčešći su uzrok smrti u bolesnika sa sistemskom sklerozom. Plućna hipertenzija dovodi do 12% smrtnih ishoda u sistemskoj sklerozi. Fibrozne promene na plućima i srcu uzrokuju smrt u 9% bolesnika sa sistemskom sklerozom.
Etiologija
Uzrok sistemske skleroze nije poznat, kao i zašto se ona četiri puta češće javlja kod žena u odnosu na muškarce, a nepoznata je i uloga ženskih hormona u nastajanju bolesti.
Takođe nema sigurnih dokaza da su nasleđe, infekcija, fizički ili hemijski činioci presudni za nastanku bolesti. Ali zato su naučnici sigurni da je sistemska skleroza nezarazna bolest koja se ne prenosi se na druge ljude.
Izlaganje organizma nekim hemijskim materijama ili lekovima može izazvati pojavu bolesti sa kliničkom slikom sličnoj sistemskoj sklerozi. Te materije su vinil hlorid monomer, benzen, toluen, trihloretilen, a od lekova pentazocin,l-triptofan, bleomicin. Pretpostavlja se da ove materije svoj uticaj ispoljavaju na endotelnim ćelijama krvnih sudova.
Nije sasvim razjašnjeno da li faktori rizika iz životne sredine izazivaju sistemsku sklerozu samo kod nasledno sklonih osoba, ili dovoljno jak štetni uticaj iz životne sredine može izazvati bolest i kod osoba bez značajne nasledne sklonosti, a slabiji štetni uticaj samo kod osoba sa genetskom predispozicijom. Mogući etiološki činioci iz životne sredine povezani sa pojavom sistemske skleroze
Patofiziologija
Sistemska skleroza je kao i mnoge druge autoimunske bolesti poremećaj, u kome sopstveni imunski sistem, iz nepoznatih razloga, napada vlastito telo. Ona je najkraće rečeno skup simptoma bolesti, koje karakteriše abnormalni rast vezivnog tkiva u potpornom aparatu kože i unutrašnjim (visceralnim) organima.
U nekim oblicima dominira skleroderma, težak oblik zadebljanja kože. Dok su kod drugih oblika, promene mnogo dublje, sa teškim oštećenjima krvnih sudova unutarašnjih organa, srca, pluća i bubrega.
Glavni patofiziološki mehanizami u toku razvoja sistemske skleroze su inicijalno izazvani poremećenom ravnotežom metabolizma vezivnog tkiva koji za posledicu ima pojavu fibroze koju prati;
Prvi znaci patoloških promena koje se javljaju kao preteča razvoja sistemske skleroze, su promene na malim krvnim sudovima izazvane nakupljanjem mononuklearnih ćelija, pretežno T limfocita, oko krvnih sudova kože i na granici između kože i potkožnog masnog tkiva. Nedovoljno poznat i izučen, uzročnik pokreće mehanizam oštećenja endotela koji se sigurno javlja pre pojave zapaljenja i dovodi do oštećenja endotelnih ćelija krvnih sudova i aktivira odbrambeni sistem organizma, koji pokrenut ovim promenama podstiče i pojačava dalje oštećenje endotelnih ćelija uvećanim stvaranjem interleukina 2 (IL-2) i drugih citokina koji aktiviraju ćelije T. Neke od tako aktiviranih ćelije T imaju sposobnost da „ubiju“ sopstvene endotelne ćelije, što rezultuje značajnim smanjenjenjem i/ili uništenjem većine kapilara kože.
Pored aktiviranja ćelijskog imunskog odgovora, u sistemskoj sklerozi postoji i pojačana aktivnost humoralnog imunskog sistema. ... „''Kod oko 95% bolesnika sa sistemskom sklerozom otkrivaju se antinukleusna antitela (ANA) na HEp-2 ćelijama kao supstratu. Neka od specifičnih antinukleusna antitela pretežno se nalaze u pojedinim kliničkim oblicima bolesti. U lakšem obliku sistemske skleroze, (ograničenoj sistemskoj sklerozi), često se javljaju anticentromerna antitela (ACA) i antitela na Th nukleolusni antigen, dok se u težem obliku sistemske skleroze, (difuznoj sistemskoj sklerozi), češće nalaze antitela na topoizomerazu I (ATA), -RNA polimerazu III (ARA) i U3 ribonukleoprotein (U3RNP)...''“
Klinički oblici i klinička slika
Sistemska skleroza (SSc) se u kliničkoj praksi sreće u dva glavna oblika; Ovi oblici se podjednako često javljaju, ali se međusobno značajno razlikuju po težini kliničke slike i prognozi bolesti. Razvrstavanje bolesnika sa pojedinim oblikom bolesti vrši se na osnovu rasprostranjenosti sklerodermnih promena. Klinički oblici sistemske skleroze Klinička slika ograničene (limitirane) sistemske skleroze obično počinje Rejnoovim fenomenom koji traje godinama pre pojave drugih simptoma i znakova. Zatim se javlja difuzni otok prstiju šaka, a nakon nekoliko meseci ili godina sklerodaktilija.
Klinička slika difuzne sistemske skleroze, (teži oblik bolesti), obično počinje istovremenom pojavom (u razmaku od nekoliko nedelja ili meseci) Rejnoovog fenomena, difuznog otoka šaka i bolova u zglobovima. Sklerodermija započinje na prstima šaka, ali se brzo pogoršava i širi, i za nekoliko meseci do nekoliko godina zahvata i proksimalne delove udova i trup.
Manifestacije promena
Promene u sistemskoj sklerozi nastaju postupno;
Sistemske promene
Su različite u zavisnosti od lokalizacije i obima zahvaćenosti pojedinih područja i mogu sa ispoljiti kao; right|thumb|200px|Gastroskopski nalaz jednjaka u bolesnika sa sklerodermom izazvan hroničnim gasto-ezofagealnim refluksom Ovo je najčešća visceralna manifestacija SSc. Oštećenje-erozijom jednjaka prisutna je u 75-90% bolesnika, želuca u najmanje 50%, tankog creva u 20-50% i debelog creva u 50-70% bolesnika sa sistemskom sklerozom. U početnom stadijumu dominira poremećaj autonomne (holinergičke) inervacije bez značajnih morfoloških promena, dok u kasnijem stadijumu dolazi do atrofije glatkih mišićnih ćelija i fibroze zida šupljih organa. Ove promene dovode do poremećaja u peristaltici, ekskretornoj i apsorpcionoj funkciji organa za varenje sa pratećom simptomatologijom u vidu disfagije, gorušice (gastro-ezofagealnog refluksa), hematemeze, melene, rastezanja u trbuhu i perforacije creva. Najčešće nastaje u kasnijoj fazi bolesti, i ispoljava se u vidu dispneje (nedostatka vazduha), prvo u miru a kasnije u toku napora, praćena suvim kašaljem kao i restriktivnim i opstruktivnim tegobama. Oštećenje pluća je najčešći uzrok prevremene smrti bolesnika sa sistemskom sklerozom. Postoje dve osnovne kliničke manifestacije oštećenja pluća: intersticijska fibroza i plućna hipertenzija. Nastaju veoma brzo, sve do insuficijencije, uremije i hipertenzije. Kod bolesnika sa difuznom sistemskom sklerozom i antitelima na RNA-polimerazu III prisutan je najveći rizik da obole od oštećenja bubrega. Poseban faktor rizika je prethodna terapija kortikosteroidima (u dozi većoj od 15 mg prednizolona dnevno). Klasična klinička oštećenja bubrega u sistemskoj sklerozi je tzv. “sklerodermna bubrežna kriza”, koja se manifestuje naglim porastom krvnog pritiska, glavoboljom, vidnim poremećajima, srčanom insuficijencijom, perikardnim izlivom, hemolitičkom anemijom i trombocitopenijom. Bubrežne promene u “sklerodermnoj bubrežnoj krizi” ne moraju uvek biti praćena porastom krvnog pritiska, tako da se razlikuju dva tipa “sklerodermne bubrežne krize”: hipertenzivna i normotenzivna. Uljučuju perikarditis i miokardijalnu fibrozu, kongestivnu srčanu dekompenzaciju. Promene na srcu su veoma česte u sistemskoj sklerozi bitno utiču na prognozu bolesti. Kardiološke manifestacije mogu se okvirno podeliti na; primarne i sekundarne. U primarne promene se ubrajaju: 1. autonomna neuropatija (manifestuje se sinusnom tahikardijom), 2. fibroza miokarda u vidu “krpica”, 3. suženje malih intramiokardnih grana koronarnih arterija, 4. fibroza perikarda sa ili bez perikardnog izliva.
Koronarna rezerva je kod bolesnika sa SSc značajno redukovana. Srčana insuficijencija je najčešće posledica sistolnog opterećenja desne komore (zbog plućne hipertenzije) ili leve komore (zbog arterijske hipertenzije u sklopu oštećenja bubrega). Kao simptom žutica može biti praćena, svrabom, hepatomegalijom (uvećanje jetre), neuropatijom i neurološkim poremećajima i anemijom. Ove smetnje sreću se u oko 70% bolesnika, u obliku blago progresivne miopatije, u obliku zapaljenja koju nije moguće razlikovati od dermatomiozitisa i mišićne slabosti povezane sa generalizovanim neuropatskim poremećajem.
Promena na zglobovima tetivama i mišićima
Ove promene mogu se javiti kao inicijalna manifestacija bolesti u 12 do 65% bolesnika, a nešto kasnije kod gotovo svih bolesnika. Bolest najčešće zahvata prste, ručne zglobove i gležnjeve. Zglobne promene se mogu javiti kao;
Tetiva koje su zahvaćene promenama kao i tetivne ovojnice i burze karakterišu se pojavom krepitacija (pucketanja) izazvanog taloženjem fibrina na njihovim površinama. Moguće su i kompresije živaca, npr. medijanusa u karpalnom kanalu šake, a razvijaju se i fleksijske kontrakture prstiju šaka, ručnih zglobova i laktova.
Promene se nalaze u do 70% bolesnika: blago progresivna miopatija, upalna bolest koju nije moguće razlučiti od dermatomiozitisa i mišićna slabost povezana s generaliziranim neuropatskim procesom.
Slabost je uglavnom lokalizovana u mišićima ramenog i karličnog pojasa, u do 70% bolesnika i može biti posledica miozitisa u okviru sistemske skleroza, malih infarkta mišića izazvanih perifernom vaskulopatijom, fibrozom samog mišića (fibrozirajuća miopatija), kao i sindroma preklapanja sistemske skleroze sa dermato/polimiozitisom. Miozitis u okviru sistemske skleroze se karakteriše povišenom koncentracijom kreatin kinaze (CK) u serumu. Međutim ukoliko je vrednost CK tri ili više puta veća u odnosu na referentnu, uz pozitivna anti-PM/Scl antitela, treba postaviti dijagnozu sindroma preklapanja sistemske skleroze sa dermato-ili polimiozitisom.
Dijagnoza
Pravilna dijagnoza i prognoza toka i ishoda sistemske skleroze, zavisi od stepena oštećenja funkcija važnih unutrašnjih organa (pluća, srca, bubrega, organa za varenje). Da li će i u kojoj meri biti zahvaćeni određeni organi nije moguće predvideti tokom bolesti.
U cilju lakše diganostike uvedeni su kriterijumi za dijagnozu sistemske skleroze koji se zasnovaju prvenstveno na tipu i rasprostranjenosti kožnih promena (vidi tabelu) „Da bi se postavila dijagnoza istemske skleroze neophodno je da bude ispunjen glavni („major“) kriterijum ili da su istovremeno prisutna najmanje dva sporedna („minor“) kriterijuma“.
Bzura
Bzura je rijeka u sredini Poljske, lijeva pritoka Rijeke Visle duga 166 km.
Sistemska skleroza
Dijagnoza
U praksi je poznato je da se difuzna sistemska skleroza, u odnosu na njen ograničeni oblik, karakteriše mnogo bržim razvojem bolesti i težim oštećenjima na unutrašnjim organima. . ''„Uočena je udruženost antitela na topoizomerazu-I sa razvojem intersticijske fibroze pluća, antitela na RNA polimerazu-III sa oštećenjem bubrega i anti-RNP antitela sa plućnom hipertenzijom. Nalaz anti-Ro antitela u SSc prognostički je pokazatelj brzog napredovanja bolesti, sa brzim razvojem oštećenja važnih unutrašnih organa“''.
Bzura
Hidrologija
Bzura izvire u sjeveroistočnom predgrađu Łódźa kod lokaliteta Rogi, na nadmorskoj visini od 238 metara. Od tamo teče u velikom luku prema sjeveroistoku, preko Sochaczewa i Łęczyce do ušća u Vislu preko puta Wyszogróda.
Sistemska skleroza
Dijagnoza
Zato je rana dijagnoza i praćenje stepena oštećenja tih organa, neophodna za pravovremeno uvođenje pojedinih simptomatskih i imunosupresivnih lekova.
Bzura
Hidrologija
Porječje rijeke veliko je 7788 km² i prostire se po Lodzkom i Mazovjeckom vojvodstvu.
Sistemska skleroza
Diferencijalna dijagnoza
Diferencijalna dijagnoza sistesmke skleroze ovuhvata veliki broj bolesti i stanja povezanih sa Rejnoovim fenomenom ili fibrozom. Diferencijalna dijagnoza sistemske skleroze mini|desno|250p| [[Rejnoov fenomen na šakama ]]
Bzura
Hidrologija
Prosječni pad rijeke u gornjem toku je 2%, a na ušću 0,3%, a prosječni godišnji protok (1951-90) je 24,4 m³/s.
Sistemska skleroza
Terapija
Terapiji sistemske skleroze određen je brojnim poznavanjem patofioziologije bolesti i najčešće joj se u medicinskoj praksi pristupa na jedan od sledeća dva načina;
Bzura
Hidrologija
vode Bzure gotovo su čitavim tokom zagađene što zbog kanalizacije ali i zbog brojnih šećerana.
Sistemska skleroza
Smanjivanje aktivnosti bolesti
Smanjivanje aktivnosti bolesti se zasniva na primeni sevremenih farmakoloških „intervencija“ koje ispoljavaju svoje dejstvo na jedan od sledećih patogenetskih mehanizama; Mogući terapijski pristup sistemskoj sklerozi
Bzura
Hidrologija
Donji tok Bzure bio je front na kom su se sukobile njemačko-ruske snage za Prvog svjetskog rata, a i za Drugog svjetskog rata tokom Invazije Poljske. Tu se između 9. - 20. septembra 1939. odvila Bitka na Bzuri u kojoj je poljska vojska neuspješno pokušala zaustaviti napredovanje jedinica Wehrmachta prema Varšavi.
Sistemska skleroza
Lečenje simptoma poremećaja i funkcija
Lečenjem simptoma poremećaja funkcija određenih organa i organskih sistema, sprovodi se u cilju održavanja i poboljšanja njihove funkcije, kao i prevencije vitalnih komplikacija.
Opšte mere
U oko 98 proceanata bolesnika prisutan je Rejnoovovim fenomenom. Zato se bolesnicioma obavezno savetuje; utopljavanje, upotreba sedativa i obavezno prestanak pušenja, upotrebe alkohola i kafe.
Kod sistemske (difuzne) skleroze obavezna je primena krema koje ublažavaju naprijatan osećaj zategnutosti kože.
Los Pinos, Ixmiquilpan
Los Pinos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Ixmiquilpan.
Sistemska skleroza
Opšte mere
Stalna primene fizikalne terapije je jedan od osnovnih načina lečenja kod sistemskog oblika skleroze i treba je sprovoditi stalno kako bi se sprečila pojava kontraktura.
Los Pinos, Ixmiquilpan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 267 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1731 m.
Sistemska skleroza
Hiperbarična oksigenoterapija
mini|desno|250p|Uvećanu [[koncentracija|koncentracije kiseonika u bolesnim tkivima moguće je postići jedino izlaganjem organizma povećanom pritisku 100% kiseonika (hiperbarična oksigenacija) u barokomorama]]
Polazeći od saznanja o terapijskoj efikasnosti hiperbarične oksigenacije u lečenju mnogih bolesti u čijoj osnovi leži nedostatak kiseonika u tkivima (hipoksija), brojna istraživanja su pokazala višestruke mogućnosti primene ove vrste terapije u lečenju sistemskih bolesti. Od svih sistemskih bolesti vezivnog tkiva primena hiperbarične oksigenoterapije, kao savremene metode lečenja, ima najveće učinke kod bolesnika sa sistemskom sklerozom u svim fazama bolesti,u kojoj nastaje višestepena hipoksija; cirkulatorna, tkivna, ćelijska itd.
Iz patogeneze poremećaja, znamo da u osnovi sistemske skleroze postoji vaskulitis sa promenama na endotelu malih krvnih sudova, koji su zadebljani, suženog promera i samim tim smanjenog protoka krvi. Ove promene na krvnim sudovima imaju za posledicu smanjen priliv kiseonika i metaboličke poremećaje koji izazivaju oslobađanje mnogih medijatora zapaljenja, pre svega reaktivnih vrsta kiseonika (slobodnih radikala), što u krajnjem ishodu rezultuje destrukcijom tkiva. U takvim uslovima normalan dotok kiseonika vezanog za hemoglobin je znatno smanjen, što još više produbljuje hipoksiju u tkivima, koja je (prema brojnim istraživanjima) najodgovornija za nastanak fibroze, jer stimuliše fibroblaste i druge ćelije koje obrazuju kolagen.
Neophodni priliv kiseonika, u količinama koje će zadovoljiti sve metaboličke potrebe bolesnog tkiva, u ovakvim uslovima, moguć je ako se on obezbeđuje u količinama koje su znatno veće od fizioloških (i do 20 i više puta). Ovu vrstu uvećanja koncentracije kiseonika u bolesnim tkivima moguće je postići jedino primenom povećanog pritiska (hiperbarične oksigenacije), kada se u krvnoj plazmi uvećava njegovo rastvaranje. Zato se lečenje sprovodi u za to specijalno konstruisanim uređajima, barokomorama u atmosferi 100% kiseonika na pritisku 1,3 do 2 bar-a, od 15 do 20 dana u jednodnevnim seansama u trajanju do 60 minuta.
Nakon 5-6 seansi u barokomori kod bolesnika sa sistemskom sklerozom javlja se smanjenje zategnutosti kože, posle 8-10 seansi smanjuje se otok i nastaje epitelizacija trofičnih promena na vrhovima prstiju šake i stopala, otpornih na raniju terapiju. Bolovi u zglobovima se smanjuju i povećava se njihova pokretljivost kod preko 70,5% bolesnika.
Zapaženi su i povoljni efekti HBOT na organe za varenje, pre svega na funkciju jednjaka, koje prati vrlo brzo izlečenje čira na želucu ako je on bio prisutan. U oko 13% bolesnika popravlja se ventilacija pluća, a kod 80% bolesnik i gasni sastav krvi i popravlja alveolarni gradijent. Takođe se značajno popravljava i glavni znak sklerodermije Rejnoov fenomen. Nakon HBOT povećava se i količina izlučenog ACTH-hormona što znatno smanjuje dnevne doze kortikosteroida. Ovim mehanizmom se može objasniti imunosupresivno delovanje HBOT kod autoimunskih bolesti, kao što je to i sistemska skleroza.
Prognoza
Smrtnost u bolesnika sa sistemskom sklerozom je veća nego u obolelih od drugih sistemskih i reumatičnih bolesti. Bolest se smrtnim ishodom može završiti u 13 od 20 bolesnika sa promena na visceralnim organima. , Zato je pravovremena dijagnostika sistemske skleroze i njeno pravilno lečenje od velikog prognostičkog značaja za bolesnika.
Erg Petroli Spa, Siracusa
Erg Petroli Spa je naselje u Italiji u provinciji Siracusa, u regiji Sicilija.
Sistemska skleroza
Prognoza
Epidemiološke studije su pokazale da bolesnici sa sklerodermom imaju povećan rizik od pojave kancera. Međutim, potrebne su brojnije studije da bi potkrepile moguću povezanost kožih i sistemskih sklerodermija i raka dojke. Danas je savremena medicina postigla napredak u lečenju oboljenja pojedinih organa u okviru sistemske skleroze i time smanjila nepoželjan ishod njihovih komplikacija. Dalja istraživanja treba da omoguće bolje razumevanje patofizioloških mehanizama ovog oboljenja što treba da pruži veću mogućnost razvoja i uvođenje novih oblika lečenja koje će direktno uticati na tok i ishod bolesti, u budućnosti...
Erg Petroli Spa, Siracusa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Canton Gazzo, Biella
Canton Gazzo je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 244 m.
Opština San Juan Tamazola, Oaxaca
San Juan Tamazola je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Sv. Ožbolt
'''Sv. Ožbolt''' je naselje u slovenskoj Općini Škofji Loki. Sv. Ožbolt se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Zapote Blanco, Santo Domingo Tomaltepec
Zapote Blanco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tomaltepec.
Sv. Ožbolt
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 78 stanovnika.
Zapote Blanco, Santo Domingo Tomaltepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1575 m.
Opština San Juan Tamazola, Oaxaca
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1061 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1979 m.
Las Vigas, Veracruz
Las Vigas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2012. godine u naselju je živelo 8037 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2438 m.
Whitehall, Montana
Vajthol je grad u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.038, što je 6 (-0,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
1669
mini|250px|[[Opsada Kandije okončana mletačkom predajom]]
Godina 1669 (MDCLXIX) bila je redovna godina koja počinje u utorak po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u petak po 10 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
Safet Halilović
mini|250px|Safet Halilović Safet Halilović (Orahova, 3. travnja 1951.), bosanskohercegovački političar, predsjednik Federacije Bosne i Hercegovine od 1. siječnja 2002. do 27. siječnja 2003. Doktorirao je 1988. na Fakultetu političkih znanosti u Sarajevu. U politiku je ušao 1991. kao član Stranke demokratske akcije, ali ju je 1996. napustio i osnovao Stranku za Bosnu i Hercegovinu.
Rudnik (Makedonija)
Rudnik je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Rudnik je naselje u okviru opštine Veles.
Rudnik ima veliki značaj za srpsku zajednicu u Republici Makedoniji, pošto Srbi čine manjinu u naselju (12%).
Prirodni uslovi
Rudnik je smešten u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Velesa, selo je udaljeno 20 kilometara severno.
Površina seoskog atara prostire se na površini od 17,0 km².
Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Rudnik je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 52 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (88%), a manjina su Srbi (12%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Совљак (Богатић)
Совљак је насеље у Србији у општини Богатић у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 554 становника.
Овде се налази Етно парк у Совљаку.
Демографија
У насељу Совљак живи 510 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,3 година (41,6 код мушкараца и 43,2 код жена). У насељу има 193 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,20.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Harald II od Norveške
Harald II Sivi plašt (staronordijski: Haraldr gráfeldr, norveški: Harald Gråfell, danski: Harald Gråfeld) (? -970) bio je kralj Norveške. od 961. do smrti.
Harald je bio sin kralja Eirika (Erika) Krvave Sjekire i unuk kralja Haralda Lijepokosog. Majka mu je bila Gunnhild Gormsdatter, kćer danskog kralja Haralda I. Nakon očeve smrti 954. on i braća su pokušavala svrgnuti kralja Haakona I Dobrog. Ti su pokušaji kulminirali u bitci kod Fitjara u kojoj su braća poražena, ali Haakon smrtno ranjen. On je na samrti svoje sljedbenike pozvao da Haralda priznaju za kralja kako bi se izbjeglo dalje krvoproliće.
Sam Harald je bio de facto vladar samo u zapadnom dijelu Norvške, a 961. je u nju došao danski kralj Harald Plavozubi te ga proglasio svojim vazalom. Svoju je vlast nastojao učvrstiti likvidacijama lokalnih velmoža kao što su Sigurd Haakonsson, Tryggve Olafsson i Gudrød Bjørnsson. Na kraju je svoju vlast uspio proširiti do Hålogalanda, uspostavio trgovačke rute duž norveške obale te poduzeo veliku vikinšku ekspediciju na Bjarmaland, područje današnjeg Arkhangelska u sjevernoj Rusiji. Zbog toga je s vremenom postao manje ovisan o podršci Plavozubog.
Godine 970. je na prevaru doveden u Dansku i u Halsu (Limfjord) ubijen u zavjeru koju je isplaniraoSigurd Haakonssonov sin Haakon Sigurdsson, tadašnji saveznik Plavozubog. Haakon Sigurdsson je nakon toga postao jarl od Ladea i novi vazalni kralj.
Dancaș, Miroslava
Dancaș je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Miroslava.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 140 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 117 m.
Los Juques, Tempoal
Los Juques je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 88 m.
Trazimensko jezero
Trazimensko jezero (italijanski: Lago Trasimeno) je najveće jezero na italijanskom poluotoku s površinom od 128 km², nešto manjoj od Jezera Comio. Rijeka Tiber teče nekih trideset kilometara istočno od jezera, ali jezero i rijeka su odvojeni brežuljcima: u jezero i iz jezera ne teče nijedan važniji vodotok, a razina vode se tokom godine mijenja u skladu s kišnicom i potražnjom vode iz obližnjih gradova, sela i farmi.
Opština Ciurea, Iași
Ciurea je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Irshad Manji
Irshad Manji (fonetski Iršad Mandži, إرشاد مانجي ‘Irshād Mānjī, gudžarati: ઇરશાદ માનજી Irshād Mānji; rođena 1968), kanadska novinarka, publicistkinja i aktivistkinja. Pisala je članke za nekoliko kanadskih i američkih časopisa, sudjelovala je na izradi epizode jedne dokumentarne miniserije, te potpisuje tri knjige. Najpoznatija je po knjizi "Nevolja s islamom [danas]" koja je stekla široku popularnost i višestruke prijevode, ali i univerzalne porazne kritike u akademskim krugovima.
Biografija
Mandži je rođena 1968. kod Kampale u Ugandi,  u muslimanskoj porodici južnoazijskog tj. bengalskog porijekla. Zbog pritisaka na cijelu južnoazijsku zajednicu od strane režima I. Amina, četverogodišnja Mandži i njena porodica 1972. sele se u kanadski grad Vancouver gdje je provela djetinjstvo. U susjednom Richmondu pohađala je javnu i vjersku školu, koju u svojim djelima pogrešno naziva medresom. Zajedno s majkom i sestrama, u mladosti je bila izložena porodičnom nasilju od strogog i autoritativnog oca, što se kasnije skupa s negativnim iskustvima iz vjerske škole odrazilo na njen publicistički opus. Studirala je historiju ideja na Univerzitetu u Britanskoj Kolumbiji i 1990. stekla titulu prvostupnice, nakon čega započinje novinarsku karijeru i tokom 1990-ih piše za lokalne aktivističke časopise. Za političko-religijske teme počela se interesirati tokom rada za medije M. Znaimera.
Opština Ciurea, Iași
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
Irshad Manji
Biografija
Godine 1997. objavila je svoju prvu knjigu, "Riskiranje utopije: na rubu nove demokracije", u kojoj izlaže koncept radikalnog oblika demokracije nazvanog Utopija kompleksnosti. Prvi dio knjige ("Podjele") govori o tome kako se individua može pronaći van prevladavajućeg političkog diskursa i fokusira se na neuspjeh feminizma u ostvarivanju ženske ravnopravnosti. Mandži isto tako kritizira politiku identiteta temeljenu na tendenciji krutih podjela grupa i navodi da to predstavlja problem ljudima s višestrukim identitetima, ističući sebe muslimansku lezbijku kao primjer. Na kraju dijela tvrdi da je došlo vrijeme da se prevaziđu i feminizam i politika identiteta, odnosno da se stvori alternativna vizija. U drugom dijelu ("Vrijednosti") Mandži identificira tri temeljne vrijednosti za koje vjeruje da su neophodni za preobrazbu koju želi – empatija, djelovanje i odgovornost, te ih obrazlaže pričama o različitim društvenim i političkim aktivistima s kojima je provodila vrijeme. Treći i posljednji dio knjige ("Vizija") posvećen je prezentaciji njene verzije utopije, vrste demokracije koja gura svoje stanovnike na upoznavanje kompleksnosti društva i uključuje stalnu interakciju, fleksibilnost i strpljenje bez poniranja u kaos, a rezultat svega je kontrola bez dominacije.
Svoju drugu knjigu Mandži objavljuje 2003. pod naslovom "Nevolja s islamom: Probuđeni poziv na iskrenost i promjenu", dvije godine kasnije preštampanu kao "Nevolja s islamom danas: Muslimanski poziv na reformu njene vjere". Djelomično autobiografski traktat, monografija predstavlja samu sebe kao otvoreno pismo muslimanima, pozivajući ih da razmišljaju kritički o svojim vjerskim uvjerenjima i kulturnim praksama. Mandži u knjizi nudi vlastito tumačenje historije islama    i tvrdi da suvremenim islamom dominira fundamentalistička struja vahabizma,   te da je islam kao takav nasilan, netolerantan, mizoginijski i antisemitski,     odnosno da urušava civilizaciju od Zapada do Afrike i Azije. Nadalje, knjiga opisuje muslimane kao robotske poslušnike kod kojih navodno prevladava pustinjski plemenski mentalitet, zbog čega ih Mandži poziva na buđenje  i nudi vlastiti program "Operacija Idžtihad"  s ciljem oslobađanja i liberalizacije. Mandži pritom samu sebe prezentira kao hrabru učiteljicu i reformistkinju, tvrdeći da će do revolucionarnih promjena doći uz individualnu interpretaciju tekstova i fokusom na emancipaciji žena uz pomoć zapadnjačkog kreditiranja raznih nevladinih organizacija. Pozitivan prijem knjiga je ostvarila kod novinara, dok su stručne recenzije bile izrazito negativne. Knjiga je ubrzo postala bestseler  i do 2007. prodana je u 60.000 primjeraka. S engleskog je prevedena na 15 jezika – njemački, katalonski, nizozemski, finski, portugalski, španski, francuski, danski, italijanski, hebrejski, norveški, poljski, bugarski, švedski i slovenski, a Mandži je na svom web-sajtu Muslim-Refusenik ponudila i samizdate na arapskom, indonezijskom, perzijskom i urdskom jeziku. mini|desno|150px|Iršad Mandži [[2012.]] Zahvaljujući stečenoj popularnosti Mandži je ostvarila suradnju s raznim institucijama i trustovima mozgova:  obnašala je poziciju gostujuće predavačice o sigurnosnim studijama na Univerzitetu Yale,    vodila je projekt "Moralna hrabrost"  na Univerzitetu New York   čiji je deklarirani cilj bio stvaranje lidera koji će izazivati tzv. političku korektnost, intelektualni konformizam i autocenzuru, bila je viša suradnica Evropske zaklade za demokraciju (EFD) i pozivana je da govori u Pentagonu. Tokom 2010-ih njene kolumne objavljivali su The New York Times, Newsweek, The Boston Globe, The Wall Street Journal, Los Angeles Times i brojni drugi časopisi, a redovno je davala intervjue za CNN, CBS, PBS, Fox News, BBC i Haaretz. Na temelju svoje druge knjige Mandži je 2007. izradila TV-epizodu "Vjera bez straha: Istraga Iršad Mandži"   koja je prikazivana u sklopu PBS-ove dokumentarne miniserije "Amerika na raskrsnici".
Mandžina treća knjiga "Alah, sloboda i ljubav" izdana je 2011. i dobila je manje pažnje u odnosu na prethodnu. Uz francuski i švedski prijevod, prevedena je i na malajski jezik iako je naposljetku zabranjena odlukom malezijskog suda. Novu knjigu Mandži je promicala u gradovima širom Evrope, prilikom čega su zabilježeni i incidenti. Predavanje u nizozemskom Amsterdamu, održano u decembru 2011. s političarom T. Dibijem, naprasno je prekinuto od strane aktivista iz belgijske salafističke grupe. U aprilu 2012. Mandži je knjigu promovirala i na Balkanu, posjetivši pritom Sarajevo, Tuzlu, Banja Luku, Zagreb i Beograd. Njenu turneju Bosnom i Hercegovinom, Hrvatskom i Srbijom organizirala je S. Broz, aktivistkinja i direktorica nevladine organizacije GARIWO. U BiH ugostili su je komunikolog B. Spahić, tuzlanski imam i lokalni političari, a u Zagrebu aktivist Z. Pusić. Posjet Beogradu organiziran je uz pomoć srpskog Helsinškog odbora za ljudska prava, dok su promociji su učestvovali orijentalist I. Kostić i sociolog S. Barišić. U maju 2016. Mandži se na Havajima vjenčala s dugogodišnjom partnericom Laurom Albano.
Priznanja i nagrade
Na temelju prve knjige i ranog aktivizma, Mandži je 1997. od strane časopisa Ms. imenovana "feministkinjom za 21. vijek". Njen politički angažman sažet u knjizi "Nevolja s islamom danas" dobio je gotovo opću podršku kod konzervativnih i liberalnih medija u Sjedinjenim Državama. Američki novinar T. Friedman pohvalio je knjigu kao "hrabru" i njen aktivizam doveo u izravan kontekst "procesa demokratizacije" u Arapskom svijetu, prema njegovom tumačenju otpočetom američkom invazijom Iraka. Novinarka i spisateljica G. Brooks knjigu opisuje "nužno oštro kritičkom" i tvrdi da će "uzdrmati uspavani, retrogradni i ugnjetavački muslimanski svijet", te hvali poziv na korištenje idžtihada nakon "godina uspavanosti" kao i inicijativu za jačanje prava žena putem kreditiranja NVO-a. Brooks dodaje da je Mandžino djelo jedno od "najpoštenijih osvrta" o Arapsko-izraelskom sukobu koje je ikad vidjela.
Kritike
U stručnim recenzijama, Mandžina prva knjiga "Riskiranje utopije: na rubu nove demokracije" opisana je korisnom za društvene i političke aktiviste, ali ne i naučnike koji se bave utopijskim studijama. Riječ je o utopiji samo u smislu njenog prijedloga o verziji demokracije zvane Utopija kompleksnosti. Iako Mandži implicira da je riječ o novom i originalnom konceptu, to zapravo nije slučaj s obzirom da su brojni teoretičari i aktivisti već ranije razvijali vrlo slične ideje procesa i sudjelovanja. Mandžina knjiga ne pokazuje nikakvu svijest o literaturi na temu utopije, odnosno slabu svijest o literaturi na temu demokracije. Naime, citira se mali broj stručnjaka (npr. Rorty i Elshtain), nasumično odabranih iz nedokučivih razloga. Usprkos tvrdnjama da su njene ideje globalno moguće, sociopolitički koncept Utopije kompleksnosti u stvarnosti je geografski ograničen, usvojiv samo u Kanadi.
Presa de los Muchachos, Saltillo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 494 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1765 m.
Irshad Manji
Kritike
Recenzenti kao jedan od primarnih problema ističu Mandžin neprofesionalni pristup        i izostanak bilo kakvih akademskih kvalifikacija ili iskustva o islamskim studijama i kulturama koje obrađuje. Zamjera joj se i to što se na svom web-sajtu Muslim-Refusenik lažno predstavlja kao "ekspert",  koristeći medijsku eksponiranost kao pokriće, te nudi "stručna mišljenja" za muslimanske države, narode i društva, islamsko pravo i egzegezu, fundamentalizam i terorizam, prava žena, odnos islama i demokracije, Arapsko-izraelski sukob, itd. U predgovoru knjige Mandži se veliča kao "glas naroda" i tvrdi se da predstavlja osvježenje u odnosu na akademske stručnjake, opisane "nerazumljivima, arogantnima i elitističkima".
Samoproglašena ekspertiza i sadržaj knjige legitimitet crpe na Mandžinom nasilnom i traumatičnom djetinjstvu       i islam se stoga često pojavljuje personaliziran u ulozi njenog despotskog i nasilnog oca,   a to osobno iskustvo pokušava preslikati na čitav islamski svijet i sve muslimanke. Ipak, čak i njena individualna svjedočenja analitičari navode kao preuveličana,  pseudoautobiografska i fiktivna. S obzirom da se njena priča prezentira kao autobiografska naracija, to je tobože oslobađa akademskih pravila pa smatra da nije dužna navoditi reference, ne mora imati historijsku podlogu i može slobodno predstavljati mišljenja i pristranosti kao činjenice. U knjizi se tako ignoriraju stručnjaci i promoviraju šarlatani,  stihijski se citiraju stavovi o religiji, historiji i kulturi, poneki stihovi Kurana, a za potporu postavljenoj tezi koriste se i pošalice, izreke ili čak opažanja s internetskog chata.
Mandži se služi klasičnom orijentalističkom metodologijom kružnog referenciranja, uzimajući za izvore samo ono što ide u prilog tezi o rasnoj i kulturnoj inferiornosti muslimana, a isti selektivan pristup primjetan je i pri obradi većine pojedinačnih izvora – iz konteksta se vade dijelovi rečenica koji ju potvrđuju odnosno izostavljaju se oni koji ju negiraju. Tekst knjige brzo i iznenada skreće u prošlost i sadašnjost, kroz različite vremenske periode i kulturne kontekste, ispreplićući rasprave o religiji, opise historijskih događaja i priče o djetinjstvu sa srditim i konfrontacijskim retoričkim pitanjima, izravnim interpelacijama, klevetničkim opaskama, sarkastičnim komentarima i drugim retoričkim alatima, čime djelo gubi na koherentnosti, strogosti i dosljednosti. Produkt svega navedenog je irelevantna proza nesistematičnog i novinarskog stila,  zbir komentara i prigovora koji više podsjećaju na neorganiziran blog nego na književno djelo ili ozbiljnu političku i teološku raspravu.
Analiza islama u Mandžinoj knjizi navodi se bližom orijentalističkoj tradiciji 19. ili ranog 20. vijeka negoli suvremenom naučnom pristupu na sjevernoameričkim univerzitetima. Polazeći od teze da su "interpretacije Kurana odbačene prije više vijekova" i da su "određeni rigidni Arapi uzurpirali položaje islamskih autoriteta",  Mandži reducira islam na fundamentalizam    (ili njenim riječima "pustinjski islam")   i subjektivno koncipira njegov "statičan i jednoličan" dominantni pravac,     inherentno "nasilan, netolerantan i tiranski antiintelektualan",    te na temelju svega naposljetku tvrdi da mu je potrebno "prisilno čišćenje"  i nudi svoju viziju "reforme". Kao rješenje za ovaj zamišljeni intelektualni ponor predstavlja se tzv. "Operacija Idžtihad", povratak tradiciji individualnih kritičkih preispitivanja, dok samu sebe Mandži uzdiže kao "hrabru učiteljicu i reformistkinju" koja vodi islam i muslimane u "prosvjetiteljstvo 16. vijeka".
Mandži u knjizi uopće ne objašnjava pravne korijene idžtihada, centralnog koncepta reforme na kojeg se opetovano poziva, a cjelokupni osvrt o istom zapravo se svodi na kruto iskrivljavanje historije islamskog prava. Tvrdnjama da je "srednjovjekovni Bagdad zatvorio vrata idžtihadu i nezavisnoj misli" i time doveo do "zamrzavanja debate unutar islama čije se posljedice osjećaju do današnjeg dana", Mandži parafrazira zastarjele orijentalističke klišeje o "zatvaranju vrata razumu" koji su naučno odbačeni. Naime, recenzenti ističu da su moderna sistematska i kronološka proučavanja pravnih primarnih izvora (od 8. vijeka nadalje) osporila takve tvrdnje i da među islamolozima vlada konsenzus da su posve neutemeljene i netočne. Odbacivanje idžtihada u suvremenom kontekstu prisutno je samo kod određenih salafističkih pokreta koji čine margine među islamskim pravcima, no iako Mandžine opaske o jačanju utjecaja saudijskog vahabizma nisu sporne, nipošto se ne može govoriti o prevladavajućoj struji ili njihovom "preotimanju islama". Osim toga, srodni fenomeni i u historijskom smislu predstavljaju iznimke, a ne pravilo. Slične greške javljaju se i kod Mandžine analize hadisa koje u potpunosti odbacuje kao nevjerodostojne. Takav stav postoji kod određenih muslimanskih pokreta poput kuranista, međutim, Mandži se poziva na tvrdnje da su hadisi kroz historiju "krivotvoreni od strane uleme zbog držanja puka u pokornosti", što je ponovo prevaziđeni orijentalistički mit.
Glede Kurana, Mandži tvrdi da je sam "podloga fundamentalizmu", da "nije podložan nikakvim interpretacijama" i da se reformističko rješenje krije u "trganju problematičnih stranica". Analitičari ovo opisuju ne samo iskrivljavanjem nego i zavaravanjem zapadnjačke publike jer ih se uvjerava da je Mandži hrabra reformistkinja, da je islamu prijeko potrebna reforma kroz koju su već prošli kršćanstvo i judaizam, te da im svete knjige imaju isti normativni status. U prvom redu, ističe se da tekst Kurana decidirano poziva čitatelje na interpretaciju svih ajeta, zbog čega su njene tvrdnje teološki neutemeljene. Nadalje, pozivi na "islamsku reformaciju" nemaju nikakvog uporišta iz višestrukih razloga: tvrdnja da je njihova intelektualna tradicija ostala zakinuta u odnosu na kršćansku ili jevrejsku zapravo je lažan problem, ignorira se duga historija kritika i reformi unutar muslimanskih društava, zanemaruje se činjenica da i sami literalistički pokreti poput vahabizma nisu plod imaginarne kontinuirane tradicije već lokalnih novovjekovnih reformi, a ujedno se pretjerano idealizira nasiljem prožeta evropska reformacija. Konačno, budući da je status Kurana u islamu bliži Isusu nego Bibliji u kršćanstvu, direktiva o trganju stranica među muslimanima se doživljava kao apsurdna i Mandži se njome automatski isključuje iz svake rasprave o reformi. Mandži se uopće ne upušta u suvremene debate o tekstovima Kurana i vodi vlastiti diskurs bez ikakvih dodirnih točaka s raspravama o reformama ili drugim društvenim pitanjima koje se vode među islamskim učenjacima i unutar muslimanskih zajednica.
Osim što iskrivljeno interpretira razvoj islamske egzegeze, Mandži se na osnovi toga još služi generalizacijama       i naziva muslimane raznim omalovažavajućim odnosno pogrdnim imenima: "mrtvim mozgovima", "uskogrudnima", "nesposobnima za razmišljanje", "očajnički plemenskima", "bezumno pokornima autoritetu", "nepopravljivo krutima",    "pustinjskim mentalitetom 7. vijeka", "patološki nasilnima, barbarskima i rasističkima",  "vojskom robota koja maršira u ime Alaha", itd. Islamski vjernici tako su reducirani na destruktivne i muzealizirane ljude koji nisu sposobni ni stvarati ni transformirati kulturu, a svi koji prakticiraju islam po pravilu su "tribalni i rasistički" odnosno "skloni nasilju i terorizmu". Usprkos činjenici da muslimanska populacija broji 1,6 milijardi ljudi razasutih na svim kontinentima i da je izrazito kulturno, jezično i politički heterogena, Mandži navodi da je "sličnija arapskom plemenu nego međunarodnoj zajednici". Njene simplifikacije i generalizacije stručnjaci sveobuhvatno opisuju apsurdnima i bizarnima. Islamolog A. W. Hughes navodi niz supkultura koje predstavljaju izazov za stručnjake islamskih studija, grupirajući Mandži u lidere javnog diskursa (skupa sa S. Schwartzom) odnosno njen angažman zajedno s aktivnostima islamskih organizacija koje imaju tendenciju PR-a i propagiranja. Među srodne supkulture Hughes navodi ortodoksne muslimanske studente koji odbacuju naučni pristup i svaki vid kritike, druge istraživače koji idealiziraju sve aspekte religije, islamofobe koji inzistiraju samo na negativnim stranama, te kreatore politika koji žele iskoristiti određenu sliku islama ili Arapa za vlastite političke interese.