cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bazilika San Lorenzo (Firenca)
Bazilika San Lorenzo je jedna od većih firentinskih crkava poznata po svojoj renesansnoj unutrašnjosti i po kapelama, u kojima su pokopani članovi porodice Medici. thumb|right|270px|Eksterijer bazilike San Lorenzo sa nedovršenom fasadom San Lorenzo je tlocrtno tipična trobrodna bazilika latinskog križa sa transeptom (poprečni brod). U transeptu bazilike se sa lijeve i desne strane nalaze; Stara i Nova sakristija. U nastavku glavnog broda bazilike je kasnije dograđena Kapela vladara s oltarima, koja po svojim dimenzijama značajno odskače od ostalih prostora crkve, njena kupola nadvisuje sve ostale dijelove bazilike. Uz Baziliku San Lorenzo je samostan u kojem se nalazi Medičejska biblioteka. San Lorenzo je bila prva firentinska ckva, izgrađena u novom, renesansnom stilu - uzor za kasnije gradnje, izgrađena po projektu Filippa Brunelleschija (Stara sakristija i preuređenje bazilike). Kasnije dogradnje - Nova sakristija i Medičejska biblioteka napravljene su po projektu Michelangela.
Historija gradnje San Lorenza
Na mjestu San Lorenza, stajala je starija crkva iz 4. vijeka koja je kompletno obnovljena u romaničkom stilu u 11. vijeku, i posvećena 1059., nju su firentinci 1418. odlučili povećati i obnoviti po projektu tada mladog arhitekta Filippa Brunelleschija. Financijer je bio Giovanni di Bicci de' Medici a obnova je trebala započeti od transepta, koji je trebao zamjeniti stare romaničke apside, taj novi prostor trebao je postati mjesto za pokop Medicejaca - kasnije je nazvan Stara sakristija. Brunelleschi je nacrt napravio 1421. Gradnja je započela 1422. ali se preuređenje odužilo zbog ratova i nedostatka novca, nakon sedemnajst godina je Cosimo de' Medici preuzeo troškove izgradnje i dao 40.000 zlatnih florina, za nastavak granje, 1446. je Brunelleschi umro, tako da je gradnju nastavio Antonio Manetti i dovršio 1448.
Kuriozum bazilike San Lorenzo je nedovršena glavna fasada, za koju je bilo jako puno nacrta (između ostalog projekt je napravio i Michelangelo koji je čak nabavio i potrebni kamen za gradnju), ali nikad dovoljno novaca - tako da je ostala nedovršena. Jedino što je ipak izvedeno po Michelangelovom projektu su portal i galerija za smještaj relikvija koje je papa Klement VII. poklonio crkvi, izvedeni 1532. godine u unutrašnjosti na ulazu u baziliku. Uz crkvu je podignut zvonik 1741. po projektu Ferdinanda Ruggierija. thumb|left|200px|Harmonična unutrašnjost bazilike San Lorenzo
Izgled unutrašnjosti bazilike San Lorenzo
Brunelleschi je neobično spretno - gotovo naučno precizno iskombinirao stare romaničke elemente crkve, polukružne lukove, koje nose monolitni stupovi, sa elementima iz klasične antike - korintski kapiteli, rebrasti pilastri, ukrasni vijenci. Harmonično je kombinirao kontrast između ukrasne plastike - koja je isklesana iz tamnog plavo-sivog mramora (pietra serena) i bjeline zidova. Glavni brod ima ravan kasetirani strop, ukrašen s četiri medičejska grba. Bočni brodovi imaju okrugle prozore, a glavni monofore koji crkvi daju dovoljno svijetla za pravi ugođaj oplemenjenog prostora.
U unutrašnjosti San Lorenza nalaze se brojne vrijedne umjetnine između ostalih:
Na mramornom podu ispred glavnog oltara je polikromna inkrustacija - krug unutar kvadrata sa medičejskim grbovima na uglovima - ta ploča označuje grobnicu Cosima Medicija koji je pokopan u kripti bazilike.
Stara sakristija (Sagrestia Vecchia)
Obnova bazilike San Lorenzo započela je izgradnom Stare sakristije, za koji mnogi drže da je jedno od najvrednijih djela talijanske renesanse. To je zapravo kapela, jednostavnog tlocrta u obliku kocke, koje se u svom gornjem dijelu preko pendentiva nastavlja u rebrastu kupolu. Brunelleschi je upotrijebio iste arhitektonske elemente, kao kod predgradnje glavnog broda, i tu je kombinirao kontrast između ukrasne plastike - koja je isklesana iz tamnog plavo-sivog mramora i bjeline zidova.
Kiparsku plastiku u Staroj sakristiji izveo je Donatello sa svojom radionicom, ukrasni gornji vijenac formiraju kerubini, u pendativ je smjestio višebojne okrugle reljefe s prizorima iz života sv. Ivana Evangelista. Izveo je oltar sa čipkastom kamenom ogradom, brončana vrata sa obje strane oltara sa reljefima četrdeset mučenika i apostola iznad kojih su reljefi sv. Kuzme i sv. Damjana i sv. Stjepana i sv. Lovre.
U središtu kapele leži sarkofag u koji je pokopan - Giovanni Bicci Medici i njegove žene Picarde Bueri. Lijevo od ulaza leži elegantna grobnica Piera i njegova brata Giovannija koju je po narudžbi Lorenza Veličanstvenog isklesao Andrea Verrocchio 1472. thumb|right|260px|Stara sakrstija
Nova sakristija (Sagrestia Nuova)
thumb|right|260px|Grobnica Gulijana Medicija u Novoj Sakristiji Kardinal Giulio di Giuliano de' Medici je 1420. naručio projekt od Michelangela za izgradnju Nove sakristije (ahitektonski izgled i skulpture.). Michelangelo je u tlocrtu - slijedio u osnovi koncept Brunelleschijeve Stare sakristije, ali je pod kasetiranu kupolu ugradio i mezanin i tako dobio daleko višu prostoriju. Čitav prostor je harmonično podijelio na tamne i svijetle dijelove
Kapela vladara (Cappelle medicee)
thumb|right|260px|Kapela vladara izvana Kapelu vladara osmislili su još Cosimo I. Medici i Giorgio Vasari sredinom 16. vijeka, ali se počela graditi tek 1605. za vladavine Ferdinanda I. po projektu Mattea Nigettija i brata Ferdinanda I. - Don Giovannija de' Medicija, kojima je pri realizaciji projekta pomagao Bernardo Buontalenti. To je velika osmerokutna dvorana s kupolom, koja je dograđena 1826. Unutrašnjost kapele je raskošno obučena u mramor (pod i zidovi), a u osam niša trebalo se nalaziti 8 grobnica Velikih vojvoda Toskane, na kraju su napravljena samo dva - ona od Ferdinanda I. i Ferdinanda II. koje je izveo Pietro Tacca između 1626. -1642. iz kombinacije skupocjenih kamena; jaspisa, perleta, lapisa, koralja. U ostalim nišama smjesteni su prazni sarkofazi (vojvode i njihova rodbina pokopani su u kripti kapele). Po projektu je u sredini kapele trebao biti Sveti grob iz Jeruzalema, ali kako nisu uspjeli doći do njega - odustali su od te ideje.
Marked Woman
Marked Woman (doslovno: Obilježena žena ili Obilježena) je američki kriminalistički film snimljen 1937. godine u režiji Lloyda Bacona. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Bette Davis je voditeljica manhattanskog noćnog kluba koja se odlučuje suprotstaviti moćnom gangsteru i pristaje kao svjedok surađivati sa javnim tužiocem (čiji lik tumači Humphrey Bogart).
Iako natpis na početku filma tvrdi da je riječ o fiktivnim ličnostima i događajima, scenaristima je inspiraciju i zaplet dao spektakularni sudski proces na kome je prethodne godine njujorški tužilac Robert E. Dewey, koristeći svjedočenja prostitutki, uspio u zatvor poslati dotada svemoćnog šefa njujorške mafije Luckya Luciana. S druge strane, u nastojanju da se izbjegnu cenzorski problemi, odnosno poštuji strogi Haysov kod, producenti su profesiju žena promijenili iz prostitutki u "voditeljice noćnog kluba".
Skagit
Skagit plemena danas žive na rezervatima Upper Skagit, na koji su smješteni po ugovoru Point Elliott iz 1855. Pleme Sauk-Suiattle ostalo je živjeti na tradicionalnom području kod Darringtona u Washingtona. od prvotnog broja (4,000; prije 1855) broj im je 1924. sveden na 18. potomci im žive na melenom rezervatu Sauk Suiattle. Danas samostalno pleme Stillaguamish živi na rezervatu Stillaguamish u okrugu Snohomish.
Jezik
Jezik Skagit Indijanaca pripada porodici Salishan i smatra se identičnim jeziku Swinomish Indijanaca.
Povijest
Sa plemenima područja Puget Sounda španjolski, engleski i američki istraživači dolaze u kontakt u ranom 17. stoljeću, a prvi naseljenici se u dolini Skagita naseljavaju 1846. Uskoro po njihovom dolasku doći će do konflikata Skagita sa za zemljom uvijek gladnih bijelih naseljenika. Godine 1855, dana 22 siječnja potpisat će ugovor Point Elliott 80 plemenskih vođa računajući i poglavice Skagita. jedanaest bandi Skagit Indijanaca (ne računajući ovdje Stillaguamishe) postat će poznato kao Upper Skagit.
Etnografija
Skagit Indijanci sa područja uz obalu Washingtona kulturno pripadaju području Sjeverozapadne obale. Gibbs među njih klasificira razne grupe nastanjene na i oko ušća gornjeg Skagita i otoka Whidbey (ovi su poznati kao Lower Skagit ili Whidbey Island Skagits). Swanton ih tretira za Swinomishe) i nadalje grupe Kikiallus (prema Swantonu pripadaju Swinomishima), Nukwatsamish, Towahha, Smalihu, Sakumehu, Miskaiwhu, Miseekwigweelis, Swinomish (koji se ponekad navode kao ogranak Skagita) i Skwomamish. Swanton ove grupe ne spominje na popisu bandi Skagita a Lower Skagita klasificira kao ogranak Swinomisha.
Prema arheološkim nalazima bazen upper Skagita naseljen je najmanje 8,500 godina. Skagiti ili Upper (Gornji) Skagiti živjeli su slično kao i navedene susjedne grupe od ribolova, lova na morske sisare i sakupljanja mekušaca (školjkaša uz obalu oceana. Dolaskom lososa ribari sjedaju u svoje kanue i odlaze u svoje ribarske kampove. Lososi se hvataju, suše i spremaju za zimu. Kulturu karakterizira i upotreba cedrovog drveta iz kojega se grade kanui i 'duge kuće', kolektivne nastambe za proširene obitelji. Ove obitelji imale su u dugoj kući svoja ognjišta koja su se nalazila upravo ispod otvora za dim na krovu.
Nikola Živanović
thumb|200px|Novinar i enigmat Nikola Živanović, snimljen na [[kvizovkaškom turniru u Somboru 2006. godine]] Nikola Živanović (Kneževo, 3. VIII. 1977), novinar i majstor u rješavanju logičkih zadataka. Od rođenja do 1997. godine živio je u Belom Manastiru, gdje je završio osnovnu školu i gimnaziju, dok studij u Beogradu nije okončao. Radi kao urednik informativnog programa u regionalnom radiotelevizijskom centru "Spektar" u Somboru. Jedan je od dopisnika beogradskog dnevnog lista "Blic", a u novinarstvu radi od januara 2000. godine. U slobodno vrijeme bavi se šahom i rješavanjem logičkih zadataka, u čemu je zvanični prvak Srbije i Crne Gore.
Sant'Arpino, Caserta
Sant'Arpino je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Nikola Živanović
Logičke zagonetke
Iako se od malena zanimao za križaljke, u ozbiljne enigmatske vode uplovio je tek 2002. godine, kad se zainteresovao za ostale zagonetke i igru kvizovku. Anagrami i rebusi su mu, bar zasad, ostali sporedna stvar. Na svom prvom kvizovkaškom turniru bio je pobjednik, savladavši dva puta novosadskog majstora Zorana Radisavljevića. Bilo je to na 7. enigmatskoj koloniji u Somboru, održanoj 2003. godine. Zanimljivo je da do sada na turnirima u kvizovci nikad nije bio slabije plasiran od 4. mjesta. Logičkim se zadacima bavi od 2004. godine i jako mu dobro ide. Za sada u Srbiji nema ozbiljnu konkurenciju. Na takmičenjima organiziranim u Srbiji i Crnoj Gori ostvaruje gotovo trostruko više bodova od drugoplasiranog sudionika. Bavi se i sastavljanjem logičkih zadataka. Savez zagonetača Srbije uskoro namjerava da Srbiju kandiduje za domaćina jednog velikog međunarodnog takmičenja u rješavanju logičkih zadataka pa mora imati i spremne sastavljače takvih zadataka.
Rezultati
Kvizovka:
Anagrami:
Enigmatske zagonetke:
Logičke zagonetke:
The Wind Rises
Vjetar se diže (風立ちぬ) japanski je anime historijski dramski film iz 2013. koji je režirao i napisao Hayao Miyazaki, a producirao studio Ghibli. Američku distribuciju preuzeo je Touchstone Pictures, te je film imao premijeru 21.2. 2014. u Sjevernoj Americi.
Vjetar se diže je fiktivna biografija Jira Horikoshija (1903–1982), dizajnera borbenog zrakoplova Mitsubishi A5M i njegovog sljedbenika, Mitsubishi A6M Zero, koji je koristilo Japansko carstvo tijekom drugog svjetskog rata. Film je adaptacija Miyazakijeve istoimene mange, koja se pak temelji na kratkoj priči Vjetar se digao Tatsuoa Horija iz 1937. Junaku je glavni glas podario Hideaki Anno, inače režiser animea. Bio je to posljednji film koji je režirao Miyazaki prije odlaska u mirovinu 2013.
Vjetar se diže je bio najkomercijalni film u Japanu 2013., dobio pohvale kritičara te je postao tek treći anime film u historiji koji je nominiran za Oscar za najbolji animirani film. Nominiran je i za Zlatni globus za najbolji strani film.
Mikrometarski vijak
250px|desno|mini|Mikrometarski vijak za vanjska i unutarnja mjerenja, te dubinomjer 250px|desno|mini|Mikrometarski vijak pokazuje 5,78 mm 250px|desno|mini|Veliki mikrometarski vijak Mikrometarski vijak je mjerni instrument kojem je točnost očitanja mjerne vrijednosti do 0,01 mm. Slično pomičnom mjerilu, mikrometarski vijak se sastoji od nepomičnog i pomičnog dijela. Umjesto da klizi, pomični se dio miče pomoću vijka. Mjerenje duljina pomoću vijka zasniva se na proporcionalnosti između translacijskog pomaka vijka i kuta zakretanja vijka. Kad se vijak okreće u matici, njegov pomak očitava se na nepomičnoj skali tako da se prati pomak ruba bubnja. Hod vijka (translacijski pomak za puni okret) iznosi točno 0,5 mm. Budući da je skala na bubnju podijeljena na 50 djelića, moguće je mjeriti duljinu do točnosti očitanja od 0,01 mm, što je peterostruko točnije od mogućnosti koju pruža pomično mjerilo.
Tijelo kojemu se mjere dimenzije, stavi se između nakovnja i vijka (pomični dio), a vijak se približava tijelu sve dok ga ne dodirne. Dodir mora biti lagan da se tijelo ne bi deformiralo. Poželjno je da pritisak bude uvijek jednak. Da se to postigne, mikrometarski vijak se okreće isključivo pomoću zupčastog kotačića sa zaporom, koji klikne kad pritisak pomičnog dijela na tijelo dosegne određenu vrijednost. Nakon toga nema potrebe više okretati nazubljenu glavu jer sigurnosni mehanizam mikrometarskog vijka spriječava daljnje stezanje. Bubanj s rotirajućom nonius skalom ne smije se dirati!
Nepomična skala je linijama podijeljena na dužine duljine 0,5 mm, a na obodu bubnja se nalazi linearna skala s oznakama od 0 do 50. Gornje linije označavaju pune milimetre. Okretanjem bubnja za puni krug, on se pomakne za pola milimetra te je potrebno na nepomičnoj skali označiti i polovice milimetra.
Povijest
Prvi mikrometarski vijak je napravio engleski astronom William Gascoigne u 17. stoljeću. On ga je koristio na teleskopu, da bi mjerio kut između zvijezda. Prilagodbu na ručni mjerni instrument je napravio Jean Laurent Palmer, u Parizu 1848., pa ga Francuzi i danas nazivaju palmer.
Poggio Ai Grilli, Livorno
Poggio Ai Grilli je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Mikrometarski vijak
Podjela mikromaterskih vijaka
Osnovna podjela mikrometarskog vijka je s obzirom na način mjerenja:
Slavko Janevski
right|thumb|250px| Slavko Janevski Slavko Janevski (Славко Јаневски, Skopje, 11. januar 1920 - Skopje, 20. januar 2000) je bio istaknuti makedonski pisac, filmski scenarist, esejist i slikar.
Pripada prvoj generaciji makedonskih pisaca stasaloj iza drugog svjetskog rata, koja je stvorila temelje suvremene makedonske književnosti. Njegova knjiga Селото зад седумте јасени (1952) je prvi roman na makedonskom jeziku. Godine 1946. je osnovao Društvo pisaca Makedonije kome je bio predsjednik. Bio je član MANU od njenog osnivanja.
Također je pisao filsmke scenarije od kojih su dva - Vučja noć (1955) i Makedonskiot del od pekolot (1974) nagrađeni Zlatnom arenom na pulskom festivalu.
Gary Moore
Robert William Gary Moore (Belfast, 4. travnja 1952. – Estepona, 6. veljače 2011.) bio je britanski glazbenik, pjevač, gitarist i tekstopisac. Kasnih šezdesetih i početkom sedamdesetih godina 20. stoljeća bio je članom sastava Skid Row (u kojem je i započeo karijeru) te Thin Lizzy i Colosseum II.
Iako je prvi samostalni album Grinding Stone snimio 1973., odlaskom iz sastava Thin Lizzy (1978.) zapravo počinje njegova samostalna karijera. Pravi uspjeh (kako glazbeni, tako i komercijalni) postiže albumom Still Got the Blues na kojem su sudjelovali B. B. King, Albert King te Albert Collins. Album je označio odmak od rocka prema bluesu, što je bilo znakovito i na albumima izdanima nakon ovoga.
Tijekom karijere surađivao je i s mnogim poznatim glazbenicima: Georgeom Harrisonom, Beach Boysima, Ozzyjem Osbourneom, B. B. Kingom, Albertom Kingom, Gregom Lakeom i drugima. Umro je od srčanog udara u 58. godini u Esteponi (Španjolska).
Yukuxio, Santa María Apazco
Yukuxio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Apazco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2325 m.
Strasburg, Pennsylvania
Strazburg je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.809, što je 9 (0,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cesine, Benevento
Cesine je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 542 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 365 m.
CaO
Termin CAO ima više značenja.
Gabal Katrine
Gabal Katrine (arapski: توبقال) što znači Sveta Katerina je najviša planina u Egiptu visoka 2,642 metara.
Karakteristike
Gabal Katrine leži na jugu Sinajskog poluotoka u Muhafazi Južni Sinaj, nedaleko od gradića Sveta Katerina. Na samom vrhu nalazi se kapelica i meteorološka stanica. Čuvena nešto niža Sinajska gora, leži 3 km sjevernije.
Planina je ime dobila po kršćanskoj mučenici sv. Katarini Aleksandrijskoj (rođena oko 249.), koja je zbog svojih uvjerenja mučena i ubijena. Njen su leš po legendi anđeli odnjeli na planinu, negdje u 9 ili 10. vijeku pronašli su ga monasi Manastira Sveta Katarina i sahranili u sarkofag u svojoj crkve, kao najvredniju relikviju.
Rođen sam, ali...
Rođen sam, ali... (大人の見る絵本　生れてはみたけれど), punim naslovom Slikovnica za odrasle - Rođen sam ali... (fonetski:Otona no miru ehon - Umarete wa mita keredo), je japanski nijemi film snimljen 1932. u režiji Yasujiroa Ozua, poznat kao jedno od posljednjih velikih nijemih ostvarenja japanske kinematografije.
Po žanru predstavlja kombinaciju komedije i društveno angažirane drame. Protagonisti su dva dječaka, braća Chichi i Keiji, koji se fizičkom snagom nameću drugim učenicima i postaju vođe školske bande čiji je član dječak po imenu Taro. Radnja prikazuje kako sa užasom otkrivaju da je njihov otac Yoshi, koga su idolizirali i koji im je služio kao izvor, pokorni i ponizni zaposlenik tvrtke čiji je direktor Tarov otac.
Rođen sam, ali... je prvi Ozuov film koji je dobio prestižnu nagradu japanskog filmskog časopisa Kinema Junpo. Godine 1959. je Ozu snimio zvučnu verziju pod naslovom Dobro jutro.
Krunoslav Sili
Krunoslav Sili, karikaturist i slikar iz Osijeka.
Završivši srednju tehničku školu opredjeljuje se za matematiku i fiziku i upisuje Pedagošku akademiju u Osijeku. Jedno vrijeme radio je kao profesor u Čepinu i Osijeku, a potom kao direktor osnovne škole u Dražu. Nakon toga se zaposlio u AOP-u te u SIZ-u na poslovima stambene problematike sve do penzionisanja 1995.
Završio je i srednju glazbenu školu, a kao dijete bio je član puhačkog orkestra DVD-a Gornji grad (Osijek), svirajući trubu, s kojim je proputovao cijelu tadašnju Jugoslaviju. Aktivno se bavio i streljaštvom, dokazavši se kao strijelac u tadašnjoj JNA i postavši prva puška Jugoslavije.
Čitav život bavi se i slikanjem i to gotovo u svim tehnikama, osim u ulju. Poseban trag ostavlja u karikaturi, crtežu i grafici. Svoju prvu samostalnu izložbu imao je još kao apsolvent na Pedagoškoj akademiji 1964. godine. Dugo je svoje radove objavljivao u dvotjedniku koji su objavljivale Hrvatske šume. U to su vrijeme sva velika poduzeća imala svoje informativne listove, pa se i on odazvao pozivu osječkog novinara Zlatka Lončarića i počeo crtati Ekoslava, angažirane karikature na temu ekologije. Dugogodišnji je član Udruge likovnih umjetnika Likar.
Izvori:
Lonnig
Lonig je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 86 opštinskih središta okruga Majen-Koblenc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.176 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7137065.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majen-Koblenc Lonig se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majen-Koblenc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 260 metara. Površina opštine iznosi 5,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.176 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 214 stanovnika/km².
La Ceibilla, Santiago Tuxtla
La Ceibilla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Santiago Tuxtla.
El Triángulo (razvrstavanje)
El Triángulo ima više značenja:
El Guajuco, Reynosa
El Guajuco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
La Curva del Borracho, Mezquitic
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2294 m.
Staktabsh
Staktabsh /= forest people/, jedno od plemena ili bandi Salishan Indijanaca sa rezervata Tulalip u Washingtonu.Ovdje ih je zabilježio Mallet (u Ind. Aff. Rep. 198, 1877.), indijanski agent rezervata Tulalip. Ime je dano (Hodge) od obalnih plemena onima u unutrašnjosti.
Liješnje (Podgorica)
Liješnje je naselje u opštini Podgorica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 116 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 99 stanovnika).
Squaxin
Squaxin (Squaxon, Squakson) Pleme Salishan Indijanaca s North Baya na Puget Soundu u Washingtonu, danas, njih oko 400, na rezervatu Squaxin Island.
Liješnje (Podgorica)
Demografija
U naselju Liješnje živi 89 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,1 godina (40,3 kod muškaraca i 41,9 kod žena). U naselju ima 37 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,14.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno.
Squaxin
Squaxini, ili kako ih još nazivaju "People of the Water," sastoje se od sedam podplemena Noo-Seh-Chatl s Henderson Inleta, Steh Chass s Budd Inleta, Squi-Aitl na Eld Inletu, Sawamish/T'Peeksin na Totten Inletu, Sa-Heh-Wa-Mish na Hammersley Inletu, Squawksin na Case Inletu i S'Hotle-Ma-Mish na Carr Inletu, koja su na rukavcima južnog Puget Sounda, živjela sve do ugovora Medicine Creek iz 1854, kada moraju prepustit svoju zemlju SAD.-u, osim jednog otočića dugog 4,5 i širokog 0,5 milje, da im bude glavni rezervat.
Squaxini kulturno pripadaju Sjeverozapadnoj obali. Ribolov (losos) i sakupljanje mekušaca uz obalu i bobica i divljeg voća bili su glavni izvor prehrane. Slično ostalim plemenima Sjeverozapadne obale, vješti su graditelji kanua i drvenih kuća, te vješti u drvorezbarstvu (sanduci i slično).
Arapaho, Oklahoma
je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 796, što je 48 (6,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Vallecito, Urique
El Vallecito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 952 m.
Little endian
Little endian je način zapisa podatka u memoriji tako da je na nižoj adresi niži bajt memorijske reči.
Primer: Neka je podatak: <tt>0xABCD</tt>. Onda se on zapisuje u memoriji kao:
pri čemu je adresa <tt>100</tt> početna adresa podatka u memoriji.
Takođe pogledajte Big endian.
1,1-Dibromoetan
1,1-Dibromoetan je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 187,861 Da.
Vigne, Isernia
Vigne je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 768 m.
Aubignas
Ubinja je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Ardeš koja pripada prefekturi Priva.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 337 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 21 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,42 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara (maksimalnoj 664 m, a minimalnoj 160 m).
Magauda, Imperia
Magauda je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Stallalunga, Brescia
Stallalunga je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 192 m.
Magauda, Imperia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 268 m.
Krešimir Golik
Krešo Golik (Fužine, 20. svibnja 1922. - Zagreb, 20. rujna 1996.), hrvatski filmski i TV redatelj.
Osnovnu školu polazio je u Fužinama, a gimnaziju i Grafičku školu u Senju i Zagrebu. Prvotno je bio sportski reporter na Radio Zagrebu, te redatelj filmskih pregleda u Jadran filmu. Od 1947. godine profesionalno se bavio filmom.
Prvi cjelovečernji film mu je "Plavi 9", slijede "Djevojka i hrast", "Od 3 do 22", te melodramatske komedije "Imam dvije mame i dva tate" i "Tko pjeva zlo ne misli", koje su kritičari uvrstili među najbolje hrvatske filmove svih vremena. Ostvario je velike uspjehe i u televizijskim filmovima, dramama, te posebno serijom "Gruntovčani". Slična Gruntovčanima i skoro jednako dobra bila je i njegova serija Dirigenti i mužikaši.
Bio je profesor na zagrebačkoj Akademiji dramske umjetnosti.
Filmovi i TV serije
Scenarist:
Anton Špelec, ostrostřelec
Anton Špelec, ostrostřelec je čehoslovačka filmska komedija snimljena 1932. u režiji Martina Friča. Radnja se događa u doba Austrougarske, a naslovni protagonist, koga tumači Vlasta Burian, je proizvođač muzičkih instrumenata koji je istovremeno član lokalnog streljačkog kluba/gradske milicije.
Făcăi, Craiova
Făcăi je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Craiova.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1061 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 88 m.
Gámez Orozco, Pabellón de Arteaga
Gámez Orozco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Pabellón de Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 179 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1906 m.
Velibor Vasović
Velibor Vasović (3. oktobar 1939, Požarevac— † 4. mart 2002. Beograd) je bivši fudbaler Partizana, Crvene zvezde, Ajaksa i jugoslovenski fudbalski reprezentativac i trener.
Partizan i Crvena zvezda
U sezoni 1963/64 prelazi u Crvenu zvezdu i svojim prelaskom podiže veliku medijsku pažnju. Pre toga se nikad nije dogodilo da neki fudbaler iz bilo kog od ova dva rivalska kluba pređe u suprotan tabor. Te godine sa Zvezdom osvaja opet šampionsku titulu Jugoslavije, što mu je četvrta zaredom. Odigrao je svega 13 utakmica. Po tadašnjim izvorima za tu jednu sezonu provedenu u Crvenoj zvezdi dobio je pet miliona tadašnjih dinara, što je bila otprilike koliko su tada koštala dva mercedesa.
Posle jedne sezone provedene u Crvenoj zvezdi vraća se u Partizan sa kojim opet osvaja titulu šampiona Jugoslavije 1964/65.
Kup šampiona sa Partizanom
Osvajanjem titule šampiona Jugoslavije u sezoni 1964/65, Partizan je stekao pravo da igra u Kupu šampiona Evrope. Tadašnje Partizanove bebe, predvođene trenerom Matekalom predstavljale su ozbiljnog rivala bilo kom tadašnjem Evropskom klubu.
Partizan je na većini utakmica Kupa šampiona igrao u sledećem sastavu:
Partizan je u predtakmičenju za protivnika dobio Francuskog prvaka Nanta. Pobedom u Beogradu sa 2:0 i nerešenim rezultatom u gostima 2:2, prva prepreka je bila preskoćena sa ukupim skorom od 4:2.
Sledeći protivnik je bio prvak Nemačke Verder iz Bremena. Verder je eliminisan ukupnim rezultatom 3:1. U Beogradu 3:0 i u Bremenu 0:1.
U četvrtfinalu Partizan je za protivnika dobio prvaka Čehoslovačke, Spartu iz Praga. Prvu utakmicu u Pragu Partizan je izgubio sa 4:1, dok je drugu utakmicu u Beogradu pobedio sa rezultatom 5:0 i time sa ukupnim skorom od 6:4 se kvalifikovao u polufinale.
U polufinalu je na Partizan čekao šampion Engleske, Mančester junajted. Međutim Partizanove bebe su i ovaj put uspešno odradile zadatak ukupnim skorom od 2:1 (2:0 u Beogradu i 0:1 u Londonu) prebrodile su i ovu prepreku i plasirale se u finale.
Finale Kupa šampiona se igralo u Briselu 11. maja 1966. godine i protivnik Partizana je bio prvak Španije Real iz Madrida. Igralo se na čuvenom stadionu Hejsel pred 55.000 gledalaca. Partizan je u svemu bio ravnopravan protivnik Realu i u 55 minutu je poveo pogotkom Velibora Vasovića. Na žalost igrača Partizana to je bilo sve što su mogli da učine. Pogocima Amansija i Serene, Real je uspeo da porazi Partizan i osvoji titulu šampiona kontinenta.
Ajaks
Posle finalne utakmice u Kupu šampiona, većina igrača Partizana je našla angažmane u inostranim klubovima. Za Vasovića se zainteresovao Ajaks iz Amsterdama. Vasović je za Ajaks igrao od 1966. pa do 1971. godine. Odigrao je 145 prvenstvenih utakmica i postigao je 13 prvenstvenih golova. Sa Ajaksom je takođe osvojio tri titule šampiona Holandije u sezonama 1966-67, 1967-68 i 1969-70 i tru Kupa Holandije 1966-67, 1969-70 i 1970-71. Bio je i kapiten Ajaksa, ta čast pre njega nije ukazana nijednom inostranom igraču. Vasović je bio prvi stranac, kapiten Ajaksa. Ajaks je tih sezona bio senzacija u Evropi sa svojim novim stilom igre. Trener Mihels je uveo takozvani totalni fudbal, gde je svaki igrač mogao da igra bilo koju poziciju, a to mu je izbor igrača Ajaksovog tima i omogućio.
Odmah u prvoj sezoni Vasović sa Ajaksom osvaja Kup i šampionsku titulu Holandije, a te godine dvadesetogodišnji Johan Krojf sa 33 gola postaje golgeter šampionata.
U Ajaksu u kome je proveo pet sezona, pod dirigentskom palicom trenera Rinusa Mihelsa, Vasović je bio kapiten takvim igračima svetske klase kao što su bili Krojf, Neskens, Surbijer, Staj, Hulshof, Miren i Kajzer. Vasović je imao tu čast da kao kapiten prvi podigne prvi Ajaksov osvojeni trofej Kupa šampiona, prvi od četiri koliko je Ajaks u svojoj istoriji do sada osvojio.
Finala Kupa šampiona sa Ajaksom
Finale se igralo u Madridu 28. maja 1969. godine i protivnik Ajaksa je bio prvak Italije Milan iz Milana. Igralo se na stadionu Santjago Bernabeu pred 50.000 gledalaca. Milan je poveo sa dva nula i Ajaks je krenuo na sve ili ništa. Velibor Vasović postiže gol iz penala, smanjuje rezultat na 2:1 i budi nade igrača Ajaksa. Ali to sve traje kratko i golovima Sormanija i Pratija Milan povećava vođstvo na 4:1 i osvaja titulu šampiona Evrope.
desno|170px Finale se igralo u Londonu 2. juna 1971. godine i protivnik Ajaksa je bio prvak Grčke Panatanaikos iz Atine. Igralo se na Vembliju pred 90.000 gledalaca. Ajaks je bio favorit. Panatanaikos je u neverovatnoj završnici u polufinalu eliminisao Crvrnu zvezdu u dve utakmice. Prvu utakmicu je Zvezda u Beogradu pobedila sa 4:1 i očekivalo se sigurno finale, međutim Panatenaikos, predvođen trenerom Puškašem je u Atini pobedio sa 3:0 i zahvaljujući golu u gostima se kvalifikovala u finale. Već ovo je bio veliki uspeh za Grčki tim, tako da je Ajaks samo završio preostali deo posla i omogućio Vasoviću da podigne prvi Ajaksov trofej pobednika Kupa šampiona. Vasović prvi put da nije postigao pogodak u finalu ali ga je zato prvi put osvojio.
Ajaks je finalnu utakmicu Kupa šampiona igrao u sledećem sastavu:
Reprezentacija
Vasović je za reprezentaciju Jugoslavije igrao u periodu od 1961. pa do 1966. godine. Za to vreme je odigrao 32 utakmice i postogao dva gola i jedan autogol.
Debi u reprezentaciji Jugoslavije, Vasović je imao na 18. juna 1966. godine na prijateljskoj utakmici u Beogradu protiv Maroka. Krajnji rezultat te utakmice je bio 3:2 za Jugoslaviju.
Svoj prvi gol za reprezentaciju Vasović je postigao 4. novembra 1962. godine, na kvalifikacionoj utakmici za evropsko prvenstvo, protiv Belgije održanoj u Beogradu. Krajnji rezultat je bio 3:2 za Jugoslaviju. Druga dva gola je dao Josip Skoblar. Svoj drugi gola za reprezentaciju Vasović je postigao 7. novembra 1965. na kvalifikacionoj utakmici za svetsko prvenstvo 1966. u Engleskoj, protiv Norveške. Krajnji rezultat je bio 1:1. Autogol je postigao 27. septembra 1964. godine na prijateljskoj utakmici protiv Austrije u Beču, kada je reprezentacija Jugoslavije izgubila sa 3:2.
Vasović sa reprezentacijom nije imao uspeha koliko na klupskom planu. Nije uspeo da učestvuje ni na jednom od velikih takmičenja, evropsko ili svetsko prvenstvo. Jedna od atraktivnijih utakmica na kojoj je igrao je bila utakmica koju je Jugoslavija igrala protiv reprezentacije Evrope. Utakmica je odigrana 23. septembra 1964. godine u Beogradu na stadionu JNA pred 20.000 gledalaca.
Priznanja
Vasović je i pored relativno kratke karijere osvojio toliko titula da retko koji fudbaler može sa time da se pohvali. Sa svakim od timova za koje je igrao je osvajao titule šampionata države.
Sa Partizanom je osvojio četiri šampionske titule Jugoslavije
Sa Ajaksom je osvojio tri šampionske titule Holandije Tri kupa Holandije: Takođe je sa Ajaksom igrao u finalu holandskog kupa u sezoni 1967/68, gde su izgubili od Den Haga sa 2:1.
Igračka statistika u FK Partizan
Statistika sa Partizanovog sajta
Napor (mehanika)
SI jedinica za napon je paskal (-{Pa}- — pritisak), koja je jednaka jednom njutnu (-{N}- — sila) po kvadratnom metru (-{m}-² — površina). Jedinica za napon ista je kao i jedinica za pritisak, to jest, mera sile po jediničnoj površini. Inženjerske mere obično se izražavaju u megapaskalima (-{MPa}-) ili gigapaskalima (-{GPa}-).
Pregled
U jednostavnom slučaju aksijalno posmatranog tela (što predstavlja prizmatično telo izloženo tenziji ili kompresiji koju vrši sila koja prolazi kroz njegov centroid (slika 2), napon \sigma, ili intenzitet raspodele unutrašnjih sila može se odrediti deljenjem ukupne tenzione ili kompresione sile F sa poprečnom površinom A. U ovom slučaju, napon \sigma predstavljen je skalarom, koji se naziva inženjerski ili nominalni napon i koji predstavlja prosečan napon na površini. To znači da je napon na posmatranoj površini uniformno raspodeljen. Uzevši ovo u obzir, dobija se formula:
Košijev tenzor napona podvrgava se zakonu transformacije tenzora prilikom promena koordinatni sistem. Grafički prikaz ovog zakona transformacije jeste Morov krug za napon.
Košijev tenzor napona koristi se za analize napona kod tela kod kojih dolazi do malih deformacija. Za velike deformacije neophodne su druge mere napona, kao što su prvi i drugi Piola-Kirhofovi tenzori napona , Biotov tenzor napona ili Kirhofov tenzor napona.
Prema principu održanja linearnog momenta, ako je telo u statičkoj ravnoteži, može se pokazati da komponente Košijevog tenzora napona zadovoljavaju jednačine ravnoteže za bilo koji materijal. U isto vreme, prema principu održanja ugaonog momenta, da bi telo bilo u ravnoteži, zbir svih momenata u određenoj tački mora biti nula, što dovodi do zaključka da je tenzor napona simetričan i da ima samo šest nezavisnih komponenti napona, a ne devet, kako je prvobitno predstavljeno.
Postoje određene invarijante koje su u vezi sa tenzorom napona. Njihove vrednosti ne zavise od izabranog koordinatnog sistema, ili površine elementa na kome se vrši analiza tenzora napona. Postoje tri dijagonalna elementa tenzora napona, koji se nazivaju glavni elementi napona.
Određivanje unutrašnje raspodele napona, tj. analiza napona, primenjuje se u raznim inženjerskim disciplinama, zbog određivanja i dizajniranja određenih struktura, kakve su tuneli, brane i manje strukture. Analiza napona primenjuje se i u strukturnoj geologiji, prilikom određivanja naponskih stanja u toku razlamanja stenske mase. Da bi se odredila raspodela napona u nekoj strukturi, neophodno je rešiti napon na granici sa spoljašnjom sredinom, primenom specifičnih graničnih uslova, koji obuhvataju pomeraj i silu na granici. Za opisivanje veze između napona i deformacije koriste se konstitutivne jednačine, kao što je Hukov zakon kod linearno elastičnih materijala. Granični problem zasnovan je na teoriji elastičnosti, i primenjuje se kod struktura, za koje se očekuje da se deformišu elastično. Kada su u pitanju plastične deformacije, problem se rešava primenom teorije plastičnosti.
Približna rešenja graničnog problema dobijaju se korišćenjem numeričkih metoda, kao što su metoda konačnih elemenata, metoda konačnih razlika i metoda graničnih elemenata, pomoću računarskih programa. Analitička rešenja mogu se dobiti za jednostavne geometrijske uslove, konstitutivne veze i granične uslove.
Analize naponskog stanja mogu biti pojednostavljene u slučajevima gde fizičke dimenzije i raspodela elemenata dozvoljavaju da se struktura smatra jednodimenzionalnom ili dvodimenzionalnom.
Čvrsta tela, tečnosti i gasovi imaju polja napona. Stacionarni fluidi imaju polje normalnog napona, ali se, prilikom tečenja, kod njih javlja smičuća komponenta napona. Kretanje viskoznih fluida može povećati smičuću komponentu napona (dinamički pritisak). U čvrstim telima se mogu javiti i normalni napon, kao i smičuća komponenta napona. Granični primeri su duktilni materijali, kod kojih se javljaju samo smičuće komponente napona, i krta tela, samo sa glavnim elementima napona.
Definicija napona
Telo može biti izloženo dejstvu spoljašnjih sila. Postoje dva tipa spoljašnjih sila: površinske sile i zapreminske sile. Površinske ili kontaktne sile deluju na graničnoj površi, kao rezultat mehaničkoh kontakta među telima, i njihov intenzitet proporcionalan je površini kontakta. Zapreminske sile, kao što su gravitaciona i magnetska sila, su sile raspodeljene u zapremini tela, a njihov intenzitet proporcionalan je masi tela. Površinske sile mogu, takođe, delovati i na unutrašnjim površima tela.
Površinske sile koje deluju na telo se prenose sa tačke na tačku unutar tela, što dovodi do stvaranja untrašnjih sila. Prenos ovakvih sila uslovljen je održanjem zakona linearnog i ugaonog momenta (drugi Njutnov zakon kretanja). Kod tela koja su u statičkoj ravnoteži, ovi zakoni povezani su sa principima ravnoteže sila i momenata, respektivno.
Mera intenziteta ovih unutrašnjij sila, koje deluju unutar tela, na zamišljenim površima, naziva se napon. Drugim rečima, napon je mera prosečnog kvantiteta sila koje deluju na jediničnoj površini neke površi, gde deluju unutrašnje sile. Na primer, ako se uporedi sila koja deluje na maloj površini i sila raspodeljena po većoj površini, tako da ima istu magnitudu, zaključuje se da su efekti intenziteta ove dve sile lokalno različiti zbog toga što naponovi nisu jednaki.
napon u prizmatičnom telu
Prvo treba objasniti jednostavni slučaj prizmatičnog tela izloženog aksijalnoj sili F_n, koja može proizvesti ili tenziju ili kompresiju (slike 2 i 3). Posmatrajući površ normalnu na osu tela, može se izvesti ravnoteža sila, kada je rezultanta normalna sila, jednaka F_n. Intenzitet unutrašnjih sila, ili napona \sigma, na posmatranoj površini može se odrediti deljem ukupne tenzione ili kompresione sile F_n posmatranom površinom A. U ovom slučaju, napon \sigma je skalarna veličina, koja se naziva inženjerski ili nominalni napon, koji predstavlja prosečni napon na posmatranoj površini, tj. napon koji je na površini uniformno raspodeljen. Onda se dobija da je:
Kada na prizmatično telo deluju transverzalne sile F_s, kao što je prikazano na slici 4, javlja se drugačiji tip napona. Ako se posmatra ista površina kao i u prethodnom slučaju, na osnovu statičke ravnoteže se izvodi da unutrašnja sila ima magnitudu jednaku sili F_s, a suprotan smer, paralelan posmatranom poprečnom elementu. Sila F_s naziva se smičuća sila. Deljenjem smičuće sile F_s površinom poprečnog elementa A, dobija se smičuća komponenta napona. U ovom slučaju, smičuća komponenta napona \tau je skalarna veličina, koja predstavlja prosečnu vrednost smičuće komponente napona (\tau_{avg}) u posmatranom elementu, tj. napon u posmatranom elementu je uniformno raspodeljen:
Međutim, u opštem slučaju, napon nije uniformno raspodeljen po posmatranoj površi tela, pa je, iz tog razloga, napon u tački neke površine, različit u odnosu na prosečnu vrednost napona na celoj površini. Na slici 3, normalni napon posmatran je u dve ravni m-m i n-n, u prizmatičnom telu posmatranom aksijalno. napon u ravni n-n, koji j je bliži tački delovanja sile F, varira više nego napon u ravni m-m. Ipak, ako je posmatrana površina tela veoma mala, varijacija napona na površini je veoma mala, pa se normalni napon može aroksimirati vrednošću. Sa druge strane, varijacija smičuće komponente napona na posmatranoj površini prizmatičnog tela ne može se smatrati uniformnom.
Zbog toga je neophodno definisati napon u određenoj tački površi.
Princip Košijevog napona
Posmatra se telo u ravnoteži, koje je izloženo dejstvu površinskih i zapreminskih sila, sa zamišljenom ravni, koja deli telo na dva dela (slika 5). Mala površina jednog od segmenata, koja sadrži tačku P\,\!, i normalnim jediničnim vektorom  izložena je dejstvu sile, koja potiče od delovanja materijala sa jedne strane površine (levi segment) na drugu stranu (desni segment).
Raspodela sila na površini, međutim, nije uvek uniformna, kao što može biti moment u tački P\,\!, pod dejstvom sile , kao što je prikazano na slici 5. Po Košijevom principu napona važi da postaje vrlo malo i teži nuli, dok  postaje. Rezultantni vektor definisan je kao vektor napona  u tački P\,\! u ravni sa vektorom normale :
Ova jednačina pokazuje da vektor napona zavisi od lokacije u telu i orijentacije ravni na kojoj deluje sila.
Po trećem Njutnovom zakonu kretanja, vektori napona, koji deluju na suprotnim stranama iste površi, imaju isti intenzitet i suprotan smer. Dakle,
napon je, u svakoj tački tela, definisan vektorom napona koji je u vezi sa svim ravnima koje prolaze kroz posmatranu tačku (neodređen broj ravni). Međutim, prema Košijevoj teoremi, vektor napona u bilo kojoj ravni, koja prolazi kroz posmatranu tačku, može se odrediti pomoću jednačina transformacije koordinata, ako su poznati vektori napona u tri međusobno upravne ravni.
U zavisnosti od orijentacije posmatrane ravni, vektor napona ne mora biti normalan na tu ravan, i može biti razložen u dve komponente:
gde je normalna komponenta sile  koja deluje na diferencijabilnu površinu dA\,\!
gde je tangencijalna komponenta sile  koja deluje na diferencijabilnu površinu dA\,\!. napon smicanja može se dalje razložiti na dve normalne komponente.
Pretpostavljajući da je element materijala (slika 5) paralelan sa ravnima koje grade koordinatne ose Dekartovog pravouglog koordinatnog sistema, vektori napona u svakoj ravni, tj. , i, mogu se razložiti u jednu normalnu i dve smičuće komponente, tj. komponente koje su paralelne trima koordinatnim osama. U slučaju kada je površ sa normalnim jediničnim vektorom orijentisana u smeru x_1\,\!-ose normalni napon je obeležen sa, a dve smičuće komponente sa i :
Prethodne tri jednačine se, preko indeksa, mogu zapisati kao:
Devet komponenata vektora napona su komponente Dekartovog tenzora drugog reda, koji se naziva Košijev tenzor napona. Ovaj tenzor u potpunosti definiše napon u bilo kojoj tački prostora, i dat je kao:
gde su:
Prvi indeks i\,\! pokazuje da napon deluje u ravni, koja je normalna na osu x_i\,\!, dok drugi indeks j\,\! ukazuje na pravac u kome deluje napon. Komponenta napona je pozitivna ako deluje u pozitivnom delu koordinatne ose, i ako vektor normale ravni, u kojoj deluje napon, ima smer kao i pozitivni deo koordinatne ose.
Vojtovo obeležavanje Košijevog tenzora napona koristi svojstvo simetričnosti tenzora napona, da bi se napon izrazio kao vektor u šestoj dimenziji, u obliku:
Vojtovo obeležavanje koristi se posebno prilikom prikaza veze između napona i istezanja u mehanici čvrstih tela, i prilikom proračunama u softverima koji se primenjuju u strukturnoj mehanici.
Veza između vektora napona i tenzora napona
Vektor napona u nekoj tački ravni, čiji je vektor normale, može se izraziti kao funkcija vektora napona u ravnima koje su normalne sa koordinatnim osama, tj. preko komponenata tenzora napona. U tenzorskoj formi, ovo će biti:
Da bi se dokazao izraz, mora se posmatrati tetraedar čije su tri ravni orijentisane u pravcu koordinatnih osa i sa infinitezimalnom površinom dA\,\! orijentisanom u pravcu vektora normale (slika 7). Vektor napona u ovoj ravni određen je sa. Vektori napona koji deluju u ravnima tetraedra, označeni su sa, i , i po definiciji su komponente tenzora napona. Ovaj tetraedar se naziva i Košijev tetraedar. Iz ravnoteže sila, tj. Njutnovih zakona kretanja, imamo:
gde desna strana jednačine predstavlja produkt mase unutar tetraedra i njeno ubrzanje: \rho\,\! je gustina, je ubrzanje, h\,\! je visina tetraedra, kada se ravan posmatra kao baza. Površine strana tetraedra, koje su normalne na koordinatne ose, mogu se izračunati projektovanjem dA\,\! na svaku stranu: i
Ovde je dA\,\! proporcionalno kvadratu linearne dimenzije tetraedra, a h \ ds\, trećem stepenu. Dakle, u slučaju kada tetraedar teži tački, RHS prethodne jednačine teži nuli, pa je:
ili, što je ekvivalentno:
U matričnoj formi, ovo je jednako:
Ova jednačina prikazuje komponente vektora napona, koji deluje na proizvoljnoj ravni sa vektorom normale u određenoj tački, u kojoj su određene i komponente tenzora napona,.
Pravilo transformacije tenzora napona
Može se pokazati da je tenzor napona tenzor drugog reda, i u toku transformacija različitih koordinatnih sistema, ponaša se na isti način kao i tenzor drugog reda. Prilikom transformacije sistema x_i\,\! u sistem x^'_i\,\!, komponente iz inicijalnog sistema se transformišu u komponente  u novom sistemu, prema pravilu transformacije tenzora (slika 8):
gde je matrica rotacije sa komponentama a_{ij}\,\!. U matričnom obliku, ovo je jednako:
Proširivanjem matrične operacije i pojednostavljenjem nekih uslova, uzimanjem pravila o simetriji tenzora napona, dobija se: