cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ailill Finn
Ailill Finn, sin Art mac Lugdacha, je bio, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, veliki kralj Irske. Prema Lebor Gabála Érennu, prijestolje je naslijedo nakon što su mu oca ubili Fíachu Tolgrach i njegov sin Dui Ladrach. Vladao je dvije godine. Nakon dvije godine vladavine Fíachu Tolgrach je bio ubijen u borbi protiv Airgetmara, sina Sírlámovog. Ljudi iz Munstera, koje je vodio Ailillov sin Eochu i Lugaid, sin Eochu Fíadmuinea, su potom protjerali Airgetmara u prekomorsko progonstvo. Nakon sedam godina se Airgetmar vratio u Irsku i ubio Aililla uz pomoć Dui Ladracha i njegovog sina Fíachua, ali nije mogao preuzeti prijestolje, koje je preuzeo Eochu.
U Keatingovoj knjizi Foras Feasa ar Éirinn i Annals of the Four Masters Fíachu Tolgrach je naslijedio prijestolje nakon ubijanja Arta, a potom ga je ubio Ailill, koji je potom vladao devet ili jedanaest godina prije nego što ga je ubio Airgetmar i naslijedio Eochu.
Po tradiciji je predak Gamarada u Nephinu, Grofovija Mayo.
Lauren Bacall
Lauren Bacall (16. septembar 1924. - 12. avgust 2014) je bila američka filmska i kazališna glumica, koja je karijeru počela kao uspješna manekenka. Slavu je stekla hrapavim glasom i zavodničkim izgledom, zbog koga je dobila uloge u film noirima 1940-ih, gdje joj partner bio slavni Humphrey Bogart za koga će se vjenčati. Kasnijih decenija je ostvarila uspješnu karijeru u komedijima, a i u teatru.
Bitka kod Nikopolisa (48. pne.)
Bitka kod Nikopolisa se dogodila za vrijeme Cezarovog građanskog rata u Pontu krajem 48. pne. Bosporski kralj Farnak II je, koristeći metež u rimskoj državi izazvan građanskim ratom, napao rimska područja u Pontu kako bi obnovio imperij svog oca Mitridata Velikog. Suprotstavio mu se Gnej Domicije Kalvin, od Cezara novopostavljeni rimski guverner Male Azije koji je raspolagao s XXVII legijom, sastavljenom od Pompejevih veterana kojih su poslije Farsala prešli na Cezarovu stranu te dvije legije na brzinu regrutiranih i neiskusnih vojnika iz Male Azije. Za te se snage ispostavilo da su nedovoljne da zaustave Farnaka, koji je Kalvina porazio u bitci i nanio Rimljanima teške gubitke. Farnak, međutim, zbog pobune u svojoj pozadini nije bio u stanju iskoristiti ovu pobjedu, te ga je Cezar sljedeće godina porazio kod Zele.
Collelungo, Caserta
Collelungo je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 423 m.
Milton, Vermont
Milton je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vermont.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.861, što je 324 (21,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Charles Clary
Charles Clary (24. mart 1873 – 24. mart 1931) bio je američki filmski glumac koji je nastupao u nijemoj eri. Karijeru je započeo u čikaškom studiju Selig Polyscope, gdje je bio zvijezda nekoliko popularnih filmova i filmskih serijala. Kasnije u Hollywoodu je uglavnom nastupao u epizodnim ulogama.
Njegova smrt je izazvala pažnju medija jer se zbila na 58. rođendan, odnosno samo nekoliko sati poslije smrti njegovog kolege i dobrog prijatelja Roberta Edeson a.
Miodrag Ognjanović
Miodrag Ognjanović (Beograd, 19. jul 1923 — 13. septembar 1968) bio je srpski filmski i pozorišni glumac.
Mălăiești (razvrstavanje)
Mălăiești ima više značenja:
Serotoninska acetiltransferaza
Termin Serotoninska acetiltransferaza ima više značenja.
Bras (Var)
Bra je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Var koja pripada prefekturi Brinjol.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1298 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 37 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 34,93 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 315 metara (maksimalnoj 580 m, a minimalnoj 233 m).
El Mezquitito, Matamoros
El Mezquitito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Sigurd Jorsalfare
Sigurd I Magnusson (cca. 1090 – 26. mart 1130), također poznat kao Sigurd Križar (staronordijski: Sigurðr Jórsalafari, norveški: Sigurd Jorsalfar), bio je kralj Norveške od 1103. do smrti. Njegova vladavaina, zajedno sa vladavinom brata Eysteina I (s kojim je dijelio prijestolje do njegove smrti 1123. godine), se obično navodi kao zlatno doba srednjovjekovnog norveškog kraljevstva. Inače je najpoznatiji po sudjelovanju u norveškom križarskom pohodu (1107–1110), zbog čega je stekao nadimak "Križar".
Život
Rodio se kao nezakoniti sin kralja Magnusa Bosonogog. Dio historičara pretpostavlja da ga je otac namjeravao učiniti svojim službenim nasljednikom, s obzirom da ga je kao dječak pratio na pohodima kojima su 1098. osvojeni otoci Orkney, Hebridi i Otok Man, te da je tada dobio titule earla Orkneya i kralja Otoka. Kada se Magnus iskrcao u Irskoj, uredio je Sigurdov brak za Blathmin O'Brien, kćer Muirchertach Ua Briaina, tadašnjeg velikog kralja Irske. Međutim, nakon što je 1103. Magnus poginuo u sukobu sa Uladima, Sigurd se odlučio vratiti natrag u Norvešku, ostavivši svoju suprugu (koja je bila dijete) u Irskoj.
U Norveškoj je podijelio prijestolje sa braćom Eysteinom i Olafom; s obzirom da je Olaf bio malo dijete, stvarni vladari su bili Eystein i Sigurd. Braća se nisu dobro slagala, ali su nastojala izbjeći otvoreni sukob. Prvi ozbiljni spor je nastao oko toga tko će od njih dvojice otići na hodočašće u Jeruzalem, odnosno postati prvi kršćanski kralj u posjetu Jeruzalemu nakon oslobađanja od strane križara. Na kraju je, zbog Sigurdovog većeg iskustva u stranim zemljama, odlučeno da pohod vodi Sigurd. Ekspedicija, koja je kasnije postala poznata kao norveški križarski rat, trajala je od 1107. do 1111. i predstavljala veliki uspjeh. Sigurd je u Palestinu došao preko Sicilije gdje se sreo sa Rogerom II, a po dolasku u Jeruzalem je za račun kralja Balduina zauzeo Sidon. Za to je nagrađen djelićem Istinskog križa koga je ponio natrag u Norvešku; po povratku se u Carigradu sreo s bizantskim, a potom u Njemačkoj sa rimsko-njemačkim carem Lotarom III.
Eystein je u međuvremenu njegovo odsuststvo iskoristio kako bi u Norveškoj proveo brojne ekonomske i društvene reforme, te se Sigurd vratio u sređenu i prosperitetnu zemlju. Godine 1115. je umro Olaf, a 1123. i Eystein, te je Sigurd nastavio vladati sam. Postavio je prijestolnicu u mjestu Konghelle (Kungälv u današnjoj Švedskoj) te vodio križarski pohod protiv stanovnika Smålanda koji su se vratili poganskim običajima. Za vrijeme Sigurdove vladavine je u Norveškoj prvi put službeno uvedena crkvena desetina, čime je značajno ojačan položaj Crkve.
Sigurd je bio oženjen za Malmfred, kćer kijevsko-ruskog velikog kneza Mstislava I. S njom je imao kćer Kristinu Sigurddater, ali ne i zakonitih sinova. Zbog toga je njegova smrt 1130. dovela do borbe za prijestolje između nezakonitog sina Magnusa IV i navodnog Magnusovog brata Haralda IV, što je označilo početak dugogodišnjeg perioda nestabilnosti poznatog kao era građanskog rata u Norveškoj.
Centro H, Grosseto
Centro H je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Yabarána
Yabarána (Yabarana, Yauarana, Yawarana), jedno od plemena karipskih Indijanaca iz južne Venezuele, naseljeni duž rijeke Manapiare u blizini sela San Juan de Manapiare.
Yabaráne se razlikuju od brazilskih Yabaana koji pripadaju u Arawakane. Jezik im je gotovo nestao; 20 do 50 (1977 Migliazza). Njihovi ogranci su Curasicana i Uaiquiare (Wokiare, Guayqueri) koji govore njihovim dijalektima. Populacija je nešto niža od 300.
Bogdanići
Bogdanići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Novo Goražde koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 65 stanovnika.
La Ceibita, Tiquicheo de Nicolás Romero
La Ceibita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tiquicheo de Nicolás Romero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 467 m.
Mălăești (razvrstavanje)
Mălăești ima više značenja:
Pugliano, Caserta
Pugliano je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 488 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 146 m.
Treći rod
thumb|upright|Anna P. provodi mnogo godina u Nemačkoj kao muškarac. Fotografija za knjigu [[Magnus Hirschfeld|Magnusa Hirschfelda, Sexuelle Zwischenstufen, 1922. godine. Anna P. bi se danas verovatno smatrala transmuškarcem.]]
Treći rod ili treći pol se odnosi na kategoriju koja postoji u gotovo svim društvima ne-zapadnjačke civilizacije, sačinjena od ljudi koji nisu ni potpuno žene, niti potpuno muškarci. To je rodni identitet koji je odvojen i od 'muškog' i od 'ženskog', koji se može smatrati 'među-polom' (androginim polom) ili neutalnim, srednjim rodom.
Dok je većina srednjovekovnih i savremenih društava smatrala ove ljude ni muškarcima ni ženama, većina tradicionalnih društava u kojima oni postoje smatrala je osobe trećeg roda i muškarcima i ženama, ili delom muškarcima i delom ženama. Zbog toga su u nekim prvobitnim društvima bili poznati kao dvodušni ljudi i o njima se često tako govori. I u mnogim tradicionalnim kulturama se zaista smatralo da imaju dihovene moći, pa čak i bogolike.
Kao i muške uloge i identitet, uloge trećeg roda su se drastično promenile od vremena antike. Tokom većeg dela srednjeg veka osobe trećeg pola su bile definisane kao muškarci koji ne mogu da penetriraju žene i da se razmnože zbog fizičke neadekvatnosti. Ovakva definicija se oslanjala na posmatranje osoba traćeg roda kao hermafrodita i korišćena je za stigmatizovanje i končano je korišćena kao pretnja uništenjem za muškarce, kojom su oni bili primoravani na instituciju braka i obaveznu prokreaciju. Uloge osoba trećeg pola u većini indo-evropskih zemalja tokom srednjeg veka uključivale su receprivan analni seks sa muškarcima, pri čemu se smatralo da osobe trećeg roda koriste svoj anus ili usta kao zameni za vaginu i kao dopunu njihove ženske ličnosti. Većinu osoba trečeg roda činili su transrodni muškarci: muškarci sa jakim ženskim identitetom, opisivani kao "žene u telu muškarca". U mnogim društvima osobe trećeg pola su se odlučivale na kastraciju, kojom bi uklanjale fizički dokaz muškosti. Manji deo ove grupe činile su interseksualne osobe, hermafroditi, transrodne žene, itd.
Iako su osobe trećeg roda u pre-modernom periodu učestovale u seksualnim aktivnostima sa muškarcima i sa ženama, kao i sa drugim osobama trećeg roda, izvori iz antičkih vremena pokazuju da su mnoge osobe trećeg roda ulazile u brakove sa ženama i učestvovale u reprodukciji.
U većem delu modernog sveta osobe trećeg roda su odbačene i marginalizovane, krećući se po društvenoj ivici. Tokom srednjeg veka na Zapadu, mnoge osobe trećeg roda su se povlačile iz javnosti zbog religijskih progona. U ovim društvima osobe trećeg roda, njihove uloge i identiteti su redefinisani po meri savremenog zapadnjačkog konceptra seksualne orijentacije, kao i transrodnih identiteta i na taj način su povezane sa LGBT.
Identiteti osoba trećeg roda, premda mnogo više stigmatizovani nego ranije, i dalje postoje u nezapadnjačkom modernom svetu. Među njima su hidžre u Indiji i Pakistanu. koje su dobile zvanični identitet, Fa'afafine u Polineziji i virdžine na Balkanu, a termin treći rod koriste mnoge ove grupe da opišu sebe.
Treći rod u savremenim društvima
Od 1970-ih antropolozi opisuju rodne kategorije u nekim društvima koje nisu uklopive u binarni (muško-ženski) model. U isto vreme feministkinje su počele da prave razliku između biološkog pola i socio-psihološkog roda. Savremeni teoretičari i teoretičarke roda obično zagovaraju stav da dvo-rodni sistem nije ni urpođen niti univerzalan. Polno/rodni sistem koji poznaje samo dve društvene rodno/polne norme označen je kao "heteronormativan".
Indijski potkontinent
Hidžre u Indiji su verovatno najpoznatije osobe trećeg roda u modernom svetu. Zdravstvena organizacija sa sedištem u Mumbaiju, The Humsafer Trust procenjuje da u Indiji postoji između 5 i 6 miliona hidžri. U različitim delovima poznate su kao Aravani/Aruvani ili Jogappa. Često se ovaj termin (pogrešno) prevodi kao evnuh. Oni/e mogu biti ili interseksualne ili biološki muške osobe, koje nose žensku odeću i sebe ne smatraju ni muškarcima ni ženama. Samo osam procenata hidžri koje dolaze u Humsafarove klinike su nirwaan (kastrirane). Indijska fotografkinja, Dayanita Singh je pisala o svom prijateljstvu sa hidžrom po imenu Mona Ahmed, i o njihovim različitim verovanjima u vezi sa rodom: "Kada sam je jednom pitala da li bi volela da ode u Singapur i uradi operaciju promene pola, rekla mi je, 'Ti stvarno ne razumeš. Ja sam trećeg pola, ne muškarac koji pokušava da bude žena. To je problem tvog društva, što ti poznaješ samo dva pola. Pokret hidžri je imao kampanju za priznavanje zakonskog statusa osoba trećeg roda i godine 2005. formulari za izdavanje pasoša u Indiji su promenjeni tako da uključuju tri opcije za pol: M, F i E (za muškarac, žena i evnuh). Novembra, 2009. godine indijske vlasti su se složile da omoguće upisivanje treće opcije u identifikacione karte za glasanje u toku izbora. Osim muškog i ženskog pola bilo je moguće zaokruziti i O za other (drugo).
Osim ženske uloge hidžri, u Indiji je rasprostranjena i "ženska muževnost". Među Gaddhima u podnožju Himalaja devojke mogu da uzmu ulogu sadhin, odbiju venčanje i oblače se i žive kao muškarci, ali se i dalje zovu po ženskim imenima i koriste ženski rod. Krajem 19. veka antopolog Fawcett je primetio sličnu pojavu u Madrasu, po nazivu basivi. Ipak, istoričar Walter Penrose zaključuje da "njihov status je pre 'transrodni', nego 'treći rod'."
Barrio de San Juan, Colotlán
Barrio de San Juan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Colotlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1683 m.
Sekst Empirik
mini|Sekst Empirik Sekst Empirik (160.-210.), liječnik i filozof koji je djelovao u Aleksandriji, Rimu i Ateni.
Bio je pripadnik skepticizma (pravac iz helenističko-rimskog razdoblja). Njegovo pisano djelo "Pironove postavke" značajno je po tome što opisuje njegovog učitelja Pirona iz Elide, koji nije iza sebe ostavio pisanih djela.
Yarumá
Yarumá (Arumá, Iarumá, Jarumá), pleme američkih Indijanaca porodice Cariban u bazenu rijeke Xingú u brazilskoj državi Mato Grosso. Kao pleme su nestali a njihov jezik je izumro. Nešto preživjelih danas živi u blizini plemena Suyá istočno od rijeke Culuene, a služe se jednim dijalektom suya-jezika, članom porodice gé.
Dosa, Treviso
Dosa je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 4 m.
Sainte-Suzanne
je grad u Francuskoj u regionu Réunion, u departmanu Réunion.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 22.421.
Wölferlingen
Velferlingen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 192 opštinska središta okruga Vestervald. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 545 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7143085.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vestervald Velferlingen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Vestervald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 400 metara. Površina opštine iznosi 8,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 545 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 66 stanovnika/km².
Franklin Park, New Jersey
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 13.295.
Lisnău, Ozun
Lisnău je naselje u Rumuniji u okrugu Kovasna u opštini Ozun.
Mălușteni (razvrstavanje)
Mălușteni ima više značenja:
El Espinal, Zapotitlán de Vadillo
El Espinal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapotitlán de Vadillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1121 m.
Grasso, Bergamo
Grasso je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Nevinost bez zaštite (film, 1942)
Nevinost bez zaštite je srpski crno-beli igrani film snimljen 1942. godine u režiji Dragoljuba Aleksića, poznat po tome što se navodi kao prvi zvučni igrani film na području bivše Jugoslavije. U njemu Aleksić, koji je takođe napisao scenario i producirao film, tumači samog sebe, odnosno slavnog akrobata i snagatora, a radnja prikazuje kako će svoje veštine iskoristiti da bi zarobljenu devojku spasio od zlostavljanja. Aleksić je u filmu velikim delom iskoristio svoje dokumentarne snimke, kojim je bio beležio svoje podvige u prethodnih nekoliko godina. Film je bio snimljen u vreme Drugog svetskog rata, odnosno kada se Srbija nalazila pod nemačkom okupacijom. Iako nije imao nikakvog političkog sadržaja, okupacione vlasti su ga ubrzo nakon premijere zabranili, navodno zato što je prilikom premijere u beogradskom bioskopu publika bila toliko oduševljena da je ovacijama nadjačala zvuk u susednom bioskopu za pripadnike nemačkih oružanih snaga. Posle oslobođenja Beograda je Aleksić bio od jugoslovenskih komunističkih vlasti optužen za kolaboraciju sa okupatorom, i to zato što je navodno film bio snimio uz nemačku tehničku i finansijsku pomoć; Aleksić je tako dvaput bio izevden pred sud, ali je oba puta oslobđen optužbe. Uprkos toga, film je bio zabranjen i manje-više zaboravljen, sve dok 1968. godine nije postao predmetom znamenitog istoimenog dokumentarnog filma u režiji Dušana Makajeveva u kome Aleksić opisuje kako ga je snimio.
Grasso, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1020 m.
Cerrito Blanco, Ramos Arizpe
Cerrito Blanco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Ramos Arizpe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1305 m.
Miroljub Stojanović
Miroljub Stojanović (zvani Braca; Bolman, 12. 5. 1953), bivši pomoćnik ministra u Upravi šumarstva u Ministarstvu poljoprivrede, šumarstva i vodnoga gospodarstva Republike Hrvatske.
Životopis
Osnovnu školu pohađao u Bolmanu (1-4. r.) i Osijeku (5-8. r.), gdje je završio i gimnaziju. Školske 1972/73. godine upisao se na Šumarski fakultet u Beogradu, Odsek za erozije i melioracije vodoprivrednih područja.
Nakon odslušane četvrte godine i položenih ispita iz prethodne tri, 1978. odlazi na odsluženje redovnog vojnog roka, a potom se zapošljava u Šumariji Beli Manastir, LŠG-a "Jelen" Beograd, na poslovima revirnog tehničara. Fakultetu se vraća 1991. godine. Diplomira 1993. godine i stiče zvanje diplomiranog inženjera šumarstva.
Kretanje u struci
Poslije diplomiranja radi kao stručni saradnik na uzgoju šuma u Nacionalnom parku (NP) "Jelen" Baranja. U maju 1995. godine raspoređen je na mjesto upravitelja Šumarije Beli Manastir, gdje se zatekao u vrijeme mirne reintegracije Hrvatskog Podunavlja 1997. godine, kad se NP "Jelen" Baranja priključuje Upravi šuma (UŠ) Osijek. Na mjestu upravitelja Šumarije Beli Manastir ostao do oktobra mjeseca 1998. kad je raspoređen u stručne službe UŠ Osijek, u Odjel za uređivanje šuma, na radno mjesto taksatora.
Pomoćnik ministra postao je 2004. godine nakon što su saborski zastupnici Samostalne demokratske srpske stranke (SDSS) podržali vladu HDZ-ovog premijera Ive Sanadera. Pomoćnik ministra je bio do 31. VIII. 2008. godine, a od 1. IX. 2008. je voditelj I. podružnice: Slavonija hrvatske Šumarske savjetodavne službe sa sjedištem u Osijeku.
El Saucito (razvrstavanje)
El Saucito ima više značenja:
Wöllstein
Velštajn je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Alcej-Vorms. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 4.420 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7331072.
Autoimune bolesti
Autoimune bolesti su brojni poremećaji koji nastaju kao posledica gubitka imunološke tolerancije organizma na sopstvene antigene ili, najkraće rečeno, radi se o bolestima kod kojih sam organizam napada sopstvene ćelije. Ove bolesti se najčešće javljaju kod pacijenata sa genetskom predispozicijom, izazvanom brojnim egzogenim i endogenim faktorima.
Bilo koji poremećaj u radu imunskog sistema ima za posledicu slabost tog sistema, koja dovodi do različitih poremećaja, koji mogu biti od lakih alergijskih do teških imunoloških bolesti, različitih imunoloških deficijencija i tumora.
Patofiziologija
Autoimune bolesti, nastaju usled imunskog oštećenja sopstvenih ćelija, tkiva i organa („organizam napada sam sebe“), ili, gubitka tolerancije na sopstvena tkiva. Aktivirana ćelijska i humoralna reakcija vezana uz autoimuni proces u organizmu dovodi do oštećenja sopstvenih tkiva.
Patogenezu i kliničku sliku bolesti određuje sopstveni antigen, koji je napadnut odnosno organ na čijim se ćelijama taj antigen nalazi pa razlikujemo dve vrste autoimunih bolesti;
Imunski sistem ima za cilj da zaštiti organizam od tuđih ćelija ali i da ga sačuva ga od napada »sopstvenog organizma na sopstvene ćelije« i na taj način spreči;
Normalan funkcija imunoregulacionih mehanizama sprečava pojavu autoimunih bolesti. Do danas u medicini nije u potpunosti razjašnjeno na koji način organizam prepoznaje svoje, a na koji način tuđe antigene i zašto kod zdravih ljudi, on ne napada sopstvena tkiva? Prema dosadašnjim saznanjima, najverovatnije je to posledica gubitka aktivne tolerancije na antigenske determinante sopstvenih ćelija zbog kojih nastaju neodgovarajuće i promenjene reakcije imunskog sistema, što rezultira nastankom autoimune bolesti.
U poslednjih nekoliko godina uloženi su veliki napori u istraživanju regulacionih limfnih T ćelija koje "gase" imunološki odgovor kada on više nije potreban za odbranu organizma. To se dešava kada je infekcija izazvana nekim patogenim agensom savladana. Ali ona se ne događa kod pojednih bolesti kao što je to npr. multiple skleroze u kojoj ćelije sopstvenog imunskog sistema napadaju tkivo centralnog nervnog sistema, koje bi po svojoj primarnoj funkciji trebalo da štite. Brojne studije su potvrdila da su ćelije kod pacijenata zahvaćenih nekom od autoimunih bolesti oštećene i da umesto zašte dovode do destruktivne reakcije imunskog sistema. Tako je npr. u multiploj sklerozi otkriven defekt u ćelijama koji se ogleda u potpunom ili djelimičnom nedostajtku proteina nazvanog CD39.
U nastajanju autoimunih bolesti važnu ulogu imaju genetički, polni i sredinski činioci.
Genetički faktori
Određeni pojedinci su genetički osetljivi na razvoj autoimunih bolesti. Ova osetljivost je povezana sa većim brojem gena ili zajedno sa drugim faktorima rizika. Zato pri proučavanju uticaja genetičkog faktora na pojavu autoimunih bolesti ne treba gledati samo na gene, već i na to kako se oni interagrišu s ambijent (u kojem deluju različiti ambijentalni štetni faktori). Genetička predispozicija pojedinaca se ne razvija uvek u autoimune bolesti.
Smatra se da postoje tri glavne grupe gena koje igraju glavnu ulogu u nastanku mnogih autoimunih bolesti. Ti geni se odnose na: Prva dva faktora, koja su uključena u prepoznavanje antigena, stalno su promjenjiva i podložna rekombinacijama. Ove varijacije omogućavaju imunskom sistemu da odgovori na vrlo široku grupu „napadača“, ali takođe može dovesti do uvećane sposobnosti limfocita, samoreaktivnosti.
Naučnici poput izneli su čvrste dokaze da su određeni glavni histokompatibilni kompleksi (MHC) alotipovi klase II značajno povezani sa sledećim autoimunim bolestima:
Manje korelacije postoje sa MHC molekulom razreda I. Najistaknutija je povezanost između HLA B27 i ankilozirajućeg spondilitisa. Korelacije mogu postojati i između polimorfizma unutar klase II HLA promotera i autoimunih bolesti.
Doprinosi gena izvan glavnog histokompatibilnog kompleksa ostaju predmet istraživanja, bolesti u životinjskom modelu (Linda Viker}} je opsežna genetička studija šećerne bolesti u NOD miša), te u bolesnika ( analiza osetljivosti povezane sa SLE).
Pol
Polne razlike takođe imaju određenu ulogu u razvoju autoimunih poremećaja,. Postoji posebna grupa ili većina autoimunih bolesti čija je pojava uzrokovana polnim razlikama. Gotovo 75% od više od 23,5 milijona Amerikanaca koji boluju od autoimunih bolesti su žene, iako se često ne priznaje da milioni muškaraca takođe pate od ove bolesti. Prema američkoj Asocijaciji za autoimune bolesti (AARDA), autoimune bolesti koje se javljaju u muškaraca imaju tendenciju da budu ozbiljnije. Nekoliko autoimunih bolesti se u muškarca jednako ili više javljaju nego kod žena, (npr; ankilozirajući spondilitis, šećerna bolest tip 1, Vegenerova granulomatoza, Kronova bolest i psorijaza.
Uloga polnih razlika u autoimunim bolestima i dalje je nejasna. Žene se uglavnom javljaju u većem broju kao posledica zapaljenjskog odgovora u odnosu na muškarce kčiji se imunološki sistem aktivira, nakon prisustva faktora povećanog rizika za nastanak autoimunih bolesti. Uticaj polnih-steroidnih hormona je takođe značajan u mnogeim autoimunim bolestima, jer oni imaju tendenciju da se menjaju u skladu sa hormonalnim promenama, (npr. u toku trudnoće, u menstrualnom ciklusu, ili za vreme primene oralne kontracepcije. Veći beroj trudnoća takođe može povećanti rizik za pojavu autoimune bolesti. Razmena ćelija između majke i njene dece tokom trudnoće može izazvati autoimune poremećaje sa tendencijom za razvoj autoimunih bolesti u daljem životu majke ili deteta. Ovaj bi savjet spolnu ravnotežu u smjeru od žena.
Druga teorija smatra da je kod žena prisutna visoka tendencija za razvoj autoimunih poremećaja zbog neuravnotežene inaktivacije X hromozoma. Teoriju X-inaktivacije, nedavno je predložila grupa istraživača sa Univerziteta, koja je potvrđena eksperimentalno u sklerodermi i autoimunom tireoiditisu. Drugi kompleksi genetički povezani sa X-hromozomom i njihovi mehanizmi dejstva trenutno su u fazi istraživanja.
Harald IV od Norveške
Harald Gille (staronordijski: Haraldr gilli ili Haraldr gillikristr; nadimak vjerojatno nastao od izraza Gilla Críst ili "sluga Kristov") (? - 14. decembar 1136) bio je kralj Norveške od 1130. do smrti.
Kada je Sigurd 1130. umro, sazvao je skupštinu na kojoj su ga predstavnici pola Norveške proglasili svojim kraljem; nakon toga je sa Magnusom IV sklopljen sporazum kojim su obojica podijelili vlast i teritoriju. Četiri godine kasnije, nakon temeljitih priprema, Magnus je pokrenuo rat protiv Haralda. 9. augusta 1134. je Harald poražen i prisiljen bježati u Dansku. Nakon toga je Magnus raspustio svoju vojsku i otišao prezimiti u Bergen. Harald je to iskoristio te brzo okupio novu vojsku s kojom je munjevito napao i zauzeo Bergen 7. januara 1135. Magnus je tada zarobljen i oslijepljen, a Harald je postao novi kralj.
Harald je, usprkos kratkoj vladavini, imao značajne posljedice na dalju historiju Norveške, jer je s njegovim stupanjem na prijestolje započeo dugotrajni period građanskih ratova koji će trajati 1217.
Tejerías (razvrstavanje)
Tejerías ima više značenja:
Harald IV od Norveške
Harald je imao nekoliko žena - Ingrid Ragnvaldsdotter, s kojom će imati sina Ingea; Bjadok, sa kojom će imati sina Eysteina; te priležnicu Toru Guttorm s kojom je imao sinove Sigurda i Magnusa. Sva četiri sina će kasnije postati kraljevi Norveške.
Bogušići
Bogušići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Goražde koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 295 stanovnika.
El Sauco (razvrstavanje)
El Sauco ima više značenja:
Farsal (razvrstavanje)
Farsal (Pharsalus) je bilo antičko ime današnjeg grčkog grada Farsala. Osim toga se pod time podrazumijevaju:
C19H19N3O3
Molekulska formula C19H19N3O3 se može odnositi na:
West Monroe, Louisiana
Vest Monro je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 13.065, što je 185 (-1,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Alen
Alen može da se odnosi na:
Bathelémont
Batlemon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mert i Mozel koja pripada prefekturi Linevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 65 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,6 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 243 metara (maksimalnoj 335 m, a minimalnoj 227 m).
Serraconi, Campobasso
Serraconi je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 409 m.
Farsala
Farsala (Φάρσαλα), u antici poznat kao Farsal (Φάρσαλος, 'Pharsalos ili Pharsalus) je grad u Grčkoj, smješten u južnoj Tesaliji. Nalazi se u južnom dijelu Prefekture Larisa gdje predstavlja jedan od najvećih gradova. Preko stare ceste GR-3 je povezan sa Larisom i Lamijom a preko GR-30 aa Karditsom i Volosom. Auto-putevi GR-1/E65 i E75 vode istočno od grada. Na jugu se nalazi nekoliko planinskih lanaca, dok je na sjeveru Tesalijska ravnica, na istoku su brežuljci, dok se u središtu nalaze Farsalijska polja. Farsala se nalazi jugoistočno od Karditse, južno od Larise, zapadno od Volosa i sjeverno od Lamije.
Predstavlja ekonomsko i poljoprivredno središte provincije. Stanovništvo je uglavnom ruralno i bavi se uzgajanjem pamuka, a dio je zaposlen u tekstilnoj industriji. Farsala je također poznata po lokalnoj kuhinji, odnosno specifičnoj vrsti halve. Godine 2006. je imala 13.500 stanovnika.
Cruz de Vaneli, Santa Catarina Ixtepeji
Cruz de Vaneli je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Catarina Ixtepeji.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2635 m.
Mălureni (razvrstavanje)
Mălureni ima više značenja:
El Duque, Salinas
El Duque je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Salinas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2099 m.
Tejocotal (razvrstavanje)
Tejocotal ima više značenja:
Заграђе (Куршумлија)
Заграђе је насеље у Србији у општини Куршумлија у Топличком округу. Према попису из 2002. било је 19 становника (према попису из 1991. било је 32 становника).
Демографија
У насељу Заграђе живи 17 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 48,5 година (42,5 код мушкараца и 58,8 код жена). У насељу има 8 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,38.
Saint-Mandé
Saint-Mandé je grad u Francuskoj u regionu Île-de-France, u departmanu Val-de-Marne.
Po podacima iz 2010. godine broj stanovnika u mestu je bio 22.396.
Заграђе (Куршумлија)
Демографија
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Yecuana
Yecuana (Mayongong, Maiongong, Maiongkong, Maiongom, Iekuana, Yékuana, Yekwana, Yekuana), jedna od dviju glavnih skupina Maquiritare Indijanaca naseljenih u brazilskoj državi Roraima i susjednoj Venezueli, poglavito uz rijeku Ventuari, danas na rezervatu Terra Indígena Yanomami (općine Rio Auaris i Rio Uraricoera), gdje ih ima oko 430. Yecuane se po dijalektu malo razlikuju od njihovih srodnika Decuana. Yecuane su  'ljudi odozgor ' za razliku od Decuana, ili  ' ljudi odozdol' , a prema Gheerbrantu, kako mu je objasnio informant iz plemena Decuana, Katir, ove dvije skupine bile su dugo u ratu, u vrijeme dok još nisu dobili eskopete, te su se tukli strijelama i kijačama. Razlika u dijalektu je po Katiru u tome što su Decuane govorili na d, a Yecuane na j (y). Prema Gheerbrantu Yekuane su osim crvenog pojasa gvajako nosili još jedino ukrase i steznike oko članaka te bojili tijelo crvenim arabeskama. Od oružja nosili su lukove i strijele, puhaljke i koplja duga 3 do 4 metra. Uz lov i ribolov u koji su išli sa lukovima i dugim strijelama, uzgajali su i banane i manioku iz mojih su proizvodili razna opojna pića. U prehranu Yecuana ulazili su uz majmune i drugu divljač rep od krokodila, riba i razna opojna pića.
Centro I, Grosseto
Centro I je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Riva Ligure (Grange), Imperia
Riva Ligure (Grange) je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Marlon Brando
Marlon Brando (Omaha, 3. travnja 1924. – Los Angeles, 1. srpnja 2004.), američki glumac, dvostruki dobitnik Oscara i jedan od najutjecajnijih glumaca dvadesetog stoljeća. Brando je najpoznatiji po svojim ulogama u filmovima Tramvaj zvan čežnja i Na dokovima New Yorka koje je režirao Elia Kazan početkom pedesetih, te svojim izvedbama u Kumu kao Vito Corleone i Apokalipsi danas, kao pukovnik Walter E. Kurtz.
Brando je bio i aktivist za građanska prava i član Indijanskog pokreta. Američki filmski institut proglasio ga je četvrtom najvećom muškom filmskom zvijezdom svih vremena.
Leon Afrikanac
Leon Afrikanac (oko 1485., Granada (Emirat Granada) - oko 1554., Tunis) rođen kao al-Ḥasan ibn Muḥamed al-Vazan al-Zajati (ili al-Fasi), poznat i po svom talijanskom imenu kao Giovanni Leone, bio je putopisac čija su djela više od 400 godina, bili glavni izvor informacija Evropljanima o Islamu.
Marlon Brando
Rani život
Brando je rođen u obitelji Marlona Branda starijeg (1895.–1965.) i Dorothy Pennebaker Brando (1897.–1954.) u Omahi, Nebraska. 1935. Kad je imao 11 godina, roditelji su mu se razveli. Njegova majka ubrzo je preuzela skrbništvo nad troje djece (Marlonom, Jocelyn (1919.–2005.) i Frances Brando (1922.–1994.) da žive s njezinom majkom u Santa Ani, Kalifornija, sve do 1937., kad su se roditelji pomirili i preselili u Libertyville, Illinois, selo koje se nalazilo sjeverozapadno od Chicaga. Obitelj je imala nizozemske, irske, njemačke i engleske korijene. Iako je Brando tvrdio da mu je djed bio Francuz, Eugene Brandeaux (to je potvrdilo i nekoliko njegovih biografa), bilo je to netočno. Njegovi djed i baka bili su zapravo Eugene Brando i Marie Holloway, koja je napustila muža i dijete kad je Brandov otac imao samo pet godina. Obitelj Brando dugo je živjela u državi New York, a naziv obitelji pisao se Brandow, a povezivana je s njemačkim imigrantom Johanom Wilhelmom Brandauom koji je u Ameriku došao početkom 18. stoljeća. Brandova majka bila je prijazna i talentirana žena, iako se borila s alkoholizmom te je svako malo izbivala iz kuće u Brandovom djetinjstvu. Radila je u lokalnom kazalištu i pomogla mladom Henryju Fondi da počne svoju glumačku karijeru, te privukla sinovu pozornost na kazalište. Njegov otac, Marlon stariji bio je nadareni fotograf amater. Brandova baka s majčine strane, Bessie Gahan Pennebaker Meyers, s kojojm je Brando možda bio bliži nego s majkom, bila je također nekonvencionalna. Kako je kao mlada ostala udovica, radila je kao tajnica da bi se uzdržavala, kasnije kao liječnica u kršćanskoj dobrotvornoj organizaciji, a bila je dobro poznata u Omahi. Njezin otac, Myles Gahan, bio je liječnik iz Irske, a njezna majka Julia Watts bila je iz Engleske. Brando je od malih nogu bio vješt imitator te je vrlo rano razvio vještinu oponašanja ljudi koji su ga okruživali. Njegova starija sestra, Jocelyn Brando, međutim, prva je pošla u glumačku karijeru, otišavši u New York kako bi studirala na Američkoj akademiji dramskih umjetnosti. Poslije se pojavila na Broadwayu, u filmovima i na televiziji. Njegova druga sestra Frannie napustila je koledž u Kaliforniji kako bi studirala u New Yorku. Marlon je slijedio njihov primjer.
Leon Afrikanac
Biografija
Zna se da se školovao u marokanskom Fesu, i da je još kao mladić puno putovao što po trgovačkim što po diplomatskim misijama preko cijele Sjeverne Afrike. Pretpostavlja se da je posjetio i mistični grad Timbuktu u današnjem u Maliju, kao i dolinu rijeke Niger. Dok je boravio u Egiptu (1516.-17.), otplovio je Nilom sve do Asuana.
Na plovidbi prema kući preko Mediterana zarobili su ga kršćanski pirati, koji su ustanovili da je jako pametan, pa ga nisu ubili već su ga kao roba poklonili papi Lavu X.. Impresioniran znanjem svog novog roba, papa ga je nakon godinu dana oslobodio i nagovorio ga da se preobrati na kršćanstvo, pa je bio i pokrovitelj njegova krštenja 1520.
Marlon Brando
Rani život
Otac mu je sredio posao kopanja kanala u gradu preko ljeta. Ali odlučio je slijediti svoje sestre u New York. Jedna sestra pokušavala je postati slikarica, a druga se već pojavila na Broadwayu. Posjetio je sestru Frances u New Yorku na Božić 1942. te mu se svidio grad. Otac mu je pružio šestomjesečnu financijsku potporu, a nakon toga ponudio se da mu pronađe posao u trgovini. Brando je napustio Illinois i otišao u New York, gdje je studirao u više glumačkih škola. Na New School's Dramatic Workshop podučavala ga je Stella Adler, s kojom je svladao tehniku Stanislavski System.
Leon Afrikanac
Biografija
Pod svojim novim krsnim imenom Giovanni Leone (Joannes Leo) uživao je naklonost u rimskim naučnim krugovima, i brzo savladao latinski i talijanski. Negdje oko 1526. dovršio je svoje najveće djelo Descrittione dell'Africa koje mu je 1550. objavljeno u Veneciji pod naslovom Della descrittione dell'Africa et delle cose notabili che ivi sono
Posthumno je to djelo objavljeno i u Engleskoj 1600., pod naslovom Geographical Historie of Africa
Marlon Brando
Rani radovi
Kasnije je pozvan u studio Warner Bros. na audiciju za film Buntovnik bez razloga, za koji je kasnije angažiran James Dean. Probno snimanje može se pronaći na DVD izdanju Tramvaja zvan čežnja iz 2006.
Leon Afrikanac
Biografija
Leon Afrikanac se pred sam kraj svog života vratio u Sjevernu Afriku, gdje se kako se pretpostavlja ponovno vratio Islamu i umro.
Marlon Brando
Rani radovi
Brandov prvi nastup na filmu bio je u ulozi veterana paraplegičara u filmu Ljudi 1950. Kako bi se pripremio za ulogu, Brando je proveo mjesec dana u krevetu u veteranskoj bolnici.
Uspon na vrh
Još jači dojam ostavio je sljedeće godine kad se opet pojavio u ulozi Stanleyja Kowalskog, ali ovaj puta u filmskoj adaptaciji Tramvaja zvan čežnja. Za tu ulogu nominiran je za Oscara u kategoriji najboljeg glumca, a nominacije su se nastavile i sljedeće tri godine za uloge u filmovima Viva Zapata! 1952., Julije Cezar 1953. (u kojem je glumio Marka Antonija), i Na dokovima New Yorka 1954. Ovih prvih pet Brandovih monumentalnih uloga postavilo je nove standarde, ne samo za druge glumce, nego i za samog Branda.
1953. je nastupio i u predstavi Leeja Falka Arms and the Man. Falk je bio ponosan da može reći ljudima kako je Marlon Brando odbio ponudu s Broadwaya u visini od 10 tisuća dolara tjedno, kako bi nastupio u Falkovoj predstavi u Bostonu. Tu je bio plaćen manje od 500 dolara na tjedan. Bio je to njegov zadnji nastup u kazalištu.
thumb|left|250px|Brando kao [[Emiliano Zapata u traileru za film Viva Zapata!]]
William Best, poznati scenarist u to vrijeme, rekao je da je Brandova gluma "teška kao olovo", dok je Deanova "živahna i razigrana".
Redatelj Nick Ray čak je preuzeo prikaz bande iz filma Divljak i prenio ga u svoj film, Buntovnik bez razloga te na taj način istaknuo Brandov utjecaj na mlade.
Buntovnička kultura, koja je uključivala motocikle, kožne jakne, jeans i općenito buntovničko ponašanje, koja je inspirirala generacije buntovnika, razvila se zahvaljujući filmu Divljak te Brandovoj jedinstvenoj ličnosti i karakteru. Prodaja motocikala i opreme vezane za njih, kožnih jakni, jeansa, čizama i majica naglo je porasla diljem zemlje. Film je ostavio sličan dojam na prekomorsku publiku, dok su lokalni religijski autoriteti jadikovali o utjecaju filma na mlade.
Pod Kazanovom redateljskom palicom i talentiranim ansamblom glumaca oko sebe, Brando je konačno dobio Oscara za ulogu Terryja Malloya u filmu Na dokovima New Yorka. U puno puta citiranoj sceni u taksiju ("Mogao sam biti netko i nešto") Kazan je tvrdio da je samo stavio Roda Steigera i Branda u stražnji dio taksija i pustio kameru da snima bez ikakvih uputa, a da su dva glumca u cijelosti improvizirali razgovor. Brandu se nije svidjela originalna scena napisana u scenariju. U njoj Charlie (Steiger) gura pištolj u bratova rebra i kaže mu da se odluči prije no što stignu u 'River Street 437', ali Brando je to smatrao nerealističnim. Rekao je Kazanu kako ne može vjerovati da bi čovjek to mogao reći bratu te da publika neće vjerovati da bi ovaj tip, koji je bio blizak s bratom cijeli život, i za kojeg je se brinuo trideset godina, potegnuo pištolj u njegova rebra i prijetio da će ga ubiti. Jednostavno nije bilo vjerodostojno.
C19H23NO3
Molekulska formula C19H23NO3 se može odnositi na:
Marlon Brando
Uspon na vrh
Na kraju su ponavljali scenu nekoliko puta, ali Brando je uporno ponavljao, 'Jednostavno nije u redu, Gadg (Kazanov nadimak), stvarno nije u redu.' Kazan je konačno rekao, 'Dobro, krilati.' Nakon toga su Brando i Steiger potpuno improvizirali scenu koja je tako potpuno promijenjena. Kazanu se svidjela pa ju je ostavio.
thumb|left|180px|Brando kao [[Marko Antonije u traileru filma Julije Cezar (1953.)]] Brando je poslije trijumfa nastavio glumiti u raznolikim filmovima: u filmu Momci i cure glumio je Skya Mastersona te morao i pjevati; u filmu Čajanka na mjesečini nastupio je u ulozi japanskog prevoditelja za američku vojsku u Japanu nakon rata; u filmu Sayonara glumio je američkog pilota, a u Mladim lavovima nacističkog časnika. Iako je za ulogu u Sayonari zaradio nominaciju za Oscara, njegova gluma izgubila je krajem pedesetih energiju i pravac.
U šezdesetima Brando je nastupio u filmovima kao što su Pobuna na brodu Bounty (1962.); Jednooki Jack (1961.), vesternu koji je jedini film koji je Brando i režirao; Odsjaj u zlatnom oku (1967.), u kojemu je portretirao homoseksualnog vojnog časnika koji zatomljava svoju tajnu; i Burn! (1969.), kojeg je Brando isticao kao svog favorita, iako je film bio komercijalni debakl. Brando je krajem desetljeća gotovo potonuo u zaborav zahvaljujući svojoj tvrdokornoj reputaciji i nastupima u preskupim ili pak marginalnim filmovima.
Kum
Uloga Vita Corleonea u Kumu 1972. označila je prekretnicu u srednjoj fazi njegove karijere. Redatelj Francis Ford Coppola nagovorio je Branda na testno snimanje (upotrijebio je vatu kako bi simulirao napuhnute obraze). Coppola je bio oduševljen Brandovim nastupom u ulozi šefa mafijaške obitelji, ali se morao boriti sa studijom da angažira temperamentnog Branda, čiji su reputacija i zahtjevi postali legendarni. Međutim, studio je htio dati ulogu Dannyju Thomasu. Thomas je imao dobar osjećaj pa je odbio ulogu i potaknuo studio da angažira Branda te tako stao iza Coppole i ostalih koji su svjedočili testnom snimanju. Brando je bio upravo senzacionalan, pogotovo u sceni sastanka mafijaških rivala, koja je proglašena kao jedan od najvećih trenutaka u fimskoj povijesti. Brando je osvojio Oscara za svoju izvedbu, ali je odbio primiti nagradu te tako postao drugi glumac u povijesti koji je odbio Oscara za najboljeg glavnog glumca (prvi je bio George C. Scott za Pattona). Brando je bojkotirao svečanu dodjelu, ostavljajući manje poznatoj glumici Sacheen Littlefeather da objasni njegove razloge. Ti razlozi ležali su u njegovim prigovorima o prikazivanju Indijanaca u Hollywoodu i na televiziji.
Glumac je nakon toga pružio jednu od svojih najboljih izvedbi u filmu Bernarda Bertoluccija, Posljednji tango u Parizu, ali je ta završila u drugom planu zbog prigovora o erotskoj naravi filma. Unatoč kontroverzama koje su pratile film i glumca, Akademija je ponovno nominirala Branda u kategoriji za najboljeg glumca.
Njegova karijera poslije je bila dosta prevrtljiva. Dobio je honorar od milijun dolara za ulogu pukovnika Kurtza u Apokalipsi danas. Na snimanju se trebao pojaviti mršav, u formi, te je trebao pročitati knjigu Srce tame. Pojavio se predebeo, a nije ni pročitao knjigu. Zbog toga je njegov lik sniman u sjeni, a većinu dijaloga je improvizirao. Nakon što je završio njegov tjedan snimanja, redatelj Francis Ford Coppola zamolio ga je da ostane još sat vremena, da snimi scenu u krupnom planu, dok govori "Užas, užas." Brando je pristao za dodatnih 75 tisuća dolara. Nakon snimanja ovog filma, njegova težina postala je jedan od presudnih faktora u izboru uloga.
Tejocote (razvrstavanje)
Tejocote ima više značenja:
Marlon Brando
Kasnija karijera
Brando je nastupio u nastavku serijala, Superman II, ali producenti su mu odbili platiti veliki iznos kao za prvi film, pa je glumac zabranio da se prikazuju njegove scene. Međutim, nakon Brandove smrti taj dio filma ponovno je ubačen u redateljevu verziju filma 2006., Superman II: Verzija Richarda Donnera.
Dvije godine nakon njegove smrti, "reprizirao" je ulogu Jor-Ela u zadnjem nastavku serijala Povratak Supermana, u kojem je upotrijebljen nekorišteni arhivski materijal s Brandom u ulozi Jor-Ela iz prva dva filma. Osim toga, tokom filma korišten je i Brandov glas.
Drugi kasniji nastupi, kao u filmu Otok dr. Moreaua, zaradili su neke od najlošijih kritika u njegovoj karijeri. Iako je 1980. najavio glumačku mirovinu, nekoliko puta nastupao je u filmovima kao što su Suha sezona (za koji je opet nominiran za Oscara 1989.), Brucoš 1990. i Don Juan DeMarco 1995. 1992. Tim Burton mu je ponudio ulogu Pingvina u filmu Povratak Batmana. Brando je prihvatio, ali Warner Bros. nije odobrio nastup u filmu. U svojem zadnjem filmu, Tko je kome smjestio? (2001.), glumio je s prijateljem Robertom De Nirom.
Privatni život
thumb|left|200px|Brando s Jamesom Baldwinom na [[Marš na Washington za poslove i slobodu|Maršu na Washington 1963.]] Brando je, osim po glumi, postao poznat i po svojim istupima u borbi za građanska prava, prava Indijanaca i za druge političke ciljeve. Zaradio je i reputaciju "lošeg dečka" zbog svojih javnih izljeva bijesa i lakrdija. U lipnju 1973., Brando je razbio čeljust paparazzu Ronu Galellu. Kasnije je Galella nosio kacigu za američki nogomet kad bi snimao Branda.
U svojoj autobiografiji Songs My Mother Taught Me, Brando tvrdi da se jedne noći pojavio u stanu Marilyn Monroe te da su tada počeli vezu koja je trajala više godina. Osim toga, tvrdio je da je imao brojne romanse, dok u svojoj autobiografiji o svojim brakovima, ženama i djeci, nije spomenuo ništa.
U njegovoj biografiji iz 1976. The Only Contender, autor Gary Carey je citirao Branda: Kao i mnogi muškarci, i ja također sam imao homoseksualnih iskustava, te se toga ne sramim. Fotografije koje su kružile internetom to su i potvrdile. Njegov dugogodišnji ljubavnik je navodno bio Wally Cox. Autor opet citira Branda: Da je Wally žena, oženio bih ga te bismo živjeli dugo i sretno. Nakon što je Cox umro, Brando je čuvao njegov pepeo 30 godina, a razasut je skupa s njegovim. Coxova treća žena to je otkrila tek kad je Brando dao intervju Timeu: ''Imam Wallyjev pepeo u svojoj kući. Razgovaram s njim stalno.'' Htjela ga je tužiti, ali njezin odvjetnik nije htio prihvatiti slučaj.