cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teutonski viteški red
Djelovanje po Istočnoj Evropi i Prusiji
Ovaj put je Hermann von Salza, ušao u posao puno pažljivije, kako bi se izbjegao ono što je doživio u Transilvaniji. Kako je već uživao povjerenje hohenstaufenovskog cara Fridrika II, kome je već služio kao diplomat, zatražio je od njega (i dobio 1226.) zlatnu bulu sa jasno preciziranim benificijama i pravima za posao sklopljen sa Konradom Mazovskim. Po njoj red ne samo da je imao pravo na zemlju dobijenu od Konrada, već i na onu koju bi sam osvojio u borbi sa Prusima. thumb|left|260px| [[Fridrik II., car Svetog rimskog carstva|Fridrik II, odobrava redu da zauzme Prusiju]] Nešto kasnije - 1234., Hermann je također osigurao i privilegije od pape Grgura IX., koje se mogu smatrati kao drugi temelj njihove Redovničke države, jer su pape bile spremni prihvatiti sadašnja i buduća osvajanja reda kao vlasništvo Svete Stolice dato na vječno korištenje samom redu.
Od 1233. Teutonski vitezovi pod zapovjedništvom lokalnog veleposjednika Hermanna Balka, uz pomoć laičke dobrovoljačke vojske, regrutirane uglavnom po centralnoj Njemačkoj, započinju osvajanje Prusije. Tokom sljedećih 50 godina, napredujući od donje Visle do donjeg Njemena, uspjeli su istrijebiti većinu orginalnog pruskog stanovništva (velike pogrome Teutonci su provodili u vrijeme velikih pobuna 1261. - 1283.) želivši na taj način uspostaviti svoju kontrolu nad Prusijom.
Iako su Teutonci dali jednu trećinu osvojenih teritorija crkvi, a s druge strane dali veliki stupanj autonomije novoosnovanim gradovima na tom području, oni su bez sumnje izrasli u dominantnu silu Prusije. Svoju posesiju nastojali su osigurati podižući utvrde, ali i doseljavanjem njemačkih seljaka po opustjelim područjima i darovanjem velikih feuda njemačkom i poljskom plemstvu koje je postalo vazal reda, ali i monopoliziranjem lukrativne trgovine žitom, osobito nakon 1263., kad je papa je dozvolio i viteškim redovima koji su prethodno bili dužni držati se zavjeta siromaštva, da se uključe izravno u trgovinu.
Do 1237, manje od dvije godine prije nego što Hermann Salza umro, autonomna grana Teutonskog reda osnovana 1202. Livonsko bratstvo mača(Schwertbrüderorden), poznati i kao vitezovi mača, ili Livonski red potpuno su ovladali Livonijom. No i pored toga Teutonski red, nikada nije uspio provesti efikasnu kontrolu nad tim sjevernim pokrajinama, kao što mu je to uspjelo po Prusiji.
Do 1309., kada je Veliki majstor reda uspio organizirati svoju rezidenciju u Malborku, Teutonski red je stvorio i snažnu Redovničku državu koja je vladala ne samo nad Prusijom, nego i po istočnobaltičkim zemljama, a nakon 1346. i Estonijom i Pomerenijom, uključujući i grad Danzing i teritorije po centralnoj i južnoj Njemačkoj. Tokom nekoliko idućih vijekova kako bi pokazali svoju moć - stalno su (iako neuspješno), pokušavali osvojiti i pokrstiti Litvu, ali su istovremeno štitili hanzeatske trgovačke gradove i širili svoje teritorije kupnjom i osvajanjem.
Širenje reda i jačanje njegove moći, navuklo je neprijateljstvo Poljske, kojoj je red širenjem svojih domena, odsjekao pristup Baltičkom moru, ali i Litve, koju su Teutonci i dalje smatrali neprijateljskom zemljom iako se ona obratila na kršćanstvo - 1387. Zbog toga su nakon izbijanja pobune protiv reda u litvanskoj Zemgaliji - 1408., Poljska i Litva udružili snage i porazili Teutonske vitezove u Bitci kod Grunwalda (1410). Iako se red nakon tog poraza bio prisiljen odreći samo - Zemgalije i poljskog Dobrzyńa (Sporazum iz Toruna 1411.), to je bio njegov kraj, jer mu je bila skršena vojna moć.
Slabljenje i raspad reda
Vlast Teutonskog reda u Prusiji trajala je do kraja 1525., kad je tadašnji Veliki majstor Albert, pod utjecajem protestantizma, raspustio red a njegove dotadašnje domene pretvorio u vlastito sekularno vojvodstvo pod poljskim suverenitetom. Novi Veliki majstor reda 1526, Walter od Kronenberga, učvrstio je svoju rezidenciju u Bad Mergentheimu. Nakon gubitka Prusije Teutonci su još uvijek imali po Evropi nekoliko teritorija. Ali su stvari krenule nagore nakon 1558. kad su izgubljeni livonijski teritoriji, oni su podijeljeni između Rusije, Švedske i Poljsko-Litavske Unije. Nakon tog je Utrechtska unija - 1580. označila gubitak teritorija po Beneluxu. Krajem 17. vijeka francuski kralj Louis XIV sekularizirao je njihove posjede po Francuskoj, a nakon potpisivanja Lunévillskog mira - 1801. red je izgubio i sve njemačke domene na lijevoj obali Rajne. Konačni udarac redu zadao je 1809. Napoleon, kad je preostale posjede reda podjelio između drugih kneževina i država.
Austrijska obnova
Trenutačno je sjedište reda u bečkoj - Singerstrasse 7, u kojoj imaju crkvu i arhiv. Pored Austrije, red ima filijale u Bavarskoj, Hesenu i talijanskom Tirolu.
Pottsville, Arkansas
Potsvil je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.838, što je 1.567 (123,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cléron
Kleron je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 294 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,56 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 580 metara (maksimalnoj 563 m, a minimalnoj 295 m).
Andringitra
Andringitra je granitni planinski masiv u proviciji Fianarantsoi na jugu Madagaskara.
Geografija i geologija
Masiv leži na geološki relativno stabilnom području, na čvrstom pretkambrijskom tlu, što je dokaz da se je masiv formirao za vrijeme nagle vulkanske aktivnosti. Planine u masivu prepune su oštrih grebena i šiljatih vrhova, kao i nekoliko vulkanskih formacija. Po čitavom masivu ima velikih područja ogromnih odrona i sipina, koja su se formirala tokom milijuna godina. thumb|left|200px|Karta sa pozicijom Masiva Andringitra Granitni masiv je vidljivo svjedočanstvo madagaskarske geološke historije, kad se u razdoblju jure, otprilike oko 160 milijuna godina, Madagaskar odvojio od superkontinenta Gondvane i oko 120 milijuna godina došao na sadašnju poziciju u kojoj je slijedećih 80 milijuna godina, živio u izolaciji.
Masiv se nalazi 100 km zapadno od Indijskog oceana i oko 120 km sjeverno od Jarčeve obratnice kod koordinata. Masiv leži po osi sjeverozapad-jugoistok, dužine oko 100 km i širine od 60 do 80 km. Visina mu je od 500 do 2600 m, ispresjecan je brojnim brdima, kotlinama i granitnim vrhuncima, od kojih su najviši Bobi (sa svojih 2658 m drugi vrh Madagaskara), Bori (2630 m) i Ivohibe (2069 m) koji se nalazi izoliran na jugu masiva. Masiv Andringitra predstavlja klimatsku barijeru između vlažne i hladne oceanske struje s istoka te suhe i tople kontinentalne struje sa zapada. Klimatske razlike između ljeta i zime (temperature i vlažnosti) i temperaturne razlike između dana i noći, su velike i najekstremnije na Madagaskaru. Sezona suša traje od juna do oktobra, za madagaskarske zime, kad minimalna temperatura noću može pasti i do minus 16 °C, na vrhuncima iznad 2500 m. Nerijetko padne i snijeg, koji se zadrži samo dan-dva, na visinama ispod 2000 m.
Tokom novembra i decembra, prije sezone monsuna počinju puhati vrlo vrući vjetrovi sa zapada (iz Afrike), tad su po vrhovima česte grmljavine i oluje. U sezoni monsuna između decembra i aprila, prevladava vlažna oceanska klima sa vjetrovima sa istoka. Količina oborina koje padnu smanjuje se od istoka ka zapadu.
Historija istraživanja
Masiv Andringitra je dobar dio historije Madagaskara služio kao utočište stanovnicima doline Betsileo, kad su ih napadali Sakalave i Merine. Francuski botaničar Henri Perrier de la Bâthie,prvi je sistematski istraživao masiv 1925. i na osnovu njegovih zapažanja i sugestija francuskakolonijalna uprava je 1927. izdvojila središnji dio masiva, površine 31 200 hektara, za rezervat prirode. Taj status je potvrđen i nakon stjecanja nezavisnosti 1966. godine, a 1999., rezervat je proglašen Nacionalnim parkom Andringitra.
Nacionalni park Andringitra
Zbog njegovih dramatičnih vrhunaca, slapova, i neobičnih pejzaža, Andringitru često zovu najslikovitijim nacionalnim parkom Madagaskara.
Park je isto tako poznat po svojoj biološkoj raznolikosti, unutar parka živi 78 vrsta vodozemaca, 50 vrsta gmazova, 54 vrsta sisavaca, 108 vrsta ptica, i više od 1000 vrsti biljaka. Unutar parka leži izvor rijeke Zomandao sa svojim slapovima. Park se nalazi 47 km južno od grada Ambalavao i oko 120 km južno od Ranomafane.
Još i danas po Andringitri uglavnom lutaju nomadski pastiri, pripadnici naroda Bara i Betsileo sa svojim stadima u potrazi za dobrom ispašom. U novije vrijeme, mnogi mladi Evropljani skloni pustolovnom turizmu posjećuju masiv, te se penju po stijenama i trče po njegovim bespućima.
The Cisco Kid (TV serija)
The Cisco Kid je američka vestern televizijska serija koja se originalno emitirala od 1950. do 1955. godine. Temeljila se na pripovjetci The Caballero's Way O. Henryja iz 1907. godine, odnosno na njima temeljenima radio-serijama i niskobudžetnim hollywoodskim filmovima 1940-ih, koji su u potpunosti promijenili karakter i moralno određenje protagonista. Naslovni lik, koga je, kao i u filmovima, tumačio Duncan Renaldo, bio je odmetnik na Divljem zapadu koji se, iako s druge zakona, poput Robina Hooda borio protiv nepravde i pomagao ljudima. Serija je sadržavala veliku količinu humora, najčešće zahvaljujući liku Ciscovog pomoćnika Pancha, koga je tumačio Leo Carrillo i koji je pogrešno izgovarao engleske riječi. Serija je snimana na lokacijama, i to na filmu od 16 mm, što je omogućavalo relativno brzu i široku distribuciju izvan mreže. Posljednje epizode su, pak, bile snimane u boji, što se ispočetka, s obzirom da je tada samo 0,05 % američkih domaćinstava posjedovalo televizore u boji, predstavljalo riskantan poslovni potez; kasnije su, s porastom televizora u boji, TV-stanice često reprizirale te epizode sve do početka 1970-ih.
Donji Čehi
Donji Čehi je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Novi Zagreb - zapad.
5-MAPB
5-MAPB je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 189,254 Da.
Hiperhidroza
Hiperhidroza, , je prekomerno i nekontrolisano znojenje koje prevazilazi potrebe normalne termoregulacije ili termohomeostaze organizma.
Fiziologija znojenja
Ljudsko telo poseduje oko četiri miliona znojnih žlezda, od kojih je oko 3 miliona ekkrinih znojnih žlezda, a ostatak su apokrine i apoekkrine žlezde. NJihovi otvori se nalaze na površini kože, u najvećem broju, na dlanovima, tabanima, pod pazuhom i u preponama. Znojne žlezde su u obliku cevčica smotonih u koturiće (loptice), u ukupnoj dužini od oko 4 km i ukupnoj površini od 1000 m², i smeštene su u koži u blizini granice korijuma i potkožja, i bogato su prožete velikim brojem kapilara.
U telu čoveka postoje tri vrste znojnih žlezdi; ekkrine, apokrine i apoekkrine. One su raspoređene po čitavom telu i pod snažnim su emotivnim, termičkim i nervnim uticajima.
Male, (ekkrine) znojne žlezde, (u koje spada 3/4 znojnih žlezdi) nalaze svuda po po površini tela i izlivaju znoj direktno na površinu kože. Znoj koji one izlučuju je bezbojna tečnost, bez mirisa, koja služi za regulaciju telesne temperature odavanjem toplote procesom isparavanja. Najveća koncentracija ekkrinih znojnih žlezda je u koži nogu i čelu, a nešto manje na rukama i obrazima. Inervacija ekkrinih žlezdi potiče od post-ganglionih senzitivnih vlakana u kojima je acetilholin njihov glavni terminalni neurotransmiter. Ova vlakna su pod direktnom kontrolom centra za znojenje u hipotalamusu.
Velike (apokrine) znojne žleze izlučuju znoj sa karakterističnim mirisom (zbog naknadne kontaminacije) i nalaze se kod čoveka u pazušnoj jami, oko genitalija, čmara i nešto manje oko pupka. Sekret izlivaju uz folikul dlake neposredno ispod površine kože (iznad lojnih žlezda), koji zbog naknadne izloženosti dejstvu bakterija, krvi, urina, fecesa, u navedenim regijama tela poprima karakterističan miris. Kod sisara i primata apokrine žlezde oslobađaju feromone koji imaju značaj za seksualno raspoznavanje polova odnosno tela majke, kao i u drugim interakcijama životinja. Uloga apokrineih žlezda kod ljudi je nepoznata.
Znoj se sastoji od 98-99 procenata vode i 1-2 procenata drugih materija (amonijaka, masnih kiselina, soli mlečne kiseline, natrijum-hlorid-kuhinjska so (najviše zastupljen), enzimi itd). Kontinuirana sekreciju znoja kod čoveka, (koju reguliše fiziološki mehanizam za termoregulaciju i održavanje ravnoteže elektrolita i vode u slojevima korneuma), stvara u koži potrebnu vlažnost i na taj način joj obezbeđuje dobru taktilnu (osećajnu) sposobnost i elastičnost.
Znojenje, organizam ljudi i nekih životinje (npr. majmuni, konji, mazge), koristi kao jedan od osnovnih fizioloških mehanizama za termoregulaciju (odavanje toplote procesom isparavanja znoja). Znojenje je drugi po značaju proces u organizmu čoveka i životinja za odavanje toplote (vidi tabelu desno). Isparavanjem jednog grama vode (znoja) odstranjuje se oko 0,6 kkal toplote. Znatna količina vode koja potiče iz znoja i drugih izvora ispravanja čini neosetan gubitak tečnosti iz organizma koji iznosi 50 ml/čas. U procesu akklimatizacije organizam čoveka može izgubiti i do nekoliko litara znoja na sat ili do 10 litara dnevno. Sa porastom sekrecije znoja (npr. u hiperhidrozi) povećava se i količina izlučenog znoja koja najčešće nije usklađena sa brzinom ispravanja (koja zavisi i od temperatrure okolnog vazduha), što dovodi do toga da se znoj sliva po manjoj ili većoj površini kože tela dok potpuno ne ispari. Učešćem u procesu regulacije temperature u organizmu, znojenje omogućava održavanje stalnih uslova u unutrašnjoj okolini ćelije-ili funkciju homeostaze..
Epidemiologija
Primarna hiperhidroza se podjednako javlja kod žena i muškaraca, prosečne starosti od 25 do 64 godina, u oko 2,8%-3% opšte populacije.
Prema istraživanju sprovedenom u SAD, 2004. godine, najveća učestalost hiperhidroze evidentirana je kod bolesnika u dobi između 25 i 65 godina (od 3,5% do 4,5%), a najniže u dobi od 12 godina (0,5% -0,7%). Prosečna starost bolenika sa hiperhidrozom bila je 25 godina, sa značajnim razlikama u lokalizaciji hiperhidroze na telu u različitim starostim grupama. Tako se izolovana hiperhidroza dlanova, prosečno najčešće javljala kod trineestogodišnjaka, izolovana pazušna hiperhidroza kod devetnaestogodišnjaka, a istovremena hiperhidroza na dlanovima, ispod pazuha i u drugim oblastima kod dvadesetdvogodišnjaka.
Cisco Kid
Cisco Kid (u originalu The Cisco Kid) je izmišljeni lik odmetnika na meksičko-teksaškoj granici, a koji je u SAD tokom 20. vijeka stekao popularnost kao protagonist vestern filmova, stripova i TV serije. Stvorio ga je književnik O. Henry godine 1907. kao lik u pripovjetci The Caballero's Way, u kojoj je opisan kao krvoločni psihopat koji smišlja okrutnu osvetu djevojci koja ga namjerava izdati Teksaškim rendžerima. Godine 1928. je Cisco Kid poslužio kao lik u In Old Arizona, prvom zvučnom vesternu odnosno prvom zvučnom filmu snimanom na lokaciji; i u tom filmu, gdje ga je tumačio Warren Baxter, je prikazan kao negativac. U svim kasnijim inkarnacijama je, međutim, prikazan kao pozitivac, odnosno kao odmetnik koji se, najčešće uz dosta humora, bori za pravdu i kažnjava druge zlikovce. Takvim ga je glumio Duncan Renaldo u seriji B-filmova krajem 1940-ih, a istu ulogu 1950-ih ponovio i u istoimenoj TV-seriji, jednoj od prvoj koja se emitirala u boji.
Hiperhidroza
Epidemiologija
Lokalizacija znojenje (prema sprovedenim studijama u svetu) je različita između pojedinih populacija;
Prema novijim istraživanjima, dokazano je da hiperhidroza ima genetičku predispoziciju, što potvrđuju podaci da se u 25-50(65)% slučajeva hiperhidroza javlja i kod jednog ili više članova iste porodice. U studiji iz 2006, istraživači sa univerziteta „Saga“ iz Japana navode da se primarni genetički lokus hiperhidroze dlanova ruku nalazi u mapi hromozoma na lokaciji 14q11.2-q13. Kod nekih osoba heperhidroza se može javiti u ranom detinjstvu, obično u pubertetu, nakon koga bolest najčešće nastavlja svoj tok sa stalnim pogoršanjem simptoma. Hiperhidroza u predelu pazuha nešto je češća kod žena, a nogu kod muškaraca.
Uticaj hiperhidroze na život ljudi
Hiperhidroza može imati izražen negativan uticaj na normalan život ljudi sa preteranim znojem izazivajući kod njih brojne fizičke socijalne i psihičke probeleme: U istraživanjima za procenu fizičkih socijalnih i psihičkih posledica koje hiperhidroza izaziva kod obolelih u svakodnevnoj praksi se koriste razne „skale“-upitnici, kao npr. dole navedena za procenu pazušne hiperhidroze;
Fizički problemi
Pacijenti koji pate od hiperhidroze imaju brojne fizičke probleme zbog stalno vlažna odeće i obuće. Povećana vlažnost može da izazove maceraciju kože i na njenoj površini nekontrolisanu kolonizaciju i razmnožavanje brojnih mikroorganizama (bakterija, virusa i gljivica). Povećana kolonizacija mikroorganizama kod osoba sa hiperhidrozom izaziva; u predelu pazuha oštećenje kože i pojavu bromhidroze (neprijatanog mirisa), na stopalima žarišnu keratolizu (infekciju kože stopala koju karakterišu promen nalik erozijama kože), najčešće izazvanu gram-negativnim bakterijama. Vlažan ili osušen znoj uništava odeću i obuću promenom njenog izgleda, boje i kvaliteta i pacijentima stvara velike materijalne troškove za pranje, hemijsko čišćenje i kupovinu nove odeće i obuće.
Socijalni i psihološki problemi
Stalna prisutnost vlažne i osušenim znojem prekrivene odeće i obuće, kao i neprijatan zadah znoja kod velikog broja pacijenata sa hiperhidrozom stvara brojne socijalne i psihološke probleme. U jednoj studiji o problemima znojenja sprovodenoj u SAD kod više od 50%, ispitanika sa hiperhidrozom evidentiran je pad samopouzdanja, u 38% ispitanika osećaj neprijatnosti u svakodnevnom životu, u 34% izraženo nezadovoljstvo, a u 20% ispitanika znaci depresije. Osećaj nelagodnosti u socijalnom okruženju evidentirano je u 90% ispitanika sa hiperhidrozom dlanova, a 40% ispitanika je imalo različit stepen psiholoških poremećaja direktno povezanih sa njihovim simptomima.
Preko 70% osoba sa hiperhidrozom kako bi izbeglo ove probeme menja odeću 2-3 puta dnevno. Pacijenti sa hiperhidrozom dlanova, konstantno brišu ruke odećom ili peškira, a rukovanje izbegavaju kad god je to moguće, jer na licu drugih osoba uočavaju znak uzbuđenja i nelagodnosti da se rukuju sa njima, što kod njih izaziva dodatnu anksioznost koja postaje dodatni faktor za još jače znojenje (izazivajući tzv. začarani krug pozitivne povratne informacije). Oko 77% pacijenata pokušava da izbegne rukovanje, a 17% u toku obavljanja svakodnevnih radnih zadataka mora da nosi rukavice.
Ograničenja u radnim aktivnostima
Izražena hiperhidroza dlanova može imati snažan negativan uticaj na svakodnevni život i profesionalne aktivnosti tih osoba. Znoj na dlanovima ovim osobama otežava upotrebu muzičkih instrumenata (sviranje na gitari, violini i klavijaturama), korišćenje elektronskih uređaja (na kojima oštećuju tastaturu ili izazivaju čak i koroziju metalnih delova), rad sa važnim papirima, crtežima, dokumentima, na kojima ostavljaju tragove ili razmazuju mastilo ili boju kapljicama znoja. Oko 95% bolesnika navodi da je zbog znojenje dlanova imalo poteškoće u svakodnevnim aktivnostima, a navode i da su često bili u riziku od strujnog udara ili posekotina zbog ispadanja staklenih predmeta.
Patofiziologija
Hiperhidroza se javlja u dva pojavna oblika znojenja i to kao;
Primarna (esencijalna ili idiopatska) hiperhidroza
Uzrok ovog oblika hiperhidroze nije poznat. Za razliku od funkcionalnog znojenja koje nastaje kao posledica fizičkog vežbanja, obavljanjanja težih radnih aktivnosti, premora, uvećane telesne, spoljašnje ili sobne temperature, primarna hiperhidroza nastaje i kao posledica emocionalnih (psihosomatskih) naprezanja i anksioznosti. Počeci hiperhidrpze najčešće nastaju u detinjstvu ili pubertetu i uglavnom se manifestuju svakodnevno.
Primarna fokalna (žarišna) hiperhidroza je preterano, bilateralno (obostrano) znojenje koje se javlja na dlanovima, tabanima, u pazušnim jamama i u manjoj meri u kraniofacijalnoj regiji. Poremećaj se karakteriše;   vidljivim, prekomernim znojenjem koje traje najmanje šest meseci bez ikakvog vidnog razloga, značajnim psihološkim i socijalnim oštećenjima i sa najmanje dva od navedenih funkcionalnih poremećaja u tabeli desno:
Znojne žlezda kod bolesnika sa hiperhidrozom, u histološkoj građi, broju, kao i njihovoj veličini ne razlikuju se od znojnih žlezda kod ljudi koji nemaju hiperhidrozu. Hiperhidroza je prvenstveno posledica hiperfunkcije a ne hipertrofije, u medicinskom smislu. U bolesnika sa primarnom hiperhidrzom u osnovi poremećaje je izraženije odgovor organizma na normalan stimulans u vidu fizičkog ili emocionalnog stresa. Postoje dokazi da pacijenata sa hiperhidrozom imaju nizak prag za emociama izazvano znojenje i normalan prag za znojenja izazvano termoregulaciom i lekovima. Imajući u vidu da se hiperhidroza razvija i u ranom detinjstvu, postoji sumnja da je ona psihološkog porekla, već da su primarni fiziološki poremećaji sa psihološkim posledicama.
Kao jedan od mogućih mehanizama snižavanja praga ekscitacije (nadražaja) znojnih žlezda kao i njihov izraženiji odgovor na stimuluse, koji je prisutan kod bolesnika sa hiperhidrozom najverovatnije je posledica povećane aktivnosti simpatičkog nervnog sistema.
Iako je pravi patofiziološki mehaniza primarne hiperhidroze i dalje nepoznat, postoje mnogobrojni dokazi da je ona posledica primarne disfunkcije autonomnog nervnog sistema. Kako hiperhidroza veoma često počinje u detinjstvu ona može biti i nasledna bolest, u kojoj su fiziološki mehanizmi poremećaja genetički predodređeni.
Sekundarna (generlizovana) hiperhidroza
Sekundarna hiperhidroza je patološko stanje, pre svega izazvano promenama u metabolizmu ili funkcijama autonomnog nervnog sistema, koje nastaju kao posledica sledećih poremećaja. (vidi tabelu ispod)
Oblici
Hiperhidroza prema rasprostranjenosti promena u znojnim žlezdama tela može biti; Žarišna (fokalna) hiperhidroza Kada su znojenjem zahvaćeni samo pojedini delovi tela (dlanovi, pazušne jame, lice, tabani...) i koja se javlja kao;
Dijagnoza
Prvi korak u proceni hiperhidroze mora da napravi razliku između generalizovane i fokalne hiperhidroze. Generalizovana hiperhidroza je obično deo nekog drugog osnovnog poremećaja, kao što su infektivne ili maligne bolesti, hormonski poremećaj, Treba imati u vidu i činjenicu da se fokalna ili primarna idiopatska hiperhidroza može javiti i kod inače zdravih ljudi. Zato bilo koji stepen znojenja koji je povezan sa svakodnevnim životnim aktivnostima i produkcijom znoja ispod pazuha manjom od 20 mg/min ne treba proglašavati poremećajem znojenja ili hiperhidrozom.
Dijagnoza primarne fokalne hiperhidroze se postavlja primenom sledećih kriterijuma, koji omogućavaju lako razlikovanje fokalna od generalizovane hiperhidroze (vidi tabelu desno) ;
Klasifikacija hiperhidroze
Prema težini simptoma (količne zlučenog znoja) hiperhidroza se može podeliti na:
Terapija
Primarna hiperhidroza je fizički i emotivno stanje (bolest) koje ozbiljno remeti psihosocijalni mir i životno blagostanje u odsutvu bolesti. Za lečenje hiperhidroze danas lekari raspolažu brojnim terapijskim sredstvima i metodama čijom primenom treba da smanje količinu izlučenog znoja pre svega na dlanovima, tabanima i u pazušnim jamama. Najjednostavnija metoda, za lečenje hiperhidroze je primena brojnih preparata za lokalnu upotrebu, kojima prvo treba započeti lečenje. Ako lekovi za lokalnu upotrebu nisu delotvorni, može se primeniti jonoforeza, koja je najprihvatljivija za lečenje pacijenata sa hiperhidrozom tabana ili dlanova. Sledeća metoda koja u zadnjih godina daje dobre rezultate je primena botulinskog toksina u vidu injekcija. Kada se u lečenju pacijenti sa hiperhidrozom ne mogu postići reultati napred navedenim sredstima i metodama može se primeniti hirurški oblik lečenja u vidu; ekscizije znojnih žlezda kod bolesnika sa pazušnom hiperhidrozom i gornja grudna endoskopska simpatektomija kod hiperhidroze dlanova i pazuha.
Antiperspiranti
Najjednostavnija metoda, kojom prvo treba započeti lečenje hiperhidroze je primena brojnih preparata za lokalnu upotrebu ili antiperspiranata, u obliku dezodoranasa i krema za pazuh, ruke i noge. Indikacije za njihovu primenu su hiperhidroza dlanova pazuha i stopala.
Aluminijum hlorid
Aluminijumske soli izazivaju smanjenje znojenja zatvaranjem kanala u ekkrinim znojnim žlezdama. One ulaze u kanale žlezdi i u njima formiraju kompleks koji se sastoji od metalnih jona i mukopolisaharida iz oštećenih površinskih ćelija kanala žlezdi. Aluminijum hlorid se primenjuje u različitim koncentracijama (od 10 do 30%), najbolje u večernjim satima, a rezultati njegovog dejstva su vidljivi nakona 2-5 minuta. Lečenje traje nekoliko nedelja, nakon čega se pravi pauza zbog moguće pojave dermatitis u području primene preparata.
Taninska kiselina
Brugaro, Vercelli
Brugaro je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Hiperhidroza
Antiperspiranti
Dejstvo taninske kiseline se zasniva na stezanju izvodnih kanala znojnih žlezda, čime se redukuje količina izlučenog znoja. Ona se primenjuje u obliku krema, losiona i praškova za pazuh, ruke i noge.
Brugaro, Vercelli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 697 m.
Hiperhidroza
Jonoforeza
Jedan od najjednostavnijih, najsigurniji i najekonomičnijih načina lečenja hiperhidroze dlanova i/ili tabana je jonoforeza. Jonoforeza je unos u telo, preko intaktne kože jonizovane supstance (leka) primenom jednosmerne struje. Jonoforeza se izvodi tako što se vlažni sunđeri sa elektrodama pričvrste za šake, tabane ili se postave u pazušne jame i zatim se kroz njih u određenom vremenskom trajanju propušta jednosmerna struja niske voltaže (maksimalne jačine 20 mA). Učinak jonoforeze je privremen (reverzibilan), i zato se ona mora ponavljati u određenim vremenskim intervalima (nedeljno ili mesečno). Mehanizam delovanja jonoforeze je nepoznat.
Godine 1936, Ichihashi je primenjivao razna sredstva kao što su; atropin, histamin i formaldehid kako bi dokazao da se znojenje dlanova može smanjiti jonoforezom. NJegova istraživanja su ostala gotovo neprimenjena u medicinskoj praksi sve do 1952, kada su Bouman i Gruenvald (Bouman and Gruenwald) objavili svoju studiju, nakon lečenja 113 bolesnika i u njoj prikazali pozitivne učinke jonoforeza u lečenju hiperhidroze dlanova i tabana, i dokazali da se i bez dodavanja jonizujuće supstance postižu isti terapijski efekat kao i primenom obične vode sa česme. Levit je 1968. prvi prikazao jednostavan galvanski uređaj čijom upotrebom je mogao da ublaži hiperhidrozu u 85% obolelih. , U studiji koju su objavili Reinauer S, Neusser A, Schauf G, Holzle E, nakon lečenja jonoforezom 25 pacijenata sa hiperhidrozom dlanova, prestanak simptoma javljao se u proseku nakon 11 tretmana (30 minuta po tretmanu najmanje četiri puta nedeljno), primenom vode sa česme. Kod onih pacijenta koji ne reaguju na vodu iz slavine u toku jonoforeze, u vodu se mogu dodati antiholinergične supstance. Potpuni prestanak znojenja obično traje jednu do dve nedelje i znojenje brzo vratćalo bez primene terapije održavanja.
Neželjena dejstva nakon primene jonoforeze (koja su jako retka), mogu se javiti u obliku; osećaja paljenja i peckanje po koži tretiranog područja, preterano suvih dlanova i ispucale kože a mogu sprečiti smanjenjem učestalosti jonoforeze i primenom vazelina. Kao teže komplikacije mogu se javiti eritem i pojava retkih vezikula na koži koje se mogu (ako je to potrebno) lečiti primenom kreme 1% hidrokortizona. Kompenzacioni oblik hiperhidroze se kod jonoforeze nikada ne pojavljuje. Zbog ograničenog načina primene i zbog nešto veće iritacije kože pazušne jame u odnosu na kožu tabana i dlanova, jonoforeza se retko primenjuje u lečenju pazušne hiperhidroze.
Botulinski toksin
Botulinski toksin kod hiperhidroze: primenjuje se u obliku intrakutanik ili intraglandularnih injekcija koje se ubrizgavaju u pazušne žlezde i kožu. On inhibira oslobađanje acetilholina u holinergičnim nervima koji inervišu znojne žlezde i tako smanjuje produkciju znoja. Trajanje i oblik terapije se razlikuje od osobe do osobe. Pre primene botoksa potrebno je da se uradi specijalni test kojim se tačno definiše „radno polje“- odabrane regije za tretman. Kod prekomernog znojenja ispod pazuha nije potrebna prethodna anestezija, međutim ubrizgavanje botoksa u regiju dlanova i stopala zahteva anesteziju.
Upotreba botulinskog toksina je u većini zemalja odobrena za primarno lečenje hiperhidroze pazušnih (aksiliarnih) žlezda. Korišćenje botoksa na drugim mestima u telu, kao što su ruke, noge i čelo, u nekim zemljama se ne preporučuje.
Sistemska terapija
Za sistemsko lečenje hiperhidroze koriste se preparati, koji se na osnovu njihovog farmakološkog dejstva, najčešće razvrstavaju u dve grupe;
Antiholinergični lekovi Inhibicijom naurotasmisije acetilholina u perifernim receptorima, ovi lekovi sprečavaju prenos nervnih signala do znojne žlezde. Najčešći primenjivani antiholinergici za lečenje hiperehidroze su ; Glikopirolat, Vagantin (koji je pokazao efikasnost samo kod hiperhidroze pazuha ali ne i dlanova), Sormodren (koji se koristi u lečenju Parkinsonove bolesti itd), ali njihova doza, koja se primenjuje za kontrolu znojenje, može izazvati značajne negativne efekte, što ograničava efikasnost upotrebe ovih lekova. Kao neželjeni efekti u toku primene antiholinergika najčešće se javljaju; suvoća u ustima, zamagljen vid, pad koncentracije, retencija mokraće, zatvor i tahikardija.
Ostali preparati U ovu grupu lekova spadaju; psihotropni lekovi, sedativi, blokatori kalcijumovih kanala (npr., diltiazem), gabapentin, indometacin, β-blokatori (npr. propranolola). Ovi lekovi se uglavnom koriste kod pacijenata sa generalizovanom hiperhidrozom, uglavnom kod onih sa izraženi psihički poremećajima. Efikasnost ovih lekova u lečenju fokalne hiperhidroze nije potvrđena.
Jorge Rafael Videla
thumb|Jorge Rafael Videla (1976)
Hiperhidroza
Ekscizija
Indikacija za primenu ekscizija znojne žlezde je neuspešno konzervativno lečenje izražene pazušne hiperhidroze. Radikalna eksicija (uklanjanje) znojne žlezde u pazuhu izvodi se u lokalnoj ili opštoj anesteziji. Nakon rasecanja kože vrši se kompletno vađenje pazušne žlezde, a nakon toga korekcija i ušivanje kože pazuha. Ovom vrstom lečenja trajno se smanjuje hiperhidroza, ali ona ima i svoje nedostatke; loše (produženo) zarastanje rana, nekroza kože, hipertrofični ožiljci sa tendencijom da dovedu do kontraktura (ograničenja pokreta), nastanak keloida, dehiscencija rane, ružnih ožiljci. Dug oporavak nakon ekscizije i pojava znojenje na rubnim ivicama pazuha ne može se isključiti.
Jorge Rafael Videla
Jorge Rafael Videla Redondo (Mercedes, Buenos Aires, 21. kolovoza 1925 - 17. svibnja 2013.), vojni diktator u Argentini od 29. ožujka 1976. do 29. ožujka 1981. godine. Vođa deveteročlane vojne hunte koja je svrgnula Isabel, udovicu Juana Perona. Iz vojske je otpušten 1985. Iako je nosio titulu predsjednika Argentine, ne smatra ga se zakonitim zbog načina dolaska na vlast. Dana 5. srpnja 2012. osuđen je na 50 godina zatvora zbog otmice djece političkim protivnicima i drugim protivnicima režima. Razdoblje njegove vladavine su obilježila mnogobrojni zločin: otmica djece,progoni politički protivnika,i mnogi drugi zločin. Ovo razdoblje argentinske povijesti se naziva prljavi rat u kojem je život izgubilo oko 10.000 - 30.000 ljudi. Po činu je general pukovnik.
2012., argentinski sud osudio ga je na 50 godina zatvora zbog naredbe o otimanju i odvajanju 500 beba od obitelji ljevičarskih političkih disidenata koji su bili nezakonito uhićeni i zatvarani tijekom njegove vladavine u Prljavom ratu.
Hiperhidroza
Supkutana kiretaža
Indikacija za primenu ove metode može biti neuspešno konzervativno lečenje težih oblika pazušne hiperhidroze. Nakon reza kroz kožu specijalnim instrumentom (kiretom) u lokalnoj ili opštoj anesteziji vrši se kiretaža (uklanjanje grebanjem) znojne žlezde. Prednost ove vrste intervencije je što se ona izvodi relativno brzo, bez većih oštećenja kože sa malim brojem šavova, malim rizikom za nastanak hipertrofičnih ožiljak ili keloida i dobrim estetskim rezultatima. Mane ove intervencije su loš zarastanje rana, nekroza kože, hematom, limfne fistule i formiranje ciste. Takođe kod kiretaže postoji rizik od nepotpunog uklanjanja znojnih žlezda, što može zahtevati ponovno izvođenje intervencije.
Gornja (grudna) simpatektomija
Gornja (grudna) simpatektomija ili (T2) ganglionektomija, je hiruruška metoda lečenja, koja se često preporučuje pacijentima sa teškim oblicima hiperhidroze dlanova i pazuha. Lumbalna (slabinska) simpatektomija se ređe primenjuje za lečenje hiperhidroze tabana, zbog mogućeg rizika pojave seksualnih disfunkcija. Iako je efikasnost simpatektomije u lečenju hiperhidroze dlanova evidentna, sa stopom uspešnosti od 92% do 99%, nakon njene primene postoji i potencijalna opasnost nastanka komplikacija, koje ponekad mogu biti značajne. Kao moguće komplikacije nakon simpatektomije (koje se kreću od 24% do 100% u zavisnosti od sprovedenih studija) navode se; Pojavom endoskopske simpatektomije značajno je smanjena učestalost mnogih komplikacija. Kompenzaciona hiperhidroza (pojačano znojenje u nekim drugim delovima tela), je najčešće komplikacije i glavni razlog za nezadovoljstvo pacijenata sa endoskopskom simpatektomijom. Kompenzacioni hiperhidroza može mnogo više da smeta u svakodnevnom životu nego što je to činila hiperhidroza dlanova u koja je pogađala pojedine pacijenta, a koji često zbog ove komplikacije simpatektomije ponekad moraju da menjaju odeću natopljenu znojem dva ili tri puta dnevno.
U nedavnom sistematski obrađenoj literaturi o primeni simpatektomije za lečenje hiperhidroze, hipoteza za istraživanja je bila; "Da li smo plaćali visoku cenu za hiruršku simpatektomiju?"
Moran u svojoj studiji prilično kratko i jasno zaključuje: ..."Komplikacije nakon hirurškog pristupa (nap. simpatektomiji), kao što je sindrom Homera, povreda brahijalnog pleksusa, pneumotoraks, i bolni ožiljak može nastati, dok je najčešće prate komplikacije kao što su kompenzatorna hiperhidroza i mogućnost ponovog javljanja hiperhidroze..."
CT-vođena perkutana simpatektomija
Metoda je slična gornjoj (grudnoj) simpatektomiji. Dejstvo živca se neutrališe injekcijom koncenrovanog alkohola koji se ubrizgava u njegovu okolinu preko specijalne igle koja se do zadate lokacije navodi primenom CT (kompjuterizovane tomografije).
Šmartno pri Litiji (općina)
Općina Šmartno pri Litiji (slovenski: Občina Šmartno pri Litiji) je jedna od 212 slovenskih općina od 5.522 stanovnika. , administrativni centar općine je gradić Šmartno pri Litiji.
Geografske karakteristike
Općina Šmartno pri Litiji prostire se istočno od Ljubljane, po brdima Posavskog hribovja. Na površini od nekih 94.9 km², na kojoj leži pedesetak naselja. Sve do 2002. Šmartno i njegova naselja bili su u sastavu puno veće Općine Litija.
Naselja Općine Šmartno pri Litiji
Bogenšperk, Bukovica pri Litiji, Cerovica, Črni Potok, Dolnji Vrh, Dragovšek, Dvor, Gornji Vrh, Gozd-Reka, Gradišče pri Litiji, Gradišče, Gradiške Laze, Jablaniške Laze, Jablaniški Potok, Jastrebnik, Javorje, Jelša, Ježce, Ježni Vrh, Kamni Vrh pri Primskovem, Koške Poljane, Leskovica pri Šmartnem, Liberga, Lupinica, Mala Kostrevnica, Mala Štanga, Mihelca, Mišji Dol, Mulhe, Obla Gorica, Podroje, Poljane pri Primskovem, Preska nad Kostrevnico, Primskovo, Račica, Razbore, Riharjevec, Selšek, Sevno, Spodnja Jablanica, Stara Gora pri Velikem Gabru, Ščit, Šmartno pri Litiji, Štangarske Poljane, Velika Kostrevnica, Velika Štanga, Vinji Vrh, Vintarjevec, Višnji Grm, Volčja Jama, Vrata, Zagrič, Zavrstnik, Zgornja Jablanica
Univerzitet u Širazu
Univerzitet u Širazu (, Danešgah-e Širaz, ranije imenovan kao Pahlavijev univerzitet) je javni univerzitet u gradu Širazu u Iranu. Osnovan je 1946. godine i na njegov rani ustroj bitno je utjecao Univerzitet Pennsylvanije. Univerzitet u Širazu je jedan od najprestižnijih univerziteta u zemlji, te se ističe kao jedna od institucija sa najkvalitetnijim studijem kemije i inženjerstva u regiji. Glavni kampus univerziteta drugi je najveći u zemlji i projektirao ga je američki arhitekt Minoru Yamasaki, slavan po Svjetskom Trgovačkom Centru (WTC). Početkom 2010-ih na univerzitetu je studiralo oko 21.000 studentata kod 700 nastavnika.
Time (sastav)
Time je rock sastav iz Zagreba osnovan u studenom 1971. Nakon odlaska iz sastava "Korni grupa", Dado Topić zajedno s Vladimirom Mihaljekom formira sastav Time. Prvi album Time izdaju 1972.g., zatim 1975. Time II i 1976. Život u čizmama s visokom petom. Nakon brojnih koncerata i nastupa po raznim festivalima, sastav 1977.g. prestaje s djelovanjem.
Životopis sastava
Dado Topić u rujnu 1971.g. odlazi iz sastav "Korni Grupa" i u Zagrebu uz pomoć menadžera Vladimira Mihaljeka osniva sastav Time. Sastav je službeno nastao u studenom 1971., a u postavu su činili: Dado Topić, vokal, Tihomir Pop Asanović, klavijature (bivši član "Generalsa"), Vedran Božić, gitara (bivši član "Grešnici", "Roboti", "Wheels Of Fire", "Mi", "Nautilus", "Super Session Band", "BP Convention"), Mario Mavrin, bas (bivši član "BP" "Convention"), Ratko Divjak, bubnjevi (bivši član "Dinamiti", "BP" "Convention", "Plesni orkestar RTV Ljubljana") i Brane Lambert Živković, klavir i flauta (bivši član "Grupa 220").
Time
Prvi LP Time izdaju 1972.g. , za koji je Topić većinu skladbi napisao još dok je bio član "Korni grupe". Prvi naklada tiskana je u pet stotina primjeraka, jer se u to vrijeme nije vjerovalo da domaći album ima komercijalni potencijal. Kako je prodaja krenula iznenađujuće dobro, ploča je godinama kasnije redovno naknadno tiskana (CD reizdanje iz 1990. godine sadrži bonus skladbe "Makedonija" i "Da li znaš da te volim"). Na album se našla epski široka skladba "Za koji život treba da se rodim", jazz orijentirana "Kralj alkohol" (glazba Alberto Krasnići), "Istina mašina", neobavezna "Hegedupa upa" i balada "Pjesma No. 3". Originalna postava dala je nekoliko vrlo uvjerljivih koncerata, a onda je počelo odlaženjem glazbenika što je postala karakteristika sastava tokom čitave karijere. Prvo su otišli Živković i Mario Mavrin pa su bas gitaru na smjenu svirali Dado, Nenad Zubak i Čarli Novak (bivši član "Generals", "Srce", "Septembar"). Zatim se iz redovitog angažmana povukao Ratko Divjak koga je zamijenio Pečo Petej, a povremeno se angažirao i Ivan "Piko" Stančić. Pečo Petej je u to vrijeme već imao izgrađenu reputaciju.
Krajem '60-ih bio je član splitskog sastava "Delfini" zajedno s klavijaturistom Encom Lesićem. On i Enco 1970.g. prelaze u lndexe, ali Pečo se u grupi zadržao samo dva mjeseca. Po završetku Glazbene akademije u Grazu 1973.g. pristupio je u sastav Time i ostao mu vjeran tijekom svih uspona i padova. Ipak, veliki promet glazbenika kroz grupu rezultirao je i vrlo neobičnim postavama. Jednom prilikom u Osijeku su nastupili samo bubnjar Petej i Topić, a u Splitu se sastav pojavio u kombinaciji: Asanović, Petej i basist Mladen Baraković. Do prestanka rada originalne postave došlo je u siječnju 1973.g.
Topić je nekoliko mjeseci proveo u Njemačkoj gdje je s Vedranom Božićem svirao po klubovima, a Asanović je otišao na turneju u SSSR kao član Novih fosila. Po povratku u zemlju, Topić je nastupao sa "Jugoslavenskom pop selekcijom" koju je osnovao Pop Asanović. Sastav Time i "Pop selekcija" sudjelovale su na "Svjetskom festivalu omladine" u Berlinu, u tadašnjoj istočnoj Njemačkoj gdje su dobili nagradu za Asanovićevu kompoziciju "Berlin". Svirali su u Austriji kao predgrupa na turneji engleskog sastava East Of Eden, kao i na "BOOM 73" festivalu, a njihova skladba "Reci mi ciganko što u mome dlanu piše" objavljena je na uživo albumu "BOOM Pop Fest 73" (Jugoton 1973.).
Time II
Početkom 1974.g. Topić je sudjelovao na snimanju albuma "Majko zemljo" Tihomira Asanovića na kome je pjevao i bio je autor glazbe i tekstova. Članovi "Pop selekcije" osnovali su kasnije sastav "September" s kojima je Topić povremeno nastupao. U dva navrata, tijekom 1974.g., Topić je bio u zatvoru zbog izbjegavanja vojne obaveze. Tijekom boravka u odgojnoj ustanovi napisao je skladbe za sljedeći album Time II koji je snimio s Asanovićem, Divjakom i Dragim Jelićem iz YU grupe koji je u to vrijeme u Ljubljani boravio na odsluženju vojnoga roka. Album izlazi 1975. od izdavača "PGP RTB". Topić je svirao bas, a na ploči su se našli trominutni hitovi "Alfa Romeo GTA", "Dok ja i moj miš sviramo Jazz", zatočeništvom inspirirana "Živjeti slobodno", balade "Da li znaš da te volim", "Divlje guske" i "Balada o 2000" za koju je glazbu napisao Alberto Krasnići.
Završivši snimanje, studenoga 1974.g. otišao je na odsluženje vojnog roka u Celje. Po izlasku iz vojske, listopada 1975.g. kratko je promovirao drugi album, a zatim se preselio u London gdje je kao basist svirao sa sastavom "Foundations". S njim u grupi bio je i Pečo Petej i oni su odsvirali četrdeset tri koncerta po Engleskoj. U siječnju 1976.g. "Foundations" su svirali seriju koncerata po bivšoj Jugoslaviji. Poslije te turneje Topić i Petej su u Jugoslaviji obnovili Time. Ubrzo im se pridružio engleski klavijaturist Chris Nicholls. Chris je rodom iz Prestona (u blizini Liverpoola), u početku je svirao u jazz triju, a zatim je postao član grupe "Foundations" gdje je upoznao Topića i Peteja. Kada se posvađao s članovima "Foundations", došao je na nekoliko mjeseci u bivšu Jugoslaviju, ali je ostao više od tri godine.
Nakon Timea
Topić i Nikols su pristupili beogradskom sastavu "Ribeli" koja je ime promijenila u "Mama Co Co". Redovno su nastupali u "Domu omladine Beograda" i pratili Zdravka Čolića na turneji "Putujući zemljotres". Brojni vjerni obožavatelji teško su mu oprostili što je kao basist bio u pratećoj grupi tipične pop zvijezde. Topić je u duetu s Borisom Aranđelovićem pjevao na singlu sastava "Smak" "Na Balkanu" 1979.g.
Sa Slađanom Milošević Topić je za Pjesmu Eurovizije snimio pop skladbu "Princeza" koja se pojavila na maksi singlu. Uspjeh te suradnje doveo je do objavljivanja zajedničkog CD-a na kome se nalazi izbor skladbi iz njihove glazbene karijere. Topić je objavio mini LP "Vodilja" na kome je pjesma "Vodilja" iz dva dijela komponirana na rodoljubivi tekst.
Krajem osamdesetih Topić se preselio u Austriju gdje je 1993. godine objavio mini CD "Call It Love". Na njemu su četiri mainstream orijentirane pjesme, urađene sa suradnikom Zwertnigom, suvlasnikom izdavačke kuće i studija Montana.
Godine 1998. Topić je s Vedranom Božićem, Ratkom Divjakom i mladim glazbenicima ponovo pokrenuo grupu Time, ali samo povremeno nastupaju.
Brantleyville, Alabama
Brantleyville je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 884 stanovnika.
Jamaica Inn (film)
Jamaica Inn je britanski crno-bijeli film snimljen 1939. godine u režiji Alfreda Hitchcocka, poznat kao posljednje Hitchcockovo ostvarenje napravljeno u domovini, a prije njegovog odlaska u Hollywood.
Radnja se temelji na istoimenom romanu Daphne du Maurier, i smještena je na obalu Cornwalla oko 1820. godine. Protagonistica, čiji lik tumači Maureen O'Hara, je mlada djevojka iz Irske koja nakon smrti majke dolazi živjeti kod tetke, čiji je muž vođa bande krijumčara.
Hitchcock je tokom snimanja došao u sukob sa glumcem Charlesom Laughtonom, koji je istovremeno bio i producent filma. Scenario je već ranije bio značajno izmijenio radnju i likove u odnosu na roman, prije svega kako bi se neki "problematični" detalji vezani uz lik svećenika uskladili sa strogim cenzorskim kodeksom Hollywooda. Laughton je, međutim, išao još dalje, i inzistirao da se u film unese što više "šašavog" humora, te ga je to učinilo neprepoznatljivim u odnosu na mračni gotski predložak. Laughton je želio produbiti svoju ulogu i doveo dodatne dijaloge koje je napisao J. B. Priestley. Također je htio hodati na filmu na "svoj način", te je izmislio hod geganja i zviždanja njemačkog valcera koji mu je pao na pamet i koji je nadahnuo njegov ritam koraka. Redatelj je to smatrao strašno neozbiljnim i neprofesionalnim. Hitchcock je kasnije ovako opisao film:
Usprkos toga, doživio je ogroman komercijalni uspjeh i pomogao je ne samo Hitchcocku, nego i dotada relativno nepoznatoj irskoj glumici Maureen O'Sullivan da dobije angažman u Hollywoodu. Kasniji kritičari su ga, međutim, proglasili jednim od najgorih Hitchcockovih filmova, a 1978. ga je Michael Medved uvrstio u svoju knjigu Pedeset najgorih filmova svih vremena.
Hitchcock se sljedeće godine vratio opusu Du Maurier kao inspiraciji, te je 1940. godine po njenom romanu snimio Rebeccu, film koji će producentu Davidu O. Selznicku donijeti "Oscara".
Bahabadski okrug
Bahabadski okrug je jedan od 10 okruga u Jazdskoj pokrajini u centralnom Iranu. Glavni grad okruga je Bahabad.
Heritage Village, Connecticut
Heritidž Vilidž je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.736, što je 301 (8,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cahuzac (Lot i Garona)
Kaizak je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Vilnev sir Lot.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 281 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 34 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,04 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 123 metara (maksimalnoj 144 m, a minimalnoj 58 m).
Pagliarelli, Chieti
Pagliarelli je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 113 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
Мрезиск
Latinična verzija
Мрезиск је писани умјетни славенски језик, којег је створио језикословац Либор Сзтемон.
Абецеда
Мрезиск раби, мање или више, латинично писмо:
Donji Dragonožec
Donji Dragonožec je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Brezovica.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 525 stanovnika te 163 obiteljskih kućanstava.
Brent, Alabama
Brent je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.947 stanovnika.