cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wrecking Ball (Miley Cyrus)
"Wrecking Ball" su uglavnom povoljno recenzirali muzičarski kritičari, hvaleći lirski sadržaj i kvalitetu produkciju. Originalno se pojavila kao promotivna singlica na on-line trgovini iTunes Store, te debitirala na američkoj listi Billboard Hot 100 na broju 50. Nakon što je službeno izdana kao singlica, postala je prva singlica Miley Cyrus na prvom mjestu, iako tek nakon izdavanja kontroverznog video-spota; na vrhu je ostala sljedećeg tjedna. Na prvo mjesto se vratila poslije devet tjedana, a što predstavlja najduži razmak između prvih plasiranja u historiji Billboard Hot 100. Do januara 2014. "Wrecking Ball" je prodana u tri miliona primjeraka u SAD. Izvan SAD se popela visoko na listama, došavši na vrh u Kanadi i UK, odnosno među prvih deset u najvećem dijelu Evrope i Oceanije. Na godišnjoj listi Billboard Hot 100 je završila na 18. mjestu.
Najviši Internet domen
Uprava za zadane internetske brojeve (IANA) trenutno klasificira najviše Internet domene u tri tipa:
Puni popis trenutno postojećih TLD-ova se može pronaći na popisu najviših Internet domena.
Wrecking Ball (Miley Cyrus)
Video-spot za "Wrecking Ball" je izdan 9. septembra 2013. Sadržavao je krupne planove Cyrus kako pjeva sa suzama u očima, nalik na spot "Nothing Compares 2 U" koji je bila snimila Sinéad O'Connor; ti kadrovi su bili miješani s kadrovima gole Cyrus kako se ljulja na kugli za demoliranje. Kritičari su bili podijeljeni oko spota; neki su hvalili različitost od Cyrusine prethodne singlice "We Can't Stop", dok su drugi smatrali da je provokativniji od prethodnika. "Wrecking Ball" trenutno drži rekord Vevoa za najviše pregleda u prva 24 sata nakon objave, te je postao spot koji je najbrže dosegao 100 miliona pregleda u historiji službe. Cyrus je "Wrecking Ball" pjevala tokom nekoliko nastupa uživo, uključujući muzički festival iHeartRadio kao i epizodu popularne TV-emisije Saturday Night Live.
Vanjske veze
[[Kategorija:Miley Cyrus]
Bligny (Marna)
Blinji je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Rems.
Bad Liebenzell
Bad Libencel je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Kalv. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 9.418 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8235008.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Kalv Bad Libencel se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Kalv. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 333 metra. Površina opštine iznosi 33,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 9.418 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 279 stanovnika/km².
Aleksandra Krunić
Aleksandra Krunić (rođena 15. marta 1993. u Moskvi, Rusija) je srpska teniserka. Od 26. jula 2010. zauzima 230. poziciju na VTA listi, i četvrta je najbolje rangirana srpska teniserka, iza Jelene Janković i Ane Ivanović i Bojane Jovanovski. Krunićeva je osvojila šest ITF turnira, pet u pojedinačnoj i jedan u konkurenciji parova. 25. aprila 2009. godine Krunićeva je debitovala za srpski fed kup tim u meču parova protiv reperezenatacije Španije, a 2012. godine je sa saigračicama došla do finala.
Juniorska karijera
Krunićeva je tenis počela da igra sa sedam godina. 2006. godine je došla do polufinala juniorskog Kremlin kupa gde je izgubila od Ruske teniserke Darije Gavrilove a iste godine je igrala i finale juniroskog turnira u Francuskoj gde je izgubila od bugarske teniserke Dalie Zafirove. Sledeće godine je osvojila tri juniorska turnira u Podgorici, Livornu i Maiji. 2008 je igrala četvrtfinale juniorskog evropskog šampionata i osvojila turnir u Budimpešti. 2009. godine je izgubila u drugom kolu juniorskog otvorenog prvenstva Australije u singlu i stigla do finala u parovima. Te godine je došla do 17. pozicije na juniorskoj rang listi.
Profesionalana karijera
Krunićeva je dobila pozivnicu za turnir u Prokuplju 2008. godine. Odigrala je 3 meča za Fed kup 2011. U meču svetske B grupe sa Kanadom, izgubila je od Rebeke Marino sa 3-6 6-3 5-7, a u dublu sa Bojanom Jovanovski savladala je Šaron Fičman i Mari Peletje sa 7-6 6-4, a u meču baraža za svetsku A grupu, koji je odigran sa Slovačkom, u dublu sa Jelenom Janković savladala je Danijelu Hantuhovu i Magdalenu Ribarikovu sa 6-3 3-6 7-5, i time donele pobedu Srbiji. U 2011. godini došla je do najboljeg plasmana na listi, 208 mesta, zahvaljujući plasmanu u polufinale turnira u Pragu, koji se igra za nagradni fond od 100.000$. U polufinalu je izgubila od Petre Kvitove sa 6-4 6-2, 10 na rang listi.
Oktil salicilat
Oktil salicilat je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 250,333 Da.
Bel-Nor, Missouri
Bel-Nor je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.499, što je 99 (-6,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Kalist I
Kalist I. je bio šesnaesti papa, nasljednik Zefirina od 217. do 222.
U mladosti je bio rob, teško je živio, radio je u rudnicima u Sardiniji. Njega i ostale kršćane, oslobodila je ropstva, Marcela, žena rimskog cara Komoda.
Kasnije je postao đakon, savjetik pape Zefirina, a nakin smrti Zefirina 217. je postao papa. Dozvolio je pokajanje i ponovno pomirenje s Crkvom, onih koji su smrtno sagriješili, osobito kad je riječ o preljubu. U tadašnjoj praksi, naime, smrtnim su se grijesima smatrali preljub, ubojstvo, i otpad od vjere, te za njih nije bilo predviđeno pokajanje dok papa Kalist I. nije to promijenio. Zbog toga, Hipolit, 217. postaje vođom prve raskolničke skupine u rimskoj Crkvi, te prvi protupapa u povijesti. Raskol će se nastaviti za pontifikata pape Urbana I. i pape Poncijana. Temeljni cilj Hipolitove skupine bio je nastavak stroge pokorničke prakse u Crkvi, a po svojim općim značajkama, skupina je bila tradicionalistička i protiv promjena. Hipolit se kasnije pomirio s Crkvom i postao svetac.
Kalist I. bio je mučen i ubijen zbog kršćanske vjere. Slavi se kao svetac. Spomendan mu je 14. listopada.
Sukob Hipolita i Kalista
Hipolit Rimski je žestoko protestovao kad je Kalist, đakon, bivši rob i bogati bankar, izabran za biskupa njegove crkve u Rimu. On je razglasio priču o skandalu, bacajući ljagu na Kalistovo poštenje:
Hipolit kaže da kada je gospodar Karpofor to čuo, tražio je obračun, ali Kalist je pobegao: »pronašavši lađu u luci spremnu za putovanje, ukrcao se u nameri da otplovi bez obzira kud lađa ide«. Međutim, njegov je gospodar u potrazi za njim stigao na brod, te je Kalist u očajanju skočio u vodu. Kada su ga mornari spasli protiv njegove volje, predat je Karpoforu, vraćen u Rim i poslat na robiju.
Littlefield, Arizona
Littlefield je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 308 stanovnika.
Kalist I
Sukob Hipolita i Kalista
Očigledno, Hipolit je pokušavao da objasni zašto je Kalist bio mučen i hapšen, jer su ga mnogi poštovali kao mučenika. Hipolit je tvrdio da je on prevarant. Hipolit je, takođe, bio protiv Kalistovih pogleda na Trojstvo, i smatrao je njegovu politiku davanja oprosta grehova seksualnih prestupa zaprepašćujuće »labavom«. Takođe je optuživao Kalista, bivšeg roba, što dozvoljava vernicima da ozakonjuju veze sa sopstvenim robovima priznajući ih kao punovažne brakove.
No Hipolit se našao u manjini. Većina rimskih hrišćana poštovala je Kalista kao učitelja i mučenika, odobravala njegovu politiku i izabrala ga za biskupa. Pošto je Kalist postao poglavar rimske crkve, Hipolit je odlučio da prekine vezu s njom. On je optužio Kalista da propoveda jeres, a njegove sledbenike nazvao »kalistinci« — kao da su sekta odvojena od »crkve«, koju je Hipolit tvrdio da predstavlja.
Ep
Poznati epovi
Kao primjeri žanra obično se na Zapadu navode Homerove Ilijada i Odiseja, zatim Saga o Nibelunzima i Vergilijeva Eneida; na Istoku su primjeri epa Mahabharata, Ramajana i Šahnama. Ovi epovi pripadaju skupini primarnih ili originalnih epova koji su postavili model za nastanak i sadržaj budućih epova. Među te buduće epove spadaju primjerice Danteova Božanstvena komedija, Ariostov Bijesni Orlando i dr., pa i Ovidijevi mali epovi. Naziv za ove epove je sekundarni epovi. Osnovne karakteristike epa su:
Epovi su često pripisivani oralnoj, usmenoj književnosti, međutim mnogi od tih epova ne bi ostali da nisu zapisani.
U moderno vrijeme ova je vrsta, poput drugih dužih pjesničih vrsta, postala nepopularna i rijetka. Međutim pojam epike se proširio na taj način da obuhvati i prozna djela, filmove koji traju jako dugo, imaju raznovrsna mjesta radnje, velik broj likova ili obuhvaćaju velike vremenske relacije. Stoga je moguće mnoga djela, koja prije nisu smatrana takvim, nazivati epskim.
Državni kod
Državni kodovi kratke slovni ili brojčani geografski kodovi (geokodovi) razvijeni kako bi predstavljali države ili zavisne teritorije u svrhu obrade podataka i olakšavanja komunikacije. Radi toga se razvilo nekoliko različitih sistema. Najpoznatiji od njih je ISO 3166-1. Izraz državni kod se ponekad koristi za pozivne brojeve različitih država, npr. E.164 pozivni brojevi država.
Alka Vuica
Alka Vuica (Pula, 8. lipnja 1961.) je hrvatska pjevačica i TV-novinarka.
Životopis
Rođena je u Puli. Njena glazbena karijera ne uključuje samo pjevanje, već i pisanje pjesama i drama. Pjesme, kako sama kaže, piše otkad je to naučila. Na glazbenoj sceni je od 1980., a prvi značajan uspjeh doživjela je 1990. godine (tada je bila u pobjedničkomu timu na glazbenomu takmičenju Eurovizija; pjesmu naslova Hajde da ludjemo izvela je Tajči).
1996. godine osvojila je prvu nagradu za scenski nastup na Melodijama hrvatskog Jadrana. 1996. objavila je drugi album, Za tebe čuvam sebe. Na albumu je i pjesma Ej, šta mi radiš koja tada postaje hit. Slijede albumi Alkatraz, Balkan girl, Profesionalka i Cirkus.
Od pjesama koje je napisala za druge, mogu se izdvojiti Ja sam zaljubljen Tonyja Cetinskog, Lijepa bez duše Olivera Dragojevića i Ni na sjever ni na jug Sandija Cenova.
Cascina Norbiato, Padova
Cascina Norbiato je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Alka Vuica
Životopis
Vuica je i voditeljica rubrike pod nazivom ’Alka Individualka’ u emisiji Red Carpet na Novoj TV.
Cascina Norbiato, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Alka Vuica
Životopis
Godine 2009. se kao kandidat Zelene liste Hrvatske pokušala natjecati na za predsjednika Republike Hrvatske, ali joj je kandidatura odbijena zbog nedovoljnog broja potpisa. Vuica je tvrdila da su joj prikupljeni potpisi ukradeni.
Privatni život
Ima sina.
Kvint Kornificije
Kvint Kornificije (lat. Quintus Cornificius, umro 42. godine st. e.) bio je rimski govornik i pesnik, prijatelj Ciceronov (Cic. Fam. XII, 17–30) i Katulov (Cat. 38, 1), pripadnik književnog kruga neoterika i autor izgubljenog epilija Glauk (Glaucus).
Kao kvestor s pretorskim ovlašćenjima (quaetor pro praetore) Kornificije je 48. st. e. povratio za Cezara Ilirik, koji je privremeno bio došao pod vlast Pompeja i njegovih pristalica. Godine 46. st. e. kao provincijski namesnik upravljao je Kilikijom, ali mu je Cezar ubrzo poverio Siriju i vođenje rata protiv Kvinta Cecilija Basa. Dužnost pretora obavljao je 45. godine st. e., a u leto 45. st. e. otišao je kao namesnik u provinciju Staru Afriku (Africa Vetus). Godine 43. st. e. trijumviri Oktavijan, Antonije i Lepid proskribovali su Kornificija, a njegovu provinciju poverili na upravu Titu Sekstiju, koji je već upravljao provincijom Novom Afrikom (Africa Nova) i koji je najzad Kornificija porazio i ubio blizu Utike 42. godine st. e.
Neki ispitivači Kornificija identifikuju i kao autora Retorike posvećene Hereniju (Rhetorica ad Herennium ili Auctor ad Herrenium), najstarijeg sačuvanog latinskog udžbenika retorike, napisanog oko 85. godine st. e. U ovoj se Retorici delovi govorničke veštine, kako su definisani u grčkoj teoriji (nalaženje, invencija, podela, izraz, memorija, iznošenje), obrađuju za sve tri glavne vrste govora (sudski, savetodavni i svečani) i objašnjavaju savremenim primerima. Stil je nepretenciozan i jasan. Ciceron, pod čijim se imenom ovo delo sačuvalo, koristio se obilno ovim udžbenikom za svoje retoričko delo koje je napisao u mladosti (De inventione). Kornificijevo autorstvo, koje se pretpostavlja na osnovu nekih aluzija kod Kvintilijana (Inst., III, 1, 21; IX, 3, 89), daleko je od toga da bude opšteprihvaćeno kao pouzdana činjenica.
Kuber (vladar)
thumb|300px|Mapa - Kuverova oblast u Sremu oko 670-680. godine thumb|300px|Mapa - položaj Kuvera na Balkanu, u Makedoniji, posle odlaska iz Srema
Kuber (u drugim izvorima i Kuver) je bio kan i vladar Srema i poglavar utigurskih Prabugara na Balkanu u sedmom veku.
Vladavina Sremom
Vizantijski car Justin II (565-578) je ustupio polovinu Srema Avarima, koji su između 580. i 582. godine osvojili i drugu polovinu pomenutog regiona, uključujući i grad Sirmijum. Avari su u Srem naselili svoje zarobljenike (romanizovano ili helenizovano stanovništvo), koje su zarobili na vizantijskim teritorijama na Balkanu. Ovi zarobljenici su naseljeni u Srem sa ciljem da obrađuju zemlju i obezbede zalihe hrane za Avare, da bi ovi mogli nesmetano da ratuju. Živeći 60 godina pod avarskom vlašću, ovi zarobljenici su u Sremu postali potpuno nova nacija - Sermezijanci (Sremci).
Avari su 635. godine postavili Kubera da vlada nad ovim Sermezijancima kao avarski vazal. Kuver je bio sin kana Kubrata, poglavara huno-prabugarskih Onogura. Dosadašnje interpretacije (J. Verner, V. Popović) pokazuju da se u Maloj Perešćepini radi o grobu kana Kubrata, sahranjenog između 641. i 647. godine. Posle njegove smrti na vlast stupa njegov najstariji sin Bajan, nakon čije su se kratke vladavine kanom Kubratovi sinovi razdelili. Njegov četvrti sin Kuber se naselio u Sremu, i bio potčinjen avarskom kaganu.
Istorijski značaj kana Kubera
Poznato je da su se Sloveni na Balkan naseljavali u više talasa. Slovenski materijalni nalazi pronađeni u krugu "Komani" kulture daju mogućnost da se jedan od tih talasa ostvario posredstvom migracija pomenutih pricrnomorskih naroda i njihovih vladara. I neki od današnjih istraživača (ovde se pre svega misli na Popovića) smatraju da i istorijski izvori navode na posredništvo Prabugara (posebno Kubera) prilikom oslobađanja Srba i Hrvata, kao i nekih drugih slovenskih plemena od avarskog pritiska i njihovo kasnije naseljavanje na Balkansko poluostrvo.
Operacija Buktinja
minijatura|Partizanski antitenkovski top na Kozari, u vreme [[Šesta neprijateljska ofanziva|6. neprijateljske ofenzive.]] Operacija Buktinja (njem. Brandfackel, Brandfakel) je bila posljednja ofanziva Vermahta protiv partizana na području Kozare. Vođena je od 11. do 16. januara 1944. godine.
"Buktinja" nije bio samo simboličan naziv već je izražavao suštinu operacije kojom je trebalo uništiti bazu partizanima za snabdijevanje, odnosno opljačkati stanovništvo i popaliti kuće u rejonu Kozare.
Operacija "Buktinja" je bila nastavak operacije »Napfkuchen«.
Pozadina
U okviru velike nemačke ofanzive "Valdrauš" u zapadnoj Bosni, izvedena je i operacija na području Kozare pod šifrom "Brandfakel" ("Buktinja"). Komanda 15. brdskog njemačkog armijskog korpusa naredila je da se pali, pljačka i ubija. U zapovijesti komande 15. brdskog njemačkog korpusa za izvođenje te operacije kaže se:
Zbog situacije u rejonu Bosanske Kostajnice, gdje su snage Kozarskog odreda i dijelovi 11. brigade danonoćno izvodili napade na komunikacije u dolini Une, iz sastava 2. kavkaske brigade, upućen je u Kostajnicu neposredno prije početka napada, 6. terečki puk.
Angažovane snage
Za ofanzivu Brandfakel je bila angažovana Borbena grupa pukovnika Ebertha, sastava: 2. koz. konj. brig. i 187. napadna grupa. U ofanzivi su učestvovali 3. i 5. puk 2. kavkaske brigade 1. kozačke divizije, sa ukupno oko 5.000 ljudi, i borbena grupa njemačke 187. rezervne divizije sa oko 7.000 ljudi.
Tok operacije
minijatura|Nemci pale selo u Bosni.
Prodor dviju borbenih grupa okupatora izvođen je iz dva pravca: od Bosanske Gradiške sjevernim padinama Kozare napadale su jedinice 2. kavkaske brigade, jer je na ravničarsko-brežuljkastom zemljištu konjica mogla najbolje doći do izražaja; od Klašnica — Ivanjske — Bistrice, s juga na sjever, preko najvišeg vrha Kozare Lisine, napadala je borbena grupa njemačke 187. rezervne divizije da bi se u selu Vojskovi, na sjevernim obroncima Kozare, spojila sa jedinicama 2. kavkaske brigade.
Borbena grupa 2. kavkaske brigade počela je sa napadom 8. januara, a borbena grupa njemačke 187. rezervne divizije 12. januara 1944.
Štab 11. brigade 4. divizije NOVJ na osnovu koncentracije heprijateljevih snaga, zaključio je da je njegov cilj opkoliti 11. brigadu, te postepenim stezanjem obruča, sa deset puta jačim snagama, uništiti je. Na osnovu te procjene Štab donosi odluku da prema Bosanskoj Gradiški isturi Gradiško-ljevčanski partizanski odred, sa zadatkom da izvođenjem manevarske odbrane postepeno se povlači prema selu Vojskovi, a glavne snage 11. brigade koncentrisao je na zapadnim obroncima Kozare, na visu zvanom Maslin Bair. Na jug prema Gugunovoj glavici, iznad Ivanjske, raspoređen je 2. bataljon sa zadatkom da izvodi manevarsku odbranu i postepeno se povlači prema glavnini snaga 11. brigade. Dok je Gradiško-ljevčanski odred vodio borbe sa 30 puta brojno jačim neprijateljem, i 11. brigada je izvela nekoliko napada prije napada borbene grupe njemačke 187. rezervne divizije.
Noću 9/10. januara, 4. bataljon je na Gugunovoj glavici uništio jednu satniju ustaša, koju su Nijemci postavili prije ofanzive da im posluži kao otporna tačka i obavještajni punkt. Noću 10/11. januara 1. i 3. bataljon napali su 1. bojnu 11. gorske pukovnije u Donjoj Dragotinji. Ubijeno je i ranjeno 8 domobrana, a jedan partizan je poginuo.
Noću 10/11. januara 1944. godine 1. i 3. bataljon 11. krajiške brigade napali su uporišta u Donjoj Dragotinji kod Prijedora, koje je branila 1. bojna 3. gorskog ustaško-domobranskog zdruga. U žestokoj borbi uporište nije zauzeto.
Okupator je za dva dana prešao preko Kozare i već 14. januara 11. brigada sa Kozarskim odredom napala je neprijateljeve snage s leđa i gonila ih do obližnjih uporišta u Bosanskoj Dubici i Kostajnici.
Ratni zločini
U operaciji Brandfakel, 2. kavkaska brigada počinila je velike zločine nad narodom, naročito na terenu Bosanske Gradiške. Najviše je stradao narod sela Gornji Podgradci, a posebno su zvjerski postupili prema 13 skojevki iz sela Grbavci, koje su, silovali, a potom masakrirali. U Mlječanici su pronašli 3 žene i 6 djece, koje su poubijali. Barake partizanske bolnice u Jablanici su spalili. U selima na sjevernim padinama Kozare pohvatali su više žena i djece i poubijali ih, a kuće popalili.
Ishod
Nemačke jedinice nisu uspale da nanesu poraz 8. i 11. krajiškoj NOU brigadi, koje su uspele da se pravovremeno izvuku i da nemačke jedinice potom napadnu s leđa.
U mnogobrojnim borbama na čitvom prostoru Kozare, Potkozarja i južnije, rasplinule su se jedinice 15. njemačkog brdskog armijskog korpusa i u roku od svega desetak dana ofanziva je slomljena. Njemačka zimska ofanziva u zapadnoj Bosni je završena kontraofanzivom snaga NOVJ, u prvom redu jedinica 1, 5. i 8. korpusa. Sredinom januara ponovno je uspostavljena slobodna teritorija na Kozari, a neprijatelj se zadržao samo u uporištima u dolinama Sane, Gomjenice i Une.
Cefapirin
Cefapirin je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 423,463 Da.
Đakovačka katedrala
Đakovačka katedrala punim nazivom Katedrala bazilika Svetog Petra je neoromanička bazilika u Đakovu, sjedište Đakovačko-osječke nadbiskupije.
Đakovačka katedrala je u vrijeme kad je sagrađena bila najveća Hrvatska sakralna građevina, duga 74 m, visoka 27 m, u transeptu široka 52 m, sa dva tornja visoka 84 m, i kupolom od 59 m (to je tad bila najipresivnija kupola u Austro-Ugarskoj).
Historija crkve
Na mjestu današnje katedrale, stajala je skromna crkva iz 19. vijeka, podignuta nakon progona Turaka, tako da su već biskupi Antun Mandić (1806. - 1815.) i njegov nasljednik Emerik Raffay (1816. - 1830.) željeli podići veću baziliku, ali nisu uspijeli prikupiti novce i dobiti potrebnu podršku za gradnju.
To je uspjelo njihovom nasljedniku biskupu Josipu Juraju Strossmayeru (biskup od 1849.- 1905.), koji ne samo da je imao veću energiju, već je imao i puno više veza, i političkog uticaja koje su išle do samog bečkog dvora. On je uspio fokusirati interes habsburgškog dvora na jugoistok monarhije, želivši da ono pojača svoj uticaj i prisutnost u tom dijelu svijeta, smatrajući da je to strateški interes carevine. Tako je uspio dobiti sve moguće privole, pa je kod bečkog arhitekta Karla Rösnera 1854. naručio projekt za izgradnju velepne katedrale i to u romanskom slogu, da se dva življa, zapadni i iztočni, u skladnu cielinu spajaju. thumb|left|240px| [[Portal Đakovačke katedrale]] Strossmayer je izgradnjom te katedrale htio napraviti "svjetionik" na granici carstva, koji će pomoći ujednjenju dviju crkava, i tako utrti put ujedinjenju svih južnoslavenskih naroda u jednu skladnu cjelinu. Rösnera je izabrao jer se on već pokazao vješt u primjeni neoromanike kod gradnje bečke crkve Sveti Ivan Nepomuk (1841. - 1846.) a romaniku je izabrao zato jer je ona bila bliža Bizantu i pravoslavlju za razliku od neogotike koja je tad više bila u modi. Ali sa prvim projektom nije bio zadovoljan, pa mu je Rösner napravio još dva 1865. /1866. - treći je konačno zadovoljio biskupa pa je gradnja nakon sklapanja ugovora 17. aprila 1866. krenula.
Izgradnja katedrale se odužila na punih 16 godina, sve do 1882. (po planu je trebala biti gotova za 5 godina), glavni razlog za tako otegnutu gradnju bila je logistika, graditeljima je nedostajalo gotovo sve, od materijala do majstora, u tom tada dubokom zapećku carstva. Rösner nije dočekao kraj gradnje, umro je 1869., njega je od septembra 1870. naslijedio veliki ekspert za historicizam Friedrich von Schmidt. Kako je on bio već prilično star i pretrpan poslom, pri kraju gradnje između 1876.- 1882., u Đakovo je slao svog asistenta Hermanna Bolléa, koji je obavio velik dio posla kod finalne dekoracije enterijera.
Strossmayer koji je bio veliki ljubitelj umjetnosti, želio je da mu i freske budu na nivou, zbog tog je za njihovu izradu angažirao tad vrlo popularnog njemačkog slikara nazarenca Johanna Friedricha Overbecka, ali je on uspio prije svoje smrti nacrtati samo - kartone (radne skice), pa je zbog tog 1870. angažirao rimske slikare oca i sina Alexandra Maximiliana i Ludwiga Seitza, također slijedbenike nazarenaca da izrade 36 fresaka, nakon 12 godina oni su izveli 43 pritom su se samo djelomično držali Overbeckovih skica.
Kiparsku dekoraciju (kk) u kamenu izveli su najvećim dijelom Vatroslav Done g i Ivan Rendić.
U kripti katedrale leži grobnica biskupa Strossmayera.
Orgulje
Slovenski orguljar Franc Jenko je izgradio orgulje đakovačke katedrale 1936. godine. Danas glazbalo ima ovu dispoziciju (2007):
Spojevi: II/I, III/I, III/II, I/P, II/P, III/P. Sup II/I, Sup III/I, Sup III/II, Sup III, Sup II, Sup III/P, Sup I/P. Sub II/I, Sub III/I, Sub III/II. Kolektivi: P, MF, Grand Jeu, F, FF, Pleno. Pomagala: dvije slobodne kombinacije, isklopka jezičnih registara, valjak za crescendo, papuča za rebrenice za III. manual (žaluzije), melodija u basu, autom. pianopedal, isklopka 32′+16′, isklopka registara.
Srbislava Kovačević
Srbislava Kovačević Kuzmanović - Marija (1912-2000) je bila jugoslovenska komunistkinja, partizanski borac i aktivistkinja Antifašističkog fronta žena.
Biografija
Srbislava Kovačević Kuzmanović se u napredni studentski pokret uključila kao studentkinja u Beogradu 1935. Bila je članica Omladinske sekcije Ženskog pokreta. Članica KPJ postala je 1940.
Esplantas
Eplanta je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Gornja Loara koja pripada prefekturi Pij an Vele.
Srbislava Kovačević
Biografija
U Narodnooslobodilački pokret uključila se odmah po izbijanju ustanka, 1941. Sledeće godine je prešla u rodni Srem gde se angažovala u organizovanju Antifašističkog fronta žena. Od 1943. je sekretarka Okružnog odbora AFŽ-a za Srem, i sekretarka Pokrajinskog odbora AFŽ-a za Vojvodinu. Iste godine je bila glavna urednica lista Vojvođanka u borbi. U oktobru 1943. je izabrana u Centralni odbor AFŽ-a Jugoslavije kao predstavnica PO AFŽ-a Vojvodine. Članica Okružnog komiteta KPJ za istočni Srem postala je 1944.
Esplantas
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 95 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,4 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1063 metara (maksimalnoj 1.142 m, a minimalnoj 962 m).
Srbislava Kovačević
Biografija
Posle oslobođenja izabrana je za sekretarku Pokrajinskog odbora AFŽ-a Vojvodine, ali i za organizacionu sekretarku Okružnog komiteta KPJ za Novosadski okrug i članicu Pokrajinskog komiteta KPJ za Vojvodinu.
Bad Mergentheim
Bad Mergenthajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 18 opštinskih središta okruga Main-Tauber-Krajs. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 22.505 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8128007.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Main-Tauber-Krajs Bad Mergenthajm se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Main-Tauber-Krajs. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 206 metara. Površina opštine iznosi 130,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 22.505 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 173 stanovnika/km².
Eagle, Colorado
Igl je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Littletown, Arizona
Littletown je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 873 stanovnika.
Pekah
Pekah ("otvorenih očiju") je bio kralj Izraela, sin Remalijin i kapetan u vojsci Pekahije, prethodnog izraelskog kralja. William F. Albright mu je datirao vladavinu u period 737. pne.-732. pne., dok mu je E. R. Thiele vladavinu datirao u period 740. pne.-732. pne.. Biblijski izvori, odnosno Knjiga o Kraljevima, navode da je Pekah vladao dvadeset godina, ali asirski zapisi to opovrgavaju, s obzirom da je Menahem bio kralj godine 740. pne. a Hosea godine 732. pne..
Livor mortis
Livor mortis, jedan od znakova smrti, je spuštanje krvi u donji deo tela, što uzrokuje crvenkasto ljubičastu boju kože: kada srce prestane da kuca, i cirkulacija krvi se prekine, teška crvena krvna zrnca potonu kroz krvnu plazmu dejstvom gravitacione sile. Do promene boje ne dolazi na površinama koje su u dodiru sa zemljom ili drugim objektima, jer su kapilari stisnuti. Patolog može da koristi prisustvo ili odsustvo livor mortisa kao sredstvo za određivanje približnog vremena smrti. Prisustvo livor mortisa je takođe indikacija da se ne počinje pokušaj oživljavanja, ili da se isti prekine ako je započet. Forenzičari takođe mogu da utvrde da li je telo nakon smrti bilo pomerano (na primer, ako je telo nađeno licem okrenuto prema zemlji, ali je potamnjivanje prisutno na leđima, istražitelji mogu da zaključe da je telo prvobitno bilo okrenuto licem na gore).
Pekah
Na vlast je došao uz pomoć družine iz Gileada, s kojom je ubio Pekahiju te tako došao na prijestolje (2 Kraljevima 15:25). Biblija dalje kaže da je sedamnaest godina nakon toga ušao u savez sa Rezinom, kraljem Aramejaca i zajedno s njim opsjeo Jeruzalem (2 Kings 15:37; 16:5). Ali asirski kralj Tiglath-Pileser III je bio u savezu s Ahazom, kraljem Jude, te napao Pekaha i u roblje otjerao mnoge stanovnike Pekahovog kraljevstva (2 Kraljevi 15:29; Tiglath-Pileser također navodi ovaj čin u svojim zapisima). Ubrzo nakon toga je Pekaha ubio Hosea, sin Elah i uzurpirao prijestolje (2 Kraljevi 15:30; 16:1-9; usporedi Izaija 7:16; 8:4; 9:12), iako Tiglath-Pileser tvrdi da je on Pekaha zamijenio s Hoseom. Smatra se da je Pekah bio "pastir" koji se spominje u Zahariji 11:16.
Castalian Springs, Tennessee
Kastejlijan Springs je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
La Gata
La Gata("Divlja Mačka") je meksička telenovela koju distribuira i producira Televisa. U glavnim ulogama igraju Maite Perroni i Daniel Arenas. Serija predstavlja rimejk istoimene venecuelanske telenovele iz 1968.
Službena snimanja počela su 10. februara 2014., a završila 19. septembra 2014 godine.
Sinopsis
Esmeralda, poznatija kao "Mačka" odrasla je na deponiji u predgrađu okružena nehumanim životnim uslovima. Od malena živi sa Doña Ritom koja ju iskorištava šaljući je na ulicu da prosi i prodaje slatkiše. Tada upoznaje Pabla mladog bogataša koji se brine za nju i pokušava joj pomoći iza majčinih leđa. Lorenza njegova majka na "Mačku" gleda s visine i sa predrasudama.
Vremenom, Esmeralda(Maite Perroni) izrasta u prelijepu djevojku i mada je i dalje siromašna uvijek se trudi da bude dotjerana za Pabla(Daniel Arenas) koji ne shvaća da ona počinje da mu se dopada. Kada konačno to prizna sebi i Esmeraldi govori roditeljima da će je oženiti i osigurati joj siguran i lagodan život. Otac Agustin iako se naizgled slaže s njegovom odlukom čini sve da Pablo ne dobije posao kako se ne bi osamostalio, dok njegova majka nastoji ga zbližiti s bogatašicom Monicom. Agustin ga za to vrijeme nagovara da upiše master studije u Nju Jorku tvrdeći da će mu tako biti lakše da nađe posao i oženi Esmeraldu. Ona iako povrijeđena Pablovom odlukom naivno vjerujući njegovim roditeljima pušta ga da ode. Ipak, prije nego što će je napustiti, oni se tajno vjenčavaju da nikome ne bi dozvolili da stane na put njihovoj ljubavi. Uskoro, Esmeralda saznaje da je trudna, ali Doña Rita, Agustin i Lorenza ne dopuštaju joj da stupi u kontakt s Pablom. Umjesto toga, navode Pabla da pomisli da ga je ona prevarila, a nju da ju je on ostavio zbog druge. Ostavljena od svih, Esmeralda oslonac pronalazi u Jarochi, prostitutki koja ju je uvijek štitila od Doña Rite i ludjakinji Feli. Ono što ona ne zna jeste da joj je upravo ta ludjakinja majka. Ona se zapravo zove Blanca, a poludjela je nakon što joj je kći nestala, a muž Fernando poslan u zatvor pod optužbom da je ubio čovjeka. Iza svega zapravo stoji Agustin, koji ga je i poslao u zatvor, a Esmeraldu dao Doña Riti. Esmeralda rađa bliznace, ali ne može ni zamisliti agoniju koja joj se sprema. Doña Rita je prisiljava da se uda za El italiana, muškarca opterećenog kupiti njenu ljubav. Ona mora pristati na nepristojnu ponudu jer joj se jedno od djece razboli i potreban joj je novac.
Prošlost i sadašnjost se ponovo sreću. Fernando de la Santacruz izlazi iz zatvora spreman osvetiti se svima koji su mu naudili. On postaje Esmeraldin zaštitnik, čineći od nje bogatu damu, ali ipak ne govoreći da joj je otac, sve dok ne skine ljagu sa svog imena. Kad se sve počne činiti kao da Esmeraldi više ništa ne prijeti da bude srećna sa čovjekom kojeg voli, Pablo je mrzi jer misli da je u vezi sa Fernandom. Ali ipak ljubav će učiniti svoje kako istina da izadje na vidjelo i pobjedi svaku prepreku...
Druge verzije
"La Gata" se bazira na originalnoj prici Ines Rodene koja vec ima nekoliko razlicitih rimejkova.
U Meksiku:
U Venecueli:
U Brazilu:
Oleanan
Oleanan je organsko jedinjenje, koje sadrži 30 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 412,734 Da.
We Can't Stop
"We Can't Stop" je pjesma koju je snimila američka pjevačica Miley Cyrus za svoj četvrti studijski album Bangerz iz 2013. godine. 3. juna 2013. ju je izdala RCA Records kao glavnu singlicu sa albuma album. Pjesmu su napisali i producirali Mike Will Made It, P-Nasty i Rock City, uz dodatnu pomoć Cyrus, Douga E. Fresha i Slick Ricka. "We Can't Stop" je pop, R&B i dance pjesma koja govori o kućnoj zabavi i rekreativnog korištenju droge. Kasnije je Perez Hilton otkrio da je ideju za pjesmu dao Eminem.
"We Can't Stop" je dobila miješane kritike od muzičkih kritičara, koji su hvalili produkciju i originalnu zamisao, ali bili ambivalentni prema tekstu. Došla je na drugo mjesto američke top-liste Billboard Hot 100, postavši dotada najviše plasirana pjesma Miley Cyrus; u SAD je prodano dva miliona nosača zvuka. Pjesma je imala različit uspjeh izvan granica SAD; dosegla je vrh top-lista u zemljama kao što su Novi Zeland, Škotska i UK, te je imala umjereni uspjeh u Evropi.
Video-spot za "We Can't Stop" je izdan 19. juna 2013. Uglavnom je dobio miješane recenzije od kritičara, koji su bili podijeljeni oko provokativnog imidža Cyrus. U prva 24 sata nakon objave je pregledan 10,7 miliona puta, pa je postigao rekord na Vevo platformama; nakon što je dosegao broj od 100 miliona pregleda u trideset sedam dana, postao je najbrži muzički video-spot koji je dobio Vevo certifikat. (Oba rekorda je razbio sljedeći singl Cyrus' pod naslovom "Wrecking Ball" u septembru 2013.) "We Can't Stop" je dobio dodatnu promociju zahvaljujući kontroverznoj izvedbi Miley Cyrus na dodjeli nagrada MTV za najbolji muzički video-spot.
Antiohija
Antiohija (grčki: Ἀντιόχεια [Antiókheia], turski: Antiokheia), ili kako je Turci danas zovu Antakija (turski: Antakya, grčki: Αντάκια [Antákia], arapski: انطاكية [Anṭākyä] od sirijskog: ܐܢܛܝܘܟܝܐ [Anṭiokia]), je administrativni centar turske provincije Hatay od 216 960 stanovnika.
Geografija
Antakya leži na krajnjem jugoistoku Turske, 19 km sjeverozapadno od granice sa Sirijom u regiji Mediteran. thumb|left|240px| Rijeka [[Oront (rijeka)|Oront teče kroz sam grad]] Grad se rasprostro duž obala rijeke Oront, 30 km od njena ušća u Sredozemnog mora. thumb|right|300px| [[Fasada crkve sv.Petar u stijeni iznad grada]]
Douchy-les-Mines
Duši le Men je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever.
Antiohija
Osnivanje grada i helenizam
Antiohiju je osnovao jedan od bivših generala Aleksandra Velikog - Seleuk I Nikator oko 300. pne. Kao i kod ostalih grčkih gradova, i ovdje postoji lokalna legenda, da je Seleuk mjesto za grad izabrao je tako što je orlu, simbolu Zeusa, dao meso žrtvene životinje. Grad je izgrađen na mjestu gdje se orao spustio sa žrtvenim mesom.
Douchy-les-Mines
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 10.931, a gustina naseljenosti je iznosila 1,188 stanovnika/km².
Antiohija
Osnivanje grada i helenizam
Orginalni tlocrt po kojem je izgrađena Antiohija je helenistički, sličan aleksandrijskom. Tako je citadela smještena na brdu Silpiju, a sam se grad smjestio sjeverno od utvrde, u dolini uz rijeku. Dvije glavne ulice s kolonadama sjekle su se u centru grada.
Vjerojatno je Antioh I Soter dao izgraditi još jedan kvart koji je bio opasan vlastitim bedemima, a treći dio grada, također opasan bedemima, počeo je graditi Seleuk II, a dovršio Antioh III Veliki. Četvrti i posljednji dio dogradio je Antioh IV. Epifan (175.-164. pne.), pa se Antiohija otada zvala Tetrapol (Četverograd). Promjer grada od zapada prema istoku bio je oko 6 km, a nešto manji od sjevera prema jugu.
Novi grad je ubrzo postao zapadni terminal karavanskih puteva kojima se dovozila roba iz Perzije i drugih zemalja Azije do Mediterana. Tome je svakako doprinio i izvrstan strateški položaj Antiohije koja je prirodna raskrsnica puteva od sjevera prema jugu i od istoka prema zapadu, i prirodna veza sa sjeverozapadnom Sirijom. To je znatno pridonijelo rastu i prosperitetu grada za helenističkog, rimskog i bizantskog razdoblja. Predgrađe grada Daphne, 8 km prema jugu, bilo je omiljeno izletište i rezidencija antiohijske više klase, a predgrađe Seleucia Pieria, na ušću Oronta u more bila je glavna gradska luka.
Antiohija je bila prijestolnica Seleukidske monarhija sve do 64. pne., kad je pripojena Rimu za čije je vladavine postala administrativni centar rimske provincije Sirije.
Rimsko doba
Ona je ubrzo izrasla u treći po veličini grad Rimskog Carstva, odmah nakon Rima i Aleksandrije. To je bio grad veličanstvenih hramova, teatara, termi sa vodovodnom mrežom i akvaduktom. Grad je bio sjedište rimskog garnizona u Siriji, čiji je glavna dužnost bila obrana istočnih granica carstva od perzijskih napada. thumb|left|240px| Tlocrt [[Antički Rim|rimske Antiohije]] Antiohija je također bila jedan od prvih centara kršćanstva, upravo su se u njoj po prvi put sljedbenici Krista nazvali kršćanima, a grad je bio i centar iz kojeg je apostol Pavla išao u svoje misije negdje od 47. do 55.
U 4. vijeku Antiohija je postala sjedište nove rimske administracije koja je poslana da upravlja svim istočnim provincijama Carstva.
Koliki je bio značaj Antiohije vidi se po tome što su brojni rimski carevi boravili u njoj ili se angažirali u njenoj daljnjoj izgradnji. Gaj Julije Cezar boravio je u Antiohiji 47. pne. i potvrdio njezinu slobodu. Germanik je za svog posjeta - 19. i umro, pa je njegovo tijelo spaljeno na forumu. Komod je također posjetio Antiohiju i to za vrijeme Olimpijskih igara. Antiohiju je posjetio i Trajan i to u vrijeme kad ju je pogodio potres - 115. Uz Augustovu pomoć i podršku izgrađen je na brdu Silpiju veliki hram Jupitera Kapitolskog. Za njegove vladavine izgrađen je i forum, a njegov nasljednik Tiberije izgradio je dvije velike kolonade prema brdu Silpiju. Nakon njega je Agripa je proširio teatar, kog je dovršio Trajan. Antonin Pio dao je popločiti granitom glavnu cestu - decumanus, a tad je izgrađeno i nekoliko termi, te dva akvadukta (jedan je izgradio Hadrijan). I judejski kralj Herod Veliki se angažirao u gradnji grada..
Antiohija kao centar kršćanstva
U to vrijeme je i Antiohijska crkvena općina imala vrlo visoki status, jer je po predanju osnovana od strane samih apostola Petra i Pavla, pa su antiohijski episkopi imali status patrijarha isti kao i episkopi Jeruzalema, Rima, i Aleksandrije (Konstatinopolis tj. današnji Istanbul je kasnije dobio taj status). Antiohijski episkopi su u to vrijeme bili jako uticajni u crkvenoj politici i u teološkim pitanjima.
Antiohija je bila poznata po svojoj egzegetskoj školi koja je imala vodeću ulogu u sirijskoj i palestinskoj crkvi, ona je naglašavala historijski ili doslovni smisao teksta Biblije, ne odbacujući duhovni smisao, koji je strane imao mnogo jače zagovornike u helenističkoj aleksandrijskoj sredini. Najpoznatiji pripadnik te škole bio je Ivan Zlatousti (349. - 407.)
Na području kristologije, antiohijska škola postala je poznata po sporovima koji su doveli do Efeškog sabora, to jest trećeg ekumenskog sabora. Glavni oponent predstavnicima Antiohije bio je Kiril Aleksandrijski. Antiohijski teolozi priklanjali su tezi o dualnoj prirodi Krista što se kasnije izrodilo u nestorijanstvo.
Antiohija je napredovala tokom 4. i 5. vijeka, zahvaljući trgovini i obližnjim maslinicima, ali joj je 6. vijek donio niz nesreća od kojih se grad nikad nije u potpunosti oporavio. Prva nesreća koja je pogodila grad, bio je požar koji se dogodio 525. Nakon tog su grad pogodila dva potresa; 526. i 528., a nakon tog je u dva navrata bio privremeno okupiran od Perzijanaca 540. i 611.
Arapski Rašidunski Kalifat anektirao je Antiohiju 637., za njegove vlasti Antiohija je spala na maleni grad. Bizantsko carstvo ponovno je zauzelo grad - 969., a nakon tog im je on služio kao pogranična utvrda sve dok ju nisu zauzeli Turci Seldžuci 1084.
Hua He
Hua He (217–279) bio je kineski velikodostojnik koji je služioKraljevinu Wu jedno od Tri kraljevstva. Kao ministar je služio cara Sun Haoa, s kojim je došao u sukob, kritizirajući njegovu radikalnu vanjsku politiku. Zbog toga je na kraju prognan sa dvora zajedno sa velikim brojem drugih ministara. Posljednje godine života je proveo kao osamljenik i očajavao zbog Sun Haovih poteza; samo godinu dana nakon njegove smrti je država Wu propala i bila pripojena novoujedinjenoj Kini pod dinastijom Jin.
Antiohija
Križarsko i mamelučko razdoblje
Za vrijeme Prvog križarskog rata, križari su - 1098. zauzeli Antiohiju, nakon devet mjeseci opsade (i uz pomoć izdaje). Nakon tog je puna dva vijeka bila prijestolnica njihove Kneževine Antiohija. Iza tog su je - 1268. Mameluci sravnili sa zemljom.
Antiohija u novom dobu
Antiohija se nije nikada oporavila od te zadnje katastrofe, pa je brojem stanovnika spala na malo selo kad je podpala pod Osmanlije - 1517.
Od tad je dio Osmanskog Carstva sve do vremena nakon Prvog svjetskog rata, kad je odlukom Lige naroda predana francuskom mandatnom području Sirija. Francuska je vratila grad Turskoj Republici 1939.
Znamenitosti
thumb|right|240px| [[Mozaik iz vile u Daphni otkopan 1937.]] Dosad je svega nekoliko dijelova antičke Antiohije izašlo na svijetlo dana, a većina grada i dalje leži zakopana ispod debelog sloja blata koje je nasula rijeka Oront.
Ipak su arheološka iskapanja provedena između 1932. - 1939. na lokalitetu Daphne i u samoj Antiohiji iznjela su na svijetlo dana velik broj sjajnih podnih mozaika iz dviju privatnih vila i nekih javnih zgrada. Ti su nalazi uglavnom iz vremena rimskog carstva, dobar dio tih mozaika, kopije su nekad slavnih starih slika, koje bi inače ostale potpuna nepoznanica, da nisu nađene te kopije. Ti mozaici su danas izloženi u lokalnom Arheološkom muzeju Hatay.
Privreda
Ekonomija današnje Antiohije temelji se uglavnom na poljoprivrednim proizvodima koji se uzgajaju po dolini Amik, u okolici grada. Glavni usjevi su pšenica, pamuk, grožđe, riža, masline, voće i povrće.
Grad ima i nešto industrije, tekstilnu (pamučne i svilene tkanine) i tvornice sapuna, maslinovog ulja, obuće i noževa.
Pallor mortis
Pallor mortis (mrtvačko bledilo) je postmortem bledilo do koga dolazi gotovo odmah nakon smrti (15–120 minuta nakon što smrt nastupi) usled nedostatka kapilarne cirkulacije kroz telo.
Do bledila dolazi toliko brzo nakon smrti da ono nije od velike koristi za određivanje vremena smrti.
Hronična limfocitna leukemija
Hronična limfocitna leukemija (HLL) je letalna, progredijentna bolest simptomatski neprimetnog početka, koja se najčešće javlja između 45. i 70. godine života. To je bolest koja je posledica maligne proliferacije B-limfocita kod 95% pacijenata, odnosno T-limfocita kod 5% bolesnika.
Benigni (neaktivni) oblik počinje postepeno, bez ikakvih simptoma, sa povećanjem apsolutnog broja limfocita u perifernoj krvi, uz uvećanje limfnih čvorova i slezine, ili bez toga. Aktivni (agresivni) oblik bolesti se inicijalno manifestuje malaksalošću i gubitkom telesne težine, uvećanjem limfnih ćvorova i slezine kao i broja limfocita u krvi, sa razvojem anemije, granulocitopenije, trombocitopenije i učestalih infekcija praćenih povišenom telesnom temperaturom.
Dijagnoza se postavlja na osnovu pregleda periferne krvi: broj limfocita je veći od 10×109/l krvi, a u leukocitarnoj formuli ne sme biti više od 5% limfoblasta. Koštana srž je histološki hipercelularna, sa više od 30% limfocita. Limfociti periferne krvi i koštane srži su jednolikog izgleda, tzv. mali limfociti.
Tok HLL je vrlo različit, a dužina progresije zavisi kako od trajanja neaktivnih oblika, tako i od komplikacija —- infekcija (mokraćnih i disajnih puteva) i autoimunih poremećaja. Komplikacije se uglavnom kontrolišu antibioticima.
Continental, Ohio
Kontinental je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.153, što je 35 (-2,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fu Xuan
Fu Xuan (pinyin; 傅玄; Fu Hsüan, Wade-Giles; 217–278) je bio kineski pjesnik iz doba Zapadne dinastije Jin. U djetinjstvu je ostao siroče, ali je sa vremenom zahvaljujući književnom talentu dobio slavu i bogatstvo. Napisao je esej kojim slavi inženjere Ma Juna i Zhang Henga i žali zbog toga što vlade nisu koristili talente takvih genija. Poznatiji je, međutim, po pjesmama u yuefu stilu u kojima često slavi žene.
Wang Yuanji
Wang Yuanji (217–268), formalno Carica Wenming (文明皇后, doslovno: "uljudna carica puna razumijevanja") je bila kineska carica majka iz dinastije Jin. Bila je supruga Sima Zhaoa, regenta države Cao Wei i majka Sima Yana, osnivača dinastije.
Kineske tradicionalne historije kako je upravo ona upozorila supruga na Zhong Huijeve ambicije, zbog kojih je Sima Zhao uspješno suzbio njegovu pobunu. Nakon što joj se sin 265. proglasio carem majci je odao počast proglasivši je caricom majkom. Umrla je tri godine kasnije te je pokopana uz muža sa najvišim carskim počastima.
Valbusaga, Vercelli
Valbusaga je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Velika panda
Ugrožena je životinja - procenjeno je da je u divljini preostalo 2.000 pandi i preko 180 koje žive u zatočeništvu u Kini. Od ovog broja dvadeset pandi živi van Kine. Drugi izvor pokazuje da se u Kini razmnožava 221 panda, od kraja 2006. godine. Broj panda u divljini je u porastu.
Valbusaga, Vercelli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 127 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 458 m.
Velika panda
Ime
Ime "panda" vodi poreklo iz himalajskog jezika, verovatno nepalskog. Ovo ime je originalno primenjeno na crvene pande. Sve do 1901. godine, kada je otkrivena veza između ove dve vrste, džinovska panda je bila poznata kao išaran medved ili šaren medved (Ailuropus melanoleucus).
Opis
Krzno džinovske pande je crno-belo. Odrasli mere oko 1.5 metara dužine, a do ramena su oko 75 centimetara visoki. Mužjaci mogu težiti do 115 kilograma, dok su ženke generalno sitnije, težeći do 100 kilograma s vremena na vreme. Takođe imaju i kratak rep dugačak približno 15 centimetara.
Šapu džinovske pande sačinjavaju „lažni palac" i pet prstiju. Palac je zapravo modifikovana kost u okviru kosti pešća, predstavlja potporu šapi i pomaže pandi da drži bambus dok jede.
Džinovske pande obično žive od 20 do 30 godina u zatočeništvu.
Ponašanje i ishrana
thumb|left|220px|Panda u zoološkom vrtu u [[Vašingtonu jede bambus, jun 2007]] Doskoro se mislilo da su džinovske pande samotnjaci i da se mužjaci i ženke mogu videti zajedno samo tokom parenja. Skorašnje studije pokazuju da mali broj ovih životinja deli veliku teritoriju i ponekad se susreću i izvan sezone parenja.
Kao većina suptropskih sisara, ali za razliku od ostalih medveda, džinovske pande ne hiberniraju.
Uprkos svojoj taksonomskoj klasifikaciji u red mesojeda ili zveri, džinovske pande se primarno hrane bambusom. Međutim, njihov sistem za varenje je isti kao kod drugih mesojeda, kao i osobina da ne mogu da svare celulozu, i stoga moraju jesti bambus u velikim količinama kako bi obezbedili potrebnu energiju i hranljive sastojke. Panda prosečno pojede od 9 do 14 kilograma mladica bambusa svakog dana.
Dvadeset i pet vrstama bambusa se hrane pande u divljini. Kako se prosečna temperatura regiona koje pande naseljavaju povećala, samim tim je i pomerila njihovu životnu granicu na više delove planina i ograničila prostor. S tim, samo nekoliko vrsta bambusa uspeva da raste u tim visinama koje pande sada naseljavaju. Lišće bambusa sadrži najviše proteina, dok stablo sadrži manje.