cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ateizam
Epistemološki argumenti
Drugi argumenti za ateizam koji se mogu klasifikovati kao epistemološki ili ontološki, uključujući logički pozitivizam i ignosticizam, navode besmislenost ili nerazumljivost osnovnih izraza kao što je „bog“ ili tvrdnji kao što je „bog je svemoguć“. Teološki nonkognitivizam smatra da stav „bog postoji“ ne iskazuje neki jasan stav, već da je besmislen. Dosta se raspravljalo oko toga da li takve osobe mogu biti tretirane kao ateisti ili agnostici. Filozofi Alfred Ejer i Teodor M. Drejndž, odbacuju obe kategorije argumentujući svoj stav time da obe kategorije prihvataju da postoji mogućnost da Bog postoji; stoga oni smeštaju nekongnitivizam u posebnu kategoriju.
Metafizički argumenti
Metafizički ateizam obuhvata sve doktrine koje drže do metafizičkog monizma. Metafizički ateizam može biti ili apsolutni - izričito negiranje postojanja boga povezanog sa materijalističkim monizmom (svi materijalistički trendovi, i u antici i u modernim vremenima) ili relativni - impliticno negiranje boga u svim filozofijama, koje, iako prihvataju postojanje apsolutnog, doživljaj apsolutnog ne poseduje nijednu od osobina koja se pripisuje bogu: transcendentnost, ličnost ili jedinstvo. Relativni ateizam je povezan sa idealističkim monizmom (panteizam, panenteizam, deizam).
thumb|levo|Smatra se da je [[Epikur prvi izneo problem zla, postavivši pitanje: „Ako bog želi, a ne može da iskoreni zlo, onda nije svemoguć. Ako može, ali ne želi, onda je zao i maliciozan. Ako Bog može i želi da ukine zlo, otkuda onda zlo u svetu? Ako niti može niti želi, onda zašto ga zvati bogom?“]]
Logički argumenti
Logički ateizam drži da su različitim koncepcijama boga pripisane logički protivrečne osobine. Ovi ateisti navode deduktivne argumente protiv postojanja boga, posebno ističući nekompatibilnost i protivrečnost između određenih osobina, kao što su savršenstvo, status tvorca, nepromenljivost, sveznanje, sveprisutnost, svemogućnost, sveblagonaklonost, transcendentnost, ličnost (kao osoba), nefizikalnost, pravednost i milost.
Teodicejski ateisti su mišljenja da je svet, kako ga oni doživljavaju, protivrečan osobinama koje teolozi često pripisuju bogu ili bogovima. Prema njima, tvrdnje o sveznajućem, svemogućem i sveblagonaklonom bogu nisu usaglašene sa svetom gde postoji zlo i patnja i gde je božja ljubav skrivena od mnogih ljudi. Sličan argument se pripisuje i Sidarti Gautami, utemeljivaču budizma.
Negiranje postojanja bogova
Filozofi poput Ludviga Fojerbaha i Sigmunda Frojda zastupali su mišljenje da su bog i druga religiozna verovanja ljudsko delo, stvoreno da se zadovolje različite psihološke i emocionalne želje i potrebe. Ovo je takođe stav mnogih budista. Karl Marks i Fridrih Engels, ispirisani Fojerbahovim radom, su tvrdili da su bog i religija društvene funkcije, koje koriste oni na vlasti da iskorišćavaju radničku klasu. Prema Mihailu Bakunjinu, „ideja boga podrazumeva napuštanje ljudskog razuma i pravde; to je najodlučnije negiranje ljudske slobode, i neizostavno se okončava porobljavanjem čovečanstva, u teoriji i u praksi“. Bakunjin je obrnuo Volterov čuveni aforizam „ako bog ne postoji, potrebno ga je izmisliti“, napisavši umesto toga „ako je bog zaista postojao, trebalo bi ga ukinuti“.
Povezanost sa pogledima na svet i društvenim ponašanjem
Sociolog Fil Zakerman je analizirao prethodna istraživanja o sekularnosti i neverovanju, i zaključio da je blagostanje društva u pozitivnoj korelaciji sa nereligioznošću. Njegovi zaključci koji se posebno odnose na ateizam su:
Ateizam i nemanje religije
mini|150p|Zbog nepostojanja boga tvorca, budizam se često opisuje kao neteistička religija. Za osobe koji se samoidentifikuju kao ateisti se često pretpostavlja da su nereligiozni, ali i neke sekte u okviru velikih religija odbacuju postojanje ličnog boga tvorca. U poslednjih nekoliko godina, u nekim verskim denominacijama se nakupio određen broj otvoreno ateističkih sledbenika, poput humanističkih jevreja i hrišćanskih ateista. koji odbacuju postojanje božanstva, ali se pridržavaju poruka o moralu.
U najužem smislu pozitivni ateizam ne povlači neka specifična verovanja, osim neverovanja u bilo kakvo božanstvo. Zbog toga ateisti mogu imati širok spektar duhovnih verovanja. Iz istog razloga, ateisti mogu da poseduju širok spektar etičkih verovanja, od moralnog univerzalizma humanizma, koji zagovara da se moralni zakon mora dosledmo primeniti na sve ljude, pa do moralnog nihilizma, koji je stava da je moralnost besmislena.
Božanska zapovest nasuprot etici
Iako je tvrdnja da je „uloga bogova da odlučuju šta je ispravno a šta ne ili nepotrebna ili proizvoljna“ filozofski truizam (obuhvaćen u Platonovoj Eutifronovoj dilemi), argument da moralnost mora poticati od bogova i da ne može postojati bez mudrog tvorca je trajni predmet političke, ali ne toliko i filozofske debate. Moralni koncepti kao što je „ubistvo je pogrešno“ se vide kao božanski zakoni, koji zahtevaju božanskog zakonodavca i sudiju. Međutim, mnogi ateisti tvrde da tretiranje moralnosti u zakonskom smislu uključuje lažnu analogiju i da moralnost ne zavisi od zakonodavca u istoj meri kao i zakoni. Drugi ateisti, kao što je Fridrih Niče, se nisu složili sa ovim pogledom i tvrdili su da je moralnost „istinita samo ako je bog istinit - ona stoji ili pada sa verom u boga“.
Postoje normativni etički sistemi koji ne zahtevaju da principi i pravila potiču od božanstava. Tu spadaju etika vrlina, društveni ugovor, Kantova etika, utilitarizam i Objektivizam. Sem Haris je predložio da moralni recept (etičko donošenje odluke) nije samo pitanje koje je potrebno istražiti u filozofiji, već da se može smišljeno praktikovati nauka o moralnosti. Ipak, svaki takav naučni sistem mora odgovarati na kritike oličene u naturalističkoj zabludi.
Filozofi Suzan Nejman i Džulijen Bagini (između ostalih) tvrde da etičko ponašanje samo zbog božanske zapovesti nije pravo etičko ponašanje, već samo slepa poslušnost. Bagini zastupa stav da je ateizam superiornija osnova za etiku, tvrdeći da je moralna osnova izvan verskih imperativa neophodna da se proceni moralnost imperativa - da bude u stanju da raspozna, na primer, da je „ti ćeš krasti“ nemoralno, čak i ako nečija vera to nalaže - i da stoga ateisti imaju prednost da su skloniji da daju takve ocene. Današnji britanski filozof Martin Koen je ponudio više istorijskih primera biblijskih zapovesti u korist mučenja i ropstva kao dokaz da verske zapovesti prate političke i društvene običaje, a ne obrnuto, ali je takođe primetio da ista težnja izgleda važi i za navodno nepristrasne filozofe. Koen razlaže ovaj argument u više detalja u Političkoj filozofiji od Platona do Maoa, gde tvrdi da je Kuran odigrao svoju ulogu u održavanju društvenih pravila iz ranog 7. veka, uprkos promenama u sekularnom društvu.
Kritika religije
Neki istaknuti ateisti, kao što su Bertrand Rasel, Kristofer Hičens, Danijel Denet, Sem Haris i Ričard Dokins, kritikovali su religiju navodeći štetne aspekte religijskih praksi i doktrina. Ateisti se često uključuju u debate sa zagovornicima religije, a debate se ponekad odnose na to da li religije uopšte donose korist pojedincu i društvu.
Jedan argument da religije mogu biti štetne je da oslanjanje abrahamskih religija na božanski autoritet vodi ka autoritarnosti i dogmatizmu. Ateisti takođe navode podatke koji pokazuju vezu između verskog fundamentalizma i opredeljenosti ka nekoj veri (kada se religija održava jer služi skrivenim interesima) i autoritarnosti, dogmatizma i predrasuda. Ovi argumenti, zajedno sa istorijskim događajima za koje se navodi da pokazuju opasnosti od religije, kao što su Krstaški ratovi, džihad, inkvizicija, lov na veštice i teroristički napadi, koriste se kao odgovor na tvrdnje o korisnim efektima verovanja u religiju. Vernici kao kontraargumente navode da su neki režimi koji su se zalagali za ateizam, kao što je Sovjetska Rusija, takođe krivi za masovna ubistva.
Broj ateista
thumb|Procenat ljudi u evropskim državama koji je rekao: „Ne verujem da postoji bilo kakav oblik duha, boga ili životne sile.“ (2005)
Teško je odrediti broj ateista u svetu. Osobe koje odgovaraju na ankete o veri mogu drugačije definisati ateizam ili praviti drugačije razlike između ateizma, nereligioznih verovanja i neteističkih religioznih i duhovnih verovanja. Hindus ateista bi mogao sebe da predstavi kao hindusa, iako je u isto vreme ateista. Istraživanje iz 2010. koje je objavljno u Enciklopediji Britanika pokazalo je da nereligiozne osobe čine oko 9,6% svetskog stanovništva, a ateisti 2,0%. Ove brojke ne ubrajaju one koji slede ateističke religije, kao što su neki budisti.
U anketi iz 2006. objavljenoj u Fajnenšl tajmsu daju se procenti za Sjedinjene Države i pet evropskih država. Najmanji procenat ateizma je bio u SAD, samo 4%, dok se procenat ateizma u evropskim državama pokazao znatno višim: Italija (7%), Španija (11%), Ujedinjeno Kraljevstvo (17%), Nemačka (20%) i Francuska (32%). Procenti u ovoj anketi za evropske države su slični onima u zvaničnom istraživanju Evropske unije, koje je pokazalo da 18% stanovništva EU ne veruje u nekog boga. Druga istraživanja su procenila procenat ateista, agnostika i drugih nevernika u nekog boga na manje od 10% u Poljskoj, Rumuniji, Kipru i nekim drugim evropskim državama, i do 85% u Švedskoj, 80% u Danskoj, 72% u Norveškoj i 60% u Finskoj. Prema Australijskom statističkom birou, 19% Australijanaca nema religiju, a u ovu kategoriju su uključeni i ateisti. Između 64% i 65% Japanaca su ateisti, agnostici ili ne veruju u boga.
thumb|400px|left|Odnos ateista i agnostika u svetu.
Međunarodno istraživanje je pokazalo pozitivnu korelaciju između nivoa obrazovanja i neverovanja u neko božanstvo, a istraživanje Evropske unije je pokazalo pozitivnu korelaciju između ranog napuštanja škole i verovanja u nekog boga. U članku objavljenom u časopisu Nejčer 1998. godine, spomenuto je istraživanje koje je sugerisalo da je verovanje u ličnog boga ili zagrobni život na najnižem nivou ikada među članovima američke Nacionalne akademije nauka, gde je 7,0% verovalo u boga u poređenju sa 85% ukupnog stanovništva SAD. Nasuprot tome, u članku koji je objavio Univerzitet u Čikagu koji je razmatrao gore navedeno istraživanje, objavljeno je da je 76% lekara verovalo u boga, što je više od 7% među naučnicima, ali manje od 85% među ukupnim stanovništvom. Iste godine, Frenk Selovej sa Masačusetskog tehnološkog instituta i Majkl Šermer sa Kalifornijskog državnog univerziteta su sproveli anketu prema kojoj je u odabranom uzorku odraslih visokoobrazovanih osoba (12% osoba je imalo doktorat, a 62% su imali završeni fakultet) 64% verovalo u boga, te je postojala veza koja je pokazivala da verska ubeđenja opadaju sa višim nivoom obrazovanja. Inverzna korelacija između religioznosti i inteligencije/obrazovanosti je pronađena u 39 istraživanja sprovedenih između 1927. i 2002. Ovi nalazi se uglavnom podudaraju sa meta-analizom koju je 1958. sproveo profesor Majkl Argajl sa univerziteta Oksford. On je analizirao sedam istraživanja koja su istraživala korelaciju između stava prema religiji i izmerene inteligencije među đacima i studentima iz SAD. Iako je utvrđena jasna negativna korelacija, ova analiza nije otkrila uzrok, ali je napomenuto da su život u autoritativnoj porodici i društveni položaj mogli uticati.
Diskriminacija ateista
mini|desno|350px|Države i teritorije u kojima su ateisti diskriminisani: {{legend|red|Ateisti se mogu suočiti sa smrtnom kaznom}}{{legend|yellow|Ateisti se mogu suočiti sa zatvorskom kaznom}}{{legend|blue|Ateisti imaju manje prava po zakonima}} Diskriminacija ateista obuhvata progone i diskriminaciju sa kojom se suočavaju ateisti i oni za koje se sumnja da su ateisti u prošlosti i sadašnjosti. Zbog različitih istorijskih i kulturnih definicija ateizma, oni koji su diskriminisani možda ne mogu da se smatraju pravim ateistima po današnjim standardima.
U ustavnim demokratijama, pravna diskriminacija ateista nije česta, ali neki ateisti i ateističke grupe, pogotovu one u Sjedinjenim Državama, protestuju protiv zakona, pravila i institucija koje smatraju diskriminatornim. Prema ustavu Irana, predsednikom države može da postane isključivo vernik. U nekim drugim islamskim zemljama, ateisti mogu da se suoče sa zatvorskom ili čak sa smrtnom kaznom u slučaju apostasije.
Homoliza
Homoliza je proces raskidanja kovalentne veze (zajedničkog elektronskog para) pri kojem po jedan elektron pripada svakom od atoma koji grade tu vezu.
Iz neutralnog molekula postaju neutralni fragmenti (atomi ili atomske grupe) koji sadrže po jedan slobodan elekron. Ovi fragmenti se nazivaju slobodni radikali, a ovakvo simetrično raskidanje veze poznato je kao homolitičko raskidanje ili homoliza.
Homoliza je proces koji zahteva veliku energiju ; na ovaj način se kovalentna veza raskida na visokim temperaturama ili dejstvom radijacija.
Fotohemija
Principi
Svetlost je tip elektromagnetne radijacije, izvora energije. Po Grotus–Drejperovom zakonu hemijska supstanca mora da absorbuje svetlost da bi došlo do fotohemijske reakcije. Jednim fotonom apsorbovane svetlosti se može aktivirati jedan molekul, ili manje, u zavisnosti od kvantnog prinosa.
Homoliza
Postoji još jedan način raskidanja kovalentne veze koji se naziva heteroliza.
Fotohemija
Principi
Do hemijske reakcije dolazi kad molekuli poseduju neophodnu energiju aktivacije. Jednostavan primer je sagorevanje benzina (ugljovodonika) do ugljen dioksida i vode. U toj reakciji, energija aktivacije se unosi u obliku toplote ili varnice. Kod fotohemijskih reakcija svetlost pruža energiju aktivacije. Svetlost je jedan od načina davanja energije aktivacije neophodne za mnoge reakcije. Ako se koristi lasersko svetlo, moguće je selektivno pobuditi molekul tako da se proizvede željeno elektronsko i vibraciono stanje. Slično tome, emisija sa specifičnog stanja se može selektivno pratiti, što daje meru zastupljenosti tog stanja. Ako je hemijski sistem na niskom pritisku, moguće je dobiti uvid u distribuciju energije produkata hemijske reakcije pre nego što dođe do disipacije i usrednjavanja energije usled višestrukih molekulskih kolizija.
Apsorpcija svetlosnog fotona na reaktantnom molekulu može da omogući odvijanje reakcije ne samo pružanjem energije aktivacije, nego i promenom simetrije molekulske elektronske konfiguracije, omogućavajući odvijanje inače nepristupačnog reakcionog puta, u skladu sa Vudvord-Hofmanonom pravilima selekcije. 2+2 reakcija cikloadicije je jedan od primera periciklične reakcije koja se može analizirati koristeći ta pravila, ili putem srodnog pristupa molekulsko orbitalne teorije.
Fotohemijske reakcije uzrokuju elektronsku reorganizaciju iniciranu elektromagnetnom radijacijom. Te reakcije su za nekoliko redova veličine brže od termalnih reakcija. Njihova brzina može da bude 10−15 do 10−9 sekundi.
Spektralni regioni
Fotohemijske rakcije se tipično izvode koristeći nekoliko specifičnih sekcija elektromagnetskog spektra. Među najčešće korišćenim sekcijama su:
Stablo života
357px|desno|mini|Kabalistički prikaz stabla života Stablo ili drvo života označava u religiji drvo znanja koje povezuje Zemlju s nebom i predstavlja kartu božanskih kvaliteta. Motiv se pojavljuje u brojnim svjetskim religijama i mitovima. U židovskoj kabali Drvo života predstavlja božansku protkanost svega fizičkog i nebeskog.
Kod starih Slavena Drvo života ili Drvo svjetlosti bilo je simbol života, nečega od čega je sve počelo. Stari Slaveni su vjerovali da nakon smrti njihove duše odlaze u stablo i tamo prebivaju ostatak vremena. Poštivanje stabla nastalo je još od vjerovanja da je čovjek nastao od drveta. Naši preci su poštivali stabla prvenstveno jer su vjerovali da se u drveću nalaze duše nekih njima bliskih pokojnika, te da ih taj pokojnik štiti. Analogna vjerovanja bil su razvijena i u drugim indoevropskim mitologijama poput nordijske (Drvo života nazivalo se Yggdrasil), germanske i iranske.
Kalijum argentocijanid
Kalijum argentocijanid je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 199,001 Da.
Brillevast
Brilvast je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Šerbur-Oktevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 299 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 32 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,07 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 127 metara.
Rosholt, South Dakota
Rosholt je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 423, što je 4 (1,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Coi di Navasa, Belluno
Coi di Navasa je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Heteroliza
Veza se može raskinuti tako da zajednički elektronski par pripadne jednom fragmentu koji zbog toga postaje negativan jon (anjon), a drugi fragment, usled toga što je izgubio jedan elekron postaje pozitivan jon (katjon).
Ovakvo raskidanje kovalentne veze naziva se heterolitičko raskidanje veze ili heteroliza. Ukoliko je veza polarnija, utoliko se lakše raskida heterolitički. Polarni rastvarači potpomažu heterolitičko raskidanje veze.
Postoji još jedan način raskidanja kovalentne veze koji se naziva homoliza.
NGC 7662
NGC 7662 je planetarna maglina u sazvežđu Andromeda koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 42° 32' 8" a rektascenzija 23h 25m 53,9s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 7662 iznosi 8,3 a fotografska magnituda 9,2. NGC 7662 je još poznat i pod oznakama PK 106-17.1, CS=13., Blue snowball.
Kangavarski okrug
Kangavarski okrug je jedan od 14 okruga u Kermanšaškoj pokrajini na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Kangavar.
Četiri stuba Zelene stranke
Četiri stuba Zelene stranke su svojevrsna osnivačka izjava zelene politike te tvore osnovu programa Zelenih stranaka u svijetu. Četiri stuba su:
Različite stranke Zelenih ponekad Četiri stuba navode pod različitim imena. Općenito gledajući, Četiri stuba definiraju stranku Zelenih kao politički pokret koji svoju filozofiju crpi iz četiri različita društvena pokreta - mirovnog pokreta, pokreta za građanska prava, pokreta za zaštitu okoline i radničkog pokreta.
Historija Četiri stuba
Za Australske Zelene, oni su poznati pod nazivom "Ekološka održivost", "Društvena i ekonomska pravda", "Mir i nenasilje" i "Bazna demokracija".
Za njemačku Stranku Zelenih (Die Grünen/Bündnis '90), oni su poznati kao "ökologisch", "Sozial", "Basisdemokratisch" and "Gewaltfrei".
Švedski Zeleni (Miljöpartiet de Gröna) su ih 1980-ih nazivali Četiri solidarnosti: "Solidarnost s ekološkim sistemima", "Solidarnost s ljudima širom svijeta", "Solidarnost s budućim generacijama" i "Solidarnost s potlačenima u vlastitoj državi". Danas su ih spojili u Tri solidarnosti: "Solidarnost sa životinjama, prirodom i ekološkim sistemom", "Solidarnost s budućim generacijama" i "Solidarnost sa svim ljudima svijeta."
Mezopotamska mitologija
mini|Votivni [[Sumerani|sumeranski kameni reljef u ploči svećenika Dudua u gradu Ningirsu kod Lagaša, oko 2400 pne., 25x23x8 cm, Louvre.]] Religija Mezopotamaca javlja se kod Sumerana i razvijaju je drugi narodi Mezopotamije; kao takva održala se i antičkom dobu.
Tomislav Bušić
Tomislav Bušić (Imotski, 2. veljače 1986.), je hrvatski nogometaš.
Četiri stuba Zelene stranke
Historija Četiri stuba
Na globalnoj razini Šest načela Povelje Globalnih Zelenih - koje su na konferenciji Globalnih Zelenih 2001. godine donesena kao kompromis sjevernoameričkih i evropskih tradicija - su dodale Poštovanje različitosti i Održivost. Zelena stranka Kanade je 2002. godine prihvatila Šest načela Globalnih Zelenih kao svoju službenu doktrinu.
Tomislav Bušić
Podrijetlom je iz BiH, živio u okolici Imotskog, a kao mlad igrao je u Vinjanima. Nakon Vinjana ostvaruje transfer u NK Mladost iz Prološca. Uspješna sezona u Mladosti privukla je pozornost skauta većih klubova. Kao 13-godišnjaka zapazili su ga Hajdukovi skauti Vilson Džoni i Dražen Mužinić. Od tada je igrao u omladinskom pogonu splitskog kluba, gdje je imao vrlo zapažene rezultate, a pri odabiru sljedećeg kluba birao je između Hajduka i Dinama. Zanimljivo je da je uvijek igrao na poziciji centarfora i nikad ni na jednoj drugoj. Isticao se sjajom snalažljivošću i postavljanjem, te osjećajem za gol, a najveća mu je boljka brzina. Uzor mu je nizozemski napadač Ruud van Nistelrooij.
Nakon jedne šampionske sezone u juniorima prebačen je u seniorsku momčad Hajduka pod vodstvom Blaža Sliškovića, nakon velikog Hajdukova neuspjeha u Ligi prvaka protiv Shelbournea. Već na svojoj drugoj utakmici protiv Kamen Ingrada bio je dvostruki strijelac. Nakon što je ušao u prvu momčad Hajduka pod vodstvom munjevito je napredovao te postao najmlađi igrač koji je riješio vječni derbi Hajduka i Dinama (zabivši gol u 89. minuti za 1:0 na Poljudu). U sezoni 2004./05. postiže 11 pogodaka za svoj klub.
Mezopotamska mitologija
Mezopotamci štuju antropomorfna božanstva. Imaju ozakonjen kult, hijerarhiju svećenika i druge kultne službenike. Tome prethode primitivni oblici religije i kulta s fetišizmom, totemizmom, animizmom, magijom i sličnim elementima. Obožavaju nebeska tijela kao što su sunce ili mjesec itd. Obožavaju zemlju, vodu, javlja se kult mrtvih i vjerovanje u demone. Vladarima daju nadnaravne osobine. Imaju božanstva prvog i drugog reda.
Tomislav Bušić
Sljedeće sezone zabio je tek 4 prvenstvena gola zbog učestalih ozljeda, pogotovo ozljede stopala zbog koje je pauzirao praktički cijeli drugi dio sezone.
NGC 7635
NGC 7635 je emisiona maglina u sazvežđu Kasiopeja koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Tomislav Bušić
Narednu je sezonu otvorio pogotkom u 1. kolu, te s 2 pogotka u prijateljskoj utakmici mlade reprezetacije protiv BiH nagovijestio povratak u formu. Nakon toga uslijedio je lagani pad, također ga je i izbornik mlade reprezentacije Dražen Ladić prestao zvati, no, sve do pred kraj jesenskog dijela sezone kada se dobrim igrama učvrstio u prvih 11 i počeo postizati pogotke. U međuvremenu ga je na zub uzela istočna tribina poljudskog stadiona, no, ubrzo je došlo do pomirbe. Pratili su ga nizozemski prvoligaši Vitesse Arnhem i Willem II, ali je ostao u Hajduku do daljnjega, te vrlo dobrim igrama držao mjesto prvotimca koje mu je izmaklo tek radi ponavljanja relativno čestih ozljeda.
NGC 7635
Deklinacija objekta je + 61° 12' 42" a rektascenzija 23h 20m 45,0s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 7635 iznosi 12,6 a fotografska magnituda 11,0. NGC 7635 je još poznat i pod oznakama LBN 549,, Bubble nebula.
Tomislav Bušić
Na ljeto 2007. potpisao je novi ugovor, te na jednu godinu otišao na posudbu u ukrajinskog prvaka Dinama Kijev u zamjenu za posudbu Florina Cernata u Hajduk. Tamo stagnira, zaigravši tek dva puta za rezervnu postavu kluba, te na zimu raskida ugovor i vraća se u matični klub. Polusezonu nakon povratka ulazi uglavnom s klupe i ne bilježi niti jedan pogodak. Ni naredne sezone nije se uspio vratiti u nekdašnju formu, potvrdivši pogrešku odlaska u Kijev. Ulazi rijetko u igru, a na njegovoj poziciji prednost dobivaju Nikola Kalinić, Senijad Ibričić i Mirko Oremuš.
Prva mu je službena utakmica protiv Međimurja 8. kolovoza 2004.
Mezopotamska mitologija
Prema naučnoj rekonstrukciji mita, sumerski svećenici smatrali su da su iz prvobitnog mora, čiji je gospodar bila božica Namu, nastali Nebo i Zemlja u obliku velike planine. Namu je stvorila boga Ana, gospodara Neba, i Ki, gospodaricu Zemlje. Njihov je sin bio Enlil, bog zraka koji je razdvojio Nebo od Zemlje. Zemlja je bila zamišljena kao ploča koja pliva na vodi, a Nebo kao čvrsti svod. Kako je sve bilo u potpunom mraku, Enlil je stvorio mjesec, zvijezde i sunce, te boga Nanu, koji je stvorio Utua, boga sunca. Enlil i njegova majka Ki stvorili su uz pomoć Enkija, boga slatke vode biljni i životinjski svijet na zemlji. Čovjek je bio smatran djelom više božanstava. Trijadu vrhovnih bogova činili su bogovi AN(nebo) - ENLIL(zemlja) - EA(voda).
Svaki Mezopotamski grad imao je svoga osobnog boga zaštitnika kojemu je u gradu bio izgrađen stepenasti hram u obliku kule sa svetištem na vrhu - zigurat.
Mezopotamski mitovi i legende su bile važan činitelj mezopotamske religije i bili su zapisani sumeranskim klinastim pismom. Jedan od najstarijih je ujedno i najstarije sačuvano književno djelo na svijetu - "Ep o Gilgamešu".
C33H38N4O6
Molekulska formula C33H38N4O6 se može odnositi na:
Nebojša Glogovac
Tokom studiranja dobio je stipendiju od Jugoslovenskog dramskog pozorišta, a svoju glumačku karijeru započeo je ulogom u predstavi Velika pljačka, u režiji Dejana Mijača. Prvu TV ulogu ostvario je 1987. godine, kada se pojavio u nekoliko epizoda serije Bolji život. Glogovac se na filmu prvi put pojavio 1993. godine u drami Raj Petra Zeca, gde je bio jedan od glavnih glumaca. Nakon što je skrenuo pažnju na svoj talenat, dobio je ulogu u filmu reditelja Gorčina Stojanovića Ubistvo s predumišljajem (1995).
Igrao je glavne uloge u ostvarenjima Bure baruta, Nebeska udica, Munje!, Kad porastem biću Kengur, Klopka, Hadersfild, Branio sam Mladu Bosnu, Krugovi i Ravna gora. Višestruko je nagrađivan za uloge u pozorištu i na filmu, a izdvajaju se Sterijina nagrada, Car Konstantin u Nišu i Zlatna arena u Puli za najbolju mušku ulogu.
Hemijska jednačina
Hemijske jednačine prikazuju u stehiometrijskim odnosima reakcije različitih hemijskih elemenata i jedinjenja, tj. hemijski proces. Na levoj strani jednačine su hemijski elementi koje ulaze u proces, a na desnoj jedinjenja koja hemijskim procesom nastaju. Umesto znaka jednakosti piše se strelica (→) koja označava smer u kome se promena događa. {{cite journal
Nebojša Glogovac
Biografija
Nebojša Glogovac je rođen 30. avgusta 1969. u Trebinju u SR Bosni i Hercegovini. Sa porodicom se iz Trebinja preselio u Opovo, kada je imao 7 godina, a potom u Pančevo, gde je Nebojšin otac dobio službu kao prota 1977. godine. Glogovac je imao malu ulogu školskog druga Slobodana Popadića u seriji Bolji život (1987). Tokom pohađanja osnovne škole, pohađao je i muzičku školu, odsek za klarinet. Završio je Gimnaziju Uroš Predić u Pančevu, a potom upisao studije psihologije na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Nakon dve godine studija predomislio se i 1990. godine je upisao glumu na beogradskom Fakultetu dramskih umetnosti u klasi profesora Vladimira Jevtovića. Zajedno sa njim studirali su Nataša Ninković, Vojin Ćetković, Sergej Trifunović, Nela Mihailović i Boris Pingović.
Kao dečak bio je član Dečjeg omladinskog dramskog studija Radio Beograda punih šest godina. Tokom studiranja psihologije na Filozofskom fakultetu u Beogradu radio je u Amaterskom pozorištu Pančeva "Atelje mladih". Pored toga što se bavio glumom, bio je strastveni ljubitelj jahanja, bekgemona i motorista. Navijao je za Crvenu zvezdu i bio je kandidat za člana Skupštine FK Crvena zvezda na prvim neposrednim izborima 2012. godine. Zajedno sa kolegom Goranom Šušljikom osnovao je filmsku produkcijsku kuću Eye to Eye Produkcija čiji prvenac je bio film Hadersfild.
Glumio je u velikom broju humanitarnih predstava za decu, donirao novac za obnovu crkvi i više puta pomagao novčano svoje kolege sa glumačke scene. Godine 2009. pojavio se u reklamnom spotu, u okviru kampanje koja je promoviše borbu protiv raka dojke. Naredne godine ošišao je pramen kose kao znak podrške deci oboleloj od raka i njihovim roditeljima, u okviru akcije Pramen nade.
Preminuo je 9. februara 2018. godine u Beogradu, nakon kraće bolesti. Gradska uprava Pančeva donela je 14. februara 2018. godine odluku da Kulturni centar Pančeva nosi ime Centar za kulturu Nebojša Glogovac, u znak sećanja na glumca, koji je svoju glumačku karijeru započeo u ovom centru i odrastao u Pančevu.
Porodica
Rođen je u porodici sveštenika Milovana iz Dramiševa i krojačice Milene Glogovac (devojačko Samardžija) iz Nevesinja. Imao je osam godina mlađu sestru Bojanu, a rano detinjstvo proveo je u porodičnoj kući dede Gavrila u Dramiševu, selu nedaleko od Nevesinja. U periodu od 1997—2014. godine bio je oženjen Minom Glogovac, slikarkom i docentom na predmetu Slikarske tehnike na Fakultetu primenjenih umetnosti u Beogradu. Mina i Nebojša venčali su se 30. avgusta 1997. godine, na njegov 28. rođendan. Iz braka sa njom ima dvoje dece — Gavrila, rođenog 1999. godine, i Miloša, rođenog 2001. godine. Dve godine nakon razvoda, Glogovac je dobio treće dete, ćerku Sunčicu, sa partnerkom Milicom Šćepanović, joga instruktorkom i bivšom novinarkom, a živeli su na Dorćolu. NJegov venčani kum i kum dece iz braka sa Minom Glogovac je Vojin Ćetković.
1987—2000.
Godine 1994. dobio je ulogu Fadila, vojnika JNA, u ratnoj drami Bore Draškovića Vukovar, jedna priča.
Nakon što je skrenuo pažnju na svoj talenat, dobio je ulogu u filmu reditelja Gorčina Stojanovića Ubistvo s predumišljajem (1995), u kom je tumačio lik Bogdana, ranjenog na ratištu u Bosni, koji sa nestrpljenjem čeka oporavak kako bi se vratio nazad. Za ovu ulogu dobio je nagradu za najbolju mušku ulogu Car Konstantin na Filmskom festivalu u Nišu.
Godine 1996. dobio je Nagradu Ardalion za ulogu Vladimira u predstavi U potpalublju. Značajnu ulogu u svojoj karijeri odigrao je i 1997. godine u akcionoj drami Do koske, režisera Slobodana Skerlića. U ovom filmu, Glogovac je dobio ulogu Simketa, mladog kriminalca. Usledila je uloga u TV filmu Pokondirena tikva 1997. godine, u režiji Petra Zeca, gde je Glogovac tumačio lik Jovana. Godine 1998. zaigrao je u TV seriji Porodično blago (1998—2002) u ulozi Zlatka Gavrilovića, nakon koje je stekao veliku popularnost.
U kratkometražnom filmu Hotel Beograd iz 1998. godine tumačio je lik Igora, a nakon toga zaigrao i u filmu Bure baruta, reditelja Gorana Paskaljevića. Iste godine igrao je u jednoj od glavnih uloga u filmu Spasitelj, gde je tumačio Verinog brata, silovane Srpkinje koja je rat provela u zarobljeničkom kampu. Usledila je uloga glavnog lika, Marka, u filmu Ranjena zemlja, čija radnja se odvija u jednom beogradskom skloništu tokom NATO bombardovanja SRJ.
Godine 2000. zaigrao je u filmu Nebeska udica, gde je tumačio lik Kaje, mladog i perspektivnog košarkaša. Na filmskom festivalu u Berlinu, gde je film Nebeska udica učestvovao u glavnom programu, kritičari su hvalili glumu Glogovca i poredili ga sa DŽordžom Klunijem.
2001—2010.
Početkom 2001. godine Glogovac je dobio ulogu u filmu Munje!, gde je tumačio ulogu podmitljivog policajca, koji je sklon lakim drogama. Naredne godine glumio je u filmovima Klasa 2002 kao Nebojša, hororu T.T. Sindrom, gde je tumačio ulogu Vakija i u filmu Država mrtvih, režisera Živojina Pavlovića i Dinka Tucakovića, gde je Glogovac tumačio lik Gorazda Kranjca.
Godine 2004. u ulozi taksiste Živca glumio je u filmu Radivoja Andrića, Kad porastem biću Kengur, filmu koji je osvojio nagradu Propeler Motovuna na Motovunskom filmskom festivalu u konkurenciji „Od A do A“ (nagrada za najbolji film u regionu od Austrije do Albanije) i Nagradu za najbolji scenario na Festivalu filmskog scenarija u Vrnjačkoj Banji 2004. godine. Narednih godina glumio je u TV seriji Lift (2002) kao oficir Prvoslav Gajin i u seriji Košarkaši, gde je tumačio ulogu trenera Žareta.
Godine 2005. u ulozi tašte glumio je u kratkom filmu Svadba, a naredne 2006. godine u ulozi doktora Mila Petrovića, u filmu Optimisti, reditelja Gorana Paskaljevića.
U kriminalnom trileru Klopka (2007), Glogovac je dobio glavnu ulogu, Mladena, građevinskog inženjera, koji na sve načine pokušava da zaradi novac, da bi izlečio svog teško bolesnog sina. Film je 2007. godine dobio nagradu za najbolji scenario na Festivalu filmskog scenarija, nagrade na festivalima u Minsku, Milanu i Liježu, a Glogovac nagradu za najbolju mušku ulogu u filmu. U filmskoj drami Hadersfild tumačio je ulogu Ivana, bivšeg džudiste, koji je prošao kroz seriju psihotičnih epizoda i lečenja u mentalnim institucijama, pre nego što se konačno krstio u Pravoslavnoj crkvi. Pored toga što je imao jednu od glavnih uloga u ovom filmu, Glogovac je bio i producent filma. Za ovu ulogu dobio je Statuetu „Sloboda” za najbolju mušku ulogu u filmu u Sopotu i Grand pri „Naisa“, nagradu publike u Nišu, 2007. godine. Za ulogu Ivana u pozorišnoj predstavi Hadersfild, dobio je Gran pri za najbolju mušku ulogu u Brčkom, Nagradu Miloš Žutić od strane Udruženja likovnih umetnika Srbije, Statuetu „David Štrbac” u Banja Luci i Nagradu Zoran Radmilović, najboljem glumcu Festivala za ulogu Ivana, u Zaječaru.
Godine 2008. u popularnoj TV seriji Vratiće se rode pojavio se u četiri epizode, u ulozi Borinog i Perinog oca, a nekoliko meseci kasnije i u seriji Moj ujak, kao ujak u 13 epizoda. Iste, 2008. godine glumio je i u seriji Moj rođak sa sela u ulozi oca Milutina, u 15 epizoda.
2011—2018.
Početkom 2011. godine glumio je saobraćajca u TV seriji Igra istine, čije snimanje je prekinuto nakon samo jedne snimljene epizode. Godine 2012. dobio je ulogu u kratkom filmu Zalet, a iste godine i u TV seriji Vojna akademija, gde se našao u ulozi Crnog. Iste, 2012. godine glumio je i u filmovima Kad svane dan kao Mališa i u filmu Artiljero kao Zlaja.
Godine 2013. glumio je u antiratnoj melodrami Krugovi, u ulozi Nebojše. Film je osvojio veliki broj nagrada na domaćim i svetskim festivalima, a Glogovac nagradu za najbolju mušku ulogu u filmu na Sinema siti međunarodnom festivalu. U debitanskom filmu Koste Đorđevića S/Kidanje (2013), Glogovac je tumačio ulogu Bojana, a iste godine pojavio se i u drugoj sezoni serije Žene sa Dedinja, u ulozi Emila, kao i u hrvatskoj seriji Stella, u ulozi Lukasa Gavrana. U periodu od 2013—2014, glumio je u seriji Dramska trilogija 1941—1945 u ulozi četničkog komandanta Dragoljuba Mihailovića. Godine 2014. glumio je u francuskom kratkom drama filmu Sthorzina u ulozi Dragana, kao i u filmu Dečaci iz ulice Marksa i Engelsa.
Nakon velikog broja uloga u filmovima, Glogovac je dobio ulogu u kratkom filmu Sjene (2014), gde je glumio psihijatra dr Martina Papenhajma. Iste, 2014. godine dobija ulogu u omnibusu Jednaki, režisera Dejana Karaklajića.
U filmu Srđana Koljevića Branio sam Mladu Bosnu (2014), Glogovac je igrao ulogu Lea Pfefera, američkog advokata jevrejskog porekla, a 2015. godine u istoimenoj seriji, istog lika. Godine 2015. u filmu Enklava, koji obrađuje temu položaja Srba koji su ostali da žive na Kosovu i Metohiji nakon 1999. godine, Glogovac je dobio ulogu Vojislava Arsića, seljaka koji živi na Kosovu i Metohiji. Glogovac je značajnu ulogu ostvario i u filmu Radoša Bajića Za kralja i otadžbinu (2015), gde je po drugi put u karijeri tumačio lik Dragoljuba Mihailovića. U Požarevcu, 2015. godine proglašen je Najboljim glumcem 20. Glumačke svečanosti Milivoje Živanović, za ulogu lekara Adama u predstavi Razbijeni krčag, Jugoslovenskog dramskog pozorišta. U ostvarenju režisera Olega Novkovića (2015), u filmu Otadžbina, Glogovac je tumačio ulogu Boleta, uspešnog biznismena, a 2016. godine u makedonskom filmu Oslobođenje Skoplja, bio je u ulozi Srbina Dušana.
Glogovac je često glumio u stranim filmovima, pa je tako 2016. godine u filmu Ustav Republike Hrvatske tumačio ulogu srednjoškolskog profesora Vjeka Kralja, za koju je dobio nagrade Međunarodnog udruženja filmskih novinara za najboljeg glumca, nagradu Car Konstantin na Filsmkom festivalu u Nišu i mnoge druge. U periodu 2016—2018. godine, glumio je u kriminalističkoj seriji Ubice mog oca, gde je tumačio ulogu Jovana Despotovića. Godinu 2017. započeo je ulogom oca Žike u kratkom filmu Tihi kutak Hristov, a nakon toga iste godine imao je uloge u filmovima Saga o tri nevina muškarca kao Damjanov stric i u humorističkom filmu The Books of Knjige — Slučajevi pravde kao Bledi Globičić Poklopnik.
Ostvario je uloge i u seriji Nemanjići — rađanje kraljevine, koja je premijerno prikazana 17. februara, u ulozi Vukana Nemanjića i u filmovima Zaspanka za vojnike, Apsurdni eksperiment i Južni vetar, gde je Glogovac odigrao ulogu narko-bosa. Projekcije ovih filmova se očekuju tokom jeseni 2018. godine.
Dobio je glavnu ulogu u filmu Otac, reditelja Srđana Dragojevića, čije snimanje je bilo planirano na proleće 2018. godine.
Filmografija
U karijeri je igrao u 43 filmske i televizijske uloge, 19 televizijskih serija i u 5 kratkih filmova. Pojavio se u dokumentarnom filmu Kazna 1999. godine, a ostvario je doprinos i u dokumentarnom filmu Film o filmu 'Munje!', gde je pričao o svojoj ulozi policajca i uopšteno o filmu, 2001. godine. Godine 2009. pozajmljivao je glas u filmu Doviđenja, kako ste?, a 2016. godine pojavio se i u dokumentarnom filmu Jednačina sa jednom nepoznatom. Godine 2017. pojavio se u reklami za Nektar pivo.
Smrt
Preminuo je, posle kratke i jednomesečne borbe sa rakom pluća, u Kliničkom centru Srbije u Beogradu 9. februara 2018. godine, u 49. godini života. Komemoracija povodom smrti održana je 12. februara 2018. godine u Jugoslovenskom dramskom pozorištu. Sahrani je prisustvovalo više hiljada ljudi, a od kolege i prijatelja oprostili su se Emir Kusturica, Dragan Bjelogrlić, Nataša Ninković, Dejan Bodiroga, Sergej Trifunović, Vojin Ćetković, Sloboda Mićalović i mnogi drugi. Sahranjen je istog dana u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.
Nagrade i priznanja
Po njemu je nazvan Centar za kulturu u Pančevu.
Pozorišne uloge
U Jugoslovenskom dramskom pozorištu, čiji je član bio od 1996. godine, odigrao je niz zapaženih uloga, za koje je dobio mnogobrojne nagrade. Tokom studiranja na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, dobio je stipendiju od Jugoslovenskog dramskog pozorišta i veliki broj prestižnih nagrada za odigrane uloge. Tokom karijere u pozorištu igrao je sa podjednakim uspehom klasične i savremene repertoare, kao i generacijske uloge u predstavama koje su obeležile jedno doba. Sarađivao je sa nekim od najznačajnijih pozorišnih reditelja na Balkanu, među kojima su Dejan Mijač, Slobodan Unkovski, Egon Savin, Dušan Jovanović, Aleksandar Popovski i mnogi drugi.
NJegova prva uloga u pozorištu bila je u predstavi Velika pljačka, u režiji Dejana Mijača. Poslednja uloga i poslednja odigrana predstava u Jugoslovenskom dramskom pozorištu bila je Hamlet, 13. decembra 2017. godine.
• 2
Zapadnogilanski okrug
Zapadnogilanski okrug je jedan od 14 okruga u Kermanšaškoj pokrajini na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Gilan-e Garb.
Analit
Analit, ili komponenta (u kliničkoj hemiji), je supstanca ili hemijski konstituent koji je objekat interesa u analitičkoj proceduri.
Eksperimenti uvek nastoje da izmere osobine analita, dok se sami analiti ne mogu meriti. Na primer glukoza se ne može meriti, ali se može meriti njena koncentracija. U ovom primeru "glukoza" je komponenta a "koncentracije" je merljiva osobina.
Neuropeptidni FF receptor
Neuropeptidni FF receptori su članovi familije G-protein spregnutih receptora, integralnih membranskih proteina koji vezuju modulatorne neuropeptide bola AF i FF. Za ove neuropeptide se smatra da učestvuju u modulaciji funkcija opioidnog receptora u mozgu i kičmenoj moždini, i da imaju bilo sposobnost umanjenja ili povećanja dejstva receptora u zavisnosti od tipa tkiva u kome su oslobođeni, što odražava kompleksnu ulogu neuropeptida FF u odgovoru na bol.
Circleville, Ohio
Serkelvil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 13.314, što je 171 (-1,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Area Indust. Artig. e Commerc. II, L'Aquila
'''Area Indust. Artig. e Commerc. II''' je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 716 m.
Crane, Missouri
Krejn je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.462, što je 72 (5,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kalijum arsenit
Kalijum arsenit je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 146,019 Da.
NGC 7582
NGC 7582 je spiralna galaksija u sazvežđu Ždral koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je - 42° 22' 11" a rektascenzija 23h 18m 23,5s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 7582 iznosi 10,5 a fotografska magnituda 11,3. Nalazi se na udaljenosti od 18,750 miliona parseka od Sunca. NGC 7582 je još poznat i pod oznakama ESO 291-16, MCG -7-47-29, AM 2315-423, IRAS 23156-4238, Grus quartet, PGC 71001.
Harsinski okrug
Harsinski okrug je jedan od 14 okruga u Kermanšaškoj pokrajini na zapadu Irana. Glavni grad okruga je Harsin.
Gœrsdorf
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 984 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 74 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,14 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 215 metara (maksimalnoj 463 m, a minimalnoj 164 m).
Amfitrion (Plaut)
Amfitrion (latinski: Amphitruo) je komedija rimskog književnika Tita Makcija Plauta, koja se sastoji od prologa i pet činova. Najverovatnije je prikazana 206. pne. ili, prema drugom mišljenju, oko 195. pne.
Ova palijata, tj. rimska komedija s grčkom tematikom, nazvana je po jednom od njenih protagonista ― Amfitrionu, zapovedniku tebanske vojske u grčkom mitu, a kao ostali likovi u komadu se pojavljuju bogovi Jupiter i Merkurije te smrtnici Alkmena, žena Amfitrionova, i Sosija ("spasitelj" na grčkom), njegov rob, kao i dva lika s manjim ulogama: Blefaron ("koji vidi"), zapovednik broda i prijatelj Amfitrionov, te robinja Bromija ("koja se trese"), služavka Alkmenina.
Komedije su se obično bavile ljudima iz svakodnevnog života, a ne božanskim i mitskim ličnostima, koje su bile predmet tragedija. Zbog toga u prologu Amfitriona pesnik kroz Merkurijeva usta ovaj svoj komad definiše kao tragikomediju.
Tekst koji je došao do nas sadrži veliku lakunu u 4. činu, od koga je ostalo sačuvano samo pedesetak sthihova.
Zaplet
Radnja komedije odvija se u grčkom gradu Tebi. Zaljubivši se u smrtnicu Alkmenu, bog Jupiter uzima na sebe lik njenog muža, vojnog zapovednika Amfitriona, i uživa u Alkmeninim čarima dok je pravi Amfitrion odsutan i vodi rat protiv neprijatelja domovine. Jupiteru pri tom pomaže i bog Merkurije, koji je na sebe uzeo lik Sosije, Amfitrionovog roba.
Po povratku iz vojnog pohoda pravi Amfitrion i Sosija sreću se sa svojim dvojnicima. Tako se na sceni kreću dva para dvojnika, a stalni nesporazumi i zamene identiteta proizvode niz komičnih situacija, sve dok Amfitrion ne optuži Alkmenu za neverstvo. Na kraju se sve razjasni, a Alkmena rađa dvojicu blizanaca, od kojih je jedan Amfitrionov sin, dok je drugi sin Jupiterov ― polubog Herkul.
Argument
U sačuvanim rukopisima Amfitrion počinje sa dva argumenta (tj. dva sažetka s kratkim sadržajem drame). Te argumente nije napisao Plaut, već su dodati kasnije, nakon Plautove smrti. U njima se daje kratak pregled sadržaja drame, s posebnom osvrtom na opšte okolnosti, razvoj zapleta i njegov epilog. Drugi argument u Amfitrionu ima oblik akrostiha, koji nalazimo i u argumentima drugih Plautovih drama:
Prolog
thumb|350px|Herkul kao beba, [[Zidno slikarstvo|slika na zidu u Kući Vetijevih u Pompejima]] Prolog se sastoji iz monologa Merkurija, sina Jupiterovog i glasnika bogova. Na odlasku s pozornice priređuje publici iznenađenje, jer opisujući zaplet komada kaže da se ne radi ni o komediji ni o tragediji, već o tragikomediji. S komičke strane, jedan od glavnih likova je rob (Sosija), a s tragičke, u komadu se pojavljuju božanstva, što je zapravo jedna od karakteristika tragedije.
Merkurije nastavlja u moralističkom tonu i osuđuje one koji, u potrazi za slavom i popularnošću, unajmljuju ljude da se mešaju s publikom i podstiču ih da aplaudiraju njihovim komedijama. Prema Plautu, svaki komediograf treba da se procenjuje na osnovu istinske vrednosti njegovih komedija, a ne prema tome kome je učinio kakvu uslugu, a to se odnosi i na celo društvo ― što se može tumačiti i kao kritika prakse političkog pokroviteljstva nad književnim radom:
Zatim Merkurije konačno prelazi na sadržaj komedije. Otkriva publici da se on i Jupiter pojavljuju kao komički likovi. Radnja drame odvija se u Tebi, polisu u kojem živi Amitrion, oženjen Alkmenom, zapovednik tebanske vojske. Amfitrion je dugo odsutan, jer predvodi tebansku vojsku u ratu s Tafljanima, ogrankom leleškog plemena. Pre nego što je otišao u rat, njegova žena Alkmena zatrudnela je s njim i sad čeka dete. No tada se bog Jupiter zaljubi u Alkmenu, uzme na sebe lik Amfitriona i pojavi se pred Alkmenom, koja dakako zaključi da joj se muž vratio iz rata. Njih dvoje provodu noć punu strastvene ljubavi.
U međuvremenu Merkurije je na sebe uzeo lik Sosije, Amfitrionovog roba koji se takođe nalazio na vojnom pohodu s gospodarom. Mekurije stoji ispred kuće pazeći da niko ništa u kući ne posumnja. No u tom trenutku pravi Sosija stiže u Tebu da gospodarici javi dobre vesti o Amfitrionovoj pobedi i njegovom predstojećem povratku u domovinu. Merkurije mora učiniti sve da spreči Sosiju u toj nameri.
1. čin
thumb|200px| Mercurybyhendrickgoltzius|Merkurije, sin Jupiterov, glasnik bogova, na slici [[Hendrik Goltzius|Hendrika Goltziusa (1558–1617), jednog od velikana holandskog barkoknog slikarstva. Naslikana je 1611. u stilu Johna Clostermana i deo je serije koju još line potreti Herkula i Minerve]]
Na zahtev svog gospodara, Amfitriona, Sosija se vraća iz rata u sred noći da Alkmeni donese dobre vesti o tebanskoj pobedi nad Tafljanima. Obraćajući se publici priča o tome kako je tebanska vojska pod Amfitrionovim zapovedništvom dobila rat i osigurala vlast kralju Kreontu, pri čemu se i sam zapovednik istakao hrabrošću i lično u bici ubio kralja Pterelaja, koji je prevodio neprijatelje. Kako bi odali počast Amfitrionu, Tafljani su mu dali zlatni vrč koji je ranije pripadao Pterelaju. I odmah potom Amfitrion je poslao svog roba natrag u Tebu da Alkmenu obavesti o pobedi.
U međuvremenu bog Jupiter se zaljubio u Alkmenu i uzeo je na sebe lik njenog supruga, Amfitriona, te je sa suprugom tebanskog vojskovođe proveo noć punu ljubavne strasti. Alkmena ne sumnja ni u šta i veruje da se pored nje nalazi njen muž. Ispred kuće čuva stražu Merkurije, koji je pak uzeo lik Amfitrionovog roba Sosije, i stara se da niko i ništa ne smeta Jupiteru u kući.
Uto stiže Sosija i ispred kuće nalazi Merkurija, koji ga ne pušta unutra i još mu preti da će ga istući. Sledi svađa između njih dvojice. Merkurije optuži Sosiju da laže, snažno ga udari i stane tvrditi da je on sam pravi Sosija, nakon čega usledi intenzivna i komična rasprava. Pritisnut Merkurijevim argumentima, Sosija odlazi, sasvim zbunjen i opterećen sumnjom u svoj vlastiti identitet.
Ostavši sam na pozornici, Merkurije konačno izlaže svoj plan i otkriva publici da će Alkmena roditi dva sina: jednog Amfitrionovog i jednog Jupiterovog. Isprva će, kaže Merkurije, Amfitrion optužiti svoju ženu za neverstvo, no Jupiter neće dozvoliti da smrtnica trpi kaznu zbog njegovih vlastitih postupaka.
Tada na pozornicu stupaju Jupiter i Alkmena. Bog se nakon burne noći oprašta s Alkmenon, i dalje se pretvarajući da je Amfitrion. Alkmena ga uzalud nagovara da ostane, no on kaže da se mora vratiti svojoj vojsci. Jupiter odlazi s Merkurijem, no prvo je Alkmeni poklonio isti onaj vrč koji je pripadao Pterelaju, neprijateljskom vojskovođi, koji su Tafljani poklonili pravom Amfitrionu nakon rata.