cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Modrići (rod)
Modrići (Modrich), stara hrvatska plemićka obitelj iz zaleđa Zadra, čiji su preci u XIII. stoljeću prešli u Liku i Krbavu. Nakon turskih osvajanja Like i Krbave prelaze u Senj.
Ogranci ove plemićke obitelji naselili su se, u 16. stoljeću, u Hrvatsko zagorje.
Milovići
Milovići je naselje u opštini Tivat u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 76 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 48 stanovnika).
Modrići (rod)
Godine 1649. Hrvatski sabor jednoglasno potvrđuje grbovnicu za Nikolu Modrića i njegovu braću - Stjepana, Tomu i Ivana. Nikola Modrić je bio oženjen s Katarinom Brdovečki (Berdoczy).
Milovići
Demografija
U naselju Milovići živi 61 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,0 godina (34,8 kod muškaraca i 44,1 kod žena). U naselju ima 24 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,08.
Modrići (rod)
Ivan Modrić zajedno s plemićima Andrijom Žustom, Martinom Jakušem, Stanislavom Sišćanom, Jurjem Bočanijem, Jurjem Gredeljem, Ivanom Draganićem, Jurjem Ivankom, Grgurom i Markom Horžićem, Ivanom Horgom i Markom Kurtićem dobiva 18. lipnja 1647. posjede Pišćanovec i Čurilovec darovnicom Ivana III. Draškovića. Od tog perioda potomci Modrića žive, pored Senja i u |Leskovcu Topličkom i u Hrastovcu Topličkom.
Milovići
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno.
Modrići (rod)
Potomci i danas žive u Hrvatskoj.
Ficarra, Messina
Ficarra je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Elektroluminiscencija
mini|desno|250px|Elektroluminiscencija se primjenjuje i za instrumente [[vozila.]]
Ficarra, Messina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 793 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 451 m.
Nieder-Hilbersheim
Nider-Hilbershajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 66 opštinskih središta okruga Majnc-Bingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 630 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7339041.
Elektroluminiscencija
mini|desno|250px|Zaslon s [[Tekući kristali|tekućim kristalima LCD koji ima elektroluminiscentno pozadinsko svjetlo.]]
Žugec (rod)
Žugec (Sugecz) su hrvatska plemićka obitelj koja je u 16. stoljeću prebivala u Turopolju. Do kraja 16. stoljeća imali su u posjedu plemićku kuriju u Mraclinu. A 1664. godine spominje se Andrija Žugec kao posljednji u Turopolju. Već krajem 17. i početkom 18. stoljeća spominju se Žugci u Ljubeščici i Svibovcu, dok se iz Turopolja potpuno gube. U Svibovcu su živjeli plemići Žugec kao predijalci Zagrebačkog kaptola na prediju Fichur.
Nieder-Hilbersheim
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majnc-Bingen Nider-Hilbershajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majnc-Bingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 244 metra. Površina opštine iznosi 4,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 630 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 137 stanovnika/km².
Žugec (rod)
Danas žive Žugci u Svibovcu kod Varaždinkih Toplica, u Ljubeščici i u Novom Marofu.
Elektroluminiscencija
mini|250px|desno|Munja je isto oblik elektroluminiscencije.
Žugec (rod)
Literatura
Nadbiskupisjki arhiv Zagreb (HR-NAZ)
Elektroluminiscencija
mini|desno|250px|Elektroluminiscentna noćna svjetiljka u radu ([[snaga|snage 0,08 W i 230 V napona, iz 1960.; promjera 59 mm).]]
mini|desno|250px|[[Fluorescentna cijev|Fluorescentna svjetiljka s hladnom katodom.]]
Elektroluminiscencija je svijetljenje nekih dielektričnih tvari pod utjecajem električne struje (na primjer kada se nalaze u polju izmjenične struje). Pojavljuje se često kod tvari koje fluoresciraju ili fosforesciraju, ali i kod tvari koje ne pokazuju ni jednu od tih pojava. Iskorištava se za takozvane kondenzatorske svjetiljke, izvedene poput kondenzatora, koje – priključene na izmjeničnu struju – emitiraju difuznu svjetlost, a da za to nije potreban naročito visok napon. Na staklenoj ploči nalazi se vodljivi kovinski sloj koji služi kao jedna elektroda, ispod njega dielektrična ploča koja sadržava zrnca elektroluminiscentne tvari, a ispod toga kovinska ploča kao druga elektroda kondenzatora. Boja svjetlosti ovisi o frekvenciji izmjenične struje i o tvari. Primjenjuje se za izradbu brojčanika zidnih satova, za "svijetleće stropove", da predmeti postanu u mraku vidljivi (na primjer rasvjetne sklopke) i tako dalje. Elektroluminiscencija se primjenjuje i u pojačalima slike, na primjer u posebnim vrstama fluorescentnih zastora za rad s rendgenskim aparatima. Pod djelovanjem električnog polja slika se na zastoru pojača, pa se tako omogućuje rad sa znatno manjom jačinom (intenzitetom) rendgenskih zraka.
Objašnjenje
Elektroluminescencija je luminescencija u bilo kojoj kemijskoj tvari, plinu, kapljevini ili krutini, koja je pobuđena elektronima. Obično se elektroni ubrzavaju u električnom polju, tako da dobiju dovoljno energije i mogu pobuditi luminescentne tvari. Pri tome električno polje može biti konstantno ili promjenjivo, a izvor elektrona može biti izvan ili unutar uzorka. Pojavu koja se pripisuje elektroluminescenciji prvi je opazio 1672. O. Guericke pri trenju sumporne lopte u mraku. Pri tome do emisije svjetlosti dolazi zbog električnog izboja u zraku, popraćenog i zvučnim učinkom. Mnogo kasnije, 1752., B. Franklin je utvrdio (identificirao) munju kao prirodnu luminescentnu pojavu. Munja i luminescencija u Guerickeovom pokusu uzrokovane su elektronima pri električnom izboju u plinu, pa su oba učinka elektroluminescencija. U vremenu od 1705. do 1711. Francis Hauksbee (1660. – 1713.) izveo je pokuse u kojima je električnim izbojem pobudio na svjetlucanje mnoge tvari, uključujući staklo, kamenicu (školjku), vunu i kremen koji su bili elektrizirani trenjem ili lomljenjem u djelomičnom vakuumu. John Canton (1718. – 1772.) je 1768. potvrdio da luminescentne tvari mogu biti lako pobuđene izlaganjem električnim iskrama.
Kada su se mogli postići visoki električni naponi i time jaki električni izboji u razrijeđenim plinovima, porastao je zanos za primjenu elektroluminescencije za električnu rasvjetu. John Peter Gassiot (1797. – 1877.) je 1854. pokazao električnu svjetiljku u kojoj se primjenjuje visokonaponski izboj ugljikovog dioksida CO2 pri niskom tlaku i koja je davala približno bijelu svjetlost. Tu vrstu svjetiljke dalje su razvili Daniel McFarlan Moore (1869. – 1936.) i G. Claude, a također i N. Tesla, u razdoblju od 1890. do 1900. U primjeni su se fluorescentne svjetiljke pojavile tek 1930. U fluorescentnoj svjetiljci primjenjuje se kombinacija elektroluminescencije i fotoluminescencije. Elektroni pobuđuju živine atome koji emitiraju između ostalog i ultraljubičasto zračenje. Ovo zračenje zatim pobuđuje luminescentni premaz koji emitira vidljivu svjetlost.
Katodoluminescencija
Katodoluminescencija je vrsta elektroluminescencije, a nastaje bombardiranjem luminescentne tvari elektronima.
Ionoluminescencija
Ionoluminescencija je luminescencija pobuđena ionima. Nakon katodnih zraka primijećene su takozvane kanalne zrake (Eugen Goldstein, 1886.), za koje se pokazalo da su pozitivni ioni zaostalih čestica plina u cijevi pri katodnom vakuumu. Obje vrste zraka mogu pobuditi luminescenciju u nekim plinovima i krutinama. Ioni su se, međutim, pokazali manje prikladni za pobudu od elektrona.
Luminiscencija
Luminiscencija (engl. luminescence: svijetljenje, svjetlucanje) je emisija elektromagnetskoga zračenja (pretežito svjetlosti, ali i ultraljubičastog i infracrvenoga zračenja) koje nije pobuđeno toplinskim (termičkim) procesom i povišenom temperaturom tvari, nego je posljedica primanja energije u nekom drugom obliku. Po tome se razlikuje više oblika luminiscencije: bioluminiscencija, elektroluminiscencija, radioluminiscencija (posljedica djelovanja ionizirajućega zračenja), triboluminiscencija (nastaje prilikom lomljenja nekih kristala), luminiscencija trenja, kemijska luminiscencija ili kemiluminiscencija (nastaje u vezi s kemijskim promjenama u nekim tvarima), kristaloluminiscencija (nastupa kod kristalizacije nekih tvari), termoluminiscencija (nastaje zagrijavanjem nekih tvari, ali samo ako su prije toga bile izložene nekomu zračenju, na primjer ionizirajućemu zračenju), fotoluminiscencija (posljedica obasjavanja određenih tvari svjetlošću svih valnih duljina). Tvar luminiscira kada se primanjem energije jednim od navedenih načina elektroni u atomu prvo pobude u više energetsko stanje, a zatim se emisijom dijela ili ukupne primljene energije u obliku zračenja vraćaju u osnovno stanje. Ako se luminiscencija pojavljuje za vrijeme trajanja pobude ili najviše 10–8 sekundi nakon toga, riječ je o fluorescenciji, a opaža li se luminiscencija i pošto pobuda prestane, govori se o fosforescenciji.
Bitka kod Kalinika
Bitka kod Kalinika se odigrala za vrijeme Iberijskog rata 19. aprila 531. između bizantske vojske na čelu sa Belizarom na jednoj, i perzijske vojske na čelu sa Azaretom na drugoj strani. Do nje je došlo godinu dana nakon perzijskog poraza u bitci kod Dare, odnosno neposredno nakon još jednog perzijskog pohoda s ciljem da se Bizantincima preotme Sirija. Taj je pohod Belizar uspio zaustaviti vještim manevrom i prisiliti Perzijance na povlačenje. Prema navodima historičara, bizantski vojskovođa je neprijatelja namjeravao istjerati bez bitke, ali su njegovi vojnici "postali nemirni" te je nevoljko odlučio zajedno sa svojim arapskim saveznicima iz plemena Gasanida uništiti Perzijance u uređenoj bitci. Njegov suparnik, perzijski vojskovođa Azaret, raspolagao je s podjednakim snagama, među kojima je bilo i arapsko pleme Lahmida. Bitka je trajala dugo s promjenjivim ishodom sve dok Perzijanci nisu uspjeli probiti desno bizantsko krilo na kome su bili Gasanidi te potisnuti Bizantince na obalu Eufrata, pri čemu se dio bizantskih vojnika utopio u rijeci. Belizar je tek krajnjim naporom uspio stablizirati bizantske redove, što je omogućilo da Bizantinci pruže dovoljno snažan otpor kako bi se u kakvom-takvom redu mogli povući preko rijeke. Iako su Perzijanci odnijeli pobjedu, imali su previše gubitaka da bi mogli iskoristiti uspjeh; ni Bizantinci nisu bili u stanju voditi dalje bitke. Sve je to sljedeće godine dovelo do tzv. Vječnog mira kojim je Bizant prepustio sve teritorije dotada osvojene u ratu i pristao plaćati danak.
Malajski tigar
Malajski tigar (Panthera tigris jacksoni) je podvrsta tigra pred izumiranjem. Živi na Malajskom poluotoku. Sve do 2004. smatran je indokineskim tigrom, kad je genetička analiza ustvrdila da se radi o zasebnoj vrsti.
Rezzato, Brescia
Rezzato je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12779 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 146 m.
El Oso, Urique
El Oso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2326 m.
Napuljsko Kraljevstvo
Napuljsko kraljevstvo (talijanski: Regno di Napoli), bila je srednjovjekovna država na krajnjem jugu apeninskog poluotoka.
Napuljsko kraljevstvo nastalo je podjelom starije Kraljevine Sicilije nakon otcjepljenja otoka Sicilije - koja je uslijedila nakon sicilijanskog ustanka poznatog kao Sicilijanska večernja 1282. Nova kraljevina dobila je ime Napuljsko kraljevstvo, kako bi se razlikovala od bivše Kraljevine Sicilije. Tokom svog viševjekovnog postojanja - Napuljsko kraljevstvo, bilo je predmet borbi između francuskih i aragonsko - španjolskih vladara. Napuljsko kraljevstvo prestalo je postojati 1816., kad se ponovno spojilo sa Sicilijom u novu kraljevinu - Kraljevinu dviju Sicilija.
Napuljsko kraljevstvo pod Anžuvincima
Nakon Sicilijanske večernje, sicilijanski kralj Karlo Anžuvinski bio je prisiljen napustiti Siciliju zbog vojske Petra Aragonskog. Karlu I, ostao je posjed na kopnu zvan Napuljsko kraljevstvo, po imenu glavnog grada. Karlo I i njegovi anžuvinski nasljednici nastavili su zahtjevati Siciliju kao svoj posjed i ratovali Aragoncima sve do 1373., kad je sama napuljska kraljica Ivana I odbacila takve zahtjeve kao neosnovane. Vladavinu Ivane I obilježile su borbe sa anžuvinskim kraljem Ludovikom I. koji je nekoliko puta provalio i osvojio Napuljsko kraljevstvo (1348.-1352.).
Kraljica Ivana I. i sama je doprinjenala propasti svog Napuljskog kraljevstva, kako je bila bez djece, usvojila je Luja I. Anžuvinca kao svog nasljednika, unatoč protivljenju rođaka Vojvode od Drača, koji je htio da se da prvenstvo starijoj grani - anžuvinaca. On je na kraju ubio Ivanu I.- 1382., i prisvojio napuljski tron kao Karlo III. Napuljski. Dvije grane anžuvinaca osporavale su jedna pravo na napuljski tron tokom nekoliko sljedećih desetljeća. Karlova kći Ivana II. (1414.-1435.) prvo je usvojila Alfonsa Aragonskog, kojeg se ubrzo odrekla, a nakon toga Ludovika Anžuvinca, na kraju je za svog nasljednika odabrala Ludovikova brata Renéa Anžuvinca koji ju je naslijedio na tronu 1435.
René Anžuvinac je privremeno ujedinio dvije suprostavljene grane iz Dinastije Anjou; mlađu i stariju. Mir nije dugo trajao jer je 1442, aragonski kralj Alfonso V. osvojio Napuljsko kraljevstvo i tako ponovno ujedio Siciliju i Napuljsko kraljevstvo pod aragonskom krunom. Nakon njegove smrti 1458, Napuljsko kraljevstvo se ponovno odvaja, a na tron dolazi Alfonsov vanbračni sin Ferdinand I.
Napuljsko kraljevstvo pod Aragoncima i Španjolcima
Kada je Ferdinand I. umro 1494., francuski kralj Karlo VIII. napao je Italiju, tvrdeći da po anžuvinskoj liniji ima pravo na Napuljsko kraljevstvo. Kad se Karlo VIII. s velikom vojskom od 30.000 ljudi primakao Napulju tadašnji aragonski vladar Alfonso II. je abdicirao u korist svog sina Ferdinanda II. Na kraju je i Ferdinand II. 1495 napustio Napuljsko kraljevstvo i pobjegao u Španjolsku - tako je Karlo lagano došao do napuljske krune.
Napuljsko kraljevstvo pod Burboncima
Nakon rata za španjolsko nasljeđe na početku 18. vijeka, Napuljsko kraljevstvo ponovo je promijenilo vladare. Po Mirovnom ugovoru iz Rastatta iz 1714., između Francuske i Austrije - Napuljsko kraljevstvo, dobio je car Svetog Rimskog Carstva Karlo VI.. On je također stekao kontrolu nad Sicilijom 1720., ali habsburgška vladavine nije dugo trajala. Napuljsko kraljevstvo i Siciliju zauzela je španjolska vojska tokom Rata za poljsko naslijeđe nakon Bitke kod Bitonta 1734., i instalirala tadašnjeg Karla vojvodu od Parme, mlađeg sina španjolskog kralja Filipa V. kao kralja Napulja i Sicilije 1735. Kad je Karlo naslijedio španjolsko prijestolje od svog starijeg polubrata 1759., on je svoj tron u Napulju i Siciliji dao svom mlađem sinu - Ferdinandu I. Unatoč tome što su dva kraljevstva bila u personalnoj uniji pod burbonskim vladarom od 1735. pa nadalje - ostala su ustavno odvojena.
Kao član burbonske dinastije, Ferdinand I bio je prirodni protivnik Francuske revolucije i Napoleona, pa je 1798, nakratko zauzeo Rim, ali su njegovu vojsku vrlo brzo protjerale francuske revolucionarne snage, pa je Ferdinand pobjegao na Siciliju. U januaru 1799. francuska vojska osnovala je kratkotrajnu Partenopejsku Republiku, koju je ubrzo srušila kontra-revolucionarna koalicija sastavljena od nezadovoljnih seljaka i svećenstva, nakon tog je Ferdinandu dozvoljeno da se vrati na tron. On je ipak bio prisiljen napraviti velike ustupke francuskoj revolucionaroj vojsci, 1801. potpisao je Ugovor sa njima u Firenci, po tom Ugovoru - Francuska je postala dominantna snaga u kontinentalnoj Italiji.
Napuljsko kraljevstvo za napoleonskih vremena
Ferdinandova odluka da uđe kao saveznik u Treću koaliciju protiv Napoleona 1805. donijela mu je više štete nego koristi. Jer je Napoleona, nakon odlučujuće pobjede nad savezničkim armijama kod Austerlitza i nakon pobjede nad napoletancima kod Campo Tenese, instalirao svog brata - Giuseppea kao kralja Napuljskog kraljevstva.
Kad je dvije godine kasnije Giuseppe otišao u Španjolsku preuzeti tron, zamijenila ga je Napoleonova sesta Caroline, i njegov maršal Joachim Murat, kao vladari dviju Sicilija.
Triboluminiscencija
mini|desno|300px|Primjer triboluminiscencije ([[kristali nikotina).]] mini|desno|300px|Primjer triboluminiscencije. mini|desno|300px|Triboluminescencija u kvarcu.
Napuljsko Kraljevstvo
Napuljsko kraljevstvo za napoleonskih vremena
Dok su Francuzi stolovali u Napulju, Ferdinand je pronašao utočište na Siciliji koja se uz britansku pomoć odhrvavala pokušajima francuske invazije.
Triboluminiscencija
Triboluminiscencija je vrsta luminiscencije koja nastaje prilikom lomljenja nekih kristala. Triboluminiscencija može biti izazvana drobljenjem, grebanjem ili trljanjem materijala, a pretežno se javlja kod minerala nemetala s dobrom kalavošću (na primjer fluorit, glinenci, lepidolit, kalcit). Triboluminescencija je emisija svjetla pobuđena struganjem ili lomljenjem komada, odnosno velikih kristala nekih kemijskih tvari. To već 1605. spominje F. Bacon opisujući pokuse sa šećerom. Ta se luminescencija očituje u brojnim organskim i neorganskim tvarima, a posljedica je stvaranja (formiranja) suprotnih električnih naboja na površinama tvari. Između tako nabijenih površina dolazi do električnog izboja u zraku. Uočava se plavo tinjanje koje dolazi od atmosferskog dušika koji se u izboju pobuđuje. Time je ova luminescencija zapravo elektroluminiscencija proizvedena mehaničkim putem.
Napuljsko Kraljevstvo
Napuljsko kraljevstvo za napoleonskih vremena
Nakon Napoleonova poraza 1814, maršal Murat postigao je dogovor s Austrijom te mu je dopušteno da zadrži tron u Napulju, unatoč žestokom protivljenju Ferdinanda i njegovih pristaša. Nakon Napoleonova povratka iz zarobljeništva s Elbe 1815, Murat ponovno postaje Napoleonov sljedbenik, te ga Austrijanci nastoje na sve načine ukloniti. Murat je na sve moguće načine pokušao zadržati vlast, čak i uz pomoć talijanskih nacionalista (Proglas iz Riminija) ali je nakon poraza u Bitci kod Tolentina, morao pobjeći iz Napulja. Na napuljski tron došao je Ferdinand IV Sicilijanski, Murat se pokušao nasilno vratiti na prijestolje, ali je brzo uhvaćen i strijeljan u mjestu Pizzo u Kalabriji. Već iduće godine - 1816. ujedinile su se Sicilija i Napuljsko kraljevstvo u Kraljevinu dviju Sicilija.
Triboluminiscencija
Luminiscencija
Luminiscencija (engl. luminescence: svijetljenje, svjetlucanje) je emisija elektromagnetskoga zračenja (pretežito svjetlosti, ali i ultraljubičastog i infracrvenoga zračenja) koje nije pobuđeno toplinskim (termičkim) procesom i povišenom temperaturom tvari, nego je posljedica primanja energije u nekom drugom obliku. Po tome se razlikuje više oblika luminiscencije: bioluminiscencija, elektroluminiscencija, radioluminiscencija (posljedica djelovanja ionizirajućega zračenja), triboluminiscencija (nastaje prilikom lomljenja nekih kristala), luminiscencija trenja, kemijska luminiscencija ili kemiluminiscencija (nastaje u vezi s kemijskim promjenama u nekim tvarima), kristaloluminiscencija (nastupa kod kristalizacije nekih tvari), termoluminiscencija (nastaje zagrijavanjem nekih tvari, ali samo ako su prije toga bile izložene nekomu zračenju, na primjer ionizirajućemu zračenju), fotoluminiscencija (posljedica obasjavanja određenih tvari svjetlošću svih valnih duljina). Tvar luminiscira kada se primanjem energije jednim od navedenih načina elektroni u atomu prvo pobude u više energetsko stanje, a zatim se emisijom dijela ili ukupne primljene energije u obliku zračenja vraćaju u osnovno stanje. Ako se luminiscencija pojavljuje za vrijeme trajanja pobude ili najviše 10–8 sekundi nakon toga, riječ je o fluorescenciji, a opaža li se luminiscencija i pošto pobuda prestane, govori se o fosforescenciji.
Luminiscencija je bila podvrgnuta mnogim pokusima i teoretskim istraživanjima, a tek je kvantna mehanika uspjela riješiti osnovna pitanja u vezi s tom pojavom. Spektar luminiscentnoga zračenja svojstven je za svaku pojedinu tvar, pa se može vrlo uspješno iskoristiti da se odredi prisutnost neke tvari u uzorku. Time se bavi luminiscentna analiza; ona se na primjer upotrebljava i pri određivanju pojedinih vrsta dragoga kamenja. Luminiscencija se primjenjuje u različitim izvorima svjetlosti, najviše za fluorescentnu rasvjetu. Kod te vrste rasvjete primarnu ulogu ima elektroluminiscencija, iako se uz nju rabi i fotoluminiscencija. Ekonomičnija je od obične, toplinske električne rasvjete (električna žarulja), jer je utrošak električne energije za jednaki svjetlosni tok manji, kao i zato što se većina ultraljubičastoga, za oko nevidljivoga zračenja, fotoluminiscentnim procesom pretvara u vidljivi dio spektra. Prikladnim izborom fluorescentne tvari mogu se dobiti sve boje vidljive svjetlosti. U nekim slučajevima, na primjer pri scenskoj rasvjeti, za postizanje specijalnih učinaka (svjetleći zidovi, zavjese i slično) sve se više primjenjuje i fosforescencija.
Broz (rod)
Broz (Broz, Broosz, Brosz, Bros, Broos) su hrvatska plemićka obitelj.
Spominju se 1701 i 1731. kao predijalci u Varaždinskim Toplicama na prediju Poszrednicza koji danas pripada mjestu Jalševcu Svibovečkom, a dijelom mjestu Leskovcu Topličkom i danas nosi ime Brozi po toj obitelji. U popisu plemića Zagrebačke županije iz 1842. spominje se Andrija Broz iz Plešivice.
Postoje dvije prestpostavke o podrijetlu ove obitelji: prva - da su iz Bosne, a druga da su češkog podrijetla.
Okuliranje
mini|primer okuliranja Okuliranje ili očenje je jedna od metoda kalemljenja biljaka. Ovo je najčešći način kalemljenja voća.
El Cangrejo, Mezquitic
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1499 m.
Okuliranje
Opis
Ovaj način kalemljenja se sastoji u tome da se jedan pupoljak (okce) sa biljke kalema prenese pod koru podloge na srednjem ili vršnom delu izdanka, na kojoj se prethodno napravi rez u obliku slova „T“. Okca se uzimaju sa sredine jačih grana sa delom kore ili drveta. Koriste se potpuno formirani, zreli uspavani pupoljci, a podloga takođe mora da bude spremna. To znači da je u stadijumu aktivnog rasta; kambijum se aktivno razvija, a kora može da se ljušti uz najmanju moguću štetu. Primenjuje se dva puta godišnje, ali se najuspešnije vrši krajem leta, a srastanje otpočinje tokom naredne godine. Deo podloge koji se nalazi iznad kalema je potrebno odstraniti kada dođe do rasta kalema. Ukoliko je kalemljenje izvršeno u kasno leto, taj deo se uklanja ili u kasnu zimu ili u rano proleće. Na taj način se obezbeđuje da kalem izraste.
Bars (Žers)
Bar je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Žers koja pripada prefekturi Mirand.
Okuliranje
Prednosti
Ova metoda ima brojne prednosti; sam rad je vrlo jednostavan i brzo se odvija, a i srastanje kalema je vrlo brzo, jer je i rana koja se napravi mnogo manja nego kod drugih metoda. Sama tehnika ne zahteva veće količine materijala.
Primeri
Ovo je najčešći način kalemljenja ruža. Pri tome podloga mora da ima dugačak i ravan koren, najmanje 15 cm dug i debljine olovke, tako da ima dovoljno mesta za okuliranje. Izdanci moraju biti zdravi i bez bilo kakvih znakova nekog oboljenja. Zavisno od klimatskog područja u kome se ruže uzgajaju, uzgajivači koriste razne vrste podloga, ali se uvek daje prednost onima koje imaju dug vegetacijski period. Vrši se i na stablima japanske jabuke, ali uspeh zavisi od sorte. I drugo voće i ukrasno bilje se kalemi ovim načinom, jer se tako očigledno poboljšavaju poželjne karakteristike te biljke, bez obzira da li se radi o kulturnoj ili divljoj biljci.
Musulini
Musulini su naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Vrbovskog. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Sjeveroistočno i sjeverno je rijeka Dobra, sjeverno su Hambarište, Tuk i Stubica, sjeveroistočno je Kamensko, istočno je Gomirje, jugoistočno su Majer, Ljubošina, Hreljin Ogulinski, rječica Vitunjčica, Vitunj i Turkovići Ogulinski, sjeverozapadno je rječica Kamačnik i Vrbovsko.
La Unión Riva Palacio, Almoloya de Alquisiras
La Unión Riva Palacio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Almoloya de Alquisiras.
Botti, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 319 m.
Escalante (razvrstavanje)
Escalante ima više značenja:
Melopsittacus undulatus
Tigrica (latinski Melopsittacus undulatus) je papiga iz potporodice Loriinae. Jedina je vrsta roda Melopsittacus. Žive u suhoj unutrašnjosti Australije, gdje žive već barem pet milijuna godina. Prijašnji istraživači su mislili da su tigrice bile vrsta između roda Neophema i Pezoporus zbog pruga na tijelu. Međutim, istraživanja DNK tigrica je pokazalo da su srodnije lorijima (potporodica Loriinae) i smokvinim papagajima.
Don Primo, Rancho, Pabellón de Arteaga
Don Primo, Rancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Pabellón de Arteaga.
Melopsittacus undulatus
Boja
Postoje barem 32 primarne mutacije kod boje ovih papiga. Svaka od njih pripada u jednu skupinu od ovih: albinizam (potpuno ili djelomično smanjen melanin u svim tkivima ili strukturama tijela), dilucija (manja količina melanina samo kod perja), leucizam (nigdje nema melanina ili ga ima samo na perju) i melanizam (jako velika količina melanina kod perja).
Razmnožavanje
U divljini se uglavnom razmnožavaju između lipnja i rujna na sjeveru Australije i između kolovoza i siječnja na jugu. Gnijezdo je rupa u drvetu, stubu ograde ili palom drvetu. Ženka nese 4-6 jaja, koja inkubira 18-21 dan. Obično su duga 1-2 cm, bijela, bez ikakvih pruga. Mladi su slijepi i bespomoćni do oko 10 dana starosti, kada im se oči otvaraju i paperje počinje rasti. Pravo perje razviju sa oko 3 tjedna starosti. Sada se već može raspoznati boja perja. Mužjak počinje pomagati oko podizanja mladih. Odrasli su sa oko 6 tjedana starosti.
Don Primo, Rancho, Pabellón de Arteaga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1922 m.
Nikšići
Nikšići su naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Vrbovskog. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Sjeverozapadno su Bunjevci i Vukelići, južno i jugoistočno su Moravice, jugozapadno su Donji Vučkovići, istočno-sjeveroistočno su Dragovići, jugoistočno su Jakšići i Dokmanovići.
Henry od Škotske
Henry od Škotske (Eanric mac Dabíd, 1114 – 12. jun 1152) bio je princ Škotske i prijestonasljednik Kraljevine Alba, također i 3. earl Northumberlanda i 3. earl časti Huntingdona i Northamptona.
Bio je oženjen za Adu de Warrene, kćer earla Williama de Warennea. S njom je imao tri sina, od kojih će dva postati kraljevi Škotske - Malcolm IV (1153) i William I (1165). Treći sin David je, slično kao i braća postao earl Huntingdona i od njega potiču svi škotski monarsi nakon kraljice Margaret. Imao je i tri kćeri.
Agostadero de Santa Bárbara, Santa María del Río
Agostadero de Santa Bárbara je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Santa María del Río.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 130 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1836 m.
Kninska Krajina
thumb|mini|Krajobraz Kninske Krajine Kninska Krajina je geografsko područje u Hrvatskoj, koje se nalazi u Sjevernoj Dalmaciji, a koje je naziv dobio po gradu Kninu koji predstavlja njeno središte. Oblast se nalazi između oblasti Bukovice na jugozapadu, Cetinske Krajine na jugoistoku, Like na sjeverozapadu, Drniške Krajine (u Zagori) na jugu, i Završja u Bosni i Hercegovini na istoku. 1990. većinu stanovništva na tom području činili Srbi čiji su predstavnici u vrijeme raspada Jugoslavije u ljeto 1990. na tom području osnovali samoproglašenu SAO Kninska Krajina, od koje će nastati SAO Krajina, a potom i Republika Srpska Krajina.
Nacionalni park Lovćen
thumb|desno|250px|Njegošev mauzolej
Smešten u jugozapadnom delu Crne Gore, uzdiže se sa ivica jadranskog basena, zatvarajući tako duge i vijugave bokeljske zalive, čineći zaleđe drevnom pomorskom gradu Kotoru.
Tufo, Avellino
Tufo je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Nacionalni park Lovćen
Na relativno uzanom prostoru sreću se brojni i raznovrsni oblici reljefa, naglašeni u središnjem delu planine, gde se Lovćen najviše izdigao Štirovnikom i Jezerskim vrhom. Padine planine su kamenite, sa brojnim škrapama, jamama i dubokim vrtačama, dajući krajolicima specifičan izgled.
Tufo, Avellino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 691 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 224 m.
Nacionalni park Lovćen
Nalazeći se na granici dve sasvim različite prirodne celine, mora i kontinenta, Lovćen trpi uticaje oba klimatska tipa. Specifičan spoj životnih uslova uslovio je razvoj raznovrsnih bioloških sistema.
Na području ovog nacionalnog parka značajnu vrednost čini kulturno-istorijsko nasleđe. Svojevrstan arhitektonski relikt, vredan pažnje, predstavljaju čuvene lovćenske serpentine. Stari put od Kotora vijuga uz Lovćen do Njeguša, živopisnog planinskog sela, u kojem se nalaze rodne kuće Petra II Petrovića Njegoša, znamenitog crnogorskog vladike i pesnika iz XIX veka i poslednjeg vladara Crne Gore, kralja Nikole I Petrovića.
Lovćenski kraj obiluje brojnim elementima narodnog graditeljstva. Autentične su stare kuće i seoska guvna, kao i kolibe u katunima - letnjim stočarskim naseobinama. Sa vidikovca, u neposrednoj blizini, pruža se nezaboravan pogled na Bokokotorski zaliv i Katunsku nahiju koju je čuveni Bernard Šo, kada je ugledao, nazvao Kameno more.
Kontroverze oko Mauzoleja
Najmonumentalniji spomenik nacionalnog parka Lovćen je Njegošev mauzolej, podignut na Jezerskom vrhu, mestu koje je ovaj istaknuti pesnik i mislilac još za života izabrao za večni počinak.
Njegoš je još za života sagradio na Jezerskom vrhu kapelicu u kojoj je docnije i sahranjen. Po austrijskoj okupaciji Crne Gore u vreme Prvog svetskog rata, ova je crkva srušena (i Njegoševo telo preneto u Cetinjski Manastir) da bi ponovo bila obnovljena u vreme Kralja Aleksandra, dvadesetih godina prošlog veka. 1970. godine tadašnja komunistička vlast u Crnoj Gori je počela pripreme za njeno rušenje i izgradnju mauzoleja koji je u stilu Bečke secesije zamislio vajar Ivan Meštrović. Meštrović, mada svetski poznat, nikada nije bio na Lovćenu.
Orden Vuka Karadžića
Orden Vuka Karadžića je bilo odlikovanje Savezne Republike Jugoslavije i i Državne zajednice Srbije i Crne Gore u tri stepena.
Orden je ustanovljen 4. decembra 1998. godine donošenjem Zakona o odlikovanjima SRJ. Imao je tri stepena i dodeljivao se za: „za zasluge u oblasti umetnosti, prosvete i kulture“.
Dodeljivao ga je predsednik Republike, a kasnije predsednik Državne zajednice SCG.
Mateja Svet
Mateja Svet (Ljubljana, 16. avgusta 1968.) je najuspešnija jugoslovenska predstavnica u alpskom skijanju.
Mateja je 1984. postala juniorska svetska prvakinja u veleslalomu i debitovala je na Olimpijskim igrama 1984 u Sarajevu. U takmičenju za Svetski kup 1985/86. ostvarila je prvu žensku jugoslovensku pobedu u Svetskom kupu. Bilo je to u Čehoslovačkoj Jasni u veleslalomu. Iste sezone, i u istoj disciplini ostvarila je još jednu pobedu u kanadskom Bromontu. Godine 1987. je na Svetskom prvenstvu u Kran-Montani osvojila tri medalje: srebro u veleslalomu i bronze u slalomu i superveleslalomu. Krajem iste godine proglašena je za sportistu godine u Jugoslaviji.
Na Olimpijskim igrama u Kalgariju 1988. je osvojila srebro u slalomu, dok je u veleslalomu bila četvrta. U Svetskom kupu 1987/88. osvojila je mali kristalni globus u veleslalomu. Na Svetskom prvenstvu 1989. u Vejlu postala je svetska prvakinja u slalomu, a nakon diskvalifikacije Francuskinje Kristel Ginjar u veleslalomu je osvojila bronzu, iako je završila kao četvrta.
Na kraju sezone Svetskog kupa 1989/90. je nakon nesuglasica sa Slovenačkim skijaškim savezom okončala karijeru iako je imala samo 22 godine. Ostvarila je ukupno 7 pobeda u Svetskom kupu.
Albiano, Lucca
Albiano je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 303 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 421 m.
Ibiza
Ibiza (Službeni katalonski naziv: Eivissa) jedan od Balearskih otoka koji se nalaze u Sredozemnom moru, 79 km od obale Valencije u Španjolskoj. Otoci Ibiza i Formentera te otočići koji ih okružuju, čine arhipelag Illes Pitiüses ("Otoci borova").
Veći gradovi na otoku su Ibiza (Vila d'Eivissa), Santa Eularia des Riu i Sant Antoni de Portmany. Najviša točka na otoku je Sa Talaiassa visine 475 metara nadmorske visine.
Otok je najpoznatiji po ljetnim klubskim zabavama koje privlače veliki broj mladih turista, no otok u posljednje vrijeme teži odbaciti svoju reputaciju isključive destinacije za zabavljanje mladih. Značajni klubovi su: Space, Pacha, Privilege (ex Ku), Amnesia, DC10, Eden, i Es Paradis, dok je najpoznatiji na toku, Café del Mar.
Dumbarton, Virginia
Dambarton je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Ibiza
Iako je najpoznatiji po svojim zabavama, veliki dijelovi otoka su na UNESCOovom popisu svjetske baštine pod nazivom "Bioraznolikost i kultura Ibize".
Dumbarton, Virginia
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.879, što je 1.205 (18,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ibiza
Historija
mini|lijevo| Votivna skulptura božice Tanit iz nekropole Puig des Molins
God. 654., Feničani su na ovom otoku osnovali luku koju su prema egipatskom bogu glazbe i plesa Besu, nazvali Ibossim ili Ibošim. Rimljani su je kasnije zvali Ebusus ili Ebysos. Nakon što je Fenicija pala pod najezdom Asiraca, Ibiza je pala pod vlast Kartage, također feničke kolonije. Na otoku su se proizvodile boje za tkanine, sol, riblji sos (garum) i vuna. Oko 400. pr. Kr. izgrađen je hram božici Tanit u špilji Es Culleram i ostali balerski otoci su se priključili trgovinu koja se vodila s Ibize. Ibiza je postala vodećom trgovačkom lukom na zapadnom Sredozemlju i počela je osnivati svoje ispostaje kao što je Na Guardis na Majorci.
Tijekom Drugog punskog rata, 209. pr. Kr., otok su napala dva brata obitelji Scipio, ali je otok ostao vjeran Kartagi. Kako su Kartažani gubili Iberijski poluotok, Ibiza je poslužila generalu Magou kao opskrbna postaja prije bijega na Minorcu i poslije u Ligurniju. Ibiza je uspjela osigurati povoljan sporazum s Rimskom Republikom te je pošteđena stradanja i sačuvala je punske institucije sve do uspostave Rimskog Carstva kada je postala rimskim municipiumom (općinom). Tijekom Rimskog Carstva Ibiza je ostala mirnom carskom lukom, daleko od važnijih trgovačkih putova.
U proljeće 1110. godine Ibizu, zajedno s otocima Formentera i Menorca, napao je norveški kralj Sigurd I. na svom putu u križarski pohod na Jeruzalem. To je učinio kako bi oslabio muslimansku vlast na Iberskom poluotoku. Ibizu je naposlijetku osvojio aragonski kralj Jakov I. Aragonski 1235. godine i od tada je otok imao svoju samoupravu. No, Filip V., kralj Španjolske je ukinuo lokalnu vladu i autonomiju otoka, što je potrajalo sve do 1970-ih kada je usvojen ustav Baleara kojim im je zajamčena autonomija.
Znamenitosti
mini| Sant Miquel Gornji grad Ibize, koji je ujedno i najstariji, je izvanredan primjer utvrđene akroopole koja je izvanredno sačuvana u načinu na koji njezini zidovi i urbano tkivo uspješno odražavaju najranije feničko naselje, s arapskim i katalonskim renesansnim tornjevima. Dugogodišnja izgradnja zidina nije uništila nacrte ulica, već ih je uklopila u posljednjim fazama. Nedirnute renesansne utvrde iz 16. stoljeća su izgrađene u talijanskom stilu koji se može naći širom Novog svijeta.
Na jugozapadnoj padini Gornjeg grada nalazi se feničko-punsko groblje Puig des Molins koje je korišteno do kraja rimskog razdoblja. U njemu je otkriven običaj spremanja pepela pokojnika u prerodne niše u stijenama (grotto) iz 6. stoljeća pr. Kr., dok su kasnije kopane vještačke niše i grobne komore. U nekima su pronađeni i obiteljski monolitni sarkofazi i grobne figure i drugi kultni predmeti. Na terasama groblja su čak posađeni maslinici kako bi se iskoristila vlažnost podzemnih prostorija.
Arheološkim iskapanjima otkriveni su arapski utjecaji na izgled grada. Naime otkriven je zemljani zid medine (središte grada) s uskim ulicama koje su povezivale kuće s prozorima na privatno dvorište koja su s druge tri strane zatvoreni zidovima. Katalonski utjecaj je očitiji s dvorcem iz 13. stoljeća koji je dograđen u 16. stoljeću i gotičkom katedralom u središtu grada.
Fenički arheološki lokalitet Sa Caleta je zapravo naselje pored mjesta ekstrakcije soli koje je napušteno 590. pr. Kr. kako bi se osnovao grad Ibiza, a kasnije je erodiralo u more. Njegove razbacane kvadratične kuće su bile povezane nepravilnim ulicama i trokutastim trgovima, i u njima je živjelo oko 800 stanovnika koji su imali pravednu društvenu strukturu i gospodarstvo utemeljeno na poljoprivredi, metalurgiji, soli i ribarstvu.
U blizini se nalaze i drugi fenički spomenici poput drevne cisterne, ali i muslimansko groblje, te ruševine kršćanske kapele. U području Ses Feixes, nasuprot Gornjeg grada, nalazi se originalni sustav navodnjavanja koji se sastoji od podjele parcela na kvadrate mrežom kanala koji su ujedno i skupljali vodu i navodnjavali polja.
Na kraju, na južnom vrhu otoka nalazi se kulturni krajolik Las Salinas koji se sastoji od stoljetnih sustava kanala, nasipa i brana kojima je stvoreno vlažno područje iznimne ljepote i ekološke važnosti za bioraznolikost s karakterističnom florom i faunom.
Također, evolucija morske obale Ibize je jedan od najboljih primjera utjecaja Posidonije i njezine interakcije s obalnim i morskim ekosustavima.
6
thumb|Ilirski ustanak godine 6.
Godina 6. (VI) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Lepida i Aruncija ili, rjeđe, '''godina 759. Ab urbe condita'''. Oznaka "6." za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
Osojnik (Vrbovsko)
Osojnik je naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Vrbovskog. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Sjeverozapadno su Mali Jadrč, Veliki Jadrč, Smišljak, Plešivica, Klanac, sjeverno-sjeveroistočno je Rim, sjeveroistočno su Zdihovo, Liplje, Hrsina, Krč Bosiljevski i Strgar, jugoistočno su Medari.
TPTE
TPTE je enzim koji je kod ljudi kodiran TPTE genom.
Alex, Oklahoma
Aleksis je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 550, što je 85 (-13,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Crescencio Pantaleón, Sayula de Alemán
Crescencio Pantaleón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Jesse L. Lasky
Jesse Louis Lasky (13. septembar 1880 - 3. januar 1958) bio je američki filmski producent i poslovni čovjek, poznat kao jedan od osnivača prvog filmskog studija u Hollywoodu, odnosno kompanije od koje je kasnije nastao današnji Paramount Pictures.
Lasky se rodio u jevrejskoj porodici u San Franciscu, a prije bavljenja filmom je neko vrijeme nastupao u vodviljima, te se tako upoznao sa znamenitim režiserom Cecilom B. DeMilleom koji će mu postati jedan od najbližih suradnika. Godine 1913. je uz njegovu pomoć, ali i pomoć svog šurjaka Samuela Goldwyna osnovao poduzeće Jesse L. Lasky Feature Play Company,. Sljedeće godine je u tada ruralnom Hollywoodu iznajmio štalu (današnji Lasky-De Mille Barn) koja mu je poslužila kao studio u kome je snimljen film The Squaw Man, koji se često navodi kao prvi hollywoodski film. Godine 1916. se Laskyjevo poduzeće spojilo sa poduzećem Famous Players Film Company Adolpha Zukora i tako stvorilo Famous Players-Lasky, jedan od studija koji je dominirao Hollywoodom u nijemoj eri i u velikoj mjeri ustanovio poslovni model vertikalne integracije i block bookinga karakterističan za klasični Hollywood. Ono se godine 1927. preimenovalo u današnji Paramount. Sam Lasky je, međutim, zbog financijskih problema izazvanih slomom njujorške burze i Velikom depresijom bio 1933. godine prisiljen predati kontrolu nad poduzećem, ali je nastavio djelovati u Hollywoodu kao nezavisni producent.
Njegov sin Jesse L. Lasky, Jr. je stekao ugled kao scenarist i književnik.
Nieder-Wiesen
Nider-Visen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Alcej-Vorms. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 610 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7331051.
1,3-Dihloropropen
1,3-Dihloropropen je organsko jedinjenje, koje sadrži 3 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 110,970 Da.
Nieder-Wiesen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Alcej-Vorms Nider-Visen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Alcej-Vorms. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 225 metara. Površina opštine iznosi 4,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 610 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 125 stanovnika/km².
Escalerilla (razvrstavanje)
Escalerilla ima više značenja:
Svjetlosna energija
Svjetlosna energija ili količina svjetlosti (oznaka Qs) je fotometrijska fizikalna veličina koja opisuje energiju elektromagnetskoga zračenja onih valnih duljina (380 do 780 nm) za koje je ljudsko oko osjetljivo (ljudsko je oko najosjetljivije za valnu duljinu svjetlosti od 555 nm, to jest tada je najveća svjetlosna učinkovitost). Mjerna jedinica svjetlosne energije jest lumensekunda ili lumen sekunda (lm ∙ s).
Fotometrija
Fotometrija je grana optike koja se bavi mjerenjem svojstava svjetlosti, u smislu njenog doživljenog sjaja u ljudskom oku. Sedam osnovnih fotometrijskih veličina opisuje svojstva svjetlosti:
Scigliati, Salerno
Scigliati je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
La Esperanza, Río Bravo
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Las Pilas, Mezquitic
Las Pilas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1530 m.
Bordères
Border je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Pau.
Hans Otto
thumb|250px|right|Hans Otto na poštanskoj marki koju je izdala [[DR Njemačka.]]
Bordères
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 657 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 143 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 249 metara (maksimalnoj 420 m, a minimalnoj 247 m).
Hans Otto
Hans Otto (Dresden, 10. august 1900 - Berlin, 24. novembar 1933) bio je njemački glumac, poznat kao jedna od prvih žrtava nacističkog režima.
Otto je odrastao u Dresdenu i pohađao istu školu sa znamenitim književnikom Erichom Kästnerom. Glumačku karijeru je započeo 1921. godine. S vremenom je postao jedan od najpopularnijih glumaca njemačkog kazališta, a 1929. je odigrao naslovnu ulogu u prestižnoj kazališnoj adaptaciji Winnettoua.
Za razliku od mnogih svojih kolega nije napustio Njemačku nakon što su početkom 1933. u njoj na vlasti došli nacisti, a odbio je ponudu Maxa Reinhardta da se preseli u Beč. 24. novembra su ga u restoranu uhapsili pripadnici nacističkih Jurišnih odreda (SA); tokom nekoliko sati je nekoliko puta premještan iz kasarni SA u Gestapo, gdje je svaki put bio izložen mučenju. Istog je dana odveden u policijsku bolnicu gdje je umro od ozljeda. Ministar propagande Joseph Goebbels je posebnim dopisom zabranio njemačkim medijima da objave vijest o njegovoj smrti.
Klaus Mann je godine 1936. Hansa Otta iskoristio kao predložak za lik Otta Ulrichsa u svom romanu Mephisto. Kasnije je u DR Njemačkoj Otto slavljen kao mučenik, te su po njemu nazivane ulice, trgovi i razne institucije.
Piscu Lung, Bulzești
Piscu Lung je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Bulzești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 277 m.
Onigo, Treviso
Onigo je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1991 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 172 m.
Rino, Brescia
Rino je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 298 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 668 m.
Zakoni o uniji 1707.
Dve zemlje su delile istog monarha od Unije kruna 1603, kad je škotski kralj James VI nasledio engleski presto od Elizabete I, s kojom je bio u srodstvu i po majčinoj i po očevoj liniji. Iako se govori o "uniji kruna", do 1707. zapravo se radilo o dve odvojene krune koje su bile ujedinjene u istoj osobi (nasuprot predloženom stvaranju jedne krune i jednog kraljevstva, kakva je potom bila Kraljevina Velika Britanija). Bila su tri pokušaja (1606, 1667. i 1689. godine) da se dve zemlje ujedine, ali do toga nije došlo sve do početka 18. veka, kad su vlasti obe zemlje podržale tu ideju, premda iz različitih razloga.
Zakoni su stupili na snagu 1. maja 1707. Na ovaj datum škotski i engleski parlament ujedinili su se u jedan Parlament Velike Britanije, smešten u Westminsterskoj palati u Londonu, u kojoj se do tada sastajao engleski parlament. Stoga se ovi zakoni navode kao Unija Parlamenata. Istoričar Simon Schama rekao je za uniju: "Ono što je počelo kao neprijateljsko spajanje, završilo se potpunim partnerstvom i preraslo u najmoćniji koncern u svetu ... to je bila jedna od najzadivljujućih transformacija u evropskoj istoriji".
Petrovići (Vrbovsko)
Petrovići su naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Vrbovskog. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Sjeverozapadno su Gornji Vučkovići, istočno-sjeveroistočno su Donji Vučkovići i Moravice, jugoistočno su Matići, Carevići, Gornji Vukšići i Donji Vukšići.
Ojirabo, Urique
Ojirabo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1879 m.
Indiscretion (Star Trek: Deep Space Nine)
Indiscretion je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazana 23. oktobra 1995. godine. Radnja prikazuje kako major Kira odlazi tražiti nestali cardassijanski brod koji je za vrijeme okupacije prevozio zarobljenike, te kako joj se u toj misiji pridruži Gul Dukat.
War and Peace (film)
War and Peace je američko-italijanski historijski film snimljen 1956. u režiji Kinga Vidora. Poznat je kao prva ekranizacija istoimenog Tolstojevog romana na engleskom jeziku. Producenti su bili Dino De Laurentiis i Carlo Ponti. Glazbu je skladao Nino Rota, a fotografiju potpisuje Jack Cardiff. Film je napravila kuća Dino de Laurentiis Productions, a distribuirao ga je Paramount Pictures.
Zvijezde filma su Audrey Hepburn, Henry Fonda, i Mel Ferrer, zajedno s Vittoriom Gassmanom, Herbertom Lomom i Anitom Ekberg, u jednoj od njenih prvih uloga. Nominiran je za Oscara u kategoriji najboljeg redatelja (King Vidor), najbolju fotografiju (Jack Cardiff) i za najbolji dizajn kostima (Maria De Matteis).