cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Martin Scorsese
Taksist
Taksist je označio i početak suradnje sa scenaristom Paulom Schraderom. Film dijeli tematske veze s radom francuskog redatelja Roberta Bressona, ponajviše s filmom Pickpocket (u smislu "dnevnika" osamljenika i opsjednutog čovjeka koji traži iskupljenje). Scenarist/redatelj Schrader često se vraćao Bressonovim radovima u svojim filmovima kao što su Američki žigolo i Light Sleeper i u Scorseseovom kasnijem filmu, Između života i smrti.
Kontroverzan od samog objavljivanja, Taksist se našao na naslovnicama ponovno pet godina kasnije, kad je John Hinckley Jr. pokušao ubiti tadašnjeg predsjednika Ronalda Reagana. Nekoliko puta se opravdavao svojom opsesijom likom Jodie Foster (u filmu, lik kojeg glumi De Niro, Travis Bickle, pokušava ubiti senatora).
Taksist je osvojio Zlatnu palmu na Filmskom festivalu u Cannesu, te zaradio četiri nominacije za Oscara, uključujući onu za najbolji film, međutim nije osvojio nijednu nagradu.
Scorseseu je nakon toga ponuđena uloga Charlesa Mansona u filmu Helter Skelter i epizodna uloga u ratnom filmu Velika prva divizija, ali je odbio obje ponude. Međutim, prihvatio je ulogu gangstera u filmu Cannonball redatelja Paula Bartela. U to se vrijeme govorilo i o nekoliko nikad snimljenih redateljskih projekata kao što su Haunted Summer, o Mary Shelley i film s Marlonom Brandom o masakru nad Indijancima kod Wounded Kneeja.
New York, New York i Posljednji valcer
Kritički uspjeh Taksista ohrabrio je Scorsesea da krene sa svojim prvim visokobudžetnim projektom: raskošnim mjuziklom New York, New York. Počast Scorseseovom rodnom gradu i klasičnim holivudskim mjuziklima bio je veliki neuspjeh na box-officeu i kod kritike.
New York, New York je bila treća redateljeva suradnja s Robertom De Nirom, uz kojeg je nastupila Liza Minnelli (počast i aluzija na njenog oca, legendarnog redatelja mjuzikala Vincentea Minnellija). Unatoč vizualnoj raskoši i stilskim bravurama, mnogi kritičari zamjerili su filmu na dosta olovnoj studijskoj atmosferi u odnosu na ranije Scorseseove projekte. Gledano s današnjeg stajališta, film ostaje jedna od redateljevih ranih studija muške paranoje i nesigurnosti (koja dijeli dosta toga s njegovim drugim filmovima kao što su Ulice zla, Taksist, Razjareni bik i Pokojni).
Razočaravajući prijem filma bacio je Scorsesea u depresiju. Do tada je već postao ozbiljan ovisnik o kokainu. Međutim, našao je dosta kreativne snage da snimi visoko cijenjeni Posljednji valcer, dokumentirajući posljednji koncert grupe The Band. Koncert je održan u dvorani Winterland u San Franciscu, a na njemu je nastupila jedna od najširih postava poznatih glazbenika koji su gostovali na jednom koncertu kao što su Eric Clapton, Neil Young, Neil Diamond, Ringo Starr, Muddy Waters, Joni Mitchell, Bob Dylan, Paul Butterfield, Ronnie Wood i Van Morrison. Međutim, Scorseseve obveze drugim projektima odgodile su izlazak filma sve do 1978.
Još se jedan Scorseseov dokumentarac pojavio 1978., nazvan American Boy, s fokusom na Stevena Princea, drskog prodavača oružja koji se pojavio u Taksistu. Slijedio je period divljih tuluma, koji su naštetili ionako slabom Scorseseovu zdravlju.
Razjareni bik
Prema mnogim izvorima (uključujući Scorsesea), Robert De Niro praktično mu je spasio život kad ga je uvjerio da se mora skinuti s kokaina da bi mogao snimiti, za većinu svoj najbolji film, Razjareni bik (1980.). Uvjeren da više neće snimiti nijedan drugi film, usmjerio je svu energiju u stvaranje nasilne priče o boksačkom prvaku u srednje teškoj kategoriji, Jakeu La Motti, nazivajući to "kamikaza metodom" snimanja filma. Film je posvuda smatran remek-djelom te je u glasovanju engleskog prestižnog magatina Sight & Sound proglašen najboljim filmom osamdesetih. Zaradio je osam nominacija za Oscara, uključujući onu za najbolji film, najboljeg glumca Roberta De Nira i prvu Scorseseovu za najboljeg redatelja. De Niro je osvojio, kao i Thelma Schoonmaker za montažu, ali Oscar za najboljeg redatelja otišao je Robertu Redfordu za Obične ljude.
Razjareni bik, snimljen u izrazito kontrastnoj crno-bijeloj tehnici, označio je trenutak kad je Scorseseov stil dosegao svoj zenit: Taksist i New York, New York rabili su elemente ekspresionizma kako bi naglasili psihologiju, ali ovdje je stil doveden do novih ekstrema, uvodeći duge usporene snimke, kompleksne snimke, ekstravagantno iskrivljenje perspektive (primjerice veličina boksačkog ringa mijenja se iz borbe u borbu). Tematski također jer su teme prenešene iz Ulica zla i Taksista: nesigurni muškarci, nasilje, krivnja i iskupljenje.
Iako je scenarij za Razjarenog bika pripisan Paulu Schraderu i Mardiku Martinu, konačni scenarij dosta se razlikovao od Schraderove originalne verzije. Nekoliko puta su ga prepravljali pisci kao što je Jay Cocks (koji je surađivao na pisanju scenarija za kasnije Scorseseove filmove Doba nevinosti i Bande New Yorka). Veći dio završne verzije napisali su Scorsese i Robert De Niro.
Kralj komedije
Scorseseov sljedeći projekt bila je peta suradnja s Robertom De Nirom, Kralj komedije (1983.). Bila je to apsurdna satira svijeta medija i zvijezda, odstupanje od emocionalno intenzivnih filmova s kojima je najčešće dovođen u vezu. Vizualno je bio mnogo manje pokretljiv za razliku od stila koji je redatelj postigao do tada, često upotrebljavajući statičnu kameru i duge snimke. Ekspresionizam iz njegovih prijašnjih radova ustupio je mjesto gotovo totalnom nadrealizmu. Međutim, bio je to očito Scorseseov rad i odmak od New Yorka. Zaradio je mnoge usporedbe s Taksistom, najviše zato što se bavi nezadovoljnim samcem koji ironično zarađuje status ikone nakon kriminalnog čina (ubojstva i otmice).
Kralj komedije nije najbolje prošao u kinima, ali je dobio dobre ocjene kod kritičara u godinama nakon objavljivanja. Možda je tematika o ispraznom šoubiznisu i opsjednutošću zvijezdama mnogo aktualnija za današnje prilike nego za doba kad je film objavljen.
1983. je Scorsese počeo raditi na dugo pripremanom projektu, Posljednje Kristovo iskušenje. Film je trebao financirati Paramount Studios, ali neposredno prije početka snimanja, studio je odustao od projekta pod pritiskom religijskih skupina. U ovoj nedovršenoj verziji iz 1983., Isusa je trebao glumiti Aidan Quinn, Poncija Pilata Sting. (U verziji iz 1988., ove uloge odigrali su Willem Dafoe i David Bowie).
Boja novca
Zajedno s videospotom Michaela Jacksona za pjesmu "Bad", Scorsese je 1986. snimio Boju novca, nastavak cijenjenog filma Hazarder s Paulom Newmanom iz 1961. Iako vizualno dopadljiv, Boja novca bio je prvi Scorseseov izlet u snimanje komercijalnih mainstream filmova. Paul Newman je osvojio Oscara za najboljeg glumca, a Scorsese je konačno osigurao financije za svoj dugo pripremani projekt: Posljednje Kristovo iskušenje.
Posljednje Kristovo iskušenje
Nakon koketiranja s komercijalnim Hollywoodom sredinom osamdesetih, Scorsese se 1988. vratio snimanju više osobnih filmova sa scenarijem Paula Schradera za Posljednje Kristovo iskušenje. Temeljen na kontroverznoj knjizi Nikosa Kazantzakisa iz 1951., film prepričava priču o Isusovu životu na humaniji način za razliku od dotadašnjeg prikazivanja Isusa kao božanstva. I prije samog objavljivanja film je izazvao masovni bijes, demonstracije diljem svijeta protiv navodnog bogohuljenja te tako od niskobudžetnog filma postao medijska senzacija. Najviše kontroverzi odnosilo se na kraj filma u kojem Krist na križu pod utjecajem Sotone halucinira kako je oženio Mariju Magdalenu i podigao obitelj.
Prevladavši kontroverze, Posljednje Kristovo iskušenje zaradio je dobre kritike i ostao važan dio Scorseseova rada. Zaradio je drugu nominaciju za najboljeg redatelja, ali i ovaj put neuspješno. Oscar je otišao Barryju Levinsonu za Kišnog čovjeka.
Dobri momci
Nakon desetljeća manje-više uspješnih komercijalnih rezultata, mafijaški ep Dobri momci iz 1990. bio je povratak u formu za Scorsesea i njegov vizualno najvjerodostojniji film još od Razjarenog bika. Vrativši se Maloj Italiji, De Niru i Joeu Pesciju, Dobri momci su ponudili virtuozan prikaz redateljeve vještine i ponovno ga etablirali kao jednog od vodećih redatelja u Hollywoodu. Film se smatra jednim od redateljevih najvećih postignuća.
Međutim, Dobri momci su označili pomak u redateljevu radu, inaugurirajući eru u njegovoj karijeri koja je tehnički bila potpuna, ali neki su prigovarali da je bila i emocionalno hladna. Unatoč tome, mnogi su vidjeli film kao Scorseseov arhetip – najviše dostignuće u njegovim redateljskim vještinama.
Scorsese je zaradio svoju treću nominaciju za najboljeg redatelja, ali je opet izgubio, ovaj put od Kevina Costnera (koji je režirao svoj prvi film Ples s vukovima). Osim toga, Joe Pesci je dobio Oscar za najboljeg sporednog glumca.
1990. se pojavio u cameo ulozi kao Vincent van Gogh u filmu Snovi legendarnog japanskog redatelja Akire Kurosave.
Rt straha
1991. je donijela Rt straha, obrada istoimenog kultnog filma iz 1962., i sedmu suradnju s De Nirom. Bio je to još jedan izlet u mainstream, film je stilizirao Grand Guignol obilno preuzimajući atmosferu filma Alfreda Hitchcocka i Charlesa Laughtona Noć lovca iz 1955. Rt straha zaradio je podijeljene kritike, a prigovarano mu je zbog ženomrzačkih scena nasilja. Međutim, mračna tema filma dala je Scorseseu priliku da iskoristi niz blistavih vizualnih trikova i efekata. Film je zaradio dvije nominacije za Oscara. Zaradivši osamdeset milijuna dolara samo u Americi, ostat će najveći Scorseseov komercijalni uspjeh sve do filma Pokojni iz 2006.
Doba nevinosti
Raskošno namješteni film Doba nevinosti (1993.) bio je neobičan projekt za Scorsesea jer je morao adaptirati roman Edith Wharton o konzervativnom visokom društvu New Yorka u kasnom 19. stoljeću. Kritičari su pisali hvalospjeve o filmu, ali je podbacio u kinima. Kako je u dokumentarcu Scorsese on Scorsese naglasio montažer/intervjuer Ian Christie, Scorsese je bio privučen likovima i pričom Whartonina teksta te je htio da njegov film bude emocionalno iskustvo kao što je to njemu bila knjiga, a ne klasična adaptacija književnog djela. Kako bi to postigao, Scorsese je tražio inspiraciju iz različitih povijesnih filmova koji su ostvarili emocionalni utisak na njega. U Scorsese on Scorsese, on navodi utjecaje filmova kao što su Senso i Gepard Luchina Viscontija kao i Veličanstveni Ambersonovi Orsona Wellesa te La Prise de Pouvoir par Louis XIV Roberta Rossellinija. Iako se Doba nevinosti od ovih filmova prvenstveno razlikovalo u pogledu naracije, priče i tematike, prisutnost izgubljenog društva, izgubljenih vrijednosti kao i detaljiziranih oživljavanja društvenih običaja i rituala nastavljaju tradiciju ovih filmova.
Film je na veći odaziv naišao u europskim zemljama, pogotovo u Ujedinjenom Kraljevstvu i Francuskoj, nego u Americi. Film je zaradio pet nominacija za Oscare (uključujući onu za Scorsesea za najbolji adaptirani scenarij), osvojivši onaj za kostimografiju. Ostvario je i značajan utjecaj na redatelje kao što su kineski autor Tian Zhuangzhuang, i britanski redatelj Terence Davies koji su naveli film kao jedan od deset najomiljenijih.
Bila je ovo prva Scorsesova suradnja s Danielom Day-Lewisom, s kojim će opet surađivati na Bandama New Yorka.
Casino
Kao i Doba nevinosti, i raskošni Casino iz 1995. je usko fokusiran na povrijeđenog muškarca čiji je dobro organizirani život poremećen dolaskom nepredvidljivih nepogoda. Činjenica da je to bio nasilni gangsterski film oduševila je one Scorseseove obožavatelje koji su se osjećali prevarenima njegovim zadnjim filmom. Kritike, međutim, nisu bile tako jednoglasne. Većina kritičara zamjerila je filmu da je presličan Dobrim momcima. I doista, mnogi su vizualni izrazi i trikovi podsjećali na raniji film, a preneseni su dosta netaktično. Najočitija sličnost bio je lik psihopata kojeg glumi Joe Pesci. Neki su Casino smatrali njegovim najnasilnijim filmom, a neke uvodne scene podsjećale su na dokumentarce. Ipak, film je tehnički bilo izvanredno postignuće, a trajao je skoro tri sata. Sharon Stone nominirana je za Oscara u kategoriji za najbolju glumicu.
U izdanju časopisa Film Comment za siječanj 2000., posvećenom najboljim filmovima devedesetih, Thierry Fremaux iz Instituta Lumière izjavio je: "Najbolji film desetljeća u isto je vrijeme najpodcjenjeniji film desetljeća: Casino", dok je Michael Wilmington Dobre momke i Casino nazvao "Sjajnim kasnim vrhuncima noira".
Osobno putovanje Martina Scorsesea kroz američki film
Scorsese je 1995. snimio četverosatni dokumentarac ponudivši iscrpno putovanje kroz američku kinematografiju. Pokrio je eru nijemog filma do 1969., godinu kad je Scorsese počeo svoju profesionalnu karijeru, izjavivši: "Ne bi bilo u redu da komentiram sebe ili svoje suvremenike."
Kundun
Ako je Doba nevinosti odvratio i zbunio neke obožavatelje, onda je Kundun (1997.) otišao nekoliko koraka dalje, prikazujući rani život Tenzina Gyatsoa, 14. Dalaj Lame, kinesku invaziju na Tibet i Dalaj lamin progon u Indiju. Tematski odmak nije bio jedini vidljiv u Scorseseovu radu, nego i novi pripovjedački i vizualni pristup. Tradicionalna dramatska sredstva zamijenjena su zadivljujućim slikovitim vizualnim predodžbama.
Film je izazvao uzbunu u uredima svog distributera, Disneyja, koji je u to vrijeme planirao ekspanziju na kinesko tržište. Studio je isprva prkosio kineskim vlastima, a onda se distancirao od projekta, ostavljajući Kundun na nemilost tržišta.
Između života i smrti
Između života i smrti bio je povratak na domaći teritorij i nova suradnja s redateljom i scenaristom Paulom Schraderom. Ovaj put radilo se o mračnom djelu koje po atmosferi podsjeća na Taksista. Kao i prijašnje suradnje između Scorsesea i Schradera, zadnje scene prikazivale su iskupljenje koje su opet prizvale filmove Roberta Bressona. Kritike su većinom bile pozitivne, iako se nije radilo o apsolutnom priznanju kao kod njegovih drugih filmova.
Bande New Yorka
1999. je Scorsese producirao dokumentarac o talijanskim redateljima nazvan Moje putovanje u Italiju. Dokumentarac je nagovijestio redateljev sljedeći projekt, epske Bande New Yorka (2002.), inspirirane (između ostalog) velikim talijanskim redateljima kao što su Luchino Visconti. Film je u cijelosti sniman u Rimu, u glasovitom filmskom studiju Cinecitta.
Uz budžet za koji se govorilo da je prešao 100 milijuna dolara, Bande New Yorka bio je Scorseseov vjerojatno najveći mainstream projekt. Kao i Doba nevinosti, radnjom je bio smješten u New York 19. stoljeća, iako se fokusirao na ljude s druge strane društvene ljestvice. Produkcija je bila ometana glasinama da se redatelj sukobio sa šefom Miramaxa Harveyjem Weinsteinom. Unatoč demantijima o umjetničkom kompromisu, Bande New Yorka postale su redateljev najkonvencionalniji film. Originalna glazba koju je skladao redoviti Scorseseov suradnik Elmer Bernstein odbijena je potkraj produkcije u zamjenu za onu konvencionalniju Howarda Shorea i mainstream rock glazbenika U2 i Petera Gabriela. Konačna verzija filma trajala je 168 minuta, dok je redateljeva verzija bila duža od tri sata.
Bez ikakve sumnje, središnje teme filma bile su u skladu sa Scorseseovom tradicionalnom problematikom: New York, nasilje kao kulturna posebnost i supkulturne podjele po etničkoj pripadnosti.
Originalno sniman za objavu zimi 2001. (da se natječe za Oscare), Scorsese je odgodio konačnu produkciju filma sve do početka 2002.; studio je neprestano odgađao film sve do izlaska u sezoni Oscara, krajem 2002.
Bande New Yorka donijele su Scorseseu njegov prvi Zlatni globus za najboljeg redatelja. U veljači 2003., film je dobio nekoliko nominacija, među kojima su bile one za najbolji film, redatelja i najboljeg glumca Daniela Day-Lewisa. Bila je to Scorseseova četvrta nominacija za Oscara te su mnogi mislili kako bi konačno mogao pobijediti. Ipak, film nije odnio nijednu nagradu, a Scorseseu je pobjedu odnio Roman Polanski s filmom Pijanist.
2003. je objavljen The Blues, dugi dokumentarac u sedam dijelova o povijesti bluesa od afričkih korijena, preko delte Mississippija i dalje. Sedam filmaša, među kojima su bili Wim Wenders, Clint Eastwood, Mike Figgis i sam Scorsese, snimili su svaki svoj dio filma od po 90 minuta. (Scorseseov dio zvao se Feel Like Going Home).
Avijatičar
Scorseseov film Avijatičar (2004.) raskošna je i opsežna priča o redatelju, producentu, ekscentriku, multimilijunašu i pioniru avijacije Howardu Hughesu. Kao i Bande New Yorka, te posebno New York, New York prije toga, film je bio još jedan pokušaj da spoji vlastiti kreativni senzibilitet s konvencijama zlatnog doba Hollywooda. Film je zaradio odlične kritike,    iako je manji broj kritičara zamjerio filmu da mu nedostaje nešto "Scorseseova potpisa". Pobrao je uspjeh u kinima diljem svijeta i dobio priznanja od Akademije.
Avijatičar je bio nominiran za šest Zlatnih globusa, uključujući one za najbolju dramu, režiju, scenarij i najboljeg glumca u drami – Leonarda DiCapria. Osvojio je tri, uključujući one za najbolju dramu i glumca u drami. U siječnju 2005., Avijatičar je zaradio najviše nominacija na 77. dodjeli Oscara, čak 11, između kojih i onu za najbolji film. Ostale nominacije su bile gotovo u svim glavnim kategorijama: po peti put Scorsese je nominiran za režiju, a osim njega film je nominiran u kategorijama za najboljeg glumca (Leonardo Di Caprio), najbolju sporednu glumicu (Cate Blanchett) i za najboljeg sporednog glumca (Alan Alda). Iako je bio glavni favorit po broju nominacija, film je dobio svega pet Oscara: za najbolju sporednu glumicu, scenografiju, kostimografiju, montažu i fotografiju. Scorsese je opet izgubio, ovaj put od Clinta Eastwooda za film Djevojka od milijun dolara (koji je proglašen i za najbolji film).
No Direction Home
No Direction Home je dokumentarac Martina Scorsesea koji prati život Boba Dylana i njegov utjecaj na popularnu glazbu i kulturu 20. stoljeća. Film ne pokriva cijelu Dylanovu karijeru, nego se fokusira na njezine početke, put do slave u šezdesetima, njegovu kontroverznu transformaciju s akustične gitare na električni zvuk i "povlačenje" s turneje 1966. zbog pada s motocikla. Film je premijerno prikazan u SAD-u i Velikoj Britaniji 26. i 27. rujna 2005. Osvojio je nagradu Peabody.
Pokojni
Scorsese se vratio kriminalističkom žanru svojim zadnjim filmom, trileru radnjom smještenom u Boston, Pokojni, temeljen na kriminalističkoj drami Pakleni poslovi iz Hong Konga. Film je opet ujedinio redatelja s Leonardom Di Capriom, glumcem s kojim je već radio na dva projekta. Pokojni su isto tako doveli do suradnje Scorsesea i Jacka Nicholsona.
Pokojni su oduševili kritiku, a neki su tvrdili kako je to jedan od Scorseseovih najboljih radova od filma Dobri momci iz 1990., a neki su ga stavljali u rang s najslavnijim klasicima, Taksistom i Razjarenim bikom. Sa zaradom od oko 130 milijuna dolara samo u Americi, Pokojni su komercijalno dosad najuspješniji Scorseseov film.
Scorseseova režija Pokojnih donijela mu je drugi Zlatni globus za režiju, kao i nagradu kritičara i, konačno, nakon pet neuspješnih nominacija, Oscar za najboljeg redatelja. Tu nagradu mnogi su smatrali kao zaostali dug, a neki kritičari su napisali kako je to Oscar Scorseseu za "životno djelo", ili "Taksist/Razjareni bik/Dobri momci Oscar". Nagradu su mu uručili dugogodišnji prijatelji i kolege Steven Spielberg, Francis Ford Coppola i George Lucas, svi članovi generacije Novog Hollwooda. Akademija je reagirala na Scorseseov uspjeh zaglušujućim ovacijama. Pokojni su osvojili i Oscara za najbolji film 2006. godine, najbolje adaptirani scenarij i najbolju montažu dugogodišnje Scorseseove montažerke Thelme Schoonmaker. Bio joj je to treći Oscar za neki Scorseseov film.
Vojna baza
250px|right|thumb|Zračna panorama američke baze [[Pearl Harbor]]
Baza je izraz koji se u vojnoj terminologiji koristi za svako građevinski objekt ili postrojenje, odnosno kompleks objekata i postrojenja kojim upravlja neki od vidova oružanih snaga u svrhu zaštite i/ili održavanja vojne i opreme ili osoblja, odnosno vršenja obuke i/ili vođenja ratnih operacija.
Martin Scorsese
Vječni sjaj
Vječni sjaj je dokumentarac koji opisuje karijeru rock sastava The Rolling Stones. Film uključuje i snimke s nedavno završene turneje A Bigger Bang iz 2006.
Vojna baza
Baze se najčešće, prema tome da li prvenstveno pripadaju kopnenoj vojsci, mornarici i zrakoplovstvu pojedine države, najčešće dijele na:
Martin Scorsese
Vječni sjaj
Scorsese je snimao Stonese dvije noći u New York City's Beacon Theatreu, 29. listopada i 1. studenog 2006. Materijal s ta dva koncerta iskombiniran je sa snimkama iza kulisa, povijesnim isječcima i intervjuima s bendom.
Vojna baza
Ovisno o tome da li se baze nalaze na domaćoj ili stranoj teritoriji, dijele se na:
Ovisno o tome da li su trajno vezane za neku teritoriju, baze mogu biti:
Martin Scorsese
Scorseseov krug
Scorsese je bio poznat po angažiranju istih glumaca u svojim filmovima, posebno Roberta De Nira, koji je surađivao s njim na 8 filmova. Scorsese je često govorio kako je najbolja De Nirova izvedba pod njegovom režijom bila u Kralju komedije u ulozi Ruperta Pupkina. Osim toga, u njegovim filmovima često su se pojavljivali i Harvey Keitel (5), Joe Pesci (3), Frank Vincent (3) te Leonardo DiCaprio (4, uključujući najnoviju suradnju ). Prije njihove smrti, u manjim ulogama su se pojavljivali i Scorseseovi roditelji, Charles i Catherine.
Od svoje ekipe, Scorsese je često radio s montažerkom Thelmom Schoonmaker, snimateljima Michaelom Ballhausom i Robertom Richardsonom, kostimografkinjom Sandy Powell, scenografom Danteom Ferrettijem i skladateljima Elmerom Bernsteinom i Howardom Shoreom. Schoonmaker, Richardson, Powell i Ferretti su osvojili Oscare u svojim kategorijama za njihove suradnje sa Scorseseom. Elaine i Saul Bass, od kojih je potonji bio Hitchcockov dizajner špice, dizajnirali su uvodnu špicu za Dobre momke, Doba nevinosti, Casino i Rt straha.
Privatni život
Scorsese je od 1999. u braku s Helen Morris; ona mu je peta žena. Imaju kćer, Francescu, koja se pojavila u Pokojnima i Avijatičaru. Iz prvog braka s Laraine Brennan ima kćer Catherine, a iz drugog braka s Juliom Cameron ima kćer glumicu Domenicu Cameron-Scorsese. Scorsese je od 1979. do 1983. bio u braku s Isabellom Rossellini. 1985. je oženio producenticu Barbaru De Finu; i njihov je brak završio razvodom.
590-e pne.
thumb|300px|right|[[Sappho i Alkej iz Mitilene, slika Lawrencea Alma-Tademe (1881).]]
Tour de France
thumb|right|200px|[[Maurice Garin, stoji desno, pobednik prvog Tour de Francea. Čovek sleva je verovatno Leon Georget (1903.) ]] Tour de France [ tuʁ də fʁɑ̃s ], najpopularnija biciklistička trka na svetu. Održava se svake godine u Francuskoj u julu mesecu i traje tri sedmice. Učesnici trke su samo elitne UCI ProTim ekipe i par ekipa koje dobiju specijalni poziv organizatora. Tur de Frans je jedna od tri Grand Tur trka pored Đira d'Italija i Vuelte a Espanja.
Prvi Tur de Frans je bio održan 1903. godine i od tada se održava svake godine, osim prekida za vreme Prvog i Drugog svetskog rata.
Najuspešniji učesnici
mini|desno|160px|[[Žak Anketil na Turu 1963. godine, petostruki pobednik.]]
Lens Armstrong je u periodu od 1999. do 2005. godine došao do sedam uzastopnih pobeda u generalnom plasmanu i time postao rekorder po ukupnom broju pobeda i po broju uzastopnih trijumfa, ali su mu 2012. godine oduzete titula zbog otkrivanja učešća u doping aferi.
Četvorica imaju po pet pobeda:
Četvorica su slavili tri puta:
Đino Bartali drži rekord sa najdužim razdobljem između dve pobede (1938. i 1948).
Nesreće
mini|desno|160p|Žuta majica
Statistika
mini|desno|220p|Biciklisti ekipe -{T-Mobile}-, na Tur de Fransu 2005. godine Najviše pobeda imaju Francuzi (36), Belgijanci (18), zatim Španci sa 12 pobeda. Ostali rezultati su navedeni u sledećoj listi:
Torić
Torić je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bileća koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 47 stanovnika.
Luštica
thumb|Zaseok Radovanovići, dio sela [[Luštica (Herceg-Novi)|Luštica]] Luštica je poluostrvo u Crnoj Gori na ulazu u Boku kotorsku. Širina Boke između kraja poluostrva i rta Kobila je široka jedva 1,5 km. Administrativno je podijeljen između opština Herceg Novi i Tivat.
Poluostrvo je dugo 13 kilometara, a površina mu je 47 km². Dužina obale, izuzetno razvedene, s mnogo malih draga i rtova, iznosi skoro 35 -{km}-. Najveći vrh je Obosnik (586 m). U istorijskim izvorima Luštica se spominje od trinaestog vijeka, a o bogatoj prošlosti svjedoče brojni sakralni objekti. Poluostrvo je slabo naseljeno, pošto su veliki kompleksi zemljišta bili u vlasništvu vojske. Oko 400 stalnih stanovnika raspoređeno je u desetak ruralnih naselja (Rose, Zembelići, Mitrovići, Mrkovi, Mardari, Zabrđe, Klinci, Begovići, Radovanići, Marovići, Eraci, Tići).
Ōsaka
Osaka (大阪) je grad u Japanu u prefekturi Osaka. Prema popisu stanovništva iz 2005. u gradu je živelo 2.628.776 stanovnika. Osaka je treći po veličini grad u Japanu. Istorijski je trgovački centar Japana i još uvek je jedan od najvećih industrijskih centara i luka. U srcu je područja Osaka-Kobe-Kjoto, koje ima 17,5 miliona ljudi.
Istorija
thumb|left|200px|[[Zamak Osaka]] Grad se nekad zvao Naniva. Car Kotoku je Osaku učinio prestonicom. Budistička sekta Jodo Šinšu je 1496. napravila utvrđenje oko svog hrama u Osaki.
Oda Nobunaga je 1576. započeo opsadu tog utvrđenja. Kad su se 1580. nakon četiri godine monasi predali hram je uništen, a Tojotomi Hidejoši na tom mestu gradi čuveni Zamak Osaka. Današnje ime dobija tokom Mejđi perioda.
Stanovništvo
Prema podacima sa popisa, u gradu je 2005. godiine živelo 2.628.776 stanovnika.
Ekonomija
thumb|230px|Poslovni centar Osake Osaka je nekad bila komercijalni centar Japana. Tokio je danas preuzeo ovu ulogu. Ali u poslednjih 10 godina mnoge veće kompanije premeštaju svoja glavna sedišta iz Tokija u Osaku. Neke od većih kompanija sa sedištem u Osaki su: Šarp, Panasonik, Daimaru, Kansai, Nova.
Aerodrom
Međunarodni aerodrom Kansai je aerodrom na pravougaonom veštačkom ostrvu u zalivu Osaka. Tim aerodromom se služe i Nara, Kobe i Kjoto.
Frkuljevec Mihovljanski
Frkuljevec Mihovljanski je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Mihovljan, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 112 stanovnika te 30 obiteljskih kućanstava.
Bayrischzell
Bajrišcel je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 17 opštinskih središta okruga Misbah. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.591 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9182112.
N-acetillaktozaminid b-1,6-N-acetilglukozaminil-transferaza
Ovaj enzim deluje na beta-galaktozil-1,4-N-acetilglukozaminil terminus na asialo-alfa1-kiselinskom glikoproteinu.
Međunarodni krivični sud
Međunarodni krivični sud je međunarodni sud sa sedištem u Hagu, osnovan Rimskim statutom koji je stupio na snagu 1. jula 2002. godine. Međunarodni krivični sud predstavlja telo nadležno za suđenja za međunarodna krivična dela počinjena na teritoriji ili od strane državljana država koje su pristupile sudu. thumb|Zvaničan logo MKS.
Nastanak suda
Generalna skupština UN je 1948. godine zatražila od Komisije za međunarodno pravo da ispita mogućnost osnivanja stalnog međunarodnog krivičnog suda. Prvi nacrti dostavljeni su 1951. i 1953. godine, ali je ovo pitanje palo u drugi plan usled blokovske podeljenosti i Hladnog rata.
Do obnove inicijative dolazi 1990. i 1992. godine, a Komisija Generalnoj skupštini podnosi nacrt statuta 1993. godine, koji je revidiran 1994. Generalna skupština UN nakon toga osniva ad hok komitet koji 1995. godine zaključuje da se nastavi sa radom na statutu i priprema diplomatska konferencija i usvajanja konačne verzije statuta. Na plenipotencijarnoj diplomatskoj konferenciji održanoj u Rimu pod pokroviteljstvom Ujedinjenih nacija u julu 1998. godine usvojen je Statut tog suda.
Pošto je 11. aprila 2002. godine 66 zemalja članica (od 139 zemalja potpisnica) deponovalo instrumente ratifikacije, Statut Međunarodnog krivičnog suda stupio je na snagu 1. jula 2002. godine.
Nadležnost suda
Sud je nadležan za vođenje krivičnog postupka u vezi sa sledećim međunarodnim krivičnim delima:
Organizacija suda
thumb|right|300px|Zgrada Međunarodnog krivičnog suda u Hagu Sud čine sledeća tela:
Statutom su određeni kriterijumi za izbor sudija (eminentnost u struci i dr.). Predviđen je dosta složen postupak izbora sudija sa dve liste od koje jednu čine stručnjaci iz oblasti krivičnog prava, a drugu oni iz oblasti međunarodnog prava (pre svega međunarodnog humanitarnog prava i ljudskih prava), s tim što se bira nešto veći broj sudija koji imaju iskustvo u oblasti krivičnog prava. Svaka država članica može da predloži kandidate za sudiju, a izbor se vrši tajnim glasanjem na sednici Skupštine država članica. Sudije moraju biti državljani različitih zemalja, tj. dvoje sudija ne mogu biti državljani različitih zemalja, tj. dvoje sudija ne mogu biti državljani iste zemlje.
Statut pravi razliku između službenih i radnih jezika Suda. Službeni jezici su arapski, engleski, francuski, kineski, ruski i španski. Na njima se objavljuju presude Suda kao i druge bitne odluke koje donosi Sud. Radni jezici suda su engleski i francuski. Izuzetno, uz odobrenje Suda može se na zahtev stranke u postupku odobriti da ta stranka koristi neki drugi jezik.
Skupština država članica
Rimski statut predviđa Skupštinu država članica MKS, tj. onih zemalja koje su prihvatile Statut. Nju čine predstavnici tih zemalja koje su prihvatile Statut. Nju čine predstavnici tih zemalja, tj. svaka zemlja ima po jednog predstavnika u Skupštini, odnosno jedan glas prilikom odlučivanja. Skupština ima više važnih nadležnosti od kojih posebno treba istaći to da je ona nadležna i za izmene i dopune Statuta Međunarodnog krivičnog suda, odnosno ima ulogu koju u nacionalnim pravnim sistemima ima zakonodavno telo.
Tert-Butilamin
Tert-Butilamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 73,137 Da.
Florijan (Klanjec)
Florijan je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Klanjca, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 9 stanovnika te 3 obiteljskih kućanstava.
Trnovica (Bileća)
Trnovica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bileća koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 51 stanovnika.
Kvinaprilat
Kvinaprilat je aktivni metabolit kvinaprila. On je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 410,463 Da.
2210 Lois
2210 Lois je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,403 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 14,3.
Franklin Lakes, New Jersey
Franklin Lejks je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 10.590, što je 168 (1,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Arilmalonatna dekarboksilaza
Arilmalonatna dekarboksilaza (, AMDASE, 2-aril-2-metilmalonatna karboksilijaza, 2-aril-2-metilmalonatna karboksilijaza (formira 2-arilpropionat)) je enzim sa sistematskim imenom 2-aril-2-metilmalonat karboksilijaza (formira 2-arilpropanoat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Mahavira
thumb|right|Statua Gospodara Mahavire Mahavira (महावीर lit. Veliki junak) (599 – 527. pne.) je ime koje se najčešće koristi za indijskog mudraca po imenu Vardhamana (Sanskrit: वर्धमान "uvećani") koji je osnovao ono što se danas smatra najvažnijim dogmama džainizma. Prema džainističkoj tradiciji, bio je 24.th i posljednji Tirthankara. U tekstovima je također poznat kao Vira ili Viraprabhu, ...Sanmati, Ativira i Gnatputra. U spisima theravada budizma se spominje kao Nirgrantha Nathaputta - 'goli asket klana Jñātr.'
Lake Tanglewood, Texas
Lejk Tanglvud je grad u američkoj saveznoj državi Teksas.
Warren, Michigan
Voren (Mičigen) je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 134.056 stanovnika.
Lake Tanglewood, Texas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 796, što je 29 (-3,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Warren, Michigan
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 134.056 stanovnika, što je 4.191 (3,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
2209 Tianjin
2209 Tianjin je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa prečnikom od približno 16,44 km. Afel asteroida je na udaljenosti od 3,036 astronomskih jedinica (AJ) od Sunca, a perihel na 2,655 AJ.
Ekscentricitet orbite iznosi 0,066, inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike 2,611 stepeni, a orbitalni period iznosi 1753,348 dana (4,800 godine). Apsolutna magnituda asteroida je 10,90 a geometrijski albedo 0,285.
Bressols (Tarn i Garona)
Bresol je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Tarn i Garona koja pripada prefekturi Montoban.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2 663 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 131 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 20 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 90 metara (maksimalnoj 111 m, a minimalnoj 75 m).
Demografija
thumb|center|upright 1.2
2213 Meeus
2213 Meeus je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,197 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,7.
Roccavivi, L'Aquila
Roccavivi je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1046 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 474 m.
Gabrovec
Gabrovec je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Pregrade, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 74 stanovnika te 26 obiteljskih kućanstava.
Dekstranaza
Dekstranaza (, dekstranska hidrolaza, endodekstranaza, dekstranaza DL 2, DL 2, endo-dekstranaza, alfa-D-1,6-glukan-6-glukanohidrolaza, 1,6-alfa-D-glukan 6-glukanohidrolaza) je enzim sa sistematskim imenom 6-alfa-D-glukan 6-glukanohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Lakeview, Texas
Lakeview je gradić u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 107 stanovnika.
Chancey (Gornja Saona)
Šanse je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Gornja Saona koja pripada prefekturi Vezul.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 119 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,71 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 226 metara (maksimalnoj 298 m, a minimalnoj 224 m).
Fatnica
Fatnica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bileća koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 155 stanovnika.
Kvinetazon
Kvinetazon je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 289,739 Da.
Baar-Ebenhausen
Bar-Ebenhauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 19 opštinskih središta okruga Pfafenhofen an der Ilm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 4.802 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9186113.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Pfafenhofen an der Ilm Bar-Ebenhauzen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Pfafenhofen an der Ilm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 374 metra. Površina opštine iznosi 14,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.802 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 324 stanovnika/km².
Filipići
Filipići je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Novog Marofa, Varaždinska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 139 stanovnika te 41 obiteljskih kućanstava.
Marin Črnja
Marin Črnja (Rijeka, 3. IX. 1949 - ) je hrvatski pravnik i političar, bio ministar u prvoj i drugoj hrvatskoj vladi između 30.5.1990. i 4.3.1991. godine, ali je poznat zbog svojih poslova s Miroslavom Kutlom.
Karijera
Marin Črnja se prvi put pojavljuje u javnom životu Republike Hrvatske krajem jugoslavenskog razdoblja kada postaje sudac u Rijeci. Kako u Rijeci nije nitko od domaćih stanovnika ući u vodeću nacionalističku partiju, Črnja to koristi pa ulazi u HDZ i nakon pobjede na izborima 1990., unatoč njegovom kroničnom alkoholizmu postavlja ga se na položaj ministra rada, boračkih i invalidskih pitanja. Tu ostaje do ožujka 1991. godine nakon čega svoju poslovnu sudbinu veže s Miroslavom Kutlom čiji postaje glavni medijski strateg i za početak nakon privatizacije Slobodne Dalmacije njen predsednik (predsednik upravnog odbora) gde koristi svoj položaj za izbacivanje nepodobnih novinara te za organizaciju novinarskih napada na protivnike svog gazde. Između 1995 i 1998 godine obavlja posao direktora TV Marjan u vezi s čim se pokreću policijske istražne radnje 2000. godine zbog suradnje u krađi 22 miliona kuna iz Tiska. Dizanje optužnice se poklapa s porazom HDZa na izborima i svađi nekadašnjih nerazdvojivih prijatelja .Bez obzira na sve događaje iz devedesetih godina režimsko Državno sudbeno vijeće u Rijeci ga u srpnju 2002. godine postavlja za suca na otoku Krku.
Kontroverze
Marin Črnja se tijekom svoje karijere našao upleten u nekoliko velikih afera potresle hrvatsko sudstva, ali bez da je ikada došlo do konkretne presude. Neupitno najveća od tih afera postaje Marinovo protuzakonito postavljanje za suca na Rijeci da se protiv njega ne vodi istražni postupak iako se on vodio još od listopada 2000. godine, a mediji su u doba njegovo izbora ukazali na postojanje postupka. Kako je došlo do izdavanja ove potvrde i činjenice da nitko nije primjetio natpise u medijima Irena Bonifačić-Kraljić predsjednica suda na Krku 2010. godine nije mogla objasniti pošto tada (2002. godine) nije bila na dužnosti. Kako bi na kraju ipak počelo suđenje Marinu Črnji za ovaj kriminalni slučaj iz 2000. godine na kraju mu se trebao skinuti sudački imunitet kojeg je dobio protupravnim postavljanjem na poziciju suca 2002..
Druga hrvatska sudska farsa u kojoj se našao upleten Marin Črnja je ona povezano s građevinskom prevarom na otoku Krku gdje je bio jedan od osumnjičenih. U gotovo jedinstvenoj sudskoj parodiji Marin Črnji je sam sebi sudio za prevaru pa je na kraju potpuno očekivano optuženik proglašen nevinim.
Marin Črnji je početkom 2011 godine skinut sudački imunitet kako bi se mogao pokrenuti sudski slučaj protiv njega zbog gospodarske prevare teške 23 miliona kuna o kojoj se vodio istražni postupak još iz 2000. godine.
Zanimljivost
Suci koji su 2002 godine postavili Marina Črnu za suca na Krku bez obzira na sva upozorenja da se protiv njega vode istražne radnje su napredovali u sljedećih 8 godina do položaja suca Vrhovnog suda Republike Hrvatske.
Ipe Ivandić
Goran "Ipe" Ivandić (Vareš, 10. 12. 1955. — Beograd, 12. 1. 1994.) je bio jugoslovenski rok bubnjar poznat po svom radu sa Bijelim dugmetom.
Ivandić se rodio u Varešu, u srednjoj Bosni. Kao dečak se preselio u Sarajevo. Tokom osnovne škole pohađao je časove violine, ali se nakon završnog ispita više nije hteo zamarati s njom.
Hodžići (Bileća)
Hodžići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bileća koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 175 stanovnika.
Ipe Ivandić
Sledećih nekoliko godina je svirao u Bijelom dugmetu. Početkom 1976. godine grupa je otišla u Ameriku, gde su snimili Ivandićev singl s pesmama "Džambo" i "Vatra", te Bebekov s pesmama "Milovan" i "Goodbye, America". Početkom jeseni u Ivandić odlazi u JNA, a na njegovo mesto privremeno dolazi Milić Vukašinović iz Indeksa.
Kada je 1978. Bregović otišao u vojsku, Ipe i Laza Ristovski su pokrenuli vlastiti projekt "Stižemo". S obzirom na početni uspeh, oni napuštaju Bijelo dugme i u potpunosti se predaju novom projektu. Međutim, 19. septembra iste godine je Ipe uhapšen zbog posedovanja hašiša i osuđen na tri godine zatvora. Posle ovoga, Ivandić je odlučio da ostavi poroke, prodao je bubnjeve, počeo da uči i uspešno položio nekoliko ispita na Fakultetu političkih nauka u Sarajevu, smer - novinarstvo. Ubrzo je shvatio da ne može bez muzike, pa je ponovo nabavio instrument, i 1979. sa Slađanom Milošević snimio album "Gorim od želje da ubijem noć".
17. 2. 1981. otisao je na izdržavanje kazne u Foču. Od prvog dana isticao se primernim ponašanjem i radom u muzičkoj sekciji, pa je čak dva puta dobio dozvolu da nastupi sa KUD-om "Braća Ribar" iz Foče. Za Dan Republike 1982. godine, predsedništvo SFRJ ga je oslobodilo daljnjeg izdržavanja kazne. Oko Nove godine je prihvatio poziv da ponovno zauzme svoje mesto u Bijelom dugmetu, u kom je ostao do raspada grupe 1989.
Sa dugogodišnjom devojkom Amilom 1985. je snimio dva albuma - "Kakav divan dan" (1985) i "Amila", na kojima je pokušao da neguje muziku baziranu na zvuku elektronskih instrumenata. Posle neuspeha oba albuma, digao je ruke od bilo kakve muzike izvan "Bijelog dugmeta".
Nejasno je gde je živio nakon početka rata u bivšoj Jugoslaviji. Većina kaže da je živio u Beogradu, ali Željko Bebek u svom intervjuu  govori da je živio u Beču.
12. 1. 1994. Ivandić je poginuo padom sa šestoga sprata hotela Metropol (od 2012. nosi ime Metropol Palace) u Beogradu. Veruje se da je u pitanju samoubistvo, iako Bebek u gore navedenom intervjuu tvrdi da ne veruje u to.
Lambert–Itonov mijastenični sindrom
Lambert–Itonov mijastenični sindrom (LEMS, Lambert–Itonov sindrom, Iton–Lambertov sindrom) je retki autoimunski poremećaj koji je karakterisan mišićnom slabošću udova. On je rezultat autoimune reakcije pri kojoj se formiraju antitela protiv presinaptičkih naponom-kontrolisanih kalcijumskih kanala, i verovatno drugih proteina nervnih završetaka, u neuromišićnoj sinapsi (vezi između nerva i mišića koje oni opslužuju). Zastupljenost ove bolesti je 3,4 slučaja po milionu. Oko 60% LEMS bolesnika ima uzročni malignitet, najčešće mikrocelularni karcinom pluća; te se stoga ovaj sindrom smatra paraneoplastičnim sindromom (stanjem koje se javlja usled kancera u nekom drugom delu tela).
The Notorious B.I.G.
Christopher George Latore Wallace (21.5. 1972 – 9.3. 1997), također poznat kao Biggie Smalls (po gangsteru iz filma Let's Do It Again snimljenog 1975), Big Poppa, Frank White (po filmu King of New York) te po najpoznatijem umjetničkom pseudonimu The Notorious B.I.G. (Business Instead of Game) bio je uspješni američki reper i hip hop muzičar.
Rođen je u Brooklynu, (New York), te je odrastao na vrhuncu epidemije cracka 1980-ih te se odmalena počeo baviti trgovanjem drogom. Kada je debitirao za Bad Boy Records albumom Ready to Die 1994. godine, postao je centralna ličnost hip-hopa Istočne obale te ojačao položaj njujorške hip-hop scene kada je žanr bio dominacijom muzičara i umjetnika s Zapadne obale. Slijedeće godine je Biggie vodio prijatelje iz djetinjstva u uspjeh na top-listama preko grupe svojih štićenika poznate kao Junior M.A.F.I.A.
Prilikom snimanja svog sljedećeg albuma, Biggie se upetljao u sukob Istočne i Zapadne obale koji je dominirao tadašnjom hip-hop scenom. Dana 9.3. 1997, nepoznati napadač ga je ubio hicima iz jurećeg automobila (drive-by pucnjava) u Los Angelesu. Njegov dvostruki album Life After Death, izdan petnaest dana kasnije, došao je na prvo mjesto top-liste američkih albuma te steako dijamantni status godine 2000. Biggie was noted for his “loose, easy flow”, dark semi-autobiographical lyrics and storytelling abilities. Since his death, a further two albums have been released and he has been described by the media as one of the greatest rappers.
2214 Carol
2214 Carol je asteroid glavnog asteroidnog pojasa. Približan prečnik asteroida je 25,22 km, a srednja udaljenost asteroida od Sunca iznosi 3,165 astronomskih jedinica (AJ).
Inklinacija (nagib) orbite u odnosu na ravan ekliptike je 14,261 stepeni, a orbitalni period iznosi 2057,338 dana (5,632 godina). Ekscentricitet orbite asteroida iznosi 0,261. Apsolutna magnituda asteroida iznosi 12,00 a geometrijski albedo 0,044.
Asteroid je otkriven 7. aprila 1953. godine.
Elkhorn City, Kentucky
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 982, što je 78 (-7,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Fratte di Cimpello, Pordenone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
West Carthage, New York
Vest Kartidž je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.012, što je 90 (-4,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Čepelica
Čepelica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bileća koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 17 stanovnika.
Ekso-a-sijalidaza
Ekso-a-sijalidaza (, neuraminidaza, sijalidaza, alfa-neuraminidaza, acetilneuraminidaza) je enzim sa sistematskim imenom acetilneuraminil hidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Drago Roksandić
Sljedeće akademske godine, 1976/77., upisao je poslijediplomski studij povijesti na istom fakultetu, a 1978. godine izabran je za asistenta-pripravnika na Katedri za povijest naroda Jugoslavije u novom vijeku, također na tom fakultetu. Budući da je njegov magisterij trebao biti iz problematike povijesti Vojne krajine (Senj i Primorska krajine krajem 17. i početkom 18. stoljeća), tijekom 1978/79. školske godine proveo je pet mjeseci na studijskom boravku u Beču. Na Filozofskom je fakultetu u Beogradu magistrirao 1980. godine radom Bune u Senju i Primorskoj krajini 1719.-1722. godine, a potom je izabran za asistenta na navedenoj katedri. Rad je istovremeno bio prihvaćen za tiskanje u Radovima Instituta za hrvatsku povijest u Zagrebu te objelodanjen u cijelosti. Godine 1980. postao je stalni vanjski suradnik Instituta za hrvatsku povijest.
Ekso-a-sijalidaza
Ovaj enzim ne deluje na 4-O-acetilisane sijalne kiseline.
Drago Roksandić
Budući da je doktorsku disertaciju trebao raditi iz problematike povijesti Hrvatske Vojne krajine pod francuskom vlašću, natjecao se za jednogodišnju francusku stipendiju, koju je i realizirao 1980/81. akademske godine. Disertaciju Vojna Hrvatska - La Croatie militaire. Krajiško društvo u Francuskom Carstvu (1809.-1813.) završio je 1986. godine, ali je zbog načelnih razloga prekinuo proceduru njezine obrane na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Prijavio ju je na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, gdje ju je i obranio 1988. godine. Iste je godine stekao zvanje znanstvenog suradnika na istom fakultetu. Disertacija je bila integralno objavljena u dva sveska u nakladi Školske knjige i Stvarnosti 1988. godine.