cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ishrana u staroj Grčkoj
Vino
Izvan ovih terapijskih upotreba, grčko društvo nije odobravalo da žene piju vino. Prema Elijanu, u Masiliji je to i zakonom bilo zabranjeno te su žene bile ograničene na vodu. Sparta je bila jedini grad u kojem su žene rutinski pile vino.
Vino rezervirano za lokalnu upotrebu čuvalo se u koži. Ono namijenjeno prodaji ulijevalo se u πίθοι pithose (velike vrčeve od terakote). Odatle su dekantirani u amfore zapečaćene smolom za distribuciju u maloprodaju. Vrhunska vina nosila su oznake proizvođača ili gradskih sudaca koji su jamčili njihovo porijeklo. Ovo je jedan od prvih slučajeva ukazivanja na zemljopisno ili kvalitativno porijeklo nekog proizvoda.
Kykeon
Korišten kao ritualni napitak u eleuzinskim misterijama, kikeon je bio popularan napitak, posebno na selu: Teofrast u svojim "Karakterima" opisuje kako je neki neotesani seljak popio mnogo kikeona i svojim lošim zadahom predstavljao neugodnost na sjednici atenske skupštine svojim lošim zadahom. Kikeon je smatran i dobrim sredstvom za probavu i kao takvog ga bog Hermes, u Aristofanovom Miru, preporučuje glavnom junaku koji je pojeo previše suhog voća.
Kulturološki pogledi na hranu
Hrana je igrala važnu ulogu u grčkom razmišljanju. Klasičar John Wilkins primjećuje da se "u Odiseji, na primjer, dobri ljudi razlikuju od loših, a Grci od stranaca, dijelom i po tome što su i kako. Herodot je ljude identificirao dijelom i u po hrani i kulturi ishrane".
Sve do 3. stoljeća prije n.e. štedljivost koju su nametali fizički i klimatski uvjeti zemlje držala se kao čestita osobina. Grci nisu ignorirali užitke u jelu, ali su cijenili jednostavnost. Heziod, pjesnik seoskog života, govorio je o svom "mesu junice koja se hranila u šumi, a koja se nikada nije otelila, i o prvim plodovima" kao savršenom zaključku dana. Bez obzira na to, citira se Hrizip, koji kaže da je najbolji obrok onaj koji je besplatan.
Kulinarska i gastronomska istraživanja Grci su odbacivali kao znak orijentalne mlohavosti: stanovnici Perzijskog carstva smatrani su dekadentima zbog njihovog istančanog okusa, koji se očitovao i u perzijskoj kuhinji. Grčki autori s užitkom su opisivali stol ahemenidskog Velikog kralja i njegovog dvora: Herodot, Klearh iz Solija, Strabon i Ktezija bili su jednoglasni u svojim opisima.
Vegetarijanstvo
Orfizam i pitagorejstvo, dvije raširene starogrčke religije, sugeriraju drugačiji način života, zasnovan na konceptu čistoće, a time i pročišćenja (κάθαρσις katharsis) - oblik asketizma u izvornom smislu: ἄσκησις askēsis u početku označava ritual, a zatim specifičan način života. Vegetarijanstvo je bilo jedan od središnjih elemenata orfizma i nekoliko varijanti pitagorejstva.
Empedoklo (5. stoljeće pne.) opravdavao je vegetarijanstvo vjerom u preseljenje duša: tko bi mogao garantirati da životinja koja se treba zaklati nije udomila dušu ljudskog bića? Međutim, može se primijetiti da je Empedoklo u ovo preseljenje uključivao i biljke, pa bi se ista logika trebala primijeniti i na njihovo konzumiranje. Vegetarijanstvo je mogla biti i posljedica nesklonosti prema ubojstvu: "Jer nas je Orfej naučio pravima i da se suzdržavamo od ubijanja".
Teže je definirati podatke iz Pitagore (6. stoljeće pne.). Komediografi kao što su Aristofan i Aleksid opisali su pitagorejce kao stroge vegetarijance, s tim da su neki od njih živjeli samo na kruhu i vodi. Druge tradicije zadovoljavale su se zabranom konzumacije određenog povrća, poput širokog graha, ili svetih životinja poput bijelog pijetla ili određenih dijelova životinja.
Iz toga slijedi da su vegetarijanstvo i ideja asketske čistoće bili usko povezani i često popraćeni apstitencijom od spolnih odnosa. U spisu O jedenju mesa, Plutarh (1–2. stoljeće pne.) govori o prolijevanju krvi kao barbarstvu; preokrenuvši uobičajene postavke rasprave na ovu temu, on zahtjeva od onoga koji jede meso da opravda taj svoj izbor.
Neoplatoničar Porfirije (3. stoljeće n.e.), u spisu O apstinenciji, povezuje vegetarijanstvo s kretskim misterijskim kultovima i daje popis prošlih vegetarijanaca, počevši od polumitskog Epimenida. Za njega izvor vegetarijanstva predstavlja Demetrino darivanje pšenice Triptolemu kako bi čovječanstvo mogao naučiti poljoprivredi. Njegove tri zapovijedi bile su: "Poštuj svoje roditelje", "Poštuj bogove voćem" i "Poštedi životinje".
Ishrana sportaša
Elijan tvrdi da je prvi sportaš koji se podvrgao nekom formalnom načinu ishrane bio Ikos iz Tarenta, pobjednik u olimpijskom petoboju (možda 444. pne.). Međutim, olimpijski prvak u hrvanju (62. do 66. olimpijada) Milon iz Krotona već je rekao da jede dvadeset kilograma mesa i dvadeset kilograma kruha i da pije svaki dan osam litra vina. Prije njegovog vremena govorilo se da su sportaši prakticirali ξηροφαγία xērophagía (od ξηρός xēros, "suh"), tj. prehranu zasnovanu na suhoj hrani poput suhih smokava, svježeg sira i kruha. Pitagora (ili filozof ili istoimeni trener gimnastike) prvi je uputio sportaše da jedu meso.
Treneri su kasnije primijenili neka standardna pravila prehrane: da biste bili olimpijski pobjednik, "morate jesti u skladu s propisima, držati se podalje od slastica (...); ne smijete piti hladnu vodu niti možete piti vino kad god poželite". Čini se da se ova dijeta prvenstveno temeljila na mesu, jer je Galen (oko 180. godine nove ere) sportaše svog vremena optužio da se "uvijek proždiru krv i meso". Pauzanija također spominje "mesnu dijetu".
Santo Stefano di Rogliano, Cosenza
Santo Stefano di Rogliano je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1041 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 628 m.
Fruitport, Michigan
Frutport je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.093, što je 31 (-2,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
558
Godina 558. (DLVIII) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. Oznaka 558. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Ocot Yashwinic, Yajalón
Ocot Yashwinic je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Laku noć, deco (TV serija, 1966)
Laku noć, deco je jugoslovenska televizijska serija za decu čijih 165 epizoda se prikazivalo tokom 1966.. i 1967. godine u produkciji Televizije Beograd. Epizode su prihazivane svako veče pre početka drugog „Dnevnika“.
Popularnost serije je potakla snimanje kratkog filma Laku noć Šnjuka u kojoj voditelj Dragoljub Gula Milosavljević tumači samog sebe.
Chester, South Carolina
Čester je grad u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.607, što je 869 (-13,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Ceibal, San Miguel Totolapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 704 m.
Dinastija Chen
Dinastija Chen (557-589), također poznata kao Južna dinastija Chen ili Južni Chen bila je četvrta i posljednja od Južnih dinastija u Kini, s čijim je nestankom prestao period Južnih i Sjevernih dinastija.
Godine 557. ju je osnovao Chen Baxian, general u službi dinastije Liang, koji je zbacio njenog posljednjeg cara i sebe proglasio vladarom nove dinastije. Na samom početku je država pod njegovom vlašću bila prilično slaba zahvaljujući dinastijskim ratovima i pobunama koje su u prethodnoj deceniji upropastile nekoć moćnu i stabilnu dinastiju Liang. Wuovi nasljednici car Wen i car Xuan su se, međutim, pokazali sposobnim vladarima, te se država postepeno konsolidirala i ojačala, postavši ravnopravnom u odnosu na suparničke države Sjeverni Zhou i Sjeverni Qi. Ravnoteža snaga je, međutim, nestala na štetu dinastije Chen kada je godine 577. država Sjeverni Zhou uništila Sjeverni Qi. Situaciju je pogoršao dolazak nesposobnog Chen Shubaoa na prijestolje, zbog čega je godine 589. teritorija države Chen okupirana od strane snaga sjeverne dinastije Sui, kojoj je nakon skoro tri vijeka uspjelo ponovno ujediniti Kinu.
1687
mini|250px|[[Philosophiae Naturalis Principia Mathematica]]
Godina 1687 (MDCLXXXVII) bila je redovna godina koja počinje u srijedu po gregorijanskom kalendaru odn. redovna godina koja počinje u subotu po 10 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
mini|200px|left|[[Partenon 1838. (džamija mlađa od 1715)]]
Campo Otta, Colonia Elías, Mexicali
Campo Otta, Colonia Elías je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 104 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Puerto del Laurel, Manuel Doblado
Puerto del Laurel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 168 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1901 m.
Semiana, Pavia
Semiana je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 239 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 98 m.
Geografska širina
desno|mini|400px|Važnije geografske širine imaju svoje nazive Geografska širina ili latituda je udaljenost neke točke na Zemlji prema sjeveru i jugu od ekvatora. Obično se označava grčkim slovom fi (φ). Geografska širina predstavlja kutnu mjeru i iskaziva se u stupnjevima (i minutama i sekundama), a kreće se od vrijednosti 0° (na ekvatoru) do 90° (na geografskim polovima). Broji se do sjevernog pola gdje iznosi plus 90 stupnjeva te od ekvatora do juga gdje je predznak minus.
Latituda može biti sjeverna ili južna, i uvijek se označava slovima N i S. Važnije paralele imaju svoje nazive i njihove vrijednosti geografske širine su:
Alfa-2C adrenergički receptor
Alfa-2C adrenergički receptor (α2C adrenoceptor, ADRA2C) je alfa-2 adrenergički receptor. On je kodiran humanim genom.
{{PBB_Summary
Receptor
Alfa-2-adrenergički receptori su 3 visoko homologna podtipa: alfa2A, alfa2B, i alfa2C. Ti receptori imaju kritičnu ulogu u regulaciji otpuštanja neurotransmitera iz simpatičkih nerva i iz adrenergičkih neurona centralnog nervnog sistema. Ispitivanja na miševima su pokazala da su oba, alfa2A i alfa2C, podtipa neophodna za normalnu presinaptičku kontrolu otpuštanja transmitera iz simpatičkih nerva u srcu i iz centralnih noradrenergičkih neurona. Alfa2A podtip inhibira otpuštanje transmitera na visokim stimulacionim frekvencijama, dok alfa2C podtip modulira neurotransmisiju na niskim nivoima nervne aktivnosti.
Gen
Ovaj gen kodira alfa2C tip receptora. On ne sadrži introne. }}
Izum
Izum je po službenoj definiciji novo rješenje tehničkog problema, čija je novost definirana i potvrđena službenim dokumentom (tzv. patentom) nekog od nacionalnih ili međunarodnih ureda za zaštitu intelektualnog vlasništva. Hijerarhijski, izum spada u industrijsko vlasništvo, kao podvrstu šire kategorije tzv. intelektualnog vlasništva, koje uz tehnološki usmjereno stvaralaštvo obuhvaća i umjetnička djela i izvedbe.
Razvitak ljudske vrste, temelji se na inventivnosti brojnih mislilaca, pa među njima i izumitelja, kao specifčne vrste tehnološki orijentiranih inventivnih pojedinaca, zaslužnih za razvoj tehnike i tehnologije.
Upravo se smišljanju i korištenju oruđa (i oružja) zahvaljuje izdvajanje naše vrste iz ostale faune još od prvobitnih zajednica naših davnih predaka, no institut patentiranog izuma ustanovljen je tek u 17. stoljeću, a sustavnije se organizira s pojavom industrijalizacije tijekom 18.i 19. stoljeća (Detaljnije).
Tehnološki razvoj je prvo teški fizički rad čovjeka zamijenio snagom strojeva pokretanih pogonskim gorivima (parni stroj i SUS motor), zatim (barem u masovnoj proizvodnji) sveo fizički rad na minimum u korist intelektualnog rada (automatizacija i robotizacija tvornica), te konačno danas eliminira dosadne intelektualne rutine oslobađajući čovjeka za kreativno stvaralaštvo pomoću suvremenih računalnih programa.
Patent
Izum se štiti patentom, koga treba ishodovati pri nacionalnom ili međunarodnom patentnom uredu temeljem stručno i korektno sastavljene prijave patenta. Posebno je važna karakteristika patenta, što je to jedini institut koji svom vlasniku daje pravo na monopol kroz vrijeme trajanja patentne zaštite (najviše 10, odnosno 20 godina od dana podnošenja prijave) u državama na koje je protegnuta patentna zaštita.
Da bi izum bio patentibilan, mora:
Patentom, odnosno u njemu sadržanim patentnim zahtjevima štite se samo načela funkcioniranja izuma bez navođenja dimenzija ili bilo kakvih drugih izvedbenih podataka, pri čemu način rješenja i funkcioniranja moraju biti potpuno otkriveni u opisu rješenja.
Postupak ishođenja patenta je strogo propisan, dugotrajan upravni postupak, pri čemu prvenstvo vlasnika patenta kao i rok njegove važnosti počinje s danom upisa prijave u registar prijava, a to je u pravilu dan zaprimanja prijave u patentnom uredu.
Patent važi samo na području države u kojoj je ishođen, međutim objavom prijave u službenom glasniku izum ulazi u poznato stanje tehnike, pa ga eventualni plagijator ne može više štititi na svoje ime ni u državama u kojima stvarni vlasnik nije tražio zaštitu, tj. ne može ostvariti monopol. Propisanom procedurom može se tražiti i zaštita u grupi država koje su potpisnice odgovarajućih međunarodnih konvencija. Takav je primjerice EUROPATENT.
Inozemna zaštita je vrlo skupa, pri čemu značajan dio cijene otpada na usluge inozemnog patentnog zastupnika, kojeg se u postupku ne može zaobići.
Zapreke patentibilnosti
Uz uvodno navedena četiri uvjeta patentibilnosti, patentirati se ne mogu:
Budući da se izraz "izum" odnosi na zaštićene inovacije, inovacije koje nisu ili ne mogu biti štićene patentom ispravnije je zvati inovacijom ili tehničkim (ili tehnološkim) rješenjem
Razvoj proizvoda
Bez obzira, temelji li se na nepatentiranoj inovaciji ili izumu, razvoj iole složenijeg proizvoda u pravilu sadrži (ili bi trebao sadržavati) slijedeće faze: Prema ekspertima za marketing, sve navedeno uklapa se u generalni marketing-plan s nešto jačim naglaskom na tržišne komponente.
Raslavice
Raslavice je naseljeno mjesto u okrugu Bardjejov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 2792 stanovnika.
49
Godina 49. (XLIX) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Longa i Veranija ili, rjeđe, '''godina 802. Ab urbe condita'''. Oznaka "49." za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavna metoda za imenovanje godina.
Radclyffe Hall
Radclyffe Hall (12.8. 1880 - 7.10. 1943) (rođena kao Marguerite Radclyffe-Hall), bila je britanska pjesnikinja i autorica osam romana, uključujući lezbijski roman The Well of Loneliness.
Poezija
<ul> <li> The Forgotten Island (London : Chapman & Hall,1915) <li> Dedicated to Sir Arthur Sullivan (England : s.n., 1894) <li> A Sheaf Of Verses : Poems (London : J. And E. Bumpus, 1908) <li> Twixt Earth And Stars (London : John And Edward Bumpus Ltd., 1906) <li> Poems Of The Past & Present (London : Chapman And Hall, 1910) <li> Songs Of Three Counties And Other Poems (London: Chapman & Hall, Ltd. 1913) <li> Rhymes and Rhythms (Milan, 1948) </ul>
Дићи
Дићи су насеље у Србији у општини Љиг у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 145 становника.
Демографија
У насељу Дићи живи 135 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,7 година (42,9 код мушкараца и 48,5 код жена). У насељу има 52 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,00.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Bitka kod Chacabuca
Bitka kod Chacabuca (španjolski: Batalla de Chacabuco) bila je presudna bitka Čileanskog rata za nezavisnost u kojoj su udružene čileansko-argentinske snage (Vojska sa Anda) uspjele pobjediti rojalističke snage.
Bitka se dogodila 12. februara 1817. kod hacijende Chacabuco, sjeverno od Santiaga.
Čileansko-argentinske snage okupile su se u Mendozi, koju su napustile u tri kolone u januaru 1817. Kad su prošle Ande na maršu prema Santiagu zauzele su Los Andes, San Felipe, Copiapó, Coquimbo.
Komandant rojalista brigadir Rafael Maroto uspio je okupiti 1400 vojnika i krenuo ususret patriotima, koji su u silovitom jurišu pobili 500 rojalista, ostali su se razbježali a 600 je bilo zarobljeno.
Loma Chacano, Santiago Tenango
Loma Chacano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tenango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1927 m.
Rokselana
Haseki sultanija Hurem (,, Hurem — nasmijana, radosna, djevojačko Aleksandra Lisovska ili Rokselana, također i Roksolona, Ruzijak ili Rosa, tj. Ruskinja; (1506.—1558.) bila je najmoćnija sultanija osmanskog carstva, zakonita supruga osmanskog sultana Sulejmana I, majka Vladareve djece: Sultana Selima II — nasljednika Sulejmana I, Mihrimah sultanije kao i prinčeva Mehmeta, Bajazida, Džihangira i Abdullaha. Prva žena u stoljetnoj tradiciji koja je bila oslobođena ropstva i oženjena za sultana, humanitarka, nakon smrti princa Mustafe jedina nasljednica Majke sultanije.
Smatra se jednom od najmoćnijih žena Osmanskog carstva i jednom od najmoćnijih u povijesti čovečanstva. Imala je veliku moć i vršila je veliki uticaj na politiku Osmanskog carstva i igrala vodeću ulogu u mnogim državnim aferama.
Porijeklo i djetinjstvo
Njeno pravo ime, kao i njeno djetinjstvo, nisu sasvim poznati. Pretpostavlja se da se zvala Anastasija ili Aleksandra La Rossa. Bila je Ukrajinka porijeklom iz Poljske, s teritorija današnje Ukrajine. Njen otac je bio pravoslavni ukrajinski sveštenik. Kao i mnoge njene zemljakinje, za kojima je u Carigradu (Istanbulu) bila velika potražnja, Rokselana je ili kao sužanj ili zato što su je roditelji prodali (što je bila česta pojava u Rusiji) odvedena kao bijelo roblje u Osmansko carstvo. Obično su devojke imale 6 do 13 godina kada su bile kupljene za bogata domaćinstva osmanlijske više klase ili sultana. Kao bijele robinje, one za razliku od svojih crnih suputnica nisu morale da rade teške poslove, već su obično služile kao kalfe, družbenice i dvorske dame.
Život
mini|190px|levo|Bista Hurem sultanije u [[Rogatinu, Ukrajini]] Ibrahim-paša (1493—1536) je, iz zahvalnosti, svom prijatelju sultanu Sulejmanu I poklonio mladu Aleksandru. Ona se našla u haremu koji je obuhvatao oko 300 robinja. Aleksandra, koja je imala vatreno crvenu kosu, opisana je kao nežna, vitka, ljupka i očaravajuća. Uz to je bila veoma inteligentna, promućurna i vesela, smejala se i šalila rado.
Kao i sve mlade haremske dame, ona je u početku dobijala lekcije turskog jezika i islama. Učila je čitanje i pisanje, sastavljanje nežnih ljubavnih pisama, šivenje i pletenje, pevanje, ples, sviranje jednog muzičkog instrumenata, pa i vežbanje ljupkog i gracioznog hoda. Neobično lepe i zanosne robinje, koje su imale šanse da postanu sultanove konkubine, učene su još i erotskim veštinama. Dvanaest najatraktivnijih i najtalentovanijih robinja su bile određene kao „gedikli“, to jest sultanove sobarice, koje su imale obavezu da oblače sultana, da ga kupaju i snabdevaju ukusnim jelom. Kao moguće gošće u sultanovoj postelji mogle su takođe da postanu njegove miljenice, „ikbal“. U slučaju da su ostale trudne i rodile djecu svome gospodaru, dobile su počasno zvanje sultanske „konkubine“ ili „kadine“, odnosno haseki sultanije, a samo udajom za sultana mogle su postati prave sultanije.
Rokselani nije bilo teško da privuče Sulejmanovu pažnju. Uostalom, njena harizma je privlačila svakoga u haremu, zbog čega je brzo dobila ime „Hurem“, što znači nasmejana. Nije dugo potrajalo dok je postala i sultanova saputnica u krevetu. Pošto nije služila samo za seksualno zadovoljavanje i kao majka mogućih naslednika, nego se pokazala i kao dobar sagovornik i iskrena prijateljica, pa čak i kao životna saputnica. Sulejman je bio oduševljen Ibrahimovim poklonom. Sa Rokselanom je mogao da piše pesme ili da vodi političke diskusije. Rokselana je uz to bila u stanju da mu daje dobre savete i imala je razumevanja za njegove strahove koje je jedino njoj mogao da prizna. Rokselana je bila u stanju, kao njegov prijatelj Ibrahim, da svojom veselošću otera Sulejmanovu melanholiju. Sulejman je tako sve češće odlazio Rokselani i zanemarivao svoju glavnu ženu Mahidevran († 1580, poreklom iz Crne Gore, Albanije ili Čerkezije), koja je nosila nadimak „cvet prolećni“ i koja mu je rodila troje dece, od kojih je samo sin Mustafa ostao živ.
Nije dugo potrajalo i Rokselana je zatrudnela, te je 1521. rodila svog prvenca Mehmeta. Tako počinje za mladu majku velika drama njenog života. Kako bi se posle sultanove smrti sprečili građanski ratovi, jer bi se njegovi sinovi krvavo borili za nasledstvo, Mehmed II († 1481) je izdao zakon po kome je svakom njegovom nasledniku dozvoljeno da, kad dobije sultanat „sa obzirom na red sveta“, ubije svoju braću. Prema tom ukazu, sa svakim novim stupanjem na presto ponavljao se isti ritual. Novi vladar bi naredio da pogube svu njegovu braću i polubraću. Sulejman I nije morao da ispuni tu obavezu, pošto je njegov otac naredio da se pogube ne samo njegova dva brata i sedmorica sinovaca, nego i Sulejmanova četvorica braće, jer je želeo da osigura nasledstvo svome sinu ljubimcu.
Godine 1522. Rokselana je rodila drugo dete, njenu jedinu kćerku Mihrimah, koja je postala očeva mezimica. Mihrimah je kasnije udata za Rustem-pašu, velikog vezira hrvatskog porekla.
Nakon njene kćerke jedinice, Rokselana je rodila još dva princa Selima 1524. i Bajazida 1525. godine. Selim je zbog svoje crveno-zlatne kose najviše od sve dece ličio na svoju majku i često je bio opisan kao miran i staložen. Za razliku od njega, Bajazid je bio ambiciozan i drčan, često neustrašiv.
Oko 1531. godine Rokselana je rodila svoje poslednje dete, opet jednog sina, koji je imao grbava leđa, pa kao bogalj nije mogao da polaže pravo na sultanat. Od svojih roditelja je dobio ime Džihangir i opisan je kao ljubazan, veseo i lepog izgleda. Pošto je u ljudima video samo dobro, bio je voljen od svoje braće i sestara, pa i od samog svog polubrata Mustafe, kao i od svoga oca. Sulejman ga je posebno cenio zbog njegove veselosti i lepog razgovora koji je imao s njim.
Rokselana je u to vreme igrala sve važniju ulogu u sultanovom životu. Sulejman je iznad svega voleo svoju drugu glavnu ženu, živahnu i veselu Rokselanu, i skoro je samo kod nje išao. Zanemario je čak i svog prijatelja Ibrahim-pašu, kojeg je 1523. postavio za velikog vezira Rumelije (tj. Balkana) i koji je bio oženjen Sulejmanovom sestrom Hatidže. Godine 1526. Sulejman ga je postavio još i za glavnog zapovednika svoje vojske u pohodu protiv Ugarske.
U to vreme sa kućnim mirom u Sulejmanovom haremu nije stajalo baš najbolje. Mletački (venecijanski) poslanik Pietro Bragadino obavestio je senat svoje republike u tajnoj depeši o jednoj gruboj raspravi između prve i druge kadine, između Mahidevran Gulbehar i Rokselane, u kojoj je prva drugoj čupala kosu i izgrebala lice. Sulejman je na to smenio svog najstarijeg sina Mustafu u Manisu za namesnika tog grada u zapadnoj Turskoj, koji je time bio dovoljno udaljen od centra moći. Njegova majka Mahidevran je shodno osmanlijskom protokolu morala da putuje s njim.
Od tada je Sulejman bio zajedno samo sa Rokselanom. Njegove druge robinje je vremenom poudavao za svoje paše. Rokselani je nastojao da ispuni sve želje i bio je spreman da se oženi sa njom, odnosno da je proglasi sultanijom, što se za nekih 130 godina nije desilo kod osmanlijskih sultana. Godine 1530. bila je raskošna svadba, o kojoj je Englez Sir Džordž Jang komentarisao: „Ove nedelje se u gradu desio jedan sasvim izvanredan događaj, koji je daleko nečuven u istoriji sultana. Veliki gospodar Sulejman je jednu robinju iz Rusije, neku Rokselanu, načinio svojom caricom, i beše bogato slavlje. Ceremonija je održana u seralju (dvoru) i veselje je prevazišlo sve do sada poznate mere. Velike ulice behu noću osvetljene i bilo je mnogo muzike, i gozbe je bilo dosta za sve ljude. Kuće su ukrašene cvećem, i svuda su donete ljuljaške u kojima ljudi satima sede na veliko svoje zadovoljstvo. U starom hipodromu je podignuta velika tribina na kojoj su mesta za caricu i njene dame ograđene zlatnom ogradom. Tu su carica i njen dvor prisustovali jednom raskošnim turniru, u kome su učestovali hrišćanski i muslimanski jahači, zatim akrobati i mađioničari, i jedna procesija divljih zveri i žirafa, čiji su dugi vratovi doskoro dodirivali samo nebo... Ljudi mnogo govore o svadbi i niko ne može da kaže šta ona u stvari znači.“
Mišljenje naroda
mini|170px|left|[[Hamam Haseki Hurem sultanije, sagrađen 1556.]] Mletački poslanik Da Zara je pisao: „ On (Sulejman) je tako voli i njoj je toliko odan, da se svi njegovi podanici čude i govore kako je ona njega opčinila. Oni je nazivaju „ziadi“ ili veštica. Zbog toga su ona i njena deca omraženi i u dvoru i u vojsci, ali niko ne sme ništa da kaže protiv nje, jer je on voli. Ja lično sam samo loše čuo o njoj i njenoj deci, dok se za prvorođenog (Mustafu) i njegovu majku (Mahidevran Gulbehar) govori samo dobro. “
Narod je, dakle, verovao da je Rokselana kroz čarobne nauke i vračanje vezala sultana za sebe. Tako je ona postala veštica i nije uspela da pridobije ljubav naroda ni kroz svoje mnoge zadužbine — među njima pet džamija, jedna kuranska škola, jedna narodna kuhinja za siromašne, jedna bolnica itd.
Uticaj Rokselane na Sulejmana
mini|desno|Pismo Rokselane poljskom kralju Sigismundu II u kojem mu čestita na njegovom pristupanju tronu. Uticaj Rokselane na Sulejmana je sa godinama postajao sve veći. Sulejman je više puta zbog stalnih vojnih pohoda (bilo ih je oko 13) bio van kuće, pa je zaljubljeni bračni par preko pisama održavao kontakt. Tako je Rokselana jednom pisala: „Moj gospodaru, deo moje duše, koji si sunce moje zemlje i temelj moje sreće. Kada bi znao kako zbog našeg odvajanja moja duša gori i kako se cepa i kako moja ljubav prema tebi ne poznaje dana ni noći, kao bespomoćna tone u moru čežnja...“, na šta joj je Sulejman odgovorio: „Tvojoj ljubavi sinoć sam poslao moja osećanja. Dozvoli mi da kada te samo posmatram, meni se čini tvoja lepota kao jedan noćni leptir. Moja ljubljena, ti si svetlo, a ja leptir u tvojoj ljubavi. Kao kada bi se u ružinom vrtu lepote htelo uhvatiti ptica srca, tako je i stanje jednog zaljubljenog koji bi se uhvatio u mreži ljubavi.“.
Kada je jedini Sulejmanov prijatelj, Ibrahim-paša, počeo da raste preko glave svome gospodaru i svojim hvalisavanjem, svojom arogancijom i pohlepom udostojio sebe da je značajniji od samog sultana, sultan ga je 1536. dao pogubiti. Ibrahim-paša je jednom objavio: „Jeste istina da ja vladam ovim velikim carstvom... Kada bih ja hteo, mogao bih i od jednog konjušara napraviti pašu. Šta ja poželim da dam, to se daje, a ako ja nisam saglasan, to se uzima. Odluka o ratu i miru, o upotrebi državnih sredstava — sve je to u mojim rukama. Sam sultan nije bolje obučen od mene. Svoje punomoće poverava u moje ruke...“ Ko bi tako govorio, taj ne bi oklevao da pokrene i pobunu. Ni od čega se Sulejman nije više plašio nego od jedne pobune koja bi ga mogla koštati njegov presto.
Posle smrti Ibrahim-paše, sultanu je zaista samo Rokselana ostala kao prijateljica, savetodavac i životna saputnica, kod koje je mogao da sa sebe skine svoj vladarski čin i da bude običan čovek, sa svim svojim slabostima. Godine 1541. bračni par se i prostorno približio. Jedan požar je većim delom do temelja uništio Eski Saraj, palatu harema. Rokselana je nagovorila Sulejmana da ne obnovi tu palatu, nego da njeno prebivalište podigne u njegovoj blizini. Sulejman je to odmah prihvatio i na arealu Topkapi Saraj podigao zgrade novog harema. Pošto je Sulejman u to vreme već bio kostoboljan, tu je pod pokroviteljstvom svoje žene mogao da bude brže i češće negovan i razveseljavan.
Godine 1543. umro je Mehmet, najstariji Sulejmanov i Rokselanin sin, koji je u međuvremenu postao popularan u narodu i u vojsci i koji je trebalo da nasledi svog oca. Doživeo je svega 21 godinu, a za sobom je ostavio svoju dvogodišnju kćerku. Kod Rokselane je izbio stari strah da bi Mustafa, sin nekadašnje Sulejmanove prve kadine Mahidevran Gulbehar, mogao pogubiti njena preostala tri sina. Sa mužem njene prve kćerke Mihrimah, Rustem-pašom († 1561), koji je od 1539. pripadao njenoj familiji i od 1544. bio veliki vezir, Rokselana je pokušavala da ukloni potencijalnu opasnost koja je pretila njenoj deci od strane Mustafe. Koliko je to bilo tačno ili samo lažna propaganda danas se ne može kazati, no Mustafa je 1553. bio optužen da je spremao obaranje svog oca. Sulejman je svakako poverovao tim optužbama i dao je Mustafu i 11-godišnjeg Mustafinog sina, svog sopstvenog unuka, da se pogube kao veleizdajnici.
Janičari, kod kojih je Mustafa bio veoma popularan, su se zbog toga pobunili, a pobuna je bila tako opasna po Sulejmana da je Sulejman svog zeta Rustem-pašu, koji je svuda smatran figurom koja je upravljala iza kulisa, razrešio položaja velikog vezira. Nakon što se pobuna janičara uz dosta novca umirila, Rustem-paša je 1555. ponovo postavljen za velikog vezira. Iza svega toga, kao iza ubistva starog Sulejmanovog prijatelja Ibrahim-paše, mnogi su smatrali da je Rokselana bila vodeća snaga, što se nikako nije moglo dokazati. Sulejman je već više godina bolovao, i na njegovu smrt Rokselana je morala da računa u svako doba. Kao borac po prirodi, ona nije mogla jednostavno da preda svoje sinove dželatima. mini|left|[[Turbe Hurem sultanije]] Godine 1553. Rokselana je izgubila svog najmlađeg sina Džihangira, koji nije mogao da preboli ubistvo svog voljenog polubrata Mustafe. Tako su Rokselani preostali samo njena kćerka Mihrimah, 22-godišnji živahni pijanica Selim i 21-godišnji ambiciozni Bajazit, koji je u svemu ličio na svog oca. Tokom preostalih godina svog života Rokselana je pokušavala da smiri sve veće rivalstvo između svoja dva sina.
Pošto je Rokselana 1558. umrla, nije doživela da se ambiciozni i vlastoljubivi Bajazit u borbi protiv brata posvađao i sa ocem i na kraju podigao pobunu protiv njega. Pobuna nije uspela i Bajazit je sa svojom četvoricom sinova prebegao novembra 1559. persijskom (iranskom) caru Tahmaspu. Tahmasp ga je prvo prijatno primio, ali je na kraju ipak, zbog 400.000 zlatnika koje je dobio od Sulejmana, njega i njegove sinove predao. Sulejman ih je dao sve pogubiti.
Jedino dete koje, osim Džihangira, Sulejmana nije razočaralo bila je odlučna i samopouzdana kćerka Mihrimah, koja je kod Sulejmana preuzela ulogu svoje majke kao savetodavac i sagovornik.
Sulejman je Rokselanu nadživeo osam godina, kada je na svom poslednjem pohodu u Ugarskoj umro 1566. godine. Posle Rokselanine smrti u Sulejmanovom životu nije bilo druge žene. Bio je veran svojoj ženi sve do smrti. Naredio je da se sahrani pored nje, u raskošnoj džamiji Sulejmanije koju je dovršio 1557. godine.
Njegov 35-godišnji sin Selim II, nasledio je Sulejmana kao sultan. Osam godina posle Sulejmanove smrti i on je 1574. godine.
Bonton
Bonton (fr. Bon Ton što znači dobar ton) je knjiga ili kodeks ponašanja kojeg bi se trebao pridržavati svaki pripadnik društva. Bontoni nas uče kako se treba ponašati, izražavati, izgledati, komunicirati, gestikulirati i dr. u gotovo svakoj situaciji. Bonton najstrože osuđuje vrijeđanje, psovanje i fizičko obračunavanje. Postoje i specijalizirani bontoni čiji je sadržaj usmjeren na pojedinu situaciju, npr. Bonton u restoranu ili Bonton u kazalištu. Međutim, pravila ponašanja nisu u svim regijama svijeta ista, stoga nisu ni svi bontoni isti.
Osobe koje ne poznaju bonton, ili ga se ne pridržavaju, nisu prihvaćene u svim društvima te se smatraju nepristojnima i loše odgojenima.
Opće obrazovanje
Danas društvo postaje sve obrazovanije, što je utjecalo i na bonton. Od osobe se u obrazovanom društvu očekuje više od lijepog ponašanja - očekuje se opća kultura. To podrazumijeva osnovno obrazovanje, te poznavanje informacija, zanimljivosti i činjenica iz opće i popularne kulture.
Učenje
Svaka osoba zna barem najopćenitije osnove bontona. To se uči prilikom odrastanja, i podrazumijeva se kao dio odgajanja djeteta. Djeca se uče ponašanju prilikom objedovanja, komuniciranja s odraslima, druženja s vršnjacima.
Osobe koje smatraju da nisu usvojile osnove bontona, ili svoje znanje žele proširiti, čitaju knjige bontona. Najpoznatiji bonton na hrvatskom jeziku je Suvremeni bonton Eduarda i Amalije Osredečki. U nekim zemljama postoje tečajevi bontona, dostupni i na internetu, uz određenu novčanu naknadu.
Melankoma
Melankoma (Melankomas, 1. vijek) je bio grčki bokser rodom iz Karije u Maloj Aziji. Poznat je po tome što je oko godine 49. pobijedio na boksačkom natjecanju na 207. Olimpijskim igrama. Jedini izvor o njegovom životu je filozof Dion Hrizostom koji tvrdi da u karijeri nije izgubio nijednu borbu, te da se borio specifičnim stilom, nikada ne dozvolivši suparniku da ga udari. Za Diona je Melankoma predstavljao idealnog sportistu.
Vođani
Vođani su naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Vođani pripadaju opštini Krivogaštani.
Prirodni uslovi
Naselje Vođani je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 25 km zapadno.
Vođani se nalaze u središnjem delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je mahom ravničarski, dok se dalje ka zapadu izdižu prva brda planine Baba. Južno od naselja protiče Crna reka. Nadmorska visina naselja je približno 600 metara.
Klima u naselju je kontinentalna.
Stanovništvo
Pretežno stanovništvo u etnički Makedonci (99%).
Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.
Carica Dugu (Ming)
Carica Dugu (獨孤皇后, osobno ime nepoznato, ? - 558), formalno Carica Mingjing (明敬皇后), bila je carica kineske/Xianbei dinastije Sjeverni Zhou, odnosno supruga cara Minga (Yuwen Yu). Za vrijeme njegove vladavine službena vladavina joj je bila "princeza", s obzirom da je Ming koristio alternativnu titulu "Nebeski princ" (Tian Wang). Otac joj je bio Dugu Xin (獨孤信), general u službi Yuwen Taija, Yuwen Yuovog oca i de facto vladara države Zapadni Wei čiji će sinovi osnovati dinastiju Sjeverni Zhou. Titulu princeze je dobila nedugo nakon Mingovog dolaska na vlast 557. Nešto ranije joj je otac pogubljen zbog zavjere protiv regenta Yuwen Hua. Tek nakon smrti joj je car Ming 559. dao posthumnu titulu "carica".
Colonia Campestre, Cuautla
Colonia Campestre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Cuautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1291 m.
Knežina (Črnomelj, Slovenija)
Knežina je naselje u slovenskoj Općini Črnomelju. Knežina se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 29 stanovnika.
Las Rositas, Ixtacuixtla de Mariano Matamoros
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2452 m.
Charmont-sous-Barbuise
Šarmon su Barbiz je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ob koja pripada prefekturi Troa.
Lamu
Lamu je koraljni otok u istoimenom arhipelagu ispred kenijske obale, oko 350 km sjeverno od Mombase. Otok je brodskom linijom povezan s otokom Manda na kojem se nalazi zračna luka. Na otoku nema cesta, tek putovi i pješačke staze, i tek nekoliko motornih vozila, te se sav promet roba obavlja pješke ili magarcima. Na otoku ima nekoliko naselja (Shela, Matodoni, Kipangani) od kojih je najslavniji stari grad Lamu koji je najbolje sačuvano Svahili (arapski: sawāhilī, što znači "ispred obale") naselje i najstariji naseljeni grad cijele Istočne Afrike.
Charmont-sous-Barbuise
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 676 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 38,33 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 134 metara.
Lamu
Grad Lamu je izgrađen od koraljnog kamenja i drveta mangrova, te se odlikuje kućama jednostavnih oblika, obogaćene prostranim dvorištima, verandama i raskošno izrezbarenim drvenim vratima. Lamu je postao važno središte svahili kulture i islamskih studija, te muslimanskih festivala još od 19. stoljeća. Zbog toga je 2001. godine upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi. mini|lijevo| Riva starog grada Lamua
Povijest
Podrijetlo grada Lamua seže u 12. stoljeće, ali je otok vjerojatno bio naseljen i ranije. Arheološki dokazi pokazuju da su postojala dva rana svahili naselja okružena zidinama, jedno na jugu, a drugo na sjeveru današnjeg grada. Ova naselja su se ujedinila u ranom 13. stoljeću kao jedan od prosperitetnih neovisnih gradova-država na istočnoafričkoj obali. Najprije se razvio u obliku malih nakupina kamenih zgrada, uključujući i viječnicu u sjevernom dijelu današnjeg grada (Pangahari, Yumbe), gdje se nalazi i džamija petka (Pwani). Arapski putnik Abu-al-Mahasini na putu iz Meke je 1441. godine zabilježio veliki grad s uredom kadije (muslimanski sudac).
God. 1415. zabilježeno je kako se jedan od istraživačkih brodova kineskog admirala Ženg Hea potopio ispred ovog otočja i kako su se brodolomnici naselili ovdje. Riječ je najvjerojatnije o susjednom otoku Pate gdje su dokazani kineski geni u krvi njegovih stanovnika.
Otok je prosperirao u trgovini robljem, a obilježila ga je portugalska invazija 1506. godine potaknuta željom za kontrolu trgovine uz obale Indijskog oceana. Portugal je dugo imao monopol plovidbom uzduž istočne afričke obale i nametao je poreza na izvoz već postojećim lokalnim kanalima trgovine. Na nagovor Osmanlija, 1580-ih je Lamu vodio pobunu protiv Portugalaca. God. 1652., Oman je pomogao Lamuu da se odupre portugalskoj kontroli, što mu je i uspjelo 1698. godine, i grad je postao omanski protektorat do 1890. godine. Tijekom ovog razdoblja, koje se smatra zlatnim dobom Lamua, Lamu postaje središte trgovine, ali i poezije, politike, umjetnosti i obrta.
Nakon pobjede protiv obližnjeg otoka Pate 1813. god., i nastanka vjerskog festivala tarika ("prorokov put") kojeg je ustanovio šerif Habib Svaleh u devetnaestom stoljeću, otok je procvao, ali je počeo propadati nakon britanskog prisilnog zatvaranja tržišta robova 1873. godine. God. 1890. otok je postao dio britanskog Zanzibara i ostao sve do osamostaljenja Kenije od Velike Britanije 1963. god. Turizam se razvio 1970-ih, uglavnom oko svahili arhitekture iz osamnaestog stoljeća i tradicijske kulture.
Znamenitosti
Stari grad se sastoji od dva različita dijela, jedan izgrađen od kamena i drugih od blata i opeke. Stara gradska jezgra sastoji se od velikih kuća od koraljnog kamena i mangrova drva. Relativno veće, okolno područje, se sastoji od blata, pletera i makuti kuća. Cijelo područje obuhvaća oko 37 ha, dok je kameni grad je oko 15,6 ha, artikulirano u tri različita područja. Najstariji dio grada je na sjeveru, područja Pangahari i Yumbe s vijećnicom i Džamijom petka, a zatim se širi prema zapadu i jugu u 18. stoljeću (Mkomani područje); bazar se proteže u pravcu sjever-jug, a grad i kuće na rivi sagrađene su u 19. stoljeću. Oko 400 kuća u području Mkomani su uglavnom iz 18. stoljeća i čine najveći, te povijesno i arhitektonski najzanimljiviji dio starog grada. Ona se odlikuje uskim ulicama i dvokatnicama ili trokatnicama s malim vrtovima.
Svahili kuće se odlikuju jednostavnom i ujednačenom vanjštinom, ali bogato rezbarenim drvenim vratima. Masivni zidovi su prekriveni vapnenom žbukom. Kuće imaju ulazni trijem (Daka) i unutarnje predvorje (tekani), a unutrašnjost kuće se razvija oko malog dvorišta (kiwanda) i verande (misana), koja su ukrašena oslikanim stropovima, velikim nišama (madaka), malim nišama (zidaka) i kineskim porculanom.
Lamu utvrda sagrađena je između 1813. i 1821. god. (omansko razdoblje Seyyid Saida) u južnom kutu starog kamenog grada. Utvrda je masivna višekatnica sa središnjim dvorištem koje je postalo središtem Lamu zajednice, te se sada koristi za vjenčanja, sastanke i kazališne produkcije.
Zgrade na rivi sa svojim arkadama i otvorenim verandama pružaju jedinstven vizualni dojam grada na prilasku s mora. Jedna od najvećih i najreprezentativnijih zgrada na rivi (iz 1892.) je pretvorena u Lamu muzej.
Law & Order (sezona 4)
Dolje se nalazi popis epizoda američke TV-serije Law & Order od premijere 4. sezone u sezoni (1993–1994).
Format
Na početku 4. sezone glavnoj postavi su se pridružili S. Epatha Merkerson i Jill Hennessy kao Anita Van Buren i ADA Claire Kincaid. Michael Moriarty je napustio seriju na kraju sezone. Carolyn McCormick je napustila glavnu postavu na kraju sezone.
Kaya svetišta
Povijest
Prema usmenoj predaji devet plemena Mijikenda (Digo, Chonyi, Kambe, Duruma, Kauma, Ribe, Rabai, Jibana, i Giriama) su svoja sela osnovali u 16. stoljeću, kada su došli sa sjevera (vjerojatno iz Somalije) i zakopali svoje svete figure (fingo). Prije su živjeli uz samu obalu, a u šume u unutrašnjosti su se povukli kako bi izbjegli portugalsku okupaciju.
Lamu
Znamenitosti
Budući da na otoku nema motornih vozila, transport i drugi teški poslovi se obavljaju uz pomoć oko 2.000-3.000 magaraca. Dr. Elisabeth Svendsen iz utočišta magaraca u Engleskoj prvi put je posjetila Lamu 1985. godine i zabrinuta zbog uvjeta za magarce, otvorila je utočište magaraca 1987. godine koje pruža tretman za sve magarce besplatno.
Kaya svetišta
Povijest
Bogati su tradicijom jer su britanski i njemački kolonisti imali značajniji utjecaj u unutrašnjosti Kenije, ostavivši siromašnu obalu na miru. Danas svako pleme Mijikenda ima posebne običaje i jezik, iako su jezici slični jedni drugom i svahiliju. Zbog blizine plemena Mijikenda granici, pleme Digo većinom živi u Tanzaniji.
Odlike
Kaya šume se većinom nalaze na niskim brežuljcima, ne dalje od 50 km od morske obale Kenije. Uglavnom ih čini tropska kišna šuma veličine od 30 do 300 hektara, koja je jasno okružena poljoprivrednim zasadima mangoa, kokosa ili kašua.
U njima se nalaze ostaci starih sela od kojih su ostale tek poneke građevine uz ostatke kružnih palisadnih drvenih zidina ili suhozida. kako su kuće grupirane uz kružne zidine, središta su prostrana dvorišta u kojima se nalazio sveti gaj ili slamnata vijećnica (moro) gdje se, prema usmenoj predaji, po dolasku zakopala sveta skulptura (fingo). Mijikende su također poznati i po pogrebnim drvenim skulpturama (kigango) koje su predmet crnog tržišta.
I nakon napuštanja ovih sela u njima su živjeli plemenski starješine koji su ih pretvorili u svetišta i mjesta ceremonijalnih sabora, a okolne šume su postale mjesta molitve i skupljanja voćki i biljaka. Groblja su narasla oko sela i neke od znamenitih grobnica plemenskih starješina su sačuvane, kao i brojni kameni spomenici (vigango).
Zbog toga je sječa ovih svetih šuma strogo zabranjena, kao i uporaba za ispašu stoke i lov nekih vrsta životinja. To još vijek nadziru plemenske starješine koji vode pripadnike Mijikenda plemena kroz šume na molitvu njihovim pretcima i jedinstvenog boga Mulungua, te imaju pravo izricati presude u slučaju kršenja pravila.
Hram Guanghua
'Hram Guanghua se može odnositi na :
Opština Crângurile, Dâmbovița
Crângurile je opština u Rumuniji u okrugu D'mbovica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 200 m.
El Pitón, Lagos de Moreno
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1978 m.
Thomas Wolfe
thumb|Thomas Wolfe
Thomas Wolfe (Asheville, 3.10. 1900. - Baltimore, 15.9. 1938.) je bio američki književnik
Njegovi romani su autobiografska ili poluautobiografska djela. Pisana s mnogo retoričke bujnosti, ističu se naglašenim individualizmom i gotovo mističnim uznođenjem mladosti, seksusa i Amerike, ali sadrže i izraženu kritiku društvenih odnosa.
Lavoria, Pisa
Lavoria je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Thomas Wolfe
Djela:
Lavoria, Pisa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 145 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Bucium, Orăștioara de Sus
Bucium je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Orăștioara de Sus.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 384 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 323 m.
Fockendorf
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altenburger Land Fokendorf se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Altenburger Land. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 155–166 metara. Površina opštine iznosi 8,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 887 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 100 stanovnika/km².
Gerbole, Asti
Gerbole je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 336 m.
Klenovik
Klenovik je naselje u slovenskoj Općini Škocjanu. Klenovik se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 107 stanovnika.
Dijeta (skupština)
Dijeta je izraz koji u politici, odnosno u historijskom kontekstu označava skupštinu, odnosno savjetodavni sastanak na kome se donose neke važne odluke. Pod time se prije svega podrazumijevaju skupštine na kojima su sudjelovali vodeći plemići, svećenici ili pripadnici vladajuće elite u nekoj državi, te koji po svojim ovlastima i sastavu obično ne odgovara suvremenim parlamentima. Jedno od najpoznatijih takvih tijela je Carska dijeta (Reichstag u Svetom Rimskom Carstvu; slične institucije su imale i njemačke države tog doba, a što se odrazilo i na nazive pokrajinskih (zemaljskih) skupština (Landtag), pa i današnji Bundestag. Izraz Dijeta se, pak, danas koristi za japanski parlament, a što porijeklo ima u tome da je ta institucija u 19. vijeku osnovana temeljem Meiji ustava kopiranog iz tadašnjeg ustava Kraljevine Pruske.