cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Piana del Signore, Caltanissetta
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Isa Munajev
Isa Ahjadovič Munajev (Мунаев Iиса, Иса Ахьядович Мунаев; 20. maj 1965 – 1. februar 2015) bio je jedan od vođa čečenskih separatističkih militanata koji se istakao za vrijeme Drugog čečenskog rata, da bi kasnije poginuo boreći se na strani Ukrajine u sukobu protiv proruskih separatista.
Munajev se rodio u Čečensko-Inguškoj ASSR, koja je tada bila dio SSSRa. Nakon odsluženja vojnog roka u Sovjetskog armiji (koji je, po nepotvrđenim navodima, uključivao i sudjelovanje u ratu u Afganistanu) je upisao Višu školu unutrašnjih poslova, te se potom priključio miliciji, odnosno njenim specijalnim jediniciama (OMON). Živio je i radio u Moskvi i napredovao do čina kapetana.
Poslije izbijanja Prvog čečenskog rata se vratio u rodnu Čečeniju i priključio paravojnim formacijama samoproglašene Čečenske Republike Ičkerije. Nakon završetka rata ga je predsjednik Aslan Mashadov imenovao zapovjednikom Groznog i ministrom unutarnjih poslova. Na tom je mjestu sudjelovao u obrani grada od ruskog napada u Drugom čečenskom ratu. Poslije pada grada je imenovan zapovjednikom separatističkih formacija na planinskom jugozapadu zemlje. Iako su ruske vlasti nekoliko puta objavljvale vijesti o njegovoj pogibiji, Čečeniju je napustio tek kada je 2004. godine teško ranjen. Radi liječenja je preko Ukrajine došao u Dansku čija mu je vlada dala politički azil. Tamo je 2009. godine osnovao "Slobodni Kavkaz", pokret koji je okupljao čečenske separatističke emigrante.
Beji Caid Essebsi
Mohamed Beji Caid Essebsi (ili el-Sebsi, محمد الباجي قائد السبسي, Muhammad al-Bājī Qā’id as-Sabsī; 29. novembar 1926. – 25. juli 2019) je bio tuniski pravnik i političar. Svoju dugu političku karijeru je počeo pod vladavinom predsjednika Habiba Burgibe, kome je služio kao ministar vanjskih poslova od 1981. do 1986. Kasnije je postao blizak njegovog nasljedniku Ben Aliju. Nakon štoje Ben Ali svrgnut u revoluciji početkom 2011. postao je v.d. premijera i na tom mjestu bio od 27. februara 2011. do 24. decembra 2011. .
Isa Munajev
U Ukrajinu je došao nedugo nakon euromajdanskog prevrata te u martu 2014. godine osnovao bataljon Džohar Dudajev, dobrovoljačku jedinicu koju je činilo oko 500 čečenskih separatista i dobrovoljaca iz muslimanskih zemalja. Kao njegov zapovjednik čelu je 1. februara 2015. ubijen tokom minobacačkog napada pro-ruskih separatista u bitci za Debaljcevo.
Perdita Durango
Perdita Durango je španski igrani film snimljen 1997. u režiji Alexa de la Iglesije. Po žanru je kombinacija horora, crne komedije i kriminalističkog filma, a temelji se na romanu 59° and Raining: The Story of Perdita Durango američkog pisca Barryja Gifforda. Radnja je smještena na granicu SAD i Meksika, a naslovna protagonistica (čiji lik tumači Rosie Perez, je djevojka živopisnog i okrutnog kriminalca (čiji lik tumači Javier Bardem), kome pomaže u pljačkama, ali i otmici para američkih tinejdžera koji bi trebali biti žrtvovani u ritualu santerije.
Perdita Durango je predstavlja de la Iglesijin pokušaj da se probije na američko tržište, ali je film zbog velikih količina seksa i nasilja imao problema s cenzurom; u SAD je tako distribuirana skraćena verzija, i to isključivo direct-to-video.
Tützpatz
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Demin Ticpac se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Demin. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 59 metara. Površina opštine iznosi 21,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 569 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 26 stanovnika/km².
Murillo Fatigati, Napoli
Murillo Fatigati je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Isaiah Washington
Isaiah Washington IV (3. august 1963 -) je američki glumac, koji je postao zapažen po ulogama u nekoliko filmova Spikea Leeja, a najpoznatiji je po ulozi dr. Preston Burkea u TV-seriji Grey's Anatomy, koju je tumačio od 2005. do 2007. godine, ali i zbog koje je izazvao kontroverze zbog navodnih ispada i homofobnih uvreda prema kolegama na setu.
El Chichimeco, Atotonilco el Alto
El Chichimeco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Atotonilco el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1628 m.
ATC kod A07
A07XA Drugi antidijaroici
}}
El Zoquite, San Sebastián del Oeste
El Zoquite je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Sebastián del Oeste.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 938 m.
Prumiano, Firenze
Prumiano je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 306 m.
La Esperanza, Ensenada
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 266 m.
Snover, Michigan
Snover je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Savez za Hrvatsku
Savez za Hrvatsku je desna predizborna koalicija u Hrvatskoj, osnovna s ciljem zajedničkog nasupa više manjih partija desničarske orijentacije na izborima za europski parlament 2014. i na hrvatskim parlamentarnim izborima 2015. Ovaj savez čine sljedeće stranke:
Na izborima za europski parlament 2014. Savez za Hrvatsku dobio je 6,88% glasova. Premda su prešli prag od 5%, nisu osvojili nijedno zastupničko mjesto u Europskom parlamentu.
Među kandidatima na predsjedničkim izborima 2014. ovu grupaciju zastupa Milan Kujundžić.
Zakon o volonterstvu
Zakon o volonterstvu donio je Hrvatski sabor na sjednici od 18. V. 2007. godine, a Odluku o proglašenju Zakona o volonterstvu potpisao je predsjednik Republike Hrvatske Stjepan Mesić 25. V. 2007. godine. Zakon je stupio na snagu osmoga dana nakon objave u Narodnim novinama.
ZTP
ZTP može značiti:
Zakon o volonterstvu
Opće odredbe
U "Općim odredbama" definirano je šta se uređuje ovim zakonom, šta je volontiranje, šta nije volontiranje, šta je dugotrajno volontiranje, ko su volonteri / volonterke, ko su maloljetni volonteri, ko su organizatori volontiranja i ko su korisnici / korisnice volontiranja.
Članak 1.
Ovim se Zakonom uređuju osnovni pojmovi vezani za volontiranje, temeljna načela volontiranja, uvjeti volontiranja, prava i dužnosti volontera te organizatora volontiranja, uvjeti sklapanja ugovora o volontiranju, donošenje Etičkog kodeksa volontera, izdavanje potvrde o volontiranju, državna nagrada za volontiranje te nadzor nad izvršenjem ovoga Zakona.
Članak 4.
Ovaj Zakon primjenjuje se i na volontiranje iz članka 3. ovoga Zakona u dijelu u kojemu ono nije određeno posebnim propisima.
Članak 5.
- dobrovoljno obavljanje usluga ili aktivnosti koje su u suprotnosti s Ustavom Republike Hrvatske, drugim propisima Republike Hrvatske te preuzetim međunarodnopravnim obvezama,
- obavljanje usluga ili aktivnosti za koje postoji uvjet isplate ili potraživanja novčane nagrade odnosno druge imovinske koristi, a koje se obavljaju bez zasnivanja radnog odnosa uređenoga Zakonom o radu,
- obavljanje poslova koji, s obzirom na narav i vrstu rada te ovlasti poslodavca, imaju obilježja poslova za koje se osniva radni odnos sukladno Zakonu o radu,
- stručno osposobljavanje bez zasnivanja radnog odnosa (volonterski rad) uređeno Zakonom o radu ili drugim propisima,
- izvršavanje posebnih obveza sukladno sudskim odlukama i presudama,
- obavljanje usluga ili aktivnosti koje su uobičajene u obiteljskim, prijateljskim ili susjedskim odnosima.
Članak 8.
Korisnica ili korisnik volontiranja je fizička ili pravna osoba koja prima usluge volontera.
Ostale odredbe
Nakon "Općih odredbi" Zakonom se uređuju:
Piedra de Agua (razvrstavanje)
Piedra de Agua ima više značenja:
Al-Farabi
Abu Nasr el Farabi (oko 870 — 950) je bio veliki persijski filozof, naučnik i muzičar. Smatra se drugim učiteljem islamske filozofije (posle Aristotela) i jednim od najvećih islamskih filozofa i naučnika svoga vremena. Bavio se još i kosmologijom, logikom, muzikom, psihologijom i sociologijom.
Al Farabi je u islamskom svetu bio poznat kao vrhunski poznavalac logike. Iscrpno je komentarisao Aristotelove spise iz logike, i razvio Aristotelov opis intelekta. Jedan je od prvih filozofa koji su preneli Aristotelovu logiku u islamski svet. Prema mišljenju mnogih istraživača, Farabi je utemeljivač islamske filozofije, s obzirom na to da je prvi predstavio potpuno samostalnu filozofsku školu.
Takođe pokazuje uticaj neoplatonizma — smatra da je stvaranje emanacija, a tela u prostoru slika duše sveta.
Život
Abu Nasr el Farabi je rođen u Farabu, u današnjem Otraru u Kazahstanu, koji se nalazio na Putu svile.
Učio je filozofiju i logiku kod nestorijanskih hrišćana Juhane ibn Gajlana i Abu Bišra Mataa ibn Junusa. Logiku je učio kod slavnog logičara Abu Bišra Mataa ibn Junusa (umro 940.). Kifti i Ibn Abi Usajbi'a tvrde da je Farabi za kratko vreme prevazišao svog učitelja u logici iako je bio mnogo mlađi od Abu Bišra. O njemu se pričalo da je Aristotelovu raspravu O duhu pročitao 40 puta, a njegovu Retoriku 200 puta, a da pri tom nije osetio nikakvu prezasićenost. „Mora da je imao dobar stomak“, komentarisao je tu anegdotu Hegel.
Alfarabi se pridružio mis­tičkoj školi islama čiji su se pripadnici nazivali sufi. Farabi je proputovao mnoge krajeve islamskog sveta, uključujući i Egipat i Damask. Pred kraj života pozvan je na dvor Sajfudavla, hamdanitskog vladara Damaska, gde je umro u 80. godini.
Učenje
Alfarabi je koristio aristotelske argumente u dokazivanju Božije egzistencije. Tako, pretpostavljajući da se stvari u svetu pasivno kreću, a ta ideja se dobro uklapala u islamsku teologiju, on dokazuje da stvari moraju da dobijaju svoje kretanje od prvog pokretača ili Boga. Zatim, stvari ovoga sveta su kontingentne, one ne egzistiraju nužno: njihova esencija ne uključuje njihovu egzistenciju, a to se pokazuje time što one nastaju i propadaju. Iz ovoga sledi da su one svoju egzistenciju dobile, pa u krajnjoj instanciji mora postojati biće koje egzistira suštinski ili nužno, i koje je uzrok postojanja svih kontingentnih bića.
S druge strane, kod Alfarabijevog opšteg sistema uticaj novoplatonizma je očigledan. Tako se tema emanacije koristi da da bi se pokazalo da iz prvobitnog božanstva ili jednog proizlazi um i duša sveta, a da iz njegovih misli kosmos, po­čevši od viših ili spoljašnjih prema nižim ili untrašnjim sferama. Tela su sastavljena od materije i forme. Um čoveka je iluminiran kosmičkim umom, koji je čovekov delatan razum. Štaviše, iluminacija ljudskog razuma objašnjava činje­nicu da naši pojmovi „odgovaraju“ stvarima, budući da su ideje u Bogu u isto vreme i primer i izvori pojmova u ljudskom duhu i formi stvari. To učenje o iluminaciji je povezano ne samo sa novoplatonizmom nego i s orijentalnim misticizmom. Najviši cilj čoveka jeste da sazna Boga, i, upravo kao što opšti tok sveta proizlazi iz Boga i vraća se u Njega, tako i čovek, koji proizlazi iz Boga emanacijskim procesom i koji je obasjan Bogom, treba da stremi ka povratku Boga i sličnosti sa njim.
Dela
Alfarabi On je takođe utemeljio političku filozofiju u islamu i ostavio iza sebe dragocena dela iz te oblasti, od kojih možemo izdvojiti:
Kao što u starogrčkoj filozofiji Aristotel prvi put prezentuje sistemsku kategorizaciju nauka, iako on nije prvi filozof niti prvi naučnik, u islamskom svetu je to prvi učinio Farabi u svom delu Ihsa al-'ulum [Prebrojavanje nauka]. Ovu knjigu kasnije na latinski jezik prevodi Domingo Gundisalvo pod naslovom De scientiis.
Njegovo delo „Grad vrlina“ predstavlja verziju Platonove „Države“, koja je opis idealnog društva gde cvetaju sve vrline.
Naslednici
Od Farabijeve smrti 950. godine, do uspona Ibn Sine početkom XI veka − u periodu od nekih pedesetak godina − pojavio se veliki broj učenjaka u islamskom svetu. Neki od njih bili su direktni učenici i sledbenici Farabijeve filozofske škole, dok su drugi u svojim filozofskim istraživanjima sledili Kindijeve doktrine.
Neki od Farabijevih sledbenika i naslednika su:
Sahara (film, 1943)
Sahara je američki ratni film Zoltana Korde iz 1943. s Humphreyjem Bogartom u ulozi američkog tenkovskog zapovjednika u Egiptu tijekom Drugog svjetskog rata.
Sunnyslope, Washington
Sanislop je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Sahara (film, 1943)
Film je zaradio tri nominacije za Oscara: najbolji zvuk, najbolju fotografiju (crno-bijelu) i najboljeg sporednog glumca J. Carrola Naisha za njegovu ulogu talijanskog zatvorenika.
Sunnyslope, Washington
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.252, što je 731 (29,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sahara (film, 1943)
Inspiraciju za film je dao Trinaestorica, sovjetski film iz 1936. s radnjom smještenom u Centralnu Aziju u doba ruskog građanskog rata. Vremenom je stekao kultni status, a smatra se jednim od boljih ratnih filmova snimljenih tijekom Drugog svjetskog rata.
Cimano, Udine
Cimano je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Sahara (film, 1943)
Godine 1955. je u Hollywoodu snimljen western remake pod naslovom Last of the Comanche, a 1995. u Australiji televizijski remake s Jimom Belushijem u Bogartovoj ulozi.
Film je sniman u propagandne svrhe i za podizanje morala, pa se nije držalo do "povijesne utemeljenosti".
Radnja
Tenk M3 Lee (kojem je ekipa nadjenula nadimak Lulu Belle), zapovjednika narednika Joea Gunn (Humphrey Bogart), ostaje odvojen od svoje postrojbe tijekom povlačenja od snaga generala Rommela. U terenskoj bolnici, ekipa pokupi šaroliko društvo vojnika koji su zaostali za svojim jedinicama, među njima britanskog liječnika i francuskog vojnika. Poslije im se pridružuje sudanski vojnik i njegov talijanski zarobljenik, i pilot Luftwaffea koji ih je napao, ali je srušen.
Kako im nestaje vode, prisiljeni su zaobići pustinju dobro označenu na Gunnovoj mapi. Pronalaze je, ali je gotovo prazna, s par kapi vode. Stiže njemački gusjeničar, upada u zasjedu, a gotovo cijela posada je pobijena. Gunn od preživjelih saznaje da ih iz blizine prati njemački bataljun u potrazi za vodom. Odlučuje zastati i poslati jednog svojeg čovjeka po pomoć u zarobljenom njemačkom vozilu. Dvojica njemačkih zarobljenika su puštena kako bi prenijeli ponudu: "oružje za vodu", iako je ima jedva za Gunnove ljude.
Vrelo je u potpunosti presušilo kad su stigli Nijemci. Počinje igra živaca. Gunn se pretvara da je dobro opskrbljen vodom i počne pregovarati kako bi što duže odugovlačio. Na kraju Nijemci napadaju, ali ih ovi uporno odbijaju, međutim, jedan put ubijaju branitelje. Posljednji napad pretvara se u potpunu predaju, a ožednjeli Nijemci pobacaju oružje te počnu pohlepno grabiti po pijesku prema vrelu. Gunn se šokira nakon što otkriva da je njemački oklopnjak koji je eksplodirao u vrelu otvorio novi izvor i napunio vrelo. Gunn i jedan preživjeli saveznik razoružaju Nijemce dok su pili i počnu ih voditi na istok, gdje susreću Savezničke snage predvođene Gunnovim kurirom. Film završava s viješću o Montgomeryjevoj pobjedi u Drugoj bitci kod El Alameina.
Ratni klišeji
Film je obilježen raznim ratnim filmskim klišejima, ponajviše s tim (kao i u mnogim američkim ratnim filmovima snimljenima tijekom rata) da su junaci kulturno i etnički raznoliki. Svi likovi imaju osobite etničke karakteristike (Britanac, Francuz, Afrikanac, Talijan, Nijemac) koji odražavaju međunarodni opseg Savezničkih snaga protiv nacista (zarobljeni talijanski zarobljenik postaje saveznik, kao što su to postali Talijani poslije 1943., za razliku od zarobljenog nacističkog pilota). Američka posada odražava standardni prikaz Amerikanaca u ratnim filmovima, s Danom Duryeaom kao vojnikom iz Brooklyna, Bruceom Bennettom kao Teksašaninom, dok se Bogartovo podrijetlo ne spominje niti je važno.
Glumci
Amerikanci:
Park prirode Biokovo
Park prirode Biokovo je jedan od 11 parkova prirode u Republici Hrvatskoj i obuhvaća istoimeni planinski masiv Biokovo. Parkom prirode proglašen je 1981. godine, s površinom od 195,5 km2. Park se administrativno nalazi u Splitsko-dalmatinskoj županiji i obuhvaćaju ga općine Brela, Baška Voda, Tučepi, Podgora, Zagvozd, Zadvarje i Šestanovac. Najviši vrh parka Sveti Jure s 1762 metra nadmorske visine ujedno je i najviši vrh planine Biokovo te treći najviši vrh u Hrvatskoj.
Sahara (film, 1943)
Glumci
Britanci, Francuz i Sudanac:
Talijan i Nijemci:
Park prirode Biokovo
U sastavu Parka nalazi se Botanički vrt Kotišina, koji je utemeljio dr. fra Jure Radić, te zidine velikog Kaštela.
Biokovo se ističe izraženim krškim reljefom. Na tom se području nalazi velik broj špilja i jama te ponikava, škrapa i kamenica. Neka od glavnih obilježja Parka prirode Biokovo su jama Amfora (-788 m) te najdublja jama na Biokovu jama Mokre noge (-842 m) i mnoge endemične biljne i životinjske vrste te značajna paleontološka nalazišta. Uz prekrasne krajobraze i vidikovce, u parku se nalaze i posebni geomorfološki rezervati i posebni rezervati šumske vegetacije bukve i jele te autohtone šume crnog dalmatinskog bora.
Za zaštitu i održavanje parka, 1998. godine je osnovana Javna ustanova Park prirode Biokovo. Godišnje planinu posjeti oko 50.000 turista.
Granice parka
mini|desno|250px|Makarska i Biokovo Granica parka prirode ide cestom od prijevoja Dubci na Jadranskoj magistrali do Novaka, zatim podnožjem strmca do zaseoka Bartulovići, putem do sela Topići i sjeverno od kamenoloma do starog sela Bast, preko Smokvine na izvor Jablan, nadalje putem od zaseoka Žlib-Veliko brdo do sela Makar i ispod strmca sela Kotišina, do zaseoka Potpeć-Tučepi, zatim podnožjem strmca do ruba šume Staza, pa sjevernim rubom šume do vrgoračke ceste i nadalje vrgoračkom cestom do Gornjih Igrana, pa cestom do Kozice, zatim na sjeverozapad cestom do Zagvozda, gdje skreće put prema Dedićima i Lončarima do kapele Sv. Stjepana, pa na kotu 306, zatim na zaselak Čikeš, preko kote Sedlača (278) na kote Strigovo (398) i Kula (382), te ravnom linijom na početnu točku prijevoja Dubci.
Geografija
mini|lijevo|250px|Planina Biokovo iz zraka Planina Biokovo je dio planinskog masiva Dinarida. Najviši vrh planine je Sveti Jure visok 1762 metra. Do vrha na kojem se nalazi i televizijski odašiljač vodi Biokovska cesta duga 23 km. Sama planina je tik uz more i dijeli obalni pojas i Dalmatinsku zagoru. Glavno obilježje planine je njezina impozantna visina i strmo uzdizanje s obalne strane. Samo podnožje središnjeg dijela Biokova ima blagi pad prema moru do 300 metara nadmorske visine, nakon čega se izdižu preko 1000 metara visoke stijene.
Osobitost Parka prirode Biokovo su brojni krški oblici kao što su kamenice, škrape, ponikve, te jame i špilje. Najveća špilja na Biokovu je špilja Krjava 2. Biokovska jama Mokre noge (-842 m) je trenutno po dubini četvrta u Hrvatskoj, a poznata je i jama Amfora (-788 m). Do sada je na području Biokova istraženo 177 speleoloških objekata, a postoje i 33 dosad neistražena. U špiljama i jamama je pronađeno mnogo fosilnih ostataka, primjerice smeđeg medvjeda, vuka, divokoza i kozoroga, običnog jelena i drugi.
Flora
minijatura|lijevo|170px|Vratiželja minijatura|desno|220px|Šuma na Biokovu Na Biokovu prevladavaju biljke prilagođene strmim krševitim i ogoljelim terenima. Pojedinim predjelima dominiraju planinski pašnjaci, dok su prema unutrašnjosti planine u zaklonjenim ponikvama razvijene šume bukve s nešto jele. U parku rastu i autohtone šume dalmatinskog crnog bora. Među njima se nalazi i posebno zaštićeno stablo, navano "Miletin bor". Primjećuje se miješanje mediteranskih i srednjoeuropskih flornih elemenata, a dominira ilirsko-mediteransko bilje.
Na Biokovu raste mnogo ugroženih biljaka, kao velecvijetni rožac, crvena vratiželja, trobridi sijedac, malocrveni kaćun, Portenšlagova zvončica, modro lasinje i druge. U samom parku raste preko 1500 biljnih vrsta.
Neke od preko 40 endemskih vrsta su patuljasto zvonce koji raste pretežito na nadmorskim visinama od 1400 do 1700 metara. Puzavo zvonce je također jedan od endema i raste u pukotinama i rasjeklinama u stijenama, a velik dio populacije biljke je uništen tijekom gradnje Biokovske ceste.
Fauna
mini|desno|250px|[[Pjegavi daždevnjak]]
Iako je planina na prvi pogled ogoljela, bez previše života, na njoj su pronađene brojne životinjske vrste. Fauna beskralježnjaka na Biokovu je i dan danas slabo poznata. Poznato je 87 vrsta kornjaša, a osobito endemski Molops bucephalis. Do 2002. godine zabilježena je 221 vrsta leptira, 69 danjih i 152 noćna. Među njima je i globalno ugrožena vrsta mali plavac i endemični dalmatinski okaš.
Velik broj endema nalazi se u podzemnoj fauni. Do sada je utvrđeno da u brojim špiljama i jamama živi oko 120 špiljskih organizama, od kojih je polovica endema. Neke od 25 vrsta koje su nađene samo na Biokovu su relikti (živi fosili). Biokovo je jedan od centara endimizma u Hrvatskoj.
Biokovo nema stalna jezera, ali su prisutni krški izvori i podzemne vode. U lokvama i kamenicama koji su veći dio godine pune vode, nalaze se zaštićeni vodozemci kao primjerice pjegavi daždevnjak, mali vodenjak, žuti mukač, velika zelena žaba i gatalinka, koja se nalazi i na Crvenoj listi IUCN-a.
Područje je poznato i po zmijama. Neke od zaštićenih vrsta koje se mogu vidjeti su obična bjelica, crvenkapica, kravosas, šara poljarica, šilac, smuklja, zmajur, crnokrpica i bjelouška. Jedna od najpoznatijih je otrovnica poskok. Od ostalih gmazova, tu obitavaju obična čančara i gušteri obična gušterica, zidna gušterica i primorska gušterica koje su strogo zaštićene.
Područjem planine se gnijezde neke od rijetkih i ugroženih vrsta ptica. Orao zmijar, suri orao i vjetruša kliktavka su strogo zaštićene prema Bernskoj konvenciji. Crnokrili kamenjar (primorska bjeloguza) se gnijezdi na predjelima višim od 1400 metara nadomrske visine, a obični kamenjar (sivkasta bjeloguza) obitava u visokim predjelima od 750 do 1350 metara nadmorske visine. Obje vrste su također strogo zaštićene. Najčešća ptica na planini je galica ćolica (žutokljuna galica), a za mnoge vrste se još ne zna jer nisu provedena sustavna ornitološka istraživanja.
Utvrđeno je i trinaest vrsta šišmiša, veliki potkovnjak, mali potkovnjak, sredozemni potkovnjak (vrlo rijetka i ugrožena vrsta), bjelorubi šišmiš, savijev šišmiš, primorski šišmiš, kasni noćnjak, sredozemni slobodnorepac i drugi. Sve vrste su strogo zaštićene.
Od ostalih sisavaca, na većim nadmorskim visinama mogu sresti šumska rovka i mala rovka. Obični zec je raspostranjen po cijelom području parka. Značajan je i dinarski voluhar koji je posebno zaštićen prema Pravilniku o zaštiti pojedinih vrsta sisavaca i nalazi se u Crvenoj knjizi životinjskih svojti Republike Hrvatske. Endemična podvrsta krški puh je zaštićena jednako kao i dinarski voluhar. Od zvijeri je prisutan strogo zaštićeni vuk, a od ostalih su prisutni lisica, lasica, kuna zlatica, kuna bjelica, jazavac i drugi.
Od 1964. je na područje Biokova ponovno dovedna balkanska divokoza, a 1968. i muflon. Obje vrste su zaštićene. U posljednje vrijeme se znatno povećala populacija veprova.
Botanički vrt Kotišina
minijatura|desno|150px|Napuljska ciklama Dio parka je i botanički vrt Kotišina kojeg je utemeljio dr. fra Jure Radić sa svrhom znanstvenog istraživanja i motrenja te zaštite i očuvanja biljnog svijeta planine. Nalazi se iznad sela Kotišina, na nadmorskoj visini od 350 do 500 metara. Područje vrta se prostire na 16,5 ha i nije uređeno kao botanički vrt u klasičnom smislu. Biljke nisu unesene prema određenom pravilu, već kao ograđeni dio prirode gdje će se zadržati samorodna fauna. U sklopu vrta je zabilježeno oko 300 samoniklih biljaka, pretežito mediteranskih i planinskih. Od trajnica se ističu jadranska perunika i napuljska ciklama.
Kroz vrt vodi nekoliko staza, a pojedine biljke su označene imenima svoje porodice i svojte. U blizini vrta se nalaze zidine velikog Kaštela, utvrde iz 17. stoljeća. Dio parka je i kanjon Proslap s istoimenim slapom koji oživi samo za vrijeme jakih kiša.
Turizam
mini|desno|220px|Pogled s vrha Sv. Jure
Planinu Biokovo godišnje posjeti oko 50.000 turista. Veliki turistički značaj predstavlja Biokovska cesta koja vodi do vrha i koja je tijekom turističke sezone krcata vozilima. Prema pravilima parka, na cesti smije biti najviše 80 vozila. Dodatni problem je što je cesta uska i mimoilaženje je gotovo nemoguće, stoga je na nekoliko mjesta proširena. Na cesti se nalazi nekoliko restorana, od kojih su tek jedan ili dva otvoreni i to uglavnom u turističkoj sezoni. Odvojak ceste vodi prema vrhu Vošac iznad Makarske, najpopularnijem izletištu na Biokovu pod kojim je vidikovac Štrbina s kojeg se pruža pogled na Makarsko primorje i otoke.
Planirana je izgradnja dvokabinske žičare Makraska-Vošac. Žičara bi imala dužinu trase oko 2700 metara i visinsku razliku od 1200 metara. Planirani kapacitet je prijevoz oko 150.000 posjetitelja godišnje. Projekt je uveden u makarski plan, ali nije u prostornom planu Parka prirode Biokovo.
Vranja Peč
mini|309x309piksel|Vranja Peč Vranja Peč je slovensko selo u pokrajini Gorenjskoj, u sastavu općine Kamnik.
Historija
Vranja Peč se prvi put spominje u povijesnim zapisima već 1238. u
dokumentu o ustanovljenju manastira u Valesevu (Adergas) gdje se spominje Engelskalk, ministrant andeškog grofa koji je imao dvor ili grad u Vranjoj Peči.
Henrik iz Vranje Peči je u svom grbu iz 1303. imao vranu koja se nalazi na peči.
Mjesna crkva sv. Ulriha se spominje 1423 kada su joj pripadala današnja granična sela Zgornje Palovče i Spodnje Palovče.
1429. pravo na desetinu u 11 kmetskih kuća u Vranjoj peći imali su feudalci Gallenbergi.
Stanovništvo
Prema popisu stanovnika iz 2002. Vranja Peč je imala 42 stanovnika.
Zagonetačka teorija i praksa
Zagonetačka teorija i praksa, biblioteka (obrojčenih) brošura s tematikom iz enigmatske teorije i prakse.
U svojim časopisima. internim dokumentima i katalozima za tu biblioteku EU "Čvor" je koristio kraticu ZTP.
Los Cuates, Francisco I. Madero
Los Cuates je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Francisco I. Madero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1110 m.
Ummanz
Umanc je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 42 opštinska središta okruga Rigen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 655 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13061042.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rigen Umanc se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Rigen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1–12 metara. Površina opštine iznosi 42,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 655 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 15 stanovnika/km².
Aerodrom Šeremetjevo
Avio-kompanije i destinacije
Sledeće avio-kompanije koriste Aerodrom Šeremetjevo (od avgusta 2007.):
Terminal 2
thumb|left|220px|Terminal 2
Cracidae
Cracidae, porodica ptica iz reda kokoški (Galliformes) koja obuhvaća deset rodova. Ptice iz ove porodice žive u suptropskoj Središnjoj i Južnoj Americi. Samo jedna vrsta, Ortalis vetula premašuje te granice i raspon joj se nalazi do Teksasa u SAD-u.
Velike su ptice, u pojavi poprilično nalikuju puranima. Mnoge od njih imaju veliki rep, što im služi kao pomoć u snalaženju u njihovom arborealnom životu. Obično su blijedo obojenog perja, ali ipak neke od njih imaju na licu "ukrase" raznih boja. U veličini variraju od Ortalis motmot koja je duga 38 centimetara, a teška je 350 grama, pa sve do Crax rubra, koja je duga blizu 1 metar, a teška 4.3 kilograma.
Hrane se voćem, kukcima i crvima. Gnijezdo grade u drvećima, a u njega ženka polaže dva ili tri velika bijela jaja, koja inkubira isključivo ona. Mladi su potrkušci, te su rođeni s instinktom da se odmah penju i traže utočište u drveću. Dobivaju mogućnost leta nekoliko dana nakon izlijeganja iz jajeta.
Sha‘bat ‘Iyāsh, Taiz
Sha‘bat ‘Iyāsh je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1032 m.
DMX
Earl Simmons (1970-2021), bolje poznat kao DMX, bio je New Yorški reper rođen 18. prosinca 1970. u Baltimoreu, Maryland, SAD.
Colle della Torre, Campobasso
Colle della Torre je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 680 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
The Uninvited (2009 film)
The Uninvited je američki film iz 2009. u režiji Čarlsa i Tomasa Garda. Glavne uloge igraju: Emili Brauning, Arijel Kebel, Elizabet Benks i Dejvid Stratern.
U Hrvatskoj je distribuiran pod naslovom Nepozvani, a u Srbiji pod naslovom Nezvani gosti.
Radnja
Film je zasnovan na korejskom filmskom hitu iz 2003. godine "Čangva Hongrion" (Priča o dvije sestre) reditelja Kim Đi Vuna. Film ovori o Ani koja se vraća kući nakon boravka u bolnici koji je usledio posle tragične smrti njene majke. Njen oporavak je doveden u pitanje kada otkrije da se njen otac verio sa nekadašnjom bolničarkom njene majke, Rejčel. Te noći, Anu posećuje duh njene majke, koji je upozorava na prave Rejčeline namere. Ana i njena sestra će zajedno pokušati da ubede njihovog oca da njegova trenutna verenica nije ono za šta se predstavlja, a ono što bi trebalo da predstavlja srećno ponovno ujedinjenje porodice postaće okrutna borba između sestara i maćehe.
Ćafa (Crna Gora)
Ćafa je naselje u opštini Podgorica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 116 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 70 stanovnika).
Demografija
U naselju Ćafa živi 87 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,7 godina (37,7 kod muškaraca i 39,8 kod žena). U naselju ima 39 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,97.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno.
DMX (razvrstavanje)
ličnosti:
u nauci:
ostale upotrebe:
Gavarno-Tribulina, Bergamo
Gavarno-Tribulina je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1713 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 343 m.
La Ciénega (razvrstavanje)
La Ciénega ima više značenja:
Ilija M. Petrović
Ilija M. Petrović (13. jul 1895 - 5. mart 1942) je bio srpski književnik, publicist i prosvetni radnik, poznat kao ko-autor knjige Ko je ko u Jugoslaviji izdane 1928. godine. Tokom života je zbog buntovnog duha često imao problema sa vlastima. Za vreme austro-ugarske okupacije u Prvom svetskom ratu je 1915. uhapšen i interniran u Mađarskoj. Posle rata je neko vreme proveo u SAD gde je, duboko razočaran tamošnjim prilikama, stekao simpatije za socijalizam. Godine 1935. se priključio Komunističkoj partiji Jugoslavije, a 1937. je uhapšen i mučen u zloglasnoj Glavnjači, iako će na kraju biti pušten. Godine 1941. se priključio partizanima, ali su ga, zajedno sa nekoliko drugova, na prevaru zarobili četnici i predali Nemcima. Poslednje mesece života je proveo u logoru Banjica pre nego što je streljan zajedno sa još 200 zatvorenika. Po njemu danas nosi ime biblioteka u Požarevcu.
Berkshire
Berkshire (skraćeno Berks, čita se Berkšir, poznat i pod imenom Royal County of Berkshire) je historijska i ceremonijalna grofovija na jugu Engleske.
Geografija
Berkshire leži zapadno od Londona, u regiji Jugoistočna Engleska. Ima površinu od 1,262 km², na kojoj živi 861,870 stanovnika.
Na sjeveru graniči s Oxfordshireom, na sjeveroistoku s Buckinghamshireom, na istoku s Velikim Londonom, na sjeveroistoku sa Surreyjem, na zapada s Wiltshireom i na juga s Hampshireom.
Las Matancillas, Moctezuma
Las Matancillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Moctezuma.
Berkshire
Geografija
Teritoriji historijske i današnje ceremonijalne grofovije se ponešto razlikuju, jer je u današnjem i unitarna jedinica Slough, koja je nekoć bila dio Buckinghamshira, ali u njoj više nisu krajevi zapadno od rijeke Temze (Dolina White Horse) koji su danas dio Oxfordshira.
Las Matancillas, Moctezuma
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 249 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1942 m.
Perugini II, Benevento
Perugini II je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Berkshire
Geografija
Kroz taj kraj je Temza probila svoje korito kanjonom Goring Gap. Doline Temze i njezine pritoke Kennet pružaju glavne transportne pravce iz Londona, prema zapadu. Njima prolaze željezničke pruge prema Oxfordu, Bristolu i zapadu Engleske i autoput iz Londona za južni Wales prolazi preko grofovije.
Perugini II, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 729 m.
Berkshire
Historija
Po brežuljcima Berkshire Downs leže ostatci brojnih prahistorijskih naselja, povezanih puteljcima sa Stonehengom u susjednoj grofoviji Wiltshire. Glavni arheološki lokalitet Berkshira, koji datira iz željeznog doba je Ufingtonski bijeli konj, isklesan u krečnjaku na brdu. To je figura konja duga 110 metara, visoka 40 metara. Naselja iskopana po riječnim dolinama istočnog Berkshira također potječu iz željeznog doba, a naselje Belga kod Silchestera, jugozapadno od Readinga, kasnije je postalo važno raskršće rimskih puteva.
Oko Berkshira su se naizmjence tukla anglosaksonska kraljevstva Wessex i Kraljevstva Mercija, a za vladavine Alfreda Velikog, rođenog u Wantagu 848. postao je shire (grofovija). Nakon normanske invazije 1066. porasla je strateške važnost doline Temze, tad je podignut prvi Zamak Windsor, koji je kasnije postao glavna rezidencija porodica britanskih monarha van Londona.
Za srednjeg vijeka gradovi Wallingford i Abingdon bili su najveći, a gradići Windsor i Eton, na suprotnoj obali Temze postali su slavni zbog svojih građevina - instucija. Eton zbog koledža, kog je osnovao engleski kralj Henry VI u 15. vijeku, a Windsor zbog zamka.
Blizina Londona i glavnih transportnih magistrala potakla je nekoliko valova Industrijskog i urbanog razvoja Berkshira. Tokom 19. vijeka grad Reading imao je najveću stopu rasta, a nakon Prvog svjetskog rata novi industrijski centar Slough, kasnije je ubrzano izrastao Bracknell, jedan iz serije britanskih novih gradova. U međuvremenu se i rezidencijalna zona Londona, zbog odličnih cestovnih i željezničkih veza, počela širiti prema zapadu, pa su čak i gradići Hungerford i Newbury postali dio te zone.
Od 1998. Berkshire nema više nikakve administrativne funkcije, koje su prenešene na njegovih šest unitarnih jedinica.
Privreda
Gradovi poput Maidenheada i Wokinghama koji leže na trasi autoputa M4 privukli su brojne tvornice i kompanije koje se bave razvojem visoke tehnologije i softvera. Poljoprivreda je ograničena na zapadni Berkshire, gdje krečnjačko tlo omogućuje uzgoj žitarica. Newbury i Lambourne poznati su po uzgoju konja za trke.
Valea Ungurașului, Unguraș
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 288 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 346 m.
Piteasca, Găneasa
Piteasca je naselje u Rumuniji u okrugu Ilfov u opštini Găneasa.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1362 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
Piedra de Amolar (razvrstavanje)
Piedra de Amolar ima više značenja:
El Guayabo, Tangamandapio
El Guayabo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tangamandapio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1757 m.
Legio IX Hispana
Legio IX Hispana (Deveta hispanijska legija) je bila rimska legija. Osnovao ju je godine 65. pne. Pompej, a predstavljala je jednu od četiri legije s kojom je Julije Cezar krenuo u pohod na Galiju.
Njen nestanak iz historijskih spisa u 2. vijeku je predmet brojnih špekulacija, pogotovo u Britaniji gdje se smatra da je uništena u pohodu protiv Pikta. Ti su navodni događaji opisani u filmu Centurion iz 2010. godine.
MEH
Termin MEH ima više značenja.
Santa Rosa de Lima, Villa de Tututepec de Melchor Ocampo
Santa Rosa de Lima je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Villa de Tututepec de Melchor Ocampo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2200 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
La Clavellina (razvrstavanje)
La Clavellina ima više značenja:
Alvise Vivarini
Alvise Vivarini (* Murano, 1442. - † Venecija oko 1505. ), bio je venecijanski slikar na prijelazu gotike u renesansu, iz poznate porodice Vivarini uz Giovannija Bellinija najpoznatiji slikar grada na laguni.
Biografija
thumb|left|220px|Raspeće, [[1469.-1471. (Museo Poldi Pezzoli -Milano)]] Alvise je bio sin Antonija Vivarinija i nećak Bartolomea Vivarinija poznatih venecijanskih slikara, koji su vodili dobro uhodanu slikarsku bottegu u drugoj polovici 15. vijeka. Slikarstvu su ga učili otac i stric, njegovi rani radovi otkrivaju uticaj Giovannija Bellinija i Lazzara Bastianija, u svom kasnijem radu upoznao se sa padovanskim slikarstvom i djelom Mantegne i potpao pod njegov uticaj.
U odnosu na svog oca i strica, Alvise je najviše držao korak s vremenom, ugledavši se na ranorenesansne padovanske slikare Mantegnu i Messinu. On se najviše odlijepio od venecijanskog ukusa toga vremena, kao što to zorno pokazuje Portret nepoznatog muškarca iz 1497., (danas u National Gallery London) koji je strogo individualiziran pravi renesansni psihološki portret. Ipak njegove slike još nemaju prozračnost i mekoću sjena kao kod njegova uzora Antonella da Messina, već su ostale pomalo tvrde i ukočene.
Luzerne, Iowa
Luzern je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 96 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 96 stanovnika, što je 9 (8,6%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Karipsko more
mini|desno|300px|Karipsko more Do 7.680 m duboko karipsko more je jugoistočni dio Američkog sredozemnog mora odvojeno od Atlantskog oceana otočjem Karibi koji se proteže u luku od meksičkog zaljeva pa gotovo do Venecuele.
Geologija
Najveći dio Karipskog mora koje u kajmanskom jarku doseže dubinu od 7.680 m nalazi se na Karipskoj ploči. Samo severozapadni dio, koji je s druge strane kajmanskog jarka, leži na Severnoameričkoj ploči.
Povest Kariba
Naseljavanje ovog područja je počelo negde tekom prvog tisućljeća prije Krista. Aravak Indijanci su iz današnje Venecuele prvo stigli na Trinidad da bi zatim od njega krenuli u naseljavanje otoka za otokom. Oko 1500 godina kasnije, njihov su put slijedili ratnički narod Kariba. Kako Aravak Indijanci nisu bili ratnici, Karibi su ih uspeli potisnuti, tako da su u vreme dolaska bijelaca Aravak naseljavali još samo Kubu, Hispaniolu i Bahame dok su na svim ostalim otocima živeli Karibi.
Otkrivači i naseljenici
Kad se Kolumbo, po nalogu španjolske krune, 1492 iskrcao na San Salvadoru, bio je prije svega u potrazi za zlatom i drugim bogatstvima. Međutim, narod Aravaka nije polagao baš nikakvu pažnju onome, što su Evropljani smatrali bogatstvom. Tako su Karibi bili, doduše, naseljeni, ali su konkvistadori ubrzo prešli na američki kontinent. Uskoro su Karibe počeli naseljavati i Englezi, Holandiji i Francuzi; čak su Danska i Kurlandija imali nekoliko kolonija.
U 16. stoljeću su Karibi bili prizorište gusarenja. Mali otoci sa brojnim uvalama pružali su izvrsne mogućnosti raznim gusarima, ali i takvim koji su po nalogu pojedinih kraljeva napadali i pljačkali brodove rivalizirajućih nacija, za postavljanje zasjeda i napade na pretežno španske brodove sa blagom. Port Royal na Jamajki kao i francusko naselje na Tortugi su bili prava gusarska gnezda.
Nezavisnost
Većina otoka postala su nezavisna sredinom 20.stoljeća.
Čedomil Bachrach
Čedomil Bachrach (Velika Gorica, 23. 6. 1924 - Zagreb, 2. 8. 1982), jugoslavenski ilustrator, strip crtač, animator, propagandist, grafički dizajner i član ugledne zagrebačke obitelji Bachrach.
Biografija
Čedomil Bachrach je rođen 23. 6. 1924 u uglednoj židovskoj obitelji Bachrach. Mnogi članovi njegove obitelji su stradali za vrijeme Holokausta tj. uspostavom Nezavisne Države Hrvatske (NDH). Jedini preživjeli od mnogobrojne obitelji Bachrach su bili Čedomil, njegov otac Slavko i majka Irena. Čedomil je od 1930-ih radio kao ilustrator, strip crtač, animator, propagandist i dizajner. Objavljivao je svoje radove u Veselom Vandrokašu. 1952 godine objavio je autorski strip Vesele bube, te je iste godine surađivao na crtanom filmu Začarani dvorac u Dudincima. Kao dizajner je radio u više jugoslavenskih tvrtki. I danas se koristi njegov logotip zagrebačkih pekarni Klara i ambalaža čokoladnog kolača Cao Cao. Čedomil Bachrach je umro 2. 8. 1982 u Zagrebu. Sahranjen je na židovskom djelu zagrebačkog groblja Mirogoj.
Dimitrije Cincar-Marković
Dimitrije Cincar-Marković (Šabac, 25. avgust/ 6. septembar 1849. – Beograd, 29. maj/ 11. jun 1903) predsednik ministarskog saveta (vlade) Kraljevine Srbije od 7/20. novembra 1902. do 29. maja /11. juna 1903, komandant Aktivne vojske, načelnik Glavnog generalštaba, načelnik komande Aktivne vojske, senator u tadašnjoj dvodomnoj skupštini, profesor istorije ratne veštine i strategije na Vojnoj akademiji. Kao najbliži saradnik kralja Milana Obrenovića od 1897. do 1900. dao značajan doprinos velikoj reformi, uvećanju i unapređenju vojske Kraljevine Srbije, što je omogućilo njene ratne uspehe u Balkanskim ratovima. Ubijen u majskom prevratu 29. maja/ 11. juna 1903.
Porodica i poreklo
General Dimitrije Cincar-Marković rođen je 25. avgusta/ 6. septembra 1849. godine u Šapcu. Otac pukovnik Konstantin - Kosta Cincar-Marković, šabački okružni načelnik sin je Cincar-Marka Kostića (1777–1822), vojvode sokoskog i kneza šabačke posavine, rodonačelnika Cincar-Markovića i usvojenik gospođe Tomanije Obrenović, kćerke lozničkog vojvode Antonija Bogićevića i žene gospodara Jevrema Obrenovića. Majka Neda Cincar-Marković, rođ. Ranković (11. februar 1820. – 8/20. april 1873), rodom iz Kragujevca, kćerka je kapetana Stojana Rankovića, poznatog u vreme Prvog srpskog ustanka pod imenom vojvoda Stojan Aračlija.
Cincar-Markovići su porodično blisko vezani za Obrenoviće. Najužem krugu ove dinastije pripadali su u vreme vladavine kralja Milana i njegovog sina kralja Aleksandra.
Dimitrije je dobio ime po Svetom Dimitriju, jer je krsna slava Cincar-Markovića Mitrovdan. Imao je starijeg brata pukovnika Marka Cincar-Markovića, komandanta žandarmerije Srbije i sestru Anku, udatu za Ivića, bivšeg austrougarskog oficira.
Userin
Uzerin je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 53 opštinska središta okruga Meklenburg-Štrelic. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 709 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13055070.
Dimitrije Cincar-Marković
Porodica i poreklo
Deda generala Cincar-Markovića, vojvoda Cincar-Marko, rodom je iz Donje Belice kod Ohrida i Struge, odakle je poreklom i njegov brat od strica vojvoda Cincar-Janko, rodonačelnik Cincar-Jankovića.
Userin
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Meklenburg-Štrelic Uzerin se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Meklenburg-Štrelic. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 62 metra. Površina opštine iznosi 45,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 709 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 15 stanovnika/km².
Dimitrije Cincar-Marković
Školovanje, boravak u Pruskoj, ađutant kneza Milana
Osnovnu školu i četri razreda gimnazije završio je u Šapcu, a peti razred gimnazije u Beogradu.
U 7. klasu Artiljerijske škole i vojsku Srbije stupio je 9/21. oktobra 1865. godine. Petogodišnje školovanje na Artiljerijskoj školi završio je 1/13. januara 1870. godine, sa odličnim uspehom, kao šesti u rangu od četrnaest pitomaca. Proizveden je u konjičkog potporučnika i određen za vodnika konjičkog eskadrona Stajaće vojske.
Kao državni pitomac od 1872. do 1873. boravio je na vojnom usavršavanju u Pruskoj, gde je služio u konjici u 13. ulanskom puku i 1. hanoverskom puku.
Postavljen je ađutanta kneza Milana Obrenovića 12/24. februara 1874, da bi 1/13. aprila 1875. bio imenovan za komandira Gardijskog eskadrona.
Ispit za generalštabnog majora položio je 1885. kada je i preveden iz konjice u generalštabnu struku.
Srpsko-turski i rusko-turski ratovi 1876–1878.
U Prvom srpsko-turskom ratu 1876. učestvovao je kao kapetan 2. klase, ađutant i vršilac poslova generalštabnog oficira na službi u Braničevskoj brigadi 1. poziva Narodne vojske. Uoči rata Stajaća vojska je inkorporirana u Narodnu vojsku. Učestvovao je u bitkama na Velikom Izvoru, kod Knjaževca, na Reavcima, Kurilovu i Šiljegovcu i više puta je odlikovan za hrabrost.
Po okončanju Prvog srpsko-turskog rata od 1/13. januara 1877. nalazi se na službi u Štabu Konjičke inspekcije. Od 1/13. aprila je kao kapetan 1. klase na dužnosti ađutanta Štaba Moravskog kora. U Drugom srpsko-turskom bio je šef Štaba Moravske divizije. Učestvuje u opsadi Niša i borbama kod turskog utvrđenja Samokovo.
Kretanje u službi
Od novembra 1878. komandir 3. eskadrona konjice Stajaće vojske, a od 1/13. novembra 1879. komandir 4. eskadrona konjice Stajaće vojske. Od 1/13. septembra 1880. ađutant komandanta Stajaće vojske, od 1/13. oktobra na službi u Vojnoistorijskom odeljenju Glavnog generalštaba. U konjičkog majora unapređen je 20. oktobra/ 1. novembra 1882. godine. Od 15/27. februara 1883. komandir 1. eskadrona, a od 15/27. oktobra iste godine komandir 2. eksadrona konjice Stajaće vojske.
Taos, Missouri
Taos je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 878, što je 8 (0,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dimitrije Cincar-Marković
Kretanje u službi
Od 1884. nalazi se na generalštabnoj dužnosti kao v. d. načelnik Štaba Šumadijske divizije. Iste godine, kao vojni izaslanik, prisustvovao je manevrima austrougarske vojske. Pošto je februara 1885. položio ispit za generalštabnu struku 16/28. marta 1885. postavljen je za šefa Unutrašnjeg odseka Operativnog odeljenja Glavnog generalštaba.