cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bonnetsville, North Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 443, što je 53 (13,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Hotel Esplanade
Povijest
Godine 1964. hotel se pridružio korporaciji Inter-Continental Hotel, a 1968. nominiran je za najbolji hotel među 62 Inter-Continentalova hotela u Europi i na Bliskom Istoku. Godine 1975. primio je odlikovanje za rad predsjednika Tita sa zlatnim vijencem. Tokom 20. stoljeća hotel je bio mjesto ključnih društvenih događanja glavnoga grada Hrvatske. U njemu su odsjedale brojne svjetski poznate ličnosti (Primjerice Josephine Baker, Charles Lindbergh, Gilbert Bécaud, Leonid Brežnjev te mnogi drugi).
Hotel danas
mini Potpuna rekonstrukcija hotela dovršena je 18. svibnja 2004. godine kada hotel otvara svoja vrata pod imenom The Regent Esplanade Zagreb. Priključivanjem lancu luksuznih hotela Regent, čime postaje prvi Regent hotel u Europi, a sedmi u svijetu, hotel Esplanade nastavio je tradiciju u pružanju visokih standarda ugostiteljstva. U listopadu 2012. godine postaje samostalnim hotelom, te kao takav nastavlja s pružanjem vrhunskih usluga gostima iz cijelog svijeta. Hotel i njegova svečana Samaragdna dvorana i danas je mjesto održavanja javnih događanja.
All the King's Men (film, 1949)
Svi kraljevi ljudi je američka politička drama snimljena 1949. koju je režirao Robert Rossen. Scenarij je napisao također Robert Rossen, a zasnovan je na istoimenom romanu Roberta Penna Warrena. Protagonist, čiji lik tumači Broderick Crawford, je Willie Stark, populistički političar sa američkog Juga koji započinje karijeru kao skromni idealist, a završava je utonjen u korupciju i zločine. Radnja prikazuje taj proces iz perspektive novinara Jacka Burdena (čiji lik tumači John Ireland), koji postaje Starkova desna ruka. Film je imao 7 nominacija za Oscara a osvojio ih je ukupno 3, uključujući i onaj za najbolji film.
Radnja
Radnja filma Svi kraljevi ljudi fokusirana je na prikaz uspona političara Willieja Starka (Broderick Crawford) koji iz ruralnog područja postaje guverner države. U početku studira pravo kako bi postao odvjetnik i na taj se način u obrazovnom smislu uzdigao od ostalih ljudi te u isto vrijeme postaje sve više i više popularan. Nakon toga odlučuje se baviti politikom. Međutim na tom putu gubi nevinost i postaje korumpiran baš poput političara protiv kojih se ranije borio.
Glavna okosnica priče zapravo predstavlja maskiranu verziju uspona i atentata na pravog guvernera države Louisiane 30-tih godina prošlog stoljeća, Hueyja Longa. Film također prikazuje i seriju kompleksnih odnosa između prijatelja novinara, njegove djevojke (koja započinje aferu sa Starkom), njezinog brata (vrhunskog kirurga) i njezinog ujaka (vrhunskog suca kojeg Stark imenuje državnim odvjetnikom, ali koji ubrzo daje ostavku).
Nakon prometne nesreće koju je izazvao njegov sin, a u kojoj je poginula mlada djevojka, Starkov svijet se počinje rušiti i on otkriva da se ne mogu potkupiti baš svi.
Gledatelj cijelu priču prati kroz naraciju novinara Jacka Burdena koji se divi Starku, čak i nakon što ovaj započne sa stvarima s kojima se Burden ne slaže. Starkova asistentica kampanje Sadie (Mercedes McCambridge) očigledno je zaljubljena u Starka i traži od njega da napusti svoju ženu Lucy. U međuvremenu Stark zavodi mnoge žene, uključujući i Jackovu vlastitu djevojku Anne Stanton.
Nakon što Starkova reputacija dođe u pitanje zbog suca Stantona (Anneinog oca), Stark će na sve načine pokušati ocrniti samog suca. Nakon što to napokon i uspije, sudac počini samoubojstvo. Premda mu Anne oprašta, njezin brat - kirurg koji je pomogao spasiti Starkovog sina nakon prometne nesreće - to nikako ne može učiniti. Na kraju filma doktor ubija Starka, a doktora ubija Sugar Boy, Starkov asistent.
Winnipeg (razvrstavanje)
Winnipeg može označavati:
Canosa Sannita, Chieti
Canosa Sannita je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 899 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 239 m.
2-Bromo-LSD
2-Bromo-LSD je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 402,328 Da.
Antananarivo
Antananarivo (prije znan kao Tananarive, danas zvan samo Tana) je glavni i najveći grad na Madagaskaru, administrativno sjedište Provincije Antananarivo i Regije Analamanga.
Geografske karakteristike
Antananarivo leži na 1275 m. nadmorske visine, središte grada smješteno je na vrhovima i obroncima dugog i uskog kamenog grebena, visokog do 200 m. koji se proteže u smjeru sjever-jug oko 4 km. Ispod tog brijega prostire se plodno polje.
Antananarivo je udaljen oko 147 km od istočne (indijske) morske obale, a 215 km jugozapadno od glavne otočke luke Toamasine, s kojom je povezan željeznicom. Kroz grad teku rijeke Ikopa i Betsiboka. Najpoznatija gradska znamenitost je Palača kraljice Ranavalone II.
Historija
thumb|left|240px|Pogled na skalinadu koja vodi do Trga nezavisnosti
Za razliku od većine ostalih gradova u |južnoj Africi, Antananarivo je već bio glavni grad i prije kolonijalnog doba. Grad je osnovan oko 1625 od strane kralja Andrianjaka, kome zahvaljuje i svoje ime (Tananarive znači Grad od hiljadu) to je bio broj vojnika koji su ga čuvali. Dugi niz godina bio je seoska prijestolnica plemena Hova, a stekao je važnost kad su oni ovladali većim dijelom otoka Madagaskar, tad je prerastao u naselje od oko 80.000 stanovnika.
Deep River Center, Connecticut
Dip River Senter je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Antananarivo
Transport, Privreda
Antananarivo je najvažniji transportni centar Madagaskara, iz njega se račvaju glvne ceste i željezničke pruge. Grad ima i međunarodni "Aerodrom Antananarivo-Ivato". Grad je sjedište madagaskarske industrije, ima tvornice tekstila, cigareta i prehrambenih proizvoda. thumb|desno|200px|280px|Stadion Mahamasima i jezero Anosi
Deep River Center, Connecticut
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.484, što je 14 (0,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Antananarivo
Antananarivo danas
Grad koji je tad imao 100.000 stanovnika, i cijeli Madagaskar zauzeli Francuzi 1895 i proglasili ga svojim protektoratom. Za francuske uprave, izgrađene su brojne ceste i novi vodovod koji je koji je opskrbljivao grad vodom iz rijeke Ikope (dotad se grad snabdjevao vodom sa izvora u podnožju brda Andohalo. To je omogućilo širenje grada prema jugu i zapadu, tako da je do 1950. narastao na 175.000 stanovnika. Francuzi su izgradili puno skalinada, na strmim dijelovima koja vode na brdo Andohalo u centru, brojne cvjetne terase i drvorede.
Nakon stjecanja nezavisnosti 1960 naglo se povećao broj stanovnika, tako da danas Antananarivo ima čak 1,4 milijuna stanovnika.
Prilaz gradu čuvale su dvije utvrde izgrađene na brdima na istoku i jugozapadu. Pored katedrala i pedeset crkava ima i džamiju. Antananarivo ima dva univerziteta; "Univerzitet Madagaskar i "Collège rurale d'Ambatobe".
Metansulfonski anhidrid
Metansulfonski anhidrid je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 174,196 Da.
Valle Marina, Latina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Džuma-namaz
Džuma-namazDžuma-namaz (ar. جمعة ) muslimanska je molitva petkom. Isključivo se obavlja u džematu, i to umjesto podne-namaza. Osoba koja klanja džuma-namaz nije obavezna klanjati podne-namaz tog dana.
Način obavljanja namaza
Ono što je također karakteristično za džumu jeste to da postoje dva ezana, tzv. vanjski i unutrašnji ezan. Prvobitno je postojao samo unutrašnji ezan, koji se učio u džamiji, no halifa Osman ibn Affan uveo je i vanjski ezan, s munare, jer je zapazio smanjenje broja vjernika, pa je pokušao na taj način privući ljude kojima je bila važnija trgovina nego vjerska obaveza.
Hutba
Hutba prethodi molitvi. Tom prilikom imam se popne na minber i s njega drži govor. Govor se drži stojeći i u njemu je zahvala Allahu, šehadet, salavat na Poslanika s. a. w. s., jedan ajet ili čitava sura iz Kur'ana, te na kraju dova. Sunnet je da budu dva dijela, između kojih imam obično malo sjedne. Također, u nearapskim zemljama hutba se podijeli na hutbu na arapskom i hutbu na lokalnom jeziku.
Značaj džuma-namaza
Za vjernike džuma-namaz ima ogroman značaj. Smatra se da se brišu grijesi počinjeni između dvije džume onome ko na iskren i ispravan način obavi te molitve. Sam značaj petka kao dana u islamskom svijetu je ogroman. U taj dan je, prema njihovom vjerovanju, stvoren Adem a. s., u taj dan je uveden i izveden iz Dženneta, a također vjeruju da će Sudnji dan biti u petak.
Norfork, Arkansas
Norfork je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Bantanges
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 446 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 41 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,73 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 200 metara (maksimalnoj 201 m, a minimalnoj 175 m).
Tehijjetul-mesdžid
Tehijjetul-mesdžid je posebna vrsta namaza koju muslimanski vjernici obavljaju prilikom ulaska u mesdžid ili džamiju. Predstavlja svojevrsan pozdrav mesdžidu, pa se naziva i mesdžidu-s-selam. To je namaz kojim vjernici iskazuju svoje poštovanje prema ustanovi u koju su ušli.
Potvrda
U skladu sa riječima (hadisom) Poslanika s.a.v.s.: "Kada neko od vas dođe u mesdžid neka klanja dva rekijata prije nego što sjedne", a koje su zabilježili Buharija i Muslim u svojim djelima, potvrđuje se postojanje ovog namaza.
Ovaj namaz spada u grupu nafila namaza, što znači da nije obavezan (farz).
Način obavljanja tehijjetu-l mesdžida
Tehijjetu-l mesdžid je namaz od dva rekijata. Obavlja se na isti način kao i sabah namaz.
Neslaganja
Postoji veliko neslaganje islamskih učenjaka oko toga kada je dozvoljeno klanjati ovaj namaz, a kada ne, kao i kada je preporučljivo klanjati, a kada nije potrebno. Jedan dio islamske uleme (učenjaka) smatra da nije dozvoljeno klanjati ovaj namaz ako je nastupilo vrijeme kada je zabranjeno klanjati, dok drugi dio uleme smatra da ne postoji osnovana prepreka za obavljanje ovog namaza, te da se isti može obaviti sve do ezana. Osim toga, jedan dio uleme smatra da se ovaj namaz treba svaki puta obaviti prilikom ulaska u mesdžid, dok drugi dio smatra da je to potrebno obaviti samo prilikom prvog ulaska u neki mesdžid. Također, jedan dio smatra da nije potrebno klanjati ukoliko se namjerava poslije toga obaviti neki farz namaz, dok drugi smatraju da je to potrebno.
Za više informacija o vremenima kada je zabranjeno klanjati pogledajte članke o dnevnim farz namazima.
Igralište Građanskog
Igralište Građanskog u Zagrebu bilo je smješteno između Koturaške ceste na sjeveru, Koranske ulice na zapadu, Kupske ulice na istoku te Varaždinske ceste na jugu (današnja Ulica grada Vukovara). Igralište je svečano otvorio Stjepan Radić 19. listopada 1924. godine. Nakon Drugog svjetskog rata igralište nosi naziv Pobjeda. Igralište je zatvoreno 1948. godine, a srušeno 1950. godine. Na mjestu igrališta izgrađena je (1958.-1960.) zgrada Hrvatske elektroprivrede.
Igralište
Igralište je imalo nogometni teren dimenzija 100m × 60m i uokolo kružno trkalište duljine 400m ograđeno drvenom ogradom. Početkom tridesetih godina prema nacrtima inženjera Gjure Kastla na zapadnoj strani sagrađena je drvena tribina koju su nazivali “drvenjak“. Tribina je bila natkrivena s 1618 sjedećih mjesta, a ispod nje su bile smještene svlačionice sa sanitarskim prostorom i nekoliko soba za igrače. Na igralište je postavljena i rasvjeta koja je bila pokus za rasvjetu igrališta Concordije. Rasvjetni stupovi bili su postavljeni uz rub trkališne staze, a električno napajanje je bilo iz tvornice baterija “Paspa“.
Nogometne utakmice
Svoje domaće nogometne utakmice na igralištu je od 1924. godine do 1945. godine igrao Građanski, a od 1945. godine do 1948. godine Dinamo. Na Igralištu je 2. travnja 1940. godine pred 10.000 gledatelja odigrana prva međudržavna utakmica hrvatske nogometne reprezentacije (Hrvatska - Švicarska 4:0). Ukupno su odigrane tri državne reprezentativne utakmice (Jugoslavija 1, Hrvatska 2), te više od 25 gradskih reprezentativnih utakmica.
Zanimljivosti
Kao jedina uspomena na Igralište Građanskog ostao je natpis “Krčma Građanskom igralištu“ na obližnjoj zgradi na uglu Kupske i Sutlanske ulice.
Istihara-namaz
Istihara-namaz je posebna vrsta namaza koju muslimani vjernici obavljaju prilikom dvojbe oko donošenja odluke, prilikom psihičke zbunjenosti i rastrojenosti, te prilikom kakve brige.
Potvrda
U skladu sa Poslanikovim s.a.v.s riječima: "Ako je neko od vas zabrinut o odluci koju treba da donese, neka klanja dva rekijata nafile (dobrovoljnog) namaza...", potvrđuje se postojanje ovog namaza. Autentičnost ovih riječi koje prenosi Džabir ibn Abdullah Salami, r.a., bilježe Buharija, Tirmizi, Nesai, Ebu Davud, ibn Madže, te drugi prenosioci.
Ovaj namaz spada u grupu Nafila namaza, što znači da nije obavezan.
Vrijeme obavljanja Istihara-namaza
Ovaj namaz se može obaviti u bilo koje vrijeme, osim u vremenima kada je zabranjeno klanjati.
Način obavljanja Istihara-namaza
Istihara-namaz je namaz od dva rekijata. Obavlja se na isti način kao i Sabahski farz namaz, te nakon završetka sjedenja, a prije selama, uči se dova, kojom vjernici traže od Allaha (Boga) pomoć prilikom svoga problema. Ova dova se može učiti i nakon predaje selama.
Dova
Slijedi transkripcija dove koja se uči u Istihara-namazu sa arapskog:
Što u prijevodu na bosanski jezik glasi:
Bosanski muslimani i istihara
Istihara-namaz je često mistificiran od strane Bošnjačko-muslimanskog korpusa, posebno u vremenu nakon Drugog svjetskog rata. Do toga je dolazilo prvenstveno zbog nepristupačnosti islamske literature širokim narodnim masama u tom dobu, a dijelom i zbog nepismenosti stanovništva.
Ovo je dovelo do mističnosti "čudesnog namaza", te su se pojavili ljudi kojima je odgovarao ovakav epitet, jer su naplaćivali svoje "usluge" klanjanja Istihara-namaza osobi koja ne poznaje "tajnu". Uz ovo, razvijali su svoje sopstvene verzije namaza, i iste zapisivali i širili. I danas je moguće sresti ovakve pojave najčešće na mjestima na kojima se nudi "proricanje sudbine".
(-)-2β-(1,2,4-Oksadiazol-5-metil)-3β-feniltropan
(-)-2β-(1,2,4-Oksadiazol-5-metil)-3β-feniltropan je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 283,368 Da.
Nia Vardalos
Nija Vardalos (Vinipeg, 24. septembra 1962-) je kanadsko-američka glumica i scenaristkinja grčkog porekla, najpoznatija po filmu Moja velika mrsna pravoslavna svadba iz 2002. godine.
Metazol
Metazol je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 261,062 Da.
Kingston Springs, Tennessee
Kingston Springs je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.756, što je 17 (-0,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hotel Dubrovnik
Hotel Dubrovnik je hotel u Zagrebu na uglu Trga bana Jelačića i ulice Ljudevita Gaja. Sagrađen je 1929. godine, a isprva je nosio ime hotel Milinov.
Izgradnja
Hotel je izgrađen 1929. godine na mjestu gdje je do tada stajala kuća trgovca Pavla Hatza, u kojoj se, uz ostalo, nalazila omiljena Velika kavana. Hotel je podignut prema projektima arhitekata Dionisa Sunka i Rudolfa Jungmanna. Isprva je bio poznat pod imenom Milinov, prema investitoru izgradnje i svojem prvom vlasniku, trgovcu suknom Svetozaru Milinovu.
Sveta Klara (Zagreb)
Sveta Klara je naselje u gradskoj četvrti Novi Zagreb - zapad. Graniči sa Sloboštinom na istoku, Čehima i Buzinom na jugu, Trokutom, Remetincem i Trnskom na sjeveru i Botincom na zapadu.
Hotel Dubrovnik
Povijest
Hotelska peterokatnica s mezaninom imala je još dva kata u tornju iznad kojega je izvorno postjala nadogradnja sa svjetlećim natpisom »Hotel Milinov«, a izgrađena je u stilu art décoa. Na zgradu je s Hatzove kuće bio prenesen kip zaštitnika trgovine boga Merkura (rad Antona Dominika Fernkorna), koji još i danas krasi njezino pročelje. U prizemlju se nalazila Milinovljeva trgovina, a sve ostale dijelove zgrade zauzimao je hotel s dvama restoranima, te 96 komfornih soba sa 134 kreveta.
Sveta Klara (Zagreb)
Stanovništvo
U naselju trenutačno živi oko 16 000 stanovnika.
Hotel Dubrovnik
Povijest
Godine 1937. u preuređenim prostorijama prizemlja otvorena je kavana, a 1940. hotel je kupila Dubrovačka plovidba, davši mu novo ime, pod kojim još i danas djeluje. Hotel je nekoliko puta preuređivan i obnavljan, a najtemeljitije 1972. i 1982. kada je u Gajevoj ulici u produžetku postojeće zgrade izgrađen novi hotelski trakt s ostakljenim pročeljem. Projekt su izradili arhitekti Ines i Nikola Filipović.
Hotel danas
mini|300px|Novi dio hotela, izgrađen između 1979. i 1982. Danas hotel raspolaže s 237 soba i 8 apartmana, a u njegovu se sklopu nalaze i dvije restauracije, slastičarnica, kavana, aperitiv bar, ljetna terasa i Ragusa Club & Casino.
Amonijum molibdat
Amonijum molibdat se može odnositi na:
Ljubiša Pavković
Ljubiša Pavković (Beograd, 14. juni 1947) je srpski harmonikaš.
Život
Rođen je u Beogradu 1947. Član Narodnog orkestra Radio-televizije Beograd postao je 1970, a od 1981. njegov umetnički rukovodilac sve do 2010. Veliku ljubav prema harmonici nasledio je verovatno izmešanim genima od oca Bogdana, poreklom Ličanina, i majke Mire, poreklom Makedonke, te je sa lakoćom svirao melos čitavog Balkana. Počeo ja da svira sa pet godina. 1970. godine postaje član Narodnog orkestra RTB, a od 1981. godine rukovodio je najznačajnijim orkestrom narodne muzike, kome je podario poseban autentičan ton i interpretativnu efikasnost i koji je pod njegovim budnim okom izrastao u naš najreprezentativniji orkestar narodne i starogradske muzike. Na čelu Narodnog orkestra snimio je veliki broj pesama i igara, koje se čuvaju u Fonoteci Radio Beograda kao nacionalno blago. Kao mladi solista na harmonici, na Međunarodnom festivalu u Dižonu 1966. godine, u konkurenciji učesnika iz 25 zemalja osvaja prvo mesto.
Fulton, Kansas
Fulton je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 163, što je 21 (-11,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Winnipeg
Vinipeg je administrativni centar i najveći grad kanadske provincije Manitobe. Smešten na istočnom kraju velikih ravnica Zapadne Kanade, Vinipeg ima veliki značaj u saobraćaju, finansijama, zanatstvu, poljoprivredi i obrazovanju. Pošto svi železnički i drumski putevi koji povezuju istočnu i zapadnu Kanadu moraju da prolaze kroz ili pored grada, Vinipeg se često naziva „kapija Zapada“.
Grad se nalazi blizu geografskog centra Severne Amerike, Asinibojna u Red river. Sa 633.451 stanovnika daleko je najveći grad Manitobe.
Vinipeg pruža obilje mogućnosti za rekreaciju pošto u njegovoj blizini leži na stotine jezera, uključujući jezero Winnipeg, peto najveće jezero u Kanadi i 11. u svetu, jezero Manitoba, kao i Šumsko jezero.
Grad je jedan od najvažnijih kulturnih centara Kanade i dom je poznatog Kraljevskog vinipeškog baleta. Odlikuje se starinskom arhitekturom, plovnim kanalima, brojnim parkovima i upečatljivim kvartovima. Vinipeg je bio domaćin Panameričkih igara 1967. i 1999. i pored Meksika je jedini grad koji je dva puta bio domaćin tog događaja.
Chabeuil
Šabej je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Valans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 5861 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 142 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 41,07 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 212 metara (maksimalnoj 381 m, a minimalnoj 153 m).
Hroničan
Termin hroničan ima više značenja:
Mengeš
Geografske karakteristike
Mengeš leži u centru Slovenije, udaljen dvanaestak km od centra Ljubljane u pravcu sjevera, na cesti za Kamnik.
Historija
Još za rimskih vremena se tu nalazilo naselje na cesti Emona - Celeia.
Za srednjeg vijeka se prvi put spominje u listini iz 1154. - 1156. izdanoj na Bledu, u kojoj se navodi da je vlasnik njegovog burga Dietricus. Taj burg, iz kojih je izvedeno njegovo današnje ime - Mengeš, se u starim dokumentima navodi vrlo šaroliko, jedamput kao Meigosburg, pa Meingozpurh, Meingespurch, Mengispurch, Mingozburch...
U svakom slučaju uz njega se počelo formirati naselje, koje je neki značaj počelo dobijati za Marije Terezije, kao manji administrativni centar. Od kraja 19. vijeka Mengeš postaje industrijsko predgrađe Ljubljane, sa manjim pogonima tekstilne i prehrambene industrije.
Danas je najveći pogon u gradu onaj u vlasništvu farmaceutske kompanije Lek.
Palača Prve hrvatske štedionice
mini|desno|250px|Palača u prvom planu mini|desno|250px|Palača Prve hrvatske štedionice Palača Prve hrvatske štedionice monumentalna je zgrada koju je na zagrebačkoj Ilici dala sagraditi Prva hrvatska štedionica 1898.-1900.
Povijest
Ova velika poslovno-stambena zgrada, osim prostorija štedionice imala je pivnicu (s ledarom za rashlađivanje pića), narodni kasino, mnoge trgovine, 20 velikih najamnih stanova te 8 podvorničkih stanova. Prostorije su se grijale radijatorima s toplom vodom iz centralne kotlovnice te toplim zrakom. Stanovi su imali kupelji s kupeljskim pećima, električna zvonila, a poslovni prostori kućne telefone. Zgrada je imala autonomnu električnu centralu snage 32 kW a motori pokretani plinskom turbinom snabdijevali su 1350 žarulja snage 16-25 svijeća. Po noći (radi noćnog mira) rasvjeta se osiguravala sustavom akumulatora koji bi se po danu punili. Banka je imala dva čvrsta trezora od betona i traverza, a za noćnu sigurnost bili su zaduženi štedionički stražari.
Građevina je izgrađena na betonskim temeljima. Nosivo ziđe svrstano je u tri kategorije, ovisno o opterećenju (opeka u vapnenom mortu, opeka u cementnom mortu, klinker opeka u cementnom mortu). Ugrađeni su materijali koje danas više ne poznajemo: pregradni zidovi ljeveni su od sadrenog cementa, ravni krovovi su od drvenog cementa, neke žbuke su od papirosita (njeka kamenu slična i tvrda bielkasta žbuka). Po mnogim detaljima zgrada je naročita: obiluje kipovima reljefima, štukaturama, kovanim stubišnim ogradama, lijepim kaljevim pećima...I za današnje prilike čini se nedostižnim da bi se tako velika zgrada za samo sto dana mogla sagraditi do krova, a za petnaest mjeseci i svečano otvoriti. U izvedbi je, što na gradilištu, što u radionicama, sudjelovalo 600-800 domaćih majstora i radnika.
Svi nositelji posla poimenično su navedeni i pohvaljeni za savjestan rad. Troškovi građenja ove velebne građevine iznosili je 123 krune/m2. A toliko je u to vrijeme iznosila mjesečna plaća bolje plaćenog činovnika!
Sokolski stadion u Maksimiru
Sokolski stadion u Maksimiru u Zagrebu bio je smješten na jugoistočnom dijelu Maksimirske ceste i Ulice Svetice. Izgrađen je 1934. godine povodom 60. godina osnivanja Hrvatskog sokola.
Igralište
Veliko sokolsko sletište izgrađeno je na 120.000 m². Oko sletišta bile su izgrađene deset metara visoke drvene tribine za 50.000 gledatelja. Ulazna zgrada sa svečanim ložama bila je zidana i jedina do sada sačuvana i uklopljena u današnji Športsko rekreacijski centar Svetice. Drvene tribine izgorjele 1941. u Diverzanskoj akciji stadion.
Mengeš (općina)
Općina Mengeš (slovenski: Občina Mengeš) je jedna od 212 slovenskih općina od 7.477 stanovnika. , administrativni centar općine je istoimeni grad Mengeš.
Geografske karakteristike
Općina Mengeš prostire se u centru Slovenije, odmah do Ljubljane na cesti za Kamnik.
Općina ima površinu od 22.4 km², na kojoj se prostire svega 4 naselja.
Naselja Općine Mengeš
Dobeno, Loka pri Mengšu, Mengeš, Topole.
Cantagufo, Chieti
Cantagufo je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 210 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 525 m.
Miramare (mototrkalište)
Miramare je bivše moto-trkalište u Zagrebu.
Podignuto je 1932. na zagrebačkoj Miramarskoj cesti. Nalazilo se na dijelu poslije Paromlinske, a prije igrališta Građanskog u Kupskoj.
Vremenom su se prestale održavati utrke. Prostor nije diran sve do 1954. godine. Vlasti su odlučile na tom mjestu zbog potreba OŠ Koturaška iz Koturaške ulice sagraditi novu školu. 1954. je godine izgradnja školske zgrade mjestu bivšeg mototrkalištu "Miramare". Škola s vrtom, parkom i igralištem sagrađena je do 1956. godine.
Meadville, Mississippi
Midvil je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 449, što je 70 (-13,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Grand mal
Grand mal je vrsta epilepsije kod koje se obično javljaju aura, i neobične senzacije kratko vreme pre napada. Za sâm napad su karakteristični: nagli gubitak svesti, padanje na pod, izbijanje pene na ustima, privremeno zaustavljanje disanja usled čega lice postaje cijanotonično, ubrzani rad srca, povišen pritisak, ritmičke konvulzije udova, lica i čitavog tela, a nekad i mokrenje. Posle napada, bolesnik pada u dubok san. „Veliki epileptički napad“ je najčešća i najpoznatija vrsta epileptičkih napada, koja se, prema savremenoj međunarodnoj klasifikaciji psihijatrijskih bolesti, svrstava u generalizovane konvulzivne napade.
Selle, Belluno
Selle je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 925 m.
Meridian, New York
Meridijan je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 309, što je 41 (-11,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Metidation
Metidation je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 302,331 Da.
Afera Profumo
Afera je nastala nakon što je Profjumo imao kratak ljubavni odnos sa striptizetom Kristinom Kiler, a posle toga je lagao kad su ga ispitivali u Parlamentu Ujedinjenog Kraljevstva. Skandal je prisilio Profjuma da podnese ostavku, a vlada Harolda Makmilana je izgubila ugled. Nekoliko meseci nakon skandala i sam Makmilan je dao ostavku. Skandal je izazvao pad vlade.
Priznanje i ostavke
U martu 1963. Profjumo je u Domu komuna rekao da nije bilo ničega neprimerenoga u njegovom odnosu sa Kilerovom. Novine su nastavile dalje sa pisanjem o celom slučaju, pa je položaj vlade bio jako težak. U junu 1963. Profjumo je priznao da je lagao i da njihov odnos jest bio nepriličan. Podnio je ostavku 5. juna. Lord Daning je 25. septembra o svemu izdao vladin izveštaj, a mesec dana nakon toga predsednik vlade Harold Makmilan je dao ostavku.
Stiven Vord je osuđen zbog toga jer živeo od nemoralne zarade na prostituciji, pa je u avgustu izvršio samoubistvo. Kristina Kiler je osuđena na devet meseci za pojedina krivokletstva, koja nisu imala veze sa ovim slučajem. Profjumo je umro 9. marta 2006.
U popularnoj kulturi
Kao jedan od najvećih skandala u Velikoj Britaniji 1960-ih, afera Profumo je poslužila kao podloga za brojne reference u popularnoj kulturi, odnosno pjesmama, stripovima, romanima, filmovima i TV-serijama. Još 1963. su događaji poslužili kao podloga danskom eksploatacijskom filmu The Christine Keeler Story, a 1989. je u Britaniji snimljen daleko poznatiji film Scandal u režiji Michaela Catona Jonesa, gdje je Profumoa glumio Ian McKellen, a Christine Keller Joanne Whaley.
Couthures-sur-Garonne
Kutir na Garoni je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Marmand.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 399 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 57 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,98 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 17 metara (maksimalnoj 22 m, a minimalnoj 12 m).
Hroničan (medicina)
Hronična bolest je bolest ili drugi zdravstveno stanje koje ina perzistentnu ili dugotrajnu prirodu. Termin hroničan se obično primenjuje kad tok bolesti traje više meseci. Primeri rasprostranjenih hroničnih bolesti su astma, kancer, dijabetes i SIDA.
U medicini u kontrastu sa hroničnim bolestima stoje akutne bolesti. Hronični tok bolesti se razlikuje od rekurentnog toka. Rekurentne bolesti relapsiraju u više navrata, sa periodima remisije između relapsa.
Phillips Academy
thumb|255px| Phillips Academy (Akademija Phillips) (također poznata pod nazivima Phillips Andover, Andover ili skraćenici PA) je gimnazija - internat smještena u gradu Andover u američkoj državi Massachusetts, 40 km sjeverno od Bostona.
Ime je dobila po političaru Samuelu Phillipsu Junioru, koji ju je osnovao 1778. godine. Tradicionalno je služila za pripremu učenika za kasnije studiranju na Yaleu. Među njenim učenicima su se nalazile mnoge znamenite ličnosti, kao i dva američka predsjednika - George H.W. i njegov sin George W. Bush. Godine 1973. je u sebe inkorporirao Abbot Academy, dotadašnji ženski internat.
Andover, Massachusetts
Andover je grad u američkoj državi Massachusetts koji administrativno pripada Okrugu Essex. Gradsku povelju je dobio 1646. godine. Prema popisu 2000. godine je imao 31.247 stanovnika. Pripada metropolitanskom statističkom području koje čine Boston, Cambridge i Quincy.
Poznat je po ulozi koju je imao u salemskom suđenju vješticama u 17. vijeku, kao i lokacija elitnog internata Phillips Academy,
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.762, što je 862 (10,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Tanchello, Verbano-Cusio-Ossola
Tanchello je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 402 m.
(+)-CPCA
(+)-CPCA je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 267,751 Da.
Svemirska trka
200px|thumb|[[Titan 2 rakete su lansirale 12 Džemini letelica]] Svemirska trka je bila nezvanično takmičenje između Sjedinjenih Država i Sovjetskog Saveza koje je trajalo od 1957. do 1975. godine. Ona je uključivala paralelne napore obeju zemalja da istraže svemir veštačkim satelitima, da pošalju ljude u svemir i na Mesec. Iako njeni koreni leže u ranoj raketnoj tehnologiji i međunarodnoj zategnutosti nakon Drugog svetskog rata, svemirska trka je počela nakon sovjetskog lansiranja satelita Sputnjik 1, 4. oktobra 1957. Termin svemirska trka je smišljen po analogiji sa trkom u naoružavanju koja je takođe postojala između SAD i SSSR. Svemirska trka je postala važan deo kulturnog i tehnološkog rivalstva između Sovjetskog Saveza i SAD tokom Hladnog rata. Svemirska tehnologija je postala posebno važna arena u ovom sukobu, i zbog svoje vojne primene i zbog psihološke koristi od naraslog morala.
Rani vojni uticaji
Rakete su zanimale naučnike i amatere najmanje 2.100 godina. Kinezi su ih koristili kao oružje još u 11. veku. Ruski naučnik Konstantin Ciolkovski je osamdesetih godina 19. veka razmišljao o višestepenim raketama punjenim tečnim gorivom koje bi mogle da stignu do svemira, ali je tek 1926. Amerikanac Robert Godard dizajnirao praktičnu raketu sa tečnim gorivom. Godard je sprovodio svoj rad u tajnosti, pošto su mu se naučna zajednica, javnost, pa čak i Njujork Tajms podsmevali. Bio je potreban rat da bi katapultirao rakete u slavu. Ovo se pokazalo kao pretnja u budućnosti, pošto će svaka svemirska trka postati nerazdvojiva od vojnih ambicija uključene zemlje, uprkos uglavnom naučnom karakteru i miroljubivoj retorici.
Nemački doprinos
Tokom polovine dvadesetih, nemački naučnici su eksperimentisali sa raketama pogonjenim tečnim gorivom koje su bile sposobne da dostignu relativno velike visine i razdaljine. 1932, Rajhsver, prethodnik Vermahta, se zainteresovao za rakete radi dalekometne artiljerijske paljbe. Verner fon Braun, slavoljubiv raketni naučnik, se pridružio naporima i razvio oružja za nacističku Nemačku u Drugom svetskom ratu. Fon Braun je mnogo pozajmio od originalnih Godardovih istraživanja, proučavajući i poboljšavajući Godardove rakete. Nemačka A-4 raketa, lansirana 1942. je postala prva raketa koja je stigla do svemira. 1943, Nemačka je počela proizvodnju njenog naslednika, rakete Fau 2, sa dometom od 300 kilometara i nosivosti bojeve glave od 1000 kilograma. Vermaht je ispalio hiljade Fau 2 raketa na savezničke države, izazivajući velike štete i gubitaka života. Ipak, mnogo više radnika-robova je ubijeno tokom proizvodnje Fau 2 nego u napadima. Kako se Drugi svetski rat približavao kraju, sovjetska, britanska i američka vojska i naučni timovi su se takmičili ko će pre zarobiti tehnologiju i uvežbano osoblje iz nemačke raketne instalacije u Penemindeu. SSSR i Velika Britanija su imale nekog uspeha, ali su SAD stekle najviše koristi, uzimajući veliki deo nemačkih raketnih naučnika - velik deo njih su bili članovi Nacističke stranke, uključujući i fon Brauna - iz Nemačke u SAD kao deo operacije Spajalica. Tu su naučnici prilagodili nemačke rakete, originalno korištene protiv Britanije, u druge svrhe. Posleratni naučnici su iskoristili rakete da ispituju uslove na velikim visinama (temperaturu, pritisak), kosmičke zrake i ostala pitanja. Ovo se nastavilo pod fon Braunom i njegovim kolegama, koji su postali deo američkog naučničkog tima.
Hladnoratovski koreni Svemirske trke
Nakon Drugog svetskog rata, SAD i SSSR su bili uvučeni u Hladni rat kroz špijunažu i propagandu. Istraživanje svemira i satelitska tehnologija je mogla da doprinese u Hladnom ratu na oba fronta. Oprema na satelitima je mogla da špijunira druge zemlje, dok su uspesi u svemiru mogli da služe kao propaganda za reklamiranje naučničke i vojne snage određene strane. Iste rakete koje su mogle da pošalju čoveka u orbitu ili da pogode odrećenu tačku na Mesecu su takođe mogle da pošalju atomsku bombu na određeni neprijateljski grad. Mnogo od tehnološkog razvoja potrebnog za putovanje u svemir je jednako primenjeno na vojne rakete kao što su interkontinentalne balističke rakete. Zajedno sa drugim aspektima trke u naoružanju, napredak u svemiru je pokazivao tehnološku i ekonomsku snagu, demonstrirajući superiornost ideologije te zemlje. Istraživanje svemira je imalo dvostruku ulogu: moglo je da služi miroljubivim nastojanjima, ali je isto moglo da doprinese vojnim ciljevima.
Sputnjik
4. oktobra 1957, SSSR je uspešno lansirao Sputnjika 1, prvi veštački satelit koji je stigao do orbite i svemirska trka je počela. Zbog njegovih vojnih i ekonomskih komplikacija, Sputnjik je izazvao strah i žestoke političke debate u SAD. U isto vreme, lasniranje Sputnjika u Sovjetskom Savezu je viđeno kao važan pokazatelj naučne i inženjerske sposobnosti nacije.
Lansiranje Sputnjika u Sovjetskom Savezu i potonji program istraživanja svemira je naišao na veliko interesovanje javnosti. Za zemlju koja se skoro oporavila od rata je bilo važno i ohrabrujuće da vidi dokaz napretka tehnike u novom dobu.
Pre lansiranja Sputnjika, prosečan Amerikanac je verovao da SAD imaju superiornost u svim poljima tehnologije. Fon Braunov kolega u Sovjetskom Savezu, Sergej Koroljev, glavni inženjer koji je dizajnirao raketu R-7 koja je poslala Sputnjik u orbitu, će kasnije projektovati raketu N-1, dizajniranu da pošalje kosmonaute na Mesec. Kao odgovor na Sputnjik, SAD su pokrenule ogromne napore da povrate tehnološku nadmoć, uključujući i prepravku školskih nastavnih planova u nadi da će proizvesti još fon Brauna i Koroljeva. Ova rekacija je danas poznata kao Sputnjikova kriza.
Lindon Džonson, potpredsednik za vreme Džona Kenedija, je ovako izrazio motivaciju za američke napore:
Američka javnost, u početku obeshrabljena i uplašena zbog Sputnjika, je postala vezana za američke projekte koji su sledili. Školska deca su pratila uspehe lansiranja i građenje modela raketa je postalo popularan hobi. Predsednik Kenedi je držao govore ohrabrujući naciju da podrži svemirski program i da pokuša da prevaziđe skepticizam mnogih koji su mislili da bi milioni dolara bili bolje iskorišćeni za pravljenje postojećeg dokazanog oružja ili borbe protiv siromaštva.
Nakon skoro četiri meseca od lasniranja Sputnjika 1, SAD su lansirale svoj prvi satelit Eksplorer 1. U međuvremenu se odvili brojni osramoćujući neuspesi u Kejp Kanaveralu. Prvi sateliti su lansirani za potrebe nauke. I Sputnjik 1 i Eksplorer 1 su lansirani kao deo učešća Sovjetskog Saveza i Sjedinjenih Država u Međunarodnoj geofizičkoj godini. Sputnjik je pomogao u određivanju gustine gornjeg sloja atmosfere, a let Eksplorera 1 je doveo do otkrića Van Alenovog pojasa.
Komunikacioni sateliti
Prvi komunikacioni satelit, Projekat SKOR je lansiran 18. decembra 1958, prenoseći Božićnu poruku svetu od američkog predsednika Ajzenhauera. Prvi aktivni komunikacioni satelit je bio Telstar 1, kojeg su lansirale SAD 10. jula 1962.
Ostali važniji sateliti
SAD su lansirale prvi geosinhroni satelit Sinkom-2, 26. jula 1963. Uspeh ove klase satelita je značilo da obične satelitske antene nisu više morale da prate orbitu satelita, pošto je orbita ostajala geostacionarna. Ubuduće obični građani su mogli koristiti satelitske komunikacije za televizijski prenos, nakon jednog nameštanja.
Ljudi u svemiru
Jurij Gagarin je postao prvi kosmonaut koji je ušao u orbitu u sovjetskom Vostoku 1, 12. aprila 1961, u danu koji je slavljen kao praznik u Sovjetskom Savezu i mnogim drugim zemljama. Let je trajao 1 sat i 48 minuta i izvršio je jedan let u zemljinoj orbiti. 23 dana kasnije, u misiji Fridom 7, Alan Šepard je postao prvi Amerikanac koji je ušao u svemir. Džon Glen u Frendšipu 7 je postao prvi Amerikanac koji je uspešno obleteo Zemlju, obletevši tri kruga u orbiti 20. februara 1962.
Prvi istovremeni let dvojice čoveka je takođe potekao iz SSSR, 11-15. avgusta. Ruskinja Valentina Terješkova je postala prva žena u svemiru 16. juna 1963. u Vostoku 6. Koroljev je prvobitno planirao dalje misije Vostoka, ali nakon objavljivanja američkog Apolo programa, premijer Nikita Hruščov je zahtevao ubrzanje. Prvi let sa više od jednog člana posade, sovjetski Vashod 1, modifikovana verzija Vostok letilice, je poleteo 12.oktobra 1964, noseći Komarova, Feoktisova i Jegorova. Ovaj let je takođe bio prvi put da posada nije nosila svemirsko odelosvemirska odela.
Aleksej Leonov, iz Vashoda 2, kojeg je SSSR lansirao 18. marta 1965, je izvšio prvu šetnju u svemiru. Ova misija se zamalo završila katastrofom; Leonov je jedva uspeo da se vrati u kapsulu, a zahvaljujući lošim retroraketama, brod se spustio 1600 kilometara od planiranog mesta. Do ovog vremena, Hruščov je smenjen, a novo sovjetsko rukovodstvo neće počiniti odlučujuće napore.
Sletanje na Mesec
Iako su uspesi koji su postigli SSSR i SAD doneli veliki ponos svojim nacijama, ideološka klima se pobrinula da će Svemirska trka trajati dok prvi čovek ne bude hodao po Mesecu. Pre ovog dostignuća, bespilotne letelice su morale prvo da istraže Mesec fotografisanjem i pokazivanjem svojih mogućnosti da bezbedno slete na njega.
Apolo 11 prvi stiže tamo
thumb|200px|Izlazak Zemlje viđeno sa Meseca Dok su sovjetske sonde stigle do Meseca pre američkih letelica, Amerikanac Nil Armstrong je posta prva osoba koja je kročila na površini Meseca 21. jula 1969, nakon sletanja prethodnog dana. Armstrong, komadant misije Apolo 11, je imao podršku pilota komandnog modula Majkla Kolinsa i pilota lunarnog modula Edvina "Baza" Oldrina u događaju koji je gledalo 500 miliona ljudi širom sveta. Društveni komentatori su označili sletanje na Mesec kao jedan od ključnih trenutaka 20. veka, a Armstrongove reči nakon što je dodirnuo površinu Meseca su postale ovekovečene:
Misije na druge planete
200px|thumb|left|Venera je postala prva planeta pored koje je prošla svemirska letelica SSSR je prvi poslao sonde na Veneru i Mars 1960. Prva letelica koja je uspešno proletela pored Venere je bio američki Mariner 2 koji je to uradio 14. decembra 1962. On je poslao nazad izneneđujuće podatke o visokoj temperaturi na površini i velikoj gustini atmosfere na Veneri. Pošto nije nosio kamere, njegovi nalazi nisu privukli pažnju javnosti kao što su uradile slike sa svemirskih sondi koje su daleko nadmašile mogućnosti astronomskih zemaljskih teleskopa.
Sonda Sovjetskog Saveza Venera 7, lansirana 1971. je postala prva letelica koja se spustila na Veneru. Venera 9 je prva poslala slike sa površine druge planete. Ovo dvoje su bili samo dva predstavnika u dugum nizu Venera letelica; nekoliko drugih Venera letelica je izvršilo letove pored Venere i pokušalo sletanje na nju. Još 7 Venera letelica je sledilo.
SAD su lansirale Mariner 10, koji je proleteo pored Venere na svom putu ka Merkuru 1974. On je postao prva i za sada jedina letelica koja je letela pored Merkura.
Mariner 4, koji je SAD lansiran 1965, postala prva sonda koja je prošla pored Marsa; on je poslao potpuno neočekivane slike. Prva letelica na Marsu, Mars 3, koji je lansirao SSSR, ali nije poslao slike. Američke sonde Viking iz 1976. je poslala prve slike sa Marsa.
SAD su takođe poslale Pionir 10 u uspešnom letu pored Jupitera 1973. Prvi let pored Saturna je obavio Pionir 11, a prvi i jedini let pored Urana i Neptuna je obavio Vojadžer 2.
Lansiranja i pristajanja
Prvi susret u svemiru se desio između Džeminija 6 i Džeminija 7, 15. decembra 1965. Njihov naslednik Džemini 8 je izveo prvo pristajanje u svemiru 16. marta 1966. Prvo automatsko svemirsko pristajanje je povezalo sovjetske Kosmos-186 i Kosmos-188 (dve bespilotne Sojuz letelice) 30. oktobra 1967.
Prvo lasniranje sa mora se odvilo a 1967, sa američkim Skautom B. Prva svemirska stanica, sovjetski Saljut 1, je započela sa radom 7. juna 1971.
Vojno takmičenje u svemiru
Van pogleda, ali ne i bez pravog takmičenja, napori za iskorišćavanje svemira u vojne svrhe su tekli uporedno sa naučničkim naporima. Dosta pre Sputljika 1, i SAD i SSSR su započeli razvojne planove za izviđačke satelite. Sovjetska Zenit letelica, koju je za dvostruku upotrebu dizajnirao Koroljev i koja je na kraju postala Vostok, je počela kao satelit za fotografisanje. Ona se takmičila sa serijom američkog vazduhoplovstva Diskaverer. Diskaverer XIII je obezbedio prve slike iz svemira avgusta 1960. - jedan dan pre nego što su to Sovjeti uradili.
I SAD i SSSR su razvili velike vojne svemirske programe, često prateći obrazac gde su SAD samo završile prototip pre nego što se program okončao, dok je SSSR napravio ili čak lansirao svoje:
Kraj svemirske trke
Dok se lansiranje Sputnjika 1 jasno može nazvati početkom Svemirske trke, njen kraj je više sporan. Najžešće takmičenje je bilo tokom šezdesetih, a Svemirksa trka se nastavila nakon spuštanja Apola 11 na Mesec 1969. Iako je Apolo 11 pratilo još pet sletanja sa posadom, američki svemirski naučnici su se okrenuli novim terenima. Skajlab bi sakupljao podatke, a svemirski šatl bi vraćao svemirske letelice netaknute iz svemira. Amerikanci tvrde da je prvo sletanje čoveka na Mesec pobeda u ovoj nezvaničnoj trci. U međuvremenu su se sovjetski naučnici bavili svojim projektima i nisu priznavali poraz. U svakom slučaju, kako se Hladni rat smirivao i kako su ostale nacije počele da razvijaju svoje svemirske programe, ideja nastavka trke između dve supersile je postajala sve manje izvesna.
Obe zemlje su razvile vojne svemirske projekte sa posadom. Američko vazduhoplovstvo je predložilo da Titan rakete lansiraju Dina-Soar hipersoničnu jedrilicu koja bi presretala neprijateljske satelite. Plan za Orbitalnu laboratoriju sa posadom (koristeći opremu zasnovanu na programu Džemini koja bi izvršila zadatke nadgledanja) je potisnuo Dinu-Soar, ali je takođe doživeo otkazivanje. SSSR je poručio Almaz program za slične vojne svemirske stanice, koji se spojio sa Saljut programom.
Svemirska trka se usporila nakon sletanja Apola na Mesec, koji su mnogi posmatrači označili kao njen vrhunac ili kraj. Ostali misle da je kraj jasno došao sa zajedničkim projektom Apolo-Sojuz 1975. Sovjetska letelica Sojuz 19 se sastala u svemiru i pristala na američki Apolo, dozvolivši astronautima iz suparničkih država da pređu u drugu letelicu i da učestvuju u zajedničkim eksperimentima. Iako su nastojanja svake zemlje u svemiru slabila, one su išle u značajno drugačijim pravcima, a ideja trke je postala zastarela nakon projekta Apolo-Sojuz.
Čak je u ovom trenutku saradnje sovjetsko vođstvo obavešteno o prospektu mešanja američkog vazduhoplovstva u program Svemirki šatl i počelo je da se takmiči sa programima Buran i Energija. Ranih osamdesetih, početak američke Strateške odbrambene inicijative je dalje pojačalo takmičenje koje je rezultiralo kolapsom Istočnog bloka 1989.
Organizacija, finansiranje i ekonomski uticaj
Ogromni troškovi i birokratija koji su bili potrebni da se organizuje istraživanje svemira su doveli do osnivanja nacionalnih svemirskih agencija. Sjedinjene Države i Sovjetski Savez su razvili programe fokusirane samo na naučne i industrijske potrebe ovih napora.
29. jula 1958. predsednik SAD Ajzenhauer je potpisao Nacionalni aeronautički i svemirski akt o osnivanju Nacionalne aeronautičke i svemirske agencije (NASA). Kada je ona počela sa radom 1. oktobra 1958. NASA se sastojala od 4 laboratorije i oko 8.000 radnika vladine 46 godina stare agencije za aeronautiku, Nacionalnog savetničkog komiteta za aeronautiku (NACA). Dok je njena prethodnica NACA radila sa budžetom od 5 miliona dolara, finansiranje NASA se brzo popelo na 5 milijardi dolara godišnje, uključujući i velike sume potpreduzimača iz privatnog sektora. Sletanje Apola 11 na Mesec je koštalo oko 20 do 25 milajardi dolara.
Molibdat
thumb|150px|Struktura molibdata thumb|150px|3D model molibdatnog jona
Zagrebački neboderi
Prvi neboder bio je tzv. Neboder u Ilici br. 1, odmah kod Trga bana Josipa Jelačića, građen od 1956. do 1959. (16 katova, renoviran 2007.).
Zagreb ima nekoliko poslovnih nebodera i mnogo stambenih nebodera, od kojih je nekolicina značajna za panoramu grada (nabrajamo par najpoznatijih, abecednim redom):
Molibdat
U hemiji molibdat je jedinjenje koje sadrži oksoanjon sa molibdenom u njegovom najvišem oksidacionom stanju od 6. Molibden može da formira veoma veliki opseg takvih oksoanjona koji mogu da budu diskretne strukture ili polimerne produžene strukture, mada je ovaj drugi oblik prisutan samo u čvrstom stanju. Veći oksoanjoni su članovi grupe jedinjenja zvanih polioksometalati, i pošto oni sadrže samo jedan tip metalnih atoma često se nazivaju izopolimetalatima. Diskretni molibdenski oksoanjoni pokrivaju opseg veličina od najjednostavnijeg MoO42 −, prusutnog u kalijum molibdatu do ekstremno velikih struktura prisutnih u izopoli-molibdenskom plavom koje sadrži na primer Mo atoma. Svojstva molibdena su različita od drugih elementa šeste grupe. Hrom formira samo hromate, CrO42 −, Cr2O72 −, Cr3O102 − i Cr4O132 − jone koji su svi bazirani na tetrahedralnom hromu. Volfram je sličan molibdenu i formira mnoštvo volframata koji sadrže 6 koordinatni wolfram.