cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jovan Đorđević (mitropolit)
Zasluge
Kao ljubitelj knjige, mitropolit Jovan ih je pisao, štampao i poklanjao crkvama, manastirima i vernicima. Iz zapisa se saznaje samo za manji deo knjiga koje je poklonio i na taj način negovao tradiciju poklanjanja knjiga u srpskoj crkvi. Tako je poklonio prestona jevanđelja hramu Vaznesenja Gospodnjeg u Rumi, Uspenskom hramu u Vršcu i carskoj lavri u Dečanima; Srbljak hramovima manastira Mesića i Gornjeg Kovilja; Pashalnu službu hramu u Banoštru i Nikolajevskim hramovima u Irigu i Šuljmu; ceo krug crkvenih knjiga pridvornom hramu u Vršcu, Cvetni triod manastiru Središtu, dvanaest mineja, Službenik i Pentikostar u Dečanima. Pored knjiga, mitropolit Jovan je poklonio pridvornom hramu u Vršcu časnu trpezu, a takođe i dvostruku ikonu na kojoj je izobraženo Rođenje i Bogojavljenje. Srebrna kandila poklonio je manastirima Hopovu i Jasku, sasud za sveto miro mnogim banatskim crkvama.
Iz jednog sačuvanog snimka muzičkog rukopisa, grčkog i srpskog, koji je izgoreo 6. aprila 1941. u Beogradu, na kome se nalaze stihovi arhiđakona Jovana pisani na srpskoslovenskom, da se zaključiti da je on bio obrazovan čovek. Ti njegovi stihovi „zanimljivi su najviše po tome što su među poslednjima koji su danas poznati na srpskoslovenskom“.U godini pisanja ovih stihova, 1735, arhiđakon Jovan je prvi put posetio manastir Gračanicu, što je učinio i 1736. godine urezavši „svoje ime na zid spoljašnjeg narteksa“.
Mallo, Pescara
Mallo je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 382 m.
The Last Emperor
Posljednji kineski car (eng. The Last Emperor) je biografski spektakl Bernarda Bertoluccija iz 1987. o Pu Yiu, posljednjem caru Kine. Pu Yi je prikazan kao marioneta misterioznih i snažnih sila, bilo kao car bilo kao ratni zločinac.
U glavnoj ulozi nastupio je John Lone kao Pu Yi, s Joan Chen, Peterom O'Tooleom, Ruochengom Yingom, Victorom Wongom, Dennisom Dunom, Ryuichijem Sakamotom, Maggie Han, Ricom Youngom, Vivian Wu i Chen Kaige. Bio je to prvi dugometražni film kojem je kineska vlada dopustila snimanje u Zabranjenom gradu.
Radnja
Sljedeći dio filma je serija kronoloških flashbackova u Pu Yijev rani život (njegov strogi odgoj, neobjašnjivi događaji uključujući djetinjasti izazov njegovog brata da zauzme njegov položaj, njegov dogovoreni brak i tako dalje), a nakon toga se sve vraća na njegov zatvorski život. U zarobljeničkom logoru Pu Yiju pokazuju novinske isječke o japanskim ratnim zločinima u Mandžuriji i poraz Japana, a on shvaća vlastitu odgovornost u izazivanju japanske krvoločnosti.
Završni dio filma završava sredinom šezdesetih tijekom Maove vladavine i početkom Kulturne revolucije. Pu Yi je postao vrtlar koji živi kao proleter. Na putu kući, nalijeće na Maovu paradu s djecom koja zborno sviraju pentatonsku glazbu na harmonikama, dok plesači plešu protiv feudalizma. Njegov zapovjednik u zarobljeničkom logoru je jedan od "budala" kažnjenih kao ograničeni revolucionar u paradi. U ironičnoj sceni, posljednji car se tuži Crvenim čuvarima zbog ponižavanja upravitelja.
Pu Yi tada posjećuje Zabranjeni grad kao obični turist i susreće samouvjerenog malog dječaka koji nosi pionirsku crvenu maramu koji predstavlja budućnost. Međutim, Pu Yi zaneseno dokazuje dječaku kako je on uistinu Sin raja; dok sjeda na tron, pronalazi cvrčka kojeg je zadržao za ljubimca kao dječak i daje ga dječaku - čudesno, cvrčak je još živ, nakon 60 godina. Dječak se okreće kako bi zahvalio Pu Yiju, ali ugleda da je car nestao.
Film u nastavku prikazuje moderniju Kinu koja se otvorila Zapadu, gdje na izletu vodičev zvučnik (ironično svirajući melodiju "Yankee Doodle") poziva američke turiste da se okupe ispred trona. Vodič u nekoliko rečenica prepričava Pu Yijev život i otkriva nam datum njegove smrti.
Povijesne netočnosti i propusti
Neki likovi u filmu (kao što je Pu Yijev japanski rukovatelj) su sastavljeni od stvarnih likova, ali većina likova i događaja odgovaraju stvarnim ljudima i događajima koji su se dogodili u Pu Yijevu životu. Pu Yijev mlađi brat, Pu Chieh, i Li Wenda, koja mu je pomogla da napiše svoju autobiografiju, bili su savjetnici na filmu.
Period od 1945. i 1950. nije uopće zastupljen u filmu. Tijekom tog vremena Pu Yi je držan kao zatvorenik u gulagu u Staljinovu Sovjetskom Savezu. Osim toga, tada je svjedočio te je optužen kao ratni zločinac na Tokijskom sudu za ratne zločine. Kad su kineski komunisti pod Maovim vodstvom 1949. došli na vlast, Pu Yi je pisao pisma Staljinu tražeći da ga ne šalju natrag u Kinu. No, kako Staljin nije htio zaoštriti svoje odnose sa svojim "novim političkim prijateljem" Maom, 1950. je vratio starog cara.
U filmu se ne spominju ni Pu Yijeve kasnije supruge i priležnice (kao što su Tan Yuling, Li Yuqin i Li Shuxian) s kojima je bio nakon 1937.
Produkcija
Bernardo Bertolucci predstavio je film kineskoj vladi kao jedan od dva moguća projekta - drugi je bio remake  Života ljudskog Andrea Malrauxa. Kinezima se više svidio ovaj projekt. Tijekom snimanja famozne scene krunidbe u Zabranjenom gradu, kraljica Elizabeta II. bila je u Pekingu u službenom posjetu. Kineske vlasti su dale prednost produkciji pred njom, pa kraljica nije mogla posjetiti Zabranjeni grad.
Producent Jeremy Thomas sam je podigao budžet od 25 milijuna dolara za svoju neovisnu produkciju.
Tijekom filma je korišteno 19 000 statista.
Budističke lame koji se pojavljuju u filmu nisu smjele dirati žene pa su unajmljeni muški garderobijeri kako bi im pomogli odjenuti se.
Alternativne verzije
Kad je film objavljen u kinima, trajao je 160 minuta: produžena verzija trenutno dostupna na DVD-u traje 218 minuta. Uključuje materijal iz palače Mandžukuo, koji pokazuje kako je Pu Yi isprva bio marioneta. Cijeli jedan lik koji je izbačen iz kino-verzije je ovisnik o opijumu kojeg su Japanci postavili za ministra obrane, a koji postaje demon nakon suočavanja s Puyijevim zarobljeničkim logorom, šapćući noću caru užasnu istinu. Osim toga, dodatni materijal pokazuje kako se Pu Yi nije mogao brinuti za sebe bez pomoći svojih sluga.
Nagrade
Film je osvojio svih devet Oscara za koje je bio nominiran. Uz najbolji film, osvojio je nagrade za najbolju scenografiju, fotografiju, dizajn kostima, režiju, montažu, glazbu, originalni glazbeni broj, zvuk i adaptirani scenarij.
NGC 1160
NGC 1160 je galaksija u zviježđu Perzej.
Yūichi Nishimura
Yuichi Nishimura (西村 雄一) je japanski fudbalski sudac koji za FIFA-u sudi na međunarodnim utakmicama.
Među njima je jedini azijski sudac i jedan od tri suca koji su suddili na Afričkom kupu nacija u Gani zajedno sa pomoćnim sucima Toru Sagarom iz Japana i Jeong Hae-Sang iz Južne Koreje. Nije sudio ni na jednom meču turniru poslije četvrtfinalne utakmice gdje nije isključio angolske igrače koji su ga gurali prilikom meča sa Egiptom. Osim toga je sudio i na Svjetskom prvenstvu za mlađe od 17 godina 2007. godine.
Nishimura je bio odabran za suca na inauguralnoj utakmici Svjetskog prvenstva 2014. godine. Mnogi komentatori su nakon toga naveli brojne pogrešne odluke u korist Brazila i Nishimurino suđenje je dobilo negativne ocjene. U istom meču je Nishimura postao prvi sudac koji je koristio nestajući sprej na utakmici Svjetskog prvenstva.
Alf
Alf se može odnositi na:
NGC 1161
NGC 1161 je galaksija u zviježđu Perzej.
Beaufort-sur-Gervanne
Bofor sir Žervan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Di.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 312 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 32 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,48 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 417 metara (maksimalnoj 836 m, a minimalnoj 280 m).
Ehsan Lašgari
Ehsan Lašgari (perz. احسان لشگرى; Kazvin, Iran, 30. 8. 1985.) je iranski hrvač slobodnim stilom koji je na Olimpijskim igrama u Londonu 2012. osvojio broncu u težinskoj kategoriji do 84 kg. Tamo je u polufinalu poražen od azerskog predstavnika i kasnijeg olimpijskog pobjednika Šarifa Šarifova. Također, Lašgari je trostruki azijski hrvački prvak do 84 kg.
College Park, Georgia
Koledž Park je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 13.942 stanovnika.
Ruska pravoslavna crkva
Ruska pravoslavna crkva ili Moskovski patrijarhat, je pomjesna autokefalna crkva. Nalazi se na 5. mjestu u diptihu pravoslavnih crkava. Ima rang patrijaršije.
Ustrojstvo
Ustrojstvo Ruske pravoslavne crkve je propisano Ustavom Ruske pravoslavne crkve.
Ustav definiše Rusku pravoslavnu crkvu kao „mnogonacionalnu pomjesnu autokefalnu crkvu koja se nalazi u vjerskom jedinstvu i molitveno-kanonskom zajednicom sa drugim pomjesnim pravoslavnim crkvama“.
Od 17. maja 2007, nakon potpisivanja Akta o kanonskoj zajednici između Ruske pravoslavne crkve i Ruske pravoslavne zagranične crkve, Ruska pravoslavna zagranična crkva je postala samoupravna jedinica Ruske pravoslavne crkve.
Samoupravne crkve, egzarhati, eparhije, sinodalne ustanove, parohije, manastiri, bratstva, sestrinstva, duhovni naučni zavodi i predstavništva koji se nalaze u sastavu Ruske pravoslavne crkve čine Moskovski patrijarhat.
U kanonskoj zavisnosti od Ruske pravoslavne crkve se nalazi autonomna Japanska pravoslavna crkva i Kineska pravoslavna crkva (faktički je prekinula postojanje krajem 1960-ih godina).
Prema Ustavu Ruske pravoslavne crkve, najviši organi crkvene vlasti su Pomjesni sabor, Arhijerejski sabor i Sveti sinod na čelu sa patrijarhom, koji vrše zakonodavnu, izvršnu i sudsku vlast u okviru svojih nadležnosti.
Arhijerejski sabor čine svi eparhijski arhijereji, a takođe i vikarni arhijereji koji se nalaze na čelu sinodalnih ustanova i duhovnih akademija. Prema Ustavu, saziva se jedanput u četiri godine. Arhijerejski sabor je najviši crkveni sud; sud prve i poslednje instance pri dogmatskim i kanonskim odstupanjima u radu patrijarha moskovskog i sve Rusije.
Patrijarh je poglavar Ruske pravoslavne crkve i ima titulu „Njegova svetost patrijarh moskovski i sve Rusije“. On je prvi među episkopima Ruske pravoslavne crkve, i njegovo ime se spominje na svim bogosluženjima u hramovima Ruske pravoslavne crkve.
Patrijarh predstavlja i zastupa Rusku pravoslavnu crkvu pred drugim poglavarima pomjesnih pravoslavnih crkava izvršavajući odluke sabora ili Svetog sinoda, a može predstavljati Crkvu u svoje ime. On takođe predstavlja i zastupa Rusku pravoslavnu crkvu pred najvišim organima državne vlasti i drugim svetovnim vlastima.
Moskovska patrijaršija je organ Ruske pravoslavne crkve koji objedinjuje sve strukture kojima neposredno rukovodi patrijarh.
Sveti sinod se sastoji iz predsjednika — patrijarha, sedam stalnih i pet privremenih članova — eparhijskih arhijereja.
Osnovna teritorijalna jedinica je eparhija na čelu koje stoji eparhijski arhijerej i koja objedinjuje sve parohije i manastire na njenoj teritoriji. Granice eparhija određuje Sveti sinod. Organi eparhijske uprave su eparhijski sabor i eparhijski savjet, pomoću kojih arhijerej upravlja eparhijom.
Osnovna organizaciona jedinica crkvenog ustrojstva je parohija koja se sastoji iz klira i laika (parohijana) objedinjenih u jedan hram. Na čelu parohije stoji nastojatelj hrama koga postavlja eparhijski arhijerej. Organi parohijske uprave su: parohijski sabor na čijem čelu stoji nastojatelj hrama, parohijski savjet (izvršni organ, potčinjen parohijskom saboru i sastoji se iz predsjednika — crkvenog starca, njegovog pomoćnika i blagajnika) i revizorska komisija.
Marked Tree, Arkansas
Marked Tri je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.566, što je 234 (-8,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lacassine, Louisiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 480.
Peccia, Vercelli
Peccia je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1521 m.
Antonijo Ježina
Antonijo Ježina (Šibenik, 5. lipnja 1989.) je hrvatski nogometaš koji trenutačno nastupa za zagrebački Dinamo na mjestu vratara.
Klupska karijera
Antonijo je svoje prve nogometne korake počeo u zadarskim niželigašima da bi potpunu afirmaciju doživio u NK Zadru u kojem je branio pet sezona. Nakon NK Zadra, Antonijo prelazi u pulsku Istru u kojoj brani tek jednu sezonu. Nakon odličnih partija na vratima Istre, u zimu 2014. Antonijo prelazi u zagrebački Dinamo.
Reprezentativna karijera
Antonijo je prošao gotovo sve mlađe reprezentativne kategorije, a skupio je i jedan susret u "A" selekciji 10. rujna 2013. u utakmici protiv južnokorejske reprezentacije.
Klupska
Dinamo Zagreb
NGC 1162
NGC 1162 je galaksija u zviježđu Eridan.
Maastricht
Maastricht je glavni grad provincije Limburg u Nizozemskoj. Grad ima 119.038 stanovnika.
Geografija
Maastricht leži u jugoistočnoj Nizozemskoj, udaljen svega 3 km belgijske granice, duž obala rijeke Meuse ili Maas, kako ga Holanđani zovu, po kojoj je i dobio ime. Kod grada se ukrštavaju kanali Juliana (prema Liègeu) i Zuid-Willem, pa je grad i velika luka.
Historija
Za antičkih vremena tu se nalazilo rimsko naselje Trajectum ad Mosam (prevedeno: Gaz (brod) na Meusi), koje je od 382. do 721. bilo sjedište biskupije.
Od 1204. Maastricht je bio feud vojvoda od Brabanta, a nakon 1284. njime zajednički upravljaju brabantski vojvode i princ-biskup iz Liègea. Od 1632. suverenitet nad gradom dijele Staleške skupštine Nizozemske i biskupi iz Liègea. Zbog svog isuzetnog strateškog položaja grad je više puta bio napadan i opsjedan. Godine 1579. su ga zauzeli Španjolci, zatim 1632. nizozemski princ Frederik Hendrik Oranjski, a 1673, 1748. i 1794. Francuzi. S druge strane, uspješno je odolijevao Belgijancima u ratu od 1830. do 1832. godine. Na te dane podsjećaju dijelovi njegove stare utvrde Helpoort iz 1229. godine, odnosno toranj i bastioni iz 16. i 17. vijeka. Maastricht je bio prvi grad kog su 1940. napale jedinice Wehrmachta za njemačke invazije na Benelux, ali i prvi nizozemski grad koji je oslobođen (1944). thumb|left|240px| [[Most Sint Servaasbrug]] U gradu je 1991. održan historijski sastanak Evropske ekonomske zajednice na kojem je dogovoren sporazum, poznat kao Mastrihtski ugovor kojim je osnovana Evropska unija, kao ekonomska i monetarna unije koja će voditi zajedničku politiku, odbrane, sigurnosti, međunarodnih odnosa i imigracije.
Znamenitosti
Najveće znamenitosti Maastrichta su most Sint Servaasbrug (sv. Servatius) podignut oko 1280. preko Meuse, nekadašnja sudnica Dinghuis podignuta oko 1475. godine, te Gradska vijećnica (1658–1664). Usto, tu je i katedrala posvećena sv. Servatiusu, koju je osnovao biskup Monulfus u 6. vijeku. Najstarija je crkva u Nizozemskoj, no od nje nema više tragova jer je obnovljena i proširivana od 11. do 15. vijeka. U gradu se nalazi i protestantska crkva Sint-Janskerk (sv. Ivan) sa 75 metara visokim zvonikom, koja je ispočetka bila parohijalna crkva, te višestruko obnovljena crkva Onze-Lieve-Vrouw (Naša Gospa) u kojoj su ostaci kripte 10. vijeka. thumb|left|240px| Panorama grada Pored tog Maastricht ima i brojne druge srednjovjekovne crkve, kao i fine kuće podignute u stilu regionalne renesanse i francuskom stilu. Maastricht je sjedište Univerziteta Limburg (osnovan 1976), muzičkog konzervatorija, simfonijskog orkestra, umjetničke akademije i nekoliko muzeja. U neposrednoj okolici grada nalaze se četiri dobro očuvana dvorca.
Južno od grada, na brdu Sint Pietersberg, nalaze se kamenolomi lapora. Tu se nalazi preko 322 km podzemnih tunela, koji su iskapani još od rimskih vremena sve do 19. vijeka. Oni su za vrijeme ratova sa Španjolcima služili seljacima kao skloništa, a tokom Drugog svjetskog rata tu se sakrivalo i bjegunce i umjetničko blago.
Benzbromaron
Benzbromaron je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 424,083 Da.
8. 5.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
10. maj/svibanj (10. 5.) je 128. dan godine po gregorijanskom kalendaru (131. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 237 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
.
Blagdani/Praznici
.
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
NGC 1163
NGC 1163 je galaksija u zviježđu Eridan.
Južni pol
Južni pol ima više značenja, ali se u geografskom smislu pod tim nazivom podrazumijeva najjužnija točka Zemljine kugle, s koje se u bilo kojem smjeru može ići jedino na sjever. Nalazi se na 90. stupnju južne geografske širine, na području Antarktike. Iako je pol na razini mora, iznad tla se nalazi sloj leda visok 3000 m.
Ljudska noga je prvi put stupila na Južni pol 14. 12. 1911. kada je tamo stigla norveška ekspedicija na čelu s Roaldom Amundsenom. Mjesec dana nakon toga je na Južni pol stigla britanska ekspedicija na čelu s Robertom Falconom Scottom, čiji su članovi nakon toga umrli od hladnoće i gladi. Godine 1929. je Južni pol prvi put avionom preletio američki admiral Richard Byrd.
Cesse
Ses je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Verden.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 128 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,3 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 169 metara (maksimalnoj 217 m, a minimalnoj 163 m).
Peiting
Pajting je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Vajlhajm-Šongau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 11.691 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9190140.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Vajlhajm-Šongau Pajting se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Vajlhajm-Šongau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 718 metara. Površina opštine iznosi 75,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 11.691 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 156 stanovnika/km².
Bartow, Florida
Bartou je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 17.298 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 17.298 stanovnika, što je 1.958 (12,8%) stanovnika više nego 2000. godine.
Sjeverni pol
Sjeverni pol ima više značenja, ali se u geografskom smislu pod tim nazivom podrazumijeva najsjevernija točka Zemljine kugle, s koje se u bilo kojem smjeru može ići jedino na jug. Nalazi se na 90. stupnju sjeverne geografske širine, na području Sjevernog ledenog mora koje je na toj točci duboko 4087 m.
Sve donedavno se smatralo da je godine 1909. je američka ekspedicija na čelu s komodorom Robertom Edwinom Pearyjem stigla na Sjeverni pol, ali se na temelju novih istraživanja došlo do zaključka da je Sjeverni pol prvi put viđen tek godine 1926. od strane norveškog istraživača Roalda Amundsena. Godine 1952. na Sjeverni pol je sletio prvi avion, a godine 1957. je ispod njega prošla američka nuklearna podmornica Nautilus. Godine 1977. je sovjetski ledolomac Arktika kao prvi površinski brod uspio stići na Sjeverni pol.
Nad Sjevernim polom suverenitet prisvaja Kanada, ali to nije priznato od većine drugih država, uključujući SAD.
Benzedron
Benzedron je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 253,339 Da.
NGC 1164
NGC 1164 je galaksija u zviježđu Perzej.
Billy Wilder
Rad u Nemačkoj
Rođen je u mestu Suha, Austrougarska, u današnjoj Poljskoj, ali je u detinjstvu sa porodicom često menjao mesto boravka. Neki smatraju da se njegov crnohumorni pogled na svet formirao zbog toga što je zbog čestih seoba stalno bio meta ispitivanja u očima vršnjaka (kao Jevrejin i kao došljak, stranac).
Napustio je studije prava i počeo se baviti novinarstvom u Beču, gde je radio u tabloidima. Karijeru na filmu počeo je kao scenarista, sarađujući na nekoliko nemačkih filmova do dolaska Hitlera na vlast. Svestan da ga kao Jevrejina ne čeka svetla budućnost u nacističkoj Nemačkoj, odmah je emigrirao, i to najpre u Pariz, a ubrzo potom u SAD.
Američka karijera do 1950.
Od 1938. počinje plodnu saradnju sa Čarlsom Braketom, koja je rezultirala scenarijima za sjajne filmove kao što su „Ninočka“ (1939), reklamiran pod čuvenim sloganom Garbo se smeje, i „Vatrena kugla“ (1941), sa Garijem Kuperom i Barbarom Stenvik.
Kao reditelj uspešno je debitovao komedijom „Major i derište“ (1942), posle čega se posvećuje režiji, ne prekidajući ni scenaristički rad ni saradnju sa Braketom, koji je često producirao filmove koje je Vajlder režirao. Rezultat je serija odličnih filmova, među kojima se izdvajaju „Pet grobova do Kaira“ (1943), zatim sjajna studija o alkoholizmu „Izgubljeni vikend“ (1945) (Oskari za najbolji film, režiju i scenario), za koji je i Rej Miland dobio Oskara za glavnu ulogu, te legendarni „Bulevar sumraka“ (1950), za koji je nagrađen Oskarom za originalni scenario.
U filmu se govori o mladom scenaristi koji bežeći pred poveriocima nabasa na vilu ostarele zvezde nemog filma, kojoj potom postaje ljubavnik, pri čemu oboje bezuspešno pokušavaju da iskoriste onog drugog za svoje ciljeve. Uz Vilijama Holdena, koji se potom pojavio u više Vajlderovih filmova, u filmu briljira još nekoliko glumaca (redak slučaj da je film imao nominacije za Oskara u sve četiri glumačke kategorije), a posebno su upečatljive uloge Glorije Svonson, kao zaboravljena zvezda koja živi u svom svetu fantazije i misli da je još uvek slavna (čuvena je njena replika: Ja JESAM velika! Filmovi su postali mali), i Erik Fon Štrohajm, kao njen batler i vozač. Ovaj film je poznat i po tome što počinje naracijom (plutajući leš se obraća publici iz bazena), jedan od zaštitnih znakova Vajlderove karijere.
Mimo saradnje sa Braketom, Vajlder je filmom „Dvostruko osiguranje“ (1944) postigao veliki uspeh i kod kritike i kod publike, prema romanu Džejmsa M. Kejna i scenariju Rejmonda Čendlera, o ljubavnicima koji planiraju ubistvo njenog supruga. U filmu koji obiluje izvanrednim dijalozima briljiraju Barbara Stenvik i Fred Makmari. Film se i danas smatra jednim od najboljih dela struje film noir, koji je uspostavio neke konvencije u tom žanru kao što su osvetljenje kroz venecijanere i naracija preklapajućim glasom.
Karijera od 1950. do 1960.
Posle filma Senzacija (1951), efektne priče o novinarskoj eksploataciji nesreće u rudniku, sa Kirkom Daglasom u glavnoj ulozi, počinje faza kojom dominiraju komedije, i u kojoj je po pravilu i koproducent svojih filmova.
Ističu se Stalag 17 (1953), uspešan film o bekstvu iz nacističkog logora, gde je Vilijam Holden dobio Oskara za glavnu mušku ulogu, Sabrina (1954) o bogatoj braći (Hamfri Bogart i Vilijam Holden) koji se zaljubljuju u skromnu devojku (Odri Hepbern), Sedam godina vernosti (1955), njegova prva saradnja sa Merilin Monro, Ljubav popodne (1957), sa Garijem Kuperom i Odri Hepbern, Duh Sent Luisa (1957), o letu Čarlsa Lindberga preko Atlantika (igra ga Džejms Stjuart), i Svedok optužbe (1957), sa Čarlsom Lotonom, Marlen Ditrih i Tajronom Pauerom, jedna od najuspelijih sudskih drama uopšte, nastala po delu Agate Kristi.
Veliki uspeh i kod publike i kod kritike postiže komedijom Neki to vole vruće (1959), jednom od najboljih filmskih komedija svih vremena. Toni Kertis i Džek Lemon igraju dva drugorazredna muzičara koji se prerušavaju u žene i priključuju ženskom orkestru kako bi sa njim pobegli na Floridu, bežeći od gangstera koji hoće da ih likvidiraju jer su bili svedoci masakra. U seriji efektnih likova u ostalim ulogama izdvajaju se Merilin Monro, kao pevačica u koju se zaljubljuje Toni Kertis, i Džo I. Braun, kao matori milioner koji se zaljubljuje u Džeka Lemona (čuvena je njegova replika Niko nije savršen, inače poslednja rečenica u filmu, nakon što mu Džek Lemon prizna da je muško).
Ovim filmom Vajlder je počeo plodnu saradnju sa I. A. L. Dajmondom i glumcem Džekom Lemonom, sa kojima je kasnije često sarađivao (Lemon je igrao u čak 7 njegovih filmova). Njihova zajednička saradnja daje izvanredan rezultat već naredne godine, tako da 1960. Vajlder postiže velik uspeh crnohumornom dramom Apartman, za koju dobija čak tri Oskara (za najbolji film, režiju i scenario). Ova priča iz miljea činovničkog Njujorka o poltronu koji dopušta šefovima da koriste njegov stan za susrete za ženama, a onda saznaje da je i devojka u koju je zaljubljen (Širli Maklejn) jedna od onih koja je posećivala njegov stan, imala je veliku gledanost a Vajlderu donela status jednog od najboljih američkih reditelja posle Drugog svetskog rata (uz Vilijama Vajlera, Džordža Stivensa, Džona Hjustona i Freda Zinemana).
Haverstraw, New York
Hejverstro je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.910, što je 1.793 (17,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Billy Wilder
Karijera posle 1960.
Poslednji film koji je režirao bio je Druškane, druškane (1981), zanimljiv rimejk francuskog filma Prava napast (1973), u kojoj Volter Matau igra plaćenog ubicu koji, da bi izbegao gužvu koja bi se stvorila nakon njegove smrti, nekoliko puta spasava samoubicu Džeka Lemona, a samoubica to shvata kao izraz naklonosti koju ovaj ima prema njemu i nastavlja da mu dosađuje. Iako uspeo, film iz nekog razloga nije naišao na poseban odjek ni kod publike ni kod kritike, tako da Vajlder više nije aktivno radio na filmu.
Umro je u Los Anđelesu, istog dana kad i još dve legende filmske komedije – Milton Berl i Dadli Mur. Uzrok smrti bilo je zapaljenje pluća, kombinovano sa više drugih bolesti, uključujući i rak.
Nagrade
Bio je nominovan za režiju filmova: Dvostruko osiguranje (1944), Bulevar sumraka (1950), Stalag 17 (1953), Sabrina (1954), Svedok optužbe (1957), Neki to vole vruće (1959).
Njegov film Izgubljeni vikend bio je pobednik filmskog festivala u Kanu 1946. (jedini slučaj uz film Marti da isti film dobija i Oskara za najbolji film i pobeđuje u Kanu), a film Senzacija dobio je nagradu na filmskom festivalu u Veneciji za najbolji strani film.
Dobitnik je nagrade za životno delo Američkog filmskog instituta 1986. Inače, Američki filmski institut izglasao je čak četiri njegova filma među najboljih 100 američkih filmova XX veka (Bulevar sumraka kao 12., Neki to vole vruće kao 14., Dvostruko osiguranje kao 38. i Apartman kao 93. na listi) Dobitnik je memorijalne nagrade Irvin G. Talberg 1988, koja se dodeljuje na dodeli Oskara.
Odlike stila
Uz čestu upotrebu naracije, drugi zaštitni znak njegove karijere su likovi koji pokušavaju da na neki način izmene svoj identitet i postanu nešto drugo.
Izbegavao je političke teme i usresređivao se na malog čoveka i ismejavanje banalnih društvenih mehanizama, unoseći u američki film evropski duh.
Bio je izuzetno vešt u radu sa glumcima, iz kojih je izvlačio maksimum, tako da je čak 14 različitih glumaca steklo nominaciju za Oskara za uloge u njegovim filmovima, a troje je Oskare i dobilo (Vilijam Holden, Rej Miland i Volter Matau).
Zanimljivosti
Imao je nadimak Bečki Piksi (The Viennese Pixie).
Imao je veliku kolekciju predmeta moderne umetnosti, čiji je manji deo prodao 1989. za 32,6 miliona dolara.
Tom Kruz i Kameron Krou su ga molili da se pojavi u filmu Džeri Magvajer (1996) ali ih je odbio. Ipak, 1999. bio je predmet Krouove knjige Razgovori sa Vajlderom.
San Clemente, Frosinone
San Clemente je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Billy Wilder
Zanimljivosti
Jednom je rekao da je njegov engleski kombinacija Arnolda Švarcenegera i Dezmonda Tutua.
Cherré (Sart)
Šere je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart.
Billy Wilder
Zanimljivosti
Zbog okruglog lica i nestašnog duha, ljudi su ga često doživljavali kao nisku osobu, iako je u stvarnosti bio visok neki milimetar preko 1,80 m.
Cherré (Sart)
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 1.220, a gustina naseljenosti je iznosila 65 stanovnika/km².
Billy Wilder
Zanimljivosti
Bio je rekorder sa 12 nominacija za Oskar za scenario, dok ga 1997. nije pretekao Vudi Alen.
Nakon njegove smrti francuski Le Mond je objavio čitulju na prvoj strani, sa rečima: ''Bili Vajlder je umro. Niko nije savršen'', parafrazirajući čuvenu završnu rečenicu iz filma Neki to vole vruće. I na njegovom nadgrobnom spomeniku stoji natpis: ''Bili Vajlder. Ja sam scenarista, ali ipak... niko nije savršen''.
Primajući Oskara za najbolji strani film 1993, španski reditelj Fernando Trueba je u svom govoru rekao: ''„Da bih zahvalio Bogu, trebalo bi da verujem u njega. Međutim, ja verujem u Bilija Vajldera. Hvala vam gospodine Vajlder“''. Prema Truebinim rečima, sledećeg dana mu je telefonirao Bili Vajlder, predstavivši se rečima: Fernando, ovde je Bog.
Svojoj ozbiljnoj i nikad nasmejanoj sobarici dao je nadimak Franko.
Majka, baka i očuh su mu stradali u Aušvicu, ali o tome nije želeo da govori. Ipak, kada mu je tokom snimanja jednog filma neki glumac izrazio simpatije za nacistički lik kojeg tumači, dotada hladnokrvni Vajlder je zaurlao: Ta kopilad su mi ubila majku!.
Sviđalo mu se ime Šeldrejk, tako da je njime nazvao likove u čak tri slavna filma: Apartman, Bulevar sumraka i Poljubi me, budalo.
Snimao je u crno-beloj tehnici kad god bi mu to producenti dopustili.
Na prvoj strani svakog svog scenarija imao je običaj da napiše Cum Deo (Sa Bogom).
Omiljeni film bio mu je Oklopnjača Potemkin (1925).
Voleo je da scenarije piše u paru sa još nekim, radeći zajedno u istoj prostoriji, ali ga je dosta scenarističkih partnera napuštalo žaleći se na njegov karakter (znao je da bude neprijatan kada mu se nečija ideja ne svidi). Ipak, počev od 1959. i Neki to vole vruće, pa do 1981. i poslednjeg filma Druškane, druškane, na svim njegovim scenarijima sarađivao je I. A. L. Dajmond.
Citati
Najbolji reditelj je onaj koga ne vidite.
Kada glumac uđe kroz vrata, to nije ništa. Kada uđe kroz prozor, to je situacija.
Publika nikad ne greši. Jedno lice u publici može biti imbecil, ali hiljadu imbecila zajedno u mraku - to može biti samo kritičarski genije.
Ako nešto mrzim više od toga da ne budem ozbiljno shvaćen, to je da budem shvaćen previše ozbiljno.
Ako hoćete da ljudima kažete istinu, uradite to na smešan način ili će vas ubiti.
Nisam tip koji piše o velikim istinama i stvarima. Za mene je velika stvar ako ljudi nakon što vide moj film, sednu i 15 minuta razgovaraju o njemu.
Loš komad se zaboravi ali loš film nikada. Taman kad pomislite da ste ga se rešili, vaša ćerka ga vidi na televiziji i kaže: Moj otac je idiot.
Onaj ko ne veruje u čuda, nije realan.
Pravljenje filmova je kao ulazak u mračnu sobu. Neko se saplete o nameštaj, neko polomi nogu, ali neki ljudi vide u mraku bolje nego drugi. Štos je u tome da znate da druge ubedite u nešto.
Morate da sanjate da biste ujutru ustali.
Verujte svojim instinktima. Vaša greške će tako biti samo vaše, a ne nečije tuđe.
(kada su ga pitali da li je nužno da reditelj zna da piše): Ne, ali je korisno ako zna da čita.
Dobar reditelj mora biti policajac, babica, ulizica i kopile.
Imam svojih 10 zapovesti. Prvih devet su da ne smeš biti dosadan. Deseta je da imaš pravo da poslednji kažeš: Rez!.
Gilcrest, Colorado
Gilkrest je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.034, što je 128 (-11,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Afar
Afar je izraz koji se koristi za:
Kaspijsko more
Kaspijsko jezero je slano i zapravo je zatvoreno more.
Na obalama Kaspijskog jezera nalaze se države Rusija (Dagestan, Kalmikija, Astrahanska Oblast), Azerbejdžan, Iran (pokrajine Gilan, Mazandaran i Golestan), Turkmenistan, i Kazahstan. Sjeverno i istočno od jezera nalaze se stepe Centralne Azije. Na istočnoj obali se nalazi zaljev Kara Bogaz.
Promet na Kaspijskom jezeru je dobro razvijen, a važan je i ribolov.
Plinije
Plinije je rimski nomen (drugo ime, koje otprilike odgovara našem prezimenu), koje su nosila dva značajna autora u rimskoj književnosti:
NGC 1165
NGC 1165 je galaksija u zviježđu Kemijska peć.
NGC 1166
NGC 1166 je galaksija u zviježđu Ovan.
Tit Lukrecije Kar
Tit Lukrecije Kar (lat. Titus Lucretius Carus, oko 94 – oko 49. st. e.) bio je rimski pesnik i filozof. Jedino njegovo delo za koje danas znamo jeste didaktičko-filozofski ep O prirodi (De rerum natura), koji je imao izvanrednu ulogu u približavanju grčkih filozofskih ideja Rimljanima i u izgradnji latinskog filozofskog vokabulara. Delo je značajno i zbog velikog uticaja koje je izvršilo na Vergilija i kasnije rimske pesnike.
Hipotetični životopis
O Lukrecijevom životu znamo veoma malo. Jedini istorijski izvor – koji se danas smatra uglavnom nepouzdanim – jeste Hijeronim (kraj 4. i početak 5. veka n. e.), koji pominje Lukrecija u svojoj Eusebijskoj hronici. Prema Hijeronimu, Lukrecije je rođen 94. godine st. e., a umro je u 43. godini života. Hijeronim tvrdi da je Lukrecije poludeo nakon što je popio neki ljubavni napitak, da je svoj ep pisao u povremenim trenucima lucidnosti, da je zatim počinio samoubistvo, a da je njegovo delo završio i ispravio Ciceron. Ove su tvrdnje danas u potpunosti odbačene.
Pre svega, epikurejska filozofija, koju Lukrecije izlaže u svom delu, zasniva se u potpunosti na razumu i odbacuje svaku vrstu "romantičnog" gledanja na svet. Drugo, Lukrecije bi teško bio u stanju stvoriti ovakvo pesničko remek-delo da je većinu vremena bio duševno rastrojen. Kao što Ciceron primećuje u jednom pismu svome bratu Kvintu, "Lukrecijeve pesme sadrže, kako kažeš u svom pismu, mnogo iskrica inspiracije i mnogo pesničke veštine". Treće, Hijeronom je, kao jedan od ranih hrišćanskih crkvenih otaca, verovatno želeo da diskredituje Lukrecijevu filozofiju, čija je jedna od temeljnih postavki odbacivanje vere u bilo kakav zagrobni život i u bilo kakva božanstva koja utiču na život ljudi. Da bi ga se diskreditovalo, Lukrecije je optuživan za nemoral, veštičarenje i gubitak pameti. Najzad, Vergilije u svojim Pesmama o zemljoradnji (Georg. II, 490–492), jasno aludirajući na Lukrecija, kaže: Felix qui potuit rerum cognoscere causas / atque metus omnis et inexorabile fatum / subiecit pedibus strepitumque Acherontis avari (= "Srećan je onaj što uzroke stvari je spoznao te pod / noge je bacio svaki strah, neumoljivu sudbu / tako i žubor nezasitog Aheronta"). Bilo bi u najmanju ruku čudno da je Vergilije ovakve uzvišene stihove napisao u slavu čoveka koji je počinio samoubistvo u trenucima duševnog rastrojstva i manijakalne depresije.
Iz jednog od pisama koja je Ciceron napisao svome bratu vidi se da su obojica čitali Lukrecijeve pesme. To je poslednje pominjanje Lukrecija sve do Elija Donata, koji u Životu Vergilija kaže da je Vergilije obukao "muževnu togu" (toga virilis) 15. oktobra 55. godine st. e. te dodaje da se "to desilo upravo na onaj dan kada je umro pesnik Lukrecije". Ako je Hijeronim u pravu kad kaže da je Lukrecije umro u 43. godini života, onda na osnovu Donatove vesti o 55. godini st. e. kao godini Lukrecijeve smrti možemo zaključiti da se rodio 99. godine st. e. Samo Lukrecijevo delo sadrži neke aluzije na uskomešanost političkog života u Rimu i na građanske sukobe.
Međutim, jedina pouzdano utvrđena činjenica o Lukrecijevom životu jeste to da je bio ili prijatelj ili klijent Gaja Memija, kome je posvetio spev O prirodi. Za spev se misli da je nedovršen, premda Hijeronim kaže da ga je Ciceron "popravio" – što u osnovi može značiti to ga je samo pripremio za objavljivanje.
Filozofija i svrha epa
Sama činjenica da nam je Lukrecijev ep u potpunosti sačuvan predstavlja izvranrednu okolnost, s obzirom na veliko neprijateljstvo hrišćanske crkve prema Lukreciju i idejama epikurejske filozofije, te uzimajući u obzir da je prepisivački rad u srednjovekovnim crkvenim samostanima odigrao presudnu ulogu u očuvanju onih dela rimske književnosti koja su došla do nas.
Ep negira svaki vid kreacionizma i božanske intervencije. Osnovni cilj Lukrecijevog epa jeste da oslobodi ljude praznoverja i straha od smrti. To se postiže izlaganjem filozofskog sistema grčkog filozofa Epikura, koga Lukrecije uzdiže na nivo gotovo neke božanske prirode. Prema Lukreciju, praznoverje je svako verovanje da su bogovi ili neke druge natprirodne sile stvorile naš svet i da na bilo koji način utiču na život ljudi. Strah od takvih bogova razvejava se u epu dokazima da se sva događanja u svetu mogu objasniti pravilnim kretanjem "atoma" i njihovim sudaranjem i okupljanjem, do čega dolazi prilikom njihovog kretanja u praznom prostoru. "Atomi i prazan prostor" – to je Lukrecijevo objašnjenje sveta, sveta u kome nema božanstava i drugih natprirodnih sila.
Ep je verovatno napisan po uzoru na pesmu O prirodi (Περί φύσεως) grčkog filozofa Empedokla, a i jedan Epikurov spis imao je isti naslov.
Književna vrednost epa
Lukrecije svoj pesnički rad poredi s radom lekara: kao što lekar ponekada u med umoči neki lek koji je gorak ali isceljuje, tako i Lukrecije teške filozofske istine oblikuje u melodične stihove da bi se mogle lakše prihvatiti. Lukrecije, jedan od prvih epikurejskih filozofa koji je pisao na latinskom jeziku, u epu O prirodi verno prenosi epikurejsku filozofiju i psihologiju.
Njegov heksametar odiše snažnom pesnikovom individualnošću i pomalo je rogobatan u poređenju s urbanom glatkoćom Vergilijevih ili Ovidijevih stihova. Akcenti koji padaju na kratke vokale, česte asonance i sinkope vokala mogu nekome zvučati grubo, premda je to uglavnom samo utisak koji je stvoren poređenjem s kasnijim pesnicima i nepoznavanjem načina na koji su vešti čitaoci zapravo recitovali poeziju na latinskom jeziku. Lukrecijev jezik je pomalo arhaičan, s genitivom na -ai ili na -um, s upotrebom oblika ollus umesto klasičnog ille, te s infinitivima na -ier. Ep je bogat aliteracijama i onomatopejama. Potpuni latinski filozofski vokabular stvoriće tek Ciceron, pa se Lukrecije žali na egestas linguae, tj. na siromaštvo jezika s kojim se suočava u pokušaju da svoju tematiku izloži na latinskom. U tim slučajevima pribegava prevođenju s grčkog jezika i upotrebi metafora (semina rerum, corpora minima).
Ep je bogat vrhunskim pesničkim slikama. Uvod u prvu knjigu, poznat kao Invokacija Venere, neprevaziđen je u rimskoj književnosti, kako po svom ekstatičnom proslavljanju životne snage i regeneracije sveta te hrabrosti i vrhunske oštroumnosti Epikurove, tako i po jetkoj kritici praznoverja (religio), što predstavlja preludij za prelazak na osnovnu temu pesme. Lukrecije u epu upravo suprotstavlja ratio ("razum", koji vodi do istinske spoznaje) i religio ("vera", koja ljude stavlja u ropski položaj i tera ih na svakakva zločinstva – pesnik od mnogobrojnih primera navodi žrtvovanje Ifigenije).
Uvodni delovi različitih knjiga naglašavaju koliko je nova tema koju Lukrecije izlaže i koliko zahvalnosti čovečanstvo duguje Epikuru što ga je oslobodio od neutemeljenih strahova i praznog, nesrećnog i ropskog života. Veličanstveni završetak treće knjige (o smrti i zašto je se ne treba plašiti) i šeste knjige (o bolesti, posebno kugi) daju neke od najplastičnijih opisa u književnosti, a slični su i razni drugi opisi u epu – opisi oluja, bitaka, požara i poplava. Opis čuvene atinske kuge na kraju šeste knjige veoma je uspeo i sastavljen je prema klasičnom Tukididovom opisu.
Struktura svake knjige i epa u celini odgovara tipičnoj strukturi argumentacije: definisanje problema, postavljanje teze, davanje antiteze, pobijanje antiteze, iznošenje zaključka. Premda napisan u šest knjiga, ep se može podeliti na dva glavna dela. Prve tri knjige izlažu osnovnu teoriju o biću i nebiću, materiji i prostoru, atomima i njihovom kretanju, prostornoj i vremenskoj neograničenosti univerzuma, pravilnostima reprodukcije (nema čuda i slučajnosti, sva bića rađaju se s jasnim uzrokom, na jasnom mestu i u jasno vreme), prirodi uma (animus, koji upravlja mišljenjem) i duha (anima, osećaj) kao materijalnim entitetima, i o prirodi njihove moralnosti, s obzirom da sama bića i njihove funkcije (svest, bol) doživljavaju kraj u trenutku kada i tela u kojima se nalaze i s kojima su isprepleteni. Poslednje tri knjige daju atomističko i materijalističko objašnjenje pojava koje zaokupljaju pažnju ljudi, kao što su čula, reprodukcija, prirodne sile, poljoprivreda, nebo i bolest.
Lukrecije je pesnik velikog talenta, ozbiljan i trezven mislilac. Naročito se pokazao veštim u brižljivoj obradi pojedinih epizoda. Ipak, kako je ep ponegde teško razumljiv (difficilis, kaže Kvintilijan, X, 1), pesnik nije dobio zasluženo priznanje kod svojih savremenika. S druge strane, ep je bio poznat i širim slojevima stanovništva: Lukrecijevi stihovi nađeni su na nekoliko natpisa u Pompejima.
7. 5.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
7. maj/svibanj (7. 5.) je 127. dan godine po gregorijanskom kalendaru (131. u prijestupnoj godini). Do kraja godine ima još 238 dana.
Rođenja
.
Blagdani/Praznici
Povezano: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Miroslav Rede
Miroslav Rede (rođen 1938 u Kikindi) je Hrvatski sportski novinar i bivši nogometaš.
Igračka karijera
Počeo je igrati u Beogradskom Partizanu. Zajedno s obitelji se 1959 preselio u Zagreb i počeo igrati za Dinamo. Nakon dvije sezone u Dinamu vratio se u Beograd i odigrao jednu sezonu za FK Rad. U svoj posljednji klub Lokomotivu stigao je 1962. gdje je ostao do kraja karijere (1967).
Sportsko novinarstvo
Nakon što je prekinuo igračku karijeru, 1967. je počeo raditi kao sportski novinar in Sportskim novostima kao urednik nogometnog odjela. U isto vrijeme postaje glavni urednik u tjendiku SN Revija. Godinu dana je bio sportski direktor Inkera iz Zaprešića. Novinarstvu se vraća 1993. i počinje raditi za Večernji list gdje je ostao do 2002.
Za svoj rad u novinarstvu, od Hrvatske udruge športskih novinara dobio je nagrado za životno djelo.
Također je dobio i posebnu novinarsku nagradu za praćenje Svjetskog prvenstva u nogometu 1978.
Penzberg
Pencberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Vajlhajm-Šongau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 16.230 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9190141.
Mrtvo more
Mrtvo more je jezero na Bliskom istoku koje se uobičajeno naziva morem. Važi za jedno od najslanijih jezera na svetu. Sa svojim salinitetom od 30%, oko devet puta većim od saliniteta obične morske vode, u njemu život ne postoji, osiršina je na -422 metara nadmorske visine i dalje opada. Najveća dubina Mrtvog mora je 330 metara.
Penzberg
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Vajlhajm-Šongau Pencberg se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Vajlhajm-Šongau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 596 metara. Površina opštine iznosi 25,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 16.230 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 631 stanovnika/km².
Mrtvo more
Voda
mini|levo|250px|Plutanje Voda Mrtvog mora je prilično topla, pa „zagrevanje“ nije potrebno. Pošto je voda vrlo slana ima veliku gustinu. Gornjih 35 metara ima salinitet od 300 do 400 promila i temperaturu između 19 i 37 °C. Tako je nemoguće ući u vodu do vrata, jer se telo diže iznad vode čim je čovek u vodi u visini grudi, niti otvoriti oči u vodi. Zbog visokog postotka soli, uvjeti za život vrlo su okrutni u Mrtvom moru.
Zdravlje
Voda je zbog saliniteta vrlo lekovita. Pri izlasku iz vode, telo ostaje prekriveno debelim slojem soli, koja blagotvorno deluje na kožu. Na dnu leži i glina kojom se maže radi zdravlja.
Niobijum pentoksid
Niobijum pentoksid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 265,810 Da.
Ionia, Missouri
Ajonija je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 88, što je 20 (-18,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
TLS
TLS se može odnositi na:
Leptin
Leptin ( - tanak) je proteinski hormon saa 16 kDa. On učestvuje u regulaciji unosa i potrošnje energije, putem uvećavanja apetita i metabolizma. On je jedan od najvažnijih hormona adipoznog porekla. Gen Ob(Lep) (Ob za - gojazan) je lociran na hromozomu 7 kod čoveka.
Otkriće
Efekti leptina su proučavani 1950-tih putem studiranja mutiranih gojaznih miševa, koji se randomno javljaju u kolonijama miševa u Džeksonovoj laboratoriji. Ti miševi su bili izuzetno gojazni i preterano pohlepni na hranu. Konačno, za više sojeva laboratorijskih miševa je utvrđeno da su homozigotni za jednu gensku-mutaciju koja je uzrokovala njihovu izuzetnu gojaznost. Oni se svrstavaju u dve klase: Kad su ob/ob miševi tretirani injekcijama leptina, oni su izgubili njihovo suvišnu masnoću i vratili se na normalnu telesnu težinu.
Hiram, Ohio
Hajram je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.406, što je 164 (13,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Leptin
Historija
Povijest leptina počinje 1994. kad je Džefri M. Fridman sa saradnicima na Rokfelerovom univerzitetu putem studija takvih debelih miševa kod kojih je utvrđen nedostatak ob/ob gena..
Ti laboratorijski uzgojeni miševi još su od 1950-ih bili poznati po recesivnom genetičkom deficitu koji se očitovao povećanim tekom, teškom debljinom, šećernom bolešću i neplodnošću. Otkrićem proizvoda ob gena, leptina i njegovom primjenom fenotip debelih ob/ob miševa je preokrenut i oni brzo mršave. Ustanovljeno je da leptin djeluje kao signal sitosti u hipotalamusu tijekom stanja energetskog obilja. Njegova koncentracija raste eksponencijalno s količinom masnog tkiva, posebice potkožnoga.
Brugnaro, Padova
Brugnaro je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Leptin
Historija
Leptin je odmah nakon otkrića uzročno povezan s debljinom pa je pretpostavljeno da bi se njegovom terapijskom primjenom u ljudi mogla liječiti prekomjerna težina. Primjena rekombiniranoga leptina u debelih osoba međutim doživjela je neuspjeh jer je utjecaj leptina na njihovu težinu bio klinički vrlo slab. Otkriveno je tek nekoliko obitelji u svijetu s pravim genetičkim nedostatkom leptina što ih od najranijeg djetinjstva čini ekstremno debelim i samo je kod njih primjena leptina našla svoj izvorni smisao.