cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prvi srpski ustanak
Diplomatske akcije ustanika i Porte
Verujući da ustanici mogu očekivati pomoć od Rusije, Karađorđe i ustaničke starešine su 27. jula 1804. napisali molbu ruskom caru i odredili izaslanstvo na čelu sa protom Matejom Nenadovićem, koje je otputovalo u Rusiju. Izaslanici su objasnili razloge dizanja ustanka, njegove dotadašnje rezultate, neuspele pregovore sa Bećir-pašom i rešenost ustanika da se bore dok ne ispune svoje zahteve uz jemstvo Rusije i Austrije. Istaknuta je želja ustanika da se u Srbiji uspostavi samostalna srpska država koja bi bila pod zaštitom Rusije, ali koja bi i dalje plaćala danak sultanu. Takođe je zatražena pomoć u oružju, municiji, novcu i vojnim stručnjacima. Primivši ove molbe, car je 28. novembra 1804. naredio da se izdvoji 5.000 dukata za ustanike u Srbiji i poslao pismo ruskom poslaniku u Carigradu sa uputstvom kako da utiče na Portu.
Istovremeno je sultan rešio da pregovorima umiri Srbe, pa je zamolio vlaškog i moldavskog kneza da, kao hrišćani, posreduju između Porte i ustanika. Vlaški knez je u jesen 1804. poslao svog izaslanika među ustanike, ali su oni rekli da su i dalje verni sultanu, ali su tražili da Alija Gušanac bude uklonjen iz Beograda i da odnose utvrđene pregovorima sa Bećir-pašom garantuje jedna strana sila. Sultan je odbio predloge Srba, a oni su odbili sultanov zahtev da raspuste oružane odrede. Rezultate nisu dali ni ubeđivanja moldavskog kneza i Carigradske patrijaršije.
Karađorđe je međutim poslušao savete Bećir-paše i drugih posrednika da bude tolerantniji prema Porti, pa je smanjio ustaničke snage oko Beograda. Izgubivši strpljenje prema ustanicima, Porta je aprila 1805. naredila niškom Hafiz-paši da počne da skuplja vojsku i uguši bunu. Ni Karađorđe nije sedeo skrštenih ruku, pa je još u martu 1805. jedan deo ustaničke vojske od Beograda pomerio ka Zapadnoj Moravi radi zauzimanja Karanovca, Trstenika, Požege i Užica, a drugi deo prema Velikoj Moravi radi odbrane ako tim pravcem krenu Turci.
Prerastanje bune u ustanak
Besna zbog zauzimanja Karanovca, Trstenika, Požege i Užica tokom jula 1805, Porta je naredila Hafiz-paši da odmah krene u napad i uguši bunu. Ustanici su ga dočekali i porazili kod Ivankovca avgusta 1805, a zatim i kod Paraćina nekoliko dana kasnije.Ove pobede nad regularnom carskom vojskom su još više ojačale veru ustanika u sopstvene snage i od tog trenutka buna protiv dahija je prerasla u ustanak protiv turske vlasti.
Praviteljstvujušči sovjet
U međuvremenu; 14. avgusta 1805. godine, na skupštini ustaničkih starešina u Borku je doneta odluka o osnivanju Praviteljstvujuščeg sovjeta serbskog kao centralnog organa vlasti u ustaničkoj Srbiji, radi rešavanja raznih životnih pitanja. Među pojedinim ustaničkim i nahijskim starešinama težnji da se njime donekle ograniči Karađorđeva vlast.
Sovjet je naročito radio na organizovanju seoskih, knežinskih i nahijskih sudova, a on je sam do 1811. bio vrhovni sud. Vremenom je Sovjet obavljao sve više poslova, odigravši značajnu ulogu u organizovanju vlasti i funkcionisanju ustaničke države.
Slom ustanka
Do sloma ustanka je došlo 1812-1813. Rusi, saveznici ustanika, morali su nazad u Rusiju jer je Napoleon napadao, pa su zbog toga Rusi morali da potpišu Bukureški mir, a po osmoj tački tog mira Srbi bi dobili autonomiju, a Turci bi se vratili u Beograd i opet upravljali Srbijom. Ustanici to nisu prihvatili, jer bi se sve ono za šta su se trudili palo u vodu, i Sinđelićeva žrtva na Čegru, i pobeda na Ivankovcu, Mišaru, Varvarinu, Loznici… Tako da su Turci napali Srbiju sa juga, istoka i zapada. Najžešći otpor je pokazao Mladen Milovanović, koji je bio u sukobu sa Karađorđem oko toga kako bi trebalo organizovati odbranu Srbije, u Zasavici (Podrinju); iako je poginulo mnogo Turaka, otpor je bio slomljen. Do oktobra 1813. Turci ulaze u Beograd, a Karađorđe i još neke vođe ustanka beže u Austriju, a (delimičnu) nezavisnost je Srbija stekla tek u Drugom srpskom ustanku, koji je vodio Miloš Obrenović.
Posledice
Podignut protiv zuluma (nepravde, nasilja...) janičara, Prvi srpski ustanak je već 1806. prerastao u nacionalnu revoluciju za oslobođenje od viševekovne turske vladavine i ponovno uspostavljanje države Srbije. Osnove državnosti u ustaničkoj Srbiji su postavljene radom Narodne skupštine, Praviteljstvujušćeg sovjeta i donošenjem zakonika. Prvi srpski ustanak je utro put Drugom srpskom ustanku 1815, koji će na kraju dovesti do obezbeđivanja autonomije Srbije.
Các Tù Nhân
Các Tù Nhân (Zatvorenici) je 205. epizoda, odnosno 13. epizoda 9. sezone američke TV-serije NCIS: Los Angeles. Prvi put je prikazana na programu američke TV-mreže CBS 14. januara 2018. godine. Predstavlja prvi deo epizode čija je radnja dobila nastavak u epizodi Goodbye, Vietnam
Scenario za epizodu je pisao R. Scott Gemmill, a režirao ju je James Hanlon.
Radnja prikazuje kad Erik i Nel pronalaze šifrovani trag koji je Heti ostavila u knjizi koji vodi do grada Ho Ši Mina (nekadašnji Sajgon) u Vijetnamu. U početku, oni se sukobljavaju sa Mozlijevom dok pokušavaju da otkriju šta Heti radi tamo, ali Mozlijeva ih pretiče i nabavlja karte za Vijetnam. U međuvremenu, Heti pokušava da izgleda kao da je poludela dok je ispitiuje njen "kupac" koji traži od nje jedan tajni podatak.
Cuauhtémoc, San Juan Evangelista
Cuauhtémoc je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini San Juan Evangelista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 158 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
Guadalupe Victoria Dos (razvrstavanje)
Guadalupe Victoria Dos ima više značenja:
Swordfish (film)
Swordfish je američki igrani film snimljen 2001. u režiji Dominica Sene. Po žanru je akcioni triler, a protagonist, koga tumači Hugh Jackman je bivši zatvorenik koga, zbog njegovih hakerskih sposobnosti, prisilno angažiraju tajanstveni pljačkaši banke. Film je u svoje vrijeme doživio veliki publicitet zbog scene u kojoj se Hale Berry prvi put pojavljuje u toplesu. Kritike su, međutim, uglavnom bile loše.
Akonapi
Akonapi (Akhonapi, Ahkonapi, Akovini), narod iz priča Delaware Indijanaca koji se spominje u Walam Olumu, i sa kojima su se Delawarci borili tijekom svojih migracija. Brinton ih identificira sa Akovinima iz iste tradicije, i smatra da su živjeli sjeverno od rijeke Ohio u Ohaju ili Indiani. Akovini bi, nadalje prema Brintonu, odgovarali sa Sinako, a Towakon s Towako koji su identificirani kao Ottawe. Ove identifikacije su po Hodgeu korektne jer se zna da među Ottawa Indijancima postoji grupa koja je poznata kao Sinago.
Wolfgang Heidenfeld
Wolfgang Heidenfeld (29. svibanj 1911. – 3. kolovoz 1981.) bio je poznati šahist.
Heidenfeld je rođen u Berlinu. Protjeran je iz Njemačke u JAR jer je bio Židov. Tamo je osvojio Južno Afričko šahovsko prvenstvo u šahu osam puta, i predstavljao je JAR na Šahovskoj Olimpijadi 1958. godine. Osim šahist bio je i pisac, prodavač od vrata do vrata, novinar i smišljao je križaljke. Hobiji su mu bili poker, bridž i skupljanjem poštanskih marki, te naravno šah. Tijekom Drugog svijetskog rata pomagao je Saveznicima u dešifriranju Njemačkih poruka.
1955. godine porazio je bivšeg svjetskog prvaka Maxa Euwea. Također je podijedio u partijama protiv Miguela Najdorfa, Joaquima Duraoa i Ludeka Pachmana. Nikad nije postao međunarodni majstor—doduše kasnije je stekao dovoljne kvalifikacije, ali je odbio prihvatiti nagradu od FIDE.
Napisao je nekoliko knjiga o šahu poput: Proljetna kniga šaha, Moja kniga zabave i igara, Velike remi-partije (na Njemačkom), i Nedostatak majstorskog dodira (1970.).
1957. godine, poslije posijeta Irskoj, preselio se u Dublin. 1979. godine obitelj Heidenfeld se seli natrag u Ulm gdje on umire poslije par godina.
Heidenfeld je bio Irski prvak 1958., 1963., 1964., 1967., 1968., i 1972. godine. Bio je u Olimpijskoj ekipi 1966., 1968., 1970., i 1974. godine; te u Ekipi Europskih prvaka 1967. godine.
Njegov sin, Mark Heidenfeld, je također igrao šah za reprezentaciju Irske.
Zemfira
Zemfira, punim imenom Zemfira Talgatovna Ramazanova (rus. Земфи́ра Талга́товна Рамаза́нова, baškirski Земфира Тәлғәт ҡыҙы Рамаҙанова; r. 26. kolovoza 1976.g., Ufa, Rusija) je ruska pjevačica, glazbenica, kompozitorica i autorica pjesama. U trinaest godina profesionalne karijere izdala je pet studijskih albuma, kolekciju B-strana i dva koncertna albuma.
Biografija
Zemfira se rodila u gradu Ufa, u radničkom mikrorajonu Černikovka u ulici Admirala Ušakova, gdje je njezina obitelj živjela sve do kraja 1990-ih godina. Zemfira je baškirsko-tatarskog porijekla. Njezin otac, Talgat Talhojevič Ramazanov, učitelj je povijesti, a majka, Florida Hakimovna – liječnica. Stariji brat Ramilj Ramazanov poginuo je nesretnim slučajem za vrijeme podvodnog ribolova.
Od pete godine pohađa glazbenu školu, odjel za klavir, gdje su je primili u zbor kao solisticu. Tada je prvi put nastupila na televiziji: otpjevala je na mjesnoj televiziji dječju pjesmicu, a sa sedam godina napisala je prvu pjesmu. Već se u predškolskom uzrastu oduševila glazbom. U školi je Zemfira sudjelovala istovremeno čak u sedam kružoka, no naglasak je stavljala na glazbu i košarku; završila je glazbenu školu s odličnim, a početkom 1990. godine postala je kapetan ženske juniorske reprezentacije Rusije u košarci.
La Concepción, Padilla
La Concepción je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Padilla.
Zemfira
Biografija
Paralelno je Zemfira učila svirati gitaru i izravno je na ulici izvodila pjesme ruskih grupa „Kino“, „Akvarium“, „Nautilus Pompilus“, prema nekim verzijama – pjesme na engleskom jeziku pjevača Georgea Michaela i Freddieja Mercuryja. Nakon završetka škole pred njom je stajao težak izbor: glazba ili košarka. Djevojka je izabrala glazbu i upisala se odmah na drugu godinu studija na Ufsko učilište za umjetnost, koje je završila s odličnim uspjehom (tzv. „crvena diploma“). Nakon učilišta dodatno je zarađivala u ufskim restoranima, pjevajući pjesme uz pratnju kolege s godine, saksofonista Vlada Kolčina. 1996. godine počinje raditi kao zvučni operator na ufskoj radiopostaji „Jevropa pljus“, gdje je snimala reklamne špice. U to vrijeme pokušava pisati pjesme u programu „Cakewalk“ koje će kasnije ući u njezin prvi album „Zemfira“ (pjesme „Sneg“, „Počemu“, „Sinoptik“, „Rakety“). Također sudjeluje kao druga vokalistica u to vrijeme popularnoj grupi „Spektr Ejs“ (Njezin prateći vokal može se čuti u pjesmi „Kak žalj, što on ne negr“.)
La Concepción, Padilla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 318 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 184 m.
Zemfira
Biografija
Zemfira snima svoj prvi demo disk s režiserom zvuka Arkadijem Muhtarovim, a istovremeno okuplja vlastitu grupu. Prvi glazbenik s kojim je počela raditi jest basist Rinat Ahmadijev. Rinat dovodi bubnjara Sergeja Sozinova i oni započinju sa zajedničkim probama na kojima Zemfira istovremeno svira na gitari i na klavijaturama. Grupa je popunjena dolaskom klavijaturista Sergeja Miroljubova i nedostaje samo solo gitara. Mjesto popunjava Vadim Solovjov koji se pridružuje grupi nakon jednog od koncerata.
Kazeta s demo snimkama grupe, na kojoj su se nalazile tri pjesme, „Sneg“, „-140“ i „Skandal“ putem novinara dolazi u ruke producenta grupe „Mumij Trollj“ Leonida Burlakova, te on odlučuje snimiti njihov prvi studijski album. Snimanje je trajalo par mjeseci 1998. godine u tonskom studiju „Mosfiljma“. Režiser zvuka bio je Vladimir Ovčinnikov, producentom zvuka pjevač grupe „Mumij Trollj“ Ilja Lagutenko. Uz njih sudjeluju i drugi članovi grupe „Mumij Trollj“, gitarist Jurij Caler i bubnjar Oleg Pungin.
Diskografija
Studijski albumi
Koncertni albumi
Singlovi
Kolekcije
Glazbeni zapisi filma
Filmovi i DVD
Bafia, Messina
Bafia je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 643 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 500 m.
Ajoncourt
Ažonkur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Šato Salen.
Hypsilophodon
Hypsilophodon ("Hypsilophusov zub") je bio rod ornitopoda iz perioda rane krede. Nastanjivao je današnju Englesku.
Prvi ostaci Hypsilophodona pronađeni su 1849. godine, a 1869. godine imenovana je tipična vrsta, Hypsilophodon foxii. Mnogo ih je pronađeno i na otoku Wight i oni su omogućili da se bolje shvati njegova građa. On je bio malen dvonožac i biljožder (možda i svežder). Hypsilophodon je dostizao dužinu od 1,8 m i bio je težak oko 20 kilograma. Mogao je vrlo brzo trčati. Imao je šiljastu glavu sa oštrim kljunom koji je koristio za otkidanje biljaka.
Otkriće i vrste
thumb|left|Ilustracija bloka Mantell-Bowerbank Prvi ostaci Hypsilophodona otkriveni su tijekom ranih dana paleontologije, 1849. godine, kada su radnici na otoku Wight iskopali tzv. blok Mantell-Bowerbank. Jedanj njegov dio prodat je Gideonu Mantellu, a drugi prirodoslovcu Jamesu Scottu Bowerbanku. Međutim, tada se smatralo da kosti pripadaju mladom Iguanodonu: tako ga je prvo opisao Mantell 1849. godine, a onda i Richard Owen 1855. godine.
To mišljenje je ostalo do 1870. kada je paleontolog Thomas Henry Huxley, shvativši da je to zapravo nova vrsta, objavio potpuniji opis Hypsilophodona kakvog ga danas znamo. 1868 godine mu je odobren pristup primjerku kojeg je u siječnju te godine pronašao Velečasni William Fox, koji je ranije otkrio još ostataka te životinje. Taj primjerak uključivao je lubanju, koja nije pronađena na bloku Mantell-Bowerbank. Huxley je prvo obznanio novu vrstu tijekom jednog predavanja 1869. godine; tekst tog predavanja, koji je objavljen te iste godine, omogućio je prihvatanje službenog naziva te životinje, zato što je priložen i njezin dovoljno dobar opis. Huxley je 1870. godine to proširio u puni članak u kojem je on, kao prvi istraživač, primijetio da su pripadnici Ornithischia (koji u to vrijeme nisu bili poznati pod tim nazivom) imali preponsku kost okrenutu prema nazad, kao kod današnjih ptica.
Tipična vrsta nazvana je Hypsilophodon foxii. Postoji nesigurnost u vezi sa nazivom roda, koji se često direktno prevodi sa Grčkog kao "zub sa visokim grebenom". Zapravo ga je Huxley, analogno načinu na koji je rod Iguanodon dobio svoj naziv ("iguanin zub"), namjeravao nazvati prema nekom postojećem gušteru biljožderu, pa je u tu svrhu odabrao rod Hypsilophus i kombinirao njegov naziv sa grčkim ὀδών, odon, "zub". Hypsilophodon prema tome znači "Hypsilophusov zub". Na Grčkom ὑψίλοφος, hypsilophos, znači "sa visokom krijestom" i odnosi se na kožu na leđima koja je formirala lepezu kod tog guštera, a ne na zube samog Hypsilophodona, koji ni u kojem slučaju nemaju visok greben. The specific name foxii honours Fox. left|thumb|Holotipna lubanja NHM R197 Holotipni primjerak ovog roda, NHM R197, je lubanja koju je pronašao Fox. Blok Mantell-Bowerbank je paratipni primjerak; njegova dva dijela su kombinirana u kolekciji Prirodoslovnog muzeja kao primjerci NHM 28707, 39560-1.
Owen, međutim, nije bio uvjeren da Hypsilophodon predstavlja novi rod, pa ga je 1874. godine preimenovao u Iguanodon foxii. Međutim, to je ponovo odbio John Whitaker Hulke, koji je od Foxa dobio neke dodatne primjerke, 1874. godine opisao navodni očuvani štit, i 1882. objavio punu osteologiju te vrste. Kasnije je broj primjeraka povećao Reginald Walter Hooley. Baron Franz Nopcsa je 1905. godine posvetio jedno istraživanje rodu Hypsilophodon, a to je isto 1936. uradio i William Elgin Swinton, prilikom postavljanja dva restaurirana skeleta u British Museum of Natural History.
Južnoafričko šahovsko prvenstvo
Prvaci Južno-afričkog prvenstva u šahu
Hypsilophodon
Otkriće i vrste
Moderna istraživanja o Hypsilophodonu počela su sa istraživanjima Petera Malcolma Galtona i njegovom tezom iz 1967. godine. thumb|Primjerci NHM R5829 i R5830 Mada se i dalje pronalaze novi primjerci, većina poznatih primjeraka Hypsilophodona otkriveno je između 1849. i 1921. godine i vlasništvo su Natural History Museuma koji je dobio kolekciju od Mantella, Foxa, Hulkea i Hooleya. U njoj se nalazilo oko dvadeset jedinki. Osim holotipnog i paratipnog, najznačajniji primjerci su: NHM R5829, skelet jedne velike jedinke; NHM R5830 i NHM R196/196a, skeleti mladih jedinki; i NHM R2477, blok sa lubanjom i dva odvojena kralježna stuba. Fosili sa drugih lokacija, posebno sa juga Britanije, iz Portugala i Španije, nekada su se priključivali rodu Hypsilophodon. Međutim, Galton je 2009. godine zaključio da su primjerci sa juga Britanije bili ili neodredivi ili primjerci roda Valdosaurus, a da su primjerci iz ostatka Europe pripadali drugim vrstama koje su bile srodne Hypsilophodonu. To ostavlja primjerka sa otoka Wight kao jedine poznate autentične primjerke roda Hypsilophodon. Ti primjerci pronađeni su u Sloju Hypsilophodona, metar debelom lapornom sloju koji je izložen u liniji dugoj 1200 metara koja se proteže duž Hrbata Cowleaze paralelno jugozapadnoj obali otoka Wight. Dio je formacije Wessex i potiče iz perioda kasnog Barremija, prije oko 126 milijuna godina. Dojave da se Hypsilophodon može naći i u novijoj formaciji Vectis Galton je 2009. godine smatrao nedokazanim.
Trenutno je priznata samo jedna vrsta roda Hypsilophodon, Huxleyeva izvorna H. foxii. Galton i James Jensen su 1978./1979. godine, na osnovu jedne bedrene kosti iz Južne Dakote, primjerka AMNH 2585 kojeg je 1891. pronašao George Reber Wieland, imenovali novu vrstu, Hypsilophodon wielandi. Ta se vrsta prije posmatrala kao pokazatelj postojanja kopnenog mosta između Sjeverne Amerike i Europe, ali se sada smatra intermedijarnim primitivnim ornitopodom. Galton ga je 2009. godine razmatrao kao nomen dubium, zato što bi bedrena kost prema podrijetlu sedimenta mogla pripadati rodu Zephyrosaurus.
Opis
Hypsilophodon je bio relativno malen dinosaur, mada ne tako malen kao, na primjer, Compsognathus. Za rod Hypsilophodon obično se procjenjuje maksimalna dužina od 2,3 metra. Taj je zaključak donio Galton u svom istraživanju iz 1974. kada je, na osnovu jedne bedrene kosti (BMNH R 167) izračunao dužinu od 2,28 metara. Međutim, Galton je 2009. godine zaključio da je ta bedrena kost zapravo pripadala Valdosaurusu i on je smanjio dužinu Hypsilophodona na maksimalno 1,8 metara, jer je u tom slučaju najveći primjerak NHM R5829 sa bedrenom kosti dužine 202 milimetra. Tipični primjerci su dugi oko 1,5 metara. Hypsilophodon je dostizao pola metra visine. Gregory S. Paul je 2010. godine procijenio težinu od 20 kg za životinju od dva metra.
Mada je živio u vremenu kada su živjeli i posljednji dinosauri, u kredi, Hypsilophodon je imao mnogo primitivnih osobina. Na primjer, imao je pet prstiju na rukama i četiri na stopalima. Kod Hypsilophodona peti prst je dobio specijaliziranu funkciju: pošto se mogao postaviti nasuprot drugima, služio je za držanje hrane. Također, mada je imao kljun kao i većina pripadnika Ornithischia, Hypsilophodon je zadržao pet šiljastih trokutastih zuba u prednjem dijelu gornje čeljusti. Za razliku od njega, većina dinosaura biljoždera se do rane krede razvila dovoljno da izgubi prednje zube; postoji, međutim, debata što se tiče funkcije zuba kod Hypsilophodona, jer su oni možda služili u neke druge svrhe osim ishrane. U zadnjem dijelu gornje čeljusti nalazilo se do 11 zuba, a u donjoj do 16. Njihov broj je varirao, zavisno od veličine životinje. Zadnji zubi imali su oblik lepeze.
Lubanja Hypsilophodona bila je kratka i relativno velika. Njuška je bila trokutasta, jako špicasta i završavala je kljunom u gornjoj čeljusti, čiji je rub bio upadljivo niži od reda zuba u gornjoj čeljusti. Očne duplje bile su vrlo velike. Koštani prsten od petnaest malenih koštanih pločica podržavao je vanjsku površinu oka. Zadnji dio lubanje bio je dosta visok sa prilično velikom i visokom jabučnom i kvadratojugalnom kosti, koje su odvajale visoko postavljen maleni otvor u lubanji iza očnih duplji.
Kralješnica se sastojala od devet vratnih kralježaka, petnaest ili šesnaest leđnih, šest do pet križnih i oko 48 repnih kralježaka. Većina leđa i rep bili su ukrućeni dugačkim okoštalim tetivama koje su povezivale bodlje na vrhu kralježaka. Kosti koje su stršile iz donjeg dijela repnih kralježaka također su bile povezane okoštalim tetivama, koje su, međutim, bile drugačijeg oblika: bile su kraće, razdvojene i tupe na jednom kraju, dok se vrh drugog (oštrog) kraja nalazio u prostoru između razdvojenih kostiju tupog kraja sljedeće okoštale tetive. Nadalje, postojalo je nekoliko kontradirekcionalnih redova tih kostiju, koje su zbog toga izgledale kao kosti kod haringi; to je također potpuno imobiliziralo kraj repa.
Jedan krivi prikaz u vezi sa anatomijom Hypsilophodona, koji se vrlo dugo održao, je da je on imao oklop. To je prvi put predložio Hulke 1874. godine, nakon što je pronađena jedna koštana ploča na području vrata. U tom slučaju bi Hypsilophodon bio jedini poznati ornitopod sa oklopom. Kao što je 2008. godine istaknuo Galton, taj štit izgleda da potiče iz predjela torza i nalazio se ispod kože, povezan sa prsnim košem. Takav štit može se pronaći kod rodova Talenkauen i Thescelosaurus, i vjerojatno je bio rožnatog sastava.
Paleobiologija
thumb|left|Restauracija koja ga prikazuje u gušterskoj i kengurskoj poziciji, [[Joseph Smit, 1894.]] Zbog svoje malene veličine, Hypsilophodon se hranio niskim raslinjem, a sudeći prema šiljastoj njušci, najviše je jeo dijelove biljaka sa velikom hranjivom vrijednosti, kao što je korijenje i izdanci, slično kao i današnji jeleni. Struktura njegove lubanje, sa zubima postavljeni daleko nazad u čeljusti, snažno ukazuje na to da je imao obraze, koji su bili napredna osobina i pomagali su u obradi hrane. Imao je 23 do 27 zuba u gornjoj i donjoj čeljusti, sa vertikalnim grebenima. Zubi u gornjoj čeljusti bili su okrenuti prema van, a oni u donjoj prema unutra, pa su se tako zubi u gornjoj čeljusti poklapali sa zubima u donjoj; može se zaključiti da su se oni na taj način i oštrili i trošili, a to je također funkcioniralo kao prost mehanizam za žvakanje. Kao i kod gotovo svih dinosaura i zasigurno svih pripadnika Ornithischia, stalno su rasli novi zubi, jedni naspram drugih, sa dva vala rasta od zadnjeg dijela čeljusti prema prednjem. Prosječna udaljenost između zuba istog vremena izbijanja bila je prilično malena kod Hyspilophodona, samo oko 2,3. Takav raspored zuba omogućavao je obradu prilično žilave hrane. thumb|Restauracija u tripodnoj pozi, [[O. C. Marsh]] Rani paleontolozi su na razne načine prikazivali ovog malenog, dvonožnog dinosaura biljoždera. Hulke je 1882. godine pretpostavio da je Hypsilophodon bio četveronožac, ali i da se mogao penjati po drveću i stijenama, sudeći prema strukturi ruke koja mu je omogućavala grabljenje. 1912. godine je takav način razmišljanja dalje razvijao austrijski paleontolog Othenio Abel. Zakljčivši da prvi prst na stopalu može funkcionirati kao palac, Abel je izjavio da je Hypsilophodon svo vrijeme živio na drveću i da su to radili svi primitivni dinosauri. Mada je u tu hipotezu sumnjao Nopcsa, prihvatio ju je danski istraživač Gerhard Heilmann koji je 1916. godine predložio da je četveronožni Hypsilophodon kao današnji kengur panjač Dendrolagus. Heilmann je 1926. godine ponovo promijenio mišljenje i porekao da se prvi prst mogao postaviti suprotno drugima zato što je prva kost donožja bila čvrsto povezana sa drugom, ali je 1927. Abel odbio to da prihvati. U tome ga je 1936. godine podržao Swinton koji je tvrdio da je čak i prva kost donožja mogla nositi pokretan prst. Budući da je Swinton bio vrlo utjecajan popularizator dinosaura, to je ostalo prihvaćeno gledište više od tri desetljeća, pa se u većini knjiga Hypsilophodon prikazivao kako sjedi na grani drveta. Međutim, Peter M. Galton je 1969. godine izveo precizniju analizu mišićno-skeletalne struktura, u kojoj se pokazalo da je pozicija tijela bila horizontalna. Galton je 1971. godine detaljno opovrgnuo Abelove argumente, pokazavši da je prvi nožni prst bio netočno rekonstruiran i da se ni zakrivljenost pandži ni nivo pokretljivosti ramena i repa nisu mogli promatrati kao prilagodbe penjanju, pa je zaključio da je Hypsilophodon bio dvonožna životinja prilagođena trčanju. To je uvjerilo paleontološku zajednicu da je Hypsilophodon živio isključivo na tlu.
Malo se zna o staništu Hyspilophodona. Osim njegovih ostataka, ostaci drugih kralježnjaka u Sloju Hypsilophodona su ograničeni na krljušti jednog krokodilomorfa i jedne kornjače.
Nivo brige o mladima kod ovog dinosaura nije definiran, s obzirom na to da nikada nisu pronađena gnijezda, mada su poznata uredno raspoređena gnijezda srodnih vrsta, što ukazuje na to da je i on posjedovao neki nivo brige o potomcima prije njihovog izlijeganja. Mada fosili Hypsilophodona nisu pripadali jednom krdu, nego su se s vremenom nakupljali, često se smatra vrlo vjerojatnim da su živjeli u velikim grupama. Iz tih razloga se hipsilofodonti, a naročito Hypsilophodon, nazivaju "jelenima mezozoika". Mogućnost postojanja spolnog dimorfizma daje neke naznake o običajima razmnožavanja: Galton je smatrao vjerojatnim da su primjerci sa pet umjesto šest križnih kralježaka pripadali ženskim jedinkama.
Aquiles Serdán, Cabo Corrientes
Aquiles Serdán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cabo Corrientes.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 125 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Eriwonec
Eriwonec (Armewamese, Armewamex, Erinonec, Ermamex), jedno od malenih plemena ili podplemena Unalachtigo ili Unami Indijanaca, šira grupa Delaware, koji su u 17. stoljeću živjeli oko Old Man's Creeka u okrugu Salem ili Gloucester u New Jerseyu. Njihovo istoimeno selo Eriwonec (200 stanovnika 1648) nalazilo se na Old Man's Creeku u blizini Asomoche, i oko 5 milja niže od Rancocasa. Sultzman ih svrstava među Unamije a Swanton u Unalachtigo.
Kanzem
Kancem je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 103 opštinska središta okruga Trir-Sarburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 621 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7235055.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Trir-Sarburg Kancem se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Trir-Sarburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 145 metara. Površina opštine iznosi 4,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 621 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 145 stanovnika/km².
Stănești, Răcari
Stănești je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Răcari.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 241 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
La Purísima, Múzquiz
La Purísima je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Múzquiz.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 415 m.
As I Lay Dying
As I Lay Dying (srpskohrvatski: Kad ležah na samrti) je roman Williama Faulknera premijerno objavljen 1930. godine. Roman je napisan u naletu inspiracije, navodno u samo 47 dana i to u periodu od 00:00 do 04:00 sata, dok je radio u kotlovnici Sveučilišta u Mississippiju. Kasnije je rekao kako nije izmijenio ni riječ u odnosu na originalni rukopis te kako ovaj roman smatra svojim remek-djelom. Radilo se o Faulknerovom petom romanu, a danas se smatra među najboljim djelima XX. vijeka. Naslov knjige potječe iz IX. glave Homerove Odiseje, gdje Agamemnon kaže Odiseju: "As I lay dying, the woman with the dog's eyes would not close my eyes as I descended into Hades."
Radnja
Radnja romana predstavljena je kroz naraciju i perspektivu cijele serije likova, a započinje pripremama za smrt Addie Bundren, majke istoimene obitelji koja već danima leži na samrti u svojoj sobi. Dok Cash Bundren, jedan od njezinih sinova s Anseom, izrađuje lijes, ostala djeca se, svaki na svoj način, brinu oko priprema. Kći Dewey Dell stara o majci, najmlađi sin Vardaman pomaže ocu i starijoj braći, srednji sin Jewel pomaže na sebi svojstven način, a drugi sin Darl uskače na sve strane. Anse Bundren nekako stoički podnosi cijelu tu situaciju, kao da čeka da Addie što prije umre i da ju mogu otpremiti u Jefferson, gdje je htjela da ju pokopaju.
Kroz različite perspektive saznajemo dosta o životima glavnih likova, ali i samoga mjesta te različitih ljudi koji su na ovaj ili onaj način povezani s obitelji Bundren. Isto tako, saznajemo i o karakterima samih likova; Cash je marljiv, ne govori puno i apsolutno je posvećen poslu, toliko da to u određenoj mjeri prelazi u mazohizam; Jewel je osoran, tvrdoglav i samoživ, fizički snažan, djeluje kao da mrzi sve i svima zamjera, iako izvršava zadatke koji su mu povjereni; Vardaman je još uvijek razigran, pomalo konfuzan u svojim mislima i percepciji realiteta; Dewey Dell je oštra i naivna te očigledno krije određenu tajnu, ali pokazuje brigu za rodbinu; i, na kraju Darl, koji je brižan i senzibilan, izrazito perceptivan, ali opterećen svojom senzibilnom psihom.
Kada Jewel i Darl odu do Jeffersona, majka umre. Cash uspije dovršiti lijes, nakon čega obitelj u kolima kreće za Jefferson. Međutim, velike kiše poplave mostove i obitelj nailazi na velike probleme prilikom prelaska na drugu stranu rijeke. Iako im različiti mještani nude pomoć i savjete, Anse Bundren tvrdoglavo i ponosno odbija pomoć, naglašavajući stalno kako je on to svojoj pokojnoj supruzi obećao i kako to namjerava učiniti neovisno o svemu. Prilikom jednog pokušaja prelaska mosta, kola se prevrnu u rijeku. Lijes skoro nestane, a Cash se gotovo utopi, no Jewel i Darl uspiju sanirati situaciju. Nakon što se situacija smiri, Bundernovi konačno uspijevaju prijeći rijeku i otići za Jefferson.
Stil i struktura
Roman je podijeljen na ukupno 59 poglavlja nejednake duljine (jedno od njih dugo je čak jednu rečenicu), a koji su predstavljeni iz perspektive ukupno 15 različitih likova. Među likovima koji prepričavaju radnju je i Addie, koja nakon smrti dobiva poglavlje u kojem govori o svojim osjećajima i aferi s opatom. Poglavlja su nazvana po imenima likova, a označavaju koji lik prepričava radnju. Neka poglavlja odnose se na iste događaje, ali prepričane iz različitih perspektiva. Likovi se razvijaju i oblikuju upravo kroz te perspektive, što vlastite što one drugih likova, a u cjelini dominira Darlov osvrt na događaje koji je, iako ne najobjektivni, najprodubljeniji.
As I Lay Dying pomogao je u učvršćivanju Faulknerove reputacije kao jednog od pionira, uz Joycea i Virginiju Woolf, tehnike struje svijesti. Tehniku je prvi puta koristio u romanu The Sound and the Fury, a ovome je djelu dala taj specifični intimni prizvuk. Faulkner se poigrava s narativnom tehnikom tako što manipulira konvencionalnim razlikama između struje svijesti i internog monologa. Ponajbolji primjer ovoga je Darl, lik čije je interne monolge Faulkner oblikovao tako da oni namjerno izgledaju kao da Darl ima znatno veće intelektualne kapacitete nego što ih stvarno ima, što se direktno kosi s teorijskom postavkom da interni monolog mora reflektirati način na koji bi jedan lik komunicirao s drugima. Roman je uvelike doprinio razvoju južnjačke renesanse i južnjačke gotike, posebice preko Faulknerovog osjećaja za tragediju, a velik trud učinjen je i prilikom prikazivanja egzistencijalne metafizike svakodnevnice.
Zona Industriale Marcianise Nord, Caserta
Zona Industriale Marcianise Nord je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Sauli Niinistö
Sauli Väinämö Niinistö (, 24. august 1948 -) je finski političar iz Stranke nacionalne koalicije. On je trenutno izabrani predsjednik Finske, a na dužnost će stupiti 1. marta 2012. Po profesiji je advokat, a poznat je po tome što je od 1996. do 2003. bio ministar financija, kao i kandidat Stranke nacionalne koalicije na predsjedničkim izborima 2006. godine. Služio je kao predsjednik Parlamenta Finske od 2007. do 2011. i bio počasni predsjednik Evropske narodne partije (EPP) od 2002. Također služi kao predsjednik Fudbalskog saveza Finske.
Niinistö je bio kandidat Stranke nacionalne koalicije na predsjedničkim izborima 2012. Sa 37,0% glasova u prvom krugu se kvalificirao u drugi krug, gdje je porazio Pekku Haavistoa iz Zelene lige. Tada je dobio 62,6% glasova nasuprot Haavistovih 37,4%.
Chiusanico, Imperia
Chiusanico je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 219 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 375 m.
Byen som kunne ofres
Byen som kunne ofres ili Srebrenica: A Town Betrayed  je norveški dokumentarni film iz 2011. Film je režirao novinar-istraživač Ola Flum, a u njemu prati novinara-istraživača i vojnika ABiH tokom rata u Bosni Mirzada Fazlića Fazlu, kako istražuje događaje oko Srebrenice.
O dokumentarcu
Dokumentarac daje drugačiju verziju događaja u Srebrenici, polazeći da je to bio sukob de vojske posle zločina nad Srbima u Kravicama. Autor tvrdi da je se u Srebrenici nije desio masakr već legitimni oružani sukob srpskih snaga sa „muslimanskim odmetnicima“. Muslimani su zločinom u Kravicama izazvali opravdani revolt Srba, a broj srebreničkih žrtava nije 8000 već maksimalno 4000.
Najznačajnije
Film daje pregled događaja kao što su Zločin u Kravicama, Napad na Višnjicu, krijumčarenje oružja za Armiju BiH, pregovore oko razmeni stanovništva iz Srebrenice i okoline Sarajeva, kao i tezu da je Srebrenica žrtvovana radi političkih ciljeva.
Učesnici
U filmu su govorili Sefer Halilović, Ratko Nikolić (borac VRS koga su snage Nasera Orića zarobile i mučile), Miša Urošević (snimatelj TV Beograda), Zoran Stanković, Hakija Meholjić (komandir policije u Srebrenici tokom rata), Muhamed Filipović (jedan od osnivača SDA i učesnik više mirovnih pregovora), Huso Salihović (oficir ABiH), Džon Šindler (glavni analitičar CIA u BiH 1996), Esad Sipilović (američki građanin bošnjačkog porekla koji je učestvovao u krijumčarenju oružja) i Torvald Stoltenberg (bivši pregovarač UN).
Reakcije i kontroverze
Prikazivanje filma je izazvalo negativne reakcije od strane Norveškog helsinškog odbora i bošnjačke zajednice u Norveškoj, koji su autore optužili za istorijski revizionizam i poricanje genocida u Srebrenici. Norveška Komisija za žalbe na štampu je nekoliko meseci nakon premijere donela zaključak da su autori filma, ne spominjujući presude Haškog suda po kojima se u Srebrenici dogodio genocid povredili etički kodeks norveških medija.
Uprkos toga, kao i sličnih protesta, film je nedugo potom u susednoj Švedskoj prikazan na programu tamošnje državne televizije.
Valliant, Oklahoma
Valijant je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 754, što je 17 (-2,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
San Lorenzo Tlacotepec, Atlacomulco
San Lorenzo Tlacotepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Atlacomulco.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 7566 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2544 m.
Malonat dekarboksilaza
Termin malonat dekarboksilaza ima više značenja.
Monno, Brescia
Monno je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 555 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1074 m.
Sveto
Geografija
Mjesto je smješteno na Krasu na brežuljku (311,4 m n/v) 5,3 kilometara udaljen od talijanske granice. Obližnja veća uzvišenja su Sv Nikola (Sv. Miklavž) (346 m) i Goli Vrh (349 m).
Naselje se sastoji od tri skupine kuća: Gornja Vas (Sutta Superiore), Dolnja Vas (Sutta Inferiore) i Briteh (Sutta Centro).
Povijest
Pod Habsburškom dominacijom Sveto je bilo samostalna općina da bi kasnije (pod Kraljevinom Italijom i Slovenijom) bilo stavljeno pod općinu Komen.
Spomenici i zanimljivosti
Na sjevernoj strani od sela nalaze se brežuljci Sveti Nikola (Sv. Miklavž) i Martinišče gdje se nalaze ostaci prahistorijskih kašteljera iz željenog doba koja su pripadala japodsko-keltskoj kulturi. U ranom srednjem vijeku ovdje se nalazila istoimena romanička crkvica.
Glavna crkva se nalazi u centru sela, a to je sv. Egidija (Sv. Tilna); iz Cinquecenta (XVI.st.), čija posebnost jeste oktogonalni tlocrt čiju kupolu podržava središnja kolonna. U njenoj blizini se nalazi stoljetna lipa, stara najmanje 500 godina i spomenik poginulim partizanima u borbi za oslobođenje.
Na putu koji vodi do Lipe (Lippa di Comeno) još je dobro vidljiv trasa Sveto - Temernica Benzin-Elektrobahna, vojne željeznice koja je spajala Dutoljan i Kostanjevicu (Duttogliano s Castagnevizza del Carso) u duljini od 21,8 km. Ta je željeznica služila za transport austrougarskih boraca na fronti Dosso Faiti u podnožju Brestovice.
Pevački hor
mini|250px|Melburški hor (bekstejdž)
Hor označava grupu pevača.
Hor može imati od osam do čak stotinu pevača. Najčešće ima oko osam pevača za svaku deonicu. Manji vokalni sastavi se nazivaju kamerni horovi i broje od osam do trideset dva pevača (po savremenim kriterijima svetskog udruženja horova Musica Mundi). Sastavi od tri do osam pevača se ne smatraju horovima već kamernim sastavima i njih nazivamo trio, kvartet, kvintet, itd.
Sastav hora i vrste horova
Radom hora, pripremom kompozicija, i uopšte pevanjem hora upravlja dirigent. Njegova uloga je da pevači u horu pevaju ujednačeno, skladno, da imaju ujednačeno disanje i dinamiku (glasnost) zvuka, te on hor vodi prema što boljem umetničkom izrazu dela koja hor peva..
Klasičan horski stav je četvoroglas, tj. u horu su zastupljene četiri osnovne boje ljudskog glasa: visoki ženski glas (sopran), duboki ženski glas (alt), visoki muški glas (tenor) i duboki muški glas (bas). Najveći broj horskih kompozicija je napisan za četvoroglasni hor, ali postoje i podele na tri, pet, šest i osam deonica, pa čak i više.
Horovi mogu pevati sa instrumentalnom pratnjom, ili bez nje. Pevanje bez pratnje se naziva a-cappella. Instrumentalna pratnja može biti šarolika, od jednog instrumenta do celog orkestra. U Rimokatoličkoj i Anglikanskoj crkvi, pratnja su najčešće orgulje ili čak klasični orkestar, a u nekim protestantskim crkvama danas, pevače prate moderni instrumentalni sastavi (el. gitara, bas, udaraljke, sintisajzer itd.).
Za probe, najčešće se koristi klavir kao pratnja, bilo u pripremanju instrumentalne horske ili a-capella muzike.
Horovi se mogu razvrstati prema sastavu tj. polu i uzrastu pevača:
Ovo je najčešća vrsta horova, i uglavnom je klasičnog horskog stava - četvoroglas : sopran, alt, tenor, bas. Mešovite horove u pravoslavnu duhovnu muziku prvi je uveo ruski kompozitor A. A. Arhangleski početkom 19. veka. Prvi srpski kompozitori koji su pisali za meštovite horove bili su Kornelije Stanković i Stevan Mokranjac. Prva objavljena dela za hor su bile Stankovićeva Liturgija sv. Jovana zlatoustog za mešoviti četvoroglasni hor (Stanković ju je objavio u Beču 1863), a nešto kasnije Mokranjčeva Liturgija za mešoviti hor i njegove čuvene Rukoveti. Prve muzičke škole u Srbiji su se upravo razvile iz horskih Pevačkih društava.
su horovi koji se sastoje od pevača istog pola, pa tako imamo: mini|Hor bečkih dečaka
Horovi se dele i prema ustanovi u kojoj rade na:
Neki horovi se dele i prema vrsti muzike koju izvode na:
Veštine koje zahteva pevanje u horu
Horski pevači bi trebalo da poseduju sledeće osobine:
Ako pevač ima apsolutni sluh može mu predstavljati problem i ako peva u drugom tonalitetu od onoga u kome je muzika prvobitno napisana.
Istorija horske muzike
Veliki broj kompozitora je pisao horska dela. Međutim, komponovanje horske muzike se donekle razlikuje od komponovanja instrumentalne. Potrebno je dodati tekst, učiniti ga razumljivim, i voditi računa o intonaciji, mogućnostima i ograničenjima ljudskih glasova, što komponovanje horske muzike čini neznatno težim. Zbog ovih razloga, čak i neki svetski poznati kompozitori nisu komponovali horsku muziku. Ipak, postoji i veliki broj kompozitora koji se specijalizovao samo za horsku muziku.
Srednjovekovna muzika
Najranija muzika zabeležena notnim - neumskim zapisom je Vizantijsko pojanje, čija se zapadna varijanta naziva Gregorijanski koral (po papi Grguru Velikom koji je izvršio reformu pojanja). Tradicija pevanja bez pratnje datira još od vremena Apostola, a u rimokatoličkoj crkvi se u srednjem veku u bogosluženje uvode i instrumenti, najpre samo orgulje, a kasnije i čitavi orkestri.
Najranija muzika zabeležena notama u zapadnoj Evropi je Gregorijanski koral, uz još nekoliko vrsta pojanja koje se koristilo u Rimokatoličkoj crkvi. Tradicija pevanja bez instrumenata u Rimokatoličkoj crkvi trajala je od vremena Svetog Ambrozija (4. vek) i Grgura Velikog (6. vek) do kasnog srednjeg veka. Najstariju muziku koja je zapisana notama predstavlja Gregorijanski crkveni koral, pored još nekoliko drugih vrsta crkvenog pojanja koje je Katolička crkva prihvatila (ponekad i odbacila). U kasnom srednjem veku razvila se nova vrsta pevanja. Ona je uključivala više melodijskih linija, a naziva se organum. Dalji razvitak višeglasja nastavljaju klauzula, konduktus i motet, od kojih je poslednji postao dominantna forma Renesanse. Prvi dokaz višeglasnog pevanja se nalazi u rukopisima iz Halea (iz 1420, mada je muzika iz kasnog četrnaestog veka), gde se melodijska deonica povremeno razdvaja u dve.
Muzika Renesanse
Tokom Renesanse, sakralna (duhovna) horska muzika (takođe nazvana formalna i „ozbiljna“) glavni je oblik muzike zapadne Evrope. Najveći kompozitori tog vremena komponovali su mise, motete i druga dela, uglavnom za horove -{a cappella}-, mada postoji nesaglasnost oko toga da li su u određenim razdobljima i na određenim prostorima korišćeni i instrumenti. Imena kompozitora iz ovog doba su: Žosken de Pre, Đovani Pjerluiđi da Palestrina, i Vilijam Berd; oni su komponovali dela koja su bila poznata širom Evrope; svetovna muzika Baroknog doba potiče iz Renesansne muzike koja je nastala u ovom veoma stvaralački plodnom dobu.
Muzika Baroka
Među najvećim kompozitorima Baroka je Klaudio Monteverdi (1567-1643), majstor kontrapunkta, koji je pokazao deo onoga što može da se uradi sa horovima i drugim muzičkim sastavima, novim tehnikama razvijenim u Venecijskoj školi i Firencskoj Kamerati. Monteverdi je, zajedno sa Hajnrihom Šicom (1585—1672), demonstrirao mogućnost muzike da podrži pojača poruku koju nosi tekst, kao što je i Palestrina uradio nekoliko generacija pre njih. Obojica su komponovali veliki broj dela za horove sa pratnjom i bez nje.
Jedan vek kasnije, dubok trag u istoriji muzike ostavio je Johan Sebastijan Bah (1685-1750). Pošto je bio i crkveni muzičar, komponovao je dosta duhovne horske muzike: kantate, motete, pasije i drugu vrstu muzike. Poznat je i po koralima - vrlo lepo harmonizovanim crkvenim napevima (himnama). Bahov uticaj na razvoj crkvene muzike nije potrebno posebno naglašavati.
Klasična muzika i muzika romantizma
Veliki kompozitori ovog doba su Volfgang Amadeus Mocart, Franc Jozef Hajdn i Johanes Brams. Sakralna muzika se iz crkve premestila na koncertne bine; muzika pisana u to doba bila je nepodobna za upotrebu u crkvi zbog svoje dužine; poznate su Betovenova Missa solemnis, Rekvijem Luiđija Kerubinija i Bramsov Ein deutsches Requiem (Nemački Rekvijem). Istovremeno, amaterski horovi dobijaju ozbiljna priznanja izvodeći dela Šuberta, Šumana, Mendelsona, Bramsa i drugih kompozitora. Ova „pevačka društva“ često su bila odvojena na muški i ženski deo, a muzika je uglavnom pisana za četiri glasa, s jednostavnom pratnjom ili bez nje.
Dvadeseti i dvadeset prvi vek
Kao što se desilo i ostalim muzičkim žanrovima, i horska muzika je tokom dvadesetog veka ušla u period eksperimentisanja.
Rani kompozitori poznog romantizma, kao što su Rihard Štraus i Sergej Rahmanjinov, pisali su horsku muziku, ali je najveći doprinos dao Ralph Vaughan Williams, pišući nove motete u renesansnom stilu novim harmonskim jezikom, i aranžiranjem engleskih i škotskih narodnih pesama. Friede auf Erden Arnolda Šenberga predstavlja vrhunac ovakvog stila, gde su prisutne stalne promene tonalnog centra (slično njegovom delu -{Verklärte Nacht}-, Preobražena noć, za gudače iz istog perioda).
Tokom dvadesetog veka, moderne tehnike su našle izraza i u horskoj muzici, među kojima su dela Šenberga, Antona Veberna, Igora Stravinskog, eklektične kompozicije Čarlsa Ajvsa, disonantni kontrapunkt Darijusa Mijoa (Cinq Rechants) i Paula Hindemita (When Lilacs Last in the Dooryard Bloom'd). Zbog teškoća na koje su horovi nailazili prilikom pevanja atonalne muzike, ova dela se danas retko izvode, iako ih specijalisti vole. Omiljeno i često izvođeno delo nastalo u dvadesetom veku je Carmina Burana Karla Orfa.
Neoklasični stil je u horskoj muzici našao bolju potporu. Bendžamin Britn je napisao veliki broj dobro poznatih horskih dela, među njima Ratni rekvijem, Pesme pet cvetova i Radujte se u Jaganjcu. Moteti Fransisa Pulanka Motets pour le temps de noël, Gloria, i Misa u Ge-duru često se izvode. U Sjedinjenim Državama, Aron Kopland, Samjuel Barber i Rendal Tompson napisali su značajna horska dela. U Mađarskoj su Bela Bartok i Zoltan Kodalj pisali i horsku muziku.
Posle Drugog svetskog rata eksperimentisanje u ovoj oblasti je došlo do ekstrema. Sinfonia Lučana Berija uključuje i hor. Stradanje po Svetom Luki Kšištofa Pendereckog uključuje vikanje, klastere i aleatoričke tehnike. Richard Felciano je pisao dela za hor i elektronsku kasetu.
Estonski kompozitor Arvo Pert napisao je Johannespassion (Stradanje po Svetom Jovanu) i ''Magnificat, koji se redovno izvode.
Avangardne tehnike:
Aranžmani crnačkiih Spirituala su postali česti na horskim repertoraima. Poznati kompozitori po ovoj tradiciji su Andre Tomas i Moses Hogan.
Premda je rano govoriti o trendovima u dvadeset prvom veku, duh tonalne muzike je tokom posledljih decenija dvadesetog veka dominirao, a nastavljen je u delima Karla Jenkinsa, DŽona Ratera i Roberta Stedmana, među ostalima. Erik Vitakre je skrenuo pažnju kombinujući tonalnu muziku sa klasterima i drugim eksperimentalnim tehnikama.
Poznati horovi
{{Columns-list|2|
Keskaechquerem
Keskaechquerem, jedna od ranih bandi Algonquian Indijanaca sa Long Islanda koje Sultzamn smatra dijelom plemena Unami, dok ih drugi autori smatraju plemenom koje će poslije biti poznato kao Canarsee (konfederacija Metoac). Keskaechqueremi još 1636, kaže povjesničar Dr. Henry R. Stiles, prodaju Willem Adriaense Bennetu i Jaques Bentynu područje poznato kao Gowanus (kasniji (Brooklyn) a 1639. Nizozemskoj Zapadnoindijskoj kompaniji močvarno područje Cripplebush na kojem će nastati današnji Bushwick, Greenpoint i Williamsburg. -Keskaechquerem je bilo palisadama zaštićeno istoimeno selo smješteno blizu Flatlandsa, jednog od pet nizozemskih gradova na Long Islandu. Vidi Canarsee.
Pevački hor
Horovi sa uzvicima
}}
Vanjske veze
Profesionalne organizacije