cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Potop (mitologija)
Mezopotamijska verzija velikog potopa
Prototip biblijske priče o Velikom potopu nalazi se u sumerskom Epu o Gilgamešu. Fragment sa tom pričom (star oko 1400. pne.) iz tog babilonskog epa pronađen je kod Megida u Izraelu. To ukazuje da je ta priča iz Mezopotamije bila poznata u Palestini i prije dolaska Hebreja, jer je Jošua sa Hebrejima zauzeo Kanaan oko 1200. pne.. To arheološko otkriće baca novo svijetlo na starosjedioce Hetite dosad malo poznati narod, koji se danas ukazuje kao jedna od glavnih pokretačkih snaga antike bogate religijske kulture.
Dolton, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 23.153, što je 2.461 (-9,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Potop (mitologija)
Mezopotamijska verzija velikog potopa
Drevni sumerski ep je priča o stvaranju svijeta, izgradnji gradova i Velikom potopu. Prema epu, nakon što je svemir nastao iz pramora i rodili se bogovi, stvoren je čovjek iz gline da obrađuje ​​zemlju, čuva stoku i štuje bogove. U dijelu o Velikom potopu junak je Utnapištim (a ne Noa) ali i njemu jedan od bogova - Ea, dojavi da izgradi brod i tako spasi sebe i sav životinjski svijet, od potopa koji su poslali četvoro bogova da unište pokvareni svijet.
Starogrčka verzija velikog potopa
Kad je Zeus, kralj bogova, odlučio uništiti sav ljudski rod poplavom, Deukalion je sagradio arku u kojoj su se on i njegova žena Pira - spasili i preživjeli poplavu, a nakon tog i iskrcali se na planini Parnas. Nakon tog su obnovili ljudski rod, bacajući kamenje oko sebe iz kog je izrasli novi ljudi.
Hebrejsko - biblijska verzija velikog potopa
Junak biblijske priče o Velikom potopu iz starozavjetne Knjige postanka - Noa, pionir je vinogradarstva, ali i otac Sema, Hama i Jafeta, i na taj način začetnik semitske genealoške linije. On je sinteza najmanje triju biblijskih izvornih tradicija, i slika pravednika koji je sklopio savez sa Jahvom, bogom Izraela, kome priroda budućnost.
Priča počinje odlukom Boga da kazni grešni ljudski rod - tako da ga potopi, ali pritom ipak upozori Nou da se spremi; izgradi brod i sakupi sve za obnovu života na zemlji.
Taj potop se zbio kad je Noi bilo 600 godina, počeo je tako da su se - na 40 dana otvorile sve ustave nebeske (Knjiga Postanka 7,11-12). Voda je lila pet mjeseci i pokrila brda za 15 lakata. Nakon tog je voda počela opadati, pa se 18. dan sedmog mjeseca arka se zaustavila na planini Ararat. Tek nakon tri mjeseca izvirili su planinski visovi, pa je nakon 40 dana Noa počeo puštati goluba da sazna dali da se iskrca. Tek kad mu je golub nakon trećeg leta, donio maslinovu grančicu, odlučio se iskrcati sa svom svojom posadom, 8 ljudi i svim životinjama (od svake vrste po dva). To se zbilo kad je imao 601 godinu.
Indijska verzija velikog potopa
U indijskoj verzija mita o Velikom potopu - glavni lik Vaivasvata Manu je kombinacija dviju hebrejskih likova; Noe, koji je spasio život od izumiranja za potopa, i Adama prvog čovjeka. Njega su na potop upozorile ribe, kojima je on pomogao, pa je izgradio čamac kako su mu one savjetovale i tako je spasio čovječanstvo od izumiranja.
Astečka verzija velikog potopa
U astečkom mitu o Pet sunaca, četvrto od njih - Nahui Atl (sunce voda), poplavi zemlju punih 52 godine, pa su se sva bića pretvorila u ribe osim jedne žene i muškarca, koji su se slušajući boga Tezcatlipoca sklonili na ogromno drvo, a njih je Tezcatlipoc pretvorio u svoje pse.
Novije teorije o velikom potopu
Američki geolozi sa Univerziteta Columbia William Ryan i Walter Pitman razvili su teoriju kojom egzaktno pokušavaju dokazati da priče o velikom potopu imaju stvarnu podlogu u fizičkim procesima koji su se tad odvijali na Zemlji.
Po njima za ledenog doba Crno more bilo je slatkovodno jezero okruženo dobrom zemljom, gusto naseljeno jer su tu uvjeti za život bili povoljniji. Oko 12000. pne. pri kraju ledenog doba, Zemlja se počela zagrijavati, pa su se ogromni ledenjaci koji su dotad prekrivali sjevernu hemisferu počeli topiti, a oceani i mora rasti. Tako da se oko 7000. pne. veliki vodeni val iz Mediterana probio kroz Bospor i sručio se na teritorij današnjeg Crno more. Njegova snaga bila je 200 puta veća od Nijagarinih vodopada, pa je more raslo po 15 centimetara svaki dan. Preživjeli stanovnici koji su se spasili usmenom predajom prenjeli su strahote koje su preživjeli, pa su iz tog nastale sve sage o Velikom potopu i Noinoj Arci.
Pomorski istraživač Bob Ballard obavio je istraživanje dna Crnog mora - 1999., neki njegovi nalazi (fosilni ostatci) potvrđuju da se nešto slično zaista možda i dogodilo oko 7000. pne.
Postoje i teorije da se Veliki potop dogodio zbog velikog tektonskog poremećaja koji je tad zadesio Zemlju, tako da se Bospor jednostavno raspuknuo, i da se sve dogodilo puno brže.
Port Royal
Port Royal je bio glavni grad otoka Jamajke od 1660. do 1692. Služio je kao baza mnogim piratima i gusarima. Potonuo je u more nakon potresa 1692. Danas je poznat kao turistička atrakcija.
Reinhart, Treviso
Reinhart je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Maraging čelik
300px|mini|desno|Koljenasta osovina (crveno) trkaćih automobila se izrađuju od maraging čelika. [[Klip stroja|Klipovi (sivo) u njihovim cilindrima (plavo), zamašnjak (crno) i koljenasta osovina su dijelovi četverotaktnog motora s unutarnjim izgaranjem]]
Maraging čelik je nazvan prema postupku toplinske obrade koje se naziva martenzitno starenje (engl. martenzit aging). Po sastavu su niskougljični, jer imaju manje od 0,03% ugljika. Osim klasičnih maraging čelika na osnovi Ni-Co-Mo u novije vrijeme započinje razvoj i korozijski postojanih Cr-Ni-Co-Mo (>12% Cr) maraging čelika. Uobičajeni maraging čelici sadrže ∼ 18% nikla, 7 - 14% kroma, 3 - 6% molibdena, 0,15 - 2% titanija, 0,05 - 0,2% aluminija. Budući da je ugljik u tim legurama izuzetno nizak, martenzit nije ugljični već Ni-martenzit.
Maraging čelici se najčešće primjenjuju za izradu:
Neki primjeri maraging čelika:
Karnik
Karnij je faza geološke kronologije koja pokriva vrijeme od 228 ± 2 do 216.5 ± 2 miliona godina. Nazvana je prema Karnijskim Alpama (naziv je prvi iskoristio Mojsisovics godine 1869), te je u njoj započela dominacija arhosaura i smanjivanje terapsida ili reptila nalik na sisavce.
To je prva faza epohe kasnog trijasa u trijaskom periodu.
La Higuerita, Urique
La Higuerita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1890 m.
El Maguey, Mezquitic
El Maguey je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1914 m.
Autolik iz Pitane
Autolik iz Pitane (Αυτόλυκος ο Πιταναίος, Autolycus; oko 360. pne. - 290. pne.), bio je grčki astronom, matematičar i geograf.
Život i delo
Autolik je rođen u Pitani u zapadnoj Anatoliji. O njegovom privatnom životu se ništa ne zna, mada je bio savremenik Aristotela, a njegova dela su izgleda dovršena u Atini u periodu 335-300. pne.. Euklid pominje neka Autolikova dela, takođe se zna da je podučavao Arkesilaja. Autolikova sačuvana dela obuhvataju knjigu o sferama naslovljenu O pokretnim sferama i još jednu O izlascima i zalascima nebeskih tela. Autolikova dela je preveo Maurolik u 16. veku.
Veruje se da je O pokretnoj sferi najstariji matematički traktat iz stare Grčke koji je u potpunosti sačuvan. Sva grčka matematička dela pre Autolikovih Sfera su preuzeta iz kasnijih sažetaka, komentara ili opisa dela. Delo je verovatno sačuvano zato što je bilo deo često korišćene kolekcije zvane "Mala Astronomija". Autolik je u svojoj Sferi proučavao karakteristike i pokrete sfere. Delo je jednostavno i ne sasvim originalno, jer se sastoji samo od elementarnih teorema o sferama koje bi bile potrebne za astronome, ali teoreme su jasno iznesene i dokazane. Time njegov značaj leži u tome što ukazuje da je u Autolikovo doba postojala ustanovljena tradicija udžbenika geometrije, koja se danas smatra tipičnom za klasičnu grčku geometriju. Iskazi teorema su jasni, pored dokaza je dat crtež konstrukcije i dat je zaključak. Pored toga, mogu se naći indikacije koje su teoreme bile poznate u njegovo doba (oko 320. pne.). Dve stotine godina kasnije, Teodosije Bitinski je napisao Sferike, knjigu za koju se smatra da ima zajedničko poreklo s Pokretnom sferom u nekom predEuklidskom udžbeniku, koji je možda napisao Eudoks.
U astronomiji, Autolik je u svom traktatu u dve knjige O Izlascima i Zalascima proučavao odnos između izlaska i zalaska nebeskih tela. Druga knjiga je zapravo proširenje prve i većeg je kvaliteta. Napisao je: "svaka zvezda koja izlazi i zalazi, uvek izlazi i zalazi na istoj tački horizonta". Autolik je dosta zavisio od Eudoksove astronomije, bio je veliki pristalica Eudoksove teorije homocentričnih sfera.
Po njemu je nazvan krater na Mesecu.
Vanjske veze
(na engleskom:)
Pret (mitologija)
Pret (Προῖτος) bio je, u grčkoj mitologiji, kralj Arga i Tirinta, sin Abanta i Aglaje ili, prema drugim izvorima, Okaleje, unuk Linkejev i praunuk Danajev.
Mitologija
U Homerovoj Ilijadi Pret je kralj Argolide. Kad je Belerofont stigao na njegov dvor da se očisti od greha zbog počinjenog ubistva, Pretova žena zaljubila se u mladića i pokušala ga zavesti, no Belerofont ju je odbio. Stoga je ona Belerofonta oklevetala kod muža da je on zapravo hteo nju da zavede i tražila je od Preta da mladića ubije. Pret je poslao Belerofonta svom tastu Jobatu u Likiju sa zapečaćenim pismom u kome je pisalo da donosioca pisma treba ubiti.
U kasnijem predanju Pret je kralj Tirinta, sin Abanta i brat blizanac Akrsija, s kojim se još u majčinoj utrobi posvađao. Kad je Abant umro i njegovi sinovi bili već odrasli, sukobili su se oko vlasti nad Argom. Iz tog je sukoba, u kojem su prvi put u istoriji upotrebljeni štitovi, kao pobednik izašao Akrisije, koji je proterao Preta iz Arga. Ovaj je pobegao u Likiju i tamo se oženio Antejom ili Stenebejom, kćerkom kralja Jobata. Uz Jobatovu pomoć Pret se vratio u Argolidu i prislio Akrisija da podeli vlast s njim, pa je Pret postao kralj Tirinta, a Akrisije je zadržao vlast nad Argom. Braća su i dalje zazirala jedan od drugoga, pa su svoje gradove opasali jakim bedemima, koje su izgradili kiklopi. Prema drugoj verziji, Pret i Akrisije sukobili su se kad je Pret obljubio Akrisijevu kćerku Danaju, a vlast su međusobno podelili nakon što nerešenog ishoda bitke.
Stenebeja je Pretu rodila tri kćerke ― Lisipu, Ifinoju i Ifijanasu, koje se zajedno zovu Pretide. Njih je božanstvo (Hera ili Dionis) kaznilo ludilom, koga ih je naposletku izlečio prorok Melampod. No, dok su one u mahnitosti lutale Peloponezom, Pretu se rodio i sin Megapent, koji je zavladao Tirintom nakon očeve smrti.
Pausanija spominje jedno predanje o tome da je Pret utemeljio Herino svetilište na putu između Sikiona i Titane, kao i Apolonovo svetilište u Sikionu.
Druge ličnosti
Pret je i ime nekoliko drugih ličnosti u grčkoj mitologiji:
Cambridge, Idaho
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 328, što je 32 (-8,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Melissa McCarthy
Melisa Makarti je američka filmska i televizijska glumica, komičarka, scenaristkinja i producent, rođena 26. avgusta 1970. u Ilinoisu. Nominovana je za Oskara za najbolju sporednu glumicu za ulogu u filmu Deveruše. Makarti je poznata i po ulozi Suki u TV–seriji Gilmorove.
Filmografija
nominovana — Nagrada BAFTA za najbolju glumicu u sporednoj ulozi nominovana — Zlatni globus za najbolju sporednu glumicu u igranom filmu nominovana — Nagrada Udruženja filmskih glumaca za najbolju glumicu u sporednoj ulozi nominovana — Nagrada filmske kritike za najbolju sporednu glumicu
Viktor Skumin
Viktor Andreevic Skumin (ruski: Ви́ктор Андре́евич Ску́мин;  Penzjanska oblast, 30. august 1948.) ruski je pisac, filozof i psihijatar.
Život
Rođen je 1948. godine. Studirao je medicinu u Harkovu na medicinskom univerzitetu. U 1968. godini, kada je on jos bio student, on je predlozio da termin "Kultura zdravlje".
Diplomirao je 1973. godine te se ubrzo nakon zaposlio kao liječnik u psihijatrijskoj bolnici
U 1978. godini opisao Skuminljev sindrom.
Od 1994. godine radi predsednik Medunarodnog javnog pokreta "Za zdravlje kroz kulturu" u Moskvi.
Od 1984. je u braku sa Ljudmila, s kojom ima dvoje djece.
Znanstveni radovi
Objavio je niz znanstveno istraživačkih radova. Napisao je više od 30 knjiga i oko 400 znanstvenih i stručnih članaka.
Poveznice
Datoteka:Скумін Віктор Андрійович 01.jpg |Ljudmila, Viktor, Kiev u 2016. godini
Arroyo de los Novios, Florencio Villarreal
Arroyo de los Novios je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Florencio Villarreal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.
Chilly-Mazarin
Šiji Mazaren je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Eson.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 16.939, a gustina naseljenosti je iznosila 3,041 stanovnika/km².
Veleni, Seaca de Pădure
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 721 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 196 m.
Otto od Bamberga
Sveti Otto od Bamberga (Otto von Bamberg, Otton z Bambergu; 1060/1061 – 30. jun 1139) bio je njemački katolički biskup Bamberga koji je stolovao od 1102. do smrti, i koji se istakao diplomatskom aktivnošću tokom Borbe za investituru, kao i misionarskom djelatnošću u Pomeraniji. Godine 1189. ga je papa Klement III proglasio svecem.
Bio je rodom iz plemićke porodice u Mistelbachu u Frankoniji. Karijeru je započeo na dvoru poljskog kneza Vladislava I Hermana, a nastavio na dvoru rimsko-njemačkog cara Heinricha IV, koji ga je 1101. imenovao svojim kancelarom, a potom i biskupom Bamberga. Na tom se mjestu istakao obnovom katedrale oštećene u požaru 1081. i poticanjem tamošnje katedralne škole, a i grad Bamberg se značajno razvio i prosperirao za vrijeme njegovog stolovanja.
Kao pristaša carske stranke je od strane pristaša pape 1118. suspendiran na sindou u Fritzlaru. Međutim, upravo je Otto bio tvorac kompromisa između obje strane na konferenciji u Würzburgu 1121. na temelju koga je 1122. donešen Konkordat u Wormsu. Poslije toga je često putovao u Pomeraniju gdje je postigao uglavnom mirno pokrštavanje tamošnjeg stanovništva - paganskih Pomorana.
Nuevo Zacatecas, San Carlos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 177 m.
Šešir profesora Koste Vujića (razvrstavanje)
Šešir profesora Koste Vujića se može odnositi na:
Salzburg (razvrstavanje)
Salzburg se može odnositi na:
San Vito, Salerno
San Vito je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 510 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 97 m.
Jura
Jura je naziv koji se koristi za:
Albamex, Jesús María
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1889 m.
Premonstratenški red
Red regularnih kanonika Premonstranata, koji se po svom osnivaču sv. Norbertu od Xantena zovu još i Norbertinci, je katolički crkveni red osnovan 1120. godine u gradu Prémontré blizu Laona u Francuskoj. Kratica reda glasi: O.Praem (Ordo Praemonstratensis). Unutrašnje uređenje reda prati pravilo sv. Augustina, a red se sastoji od muških kanonika te ženskih kanonisa.
Povijest reda
Red je osnovan 1120. godine, a već je 1126. godine primio odobrenje od pape Honorija II. Već u 14. stoljeću red broji oko 1300 muških i 400 ženskih samostana u Europi. Kroz stoljeća se zbog luteranske reformacije, francuske revolucije i sekularizacije broj redovnika smanjuje tako da u 19. stoljeću ostaje u funkciji samo 8 samostana u Austriji. Tijekom 20. stoljeća broj samostana se povećava na 20 s oko 1000 redovnika. 2005. godine u stotinjak samostana na svim kontinentima djeluje oko 1000 redovnika i 200 redovnica.
Kula Vetrova
Kula V(j)etrova|thumb|right|200px Kula Vetrova, poznata i kao horologijum (ili horologion, tj. časovnik), je osmougaona sahat-kula od pentelijskog mermera, na rimskoj agori u Atini. Građevina je kombinacija sunčanog sata, klepsidre (vodenog sata) i vetrokaza. Navodno ju je izgradio Andronik iz Kira oko 50. pne., ali prema drugim izvorima, mogla je biti izgrađena u 2. veku pne., pre ostatka foruma.
Opis
Građevina je visoka 12 metara, prečnik joj je oko 8 metara, u antici je na vrhu imala bronzanu figuru Tritona, u vidu vetrokaza, sa štapom u ruci, koji je pokazivao pravac iz kojeg su duvali vetrovi (Anemoi; iz ovoga će nastati običaj postavljanja vetrokaza, npr u obliku petla). Ispod friza je prikazano osam božanstava vetra — Borej (Severni), Kekija (SI), Eur (I), Apeliot (JI), Not (J), Liva (JZ), Zefir (Z) i Skiron (SZ) (videti Anemoi). Ispod njih su bili sunčani satovi. U unutrašnjosti je postojala klepsidra (vodeni sat), pokretana vodom koja se slivala sa Akropolja.
Skorija istraživanja su pokazala da je znatna visina kule motivisana namerom da sunčanici i vetrokaz budu vidljivi na Agori, što znači da se praktično radilo o ranom primeru sahat-kule. Da je građevinu zamislio Andronik iz Kira, svedoče Vitruvije i Varon.
U ranohrišćanskim vremenima, zgrada je korišćena kao crkveni zvonik. Delom je bila ukopana u zemlju, dok je u 19. veku nije u potpunosti iskopalo Atinsko arheološko društvo.
Projekt Radcliffe Observatory-je u Oxfordu u Engleskoj počiva na Kuli Vetrova; a takođe i mauzolej osnivača Grčke nacionalne biblioteke, P.A. Valijanosa na londonskom groblju West Norwood. Inspirisala je Torre del Marzocco u Livornu; slična kula je izgrađena u Sevastopolju 1849.
Eksterni linkovi
(na engleskom:)
Rancho de Márquez, Bachíniva
Rancho de Márquez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bachíniva.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1952 m.
Reckershausen
Rekershauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Rajn-Hunsrik. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 381 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7140122.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Hunsrik Rekershauzen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Hunsrik. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 410 metara. Površina opštine iznosi 8,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 381 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 47 stanovnika/km².
Diecimo, Lucca
Diecimo je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 804 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 82 m.
Amoa, La Spezia
Amoa je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 358 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
El Chicalote, Tototlán
El Chicalote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tototlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1544 m.
Decameron Pie
Virgin Territory, u Italiji poznat pod naslovom Decameron Pie je italijansko-britansko-francusko-luksemburška filmska komedija snimljena 2007. godine u režiji Davida Lelanda, poznat kao posljednji naslov u filmografiji znamenitog producenta Dina de Laurentiisa.
Predstavlja slobodnu adaptaciju Decamerona, znamenite zbirke priča italijanskog srednjovjekovnog pisca Giovannija Boccaccia. Radnja je smještena u Firencu za vrijeme epidemije Crne smrti i prikazuje grupu mladića i djevojaka koji se od nje nastoje skloniti i pri tome doživljava niz erotskih pustolovina. Film se od strane kritike tumačio kao pokušaj da se književnik klasik obradi u stilu tada popularnih tinejdžerskih seks komedija nalik na Američku pitu, a zbog čega se u njemu nalazilo primjetna količina golotinje, seksa i "sirovog humora". Ponekad se tumači i kao pokušaj da se oživi, odnosno oda počast decameroticima, tematski i stilom sličnim filmovima karakterističnim za Italiju početkom 1970-ih.
Rancho Colorado, Bachíniva
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 255 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1993 m.
Henry Morgan
thumb|desno|250px|Sir Henry Morgan
Sir Henry Morgan ( 1635. - 25.8. 1688.) je bio engleski moreplovac porijeklom iz Walesa, gusar koji se na Karibima proslavio kao vođa bukanira.
Providencia, Tuzantla
Providencia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1887 m.
Belfast, New York
Belfast je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 837.
Mission: Impossible II
Mission: Impossible II (preveden kao Nemoguća misija 2; također poznat i kaoM:I-2 i Mission: Impossible 2) je američki akcioni film snimljen 2000. u režiji Johna Wooa. Predstavlja nastavak filma Mission: Impossible, odnosno drugi film iz istoimene serije. Tom Cruise u njemu ponovno tumači glavnu ulogu Ethana Hunta, agenta američke supertajne službe IMF, a čiji je zadatak zaustaviti bivšeg agenta IMF koji pokušava ucijeniti svijet smrtonosnim virusom.
Usprkos vrlo dobrih komercijalnih rezultata, većina fanova ga smatra najslabijim od šest dosadašnjih filmova u seriji.
Elazığ
Elazığ je administrativni centar istoimene turske provincije Elazığ od 347 857 stanovnika.
Mission: Impossible II
Radnja
Biokemijski ekpert dr. Vadimir Nekorvič pošalje poruku IMF-u za agenta Ethana Hunta, svog starog prijatelja, s upozorenjem da ga je njegov poslodavac, farmakološka firma Biocyte, natjerao da stvori biološku epidemiju kako bi profitirali od lijeka za istu. On dogovori sastanak s Huntom kako bi mu dostavio Chimera virus, te lijek, Bellerophon. Kako je Hunt na odmoru i nedostupan, IMF pošalje agenta Sean Ambrosea prerušenog u Hunta da se nađe s Nekorvičem u putničkom avionu. Ambrose se odmetne, ubije Nekroviča i ukrade Bellerophon nakon čega njegovi ljudi unište avion.
Elazığ
Geografske karakteristike
Elazığ leži na istoku Turske, u brdovitoj unutrašnjosti regije Istočna Anadolija u masivu Taurus. Grad se smjestio u gornjem toku rijeke Eufrat, na platou visokom 1 067 m, koji je poput poluotoka okružen velikim akumulacionim jezerima; Keban, Karakaya, Kralkızı i Özlüce i jednim prirodnim Jezerom Hazar. Grad je udaljen oko 780 km istočno od Ankarae, ima aerodromi Univerzitet Firag osnovan 1975.
Mission: Impossible II
Radnja
IMF komandant Swanbeck informira Hunta o okolnostima Nekorvičeve smrti i zaključe da je Ambrose odgovoran. Swanbeck da zadatak Huntu da povrati virus i lijek, te da regrutira Nyah Nordoff-Hall, profesionalnu kradljivicu koja je trenutno u Sevilji. Nakon regrutiranja i zavođenja Nyah, Hunt otkriva da je ona Ambroseova bivša djevojka i on je nevoljko nagovara da špijunira Ambrosea.
Elazığ
Geografske karakteristike
Sve do 1970-ih kad je izgrađena velika hidroelektrana sa akumulacionim jezerom - Keban, to je bio ruralni kraj, od tad se industrijalizira (cementara).
Mission: Impossible II
Radnja
Hunt okupi svoj tim, kompjuterskog stručnjaka Luther Stickella i pilota Billy Bairda, u Sydneyu, Australija, gdje se nalaze laboratoriji Biocytea i gdje Ambrose boravi. Dok Hunt provjerava Biocyte, Nyah ponovo započinje vezu s Ambroseom i prenosi informacije Huntovom timu. Na konjskim utrkama Ambrose se nalazi sa glavnim direktorom Biocytea, John C. McCloyem. On pokaže McCloyu memorijsku karticu s videom djelovanja Chimera virusa na jednog od Nekorvičevih kolega nakon čega ucijeni McCloya sa surađuje s njim. Nyah ukrade memorijsku karticu i dostavi je Huntu. Oni saznaju da Chimera ima period od 20 sati kada je neaktivna prije nego što izazove smrt masivnim uništenjem crvenih krvnih stanica žrtve. Bellerophon može spasiti žrtvu samo ako se primjeni unutar tog perioda od 20 sati. Kada Nyah diskretno vrati memorijsku karitcu Ambroseu on primjeti da se nalazi u krivom džepu njegove jakne.
Elazığ
Historija
Od antičkih vremena na brdu iznad grada koje dominira krajem, stoji utvrda - Harput, koja je za Bizanta bila znana kao Karpete (grčki: Χάρπετε). Od kad su Turci Seldžuci 1085. zauzeli taj kraj, opala je važnost Harputa, pa je naselje uz utvrdu bilo i ostalo selo sve do 19. vijeka.
Elâzığ je izrastao u grad od 1834., kad je tadašnji osmanski sultan želio učvrstiti i modernizirati svoju vlast - pa je Harput odabran za sjedište budućeg vilajeta. Novi grad počeo je nicati na lokaciji Mezre ispod utvrde, prvo je izgrađena kasarna, bolnica i valijina palača. Grad je nazvan Mamuretülaziz (procvao za Aziza) u čast sultana Aziza pod čijom je upravom to dovršeno. Narod je to skratio na Elâzîz pa je na kraju Kemal Atatürk - 1937. prihvatio realnost i skratio to na Elazık, ali kako narod nije to mogao pravilno izgovarati, mjesec dana kasnije ime je promjenjeno u Elâzığ.
Mission: Impossible II
Radnja
Huntov tim otme McCloya kako bi ga natjerali da im da Bellerophon. Međutim, jedine uzorke Bellerophona je uzeo Nekorvič i sada su kod Ambrosea, koji ima lijek ali nema virus. Nije znao da je Nekorvič samog sebe zarazio virusom kako bi ga iznio iz Biocytea. Ambrose namjerava razmjeniti uzorak Bellerophona s McCloyem za uzorak virusa. Huntov tim provali u Biocyte kako bi uništili virus prije razmjene. Ambrose, pretvarajući se da je Hunt, prevari NYah da mu otkrije plan, nakon čega ju zarobi i provali u Biocyte kako bi osigurao virus. Hunt uspije uništiti sve osim jednog uzorka Chimere prije Ambroseove intervencije, nakon čega dođe do pucnjave koja kulminira padanjem uzorka virusa na pod između Hunta i Ambrosea. Ambrose naredi Nyah da uzme uzorak ali ona ga ubrizga u sebe čime spriječi Ambrosea da ju jednostavno ubije jer bi time uništio i virus. Nyah inzistira da ju Hunt ubije kako bi uništio virus ali on to ne želi učiniti. Ambrose odvede Nyah dok Hunt bježi iz laboratorija..
Ambrose oslobađa Nyah da luta ulicama Sydneya ošamućena, namjeravajući započeti epidemiju. On ponudi prodati Bellerophon McCloyu u zamjenu za dionice, kako bi postao većinski vlasnik Biocytea. Predivđa da će dionice Biocytea značajno skočiti zbog potražnje za Bellerophonom nakon epidemije Chimere. Hunt se infiltrira na sastanak i ukrade preostale uzorke Bellerophona. Dok Hunta progoni Ambrose sa svojim ljudima, Luther i Billy lociraju Nyah, koja je otišla do litica, namjeravajući se ubiti kako bi spriječila moguću epidemiju. Hunt ubija Ambroseove ljude ali Ambrose ga dostiže na plaži gdje ga Hunt pobjeđuje u brutalnom okršaju šakama. Dok preostaje samo malo vremena od 20 sati koje otkucava, Luther sustiže Hunta na plaži. Dok Hunt kreće dati kanister s Bellerophonom Lutheru, Ambrose se oporavlja i uperuje pištolj u Hunta. Hunt baci kanister Lutheru i skoči u stranu od Ambroseova pucnja istovremeno udarcem nogom podižući pištolj iz pjeska kojim konačno ubija Ambrosea. Luther daje Nyah injekciju Bellerophona na vrijeme da ju izliječi.
IMF očisti Nyahin kriminalni dosije te Hunt započinje odmor s njom u Sydneyu.
Châteauneuf-de-Gadagne
Šatonef de Gadanj je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Vokliz koja pripada prefekturi Avinjon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2838 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 210 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,48 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 48 metara (maksimalnoj 124 m, a minimalnoj 41 m).
Poprat
Poprat (albanski Poprati [poˈpɾati]), naselje u opštini Podgorica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 72 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 157 stanovnika).
Demografija
U naselju Poprat živi 56 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 37,6 godina (35,7 kod muškaraca i 40,2 kod žena). U naselju ima 17 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 4,24.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Albancima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Pierre le Grand
Pierre le Grand (francuski Veliki Pierre) je bio francuski pustolov, moreplovac, bukanir i pirat koji je živio tokom 17. stoljeća. Neki povjesničari smatraju da je on bio prvi pirat na otoku Tortugi.
Oko 1650. sa jednim malenim brodom i 29 ljudi, Pierre le Grand je islovio kod rta Tiburon na zapadnoj obali Hispaniole. Tokom noći primaknuo se posljednjem galijunu u konvoju španjolskih brodova koji su prevozili blago. Tada su se svi njegovi ljudi zakleli da će pobijediti ili umrijeti. Da bi ih još više podstakao Le Grand je probušio dno njihova brodića koji je poćeo tonuti. Nisu više imali izbora osim da se prekrcaju na španjolski galijun. U potpunoj tišini savladali su španjolske stražare i zarobili kapetana u njegovoj kabini. On je odmah predao brod napadačima. Le Grand je tada zadržao na brodu samo onoliko španjolskih mornara koliko mu je bilo potrebno za upravljanje, ostale je zajedno sa kapetanom iskrcao na jednom otoku i otplovio u Francusku.
2,4,6-Trihlorofenol
2,4,6-Trihlorofenol je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 197,446 Da.
La Liga, Puerto Rico
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 281.
Uspon na Kalvariju (Brueghel)
Uspon na Kalvariju je slavna slika flandrijskog slikara Pietera Brueghela starijieg iz 1564. godine na kojoj je na maniristički način prikazao Kristovu muku, ali i na ciničan način psihologiju mase. mini|lijevo| Središnji detalj s prikazom Isusova pada pod križem
Abraham González, Bachíniva
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 560 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1893 m.
Uspon na Kalvariju (Brueghel)
Historija
Ovo je tek druga velika kompozicija koju je naslikao Bruegel, ali jedna je od najvećih. Ona je također i jedna od 16 koje je do 1566. god. Bruegel naslikao za Antwerpenskog kolekcionara, Niclaesa Jonghelincka. Nakon njegove smrti ova kolekcija je pripala gradu, a 1604. godine su zabilježene u kolekciji Rudolfa II. u Pragu. Od 1809. do 1815. godine bile su u posjedu Napoleona u Parizu, nakon čega su smještene u Muzej povijesti umjetnosti u Beču.
Odlike
U duhu vladajućeg manirizma u Italiji, Bruegel je prihvatio manirističku kompoziciju u kojoj su glavni likovi namjerno sakriveni i prerušeni u daljini ili u gomili vreve likova. Takva je i kompozicija „Uspona na Kalvariju“ iz 1564. god. gdje se na prvi pogled čini kako su likovi sv. Ivana i Tri Marije, koji se nalaze izdvojeni na stijeni u prvom planu. , središnji likovi na slici. No, oni su samo jedna od skupina likova koiji okružuju središnji lik Krista koji nosi križ na Golgotu. On se nalazi u samom središtu slike, ali kako bi ga gledatelj pronašao mora se upustiti u vizualnu potragu između mnogih dramatičnih prizora i skupina likova koji odvraćaju pozornost u ovom prostranom krajoliku. Bruegelova panorama je pažljivo sastavljena kako bi vodila oko gledatelja u zavojitim i kružnim putanjama koje se šire, skupljaju i presijecaju. To je dijelom uspio smještajući jarko crvene odore stražara koji pokušavaju obuzdati masu posvuda u slici. U pozadini se nalazi svjetlom obasjano brdo na tamnoj pozadini neba, na kojemu se tiskaju ljudi ne bi li bili u prvom redu oko mjesta gdje se podižu križevi. Bruegelov ciničan prizor psihologije masa. Nadalje se krajolik prirodno smanjuje i blijedi s daljinama, osim visoke stijene iznad lika Krista na kojoj se uzdiže drvena vjetrenjača. Prenaglašena okomitost stijene je izum slikara 16. stoljeća (koji su željeli dočarati stijene „Svete Zemlje“, dok je mistična vjetrenjača (možda aluzija na kršćanstvo koje izrasta na temelju žita, tj. „Kruha Gospodnjeg“, nejasan proizvod manirizma.
Na istaknutom detalju koji prikazuje prizor oko kola se može vidjeti Bruegelova opsesija živog prikazivanja seoskog života, u ovom slučaju pogubljenja koja su tada bila česta u vjerski podjeljenoj Flandriji. Bruegel je prikazao dva lopova koja će biti razapeta s Isusom u agoniji, okružena svećenicima koji slušaju njihovu posljednju ispovijed. Svi u kolima i oko kola su u modernim nošnjama. Naime, u Bruegelovo vrijeme su javna smaknuća bila jako posjećeni događaji s atmosferom festivala ili karnevala, gdje je masa ljudi koja se gura da svjedoči pogubljenju lišena ikakvih emocija
Bilješke
Michael Francis Gibson je napisao povijesni roman „Mlin i križ” (The Mill and the Cross) koja je poslužila kao temelj za istoimeni poljsko-švedski film iz 2011. god., Mlin i križ (redatelj Lech Majewski). U njemu je ispričana imaginarna priča u kojoj se pojavljuju likovi sa slike „Uspon na Kalvariju”, a Brueghela glumi Rutger Hauer.
Anarho-sindikalizam
thumb|desno|Zastava Anarhosindikalizma
Anarhosindikalizam oblik je anarhizma koji se usredotočuje na stvaranje sindikata organiziranih na anarhističkim principima i koji se u svojoj borbi za slobodnije društvo koriste anarhističkim taktikama (a prije svega direktnom akcijom). Riječima Međunarodnog udruženja radnika/ca (MUR):
'' Revolucionarni sindikalizam, bazirajući se na klasnoj borbi, teži ujediniti sve radnike/ce u borbene ekonomske organizacije koje se bore za slobodu od dvostrukog jarma kapitala i države. Njegov cilj je reorganizacija društvenog života na bazi slobodarskog komunizma kroz revolucionarnu akciju radničke klase. Budući da su samo ekonomske organizacije radništva u stanju ostvariti ovaj cilj, revolucionarni sindikalizam se obraća radnicima i radnicama kao proizvođačima/cama, stvaraocima društvenog bogatstva, želeći pustiti korijene i razviti se među njima, nasuprot modernim radničkim partijama, koje smatra nesposobnim za ekonomsku reorganizaciju društva. '' [Principi revolucionarnog sindikalizma, stavka I. ]
Revolucionarni sindikati su predani direktnoj akciji te odbijaju suradnju sa političkim partijama, kojeg god opredjeljenja iste bile, pa bile one i radničke ili socijalističke. Ideja vodilja anarhosindikalizma jest ideja sindikalne autonomije – ideja da su revolucionarni sindikati svojom vlastitom snagom sposobni kontrolirati svoju borbu i izvršiti društvenu transformaciju, bez utjecaja raznih partija ili ideoloških grupa (uključujući tu i anarhističke grupe/federacije). Ovakvo stajalište ponekad se naziva workerizmom (naziv potječe od francuske riječi ouverierismo) a znači termin kojim se obilježava radničko kontroliranje klasne borbe i njihovih vlastitih organizacija. Suprotno tome da, poput političkih partija, bude sve-klasna organizacija, anarhosindikat jest klasna organizacija koja je sama sposobna predstavljati težnje, nade i interese radničke klase. U anarhosindikatima nikada nije bilo ''mjesta za one koji/e nisu bili/e radnici/e. Profesionalni/e intelektualci/ke, koji/e potječu iz srednje klase i koji/e su težili/e vodstvu radničke klase te stvorili/e ideje socijalizma kao političkog pokreta, nisu bili/e dio revolucionarnih sindikata. Kao posljedica toga, revolucionarno sindikalistički pokret je bio, i tako je sebe doživljavao, oblik socijalizma stvoren od strane same radničke klase... Sindikalizam se tako pojavljuje kao veliki i herojski pokret proletarijata, kao prvi pokret koji je ozbiljno prihvatio stavku da emancipacija radničke klase treba biti djelo samoga radništva, bez utjecaja intelektualaca/ki srednje klase ili političara/ki. Pojavljuje se kao pokret koji cilja uspostaviti socijalizam radničke klase, bez mrlja buržujskih apstrakcija. Jednom riječju, za sindikaliste radnici/e su bili/e sve, a ostali ništa. (Geoffrey Ostergaard, The Tradition of Workers Control'', p. 38).
Revolucionarni sindikalizam stoga je ''svjesno anti-parlamentaran i anti-političan. On se stoga ne fokusira samo na odnose moći nego i na ključne probleme kojima se može srušiti ta moć. U revolucionarno sindikalističkoj doktrini istinska moć je ekonomska moć. Način na koji se uništava ta ekonomska moć jest da se svakoga/u radnika/cu učini moćnim/om te se tako eliminira moć kao društvena privilegija. Revolucionarni sindikalizam na taj način ukida svaku vezu između radnika/ca i države. On se suprotstavlja političkim borbama, političkim partijama i bilo kojem participiranju u parlamentarnim izborima. On odbija djelovati u zadanim granicama postojećeg poretka i države... Iz ovih se razloga sindikalizam okreće direktnoj akciji – štrajkovima, sabotažama, zaustavljanju proizvodnje te, iznad svega, revolucionarnom generalnom štrajku. Direktna akcija ne samo da ovjekovječuje borbenost radnika/ca i odražava živim duh revolta, već u radnicima/ama budi još veći smisao za individualnu inicijativu. Permanentnim pritiskom, direktna akcija testira snagu kapitalističkog sistema na njegovom najvažnijem području – tvornici, gdje se vladajući i vladani najdirektnije suprotstavljaju. (Murray Bookchin, The Spanish Anarchists'', p. 121).
To svakako ne znači da je anarhosindikalizam apolitičan u smislu da apsolutno ignorira sve političke probleme. Tvrdnja o apolitičnosti sindikalizma je stari marksistički mit. Revolucionarni/e sindikalisti/ce se, kao i ostali/e anarhisti/ce, suprotstavljaju svim oblicima autoritarne/kapitalističke politike ali se istovremeno interesiraju i bave političkim pitanjima koja su vezana uz interese radničke klase. Stoga revolucionarni/e sindikalisti/ce niti ignoriraju državu i njezinu ulogu. Naprotiv, revolucionarni/e sindikalisti/ce su svjesni da država postoji kako bi zaštitila kapitalističko vlasništvo i moć. Na primjer, snažna borba britanskih sindikalista/ica ''protiv robovskog rada snažno negira tvrdnju da sindikalisti ignoriraju ulogu države u društvu. Naprotiv, njihove analize birokratskog državnog kapitalizma imale su snažan utjecaj na negaciju laburističkih i državno socijalističkih tvrdnji da postojeća država, putem izbora, može biti iskorištena za ostvarivanje nekih društvenih reformi. (Bob Holton, British Syndicalism: 1900 – 1914'', p. 204).
Rudolf Rocker jasno to ističe; ''Anarhosindikalizmu često se prigovara kako nema interesa za političke strukture različitih zemalja, te stoga ni interesa za političke borbe današnjice te da sve svoje aktivnosti podređuje samo i jedino ekonomskim zahtjevima. Ovakve tvrdnje proizlaze ili iz nesvjesnog ignoriranja ili iz svjesnog falsificiranja stvarnosti. Nije politička borba ta koja razlikuje anarhosindikaliste/ice od modernih političkih partija, već su to oblik i ciljevi te borbe... jer, napori anarhosindikalista/ica su, i danas, usmjereni prema sužavanju moći države... Stavovi anarhosindikalista/ica prema političkoj moći današnje države potpuno su isti sa stavovima koje imaju prema sistemu kapitalističke eksploatacije... te koriste iste načine borbe protiv... države... Radnik/ca ne može biti ravnodušan/na prema ekonomskim uvjetima života... te stoga ne može ni ostati ravnodušan/na prema političkim strukturama njegove/njezine zemlje...'' (Ibidem. p. 63)
Sindikalizam stoga ne ignorira političke borbe i politička pitanja, već se za političke promijene bori na isti način na koji se bori i za ekonomske promijene – direktnom akcijom i solidarnošću. Iz tih razloga revolucionarni/e sindikalisti/ce i anarhosindikalisti/ce odbijaju bilo kakvu participaciju u radu buržoaskih parlamenata, no ne iz razloga jer nisu zainteresirani/e za politička pitanja, već zato jer smatraju da je parlamentarni oblik borbe najnesposobniji i najbesperktivniji način borbe radništva (Ibidem, p.65). Revolucionarni/e sindikalisti/ce (kao i ostali/e anarhisti/ce) smatraju da političko i ekonomsko trebaju biti integrirani, a da se ta integracija treba odvijati u klasnim organizacijama tj. revolucionarnim sindikatima (ili nekim drugim organizacijama koje imaju klasni i djelomično sindikalistički karakter – poput tvorničkih savjeta ili skupština). Suprotno tvrdnji da trebaju postojati eksperti/ce koji/e raspravljaju o radničkim pitanjima, revolucionarni/e sindikalisti/ce (kao i ostali anarhisti/ce) tvrde da politika ne smije biti u rukama tzv. eksperata (političara/ki) već se treba nalaziti u rukama onih kojih se direktno tiče. Revolucionarni sindikati potiču politički razvoj svojih članova/ica kroz procese participacije i samoupravljanja.
Drugim riječima, politička se pitanja trebaju razmatrati u ekonomskim i društvenim organizacijama – u organizacijama gdje radništvo ima istinsku moć. Ovakvim stavom anarhosindikalisti/ce slijede Bakunjina koji je tvrdio da bi bilo apsolutno nemoguće ignorirati politička i filozofska pitanja te da prevelika preokupiranost ekonomskim pitanjima može biti kobna za proletarijat. Stoga revolucionarni sindikati trebaju biti otvoreni za sve radnike/ce, nezavisni od svih političkih partija te biti bazirani na ekonomskoj solidarnosti svih radnika/ca u svim zemljama, ali također treba postojati i mogućnost slobodne rasprave svih političkih i filozofskih teorija ostavljajući sekcijama i federacijama slobodu da sami razvijaju svoju vlastitu politiku budući politička i filozofska pitanja... (moraju biti) predložena... od strane samoga radništva. (Bakunin on Anarchism p. 301, 302, 297, 302).
Prema tome, revolucionarni/e sindikalisti/ce i anarhosindikalisti/ice duboko su politični/e u najširem smislu te riječi i to iz razloga jer teže radikalnoj promijeni svih političkih, ekonomskih i društvenih uvjeta života i institucija. Štoviše, političnost se u najužem smislu sastoji u shvaćanju da se političke reforme rješavaju zajedno sa onim ekonomskim. Revolucionarni/e sindikalisti/ce postaju apolitični/e u onome trenutku kada se pod politikom počinje shvaćati podupiranje partija i korištenje buržoaskih političkih institucija. Ovakvo stanovište identično je sa uobičajenim anarhističkim stavovima po ovom pitanju.
To nas dovodi do još jedne bitne razlike između revolucionarnog sindikalizma i reformističkog sindikalizma. Naime, cilj revolucionarnog sindikalizma jest mijenjanje društva, a ne samo djelovanje u okvirima tog društva. Stoga, dok su cilj reformističkog sindikalizma reforme, revolucionarni sindikalizam kao svoj cilj uzima socijalnu revoluciju. Za revolucionarne sindikaliste/ice sindikat ''ima dvojaku ulogu: permanentnim pritiscima on teži osigurati trenutno poboljšanje uvjeta života radničke klase. Ali, daleko od toga da se zadovolje prolaznim boljitcima, radnici/ce trebaju stvoriti mogućnost za osnovni akt sveobuhvatne emancipacije tj. za eksproprijaciju kapitala. (Emile Pouget, No Gods, No Masters'', p. 71). Tako revolucionarni sindikalizam teži ostvarivanju reformi putem direktne akcije, kao što putem te borbe, ili točnije generalnog štrajka, teži stvoriti mogućnost za revoluciju. Uistinu, svaki ''željeni boljitak mora se oduzeti direktno kapitalistima... (te) mora uvijek predstavljati redukciju kapitalističkih privilegija kao i samo djelomičnu eksproprijaciju.''(Ibidem, p.73) Iz ovih je razloga Emma Goldman tvrdila:
''Naravno da se i revolucionarni sindikalizam, poput reformističkog sindikalizma, borbi za trenutni boljitak radničke klase, ali se ne zavarava time da radnici mogu očekivati humane uvijete od nehumanog ekonomskog ustroja društva. Stoga on od neprijatelja prosto uzima ono što mu silom može oduzeti: no, u krajnjim instancama, revolucionarni sindikalizam cilja, i svu svoju energiju usmjeruje, ka potpunom ukidanju najamnog sistema.''
Case Voggiardi, Alessandria
Case Voggiardi je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 300 m.
Maimone, Messina
Maimone je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 461 m.
Busana, Brescia
Busana je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 866 m.
Hungaria, Santa María Chilchotla
Hungaria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chilchotla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 108 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 69 m.
La Unión Dos, Soledad de Doblado
La Unión Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad de Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 120 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 79 m.
Šešir profesora Koste Vujića
Šešir profesora Koste Vujića je čuveni humoristički roman srpskog književnika Milovana Vitezovića.
Iako je od početka pisan kao roman, Šešir profesora Koste Vujića je svoje prvo javno predstavljanje imao kao televizijska drama, koja je prvi put prikazana 24. februara 1972. godine, i od tada šest puta reprizirana, kao najgledanija TV drama Televizije Beograd. Uvrštena je i u Antologiju televizijske drame (1975).
Roman Šešir profesora Koste Vujića objavljen je u izdanju izdavačke kuće Vuk Karadžić 1983. godine. Drugo izdanje izašlo je u ediciji Prosvetine džepne knjige 1988. godine, a treće u izdanju Jugoslavijepublika i Vuka Karadžića 1989.
Roman je nagrađen nagradom Politikinog zabavnika 1984. godine.
Radnja romana
Kosta Vujić, glavni lik romana, je ekscentrični profesor nemačkog jezika u Prvoj beogradskoj gimnaziji. Roman prati poslednju, maturantsku školsku godinu razreda kome je profesor Vujić razredni starešina, a koja je i poslednja godina rada pred penziju profesora Vujića. Radnja je smeštena na sam kraj 19. veka, a maturanti profesora Vujića su oni koji će kasnije obeležiti Srbiju svog vremena: Jovan Cvijić, Mihailo Petrović Alas, Jakov Prodanović, Milorad Mitrović, Pavle Popović i dr.
Rekli su
Sad još jednog ima maturanta.''
YES1
Proto-onkogenska tirozinska proteinska kinaza Yes je enzim koji je kod ljudi kodiran YES1 genom.
Ovaj gen je ćelijski homolog Yamaguchi sarkoma virusnog onkogena. Kodirani protein deluje kao tirozinska kinaza i pripada src familiji proteina. Gen je lociran u blizini gena timidilatne sintaze na hromozomu 18, a korespondirajući pseudogen je prisutan na hromozomu 22.
Interakcije
YES1 formira interakcije sa Janus kinazom 2, CTNND1, RPL10 i Occludin.
Anarho-feminizam
thumb|desno|Zastava Anarhofeminizma
Anarhofeminizam je društvena teorija i praksa koja je nastala spojem anarhizma i feminizma. Ona, poput anarhizma, teži da ukine sve forme dominacije čoveka nad čovekom, a posebno stavlja naglasak na ukidanje dominacije muškarca nad ženom, u čemu se ogleda feministička komponenta, jer smatra da je tradicionalna anarhistička teorija propustila to da naglasi.
Žele ukinuti patrijarhat, u smislu dominacije muškaraca nad ženama, koji smatraju osnovnom vrstom ugnjetavanja, koja se provlači kroz sve sfere. Takođe su za ukidanje nuklearne porodice, koju smatraju ekonomskom bazom kapitalizma.