cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hladni rat
Raspad Sovjetskog Saveza
I dok se Gorbačovljeva "Sinatrina doktrina" bez problema primjenjivala u zemljama Varšavskog pakta, popustljiv stav se nije odnosio i na sovjetske republike, unatoč nenasilnim prosvjedima diljem Baltika, gdje su tri sovjetske republike već započele s poduzimanjem konkretnih poteza prema nezavisnosti. U Litvi je početkom siječnja 1990. godine došlo do incidenta, kada je sovjetska vojska po Gorbačovljevom naređenju vojno intervenirala u Vilniusu kako bi ugušila prosvjednike, pri čemu je 14 civila ubijeno, a njih 702 ozlijeđeno. Shvativši da bi ih mogla očekivati ista sudbina, ljudi su u Latviji započeli s izgradnjom barikada u glavnim gradskim središtima s ciljem sprječavanja sovjetske vojne intervencije; sovjetska vojska je na koncu intervenirala tokom druge polovice siječnja, pri čemu je ubijeno šestero ljudi. Ovi incidenti su uvelike umanjili sovjetski ugled na međunarodnoj sceni, a američki predsjednik Bush je čak neformalno zaprijetio zamrzavanjem ekonomskih odnosa ukoliko se nasilje nastavi.
Situacija se nije smirivala, a nakon još jednog oružanog incidenta u Litvi tokom srpnja 1991. godine, kriza u Sovjetskom Savezu dosegla je svoj vrhunac kada je skupina konzervativnih reformirsta 19. kolovoza iste godine pokušala preuzeti kontrolu nad državom od Gorbačova, koji je ranije najavio reforme s ciljem decentralizacije državne vlasti. Gorbačov je zadržan u kućnom pritvotu na Krimu, a pučisti su nastojali preuzeti vlast i spriječiti reforme. Iako je dio naroda podržao puč, kritična masa bila je protiv i ubrzo je došlo do masovnih demonstracija; građani Moskve su izašli pred tenkove, a među predvodnicima je bio tadašnji čelnik Ruske SFSR, Boris Jeljcin. Loše organiziran i suočen s izostankom podrške naroda, puč je ultimativno krahirao nakon samo tri dana; Gorbačov je vraćen na vlast, mada s osjetno manje moći nego ranije, a Sovjetski Savez je pretrpio, kako se ispostavilo, udarac od kojega se nije mogao oporaviti. Samo nekoliko dana nakon puča, Gorbačov je raspustio Centralni komitet, a pet dana kasnije, Vrhovni sovjet je suspendirao svu aktivnost na sovjetskom teritoriju, što je značio efektivni kraj komunističke vlasti u zemlji. Raspad Sovjetskog Saveza odvijao se enormnom brzinom, pri čemu je od kolovoza do prosinca 1991. godine čak deset zemalja proglasilo nezavisnost; Gorbačov je ostao bez efektivne vlasti izvan Moskve, a čak je i tu bio suočen s otporom u liku Borisa Jeljcina, koji je započeo preuzimanje vlasti u Rusiji. Dana 21. prosinca 1991. godine, kreirana je Zajednica nezavisnih država, formalno nasljednica Sovjetskog Saveza, mada faktički, prema riječima ruskih dužnosnika, samo sredstvo koje je imalo "dozvoliti civilizirani razvod" među sovjetskim republikama; ZND je imala formu labave konfederacije. Samo nekoliko dana kasnije, 26. prosinca, Sovjetski Savez je i formalno raspušten. Američki predsjednik Bush tom je prilikom izjavio: "Najveća stvar koja se dogodila u svijetu za mog života, za naših života, je ova: milošću Božjom, Amerika je pobijedila u Hladnom ratu."
Posljedice
Nakon raspada Sovjetskog Saveza, novonastala Ruska Federacija je drastično smanjila troškove vojske, a restrukturiranje ekonomije dovelo je do toga da su milijuni ljudi izgubili svoje poslove. Kapitalističke reforme kroz koje je gospodarstvo prolazilo rezultirale su, tokom ranih 90-ih, snažnom recesijom, čije su se posljedice u Rusiji osjetile jače nego one Velike depresije u Sjedinjenim Državama i Njemačkoj.
Unatoč formalnom i faktičkom završetku, Hladni rat i danas ima snažan utjecaj na međunarodne odnose. Nakon njegovoga završetka, Sjedinjene Države su dugo godina držale monopol na svjetskoj političkoj sceni kao jedina preostala velesila,  mada se tokom godina koje su uslijedile postepeno uspostavljao balans. Sjedinjene Države su iskoristile krah Istočnoga bloka i sklopile vojna savezništva s čak 50 zemalja te stacionirale čak 526,000 svojih vojnika diljem svijeta. S druge strane, zemlje Istočnoga bloka su, većinom, mnogo teže podnijele krah komunističkog sustava i velik dio njih je prošao kroz tranzicijski period koji je ostavio velikog traga na gospodarstvu, ali i političkim sustavima. Postsovjetske države se nisu uspjele potpuno distancirati od hladnoratovskog etatizma, tako da su mnoge od njih tek formalno razvile demokratske sustave, u kojima je faktičku vlast izvršavala jedna osoba (p.e. Aleksandar Lukašenko u Bjelorusiji, Islam Karimov u Uzbekistanu), a dio njih je prošao i kroz interne sukobe kako bi se posthladnoratovska vlast uopće konsolidirala; ovdje se posebno ističu Tadžikistan (gdje se pet godina vodio građanski rat), Gruzija (koja je također prošla kroz građanski rat, ali i granične konflikte) te Rusija (gdje je centralna vlast u dva navrata ratovala protiv pobunjenika u Čečeniji). Značajne posljedice dogodile su se i na području bivše SFR Jugoslavije, gdje su se također vodili brojni konflikti.
Iako se dvije hladnoratovske velesile nikada nisu direktno sukobile, Hladni rat je odnio na milijune žrtava, što profesionalnih vojnika, što civilnih žrtava koje su stradale kroz brojne surogat ratove, pri čemu se posebno ističe jugoistočna Azija. Doduše, većina surogat ratova i sličnih lokalnih sukoba je završena zajedno s Hladnim ratom; nakon završetka globalnog sukoba, broj lokalnih, međudržavnih i etničkih sukoba je drastično opao.
Ipak, u konačnici, posljedice Hladnoga rata nisu još uvijek u potpunosti izbrisane, što nije niti lako postići, mahom zato što su mnoge tenzije nastale kao sredstva hladnoratovskih sukoba u zemljama Trećeg svijeta i danas aktualne. Što se europskih zemalja tiče, uz spomenutu tranziciju u brojnim zemljama na istoku kontinenta, zemlje centralne Europe su prelaskom na kapitalizam doživjele značajan ekonomski uspon; s druge strane, neke zemlje Trećeg svijeta, poput Afganistana, toliko su destabilizirane tokom Hladnog rata i to kao kolateralne žrtve, da se u njima razvila propala država.
Popularna kultura
Iako u sjeni političkih konflikata i naglašene propagande, kultura tokom Hladnog rata manifestirala se kroz sva umjetnička područja i zaslužna je za nastanak nekih od najznačajnijih popkulturnih fenomena suvremenog doba. Iako je pluralitet tema bio izražen, dvije najdominantnije bile su nuklearni rat i špijunaža. Špijunaža je bila posebno česta tema u književnosti; romani i priče Iana Fleminga o slavnom tajnom agentu Jamesu Bondu često su, kao negativce, sadržavali sovjetske agente (mada to nije preneseno i na filmsko platno, gdje su isti uglavnom bili sporedni negativci), dok se temom špijunaže ekstenzivno bavio i britanski pisac John le Carré, posebice u romanu The Spy Who Came in from the Cold, ali i u romanima o Georgeu Smileyju i njegovom sovjetskom rivalu, Karli; sovjetski pandan Jamesu Bondu bio je agent Stierlitz, koji se pojavljivao u djelima Julijana Semjonova. Značajan književni trag u sklopu hladnoratovske tematike ostavili su i Kurt Vonnegut, Frederick Forsyth i Tom Clancy, adaptacije čijih se djela (p.e. Lov na Crveni oktobar) koriste u sklopu kurikuluma na fakultetima, na kolegijima u kojima se uči o Hladnom ratu.
S obzirom na to da je u ovom periodu došlo do masovnog širenja filmske i televizijske kulture, nije neobično da su audiovizualni materijali bili jedna od okosnica hladnoratovske kulture. Međutim, osim očito propagandnih uradaka s obaju strana, brojni su filmovi tematizirali različite hladnoratovske teme, pristupajući im pri tom na raznovrsne načine, od didaktičke serioznosti pa do očite satire. Kubrickov Dr. Strangelove, koji satirizira hladnoratovske odnose i strah od nuklearnog rata, ostao je jedan od najupečatljivijih filmova iz ovog perioda, slično kao i The Third Man Carola Reeda, kultni film noir koji tematizira hladnoratovsku problematiku. Surogat ratovi prikazani su kroz kultrne ratne filmove Full Metal Jacket Stanleyja Kubricka i Apocalypse Now Francisa Forda Coppole, dok jedna od najpoznatijih komedija o ovoj tematici ostaje film The Russians Are Coming, the Russians Are Coming. Hladni rat kao propagandno sredstvo korišten je u filmu Rocky IV, gdje se naslovni junak bori protiv iznimno snažnog sovjetskog boksača, Ivana Drage. Tema je bila prisutna i u brojnim televizijskim serijama, među kojima su The A-Team, Danger Man, MacGyver i The Man from U.N.C.L.E.
Historiografija
Čim je termin "Hladni rat" stekao popularnost kako bi se opisale poslijeratne tenzije između Sjedinjenih Država i Sovjetskog Saveza, interpretacija njegovih korijena i tijeka bila je izvor žustre debate među historičarima, politolozima i novinarima. Konkretno, historičari su se žustro sukobljavali oko toga tko je zapravo kriv za krah odnosa između Sjedinjenih Država i Sovjetskog Saveza nakon Drugog svjetskog rata te oko toga da li je konflikt između dvije velesile bio neminovan, ili se mogao izbjeći. Nesuglasice su postojale i oko same definicije Hladnoga rata, izvora samog konflikta te kako raspetljati šablone akcija i reakcija između dvaju strana.
Iako su objašnjenja o uzrocima sukoba u akademskim raspravama izrazito kompleksna i raznovrsna, postoji nekoliko jasno određenih idejnih struja po tom pitanju. Historičari uglavnom govore o tri glavne struje u pristupu Hladnom ratu: "ortodoksnim" izvještajima, "revizionizmu" i "postrevizionizmu".
"Ortodoksna" struja uzroke konflikta vidi u Sovjetskom Savezu i njegovoj daljnjoj ekspanziji po Europi. "Revizionisti" veći teret krivnje za izbijanje sukoba prebacuju na Sjedinjene Države, optužujući ih za pokušaj izoliranja i sukobljavanja sa Sovjetima još i prije kraja Drugog svjetskog rata. "Postervizionisti" u svom pristupu nastoje pronaći balans. Većina historiografije o Hladnom ratu kombinira dvije, čak i sve tri, navedene struje.
Masakri u Kosovskom ratu
thumb|desno|Kanadski forenzičari iskopavaju masovnu grobnicu na Kosovu.
Kosovski masakri označavaju seriju pokolja koje su počinile policijske, vojne i paravojne snage nad albanskim stanovništvom Kosova tokom kosovkog rata 1999. godine. Ubistva su vršena paralelno sa masovnim progonima i deportacijama civilnog stanovništva.
Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju je presudom ustanovio da su snage Srbije i SRJ tokom 1999. sprovodile raširenu i organizovanu kampanju terora, uključujući masovna ubistva. Sudsko veće je konstatovalo da su zločini nad Albancima počinjeni na organizovan način, uz značajnu upotrebu državnih resursa i da su VJ i policijske snage vršile "rasprostranjene i sistematske napade na kosovske Albance".
Ustanovljeno je da su srpske snage, krajem marta 1999, počinile masovna ubistva stotina Albanaca, uključujući žene i decu, u Đakovici, Celinama, Beloj Crkvi, Maloj Kruši i Suvoj Reci. Ima malo dokaza, ili ih nema uopšte, koji bi ukazali na postojanje veze između OVK i nekih sela u kojima su se desili masakri. Tela nekih od ubijenih kasnije su pronađena u masovnoj grobnici u Batajnici i drugim grobnicama u unutrašnjosti Srbije.
Pozadina
Prema pravosnažnoj presudi Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju, VJ i MUP Srbije su u opštinama širom Kosova, posle početka NATO bombardovanja SRJ 24. marta 1999, sistematski napadale naselja sa albanskim stanovništvom, maltretirale, pljačkale i ubijale civile, naređujući im da idu u Albaniju ili Crnu Goru, i paleći njihove kuće i uništavajući njhovu imovinu. U okviru kampanje nasilja, Albanci su masovno proterivani iz svojih domova, ubijani, seksualno zlostavljani, dok su njihovi verski objekti uništavani. Snage VJ i MUP Srbije su počinile brojne ratne zločine tokom sprovođenja "zajedničkog zločinačkog poduhvata", čiji je cilj bilo da se "upotrebom nasilja i terora značajan broj kosovskih Albanaca primora da ode iz svojih domova, preko granice, kako bi državne vlasti zadržale kontrolu nad Kosovom". Etničko čišćenje albanskog stanovništva se odigravalo po sledećem modelu: prvo bi vojska opkolila neko mesto, onda bi usledilo granatiranje, zatim bi u selo ulazila policija, a neretko sa njima i vojska, i tu se onda dešavaju zločini (ubistva, silovanja, prebijanja, proterivanja...).
Spisak pokolja
Sledi nepotpun spisak pokolja koje su počinile Policija Srbije, Vojska Jugoslavije i paravojne jedinice tokom Kosovskog rata:
Uklanjanje leševa
Ubrzo nakon što je NATO započeo bombardovanje Jugoslavije, Milošević je naredio da svi leševi na Kosovu, koji bi mogli biti od interesa za Haški tribunal, treba da bude uklonjeni. Prema iskazima, Vojska je sistematski prevozila leševe Albanaca u rudarski kompleks Trepča kraj Kosovske Mitrovice, gde ih je palila. Na taj način je, prema jednom izvoru, između 1,200 i 1,500 leševa uništeno u Trepči. Zločini su prikrivani tajnim transportovanjem leševa ubijenih civila sa Kosova u unutrašnjost Srbije. Jedan od vozača koji je odlučio da javno progovori kaže da je kao rezervista određen da prevozi kamion-hladnjaču sa Kosova, i da je napravio desetak tura Kosovo–Bor pod firmom Poverljivo!
On pretpostavlja da su leševi bili spaljivani u pećima za topljenje bakarne rude (temperatura topljenja bakra je 1083 stepena celzijusa) ili su možda zakopavani negde na teritoriji rudnika. 6. aprila 1999. godine je u Kladovu iz Dunava isplivala hladnjača s prizrenskim tablicama i sa oko 80 leševa.
Policija je nekoliko dana kasnije sazvala ljude koji su radili na vađenju hladnjače i saopštila im da su to Kurdi, šverceri, koji su probali da pređu u Rumuniju, pa su se podavili.“ Meštaninu koji je obelodanio da su pronađeni leševi Alabanaca sa Kosova, a ne Kurdi, pretile su Crvene beretke, a kasnije je pronađen mrtav. Kamion iz Prizrena je uništen, a policijski general Vlastimir Đorđević je naredio prebacivanje tela drugim kamionom u Beograd. Mnogi od ubijenih Albanaca su sahranjeni u masovnim grobnicama u okolini Beograda. Tužilac Međunarodnog suda Čester Stemp naveo je da je samo na lokaciju u Batajnici, krajem aprila 1999, najmanje šest šlepera donelo tela Albanaca ubijenih u višestrukim zločinima u različitim delovima Kosova.
U maju 2001. godine, zalaganjem Zorana Đinđića, srpska vlada je objavila da je kamion pun leševa Albanaca (ukupno 86 tela) bačen u Dunav u Srbiji tokom rata na Kosovu. U maju 2001. godine MUP Srbije je saopštio da je prevoženje tela ubijenih civila i njihovo sahranjivanje na tajnim lokacijama u unutrašnjosti Srbije, dogovoreno u kabinetu bivšeg predsednika Slobodana Miloševića u martu 1999. godine. Otvorena je istraga koju je vodio inspektor MUP Srbije Dragan Karleuša.
thumb|Masovna grobnica kosovskih Albanaca u [[Batajnica|Batajnici.]]
Kao svedok na suđenju osmorici policajaca za zločine nad albanskim civilima tokom masakra u Suvoj Reci, Dragan Karleuša, penzionisani inspektor MUP Srbije, posvedočio je da u Srbiji ima još grobnica sa posmrtnim ostacima Albanaca i da iz jezera Perućac nisu još izvađena sva tela koje je srpska policija ubacila za vreme NATO bombardovanja. On je rekao da su leševi prevoženi po nalogu vrha MUP-a. Zbog istrage kojom je rukovodio dobio je više anonimnih pretnji da je "izdajica srpskog naroda" i pretnji na račun njegove porodice.
10. maja 2010. je pronađena još jedna grobnica u Rudnici kod Raške, sa oko 250 tela kosovskih Albanaca. Grobnica se nalazi u dvorištu preduzeća "Kosmet put". To je šesta pronađena masovana grobnica u Srbiji, a druga po veličini. Prema preliminarnim podacima, pripadnici Vojske Jugoslavije su učestvovali u prebacivanju posmrtnih ostataka iz primarne grobnice u okolini Drenice maja ili početkom juna 1999. godine u masovnu grobnicu nedaleko od Raške.
Suđenja za ratne zločine
Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju je 27. maja 1999. godine objavio optužnicu protiv Slobodana Miloševića i četvorice drugih visokih zvaničnika za ubistva, progon i proterivanja na Kosovu, koja je kasnije proširena. Nakon rata, mnogim srpskim političkim i vojnim liderima je suđeno za ubistva, deportacije i masovne progone civilnog stanovništva Kosova:
Nikola Šainović, Nebojša Pavković, Sreten Lukić su osuđeni kao učesnici udruženog zločinačkog poduhvata, dok su ostali osuđeni zbog pomaganja i podržavanja zločina.
Mnogi policajci koji su učestvovali u akcijama protiv Albanaca na Kosovu, u Srbiji se i dalje smatraju ratnim herojima. Smatra se da istraga u Srbiji sporo teče jer se neki do izvršilaca krivičnih dela i dalje nalaze u redovima policije.
Barokna arhitektura
thumb| [[Francesco Borromini, Fasada crkve San Carlo alle Quattro Fontane u Rimu. ]] Arhitektura u baroku je krajnje dinamizirana. Pročelja su uznemirena i bogata stupovima, lukovima, nišama, volutama. Prepoznatljivi elementi su oval (elipsa), konkavnost i konveksnost, te opća razigranost zidnih masa i prostora. Stilski ova arhitektura slijedi nakon renesansne arhitekture i prethodi arhitekturi rokokoa.
Barokni grad
thumb|lijevo|250px| [[Gian Lorenzo Bernini, Trg sv. Petra u Rimu, 1675. Pogled s crkve sv. Petra. ]] Barokni grad temeljen je na vojnoj logici i ostvaren je u zrakastom (radijalnom) planu (Pariški L'Etoile = zvijezda, npr. Karlovac), obično osmerokutu s širokim avenijama (Champs Elysées, u Parizu = moć bogatih u kočijama). Grad se širi oko četvrtastih ili kružnih trgova okruženih višekatnicama s neurednim začeljima. Trgovi su glavni element baroknog urbanizma, uglavnom su zatvoreni, eliptičnog tlocrta, dinamiziranog prostora, organizirani pomoću vertikalnih akcenata (stupovi, obelisk, fontane – Berninijeva Piazza Navona, Rim). Najpoznatiji je svakako Trg Sv. Petra Berninija, iz 1657. g. To je ovalni trg s četverostrukom kolonadom sa strane i otvorenom ulicom nasuprot fasade sv. Petra. S obje strane obeliska u centru trga nalaze se dvije fontane. Kolonada stupova ima dvojnu funkciju: omeđuje trg, a ujedno ga ipak ostavlja pristupačnim. Postignuta je ravnoteža zatvorenosti i otvorenosti prostora.
Val di Noto je zemljopisno područje jugoistočne Sicilije koje je najpoznatije po građevinskoj obnovi njenih urbanih središta nakon katastrofalnog potresa iz 1693. godine koji je gotovo uništio gradove u Val di Notou. Potres je omogućio arhitektima priliku da gradove isplaniraju prema renesansnim i baroknim urbanističkim planovima. Naime, još od renesanse umjetnici su sanjali o tome da izgrade idealno organiziran grad po odmjerenom i pravilno uređenom planu, prema načelima funkcionalnosti i ljepote, ali malo je takvih planova realizirano (poput Pienze, ili Karlovca), a većina je ograničena na uređenje nekoliko ulica (poput Strada Nuova u Firenci). Obnovljeni gradovi su poprimili plan pravilne mreže ulica koje se sijeku pod pravim kutom ili ulica koje polaze od središnjeg trga šireći se radijalno. Najvažnije građevine su izgrađene tako da su postale vizualno središte ulicama dajući im veličanstvenu perspektivu. Mnogi gradovi su poprimili određen oblik, poput Grammichelea čiji glavni trg je četvrtast, a ulice koje se šire od njega čine šestokutni oblik grada. Još jedna važna odlika ovih obnovljenih gradova je homogenost arhitekture kasnog baroka, koji se danas naziva "Sicilijanski barok", osobito cijenjen u gradovima kao što je Noto.
Primjeri znamenitih baroknih trgova su: Stanislavov trg u Nancyju, Grand Place u Bruxellesu, i dr.
Crkva
thumb|lijevo| [[Christopher Wren, Katedrala sv. Pavla u Londonu, poslije 1666.]] thumb| [[Santa Maria della Salute, Venecija]] thumb| [[Balthasar Neumann, Crkva četrnaest svetaca, 1743.-72., Würzburg]]
U crkvenom graditeljstvu teži se što većim efektima, ostvaruju se nova prostorna rješenja od kojih uglavnom prevladava centralni tip tlocrta naglašen kupolom.
UNASUR
thumb|Unija južnoameričkih nacija thumb|left|Zastava Južnoameričke unije thumb|UNASUR 2008 UNASUR to jest Unija južnoameričkih nacija je nadnacionalna i međuvladina unija koja objedinjuju dve postojeće organizacije slobodne trgovine - Merkosur i Andsku zajednicu - kao deo tekućeg procesa integracije Južne Amerike. Organizacija je nastala po uzoru na Evropsku uniju.
Sporazum o osnivanju Južnoameričke unije je potpisan 23. maja 2008. na trećem samitu šefova država u Braziliji, a unija je formalno nastala to jest postala pravni subjekt 11. 3. 2011. godine. Prvi predsednik UNASUR-a je bivši argentinski predsednik Nestor Kirchner. Prema ovom sporazumu, sedište Unije će biti u Kitu,a južnoamerički parlament će se nalaziti u Kočabambi, dok će se njena banka Banka Juga, nalaziti u Karakasu. . Iako je i po samom imenu ovo južnoamerička unija ona prihvaća za sada samo kao promatrače i latinskoameričke države severne amerika, ali je zatvorena za SAD i Kanadu.
Barokna arhitektura
Crkva
Takva je i crkva San Carlo alle quattro fontane (1635. g.) u Rimu, koju je sagradio Francesco Borromini. Ovalnog je, nesimetričnog, tlocrta (iskasetiranost zida nišama), a oval se pojavljuje i na fasadi (duboke niše, izbačeni stupovi i izbočenja) i na kupoli. Inzistira se na raščlanjivanju, slojevitosti i plastičnosti unutar okvira osnovnog ritma ovala. Sve u svemu, u njoj je ostvaren jak sukob volumena i prostora.
Uskoro su širom Italije crkve poprimale barokna obilježja. Samo neki od primjera su pročelje Bazilike Svetog Petra, Bazilika Sv. Marije Velike i Bazilika sv. Ivana Lateranskog u Rimu, dok je Santa Maria della Salute u Veneciji prototip barokne crkve sa svim obilježjima i konstrukcijskim elementima.
Uskoro se barokna arhitektura proširila cijelom europom, te u kolonijama europskih velesila širom svijeta, a i ne-katoličke zemlje su prihvatile ovaj umjetnički izraz (npr. anglikanska Katedrala sv. Pavla u Londonu ili pravoslavna Katedrala Svete Sofije u Kijevu) koji je postao prvi globalni svjetski umjentički stil.
Često su se gotičke i renesansne crkve barokizirale pregradnjama svodova, pročelja i dodavanjem lukovičastih kapa na zvonicima, a u unutrašnjosti se postavljaju mramorni barokni oltar, propovjedaonice i dr. Raskošni se barokni duh pokazuje u bogato urešenoj unutrašnjosti građevine na zidnim slikama, reljefnim štuko ukrasima, punoj plastici, skupocjenom pokućstvu i ukrasnim detaljima te predmetima crkvene liturgije (ciborij, kalež, pokaznica, antependij i dr.).
Primjer dinamične, ali skladne arhitekture unutrašnjosti je crkva Vierzehnheilingen ("Četrnaest svetaca") B. Neumanna u Njemačkoj, (1743.-72. g.) Tu se longitudinalnost i latinski križ dobivaju upisivanjem nekoliko ovala koji se nadalje ponavljaju na svim dijelovima arhitekture. Osim glavnog oltara javlja se i centralni, a dinamizam je postignut i u prožimanju arhitekture, slikarstva i kiparstva u jedinstvu bijele, skladne štuko dekoracije ispunjene iluzionističkim slikama. U tom je prostoru dostignut ideal barokne umjetnosti – jedinstvo sila i pokreta (bogatstvo i raskoš ukrasa) kakvo vlada u prirodi i svemiru. Ova i druge njemačke crkve nastale 1740-ih, kao što su npr. Hodočasnička crkva sv. Ivana Nepomuka (Češka) i Hodočasnička crkva u Wiesu, utrle su put samostalnom razvoju njemačkog baroka koji je po svojim odlikama bliži rokokou.
Palača
Duh baroka najbolje predstavlja njegov urbanizam i arhitektura, a objekt koji ujedinjuje ove dvije umjetnosti je palača. U baroku palača postaje pravi mali grad, a najznačajniji je primjer Versajska palača, arhitekata Louisa Le Vaua i Julesa Hardouin-Mansarta, uz koji je Le Notreov vrt. André Le Notre bio je poznat kao pejzažni arhitekt u Francuskoj (1642.-1686.). Simetrična arhitektura trokrilnog dvorca s glavnom zgradom i dvama bočnim krilima pod pravim kutom koji (poput slova U) zadiru u prostor perivoja kroz prostrane geometrijski organizirane parkove i bazene. Parkovi su geometrizirani i u tlocrtu i u obliku (tzv. francuski perivoj, za razliku od engleskog koji je organski i prirodan), prateći i varirajući oblike arhitekture dvorca. Čak se i avenija koja se pruža prema ulazu u palaču nastavlja u park naglašavajući neprekinuto kretanje. thumb|centre|800px| Panorama [[Versaillesa, 1642.-1682., Francuska. ]] thumb| [[Schönbrunn u Beču]] Uskoro su širom Europe svi apsolutistički vladari željeli zadiviti europsko plemstvo svojim baroknim palačama. Josip I., car Svetog Rimskog Carstva, je koncem 17. stoljeća odlučio obnoviti dvorac i načiniti ga rezidencijom austrijskih careva. Arhitekti Johann Bernhard Fischer von Erlach i Nicolaus Pacassi zaslužni su za dizajn Schönbrunna i njegovo uređenje u stilu dekorativnog baroka, po uzoru na Versajsku palaču.
Palača u Würzburgu (Njemačka) se smatra za najhomogeniju i najveličanstveniju od svih baroknih palača, dok bečke palače (Palača Schwarzenberg, Dvorac Belvedere u Beču) tvore jedan od naljepših baroknih kompleksa na svijetu.
Barokni arhitekti
Predstavnici barokne arhitekture su:
Roscoe, Nebraska
Roscoe je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 63 stanovnika.
Diacilglicerol—sterol O-aciltransferaza
Holestarol, sitosterol, kampestarol i diacilglicerol mogu da deluju kao akceptori. Ovaj enzim takođe prenosi brojne druge dugolančane masne acil grupe.
Komunizam
Komunizam su definirali Karl Marx i Friedrich Engels 1848. u knjižici sa naslovom "Manifest Komunističke partije" koja je bila prvo objavljena u Londonu. Komunistički manifest je definirao utopiju - komunizam gde svi rade i uzimaju prema svojim potrebama, a u takvom društvu ne postoji privatno vlasništvo nad sredstvima za proizvodnju, a funkcija države polako odumire. Mnoge ideje koje su Marx i Engels izneli nisu bile nove i one su se pojavile prije u dijelima Platona ("Država"), te u dijelu sir Thomasa Morea ("Utopija"), no oni su uskadili te ideje sa tadašnjim vremenom i shvaćanjima.
Komunistički manifest je nastao iz kritike tadašnjeg kapitalističkog društva i rastuće industrijalizacije u Europi i u SAD. Komunistički manifest je doveo do stvaranja komunističkih pokreta u mnogim zemljama, i u ranom 20. stoljeću je postala osnova boljševizma i Treće internacionale. Ideje komunizma u interpretaciji Vladimira Iljiča Lenjina dovele su do stvaranja Sovjetskog saveza i kasnijem rasprostranjenju socijalizma kao državnog poretka u mnogim zemljama svijeta (Državni socijalizam, vidi Popis socijalističkih država).
Kao društveni poredak, komunizam nije postignut ni u jednoj dosadašnjoj zemlji (v. marksističko-lenjinistička država, državni socijalizam i državni kapitalizam).
Diktatura proletarijata
Karl Marks je smatrao da se društvo ne može preko noći transformisati iz kapitalističkog u komunistički oblika proizvodnje, već mora postojati prelazni period koji je Marks nazvao revolucionarna diktatura proletarijata. U praksi je Marxov koncept diktature proletarijata nad buržoazijom degenerirao u diktaturu nad narodom i marksisti su prvi uputili kritiku takvoj pojavi definirajući staljinizam antimodelom socijalizma. Marksov koncept komunističkog društva izniklog iz kapitalizma za sada ostaje samo teorija; zapravo, Marks je ostavio vrlo malo informacija o tome kako će komunističko društvo zapravo izgledati. Termin „komunizam“ ponikao u širenju antikomunističke histerije često se namjerno pogrešno koristi(o) da bi se označili politički i ekonomski režimi u kojima vladaju komunističke partije koje su tvrdile da su oličenje diktature proletarijata.
Udruženi zločinački poduhvat
thumb|Zgrada [[Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju|Međunarodnog krivičnog suda u Haagu.]]
Udruženi zločinački poduhvat (en. Joint Criminal Enterprise) je vrsta akcesorne krivične odgovornosti utemeljena na sudjelovanju u "zajedničkom planu". U zemljama bivše Jugoslavije UZP je postao poznat zbog njegove upotrebe na Međunarodnom krivičnom sudu za bivšu Jugoslaviju koji tu doktrinu koristi u optužbama političkih i vojnih elita za masovne ratne zločine počinjene tokom jugoslovenskih ratova 1991-1999.
Ova doktrina smatra članove grupe individualno odgovornima za zločine koji su počinjeni sukladno zajedničkom planu, bez obzira jesu li počinjeni od strane člana grupe ili ne. Član grupe krivično je odgovoran za zločine počinjene od strane drugih lica u okviru zajedničkog plana ili svrhe. Na primer, ako troje ljudi izvrši pljačku banke, tokom koje jedan od pljačkaša ubije čuvara, svaki od članova grupe može odgovarati za ubojstvo pod uvjetom da je ono bilo dio zajedničkog plana ili u barem predvidljivo.
Zajednički zločinački poduhvat nije sličan pravnoj doktrini komandne odgovornosti. Za razliku od komandne odgovornosti, za postojanje zločinačkog pothvata nije potrebno dokazati hijerarhijski odnos, znanje nadređenog niti propust u poduzimanju mjera za sprečavanje zločina. Zajednički zločinački pothvat najsličniji je američkoj doktrini "conspiracy".
Pojam
1999. žalbeno vijeće Tribunala je u predmetu Tadić dalo prvu eksplicinu definiciju udruženog zločinačkog poduhvata prema kojoj je za ovo krivično delo neophodno kumulativno postojanje sljedeća tri elementa :
Suđenja nakon II svjetskog rata
U postratnom periodu, sudovi koje su uspostavile britanske i američke snage u Nemačkoj, primenile su ovu doktrinu na suđenjima protiv nemačkih nacista (vidi: Nirnberški proces). Italijanski Vrhovni sud primenio je sličnu doktrinu na suđenjima italijanskim fašistima.
Predmeti "koncentracionih logora"
thumb|Bivši čuvari logora [[Belsen tovare leševe na kamion (travanj 1945)]]
Verovatno najpoznatiji predmeti ratnih zločina nakon II svjetskog rata jesu predmeti "Koncentracionog logora Dahau", po kojem je odlučivao američki sud i predmet "Belsen", po kojem je odlučivao britanski vojni sud (oba suda su zasedala u Nemačkoj). U ovim predmetima, optuženi su imali položaj u upravnoj hijerarhiji koncentracionih logora i na osnovu toga proglašeni krivim da su delovali u izvršenju zajedničkog plana da se ubiju ili maltretiraju zarobljenici.
Predmet "linčovanje u Esenu"
Predmet koji verovatno prikazuje najbližu vezu sa suvremenim pojmom zajedničkog zločinačkog poduhvata je slučaj "Linčovanja u Esenu", kada je skupina Nijemaca linčovala tri britanska ratna zarobljenika u Esen-Vestu 13. decembra 1944. Jedan od optuženih bio je i njemački kapetan, koji je tri britanska pilota stavio pod pratnju, koja je trebalo da ih odvede do jedinice Luftvafe radi saslušanja. Dok je pratnja sa zarobljenicima odlazila, kapetan im je naredio da se ne suprotstavljaju ako nemački civili budu zlostavljali zarobljenike. Naređenje je dato glasno sa stepenica kasarne tako da je gomila, koja se okupila, mogla jasno da čuje i razume njeno značenje.
Dok su zarobljenici sprovođeni jednom od glavnih ulica gomila oko njih je rasla, te je počela da ih udara i gađa kamenjem. Naposljetku, kada su došli do mosta, vazduhoploci su bačeni preko ograde; jedan od pilota je poginuo od pada; drugu dvojicu su usmrtili hici sa mosta i gomila koja ih je dotukla. Petorica od sedam optuženih: njemački kapetan, vojnik koji je bio u pratnji zarobljenika i tri civila "proglašena su krivim (za ubistvo) jer je svaki od njih na jedan ili drugi način učestvovao u maltretiranju koje je na kraju dovelo do smrti žrtava, mada nije tačno dokazano da je ijedan od optuženih pojedinačno pucao ili zadavao udarce koji su prouzrokovali smrt."
Optužbe srpskim vođama
Tužilaštvo smatra da je zajednički zločinački poduhvat srpske političke elite bio na delu između 1. avgusta 1991. i kraja decembra 1995. godine. U optužbama srpskim vođama za zajednički zločinački poduhvat, pominje se genocid i stvaranje Velike Srbije. Cilj udruženog zločinačkog poduhvata u BiH bio je, prema navodima optužnice protiv Jovana Ostojića, da se “povežu dijelovi BiH koji su naseljeni srpskim stanovništvom” i stvori zasebna država iz koje bi većina nesrpskog stanovništva bila iseljena. Udruženi zločinački poduhvat podrazumeva i sistematske napade na hrvatsko, bošnjačko i drugo nesrpsko civilno stanovništvo u Istočnoj i Zapadnoj Slavoniji, Bosni i Hercegovini i Vojvodini, sa ciljem trajnog uklanjanja nesrpskog stanovništva sa većeg dijela Bosne i Hercegovine, trećine teritorije Hrvatske, kao i iz djelova Vojvodine.
Prema navodima tužilaštva, u zajednički zločinački poduhvat su bili uključeni :
thumb|right|Teritorije pod kontrolom srpskih snaga u Jugoslovenskim ratovima.
Komunizam
Diktatura proletarijata
Krajem 19. veka, marksističke teorije su podstakle nastajanje socijalističkia partije širom Evrope, iako su nešto kasnije njihove ideološke platforme bile mnogo bliže ideji „reformističkog“ kapitalizmu sa sve slabijom težnjom da se taj kapitalizam ruši. Izuzetak je bila Ruska socijaldemokratska radnička partije. Jedno krilo partije, opštepoznato kao boljševici, na čelu sa Vladimirom Iljičom Lenjinom uspelo je da osvoji vlast u Rusiji nakon obaranja privremena vlade u Oktobarskoj revoluciji 1917. Godine 1918. ova partija promenila je ime u Komunistička partija, čime je po prvi put povučena jasna granična linija između komunizma i ostalih vidova socijalizma.
Nakon uspeha Oktobarske revolucije u Rusiji, socijalističke partije u mnogim drugim zemljama postaju komunističke partije sa ideološkim platformama različitog stepena vernosti novoj Komunističkoj partiji Sovjetskog Saveza. Nakon Drugog svetskog rata, komunisti su osvojili vlast u istočnoj Evropi, a 1949. Komunistička partija Kine je uspostavila Narodnu republiku Kinu, koja će kasnije slediti jedinstvenu ideološku stazu razvitka komunizma. Među ostalim državama Trećeg sveta koje su u nekom trenutku prihvatile prokomunističke vlade su Kuba, Severna Koreja, Severni Vijetnam, Laos, Angola i Mozambik. Do početka 80-ih skoro jedna trećina svetskog stanovništva živela je u socijalističkim državama.
Početkom 70-ih počeo se koristiti termin "evrokomunizam" da bi označio politiku zapadnoevropskih komunističkih partija koje su nastojale da prekinu sa tradicijom nekritičke i bezuslovne podrške Sovjetskom Savezu. Takve partije su bile politički aktivne i uspešne na izborima u Francuskoj i Italiji.
U Sjedinjenim Državama postoji duga istorija antikomunizma otelovljena, na primer, u Ukazu o propagandi iz 1918., zatim u ozloglašenim Palmerovim racijama, te u periodu makartizma. Međutim, mnogi regioni u Južnoj i Centralnoj Americi i dalje imaju jake komunističke pokrete različitih tipova.
Padom komunističkih vlada u istočnoj Evropi krajem 80-ih i raspadom Sovjetskog Saveza 8. decembra 1991. moć i uticaj komunista u Evropi drastično opada širenjem antikomunističke propagande u pomoć medija koji su potpuno u rukama kapitalističke klase ili u državnim rukama (tzv.javne televiije i radija). Ipak, oko četvrtine svetskog stanovništva još uvek živi u socijalističkim državama, najviše u Narodnoj Republici Kini.
Rani komunizam
Ideja komunizma ima dugu istoriju i pre Marksa i Engelsa. U antičkoj Grčkoj, ideja komunizma je bila povezana sa mitom o zlatnom dobu čovečanstva, o vremenu pre nastanka privatnog vlasništva, kada je društvo živelo u potpunoj harmoniji. Neki su tvrdili da su Platon sa svojom Republikom i neki antički politički teoretičari zagovarali komunizam u obliku zadrugarstva a da su rane hrišćanske sekte, posebno rana crkva (kao što je zapisano u Objavi apostola) te urođenička plemena pretkolumbovske Amerike praktikovali komunizam u vidu zadružnog života i zajedničkog vlasništva. Hrišćanski komunizam propagira ideju da je hrišćanstvo u svojoj osnovi bilo predviđeno da bude komunističko.
U svojoj raspravi Utopija iz 1516. Tomas Mor opisuje društvo zasnovano na zajedničkom vlasništvu nad imovinom, čije vođe upravljaju njim prema potrebi, a njemački revolucionar Thomas Münzer zastupa i ukidanje države. Fransoa Rable je takođe opisao takvo utopijsko društvo kroz mitski Telemski manastir. Edvard Bernštajn je u svom delu „Kromvel i komunizam“ iz 1895. tvrdio da je nekoliko grupa u Engleskom građanskom ratu, posebno Kopači, iskazalo jasne komunističke, agrarne ideale i da je stav Olivera Kromvela prema ovim grupama bilo u najboljem slučaju ravnodušan, a često i neprijateljski.
Kritike ideja privatnog vlasništva nastavljaju se u eri prosvećenosti u 18. veku kroz dela takvih umova kao što je, na primer, Žan Žak Ruso.
U svom današnjem obliku, komunizam je potekao iz radničkog pokreta Evrope 19. veka. U to vreme, kako je industrijska revolucija napredovala, kritičari socijalisti su krivili kapitalizam za stvaranje nove klase nekvalifikovanih, gradskih radnika u fabrikama koji su radili pod teškim uslovima i za širenje jaza između bogatih i siromašnih. Engels, koji je živeo u Mančesteru, proučavao je formiranje čartističkog pokreta, dok je Marks napustio univerzitet da bi se upoznao sa proletarijatom u Francuskoj i Nemačkoj.
Marksizam
Marksisti tvrde da će proces klasnih sukoba i revolucionarne borbe rezultovati pobedom proletarijata i uspostavljanjem komunističkog društva u kome će privatno vlasništvo vremenom nestati i gde će sredstva za proizvodnju i život pripadati zajednici. Sam Marks je malo napisao o životu u komunizmu, dajući samo najosnovniji opis komunističkog društva. Jasno je da se radi o društvu obilja u kojem je čovekovo delanje podložno minimalnim ograničenjima. U popularnom sloganu koji je usvojio komunistički pokret, komunizam je svet u kom će „svako davati prema svojim mogućnostima, a primati prema svojim potrebama“. "Nemačka ideologija" je jedno od nekoliko Marksovih dela koji razrađuju komunističku budućnost:
Marks je neprekidno nastojao da ovu svoju viziju uklopi u pozitivističku naučnu teoriju o prelasku pravnog društva u komunističko, te, pomalo nategnuto, u političku teoriju koja bi objasnila zašto je potrebna revolucija da bi se to postiglo.
Do kraja 19. veka, termini „socijalizam“ i „komunizam“ često su zamenjivani. Međutim, Marks i Engels su tvrdili da komunizam neće nastati iz kapitalizma u potpunom razvijenom obliku, već da će proći kroz „prvu fazu“ u kojoj će većina proizvodne imovine biti zajednička uz neke preostale klasne razlike. Prva faza bi na kraju trebalo da dovede do „više faze“ u kojoj klasne razlike neće postojati, a takođe ni potreba za državom. Lenjin je termin „socijalizam“ često koristio kao sinonim za Marksovu i Engelsovu pretpostavljenu „prvu fazu“ komunizma a termin „komunizam“ odnosio se na „višu fazu“ komunizma.
Ova kasnija stanovišta, posebno ona koje je razvio Lenjin, služila su kao ideološke platforme komunističkih partija 20. veka. Kasniji pisci, kao što su Luj Altiser i Nikos Pulancas, modifikovali su Marksov koncept dodeljujući državi glavnu ulogu u nastajanju i razvitku takvih društava, zastupajući nužnost produženog perioda socijalizma pre nastajanja komunističkom društva.
Neki od Marksovih savremenika, kao što je anarhista Mihail Bakunjin, iznosili su slične stavove, ali se nisu slagali u načinu postizanja harmoničnog društva bez klasa. I dan danas u radničkom pokretu postoji podela između marksističkih komunista i anarhista. Anarhisti su protiv svih hijerarhijskih ustanova, uključujući i državu. Anarhistički komunisti, kao na primer Petar Kropotkin, zagovarali su trenutni prelaz u društvo bez klasa sa ekonomijom trampe, dok su anarhosindikalisti tvrdili da samo radnički savezi, kao protivteža komunističkim partijama, mogu da pomognu u promeni društenog uređenja.
Razvitak modernog komunizma
U Rusiji je, po prvi put u istoriji čovečanstva, neka partija sa očiglednom marksističkom orijentacijom (u ovom slučaju Boljševička partija) osvojila vlast u zemlji. Boljševičko preuzimanje vlasti putem Oktobarske revolucije 1917. godine značajno je uticalo na teoriju i praksu marksističkog pokreta. Marks je verovao da će socijalizam i komunizam biti izgrađeni na temeljima razvijenog kapitalističkog društva ali se primer Rusije pokazao da neodrživost njegovog stava, pošto je Rusija u to vreme bila jedna od najsiromašnijih država u Evropi sa dominantnim procentom polupismenog i nepismenog seljaštva te sa malobrojnim industrijskim radnicima. Treba napomenuti i to da je Marks jasno izjavio da će Rusija možda biti u stanju da preskoči fazu buržoaskog kapitalizma na svom putu u komunizam. Drugi socijalisti su verovali da Ruska revolucija može biti prethodnica svim radničkim revolucijama na Zapadu.
Umerena struja, socijalistički menjševici, nisu se slagali sa planovima Lenjinovih komunističkih boljševika po kojima se socijalistička revolucija može i treba izvesti u nedovoljno razvijenom kapitalističkom društvu. Boljševici su uspeli da se domognu vlasti preko slogana „Mir, hleb i zemlja“ i „Sva vlast Sovjetima“, koji su izražavali preovlađujući želju javnosti za prekidom ruskog angažovanja u Prvom svetskom ratu, težnju seljaštva ka agrarnoj reformi i masovnu podršku sovjetima.
Upotreba termina „komunizam“ i „socijalizam“ izmenjena je nakon 1917. kada su boljševici promenili svoje ime u Komunistička partija i uveli jednopartijski sistem posvećen realizaciji socijalističke politike pod lenjinizmom. Druga internacionala je raspuštena 1916. zbog nacionalnih podela, pošto njene članice, samostalne nacionalne partije, nisu mogle formirati zajednički antiratni front, već je svaka partija podržavale ratnu ulogu svoje države. Lenjin zato osniva Treću internacionalu (Kominternu) 1919. i šalje 21 uslov, koji je uključivao i demokratski centralizam, svim evropskim socijalističkim partijama koje su bile voljne da se učlane. U Francuskoj se, na primer, većina članova socijalističke partije SFIO odvojila da osnuje SFIC (Francuski ogranak komunističke internacionale). Od tog vremena termin „komunizam“ se koristi da bi opisao ideologiju i ciljeve partija koje su osnovane pod okriljem Kominterne. Njihov program pozivao je radnike sveta da se ujedine i izvedu svetsku socijalističku revoluciju uz uspostavljanje diktature proleterijata te razvoj socijalističke ekonomije. Na kraju, ako bi se program u potpunosti realizovao, razvilo bi se harmonično besklasno društvo a države bi odumrla.
Tokom Ruskog građanskog rata (1918—1922), boljševici su nacionalizovali svu proizvodnu imovinu i uveli politiku „ratnog komunizma“, kojom su fabrike i železnice stavljene pod strogu državnu kontrolu, prikupljala i delila hrana i uvela neke buržoasko momente u kontroli industrijske proizvodnje. Nakon tri godine rata i Kronštatske pobune, Lenjin je 1921. proglasio Novu ekonomsku politiku (NEP), koja je predstavljala „ograničeno mesto za ograničeno vreme prema kapitalizmu“. NEP okončana je 1928. Staljinova lična borba za vlast i uvođenjem prvog Petogodišnjeg plana. Godine 1922, nakon Ruskog građanskog rata, boljševici su na temeljima Ruske Imperije osnovali Savez Sovjetskih Socijalističkih Republika.
Sledeći postavke Lenjinovog demokratskog centralizma, komunističke partije su bile organizovane po hijerarhijskom principu, sa širokom bazom aktivnih članskih ćelija; one su bile sačinjene od elitnih kadrova koje su partijski rukovodioci preporučivali kao pouzdane i potpuno podređene partijskoj disciplini.
Sindici, Frosinone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 133 m.
Amy Lee
Amy Lynn Hartzler (Riverside, Kalifornija, 13. prosinca 1981.), američka pjevačica. Amy Lee, američka kantautorica, pjevačica i vođa uspješnog američkog alternative-rock banda Evanescence snima prvi EP jednostavnog naziva Evanescence EP. Na njemu se nalaze i stare obrade pjesama kao što su "My Immortal", "Imaginary" te "Haunted". Poslije je uslijedio demo Origin, a svjetsku slavu stekla je albumom Fallen iz 2003. Album donosi 4 hit-singla, a to su redom:
Pjesma "My Immortal" je nagrađena Grammy-jem 2005. godine. 2004. izdaju Live DVD/CD Anywhere but Home sa snimkom koncerta iz Pariza, te s ekskluzivnim dodatkom: dvije neobjavljene pjesme i četiri videospota za objavljene singlove.
Nakon ogromnog uspjeha prvog studijskog albuma, u bendu su nastale nesuglasice i tako je tijekom turneje iznenada bend napustio Ben Moody. Iako su mnogi predviđali raspad grupe, Amy Lee i dečki vraćaju se sredinom listopada 2006. na scenu novim albumom simboličnog naziva The Open Door (prijevod: Otvorena vrata). Album donosi 4 hit-singla:
Nordhorn
Nordhorn je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Grafšaft Benthajm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 53.401 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3456015.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Grafšaft Benthajm Nordhorn se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Grafšaft Benthajm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 23 metra. Površina opštine iznosi 149,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 53.401 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 357 stanovnika/km².
Amy Lee
"Call Me When You're Sober" objavljen u listopadu 2006. te "Lithium" iz prosinca 2006. Wind-Up Records, izdavačka kuća u sklopu koje djeluju i Evanescence, odlučila se prema reakcijama fanova na koncertima da umjesto predviđenog novog singla "All that I'm living for" u prodaju lansira "Sweet Sacrifice". Najnoviji singl je "Good Enough". U sklopu novog izdanja soundtracka crtića Predbožićna noćna mora Amy Lee napravila je obradu pjesme "Sally's song" koristeći harfu. Amy Lee objavila je da se 6. svibnja 2007. udala za dugogodišnjeg prijatelja Josha Hartzlera.
Biografija
Amy je odrastala u kući sa bratom i dvije sestre. Treća sestra je umrla od nepoznate bolesti 1987. Na cd-u "Fallen" nalazi se pjesma "Hello", a na albumu "The Open Door" nalazi se pjesma "Like You" koje su posvećene umrloj sestri. Inače Amy je pjevala u crkvenom zboru od svoje 6. godine, a uz to ima 9 godina škole za klavir, te svira i gitaru. Njen otac je bio poznati DJ, stoga su se dosta selili... od Californije, Illinoisa, do Arkansasa gdje je Evanescence započeo svoju karijeru nakon što je Amy diplomirala na akademiji Pulaski 2000 godine. Danas je Amy poznata po Neo-Goth stilu što se vidi po Viktorijanskoj odjeći u kojoj nastupa i makeupu.Odjeću uglavnom dizajnira sama a u tim kreacijama je išla na dodjelu Grammyja i nastupala na spotu "Going Under".
Komunizam
Razvitak modernog komunizma
Sovjetski Savez, kao i druge zemlje na čijem čelu su bile komunističke partije, često su opisivani kao komunističke države sa ekonomijom državnog socijalizma. Ovo je značilo da su te države države realizovale (odnosno, proglasile da su realizovale) deo socijalističkog programa ukinuvši privatno vlasništvo nad sredstvima za proizvodnju i uspostavši državnu kontrolu nad ekonomijom; međutim, nisu mogli proklamovati da su prave komunističke države, pošto još uvek nije bilo uspostavljeno društveno vlasništvo nad imovinom.
Staljinizam
Staljinistička verzija socijalizma, uz neke važnije promene, usmerila je razvoj Sovjetskog Saveza i uticala na komunističke partije širom sveta. Staljinizam je najavljivan kao mogućnost izgradnje komunizma putem obimnih programa industrijalizacije i kolektivizacije. Brz razvoj sovjetske industrije, uz pobedu Sovjetskog Saveza u Drugom svetskom ratu, odrazila se na porast popularnosti staljinizma širom sveta još deceniju nakon Staljinove smrti kada je partija usvojila program u kom je obećano uspostavljanje komunizma u roku od trideset godina.