cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Du Zhenglun
Du Zhenglun (杜正倫) (? - 658? ) je bio kineski velikodostojnik u službi dinastija Sui i Tang, koji je kao kancelar služio cara Gaozonga. U državnu upravu je ušao pred kraj vladavine cara Wena od Suija, kada je zajedno sa dvojicom braće - Du Zhengxuanom (杜正玄) i Du Zhengzangom (杜正藏) - prošao u to vrijeme izuzetno strog carski ispit, a što je njegovu porodicu učinilo jednom od najuglednijih u tadašnjoj Kini. Za vrijeme kolapsa dinastije Sui, prešao je u službu Li Shimina, budućeg Taizonga iz nove dinastije Tang. Kasnije je služio njegovom krunskom princu Li Chengqianu i tada pao u nemilost. Kancelarom je ponovno postao nakon Gaozongovog dolaska na vlast. Godine 658. se posvađao sa kancelarom Li Yifuom, saveznikom moćne carice Wu. Car Gaozong ih je obojicu degradirao; Du je poslan za prefekta Henga, gdje je ubrzo nakon toga umro.
Kojiki
Kojiki (古事記) je najstariji sačuvani historijski tekst u Japanu, koji datira sa početka 8. vijeka (711-2) a koga je sastavio Ō no Yasumaro na zahtjev carice Gemmei. Kojiki predstavlja zbirku mitova koji opisuju nastanak četiri otoka Japana, kao i Kami. Zajedno sa kasnijim tekstom Nihon Shoki, mitovi zabilježni u Kojikiju predtstavljaju nadahnuće za šintoističke obrede i vjerovanja, uključujući ritual pročišćenja zvan misogi.
Capradosso, Rieti
Capradosso je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 248 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 645 m.
Kristali (glazbeni sastav)
Kristali su rock sastav osnovan 1962. godine u Zagrebu.
Povijest sastava
Kristali su osnovani 1962. godine, a činili su ga sljedeći članovi; Krešimir Ivić (ritam gitara), Walter Neugebauer (glasovir), Ivica Percl (bas gitara), Zvonko Đurak (solo gitara), Jerko Dobrinić (saksofon), Zlatko Ivanković (bubnjevi), Mirko Kipčić (vokal) i Silvije Vedrina (vokal).
Kristali su uz svoje sugrađane Bezimene i riječke Uragane bili jedni od najpopularnijih predstavnika drukčije struje instrumentalnog rocka. Sastav je bio nadahnut Duaneom Eddyem i njegovom velikom uspješnicom "Rebel 'Rouser", te Johnnyem Parisom i njegovim the Hurricanesima i Champsima. 1963. godine za Radio Zagreb snimili su dva vrlo popularna instrumentala "Vedro nebo (Cielito)", te prepradu američkog pjevača Jimmiea Davisa "You Are My Sunshine", kao "Sunčani sjaj".
Kristali su se počeli raspadati u jesen 1963. godine, odlaskom Jerka Dobrinića (saksofon) u tadašnju Zapadnu Njemačku i Waltera Neugebauera u sastav Mladi. Definitivno se raspadaju pred ljeto 1964. kada na odsluženje vojnoga roka odlazi solo gitarist Zvonko Đurak. U sastavu su svirali brojni glazbenici koji su kasnije ostvarili svoje uspješne solo karijere poput Svemira Opare, Željka Šoštara, Ivice Šimića, klaviriste Miše Doležala i bubnjara Nine Dmitrovića.
Rouseville, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 523, što je 51 (10,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Niniva
Niniva (akadski: Ninua; sirijski: ܢܝܢܘܐ , Ninua) je bio važan grad drevne Asirije. Taj "veliki grad", kako ga opisuje Jonina knjiga, leži na istočnoj obali Tigrisa u suvremenom Mosulu u Iraku. Drevna brda-ruševina Ninive se nalaze na ravnici u blizini rijeke unutar područja od 730 ha okruženog s 12 km ciglenog zida. Cijelo područje je danas puno ruševina.
Brices Creek, North Carolina
Brajses Krek je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Ardara, Sardinija
Ardara je gradić i općina (comune) u Sassarijskoj provinciji na Sardiniji. Ardara je 2011. imala 830 stanovnika.
Geografija
Ardara leži na nadmorskoj visini od 300 m, pored rijeke Coghinas, u historijskoj oblasti Logudoru na sjeverozapadu Sardinije. Udaljena je oko 38 km jugoistočno od provincijskog centra Sassarija.
Boco Inferiore, Vercelli
Boco Inferiore je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 965 m.
Athens, Alabama
Athens je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 21.897 stanovnika.
5-Karboksamidotriptamin
5-Karboksamidotriptamin (5-CT) je triptaminski derivat koji je blisko srodan sa neurotransmiterom serotoninom.
5-CT deluje kao neselektivni pun agonist visokog afiniteta na 5-HT1A, 5-HT1B, 5-HT1D, 5-HT5A, i 5-HT7 receptore, kao i na 5-HT2, 5-HT3, 5-HT6 receptore sa nižim afinitetom. On ima neznatan afinitet za 5-HT1E i 5-HT1F receptore. 5-CT se najjače vezuje za 5-HT1A receptor i nekad se smatralo da je selektivan za njega.
Metilkrotonil-KoA
Metilkrotonil-KoA je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 849,635 Da.
Crouzet-Migette
Kruze Mižet je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 93 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,67 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 640 metara (maksimalnoj 742 m, a minimalnoj 490 m).
5-(Noniloksi)triptamin
5-(Noniloksi)triptamin je derivat triptamina koji deluje kao selektivni agonist 5-HT1D serotoninskog receptora. Povećanje dužine O-alkoksi lanca u ovoj seriji generalno povećava potentnost i selektivnost za 5-HT1D. Najveću aktivnost je utvrđeno da ima noniloksi derivat, koji ima 5-HT1D afinitet vezivanja od 1.0 nM, i koji je oko 300x selektivniji nego za srodni 5-HT1A receptor.
Ly Thanh Tong
Lý Thánh Tông (rođen kao Lý Nhật Tôn, 李日尊; 1023–1072) je bio treći car Vijetnama iz dinastije Ly, koji je vladao od 1054. do smrti. Poput svog oca Lý Thái Tônga se smatra jednim od najboljih vladara vijetnamske historije.
Rodio se kao sin Lý Thái Tônga i njegove supruge Mi Thai. Za krunskog princa je proglašen 1028. po očevom dolasku na carsko prijestolje. Vijetnamski historijski izvori ga opisuju kao izuzetno nadareno dijete te navode da je u djetinjstvu izveden iz carske palače kako bi živio među običnim narodom i tako lakše shvatio njegove probleme. Već sa 15 godina je komandirao vojskom koja je ugušila ustanak u provinciji Lai Chau, a sa 17 godina je služio kao regent dok mu je otac ratovao.
Oca je naslijedio 1054. godine. Odmah je ime države promijenio u Đại Việt ("Veliki Vijet"). Tokom vladavine se istakao dobročinstvom prema siromašnim podanicima, uključujući čak i zatvorenike. Prakticirao je budizam, ali je podizao i hramove Konfuciju. Godine 1060. je na sjevernim granicama porazio vojsku kineske dinastije Song, a 1069. zarobio Rudravarmana III, vladara južne države Champa, koga je pustio u zamjenu za prepuštanje tri granične oblasti.
Bio je oženjen za Y Lan, koja je rodila njegovog sina i nasljednika Ly Nhan Tonga.
659
Godina 659. (DCLIX) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. Oznaka 659. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Grigorije Čudotvorac
Sveti Grigorije Neokesarijski, poznat i kao Grigorije Čudotvorac (o. 213 - o. 270) bio je rani hrišćanski episkop, koji se slavi kao svetac.
Rodio se u bogatoj i uticajnoj paganskoj porodici u Neokesareji (Neocasearea) (današnji Niksar u Turskoj, i po rođenju je dobio ime Teodor. Nakon očeve smrti je zajedno sa bratom Atenodorom išao u Pravnu školu u Beritu, istovremeno prativši sestru koja se trebala udati za rimskog guvernera Palestine. Znatiželja ih je odvela u Cezareju gdje su upoznali hrićanskog učitelja Origena koji je oba brata uspeo preobratiti na hrišćanstvo. Posle nekoliko godina se vratio u rodni grad gde je izabran za episkopa. Prema navodima kasnijih hagiografa je u trenutku dolaska u gradu bilo samo sedamnaest hrišćana, a u trenutku Grigorijeve smrti samo sedamnaest pagana.
Za Grigorija se vezuju priče o čudima, od kojih je najpoznatija ona da je za vreme Decijevih progona hrišćana 250-51. uspeo sakriti sebe i progonjene hrišćane u planinu učinivši ih nevidljivim za rimske vojnike. Zbog toga ga se ponekad naziva i "Drugi Mojsijem".
Pravoslavna crkva proslavlja svetog Grigorija 17. novembra po julijanskom kalendaru.
Rimuš
Rimuš (Rimush) je ime dvojice drevnih mezopotamskih vladara:
Bitka kod Mortemera
Bitka kod Mortemera se odigrala u Normandiji u februaru 1054. između vojske normandijskih baruna i feudalaca u službi mladog vojvode Guillamea (Vilim Osvajač) na jednoj, te francuske kraljevske vojske pod komandom princa Eudesa, brata kralja Henrija I, na drugoj strani. Ona je predstavljala kulminaciju dvogodišnjeg sukoba između Guillamea sa susjednim feudalcima koji su nastojali iskoristiti unutrašnju nestabilnost Normandijskog Vojvodstva izazvanu sporovima Guillaumea sa svojim barunima i članovima vlastite porodice. Vojsci feudalaca se priključio i francuski kralj Henri, iako je u ranijim sukobima podržavao Guillaumea. Saveznici su u Normandiju prodrli u dvije velike grupe; jednu je vodio sam Henri, a drugu njegov brat. Potonja se, prema navodima kroničara, previše raštrkala i rasula zbog neometane pljačke, a što je iskoristila jedna manja grupa normanskih vitezova na čelu sa Gautierom Giffardom i Robertom d'Euom. Oni su iznenada napali i razbili Eudesovu vojsku. Pri tome je zarobljen grof Guy od Ponthieua. Kada je Henri, koji se bio spremao za obračun sa Guillaumeovom glavninom vojske, čuo za bratov poraz, odustao je od daljeg pohoda. Guillaume je to iskoristio kako bi pacificirao sve dotada pobunjene normanske barune; zarobljeni Guy od Ponthieua je pušten nakon što se Guillaumeu zakleo na vjernost.
Aradanski okrug
Aradanski okrug je jedan od osam okruga u Semnanskoj pokrajini na sjeveru Irana. Omeđen je Garmsarskim okrugom na zapadu, Sorškim okrugom na istoku, Teheranskom pokrajinom na sjeveru, te Isfahanskom pokrajinom na jugu. Aradanski okrug utemeljen je 2011. godine odvajanjem od Garmsarskog, a prema popisu stanovništva iz 2006. (kada je još imao status kotara) brojao je 15.418 stanovnika odnosno 4437 porodica. Administrativno je podijeljen na dva kotara (bahša) – centralni i kohanabadski. Glavni grad okruga je Aradan, dok među ostalim mjestima urbani status ima još samo Kohanabad.
MESAM
thumb|Logotip Međunarodnog sajma muzike (MESAM) MESAM je skraćenica za Međunarodni sajam muzike, festival zabavne i narodne muzike koji se održavao tokom 1980-ih i početkom 1990-ih u bivšoj SFRJ. Na njemu su nastupale mnoge zvezde tadašnje zabavne i narodne muzike tadašnje SFRJ. Festival Mesam održavao se u Sava centru u Beogradu, najčešće krajem novembra ili početkom decembra. Trajao je uglavnom nekoliko dana. Sadržao je pop veče i folk veče, kao i revijalne večeri.
Prvi put, festival je održan 1984. godine, dok je poslednji održan Mesam bio 1996. godine. Na prvom Mesamu pobedu u kategoriji zabavne muzike je odneo Oliver Mandić, sa pesmom "Pitaju me pitaju". Kasnije su pobeđivali Bebi Dol, 1986. godine sa pesmom "Inšalah", zatim grupa Zana, a najviše pobeda ostvarila je Maja Odžaklijevska. Pobedila je 1995. godine pevajući kompoziciju Radeta Radivojevića "Budi dobar kao što sam ja", i 1996. godine sa pesmom "Rastanak". Na Mesamu su gostovali i inostrani izvođači. Poslednji Mesam održan je 1996. godine. Mesam 1995. godine bio je posvećen stvaralaštvu Kornelija Kovača, a kao njegovi gosti nastupili su zajedno izvođači sa kojima je on sarađivao, kao što su Zdravko Čolić, Bisera Veletanlić, Lepa Brena i drugi. Pesme koje su se pevale na Mesamu iz kategorije zabavne muzike su i: Oliver Dragojević-"Kad bi samo ljubit znala"(1985), Josipa Lisac-"Bolujem"(1987), Zorana-"Tamo daleko"(1996), Kemal Monteno "Martina"(1984), Zana Nimani-"Što ne znam gde si sad"(1985), Bojan Milanović-"Jutro", Film-"Ljubav je zakon"(1988), Denis i Denis-"Oaza snova"(1985) i mnogi drugi. Među redovnim učesnicima bili su: Oliver Dragojević, Tereza Kesovija, Jasna Zlokić. Maja Odžaklijevska, Marina Perazić, Zana i drugi.
Među hitovima narodne muzike koje je iznedrio ovaj festival su: Biljana Jeftić "Evo ti srce na dlanu", Boban Zdravković "Ne dolazi u moj san", Vesna Zmijanac "Nevera moja", Roki "Ranila me jedna žena", Zorica Brunclik "Evo već je Božić", Hanka Paldum "Pamtim još", Halid Bešlić-"Neću neću dijamante", Zorica Brunclik-"Sve je ljubav", Ceca Veličković-"Lepotan", Ceca Veličković-"To Miki, to", Snežana Savić- "Nova ljubav", Halid Muslimović "Učini bar jedan pogrešan korak", Miloš Bojanić "Jovanović Rada", Šeki Turković - "Šta je ljubav", i mnogi drugi.
1989 - Parada Hitova
Publika je dodelila dve trece nagrade:grupi Zana i grupi Moulin Rouge
1993 - Studio Košutnjak
Mesam 1993. godine je zbog teškog stanja u državi, pomeren i održan februara 1994. godine, i to ne u Sava Centru, već u studiju Televizije Beograd u Košutnjaku. Pobedu je odnela Zorica Marković sa numerom Mirno spavaj nano.
1996 - Hit Parada - 23.03.1996
МЕСАМ
Shoshenq IV
Hedjkheperre Setepenre Shoshenq IV bio je egipatski faraon iz 22. dinastije koji je vladao između vladavina Shoshenqa III i Pamija.
Njegovo je postojanje utvrđeno tek 1990-ih, kada je o tome postignut konsenzus među svim relevantnim egiptolozima. Prije toga se često miješao s kasnijim vladarom koji se danas naziva Shoshenq VI.
Vjeruje se da je bio sahranjen u grobnici Shoshenqa III, iako nije bio njegov sin.
Maništušu
Maništušu je bio akadski kralj od 2306. do 2292. pne.
Bio je sin Sargona Akadskog i otac Naram-sina. Na prijestolju je nasiljedio starijeg brata Rimuša, ubijenog od strane vlastitog dvora.
Za vrijeme svoje vladavine je osvojio grad Širasum (Shirasum) u Elamu (današnji jugozapadni Iran). Poznat je i po tome što je organizirao flotu brodova na rijeci Tigris, koja je krenula u ekspediciju nizvodno te trgovala s preko 37 različitih naroda, isto kao što je i opljačkala rudnike srebra.
Naslijedio ga je sin Naram-sin.
Tết ofanziva
Tet ofanziva (30. januar 1968 — 8. jun 1969.) je bila serija ofanzivnih operacija tokom Vijetnamskog rata, koordinisana između elemenata Narodnog Oslobodilačkog Fronta veličine bataljona i elemenata vojske Severnog Vijetnama veličine divizije protiv vojske Južnog Vijetnama i vojske SAD i drugih saveznika vojske Južnog Vijetnama. Operacije se nazivaju Tet ofanziva pošto su tempirane da počnu u noć 30./31. januara 1969, na dan vijetnamske lunarne Nove Godine. Ofanziva je spektakularno započela tokom proslava Nove Godine, a sporadične operacije povezane sa ofanzivom su se nastavile do 1969.
Strateški kontekst
Angažovanje američkih kopnenih snaga je značajno promenilo strategiju Severnog Vijetnama. Više nego bilo kakav način revolucionarne borbe ili iregularnog rata, sukob se pretvorio u bitke malih intenziteta između regularnih vojnih jedinica obe strane. 8. marta 1965. 3.500 američkih marinaca je postalo prva borbena grupa koja se iskrcala u Južnom Vijetnamu, kao dodatak na 25.000 američkih vojnih savetnika koji su već bili tamo, a četiri dana kasnije predsednik Džonson je objavio da će se broj američkih vojnika u Vijetnamu povećati sa 75.000 na 125.000. Kombinovane snage američke pešadije, artiljerije i vazduhoplovstva su nanosili stalne gubitke Vijetkongu, ali su ti gubici bili konstantno nadopunjivani zamenama iz Severnog Vijetnama, tako da se realno ništa nije promenilo.
Iz američke perspektive, prvih nekoliko godina rata su uključivali uvek sve veće angažovanje snaga u ime stabilizovanja stanja u Vijetnamu. Američka vojska i Ministarstvo odbrane su govorili javnosti da je rat bio pitanje uništavanja pobune na selu. Vojska se fokusirala na „brojanja žrtava“ kao pokazatelj napretka u uništelju pobune. Američka strategija za razračunavanje sa Severnim Vijetnama je bilo korišćenje bombardovanja da bi se zemlja istisla iz sukoba i da se Severnovijetnamci uvuku u neravnopravne konvecionalne bitke kao što je bitka kod Ke Sana.
Visoki vojni komandanti su bili ubeđeni u svoje uspehe i svi su bili bili srećni da podele mišljenje sa novinarima. Tokom 1967, stav komadanata je bio „zadržavanje“ pobune; rat se nikad neće rešiti direktnom vojnom akcijom, ali će biti smanjen na takav intezitet da se vojska Južnog Vijetnama može pobrinuti bez ikakvih preostalih problema.
Plan
Plan za Tet ofanzivu potiče iz 1967, nakon smrti severnovijetnamskog generala Ngajena Či Tana. Glavni strateg je bio Tanov naslednik, general Vo Ngujen Đap, iako je Giap posle ofanzive tvrdio da je bio protiv ove ideje, planirajući je „protiv svoje volje pod pritiskom Politbiroa koji me je dominirao Le Duan". Giap je dugo zagovarao primarno korišćenje gerilske taktike protiv SAD i Južnog Vijetnama, dok je Tan podržavao akciju velikih snaga. Nadglasavajući Giapa, severnovijetnamsko rukovodstvo je odlučilo da je vreme za veliku konvencionalnu ofanzivu. Verovali su da su južnovijetnamska vlada i američko prisustvo toliko nepopularno na jugu da će širok napad izazvati spontane ustanke među stanovništvom Južnog Vijetnama, koji će omogućiti Severnom Vijetnamu da steke brzu i odlučujuću pobedu.
Na kraju je razvijen plan iz više faza: u prvoj fazi, Armija Severnog Vijetnama će pokrenuti napade na granične regione Južnog Vijetnama da bi zatvorila te regione američkom osmatranju. Nakon ovoga, druga faza široko rasprostranjenih napada od strane Vijetkonga direktno na važniji centre države će izazvati kolaps vlade i da će podstaći civile na veliki revolt i da, sa zbacivanjem vlade, Amerikanci i druge savezničke snage neće imati drugog izbora nego da se evakuišu, dovodeći do napada iz treće faze od strane Vijetkonga i severnovijetnamske vojske na izolovane elemente stranih snaga.
Ofanziva je uključivala simultane vojne akcije u većini većih gradova Južnog Vijetnama i napade na američke baze, sa naročitim naporima fokusiranim na gradove Sajgon i Hue. Istovremeno, bitan napad je pokrenut na američku vojnu bazu Ke San. Napad na Ke San je odvukao severnovijetnamske snage od odazive u gradove, ali je Severni Vijetnam smatrao napad potrebnim da bi zaštitio svoje linije snabdevanja na jug.
Američka i južnovijetnamska pripremljenost
U danima koji su direktno prethodili ofanzivi, gotovost i južnovijetnamske i američke vojske je bila relativno smanjena. Severni Vijetnam je objavio u oktobru da će se pridržavati sedmodnevnog primirja od 27. januara do 3. februara 1968, u čast praznika Tet, a južnovijetnamska vojska je napravila planove da dozvoli odsustva velikom delu svojih snaga.
Američka i južnovijetnamska obaveštajna služba je primetila znake velike vojne aktivnosti u mesecima pre ofanzive. Kao dodatak pribavljenim informacijama, posmatranja logističkih operacija su bila vrlo jasna. U oktobru je broj kamiona uočenik kako se kreću na jug ka Ho Ši Minovom putu skočio sa prethodnog mesečnog proseka od 480 na 1.116. U novembru je taj broj bio 3.823, a u decembru 6.315.
Američka pažnja je bila usmerena na tekuću bitku kod Ke Sana i zaključeno je da je ona meta ovih aktivnosti. Američka obaveštajna služba je utvrdila 15.000 severnovijetnamskih vojnika u blizini, a štab Vojne pomoćne komande Vijetnam je bio siguran da je odlučujući sukob neizbežan, iako će biti usmeren samo protiv Ke Sana.
General Vilijam Vestmorlend je upozorio predsednika Džonsona na mogućnost velike ofanzive, verovatno protiv Ke Sana, i smatrao ju je analognom čuvenim vijetnamskim napadima kod Dijen Bijen Fua iz 1950ih, koja je prethodila zakazanim pregovorima kao sredstvo poboljšanja pregovaračkih položaja komunista. Dok je vojna obaveštajna služba videla da se planira ofanziva, nije primetila da će biti široka i da će biti usmerena na gradove.
Specifične operacije
okvir|Mapa Južnog Vijetnama koja pokazuje neke od važnijih meta Tet ofanzive. Takođe je prikazan i Ke San, gde je bio napad koji je prethodio Tet ofanzivi.
Sajgon
Iako je Sajgon bio fokus Tet ofanzive, komunisti nisu tražili kompletno zauzimanje grada, već su imali 6 primarnih meta širom grada: štab Armije Južnog Vijetnama, kancelariju predsednika Tiua, američku ambasadu, vijetnamsku vazduhoplovnu bazu i njene pomorske štabove i nacionalnu radio-stanicu. Ukupno 35 bataljona je napalo ove mete, a mnogi od vojnika su bili prikriveni članovi Vijetkonga koji su živeli i radili u gradu.
Do početka februara, komunistička vrhovna komanda je shvatila da nijedan od njenih vojnih ciljeva nije ispunjen i zaustavili su bilo kakve dalje napade na utvrđene položaje. Sporadične borbe su nastavljene u Sajgonu do 7. marta. Neki delovi grada su teško oštećeni zbog borbe i posebno američkih vazdušnih i artiljerijskih napada. Kineski distikt Čolon je posebno stradao, sa možda stotinama civila koji su ubijeni u američkim protivnapadima.
Američka ambasada
Napad na američku ambasadu je bio posebno značajan u javnom razumevanju kontrole nad situacijom američke vojske. U 2:45 ujutro 31. januara, 19 komandosa Vijetkonga je napalo ambasadu. Iako se napad Vijetkonga u Sajgonu odvijao već više od sat vremena, straža u ambasadi nije bila obaveštena o ovome i nije pojačana. Vijetkong je napravio rupu u zidu dvorišta ambasade, ubio nekoliko vojnih policajaca i ušao u dvorište. Nekoliko preostalih američkih stražara se povuklo u zgradu ambasade i zaključalo vrata. Iako je Vijetkong imao dovoljnu količinu eksploziva, nisu nastavili napad. Oba komandanta odreda Vijetkonga su ubijena u početnom napadu, a preostali gerilci su vrteli bez cilja oko dvorišta. Na kraju je stiglo američko pojačanje i ujutro, šest sati nakon što je počeo napad, vojna policija je povratila dvorište ambasade.
Davši simboličan značaj ovom napadu u “samo srce američke moći u Južnom Vijetnamu”, reporteri su se brzo skupili na mestu događaja. Sa telima mrtvih Vijetkongovaca koja su još uvek ležala razbacana okolo i usred gomile ruševina sa teško oštećene ambasade, general Vestmorlend je održao novinarsku konferenciju unutar dvorišta. Uveravao je skeptičnu štampu da neprijatelj nije ušao u “samu ambasadu” i da saveznici uzvraćaju na ofanzivu. Reporter Vašington Posta se kasnije prisećao: “Reporteri su jedva verovali svojim ušima. Vestmorlend je stajao na ruševinama i govorio je da je sve sjajno”.
Adamsova fotografija
Bitka u Sajgonu je takođe proizvela jednu od najpoznatijih slika iz Vijetnamskog rata fotografa Edija Adamsa nagrađenom Pulicerovom nagradom koja je prikazivala pogubljenje zarobljenog Vijetkongovca 1. februara.
Ngajena Van Lijema je zarobila policija Južnog Vijetnama, koje ga je identifikovala kao kapetana Vijetkongovog voda za ubistva i osvete i optužila ga za ubistva porodica policijskih oficira. On je doveden pred brigadnog generala Ngajena Nok Loana, šefa policije, koji ga je kratko ispitivao. General Ngajen je onda izvukao pištolj iz futrole i ubio zarobljenika. Ngajenovi motivi su možda bili lični; njemu su potčinjeni da je osumnjičeni ubio policijskog majora koji je bio jedan od najboljih Ngajenovih prijatelja, kao i porodicu tog majora.
Hue
Grad Hue je napalo 10 bataljona Armije Severnog Vijetnama i 6 bataljona Vijetkonga i skoro je kompletno zauzet. Hiljade civila za koje je se verovalo da su potencijalno neprijateljski raspoloženi prema vlasti komunista, uključujući vladine zvaničnike, verske vođe i proterane stanovnike, ubijeno je u onome što je postala poznato kao Masakr u Hueu. Grad nije bio povraćen od strane američkih i južnovijetnamskih vojnika sve do kraja februara. Istorijska i kulturna vrednost je uticala na Amerikance da ne koriste masovno vazdušne i artiljerijske napade kao u drugim gradovima, barem ne u početku. Umesto toga, američki marinci iz 1. marinačke divizije i nekoliko južnovijetnamskih jedinica su morali da čiste grad ulicu po ulicu i kuću po kuću; smrtonosni oblik ratovanja sa kojim se američka vojska nije sretala još od Drugog svetskog rata i za koji njeni vojnici nisu bili trenirani. Tokom većeg dela februara, oni su se postepeno probijali prema citadeli, utvrđenoj oblasti površine 3 kvadratne milje, koja je oteta od severnovijetnamskih vojnika nakon 4 dana borbi. Amerikanci su izgubilo 216 ljudi, a Južnovijetnamci 384. Amerikanci su procenili da je Armija Severnog Vijetnama izgubila 8.000 ljudi u gradu i borbama u okolnim područjima. Trajavši 26 dana, Bitka za Hue je jedna od najdužih i možda najkrvavija pojedinačna bitka Vijetnamskog rata. Razmera masakra nad civilima koji su počinili komunisti je shvaćena tek sledećih meseci i godina, dok su poslednje masovne grobnice pronađene 1970. Približno 2.800 ljudi je pronađeno, i još 2.000 osoba je nestalo. Još nekoliko hiljada civila je nastradalo u unakrsnoj vatri.
Ke San
Ke San je bio aerodrom i baza američkih marinaca malo južnije od demilitarizacione zone. Prema rukovodstvu Severnog Vijetnama, napad na Ke San, koji je počeo 21. januara, je smišljen da služi u dve svrhe: kao diverziona taktika da se odvuče američka pažnja i vojska od nadolatećih napada iz Tet ofanzive i da spreči snage u Ke Sanu da napadnu transporte zaliha i vojnika koji su išli na jug duž Ho Ši Minovog puta. Sa druge strane, američka vojska je tvrdila da je svrha baze Ke San bila da isprovocira Severnovijetnamce u dugu bitku, dozvoljavajući američkom vazduhoplovstu i artiljeriji da im nanosi masovne gubitke.
Macelli, Chieti
Macelli je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Tết ofanziva
Ke San
Američki mediji koje su intenzivno pokrivali bitku i često poredili pesimistička poređenja sa Dijen Bijen Fuom, gde je francuska baza bila opkoljena i na kraju poražena od strane Vijetnamaca u Prvom Indokineskom ratu.
Macelli, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 219 m.
Winsted, Connecticut
Vinsted je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.712, što je 391 (5,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Tết ofanziva
Posledice
mini|275p|Vojnik Vijetkonga pod nadzorom policajca čeka da bude saslušan nakon što je zarobljen pri napadu na Sajgon Ukupno, SAD su procenile da je 45.000 vijetkongovskih i severnovijetnamskih vojnika ubijeno, iako ta procena može biti značajno manja zbog prirode preuveličavanja. Oko 6.000 je zarobljeno, dok je broj ranjenih nepoznat. SAD, vojska Južnog Vijetnama, kao i savezničke australijske i južnokorejske snage su pretrpele 4.324 mrtva, 16.063 ranjena i 598 nestalih.
Efekti na Vijetkong
Operativne snage Vijetkonga su bile efektivno osakaćene zbog ofanzive. Mnogi Vijetkongovci koji su pritajeno delovali u gradovima Južnog Vijetnama su se otkrili tokom ofanzive i ubijeni su ili zarobljeni. Organizacija je sačuvana za propagandne svrhe, ali praktično, Vijetkong je bio gotov. Formacije koje su bile nazivane Vijetkong su u velikoj meri bile popunjene severnovijetnamskim zamenama. U stvarnosti, ova promena je imala malo uticaja na rat, pošto Severni Vijetnam nije imao poteškoća da nadoknadi žrtve koje je naneo rat. Nacionalni Oslobodilački Front (političko krilo Vijetkonga) je preobrazio sebe u Privremenu revolucionarnu vladu Južnog Vijetnama i uzeo učešća u potonjim mirovnim pregovorima pod tim imenom.
Komunistička vrhovna komanda nije očekivala psihološki uticaj koji će Tet ofanziva imati na Ameriku. Na primer, napad na američku ambasadu je izveden od strane samo 19 vojnika Vijetkonga, i čak je upotreba ovih vojnika smatrana greškom od strane nekih oficira Vijetkonga. Tek kada su videli kako su SAD reagovale na ovaj napad komunisti su počeli da ga koriste kao propagandu. Vreme ofanzive je određen sa nadom da će američke i južnovijetnamske snage biti manje oprezne tokom Tet praznika. Čista slučajnost je da se ofanziva desila u vreme kada će imati najviše uticaja na američke predsedničke izbore.
Efekti na Ameriku
Činjenica da su komunisti uspeli da pokrenu veliki masovan napad bio je udarac američkim nadama da će brzo pobediti i potpuno je dovelo u pitanje sramotne Vestmorlendove izveštaje o prethodnom napretku u ratu. Takođe, optimističke najave o smanjenju budžeta od strane Džonsonove administracije i Pentagona su došle pod teške kritike i podsmeh.
Videvši kompletan kolaps komunističke ofanzive, nesrazmeran odnos žrtava i nepostojanje narodnog ustanka koji bi podržao ove napade i neuspeh napadača da osvoje i zadrže značajne teritorije, Vestmorlend ju je smatrao pogodnom prilikom za kontraofanzivnu akciju. Sastavio je zahtev za još 206.000 vojnika da nastavi rat nakon ofanzive, potez koji bi zahtevao mobilizaciju američkih rezervista.
Još dok je bio razmatran, zahtev je procureo do štampe i izdan je u tri rubrike nedeljenog izdanja Njujork Tajmsa od 10. marta 1968. Ondašnji pukovnik Dejv Plamer je kasnije napisao u ‘’Pozivu trube’’:
Medijski uticaj
Mnogi ljudi, u to vreme i retrospektivno, kritikovali su američke medije zbog negativnog tona kojim su opisali i rat uošteno, a posebno Tet ofanzivu. Erl Viler, tadašnji Načelnik združenog generalštaba, žalio se “na sve osude i sumornosti koje smo videli u američkoj štampi” nakon Tet ofanzive.
Najpoznatiji primer antiratnog ponašanja je bio specijalan izveštaj Voltera Kronkita od 27. februara 1968. Pokazajući film o ruševinama zgrada uništenih tokom Tet ofanzive i intervjuisajući obeshrabrene vojnike i oficire na bojištu, zaključio je da “se reći da smo zaglibljeni u okršaju čini jedino realističnim, ali opet nezadovoljavajućim zaključkom i tražio je sporazumni kraj rata.”
Uticaj na unutrašnju politiku u SAD
Danima nakon objavljivanja priče Njujork Tajmsa koja se odnosi na Vestmorlendov zahtev za dodatnim trupama, predsednik Džonson je istrpeo poražavajuću uzdržanost na konvenciji Demokratske stranke u Nju Hempširu, jedva završivši ispred senatora Eugena Mekartnija. Uskoro. Senator Robert Kenedi je objavio da će se uključiti u nadmetanje za nominaciju ispred Demokratske stranke, dodatno naglašavajući opadajuću podršku Džonsonovoj administraciji nakon Tet ofanzive. Iako su neki pretpostavljali da je na nedostatak podrške Džonsonu uticalo javno viđenje oslobađanja od Vijetnama, drugi su pretpostavljali da je Džonsonov neuspeh efikasnog vođenja rata izazvao njegov pad u anketama. 31. marta, Džonson je objavio da se neće ponovo kandidovati i objavio je prestanak bombardovanja Severnog Vijetnama.
Takođe u martu, Džonson je objavio da će general Vestmorlend zameniti generala Harolda Džonsona kao glavnokomandujućeg armije. Iako je to tehnički unapređenje, nekolicina je smatrala da je to „smena naviše“ zbog odgovornosti za Tet ofanzivu.
Nihon Shoki
thumb|250px|Stranica Nihon Šokija iz Heianskog perioda
Nihon Shoki počinje sa mitom stvaranja, objašnjavajući porijeklo svijeta i prvih sedam generacija božanskih bića (počevši sa Kunitokotachijem), te nastavlja izlagati mitovbe kao i Kojiki; kasnije nastavlja sa opisom historijskih događaja sve do 8. vijeka. Vjeruje se kako predstavlja pouzdan izvor za događaje u vladavinama careva Tenjija i Temmua kao i carice Jitō. Nihon Shoki naglasak stavlja na zasluge kreposnih vladara kao i pogreške loših vladara. Opisuje brojne epizode iz mitološke ere kao i diplomatske kontakte sa drugim zemljama. Nihon Shoki je napisan na klasičnom kineskom, kao što je to običaj za službene dokumente onog vremena. Kojiki je, sa druge strane, bio napisan kombinacijom kineskog i fonetske transkripcije japanskog (uglavnom za imena i pjesme). Nihon Shoki također sadrži brojne napomene o transliteraciji i objašnjava čitatelju kako se riječi trebaju izgovarati na japanskom. Priče u ovoj knjizi i Kojikiju se zajedno nazivaju Kiki pričama.
Jedna od priča koja se prvi put pojavljuje u Nihon Shokiju je priča o Urashima Tarōu, koja se smatra jednim od najranijih primjera korištenja motiva putovanja kroz vrijeme.
Pax Romana
thumb|right|250px|Rimsko Carstvo godine 117.
Izraz, odnosno koncept "Pax Romane" je u 18. vijeku prvi upotrijebio britanski historičar Edward Gibbon u svom kapitalnom djelu The History of the Decline and Fall of the Roman Empire. Zahvaljujući njemu se početak tog period tradicionalno smješta u 30. pne. kada je Oktavijan pobijedio Marka Antonija u posljednjem od građanskih ratova koji su označili sumrak Rimske Republike te tokom kasnije dugogodišnje vladavine udario temelje novom političkom sistemu čija je glavna značajka bila inzistiranje na stabilnosti. Kao završetak perioda se, isto tako zahvaljujući Gibbonu, obično uzima godina 180. kada je nakon smrti prosvijećenog cara-filozofa Marka Aurelija na vlast došao njegov tiranski i iracionalni sin Komod. Rim je u tom periodu, doduše, vodio ratove, a u provincijama bi se povremeno pojavili i ustanci; međutim, većih sukoba u unutrašnjosti samog Carstva nije bilo - jedini izuzetak je bio kaotični građanski rat u Godini četiri cara 68/69. zbog koga neki historičari kao početak "prave" Pax Romane navode tek njegov završetak. Po sličnim kriterijima se kao kraj Pax Romane ponekad navodi 193. godina i početak građanskih ratova vezanih uz Godinu pet careva.
Gibbonov koncept Pax Romane je u kasnijim vijekovima ne samo dao historičarima da koriste slične izraze za slične fenomene u drugim prostorima i vremenima, nego i služio za opravdavanje imperijalizma, odnosno argumente prema kojima jedino vlast ili hegemonija svjetske sile, odnosno carstva nad malim i etnokulturno heterogenim entitetima može omogućiti nesmetan razvoj civilizacije. Takve ideje se mogli vidjeti i u neposrednoj prošlosti kada se proces globalizacije pod dominacijom SAD krajem 20. vijeka uspoređivao sa Pax Romanom.
Playboy
Playboy je američki erotski časopis. Pokrenut je u Chicagou, Illinois od strane Hugh Hefnera i njegovih suradnika, koji se razvio u korporaciju Playboy Enterprises, Inc. koja uključuje sve vrste medija. Playboy je jedan od najpoznatijih svjetskih brandeva. Osim glavnog časopisa u SAD-u, posebna nacionalna izdanja Playboya izdaju se širom svijeta.
Časopis izlazi jednom mjesečno i donosi fotografije golih žena, zajedno sa raznim člancima o modi, sportu, proizvodima i javnim osobama. Također donosi kratke priče svjetskih poznatih pisaca poput Arthur C. Clarke, Ian Fleming, Vladimir Nabokov i Margaret Atwood. Časopis je poznat po svojim liberalnim stavovima o većini važnih političkih pitanja. Playboyevo korištenje "pristojnih" golih fotografija označeno je kao "meka pornografija/erotika" nasuprot "tvrdoj pornografiji" u časopisima koji su se počeli pojavljivati u 70-ima nakon uspjeha Playboyeva seksualno eksplicitnijeg rivala Penthousea.
Povijest
Prvobitni naziv Playboya bio je Stag Party, ali je časopis Stag kontaktirao Hefnera i obavijestio ga da će zakonski zaštiti svoj naziv ako pokrene časopis pod tim imenom. Hefner i suosnivač i dopredsjednik Eldon Sellers trebali su pronaći novi naziv. Sellersova majka predložila je naziv "The gentlemen's club" (Klub gospode), ali je Alexx Mills, koji je radio u propaloj Playboy Automobile Company, u Chicagu, predložio naziv "Playboy".
Prvo izdanje, objavljeno u prosincu 1953., nije bilo datirano jer Hefner nije hoće li uopće biti drugog izdanja. Složio ga je u svojoj kuhinji dok je živio u Hyde Parku. Na naslovnici je bila Marilyn Monroe, iako je slika prvobitno napravljena za kalendar, a ne za Playboy. Prvo izdanje se rasprodalo za nekoliko tjedana. Poznata naklada bila je 53.991 primjeraka, a cijena je bila tadašnjih 50 centa. Primjerci prvog izdanja u savršenom ili gotovo savršenom stanju prodavali su se za preko $5000 u 2002. godini.
Naklada
Najprodavanije izdanje Playboya bilo je izdanje iz studenog 1972. koje se prodalo u 7,161.561 primjeraka. Četvrtina američke studentske muške populacije kupovala je Playboy svaki mjesec. Na naslovnici je bio model Pam Rawlings, koju je slikao Rowland Scherman.
Zabrane prodaje Playboya
U mnogim dijelovima Azije, uključujući Indiju, Kine, Mianmara, Malaju, Tajland, Singapur i Brunei, prodaja Playboya je zabranjena. Prodaja i distribucija je zabranjena u gotovo svim islamskim državama u Aziji i Africi, poput Irana, Saudijske Arabije i Pakistana.
Fotografi
Za Playboy su radili mnogi poznati fotografi kao što su Richard Fegley, William Figge, Arny Freytag, Ron Harris, David Mecey, Russ Meyer, Pompeo Posar, Suze Randall, Herb Ritts, Stephen Wayda, Sam Wu,R Scott Hooper, Mario Casilli i Bunny Yeager.
Poznate osobe
Mnoge poznate osobe (pjevačice, glumice, modeli, etc.) pozirale su za Playboy tijekom proteklih godina. Neke od njih su:
Glazba:
Šport:
Televizija:
Međunarodna izdanja
(Godine izdavanja Playboya)
Germanski kalendar
Germanski kalendari su bili regionalni poljoprivredni almanasi u upotrebi među Germanskim narodima, pre usvajanja julijanskog i kasnije gregorijanskog kalendara.
Meseci su verovatno bili lunarni, sudeći po terminologiji. Staroenglesko "mónaþ", Staronordijski "mānaðr, i starovisokonemački "mānōd", kao i moderno engleski "month", moderno islandski "mánuður" , moderni švedski "månad", i nemački "Monat" , sve su kognate sa reči za "Mesec".
Germanski narodi su imali svoja imena za mesece, koja su se razlikovala po regionima i dijalektima, a kasnije je to zamenjeno lokalnim adaptacijama rimskih naziva meseci. U germanskim jezicima su uglavnom zadržani stari germanski nazivi za dane sedmice, uglavnom nazvane po germanskim bogovima.
Naš glavni referentni izvor za staroengleske nazive meseci potiče od Prečasnog Bedea (ca.672-735). On je u jednom svom delu, De temporum ratione (De mensibus Anglorum), zabeležio predhrišćanske anglosaksonske nazive.
Karlo Veliki (c.742 ili 747 -814) je modifikovao zvanični julijanski kalendar kako bi na područjima pod njegovim uticajem koristio starovisokonemačka imena. Ona su korišćena do 15. stoleća, a sa nekim modifikacijama do kasnog 18. veka u Nemačkoj i Holandiji (sensu lato). U tabeli su data neka od ovih skorijih nemačkih imena meseci.
Eksterni linkovi
(na engleskom:)
Port Gibson, Mississippi
Port Gibson je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.567, što je 273 (-14,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Marinci
Mornarička ili pomorska pješadija, čiji se pripadnici kolokvijalno nazivaju marinci, u najširem smislu predstavlja izraz za pješadijske formacije ili jedinice posebno obučene i/li namijenjene za djelovanja u okviru ili vezana uz pomorsko ratovanje. Marinci tradicionalno služe kao dio posade ratnih brodova zadužen za vojnopolicijske zadatke i osiguranje plovila, odnosno za vršenje abordaža (nasilnog preuzimanja) neprijateljskih plovila. U novije vrijeme se pod marincima podrazumijevaju jedinice i formacije specijalno obučene i opremljene za desant na neprijateljsku obalu; tada se češće koristi izraz mornaričko-desantna pješadija.
Marinci u organizacijskom smislu, ovisno o državi, mogu predstavljati dio ratne mornarice ili kopnene vojske, a u nekim slučajevima mogu biti i samostalan dio oružanih snaga. Kao primjer se može navesti Marinski zbor SAD koji posjeduje vlastitu logistiku, transportne, artiljerijske, oklopne, pa i zrakoplovne jedinice.
Atmore, Alabama
Atmore je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 10.194 stanovnika.
Gertruda od Nivellesa
Sveta Gertruda od Nivellesa (Gertrude de Nivelles; 626 – 17. mart 659) bila je opatica benediktinskog samostana u Nivellesu u današnjoj Belgiji.
Sopot
Sopot je gradsko naselje u Gradskoj opštini Sopot u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1752 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1720 stanovnika).
Istorija
Varošica Sopot je novije naselje, koje je dobilo današnje ime po istoimenom izvoru. Opisujući boj na Sopotu, (godine 1804.) Petar Jokić veli „ da su se iz Ropočeva povukli južnije, na mesto gde je stara mehana u Sopotu, gde je bio takav lug da je naših deset moglo dočekati stotinu Turaka“. Ova mehana podignuta na drumu koji je iz Beograda preko Ropočeva i Nemenikuća vodio za Topolu i dalje. Osim ove mehane „šindralije“ na mestu, na kome danas Sopot, nije ničega više bilo. Sav je prostor bio naseljen i pripadao je ataru susednog sela Ropočeva. Oko 1838. godine u mestu stare mehane „šindralije“ podignuta je nova samo prepravljena (svojina Stevana Miloševića) Od tada su se počeli ovde naseljavati pojedinci, poglavito iz susednih sela Ropočeva i Nemenikuća. Formirano je ovo naselje, koje je 1893. godine proglašeno za varošicu.
Do 1905. godine Sopot je sa susednim Ropovcem činio jednu opštinu, a te se godine odvojio i obrazovao samostalnu opštinu.
Po popisu iz 1921. godine. Sopot je imao 100 kuća sa 414 stanovnika. Stanovništvo se, prema poreklu, može ovako rasporediti: ima sedam kuća dinarskih doseljenika, pet kuća doseljenika iz moravsko-vardarskih oblasti, dve kuće doseljenika od Timoka, šest kuća doselenika od „preka“ (Banat) i pedesetdve kuće doseljenika iz sela kosmajskog sreza. Varošica je dobila školu 1906. godine a služili se crkvom u Nemenikućama. (podaci krajem 1921. godine).
Ovde se nalazi Stari han u Sopotu.
Demografija
U naselju Sopot živi 1392 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,6 godina (37,8 kod muškaraca i 39,4 kod žena). U naselju ima 599 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,92.
Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Literatura
U uvodnom delu autor je dao kratak istorijski pregled ovog područja od praistorijskih vremena do stvaranje države Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Najveći prilog u ovom delu čine ,»Letopisi« i trudio se da ne propusti nijednu važnu činjenicu u prošlosti opisivanih mesta.
Mehdišaherski okrug
Mehdišaherski okrug je jedan od osam okruga u Semnanskoj pokrajini na sjeveru Irana. Omeđen je Damganskim okrugom na istoku, Semnanskim okrugom na jugoistoku, Sorškim okrugom na jugozapadu, Teheranskom pokrajinom na zapadu, te Mazandaranskom pokrajinom na sjeveru. Mehdišaherski okrug utemeljen je 2007. godine odvajanjem od Semnanskog, a administrativno je podijeljen na dva kotara (bahša) – centralni i šahmirzadski. Prema popisu stanovništva iz 2006. (kada je još imao status kotara) brojao je 42.093 stanovnika odnosno 11.573 porodica, a prema popisu iz 2011. godine 41.896 stanovnika. Glavni grad okruga je Mehdišaher, a ostali gradovi uključuju Dardžazin u centralnom odnosno Šahmirzad u šahmirzadskom kotaru.
Cras (Lot)
Kra je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Kaor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 70 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,22 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 317 metara (maksimalnoj 383 m, a minimalnoj 170 m).
Nacionalni muzej Iraka
mini|desno|275px|Nacionalni muzej Iraka Nacionalni muzej Iraka je smješten u Bagdadu, glavnom gradu Iraka.
Osnivanje
Osnovala ga je britanska putnica i spisateljica Gertrude Bell nedugo prije smrti 1926. godine. Ispočetka se zvao Bagdadski arheološki muzej.
Zbirka
Zbog bogatih arheoloških nalaza Mezopotomaije, njegove zbirke su među najvažnijima na svijetu; poznat je i po kvalitetnom istraživačkom radu kao i načinu prezentacije eksponata. S obzirom na povezanost s Britanijom (i Irakom) svi eksponati imaju dovojezične oznake (engleski i arapski). Sadrži važne artefakte iz 5.000 godina duge historije Mezopotamije u 28 galerija i sefova.
Nedavna historija
Bio je zatvoren 1991. godine za vrijeme Zaljevskog rata zbog bojazni od američkih zračnih napada. Ponovno je otvoren 28.4. 2000. na rođendan bivšeg predsjednika Sadama Huseina.
Muzej je ostao otvoren i na početku američke invazije na Irak 2003. godine, a britanske i američke vojne vlasti - iako nisu službeno ništa obećale - su se suzdržale od zračnih napada na obližnje lokacije. Posljednji službenici muzeja su svoja radna mjesta napustili 8.4. - dan prije ulaska američkih trupa u Bagdad. U slijedećih nekoliko dana su se muzejem kao svojim položajem koristile iračke snage. Američke snage su u Muzej ušle tek 16.4. i tada je otkriveno da je Muzej bio djelomično opljačkan.
Zbog toga što nisu spriječile pljačku muzeja, američka vlada je izložena žestokoj kritici. Nešto kasnije je uz pomoć FBI i UNESCO-a otpočelo lociranje ukradenih predmeta, tako da je do danas veliki dio njih vraćen u Muzej.
Metilglukozid
Metilglukozid je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 194,182 Da.
Attalla, Alabama
Attalla je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 6.048 stanovnika.
Han Yuan
Han Yuan (韓瑗) (606–659), kurtoazno ime Boyu (伯玉), formalno Vojvoda od Yingchuana (潁川公), bio je kineski velikodostojnik u službi dinastije Tang, koji je služio kao kancelar za vrijeme vladavine cara Gaozonga. U carevu nemilost je došao 655. kada je izrazio neslaganje sa carevom odlukom da svoju prvu suprugu Caricu Wang zamijeni sa svojom konkubinom Suprugom Wu (kasnije poznatom kao Wu Zetian). Zbog toga je poslan u progonstvo, gdje je umro 659. godine, neposredno pred početak krvave čistke koju je tadašnja Carica Wu sprovela nad svojim tadašnjim protivnicima.
Mi (glazbeni sastav)
Mi su rock sastav osnovan 1966. godine u Zagrebu.
Snimili su tri singla i bili su vrlo popularni na top ljestvicama. Više puta zajedno su nastupili s Josipom Lisac, Alenkom Pinterič i Krunoslavom Slabincem, koji su pri tom svoje izvedbe prilagođavali Miovcima. Razišli su se 1972. godine, a nanovo su se okupili u originalnoj postavi 2001. godine.
Povijest sastava
Sastav Mi osnovan je u jesen 1966. godine u Zagrebu od bivših članova Magneta i Mjesečara. Originalnu postavu činili su; Neven Mijat (prvi vokal, orgulje, trombon), Mirko Vukšić (gitara, vokal), Siniša Škarica (bas gitara, vokal), Berislav Baranović (ritam gitara, Aljoša Gojanović (saksofon, tenor i bas), Nikica Šprljan (bubnjevi).
Sastav se umjesto snimanju ploča i festivala više bazirao na plesne dvorane i klubove gdje su održali brojne koncerte, a kratko su nastupali i na sjeveru Italije. Njihove plesne večeri bile su rezervirane u Studentskom centru, a pjevač Neven Mijat glasio je za najboljeg domaćeg soul pjevača šezdesetih godina. Zbog Mijatovog crnačkog vokala publika i mediji definirali su ih kao R&B kvintet. Svoj prvi samostalni koncert održali su 9. ožujka 1967. godine u prepunoj sali kina "Zagreb". U veljači 1969. godine nastupili su u Milanu u elitnom klubu "Wanted saloon", te su tada zbog želje da završe studije, odbili ponudu talijanske diskografske kuće i ostanak u Italiji.
Početkom 1970. godine snimili su prve snimke u studiju Radio Zagreba, a skladbe "Dijana" i "Sječanja" objavljene su kao njihov debitantski singl.
Gojanović nakratko odlazi u Robote, ali se 1968. godine zajedno s Joškom Krčevićem (truba) vraća u Miovce. Nastavljaju svirati soul fanfarama i brass zvukom, koji postaje njiho zaštitni znak sve do kraja 1971. kada su se razišli. U međuvremenu pridružio im se i Slaven Beban (tenor saksofon), koji je bio originalni član sastava Maked. Krajem 1970. godine nakon što je završio medicinu, napušta ih Mirko Vukšić, a u sastav kao autor i aranžer dolazi Vedran Božić. Nakon što je završio studij, sastav napušata Neven Mijat, te počinje raditi kao asistent na Elektrotehničkom fakultetu (danas redovni profesor).
U originalnoj postavi (7+1) nanovo se okupljaju trideset godina poslije, 2001. godine.
Toschian, Belluno
Toschian je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.