cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Laza Lazarević
Književni rad
Laza Lazarević pripada piscima realizma. Smatra se tvorcem srpske psihološke pripovetke. Svoje pripovetke Lazarević je objavljivao u časopisima a objavio je samo jednu knjigu pod nazivom „Šest pripovedaka“ jula 1886. godine. Napisao je devet pripovedaka dok je osam ostalo nedovršeno. Za života je objavio osam pripovedaka: „Prvi put s ocem na jutrenje“, „Školska ikona“, „U dobri čas hajduci!“, „Na bunaru“, „Verter“, „Sve će to narod pozlatiti“, „Vetar“ i „On zna sve“. Pripovetku „Švabica“ nije objavio jer je, kako mnogi veruju, bila suviše autobiografska. Objavljena je tek sedam godina nakon piščeve smrti 1898. godine u knjizi „Pripovetke Laze K. Lazarevića“ koju je priredio Ljubomir Jovanović. Sve njegove pripovetke mogu se podeliti na pripovetke iz gradskog i na pripovetke iz seoskog života. Karakteristika Lazarevićih pripovedaka je idealizacija i veličanje patrijarhalnog sveta i porodične zadruge kojoj se sve žrtvuje pa čak i sopstvena sreća.
Lazine nedovršene pripovetke „Na selo“, „Tešan“ i „Sekcija“, čiji su fragmenti objavljeni nakon piščeve smrti, prikazuju istinitiju sliku seljaka nego druge Lazarevićeve pripovetke. U njima je više zrelosti koje pisac duguje iskustvu.
Pripovetke
Pripovetka „Prvi put s ocem na jutrenje“ prvobitno je imala naslov „Zvona sa bogorodične crkve u N.“ i objavljena je u časopisu „Srpska zora“ 1879. godine.
U martu 1880.godine Lazarević objavljuje pripovetku „Školska ikona“ u dubrovačkom časopisu „Slovinac“. Urednik je istočno narečje zamenio južnim, a pisac ga u kasnijim preštampavanjima nije menjao pa je ovo jedina njegova pripovetka u južnom narečju. Motiv pripovetke je sukob idiličnog patrijarhalnog sveta, čiji su predstavnici uzoran sveštenik i pošteni seljaci, sa nosiocem revolucionarnih, destruktivnih ideja koje su oličene u liku novog učitelja. On je predstavljen kao samoljubivi negator postojeće tradicije i kao rušilac patrijarhalnog društva. Popa koji je patrijarhalni starešina sela i vrlo pravičan čovek, pisac je prikazao sa nesumnjivim simpatijama. U seoski idilični svet dolazi učitelj koji unosi nemir i u njega se zaljubljuje popova kći Mara, koja time upropaštava ne samo sebe već i oca. Pop spašavajući školsku ikonu iz zapaljene škole zadobija rane od kojih ubrzo i umire. Na samrti on ipak oprašta ćerki koja se pokajala i koja se vraća patrijarhalnom svetu koji je htela da napusti. Prva polovina pripovetke je daleko prirodnija i uspelija od druge polovine u kojoj pisac ne daje objašnjenja ni motivaciju za događaje koji su presudni za junake.
Krajem juna 1880. godine u časopisu „Otadžbina“ objavljena je Lazarevićeva pripovetka „U dobri čas hajduci!“. Događaji ispričani u njoj mnogo više liče na bajku nego na realnu priču. Junak Time vrlo lako izlazi na kraj sa tri naoružana hajduka koja upadaju u kuću Ugričića. Priča je spretno napisana ali u njoj nema sladunjavosti karakteristične za druge Lazarevićeve pripovetke. Priča je neposredni učesnik događaja koji se sticajem okolnosti našao u kući Ugričića u datom trenutku. Razgovor brata i sestre (Živka i Stanije), kojoj se dopada Time a koji se ne dopada njenom bratu jer mu manjka hrabrosti i jer je Švaba, prekida dolazak hajduka. Time dolazi i uspeva da savlada svu trojicu a Živko mu odaje priznanje zbog hrabrosti. Na kraju pripovetke Stanija i Time su venčani a Živko hvali svoga zeta i govori kako je „pravi Srbenda“.
Apolodor iz Gele
Prema jednoj vesti iz antike, bio je Menandrov savremenik. Ponekad ga se meša sa Apolodorom iz Karista, koji je takođe bio predstavnik nove komedije, no antički izvori i epigrafski natpisi potvrđuju da se radi o dva razlčita pesnika.
Laza Lazarević
Pripovetke
Pripovetka „Na bunaru“ objavljena je sredinom februara 1881. godine u časopisu „Otadžbina“ i predstavlja umetnički najskladniju Lazarevićevu pripovetku. Radi ubedljivosti Lazarević u njoj podražava seljački način govora. Pripovetka veliča zadrugu i prikazuje s jedne strane one koje teže njenom uništenju, a s druge one koji je održavaju. U bogatu i staru zadrugu Đenadića dolazi razmažena i arogantna snaha Anoka koja svojim ponašanjem i egoizmom preti da razori zadrugu. Gospodar zadruge stari đedo Matija to vidi te smišlja kako da snahu nagna na promenu i pokajanje. On naredi svima da samo nju služe i u početku je Anoka besnela još više, da bi se jedne noći njen prkos slomio i ona postaje najpokorniji član zadruge. Na kraju je ipak pobedila zadruga, odnosno njen kolektivni princip nad individualnim rušilačkim.
Las Delicias, Cuencamé
Las Delicias je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Cuencamé.
Laza Lazarević
Pripovetke
Prvi deo „Vertera“ Lazarević je objavio sredinom juna 1881. godine u „Otadžbini“, a ostala tri dela su objavljena do septembra. Ova pripovetka donekle predstavlja parodiju Geteovog „Vertera“. Glavni junak Janko, nesrećno zaljubljen u udatu ženu na kraju pripovetke se ne ubija kao što je slučaj sa Geteovim junakom već biva ismejan i vraćen na pravi put. Janko je zapravo žrtva evropskog romantizma i pravca koji je nazvan verterizam a koji je ušao u modu zahvaljjujući romanu „Jadi mladog Vertera“. On je bio zanesen ovim delom pa se, u jednoj banji u Srbiji i sam zaljubljuje u udatu ženu i čak pomišlja na samoubistvo ali ga od te ideje odvraćaju apotekar Katanić i muž žene u koju je Janko zaljubljen. Pripovetka započinje kao drama da bi se završila kao komedija u kojoj na kraju pobeđuje bračni moral. Nagli preokret junaka nije dovoljno motivisan pa sama pripovetka gubi na umetničkoj realnosti.
Las Delicias, Cuencamé
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1934 m.
Laza Lazarević
Pripovetke
U jesen 1881. godine Lazarević piše pripovetku „Sve će to narod pozlatiti“ a objavljuje je sredinom januara 1882. godine u „Otadžbini“. Po mišljenju Milana Kašanina ona predstavlja jednu od najistinitijih i najsavršenijih priča i izvan okvira srpske književnosi. To je jedina Lazina pripovetka koja nema optimistički preokret. Postoje dva jasno odvojena dela. U prvom se daje slika ljudi koji na pristaništu iščekuju dolazak broda a u drugom dolazak broda i rasplet. Na početku pripovetke postoji kontrast između uzdržanog majora Jelačića i njegove sreće što dočekuje ženu sa detetom i uznemirenog Blagoja kazandžije i njegove nesreće što dočekuje ranjenog sina iz rata. Kontrast je i u samom Blagoju, između njegove unutrašnje tragedije i spoljašnje ravnodušnosti kao i kontrast između mladog invalida koji je žrtva i društva koje je ravnodušno. Lazarević je ovde izneo sliku društva koje ne brine o onima koji su se žrtvovali za otadžbinu i staje na njihovu stranu.
Početkom aprila 1889. godine u „Otadžbini“ objavljena je Lazina pripovetka „Vetar“. Glavni junak pripovetke Janko, odriče se ljubavi zarad majke. Ovde je kult majke uzdignut do vrhunca. Janko se zaljubljuje u ćerku slepog Đorđa koja je lepa i plemenita ali pošto se majci ne dopada njegov izbor i protivi se braku jer ne želi da joj se sin oženi devojkom koju vidi prvi put u životu, teška srca odustaje od svoje sreće kako njegova majka ne bi bila povređena. Sukob želje i moći, razuma i osećanja je u središtu pripovetke a drama se odvija na unutrašnjem planu glavnog junaka.
„Švabica“ je najverovatnije napisana za vreme Lazarevićevih studija u Berlinu i nastala je na osnovu piščevog neposrednog doživljaja. Ova pripovetka, neobjavljena za piščeva života, napisana je u formi pisma koje Miša šalje drugu. Miša Maričić je mlad student medicine u Nemačkoj koji se zaljubljuje u gazdaričinu ćerku „Švabicu“, odnosno Anu. U pismima se Miša ispoveda svom drugu o svemu što se dešava između njega i Ane. U Maričiću se odvija unutršnja drama i borba između lične sreće i dužnosti prema porodici, između svog zadovoljstva i porodičnog bola. Maričić ne gleda na svoj problem samo sa socijalnog stanovišta već i sa moralnog. On ne želi da njegova sreća nanese bol i unesreći njegovu porodicu i prijatelje ,a takođe je i svestan da pod tim uslovima ni on ni Ana ne mogu biti srećni. Miša se odriče velike ljubavi zarad dobrobiti porodice i njenog mira. Svojim postupkom je slomio i Anino i svoje srce ali je bio slobodan da se vrati porodici koju je trebalo da izdržava.
Kritički osvrt
Lazarević je u mladosti bio i sam pristalica novih ideja, protivnik starog morala i starog poretka, ali je u osnovi bio plemenit i sentimentalan, nimalo rušilac i inovator. Počeo je da piše kao zreo čovek. Kada je zadruga počela da se ruši, a porodični moral da opada, kod njega se javila romantičarska težnja za prošlošću. U borbi između tradicionalne misli i nove, kosmopolitske i rušilačke, on se opredelio za tradiciju, za sve ono što je naše, za samonikle tvorevine srpskog i balkanskog duha. U sukobu između porodice i ličnih prohteva pojedinaca, Lazarević se stavio na stranu porodice. Nežne i osećajne prirode, on je stvarao lirsku pripovetku sa etičkim smerom. Ranija kritika, koja je uvek priznavala visoke umetničke vrednosti njegovih pripovedaka, kritikovala je njegove tendencije i nazivala ga konzervativnim piscem koji je za ljubav pouke često melodramatično završavao svoje priče.
Međutim, ako se Lazarević katkad i udaljavao od stvarnosti, on je to ipak činio iz umetničkih razloga: da u svoje realističko slikanje života prožme diskretnim lirizmom, plemenitim i uzvišenim idejama i osećanjima. I u izražaju on se uglavnom vodi umetničkim razlozima. Posmatrajući život, on je zapažao karakteristike tipova, prizora, razgovora, beležio uzgred, a docnije naporno i savesno tražio mogućnosti kako da tu građu pretoči u jeziku prikladno, neusiljeno i koncizno delo. On je jedan od retkih srpskih pisaca koji su po cenu velikih napora tražili najbolji izraz i najskladniji oblik, koji je umeo da izabere fabulu, da je razvije dramatično, da kroz nju opiše zanimljive epizode, žive dijaloge, da da plastične opise i uzbudljiva i nežna osećanja. Čitajući velike evropske pisce, naročito Turgenjeva i Gogolja, on je na njihovim delima razvio ukus i učio veštinu izraza i komponovanja. Lazarević je književni posao shvatio ozbiljno i savesno; bio je svestan da srpskoj pripoveci nedostaje umetnička forma, a ne nadahnuće, i odista je uspeo da je reformira i da srpsku pripovetku uzdigne na nivo evropske umetničke pripovetke.
Postoji i Nagrada Laza K. Lazarević koja se dodeljuje u Šapcu svake godine
425. pne.
Godina '''425. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina tribunata Atratina, Medulina, Cincinata i Barbata (ili, rjeđe, godina 329. Ab urbe condita). Oznaka 425. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
mini|Brončani spartanski štit zaplijenjen od Atenjana u bitci kod Pilosa
Sob
Sob (lat. Rangifer tarandus), poznat i kao irvas i karibu, je vrsta jelena, jedinog predstavnika svoje potporodice koji naseljava tundre sjeverne Euroazije, Sjeverne Amerike i Grenlanda. Ovo je jedina vrsta jelena u kojoj i mužjaci i ženke imaju rogove. Sjevernoameričkog karibua neki stručnjaci smatraju istom vrstom, dok ga drugi, na osnovu upadljivih razlika tretiraju kao odvojenu vrstu. Sigurno je da postoji čak 20 podvrsta, kojima težina varira od 60 do 300 kilograma. mini|left|Zaprega sa sobovima u [[Arhangelsku (Rusija) koncem 19. st.]] mini|left|Veliki mužjak soba
Rasprostranjenost
Udomaćeni sobovi se većinom mogu naći u Skandinaviji i sjevernoj Rusiji, dok divlji sobovi obitavaju u Norveškoj, Sjevernoj Americi i na Islandu (gde su ih ljudi doveli u 18. stoljeću). Posljednje utočište divljih sobova se nalazi u dijelovima južne Norveške. Južna granica njihova prirodnog staništa je približno oko 62° sjeverne geografske širine. Početkom 20. stoljeća nekoliko sobova iz Norveške je uvedeno na južnoatlantske otoke Južne Georgije. Dva prepoznatljiva krda danas još preživljavaju na tim otocima, razdvojena ledenjacima. Njihov broj nije nikada veći od nekoliko tisuća, ali su postali simbol otočja, te njihova zastava i grb imaju lik soba.
Salitrillos, Vanegas
Salitrillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Vanegas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 55 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1851 m.
Sob
Odlike
Sobovi su prekriveni gustim krznom, imaju kratke noge i rep. Dlakava njuška i malene uši spriječavaju gubitak toplote. Široka i ravna kopita su prilagođena hodanju po snijegu. Težina ženki varira između 60 i 170 kilograma, dok su mužjaci malo krupniji i kod nekih podvrsta mogu težiti do 300 kilograma. Kod oba spola rastu rogovi. Rogovi su razgranati i zabačeni unatrag preko vrata, a potom se povijaju naprijed, račvaju se i nisu jednaki s obje strane, a brojni parošci se granaju u čudnim kutovima. Kod sobova koji žive na Skandinaviji rogovi starijih mužjaka otpadaju u studenom ili prosincu, mlađih mužjaka u rano proljeće, dok ih ženke zadržavaju tijekom cijele zime i otpadaju tek u ljeto. Pripitomljeni sobovi su teži i imaju kraće noge od svojih divljih rođaka. Životni vijek im je od prosječnih 4,5 do maksimalnih 13 godina. Sobovi su preživači i imaju četvorodijelni želudac. Zimi se pretežito hrane lišajem (Cladonia rangiferina), popularno prozvanim „sobovska mahovina“, do kojeg dolaze razgrtanjem snijega prednjim nogama. Ljeti se hrane lišćem vrba i breza, kao i travama (šaš, rogoz). Međutim, poznato je da će pojesti i ptičja jaja, ribu jezersku zlatovčicu i leminge koje ubiju svojim kopitima. Sjevernoamerički sobovi mogu trčati brzinom od 80 kilometara na sat i prijeđu 5.000 kilometara godišnje. Također su dobri plivači, te neće oklijevati preplivati širu rijeku ili veće jezero. Sob je jedina životinja na svijetu koja vidi, i ljudima nevidljivu, ultraljubičastu svjetlost. mini|left|Najmanja vrsta soba, Svalbardski sob
Prilagodbe
mini|left|Krdo grenlandskih sobova na rijeci [[Thelon, Nunavut (Kanada)]] Sobovi imaju noseve posebno prilagođene na hladan arktički zrak. Prilikom udisaja, nosna školjka povećava površinu unutar nozdrva te se termoregulacijom zagrijava hladan zrak prije no što uđe u pluća, a voda od izdahnutog zraka se kondenzira, ostajući zarobljena u ustima soba. Ova voda vlaži suhi zrak koji životinja udiše i vjerojatno ga apsorbira u krv preko sluzokože jednjaka. Kopita sobova se adaptiraju u ovisnosti od godišnjeg doba. Ljeti, kada je tundra vlažna i meka, jastučići na kopitima postaju spužvasti kako bi osigurali dodatno trenje prilikom kretanja. Zimi, jastučići se skupljaju i zatežu, otkrivajući rub kopita koji je tvrd i koji tada služi za razbijanje leda i smrznutog snijega, spriječavajući proklizavanje i omogućujući pronalaženje hrane ispod snijega. Krzno soba ima dva zaštitna sloja, gust i vunast omotač, te vanjsku dužu dlaku koja je šuplja i ispunjena zrakom.
Grm (Trebnje, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 96 stanovnika.
Reference
Grm
Sob
Razmnožavanje
Sobovi se razmnožavaju u ovisnosti od godišnjeg doba. Sezona parenja normalno počinje rano u rujnu i traje tri do četiri tjedna. Trudnoća traje oko sedam mjeseci (210 do 220 dana). Preko ljeta, mužjaci se odvajaju u manja krda u potrazi za hranom. Vraćaju se u glavno krdo kako bi se pripremili za parenje. Kako se sezona za parenje približava, mužjaci gube kožu sa svojih rogova, vratovi im odebljavaju, testisi se znatno uvećavaju i raste im griva. Postaju nestrpljivi i nemirni, te počinju juriti za ženkama. Također isprobavaju svoju snagu sporadičnim, ali grubim okršajima. Ponekad, tijekom tih natjecanja neki znaju smrtno stradati.
Tijekom sezone parenja mužjaci ne jedu puno i mogu izgubiti i do 1/3 svoje tjelesne težine. Sezona parenja traje 25 do 30 dana, a najviša seksualna aktivnost mužjaka traje 10 do 22 dana tijekom sezone. Ženke su spolno zrele od jedne do jedne i pol godine, a sposobne su za rađanje 10 do 15 godina. Dok se „tjeraju" skaču na druge sobove i također postaju nemirne. Plodnost traje od 12 do 24 sata, a ako ženka nije oplođena tijekom prvog ciklusa, 11 do 20 dana poslije je opet spremna za parenje.
Apolodor iz Karista
Napisao je 47 komedija i pet puta osvojio prvo mesto u dramskim nadmetanjima. Bio je Posidipov savremenik, a prvi je komad izveo na pozornicu oko 285. pne.
Apolodorova Svekrva (Ἑκύρα) poslužila je kao uzor za Terencijevu Svekrvu, a Tužitelj (Ἐπιδικαζόμενος) za Terencijevu palijatu Formion. Na osnovu ovih rimskih prerada zaključujemo da se Apolodor nalazio pod snažnim Menandrovim uticajem te da je jedna od njegovih odlika bila velika brižljivost, gotovo sitničavost, u strukturiranju zapleta.
Ne treba ga mešati s Apolodorom iz Gele, takođe pesnikom nove atičke komedije.
El Tarimo, Zirándaro
El Tarimo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zirándaro.
Rock Around the Clock
"Rock Around the Clock" je 12-bar-blues pjesma koju su 1952. napisali Max C. Freedman i James E. Myers (pod pseudonimom "Jimmy De Knight"). Njenu najpoznatiju i uspješnu verziju su snim,li Bill Haley and His Comets godine 1954. Došla je na prvo mjesto britanskih i američkih top-lista.
Često se za tu verziju navodi da je prva rock and roll ploča, iako je već prije toga Bill Haley u sličnom stilu napravio uspješnu pjesmu "Crazy Man, Crazy" 1953, a prije toga je 1954. sa pjesmom "Shake, Rattle and Roll" došao na prvo mjesto Billboard R&B liste. Haleyeva je verzija usprkos toga ustala upamćena kao neslužbena himna "buntovne" i nonkonformističke omladine u SAD 1950-ih te se upravo ona smatra zaslužnom za uvođenje rock and rolla u mainstream kulturu SAD i ostatka svijeta.
Iako je prvu verziju snimio italoamerički bend Sonny Dae and His Knights 20. marta 1954. poznatija verzija Bill Haley & His Comets ne predstavlja cover verziju u širem smislu riječi. Myers je tvrdio kako je pjesma napravljena izričito za Haleya, ali je on nije mogao snimiti sve do 12. aprila 1954.
Originalni naslov pjesme je bio "We're Gonna Rock Around the Clock Tonight!". To je kasnije skraćeno na "(We're Gonna) Rock Around the Clock", kasnija izdanja su koristila još kraći naslov "Rock Around the Clock".
Velikim hitom je postala prije svega zahvaljujući tome što se 1955. koristila u uvodnoj špici popularnog filma Blackboard Jungle. Za to je, između ostalog, bio zaslužan Peter Ford, sin glavnog glumca Glenna Forda, čiju je kolekciju ploča otac posudio nastojeći producentima demonstrirati muziku koju je voljela slušati tadašnja američka omladina.
Bašino Selo
Bašino Selo je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Bašino Selo je naselje u okviru opštine Veles.
Prirodni uslovi
Bašino Selo je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Velesa, selo je udaljeno 5 kilometara severno.
Selo Bašino Selo se nalazi u istorijskoj oblasti Povardarje. Selo je na levoj obali Vardara, na približno 180 metara nadmorske visine.
Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).
Istorija
Bašino Selo ima bogat istorijski razvitak. Dobar deo njegovog stanovništva se iselio u Kumanovo, po spajanju železnicom 1888. godine.
Po statistici sekretara Bugarske egzarhije iz 1905. godine, u selu je živelo 1.200 pravoslavnih Slovena. , a u selu su postojale bugarska i srpska škola.
Stanovništvo
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%), a ostatak su mahom Srbi.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Mihajlo Mitrović
Mihajlo Mitrović je jugoslavenski arhitekta.
Rođen je 1. septembra 1922. u Čačku. Diplomirao je 1948. na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu. Bio je stipendista Ujedinjenih nacija u Francuskoj i Danskoj 1950. Radio je u Urbanističkom zavodu Srbije, i uradio je generalne urbanističke planove za Zaječar, Trstenik, Pirot, Niš, Banju Koviljaču, Lazarevac, Vrnjačku Banju. Bio je direktor „Projektbiroa“ (1961-81). Od 1980. je redovni profesor na Fakultetu primenjenih umetnosti u Beogradu. Bio je generalni sekretar Saveza arhitekata Jugoslavije, predsednik Saveza arhitekata Srbije. Za počasnog doktora Beogradskog univerziteta promovisan 1999. Za predsednika Akademije arhitekture izabran 1999. godine. Tu funkciju obavlja i danas. Izabran je za inostranog člana Ruske akademije arhitekture i graditeljskih nauka (osnovane ukazom Katarine Velike 1764).
Saveznu nagradu za arhitekturu Borba, najprestižnije arhitektonsko priznanje u socijalističkoj Jugoslaviji dobio je za projekat Geneksove kule.
Bavi se arhitektonskom publicistikom i kritikom. U zagrebačkom „Oku“ imao je svoju kolumnu (1983-89), pisao je za NIN od 1974. do 1983. godine. U „Politici“ neprekidno piše kolumnu o arhitekturi 42 godine. Autor je knjiga „Novija arhitektura Beograda“, „Sve je arhitektura“ i „Na kraju veka“.
Bansko (Makedonija)
Bansko je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Bansko je naselje u okviru opštine Strumica.
U Banskom se nalazi poznata makedonska banja poznata kao Banja Bansko koja je postojala još u antičko doba. Po banjskim izvorima je i selo dobilo naziv.
Prirodni uslovi
Naselje Bansko se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno na južnom obodu Strumičkog polja, na mestu gde se ono izdiže u prva brda, koja ka jugu prelaze u planinu Belasicu. Nadmorska visina naselja je približno 290 metara.
Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Bansko je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 1.992 stanovnika.
Stanovništvo u selu je etnički mešovito. Glavninu čine etnički Makedonci (53%) i Turci (45%), a ostalo su Srbi i Romi. Do sredine 20. veka Turci su bili većina u naselju, ali su se potom u značajnom broju spontano iselili u maticu.
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje, a manjinska islam.
Kriva reka (pritok Pčinje)
Kriva reka je najveća pritoka rijeke Pčinje u Makedoniji, i najznačajnija rijeka na sjeveroistoku Makedonije duga 75 km, sa površinom sliva 1002 km².
Geografske karakteristike
Kriva reka izvire na sjeveroistočnim padinama Osogovskih planina ispod Carevog vrha (2085 m.), na nadmorskoj visini od 1932 m., a uvire u rijeku Pčinju ima kod sela Klečevce na nadmorskoj visini od 294 m. Od izvora do prve pritoke Kiseličke reke (oko 18 km od izvora), rijeka teče na sjeverozapad, a zatim naglo skreće na jugozapad.
Estuarij Krive reke je kompozitni; smjenjuju se klisure (Židilovska-Palanačka, Psačka, Markova i Vakufska) sa erozivnim proširenjima (Uzemsko, Trnovečko, Sredorečko) i kotlinama (Slaviška, Kumanovska). Do sela Opila, korito rijeke je usječeno u kristalične stijene, a nizvodno od sela Beljakovce uglavnom prolazi kroz tercijarne vulkanske stijene. Od sela Beljakovce do uvira teče kroz eocenske sedimente (pješčanike, pločaste stijene).
Od ušća do izvora Kriva Reka prolazi pored slijedećih naselja; Klečevce, Dovezence, Beljakovce, Konjuh, Šopsko Rudare, Dimonce, Vakuf, Kratovo, Ketenovo, Krilatica, Opila, Psača, Konopnica, Martinica, Kriva Palanka, Krklja i Kostur.
Republika Siena
Republika Siena (talijanski: Repubblica di Siena ili službeno na latinskom Respublica Senensis), bila je srednjovjekovna grad-država, oko grada Siene, u današnjoj Toskani, Italija.
Republika je egzistirala je od kraja 11. vijeka do 1555., kad je konačno pokleknula pred vječitim rivalom Republikom Firencom, udruženom sa španjolskim kraljem.
Historija
Gradom Sienom sve do kraja 11. vijeka vladao je lokalni biskup, ali je njegova moć vremenom slabila tako da je bio primoran da sa plemstvom podjeli vlast u zamjenu za pomoć prilikom graničnog spora sa susjednim Arezzom.
Proces jačanja svjetovne vlasti završen je 1125. kada je Siena postala nezavisna od crkvene vlasti i biskupa, tad je izabrana Vlada konzula (1125.-1199.) na čelu sa izvjesnim - Mancom koji je izabran za prvog konzula. Republika Siena je 1179 sastavila vlastiti ustav. To razdoblje je bilo značajno za Sienu, jer tada je izgrađena Sienska katedrala i izgrađen Trg na poljani (Piazza del Campo) sa ulicama, koje su vodile ka trgu.
Krajem 12. vijeka točnije - 1199. izabran je Malapresa da Lucca, kao prvi podesta, nove sienske vlade, koja je zamjenila je dotadašnju aristokratsku Vladu konzula. Vremenom su sve više obični građani postajali članovi sienske vlade, a Republika Siena se sve više teritorijalno širila, tako da je sredinom 16. vijeka imala 40.000 ljudi, što je za ono vrijeme bila zavidna brojka. Okolni feudalci u utvrđenjima oko grada priznavali su gradsku vlast.
Republika Siena je od 13. vijeka postala rival susjednoj Republici Firenci, jer je bila gibelinska, za razliku od Republike Firence koja je bila gvelfska.
Republika Siena i Republika Firenca vodile su više međusobnih bitaka i sklapale kratkotrajna primirja (Mir iz Fonterutolija 1201.) Sienski gibelini su uz pomoć kralja Manfreda Sicilijanskog 4. septembra 1260. u Bitci kod Montapertija pobijedili firentinske gvelfe. ,
Nakon Bitke kod Colle 16. - 17. jun 1269. u kojoj su firentinski gvelfi pobjedili sienske gibeline u Sieni su vlast preuzeli gvelfi i formirali svoju Vladu tridesetšestorice - 1270. u koju su ušli samo bogatiji trgovci - deklarirani gvelfi. Nakon toga se vlada Siene, još puno puta mijenjala; Vlada dinastije plemenitih (1277.), Vlada petnaestorice (1280. -1286.), Vlada devetorice ( 1286. - 1355.), Vlada dvanaestorice (1355.), Vlada trinaestorice (1368.) Vlada petnaestorice (1369.), Priorska vlada (1385. - 1399.), Viscontiji (1399.-1404.), Vlada signorije (1487. - 1525.)
Republiku Sienu opustošila je crna smrt 1348. poslije koje se nikad nije potpuno oporavila i povratila nekadašnju moć. Otada je Sijena bila inferiorna prema Republici Firenci. thumb|left|Karta Republike Siene iz 1494.
Kraj Republike Siene
Republika Siena ostala je nezavisna sve do polovice 16. vijeka, kad je Cosimo I. de' Medici, veliki vojvoda Toskane 1554. uspio okupiti veliku vojsku u koju su ušle firentinsko - španjolske snage i navalio na Sienu, koja je obranu povjerila Pieru Strozziju. Kada je Piero poražen u Bitci kod Marciane - 1554. Siena se više nije mogla nadati nikakvoj pomoći, te se predala 17. aprila 1555. nakon 18 mjeseci otpora, i to je bio konačan kraj Republike Siene. Nakon podpadanja pod vlast Firence broj stanovnika opao je na 20.000 ljudi.
Od 1555. do 1559. Republika Siena egzistirala je u nekoj vrsti protektorata pod carem Svetog Rimskog Carstva i Velikog Vojvodstva Toskana. U tom periodu je radila i Vlada Republike Siene u kojoj su bili pripadnici 700 porodica iz Montalcina, posljednjeg ostatka sienske nezavisnosti, koji je zadnji 1559. pripojen Velikom Vojvodstvu Toskana.
Vellego, Savona
Vellego je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 391 m.
Ishcamut Dos, Yajalón
Ishcamut Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 924 m.
Trnavci
Trnavci može označavati:
Ulm, Cerbăl
Ulm je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Cerbăl.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 584 m.
Бранковина
Бранковина је насељено место града Ваљева у Колубарском округу северно од Ваљева око 12 km. Надморска висина је 267 m. Према попису из 2011. било је 520 становника.
У оквиру места Бранковина постоје и две културно - историјске целине које чине знаменито место Бранковина. Црква Светих Арханђела, која је завршена 1830. године, задужбина је Проте Матеје Ненадовића. Добро је очувана, а при цркви се чува драгоцена црквена ризница у виду својеврсне музејске збирке. Њу чине црквене предмети, богослужбене књиге и историјски документи из 18. и 19. века.
У непосредној близини цркве је група надгробних споменика из 19. века, њих око двадесетак. Овде су сахрањени бројни чланови породице Ненадовић, али и виђеније личности неких других породица из Бранковине.
Ретки примерци народног градитељства, собрашице, којих има 5 сачувани су такође у порти цркве. Потичу из 19. века, грађене су у близини цркава или манастира. Служиле су за окупљање народа у време светковина, сабора, црквених празника. Једноставног су облика, правоугаоне основе, са ниским, каменом озиданим темељом и четвороводним кровом. Некада су биле покривене шиндром, а данас бибер црепом.
У школском дворишту, другом делу културно - историјског комплекса, које раздваја Школски поток, налази се још један споменик народног неимарства, вајат Ненадовића. У њему је 1826. године рођен књижевник Љуба Ненадовић. Прва државна школа сазидана је 1836. године у Бранковини. То је масивна приземна грађевина правоугаоне основе. У складу са народном градитељском традицијом и изгледа као нешто већа сеоска кућа. Њен унутрашњи распоред је прилагођен школској намени. Ова стара школа се назива „Протина“. Данас је у овој згради постављена музејска изложба посвећена развоју школства и просвете у то време. Посебно је занимљив реконструисани ентеријер једне учионице с краја 19. века. Нова школска зграда је подигнута 1894. године. У њој је учила песникиња Десанка Максимовић, а њен отац је био учитељ у тој школи. „Десанкина школа“ је обновљена 1985. године.
У новоуређеном простору налази се стална изложбена поставка о животном и књижевном путу песникиње, сала за програме и библиотека. Иза ове школе налази се помоћна зграда, вероватно подигнута средином 19. века, текође вредан примерак народног неимарства. Служила је као школска писарница.
У близини села се налази и Споменик на Бранковинском вису, пирамидалног облика, висине 4,55 метара, као обележје места одакле је 28. фебруара 1804. године народ ваљевског краја, под вођством проте Матеје и Јакова Ненадовића започео борбу против турског завојевача. Споменик је подигнут на 150-огодишњицу подизања устанка.
Демографија
У насељу Бранковина живи 448 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 40,5 година (39,5 код мушкараца и 41,6 код жена). У насељу има 160 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,58.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Asfalt
thumb|400px|Asfalt pripremljen za asfaltiranje puta Asfalt je mješavina mineralnih tvari i bitumena kao vezivnog sredstva, koji s obzirom na sastav smjese može zauzimati različit količinski udio. S obzirom na varijabilnost svojih komponenti (vrsta i količina) moguće je proizvesti asfalt koji će imati različite osobine.
Etimologija
Riječ asfalt dolazi od francuske riječi asphalte bazirane na latinskim riječima asphalton, asphaltum, koje su izvedene iz grčkih riječi ásphalton, ásphaltos (άσφαλτος). Grčke riječi znače: α : "bez" i σφάλλω : "padanje".
Gioiello, Pavia
Gioiello je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 85 m.
Na levo krug
Na levo krug je jugoslovenski crno-beli kratki igrani film snimljen 1969. godine u režiji Stjepana Zaninovića. Predstavlja drugi deo ciklusa Kad sam bio vojnik, posvećenom životu regruta tadašnje JNA na odsluženju vojnog roka, te je originalno emitovan na televiziji.
Cavallo Grigio, Asti
Cavallo Grigio je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 249 m.
Acuautepec o Agua de la Caña, Santiago Pinotepa Nacional
Acuautepec o Agua de la Caña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Pinotepa Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 307 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 136 m.
La Loma de Zacatepec, Muñoz de Domingo Arenas
La Loma de Zacatepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Muñoz de Domingo Arenas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2519 m.
Niedertrebra
Nidertrebra je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 75 opštinskih središta okruga Vajmarer Land. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 848 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16071064.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vajmarer Land Nidertrebra se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Vajmarer Land. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 138 metara. Površina opštine iznosi 9,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 848 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 94 stanovnika/km².
El Jaral, Lagos de Moreno
El Jaral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1855 m.
Grmada (Trebnje, Slovenija)
Grmada je naselje u slovenskoj Općini Trebnju. Grmada se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 29 stanovnika.
Gélannes
Želan je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ob koja pripada prefekturi Nožan sir Sen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 706 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 58 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,13 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 75 metara.
Étienne-Jules Marey
Étienne-Jules Marey (Beaune, Côte-d'Or 5. mart 1830 – Pariz, 21. maj 1904) bio je francuski naučnik, najpoznatiji kao pionir kronofotografije. Započevši proučavanje cirkulacije krvi u ljudskom tijelu, prebacio se na proučavanje pokreta životinja te je koristio medij fotografije kako bi ih zabilježio. Zbog svojih dostignuća se smatra važnom osobom za razvoj kardiologije, medicinskih mjernih instrumenata, avijacije ali i za historiju filma.
Kronofotografija
thumb|Mareyeva fotografska puška
Godine 1882. je Marey izradio kronofotografsku "puškju", odnosno uređaj koji je bio u stanju napaviti 12 uzastopnih fotografija u sekundi. Za taj uređaj je zanimljivo da su se snimke radile na jednoj te istoj slici, a što je Marey koristio kako bi detaljno proučavao pokrete konja, ptica, pasa, ovaca, magaraca, slonova, riba, insekata, reptila i mikroskopskih stvorenja. Marey je pomoću nje izradio studiju o tome da se mačke uvijek dočekuju na noge. Slične je studije radio o kokošima i psima. Marey je također proučavao ljudske pokrete te je 1894. izdao knjigu Le Mouvement 1894.
Opština Vulturu, Constanța
Vulturu je opština u Rumuniji u okrugu Konstanca.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 122 m.
El Rocío, Empacadora de Cebolla, Ayala
El Rocío, Empacadora de Cebolla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Ayala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1167 m.
Krakow, Wisconsin
Krakov je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 354.
RoboCup 2015
RoboCup 2015 je 19. svjetsko prvenstvo u robotici, održano od 17. do 23. 7. 2015. u kineskom gradu Hefeiju. Natjecanja su se odvijala u deset različitih disciplina i na njima su sudjelovali timovi iz ukupno 47 država svijeta. Prema osvojenim najboljim mjestima, najuspješnije države redom su Iran, SAD, Kina, Japan i Australija.
Spasilačka simulacija
Podaci za multiagente (virtualne robote) i infrastrukturu nisu poznati.
Ruma, Illinois
je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 317, što je 57 (21,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Redovnik
Redovnik ili redovnica je osoba koja prakticira religijski asketizam, tj. kondicionizam uma i tijela u korist duha, i to tako što ili živi povučeno i u samoći ili s određenjim brojem istomišljenika dok pri tome uvijek održava određeni stupanj fizičke odvojenosti od onih koji ne dijele isti cilj, tj. svrhu.
Ovaj koncept potječe iz drevne prošlosti te se može pronaći u mnogih religijama i u filozofijama.
El Porvenir, Tecolutla
El Porvenir je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tecolutla.
Opština San Diego de Alejandría, Jalisco
San Diego de Alejandría je opština u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1226 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2068 m.
Bill Haley & His Comets
Bill Haley & His Comets je bio američki rock and roll bend osnovan 1952. godine, a koji je djelovao sve do smrti Billa Haleya 1981. Bend, poznat po naslovom Bill Haley and The Comets i Bill Haley's Comets (i raznim drugim varijacijama), predstavljao je najstariju grupu bijelih muzičara koja je rock and roll predstavila bijeloj Americi i ostatku svijetu. U periodu od kraja 1954. do kraja 1956. grupa je imala devet singlica među Top 20, od čega jednu na prvom mjestu, i 3 među Top 10.
Vođa benda Bill Haley je prije nastanka benda bio country izvođač; nakon što je snimio country verziju R&B pjesme "Rocket 88", odlučio je početi koristiti novi muzički stil kasnije poznat kao rock and roll.
Iako je nekoliko članova Cometsa postalo slavno, Bill Haley je ostao jedina zvijezda. Sa specifičnom frizurom, kao i kariranim sakoima koje je nosio isto kao i drugi članovi benda, odnosno energičnim nastupima, Haley se u svoje vrijeme smatrao revolucionarnim muzičarom na isti način na koji će se smatrati The Beatles i Rolling Stones u sljedeće dvije decenije.
Iza Haleyeve smrti je djelovalo najmanje šest različitih bendova pod imenom Comets, a od kojih je svaki za sebe (s različitim uspjehom) nastojao predstaviti kao legitimni nastavak Haleyeve grupe.
Cornarotta II, Venezia
Cornarotta II je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 83 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Han Indijanci
Dolaskom bijelaca život im se iz temelja promijenio. Danas većina živi u Dawson Cityju gdje se i dalje bave lovom na lososa ali i drugim biznisom.
Harmonika (kratki film)
Harmonika je jugoslavenski crno-bijeli kratki igrani film snimljen 1969. godine. Predstavlja četvrti film iz ciklusa Kad sam bio vojnik, posvećen životu regruta tadašnje JNA na odsluženju vojnog roka. Radnja prikazuje kako stariji vodnik Desimir (čiji lik tumači Stole Aranđelović) nastoji poboljšati kulturni život svog voda kako bi impresionirao svoje pretpostavljene.
Stierlitz
Otto Max von Stierlitz (fonetski: Oto Maks fon Štirlic; ) je najpoznatiji pseudonim koji koristi fiktivni lik sovjetskog obavještajca koga je stvorio Julijan Semjonov, a koji se danas smatra jednim od najpopularnijih ikona sovjetske popularne kulture, odnosno svojevrsnim sovjetskim ili ruskim ekvivalentom Jamesa Bonda.
Prvi put se pojavio 1966. godine kao protagonist romana Lozinka nije potrebna, u kojoj je koristio ime Maksim Maksimovič Isajev, da bi se u romanu Dragulji za diktaturu proletarijata iz 1974. godine otkrilo kako mu je pravo ime Vsevolod Vladimirovič Vladimirov. Semjonov je od 1966. do 1988. napisao ukupno 14 romana u kojima je opisao njegovu karijeru koja počinje u Čeki pred kraj građanskog rata (Dragulji za diktaturu proletarijata), i nastavlja se sve do Hladnog rata u Zapadnom Berlinu krajem 1960-ih, gdje je smještena radnja romana Bomba za predsjednika. Isajev je, međutim, najpoznatijim po svojim pustolovinama u doba Drugog svjetskog rata kada se pod pseudonimom Stierlitz uspio infiltrirati u sam vrh njemačke obavještajne službe SD, a što je opisano u romanu Sedamnaest trenutaka proljeća, a potom u istoimenoj TV-seriji koja je stekla izuzetnu popularnost, i u kojoj je njegovu ulogu tumačio Vjačeslav Tihonov. Osim u toj seriji, Stierlitz se pojavljuje kao protagonist još nekoliko filmova i TV-serija.
Stierlitz, koji je često navođen kao svojevrsna antiteza Bonda, s obzirom na hladnokrvnost, asketski način života i preferiranje korištenja razuma umjesto fizičke sile, u SSSR-u je zbog svojih sposobnosti također postao predmetom niza subverzivnih i ironičnih viceva nalik na one koji će se kasnije pričati o Chucku Norrisu.
Corte Bistone, Pisa
Corte Bistone je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Vasilij Mitrohin
Vasilij Niktič Mitrohin (3. mart 1922 - 23. januar 2004) bio je sovjetski obavještajac, poznat po tome što je za vrijeme višedecenijske službe u samom vrhu tajne službe KGB imao pristup arhivi najstrože čuvanih dokumenata o kojima je za sebe radio rukom pisane bilješke. Nakon propasti SSSR je 1992. sa zbirkom tih bilješki prebjegao u Ujedinjeno Kraljevstvo, gdje je ona 1999. objavljena pod naslovom Mitrohinova arhiva. Mitrohin je o tome, kao i svojoj karijeri i KGB napisao nekoliko knjiga, uključujući dvije sa Christopherom Andrewom, službenim historičarom britanske obavještajne službe MI5.
Tlegonkhotana
Innoka-khotana (Tlegon-khotana, Holikachuk), pleme Indijanaca, porodica Athapaskan, sa rijeke Innoko, danas nastanjeni u Graylingu (vrsta ribe) na donjem Yukonu, gdje su se naselili 1963. godine.
Hodge za njih kaže da žive na rijeci Tlegon i da su ogranak Kaiyuhkhotana te da im pripadaju sela Innoka, Tlegoshitno i Talitui. Zagorskin ih naziva Thljegonchotana a Petroff Tlegon Khotana.
U novije doba preostalo ih je oko 200, od kojih tek 12 ili manje govori materinskim jezikom holikachuk.
Gradnik
Gradnik je naselje u slovenskoj Općini Semiču. Gradnik se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 68 stanovnika.
El Alto, Comondú
El Alto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 350 m.
Las Palomas, Comedor, Cuencamé
Las Palomas, Comedor je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Cuencamé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1881 m.
Rancho la Bodega, Muñoz de Domingo Arenas
Rancho la Bodega je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Muñoz de Domingo Arenas.
Sevizzano, Piacenza
Sevizzano je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 612 m.
Babina Luka
Бабина Лука је насељено место града Ваљева у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 602 становника.
Овде се родио Петар Николајевић Молер
Демографија
У насељу Бабина Лука живи 634 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 43,6 година (42,2 код мушкараца и 45,1 код жена). У насељу има 231 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 3,34.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Noria del Cinco, Vanegas
Noria del Cinco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Vanegas.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1714 m.
Mitrohinova arhiva
Mitrohinova arhiva je naziv za zbirku najstrože povjerljivih službenih dokumenata sovjetskih tajnih službi koje je godine 1992. Vasilij Mitrohin, bivši visoki funkcionar KGB-a učinio dostupnim zapadnim tajnim službama. Zbirka ne postoji u originalnom obliku, nego kao niz rukopisa koje je Mitrohin na svoju ruku pravio za vrijeme višedecenijske karijere koja je završila 1991. godine sa raspadom SSSR i službenim ukidanjem KGB-a. Mitrohin je svoje zapise iz Moskve odnio u Latviju gdje ih je prvo ponudio američkoj ambasadi, gdje je odbijen, a potom britanskoj, gdje je primljen. Javnost je za Mitrohinovu arhivu doznala 1999. godine, kada je o njoj javno progovorio britanski ministar unutrašnjih poslova Jack Straw, a potom sam Mitrohin o njoj objavio knjigu zajedno sa britanskim historičarem Christopherom Andrewom. Mitrohinova arhiva, koja se smatra najopsežnijom od svih zbirki službenih dokumenata dostupnih nakon propasti SSSR-a, je sadržavala mnoge dotada nepoznate detalje, uključujući široki raspon sovjetskih obavještajnih, ali i subvezivnih aktivnosti u zpadnim i drugim državama tokom nekoliko decenija postojanja, a što uključuje kako logističku i drugu podršku terorističkim organizacijama i intenzivne propagandne i dezinformacijske aktivnosti. Navodi Mitrohinove arhive su u velikoj mjeri potvrdili neke kontroverzne tvrdnje i optužbe, koje se prije svega odnose na ličnosti, poput bračnog para Rosenberg, koje su se smatrale nedužnim žrtvama makartističkih progona, ali su i same stvorile kontroverze, prije svega zbog drugim izvorima nepotkrijepljenih navoda da je niz istaknutih ličnosti i organizacija u Zapadnom bloku bio u službi Sovjeta. Među njima se najviše ističe italijansk i premijer Romano Prodi, radi koga je od 2002. do 2006. godine bila u italijanskom parlamentu bila osnovana tzv. Mitrohinova komisija.
Grumman F6F
Grumman F6F Hellcat je u stvari bila sljedeća generacija Grumman F4F Wildcat. Novi avion je profitirao od iskustva sa pacifičkog ratišta, tako da je na njemu uvedeno više modifikacija. Tako su krila sa sredine trupa spouštena prema dole, prepravljena je stabilizacija pri obrtanju montiranjem nosača dalje od trupa itd. Sigurnost poilota je povećana kroz oklop na dnu i na stranicama kabine. U junu 1941. su napravljena 4 prototipa, dok serijski avioni F6F-3 polijeću već godinu dana kasnije. U januaru 1943. dolazi do prve službene upotrebe ovog tipa. Par mjeseci kasnije, Hellcat-i nosača USS-Yorktown prvi put dolaze u kontakt sa protivnikom. 1944. izlazi varijanta sa jačim motorom, Hellcat F6F-5. Velika Britanija naručuje 1200 aviona ovog tipa koji se u RAF uvode pod nazivom Hellcat Mk. II. produkcija je okončana 1945. Hellcat američkih zračnih snaga obaraju ukupno 4947 protivničkih aviona.
Champrougier
Šampružje je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 104 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 11 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,73 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 220 metara (maksimalnoj 226 m, a minimalnoj 202 m).
Niederzimmern
Nidercimern je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 75 opštinskih središta okruga Vajmarer Land. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.063 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16071065.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vajmarer Land Nidercimern se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Vajmarer Land. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 200 metara. Površina opštine iznosi 13,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.063 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 80 stanovnika/km².