cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ebioniti
Istorija
Ebioniti se najranije spominju u 2. veku, a njihova rana istorija i povezanost sa Jerusalimskom crkvom ostaju i danas nerazjašnjeni. Mnogi naučnici njihov nastanak povezuju sa prvim jevrejsko-rimskim ratom. Prema Euzebiju iz Cezareje, hristijani su napustili Jerusalim zbog rata i pobegli u Pela, današnji Jordan, predvođeni Simeonom Jerusalimskim, a za vreme drugog jevrejsko-rimskog rata bili su gonjeni od Bar Kohbe jer su odbili da prihvati njegove mesijanske tvrdnje. Prema ovim naučnicima, boraveći na drugoj strani Jordana, ebioniti su postali posebna grupa, odeljena od hrišćanstva, koja se veoma približila rabinskom judaizmu što rezultira „degeneriranjem“ u klasičnu judejsku sektu. Delovi ove grupe su se odelili i priklonili judejskom gnosticizmu, a neki ebioniti se sreću i u kontekstu gnostičkih pokreta rasprostranjenih u Siriji i istočnim zemjama.
Nakon prvog judeo-rimskog rata važnost Jerusalimske crkve počinje da opada, a judeo-hrišćani su bili rasuti po jevrejskoj dijaspori. Rimljani su raselili Jevreje iz Judeje, a Jerusalim je postao neznabožački grad Elija Kapitolina. Oni judeo-hrišćani koji su bili u Peli u potpunosti su raskinuli sa judaizmom i prihvatili hrišćanske dogme u celosti, a oni koji su ostali pri starim ubeđenjima su proglašeni jereticima. Epifanije 375 godine spominje grupu ebionita na Kipru, no već sredinom 5 veka Teodorit od Kipra izveštava da oni više nisu prisutni u toj oblasti.
Učenje
Crkveni oci opisuju ebionite kao tradicionaliste, asketske jevreje koji strogo slede Mojsijev zakon, poštuju Jerusalim kao najsveti grad i mešaju se samo sa onima koji su prihvatili judaizam. Ebioniti prakticiraju svakodnevno ritualno krštenje (kupanje), ali imaju i krštenje inicijacije. Jednom u godini se sabiraju u periodu oko Pashe pri čemu dele beskvasni hleb i piju samo vodu, a ne i vino, različito od tradicionalne hrišćanske evharistije. Epifanije od Salamine navodi da se protive životinskoj žrtvi i praktikuju reliogiozno vegetarijanstvo.
Ebioniti su verovali da i Jevreji i neznabošci moraju poštovati Mojsijeve zapovedi ako žele da ostanu pravedni i teže k jedinstvu sa Bogom, a zapovedi su tumačili u duhu Hristovog učenja objavenog u „Besedi na gori“. Verovali su da Isusa mogu slediti samo oni koji poštuju pravila košer ishrane, subotu, pashu i druge jevrejske praznike. Za muškarce je to značilo i obrezivanje.
Od drugih Jevreja ih je odvajalo shvatanje Isusa kao jevrejskog Mesije. Isus se posebno istakao svojom pravednošću u poštovanju božjeg zakona, te je od Boga izbran da bude mesijanski prorok kao Mojsije. Rođen je od Josipa i Marije, kao običan čovjek. Verovalo se da ga je Bog prihvatio kao Mesiju i sina Božjeg prilikom krštenja na Jordanu (vidi: adopcionizam), kada je na njega sleteo sveti Duh u vidu goluba i kada je glas sa neba objavio da je on Božiji sin. Prema Irineju, verovali se da Mesija (Krist) predstavlja anđeosku moć koja je ušla u Isusa prilikom krštenja.
Laborillo, San Pedro Pochutla
Laborillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Pochutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 108 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 146 m.
Ebioniti
Učenje
Ebioniti su bili striktni monoteisti i bila im je strana tvrdnja da je Isus bog. Oni nisu prihvatali mnoge hristološke dogme o Isusu, na primer: postojanje od večnosti, božanstvenost, rođenje od device i fizičko uskrsnuće. Naglašavali su jedinstvenost Boga, i čovečnost Isusa.
Od novozavetnih spisa su priznavali samo Evanđelje po Mateju i to jevrejsku verziju poznatu kao Evanđelje po Hebrejima, koja je smatrana za dodatak hebrejske Biblije. Irinej kaže da ovo evanđelju nema prve dve glave koje govore o rođenju Isusa već počinje krštenjem Isusa od strane Jovana Krstitelja.
Veliki su protivnici Pavla iz Tarza.
Spisi
Najvažniji produkt njihove literarne djelatnosti jest Simahov prijevod Starog Zavjeta na grčki. Origen se poslužio Simahovim prijevodom u Heksapli, a Jeronim je taj prijevod veoma cijenio. Ebioniti ne priznaju sav Pentateuh, posebno zabacuju ono što se odnosi na krvne žrtve.
Epifanije ubraja među njihove svete knjige i »Propovedanja Petrova« od pseudo-Klementa.
Akabchén (razvrstavanje)
Akabchén ima više značenja:
Amenemhat III
Amenemhat III (cca. 1860. pne.-1814. pne.) bio je faraon Dvanaeste dinastije Egipta. Vladao je od 1860. pne. do 1814. pne., i smatra se jednim od najvećih monarha Srednjeg kraljevstzva. Pretpostavlja se da je imao dugo suvladarstvo (20 godina) sa svojim ocem, Sesostrisom III.
Sagradio je prvu piramidu u Dahshuru (tzv. "Crnu Piramidu") ali ju je zbog građevinskih problema napustio. Oko 15. godine vladavine je odlučio sagraditi novu piramidzu kraj Haware. Piramida u Dahshuru je korištena kao grobnica za nekoliko kraljevskih supruga.
Njegov zagrobni hram kraj Haware (u blizini Fayuma), se nalazi kraj piramide opisane od strane Herodota i Diodora Sikula kao "Labirint." Strabon je istu piramidu slavio kao svjetsko čudo. Kraljevska piramida u Hawari je poznata i po kompleksnim mjerama zaštite, jedinim takve vrste u Egiptu i sličnim onima koje su poslije opisivane u holivzudskim filmovima. Bez obzira na to, i njegova je piramida bila opljačkana. Njegova kći Neferu-Ptah, je sahranjena u zasebnoj piramidi (otkrivenoj godine 1956.) 2km jugozapadno od kraljeve.
Gorlosen
Gorlozen je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ludvigslust. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 538 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13054035.
Amenemhat III
Za Rhindov matematički papirus se vjeruje kako je bio napravljen u Amenemhatovo doba.
Gorlosen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ludvigslust Gorlozen se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Ludvigslust. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 20 metara. Površina opštine iznosi 53,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 538 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 10 stanovnika/km².
Nuevo San Antonio (razvrstavanje)
Nuevo San Antonio ima više značenja:
San Vitale II, Benevento
San Vitale II je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 85 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 247 m.
Vlădiceasca, Valea Argovei
Vlădiceasca je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Valea Argovei.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 317 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Alžirci
Alžirci je naziv za domorodačko stanovništvo Alžira. Uglavnom je arapskog porijekla, iako ima i dosta berberskih primjesa.
Akil (razvrstavanje)
Akil ima više značenja:
Valea lui Cati, Ceanu Mare
Valea lui Cati je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Ceanu Mare.
Velika kineska nizina
Velika ili Sjeverna kineska nizina ) je najveća aluvijalna ravnica istočne Azije, temeljena naslagama Žute rijeke. Na sjeveru se graniči sa Yanshan planinama a na zapadu sa Tahijang planinama u provinciji, odnosno rubom visorvani Shanxi ('zapadne planine'). Na jugu se spaja sa Yangtze nizinom. Od sjeveroistoka do jugoistoka je omeđena Bohajskim zalivom, visoravnima poluotoka Shandong i Žutim morem. Kroz njenu sredinu teče Žuta rijeka i ulova se u Bohajski zaliv.
Ispred Brane Sanmexia se nalazi brana Xiaolangdi, smještena u posljednjoj rječnoj dolini prije Sjeverne nizine, odnosno velike delte stvorene od nanose koji su se na ušću Huang Hea (Žute rijeke) skupljali kroz milenijuma. Sjeverna kineska nizina pokriva veliki dio provincija Henan, Hebei i Shandong te se spaja sa deltom (ravnicom) Chang (Yangtze) u sjevernim dijelovima provincija Jiangsu i Anhui. Huang He protiče kroz plodna, gusto naseljena područja prije nego što se ulije u Bohajski zaliv. Ona predstavlja jedno od najvažnijih poljoprivrednih područja Kine gdje se proizvode žitarice, povrće i pamuk. Nadimak joj je "Zemlja žutog tla."
Južni dio nizine se tradicionalno naziva Centralna nizina, a tvorila je kolijevku kineske civilizacije.
Ukupna površina je 409.500 km2, od čega najveći dio otpada na područja ispod 50 m nadmorske visine. Ovo ravno zemljište pruža dobre uvjete za proizvodnju sirka, prosa, kukuruza i pamuka, a također se uzgajaju pšenica, sezam, i kikiriki. Predstavlja jedno od najgušće naseljenih područja na svijetu.
Nacionalna prijestolnica Peking se nalazi na sjeveroistočnom rubu nizine, kao i Tianjin, važno industrijsko središte i luka.
Solfanuccio, Pesaro e Urbino
Solfanuccio je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 506 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 165 m.
Santa Brígida, Matamoros
Santa Brígida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1113 m.
Lucchese Ovest, Firenze
Lucchese Ovest je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
Dervanova Srbija
Plemenski savez Lužičkih Srba, poznat kao i Dervanova Srbija, bila је država Lužičkih Srba. Postojala je od 7. do 10. veka na području današnje istočne Nemačke. Vladari ove države su u početku imali titulu kneza, a potom titulu kralja. Prema jednom od mišljenja, Dervanova Srbija se može identifikovati sa Belom Srbijom, zemljom iz koje su se Srbi doselili na Balkansko poluostrvo. Međutim, druga mišljenja Belu Srbiju smeštaju na druga područja.
Vladari
Spisak vladara Srba u području Lužice (po azbučnom redu):
Arsinoja IV od Egipta
Arsinoja IV (grčki:, Arsinoë, cca. 68/67. pne. – 41. pne.) je bila egipatska princeza i jedna od posljednjih članica dinastije Ptolemejida. Bila je najmlađa kćer kralja Ptolemeja XII Auleta, te polusestra Kleopatre VII i Ptolemeja XIII.
Otac je oporukom prijestolje ostavio njenoj polubraći Kleopatri i Ptolemeju, ali je nakon njegove smrti Ptolemej XIII protjerao Kleopatru. Kada je Julije Cezar godine 48. pne. došao u Aleksandriju i nakon nekog vremena se stavio na stranu Kleopatre, Arsinoja je izbjegla iz grada zajedno sa svojim eunuhom Ganimedom te priključila pobunjeničkoj vojsci Ahile i proglasila faraonom. Ubrzo je dala pogubiti Ahilu i postavila Ganimeda na čelo vojske. On je na početku imao uspjeha protiv Rimljana, ali su pobunjenički oficiri bili nezadovoljni što im komandira eunuh. Stoga su ga ubili, zarobili Arsinoju te je predali Rimljanima u zamjenu za prethodno zarobljenog Ptolemeja.
Nakon završetka aleksandrijskog rata zarobljena Arsinoja je vođena ulicama Rima u trijumfu ali se javnost na nju sažalila, pa je Cezar odustao od tadašnjeg običaja da se zarobljeni neprijateljski vođe na kraju trijumfa pogube. Umjesto toga ju je poslao u Efez gdje je uživala azil u Artemidinom hramu. Kleopatra ju je, međutim, sve vrijeme smatrala opasnošću po svoju vlast te je na kraju godine 41. pne. nagovorila svog ljubavnika Marka Antonija da je pogubi. On je to učinio oskrnavivši hram i tako izazvavši sveopće gnušanje širom antičkog svijeta.
Među ruševinama Efeza je godine 1926. pronađena grobnica koja datira iz druge polovice 1. vijeka pne. sa ostacima ženske osobe u dobi koja otprilike odgovara Arsinoji iz vremena njenog ubistva. 1990-ih je Hilke Thür ustvrdila da je riječ o Arsinoji. Na osnovu istraživanja lubanje (koja je izgubljena u Njemačkoj za vrijeme drugog svjetskog rata) pojedini istraživači su došli do zaključka da je Arsinoja po rasnim obilježjima bila crnkinja, što je sa oduševljenjem dočekano u afrocentričkim krugovima.
Preci
Preci Arsinoje IV od Egipta
U popularnoj kulturi
U britanskoj TV-seriji The Cleopatras njen lik je tumačila Francesa Gonshaw.
2009. je BBC o njenom grobu snimio igrano-dokumentarni film Cleopatra: Portrait of a Killer.
Paris, Texas (film)
Paris, Texas je dramski film iz 1984. kojeg je režirao Wim Wenders u zapadnonjemačko-francusko-britanskoj koprodukciji, a snimljen je u SAD-u i na engleskom jeziku. Snimljen je prema scenariju kojeg su napisali L. M. Kit Carson i Sam Shepard a glavne uloge tumače Harry Dean Stanton, Dean Stockwell i Nastassja Kinski.
Radnja se odvija oko amneziranog čovjeka (Stanton) koji, nakon što je misteriozno lutao pustinjom, pokušava obnoviti svoju vezu sa bratom (Stockwell) i 7-godišnjim sinom, te pronaći svoju bivšu suprugu koja je napustila njegovu obitelj (Kinski). Paris, Texas jedan je od najhvaljenijih i najpoznatijih Wendersovih filmova, te je osvojio nekoliko nagrada, od kojih se posebno ističe Zlatna palma u Cannesu za najbolji film.
Radnja
Južni Teksas. Jedan čovjek, Travis Henderson, luta sam pustinjom. Ulazi u jedan kafić u potrazi za vodom i tamo padne u nesvijest od vrućine. Iako ne odgovara na pitanja, doktor kod njega nalazi telefonski broj njegovog brata, Walta, koji prihvaća doći pokupiti ga. Iako Travis opet odluta, Walt ga napokon nađe te ga ispita što ga muči, pošto o njemu nije ništa čuo već četiri godine. Walt i njegova supruga Anne su se u međuvremenu brinuli o njegovom 7-godišnjem sinu, Hunteru. U Los Angelesu, Travis ponovno sretne Huntera, te gleda filmove iz sretnijih vremena, dok je još njegova supruga Jane bila s njim. Anne objasni Travisu da, iako ništa ne zna o Janeinom prebivalištu, ona svejedno redovno uplaćuje novac na jedan račun za Huntera, iz banke u Houstonu.
Jednog dana, Travis i Hunter odlaze za Texas, bez da su išta rekli Waltu i Anne. U Houstonu, primjete Jane kako izlazi iz banke. Slijede ju u autu do jednog striptiz kluba. Travis ulazi u klub i u jednu sobu sa jednosmjernim zrcalom, tj. klijent može gledati ženu a ona ne može njega, te joj preko telefona govori što da učini. Nakon nekog vremena, Travis ponovno sretne Jane na drugom kraju sobe. Nakon nekoliko neugodnih minuta tišine, on napušta klub, vraća se u auto i odlazi u neki bar kako bi se opijao. Idućeg dana, Travis Huntera odbacuje do škole te se vraća u striptiz klub. Kada je Jane opet pojavi u sobi, on uzima telefon te joj počinje pričati priču o muškarcu i mladoj djevojci koji su se zaljubili, oženili i dobili dijete bez da su bili spremni na to. Onda on počne govoriti kako je muškarac počeo piti i uništavati vezu agresivnim ponašanjem i ljubomorom, te kako se danas mrzi zbog toga. Jane shvaća da se radi o njenom suprugu. On joj kaže gdje se može naći sa Hunterom i ona prihvaća. Majka i sin se ponovno nađu, dok Travis napušta Houston u autu.
Odjek
Film je imao premijeru na Filmskom festivalu u Cannesu 1984. gdje je naposlijetku pobrao tri nagrade: Zlatnu palmu jednoglasnom odlukom žirija, nagradu FIPRESCI i nagradu ekumenskog žirija. Sve tri nagrade pobrao je redatelj Wim Wenders.
Film je igrao i na filmskom festivalu u Sundanceu 1985. i ponovno 2006.
Paris, Teksas je nominiran i za Zlatni globus za najbolji strani film. Dobio je i četiri nominacije za nagradu BAFTA: za najbolji film, adaptirani scenarij i glazbu, dok je Wenders osvojio BAFTU za najbolju režiju.
Kritičar Roger Ebert dao je filmu četiri od četiri zvijezdice: "Paris, Texas je film sa onom vrstom strasti i spremnosti eksperimentiranja koji su bili češći prije petnaest godina nego su sada. Ima više zajedničkoga sa filmovima kao što su Pet lakih komada i Easy Rider i Ponoćni kauboj nego sa jednim video igricama koji su pobjednici na kino blagajnama 1980-ih. To je istinit, dubok i briljantan film." Newsweek navodi da je film "priča o SAD-u, mračan opis zemlje u kojoj ljudi poput Travisa i Jane ne mogu pustiti korijene, priča o velikoj, moćnoj i bogatoj državi u kojoj mali ljudi mogu postati očajno izgubljeni." Pišući za New York Times, Vincent Canby dao je film podvojeno mišljenje, te utvrdio: "Film je divan i smiješan i pun pravih emocija dok se bavi načinom kojim se Travis i mali dječak ponovno pomire. Onda sve to odleti kroz prozor auta kada otac i sin odluče naprasito otići u Teksas kako bi tražili Jane."
Görmin
Germin je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Demin. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 984 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13052026.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Demin Germin se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Demin. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 12 metara. Površina opštine iznosi 35,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 984 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 28 stanovnika/km².
Hoogeveen
Hoogeveen je grad od 54.629 stanovnika i općina u nizozemskoj provinciji Drentheu.
Geografija
Hoogeveen leži na istoku Nizozemske, udaljen nekih 155 km sjeveroistočno od Amsterdama. Najveće je naselje u istoimenoj općini, u kojoj su veća naselja još i Hollandscheveld (4428 stanovnika), Elim (2481), Noordscheschut (2018), Pesse (1778), Nieuwlande (1368) i Nieuweroord (922).
Historija
Sve do početka 17. vijeka taj kraj bio je poznat pod imenom Locus Deserta (Pusti kraj) zbog brojnih močvara i tresetišta. Početak tog grada veže se uz 1625. kada je Roelof van Echten nakupovao puno zemlje, s namjerom da sa nje kopa treset. Ubrzo je taj posao privukao dosta ljudi, pa je naselje službeno osnovano 1636. godine. Nakon Drugog svjetskog rata, gradsko vijeće odlučilo je da zatrpa većinu gradskih kanala, koji su bili iskopani davno prije kad je treset bio glavni izvor prihoda. Tako je Hoogeveen dobio široke ceste, a to je privuklo kompanije kao Philips, Fokker, Standard Electric i Kip Caravans da osnuju svoje pogone u gradu, zbog čega je u drugoj polovici 1960-ih bio najbrže rastući grad u Nizozemskoj.
Dune, Agrigento
Dune je naselje u Italiji u provinciji Agrigento, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 200 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
San Rafael la Iguana, Ayutla
San Rafael la Iguana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ayutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1344 m.
Cutlerville, Michigan
Katlervil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 14.370, što je 744 (-4,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Sonora, Tamazula de Gordiano
Sonora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1363 m.
Tuniska nadbiskupija
Biskup Kartage ili Kartagine je naziv koji se tradicionalno koristio za poglavare Rimokatoličke crkve u Sjevernoj Africi, a čija nadležnost odgovara današnjoj Nadbiskupiji Tunis (Archidioecesis Tunetana). Od 3. do 7. vijeka je biskup Kartage imao primat nad svim crkvenim provincijama Afrike zapadno od Afrike, ali je titula posve izgubila na značaju nakon što je bizantski Egzarhat Afrika pao pod vlast muslimanskih Arapa u 7. vijeku. Njegovu nadležnost je u 17. vijeku preuzeo apostolski vikarijat Tunisa; ta je titula ukinuta 1798. i obnovljena 1843. Godine 1884. je uvedena titula nadbiskupa Kartage, a od 1964. do 1965. zamijenjena titulom prelata Tunisa; 1995. je Tunis dobio status biskupije, da bi tek 2010. dobio današnje ime.
Apostolski vikar Tunisa, cca. 1650–1884
''nepoznato; položaj ukinut 1798. i obnovljen 1843.''
Fessenden, North Dakota
Fesenden je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 479, što je 146 (-23,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Beas (rijeka)
thumb|180px|Rijeka Beas i planine viđene iz Van Vihara, [[Manali (Himachal Pradesh|Manali]] Rijeka Beas (ਬਿਆਸ) je druga najistočnija rijeka Punjaba. Izvire u Himalajama u centralnoj državi Himachal Pradesh u Indiji, te teče 470 km (290 milja) do rijeke Sutlej u zapadnoj državi Punjab. Rijeka je drevnim Indijcima bila poznata pod nazivom Arjiki ili Vipasa te Hyphasis kod drevnih Grka.
Za trenutno ime Beas se vjeruje da potječe od starijeg imena Vipasa. Rijeka je to ime (Vi-pasa, onaj tko se riješio konopaca ili pase na sanskrit) dobila prema mitu o mudracu Vasisthi. Vasistha je nakon smrti sina Sakthija pokušao samoubistvo skočivši u rijeku vezavši se prethodno konopcima. Ali čim je skočio u rijeku, svi su se konopci odvezali te nije mogao umrijeti. Rijeku još uvijek nazivaju Vipasha u Himachalu, posebno među naučnicima. Rijeka Beas predstavlja najistočniju točku osvajanja Aleksandra Velikog godine 326. pne.
Rijeka izvire kraj prijevoja Rothang u državi Himachal Pradesh te utječe u Sutlej kod Harike Pattana južno od Amritsara u Punjab. Sutlej nastavlja teći u pakistanski Punjab te utječe u rijeku Chenab kod Ucha gdje tvori rijeku Panjnad; potonja utječe u Ind kod Mithankota. Vode rijeka Ravi, Beas i Sutlej su pripale Indiji prema Sporazumu o vodama Inda između Indije i Pakistana.
Vanjske veze
ਬਿਆਸ Beas River
Jabal aḑ Ḑa‘īf Jardād, Taiz
Jabal aḑ Ḑa‘īf Jardād je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1388 m.
Los Casián, Ensenada
Los Casián je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 708 m.
Marokanci
mini|desno|200px|Marokanski [[kaftan]] Marokanci (arapski: المغاربة) su pripadnici nacije koji dijele zajedničku marokansku kulturu i porijeklo.
Uz 35 milijuna Marokanaca u Maroku, postoje velike migrantske populacije marokanskih korijena u državama kao što su Francuska, Belgija, Izrael, Italija, Nizozemska, Španjolska, Libija, te manje skupine u Velikoj Britaniji, SAD-u, Kanadi i arapskim državama Perzijskog zaljeva.
Maroko je zemlja multietničkog društva i bogate kulture, civilizacije, i tradicije. Kroz historiju, Maroko je ugostio mnoge narode, osim autohtonih Berbera, s istoka su došli Feničani i Arapi, s juga stanovnici supsaharske Afrike, a sa sjevera Rimljani, Vandali, andaluški muslimani i Jevreji. Svi oni su ostavili utjecaj na društvene strukture i religiju Maroka.
Crkva svetog Franje Ksaverskog, Zagreb
Crkva svetog Franje Ksaverskog je manja barokna crkva u Zagrebu, u sklopu istoimenog samostana u kojem su smješteni franjevci trećeredci (glagoljaši). To je bila hodočasnička crkva s kalvarijom i križnim putem, smještena je u Jandrićevovoj ulici na Ksaveru, na sjevernom izlazu iz grada prema Medvednici.
Nuevo San Carlos (razvrstavanje)
Nuevo San Carlos ima više značenja:
Crkva svetog Franje Ksaverskog, Zagreb
Historija crkve
Perivoj sv.Franje Ksaverskog jedan je od najstarijih objekata parkovne arhitekture u Zagrebu, njegovi početci sežu u 17. vijek, kad su isusovci stigavši u Zagreb 1603., tu kupili zemljište i izgradili svoj ljetnikovac sv. Ksaver 1608. Povodom kanonizacije sv. Franje Ksaverskoga, grof Nikola Mirko Erdödy dao je izgraditi kapelu sv. Franje Ksaverskog (1658. – 1675.) u blizini isusovačkog ljetnikovca. Ta kapela je bila obnavljana u više navrata 1675.,1690., i 1715. godine. Ksaver od 1688. godine postaje značajno hodočasničko mjesto u Hrvatskoj, pretpostavlja se da je 1720. godine izgrađen barokni perivoj s kalvarijom i križnim putom.
Gradnja crkve
Crkva sv.Franje Ksaverskog počinje se graditi 1748. godine za biskupa Jurja Branjuga, nešto sjevernije od stare kapele, pod nadzorom isusovca Matije Jušića. Gradnja je trajala do 1752.godine, i to po idejama biskupa Branjuga. To je manja jednobrodna longitudinalna građevina sa kupolom nad svetištem, karakterističnom za hodočasničke crke. Glavna fasada je podijeljena snažnim pilastrima i vijencima u tri horizontalna i tri vertikalna polja. Veliko stepenište za ulaz u crkvu dovršeno je 1754., do 1756. podignuti su pokrajnji oltari, a glavni oltar na koji je smještena slika sv.Franje Ksaverskog, podignut je 1757. godine. Hortukulturno je uređena skladna zelena aleja koja vodi do crkve, uz postojeće stanice kalvarije.
Stara kapela je porušena 1758., isusovci na prostoru između nje i nove crkve sade drveće i uređuju gaj, preuređuju križni put od Kalvarije do ulaznoga portala prema cesti koja vodi u Šestine. Umjesto 14 stanica križnoga puta postavljaju samo12.
Isusovački red je ukinut 1773., reformom cara Josipa II., crkva sv.Franje Ksaverskog postaje područna kapela župe sv. Marka. Tad počinje zapuštanje crkve i parka, tada isusovački ljetnikovac kupnjom prelazi u vlasništvo porodice Mallin. Zagrebački biskup Juraj Haulik pokreće 1840. obnovu Kalvarije, mijenja drvene križeve za kamene. Crkva je djelomično obnovljena 1896. godine. Povodom proslave hrvatskoga kraljevstva 1925. udruženje Hrvatska žena pokreće akciju za obnovu crkve i perivoja sv.Franje Ksaverskog. Križni put i Kalvarija obnavljaju se temeljito 1925. godine prema nacrtu arhitekta Ćirila Ivekovića.
Izgradnja samostana
Cijeli sklop s crkvom dan je na korištenje franjevcima trećoredcima (glagoljašima) 20. augusta 1923 godine. Oni po projektu arhitekta Brune Bauera počinju 1925. podizati samostanske zgrade, u tri faze (1925.,druga 1930. i treća faza 1938.). Nakon Drugog svjetskog rata 1949. Konzervatorski zavod Hrvatske izvršio je obnovu crkve, 1983. obnovljena je kupola, 1981. izgrađena je nova zgrada u sklopu samostana po projektu Berislava Vinkovića. Od 1989. do 1996. izvedena je temeljna sanacija samostanskog kompleksa. Nadbiskup Alojzije Stepinac osnovao je župu sv. Franje Ksaverskog 24. augusta 1942. godine, on je nakon Drugoga svjetskog rata osobno vodio križni put na Kalvariji '''sv. Franje Ksaverskog''' i održao propovijed.
Afere oko samostana
Redovnici samostana su vlastitom kreativnom interpretacijom križnog puta Isusa Krista, stavili nove tekstove na 12 i 14 stanicu istog 2010., a one glase ''Hrvati 1941. proglasiše Hrvatsku nezavisnom. U krvavom II. svjetskom ratu izgubiše nezavisnost i od pobjednika bijahu masovno ubijani i nemilosrdno proganjani'' (12). i ''Hrvati 8. listopada 1991. pod vodstvom Franje Tuđmana proglasiše svoju državu samostalnom i obraniše je čudom Božje dobrote i junaštvom svojih sinova (14) Nakon tog se razbuktala medijska buka, u kojoj su neki nazovi ljevičarski i liberalni'' novinari; Predrag Lucić, Drago Pilsel, Igor Mandić, Miljenko Jergović, Ladislav Tomičić, Vlado Vurušić zamjerili redovnicima na brzopletoj kreativnosti i ukazali da to baš ne pristaje na križnom putu i ne u toj formi. Javio se i autor tekstova fratar Antun Badurina koji i dalje ustraju na svojem viđenju istine i smjelo tvrdi da je to potpuno u redu a za kritiku da je to stara prokušana komunističko-udbaška mantra.
Nepozati počinioc je u noći s 13. na 14. januar 2011. premazao crvenom bojom stanicu križnog puta 12, što su redovnici nazvali činom mržnje.
Al Pie de la Cuesta (razvrstavanje)
Al Pie de la Cuesta ima više značenja:
Букуровац
Букуровац је насеље у Србији у општини Бела Паланка у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 26 становника (према попису из 1991. било је 50 становника).
Демографија
У насељу Букуровац живи 25 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 58,3 година (54,6 код мушкараца и 62,4 код жена). У насељу има 15 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 1,73.
Nuevo San Francisco (razvrstavanje)
Nuevo San Francisco ima više značenja:
Букуровац
Демографија
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Legalizacija istopolnih odnosa
Legalizacija istopolnih odnosa podrazumeva zakonsku dekriminalizaciju muške ili ženske homoseksualnosti. U poslednjih tridesetak godina česte su legalizacije istopolnih odnosa između muškaraca na nivou država (najviše u državama Azije, Afrike i južne Amerike), dok se istopolni odnosi među ženama mnogo ređe pominju u krivičnim zakonicima, pa su u mnogim državama lezbejski odnosi već bili legalni od ranije.
Prva zemlja koja je zakonski legalizovala homoseksualnost (prema stanju iz 2010. godine) bila je Francuska, 1791. godine. Homoseksualnost je još uvek ilegalna u 76 država u svetu, od kojih 7 predviđaju smrtnu kaznu (Saudijska Arabija, Iran, Somalija, Jemen, Ujedinjeni Arapski Emirati, Mauritanija i Sudan). Međutim, iako u ostalim zemljama nema zakona koji bi predviđao smrtnu kaznu za istopolne odnose, u mnogim drugim, prvenstveno islamskim zemljama, postoje manje, najčešće ruralne oblasti, u kojima je na snazi serijatski zakon, koji, zbog slabe dostupnosti ovakvih teritorija državnim organima, primenjuju sami stanovnici, izvršavanjem kazne smrti nad homoseksualcima, lezbejkama ili, u ređim slučajevima, biseksualnim ili transrodnim osobama. Države u kojima postoje ovakve izolovane oblasti su: Turska, Jordan, Indonezija, Maroko, Alžir, Katar, Libija, Nigerija, Čad, Tanzanija, Pakistan, Bangladeš i Sirija.
Legalizacija istopolnih odnosa za vreme služenja vojnog roka je poseban proces. Postoje države u kojima je homoseksualnost među civilima legalna, ali je zabranjena za civile koji su vojna lica, ili koja služe vojni rok. Te države su: Južna Koreja, Benin, Peru, Mongolija i Azerbejdžan.
Bernardino Campi
Bernardino Campi (Reggio nell'Emilia, Italija, 1522. – Reggio nell'Emilia, 1591.) bio je talijanski renesansni slikar iz Reggio nell'Emilia, koji je radio u Cremoni. Poznat je kao jedan od učitelja Sofonisbe Anguissole i Giovannija Battiste Trottija (il Malosso).
Životopis
U Cremoni je njegova šira obitelj imala glavne umjetničke studije. Giulio Campi i Antonio Campi, polubraća, bili su daleki Bernardinovi rođaci; posljednji se općenito smatra najtalentiranijim u čitavoj obitelji. Svi su lokalno bili aktivni i istaknuti slikari. Utjecaji su na Bernardinova djela vjerojatno raznoliki te uključuju od lokalnog Kremonca kao što je Camillo Boccaccino do umjetnika iz susjednih krajeva kao što su Correggio, Parmigianino i Giulio Romano.
Među njegovim učenicima bili su Giovanni Antonio Morandi i Pietro Martire Pesenti, obojica aktivni u Palazzo di Guastalla.
Libijci
mini|desno|250px|Libijci u [[Beida|Beidi]] Libijci je naziv koji se koristi za domorodačko stanovništvo Libije. Uglavnom su arapskog i berberskog porijekla.
Epenet
Epenet (Ἐπαινετός; Epenetus), također Epentus, fl. 1. vijek) bio je rani kršćanski preobraćenik i misionar, poznat kao jedan od Sedamdeset apostola. Bio je rodom iz Ahaje, a na kršćanstvo ga je preobratio Sveti Pavle. Prema tradiciji je otišao u Afriku, gdje je postao prvi biskup Kartagine.
Tunišani
mini|desno|250px|Tunišani Tunižani (ili Tunižani), izraz koji označava domorodačko stanovništvo Tunisa (ili Tunizije), odnosno naciju koja je nastala stvaranjem zajedničke nacionalne svijesti na području današnje države Tunis. Uglavnom su arapskog porijekla, iako kod sebe imaju dosta berberskih primjesa.
Po vjeri su uglavnom sunitski muslimani.
Tvrđava Črešnjevo
Historija
Krajem proljeća 1463. pohodom sultana el Fatiha osvojena su oba područja župe Neretve i Koma. Protivnapadom hercega Stjepana Vukčića Kosače povraćen je humski dio i zapadni dio bosanske Nertve, ali je grad Črešnjevo ostao pod osmanskom vlašću. Već u drugom popisu osmanskih vlasti, tvrđava se ne spominje, jer je bila napuštena.
Opis
Tvrđava Črešnjevo (Trešnjevac) nalazila se iznad lijeve obale Trešanice, desne pritoke Neretve, u trouglu koji čine okolna sela Kaljina, Džepi i Brčani (Brđani). Zauzimao je površinu od oko 6 hektara, na Velikoj i Maloj gradini, dijelu masiva Brvačke planine. Prema veličini prostora koji zauzima, grad Črešnjevo spada među najveće gradove u Bosni i Hercegovini. Teritorija sliva ove rijeke nosila je zajednički naziv Dragočaj. Tako se zvao i džemat u periodu osmanske vladavine, a pripadao je nahiji Neretvi, onom dijelu koji je spadao u srednjem vijeku u Kraljevu zemlju. Oko 1,5 m južno od grada Črešnjeva nalazio se mali grad Dragić kod Džepa. Njegova istorija tijesno je povezana sa gradom Črešnjevom.
Boscolevato, Brescia
Boscolevato je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Islamska zajednica u Srbiji
Islamska zajednica u Srbiji (IZS) je vjerska organizacija muslimana u Sandžaku i Srbiji.
Duhovno vodstvo muslimana u Sandžaku i Srbiji zove se Mešihat, a najviši predstavnik Islamske zajednice u Srbiji je muftija. Trenutni muftija za Sandžak i Srbiju je Mevlud ef. Dudić koji je na ovoj dužnosti od 2014. godine. Islamska zajednica u Srbiji je Mešihat Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini, zbog čega je reis-ul-ulema vrhovni poglavar muslimana i u Srbiji.
Sjedište Islamske zajednice u Srbiji nalazi se u Novom Pazaru.
Historija
thumb|350px|lijevo|Položaj Mešihata Islamske zajednice u Srbiji u okviru [[Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini|Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini]] U Kneževini Srbiji rješenjem kneza Mihaila Obrenovića od 18. maja 1868. godine islam je priznat kao vjera. Sjedište muftije bilo je u Nišu do Balkanskih ratova. Menšurom šejh-ul-islama 1909. godine za muftiju u Nišu postavljen je Mehmed Zeki ef. Ćinara sa nadležnošću za raspravljanje šerijatskih poslova na cijeloj teritoriji Kraljevine Srbije. Poslije Balkanskih ratova Uredbom od 18. avgusta 1913. godine Srbija je još jednom potvrdila slobodu ispovijedanja islama.
Poslije Prvog svjetskog rata u Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca muslimani su ušli s tri odvojene vjerske zajednice: u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj i Sloveniji s reis-ul-ulemom na čelu sa sjedištem u Sarajevu, u Srbiji (Sandžaku, Kosovu i Sjevernoj Makedoniji) na čelu s muftijom čije je sjedište premješteno iz Niša u Beograd i u Crnoj Gori na čelu s muftijom sa sjedištem u Baru. Da bi se otklonile razlike u pogledu državnog upravljanja i nadzora 12. septembra 1919. donešena je Privremena uredba o upravi vakufa u Kraljevini SHS, koja 28. februara 1922. zamijenjena zakonom. Muslimani u Srbiji (Sjevernoj Makedoniji, Sandžaku, Kosovu) i Crnoj Gori od tada su činili jednu vjersku zajednicu pod upravom vrhovnog muftije u Beogradu. Muslimani u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj i Sloveniji su i dalje živjeli u Islamskoj zajednici na čelu sa reis-ul-ulemom i sjedištem u Sarajevu. Prema navedenoj uredbi i zakonu o upravi vakufa nadzor nad vakufima i upravu Središnjeg vakufskog fonda za teritoriju Srbije (Sjeverne Makedonije, Sandžaka, Kosova) i Crne Gore vodilo je Ministarstvo vjera, a uprava vakufa u Bosni i Hercegovini i dalje je ostavljena u nadležnost vakufsko-merafskih organa koji su tamo prije postojali.
Na prijedlog resornog ministra pravde i uz saglasnost Ministarskog vijeća donijelo je ukaz kojim je kralj postavljao: reis-ul-ulemu, članove Ulema-medžlisa i muftije. Protiv ovog ukaza ustao je tadašnji reis-ul-ulema Mehmed Džemaluddin ef. Čaušević, koji je u znak protesta podnio ostavku na dužnost reis-ul-uleme. Svoj protest je opravdao time što je kralj ukazom narušio autonomiji Islamske zajednice u Jugoslaviji.
Prvi Ustav Islamske zajednice u Kraljevini Jugoslaviji donijet je 9. jula 1930. godine. Hfz. Ibrahim ef. Maglajlić je izabran za novog reis-ul-ulemu u Kraljevini Jugoslaviji. Položio je zakletvu i primio menšuru 19. juna 1930. godine u Bajrakli džamiji u Beogradu 31. oktobra 1930. godine. Usvajanjem novog ustava i izborom za reisu-l-ulemu hfz. Ibrahim ef. Maglajlića, Vrhovno islamsko starješinstvo i sjedište reis-ul-uleme preneseno je iz Sarajeva u Beograd. Zakon o Islamskoj zajednici u Jugoslaviji iz 1930. izmijenjen je i dopunjen Zakonom o pravnom položaju vjerskih zajednica 28. februara 1936. godine. Ovim propisom ukinuta su muftijstva i sjedište reis-ul-uleme je ponovo vraćeno u Sarajevo.
Poslije Drugog svjetskog rata, formiranjem nove države SFR Jugoslavije, Islamska zajednica u Srbiji funkcioniše u okviru Vrhovnog islamskog starješinstva Islamske zajednice u Jugoslaviji kao Starješinstvo Islamske zajednice za Srbiju sa sjedištem u Prištini. U ovom periodu dolazi do obnavljanja institucija i vakufa Islamske zajednice u Srbiji preko postavljenja glavnog imama beogradskog, a 1981. i obnavljanjem muftijstva beogradskog sa nadležnošću za Srbiju i Vojvodinu bez Kosova i Sandžaka.
Raspadom SFR Jugoslavije razbija se Islamska zajednica u njoj, Starješinstvo Islamske zajednice za Srbiju prestaje da postoji. Godine 1993. godine na Obnoviteljskom saboru u Sarajevu formira se Mešihat Islamske zajednice u Sandžaku na čelu sa muftijom, sa sjedištem u Novom Pazaru. Za prvog muftiju je izabran Muamer ef. Zurkorlić. Ovaj Mešihat je 2007. godine prerastao u Mešihat Islamske zajednice u Srbiji, na taj način povezujući muslimane iz Sandžaka sa medžlisima i džematima na području centralne Srbije i Vojvodine.
Organizacija
Mešihat Islamske zajednice Sandžaka osnovan je za područje Sandžaka na Konstituirajućem Saboru 30. oktobra 1993. godine, a na Objediniteljskom Saboru 27. marta 2007. godine preimenovan je u Mešihat Islamske zajednice u Srbiji sa četiri muftijstva. Sabor Islamske zajednice u Srbiji je najviše predstavničko i zakonodavno tijelo Islamske zajednice koji u svom radu slijedi princip islamske šure. Mešihat Islamske zajednice u Srbiji je najviši vjerski i administrativni organ Islamske zajednice. Predsjednik Mešihata je ujedno i muftija Mešihata Islamske zajednice za Sandžak i Srbiju. Muftiju bira Sabor Islamske zajednice a potvrđuje reis-ul-ulema.
Muftijstva
Muftijstva su podijeljena na medžlise, koji su podijeljeni na džemate. Džemati čine najmanje organizacione jedinice Islamske zajednice.
Prema procjenama, u Srbiji se nalazi oko 200 vjerskih objekata u kojima muslimani obavljaju svoje vjerske dužnosti. Kada je riječ o džamijama, najveći broj džamija se nalazi Sandžaku i to oko 150, u Preševskoj dolini (Bujanovac, Preševo i Medveđa) ih je više od 70, dok se u Središnjoj Srbiji nalaze dvije – po jedna u Beogradu i Nišu, te u Vojvođanskom gradu Subotici jedna džamija.
Ustanove
Ustanove koji djeluje u sklopu Islamske zajednice u Srbiji su:
Bilješke
Sandžak je geografsko područje administrativno podjeljeno između Srbije i Crne Gore. Godine 1993. Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini je na tom području osnovala Mešihat Islamske zajednice u Sandžaku, da bi 2007. ovaj mešihat prerastao u Mešihat Islamske zajednice u Srbiji pokrivajući na taj način područje cijele Srbije, a preko Sandžačkog muftiluka ista organizacija je nastavila djelovanje i u crnogorskom dijelu Sandžaka, ostvarajući tako vezu i sa sandžačkim muslimanima u Srbiji ali i Crnoj Gori. Isto tako, paralelno sa ovim organizacijom, na području Crne Gore djeluje i Islamska zajednica u Crnoj Gori, sa sjedištem u Podgorici, koja je do 2006. bila sastavni dio Mešihata Islamske zajednice u Sandžaku. Na području Srbije paralalelno sa Islamskom zajednicom u Srbiji djeluje i Islamska zajednica Srbije (osnovana 2007.), sa sjedištem u Beogradu, koju Islamska zajednica u Srbiji do danas ne priznaje.
Alacrán (razvrstavanje)
Alacrán ima više značenja:
Zapadna Franačka
Zapadna Franačka (Francia Occidentalis) ili Kraljevstvo Zapadnih Franaka (Regnum Francorum Occidentalium), je naziv za franačku državu nastalu nakon što je dotad jedinstveno franačko Karolinško Carstvo temeljem sporazuma u Verdunu 843. došlo pod nadzor Karla Ćelavog. Sporazum je uslijedio nakon trogodišnjeg građanskog rata među unucima Karla Velikog, koji su se dogovorili Carstvo podijeliti na tri dijela - Istočnu Franačku (koju je preuzeo Karlov brat Ludvig Njemački), Srednju Franačku (koju je preuzeo Karlov brat i rimsko-njemački car Lotar I) i zapadni dio poznat kao Zapadna Franačka.
Zapadna Franačka je bila podijeljena na sljedeća velike administrativne cjeline - Akvitaniju, Bretanju, Burgundiju, Kataloniju, Flandriju, Gaskonju, Gotiju, Île-de-France i Toulousea - kojima su, s vremenom, kao svojim feudalnim lenima počeli upravljati vojvode i grofove sa sve manje odanosti prema centralnoj zapadnofranačkoj vlasti. Tome je pridonijela i slabost karolinških zapadnofranačkih kraljeva koju je konačno 987. iskoristio Hugo Capet, vojvoda od Francuske i grof od Pariza, koji se proglasio kraljem i uspostavio dinastiju Capet koja će, preko svojih ogranaka Valois i Bourbon vladati Francuskom sljedećih 800 godina.
Zapadna Franačka se tradicionalno smatra pretečom današnje Francuske kao nacionalne države, s obzirom da su upravo na područjima Zapadne Franačke počeli procesi stvaranja Francuza kao zasebne nacije. Za kraj procesa transformacije Zapadne Franačke u Francusku zapravo se koriste različiti kriteriji, a najkasniji datum je upravo 987 i uspostava dinastije Capet. Međutim, i kraljevi te dinastije su zadržali formalne veze sa franačkom prošlošću, koristeći titulu "Rex Francorum" (kralj Franaka), sve dok krajem 12. vijeka Filip II August nije koristio titulu rex Franciae (kralj Francuske).
Upanguaro, Tacámbaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 227 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1799 m.
Nuevo San Gregorio (razvrstavanje)
Nuevo San Gregorio ima više značenja:
Alamilla (razvrstavanje)
Alamilla ima više značenja:
Watertown, Minnesota
Votertaun je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.205, što je 1.176 (38,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Al Masḩab, Taiz
Al Masḩab je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 945 m.
San Juanito, Huehuetlán
San Juanito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Huehuetlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Prnjavor (razvrstavanje)
Prnjavor može biti:
Allegan, Michigan
Alegan je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.998 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 4.998 stanovnika, što je 160 (3,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
Sile, Pordenone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 102 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 29 m.
Pjotr Gavrilov
Pjotr Mihajlovič Gavrilov (Петр Михаил улы Гаврилов; 30. jun 1900 - 26. januar 1979) bio je sovjetski oficir, najpoznatiji kao jedan od vođa obrane, odnosno posljednji branitelj Brestske tvrđave na početku operacije Barbarossa.
Rodio se u tatarskoj porodici, a kao mladić radio u tvornici u Kazanju. Tamo se 1918. priključio Crvenoj armiji i sudjelovao u građanskom ratu. Nakon završetka rata je ostao služiti u Crvenoj armiji, a 1922. je učlanjen u KPSS. Na početku operacije Barbarossa je imao čin majora i komandirao 44. streljačkim pukom 6. divizije, smještenu u gradu Brest. Na samom početku je njemački napad izazvao potpuno rasulo u sovjetskim redovima; Gavrilov je bio jedini oficir koji je uspio zadržati komandu nad svojom jedinicom, te je u Brestskoj tvrđavi organizirao žestoki otpor. Kada je 29. juna otpor branitelja slomljen, Gavrilov se odlučio pokušati probiti do sovjetskih linija na istoku, odnosno skrivati. Uhvaćen je nakon ranjavanja 23. jula.
Gavrilov je ostatak rata proveo u njemačkom zarobljeništvu, u logorima Oflag XIII D Hammelburg i Ravensbrück. U maju 1945. je oslobođen i ponovno dobio službu u Crvenoj armiji; u jesen je poslan u Sibir gdje je imenovan za komandanta logora za japanske vojnike. Dvije godine kasnije je otpušten iz Crvene armije, te je došao u Krasnodaru. Tek 1957. je njegovo sudjelovanje u obrani Brestske tvrđave postalo poznato javnosti zahvaljujući naporima novinara Sergeja Smirnova. Gavrilov je dobio Orden Lenjina, a i doznao je da su mu žena i djeca - za koje je mislio da su stradali na samom početku rata - živi. Umro je u Krasnodaru 1979. godine, a po vlastitoj želji je pokopan u Brestu zajedno sa svojim suborcima.
Gavrilov se pojavljuje kao lik u sovjetskom igranom filmu Bitka za Moskvu iz 1985. godine gdje ga je tumačio latvijski glumac Romualds Ancans, te rusko-bjeloruskom filmu Brestska tvrđava iz 2010. godine gdje ga je tumačio Aleksandar Koršunov.
Pljačka
thumb|228px|Američki vojnici snimljeni kako pljačkaju trgovinu cipelama nakon potresa u San Franciscu 1906. Pljačka je izraz koji u najširem smislu označava krađu velikih razmjera, odnosno protupravno oduzimanje tuđe, bilo privatne ili javne imovine, a koje karakterizira neuobičajeno velika količine otuđenih predmeta ili neuobičajeno veliki broj počinitelja koji se njome nastoje okoristiti.
U užem smislu se pod time podrazumijevaju masovne krađe koje nastaju kao posljedica rata, prirodne katastrofe ili nereda, a koje dovode do stanja anarhije, odnosno trajnog ili privremenog nestanka institucija vlasti koja bi takve krađe trebale spriječiti ili sankcionirati. U nekim specifičnim slučajevima takve pljačke mogu biti tolerirane, pa čak i ohrabrivane od strane vlasti - za što postoje brojni historijski primjeri, prvensteveno u slučajevima kada su komandanti pobjedničkih vojski dozvoljavali njenim pripadnicima pljačku na račun poraženog neprijatelja.
U metaforičkom smislu pod "pljačkom" se mogu podrazumijevati i veliko bogaćenje protupravnim i moralu suprotnim metodama koje se događaju u mirnodopskom stanju. Tako se npr. privatizacija nekadašnjih poduzeća u društvenom vlasništvu na području SFRJ u postkomunističko doba često naziva "privatizacijskom pljačkom".
Krivično zakonodavstvo bivše SFRJ je "pljačku" poznavalo kao specifično krivično djelo isključivo u smislu razmjera otuđene imovine.
Pontone a Marciano, Napoli
Pontone a Marciano je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 185 m.
Saharci
Saharci (Sahrui, Sahrawi, Saharawi, Sahraouies) su narod nastanjen u područjima zapadnoga dijela pustinje Sahare, južno od Maroka, čije je područje, inače pod okupacijom Maroka, međunarodno priznato kao suverena država Zapadna Sahara. Saharci, inače govornici jezika hassaniya, podrijetlom su od starog arapskog plemena Beni Hassan, koji su se pomiješali s pripadnicima hamitskih plemena Sanhaja (izg. Sanhadža) i stvorili novi narod, točnije plemena poznata kao Sahrawi (Sahrui), odnosno Hassaniya. Istoga su podrijetla i Mauri iz Mauretanije koji se služe istim jezikom.
Ime
Ime Saharac (Sahrawi) je došlo od riječi 'Sahra' ili 'Sahara', naziva za najveću pustinju na svijetu, značenje mu je ‘Saharci’; stanovnici Sahare). Ime Hassaniya, došlo je po plemenu Beni Hassan a označava narode Hassaniya i njihov jezik. Saharci, srpskohrvatski naziv koji se javlja za stanovnike Sahare vjerojatno nije ograničen na Sahrawije