cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jovin
U rimskoj Galiji je od 406. godine vladala pometnja pošto je nekoliko većih grupa varvara prešlo Rajnu (Vandali, Alani, Burgundi...), a 407. britanske legije su proglasile za cara Konstantina III. Konstantin je najzad savladan 411. od strane Honorijevog vojskovođe Flavija Konstancija. Međutim, galo-rimski aristokrata Jovin je iste te godine proglašen za cara u Majncu na Rajni uz podršku Burgunda i Alana. Jovin je potom u svojstvu rimskog cara dozvolio Burgundima da se nasele na teritoriji carstva u okolini Vormsa. Nakon toga, Jovin je pridobio podršku vizigotskog kralja Ataulfa, ali se sa njim posvađao 412. kada je svog brata Sebastijana proglasio za savladara. Ataulf je prešao na Honorijevu stranu i 413. pomogao carevoj vojsci da porazi uzurpatore. Sebastijan je odmah pogubljen, a Jovin je uhvaćen i ubijen u Valentiji u južnoj Galiji. Glave dvojice braće su odsečene i poslate prvo na Honorijev dvor u Raveni, a potom u Kartaginu kao potvrda njihovog poraza.
343743 Kjurkchieva
343743 Kjurkchieva je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,693 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 16.60 mag.
Monte Mereu, Cagliari
Monte Mereu je naselje u Italiji u provinciji Cagliari, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Vlak
right|thumb Vlak ili voz je kompozicija više povezanih šinskih vagona koje vuče ili gura jedna ili više lokomotiva, takođe mora biti propisno zakačen i obeležen. Reč voz je nastala od glagola voziti, a pre pojave današnje železnice je korišćena za povorku od nekoliko kola koja su povezana, a vuku ih volovi. Uvođenjem železnice u Srbiju, većina novih pojmova je prevedena upotrebom postojećih srpskih reči, tako što im je značenje prošireno na novi pojam, osim vagona i lokomotive.
Podjela po vrsti vlaka
U osnovi razlikujemo:
Gruzijska pravoslavna crkva
Gruzijska pravoslavna crkva je pomjesna autokefalna crkva. Nalazi se na 9. mjestu u diptihu pravoslavnih crkava. Ima rang patrijaršije.
Vlak
Podela prema načinu pogona
mini|V43, mađarska [[električna lokomotiva koja se često koristi za putnički saobraćaj.]] Prvi vozovi su bili vučeni konopcima, koristili su silu gravitacije ili su ih vukli konji, ali su ih početkom 19. veka zamenile parne lokomotive. Od 1920ih njih su počele da zamenjuju dizel i električne lokomotive, koje su zahtevale manje napora za upravljanje i bile su čistije, ali i složenije i skuplje.
Gruzijska pravoslavna crkva
Pregled
Zametki datiraju u 1. vijek nove ere, kada je misiju u tim krajevima imao apostol Andrej. Autokefalnost je dobila u 4. vijeku, kada postaje zvanična crkva Gruzije. Gruzijska pravoslavna crkva ima oko 3,5 miliona vjernika. Na čelu Gruzijske pravoslavne crkve se nalazi patrijarh-katolikos sve Gruzije, arhiepiskop mchetski i tbiliski Ilija II.
Vlak
Podela prema načinu pogona
Električna vuča pruža nižu cenu po pređenom kilometru, ali ima više početne troškove, koji se mogu opravdati samo na linijama sa velikom gustinom saobraćaja. Pošto je izgradnja električnog sistema potrebnog za rad električne lokomotive viša po pređenom kilometru, električna vuča je manje poželjna na dužim linijama, osim na sistemima kojima se putuje velikim brzinama.
Motorni vlak
Posebna vrsta vlaka je motorni vlak, koji služi samo za prijevoz putnika.
Vlak velike brzine
Pod pojmom vlaka velike brzine se obično podrazumijeva vlak, kojemu je prosječna brzina vožnje 200 i više km/h.
Svetolucijska laburistička partija
Svetolucijska laburistička partija (Saint Lucia Labour Party, SLP) je socijaldemokratska politička partija koja djeluje na Svetoj Luciji. Osnovana je godine 1950. te je otada dominirala političkim životom tog otoka sve do 1964. godine kada ju je porazila desničarska Ujedinjena radnićka stranka i koja joj dan-danas predstavlja glavnog suparnika. SLP je na vlasti bila od 1979. do 1982. godine, te od 1997. do 2006. godine.
SLP je savjetodavni član Socijalističke internacionale.
Gornje Vrsinje
Gornje Vrsinje su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Milići koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 252 stanovnika.
Istorija
Gornje Vrsinje se do 1991. nalazio u sastavu opštine Vlasenica.
Osigo, Como
Osigo je naselje u Italiji u provinciji Como, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2561 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 494 m.
Leskovac Barilovićki
Leskovac Barilovićki je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Barilović, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 147 stanovnika te 45 obiteljskih kućanstava.
Finney County, Kansas
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 36.776, što je 3.747 (-9,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Montappone, Fermo
Montappone je naselje u Italiji u provinciji Fermo, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1516 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 324 m.
Aldehid feredoksin oksidoreduktaza
Aldehid feredoksin oksidoreduktaza (, AOR) je enzim sa sistematskim imenom aldehid:feredoksin oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je senzitivan na kiseonik. On sadrži volfram-molibdopterin i gvožđe-sumporne klastere. Ovaj enzim katalizuje oksidaciju aldehida (uključujući krotonaldehid, acetaldehid, formaldehid i gliceraldehid) do njihovih korespondirajućih kiselina. On ne oksiduje gliceraldehid 3-fosfat, cf. EC 1.2.7.6, gliceraldehid-3-fosfat dehidrogenaza (feredoksin). Ovaj enzim može da koristi feredoksin ili metil viologen, ali ne NAD(P)+ kao elektronski akceptor.
Timpson, Texas
Timpson je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.155 stanovnika.
Barrea
Barrea ima više značenja:
San Pablo, Candelaria
San Pablo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Campeche, u opštini Candelaria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Södermanland (grofovija)
Grofovija Södermanland je jedna od 21 grofovije (švedski: Södermanlands län, län znači leno) na koji je Švedska administrativno podjeljena, koja se prostire na istoku središnjeg dijela zemlje.
Geografske karakteristike
Grofovija Södermanland prostire se gotovo po istom teritoriju kao i historijska pokrajina Södermanland, ima površinu od 6,607 km² na kojoj živi 270,738 stanovnika.
Grofovija Södermanland graniči sa grofovijama Östergötland, Örebro, Västmanland, Uppsala i Stockholm, omeđena sa istoka Baltičkim morem.
To je kraj uz Baltičko more pored Stockholma, omeđen jezerima Mälaren i Hjälmaren.
Teren je uglavnom ravničarski, sa puno malih jezera to je i rudarski kraj u kom se kopa željezna ruda.
Privreda
Na plodnim ravnicama uzgajaju se najviše žitarice i voće, a razvijeno je i stočarstvo.
Industrija gofovije svodi se uglavnom na drvoprerađivačku i proizvodnju papira. Za kraj je značajan kanal Södertälje koji povezuje Jezero Mälaren sa Baltičkim morem.
Urbani centri Södermanlanda su Nyköping (administrativni centar), Eskilstuna, Katrineholm i baltička luka Oxelösund.
Titelski breg
Titelski breg je breg u Vojvodini. Nalazi se u jugoistočnoj Bačkoj (u regiji Šajkaška), između gradića Titela na jugu, sela Lok, Vilovo i Šajkaš na jugozapadu, sela Mošorin na severu i reke Tisa na istoku. Nadmorska visina mu je 128 metara, a pruža se pravcem severozapad-jugoistok. Titelski breg je geomorfološki, zapravo lesna zaravan nastala navejavanjem lesa tokom pleistocena. Dugačka je 18 kilometara, a široka oko sedam i po. Nagnuta je ka jugoistoku, a iznad Tise se diže strmi odsek visine 60 metara. U njemu se zapaža šest smeđih zona, što ukazuje na to, da je zaravan formirana iz šest etapa. Breg je insteresantna forma, pošto je jedino uzvišenje u Bačkoj, koja je uglavnom ravnica. Najviša tačka mu je na 128 metara.
Vidi još
= Šajkaška =
Literatura
Razlicite su predpostavke o uzrocima Atiline smrti ,elem jos uvek se pricaju price i jos uvek ima onih koji mastaju o njegovom izgubljenom blagu ,tu u Panoniji ,na dnu reke Tise.
Freddie Prinze
Freddie James Prinze, Sr. (rođen kao Frederick Karl Pruetzel; 22. jun 1954 – 29. januar 1977) bio je američki glumac i stand-up komičar, najpoznatiji po ulozi Chica Rodrigueza u popularnom televizijskom sitkomu Chico and the Man. Iako mu je serija donijela izuzetan uspjeh i bogatstvo, privatni život su mu obilježile ovisnost o drogi i depresija; pod njenim uticajem je izvršio samoubistvo ispalivši si metak iz revolvera u glavu. Iza sebe je ostavio suprugu i dvoje djece, uključujući sina Freddieja Prinzea Jr. koji će nekoliko decenija kasnije i sam postati uspješan televizijski glumac.
3946 Shor
3946 Shor je asteroid glavnog asteroidnog pojasa sa srednjom udaljenošću od Sunca koja iznosi 3,088 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,1.
Nizobamat
Nizobamat je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 274,357 Da.
3944 Halliday
3944 Halliday je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,368 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 13,1.
El Edén, Papantla
El Edén je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Papantla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 492 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Barza
Barza ima više značenja:
Uroporfirinogen III
Uroporfirinogen III je organsko jedinjenje, koje sadrži 40 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 836,795 Da.
Ponte Messa, Rimini
Ponte Messa je naselje u Italiji u provinciji Rimini, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 478 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 395 m.
Santa Delia, Villa Corzo
Santa Delia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 610 m.
New Columbus, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 227, što je 12 (5,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
La Pedregosa, Tecalitlán
La Pedregosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tecalitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1235 m.
412
Godina 412. (CDXII) bila je prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Honorija i Teodozija (ili, rjeđe, godina 1165. Ab urbe condita). Oznaka 412. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
San Gonzalo, Solidaridad
San Gonzalo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Quintana Roo, u opštini Solidaridad.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Men of Honor
Men of Honor je američki igrani film snimljen 2000. godine u režiji Georgea Tillmana Juniora. Radnja se temeljila na istinitim događajima, odnosno opisivala nastojanja crnog mornara Carla Brasheara (koga u filmu tumači Cuba Gooding, Jr.) da postane pripadnik elitnih ronilačkih jedinica američke mornarice, pri čemu se morao suprostaviti tadašnjim rasističkim predrasudama.
Film je u Hrvatskoj distribuiran pod naslovom Časni ljudi, a u Srbiji pod naslovom Ljudi od časti.
Tioga, Texas
Tioga je gradić u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 803 stanovnika.
Basaldella
Basaldella ima više značenja:
Casone, Bologna
Casone je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Rășcani, Dănești
Rășcani je naselje u Rumuniji u okrugu Vasluj u opštini Dănești.
Ujedinjena radnička stranka (Sveta Lucija)
Ujedinjena radnička stranka (United Workers' Party, UWP) je konzervativna politička stranka na Svetoj Luciji. Osnovana je godine 1964. od dijela disidenata iz Svetolucijske laburističke partije kojoj je postala glavni suparnik. Njen osnivač i dugogodišnji vođa je bio John Compton, pod čijim je vodstvom Sveta Lucija ostvarila nezavisnost od Ujedinjenog Kraljevstva. Na vlasti je bila od 1964. do 1979. godine, zatim od 1982. do 1997. godine, te od 2006. godine do danas.
Rășcani, Dănești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 323 m.
Zvijezde (egipatska mitologija)
Zvijezde su u egipatskoj mitologiji shvaćene na različit način, u različitim vremenima i na različitim mjestima. Zapravo, velikim se dijelom egipatska religija temelji na štovanju zvijezda.
Nut i zvijezde
Prvotno je prevladavalo mišljenje da je Nut, božica - nebo, rodila zvijezde i bogove Ozirisa, Izidu, Seta i Neftis. Zvijezde su njezina djeca, ali se ne zna je li im otac Geb, bog-Zemlja, ili ih Nut rađa iz partenogeneze. Zvijezde su prekrile majku i zasjale snažno, a Egipćani su smatrali da su zvijezde neuništive. Zvijezde bi svako jutro umirale, a svaku večer bi ih Nut opet rađala, tako da su ipak neuništive. Naravno, Egipćani su štovali Sunce, koje je također zvijezda, iako ga nisu takvim smatrali. Nut je također rađala Raa i gutala ga svaku večer. Poslije se razvija mišljenje da su zvijezde duše mrtvih ljudi prenesene na nebo. Naime, duša nakon smrti putuje u Duat a Ra dolazi po nju. U svojoj barci ju odnosi na nebo. Nut ju primi i pretvori u zvijezdu. Čarolija na Tekstovima piramida Starog kraljevstva prenosi molitvu nekog pokojnika koji zaziva majku Nut, te ju moli da ga prenese među Neuništive zvijezde. Čini se da ne pretvara Ra duše u zvijezde, nego Nut.
Sirius i Orion
Zvijezda Sirius i zviježđe Orion su bili slavljeni kod Egipćana. Sopdet je personifikacija Siriusa, "lijepa, plava i blistava", ali je ipak jednom pala s neba. Sopdet je nilska božica, kao i Anuket i Satis, jer se smatralo da uzrokuje poplave Nila. Za vrijeme poplava, Sirius bi se snažno vidio. Orion je viđen kao čovjek sa štapom, pa se smatralo da je to Oziris ili njegova duša, što je suprotno shvaćanju prema kojem je Oziris vladar podzemlja. Ostale se zvijezde nisu zasebno štovale, ali su se neki planeti smatrali bogovima, primjerice Venera, Bog Jutra.
Ikosanoil-KoA sintaza
Ikosanoil-KoA sintaza (, acil-KoA elongaza, C18-KoA elongaza, stearoil-KoA elongaza) je enzim sa sistematskim imenom stearoil-KoA:malonil-KoA C-aciltransferaza (dekarboksilacija, oksoacil- i enoil-redukcija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Gunjaci (Milići)
Gunjaci su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Milići koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 1 stanovnika.
Ikosanoil-KoA sintaza
Ikosanoil-KoA može da deluje umesto stearoil-KoA. Ovaj membranski enzim produžava dugolančane masne-acil-KoA.
Gunjaci (Milići)
Geografija
Selo se nalazi u regiji Birač.
Kettering, Maryland
Ketering je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Merilend.
Gunjaci (Milići)
Istorija
Gunjaci su se do 1991. nalazili u sastavu opštine Vlasenica.
Kettering, Maryland
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 12.790, što je 1.782 (16,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Lipa (Generalski Stol)
Lipa je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Generalski Stol, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 47 stanovnika te 21 obiteljskih kućanstava.
Södermanland
Södermanland zvan često Sudermannia i Sudermania je jedna od 25 švedskih historijskih pokrajina (švedski: landskap) na istoku središnjeg dijela zemlje, on danas više nema nikakvu administrativnu funkciju.
Geografske karakteristike
Okrug Södermanland imao je površinu od 8,169 km² na kojoj živi 1,193,583 stanovnika.
Södermanland leži nedaleko Stockholma uz Baltičko more, omeđen jezerima Mälaren i Hjälmaren graniči sa pokrajinom Södermanland, sa zapada sa Västmanlandom i sa sjevera sa Gästriklandom.
Södermanland se prostirao uglavnom po teritoriju današnje istoimene grofovije (švedski: län) - Södermanland.
Teren pokrajine je ravničarski, sa puno malih jezera. Södermanland je i rudarski kraj u kom se kopa željezna ruda.
Privreda
Na plodnim ravnicama uzgajaju se najviše žitarice i voće, a razvijeno je i stočarstvo.
Sant'Orsola Terme, Trento
Sant'Orsola Terme je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 906 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 951 m.
Ford County, Kansas
je okrug u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 33.848, što je 1.39 (4,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Essertines-en-Châtelneuf
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 587 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 38 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,2 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 700 metara (maksimalnoj 1.010 m, a minimalnoj 444 m).
Grčka književnost
Grčka književnost obuhvata književno stvaralaštvo na grčkom jeziku koje započinje Homerovim epovima oko 8. veka pne., a završava se okvirno 529. godine nove ere, kada je vizantijski car Justinijan zatvorio Platonovu Akademiju u Atini, poslednju filozofsku školu u antici. Grčka je književnost ne samo presudno uticala na formiranje rimske književnosti, nego je izvršila ogroman uticaj i na celokupnu potonju evropsku književnost, kako u tematici tako i u oblikovanju gotovo svih književnih vrsta. U vremenskom rasponu od trinaest vekova u antici – osam pre nove ere i pet nove ere – stvarali su mnogi pesnici i prozni pisci, koji su jezikom i kulturom Grci, ali nisu svi rodom bili Grci: osvajanja Aleksandra Velikog proširila su grčku civilizaciju van granica Helade, te su glavni gradovi Aleksandrovih naslednika – Aleksandrija, Antiohija i drugi – postali veća središta grčke civilizacije od starih grčkih polisa. S obzirom na društvene, političke i književne prilike, može se celokupna antička grčka književnost podeliti na četiri perioda:
Arhajsko razdoblje
Najstarije poznato grčko pismo jeste mikenski silabički linear B, koji nam je ostao sačuvan na glinenim tablicama iz toga doba. Te tablice sadrže zapise, najčešće jednostavno u vidu različitih spiskova, koji se odnose na trgovinu: prave književnosti tu nema, a njeno odsustvo objašnjava se na različite načine. Prema jednoj teoriji, mikenska se književnost, kao što je slučaj i s kasnijim Homerovim i drugim delima kiklične epike, prenosila usmenim putem, posebno s obzirom na to da linear B nije bio sasvim prilagođen glasovima grčkoga jezika. Prema drugoj teoriji, književna dela – budući element društvene elite – bila su zapisana na nekom finijem materijalu, koji se međutim nije sačuvao.
Homer
Na početku grčke književnosti tako stoje dva njena najveća dela, Homerovi epovi Ilijada i Odiseja, te nekoliko neznatnih metričkih zapisa iz 8. veka pne. Ali te dve pesničke tvorevine svojom složenom strukturom i stilizacijom daleko odskaču od svakoga početništva: jasno je da one, zapravo, predstavljaju vrhunac jedne epske tradicije čiji počeci i razvitak ostaju u tami onih vekova koji se nazivaju mračnim dobom Grčke (od 12. do 8. veka pne.). Homer (Ὅμηρος) je prvi pisac grčke književnosti i istovremeno najveći epski pesnik svih vremena. Pretpostavlja se da je živeo negde u 8. veku pne., ali pouzdanih podataka o njemu i njegovom životu zapravo nema. Antička tradicija nam kazuje da je Homer bio slepi pevač, ali to je najverovatnije samo preslikavanje lika slepoga pevača Demodoka iz Odiseje na ličnost samoga pesnika. Stoga se još od antike pa sve do naših dana stvorio čitav korpus veoma različitih teorija o prvom helenskom pesniku, koji obrađuje tzv. homersko pitanje.
thumb|left|200px|Homer
Homerova se dela tako moraju shvatiti kao vrhunac dugogodišnjeg razvoja usmene narodne književnosti u Maloj Aziji. Danas se pretpostavlja da su Homerovi prethodnici možda bili pevači – rapsodi (ῥάψοδοι), koji su lutali od grada do grada i zabavljali stanovnike pesmama o "slavnim delima junaka" (κλέα ἀνδρῶν) i među koje tradicija obično ubraja i samoga Homera, te aedi (ἀοιδοί), koji bi se smestili na dvoru kakvog vladara i onde na zabavama ili po potrebi pevali o junačkim delima junaka mitskoga razdoblja. Prema nekim razmišljanjima, ti su rapsodi i aedi prenosili junačke pesme kroz mnoge vekove. Da je u Helena i pre Homera cvetala epska poezija, potvrđuju i Homerovi epovi, u kojima nalazimo savršenu epsku tehniku, umetnički izraz, književni jezik, okretan stih, mnoštvo ukrasnih prideva, tzv. stalnih epiteta, za koje nema opravdanja u Homerovom tekstu (npr. "brzonogi Ahilej", premda nijedna scena u epovima ne opravdava taj epitet), oblike (formule) koje se uvek ponavljaju kad god se u pripovedanju dođe do određenog mesta u opisu bitke, plovidbe lađe, i na kraju tipične brojeve. Sve te pojave nesumnjivo su plod dugotrajne umetničke prakse. Može se pretpostaviti da su helenskoj herojskoj epopeji prethodile kraće pesme u kojima se uz pratnju muzičkog instrumenta pevalo o junačkim delima. Te su pesme, kako se čini, bile delo Eoljana – Ahejaca, koji su došli iz Tesalije i drugih delova grčkoga kopna i prvi se učvrstili na maloazijskom primorju, u Troadi i susednim ostrvima. Pesme s likovima i motivima iz kopnene Grčke mešale su se s onima u novoj domovini, a bile su podređene jednoj osnovnoj temi – borbi sa stanovnicima u novom kraju. Negovanjem tih pesama tokom vekova stvoren je čvrst temelj za veliku narodnu epopeju koja je najviše umetničko ostvarenje dobila u Ilijadi i Odiseji otprilike u 8. veku pne.
Ilijada (Ἰλιάς, 24 knjige, 15.693 heksametra) nosi ime po Iliju (Ἴλιον), drugom imenu grada Troje. Sadržaj joj je uzet iz ciklusa priča o trojanskom ratu, ali pesnik nije obradio dugo vremensko razdoblje, nego je ograničio građu prikazavši događaje koji su se dogodili tokom 51 dana u desetoj godini rata. Glavna je tema ovoga epa svađa između Ahileja i Agamemnona zbog otmice robinje Briseide, a zatim Ahilejev gnev na trojanskog junaka Hektora, koji je ubio Ahilejevog prijatelja Patrokla.
Odiseja (Ὀδύσσεια, 24 knjige, 12.110 heksametara) nosi ime prema glavnom junaku Odiseju i opeva Odisejev povratak na Itaku. Nakon desetogodišnjeg ratovanja pod trojom Odisej luta deset godina po raznim morima i doživljava mnogo opasnih pustolovina. Izgubivši u brojnim opasnostima sve prijatelje, vraća se na Itaku, gde se uz pomoć sina Telemaha osvećuje proscima koji su maltretirali njegovu vernu ženu Penelopu i na gozbama rasparčavali njegovu imovinu. Tako okosnicu ovoga speva čine Odisejev povratak i osveta proscima, ali su ti motivi obogaćeni sintetičkim i dramatskim prikazom prethodnih junakovih desetogodišnjih lutanja, a pripoveda ih sam junak na dvoru feačkoga kralja Alkinoja (9–12. pevanje). Osim toga, u spev je umetnut i motiv o sinu koji kreće u potragu za ocem (1–4. pevanje). Prema tome, kompozicija Odiseje je perpletena, za razliku od kompozicije Ilijade, koja je jednostavna, a to je primetio još Aristotel, koji u Poetici 1459b kaže: "Svaka mu je naime od pesama sastavljena: Ilijada jednostavna i puna trpnje, a Odiseja prepletena i mirna". Homer je genijalni pesnik kome je uspelo da narodnu epsku poeziju uzdigne na umetničku visinu, koju otada više niko nije dostigao. Homerova poezija je puna živog pripovedanja, jasnog izražavanja, pažljivog crtanja ljudskih karaktera, sveže životne dinamike i humanizma. Nijedno delo svetske književnosti nije izvršilo tako snažan i dugotrajan uticaj kao Homerovi epovi.
Prvobitno su se u antici Homeru pripisivala ne samo ova dva epa, nego gotovo celokupno epsko stvaralaštvo arhajskoga razdoblja, premda je problem Homerovih dela već od 5. veka pne. podstakao ozbiljnu kritiku, koja i danas traje, a naziva se homerskim pitanjem. Pod tzv. Malim Homerom podrazumevaju se manja pesnička dela koja su se pripisivala Homeru. Među njima je svakako najznačajniji zbornik od 33 homerske himne (ὕμνοι) napisane u heksametrima i epskom stilu, u vremenskom rasponu od 7. do 5. veka pne., koje proslavljaju različita božanstva. Ove su se himne prvobitno zvale "uvodi" (προοίμια), što govori da to zapravo i nisu bile himne, nego su služile rapsodima kao uvod u njihovo recitovanje epskih pesama. Neke od njih su po broju stihova prave male poeme. Tako Himna Demetri obrađuje priču o otmici Persefone i teškoj boli Demetre koja luta po svetu tražeći kćerku. Himna Apolonu opeva rođenje ovoga boga na Delosu i njegove doživljaje tokom osnivanja proročišta u Delfima. Himna Afroditi obrađuje ljubavnu avanturu ove boginje s Anhizom, dok je Himna Hermesu puna humora i priča o tome kako je tek rođeni Hermes nestašnim lukavstvom prevario svoga brata Apolona. Pored himni, ovamo pripadaju Boj žaba i miševa (Βατραχομυομαχία, 303 stiha) koja parodira sadržinu i stil epske pesme, ali koja je verovatno nastala tek u helenističko doba, Margit (Μαργίτης, od μάργος = budala) koja na podsmešljiv način govori o nekom junaku–budali koji je mnogo znao ali sve naopako, te Kerkopi (Κέρκωπες) koja je prikazivala dva brata — vešta kradljivca koje je uhvatio Herakle, ali su ga oni tako nasmejali svojim dosetkama da ih je pustio na slobodu.
Kikiličke epopeje
Epska je poezija nastavila da cveta u Joniji i celom helenskom svetu i nakon Homera, tako da je nastao veliki broj pesama koje su se takođe, bar neko vreme, pripisivale Homeru. Te se pesme nazivaju kikličnim epovima jer čine nekoliko epskih ciklusa: u njima je, naime, hronološki prikazan neprekinut krug (κύκλος) mitskih događaja u sadržajnoj celini. Kikličke pesme su se takođe nalazile na recitatorskom repertoaru rapsoda i pružile su bogatu mitološku građu lirskim, horskim i dramskim pesnicima. Međutim, Ilijada i Odiseja potisnule su kiklične pesme u drugi plan, pa su nam se ove uglavnom izgubile i do danas su nam se sačuvale samo u oskudnim fragmentima, premda nam je njihov sadržaj poznat. Tebanskom ciklusu pripadale su pesme Edipodija (Οἰδιπόδεια, 6.600 stihova) o Edipovom ubistvu vlastita oca, pobedi nad Sfingom, incestuoznom braku s majkom i smrti Edipovoj, zatim Tebaida (Θεβαίς, 7.000 stihova) o ratu sedmorice junaka protiv Tebe i izvršenju Edipovog prokletstva međusobnim ubistvom Polinika i Eteokla, Epigoni (Ἐπίγονοι, 7.000 stihova) o ratu sinova sedmorice junaka protiv Tebe i, naposletku, Alkmeonida o tome kako je Alkmeon ubio svoju majku i potom se čistio od greha.
Trojanskom ciklusu pripadala je Kiparska pesma (Κύπρια, 11 knjiga) koja je opevala događaje koji su se dogodili pre radnje Ilijade, zatim Etiopida (Αἰθιοπίς, 5 knjiga) koja je opisivala događaje nakon Ilijade, uključujući kako Ahilej ubija amazonku Pentesileju, etiopskog vođu Memnona ali i kako sam gine od Parisove strele, zatim Mala Ilijada (Ἰλιάς μικρά, 4 knjige) koja je opisivala nadmetanje za Ahilejevo oružje između Ajanta i Odiseja, Ajantovo samoubistvo, pogibiju Parisa od Filoktetove strele, dolazak Ahilejeva sina Neoptolema koji ubija Telefova sina Euripila, gradnju drvenog konja i pad Troje. Pesma Razorenje Ilija (Ἰλίου πέρσις, 2 knjige) obuhvatala je prizor o drvenom konju, Laokoontovu smrt, Enejin beg, zauzeće Troje, smrt Prijama i Astijanakta, oskvrnjenje Kasandre, podelu plena, požar grada i žrtvovanje Poliksene na Ahilejevom grobu. Povratak (Νόστοι, 2 knjige) opevala je povratak helenskih junaka iz Troje, dok se Telegonija naslanjala na sadržaj Odiseje i započinjala opisom sahrane Penelopinih prosaca, a nazvana je po Telegonu, sinu Odiseja i Kirke, koji u potrazi za ocem dolazi na Itaku i u neznanju ubija Odiseja, uzima Penelopu za ženu, a Telemah Kirku.
Hesiod
Velike društvene i ekonomske promene koje su zahvatile gotovo celu Heladu u drugoj polovini 8. veka pne. jasno se ogledaju u delu drugog znamenitog pesnika arhajske epike. Hesiod (Ἡσίοδος, možda kraj 8. v. pne.), iz sela Askre u Beotiji, prvi je grčki pesnik koji o sebi daje biografske podatke te se može smatrati prvom individualizovanom pojavom u grčkoj književnosti. Njegova Teogonija (Θεογονία = Postanak bogova, 1022 heksametra) predstavlja prvu grčku mitološku sintezu u kojoj je prikazana istorija postanja sveta i genealogija bogova. Ideja joj je da prikaže Zevsa kao simbol pravednosti, koji pobedom nad Titanima i drugim nemanima iz prošlosti postaje svemogući čuvar pravde. Isticanje moralnih problema i težnja za sistemskim shvatanjem sveta najavljuju početak rušenja tradicionalnog pogleda na svet. Moralna pitanja i vladavina pravde u svetu idejna su osnova i Hesiodovog drugog dela koje nosi naziv Poslovi i dani (Ἔργα καὶ ἡμέραι, 828 heksametara). To je poema rada, u kojoj pesnik svome bratu rasipniku upućuje opomene i savete o tome kako će steći imovinu na častan način. Međutim, pesnikovo obraćanje bratu samo je okvir za pouke koje upućuje svojim savremenicima o tome da se čovek moralnom energijom i radom mora osloboditi bede, a to se ilustruje mitom o Prometeju i Pandori te mitom o pet rodova koji govore da je ljudski život nekada bio sladak, a sada je gorak. Rad i pravda temelj su Hesiodove etike, a u svakoj državi koja želi biti utemeljena na poretku i napretku moraju vladati rad, pravda i moral, a ne laž, prevara i nasilje vladara. Premda je Hesiodov pogled na život pesimističan – velikim delom upravo zbog prilika koje su tada vladale – ipak se on u svojoj duboko vaspitnoj poeziji pokazuje kao nosilac novih, gotovo revolucionarnih društvenih stremljenja u odnosu na prethodni ratnički ideal herojske epohe.
Lirsko pesništvo
thumb|right|300px|Grčki svet oko [[550. pne.]]
Postanak i ujedno najviši domet helenske lirike pada u 7. i 6. vek pne., kada je epska poezija bila već na zalasku. Ona je zapravo melodički i ritmički usavršeno narodno pesništvo. Razvoj umetničke grčke lirike uslovila su dva ključna uzroka. Prvi čine nove društvene prilike tokom kojih dolazi do dubokih promena u političkim, socijalnim i ekonomskim odnosima, do pokretanja zamašne grčke kolonizacije širom Mediterana te do izgradnje i učvršćivanja polisa kao osnovnog duštvenog i državnog okvira u Heladi. Drugi uzrok nalazimo u epohalnoj promeni u muzici – otkriće harmonije i usavršavanje muzičkih instrumenata. Kada su Grci prodrli u tajne muzike, ona je kod njih u širem smislu obeležavala razvitak velikog dela duševnog života, pa je izraz ἀνὴρ μουσικός (= muzički čovek) nasuprot izraza ἀνὴρ ἄμουσος (= nemuzički čovek) označavao obrazovanog čoveka. Muzika je imala važan položaj u grčkoj kulturi, i sva se grčka lirika razvijala uz nju: u najstarije vreme nema pesme bez muzike niti muzike bez pesme. Celokupna je helenska muzika nažalost propala, ali znamo da su među najčešćim muzičkim instrumentima bili lira, kitara, forminga i frula.
Vide etiam
vide etiam [ ˈvideː ˈet͡siam ]  (lat.: vidi također, vidi i, vidi još), kratica v. et.; uputa čitatelju da vidi navedeno djelo, izraz i sl. Često se upotrebljava u naučnoj literaturi ili drugim djelima, a ponekad se u istom značenju prevodi s latinskog jezika na jezik dotičnog djela, npr. see also (engl.), siehe auch (njem.), voir aussi (franc.), vedi anche (tal.), смотри также (rus.).
Tura Satana
Tura Satana (10. jul 1938 – 4. februar 2011) bila je američka plesačica i glumica rodom iz Japana, najpoznatija po ulozi Varle u kultnom filmu Faste, Pussycat! Kill! Kill!.
Grčka književnost
Elegija
Spoljašnja oznaka elegije kojom se razlikovala od drugih pesničkih vrsta jeste posebna metrička građa, tzv. elegijski distih. Elegija, kako se čini, nastaje u Maloj Aziji kao tužbalica i naricaljka, da bi se u kopnenoj Grčkoj često preobrazila u svojevrsni bojni poklič. Grčka se elegija najpre i razvila u onom kraju i plemenu gde je epska poezija dostigla vrhunac, tj. kod maloazijskih Jonjana. Iz epa je uzela oblik, a iz svakodnevnog života sadržaj. Ratni užas i navala severnog naroda Kimerana u Malu Aziju podstakli su pesničko stvaralaštvo Kalina (Καλλῖνος), koji se ubraja među najstarije elegičare i koji je živeo negde u prvoj polovini 7. veka pne. Od njega nam se sačuvao, osim nekoliko fragmenata, početak jedne elegije u kojoj je pozivao svoje sugrađane na oružje protiv neprijatelja: to je pravi, glasan i žestok ratni poklič, a sadrži ujedno sjajnu pohvalu dobrom borcu koji se ne plaši smrti, te junački pada u borbi. Ratničku elegiju pisao je i Tirtej (Τυρταῖος), koji se prema legendi preselio iz Atine u Spartu i tamo tokom drugog mesenskog rata (645–628. pne.) svojim pesmama tako raspalio vojnike da su Spartanci njemu pripisivali zasluge za pobedu nad Mesenjanima. Tirtej je, osim elegija koje je pisao u dorskom dijalektu, pisao i opomene ili savete (ὑποθῆκαι), i to u jonskom dijalektu s nešto dorizama. Njegova je poezija ratna i građanska: glavni su mu motivi odlučna borba protiv neprijatelja, smrt za domovinu i poređenje junaka s kukavicom i njihove različite sudbine.
Borolea, Hănești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 397 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 167 m.
Tura Satana
Biografija
Rodila se u Japanu kao Tura Luna Pascual Yamaguchi kao dijete japansko-filipinskog glumca i američke cirkuske zabavljačice. Sa roditeljima se vratila u SAD gdje je nakon ulaska SAD u Drugi svjetski rat internirana u koncentracioni logor Manzanar. Po završetku rata se sa porodicom preselila u Chicago. Prema vlastitim riječima, u ranom djetinjstvu je bila sklona nasilju i sitnom kriminalu, te sa djevojkama iz susjedstva formirala uličnu bandu; na to ju je, također prema vlastitim tvrdnjama, potaklo silovanje kome je bila podvrgnuta u dobi od 10 godina, a čije je počinitelje mnogo godina kasnije kaznila "u vlastitom aranžmanu".
Kada je imala 13 godina, roditelji su joj ugovorili brak sa 17-godišnjim Johnom Satanom u gradu Hernando u državi Mississipii. Brak je potrajao devet mjeseci; nedugo nakon toga je pobjegla iz kuće, te koristeći falsificirane dokumente kako bi sakrila maloljetnost, započela karijeru striptizete na losanđeleskom Sunset Stripu. Služila je kao model za fotografske aktove poznatom hollywoodskom glumcom Harryju Llyodu. Sa vremenom je njena reputacija kao egzotične plesačice narasla da je jednim od njenih poklonika postao i Elvis Presley, te joj je navodno ponudio brak.
Glumačku karijeru je započela 1963. ulogom pariške prostitutke u filmu Irma la Douce. Njena uloga u Faster, Pussycat! Kill! Kill! joj je velikim dijelom odredila ostatak karijere, te je uglavnom nastupala u eksploatacijskim niskobudžetnim ostvarenjima. 1973. ju je teško ranio jedan od ljubavnika, a nakon čega je prekinula glumačku karijeru te nakon školovanja počela raditi kao bolničarka, a potom dispečerka u losanđeleskoj policiji. Glumi se vratila početkom 2000-ih.
Grčka književnost
Elegija
Sasvim je drugačiji elegičar Mimnermo (Μίμνερμος, druga polovina 7. veka pne.), najverovatnije iz Kolofona, čija je poezija usredsređena na lična osećanja koja su bila uslovljena i prilikama u kojima je pesnik živeo. Njegova je poezija melanholična i ljubavna. Ljubav, uživanje i radost za pesnika su željena dobra kojima se on veseli, dok se melanholija uvlači kada on pomisli da je lepoj mladosti suđeno da precvate i prođe, a umesto nje će doći starost, bolest i smrt. Zbirka Mimnermovih intimnih pesama nazvana je po sviračici Nani (Ναννώ) koju je pesnik snažno ljubio. Mimnermovi stihovi, napisani uglavnom epskim dijalektom, puni su čežnje i odzvanjaju muzikom.
thumb|left|Solon
Pesmama s društveno-političkom tematikom vraća se Atinjanin Solon (Σόλων, oko 638–558. pne.), veliki zakonodavac i reformator atinskoga ustava. On je u elegijama i jambima izložio svoje etičke ideje i refleksije, objašnjenja i opravdanje vlastitoga političkog rada. Pre no što se 594. pne. kao arhont eponim prihvatio reformatorskoga posla, svojom elegijom Salamina podstakao je Atinjane da zauzmu ostrvo Salaminu koje su tada držali Megarani i suzbijali slobodu atinske trgovine. Ukupan Solonov pesnički rad obuhvatao je oko 5.000 stihova, danas sačuvanih samo fragmentarno, koji su pisani uglavnom u jonskom i epskom dijalektu s dosta atičkih elemenata. Pored Salamine, u njegov pesnički opus ulaze Opomene Atinjanima, elegije u kojima Solon opravdava i objašnjava svoj reformatorski rad, te Opomene samome sebi, u kojima izlaže svoja etička shvatanja.
U drugoj polovini 6. veka pne. živi i deluje Teognid (Θέογνις), elegijski pesnik iz Megare, od kojeg nam je sačuvano 1.389 stihova. To su sentencije i fragmenti koje je neko sakupio iz njegovih elegija, s gnomskom i moralnom tendencijom, ali ni ti stihovi nisu svi Teognidovi, nego su vremenom bili njima dodati i neki stihovi drugih pesnika. O Teognidu se zna tek toliko da je bio aristokratskog porekla i uverenja, te da je učestvovao u sukobima između aristokrata i demosa koji su razdirali njegovu zemlju. Kako je iz tih sukoba na kraju demokratska stranka izašla kao pobednik, aristokrati su morali bežati iz Megare, a među njima i Teognid, koji otada živi na Siciliji, na Eubeji i u Sparti. Sve ove političke borbe i teškoće našle su odraza u Teognidovim elegijama, čiji glavni deo čine ὑποθῆκαι (= opomene), koje su upućene mladom plemiću Kirnu, pesnikovom eromenosu, i koje su ponegde ispunjene žarom, strašću i bolom zbog iskustva čoveka koji je život proveo u neprekidnoj borbi, u nevolji i siromaštvu. Moralna pouka Teognidova uglavnom je pesimistična: mladost i sam život su nestalna dobra, smrt i siromaštvo vrebaju na svakom koraku, dobri propadaju, a zli trijumfuju. Ipak, pomisao na smrt izaziva kod pesnika uživanje u radosti i mladosti, pa u njegovoj poeziji nalazimo i veselih trenutaka.
Savremenik je Teognidov bio Fokilid (Φωκυλίδης), čije elegije i pesme u tetrametrima imaju didaktički karakter, ali se ne odlikuju dubokim sadržajem kao Solonove ili Teognidove elegije. U sačuvanom fragmentu od osam stihova oponaša Semonida Amorginca i u satiri na žene razlikuje četiri vrste žena: jedna je nastala od kuje, druga od pčele, treća od svinje, a četvrta od kobile, pri čemu je dakako najbolja ona koja potiče od pčele. Na osnovu malog broja fragmenata ne može se dati prava i potpuna karakteristika Fokilidove poezije. U drugoj polovini 6. veka pne. živeo je i prvi helenski pesnik-filozof, Ksenofan iz Kolofona (Ξενοφάνης ὁ Κολοφώνιος, oko 565– oko 473. pne.), koji je po tradiciji bio osnivač elejske filozofske škole. Pored epskih poema Osnivanje Kolofona i Naseljavanje Eleje, pisao je elegije te prvi u grčku književnost uveo novu vrstu poezije pod nazivom Σίλλοι (= Rugalice), gde je na satirički način oštro kritikovao i ironisao narodna verovanja i ljudske mane. Ksenofan nije veliki pesnik, ali je oštrom kritikom tradicionalne percepcije antropomorfnih božanstava i religijskih verovanja i obreda uopšte jačao veru ljudi u njihove vlastite snage i podsticao ih na samopromišljanje.
Jambografija
Jampsku poeziju pratila je muzika, ali se nije pevalo: to je bila tzv. παρακαταλογή, tj. ritmička recitacija s muzičkom pratnjom, a muzički instrumenti bili su jambika i klepsijamb. Svi jambografi bili su poreklom Jonjani, pa je i njihov dijalekt jonski, ali vrlo blizak atičkom dijalektu. Jamb dopušta čitav niz različitih tonova, od smeha do poruge i prezira, s lirizmom u kojem ličnost dolazi do takvog izražaja kakav elegija nije poznavala. Najstariji je i istovremeno najsnažniji pesnik jamba bio Arhiloh (Ἀρχίλοχος) s ostrva Parosa, koji je živeo u 7. veku pne., burnim i nemirnim životom, punim nevolja i pustolovina, kako se vidi i iz sačuvanih fragmenata. Izgubivši svu imovinu, preselio se na Tasos i tamo stupio kao plaćenik u vojsku Tasošana koji su ratovali s Tračanima, ali bezuspešno, pa se pesnik vratio na Paros. Zna se da je ponovo bio vojnik i da je poginuo u borbi protiv Naksošana. Čovek žestoke ćudi, nagle i iskrene, uvek spreman da napada jambima, često i oštrim, protivnike i sve one koji su mu se zamerili – takav utisak stičemo o Arhilohu iz sačuvanih fragmenata. Pesnik zna biti i duboko osećajan i plemenit, ali strasna i neuzvraćena ljubav prema Neobuli, kćerki paroskog aristokrata Likamba, koja je proizvela istinski nežne i osećajne ljubavne pesme, pretvorila se u besnu mržnju kad je Likamb odbio pesniku dati svoju kćerku za suprugu. Otada ih je Arhiloh oboje napadao tako oštrim i zajedljivim pesmama, da im – prema legendi – nije preostalo drugo do da se obese. Arhilohova poezija bila je raznovrsna i kretala se od dražesnih i plemenitih slika do najžešće ironije i prostote. Arhilohov uticaj na potonje grčke liričare bio je ogroman, a među rimskim pesnicima posebno se na njega ugledao Horacije.
U 7. veku pne. živeo je i Arhilohov savremenik Semonid Amorginac (Σημονίδης ὁ Ἀμοργινός), rođen na Samosu i osnivač kolonije na ostrvu Amorgosu. Pisao je elegije i jambe, od kojih su sačuvani fragmenti, iz kojih se vidi da mu je poezija bila poučna i refleksivna. Najpoznatiji je ipak po jampskoj satiri O ženama (Περὶ γυναικῶν), gde duhovito i ironično ocrtava deset tipova ženskog karaktera, koje izvodi iz različitih životinja i elemenata: prljava žena potiče od svinje, lukava od lisice, brbljiva od kuje, troma i lenja od zemlje, prevrtljiva od mora itd. Pogled na život što ga iskazuje ovaj mizogini pesnik prilično je pesimističan: bolest, starost, rat, brodolomi i samoubistva – to je preovlađujući okvir njegove životne stvarnosti. Otprilike jedan vek kasnije živeo je Hiponakt (Ἱππῶναξ) iz Efesa, čije je stvaralaštvo cvetalo oko polovine 6. veka pne. On je prvi sasvim izgrađeni pesnik realista, pravi i iskreni pesnik-prosjak, označen kao pesnik najbednijih društvenih slojeva. Od njegove pesničke produkcije najznačajniji su jambi, od kojih su sačuvani samo fragmenti, ali se iz njih može rekonstruisati niz situacija i tipova, npr. gozba gde se pije iz vedra, javne kuće s prostitutkama, smrdljive krčme pune insekata, trg s prizorima telesnih kazni. Pesmama kao glavni likovi provejavaju siromasi, surovi i goli koji drhte od hladnoće, među njima i sam pesnik. Hiponaktova poezija je nesporedna, silovita, oštro individualizovana, realistična, gorka, ponekada podrugljiva i ironična, pa se može smatrati dalekim prethodnikom kiničkog morala.
Monodija
Uporedo s elegijom i jambom prilagođavale su se i druge vrste narodne poezije temama koje je isticalo doba raslojavanja helenskoga društva. Tako se i grčka melika razvijala u vezi sa životom naroda i folklornim pesmama, a korak dalje u obradi subjektivnih osećanja i crta lične biografije načinili su eolski pesnici, čije je književno i muzičko središte bilo ostrvo Lezbos. S ovog ostrva je i Alkej (Ἀλκαῖος, rođen oko 630. pne.), čiji su rodni grad Mitilenu razdirale unutrašnje borbe, te se aristokratska oligarhija jedva odupirala demokratskoj stranci. U tim je borbama učestvovao i aristokrata Alkej, koji se borio protiv demokratskih tirana i učestvovao u zaveri koja je dovela do ubistva tiranina Melanhra 612. pne., ali je novi tiranin Mirsil prognao Alkeja. Kad je i Mirsil pao i na vlast došao mudri Pitak, pesnik je nastavio s borbom i zaverama. Pitak se, međutim, nakon deset godina dobrovoljno odrekao vlasti, te se Alkej vratio u domovinu gde je mirno živeo do kraja života. Njegove su pesme filolozi podelili na političke i ratničke pesme (στασιωτικά), ljubavne (ἐρωτικά), vinske (συμποτικά ili σκόλια) i himne bogovima, ali nijedna njegova pesma nije do nas došla potpuna. Ipak, iz oko 150 sačuvanih fragmenata, vidimo da je Alkejev stil bio uzvišen i kratak, dražestan i snažan, posebno u političkim pesmama koje su u sebi imale govorničku žestinu (plerumque oratori similis, kaže rimski pisac Kvintilijan), ali iskrenu i bez opterećujuće retorike. U političkim pesmama žestok, vatren, neobuzdan i beskompromisan, Alkej u drugim pesmama peva i o veselju na gozbama i o ljubavi: božanska Dionisova tečnost našla je u njemu sjajnoga i vatrenoga pristalicu. Mnoge njegove pesme ispevane su u alkejskoj strofi, nazvanoj po njemu.
thumb|right|150px|Sapfa
Nakon eolske melike javlja se jonska s Anakreontom (Ἀνακρέων, rođen oko 570. pne.), Jonjaninom iz grada Teosa na maloazijskoj obali. Kad je Kir Stariji osvojio Teos oko 545. pne., iselio se Anakreont s još nekim sugrađanima u grad Abderu u Trakiji, a kasnije ga nalazimo na dvoru samoskog tiranina Polikrata, koji je tada bio na vrhuncu moći i sjaja. Nakon Polikratova ubistva, doveo je Anakreonta u Atinu Hiparh, Pizistratov sin, a kada je oko 514. pne. i Hiparh pao s vlasti, o Anakreontovu životu ne znamo ništa pouzdano: po nekima je živeo kod Aleuada Ehekratida u Tesaliji, a po drugima opet u Teosu. Po predaji, umro je kao starac u 85. godini u Abderi. Premda Jonjanin, Anakreont je bio pravi nastavljač subjektivne eolske poezije Alkejeve i Sapfine, iako ne s tako dubokom osećajnošću. Njegova poezija, od koje je sačuvano samo oko 100 kratkih fragmenata, ima pretežno erotski i simpotički karakter i slavi Dionisa i Erosa. Dva sačuvana fragmenta bila su deo himni posvećenih Dionisu i Artemidi, a pisao je i elegije, jambe i epigrame. Sadržaj Anakreontovih pesama je bezbrižno uživanje života, ali erotika mu nije neposredna i duboko proživljena kao kod Eoljana: žar njegove strasti je veliki, ali brzo gasne. Ipak, Anakreontovo pesništvo vedrog i ugodnog raspoloženja steklo je veliku popularnost već u antici, pa su se kasniji pesnici ugledali na njega pevajući pesme istoga sadržaja: sačuvano je oko 60 takvih pesmica lagodnog sadržaja nazvanih Anacreontea (Ἀνακρεόντεια). Na njega se ugledao i veliki rimski pesnik Horacije.
Horska lirika
Simonid Kejanin (Σιμωνίδης, 556–468. pne.) rodio se na ostrvu Keosu, živeo na dvorovima različitih tirana (Pizistratidi u Atini, Skopadi u Kranonu i Aleuadi u Larisi u Tesaliji) i umro u dubokoj starosti u Agrigentu na Siciliji. Na početku grčko-persijskih ratova nalazio se u Atini, gde je postao pesnikom borbe helenskog naroda protiv Persijanaca: opevao je sve grčke pobede i proslavio u elegijama junake poginule u borbama kod Termopila, Maratona, Salamine i Plateje. Horske pak pesme zahvatale su sve dotada poznate vrste: enkomije, ditirambe (pesme u čast Dionisa), partenije, peane i himne, a bio je poznat i kao jedan od stvaralaca nove vrste poezije – epigrama. U antici je Simonid bio naročito poznat po dubini osećaja koje je svojim tužaljkama umeo pobuditi kod slušalaca.
thumb|Pindar
Simonidova lirika s jasnim i jednostavnim stilom te živim slikama i jakim osećajima, zadahnutim blagim pesimizmom, otvorila je u grčkoj književnosti novi horizont na kome blistaju Bakhilid i Pindar. Bakhilid (Βαχυλίδης, oko 518–450. pne.), nećak Simonida Kejanina, rodio se na ostrvu Keosu. O njegovom se životu ne zna mnogo, ali izgleda da je bio u Atini, u Tesaliji, na Egini i u Sirakuzi na dvoru Hijerona, gde se nadmetao s Pindarom u slavljenju Hijeronovih pobeda u grčkim narodnim takmičenjima. Sve do kraja 19. veka od njegovih smo pesama imali tek neznatne fragmente, ali je 1896. na egipatskim papirusima pronađeno 14 epinikija (pesama u čast pobednika na atletskim takmičenjima) i 6 ditiramba, pa nam je sada Bakhilid posle Pindara najbolje poznati horski liričar. Bakhilidov epinikij ima istu strukturu kao i Pindarov, tj. aktuelnost (hvali se pobednik u nekom takmičenju, njegovi preci i grad) – mit (govori se o nekom heroju kao pretku pobednika ili se obrađuje neki mit vezan za grad pobednika ili mit o lokalitetu takmičenja ili o uvođenju takmičenja) – aktuelnost (gnomski saveti i opomene kojih se pobednik treba držati). Bakhilidovi ditirambi nalikuju baladama jer se u njima epizode iz mitova razrađuju na lirski način. Zanimljiv je ditiram Tezej (Θεσεύς), koji je ceo u obliku dijaloga između Tezejeva oca Egeja i hora koji čine Atinjani.