cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mustafa Golubić
Mlada Bosna
Mustafa je stekao opštu popularnost u Beogradu kada je skočio sa ogromne visine — sa Železničkog mosta u reku Savu. Neustrašivog mladića su ubrzo primetili i on je primeljen u dobrovoljački odred Voje Tankosića, jednog od osnivača Crne ruke, koji je formirao četničku školu u kojoj su pripremani dobrovoljci za izvršavanje specijalnih zadataka u Bosni i Hercegovini. Tankosić je bio veoma strog pri selekciji, pa je od 2.000 odabrao samo 245 dobrovoljaca, a drugi mladobosanac Gavrilo Princip je odbijen zbog slabe konstitucije.
Ratovi 1912-1918
U Srbiji ga je zatekao Prvi balkanski rat. Odmah po izbijanju rata, kao dobrovoljac stupa u četnički odred Vojislava Tankosića gde se ističe hrabrošću u borbi na Merdaru. Tokom trajanja operacija šalje članke za časopis Ilustrovana ratna kronika i Balkanski rat u slici i reči. Iz Prvog balkanskog rata izašao je kao narednik srpske vojske sa medaljom Obilića za pokazanu hrabrost, kojim ga je lično odlikovao tadašnji prestolonasljednik, princ Aleksandar Karađorđević.
Zagrebački Srbobran je objavio dezinformaciju o pogibiji Mustafe Golubića 1913. u Drugom balkanskom ratu. u velikim bojevima kod Krivolaka. List ga je nazvao čestitim i oduševljenim muslimanskim Srbinom i navodi njegove zasluge što se kao srpski komita borio za oslobođenje srpske zemlje u Prvom balkanskom ratu. U tom ratu se istakao u boju na Bosiljevcu, a kasnije se opet prijavio kao dobrovoljac u Drugom balkanskom ratu.
Maturirao je u Prvoj muškoj gimnaziji 1913. godine. Upisao je najpre Tehnički, a potom Pravni fakultet. Kao najbolji učenik gimnazije, dobio je stipendiju vlade Kraljevine Srbije na studije prava u Lozanu i Ženevu, a onda u Pariz. Početkom 1914. u Švajcarskoj, gde je nastavio školovanje, upoznao se sa mnogima iz ruske kolonije, moguće i sa Lenjinom. Verovatno je u Parizu stupio u tajnu oficirsku organizaciju “Crnu ruku” kojom je rukovodio Dragutin Dimitrijević Apis.
U arhivskim materijalima austro-ugarske istrage o delovanju "Crne ruke", Golubić se označava kao jedan od najaktivnijih članova, učesnik u poznatima akcijama, uključujući Sarajevski atentat.
Kad je izbio Prvi svetski rat, Golubić je prekinuo studije i vratio se u Srbiju. Kao član "Crne ruke" pridružio se vojsci, unapređen je u čin poručnika, prebačen u Kraljevsku gardu, učestvovao u čuvenoj bici na Kolubari i nagrađen ordenom. Apis ga 1915, uz podršku Vrhovne komande, šalje u Rusiju da među tamošnjim Jugoslovenima prikuplja dobrovoljce za srpsku vojsku. Iz Rusije se vraća sa oko hiljadu dobrovoljaca, u trenutku kada se srpska armija već uveliko povlači preko Albanije. Golubić zajedno sa srpskom vojskom prelazi Albaniju. U Solunu se sprijateljio sa pukovnikom Dragutinom Dimitrijevićem Apisom. 1917. je predlagao da se izvrši atentat na nemačkog cara Viljema. Na Solunskom procesu je odbio da svedoči protiv Apisa, zbog čega je osuđen na godinu dana zatvora i izbačen iz vojne službe. Interniran je na Krfu, odakle mu je uspelo da pobegne. Uz novčanu pomoć dr Jefta Dedijera odlazi u Francusku.
Kraljevina SHS
Vratio se u Beograd u septembru 1918. godine. Neki od bivših „crnorukaca“ postaju zakleti neprijatelji kralja Aleksandra. Najznačajniji među njima je Mustafa Golubić, zatim, tu su pukovnik Božin Simić, pukovnik Velimir Vemić, pukovnik Vladimir Tucović i drugi. Po završetku rata Golubić je pod nazdorom policije.
Juna 1919. je bio uhapšen zbog učešća u studentskim demonstracijama. Biva interniran u rodni Stolac, gde provodi neko vreme, ali se tajno vraća u Beograd.
Kao emigrant u Parizu, Golubić je uhapšen nakon atentata na regenta Aleksandra tokom regentove posete Parizu, i biva proteran iz Francuske. Na regentov automobil je komunistički atentator Spasoje Stejić bacio dinamit, ali Aleksandar je preživeo. Navodno je kralj nakon neuspelog atentata do kraja života bio opsednut Golubićem, verujući da on iza svega stoji.
Emigracija u Beču
minijatura|Bečki emigrantski list [[La fédération balkanique|Balkanska federacija, za koji je Golubić pisao.]] thumb|[[Srp i čekić (novine)|Srp i čekić, ilegalni komunistički list koji je Golubić pokrenuo u Beču.]] Po izlasku iz zatvora odlazi u Beč, gde 1922. godine postaje član ilegalne Komunističke partije Jugoslavije. U Beču je živeo narednih osam godina, bio član jugoslovenskog „Kluba studenata marksista“ i kao novinar sarađivao u međunarodnom listu Balkanska federacija od 1924-27. Člankom Tajne beogradske kamarile koji je pod pseudonimom Nikola Nenadović objavio u broju od 1. XII 1924., Golubić je u Balkanskoj federaciji pokrenuo međunarodnu kampanju za reviziju Solunskog procesa.
Godine 1925. je inicirao pokretanje komunističkog lista "Srp i čekić", u čijoj se redakciji nalazio duže vremena. Ovaj list su rasturali ilegalnim putem u Jugoslaviju, najviše Dunavom preko radnika na brodovima. Iste godine je napisao i ilegalno izdao brošuru Lenjin o vojnim pitanjima. Učestvovao je kao delegat 1926. godine na III Kongresu KPJ u Beču.
Prema sećanju savremenika, Mustafa Golubić, zvani Mujke, je 1920-ih nesumnjivo bio "centralna, pitoreskna, vanserijska ličnost bečkog kruga levičarskih studenata". U Beču je živeo oskudno i bez stalnih prihoda. Potpomagao ga je pukovnik Božin Simić, član „Crne ruke“ koji je živeo u Nici, ali najveću pomoć imao je od svog zemljaka Alije Mujkića, obućara kod kog su studenti popravljali cipele. On je bio član Kluba, voleo je studente i kuvao im „bosanski lonac“.
U Leskovcu je Mustafa boravio u više navrata tokom 1920-ih i 1930-ih. Kretao se sa lažnim ispravama, kao Milorad Nikolić i bio aktivan u Sindikatu. Smatrali su ga za obućara jer je izrađivao moderne ženske sandale „na štiklu" i rukotvorine prodavao radnicama u Radničkom domu i drugde. U Leskovcu je Mustafa otvorio radnju za izradu sandala koja se zvala „Venera" i zaposlio pedesetak radnika. Jedan savremenik kaže: „Svi smo kod njega navraćali, popravljao nam je cipele i kuvao bosanski lonac. Mustafinu „Veneru" u Beču vodio je njegov zemljak Alija Mujkić, obućar.
Sovjetski obaveštajac
Početkom 1930-ih Golubić radi kao sovjetski obaveštajac i često boravi u Moskvi, u hotelu Luks, gdje su stanovali strani funkcioneri Kominterne. U Moskvi Golubić počinje da radi u Četvrtom odjeljenju GPU (politička policija), čiji je posao, između ostalog, uklanjanje političkih protivnika. U zvaničnoj karakteristici sovjetske službe GPU stoji da je negativna osobina Golubića što uporno insistira "da nas poveže sa organizacijom Crna ruka", prema kojoj gaji određene simpatije, te da se "u svom poslu se oslanja isključivo na ljude svoje nacionalnosti (Srbe)."
Prema memoarima Čolakovića, Golubić ga je 1932. odveo u Kremaljski dvorac, gde su se sastajali sovjetski rukovodioci i upoznao ga sa Staljinom. Kapiju su prošli bez legitimisanja. Rodoljub Čolaković opisuje Golubića kao fanatičnog izvršioca Staljinovih naloga, ali i kao čovjeka koji u trenucima slabosti čezne za rodnim Stocem.
1934. godine Mustava Golubić je već bio značajan sovjetski obaveštajac u Pragu. U to vreme za njega je radio Ivo Vejvoda, ne znajući njegov identitet:
Radeći kao sovjetski operativac, Golubić je pod lažnim imenima obišao pola svijeta, od Rusije, Kine i Japana na istoku, do Sjedinjenih Država i Meksika na zapadu, dok su mu Beč, Moskva, Prag, Pariz, London i Berlin bile "kućne adrese".
U zimu 1934-1935, preselio se u Kanadu, gde je ostao dve godine, operišući u Sjedinjenim Državama i Meksiku. Mustafa Golubić je nekoliko puta kao „slijepi putnik“ putovao u SAD. U New Yorku je kidnapovao jednog sovjetskog dvostrukog agenta koji je počeo saradnju sa američkim tajnim službama. Uspio ga je oteti i organizitrati njegov transport u Moskvu. Digao se na noge cijeli FBI I nastala je potjera za Golubićem, kome je Stevan Dedijer pomogao da umakne i vrati se u Evropu. Prisećajući se Golubića, Dedijer je rekao: "Mustafa je jedan od svetaca u mome životu."
1937. odlazi u Španiju, gde je besni Španski građanski rat, ali mu je naloženo da se naseli neko vreme u Parizu da identifikuje "trockiste" u redovima jugoslovenskih komunista.
Tih godina u Moskvi je upoznao budućeg vođu jugoslovenskih komunista Josipa Broza Tita. Golubić je, kao i Tito, preživeo Staljinovu Veliku čistku 1936-1938 u kojoj je ubijeno gotovo celo vođstvo KPJ. U anketi, popunjenoj u Moskvi 1938. godine, Mustafa Golubić je za sebe napisao da je razveden, a rodbinu nije video preko 12 godina. 1938. godine novo Titovo rukovodstvo je povelo kampanju protiv njega i drugih istaknutih komunista kao "špijuna, provokatora i duplih agenata" (Rajko Jovanović, Pavle Bastajić, Labud Kusovac...).
Golubić je više puta po zadatku putovao u Meksiko. Tamo je u izbjeglištvu boravio Lav Trocki, najveći i najopasniji Staljinov neprijatelj, koji ga je u svojim veoma čitanim tekstovima raskrinkavao kao komunističkog diktatora. Mnogi vjeruju da je Mustafa Golubić bio jedan od organizatora ubistva Lava Trockog u Meksiku 1940. godine. Drugi smatraju da o umešanosti Golubića u ubistvo Trockog za sada ne postoje nikakvi verodostojni izvori.
Povratak u Jugoslaviju
U martu 1940. Mustafa Golubić se vraća u Beograd. U to vreme, nakon uspostavljanja sovjetsko-jugoslovenskih odnosa 10. juna 1940. godine, uspostavljane su veze sovjetskih predstavnika i jugoslovenskih oficira u cilju saradnje protiv Hitlera. Mustafa Golubić je 1940. ili 1941. uspostavio u Beogradu kontakt sa Dragišom Vasićem i Mladenom Žujovićem, koji su kasnije postali bliski politički savjetnici Draže Mihailovića.
mini|Demonstracije u Beogradu protiv Trojnog pakta, 27 marta 1941.
Golubić je sa bivšim crnorukcima učestvovao u pripremanju vojnog puča 27. marta 1941. godine, protiv prostupanja Jugoslavije Trojnom paktu. On je preko crnorukca Božina Simića bio u dosluhu sa generalom Dušanom Simovićem. Simić je posetio Simovića 26. marta i obavestio ga je o raspoloženju Sovjeta da sa Jugoslavijom zaključe sporazum.
Nakon uspešnog prevrata, Golubić je po zadatku sovjetske službe, pomoću svojih saradnika crnorukaca, inicirao obraćanje nove vlade generala Simovića sovjetskom rukovodstvu. Odmah posle vojnog puča 27. marta, on i Božin Simić, zajedno, iz Beograda, avionom su otputovali za Moskvu kako bi prisustvovali potpisivanju Sporazuma o prijateljstvu Jugoslavije i SSSR-a (pospisan prekasno u zoru 6. aprila 1941. godine). Golubić se vratio u Jugoslaviju koja je već bila okupirana.
Kad je Rodoljub Čolaković 15. aprila 1941. godine sreo Mustafu u okupiranom Sarajevu ovaj mu je navodno rekao: "Valter neće dugo trajati i moraće da bude maknut". Čolaković u svojim memoarima piše da je to odmah javio Titu, čije je konspirativno ime u to doba bilo Valter. Milovan Đilas je kasnije tvrdio da je postojala odluka da se Mustafa Golubić ukloni, jer su dobili podatke da se on sprema lividirati Tita. Titovi najbliži saradnici tada su počeli govoriti o Golubiću kao neprijatelju i "trockisti", ali on se nije uzrujavao jer je imao podršku SSSR. U predustaničkim danima, u maju 1941. godine Golubić se sastajao sa Titom, koji je tada boravio u Beogradu, i sa još nekim članovima Politbiroa KPJ. Neki autori veruju da je između njih postojala tenzija ili konkurencija oko vođstva u predstojećim događajima.
Neki publicisti veruju da je 5. juna 1941. godine Mustafa Golubić organizovao dizanje u vazduh tvrđave u Smederevu, gde su Nemci uskladištili municiju poražene vojske Kraljevine Jugoslavije. Međutim, za tako nešto ne postoje dokazi, niti se takve optužbe pominu u dokumentima sa njegovog saslušanja u Gestapou.
Hapšenje i smrt
7. juna 1941. godine, Gestapo je provalio u kuću na adresi Mirijevski put 97, gde se pod lažnim imenom krio Mustafa Golubić. Tom prilikom je ubijena ćerka vlasnika stana pod sumnjom da je špijun NKVD. Golubić je uhapšen i odveden u zatvor Gestapoa, na današnjem Trgu Nikole Pašića.
Postoje razne teorije o njegovom hapšenju. Neki smatraju da je Ivan Stevo Krajačić organizovao potkazivanje Golubića Gestapu, drugi veruju da je iza toga stajao Tito lično , a neki da je uhapšen slučajno u nemačkoj akciji protiv švercera.
thumb|Spomen ploča Mustafe Golubića u Aleji boraca NOR-a na Novom groblju u Beogradu. Gestapovci su Mustafu Golubića tokom ispitivanja strašno mučili i izmasakrirali. Polomili su mu obe ruke, jednu nogu, više rebara, izbili sve prednje zube. Uprkos tome, Golubić nije odao niti jednu informaciju, što Nijemci priznaju u svojim zapisnicima. U šatorskom krilu izneli su ga polomljenog u Pionirski park, ispred današnjeg Predsedništva, i pošto nije mogao da stoji, posadili su ga na stolicu i streljali. Tu je i zakopan. U nemačkim dokumentima se vodi da je streljan zbog "ilegalnog pribavljanja i trgovine putnim ispravama".
Kao datum njegovog streljanja navodi se 26. jun 1941. godine ili početak jula, u svakom slučaju nakon napada Nemačke na SSSR. Početkom avgusta, vođstvo KPJ je bilo uvereno da je Golubić i dalje živ. Rankovićeva poruka Titu od 16. avgusta 1941. glasi:
Prema jednoj verziji, nakon oslobođenja Beograda oktobra 1944. godine, obaveštajci Crvene armije pronašli su Golubićev grob. Otkopan je, autopsiju je izvršio dr Vojislav Stojanović i tom prilikom je utvrđeno da su mu skoro sve kosti bile polomljene. Njegovi posmrtni ostaci su preneti u Moskvu gde je sahranjen uz najviše vojne počasti.
Prema drugoj verziji, njegov grob još uvek nije pronađen.
Nasleđe
U maju 1942. kod Stoca formirana je 1. muslimanska partizanska četa Mustafa Golubić, koja je imala oko 25 boraca, ali je nakon mesec-dva prestala da postoji. 1944. godine je proglašen za Narodnog heroja Sovjetskog Saveza.
Nakon rata, u SFRJ se ime Mustafe Golubića u štampi, publicistici i historiografiji nije pominjalo. Prema nekim sećanjima, većina starih, predratnih komunista je odbijala razgovor o njemu.
Sredinom 1970-ih, pojavilo se u sarajevskoj štampi niz natpisa o njemu, a istovremeno je i Borba objavila vest da je 17. juna 1976. formiran odbor za obeležavanje revolucionarnog lika i dela Mustafe Golubića.
Cee-Lo Green
Cee-Lo Green je umjetničko ime koje koristi Thomas DeCarlo Callaway (30. maj 1974. -), američki hip hop, funk, soul i R&B muzičar. On je pjevač, reper, kantautor i muzički producent, najpoznatiji kao član Goodie Moba i Gnarls Barkleya, a snimio je i dva solo LP-ja. Među Cee-Lojevim solo hitovima su singlice "Closet Freak" (2002) and "I'll Be Around" (2003), produced by and featuring Timbaland.
Crkva Uspenja Presvete Bogorodice u Drnišu
Crkva Uspenja Presvete Bogorodice u Drnišu je srpska pravoslavna crkva. Stara, manja crkva, postojala je sa sigurnošću od 1618. godine, a možda i ranije. Na njenom temelju je 1905. godine podignuta današnja velika crkva. Nalazi se u samom centru grada.
Juna 1941. godine je demolirana i zapaljena od strane ustaša, ali su Italijani na vrijeme ugasili požar i spasli je od izgaranja.
Le Galvane, Firenze
Le Galvane je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 226 m.
Naxthéy (razvrstavanje)
Naxthéy ima više značenja:
Agua Amarga (razvrstavanje)
Agua Amarga ima više značenja:
Santa Maria in Calafria, Pesaro e Urbino
Santa Maria in Calafria je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Nayarit (razvrstavanje)
Nayarit ima više značenja:
Santa Maria in Calafria, Pesaro e Urbino
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 316 m.
Crucero de Jalpa, General Cepeda
Crucero de Jalpa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini General Cepeda.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1207 m.
Čerenčany
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 548 stanovnika.
Ash Shāqah, Taiz
Ash Shāqah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 603 m.
Higueras San Miguel, Tamazula de Gordiano
Higueras San Miguel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1224 m.
Loma Cruz, San Pedro Pochutla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 332 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 135 m.
Nazareno (razvrstavanje)
Nazareno ima više značenja:
Bob Clampett
Robert Emerson "Bob" Clampett (8. maj 1913 – 2. maj 1984) bio je američki filmski animator i režiser, najpoznatiji kao autor serije popularnih kratkih animiranih filmova iz serije Looney Tunes. Smatra se jednim od tvoraca likova kao što su Porky Pig i Tweety.
Humphreys, Missouri
Hamfriz je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 118, što je 46 (-28,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Limoncito, Autlán de Navarro
El Limoncito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Autlán de Navarro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 905 m.
Univerzitet Başkent
Univerzitet Başkent (turski: Başkent Üniversitesi, başkent=glavni grad) je privatni univerzitet u Ankari u Turskoj koji je osnovan 13. januara 1994. godine. Univerzitet Başkent je prvi privatni univerzitet u zemlji koji je omogućio studentima da pohađaju medicinske studije. Ataturkov muzej nalazi se u sastavu univerziteta.
Powers Lake, North Dakota
Pauers Lejk je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Fântâna Doamnei, Nicolae Bălcescu
Fântâna Doamnei je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Nicolae Bălcescu.
Danbury, Connecticut
Danbury je grad u američkoj saveznoj državi Konektikat. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 80.893 stanovnika.
Angolo Terme, Brescia
Angolo Terme je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 374 m.
Saletta, Napoli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 460 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
Agua Azul (razvrstavanje)
Agua Azul ima više značenja:
Odbor za ratnu proizvodnju
right|200px
Odbor za ratnu proizvodnju (War Production Board, skraćeno WPB) je bila agencija američke federalne vlade koja je djelovala za vrijeme drugog svjetskog rata i bila zadužena za nadzor i koordinaciju američke ratne industrije. Osnovao je predsjednik Franklin D. Roosevelt 20. januara 1942. uredbom donesenom mjesec dana nakon napada na Pearl Harbor i ulaska SAD u drugi svjetski rat. Odbor je vodio konverziju američke mirnodopske u ratnu industriju, alocirao prioritetne sirovine i druge resurse, te imao ovlasti zabraniti svaku proizvodnu djelatnost koja se smatrala suvišnom ili nepotrebnom za ratni napor. Također je uvodio racioniranje goriva, ulja za loženje, metala, gume, papira i plastike. Iako su njegove mjere izazivale brojne neugodnosti za stanovništvo, uživale su visoku podršku, a na kraju su i poslužile svrsi. Suvremenici, ali i kasniji historičari, drže da je WPB postigao veliki uspjeh, s obzirom da je vrlo brzo ratna proizvodnja uvelike nadmašila predratnu, te omogućila da ne samo američke, nego i oružane snage savezničkih država steknu logističku nadmoć nad neprijateljem, a što je odigralo ključnu odluku u njihovoj pobjedi. Nakon kapitulacije Japana je WPB službeno ukinut 4. oktobra 1945.
San Giuseppe, Pordenone
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Mačkovec pri Dvoru
Mačkovec pri Dvoru je naselje u slovenskoj Općini Žužemberku. Mačkovec pri Dvoru se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Nacionalni spomenici u Brčkom
Na listi nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine za općinu Brčko se nalaze sljedeći spomenici:
Căpușu Mic, Căpușu Mare
Căpușu Mic je naselje u Rumuniji u okrugu Kluž u opštini Căpușu Mare.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 907 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 488 m.
Borbe za Gornji Milanovac 1941.
mini|Sahrana poginulih partizana u Gornjem Milanovcu, početkom oktobra 1941.
Y-hromosomske haplogrupe čovjeka
Haplogrupe Y-hromosomske DNK čovjeka su haplotipovi koji su definirani razlikanma u nerekombinirajućim segmentima DNK hromosoma Y (zvane Y-DNK). Njihova komparativna analiza u recentnim populacijama daje vjerodostojne pokazatelje genetičkog diverziteta baziranog na jednostrukim nukleotidnim polimorfizmina (single-nucleotide polymorphisms – SNP) na Y hromosomu.
Borbe za Gornji Milanovac 1941.
Borbe za oslobođenje Gornjeg Milanovca 1941. godine vodili su srpski ustanici (zajedno partizani i četnici) protiv okupatora. U borbama protiv nemačkog garnizona, sa Čačanskim i Kragujevačkim partizanskim odredom učestvovali su i delovi Takovskog četničkog odreda.
Y-hromosomske haplogrupe čovjeka
Y-DNK haplogrupe predstavljaju indikatore glavnih grana Y-hromosomskih filogenetskih stabala. Y-hromosomski Adam je ime koje su istraživači dali u traganju za najrecentnijim zajedničkim pretkom po očinskoj liniji, koji je predak svih živih ljudska, lociran u korijenu ovog stabla. Procjene u datiranju Adamove epohe značajno variraju, zavisno od polazišta poduzetih istraživanja.
thumb|center|800px|Mapa ljudskih migracija prema populacijskoj genetici [[Y hromosoma. Prve efektivne migracije van Afrike kolonizirale su južnu Aziju sa diferencijacijom između istočno-zapadnih genskih grupa Evroazije. Područje preovladavanja afričkih haplogrupa (A, B i E) prikazano je u zelenoj, zapadnog Evroazijskog porijekla u ružičastoj boji, istočne Evroazije su u okeru, australijske haplogrupe u sivoj, sa pacifičkih otoka u ljubičastoj i američke haplogrupe (Q-M3, C3b) u žutoj.]]
Borbe za Gornji Milanovac 1941.
Nakon oslobođenja Gornjeg Milanovca, usledio je napad četnika na partizane u gradu, u sklopu opšteg napada četnika na Užičku republiku. Partizani zarobljeni u Gornjem Milanovcu su odvedeni na Ravnu goru, odakle su predati Nemcima, koji su većinu zarobljenih streljali.
Y-hromosomske haplogrupe čovjeka
Dakle, Y-DNK haplogrupe su definirane prisustvom serije Y-DNK SNP markera. Subgrane su određene terminalnim SNP, SNP SNP nadolje u Y-hromosomskom filogenetskom stablu. Konsorcij Y hromosoma (OKC) je razvio sistem imenovanja glavnih Y-DNK haplogroupa sa slovima od A do T, sa daljim imenima podgrana po brojevima i malim slovima. OKC stenogramska nomenklatura imênâ Y-DNK haplogroupa i njihovih subgrana s prvim slovom glavnih Y-DNK haplogrupa, pa slijedi crtica i ime odrednice terminala SNP. Nomenklatura Y-DNK haplogrupa se mijenjala tokom vremena uključujući sve veći broj otkrivenih i testiranih SNP, čime se proširuje i Y-hromosomsko filogenetsko stablo. Promjene u nomenklaturi su rezultirale u suprotnosti nomenklature koje se Koristi U ponudi izvorima. Ova nedosljednost, i sve glomaznije ekstenzije nomenklature, zahtijevali su suglasnost u pravcu njenog korištenja jednostavnijeg stenograma. U septembru 2012. godine Family Tree DNA je, individualnim kupcima dao slijedeće objašnjenje promjena u sistemu imenovanje Y-DNK haplogrupa: imajte na umu da se haplogrupe koje su navedene u nastavku odnose samo na specificne individue.
Borbe za Gornji Milanovac 1941.
Ubrzo potom, Gornji Milanovac su ponovo okupirali Nemci.
Y-hromosomske haplogrupe čovjeka
Dugo su kupci Family Tree DNA sagledavali kako je evoluiralo YCC-stablo vrste Homo sapiens evoluiralo, a u proteklih nekoliko godina su otkrivene nove SNP. Ponekad ovi novi SNP uzrokuju značajne promjene u objašnjenju sopstvene terminalne haplogrupe. Zbog mogućih zabuna, uvedena je verzija od prije nekoliko godina, koja prikazuje granu stabla i svoj terminalni SNP, odnosno J-L147, umjesto J1c3d. Prema tome, u vrlo bliskoj budućnosti, Family Tree DNA će obustaviti prikazivanje trenutnih zapisa na stablu, a sve rasprave bit će fokusirane na definiranje pojedinačnih SNP. Ovo se mijenja, ali ne nauka - to samo pruža lakši i manje zbunjujući način za međusobnu komunikaciju.
Borbe za Gornji Milanovac 1941.
Pripreme za napad
Dogovor o napadu na Nemce u Gornjem Milanovcu postignut je na sastanku između četnika i partizana u selu Lunjevici. Na sastanku je Zvonimir Vučković, komandant Takovskog četničkog odreda, postavljen za komandanta zajedničke četničko-partizanske akcije protiv Nemaca, a partizanski vođa, učitelj Milan Rakić za njegovog zamenika.
Y-hromosomske haplogrupe čovjeka
Glavne Y-DNK haplogroupe
Glavne Y-hromosomske haplogrupe uključuju:
Nazareth (razvrstavanje)
Nazareth ima više značenja:
Borbe za Gornji Milanovac 1941.
Uloga četnika
Iste razloge za učešće Takovskog četničkog odreda u borbama za Milanovac navodi i poručnik Dušan Đorić u svom izveštaju Draži Mihailoviću od marta 1942. godine:
Y-hromosomske haplogrupe čovjeka
Grupe A i B
Haplogrupa A je afrička makrohaplogrupa od koje potiču sve recentne haplogrupe. BT je subgrana haplogrupe A, preciznije A1b (A2-T u Cruciani et al. 2011), kako slijedi:
Borbe za Gornji Milanovac 1941.
Tok borbi
Početak napada na Gornji Milanovac određen je 28. septembra 1941. za tri sata ujutru. Posle par časova borbe, poručnik Vučković je ponudio opkoljenim Nemcima da se predaju, što su oni i prihvatili. Zarobljeni Nemci su kasnije sproveni na Ravnu goru.
Y-hromosomske haplogrupe čovjeka
Grupe sa M168 (CT) mutacijom
Sve razdvajajuće CT mutacije (osim haplogrupa A i B) su M168 i M294. One su pogodne za testiranje hipoteza o nakbližem zajedničkom pretku i migracijama "van Afrike" (Out of Africa). U definiranju mutacija, DE mutant se vjerojatno dogodio u sjeveroistočnoj Africi, prije nekih 65.000 godina. P143 mutacija, koja definira haplogrup CF je možda se pojavila u isto vrijeme i proširila se niz južne obale Azije.
Borbe za Gornji Milanovac 1941.
Davanje "časne reči"
4. novembra 1941. godine u 16 časova poručnik Zvonimir Vučković se nalazio na sastanku povodom odbrane Gornjeg Milanovca sa partizanskim komandantom Brankom Rakićem, kada ga je telefonom pozvao Načelnik Gorskog štaba potpukovnik Dragoslav Pavlović i naredio da odmah napadne partizane i da ih razoruža. Lokalni četnički komandanti su tada odlučili da Zvonko Vučković ode lično u Vrhovnu komandu u Brajićima i obavesti potpukovnika Pavlovića da je njegovo naređenje trenutno nemoguće izvršiti jer nije kod vojnika stvoreno potrebno raspoloženje, jer su baš tih dana u Milanovcu uspeli da uspostave relativno dobre odnose sa partizanima. Potpukovnik Pavlović je odbio ove razloge i naredio da u Milanovcu odmah postupe po izdatom naređenju.
Y-hromosomske haplogrupe čovjeka
Grupe koje potiču od haplogrupe F (G, H, IJ) i K
Haplogrupe koje potiču od F haplogupe su nađene u oko 90% svjetske populacije, ali skoro ekskluzivno van podsaharske Afrike. Odgovorna mutacija na valu migracija je stigla na Srednji Istok ili Južnu Aziju] i postepeno se širila u Evropu (Cro-Magnon). Haplogrupa G potiče sa Srednjeg Istoka ili možda sa daljih područja, kao što je Pakistan negdje oko 30 ka, a u Evropu je došla sa Neolitskom revolucijom. Haplogrupa H se vjerovatno pojavila Indiji prije 30-40 hiljada godina, a tamo je još prevalentna, šireći se na zapad u historijskom vremenu sa Rimskim migracijama, Haplogrupa K je široko rasprostranjena u Evroaziji, Australiji i Južnom Pacifiku.
Borbe za Gornji Milanovac 1941.
Davanje "časne reči"
U međuvremenu, partizani su posumnjali da se nešto sprema. Jedan deo četnika se izvukao iz grada, a drugi deo četnika su razoružali borci Takovskog bataljona Čačanskog NOP odreda u Gornjem Milanovcu. Po povratku u Milanovac, Vučković je našao četnike u Selu Brusnici, pored Milanovca, kako se pripremaju za napad. Poručnik Vučković se potom vratio u Milanovac kako bi uverio partizane da njihovo savezništvo neće biti prekršeno. Sa partizanskim komandantom Brankom Rakićem se, dajući časnu oficirsku reč, sporazumeo da oružje vrate razoružanim četnicima, i da se ostali četnici mogu odmah vratiti u Milanovac.
Y-hromosomske haplogrupe čovjeka
Grupe koje potiču od haplogrupe K (M9)
Haplogrupa L − Ulavnom prisutna u Južnoj Aziji, haplogrupa M je najvjerovatnije nastala u Melaneziji, a NO se pojavila prije oko 35-40 hiljada godina, u Aziji. Haplogrupa N − Vjerovatno potiče iz Jugoistočne Azije i proširena je na zapad preko Sibira, postajuji najopćijom kod Uralskih naroda. Nađeno je da je haplogrupa O najfrekventnija u Istočnoj i Južnoj Aziji, sa najnižom učestalosti na otocima Južnog Pacifika Centralne i Južne Azije. Haplogrupa P je dovela do groupa Q i R i rijetko se nađe u nediferenciranom stupnju. Vjerovatno potiče iz Centralne Azije ili sa Altajskog područja. Haplogrupa Q također ima korijene u Centralnoj Aziji, migrirajući na istok u Sjevernu Ameriku.
Borbe za Gornji Milanovac 1941.
Davanje "časne reči"
Neposredno uoči napada na partizane u G. Milanovcu, i četnički kapetan Radovan Stojanović je uveravao partizane da ne želi sukob, iako je upravo on predvodio napad koji je usledio. Takovski partizani su dozvolili da četničke snage budu prisutne u gradu zahvaljujući uveravanju i "časnoj oficirskoj reči" Stojanovića i Vučkovića. Sve ovo se dešavalo uporedo sa napadom četnika na partizane u čačanskom kraju.
Y-hromosomske haplogrupe čovjeka
Grupe koje potiču od haplogrupe NO (M214)
NO Haplogrupa se pojavila prije oko 35-40 hiljada godina u istočnoj Aziji. − Moguće je da i haplogrupa N potiče iz istočne Azije, odakle se širila na zapad i sjecer Sibir, da bi postala uobičajena kod uralskih naroda. Haplogrupa O je najučestalija u Istočnoj i Jugoistočnoj Aziji, a najniža frekvencija joj je na otocima Južnog Pacifika, Centralne i Južne Azije.
Borbe za Gornji Milanovac 1941.
Napad na partizane u bolnici
Noću između 6. i 7. novembra četnici su iznenada napali na partizane u Gornjem Milanovcu. Glavnina partizanskih snaga bila je smeštena u dve zgrade. Takovski bataljon nalazio se u Zdravstvenom domu, a Šumadijski odred u bolnici. U toku noći, četnici Zvonka Vučkovića, koje je vodio narednik Kljajić, su iznenada opkolili bolnicu i napali partizane. Nakon kraće borbe, punih šest časova narednik Kljajić je pokušavao da ubedi opkoljene partizane da se predaju. Partizani koji su bili opkoljeni u zgradi bolnice (oko 125 boraca) predali su se nakon što im je garantovana bezbednost.
Y-hromosomske haplogrupe čovjeka
Groupe koje potiču od haplogrupe P (M45)
Haplogrupa P (M45) ima dvije grane: Q-M242 i R-M207, koje su zajednički markeri M45 pored najmanje 18 drugih jednostrukih nukleotidnih polimorfizama (SNP).
Borbe za Gornji Milanovac 1941.
Napad na partizane u bolnici
Istovremeno, četnički odred Radovana Stojanovića je napao Zdravstveni dom. Većina partizana smeštenih u zdravstvenom domu uspela je da se probije iz grada i izbegne zarobljavanje. Iz te grupe ih je zarobljeno deset. Prema četničkim podacima, četnici su u Gornjem Milanovcu 8. novembra 1941. zarobili oko 135 partizana. Partizani zarobljeni u gradu, zajedno sa borcima zarobljenim u okolnim selima, 8. novembra su sprovedeni u Mihailovićev štab na Ravnu goru, nakon čega su zarobljeni partizani predati Nemcima. Nemci su većinu zarobljenih streljali, dok je samo manji broj uspeo da se spase.
Y-hromosomske haplogrupe čovjeka
Groupe koje potiču od haplogrupe P (M45)
Haplogrupa Q je definirana putem SNP M242. Vjeruje se da je potekla iz Centralne Azije prije oko 17 do 22 hiljade godina. Podgrane haplogrupe Q sa njenim mogućim mutacijama, prema stablu International Society of Genetic Genealogy (SOGG) (2008):
Borbe za Gornji Milanovac 1941.
Napad na partizane u bolnici
Uporedo sa četničkim napadom na partizane u G. Milanovcu, četnički štab je pripremao napad na Guču od koga je odustao zbog toga što je četnička Gučka četa odbila da učestvuje u napadu. Kasnije su četnici napali partizane u Guči 19. novembra.
Petembo, Tacámbaro
Petembo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 521 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1145 m.
Koh Kong (otok)
Koh Kong (kmerski: កោះកុង Kaôh Kŏng Krau) je otok u Tajlandskom zaljevu, koji se nalazi 20-ak kilometara od istoimenog grada u Kambodži. Koh Kong je s površinom od 100 km2 najveći otok u Kambodži. Otok je praktički nenaseljen i sadrži samo nekoliko ribarskih naselja – Alatang na jugoistoku, Phumi Koh Kong na zapadu i Phumi Thmei na istoku – koja se nalaze na obali. Centar otoka je prilično brdovit, a najviši vrh doseže visinu od 360 metara.
Sjeverni dio otoka kontrolira vojska, a postoji i nekoliko kamperskih lokacija, s tim da je boravak na njima na vlastiti rizik kampera. Otok je bogat faunom te se nalazi u sklopu Nacionalnog parka Boutum Sakor.
Malo Lipje
Malo Lipje je naselje u slovenskoj Općini Žužemberku. Malo Lipje se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Blizna Donja
mini|320px|Blizna donja, centar naselja Blizna Donja, naselje u sjevernom dijelu općine Marina.
Zemljopis
Naselje se nalazi jugozapadno od brda Vilaja odnosno jugoistočno od brda Boraja.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001.godine Blizna Donja ima 289 i Blizna Gornja 124 stanovnika.
Povijest
Prvi put se spominje 1251. g. kao jedinstveno naselje Blizna koje se danas sastoji od dva naselja Blizna Donja i Blizna Gornja. Kroz povijest pripadalo je gradu Trogiru, a potom plemićkim obiteljima Papalić zatim obitelji Kvarko.
Sjedište župe nalazilo se u susjednom selu Mitlo u razdoblju od 1298.-1560. kada su istoj župi pripadala i sela Kruševo i Boraja. Tijekom ratova s Turcima došlo je do stradavanja većine stanovništva. Nakon oslobođenja od Turaka 1687. godine utemeljena je župa Sv. Ante u Blizni. Pošto su sinjski franjevci aktivno sudjelovali u naseljavanju novog stanovništva župa je pripala Sinjskom franjevačkom samostanu. Do 1830. godine župa je pripadala Trogirskoj biskupije, a nakon toga Šibenskoj gdje pripada i danas.
Gospodarstvo
Selo danas broji 300-tinjak obitelji te je poznato po kvalitenim vinogradima.
Agua Bendita (razvrstavanje)
Agua Bendita ima više značenja:
Wedendorf
Vedendorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 91 opštinskog središta okruga Nordvestmeklenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 282 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13058107.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordvestmeklenburg Vedendorf se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordvestmeklenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 54 metra. Površina opštine iznosi 11,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 282 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 25 stanovnika/km².
Gerardo de León
Gerardo de León (rođen kao Gerardo Ilagan; 12. septembar 1913 - 25. jul 1981) bio je filipinski glumac i filmski režiser. Iako se njegova filmografija odlikovala izuzetnom žanrovskom i stilskom raznovrsnošću, te iako je dobio rekordni broj nagrada FAMAS (filipinski ekvivalent Oscara), najpoznatiji je po niskobudžetnim B-hororima.
Mauzolej Ivana Meštrovića
mini|250px|Mauzolej Ivana Meštrovića
San Pedro el Alto, Guadalcázar
San Pedro el Alto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Guadalcázar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1834 m.
Nazas (razvrstavanje)
Nazas ima više značenja:
La Melona, Hidalgo
La Melona je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 237 m.
Ran (film)
ponekad prevođen kao Kaos (乱) je japanski igrani film snimljen 1985. u režiji Akire Kurosawe. Po žanru je historijski ep smješten u Sengoku period, odnosno Japan u 16. vijeku, ali kao podloga za radnju je poslužila znamenita Shakespeareova tragedija Kralj Lear. Protagonist, čiji lik tumači Tatsuya Nakadai je moćni i uspješni gospodar rata koji zbog starosti odluči abdicirati i vlast prepustiti trojici svojih sinova. Radnja prati kako se braća međusobno posvade što dovodi do krvavog međusobnog sukoba.
Ran je predstavljao dotada najskuplji japanski film i posljednji epski film u Kurosawinoj karijeri. Za razliku od Kagemuše, imao je slabije financijske rezultate, ali su ga zato pohvalili kritičari. Brojne je pohvale dobio i Tōru Takemitsu kao autor izuzetno sugestivne filmske muzike.
Case de Marchi, Treviso
Case de Marchi je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Agnozija
Agnozija je nesposobnost prepoznavanja i shvatanja vizuelnih, taktilnih i slušnih sadržaja koji su prethodno bili poznati. U psihijatriji izraz agnozija se koristi za osobe koje su izgubile sposobnost prepoznavanja okoline zbog emocionalnih smetnji.
Weitendorf
Vajtendorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 76 opštinskih središta okruga Parhim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 450 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13060082.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Parhim Vajtendorf se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Parhim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 15 metara. Površina opštine iznosi 41,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 450 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 11 stanovnika/km².
Derby, Connecticut
Derby je grad u američkoj saveznoj državi Konektikat. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 12.902 stanovnika.
Podgozd (Žužemberk)
Podgozd je naselje u slovenskoj Općini Žužemberku. Podgozd se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 89 stanovnika.
Snovi (film)
Dreams (夢) je japanski igrani film snimljen 1990. u režiji Akire Kurosawe. Po žanru pripada magijskom realizmu, a po svojoj strukturi se sastoji od osam vinjeta, inspiriranih na osam snova koje se sam Kurosawa imao tokom različitih perioda svog života.
Alderton, Washington
Olderton je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.893.
Khuţaybah al ‘Izbīyah, Taiz
Khuţaybah al ‘Izbīyah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Rancho San Rafael, Ensenada
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 699 m.
Crkva Kraljice Mira u Kričkama
Istorija crkve
Rimokatolici (Hrvati) u Kričkama nisu imali svoju crkvu sve do 1990. godine. Išli su u Drniš na crkvene obrede i sahranjivani su na Drniškom groblju u Badnju. Gradnja crkve je trajala od 1988. do 1990. godine, kada je otvorena 31. maja. Rađena je po nacrtima zadarskog arhitekte Ive Sorića. Sastojala se od crkve, vjeronaučne dvorane, sakristije i sanitarnih čvorova. Pored nje je sagrađen zvonik visok 18 metara.
Ime crkve je osmišljeno na kraju radova i jedinstveno je u široj okolini. Ona se nalazi u Srednjim Kričkama, naseljenim skoro isključivo Hrvatima. Izgrađena je uz cestu (glavni put) i okružena je novijim kućama. Prostor za groblje oko nje ne postoji, pa se vjernici i dalje sahranjuju na Drniškom groblju.
Crkva je minirana u ratu 28. avgusta 1992. godine. Nakon rata je obnovljena (1998–1999), ali je dobila novi oblik.
Ironton, Wisconsin
Ajronton je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 253, što je 3 (1,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Le Maschere, Firenze
Le Maschere je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 336 m.
Báscula la Sandillita, Matamoros
Báscula la Sandillita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Cista Velika
Zemljopisni položaj
mini|lijevo|200px|Panorama Ciste Velike Cista se smjestila u srcu Zagore, na zapadnom djelu Imotske krajine. Prostire se na visoravni dugoj 7 km, koju po sredini presjeca suvremena prometnica Imotski - Trilj. Sa sjevera od Dobranja i Sviba, Cistu dijele brda : Kravlja Glavica (667 m), Lukavac (422 m), te Šiljak (620 m). Od Katuna i Kreševa dijele je brda: Gradina (694 m), Visočica (751 m), i Vitrenik (660 m).
Stanovništvo i povijest
Tragovi naseljenosti područja sežu daleko u prošlost. To potvrđuju brojne predpovijesne gomile, gradine, stećci i crkvine. Na tom području mijenjale su se mnoge civilizacije i ostavljale za sobom brojne tragove, koji se i sada vide, a neki se tek istražuju. Stanovništvo nikad kroz povijest nije bilo brojno, uglavnom se bavilo stočarstvom. Za vrijeme Turske vladavine Cišćani su selili prema Bosni dok su na prazna ognjišta dolazili stanovnici iz sela oko Cetine, a nešto i iz Hercegovine.
U prvoj polovici 17. st. je u Cisti došlo do prvog stupnja odvajanja od starohrvatske župe Radobilje kojoj je pripadalo od starina. Iako je još bila dijelom te velike župe, u Cisti je već bio kapelan koji je u njoj stanovao te službovao neovisno o Radobilji.
1754. se izričito u crkvenim papirima biskupa Pacifika Bizze naglašava da su Kreševo i Katuni glavna sela u župi Radobilji, a da su u župi još Blato, Nova Sela, Cista, Dobranje i Svib.
1845. se Cista odvaja od Radobilje (matice je imala Cista odvojeno već od 1825.).
U prvoj polovici prošlog stoljeca Cišćani su poznati kao "galantari"; da bi prehranili svoju brojnu obitelj bavili su se sitnom trgovinom. Selilo se van granica Domovine po europskim državama. Neki od njih su se uspjeli ekonomski visoko uzdignuti.
U 1857. i od 1910. do 1931. naselje je iskazivano pod imenom Cista, od 1869. do 1900. Čista, a od 1948. do 1991. Velika Cista. U 1869. i 1921. sadrži podatke za naselje Cistu Provo, kao i dio podataka u 1857. i 1931. Od 1857. do 1921. dio podataka sadržan je u naselju Biorine. Sadrži podatke za bivše naselje Cistu Grivu koje je u 1931. i 1948. iskazivano kao naselje.
Promet
mini|100px|right|[[D60]] Kroz Cistu prolazi glavna cesta koja povezuje Imotski sa Sinjem. Ista je proširena i asfaltirana 1978. - 1979. Zanimljivo je da ide trasom stare "rimske ceste" koja je spajala grad Tilurij (Trilj) s gradom Novama (Runovići) te je u ono vrijeme bila vrlo važna prometnica u pravcu Salona - Narona. Obnovljena je za vrijeme pretura Adolfa Frantza (1854 - 1861). Put Cista - Dobranje probijan je 1896. Isti je asfaltiran 1978. godine.
Tijekom 2012. i 2013. godine tvrtka Skladgradnja radila je rekonstrukciju ceste Cista - Dobranje
Gospodarstvo
Gospodarstvo se u moderno vrijeme uglavnom svodi na uslužne djelatnosi. U prošlosti stoka se uzgajala na veliko no danas je broj grla uvelike smanjen radi lakšeg uzdržavanja. Što se tiče poljoprivrede, Cista Velika je pasivan kraj; uzgaja se razno voće, povrće te u velikoj mjeri vinova loza - sve za osobne potrebe.
Obrazovanje
Prva školska zgrada u Cisti Velikoj počela se graditi 17. ožujka 1909. godine na intervenciju tadašnjeg župnika don Lovre Banovića. On je sklopio ugovor o gradnji za 10500 austijskih kruna, poklonio zemljište za gradnju i dao svoj prilog za njenu gradnu. Zgrada je građena po nacrtu a gradili su je Pavao i Marko Žaper iz Vrpolja kod Trilja, zatim Pavao Lucić, Ivan Bradarić i Ivan Voloder iz Tijarice. Dovršena je 25. lipnja 1911. Nastava je prvi put održana 12. rujna 1911. U prvi razred upisano je 90 učenika, starosti od 7 do 10 godina. Svi učenici su bili iz Ciste Velike osim dva učenika koji su bili iz Ciste Provo. Nastava se odvijala u dvije smjene. Prva učiteljica bila je Dinka Franchini koja je radila do 1920. Godine 1916., 1917. i 1918., zbog rata i gladi nastava se održavala povremeno. Ratne 1942. nastava se prekida. 12. svibnja 1942. vođene su borbe izmedu partizana i ustaša prilikom čega su partizani zapalili školu u kojoj je sve izgorjelo pa i školska dokumentacija. 19. travnja 1947. počeo je rad u popravljenoj školskoj zgradi. Nastava se izvodi samo u prizemnoj učionici, jer zgrada nije u potpunosti adaptirana. Sve do 18. rujna 1955. škola u Cisti Velikoj bila je šestogodišnja. Tad se otvara VII. razred i škola mijenja naziv u "Narodnu osnovnu osmogodišnju školu" što je izazvalo veliko odušljevljenje u mjestu. Osnovna škola u Cisti Velikoj osnovana je rješenjem Skupštine općine Lovreć od 1. rujna 1956. 1966. na sjednici Radne zajednice škola je dobila naziv "Ivana Gorana Kovačića" te je odlučeno da Dan škole bude 21. ožujka. Formiranjem osmogodišnje škole javila se potreba za dodatnim školskim prostorom, pa se nastava pored stare školske zgrade odvijala i u zadružnom domu. Mjesne vlasti i školski kolektiv 1960. pokreću inicijativu za izgradnju nove školske zgrade. U jesen 1961. započinje izgradnja nove školske zgrade koja je dovršena 1969. a s radom je počela 10. studenog 1969.
Kultura
U Cisti Velikoj održava se festival "Uz gangu i bukaru" koji nastoji napojiti sve žedne kulturno-tradicijskog izričaja i zabave. Festival je osmišljen tako da na razne načine koristi audiovizualno istraživanje u smjeru stvaranja male povijesti identiteta jedne zajednice.
Mještani nastoje sačuvati kulturnu baštinu i naslijeđe kroz kulturni događaj u obliku festivala Uz gangu i bukaru: "Spoj hrvatskog sjevera i juga", a usmjeren je na revitalizaciju i revalorizaciju hrvatske tradicijske kulture i tradicijskog načina života, uz nastupe pjevača tradicijskih oblika pjevanja (ganga, rera, ojkalica i bećarac), svirača tradicijskih instrumenata, nastupa amaterskih kazališnih družina koji prikazuju način 'na koji se nekad živjelo', pjesničkih i književnih večeri hrvatskih književnika i radionice snimanja na temu etnografske baštine Hrvatske.
Prvi festival održan je 2006. godine u zaseoku Rojnice, te se do 2011. godine održavao posljedjne subote u srpnju, a od 2012. godine održava se druge subote u kolovozu na lokalitetu Zadužbina (bunar).
Ресник (Сокобања)
Ресник је насеље у Србији у општини Сокобања у Зајечарском округу. Према попису из 2002. било је 857 становника (према попису из 1991. било је 1050 становника).
Демографија
У насељу Ресник живи 718 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 47,2 година (45,3 код мушкараца и 48,8 код жена). У насељу има 223 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,84.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Crkva Svetog Đurđa u Kričkama
Crkva Svetog Georgija (Đurđa) u Kričkama je srpska pravoslavna crkva u naselju Kričke kod Drniša u Dalmaciji, Republika Hrvatska. Jedna je od najstarijih pravoslavnih crkava Drniške krajine. Manjih je dimenzija, izgrađena od kamena, što odaje utisak njene starosti. Crkva sa grobljem je smještena na jednom uzvišenju u Petrovom polju, podalje od seoskih kuća. Vjerovatno je podignuta na mjestu neke stare hrišćanske crkve.