cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Shop Around the Corner
The Shop Around the Corner je američka crno-bijela filmska komedija snimljena 1940. u režiji Ernsta Lubitscha. Predstavlja adaptaciju kazališnog komada Parfumerie mađarskog pisca Miklosa Laszloa. Radnja je smještena u Budimpeštu i prati zbivanja u jednoj trgovini darovima. Protagonisti - koje glume James Stewart i Margaret Sullavan - su prodavač i novopridošla prodavačica, koji se međusobno ne podnose, nesvjesni da istovremeno održavaju strastvenu intimnu korespondeciju nakon što su se anonimno upoznali preko oglasa. The Shop Around the Corner se smatra jednim od najboljih romantičnih komedija u filmografiji Ernsta Lubitscha, i klasikom tzv. Zlatnog doba Hollywooda. Reputaciji filma je značajno pridonijelo i to što je postao predmetom nekoliko remakeova - kao mjuzikl In the Good Old Summertime 1949. godine i kao You've Got Mail 1998. godine. 1963. je na Broadwayu postavljen i kazališni mjuzikl pod naslovom She Loves Me.
Vanjske veze
Streaming audio
Zhao Zhong
Zhào Zhōng (趙忠) (? - 189) bio je kineski eunuh na dvoru dinastije Han, koji je služio cara Linga i bio član moćne klike Deset podvornika. Kada je nakon Lingove smrti novopostavljeni regent He Jin pokušao svrgnuti eunuhe i likvidirati njihove vođe, eunusi su ga na prevaru doveli u dvorište carske palače. Tamo su ga Zhao Zhong i Zhang Rang ubili i odrezali mu glavu. Međutim, odmah nakon toga je došlo do pobune carskih trupa u kojoj su dvorski eunusi masakrirani ili natjerani na samoubistvo.
L'Atlantide (film, 1921)
L'Atlantide (u prijevodu Atlantida) je francuski crno-bijeli nijemi film snimljen 1921. u režiji Jacquesa Feydera. Predstavlja prvu adaptaciju istoimenog romana francuskog književnika Pierrea Benoita. Radnja je smještena u Saharu gdje se zagube dva francuska oficira i slučajno otkriju izgubljeno kraljevstvo Atlantidu kojim vlada lijepa kraljica Antinea koja pokušava zavesti obojicu muškaraca. L'Atlantide je poznat kao jedan od prvih filmova koji se, zbog nastojanja autora za što većom autentičnosti, snimao na stvarnim saharskim lokacijama (koje su tada bile pod francuskom vlašću). To je izazvalo niz logističkih problema i porast budžeta na dotle nezamisliva dva miliona franaka; sam Feyder je, pak, zažalio zbog angažmana nekoć zanosne plesačice Stacije Napierkowske za glavnu žensku ulogu, otkrivši da se ona udebljala. Svi su ti problemi, međutim, filmu samo donijeli dodatni publicitet i učinile ga jednim od najgledanijih francuskih filmova svog vremena koji je producentima višestruko vratio ulaganja. L'Atlantide se nakon toga ekranizirala još nekoliko puta; također je potakla često korištenje Sahare kao "egzotičnog" i romantičnog mjesta radnje u filmovima i romanima međuratnog perioda.
Jian Shuo
Jian Shuo (? - 189) bio je kineski eunuh na dvoru dinastije Han te, zajedno sa Zhang Rangom, vođa moćne dvorske klike poznate kao car Ling umro, Jian je, zajedno sa caricom majkom Dong, pokušao da za cara proglasi carevog mlađeg sina Liu Xieja umjesto starijeg sina i zakonitog nasljednika Liu Biana. Tome je na putu stajao vrhovni vojni komandant He Jin, brat carice He i Liu Bianov ujak. Jian Shuo ga je pokušao likvidirati, ali je zavjera pravovremeno otkrivena te ga je He Jin uhapsio i pogubio.
Mehmet Shehu
Mehmet Šehu je rođen 10. januara 1913. u Korušu, južna Albanija. Od 1937. do 1939. učestvovao je u Španskom građanskom ratu kao borac Garibaldijeve međunarodne brigade. Od 1944. do 1945. bio je član Antifašističkog veća narodnog oslobođenja (privremena vlada). Nakon oslobođenja Šehu je smatran desnom rukom Envera Hodže i 'drugim čovekom' Albanije. Postoje tvrdnje da se Šehu 1981. suprotstavio Enver Hodžinoj politici izolacije, zbog čega je proglašen jugoslovenskim špijunom. Pronađen je mrtav u svojoj spavaćoj sobi, s metkom u glavi, 17. decembra 1981. Nakon njegove smrti, pričalo se da Šehu nije bio samo agent Jugoslovenske tajne službe nego i agent CIA i KGB-a.
Versailles, Missouri
Versaj je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.482, što je 83 (-3,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Spirited Away
Avanture Male Chihiro (Spirited Away; 千と千尋の神隠し (Sen to Chihiro no Kamikakushi)) japanski je animirani film fantastike iz 2001. koji je napisao i režirao Hayao Miyazaki a producirao studio Ghibli. Glasovne uloge tumače Rumi Hiiragi, Miyu Irino, Mari Natsuki, Takeshi Naito, Yasuko Sawaguchi, Tsunehiko Kamijō, Takehiko Ono i Bunta Sugawara, dok se radnja odvija oko 10-godišnje djevojčice Chihiro Ogino (Hiiragi) koja upadne u svijet duhova kada se sa roditeljima preseli u novi kvart. Nakon što se njeni roditelji transformišu u svinje od vještice Yubabe (Natsuki), Chihiro dobiva posao kod nje i radi u sauni kako bi oslobodila sebe i roditelje te se vratila u svijet ljudi.
Miyazaki je napisao scenario kada je odlučio da će se film temeljiti na 10-godišnjoj kćeri njegova prijatelja, producenta Seijija Okude, koja je dolazila u posjetu u njegovu kuću svakog ljeta. U to vrijeme, Miyazaki je planirao dva osobna projekta, ali su oni odbačeni. Sa proračunom od 19 milijuna $, produkcija Avanture male Chihiro započela je 2000. Tokom produkcije, Miyazaki je shvatio da bi film mogao trajati preko tri sata, te je stoga izrezao nekoliko podzapleta. John Lasseter, obožvatalj Miyazakija, je dobio ponudu napraviti englesku sinkronizaciju filma za Walt Disney Pictures, koju je objeručke prihvatio. Lasseter je zadatak povjerio režisersku poziciju Kirku Wiseu a producentsku Donaldu W. Ernstu. Scenaristi Cindy Davis Hewitt i Donald H. Hewitt su napisali engleske dijaloge koji bi odgovarali pokretima usana u japanskom originalu.
Film je dočekao premijeru u Japanu 20. jula 2001. te postao najkomercijalniji film u historiji te države sa zaradom od preko 330 milijuna $ diljem svijeta, a uz to je dobio pohvale kritičara. U matičnoj državi, bio je uspješniji i od Titanica, gdje je zaradio 30,4 milijarde ¥. Avanture male Chihiro se često nalazi na raznim rang listama najboljih animiranih filmova kinematgorafije. Dobio je i nekoliko nominacija i nagrada, od kojih se ističe i po tome što je bio prvi anime koji je nagrađen Oscarom i Zlatnim medvjedom na Berlinalu (potonju nagradu je podijelio sa filmom Bloody Sunday).
Radnja
Chihiro upozna Zenibu, Yubabinu blizankinju koja transformiše Yubabinu ogromnu bebu u miša, stvori lažnu bebu Boh i pretvori pticu u malu pticu. Zeniba saopšti Chihiro da je Haku ukrao njen zlatni pečat, te ju upozori da nosi smrtonosno prokletstvo. Uz pomoć Chihiro, Haku se riješi pečata i crnog puža koji mu je bio parazit. Chihiro uzima pečat kako bi se ispričala za Hakua, ali prije nego napusti saunu, nahrani sada ogromnog Duha bez lica okruglicom. Duh bez lica povraća sve zaposlenike koje je pojeo te se vrati u svoje normalno stanje. Yubaba krivi Chihiro za štetu koju je napravio Duh bez lica, te naredi da se njeni roditelji-svinje zakolju. Međutim, Haku otkrije da je Boj nestao, te Yubabi ponudi da će naći Boha ako ona pusti Chihiro i njene roditelje. Zeniba objavi da je Chihirina ljubav prema Haku slomila njeno prokletstvo i da je Yubaba koristila crnog puža da ga kontroliše. Haku se pojavi u obliku zmaja i vrati Chihiro i Boha u saunu. Kada Chihiro pogodi da je Haku duh rijeke Kohaku, i izgovori njegovo ime, on je oslobođen Yubabine kontrole. Chihiro dobiva natrag svoje pravo ime te ju Haku dovede do ulaza u čarobni svijet. Chihiro se ujedini sa roditeljima, koji se ne sjećaju šta se dogodilo. Zajedno odlaze do automobila i odlaze.
Produkcija
Svakog ljeta, Hayao Miyazaki je proveo svoj odmor na planinskoj kolibi sa svojom porodicom i petero djevojčica koje su bile prijatelji porodice. Ideja za Avanture male Chihiro nastala je kada je htio napraviti film za te prijatelje. Njegovi prijašnji filmovi, Moj susjed Totoro i Kikin servis za dostavljanje, su već bili namijenjeni za malu djecu i tinejdžere, ali nije stvorio film za 10-godišnje djevojčice. Radi nadahnuća, čitao je manga časopise za djevojke, poput Nakayoshi i Ribon, koje su djevojke ostavile u kolibi, ali je smatrao da su samo nudile teme o zaljubljenosti i romansi, a kada je posmatrao svoje prijatelje, Miyazaki je osjećao da to nije bilo nešto što im je "bilo drago i blizu srcima", te odlučio producirati film o djevojčici kojoj se mogu diviti. Kada je gledao tu 10-godišnju djevojčicu, primjetio je: "Sigurno, sada je vesela i puna duha, ali kada odraste u ovakvom svijetu, hoće li moći zadržati takav stav do kraja života?" Miyazaki je godinama htio napraviti novi film, ali su njegova dva predložena projekta odbačena. Prvi se temeljio na japanskoj knjizi Kirino Mukouno Fushigina Machi, a drugi je bio o tinejdžerskoj djevojci. Miyazakijev treći prijedlog je uspio i od njega je nastao Chihiro. Priča se labavo zasnivala na sauni u Miyazakijevom rodnom gradu, koja mu je uvijek golicala maštu jer se činila tajnovitom. Nadanut je i djelima E. T. A. Hoffmanna i Johanna Wolfganga von Goethea.
Produkcija Chihiro započela je u februaru 2000. sa proračunom od 1,9 milijarde ¥ (otprilike 19 milijuna $). Disney je investirao 10% troškova kako bi osigurao pravo na američku distribuciju. Miyazaki je zauzeo različite uloge: bio je režiser, scenarist, radio na storyboardu te pregledavao animaciju. Produkcijske metode bile su u skladu sa Miyazakijevim standardnim modus operandi: kada je započeo rad na filmu, on još nije potpuno razvio priču, te se ona razvijala tijekom crtanja storyboarda. Miyazaki je to ironično komentirao: "Nisam ja taj koji pravi film. Film pravi sam sebe, a ja nemam izbora izuzev da ga slijedim". Kao i kod Princeze Mononoke, Miyazaki i studio Ghibli su eksperimentirali sa kompjuterskom animacijom. Upotrebom više kompjutera i programa, kao što su Softimage, filmska ekipa je naučila koristiti software, ali je tehnologiju zadržala na minimalnoj razini, kako ne bi "ukrala show". Svali lik bio je većinom ručno nacrtan, a Miyazaki je radio sa animatorima kako bi utvrdio rade li kako treba. Najveća poteškoća filma bila je skratiti trajanje. Kada je produkcija započela, Miyazaki je shvatio da bi mogao trajati tri sata ako ne skrati radnju. Stoga je izbrisao razne scene iz filma i pojednostavio ga. Nije htio niti da junakinja bude "zgodna djevojka". Na početku je bio frustriran jer je smatrao da izgleda "dosadno", te mislio "Nije slatka. Zar ne možemo nešto smisliti?" Kako se film bližio kraju, ipak je odahnuo jer je osjećao da će Chihiro biti "šarmantna žena".
Kako je premijera unaprijed zakazana za jul 2001., a do januara 2001. je tek polovica ključnih kadrova animirana, producent Toshio Suzuki je udvostručio broj animacijskih umjetnika, te zatražio pomoć južnokorejskih studija između radova.
Miyazaki je neke zgrade svijeta duhova nacrtao prema zgradama otvorenog muzeja Edo-Tokyo u Koganeiju, Japanu. Često je posjećivao muzej radi nadahnuća dok je radio na filmu. Uvijek ga je zanimao pseudo-zapadnjački stil zgrada iz razdoblja Meidži. Muzej je u Miyazakija budio nostalgiju, pogotovo dok je bio u njemu navečer, kada je zalazilo sunce te su mu "navirale suze na oči". Drugo nadahnuće bio je Notoyaryokan, tradicionalni japanski restoran u Prefekturi Yamagata, poznat po neobičnoj arhitekturi. Stari grad Jiufen u Tajvanu ga je također inspirisao da stvori pojedine zgrade u filmu. Dōgo Onsen se isto često spominje kao nadahnuće za saunu u filmu.
Muzika
Muziku za Chihiro skladao je Miyazakijev čest saradnik Joe Hisaishi, a izvela ju je filharmonija Novog Japana. Soundtrack je pobrao hrpu nagrada na 56. Mainichijevom filmskom festivalu i 17. međunarodnom tokijskom anime sajmu za najbolju glazbu, kao i nagradu japanskog zlata za najbolji album animea godine. Docnije, Hisaishi je dodao riječi za pjesmi "One Summer's Day" te novu verziju nazvao "The Name of Life" (いのちの名前, "Inochi no Namae") koju je pjevala Ayaka Hirahara.
Završnu pjesmu, "Always With Me" (いつも何度でも, "Itsumo Nandodemo"), napisao je i izveo Youmi Kimura, skladatelj i svirač lire iz Osake. Riječi za pjesmu je napisao Kimurin prijatelj Wakako Kaku. Pjesma je prvotno bila namijenjena za Rin the Chimney Painter (煙突描きのリン), drugi Miyazakijev film koji nikada nije objavljen. U posebnim dodacima japanskog DVD-a, Miyazaki objašnjava kako ga je ta pjesma inspirisala da napravi Chihiro. Pjesma je dobila zlato na 43. nagradama japanske muzike. Izuzev originalnog soundtrack, postoji i vizualni album nazvan Spirited Away Image Album (千と千尋の神隠し　イメージアルバム), koji sadrži deset traka.
Engleska adaptacija
I Walt Disney Pictures i DreamWorks su ponudili prava na američku distribuciju. Disney je dobio prava na englesku sinkronizaciju filma, pod nadzorom Johna Lassetera. Obožavatelj Miyazakija, Lasseter bi sjedio sa osobljem i gledao Miyazakijeve filmove kada bi naišao na probleme u priči, a jednom su tako postupili i sa Chihiro. Nakon Lassetera, i razni drugi filmaši su se pridružili projektu: režiser Kirk Wise (Lepotica i zver) i producent Donald W. Ernst (Aladdin). Za razliku od prethodnih engleskih sinkronizacija Miyazakijevih filmova, u kojima su ili dodani dijalozi ili izbačene pojedine scene, Disney je obećao da će ostaviti film na miru i dozvoliti da bude što vjerniji originalu. Cindy Davis Hewitt i Donald H. Hewitt su napisali engleske dijaloge, koje su pokušali prilagoditi pokretima usana japanskog originala. Glasovne ulog engleske vezije posudili su Daveigh Chase, Susan Egan, David Ogden Stiers i John Ratzenberger. Reklamiranje je bilo ograničeno, i Chihiro je jedino pomenut u malenom odjeljku filmskih stranica na zvaničnom Disneyjevom websiteu. Stoga je film ostao gotovo skriven. Promocija filma dobila je i gori tretman od nekih Disneyjevih sopstvenih B-filmova, usporedbe radi. Marc Hairston smatra da je to bio odgovor na zadržavanje filmskih prava Ghiblija na franšizu, što je ograničilo Disney pošto nije opravdavalo njihove marketinške troškove.
Teme
Miyazakija je zanimala raznolikost japanske kulture, i njen odnos prema Aziji i Zapadu. Reprezentacija razdoblja Tajšo (1912–1926) je vrlo često korištena u animeima i mangama, pa tako i u Avanturama male Chihiro. Miyazaki je izabrao ovo razdoblje jer mu je omogućilo naglasiti raznolikost u Japanu, no to nije jedini razlog: njegova privrženost i čežnja prema Tajšu i Šova razdoblju (1926–1989), u kojem je odrastao, su imale jaki utjecaj na radnju filma. Miyazaki je vjerovao da svi japanci dijele određeni osjećaj za prošlost, te je stoga suptilno spajao lično iskustvo sa historijskom "činjenicom" kako bi formulisao historiju koja izgleda, te se i osjeća blisko publici, iako ju možda nikada nisu doživjeli. Do Chihiro, svi Miyazakijevi filmovi su bili smješteni u prošlost ili budućnost, a fantastični događaji su se događali u "stvarnom" svijetu u filmu. Chihiro je bio njegov prvi film koji je prikazao suvremeni Japan. Na neki način, to je folklorna priča za 21. vijek, koja nas uči da je sadašnja kultura nastavak, ili čak dio puno šireg konteksta japanske tradicije. Mak Wheeler Macwilliams smatra da se Chihiro može interpretirati kao kritika sadašnjeg društva, a društveni kritičar Takashi Tachibana se slaže s tim, navodeći da Miyazaki prije nikada nije pokazivao negativne strane japanskog društva viđene kroz pogled dijeteta. Odnos između Yubabe i Boa je čudan i prema njemu "upadljiva reprezentacija one vrste odnosa koji kvare naše društvo. [...] Grabežljivost Duha bez lica također je šokantna. To je, mislim, ništa izuzev opisa Japana tijekom ekonomskog balona. Upravo su ti duhovi, gosti saune, i radnici koji ih služe, oni koji su izgradili suvremeno japansko društvo. Iako to nije eksplicitno u filmu, zasigurno je upadljiv prikaz određenog historijskog razdoblja".
Noy Thrupkaew navodi da je transformacija roditelja u svinje nakon što su jeli hranu bogova moguća aluzija na čarobnicu Kirku iz Homerove Odiseje. Ayumi Suzuki također smatra da je film "odbacivanje kapitalističkog mentaliteta" i prikaz postmodernog Japana u kojem se odvija "gubitak duhovnih vrijednosti i gubitak identiteta". Zgrade i dućani koje vode do saune, izgledaju poput spoja japanskog i zapadnjačkog stila gradnje. Druge su prikazane vrlo vjerno stvarnim zgradama, jer je Miyazaki htio "očuvati" stil tih kuća u historiji prikazavši ih u filmu. Alistair Swale smatra da pojedine estetske naprave stvaraju angažman publike sa prošlosti. Chris Muir pak analizira kako je priča skladana tako da uči studente raznim edukativnim, složenim temama, od autothonih kultura do osobnog rasta, u čemu se slažu Julie Ruble i Kim Lysne.
U Miyazakijevom filmu Kikin servis za dostavljanje, djevojka izgubi svoje čarobne moći naizgled bez razloga, ali njen gubitak zrcali njeno emotivno stanje tog trenutka. Slično je i u Chihiru, gdje Miyazaki ne objašnjava katarzu junakinje, nego ju prikazuje slikama i asocijacijama, za koje Andrew osmond smatra da su stoga "zapravo snažnije jer Chihiro lično nije tako snažno karakterizirana". Jednog trenutka, Chihiro plače, a zatim je opet vesela i sa smiješkom napušta Hakua dok prelazi preko mosta. Miyazaki je i u prethodnim filmovima prikazao dječji rad – u Kiki, vještice već sa 13 godina napuštaju dom kako bi radile, a u Laputi dječak Pazu je pripravnik u rudniku – a ovdje prikazuje kako isti nema uvijek negativnu konotaciju u japanskom društvu. Chihiro tako dobiva prvi zadatak, ribanje poda, što rade i učenici u japanskim školama. Iako su neki interpretirali saunu kao metaforu za japanske bordele, Miyazaki je napomenuo da je to više "nenamjeran prikaz takvih rubnih okruženja", zbog čega Osmond smatra da se radi tek o "forsiranom nagađanju" pojedinih kritičara.
Osmond navodi i kako je film sastavljen od dvaju različitih priča: u prvoj polovici, Chihiro je prestrašena i ranjiva, samo da bi u drugoj polovici postala klasična Miyazakina junakinja koja upoznaje nove likove, pobjedi Duha bez lica i povede sve na putovanje vlakom u nepoznato. Divovska beba i Duh bez lica mogu se, prema njemu, gledati i kao "verzije Chihiro, koji se iskupljuju njenim radom koji daje moć". John Perlich i David Whitt uočavaju kako se radi o pustolovnoj priči, ali da "Chihiro ne koristi mač ili lasersku sablju kako bi spasila život". To zrcali Miyazakijev stav da se promijeni priroda neprijatelja, a ne da se junak bori kako bi ga ubio: "Znam da se to smatra mainstreamom, ali mislim da je to pokvareno. Ovaj ideja, da kad god se nešto zlo dogodi netko mora biti okrivljen i kažnjen, je beznadna." Po njima, Chihiro nadvladava izazove ne uz pomoć dominacije ili uništavanja neprijatelja, već putem empatije i suosjećanja. Susan Napier smatra da je film prikaz "kulturne ograđenosti" nastale uslijed reakcije na globalizaciju u kojoj su "kulturni proizvodi korišteni kako bi naglasili mjesna stanovišta lokalne kulture kao oblik otpora od vanjskih prijetnji". Tai Wei Lim navodi da film ima i ekološke poruke, uočene u kontrastu između likova koji su prikaz zagađenja nasuprot tradicionalnim simbolima prirode; međuodnos ideja kunzumiranja i otpada kao delikatan suživot između prirode i ljudi. Jay Goulding navodi kako je priča "jedinstven japanski odgovor na kulturne izazove globalizacije upotrebom šintoističkih i budističkih tema. Za Miyazakija, "globalno postaje lokalno" je više od slogana. Usred sve većeg porasta utjecaja američke kulture u Japanu, Miyazakijevi filmovi prikazuju ironičan preokret. Globalni trendovi (osobito sa Zapada) su "odsutni duhom" i transformisani u duboku japansku i kinesku filozofiju u pozadini mjesne folklorne kulture." Ando Satoshi zaključuje da Chihiro jako podsjeća na Alisu u zemlji čudesa (1865), i da su oba djela proizvodi "tranzicijskog razdoblja": kada je napisana Alisa, Britanski imperij je bio usred velikog previranja uzrokovanog industrijalizacijom, urbanizacijom i Darvinizmom, dok je Chihiro smješten u razdoblje nakon japanskog ekonomskog mjehura 1990-ih, u razdoblje krize, stagnacije i pesimizma, "kada se ne gleda u budućnost, već u prošlost".
Kino distribucija
Avanture male Chihiro puštene su u japansku kino distribuciju 20. jula 2001. te zaradile 30,4 milijarde ¥ na kino blagajnama, čime su postale najkomercijalniji japanski film u doba premijere. Bio je to također prvi film u historiji koji je zaradio preko 200 miliona $ u svjetskim kinima prije nego je imao kino premijeru u SAD-u. Engleska sinkronizacija je doživjela premijeru na međunarodnom filmskom festivalu u Torontu 7.9. 2002. te je 20.9. iste godine puštena u redovnu kino distribuciju u Sjevernoj Americi. Ipak, malo je truda uloženo u promoviranje filma, te je u Americi igrao u svega 151 kinu 2002. godine. Nakon što je 2003. dobio Oscara, distribucija se proširila na 714 kino blagajni. Ipak, sveukupno je zaradio svega 10 miliona $ u američkim kinima. Uz japansku prihod od 290 miliona $, film je zaradio i dodatnih 29 miliona $ u drugim zemljama diljem svijeta, čime mu se svjetska zarada popela na 330 miliona $. 2008., Chihiro je tako bio najkomercijalniji film u Japanu, dok je Titanic zauzeo drugo mjesto (26,2 milijarde ¥), dok su Miyazakijevi filmovi Howlov pokretni dvorac i Princeza Mononoke držali četvrto i peto mjesto, sa kino zaradom od 19,6 i 19,4 milijarde ¥. 2010., bio je time najkomercijalniji film s ne-engleskog govornog područja u svijetu, na računajući Pasiju Mela Gibsona. Uspjeh filma poklopio se sa širenjem japanske animirane industrije, koja je 2002. dosegnula rekordan profit od 207,9 milijarde ¥.
Kritike
Avanture male Chihiro su pobrale pohvale kritičara te drže 97% pozitivnih recenzije na web stranici Rotten Tomatoes, na temelju 164 recenzije, uz zaključak: "Ovo je blistava, čarobna i predivno animirana bajka koja će ostaviti gledatelje malo više znatiželjnima i fasciniranima našim svijetom." Metacritic filmu daje ocjenu 94 od 100 na temelju 37 recenzija, što podrazumijeva "jedinstvenu pohvalu". Roger Ebert je za Chicago Sun-Times filmu dao 4/4 zvijezdice: "Čak i bez dijaloga i priče, Avanture male Chihiro su užitak za gledati same po sebi. Ovo jedan od najboljih filmova godine." Elvis Mitchell je za The New York Times isto dao pozitivnu kritiku te hvalio animirane sekvence. Usporedio je radnju sa Through the Looking-Glass Lewisa Carrolla, te izjavio da je to film o ugođaju, gdje likovi "podižu filmsku tenziju". Derek Elley je za Variety napisao da u filmu "mogu uživati i djeca i odrasli" te hvalio animaciju i muziku. Kenneth Turan je za Los Angeles Times napisao da je film "proizvod žestoke i neustrašive mašte čija stvorenja su nešto što smo rijetko gdje prije vidjeli". Hvalio je i režiju filma. Jay Boyar je za Orlando Sentinel isto hvalio režiju, i zaključio da je to "savršen izbor za dijete koje se preselilo u novi dom". Kritičari Carlos Ross i Jacob Churosh su na siteu THEM Anime Reviews 4.0 fimu dali 5/5 zvijezdica i napisali: "Ne morate biti Japanac da biste voljeli ovaj film. Ne morate biti filmski kritičar da biste voljeli ovaj film. Ne morate čak niti biti anime obožavatelj, ili imati iskustva sa prijašnjim filmovima studija Ghibli. No Avanture male Chihiro je impresionirao sve nas".
Kritičar Kain na siteu Animeacademy.com u svojoj recenziji dao filmu ocjenu 82%: "Ja sam željno iščekivao ovaj film skoro tri godine. Kritičar u meni je stalno pokušavao suzdržati otakua u meni, koji je vozio simbolične krugove od sreće što konačno može pogledati ne samo najkomercijalniji film svih vremena u Japanu (iako komercijala i kvaliteta nisu povezane), nego i vjerojatno posljednji film kojeg će režirati Miyazaki. Mnogo se od ovog očekivalo. Molim vas, molim vas, ne dajte da ovo bude njegovo posljednje ostvarenje! Nemojte me krivo shvatiti; Avanture male Chihiro su vrlo dobar film koji bi mogao ostvariti karijere stotine mladih redatelja. Ali za jednog velikana poput Miyazakija, boli me zaključiti da nije dobio punu kontrolu da jednostavno ispusti sve što ima... Umjesto toga, gledatelj dobiva simpatićnu, iako segmentiranu priču, i po mojem mišljenju, jednu od najslabijih u historiji studija Ghibli. Meni ne smeta da zamrznem logiku dok gledam anime, ali prečesto sam imao dojam da sam dobio scenu koja nema objašnjena zašto se događa... Ja uvijek uživam u animeu u onoj mjeri u kojoj sam uvučen u njegov svijet. Da li sam imao dojam da sam trenutno uvučen u daleku zemlju i doživio iskustva sa likovima? Ne toliko koliko bi htio da jesam". Dean Šoša je za Nacional dao filmu 4/5 zvijezdica: "Miyazakijev crtić kritika je gotovo jednoglasno proglasila remek-djelom svjetlosnim godinama nadmoćnim Disneyjevoj produkciji. Crtić je uistinu dobar, ali nije bez mana. Priče o njegovoj slojevitosti više su plod učitavanja negoli iščitavanja značenja, a prilično iritira i pretjerana duljina. Ako su već Miyazakijevi standardi nedostižni današnjem Disneyju, Disneyjevi su filmovi bezbroj puta uspješnije sinkronizirani na hrvatski."
2010, Rotten Tomatoes je Avanture male Chihiro rangirao kao 13. najbolji animirani film. 2005., bio je 12. najbolji animirani film svih vremena prema IGN-u. Metacritic ga rangira kao deveti najbolji film svih vremena, čime je najviše rangiran klasično animirani film na websiteu. Empire ga je uključio u popis "100 najboljih filmova svjetske kinematografije" 2010. U časopisu Animage, Chihiro je 2002. zauzeo sedmo mjesto na listi 20 najboljih animea godine, sa 118 glasova (prvo mjesto je zauzeo Fruits Basket). U svojoj knjizi Otaku, Hiroki Azuma je primjetio sljedeće: "Između 2001. i 2007., otaku oblici i tržišta su rapidno dobivala na društvenom priznanju u Japanu", te je citirao ovaj Miyazakijev film kao jedan od ključnih zasluga za takav trend.
Mediji
Avanture male Chihiro objavljene su na VHS-u i DVD-u 19.7. 2002. Japanski DVD uključuje storyboard za film a posebno izdanje sadrži Ghiblijev DVD uređaj. 2015., film je držao rekord za najviše prodanih video kopija nekog filma u Japanu, pošto je na VHS-u rasprodan u 2.403.000 kopija. Buena Vista Home Entertainment objavio je film na VHS-u i DVD-u 15.4. 2003., a nagrada Oscar pomogla je film zabilježi snažne rezultate prodaje i posudbe na tim medijima. DVD je uključivao razne posebne dodatke, među njima i dokumentarac o snimanju koji je izvorno emitiran na Nippon Television. Film je u Ujedinjenom Kraljevstvu objavljen 12.9. 2003., dok je DVD distribucija otpočela 29.3. 2004. 2014. film je objavljen i na Blu-ray format i u Japanu i UK-u, a u Sjevernoj Americi 16.6. 2015.
Niko Miljanić
Niko Miljanić (1892 — 1957.), doktor medicine, profesor hirurgije i anatomije Medicinskog fakulteta i prvi predsednik CASNO-a.
Biografija
Rođen je 1892. godine na Cetinju. Potiče iz ugledne lekarske porodice iz Banjana.
Završio je Medicinski fakultet u Parizu i kao dobrovoljac učestvovao je u Prvom svetskom ratu. Bio je jedan od osnivača Medicinskog fakulteta u Beogradu i njegov profesor od 1921. godine.
Bio je jedan od osnivača Društva "Sveti Vasilije Ostroški" 1934. godine u Beogradu, koje je iste godine otvorilo istoimenu bolnicu.
Učesnik je Narodnooslobodilačke borbe od 1942. godine. Bio je član Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ), predsednik Zemaljskog antifašističkog veća narodnog oslobođenja Crne Gore (ZAVNOCG), od 15. novembra 1943. do 14. jula 1944. godine i predsednik Crnogorske antifašističke skupštine narodnog oslobođenja (CASNO), od 14. jula 1944. do 21. novembra 1946. godine.
Posle Drugog svetskog rata ponovo se posvetio medicini i radu na Medicnskom fakultetu u Beogradu. Objavio je veći broj naučnih radova. Bio je član Francuske hiruške akademije. Odlikovan je Legijom časti i Ordenom narodnog oslobođenja.
Umro je 20. oktobra 1957. godine u Meksiku, gde je prisustvovao Internacionalnom kongresu hirurga.
Anatomski institut Medicinskog fakulteta u Beogradu i bolnica u Nikšiću nose njegovo ime, kao i ulica u Beogradu.
Rozmanov sklop
thumb|300px|Primer Rozmanovog sklopa, [[Strukturni domen|strukturnog domena dekarboksilaznog proteina iz bakterije Staphylococcus epidermidis sa vezanim flavinskim mononukleotidnim kofaktorom.]] Rozmanov sklop je proteinski strukturni motiv prisutan u proteinima koji vezuju nukleotide, posebno kofaktor NAD. Struktura sa dva ponavljanja se sastoji od šest paralelnih beta lanaca vezanih za dva para alfa heliksa u topološkom redosledu beta-alfa-beta-alfa-beta. Pošto se svaki Rozmanov sklop može vezati samo za jedan nukleotid, vezujući domeni dinukleotida kao što je NAD se sastoje od para Rozmanovaih sklopova. Pojedinačni Rozmanovi sklopovi mogu da vežu mononukleotide kao što je kofaktor FMN.
Motiv je dobio ime po Majklu Rozmanu, koji je prvi opisao ovaj motif u proteinima koji vezuju nukleotide, kao što su dehidrogenaze. Poznato je da se konsenzus sekvenca za mesto NADP vezivanja nekih enzima koji koriste NADP razlikuje od NAD vezujućeg motiva.
Vincennes
Vensen je francuski grad u Pariskom regionu, 6,7 kilometara istočno od centra Pariza. Administrativno pripada departmanu Dolina Marne i prefekturi Nožan na Marni.
Grad je dobio ime po Vensenskoj šumi koja se nalazi na jugu i danas pripada gradu Parizu. Vensen je čuven po istoimenom dvorcu, oko koga se razvio grad. U dvorcu je od 1740. do 1756. radila manufaktura porcelana koja je imitirala majsenski porcelan. Posle 1756. manufaktura je prebačena u Sevr. U gradu se nalazi Vensenski velodrom, mesto na kome su održane 2. moderne Olimpijske igre.
Amiodaron
Amiodaron je organsko jedinjenje, koje sadrži 25 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 645,312 Da.
Fruktuoz od Brage
Sveti Fruktuoz od Brage (Fructuosus; Frutuoso de Braga, Fructuoso de Braga; ? - 16. april 665) bio je biskup Dumioa i nadbiskup Brage, poznat kao osnivač velikog broja samostana. Bio je sin vizigotskog vojvode (dux) u oblasti Bierzo, te učenik biskupa Konancija od Palencije.
Bara en mor (film)
Bara en mor je švedski igrani film snimljen 1949. u režiji Alfa Sjöberga. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Ivara Lo-Johanssona. Protagonistica, čiji lik tumači Eva Dahlbeck, je siromašna napoličarka Rya-Rya, a film prati kako se od vesele i bezbrižne djevojke pretvara u prerano ostarjelu ženu. Bara en mor je sljedeće godine prikazan na venecijanskoj Mostri, gdje je Martin Bodin dobio nagradu za najbolju fotografiju. Danas je poznat i kao prvi film u kome je nastupio poznati švedski glumac Max von Sydow.
Fruktuoz od Brage
Bio je poznat po sukobima sa kraljevima Rekesvintom, Hvintilom i Hindasvintom koji ga je 656. zbog planiranog hodočašća na Levant dao uhapsiti, zbog kršenja zakona koji su svim podanicima priječili napuštanje kraljevstva bez kraljevog dopuštenja. Sudjelovao je na Osmom saboru u Toledu 653. poslije koga je dobio mjesto biskupa u Duomiu. Također je sudjelovao i na Desetom saboru kada je smijenjen nadbiskup Potamije od Brage, i na njegovo mjesto u decembru 656. postavljen Fruktuoz. Bio je poznat po tome što se volio oblačiti u ropsku odjeću kako bi vidio kako njegova pastva sa njima postupa; jednom ga je seljak htio pretući na smrt, ali je spašen navodnom Božjom intervencijom. Poznat je i kao osnivač samostana u Ninou, gdje je uveo dotada najstroži režim u kome su se redovnici ispitivali svake noći i redovno fizički kažnjavali za najmanji prekršaj.
Carica majka Dong
Carica majka Dong (董太后, osobno ime nepoznato), formalno Carica Xiaocheng (孝成皇后) (? -189) bila je kineska carica majka iz dinastije Han. Nikada nije imala titulu "obične" carice, odnosno titulu carice majke je dobila isključivo kao majka cara Linga. Kineske historijske kronike je opisuju kao ličnost odgovornu za raskalašeni životni stil svog sina, odnosno korupciju koja je pridonijela propasti dinastije.
Bila je rodom iz Baodinga i rani život provela kao supruga Liu Changa (劉萇), nasljednog Markiza od Jieditunga. Godine 156. mu je rodila sina po imenu Liu Hong, a koji je nakon očeve smrti naslijedio naslov. Kada je godine 168. umro car Huana, njegova udovica carica majka Dou je odabrala 13-godišnjog Liu Honga za cara. On je nakon dolaska na prijestolje, uz podršku dvorskih eunuha, svoju majku proglasio caricom majkom. Tada je svog sina poticala da prodaje najviše državne dužnosti za novac, a što je dugoročno imalo katastrofalne posljedice za Kinu. Isto tako je favorizirala Lingovog mlađeg sina princa Liu Xiea (劉協) kao prijestonasljednika, iako je novim carem trebao biti njegov stariji brat Liu Bian (劉辯).
Kada je godine 189. njen sin umro, usprkos spletki njenog vjernog sluge Jian Shuoa, vojni komandant He Jin je uspio Liu Biana proglasiti carem, a potom uhapsiti njenog nećaka Dong Chenga. Carica majka je protjerana u svoj rodni kraj u Hebeiju, gdje je umrla - prema kineskim historijskim izvorima, od straha - ne dočekavši da njen omiljeni unuk Xie na kraju postane car Xian zahvaljujući gospodaru rata Dong Zhuou.
Shangguan Wan'er
Shangguan Wan'er (tradicionalni kineski: 上官婉兒; pojednostavljeni kineski: 上官婉儿) (664? –21. jul 710), carska supruga sa satusom  Zhaorong  (昭容), posthumno ime Huiwen (惠文), bila je kineska plemkinja i velikodostojnica u službi dinastije Tang koja je postala konkubinom cara Zhonzonga. Poznata je i kao nadarena pjesnikinja, zbog čega se smatra jednom od najpoznatijih žena kineske historije.
Nakon što je godine 705. izvršen puč kojim je svrgnuta Wu Zetian, Shangguan Wan'er je postala jednom od supruga njenog sina - cara Zhongzonga. Istovremeno je započela ljubavnu vezu sa Wu Sansijem, nećakom bivše carice koji je preko nje postao uticajna ličnost na dvoru nove carice Wei. Kasnije je imala i ljubavnu vezu sa kancelarom Cui Shijem.
Nakon smrti muža 710. je prijestolje pod uticajem carice Wei preuzeo car Shang, ali je ubrzo nakon toga izveden puč u kome je pogubljena carica Wei. Među žrtvama je bila i Shangguan Wan'er. Novopostavljeni Xuanzong joj je, pak, dao sahraniti sa svim počastima te objavio 20-tomno izdanje njene poezije.
Gibbsboro, New Jersey
Gibsboro je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.274, što je 161 (-6,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Flavodoksinski sklop
Flavodoksinski sklop je često α/β proteinsko savijanje. Jedini motiv zastupljen u većoj meri je TIM barel. Ovaj sklop ima tri sloja, dva α-heliksna sloja spolja i petolančanu paralelnu β-ravan u sredini.
St. Stephens, Alabama
St. Stephens je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 495 stanovnika.
Carica He
Carica He se može odnositi na:
Sejfulla Malëshova
Sejfula Malješova bio je jedan od najistaknutijih vođa albanskog antifašističkog otpora.
Sejfula Malješova rodio se 1900. u mestu Malješove u blizini mesta Permeta. U 24. godini počeo je da piše poeziju i prve članke. Kasnije je otišao u Moskvu kao član Kominterne. Veoma je aktivno učestvovao u Drugom svetskom ratu. Posle rata imenovan je za predsednika Udruženja pisaca, a kasnije za ministra obrazovanja u Albaniji. Preveo je Geteova, Nekrasovljeva i druga dela. Komunistički režim ga je zbog liberalnih političkih pogleda uhapsio i poslao na robiju od 20 godina. Sejfula Malješova umro je u Fieriju, kuda je bio poslat u egzil.
Gattinara, Vercelli
Gattinara je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 8001 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 264 m.
Muzička ljestvica
Glazbena ljestvica je niz tonova razvrstanih u oktave, koji se nazivaju prema slovnom označivanju. Glazbena abeceda sastoji se od: c, d, e, f, g, a i h, te pomoćnih znakova povisilice (♯) i snizilice (♭), kojima se označuje promjena visine tona za poluton. Razrješilicom (♮) razrješujemo (uklanjamo povisilicu ili snizilicu) ton na kojem je bila povisilica ili snizilica. Nazivi povišenih ili sniženih tonova nastaju dodavanjem nastavka: za jedanput povišen ton -is, za dva puta povišen ton -isis, za jedanput snižen ton -es, za dva puta snižen ton -eses. Osnovnih sedam tonova oktave nazivaju se i solmizacijskim slogovima: do, re, mi, fa, so (sol), la i ti (si).
center|470px
Tonovi su raspoređeni u deset oktava: praduboka (subkontra), duboka (kontra), velika, mala, prva, druga, treća, četvrta, peta i šesta oktava. Tonovi se označuju posebnim znakovima (notama) kojima se određuje njihova visina, trajanje i druga svojstva u sustavu notnog crtovlja (skup paralelnih crta). Apsolutnu visinu tona određuje notni ključ, koji se stavlja na početak notnog crtovlja. Danas su – za melodijska glazbala i pjevače – u uporabi najčešće violinski ili g-ključ (1), altovski (2) i tenorski (3) c-ključ te basovski ili f-ključ (4).
Note su znakovi za relativno trajanje tona, a položajem u notnom crtovlju određuje se visina tona. Ostala svojstva glazbenog tona unutar skladbe upisuju se uz notno crtovlje dotatnim znakovima i primjedbama. Taktovi se odjeljuju okomitom crtom, ritam se opisuje kao naziv, mjera se označuje razlomkom upisanim odmah iza notnog ključa, tempo se upisuje iznad notnog crtovlja na početku stavka (npr. allegro, moderato), uz koji se ponekad dodaje i broj metronomskih udaraca u minuti. Stupnjevanje glasnoće, odnosno dinamika označuje se znakovima ili nazivima npr. forte (f), mezzoforte (mf), a promjena dinamičkog stupnja nazivima crescendo i decrescendo ili diminuendo. Osim toga mogu se napisati i pobliža tumačenja o načinu izvođenja.
Solfeggio je naziv nastavnoga predmeta u okviru kojega se u glazbenim školama poučava cjelokupna ta praktična teorija glazbe.
Frekvencije
Navodimo frekvencije tonova C-dura u prvoj oktavi (u Hz):
Quarto d'Altino
Quarto d'Altino je grad u Venetu u Sjevernoj Italiji od 8.082 stanovnika
Historija
Historija naselja neraskidivo je povezana s antičkim gradom jadranskih veneta Altinumom, koji je za rimljana postao municipij.
Altinum je bio važna trgovačka luka u Venecijanskoj laguni, ali je nakon što ga je prvi put razorio Atila 452, potpuno napušten u slijedećim stoljećima. Njegovi stanovnici potražili su sigurniji dom na otocima lagune u Veneciji, Torcellu, Muranu, Buranu. Ruševine antičkog Altina postale su kamenolom iz kojeg se izvlačio materijal za gradnju novih objekata.
Nakon toga se vjerojatno u vrijeme langobarda razvilo u zapadnom dijelu teritorije grada malo selo oko kapele posvećene sv Mihaelu Arkanđelu, nazvano: "del Quarto", to je bilo zato jer je to naselje bilo udaljeno četiri rimske milje od rimskog Altinuma. Quarto je od 1177 bilo u biskupiji Torcello.
Od 15. stoljeća kad je Mletačka republika otpočela s velikim meliracionim radovima na isušivanju močvara na terenu Quarta d'Altina - otpočeo je i rast naselja. Od napoleonske vlasti San Michele del Quarto je općina. Pravi rast naselje je doživjelo tek početkom 20. st. kad je tu sagrađena željeznička pruga Trst - Venecija i most preko rijeke Sile.
Mbomou
Mbomou ili Bomu je rijeka u Demokratskoj Republici Kongo, duga 725 km koja zajedno sa rijekom Uele formira rijeku Ubangi, najveću desnu pritoku rijeke Kongo.
Hidrografija
Mbomou izvire 50 km sjeverozapadno od mjesta Doruma u Demokratskoj Republici Kongo
Mbomou ima porječje veliko oko 120.000 km², koje se proteže duž savana Centralnoafričke Republike i Konga. U svom donjem dijelu rijeka ima brojne brzace.
Historija istraživanja
Tok rijeke prvi je istraživao, i to sa sjevera grčki fizičar i istraživač Panajotis Potagos 1877., a nakon njega i ruski istraživač (njemačkog porijekla) Wilhelm Junker, koji je istraživao gornji tok rijeke. Konačnu hidrografsku kartu rijeke, utvrdila je francuska ekspedicija, koja je istražila tok rijeke između 1910. i 1911. godine.
Beaumont-Pied-de-Bœuf (Sart)
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 429, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km².
Battaglia Terme
Battaglia Terme je grad i općina od 3,830 stanovnika u Sjevernoj Italiji u Venetu (Prvincija Padova).
Geografske karakteristike
Battaglia Terme je spa centar smješten u srcu Euganejskih brda u podnožju brda Croce, udaljen 15 km jugozapadno od Padove. thumb|left|240px| [[Zamak Catajo]]
Historija
Battaglia Terme se razvio zahvaljujući termalnim izvorima koje su koristili još Rimljani, a za srednjeg vijeka Padovanci i Venecijanci. Pored tog bio je raskršće cesta i plovnih kanala (kanal Battaglia koji teče kroz grad prokopan je još 1189.).
Padovanska porodica Da Carrara izgradila je 1210. brojne vodenice, a Pace da Fabriano 1339. drugu na Apeninskom poluotoku manufakturu papira, koja je kad je grad došao pod vlast Mletačke Republike uživala specijalne povlastice sve do 1797.
Pored grada, okružen velikim parkom, stoji impozantni zamak Catajo, koji je sagradio Pio Enea Obizzi 1570.-72.
Privreda
Pored balnearnog turizma, privreda grada bazira se na građevinarstvu, proizvodnji papira i drvnoj industriji. Okolica je poljoprivredno - stočarski kraj u kom se uzgajaju žitarice i vinova loza.
Pobratimski gradovi
Battaglia Terme ima pobratimske ugovore sa slijedećim gradovima;
Porters Neck, North Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.204.
Colmberg
Kolmberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 58 opštinskih središta okruga Ansbah. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.062 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9571130.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ansbah Kolmberg se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ansbah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 450 metara. Površina opštine iznosi 38,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.062 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 54 stanovnika/km².
Ali Hamenei
Ali Hamenei (punim imenom: sajed Ali Huseini Hamenei) je iranski političar, ajatolah i trenutačni rahbar Irana. Rođen je 17. 7. 1939. u sjeveroistočnom iranskom gradu Mašhadu, u obitelji oca Azera i majke Perzijanke iz Jazda. Školovan je za prevoditelja i služi se perzijskim, azerskim, arapskim i engleskim jezikom. Oženjen je i ima šestero djece. Bio je jedan od najistaknutijih ljudi u iranskoj revoluciji 1979. godine, a od 1981. do 1989. godine obnašao je dužnost iranskog predsjednika i aktivno je sudjelovao u iransko-iračkom ratu. Dana 4. 6. 1989. postao je vrhovnim vođom Irana, nasljedivši na tom položaju Ruholaha Homeinija.
The Westerner (film)
The Westerner je američki crno-bijeli vestern film snimljen 1940. u režiji Williama Wyler. Radnja se događa krajem 19. vijeka u gradiću Vinegaroon u državi Teksas, kojim vlada živopisni vlasnik saluna i samozvani sudac Roy Bean (čiji lik tumači Walter Brennan). Protagonist, koga glumi Gary Cooper, je kauboj koga Bean uhapsi i osudi na smrt pod lažnom optužbom za krađu konja, ali koji kaznu uspijeva izbjeći koristeći Beanovu opsesiju sa britanskom kazališnom glumicom Lillie Langtry. Scenarij je, u skladu s hollywoodskom praksom, imao vrlo malo dodirnih točaka sa stvarnim likom Roya Beana. Cooper je prilično nevoljko ušao u projekt, držeći da će ga Brennan svojim živopisnim likom nadvisiti; to se, na kraju, ispostavilo točnim, jer je Brennan godinu dana kasnije nagrađen Oscarom za najboljeg sporednog glumca. The Westerner je postigao veliki uspjeh, a Cooper je tvorio tako uspješan tandem sa Brennanom da su nakon toga nastupili u još četiri filma.
Henri Queffélec
Henri Queffélec (Brest, 29. januar 1910 - Pariz, 22. januar 1992) je bio francuski književnik i filmski scenarist, čiji se opus uglavnom bavio pomorskim temama. Postao je poznat zahvaljujući romanu Un recteur de l'Île de Sein objavljenom 1945. godine. Godine 1958. je za roman Un royaume sous la mer dobio Veliku nagradu Francuske akademije.
Burey-en-Vaux
Burej an Vo je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Komersi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 114 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,47 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 254 metara (maksimalnoj 396 m, a minimalnoj 251 m).
Toronto, Ohio
Toronto je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.091, što je 585 (-10,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Eritrejska nakfa
thumb|300px|Eritrejska nakfa Eritrejska nakfa je valuta u Eritreji. Kratica, odn. simbol za nakfu je Nfk, a međunarodni kod ERN. Jedna nakfa sastoji se od 100 centi.
Nakfu izdaje Banka Eritreje. U 2008. godini inflacija je iznosila 18%.
Novčanice i kovanice
Postoje novčanice u iznosima od 1, 5, 10, 20, 50 i 100 nakfi i kovanice od 1, 5, 10, 25 i 50 centi te 1 nakfa.
Zhang Rang
Zhang Rang (? -189) je bio kineski eunuh na dvoru dinastije Han, koji je za vrijeme vladavine cara Linga stekao ogromnu uticaj i postao vođa svemoćne klike eunuha poznate kao Deset podvornika. Zhang Rang je stekao takvu moć da ga je car Ling oslovljavao sa titulom poočim i prepuštao mu sve državne poslove. Zhang Rang je, slično kao i car, imao običaj prodavati državne funkcije, a što je imalo katastrofalne posljedice po državnu upravu i državu u cjelini, zahvaljujući dramatičnom porastu korupcije. Zhang Rang je, međutim, čvrsto držao vlast u rukama ne dozvoljavajući nikakvu kritiku. Takvo se stanje stvari promijenilo izbijanjem ustanka Žutih turbana 184. koji je carsku vlast prisilio da mobilizira ogromne vojne snage. Njihov komandant He Jin, brat careve supruge carice He, je tako stvorenu vojsku nastojao iskoristiti kao sredstvo da ih svrgne. Prilika za to se ukazala nakon careve smrti 189. kada je He Jin postao regent. Njegovi planovi da pogubi vodeće eunuhe su, pak, doprli do Zhang Ranga koji je reagirao tako što je He Jina namamio u dvorište carske palače i tamo ga zajedno sa Zhang Rongom mučki ubio i odrezao mu glavu. Međutim, to je dovelo do pobune carskih trupa i masakra eunuha. Zhang je u metežu uspio preživjeti uzevši mladog cara Shaoa i njegovog brata Xieja kao taoce. Međutim, prilikom bijega us okolili vojnici, pa je Zhang Rang skočio u rijeku da izbjegne zarobljavanje. Tada se utopio.
Un recteur de l'Île de Sein
Un recteur de l'île de Sein je roman francuskog pisca Henrija Quefféleca. Radnja je inspirirana stvarnim događajima koji su se zbili na Île de Sein, izoliranom otoku ispred obale Bretanje. Protagonist je lokalni crkvenjak koji, iako nije zaređen, preuzima posao katoličkog svećenika, pobjeglog na kopno nakon što ga je uplašilo to da se njegovi župljani bave pljačkom nasukanih brodova. Godine 1950. je roman adaptiran u igrani film Dieu a besoin des hommes.
FUCT
Termin FUCT ima više značenja.
Anastrozol
Anastrozol je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 293,366 Da.
Guardiagrele, Chieti
Guardiagrele je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Saks, Alabama
Saks je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 10.744 stanovnika.
Guardiagrele, Chieti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4789 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 532 m.
Socijalna ekologija
Socijalna ekologija je radikalna ideologija koju je na temelju spisa Elisee Reclusa 1960-ih razvio Murray Bookchin. Ona tvrdi kako su ekološki problemi u današnjem svijetu posljedica problema unutar ljudskih društava, posebno kada je riječ o društvima temeljenim na hijerarhijskim političkim i društvenim sistemima. Ta društva promiču prihvaćanje natjecateljske filozofija u kojoj je smrt jedina alternativa ekonomskom rastu, a rast se ne može postići drukčije nego na račun složene ravnoteže između prirode i čovjeka.
Socijalna ekologija smatra kako zaštitu prirode nije moguće postići pojedinačnim akcijama ili etičkim konzumerizmom nego stvaranjem novih društvenih struktura koje će uzimati u obzir odnos ljudi i prirode. Socijalna ekologija smatra, stoga, da borba za zaštitu okoline neće biti efikasna dok društva ne uspiju riješiti svoje ekonomske, etničke, kulturne, rodne i druge sukobe.
Zeleni sindikalizam
Zeleni sindikalizam je naziv koji se koristi za filozofiju, odnosno ideologiju pokreta kao što su zeleni ceh ili održivi obrti. Neki ga teoretičari po metodologiji povezuju s anarho-sindikalizmom ili eko-anarhizmom iako mu nedostaje čvrsta ideološka povezanost s anarhizmom ili socijalizmom.