cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Desant na Korčulu
Tok akcije
Napad je, zbog prikupljanja i koncentracije jedinica, umesto u 6:30, počeo sa izvesnim zakašnjenjem, u 8:00. Zahvaljujući magli, jedinice su uspele da se neopaženo privuku na jurišno odstojanje od neprijatelja, i prve otporne tačke osvojene su nakon prvog juriša. Tokom dana postignuti su planirani ciljevi: likvidirana je spoljna odbrana neprijateljskog uporišta Blato, osim kote 181, zaplenjena je neprijateljska baterija i likvidirano neprijateljsko uporište u Velaluci. U 23:00 otpočeo je koncentričan napad glavnih snaga obe kolone na uporište Blato. Manjim snagama blokirane su neprijateljske snage na istočnoj strani ostrva.
Međutim, neprijatelj se uporno branio iz dobro utvrđenog uporišta, zaštićen sistemom bunkera i minskih polja sa organizovanom mitraljeskom i artiljerijskom vatrom. Naročito su bile dobro utvrđene kote Sv. Vito i Gospe od zdravlja. Nemci su nastojali upornom odbranom da odbiju napade i što duže se održe nadajući se u dolazak pojačanja. Tokom noći svi napadi bili su odbijeni.
Odlučujući napad pokrenut je 23. aprila u 11:00 pre podne. Dalmatinske jedinice nastupale su metodično, artiljerijskom i minobacačkom vatrom iz prve linije pružajući podršku pešadiji i uništavajući neprijateljska uporišta. Poslednji otpor Nemaca slomljen je oko četiri sata posle podne. Tokom sledećeg dana i noći jedinice 26. divizije evakusale su zarobljenike i plen i prebacile se nazad na Vis.
Rezultat akcije
U borbi za neprijateljsko uporište Blato 1. dalmatinska brigada, pored ostalih gubitaka, izgubila je komandanta 2. bataljona Marka Lagatora. O njegovoj pogibiji komandant brigade u svom izveštaju kaže: "Marko je poginuo herojskom smrću vodeći svoj bataljon u juriš." Takođe su poginuli zamenik političkog komesara bataljona Ivan Pivac i zamenik komandanta bataljona kapetan kraljevske jugoslovenske vojske Mile Marković.
Jedinice koje su učestvovale u akciji pohvaljene se naredbom vrhovnog komandanta maršala Tita od 28. aprila 1944.
Saveznički Komandant Sredozemlja general Henri Meitlend Vilson (Henry Maitland Wilson) uputio je povodom ove akcije maršalu Titu sledeću depešu:
Tokom sledećih meseci 26. divizija izvela je sličan prepad na Šoltu i Hvar i dva prepada na Brač i veći broj manjih akcija, samostalno ili u saradnji sa savezničkim komandosima i mornaricom.
Petar Lubarda
Petar Lubarda (Ljubotinj, 27. 7. 1907. — Beograd, 13. 2. 1974), jedan od najvećih jugoslovenskih slikara 20. veka. Bio je član SANU i JAZU.
Biografija
Osnovnu školu je pohađao u Ljubotinju, Cetinju i Herceg Novom, a gimnaziju u Herceg Novom, Šibeniku, Sinju i Nikšiću gde počinje da slika. Studije slikarstva započeo u Beogradu 1925. Umetničkoj školi, a nastavlja kratko u Parizu 1926. na Académie des Beaux Arts. U Crnu Goru se vraća 1932. i iste godine dolazi u Beograd. U Parizu drugi put boravi od 1938. do 1940.
Prvu samostalnu izložbu imao je 1925. u Nikšiću a potom 1927. i 1929. u Parizu i Rimu. Od 1927. godine učestvovao je na mnogobrojnim kolektivnim izložbama u zemlji i inostranstvu.
Bio je član Društva srpskih umetnika „Lada“ od 1938, Grupe „Samostalni“ od 1951, kao i ULUS-a, ULUCG-a i SULUJ-a.
Spineta, Salerno
Spineta je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Petar Lubarda
Biografija
Ratne godine od 1941. do 1944. provodi u zarobljeništvu u logorima u Nemačkoj i Italiji. Njegovog oca, kraljevskog oficira, streljali su Titovi partizani, što je godinama negativno uticalo na njegovu umetničku karijeru, jer se smatrao ideološki nepouzdanim.
Od 1945. radi kao profesor na Likovnoj akademiji u Beogradu. Godine 1946. odlazi na Cetinje gde učestvuje u fomiranju prvih stručnih likovnih institucija u Crnoj Gori: otvara se Umjetnička škola na Cetinju u koji je bio predavač i direktor. Škola se 1947 — 1948. premešta u Herceg Novi. U Beograd se vraća 1950. godine gde ostaje do kraja života.
Spineta, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Petar Lubarda
Biografija
Slikarsku zaostavštinu poklanja Beogradu 1973. godine. U toku je renoviranje zgrade u kojoj se nalazi legat Petra Lubarde.
Godine 1997. ustanovljeno je najveće priznanje „Petar Lubarda“ koje se dodeljuje za likovnu umetnost u Crnoj Gori.
Slikarstvo
Slikarski put Petra Lubarde započinje tamo gde je rođen - u crnogroskom kršu i brdima koji su mu se trajno urezali u stvaralačku memoriju. Praktično, u svemu što je slikao, kao plastička matrica može se identifikovati taj prvi vizuelni pejsaž koji ga je od rođenja okruživao. Kao da se u svakom od kasnijih zamenitih ciklusa vraćao linijama, oblicima i koloritu krajolika koji je poneo i nosio ma kuda da se kretao Crnom Gorom, Srbijom, Evropom i svetom. Počeo je da slika na svojevrsni realistički način koji je već poprimio svetlo-tamne valerske odnose svetla koji su tragali za naglašenim govorom slikarske materije. Dramatika slikarskog prizora podignuta je na prelazu tridesetih u četrdesete godine, a simbolično je vidljiva u Zaklanom jagnjetu (1940).
Za ovu sliku su mnogi kritičari istakli da po surovosti prizora nagoveštava kataklizmu Drugog svetskog rata. Posle rata, Lubarda se upustio u dotad nepoznatu avanturu u srpskom i jugoslovenskom slikarstvu otvarajući potpuno slobodne puteve kreativnosti, najpre u maninirizmu kolorističkog ekspresionizma, u kome je formu redukovao do granice prepoznatljivosti, a odmah zatim je svoje slikarstvo uveo u asocijativnu i apstraktnu fazu koja je definitivno obeležila ne samo njegov opus već i celokupno naše slikarstvo druge polovine dvadesetog veka. Od istorijskog je značaja bila njegova izložba održana 1951. godine u Galeriji ULUS-a u Beogradu koja je pokazala ceo plastički program obnove našeg slikasrstva posle epohe socijalističkog realizma i otkrila taj tanani pelaz iz ekspresivnog realizma u asocijativnu apstrakciju. Neka od najpoznatijih dela iz tog perioda su: Bitka na Vučjem dolu (1950), Guslar (1952), Konji (1953), Kosovski boj (1953).
Samostalne izložbe (izbor)
Posthumne
Bibliografija
Monografije
Enciklopedije
Knjige i druge publikacije (izbor)
Predgovori kataloga samostalnih izložbi (izbor)
Nagrade i priznanja
thumb|desno|250px|Lubardin grob u Aleji zaslužnih građana na beogradskom Novom groblju
Villa de Almoloya de Juárez, Almoloya de Juárez
Villa de Almoloya de Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Almoloya de Juárez.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 3091 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2615 m.
Bidarray
Bidare je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji koja pripada prefekturi Bajon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 645 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 38 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 120 metara (maksimalnoj 935 m, a minimalnoj 61 m).
Crete, Illinois
Krit je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 8.259, što je 913 (12,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Mutterstadt
Muterštat je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Rajna-Palatinat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 12.640 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7338019.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajna-Palatinat Muterštat se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajna-Palatinat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 96 metara. Površina opštine iznosi 20,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 12.640 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 617 stanovnika/km².
Brezje Dobransko
Zemljopis
Istočno-jugoistočno je Malo Selce, sjeverozapadno je Sleme Skradsko, sjeverno-sjeveroistočno je Gornja Dobra, istočno-jugoistočno je Pećišće, jugoistočno su Resnatac, Gramalj i Mala Dobra, južno-jugozapadno su Divjake, jugozapadno su Veliko Selce i Skrad.
El Nopal, Sayula de Alemán
El Nopal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Smicksburg, Pennsylvania
Smiksberg je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
El Nopal, Sayula de Alemán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 97 m.
Smicksburg, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 46, što je 3 (-6,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bodelacchi, Alessandria
Bodelacchi je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 193 m.
Bukov Vrh
Bukov Vrh je naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Skrada. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Sjeverozapadno su Divjake i Gramalj, sjeverno je Resnatac, sjeveroistočno je Mala Dobra.
Due Fiumare, Messina
Due Fiumare je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 117 m.
Chassant
Šasan je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Centar (region), u departmanu Er i Loar koja pripada prefekturi Nožan le Rotru.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 298 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 66 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,46 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 224 metara (maksimalnoj 237 m, a minimalnoj 191 m).
Prijenosni omjer
mini|desno|300px|Prikaz zupčanog prijenosnika mini|desno|250px|Čelni zupčanici u zahvatu mini|desno|250px|Prijenosni omjer poljoprivrednog prijenosnika (s 3 zupčanika) je 42/13 = 3,23 mini|desno|250px|Mjenjač automobila s 5 prijenosnih omjera i povratnom brzinom, 1600 Volkswagen Golf (2009.). mini|desno|250px|Diferencijal automobila mini|desno|250px|Ručni mjenjač automobila, Ford Toploader. mini|desno|250px|Prsten za sinkronizaciju
Prijenosni omjer ili prijenosni odnos prijenosnika (oznaka: R) je omjer brzina ulaznog (pogonskog) i izlaznog (gonjenog) člana prijenosnika. Kod zupčanog prijenosnika obodna brzina ulaznog (pogonskog) i izlaznog (gonjenog) zupčanika mora biti jednaka:
gdje je: rA – polumjer kinematske kružnice pogonskog (ulaznog) zupčanika, rB – polumjer kinematske kružnice gonjenog (izlaznog) zupčanika, ωA – kutna brzina pogonskog (ulaznog) zupčanika, ωB – kutna brzina gonjenog (izlaznog) zupčanika.
Broj zubiju zupčanika je razmjeran polumjeru zupčanika, pa vrijedi:
gdje je: NA – broj zubiju pogonskog zupčanika, NB – broj zubiju gonjenog zupčanika. Prema tome, prijenosni omjer zupčanog prijenosnika je:
Iz ove jednadžbe se može zaključiti da je broj zubiju gonjenog (izlaznog) zupčanika veći od pogonskog zupčanika, ali isto da se pogonski zupčanik okreće brže od gonjenog zupčanika. Prema najnovijim ISO propisima treba prijenosnom omjeru dodati negativni predznak ako je smjer vrtnje jednog zupčanika suprotan smjeru vrtnje drugog zupčanika.
Momenti sile se odnose:
gdje je: TA – moment sile pogonskog (ulaznog) zupčanika, TB - moment sile gonjenog (izlaznog) zupčanika.
Ako je prijenosni omjer prijenosnika veći od 1 (R ˃ 1), onda se kod tog prijenosnika kutna brzina smanjuje na izlazu, pa se takvi prijenosnici nazivaju reduktori. Prednost reduktora je da mu se moment sile na izlazu povećava. Ako je prijenosni omjer prijenosnika manji od 1 (R ˂ 1), onda se kod tog prijenosnika kutna brzina povećava na izlazu, pa se takvi prijenosnici nazivaju multiplikatori. Nedostatak multiplikatora je da mu se moment sile na izlazu smanjuje.
Prijenosni omjer kod ručnog mjenjača automobile
Kolika će biti najveća brzina automobila, ovisi o tome kolika je najveća snaga njegovog motora. Motor razvija najviše snage pri visokim okretima (npr.: najveća brzina je 140 km/h pri 5500 okreta u minuti). Automobilski kotači prosječne veličine se međutim pri 140 km/h okrenu samo 1300 puta na sat i zato ih motor ne može pokretati izravno. Potreban je uređaj koji će učiniti da se pogonski kotači automobila okrenu samo otprilike jedanput dok se koljenasto vratilo motora okrene četiri puta.
To prilagodavanje okreta obavlja prijenosni odnos u diferencijalu. Odnos između okreta motora i kotača je u ovom slučaju jednak prijenosnom odnosu u diferencijalu i obično iznosi oko 4:1. Taj prijenosni odnos je dovoljan za ravnomjernu, dovoljno veliku brzinu po ravnome. Međutim na usponu se brzina vožnje smanji. Smanje se i broj okretaja motora. Zbog svojstva motora s unutrašnjim izgaranjem da pri nižem broju okreta imaju manje snage, motor jednostavno ne može savladati uspon, posustaje i na kraju se zaustavi. Da bi se po potrebi motoru mogao povećati broj okreta, a da se pri tome ne povećava i broj okreta kotača, potrebno je povećati omjer okreta motora u odnosu na okrete kotača. To se postiže mjenjačem.
Prijenosni omjeri automobila
Kod manjih automobila je prijenosni omjer prvog stupnja približno 3,5:1. Ako mjenjač ima četiri stupnja prijenosa, onda sljedeći stupnjevi imaju približno ove odnose: 2:1 u drugom stupnju, 1,4:1 u trećem stupnju i 1:1 u četvrtom (izravnom) stupnju. S prijenosom u diferencijalu se prijenosni omjer za toliko pomnoži.
Ako je prijenosni omjer u diferencijalu npr. 4:1, ukupni prijenosni odnosi su npr.: u 1. stupnju 4:1 x 3,5:1 = 14; u 2. stupnju 4:1 x 2:1 = 8; u 3. stupnju 4:1 x 1,4:1 = 5,6; u 4. stupnju 4:1 x 1:1 = 4. U mjenjačima s pet stupnjeva prijenosa su ti omjeri nešto veći.
Što je manja razlika u prijenosnom omjeru dvaju susjednjih stupnjeva, to lakše i brže se po pravilu može uključivati iz jednog u drugi stupanj. Kod jačih motora mogu prijenosni odnosi biti manji, nižu se otprilike ovako: 2,8:1, 1,8:1; 1,3:1; 1:1. Jači motori mogu imati i mjenjač s tri stupnja prijenosa. U tom je slučaju doduše odnos 1. stupnja približno 2,8:1, ali 2. stupanj ima odnos prijenosa oko 1,5:1, a to je nekako između 2. i 3. stupnja mjenjača koji ima četiri stupnja.
Mjenjač s dvama glavnim vratilima
Kada je motor ugrađen blizu pogonskih kotača, obično je diferencijal smješten između motora i mjenjača. Tako je u automobilima s prednjim pogonom ili s motorom straga. Snagu s motora u mjenjač prenosi vratilo ugrađeno iznad diferencijala, a snagu iz mjenjača u diferencijal prenosi usporedno, niže smješteno vratilo. Zupčanici potrebni za različite stupnjeve prijenosa, nalaze se na oba vratila. Ali za svaki stupanj uvijek je u zahvatu samo jedan par zupčanika. To je mjenjač s dvama glavnim vratilima.
Mijenjanje stupnjeva prijenosa
Budući da su zupčanici u mjenjaču stalno u zahvatu, ne mogu svi biti čvrsto uklinjeni na svojim vratilima, jer bi u tom slučaju mjenjač bio blokiran. Zupčanici koji u određenom trenutku nisu potrebni uključenom stupnju prijenosa, moraju se stoga okretati u prazno, drugim riječima ne smiju biti čvrsto uklinjeni na vratilu. U većini mjenjača to se izvodi tako da se zupčanici jednog vratila čvrsto ukline na vratilu i uvijek se okreću zajedno s njim, dok se zupčanici drugog vratila okreću u prazno i vezuju se za vratilo tek kad se uključi određeni stupanj prijenosa. Tada par zupčanika prenosi snagu. Zupčanike s vratilom čvrsto povezuje zupčasta spojka koja je naglavljena na vratilo tako da se okreće skupa s njim, ali se po žljebovima može pomicati u aksijalnom (uzdužnom) smjeru vratila.
Na obodu spojke je žlijeb u koji zahvaća vilica za pomicanje. Kad vozač uključi određeni stupanj prijenosa, ručicom mjenjača pomakne polugu mjenjača, a vilica koja je na poluzi pomakne određenu zupčastu spojku k zupčaniku određenog stupnja prijenosa. Zupčasta spojka se čvrsto uklini sa zupčanikom i tako uspostavi čvrstu vezu zupčanika i vratila. Kandžasta spojka omogućava lako mijenjanje stupnjeva. Zupčaste spojke i zupčanici mjenjača imaju na bočnoj strani posebna, kandžasta ozubljenja koja međusobno naliježu. Kad se spojka pomakne k zupčaniku, ozubljenja na legnu jedno na drugo i spojka i zupčanik se zahvate.
Obično je zupčana spojka kandžasto ozubljena na obje strane da bi se po potrebi mogla čvrsto zahvatiti s lijevim ili desnim zupčanikom. U medupoložaju između zupčanika zupčasta spojka nije zahvaćena ni s jednim ni s drugim i tada se oba zupčanika mogu slobodno okretati na vratilu. Mjenjači kod kojih je jedan od stupnjeva prijenosa (obično najviši) direktan, imaju zupčanu spojku i za uključivanje izravnog stupnja prijenosa, kada treba izravno povezati pogonsko i pogonjeno vratilo.
Sinkronizirani mjenjač
U ranijim mjenjačima, gotovo da je bilo nemoguće mijenjati stupnjeve prijenosa bez škripe i struganja. Ponekad je trebalo brzo potisnuti ručicu mjenjača u novi položaj da bi se druga dva zupčanika mogla zahvatiti. Takvo mijenjanje je bilo bučno i uvijek popraćeno trzajima. Važno je da se pri uključivanju kandžaste spojke oba ozubljena vijenca okreću što ujednačenijom brzinom, da bi se mogla zahvatiti bez trenja. Ranije je uključivanjem višega stupnja prijenosa vozač morao praviti stanku u praznom hodu, da se pogonski dio uslijed trenja i otpora ulja uspori i prilagodi brzinu pogonjenom dijelu. Još je teže bilo pri mijenjanju naniže: vozač je morao za vrijeme stanke u praznom hodu otpustiti spojku i dodati takozvani međugas, da bi povećao broj okreta motora i time okrete pogonskog elementa; zatim je ponovno morao pritisnuti spojku i uključiti stupanj prijenosa.
Danas je to gotovo zaboravljeno. U zupčaste spojke ugrađeni su uređaji za sinkronizaciju, koji automatski osiguravaju gladak prijelaz iz jednog stupnja u drugi. Obično su u sinkroniziranim mjenjačima sinkronizirani svi stupnjevi prijenosa. Danas se još rijetko gdje nade automobil u kojem nije sinkroniziran prvi stupanj prijenosa.
Sinkronizacija radi na načelu klizne spojke: na zupčanoj su spojci i zupčaniku prijenosa po jedan vanjski i unutrašnji stožac. Pri uključivanju stupnja prijenosa, stožaste se klizne površine pritisnu tako da se izjednače brzine pogonskog vratila i zupčanika koji se prije toga na njemu slobodno okretao. Tek nakon toga se zupčasta spojka pomakne naprijed, da se spoje kandžasti vijenci.
Sinkronizacija sa zaporom
Zaporni prsten sprečava pomicanje kandžastog prstena naprijed, a s tim i čvrsto zahvatanje dvaju kandžastih vijenaca sve dok zupčanici ne postignu jednake obodne brzine. Sa sinkroniziranim mjenjačem sa zaporom može se uspostaviti spoj dijelova koji se okreću samo kad se oni okreću jednakom brzinom. Ako na primjer vozač ne pritisne papučicu spojke do kraja, ne može ručicu mjenjača potisnuti u položaj nekog drugog stupnja prijenosa. Ima više sinkronizacija sa zaporom, ali sve rade na istom načelu: kad uključujete stupanj prijenosa, koče veće zupčanike, a ubrzavaju manje.
José Bravo, Río Bravo
José Bravo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Los Pretiles, Turicato
Los Pretiles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 933 m.
Kvinnodröm
Kvinnodröm je švedski crno-bijeli film snimljen 1955. u režiji Ingmara Bergmana. Po žanru je drama, a protagonistice - koje tumače Eva Dahlbeck i Harriet Andersson - su vlasnica stockholmske modne agencije i njena glavna manekenka koji odlaze na foto-seansu u Göteborg. Radnja prikazuje kako će dvije žene tokom putovanja iskusiti kraće ljubavne veze s muškarcima.
Llano Castro, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Llano Castro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2606 m.
Miljkovac (Plužine)
Miljkovac je naselje u opštini Plužine u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 16 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 28 stanovnika).
Demografija
U naselju Miljkovac živi 16 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 59,2 godina (54,4 kod muškaraca i 64,0 kod žena). U naselju ima 7 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,29.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Островица (Нишка Бања)
Островица је насељено место у градској општини Нишка Бања на подручју града Ниша у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 603 становника (према попису из 1991. било је 767 становника).
Демографија
У насељу Островица живи 509 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 47,4 година (45,9 код мушкараца и 48,9 код жена). У насељу има 235 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,57.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Peña Colorada, Mezquitic
Peña Colorada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1236 m.
San Fermo, Brescia
San Fermo je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 112 m.
Teorija jednog metka
Teorija jednog metka, poznata i kao teorija magičnog metka je teorija koju je načinila Vorenova komisija kako bi objasnila kako su tri hica koja je ispalio Li Harvi Osvald dovela do atentata na predsednika Sjedinjenih Država, Džona Kenedija. thumb|Fotografija CE399 thumb|Putanja metka prema nekim kritičarima thumb|Putanja metka prema zvaničnoj verziji Teorija, koja se pripisuje članu Vorenove komisije, Arlenu Spekteru (kasnije američki senator), tvrdi da je samo jedan metak, označen kao Dokaz Vorenove komisije 399 (Commission Exhibit 399) ili CE399)), uzrokovao sve nefatalne rane kod predsednika Kenedija i guvernera Teksasa, Džona Konalija. Ranu na glavi koja je usmrtila predsednika je izazvao drugi metak.
Prema teoriji jednog metka, jedan inč dugačak puščani metak 6,5 milimetara načinjen od bakarne košuljice i olovnog jezgra, ispaljen sa prozora šestog sprata je prošao kroz Kenedijev vrat, Konalijeve grudi i ručni zglob i zabio se u Konalijevu butinu. Pri tome je prošao kroz 15 slojeva tkanine, 7 slojeva kože, približno 15 inča tkiva, udraio u čvor od kravate, odstranio 4 inča rebra i razbio kost podlaktice. metak koji je navodno načinio svu ovu štetu nije nađen na Konalijevom ležaju, već na ležaju do njegovog u hodniku bolnice u Dalasu. Bakarna košuljica je uprkos svemu ostala potpuno netaknuta, ali je rep lateralno sabijen sa jedne strane. U svom zaključku, Vorenova komisija je našla uverljive dokaze stručnjaka da je jedan metak uzrokovao ranu na vratu predsednika Kenedija i sve rane guvernera Konalija. Rečeno je da je postojala razlika u mišljenju među članovima Komisije o verovatnoći ovoga, ali je istaknuto da ta teorija nije ključna za zaključke Komisije i da se svi članovi komisije bez dvoumljenja slažu da su svi hici ispaljeni sa istog prozora sa šestog sprata.
Napomene
Commissione Warren
Hermann Weyl
Herman Klaus Hugo Vajl (Elmshorn, 9. novembar 1885 — Cirih, 8. decembar 1955), nemački matematičar, jedan od najvećih matematičara dvadesetog veka. Iako je veći deo radnog veka proveo u Cirihu i potom u Prinstonu, Vajl je bio predstavnik getingenske matematičke škole, u tradiciji svog učitelja Davida Hilberta i Hermana Minkovskog. Najznačajniji, verovatno, su Vajlovi radovi u teoriji reprezentacija (neprekidnih) grupa, kojoj je udario temelje, sa primenama na probleme u geometriji i fizici, koje je i Vajl sam jednom značio kao svoja najbolja dostignuća. Njegova istraživanja su od izuzetnog značaja i u teorijskoj fizici i posebno kvantnoj mehanici, teoriji kalibarske invarijantnosti, i brojnim granama teorijske matematike poput harmonijske analize, teorije brojeva, kompleksne analize, diferencijalnih i integralnih jednačina, a zanimao se i za osnove matematike.
Racovița, Braloștița
Racovița je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Braloștița.
Hermann Weyl
Vajl je bio jedan od ključnih članova prinstonskog Instituta za napredne studije u njegovim ranim godinama u stvaranju objedinjenog i međunarodnog pogleda i jedan od najuticajnijih matematičara dvadesetog veka uopšte. Objavio je mnoštvo stručnih i opštih radova na temu prostora, vremena, materije, filozofije, logike, simetrije i istorije matematike. Ukupno je napisao preko 200 radova i nekoliko knjiga. Bio je jedan od prvih da spoji opštu teoriju relativnosti sa zakonima elektromagnetike. Iako nijedan matematičar njegove generacije nije pretendovao na univerzalnost Anrija Poenkarea ili Davida Hilberta, Vajl je sigurno bio najbliži tom idealu. Majkl Atija je rekao da bi, kad god bi počeo da istražuje neku oblast, nalazio da mu je Vajl već prethodio.
Racovița, Braloștița
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 423 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 176 m.
Hermann Weyl
Zbog sličnosti imena, Hermana Vajla često mešaju sa francuskim matematičarem Andreom Vejlom. Matematičari često u šali kažu da je ovo jedan od retkih primera u kojem greške u obraćanju koje bi ova zabuna izazvala ne bi uvredile nijednog od njih dvojice.
Biografija
Herman Vajl, sin Ludviga i Ane Vajl, se rodio u Elmshornu, gradiću pokraj Hamburga u Šlezvigu (Nemačka).
Od 1904. do 1908, Vajl je studirao matematiku i fiziku u Getingenu i Minhenu. Doktorirao je na Univerzitetu u Getingenu, gde mu je mentor bio David Hilbert, kojeg je jako cenio, odbranivši 1908. disertaciju na temu „Singularne integralne jednačine“. O Hilbertu je kasnije rekao
Vajl je zatim nekoliko godina predavao u Getingenu, gde je 1910. habilitirao u privat-docenta (sa temom „O običnim diferencijalnim jednačinama sa singularitetima i odgovarajućim razvojima proizvoljnih funkcija"), a potom (1913.) odlazi za Cirih gde preuzima katedru za geometriju na Švajcarskoj saveznoj politehničkoj visokoj školi (ETH) u Cirihu. Na ETH je u to vreme radio Albert Ajnštajn, koji je razrađivao detalje teorije opšte relativnosti. Ajnštajn i Vajl su tako postali kolege; Ajnštajn je ostavio trajan uticaj na Vajla koji je postao fasciniran matematičkom fizikom i diferencijalnom geometrijom. 1918. godine je objavio svoj uticajni rad „Prostor-vreme-materija“. 1921. godine Vajl sreće Ervina Šredingera, kada je ovaj postavljen za redovnog profesora na Univerzitetu u Cirihu. Vremenom su postali najbliži prijatelji.
Od 1928. do 1929. godine je bio gostujući profesor na Univerzitetu Prinston. Vajl je prvobitno odbio poziv da se vrati u Getingen kako bi nasledio Feliksa Klajna, ali ipak napušta Cirih 1930. kako bi u Getingenu preuzeo katedru Davida Hilberta (nakon što se ovaj povukao u penziju). No već 1933. Vajl više nije bio u mogućnosti da predaje u Nemačkoj pod nacističkom upravom. Tok događaja ga je ubedio da se zaputi na skoro osnovani Institut za napredne studije u Prinstonu (Nju Džerzi, SAD), gde mu je profesura ponuđena godinu dana ranije i gde je već bio Ajnštajn. Tamo je ostao do penzionisanja 1951. Ostatak života proveo je sa suprugom pretežno u Cirihu, mada se svake godine vraćao na nekoliko meseci u Prinston. Proslava njegovog 70. rođendana je bila pravi skup njegovih prijatelja, saradnika i učenika. Nedugo nakon toga, 9. decembra 1955, Herman Vajl je preminuo u Cirihu.
Iz prvog braka sa Helenom Jozef iz Ribnica (Meklenburg), prevodiocem španske književnosti, Herman Vajl je imao dva sina, Frica Joakima (koji je i sam postao matematičar) i Mihaela. Nakon smrti njegove prve supruge 1948, Vajl se 1950. oženio Elenom Ber iz Ciriha. Među Vajlovim učenicima su i Ernst Mor, Sonders Meklejn i Gerhard Gencen.
Geometrijske osnove mnogostrukosti i fizike
Godine 1918, je uveo pojam kalibra, i dao prvi primer rasuđivanja koje danas nazivamo teorijom kalibarske invarijantnosti. Vajlova teorija kalibarske invarijantnosti je bio neuspešan pokušaj da modelira elektromagnetsko i gravitaciono polje kao geometrijska svojstva prostor-vremena. Kalibar se menjao od tačke do tačke, pri čemu je varijacija oko zatvorene krive u prostor-vremenu imala sadržati podatke o elektromagnetskoj sili. Iako je sam Ajnštajn u dodatku Vajlovom radu kritikovao ideju iz fizičkih razloga, Vajlu se ideja činila previše lepom i elegantnom da bi se tek tako predao; i nekoliko godina kasnije, sa nastankom kvantne mehanike, Vajlove računice su dobile novu fizičku interpretaciju i danas su potpuno prihvaćene.
Vajlov tenzor u Rimanovoj geometriji je od izuzetnog značaja za razumevanje prirode konformne geometrije.
Osnove matematike
U Kontinuumu, Vajl je razvio predikatsku analizu koristeći niže nivoe Raselove razgranate teorije tipova. Uspeo je da izvede najveći deo klasičnog kalkulusa ne koristeći aksiomu izbora, dokaz svođenjem na protivurečnost, ili Kantorove beskonačne skupove. Vajl se u ovom periodu često okretao radikalnom konstruktivizmu nemačkog romantičnog i subjektivističkog idealiste Johana Gotliba Fihtea.
Nedugo po objavljivanju Kontinuuma, Vajl je na kratko potpuno pomerio svoje stanovište ka Brauerovom intuicionizmu. U Kontinuumu, konstruktibilne tačke postoje kao diskretni entiteti. Vajl je želeo kontinuum koji nije tek skup tačaka. Napisao je kontroverzni članak u kojem je za sebe i Brauera proglasio „Mi smo revolucija“. Ovaj članak je bio daleko uticajniji u širenju intuicionističkih pogleda od izvornih radova samog Brauera.
Opklada!
Tokom skupa matematičara u Cirihu, 9. februara 1918, Đerđ Poja i Vajl su se pred 12 svedoka opkladili po pitanju budućeg pravca matematike, na konkretnom slučaju sledeća dva tvrđenja: Vajl je prognozirao da će Da je ova opklada zaista postojala potvrđuje precizan zapis koji je 1995. na ETH otkrio Jurij Gurevič, i kažu da su, kada je prijateljska opklada okončana 1937, okupljeni proglasili Poju za pobednika (pri čemu je jedino Kurt Gedel bio drugačijeg mišljenja). Iako je Vajl priznao poraz, ipak uz Pojino odobrenje nije morao da o tome objavi oglas u godišnjaku Nemačkog matematičkog društva, kako je u opkladi bilo precizirano.
Preokret
Međutim, za narednih par godina Vajl je odlučio da je Brauerov intuicionizam postavljao previše ograničenja na matematiku. „Krizni“ članak je uznemirio Vajlovog učitelja i formalistu Davida Hilberta, ali tokom kasnijih 1920-ih Vajl je delimično pomirio svoje stavove sa Hilbertovim.
Otprilike nakon 1928, Vajl je, čini se, odlučio da se matematički intuicionizam ne miri sa njegovim entuzijazmom za ideje Edmunda Huserla. U kasnijim decenijama, Vajl je isticao shvatanje matematike kao „simboličke konstrukcije“ i prešao na stanovište bliže ne samo Hilbertu već čak Ernstu Kasireru. Vajl je međutim retko pominjao Kasirera, i pisao je samo kratke članke ili fragmente obrazlažući svoja stanovišta.
Matematika relativnosti
Vajl je ispratio razvoj teorije relativiteta u svojoj knjizi Prostor, vreme, materija iz 1918, koja je već 1922. dostigla četvrto izdanje. Njegov pristup je bio zasnovan na fenomenološkoj filozofiji Edmunda Huserla, posebno u njegovoj knjizi „Ideje za čistu fenomenologiju i fenomenološku filozofiju. Prva knjiga: Opšti uvod u čistu fenomenologiju“ iz 1913. Izgleda da je ovo bio Vajlov način borbe sa Ajnštajnovim kontroverznim oslanjanjem na feneomenološku fiziku Ernsta Maha. Huserl je oštro reagovao na Fregeovu kritiku njegovog prvog rada o filozofiji aritmetike i istraživao je smisao matematičkih i drugih struktura, koje je Frege razlikovao od empirijskih odnosa. Stoga postoji dobar razlog za gledište da se teorija kalibarske invarijantnosti razvila iz Vajlovih ideja kao formalizam fizičkih merenja a ne kao teorija nečeg fizičkog, dakle kao naučni formalizam.
Topološke grupe, Lijeve grupe i teorija reprezentacija
Vajlova prva istraživanja u teoriji grupa nalaze se u španskim predavanjima iz 1922, koji su kasnije objavljeni kao knjiga Matematička analiza problema prostora, a posvećene su joj i kasnije knjige Teorija grupa i kvantna mehanika (, 1928.) i Klasične grupe (, 1939.). Od 1923. do 1938. godine, Vajl je razvio teoriju linearnih reprezentacija kompaktnih grupa. Za slučaj kompaktnih Lijevih grupa, Vajl je dokazao temeljnu karakternu formulu, koja opisuje karaktere ireducibilnih reprezentacija i, posebno, omogućava izračunavanje njihovih dimenzija ili multipliciteta.
Osim što su započeli teoriju reprezentacija, matematičku disciplinu koja se danas koristi u granama od topologije i geometrije preko algebre do teorije brojeva, ovi rezultati su od temeljnog interesa u razumevanju simetrijske strukture kvantne mehanike, koju je Vajl postavio na grupno-teoretske temelje, uključujući tu i spinore. Skupa sa matematičkom formulacijom kvantne mehanike, koja najvećim delom potiče od Džona fon Nojmana, Vajlov rad o poluprostim grupama je dao obradu kvantne mehanike koju poznajemo od 1930. naovamo. Duboku ulogu u ovom opisu igraju i nekompaktne grupe i njihove reprezentacije, posebno Hajzenbergova grupa. Od ovog vremena, i svakako ne malom zaslugom upravo Vajlovih izlaganja, Lijeve grupe i Lijeve algebre su postali matični deo kako čiste matematike, tako i teorijske fizike.
Vajlove Klasične grupe, rasadan, težak i elegantan klasik u oblasti reprezentacija grupa, su ponovo razmotrile teoriju invarijanata. Pokrio je simetrične, pune linearne, ortogonalne i simplektičke grupe i rezultate o njihovim invarijantama i reprezentacijama.
Harmonijska analiza i analitička teorija brojeva
Vajl je uveo eksponencijalne sume u teoriju diofantovskih aproksimacija svojim opštim kriterijumom za ravnomernu raspodelu nizova modulo 1. Ovo je bio ključan korak u razvoju analitičke teorije brojeva; na primer, sam Vajl je koristeći ovu tehniku pokazao da su umnošci ma kog iracionalnog broja ravnomerno raspodeljeni modulo 1. Vajlov metod razlika je elegantan i veoma opšti metod za ocenu eksponencijalnih suma koji je našao brojne primene, na primer u teoriji Rimanove zeta-funkcije, i predstavlja jedan od temelja aditivne teorije brojeva (kružni metod).
Svornjak
mini|desno|200px|Rastavljivi svornjak i viljuška svornjaka osigurani rascjepkom
Vrste svornjaka
Oblici i dimenzije svornjaka su standardizirani. Glatki svornjaci standardizirani su prema DIN 1433, jeftini su i najviše se upotrebljavaju. Od ispadanja svornjaka osigurani su rascjepkom ili uskočnikom. Svornjaci s glavom standardizirani su prema DIN 1434, a upotrebljavaju se kada to zahtjeva dostupnost montaže. S jedne strane su od osnog pomaka osigurani glavom svornjaka, a s druge strane uskočnikom ili rascjepkom. Svornjaci s navojem standardizirani su prema DIN 1445, a upotrebljavaju se uglavnom kao osovine trkaćih bicikla i kolotura. S jedne strane su od osnog pomaka osigurani glavom svornjaka, a s druge strane maticom i podloškom.
Bukovac Podvrški
Bukovac Podvrški je naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Skrada. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Sjeverozapadno su Rasohe i Trški Lazi, sjeveroistočno je Hosnik, istočno su Podslemeni Lazi, Gorani i Smišljak, jugoistočno su Žrnovac i Sleme Skradsko, zapadno-jugozapadno je Bukovac Podvrški, zapadno-sjeverozapadno su Rasohe, sjeverozapadno je Hosnik.
El Zacate (razvrstavanje)
El Zacate ima više značenja:
Arroyo Cruz, Sayula de Alemán
Arroyo Cruz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 88 m.
Mützenich
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Micenih se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 480–550 metara. Površina opštine iznosi 6,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 119 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 19 stanovnika/km².
Deltaville, Virginia
Deltavil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.119.
Jack Ruby
thumb|Ruby obija Oswalda
Jack Leon Rubenstein (25. mart 1911 – 3. januar 1967), koji je 1947. promijenio ime u Jack Leon Ruby, bio je američki vlasnik i upravitelj noćnog kluba koji je živio i radio u Dallasu. Ruby je postao svjetski poznata ličnost kada je 24. novembra 1963. pred TV-kamerama u podrumu sjedišta dallaske policije ubio Leeja Harveya Oswalda, glavnog (i jedinog) osumnjičenika za prije dva dana izvedeni atentat na Johna F. Kennedyja. Ruby je smjesta uhapšen, a potom zbog Oswaldovog ubistva osuđen na smrtnu kaznu. Žalbom je u jesen 1966. uspio ishoditi novo suđenje, ali se prije njegovog početka razbolio i umro od raka pluća 3. januara 1967.
Ruby se često spominje kao ključna ličnost u teorijama zavjera vezanim uz atentat, pri čemu se tvrdi da je bio čvrsto povezan s američkim organiziranim kriminalom i sudjelovao u zavjeri za Kennedyjevo ubistvo. Kritičari teorija zavjere su, pak, te navode osporili i naveli kako Ruby jednostavno nije bio ličnost kojoj bi se povjerila tako delikatna i rizična misija.
Zmajeva nagrada
Zmajeva nagrada je ustanovljena u Matici srpskoj, na njenoj Skupštini 15. marta 1953. u spomen na pesnika Jovana Jovanovića Zmaja, povodom 120-godišnjice njegovog rođenja.
Nagrada se dodeljuje za poeziju na srpskom jeziku i uručuje se na danu osnivanja Matice srpske 16. februara svake godine, na svečanoj sednici.
Dosadašnji dobitnici nagrade su:
Port Norris, New Jersey
Port Noris je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Edvard Kardelj
Edvard Kardelj (Ljubljana, 27. januar 1910. - Ljubljana, 10. februar 1979.), slovenski i jugoslavenski komunistički revolucionar, partizan, političar, pisac i najbliži suradnik Josipa Broza Tita.
Kardelj je bio glavni idejni tvorac i najveći teoretičar jugoslavenskog samoupravnog socijalizma.
Mladost
Edvard je rođen u radničkoj obitelji, otac mu je bio krojački radnik (član Socijaldemokratske partije), a majka radnica u ljubljanskoj tvornici duhana i aktivni član sindikata. Nakon završetka osnovne škole upisao je učiteljsku školu, još kao srednjoškolski đak - 1926. sa 16 godina, postao je član SKOJ-a, a dvije godine kasnije (1928.) i član KPJ. Školu je završio 1929., ali kao učitelj nikad nije radio, jer je netom poslije mature uhapšen (u istražnom zatvoru proveo je mjesec dana), a onda ponovno 1930. u Beogradu, tamo ga je Sud za zaštitu države zbog komunističkog djelovanja, osudio na dvije godine zatvora koje je i odslužio u Zabeli kod Požarevca. Nakon izlaska iz zatvora angažira se u pokretanju legalnih partijskih publikacija; Književnost, Nova knjiga, Ljudska Pravica, Mlada knjižica, u kojima i piše i objavljuje svoje tekstove pod raznim pseudonima (Tone Brodar, Ivan Kovač, J. Bevc, Levc, Ivan Ukmar, Petar Lovrić ...) u tadašnjim listovima i časopisima; među najvažnijima Proleteru, Sodobnosti, Večerniku, Slovenskom poročevalcu, te Izrazu. Od 1934. počinje njegovo prijateljstvo sa Titom, koje je neokrnjeno trajalo sve do kraja njegova života.
thumb|Edvard Kardelj snimljen u beogradskoj policiji 1930. godine. Zbog svog političko-publicističkog rada je više puta hapšen i progonjen, zbog tog ga je krajem 1934. partija uputila preko Čehoslovačke u SSSR gdje je proveo dvije godine. U Moskvi je pohađao Lenjinovu partijsku školu i radio u Kominterni. Početkom 1937. vratio se u Sloveniju i sudjelovao u radu prve konferencije KP Slovenije 21. aprila 1938.
Sve do Drugog svjetskog rata se intenzivno bavio pisanjem, pod pseudonimom Sperans objavio je studiju Razvoj slovenskega narodnega vprašanja, u kojem je teoretski obradio važnost nacionalnog pitanja u svijetlu marksizma (nakon Kominternine promjene politike, prema nacionalnom pitanju). Ta studija je objavljena 1939. godine, ali iako ju je cenzura zaplijenila, komunisti su ipak uspijeli velik broj razdijelijiti svom članstvu. Od početka 1940., uglavnom ilegalno živi u Zagrebu i radi u Sekretarijatu politbiroa CK KPJ čiji je član postao 1939.
Drugi svjetski rat i Narodnooslobodilačka borba
Nakon okupacije Jugoslavije 1941. sudjeluje u osnivanju Osvobodilne fronte Slovenije, u kojoj je izabran za potpredsjednika Izvršnog odbora. U septembru iste godine ilegalno se prebacio u Srbiju na oslobođenu teritoriju u Vrhovni štab. Kroz rat je dobar dio vremena proveo kao ilegalac po gradovima (Beograd, Zagreb, Ljubljana) gdje se služio imenima Krištof i Bevc. Na savjetovanju u Stolicama, kod Krupnja izabran je za člana Vrhovnog štaba Narodnooslobodilačkih partizanskih odreda Jugoslavije. Na Prvom zasjedanju AVNOJ-a u Bihaću 26. novembra 1942. izabran je za potpredsjednika Izvršnog odbora AVNOJ-a. Na Drugom zasjedanju AVNOJ-a u Jajcu 1943. izabran je za člana Predsjedništva i potpredsjednika Nacionalnog komiteta oslobođenja Jugoslavije.
Edvard Kardelj je jedan od tvoraca historijskih odluka donešenih na zasjedanju AVNOJ-a u Jajcu. Otada neprekidno radi i rukovodi u izgradnji zakonodavstva nove Jugoslavije (ustavi iz 1953., 1963, i 1974. dobrim su dijelom njegovo djelo ).
Rad nakon rata izgradnja socijalističke Jugoslavije
Nakon Drugog svjetskog rata Kardelj je vršio najvažnije funkcije u novoj državi, i po brojnim poznavaocima tadašnjih prilika, bio drugi čovjek zemlje iza Tita]].
Od 7. marta 1945. vršio je dužnost potpredsjednika Privremene vlade DF Jugoslavije, a zatim je od 1948. do 1953. bio ministar vanjskih poslova. Kardelj je bio šef jugoslavenske delegacije na Pariškoj mirovnoj konferenciji (1946.), koja je omogućila pripojenje Slovenskog primorja, Gorice, Istre, kvarnerskih otoka i Zadra Jugoslaviji. Zatim je bio šef delegacije FNRJ na zasjedanju OUN 1947., i na zasjedanju Saveza ministara vanjskih poslova socijalističkih zemalja u Moskvi 1947. i 1948. godine, on je vodio delegaciju FNRJ na trećem zasjedanju OUN-a u Parizu 1949., kao i na četvrtom i petom zasjedanju OUN-a u New Yorku 1950. godine. Od 1953. do 1963. bio je potpredsjednik Saveznog izvršnog veća, a od 1963. do 1967. predsjednik Savezne skupštine, od 16. maja 1974. do svoje smrti 1979., bio je član Predsjedništva SFRJ.
Kardelj je prije svega bio glavna osoba za ideološki rad u Savezu komunista, tako da je bio sekretar Politbiroa i Izvršnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije (1948. - 1958.), sekretar CK SKJ (1958. - 1966.) i generalni sekretar SSRNJ, uz funkcije u svom republičkom partijskom rukovodstvu. Kardelj je radio je na izradi Beogradske deklaracije nakon koje su normalizirani jugoslavensko - sovjetski odnosi nakon Staljinove smrti.
Osim radnih Kardelj je imao i brojne počasne funkcije i titule, još 1949. izabran je za počasnog člana Slovenske akademije znanosti in umetnosti, 1959. godine izabran je za redovnog člana Srpske akademije nauke i umetnosti, od 1960. je počasni član Akademije nauke i umjetnosti Bosne i Hercegovine a od 1971. postao je i član Makedonske akademije nauke i umjetnosti, te počasni doktor Ljubljanskog univerziteta. Edvard Kardelj bio je i general-potpukovnik JNA u rezervi.
Edvard Kardelj je potkraj života bio i izvaredni profesor Ekonomskog fakulteta u Ljubljani od 1978. godine, gdje je predavao političku ekonomiju. (Nakon osamostaljnja Slovenije, mnogi mladi demokrati, uzeli su to za primjer samovolje komunista, jer formalno Kardelj nije završio ni fakultet)
Obolio je od raka debelog crijeva krajem 1978. nakon bezuspješnog liječenja u Kliničkom bolničkom centru Ljubljana umro je 10. februara 1979.
Porodični život
Edvard Kardelj imao je sina pjesnika Borut Kardelja, koji je izvršio samoubistvo 1971. i njegova žena Pepca Kardelj, sestra slovenskog narodnog heroja Ivana Mačeka-Matije također se ubila 1990. par mjeseci prije osamostaljenja Slovenije, razočarana razvojem događaja.
Odnos prema Kardelju nakon njegove smrti
Nakon sloma socijalističke Jugoslavije 1990-ih brojne ulice, trgovi i ustanove koje su nosile njegovo ime, po hitnom postupku su prezvane u politički prikladnija imena, od svih imena u Sloveniji ostao je samo periferijski trg u Ljubljani (pored ekonomskog fakulteta), trg u Velenju i jedna ulica u Mariboru. Luka Ploče u Hrvatskoj se od 1950. (kad je izgrađena) do 1954. zvala Kardeljevo. Nakon 1954. ponovno Ploče, ali se nakon smrti Kardelja ponovno od 1980. zvala Kardeljevo sve do 1990.
U Sloveniji je smatran glavnim krivcem za sve nedaće u kojima se Slovenija našla 1990-ih (to mišljenje prevladava i danas) čak se pokušavalo utvrditi da je njegov rad Razvoj slovenskega narodnega vprašanja ustvari prepisan od Dragotina Gustinčiča (Das nationale Problem der Slowenen 1933.) pa da Kardelj ustvari nikad i nije bio dobar Slovenac, koji bi štitio slovenske nacionalne interese. S druge pak strane Srpska akademija nauka i umetnosti ga je u svom slavnom memorandumu iz 1986. godine, optužila za partikulizam (slovenski nacionalizam) i djelovanje protiv ekonomskog razvoja Srbije.
U Hrvatskoj o njemu kolaju kojekakve priče od toga da je jedan od inicijatora logora Goli otok u kom su robijali tzv inforbiroovci (Staljinove pristaše), do priče da je osobno odgovoran za masovnu likvidaciju ratnih zarobljenika u Kočevskom rogu sredinom maja 1945., do toga da je odgovoran za smrt Andrije Hebranga koga je uzeo na zub zbog njegovog rezolutnog stava da Istra pripada Hrvatskoj.
Mis Ston
Mis Ston (Мис Стон) je jugoslavenski igrani film snimljen na makedonskom jeziku 1958. u režiji Žike Mitrovića. Radnja, smještena u Makedoniju na početku 20. vijeka se temeljila na istinitim događajima poznatim kao afera Mis Ston i opisivala kako je američka protestantska misionarka Ellen Maria Stone (koju je u filmu tumačila Olga Spiridonović) bila oteta od strane makedonskih revolucionara kako bi se od otkupnine namaknula sredstva za borbu protiv Osmanskog Carstva.
Buzin (Skrad)
Buzin je naselje u Hrvatskoj u sastavu općine Skrada. Nalazi se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Jugoistočno su Rogi, sjeverozapadno je Radočaj Brodski, sjeveroistočno je Planina Skradska, istočno su Skrad i geomorfološki rezervat Vražji prolaz i Zeleni vir.
Trasale, Avellino
Trasale je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 530 m.
Renée Adorée
Renée Adorée (30. septembar 1898 – 5. oktobar 1933) je bila francuska glumica, poznata kao zvijezda hollywoodskih nijemih filmova 1920-ih.