cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diane Keaton
1980-te
Keaton je 1987. režirala i montirala svoj prvi film, dokumentarac nazvan Raj o mogućnosti života poslije smrti, koji je podijelio kritičare. Sljedeće četiri godine Keaton je režirala glazbene spotove za pjevače kao što je Belinda Carlisle, dva televizijska filma s Patriciom Arquette i epizode serije China Beach i Twin Peaks.
1990-te
U devedesetima se počela pojavljivati u zrelijim ulogama, često igrajući žensku glavu obitelji iz srednje klase. Desetljeće je započela s The Lemon Sisters, slabo ocijenjenom humornom dramom u kojoj je nastupila i koju je producirala, a koja je godinu dana nakon završetka bila odgođena. 1991. je nastupila sa Steveom Martinom u obiteljskoj komediji Nevjestin otac. Umalo nije ni dobila ulogu jer je komercijalni podbačaj Dobre majke doveo do zategnutih odnosa između nje i studija Walt Disney Pictures, koji je financirao oba filma. Nevjestin otac je bio njezin prvi veliki hit nakon četiri godine komercijalnih razočaranja.
Keaton je tu ulogu reprizirala u nastavku, kao žena koja ostaje trudna u srednjim godinama u isto vrijeme kad i njezina kćer. U recenziji San Francisco Examinera su je opet usporedili s Katharine Hepburn: "Ne oslanjajući se više na nesigurnost koja se probila u sve njene karakterizacije od sedamdsesetih, sada je postala Katharine Hepburn sa snažnim majčinskim instiktom, jer je ona lijepa i inteligentna glumica koja ne mora biti gruba ni oštra kako bi dokazala svoju ženstvenost."
Keaton je 1990. u  Kumu III reprizirala ulogu Kay Adams. Smješten 21 godinu nakon događaja iz drugog nastavka, film je uključivao Keaton kao otuđenu bivšu ženu Michaela Corleonea. Kritike filma i Keaton ponovno su bile usmjerene na njezinu nevažnost u filmu. Washington Post je napisao: "Iako je ona autoritativna u ulozi, Keaton pati od nevažnosti osim da prigovara Michaelu za njegove grijehe iz prošlosti." 1993. je nastupila u  Tajnovitim ubojstvima na Manhattanu, svojem prvom filmu s Woodyjem Allenom nakon 1979. Uloga je bila namijenjena za Miu Farrow, ali ova je odustala od projekta nakon prekida veze s Allenom.
Keatonin najuspješniji film desetljeća bio je Klub prvih supruga. Nastupila je s Goldie Hawn i Bette Midler kao trio "prvih supruga": srednjovječne žene koje su se razvele od svojih muževa jer su oni tražili mlađe žene. Keaton je izjavila da joj je snimanje ovog filma "spasilo život". Film je postigao veliki uspjeh zaradivši 105 milijuna dolara u sjevernoameričkim kinima te postao kultan među srednjovječnim ženama. Recenzije su bile uglavnom pozitivne za Keaton i njezine kolegice, a u San Francisco Chronicleu je nazvana "vjerojatno najboljom filmskom komičarkom u ovom trenutku."
1996. se u  Marvinovoj sobi pojavila kao žena oboljela od leukemije. Bila je to adaptacija drame Scotta McPhersona. Meryl Streep je glumila njenu otuđenu sestru. Keaton je za film zaradila svoju treću nominaciju za Oscara. Iako hvaljen od kritike, film nije objavljen u velikom broju kina, što je Keaton koštalo Oscara. Izjavila je kako je najveći izazov za ulogu bio shvaćanje mentaliteta osobe koja se suočava sa smrtnom bolešću.
2000-te
Keatonin prvi film 2000. bio je Taj vražji telefon s Meg Ryan i Lisom Kudrow. Keaton je i režirala film, unatoč tvrdnji iz 1996. da se nikada više neće režirati u filmu, rekavši "kao redatelj automatski imaš različite ciljeve. Ne mogu razmišljati o režiranju kad glumim." Film je bio drama o tri sestre koje se nose sa senilnošću i iznenadnom smrti njihova starog oca. Kritike su bile slabe, a film je u Sjevernoj Americi zaradio 36 milijuna dolara.
2001. je ponovno nastupila s Warrenom Beattyjem u filmu Ljubav i drugi poroci, kritičkom i komercijalnom fijasku. Budžet je iznosio oko 90 milijuna dolara, ali film nije bio dovoljno zapažen te je zaradio samo 7 milijuna u sjevernoameričkim kinima. Peter Travers iz Rolling Stonea napisao je kako film "ne zaslužuje kritiku nego osmrtnicu".
2001. i 2002. je nastupila u četiri niskobudžetna televizijska filma. U religioznoj drami Sister Mary Explains It All je igrala fanatičnu časnu sestru, osiromašenu majku u drami Na tankom ledu, i knjigovođu u mafijaškoj komediji Plan B. U Crossed Over je glumila Beverly Lowry, ženu koja sklapa neobično prijateljstvo s prvom i jedinom ženom smaknutom u Teksasu, Karlom Faye Tucker.
Keatonin prvi veći hit nakon 1996. došao je s filmom Nancy Meyers iz 2003., Ljubav nema pravila, s Jackom Nicholsonom. Nicholson (66) i Keaton (57) su se činili kao hrabar izbor za glavne uloge u romantičnoj komediji. 20th Century Fox, studio koji je trebao distribuirati film, navodno ga je odbio producirati bojeći se da su glavni glumci prestari da bi bili isplativi. Keaton je to komentirala u Ladies' Home Journal: "Gledajte, ljudi moje i Jackove dobi su dublji, osjećajniji, jer imaju životnog iskustva. Imaju mnogo nade i strasti - zašto se ne bi zaljubili? Zašto filmovi ne to prikazivali?" Keaton je glumila srednjovječnu dramaturginju koja se zaljubljuje u mnogo starijeg dečka svoje kćeri. Film je ostvario veliki komericijalni uspjeh, zaradivši 125 milijuna dolara samo u Sjevernoj Americi. Roger Ebert je napisao da su "Keaton i Nicholson unijeli toliko iskustva, znanja i humora u svoje likove da film funkcionira na način na koji se scenarijem uopće nije računalo." Sljedeće godine Keaton je za ulogu četvrti put nominirana za Oscara.
2005. je nastupila u osrednje uspješnoj komediji Obiteljska stvar sa Sarom Jessicom Parker. Njezin posljednji film, Kako ja kažem!!!, s Mandy Moore, objavljen je 2. veljače 2007., a pobrao je loše kritike.
Keaton se bavi i producentskim radom na filmovima i televizijskim serijama. Producirala je Foxovu seriju Pasadena, koja je 2001. otkazana nakon samo četiri prikazane epizode, ali se 2005. prikazala u potpunosti na kabelskoj televiziji. 2003. je producirala dramu Gusa Van Santa Slon, o oružanom nasilju u školama. "Kao odrasla sam dužna razmišljati o svojim odgovornostima i pokušati shvatiti što se događa s mladim ljudima."
Izvan filmske industrije, Keaton je nastavila svoju fotografsku karijeru. 1987. je za Vanity Fair govorila o svojoj kolekciji: "Imam gomilu zbirku fotografija - scena ljubljenja iz filmova, filmova koje volim. Vizualne stvari su za mene ključne." Objavila je nekoliko kolekcija svojih fotografija, a radila je i kao urednica na kolekciji starinskih fotografija.
Istaknula se i kao agent za nekretnine. Prodala je nekoliko imanja u Južnoj Kaliforniji nakon što ih je renovirala i redizajnirala. Jedna od njenih klijentica je Madonna, koja je za 6,5 milijuna dolara 2003. od Keaton kupila imanje na Beverly Hillsu.
Veze i obitelj
Keatonina najpoznatija veza bila je ona s redateljem Woodyjem Allenom iz sedamdesetih. Prvi put su se sreli na njezinoj audiciji za brodwaysku produkciju Zasviraj ponovno, Sam, ali se nisu upoznali sve do večere nakon ponoćne probe. Allen tvrdi da ga je privukao njezin smisao za humor. Kratko su živjeli zajedno tijekom prikazivanja komada Zasviraj ponovno, Sam na Broadwayu, ali je njihova veza postala manje formalna u vrijeme kad se snimala filmska verzija, 1972. Između 1971. i 1993. zajedno su snimili osam filmova. Nakon što je njihova veza završila 1979. počela je hodati s Warrenom Beattyjem, svojim kolegom iz Crvenih. Veza s Beattyjem učinila ju je čestom temom tabloida i medija općenito, uloga na koju nije bila naviknula. (Kako je izbjegavala javna pojavljivanja, Vanity Fair ju je 1985. nazvao najodbojnijom zvijezdom poslije Grete Garbo"). Beatty i Keaton prekinuli su ubrzo nakon snimanja Crvenih. Vjerovalo se da je zato kriva zategnutost u međusobnim odnosima prouzročena mnogim produkcijskim problemima. Keaton je ostala u kontaktu i s Beattyjem i Allenom, a Allena opisuje kao jednog od najbliskijih prijatelja. Keaton je bila u vezi i s Alom Pacinom, svojim kolegom iz trilogije Kum. Završila je tijekom snimanja trećeg dijela.
Diane Keaton je majka dvoje djece: djevojčice nazvane Dexter (posvojene 1996.) i dječaka Dukea (posvojenog 2001.).
Religijski pogledi
Keaton je izjavila da je producirala svoj dokumentarac Raj iz 1987. zato što "Sam uvijek bila religiozan tip ... Primarno sam za religiju bila zainteresirana jer sam željela otići u raj", ali je također izjavila da je agnostik.
Iako odgojena kao metodist, u televizijskom intervjuu u listopadu 2002., Keaton je rekla kako se trenutno smatra ateistom.
Woody Allen jednom je rekao za nju, "Vjeruje u Boga, ali vjeruje i to da radio radi zato što se u njemu nalaze sićušni ljudi."
Taxicho, San Martín Chalchicuautla
Taxicho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Martín Chalchicuautla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 307 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 270 m.
Chiusavecchia, Imperia
Chiusavecchia je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 359 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
Ovedino, Isernia
Ovedino je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 176 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 875 m.
Kapsweyer
Kapsvajer je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 74 opštinska središta okruga Zidlihe Vajnštrase. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.033 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7337046.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zidlihe Vajnštrase Kapsvajer se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Zidlihe Vajnštrase. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 145 metara. Površina opštine iznosi 8,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.033 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 125 stanovnika/km².
Eunice, Louisiana
Junis je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 10.398, što je 1.101 (-9,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Unami
Unami /"The People Down River"/ ('Turtle tribe of the Delaware'), zbirno ime za mnogobrojne bande Algonquian Indijanaca koje čine jednu od tri glavnih grana Lenni-Lenape. Unami su nastanjivali područje pensilvanijske strane rijeke Dlaware, područje New Jerseya i sjevernog Delawara. U aluziji na svoj totem  'Pakoango'  ili  'Poke-koo-un’-go' , nazivani su i Turtle tribe of the Delaware. Suvremena Unami populacija iznosila je 1997. 13,500. Osim nekoliko staraca svi Unami ili Lenape, kako danas sebe nazivaju, govore engleski.
Prema Sultzmanu Umani bande su bile: Ahaimus, Aquackanonk, Armeomeck, Assunpink, Axion (Atsayonck, Atsayongky), Brotherton, Calcefar, Coacquannok, Coaxen, Communipaw (Gamaoenapa), Cranbury, Crosswick (Crossweeksung), Edgepillock (Indian Mills), Eriwonec (Armewamese, Armewamex, Erinonec, Ermamex), Gweghkongh, Hackensack, Haverstraw (Haverstroo), Hespatingh, Keskaechquerem, Konekotay, Lehigh (Gachwechnagechga), Hockanetcunk, Macock, Matanakon (Matikonghy), Matovancon, Mechgachkamic, Meggeckessou, Meletecunk (Metacunk), Momakarongk, Mooharmowikarun, Mookwungwahoki, Mosilian (Mosinan), Muhhowekaken, Muhkarmhukse, Muhkrentharne, Navasink, Nittabonck (Nittabakonck), Neshamini, Neshannock, Nyack (2) (Nayack), Okehocking (Okahoki, Okanickon), Paatquacktung, Passayunk (Passajung), Pavonia, Pemickpacka, Playwicky, Pocopson (Poaetquissingh, Pocaupsing), Raritan (Sanhikan), Ramcock (Ancocus, Rancocas, Rankoke, Remahenonc, Remkoke), Sawkin, Schuykill, Shackamaxon, Soupnapka, Tappan, Waoranec, Weepink, Welagamika, Wickquakonick (Wicoa), Wichquaquenscke.
Swanton u Uname klasificira:
(R)-oksinitrilaza
Termin  ima više značenja.
Raže
Raže (Batoidea) su rušljoribe, ribe sa hrskavičavim skeletom, koje se odlikuju jako spljoštenim telom u leđno-trbušnom pravcu i proširenim grudnim perajima koja leže sasvim sa strana tela čime doprinose da telo izgleda još šire. Imaju oblik lista ili ploče u obliku romba pa se često popularno nazivaju morski listovi. Kreću se talasastim pokretima grudnih peraja i slabo su pokretne tako da veći deo vremena provode zarivene u pesak na morskom dnu. Rep im je jako sužen tako da kod većine vrsta liči na bič, a leđno peraje je postavljeno sasvim unazad.
Gornja površina tela je tamnije pigmentisana i prilagođena boji okoline, dok je donja strana svetlija jer ne sadrži pigmente. Na gornjoj, leđnoj strani nalaze se oči i spirakulum, a na trbušnoj su usni otvor, nosni otvori i škržni prorezi.
Neke vrste raža na leđima ili na repu imaju otrovnu bodlju koja služi za odbranu. Druge vrste poseduju električni organ koji može izazvati prilično snažan električni udar na eventualnog napadača.
Mogu da polažu jaja, koja su zaštićena čvstom ljuskom ili da rađaju žive mladunce (viviparnost).
Ahaimus
Ahaimus, jedno od brojnih bivših malenih plemena ili sela Delaware Indijanaca, skupine Unami, koje je moralo živjeti negdje na području današnjeg okruga Bergen na sjeveroistoku američke države New Jersey. Ovo ime navodi Sultzman u svojoj povijesti plemena Delaware. Swanton ih nema svome popisu.
Raže
Klasifikacija
Red raža obuhvata porodice od kojih su najznačajnije:
Kroz buru i oganj
Kroz buru i oganj je jugoslovenski nemi igrani film iz 1929. godine. Režirali su ga Milutin Ignjačević i Ranko Jovanović, a scenario je pisala Darinka Jovanović. Radnja prikazuje borbu srpskih vojnika protiv okupacijskih snaga Centralnih sila u Prvom svetskom ratu.
Ilija Došen
Ilija Došen (Vedro Polje, kod B. Petrovca, 14. septembra 1914 — Beograd, narodni heroj Jugoslavije, politički komesar 5. krajiškog korpusa.
Biografija
Za njega je vezan jedan događaj kada je pokazao pravičnost i ljudskost. U ljeto 1941 ustanici su zarobili petrovačkog načelnika Rifata Kulenovića kojeg su ustaše postavile na tu funkciju. Po dolasku na dužnost, Kulenović je odmah oslobodio zarobljenike iz ustaškog logora. Znajući za taj njegov gest, Došen mu se zahvalio, pustio ga, i nije dozvolio da ustanici likvidiraju zarobljenog Kulenovića.
Posle rata obavljao je mnoge poslove u republičkoj i saveznoj administraciji, kao što su ministar unutrašnjih poslova u prvoj vladi NR BiH, pomoćnik ministra trgovine u vladi FNRJ, predsednik kontrolne komisije vlade NR BiH. Takođe je bio predsednik Vrhovnog suda BiH, Vrhovnog suda Jugoslavije.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941, Ordena narodnog oslobođenja i ostalih jugoslovenskih odlikovanja.
Colonia Juquilita, Santa Cruz Xoxocotlán
Colonia Juquilita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Cruz Xoxocotlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1530 m.
Jahorina (razvrstavanje)
Jahorina može da bude:
Las Truchas, Tumbiscatío
Las Truchas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tumbiscatío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 621 m.
Jahorina (razvrstavanje)
[[sr:Јахорина (вишезначна одредница)
Cordemais
Kordme je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Atlantska Loara koja pripada prefekturi Nant.
Takeshi Kitano
Takeshi Kitano (Adachi, Tokio, 18. januar 1947.) jedno je od najpoznatijih medijskih lica Japana. Uz režiju i glumu, vrijedan je novinski kolumnist, pisac, pjesnik, slikar te sudjeluje u nekoliko TV emisija na japanskoj televiziji. Slavu koja ga danas prati, kao i svoj nadimak Beat, stekao je ranih sedamdesetih u manzai-komediji, kao polovica dua "Two Beats", koji publiku šarmiraju svojim brzopoteznim prepucavanjem i satiričnim humorom.
U osamdesetima Kitano glumi u mnogim filmovima, od kojih je najpoznatiji "Sretan Božić gospodine Lawrence" ("Merry Christmas Mr. Lawrence") Nagishe Oshime. Njegovo portretiranje narednika Hare dozirajući brutalnost i patos postat će jedan od lajtmotiva njegovih kasnijih samorežirajućih radova.
Godine 1989. Kitano se okitio još jednom profesionalnom titulom -redateljskom. Trebao je glumiti u policijskom trileru veterana gangsterskog filma Kinji Fukasakua, no kad potonji odlazi s filmskog projekta, producenti redateljsku palicu nude Kitanu. On prerađuje scenarij, a rezultat je poznat kao film "Nasilni policajac" ("Violent Cop"), delirično nasilno remek-djelo koje mu donosi međunarodne pohvale. Tim filmom Kitano definira svoj redateljski stil karakteriziran dugim kadrovima, minimalnim dijalogom i čvrstom kompozicijom. Uvodi i svojevrsnog, šakama sklonog antiheroja, osobu koja će se, uz varijacije, pojavljivati u kasnijim njegovim radovima. Ta, ne baš laka mješavina komedije i brutalnosti postat će trade mark njegovih kasnijih krimića: "Boiling Point", "Sonatine" i "Vatromet" ("Hana-bi") (pobjednički film venecijanskog Filmskog festivala 1997.). Iako ponajprije poznat po svojim kriminalnim epskim pričama, Kitano je našao vremena i za laganu dramu o gluhonijemom skupljaču smeća koji uči surfati u filmu "Scene uz more" ("Scene By The Sea"), za slap-stick komediju satiričnog pogleda na japansku kulturu u "Getting Any?" ("Jesi li šta...?") te za "Djeca se vraćaju" ("Kids Return"), priču o odrastanju dvoje školskih propalica.
Karijera i život su mu umalo završili 2. kolovoza 1994. kad je stradao u prometnoj nesreći. Gotovo šest tjedana oporavljao se od ozljeda glave, a slijedilo je još nekoliko mjeseci fizikalne terapije. Tijekom oporavka Kitano igra malu ulogu u filmu Takashi Ishiija "Gonin", u kojem njegov lik ima povez preko očiju, ostatak iz realnosti u kojoj zamalo nije pobjegao smrti, lako su međunarodna prikazivanja njegovih prijašnjih filmova postigla pozitivne kritičarske iskaze, naišla su na prosječan odaziv publike. Godine 2000. Kitano se našao vrlo blizu holivudskog uspjeha svojim prvim međunarodnim uratkom "Brother". Godine 2001. pojavljuje se u kontroverznom japanskom hitu "Battle Royale", filmu o srednjoškolcima koji su dovezeni na otok kako bi ubili jedan drugoga. Godinu poslije, prvi put u šest godina, Takeshi Kitano ostao je iza kamere. Film "Dolls" bio je njegov deseti scenarističko-redateljski uradak. U svom posljednjem uratku, "Zatoichi" Kitano potpisuje scenarij, režiju, a igra i naslovni lik. Film je klasičan samurajski ep o slijepom ubojici što se očajnički trudi ostati vjeran i dostojan strogih samurajskih pravila. Uvriježeno je pravilo da se kao Beat Takeshi potpisuje pod svoje glumačke, a s Takeshi Kitano pod svoje redateljske uratke.
Kitano je imao i svoj komični serijal, na svoj način sličan "Igrama bez granica": "Takešijev dvorac" (Takeshi's Castle).
Sant'Eustachio (regija u Rimu)
Sant'Eustachio  (akronim R. VIII.) je osmi od 22 riona talijanskog glavnog grada Rima, koji leži istočno od obale rijeke Tibar.
Historija
Rione je dobio ime po istoimenom martiru Eustahiju i bazilici podignutoj u njegovu čast.
U Sant'Eustachiju je nekad bilo sjedište antičkog rimskog Univerziteta La Sapienza (Palazzo della Sapienza), on je između dva rata preseljen u Rione Castro Pretorio. Od univerziteta su ostale Borrominijeva crkva Sant'Ivo alla Sapienza s čudesnom kupolom i crkva San Luigi dei Francesi s kapelom Contarelli u kojoj se nalaze tri Caravaggiove slike.
Danas je poznat po Palazzo Madama u kom je sjedište talijanskog senata. Rione Sant'Eustachio je službeno osnovan 18. maja 1743. dekretom pape Benedikta XIV.
Alabaster
Alabaster (grčki: ἀλάβαστρος, ἀλάβαστρον ) je sitnozrnasti mineral - gips, koji se vijekovima koristio za izradu skulptura, rezbarija i drugih dekoracija. Ime je dobio po egipatskom gradu Alabastronu.
Karakteristike i historija
Obično je snježnobijeli i proziran, ali se može umjetno obojati i toplinskom obradom urediti da izgleda kao mramor. Antički alabaster bio je smeđi ili žućkast kao mramor. thumb|left|240px| [[Antički Rim|Rimska urna]]
Historija
U Antičkom Egiptu i Asiriji od alabastera su se izrađivali dekorativni i utilitarni predmeti (posuđe, svjetiljke, kanopske vaze, biste), zidne oplate u dvoranama asiriskih vladara u Ninivi, reljefe u egipatskim piramidama i kojekakve dekoracije u arhitekturi. Etrušćani su od njega pravili urne.
U srednjem vijeku tanke i prozirne alabasterske pločice - alabastrine (zvane Marijino staklo), koristile su se umjesto prozorskog stakla. Počevši od 19. vijeka alabaster se dosta koristio po Zapadnim zemljama (kao zamjena za mramor) za izradu skulptura, predmeta primijenjene umjetnosti i oltara.
Firenca, Livorno i Milano u Italiji i Berlin u Njemačkoj bili su važni centri za izradu i promet djelima od alabastera.
Old Agency, Montana
Old Ejdžensi je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 107, što je 12 (12,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Presa San Juan, Atizapán de Zaragoza
Presa San Juan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México, u opštini Atizapán de Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2377 m.
Requiem for a Nun
Requiem for a Nun (srpskohrvatski: Rekvijem za opaticu) je djelo američkog pisca i nobelovca Williama Faulknera iz 1951. godine. Radi se o još jednom eksperimentalnom djelu u kojem Faulkner pokazuje svoju literarnu genijalnost; naime, Requiem for a Nun je djelomično drama, a djelomično roman. Na taj se način Faulkner ponovo igra s narativnom tehnikom i stvara jedan specifičan blend koji dodatno afirmira njegov eksperimentalni stil, premijetno etabliran u romanu The Sound and the Fury iz 1929. godine.
Glavni lik romana je Temple Drake, koja je premijerno predstavljena kao studentica u romanu Sanctuary, jednom od Faulknerovih ranijih djela. Glavna priča predstavljena je u dramskoj formi, ali je isprepletena s proznim odlomcima u kojima saznajemo o povijesti Faulknerovog apokrifnog okruga Yoknapatawpha. Djelo je danas poznato kao izvor jednog od Faulknerovih najpoznatijih citata, onog o prošlosti, a kojeg izgovara Gavin Stevens tokom razgovora s Temple Drake u prvom činu: "The past is never dead. It's not even past." (srpskohrvatski: "Prošlost nikada nije mrtva. Ona čak nije ni prošlost.")
Djelo je bilo jako utjecajno izvan Sjedinjenih Država, posebice u Francuskoj (gdje je Faulkner inače bio izrazito popularan). Godine 1956., Albert Camus je adaptirao Faulknerovo djelo za francuski teatar pod naslovom Requiem pour une nonne, a sljedeće godine napisao je i predgovor francuskom prijevodu djela koju je realizirao Maurice Coindreau. Djelo je bilo i jedan od dva predloška za film Sanctuary iz 1961. godine.
Viktor Starčić
Viktor Starčić (Raščuk, Osmansko carstvo današnja Bugarska, 11. maj 1901. — Beograd, Jugoslavija, 1. jun 1980.) je bio srpski glumac (79. godina).
Biografija
Rođen je u porodici graditelja pruga iz Istre i majke Francuskinje. Otac mu je radio u Maloj Aziji, Grčkoj, Rumuniji, Srbiji, pa zbog svog nomadskog života nije završio školu. Bio je samouk.
U svojoj 18. godini igrao je kao amater u Gornjem Milanovcu. Svoju umetničku delatnost, počeo je u Sarajevskom pozorištu, gde dobija da igra i veće uloge. Od 1925-1930 bio je član pozorišta u Splitu, Zagrebu, Novom Sadu i Beogradskoj operi. Od 1929-1939 je u Narodnom pozorištu u Beogradu. U Novom Sadu je snimio i svoj prvi igrani film, ulogom varalice Lajoša u filmu Grešnica bez graha (1930) režisera Koste Novakovića.
Gostovao je u svim vaćim pozorišnim kućama Beograda i Jugoslavije. Od 1949 godine bio je 10 godina profesor na Pozorišnoj akademiji u Beogradu. Iako samouk, bio je jedan od najobrazovanijih glumca svoje generacije. Bio je umetnik s darom za suptilne portrete likova koje je igrao, sa dubokim emocionalnim i psihološkim zahtevima. Glas mu je bio topao i pomalo melodramski. Nije bio "fahista", igrao je šta je hteo i uvek je bio maestralan. U svojoj 60 godišnjoj glumačkoj karijeri odigrao je prema sopstvenoj proceni preko 500 uloga.
Značajne uloge su mu : Merkade (Onore de Balzak), Sadi (Dundo Maroje, Marin Držić), Hlestakov (Revizor, Nikolaj Gogolj), Aurel (Leda, Miroslav Krleža), Don Zane (Glorija, Ranko Marinković), Smrdić (Rodoljupci, Jovan Sterija Popović), Glumac (Na dnu, Maksim Gorki), Volpone (Ben Džonson) i mnoge druge. Sa maestralnom glumom uloge baruna Lembaha (U agoniji, Miroslav Krleža) obeležio je 45 godina umetničkog rada.
Glumio je i na filmu i televiziji. Za ulogu u filmu "Dan četrnaesti" režisera Zdravka Velimiroivića, dobio je nagradu na Pulskom festivalu 1960. godine
Kritičar je napisao o njegovoj glumi "Buket najlepšeg, poljskog cveća, bacam u cilindar gospodina Starčića!"
Armeomeck
Armeomeck, jedno od malenih Algonquian plemena ili podplemena koje je pripadala delawarskoj skupini Unami i živjela negdje u dolini rijeke Delaware (rijeka)Delaware. Swanton ih nema na popisu Unamija a spominje ih Amy C. Schutt i Sultzman kojega slijedi i Evan T. Pritchard u  'No Word for Time' . Podatke o njima i susjednim skupinama Sanhican, Matanackouses, etc. prikupio je Johan de Laet, direktor Nizozemske zapadnoaijske kompanije (GWC; Geoctroyeerde Westindische Compagnie).
Brian Markinson
Brian Markinson (1. septembar 1961 -) je američki glumac koji živi i radi u Kanadi, poznat po karakternim i epizodnim ulogama u američkim i kanadskim TV-serijama.
Svjetsko prvenstvo u reliju
mini|[[Juuso Pykälistö u Peugeot 206 WRC na Švedskom reliju (Svjetsko prvenstvo u reliju 2003.)]]
Svjetsko reli prvenstvo (engl. WRC - World Rally Championship) je natjecanje koje se sastoji od niza reli utrka koje organizira Međunarodna automobilistička federacija (FIA - Fédération Internationale de l'Automobile), koje završava proglašavanjem prvaka vozača i prvaka momčadi. Prvenstva momčadi i vozača međusobno su odvojena, ali se zasnivaju na istom sustavu bodovanja. Znači vozači pojedinih momčadi osvajaju na pojedinim utrkama bodove za sebe i za svoju momčad (isto kao i sustav bodovanja za Formulu 1). Natjecanje je 1973.g. dobilo oznaku kao Svjetsko reli prvenstvo. Svjetsko reli prvenstvo sadrži i dva manje popularna natjecanja koja se zovu Svjetsko prvenstvo u reliju junior (engl. JWRC) i Svjetsko prvenstvo u reliju proizvodnih modela (engl. PWRC).
Kalendar natjecanja
Raspored i broj utrka koje se boduju za svjetsko prvenstvo nije isti svake sezone, a utvrđuje se prije početka sezone. Mnoge utrke se već dugi niz godina dio svjetskog prvenstva i održavaju se u približno isto doba godine, dok su neke bile dio prvenstva svega nekoliko sezona.
Isadora Duncan
Izadora Dankan (San Francisko, 27. maj 1877 — Nica, 14. septembar 1927) je bila američka plesačica.
Svjetsko prvenstvo u reliju
Utrke
Ovdje su nabrojane neke od utrka koje su bile u kalendaru prethodnih godina:
Isadora Duncan
Rođena je kao Andžela Izadora Dankan, mnogi je smatraju majkom modernog plesa. Iako nikada nije bila popularna u SAD, zabavljala je publiku širom Evrope. Godine 1900, preselila se u Pariz.
Svjetsko prvenstvo u reliju
Sustav bodovanja
mini|250px|lijevo|[[Stephane Sarrazin vozeći Subaru Impreza WRC na Reliju Monte Carlo.]] Bodovi se dodjeljuju na kraju svakog relija prvoj osmorici WRC/JWRC/PWRC vozača koji završe: 10, 8, 6, 5, 4, 3, 2, 1. Bez obzira s koliko vozača pojedina momčad nastupa, svaka momčad može samo dva vozača navesti da osvajaju bodove za momčad kao i za sebe.
mini|[[Petter Solberg na Reliju Cipar 2006 .]] Od sezone 1973. do 1978. u Svjetskom reli prvenstvu za naslov svjetskog prvaka u reliju borile su se samo momčadi.
Isadora Duncan
Preminula je tragično, kada joj se tokom vožnje u „Bugatiju“ dugi crveni šal upleo u točak vozila i ugušio je.
Svjetsko prvenstvo u reliju
Sustav bodovanja
Sezone 1977. i 1978. FIA je uvela FIA kup za vozače koji je bio prethodnica natjecanja za Svjetskog prvaka u reliju koje je konačno uvedeno sezone 1979. Tih godina, uz utrke Svjetskog prvenstva u reliju, u bodovanje za FIA kup za vozače ulazili su rezultati još dodatnih 10 utrka.
Isadora Duncan
O njenom životu snimljen je film „Izadora“, 1968. godine, u režiji Karela Rajša, sa Vanesom Redgrejv u glavnoj ulozi.
Svjetsko prvenstvo u reliju
Sustav bodovanja
Tih sezona bodove za momčad osvajao je samo vozač na najvišem mjestu na kraju pojedine reli utrke. Ostala osvojena mjesta koristila su momčadi tako što ostale momčadi nisu mogle osvojiti te bodove (npr. ako je pojedina momčad osvojila drugo, četvrto i deseto mjesto, dobivala je bodove samo za drugo mjesto, a osvojenim četvrtim i desetim mjesto onemogućila je osvajanje tih bodova za četvrto i deseto mjesto ostalim momčadima).
Svjetski reli prvaci
* - Björn Waldegård vozio je Mercedes 450 na dvije utrke 1979.g.
Isadora Duncan
Rani život
Rođena je u Sjedinjenim Američkim Državama 1877. godine kao najmlađe dete svojih roditelja. Izadora je imala dva brata i sestru. Sestra Elizabet Dankan je takođe bila plesačica. Njen brat Augustin Dankan je bio poznati režiser. Najstariji brat Rejmond Dankan je bio poznati filozof, pesnik i umetnik. Roditelji Isidore Dankan su se razveli dok je ona bila još beba. Napustila je školu zbog siromaštva i počela da daje časove plesa drugoj deci.
Svjetsko prvenstvo u reliju
Svjetski reli prvaci
** - Markku Alén vozio je Lancia Stratos HF na dvije utrke 1978.g.
Isadora Duncan
Ples i škola plesa
Napustila je San Francisko i selila se od Čikaga do Nju Jorka. Našla je privremen posao u Augustin Daly's teatru. Preselila se u London 1898. godine posle smrti njenog oca zajedno sa porodicom. Tamo pleše u salonima visoke klase. 1900. godine se seli u Pariz sa bratom i majkom. 1902. godine se upoznaje sa umetnicom Loi Fuler koja joj kasnije sponzoriše koncerte u Evropi. U tom periodu je upoznala filozofa Ničea i dobila ideju da počne svoj filozofski pravac u plesu. Počinje da pleše uz klasičnu muziku što izaziva čuđenje kod publike. Tokom turneja, Izadora je stvorila svoj stil u plesu koji je fokusiran na prirodno kretanje tela umesto stroge tehnike baleta. Taj njen stil je postao vrlo popularan, te je i sama ona postala vrlo popularna u Evropi. Otvorila je školu za mlade devojke željne plesa. Prva takva škola je nastala U Grenvaldu u Nemačkoj. U to gradu je osnovala plesnu grupu Izadore u kojoj su bile šest mladih devojčica. Njihov prvi nastup je bio 1905. godine. Kasnije ih ona usvaja i one dobijaju prezime Dankan. Kasnije otvara i plesnu školu u Francuskoj ali se zatvara zbog Prvog svetskog rata. Odlazi nekoliko puta u SAD zbog turneja ali nikada više ne živi tamo.
Svjetsko prvenstvo u reliju
Svjetski reli prvaci
*** Sezone 1977. i 1978., prvenstvo za vozače zvalo se je FIA Kup za reli vozače
Rekordi (do 2011.)
Najviše naslova Svjetskog prvaka u reliju ima francuski vozač Sébastien Loeb (ukupno 8 naslova), dok momčadskih naslova talijanska momčad Lancia (ukupno 10 naslova).
Isadora Duncan
Privatni život
Izadora je bila feministkinja, biseksualka i komunistkinja. 1906. godine dobija ćerku sa Gordonom Krejgom. 1909. godine dobija sina sa jednim francuskim Jevrejinom. Oba deteta su joj stradala u saobraćajnoj nesreći. 1921. godine odlazi u Rusiju i tamo upoznaje Sergeja Jesenjina za koga se udaje 1922. godine. Taj brak ne traje dugo zbog mentalne bolesti Sergeja Jesenjina. Posle druge godine rastanka se Jesenjin ubija. Izadora doživljava krah svoje plesne škole kada SSSR odlučuje da je ne finansira više. Ona se pritom odaje alkoholu. 1927. godine ona piše biografiju nazvanu Moj život. Septembra te iste godine se ugušila šalom kada se upleo u točkove automobila u kojem se vozila.
Burchietto, Livorno
Burchietto je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 154 m.
Lucije Decidije Saksa
Lucije Decidije Saksa (Lucius Decidius Saxa, ? - 40. pne.), nekad pogrešno navođen kao Decid (Decidus), bio je rimski vojskovođa i političar iz doba prijelaza Republike u Carstvo.
Rođen je u Hispaniji, a vjeruje se da je porijeklom bio iz Italije. Karijeru je započeo kao oficir u Cezarovoj vojsci za vrijeme građanskog rata. Godine 44. pne. je služio kao narodni tribun. Poslije Cezarovog ubistva se priključio Marku Antoniju te sudjelovao u mutinskom ratu. Nakon stvaranja Drugog trijumvirata je u ratu protiv Cezaroubica 42. pne. komandirao prethodnicom Antonijeve vojske. Za zasluge u pobjedi je sljedeće godine imenovan guvernerom Sirije. Sljedeće godine su Siriju napali Parti, u čijim se redovima nalazio nekadašnji pompejanski oficir Kvint Labijen. Decidije je tada teško poražen, a dio njegovih snaga je prešao na stranu Parta. Decidije je potom zarobljen i pogubljen.
Bădeni, Runcu
Bădeni je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Runcu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1080 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 503 m.
Faces (Star Trek: Voyager)
Faces je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, prikazana 8. maja 1995. godine. Radnja prikazuje kako B'Elannu Torres zarobe Viidijanci te kako njihov glavni kirurg Sulan na njoj provodi proceduru kojom dobiva ekstrakt klingonske DNK, stvorivši dvije B'Elanne - jednu klingonsku, i drugu, ljudsku.
Epizoda je nastala prema konceptu koga je bio osmislio Jonathan Glassner, budući tvorac TV-serije Stargate SG-1. Danas je najpoznatija kao jedina u kojoj glumica Roxann Biggs-Dawson nastupa bez šminke, i to u scenama gdje je njen lik potpuno ljudski; u scenama gdje se istovremeno pojavljuju klingonska i ljudska verzije lika je kao dublerka nastupila glumica Joy Kilpatrick. Iako su pojedini glumci, poput Roberta Beltrana, imali problema sa šminkom (u scenama gdje se njegov lik Chakotay maskira u Viidijanca), među članovima glumačke postave je bila prilično hvaljena.
Faces je uglavnom imala dobre kritike, ali je kasnije dio kritičara imao zamjerke prema završnici u kojoj B'Elanna Torres vraća svoj miješani identitet.
Lughignano, Treviso
Lughignano je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1180 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
A Fable
A Fable (srpskohrvatski: Bajka) je roman američkog pisca Williama Faulknera premijerno objavljen 1954. godine u izdanju Random Housea. Radi se o izrazito opsežnom djelu na kojem je Faulkner radio više od deset godina, a navodno ga je smatrao jednim od svojih remek-djela. Radi se o alegorijskoj priči o ratu smještenoj za vrijeme Prvog svjetskog rata. Faulkner je ovim djelom, prvi put nakon dugo godina, doživio negativne kritike, a Robert Penn Warren je išao toliko daleko da je roman nazvao "divovskim neuspjehom". A Fable se danas ubraja među Faulknerova manje bitna djela, mada uz napomenu da je kritičarima trebalo jako puno da uvide vrijednost ovoga djela. U historijskom kontekstu, djelo se smatra prethodnikom Hellerovog romana Catch-22.
Radnja romana odvija se u Francuskoj za vrijeme Prvog svjetskog rata i to u periodu od tjedan dana. Kaplar Stephan, koji predstavlja Isusa, naređuje svojim trupama, njih 3,000, da odbiju naredbe i ne napadaju u brutalno repetitivnom rovovskom ratovanju. Zauzvrat, Nijemci također ne napadaju i rat prestaje kada obje strane shvate da je za rat potrebno dvoje. Generalissimus, koji predstavlja one vođe koji koriste rat kako bi došli do vlasti, poziva svog njemačkog kolegu na raspravu kako ponovo pokrenuti rat. Nedugo zatim uhapsi i pogubi Stephana. Prije samog pogubljenja, Generalissimus pokušava uvjeriti Stephana da se rat ne može zaustaviti jer je usađen u esenciju ljudske prirode.
Ironično, unatoč lošim kritikama, A Fable je nagrađen čak dvjema najprestižnijim američkim književnim nagradama. Godine 1955. Faulkneru su, za ovaj roman, uručene Pulitzerova nagrada za fikciju i Nacionalna književna nagrada.
La Rosita, Múzquiz
La Rosita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Múzquiz.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 479 m.
Acanfora, Napoli
Acanfora je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Jahorina
Jahorina je planina na području opština Pale i Trnovo, Republika Srpska, BiH, koja pripada Dinarskom planinskom sistemu. Najviši vrh je Ogorjelica sa 1.916 m nadmorske visine. Leti je prekrivena gustom zelenom travom, a zimi i do 3 m visokim snegom. Jahorina se prostire od 43°39' do 43°47' sjeverne geografske širine i od 18°31' do 18°43 istočne geografske dužine.
Izvanredna konfiguracija terena, obilje vrlo kvalitetnog snega, pogodna klima, 20 km staza za alpske discipline kao i blage padine (Rajska dolina) uvrstile su ovu planinu među najlepše i najpoznatije ski-centre. Prosečan broj dana sa snežnim pokrivačem na Jahorini je 175, i to od oktobra do kraja maja. Desetogodišnji prosjek visine snežnog pokrivača u februaru iznosi 106 cm.
Poreklo imena
Naziv Jahorina se ustalio za vreme turske okupacije, kada je često menjano slovo V u H. Danas u Istočnom Sarajevu postoje udruženja građana kao što su ženski hor Javorina i planinarsko društvo Javorina u Palama, što govori o svesti povodom ovog stanja.
Historija
Na Jahorini je početkom 1937. završen Oficirski dom a u blizini i skakaonica za skokove do 50 metara.
El Refugio Suchitlán, Cabo Corrientes
El Refugio Suchitlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cabo Corrientes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 179 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 631 m.
Šivaća mašina
mini|desno|200p| „Singerica“ Šivaća mašina je mašina koja služi za šivanje, odnosno spajanje delova tekstila ili kože pomoću igle i dva konca: gornjeg (iglenog) i donjeg konca hvatača. Klasična ili obična šivaća mašina ima samo jednu iglu i može da obavlja šivanje ravnim zrnastim bodom, dok mašine za domaćinstvo imaju i dodatne uređaje, za složenije bodove, kao što su cik-cak bod, dvostruki štep, bodovi mašinskog veza ili izrada rupica.
Istorija
mini|desno|250p|Crtež šivaće mašine koju je Elijas Hau patentirao 1846. Prvu šivaću mašinu izumeo je Tomas Sejnt 1790. godine u Londonu. Služila je za šivanje kože, koja se navlačila na šiljak, dok je mašina samo provlačila konac kroz otvore na koži. Mašinu za prošivanje tkanine u jednom potezu izmislio je i patentirao 1830. godine francuski krojač Bartelemi Timonje. U Parizu je do 1841 njegovih osamdeset šivaćih mašina proizvodilo odeću za vojsku. Međutim, u strahu da će ostati bez posla, ručni šnajderi takve mašine nisu prihvatili i na kraju su ih uništili. Tokom 1830-ih godina, njujorčanin Volter Hant napravio je prvu mašinu s papučicom, koja je imala iglu pri vrhu, a čunak ispod nje je vrteo konac ispod tkanine. Mada Volter nije mnogo mario za svoj patent i prodao ga je za male pare, njegov izum za mašinsko šivanje je bio prvi koji nije imitirao ručni način šivenja, čime je otvoren put novim idejama u tom smeru.
Tako je 1845. godine američki mehaničar Elijas Hau iz Masačusetsa usavršio mašinu s papučicom i ravnom iglom, koja se kretala gore dole, ali svoj izum, pantentiran 1846. godine nije uspeo da komercijalizuje. Umesto toga, na osnovu njegovog izuma i nepoštujući autorska prava, Ajzak Singer je registrovao svoj patent 1851. godine u Njujorku i počeo da proizvodi prve Singer mašine za široku upotrebu. Posle dužeg suđenja 1854, odlukom Vrhovnog suda SAD patent za šivaću mašinu ipak je pripao Elijasu, koji je posle toga naplaćivao licencu za svoj izum. I pored toga, zahvaljujući patentu Singer je osnovao Singer Corporation, koja je za manje od dve godine postala najveći proizvođač i distributer šivaćih mašina u celoj Severnoj Americi. Godine 1889. ista firma je proizvela i prvu električnu šivaću mašinu, a dve godine kasnije i prvu električnu mašinu za domaćinstva.
Osim toga, izmišljene su mašine sa pedalom, što je omogućilo da se materijal pri šivenju pridržava rukama. Otkrivena je i posebna igla za rad sa veštačkim materijalima, koja je mogla da pravi cik-cak šav, Osim dodavanja novih mogućnosti, razvoj mašina za šivanje išao je i u smeru smanjenja njihove težine i pojeftinjenja. Današnjim električnim šivaćim mašinama upravlja se stopalom ili kolenom, a postoje i mašine kojima se upravlja računarom.
Bagatice
Posle Drugog svetskog rata, za potrebe tadašnje vojne industrije osnovana je fabrika „Vlado Bagat“ iz Zadra, koja je nosila ime po narodnom heroju. Prvi prototip šivaće mašine u Bagatu je izradio precizni mehaničar Šime Pavić 1955. godine, spajajući 160 različitih delova izrađenih u istom pogonu, na zastarelim mašinama, kojima je fabrika raspolagala. Prototip je bio težak preko sedam kilograma i mogao je da obavlja hod napred i nazad, cik-cak bod, poluautomatsko opšivanje rupica za dugmad, prošivanje dugmadi, izrađuje devet vrsta šara i šije sa dve igle. Tri godine kasnije otpočela je i serijska proizvodnja domaćeg prototipa, po licenci italijanske firme. Bagatov najpoznatiji i najstariji model bio je „Slavica“, uz koju je išao i ormarić, a kasnije su se pojavili i drugi modeli: „Višnja“, „Ruža“ „Jadranka“. Bagat je bio jedna od većih fabrika šivaćih mašina u Evropi i zapošljavala je oko 3.500 radnika. Tokom 90-ih je pala pod stečaj, iz koga je izašla transformisanjem u deoničarsko društvo. U daljem periodu, zbog lošeg poslovanja ponovo se našla pod stečajem 2001, da bi 2002. prestala sa radom. Gotovo sva njena imovina je rasprodata, a fabrika strušena. „Bagatice“ se kao polovne mašine na tržištu mogu naći i sada, a mnogi serviseri i dalje vrše njihovo održavanje i opravku, nabavljajući potrošni materijal iz inostrastva i kupujući delove preko oglasa. Od 2004. godine, domaća kompanija Beobagat (osnovana od strane majstora Bagata), nastavila je tradiciju, odnosno servis i proizvodnju rezervnih delova za Bagat šivaće mašine.
Šivanje
mini|desno|300px|Šivaća mašina s rotirajućim hvatalom Pri šivanju se konac, pomoću igle provlači kroz materijal, a zatim vezuje sa drugim koncem, pri čemu dolazi do spajanja, ojačavanja ili ukrašavanja materijala. Mesto na tekstilnom materijalu na kome se konac provlači kroz materijal naziva se ubod ili bod. Kod mašinskih bodova, ubodi igle kroz materijal se vrše u jedankim razmacima, a bodovi se međusobno povezuju. Razlika između bodova sastoji se u načinu formiranja i primeni. Mogu se podeliti na :
Jedna od najkorišćenijih vrsta bodova su rubni bodovi. Nastaju na ivici materijala koji se šije. NJihova širina iznosi 3 - 10-{mm}-. Mesta gde dolazi do povezivanja delova tekstilnog materijala nazivaju se šavovi i oni nastaju povezivanjem bodova. Šavovi mogu biti otvoreni, obično za delove tkanine koji neće biti vidljivi, i zatvoreni, kada se ivice tkanine smeštaju unutar šava.
Osnovni delovi mašine za šivanje
Sve šivaće mašine imaju tri osnovna dela:
Mašinska igla
mini|desno|180p|Mašinska igla Mašinska igla je slična običnoj igli za šivanje, s tom razlikom što se ušica igle za provlačenje konca nalazi na vrhu, sa suprotne strane od glave igle. Najčešće se koriste ravne igle, ali postoje i igle zaobljenog oblika za porube. Delovi ravne igle su :
Igle se označavaju debljinom tela igle (d) izraženoj u stotim delovima milimetra i mogu se naći sa vrednostima od Nm40 do Nm160. Tipa i debljine igle za šivanje odgovaraju debljini tkanine i vrsti konca sa kojom se šije.
Papučica
mini|desno|250p|Nosač papučice sa ubodnom pločom Papučica ili stopica služi za transport tkanine, pritiska je tokom šivenja, a u nekim slučajevima i pomera. Pomoću posebnog točkića moguće je regulisati pritisak, koji za elastične tkanine treba da bude manji, a za deblje veći. Postoje papučice različitih oblika i funkcija, uz univerzalnu papučicu kod mašina za domaćinstva, obavezno dolazi i papučica za ušivanje patent-zatvarača.
Podešavanja
Na mašini za upotrebu u domaćinstvu moguće je regulisati širinu i dužinu, odnosno gustinu boda, smer šivenja (napred ili unazad), napetost gornjeg i donjeg konca (što utiče na kvalitet i izgled boda), brzinu šivenja (kod nekih modela), kao i odabrati određenu vrstu boda, preko točka ili tipke (kod kompjuterizovanih modela). Gotovo svi modeli raspolažu mogućnošću skidanja produžetka postolja radi lakše obrade, pri čemu mašina dobija oblik „slobodnog rukava“.
Specijalne mašine za šivanje
Osim klasičnih mašina za šivanje, u tekstilnoj industriji se koriste i specijalne mašine, za obavljanje samo određenih vrsta bodova, kao što su mašina sa rubnim bodovima, sa kućištem glave u obliku bloka, za opšivanje delova tekstilnog proizvoda, mašina sa dve igle (dvoiglovka) za dvostruki bod, koja može imati ugrađen poseban uređaj za opsecanje materijala na određenoj udaljenosti od igle, mašina za cik-cak bodove. U cilju povećanja produktivnosti koriste se i kratkošavni (npr. izrada rupica, učvršćenja, za ušivanje dugmadi) i dugošavni automati za šivanje. Ovakve mašine automatski izvode kompletnu operaciju, posle koje se same zaustavljaju, automatski odsecaju konac i oslobađaju izrađeni deo.
Održavanje
Tokom svog radnog veka šivaća mašina zahteva redovno održavanje: čišćenje pomoću četkica, da bi se otklonila sitna vlakna od tekstila i konci, koji ostaju posle šivenja, kao i podmazivanje delova koji se taru, specijalnim mašinskim uljem, kako bi se sprečilo njihovo zagrevanje i habanje u toku rada.
Gaj Norban Flak
Gaj Norban Flak (Gaius Norbanus Flaccus, 1. vijek pne.) bio je rimski vojskovođa i političar iz doba prijelaza Republike u Carstvo. Za vrijeme rata protiv Cezarovih ubica je godine 42. pne. komandirao dijelom prethodnice Antonijeve trijumvirske vojske prilikom njenog napredovanja prema Trakiji. On i Lucije Decidije Saksa su vještim manevriranjem, odnosno postavljanjem položaja na ključnim prijevojima, usporili napredovanje Brutove i Kasijeve vojske sa istoka, omogućivši trijumvirskoj vojsci da se neometano koncentrira kod Amfipolisa pred veliku bitku kod Filipa. Zbog doprinosa pobjedi je Flak godine 38. pne. služio kao konzul.
Đurđevak
Đurđevak (, takođe poznat i kao đurđica, šmarnica ili đurđevac), ima zvonaste bele mirisne cvetove, viseće i rasporećene u grozdovima. Svaki cvet sastoji se iz šest listova perijanta. Cveta u maju. Tamnozeleni kopljasti listovi, obično po dva-tri, obavijaju cvetnu dršku cele sezone, sve do jeseni. Ova biljka je izuzetno dobar pokrivač tla i može se koristiti za sadnju na senovitim mestima i na umereno plodnim zemljištima. Pogodna je za ivičnjake, kamenjare. Đurđevak se brzo širi i pokriva tlo zahvaljujući rizomu, kojim se razmnožava.
Đurđevak ima debeo rizom, člankovit, beličast i horizontalan. Iz njega se razvija 1-3, a najčešće 2 lista, koji su na dugoj peteljci, i cvetna stabljika koja je kraća od listova. Svi delovi đurđevka su ljutog i gorkog ukusa. Plod je crvena bobica oko 8mm u promeru, sadrži 2-6 plavih semenki. Raste u senovitim belogoričnim šumama, posebno u hrastovim, u šikarama, brdskim livadama, a uzgaja se i oko kuće.
Upotreba
Koristi se u službenoj medicini za lečenje srčanih bolesti, reguliše rad srca, jača ga, ublažava grčeve i deluje povoljno na krvne sudove. Sadrži otrovne glikozide i alkaloide. Danas farmaceutska industrija proizvodi velik broj preparata na bazi đurđevka. Koristi se cela biljka, cvetovi, lišće i koren. Đurđevak je na mnogim mestima proređen zbog prevelikog iskorišćivanja. Ipak, zahvaljujući brzom vegetativnom razmnožavanju retko dolazi do istrebljenja.
Dejstvo se ogleda u pojačanom izlučivanju mokraće, naročito kod srčanih bolesnika nervoznog stanja. Za lečenje srčanih nervoza kombinuje se sa tinkturom valerijane. Bere se cvet i lišće, list dužine 2–3 cm, a cvet dužine do 1 cm. Sveža biljka je lekovitija i postojanija i jače deluje.