cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vojinovac
Vojinovac je naselje u Srbiji u opštini Rača u Šumadijskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 110 stanovnika.
Demografija
U naselju Vojinovac živi 107 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,8 godina (41,0 kod muškaraca i 44,8 kod žena). U naselju ima 40 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,30.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
El Puendhó, Tula de Allende
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2074 m.
Andro Knego
Dobitnik je Državne nagrade za šport „Franjo Bučar” 2001.
Hague, North Dakota
Hag je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 71, što je 20 (-22,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Malamuc, Gherghița
Malamuc je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Gherghița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 450 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
Scarrone, Cuneo
Scarrone je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 328 m.
Ignjat Job
Ignjat Job (Dubrovnik, 28. ožujka 1895. - Zagreb, 28. travnja 1936.), srpski slikar čiji je opus neizostavan dio srpskoga modernoga slikarstva, poglavito njegov »spontani ekspresionizam«, koji pripada vrhu srpskoga ekspresionizma.
Životopis
U Dubrovniku je polazio gimnaziju (1906.–1910.) i bavio se glumom. Potkraj 1912. pristupio je kazališnoj družini u Nišu, u lipnju 1913. vratio se u Dubrovnik, a 1914. zbog protuaustrijske orijentacije uhićen i otpremljen u šibenski zatvor te duševnu bolnicu, gdje je simulirajući ludilo ostao do rujna 1916., potom se vratio u Dubrovnik.
U razdoblju 1917.–1920. studirao je na Akademiji likovnih umjetnosti (ALU) u Zagrebu (Ferdo Kovačević, Oton Iveković, Menci Klement Crnčić), ali je isključen zbog neredovita pohađanja nastave. Od 1920. boravio je u Italiji (Rim, Napulj, Capri), potkraj 1921. slikao u atelijeru P. Križanića u Zagrebu, od 1923. živio je na Lopudu, od 1924. u Beogradu. Godine 1925. obolio je od tuberkuloze pa je ljeto proveo na Ovčaru, a potom se s obitelju preselio u selo Kulinu ispod Jastrepca nedaleko Kruševca. Tamo je, u drvu pretežno u malom formatu, po sjećanju obrađivao primorske teme, a 1927. vratio se u Dalmaciju.
Živio je u Vodicama, od 1928. u Supetru, 1933. u Lumbardi i Splitu, 1934.–1936. u Komiži, Splitu, Beogradu, Hvaru, Supetru te Zagrebu, gdje je 1935.–1936. nastavio studij slikarstva na ALU (Marino Tartaglia).
Gachupín, Guadalupe y Calvo
Gachupín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Ignjat Job
Životopis
Umro je od tuberkuloze 28. travnja 1936. godine.
Gachupín, Guadalupe y Calvo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 707 m.
Ignjat Job
Djela
mini|lijevo|Autoportret Njegovo slikarstvo, izgrađeno na naglašenoj osjećajnosti i izražajnosti oblika i boje, izrasta iz tragičnoga (smrt brata i sina, duševna previranja, bolest i neimaština) i strastvenoga doživljaja života. Slikao je u ulju dalmatinske krajolike i žanr-prizore te portrete i mrtve prirode. Nadahnjivao se slikarstvom P. Bruegela, B. Čikoša Sesije, J. Ensora, P. Gauguina, Van Gogha, F. Goye, A. Kubina, E. Muncha, J. Račića, romanom F. M. Dostojevskoga Braća Karamazovi, novelama I. S. Turgenjeva Lovčevi zapisi.
U prvim radovima, simbolističkoj kompoziciji Krist i veliki inkvizitor (1917., ulje, MG u Rijeci) i crtežima naglašene dinamike (Luđaci u dvorištu, o. 1916., tuš, Kabinet grafike HAZU u Zagrebu; Kraj svijeta, 1918, ugljen, akvarel, MG u Zagrebu; Autoportret, akvarel, tuš, Čovjek pregažen sudbinom, olovka, 1919.), naznake su ekspresionizma. Za boravka u Italiji 1921. nastaju dvije antologijske slike, simbolističko-ekspresionistička Ribari na Capriju, jedna od najljepših slika naše secesijske romantike (G. Gamulin, 1988.) i zgusnuto modelirana Santa Maria (MG u Zagrebu), kojom se približio magičnomu realizmu, te Berba naranača, prikaz shematizirane klasične idile. Iz razdoblja 1921.–1925. malo je poznatih radova (portret supruge Živke Cvetković, 1922.–1923., Galerija umjetnina »Branko Dešković«, Bol, GUB). Na Lopudu su nastale dvije slike iz ribarskoga života, Ribar (1923.) i dinamična figuralna kompozicija snažna kolorita Lov na svijeću (1924.), koja formatom i nekim stilskim elementima najavljuje minijaturne kompozicije (K. Prijatelj, 1967).
U razdoblju 1925.–1927. u Kulini nastaju ulja na drvu maloga formata sa žanr-prizorima iz primorskoga života i mitskom idealizacijom Mediterana (Primorsko selo, Berba u primorskom selu, obje Umjetnička galerija Dubrovnik, UGD; Izlet, Galerija umjetnina, Split, GUS; Branje gljiva, Nedjelja na otoku, MSU u Beogradu); tim je ciklusom »minijaturnog stila« (Gamulin) dao magično-realistički i neoklasicistički prinos hrvatskomu slikarstvu 1920-ih. Rano stvaralačko razdoblje zaključio je melankoličnom i jednostavno oblikovanom slikom Molitva (1927.–1928., GUB), nastalom u duhu likovnih vrijednosti talijanskoga slikarstva kakve su zastupane u časopisu Valori plastici. Napustivši jednostavne volumene i prigušenu paletu, okreće se izrazitu kolorizmu i nesputanu rukopisu te razvija »spontani ekspresionizam« (Gamulin) potaknut Van Goghovim slikarstvom. mini|Pejzaž s Brača, 1930.-1931. Od 1928. ostvaruje najvrjedniji i najveći dio opusa, uglavnom u Supetru, gdje isprva usvaja vangoghovski rukopis (Suncokreti, 1928, GUB; Moj dom u Supetru, 1929, GUS; Šjor Bepo, 1929, UGD; Masline, 1929.–1930., GUB), potom razvija svoj prepoznatljivi likovni izraz u krajolicima (Pejzaž s Brača, 1930.–1931., UGD; Pejzaž s crkvom, 1931., MG u Zagrebu) i prizorima iz svagdanjega života primorskoga mjesta (Lovački piknik, 1930., GUS; Na terasi, 1931.–1932., GUB). mini|Kameni stol, 1935. Vrhunac izražajnosti doseže djelima nastalim u Lumbardi (Vela Glavica I, 1933, MG u Zagrebu; Luka u Lumbardi, Vela Glavica II, 1933.) i figuralnim kompozicijama s naglašeno deformiranim likovima (Tučnjava u gostionici, 1932, GUS; Pijanci II, 1934; U krčmi, 1935). Nesputan motivom, vizije ostvaruje žarkim pulsirajućim koloritom i spontanim ritmom širokih poteza (Kameni stol, GUS; Masline, UGD; Moj dom; Supetar na Braču II, MG u Zagrebu, sve 1935.), a nositeljem izraza postaje boja (Turnanje vina, 1935., MG u Zagreb). Rukopis i sjaj boje snažni su i u mrtvim prirodama (Škarpina, 1930.–1931., GUB). Portreti mu se odlikuju neposrednošću i sažetom karakterizacijom (Autoportret sa šeširom, 1928.–1929., Autoportret, 1931., GUB; Autoportret poslije bolesti, 1931.; Portret Branka Deškovića, 1933.–1934.; Portret Nevenke Đorđević, 1935., GUB; Portret Mirka Uzorinca, 1935., MG u Rijeci). Malobrojne aktove stvarao je brzim i sumarnim potezima postižući izrazit erotski naboj (Ženski akt – Liza Križanić, 1931., GUB; Ležeći akt, 1934).
Izložbe
Izlagao je samostalno u Splitu (1929. – ciklus Supetarski motivi; 1931.), a skupno na izložbi Umjetničke škole (Zagreb 1919.), Nezavisnih umjetnika (Zagreb 1923.), Proljetnom salonu (Zagreb 1923.), Jadranskoj izložbi (Split 1925.), Jugoslovenskoj umetničkoj izložbi (Novi Sad 1927.), izložbama Udruženja Cvijete Zuzorić (Beograd 1929.–1930., 1932.–1933.), skupine Oblik (Beograd 1929., 1931.–1933., 1935.; Zagreb 1933; Prag 1934), Izložbi jugoslavenskog slikarstva i kiparstva (London 1930.) te izložbama Zagrebačkih umjetnika (Zagreb 1934–36). Posmrtno su mu priređene samostalne izložbe u Beogradu (1937, 1958, 1961. s J. Bijelićem i P. Dobrovićem), Splitu (1937., 1957., 1996.), Zagrebu (1937., 1958., 1968., 1997.), Dubrovniku (1957., 1971.–1972.), Ljubljani (1957.), Rijeci (1957.), Zadru (1957.) i Supetru (1997.) te djela izlagana na izložbama Pola vijeka hrvatske umjetnosti (Zagreb 1938.), Hrvatski umjetnici u NDH (Zagreb 1944.), Pola vijeka jugoslavenskog slikarstva (Zagreb 1953.), Od Vlaha Bukovca do Ljube Ivančića (Split 1960.), Ivan Galić i njegov salon (Split 1961.), 60 godina slikarstva i kiparstva u Hrvatskoj (Zagreb 1961.), Trijenale u Beogradu (1961.), Moderna hrvatska umjetnost (Željezno 1966.), Umjetnost na tlu Jugoslavije (Pariz 1971), Počeci jugoslovenskog modernog slikarstva (Beograd 1972.–1973.), Autoportret u novijem hrvatskom slikarstvu (Osijek, Zagreb 1977.), Erotika u hrvatskom slikarstvu, crtežu i grafici (Zagreb 1977.), 100 godina moderne umjetnosti u Dubrovniku (Dubrovnik 1978.), Mrtva priroda u novijem hrvatskom slikarstvu (Osijek 1979.), Hrvatski vedutisti od Bukovca do danas (Dubrovnik 1981.), Lik – figura u novijem hrvatskom slikarstvu (Osijek 1981.–1982.), Svjetla i boje Dubrovnika (Zagreb 1988.), Pejzaž u modernom hrvatskom slikarstvu 1890.–1990. (Milano 1991.), Hrvatska moderna (Rijeka 1992.), Realizmi dvadesetih godina i hrvatsko slikarstvo (Zagreb 1994.), 125 vrhunskih djela hrvatske umjetnosti (Zagreb 1996.), Zbirka Kanižaj (Zagreb 1996.), Antologijska djela Galerije umjetnina Split (Split 2001).
Loren Ligorio
Loren Ligorio (Dubrovnik, 9. lipnja 1955.), dubrovački slikar.
Završio je povijest umjetnosti u Beogradu, ali se odlučio posvetiti slikanju. Najpoznatiji je po svojim pejzažima Konala, povijesnog predgrađa Dubrovnika koji je ostao sačuvan tek na ponekim mjestima, malenim ulicama i starim kućama. Pripada generaciji koja stasava nakon dubrovačkih kolorista pa se smatra pripadnikom produžene ruke dubrovačkog kolorizma. Posebno je poznat po sfumato nanosima akrilikom na medijapan. Od motiva su mu česti prikazi Rijeke Dubrovačke, crkvice, stare fasade, brodovi, bilje. Dio je trolista Škerlj - Ligorio - Baričević. O njegovu slikarstvu govorili su mr. sc. Jozo Serdarević, povjesničar umjetnosti, dr. sc. Ivica Martinović, filozof, i Mato Jerinić, književnik.
U kolovozu 2007. godine sudjeluje u projektu "Dubrovački likovni umjetnici" tijekom kojega je o njegovu životu i stvaralaštvu snimljen dokumentarni film.
Castelmenardo, Rieti
Castelmenardo je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
El Ocote, Tula de Allende
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2075 m.
Pita (fudbaler)
(4. august 1958.) je brazilski nogometaš.
Bertone, Piacenza
Bertone je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1064 m.
La Máquina, Francisco Z. Mena
La Máquina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Francisco Z. Mena.
Los Tildios, San José Iturbide
Los Tildios je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San José Iturbide.
Hloropentafluoroetan
Hloropentafluoroetan je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 154,466 Da.
La Máquina, Francisco Z. Mena
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 369 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 118 m.
Waldheim, Bolzano
Waldheim je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 112 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1321 m.
10 de Marzo, Tapachula
10 de Marzo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Los Tildios, San José Iturbide
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2075 m.
10 de Marzo, Tapachula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 127 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 515 m.
Ciugudu de Sus, Unirea
Ciugudu de Sus je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Unirea.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 296 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 368 m.
El Tular, Motozintla
El Tular je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1784 m.
Spomenici drevnog kraljevstva Koguryo
Spomenici drevnog kraljevstva Koguryo su prijestolnice i grobnice drevnog kraljevstva Koguryo (hangul: 고구려, hanja: 高句丽) (277. pr. Kr.-668.) u blizini grada Ji'ana (集安) u kineskoj sjevernoj pokrajini Jilin koja graniči sa Sjevernom Korejom. mini|lijevo| Položaj spomenika kraljevstva Koguryo u Kini Arheološki lokaliteti se sastoje od tri prijestolnice (planinski grad Wunu, Guonei i planinski grad Wandu) koje predstavljaju savršeno stapanje djela ljudskih ruku i prirode sa stijenama, šumama i rijekama; te 40 grobnica (14 kraljevskih i 26 plemićkih). Neke od grobnica imaju raskošne stropove iznad širokih prostora bez stupova i s teškim teretima kamena ili zemlje tumulus (gromila) koji je smješten iznad njih. Dugi natpisi na steli u jednom od grobova pokazuje utjecaj rane kineske kulture na Koguryo kraljevstvo. Slike u grobnicama, velike umjetničke vještine i specifičnog stila, također prikazuju jak utjecaj različitih kultura.
Planinski grad Wu Nu
mini|lijevo| Slika lova iz jedne Koguryo grobnice Wu Nu Shan (kineski: 五 女 山, pinyin: Wǔ Nǚ Shan, što znači "Planine pet žena) je planina velike povijesne i kulturne važnosti na sjeveru grada Huanrena, u provinciji Liaoning. Najviši vrh je 821 metara visok Glavni vrh. Ona je rodno mjesto Goguryeoa (Koguryo), jedno od tri drevna kraljevstva Koreje. Prema Samguk Sagiju, kraljevstvo Koguryo je osnovano iznad planina Wu Nu 37. pr. Kr., a preijestolnica se preselila u Utvrdu Gungnae 3. godine.
God. 1424., kada je treći kralj Jurchen Li Manzhu napao Liao Ning oni su se utvrdili na ovome brdu i nastalo je pleme Manchu koje će 200 godina kasnije vladati Kinom kao dinastija Qing.
Guonei
mini|lijevo| Obožavanje bodisatva u grobnici Guoneija mini| Zidine Wandua Guonei, poznat i kao Utvrda Gungnae, je bila druga prijestolnica drevnog korejskog kraljevstva Goguryeo. Za prijestolnicu ga je odabao kralj Yuri, drugi vladar, u listopadu 3. god. Grad je nekoliko puta zauziman i pljačkan sve do 19. godine kada je njime vladao kralj Gwanggaeto Veliki koji je značajno povećao teritorij kraljevstva i učinio ga regionalnom silom Sjeveroistočne Azije. Nakon što je kralj Gwanggaeto umro 413. godine, njegov sin kralj Jangsu je naslijedio prijestolje i prijestolnicu premjestio u Pyongyang 427. godine.
Samo kraljevstvo Goguryeo je palo 668. kada je kineska vojska dinastije Tang zauzela Pyongyang te zarobila kralja Bojanga i Yeon Namgeona.
Planinski grad Wandu
Planinska utvrda Wandu nalazi se u 2,5 kilometara zapadno od Ji'an, Jilin, Kina. God. 3., kralj Yuri je dao izgraditi planinsku utvrdu Wina (hangul: 위나암성, hanja: 尉那巖城) koja je kasnije preimenovana u Wandu. God. 198. kralj Sansang je dao izgraditi planinski utvrđeni grad Wandu (Hwando), a 209. godine je u njega premjestio svoju prijestolnicu. Ona je zajedno s Utvrdom Gungnae, služila kao drugi glavni grad kraljevstva Goguryeo.
Los Mezquitillos, El Fuerte
Los Mezquitillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 82 m.
Bernardo Fernandes da Silva
(20. april 1965.) je brazilski nogometaš.
Ampliación Cuautitlán, Yecuatla
Ampliación Cuautitlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Yecuatla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 692 m.
Nacionalizacija
Nacionalizacija ili izvlaštenje čin oduzimanja privatnog vlasništva nekretnina (zemljište, zgrade) ili npr. tvornica ili radiona od strane države. Suprotnost je denacionalizacija.
Nacionalizacija je proces kojim industrija ili imovina postaju javno vlasništvo vlade ili države. Nacionalizacija se većinom odnosi na privatno vlasništvo, društveno vlasništvo, npr. pretvorba 90-ih godina prošlog stoljeća gdje se nacionalizirala društvena imovina, ali može se odnositi i vlasništvo nižih razina vlasti, npr. gradova, koje se prenosi u javni sektor da bi njim upravljala ili ga koristila država. Suprotnost nacionalizcije je privatizacija ili denacionalizacija.
Renacionalizacija je slučaj kad se imovina koja je u vlasništvu države privatizira i kasnije nacionalizirana, što se događa najčešće kad na vlast dođe druga politička stranka ili frakcija. Renacionalizacija se može nazivati i preokrenuta privitazacija. Nacionalizacija se koristi da se naglasi ili direktno vlasništvo i upravljanje kompanijom ili kad vlada stekne većinski vlasnički udio u nominalno privatnoj, javnoj kompaniji.
Razlozi privatizacije mogu biti politički ili ekonomski. Nacionalizacija ili djelomična nacionalizacija može imati različite motive kao primjerice:
Nacionalizirana proizvodnja, koja mora djelovati u skladu s javnim interesom, može biti pod snažnim političkim i socijalnim pritiscima jer mora mnogo više pažnje posvetiti vanjskim kretanjima. Takve kompanije mogu biti obavezne da izvrše neke aktivnosti koje proizvode gubitak, a pri čemu su socijane koristi mnogi veće nego društveni troškovi – npr. poštanke službe i službe transporta. Kao primjer, Pošti Sjedinjenih država status nacionalizirane firme garantira sam Ustav SAD. Vlada je tu prepoznala svoju društveni obavezu, i u nekim slučajevima, daje subvencije za takve nekomercijalne djelatnosti.
Pošto je nacionalizirana industrija u vlasništvu države, vlada je odgovorna za rješavanje mogućih dugova koji bi mogli nastati u takvoj proizvodnji. Nacionalizirana industrija u pravilu ne posuđuje na domaćem tržištu, osim kratkotrajnih pozajmica. Kako god bilo, ako nacionaliziranja kompanija donosi profit, on se često koristi kao sredstvo za financiranje drugih državnih službi, kao što su socijalni programi i istraživanja vlade koja bi mogla smanjiti porezno opterećenje.
= Kompenzacija = Ključno pitanje kod nacionalizacije je kompenzacija bivšeg vlasnika. Najkontroverznije nacionalizacije, poznate pod nazivom izvlašćivanje, su takve kod kojih nema kompenzacije, ili je iznos koji je plaćen daleko manji od stvarne vrijednosti imovine. Mnoge nacionalizacije izvršene su upravo izvlašćivanjem izvršene su nakon revolucije.
Mirador de San Antonio, Coetzala
Mirador de San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coetzala.
Nacionalizacija
Tradicionalni zapadni stav o kompenzaciji je izrazio Sekretar SAD Cordell Hull, godine 1938 i tijeku Meksičke nacionalizacije naftne industrije, da kompenzacija treba biti “brza, učinkovita i adekvatna”. Prema ovom shvaćanju, država koja provodi nacionalizaciju je obavezna prema međunarodnom pravu platiti strani koja je lišena imovine punu vrijednost imovine koja se oduzima. Suprotno mišljenje zastupaju većinom zemlje u razvoju, i zahtijevaju da se pravo na kompenzaciju prepusti u potpunosti suverenitetu države, u skladu s Kalvo klauzulom. Komunističke države smatrale su da ne postoji dužnost kompenzacije, u skladu sa socijalističkim shvaćanjem privatne imovine.
Sedmikrásky
Tratinčice (češki Sedmikrásky) čehoslovački je art film iz 1966. koji je režirala i napisala Věra Chytilová. Glavne uloge tumače Jitka Cerhová, Ivana Karbanová, Marie Češková, Jiřina Myšková i Marcela Březinová. Poznat je po avangardnom stilu koji je prikazan u obliku crne komedije bez čvrste radnje, iako se glavna okosnica odvija oko dvije tinejdžerke, koje se obje zovu Marie, a koje izvode čudne podvale iz zabave ili dosade.
Mirador de San Antonio, Coetzala
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1128 m.
Nacionalizacija
Godine 1962, Generalna Skupština Ujedinjenih Naroda usvojila je Rezoluciju 1803, "Stalni Suverenitet na nacionalnim resursima”, koja određuje da u slučaju nacionalizacije, vlasnik “treba dobitu odgovarajuću kompenzaciju u skladu s međunarodnim pravom”. Takvim odredbama, UN je odbio i tradicionalne Kalvo klauzule i komunisičko shvaćanje. Izraz „odgovarajuća naknada” predstavlja kompromis između tradicionalnih shvaćanja, uzimajući u obzir potrebe zemalja u razvoju da nastave s reformom čak i bez mogućnosti da isplate punu kompenzaciju, i zapadnih shvaćanja o zaštiti privatne imovine.
Sedmikrásky
Tratinčice su objavljene dvije godine prije praškog proljeća te su zbog sumnje da prikazuje raskalašenu mladež zabranjene od čehoslovačkih vlasti. Režiserka Chytilová je dobila zabranu snimanja sve do 1975. Usprkos tome, Tratinčice su postale kultni film te se danas zbog svojeg inovativnog stila i anarhije smatraju jednim od značajnih doprinosa češkog novog vala.
Nacionalizacija
Kad se nacionalizira velika kompanija, cijena kompenzacije je tako visoka da su mnoge legalne nacionalizacije izvršene u slučajevima kad su kompanije od nacionalnog značaja došle do bankrota i mogu biti preuzete od vlade za malo ili bez novaca. Tipični primjer je nacionalizacija u UK firme British Leyland Motor Corporation. U drugim slučajevima, vlada je smatrala da je važno steći kontrolu nad institucijama koje imaju strategijski ekonomski značaj. Slučaj s Rolls-Royce plc, nacionaliziranim 1971, je zanimljiv spoj ovih dva argumenta. Ova politika je ponekad uspijevala osigurati kontrolu vlade na glavnim pozicijama ekonomije, da tako bolje upravlja ekonomijom u dugotrajnom razvoju i srednjovremenskoj stabilnosti. Opseg ovakve politike smanjio se u 1980-tim i 1990-tim kad su vlade privatizirale industriju koja je bila nacionalizirana, tako da su zamjenili njezin strategijski ekonomski utjecaj korštenjem poreznog sistema i visinom kamatnih stopa. Ipak, nacionalne i lokalne vlasti vidjele su prednost u zadržavanju ključne strategijske imovine u institucijama koje nisu vođene samo stvaranjem profita i mogu uzimati sredstva i izvan javnog sektora, ali još uvijek zadržavaju određenu javnu odgovornost. Primjeri iz prošlih par godina u Ujedinjenom Kraljevstvu su i stjecanje prava britanske željezničke infrastrukturalne firme Railtrack u neprofitnu kompaniju Network Rail, i raspodjela dionica zajedničkih zgrada u “ruke društva za upravljanje”.
Sedmikrásky
Recenzije
Recenzija časopisa Variety je hvalila film:
Sale, Verona
Sale je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Nacionalizacija
Nacionalizacija u Jugoslaviji
U Federativnoj Narodnoj Republici Jugoslaviji, a potom u socijalističkoj Jugoslaviji (SFRJ), nakon 1944. godine započela je bezrezervna i sistematska haranga na sve ono što se ne uklapa u njenu ideološko-političku matricu. Nakon preuzimanja imovine Kraljevine Jugoslavije, prva se na udaru našla privatna imovina domaćih i stranih lica, koja je merama državne prinude kao što su konfiskacija, sekvestracija, agrarna reforma, kolonizacija i nacionalizacija, bez obzira na volju vlasnika i bez ikakvog obeštećenja, oduzimana i pretvarana u državnu, odnosno društvenu svojinu.
Sale, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1198 m.
Lecchi, Siena
Lecchi je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Nacionalizacija
Nacionalizacija u Jugoslaviji
Zakonom o agrarnoj reformi i kolonizaciji 1945. godine su od privatnih vlasnika (seljaci i drugi vlasnici, banke, preduzeća, akcionarska društva, crkve) u korist države oduzeti brojni zemljoradnički i nezemljoradnički posedi poljoprivrednog i šumskog zemljišta, kao i zemljišni posedi crkava, manastira, verskih ustanova i zadužbina.
Granjenal, Aramberri
Granjenal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Lecchi, Siena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 270 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 426 m.
Nacionalizacija
Nacionalizacija u Jugoslaviji
Nacionalizacija se pravdala „oduzimanje imovine ratnim profiterima“, kao i poznatim levičarskim stavom „Imovina je krađa!"
Nacionalizacijom iz 1946. godine, koja se nastavila na već uveliko sprovođenu ratnu i poratnu konfiskaciju, došlo je do podržavljenja pokretne i nepokretne imovine, kao i patenata, licenci, službenosti, rudarskih i drugih prava privatnih privrednih preduzeća u 42 privredne grane, tako da nakon toga ni jedno preduzeće koje je bilo od značaja za državu i njenu privredu, nije ostalo u privatnim rukama.
Preostala privatna preduzeća manjeg, lokalnog, značaja podržavljena su, takođe, neposredno posle toga (1948. godine) donetom novelom Zakona o nacionalizaciji, čime je okončana nacionalizacija u privredi.
Privatna svojina na nekretninama preko zakonom utvrđenog limita nije se mogla sticati ni pravnim poslom, ni nasleđivanjem niti kroz bračnu tekovinu.
Nacionalizacija se odnosila na imovinu kako fizičkih, tako i građanskopravnih lica, kako domaćih, tako i stranih, uključujući i društvene organizacije i udruženja građana.
Hrvatska
Jugoslavija je od 1947. do 1951. provela svoj prvi petogodišnji plan, a idejni tvorac plana bio je Andrija Hebrang. Agrarnom se reformom iz 1945. propisalo zavisno od kvalitete zemljišta, zemljišni maksimum od 25 do 35 hektara, a nacionalizacijom u zemljišne fondove dospijeva 390.510 ha (odnosno 7,5% hrvatskoga teritorija) od toga 160.960 hektara šume. U nacionaliziranim površinama sudjeluju s 31% konfiscirana njemačka imanja, 14,1% zemljišta u vlasništvu banaka i udruga kapitala, 13% veleposjednička imanja i 12,4% crkveni posjedi. Najviše je zemljišta nacionalizirano na području oko Osijeka i Slavonskog Broda. U državnom vlasništvu od ukupne količine nacionaliziranog zemljišta ostaje 61,7% uključivo gotovo sve šumske površine, 24,1% prelazi u ruke lokalnog stanovništva, 12,1% se podijelio kolonistima koji su uglavnom preuzimali napuštena imanja Nijemaca. Istočnu Slavoniju naseljavaju kolonisti Hrvati iz sjeverozapadnih krajeva i Dalmacije. Godine 1953. je kolektivizacija obustavljena, a većina je seljaka spremno prihvatila mogućnost istupanja iz zadruga. Država (Jugoslavija) je ograničila veličinu privatnoga posjeda na maksimalno 10 do 20 hektara, a iz novostvorenog zemljišnog fonda formira velike kombinate u društvenom vlasništvu. Takvo je ograničavanje maksimuma zemljišta onemogućavalo modernizaciju privatnih posjeda i doveo do postupnog zaostajanja sela u socijalističkoj Jugoslaviji. Taj je zemljišni maksimum ukinut 1990. godine u Hrvatskoj. Vlada HDZ, je nakon raspada Jugoslavije, nacionalizirala privatno poljoprivredno zemljište, koje nisu nacionalizirali komunisti, i obrazložila ga da vlada ima vlasništvo nad šumama, iako je njihov cilj bio samo dovršiti nacionalizaciju koju su započeli komunisti. Mnogo ove imovine je u postupku vraćanja i model se ponovo razmatra i ocjenjuje.
= Značajnije nacionalizacije prema državama =
Filipini
Tijekom vladavine Ferdinanda Marcosa, važne kompanije kao PLDT, Philippine Airlines, Meralco i Manila Hotel su nacionalizirane. Ostale komapanije su ponekad spojene s ovim kompanijama u vlasništvu države, kao i s drugim kompanijama, npr. s Napocor i Philippine National Railways, koje na svom području djelatnosti imaju monopol (izuzetek su Meralco i Manila Hotel). Danas su ove kompanije ponovo privatizirane i neke, kao PLDT and Philippine Airlines, više nemaju monopol. Druge, kao npr. Napocor koji je osnovala i ima u vlasništvu država, su u procesu privatizacije.
Francuska
Nacionalizacija u Francuskoj potječe još od vremena kraljevstva i slobodnih gradova osnovanih pod Straim režimom, npr. monopol na prodaju duhana. Telekomunikacijske kompanije u Francuskoj France Telecom i La Poste su relikti državnih poštanskih i telekomunikacijskih monopola. Nakon drugog svijetskog rata počela je pojačana nacionalizacija. Drugi val privatizacije započeo je 1982. Pariško regionalno prijevozno poduzeće, Régie Autonome des Transports Parisiens (RATP), može također biti shvaćano kao nacionalizirano poduzeće.
Indija
Nacionalizirane banke su prema nekima zaslužne, uključujući i ministra P. Chidambarama, da su pomogle spasiti Indijsku ekonomiju za vrijeme globalne ekonomske krize 2007-2009.
Kuba
Vlada Fidela Kastra postepeno je izvlastila sve privatne kompanije u stranom vlasništvu nakon Kubanske revolucije 1959. Većina od ovih kompanjia bile su u vlasništvu korporacija i osoba iz SAD. Dionice s kamatnom stopom od 4,5% preko dvadeset godina nuđene su tvrtkama iz SAD-a, ali ponudu je odbio veleposlanik SAD-a Philip Bonsal, koji je tražo komenzaciju unaprijed. Samo mala svota, 1,3 milijuna USD, je plaćena SAD-u prije nego što je suradnja prekinuta. SAD su napravile registar zahtijeva protiv Kubanske vlade, i tamo se na kraju našlo 5,911 zahtijeva kompanija. Kubanska vlada je odbila pregovarati o učinkovitoj i adekvatnoj kompenzaciji zahtjeva iz SAD-a. Vlada SAD je i dalje zahtijevala kompenaciju svojim kompanijama. Između 1966-68, Vlada Fidela Kastra nacionalizirana je sve preostale komanije u privatnom vlasništvu na Kubi, sve do uličnih prodavača.
Njemačka
Njemačke željeznice privatizirane su nakon 1. svjetskog rata. Djelomična privatizacija Deutsche Bahn je trenutačno u tijeku od 2008. Mnoge kompanije u Istočnoj Njemačkoj nacionalizirane su nakon drugog svijetskog rata. Nakon ujedinjena, agencija, Treuhand, osnovana je da ih vrati u privatno vlasništvo. Ipak, zahvaljujući strukturalnim i ekonomskim problemima nasljeđenim od prijašnjeg režima, mnoge od ovih kompanija su likvidirane.
Ujedinjeno Kraljevstvo
Sljedeće kompanije /industrije su nacionalizirane dolje navedenih godina:
Zimbabve
Druge zemlje
Denacionalizacija
U sličnom značenju koriste se i termini "reprivatizacija" i "restitucija". Denacionalizacija se u svom usko semantičkom smislu odnosi na proces inverzan nacionalizaciji, ali se u legislativi i praksi uporednog prava ovim terminom, u širem smislu, označava i dekonfiskacija i restitucija/vraćanje bivšim vlasnicima imovinskih dobara i prava podržavljenih po raznim drugim osnovama, obeštećenje za tu imovinu, kao i privatizacija državne imovine.
Denacionalizacija u zemljama bivše SFRJ
Države nastale na području bivše SFRJ, osim Srbije i Federacije Bosne i Hercegovine, tokom devedesetih godina 20-tog veka donele su svoje zakone o restituciji i obeštećenju, ali nisu još konačno sprovele te zakone, osim Slovenije koja taj proces privodi kraju.
Slovenija je Zakon o denacionalizaciji donela 1991. g.- „Uradni list“ Republike Slovenije br. 27/1991, 31/1993, 65/1998, 66/2000, kao i odluke Ustavnog suda Slovenije u br.56/92, 13/93, 24/95, 20/97, 23/97, 76/98.
Hrvatska je svoj zakon donela 1996. godine - Hrvatski „Zakon o naknadi za imovinu oduzetu za vrijeme jugoslavenske komunističke vladavine“ objavljen je u službenom glasilu Republike Hrvatske „Narodne novine“, br. 92/1996, a potom više puta menjan - »Narodne novine«, br. 92/1996., 39/1999., 42/1999., 92/1999., 43/2000, 131/2000., 27/2001, 65/2001, 118/2001. i 80/2002. Značajnu izmenu ovaj zakon je pretrpeo 1999. godine (NN 39/1999) i to ne novelom zakonodavca, već Odlukom Ustavnog suda Hrvatske broj U-I-673/1996 od 21. aprila 1999. godine. koja je ozakonjena poslednjom novelom Zakona od 5. jula 2002. godine.
U Makedoniji Zakon o denacionalizaciji usvojen je 1998. godine - „Služben vesnik na Republika Makedonija“ broj 43/2000-prečišćen tekst;
Republika Srpska je donela Zakon o vraćanju oduzete imovine i obeštećenju 2000. godine - „Službeni glasnik“ Republike Srpske, br. 13/2000, ali je isti suspendovan odlukom Visokog predstavnika za BiH.
U Federaciji Bosni i Hercegovini je sačinjen nacrt „Zakona o restituciji“ i 5. maja 2002. godine prosleđen u parlamentarnu proceduru, ali je potom povučen iz procedure radi dorade.
U Srbiji je 2006. godine usvojen Zakon o vraćanju (restituciji) imovine crkvama i verskim zajednicama i osnovana je posebna državna organizacija – Direkcija za restituciju koja sprovodi u praksi samo jedan segment denacionalizacije – vraća bez naknade oduzetu imovinu samo crkvama i verskim zajednicama, njihovim društvima i zadužbinama. Građani i svi ostali bivši vlasnici čekaju donošenje zakona o denacionalizaciji koji je u pripremi.
Denacionalizacija kao nova filizofija
Denacionalizacija nije samo pravna procedura. Ona je proces, nova filozofija koja treba da preoblikuje shvatanja o pojmu svojine i da privatnu svojinu ustoliči na mesto koje joj prirodno pripada. To je multipolaran proces koji se, kad je reč o materijalnim dobrima, tiče dobara od opšteg i zajedničkog interesa - poljoprivrednog zemljišta, šuma i šumskog zemljišta, građevinskog zemljišta, kao i objekata u državnom vlasništvu, pa i prirodnih resursa. Zato je to pitanje koje dotiče duboke korene ekonomskog i pravnog sistema jer, unekoliko, pokreće i preraspodelu dela ekonomske i društvene moći.
Svevelika Vojska Donska
Svevelika Vojska Donska, također poznata i kao Donska Republika bila je samoproglašena država donskih kozaka koja je za vrijeme građanskog rata od 1918. do 1920. postojala u dolini Dona na području današnje Rusije i dijelova Ukrajine.
Osnovana je nekoliko mjeseci nakon početka rata, odnosno nakon što su njemačke trupe iz susjedne Ukrajine svojom vojnom intervencijom likvidirale Donsku Sovjetsku Republiku. U oblasti Dona, koja je od samog početka bila jedno od glavnih uporišta antisovjetske pobune, su tada lokalni kozaci na svojoj skupštini za svog atamana proglasili bivšeg carskog generala Pjotra Krasnova, a 11. maja 1918. proglasili Sveveliku Vojsku Donsku kao jedini legitimni organ vlasti. Slično kao i Pavlo Skoropadski, kozački ataman na čelu susjedne Ukrajinske Države, Krasnov se ispočetka oslanjao na Centralne Sile, odnosno Donska Republika je bila njemački klijent. Do kraja 1918. su između dva entiteta vođeni pregovori o stvaranju eventualne federacije. Zbog toga, s druge strane, dio donskih kozaka nije htio prihvatiti novi entitet, odnosno priključio se Dobrovoljačkoj armiji Antona Denjikina, koja je nastojala obnoviti predrevolucionalni režim, odnosno nastaviti Prvi svjetski rat na strani Antante. Formacije koje su ostale vjerne Svevelikoj Vojsci su kasnije postale poznate kao Donska vojska.
Poraz Centralnih Sila krajem 1918. je doveo do kolapsa pro-njemačkih entiteta i političara, pa je tako Krasnov podnio ostavku i otišao u emigraciju u Njemačku. Novi vođe donskih kozaka su se pridružile Denjikinu, te se Donska vojska udružila sa Dobrovoljačkom armijom u Oružane snage Juga Rusije. Donska Republika je otada pa sve do 1920. godine bila dio belogardejskih teritorija poznatih kao Jug Rusije.
Donska Republika je okončana porazom bijelih u građanskom ratu, odnosno okupacijom od strane Crvene armije i njenih anarhističkih saveznika iz Revolucionarne ustaničke armije Ukrajine.
Nakon raspada SSSR je u suvremenoj Rusiji osnovano nekoliko organizacija koje njeguju tradiciju Donske Republike, pri čemu se ističu Vojno kozačko udruženje "Svevelika Vojska Donska" na čelu sa Viktorom Petrovičem Vodolackim koje okuplja od strane ruske države službeno registrirane kozake te nevladina organizacija Međunarodni savez nevladinih organizacija "Svevelika Vojska Donska" koja okuplja neregistrirane kozake na čelu sa samozvanim atamanom Nikolajem Ivanovičem Kozicinom.
Frano Lederer
Frano Lederer (Ston 1868. - Dubrovnik 1931.), hrvatski orguljaš, zborovođa i glazbeni pedagog.
Caraffa del Bianco, Reggio Calabria
Caraffa del Bianco je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 515 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 377 m.
Los Planes, Francisco Z. Mena
Los Planes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Francisco Z. Mena.
Inoc, Unirea
Inoc je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Unirea.
Los Planes, Francisco Z. Mena
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 343 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 126 m.
Inoc, Unirea
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 271 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 251 m.
Almir
(26. mart 1969.) je brazilski nogometaš.
Gallarate, Varese
Gallarate je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 50439 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 245 m.
Concepción, Motozintla
Concepción je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 709 m.
San Francisco de Leos, Aramberri
San Francisco de Leos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1497 m.
Ungureni, Gherghița
Ungureni je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Gherghița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 392 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
El Parotal, Coahuayana
El Parotal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Coahuayana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 181 m.
Viborillas, San José Iturbide
Viborillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San José Iturbide.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2100 m.
Colonia 16 de Enero 2da. Ampliación, Tula de Allende
'''Colonia 16 de Enero 2da. Ampliación''' je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tula de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2034 m.
Brazilski rat za nezavisnost
Brazilski rat za nezavisnost (portugalski: Guerra da independência do Brasil) je bio vojni sukob između novoproglašenog Brazilskog Carstva i Portugala koji se vodio od veljače 1822. godine do ožujka 1824. godine, mada je mirovni sporazum formaliziran tek 1825. godine. Rat se vodio i na kopnu i na moru, a u njemu su sudjelovali kako redovna vojska tako i civilne jedinice.
Povod ratu bilo je proglašenje brazilske nezavisnosti, koje je potaklo Portugal na povratak svoje bivše kolonije. Brazilski revolucionari su prisilnom regrutacijom civila i imigranata te novačenjem robova formirali vojsku i ratnu mornaricu. Borbe su se vodile na kopnu i na moru, točnije na područjima Bahije, Cisplatine, Rio de Janeira, Grão-Pare i Maranhãa te Pernambuca.
Sukobe su započele jedinice na ulicama većih gradova tokom 1822. godine, a sukob se brzo proširio i u unutrašnjost unatoč brzoj portugalskoj reakciji. Portugalci su uspješno ugušili borbe u nekim gradovima, poput Salvadora, Montevidea i São Luísa, međutim nisu imali uspjeha u velikoj većini drugih gradova, a velike probleme stvarala im je i gerila u ruralnim područjima. Do 1823., brazilska vojska je toliko ojačala da su nadoknadili inicijalne gubitke ljudstva i opreme. S druge strane, portugalske snage, koje su ionako bile u defenzivi, imale su sve manje ljudstva i opreme. Nadjačani na širokom teritoriju, Portugalci su odlučili ograničiti svoje djelovanje na nekoliko regionalnih središta uz obalu koja su predstavljala glavne strateške luke, a uključivala su Belém, Montevideo, Salvador i São Luís.
Brazilske trupe na moru predvodio je britanski admiral Thomas Cochrane. Novoformirana mornarica isprva je naišla na seriju problema zbog sabotaže od strane portugalskih članova posade. No, do 1823. godine mornarica je reformirana, a Portugalci su zamijenjei Brazilcima, robovima te britanskim i američkim borcima. Ova reforma uspjela je ojačati mornaricu koja je očistila obalu i izolirala portugalske trupe na kopnu. Do kraja 1823., brazilski brodovi su otjerali Portugalce i pratili ih gotovo do portugalske obale.
Nakon dvije godina rata, Brazil je izašao kao pobjednik. Sporazum iz Rio de Janeira potvrdio je brazilsku nezavisnost i dokinuo portugalski utjecaj u Amerikama. Službene statistike vezane uz rat ostaju nejasne i nepouzdane zbog nedostatka vjerodostojnih izvora, a numeričke procjene temelje se na suvremenim analizama.
Ada, Minnesota
Ejda je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.707, što je 50 (3,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
La Piedad, Guadalupe y Calvo
La Piedad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2428 m.
Rebersburg, Pennsylvania
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 494, što je 2 (0,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Miramar, Yecuatla
Miramar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Yecuatla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 88 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 993 m.
Kija Kockar
Kristina Kockar (Zrenjanin, 26. 5. 1989) srpska je pevačica, spisateljica i javna ličnost. Bivša je stjuardesa i pobednica prve sezone rijaliti programa Zadruga koji se emitovao na RTV Pink.
Biografija
Kristina Kockar je rođena 26. maja 1989. godine u Zrenjaninu, gde je odrasla. Pohađala je Zrenjaninsku gimnaziju, nakon koje je završila Visoku hotelijersku školu u Beogradu. Radila je kao stjuardesa u Er Pinku, Er Srbiji i Etihad ervejzu. Postala je poznata nakon što je ušla u rijaliti program Zadruga, gde ju je njen suprug, pevač Slobodan Radanović javno varao sa Lunom Đogani. Dana 20. juna 2018. godine pobedila je u rijalitiju i osvojila nagradu od 50.000 evra.
Bošnjane (Rača)
Bošnjane je naselje u Srbiji u opštini Rača u Šumadijskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 498 stanovnika.
Kija Kockar
Biografija
Kockareva je odlučila da počne da se bavi muzikom te je svoju prvu pesmu Ne vraćam se na staro uradila sa Ministarkama i objavila je 20. jula 2018. Svoju sledeću pesmu Poptis objavila je 6. septembra 2018.
Knjigu Moj potpis, u kojoj opisuje mučne scene iz detinjstva, svađe njenih roditelja, nasilje u porodici, tajne u braku sa Slobodanom Radanovićem, kao i bolesti za koju se nada da je na vreme otkrila, objavila je 22. oktobra 2018. godine. Krajem oktobra 2018, Kockareva postaje stručni član žirija u petoj sezoni takmičenja Pinkove zvezdice (All Stars) na kojem su učestvovali neki od takmičara iz prethodne četiri sezone.
Bošnjane (Rača)
Demografija
U naselju Bošnjane živi 457 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 45,2 godina (43,6 kod muškaraca i 46,9 kod žena). U naselju ima 176 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,18.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Scatoleri, Cuneo
Scatoleri je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 287 m.
Los Caballos, El Fuerte
Los Caballos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Castelnuovo di Farfa, Rieti
Castelnuovo di Farfa je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 612 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 355 m.
Palos Caídos, Guadalupe y Calvo
Palos Caídos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2660 m.
Mártires de Rancho Nuevo, Francisco Z. Mena
Mártires de Rancho Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Francisco Z. Mena.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 271 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 225 m.
Pozo del Solimán, Irapuato
Pozo del Solimán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Daniel da Silva
(27. juni 1973.) je brazilski nogometaš.
Kilómetro 5, Gasera, Tula de Allende
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2083 m.
Norbulingka
Norbulingka (tibetski: ནོར་བུ་གླིང་ཀ་, Nor-bu-gling-ka; kineski: 羅布林卡, što znači "Park blaga") je palača i pripadajući park u Lhasi (Tibet). Izgrađena je 1755. godine kao ljetna rezidencija Dalaj Lama, što je i ostala sve do kineskog progona 14. Dalaj Lame 1959. godine, nakon kineske invazije. Zbog toga je palača Norbulngka dodana drugim povijesnim spomenicima Lhase (Palača Potala i samostan Jokhang), na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2001. godine kao "jedinstven primjer tibetanske arhitekture, velikog povijesnog i vjerskog značaja". mini|lijevo| Ulaz u najstariju palaču Gesang mini|lijevo| Paviljon u Norbulingki mini|lijevo| Festival Sho Dun
Izgradnja palače Norbulingka započela je izgradnjom Uya palače 1751. godine, 7. Dalaj Lame, koju su slijedeći Dalaj Lame nastavili dograđivati izgradnjom paviljona i dvorana. Uskoro je postala ​​ljetnikovac i drugo vjersko, političko i kulturno središte Tibeta, nakon Potala palače. Nalazi se na obali rijeke Lhasa oko 2 km zapadno od palače Potala i smatra se za najveći park u Tibetu. Sastoji se od velikog vrta s nekoliko palača, dvorana i paviljona, na površini od oko 36 hektara (s 374 prostorije). Područje se sastoji od pet dijelova:
Od 1959. godine, Norbulingkom je upravljalo Povjerenstvo ministarstva kulture pod Prijelaznim uredom autonomne regije Tibeta, a kasnije izravno Ured za upravljenje kulturnom baštinom.
Tijekom ljetnih i jesenjih mjeseci parkovi u Tibetu, uključujući Norbulinka park, postaju mjesto plesa, pjevanja i glazbenih festivala, tako se u Norbulingki održava anualni Sho Dun ili "Festival jogurta".
Émerson Carvalho da Silva
(5. januar 1975.) je brazilski nogometaš.
El Zapotal, Coahuayana
El Zapotal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Coahuayana.
El Mezquital, San José Iturbide
El Mezquital je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San José Iturbide.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2146 m.
Weber Im Moos, Bolzano
Weber Im Moos je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1115 m.
Bertoni, Piacenza
Bertoni je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Independența, Gherghița
Independența je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Gherghița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 223 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
Nikša Marinović
Nikša Marinović (Dubrovnik, 24. svibnja 1974.) hrvatski je kazališni, filmski i televizijski glumac.
Životopis
Rođen u Dubrovniku, a u Zagrebu je završio osnovno i srednjoškolsko obrazovanje. Na Akademiji dramskih umjetnosti u Zagrebu diplomirao je 2001. godine.
Stalni je član glumačkog ansambla Teatra &td od 2003. godine.