cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kraljevina Crna Gora
Državno uređenje
Monarh (knez, kasnije kralj) je bio i vrhovni zapovjednik oružnih snaga (vojska, policija i žandarmerija) i ličnost koja je odlučivala o objavi rata i savezništvima. Monarh je imao ovlašćenja da jedini saziva i raspušta parlament i da postavlja državno činovništvo, ministre i sudije. Prema Ustavu, kojeg je donio (oktroirao) Nikola I. kao vladar nije mogao biti podvrgnut nikakvoj odgovornosti.
Zakonodavstvo su činili monarh i parlament.
Crnogorska narodna skupština, na osnovu Ustava, prvi put je konstituisana oktobra 1906. godine. Ona je imala ustavne, definisane relacije spram monarha, na način da ni jedan zakon u državi nije mogao biti izdat, ukinut i promijenjen bez njenog odobrenja. Monarh takođe nije mogao samostalno donijeti odluku o ustanovljenju i/ili izmjeni poreza, o zaduženju u inostranstvu, niti samostalo usvajati državni proračun, bez saglasnosti parlamenta. Na drugoj strani, crnogorski parlament nije imao pravo zakonske inicijative, niti je zakon uopšte bio usvojen dok ga monarh ne verifikuje. Parlament takođe nije mogao da pozove na političku odgovornost ministre ili vladu (Ministarski savjet) u cjelini, jer ih je mogao opozvati jedino monarh.
Ministarski savjet Crne Gore(Vlada) je kao dio izvršne vlasti u potpunosti zavisilo od monarha. Ministarski savjet se uglavnom sastojalo od šest resora: Ministarstvo vojno, Ministarstvo inostranih poslova, Ministarstvo pravosuđa, Ministarstvo prosvjete i crkvenih djela, Ministarstvo unutarnjih poslova i Ministarstvo financija i graditeljstva.
Državni savjet) je bio sastavljen od šestorice monarhovih izabranika koje je imenovao ukazom. Po Ustavu je Državni savjet bio najviše uprvno tijelo s ovlašćenima svojevrsnog upravnog suda za disciplinske prekršaje dužnosnika i prodaju nepokretnosti koje su pripadale lokalnim organima vlasti; ovaj organ je bio pravni savjetodavac vladara i parlamenta kod usvajanja zakona, a odluke su mu bile punomoćne tek po monarhovom verifikovanju.
Ustav Knjaževine Crne Gore iz decembra 1905. je donesen, smatra se, pod pritiskom spoljnih okolnosti. U Carskoj Rusiji, crnogorskom istorijskom savezniku, su se zbile ustavne reforme i oktobra 1905. dozvoljeno je formiranje ruskog narodnog parlamenta (Duma). Crna Gora nije, uz Osmansko Carstvo, željela ostati jedina zemlja u Evropi bez ustava i parlamenta. Knez Nikola je Ustav oktroisao i prije izbornog sazivanja Crnogorske narodne skupštine a parlament na svojim zasjedanjima nije uopšte raspravljao o njemu.
Dubrava (Ljevoča)
Dubrava je naseljeno mjesto u okrugu Ljevoča, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Frashëri (porodica)
Porodica Frashëri je najbolje poznata po trojici braće koja su sudjelovala u Albanskom narodnom preporodu. Prezime dobivaju po selu u kojem su rođeni, Frašer. Svetrojica su odrasli u Istanbulu i razvili su karijere u Osmanskom carstvu. Frashër je brdsko selo na jugo–istočnoj Albaniji. Nalazi se između Korče i Përmeta i pripada Oblasti Parmet. Selo se nalazi na 1.030 metara nadmorne visine i u njemu živi 387 stanovnika u 2011. Grčka granica se nalazi oko 37 kilometara od sela. Sem Korče, najveći grad u blizini je Đirokastra.
Dubrava (Ljevoča)
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 342 stanovnika.
Frashëri (porodica)
Članovi obitelji
Najpoznatiji ogranak :
Iz iste porodice, drugi ogranak porodice Frashëri :
Treći ogranak iste porodice :
Lizip
200px|thumb| [[Apoksiomen, 2,05 m visoka rimska mramorna kopija brončanog originala iz 320. pne. Vatikanski muzej, Rim. ]] Lizip (grč. Lýsippos) je bio grčki kipar iz Sikiona, aktivan u drugoj polovici 4. st. pne. Dvorski kipar Aleksandra III. Velikog i autor kanona proporcija ljudskog tijela helenističkog doba.
Biografija
Lizip je rođen u Sikionu u drugoj polovici 4. st. Postao je službeni kipar vladajuće Makedonske dinastije u Grčkoj i pratio je osvajanja Aleksandra Velikog. Djelovao je na najvećem području na kojemu je ikad djelovao jedan antički kipar – od Peloponeza, Makedonije do Akarnanije. Okružen brojnim sinovima i učenicima posvuda je nametnuo svoj izraz.
Bio je posljednji veliki kipar grčke umjetnosti. Odmah nakon njegove smrti njegovi sljedbenici otvaraju školu na Rodu gdje teže nadmašiti svog učitelja, ako ne vještinom, onda veličinom. Haret iz Linda stvara brončanu skulpturu Kolosa na ulazu u luku, visoku 32 m – jedno od 7. svjetskih čuda.
Djela
Njegov Apoksiomen (Strugač) je skulptura elegantna atleta, vitkih udova i male glave, koji struže ulje s tijela, snažno je utjecao na kipare njegovog vremena. Apoksiomen je bio veliki korak u osvajanju prostora jer atleta drži ruke potpuno ispružene ispred tijela. Figura koju je izrazito teško bilo napraviti i u bronci, i u kamenu.
Reljef Kairosa (Bog sretnog trenutka) pronađen u Trogiru, zbog slobode izraza i originalne kompozicije, smatra se za njegov rad, ili u najmanju ruku djelo njegove škole. Također Apoksiomen iz Lošinja, pronađen u blizini obale Malog Lošinja 1996. g., smatra se za njegov djelo. U slučaju da je to istina to bi bio jedini njegov sačuvani original u bronci.
Opština Bacadéhuachi, Sonora
Bacadéhuachi je opština u Meksiku, u saveznoj državi Sonora. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 885 m.
Palo Alto, Apaseo el Alto
Palo Alto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Apaseo el Alto.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2152 m.
Ciccioni, Savona
Ciccioni je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 258 m.
Nikolaj Batalov
Nikolaj Petrovič Batalov (Николай Петрович Бата́лов; 6. decembar 1899 - 10. novembar 1937) bio je ruski i sovjetski kazališni i filmski glumac, poznat po nastupima u nekim od najznačajnijih ostvarenja u prve dvije decenije sovjetske kinematografije.
Budizam u Japanu
Budizam u Japanu je jedna od vodećih religija, kojoj pripada 34% stanovništva.
Nikolaj Batalov
Prije nego što je počeo studirati glumu, kao adolescent se bavio fudbalom. Godine 1916. se priključio Moskovskom hudožestvenom teatru gdje je upoznao glumicu Oljgu Androvskaju s kojom se oženio. Godine 1923. je na snimanju svoje prve filmske uloge - crvenoarmejca Gusjeva u SF-spektaklu Aelita, obolio od tuberkuloze koja će mučiti do kraja života. Usprkos toga je odigrao niz antologijskih uloga, uključujući i ulogu Sergejeva, načelnika dječje komune u Putjovka v zižnj, prvom sovjetskom zvučnom filmu. Posljednje dvije godine života je proveo u sanatorijima u SSSR i inozemstvu.
Budizam u Japanu
Budizam u Japan prvo stiže iz Koreje polovinom 6. veka, a sredinom 7. veka je preuzet iz Kine, kao forma državne religije. Budizam je služio kao sredstvo preko kojeg je kineska kultura postepeno prihvatana, prilagođavana japanskim uslovima, da bi potom izrasla u karakteristične japanske forme.
Obraćanje kraljice Suiko (592—628) koja je postala budistička monahinja, i njenog nećaka, princa Šotokua (573—621), predstavlja početak uspona japanskog budizma. U narednom prediodu, budizam je bio državna religija uz podršku carske vlade. Tokom šogunata Kamakura (1185—1333), budizam se proširio među japanskim stanovništvom u obliku amidizma, ili čiste zemlje (Jodo-shu). U Japanu je institucionalizovanje budizma u nacionalnu religiju povezano s Ničirenovom reformom u 13. veku. Tokugava šoguni (1600—1868) koji su preselili svoju prestonicu u Edo (Tokio), i sami su bili pristalice Jodo-shu-a. Tokugavine Uredbe (1610—1615) proglasile su budizam jednakim zvaničnom šintoizmu, stavljajući ga pod potpunu državnu kontrolu. Tokom Meiđi epohe (1868—1912), mirni suživot budizma i šintoizma eksalirao je krvavim progonima.
U istoriji japanskog budizma žene su igrale važnu ulogu. Od prvih monahinja u 6. veku do predvodnica reformi u savremenom Japanu, monahinje su davale značajan doprinos oblikovanju japanskog budizma.
Budizam u Japanu podeljen na brojne škole, znatno više od drugih religijskih organizacija - bilo ih je 162 prema popisu iz 1970. godine. Zen je jedna od najpoznatijih formi japanskog budizma na zapadu. Jedine dve zen škole kod kojih je predaja neprekinuta, soto i rinzai, spadaju među najuticajnije budističke škole u Japanu, sa 2.5, odnosno 7 miliona sledbenika. Šugendo je izrazito asketski oblik budizma, specifičan za Japan, a zasniva se na obožavanju planina.
Dolazak budizma
thumb|right|Hram [[Rinzai škole, kod Kjota.]]
Prema tradiciji, budizam je stigao u Japan iz Koreje, između 538. i 552. godine. Hronike Japana beleže formalni dolazak budizma 552. godine, kada je korejski kralj Pekče tražio savez japanskog cara Kinmeija, poslavši mu kip Bude, budistički spise i ceremonijalne ornamente na poklon, praćene pismom u kome ga obaveštava da ti simboli predstavljaju moćnu novu religiju koja bi caru mogla obezbediti materijalne i duhovne blagodeti.
Uvođenje budizma izazvalo je otpor autohtone vere, koju su budisti nazivali šinto ("put bogova"). Dok su korejski budisti u velikoj meri prihvatili obožavanje Bude umesto šintoističkih božanstava, japanski klanovi i sveštenici šinto tradicije pružili su snažan otpor budizmu. Poseban otpor su pružali pripadnici klana Mononobe, moćna porodica sa carskog dvora, koji su bili protivnici budizma i kralja Pekče. Druga uticajna porodica sa carskog dvora, klan Soga, je podržavala budizam. Dva klana sukobljavala su se oko kontrole nad carstvom. Pro-budistički klan Soga je pobedio, osiguravši odobrenje dvora za probno obožavanje lika Bude. Ova pobeda stvorila je privid trijumfa nove religije. Međutim, izbila je epidemija kuge, što je protumačeno kao gnev domaćih bogova, pa je kip Bude bačen u kanal.
Oko 30 godina posle dolaska budizma u Japan, devojka po imenu Zenšin-ni je rešila da postane monahinja, te je otišla u Koreju da se zamonaši, sa još dve devojke. U Japan su se vratile 590. i nastanile u hramu Sakura-đi, u današnjoj pokrajini Nara, kao prve budističke monahinje u Japanu. Od tada monahinje igraju bitnu ulogu u učvršćivanju budizma u Japanu.
Sa dolaskom pro-budistički orijentisanog cara na presto (Jomej, vladao 585-587), iz klana Soga, budizam je promovisan u primarnu veru japanske države, što je pozicija na kojoj je ostao narednih 1 200 godina.
Budistički princ Šotoku
Klan Soga podržavao je i carskog Princ Šotoku (574—622), koji se obično smatra „utemeljiteljem“ japanskog budizma. Njemu se pripisuju zasluge za stvaranje jake centralizovane državne vlasti i prvog ustava u Japanu. Pod njegovim moćnim pokroviteljstvom, procvetalo je proučavanje budizma i budistička umetnost. Šotoku je preneo budizam iz Kine, zajedno sa onim što je bilo najbolje u kineskoj kulturi. Odaslao je monahe u Kinu da proučavaju ne samo kineski budizam, već i umetnost, kaligrafiju, muziku, politiku i tehnologiju, konfučijanizam i taoizam. Ono što su monasi naučili poneli su natrag u svoju zemlju i prilagodili da odgovara potrebama Japanaca. Tako je preko budizma kineska kultura uopšte - umetnost, politička filozofija, tehnologija, medicina i pismenost - preneta u Japan. Tako je kineska kultura bila temelj na kojem su Japanci izgradili svoju specifičnu kulturu.
Godine 605. Šotoku je dao Japanu prvi pisani ustav, prožet budističkim etičkim principima i koji je snažno uticao na kasniju političku misao. Takođe je napisao nekoliko komentara komplikovanih budističkih tekstova i budizmu podario pravno priznanje. Princ je budizmu dao pravni status, a 607. osnovao hramski kompleks Horju-đi, 12 kilometara od Carske prestonice Nare. Istovremeno, on je proklamovao obavezu poštovanja japanskih šinto bogova.
U uvođenju budizma u Japan, princ Šotoku se oslonio na monahinje. Od sedam hramova za koje se tvrdi da ih je podigao, pet su bili ženski. Najčuveniji među njima je Ćugu-đi, koji još uvek postoji u Nari pored Horju-dija, odgovarajućeg muškog hrama.
U 7. veku budizam u Japanu je bio u usponu. 623. godine je već bilo 569 monahinja i 816 monaha u Japanu. Samo pola veka kasnije, 674. godine, zapisi govore da je car Temu okupio oko 24 000 monahinja za jednu ceremoniju.
Nara period: državna religija
thumb|[[Daibutsu (veliki Buda), Kamakura.]]
U periodu Nare (710—784/794) Japan organizovano uči od Kine. Tokom perioda Nare, iz Kine u Japan je preneto šest budističkih škola, i sve su ostvarile podršku carske vlade. Za svaku školu se vezuju dva datuma: prenošenje učenja iz Kine, i formalno proglašenje škole u Japanu: đođiću (625.), sanron (625.), kegon (736,740.), ritsu (738,754.), hoso (654,661.) i kuša (658, 736.). Škole đođicu, kuša i ritsu, pripadale su teravada tradiciji, dok su sanron, hoso i kegon bile deo mahajane. Ovih šest škola obuhvatalo je sve važnije tokove budističke misli. Škole Nare su uglavnom bile vezane za monahe i vladajuću elitu, no ipak su bile važna osnova za dalji razvoj budizma u Japanu. Tri od pomenutih šest škola, hoso, kegon i ritsu, i danas postoje.
Tokom 8. veka, budizam je postao državna religija. 741. godine car Šomu je uspostavio nacionalnu mrežu pokrajinskih hramova i manastira (kokubunji), koju je finansirala država. Sve ove hramove je povezivao veliki budistički centar Todaidži, gde se nalazio Daibutsu (veliki Buda), kao i hram izgrađen 745. godine. Todaidži je bio administrativno i geografsko uporište kokubunji sistema, kao i versko središte države. U hramovima su monasi i monahinje svakodnevno recitovali budističke tekstove radi zaštite države. Država je imala suverenu kontrolu nad statusom monaha i monahinja, prema kaznenom kodeksu poznatom kao sistem ricurio. Nara budizam predstavlja jednu aristokratsku religiju, sa monaštvom koje je uglavnom vezano za manastire i carski dvor.
Nara budizam je čuven zbog svoje filozofije, pošto su svi oblici budističke filozofije, koji su postojali u tradicijama Kine i Koreje, negovani i u ovim školama. Nara škole su takođe čuvene zbog hramske umetnosti i arhitekture.
Heian period: tendai i šingon škola
Car Kamu je 784. godine preselio prestonicu iz Nare u današnji Kjoto (tada Heian-kjo), započevši time period Heiana (794—1185). Tako se carski dvor nakratko oslobodio budističkog uticaja, usled rastućeg broja moćnih budističkih hramova u Nari. Ovo je takođe podstaklo obnovu budizma u IX veku, pod uticajem iz Kine. Većina religijskih inovacija u Japanu tokom heian perioda direktno su povezane sa strujanjima unutar kineskog budizma.
Šingon škola insistira na učenjima i praksama ezoteričnog budizma, koje svoje poreklo vode iz indijske budističke tantre. Tako šingon učenje budizam deli na egzoterični (ili javni) i ezoterični (ili tajni). Egzoterična učenja su slična kao u većini drugih budističkih formi i smatraju se nepotpunom verzijom celokupne istine. U skladu sa tim, šingon učenje je krajnje simbolično i predstavlja verovatno najkompleksniju formu japanskog budizma.
Središnji tekst tendai tradicije (u Kini nastalo kao tientai) jeste Lotos sutra, koju smatraju za najviše Budino učenje. Saičo je sva tumačenja ovog teksta, izuzev svoga, smatrao pogrešnim. Posle heian perioda tendai škola postala je značajnija od šingon škole, zbog svoga uticaja na stvaranje specifično japanskih formi budizma, jer su tvorci Kamakura škola bili tendai monasi. Za Saičoa, tendai škola bila je superiorna u odnosu na druge oblike budizma, dok je jedan od njegovih snova bio da osnuje središte tendai zaređenja u Japanu po ugledu na tientai tradiciju koju je proučavao u Kini. Zbog protivljenja drugih Nara škola, država nije dala dozvolu za podizanje takvog centra još nekoliko godina posle Saičove smrti.
Tendai i šingon su se brzo degenerisale usled materijalnog obilja, slično dekadenciji Nara škola, protiv kojih su se u početku pobunile. Šingon je postao složen ritualni sistem za bogate, fokusiran na pogrebne obrede, dok je tendai uspostavio politički uticaj u prestonici Heian-kjo, u podnožju planine Hiei, središta tendai pokreta.
U želji da obezbede jedinstvo religije, Japanci su pokušali stopiti šinto i budizam, iz čega je nastao šinbucu šugo. Primera radi, lokalni kamiji (duhovi) su prihvaćeni kao zaštitnici budističkih hramova i manastira, a Kukai je prihvatio božanstvo Inari za zaštitnika budističkog hrama Todži. Izgradnja budističkih u blizini šinto hramova budističkim sveštenicima je dala mogućnost da izvode ceremonije za prosvetljenje kamija. Ovaj sinkretizam je kulminirao teorijom hondži suidžaku, u okviru koje su kamiji izjednačeni sa Budom i bodisatvom. U sistemu rjobo šintoa, boginja sunca Amaterasu identitikovana ja kao Buda Dainiči, koji se tradicionalno vezuje za sunce.
Kamakura period: reformske sekte
thumb|[[Mugai Nyodai|Mugai Njodai (1223—1298), prva žena zen učitelj na svetu.]]
Tokom Kamakura peroda (1185—1333) došlo je premeštanja prestonice iz Heian-kjoa u Kamakuru i uspostave vojne vladavine šoguna. Glavna obeležja ovog doba su prirodne katastrofe, građanski ratovi, i spoznaja da je darma u stadijumu dekadencije, što je izrazito uticalo na veru Japana. Nova prestonica je bila pod pokroviteljstvom novonastale ratničke kaste (samuraji), predvođene feudalnim zemljoposednicima (daimjo). Najmoćniji daimjo - Minamoto Joritomo - izašao je kao pobednik iz dvadesetogodišnjeg građanskog rata i prisilio cara da ga proglasi za šoguna. Od tada pa do 1868. Japanom je vladala serija šoguna, naslednih vojnih vladara, koji su držali svu vojnu i političku moć, dok su car i njegov dvor držani u izolaciji u carskim palatama u Heian-kjou.
Tiburon, California
Tiburon je gradić u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 8.962 stanovnika.
Budizam u Japanu
Kamakura period: reformske sekte
Premeštanje političke moći imalo je dve direktne posledice po japanski budizam: prvo, propadanje dvorskog plemstva u velikoj meri je ograničilo podršku carskog dvora tendai i šingom školama; drugo, nasilje i nesigurnost u ovom periodu dali su novu energiju budistima da uobliče učenje i praksu za nove okolnosti, koji nisu bili puka kopija do kineskih budističkih tradicija. Budistička teorija u osnovi ovih promena bila je „opadanje darme“, za koju je jedan od izvora bila i Lotos sutra. Ova teorija pretpostavlja tri stupnja degeneracije Budine darme:
21 Jump Street (film)
Na tajnom zadatku američka je akciona komedija u režiji Fila Lorda i Kristofera Milera, u kojoj glavne uloge tumače Džona Hil i Čening Tejtum, koji su ujedno i izvršni producenti filma. Autor scenarija je Majkl Bekol, dok je na pisanju filmske priče pored njega učestvovao i Džona Hil.
Cismon del Grappa, Vicenza
Cismon del Grappa je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
21 Jump Street (film)
Kao adaptacija istoimene televizijske serije iz 1987, film prati dvojicu policajaca koji su primorani da se vrate u srednju školu kada ih postave na tajni zadatak čiji je cilj suzbijanje prodaje novih sintetičkih droga i hapšenje glavnog dobavljača. Film je premijerno prikazan 16. marta 2012. godine, od strane produkcijske kuće Kolambija pikčers i Metro-Goldvin-Majer i doživeo je kritički i komercijalni uspeh. Nastavak pod nazivom Na tajnom zadatku: Povratak na koledž u bioskopima se našao 13. juna 2014, a najavljeno je i snimanje trećeg dela 23 Jump Street.
Budizam u Japanu
Kamakura period: reformske sekte
U Japanu su razvijeni novi oblici budizma, da pomognu bićima u postizanju probuđenja u razdoblju kraja darme. Takođe, u ovom razdoblju, zahvaljujući nastojanjima japanskih monaha Eisaja i Dogena, zen je iz Kine uveden u Japan. Novi oblici budizma bili su rinzai i soto zen škole, koje su osnovali Eisai (1141—1215) i Dogen (1200—1253), škola čiste zemlje (jodošu), koju je osnovao Honen (1133—1212), škola istinske čiste zemlje (jodo šinšu), koju je osnovao Šinran (1173—1262) i ničiren škola (ničiren šu), čiji je osnivač Ničiren (1222—1263). Svi ovi reformatori imali su dve zajedničke pretpostavke: pošto su u dobu propasti sve institucije, uključujući i budizam, iskvarene i nisu u stanju da čoveku pomognu u postizanju probuđenja, pošto ljudskom prirodom vladaju egoizam i strast, kompleksnost budističkog učenja mora biti pojednostavljena da bi pomogli ljudima rođenim u ovom izopačenom periodu.
Cismon del Grappa, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 592 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 206 m.
21 Jump Street (film)
Radnja filma
Godine 2005, odličan učenik Šmit (Džona Hil) i popularani sportista Greg Jenko (Čening Tejtum) propuštaju svoju školsku maturu. Sedam godina kasnije njih dvojica se sreću na Policijskoj akademiji i postaju čvrsti prijatelji i partneri u patroli na biciklu. Oni kreću u akciju hapšenja Dominga (DeRej Dejvis), vođe jedne moto bande, ali su prinuđeni da ga puste nakon što mu nisu pročitali prava.
Budizam u Japanu
Kamakura period: reformske sekte
U skladu sa ovim, Eisai je učio da je praktikovanje koan meditacije najbolji metod dostizanja probuđenja, uz ignorisanje „reči i slova“ budističkog učenja i rituala. Pod Eisaijevim uticajem, šoguni su blagonaklono primili zen i tako je započeo njegov dugovečni savez sa samurajima i patriotskim interesima.
Dogen je sveo budizam na praktikovanje zazena ili „sedeće meditacije“, u kojem se svesni tok sadržaja uma posmatra bez zaustavljanja na bilo kojem pojedinačnom predmetu, sve dok se ne smiri i ne skoncentriše, ne doživljavajući više nikakvo spoljašnje uplitanje. U ovom stanju je moguće doživeti probuđenje. Za Honena je praktikovanje budizma u mappo dobu značilo uzimanje Amida Bude (japanski oblik Amite) za utočište i težiti preporađanju u čistoj zemlji praktikovanjem nembutsua ili razmišljanja o Budi, što u jodo šu učenju znači neprekidno ponavljanje formule „nanni aniida biitsu“ („uzimam utočište u Amida Budi“) kako bi se izazvala nepokolebljiva vera u "izvorni zavet" Amide i tako sva svesna bića prenela u čistu zemlju. Honen je verovao da je ovo „laki put“, jedina mogućnost u tom dobu. Prema Šinranu, budizam znači „veru“ ili "poverenje" u zavet, "drugu moć" Amida Bude da sva bića povede u čistu zemlju, a nepoverenje u sopstvene napore da se probuđenje postigne tradicionalnim oblicima meditacije.
21 Jump Street (film)
Radnja filma
Posle neuspelog hapšenja kapetan Dikson (Ajs Kjub) daje im nove identitete i šalje ih u srednju školu da spreče širenje sintetičke droge koja se zove HFS. Posle dobijanja novih identiteta, Šmit i Jenko su upisani u razrede u koje su se loše uklopili. Šmit dobija prednost u vezi informacija o HFS od drugarice Moli (Bri Larson) i on i Jenko upoznaju glavnog dilera škole Erika (Dejv Franko). Dok su bili pod dejstvom droge, dvojac otkriva koliko se škola promenila od kako su je napustili: Šmit koji se predstavio kao inteligentan je popularan u društvu, dok je Jenko, sportski tip koji je u njegovo vreme bio uvek u centru pažnje sada totalno nepoželjan.
Budizam u Japanu
Kamakura period: reformske sekte
Ničiren je praktikovanje budizma sveo na poverenje u Lotos sutru, koju je smatrao krajnjom mudrošću Budinom. Pošto je Budina mudrost otelovljena u tekstu, jedino što sledbenici treba rade jeste da imaju u njega poverenje dok recituju "namu myoho renge kyo" ("uzimam utočište u Sutri lotosa dobrog zakona"). Za Ničirenovu reformu u Japanu od odlučujućeg značaja bilo je sekularizovanje klera. U nekolicini reformisanih sekti došlo je do uklanjanja celibata i uvođenja ženidbe u kler.
Ovakvim reformama budizam je privukao pažnju ogromnog broja Japanaca, pa ovim pokretima pripada većina sledbenika u Japanu. Posle njih, nijedna značajnija škola nije se pojavila sve do tokugava perioda.
21 Jump Street (film)
Radnja filma
Erik počinje da se dopada Šmitu, koji počinje ozbiljno da se interesuje za Moli, dok Jenko postaje prijatelj sa studentima u svojoj klasi.
Budizam u Japanu
Period Ašikaga: borbe za prevlast
Period Ašikaga (1336—1537) obeležen je borbama za prevlast unutar vojne vlade (bakufu), epidemijama, glađu, pobunama i ustancima seljaka i vernika, i razarajućim ratom koji se naziva Onin (1467—1478).
21 Jump Street (film)
Radnja filma
Šmit i Jenko prate Erika do razmene novca sa distributerima HFS, moto bande iz parka, i nastaje potera na autoputu.
Budizam u Japanu
Period Ašikaga: borbe za prevlast
Iako u ovom periodu nije osnovana nijedna nova značajna budistička škola, one postojeće bile su u međusobnim trvenjima, koja su povremeno rezultovala i oružanim sukobima. Ničirenovi sledbenici organizovali su oružani ustanak kako bi se oslobodili ugnjetavanja vlasti, dok su se sledbenici jodo šinsua pobunili u regiji Kaga 1487. i čak uspeli da privremeno uspostave sopstvenu vlast. Jodo šinšu sekta je, međutim, degradirala u stanje okoštalosti, a zatim se pocepala na nekoliko grupacija, sve dok Renijo (1415—1499) nije uspešno sproveo reformske mere. Renijo je bio šesta glava Hongaji ogranka jodo šinšua i uspešno je ponovo ojačao zajednicu sistematizovanjem ritualne prakse i eliminisanjem jeresi. 1571. feudalni veleposednik Oda Nobunaga (1534—1582) uništio je kompleks hramova Enrijakudži na pianini Hiei. Hramovi Enrijakudžija bili su uporište budističke sekte tendai, uticajne na političkom planu, delom zbog svojih važnih zemljišnih poseda ali i zato jer su u redovima svojih patrona imali mnoštvo plemića i monaha-ratnika. Budistički sveštenici i manastiri na planinama Hiei i Koia nastavili su da se odupiru Odinim pokušajima uspostavljanja nacionalnog ujedinjavanja, zbog čega su bili izloženi progonu. Istovremeno, hrišćanstvo je ohrabrivano kao način suprostavljanja budističkom uticaju. Uprkos pomenutom ugnjetavanju, period Ašikaga poznat je po verskom i kulturnom prosperitetu koji se povezuje s budizmom. Mešavina zena i verske tradicije čiste zemlje, u kombinaciji sa kineskom estetikom, doprinela je razvoju tehnike aranžiranja cveća, ceremonije čaja, kaligrafije i no drame.
Nacionalni spomenici u Srpcu
Na listi nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine za opštinu Srbac se nalaze slijedeći spomenici:
Budizam u Japanu
Tokugava period: državna birokratija
mini|[[Obaku zen hram u Kjotu.]] Tokugava Ijejasu i njegovi naslednici, tokom perioda Tokugava (1603—1868), dovršili su proces ujedinjenja Japana započet u 16. veku i obnovili šogunat. Politika dinastije težila je uklanjanju stranih faktora, što je podrazumevalo zabranu hrišćanstva i zatvaranje Japana prema svetu. Tokugava je bio period mira i reda, koji karakterišu postojanost i konzervativizam.
Osnovni element Tokugava politike bila je eliminacija političke i vojne moći budizma, koja je doprinela podeli zemlje na zaraćene frakcije tokom dva i po veka. No, budizam kao religija korišćen je pod patronatom Tokugava vlasti kao sredstvo ujedinjenja zemlje i odupiranja hrišćanstvu, koje su doneli jezuitski misionari 1549. godine. Hrišćanstvo u Japanu je od 1612. zabranjena religija, a budizam je postao jedno od vladinih oružja kako bi se ova zabrana sprovela u delo.
1635. godine, započet je državni danka sistem podrške hramovima koji je Japance zakonom vezao za budizam, dok je budističku veru pretvorio u produženu ruku države. Svi članovi porodice morali da se registruju kao budistički vernici, da tu beleži svoja rodenja i smrti, a sahrane i pomene mrtvima su morali vršiti u budističkim hramovima. Takođe su morali svake godine vaditi potvrdu da su nevini po pitanju hrišćanstva i biti podvrgavani propitivanju hramskog sveštenika. Državni novac priticao je u hramove, na račun njihove autonomije i vitalnosti, dok je budističko sveštenstvo postalo skoro isto što i vladina birokratija.
21 Jump Street (film)
Radnja filma
Šmit i Jenko saznaju da je dobavljač HFS-a profesor fizičkog vaspitanja (Rob Rigl). On im kaže da je napravio drogu slučajno i počeo da je prodaje studentima i da je uhvatio Erika kako puši marihuanu, tako da je bio u stanju da ga ucenjuje da bi postao njegov diler.
Duo uspešno uspeva da razotrije i prikupi potrebne dokaze za hapšenje Erika i profesora fizičkog i dobijaju pohvale od svojih kolega dok im kapetan Dikson dodeljuje novi zadatak.
Produkcija
U maju 2008. godine, Kolumbija Pikčrs potvrdila je da je filmska adaptacija serije u fazi razvoja. Džona Hil prepisao je postojeću skriptu od scenariste Džoa Gazama. Film je sniman u i oko grada Metairi, Luiziana (predgrađe Nju Orleansa), iako su filmski stvaraoci preduzeli složene korake kako bi se prikrile lokacije koje mogu da se dovedu u vezu sa gradom. Oni su zamenili karakteristične ulične znakove sa znakovima sa Helvetika tipom slova, digitalno su uklonili bilborde.
Muzika
Muziku za film je komponovao Mark Motersbaug. U septembru 2014. godine, objavila ju je La - La Lend Rekorc na duplom disku, album je ograničen na 2.000 primeraka. Drugi disk albuma sadrži numere iz filmova u nastavku, 22 Džamp Strit, sastavljena od strane Motersbauga.
Pored toga, ukupno 21 pesma je licencirana za upotrebu u filmu. Pesme koje se pojavljuju u filmu su:
Prikazivanje
Premijera film održana je 12. marta 2012. godine, u Paramaunt Teatru u Ostinu, Teksas. Film je prikzan u bioskopima 16. marta 2012. godine. Dobio je pozitivne kritike, a kritičari su posebno pohvalili scenario i performanse glumačke ekipe.
Dimetilanilin
Dimetilanilin je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 121,180 Da.
Budizam u Japanu
Tokugava period: državna birokratija
Hodočašća su bila izrazito popularna tokom perioda Tokugava, a svetilište Ise smatrano je posebno važnim mestom darovanja blagoslova. U periodu Tokugava, desila su se četiri masovna hodoćašća (1650, 1705, 1771 i 1830), kada su milioni ljudi putovali ka ovom hramu.
Broj budističkih hramova se popeo sa 13 037 iz doba Kamakura na 469 934 pod šogunatom Tokugava. Ipak, jedina značajna nova škola koja se pojavila u ovom periodu bila je obaku zen, koju je Ingen preneo iz Kine u XVII veku. Obaku kombinuje koan meditaciju sa praktikovanjem škole čiste zemlje.
Meiđi period: potiskivanje budizma
thumb|Pretapanje zvona sa hramova, tokom Meiđi obnove.
Tokom Meiđi epohe (1868—1912), kojom je započela moderna istorija Japana, mirni suživot budizma i šintoizma eksalirao je krvavim progonima. U ovom periodu japanski režim je prihvatio uticaje zapada (poput kalendara, načina oblačenja, pošte, železnice, ishrane) i pokušao uspostavu jedinstva države i religije. Meidži obnova kojom je car obnovio svoj značaj, izazvala je krizu japanskog budizma. Posle vekova pokroviteljstva, sveštenici su primali svoj status i bogatstvo kao nešto samo po sebi razumljivo. Bili su toliko ogrezli da su finansijska korupcija i duhovna lenjost karakterisali vođstva većine budističkih institucija. Kada je poslednji Tokugava šogun abdicirao 1868, prestala je vladina potpora i naglo nestao izvor materijalnog blagostanja i trajnog političkog uticaja budizma.
Budizam je ne samo izgubio podršku, već je počelo njegovo potiskivanje, a nova vlada je postavila šinto za državnu religiju. Počelo je organizovano razaranje budističkih hramova pod sloganom Haibutsu kishaku („napusti budizam, uništi Budu"). Poziv je naišao na odziv: mnogi budistički kaluđeri i kaluđerice su ubijeni ili prelaze u laičku populaciju, a veliki broj svetišta je uništen ili pretvoren u šinto hramove. Takođe, budistička zajednica je lišena većine zemljišnog poseda. Pored toga, neki budistički sveštenici bili su prisiljeni da se odreknu svog zaređenja i da postanu šinto sveštenici.
Godine 1876. Nanđo Bunju otišao je za Englesku da uči sanskrit kod Maks Milera, pionira komparativnog proučavanja religija u Evropi. Nanđo je bio prvi japanski budista koji je prihvatio metode istorijske i filološke nauke. Zbog svog rada, interesa za akademsko proučavanje ranog indijskog budizma i budističkih tekstova kroz prizmu zapadnog metoda kritičke nauke postao je deo savremene budističke misli. Anesaki Masaharu nastavio je Nanđijev rad 1905. kao prvi predavač nauke religije na tokijskom univerzitetu.
Međutim, naučno bavljenje budizmom nije mnogo uticalo na život običnih Japanaca, koji nastavljaju da proučavaju i praktikuju budizam na tradicionalan način.
Šova period: savremeni izazovi
mini|Monahinje u Japanu.
Period Šova (1926—1989) deli se na dva važna dela. Prvi je razdoblje od dolaska cara Hirohita na presto, 1926. godine, do Drugog svetskog rata i predstavlja doba izrazitog nacionalizma, a drugi deo obuhvata posleratni period koji je obeležen ubrzanom modernizacijom Japana.
Više reformi posle 1945, baš kao i radikalna modernizacija zemlje, uglavnom su budizam lišili tradicionalnih izvora prihoda. Nakon poraza Japana 1945. godine, saveznici su ukinuli verske zabrane, a donošenjem novog Ustava postavljene su garancije verskih sloboda. Iako je budizam podržavao Japan tokom rata, nije doživeo stigmu poraza kao šinto, koji je korišćen za ideologiju rata. Pa ipak, budizam prolazi težak period dezorganizovanosti. Pripadnost hramu postaje fleksibilnija, te budistički hramovi i manastiri imaju velike finansijske probleme. Zemljišnim reformama 1945-1946. godine je budistima uskraćeno pravo na posede koje su ranije držali, čime je eliminisan glavni izvor prihoda hramova. Građanskim kodeksom iz 1947. godine porodica je dobila primat nad širim porodičnim zajednicama, što je oslabilo danka sistem, koji je čitava domaćinstva vezivao za budističke hramove.
Budisti su na ove promene reagovali različito: otvaranjem hramova turistima, započinjanjem zemljišnog menadžmenta i drugih vidova poslovanja, i raznolikim aktivnostima. Monasi i hramovi nastavili su da pružaju pogrebne i memorijalne usluge većini Japanaca, ali često ne podstičući dublja religijska osećanja. Osim toga, budistički hramovi osnovali su sistem škola K-12 (sistem osnovnih škola za decu od pet do osam godina), otvarali su domove za siročad i za stare, kao i druge socijalne ustanove koje su jačale vezu pojedinca i društvene zajednice.
Zen budizam je stekao veći uticaj izvan Japana, naročito zahvaljujući delima D.T. Suzukija (1870—1966) i popularnim knjigama kao što je Zen i veština održavanja motocikla Roberta Pirsiga (1974). Poslednje decenije 20. veka obeležene su sve većom popularnošću zena kod japanske omladine, impresionirane pozitivnim prijemom zena na Zapadu.
Danas su možda najuticajnije forme japanskog budizma budizmom inspirisane "nove religije", kao što su soko gakai i rišo koseikai, pokreti laičkog budizma koji se zasnivaju na poštovanju Lotos sutre. Soko-gakaj je krajem 20. veka postala "ozbiljna politička i socijalno kulturna sila". Iako se smatra budističkom, ova sekta je zapravo sintetička mešavina šintoističkog morala, japanskog načina života, dogmi budizma pa čak i nekih principa konfučijanstva. Trevor Ling za nju kaže da je "izrazito nacionalictička", a Fransoa Tial da je "ekstremno desna". Preko svoje političke partije Komeito je jedno vreme bila treća po snazi grupacija u parlamentu, posle Liberala i socijalista.
Zlatousti ili tužni dom hrvatski
Zlatousti ili tužni dom hrvatski : Povijesno-politička drama u 14 slika, dramsko djelo Stjepana Tomaša, objavljeno u knjizi "Drame" 1999. godine, skupa s dramama Smrtna ura : dramska kronika, Lov na vješticu i Srpski bog Mars. Prvi put drama je objavljena u osječkoj "Književnoj reviji" pod naslovom, prema katalogu Nacionalne i svečilišne knjižnice, "Zlatousti ili tužni dom hrvatski : (drama u 14 slika - dva dijela)", u godištu 35 (1995), broj 1/2 ; stranice 25-69. Tomaš je napisao i roman Zlatousti o životu J. J. Strossmayera (objavljen 1993. i 2005).
Budizam u Japanu
Šova period: savremeni izazovi
Izvesna obnova budizma odigrala se krajem XX veka povećanjem ućešća laika i većom javnom svešću o budizmu kao svetskoj religiji.
Obeležja
Jedna od najupečatljivijih karakteristika religije Japana jeste afirmacija svakodnevnog. Ovu ideju reflektuje veći broj različitih verovanja i praksi, i tu se, između ostalog, sreće i japanski budistički koncept koji se naziva hongaku („unutrašnje prosvetljenje“). Ovo se odnosilo na sposobnost svih bića da spoznaju prosvetljenje. Razvoj i interpretacija hongaku diskursa u Heian periodu unutar šingon i tendai budizma potpomogli su utemeljenje buditičkih škola koje su se pojavile tokom perioda Kamakure, dok je hongaku učenje bilo esencijalni deo pogleda na svet koji se očitovao kako u šintou, tako i u folklornoj religiji.
Zlatousti ili tužni dom hrvatski
Kratak sadržaj
Drama o biskupu Josipu Jurju Strossmayeru, jednom od nekolicine najznačajnijih ljudi druge polovice 19. stoljeća, ne samo u Hrvatskoj, nego i u Evropi. On je u drami u središtu pažnje, kao kamen ubačen u vodu koja se potom širi koncentričnim krugovima, pa se uz njega javljaju i druge, za hrvatske prilike, kulturu, obrazovanje, vjeru i sl. izuzetno značajne osobe, kao što su: Josip Jelačić, Ante Starčević, Ivan Mažuranić, Franjo Rački, papa Pio IX, car Franjo Josip, Isidor Kršnjavi, Eugen Kvaternik, Josip Šokčević, Franc List, Franjo Krežma...
Strossmayer je prikazan i kao punokrvna, "privatna" osoba sa svojim ljudskim vrlinama i slabostima.
Izvođenje na sceni
Drama je praizvedena 4. februara 1995. u osječkom Hrvatskom narodnom kazalištu (HNK). Na repertoaru se nalazila tri sezone. Reditelj predstave bio je Petar Šarčević.
Jalapa, Ocosingo
Jalapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Ocosingo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 629 m.
Cascina Bonada, Cuneo
Cascina Bonada je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 468 m.
El Rodeo, Guazapares
El Rodeo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guazapares.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1418 m.
Dravce
Dravce je naseljeno mjesto u okrugu Ljevoča, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 777 stanovnika.
Fondi
Fondi (latinski: Fundi) je grad i općina od 39.736 stanovnika u Latinskoj provinciji u Laciju na jugozapadu Italije.
Historija
thumb|left|240px| Moderni [[trg]] thumb|left|240px| [[Panorama doline u kojoj leži Fondi]] Fondi je izrastao iz naselja drevnog italskog naroda Volščana koje je 188. dobilo rimsko državljanstvo. Grad je postao dio Papinske Države još u 5. vijeku, iako je to bilo poprilično formalno jer su se tokom kasnog srednjeg vijeka oko kontrole nad njim pape sporile i sukobljavale s Napuljskim Kraljevstvom, a takvo stanje vladalo je sve do 17. vijeka. Fondi je 1378. bio pozornica konklave na kojoj je izabran antipapa Klement VII, što je kasnije dovelo do Velike zapadne šizme koja je trajala od 1378. do 1417. godine.
Mnoge su značajne građevine Fondija oštećene su tokom Drugog svjetskog rata, uključujući zamak (13–15. vijek), Palazzo Principe (1466–1477), srednjevjekovnu crkvu San Pietro i kasnogotičku crkvu San Domenico u kojoj se nalazi ćelija u kojoj je živio Toma Akvinski. Iz vremena Antičkog Rima Fondi ima ostatke rimskog hrama ispod crkve San Pietro, te ostatke kiklopskih bedema, koji su jednim djelom poligonalno ozidani krajem 3. ili početkom 2. vijeka pne., a jednim djelom od grubo isklesanog kamena tokom 1. vijeka pne.
Privreda
Fondi je centar poljoprivrednog kraja poznatog po uzgoju agruma, koji ujedno predstavlja najsjeverniji kraj gdje takve kulture uspjevaju.
Los Cruces, Tierra Blanca
Los Cruces je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tierra Blanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 86 m.
Pilas y Granadas, Metztitlán
Pilas y Granadas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Metztitlán.
Tišina (roman)
Tišina (沈黙) je historijski roman japanskog književnika Shusakua Endoa. Radnja, inspirirana istinitim događajima vezanim uz zapadne katoličke svećenike Giuseppea Ciaru i Criotovaa Ferreiru, je smještena u Japan sredinom 17. vijeka, odnosno u doba kada je nakon ustanka u Shimabari tadašnji Tokugawa šogunat nastojao istrijebiti kršćanstvo te provodio žestoke progone kršćana. Protagonist je mladi jezuitski misionar Sebastião Rodrigues koji zajedno sa svojim kolegom Franciscom Garrpeom dolazi u Japan 1639. godine i svjedoči strahovitim progonima i mučenjima kakure kirishitan (skrivenih kršćana).
Pilas y Granadas, Metztitlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 115 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1318 m.
Calmont (Averon)
Kalmon je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Averon koja pripada prefekturi Rodez.
Katalonski jezik
thumb Katalonski (katalonski: català) je jezik romanske grupe koji je govori u Španiji, Andori, manjem delu Francuske i veoma malom delu Sardinije. Veoma je sličan susednom, oksitanskom jeziku (ponekad poznat i kao okcitanski, ili langdok (-{languedoc}-)), koji se govori u susednoj, uglavnom južnoj Francuskoj.
Calmont (Averon)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1582 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 51 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 30,89 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 700 metara (maksimalnoj 755 m, a minimalnoj 473 m).
Katalonski jezik
Unutar Španije, katalonski je zvaničan, zajedno sa kastiljanskim (španskim) jezikom, u Kataloniji, na Balearskim ostrvima i Valensiji. Takođe, ovaj jezik se govori u delovima Aragona i Mursije.
Collalto, Bolzano
Collalto je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Katalonski jezik
Unutar Francuske, katalonski se govori u Rusijonu. Na Sardiniji postoji jedan gradić, Algero (italijanski Alghero, katalonski: L'Alger, L'Alguer), gde 30.000 ljudi govori katalonski. U tom sardinskom regionu, katalonski je zaštićen jezik i može se koristiti u zvaničnoj komunikaciji. U Andori je katalonski prvi zvanični jezik (druga dva su španski i francuski). Važno je napomenuti da se verzija koja se govori u Valensiji naziva valensijanskim jezikom, i razlikuje se u izvesnoj meri od katalonskog iz Katalonije (slično razlikama srpskog i hrvatskog). Valensijanski se razvijao pod većim uticajem španskog, dok je u Kataloniji jezik bio pod jačim uticajem francuskog jezika. Varijanta koja se govori na Balearima često se naziva balearskim, i takođe se razlikuje od katalonskog iz Barselone, posebno u oblicima određenog člana: Balearci koriste oblike određenog člana es (muški rod) i sa (ženski rod), umesto oblika el i la.
Collalto, Bolzano
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1321 m.
Katalonski jezik
Izgovor katalonskog je veoma sličan izgovoru španskog i oksitanskog jezika. Tokom srednjeg veka, katalonski i oksitanski jezik bili su veoma slični, i predstavljali su sponu između galo-romanskih i ibero-romanskih jezika, ali su se te razlike produbile posle velikog uticaja španskog na katalonski i francuskog na oksitanski, tokom poslednjih 6 vekova. Isto tako, i masovna imigracija španskog i francuskog stanovništva na područja gde se govore ovi jezici uticala je da se ovi jezici udalje.
Od pada režima Franciska Franka, kada je katalonski jezik bio potiskivan, ovaj jezik se nalazi na svim uličnim tablama širom katalofonskog područja.
Svet
Izvori: Katalonija: Statistički podaci sa Popisa 2001., Institut d'Estadística de Catalunya, Generalitat catalana. Valensija': Statistički podaci sa Popisa 2001., Institut Valencià d'Estadística, Generalitat Valenciana''. Baleari: Statistički podaci sa Popisa 2001., Institut Balear d'Estadística, Govern de les Illes Balears. Severna Katalonija: Media Pluriel Anketu izvršila Prefektura Regiona Langdon-Rusijon iz oktobra 1997. objavljena je januaru 1998. . Andora: Sociolingvistički podaci dobijeni od Vlade Andore 1999. Aragonija: Sociolingvistički podaci dobijeni od Euromosaic. Alguer: Sociolingvistički podaci dobijeni od Euromosaic. Ostatak sveta: Procena za 1999, Federació d'Entitats Catalanes van katalonskih zemalja.
Dijalekti
thumb|right|250px|Dijalekatska mapa katalonsko-valensijanskog jezika
Tokom 1861. godine, Manuel Mila i Fontanals (Manuel Milà i Fontanals) je predložio dijalektsku podelu katalonskog u dva velika bloka: istočni (-{Bloc o Branca del Català Oriental}-) i zapadni (-{Bloc o Branca del Català Occidental}-)
Ne postoji precizna lingvistička granica između jednog i drugog dijalekta, i gotovo svuda postoji prelazna zona između ovih dijalekata (osim dijelekata specifičnih za ostrva). Takođe, nijedan od ovih dijalekata nije homogen unutar sebe, jer se može podeliti na nekoliko podijalekata. To su sledeći podijalekti:
thumb|250px|Varijante katalonsko-valensijanskog
Opština Grămești, Suceava
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 337 m.
Подунавци
Подунавци су насеље у Србији у општини Врњачка Бања у Рашком округу. Према попису из 2002. било је 1446 становника (према попису из 1991. било је 1365 становника).
Географске одлике
Подунавци леже у плодној равници Западног Поморавља која се протеже долином реке Западне Мораве од краљевачког теснаца на западу, па низводно до трстеничке сутеске на истоку. Село се налази на десној, јужној обали Западне Мораве. Атар села се простире на површини од 732 хектара и простире се од обале реке према планини Гочу, захватајући и његове најниже огранне који се благо спуштају у речну долину.
Северну границу сеоског атара чини река Западна Морава, на чијој је другој обали село Стубал. Према истоку и југу је село Грачац, а на западу Вранеши.
Надморска висина села се креће од најниже коте у моравском кључу која износи 177 метара, до највише коте у јужном делу сеоског атара која је висока 235 метара. По свом географском положају и незнатним разликама у надморској висини, Подунавци спадају у равничарска насеља.
Са југа Подунавци су заклоњени планинским билом Гоча (1.216 m) и његовим огранцима са висовима Крња јела (1.127 m), Јеленац (923 m), Лазови (696 m), Чинар (442 m) и други. На северу, са друге стране Западне Мораве простиру се Гледићке планине, док су источна и западна страна отворене широком речном долином. Кроз село протичу Подунавсна река (која настаје од Вујашког потока и потока Букуровац) као и Јелошнички поток. Ове воде извиру на гочким странама и теку правцем југ — север. Подунавска река и Јелошнични поток уливају се у Грачачку реку непосредно пред њеним ушћем у Западну Мораву.