cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bosansko-dubrovački rat (1403–1404)
Tijek
Kralj Stjepan Ostoja je iskoristio slabosti ugarskog vladara Žigmunda Luksemburškog i 1403. se okomio na Dubrovnik koji bio ugarski vazalni posjed. Otvorenom napadu je prethodilo nekoliko važnih događaja. U Dubrovnik su se sklanjali ugroženi vlastelini koji nisu bili Ostojini istomišljenici (Pavle Radišić). U traženju povoda za napad Ostoja je našao izgovor u vraćanju odbjeglih feudalaca, vraćanju primorja koje im je on prepustio 1399. te na kraju da treba izvjesiti njegovu zastavu kao znak da priznaje da je dio bosanskog kraljevstva.
Palača Skočibuha
Povijest
U razdoblju od 1527. do 1557. godine intenzivno kupuje zemlju i kuće te gradi palače za sebe i svoju obitelj. O njegovoj poslovnoj umješnosti, ali i o promjeni društvene strukture u tom periodu, najbolje govori činjenica da je obiteljsku palaču dao izgraditi na Pustijerni, prestižnom dijelu grada koji je do tad kroz povijest bio rezerviran za vlastelu zbog blizine katedrale i Kneževa dvora (što je palača bliža javnom i crkvenom središtu grada, to je njen vlasnik bitniji) Nakon Tomove smrti 1559. godine glava obitelji postaje njegov sin Vice koji uspješno nastavlja očeve poslove i, baš kao i otac, gradi ljetnikovac na otoku Šipanu u mjestu Suđurađ te palaču na „Tri crkve“. Za nacrt pročelja palače na Pustijerni koji nastaje 1549. godine zaslužan je majstor Antun iz Padove. Gradili su je od 1550. do 1553. godine domaći majstori pod vodstvom Ivana Doriša. Za kameni namještaj i prozore trećeg kata bili su zaduženi Josip i Ivan Andrijić. Palača je nakon obitelji Skočibuha mijenjala vlasnike. Posljednja plemićka obitelj u čijem je vlasništvu bila jest obitelj Bizzaro.
Bosansko-dubrovački rat (1403–1404)
Tijek
Dubrovčani nisu prihvatili Ostojine zahtjeve i došlo je do sukoba 1403. Bosance je predvodio sa sjevera vojvoda Radič Sanković koji je uspio istjerati predstavnike dubrovačke vlasti iz dobijenog primorja i svede je na ranije granice. I drugi velikaši su sa drugih strana napadali na dubrovački teritorij, sa juga i istoka knez Pavle Radinović i vojvoda Sandalj Hranić Kosača. Jedina snaga koja je mogla pomoći Dubrovčanima bio je herceg Hrvoje Vukčić Hrvatinić koji je imao jak utjecaj na kralja Ostoju i bosanske velmože. Hrvojeva pozicija mu to ipak nije dozvoljavala. Hrvoje je bio glavna snaga Ladislava Napuljskog, protivnika Žigmunda Luksemburškog, a time i protivnika Dubrovnika koji je priznavao Anžuvinca za svog vladara.
Palača Skočibuha
Tlocrt
U svojoj tlocrtnoj dispoziciji ova građevina ne ističe se previše od ustaljenih praksi onodobne dubrovačke gradnje palača, koristi tradicionalni gotički trodijelni sistem, dakle na svim etažama postoje tri prostorije: središnja (najšira) i dvije bočne (nešto uže). U prizemlju se iznimno nalaze četiri prostorije: dva magazina (sjeverniji, manji te južni koji je veći), predvorje i ostava koja se nalazi iza predvorja, a između dva magazina. Moguće je da je tlocrt prizemlja drukčiji zbog toga što je palača nastala nad starijom palačom, koja je imala usitnjenije prostorije. U malom predvorju nalazi se gustijerna s grbom obitelji Stjepović na kruni, široko kameno pilo s jednom policom zaključeno segmentnim lukom, dekorativne zidne niše i stubište s ukrašenom balustradom. Iz prizemlja stubište vodi u središnju prostoriju prvog kata u koju se otvara balustradom. Od prvog kata na više stubište se nalazi u prostoru klončine iza začelja da bi se uštedjelo na unutarnjem prostoru te da bi se mogao postići trodijelni sistem koji se koristi na katovima. Kamena plastika ukrašena je vegetabilnim motivima. Popločenje hodnika raznobojnim glinenim pločicama i ciglama u velikoj je mjeri motivima. Popločenje hodnika raznobojnim glinenim pločicama i ciglama u velikoj je mjeri ostalo sačuvano. Na prvom katu već se javlja trodijelni raspored prostorija sa središnjom dvoranom koja je najveća i najosvjetljenija (s dva prozora). U najjužnijoj prostoriji sačuvan je kasetirani drveni strop iz perioda vlasništva obitelji Bizzaro (18. stoljeće), ukrašen pozlatom i uljnim oslikom. Obiteljski grb u središnjem polju naknadno je dodan u 19. stoljeću. Na drugom katu strop nose obojane grede koje počivaju na konzolama. Treći kat, piano nobile, u središnjoj je prostoriji nekoć imao balatorij (drvenu galeriju za glazbenike) kojeg danas više nema, ali je zato ostalo sačuvano bogato ukrašeno zidno pilo više od tri metra visoko, a smješteno u edikulu – uokvireno kompozitnim polustupovima koji nose gređe. U presjeku građevine možemo vidjeti da su prizemlje i prvi kat iste visine, dok je drugi kat nešto viši. Treći kat gotovo je dvostruko viši od prvoga. Rast visine etaže prati i rast u visini i plasticitetu edikula prozorskih otvora.
Pročelje
Pročelje ove palače značajno je zbog potpunog izostanka gotičkog stila – renesansni jezik arhitekture u potpunosti prevladava, što je za tradicionalistički nastrojenu dubrovačku sredinu dosta značajno. Znakovito je također i to što se radi o palači pučanina, a ne konzervativnih vlastelina koji su zbog očuvanja svog ugleda, naglašavanja svog staleža i starosti obitelji najčešće koristili gotičke elemente, makar samo na prozorima reprezentativnog kata (tzv. piano nobile). Palača je podijeljena na prizemlje, tri kata i potkrovlje. Postavljena je na bazu koja služi da bi se savladao pad terena. Visina palače uvjetovana je uskošću parcele. Sama fasada građena je na način standardan za Dubrovnik: od pravilnih kamenih klesanaca. Ugaona bugnato rustika proteže se od prizemlja do prvog kata. Pročelje je vertikalno podijeljeno na četiri prozorske osi koje se dosljedno prate kroz sve četiri etaže. U prizemlju su četiri ulaza. Druga vrata slijeva (najbogatije ukrašena) glavni su portal, ulaz u predvorje. Radi se o jednostavnom pravokutnom otvoru, istog oblika kao i susjedni, s jedinom razlikom u nešto većim dimenzijama samog otvora i naravno, smještanju u edikulu. Na edikuli korišten je pravilan albertijevski rimski dorski red. Isti motiv, samo u nešto manjem mjerilu, ponavlja se na drugom katu. Razlika je izostanak triglifa i dodavanje dekorirane balustrade u donjem dijelu edikule. Kroz tri kata pratimo stupnjevano povećavanje otvora i povećani plasticitet okvira prozorskih otvora. Prozorske edikule drugog kata kompleksnije su od onih na prvome. Zabat nose polustupovi dorskog reda. Na zabate edikula drugog kata gotovo se naslanjaju konzole koje nose velike edikule trećeg kata, plastički maksimalo istaknute u prostor. Njihove zabate nose slobodnostojeći stupovi kompozitnog reda te se može reći da postoji balkon, a ne samo ograda. Prisutan je obrat gređa (izmjena klasična trokutastog zabata i zabata zaključena segmentnim lukom), a sam otvor, polukružno zaključen pravokutnik, uokviren je pilastrima koji nose gređe luka na čijem je tjemenu konzola.
Bosansko-dubrovački rat (1403–1404)
Tijek
Premda su dosegli zidine Dubrovnika Bosanci nisu mogli vojno savladati Dubrovčane. Do jenjavanja sukoba došlo je krajem 1403., a sporadičnih incidenata bilo je i dalje, pa i početkom 1404. Hrvojeva inicijativa za pomirenje je donijela rezultate. On je oko sebe okupio bosansku vlastelu koja je bila protiv nastavka rata. Svrgavanjem kralja Ostoje svibnja 1404. stvoreni su uvjeti za mir između bosanskog kraljevstva i Dubrovnika. Zbog neriješenog pitanja spornog sela Lisac, mir je potpisan tek sljedeće 1405. godine.
U lipnju 1405. novi bosanski vladar Tvrtko II. izdaje povelju kojom priznaje predratno stanje, te vraća Dubrovniku Primorje i krivnju svaljuje na Ostoju. Dubrovčani ga primaju u vlastelu, darujući mu kuću u Dubrovniku i zemlju u Primorju. Iste godine dubrovačkim plemićima proglašeni su Sandalj i Vukac Hranić. Godinama kasnije ratne sjekire su zakopane, a 31. prosinca 1409. Ostoji je vraćena kuća i zemlja u Primorju te je sa sinom i potomcima primljen u vlasteoski krug.
Dubrovačka karaka
thumb|250px|Nacrt Dubrovačke karake thumb|250px|Suvremena replika dubrovačke karake uplovljava u [[Lopud (Dubrovnik)|Lopud]] Dubrovačka karaka (eng. argosy) je velik jedrenjak građen u Dubrovačkoj Republici od 15. stoljeća. Pripada među najveće brodove toga doba.
Karake su prevozile skupi teret. Imale su i naoružanje do 40 topova, za obranu od pirata. Dominikanski samostan u Dubrovniku čuva najvredniji uzorak dubrovačke karake iz 15. stoljeća. Posade su bile do 140 ljudi. Dubrovačka karaka imala je tri jarbola, od kojih je srednji najviši. On ima dva križna jedra. Jarbol na pramcu ima križno jedro, a na krmi latinsko jedro. Jedra su bila teška i podizala su se uz pomoć ručnog vitla. Krma je visoka, što je osobina prekooceanskih brodova. U središnjem prostoru karake, bio je strop sa slikama tadašnjih slikarskih majstora. Na nekim su postojale kovačke i stolarske radionice, zdenac s vodom i vrtom, čak i nastambe za svinje, kokoši i kuniće. Karaka je krajem 16. stoljeća poboljšana, pa je mogla prevesti i do 1000 vojnika i 900 tona tereta. Dubrovčani su u gradnji karaka bili vrlo strpljivi i vrhunski majstori, koristili su najkvalitetnije drvo. Karakama su putovali i do Velike Britanije i SAD-a. Hrvatska narodna banka i Hrvatski novčarski zavod izradili su srebrni kovani novac s motivom dubrovačke karake. Hrvatska pošta izdala je marku s prikazom dubrovačke karake. U djelima Williama Shakespearea, "Mletački trgovac" i "Ukroćena goropadnica" spominje se riječ "argosy" koja znači dubrovačka karaka.
37. dodjela Oscara
37. dodjela Oscara je održana 5. aprila 1965. u dvorani Santa Monica Civic Auditorium u Santa Monici. Na njoj je losanđeleska Akademija odala priznanje najboljim filmskim ostvarenjima premijerno prikazanim u periodu od 1. januara do 31. decembra 1964. godine. Vodio ju je komičar Bob Hope.
The Andersonville Trial
The Andersonville Trial je američka TV drama u režiji Georgea C. Scotta, originalno prikazana na programu mreže PBS 1970. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog komada Saula Levitta premijerno izvedenog na Broadwayu 1959. godine. Radnja prikazuje suđenje Henryju Wirzu, južnjačkom oficiru koji je pred kraj građanskog rata zapovijedao zloglasnim zarobljeničkim logorom Andersonville te od pobjedničke sjevernjačke vojske poslije bio uhapšen i optužen za ratne zločine.
37. dodjela Oscara
Najveći pobjednik večeri bila je My Fair Lady, ekranizacija popularnog brodvejskog mjuzikla, koja je osim glavne osvojila još sedam nagrada. Glavni su joj konkurenti bili Disneyev mjuzikl Mary Poppins i historijska drama Becket; utrka je bila prilično izjednačena, a o čemu svjedoči da su čak tri filma imala 12 nominacija, što je bio prvi i jedini takav slučaj u cijeloj historiji Oscara. Vjeruje se da je Audrey Hepburn Oscar za najbolju glumicu u My Fair Lady izgubila prije svega zbog Julie Andrews, koja je bila stekla izuzetnu popularnost u teatarskoj verziji, ali koju producenti filma nisu htjeli angažirati; Hepburn, za razliku od Andrews, nije znala pjevati, odnosno pjevački glas joj je "posudila" Marni Nixon; glasači Akademije su, pak, Oscar za najbolju ulogu dali Andrews koja je bila tumačila naslovni lik u Mary Popins.
The Andersonville Trial
Drama, originalno prikazana u okviru antologije Hollywood Television Theatre, je dobila brojne pohvale i nagradu Emmy za najbolju TV-emisiju godine. Kasnije je adaptirana, odnosno dobila remake u nizu država, uključujući Jugoslaviju gdje je 1975. godine na programu RTV Beograd emitirana drama Andersonvil - Logor smrti.
37. dodjela Oscara
Na 37. dodjeli se dogodilo i to da su sve četiri glumačke nagrade pripale ne-američkim glumcima, što se neće ponoviti sve do 80. dodjele Oscara 2007. godine.
Samu ceremoniju, koju je bio producirao Joe Pasternak, najviše je obilježio nastup Judy Garland koja je otpjevala kolaž pjesama Colea Portera, kompozitora zaslužnog za neke od najvećih hitova u historiji Hollywooda, a koji je bio preminuo u oktobru prethodne godine.
Nagrade
Pobjednici su navedeni prvi i označeni podebljanim slovima.
Višestruke nagrade i nominacije
Ovi su filmovi imali višestruke nominacije:
Ovi su filmovi osvojili više nagrada.
Rancho de Rafael Espinoza, San Francisco del Rincón
Rancho de Rafael Espinoza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Francisco del Rincón.
Gerardo Mayo, Coatzacoalcos
Gerardo Mayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatzacoalcos.
Granja María Isabel, San Francisco del Rincón
Granja María Isabel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Francisco del Rincón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1758 m.
Ucisver, Coatzacoalcos
Ucisver je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coatzacoalcos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Boris Ščukin
Boris Vasiljevič Ščukin (Бори́с Васи́льевич Щу́кин, 17. april 1894 - 7. oktobar 1939) bio je ruski i sovjetski kazališni i filmski glumac, odnosno pedagog, najpoznatiji po ulozi Lenjina u filmovima Lenjin u Oktobru i Lenjin 1918. godine. Ta mu je uloga donijela niz prestižnih nagrada.
Po njemu danas nosi ime Teatarski institut Borisa Ščukina.
Hirafos
Hirafos je organsko jedinjenje, koje sadrži 28 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 426,469 Da.
Provinciali, Parma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 261 m.
Dénia
thumb|right|260px|1609 [[Protjerivanje Moriscosa iz luke Dénia, autor: Vincente Mostre]]
Dénia (, Denia) je grad u Španiji, koji pripada provinciji Alicante, i koji je smješten na Costa Blanci na pola puta između Alicantea i Valencije. Predstavlja sudsko sjedište comarce Marina Alta. Godine 2009. je imao 44.464 stanovnika. Ima izuzetno dugu i bogatu historiju, a tokom srednjeg vijeka, u doba muslimanske vladavine, je neko vrijeme bio sjedište istoimene muslimanske (taifa) države. Pod kršćansku vlast je došao 1244. ali je u njemu ostala značajna muslimanska zajednica, čiji su potomci protjerani 1609. što je teško pogodilo grad, koji je tada izgubio 25.000 stanovnika. Danas se u njegovoj neposrednoj blizini nalazi popularno odmaralište Javea.
Monticano
Monticano je rijeka u Venetu duga 50,2 km, desna pritoka rijeke Livenza
Hidrologija
Monticano izvire na padinama planine Piai kod grada Vittoria Veneta. Na svom kratkom toku prema jugoistoku, sjeverno od Conegliana prima pritoku Cervano, a južno Crevadu. Kod Fontanelle prima pritoke: Liu i Forzo prije ušća u Livenzu kod grada Motta di Livenza.
Porječje rijeke prostire se na površini od 336 km².
Blue Sky Studios
Blue Sky Studios je američki filmski studio za računalnu animaciju sa sjedištem u Greenwichu, Connecticut. Podružnica je tvrtke 20th Century Fox Animation, podjela Walt Disney Studios. Studio su 1987. osnovali Chris Wedge, Michael Ferraro, Carl Ludwig, Alison Brown, David Brown i Eugene Troubetzkoy, nakon što je tvrtka u kojoj su radili, MAGI, jedan od studija vizualnih efekata iza Trona, zatvoren. Koristeći svoj interni softver za prikazivanje, studio je radio na vizualnim efektima za reklame i filmove, prije nego što se posve posvetio produkciji animiranih filmova 2002. godine, počevši s izdavanjem Ledenog doba.
Ledeno doba i Rio najuspješnije su franšize u studiju, dok su Horton i Snoopy i Charlie Brown: Peanuts Film njegovi najkritičniji filmovi. Scrat, lik iz filmova Ledeno doba, od 2013. godine je maskota studija.
Blue Sky Studios bio je podružnica tvrtke 20th Century Animation sve do Disneyeve akvizicije kao dio stjecanja imovine 21st Century Fox-a 2019. U veljači 2021. Disney je najavio da će se Blue Sky ugasiti u travnju 2021. godine, navodeći ekonomski utjecaj pandemije COVID-19 u svom poslovanju. Studio je ugašen 10. travnja 2021. godine.
1989–2002: televizijske reklame i vizualni efekti
Kroz kasne osamdesete i devedesete godine Blue Sky Studios koncentrirali su se na produkciju televizijskih reklama i vizualne efekte za film. Studio je započeo animiranjem reklama koje su prikazale mehanizme kapsula za oslobađanje vremena za farmaceutske korporacije. Studio je također producirao reklamu Chock Full O 'Nuts s kavom u zrnu i razvio prve računalno animirane M&M. Pomoću CGI Studio, studio je proizveo više od 200 drugih reklama za klijente kao što su Chrysler, General Foods, Texaco i marinci Sjedinjenih Država.
U međuvremenu, Chris Wedge, počevši od 1990. godine, radio je na kratkom filmu nazvanom Bunny, namijenjenom demonstraciji CGI Studio. Wedge je u to vrijeme bio savjetnik za tezu od Carlosa Saldanha, dok je Saldanha bio student na školi za vizualne umjetnosti; Wedge je za to vrijeme dijelio ploče s knjigama za Bunnyja sa Saldanhom. Nakon diplome Saldanha, Blue Sky Studios angažirali su ga kao animatora, a kasnije je režirao nekoliko reklama. Tek 1996. kada je Nina Rappaport, producentica u Blue Sky Studios, dodijelila Wedgeu da dovrši projekt Bunny, za koji je CGI Studio trebao donijeti krzno, staklo i metal iz više izvora svjetlosti, poput ljuljajuće žarulje i ljuljačke " eterični oblačni oblik ". U početnim fazama projekta Bunny, Carl Ludwig izmijenio je CGI Studio kako bi simulirao radiostanost, koja prati svjetlosne zrake kako se odbijaju od više površina. Studio Blue Sky objavio je Bunnyja 1998. godine, a dobio je i nagradu Akademija za najbolji animirani kratki film. Bunnyjev uspjeh Studio Blue Sky dao je priliku za produkciju dugometražnih filmova.
2002–2018: filmovi pod 20. Century Foxom
U ožujku 1999. Fox je odlučio prodati VIFX drugoj kući za vizualne efekte, Rhythm & Hues Studios, dok će Blue Sky Studios ostati pod Foxom. Prema Chrisu Wedgeu, Fox je razmatrao prodaju Blue Skya već od 2000. godine zbog financijskih poteškoća u industriji vizualnih efekata općenito. Umjesto toga, Wedge, producent filma Lori Forte i izvršni direktor animacije Chris Meledandri predstavili su Foxu scenarij za komični igrani film pod nazivom Ledeno doba. Rukovodstvo studija pritiskalo je osoblje da prodaju preostale dionice i opcije Foxu uz obećanje da će se nastaviti zaposliti na dugometražnim filmovima. Studio se preselio u White Plains NY i započeo produkciju za Ledeno doba. Dok se film zamotavao, Fox se bojao da će se možda loše proći na blagajni. Raskinuli su polovinu produkcijskog osoblja i bezuspješno pokušavali pronaći kupca za film i studio. Umjesto toga, Ice Age je 15. ožujka 2002. objavljen u 20. Century Foxu i bio je presudan i komercijalni uspjeh, primajući nominacija za nagradu Akademija za najbolje animirano djelo na 75. nagradama Akademije 2003. Film je Blue Sky uspostavio kao treći studio, nakon Pixara i DreamWorks Animation-a, koji je započeo uspješnu CGI franšizu.
U siječnju 2009. studio se preselio iz White Plainsa, New York, u Greenwich, Connecticut, iskoristivši porezni kredit od 30 posto i imao više prostora za rast. Studio je u travnju 2017. izjavio da namjerava ostati u Connecticutu do 2025. godine.
Chris Wedge je 2013. godine uzeo dopust da režira računalno-animirani film Monster Trucks. Otada se vratio u Blue Sky Studios i radi na više projekata za tvrtku.
2019-2021: Disneyevo doba
Blue Sky Studios kupila je kompanija Walt Disney kao dio njihove 2019. kupnje kompanije 21st Century Fox koja je zaključena 20. ožujka 2019. Disney je 21. ožujka objavio da će Blue Sky Studios i njegova matična tvrtka 20th Century Fox Animation biti integrirani kao jedinice u studiju Walt Disney s kopredsjednicima Andrea Miloro i Robertom Bairdom koji nastavljaju voditi studio izvještavajući s predsjednikom Walt Disney Studios Alanom Hornom. U srpnju 2019. Miloro je najavio da će odstupiti od uloge kopredsjednika, ostavljajući Bairda kao jedinog predsjednika.
U kolovozu 2019. godine bivši voditelj Walt Disney Animation Studios Andrew Millstein imenovan je za kopredsjednika Blue Sky Studios zajedno s Bairdom, dok će predsjednik Pixar Animation Studios Jim Morris također preuzeti nadzornu ulogu.
9. veljače 2021. godine Disney je najavio da će zatvoriti Blue Sky Studios u travnju 2021. Tvrtka je objasnila da s obzirom na kontinuirani gospodarski utjecaj pandemije COVID-19 na sva njegova poduzeća, za njih više nije održivo voditi treći studio za animaciju. Osim toga, zbog zatvaranja je otkazana produkcija filmske adaptacije webkomika Nimona, koja je prvotno trebala biti objavljena 14. siječnja 2022. godine. Filmsku biblioteku studija i intelektualna svojstva zadržava Disney. Iako Disney nije naveo točan datum kada će se studio u početku zatvoriti, bivši animator Rick Fournier potvrdio je 10. travnja da im je to zadnji dan rada, tri dana nakon što je suosnivač Chris Wedge objavio oproštajno pismo na društvenim mrežama.
Prethodna web stranica Blue Sky Studiosa od 19. lipnja 2021. sada preusmjerava na Disney.com.
Filmografija
Svi filmovi su sinkronizirani na srpskohrvatski jezik.
Pilar Sitalá, Mazatán
Pilar Sitalá je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Mazatán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Crvena Hrvatska (časopis)
Crvena Hrvatska je bio tjednik iz Dubrovnika. Izlazio je od veljače 1891. godine. Od 1906. do 1912. je izlazio polutjedno.
Uređivali su ga Frano Kovačević, Filip Čaroki, Frano Supilo, Vlaho Kelez, Milan Marjanović, Ivo de Giulli (poslije član Jugoslavenskog odbora ), Milorad Medini (u aneksijskom razdoblju 1907.-1910.), Antun I. Šapro i Ivo Arsete.
El Giro, Apodaca
El Giro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Apodaca.
Crvena Hrvatska (časopis)
Izdavači su bili Frano Supilo, Ivo de Giulli, Milorad Medini i Antun Šapro.
U ovom su listu Ante Trumbić i Frano Supilo iznosili svoje liberalno pravaške stavove, po kojima bi Hrvatska bila izvan Monarhije. Od poznatih suradnika u Crvenoj Hrvatskoj pisao je i hrvatski povjesničar Nikola Zvonimir Bjelovučić.
El Giro, Apodaca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 408 m.
Fracción Galeras, Tapachula
Fracción Galeras je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 534 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 619 m.
Zvjezdan Linić
Zvjezdan Linić (Svilno, 1. ožujka 1941. - Samobor, 7. prosinca 2013.), hrvatski katolički svećenik, franjevac
Životopis
Zaređen je za svećenika 29. lipnja 1967. na blagdan sv. Petra i Pavla u crkvi sv. Franje na zagrebačkom Kaptolu. Zaredio ga je tadašnji nadbiskup kardinal Franjo Kuharić. Dugi niz godina službuje u Franjevačkom samostanu u Samoboru. U sklopu samostana nalazi se Kuća susreta Tabor, gdje je organizirao tečajeve i seminare duhovne obnove. Često je održavao seminare duhovne obnove i u župama diljem Hrvatske. Najpoznatiji su bili u Domu sportova u Zagrebu. Mnogo puta je gostovao u televizijskim i radijskim emisijama te dao velik broj intervjua za novine i časopise. Napisao je velik broj knjiga katoličke tematike. Proslavio je 40. godina misništva 2007. godine u svojoj rodnoj župi u Grobniku.
U ožujku 2013. godine objavljena je vijest da je fra Linić obolio od tumora na mozgu, koji nije bio operabilan. Preminuo je 7. prosinca 2013. u Samoboru.
Споменик пчели
Увод
Споменик пчели се налази у селу Каменову, у општини Петровац на Млави. Село Каменово има дугу пчеларску традицију о којој говоре писани подаци из Браничевског тефтера из 1467. који сведочи да је Каменово давало десетак, харач у меду, што потврђује то да је тада постојао организовани вид пчеларења. У новијој историји је битан податак да је 1924. у Каменово донета прва кошница са покретним саћем која је заменила дотадашње трмке, односно вршке. У Савезној Федеративној Републици Југославији, забележен је највећи однос броја кошница и броја становника. По последњем попису становништва из 2011.године Каменово има 914 становника и око 32000 кошница, пошто се велики број људи бави пчеларством и то је најбитнија грана пољопривреде.
Hurdsfield, North Dakota
Herdsfild je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 84, što je 7 (-7,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Biskupijska klasična gimnazija Ruđera Boškovića u Dubrovniku
mini|350px|Ulaz u Biskupijsku klasičnu gimnaziju Ruđera Boškovića u Dubrovniku, zgradu nekadašnjeg Dubrovačkog kolegija. Desno se nalazi crkva [[Sv. Ignacije Lojolski|sv. Ignacija.]]Biskupijska klasična gimnazija Ruđera Boškovića je privatna škola s pravom javnosti u Dubrovniku. Utemeljitelj škole je Dubrovačka biskupija, pod čijom se upravom nalazi i danas. U sklopu škole djeluje i Biskupijsko sjemenište.
Nastava se odvija prema planu i programu koji je predviđen za klasične gimnazije u Hrvatskoj, što uključuje učenje latinskog i starogrčkog jezika kroz sva četiri razreda.
Povijest
Zgrada današnje Klasične gimnazije je izgrađena krajem 17. stoljeća, kao isusovačko učilište, pod nazivom Collegium Ragusinum (Dubrovački kolegij). Uz kompleks kolegija je izgrađena i crkva sv. Ignacija. Njegov osnutak je bio značajan za Dubrovačku Republiku, jer je tim činom postala neovisna od talijanskih studija. Najznačajniji polaznik Kolegija je bio Ruđer Bošković, znameniti dubrovački znanstvenik iz 18. stoljeća. Kad je isusovački red 1773. ukinut, zgradu su preuzeli pijaristi, koji su tamo osnovali Zavod za javnu nastavu. Ondje je djelovao poznati hrvatski rječničar Franjo Marija Appendini. Napoleonova vojska je 1806. zgradu prenamijenila u vojnu bolnicu, a nakon toga je više puta mijenjala funkciju.
Godine 1941. je dubrovački biskup u nju preselio sjemenište i utemeljio klasičnu gimnaziju. Ta je škola 1991. godine, odlukom Ministarstva prosvjete i kulture, stekla pravo javnosti i time je postala regularna obrazovna ustanova, otvorena ne samo za članove sjemeništa, nego i za ostale učenike.
Ime i dan škole
Dubrovačka klasična gimnazija je dobila ime po Ruđeru Boškoviću, najpoznatijem polazniku Dubrovačkog kolegija, u čijoj se zgradi danas nalazi Biskupijska klasična gimnazija. Boškovićev rođendan, 18. svibnja, proglašen je Danom škole.
Vrtlog (film)
Vrtlog je jugoslavenski crno-bijeli ratni film snimljen 1964. godine u režiji Hajrudina Krvavca i Gojka Šipovca. Po strukturi je omnibus koji se sastoji od tri priče. Priču „Vrtlog“ je režirao Hajrudin Krvavac, a „Močvara“ Gojko Šipovac, dok su priču „Otac“ režirali zajedno.
Za prvi dio „Otac“, scenario je napisao Hajrudin Krvavac prema istoimenoj priči Milinka Aleksića. Za „Močvaru“ su scenario zajedno pisali Momčilo Milankov i Gojko Šipovac prema istoimenoj pripovjeci Momčila Milankova. Scenario za Vrtlog su zajedno napisali Hajrudin Krvavac i Mladen Oljača prema pripovjeci Stevana Bulajića.
Otac
U vrijeme Drugog svjetskog rata Nijemci dolaze u selo i zatiču seljake u polju na oranju. Njemački oficir (Branko Pleša) naređuje strijeljanje muškaraca i iz grupe izdvaja starca (Lojze Potokar) koji se zatekao sa dva sina. Starcu nudi da izabe jednog od dva sina koga će da spasi od strijeljanja.
Močvara
Dva jugoslovenska partizana Vladimir i Pavle progonjeni Nijemcima bježe kroz močvaru. Vladimir (Janez Vrhovec) koji je ranjen i iscrpljen, pomišlja na predaju. Pavle (Dušan Janićijević) ga odgovara od bijega znajući da bi predajom Nijemcima otišao u sigurnu smrt. Njemačka potjera se približava a oni imaju samo jedan šmajser.
Vrtlog
Vatra je otvorena na grupu jugoslovenskih partizana koja je noću prelazila rijeku. Ranjeni mladić je ispao iz čamca i doplivao na riječnu adu. Srpski četnici zorom pokreću pretragu, a igrom slučaja Stojan (Pavle Vujusić) uskoro pronalazi svog ranjenog sina. Otac četnik i ranjeni sin partizan počinju skrivanje od jedne i druge strane.
Agliastreto, Reggio Calabria
Agliastreto je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 387 m.
Zale
Nekada se ova reka naziva Saksonska Zale da bi se razlikovala od manje Franačke Zale (leve pritoke Majne).
Lois Weber
Lois Weber (13. jun 1879 — 13. novembar 1939) je bila američka kazališna i filmska glumica, režiserka, scenaristica i producentica, koja se smatra jednom od najznačajnih žena-sineasta iz doba američkog nijemog filma. Filmovi su joj se isticali eksplicitnim socijalnim angažmanom i kontroverznim temama, kao što je kontrola rađanja. Vrhunac karijere joj je koincidirao s prvim brakom sa glumcem i režiserom Phillipsom Smalleyem, čiji je doprinos njenoj filmografiji predmet spora među historičarima. 1920-ih je bila odbačena od Hollywooda i nakon toga dugo vremena zaboravljena, da bi je tek decenijama kasnije bila priznata kao jedna od značajnih filmskih pionira.
Ejido Mimila, Tulancingo de Bravo
Ejido Mimila je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tulancingo de Bravo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 436 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2242 m.
San Maurizio, Cuneo
San Maurizio je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 425 m.
Porto Torres
Porto Torres (Posthudorra, Pòrtu Turre) je grad i istoiena općina (comune) na sjeveru italijanskog otoka i regije Sardinije, koji administrativno pripada Sassarijskoj provinciji. Nalazi se oko 25 km istočnog od rta Capo del Falcone odnosno u Asinarskom zaljevu.
Spominje se u antičkim izvorima kao Turris Libyssonis, odnosno u Plinijevom djelu kao jedna od kolonija koju je u 1. vijeku pne. osnovao Julije Cezar. Vjeruje se da iz rimskog perioda potiče i današnja luka, koja je umjetnog porijekla. U 11. vijeku se najveći dio stanovništva iselio u unutrašnjost, u današnji Sassari, ali je grad samostalni status dobio tek 1842. godine.
Reno (rijeka)
Reno je rijeka u Toskani i Emiliji-Romagni duga 211 km.
Hidrologija
Reno izvire na sjevernim padinama Sjevernih Apenina, u Provinciji Pistoia, između planina Piaggette i Castello, na 1010 metara nadmorske visine pod imenom Reno di Prunetta.
U prvom dijelu teče od zapada prema istoku do lokaliteta Piastre, gdje mjenja smjer i teče od jugozapada na sjeveroistok. Nakon što primi neke pritoke, među njima Limentru i Settu, ulijeva se u ravnicu kod bolonjskog predgrađa Casalecchia.
Posljednji dio toka bio je podložan mnogim promjenama, jer je sve do 18. vijeka Reno je imao ušće u Po, tad je kanaliziran pa danas uvire u Jadransko more između Lido di Spina i Casalborsettia.
Porječje rijeke prostire se po Toskani i Emiliji-Romagni na površini od 4,628 km².
Emil Kutijaro
Emil Kutijaro (Herceg-Novi, 13. ožujka 1929. - Zadar, 9. rujna 1979.) hrvatski je filmski, kazališni i televizijski glumac.
Osnovao je Društvo dramskih umjetnika Narodne Republike Hrvatske zajedno sa skupinom istaknutih imena hrvatskog glumišta: August Cilić, Mato Grković, Božena Kraljeva, Jozo Petričić, Ljudevit Galic, Bela Krleža te mnogim drugim.
Filmografija
Televizijski filmovi i drame:
Luizão
(14. novembar 1975.) je brazilski nogometaš.
Emil Kutijaro
Filmografija
Televizijske serije:
Filmovi:
Ahuatepec, Domingo Arenas
Ahuatepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Domingo Arenas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2330 m.
El Gringo, Veracruz
El Gringo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Veracruz.
La Soledad, Carácuaro
La Soledad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Carácuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 775 m.
Rodna i polna anksioznost
U uslovima kada dolazi do nezadovoljavanje normiranih „rodnih obeležja“, ponašanje može biti izmenjeno i izazvano ličnim doživljajem visokog stepena distresa, koji se psihofizički ispoljava različitim stepenom intenziteta i kvalitetom anksioznosti.
Pravovremenom i prevashodno stručnom metodologijom u mogu se identifikovati osobe sa rizikom za razvoj rodne i polne anksioznosti, zbog oskudno reagovanja na stres (zasnovanog na lošim adaptivnim (coping) strategijama), ili nesnalaženja u sferi interpersonalnog (gde osoba nema dobre socijalne veštine za razumevanje socijalnog konteksta). Kod takvih osoba eventualna intervencija terapeuta (više struka) ima za cilj da im pomogne da postanu više promišljeni, komforniji, snalažljiviji i sa akciono orijentisanim adaptacionim (coping) strategijama na polnu i rodnu anksioznost.
Pojmovi - pol, rod, rodni identitet
mini|300p|Sloboda izražavanja rodnog identiteta u sebi uključuje i pravo na rodnu nejasnost i rodnu kontradikciju. Tako neka osoba sebe može doživljavati kao žensko, iako je rođen sa muškim telom i obratno, što kod nje može izazvati rodnu disforiju sa simptomima homoseksualne anksioznosti ili homoseksualne panike sa [[Opsesivno-kompulzivni poremećaj|OKP.]] Da bi definisali pojam rodnog identiteta, mora se prvo uočiti razlika između pojmova pol i rod: Pol je ono što se dobija genotipom, i odnosi se na biološku datosti i posedovanje primarnih seksualnih karakteristika. Međutim, osobu u seksualnom ne određuju samo geni, anatomija i hormoni, već i kompleksni rodni činioci (vidi rod i rodni identitet). Pored bioloških, veliki značaj imaju i društveni i psihološki faktori, ili rodni činioci, kao socijalno profilisan i personalno posredovan odnos prema biološkoj datosti, odnosno prema sopstvenoj polnosti. Pojam rodni identitet oslanja se na razmatranju, i na osnovu toga određuje kao identitet pojedinca koji je doživljen s obzirom na sopstvenu individualnost kao pripadnika muškog ili ženskog pola; osjećaj samosvesnosti koji se tretira kao unutrašnje, lično iskustvo javno izražene polne uloge.
Sve više se u naučnim krugovima i društvu napušta ideja o rodnom identitetu kao rigidnoj formaciji koja obuhvaća isključivo maskuline ili isključivo feminine identifikacije i atribute, jer se smatra da postoji određena ravnoteža između ove dve vrste identifikacija. Na svesnom nivou prevagu svakako imaju atributi sopstvenog pola, ali na nesvnesnom nivou identifikacije sa suprotnim polom nastavljaju da postoje kao trajni kapaciteti.
Anksioznost
Anksioznost je neprijatno stanje koje se karakteriše osećanjem stalne strepnje i straha da će se nešto nepredvišeno i strašno dogoditi. Ovo stanje prati neprijatna fizička i emocionalna napetost celog tela i unutrašnji nemir.
Anksioznost koja predstavlja spoj straha i eventualnog budućeg zla je doživljaj stalnog i produženog straha, koji je u niskom intenzitetetu prisutan kod svih nas npr. pre porođaja, putovanja, ženidbe itd. Međutim postaje i patološka stanja anksioznosti kada, kada je strahovawe (ili iččekivanje) preteranog intenziteta ili prekomerno prolongirano, ili kada u takvoj osobi pokreće odbrambene mahanizme koji se ozbiljno prepliću sa efikasnošću u životu neke osobe.
U MKB-10 anksioznost je svrstana u grupu psihički poremećaji kod kojih je anksioznost dominantan simptom. Ovi psihički poremećaji svrstani su u grupu anksioznih poremećaja (F 41), i nadalje, su svrstani u grupu neurotskih, stresom uslovljenih i somatoformnih poremećaja.
Polazne osnove
Načelno gledano anksioznost, kao fenomen, odvojen je i samostalan u odnosu na rodne i polne odlike i odlike identiteta (heterosesksualni, homoseksualni i transseksualni). Razlike u ovim modalitetima su moguće između generatora, odnosno „trigera anksioznosti“, načina manifestovanja, strategija oponašanja itd.
Dosadađnja istraživanja u psihijatriji prave značajnu diskrepancu između polnog i rodnog identiteta, jer polni identitet određuju anatomski atributi, a rodni odnosi nastaju kao neprekidni subjektivni doživljaj sopstvenog pola. Rod je direktno povezan sa rodnim ulogama koje su očekivane i nametnuta, usvojenim društvenim ponašanjem i polno su diferencirane. Po tome rod je određen standardima kulture u kojoj živimo a ti standardi su promenjljivi, i nisu isti u različitim epohama i kulturama.
Tvrdnje više autora da su rodne uloge, značajnije od seksualnih (muško-ženski), objašnjava veća zastupljenost anksioznosti u djevojčica nego u dečaka. Izraz straha i anksioznosti je prihvaćen, pa čak i „odomaćen“ među djevojkama, ali je u suprotnosti sa muškom rodnom ulogom: jer se od dečaka očekuje da se suoče sa svojim strahovima i koriste adaptivno ponašanje da se nosi sa situacijom. Iako je veza između anksioznosti i rodne uloge dobro poznata kod odraslih, empirijski dokazi kada su u pitanju ​​dece su mnogo oskudniji.
Hijerarhijske višestruke analize regresije kojim je istraživan uticaj rodne uloge u odnosima između rodne uloge i anksioznosti, pokazale su da rodne uloge bolje objašnjava anksioznost nego biološki pol. Također, emocionalna inteligencija (EI) i interakcija između EI i rezultata muško-ženskog stereotipa (MF) su značajni prediktori anksioznosti. Na primer deca sa niskim rezultatima MF i niskom EI imali su značajno viši nivo anksioznosti, dok su oni sa visokim rezultatima MF i visokom EI imali najniži nivo anksioznosti. Ovi rezultati pokazuju ne samo efekat rodne uloge u razvoju anksioznosti, ali i ublažavajući (smirujuće) efekte emocionalna inteligencija (EI).
Rodna anksioznost
Rodna anksioznost (rodni poremećaji) su „opsesivna briga u arbitriranju oko granica između muškog i ženskog, koji može nastati još od perioda najranijeg detinjstva“. Na osnovu ovih stavovova ona se ne odnosi samo na indidivualni, već i na globalni sociološki plan, i ispoqava se kroz preterana očekivanja i zabrinutost povezanu sa frizurom, oblačenjem, veoma često načinom gestikulacije, govora, gestikulacije, manira, izbor profesije, afiniteta i drugi spolja vidljivim muškim ili ženskim atributima.
Rodni stresori
Rodni stresori su u svakodnevnom životu čoveka neizbežni, ali individualne adaptacione (coping) strategije određuju stepen efikasnosti individualnog adaptacionog stila. Takođe prema Lazarusu (1984) koji podrazumeva da događaji imaju stresogeno dejstvo ukoliko sredinski uslovi remete ili prete da će poremetiti fizičko ili psihološko funkcionisanje pojedinca, možemo zaključiti da istovetni događaji nemaju podjednako stresogeno dejstvo niti jedna osoba uvek na isti način reaguje na događaj koji može biti stresogen.
Individualne adaptacione (coping) strategije na rodne stresore
U procesu suočavanja sa rodnim stresom postoje različite faze. Inicijalno se izdvaja proces kognitivne procene, pod kojom se podrazumeva procena sredinskih zahteva i individualnih snaga za suočavanje sa stresom. U Tom uslovima adaptacione (coping) strategije podrazumevaju primenu različitih načina suočavanja sa stvarnim ili anticipiranim problemima vezanim za rodni i polni identitet i njihovim pratećim emocijama.
Prema teoriji Lazarusa i Folkmana (1984), napravljena je distinkcija između:
Epidemiološki gledano ne postoje veće razlike na uticaje rodnih stresora između žena i muškaraca žene ili za veći rizik razvoja rodnog anskioznog poremećaja. Čak šta više, suprotno od očekivanog oba pola su na stresore podjednako osetljiva.
Klinička slika
Pacijent takve situacije najčešće izbjegava ili ih podnosi ali sa strahom, dok njegova zabrinutos može biti usmerena na individualne simptome poput lupanja srca ili nesvestice. Ovi simtomu su često povezani sa sekundarnim strahom od smrti, gubitka kontrole ili „da će poludjeti”.
Kod žene, emocije su više izražene te ih one i dublje osećaju. Kada žena izgubi nešto ili nekog dragog, ona se vrlo lako prepusti očajavanju ili okrivljavanju sebe, nego što bi to učinio muškarac. Budući da su učene da budu pasivne i zavisne, žene lako stiču utisak da ne mogu upravljati ni svojim životom, niti odlukama. Preterano se oslanjanjju na spoljašnje faktore i druge ljude što kod njih dovodi do pojačanih strahova za koje žene veruje da nene mogu da utiču. Izbegavajući poremećaji uz hronično nisko samopoštovanje žene zapadaju u dublju anksioznost, praćenu idejom da je ženska uloga pasivna.
Taifa
thumb|250px|Taife (označene zeleno) godine 1031 Riječ taifa (od طائفة ṭā'ifa, mn. طوائف ṭawā'if) se u historiji Iberijskog poluotoka koristi kao izraz za muslimanske države - najčešće emirate ili mala kraljevstva - na području al-Andalusa (islamske Iberije) a od kojih je najveći broj nastao nakon konačnog kolapsa omejadskog Kordopskog Kalifata godine 1031. Pretpostavlja se da su svoj korijen imale u administrativnoj podjeli nekadašnjeg Kalifata, ali da je njihovom nastanku doprinijela i etnička raznolikost al-Andalusa, odnosno podjele između Arapa, Berbera i muladija (islamiziranih Hispanaca, koji su tvorili većinu stanovništva). Međusobno suparništvo među taifama je dovodilo i do oružanih sukoba, pri čemu su se kao izvor najamnika počele koristiti i države na kršćanskog sjevera Iberijskog poluotoka. Te su, države, počele sve više koristiti slabost taifa kako bi nastavile proces reconquiste odnosno ekspanziju na muslimanski jug. U dva navrata su kršćanski uspjesi natjerali vladare taifa da iz Sjeverne Afrike zatraže pomoć, čak i pod cijenu stavljanja pod vlast tuđe dinastije. Prvi je put je to bilo kada su poslije pada Toleda 1085. pozvani Almoravidi, a drugi put kada su nakon pada Lisabona 1147. pozvani Almohadi. Međutim, ni to ni uspjelo zaustaviti kršćansku ekspanziju, pa su sve taife postepeno likvidirane, uključujući Kraljevinu Granadu koja se ponekad naziva posljednjom taifom.
Rodna i polna anksioznost
Klinička slika
Muškarci su agresivniji od žena, oni svoje probleme „izbacuju iz sebe“. Umesto da sebe okrivljuju i oplakuju, oni češće biraju da se napiju ili posvađaju, udare nekog/nešto i na taj način isprazne (razblaže) anksioznost.
Kliničkom sliko dominiraju često i razmišljanje o fobijskoj situaciji, što uobičajeno stvara prethodna anksioznost, tako da se fobična depresija i anksioznost često javljaju zajedno.
Polna anksioznost
I pored uvreženog mišljenja i širokih i konzistentnih dokaza povezanim sa ulogom pola u prevalenci anksioznih poremećaja, značajno manje su se epidemiološke studije bavile proučavanjem uticaja pola na ove epidemiološke parametre u različitim anksioznim poremećajima, ili na koji način pol utiče na osnovne epidemiološke paramentre kao što su; životna dob u vreme pojave prvih tegoba, dužina bolesti i obrasci vezani za komorbiditet.
Na osnovu dosadašnjih shvatanja da su žene te koje više brinu, u odnosu na muškarce, koji manje osećaju stres i zabrinutost. U skladu sa tim, istraživanja su pokazala da žene imaju najmanje dva puta veću verovatnoću obolevanja od anksioznih poremećaja, zbog  transkulturalno gledano, bioloških razlika među polovima kada su u pitanju ovi poremećaji. Dosadašnja istraživanja te razlike otkrivaju u socijalnim, psihološkim i biološkim faktorima (očekivanja od žena nakon venčanja, formiranje porodice, stvaranje i negovanje mpotomstva, odgovornost vezana za majčinstvo, očekivanja da pomažu drugima i da preuzimaju rešavanje određenih problema), koji na određen način mogu objasniti ovu činjenicu. Tako nametnuti uslvi u velikom broju vode zanemarivanju ličnih potreba žene, što može biti generator anksioznosti.
Određene fizičke i biološke promene kod žena, takođe mogu doprineti njihovoj anksioznosti. Na primer, muškarci biološki gledanao nemaju iskustva vezana za promene raspoloženja koje se javljae kod žena za vreme menstrualnog ciklus, trudnoće ili menopauze.
Individualne adaptacione (coping) strategije polova
U pogledu adaptacionog stila ili koping strategije uodnosu na anksioznost reakcije muškaraaca i žena bitno se razlikuju. Žene uglavnom traže savet, molitvu ili ventilaciju, dok se muškarci generalnoo kreću fizičkim rasterećenjima, kao štosu rad ili sportske aktivnosti.
Etiološki faktori
Najčešći etiološki faktor koji su do sada istraživani vezano za polne razliku i naksioznost su; Nekoliko skorijih studija (dodušr sprovedenih na animalnom modelu) ukazalo je na to da hormonske razlike među polovima, žene čine biološki mnogo sklonijim razvoju anksioznost od muškaraca. To se objašnjav činjenicom da nivo testosterona (kod muškaraca) umanjuje nivo anksioznosti, kao i da je odgovor CNS-a na nivo stresa različit među polovima (ćelije ženskog mozga su osetljivije na stres hormon i manje adaptibilne na isti).
Anksioznost i starost, ali ne i njihova interakcija, su značajni prediktori pola. Do sada je ustanovljena mala, ali značajna povezanost između anksioznosti i pola, ali takođe i između anksioznosti i starosti. Pol predstavlja faktor koji je neophodno uzeti u obzir u prevenciji anksioznosti i interventnim programima, za razne polove i uzraste.
Homoseksualna anksioznost
250px|mini|Homofobne poruke jedna su od premisa polne anksioznosti kod LGBT Rodni identitet prema spoljašnjim karakteristikama lako je objasniti. Većina osoba je rođena bilo sa muškim bilo sa ženskim genitalijama zbog kojih je lako fizički prepoznati osobu kao muškarca ili ženu. Zabuna među polovima nastaje onog momenta kada neka osoba ima genitalije muškarca ili žena, a emocionalno i psihički oseća se kao osoba suprotnog pola. Tako npr. dete čiji je biološki pol tipično ženski može imati rodni identitet i ulogu dečaka i obrnuto. Ova činjenica osobu koja prolazi kroz ove osjećaje, mogu uvesti u stresnu situaciju. Tako nastaju poremećaji rodnog identiteta koji se mogu ispoljiti u različitim nivoima ozbiljnosti od ranog detinjstva pa nadalje.
Deca i adolescenti kod kojih se razvio poremećaj rodnog identiteta često pokazuju osobine ponašanja koje pripadaju suprotnom polu, a u nekim slučajevima i tvrde da pripadaju tom polu. Svaka osoba sa poremećajem rodnog identiteta se različito ponaša, jer ima različite nivoe poremećaja. Neki mogu pokazati minimalnu zbunjenost rodnim identitetom, dok se drugi ponašaju očigledno i bez prikrivanja (vidljivo), družeći se sa vršnjacima suprotnog pola, noseći haljine, ili preferirati igre i aktivnosti koje se obično namenjene suprotnom polu. Međutim u fazi seksualna zrelost neusaglašenost rodnog identiteta i seksualne orijentacije mogu na kraju dovesti do stalne brige o svojoj rodnoj i polnoj pripadnosti što sovodi do poremećaja mentalnog zdravlja zbog povećane anksioznosti ili depresije.
Premisa anksioznosti kod LGBT osoba koje su u panici vezanoj za stalnu brigu o sopstvene seksualnosti i rodnoj ravnopravnsti, izloženosti homofobij, i drugim nareženim statusnim pitanjima u društvu, u sklopu simptoma koji se prepliću sa simptomima podtipa opsesivno kompulzivnih poremećaja (OKP),dovode ponekad do poremećaja koji se mogu nazvati i homoseksualna anksioznost ili homoseksualni OKP.