cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Džahromski okrug
Džahromski okrug je jedan od 29 okruga u pokrajini Fars na jugu Irana. Glavni grad okruga je Džahrom.
Villaggio Primavera, Torino
Villaggio Primavera je naselje u Italiji u provinciji Torino, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 125 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 524 m.
Darapski okrug
Darapski okrug je jedan od 29 okruga u pokrajini Fars na jugu Irana. Glavni grad okruga je Darab.
Horambidski okrug
Horambidski okrug je jedan od 29 okruga u pokrajini Fars na jugu Irana. Glavni grad okruga je Safašaher.
Sinkrotron
mini|desno|250px| Veliki sinkrotron [[SOLEIL u Parizu]] Sinkrotron ili sinhrotron je tip kružnog akceleratora čestica koji ubrzava elektrone i protone. Magnetsko polje u ovoj mašini se povećava tokom ubrzanja jedne skupine čestica, tako da je radijus zakrivljenosti njihovih staza konstantan i kretaju se po istoj kružnoj putanji unutar torusne komore. Frekvenca električnog polja kojim se elektroni ubrzavaju se ne mijenja, no zato se mijenja intenzitet magnetnog polja koje održava stabilnost orbite. Naelektrizirane čestice koje se kreću ubrzano po krivoj putanji emitiraju elektromagnetno zračenje odnosno gube energiju, a sama emitirajuća energija raste usporedno s porastom brzine čestice i otežava njeno ubrzavanje. U fizici elementarnih čestica ovo predstavlja nesavladiv problem pa je fizičare u 21. vijeku natjeralo na razmatranje planova o konstruiranju golemih ali energetski štedljivijih linearnih akceleratora.
Dok sinkrotrono zračenje otežava rad fizičarima, ono je izuzetno korisno u drugim naučnim disciplinama poput medicine, biologije ili fizike materijala. U njima se teži prema dobijanju što intenzivnijeg sinkrotronskog zračenja zbog čega su stariji sinkrotroni, slabi za istraživanja elementarnih čestica, modificirani da emitiraju još više zračenja korisnog za istraživanja. Pomoću takvih mašina moguće je promatrati i analizirati čak i pojedinačne molekule. Najstariji sinkrotroni razvijeni su sredinom 1940-ih: ruski fizičar Vladimir Veksler opisao je metodu rada 1944. u sovjetskom časopisu, a godinu dana kasnije neovisno od njega američki fizičar Edwin McMillan konstruirao je prvi operativni sinkrotron. Australski fizičar Mark Oliphant zaslužan je za dizajn i izradu prvog protonskog sinkrotrona, puštenog u rad 1952. godine. Rani veliki sinkrotroni bili su Cosmotron u američkom Brookhavenu (1953.; 3,3 GeV) i sinkrotron u sovjetskoj Dubni (1957.; 10 GeV). Poseban tip sinkrotrona su tzv. sudarači čestica (kolajderi) u kojima se dvije vrste čestica istovremeno ubrzavaju i međusobno sudaraju, čime se ostvaruju mnogo intenzivniji sudari od onih s nepotretnom metom. Najveći sudarači su CERN-ov Veliki hadronski sudarač u Ženevi i Tevatron u Sjedinjenim Državama (ugašen 2011.).
Zarindaštanski okrug
Zarindaštanski okrug je jedan od 29 okruga u pokrajini Fars na jugu Irana. Glavni grad okruga je Hadžiabad.
Castelluccio, Frosinone
Castelluccio je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 110 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 89 m.
Scott, Ohio
Skot je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
T. Coraghessan Boyle
T. Coraghessan Boyle (također poznat kao T.C. Boyle, rođen kaoThomas John Boyle 2.12. 1948.) je američki romanopisac i novelist. Od kraja 1970-ih je objavio preko 11 romana i 60 kratkih priča. Godine 1988. osvojio PEN/Faulkner nagradu za svoj treći roman World's End, koji prikazuje 300 godina u ruralnom dijelu države New York. Oženjen je i ima troje djece. Od 1986. godine Boyle predaje engleski jezik na Univerzitetu Južne Kalifornije.
Sepidanski okrug
Sepidanski okrug je jedan od 29 okruga u pokrajini Fars na jugu Irana. Glavni grad okruga je Ardakan.
Kalijum dihromat
Kalijum dihromat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 294,185 Da.
Bretteville
Bretvil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Šerbur-Oktevil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1075 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 185 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,78 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 69 metara.
Fasanski okrug
Fasanski okrug je jedan od 29 okruga u pokrajini Fars na jugu Irana. Glavni grad okruga je Fasa.
Jajak
Jajak (lat. Ichthyococcus ovatus) riba je iz porodice Phosichthyidae. Ova mala riba naraste do 5,5 cm duljine i nije pretjerano poznat stanovnik našeg mora. Živi na otvorenom moru, na većim dubinama, i do 2500 metara, iako se pretežno nalazi na dubinama između 200 i 500 m. Ovalnog je tijela, smeđkasto-žute boje, sa srebrenkastim bokovima. Korjeni peraja su tamni, skoro crni. Usta su mala sa mikroskopskim zubima. Kao i velik broj stanovnika dubokog mora i jajak ima fotofore, koje se kod njega nalaze na donjem dijelu bokova. Hrani se zooplanktonom.
Rasprostranjenost
Jajak živi diljem svijeta, prisutan je u svim oceanima, na području toplijeg mora, osim sjevernog Pacifika. Tako ga se može pronači na zemljiopisnim širinama između 46°N - 20°S. Osim oceana i njihovih rubnih mora, prisutan je i u Mediteranu.
Crestwood, Missouri
Krestvud je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.912, što je 49 (0,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pankreasni polipeptid
Pankreasni polipeptid je polipeptid koji izlučuju PP ćelije u endokrinom pankreasu. On se sastoji od 36 aminokiselina i ima molekulsku masu od oko 4200 Da.
Funkcija pankreasnog polipeptida je samoregulacija pankreasnih sekrecionih aktivnosti (endokrinih i egzokrinih). On takođe utiče na nivoe hepatičkog glikogena i gastrointestinalnu sekreciju.
Jera
Jera (lat. Anthias anthias) pripada obitelji vučica (lat. Serranidae). Ova mala riba kod nas ima nekoliko drugih naziva kao što su matulić barjaktar, kirnjica, crvena barjaktarka, crveni crnej,...Oblikom svog tijela tijela i bojama razlikuje se od svih ostalih pripadnika svoje obitelji kod nas. Naraste do najviše 27 cm duljine. Tijelo joj je ovalnog oblika, žarko svjetlocrvene do ružičaste boje, s dvije žute pruge na glavi. Donja peraja joj je žute boje te je dosta dugačka. Živi u jatima na kamenitim terenima, najčešće na dubinama između 50 i 50 m iako zna zaći i do 300 m. Hrani se manjim ribama i račićima i vrstan je grabežljivac kao i druge vučice. Meso je mekano i ukusno, ali puno kostiju. Razmnožava se između lipnja i rujna.
Zanimljivost
Kao i mnoge ribe iz porodice vučica i jera je protogini hemafrodit. Sve mlađe jedinke su ženke, a sa starenjem dio njih se pretvara u mužjake. Produljava im se repna peraja, boje postaju još jarkije, a oko usta im se formira niz plavih točkica.
Rasprostranjenost
Jera živi u suptropskom pojasu Atlantika, od Portugala do Angole (postoje tvrdnje da se stanište proteže i do obala Namiibije), kao i diljem Mediterana.
Jadranska jesetra
Jadranska jesetra (lat. Acipenser naccarii) poznata je i kao jesetra tuponoska. Ovo je endemska vrsta Jadranskog mora, živi na pjeskovitom i muljevitom dnu riječnih laguna i ušća, ulazi ponekad duboko u riječni tok, a ne voli potpuno slan okoliš. Najčešće se nalazi u rijekama s dubokim i širokim koritom, gdje na dubinama od 10-40 m uz pomoć četiri mesnata brčića pretražuje mulj i pijesak u potrazi za manjim ribama i beskralježnjacima (maločetinaši, račići, ličinke kukaca). Izduženog je i vretenastog tijela, koje je prekriveno s 5 redova koštanih štitova, boje tijela se kreću od smeđecrne ili smeđezelene boje po leđima, bokovi su svijetliji, a trbuh bijel. Ima široko i tupo rilo, mala usta bez zuba, smještena na donjoj strani, te brčiće različitih duljina, naime, vanjski brčići su dulji od unutarnjih. Kao i tijelo i glava je prekrivena koštanim pločama. Jadranska jesetra je dugovječna riba, može živjeti i do 80 godina. Spolnu zrelost mužjaci dostižu nakon 6 do 8 godina, a ženke nakon 8 do 12 godina. Ženke se razmnožavaju svake druge godine od ožujka do svibnja (po drugim izvorima od svibnja do srpnja). Mladi na početku jako brzo rastu, do svoje druge godine. Mladima treba oko 10 godina da bi dostigli duljinu od 100 cm. Odrasli primjerci mogu narasti do 200 cm duljine i do 25 kg težine. Upotrebljava se za jelo, vrlo je ukusna, ali, za razliku od svoje rođakinje štrljuna ili atlantske jesetre (lat. Acipenser sturio), ne služi za dobivanje kavijara.
Napomena
Jadranska jesetra spada u kritično ugrožene vrste, te je ušla na popis vrsta pred istrebljenjem i ugroženih vrsta u Zakon o potvrđivanju protokola o posebno zaštićenim područjima i biološkoj raznolikosti u Sredozemlju. Zakon o zaštiti prirode (NN 70/05) strogo zabranjuje svaki ribolov na jadransku jesetru.
Rasprostranjenost
Jadranska jesetra živi u Jadranskom moru na obalama Italije, Hrvatske, BiH, i Crne Gore. Njena prisutnost na obalama Iberijskog poluotoka, kao i sjeverozapadne Grčke je nepotvrđena, a najnovija istraživanja vrsta iz Jadrana i onih kod Iberijskog poluotoka upućuju na dvije podvrste iste ribe.
Kulturna regija
Kulturna regija je termin koji se uglavnom koristi u geografiji. Različite kulture često ne ograničavaju geografsko pokrov unutar granica nacionalne države ili na manje podjedinice države. Kada se 'kartira' kultura često se mora identificirati stvarna 'kulturna regija', te kada se to učini uviđa se da ona nosi malen odnos prema legalnim granicama povučenim običajem, ugovorima, poveljama ili ratovima.
Arapsko-izraelski rat 1948.
Arapsko-izraelski rat 1948., znan i kao Izraelski rat za neovisnost (hebrejski: מלחמת העצמאות ili מלחמת הקוממיות‎, Milhemet HaAtzma'ut; arapski: حرب 1948, "rat iz 1948.") je bio prvi u nizu ratova između Izraela i arapskih država u sklopu Bliskoistočnog sukoba. Za Izraelce, rat označava uspostavu hebrejske države Izrael, dok za palestinske Arape označava početak pojma al Nakba („Katastrofa“) zbog egzodusa stotina tisuća palestinskih izbjeglica iz Izraela te njihove zabrane povratka, ali i želje za osnutkom palestinske države.
Sve je počelo 1947. kada su Ujedinjeni narodi usvojiili rezoluciju 181 kojom bi se palestinski mandat razdvojio na arapsku i izraelsku državu, ali koji su odbile arapske države. Nakon Holokausta, porasli su zahtjevi za osnutkom hebrejske države kojom bi se omogućila domovina za židovsku naciju. Razni Židovi su smatrali da je za to najpogodnija tadašnja Palestina, kolijevka hebrejske nacije. Deseci tisuća židovskih imigranata s godinama se doseljavalo u to područje, no Arapi nisu blagonaklono gledali na došljake i htjeli su da Palestina postane arapska država.
Kulturna regija
Formalna kulturna regija je regija u kojoj jasno postoji homogeni kulturni identitet na širokoj raznolikosti razina. One se često pronalaze na kartama nad specifičnim bioregijama i odražavaju drevne migracije.
Arapsko-izraelski rat 1948.
David Ben-Gurion proglasio je Izrael neovisnom državom 14. svibnja 1948. pa je usljedilo priznanje SAD-a i Sovjetskog Saveza, no arapske države su proglasile rat: vojska iz Sirije, Iraka, Saudijske Arabije, Transjordana, Egipta i Libanona ušla je na teritorij britanskog mandata Palestine i napala novoosnovani Izrael. Ipak, Izrael je odbio napad i ipak postao neovisna država, pri tom pripajajući i oko 40 % teritorija koji je bio namijenjen Palestini. Gaza je pripala Egiptu a Zapadna obala Jordanu. U ratu je poginulo najmanje 11.000 ljudi.
Col Molin, Belluno
Col Molin je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 369 m.
Arapsko-izraelski rat 1948.
Uvod
Usljedili su Nemiri u Palestini 1920. i Nemiri u Jaffi, a 1929. 67 Židova je ubijeno u Hebronu dok su preživjeli evakuirani od Britanaca. Od 1936. do 1939. britanske snage su morale zaustaviti veliku pobunu Arapa, dok je oko 20.000 dobrovoljaca u Haganahu provodilo racije u arapskim selima. Rashid Khalidi komentira da su pobune i događaji koji su sljedili, ponajviše britanska represija, imali negativne utjecaje na palestinsko nacionalno vodstvo, društvenu koheziju i vojne sposobnosti koji su doprinjeli ishodu događajima 1948.
Britanci su 1939. uveli zakon kojim se ograničava židovska imigracija, što je pak pridonjelo pobuni Židova protiv Britanaca. Ipak, od 1936. britanska vlada pomogla je u treniranju, naoružavanju i financiranju u nizu sigurnosnih službi u suradnji sa židovskom agencijom. Kada je izbio Drugi svjetski rat, Anthony Eden, britanski ministar obrane, odlučio je unovačiti arapske i židovske jedinice u britansku vojsku, regiment Royal East Kent. Prema izraelskom ministarstvu vanjskih poslova, otprilike 26.000 palestinskih Židova prijavilo se u britansku vojsku kako bi se borili protiv sila osovine. Britanska obavještajna služba je također trenirala i malu jedinicu pod vodstvom Moshea Dayana u slučaju invazije Trećeg Reicha. No nakon završetka rata sve oružje dobrovoljaca je zaplijenjeno.
Prema popisu stanovništva iz 1931., Palestina je brojala 1.033.314 stanovnika, od čega su muslimani brojali 759.700 pripadnika (74 %), Židovi 174.606 (17 %), kršćani 88.907 (9 %) i ostali (1 %). Nakon 1945., procjenjuje se da je već živjelo 600.000 Židova na tom području.
UN-ov plan podjele
Glavni članak:Uspostava i povijest Države Izrael
29. studenog 1947. UN-ova skupština odobrila je plan rezolucije 181 kojim se predviđa rješenje arapsko-židovskog sukoba podjelom britanskog mandata Palestine na dvije države. Arapska strana bi između ostalog dobila enklavu Jaffa. Zbog važne religiozne važnosti, jeruzalemsko područje, u koje je bio uključen i Betlehem, je predviđeno da postane neutralna zona pod administracijom UN-a. Iako su obje strane kritizirale taj plan, Židovi su pozitivno gledali na rezoluciju.
Brtanski mandat Palestine obuhvaćao je tada površinu od 26.320 km2. 1947. britanska vlada objavljuje da namjerava odustati od mandata i prepustiti pitanje palestine Ujedinjenim narodima. Posebna komisija usvaja rezoluciju 181. od 29. studenog 1947. i predlaže sljedeći plan podjele:
Dok su Židovi, kojih je tada u cijeloj Palestini bilo 31 %, prihvatili plan, palestinski Arapi su ga potpuno odbacili, jer su smatrali da cijeli teritorij pripada njima. Da bi shvatili ispravnost njihovog pogleda ne smijemo zaboraviti da su Židovi činili većinu samo na području grada Jaffe dok su u svih drugih 15 teritorijalnih područja Arapi bili većina po popisu stanovništva iz 1945. godine.
Prva faza rata (studeni 1947. – travanj 1948.)
lijevo|mini|180px|Zgrada u Ben Yehuda ulici u [[Jeruzalemu 22. veljače 1948. uništena je autom bombom od ljudi Amina al-Husseinija ]] Dan nakon prihvaćanja UN-ove rezolucije, sedam Židova je ubijeno od Arapa u Palestini na tri različita incidenta: tri Arapa su napala autobus koji je išao iz Netanye u Jeruzalem, te su ubili pet židovska putnika. Pola sata kasnije napadnut je drugi autobus na kojem je poginuo jedan putnik. Kasnije tog dana, mladić je upucan u Jaffi. U Jeruzalemu arapsko više vijeće je proglasio trodenvni štrajk, najavilo masovne demonstracije te pozvalo Britaniju da Palestinu preda Arapima. Do 11. prosinca 1947. The Times je objavio da je u nemirima poginulo oko 130 ljudi, od kojih su 70 bili Židovi, 50 Arapi a trojica britanski vojnici. Istodobno, Irgun i Lehi su pojačali napade na britanske vojnike. Arapski vojnici su pak počeli organizirati Palestince u izvođenju gerilskih napada na Židove.
22. veljače 1948. Hajj Amin al-Hussein i njegovi ljudi organizirali su tri eksplozije auto bombe koje su detonirale u glavnoj Ben Yehuda ulici u Jeruzalemu i koje su ubile 52 Židova, te ranile još 123 ljudi. Prema opisima, trojica muškaraca preobučena u birtanske vojnike, ušla su u ulicu sa jednim blindiranim autom i dvama kamiona. U kamionima su bili eksplozivi koje su zapalili i pobjegli. Abdel Khader El Husseini je navodno naredio bombaški napad kako bi istjerao Židove iz grada.
S vremenom se broj arapskih frakcija počeo koncentrirati protiv Židova. Najveća je skupina bila dobrovoljna Arapska vojska oslobođenja. S vremenom su arapski vojnici potpuno odsjekli cestu koja povezuje Tel Aviv i Jeruzalem.
Druga faza rata (travanj 1948. – svibanj 1948.)
desno|mini|220px|Etnička struktura Jeruzalema 1947: smeđa boja su Arapi, plava Židovi Arapi su stavili Jeruzalem pod opsadu, ali je Haganah nastavila borbu i privremeno otvorila cestu do grada. 9. travnja dogodio se masakr kod naselja Deir Yassin u kojem je poginulo 107 Arapa. Iako je Ben-Gurion odbacio da je znao išta o pokolju, događaji u Deir Yassinu su izazvali paniku među Arapima.
13. travnja Arapi su napali medicinski konvoj koji je putovao u Hadassah bolnicu i ubili 77 doktora, medicinskih sestara i ostali židovskih civila. Ipak, židovske jedinice su na kraju uspijele prekinuti blokadu Jeruzalema.
U pregovorima 10. svibnja između Yishuva i jordanskog kralja Abdullaha, obje strane su htjele spriječiti stvaranje Palestinske države. Jordan je planirao pripojiti arapske dijelove teritorija te je Židovima ponudio samo autnomiju, što su oni odbili. Ipak, izuzev jedne iznimke, jordanske snage nisu napadale židovska područja u Palestini tijekom rata. 13. svibnja Arapska liga se složila poslati svoje trupe u Palestinu čim završi britanski mandat.
Kulturna regija
Funkcionalna kulturna regija je regija koja je uvelike nastala kao funkcija posjedovanja centralne kulturne središnjice (npr. samostan ili TV stanica).
Firuzabadski okrug
Firuzabadski okrug je jedan od 29 okruga u pokrajini Fars na jugu Irana. Glavni grad okruga je Firuzabad.
Kulturna regija
Vernakularna kulturna regija je 'mentalna slika' regije koja postoji u mislima ljudi izvana.
Aspiracijska kulturna regija je 'mentalna slika' regije koja postoji primarno u mislima onih koji bi radili da je stvore u budućnosti. Na primjer, u nacionalističkim sukobima na Balkanskom polutoku pod vlašću Osmanskog Carstva ili u židovskoj dijaspori prije stvaranja Izraela.
Takve se regije mogu tijekom vremena širiti ili sažimati, a mogu se također promijeniti i kulturne vrijednosti.
Muhamed ad-Darazi
Muhamed bin Ismail Nashtakin ad-Darazi (محمد بن اسماعيل نشتاكين الدرازي) bio je ismailitski propovednik iz 11. veka. Kao jedan od prvih vođa verske zajednice Druza otužen je za jeres 1016, nakon čega je smaknut po naređenju fatimidskog kalifa Al-Hakim bi-Amr Allaha. Nashtakin je rođen u Bukhari i javno je proglasio božansku prirodu kalifa al-Hakima.
Arapsko-izraelski rat 1948.
Treća faza (svibanj 1948. – lipanj 1948.)
14. svibnja 1948. David Ben-Gurion je u Tel Avivu pred mnoštvom javno proglasio Izrael neovisnom državom, dan prije isteka britanskog mandata. Time je nakon 2000 godina ponovno obnovljena hebrejska država. Tijekom objave neovisnosti, Gurion je održao govor za javnost:
Sljedećih dana oko 1.000 libanonskih, 5.000 sirijskih i 10.000 egipatskih vojnika počelo je invaziju na novoosnovanu državu. Jordanski vojnici su napali regiju oko Jeruzalema, uz pomoć Saudijske Arabije, Libije i Jemena. Arapska liga je također objavila da odbija rezoluciju 181.
Izrael, SAD i Sovjetski savez nazvali su arapski invaziju agresijom, Glavni tajnik UN-a Trygve Lie je sukob nazvao „prvom oružanom agresijom koju je svijet vidio od završetka Drugog svjetskog rata“. Kina je pak bila na strani Arapa.
Iako je Izrael bio brojčano inferioran arapskim vojnicima, mobilizacija Židova je brzo rasla zbog prosječno 10.300 novih imigranata svakog mjeseca. Izuzev jordanske i libanonske vojske, svaka arapska vojska imala je potporu borbenih zrakoplova koji su bili veliki problem izraelskim borcima koji tada još nisu imali vlastite borbene letjelice. Egipatski borbeni zrakoplovi su napadali iz Ariš (grad)Ariša, a sirijski su polijetali iz Damaska. Najrazorniji egipatski napad odigrao se 18. svibnja kada su borbeni zrakoplovi iznad Tel Aviva pogodili autobusni kolodvor te ubili 42 ljudi. Jedini gubitak u tom razdoblju arapske zračne snage su doživjele kada su u okolici Haife bombardirali britansku bazu 22. svibnja. Iako je britanski mandat završio, neki su britanski vojnici i dalje bili smješteni tamo. Kada su arapski avioni krenuli u ponovnu raciju, Kraljevske zračne snage su ih presrele i oborile dva borbena zrakoplova, dok je treći oborila protuzračna obrana.
Jedna od zadaća IDF-a je bila i zaustavljanje arapskih vojnika koji su planirali uništiti židovska naselja. Kada je Abdullah naredio Glubbu Pashiju, zapovjedniku jordanskih vojnika, zauzimanje Jeruzalema 17. svibnja, izbili su teški sukobi od kuće do kuće, gdje je arapska vojska uspijela izbaciti izraelske vojnike iz arapskih, pa i židovskih četvrti starog grada. Tisuće židovskih stanovnika starog grada - starosjedioca i imigranata - je protjerano od jordanske vojske.
S druge strane, irački vojnici su uglavnom držali defenzivne pozicije u Dženinu, Nablusu i Tulkarmu. Na sjeveru, kibuc Degania je uspio zaustaviti prodor sirijske vojske samo uz pomoć lakog naoružanja. Na jugu, egipatske snage su upale u Izrael i stigle do Ashdoda, gdje su zaustavljene.
Prvo primirje
desno|mini|220px|Arapski zarobljenici tijekom rata 29. svibnja UN je proglasio primirje koje je stupilo na snagu 11. lipnja i koje je trajalo 28 dana. Proglašen je embargo na naoružanje kako nijedna strana ne bi ojačala. Britanski političari su smatrali da će "Židovi iskoristiti primirje kako bi se naoružali i ojačali jer su bili preslabi zbog nedostatka oružja, dok će Arapi vrijeme uzalud trošiti na razmirice i unutarnje sukobe." Izrael je doista uvozio oružje iz Čehoslovačke i prema nekim dužnosnicima to oružje je "spasilo hebrejsku državu od arapske invazije". Tijekom tog razdoblja primirja, izraelske snage porasle su sa otprilike 30.000-35.000 vojnika na 65.000. Također je povećan i obujam izraelskog naoružanja za pedeset milijuna metaka.
Folke Bernadotte je predložio novi plan podjele kojim bi Židovi dobili Galileju, Arapi Negev, dok bi se Jeruzalem podijelio, no obje strane su odbile prijedlog. 8. srpnja, dan prije isteka primirja, napadaom egipatskih snaga u Negevu rat je ponovno nastavljen. Idući dan, izraelski borci su uzvratili i krenuli u defenzivu na tri fronte istodobno. Borbe su se nastavile deset dana, sve dok nije potpisano novo primirje.
Četvrta faza rata (lipanj 1948. – srpanj 1948.)
Operacija Dani je bila najvažnija izraelska ofenziva, čiji je cilj bio osigurati koridor između Jeruzalema i Tel Aviva zauzimanjem naselja Lydda i Ramle kraj ceste. Operacija je bila uspješna, a nakon nje oko 50.000 palestinaca iz tih gradova je napustilo područje, u jednom od većih egzodusa rata.
U drugoj fazi operacije, planiralo se zauzeti Latrun sa kojeg bi se dobio pregled na Jeruzalem, te grad Ramala. Iako su jordanski vojnici po prvi put upotrijebili bombardere za napad grada Jeruzalema, Izraelci su ipak pobijedili. Drugi plan, Operacija Dekel, planirala je zauzimanje donje Galileje, uključujući grad Nazaret. Treći plan bio je osiguranje strarog grada.
Drugo primirje
18. srpnja na snagu je stupilo drugo primirje. 16. rujna Folke Bernadotte predložio je novi plan podjele Palestine prema kojem bi Jordan pripojio arapska područja, uključujući Negev, al-Ramla i Lydda. Hebrejska država bi dobila cijelu Galileju, dok bi Jeruzalem postao međunarodno područje a izbjeglice bi dobile neku vrst nadoknade. I taj plan su odbile obje strane. Bernadotte je ubijen sljedećeg dana od organizacije Lehi, te ga je zamijenio Ralph Buche.
Peta faza (listopad 1948. – srpanj 1949.) i primirje
desno|mini|220px|Napadi arapske vojske u ljeto 1948. Svijetlo zelena boja pokazuje usko područje pod izraelskom kontrolom prije srpnja. 15. listopada Izrael je pokrenuo seriju vojnih operacija kako bi istjerao arapske vojnike i osigurao granice. IDF je pokrenuo Operaciju Hiram te je zauzeo cijelu gornju Galileju i istjerao libanonsku vojsku natrag u Libanon. Izraelske snage su čak ušle 8 kilometara duboko u Libanon i stigle do rijeke Litani. Također je pokrenuta i Operacija Yoav koja je na sjeveru Negeva trebala istjerati egipatske snage, odvojiti ih jordanskih i od prilaza liniji Beersheba-Hebron-Jeruzalem. Navečer 15. listopada, izraelske snage su bombardirale Gazu, Majdal i Beith Hanun, dok je dio egipatskih zračnih snaga onesposobljen, čime su izraelske zračne snage dobile prevlast nad tim područjem. Dio izraelske vojske minirao je željezničku prugu koja je povezivala Ariš (grad)Ariš i Rafah, čime je odsjekla dotok oružja, te napala egipatske baze. 21. listopada, IDF je ušao u Beershebu, čime je egipatska vojska odsječena na četiri izolirana dijela. Nakon nekolicine brzih i učinkovitih napada, egipatska vojska se raspala. Yigal Allon je vodio operaciju, koja je bila veliki uspjeh: egipatska vojska se povukla sa sjevera Negeva, grada Beersheba i Ashdoda. Međutim, zabilježeni su i ratni zločini: najveći se pokolj odigrao u selu Dawayma, u kojem je navodno ubijeno stotinjak arapskih civila. Selo je tada imalo otprilike šest tisuća ljudi, od kojih su četiri tisuće bili izbjeglice uzrokovane ratom. Inspektori UN-a se nekoliko dana kasnije pojavili u selu kako bi istražili pokolj, međutim našli su samo nekoliko srušenih kuća i jedan leš, ali su dokazi o smaknućima nedostajali. Ipak, uzeli su izjavu jednog domorodca.
22. listopada izraelska mornarica je potopila egipatski ratni brod Amir Faruk. Izraelski vojnici su upali i u Gazu i Sinaj, ali su bili prisiljeni napustiti područja zbog međunarodnog pritiska. 5. ožujka pokrenuta je Operacija Uvda kojom su izraelski vojnici krenuli sa sjevera Negeva prema jugu, kako bi uspostavili vlast nove države. Nisu naišli na veći otpor pa su regiju stavili pod Izrael bez gubitaka. Stigli su utvrde Umm Rashrash kraj obale Crvenog mora i podignuli zastavu. Kasnije je na tom području osnovan grad Eilat.
Ishod
Izrael je na kraju dobio 78 % teritorija britanskog mandata Palestine (20.770 km2), što je oko 40 % više od prvotnog plana UN-a. Linija razgraničenja sa susjednim arapskim državama je postala tzv. „Zelena linija“. Gaza i Zapadna obala su pripojene od Egipta i Jordana.
Izrael je tada brojao oko 806.000 stanovnika od kojih su Židovi činili 80 %, a Arapi 20 %, dok su u Zapadnoj obali i Gazi, područja koja su tada brojala oko 570.000 stanovnika, Arapi činili gotovo 100 % stanovništva. Izrael je u ratu izgubio oko 1 % stanovništva: 6.373 ljudi, od kojih je bilo 4.000 vojnika. Pretpostavlja se da je broj žrtava sa arapske strane negdje između 5.000 i 15.000.
UN je procijenio broj palestinskih izbjeglica iz Izraela na oko 360.000, ali je i naglasio da je izuzetno teško odrediti točnu brojku; neki izvori govore da je broj izbjeglica dosegnuo brojku i do 700.000. S druge strane, oko 758.00 do 900.000 Židova je emigriralo iz arapskih zemalja, od kojih je većina našla utočište u Izraelu. Primjerice, 1948. je u Alžiru bilo oko 140.000 Židova, u Egiptu oko 75.000, u Iraku oko 135.000, Libiji oko 38.000, Maroku oko 250.000 a Tunisu oko 105.000 da bi do 2001. taj broj spao na gotovu nulu (iznimka je jedino Maroko u kojem je ostalo 5.230 Židova).
Palestinske izbjeglice u većini arapskih zemalja nisu dobile puno državljanstvo te su postali ovisni o humanitarnoj pomoći. Svake godine 15. svibnja Palestinci organiziraju prosvjede diljem svijeta kako bi skrenuli pozornost na svoj problem.
Eksperiment OPERA
Eksperiment OPERA proveden na CERN-u po prvi put je otkrio prelazak jedne elementarne čestice – mionskog neutrina u drugu – tau neutrino, što je za fiziku elementarnih čestica važno i dugo najavljivano otkriće.
Neutrini su elementarne čestice koje često putuju brzinom blizu brzine svjetlosti, bez naboja, a masa im je minijaturna tako da gotovo nesmetano prolaze kroz materiju. Zbog toga ih je izuzetno teško otkriti. Nastaju u nekim vrstama radioaktivnih reakcija na Suncu i u nuklearnim reaktorima ili u sudarima kozmičkih zraka s atomima. Postoje tri vrste neutrina - elektronski, mionski i tau. Kroz naša tijela svake sekunde prođe više od 50 trilijuna neutrina sa Sunca. Njihovo postojanje pretpostavio je Wolfgang Pauli, ime im je dao Enrico Fermi, a eksperimentalno ih je dokazao Frederick Reines 1956.
Nestanak istovrsnih neutrina već je primijećen u nekoliko eksperimenata u posljednjih 15 godina, ali "izravan nastanak" nove vrste neutrina još je uvijek značajan nedostajući dio slagalice. Eksperiment OPERA jedinstven je u svijetu po svojoj mogućnosti da odgovori na to pitanje. Neutrinske oscilacije danas su jedini pokazatelj nove, začuđujuće fizike izvan takozvanog standardnog modela čestica i interakcija, koja otvara mogućnost neočekivanih posljedica u kozmologiji, astrofizici i fizici čestica.
Eksperiment je započet 2006., kad su prvi “obični” mionski neutrini otkriveni nakon što su brzinom svjetlosti za oko 2,4 milisekunde prevalili put od 730 kilometara iz CERN-a. Tada je započela pažljiva i neumorna potraga za sićušnim, vrlo posebnim signalom kojeg bi proizveo tau neutrino. OPERA otkriva neutrine pomoću 150 000 malih jedinica nazvanih “blokovi” (ukupne mase 1300 tona) od kojih je svaka jednakovrijedna složenoj fotografskoj kameri. Zahvaljujući tim blokovima, sačinjenim od sendviča olovnih ploča i specijalnih fotografskih filmova, istraživači OPERE mogu otkriti sve detalje “neutrinskih događaja” preciznim mjerenjima elementarnih čestica koje nastaju prilikom interakcije neutrina i bloka. Osim znanstvenika s CERN-a, na eksperimentu sudjeluju i hrvatski znanstvenici s Instituta Ruđer Bošković.
Badia-Bagnaturo, L'Aquila
Badia-Bagnaturo je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 847 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 365 m.
James Dens da Silva
James Dens da Silva (Dens James; rođen 14. kolovoza 1986.) je bivši brazilski nogometaš koji je od 2003. pa do 2006. igrao za Coritibu, a kasnije je promijenio nekoliko klubove, među ostalima igrao je za HNK Hajduk Split.
Prvi nastp za Hajduk ima 19. srpnja 2011. protiv Šibenika u Splitu, koju je Hajduk dobio golovima Vukušića (3') i Tomasova (86').
Clans (Primorski Alpi)
Klan je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Primorski Alpi koja pripada prefekturi Nica.
Po podacima iz 2006. godine u opštini je živelo 536 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 37,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 700 metara (maksimalnoj 2.082 m, a minimalnoj 264 m).
Brick Center, Colorado
Brik Senter je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 107.
Nacionalni park Gobustan
Nacionalni park Gobustan ili Gobustanski petroglifi (azerski jezik: Qobustan qoruğu) je nacionalni park u blizini naseja Gobustan, 64 km jugozapadno od Azerbejdžanske prijestolnice Bakua. Nacionalni park zauzima jugoistočni obronak planine kojom završava Kavkaz, prije zapadne obale Kaspijskog jezera, većinom u dolini rijeke Džejrankečmaz, između rijeka Pirsgat i Sumgait.
Ovo područje je prepuno dubokih klanaca (azerski: gobu) po kojima je i dobilo ime. Ostale znamenitosti su blatni vulkani (400 njih što je više od pola u svijetu), plinsko kamenje, fosili, i velike odlomljene vapnenačke stijene koje tvore oko 20 velikih i malih špilja i prirodnih zaklona. Na tim stijenama je 1930. godine pronađen veliki broj petroglifa (oko 6,000) iz paleolita i neolita koji svjedoče o 40,000 godina prapovijesne umjetnosti na kamenu. Oni uglavnom prikazuju lov, ribolov, floru i faunu okolice, te način života koji se očuvao od prapovijesti do srednjeg vijeka. Zbog toga su 2007. godine upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji.
Na zaštićenom području od 537 hektara nalaze se i ostaci naseljenih špilja, naselja i grobnica koje su nastale poslije posljednjeg Ledenog doba. Jedinstveni su i megalitski spomenici poznati kao "Gaval-daš kamenje" koje se sastoji od velike kamene ploče plinskog kamena, na 3 kamena potpornja, koja proizvodi neobičan zvuk kada se udari kamenom. Plinsko kamenje je nastalo kombinacijom jedinstvene klime, te izvora plina i nafte koji se mogu pronaći samo na ovom mjestu.
Nacionalni park postoji još od 1966. godine i uključuje šire područje planina Bojukdaš, Kičikdaš, Džingirdag i brdo Jazili u blizini Kaspijskog jezera.
God. 1948. azerbejdžanski arheolog Išak Džaferzade je pored prapovijesnih petroglifa pronašao i starorimski natpis na latinskom koji je najistočniji rimski artefakt ikada pronađen.
Danas je Gobustan najpopularniji nacionalni park u Azerbejdžanu i velika turistička atrakcija.
Jezičac crnac
Jezičac crnac (lat. Symphurus ligulatus) riba je iz porodice Listića (lat. Cynoglossidae). Ova mala, plosnata riba naraste do najviše 11,2 cm, a živi na muljevitom dnu, na većim dubinama između 70 i 800 m. Hrani se zoobentosom, a najviše beskralješnjacima. Jezičac crnac ima bočno spljošteno tijelo, oba oka su mu na lijevoj strani tijela, dok mu desna strana tijela služi za ležanje na muljevitom dnu. Nema bočnih peraja, a leđna i trbušna peraja se na repu spajaju u jedinstven završetak. Smeđkaste je boje po lijevoj strani, a desna mu je svijetlija.
Rasprostranjenost
Jezičac crnac živi na području istočnog Atlantika, od Maroka i Mauritanije do Angole, može ga se pronaći i u Mediteranu i u Jadranu.
Kirsko-karzinski okrug
Kirsko-karzinski okrug je jedan od 29 okruga u pokrajini Fars na jugu Irana. Glavni grad okruga je Kir.
Kazerunski okrug
Kazerunski okrug je jedan od 29 okruga u pokrajini Fars na jugu Irana. Glavni grad okruga je Kazerun.
Merkur
Merkur (simbol: ) je najmanja, a ujedno i najbliža planeta Suncu i jedna od 8 planeta u Sunčevom sistemu, čiji orbitalni period traje oko 88 zemaljskih dana. Gledano sa Zemlje, Merkuru je potrebno skoro 116 dana da napravi jedan puni krug oko svoje orbite, što je mnogo brže nego kod i jedne druge planete. Upravo ova brzina revolucije Merkura je i bila razlog zbog kojeg je ta planeta dobila ime po starorimskom bogu trgovine i putovanja i glasniku bogova Merkuru (grčki ekvivalent je Hermes).
Zbog gotovo nepostojanja atmosfere koja bi ublažila sunčevo zračenje, površina Merkura je izložena najintenzivnijim temperaturnim varijacijama među svim planetama Sunčevog sistema, koje se na području oko ekvatora kreću između -173 °C u toku noći i +427 °C u toku dana. Temperature na polovima su konstantno ispod -93 °C. Merkur je specifičan i po nagibu svoje ose jer ima najmanju vrednost među svim planetama Sunčevog sistema i iznosi svega 2,11′ (oko trideseti deo stepena), ali i po najizraženijem ekscentricitetu orbite. U fazi afela Merkur je čak 1,5 puta dalje od Sunca u odnosu na perihel. Prosečna udaljenost Merkura od Sunca je 0,387 AJ ili 57.910.000 km. Godišnja doba ne postoje u smislu godišnjih doba na Zemlji, što je posledica malog nagiba ose. Površina Merkura je izbrazdana brojnim kraterima meteorskog porekla i slična je površini Meseca, što navodi na zaključak da je sama planeta u geološkom stanju mirovanja više miliona godina.
U gravitacionom smislu Merkur je gravitaciono zarobljena planeta i ima potpuno jedinstven sistem rotacije u odnosu na ostale objekte Sunčevog sistema. Za vreme jedne revolucije, Merkur izvrši svega jednu i po rotaciju (dok Zemlja ima odnos 365:1).
Fizičke karakteristike i unutrašnja struktura
Sa gustinom od 5,427 gr/cm³ Merkur je druga najkompaktnija planeta u Sunčevom sistemu, sa gustinom nešto manjom od Zemljine (5,515 gr/cm³). Razlog zašto Merkur, uprkos velikoj količini gvožđa, ima manju gustinu nego Zemlja je u tome što veća masa Zemlju čini kompaktnijom planetom i stvara veću gustinu. Merkur ima masu od samo 5,5 % mase Zemlje. Ukoliko bi se isključili efekti gravitacione kompresije elementi od kojih je Merkur sastavljen imali bi veću gustinu i time bi Merkur sa gustinom od 5,35 gr/cm³ imao veću gustinu od Zemlje koja bi u tom slučaju imala vrednost od 4,4 gr/cm³. Na osnovu gustine planete može se izvesti i zaključak o njenoj unutrašnjoj strukturi. Glavni uzrok izrazito velikih gustina Zemlje, posebno u njenom jezgru je gravitaciona kompresija, koja je u slučaju Merkura nedovoljna za toliko velike gustine zbog znatno manje mase ove planete. To navodi na zaključak da velika gustina u unutrašnjosti Merkura može biti posledica postojanja jezgra koje je mnogo masivnije od Zemljinog, i koje u svojoj građi ima znatno veći udeo teških metala (posebno gvožđa). Strukturnu osnovu Merkura čine metali sa oko 70% udela i silikati koji čine preostalih 30% strukturnih elemenata.
Na osnovu geoloških istraživanja procenjeno je da Merkurovo jezgro ima udeo od oko 42% u celokupnoj zapremini planeta (Zemljino jezgro čini 17%). Radijus jezgra je oko 1.800 km i ono je okruženo mantlom čija debljina varira između 500 i 700 km. Iako se ranije smatralo da je jezgro ove planete u polučvrstom stanju, rezultati nekih istraživanja iz 2007. navode na zaključak da bi ono moglo biti u tečnom stanju. Za razliku od jezgra u čijoj strukturi dominira gvožđe, mantl je izgrađen pretežno od silikata. Na osnovu podataka dobijenih tokom istraživačke misije Mariner 10 ali i teleskopskih posmatranja sa Zemlje, litosfera Merkura verovatno ima debljinu između 100 i 300 km. Jedna od karakteristika površine Merkura je i prisustvo brojnih grebena koji se protežu u dužinu i do nekoliko stotina kilometara. Pretpostavlja se da su nastali kao posledica kontrakcija magme prilikom procesa hlađenja jezgra i mantla u trenucima kada je na površini planete već bila formirana tanka očvrsla kora.
320p|d|mini|Uporedni prikaz 4 [[terestrička planeta|terestričke planete - Merkur, Venera, Zemlja i Mars]] Nekoliko teorija objašnjava veliko prisustvo gvožđa u građi jezgra Merkura. Najraširenija (i najprihvatljivija) teorija je ona po kojoj je Merkur u svojoj početnoj fazi nastanka imao odnos silikata i metala jednak onome kakav je danas u građi meteorita hondrita koji vode poreklo iz perioda formiranja Sunčevog sistema, a da je masa same planete bila do 2,25 puta veća nego danas. U istoj toj fazi došlo je do sudara sa planetezimalnom masom, približne zabremine od oko šestine tadašnje mase Merkura, prilikom kojeg je veliki deo kore i mantla otrgnut od ostatka planete, čime je jezgro postalo dominantna zapreminska komponenta u građi planete.
Prema drugoj teoriji, Merkur je nastao iz solarne maglice i u svom protostanju imao je masu dvostruko veću u odnosu na sadašnju, ali i znatno manju gustinu. Usled visokih temperatura (zbog blizine Sunca) koje su iznosile i do 10.000 K, stene na površini Merkura su se topile i isparavale. Isparenja su jedno vreme kružila oko planete formirajući tanku stenovitu atmosferu koju je s vremenom solarni vetar jednostavno oduvao iz orbite Merkura. Svaka od ovih hipoteza je proveravana istraživanjima na terenu prevashodno zahvaljujući svemirskoj misiji MESSENGER. Kako je sonda MESSENGER na površini pronašla znatno veće koncentracije kalijuma i sumpora nego što je bilo očekivano, ispostavilo se da ni jedna od pomenutih hipoteza ne odgovara stvarnom stanju, pošto bi oba elementa zbog visokih temperatura isparila u spoljašnji svemir.
Površinska geologija
mini|d|250p|Površina Merkura podseća na površinu [[Meseca.]] Povšina Merkura je najsličnija površini Meseca, i prekrivena je brojnim udarnim kraterima i basenima, što navodi na zaključak da je ova planeta u geološkoj fazi mirovanja milionima godina. Tlo Merkura je razmrvljeno usled udara meteorita i erozije tla zbog naglih dnevnih varijacija temperature. Celokupna znanja o geologiji i geomorfologiji Merkura zasnovana su za sada jedino na istraživanjima svemirske sonde Mariner 10 iz 1975. i na teleskopskim snimcima sa Zemlje. Zbog svega toga, Merkur je još uvek najzagonentniji među unutrašnjim planetima Sunčevog sistema, a analiza novih podataka sa sonde MESSENGER će umnogome pomoći boljem razumevanju fizičkih procesa na ovoj planeti.
Na osnovu različitih vrednosti albeda na površini, moguće je prostim teleskopskim osmatranjima istraživati karakteristike reljefa Merkura. Osnovni oblici reljefa na Merkuru su naborani grebeni nazvani dorsum, visoravni „mesečevog tipa“, planinski lanci, baseni, kanjoni i doline.
Geomorfološke formacije na površini Merkura imenuju se u skladu sa međunarodnim pravilima o istraživanju svemira. Krateri obično nose imena po velikim umetnicima, slikarima, književnicima i muzičarima, dok grebeni dobijaju imena po istaknutim naučnicima koji su se tokom karijere bavili proučavanjem ove planete. Depresije ili fose obično nose imena po arhitektonskim objektima, dok se planine (ili montes) imenuju u skladu sa varijacijama reči vrelina na raznim jezicima. Ravnice predstavljaju verzije imena boga Merkura na raznim jezicima. Doline imenuju se po opservatorijama na Zemlji.
Merkur je bio pod snažnim udarima kometa i asteroida tokom i neposredno po formiranju, pre oko 4,6 milijardi godina, a sam proces bombardovanja (poznat i kao Lunarna kataklizma) završio se pre oko 3,8 milijardi godina (nije isključeno i da se proces bombardovanja odvijao u više faza). U tom periodu formirana je većina ogromnih kratera, a udarima je bila zahvaćena cela površina planeta. Zbog nepostojanja atmosfere koja bi usporila, a samim tim i ublažila te udare, površina planete je bila izložena direktnim i najrazornijim udarima. U vreme najaktivnije faze formiranja udarnih kratera dešavala se i intenzivna vulkanska aktivnost, a iz tog perioda potiču i naslage magme na dnu basena Kaloris i prostrane bazaltne ravnice u vidu glatkih ploča.
Na osnovu snimaka površine Merkura koje je u oktobru 2008. napravila sonda MESSENGER uočljivo je da je površina Merkura mnogo heterogenija nego što se to ranije mislilo, i da je znatno složenija nego što je to slučaj sa površinama Meseca ili Marsa koje sa Merkurom dele sličnu geologiju.
Udarni krateri i baseni
Najveći poznati udarni krater na površini Merkura je basen Kaloris, čiji prečnik iznosi oko 1.550 km, i to je ujedno jedan od najvećih udarnih kratera u celom Sunčevom sistemu. Udar koji je stvorio ovaj krater je bio toliko jak da je prouzrokovao seriju vulkanskih erupcija čija lava je stvorila koncentrično prstenasto uzvišenje visine 2 km koje okružuje ceo krater. Njegovo dno prekriveno je bazaltnom lavom. Prema pretpostavkama krater je nastao pre oko 3,8 do 3,9 milijardi godina, a udarno telo je imalo prečnik veći od 100 km. Kaloris je otkriven 1974. godine zahvaljujući snimcima sa sonde Mariner 10, i nalazi se na liniji terminacije koja razdvaja tamni i svetli deo ove planete. Na antipodnoj tački u odnosu na basen Kaloris nalazi se neuobičajeno brdovito područje označeno kao „Čudna zemlja“. Udarni talasi usled kaloriskog udara obišli su jednakom brzinom celu planetu u svim pravcima i susreli su se na mestu antipoda samog udara (na 180° od istog), što je dovelo do snažnih podrhtavanja površinskih delova kore u toj oblasti i formiranja takvog oblika reljefa.
Do sada je na vidljivom delu površine Merkura registrovano postojanje oko 15 udarnih basena. Među veće basene ubrajaju se i Tolstojev sa prečnikom od oko 400 km, sastavljen od više koncentričnih krugova. Materijal izbačen iz kratera prilikom udara prostire se i do 500 km od ivice samog kratera. Sličnih dimenzija je i krater Betoven. Sve ove morfoskulpture su vremenom doživele (i doživljavaju i dalje) određene promene pod dejstvom elemenata kosmičke erozije (posebno veliki uticaj imaju solarni vetrovi i interplanetarna prašina).
Ravničarska područja
mini|d|250p|[[Dega (krater)|Krater Dega]] Na površini Merkura postoje dve geološki različite grupe ravničarskih područja — međukraterske i uglačane ravnice. Međukraterske ravnice predstavljaju blago zatalasana ravničarska područja smeštena na nešto izdignutijem zemljištu između kratera. To su najstariji vidljivi delovi površine Merkura čija fizionomija nije izmenjena usled udara nebeskih tela iz spoljnog svemira. Ovaj tip ravnica razmešten je gotovo ravnomerno po celoj površini planeta. Nije sasvim jasno da li su nastale radom vulkana ili kao posledica ranijih meteorskih udara. Prema nekim pretpostavkama, ovaj tip ravnica nastao je stapanjem više manjih udarnih kratera čije dno se zasipalo usled dejstva gravitacione sile, čime se objašnjava postojanje jako malog broja kratera prečnika manjeg od 30 km na površini planete.
Uglačane ravnice predstavljaju široko rasprostranjene zaravnjene površine koje ispunjavaju udubljenja različitih dimenzija i geološki su mlađe tvorevine u odnosu na međukraterske ravnice. Svojom fizionomijom dosta podsećaju na „mesečeva mora“. Imaju isti albedo kao i znatno starije međukraterske ravnice. Iako ne poseduju nikakve vidljive vulkanske karakteristike, izvesno je da su vulkanskog porekla, na šta upućuje njihova lokacija i ovalan oblik. Činjenica da na ovim uglačanim ravnicama u basenu Kaloris postoji mnogo manje „novijih“ kratera nego na geološki starijem okolnom „izbačenom“ tlu upućuje na zaključak da je ovaj tip reljefa nastao dosta kasnije. Ovaj vid ravnica ispunjava širok prsten oko samog basena Kaloris.
Dno Kalorisa ispunjeno je geološki zasebnim ravnicama poligonalnih oblika, međusobno razdvojenih brojnim grebenima i pukotinama. Kod ovih ravnica još uvek nije jasno da li su nastale usled izliva lave izazvanih udarnim talasom ili su topljenje površinskog sloja litosfere uzrokovale visoke temperature nastale kao direktna posledica udara.
Na površini Merkura se mestimično zapažaju i uzvišenja u vidu nabora (u planetarnoj geologiji označena terminom rupes od ). Iako je njihovo poreklo nejasno, pretpostavlja se da su nastali usled kontrakcija u površinskom delu planete uzrokovanih hlađenjem u dubljim slojevima. Njihovo postojanje utvrđeno je kako na bazaltnim ravnicama, tako i na vrhovima kratera, što znači da su to najmlađi oblici reljefa na površini Merkura. Do sada je na površini Merkura registrovano 17 ovakvih nabora. Veliki uticaj na formiranje površinske geologije na Merkuru ima i samo Sunce, zbog čije je blizine intenzitet plimske sile u litosferi Merkura i do 17 puta jači nego što je na površini Zemlje i Meseca.