cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karibi (narod)
-U vrijeme invazije Španjolaca, Karibi su živjeli na Malim Antilima i dijelovima južnoameričke obale.Oni su bili ratoboran narod porijeklom s obale kasnijih triju Gvajana odakle su se raspršili po Zapadnim Indijama. Na otok Dominicu došli su (računa se) oko 400. godine nakon Krista. Aravački jezik su pokupili (prema Carrie Martin) na Trinidadu. Živjeli su od obrade tla (manioka) i ribarenja, sakupljana školjkaša i hvatanja rakova uz obalu. Na otocima se nije imalo puno toga loviti; iguane i kornjače. Kanu izdubljen u deblu i oružje (veliki luk i strijela) glavni su simboli njihove materijalne kulture. Po vjeri bili su šamanisti, od bogova spominje se Mabouya. 1795. godine dio Kariba sa Saint Vincenta deportiran je na otok Roatan pred obalom Hondurasa odakle su se raširili po srednjoameričkoj obali, to su Garifuna ili Carif.
Običaji
Lov na glave i kanibalizam
Lov na glave igrao je značajnu ulogu kod Kariba. Prije pohoda na glave ratnici Kariba su u svojim 'dugout'-kanuima plovili Orinocom u potrazi za selima Arawaka, koja su pod okriljem noći opkoljavali. Napad bi se izvršio u praskozorje. Prije pohoda oni su izvodili ratničke igre i pili fermentirana pića u kojima su se nalazili ostaci najhrabrijih neprijatelja. Prema Š. Kulišiću, jedini razlog ljudožderstva kod njih bio je da na sebe prenesu snagu žrtve. -Žene su Karibi sa sobom odvodili da im budu naložnice i robovi. (F. A. Kirkpatrick). -O ratobornosti Kariba svjedoči i Kolumbo. Kada se jedne nedjelje, studenog 1495. iskrcao na Martiniku, ovi ga dočekaše kišom strijela, pa su brzo morali bježati s otoka. Karibi su više puta izvršili masakre nad vojnicima ili redovnicima koji bi stupili na Male Antile. Ponce de Leon tu je također skoro glavu ostavio. Naposljetku je 1748. u Aix-la-Chapelleu potpisan ugovor po kojem ovi otoci ostaju u rukama Kariba. Prema Evi Lips, Karibi ipak nisu bili takvi divljaci da bi se nekoga moglo ubiti bez ikakvih posljedica, ubojstvo je za sobom povlačilo i običaje čišćenja nakon ovakvog čina. Ubojica postaje nečist i on se mora podvrgnuti postu koji traje pet do šest dana.
Ahnsen
Anzen je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Šaumburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.145 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3257001.
Kimball, Nebraska
Kimball je grad u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2,496 stanovnika.
Tim Cahill
Timothy Joel Cahill (Sydney, 6. prosinca 1979.) je australski nogometaš i reprezentativac koji trenutno igra u klubu Melbourne City. U povijest australskog nogometa ušao je 12. lipnja 2006 kada je postao prvi Australac koji je postigao dva pogotka u jednoj utakmici završnice svjetskog prvenstva u utakmici protiv Japana.
Cahill je rođen od samoanske majke i englekog oca koji ga je i poticao da igra nogomet.
Deda Mraz
thumb|Deda Mraz na čestitki thumb|Dete u Deda Mrazovom krilu Deda Mraz je izmišljeni lik koji donosi deci poklone za Novu godinu (na Badnje veče, Božić ili na dan Svetog Nikole u religijskim zajednicama). Verzije i ime ovog lika variraju među različitim kulturama, religijama i narodima.
Uobičajena predstava Deda Mraza je da je on stariji bradati čovek obučen u crveni kaput koji leti sa saonicama koje vuku irvasi sa torbom punom poklona za dobru decu. Njegov dom se nalazi na Severnom polu ili u Laponiji. Ruska varijanta Deda Mraza obično nema irvase i saonice, a kao njegov pratilac i pomoćnik uzima se lik Snjeguročke.
Poreklo ovog lika je verovatno iz starih religija germanskih i slovenskih naroda.
Saturnalije
Saturnalija je bio rimski praznik u čast Saturna, boga zemljoradnje. Ona se obeležavala nekoliko dana u decembru oko dana zimske kratkodnevnice. Saturnalija je obeležavana pijanim orgijama, glupiranjem i zamenom uloga, tako da su robovi tih dana postajali gospodari, a njihovi gospodari su ih služili. Tit Livije navodi da se Saturnalija počela slaviti 217. pne., kao način za održavanje morala koji je opao usled rimskih poraza od Hanibala u Drugom punskom ratu.
Rani hrišćanski uzori
Prema predanju, Nikola je vaskrsao troje dece, koje je lokalni mesar zaklao u vreme gladi, pa se otuda slavi kao zaštitnik dece. Pored toga je i zaštitnik mornara. Ali Nikola je najčuveniji po svojim poklonima sirotinji, a naročito davanjem miraza trima osiromašenim kćerkama pobožnog hrišćanina da ne bi postale robinje i prostitutke. Nikola je ubacio kroz prozor vreću sa zlatnicima. Tokom vekova, priča se menjala, tako da je u jednoj verziji Nikola ubacio vreću sa zlatnicima kroz dimnjak, koji su upali u čarape koje su se sušile.
U starosti se razboleo i preminuo 6. decembra 343. godine. Sveti Nikola se i slavi toga dana, što je ustvari 19. decembar po novom kalendaru.
Uticaji germanskog paganizma i foklora
left|thumb|Slika [[Odina koju je naslikao Georg von Rosen 1886. godine.]] Brojne paralele su povučene između Deda Mraza i Odina, glavnog božanstva germanskih naroda pre njihovog pokrštavanja. Pošto su mnogi od ovih elemenata nevezani sa hrišćanstvo, postoje teorije o paganskom poreklu raznih običaja.
Odin je ponekad spominjan, kako predvodi veliku grupu lovaca kroz nebo tokom germanskog praznika Jola. Dve knjige sa Islanda, Poetska Eda, sastavljena u 13. veku iz prethodnih izvora, i Prozna Eda, koju je u 13. veku napisao Snori Sturluson, opisuju Odina kako jašnje osmonogog konja po imenu Sleipnir koji može da preskoči velike razdaljine, što je podstaklo poređenja sa Deda Mrazovim irvasima. Dalje, Odin je nazivan brojnim imenima u skandinavskoj poeziji, od kojih neka opisuju njegov izgled ili ulogu. Među njima su Síðgrani, Síðskeggr, Langbarðr, (sva znače „dugobradi“) i Jólnir („Jolska figura“).
Prema Filis Siker, deca bi ostavila svoje čizme napunjene šargarepama, slamom ili šećerom kod dimnjaka da ih pojede Slepnir. Odin bi zatim nagradio ljubaznost te dece zamenivši hranu za Slepnira poklonima ili slatkišima. Ona tvrdi da je ovaj običaj opstao u Nemačkoj, Belgiji i Holandiji posle prihvatanja hrišćanstva i postao je povezan sa svetim Nikolom, a može se i danas videti kako deca u nekim kućama ostavljaju čarape kod dimnjaka. Ovaj običaj je došao u Sjedinjene Države kroz holandsku koloniju Novi Amsterdam, pre britanskog osvajanja u 17. veku u evoluirao je u kačenje čarapa na kamin.
Prethrišćanski običaji stanovnika Alpa
thumb|right|Čovek u kostimu Krampusa Krampus se predstavlja kao pratilac svetog Nikole. Njegovo poreklo je iz tradicija stanovnika alpskih oblasti iz predhrišćanskog perioda. Za razliku od svetog Nikole koji deli poklone, Krampus je demon koji upozorava i plaši nevaljalu decu. U obim oblastima, mladići se tradicionalno oblače u kostime Krampusa u prve dve nedelje decembra (posebno u veče 5. decembra, dan pre dana svetog Nikole po gregorijanskom kalendaru) i tumaraju ulicama plašeći decu sa zarđalim okovima i zvonima
Nemački uticaji
thumb|left|Kristkind na nirnberškom božićnom vašaru 2009. U 16. veku, reformacija Martina Lutera izazvala je antikatolički pokret u Nemačkoj. Pošto protestanti ne slave svece, bila im je potrebna nova božićna tradicija, pa je Beba Isus (Christkind) postao taj koji donosi poklone. Ipak vremenom je postalo besmisleno da beba donosi poklone, pa je Isusa Hrista zamenila vila. Do 19. veka Kristkind je nosio zlatni plašt po ugledu na nirnberškog zlatnog anđela. U drugim nemačkim gradovima nosi belo odelo i zvezdani venac. Svakoj devojčici predstavlja veliki čast da je izaberu za Kristkinda.
Holandski uticaji
left|thumb|Holandski Sveti Nikola u odeći koje podseća na odeću [[biskupa i Crni Petar 2005. godine ]] U Holandiji i Belgiji, Sveti Nikola (Sinterklaas) ima pomoćnike koji se zovu Crni Petar (Zwarte Piet na holandskom ili Père Fouettard na francuskom).
Njegov praznik 6. decembra uz davanje poklona se proširio na mnoge države. Međutim, u Holandiji slave u veče 5. decembra, na proslavi koja se zove pakjesavond. Tokom protestanske reformacije u 16. i 17. veku, mnogi protestanti su zamenili donosioca poklona da Detetom Hristom (Christkindl), a datum za poklanjanje poklona se premestio sa 6. decembra na Badnje veče.
Tradicija o svetom Nikoli ima mnogo paralela sa germanskom mitologijom, posebno sa bogom Odinom. Ovo uključuje bradu, šešir i koplje (danas štap) i torbu koju drže njegove sluge da uhvate nestašnu decu. I Sveti Nikola jaše belog konja kao i Odinovog Sleipnira koji može da leti kroz vazduh. Pisma od slatkiša koje Crni Petar daje deci asociraju na Odinovo stvaranje runskih slova. Pesme koje se recituju tokom proslave i pesme koje pevaju deci se posvećene su Odinu kao bogu poezije.
Postoje razne objašnjenja o poreklu pomagača. Najstariji objašnjenje je da pomagači simbolizuju dva gavrana Hugina i Munina koji su bili Odinovi vesnici. U kasnijim pričama Odinovi pomagači predstavljaju pobeđenog đavola- Đavola su pobedili ili Odin ili njegov pomoćnik Norvi, crni otac noći. Norvi je obično prikazan sa granom od breze isto kao i Crni Petar.
Druga, savremenija priča je da je Sveti Nikola oslobodio etiopskog dečaka-roba Petra sa mirske tržnice, i da je dečak bio toliko zahvalan da je odlučio da ostane sa Svetim Nikolom kao pomagač. Crni Petar imaju otprilike isti odnos prema holandskom Svetom Nikoli kao i američki vilenjaci prema Deda Mrazu. Prema predanju, Sveti Nikola ima svoje Crne Petre za svaki zadatak: postoje Crni Petri koji navode bord od Španije do Holandije i Crni Petri koji se penju na krovove i spuštaju poklone kroz dimnjak, ili se sami spuštaju kroz dimnjak. Crni Petar ima crno lica jer se spušta niz garav dimnjaci. On drži alate za čišćenje dimnjaka (platnenu torbu i granu breze). Tokom godina ovoj priči su pridodate i druge, tako na primer Crni Piter zadužen za navigaciju može da vodi u pogrešnom pravcu. Ovo pruža razloge za smeh na godišnjim paradama Svetih Nikola koji dolaze u Holandiju, ili se koristi da se pohvali napredak dece u školi tako što Crni Petar daje pogrešan odgovor, prosto pitanje kao što je „koliko je 2+2?“, tako da dete ima priliku da kaže tačan odgovor.
Pokloni koji se daju u toku praznika često praćeni pesmama, koja ismevaju događaje u poslednjih godinu dana koji su povezani sa primaocem.
thumb|200px|Stenova slika „[[Praznik Svetog Nikole “.]] Verovanje da Deda Mraz ulazi u kuće kroz dimnjak može poticati od priče o Svetom Nikoli kako baca novac kroz prozor, a u novijoj verziji priče, baca novac niz dimnjak ako naiđe na zaključane prozore. Na slici holandskog slikara Jana Stena „Praznik svetog Nikole“, odrasle osobe i mala deca gledaju na dimnjak sa nevericom, dok se druga deca igraju sa svojim igračkama. Ognjište je poštovano kao svetinja i izvor dobročinstva, a u popularnom verovanju vilenjaci i vile donose poklone kroz ovaj prolaz. Ulazak Deda Mraza u domove na Božićno veče je postalo deo američke tradicije kroz Murovo delu „Deda Mrazova poseta“, u kojem ga pisac opisuje kao vilenjaka.
Britanski uticaji
right|thumb|178px|Skrudžov drugi posetilac - Duh sadašnjeg Božića, obojena verzija originalne ilustracije [[Džon Lič|Džona Liča koji ju je naslikao za roman Čarlsa Dikensa „Božićna pesma“ (1843).]]
Starinske predstave darivaoca poklona iz crkvene istorije, među koje spada i Sveti Nikola, su spojene sa britanskim likom Oca Božića, da stvori lik poznat Britancima i Amerikancima kao Santa Claus ("Santa Klaus"). U Britaniji Otac Božić potiče najkasnije iz 17. veka, a njegove preživele slike iz tog doba ga prikazuju kao veselog debelog bradatog muškarca obučenog u dugu, zelenu odeću od krzna. On je predstavlja duh dobrog veselja za Božića, a u romanu Čarlsa Dikensa „Božićna pesma“ je predstavljen kao Duh sadašnjeg Božića, kao veliki srdačni čovek u zelenom kaputu sa krznenim ivicama koji vodi Ebinezera Skrudža kroz uskomešane londonske ulice za sadašnje božićno jutro.
left|thumb|Jolska koza u Švedskoj 2006.
I u drugim zemljama, lik svetog Nikole je, takođe pomešan sa lokalnim folklorom. Kao primer preživelog paganskog lika, u nordijskim zemljama prvobitni donosilac poklona u vreme Božića je bila Jolska koza.
Međutim, tokom 1840-ih, u nordijskim pričama vilenjak pod imenu „Tomte“ ili „Nis“ je počeo da isporučuju božićne poklone u Danskoj. Tomte je bio predstavljen kao nizak, bradati muškarac obučen u sivu odeću i sa crvenim šeširom. Ova nova verzija vekovnog folklornih stvorenje je očigledno bio inspirisan Deda Mraza tradicije koje su sada širi i na Skandinaviju. Do kraja 19. veka ova tradicija se takođe proširila i na Norvešku i Švedsku, gde je zamenila Jolsku kozu. Isto se dogodilo u Finskoj, ali je ova više ljudska figura zadržalo ime Jolska koza. Iako je tradicija o Jolskoj kozi kao donosiocu poklona sada već izumrla, koza od slame još uvek čest božićni ukras u celoj Skandinaviji.
Američke varijacije
U britanskim kolonijama Severne Amerike i kasnije u Sjedinjenim Američkim Država, britanske i holandske verzije davaoca poklona su dalje objedinjene. Na primer, u „Istoriji Njujorka“ (1809) Vošintona Irvina [Sinterklas] je preimenovan u Santa Klausa (ovo ime je prvi put američka štampa koristila 1773. godine), ali je izgubio svoj biskupsku nošnju i bio je prvi put naslikan kao debeljuškati holandski mornar sa lulom u zelenom zimskom kaputu. Irvingova knjiga je bila satira holandske kulture u Njujorku, pa je veći deo nje šaljive prirode.
thumb|right|Američki dečiji producent [[Džonatan Met u ulozi Deda Mraza]] Godine 1821, knjiga Novogodišnji poklon „za one male od pet do dvanaest“ je objavljena u Njujorku. U njoj se nalazi Old Santeclaus, poema anonimnog autora koja opisuje starog čoveka u saonicama koje vuku irvasi koji donosi poklone deci. Neke moderne ideje su naizgled postale kanonske posle objavljivanja poeme anonimnog autora „Posete od svetog Nikole“ (danas poznatija kao „Noć pre Božića“) u mestu Troj u državi Njujork 23. decembra 1823. Pesma je kasnije pripisana Klementu Klarku Muru. Mnogi od Deda Mrazovih modernih atributa su ustanovljeni u ovoj pesmi, kao što su kao vožnja na sankama koje sleću na krovove, ulazak kroz dimnjak i puna torba igračaka. Sveti Nikola je opisan kao „bucmast i debeo, pravi veseli stari vilenjak“ sa „malim okruglim stomakom“ koji se „trese kao puna zdela želea kada se smeje“, uprkos tome što „minijaturne sanke“ i „mali irvasi“ još uvek pokazuju da je Deda Mraz takođe malen.
Kako su godine prolazile, Deda Mraz je u popularnoj kulturi evoluirao u veliku, krupnu osobu. Jedan od prvih umetnika koji je definisao moderni izgled Deda Mraza je Tomas Nast, američki karikaturista iz 19. veka. Godine 1863, slika Deda Mraza koji je naslikao Nast pojavila se u nedeljniku Harpers vikli.
Priča da Deda Mraz živi na Severnom polu takođe može biti Nastovo delo. Njegova slika Božića u izdanju Harper viklija od 29. decembra 1866. je bila kolaž gravira pod nazivom Deda Mraz i njegova dela, što je uključivalo i natpis „Santa Claussville, N.P“.
Knjiga za decu Lajmana Frenka Boma Život i avanture Deda Mraza iz 1902. je dalje popularisala Deda Mraza. Većina priča o Deda Mrazu nije bila ustaljena u to vreme, što je dozvolilo Baumu da dodeli svom Neklausu raznovrsne besmrtne pomoćnike, dom u Smejućoj dolini Hohaho i deset irvasa, koji ne mogu da lete, ali koji prelaze velike razdaljine skokom. Deda Mraz je stekao besmrtnost, zahvaljujući glasovima onih koji su bili prirodno besmrtni. Ova knjiga je takođe objasnila Deda Mrazove motive za njegov rad - srećno detinjstvo među besmrtnima. Kada mu je besmrtni Ak, glavni drvoseča sveta, pokazao jad i bedu dece u spoljašnjem svetu, Deda Mraz je tražio način da vrati radost u život sve dece, izmislivši igračke kao glavno sredstvo za postizanje tog cilja.
Izgled i pojava Deda Mraza je dodatno popularisana kroz crteže Hadana Sandblama na božićnim reklamnim posterima Koka-Kole iz 1930ih. Ovo je podstaklo pogrešno verovanje da je Deda Mraza izmislila Koka-kola ili da Deda Mraz nosi crvenu i belu odeću jer su to boje Koka-kole. Koka-kola nije bila prvi proizvođač bezalkoholnih pića koja je koristila moderni izgled Deda Mraza u svojim reklamama. Vajt rok beveredžes je koristila Deda Mraza da prodaje kiselu vodu 1915. godine, a zatim u reklamama za svoje slatko piće začinjeno đumbirom iz 1923. godine.
thumb|left|Čovek obučen u kostim Deda Mraza prikuplja novac da [[Volonteri Amerike|Volontere Amerike na trotoaru u Čikagu 1902. godine]] Sliku o Deda Mrazu kao dobronamernom liku je ojačala njegova povezanost sa dobrotvorstvom i čovekoljubljem, posebno od organizacija kao što je Vojska spasa. Volonteri obučeni kao Deda Mraz su obično postali učesnici kampanja za prikupljanja sredstava za pomoć siromašnim porodicama u vreme Božića.
Ideja o supruzi Deda Mraza isto može delo američkih pisaca polovinom 19. veka. Pesnikinja Ketrin Li Bejts je 1889. godine popularisala gospođu Mraz u pesmi „Dobri Deda Mraz na vožnji sankama“ (Goody Santa Claus on a Sleigh Ride). Popularna pesma Džordža Melakrino „Gospođa Deda Mraz“ (Mrs. Santa Claus) iz 1956. godine i knjiga za decu „Kako je gospođa Deda Mraza spasila Božić“ (How Mrs. Santa Claus Saved Christmas) Filis Makginli su pomogle u standardizovanju lika i uloge ovog izmišljenog pratioca Deda Mraza.
Koncept Deda Mraza je nastavio da inspiriše pisce i umetnike, kao što je romana Siberija Kvina „Putevi“ (Roads), koja se oslanja na istorijske legende da ispriča priču o Deda Mrazu i poreklu Božića. Drugi savremeni dodacima priči i Deda Mrazu su „Rudolf, irvas crvenog nosa“, pesma koja je postala popularna po pesmi Džina Otrija, na tekst Montgomerija Varda.
U današnjoj uobičajenoj američkoj verziji Deda Mrazove sanke po celom svetu vuku devet irvasa. Njihova najčešća imena su: Dešer (Dasher) - najbrži, Denser (Dancer) - plesač, Pranser (Prancer) - brz zadnjim nogama, Viksen (Vixen) - polarna lisica, Kometa (Comet) - kometa, Kupidon (Cupid) - Kupidon, Doner (Donner) - grom, Blicen (Blitzen) - munja, Rudolf (Rudolph) - poznatiji kao irvas sa svetlećim crvenim nosem.
Slovenski uticaji
thumb|left|200pxx|Snežna figura Deda Mraza u [[Samara|Samari.]] Kod Slovena, Deda Mraz je nekada bio zli čarobnjak koji je voleo da zaleđuje ljude. Zajedničke osobine ovih bogova su odredile i početno verovanje u Deda Mraza - on je u početku otimao decu i odvodio ih u svom džinovskom džaku. Da bi otkupili decu, roditelji su morali da mu daju poklone. Ipak, sa protokom vremena, sve se okrenulo naopačke; pod uticajem hrišćanstva, lik Deda Mraza je izmenjen, postao je ljubazan i počeo je da daje poklone deci. Zatim je usvoji neke odlike holandskog Sinterklasa.
Od 19. veka atribute i legende o Deda Mrazu su oblikovali književni uticaji. Deda Mraz je, zajedno sa Snjeguročkom, bio je oblikovan od vilenjaka u ono što je danas. Bajka „Snjeguročka“ ruskog pisca Aleksandra Ostrovskog je u tom pogledu imala veliki uticaj, zajedno sa istoimenom operom Nikolaja Rimskog-Korsakova zasnovanom na tom delu.
thumb|right|Deda Mraz u plavom kaputu Godine 1915. Sveti sinod Ruske pravoslavne crkve je pozvao na bojkot novogodišnjih jelki, pošto je ova tradicija poticala iz Nemačke, sa kojom je Rusija bila u ratu. U Sovjetskom Savezu novogodišnje jelke su bile zabranjene do 1935. godine jer su smatrane „buržujskim i religioznim verovanjem“. Deda Mraz je 1928. bio proglašen za „saveznika popova i kulaka“. I pored svega toga, slika Deda Mraza je svoj konačni oblik dobila u Sovjetskom Savezu. Deda Mraz je postao glavni simbol Nove godine koja je zamenila Božić kao najomiljeniji praznik predrevolucionarne Rusije. Ukrašavanje novogodišnje jelke je ponovo oživelo posle pisma Pavela Postiševa, objavljenog u Pravdi 28. decembra 1935. u kojem je zatražio da se novogodišnje jele postave u škole, domove za decu, pionirske palate, dečje klubove, pozorišta i bioskope. Postišev je verovao da je poreklo običaja, koje je u svakom slučaju poticalo iz predhrišćanskog perioda, manje važno od radosti koje on može pružiti sovjetskoj deci. Deda Mraz je 1937. godine prvi put došao u moskovski Dom saveza. U potonjim godinama, pozivanje na ukrašavanje novogodišnje jelke u Domu saveza je postalo pitanje prestiža za sovjetsku decu. Izgled sovjetskog Deda Mraza su definisali sovjetski filmski radnici tokom 1930ih. Boja Deda Mrazove odeće se menjala nekoliko puta. Da ne bi bio poistovećivan sa Santa Klausom, boja odeće je često bila plava. Josif Staljin je naredio da Deda Mrazovi u Domu saveza nose samo plave kapute.
I u drugim zemljama Sovjetskog Saveza, istočnog bloka i u SFRJ uveden je lik Deda Mraza umesto tadašnjih nesekularnih likova, a darivanje poklona se vršilo pred Novu godinu. Posle 1989. u Poljskoj, Rumuniji i Bugarskoj ruska varijanta Deda Mraza je iščezla i zamenjena je njegovim predratnim ekvivalentima. U Hrvatskoj i Sloveniji kao donosioci poklona paralelno postoje Djed Mraz (Dedek Mraz), Sveti Nikola (Miklavž) i Djed Božićnjak (Božiček).
Dom
thumb|right|Restaurisana tradicionalna grendlandska kuća na ostrvu Umanak koja za decu iz Danske prestavlja Deda Mrazov dvorac i gde oni njemu šalju pisma.
Deda Mrazov dom tradicionalno obuhvata i radionicu gde pravi poklone - često uz pomoć vilenjaka ili drugih natprirodnih bića - koje deli dobroj deci na Božić. Neke priče i legende spominju cela sela oko njegove kuće i radionice, koje naseljavaju njegovi pomoćnici.
U severnoameričkoj tradiciji, Deda Mraz živi na Severnom polu, koja prema Pošti Kanade leži unutar teritorije koja je njena nadležnost, sa kućom čiji je poštanski broj H0H 0H0.
Takođe postoji grad pod imenom Nort Pol na Aljasci, u kom se nalazi turistička atrakcija poznata kao „Deda Mrazova kuća“. Poštanska služba SAD koristi ZIP kod ovog grada 99705 kao svoj promotivni poštanski broj za Deda Mraza.
Svaka nordijska zemlja tvrdi da se dom Deda Mraza nalazi u granica njihove teritorije. Norveška tvrdi da Deda Mraz „živi“ u Drobak. U Danskoj se govori da on živi na Grenlandu (u blizini ostrva Umanaka). U Finskoj planina Korvatunturi se dugo naziva Deda Mrazovim domom. Dva tematska park Deda Mrazovo selo i Dedin park se nalaze u blizini grada Rovaniemija. U Rusiji zvanični dom Deda Mraza se nalazi u gradu Veliki Ustjug.
Običaji
Širom sveta postoje različiti običaji vezani za Deda Mraza koji se izvode da bi deca dobila poklone. Neki običaji (kao što su poseta mestima gde se organizuje dodela poklona) vrše se u nedeljama ili danima koje prethode Božiću i Novoj godini, dok se drugi, kao što je priprema zakuske za Deda Mraza, su specifični samo za Badnje veče. Drugi običaji, kao što su kačenje čarapa koje treba da budu napunjene poklonima su starinski običaji, dok su radarsko „praćenje“ Deda Mrazovih sanki kroz noć koje vrše američki NORAD i ruski GLONASS novijeg datuma.
Pisanje pisama Deda Mrazu je postao običaj kod dece. Ova pisma obično sadrže spisak željenih igračaka i potvrde o dobrom ponašanju Mnoge poštanske službe dozvoljavaju slanje pisama Deda Mrazu, a na njih odgovaraju radnici pošte ili spoljni saradnici, kao što su članovi dobrotovornih organizacija. Prema Svetskom poštanskom savezu, Poštanska služba SAD ima najstariji organizovani pokušaj odgovaranja na pisama Deda Mrazu od strane nekog nacionalnog poštanskog sistema. Ova praksa je počela 1912. godine, a od 1940. godine se naziva „Operacija Deda Mraz“ čiji je cilj da su pisma Deda Mrazu prosleđena dobrotvornim organizacijama, velikim korporacijama, lokalnim poslodavcima i pojedincima kako bi se ispunili dečji snovi.
Kritike
Posle Restauracija monarhije i bez puritanaca koji više nisu imali uticaj u Engleskoj, zabrana Božića je satirično opisano u delima kao što je „Ispitivanje i suđenje starom Ocu Božiću“ Džosije Kinga.
Danski sveštenik Pol Nedergaard iz Kopenhagena je izazvao kontroverzu kada je 1958. godine izjavio da je Deda Mraz „paganski goblin“, jer se lik Deda Mraza koristio na materijalu za prikupljanje priloga jedne danske dobrotvorne organizacije. Još jedna istaknuta verska grupa koja iz sličnih razloga odbija da slavi Deda Mraza ili Božić su Jehovini svedoci. Brojne druge hrišćanske grupe su istakle različita mišljenje o Deda Mrazu, koji se kreću od prihvatanja do odbacivanja.
Neki hrišćani vole da praznik usredsrede na stvarno rođenje Isusa, priznajući da Božić potiču iz paganskih festivala kao što su rimske Saturnalije i germanski Jol koje je asimiliralo rano hrišćanstvo. Deo protestanata iz istih razloga više praktikuje sekularizovanu verziju praznika, verujući da je potiskivanje Hristovog rođenja u Božić pogrešno.
Među druge razloge za kritikovanje Deda Mraza su briga o komercijalnoj strani praznika i negativan uticaj na decu zbog laganja o postojanju Deda Mraza.
Italija
thumb|left|150px|Lutke Befane U Italiji deci poklone donosi veštica Befana svakog 6. januara, takođe na Bogojavljenje. Po legendi, trojica mudraca su pitala jednu staricu da im objasni kako da stignu do mesta Hristovog rođenja. Nije znala da im odgovori, ali im je ponudila prenoćište. Odbila da im se pridruži u potrazi, ali se kasnije predomislila, međutim nije mogla da ih stigne. Poklone koje je spremila za Isusa delila je deci koju je usput sretala.
Befana se takođe spušta niz dimnjak. Od nje se očekuje i da kazni decu koja su bila nevaljala tako što će im umesto poklona doneti ugalj. Danas se umesto pravog uglja deci daju slatkiši koji podsećaju na ugalj, kao simbolični gest.
Zbog stranih uticaja, Befana je u Italiji postala i pratilac Deda Mraza.
Srpski običaji
U Srbiji, sve do kraja drugog svetskog rata, deci je poklone donosio Božić Bata. Pojava Deda Mraza vezuje se za period komunizma kada je, po ugledu na sovjetskog Ded Moroza nametnut Deda Mraz kao sekularni lik. U novije vreme Božić Bata postaje sve više popularan kao sinonim za Deda Mraza ili čak kao zasebna ličnost koja postoji uporedo sa Deda Mrazom (slično kao Božiček u Sloveniji). Božić Bata u priličnoj meri liči na deda Mraza. Odelo mu je u etno stilu. Obučen je u karakteristične šumadijske tamnozelene čakšire, na nogama nosi opanke, vunene čarape a motiv koji se provlači kao bitan detalj na njegovoj nošnji je prepoznatljiva Pirotska šara. Na ramenu nosi platneni džak prepun raznih poklona: drvenih igračaka, pletenih prsluka, vunenih kapa, rukavica i sl.
Gvanidinoacetat N-metiltransferaza
Gvanidinoacetat N-metiltransferaza (, GA metilferaza, gvanidinoacetatna metiltransferaza, gvanidinoacetatna transmetilaza, metionin-gvanidinoacetilna transmetilaza, gvanidoacetatna metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:N-gvanidinoacetat metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Premijer Sovjetskog Saveza
Premijer Sovjetskog Saveza je bila druga najvažnija državna dužnost u Savezu Sovjetskih Socijalističkih Republika.
Vjačeslav Molotov
Vjačeslav Mihajlovič Molotov (rus. Вячесла́в Миха́йлович Мо́лотов) ili Vjačeslav Mihajlovič Skrjabin (rus. Вячесла́в Миха́йлович Скря́бин) (Sovjetsk, 9. ožujka 1890 - Moskva, 8. studenog 1984.) je bio sovjetski diplomat i političar, veliki zagovornik Staljinove vlasti, sve dok ga Hruščov nije smijenio sa svih položaja 1956. i 1957. Stavio je svoj potpis na Nacističko-sovjetski pakt o nenapadanju (pakt Ribbentrop-Molotov) iz 1939.
Premijer Sovjetskog Saveza
Ime titule
Kao što titula predsjednika SSSRa nastaje još doba prije komunističkog preuzimanja vlasti tako se to dogodilo i s onom premijera. U doba pripreme za revoluciju 1917. godine Lenjin je bio za sebe namjenio titulu Predsjednika Savjeta Narodnih Komesara Sovjetske Rusije. Nakon rušenja vlade Kerenskog ta titula je postala bez obzira na svoje ime ona premijera pošto su narodni komesari koji sjede u ovome savjetu bili ministiri ( narodni komesar za obranu, narodni komesar za ekonomiju .... ). Nakon proglašenja SSSR ta funkcija se 1923. godine preimenuje u Predsjednik Savjeta Narodnih Komesara SSSR i do 1946. godine ime se više neće mijenjati. Tada Staljin vrši preimenovanje u Predsjednik Savjeta Ministara SSSRa koje će se održati sve do 1990 godine i početka raspada države. Tijekom posljednjih 12 mjeseca ime će na zahtjev Gorbačova biti promjenjeno još četiri puta !!
Kenedy County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 416.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 416 stanovnika, što je 2 (0,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Coplay, Pennsylvania
Koplej je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.192, što je 195 (-5,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Wadern
Vadern je grad u njemačkoj saveznoj državi Sarland. Jedno je od 7 opštinskih središta okruga Mercig-Vadern. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 10042116.
Geografski i demografski podaci
l|mini|250px|Položaj grada u okrugu Mercig-Vadern Grad se nalazi u Švarcvaldskom pobrđu, dijelu planinskog lanca Hunsrik, na nadmorskoj visini od 250–600 metara. Površina opštine iznosi 111,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 16.767 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 151 stanovnika/km². Godišnja količina padavina je visoka i iznosi oko 1114 mm.
Istorija
Vadern je osnovan oko 950. godine. Posle Prvog svjetskog rata bio je u sastavu Sarske oblasti, a od 1974. godine postoji u današnjim okvirima.
Komponenta komplementa 3a
desno|bezokvira C3a je jedan od proteina formiranih razlaganjem komponente komplementa 3 ; drugi je C3b. On stimuliše degranulaciju mastocita, čime se podstiče imunski respons.
Saarbrücken
Sarbriken (, fr. Sarrebruck) je opština u Nemačkoj, ujedno i glavni grad savezne države Sarland. U ovom gradu živi 180.000 stanovnika.
Komponenta komplementa 3a
C3a učestvuje u hemotaksi, mada je C5a uloga važnija. Ovaj protein je takođe anafilatoksin.
Saarbrücken
Nalazi se nekoliko kilometara od granice sa Francuskom, tako da postoji zajednički sistem prevoza sa gradom Sargemin, i Evrozona sa gradom Forbah u Francuskoj.
Sarbriken je bio industrijski i transportni centar velikog basena za eksploataciju uglja i gvožđa. To je bio osnov za razvijenu privredu koja je obuhvatala: proizvodnju čelika, šećera, piva, optičkih instrumenata, mašina i građevinskog materijala. Međutim, krajem 20-og veka, privredni značaj ove regije je opao, jer je uvoz uglja iz manje razvijenih zemalja postao mnogo ekonomičniji.
Istorija
Sarbriken je dobio ime po mostovima preko reke Sar ( - mostovi). Istorijski most preko reke potiče iz 1546.
Od srednjeg veka Sarbriken je centar vojvodstva pod vlašću kuće Nasau-Sarbriken. U gotičkoj crkvi Sv. Arunala u Sarbrikenu nalaze se grobovi mnogih vojvoda i prinčeva iz ove porodice.
Za vreme Francuske revolucije, 1793, grad je postao deo Francuske republike, a kasnije carstva. Sarbriken je 1815. priključen Pruskoj.
Nakon Prvog svetskog rata, teritorija Sarlanda bila je pod upravom Društva Naroda, a faktički francuskom kontrolom. Godine 1935, narod je na referendumu odlučio da se oblast ujedini sa Nemačkom.
Grad je potpuno uništen tokom Drugog svetskog rata i kasnije ponovo izgrađen.
Posle Drugog svetskog rata, oblast Sar je bila pod vlašću Francuske. Odlukom na (ponovnom) referendumu 1956, oblast se priključila Saveznoj Republici Nemačkoj 1957. mini|200px|Ulaz u crkvu Sv. Jovana (Johanniskirche)
Grad satelit Sarbrikena, Folklingen, odnosno njegova čeličana, postao je prvi spomenik industrijskog doba koji je dospeo na listu svetske baštine UNESKO-a.
Ilarion Radonić
Svetovni život
Ilarion (svetovno Žarko Radonić), rođen je u Molu u Bačkoj, 8. septembra 1871. godine. Posle završene Srpske pravoslavne velike gimnazije u Novom Sadu upisao se u Staru karlovačku bogosloviju i po završetku iste studirao pravne nauke u Jegri i Pešti. Kao diplomirani teolog i pravnik prelazi u Bosnu i postaje profesor Reljevske bogoslovije u Sarajevu.
Monaški život
Rukopoložen je u čin đakona 3., a u čin prezvitera 11. oktobra 1899. godine. Rektorom pomenute bogoslovije postao je 1909. godine. Svoje radove je objavljivao u "Istočniku“, koji je uređivao sa velikim uspehom.
Za mitropolita zvorničko-tuzlanskog izabran je od strane Svetog sinoda carigradske patrijaršije 14. decembra 1909. godine, a hirotonisan je u Tuzli 15. maja 1910. godine. Posle Prvog svetskog rata postaje član Središnog arhijerejskog sabora koji je izršio sve pripreme za vaspostavljenje ujedinjene Srpske patrijaršije.
Po svojoj želji prešao je u Vršačku eparhiju 6. aprila 1922. godine i u njoj ostao do 1929. kada je penzionisan zbog bolesti. Umro je u Osijeku 4. marta 1932. godine i sahranjen na gradskom groblju.
Sortilin 1
Sortilin je protein koji je kod ljudi kodiran genom. SORT1 locus pokazuje najjaču vezu sa lipoproteinima seruma. U hepatocitima, sortilin učestvuje u presekretornog degradaciji formirajućih VLDL čestica.
Interakcije
Za sortilin 1 je bilo pokazano da interaguje sa GGA1 i GGA2.
Literatura
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Cirfontaines-en-Azois
Sirfonten an Azoa je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Šomon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 190 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,61 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 235 metara.
Patrijarh srpski Samuilo
Samuilo Maširević (Sombor, 16. januar 1804 — Sremski Karlovci, 20. januar 1870) je bio mitropolit karlovački i patrijarh srpski od 1864. do 1870. godine.
Biografija
Rođen je u Biliću, sadašnjem prigradskom naselju Sombora, 16. januara 1804. godine. Njegovo svetovno ime bilo je Sava Maširević. Završio je gimnaziju, pravne i teološke nauke, pa se zamonašio 4. jula 1826. u manastiru Krušedolu od strane arhimandrita Dimitrija Krestića. Bio je arhiđakon, sinđel i profesor bogoslovske škole u Vršcu. Potom je bio arhimandrit i starešina manastira Svetog Đurđa i Bezdina. Kada je 1836. godine proizveden za arhimandrita, njegov vršnjak i prijatelj Jovan Sterija Popović štampao je u Budimu odu Samuilu Mašireviću.
Kao arhimadrit manastira Bezdina izabran je 30. oktobra 1852. a posvećen 8. maja 1853. za episkopa temišvarskog. Jedanaest godina kasnije, 25. jula 1864. godine, izabran je za mitropolita karlovačkog i patrijarha srpskog. U njegovo vreme otcepili su se pravoslavni Rumuni iz Erdelja i Banata od karlovačke mitropolije, kojoj su se, sto godina ranije, priključili, da bi izbegli masovno unijaćenje koje je tada vršeno u rumunskom delu Banata i Erdelju. Pod Maširevićevim predsedništvom održan je u Sremskim Karlovcima Srpski narodni crkveni sabor 1864—65. godine, na kojem je doneto novo ustrojstvo karlovačke mitropolije. To ustrojstvo je 1868. godine potvrdio car Franja Josip, poznato pod imenom carski reskript. Po ovome reskriptu upravljalo se karlovačkom mitropolijom sve do tridesetih godina 20. veka.
Kao patrijarh, Maširević je bio čovek čvrste ruke i mnogo se angažovao na sređivanju prilika u organizaciji Srpske pravoslavne crkve, naročito prema položaju svešteničkog staleža i crkvene hijerarhije. Napisao je više rasprava o problemima pravoslavne crkve.
Joe Perry
Anthony Joseph "Joe" Perry (, 10. rujna 1950.), američki glazbenik, lead gitarist i tekstopisac za hard rock bend Aerosmith.
Patrijarh srpski Samuilo
Biografija
Na Narodnom crkvenom saboru u Karlovcima, održanom 1869. godine, Maširević je došao u sukob sa poslanicima Miletićeve stranke o pitanju izbora predsednika Sabora. U stvari, to je bila samo prva javna manifestacija razmimoilaženja Maširevića i Miletićeve stranke, koja je tinjala ranije. Zbog sukoba sa Miletićevcima ovaj sabor se raspustio, ne rešivši mnoga važna pitanja naročito iz oblasti školstva.
Joe Perry
Rani život
Perry je dijete portugalskih i talijanskih imigranata. Njegov djed je promijenio prezime iz Pereira u Perry dolaskom u Ameriku. Perry i njegova mlađa sestra, Ann-Marie, su odrasli u malom gradiću imenom Hopedale, u državi Massachusetts. Njegov otac je bio računovođa, a majka profesorica tjelesnog i zdravstvenog odgoja u srednjoj školi i kasnije instruktorica aerobike. Ona se kasnije preselila u Arizonu dok je otac umro 1975.
Patrijarh srpski Samuilo
Biografija
Samuilo Maširević je umro 20. januara 1870. u Sremskim Karlovcima i sahranjen u Sabornoj crkvi.
Joe Perry
Rana karijera
Tijekom ranih dana Joe je formirao bend imenom The Jam Bend zajedno s Tomom Hamilonom, basistom budućeg Aerosmitha. Joe Perry se pridružio Aerosmithu 1969. Iako su ih često nazivali kopijama Rolling Stonesa, bend je došao na svoje tijekom srednjih 70-ih s nizom hit albuma. Glavni hit albumi su bili Toys in the Attic 1975. i Rocks 1976. Bend je također imao hit singlove na radiju među kojima su "Dream On," "Same Old Song and Dance," "Sweet Emotion" i "Walk This Way."
U to vrijeme, Perry i glavni vokalist Aerosmitha Steven Tyler su postali poznati kao "Toxic Twins" (Otrovni blizanci) zbog prevelikog konzumiranja droga i tulumarenja. Preprodavači droge su zarađivali mnogo novca prateći Aerosmith znajući da imaju nepresušan izvor mušterija.<!-- Following Rocks, the group began to stumble - drug use escalated and the creative process became hampered by strained relationships within the band. They managed another hit record in 1977 with Draw the Line, Perry actually was featured on the frenetic "Bright Light Fright" one of the albums highlights. A fall of 77 tour was scheduled, but as the crowds got more dangerous violence followed. An m-80 was thrown onstage in Philadelphia at the Spectrum in October 77, injuring both Perry and Tyler.
Summer of 1979 saw the band headline over Van Halen, Ted Nugent, AC/DC and Foreigner during the world music festival concerts. An argument backstage in Cleveland resulted in Tom Hamilton's wife throwing a glass of milk at Joe Perry's wife. That was the end, Perry left to form his own band, taking his collection of unrecorded material with him, that would become the bedrock for his "Let the Music Do the Talking" album.
The Project
By the end of the year, Perry had formed his own band - The Joe Perry Project. Their debut record, Let the Music Do the Talking, reached #47 on the Billboard album charts, selling 250,000 copies domestically. While sales and reviews were respectable, the group mainly thrived as a live act. It managed to do so even after its sophomore effort, I've Got the Rock'n'Rolls Again, went largely ignored.
In the end, the Project never solidified a lineup; all three studio releases would feature a different lead vocalist and the entire roster was replaced before their final effort (1983's Once a Rocker, Always a Rocker.) Even a brief stint with then-former Aerosmith rhythm guitarist Brad Whitford failed to ignite things again and the group found themselves with minimal label support by 1984.
Return to the spotlight
In 1984, manager Tim Collins worked to get Perry back in contact with his former band mates in Aerosmith. He was eventually invited to rejoin the group, which he did - along with the also-estranged Brad Whitford. This restored the band's classic lineup and resulted in a lucrative reunion tour.
Perry and Tyler collaborated with Run-DMC in a remake of their 1975 hit "Walk This Way," which brought their band renewed mainstream attention.
After completing drug rehabilitation, Aerosmith went on to collaborate with various big-name songwriters and producers to launch their true comeback. Another string of successful albums (most notably the triple-platinum Pump in 1989) and many hit singles followed. Perry and Tyler resumed their tight friendship, again co-writing songs and performing very close together on stage.
In 1998, Perry helped conceive the group's first number one single, "I Don't Want to Miss a Thing," with pop songwriter Diane Warren. It appeared on the soundtrack to the hit film Armageddon.
From 2001 to present, Aerosmith has been heavily active in the music scene, and have toured every year.
In 2006, Perry performed alongside Steven Tyler for a three-song medley ("Dream On", "Walk This Way", "I Don't Want to Miss a Thing") with the Boston Pops Orchestra as part of a nationally-televised event to celebrate the Fourth of July in Boston, Massachusetts.
Solo album
He released his first bona fide solo record, the self-titled Joe Perry, in May 2005. Recorded at his home studio (The Boneyard) in suburban Boston, with every instrument but the drums played by Perry himself, the album was greeted with enthusiasm by fans who felt that his classic rock "edge" had been stifled on recent Aerosmith releases. Critics also responded favorably; Rolling Stone magazine crowned it with three-and-a-half (out of five) stars, declaring "A Joe Perry solo joint? about time!" He was also nominated for "Best Rock Instrumental" at the 2006 Grammys for the track "Mercy" but lost to legend Les Paul.
Family life
Perry was married to Elyssa Jerret from 1975-1985, a union that gave him a son, Adrian. The couple had a turbulent relationship, and she once bit him in the face during an altercation. Perry is now married to Billie Paullete Montgomery Perry; they have two children together, Tony and Roman, and she has a son from a previous relationship, Aaron. They married in 1985 after meeting on the set of his "Black Velvet Pants" video in 1983. Billie appears on one of Joe's guitars, which is dubbed "The Billie Perry Guitar."
Perry's first grandchild, Austin, was fathered by his stepson Aaron, who is also the CEO for the Joe Perry's Rock Your World hot sauce brand.
Joe's sister in law is Diana Minor, a well-known pool player. Perry is one of her sponsors.
De Poli, Padova
De Poli je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Joe Perry
Family life
Perry is also known to bring his entire family with him on several of Aerosmith's concert tours in the recent past. -->
De Poli, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Joe Perry
Oprema
Glavna Joeva gitara je Gibson Les Paul. Koristio je mnogo modela Les Paula od 70-ih, uključujući Les Paul Junior, Les Paul Standard i Les Paul Custom. U 90-ima i ranim 2000-ima, Gibson je izdao Les Paul gitaru s Joevim potpisom; ta gitara ima aktivnu mid-boost kontrolu, crni kromirani hardware i translucentnu crnu boju. Međutim, 2004. je ovaj model zamijenjen s drugom Les Paul gitarom, Joe Perry Boneyard Les Paul. Ovu gitaru karakterizira Perryjev "Boneyard" logo na zaglavlju i zelena tigrasta boja. Također je gitara dostupna i s Bigsby mostom; Perry obično koristi Boneyard model s Bigsbyjem na Aerosmithovim i solo koncertima. Gibson Joe Perry je dar od njegove supruge Billie.
Perry također koristi druge modele Gibsona. Jedan model koji koristi često je Gibson B.B. King "Lucille" gitara; međutim, umjesto crnog laka i "Lucille" potpisa na zaglavlju, Perryjeva gitara ima bijeli lak, "Billie Perry" potpis na zaglavlju i sliku Billie Perry. Također je koristio Gibson SG, Firebird, ES-175 i ES-350 modele na raznim točkama svoje karijere.
Perry također koristi gitare drugih proizvođača. U kasnim '70-ima i '80-ima, Perry je često koristio razne Fender Stratocastere; mnoge od tih gitara su bile za ljevake, okrenute naopačke i prikladno uštimane. Jedan od tih "naopakih" modela Perry još uvijek svira na koncertima, uglavnom za "Sweet Emotion". Perry također koristi Fender Telecastere, izmijenjene s hambuckerima kod vrata. U kasnim '70-ima i ranim '80-ima, Perry (zajedno s kolegom gitaristom Bradom Whitfordom) je koristio B.C Rich gitare, najčešće model Mockingbird i modele s 10 žica.
Bas sa 6 žica je zaštitni znak Perryjevog zvuka; umjesto da ga svira kao normalan bas, on ga svira kao gitaru, svirajući riffove, akorde i solo. Bas sa 6 žica je pomogao stvoriti karakterističan režajući zvuk na Aerosmithovim pjesmama "Back in the Saddle", "Combination" i "Draw the Line". U prošlosti, Perry je koristio Fender Bass VI i Danelectro baseve; također je koristio Gibson EB-6 za bas solo na "King of the Kings" na albumu "Once a Rocker Always a Rocker" (kako piše u bilješkama albuma). Perry trenutno koristi Ernie Ball MusicMan bas na koncertima.
Kuhar Perry
Perry je zajedno s kolegom iz Aerosmitha Stevenom Tylerom i drugim partnerima donedavno posjedovao restoran Mount Blue u Norwellu, Massachusetts.
Pirolidonil-beta-naftilamid
Pirolidonil-beta-naftilamid je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 254,284 Da.
Laku noć, Hrvatska
"Laku noć, Hrvatska" je parodija hrvatskih televizijskih informativnih i zabavnih programa, u kojoj se na satiričan način prikazuju hrvatski i svjetski političari. Svaka emisija ima tri osnovna dijela: vijesti, sport i vrijeme.
Snimljene se 252 epizode. Epizode prikazivane preko tjedna trajale su 10 minuta, a epizode prikazivane vikendom trajale su 25 minuta.
Carbonelli, Brindisi
Carbonelli je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 125 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 43 m.
B-adrenergički-receptor kinaza
B-adrenergički-receptor kinaza (, ATP:beta-adrenergički-receptor fosfotransferaza, beta-adrenergički receptor-specifična kinaza, beta-AR kinaza, beta-ARK, beta-ARK 1, beta-ARK 2, beta-receptor kinaza, GRK2, GRK3, beta-adrenergički-receptor kinaza (fosforilacija), beta2ARK, betaARK1, beta-adrenoceptor kinaza, beta-adrenoceptor kinaza 1, beta-adrenoceptor kinaza 2, ADRBK1, BARK1, adrenergički receptor kinaza, STK15) je enzim sa sistematskim imenom ATP:(beta-adrenergic receptor) fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
G-protein je neophodan za aktivaciju i stoga ovaj enzim pripada familiji G-protein-zavisnih receptorskih kinaza (GRKs).
Islamski slobodni univerzitet
Islamski slobodni univerzitet (, Danešgah-e Azad-e Islami, akr. IAU) je privatna mreža univerziteta sa sjedištem u iranskom glavnom gradu Teheranu. Utemeljena je 1982. u centralnom dijelu metropole od strane imućnog političara i biznismena A. H. Rafsandžanija, a narednih godina otvarane su podružnice diljem zemlje pa je ranih 2010-ih brojao preko 120 kampusa u raznim iranskim gradovima. U Teheranu se nalazi ukupno pet kampusa, uz dva dodatna specijalizirana za medicinu odnosno nauku i istraživanje. Osim u Iranu, Islamski slobodni univerzitet raspolaže i s podružnicama u Ujedinjenom Kraljevstvu, Armeniji, Ujedinjenim Arapskim Emiratima, Libanonu, Keniji i Tanzaniji, a početkom 2010-ih najavljeno je otvaranje podružnica i u Kanadi, Maleziji, Afganistanu i Tadžikistanu. Ukupna vrijednost imovine kojom raspolaže univerzitetska mreža procjenjuje se na 250 milijardi USD (pet puta više od Harvarda). Islamski slobodni univerzitet najveći je privatni univerzitet u svijetu i treći najveći po broju studenata općenito, nakon indijskog IGNOU-a i turskog Anadolua. Godine 2014. univerzitet je pohađalo oko 1,636.000 studenata, a zapošljavao je oko 56.000 profesora.
West Chatham, Massachusetts
Vest Čatam je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.410, što je 36 (-2,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.