cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Navojno vreteno
Navojno vreteno (u strojarstvu često se naziva samo vreteno) je strojni dio u obliku izduženoga vijka, koji zajedno s pridruženim dijelovima pretvara vrtnju (rotacijsko gibanje) u pravocrtno gibanje (translacija). Pri radu vreteno se vrti, a pripadno se tijelo s unutarnjim navojem (na primjer suport tokarilice ili tlačna ploča preše) pomiče duž vretena (ravnocrtno translatira). Ponegdje tijelo s unutarnjim navojem miruje, a vreteno izvodi translaciju i rotaciju istodobno. Vretena se najčešće izvode s trapeznim, pilastim ili pravokutnim profilom navoja, koji imaju veće uspone, jače su opteretivi, pa prenose i veće aksijalne sile.
1704
Godina 1700 (MDCCIV) bila je prijestupna godina koja počinje u utorak po gregorijanskom kalendaru odn. prijestupna godina koja počinje u subotu po julijanskom kalendaru.
April/Travanj – Jun/Lipanj
mini|250px|Kronšlot/[[Kronštat u borbi sa Šveđanima]]
El Papalote, Chihuahua
El Papalote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
1704
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
mini|left|250px|Gibraltar 1704. mini|300px|Vojvoda od Marlborougha potpisuje službeni izvještaj kralju i vladi na bojnom polju kod Blenheima.
El Papalote, Chihuahua
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1492 m.
Aleksandar B. Nedeljković
Aleksandar B. Nedeljković (rođen u Beogradu 1950. godine) je srpski književni istoriograf, teoretičar, prevodilac, pedagog, urednik i popularizator naučne fantastike.
Diplomirao 1973. na Filološkom fakultetu u Beogradu, grupa Engleski jezik i književnost; magistrirao 1976, a doktorirao 1994. Dvadeset pet godina radio u Desetoj beogradskoj gimnaziji kao profesor engleskog jezika. Od 2002. godine radi kao docent za predmet Engleska književnost na Katedri za engleski jezik i književnost na Filološko-umetničkom fakultetu – FILUM-u, Univerziteta u Kragujevcu.
Objavio je oko 400 popularizatorskih, stručnih i naučnih članaka o NF žanru, uglavnom u Emitoru, ali i u inostranim i srpskim naučnim časopisima.
Preveo je preko 250 priča i oko 70 knjiga; uglavnom naučnofantastične romane, ali i desetak knjiga iz oblasti popularne nauke, naročito kvantne fizike i kosmologije, kao i istorijska i političko-publicistička dela.
Bio je od 1981. godine aktivan član Prvog srpskog fandoma, i Društva ljubitelja fantastike „Lazar Komarčić“ u kome je 1987. do 1994. godine, bio sekretar. Kao urednik prozina Emitor, istoriograf fandoma i sekretar društva imao je bitnu ulogu u očuvanju i obnovi „Lazara Komarčića“ tokom kriznih 1990-ih.
Prvi je u zemljama bivše Jugoslavije počeo da predaje naučnu fantastiku kao nastavni predmet književnosti, i to kao dvosemestralni obavezni predmet na četvrtoj godini studija anglistike u Kragujevcu.
Osnivač Srpskog društva za naučnu fantastiku.
Neki stručnjaci, poput Zorana Živkovića, smatraju da je ime srpskog pisca naučne fantastike Konstantina Tezeusa u stvari Nedeljkovićev pseudonim.
Castiglione, Reggio Emilia
Castiglione je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 905 m.
Ivan Nešić
Ivan Nešić (rođen 1964. u Beogradu) je srpski pisac naučne fantastike i novinar. Diplomirao na Rudarsko-geološkom fakultetu.
Objavljivao prozu od 1981. godine, između ostalog, i u Siriusu, Alefu, Znaku Sagite, Večernjim novostima, Emitoru, Književnoj reči, Kikindskim novinama, Orbisu i Našem tragu. Sarađivao je sa časopisima Rock Express i Metal Express, za koje je pisao intervjue, kritike i prikaze.
Bio je predsednik Društva ljubitelja fantastike „Lazar Komarčić“ od 1997. do 2004. godine.
Bibliografija
Objavljene knjige
Važnije antologije i književni izbori
Mallamo, Cosenza
Mallamo je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 561 m.
Ironton, Ohio
Ajronton je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.129, što je 82 (-0,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bridge Over Troubled Water
Bridge Over Troubled Water je peti i posljednji studijski album američkog muzičkog dueta Simon & Garfunkel. Nakon što su snimili soundtrack za film The Graduate, Garfunkel je kao glumac snimao Catch-22, dok je Simon radio na pjesmama, napisavši ih sve osim jedne. Uz pomoć producenta Roya Haleeja, album je imao isti stil kao raniji album Bookends, djelomično napustivši tradicionalni stil u korist kreativnijeg zvuka, koji je kombinirao rock, R&B, gospel, jazz, world music, pop i druge žanrove. Nakon što je završeno snimanje Catch-22, Garfunkel se vratio i duo je snimio oko 14 pjesama, od kojih tri nisu bile na originalnom albumu. Često se naziva kao ploča "u koju su uložili najmanje truda ali imali najviše ambicija."
Bridge je originalno izdan 26. januara 1970. a slijedilo je nekoliko reizdanja. Columbia Records je izdala jubilarno izddanje 8. marta 2011, zajedno sa 2 DVD-a koje sadrže političku TV-emisiju Songs of America, dokumentarni film The Harmony Game, te dodatne materijale.
Album sadrži dvije najpoznatije pjesme dua, kao što su "Bridge Over Troubled Water" i "The Boxer". Doživio je komercijalni uspjeh i bio hvaljen od kritike, te dobio dvije nagrade Grammy. Usprkos brojnih pohvala, duo se nakon ovog trijumfa raspao; Garfunkel je odlučio nastaviti glumačku karijeru, dok se Simon orijentirao isključivo na muziku.
Simon & Garfunkel
Poznati su po svojim suzdržanim vokalnim harmonijama i ponekad nestabilnom profesionalnom odnosu. Njihov posljednji album Bridge over Troubled Water, više je puta odgađan radi umjetničkih razilaženja. Bili su među najpopularnijim glazbenicima 1960-ih; Osim "The Sounds of Silence", među velikim hitovima ističu se "I Am a Rock", "Homeward Bound", "A Hazy Shade of Winter", "Mrs. Robinson", "Bridge over Troubled Water", "The Boxer", "Cecilia", i "Scarborough Fair/Canticle". Osvojili su nekoliko nagrada Grammy te su uvedeni u Rock and Roll Hall of Fame i Long Island Music Hall of Fame (2007.). Nakon razlaza 1970., okupili su se nekoliko puta, kao 1981. radi koncerta u Central Parku u New Yorku koji je okupio oko 500 000 ljudi.
Ambo, Etiopija
Ambo (znan i kao Hagere Hivot) je grad središnjoj Etiopiji, poznati je kupališni centar Grad se nalazi u Zoni Mirab Šoa u Regiji Oromija, na nadmorskoj visini od 2101 m, udaljen oko 120 km zapadno od glavnog grada Adis Abebe. Ambo je najveći grad i upravno središte worede Ambo.
Ambo je poznato termalno kupalište i grad za oporavak i odmor, poznat je i po svojoj mineralnoj vodi, koja je najpopularnija u Etiopiji. Ambo je poznat i zbog svojih prirodnih ljepota u neposrednoj okolici grada, južno od Amba, nalazi se Planina Venči sa lijepim jezerom u vulkanskom krateru, na planini se nalaze i atraktivni slapovi; Guder i Huluka. Ambo je grad u kojem se nalazi istraživačka stanica Etiopskog instituta za poljoprivredna istraživanja (od 1977), glavni cilj ovog instituta su istraživanja u zaštiti glavnih poljoprivrednih kultura Etiopije.
Historija
Ambo je bio mjesto gdje je svrgnuti etiopski car Lij Ijasu, prvotno zatvoren nakon zarobljavanja 1921, prije nego što je prebačen u kućni pritvor u Fike. Tu je ranih 1930-ih, Mahtama Selasije Walda Mesqal, koji se vratio sa studija poljoprivrede u Francuskoj i Španjolskoj, osnovao svoju oglednu poljoprivrednu stanicu u neposrednoj okolici grada. Od 1933., Ambo se počeo razvijati kao ladanjsko i kupališno mjesto, tad su izgrađeni prvi betonski bazeni i kupališne kabine, te nekoliko hotela u evropskom stilu, a carski dvor izgradio je nekoliko jednostavnih vila za odmor svojih važnijih funkcionera i cara.
Talijani su za svoje kratkotrajne vladavine 1936-1941, nakon Drugog talijansko-abesinskog rata, izgradili dosta toga u Ambu; dvije vojne utvrde, poštu, telefon, manju bolnicu, restorane, hotel i spomenik palima iz Pete planinske divizije Pusterija.
Pored Amba podignuta je 1955, manja 170 KW hidroelektrana, koja je dograđena 1965 te sad ima kapacitet od 210 KW (godišnja proizvodnja je 132.000 KWh). Od 1965 u Ambu djeluju Poljoprivredna i Šumarska škola.
U posljednjim tjednima etiopskog građanskog rata, jedinice Etiopskog narodnog revolucionarnog demokratskog fronta zauzele su Ambo 25. aprila 1991 od demoraliziranih snaga režima Derg To je bio dio njihove strategije potpunog okruženja i izolocije glavnog grada Adis Abebe, i slamanja režima Derg.
Univerzitet Ambo
Ambo ima jedan od najbolje opremljenih Univerziteta u Etiopiji, koji je 2006 proslavio 50 godina rada, mnogi istaknuti etiopljani školovali su se na tom univerzitetu, poput bivšeg etiopskog premijera Tesfaye Dinka.
Stanovništvo
Prema podacima Središnje statističke agencije Etiopije -(CSA) za 2005. grad Ambo imao je 49,421 stanovnika, od toga 24,671 muškaraca i 24,750 žena.
Veliki Videm
Veliki Videm je naselje u slovenskoj Općini Trebnju. Veliki Videm se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Pilar de Guadalupe, Zaragoza
Pilar de Guadalupe je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Zaragoza.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 148 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1896 m.
Isus Navin (knjiga)
Isus Navin, Jošua ili Knjiga o Jošui (heb. יהושׁע Jehošua; grč. Ἰησοῦς; lat. Iosue) naslov je šeste knjige Staroga zavjeta. U katoličkom kanonu ubraja se među Povijesne knjige, a u židovskom među Prednje proroke. Kratica za ovu knjigu: Jš.
Naziv
Hrvatski naziv ove knjige »Jošua« u skladu je s hebrejskim, grčkim i latinskim naslovom, no najbliži je hebrejskom izvorniku. Hebrejsko ime יהושׁע (Jehošua) ime je glavnog lika ove knjige, nasljednika Mojsija u vođenju Izraelskog naroda. Isto ime preuzima i grčki prijevod Staroga zavjeta, tzv. Septuaginta, u kojem se ovom liku, pa onda i knjizi o njemu daje grecizirani oblik imena Ἰησοῦς, Iesus, ili prema kasnijem grčkom izgovoru Isus. Taj je izraz preuzet u srpskom prijevodu kao Isus Navin. Latinski naziv izravno je preuzet iz grčkog.
Struktura
Knjiga o Jošui raščlanjena je na tri dijela. Prvi dio sastoji se od opisa osvajanja Obećane zemlje (Jš 1-12), nakon čega slijedi dioba zemlje između izraelskih plemena (Jš 13-21), te konačno opis Jošuina svršetka s njegovim oproštajnim govorom i velikom skupštinom u Šekemu (Jš 22-24).
Književni sastav
Danas se sa sigurnošću može tvrditi da su unutar ove knjige sačuvane brojne tradicije različitih izraelskih skupina. Tako je uočljiva predaja koja se odnosi na benjaminovsko svetište u Gilgalu (Jš 2-9). Taj je dio bogat etiološkim značajkama, te su mnogi opisano događaji zapravo kasnije pučko tumačenje pojedinih situacija na koje su Izraelci nailazili. Tako zauzeće grada Aja zasigurno nije dio stvarne povijesti, jer je u doba dolaska Izraelaca ovaj grad već odavno bio u ruševinama. Usto, u ovoj se knjizi nalaze uklopljeni i dokumenti koji se odnose na teritorije, a uključuju dokumente o međusobnom razgraničenju plemena, od kojih mnogi sežu u razdoblje prije uspostave kraljevstva (Jš 13-19), te kasnije dokumente koji sadrže popise naselja unutar pojedinih područja (Jš 15), koji odražavaju administrativnu podjelu Kraljevstva Jude, vjerojatno iz vremena Jošafatova. Popis gradova-utočišta (Jš 21) potječe najranije iz vremena kralja Salomona, a posis levitskih gradova (Jš 22) nastao je nakon babilonskog progonstva. Tekst koji se odnosi na podizanje žrtvenika na obali Jordana (Jš 21) ima sve značajke deuteronomističke i svećeničke redakcije, a opis skupštine u Šekemu (Jš 24) pripada osobito staroj predaji, ali je dorađena u deuteronomističkoj tradiciji. Prethodno poglavlje (Jš 23) nadahnjuje se na tom tekstu, ali nastaje nešto kasnije, pa se može zaključiti da je bilo više susljednih izdanja ove knjige.
Krummbek
Krumbek je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Plen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 387 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1057041.
Isus Navin (knjiga)
Sadržaj knjige
Knjiga o Jošui donosi prikaz osvajanja cijele Obećane zemlje, a u njemu zajednički i složno sudjeluju sva izraelska plemena.
Osvajanje Obećane zemlje
Prvi dio (Jš 1-12) započinje spominjanjem Mojsijeve smrti, čime se ova knjiga predstavlja kao nastavak Ponovljenog zakona, a u nastavku se služi stilom Ponovljenog zakona kako bi opisala osvajanje Obećane zemlje. Kao vođa naroda predstavljen je Jošua, sin Nunov, dotadašnji Mojsijev pomoćnik, a narod je pozvan na vjernost Zakonu - Tori - što će mu biti i jamstvo Božje pomoći (Jš 1,1-9). Nakon okupljanja plemena (Jš 1,10-18), te poslanstva uhoda u Jerihon (Jš 2), narod prelazi preko Jordan (rijeka), čije se vode čudesno zaustavljaju (Jš 3-5). Slijedi opis osvajanja Jerihona (Jš 6), koje je prikazano kao liturgijski čin, poput procesije. Ovdje se prepoznaje etiološko tumačenje. U doba dolaska Izraelaca, prema arheološkim nalazima, Jerihon nije bio nastanjeni grad, a činjenicu da su naišli na ruševine velikog grada, oni su protumačili kao znak Božje naklonosti. Slično se događa u slučaju osvajanja grada Aj (Jš 7-8). Taj izvještaj zaključuje se žrtvom i čitanjem Zakona na gori Ebalu kod Šekema (Jš 8,30-35), slijedi pripovijest o sporazumu s Gibeoncima (Jš 9), što opet predstavlja kasnije tumačenje prisutnosti neizraelskog elementa unutar izraelskih područja. Slijede opisi osvajanja sjevera i juga zemlje (Jš 10-11), a na koncu i popis pobijeđenih kraljeva (Jš 12).
Dioba zemlje po plemenima
Drugi dio knjige (Jš 13-21) donosi opis razgraničenja među plemenima, koji je sastavljen od različitih dokumenata i nije u svim svojim dijelovima jednako precizan. On započinje opisom neosvojenih područja (Jš 13,1-7), to jest područja koja nikad nisu postala dijelom stvarnog izraelskog teritorija, premda su se nalazila unutar idealnih granica zemlje. To su područja koja su nastavali Filistejci na jugu i Feničani na sjeveru. Nakon toga slijedi popis plemena istočno od Jordana (Ruben, Gad i pola plemena Manašeova; Jš 13,8-33), granice triju velikih plemena zapadno od Jordana (Juda, Efrajim i pola plemena Manašeova; Jš 14-17), te sedam preostalih plemena (Benjamin, Šimun, Zebulun, Jisakar, Ašer, Naftali, Dan; Jš 18-19). Na kraju su navedeni povlašteni gradovi, to jest gradova utočišta kamo se od svoga osvetnika mogao skloniti ubojica koji bi nehotice ubio nekoga (Jš 20), te levitskih gradova (Jš 21).
Jošuin kraj
Treći dio (Jš 22-24) započinje povratkom prekojordanskih plemena u njihovu zemlju koja nije bila smatrana dijelom Obećane zemlje (Jš 22). Čini se da je ovdje riječ o predaji koja nastoji objasniti oporbu koja je kod tih plemena postojala u odnosu na svetište u Šekemu. Slijedi Jošuin oproštajni govor (Jš 23), gdje on u svojoj starosti pripovijeda što je sve učinio, te daje uputstva kako se ponašati među strancima, ne bi li Izraelci ostali vjerni svome Zakonu. Na taj će način imati Božju zaštitu. Ovaj treći dio, i cijela knjiga, završavaju velikom skupštinom u Šekemu gdje Jošua opisuje što je sve Bog učinio iz ljubavi prema svome narodu, od poziva Abrahama, preko praotaca Izaka i Jakova, izlaska iz Egipta, boravka u pustinji, do ulaska u Obećanu zemlju (Jš 24,1-13). Imajući to pred očima, Izraelcima je ponuđeno da izaberu hoće li ili ne služiti Bogu Abrahamovu, Izakovu i Jakovljevu. Oni odlučuju da će mu služiti, te sklapaju s njime u Šekemu Savez (Jš 24,14-28). Zadnji reci posvećeni su izvještaju o Jošuinoj smrti i o pokapanju Josipovih kostiju u Šekemu (Jš 24,29-33).
Jošua i historija
Opisi osvajanja Obećane zemlje u ovoj su knjizi idealizirani. Čini se da je Knjiga o Sucima mnogo bliža stvarnost kad opisuje kako se svako pleme samostalno bori za svoja područja i često bezuspješno. Usto, neka područja koja su u ovoj knjizi opisana kao dio izraelskog teritorija nisu zapravo nikad bila pod njihovom vlašću. Upitan je i smjer ulaska Izraelaca u zemlju. Danas je općenito prihvaćeno da galilejska plemena u stvarnosti nisu sudjelovala u izlasku iz Egipta i osvajanju zemlje, već da su se pridružila novopridošlim plemenima tek prilikom sklapanja Saveza u Šekemu. Također, mnogi misle da je južni dio zemlje, gdje se nastanilo pleme Judino, osvojen s juga, a ne s istoka, kako to opisuje ova knjiga. Pretpostavlja se da je Jošua, kao pripadnik plemena Efrajimova bio vođa samo središnjih plemena, okupljenih oko Šekema, a tradicija o njegovu vodstvu nad cijelim Izraelom proširila se u doba jačanja utjecaja tih plemena.
Vidi još
Jošua
Barzy-en-Thiérache
Barzi an Tjeraš je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu En (Pikardija) koja pripada prefekturi Verven.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 313 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 41 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,63 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 166 metara (maksimalnoj 202 m, a minimalnoj 152 m).
El Jalamate, Tempoal
El Jalamate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 66 m.
Sojaklari
Sojaklari su naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Sojaklari su naselje u okviru opštine Veles.
Prirodni uslovi
Sojaklari su smešteni u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Velesa, selo je udaljeno 12 kilometara severno.
Selo Sojaklari se nalazi u istorijskoj oblasti Povardarje. Selo je između leve obale Vardara na zapadu i Ovčeg polja na istoku, na približno 320 metara nadmorske visine. Blizu sela je obrazovano jezero Mladost, poznato i kao Veleško jezero.
Površina seoskog atara prostire se na površini od 14,9 km².
Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).
Istorija
Prema podacima Vasila Knčova iz 1900. godine Sojaklari (tadašnji naziv Sujaklari) je imalo 200 stanovnika, od kojih su svi bili turske nacionalnosti.
Stanovništvo
Sojaklari su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 156 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (98%), a ostatak su mahom Bošnjaci. Do početka 20. veka Turci su činili većinu seoskog stanovništva, a potom su se spontano iselili u maticu.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Stari Grad (Čaška)
Stari Grad je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem države. Stari Grad pripada opštini Čaška.
Prirodni uslovi
Stari Grad je smešten u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Velesa, naselje je udaljeno 22 km južno.
Naselje Stari Grad se nalazi u istorijskoj oblasti Azot. Naselje je smešteno u dolini reke Babune. Istočno od naselja izdiže se planina Klepa. Nadmorska visina naselja je približno 360 metara.
Mesna klima je kontinentalna.
Velimir Deželić mlađi
Velimir Deželić mlađi (Beč, 28. svibnja 1888. – Zagreb, 10. ožujka 1976.) je bio hrvatski književnik, kazališni pisac, urednik, političar, sociolog, etnograf, socijalni radnik, lutkar, redatelj, hrvatski domoljub, demokratski antifašist. Jedan je od katoličkih oblikovatelja kulture u Hrvata. Sin je Velimira Deželića starijeg. Suprug je Božene Kralj, prve "domagojke" i prve stipendistice u povijesti HAZU (na Sveučilištu u Moskvi), prve žene koja je studirala na Carskom moskovskom sveučilištu kad u Rusiji djevojke nisu smjele studirati, pripadnice jedne od prvih generacija studentica koje su upisale Kraljevsko sveučilište Franje Josipa I. u Zagrebu.
Stari Grad (Čaška)
Stanovništvo
Stari Grad je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 95 stanovnika.
Velimir Deželić mlađi
Životopis
Rodio se je u Beču 1888. godine. U Zagrebu je završio pučku školu i Klasičnu gimnaziju 1907. godine. U Zagrebu i Beču je studirao filozofiju i pravo. U Münchenu je studirao kameralistiku. U Zagrebu je doktorirao pravo.
Organizirao je pučko-prosvjetni rad i odgoj mladeži u Hrvatskom katoličkom pokretu. Bio je dio poznatog tria Eckert-Rogulja-Deželić. Suosnivač je katoličkog dnevnika Riječkih novina. Predsjedavao je društvom Domagoj. Bio je upraviteljem Društva sv. Jeronima. Uređivao je popularnu znanstvenu knjižnicu Hrvatskog katoličkog narodnog saveza. Bio je član uredništva Hrvatske straže. Bio je u uredništvima još nekih listova. Kulturna djelatnost bila mu je iznimno široka. Bio je članom Marijine kongregacije i Hrvatskog katoličkog seniorata.
Stari Grad (Čaška)
Stanovništvo
Prema istom popisu pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Velimir Deželić mlađi
Životopis
Poslije prvog svjetskog rata radio je u Zemaljskom uredu za zaštitu ratnih udovica i siročadi. Zajedno s Petrom Roguljom, fra Didakom Buntićem i inima spašavao je djecu iz BiH i Istre. Bio je član Hrvatske pučke stranke u Privremenom narodnom predstavništvu (1919.-1920.) i poslije u Ustavotvornoj skupštini Kraljevine SHS u sazivu od 1920. do 1923. godine.
Poslije rata nove socijalističke vlasti primile su ga u Ministarstvo socijalnog staranja gdje je radio sve do odlaska u mirovinu 1953. godine.
Djela
(izbor)
Castel d'Emilio, Ancona
Castel d'Emilio je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 408 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 142 m.
Quinta del Cedro, Tijuana
Quinta del Cedro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5704 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 206 m.
Sopot (Kavadarci)
Sopot je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Sopot je naselje u okviru opštine Kavadarci.
Prirodni uslovi
Sopot je smešten u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kavadaraca, naselje je udaljeno 8 kilometara severno.
Naselje Sopot se nalazi u istorijskoj oblasti Tikveš. Selo je smešteno u dolini reke Vardar, u južnom delu Tikveške kotline. Naselje je položeno na približno 195 metara nadmorske visine, u bregovitom području. Kroz selo protiče rečica Luda Mara.
Opština San Miguel Piedras, Oaxaca
San Miguel Piedras je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1921 m.
Sopot (Kavadarci)
Prirodni uslovi
Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Sopot je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 804 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%), a ostalo su mahom Romi. Početkom 20. veka 1/3 stanovništva bili su Turci, koji su posle Prvog svetskog rata iselili u maticu.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Lewistown, Montana
Luistaun je grad u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.901, što je 88 (1,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Knjiga o Sucima
Knjiga o Sucima (heb. ספר שׁופטים Sefer Šoftim; grč. Κριταί; lat. Iudicum) naslov je sedme knjige Staroga zavjeta. U katoličkom kanonu ubraja se među Povijesne knjige, a u židovstvu među Prednje proroke. Kratica za ovu knjigu: Suci.
Bolnice u Narodnooslobodilačkom ratu
mini|desno|[[Partizanska bolnica Franja u Sloveniji.]] minijatura|Partizansko porodilište u Lici. minijatura|Partizanska bolnica u selu Trnavcu, Lika, 1941. Brigu o ranjenicima zbog nedostatka sanitetskog osoblja vodi stanovništvo. Bolnice u Narodnooslobodilačkom ratu, poznatije kao partizanske bolnice, su bile zdravstvene ustanove formirane u toku oružane borbe u cilju lečenja ranjenika i bolesnika. Omogućile su vraćanje u borbu hiljada ranjenika i bolesnika.
U toku rata su uglavnom postojala dva osnovna tipa bolnica:
Knjiga o Sucima
Struktura
Glavni dio knjige (2,6-16,31) donosi niz izvještaja o sucima, to jest plemenskim i ratnim vođama naroda. Obično se razlikuje šest „velikih sudaca“ (Otniel, Ehud, Barak i Debora, Gideon, Jiftah i Samson), kojima je posvećena veća pozornost, i šest „malih sudaca“ (Šamgar, Tola i Jair, Ibsan, Elon i Abdon), koji se tek kratko spominju.
Bolnice u Narodnooslobodilačkom ratu
Nepokretne bolnice
Nepokretne bolnice koje su se nalazile na slobodnoj teritoriji bile su u najvećem broju slučajeva javne tj. za njih je znalo i njima se služilo stanovništvo iz bliže i dalje okoline. Takve su bolnice u početku ustanka pa i kasnije u Srbiji, Bosni, Crnoj Gori i Hrvatskoj.
Knjiga o Sucima
Struktura
Dodaci (17-21) sadrže izvještaj o seljenju pripadnika plemena Dan i o utemenljenju svetišta u Danu (17-18), te izvještaj o ratu ostalih plemena protiv Benjamina (19-21).
Bolnice u Narodnooslobodilačkom ratu
Nepokretne bolnice
Bolnica u Užicu jedna je od prvih i veoma značajnih u 1941. godini. U nju su upućivani svi ranjenici i bolesnici sa slobodne teritorije, tako da ih je bilo 700—1.000 (ukljućujući i bolnice u Požegi i Čačku). Ova bolnica evakuisana je krajem novembra na Zlatibor.
Bolnica u Žabljaku organizovana je krajem novembra 1941. i postojala je oko šest meseci. Kroz nju je prošlo oko 500 ranjenika i bolesnika. Bolnica u Foči od kraja januara do maja 1942., pored ostalog, zbrinula je borce promrzle u igmanskom maršu.
U Šekovićima bolnica radi od septembra 1941, a u Donjoj Trnovi u istočnoj Bosni od proleća 1943.
Bolnica u Petrovoj gori, je prva teritorijalna bolnica u Hrvatskoj, počela je da se gradi krajem septembra 1941. (održala se do kraja rata) sa odeljenjima: Kupinjak, Perna, Dunjak, Zbjeg, Skrad, Slunj, koja su ponekad delovala kao samostalne manje bolnice.
desno|mini|Deo opreme partizanskih bolnica izložen u [[Vojni muzej Beograd|Vojnom muzeju u Beogradu]] Bolnica na Bijelim potocima na planini Plješivici u Lici organizovana je 1942. kao i druge bolnice u Lici (Trnovac, Turjanski, Krbavica, Podlapac, Drežnica, Dobro Selo) i Baniji.
Bolnice u sastavu bosanskopetrovačkog bolničkog basena organizovane su u drugoj polovini 1942. u Bosanskoj krajini, većinom kao bolnice određenog profila (za teške, lake, zarazne ranjenike i bolesnike, rekonvalescente), ukupnog kapaciteta 1.000 do 1.500 ležaja. Na planini Klekovači bolnica Jasikovac za zarazne ranjenike, bila je aktivna od druge polovine 1942. do 13. februara 1943. Hospitalizovala je oko 700 bolesnika i ranjenika. Na Grmeču bolnice su igrađene kod Dobre Vode, kod sela Lastve hirurška bolnica, Suvaja, Skakavac sa centralnom apotekom, Smoljana. Bolnice su postojale i u selima Ataševac, Drinići, Slatina, Šobutovac, Bjelaj, Mišljenovac.
Poznata bolnica u Makedoniji bila je na planini Kožufu — Vlaški Kolibisa hirurškim (50—70 ležaja), internim (30 ležaja), zaraznim odeljenjem i odeljenjem za obolele od tuberkuloze. U toku završnih operacija u centralnoj Makedoniji 1944. formira se u selima Gornji Vranovci i Gornje Jabolčište bolnica Glavnog štaba NOV i PO Makedonije, u kojoj je pružena pomoć više od 800 ranjenih i bolesnih boraca.
Tajne bolnice građene su prvenstvo na prostorima na kojima, zbog većeg broja neprijateljskih uporišta odn. komunikativnosti terena, nisu mogli primeniti drugi načini zbrinjavanja povređenih i obolelih. Za njih je znao veoma mali broj ljudi, zapravo samo onoliko koliko je bilo neophodno za rad bolnice, a ranjenici i bolesnici su primani s posebnim merama predostrožnosti (noću preko javki kad ih je preuzimalo bolničko osoblje, danju sa zavezanim očima i sl.). Prilikom izgradnje vodilo se računa da budu što je više moguće prilagođene okolini, tako da se nisu primećivale ni sa udaljenosti od nekoliko koraka, obično u šumama ili na drugim pogodnim mestima.
Među najpoznatije bolnice u Sloveniji u prvom redu spada Slovenačka centralna vojnopartizanska bolnica Kočevski rog sa desetak odeljenja Jelen Breg, Jelen Žleb, Pugled, Spodnje Lšće, Zgornje Lašće, Stari Log, Vinice, Jelen Dol i Lesen Kamen, u krugu prečnika 10-15 -{km}- sa ukupnim kapacitetom od oko 300 ležaja. Slične su bile i bolnice na Pohorju, ali su ove bile delom ukopane u zemlju.
Karakter tajnosti bio je manje izražen u Slavoniji na Ravnoj Gori, Papuku i Krndiji uz koje su obavezno kopana i podzemna skloništa za smeštaj ranjenika i bolesnika u slučaju neposredne opasnosti. Krajem 1943. bilo je oko 25 takvih bolnica sa kapacitetom od ukupno 1.000 bolesnika.
Poseban tip tajnih bolnica jesu bolnice u Sremu („F“ — fruškogorska u selu Manđelos i u okolnim selima i „P“ — posavska u selu Karlovčić i okolnim selima), gde su ranjenici i bolesnici bili dodeljeni pojedinim domaćinstvima (po 2—3 ranjenika i bolesnika) koja su bila dužna da za njih izgrade tajna skloništa — baze.
Iako je bezbednost tajnih bolnica počivala uglavnom na tajnosti, bilo je i takvih kod kojoh se unapred mislilo, već prilikom biranja mesta za bolnicu i na mogućnost odbrane. Takva je bila bolnica Franja, jedna od bolnica 9. korpusa u blizini Cerknog, sagrađena u nepristupačnoj klisuri. Imala je ceo odbrambeni sistem (spoljna i unutrašnja linija sa minskim poljima, mitraljeskim gnezdima, te najzad odbranom samih ranjenika i bolesnika.)
Pokretne bolnice
mini|Evakuacija [[Partizanska bolnica na Petrovoj gori|partizanske bolnice na Petrovoj gori.]] Pokretne bolnice, uglavnom su organizovane u jedinicama zbog stalnih pokreta i potrebe da se ranjenici i bolesnici što pre zbrinu. Statut sanitarne službe NOV i POJ usvojen na Petrovačkom kongresu u septembru 1942. godine, predviđao je se pri svakoj diviziji osnuje pokretna bolnica sa hirurškim, internim i zaraznim odeljenjem. Karakter pokretnih bolnica imale su katkad i brigadne ambulante, koje su povremeno sa sobom vodile desetine ranjenika i bolesnika. Za vreme pokreta i bolesnici su se kretali bilo pešice, na konjima, voženi na kolima (izuzetno automobilom ili železnicom) ili nošeni na nosilima.
Najveća i najvažnija pokretna bolnica u toku NOR-a je Centralna bolnica Vrhovnog štaba NOVOJ, formirana u toku Četvrte i Pete neprijateljske ofanzive, sa oko 3.500—4.000 ranjenika i bolesnika. Zbog nje je u blizini Prozora u februara 1943. vođena čuvena bitka za ranjenike.
Pored navedenih bolnica u zemlji izvestan broj partizanskih ranjenika, oko 12.500 bio je lečen i u savezničkim bolnicama u Italiji i na Malti.
Zločini nad osobljem i ranjenicima
minijatura|Nemci pronalaze partizansku kolibu minijatura|Ranjenici i bolničari u partizanskoj bolnici Jelendol u Kočevskom Rogu 1944. minijatura|Omladinke nose vodu za potrebe partizanske bolnice. Prema prikupljenim podacima, u NOP-u je bio angažovan 3.081 lekar (od toga 319 lekarki). Poginulo je 213, od čega je velika većina ubijena izvan borbe. Ordenom narodnog heroja odlikovano je njih 9 (7 poginulih i 2 koja su preživela rat).
Nemci su posebno bezobzirno ubijali partizanske ranjenike, lekare i drugo sanitetsko osoblje. U toku pete neprijateljske ofanzive, prilikom napada na Košur ostao je da leži veliki broj ranjenika. Major Strecker, komandant 3. bataljona 738. puka je dao naređenje za likvidaciju svih nepokretnih ranjenika:
Juna 1943. godine u toku pete neprijateljske ofanzive četnici su klali partizanske ranjenike sa Sutjeske, pa su tada zaklali u selu Jelaču i Vrbnici dr Simu Miloševića i hrvatskog pesnika Ivana Gorana Kovačića.
Polovinom jula 1943. godine u celu Cikoti (istočna Bosna) četnici su otkrili 80 ranjenika prve proleterske divizije, oduzeli im oružje a sutradan doveli Nemce koji su ih poubijali, a zatim spalili.
Jula 1943. godine u Bišini (Birač) četnici su otkrili ranjenike prve i druge proleterske brigade i izdali ih Nemcima koji su ih poubijali.
Maja 1944. godine četnici Dragutina Keserovića pronašli su na Jastrepcu partizansku bolnicu pa su streljali 24 ranjenika i 4 bolničarke.
Maja 1944. godine četnici su otkrili u Semberiji partizanske bolnice i ubili oko 300 teških ranjenika.
Campo los Jagüeyes, Tlalnepantla
Campo los Jagüeyes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tlalnepantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1877 m.
Knjiga o Sucima
Književni sastav
U uvodnom dijelu knjige (1,1-2,5) postoje bitne razlike u odnosu na Jošuu, ukoliko učinak samih osvajanja nije jednak, te se sada pokazuje da su mnoga mjesta koja bi prema prethodnoj knjizi pripadala izraelskim plemenima, zapravo ostala u vlasti starosjedioca. Razlike se objašnjavaju drugačijim porijeklom tradicije o osvajanju. Dok je tekst Knjige o Jošui većim dijelom plod sjeverne tradicije, posebice s područja plemena Efrajima, ovaj dio Knjige o Sucima nastao je pod utjecajem južne, Judine tradicije. Značajke su uvoda ponavljanja (2,11-19 i 2,6-10 uz 2,20-3,6), koja govore o višestrukim redakcijskim zahvatima.
The Queen's Guards
The Queen's Guards je britanski igrani film snimljen 1961. godine u režiji Michaela Powella. Po žanru je drama, a protagonist, čiji lik tumači Daniel, je John Fellowes, mladi oficir britanskih elitnih Gardijskih grenadira koji se sprema za ceremoniju Pozdrav bojama. Radnja kroz flashbackove prati njegovu karijeru, koja uključuje borbu protiv pobunjenika u neimenovanoj zemlji na Bliskom istoku, ali i odnos sa obogaljenim ocem (čiji lik tumači Raymond Massey, koji je u stvarnom životu bio otac Daniela Masseya) koji je i sam bio gardijski oficir. The Queen's Guards je Powell snimio nakon svog kontroverznog filma Peeping Tom, ali prije njegove premijere, te je tako izbjegao negativni publicitet. Uspkros toga, recenzije za The Queen's Guards nisu bile blagonaklone. Powellu je to bio posljednji film snimljen u rodnoj Britaniji.
Knjiga o Sucima
Književni sastav
Glavni dio knjige donosi tradicije različitih plemena o njihovim vođama i junacima, a u jednu cjelinu spojili su ih deuteronomistički uređivači, koji su knjizi dali nadasve religiozni karakter unutar teme vjere i nevjere. Tako ovi redaktori prikazuju kako su se Izraelci iznevjerili Bogu, pa su poput kazne podvrgnuti stranim tlačiteljima, no Bog im šalje osloboditelja (suca) koji ih izbavlja. Poput uvoda, i glavni dio sadrži neka ponavljanja, kao što se to dobro vidi u izvještaju o Samsonu (15,20; 16,30), pa se može zaključiti da je čitava knjiga prošla barem kroz dva uzastopna izdanja. U ovom, glavnom dijelu knjige nalazi se i Deborina pjesma (Suci 15), za koju se drži da pripada među najstarije starozavjetne tekstove.
Dodaci knjige (17-21) još nisu pridodani u doba deuteronomističke redakcije. Onamo su dodani svakako nakon povratka iz babilonskog ropstva, no temelje se na starijim predajama, vezanim uz svetišta u Danu, te Mispi i Betelu.
Sadržaj knjige
Knjiga o Sucima prikazuje period nakon Jošue do uspostave monarhije, obilježen serijom Izraelovih otpada, kao uzrocima nedaća, koji nakon kajanja završavaju tako da ih Bog spašava „podizanjem“ izbavitelja-sudaca.
Nakon Jošuine smrti, uslijed nedostatka središnje vlasti, starješine su teško mogle održati jedinstvo (Suci 17,6). Usto, Izraelci su potpuno vladali samo gorskim krajevima (Judejsko i Efrajimsko gorje i gornja Galileja) dok su dolinama i ravnicom uz Sredozemno more i dalje vladali Filistejci i kanaanski narodi. Suci su u tom razdoblju (oko 1200.-1025. pr.ne.) vodili uglavnom pojedina plemena u lokalnim ratovima. Bila je tu riječ o karizmatskim vođama koje je Bog izabrao i obdario moralnom snagom i fizičkim sposobnostima (Samson, Otinel, Ehud, Debora, Gideon...) No uslijed jačanja Amonaca na istoku (1Sam 11) i Filisejaca na zapadu (1Sam 4,1-11) koji su predstavljali preveliku opasnost za obranu na plemenskom principu, ukazala se potreba za ujedinjenjem plemena u čvršću zajednicu, te će biti stvoreno jedinstveno kraljevstvo, čime će se baviti sljedeće starozavjetne knjige.
Knjiga o Sucima i historija
Teško je naći bilo koji izvanbiblijski izvor koji bi potvrdio događaje o kojima piše ova knjiga. I u samoj knjizi kronologija je proizvoljna, te se njome ne može služiti kao čvrstim povijesnim izvorom. Arheološli ostaci potvrđuju nastavak postojanja ponajprije filistejskih gradova, kao što su Gaza, Aškelon ili Ekron, s njihovom bogatom kulturom koja je bila pod snažnim utjecajem zapadnih krajeva. Epizodu o Debori i Baraku valja smjestiti otprilike u sredinu 12. stoljeća pne., kad su se doista odigravale bitke u dolini Jizreel, nakon kojih su, zahvaljujući pobjedi, mogla biti i fizički spojena područja plemena koja su prebivala u Efrajimskom gorju i onih u Galileji.
Colonia el Pedregal, Zaragoza
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 141 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1864 m.
Pane e cioccolata
Pane e cioccolata je italijanska filmska komedija snimljena 1974. godine u režiji Franca Brusatija. Protagonist, čiji lik tumači Nino Manfredi, je siromašni Sicilijanac koji je odlučio potražiti životnu sreću kao gastarbajter u Švicarskoj. Radnja prikazuje njegove napore da se prilagodi svojoj novoj domovini, ali i kako oni obično ne uspijevaju, pa je na kraju prisiljen životariti kao ilegalni imigrant. Pane i cioccolate, koji će zahvaljujući kombinaciji crnog humora i društvene angažiranosti kasnije postati jedno od najpoznatijih ostvarenja commedia all'italiana, je prikazan na Berlinskom filmskom festivalu gdje je osvojio Srebrni medvjed.
Горња Трепча (Чачак)
Атомска бања Горња Трепча
У Горњој Трепчи се налази Атомска бања „Горња Трепча“, чији је пун назив Специјална болница за рехабилитацију „Горња Трепча“. Атомска бања је основана 1955. године и позната је пре свега по рехабилитацији реуматолошких и неуролошких обољења, а поред тога и болести дигестивног тракта и периферне циркулације.
Демографија
У насељу Горња Трепча живи 524 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 45,9 година (43,8 код мушкараца и 47,8 код жена). У насељу има 228 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,71.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Convento, Biella
Convento je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 405 m.
Bonate Sopra, Bergamo
Bonate Sopra je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7060 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 228 m.
Opština Trifești, Iași
Trifești je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 45 m.
Velika Strmica
Velika Strmica je naselje u slovenskoj Općini Mokronog - Trebelnu. Velika Strmica se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 46 stanovnika.
El Coronel, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
El Coronel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2001 m.
Boca del Monte, Veracruz
Boca del Monte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4434 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 870 m.
Moctezuma, Hotel, Tixtla de Guerrero
Moctezuma, Hotel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tixtla de Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1486 m.
Schitu-Duca, Schitu-Duca
Schitu-Duca je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Schitu-Duca.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4347 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 194 m.
Butahlor
Butahlor je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 311,847 Da.
Plan 9 from Outer Space
Plan 9 from Outer Space, originalno nazvan Grave Robbers from Outer Space , poznat i po skraćenom naslovu Plan 9, je američki crno-bijeli science fiction horor film snimljen u režiji i produkciji Edwarda D. Wooda Jr. i premijerno prikazan 1959. godine, poznat po tome što se često navodi kao jedan od najgorih filmova ikada snimljenih, ali i po tome što je predstavljao posljednji nastup Bele Lugosija, te što danas uživa kult status.
Zaplet prikazuje kako vanzemaljci, zabrinuti zbog toga što čovječanstvo namjerava izraditi oružje Sudnjeg dana kojim može uništiti univerzum, pokreću tzv. "Plan 9", odnosno masovno oživljavanje mrtvaca koji će kao zombiji (u filmu nazvani gulovima) napadati ljude. Wood je film snimao sa velikim ambicijama, ali izuzetno niskim budžetom i, što su mnogi kasniji kritičari navodili, nedostatkom talenta, zbog čega se Plan 9 često shvaćao kao nenamjerna auto-parodija. Ispočetka je prošao posve nezapaženo, posve utopljen u masi niskobudžetnih B filmova sličnog žanra i tematike koji su se tada snimali u Hollywoodu. Poznatim je postao tek iza Woodove smrti, kada mu je godine 1980. kritičar Michael Medved dao satiričnu "nagradu" u svojoj knjizi The Golden Turkey Awards posvećenu najgorim filmovima svih vremena. Kao takav je ušao u američku popularnu kulturu, ali se sa vremenom počela mijenjati i njegova reputacija, te mu dio kritičara daje pozitivnu ocjenu, cijeneći entuzijazam Wooda i njegove ekipe prilikom produkcije.
Godine 1992. je inspirirao istoimenu video-igru, a njegovo snimanje je dijelom predmet radnje biografskog filma Ed Wood iz 1994. godine.
Humanizam za djecu
Humanizam za djecu je knjiga koja upoznaje djecu sa svijetom humanističke misli. Uz humanističku misao knjiga je upotpunjena i feminističkim te ljudskopravaškim vrijednostima, promiče sekularnost i ireligioznost. Autorica knjige je Nada Topić Peratović.
Knjiga Humanizam za djecu nadahnuta je američkom knjižicom Humanism for kids organizacije Family of Humanists (Obitelj humanista) iz Sjedinjenih Američkih Država, koja je prvi put izdana 1985. godine. Uz odobrenje autora američke knjižice, ideju i prijedlog osnovnog sadržaja za hrvatsku inačicu knjige dao je Kemal Kremić u suradnji s prof. Anom Majnarić. Humanizam za djecu tek u malom dijelu teksta sadržava prevedeni dio iz američkog izvornika dok je većina knjige dorađeno, izmijenjeno i dopunjeno autoričino djelo.
Knjiga je namijenjena djeci različite dobi te njihovim roditeljima ili skrbnicima koji je mogu čitati zajedno s njima. Ideja knjige ja da posluži kao nadahnuće i polazište za daljnja propitivanja i razmišljanja o načelima humanizma. "Humanizam za djecu" potiče na sumnju, shodno tome na istraživanje i kritičko propitivanje postojećeg, ohrabrujući djecu da imaju povjerenje u vlastiti razum.
PRVI DIO – HUMANIZAM JE ZA SVE
Prvi dio knjige objašnjava društvenopolitičku zbilju u kojoj većina djece živi, ali i vrijednosti koje njihove obitelji cijene i koje mogu biti u raskoraku s tom zbiljom. Time se djeci nudi stvarna slika, ali i kroz valjane argumente osnažuje svjetonazor njihovih obitelji.
DRUGI DIO – KAKO ŽIVJETI NAJBOLJIM MOGUĆIM ŽIVOTOM
Drugi dio knjige sadrži deset savjeta za bolji i pravedniji život koji se temelje na humanističkim vrijednostima. Nude se savjeti koji se trebaju također kritički preispitati. Savjeti se temelje na dosadašnjem ljudskom znanju, istraživanjima, ljudskim iskustvima. U tim savjetima djeca mogu naći odgovore na pitanja koja im se postavljaju kroz život. Savjeti se u konačnici ne moraju prihvatiti – što je bitno različito od religijskih normi.
Novigrad (Istarska županija)
Novigrad (tal. Cittanova [ tʃittaˈnɔːva ] ), grad u Hrvatskoj koji se nalazi na zapadnoj obali Istre i administrativno pripada Istarskoj županiji.
Geografija
Nalazi se na zapadnoj obali Istarskog poluotoka, između Umaga i Poreča.
Humanizam za djecu
O nakladniku
Sunakladnici su Centar za građansku hrabrost (Hrvatska) i Zentrum für Zivilcourage (Švicarska).
Novigrad (Istarska županija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, u samom gradu Novigrad je živjelo 2629 stanovnika, a na cjelokupnom gradskom području 4002 stanovnika. Od toga je po etničkom sastavu bilo 70% Hrvata, 12,7 % Italijana, 2,3% Albanaca, 2 % Srba, 1,9 % Slovenaca te 1,2 % Istrijana.
Gospodarstvo
Novigrad je oduvijek bio ribarski grad, ali u zadnje vrijeme i grad kojeg posjećuje sve više turista.
Humanizam za djecu
O nakladniku
Udruga Centar za građansku hrabrost je feministička i slobodnomisliteljska udruga osnovana 2011. godine u Zagrebu s ciljem promicanja i poticanja građanske hrabrosti, feminističkog aktivizma i solidarnosti, ljudskih prava, posebice prava žena i LGBTIQ osoba, rodne ravnopravnosti te osviještenih vrijednosti sekularnog i evolucijskog humanizma, kritičkog mišljenja, racionalne spoznaje i slobodoumlja. Centar je član Međunarodne humanističke i etičke unije i Međunarodne ateističke alijanse.
Udruga "Zentrum für Zivilcourage" osnovana je 2014. godine u Zürichu u Švicarskoj.
Serravalle Pistoiese, Pistoia
Serravalle Pistoiese je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 258 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 176 m.
Huisfhi, Huichapan
Huisfhi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huichapan.
Veliki Ban
Veliki Ban je naselje u slovenskoj Općini Šentjerneju. Veliki Ban se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.
Huisfhi, Huichapan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2110 m.
Veliki Ban
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 61 stanovnika.
Кнежица (разврставање)
Кнежица може бити:
или
Maclovio Rojas, Tijuana
Maclovio Rojas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Zlatko Saračević
Zlatan (Zlatko) Saračević (Banja Luka, 5. srpnja 1961. – Koprivnica, 21. veljače 2021.) bio je jugoslavenski i hrvatski rukometaš i trener. Za vrijeme igračke karijere igrao je na poziciji desnog vanjskog te ga se danas smatra jednim od najboljih jugoslavenskih i hrvatskih rukometaša na toj poziciji. Nakon umirovljenja, bavio se trenerskim poslom te je bio stručni komentator na nakolicini velikih natjecanja.