cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rijeka
Ušće ili donji tok rijeke obiluje velikom količinom vode koja ima slane i slatke primjese Sve to zavisi da li se rijeka ulijeva u more ili u drugu rijeku. Ako je u pitanju more specifične ribe za ovu oblast su jegulja, moruna, cipol, kečiga i mnoge druge.
McNab, Arkansas
Maknab je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 68, što je 31 (83,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Srpska pravoslavna crkva u Drugom svjetskom ratu
thumb|Anka Dimčić (Paraskeva), [[igumanija manastira Sv. Stefan kod Aleksinca, saradnica pokreta otpora od 1941, i partizanka Milka Petrović.]] Srpska pravoslavna crkva u Drugom svetskom ratu se ponašala ovisno o mjestu i prilikama. Crkvu je u ovom razdoblju vodio patrijarh Gavrilo Dožić.
U NDH se nalazila u veoma teškoj situaciji zbog masovnog progona srpskog življa od strane ustaša, koji je naročito pogodio prvake SPC. Mnogi srpski sveštenici u NDH su pobijeni, među njima i nekoliko onih sa najvišim titulama (mitropolita, episkopa i sl.) a većina ih je zatvarana i odvođena u logore. Preostali su se većinom su se pridruživali četnicima. Neki od njih postali su važni četnički komandanti, kao što je bio pop Momčilo Đujić u sjevernoj Dalmaciji, pop Savo Božić u sjevernoj Bosni ili pop Radojica Perišić u Hercegovini. U Crnoj Gori pravoslavna je crkva bila lojalna talijanskom okupatoru, naročito sam mitropolit crnogorsko-primorski Joanikije Lipovac, koji je do kraja ostao uz četnike, pa se sa njima na kraju rata i povukao iz Crne Gore. U Srbiji je vrh SPC uoči rata bio pro-engleski orjentisan, usled čega su ih Nemci tretirali kao podrivače. Crkva je nastojala da ostane "neutralna" ali je, s druge strane, pokazivala otvoreno neprijateljski stav prema Narodnooslobodilačkom pokretu.
Općenito, stav SPC je bio saradnja sa četnicima i neprijateljstvo prema partizanima. Najveći deo sveštenstva bio je opredeljen za Mihailovića, kao monarhistu, velikosrbina, nacionalistu i antikomunistu. Postajali su i rijetki izuzeci, kao pop Vlado Zečević, koji je postao vijećnik AVNOJ-a i visoka politička ličnost.
Pozadina
U razdoblju Kraljevine Jugoslavije SPC je bila "državotvorna" verska organizacija, veličala je postojeći poredak, podržavala frankofilski državni kurs, integralno jugoslovenstvo kralja Aleksandra i šestojanuarsku diktaturu, sarađujući sa nacionalnim organizacijama kao što su Jugoslovenska nacionalna stranka, Sokoli, Skauti, Narodna odbrana, Četnici, itd. Srpska pravoslavna crkva je blisko sarađivala i sa Anglikanskom crkvom i starokatoličkim crkvama, protiveći se Rimokatoličkoj crkvi. 1937. godine Srpska pravoslavna crkva se žestoko protivila potpisivanju konkordata sa Rimokatoličkom crkvom. 1939. godine se protivila stvaranju Banovine Hrvatske na čijoj teritoriji bio ostao veliki broj pravoslavaca.
Opredjeljenje za “carstvo nebesko” naročito je aktuelizirano početkom 1941. godine povodom protivljenja pristupanju Kraljevine Jugoslavije Trojnom paktu. Uzdizanje nacionalnog dostojanstva posebno je podgrijavala Srpska pravoslavna crkva. Srpski patrijarh Gavrilo Dožić i episkopi SPC su činili sve što su mogli da bi onemogućili potpisivanje Pakta sa silama Osovine.
Patrijarh Gavrilo je 28. marta 1941. u patrijaršiji pučistu dočekao generala Simovića i tom prilikom je rekao da puč nije samo delo vojnika već "celokupnog srpskog naroda i nas svih koji smo se za to angažovali". On je tom prilikom ocenio da je 27. mart jedan od najvažnijih datuma u srpskoj istoriji i da je ravan Vidovdanu:
Srpski istoričar Đoko Slijepčević, pisac poznate "Istorije Srpske pravoslavne crkve", smatra da su koreni tragedije Srpske pravoslavne crkve i srpskoga naroda u Drugom svetskom ratu sadržani, znatnim delom, u "jednostranom, sasvim proizvoljnom i znatnim delom guslarskom opredeljenju" Crkve za nejasne ciljeve puča od 27. marta 1941. godine, što je bio jedan od uzroka bezobzirnosti okupatora prema SPC i prema srpskom narodu.
SPC u okupiranoj Srbiji
Nemci su smatrali da su pretstavnici SPC bili glavni saradnici u izvođenju puča 27. marta 1941. godine. Zbog toga je prvih dana rata jedan od ciljeva bilo hapšenje crkvenih velikodostojnika, posebno onih koji su bili smatrani najotvorenijim neprijateljima nemačke politike, pre svega patrijarha Gavrila Dožića te episkopa Irineja Đorđevića i Nikolaja Velimirovića. Patrijarhа Gavrilа Nemci su uhapsili 25. aprila 1941. u manastiru Ostrog. Dana 5. maja prispeo je u Beograd skopski mitropolit Josif, čija je eparhija okupirana od Bugara. Neposredno iza toga prispeo je u Beograd Episkop zletovsko-strumički Vikentije, koji je takođe zbog bugarske okupacije morao napustiti svoju Eparhiju. A iz Zagrebačke tamnice je doveden u Beograd isprebijan zagrebački mitropolit Dositej.
Okupacione snage su zauzele zgradu Patrijaršije da onemoguće centralnu vlast Srpske pravoslavne Crkve. Zgrada Patrijaršije je pretvorena u vojarnu, nameštaj, biblioteka, novac i dragocenosti su opljačkani, a arhive delom uništene. Nemačka tajna policija Gestapo je kontrolisala rad Svetog Arhijerejskog Sinoda, a cenzor je pregledao svu poštu crkvenih vlasti u Beogradu. U svom izveštaju Gerstenmajer tvrdi da je teško stanje Srpske crkve bilo „prirodna posledica“ antinemačke politike patrijarha Gavrila, koji je na taj način „bitno doprineo katastrofi svoje zemlje i crkve“. On je predložio nemačkom poslaniku u Beogradu Bencleru da umesto „apsolutno antinemački i šovinističko-srpski“ opredeljenog mitropolita Josifa, za patrijarhovog zamenika bude postavljen episkop Velimirović, ali je nemačkoj strani smetala njegova probritanska orijentacija. SPC je odbila saradnju sa Nemcima, pozivajući se na crkvene kanone, jevanđelje i činjenicu da je patrijarh Gavrilo zarobljen. Intervencijom Milana Aćimovića, Komesarska uprava je uticala na delimično ublažavanje zatvorskog režima uhapšenog patrijarhа Gavrilа, a kasnije je prebačen u pritvor u manastir Rakovicu.
Posle formiranja kvislinških vlasti Crkva je radi regulisanja materijalnih primanja bila upućena na najbliži kontakt sa njima. Kako su državne vlasti u tom pogledu izlazile u velikoj meri u susret, Crkva se osećala od domaćih vlasti zaštićena, sve dok se nije pokušalo da se Crkva uvuče u političku borbu. U avgustu 1941. "Vlada narodnog spasa" Milana Nedića je tražila da SPC potpiše javni Apel srpskom narodu protiv komunista i partizana. Apel su potpisala tri episkopa: episkop niški dr Jovan, episkop zvorničko-tuzlanski Nektarije i episkop budimljanski Valerijan, vikar patrijarha Gavrila Dožića. Sa Nedićem su održavane veze kako bi se organizacija SPC očuvala tokom rata. Milan Nedić je nastojao da nađe sporazum sa crkvom. Delegacija SPC sa mitropolitom Josifom je oktobra 1941. posetila Nedića, pokazavši razumevanje za smirenje zemlje i istupajući protiv "razornih elemenata", komunista.
I kasnije je činjen pritisak da se Crkva angažuje u političkoj borbi. Saradnik Nemaca Kosta Pećanac je aprila 1942. zamerao Crkvi što se ne uključi u zajedničku borbu protiv komunizma:
Decembra meseca 1942. godine okupatorski zapovednik u Srbiji uputio je Pretsedniku vlade Nediću, a ovaj dalje Arhijerejskom Sinodu, akt kojim se tvrdi da SPC učestvuje u anglofilskom pobunjeničkom pokretu:
Neki predstavnici Crkve su bili bliski srpskim kolaboracionistima. Episkop Nikolaj Velimirović je bio blizak prijatelj Dimitrija Ljotića, vođe fašističkog pokreta ZBOR čija su glavna načela bila: anti-komunizam, antisemitizam i zalaganje za staleško uređenje države. Ovaj pokret je nakon nemačke okupacije Srbije 1941. godine stavljen u službu nacističkog režima. Neki Ljotićevi sledbenici su napadali vrh SPC-a jer se nije jasno stavio na stranu Nedića i osudio oružani otpor okupatoru. Dimitrije Najdanović i Miroslav Spalajković su optuživali SPC da je iznutra nagriđen „crvenim demonizmom“. Spalajković je 1943. objavio paškvilu protiv SPC, kojom ju je denuncirao kod okupatora, a naslov je bio „Crvene vladike“.
Patrijarh je 14. septembra 1944. zajedno sa Episkopom žičkim Nikolajem sproveden u logor Dahau u Nemačku. Po izlasku, Nikolaj Velimirović je u nadgrobnoj besedi Dimitriju Ljotiću 1945. istakao da je on bio veliki „hrišćanski državnik“ i da sada „pripada nebeskoj Srbiji“. Po okončanju fašističke okupacije i uspostavljanju nove komunističke vlasti, Velimirović je, zbog bliskosti sa Ljotićem i povezanosti sa organizacijom Zbor, izbegao iz zemlje. Umire u egzilu.
SPC u okupiranoj Crnoj Gori
thumb|desno|Četnički pukovnik [[Bajo Stanišić, italijanski komandant Crne Gore Pirzio Biroli i episkop Joanikije Lipovac.]] Mitropolit crnogorsko-primorski Joanikije Lipovac je tokom rata sarađivao sa italijanskim i njemačkim okupatorom, aktivno podržavao četnički pokret i borio se protiv partizana u Crnoj Gori. Prisustvovao je Petrovdanskom saboru 1941. godine na Cetinju. Godine 1942. izdao je proglas u kome je zabranio rad sveštenicima koji su bili u partizanima. Na Saboru u Nikšiću 29. decembra 1943. godine komunizam je osuđen kao najveći neprijatelj Crkve i naroda.
Pred kraj rata, Lipovac je, sa nekoliko desetina sveštenika i brojnim crnogorskim četnicima i civilima, pokušao da pobjegne zajedno sa njemačkim snagama s Balkana. 9. maja 1945. godine u Sloveniji je uhapšen a potom i ubijen od strane jedinica NOVJ.
SPC u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj
Srpska pravoslavna crkva se 1941. našla na udaru brutalnih ustaških mera koje su imale za cilj njeno potpuno uništenje na svim teritorijama pod njihovom vlašću. Pavelić je prilikom susreta sa Hitlerom u Berlinu, 6. juna 1941. godine, optužio Srpsku pravoslavnu crkvu za „istorijsku prevaru“ i „prisvajanje“ dela hrvatskog naroda u čijem je „odnarođavanju“ imala ulogu u Bosni i Hercegovini.
U prvim danima NDH pohapšeni su, ili internirani, svi pravoslavni episkopi. Tijekom prva četiri mjeseca oko 50 % pravoslanih svećenika će biti protjerano u Srbiju, dok će njih približno četvrtina biti ubijena, među kojima i oni sa najvišim zvanjem kao mitropolit dabrobosanski Petar, episkop gornjokarlovački Sava i episkop banjalučki Platon. Edmond Paris navodi da je u NDH ubijeno 160 pravoslavnih sveštenika i tri arhijereja. Veljko Đ. Đurić navodi 193 imena sveštenomučenika postradalih u NDH.
Do 1942. godine i promjene državne politike koja sada dovodi do stvaranja Hrvatske pravoslavne crkve na teritoriju NDH ostati će živo samo 80 pravoslavnih svećenika. Za popunjavanje svećeničkog kadra HPC koristila uglavnom svećenicima Ruske zagranične crkve izbjeglim nakon oktobarske revolucije. Patrijarh HPC je postao nekadašnji episkop jekaterinoslavski Germogen, ruski emigrant. Ustaše koje su praktički eliminirale pravoslavne svećenike kreću 1942. i 1943. godine po one koji bi zamjenili protjerane ili ubijene. Iz "očaja" Andrija Artuković koji je pored ostalog bio i ministar za vjerska pitanja je 1943 pokrenuo plan za uvođenje bugarskih svećenika kako bi zamjenili protjerane srpske.
Tokom trajanja NDH-a je pokršteno oko 250.000 pravoslavnih Srba u katoličanstvo, u skladu sa "Zakonom o preobraćenju iz jedne vjere u drugu". Prestankom postojanja NDH prestaje postojati i Hrvatska pravoslavna crkva koja nikada nije imala podršku među narodom, a većina od 250.000 - 300.000 Srba koji su prešli na katoličku vjeru da se zaštite, obnovom Jugoslavije se vraćaju na vjeru svojih predaka. Držanje rimokatoličkog klera u tim teškim danima, i podrška ustaškom režimu, još uvek predstavlja jednu od glavnih prepreka međuvjerskom dijalogu pravoslavnih sa katolicima na ovim prostorima.
SPC i četnici
Četnici su tokom Drugog svjetskog rata imali značajnu podršku Srpske pravoslavne crkve. Cilj četnika je bio restauracija monarhistički uređene Jugoslavije odnosno unutar nje Velike Srbije.
Veći dio sveštenstva i skoro čitav episkopat Srpske pravoslavne crkve sarađivao je za vrijeme rata sa organizacijom Draže Mihajlovića. Đuro Đurović, generalni sekretar četničkog Centralnog nacionalnog komiteta, tokom svog suđenja 1945. svedočio je da je "3/4 pravoslavnog sveštenstva podržavalo pokret Draže Mihailovića". Većina crkvenog klera je još pre rata bila antikomunistički nastrojena.
Tokom rata u Jugoslaviji neki su pravoslavni sveštenici čak postali četnički komandanti, kao npr. Momčilo Đujić i Savo Božić. Joanikije Lipovac, crnogorsko-primorski mitropolit SPC, za vrijeme Drugog svjetskog rata sarađivao je sa italijanskim i njemačkim okupatorom i aktivno podržavao četnički pokret.
Poratni period
Po oslobođenju Beograda, Sveti Arhijerejski Sinod je izdao 31. oktobra 1944. godine upustvo da ce svi Arhijereji i sve sveštenstvo vrate u svoja sedišta čim ce koji kraj bude oslobodio i stvore druge mogućnosti. Donošenjem novog Ustava Federativne Narodne Republike Jugoslavije, koji je stupio na snagu 31. januara 1946. godine, zvanično je usvojeno republikansko uređenje i Crkva je odvojena od Države. Pored uskraćivanja finansiranja, Crkvi su oduzeta i brojna imanja. Srpska pravoslavna crkva je iz prethodne privilegovane pozicije morala da uđe u položaj jedne od ravnopravnih vjerskih zajednica.
Crkva je iz početka smatrana protivnikom novog poretka, pa ce činilo sve da ce njezin uticaj na javni život isključi. Poslije rata, dobar dio sveštenstva i episkopa SPC zauzeli su neprijateljski stav prema novoj Jugoslaviji. Naročito je bila izražena veza jednog dela pravoslavnog sveštenstva sa četničkom emigracijom. U SFR Jugoslaviji izbegli Nikolaj Velimirović je smatran saradnikom fašista i izdajnikom. Od kraja Drugog svetskog rata, pa sve do 1980-ih godina, Srpska pravoslavna crkva je bila na margini društvenih zbivanja. Javni istupi njenih zvaničnika bili su retki, a povod su im uglavnom bili verski praznici i obeležavanja značajnih godišnjica.
Nasleđe
thumb|desno|[[Nebeska Srbija, pravoslavna ikona. U donjem desnom uglu Draža Mihailović prikazan kao Hristov vojnik, donacija ravnogoraca iz Čikaga, srpski manastir Nova Gračanica kod Čikaga, Ilinoj]]
Srpska pravoslavna crkva već godinama aktivno radi na rehabilitaciji ne samo četničkog pokreta, već i srpskih kolaboracionista iz Drugog svetskog rata, Dimitrija Ljotića i Milana Nedića. 9. maja 2009. godine, na Dan pobede nad fašizmom, u Sabornoj crkvi u Beogradu je održan pomen saradnicima fašista Milanu Nediću, Dimitriju Ljotiću i njihovim pristašama.
Četničke vođe, poput Draže Mihailovića, se čak počinju oslikavati na pravoslavnim ikonama unutar bogomolja SPC. Na ikoni u srpskom manastiru Nova Gračanica kod Čikaga, Ilinoj, u Dahau", prikazan je Draža Mihailović kao Hristov vojnik. Pored Draže i četnika piše: "Borci za veru protiv bezbožne vlasti". Draža Mihailović se takođe nalazi na kompoziciji "Nebeska Srbija", u crkvi svetog Jovana Vladimira u beogradskom naselju Medaković.
Nasuprot tome, o partizanima i njihovoj borbi se redovno govori u negativnom kontekstu, a u ikonografiji Srpske pravoslavne crkve oni se satanizuju. Na fresci "Lažni episkopi i carevi" u manastiru Podostrog kod Budve prikazan je lik partizana, sa kapom na kojoj sija crvena petokraka zvezda, i sa užetom oko vrata pomoću kojeg ga demoni vuku u pakao. Mnogi smatraju da on predstavlja lik partizanskog vođe Josipa Broza Tita.
Iz udruženja boraca NOB-a su ovakva nastojanja prokomentarisali: ''Ne može biti Musolinijev i Hitlerov saradnik ravan sa onima koji su dali svoje živote u borbi protivu toga fašizma. To je neki revanšizam, to je neko podgrijavanje strasti, koje ne vode ničemu dobrome''.
NGC 1149
NGC 1149 je galaksija u zviježđu Kit.
Chalonnes-sur-Loire
Šalon na Loari je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Anže.
Po podacima iz 2005. godine u opštini je živelo 5 884 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 152,6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 38,56 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 28 metara (maksimalnoj 99 m, a minimalnoj 10 m).
Generalni guverner Australije
Generalni guverner Australije (službeni naziv: Governor-General of the Commonwealth of Australia) je, prema autralskom Ustavu, predstavnik australskog monarha na teritoriju Australije. Generalni guverner je predsjednik Saveznog izvršnog vijeća, zapovjednik Australskih obrambenih snaga kao i vicekraljevski predstavnik u teritoriju glavnog grada. Funkcije generalnog guvernera uključuju imenovanje ambasadora, ministara i sudaca, davanje kraljevskog pristanka na zakone, izdavanje odluka o izborima i davanje državnih počasti. Iako Ustav Australije generalnom guverneru daje široke ovlasti, sukladno praksi Westminsterskog sustava, rijetko se kada događa da generalni guverner djeluje izvan savjetodavnog okvira što ga postavi Premijer ili neki od ministara, odnosno Parlament. Osim službenih, generalni guverner ima i cijeli niz ceremonijalnih ovlasti.
Aktualni guverner, od 1. srpnja 2019., je general David Hurley.
Neoksantin
Neoksantin je organsko jedinjenje, koje sadrži 40 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 600,870 Da.
The Great Ziegfeld
The Great Ziegfeld (u prijevodu Veliki Ziegfeld) je američki biografski filmski mjuzikl snimljen 1936. u režiji Roberta Z. Leonarda. Radnja prikazuje život i karijeru znamenitog kazališnog impresarija Florenza "Floa" Ziegfelda čiji lik tumači William Powell. Poznat je kao jedan od najuspješnijih mjuzikala u historiji, odnosno prvi mjuzikl nagrađen Oscarom za najbolji film.
Scenario je sadržavao brojne netočnosti, u odnosu na stvarnu Ziegfeldovu biografiju.
Glumačka postava
thumb|right|225px|William Powell kao Flo Ziegfeld
Među glumačkom postavom, a bez spomena na špici, se pojavljuju buduća Prva dama Pat Nixon (kao Ziegfeldova djevojka), Mickey Daniels kao dostavljač telegrama i Dennis Morgan kao vokalist.
Haviland, Ohio
Haviland je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 215, što je 35 (19,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Zhang Xiu
Zhang Xiu (? - 207) je bio kineski gospodar rata iz doba kraja dinastije Han. Bio je u rodu sa gospodarom rata Zhang Jijem, a karijeru je započeo u vojsci Dong Zhuoa. Nakon Dong Zhuove smrti 192. se priključio koaliciji Dongovih lojalista koja je na čelu sa Li Jueom zauzela Chang'an. Poslije smrti svog strica Zhang Jia je preuzeo njegove trupe i uporište Wancheng, postavši vazal gospodara rata Liu Biaoa. Kada je godine 197. Cao Cao krenuo u pohod protiv Liu Biaoa, Zhang Xiu se prvo predao bez borbe; međutim, doznavši za Cao Caove planove za vlastitu likvidaciju, organizirao je iznenadni napad koji će dovesti do bitke kod Wanchenga i Cao Caovog poraza u kome su mu poginuli sin, nećak i tjelohranitelj.
Poslije toga se Cao Cao par godina bez uspjeha pokušavao osvetiti, ali je na kraju Zhang Xiu, poslušavši savjet Jia Xua, odlučio ponovno poslati mirovnu ponudu Cao Caou u kojoj je prihvatio njegovo sizerenstvo. Ona je prihvaćena i Zhang Xiu je sudjelovao u pohodu protiv Yuan Shaoa te bitno pridonijeo pobjedi Cao Cao u bitci kod Guandua 200. Za nju je Zhang Xiu nagrađen prestižnim titulama. Godine 207. je poslan na pohod protiv wuhuanskih plemena, ali je na putu preminuo.
TAM (tenk)
TAM ili punim imenom Tanque Argentino Mediano (sh. argentinski srednji tenk) je glavni borbeni tenk u službi Argentinske vojske. Zbog manjka iskustva i resursa za projektiranje tenka, argentinsko ministarstvo obrane je surađivalo sa njemačkom kompanijom Thyssen-Henschel. Vozilo su projektirali njemački i argentinski inženjeri, a vozilo je kao osnovu koristilo šasiju njemačkog oklopnog vozila Marder.
TAM upopunjava potrebu argentinske vojske za modernim lakim i brzim tenkom sa niskom siluetom i dovoljnom vatrenom moći da uništi moguće oklopne prijetnje. Projekt je započet 1974. godine i rezultirao je konstrukcijom tri prototipa do 1977. godine. Serijska proizvodnja je pokrenuta 1979. Zbog ekonomskih poteškoća u državi proizvodnja je neko vrijeme bila usporena pa čak i zaustavljena, ali je nastavljena 1994. godine. Proizvedeno je ukupno 200 tenkova.
Deng Ai
Deng Ai (197–264) je bio kineski vojskovođa iz doba Tri kraljevstva koji je služio državu Cao Wei. Kineski izvori navode kako je imao problema sa mucanjem, ali i neosporni vojnički talent, koji je otkrio Sima Yi. Iskazao ga je u borbi protiv države Shu Han odbijajući Jiang Weijeve Sjeverne ekspedicije. Na kraju je njegov plan omogućio državi Wei da zauzme državu Han 263. Međutim, spletke konkurentskih oficira su doveli do njegovog ubistva i ubistva njegovog sina Deng Zhonga.
NGC 1150
NGC 1150 je galaksija u zviježđu Eridan.
Selektivni inhibitor preuzimanja serotonina
Selektivni inhibitor preuzimanja serotonina (specifični inhibitor preuzimanja serotonina) (SSRI) su klasa jedinjenja koja se tipično koriste kao antidepresivi u tretmanu kliničke depresije, anksioznog poremećaja, i niza poremećaja ličnosti.
Efikasnot SSRI liganda u blagim ili umerenim slučajevima je bila osporavana. Jedna metaanaliza iz 2010. navodi da "Magnituda koristi antidepresivnog leka u poređenju sa placebom ... može da bude minimalna ili nepostojeća, u proseku, kod pacijenta sa blagim ili umerenim simptomima. Kod pacijenta sa veoma jakom depresijom, korist od leka u odnosu na placebo je znatna." It toga proizilazi da je druga generacija antidepresiva jednako efektivna/neefektivna.
SSRI ligandi su prva klasa psihotropnih lekova otkrivenih koristeći proces racionalnog dizajna lekova. Taj proces u kome se počinje od specifičnog biološkog cilja i zatim se kreiraju molekuli dizajnirani da deluju na njega.
Basiliksimab
Basiliksimab (Simulect) je himerno (miš-čovek) monoklonalno antitelo koje je specifično za α lanac (CD25) IL-2 receptora T ćelija. Basiliksimab je rekombinantno antitelo (IgG1k) koje deluje kao imunosupresivni agens. Ono je 144 kDa težak glikoprotein.
Il Tarallo, Pescara
Il Tarallo je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Max et sa belle-mère
Max et sa belle-mère je francuska kratka crno-bijela nijema filmska komedija snimljena 1911. u režiji Maxa Lindera, koji se također pojavljuje u naslovnoj ulozi. Radnja pokazuje "Maxa" koji je vjenčanja prisiljen medeni mjesec u francuskim Alpama provesti zajedno sa svojomn punicom, što dovodi do niza komičnih situacija.
Champeaux-et-la-Chapelle-Pommier
Šampoks et la Šapel Pomje je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Nonron.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 173 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,48 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 120 metara (maksimalnoj 251 m, a minimalnoj 135 m).
Dos hogares
minijatura Dvostruki život je meksička telenovela, produkcijske kuće Televisa, snimana 2011.
U Srbiji je prikazivana tokom 2011. i 2012. na televiziji Pink.
Sinopsis
Anhelika Estrada je vredna devojka koja zajedno sa svojom majkom radi u veterinarskoj ambulanti i pomaže napuštenim životinjama. Nakon duge veze, Anhelika se udaje za Santjaga Baljesterosa, mladog i uspešnog arhitektu, u kojeg se zaljubila na prvi pogled. Oni su odlučili da nastave svoju ljubavnu vezu uprkos protivljenju Santijagove majke Patrisije, koja smatra da je Anhelika bezvredna i nedovoljno dobra za njenog sina.
Nakon nekog vremena, Santijago doživi nesreću i nestaje, a ubrzo i zvanično biva proglašen mrtvim. Nakon dve godine žalosti, Anhelika pronalazi ljubav u Rikardu Valtijeri, bogatom i atraktivnom muškarcu starijih godina, koji je u vezi sa Patrisijom. Međutim, on odlučuje da okonča tu romansu i započne novu sa Anhelikom, čime samo još više podgreva mržnju i prezir koju Patrisija oseća prema Anheliki.
Nakon nekog vremena Anhelika i Rikardo se venčaju, ali život im donosi veliko iznenađenje: Santijago se ponovo pojavljuje i pokušava da povrati svoj život i ponovo pridobije Anhelikino srce. Anhelika se sada suočava s velikom dilemom: s obzirom da Santijago nije mrtav, udata je za dva muškarca, od kojih obojicu voli i treba pored sebe. Ova situacija u njen život donosi dramu, zbog koje biva prisiljena da živi u dva doma.
U isto vreme, priču dopunjuje čovek s kontradiktornim vrednostima - Kristobal Lagos, koji je, sa jedne strane, u Meksiku predani suprug i otac, a sa druge, u Keretaru, ima još jednu suprugu i dvoje dece. Osim toga, u San Antoniju u Teksasu poznat je po imenu Kris Lejks, i tamo je uspešan poslovni čovek koji se zaljubljuje u mladu i fascinantnu ženu. Međutim, on je zapravo muljator koji razara porodice krađom njihovog bogatstva.
U ovoj intrigantnoj priči postoji još jedan lik od većeg značaja - Armando Garza, ogorčen muškarac zavisan od seksa, koji radi u velikoj firmi, a unutar vrhunskog preduzeća on je noćna mora svih zaposlenih.
Ove i mnoge druge priče prepliću se oko Santjaga i Rikarda, dva muškarca koji se bore za ljubav žene koja ih obojicu voli, i Anhelike, koja proklinje život koji je prisiljava da donese odluku sa kojom nikada nije želela da se suoči, a koja ju je prisilila da živi dvostruki život.
NGC 1151
NGC 1151 je galaksija u zviježđu Eridan.
Manuel Neuer
Manuel "Many" Peter Neuer (Gelsenkirchen, 27. ožujka 1986.) je njemački nogometni golman i reprezentativac koji trenutno igra za FC Bayern München. Neuer je poznat po svojim refleksima i distribuciji lopte. Prije Bayerna, igrao je u Schalkeu, a za reprezentaciju je debitirao protiv Ujedinjenih Arapskih Emirata, a ubrzo je zamijenio Jensa Lehmanna kao prvi vratar, nakon što je ovaj otišao u mirovinu.
Srpska istinski pravoslavna crkva
Srpska istinski pravoslavna crkva je naziv za ne-kanonsku pravoslavnu crkvu koja od 1995. djeluje u Srbiji i među srpskim pravoslavnim vjernicima u inostranstvu. Nastala je nakon što se nekoliko sveštenika i monaha odvojilo od Srpske pravoslavne crkve, smatrajućim neprihvatljivim ekumenizam; broji oko nekoliko stotina vjernika i djeluje pod pokroviteljstvom Grčke istinski pravoslavne crkve.
Alter ego
Alter ego (iz latinskog, drugi "ja") opisuje drugu osobu ili identitet jedne osobe. U disocijativnom poremećaju ličnosti alter-ego je naziv za drugu osobu (drugačijih osobina ili drugih psihičkih obilježja) koja se povremeno javlja u tijelu bolesnika i ostaje određeno vrijeme. Alter-ego ne djeluje paralelno s osobom čije to tijelo jest, nego se gubi svijest bolesnika i javlja se alter-ego. Isto je i u obrnutom slučaju: gubi se svijest alter-ega i javlja se bolesnikova svijest.
Razni značaji
U psihologiji, može opisivati "drugi identitet" iste osobe.
Najpoznatiji primjeri iz literature su "Dr. Jekyll i gospodin Hyde", Batman, Hulk, Superman ili Spiderman.
Boschiera, Padova
Boschiera je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 137 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Neualbenreuth
Nojalbenrojt je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Tiršenrojt. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.523 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9377142.
Berovsko jezero
Berovsko jezero (makedonski: Беровско езеро) ili Ratevsko jezero, je umjetno jezero izgrađeno u istočnoj Makedoniji pored gradića Berova u neposrednoj blizini Bugarske granice.
Neualbenreuth
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Tiršenrojt Nojalbenrojt se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Tiršenrojt. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 558 metara. Površina opštine iznosi 50,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.523 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 30 stanovnika/km².
Berovsko jezero
Geografske-geološke karakteristike
Berovsko jezero izgrađeno je 1970. godine podizanjem 60 metarske brane na Ratevskoj reci (Berovska reka) kod predjela Linakot u Maleševskoj planini. Jezero je izgrađeno da se osiguraju dovoljne količine pitke vode za obližnja naselja Berovo i Pehčevo. Berovsko jezero udaljeno je 7 km od gradića Berova, dugo je 2,5 km, sa prosječnom širinom od 0,5 km. Leži na nadmorskoj visini od 986 m, površina jezera je 0,75 km².
Jezero je okruženo bjelogorično-crnogoričnom šumom. Pokraj jezera podignut je restoran sa bungalovima, a uz njega turističko vikend naselje sa kućama za odmor, kojih je sad toliko da predstavljaju problem zbog fekalnih voda koje ispuštaju u jezero.
Armentières
Armantjer je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Lil.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 25 273 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4024 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,28 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 16 metara (maksimalnoj 20 m, a minimalnoj 11 m).
Andromaha
Andromaha (grč. Ἀνδρομάχη, Andromákhê) je bila Hektorova žena. Hektor je bio trojanski princ. thumb|Jacques-Louis David: Andromaha tuguje nad Hektorovim tijelom
Azaloksan
Azaloksan je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 331,409 Da.
Andromaha
Andromaha je rođena u sicilskoj Tebi u kojoj je vladao njezin otac. Voljela je Hektora i bila mu savršena žena. Imali su sina Astijanaksa kojeg je ubio Neoptolem. On je uzeo Andromahu kao priležnicu, a Hektorova brata Helena kao roba. S Neoptolemom je imala sina Molota. Kad je Neoptolem umro, udala se za Helena i postala kraljica Epira, pritom činivši incest.
Valeria (telenovela)
U Hrvatskoj se prikazivala na programu Doma TV.
Sinopsis
Valerija Idalgo je plemenita mlada žena puna nade i snova. Ona uskoro očekuje svoju diplomu iz prava, a tokom studiranja radi i kao šminkerka. Želja joj je da diplomira što pre kako bi mogla pomoći majci i svojim bližnjima da imaju bolji život. Majka joj je bolesna, ima sestru Anu Lusiju i brata Hulija koji joj nimalo nisu od pomoći, ima i veoma neodgovornog i nemarnog oca. Uprkos neodoljivom osmehu koji krasi njeno lice, Valerija nije srećna. Strašan incident koji se dogodio u njenoj prošlosti muči je i danas, a u njega je upletena i moćna porodica Rikelme.
Porodica Rikelme poseduje jednu od najuticajnijih i najcenjenijih advokatskih firmi u Majamiju. Tamo Leopoldo radi sa svojim ocem. Sudbina spaja Valeriju i Leopolda, i se oni zaljubljuju na prvi pogled. Na dan kada se upoznaju, Valerija dolazi u Leopoldovu firmu u kojoj se održava kostimirana zabava, dolazi našminkati njegovu majku i sestru. Ugledavši Leopolda, za tu priliku odevenog u uniformu batlera, Valerija pomisli da je deo osoblja, a on ju ostavlja u tom uverenju. Proći će neko vreme da Valerija shvati ko je osoba u koju se zaljubila na prvi pogled zapravo najstariji sin moćnog advokata i milionera Rikelmesa.
NGC 1153
NGC 1153 je galaksija u zviježđu Kit.
PT-91
PT-91 je poljski glavni borbeni tenk zasnovan na tenku T-72M1.
Razvoj
Ranim 1980-ih poljska je vojska modernizirala sve svoje zastarjele T-55 tenkove na T-55AM Merida standard. Slična modernizacija pojavila se na međunarodnom tržištu. Godine 1988. počeo je projekt modernizacije poljskih T-72M1 tenkova na sličan način kao i T-55. Međutim, taj projekt je tekao vrlo sporo te se razmatrala kupnja modernijih sovjetskih T-72s ili novijeg T-80.
Nakon raspada istočnog bloka i SSSR-a, kupnja sovjetskih tenkova zbog stanja u regiji nije bio moguć. Tada se započeo projekt razvoja poljskog modernog glavnog borbenog tenka pod kodnim nazivom Wilk (hrvatski: vuk), ali je projekt prekinut. Poslije je pokrenut novi projekt pod nazivom Twardy. Osnovu razvoja činio je T-72 tenk na kojeg su dodana moderna rješenja i oprema kako bi zadovoljio potrebu za poljskim modernim tenkom. Tijekom razvoja poljski su stručnjaci imali puno problema oko pokretljivosti tenka koja ni na kraju razvoja nije dobra.
Od srpnja 1991. godine osmišljen je poljski tenk PT-91 Twardy na kojem su poboljšana oklopna zaštita, vatrena moć i pogon u odnosu na T-72. Ministarstvo obrane Poljske 1993. godine naručilo je 20 PT-91 tenkova radi njihova testiranja na vojnim poligonima.
Vatrena moć
PT-91 je naoružan s istim 125 mm glatkocijevnim topom 2A46 koji se koristi na T-72 tenku. Opremljen je automatskim punjačem s kojim se smanjio broj članova posade na 3. Brzina paljbe topa je 8 - 10 granata u minuti. Kao dodatno naoružanje koriste se 7,62 mm strojnica i 12,7 mm teška protuavionska strojnica. Na kupoli se nalaze i 24 bacača dimne zavjese.
Modernizacija SUP-a započela je zamjenom sovjetskog stabilizatora 2Je28M sa modernijim slovačkim. Darwa sustav upravljana paljbom (SUP) poljske proizvodnje, opremljen je ciljanikom sa termovizijom za topnika koji je razvijen u izraelskoj tvrtci ELOP, zapovjednikovim dan/noć periskopom, a vozač ima Radomka pasivni noćni vizor za djelovanje noću. Za mjerenje daljine cilja upotrebljava se laserski daljinomjer.
Toplički ustanak
'''Toplički ustanak 1917. godine (poznat i kao ustanak na jugu Srbije ili narodna buna''' ") je bio srpski ustanak protiv bugarske i austrougarske okupacije za vreme Prvog svetskog rata. To je bio jedini "ustanak iza frontova", odnosno jedini ustanak u nekoj državi okupiranoj od Centralnih sila tokom celog Prvog svetskog rata.
PT-91
Oklopna zaštita
Oklop tenka nije se previše promijenio u usporedbi s T-72. Konstrukcija i materijali višeslojnog oklopa su ostali slični ili identični.
Toplički ustanak
Ustanku je prethodilo četovanje, a nastavilo se i po njegovom ugušenju. Izbijanju ustanka doprinelo je više činilaca, a na prvom mestu brutalan režim u okupiranim oblastima. Neposredan povod ustanka je mobilizacija koju su bugarske vlasti htele da izvrše na teritoriji Toplice.
Masovni ustanak je trajao od 21. februara do 25. marta 1917. godine. Ustanička vojska od petnaestak hiljada boraca sručila se u rano proleće 1917. godine sa planina u ravnice i okupatorske garnizone, zarobila oko hiljadu bugarskih vojnika i oslobodila veliki deo južne Srbije. Najveće borbe su vođene u dolini južne Morave, na Kopaoniku i na severu Kosova. Bilo je borbi i u drugim delovima Srbije. Da bi ugušile ustanak, centralne sile su morale sa frontova na Soči i Solunu povući čitave divizije.
PT-91
Oklopna zaštita
PT-91 ima povećanu zaštitu od visoko eksplozivnih projektila i raketa ugradnjom Erawa eksplozivno-reaktivnog oklopa dizajniranog u poljskoj. Oklop se sastoji od 394 pločica sa eksplozivom koji u slučaju pogotka eksplodiraju i umanjuju učinak projektila. S pločicama je pokriveno 9 m2 tenka. 108 pločica postavljeno je na kupolu, 118 na prednji dio tijela i 84 na svaku stranu tijela. Na strane tenka su umjesto gumenih postavljene čelične ploče koje štite stranice tenka.
Toplički ustanak
Opštim narodnim ustankom je stvorena takozvana "Toplička slobodna republika", koja je trajala mesec dana. Obuhvatala je teritoriju Toplice, Jablanice, Jastrepca, istočnih i srednjih predela Kopaonika. Mnoge žene su pomagale ustanak i imale su u njemu bitnu ulogu. Paralelno sa ustankom u Srbiji, vođene su komitske borbe u okupiranoj Crnoj Gori. Vojni rezulatati ustanka su bili uništavanje neprijateljske žive sile, odvajanje divizija sa savezničkih frontova, sprečavanje regrutacije za bugarsku vojsku, sprečavanje rekvizicije, dezorganizacija okupatorske vlasti i presecanje važnih arterija kao što su pruge Beograd — Solun i Beograd — Sofija, koje su vezivale centralne sile među sobom i sa frontom.
Ofanzivom centralnih sila i strahovitim represalijama u proleće 1917. godine "toplička država" je slomljena. U samom topličkom okrugu do temelja je uništeno pedeset pet sela. Uprkos svemu, preostale ustaničke čete su nastavile borbe. Tokom ustanka došlo je do sukoba ustaničkih vođa Koste Vojinovića Kosovca, koji je organizovao ustanak, i Koste Milovanovića Pećanca, kojeg je poslala srpska Vrhovna komanda da preuzme vodstvo. Neki smatraju da je njihov sukob "odsjaj sukoba Crne (Apisove) i Bele (kraljeve) ruke".
PT-91
Pokretljivost
Zbog modernizacije i dodavanja oklopa težina tenka se povećala. Zbog toga je u PT-91 ugrađen 12 cilindrični S-12U dizel motor sa 850 ks, poboljšana verzija sovjetskog V-46-6 motora sa 780 ks koji se proizvodio u Varšavi. Najnoviji Twardy tenkovi imaju S-1000 turbo dizel motor s 1000 KS.
Toplički ustanak
Do jeseni 1917. godine komitske čete su nastavile borbe širom Srbije. U jesen 1917. godine Toplički ustanak je konačno ugušen u krvi: okupatorski vojnici, najviše bugarski, ubijali su ne samo poslednje učesnike pobune, nego i žene, decu, starce.
PT-91
PT-91 Twardy
Serijska verzija napravljena za poljsku vojsku. Ima DARWA stabilizator topa, Erawa eksplozivno-reaktivni oklop i dizel motor S12-U snage 850 ks. Prvih 20 Twardy-a (pokusni modeli)je isporučeno poljskoj vojsci tijekom 1993. - 1994., 78 serijskih tijekom 1995. - 1997. i 135 moderniziranih T-72M1 (napravljenih tijekom 1980-ih) isporučenih 1995. - 1997. godine. Ovisno o zadatku poljska vojska ima 3 vrste PT-91 Twardy tenkova: PT-91, PT-91M and PT-91MA1, koji se razlikuju po opremi (PT-91M poljski i PT-91M za maleziju nisu isti).
Toplički ustanak
Pre oslobođenja Srbije poginule su mnoge ustaničke vođe, između ostalih vođa ustanka Kosta Vojinović, stari komita Uroš Kostić, pop Dimitrije Dimitrijević, profesor Jovan Radović, kapetan Milinko Vlahović, student Toško Vlahović i brojni drugi. Preživeo je samo vojvoda Kosta Pećanac, koji se povukao iz ustanka.
PT-91
PT-91Z Hardy
Verzija za izvoz opremljena SAGEM Savan-15 sustavom za upravljanje paljbom (SUP) i S-1000 dizel motorom sa 1000 ks. Iz PT-91Z Hardy nastao je PT-91M Pendekar. Napravljen je samo prototip.
Toplički ustanak
Povlačenje srpske vojske ka Albaniji
Tokom povlačenja ka jugu, Druga srpska armija pod komandom Stepe Stepanovića, oktobra i novembra 1915. pružila je neprijatelju žestok otpor na Jablanici, Pustoj Reci, Južnoj Moravi, kod Leskovca, a zatim na Toplici i Kosanici, gde je bila Vrhovna komanda sa kraljem Petrom. Srpska vojska se 19. novembra povukla ka Kosovu. U Jablanici je ostalo oko 2000 bolesnih vojnika i ranjenika, koji će postati jezgro ustaničke vojske u Jablaničko–topličkoj buni.
PT-91
PT-91M Pendekar
Ovo je izvozna verzija koja je napravljena posebno za Maleziju (M za Maleziju). Opremljena je sa SAGEM Savan-15 sustavom za upravljanje paljbom (SUP), S-1000R motorom sa 1000 KS i hidrauličnim prijenosom snage SESM ESM-350. Ova verzija postiže maksimalnih 70 km/h. Sovjetski top je zamijenjen slovačkim Konštrukta 2A46MS istog promjera (125 mm), a dodatno je naoružan sa 7,62 mm strojnicom i 12,7 mm teškom strojnicom. Tenk je opremljen modernim sustavom komunikacije, navigacijskim sustavom i Erawa 3 eksplozivno-reaktivnim oklopom. Proizvedeno je 48 ovakvih tenkova koji su izvezeni u Maleziju 2002. godine za 275 milijuna američkih dolara.
Toplički ustanak
Okupacija i podela Srbije
minijatura|Okupaciona podela Srbije
PT-91
PT-91E/Ex
Verzija namijenjena izvozu, E znači Export (hr: izvoz). Ustvari preimenovan PT-91M tenk koji je izvezen u Maleziju.
Admet
thumb|400px|Admet i Alkestida, reljef, 2. stoljeće Admet (grč. Ἄδμητος, Ádmêtos) je bio kralj Fere u Tesaliji, prema grčkoj mitologiji.
Admetov život
Zeus je odlučio da godinu dana kod njega služi Apolon da bi se iskupio za ubojstvo Kiklopa. Apolon je učinio da Admetu sve krave donose blizance. Također, pomogao mu je osvoji ruku princeze Alkestide, Pelijine kćeri. Alkestida je imala previše prosaca te je Pelija tražio gotovo nemoguć zahtjev - prosci su morali staviti u jaram lava i vepra. Apolon je upregnuo te dvije životinje, a Admet se dovezao do Pelije i oženio Alkestidu. Admet nije prinio žrtvu Artemidi, Apolonovoj sestri blizanki. Uvrijeđena je božica ispunila bračnu ložnicu zmijama, a Apolon je savjetovao Admetu da prinese žrtvu, što je on i učinio, te su zmije nestale. S Alkestidom je imao djecu, a najpoznatiji mu je sin Eumel. Apolon je također uvjeravao Mojre da poštede Admeta od smrti. Na posljetku ih je napio te su one izrekle da Admet ne mora umrijeti ako umjesto njega netko drugi dobrovoljno ode. Kad mu je došlo vrijeme za smrt, nitko nije htio umrijeti za njega, čak i njegovi roditelji za koje je vjerovao da hoće, osim njegove žene Alkestide. Baš kad je Alkestida umrla, Admetu je u posjet došao Heraklo. Admet je pred njime skrio svoju bol, ali Heraklo je ipak doznao i odlučio vratiti Alkestidu. Svladao je Tanatosa (Smrt) i prisilio ga da vrati Alkestidinu dušu. Kad je Tanatos drugi put došao po njih, zajedno su otišli u podzemlje.
Djela iste tematike
Alkestidina smrt: <i> ... Mrijeti moram - to zlo neće doć
Već za čas ću se brojit ja u nestale.
Oj, zbogom, veseli mi bili! Mužu moj,
Pohvalit ti se smiješ ženom najboljom,
PT-91
MID
Poljsko inženjersko vozilo koje se temelji na tijelu tenka PT-91. MID-M je verzija za izvoz u Maleziju.
Admet
Djela iste tematike
Vi, djeco - da ste porod majke najbolje. </i>
PT-91
PMC-90
Poljski oklopni most, napravljen na tijelu PT-91 tenku. Kada se postavi, most je dug 26 metara.
PZA Loara
mini|desno|200px|PZA Loara PZA Lora je poljski samohodni protuzrakoplovni topnički sustav s radarom koji je razvijen tijekom 1990-ih. Na tijelu tenka PT-91 postavljena je kupola sa dva Oerlikon KDA 35 mm topa spojenih sa radarom. Planirano je da radi zajedno sa PZR Loara protuzrakoplovnim raketnim sustavom, ali je taj projekt zbog nedostatka sredstava na čekanju. Sistem je opremljen sa dva radara. Izviđački radar sposoban je otkriti cilj na udaljenosti do 26 km i može prikazati 64 cilja odjednom. Radar prati pomicanje ciljeva svake sekunde. PZA Loara je također opremljen laserskim daljinomjerom, kamerama za očitanje infracrvenog zračenja i TV kamerom koja može snimati u svim vremenskim uvjetima. Vrijeme potrebno za otkrivanje i otvaranje vatre po cilju je manje od 10 sekundi. Može pogoditi cilj koji leti na visini do 5000 metar i brzinom do 500 m/s, a može gađati i neke kopnene i pomorske ciljeve.
PT-94 Goryl
(Goryl je poljski naziv za Gorilu) projekt za nastavak razvoja PT-91 tenka. Planiran je dizajn sličan Merkavi, oklop višeslojni sa ERA oklopom, 120/125 mm top, 60 mm minobacač, 7,62 mm i 12,7 mm strojnice. Projekt je još poznat pod nazivom "Andersen". Projekt je otkazan zbog nedostatka financijskih sredstava.
Toplički ustanak
Okupacija i podela Srbije
Posle povlačenja srpske vojske kroz Crnu Goru i Albaniju, okupirana Srbija je bila podeljena između Austrougarske i Bugarske. Granica dve okupacione zone je bila duž Velike Morave od Smedereva do Stalaća, a zatim linijom: Kruševac-Vukanja-Zlata-Lebane-Lipovica-Ogošte-Gnjilane-Betina-Šar-planina-albanska granica. Zapadno od ove linije je pripalo Austrougarskoj, a istočno Bugarskoj. Bugarska je od okupiranog dela Srbije stvorila dve zone: Moravsku vojno-inspekcijsku oblast sa sedištem u Nišu i Makedonsku vojno-inspekcijsku oblast sa sedištem u Skoplju.
U Srbiji su formirani organi okupacione vlasti, koji su stalnom politikom denacionalizacije (zatvaranje srpskih škola, zabrana srpskog jezika, običaja, spaljivanje knjiga) i bezobzirnom pljačkom, rekvizicijom i odvođenjem u internaciju, izazvali ogorčenje stanovništva. Bugarski okupatori su čak uzeli ulogu oslobodilaca, propagirajući da su okupirane oblasti Srbije u stvari stara bugarska teritorija. Bugarska je provodila politiku bugarizacije okupiranog stanovništva. Makedonsko stanovništvo je tretirano kao bugarsko. Uz zabranu jezika i pisma, okupacione bugarske vlasti su menjale i imena porodicama. U srpske crkve su dovođeni bugarski popovi, a srpske ikone su zamenjivane bugarskim. U školi su deca morala govoriti kako su zadovoljna što su ponovo povratila svoju bugarsku nacionalnost.
Centralne sile i Bugarska su organizovale privrednu eksploataciju Srbije i vršile rekvizicije i konfiskacije imovine stanovništva; oduzimala se stoka, hrana, koža i vuna. Smanjen broja goveda i konja se odrazio na ishranu stanovništva i smanjenje zasejanih površina. Prema izvorima Međunarodnog Crvenog krsta, u Srbiji je do 1. septembra 1917. od gladi umrlo oko 8.000 lica.
U zarobljeničkim logorima Bugarske početkom 1917. je bilo 187 srpskih oficira i 31.492 vojnika što je bilo 20,5% svih zarobljenih Srba od strane Centralnih sila i njenih saveznica.
Okupacija Crne Gore
Nakon Mojkovačke bitke januara 1916. godine, austrougarske trupe su okupirale Crnu Goru. Pojedinačni slučajevi otpora su počeli odmah po uvođenju okupacije, a ubrzo je započelo i organizovano prikupljanje oružja u tajnosti. Brigadir Radomir Vešović je bio jedan od vođe ove akcije. Okupatori su ubrzo saznali za pokret otpora i sredinom jula počeli da hapse kolovođe po Crnoj Gori. Vešović je uspeo da pobegne ubivši stražara žandara koji je pokušao da ga uhapsi, čime je počeo oružani otpor u Crnoj Gori.
Incident je odjeknuo širom Crne Gore i uskoro su se čete gerilaca (komita) pojavile po šumama. Braća Milinko i Toško Vlahović su formirali jednu takvu četu od dvadesetak boraca u oblasti Kolašina. Oni su u septembru pošli ka Srbiji u nameri da se pridruže ruskim snagama u Rumuniji. Mnoge druge čete su ostale u Crnoj Gori, nastavljajući oružani otpor.
Počeci otpora
Nakon što je zavedena okupaciona uprava, vlasti su lovile preostale srpske vojnike i slale ih u logore. Vojnici koji nisu uspeli da se povuku u Albaniju su se skrivali. Počeci otpora su bili u formi ličnog bunta.
Кrajem 1915. godine, komita Uroš Kostić Rudinac se odmetnuo. On je bio tajanstveni čovek koga su austrougarski obaveštajci u svojim izveštajima u proleće 1916. godine nazivali Uroš Belaković i Uroš Bečanović i vezivali za područje oko Gornjeg Milanovca i Kragujevca. Okupacioni guvernman je za njim uputio poternicu. Rudinac je radio na pripremi otpora. Stvorio je prvu pouzdanu mrežu jataka i poverenika, podsticao četovanje i pripremio borbenu akciju.
Racija u Brusu
minijatura|Austrougari vešaju civile.
Potporučnik srpske vojske Kosta Vojinović Kosovac, koji se nije povukao sa glavninom vojske zato što je bio ranjen, je ostao u Kosovskoj Mitrovici i započeo rad na stvaranju organizovanog pokreta otpora. Istovremeno, otpor je organizovan i u drugim mestima.
U leto 1916. godine u Brusu, prema austro-ugarskim dokumentima, otkrivena je organizacija koja planira pobunu. Iznenadnom racijom, u varoši je uhapšeno više zaverenika, a kao vođa je uhapšen trgovac Sibin Jeličić, pod optužbom da je nagovarao ljude da kriju oružje i eksploziv za predstojeći ustanak. Austrougari su obesili Jeličića i još sedmoricu, pod optužbom da su spremali ustanak.
Nakon austrougarske provale, Kosta Vojinović se odmetnuo u planinu.